cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Philadelphia 76ers
"A época escura"
Lynam deixou a súa posición de adestrador para converterse en director xeral no transcurso da tempada 1991-92, e contratou a Doug Moe para cubrir o posto vacante. Moe dirixiría só 56 partidos, cunha marca negativa de 19-37. O popular ex xogador e por moito tempo adestrador asistente, Fred Carter sucedeu a Moe no cargo a partir de marzo de 1993, pero non logrou máis que unha pobre marca de 32-76. Para a tempada 1993-94, John Lucas foi contratado co dobre rol de adestrador e xerente xeral. Lucas tivera anos exitosos como adestrador de San Antonio Spurs, e Philadelphia esperaba que puidese devolver o bo xogo aos 76ers. Con todo, sucedeu todo o contrario, xa que o equipo tivo unha marca de 42-122 nas dúas tempadas baixo o mando de Lucas. A contratación de xogadores pouco produtivos como Scott Williams e Charles Shackleford, xogadores ao final das súas carreiras como LaSalle Thompson, Orlando Woolridge, e Scott Skiles xunto cuns decepcionantes novatos elixidos nas primeiras roldas do draft como Shawn Bradley e Sharone Wright foron factores importantes na mala situación do equipo. De feito, Wright xogou soamente en 4 tempadas da NBA mentres que Eddie Jones, elixido no draft 4 postos debaixo de Wright en 1994 polos L.A. Lakers está na súa 14ª tempada sendo un xogador importante para o seu equipo.
Comezando na 1990-91 e rematando na 1995-96, os 76ers tiveron a pouco agraciada distinción de ter cada ano unha marca peor ao anterior. O peor momento foi en 1995-96, cando terminaron 18-64, o segundo peor balance na historia da franquía. Foi ademais o segundo peor na liga ese ano, superando só a Vancouver Grizzlies e mesmo superado polos debutantes Toronto Raptors. Katz, quen non era querido polos afeccionados desde os traspasos de 1986, vendeu a franquía a un consorcio liderado polo dono dos Philadelphia Flyers, Ed Snider e a corporación Comcast a finais desa tempada, con Pat Croce, quen fora preparador tanto dos Flyers como os Sixers, tomando o rol de presidente.
Moitos seguidores dos 76ers denominaron a estes anos como "a época escura". Con todo, despois de moitos anos de pouca fortuna, houbo unha luz de esperanza. O equipo gañou a primeira elección no Draft da NBA de 1996. Nesa ocasión os Sixers elixirían a Allen Iverson.
Iverson, "a chave"
Coa nova xerencia e Iverson, e a mudanza ao CoreStates Center, o equipo parecía encamiñado cara a un bo futuro. Croce despediu a Lucas de ambos os postos. Johnny Davis foi nomeado como novo adestrador, mentres que Brad Greenberg se fixo cargo da xerencia xeral. Iverson foi nomeado Novato do Ano, pero a mellora do equipo foi mínima, finalizando cunha marca de 22-60. Os altos dirixentes dos Sixers foron despedidos. Cumpría facer cambios despois da tempada 1996-97. Davis e Greenberg foron separados dos seus cargos e mesmo se crearon un novo logo e un novo deseño da camiseta. Para substituír a Davis foi contratado Larry Brown. Coñecido pola súa táctica defensiva e por transformar equipos sen éxitos en gañadores xogando de maneira correcta, Brown afrontou, quizais, o seu maior desafío como adestrador. A miúdo se enfrontou con Iverson, pero os 76ers escalaron a 31 vitorias na 1997-98. A comezos desa tempada, traspasaron a Jerry Stackhouse, quen fora elixido no terceiro posto do Draft de 1995, a Detroit Pistons. A cambio, Philadelphia recibiu a Aaron McKie e Theo Ratliff, xogadores dun gran despregamento defensivo que axudarían ao rexurdimento do equipo. Foi tamén adquirido Eric Snow procedente de Seattle SuperSonics en xaneiro de 1998.
Previo ao comezo da tempada 1998-99, os 76ers contrataron a George Lynch e Matt Geiger, tempada que sería acurtada a 50 partidos, debido ao peche patronal da NBA (coñecido como lockout).). No transcurso da tempada, Philadelphia contratou a Tyrone Hill nunha operación realizada con Milwaukee. O equipo comezou co seu renacemento durante esta tempada atípica, cunha marca de 28-22 e o sexto posto na Conferencia Leste, primeira vez na postemporada desde 1991. Na primeira rolda, Philadelphia derrotou a Orlando Magic, 3-1, para logo ser varridos por Indiana Pacers. Ao ano seguinte, os Sixers quedaron quintos cunha marca de 49-33. Novamente, superaron a primeira rolda en catro partidos, esta vez vencendo a Charlotte Hornets. Por segundo ano consecutivo, caeron fronte a Indiana na segunda rolda, esta vez en seis encontros. Iverson e Brown continuaron coas súas diferenzas, e a relación chegou a tal punto que era moi probable o traspaso do xogador. Xurdiu un rumor de traspaso a Os Angeles Clippers, pero un complicado trato entre catro equipos enviaría a Iverson a Detroit Pistons, o que ao final non se produciu por problemas co tope de salarios. Cando quedou claro que Iverson quedaba en Philadelphia, el e Brown melloraron a súa relación e o equipo obtivo beneficios na 2000-01.
Liderado cara as Finais
Durante esa tempada, os 76ers comezaron gañando os seus primeiros dez partidos e a súa marca chegaría a estar 41-14 a mediados da tempada regular. Larry Brown foi elixido adestrador da Conferencia Leste no All-Star Game, e Allen Iverson nomeado MVP do All-Star. Uns días antes do All Star Weekend, Theo Ratliff foi dado de baixa polo resto da tempada por mor dunha lesión no pulso. Sentindo a necesidade de contar cun pivote de xerarquía para facer un bo papel nos play-offs, Philadelphia adquiriu a Dikembe Mutombo de Atlanta Hawks nun traspaso que enviou a Ratliff, Nazr Mohammed, Toni Kuko, e Pepe Sánchez a Atlanta (Sánchez volvería ser contratado máis tarde na tempada despois de que os Hawks prescindisen del). Ao final da tempada, e cunha marca de 56-26, Philadelphia estaba en carreira polo primeiro posto da conferencia. As 56 vitorias obtidas polo equipo compartían a segunda maior cantidade da liga detrás das 58 de San Antonio. Los Angeles Lakers tamén tiveron 56 vitorias, pero clasificáronse nun posto máis alto que os Sixers baseados no desempate.
miniatura|esquerda|250px|[[Wachovia Center, pavillón dos 76ers dende 1996.]] Na primeira rolda dos play-offs, Philadelphia enfrontouse de novo a Indiana. No primeiro encontro, os 76ers desperdiciaron unha vantaxe de 18 puntos e perderon 79-78, cando Reggie Miller encestou un tiro de tres puntos nos segundos finais. Philadelphia recuperouse, con todo, e venceu nos seguintes tres partidos para facerse coa serie. Nas Semifinais de Conferencia, os Sixers enfrontáronse aos Toronto Raptors de Vince Carter. Os equipos alternaron vitorias nos primeiros catro partidos, con Iverson anotando 54 puntos na vitoria de Philadelphia no segundo partido. No quinto encontro, os 76ers comezaron liderando 33-12 tras o primeiro cuarto e derrotaron a Toronto, 121-88, con 52 puntos de Iverson. Os Raptors gañaron o sexto partido, decidindo a serie no sétimo partido no First Union Center. Cos Sixers vencendo por 88-87, Carter fallou o lanzamento final para enviar a Philadelphia ás Finais de Conferencia fronte a Milwaukee Bucks. Despois de que se repartisen os dous primeiros partidos, deuse a coñecer que Iverson non xogaría no terceiro encontro debido a varias lesións que o afectaron tamén máis adiante. Aínda que moitas persoas pensaban que Milwaukee gañaría facilmente, os 76ers deron pelexa até o final, en que caeron 80-74. Os Sixers gañaron o cuarto e quinto partido e foron derrotados no sexto. No sétimo encontro, os Bucks lideraban 34-25 no segundo cuarto, ata que un suplente que de cando en cando xogaba, Raja Bell, anotou 10 puntos para lograr un parcial de 23-4 que lle deu o liderado a Philadelphia. Iverson anotou 44 puntos, e os 76ers mantiveron o seu nivel na segunda metade para gañar 108-91, acadando as finais da NBA por primeira vez desde 1983. O seu opoñente sería Los Angeles Lakers, que viñan invictos con once vitorias nas tres series anteriores de play-offs, e era esperado pola maioría do público que derrotasen rapidamente aos Sixers.
Gran Premio de Europa de 1985
O Gran Premio de Europa de 1985 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no circuíto de Circuíto de Brands Hatch o 6 de outubro de 1985. Foi a décimo cuarta carreira da tempada.
Philadelphia 76ers
Liderado cara as Finais
No primeiro partido, os Lakers tomaron a dianteira por 18-5, pero os Sixers recuperáronse e sacaron unha vantaxe de 15 puntos na segunda metade. Los Angeles xogaron duro para empatar 94-94 o partido ao final do tempo regular. Os Lakers anotaron os primeiros cinco puntos do tempo extra, pero os 76ers responderon cun parcial de 13-2 para dar fin ao partido, vencendo por 107-101. Os Angeles gañaron o segundo, 98-89. No terceiro encontro, Shaquille O'Neal saíu da cancha por 6 faltas no último cuarto, e os 76ers achegáronse os Lakers. Robert Horry, con todo, anotou unha tripla no minuto final, e os Sixers perderon, 91-86. Os Lakers obtiveron o título de campión obtendo unha vitoria por 100-86 no cuarto partido e outra por 108-96 no quinto. O persoal de 2000-01 dos Sixers foi recoñecido en varios aspectos: o MVP da tempada (Iverson), o Adestrador do Ano (Brown), o Mellor Defensor da NBA (Mutombo), e o Mellor Sexto Home (Aaron McKie).
Gran Premio de Europa de 1985
Ayrton Senna conseguiu a pole position por sexta vez na tempada, cunha media de 225´479 km/h, a primeira vez que alguén rodou no circuíto a máis de 225 km/h. Segundo foi Nelson Piquet, seguido dos Williams - Honda de Nigel Mansell e Keke Rosberg.
O campión mundial Niki Lauda de McLaren seguía sendo incapaz de competir debido á lesión na boneca que sufriu en Bélxica e foi substituído polo expiloto John Watson no que sería a súa última saída na Fórmula Un. Watson 21º cualificado e na súa primeira carreira de F1 desde o Gran Premio de Suráfrica de terminou sétimo, só 2 voltas atrás e a menos dun segundo por detrás sexto clasificado Thierry Boutsen. Tyrrell presentou de novo un equipo de dous coches na carreira co novato Italiano Ivan Capelli substituíndo a Stefan Bellof na súa primeira carreira na Fórmula Un.
Philadelphia 76ers
Recaída
Os 76ers empezaron a tempada 2001-02 con altas expectativas, pero só foron capaces de obter unha marca de 43-39, clasificándose sextos na Conferencia Leste. Na primeira rolda dos play-offs, Philadelphia foi derrotado polos Celtics, 3-2. En 2002-03, os Sixers empezaron cun 15-4, pero un período de 10-20 deixounos 25-24 previo ao receso polo All-Star. Tras o descanso, os 76ers reaccionaron, gañando nove partidos seguidos, e 23 dos últimos 33 para finalizar 48-34, quedando cuartos na conferencia. Iverson anotou 55 puntos no partido inicial dos play-offs fronte a New Orleans Hornets, e os Sixers gañaron a serie en seis partidos. Na segunda rolda, Detroit Pistons venceu aos 76ers en seis encontros.
Mareas vivas
Mareas vivas foi unha serie da Televisión de Galicia, creada por Antón Reixa e producida por Voz Audiovisual e Zopilote, emitida entre 1999 e 2003. Foi o maior éxito da TVG e os personaxes das primeiras tempadas fixéronse moi populares entre a poboación galega. A teleserie fixo historia por empregar unha lingua popular, dialectalmente propia do galego da Costa da Morte. Gravouse principalmente en Laxe, que na serie adoptou o nome ficticio de Portozás.
Gran Premio de Europa de 1985
Logo dunha moi mala saída na que caeu ao 14º posto, Alain Prost subiu 8 postos en 10 voltas, baixou de novo a noveno posto, e subiu outras 5 posicións, rompendo a marca de volta 3 veces no proceso. Finalmente quedou no cuarto lugar e no proceso, asegurou Campionato Mundial de Pilotos. Nigel Mansell logrou a súa primeira vitoria. Keke Rosberg quedou terceiro malia perder unha volta completa logo dunha colisión con Nelson Piquet causada por Ayrton Senna, quen terminou segundo. Marc Surer estivo en segunda posición co Brabham ata que falloulle o turbo.
Mareas vivas
Para moitos dos seus actores, Mareas vivas foi un trampolín cara á fama en Galicia. Nalgúns casos propiciou o salto ó panorama estatal, como o de Luís Tosar.
Philadelphia 76ers
Recaída
dereita|250px|miniatura|[[Andre Iguodala foi elixido polos 76ers no Draft de 2004.]] No Memorial Day do 2003, Brown renunciou ao seu cargo de adestrador, tomando o cargo en Detroit aos poucos días. Tras ser rexeitados por Jeff Van Gundy e Eddie Jordan, os 76ers contrataron a Randy Ayers, que fora asistente de Brown, como o novo adestrador. Ayers durou 52 partidos á fronte do equipo, foi despedido cando o equipo levaba unha marca de 21-31. Chris Ford tomou o seu lugar, pero os Sixers terminaron a tempada 33-49, faltando aos play-offs por primeira vez en seis anos. Iverson, que non tivo unha moi boa relación con Ford durante a segunda metade da tempada, xogou só 48 partidos nunha tempada chea de lesións. Tras esa tempada, foi nomeado como adestrador Jim O'Brien, nacido na cidade. Iverson volveu á súa posición anterior como base e mellorou notablemente o seu rendemento, tendo a súa mellor tempada. Tamén impresionou a moitos coa súa intención de incluír a outros xogadores na ofensiva. Durante a tempada 2004-05, Philadelphia contratou a Chris Webber nun traspaso con Sacramento Kings, coa esperanza de que este fose a segunda opción no ataque, despois de Iverson, que tanto buscara o equipo. Andre Iguodala, elección de primeira rolda do draft, foi elixido para o equipo de novatos que participou no All-Star Weekend, e os Sixers regresaron aos play-offs cunha marca de 43-39. En primeira rolda, foi derrotado en cinco partidos por Detroit Pistons, dirixidos por Larry Brown. Para a tempada seguinte, O'Brien foi despedido e substituído por Maurice Cheeks, quen xogara para o equipo entre 1978 e 1989, sendo a base titular do equipo campión de 1983. Con todo, o cambio de adestrador non cambiou a situación do equipo. Unha secuencia de 2 vitorias e 10 derrotas en marzo foi a causa de que non alcanzasen a postemporada por segunda vez en tres anos.
Mareas vivas
Argumento e tramas
Mareas vivas reflicte a realidade dunha vila mariñeira galega situada na Costa da Morte.
Gran Premio de Europa de 1985
A pole position de Senna cítase a miúdo como un dos seus mellores momentos.
Notas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Mareas vivas
Argumento e tramas
O protagonismo recaía, nas primeiras tempadas, principalmente nos personaxes de Andrés (Luís Tosar) e María (Isabel Blanco). Con todo, tratábase dunha serie coral, cun elenco amplo, que puido sobrevivir bastante tempo nas pantallas dende a marcha dos dous citados personaxes.
Philadelphia 76ers
Recaída
Na tempada 2006-07, os Sixers empezaron gañando tres partidos. Con todo, o equipo baixou notablemente o seu xogo a metade de tempada e finalizaron cunha marca de 35-47, alcanzando o terceiro lugar na División Atlántico e novenos na conferencia (empatados con Indiana).
Mareas vivas
Argumento e tramas
Aínda que moitas das amenas historias que conta a serie son dun claro e marcado carácter costumista e enxebre (temas de naufraxios mariñeiros, disputas polas propiedades das terras, lendas relixiosas ou históricas, enfrontamentos cos da vila do lado...), algunhas das tramas máis importantes e intrigantes foron sobre temas moito menos alegres.
Philadelphia 76ers
Recaída
O martes 5 de decembro de 2006, decepcionado polo rumbo do equipo, Iverson deulle un ultimato á xeencia dos 76ers: que atopasen un xogador que o acompañase ou o traspasasen a outro equipo.
Mareas vivas
Argumento e tramas
Algunhas das máis importantes foron:
Philadelphia 76ers
Unha nova era
O martes 19 de decembro Allen Iverson, xunto con Ivan McFarlin, foron enviados a Denver Nuggets a cambio de Andre Miller, Joe Smith, e dúas eleccións de primeira rolda no draft.
Mareas vivas
Lugares de gravación
miniatura|Porto de Corme. Malia que a maioría das escenas rodáronse en Laxe (Portozás na serie), outras localidades galegas tamén foron protagonistas, como a rodaxe do rescate de Iria no porto da Coruña ou escenas en Corme (Cormelle na serie). A veciñanza de Cabana tamén puido ser testemuña da gravación.
Philadelphia 76ers
Unha nova era
O 11 de xaneiro de 2007, o xerente xeral dos Sixers Billy King anunciou que o equipo e o experimentado pivote Chris Webber chegaran a un acordo de rescisión de contrato. Os Sixers pagaríanlle a Webber 36 millóns de dólares durante a seguinte tempada e media, que eran 7 millóns menos que o que lle terían pagado por xogar. Logo do acordo, os Sixers deixaron a Webber como axente libre. O xogador firmou pouco tempo despois con Detroit Pistons.
Mareas vivas
Lugares de gravación
A serie tamén trasladou a rodaxe, de forma excepcional, a Santa Cruz de Tenerife (Tenerife) para rodar os capítulos nos que Currás marchara traballar para Canarias.
Philadelphia 76ers
Unha nova era
No medio destes cambios, os 76ers enfocáronse cara os seus xogadores mozos, que deberían ter maior responsabilidade para lograr o éxito do equipo. As figuras en ascenso de Andre Iguodala, Kyle Korver e Samuel Dalembert fixéronse coas rendas do equipo. No draft de 2007, os Sixers elixiron a Thaddeus Young do Instituto Tecnolóxico de Georgia co 12º posto, e tras unha serie de operacións con Miami Heat e Portland Trail Blazers quedaron finalmente co xogador de Utah Jazz Herbert Hill.
Mareas vivas
Intérpretes e personaxes
Estes son todos e cada un dos protagonistas principais da serie ó longo dos seus 5 anos de vida:
Philadelphia 76ers
Dorsais retirados
No cadro de "anos" tan só se inclúe o ano do seu debut no equipo e o ano do seu último partido no mesmo, sen precisar se xogou nos Sixers en tódolos anos intermedios. Este é o caso de Moses Malone que xogou entre 1982 e 1986, para regresar a xogar unha última tempada en 1993-94. No caso deste último xogador cómpre sinalar que o seu dorsal número 2 nunca foi retirado de xeito oficial polo equipo, mais si foi retirado da circulación. Tamén cómpre destacar que dous dos xogadores que teñen o seu dorsal retirado foron posteriormente adestradores dos 76ers; é o caso de Billy Cunningham (1977-85) e Maurice Cheeks (2005-08). No caso de Wilt Chamberlain, á parte de ter nado en Filadelfia, tamén xogou nos Philadelphia Warriors entre 1959 e 1962. Hal Greer xogaba xa nos Sixers dende 1958, aínda que até 1963 o equipo era coñecido como Syracuse Nationals. Dave Zinkoff, comentarista dos Sixers entre 1963 e 1985 xa o fora dos Philadelphia Warriors dende 1946 até 1962
Mareas vivas
Lista de episodios
A serie conta cun total de 152 episodios, divididos en 10 tempadas.
Philadelphia 76ers
Membros do Hall of Fame
Os seguintes xogadores foron incluídos no Basketball Hall of Fame. Earl Lloyd, a pesar de ter sido xogador, foi incluído como contribuidor.
Galardóns individuais
MVP das Finais da NBA
Mellor Defensor da NBA
Rookie do Ano da NBA
Mellor Sexto Home da NBA
Xogador Máis Mellorado da NBA
'''Adestrador do Ano da NBA
Primeiro equipo All-NBA
Segundo equipo All-NBA
Terceiro equipo All-NBA
Segundo Quinteto Defensivo da NBA
Primeiro Quinteto de Rookies da NBA
Segundo Quinteto de Rookies da NBA
El Cruzado (Ferrol)
El Cruzado foi un semanario editado en Ferrol entre 1910 e 1911.
Historia e características
Semanario católico, apareceu o 29 de xullo de 1910. Publicábase os días 7, 14, 21 e 28 de cada mes. Estaba dirixido por Luís Cereijo León.
Partido Africano da Independencia
O Partido Africano da Independencia (PAI, en francés Parti Africain de l'Indépendance) foi un partido comunista da África Occidental Francesa fundado en Thiès (Senegal) en 1957, máis tarde ao acceder os diversos países da AOF á independencia o PAI disolveuse e as seccións territoriais do PAI convertéronse en partidos independentes. Foi o primeiro partido da AOF en demandar inequivocamente a independencia de Francia. . No Senegal o PAI prohibiuse o 1 de agosto de 1960.
Anax
miniatura|Inscrición arcaica (...Ι ϜΑΝΑΚΤΙ) ([poteidan]i wanakti) nun fragmento de cerámica. O termo Anax é unha palabra antiga do grego para o termo "rei". Este é un dos dous títulos gregos que tradicionalmente se traducen desta forma, o outro e basileo βασιλεύς, que se traduce como soberano. Anax tradúcese máis axeitadamente coma "Rei Supremo".
Etimoloxía
A palabra anax deriva de wanakt-' (ϜΑΝΑΞ, ϜΑΝΑΚΤΟΣ), e aparece na lingua micénica, escrito en Lineal B como wa-na-ka. A digamma pronunciábase /w/ e esténdese moi cedo polos dialectos gregos do oeste (p.e. xónico).
O termo Anax n'A Ilíada utilízase para referirse a Agamenón (ἄναξ ἀνδρῶν, "Comandante en Xefe") e a Príamo, reis que exercían o seu liderado por enriba doutros reis. Esta xerarquía pola que un "anax" exercía o poder sobre varios "basileos" locais fai referencia probablemente a unha organización política proto-feudal na idade de Bronce grega. A palabra do Lineal B wanakteros, que significa "real", e a palabra grega anaktoron (ἀνάκτορον), que significa "palacio", teñen derivado de wanax. Anax é tamén un epíteto cerimonial de Zeus ("Zeus Anax") no seu aspecto de Señor Supremo do Universo, incluíndo ao resto dos Deuses. A acepción de "rei" a partir do termo basileo na Grecia Clásica é debida ao troco terminolóxico que tivo lugar perante a Idade Escura Grega. En tempos micénicos, βασιλεύς aparece para facer referencia a un oficial de baixa graduación, mentres que en Homero, Anax xa é un título arcaico, usado para heroes lendarios e deuses máis ca para reis contemporáneos.
STS-69
Características
STS-69, con cinco astronautas (David M. Walker, Kenneth D. Cockrell, James S. Voss, James H. Newman e Michael L. Gernhardt) a bordo, foi lanzada para facer observacións astronómicas mediante a plataforma SPARTAN-201, liberada e máis tarde recuperada pola tripulación. Tamén se uso ou Wake Shield Facility-2, un disco de aceiro de 4 m de diámetro liberado e recollido polo brazo robot do transbordador para xerar unha contorna de ultrabaleiro na súa estela e producir láminas de semicondutor ultrapuras de posible uso comercial.
SPARTAN-201 foi usada para facer observacións da interacción entre o Sol, a súa atmosfera e o vento solar para estudar cómo se xera este. O voo de SPARTAN-201 fíxose coincidir co paso da sonda Ulysses, adicada tamén ao estudo do Sol, sobre o polo norte solar. A bordo do transbordador tamén iba IEH-1 para a observación do Sol no ultravioleta e CONCAP IV-3, terceiro voo dun experimento para o estudo do crecemento de cristais ópticos orgánicos non lineais.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 18 de setembro de 1995.
A Cheda, Cardeiro, Boimorto
A Cheda é un lugar da parroquia de Cardeiro no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 6 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Neste lugar atópase o campo de fútbol do Carballal, escenario dos partidos do Boimorto C.F.
Laocoonte
miniatura|Grupo escultórico O [[Laocoonte e os seus fillos é unha das obras máis representativas do período helenístico. Foi realizada por Aguesandro, Atenodoro e Polidoro de Rodas cara a 50 d. C. (Museo Pío-Clementino, Vaticano)]] Na mitoloxía grega Laocoonte (ou Laoconte; en grego Λαοκόων Laokóōn) era o sacerdote de Apolo Timbreo en Troia, casado con Antiopa e pai de dous fillos. Segundo o relato de Virxilio na Eneida, despois de que os cercadores aqueos simulasen unha retirada, os troianos atoparon un cabalo construído de madeira nas portas de Ilión.
Virxilio explicou que da tradición se desprende que o castigo de Laocoonte se debe á profanación que supón tratar de destruír un agasallo á deidade, razón pola cal ninguén creu nel. Outra tradición di que Laocoonte rompera a prohibición de Apolo ao casar e ter fillos. Outra fonte sinala que Laocoonte profanara a imaxe de Febo, cando se uniu en himeneo diante da imaxe.
O conxunto escultórico do Laocoonte
O conxunto escultórico do Laocoonte pertence á escola de Rodas. Os seus autores foron Aguesandro, Polidoro e Atenodoro. Foi esculpido orixinalmente en mármore rosado e branco. Mide 2 metros e 42 centímetros. Atópase exposto actualmente nos Museos Vaticanos.
A escultura representa o intre no que o sacerdote (Laocoonte) e os seus dous fillos son atacados por serpes. Segundo os críticos de arte o conxunto escultórico representa a impotencia e a dor sobrehumana. Teorizadores sobre a arte como Lessing propuxeron a partir do estudo do berro de Laocoonte unha poética sobre a arte.
Ten unha estrutura oblicua, de vulto redondo; desaparecen a serenidade e o equilibrio clásicos. O período helenístico resalta polas súas catro escolas: a de Atenas, a de Alexandría, a de Rodas e a de Pérgamo. As principais fontes do helenismo foron as cidades e esta escola xurdiu tras a morte de Alexandre Magno.
Cando a escultura se descubriu en 1506, faltáballe o brazo dereito, polo que se fixo un novo brazo en posición estendida. Con todo, cando en 1957 se descubriu o brazo orixinal, estaba dobrado, precisamente na posición que Miguel Anxo propuxera para a reconstrución. A estatua foi adquirida para O Vaticano polo Papa Xulio II.
Estrea da Sinfonía n.º 7 de Shostakovich en Leningrado
miniatura|220px|Dmitrii Shostakovich en 1950. A estrea da Sinfonía n.º 7 de Shostakovich en Leningrado tivo lugar o 9 de agosto de 1942 durante a segunda guerra mundial, mentres a cidade de Leningrado (actual San Petersburgo) era sitiada polas forzas da Alemaña nazi.
Dmitrii Shostakovich tiña a intención de que a obra fora estreada pola Orquestra Filharmónica de Leningrado, mais a causa do sitio esta foi evacuada da cidade, así como o propio compositor. A estrea mundial da sinfonía tivo lugar en Kuibyshev coa Orquestra do Teatro Bolshoi. A estrea en Leningrado foi realizada polas persoas sobreviventes da Orquestra da Radio de Leningrado, con reforzos de músicos militares. A maioría das persoas que integraban a orquestra estaban famentas, o que dificultou os ensaios: desmaiábanse frecuentemente durante os ensaios, e tres morreron. A orquestra só foi capaz de tocar a sinfonía ata o final unha vez antes do concerto.
A pesar das pobres condicións das persoas que interpretaron a sinfonía e de moitas das que asistiron á estrea, o concerto foi un grande éxito, provocando unha ovación dunha hora de duración. O concerto foi apoiado por unha ofensiva militar soviética, cuxo nome en clave era ‘‘Borrasca’’, destinada a silenciar as forzas alemás durante a actuación. A sinfonía foi retransmitida ás liñas alemás por medio de altofalantes como xeito de guerra psicolóxica. A estrea en Leningrado foi considerada pola crítica musical como unha das interpretacións artísticas máis importantes da guerra polos seus efectos psicolóxicos e políticos. O director concluíu que "nese momento, triunfamos sobre a desalmada maquinaria de guerra nazi". En 1964 e 1992 leváronse a cabo concertos conmemorativos coa participación dos músicos sobreviventes.
Antecedentes
miniatura|As persoas de Leningrado deixaban as súas casas destruídas logo dos bombardeos alemáns. O compositor soviético Dmitrii Shostakovich (1906–75) finalizou a súa Sinfonía n.º 7 o 27 de decembro de 1941 e adicoulla á súa Leningrado natal. Neses momentos a cidade estaba sitiada polas forzas da Alemaña nazi, o que provocou a morte de en torno a un terzo da poboación existente antes da guerra.
Shostakovich quería que a Orquestra Filharmónica de Leningrado estrease a sinfonía, mais a agrupación fora evacuada a Novosibirsk como parte do éxodo cultural levado a cabo polo goberno. No seu lugar, a estrea mundial realizouse en Kuibyshev o 5 de marzo de 1942, interpretada pola Orquestra do Teatro Bolshoi baixo a dirección de Samuil Samosud. A estrea en Moscova foi realizada por unha combinación das orquestras do Bolshoi e a Orquestra da Radio de Moscova o 29 de marzo no salón columnado da Casa dos Sindicatos.
A partitura da sinfonía microfilmada foi enviada a Teherán en abril para permitir a súa difusión en occidente. Recibiu a súa estrea radiofónica en Europa occidental o 22 de xuño, nunha retransmisión de Henry Wood e a Orquestra Filharmónica de Londres, e a súa estrea de concerto nun concerto dos ‘‘Proms’’ no Royal Albert Hall de Londres o 29 xuño. A estrea norteamericana foi retransmitida dende a cidade de Nova York o 19 de xullo de 1942 pola Orquestra Sinfónica da NBC baixo a dirección de Arturo Toscanini.
Preparación
A Orquestra da Radio de Leningrado baixo a batuta de Karl Eliasberg era a única agrupación sinfónica que permanecía na cidade despois de que a Filharmónica fora evacuada. A última actuación da Orquestra da Radio tivera lugar o 14 de decembro de 1941 e a súa última retransmisión o 1 de xaneiro de 1942. Unha nota do plan de ensaios indica para o seguinte ensaio que "o ensaio non tivo lugar. Srabian está morto. Petrov está enfermo. Borishev está morto. A orquestra non está operativa".
Das 40 persoas que integraban orixinalmente a Orquestra da Radio de Leningrado, só 14 ou 15 vivían aínda na cidade; os outros morreran de fame ou foran loitar contra o inimigo. A sinfonía de Shostakovich requiría unha grande orquestra de 100 músicos, o que significa que o resto do persoal era moi insuficiente. Eliasberg, naquel tempo tratado de "distrofia", foi de porta en porta buscando aquelas persoas que se adicasen á música que non responderan á reestruturación da orquestra debido á fame ou á debilidade. "Meu Deus, que delgadas estaban moitas delas", lembraba un dos organizadores. "Como esas persoas se animaron cando comezamos a sacalas dos seus escuros apartamentos. Sacáronnos as bágoas cando sacaron as súas roupas de concerto, os seus violíns e violonchelos e frautas, e comezaron os ensaios baixo o xeado toldo do estudio". Un avión que transportaba subministracións para Kuybyshev transportou a partitura da sinfonía de 252 páxinas a Leningrado.
O primeiro ensaio, que tivo lugar en marzo de 1942, tiña unha duración de tres horas, mais tivo que parar logo de 15 minutos porque 30 das persoas que integraban a orquestra e que asistiron ao mesmo estaban demasiado febles para tocar os seus instrumentos. Frecuentemente sufrían esvaecementos durante os ensaios, especialmente as que tocaban instrumentos de vento metal. O propio Eliasberg tivo que ser arrastrado dos ensaios nunha zorra, e finalmente foi trasladado polos funcionarios comunistas a un apartamento próximo e entregáronlle unha bicicleta para o seu transporte. Os seus primeiros intentos na dirección foron como "un paxaro ferido con ás que van caer en calquera momento". Un informe de Babushkin sinalou que "o primeiro violín está morrendo, o timbaleiro morreu no seu camiño ao traballo, o trompa está ás portas da morte ...". As persoas que integraban a orquestra recibiron racións extra (doadas por civís entusiastas da música) nun esforzo por combater a fame, e ladrillos quentes foron empregados para irradiar calor; con todo, tres intérpretes morreron durante os ensaios. Carteis en toda a cidade solicitaban a toda persoa música que se puxese en contacto co Comité da Radio para a súa incorporación á orquestra. Tamén se retirou a intérpretes da fronte ou se re asignaron a bandas militares soviéticas co apoio do comandante da fronte de Leningrado, Leonid Govorov.
Ademais da Sétima sinfonía, a improvisada orquestra tamén ensaiou obras sinfónicas tradicionais de Beethoven, Chaikovskii e Rimskii-Korsakov. O 5 de abril tivo lugar un concerto de extractos de Chakovskii. Algunhas persoas na orquestra protestaron pola decisión de tocar a sinfonía de Shostakovich, non querendo gastar as súas poucas forzas nunha obra "intricada e non moi accesible". Eliasberg ameazou con rescindir as racións adicionais, reprimindo calquera disidencia. Durante os ensaios, Eliasberg foi criticado pola súa actitude dura: integrantes que faltaban aos ensaios, chegaban tarde, ou non tocaban segundo as expectativas perderon as súas racións. Un membro da orquestra perdeu as súas racións por asistir ao enterro da súa muller e chegar tarde ao ensaio. Aínda que algunhas fontes suxiren que foi contratado un equipo de copistas, de acordo con outras fontes foron as propias persoas da orquestra os que tiveron que copiar as súas partes individuais a man dende a partitura.
A orquestra tocou a sinfonía completa só unha vez antes da estrea, nun ensaio xeral o 6 de agosto.
Interpretación
O tenente xeneral Govorov ordenou un bombardeo das posicións da artillería alemá antes do concerto nunha operación especial, co nome en clave de "Borrasca". O persoal da intelixencia soviética localizara as baterías alemás e postos de observación unhas semanas antes, en preparación para o ataque. Tres mil proxectís de alto calibre foron lanzados sobre o inimigo. O propósito da operación era impedir que as tropas alemás apuntasen á sala de concertos e asegurarse de que estivese o suficientemente tranquila para escoitar a música polos altofalantes que ordenara colocar. Tamén animou os soldados soviéticos a escoitar o concerto a través da radio. O musicólogo Andrei Krukov máis tarde eloxiou as accións de Govorov como xeito de proporcionar un "incentivo" para o concerto, engadindo que a súa decisión de permitir que os soldados participasen foi "unha decisión absolutamente excepcional". O propio Govorov posteriormente comentoulle a Eliasberg que "tocamos o noso instrumento na sinfonía, tamén, xa sabes", en referencia ao fogo de artillería. A contribución militar no asunto non foi amplamente coñecida ata despois do final da guerra.
Houbo unha grande audiencia no concerto, que incluía líderes do partido, persoal militar, e civís. As persoas de Leningrado que non collían na sala de concertos reuníronse arredor das fiestras abertas e altofalantes. No escenario, as persoas que integraban a orquestra estaban "vestidos como repolos" con varias capas para evitar os estremecementos inducidos pola indixencia. Pouco antes do inicio do concerto, as luces eléctricas sobre o escenario acendéronse por primeira vez dende que comezaran os ensaios. Cando a sala de concertos quedou en silencio, Eliasberg comezou a dirixir. A actuación foi dunha pobre calidade artística, mais salientou polas emocións desatadas na audiencia e polo seu final: cando algúns músicos "desfaleceron" debido ao esgotamento, a audiencia levantouse "nun xesto notable, espontáneo ... animándoos a seguir adiante".
A interpretación recibiu unha ovación en pé que durou unha hora, e Eliasberg recibiu un ramo simbólico de flores de Leningrado de mans dunha nena. Moitas persoas da audiencia estaban chorando debido ao impacto emocional do concerto, que foi visto como unha "biografía musical do sufrimento de Leningrado". As persoas que integraron a orquestra foron invitados a un banquete polos funcionarios do partido para celebralo.
Os altofalantes emitiron a actuación por toda a cidade, así como ás forzas alemás nun movemento de guerra psicolóxica, un "golpe táctico contra a moral alemá". Un soldado alemán lembrou como o seu escuadrón "escoitou a sinfonía dos heroes". Eliasberg coñeceu posteriormente algúns dos alemáns que acamparan fóra de Leningrado durante a interpretación, que lle dixeron que lles fixeran crer que nunca tomarían a cidade: "A quen estamos bombardeando? Nunca seremos capaces de tomar Leningrado porque a xente aquí é desinteresada".
Recepción e legado
O estudoso de Shostakovich Laurel Fay suxire que este concerto foi “un acontecemento de importancia lendaria por si mesmo". O xornalista Michael Tumely defíneo como "un momento lendario na historia política e militar soviética". O crítico U.S. Dhuga suxire que esta actuación "foi popularmente – e, por suposto, oficialmente – recoñecida como o preludio da vitoria real sobre os alemáns". O bloqueo foi violado a principios de 1943 e finalizou en 1944. Eliasberg concordou coa valoración de Dhuga, dicindo que "toda a cidade atopara a súa humanidade ... nese momento, triunfamos sobre a desalmada maquinaria de guerra nazi". Non houbo un recoñecemento oficial da importancia do concerto: un músico sinalou que despois "non houbo retroalimentación, nada ata 1945".
A Sétima sinfonía de Shostakovich gozou de popularidade en todo o mundo occidental durante a guerra, mais dende 1945 deixou de realizarse en gran parte fóra da Unión Soviética. Converteuse nun punto de controversia na década de 1980 despois de que o Svidetelstvo (traducible ao galego como Testemuño) de Solomon Volkov suxeriu que non era unha crítica aos nazis, senón ao goberno soviético. A veracidade do relato, que el afirma que ten as súas raíces en entrevistas con Shostakovich, foi debatida. Outras cuestións controvertidas sobre a sinfonía inclúen se se inspirou no ataque a Leningrado (como as autoridades soviéticas e as declaracións oficiais afirmaran) ou foi planificada anteriormente e reutilizada como propaganda, así como o seu mérito artístico en referencia a outras composicións de Shostakovich.
A estrea fixo de Eliasberg un "heroe da cidade". Pouco despois do concerto, casou con Nina Bronnikova, que tocara a parte de piano. Mais unha vez finalizou o asedio e a Filharmónica regresou a Leningrado, caeu do seu favor. O director da Filharmónica, Yevgeny Mravinsky, despediuno en 1950 porque tiña envexa da aclamación popular a Eliasberg. Eliasberg era un director itinerante "pobre e amplamente esquecido" cando morreu en 1978. Con todo, no 50º aniversario da súa estrea os seus restos foron trasladados ao prestixioso cemiterio Volkovskoye ou Alexander Nevsky, como resultado dunha campaña da arquivista de orquestra Galina Retrovskaya, o director Yuri Temirkanov, e o alcalde de San Petersburgo Anatoly Sobchak. Sarah Quigley retratou a carreira de Eliasberg durante o período da guerra na súa novela histórica The Conductor.
As persoas que integraran a orquestra e que sobreviviron participaron nuns concertos reunión en 1964 e 1992, tocando "nos mesmos asentos na mesma sala". Shostakovich asistiu ao primeiro destes concertos o 27 de xaneiro de 1964. Vinte e dúas das persoas que interpretaran a sinfonía en 1942 e Eliasberg tocaron a sinfonía, e nas outras cadeiras foron colocados instrumentos para representar aquelas que morreran dende a estrea. A interpretación de 1992 contou con 14 sobreviventes. O concerto de 1942 foi tamén conmemorado no filme de 1997 de Larry Weinstein The War Symphonies: Shostakovich Against Stalin. Hai un pequeno museo adicado ao evento na Escola N.º 235 de San Petersburgo, que inclúe unha estatua de Shostakovich e obxectos da actuación.
Estación de San Pedro do Sil
Historia
A estación foi inaugurada o 1 de decembro de 1884 coa aperta do tramo Monforte de Lemos-Ourense da liña que unía Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
Está situada en plena Ribeira Sacra. As súas instalacións limítanse a un refuxio cuberto que dá acceso á única plataforma lateral existente pola que pasa a vía principal.
Media distancia
Actualizado a 14 de xuño de 2016.
Aeroporto de Menorca
O Aeroporto de Menorca (en catalán: Aeroport de Menorca) é un aeroporto internacional que serve á illa de Menorca nas Illas Baleares no mar Mediterráneo, preto da costa de España. O aeroporto está localizado a 4,5 km ao suroeste de Maó, e foi inaugurado o 24 de marzo de 1969, cando todos os servizos civís foron trasladados do veciño Aeródromo de San Luis. Agora ten 16 portas ligadas por pasarelas ao edificio principal da terminal, e no ano 2011 serviu a 2 576 209 de pasaxeiros.
Javier Bugallal Pérez de Castro
Javier Bugallal Pérez de Castro, nado en Vigo o 7 de xaneiro de 1888 e finado en Madrid o 12 de decembro de 1911, foi un escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Isidoro Bugallal Araújo e orfo de nai desde moi novo, criouse en Vigo cos avós maternos. Fixo o Bacharelato cos xesuítas en Camposancos e Chamartin e pasou logo ao Liceo de Pau onde estudou aos clásicos franceses. Marchou despois a Madrid onde iniciou os estudos de Arquitectura, que non puido rematar pola súa prematura morte.
Vidiadhar Surajprasad Naipaul
Sir Vidiathar Surajprasad Naipaul, máis coñecido como V. S. Naipaul, nado en Chaguanas, Illa Trinidad, Trinidad e Tobago o 17 de agosto de 1932 e finado en Londres o 11 de agosto de 2018, foi un escritor británico, orixinario de Trinidad e Tobago, galardoado co premio Nobel de Literatura no ano 2001.
Traxectoria
Sendo fillo de inmigrantes do norte da India. Aos 18 anos trasladouse a Inglaterra para estudar na Universidade de Oxford, licenciándose en arte en 1953.
Forcis
miniatura|300px|Forcis (no centro), Ceto (á dereita) e Tritón ou Taumante (á esquerda) (mosaico romano no Museo Nacional de Bardo, Tunisia)
Forcis (ou Forco) foi unha das divindades mariñas da segunda xeración divina, fillo de Xea (a Terra) e Ponto (o Mar, as Ondas). Outros fillos de Xea e Ponto foron Ceto (un monstro acuático), Nereo (o pai das Nereidas), Taumante (pai das Harpías) e Euribia. Como Nereo e Proteo, Forcis considérase un dos Vellos do Mar.
Vidiadhar Surajprasad Naipaul
Traxectoria
A súa obra caracterízase pola análise do mundo colonial. En particular, adoita aludir á existencia alienada de quen se ven sometidos ou involucrados nun ámbito que non lles é propio.
Forcis
Casou coa súa irmá Ceto, e tiveron numerosos fillos, de carácter monstruoso: as Graias (ou Fórcides, personificación da vellez eterna), as Gorgonas, Equidna, as tres Hespérides e mais a serpe ou dragón que coidaba das mazás do Xardín das Hespérides (Ladón ). Algunhas tradicións tamén os fan padres do monstro mariño Escila, e a Forcis coa musa Terpsícore, das sereas, que tradicionalmente se consideran fillas do deus-río Aqueloo.
Vidiadhar Surajprasad Naipaul
Traxectoria
"O Curandeiro Místico" (The Mystic Masseur) é a súa primeira novela, trátase dunha sátira acerca do ascenso social de alguén que provén do ambiente rural e hindú de Trinidad. "Os Simuladores" (The Mimic Men) é unha novela na cal analízase unha sorte de "esquizofrenia colonial" (iso segundo as propias palabras do autor na conferencia brindada ao recibir o premio Nobel). En "A Perda do Dourado" (The Loss of El Dorado), o autor estuda a evolución da illa de Trinidad desde o descubrimento, a vida indíxena, pasando pola conquista inglesa. Nun xénero literario orixinal, que toma elementos da novela e do ensaio histórico, realizado segundo os documentos existentes na British Library, Naipaul desenvolve o seu tema habitual, o estrañamento cultural, nun relato de grande interese literario e histórico.
Untangle
Untangle é unha empresa privada que ofrece unha pasarela de rede (network gateway) de código aberto para pequenas empresas. Untangle ofrece moitas aplicacións como o bloqueo de correo electrónico non solicitado (spam), bloqueo de software malicioso (malware), filtrado de web, protección contra roubo de información sensible (phishing), prevención de intrusións, e máis sobre a Plataforma Untangle Gateway.
Vidiadhar Surajprasad Naipaul
Traxectoria
"Un Camiño no Mundo" (A Way in the World) é unha colección de ensaios e novelas curtas sobre a illa de Trinidad, a súa historia, a súa xente e o desgarro cultural como denominadores comúns.
Forcis
Existe unha lenda romana, que recolle Varrón, segundo a cal Forcis sería un antigo rei de Córsega e Sardeña que morreu loitando contra Atlas. Botárono ó mar e foi posteriormente divinizado.
Iconografía
Forcis representábase como un home robusto, de longas barbas, rodeado de animais mariños. Tamén como un tritón, con cola de peixe e patas en forma de pinzas de cangrexo, e coa pel vermella e espigada. O seu atributo era un facho.
Untangle
Untangle foi fundada en 2003 como Metavize, Inc. por John Irwin e Dirk Morris. Metavize lanzouse oficialmente en 2005 en Demo@15!. En 2006, Metavize recadou 10.5 millóns de dólares a través dun financiamento por parte das empresas CMEA Ventures e Canyon Ventures e Asociados, nomeou a Bob Walters como CEO (presidente da compañía), e cambiou o seu nome a Untangle, Inc. En 2007, Untangle lanzou a Plataforma Untangle Gateway de código aberto (Open Source) baixo a licenza GPL (versión 2).
Barbosa
Barbosa pode ser un topónimo e referirse ás cidades de:
Untangle
En 2007, Untangle tamén experimentou un crecemento significativo e superou os 100.000 usuarios repartidos en 2.000 organizacións.
Vidiadhar Surajprasad Naipaul
Traxectoria
"A Turn in the South" é unha crónica que cobre os aspectos máis saíntes da vida do sur dos Estados Unidos. As historias do libro refírense á decadencia das familias aristocráticas do Sur, ao ascenso da poboación de raza negra, ás distintas relixións do sur, describe aos denominados "rednecks", visita Graceland para brindar as súas impresións acerca da mansión de Elvis Presley, dános unha idea da cultura xerada en torno ao cultivo do tabaco, entre outras historias. Todas elas tratan de facer unha síntese que abarque ao Sur como unidade cultural, dende as súas orixes ata a actualidade. Paradoxalmente non fai ningunha descrición de Oxford nin se ocupa da obra do grande escritor sureño William Faulkner, pero todo o libro tacitamente se refire ao mesmo, dado que dende a prosa, ocúpase dos mesmos temas que Faulkner narrou mediante a ficción. Trátase dun libro excelente para entender a atmosfera que rodea a obra de Faulkner, asemellándose a unha análise sociolóxica (de gran calidade) da obra do autor nado en Oxford.
Barbosa
Barbosa é tamén un apelido común no sur de Galicia en Portugal e no Brasil:
Vidiadhar Surajprasad Naipaul
Traxectoria
"India" (India, a Wounded Civilization), é unha colección de relatos e reportaxes realizadas por Naipaul na súa viaxe á India en 1990. Como contexto obsérvase a modernización do subcontinente indio e o seu contraste coa sociedade tradicional. Os parias, os sikhs, os támiles, os brahmanas, a industria cinematográfica, os xiítas, son descritos nos seus propios ambientes a través das historias persoais de distintos integrantes das devanditas comunidades.
Barbosa
Barbosa tamén é:
Vidiadhar Surajprasad Naipaul
Traxectoria
A Academia Sueca premiouno pola súa recuperación de historias suprimidas, entre as cales podemos citar ós indíxenas de Trinidad, a poboación hindú da illa que esquece o idioma dos seus devanceiros, ós musulmáns de Trinidad que ignoran a orixe do seu apelido, a toponimia de Chaguanas etc.
En síntese, esquecemento e perda cultural por unha banda e alienación polo outro son os temas tratados por Naipaul. A súa obra abarca tanto novelas como ensaios e libros de viaxes.
Silvio Moser
Silvio Moser nado en Zürich o 24 de abril de 1941 e finado en Locarno o 26 de maio de 1974 foi un piloto de carreiras suízo.