cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Francis Giauque
Investigacións científicas
En 1926, propuxo un método para observar temperaturas considerablemente inferiores a 1 K (-272,15 °C). Desenvolveu un dispositivo magnético de refrixeración segundo o seu propio deseño para lograr este resultado, conseguindo chegar máis cerca do cero absoluto que o que moitos científicos pensaban posible. Este traballo "trailblazing", á parte de probar unha das leis fundamentais da natureza conduciu a fortificar o aceiro, mellorar a gasolina e a desenvolver procesos máis eficientes nunha diversidade de industrias.
En 1949 foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus estudos en termodinámica, especialmente polas súas investigacións sobre as propiedades das substancias a baixas temperaturas.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2000
thumb|200px|[[Michael Schumacher gañou o seu terceiro título, e o seu primeiro con Ferrari, no 2000. Este título comezou a racha de cinco campionatos consecutivos.]] thumb|200px|O defensor do dobre campión do mundo [[Mika Häkkinen terminou segundo.]] thumb|200px|O compañero de equipo de Häkkinen, David Coulthard (foto de 2007), terminou a tempada en terceiro lugar.
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2000 é o campionato anual número 51 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 17 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 12 de marzo, e rematou o 22 de outubro.
Pilotos e construtores
Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de.
† Todos os motores son de 3.0 litros, e configuración V10.
Cambios de pilotos
, Entran na Fórmula Un
, Deixan a Fórmula Un
, Regresaron á Fórmula Un
, Cambios a metade de tempada
Hiroshima Toyo Carp
Os Hiroshima Toyo Carp (広島東洋カープ) son un equipo profesional de béisbol con sede na cidade de Hiroshima, Xapón. Compiten na Liga Central da Nippon Professional Baseball (NPB), principal competición do béisbol nipón. O club é propiedade da Familia Matsuda, estando á fronte do mesmo Hajime Matsuda, descendente do fundador de Mazda Jujiro Matsuda. De feito, a compañía automobilística posúe o 34,2% das accións do equipo, mentres que os Matsuda posúen ao redor do 60%. O equipo xoga os seus partido como local no Mazda Zoom-Zoom Stadium Hiroshima, recinto con capacidade para 32.000 espectadores. O único día no que o equipo non xoga como local no seu estadio é o 6 de agosto, xa que este se fecha en lembraza do bombardeo atómico de Hiroshima.
Lista de poliplacóforos de Galicia
A taxonomía da fauna malacolóxica está sometida a bastantes cambios debido ás novas achegas de información científica polo que precisa de revisións periódicas para poder engadir os novos datos obtidos.
Hiroshima Toyo Carp
Comezos
En 1949, a Liga Xaponesa de Béisbol Profesional decidiu expandirse en dúas ligas separadas. A prefectura de Hiroshima decidiu fundar un equipo de béisbol como parte do proceso de reconstrución da cidade após a súa destrución pola bomba atómica en 1945. Tras a súa creación, o equipo uniuse en decembro de 1949 á Liga Central co nome de Hiroshima Carp. O primeiro estadio do club foi construído con fondos do goberno da prefectura. O equipo tiña nos seus comezos unha notábel carencia de medios que, sumada á falta dun patrocinador, impediulle desenvolverse de forma correcta e atraer a mellores xogadores doutros equipos. O adestrador Hideichi Ishimoto tivo que buscar persoalmente á maioría dos xogadores para formar un equipo titular. En consecuencia, o equipo acabou en último lugar nas súas dúas primeiras temporadas. En 1951 a situación económica da franquía empeorou aínda máis, propúxose ou disolver o equipo ou fusionalo cos Taiyo Whales, equipo con sede en Shimonoseki. Os cidadáns de Hiroshima mostraron a súa oposición e doaron o diñeiro preciso para manter o equipo.
En 1952 a Liga Central contaba con sete equipos, o cal facía difícil a elaboración dun calendario coherente para cada equipo. Así, propúxose que calquera equipo que finalizase o campionato cunha porcentaxe de vitorias inferior ao 30% desaparecería ou se fusionaría con outro club. Isto aludía de forma indirecta aos Carp, que acabaron todas as temporadas anteriores en último lugar. Con todo, o equipo acada ese ano 37 vitorias, o que supoñía unha porcentaxe de 31,6%, salvándose así de forma milagrosa. Por contra, os Shochiku Robins quedaron últimos cun 28,8% e tiveron que fusionarse cos Taiyo Whales. Aínda así, o equipo continuou con serios problemas para subsistir, até o punto que en 1953 os xogadores contaban cun único uniforme. Con todo, os Carp lograron sobreporse, e en 1960 conseguiron por primeira vez máis vitorias que derrotas. Tres anos antes, o equipo trasladárase e un novo estadio situado no centro de Hiroshima.
En 1974 o equipo contrata ao seu primeiro adestrador estranxeiro, Joe Lutz, o cal manda mudar a cor da gorra a vermello para simbolizar un ilimitado espíto de loita. Porén, debido a un incidente a metade de temporada cos árbitros, Lutz ten que deixar o equipo. A pesar de todo, en 1975 chega o primeiro título da Liga Central do club, comezando así unha época dourada para o equipo. Os xogadores Koji Yamamoto, Sachio Kinugasa, Jim Lyttle e Adrian Garrett formaron a famosa aliñación alcumada "Akaheru" (literalmente "Casco Vermello") que conseguiu gañar dúas Series do Xapón en 1979 e 1980. O equipo repetiría trofeo en 1984 grazas ao equipo de pitchers. En 1989, o propio Koji Yamamoto faise cargo do club como adestrador, conseguindo volver gañar a Liga Central en 1991. Porén, en 1993 o equipo volve quedar último, renunciando o técnico ao seu posto. Após a era dourada dos anos 1980, o club entra nunha era escura na que non consegue gañar ningún título da Liga Central até 2016. Cómpre destacar que en 2009 o equipo trasládase a un novo estadio, o Mazda Zoom-Zoom Stadium Hiroshima.
Nomes
Ao longo dos anos o equipo tivo diferentes nomes:
Estadio
Actualmente, os Chunichi Dragons xogan os seus encontros como local no Mazda Zoom-Zoom Stadium Hiroshima, recinto con capacidade para 32.000 espectadores. Con todo, ao longo dos anos ten utilizado os seguintes estadios:
Ses Salines
250px|miniatura|Localización de Ses Salines Ses Salines é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 39.11 km² onde no ano 2007 vivían 4.755 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Demografía
Evolución da poboación de Ses Salines dende o ano 1950 ata agora:
Política
Nas eleccións municipais de 2007 o repartimento de escanos quedou deste xeito:
Subrexión de Loviisa
miniatura|200px|Localización da subrexión de Loviisa. A subrexión de Loviisa (en finés Loviisan seutukunta) é unha das catro subrexións da rexión de Uusimaa. En 2017 tiña unha poboación de 17 899 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Intact Media Group
Intac Media Group é un conglomerado de empresas formado por unha serie de empresas de medios de comunicación en Romanía. Os seus negocios baséanse enteiramente nos negocios de ámbito privado. Un considerable número dos máis importantes medios audiovisuais e da industria da empresa escrita lanzaron baixo unha mesma marca o seu primeiro produto, Intact Printing House, a cal foi constituída no ano 1991.
Forma parte do Holding GRIVCO, propiedade do político e home de negocios Dan Voiculescu. Intact é un dos grupos máis grandes de capital enteiramente romanés e no ano 2007 facturou 130 millóns de euros.
As oficinas da Intact Media Center en Bucarest (Romanía) foron desmanteladas polo Estado romanés en 2014, como consecuencia da sentenza do xuízo (entre outros imputados) contra Dan Voiculescu, o fundador de Intact Media Group. O edificio foi posto á venda coa finalidade de que o Estado poida recuperar os prexuízos causados como consecuencia da privatización fraudulenta do Instituto de Investigación Alimentaria no ano 2003.
Listaxe de compañías da Intact Media Group
En xullo do ano 2011, as compañías que forman parte da Intact Group eran:
Museo marítimo, fluvial e portuario de Ruán
miniatura|O hangar 13 onde está situado o museo.
O Museo marítimo, fluvial e portuario (en francés Musée maritime, fluvial et portuaire) é un museo sobre a historia do porto de Ruán e a navegación.
Messina
Messina (Missina en siciliano, Messina en italiano) é unha cidade de 242.841 habitantes (2010) situada no ángulo nordeste de Sicilia, a uns 90 km de Catania e uns 230 km de Palermo. Localízase en fronte da cidade de Regio de Calabria, xunto ao mar e ao homónimo Estreito de Messina.
Ten lindes con concellos de: Fiumedinisi, Itala, Monforte San Giorgio, Rometta, Saponara, Scaletta Zanclea e Villafranca Tirrena.
Río Arga
260px|miniatura|O río Arga en [[Pamplona]] O Arga é un río de Navarra, que nace en Urkiagan, no concello de Erro, e desemboca no río Aragón preto de Funes. Dos seus 2.759 km² de conca, 2.652 pertencen a Navarra, e só 107 corresponden á cabeceira arabesa do seu afluente o río Araquil.
Os principais afluentes do río Arga son: Ulzama, Juslapeña, Araquil e Salado pola marxe dereita, e Urbi, Elorz e Robo pola marxe esquerda.
RTP HD
RTP1 HD ou RTP HD é un canal de televisión en alta definición con emisión nas plataformas de pago en Portugal e na TDT de Portugal, aínda que as súas emisións están en probas, na frecuencia da TDT número 56.
Iniciou as emisións no verán de 2008 para emitir os Xogos Olímpicos de Pequín. Non emitiu nada máis nese ano.
No 2009, volveu para retransmitires os once xogos de fútbol da UEFA Champions League.
En 2010 transmitiu a 1ª e 2ª media final, así como a final do Festival RTP da Canção 2010. Transmitiu, tamén, os xogos do Campionato Mundial de Fútbol FIFA 2010,e en exclusiva para o MEO transmitiunos con opcións interactivas que permitían seguir un xogador ou adestrador dun equipo e tamén ver o resumo do partido. Tamén retransmitíu a serie portuguesa de investigación criminal Cidade Despida, sendo a primeira serie portuguesa en ser retransmitida en HD.
O 27 de agosto de 2011 transmitiu en HD a Supercopa de Europa e en outubro os xogos de clasificación da selección portuguesa para o Euro 2012.
Transmitiu os xogos de Portugal do Euro 2012 e de seguida os Xogos Olímpicos de Londres.
A RTP aínda non ten decidido o futuro deste canal. Non se sabe se será máis un canal temático da RTP (como a RTP Informação e RTP Memória) con programación propia, ou se chegará definitivamente a estar na grella da TDT de Portugal, ou se transmitirá contidos en simultaneamente dun ou máis canais da estación, en alta definición. Non se sabe aínda se a RTP1 HD ou RTP HD se será 2 nomes para o mesmo canal ou dous canais en HD.
Novidades, só despois de 2017 (segundo o sitio anacom.pt) se saberá se haberá e cando: máis canles, mellor cobertura, a adopción do sistema DVB-T2 etc.
Este canal emite en alta definición a RTP 1, mais por veces pode emitir outros canais da RTP ou ter algunha programación propia.
O portugueses quéixanse que este canal, como tamén a RTP Informação e RTP Memória, que só están dispoñibles nos operadores de televisión de pago, deixando para atrás a Televisión Dixital Terrestre. Proba diso foi a RTP ter rexeitado na súa oferta da PT para emitir os Xogos Olímpicos de Londres no canal HD da TDT, por unha cuantía simbólica.
Aggrotech
O Aggrotech é un xénero musical aparecido cara finais da década dos 90, tamén coñecido coma Terror EBM, Hellektro ou máis raramente coma Endzeit Elektro. O nome é unha aglutinación de Aggresive Techno.
Historia e características
Usado por primeira vez en 1993 para o anuncio do evento Spirit of Electro no Technoclub de Frankfurt/Main e facendo referencia a unha xira americana con bandas como Kevorkian Death Cycle en 1996, o termo evolucionou axiña afastado do seu significado orixinal. Cara finais da década dos 90, empezou a designar unha evolución do electro-industrial e dark electro centrado dalgún xeito en estruturas sonoras estridentes, agresivas e xeralmente beats rápidos cunha grande influencia da música techno e textos xeralmente breves de natureza militante, pesimista ou explícita. É moi típico tamén, que as partes vocais estean distorsionadas na busca dun son áspero, estridente e atonal. Os artistas tamén adoito utilizan estruturas melódicas atonais.
O estilo perdeu bastante auxe a comezos da década de 2000, coa chegada do synthpop e o futurepop na escena electrónica alternativa, mais asemade experimentou un pequeno rexurdir recente en popularidade xunta o xénero power noise pola súa popularidade en clubs de gusto goth/industrial.
Grupos
Exemplos de grupos que poderían ser considerados aggrotech inclúen: Algúns destes grupos como Aghast View ou wumpscut: pasaron co tempo a unha reestruturación e progresivo cambio a un estilo de música máis melódico e menos agresivo, mentres que outros grupos máis recentes como Psyclon Nine, Agonoize e Virtual Embrace revitalizaron o xénero até o extremo.
Banco de Vigo
O Banco de Vigo foi unha institución bancaria galega, fundada en Vigo.
Banca Viñas Aranda
O 27 de decembro de 1918 constituíuse en Vigo a Banca Viñas Aranda, fundada polo corredor de comercio Francisco Andrés Viñas Blanco (nado en Noia o 28 de novembro de 1878), o avogado Salvador Aranda Tapias e o comerciante Antonio Malvido Sanmartín. A Banca era unha sociedade comanditaria por accións, cun capital de 120 000 pesetas (100 000 en capital comanditario e 20 000 en capital colectivo). miniatura|[[Edificio Banca Viñas-Aranda, de Antonio Palacios, na Rúa Reconquista de Vigo.]] A Banca Viñas (nome co que era coñecida) transformouse en sociedade anónima o 20 de outubro de 1920, establecendo o seu domicilio no número 23 da rúa Colón de Vigo. O 10 de novembro de 1930 inaugurouse unha nova sede social, nun edificio deseñado por Antonio Cominges Tapias na esquina da rúa Colón con Marqués de Valladares. En 1944 a sede trasladouse ao número 9 da Rúa da Reconquista, a un edificio encargado a Antonio Palacios.
Banco de Vigo S.A.
Até esa época existía outro banco chamado Banco de Vigo, que desapareceu por quebra. Por ese motivo, o 1 de xullo de 1957 o Banco de Vigo-Viñas Aranda reduciu a súa denominación, pasando a chamarse simplemente Banco de Vigo S.A.
Evolución
Nesta nova etapa o Banco de Vigo rexistrou uns crecementos moi reducidos, polo que producía uns beneficios moi escasos. Amais, a demanda de créditos era superior ao que se podía ofertar. Os socios non tiñan vontade nin capacidade suficientes para achegar á entidade recursos necesarios para dinamizar a actividade, e os antecedentes do Banco tampouco axudaban na entrada de novo accionariado. A xestión do Banco limitábase practicamente a administrar o negocio existente, sen acadar crecementos suficientes. Entre algúns socios empezaron a aparecer desavinzas, o que precipitou a venda do Banco.
Venda
Dada a situación anterior, en 1969 iniciáronse conversas co Banco Popular Español para estudar a adquisición do Banco de Vigo. A partir do 1 de xaneiro de 1970, xa baixo control do Banco Popular, abriuse unha nova etapa na xestión e na traxectoria do Banco de Vigo. Ao clausurarse nese mesmo ano a sucursal do Banco Popular en Vigo, traspasouse todo o seu negocio na cidade ao Banco de Vigo. En 1973 recibiu outro novo impulso ao fusionarse co Banco de Lugo o 31 de decembro, pasando a formar o Banco de Galicia, que se mantivo activo até a súa en 2008 por parte do Banco Popular Español.
Burlada
Burlada ou Burlata é un municipio español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa e na Cuenca de Pamplona.
É o cuarto municipio máis poboado de Navarra con 18.162 habitantes (2012), debido especialmente á súa situación, xa que dista menos de 3 km de Pamplona.
Xeografía
Burlada atópase xeograficamente na Cuenca de Pamplona e xa que logo forma parte da área metropolitana da capital navarra. Limita ao norte con Pamplona e Villava, ao leste con Huarte, ao sur con Egüés e ao oeste con Pamplona.
Historia
Tense constancia de que os Reis de Navarra pasaban tempadas de asueto no palacio de que dispuñan en Burlada. Este palacio, xa derruído, estaba conectado de forma privada coa antiga igrexa románica, tamén derruída a mediados do século XX. Outro dato que denota a importancia histórica desta localidade é a ponte románico que cruza o río Arga ao seu paso polo pobo.
Monumentos civís
Ponte medieval composto de seis arcos de medio punto. Parece ser modificado en diferentes épocas, posto que orixinalmente a súa forma debeu de ser máis apuntada, con pendentes máis fortes a ambos os dous lados. Consta de 6 arcos de 9 metros de lonxitude de van. É difícil determinar cando foi construído, xa que é un das pontes que máis reconstrucións tivo. Son varios edificios de principios do século XX. Atópanse na rúa Maior e o máis significativo é o palacio Uranga, que está rodeado dun parque.
Monumentos relixiosos
220px|miniatura|Igrexa de San Blas A primitiva igrexa atopábase situada na actual praza San Juan, terreo que ocupou a Casa Consistorial ata o ano 2008. O 24 de xuño de 1952, coincidindo coa festividade de San Xoán Bautista, comezouse a construción do novo Templo. A súa inauguración tivo lugar o domingo 17 de outubro de 1954. O novo templo foi un proxecto do arquitecto Javier Yárnoz. É un edificio de planta latina e construción moderna, do que o máis destacable é o seu mobiliario que procede de diferentes localidades de Navarra. O retablo maior que preside o templo é de estilo neoclásico e procede da Catedral de Pamplona, onde estaba dedicado a San Blas.
Foi creada o 29 de xuño de 1970, baixo a advocación de Santa María Soidade Torres Acosta, relixiosa madrileña fundadora das Servas de María, dedicadas á atención a domicilio de enfermos pobres, velándoos durante as noites. A nova parroquia xorde debido ao crecemento de poboación que experimenta Burlada naqueles anos e o nome que recibe inicialmente débese a que ese mesmo ano, o 25 de xaneiro, foi canonizada polo Papa Paulo VI a fundadora desta congregación relixiosa fincada en Burlada desde o ano 1942, data na que se abriu o edificio do seu Noviciado o día 2 de xullo.
Comunicacións
Está directamente comunicada con Pamplona, da cal dista 3 km, á que está unida a modo de continuo urbano. A N-135 que une Pamplona con Francia a través de Valcarlos atravesa Burlada polo seu extremo meridional. a NA-121-A (de Pamplona a Francia por Irún) atravesa Burlada pola súa banda central.
Demografía
Burlada ocupa o cuarto posto como municipio de maior poboación de Navarra, por detrás de Pamplona, Tudela e Barañáin, cunha poboación de 18.162 habitantes en 2012, dos que 8.900 son varóns e 9.295 son mulleres. A súa densidade de poboación é de 8.566,98 hab/km².
Apeadeiro, Cecebre, Cambre
Apeadeiro é un lugar da parroquia de Cecebre no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2010) ten 73 habitantes (33 homes e 40 mulleres).
Recibe o nome do apeadoiro de Cecebre, na liña ferroviaria que une Lugo e A Coruña.
Evolución da poboación
Segundo o INE:
San Mamés de Burgos
San Mamés de Burgos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 307 habitantes (INE 2012).
Dwyane Wade
Dwyane Tyrone Wade, Jr., nado o 17 de xaneiro de 1982 en Chicago, Illinois, é un ex xogador de baloncesto profesional que xogou durante 16 tempadas na National Basketball Association (NBA), a gran maioría delas nos Miami Heat, onde debutou en 2003, sendo elixido no Draft da NBA dese mesmo ano na primeira rolda, no posto número 5. Durante a súa etapa nos Heat, Wade acadou tres campionatos da NBA, en 2006, en 2012 e en 2013.
Utajärvi
Utajärvi é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2 743 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 736,73 km2, dos cales 65,64 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 1,64 hab./km².
Limita cos concellos de Muhos, Oulu, Pudasjärvi, Vaala e Puolanka, este último pertencente á rexión veciña de Kainuu.
O concello é unilingüe en finés.
Os d'Abaixo
Traxectoria
O grupo está integrado por músicos que estiveron toda a vida vinculados ao folclore de Galiza, como por outro provenientes de bandas folk de ampla traxectoria como son Berrogüetto ou Fía na Roca.
Nos seus directos ofrecen unha selección de música cargada de forza e enerxía, que entronca cun profundo respecto aos patróns da música tradicional co fin de incitar ao baile máis ancestral, que é unha peza fundamental na tradición musical de Galiza. Pero sempre buscando un son actual e en constante evolución.
Na primavera de 2014 edítase o primeiro disco do grupo “Ao vivo en Lorient”, que recolle 16 pezas gravadas nos concertos feitos en 2013 neste festival bretón. Tres anos despois, na primavera de 2017, sae á luz o seu segundo disco “Quixera ser dos paxaros”, o primeiro gravado en estudio e no que se recollen unha maioría de temas inéditos para o folc galego, resultado dun gran traballo de investigación por parte de Xosé Ramón Vázquez, daquela acordeonista do grupo.
No ano 2019, incorpórase Santi Cribeiro, dando lugar á formación actual da banda, que despois de dous anos de traballo editan o que sería o seu terceiro disco titulado “Somos a pedra” (decembro 2021) no que, ademais da tradición e investigación que acompañan ao grupo desde os seus inicios, cobran unha maior presenza os temas de composición, aportando novas sonoridades melódicas ao xa extenso repertorio destes composteláns. Ademais, neste disco contan coa colaboración de grandes referencias da música de raíz da península como son Eliseo Parra, Xavi Lozano e a cantante portuguesa María João.
Festivais
Os d’Abaixo teñen tocado en diversas festas e festivais de Galiza e tamén fóra dela, en lugares como o Festival de Músicas do Mundo, (maio 2012, Etxarri-Aranaz, Navarra), o festival Le Grand Bal de l’Europe (xullo 2012, Gennetines, Francia), o Festival Intercéltico de Lorient (agosto 2013, Lorient, Bretaña), e o Calan Mai, a festa da primavera celta (maio de 2014, Cardiff, Gales), o Festival Folk (novembro de 2017, Eivisa), Festival Internacional de Música Popular i Tradicional (xuño de 2018, Vilanova i la Geltrú), Brosella Folk & Jazz (xullo de 2018, Bruxelas), Festival do Mundo Celta de Ortigueira (xullo de 2018, Ortigueira), Festa do Caldo de Quintandona (setembro de 2018, Penafiel, Portugal-), Wackelstein Festival (xullo de 2019, Amaliendorf, Austria), Festival do Mundo Celta de Ortigueira (xullo de 2022, Ortigueira)…
En 2022 foron Premio Martín Códax da Música na categoría de folk.
Compañía Xeral dos Ferrocarrís de Galicia
A Compañía General de los Ferrocarriles de Galicia foi un proxecto de empresa ferroviaria galega, creado en 1920. A sociedade naceu co obxecto de promover, construír e administrar os ferrocarrís pendentes de adxudicar ou xa adxudicados pero sen materializar na xeografía galega.
Historia
O consello tivo diversas reunións, unha delas no Hotel Palace de Madrid, fixando detalles de carácter societario como a emisión de accións e a constitución do accionariado, e concretando as liñas a acometer prioritariamente e a electrificación dalgunhas xa existentes.
Nos anos seguintes buscouse captar capital e máis adeptos para a causa. Porén, a empresa non chegou a saír adiante.
Canal, Cecebre, Cambre
Canal é un lugar da parroquia de Cecebre no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 68 habitantes (30 homes e 38 mulleres).
Universidade de Chile
miniatura|right|190px|O escudo da institución. A Universidade de Chile (en castelán: Universidad de Chile) é unha universidade pública e tradicional, situada na cidade de Santiago de Chile. A universidade é a maior e a máis antiga institución de ensino superior en Chile e unha das máis antigas universidades en América Latina. A institución foi fundada o 17 de setembro de 1842 como a substitución e continuación da antiga e colonial Real Universidade de San Felipe, que foi fundada en 1738. Entre os seus titulados fai vinte xefes de estado e dous gañadores do Premio Nobel.
Amputación
A amputación ou mutilación é a perda, accidental ou non (por exemplo e especialmente a operación cirúrxica na que se secciona completamente un membro incluíndo o óso e as partes brandas), dun membro ou dunha parte externa do corpo. Cando coincide cunha articulación denomínase desarticulación.
As amputacións dos dedos das mans danse, por seren atrapados en máquinas, con frecuencia no medio laboral. Se o corte que produce a amputación é limpo, é dicir, non se xera mediante esmagamento ou arrancamento, inténtase actualmente -e normalmente de xeito exitoso- o reimplante.
Reimplantación
Para poder reimplantar unha porción amputada, debe evitarse que esta se conxele. É conveniente envolvela nun tecido limpo, metela nunha bolsa de plástico e pechala ben, para despois introducir esta bolsa noutra que conteña auga e xeo. Deberase inmediatamente pedir axuda sanitaria de emerxencia e poñer unha vendaxe comprensiva se fose un dedo. Se fose unha extremidade e houbese moita hemorraxia, farase un torniquete.
Membro pantasma
A dor nas extremidades fantasma ou pantasma, síndrome do membro pantasma, ou dor pantasma é unha síndromes de dor clínica e un dos exemplos máis relevantes de dor crónica. O amputado menciona a percepción dun membro fantasma, até dun órgano,  case inmediatamente despois da amputación do membro. Normalmente descríbese como unha forma precisa do membro real desaparecido.
Próteses
esquerda|miniatura|Adestramento dun atleta cunha perna protésica para participar nos Xogos Paralímpicos. Unha prótese é un aparello que suple, en todo ou en parte, as funcións do órgano ou extremidade perdida nas persoas que por enfermidade ou accidente non a teñen, coma os tocos ou os coxos, ou esta non é funcional.
Porsche no automobilismo
miniatura|250px|Porsche 911 Carrera RSR gañador da [[Targa Florio de 1973 cas cores de Martini Racing no Goodwood Festival of Speed de 2006.]] miniatura|250px|[[Porsche 956 e 962C, un coma este coa librea Jägermeister, gañou as 24 Horas de Le Mans seis anos consecutivos na década de 1980.]]
Porsche tivo éxito en moitas ramas do automobilismo das cales a maioría foron nas carreiras de longa distancia.
Malia a súa temperá participación no automobilismo, limitouse a fornecer pequenos motores a equipos privados ata finais de 1960, a mediados da década de 1950 Porsche xa saboreara un éxito moderado no reino das carreiras de automóbiles deportivos, sobre todo na Carreira Panamericana e na Targa Florio, carreiras clásicas que máis tarde foron utilizados na denominación dos coches de estrada. O Porsche 917 de 1969 converteunos nunha potencia, gañando en 1970 a primeira de máis dunha ducia de 24 Horas de Le Mans, máis que calquera outra compañía. Cos 911 Carrera RS e o Porsche 935 Turbo, Porsche dominou a década de 1970, e ata gañou a prototipos deportivos, unha categoría na que Porsche entrou cos exitosos modelos 936, 956 e 962.
O Castañal, Saiáns, Vigo
O Castañal é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 52 habitantes (24 homes e 28 mulleres).
Porsche no automobilismo
Porsche considera ás carreiras como unha parte esencial do permanente desenvolvemento de enxeñería, e tradicionalmente é moi raro que os coches de carreiras de Porsche aparezan en carreiras consecutivas cas mesmas especificacións. Case invariablemente, desenvólvense algúns aspectos do coche, xa sexa para os futuros programas de carreiras ou como proba de concepto para os futuros coches de estrada.
Primeiros anos
Durante os anos 1950 e 1960, como Porsche só tiña coches de estrada e de carreiras de pequena cilindrada, acadaron moitas vitorias nas súas clases, e ocasionalmente tamén vitorias na xeral contra coches máis potentes, sobre todo gañaron a Targa Florio en 1956, 1959, 1960, 1964, e todos os anos desde 1966 ata 1970 con Prototipos que carecían de potencia con respecto á competencia, pero que compensaban, con fiabilidade, baixa resistencia, baixo peso e bo manexo.
Na súa publicación, de setembro de 2003 a revista "Excellence" identificaba a Lake Underwood como o xigante tranquilo de Porsche nos Estados Unidos e un dos catro pilotos, xunto a Art Bunker, Bob Holbert e Charlie Wallace identificados polo Porsche club of America por facer de Porsche un mataxigantes nos EE.UU. durante a década de 1950 e principios de 1960. Os primeiros éxitos notables nos EE.UU. tamén incluíron unha vitoria na xeral na Road America 500 de 1964 para menos de 2 litros do RS-60 pilotado por Bill Wuesthoff e Augie Pabst.
Porsche comezou a competir con coches lixeiros, tuneados derivados do coche de estrada 356, pero rapidamente pasou a facer automóbiles dedicados as carreiras, cos modelos 550, 718, RS, e RSK como columna vertebral do programa de carreiras da compañía a mediados de 1960. A serie de coches 90x nos anos 60 viu como Porsche comezaba a expandirse, de gañar nas categorías menores pasaron a ter unha posibilidade de vitorias xerais nas carreiras máis duras onde a resistencia e o manexo importaban, e logo a ser probables vencedores na xeral. Os motores non superan os dous litros ata que os creadores dos regulamentos limitaron a capacidade da clase prototipo a 3 litros a partir de 1967, cando as series de catro litros do Ferrari P e a serie de sete litros do Ford GT40 convertéronse en demasiado rápidas. Primeiro, Porsche ampliou o seu motor de 8 cilindros en liña de 2´2 litros no 907, logo desenvolveu o 908 con tres litros plenos en 1968. Sobre a base deste motor de 8 cilindros en liña e unha lagoa nas normas, presentouse o 917 un 12 cilindros en liña de 4´5 litros en 1969, co tempo ampliouse a cinco litros, e máis tarde ata os 5´4 con turbo. Nuns anos, o Porsche 917 crecera desde as series menores a ser o provedor dos coches de carreiras máis rápidos (380 km/h en Le Mans) e máis potentes (1580 hp en CanAm) do mundo.
Cinco décadas de éxito do Porsche 911
Malia que presentouse en 1963, e gañou o de Rally de Monte Carlo, o Porsche 911 clásico (construído ata 1989) baseou a súa reputación na produción para as carreiras de ruta, principalmente na década de 1970.
Debido ás normas, o 911 non se utilizou moito na década de 1980, pero regresou na década de 1990 como o Porsche 993, do mesmo xeito que o modelo turbo GT2. A serie Porsche 996 refrixerado por auga, converteuse nun éxito na competición logo da presentación da variante GT3 en 1999.
Éxitos nas 24 Horas de Le Mans
miniatura| left | O [[Porsche 917|917 deu a Porsche as súas primeiras 24 Horas de Le Mans gañando en 1970.]]
Porsche obtivo un par de inesperadas vitorias en Le Mans en 1996 e 1997. Planeouse o regreso á competición de prototipos nos EE.UU. para o ano 1995 cun chasis Tom Walkinshaw Racing anteriormente utilizado polo Jaguar XJR-14 e o Mazda MXR-01 equipado cun motor de Porsche. Cambios nas regras da IMSA deixaron este coche fóra da competición e o equipo privado Joest Racing correu cos coches en Europa durante dous anos, gañaron o back-to-back Le Mans co mesmo chasis, denominado Porsche WSC-95. Esta é unha fazaña que Porsche tamén alcanzara na era do 956, en contraste coas décadas de 1960 e 1970, onde a maioría dos coches corrían só unha ou dúas carreiras para o equipo oficial antes de ser vendidos.
Desde que gañou a xeral en 1998 co Porsche 911 GT1 - 98, Porsche non tratou de acadar vitorias xerais en Le Mans ou nas carreiras de autos deportivos similares, centrándose nas clases máis pequenas e no desenvolvemento do 996 GT3 refrixerado por auga. Con todo, o GT3 e o RS Spyder LMP2 gañaron importantes carreiras desde entón. Porsche regresou ao primeiro nivel de carreiras de Le Mans en 2014 co 919, pero os dous coches experimentaron problemas de motor descoñecidos perdendo unha hora e media e retirouse xusto cando o coche # 20 era perseguido polo # 1 de Audi no primeiro lugar.
Equipos e patrocinio
miniatura| left | O orixinal [[Porsche 935|Porsche 935/78 Moby Dick coa librea Martini Racing na Porsche Rennsport Reunion IV.]] Na década de 1960, Porsche converteuse nun importante competidor nas carreiras de autos deportivos, ás veces presentaba media ducia de coches que pronto eran vendidos aos clientes. Ademais do equipo da fábrica, que se auto denomina Porsche AG ou Porsche System Engineering desde 1961 con sede en Austria, en 1969 creouse Porsche Salzburg como un segundo equipo oficial para compartir a carga de traballo, proporcionando a tan buscada primeira vitoria xeral en Le Mans, en 1970. Martini Racing e Gulf Racing de John Wyer foron os outros equipos que recibiron apoio da fábrica, o que permitiu a Zuffenhausen centrarse no desenvolvemento, mentres que os equipos proporcionaban os fondos de patrocinio e man de obra para estar presentes e con éxito en moitas carreiras internacionais. Na CanAm, Porsche cooperou con Penske, mentres que na Deutsche Rennsportmeisterschaft, clientes como Kremer Racing, Georg Loos e Joest Racing gozaron de diversos graos de apoio de fábrica. Logo de aparecer como Martini Porsche a mediados da década de 1970, a fábrica presentouse como Rothmans Porsche a mediados da década de 1980.
Moitos coches Porsche de carreiras participan en equipos privados dos clientes, fináncianse e corren sen ningún apoio da fábrica, gañando frecuentemente aos da propia fábrica.
Recentemente, os 996-xeración 911 GT3 dominaron a súa clase en Le Mans e nas carreiras similares de resistencia e GT. A finais de 1990 viu o rexurdimento do éxito nas carreiras para Porsche con The Racer's Group, un equipo propiedade de Kevin Buckler no norte de California. En 2002, Buckler gañou as 24 Horas de Daytona Clase GT e as 24 Horas de Le Mans GT Class. En 2003, un 911 de The Racers Group (TRG) converteuse no primeiro vehículo GT Class desde 1977 en lograr a vitoria na xeral das 24 Horas de Daytona.
Rally
miniatura| Porsche 924 GTS de 1981 pilotado por [[Walter Röhrl no Rally de Alemaña de 2008.]] As diferentes versións do 911 resultaron ser un serio competidor nos rallies. o equipo de fábrica de Porsche estivo ocasionalmente presente nos rallies da década de 1960 a finais de 1970. En 1967, o piloto polaco Sobiesław Zasada pilotaba un 912 para lograr o Campionato de Europa de Rallyes do Grupo 1 de turismos de serie. Porsche logrou tres vitorias dobres no Rally de Monte Carlo, en 1968 con Vic Elford e Pauli Toivonen, e en 1969 e 1970 con Björn Waldegård e Gérard Larrousse. En 1970, Porsche tamén superou a Alpine-Renault para gañar o Campionato Internacional de Marcas (IMC), o predecesor do Campionato do Mundo de Rallyes (CMR). O primeiro podio de Porsche no WRC foi Leo Kinnunen no terceiro lugar no Rally dos 1000 Lagos de 1973.
Aínda que o equipo de fábrica de Porsche retirouse do WRC sen ningunha vitoria no seu haber, os mellores 911 privados estaban a miúdo preto dos coches de fábrica doutras marcas. Jean-Pierre Nicolas logrou gañar o Rally de Montecarlo de 1978 cun 911 SC privado, a segunda de Porsche, e ata agora a última vitoria na CMR chegou no Tour de Corse de 1980 nas mans de Jean-Luc Thérier. No Campionato de Europa de Rallyes, o 911 gañou cinco títulos, e en data tan tardía como 1984, Henri Toivonen levou o seu 911 SC RS Prodrive patrocinado por Rothmans ao segundo lugar detrás de Carlo Capone no Lancia Rally 037. En 1984 e 1986, o equipo de fábrica de Porsche gañou o Rally París Dakar, utilizando tamén o Porsche 959 Grupo B superdeportivo derivado do 911.
Fórmula Un
miniatura|right | 1962 Porsche 804 miniatura| [[McLaren MP4 / 2 de Fórmula Un, propulsado por un motor TAG-Porsche]]
Malia Ferdinand Porsche deseñara coches de Gran Premio nos anos 1920 e 1930 para Mercedes e Auto Union, Porsche AG nunca se sentiu un fabricante de monoprazas.
Logo de ter un grande éxito cos coches turbo na década de 1970, Porsche regresou á Fórmula Un en logo de case dúas décadas apartado, forneceu de motores turbo V6 refrixerados por auga como unidades TAG para o equipo McLaren. Por razóns aerodinámicas, o motor en liña típico de Porsche quedaba eliminado por ser demasiado grande e por ser o turbo o camiño a seguir na F1 do momento. Fixeron un motor turbo V6 de 90°. O motor TAG foi deseñado para os moi estritos requisitos emitidos polo deseñador xefe de McLaren John Barnard. Especificaba a disposición física do motor para que coincidira co deseño do seu coche. O motor foi financiado por TAG quen retivo os dereitos do nome, aínda que levaba gravada nos motores a identificación "feito por Porsche" (inicialmente Porsche era remiso a pór o seu nome nos motores, por temor á mala publicidade se fracasaban. Pero, ás poucas carreiras da tempada de, se fixo evidente que os motores eran de quen eran, e as insignias "Made by Porsche" comezaron a aparecer). Os coches con motor TAG-Porsche lograron dous campionatos de construtores en 1984 e, tres campionatos de pilotos en 1984, 1985 e. Os motores deron a McLaren 25 vitorias entre 1984 e (19 en 1985 e 1986 para o Campionato do Mundo de Alain Prost, e 6 en 1984 para o Campionato de Niki Lauda).
Malia o seu éxito abafador, os motores TAG-Porsche nunca foron os máis potentes na Fórmula Un, xa que non tiñan a capacidade de manter un gran turbo como os motores BMW, Renault, Ferrari e Honda. Os pilotos de McLaren que competiron regularmente co motor (Lauda, Prost, Keke Rosberg e Stefan Johansson) continuamente pediron a Porsche desenvolver un motor especial de cualificación do mesmo xeito que os seus rivais. Pero, tanto Porsche como o dono de TAG Mansour Ojjeh rexeitaron as solicitudes debido aos custos adicionais, razoaron que os motores de carreira probados xa tiñan a mesma potencia e mellor economía de combustible que os motores Honda, polo que nunca foron construídos. Aínda que a falta de potencia non detivo a McLaren para lograr 7 poles (6 de Prost, 1 de Rosberg) e 21 saídas na primeira fila.
Porsche regresou á F1 de novo en como fornecedor de motores, pero, esta vez con resultados desastrosos: Os automóbiles Footwork Arrows impulsados co pesado Porsche 3512 dobre V6 que pesaba 180 kg., (de acordo a varios informes, entre eles o deseñador de McLaren Alan Jenkins, o motor era de feito a combinación de 2 motores TAG V6 utilizados por McLaren de 1983 a 1987 menos os turbocompresores) non puido anotar un só punto, e nin sequera cualificaron para máis da metade das carreiras dese ano. Logo de que os motores Porsche foran cambiados por Footwork a favor do Cosworth DFR, Porsche non participou na Fórmula Un desde entón. Segundo os informes de Arrows, o maior problema do 3512, agás da falta de cabalos de forza, eran graves problemas de alimentación de gasolina que a miúdo provocaban fallos do motor.
Durante o Salón de París de 2010, o presidente de Porsche Matthias Mueller fixo unha declaración facendo alusión a un posible regreso de Porsche á Fórmula 1. Especificamente, Mueller sinalou que un, Porsche ou Audi, competirían en Le Mans mentres que o outro volvería á Fórmula 1. Anteriormente, o xefe de Audi Wolfgang Ulrich xa declarara que Audi e a Fórmula 1 "non encaixan".
Indy Cars
miniatura|motor V8 para as carreiras da Indy 500
Primeiro Porsche tratou de competir na 1980 CART PPG World Series season co motor dun coche 935 deportivo convertido a un motor V6 de IndyCar co equipo Interscope Racing e con Danny Ongais como piloto e usando o novo Interscope IR01. Pero os comisarios da USAC (sancionaron o chasis no máis prestixioso evento da CART, a Indianápolis 500) determinaron que o motor era ilegal e Interscope usou o seu vello Parnelli VPJ6C - Cosworth DFX.
Porsche volveu a CART na tempada 1987 con Al Unser no Porsche # 6 Quaker State co chasis e o motor de Porsche, só competiron no Champion Spark Plug 300K no circuíto de Laguna Seca. Unser cualificaría 21º dun total de 24 coches e retiraríase no posto 24º logo de só sete voltas debido a un fallo da bomba de auga. Para 1988 Teo Fabi pilotaría o # 8 Quaker State March 88P - Porsche conseguindo o mellor resultado de cuarto no Bosch Spark Plugs Grand Prix no circuíto de Pennsylvania International Raceway, Fabi terminaría décimo en puntos. Para 1989 Fabi pilotaría o # 8 Quaker State March 90P - Porsche, cualificou na pole position, tanto no Budweiser / G.I. Joe's 200 no Portland International Raceway como no Red Roof Inns 200 en Mid-Ohio Sports Car Course conseguindo a vitoria neste último. Fabi tamén daría a Porsche o seu mellor resultado nun óvalo IndyCar ao terminar segundo no Marlboro 500 no Michigan International Speedway.
En 1990. Porsche tratou de competir cun coche novo con chasis de fibra de carbono, pero a CART prohibiuno. O equipo ampliouse para dous coches, con Fabi no # 4 Foster's/Quaker State March 90P-Porsche e John Andretti no #41 Foster's March 90P-Porsche. Fabi cualificaría na pole position no Texaco/Havoline Grand Prix of Denver nas rúas de Denver e terminaría terceiro no Marlboro Grand Prix at the Meadowlands no Meadowlands Sports Complex pero quedaría 14º º nos puntos. Mentres Andretti obtería a mellor posición sendo quinto no Budweiser Grand Prix of Cleveland no Burke Lakefront Airport e na Molson Indy Vancouver nas rúas de Vancouver e terminaría décimo en puntos.
Porsche retirouse da IndyCar ao final da tempada 1990. O director do equipo Derrick Walker comprou os activos para converterse no dono de Walker Racing.
Carrera Cup e carreiras de afeccionados
Porsche sempre foi unha marca popular nas carreiras GT de afeccionados e nas carreiras de Sports Car en Europa, América e Asia, en particular o Porsche 911. Porsches de fábrica e lixeiramente modificados corren en moitas competicións do mundo; moitas destas clases son principalmente para afeccionados entusiastas.
Porsche ten e segue construíndo modelos baseados nos coches de estrada pero optimizados para a competición, o máis famoso o Porsche 911 GT3 Cup. Porsche estableceu e patrocina varias series de carreiras de motor, moitas das series para un só modelo de Porsche, ou para modelos específicos de Porsche. A Porsche Carrera Cup apareceu en varios países e a día de hoxe variacións da Carrera Cup celébranse en Asia, Australia, Canadá, Francia, Alemaña, Gran Bretaña, Italia, Xapón, Oriente Medio, Holanda, Nova Zelandia, Escandinavia, así como as orixinarias IROC nos Estados Unidos. Unha serie profesional evolucionou a partir destas, a Europea Porsche Supercup.
Últimos tempos
miniatura| left | Porsche RS Spyder de [[Penske Racing no Gran Premio de Utah de 2008]] Porsche abandonou o seu programa de equipo de fábrica logo de gañar as 24 Horas de Le Mans de 1998 co Porsche 911 GT1 por razóns financeiras, fronte á competencia de fábrica de Audi, BMW, Mercedes-Benz, Toyota e outros. O prototipo LMP1 cun motor V10, destinado a ser presentado no ano 2000, foi abandonado sen competir debido a un acordo con Audi, unha empresa vinculada liderada por Porsche en copropropiedade con Ferdinand Piech. O V10 foi utilizado no Porsche Carrera GT, mentres que Audi dominou Le Mans despois de que BMW, Mercedes e Toyota pasáranse á F1.
Porsche fixo unha reaparición na categoría LMP2 en 2005 co novo prototipo RS Spyder, aínda que isto realizarono os equipos dos clientes estreitamente asociados e non a fábrica. Isto non foi ben recibido por moitos, os creadores das regras pretenden que a categoría LMP1 sexa para equipos de fábrica, mentres que a LMP2 debe reservarse para os equipos privados. Sobre a base das regulacións LMP2, o RS Spyder fixo o seu debut co equipo de Roger Penske en Laguna Seca durante a última carreira da tempada 2005 das American Le Mans Series, e inmediatamente obtivo unha vitoria na clase LMP2, terminando quinto na xeral. O áxil aínda que pouco potente (debido ás regulacións) RS Spyder posuía claramente o ritmo para desafiar aos coches de Audi e Lola na ALMS. Penske Racing gañou o campionato LMP2 na súa primeira tempada completa en 2006 e contra Acura en 2007 e 2008. 2007 foi o ano máis exitoso para o RS Spyder, gañando 8 carreiras xerais e 11 vitorias na categoría, mentres que o Audi R10 da clase LMP1 logrou só 4 vitorias na xeral. O coche debutou nos circuítos europeos en 2008 e dominou as Le Mans Series. Van Merksteijn Motorsport, Team Essex e Horag Racing lograron os tres primeiros lugares do campionato LMP2. Van Merksteijn Motorsport logrou unha vitoria de clase nas 24 Horas de Le Mans de 2008 e Team Essex gañou a clase LMP2 nas 24 Horas de Le Mans de 2009.
O Daytona Prototype Action Express Racing Riley-Porsche gañou as 24 Horas de Daytona de 2010. Isto foi estraño xa que o Riley-Porsche estaba impulsado por un Porsche Cayenne SUV baseado nun 5.0 litros V8. Porsche negouse a desenvolver o V8 para a competición Grand-Am, pero, construírono os Irmáns Lozano con sede en Texas. Dado que non foi sancionado oficialmente por Porsche, a empresa non reclamou tecnicamente a vitoria.
Vaporización
Tipos
Hai dous tipos de vaporización: a ebulición e a evaporación, sendo a primeira o cambio de estado que acontece cando unha substancia pasa do estado líquido ao estado de vapor; para que tal cousa aconteza debe aumentar a temperatura en toda a masa do líquido. Á temperatura na que un determinado líquido acada a fervura coñécese como punto de ebulición. No outro posíbel procaso, o de evaporación, o cambio de estado acontece soamente na superficie do líquido. Velaí a diferenza entre a ebulición e a evaporación.
Juan Luis Cebrián
miniatura|240px|Cebrián (dereita) no evento Global Governance, Cidade de México. Juan Luis Cebrián Echarri, nado en Madrid o 30 de outubro de 1944, é un xornalista, escritor e empresario español. Dende 1997, é académico da Real Academia Española.
Cursou estudos de humanidades na Universidade Complutense de Madrid e graduouse na Escola Oficial de Xornalismo de España en 1963, ós 19 anos. Entrou a traballar como redactor xefe en Pueblo, o diario vespertino do Movimiento que dirixía o íntimo amigo do seu pai Emilio Romero. Tras ocupar o cargo de subdirector en Pueblo, pasou a Informaciones. Tamén participou na fundación da revista Cuadernos para el diálogo en 1963. En 1974, foi nomeado xefe dos servizos informativos de RTVE polo último goberno da ditadura franquista.