cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pristis pectinata
Pristis pectinata é unha especie de peixe serra da familia Pristidae. É orixinaria das augas tropicais e subtropicais das zonas costeiras e estuarios do Atlántico. Os rexistros da especie noutros lugares semellan ser equivocacións con outras especies de peixes serra. É unha especie en perigo crítico que desapareceu de gran parte do seu hábitat histórico.
Campionato de Seleccións Territoriais
O Campionato de Seleccións Territoriais é un torneo de rugby organizado pola Federación Española de Rugby, iniciado na tempada 1983/84, no que se enfrontan cada ano as principais seleccións autonómicas de España. O campión acada o dereito a participar na Copa Ibérica de Rexións fronte ó campión territorial portugués.
Augasantas
O topónimo galego Augasantas pode referirse a:
Antennas to Hell
Antennas to Hell é o primeiro recompilatorio de grandes éxitos do grupo Slipknot. Foi publicado o 23 de xullo de 2012 baixo o selo Roadrunner Records.
The Emerald Forest
The Emerald Forest é un filme británico dirixido por John Boorman que foi estreado en 1985. É un filme de aventuras ambientado na selva chuviosa do Brasil. Está inspirado nunha historia real. Foi estreado fóra de competición no Festival de Cannes de 1985.
Personaxes
Resto de membros da tribo invisible
Mainland, Shetland
miniatura|Os cantíls de Eshaness, [[Mainland Norte]] Mainland é a illa principal das Illas Shetland, en Escocia. A illa contén o único burgh, Lerwick, das Shetland, e é o centro do transbordador das Shetland e as conexións aéreas.
Xeografía
Ten unha superficie de 970 km², o que a converte na terceira illa escocesa máis grande e a quinta máis grande das Illas Británicas logo de Gran Bretaña, Irlanda, Lewis e Harris e Skye.
Mainland pode ser dividida en catro seccións.
Esta illa é a segunda máis poboada das illas de Escocia, e tiña 18.765 residentes en 2011 comparado cos 17.550 en 2001.
Let It Die
"Let It Die" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Foo Fighters. É o cuarto sinxelo do seu sexto álbum Echoes, Silence, Patience & Grace. Foi lanzada coma sinxelo promocional, e non ten unha edición física. Porén, está dispoñible comercialmente coma descarga dixital.
Listaxe de cancións
Let it Die Let It Die
Manuel Areoso
Manuel Areoso, nado na Coruña o 18 de outubro de 1960, é un actor galego.
Traxectoria
Estudou filoloxía galega na Universidade da Coruña, dirixiu a curtametraxe Pés para que vos quero (1992). A súa primeira participación como actor foi na obra teatral Schreck, unha montaxe da Escola Dramática Galega de 1980.
Os Salgueiros
O topónimo Os Salgueiros pode referirse a varios lugares de Galicia:
Andrés Pastrana
Andrés Pastrana Arango, nado en 1954 en Bogotá, é un xornalista, presentador de televisión e político. Foi o presidente de Colombia entre 1998 e 2002. É fillo de Misael Pastrana Borrero, que foi tamén presidente do país entre 1970 e 1974.
Luis de Góngora
Luis de Góngora y Argote, nado en Córdoba o 11 de xullo de 1561 e finado tamén en Córdoba o 23 de maio de 1627 foi un poeta e dramaturgo español, máximo representante do culteranismo e figura destacada do chamado Século de ouro español.
Traxectoria
Realizou os seus primeiros estudos no colexio dos xesuítas da súa cidade natal. O seu tío Francisco de Góngora confírelle os beneficios eclesiásticos da razón catedralicia converténdoo en crego con tan só 14 anos para a continuación envialo a estudar Cánones a Salamanca. Fica matriculado dende 1576 ata 1580, pero non hai constancia de que obtivese título ningún. A súa falta de interese polos estudos combinouse co espertar da súa vocación poética, datándose as súas primeiras composicións nesta época.
De volta en Córdoba pasa a ocupar diferentes postos no Cabido, alternando a poesía coas obrigas derivadas dos mesmos, entre as que salientan as viaxes como comisionado nos cales estableceu relacións con nobres e bispos, entusiasmándose cos ambientes cortesáns e de luxo.
Traxectoria poética
Luis de Góngora foi o abandeirado do culteranismo, tamén chamado significativamente "gongorismo". Esta corrente estilística caracterizouse polo seu barroquismo, subordinando o contido das composicións, que adoita ser mínimo, á forma na que se expón, unha forma recargada, ateigada de metáforas, hipérboles, latinismos e de constantes referencias mitolóxicas. Trata de evitar chamar ás cousas polo seu nome, recorrendo a rodeos ou alusións inesperadas. O outro movemento do século foi o conceptismo, que tivo en Francisco de Quevedo ao seu máximo expoñente. De feito, Góngora e el rivalizaron duramente, dedicándose aldraxes mutuas en verso.
Distínguense dúas etapas na evolución do poeta:
Etapa do Príncipe da luz
Nesta época os trazos culteranos son moito menores. Compón romances amorosos, poemas relixiosos e outros dedicados ás súas amizades.
Etapa do Príncipe das tebras
É a etapa culteranista por excelencia. Acentúa grandemente o seu hermetismo e intensifica os artificios propios do gongorismo. Desta época son as súas composicións máis sonadas, Soledades e Fábula de Polifemo e Galatea.
Góngora e Galiza
Por encargo do cabido da catedral de Córdoba, o poeta visitou Galiza no ano 1609 para realizar informes de limpeza de sangue na cidade de Pontevedra sobre a familia de Diego Pardo, un aspirante a racioneiro na catedral cordobesa. Durante a súa viaxe dedicou ao país e aos seus habitantes estes insultantes versos cheos de odio antigalego, algo habitual nos escritores españois:
Ou tamén en
Porén, parando en Monforte de Lemos de camiño a Pontevedra adicou a Pedro Fernández de Castro y Andrade, conde de Lemos, o soneto encomiástico "Llegué a este Monte fuerte, coronado" cheo de louvanzas coa finalidade de afagar este poderoso aristócrata e mecenas da vida literaria e cultural do Barroco español. Un ano mais tarde o conde foi nomeado vicerrei de Nápoles, mais decidiu non contar con Góngora para formar o seu séquito de literatos, provocando unha amarga reacción no poeta expresada no soneto "El Conde mi señor se fue a Nápoles".
Condados metropolitanos e non metropolitanos de Inglaterra
Os condados metropolitanos e non metropolitanos (en inglés: metropolitan and non-metropolitan counties) constitúen un dos catro niveis de divisións administrativas de Inglaterra usados con propósitos de goberno local.
Mapa
† condado metropolitano sen county council (consello do condado)
‡ condado non metropolitano sen county council
Manuel García Gil
Manuel García Gil, nado en San Salvador de Camba (Rodeiro) o 4 de maio de 1802 e finado en Zaragoza o 28 de abril de 1881, foi un monxe e prelado galego do século XIX, que actuou activamente no Concilio Vaticano I en 1869 - 1870.
Condados metropolitanos e non metropolitanos de Inglaterra
Mapa
¹ área administrativa e rexión (non é condado metropolitano nin non metropolitano)
Manuel García Gil
Traxectoria
Fixo estudos eclesiásticos no Seminario Conciliar de Lugo, ordenouse como diácono e rexentou algunha parroquias entre elas Montecubeiro. Pero en 1826 ingresou na Orde de San Domingos. En 1853 foi electo bispo de Badaxoz, pasando desde o 23 de decembro de 1858 a presidir o arcebispado de Zaragoza, ministerio que exerceu até a súa morte en 1881.
Entre 1869 e 1870, García Gil estivo presente nas sesións do Concilio Vaticano Primeiro, en Roma, convocado polo papa Pío IX. Alí foi encargado de redactar a bula que decretaba o dogma da infalibilidade papal.
No consistorio do 12 de marzo de 1877, García Gil foi creado cardeal polo papa Pío IX.
Jaca
miniatura|dereita|300px|Vista de Jaca
Jaca ou Xaca (en aragonés: Chaca) é unha cidade e municipio da provincia de Huesca, na Comunidade Autónoma de Aragón, capital da comarca da Jacetania. A súa poboación alcanzaba 13.193 habitantes no ano 2008.
Jaca é sé episcopal católica e etapa na vía aragonesa do Camiño de Santiago.
Xeografía
200px|miniatura|esquerda|Vista do campo de Jaca. Está situada ao norte da provincia, na denominada autoctonamente Val Ancha, percorrida polo río Aragón, á sombra da Peña Oroel (Mon Uruel en aragonés), nos Pireneos centrais, a 818 m de altitude.
Historia
As orixes da cidade son remotas. O pobo dos iaccetani é mencionado por Estrabón como un dos máis importantes no Val do Ebro. Pero xa antes, no ano 195 a.C., o cónsul Marco Porcio Catón ataca os iacetanos e acaba tomando a súa capital, Iacca, con axuda doutro pobo aliado, os suesetanos. O mesmo Estrabón sinala que o seu territorio foi teatro das operacións das Guerras Sertorianas no século I a.C.. No século II d.C., Claudio Tolomeo asigna Iaca entre as cidades dos vascóns.
Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla
Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla é un dos vinte e tres condados de Islandia. Está localizado ao oeste do país. A súa localidade máis importante é Stykkisholmur, que conta cunha poboación de 885 habitantes.
Jaca
Historia
Xa na Idade Media, os autores árabes noméana Yaka e cítana como un dos lugares principais na provincia de Sarakosta (Zaragoza). Ignórase cando foi reconquistada, pero o rei Ramiro I de Aragón (1035 - 1064) outórgalle o título de cidade en 1063. En 1076, o papa Gregorio VII consente a creación da diocese de Jaca, desmembrada da de Huesca. O primeiro bispo (1076-1086) será o infante García, irmán do rei aragonés Sancho Ramírez.
Durante a Idade Moderna, Jaca xoga un papel militar como posto avanzado de defensa ante a fronteira francesa. De aí que o rei Filipe II ordenase a construción das obras da cidadela en 1595. Durante a Guerra de Sucesión, Jaca púxose ao lado do rei Borbón Filipe V, polo que sufriu o asedio das tropas do pretendente Carlos de Austria.
Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla
Xeografía
O condado de Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla está situado na costa oeste de Islandia, na rexión de Vesturland, ocupando unha gran península da illa bañada polas augas do Océano Atlántico. Limita cos condados de Dalasýsla ao oeste e Mýrasýsla ao sueste. Ten unha extensión total de 2 163 quilómetros cadrados de superficie e a súa altitude media é de 220 metros. O seu fuso horario, ao igual que no resto do país, é o Atlantic/Reykjavik.
Jaca
Historia
Durante a Guerra da Independencia, Jaca rendeuse aos franceses o 21 de marzo de 1809. O guerrilleiro navarro, Francisco Espoz y Mina, recuperouna en febreiro de 1814.
Nos estertores da monarquía de Afonso XIII, entre o 12 e 13 de decembro de 1930, tivo lugar a sublevación da gornición militar de Jaca, a prol da instauración da república, que foi duramente reprimida.
Nos inicios da guerra civil, Jaca caeu en mans do exército sublevado contra a República.
Estación invernal
Este concello é un dos mellores lugares para practicar deportes de inverno. Posúe unha pista de xeo das máis antigas de España (data de 1972), que ten sido escenario de moitos eventos, tanto de rango nacional como internacional.
Monumentos
A cidade ten importantes monumentos románicos, entre os que destacan: a Catedral de San Pedro de Jaca, construída na segunda metade do século XI, historicamente crucial para dilucidar a difusión do románico na Península Ibérica; o Mosteiro de Monxas Benedectinas do século XII e a Sala Capitular que acolle o Museo diocesano cunha importante colección de frescos románicos dos séculos XII e XIII, extraídos de diversas igrexas pirenaicas.
A Cidadela , de planta pentagonal, da que fica a praza de armas, foi mandada construír por Filipe II no ano 1595. O proxecto foi trazado polo arquitecto italiano Tiburzio Spanocchi.
A 1546 remonta a construción da Casa do Concello, na que se custodia o Libro de la Cadena , unha reprodución da carta foral da cidade realizada no século XIII, concedida en 1077.
Arredores
A 17 km de Jaca atópase a localidade de Santa Cruz de la Serós con dúas interesantes igrexas románicas, ambas as dúas do século XI: Santa Cruz e San Caprasio.
A 23 km érguese o histórico Mosteiro de San Juan de la Peňa, cuxas orixes remontan ao século X, no século seguinte foi ampliada súa igrexa, escavada na rocha, construído o claustro románico e, aínda, unha nova igrexa, no interior da cal áchanse os sepulcros de 27 reis de Aragón e tamén o de Ximena, esposa do lendario heroe o Cid.
A 30 km está o paso de montaña de Somport (en aragonés Port d'Urdos), o antigo Summus Portus da guía dos peregrinos a Compostela de Aymeric Picaud a 1.632 metros de altitude e antigo posto alfandegueiro da fronteira franco-española.
Buxán
O topónimo galego Buxán pode referirse a:
Catch Me If You Can
Catch Me If You Can é un filme biográfico dirixido por Steven Spielberg que foi estreado no 2002. Está baseado na vida de Frank Abagnale Jr., considerado un dos meirandes impostores da historia, quen antes de cumprir 19 anos gañou millóns de dólares con cheques falsos, fíxose pasar por piloto da Pan American World Airways, médico en Xeorxia doutor, e fiscal en Luisiana. O seu crime principal foi fraude con cheques, e chegou a ser tan hábil que o FBI acudiu a el para pedirlle axuda na captura doutros falsificadores. Está protagonizado por Leonardo DiCaprio e Tom Hanks, con Christopher Walken, Martin Sheen e Nathalie Baye nos papeis secundarios.
O desenvolvemento do filme comezou en 1980 pero non progresou até 1997, cando os dereitos do libro autobiográfico de Abagnale foron vendidos a DreamWorks de Spielberg. David Fincher, Gore Verbinski, Lasse Hallström, Miloš Forman e Cameron Crowe foron candidatos posibles para director antes de que Spielberg decidise dirixilo. A rodaxe produciuse entre febreiro e maio de 2002. Foi un éxito da crítica e de recadación, e Abagnale tamén tivo unha reacción positiva da adaptación cinematográfica.
Sinopse
Frank W. Abagnale (Leonardo DiCaprio) é un xove e escorregadizo delincuente que gaña millóns de dólares cometendo fraude con cheques, e que adopta diversas identidades (médico, avogado ou copiloto de liñas aéreas). Carl Hanratty (Tom Hanks) é un axente do FBI, cuxa única misión consiste en seguirlle a pista e capturalo para levalo ante a xustiza, pero Frank sempre vai un paso por diante del.
Personaxes
Brian Howe, Frank John Hughes e Chris Ellis interpretan ós axentes do FBI. Jennifer Garner fai un cameo, e Ellen Pompeo e Elizabeth Banks teñen papeis menores. O Frank Abagnale real aparece como o policía francés que detén ó personaxe.
Attila József
Attila József, nado en Ferencváros (Budapest) o 11 de abril de 1905 e finado en Balatonszárszó o 3 de decembro de 1937, foi un dos máis importantes poetas húngaros.
La Provincia (Ourense)
La Provincia foi un periódico editado en Ourense entre 1891 e 1894.
Historia e características
Apareceu en 1891. Dirixido por Juan Rodríguez Quesada, foi portavoz político de Gabino Bugallal na provincia de Ourense. Cesou a súa publicación en setembro de 1894, sendo substituído por El Noticiero.
Richard A. Searfoss
Richard Alan Searfoss, nado en Mount Clemens, Míchigan, o 5 de xuño de 1956 e finado o 29 de setembro de 2018, foi un astronauta estadounidense que participou nas misións STS-58, STS-76 e STS-90.
Traxectoria
Searfoss graduouse en enxeñaría aeronáutica pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1978 e era máster en aeronáutica polo Instituto de Tecnoloxía de California. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1990, participando nas misións STS-58, STS-76 e STS-90 e pasando un total de 39,14 días no espazo.
Economía de Austria
miniatura|left|[[Donau City, en Viena.]] Austria, co súa forte economía de mercado e alto padrón de vida, ten ligazóns estreitas con outros países da Unión Europea, en especial Alemaña. Ten un forte sector de servizos, un expresivo sector industrial e un sector agrícola pequeno, pero desenvolvido. O país tamén está beneficiandose de fortes relacións comerciais, especialmente no sector bancario e de seguros, cos países da Europa Central, Leste e Sueste.
Despois de varios anos de forte demanda polas exportacións austríacas e dun gran crecemento do nivel de emprego, a crise económica mundial do 2008 trouxe unha recesión profunda, pero de curta duración. A economía retraiu 3,9% o 2009 pero rexistrou un crecemento de 2% en 2010 e 3% en 2011. O desemprego non creceu tanto como noutras rexións da UE, en parte por mor de subvencións do goberno para as empresas, que aplicaron a redución da xornada de traballo, sen despedimentos. As medidas de estabilización e de estímulo, e tamén unha redución no imposto sobre a renda resultaron o crecemento do déficit público en 4,7% en 2010 e 3,6% en 2011, en comparación con só 1,8% en 2008.
O país fai parte da Unión Europea, dende o 1 de xaneiro de 2005. É a 36ª economía do mundo en tamaño e a 4ª da UE.
Outros artigos
অস্ট্রিয়া
Leroño
O topónimo galego Leroño pode referirse a:
Carlos de Borbón-Dúas Sicilias
Carlos de Borbón-Dúas Sicilias e Borbón-Parma, nado en Lausana o 16 de xaneiro de 1938 e finado en Retuerta del Bullaque (Cidade Real) o 5 de outubro de 2015, foi un infante de España, príncipe das Dúas Sicilias, duque de Calabria, conde de Caserta e xefe da Casa Real de Borbón-Dúas Sicilias.
Traxectoria
O seu curmán, o rei Xoán Carlos I, concedeulle o título de infante de España o 16 de decembro de 1994. Tamén foi presidente do Real Consello das Ordes Militares de Santiago, Calatrava, Alcántara e Montesa. Foi un dos dous pretendentes ao desaparecido trono das Dúas Sicilias.
O infante Carlos ocuparía o primeiro posto na liña de sucesión á coroa española logo dos descendentes do rei Xoán Carlos I se se considerase oficialmente que as irmás do rei, as infantas Pilar e Margarida, quedaron excluídas da sucesión ao contraer matrimonio con persoas que non pertencían a algunha familia real, como prescribía a pragmática sanción do rei Carlos III que regulaba os matrimonios da Casa Real Española. A Pragmática Sanción quedou derrogada de facto pola Constitución española de 1978 pero a aprobación do texto constitucional foi posterior aos matrimonios das infantas. Actualmente non se determinou con carácter oficial se as infantas Pilar e Margarida quedaron ou non apartadas da sucesión.
Descendencia
Carlos de Borbón-Dúas Sicilias contraeu matrimonio o 12 de maio de 1965 na capela Real de Dreux coa princesa Ana de Orleans (n. 4 de decembro de 1938). Ana de Orleans é filla do príncipe Henrique de Orleans, conde de París (1908-1999) e a princesa Isabel de Orleans-Bragança (1911-2003). O matrimonio tivo cinco fillos:
The Phantom (filme)
The Phantom é un filme estadounidense dirixido por Simon Wincer que foi estreado en 1996. Está baseado na serie de banda deseñada de Lee Falk The Phantom, e inspírase vagamente en tres das historias da serie, "The Singh Brotherhood", "The Sky Band", e "The Belt".
Sinopse
Todos respectan na selva de Bengala á "Pantasma", un misterioso enmascarado que alí impón a súa lei. Agora enfróntase a unha Irmandade de piratas que está a piques de facerse con tres caveiras dotadas con poderes que lles permitirían sometelo mundo. A Pantasma terá que ir a Nova York para deter ós criminais.
A Brea, Fontao, Vila de Cruces
A Brea é un lugar da parroquia de Fontao, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 24 habitantes (10 homes e 14 mulleres), o que supón unha diminución de 12 habitantes con respecto ao ano 2000.
Anne Frank
Annelies Marie Frank, máis coñecida como Anne Frank ou Ana Frank, nada en Frankfurt o 12 de xullo de 1929 e finada aos quince anos, en marzo de 1945, foi unha xudía vítima do nazismo.
Traxectoria
miniatura|Estatua de Ana Frank en [[Utrecht.|esquerda]]
Primeiros anos
Cando era pequena tivo que abandonar Alemaña xunto coa súa familia fuxindo dos nazis. Mudáronse a Ámsterdan, pero cando en 1940 os Países Baixos foron invadidos polos alemáns as cousas comezaron a se poñer difíciles para os xudeus residentes alí.
Agochada en Ámsterdam
En 1942, Ana e a súa familia por mor da persecución dos nazis tiveron que agocharse no que na construción tradicional de Ámsterdam se denomina Achterhuis ou Het Achterhuis (traseira da casa) no edificio das oficinas do seu pai e ao que se accedía por unha entrada secreta. Compartiron o refuxio con outras catro persoas máis, en total eran oito os ocupantes da “Casa de Atrás”. Durante a súa estancia no agocho, que durou máis de dous anos, Ana relatou todas as súas vivencias no seu diario ata o 4 de agosto de 1944, data en que foron descubertos e detidos por axentes das SS.
Envío aos campos nazis
miniatura|Estatua de Ana Frank en [[Barcelona.|esquerda]] esquerda|miniatura|Xente esperando na cola diante da entrada da Casa de Ana Frank en Amsterdam miniatura|A escola Anne Frank en Amsterdam|esquerda miniatura|Fachada principal do edificio das oficinas de Otto Frank, onde se atopaba a Achterhuis, a "Casa de Atrás". alt=Unha árbore grande, carente de follaxe|miniatura|A árbore de Ana Frank no xardín detrás da Casa de Ana Frank|esquerda
Os oito ocupantes do refuxio foron enviados primeiro ao campo de prisioneiros de Westerbork e logo ao campo de concentración de Auschwitz. Un mes máis tarde, Ana e a súa irmá Margot foron deportadas ao campo de Bergen-Belsen no norte de Alemaña.
Morte en Auschwitz
Alí morreu Margot a causa dunha epidemia de tifo, e uns días despois tamén morreu Anne. As datas das súas mortes deben situarse en marzo de 1945, os seus corpos descansan posiblemente nunha das fosas comúns do campo. Margot tiña dezanove anos e Anne estaba a piques de facer dezaseis anos.
Obra
Dos oito ocupantes da “Casa de Atrás” só Otto Heinrich Frank, o pai de Anne conseguiu sobrevivir, el ocupouse de dar a coñecer a obra da súa filla. O Diario de Ana Frank considérase o testemuño escrito máis importante do Holocausto, todo un best-séller traducido a 55 idiomas. Hai catro versións do mesmo, o primeiro orixinal, unha versión nova feita por Anne, outra mestura de ambos publicada postumamente revisada polo pai e outra edición ampliada.
Anne Frank, Verzameld Werk (Obra completa) ten 710 páxinas, inclúe fotos da nena, da súa familia e do contorno, así como as varias versións do Diario. Unha obra escrita nun caderno con tapas de tela que ela chamou Kitty, e refíxo en 1944 cando oíu pola radio que pezas como a súa serían recopiladas tras a contenda. O primeiro borrador, a versión mellorada e a edición publicada en Holanda en 1947 aparecen xuntas no novo libro.
Tamén se publicaron algúns dos contos que Ana escribiu durante o seu encerro que demostran a grande escritora que puido chegar a ser. Ana escribiu: “A pesar de todo sigo pensando que a xente é boa”.
Legado
O Fondo de Ana Frank foi creado en 1963 por Otto Frank, o seu pai e único supervivente dos oito escondidos de Ámsterdam. Ten os dereitos da obra da nena, que no seu Diario deixou escrito o seguinte: ''“Sabes Kitty, o que máis me gusta é que polo menos podo escribir os meus sentimentos e pensamentos. Doutro xeito abafaría”''.
En 1997, o Centro Educativo de Ana Frank (Jugendbegegnungsstätte Anne Frank) foi inaugurado no Dornbusch barrio de Frankfurt, onde Frank viviu coa súa familia até 1934. O centro é "un lugar onde os mozos e os adultos poden coñecer a historia do nazismo e discutir a súa relevancia até hoxe".
Astureses, Astureses, Boborás
Astureses é un lugar da parroquia de Astureses no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 100 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 52 eran homes e 48 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 96 habitantes (50 homes e 46 mulleres).
Anne Frank
Legado
O apartamento Merwedeplein, onde viviu a familia Frank desde 1933 até 1942, permaneceu de propiedade privada até a década de 2000. Despois de aparecer nun documental de televisión, o edificio, en grave estado de mal estado, foi adquirido por unha corporación habitacional holandesa. Axudado por fotografías tomadas pola familia Frank e descricións en cartas escritas por Ana Frank, foi restaurado ao seu aspecto da década de 1930. Inaugurouse en 2005. Cada ano, un escritor que non pode escribir libremente no seu propio país é seleccionado para un arrendamento dun ano, durante o cal reside e escribe no piso. O primeiro escritor seleccionado foi o novelista e poeta alxerino El-Mahdi Acherchour.
Achterhuis
A Achterhuis, a “Casa de Atrás” é unha das principais atraccións turísticas de Ámsterdan. A Fundación Anne Frank e a Anne Frank Fonds, institucións fundadas por Otto Frank, seguen a funcionar hoxe en día e dirixen as súas accións contra a intolerancia e a discriminación racial.
A Casa de Ana Frank abriuse o 3 de maio de 1960. Consta do almacén e das oficinas de Opekta e da Achterhuis, todas sen amoblar para que os visitantes poidan pasear libremente polas salas. Quedan algunhas reliquias persoais dos antigos ocupantes, como fotografías de estrelas de cine pegadas por Anne a unha parede, unha sección de papel tapiz na que Otto Frank marcaba a altura das súas fillas en crecemento e un mapa na parede onde rexistrou o avance dos aliados, todas protexidas agora tras vidro acrílico.
A Casa ofrece información a través de internet e ofrece exposicións. Dende a pequena sala que foi a casa de Peter van Pels, unha pasarela conecta o edificio cos seus veciños, tamén adquirido pola Fundación. Estes outros edificios úsanse para albergar o diario, así como exposicións rotativas que narran aspectos do Holocausto e exames máis contemporáneos da intolerancia racial en todo o mundo.
É unha das maiores atracións turísticas dos Países Baixos. Recibiu unha media de 1,2 millóns de visitantes entre 2011 e 2020.
Margaret Rhea Seddon
Margaret Rhea Seddon, nada en Murfreesboro, Tennessee, o 8 de novembro de 1947, é unha astronauta estadounidense que participou nas misións STS-51-D, STS-40 e STS-58.
Traxectoria
Seddon graduouse en fisioloxía pola Universidade de California en Berkeley en 1970 e ten un doutoramento en medicina pola Universidade de Tennessee en 1973.
Foi seleccionada como astronauta pola NASA en xaneiro de 1978, participando nas misións STS-51-D, STS-40 e STS-58 e pasando un total de 30,10 días no espazo.
Matías Rodríguez
Matías Rodríguez da Torre, nado en Pontevedra en 1973, é un profesor de educación secundaria e político galego.
Traxectoria
Formou parte das candidaturas do BNG no concello pontevedrés de Silleda dende 1999, sendo concelleiro dende o 2009, en substitución de Carmen Fidalgo. Nas eleccións municipais de 2011 foi o candidato á alcaldía de Silleda polo BNG, obtendo unicamente a súa acta. Tralo pacto de goberno firmado co PSOE, asumiu as competencias de cultura, turismo, educación e participación cidadá ata que foi expulsado do goberno en marzo do 2013, pasando á oposición. Nos comicios do 2015, repetiu como candidato á alcaldía polo BNG-Asembleas Abertas e volveu ser elixido concelleiro.
Seira
O topónimo Seira pode referirse a:
Ken Andrews
Ken Andrews, nado como Kenneth Andrew Doty o 18 de xuño de 1967, é un músico, cantante, compositor e produtor estadounidense. Andrews naceu en Seattle, Washington, e estudou nunha escola de cine nos Ánxeles antes de que a súa banda Failure asinase un contrato co selo Slash Records.
Carreira
Andrews é coñecido sobre todo por ser cofundador, principal vocalista, guitarrista, baixista e co-compositor da banda de rock alternativo Failure. Tamén tocou en Replicants, unha banda de versións onde tamén tocaban membros de Tool. Tras a separación de Failure en 1997 gravou música baixo o nome de ON, e posteriormente montou e liderou a banda Year of the Rabbit. Andrews tocou en solitario, ademais de colaborar nunha "banda dixital" chamada Digital Noise Academy con Justin Meldal-Johnsen, Sharky Laguana (Creeper Lagoon), Jordon Zadorozny e Charlotte Martin (coa que Andrews casou en 2005), entre outros. En 2014 Andrews reuniuse cos membros de Failure Greg Edwards e Kellii Scott. Xuntos iniciaron unha xira por Norteamérica, que incluíu dúas datas con A Perfect Circle e Puscifer para celebrar o 50 aniversario de Maynard James Keenan.
Ademais do seu traballo como músico, Andrews tamén produciu e mesturou material de moitos artistas, como Nine Inch Nails, Beck, Lostprophets, Pete Yorn, A Perfect Circle, Tenacious D, Black Rebel Motorcycle Club, Candlebox ou Mae, entre outros. Tamén destaca a súa participación na produción de "You Know My Name", o tema para a película do 2006 de James Bond Casino Royale, interpretada polo líder de Soundgarden Chris Cornell.
Quod non fecerunt barbari, fecerunt Barberini
miniatura|340x340px|Maffeo Barberini, Papa Urbano VIII. Quod non fecerunt barbari, fecerunt Barberini é unha expresión latina que, traducida literalmente, significa: Aquilo que non fixeron os bárbaros, fixérono os Barberini.
Esta frase fai referencia a unha denuncia pública moi famosa feita polo pobo de Roma (aínda que se atribúe ao mantuano Carlo Castelli) e que foi fixada sobre a estatua do Pasquino, a máis famosa das estatuas parlantes de Roma, contra o papa Urbano VIII (Maffeo Barberini) e a súa familia e na que se criticaban os seus excesos e a súa política de destrución da antiga Roma Imperial en pos da construción da nova e maxestosa Roma Barroca de Bernini, sendo un dos episodios máis tristemente lembrados aquel no que o Papa fixo retirar os casetóns de bronce da cúpula do Panteón para ser utilizada na construción do Baldaquino de San Pedro e nos canóns do Castelo de San'Angelo.
Varios autores atribúen o famoso pasquín acusatorio ao mantuano monseñor Carlo Castelli, embaixador do duque de Mantua. Segundo o crítico de arte, Sandro Barbagallo, no diario do propio Urbano VIII revelábase o seguinte:
Porén, o autor tomara en consideración unha nota que circulou na corte papal, na que o médico persoal de Urbano VIII, Giulio Cesare Mancini expresou, bromeando, nos Avvisi di Roma, o 20 de setembro de 1625: "os bárbaros non fixeron o Barberini".
Paco Salillas
Francisco Javier García Ruiz, nado en Alagón (provincia de Zaragoza) o 7 de xaneiro de 1966, é un exfutbolista máis coñecido como Paco Salillas, que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Comeza a xogar en equipos de Terceira División de Aragón ata que ficha polo filial do Real Zaragoza, o Club Deportivo Aragón, no ano 1987. Ao ano seguinte pasa ao primeiro equipo da man do adestrador Radomir Antić.
En 1991 ficha polo Celta de Vigo, onde xogaría ao lado de Vlado Gudelj. O primeiro ano remata como campión de Segunda División e acada o ascenso a Primeira e na súa terceira e última tempada chegaría á final da Copa do Rei de Fútbol. En 1994 fichou polo UE Lleida de Segunda División, onde fixo moi bo papel.
Ao comezo da tempada 1996/97 fichou polo Villarreal CF, equipo co que tamén acadaría o ascenso a Primeira División, porén o equipo perdería a categoría ao ano seguinte. Tralo descenso Salillas ficharía polo Levante UD, na Segunda División B, con este equipo tamén acadaría o ascenso de división e gañaría o título persoal de máximo goleador de Segunda División na tempada 1999/00.
Retirouse tras xogar en equipos da Terceira División aragonesa, colgando as botas no ano 2008 despois de exercer como xogador-adestrador no Remolinos CD.
Juan Pérez Gómez
Juan Pérez Gómez, nado o 1 de xuño de 1947 en Arbo, foi presidente do equipo de fútbol Club Deportivo Ourense.
Traxectoria
Entrou a traballar na Renfe cando era un adolescente, con 15 anos, e toda a súa carreira profesional se desenvolveu vencellada ao transporte ferroviario, onde chegou a ser directivo de Adif. Despois dun primeiro contacto co fútbol sendo vicepresidente do Curtis, en 1984 instalouse a vivir en Ourense, e incorpórase á Federación Galega de Fútbol como representante do Club Deportivo Ourense. Nos anos seguintes ocupou diversos postos nas directivas do club, ata que en xaneiro de 2008 substituíu a Quino Muñoz como presidente.
Torpedo marmorata
Torpedo marmorata é unha especie de peixe elasmobranquio batoideo da orde dos torpediniformes, familia dos torpedínidos, integrada no xénero Torpedo.
Habita nas costas do Atlántico oriental, desde as illas Británicas e o mar do Norte até Suráfrica, así como en todo o Mediterráneo, agás no mar Negro.
Coñécese vulgarmente, entre outros nomes, como estruga, ortiga e raia tembladeira.
Morfoloxía
As principais características morfolóxicas desta especie son:
Hábitat e distribución
miniatura|240px|Distribución de Torpedo marmorata. É unha especie mariña, costeira, que tamén pode frecuentar augas salobres, ás veces asociada a arrecifes, que vive a profundidades de entre os 2 e os 370 m.
É unha especie común que se encontra nas costas do Atlántico oriental, entre os 60° N e os 35°S, e entre os 18° W e os 36° E, desde o norte das illas Británicas até o cabo da Boa Esperanza, en Suráfrica, e no mar Mediterráneo. No mar do Norte e no Kattegat é pouco común, e no mar Negro está ausente.
Costumes
De costumes nocturnos, o peixe permanece xeralmente enterrando no fondo durante o día, sobresaíndo só os ollos e os espiráculos. Cos seus órganos eléctricos pode producir descargas de até 200 volts e 8 ampères. As súas electrocélulas comezan a funcionar cando o embrión pesa aproximadamente 1 g, e os órganos eléctricos son funcionais antes mesmo do nacemento, polo que as crías acabadas de nacer poden utilizar xa as descargas para a captura das súas presas
Nutrición
Aliméntase basicamente de pequenos peixes, moluscos e crustáceos bentónicos.
Reprodución
Ovovivíparo, as femias teñen un período de xestación de dez meses. O número de crías, que nacen ao final do verán, varía entre 5 e 30, segundo o tamaño da nai.
Descrición
A especie Torpedo marmorata foi descrita por primeira vez polo naturalista nizardo Giuseppe Antonio Risso, máis coñecido como Antoine Risso,  na súa obra [http://www.biodiversitylibrary.org/item/30472#page/7/mode/1up Ichthyologie de Nice ou Histoire naturelle des poissons du département des Alpes Maritimes. Ler en liña], editada en París por F. Schoell.
En Galicia
A primeira cita desta especie nas costas galegas débese a Cornide, en 1788, co nome de Raya torpedo, no seu pioneiro Ensayo de una historia de los peces y otras producciones marinas de la costa de Galicia. Xa no século XX as primeiras citas son de de Buen.
Nomes vernáculos galegos
Sendo unha especie frecuente nas costas de Galicia, e debido á unha das súas prinicpais características (comúns a todos os torpedos) de producir descargas eléctricas, non é de estrañar que teña moitos nomes vernáculos. Así, Ríos Panisse, no volume I da súa monumental Nomenclatura recolle, entre outros, o seguintes:
A Real Academia Galega oficializa, no seu Dicionario on line, torpedo, estruga, e ortiga, Pola súa parte, o Gran dicionario Xerais da lingua propón raia eléctrica, ao lado de ortiga, pero non recolle estruga (só o fai para os significados de planta, e de actinia), aínda que remite as voces tembla e tembladoira ao non recollido estruga (peixe).
Estado de conservación
A especie Torpedo marmorata parece ter unha ampla área de distribución no Atlántico oriental e no mar Mediterráneo, e a súa bioloxía é relativamente ben coñecida; porén, a súa abundancia e as posíbeis ameazas que ten que soportar non son ben coñecidas en toda a súa área de dispersión. Datos obtidos da pesca de arrastre indican que esta especie de torpedo é máis común que outras da familia no norte do mar Mediterráneo, e pode que estea aumentando nas augas costeiras de Italia. Pero pouco se sabe das tendencias da evolución da súa poboación ou do impacto das pescarías de África occidental e do resto da súa área, onde o esforzo da pesca de arrastre é alto. Polo tanto, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) avalía na actualidade o status da especie como DD (datos insuficientes), mentres que non se poida obter información sobre o estado da poboación en toda a súa área de despersión.
Principais ameazas
Capturado como captura incidental en pescarías de arrastre, trasmallos costeiros e redes e palangres de fondo. Non se pesca comercialmente e a miúdo bótase no mar debido ao seu baixo valor comercial. Hai pouca información dispoñíbel nas capturas desta especie como resultado dos descartes no mar e dos poucos datos obtidos nos desembarques. A presión da pesca de arrastre é relativamente intensiva na plataforma continental da África occidental.
Accións de protección
As medidas para asegurar a conservación da especie deben incluír os descartes dos individuos vivos, a mellora do coñecemento dos datos pesqueiros, a identificación de áreas de cría importantes e o establecemento de áreas protexidas para as especies demersais. Tamén é necesaria a investigación sobre a abundancia, ameazas, tendencias da poboación e capturas na pesca en toda a área de dispersión da especie.
Cantal
O Cantal (15) é un departamento francés situado no centro de Francia, na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes; o seu nome vén dos montes do Cantal, que pertencen ao Macizo Central.
Jordi Pujol
Jordi Pujol i Soley, nado en Barcelona o 9 de xuño de 1930, é un político catalán, líder de Convergència Democràtica de Catalunya (CDC) entre 1974 e 2003 e presidente da Generalitat dende 1980 ata 2003. É doutor en medicina pola Universidade de Barcelona. Casado con Marta Ferrusola no ano 1956, xuntos teñen 7 fillos.
Fundación de Convergència
Un dos impulsores da Asemblea de Cataluña, en 1974 foi un dos fundadores de Convergència Democràtica de Catalunya, e foi elixido secretario xeral. Foi conselleiro da Generalitat de Catalunya en tempo do presidente Josep Tarradellas.
Presidencia da Generalitat
Foi elixido presidente da Generalitat en 1980, e reelixido no 1984, 1988, 1992, 1995 e 1999. No ano 2003 ao acabar o seu último mandato, retirouse da primeira liña política, deixando a dirección do partido en mans de Artur Mas.
A Capela, Gres, Vila de Cruces
A Capela é un lugar da parroquia de Gres, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 37 habitantes (19 homes e 18 mulleres), o que supón unha diminución de 13 habitantes con respecto ao ano 2000.
Juan Antonio Vázquez García
Juan Antonio Vázquez García, nado en Ayer en 1952, é un economista e político asturiano.
Ogg
Ogg Vorbis é un formato de compresión de son, semellante a, por exemplo, ó popular MP3. A diferenza do MP3, Ogg Vorbis é aberto e libre, o que quere dicir que é un formato accesible por todo o mundo que non está sometido a ningunha patente, e que pode ser usado de balde.
Coma o mentado MP3, Ogg Vorbis comprime a música a base de recortar parte da informazón sonora (compresión con perda). A altos niveis de cualidade, estes recortes son imperceptibles. Canto máis se comprime o son, pola contra, mais informazón se perde, e polo tanto peor se escoita. Ogg Vorbis fai esta compresión algo mellor que o MP3, e polo tanto é capaz de proporcionar mellor calidade con menos tamaño.
Ogg Vorbis é desenvolto pola Xiph.org Foundation.
Back to the Future
Back to the Future é un filme estadounidense dirixido por Robert Zemeckis que foi estreado en 1985. Escrito por Zemeckis e Bob Gale, producido por Steven Spielberg, e protagonizado por Michael J. Fox, Christopher Lloyd, Lea Thompson, Crispin Glover e Thomas F. Wilson.
Sinopse
O adolescente Marty McFly é amigo de Emmett "Doc" Brown, un científico ó que todos en Hill Valley toman por tolo. Cando Doc crea unha máquina para viaxar no tempo montándoa nun DeLorean, un erro fortuíto fai que Marty chegue a novembro de 1955, ano no que os seus futuros pais aínda non se coñeceron. Despois de impedir o seu primeiro encontro, deberá conseguir que se coñezan e que casen; do contrario, a súa existencia non sería posíbel.
Nevermind
Nevermind catapultou a Nirvana ao éxito comercial dun xeito inesperado. O álbum revolucionou o panorama musical, cambiando a atención do público do hair metal dos anos 80 ao movemento grunge saído de Seattle (Washington) que dominou os primeiros anos dos anos 90. Outras bandas da área de Seattle como Pearl Jam, Soundgarden e Alice in Chains tamén tiveron álbums exitosos, e outros artistas da póla do rock alternativo foron repentinamente populares na radio e eran requiridos polas discográficas.
O disco foi producido por Butch Vig e mesturado por Andy Wallace.
Nevermind alcanzou o #1 na lista de álbums de Billboard 200 e na lista Heatseekers. Foi votado como o mellor álbum do ano na enquisa Pazz & Jop de The Village Voice. No 2004, foi unha das 50 gravacións escollidas pola Biblioteca do Congreso de Estados Unidos para ser engadidas ao Rexistro Nacional de Gravacións.
Nevermind foi listado no posto 17 da lista da revista Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos, e no mes de febreiro do 2011 foi elixido polos lectores da publicación como o mellor álbum dos 90 En novembro de 2003 a publicación en liña Pitchfork Media elixiu a Nevermind como o sexto mellor álbum dos 90.
Portada do álbum
A portada do álbum mostra a un bebé espido nadando detrás dun dólar cravado nun garfo de pesca. Segundo Cobain, el mesmo concibiu a idea mentres vía un programa de televisión sobre nacementos na auga con Dave Grohl. O garfo e o billete tamén foron ideas súas, e foron sobreimpostas posteriormente. O cativo, acabado de nacer daquela, é Spencer Elden.
Geffen preparou unha portada alternativa sen o pene do bebé, temendo que ofendera a algunhas persoas, mais cancelaron estes plans cando Cobain deixou claro que non traballaría para un selo que lle obrigara a cubrir o pene, acusando a calquera que se sentira ofendido de ser un "pedófilo". A imaxe alternativa foi incluída no sinxelo de "Come as You Are".
Edición
Nevermind foi publicado o 24 de setembro de 1991. As tendas de discos estadounidenses recibiron un envío inicial de 46.251 copias, mentres que 35.000 máis foron enviadas ao Reino Unido, onde Bleach tivera bastante éxito. O sinxelo principal, "Smells Like Teen Spirit", fora editado o 10 de setembro coa intención de atraer aos seareiros do rock alternativo, mentres que o seguinte, "Come as You Are", sería a canción que probablemente gañase máis atención. A banda iniciou unha pequena xira estadounidense catro días antes da data de lanzamento para promocionar o álbum. Geffen Records agardaba vender unhas 250.000 copias de Nevermind, que era o mesmo nivel que a compañía acadara coa estrea no selo de Sonic Youth, o Goo. As mellores estimacións se todos os involucrados traballaban duro eran as de acadar o disco de ouro en setembro de 1992.
Cando a banda comezou a súa xira europea a principios de novembro de 1991, Nevermind entrou no Billboard Top por vez primeira acadando o número 35. Nese momento "Smells Like Teen Spirit" convertérase nun éxito e o álbum estaba vendéndose tan rápido que non xa servía ningunha das estratexias de mercadotecnia de Geffen. O presidente da discográfica, Ed Rosenblatt, díxolle a The New York Times, "Nós non fixemos nada. Era sinxelamente un deses discos de 'sal aí fora e mergúllate'". Nirvana atopouse na súa xira por Europa a finais do ano con concertos perigosamente cheos, equipos de televisión constantemente no escenario, e con "Smells Like Teen Spirit" case omnipresente na radio e na televisión musical.
Nevermind converteuse o primeiro álbum de Nirvana en acadar o número 1 o 11 de xaneiro de 1992, substituíndo a Michael Jackson do primeiro posto das listas da Billboard. Nese tempo Nevermind estaba vendendo ao redor das 300.000 por semana. "Come as You Are" foi finalmente lanzado como segundo sinxelo en marzo de 1992 acadando o número 32 da lista Billboard Hot 100. Serían publicados dous sinxelos máis do álbum, "Lithium" e "In Bloom", que acadarían os números 11 e 28 da lista británico de sinxelos respectivamente.
Nevermind foi certificado ouro e platino pola Recording Industry Association of America en novembro de 1991, e diamante en marzo de 1999. Tamén acadou o status de diamante no Canadá (1.000.000 de copias vendidas) en marzo do ano 2001, e sería dúas veces platino no Reino Unido. En 1996, Mobile Fidelity Sound Labs publicou Nevermind en vinilo como parte da súa serie ANADISQ 200, e como CD de ouro de 24 quilates (este incluía o tema "Endless, Nameless"). A versión limitada en vinilo esgotouse rapidamente, pero a edición en CD estivo dispoñible durante anos. En 2009 Original Recordings Group publicou Nevermind nunha edición limitada de vinilo azul de 180 g e nunha edición regular de vinilo negro de 180 g masterizada e cortada por Bernie Grundman a partir das cintas analóxicas orixinais.
Membros
Participacións:
Edmundo Maseda
Edmundo Maseda Maseda é un labrego e político galego do PSdeG-PSOE.
Runaway Bride
Runaway Bride é un filme estadounidense dirixido por Garry Marshall que foi estreado en 1999.
Edmundo Maseda
Traxectoria
Profesionalmente é labrego e dirixe unha explotación de faba de produción ecolóxica. Presidente da asociación veciñal Fraga das Lerias, foi elixido concelleiro do Valadouro nas listas do PSdeG-PSOE nas eleccións municipais de 2011, e pasou a ser o voceiro municipal desa formación en 2013, cando o anterior cabeza de lista, Jose Luis García Rubal, presentou a súa dimisión. En xuño de 2013 liderou unha moción de censura do seu partido, a formación conservadora UDIVAL e o BNG contra o ata daquela alcalde popular José Manuel Lamela, que venceu, polo que se proclamou alcalde do Valadouro. . Foi reelixido alcalde tralas eleccións municipais de 2015 e 2019.
Runaway Bride
Sinopse
Ike Graham, redactor dun xornal de Nova York, decide illarse no seu refuxio favorito a fin de atopar ideas para escribir. Alí entérase do caso de Maggie, unha moza que vive nunha zona rural do estado de Maryland, á que lle encantan os compromisos matrimoniais, pero á que lle arrepía o matrimonio. Intrigado, Ike escribe unha columna sobre o caso da moza, sen prever o anoxo de Maggie.
Kreator
Kreator é unha banda de thrash metal alemá procedente de Essen, formada no ano 1978, pero formalizada en 1982 co nome Tormentor. Orixinalmente interpretaban speed metal con influencias de Venom, e na actualidade o seu estilo é semellante ao dos seus compatriotas Destruction e Sodom, os outros dous grandes grupos alemáns de thrash metal. As tres bandas adoitan a ser consideradas pioneiras do death metal, ao conter varios elementos que conformarían o xénero. Kreator tamén se aventurou a probar o metal industrial e gótico entre 1992 e 1999,pero finalmente regresaría ao seu son tgrash clásico.
Ata a data, Kreator editou doce álbums de estudio, dous EPs, un álbum ao vivo e tres recompilatorios. A banda lanzou o seu álbum de estrea, Endless Pain, en 1985. Aínda que moitos dos seus anteriores traballos acadaron un certo grao de popularidade nos Estados Unidos, a banda non acadaría o éxito comercial nese país ata o seu álbum do 2009, Hordes of Chaos, chegando ao número 165 da Billboard 200, e estreándose no número 16 das Media Control Charts alemás.
Manteiga de cacahuete
miniatura|Manteiga de cacahuete nun frasco. A manteiga de cacahuete é un alimento feito con cacahuetes torrados e moídos, polo xeral sálganse e por veces engádeselle azucre.
É moi popular nos Estados Unidos, Reino Unido, Canadá, Australia, Nova Zelandia, Suráfrica e os Países Baixos. En xeral úsase para facer sándwichs, lambetadas, galletas, pasteis. Ten un alto contido en proteínas e é moi popular entre os nenos.