cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Prudencio Padilla
Liberación de Cartaxena
En xaneiro de 1821, as tropas patriotas ao mando de Mariano Montilla e a escuadra ao mando de Padilla, iniciaron o asedio terrestre e marítimo de Cartaxena. O 4 de maio, a frota de Padilla entra na baía de Cartaxena; a máis decisiva desas batallas aconteceu na noite de san Xoán, a escuadra de Padilla venceu ao exército realista logrando a súa rendición o 1 de outubro. Polas súas accións, o goberno da Gran Colombia ascendeu a Padilla ao rango de xeneral de brigada, e nomeouno xeneral comandante do Terceiro Departamento da Mariña e do Escuadrón de Operacións do Río Zulia.
Batalla de Maracaibo
miniatura|350x350px| Acción del Castillo de Maracaibo (ca. 1840) , pintura ao óleo de José María Espinosa (c. 1845-1850). Aínda que as tropas dos patriotas tiveron éxito en terra firme, fracasaran nos intentos de liberar a costa venezolana, polo que a provincia de Maracaibo ficou baixo dominio español. En 1823 Padilla foi nomeado polo vicepresidente Fco. Santander para dirixir a campaña de Maracaibo desde Riohacha, comandando cinco bergantíns, sete goletas e outras dezasete embarcacións. O 24 de xullo de 1823, Padilla alzouse vitorioso diante do castelo de San Carlos, na batalla naval coa que se apoderou do lago. Pola súa vitoria, Padilla foi ascendido a xeneral de división, foille concedido unha medalla de ouro e unha pensión anual de 3.000 pesos, inferior á que percibían a maioría dos xefes militares participantes na campaña.
Participación política
esquerda|miniatura|295x295px| Gravado de [[Mariano Montilla, principal opoñente de Padilla.]] Padilla é xeralmente recoñecido pola súa faceta militar, esquecendo que foi unha figura importante na política de Cartaxena. Porén, a súa orixe parda supuxo unha limitación para acceder a altos cargos, ademais da súa constante marxinación pola elite crioula, que seguiría após a súa morte ocultando o seu papel fundamental na campaña de liberación.
A decepción de Padilla polas súas aspiracións a unha maior inclusión das castas mestizas e afrodescendentes veríase confirmada cando, a pesar de ter demostrado grandes dotes de liderado coa súa vitoria en Maracaibo, non obtivo o recoñecemento político que esperaba: o cargo de alcalde do departamento de Magdalena, que foi concedido ao seu opoñente Mariano Montilla (quen ordenou a súa detención en 1815), dándolle en cambio un mando de segundo nivel subordinado a Montilla.
A situación entre os dous empeorou cara a 1822, coas acusacións que fixo Montilla ante o presidente titular, Francisco de Paula Santander, sobre as intencións de Padilla de xerar unha guerra racial, indicando tanto a existencia de apoios aos exiliados para a reconquista en Sto Domingo, como as pretensións dos soldados zambos de Getsemaní, de ter de xefe a Padilla. A pesar das acusacións e os resentimentos persoais de Montilla, Padilla, cun grande apoio popular en Cartaxena, logrou ser elixido senador en 1822.
Hostilidades coa elite cartaxeneira
Co fin da guerra da independencia comezaron a restablecerse as xerarquías de clase e racistas previas ao conflito. Entre os crioulos, comezou a xerarse indignación co status que acadara un pardo como Padilla. Varios incidentes amosan a exclusión racial que o independentismo non puido superar, como os rexeitamentos cara a Anita Romero, unha muller morena, parella sentimental de Padilla, coa que conviviu tras separarse da súa muller (por considerala adúltera). Un deses episodios foi a negativa do comerciante Juan de Francisco a invitar a Anita a un baile que ofrecía. Marixa Lasso explica o episodio:"Tal falta de respecto encaixa nas relacións tradicionais entre homes de elite e as súas amantes 'pardas'. Estas relacións reforzaron as xerarquías raciais da Colonia, deshonrando ás mulleres pardas, excluídas do honorable papel de esposas lexítimas, mantendo intacta a honra do home branco. A honra do home branco estaba ligada á da súa lexítima muller e dos seus fillos; o que os deshonraba era casar cunha parda, pero non ter relacións extramatrimoniais con elas. Padilla e outros republicanos radicais alteraron estas xerarquías, outorgándolles ás mulleres pardas o mesmo status e trato que as mulleres de elite."As exclusións sufridas por Padilla motivárono a editar o folleto titulado Al respetable público de Cartagena, no que destaca a persistente desigualdade na nova República, aludindo a que as afrontas que recibiu pola súa condición racial eran extensibles a todos os pardos:
''"A espada que empuñei contra o rei de España, esa espada coa que dei días de gloria ao país, esa mesma espada sosterame contra quen tente derrubar a miña clase parda e degradar a miña persoa". ''
Para a elite crioula de Cartaxena tales reivindicacións eran produto da prepotencia, sinalándoas como unha incitación á guerra racial.  Aínda que os ataques de Montilla nunca diminuíron, Padilla foi reelixido senador en 1825.
Acusacións de conspiración e morte
Foi acusado de participar na Conspiración Septembrina, a pesar de estar preso por ter participado nun levantamento de oficiais en Cartaxena que se opuñan a asinar un documento no que afirmarían o apoio a unha constitución vitalicia proposta por Simón Bolívar, un tribunal responsábel dos acusados da conspiración xa o absolvera dos cargos por tal feito ; con todo, nun momento de furia, Bolívar disolveu o tribunal, nomeando xuíz único ao xeneral Urdaneta, que dixo que "non aceptaba absolutorias", a sentenza de Padilla foi anulada xunto con outras seguindo instrucións de Bolívar, e por orde de Urdaneta que actuou sumariamente , deixando de lado calquera sensación de imparcialidade ou neutralidade; baixo os cargos de conspiración e traizón, Padilla foi executado en Bogotá o 2 de outubro de 1828.
Debido a estas determinacións, a oposición contra Bolívar e os xefes militares circundantes creceu, contribuíndo con motivos á disolución da Gran Colombia. A Convención de la Nueva Granada en novembro de 1831 rehabilitou a súa memoria en nome do pobo colombiano.
Papel no conflito Bolívar-Santander
Desde 1826 na nova república apareceu o temor á fragmentación territorial coas intencións separatistas de Venezuela e unha crecente tensión entre centralismo e federalismo, entre Bolívar e Santander. Padilla, que mostrara a súa lealdade a Bolívar, tamén sentiu simpatía por Santander, co que contactaba a miúdo por correo.  En 1828, Montilla, firme partidario de Simón Bolívar, presentouse para ser elixido deputado de Cartaxena á Convención de Ocaña, pero perdeu as eleccións. Como consecuencia, o bando bolivariano de Cartaxena redactou unha serie de "representacións ante a Convención", co fin de frustrar o seu éxito, xa que o bando santanderino ía cobrando forza. Para iso, Montilla esixiu aos oficiais e xefes militares que asinasen unha exposición contra Santander e a favor de Bolívar, acusando ao primeiro de ser o causante da miseria do exército. Porén, un grupo de militares do Batallón Tiradores manifestouse en contra da firma deste tipo de "representacións á Convención" e solicitou o apoio de Padilla. Tamén se di que o propio Padilla foi quen prohibiu que os axentes ao seu mando asinasen e se ofreceu a defender aos que non.
Mentres tanto, en marzo do mesmo ano, Montilla asumiu poderes extraordinarios para restablecer a orde pública, retirando as tropas de Cartaxena. Padilla decidiu mobilizar os seus homes na cidade e substituír aos de Montilla; por aclamación tomou posesión como alcalde no barrio de Getsemaní. Esa acción de Montilla foi entendida polos historiadores como unha provocación que xustificaría as acusacións contra Padilla de xerar un golpe de estado e provocar unha guerra racial, cando o único que buscaba era defender a Convención de Ocaña. Padilla era visto como un perigo para a elite crioula branca ; ante as acusacións de Montilla sobre as intencións de Padilla de montar unha pardocracia, este viaxou a Mompox e Ocaña o 8 de marzo, e escribiu cartas a Bolívar, nas que explicaba os seus actos, buscando ser perdoado. Porén, non o conseguiu, porque "a ollos de Bolívar, sempre temeroso da 'pardocracia', a cor de Padilla, a súa estatura política e a súa influencia sobre os pardos da costa caribeña eran demasiado perigosas".
Cando Montilla tentou levar a Padilla a xuízo, comprobou que os membros do Cabido de Cartaxena non consideraron nada antipatrióticos os actos de Padilla, máis ben ao contrario. Porén, o Goberno central foi retirando progresivamente o seu apoio a Padilla, e os mesmos que o defenderan con anterioridade negáronse a declarar no seu nome un mes despois, cando a irmá de Padilla llelo pedira. Pero Padilla confiaba no apoio que recibiría cando volvese a Cartaxena, polo que volveu e foi detido por Montilla, que o enviou a Bogotá para ser xulgado. Marixa Lasso explica así os seus últimos días:"Unha vez alí, a súa xa de por si precaria situación empeorou, xa que estaba vinculado á trama do 25 de setembro para asasinar a Bolívar. Padilla foi declarado culpable do motín de Cartaxena e de participar na conspiración do 25 de setembro. A maioría dos historiadores coinciden en que Padilla non estivo implicado no complot do asasinato; de feito, a súa sentenza dá o mesmo énfase, se non máis, á rebelión de Cartaxena. Moitos contemporáneos tamén o consideran inocente de promover a desorde, e moito menos a guerra racial. Daniel O'Leary escribiu moitas veces ao Libertador para dicirlle que a gravidade dos feitos en Cartaxena fora moi esaxerada. Pero estas opinións non salvaron a Padilla da execución. A mensaxe era clara: a raza era unha carta moi perigosa que podía levar a fatais consecuencias. O 2 de outubro de 1828 Padilla foi executado na praza maior de Bogotá, vestindo o seu uniforme de xeneral. Cando o sarxento encargado do fusilamento lle quitou os galóns, Padilla exclamou: 'Esas no me las dio Bolívar, sino la República'. As súas últimas palabras foron: “¡Viva la República! ¡Viva la libertad!'"
Execución
Padilla feito prisioneiro, chegou a Bogotá o 26 de maio de 1828. Permaneceu en prisión até os feitos que desencadearían a Conspiración de Septembrina. Na noite do 25 de setembro de 1828 produciuse un atentado contra a vida de Simón Bolívar ao tempo que se realizaba un asalto ao Pazo de San Carlos. Uns conspiradores escalaron os muros do edificio que lle servía de cárcere e asasinaron ao coronel José Bolívar, que o custodiaba, para liberalo e nomealo xefe, que se negou a devolver ao seu aloxamento. Acción que non impediría que fose acusado de conspirar con Santander, sendo condenado o 2 de outubro de 1828; por ordes directas de Simón Bolívar, a absolución de Padilla foi anulada e o xeneral Urdaneta como único xuíz designado por Bolívar ordenou a pena de morte, desposuíndoo publicamente da súa insignia militar, fusilado na praza da Constitución e colgado no patíbulo, sendo o final do pardo que acadara o máis alto na nova sociedade republicana.
Explicación da súa execución
O convencemento e a execución de Padilla hai que entendelo desde unha perspectiva crítica, no sentido de que o acontecemento se enmarca dentro do temor a unha pardocracia compartida por sectores criollos, entre eles o de Bolívar.  O motivo fundamental do destino de Padilla foi a súa orixe de pardo, e o temor a que a súa popularidade xerase un movemento na procura dunha pardocracia. O propio Bolívar recoñeceu este aspecto ao afirmar na súa carta a Pedro Briceño o 16 de novembro de 1828 "'(...) Non puiden prescindir da opinión do consello con respecto a un inimigo público, cuxo castigo sería considerado cruel vinganza. Sinto a morte de Piar, Padilla e os demais que morreron pola mesma causa; de aquí en diante non haberá xustiza que castigue ao asasino máis atroz, porque a vida de Santander é o perdón das impunidades máis escandalosas. O peor de todo é que mañá lle darán un indulto e volverá facer a guerra a todos os meus amigos e favorecer aos meus inimigos. O seu crime purificarase no crisol da anarquía, pero o que aínda me atormenta máis é o xusto clamor co que se queixarán os da clase Piar e Padilla. Dirán con máis que suficiente xustiza que fun a favor daquel infame branco, que non contaba cos servizos daqueles famosos criados do país. Isto dáme desesperación, así que non sei que facer. Mañá vou ao campo a refrescarme a ver se me consolo un pouco de pensamentos tan mortíferos. Sen embargo, estou moi consolo polo espírito que a nación amosa en todas partes, e espero que a boa conduta do Goberno e a ausencia destes asasinos mellore aínda máis o espírito público, O entusiasmo co que todos os pobos me felicitaron non é críble desde Colombia. (...)'"Non obstante, tales ameazas carecían de fundamento, como demostra o feito de que a súa morte non xerou grandes protestas. Segundo a historiadora Aline Helg, as causas desta popularidade, pero non a adhesión, débense tanto ao seu carácter de heroe naval que non expandiu a súa rede de popularidade máis aló de Cartaxena, como ás súas aspiracións de igualdade racial dentro da elite que el non eran o mesmo que os pardos comúns para os que identificarse dentro dunha exclusión implicaba un retorno ao sistema de castas colonial.
Da Administración e as Forzas Armadas
Padilla recibiu diferentes homenaxes dende o seu fusilamento. Entre elas a rehabilitación do seu nome polos liberais en 1831, sinalando a Simón Bolívar como responsable da morte de Padilla: “vítima inocente dun tirano”. Así mesmo, fixéronse as loitas contra o xeneral Rafael Urdaneta para vingarse de Padilla, ao que, unha vez inaugurada a nova Constitución e regresado Santander, no goberno nacional foron feitas proclamas en xornais así como un funeral simbólico. miniatura| Monumento ao Almirante Padilla. A escola de cadetes da Armada de Colombia leva o seu nome. Durante o ano 2011 levouse a cabo a Expedición Padilla, unha iniciativa da Alcaldía de Cartaxena, a Universidade Tecnolóxica de Bolívar, a Armada Nacional e o Banco da República, polo bicentenario da independencia de Cartaxena, que pretendía consolidar o seu papel de maior liberador do Caribe. Porén, agás este último, tales homenaxes non se basearon nun exercicio crítico que devolvese ao seu carácter de pardo, como condicionante da súa carreira e causa do seu fusilamento a mans de Bolívar e outros patriotas por medo a unha pardocracia, un goberno pardo. A relectura desta clave é fundamental, na medida en que Padilla encarnaba as oportunidades que se abrían aos pardos modestos coma el nas guerras da independencia, como os límites da igualdade xurídica decretados polas constitucións independentistas."“As clases crioulas, en xeral, eran insensibles á inxustiza social e á distribución desigual da terra, da riqueza e das oportunidades de todos os grupos sociais, principalmente (indíxenas, negros e pardos), que loitaran antes das guerras de independencia por un cambio estrutural radical.' "No bulevar Park Way de Bogotá hai unha estatua de bronce na súa honra. Tamén unha das fragatas da Armada de Colombia recibe o nome de "ARC Almirante Padilla".
Relixión
Os restos mortais do almirante descansaron na Igrexa de San Agustín de Bogotá, foron exhumados o 4 de xullo de 1923, e finalmente levados e soterrados na Catedral da Nosa Señora dos Remedios de Riohacha, que foi declarada na súa honra Patrimonio Cultural da Nación Colombiana. Así mesmo, existe unha escola comarcal ao sur de Bogotá que leva o seu nome, o Instituto Educativo Distrital Almirante Padilla, na localidade de Usme, ademais do Centro Auxiliar de Servizos Docentes, en Barrancabermeja, Santander, que leva o nome de CASD José Prudencio Padilla, hoxe institución educativa.
Perú
No parque “El Faro la Marina” de Miraflores, o comandante xeral da Armada peruana, o almirante Fernando Cerdán Ruiz xunto ás autoridades militares da República de Colombia, participaron na inauguración dun busto do almirante Padilla, o 2 de agosto de 2019.
Venezuela
En Maracaibo foi cambiado o nome da Avenida La Padilla polo de Rafael Urdaneta. O municipio Almirante Padilla foi nomeado así na súa honra ao independizarse do distrito Mara en 1985.
Literatura
Sobre José Prudencio Padilla escribíronse diversas obras literarias, algunhas das máis relevantes son ''“Piar, Peción y Padilla. Tres mulatos de la revolución", de Juan Zapata Olivella; "Allí arriba en La Guajira", de Óscar Perdomo Gamboa, galardoada co premio Estímulo 2016 polo Goberno do Valle del Cauca. ; e "José Padilla. Cuadro de un almirante"'', de Carlos Delgado Nieto.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Museo Americano de Historia Natural
O Museo Americano de Historia Natural, en inglés: American Museum of Natural History (AMNH), situado no Upper West Side de Manhattan no 200 Central Park West de Nova York, Estados Unidos, é un dos maiores e máis famosos museos de historia natural do mundo. Situado nuns terreos axardinados fronte ao Central Park, componse de 27 edificios interconectados que albergan 46 salas de exposición permanentes, laboratorios de investigación e a súa famosa biblioteca.
As súas coleccións están formadas por máis de 34 millóns de espécimes, dos cales só unha pequena parte pode ser exposta á vez.
Conta con 225 investigadores a tempo completo, patrocina máis de 120 expedicións científicas cada ano, e recibe unha media anual de cinco millóns de visitantes.
O AMNH é unha organización privada.
A súa declaración de obxectivos é:
Historia
O museo foi fundado en 1869. A fundación do museo realizou o soño do naturalista Albert S. Bickmore, alumno do zoólogo de Harvard Louis Agassiz, que meteu presión incansabelmente durante anos para o establecemento dun museo de historia natural en Nova York. A súa proposta, respaldada por poderosos patrocinadores, ganou o apoio do gobernador do estado de Nova York, John Thompson Hoffman, que asinou un proxecto de lei creando oficialmente o Museo Americano de Historia Natural o 6 de abril de 1869.
En 1909, científicos do museo realizaron unha reconstrución da mandíbula dun tiburón, pero os expertos modernos demostraron que era demasiado grande e que estaba baseada en presuncións incorrectas.
center|500px|miniatura|Debuxo da fachada sur da AMNH
Investigacións
Áreas principais de investigacións e proxectos:
Aluminosilicato
Un aluminosilicato é un mineral que contén óxido de aluminio (Al2O3) e sílice (SiO2). Os aluminosilicatos son feldespatos, cloritos, minerais de arxila, algún tipo de puzolana, etc. Os aluminosilicatos acostuman ser considerados como derivados dos silicatos debido á substitución dos ións Si 4+ por ións Al 3+ que, debido á diferenza de cargas positivas, requiren catións adicionais para conseguir a neutralidade eléctrica.
Terminoloxía
O termo non está incluído no DRAG nin no bUSCatermos, e no DIGALEGO da Xunta está definido aluminosilicatos como "Silicatos dobres de aluminio e doutro metal, monovalente ou divalente".
No galego reintegrado e portugués escríbese aluminossilicato, en castelán é aluminosilicato, en catalán é aluminosilicat, en francés aluminosilicate, e o uso deste termo é semellante ao das outras linguas románicas.
En inglés existen dúas formas de referirse a este tipo de compostos: aluminosilicate e aluminium silicate (silicatos de aluminio). Aínda que estes termos son a miúdo usados indistintamente, teñen diferenzas significativas segundo o contexto:
Características
Algúns aluminosilicatos, como os feldespatos, están entre os minerais máis abundantes na codia terrestre. Entre eles, o aluminio substitúe a un de cada catro átomos de silicio, e mesmo a un de cada dous, como ocorre por exemplo na anortita (CaAl2Si2O8). Como consecuencia da erosión, os feldespatos adoitan transformarse en silicatos de tipo lamelar, que constitúen as arxilas que están presentes nos solos. Clasifícanse en:
Poden ser de orixe natural (en varios Estados de México como Oaxaca, Veracruz e Sonora existen minas de aluminosilicatos e ceolitas) ou sintética.
Composición
A composición química dos aluminosilicatos é variable, así como a dos distintos tipos de micotoxinas, polo que a súa capacidade de unión de micotoxinas será diferente en cada caso.
Sexto informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático
miniatura|300px| miniatura|300px| O Sexto informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático, tamén coñecido abreviadamente como 6º Informe do GICC (do inglés, IPCC 6th Asssesment Report), é a última actualización das actividades do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático, que compila e sintetiza os estudos de miles de científicos de todo o mundo sobre o quecemento global. É resultado da cooperación entre a Organización Meteorolóxica Mundial e o Programa das Nacións Unidas para o medio ambiente. A súa publicación, dividida en volumes, comezou o 9 de agosto de 2021, coa publicación do Summary for Policymakers (sumario para os creadores de políticas), un resumo en linguaxe máis accesible do volume The Physical Science Basis of Climate Change (Bases da Ciencia Física do Cambio Climático). A publicación do volume completo e dos restantes debería producirse nos seguintes meses, prevista para outono de 2022, unha vez rematadas e aprobadas as revisións finais.
O 6º Informe é a versión máis actualizada da serie de grandes documentos que o IPCC leva elaborando desde 1990 e reforzou as conclusións dos informes anteriores de que o quecemento global é unha realidade e que a súa causa é actividades humanas. 517 científicos traballaron no documento, analizando máis de 14 000 estudos científicos, sendo aprobados por representantes de 195 gobernos.
O informe concluíu que desde 1850 o planeta quentouse nunha media de 1,1 °C, cun quecemento máis intenso nos continentes, e que se espera que o quecemento global medio alcance ou supere os 1,5 °C nos próximos 20 anos. En todos os escenarios hipotéticos desenvolvidos polos modelos climáticos, agás no escenario de emisións de gases de efecto invernadoiro máis baixas (SSP1-1,9), o nivel de 1,5 °C, o nivel que o Acordo de París considerou o máximo seguro, será ultrapasado nun futuro próximo e manterase por riba de 1,5 °C até finais de século. Os compromisos internacionais actuais de redución de emisións son insuficientes para manter o nivel de 1,5 °C, e aínda que se cumpran, a mellor estimación é que chegaremos ao ano 2100 cun quecemento de 2,7 °C. As temperaturas observadas dende 2011 coinciden cos do período cálido de hai 125.000 anos, cando a capa de xeo de Groenlandia desapareceu case por completo. Aínda co quecemento estabilizado a 1,5 °C, é probábel que sucedan eventos extremos sen precedentes no rexistro histórico.
O relatorio respondeu preguntas importantes sobre como as emisións de gases de efecto invernadoiro e outros contaminantes están a alterar o clima; como as plantas, o chan e o océano almacenan e liberan carbono; como responde o clima á influencia humana; e o que podemos esperar de calquera novo aumento do quecemento global. A súa información proporciona unha base sólida para a adopción de estratexias e políticas para mitigar e adaptarse ao quecemento e aos seus efectos. O informe deixou claro que se continúan as tendencias actuais, o quecemento seguirá aumentando, pero que o futuro do planeta depende das eleccións que tome a humanidade na actualidade. Non obstante, para que o quecemento se conteña por debaixo de 1,5 °C, as emisións deben caer a cero nas próximas décadas, se non, debería esperarse un aumento de 2,5 a 4 °C para finais do século XXI.
Estrutura
O sexto relatorio comprende os informes de tres grupos de traballo e un informe de síntese. En abril de 2016, na sesión número 43 en Nairobi, Kenya, decidiron os temas para os informes especiais no ciclo de avaliación do sexto informe.
Secuencia de datas de lanzamento, actuais e previstas:
The Physical Science Basis of Climate Change
miniatura|300px| O gráfico "Hockey Stick": Cambio na temperatura global media observada a partir da media de 1850-1900, segundo se informa no Resumo para responsábeis da política O informe do Grupo de Traballo 1, The Physical Science Basis of Climate Change, centrouse no consenso fundamental da ciencia do clima sobre as causas e os efectos das emisións humanas de gases de efecto invernadoiro. Este volume comezou a publicarse o 9 de agosto de 2021.
En comparación coas avaliacións anteriores, o 6º Relatorio aproveitou unha mellor comprensión das relacións entre as emisións e os seus efectos; puido facer previsións do futuro quecemento con máis calidade e seguridade; incluíron moitos máis detalles sobre os efectos rexionais do cambio climático, aínda que se necesitan máis investigacións sobre a mudanza climática no leste e centro de América do Norte.
A estimación do aumento do nivel do mar ao redor de 2100 foi revisada, probabelmente será de medio metro a un metro, pero non se descarta a subida de dous a cinco metros, xa que os procesos de inestabilidade da capa de xeo aínda se entenden mal. Refináronse os modelos climáticos utilizados para a análise; actualizouse as medidas de aumento da temperatura na serie histórica; perfeccionou a estimación das posibilidades de emisión de carbono (orzamento global de carbono) para que o quecemento estea contido por debaixo dos 1,5 °C, estimándose en 500.000 millóns de toneladas máis de gases de efecto invernadoiro, o que requiriría que as emisións mundiais sexan cero antes de 2050. A atribución á actividade humana do aumento da frecuencia e intensidade de fenómenos meteorolóxicos extremos como ondas de calor, secas, inundacións e choivas torrenciais reforzouse, agora considérase practicamente certa, e prevese que estes eventos continúen a empeorar e aumentar o seu impacto na sociedade. As ameazas de diferentes impactos combinados están clasificadas máis altas que nos informes anteriores.
O informe reduciu a sensibilidade climática de 1,5-4,5 °C a 2,5-4 °C por cada duplicación do dióxido de carbono na atmosfera. A xeopolítica incluíuse nos modelos climáticos por primeira vez, como cinco vías socioeconómicas compartidas sendo o modelo SSP1-1.9 unha nova vía para predicir como a xente podería manter o quecemento por debaixo dos 1,5 °C. O famoso gráfico "hockey stick" foi ampliado e foi dada unha importancia significativamente maior ás emisións de metano en relación co CO 2 no quecemento total observado. Por primeira vez, realizáronse avaliacións sobre as posibilidades de que o clima global provoque cambios catastróficos no sistema climático e, por primeira vez, un capítulo sobre contaminantes climáticos de curta duración como aerosois, partículas e incluíronse outros gases reactivos como o ozono.
A publicación do resumo do volume The Physical Science Basis of Climate Change tivo lugar durante o verán do hemisferio norte, onde houbo unha gran cantidade de fenómenos meteorolóxicos extremos, como unha vaga de calor no oeste de América do Norte, inundacións en Europa, precipitacións extremas na India e a China, e outros eventos como incendios forestais. Algúns científicos describen estes eventos meteorolóxicos extremos como eventos que provocan dúbidas sobre a taxa de aparición de eventos extremos nos modelos utilizados para redactar o informe, sendo a realidade máis dura que o consenso científico.
Reaccións
A publicación tivo unha ampla cobertura na prensa internacional e será unha das principais subvencións científicas para a Conferencia Climática 2021. Tras a publicación do informe do Grupo de Traballo 1, o vicepresidente da UE, Frans Timmermans, dixo que non é demasiado tarde para evitar o quecemento global descontrolado.
O primeiro ministro británico, Boris Johnson, dixo que
John Kerry, o enviado especial dos Estados Unidos para o clima, dixo:
Nigel Arnell, autor principal dun dos capítulos, dixo:
Para Richard Black, conselleiro da Energy and Climate Intelligence Unit (Unidade de Intelixencia enerxética e Climática), este informe é
Para António Guterres, secretario xeral das Nacións Unidas, o documento
CEIP López Ferreiro
O CEIP López Ferreiro é un colexio urbano pertencente á rede pública de colexios da Xunta de Galicia, situado na zona antiga de Santiago de Compostela, entre a avenida de Xoán XXIII e a rúa Xasmíns.
Características
A súa zona de influencia é a zona vella de Santiago mais recibe alumnado de toda a cidade e de localidades e concellos limítrofes.
Os seus inicios datan do ano 1849, no que se creou por Real Decreto a Escola Normal Superior da Universidade Literaria de Santiago de Compostela, que comezou a súa andaina no Colexio de San Xerome, na praza do Obradoiro.
O centro leva o nome do escritor e historiador galego Antonio López Ferreiro (Santiago de Compostela, 1837- Vedra, 1910). Actualmente, impártense clases de educación infantil (de 3 a 5 anos) e de educación primaria (de 6 a 12 anos).
O CEIP López Ferreiro réxese polos principios de tolerancia, igualdade, solidariedade, inclusión, innovación e participación, facendo unha aposta específica polo uso da lingua galega.
De viris illustribus
De viris illustribus ('sobre homes famosos' en latín) é o título de varias obras escritas en latín que recollen a vida de homes notables (e ás veces dalgunhas mulleres). Estas son algunhas, en orde cronolóxica:
June Carter Cash
Valerie June Carter Cash, nada en Maces Spring (Virxinia) o 23 de xuño de 1929 e finada en Nashville o 15 de maio de 2003, foi unha cantante compositora, actriz, cómica e filántropa estadounidense. Tocaba a guitarra, o banxo e a autoarpa. Carter Cash gañou cinco premios Grammy e foi incluída no Salón da Fama da Música Cristiá en 2009.
Traxectoria
June Carter Cash naceu como Valerie June Carter en Maces Spring, Virxinia, filla de Maybelle Carter (de solteira Addington) e Ezra Carter. Os seus pais eran intérpretes de música country e comezou a actuar con Carter Family desde os dez anos en 1939. En marzo de 1943, xunto coa súa nai e as súas irmás Helen e Anita formaron o grupo Mother Maybelle and the Carter Sisters. A pesar de non posuír o talento vocal das súas irmás desenvolveu un don especial para a comedia.
En 1950 integrouse no grupo Opry, formado por diversos artistas que facían xiras. Alí a familia fíxose amiga de Hank Williams, Elvis Presley e Johnny Cash, con quen comezou a establecer unha complicada relación. Coa súa complexión delgada, June con frecuencia optaba polas actuacións cómicas do grupo, ao lado de estrelas como Faron Young e Webb Pierce.
Casou tres veces, primeiro co cantante de honky tonk Carl Smith o 9 de xullo de 1952, de quen se divorciou en 1956. Tiveron unha filla, Rebecca Carlene Smith. O 11 de novembro de 1957 casou co camioneiro Edwin «Rip» Nix, con quen tivo outra filla, Rozanna (Rosie Nix Adams). Divorciáronse en 1966. Ambas as dúas fillas son cantantes.
Naqueles momentos June e a súa familia actuaban frecuentemente con Johnny Cash. En 1968 Cash pediulle matrimonio publicamente durante un concerto e casaron o 1 de marzo en Franklin, Kentucky. A parella tivo un fillo dous anos máis tarde, John Carter Cash, tamén cantante e compositor. A relación entre June e Johnny foise vendo afectada pola caída de Cash na drogadicción e o alcoholismo, dos que logrou recuperarse grazas á axuda de June e da súa familia.
En 1997 participou como actriz no filme The Apostle, de Robert Duvall.
June faleceu o 15 de maio de 2003 en Nashville (Tennessee), polas complicacións que seguiron a unha operación a corazón aberto. O seu marido faleceu tan só catro meses máis tarde e a súa filla Rosie un mes despois que Johnny Cash. Os tres foron enterrados xuntos nos Hendersonville Memory Gardens preto do seu fogar en Hendersonville, Tennessee.
O seu último álbum, Wildwood Flower, lanzouse postumamente en 2003 e gañou dous premios Grammy. Contén extractos da filmación das sesións de gravación que tiñan lugar na propiedade familiar dos Carter en Hiltons, Virxinia.
Legado
En 2003, Country Music Television incluíu a Carter na súa lista das "40 mellores mulleres da música country".
June Carter foi interpretada por Reese Witherspoon en Walk the Line, unha película biográfica de 2005 de Johnny Cash (interpretado por Joaquin Phoenix). A película centrouse en gran medida no desenvolvemento da súa relación ao longo de 13 anos, desde o seu primeiro encontro até a aceptación da súa proposta de matrimonio. Witherspoon interpretou todas as voces para o papel, cantando moitas das famosas cancións de June, incluíndo "Juke Box Blues" e "Jackson" con Phoenix. Witherspoon gañou un Óscar, un Globo de Ouro, un BAFTA e un premio do Sindicato de Actores á mellor actriz no papel.
A música e actriz Jewel interpretou a June Carter Cash no telefilme Ring of Fire, que se estreou en maio de 2013. A película está baseada nas memorias de John Carter Cash, ''Anchored in Love: An Intimate Portrait of June Carter Cash. ''
June foi interpretada por Erin Beute na película para televisión de 2019 Patsy & Loretta.
José María Sánchez Peteiro
Traxectoria
Propietario dunha canteira, foi membro do Partido Liberal. Foi concelleiro en Sobrado tralas municipais de 1979 pola candidatura independente Agrupación de Vecinos. Volveu ser elixido concelleiro en 1983 polo PDL. Nas municipais de 1987 foi candidato á alcaldía de Sobrado pola CPG, gañou con maioría simple e foi elixido alcalde, gobernando co apoio de AP. Porén, os aliancistas acabrían por retirarlle o seu apoio e en novembro de 1988 presentouse unha moción de censura por parte de AP, PSdeG-PSOE e PNG que tiña como candidato ó aliancista Emilio Varela Bugallo. Para evitala súa votación, dimiteu en xaneiro de 1989, mais a súa formación non lograría conservala alcaldía e no mes de febreiro foi investido alcalde Varela Bugallo que conformou un goberno cos socialistas e os nacionalistas. Dita operación non contaría co aval dos órganos superiores de AP, en parte porque gobernaban a deputación provincial grazas ó apoio da CPG, polo que o novo alcalde se situou inmediatamente fora do partido.
Nas municipais de maio de 1991 foi de novo candidato á alcaldía, pero nesta ocasión polo PPdeG. Conseguiu gañar de novo as eleccións, pero sen maioría absoluta. Non logrou a alcaldía, dado que parte da CNG (encabezada polo alcalde Emilio Varela Bugallo) e os independentes apoiaron ó exalcalde socialista Gerardo Sánchez López na investidura. Aínda así, Sánchez López presentou rapidamente a súa dimisión dada a febleza dos seus apoios, polo que en xullo Varela Bugallo e Sánchez Peteiro anunciaron un acordo de goberno polo cal se rotarían na alcaldía durante a lexislatura, asumindo na primeira metade o cargo Varela Bugallo, e a segunda Sánchez Peteiro. Porén, dito acordo acabou rachando, e Sánchez Peteiro non asumiu a alcaldía.
Nas municipais de maio de 1995 concorreu de novo como cabeza de lista do PPdeG, pero tras haberse pasado moitos dos seus compañeiros a unha candidatura independente xunto con anteriores membros da CNG, foi derrotado por esta candidatura que encabezou Jacobo Fernández García. Estes, lograron 5 edís, fronte a 3 dos populares de Sánchez Peteiro e outros 3 dos socialistas de Sánchez López. Desta forma, populares e socialistas pactaron un goberno de coalición, polo que Sánchez Peteiro recuperou a alcaldía. En novembro de 1997 os socialistas abandonan o goberno, pasando a gobernar Sánchez Peteiro co apoio dos independentes ata agosto de 1998, cando tamén o deixaron de apoiar e quedou con tan só respaldo do seu grupo e dun dos edís independentes. Ante esta situación, o resto de concelleiros independentes e 2 dos socialistas, entre eles o exalcalde Gerardo Sánchez López, presentaron unha moción de censura no mes de decembro, propoñendo como candidato ó independente José López Sánchez. En xaneiro de 1999 votouse a moción quedando investido López Sánchez como alcalde.
De cara ás municipais de xuño de 1999, os independentes pasaron a formar parte do PPdeG, xunto co ata entón socialista Gerardo Sánchez López, sendo o anterior cabeza de lista independente, Jacobo Fernández, o novo candidato á alcaldía. Ante isto, Sánchez Peteiro concorreu como candidato de Democracia Galega. Desta forma, os populares lograron unha ampla maioría absoluta fronte a 2 concelleiros socialistas e os outros 2 da Democracia Galega de Sánchez Peteiro, que se situou na oposición.
Vida persoal
Casou con María Sánchez López, coa que tivo 6 fillos. Faleceu en Sobrado o 9 de outubro de 2001.
Van der Graaf Generator
Van der Graaf Generator é unha banda inglesa de rock progresivo formada no ano 1967 en Manchester polos cantantes e compositores Peter Hammill e Chris Judge Smith e foi o primeiro artista en ser fichado polo selo Charisma Records. O grupo non tivo moito éxito comercial no Reino Unido, pero fíxose popular en Italia nos anos 70. En 2005 a banda reformouse e aínda segue activa cunha formación composta por Hammill, o organista Hugh Banton e o batería Guy Evans.
Eduardo Paredes Rodríguez
Eduardo Paredes Rodríguez, nado na Coruña cara a 1872 e finado na mesma cidade o 27 de abril de 1944, foi un sindicalista e político galego
Van der Graaf Generator
A banda fundouse na Universidade de Manchester, pero estableceuse en Londres onde asinaron con Charisma. O grupo pasou por varias encanacións nos seus primeiros anos, separándose brevemente en 1969. Cando regresou conseguiu un pequeno éxito comercial con The Least We Can Do Is Wave to Each Other (publicado a principios de 1970 e o seu único álbum en entrar nas listas británicas), e despois do seu segunte disco, H to He, Who Am the Only One (decembro de 1970), estabilizouse ao redor dunha formación composta por Hammill, Banton, Evans e o saxofonista David Jackson. Posteriormente o cuarteto conseguiu un significativo éxito en Italia co lanzamento de Pawn Hearts en 1971. Tras varias longas xiras por Italia a banda separouse en 1972. O grupo reformouse en 1975, editando Godbluff e xirando habitualmente por Italia novamente, antes dun gran cambio de formación e de pasar a chamarse Van der Graaf. A banda separouse outra vez en 1978. Tras moitos anos, a banda reuniuse para un concerto no Royal Festival Hall e unha curta xira en 2005. Dende entón, a banda continuou como un trío formado por Hammill, Banton e Evans, gravando e xirando con regularidade.
Eduardo Paredes Rodríguez
Traxectoria
Detido o 26 de maio de 1891 a consecuencia da folga do 1º de maio, foi liberado en xuño. O 11 de novembro de 1892 leuse un traballo seu no acto de conmemoración dos mártires de Chicago organizado pola Federación Obrera da Coruña e colaborou no especial de El Corsario publicado pola data. En 1893 foi membro da mesa do mitin do 1º de maio da Federación Coruñesa. En outubro do ano seguinte foi nomeado integrante da comisión designada nun mitin dos canteiros folguistas da Coruña no Cico Coruñés, para ir entrevistarse cos canteiros portugueses. Presidente da Sociedade de xastres en dúas ocasións, foi presidente da comisión popular que erixiu o monumento ás vítimas dos sucesos de maio de 1901. Foi directivo da Sociedad de Socorros Mútuos “El Porvenir de la Coruña” e presidente de La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento en 1916. Foi elixido concelleiro da Coruña como republicano en 1917. Masón e membro do Centro Republicano da Coruña, participou no pacto de Lestrobe. Foi membro da comisión promotora do xornal Adelante que apareceu na Coruña en maio de 1930. Na República foi militante do Partido Republicano Radical Socialista. Foi administrador do Matadoiro Municipal da Coruña. Finou na Coruña o 27 de abril de 1944.
Ernesto Lucena Barrero
Traxectoria
Fillo do político Ernesto Lucena Quevedo e de Zayda Barrero, estudou no Colexio Nueva Granada de Bogotá, o máis caro do país, e despois fixo dereito na Universidade Sergio Arboleda. Entre 1999 e 2005 foi xogador de squash de alto rendemento, entre os seus logros salienta a medalla de ouro nos Xogos Deportivos Nacionais de 2004. Foi profesor da Universidade Sergio Arboleda dende 2005 e decano da escola de dereito de 2008 a 2018.
Eduardo Paredes Rodríguez
Vida persoal
Casou con Clotilde García Taboada, que finou en 1925, e foi pai de José, Marcelino, Florinda e Germán Paredes García.
Van der Graaf Generator
Os álbums do grupo teñen unha atmosfera, tanto lírica como musical, máis escura que a de moitos dos seus compañeiros do rock progresivo (un trazo que compartía con King Crimson, cuxo guitarrista Robert Fripp colaborou en dous dos seus álbums), e os solos de guitarra son unha excepcións e non o habitual, preferindo usar o órgano de Banton con influencias clásicas, e, ata a súa marcha, os múliples saxofóns de Jackson. Aínda que Hammill é o principal compositor, e os membros colaboraron nos seus álbums en solitario, a banda organiza todo o seu material de xeito colectivo. As letras de Hammill falan de mortaidade, debido ao seu amor por escritores de ciencia ficción como Robert A. Heinlein e Philip K. Dick, xunto coa súa confesa natureza retorcida e obsesiva. A súa voz ten sido un compoñente distintivo da banda durante toda a súa carreira, sendo descrito como "un Nico masculino". Aínda que polo xeral non tivo éxito comercial, a banda inspirou a moitos músicos de distintos xéneros.
Ernesto Lucena Barrero
Traxectoria
O 19 de setembro de 2018 asumiu o cargo de director xeral de Coldeporte e froito do seu labor logrou a creación dun ministerio de deportes e, xa que logo, asumiu a nova carteira o 16 de setembro de 2018 posto que mantivo ata a súa renuncia o 14 de xullo de 2021. So o seu guieiro estableceuse un programa de atención individualizada a 2000 nenos en todo o país e proxectos avanzados de desenvolvemento deportivo en diferentes especialidades. Tamén impulsou a expansión da liga profesional feminina de fútbol. Dende 2021 é decano da PRIME Business School da Universidade Sergio Arboleda.
SpinSat
SpinSat, acrónimo de Special Purpose Inexpensive Satellite, foi un satélite artificial do NRL pertencento ao Programa de Probas Espaciais do Departamento de Defensa lanzado o 28 de novembro de 2014 a bordo dun Falcon 9 desde Cabo Cañaveral.
Características
SpinSat foi lanzado a bordo da nave de carga Dragon CRS-4 cara a Estación Espacial Internacional. Tiña forma de esfera de 56 cm de diámetro cunha masa de 57 kg e era parte do hardware sen utilizar da misión ANDE 2. Estaba alimentado por baterías e dispoñía de retrorreflectores para medir a súa posición desde terra, antenas e propulsores de propelente sólido controlado electricamente. A súa misión consistiu en medir a eficiencia dos seus propulsores, comprobar a capacidade dos sistemas de seguimento en terra para medir os cambios na traxectoria e posición polos motores da esfera e medir a densidade das capas superiores da atmosfera. Como misión secundaria, SpinSat levaba a bordo un sistema de mensaxería por radio de tipo "almacenar e enviar" cunha potencia de 2 W para a comunidade radioafeccionada.
O satélite foi enviado á Estación Espacial Internacional na sección presurizada dunha nave de carga Dragon e, unha vez na estación, almacenado no módulo xaponés Kibo ata o día do seu lanzamento, no que foi exectado cara o espazo mediante o sistema de lanzamento SSIKLOPS. SpinSat reentrou na atmosfera o 11 de marzo de 2017.
Opportunity
Opportunity, orixinalmente coñecido como Mars Exploration Rover B ou MER-1, foi un rover de exploración marciana dos Estados Unidos lanzado o 8 de xullo de 2003 mediante un foguete Delta 7925H desde Cabo Cañaveral.
Características
Opportunity foi, xunto con Spirit, un dos rovers enviados en 2003 a Marte para explorar a súa atmosfera e superficie. Opportunity aterrou en Marte o 25 de xaneiro de 2004 en Meridiani Planum mediante un sistema de paracaídas, retrofoguetes e airbags, levando a bordo unha cámara panorámica, un espectrómetro de emisións termais (Mini-TES), un espectrómetro de raios X (APXS), un espectrómetro Mossbauer, un microscopio e unha ferramenta de abrasión para rochas (RAT).
O chasis do rover tiña forma de caixa montada sobre seis rodas, contendo a electrónica e sobre a cal se atopaba a cuberta triangular da que sobresaía o mastro da cámara panorámica, a antena de alta ganancia, a de baixa ganancia, as antenas UHF e o obxectivo de calibración da cámara. Nos laterais da cuberta triangular atopábanse os paneis solares que daban ata 140 W de potencia ao rover. Do frontal da caixa estendíase un brazo robótico con varios instrumentos no seu extremo para estudar o terreo e as rochas. Cada roda do rover tiña o seu propio motor, coas rodas frontais e traseiras podendo xirar de maneira independente. A velocidade máxima do rover era de 3,75 cm/s, aínda que os protocolos de evitamento de riscos rebaixaban esa velocidade a 1 cm/s, podendo superar superficies de 45 graos de inclinación.
A Barcia, Marcón, Pontevedra
A Barcia é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 271 habitantes (130 homes e 141 mulleres).
Albeiro, Marcón, Pontevedra
Albeiro é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 102 habitantes (45 homes e 57 mulleres).
Amparo Fortuny
Amparo Fortuny, nada en Valencia co nome de Amparo Soria Fortuny, é unha directora e produtora valenciana de películas e documentais.
Traxectoria
Estudou no IES Lluís Vives de Valencia. Despois estudou guión no NIC e licenciouse na Escuela Superior de Cinematografía y del Audiovisual da Comunidade de Madrid (ECAM). Dirixiu varias curtametraxes e unha longametraxe, Estudiar en Primavera.
Central térmica de Sabón
A central de fuel constaba de dous grupos, o grupo I de 120 MW e o II de 350 MW, que iniciaron as súas operacións o 20 de abril de 1972 e o 1 de abril de 1975, respectivamente. Ambos foron dados de baixa en decembro de 2011 e posteriormente desmantelados.