cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xurisdición de sangue
Codificación
En Austria, despois do Malefizordnung tirolés en 1514, chegou a Landgerichtsordnung für Österreich unter der Enns, As regulacións dos tribunais de pescozo segundo a CCC baséanse nisto, pero sempre tiveron unha cláusula de separabilidade que aínda se aplican de forma subsidiaria, como as Regulacións dos Tribunais Rexionais de 1535 para Carniola, as regulacións dos tribunais rexionais de Austria por debaixo do Enns os regulamentos dos tribunais de distrito para Austria debaixo do Enns (1540, 1656 "Ferdinandea", que foi o máis importante en Austria no século XVII, xa que Carlos VI instruíu que se utilizasen de forma subsidiaria), Austria por riba do Enns (1559, 1627, 1675 "Leopoldina"), Estiria (1574) e Carintia (1577). Estas ordenanzas individuais foron substituídas en 1768 pola Constitutio Criminalis Theresiana uniforme, que se aplicaba en todas as terras hereditarias dos Habsburgo. Con ela rematou o uso subsidiario do Carolina en Austria. A tortura foi abolida en 1776 e a pena de morte foi abolida por primeira vez por razóns pragmáticas coa lei penal Josefina de 1787. O condenado tiña que facer traballos comunitarios, que ás veces tamén tiñan altas taxas de mortalidade, como o tiro de barcos.
En xeral, na zona de fala alemá, a xurisdición de sangue aínda estivo parcialmente en vigor até os séculos XVIII e XIX. xeneralizada durante séculos. En Alemaña só foi substituída polas leis penais reais tal e como as coñecemos hoxe debido ás tendencias de nacionalización e codificación dos dominios individuais, primeiro en Baviera e Prusia, despois en case todos os estados medianos e na maioría dos pequenos estados. Máis recentemente, o Carolina foi substituído directamente nos dous Mecklenburgs, en Lauenburg, Bremen e Schaumburg-Lippe en 1870 polo código penal da Confederación Alemá do Norte (Strafgesetzbuch für den Norddeutschen Bund).
Sinais e escudos de sangue
O dereito de xurisdición de sangue adoitaba representarse mediante sinais e escudos de armas. Desde finais da Idade Media, moitos soberanos engadiron ao seu escudo un segundo escudo vermello liso, o chamado escudo de sangue. Este era un sinal de alta xurisdición. Nos mapas do XV até finais do século XIX, os lugares de xuízo adoitaban marcarse por separado, ben mediante un escudo de sangue ou unha forca, que tamén podía marcar o lugar do xuízo.
Exemplos de escudo de sangue son o epitafio do elector Albrecht Aquilles de Brandeburgo na igrexa Moritzkirche de Ansbach e escudo de sangue do margrave Georg Friedrich na igrexa do castelo de Plassenburg en Kulmbach.
Os sacerdotes e os tribunais eclesiásticos non podían exercer a xurisdición de sangue, segundo o principio: Ecclesia non sitit sanguinem ("A Igrexa non ten sede de sangue").
Míllara (zooloxía)
miniatura|400px|[[Vieira viva aberta. A parte curva de cor alaranxada escura é o coral, termo culinario para denominar ás míllaras]] En zooloxía denomínase míllara á masa compacta formada polo conxunto de pequenos ovos de certos peixes e crustáceos, envoltos nunha membrana.
Gastronomía
Empréganse en cociña en moitos pratos, incluso crúdas ou queimadas. O caviar, considerado unha delicia culinaria, son míllaras da femia do esturión.
Usos culinarios segundo os países
miniatura|Míllaras secas en [[Cádiz]] miniatura|Almorzo peruano: chita e huevera frita con pan francés miniatura|Míllaras de salmón nun mercado de [[Shiogama, Xapón]] miniatura|Ikuradon, unha cunca de [[arroz cuberto con míllaras de salmón]] miniatura|[[Gónadas de ourizo de mar]]
España
É común en todo o territorio español o emprego de míllaras de pescada, atún e outros peixes na cociñna española. Sérvense tanto crúas, como asadas, fritas ou adubiadas. As míllaras de atún son un elemento típico das táboas ou pratos de salazones xunto ao bonito seco ou a mojama. Na Rexión de Murcia é habitual o consumo de míllaras de muxo salgado. No Principado de Asturias comen as míllaras dos oricios (ourizos de mar). En Galicia as preferidas son as da centola e as da vieira acabadas de cocer.
Italia
En Italia a bottarga é unha masa constituída por míllaras salgadas de muxo usada como aderezo dalgúns tipos de pasta.
Grecia e Turquía
O tarama turco é un meze turco e grego que emprega míllaras como principal ingrediente. É típico da illa de Leucas (Λευκάδα). O resto dos ingredientes poden variar, pero adoitan incluír aceite de oliva, allo, tomate, noces e pemento vermello. O meze chámase taramosalata (ταραμοσαλάτα) en grego, e consiste en míllaras con zumeo de limón, cebola, allo e aceite de oliva.
Dinamarca
As míllaras de Cyclopterus lumpus (stenbider) son moi prezadas na cociña danesa. Así mesmo, os daneses comen míllaras de bacallau (torsk).
Perú
Na gastronomía peruana ás míllaras chámanse hueveras. Son moi prezadas as de bonito, Anisotremus scapularis (un hemúlido), linguado e corvina. Consómense fritas en forma de chicharrón, ​ en xeleas e en tortillas, ​ e é unha preparación popular nas cebicharías do país. ​
Venezuela
En Venezuela (principalmente no oriente e na illa de Margarita) é común o consumo de míllaras de peixes tales como o atún, os xurelos, Mugil liza (un muxo) e bagres. Polo xeral consómense fritas, aínda que tamén se pden consumir guisadas.
Xapón
Os xaponeses usan unha gran variedade de míllaras na súa cociña, entre as cales pódense destacar as seguintes:
Frankia
Frankia é un xénero de bacterias fixadoras do niutróxeno que viven en simbiose con plantas actinorrícicas, similar ás bacterias Rhizobium atopadas nos nódulos radiculares de legumes da familia Fabaceae. Frankia tamén inicia a formación de nódulos radiculares.
Este xénero foi nomeado orixinalmente por Jørgen Brunchorst en 1886 en honra do biólogo alemán Albert Bernhard Frank. Brunchorst considerou que o organismo que identificara era un fungo filamentoso. Jan-Hendrik Becking redefiniu o xénero en 1970 como de bacterias actinomicetas e creou para el a familia Frankiaceae dentro da orde Actinomycetales (hoxe na orde Frankiales). Mantivo o nome orixinal de Frankia para o xénero. Polo momento Frankia é o único xénero validamente publicado da familia Frankiaceae.
202px|miniatura|Sección dun [[nódulo radicular de amieiro.]]
Características
A maioría das cepas de Frankia son específicas de distintas especies de plantas coas que viven en simbiose. Son bacterias filamentosas e converten o nitróxeno atmosférico en amoníaco utilizando o encima nitroxenase, un proceso coñecido como fixación do nitróxeno. Fano mentres viven nos nódulos das raíces de plantas actinorrícicas. As bacterias poden fornecer a maioría ou todos os requirimentos de nitróxeno da planta hóspede. Como resultado, as plantas actinorrícicas colonizan e a miúdo prosperan en solos que teñen baixos niveis de nutrientes.
Agora disponse de varios xenoma de Frankia, que poden axudar a aclarar como evolucionou a simbiose entre procariotas e plantas, como ocorreron as adaptacións ambientais e xeográficas, a diversidade metabólica e o fluxo horizontal de xenes entre os procariotas simbiontes.
As Frankia poden resistir baixas concentracións de metais pesados como Cu, Co e Zn. Poden ser beneficiosas para os solos degradados. O solo degradado é un solo rico en metais pesados ou desprovisto de nutrientes debido á seca.
As Frankia son bacterias grampositivas, xa que as súas paredes celulares están feitas dunha grosa capa de peptidoglicano. Isto axúdalle a resistir os metais pesados que poida haber en solos degradados.
Son bacterias que toleran un estreito rango de temperaturas e niveis de pH do solo. Crecen mellor arredor dos 30° Celsius e nun ambiente a pHs entre 6,5 e 7. Isto indica que as Frankia son moi sensibles ao seu ambiente.
Asemblea Xeral de Connecticut
Composición
A constitución de Connecticut de 1965 precisa as competencias e organización da A Asemblea Xeral de Connnecticut. Deste xeito, o seu artigo 3 determina que se compón de dous corpos colexisladores:
Os lexisladores de ambas as dúas cámaras son electos cada dous anos por distritos uninominais, ademais non existe límite de mandatos. As sesións ordinarias da Asemblea Xeral prolónganse de xaneiro a xuño nos anos impares e de febreiro a maio nos pares. As sesións da Asemblea Xeral son retransmitidas pola canle de televisión por cable Connecticut Network (CT-N) dende 1999 e en streaming por Youtube.
Historia
miniatura|Roger Sherman, un dos "pais fundadores" dos Estados Unidos, foi membro da Asemblea Xeral entre 1766 e 1785.miniatura|Capitolio de Connecticut, sede da Asemblea Xeral, en [[Hartford, Connecticut|Hartford.]] A colonia de Connecticut contou dende 1636 coa chamada Corte Xeral (General Corte, en inglés) integrada por seis maxistrados electos e tres representantes das poboacións de Hartford, Wethersfield e Windsor. En 1698, a Asemblea Xeral, como empezaba a ser chamada, foi dividida entre o Consello (de doce membros chamados asistentes) e a Cámara de Representantes. A constitución de 1818 confirmou o carácter bicameral da Asemblea Xeral mais trocou a denominación do Consello polo de Senado.
Dende 1701 ata 1874 a sede da Asemblea Xeral rotou entre a cidade de Hartford e New Haven (antiga capital da colonia homónima que se integrou en Connecticut na segunda metade do século XVII). Dende 1874 a súa sede permanente está na capital estatal, onde se edificou un novo Capitolio para albergar a ambas cámaras. Na actualidade, no Capitolio celébranse as sesións plenarias dos senadores e representantes, mentres que a maior parte dos comités parlamentarios e as oficinas dos lexisladores están no veciño Edificio da Oficina Lexislativa, LOB polas súas siglas en inglés.
Entre os membros senlleiros que integraron a Asemblea Xeral de Connecticut, destacan William Samuel Johnson e Roger Sherman membros durante a segunda metade do século XVIII e redactores da Constitución dos Estados Unidos. As primeiras mulleres lexisladoras da Asemblea Xeral foron electas en 1921.
Procedemento lexislativo
O proceso de elaboración dunha lei en Connecticut comeza cando un lexislador rexistra na secretaría da cámara á que pertence a súa proposta. Entón, o título da proposta de lei, o número de rexistro e o nome do seu promotor son publicados polos xornais de ambas cámaras. Segundo a materia que aborde, a proposta remítese a un dos comités da Asemblea onde se farán as comparecencias públicas oportunas e valorará o texto nun informe. Unha vez superado o paso polo comité, a Comisión Lexislativa da Asemblea Xeral analizará a constitucionalidade da lei e a Oficina de Análise Fiscal estimará o seu custo económico. Logo de ser fixado un día para o seu debate, o pleno da cámara debátea e vota as emendas. Unha vez superado o proceso nunha das cámaras, a lei é enviada á outra para ser considerada. Se na segunda cámara o texto é emendado, a primeira deberá tamén votar o texto resultante.
Finalmente, a lei aprobada pola Asemblea Xeral é presentada ao gobernador de Connecticut que pode vetala. En tal caso, a Asemblea Xeral pode revogar a decisión do gobernador se así o votan, polo menos, dous terzos de ambas as dúas cámaras.
Hugh Falconer
Hugh Falconer, nado en Forres, Escocia, o 29 de febreiro de 1808 e finado en Londres, Inglaterra, o 31 de xaneiro de 1865, foi un xeólogo, botánico, paleontólogo e paleoantropólogo escocés. Foi o primeiro en suxerir a moderna teoría do equilibrio puntuado.
Traxectoria
Falconer era nun principio un creacionista que negaba a teoría evolutiva. Porén, en 1859 Charles Darwin envioulle unha copia da súa obra A orixe das especies, cunha carta na que dicía: "Estou totalmente convencido de que, ano tras ano, volveraste menos firme na túa crenza na inmutabilidade das especies". En xuño de 1861, Falconer expresou o seu respecto polo biólogo nunha carta a Darwin por recibir o libro. A principios da década de 1860 volveu avaliar a súa visión do mundo e chegou a abrazar a evolución a partir dos seus estudos sobre o rexistro fósil.
En 1863, Falconer escribiu unha monografía sobre o elefante fósil americano das rexións que bordean o Golfo de México. Un ano antes enviara en privado o seu traballo a Darwin, quen se amosou encantado de lela. Nel observou longos períodos de estase evolutiva en mamíferos fósiles con períodos curtos de rápido cambio evolutivo ao longo do tempo xeolóxico. Esta observación amosa unha gran previsión. Niles Eldredge e Stephen Jay Gould desenvolveron a mesma teoría básica un século despois, unha teoría coñecida como equilibrio puntuado. Segundo Gould, o traballo "anticipa unha inferencia primaria de equilibrio puntuado: que un patrón local de substitución brusca non significa transformación macromutacional in situ, senón unha orixe da especie posterior a partir dunha poboación ancestral que vive noutro lugar, seguida da migración cara ao lugar local".
Asemblea Xeral de Xeorxia
miniatura|Alzado do Capitolio Estatal de Xeorxia, sede da Asemblea Xeral, en Atlanta
A Asemblea Xeral de Xeorxia (en inglés, Georgia General Assembly) é o parlamento do estado de Xeorxia, nos Estados Unidos. Os 236 membros da Asemblea Xeral de Xeorxia son escollidos por sufraxio universal e exercen o poder lexislativo. A súa fundación remóntase a 1777 e ten a súa sede no Capitolio Estatal de Xeorxia, en Atlanta.
Composición
O artigo 3º da Constitución de Xeorxia determina que a Asemblea Xeral está integrada por:
Ambas as dúas cámaras son colexisladoras pois teñen funcións similares, se ben o Senado debe ratificar ou rexeitar determinados nomeamentos feitos polo gobernador, e a Cámara de Representantes ten un papel destacado nas leis de tipo fiscal.
A Asemblea Xeral renóvanse cada dous anos na súa totalidade e non existe límite de mandatos para os lexisladores.
Proceso lexislativo
Cando un lexislador pretende facer unha proposta de lei, primeiramente debe dirixirse á Oficina de Consello Lexislativo, onde o orientarán sobre de que xeito redactala para ser precisa e adecuada. Unha vez feito, debe presentala nos rexistros da cámara á que pertenza. Logo, procédese á primeira lectura, é dicir, o título da lei é lido na cámara e remítese a un comité. No comité a proposta é valorada e debatida, de non ser rexeita, o proceso lexislativo prosegue e chega ao pleno da cámara. Alí debátense as emendas e vótase a lei. É entón cando pasa á outra cámara e no caso de ser modificado o proxecto a outra debe votalo tamén. Unha vez votada na Asemblea Xeral, a lei é remitida ao gobernador para a súa entrada en vigor. Se o gobernador veta a lei, a Asemblea Xeral pode revogalo se así o votan dous terzos de cada cámara.
Membros destacados
miniatura|O posterior Presidente Jimmy Carter foi senador estatal durante dous mandatos entre 1962 e 1966. Ao longo da súa historia, as cámaras da Asemblea Xeral de Xeorxia contaron con destacados políticos como William Pierce, William Few e Abraham Baldwin, que tamén participaron na Convención Constitucional que redactou a Constitución dos Estados Unidos.
En 1868, logo da Guerra Civil, foron electos os primeiros lexisladores afroamericanos que son chamados colectivamente "Original 33". Con todo, as manobras dos seus compañeiros de Asemblea lograron a expulsión destes 30 representantes e 3 senadores, en setembro de 1868. En 1870, o Tribunal Supremo de Xeorxia obrigaría a readmitilos.
As primeiras mulleres lexisladoras foron Bessie Kempton e Viola Ross Napier electas representantes no ano 1922.
Ademais, entre 1962 e 1966 Jimmy Carter foi senador estatal de Xeorxia. Este foi o primeiro cargo electo gañado polo que sería Presidente dos Estados Unidos entre 1977 e 1981.
Fondón, Ortoá, Sarria
Fondón é un lugar da parroquia de Ortoá, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Nabás, Ortoá, Sarria
Nabás é un lugar da parroquia de Ortoá, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Concello de Heby
Heby é un municipio sueco (kommun) do condado de Uppsala. A súa capital é Heby, con 2 724 habitantes, sendo a área urbana máis grande do concello e onde vive un 20% da súa poboación. No ano 2022 apoboación do municipio era de 14 330 habitantes.
O municipio de Heby pertenceu ata o 1 de xaneiro de 2007 ao condado de Västmanland. O concello limita co municipio de Avesta no condado de Dalarna, co de Sala no condado de Västmanland, cos de Sandviken e Gävle no condado de Gävleborg, e cos de Tierp, Uppsala e Enköping no condado de Uppsala.
Administración histórica
A área do municipio correspóndese coa das parroquias de Enåker, Harbo, Huddunge, Nora, Vittinge, Västerlövsta e Östervåla. Coa reforma municipal de 1862 formáronse concellos rurais co mesmo nome a partir desas parroquias.
O 22 de xaneiro de 1887 constituíuse na zona a localidade municipal de Heby que sería disolta en 1952.
Coa reforma municipal de 1952 fundáronse os grandes concellos de Västerlövsta (dos anteriores municipios de Enåker, Huddunge e Västerlövsta) e Östervåla (de Harbo e Östervåla), mentres que os municipios rurais de Nora e Vittinge permaneceron sen cambios.
O municipio de Heby naceu coa reforma municipal de 1971 a partir dos concellos rurais de Nora, Vittinge, Västerlövsta e Östervåla.
Ata o 31 de dicembro de 2006 o municipio estivo no condado de Västmanland, pero pasou a formar parte do condado de Uppsala o día seguinte. Isto levouse a cabo de acordo cunha decisión parlamentaria do 30 de novembro de 2005. Nun referéndum local consultivo realizado en 1998 o 57,5% votou a favor dun cambio de condado.
Patrimonio da Humanidade en Mozambique
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Mozambique, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Mozambique ratificou a convención o 27 de novembro de 1982, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
As Nogueiras, Ortoá, Sarria
As Nogueiras é un lugar da parroquia de Ortoá, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
A Labrada, Ortoá, Sarria
A Labrada é un lugar da parroquia de Ortoá, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Ortoá, Ortoá, Sarria
Ortoá é un lugar da parroquia de Ortoá, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Asemblea Xeral de Indiana
miniatura|Capitolio Estatal de Indiana, en Indianapolis
A Asemblea Xeral de Indiana (en inglés, Indiana General Assembly) é o parlamento do estado de Indiana nos Estados Unidos. Composto por un total de 120 lexisladores electos por sufraxio universal, a Asemblea conta cunha estrutura bicameral: Senado e Cámara de Representantes. A súa orixe remóntase á Constitución de 1816 cando naceu como institución que exercería o poder lexislativo do estado. O Capitolio Estatal de Indiana, na cidade de Indianapolis, acolle a súa sede.
Competencias
miniatura|Bandeira de Indiana A principal facultade da Asemblea Xeral de Indiana é a de elaborar, debater e aprobar as leis do estado. Un lexislador, sexa senador ou representante, pode iniciar o proceso mediante a elaboración dunha proposta. Antes de rexistrala na cámara á cal pertenza, debe redactala coa axuda da Axencia de Servizos Lexislativos da Asemblea Xeral para garantir que conta cos requisitos técnicos precisos. Logo procédese á primeira lectura na cámara, a iniciativa é presentada e derivada a un comité parlamentario segundo a súa temática. Nesa fase, o comité valora e debate a proposta, de non ser rexeitada, o proceso lexislativo prosegue e chega ao pleno da cámara. Alí é de novo lida, a segunda lectura, e debátense as emendas, antes de votala. No caso de ser aprobada, envíase á cámara restante, onde o proxecto seguirá o mesmo procedemento, podendo ser modificada. En tal caso, unha vez remata o proceso na segunda cámara, volverá a ser votada na cámara orixinal. Se a cámara orixinal rexeita as mudanzas, constitúese un comité conxunto con membros das dúas cámaras para intentar chegar a un acordo. O texto pactado debe ser votado afirmativamente por ambas cámaras para ser definitivamente aprobado.
Historicamente, a Asemblea Xeral tivo a primacía dentro do sistema político de Indiana, pero as emendas constitucionais de 1970 reforzaron a autoridade do gobernador. Con todo, a Asemblea Xeral aínda poder revogar o veto ás leis do gobernador sen necesidade dunha maioría cualificada, basta que voten a prol diso unha maioría absoluta de ambas as dúas cámaras.
Aínda que a Constitución de Indiana fai ás dúas cámaras colexisladoras, resérvalle á Cámara de Representantes a iniciativa de elaborar leis que impliquen aumento de impostos.
Bill Conti
William "Bill" Conti, nado o 13 de abril de 1942 en Providence, Rhode Island, é un compositor e director de orquestra estadounidense, coñecido principalmente polas súas composicións para producións audiovisuais.
Traxectoria
Bill Conti compuxo bandas sonoras de películas como Rocky (e catro das súas secuelas), The Karate Kid (e todas elas as súas secuelas), For Your Eyes Only, He-Man and the Masters of The Universe, The Big Chill ou The Right Stuff, entre outras, que gañou un Oscar á mellor banda sonora orixinal.
Recibiu nomeamentos na categoría de mellor canción orixinal por "Gonna Fly Now" de Rocky e a canción principal de Só para os teus ollos. Tamén fixo sintonías para series como Dinastía (Dynasty).
Oscar
Conti foi nomeado tres veces aos premios da Academia, gañando un na categoría de mellor banda sonora orixinal por The Right Stuff. Tamén recibiu nomeamentos na categoría de mellor canción orixinal por " Gonna Fly Now " de Rocky e a canción principal de For Your Eyes Only.
Emmy
Conti tamén recibiu trece nomeamentos aos Emmy, todas menos unha polo seu papel de director musical nos Premios da Academia (a excepción, o seu primeiro nomeamento, foi pola súa música para a serie de 1985 North and South). Gañou cinco premios Emmy á mellor dirección musical nas cerimonias 64ª, 70ª e 75ª dos premios da Academia.
O 22 de abril de 2008, no LSU Union Theatre da Universidade Estatal de Luisiana, Conti foi incluído no Louisiana Music Hall of Fame.
Rodrigo Álvarez
Rodrigo Álvarez (latín: Rudericus Aluari) (morto en 1187) foi un conde e cruzado galego. Fundou a Orde de Santa María do Monte Gaudio en 1174 e afiliouna á Orde do Císter, que levaba patrocinando durante moito tempo.
André Étienne Justin Pascal Joseph François d'Audebert de Férussac
O Barón André Étienne Justin Pascal Joseph François d'Audebert de Férussac, nado o 30 de decembro de 1786 na vila de Chartron, preto de Lauzerte, antiga Provincia de Quercy (hoxe departamento de Tarn-et-Garonne), e finado o 21 de xaneiro de 1836 en París, foi un naturalista francés.
Asemblea Xeral de Delaware
miniatura|O Legislative Hall en [[Dover, Delaware|Dover acolle á Asemblea Xeral de Delaware]]
André Étienne Justin Pascal Joseph François d'Audebert de Férussac
Xuventude
Férussac era fillo de Jean Baptiste Louis d'Audibert de Férussac, naturalista, e de Marie Catherine Josèphe de Rozet. Seu pai publicara innumerábeis artigos sobre os moluscos. Ao ser alistado seu padre na Armada francesa do Rin, o pequeno de Férussac foi levado á casa dos seus parentes maternos, en Arbois. Alí formou abundantes coleccións de minerais, fósiles, cunchas e insectos. Estudiou particularmente Linguas e Matemáticas.
Aos 18 anos leu ante a Academia de Ciencias de Francia unha Mémoire sur de petits crustacés que observara en Chartron. Celebrado por Georges Cuvier, o seu traballo foi publicado nos Annales du Muséum d'histoire naturelle.
Asemblea Xeral de Delaware
A Asemblea Xeral de Delaware (en inglés, Delaware General Assembly) é o parlamento do estado de Delaware, nos Estados Unidos. A institución é bicameral e ten a súa sede en Dover, a capital do estado. Os membros da Asemblea Xeral de Delaware son escollidos por sufraxio universal e exercen o poder lexislativo.
Composición
A vixente constitución de Delaware, aprobada en 1897, establece as funcións do seu poder lexislativo, outorgándollo á Asemblea Xeral. A organización e funcionamento da mesma son determinadas no artigo 2º da carta magna. Deste xeito, a Asemblea Xeral de Delaware está conformada por dúas cámaras que son:
André Étienne Justin Pascal Joseph François d'Audebert de Férussac
No exército
En 1811 Férussac enrolouse no exército de Napoléon Bonaparte e combateu en Jena e en Austerlitz. Foi gravemente ferido durante a campaña de España, no sitio de Zaragoza. Recuperado das súas feridas, chegou a ser o axudante de campo do xeneral Daricaud, seguíndoo a Andalucía. Debeu abandonar España por enfermidade, e deixou o servizo militar co grao de capitán.
Foi nomeado subprefecto da illa de Oléron en 1812. Publicou en 1813, o seu Journal de mes campagnes en Espagne, contenant un coup d'œil sur l'Andalousie; une dissertation sur Cadix et son île, la Relation histoire du siège de Saragosse. Debeu deixar as súas funcións en 1814, coa protección do emperador. Durante os Cen Días, foi brevemente subprefecto de Compiègne.
En París
Férussac reiniciou a súa carreira militar e obtivo en 1816 o grao de subxefe, e en 1818 foi o Xefe do Estado Maior da duodécima división. Trasladouse a París, onde estivo a cargo das cátedras de Xeografía e de Estatística na Escola Militar de Aplicación. Renunciou a elas en 1819 para traballar co Ministro da Guerra. Publicuó en 1821 De la géographie et de la statistique considérées dans leurs rapports avec les sciences qui les avoisinent de plus près.
Asemblea Xeral de Delaware
Composición
O territorio de Delaware está dividido en circunscricións uninominais para a elección dos lexisladores, habendo polo tanto 21 distritos senatoriais e 41 distritos para a elección de representantes.
André Étienne Justin Pascal Joseph François d'Audebert de Férussac
En París
En 1822 publicou Tableau systématique des animaux mollusques, e proseguiu unha publicación comezada polo seu pai baixo o título de Histoire naturelle générale et particulière des mollusques terrestres et fluviatiles (4 vols. 1820-1851).
Lanzou en 1823 o Bulletin général et universel des annonces et des nouvelles scientifiques, onde suxire a idea dun sistema de telegrafía mundial para permitir a difusión inmediata do coñecemento. Este proxecto durou nove anos e contou con 170 tomos en nove seccións: Matemática, Historia natural, Medicina, Agronomía, Tecnoloxía, Xeografía, Historia e Ciencia militar. A lista de colaboradores foi extremadamente variábel e, a pesar dos seus esforzos, foi un fracaso comercial.
Publicou un gran número de artigos nas revistas científicas da súa época, notabelmente en Annales du Muséum, Annales générales de sciences physiques (1819-1821), Journal de physique, Dictionnaire classique d'histoire naturelle(1822-1831) de Bory de Saint-Vincent, Bulletin des sciences etc.
En 1828, obtén do gobernador Martignac a autorización para dar comezo aos alicerces dun Museo de Etnografía, reunindo coleccións chegadas dos catro puntos do planeta, e en contra do proxecto concorrente de Jomard. De Férussac tivo grandes amigos nos irmáns Champollion (Jean-François Champollion, Thérèse Champollion e Marie Champollion). Redirixiu as instrucións das exploracións de D'Orbigny e de Dumont d'Urville.
Algúns taxons descritos por Férusac
Férussac nomeou e describiu numerosos taxons de gasterópodos, incluíndo:
Algunhas publicacións
Entre as obras escritas por Férussac están:
Foi tamén, desde 1822, o editor do Bulletin général et universel des annonces et des nouvelles scientifiques.
Asemblea Xeral de Delaware
Composición
Para poder ser electo membro da Asemblea Xeral débese contar con tres anos de residencia en Delaware e un no distrito polo que se presenta. Ademais, para os candidatos a senador deben ter, polo menos, 27 anos, e os candidatos a representante, polo menos, 24. Non existen límites de mandatos en ningunha das cámaras.
Funcións
miniatura|Selo do estado de Delaware Como institución depositaria do poder lexislativo, o rol fundamental das cámaras da Asemblea Xeral é a de lexislar. No proceso interveñen ambas cámaras. O proceso lexislativo comeza cando un membro eleva unha proposta de lei. Unha vez é considerada inicialmente, a iniciativa pasa a un comité relacionado coa temática que aborda. No comité é valorada, tómanse os testemuños públicos fanse as modificacións que se consideren oportunas. Tamén pode ser que o comité renuncie a continuar coa lei ou que a remita a outro comité. Unha vez superado o comité, a proxecto de lei pasa ao plenario da cámara: alí debátense as emendas e vótase a lei. É entón cando pasa á outra cámara e no caso de ser modificado o proxecto a outra debe votalo tamén.
Unha vez votada na Asemblea Xeral, a lei é remitida ao gobernador para que a asine. A Asemblea Xeral pode revogar o veto do gobernador se así o votan tres quintos de cada cámara.
O Senado, a diferenza da Cámara de Representantes, debe confirmar ou rexeitar algúns nomeamentos do gobernador para cargos estatais como o de secretario de estado.
Ademais, a Asemblea Xeral de Delaware é a única competente en aprobar unha emenda á constitución estatal se así o fan dous terzos dos membros de ambas as dúas cámaras. Isto é unha particularidade única nos Estados Unidos, pois no resto de estados, cómpre un referendo para a ratificalo. Tamén son precisas maiorías cualificadas de dous terzos en ambas as dúas cámaras para modificar a Lei Xeral de Corporacións de Delaware.
Historia
As orixes da Asemblea Xeral de Delaware remóntase á Constitución de 1776 que, no contexto da independencia dos Estados Unidos. Este texto establecía unha bicameral Asemblea Xeral pois estaba conformada por un Consello de nove membros e unha Cámara da Asemblea de 21. A Constitución de 1792 xa estableceu as actuais denominacións de Senado e Cámara de Representantes para as cámaras da Asemblea Xeral.
A Asemblea Xeral de Delaware en 1787 convocou a elección dunha convención constitucional para valorar a aprobación da Constitución dos Estados Unidos que viña de ser finalizada. Así o 7 de decembro dese ano, Delaware foi o primeiro estado da Unión en ratificala.
Membros destacados da Asemblea Xeral foron os "pais fundadores" dos Estados Unidos Richard Bassett, John Dickinson e Jacob Broom. Ademais, a primeira muller electa foi a republicana Florence Wood Hanby en 1924. En 2020, a demócrata Sarah McBride foi electa senadora estatal, sendo a primeira persoa transxéreno en ser escollida para ese posto en todos os Estados Unidos.
PTK2
A proteín-tirosina quinase 2 (PTK2), tamén chamada quinase de adhesión focal (FAK), é unha proteína que nos seres humanos está codificada no xene PTK2 do cromosoma 8. A PTK2 é unha proteína quinase asociada ás adhesións focais implicada na adhesión celular (adhesión das células a outras células e ao que as rodea) e procesos de migración ou espallamento das células polo corpo (como se moven). Observouse que cando se bloquea esta proteína, as células de cancro de mama fanse menos metastáticas debido á diminución da súa mobilidade.
Gryphaea arcuata
Gryphaea arcuata é unha especie extinta de moluscos mariños da clase dos bivalvos, subclase dos pteriomorfios, orde dos ostreidos, superfamilia dos ostreoides, unha das tres incluídas na familia dos grifeidos, da que é a súa especie tipo.
PTK2
Función
O xene PTK2 codifica unha proteín-tirosina quinase citosólica que se encontra concentrada nas adhesións focais que se forma en células que se adhiren aos constituíntes da matriz extracelular. A proteína codificada é un membro da subfamilia FAK de proteín-tirosina quinases que inclúe a PYK2, pero carece dunha similitude de secuencia significativa con quinases doutras subfamilias. Tamén ten un gran dominio FERM.
Gryphaea arcuata
Descrición
A especie foi descrita en 1801 polo naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck.
Características
Es un molusco bivalvo de cuncha non equivalva, subequilátera ao plano da comisura. É de tipo monomiario, e ten unha bisagra disodonta e unha área de ligamento estriada. A valva esquerda presenta liñas de crecemento a miúdo claramente visíbeis, é moi empenada e está curvada como un gancho ou garra, e a dereita é plana e pequena, en forma de opérculo.
PTK2
Función
Coa excepción de certos tipos de células sanguíneas, a maioría das células expresan a FAK (ou PTK2). A actividade da tirosina quinase FAK pode ser activada, o cal xoga un papel importante nos estadios iniciais da migración celular. A actividade da FAK desencadea vías de transdución de sinais intracelulares que promoven a reciclaxe dos contactos celulares coa matriz extracelular, promovendo a migración celular. A FAK é necesaria durante o desenvolvemento, e a perda da FAK orixina letalidade. Aínda que a FAK non é absolutamente necesaria para a migración celular, pode desempeñar outras funcións na célula, como a regulación do supresor de tumores p53. Atopáronse para este xene polo menos catro variantes de transcrición que codifican diferentes isoformas, pero ata agora só se determinou a secuencia completa de dúas delas.
Gryphaea arcuata
Características
A valva máis grande asentábase sobre o fondo mariño. O animal vivía entre as dúas valvas, como as ostras actuais, a as liñas de crecemento que presentan as dúas valvas son moi características. A pequena é plana e tería a función de "tapa"
PTK2
Función
A proteína FAK (ou PTK2) é unha proteína de 125 kD recrutada como participante na dinámica das adhesións focais entre as células e ten un papel na motilidade e supervivencia celular. A FAK está moi conservada, e é unha tirosina quinase non receptora identificada orixinalmente como substrato da proteín-tirosina quinase v-src oncoxénica. Esta quinase citosólica foi implicada en diversas funcións celulares como a locomoción, resposta mitóxena e supervivencia celular. A FAK está tipicamente localizada en estruturas coñecidas como adhesións focais, que son estruturas multiproteínicas que ligan a matriz extracelular co citoesqueleto citoplasmático. Os compoñentes adicionais das adhesións focais son a actina, filamina, vinculina, talina, paxilina, tensina e RSU-1.
Gryphaea arcuata
Rexistro fósil
Os fósiles rexistrados datan do Xurásico temperán de Europa, encontrados en sedimentos entre os pisos Hettanxiano e Baxociano (entre 196,5 e 183,0 Ma).
PTK2
Regulación
A FAK é fosforilada en resposta ás integrinas, estimulación de factores de crecemento e á acción mitoxénica de neuropéptidos. Os receptores integrinas son glicoproteínas transmembrana heterodímeras que se agrupan sobre a matriz extracelular, o que orixina unha fosforilación da FAK e o seu recrutamento nas adhesións focais. A actividade da FAK pode tamén ser atenuada pola expresión do seu inhibidor endóxeno coñecido como nonquinase relacionada con FAK (FRNK). Esta é unha proteína truncada que só consta do dominio non catlítico carboxilo terminal da FAK.
Gryphaea arcuata
Na cultura popular
No folclore inglés chámase comunmente a devils toenail (a uña do pé do diaño) debido á súa suposta semellanza coa "pezuña fendida" do diaño.
PTK2
Papel na apoptose
Durante o inicio da sinalización apoptótica en células endoteliais humanas, a FAK é cortada pola caspase 3 na posición Asp-772, xerando dous fragmentos FAK de aproximadamente 90 e 130 kDa de lonxitude. O fragmento menor da FAK denomínase "FAT asasino" (FAT killer) e vai ser o dominio asociado coa sinalización de morte celular. Por medio da apoptose, a FAK contribúe de forma importante ao redondeamento celular, perda de contactos focais e formacións de membrana apoptóticas como as chamadas blebs, que implican unha contracción do anel de actina cortical e é seguido pola condensación da cromatina e a fragmentación nuclear. A sobreexpresión da FAK causa a inhibición da apoptose e un incremento da prevalencia de tumores metastáticos.
Estrutura
A quinase de adhesión focal (FAK) ten catro rexións definidas ou dominios estruturais. Dous destes dominios, o domoino N-terminal FERM e o dominio quinase teñen unha interacción autoinhibitoria. Esta interacción, que se pensa é o resultado de interacción hidrófobas entre os dous dominios, impide a activación do dominio quinase, impedindo dese modo a función de sinalización da FAK. A liberación desta interacción inhibitoria ocorre dentro das adhesións focais, mais non no citoplasma, e, por tanto, pénsase que require a interacción con proteínas de adhesión focal, potencialmente como resultado de forzas mecánicas transmitidas a través da adhesión focal.
C-terminal
Comprobouse que unha rexión carboxilo terminal de 159 aminoácidos chamada dominio diana da adhesión focal (FAT, do inglés focal adhesion targeting), é responsable da unión da FAK ás adhesións focais. Este dominio está composto de catro hélices alfa dispostas formando un feixe. A hélice N-terminal contén unha tirosina fosforilable (Y925) implicada na transdución de sinais. Dous parches hidrófobos entre as hélices, un deles formado pola primeira e cuarta hélices, e o outro pola segunda e terceira, únense a curtos dominios helicoidais de paxilina.
N-terminal
A función do dominio amino terminal está menos clara, pero sábese que interacciona coa subunidade beta-1 de integrina in vitro e crese que intervén na transdución de sinais desde os agrupamentos matriz extracelular-integrina. Porén, un estudo salientou a importancia desta interacción e suxeriu que a interacción coa rexión citoplasmática da subunidade beta-3 de integrina é importante.
Os dominios amino terminal da FAK comparten unha similitude de secuencia significativa co dominio da banda 4.1 identificado primeiramente en eritrocitos. Este dominio da banda 4.1 únese á rexión citoplasmática de proteínas trnasmembrana como a glicoforina C, a actina e a espectrina. Isto suxire que a rexión amino terminal da FAK pode ter un papel na ancoraxe do citoesqueleto, pero a natureza exacta deste papel non se aclarou aínda.
Dominio catlítico/regulatorio
Entre as rexións amino e carboxilo está o dominio catalítico. A fosforilación do bucle de activación que hai dentro deste dominio quinase é importante para a actividade quinase da FAK.
Importancia clínica
Os niveis do ARNm da FAK están elevados no ~37% dos tumores de ovario serosos e no ~26% dos cancros de mama invasivos, e noutros tumores malignos.
Inhibidores da FAK
Debido á implicación da FAK en moitos cancros, están buscándose e avaliándose fármacos que inhiban a FAK, por exemplo en 2012: PF-573,228 (PF-228), PF-562,271 (PF-271), NVP-226, Y15 (1,2,4,5-bencenetetraamina tetrahidrocloruro) e PND-1186.
Inhibidores adicionais da FAK en ensaios clínicos en 2014 foron: VS-6062 (PF 562,271), VS-6063 (PF-04554878 defactinib) e VS-4718 (PND-1186) (todos eles son inhibidores da quinase competitivos co ATP). O VS-6063 estaba en ensaios en fase II en pacientes co mutante KRAS de cancro de célula pulmonar non pequena (ID do ensaio: NCT01951690) para ver como a resposta dependía das mutacións asociadas ao tumor INK4a/Arf e p53.
En 2015 un ensaio de mesotelioma de VS-6063 deuse por rematado antes de finalizar debido aos 'pobres resultados' obtidos.
Interaccións
PTK2 presenta interaccións coas seguintes proteínas:
Donde el corazón te lleve (álbum)
Donde el corazón te lleve é o primeiro disco en solitario de José Andrëa, vocalista daquela do grupo de metal Mägo de Oz. Publicado en 2004, o disco está composto por versións en español de baladas clásicas de heavy metal e unha canción orixinal, que dá título ao álbum.
Colaboran no disco, entre outros, Jorge Salán (guitarra),Joaquín Arellano “El Niño” (batería), Sergio Cisneros “Kiskilla” (piano e teclados) e Sergio Martínez (baixo), quen acompañan principalmente a José Andrëa. Outros colaboradores son Medina Azahara, Cuatro Gatos, Juanma (o primeiro cantante de Mägo de Oz), Patricia Tapia e algúns membros de Mägo de Oz.
O álbum leva o mesmo nome que unha novela de Susanna Tamaro.
Asemblea Xeral de Illinois
miniatura|Selo de Illinois
Serena Auñón-Chancellor
Serena Maria Auñón-Chancellor, nada en Indianapolis o 9 de abril de 1976, é unha astronauta estadounidense que formou parte da misión Soiuz MS-09 e foi membro das expedicións 56 e 57 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Auñón graduouse en enxeñaría eléctrica na Universidade George Washington de Washington, D.C., en 1997 e ten un doutoramento en medicina pola Universidade de Texas en Houston en 2001. Foi seleccionada como candidata a astronauta pola NASA en xullo de 2009, graduándose en novembro de 2011. Participou na misión Soiuz MS-09 e foi membro das expedicións 56 e 57 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 196,74 días no espazo.
Asemblea Xeral de Illinois
A Asemblea Xeral de Illinois (en inglés, Illinois General Assembly) é o parlamento do estado de Illinois, Estados Unidos. A súa sede está no Capitolio Estatal de Illinois en Springfield. Os seus 177 membros son escollidos por sufraxio universal e exercen o poder lexislativo. O nacemento da Asemblea Xeral derívase da Constitución de Illinois de 1818, a primeira do estado. Dous presidentes dos Estados Unidos comezaron a súa traxectoria política na Asemblea Xeral de Illinois, foi o caso de Abraham Lincoln, representante entre 1834 e 1842, e Barack Obama, senador entre 1996 e 2004.
Composición
O artigo 4º da Constitución de Illinois, a actual é do ano 1970, determina que a Asemblea Xeral compose de dúas cámaras:
miniatura|Capitolio Estatal de Illinois, [[Springfield, Illinois|Springfield.]]
Proceso lexislativo
Cando un lexislador pretende facer unha proposta de lei, primeiramente debe dirixirse aos servizos xurídicos da Asemblea, onde o orientarán sobre de que xeito redactala para ser precisa e adecuada. Unha vez feito, debe presentala nos rexistros da cámara á que pertenza. Logo, procédese á presentación, chamada primeira lectura, e remítese a un comité. No comité a proposta é valorada e debatida, de non ser rexeitada, o proceso lexislativo prosegue e chega ao pleno da cámara. Alí debátense as emendas e vótase a lei. É entón cando pasa á outra cámara e no caso de ser modificado o proxecto a outra debe votalo tamén. Unha vez votada na Asemblea Xeral, a lei é remitida ao gobernador para a súa entrada en vigor. Se o gobernador veta a lei, a Asemblea Xeral pode revogalo se así o votan tres quintos terzos de cada cámara.
As leis de cada lexislatura son complicadas nunha publicación oficial denominada Laws of Illinois (en galego, Leis de Illinois).
Sergei Avdeiev
Sergei Vasilievich Avdeiev, nado en Chapaevsk (Samara, Rusia) o 1 de xaneiro de 1956, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TM-15, Soiuz TM-22, Soiuz TM-28 e Soiuz TM-29.
Augusto Diéguez Yáñez
Augusto Diéguez Yañez, coñecido como Rubio de Villanuiz, nado en Vilanuíde (Quiroga) o 20 de agosto de 1920 e finado na Rúa o 27 de agosto de 1951, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado por auxilio á rebelión, foi condenado a 6 anos de prisión. Foi membro do grupo de Mario Rodríguez Losada "Pinche" e despois do grupo de Silverio Yebra Granja "Atravesado" da Segunda Agrupación Guerrilleira de León-Galicia formada en setembro de 1947 e dirixida polo PCE. Na primavera de 1949 estivo no Bierzo con Silverio Yebra, Pedro Juan Méndez "Jalisco", Silvestre García López "Chimeneas", Roberto López Rodríguez "Virnes", Manuel Zapico Terente "Asturiano", Francisco Martínez López "Quico" e Odilo Fernández Rodríguez "Blas". En xullo de 1950 foi reclamado polo xuíz militar de Lugo xunto con Xosé Castro Veiga, Roberto López Rodríguez e Fermín Gómez Segura encartados na causa 144/50. Segundo a información proporcionada por un enlace detido pola policía, foi asasinado en Fontei (A Rúa) o 27 de agosto de 1951 xunto con Silvestre García López "Chimeneas".
O honor do capitán Lex
O honor do capitán Lex (en Springfield Rifle) é un filme estadounidense de 1952 dirixido por Andre DeToth. O filme está ambientado durante a guerra civil estadounidense, e está protagonizado por Gary Cooper, xunto con Phyllis Thaxter e Lon Chaney Jr.
Galactósido
Un β-galactósido é un tipo de galactósido no cal o enlace glicosídico está por riba do plano do residuo de galactosa. Un exemplo de β-galactósido é o ONPG, que é un β-galactósido sintetizado para ensaios bioquímicos.
Nun α-galactósido o enlace glicosídico está por debaixo do plano do residuo de galactosa.
Lípido de membrana
miniatura|400px|Principais lípidos de membrana PtdCho - [[fosfatidilcolina; PtdEtn - fosfatidiletanolamina; PtdIns - fosfatidilinositol; PtdSer - fosfatidilserina.]]
Os lípidos de membrana son un grupo de compostos (estruturalmene similares ás graxas e aceites) que forman a dobre capa que forma a membrana plasmática de todas as células (a bicapa lipídica). As tres clases principais dos lípidos de membrana son fosfolípidos, glicolípidos e colesterol. Estes lípidos son anfifílicos: teñen un extremo que é afín á auga (polar) e outro extremo que é soluble en graxas (non polar). Ao formaren a dobre capa cos extremos polares dirixidos á parte externa da bicapa e os extremos non polares dirixidos cara ao interior, lonxe do contacto coa auga, manteñen o interior acuoso da célula separado do exterior acuoso. A disposición dos lípidos e varias proteínas, serve para que actúen como receptores e poros canles na membrana, controlando a entrada e saída doutras moléculas e ións como parte do metabolismo das células. Para realizar funcións fisiolóxicas, as proteínas de membrana poden rotar e difundir lateralmente nas dúas dimensións da bicapa lpídica pola presenza dunha cuberta de lípidos estreitamente pegados á superficie da proteína, chamados capa ou cuberta lipídica anular. Os lípidos tamén teñen mobilidade na membrana.