cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carrán de Forster
Morfoloxía
Especie moi similar ó carrán común. A parte central da cola é máis agrisada e as as primarias practicamente brancas (a diferenza da especie común, que mostra un gris dominante).
Distribución
Existe unha subespecie americana. En Europa, só está presente no inverno, de maneira ocasional.
Estilóbata
Xunto cos outros dous chanzos forma o que se coñece como estereóbata, aínda que algúns textos prefiren o termo crepidoma para referirse ó conxunto da base elevada, e reservar o termo estereóbata para designar ós dous primeiros chanzos.
Emirato de Abu Zabi
O emirato de Abu Zabi  (en ابوظبي, Abū Ẓabī) é o maior dos sete emiratos integrados nos Emiratos Árabes Unidos, ocupa 67 350 km², o que representa o 87% do total dos Emiratos e en xuño de 2011 tiña 2 120 700 habitantes, dos cales, 439 100 (menos do 21%) eran cidadáns emiratís, o 80% eran estranxeiros. A capital do emirato é Abu Zabi.
Os primeiros habitantes coñecidos da zona asentáronse arredor do 3000 a.C. na illa de Umm an-Nar. Os Bani Yas instaláronse en Abu Zabi no 1793. En 1833 separouse de Dubai. En 1958 atopouse o primeiro pozo petroleiro, e dende entón o petróleo é a base da economía do emirato, hoxe o emirato posúe o 5% das reservas de gas natural e o 10% do petróleo. En 1971 integrouse nos Emiratos Árabes Unidos.
Dividido administrativamente en tres rexións: a cidade de Abu Dabi, a rexión oriental con capital en Al Ain e a rexión occidental con capital en Bida Zayed.
O Produto Interno Bruto (PIB) estimado de Abu Zabi, en 2011, ascendía a 806.031 millóns de AED. Minas e canteiras (inclúe petróleo cru e gas natural) representan a maior contribución ao PIB (58´5 por cento en 2011). Industrias relacionadas coa construción son o seguinte contribuínte máis grande (10´1 por cento en 2011). O PIB creceu a 911.600.000.000 AED no 2012, ou máis de 100 mil dólares per cápita.
Nos últimos tempos, o emirato contribuíu de forma continua en torno ao 60 por cento do PIB dos Emiratos Árabes Unidos, mentres que a súa poboación constitúe só o 34 por cento da poboación total EAU segundo o censo de 2005. A principios da década de 1970, dous importantes acontecementos axudaron ao emirato a dar o gran salto no camiño do desenvolvemento. O primeiro foi o establecemento dos Emiratos Árabes Unidos en decembro de 1971 con Abu Zabi como capital política e administrativa. O segundo foi o forte aumento dos prezos do petróleo a raíz da guerra do outubro de 1973, que acompañou a un cambio na relación entre os países produtores de petróleo e as compañías petroleiras estranxeiras, o que leva a un aumento espectacular nos ingresos do petróleo.
Etimoloxía
"Zabi" é o nome árabe dunha especie particular de gacela árabe nativa que algunha vez foi común na rexión. Abu Zabi significa pai da "Zabi" (gacela). Crese que este nome produciuse debido á abundancia de gacelas na área de Ther e un conto popular que implica a Shakhbut bin Dhiyab al Nahyan
Historia
left |miniatura| Fortaleza de [[Qasr al-Hosn en Abu Zabi, que data do século XVIII]] Rexións de Abu Zabi establecéronse xa no 3º milenio aC e a súa historia temperá axústase ao patrón típico da rexión, gandería e pesca nómade en xeral. O moderno Abu Zabi ten as súas orixes no xurdimento dunha importante confederación tribal, a Bani Yas, a finais do século XVIII, que tamén asumiu o control de Dubai. No século XIX as ramas de Dubai e Abu Zabi separáronse.
Na metade do século XX, a economía de Abu Zabi continuou sendo sostida principalmente polo pastoreo de camelos, produción de dátiles e verduras nos oasis interiores de Al-`Ain e Liwa, a pesca e o mergullo para a busca de perlas na costa da cidade de Abu Zabi, principalmente durante os meses de verán. A maioría das vivendas na cidade de Abu Zabi eran, neste momento, construídas de palmas frondosas (barasti), e as familias máis ricas en chozas de barro. O crecemento da industria de perlas cultivadas na primeira metade do século XX creou dificultades para os habitantes de Abu Zabi xa que as perlas representaban a maior exportación e a principal fonte de ingresos en efectivo.
En 1939, o Sheikh Shakhbut Bin-Sultan Al Nahyan outorgou concesións petroleiras, e atopouse petróleo por primeira vez en 1958. Nun principio, o diñeiro do petróleo tivo un impacto marxinal. Levantáronse algúns edificios de formigón de baixa altura, e construíuse a primeira estrada asfaltada en 1961, pero o xeque Shakbut, sen saber se as novas regalías do petróleo durarían, tomou un enfoque cauteloso, preferindo aforrar os ingresos en lugar de investir no desenvolvemento. miniatura| Sheikh [[Zayed bin Sultan Al Nahyan, emir de Abu Zabi e fundador da Federación (selo de 1967)]] O seu irmán, o xeque Zayed bin Sultan Al Nahyan, viu que a riqueza petroleira tiña o potencial de transformar Abu Zabi. A familia gobernante Al Nahyan decidiu que o xeque Zayed debía substituír ao seu irmán como gobernante e levar a cabo a súa visión de desenvolvemento do país. O 6 de agosto de 1966, coa axuda dos británicos, o xeque Zayed converteuse no novo gobernante.
Co anuncio feito polo Reino Unido en 1968 de que se retiraría da zona do Golfo Pérsico en 1971, o xeque Zayed converteuse na principal forza impulsora detrás da formación dos Emiratos Árabes Unidos.
Logo de que os Emiratos obtiveran a súa independencia en 1971, a riqueza petroleira continuou fluíndo e a zona de chozas de adobe tradicionais foron substituídas rapidamente por bancos, boutiques e rañaceos modernos.
Na actualidade, Abu Zabi conta coa que se estima que é a renda per cápita absoluta máis alta do mundo, polo nivel dos fondos de riqueza soberana, calculado en 1.000.000 USD por habitante local nacional.
Xeografía
miniatura|Mapa xeográfico do emirato de Abu Zabi Os Emiratos Árabes Unidos atópase na rexión rica en petróleo e estratéxica do Golfo Pérsico. Linda co Reino de Arabia Saudita e Sultanato de Omán.
Abu Zabi atópase na parte máis ao oeste e suroeste dos Emiratos Árabes Unidos ao longo da costa sur do Golfo Pérsico entre as latitudes 22° 40'e ao redor de 25° norte e as lonxitudes 51° e ao redor de 56° leste. É fronteirizo co Emirato de Dubai e o Emirato de Sharjah ao norte.
A área total do Emirato é de 67.340 quilómetros cadrados, ocupando ao redor do 87% da superficie total dos Emiratos Árabes Unidos, con exclusión das illas. As augas territoriais do Emirato abarcan ao redor de 200 illas fronte á súa costa de 700 quilómetros. A topografía do Emirato está dominado por terreo areoso de baixa altitude salpicado de dunas de area superior a 300 metros de altura nalgunhas zonas cara ao sur. A parte oriental do Emirato bordea as marxes occidentais das montañas da al-Hajar. O monte Hafeet, é a elevación máis alta de Abu Zabi, con preto de 1.300 metros, atópase ao sur da cidade de Al Ain.
Han Fei
Han Fei (en chinés tradicional 韓非, en chinés simplificado 韩非, en pinyin Hán Fēi), nado arredor de 280 a.C. e finado en 233 a.C., tamén coñecido como Han Fei Zi, foi un filósofo chinés da escola legalista do período dos reinos combatentes. Adoita ser considerado o maior representante do legalismo chinés pola súa obra epónima Han Feizi, que sintetiza os métodos dos seus predecesores.
Han tomou a énfase nas leis de Shang Yang, a énfase na técnica administrativa de Shen Buhai e as ideas de Shen Dao sobre autoridade e profecía, dando máis importancia a que o autócrata poderá conseguir control firme sobre o estado coa dominio das metodoloxías dos seus predecesores: a súa posición de poder (勢, Shì); técnica (術, Shù), e dereito (法, Fǎ).
Traxectoria
Ao contrario que outros filósofos de sona do seu tempo, Han Fei era membro da familia aristocrática gobernante do estado de Han na fase final do período dos estados combatentes. Neste contexto, a súa obra foi interpretada por algúns estudosos como se fose dirixida polo seu primo, o rei de Han. O Shi ji de Sima Qian conta que Han Fei estudou co que logo foi chancelor dos Qin, Li Si, baixo o filósofo confucianista Xunzi. Cóntase que a causa da súa tartamudez, Han Fei non podía presentar as súas propias ideas na corte. Os seus consellos eran ignoradoa, mais observando o lento declive do estado, desenvolveu "un dos máis brillantes estilos (de escritura) na antiga China."
A biografía de Sima Qian de Han Fei di: "Han Fei era príncipe de Han, favorable ao estudo do nome/forma e lei/arte que ten as súas raíces na filosofía de Huang-Lao. Naceu tartamudo e non podía debater ben, mais era bo escribindo. Xunto co seu amigo, Li Si, serviu a Xun Qing, e o propio Si admitiu que el non era tan competente como Fei. Vendo que Han estaba en decadencia, adoitaba reprobar o rei de Han enviando artigos, mais este non aceptaba empregalo. Por isto, Han Fei estaba frustrado coa realidade de que, gobernando un estado, o rei non se esforzaba en refinar e clarificar o sistema xudicial, en controlar as materias tomando o poder, en mellorar as propiedades do estado e a súa defensa ou en chamar ou empregar os sabios para mellorar o estado. Máis ben, o rei empregaba corruptos e traidores e púñaos en postos máis altos cós sabios. Consideraba os intelectuais como unha interrupción para a lei por empregar a súa literatura, e pensaba que os cabaleiros violaban a prohibición do estado por usar as forzas armadas. Mentres o estado estaba en paz, o rei gustaba patrocinar os honrados; en cambio, cando lle era preciso, empregaba guerreiros con armadura e helmos. Polo tanto, os homes cultivados non podían ser empregados, e os homes empregados non podían ser cultivados. Gravemente contrariado pola realidade de que os homes de alta integridade e honradez non eran apertados pola inmoralidade e a corrupción, observou os cambios nas ganancias e perdas do pasado. Entón, escribiu artigos como Gu Fen, Wu Tan, Nei-Wai Chu, Shou Lin e Shei Nan, que chegarón ás cen mil palabras. Porén, mentres o propio Han Fei sabía ben a dificultade da persuasión e creou escritura detallada, Shei Nan, matou el mesmo cos Qin. Non puido escabar da trampas das súas propias palabras".
A obra de Han Fei acabou nas mans do estusiamado rei Qin. Este comentou "se eu podo facerme amigo desta persoa (Han Fei), podería morrer sen arrepentimento", e invitou a Han Fei a Qin. Han Fei presentou a obra "Conservando Han" para pedir ao rei Qin que non atacase a súa patria, mais o seu antigo amigo e rival Li Si, celoso de Han Fei, empregou o ensaio para convencer de que apresasen a Han Fei a pesar da lealdade deste a Han. Han Fei respondeu escribindo outro ensaio titulado "Na primeira vez que me reunín co rei Qin", esperando que o seu talento para a escritura gañase o corazón do rei. Han Fei logrouno, mais non antes de que Li Si o forzse a suicidarse bebendo veleno. O rei Qin máis tarde arrepentiuse da desafortunada morte de Han Fei.
Xunzi estableceu a hipótese de que a natureza humana é mala e sen virtudes, e suxeriu que os nenos humanos debían ser levado á virtude mediante a educación moral e social de clase con orientación confucianista. Sen iso, afirmou Xunzi, os seres humanos actuarían sen virtude e serían dirixidos pola natureza humana a cometer actos inmorais. A educación de Han Fei e a súa experiencia vital durante o período dos estados combatentes e no seu propio estado de Han, contribuíu á síntese dunha filosofía para o goberno dunha administración amoral e interesada, para a cal a moralidade parecía unha ferramenta perdida e ineficaz. Han concordaba coa teoría de "sen virtude por nacemento" do seu profesor, mais, como na filosofía legalista previa, propuña pragmaticamente guiar o pobo pola súa propia natureza.
Emirato de Abu Zabi
Xeografía
O cultivo da terra e de rego para a agricultura e a reforestación na última década aumentou o tamaño das áreas "verdes" no emirato a aproximadamente a un 5% da superficie total, incluíndo parques e plantacións. Preto do 1,2% da superficie total do país utilízase para a agricultura. Unha pequena parte da superficie terrestre está cuberta de montañas, que conteñen varias covas. A zona costeira contén zonas húmidas e mangleirais. Abu Zabi tamén ten ducias de illas, na súa maioría pequenas e deshabitadas, algunhas das cales foron designados como refuxios para a vida silvestre.
Corullón
Corullón é un concello da provincia de León que cobre unha superficie de 78,5 km², na que vivían 1.151 habitantes no ano 2004, cunha densidade de poboación de 14,66 h/km². É considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira.
Francisco Mariño García
Francisco Mariño García, finado na Coruña o 5 de novembro de 1905, foi un político galego.
Traxectoria
Foi alcalde da Coruña en dúas ocasións, o seu primeiro mandato foi en 1901 e só durou oito días, en 1903 volveu ser nomeado alcalde, pero morreu cando estaba a punto de cumprir dous anos á fronte do Concello. Foi o encargado de poñer en marcha as obras de construción do pazo municipal na praza de María Pita.
O 17 de febreiro de 1903, o xornalista Alfredo Tella na súa crónica de El Noroeste fixo un comentario sarcástico sobre os mozos que se vestían de "madamas" no Entroido, solicitando que o alcalde tomase medidas para evitar equívocos aos curtos de vista. Ao día seguinte, o alcalde Luis Argudín Bolívar publicou o bando de entroido, cun artigo no que prohibía que os homes se disfrazasen de muller. La Voz de Galicia ironizou con que a medida prexudicara aos homes, e non ao revés. Ao ano seguinte, o sucesor no cargo de Argudín Bolivar, Francisco Mariño, prohibiu tamén que as mulleres se disfrazasen de home.
Caniformes
Os caniformes (Caniformia) son unha suborde da orde dos carnívoros. Típicalmente posúen un longo fociño e unllas non retráctiles (en contraste cos outros carnívoros coma os feliformes). Os pinípedes (focas, leóns mariños e morsas) evolucionaron cos devanceiros caniformes e por conseguinte están asignados a este grupo.
Clasificación
Árbore filoxenética
Historial evolutivo
Os primeiros caniformes aparecen coma trepadores de árbores, os gatos carnívoros do Paleoceno (65-55 millóns de anos). Miacis é probabelmente un caniforme primitivo.
Freires, Goá, Cospeito
Freires é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Ricard Terré
Ricard Terré, nado en Sant Boi de Llobregat o 5 de xullo de 1928 e finado en Vigo o 29 de outubro de 2009, foi un fotógrafo catalán. A súa obra caracterízase pola sobriedade das súas composicións en branco e negro que moitas veces resultan rigorosamente xeométricas.
Traxectoria
Estudou na Escola de Altos Estudos Mercantís de Barcelona. Comenzou no mundo da arte como pintor e caricaturista, e logo iniciouse na fotografía no ano 1955. Nese momento entrou en contacto cos membros da Agrupación Fotográfica de Cataluña, onde coincidiría con Xavier Miserachs e Ramón Masats, cos que expuso por primeira vez en 1957 na Agrupación a exposición Terré-Miserachs-Masats (Sougez, Marie-Loup et al., 2007) e no ano 1959 na Sala Aixelà.
A súa filla Laura Terré escribiu del: "na súa primeira reportaxe sobre unha tarde de Xoves Santo concéntranse os achados que despois lle van facer meditar os rombos da súa fotografía: a infancia, a morte, o entroido… Concibe a coherencia como unha fidelidade cega a unha serie. En vez de avanzar en liña recta, separándose da orixe (como ocorre adoito notros autores), a súa obra desenvólvese en espiral, volve e revólvese, ocupando todo o espazo arredor da orixe, creando unha complexidade única de matices". (VVAA, 2001).
En 1958 intégrase no grupo AFAL (Agrupación Fotográfica de Almería). Máis tarde pasou a formar parte do seu comité directivo e participou nas súas actividades.
No seu traballo pódense apreciar coincidencias cos fotógrafos estranxeiros do momento como Robert Frank, William Klein, Henri Cartier-Bresson ou Eugène Smith.
En 1982 volveu á actividade fotográfica, participando en diferentes exposicións individuais e colectivas en España e no estranxeiro.
A partir do ano 1999 é representado por Vu', galería parisiense que dirixe Christian Caujolle.
En 2008 recibe o premio Bartolomé Ros á súa traxectoria profesional en PHotoEspaña
Señor Satán
Señor Satán (ミスター・サタン) é un dos personaxes da serie de manga e anime Dragon Ball. De estatura alta, bigote longo e melena estilo afro, é probabelmente o loitador máis famoso da Terra e o único terrícola que non morreu antes da fin de Majin Boo. É o pai de Videl. En Dragon Ball Super Exciting Guide escrito e ilustrado por Akira Toriyama revelouse o verdadeiro nome do personaxe, Mark.
Ricard Terré
Traxectoria
Finou o 29 de outubro de 2009 en Vigo, despois dunha longa enfermidade.
Four
Four é o cuarto álbum da banda inglesa de indie rock Bloc Party, editado o 20 de agosto de 2012 a través do selo independente Frenchkiss Records. O disco estivo dispoñible enteiramente en streaming a semana anterior ao seu lanzamento a través da páxina web do grupo. O álbum foi producido por Alex Newport, que tamén produciu o EP Wreckonomics, de Young Legionnaire, o proxecto paralelo do baixista Gordon Moakes.
Ricard Terré
Coleccións
A súa obra atópase nas seguintes coleccións:
Exosfera
A exosfera considérase unha zona de transición entre o espazo exterior e a masa gasosa que rodea o planeta Terra.
Sitúase entre os 1.000 e os 700 km de altura e esténdese ata os 9.600 km, o que constitúe o límite exterior da atmosfera.
Está constituíada por materia plasmática. Nela a ionización das moléculas determina que a atracción do campo magnético terrestre sexa maior cá do gravitatorio.
Na exosfera o concepto de temperatura desaparece, xa que a densidade do aire e case desprezable; ademais conten un fluxo que é o que, dende o exterior, vese como os "Cintos de Van Allen". Aquí é o único lugar onde os gases poden escapar xa que a gravidade non é tan forte.
É aquí onde se atopan os satélites artificiais.
Helena (lúa)
Helena (ou en grego Ἑλένη) é unha lúa de Saturno. Foi descuberta por Pierre Laques e Jean Lecacheux no ano 1980, a patir de observacións terrestres feitas no Observatorio Pic du Midi, e recibiu a designación temporal S/1980 S 6. No ano 1988 foi oficialmente bautizada co nome de Helena de Troia, quen era neta de Cronus (Saturno) na mitoloxía grega. A lúa tamén é coñecida coma Saturno XII e Dione B, xa que esta lúa é co-orbital da lúa Dione e esta situada no punto de Langrage de vangarda (L4). É unha das catro lúas troianas que existen no sistema de satélites de Saturno, as outras tres son: Calipso, Telesto e Polideuco, a outra troiana de Dione.
Exploración
A imaxes de Helena tomadas máis de preto son da sonda Cassini, que sobrevoou a lúa a unha distancia de 1800 km o 3 de marzo do 2010.
Alto alemánico
miniatura|300px|A zona do alto alemánico en amarelo. En vermello a liña [[Brünig-Napf-Reuss, en gris no fondo o mapa de Suíza.]] O alto alemánico é un grupo de dialectos do alemánico que se fala nun territorio que abarca partes de Suíza, Liechtenstein, algo do sur de Baden en Alemaña, a parte francesa do sur de Alsacia en Sundgau e tamén algunhas rexións de Vorarlberg en Austria. Unha característica significativa para diferencialo do baixo alemánico é a pronuncia de <k> (/k/) a <ch> (/χ/), exemplos son Kind (neno) e Kopf (cabeza), que chegan a ser Chind e Chopf.
Devoniano
O Devoniano ou Devónico é un período da época Paleozoica que abrangue o tempo entre os 400 e 345 millóns de anos antes do presente. Foi un período no que dominaron os peixes.
Este período sucede ao Silúrico e precede ao Carbonífero, ambos os dous da súa era.
Manuel Ángel Rey Rodríguez
Manuel Angel Rey Rodríguez, nado en 1941, é un político e avogado galego.
Fontedor, Gondaísque, Vilalba
Fontedor é un lugar da parroquia de Gondaísque, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Manuel Ángel Rey Rodríguez
Traxectoria
Avogado. Foi candidato de Alianza Popular á alcaldía de Melide nas primeiras eleccións democráticas, logrando 5 concelleiros e sendo a segunda forza máis votada tras UCD, que logrou a maioría absoluta. Non se presentou en 1983, volvendo a concorrer nas municipais de 1987 logrando 2 concelleiros, por detrás da CPG (6) e Unidade dos Veciños (5). Porén, foi elixido alcalde ó contar co apoio de Unidade dos Veciños, formando un goberno de coalición con esta forza. Non se presentou á reelección no 1991, retirándose da política e sendo substituído como candidato por Miguel Pampín Rúa, que logrou a alcaldía con maioría absoluta.
Mar de Halmahera
O mar de Halmahera é un mar rexional situado na parte centro oriental do Mar Mediterráneo Australasiano. Está centrado ao redor de 1°S e 129° E e está rodeado polo Océano Pacífico ao norte, Halmahera ao Oeste, Waigeo e Irian Jaya ao leste e o Mar de Ceram ao sur. Abarca uns 95.000 km² e a súa topografía comprende varias concas oceánicas separadas e cristas, a principal das cales é a fosa de Halmahera alcanzando unha profundidade de 2039 m.
Extensión
A Organización Hidrográfica Internacional (IHO) define o Mar de Halmahera como unha das augas do Arquipélago das Indias Orientais. A OHI define os seus límites como segue:
Sufraxio censitario
Por sufraxio censitario (ou restrinximiento) denomínase calquera sistema electoral que establece como requisito o dereito a elección activa dos cidadáns que cumpran determinados requisitos que afectan a súa condición moral. Estes xeralmente son económicos (como a posesión dun determinado nivel de rendas ou oficio) ou relacionados co nivel de instrución (ler e escribir) ou social (pertenza a determinado grupo social) ou estado civil (casado). Pódese dar o caso de que reunindo determinadas características se dispoña de dereito a máis dun voto. O contrario é o sufraxio universal que non establece condicións salvo maioría de idade e cidadanía.
O sexo masculino foi a única restrición ata logo da segunda guerra mundial en Europa, aínda que en países de ampla tradición democrática, como Suíza, o dereito universal de voto para ambos os sexos non se obtivo ata o ano 1970.
O sufraxio censitario é a primeira norma que se establece para cualificar os electores e elixidos. As revolucións norteamericanas, francesas e a independencia de Suramérica foron as primeiras en establecer os devanditos mecanismos. No caso de Suramérica o sufraxio censitario existiu na maioría dos países ata a década de 1910 cando se estableceu como único requisito ler e escribir, co cal duplicouse o corpo de electores.
Suffrage
DaJuan Summers
DaJuan Michael Summers, nado o 24 de xaneiro de 1988 en Baltimore (Maryland), é un xogador de baloncesto profesional estadounidense. Con 2,03 metros de altura, xoga na posición de ala.
Universidade
Xogou durante tres tempadas cos Hoyas da Universidade de Georgetown, nas que conseguiu 11,2 puntos e 4,4 rebotes por partido. Na súa primeira tempada foi incluído no mellor quinteto rookie da Big East Conference e no mellor quinteto do torneo, tras facer 9,2 puntos e 3,7 rebotes, sendo titular en 34 dos 37 partidos disputados. A súa actuación máis salientable produciuse nos cuartos de final da NCAA ante North Carolina, conseguindo 20 puntos e 6 rebotes.
Na súa segunda tempada conseguiu ser incluído no segundo mellor quinteto do distrito, ao conseguir 11,1 puntos, 5,4 rebotes e 1,5 asistencias por partido. Conseguiu a súa mellor marca persoal de anotación ante South Florida, con 24 puntos, aos que engadiu 9 rebotes. Xa na súa derradeira tempada acadou as dobres figuras en 25 ocasións, incluídos 19 partidos consecutivos, para rematar con 13,6 puntos e 4,1 rebotes por partido. Ao remate da tempada declarouse elixible para o draft da NBA.
Profesional
Foi elixido na 35ª posición do Draft da NBA de 2009 polos Detroit Pistons, cos que xogou a liga de verán de Las Vegas, conseguindo en 5 encontros 18,0 puntos e 5,4 rebotes por partido.
En xullo de 2011, asinou co Montepaschi Siena por dúas tempadas. Porén, deixou o equipo en outubro de 2011. En decembro volveu á NBA cos New Orleans Hornets, e foi cortado polo equipo o 8 de febreiro de 2012.
O 22 de setembro de 2015, asinou cos New York Knicks.
Fluxo magnético
miniatura|Fluxo magnético dunha espira.
O fluxo magnético Φ (representado pola letra grega fi Φ), é unha medida da cantidade de magnetismo, e calcúlase a partir do campo magnético, a superficie sobre a cal actúa e o ángulo de incidencia formado entre as liñas de campo magnético e os diferentes elementos de dita superficie. A unidade de fluxo magnético no Sistema Internacional de Unidades é o weber e desígnase por Wb (motivo polo cal se coñecen como weberímetros os aparatos empregados para medir o fluxo magnético). No sistema ceguesimal utilízase o maxwell (1 weber =108 maxwells).
Se o campo magnético B é vector paralelo ao vector superficie de área S, o fluxo Φ que pasa a través de dita área é simplemente o produto do valor absoluto de ambos vectores:
miniatura|esquerda|250px|Vectores normais a unha superficie dada.
En moitos casos o campo magnético non será normal á superficie, senón que forma un ángulo φ coa normal, polo que podemos xeneralizar un pouco máis tomando vectores:
Xeneralizando aínda máis, podemos ter en conta unha superficie irregular atravesada por un campo magnético heteroxéneo. Deste xeito, temos que considerar cada diferencial de área:
Denomínase fluxo magnético á cantidade de liñas de forza que pasan por un circuíto magnético.
Cuantización do fluxo magnético
miniatura|esquerda|200px|Cuantización do fluxo magnético nun anel supercondutor.
Como xa predixo Fritz London en 1948, é posible observar a cuantización do fluxo magnético en substancias supercondutoras. O cuanto de fluxo magnético é unha constante física:
A inversa do cuanto de fluxo magnético KJ = 1/Φ0 acostúmase coñecer como constante de Josephson, por Brian David Josephson.
Empregando o efecto Josephson é posible medir con moita precisión o cuanto de fluxo magnético, o cal se empregou xunto co efecto Hall cuántico para medir a constante de Planck coa máxima precisión até hoxe feita. É bastante irónico que a constante de Planck adoite estar asociada a sistemas microscópicos, pero que o seu valor se calcule a partir de dous fenómenos macroscópicos como o efecto Josephson e o efecto Hall cuántico.
Videl
Videl (ビーデル) é un personaxe do manga e anime Dragon Ball. É a filla do Señor Satán. Medrou aprendendo artes marciais e esperando ser tan forte como o seu pai, aínda que en realidade, sen sabelo, xa o superaba. É unha rapaza dura e intelixente, criada nun ambiente de fama e cartos. O seu nome provén do inglés Devil (デビル).
Foi a gañadora do torneo infantil no 24° Campionato Mundial de Artes Marciais, ós 11 anos. Estudou no colexio Orange Star, onde coñeceu a Son Gohanda e tras decatarse de que el é o Gran Súper Guerreiro obrígao a ensinarlle a voar. No proceso dáse conta de quen venceu realmente a Célula foi Gohan e non seu pai.
Participa no 25° Campionato Mundial de Artes Marciais, onde Spopovitch (quen estaba influenciado polo poder de Babidi) a vence deixándoa moi mal ferida, pero recupérase axiña grazas a un feixón máxico. Durante o seu tempo xuntos, namórase de Son Gohanda e tras oír noticias sobre a suposta morte de Gohan a mans de Majin Boo, rompe a chorar e négase a crelo (só no anime). Posteriormente Son Gohanda volve á Terra, casan, e teñen unha filla chamada Pan.
Máis adiante en Dragon Ball GT vólvese unha muller máis distanciada das artes marciais aínda que cando apareceu Súper C-17, decidiu enfrontarse a el formando un grupo feminino composto por: Chichi, Bulma, Bra e ela mesma. Porén, foi posuída xunto ó resto da humanidade por Baby. É a muller humana máis forte da Terra.
Bonnie Blair
Bonnie Kathleen Blair, nada en Cornwall (Nova York) o 18 de marzo de 1964 é unha ex-patinadora de velocidade estadounidense. Foi unha das principais patinadoras da súa época e unha das atletas con máis medallas na historia dos Xogos Olímpicos. Competiu polos Estados Unidos en catro xogos, gañando cinco medallas de ouro e unha de bronce.
Traxectoria
Tras retirarse da patinaxe, converteuse en voceira motivacional.
1 de xaneiro
O 1 de xaneiro é o primeiro día do ano do calendario gregoriano. Quedan 364 días para finalizar o ano, 365 nos ano bisestos. No calendario xuliano empezou a ser o primeiro día do ano no 153 a. C.
Nacementos
miniatura|100px| Antón Patiño. miniatura|100px| Christine Lagarde miniatura|100px| Baldo Ramos.
miniatura|100px| María Luz Morales.
Mortes
miniatura|150px| Federica Montseny.
José Julio Fernández Rodríguez
José Julio Fernández Rodríguez, nado na Rúa en 1970, é un xurista galego.
Traxectoria
É profesor titular de Dereito Constitucional na Universidade de Santiago de Compostela.
Foi valedor do Pobo de Galicia entre maio de 2012 e setembro de 2015. Así mesmo, director do Centro de Estudos de Seguridade da Universidade de Santiago de Compostela. Antigo membro da Xunta Electoral de Santiago de Compostela.
Asistiu como experto a diversos programas xurídicos internacionais de cooperación e de fortalecemento institucional (Perú, Turquía).
Cruz do Mérito Naval con distintivo branco (Reino de España). Doutor Honoris Causa pola Universidade Antonio Guillermo Urrelu.
Obra
Autor de numerosas publicacións científicas sobre teoría da constitución, dereitos fundamentais, xustiza constitucional, internet, estado autonómico, seguridade e defensa.
Á marxe da súa actividade académica, é autor dos libros de poesía en lingua castelá e lingua galega respectivamente: Lejana Transparencia (Follas Novas, Santiago de Compostela, 2012) e Feitizo crepuscular (2013), e do conto infantil ''Astropal. Un cometa con corazón'' (Hércules de Edicións, A Coruña, 2015).
Goelas, Goá, Cospeito
Goelas é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 23 habitantes (15 homes e 8 mulleres).
Lista de monarcas de Castela
miniatura|dereita|150px|Escudo de Castela
A seguir móstrase unha Lista de Monarcas de Castela, desde a fundación deste reino (como condado) até á unificación de España en 1516. As datas refírense ao período de reinado.
Casa de Lara
miniatura|dereita|100px|Escudo da casa de Lara
Rugby Ourense Keltia
O Rugby Ourense Keltia é un club de rugby da cidade galega de Ourense, fundado o 6 de xuño de 2014. Xoga os seus encontros como local no Estadio Universitario, que comparte co outro equipo da cidade, o Ourense Rugby Club. As súas cores son o verde, amarelo e negro.
Na tempada 2014/15, a do seu debut, participou na segunda división da liga galega, acadando un cuarto posto que lle valeu para disputar as eliminatorias polo ascenso, caendo nas semifinais fronte ó Club de Rugby Lalín por 34-12.
Na tempada 2015/16 rematou primeiro na segunda división gañando tódolos encontros. Nas eliminatorias polo ascenso bateu ó Santiago Rugby Club nas semifinais e ó Club de Rugby Fendetestas na final, acadando o ascenso á primeira división da liga galega.
Na tempada 2016/2017, tras o ascenso conseguido o ano anterior, acadou o segundo posto na fase regular da primeira división autonómica Galega. Nas eliminatorias polo título de liga venceu os Ingleses RC nas semifinais, sucumbindo na final ante ó CR Ferrol.
Na tempada 2017/2018, acadou o segundo posto na fase regular da primeira división autonómica Galega. Nas eliminatorias polo título de liga caeu na semifinal ante ó CR Ferrol.
O club deixou de competir de forma federada no verán de 2018.
Branda
dereita|thumb|250px|Branda de Gorbelas, Portugal dereita|thumb|250px|Detalle da porta da branda de Gorbelas, Portugal
Jacques Derrida
miniatura|dereita|200px|Tumba de Jacques Derrida.
Branda
Brandas son zonas dos montes altos, onde o gado atopa pastos frescos polo verán. O veceiro (pastor que tiña a quenda) levaba o gado ao monte durante os meses de xuño a setembro. É un termo empregado nas montamas de Ourense (Serra do Xurés) e na parte Portuguesa (Serra do Gerês e Serra do Soajo).
Jacques Derrida
Jacques Derrida Safar, nado en El-Biar (Alxeria) o 15 de xullo de 1930 e finado en París o 9 de outubro de 2004, foi un dos máis influentes teóricos e filósofos franceses contemporáneos. Desenvolveu a teoría da deconstrución, enunciada no traballo de Martin Heidegger.
Branda
O mesmo que ocorre cos chozos do Suído galegos, nestas zonas os pastores necesitan de construcións de acubillo para o gado e para eles mesmos, polo que no norte de Portugal, especialmente das Serra do Gerês chámanlle brandas aos núcleos habitados temporarais de verán, cuxa orixe se insire nun proceso de transhumancia no que as poboacións se trasladan das súas aldeas de inverno para as zonas máis altas da serra, onde abundan pastos fértiles para alimentar o gado. As brandas son típicas do complexo sistema antigo da transhumanciada das Serras do Soajo e da Peneda-Gerês (e da serra do Xurés ourensá), hoxe integrado no Parque Nacional de Peneda-Gerês.
Jacques Derrida
Traxectoria
En 1952 comezou o seu estudo de filosofía na Escola Normal Superior de París, onde máis tarde ensinou desde 1965 a 1984. Desde 1960 a 1964, Derrida ensinou na Sorbona, en París. Desde comezos de 1970 dividiu moito do seu tempo entre París e os Estados Unidos, onde ensinou en varias universidades.
Branda
A aldea onde a familia pasa o inverno chámase inverneira, localizada nun val, en zonas máis baixas. No fin do verán ou principio do outono, as persoas deixan as brandas e baixan á inverneira, onde permanecen até marzo, cando volven subir para as brandas para faceren as sementeiras do centeo e deixar o gado a pastar. Hoxe en día, nas poucas aldeas que manteñen a tradición, as persoas só levan os animais e algúns haberes, ao contrario de antigamente, cando levabam até a moblaxe.
Jacques Derrida
Pensamento
A obra de Derrida céntrase na linguaxe. Sostén que o modo metafísico ou tradicional de lectura produce unha infinidade de falsas suposicións sobre a natureza dos textos. Un lector tradicional cre que a linguaxe é capaz de expresar ideas sen cambialas, que na xerarquía da linguaxe escribir é secundario a falar, e que o autor dun texto é a fonte do seu sentido. O estilo deconstrutivista de lectura de Derrida subverte estas presuncións e desafía a idea de que un texto ten un significado inmutábel e unificado. A cultura occidental tendeu a asumir que a fala é unha vía clara e directa para comunicar. Derrida cuestiona esta presunción en psicanálise e lingüística. Como resultado, as intencións dos autores no discurso non poden ser incondicionalmente aceptadas. Isto multiplica o número de interpretacións lexítimas dun texto.
Deconstrución
A deconstrución amosa os múltiples estratos de sentido nos que traballa a linguaxe. Deconstruíndo as obras de anteriores pensadores, Derrida intenta amosar que a linguaxe está mudando constantemente. Aínda que o pensamento de Derrida é considerado ás veces polos críticos como destrutivo da filosofía, a deconstrución pode ser mellor entendida como a mostra de ineludibles tensións entre os ideais de claridade e coherencia que gobernan a filosofía, e os inevitábeis defectos que acompañan a súa produción. Derrida dixo que a súa filosofía deconstrutivista nunca foi antimarxista en ningún sentido puro. Deste xeito agora moitos están esperando, talvez equivocamente, unha anticipación de se hai realmente un elemento político na súa gramatoloxía.
Branda
As brandas están formadas polos pastos, valados, curros, cortellos para gado e algunha choza de paredes e cuberta de cachotaría de granito (normalmente con sollado), para as persoas.
Jacques Derrida
Deconstrución
Un número importante de tendencias subxacen no punto de vista de Derrida en filosofía e, máis especificamente, na tradición occidental de pensamento. Estas son, primeiro, unha preocupación por reflectir arriba e abaixo a dependencia desta tradición da lóxica de identidade.
Branda
Ligazóns externas
Sendeiro das Brandas (en portugués)
Jacques Derrida
Lóxica da identidade
Estas leis de pensamento presupoñen non só coherencia lóxica, senón que tamén aluden a algo igualmente profundo e característico da tradición en cuestión, a saber: que hai unha realidade esencial, unha orixe á que estas leis se refiren. Para soster a coherencia lóxica, esta orixe debe ser: simple (libre de contradición) e homoxénea (da mesma substancia ou orde).
A través da deconstrución, Derrida comezou unha investigación fundamental na natureza da tradición metafísica occidental e as súas bases na lei de identidade. Superficialmente, os resultados desta investigación parecen revelar unha tradición perforada por paradoxos e aporías lóxicos, tal como a que segue, na filosofía de Rousseau.
Natureza
Rousseau argumenta nun momento que a soa voz da natureza debería ser escoitada. Esta natureza é idéntica a si mesma, unha plenitude á cal nada pode ser engadido ou subtraído. Pero el tamén chama a nosa atención sobre o feito de que a natureza en verdade está algunhas veces carenciada. A carencia non chega a ser vista como común na natureza, se esa non é unha das súas máis significativas características. Deste modo, Derrida amosa, de acordo a Rousseau, que a natureza autosuficiente tamén está desprovista. A falta, en realidade, pon en perigo a autosuficiencia da natureza, isto é a súa identidade ou, como Derrida prefire, a súa autopresenza. A autosuficiencia da natureza pode ser mantida soamente se a carencia é suplida. Porén, en resgardo da lóxica de identidade se a natureza require un elemento supletorio tampouco pode ser autosuficiente (idéntica consigo mesma), porque autosuficiencia e necesidade son opostos: unha ou outra poden ser as bases dunha identidade pero non ambas, para que a contradición sexa evitada. Este exemplo non é ningunha excepción. A impureza desta identidade, ou o esmorecemento da súa autopresenza, é un feito ineludible.
Pero, máis amplamente, cada orixe aparentemente simple ten, como a súa íntima condición de posibilidade, unha non-orixe. Os seres humanos requiren a mediación da consciencia, ou o espello da linguaxe, para coñecerse a si mesmos e ao mundo; pero esta mediación ou espello (estas impurezas) ten que estar excluída do proceso de coñecemento; fai posible o coñecemento, aínda que non está incluída no proceso de coñecemento. Ou, se o están, como na filosofía dos fenomenólogos, elas mesmas (consciencia, subxectividade, linguaxe) deveñen equivalentes a unha sorte de presenza autoidéntica.
O proceso de deconstrución que investiga os fundamentos do pensamento occidental, non o fai coa esperanza de que será capaz de remexer estes paradoxos ou estas contradicións; nin o fai na pretensión de ser capaz de fuxir ás esixencias da súa tradición nin establecer un sistema da súa propia narrativa. Máis ben, recoñece que está forzado a empregar os mesmos conceptos que ve como insostibles, nos termos da demanda que realizan. Brevemente, tamén debe (ao menos provisionalmente) soster estas demandas.
O ímpeto da deconstrución non é simplemente que amosa, filosoficamente, que as leis de pensamento se atopan defectuosas. Máis ben, a tendencia evidente na obra de Derrida é un interese de penetrar efectos, abrir o terreo filosófico para que poida continuar sendo o sitio de creatividade e invención. A noción de diferenza ou différance, leva talvez á segunda tendencia máis claramente discerníbel na obra de Derrida, unha intimamente aliñada co desexo de manter a creatividade da filosofía.
Différance
Différance é o termo acuñado por Derrida en 1968, á luz das súas investigacións na teoría saussureana e estruturalista da linguaxe. Mentres Saussure sufrira grandes dores ao mostrar que a linguaxe na súa forma máis xeral podía ser entendida como un sistema de diferenzas, sen termos positivos, Derrida notou que as totais implicacións desa concepción non foron apreciadas nin polos estruturalistas de días posteriores nin polo mesmo Saussure. Diferenza en termos positivos implica que esta dimensión en linguaxe debe permanecer sempre imperceptíbel, estritamente falando é inconceptualizábel.
Obras
En 1967 publicou tres libros: La voix et le phénomène, De la grammatologie e L'écriture et la différence; que introduciron o punto de vista deconstrutivista na lectura de textos. Derrida resistiu ser clasificado, e nos seus últimos traballos continuou redefinindo o seu pensamento.
The Firstborn Is Dead
The Firstborn Is Dead é o segundo álbum de estudio da banda australiana de post-punk Nick Cave and the Bad Seeds, publicado o 3 de xuño de 1985 a través do selo Mute Records. Neste disco o cantante Nick Cave continúa coa súa fascinación co sur dos Estados Unidos, coas súas referencias a Elvis Presley e a bluesmen como Blind Lemon Jefferson.
O álbum gravouse nos Hansa Studios de Berlín. Cave despois dixo deste traballo, "Berlín ofreceunos a liberdade e o ánimo para facer o que quixésemos. Vivíramos en Londres durante tres anos e semallaba que se sacabas a cabeza fóra da caixa a xente apresurábase a metercha novamente. Particularmente se eras australiano. Cando chegamos a Berlín era todo o contrario. A xente víanos como unha especie de forza e non como una especie de artistas novatos".
Asier Polo
Estudou con E. Pascu, M. Kliegel e I. Moniguetti, e na Escola Superior de Música Raíña Sofía (entroutros centros). Ao pouco tempo de comezar os seus estudos gañou o primeiro premio de violonchelo, así como de música de cámara na versión española dos concursos de Xuventudes Musicais (1987 e 1989).
En España tocou coa meirande parte das orquestras, incluíndo unha xira suramericana coa ONE baixo a dirección de Frühbeck de Burgos. Así mesmo, tocou con outras orquestras internacionais como a Orquestra Nacional de Bordeos e a Orquestra da Ópera de Niza, entroutras moitas. Tamén se ten presentado en festivales nacionais e internacionais.
Tocou con algúns dos máis importantes artistas da súa época como Alfredo Kraus, o Cuarteto Janacek, ou Gérard Caussé. Con Alfredo Kraus colaborou como solista durante os últimos anos da súa vida.
Compañeiro habitual da pianista de Legazpi Marta Zabaleta.
Imparte clase no Centro Superior de Música del País Vasco-Musikene e toca un violonchelo Francesco Rugieri (Cremona 1689).
Dennis Smith Jr.
Dennis Cliff Smith Jr., nado o 25 de novembro de 1997 en Fayetteville, Carolina do Norte, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xoga nos Charlotte Hornets da National Basketball Association (NBA). Con 1,91 metros de estatura xoga na posición de base.
Traxectoria profesional
Smith foi elixido na 9ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Dallas Mavericks. O 5 de xullo de 2017, asinou o seu contrato de rookie.
O 31 de xaneiro de 2019, Smith foi traspasado xunto a Wesley Matthews, DeAndre Jordan e dúas futuras eleccións da primeira rolda do Draft ós New York Knicks, a cambio de Kristaps Porziņģis, Trey Burke, Courtney Lee e Tim Hardaway Jr..
O 8 de febreiro de 2021, Smith foi traspasado ós Detroit Pistons a cambio de Derrick Rose.
O 23 de setembro de 2021, Smith asinou cos Portland Trail Blazers.
O Couto, San Lourenzo de Aguiar, Outeiro de Rei
O Couto é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Aguiar no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 66 habitantes (34 homes e 32 mulleres).
Carmen Montón
Carmen Montón Giménez, nada en Burjassot (Valencia) o 9 de marzo de 1976, é unha política española, membro do PSOE e exministra de Sanidade, Consumo e Benestar Social do Goberno de España. É defensora da sanidade pública e universal.
O Couto, San Lourenzo de Aguiar, Outeiro de Rei
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Carmen Montón
Traxectoria
Licenciada en Medicina pola Universidade de Valencia, aínda que non chegou nunca a exercer e máster en Estudos Interdisciplinares de Xénero, pola Universidade Rei Xoán Carlos. Afiliouse aos 16 anos ás Xuventudes Socialistas de España (XSE), organización á que pertenceu ata 2007.
Montón foi concelleira de Cultura no concello da súa localidade natal, Burjassot, de 1999 a 2004. Durante esta etapa tamén foi Secretaria de Movementos Sociais e ONG no PSPV-PSOE (2000-2004). Entre o 2 de abril de 2004 e o 30 de xuño de 2015 foi deputada no Congreso pola provincia de Valencia.
Entre 2014 e 2016 foi Secretaria de Igualdade do PSOE. Desde xuño de 2015 ata 2018 foi conselleira autonómica de Sanidade Universal e Saúde Pública da Generalitat Valenciana, no goberno de Ximo Puig. Durante o seu mandato tomou diversas medidas de relevancia política como o retorno á xestión pública do Hospital de la Ribera, hospital emblemático do coñecido como modelo Alzira, desde abril de 2018; a devolución do dereito á sanidade aos inmigrantes irregulares; a compensación do copago farmacéutico aos xubilados e o retorno aos tratamentos de reprodución a lesbianas e mulleres soas.
Matilda (filme)
Matilda é un filme estadounidense dirixido por Danny DeVito que foi estreado en 1996. Está baseado na novela de Roald Dahl Matilda.
Sinopse
Matilda Wormwood é unha nena extremadamente intelixente, cousa que ós seus pais lles é totalmente indiferente. Á idade de 6 anos, Matilda é finalmente enviada ó colexio. Mais a directora, unha ex campioa olímpica, non aprecia para nada o seu talento. Rapidamente, a grande intelixencia de Matilda fai que desenvolva un misterioso poder.
Ponte Trimaz, Gondaísque, Vilalba
Ponte Trimaz é un lugar da parroquia de Gondaísque, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Carantoña
O topónimo galego Carantoña pode referirse a:
Oencia
Oencia é un concello da provincia de León que cobre unha superficie de 98,33 km², na que vivían 349 habitantes no ano 2012, cunha densidade de poboación de 3,55 hab./km². É considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira.
Porto de Ceuta
Historia
En 1860 propúxose a construción do porto sobre o que entón non eran máis que uns embarcadoiros. As obras iniciáronse en 1864, necesitaron décadas para levarse a cabo e sufriron fortes cambios no seu plan en 1902.
En 1904 aprobouse un proxecto definitivo que non iniciou a súa construción ata 1909. A principios dos anos 30 as obras encóntranse case finalizadas, aínda que non foron definitivamente entregadas ata o 17 de febreiro de 1942.
No pasado recente do porto algúns terreos situados preto do centro da cidade foron desafectados para permitir a construción de proxectos urbanos, como o parque marítimo ou o heliporto de Ceuta.
Instalacións
As características especiais de Ceuta, cunha superficie de só 19 km² e rodeada por Marrocos e o Mediterráneo, fan que unha gran parte das materias que consome a cidade sexan abastecidas dende a península Ibérica a través do porto. Para iso disponse de peiraos para a descarga de todo tipo de mercadorías e instalacións de almacenamento das mercadorías das que Ceuta é dependente, como a auga potable ou os derivados do petróleo.