cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Romanización do ruso
Transliteración científica ou universitaria
A transliteración científica, tamén coñecida como o International Scholarly System, é un sistema que se usa en Lingüística dende ó século XIX. Está baseado no alfabeto checo e no alfabeto latino usado nalgunhas linguas eslavas do sur e forma a base dos sistemas GOST e ISO.
GOST 16876 (1971)
Desenvolvido pola Administración Nacional para a Xeodesia e a Cartografía do Consello de ministros da URSS. O GOST 16876-71 estivo en servizo durante uns 30 anos e é o único sistema de romanización que non usa diacríticos. Foi substituído polo GOST 7.79.
GOST ST SEV 1362 (1978)
Este estándar é equivalente ó GOST 16876-71 e foi adoptado como estándar oficial polo COMECON.
GOST 7.79 (2002)
GOST 7.79-2000 Sistema de estándares sobre información, biblioteconomía, e publicacións – Regras para a transliteración dos caracteres cirílicos usando o alfabeto latino é o sistema sobre transliteración máis moderno dentro dos estándares GOST. Esta normalización é unha adopción da ISO 9:1995 e é actualmente o oficial para Rusia e para CEI.
ISO/R 9
ISO/R 9, feito en 1954 e actualizado en 1968, foi a adopción da transliteración científica pola ISO. Cobre ó ruso e mais outras sete linguas eslavas.
ISO 9
ISO 9:1995 é o estándar actual de transliteración da ISO. Baseouse no seu predecesor ISO/R 9:1968, ó cal substitúe. Para o ruso só difire no tratamento de cinco letras modernas. É o primeiro sistema biunívoco (dunha letra a unha letra) e independente da lingua e relaciona os seus equivalentes mediante o uso dos diacríticos. Representa correctamente o orixinal e permite a transliteración de texto nos dous sentidos do cirílico en calquera alfabeto contemporáneo e viceversa.
Sistema de romanización da ONU
O UNGEGN (United Nations Conference on the Standardization of Geographic Names), un grupo de traballo da ONU, recomendou en 1987 un sistema de romanización para nomes xeográficos, que se baseou na versión de 1983 do GOST 16876-71. Pódese atopar nalgúns produtos cartográficos internacionais.
ALA-LC
As táboas de romanización para os alfabetos eslavos da American Library Association e da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos (ALA-LC) están en uso nas librerías norteamericanas dende a súa creación en 1997. A versión non ambigua do sistema require do uso dalgúns diacríticos e de dígrafos que na práctica non se usan.
BGN/PCGN
O sistema BGN/PCGN é intuitivo en lectura e escritura para os anglófonos. En varias publicacións úsase un modo simplificado para obter versións inglesas do nome ruso cos seguintes cambios: Pode escribirse usando só as letras básicas e a puntuación atopadas nos teclados anglosaxóns: non hai diacríticos e non se necesitan caracteres especiais, aínda que o carácter Interpunct (•) pódese usar opcionalmente para evitar ambigüidades.
Este estándar é parte do sistema de romanización BGN/PCGN que foi desenvolvido pola United States Board on Geographic Names e polo Permanent Committee on Geographical Names for British Official Use. A parte do sistema correspondente á lingua rusa foi adoptado polo BGN en 1944, e polo PCGN en 1947.
Alfabeto latino
Así e todo, houbo propostas sistemáticas, algunhas do final dos anos 1990, cando a caída da Unión Soviética coincidiu coas restricións tecnolóxicas. Algúns suxeriron harmonizar os glifos das vogais dentro dos cinco pares. Baseándose nos glifos latinos comúns a, e, i/ı, o, u/y, isto levaríase a cabo poñendo marcas diacríticas (p.e. diéreses, caron, circunflexo) nas duras e nas brandas, unificándoas e deixando que o contexto decida cal delas é a correcta, ou deixando as máis comúns sen acento e adoptando diacríticos separados ou caracteres especiais para as duras e as brandas. Outra opción sería usar dígrafos coa y ou a j -escollendo un deles- para as vogais brandas mentres que й podería representarse co outro glifo. Suxeriuse o uso obrigatorio de marcas para sinalar a vogal tónica, especialmente no caso da о.
O concepto representado polo signo duro e o signo brando é alleo ó alfabeto latino, polo que hai quen opina que a mellor opción é amosar marcas diacríticas (p.e. til) tamén nas consoantes (p.e. ñ, ł).
Algunhas letras latinas, como o w e o q, e mesmo o x ou h, non teñen equivalente no alfabeto cirílico moderno e poden, polo tanto, usarse libremente para sons que doutro xeito requirirían diacríticos ou dígrafos.
Onde г adoita máis ben como /v/ ou /w/, proponse usar ğ ou ģ.
Creteo
Na mitoloxía grega, Creteo foi o fundador de Iolco e rei desta cidade. Era fillo de Eolo e Enareta (ou Enáreta), e irmán de Sísifo, Salmoneo, Magnes, etc.
Romanización do ruso
Ligazóns externas
Шльокавица Kyrillisches Alphabet Romanization of Russian Romanización del Idioma Ruso Venäjän translitterointi Transcription du russe en français id:Wikipedia:Pedoman alihaksara Sirilik ke Latin 러시아어 로마자 표기법 Транслит Prečrkovanje cirilice Chuyển tự tiếng Nga sang ký tự Latinh Transliteraedje rûsse
Creteo
Uníndose coa súa sobriña Tiro, filla de Salmoneo, tivo tres fillos: Esón, Feres e Amitaón. Por Esón, Creteo era o avó de Xasón, o heroe que encabezou a expedición dos Argonautas. Outras fontes engaden outros fillos de Creteo: Tálao, Hipólita e Mirina.
Tiro xa tiña dous fillos xemelgos antes de casar con Creteo, Neleo e Pelias, habidos con Poseidón, que Creteo adoptou como seus. A lenda conta que Tiro estaba namorada do deus-río Enipeo e achegábase á beira a lamentarse. Enipeo non estaba interesado nela, así que Poseidón, aproveitando a situación, tomou a forma de Enipeo e xaceu con Tiro, que quedou embarazada. Pero Tiro decidiu abandonar ós meniños no monte, onde unha egua que pasou por alí rozou co pezuño a cara dun deles, deixándoo marcado. O dono da besta recolleunos e criounos, chamando Pelias ó que tiña a marca e Neleo ó outro.
Pelias quixo dominar toda Tesalia e expulsou a Neleo, reinando sobre Iolco tras Creteo. Un oráculo advertiulle que tivera coidado cun home que levara unha sandalia nada máis. Este home cunha soa sandalia foi Xasón.
Neleo exiliouse e fundou a cidade de Pilos, en Mesenia. Terminou morrendo a mans de Heracles, xunto a once dos seus doce fillos.
Acha Escrava
Acha Escrava Editora foi unha editorial con sede en Noia que publicou poesía contemporánea en lingua galega. A primeira obra publicada en 2010 foi a segunda edición ampliada de Antítese nativa, de Manuel L. Rodrigues (o propio fundador da editorial ), que acadara o XIV Premio de Poesía Suso Vaamonde.
Ponte Arnelas, Leiro, Ribadumia
Ponte Arnelas é un lugar da parroquia de Leiro no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 126 habitantes (64 mulleres e 62 homes), 17 menos ca en 2010 e 33 menos ca en 2005.
Forma, xunto a Ponte Arnelas, do concello limítrofe de Vilanova de Arousa, un mesmo núcleo urbano, dividido polo río Umia. A Ponte dos Padriños, que une os dous lugares, foi unha das pontes senlleiras onde se practicaba o ritual do bautismo anticipado.
Antonio Dacal Rodríguez
Antonio Dacal Rodríguez, nado en Monforte de Lemos o 15 de setembro de 1885 e finado na mesma cidade en maio de 1943, foi un médico e político galego.
Traxectoria
miniatura|250px|Antonio Dacal e Jesús Dapena, Monforte 1925. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Monforte de Lemos en marzo de 1924 e deixou a alcaldía o 10 de febreiro de 1930. Durante o seu mandato rematouse o Paseo do Malecón, que foi inaugurado en 1929. Foi representante dos concellos de Lugo na Asemblea Nacional Consultiva (1927-1930). Foi médico do Balneario de Fonte Nova de Verín (1927). Durante a Guerra Civil foi director do Hospital Militar establecido en Monforte.
Venecia, Cundinamarca
Venecia é un concelko colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Sumapaz, a 121 km de Bogotá. Anteriormente esta poboación era coñecida co nome de Ospina Pérez, pero a partir de 1974 recibiu o nome actual de Venecia. O concello de Venecia tamén é coñecido como «A Perla do Sumapaz».
Historia
Actualmente é imposible afirmar que a cultura indíxena dos Ssutagaos de Doa, extinguidos no século XVIII, sexa antecesor do concello, por canto que non hai unha relación entre un e outro. O sitio onde se atopa asentada a poboación de Venecia deu lugar á disposición dunha pousada para os viaxeiros como termo de xornada no camiño real entre as poboacións de Pandi e Cabrera.
Economía
O concello basea a súa economía principalmente no sector agropecuario, sendo a agricultura a actividade económica máis representativa, aínda que a gandaría amosa unha tendencia ó aumento, os sistemas produtivos danse principalmente en minifundios. A nivel dos centros poboados a principal actividade económica é o comercio de bens e servizos básicos para a canastra familiar. A solidez económica do municipio viuse incrementada, así como os investimentos de persoas provenientes doutras rexións.
Dirndl
miniatura Dirndl é a versión bávara e austríaca do dirne alemán e do baixo saxón deern, que significa mociña. Un vestido para muller nova chamaríase en realidade Dirndlgewand en bávaro. Porén, na actualidade é o termo Dirndl o que se emprega con maior frecuencia. Sendo isto certo, tamén é salientable que nalgunhas localidades bávaras e austríacas seguen a utilizar o termo orixinal.
É o Dirndl un traxe tradicional?
É importante distinguir entre un Dirndl e un traxe de carácter tradicional. Un traxe tradicional ten certas características polas que se podería distinguir de que rexión provén a persoa que o leva e en certos casos mesmo a posición social. O Dirndl actual non ten característica de rexión ningunha, pero recibe influencias dos traxes tradicionais bávaros. Polo tanto, hai diferenza entre un Dirndl típico (un vestido con diantal e teas con bordados tradicionais) e un Dirndl de campo, normalmente elaborado con liño.
Historia
Orixinariamente, o Dirndl provén do oeste dos Alpes, sendo un vestido netamente do campesiñado. Logo foi usado nas cidades exclusivamente polas criadas (moitas delas campesiñas) e a partir de 1870-80 empezárono a levar as clases altas e a aristocracia como vestido moderno de verán. O emperador Francisco Xosé foi quen serviu de exemplo para modernizar os Lederhosen (os pantalóns de coiro típicos dos homes) e o traxe tradicional bávaro e austríaco.
O Dirndl moderno chegou á cidade de Múnic, capital de Baviera, a través da tenda "Wallach", de propietarios xudeus. Nela vendíanse os vestidos con teas de cores e motivos. Isto forneceulles un gran prestixio aos seus donos, Julius e Moritz Wallach. Ademais de encargarse da venda, os irmáns Wallach tamén organizaban desfiles no Oktoberfest e óperas no teatro "Im Weißen Rössl", o que axudou a popularizar o vestido entre as clases altas da cidade. O nome Wallach converteuse daquela en sinónimo de Dirndl moderno en Múnic e a Alta Baviera. En 1939 foron obrigados a vender o seu negocio pola política racista de Hitler. Porén, logo da guerra lograron recuperalo.
Actualmente, vestir un Dirndl considérase como un símbolo de orgullo bávaro, aínda que moitas mulleres (e homes) úsano porque lles resulta simplemente con xeito, xa que acentúa as curvas femininas e esconde calquera imperfección. Nestes últimos anos, algúns deseñadores redescubrírono e o elaboran con teas caras ou exóticas coma os sari.
Simbolismo
O lazo co que se ata o diantal simbolizaba antigamente o estado civil da portadora. Se a muller ataba o lazo no lado dereito, significaba que estaba casada ou comprometida e se o lazo ía no lado esquerdo solteiría. Só as viúvas usaban o lazo atado atrás. Até antes da segunda guerra mundial era equivalente á virxindade da muller.
Variantes
miniatura|Dirndl en diferentes formas e cores. Un Dirndl pode ser dunha soa cor, de varias cores ou mesmo con estampados. A tea pode ser de liño ou seda. Hoxe en día, xeralmente é dunha soa peza con ganchos e a parte dianteira, ou cremalleira na parte posterior ou lateral. Tradicionalmente, un Dirndl ten un peto diante oculto polo diantal.
Por debaixo do vestido úsase unha blusa especial branca que chega ata a metade do abdome. Ademais, adóitase usar un pano no pescozo ou sobre os ombreiros. Como alfaia, lévase so unha gargantilla cun camafeo. O Dirndl moderno é, polo xeral, moi escotado, e o longo da faldra varía segundo a idade da portadora.
Nas festas populares como o Oktoberfest ou outras romarías do sur de Alemaña e os Alpes, as lugareñas visten Dirndl e os homes Lederhosen. En Múnic hai toda unha cultura arredor do traxe que o converteu nunha indumentaria imprescindible non só para bávaros ou austríacos.
Mario West
Mario Marceé West, nado o 19 de xuño de 1984 en Huntsville (Alabama), é un xogador americano de baloncesto profesional. Non foi elixido no Draft da NBA polos Hawks, pero o ficharon despois do Draft de 2007.
Traxectoria
West foi xogador no Douglas County High School en Douglasville (Xeorxia). Mario foi o capitán do equipo nos seus anos júnior e sénior.
West foi a Georgia Tech, e foi nomeado capitán xusto antes de que comezara o seu ano sénior. Mentres estivo alí, gañou o campionato universitario de mates no ano 2007.
West xogou cos Atlanta Hawks nas tempadas 2007-08 e 2008-09. Tras o seu paso polos Red Claws no comezo da tempada 2009-10, West asinou de novo con Atlanta para o resto da 2009-10. Nos Hawks, xogou en 156 partidos en 3 tempadas, incluíndo 6 de titular. Acadou 4.4 minutos e 0.8 puntos por partido nese tempo. Xogou cos Boston Celtics durante a pretempada do ano 2010, pero foi cortado antes do comezo da tempada. Retornou aos Maine Red Claws, o afiliado da NBA D-League dos Celtics, para o comezo da tempada 2010-11. O 24 de marzo de 2011, West pediu aos Red Claws que o deixaran ir para volver a Atlanta a coidar dun membro da familia que estaba enfermo, e os Red Claws deixáronlle irse do equipo. Xogou en 53 partidos en dúas tempadas en Maine. En 2010-11, West xogou unha media de 34 minutos de xogo en 43 partidos, e acadou 13.7 puntos e 2.9 asistencias. Os Red Claws retiveron os dereitos de West por si volvía á D-League. O 31 de marzo de 2011, os New Jersey Nets ofrecéronlle un contrato de 10 días. O 4 de abril de 2011, os Nets lle ficharon para os restantes tres partidos da tempada.
Paredes, Poulo, Gomesende
Paredes é un lugar da parroquia do Poulo no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 30 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 14 mulleres.
As Airas
O topónimo As Airas pode referirse a varios lugares de Galicia:
Clube Atlético Mineiro
O Clube Atlético Mineiro é un club de fútbol brasileiro da cidade de Belo Horizonte, capital do estado de Minas Xerais. Foi fundado en 1908 e compite na Série A e no Campionato Mineiro.
Torneos nacionais
1971, 2021 1977, 1980, 1999, 2012, 2015 1915, 1926, 1927, 1931, 1932, 1936, 1938, 1939, 1941, 1942, 1946, 1947, 1949, 1950, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1958, 1962, 1963, 1970, 1976, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1985, 1986, 1988, 1989, 1991, 1995, 1999, 2000, 2007, 2010, 2012, 2013, 2015, 2017, 2020, 2021 1916, 1917, 1918, 1921, 1928, 1929, 1934, 1935, 1940, 1943, 1944, 1948, 1951, 1966, 1967, 1968, 1969, 1972, 1974, 1975, 1977, 1984, 1987, 1990, 1993, 1994, 1996, 1998, 2001, 2003, 2004, 2008, 2009, 2011, 2014, 2016 2016,
Torneos internacionais
miniatura|[[Ronaldinho xogando do Atlético Mineiro en 2013.]] 2013
Guerra total
dereita|miniatura|Un póster [[Estados Unidos|estadounidense deseñado durante a segunda guerra mundial. Tradución: «A comida é unha arma. Non a desperdicie! Compre con prudencia. Cociñe con coidado. Cómao todo».]]
A guerra total é un termo do século XX que describe a unha guerra na que os países ou as nacións mobilizan e forzan ata o límite todos seus recursos dispoñibles, xa sexan humanos, militares, industriais, agrícolas, naturais, tecnolóxicos, científicos, ou de calquera outro tipo, para destruír totalmente a capacidade doutro país ou nación de iniciar unha guerra. A práctica da guerra total utilizouse durante séculos, pero non foi ata mediados do século XIX que se recoñeceu que a guerra total era unha forma distinta de facer a guerra.
Desenvolvemento do concepto de guerra total
Goebbels convenceu a Hitler de chegar a eses extremos. En 1943, nun discurso no Palacio dos Deportes de Berlín, dixo:
Gran Premio do Brasil de 1984
O Gran Premio do Brasil de 1984 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 25 de marzo de 1984 no circuíto de Jacarepaguá de Río de Xaneiro. Foi a primeira carreira da tempada de e tamén foi o décimo terceiro Gran Premio do Brasil, e a primeira carreira na que a FISA introduciu o límite de 220 litros de combustible por carreira, prohibindo as repostaxes que se facían ata agora. Moitos dos pilotos predixeron correctamente que isto convertería os Grandes Premios en carreiras de aforro de combustible en lugar de carreiras reais. Tamén foi a primeira carreira de Fórmula Un para o futuro triplo campión do mundo, Ayrton Senna.
Cualificación
Elio de Angelis logrou a primeira pole da tempada no seu Lotus - Renault por diante do Ferrari de Michele Alboreto na súa primeira carreira para o Cavallino Rampante. Derek Warwick, na súa primeira carreira con Renault, foi terceiro na grella co McLaren - TAG, Alain Prost foi cuarto, Prost regresaba ao equipo no que comezou a súa carreira logo de tres tempadas con Renault. O actual campión mundial (e o favorito local) Nelson Piquet cualificou sétimo co Brabham - BMW, mentres que outro brasileiro, un novato da Fórmula Un chamado Ayrton Senna clasificouse 17º no seu primeiro Gran Premio no seu Toleman - Hart.
Carreira
Alboreto conseguiu adiantarse na saída e liderou ao principio por diante de Warwick e de Angelis, e os McLaren de Niki Lauda e Prost. O francés fixera unha mala saída logo de saír con moi poucas revolucións e era décimo ao final da primeira volta. Prost non fixera prácticas de saída no coche, e na warm-up preguntoulle a Lauda que aceleración debía usar na saída. Lauda díxolle que non menos de 10 mil, pero na grella Prost sentía que isto era demasiado alto e reduciunas a 8000 só para decatarse de que Lauda tiña razón. Malia isto xa empezaba a mostrar a superior velocidade en carreira que se convertería na historia da tempada. Cando Lauda pasou a Warwick para o segundo posto ao final da recta de atrás na volta 10, a parte traseira dereita do McLaren golpeou o pneumático dianteiro esquerdo do Renault. O golpe danou a suspensión de Warwick, o fallo na suspensión obrigouno posteriormente a abandonar a carreira cando se era segundo.
Senna sufriu o seu primeiro abandono da tempada 1984 pola rotura do turbo na volta 8.
Interplay Entertainment
Interplay Entertainment Corporation (NASDAQ: IPLY) é unha empresa estadounidense desenvolvedora e distribuidora de videoxogos, que foi fundada en 1983 como Interplay Productions por Brian Fargo. A compañía fora unha desenvolvedora de calidade ata que comezou a publicar os seus propios xogos en 1988, como Neuromancer e Battle Chess. Foi renomeada como Interplay Entertainment en 1998 e fíxose pública. Obtivo un éxito polo desenvolvemento e publicación de xogos de éxito como Fallout e Baldur's Gate, o último resultando ser o seu xogo máis vendido. Debido ás súas perdas financeiras, a distribuidora francesa Titus Interactive completou a súa adquisición do control maioritario da empresa, o cal provocou que o fundador Brian Fargo renunciase e se fose en 2002. No ano 2003, Interplay pechou Black Isle Studios e despediu a todo o persoal, ata que a empresa pechou en 2004 debido á notificación de desaloxo. Cando Titus pechou en 2005, Interplay unha vez máis converteuse en independente. En 2007, Interplay reiniciou o seu estudo de desenvolvemento de xogos interno e ten plans de desenvolver secuelas dalgunhas das súas IPs clásicas, despois de que Fallout fose vendida a Bethesda Softworks.
Valincovo, Milleirós, Pol
Valincovo é un lugar da parroquia de Milleirós no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Gran Premio do Brasil de 1984
Carreira
A carreira de Alboreto foi arruinada por un perno solto na pinza dereita do freo dianteiro do seu coche, que liberou todo o líquido de freos e provocou o sobre quecemento do freo, dando lugar a un par de trompos. Lauda lideraba por uns 40 segundos na volta 34, cando os cables da batería do seu McLaren soltáronse, provocando un fallo eléctrico. Piquet, que case calara o seu Brabham cando caeu a bandeira, terminou a carreira na volta 32 cando o motor BMW fallou na recta de boxes.
Logo de pasar a Warwick no liderado, Prost, que estaba nos pits para cambiar pneumáticos cando Lauda retirouse, perdeu o liderado de novo co inglés cando fixo a súa segunda parada para cambiar pneumáticos. Recuperou a vantaxe definitiva trala retirada de Warwick e gañou por 40´514 segundos por diante do Williams - Honda de Keke Rosberg e o Lotus de de Angelis. Para Rosberg foi o seu terceiro segundo posto consecutivo no Gran Premio do Brasil, malia que foi o único no que non foi descualificado. Eddie Cheever pilotou ben para terminar cuarto no Alfa Romeo moitos dixeran que non terminaría a carreira antes de quedar sen combustible, mentres que o Renault de Patrick Tambay clasificouse sexto logo de correr seco na última volta, perdendo o quinto posto co outro novato na F1 Martin Brundle no seu Tyrrell - Ford.
Brundle, e todo o equipo Tyrrell serían máis tarde descualificados da tempada por infraccións técnicas. Isto deu lugar ao quinto posto de Tambay con Thierry Boutsen elevado ao sexto no seu Arrows - Ford.
Posicións logo da carreira
Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Martin Brundle e Tyrrell foron posteriormente descalificados do campionato mundial de e os seus resultados e puntos reasignados.
Referencias
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Danielle Panabaker
Danielle Nicole Panabaker, nada en Augusta (Xeorxia) o 19 de setembro de 1987, é un actriz estadounidense.
A Bouciña, Lois, Ribadumia
A Bouciña é un lugar da parroquia de Lois no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 139 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 68 eran mulleres e 71 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando eran 142 veciños, para recuperar a poboación que tiña en 2005, cando tamén eran 139.
A Torrevedra
O topónimo A Torrevedra pode referirse a dous lugares de Galicia:
Frankenchrist
Frankenchrist é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de hardcore punk Dead Kennedys, publicado en outubro de 1985 a través do selo Alternative Tentacles.
Maio
miniatura|Maio ilustrado no [[libro de horas Les Très Riches Heures du Duc de Berry, manuscrito do s. XV.]] Maio é o quinto mes do ano no calendario gregoriano e ten 31 días. O seu nome atribúese á deusa romana Maia ou á deusa romana Bona Dea, cuxo festival se celebraba neste mes.
Frankenchrist
O álbum é un exemplo da cara psicodélica e progresiva da personalidade musical dos Dead Kennedys. Tamén poden observarse as influencias das bandas sonoras de películas de spaghetti western e o traballo atmosférico de guitarra de East Bay Ray. Frankenchrist destaca pola súa relativa falta de material hardcore "tradicional". A meirande parte das cancións do disco son máis lentas e longas que o resto dos temas do grupo. "M.T.V. - Get off the Air" destaca pola súa aguda crítica á industria da música e "Stars and Stripes of Corruption" pola súa exexese das filosofías políticas do vocalista Jello Biafra.
Tarot
miniatura|Tarot de Visconti Sforza miniatura|300px|Unha versión artística-contemporánea das cartas de Tarot. O tarot é un xogo de cartas xogado en Francia e noutros países francófonos, composto por unha baralla de 78 cartas. A Federación Francesa de Tarot publicou as regras oficiais do xogo. Desde o século XVIII as cartas pasaron a ser usadas para a previsión do futuro e desde finais do século XIX integran o cerne do esoterismo moderno xuntamente coa cábala, a astroloxía e a alquimia.
A comunidade científica asimila todo uso non lúdico do tarot ao campo da pseudociencia.
Orixes e controversia
miniatura|Baralla moderna de cartas inspirada no Tarot de Marsella.|esquerda|260x260px Dáse en 1299 a primeira mención coñecida en Europa aos xogos de cartas, concretamente no manuscrito italiano Trattato del governo dell famiglia, escrito por Pipozzo di Sandro. Nel alúdese, como ocorrerá noutras referencias do século XIV, á presenza das cartas (chamadas tamén naips, naibi, chartae, karten nos seus respectivos dominios culturais) nas apostas e nos ambientes populares ou marxinais. Outra das mencións máis temperás corresponde ao Principado de Cataluña cando o Consell de Cent prohibe (1310) os xogos de cartas en Barcelona. Presuntamente entran en Francia cara á segunda metade dese século. En 1376 a cidade de Florencia prohibe un xogo de recente chegada que se chama naibbe e un ano despois, preto de Basilea, un frade dominico chamado Johannes escribe o Tractatus de moribus e de disciplina humanae conversacionis no que se refire a un ludus cartarum e achega detalles sobre a súa composición (catro reis, dous mariscais, dez cartas de puntos cos mesmos paus...). É a descrición máis antiga do que posteriormente se coñecerá coma arcanos menores do xogo moderno e contemporáneo ao que se engadirán as láminas dos tarots renacentistas.
A hipótese máis estendida é que os xogos de cartas proceden de Oriente; cítase como proba o conxunto de cartas iluminadas do Exipto mameluco do s. XV, conservadas no Museo Topkapi de Istambul. O xogo componse de catro secuencias moi similares ás das barallas do centro e sur de Europa. Non semellaría aventurado que mazos similares chegasen a través dos mamelucos a Europa, antes de seren expulsados polos otománs. Por súa vez, a orixe remota deses naipes puido ser chinesa, a través de Persia. Desde tempos moi antigos usábanse na China pequenas follas ou tarxetas feitas en papel e en marfil mencionadas xa desde o s. X, aínda que sen vínculo aparente coas barallas descritas arriba.
Deféndese tamén a hipótese dunha creación puramente europea, que explicaría por exemplo a etimoloxía da palabra árabe naibi a partir do flamengo knaep, "papel". Mais cumpriría distinguir os mazos de cartas para xogo documentados en Europa desde a época medieval -que incluían puntualmente algunhas imaxes das que acabarán constituíndose en canon- daquilo que se considera o núcleo significativo do que entendemos por Tarot, a serie de láminas enigmáticas que semellan compoñer un conxunto sapiencial de imaxes. Estas aparecen, con pequenas variantes, na Francia e na Italia de finais do século XV e inicios do XVI.
No momento en que o Tarot, xa baixo o formato que se populariza a partir do XVIII, se converte en xogo de mesa e en artefacto presuntamente adiviñatorio, as especulacións fantásticas sobre a súa verdadeira orixe proliferan sobre todo en Francia e no Reino Unido: legado en clave da tradición exipcia, suma sincrética de saberes ocultos (gnosticismo, cábala hebrea, alquimia, catarismo...), pervivencia de símbolos relixiosos da India a través do pobo xitano etc. Moitos manuais do século XXI que reproducen sen contrastar obras anteriores repiten tamén lendas (coma a do Tarot encargado por Carlos VI de Francia) que agachan invencións e inexactitudes históricas. Paralelamente, outros autores aseguran que cómpre distinguir a verdade histórica contrastable (que os primeiros tarots proveñen de Italia e están datados a mediados do século XV) dun estudo profundo das láminas que deron lugar, por exemplo, ao Tarot de Marsella. Segundo estes, só poderían explicarse no contexto dunha época moi temperá, poucos anos despois da morte de Cristo; outros, a partir da mesma suposición, sitúan no comezo do segundo milenio a creación das cartas.
Etimoloxía
A palabra Tarot, común hoxe a moi diversas linguas, é de etimoloxía escura. Desbotada unha orixe culta clásica ou presentando dúbidas outras máis antigas e exóticas -coma a deriva desde o sánscrito tara e tarati, "o que nos leva á outra beira" segundo os Tantras - propostas xa desde o XVIII, aparecerán en 1505 os primeiros antecedentes directos, o termo italiano Tarocchi e o provenzal Taraux.
Historia e descrición
Estudos actualizados concordan en que as primeiras versións coñecidas do Tarot —do que despois se chamarán arcanos maiores— localízanse en Milán (ano 1440 ou 1441) e en Ferrara (ano 1465 ou 1470) aínda que existen referencias directas polo menos dúas décadas antes  e continúan as investigacións para un consenso científico sobre as diversas coleccións de cartas. Semella haber acordo con respecto aos denominados Tarots Visconti-Sforza e Tarocchi de Mantegna. Non é posible afirmar rigorosamente que o Tarot ou os tarots tivesen unha orixe independente das barallas e se sumaron despois ou é que en realidade naceron como partes diferentes dunha mesma estrutura.
Xogos da mesma familia con distintos nomes —coma o chamado Tarot de Besançon— irán aparecendo en Francia, xa no último cuarto do XV, e en séculos sucesivos noutros países de Europa central —na rexión do Selva Negra ao sur da Alemaña, na Suíza, Austria, Piemonte ou Hungría—. Desde o XVIII as cartas pasaron a ser usadas para a previsión do futuro e pouco a pouco se revelaron como un dos cernes do esoterismo contemporáneo xuntamente coa cábala, a astroloxía e a alquimia. Pero foron as imaxes, moitos dos nomes das cartas e mais a súa orde no Tarot de Marsella as que remataron establecéndose como modelo. A primeira versión que se rexistra dese mazo, con substanciais e perdurables innovacións (coma o naipe O Sol asociado aos dous xemelgos) será publicada polo parisiense Jean Noblet en 1650, pero recentes procuras tiraron á luz na Universidade de Yale a chamada folla de Cary, na que queda fóra de toda dúbida o feito de que as imaxes do tarot marsellés —cuxas edicións primitivas  datan do inicio do XVIII— teñen orixe tamén no Renacemento italiano. O primeiro modelo do tarot moderno de Marsella, moi probablemente herdeiro de formatos anteriores, será impreso por Pierre Madenie (1709) en Dijon.
No Tarot de Marsella, que se considera canon para o resto dos tarots posteriores, os 78 naipes distribúense do seguinte xeito: 56 ao modo das barallas europeas en series de catro paus (ouros, copas, espadas e bastos) con dezaseis unidades cada un (dez cartas numeradas ás que se suman catro figuras da aristocracia: sota ou paxe, cabaleiro, rei e raíña). As outras 22 inclúen unha carta sen numerar (co nome Le Mat, Le Fol ou O Tolo) e unha serie cifrada ao xeito romano, mais non o convencional: Le Bateleur ou O Mago (I); La Papesse ou A Papisa (II); L'Impératrice ou A Emperatriz (III); L'Empereur ou O Emperador (IIII); Le Pape ou O Papa (V); L'Amoureux ou Os Amantes (VI); Le Chariot ou O Carro (VII); La Justice ou A Xustiza (VIII); L'Ermite ou O Ermitán (VIIII); La Roue de Fortune ou A Roda da Fortuna (X); La Force ou A Forza (XI); Le Pendu ou O Colgado (XII); unha lámina sen nome cunha representación da Morte (XIII); Tempérance ou A Temperanza (XIIII); Le Diable ou O Demo (XV); La Maison Dieu ou A Torre (XVI); L'Étoile ou A Estrela (XVII); La Lune ou A Lúa (XVIII); Le Soleil ou O Sol (XVIIII); Le Jugement ou O Xuízo (XX); Le Monde ou O Mundo (XXI).
Uso recreativo
En canto ao seu uso recreativo, o Tarot é un xogo composto por unha baralla de 78 cartas. A Federación Francesa de Tarot publicou as regras oficiais. No xogo dáse caracteristicamente un conxunto composto por vinte e un trunfos, unha carta sen número (que evolucionará ao Joker na baralla francesa) e catro paus de naipes (ouros, copas, espadas e bastos / diamantes, corazóns, picas e trevos na baralla francesa) con catorce cartas cada un, dez delas numeradas e catro figuras (Sota, Cabalo, Rei, Raíña). Dependendo do xogo, o Joker pode actuar como un trunfo ou pode xogarse para evitar o seguinte.
O tarot desde o século XVIII
miniatura|Baralla de Tarot fabricada en [[Mannheim, c. 1778. |260x260px]] A vertente lúdica do Tarot pasou a ser a anécdota fronte á concepción das súas 78 cartas como chave mestra para outras actividades: adiviñación, acceso a doutrinas esotéricas, indagación místico-simbólica ou meditación, liñas en débeda coa pescuda filosófico-relixiosa a través dos arquetipos (coma os de Hermes/ Hermes Trismegistos e Prometeo) que xa se tería producido douscentos anos antes nos tarots de Mantegna e de Visconti-Sforza.
A pesar de que os mesmos autores e autoras que estudaron o tarot como ferramenta máxica intentaron -desde Court de Gébelin (1725-1784) ao esoterista de orixe galega Papus (1865-1916)- asimilar os seus arcanos a unha sabedoría ancestral, a cartomancia xa se practicaba, sobre todo no ámbito popular, como unha máis entre as disciplinas mánticas na Europa do Renacemento. Será outro francés, Jean Baptiste Alliette, Etteilla (1738-1791), o primeiro autor coñecido que se consagre á lectura adiviñatoria do Tarot inspirado polas especulacións de Gebélin. O campo xa estaba sementado para que as diversas doutrinas esotéricas (rosacrucismo, masonería, gnosticismo etc.) reclamasen ata hoxe como válida a súa intepretación dos naipes, apoiándose con frecuencia noutras artes fóra xa da ortodoxia da época, en especial a cábala, a astroloxía  e a alquimia, ou ben invocando documentación de misteriosa procedencia. Grupos coma a Orde da Aurora Dourada fixeron do Tarot unha das pedras basilares dos seus estudos e contribuíron desde o Reino Unido e Irlanda á extensión das cartas polos EE.UU. No mundo anglosaxón foise impoñendo progresivamente a preferencia pola baralla esotérica denominada Tarot Rider-Waite (1910), que contén significativos cambios na imaxinística e mesmo na orde dos arcanos maiores.
As prácticas adiviñatorias do Tarot difiren entre innumerables tendencias e persoas. A grandes trazos, preténdese que a extracción das cartas, sexa a partir dunha estrutura xa dada (a máis popular é a denominada cruz céltica ) ou en eleccións secuenciais ao azar, poden reflectir o momento presente, acontecementos do pasado ou do porvir, en función da pregunta que se realice. Para descodificar os arcanos, aínda que varios deles (A Xustiza, Os Amantes, A Forza...) semellan obvios pola súa filiación ao contexto cultural xudeocristián de raíz clásica, é imprescindible un coñecemento previo. As claves semánticas dos naipes teñen que ver coa numeroloxía, con diversas relixións (especificiamente co cristianismo), coas mitoloxías indoeuropeas e mediterráneas,  cos saberes citados arriba de tipo esotérico e co propio universo referencial, ás veces moi complexo, que establecen entre si as cartas das barallas con maior tradición.
Fóra da presunción adiviñatoria, determinadas correntes postulan que o Tarot pode servir como guía para profundar en eidos coma o da meditación, a terapia psicolóxica, o autocoñecemento ou o acceso a materiais do inconsciente.
A industria do tarot
As persoas estudosas da cultura desde unha perspectiva científica, ante a proliferación de autoproclamados videntes, meigos/as ou taumaturgos advirten do perigo da crenza en prácticas adiviñatorias. A fe no resultado válido das tiraxes de cartas redunda nun negocio que move miles de millóns de euros ao ano só en España e se fixo enormemente popular en determinadas franxas horarias de televisión e de radio, así coma na rede e en moitos medios de información. Son habituais as denuncias por estafa contra profesionais do sector que acaban creando dependencia na súa clientela ou pedindo cantidades cada vez máis elevadas pola lectura das cartas.
O tarot na cultura e nas artes
miniatura|[[Felipe Maria Visconti, duque de Milán entre 1441 e 1447. Encargou a baralla de Tarot máis antiga da que se ten coñecemento.]]
Standing on the Shoulder of Giants
Standing on the Shoulder of Giants é o cuarto álbum da banda inglesa de britpop Oasis, publicado o 28 de febreiro de 2000. Trátase do 16º disco con vendas mais rápidas da historia no Reino Unido, vendendo 310.000 copias a súa primeira semana. Standing on the Shoulder of Giants foi certificado dobre platino pola British Phonographic Industry e vendeu ao redor de 208.000 unidades nos Estados Unidos. A pesar de converterse no seu cuarto álbum número 1 no Reino Unido, actualmente é o disco da banda con menos vendas ata a data.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Noel Gallagher agás onde se indique.
Marcelino Salgueiro
Marcelino Salgueiro Rodríguez, nado en Santiago de Compostela en 1940, é un médico e escritor galego.
Traxectoria
Foi forense e médico na Estrada. Profesionalmente exerce como pneumólogo. A súa tese de doutoramento foi La Curva "Washin" de helio, su utilidad en el estudio de la distribución ventilatoria en sujetos normales no fumadores y fumadores. Como escritor, entre outros traballos, publicou a novela O escrutador.
Cogomelo de San Xurxo
Calocybe gambosa —sin. Tricholoma georgii L. 1753 —, comunmente coñecido como cogomelo de San Xurxo é un fungo basidiomiceto da familia Lyophyllaceae. É un cogomelo comestible, moi apreciado nas rexións do País Vasco, Navarra e A Rioxa, onde aflora en marzo e se lle chama perretxiko ou seta de primavera. En Italia coñécese como prugnolo, onde é tamén un cogomelo moi popular.
Medra en grupos formando sendas ou "perretxikales". Presenta un sombreiro carnoso de 4 a 15 cm de diámetro de cor branca ou crema e superficie lisa e mate. A marxe está moi enrolada de nova, abríndose máis tarde. As láminas son apertadas, estreitas e escotadas, de cor branca. O pé é robusto e da cor das láminas. A carne é compacta cun certo aroma fariñento. A esporada é branca.
Aryabhata (homónimos)
Arhyabhata pode referirse a:
Agnotozoa
Os agnotozoos (Agnotozoa) son un antigo subreino animal que estaba dividido en 3 phyla pequenos de animais sen órganos diferenciados. Presentan tecidos, pero non estruturados en órganos senón en formas sinxelas como láminas monoestratificadas.
Clasificación
Comprende 3 Phylum:
Destes 3, o filo dos Placozoa diferenciouse no seu propio subreino chamado Phagocytellozoa ó presentar diferenzas importantes cos outros dous filos restantes.
Illa Wellington
Na illa Wellington habitan os últimos vestixios do pobo kawésqar (ou alacalufe), sobre todo na localidade de Porto Edén, o único poboado da illa.
A illa, do mesmo xeito que a capital de Nova Zelandia, recibiu o seu nome en honra de Arthur Wellesley, primeiro duque de Wellington, vencedor da Batalla de Waterloo. O nome orixinal de Wellington vén da poboación inglesa de Wellington, no condado de Somerset
Historia
A partir de 1520, co descubrimento do Estreito de Magalláns, poucas rexións foron tan exploradas como a dos canles da Patagonia. Nas cartas antigas a rexión da Patagonia, entre os paralelos 48° e 50° Sur, aparecía ocupada case exclusivamente por unha grande illa denominada "Campana" separada do continente pola "canle da nación Calén", nación que se supuxo existiu ata o século XVIII entre os paralelos 48° e 49° de latitude sur.
Desde mediados do século XX esas canles son percorridas con seguridade por grandes naves de todas as nacións, grazas aos numerosos recoñecementos e traballos hidrográficos efectuados nesas perigosas costas.
Por máis de 6.000 anos estas canles e as súas costas foron percorridas polos kawésqar, indíxenas, nómades canoeiros. Hai dúas hipóteses sobre a súa chegada aos lugares de poboamento. Unha, que procedían do norte seguindo a ruta dos canles chilotes e que atravesaron cara ao sur cruzando o istmo de Ofqui. A outra é que procedían desde o sur e que a través dun proceso de colonización e transformación de poboacións cazadoras terrestres, procedentes da Patagonia Oriental, poboaron as illas do estreito de Magalláns e subiron polas canles patagónicas ata o golfo de Penas. A comezos do século XXI este pobo estaba practicamente aniquilado pola acción do home branco.
Xeografia
Esta grande illa cunhas dimensións aproximadas de 157 km en dirección N-S e de 78 km. na súa parte máis ancha de E-W. As costas son unha sucesión de terras altas e barrancosas con numerosos cumes e promontorios moi parecidos entre eles. Os seus cabos e puntas terminan en forma abrupta. O anterior, unido ao silencio e soidade da contorna fan destas illas e canles unha das rexións máis belas do planeta.
As costas son cantíls e as súas canles, en xeral son limpos e abertos, onde hai escollos estes están invariablemente marcados por sargazos.
Existen alturas bastante notables que serven para recoñecer a entrada aos diferentes seos, canles ou baías. Estas están claramente indicadas nas respectivas cartas e derroteiros da rexión. Sobresaen na parte sur o monte Middleton de 1.128 metros, o monte Catedral de 1.169 metros e os montes Orellas de Burro de 911 metros e Doble Pico de 1.100 metros entre outros varios.
No seu lado leste, no lugar que enfronta ao paso do Abismo hai cerros sobre os 1.400 metros de altura. Na súa costa oriental hai unha serie de fondeadeiros entre os que destacan "Puerto Simpson", Puerto Edén, "Puerto Riofrío", "Puerto Horacio". No seu lado sur está o fiorde Nuestra Señora e polo costado occidental tense o seo Artillería e o profundo "Brazo del Norte" cos seos Stange, Marsh e Yorsin.
Na localidade de Puerto Edén, o único poboado da illa, habitan os últimos representantes do pobo kawésqar. A maior parte da illa pertence ao Parque Nacional Bernardo O'Higgins.
InChI
O InChI ou IUPAC International Chemical Identifier (Identificador Químico Internacional da IUPAC) é un identificador textual para substancias químicas, deseñado para proporcionar un modo estándar e lexible polas persoas de codificar a información molecular e facilitar a investigación desa información nas bases de datos e nas webs. Foi desenvolvido inicialmente pola IUPAC e o NIST de EUA entre 2000 e 2005, e o formato e os algoritmos non están patentados. O continuo desenvolvemento do estándar foi sostido desde 2010 pola organización sen ánimo de lucro InChI Trust, da cal a IUPAC forma parte. A versión actual é a 1.04 e foi lanzada en setembro de 2011.
Antes da 1.04, o software estaba dispoñible gratuitamente coa licenza de código aberto LGPL, pero agora usa unha licenza chamada IUPAC-InChI Trust License.
Nome
Este formato denominouse orixinalmente IChI (IUPAC Chemical Identifier, Identificador Químico da IUPAC), e despois foi renomeado en xullo de 2004 como INChI (IUPAC-NIST Chemical Identifier, Identificador Químico da IUPAC-NIST), e rebautizado outra vez en novembro de 2004 como InChI (IUPAC International Chemical Identifier, Identificador Químico Internacional da IUPAC), unha marca da IUPAC.
Introdución
Os InChIs son diferentes dos amplamente utilizados números de rexistro CAS en tres aspectos: Os InChIs poden así considerarse parecidos a unha versión xeral e extremadamente formalizada dos nomes IUPAC. Poden expresar máis información que a notación máis simple SMILES e diferéncianse en que cada estrutura ten unha única cadea de caracteres InChI, o cal é importante en aplicacións de bases de datos. A información sobre as coordenadas tridimensionais dos átomos non está representada no InChI; para este propósito pode utilizarse un formato como PDB.
O algoritmo InChI converte as entradas de información estrutural nun único identificador InChI nun proceso en tres etapas: normalización (para eliminar información redundante), canonización (para xerar unha etiqueta numérica única para cada átomo), e a seriación (para dar lugar a unha cadea de caracteres).
O InChIKey, denomínase ás veces hashed InChI (coa función hash), e é unha representación dixital condensada de lonxitude fixa (25 caracteres) do InChI, que non é comprensible por unha persoa. A especificación InChIKey lanzouse en setembro de 2007 para facilitar as buscas na web de compostos químicos, xa que estas eran problemáticas co InChI de lonxitude completa. Debería terse en conta que, a diferenza do InChI, a InChIKey non é única: aínda que as colisións (dúas moléculas distintas co mesmo InChI) poden estimarse como moi raras, estas ás veces ocorren.
En xaneiro de 2009 saíu a versión final 1.02 do software InChI. Esta proporcionou un medio para xerar os chamados InChI estándar, que non permiten opcións seleccionables polo usuario ao tratar coas capas estereoquímicas e tautoméricas da cadea de caracteres InChI. A InChIKey estándar é entón a versión con función hash da cadea InChI estándar. O InChI estándar simplifica a comparación da cadea de caracteres InChI e as claves xeradas por diferentes grupos, aos que se accede posteriormente por medio de bases de datos e recursos web.
Formato e capas
Cada InChI empeza coa cadea "InChI=" seguida polo número da versión, actualmente 1. Despois segue a letra S que indica InChIs estándar (standard). A información restante está estruturada como unha secuencia de capas e subcapas, e cada capa proporciona un tipo específico de información. As capas e subcapas están separadas polo delimitador "/" e empezan cunha letra prefixo característica (excepto na subcapa de fórmula química da capa principal). As seis capas con importantes subcapas son:
O formato delimitador-prefixo ten a vantaxe de que o usario pode usar facilmente unha busca con caracteres comodín para encontrar identificadores que teñen correspondencia só en certas capas.
InChIKey
As InChIKeys constan de 14 caracteres que son o resultado dun hash da información de conectividade do InChI, seguidos dun hifen, seguido de 10 caracteres orixinados a partir dun hash das restantes capas do InChI, seguidas dun só carácter que indica a versión do InChI usado, e outro hifen, seguido dun só carácter de suma de verificación (checksum).
Exemplo: A morfina ten a estrutura que se mostra na imaxe da dereita. O InChI estándar para a morfina é InChI=1S/C17H19NO3/c1-18-7-6-17-10-3-5-13(20)16(17)21-15-12(19)4-2-9(14(15)17)8-11(10)18/h2-5,10-11,13,16,19-20H,6-8H2,1H3/t10-,11+,13-,16-,17-/m0/s1 e o InChIKey estándar para a morfina é BQJCRHHNABKAKU-KBQPJGBKSA-N.
InChI Resolvers
Como o InChI non pode ser reconstruído a partir da InChIKey, unha InChIKey sempre necesita estar ligada ao InChI orixinal para volver á estrutura orixinal. Os InChI Resolvers actúan como un servizo de busca para facer estas ligazóns, e dispóñense de servizos de propotipos no National Cancer Institute, no servizo UniChem no Instituto Europeo de Bioinformática, e en PubChem. Ademais, ChemSpider tivo un destes resolvers ata xullo de 2015, momento en que se retirou o servizo.
Desenvolvemento continuado
A dirección científica do estándar InChI lévaa a cabo o Subcomité da División VIII da IUPAC, e o financiamento dos subgrupos que investigan e definen a expansión do estándar realízana tanto a IUPAC coma o InChI Trust. O InChI Trust financiou o desenvolvemento, a proba e a documentación do InChI. As extensións actuais están sendo definidas para manexar polímeros e mesturas, estruturas Markush, reaccións e organometálicos, e unha vez aceptadas polo Subcomité da División VIII son engadidas ao algoritmo.
Adopción
O InChI foi adoptado por moitas bases de datos grandes e pequenas, entre as que están ChemSpider, ChEMBL, Golm Metabolome Database, OpenPHACTS, e PubChem. Porén, a adopción non é directa e moitas bases de datos mostran unha discrepancia entre as estruturas químicas e o InChI que conteñen, o cal é un problema para ligar as bases de datos.