cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hüseyin Aygün
Secuestro
Os secuestradores liberárono o 14 de agosto de 2012. Nas súas primeiras declaracións afirmou que estaba ben de saúde e que o trataran con respecto, asegurando que pretendían realizar unha chamada ao cesamento das hostilidades. As súas declaracións xeraron controversia no seo do seu partido, e así Metin Feyzioğlu criticou a simpatía que desprendían por unha organización terrorista mentres o voceiro Haluk Koç subliñou o chamamento á paz expresado por Aygün.
Conflitos co seu partido
Aygün fixo declaracións sobre a responsabilidade do seu partido no masacre de Dersim e máis tarde sobre o status do alevismo, causando polémica co resto dos deputados e co líder do partido Kemal Kılıçdaroğlu. Debido a estas declaracións contrarias á política do seu partido, algúns membros do CHP solicitaron a súa expulsión.
Cuba
Xeografía
A súa superficie é de 110.922 quilómetros cadrados.
Hüseyin Aygün
Conflitos co seu partido
En 2014, Aygün participou na fundación do Movemento Xuño Unido, unha organización progresista formada despois das protestas de Gez e mostrouse partidario da súa conversión nun partido político.
Cuba
Clima
En Cuba as temperaturas son xeralmente altas. Os valores medios anuais varían dende os 24 °C nas chairas até 26 °C nas costas orientais, con magnitudes inferiores aos 20 °C. nas partes máis altas da Serra Maestra.
Hüseyin Aygün
Conflitos co seu partido
Nas eleccións de xuño de 2015 non se presentou á reelección.
Cuba
Clima
A tempada de novembro a abril é menos calorosa, tratándose do seu inverno, mentres que a temporada entre os meses de maio a outubro é a máis calorosa, é o seu verán. As temperaturas máximas e mínimas absolutas rexistradas son de 38,8 graos Celsius (Jucarito, Granma, o 17 de abril de 1999) e 0,6 graos Celsius (Bainoa, 18 de febreiro de 1996). Como é típico nos climas tropicais, a variación diaria da temperatura é maior que a anual.
A humidade relativa media é elevada, con medias próximas ao 90%. Os máximos diarios, xeralmente superiores ao 95%, ocorren na mañanciña, mentres que os mínimos descenden, no mediodía, até 50-60% na zona interior. As zonas máis húmidas son as rexións occidental e central, xunto cos principais núcleos montañosos. O efecto da alta humidade relativa, outorga ao arquipélago cubano unha intensa sensación de calor durante gran parte do ano.
Principais centros urbanos
-A Habana: localizada no extremo occidental da illa. Principal polo cultural e económico. Cidade cosmopolita de 2,2 millóns de habitantes.
-Santiago de Cuba: localizada no extremo sur-oriental da illa. Segunda cidade do país en importancia económica, cultural e demográfica, con 500.000 habitantes.
-Camagüey: no centro-oriente. Cidade cun centro histórico Patrimonio da Humanidade, de 300.000 habitantes.
-Holguín: no norte norte-oriente: Cidade de 300.500 habitantes, con praias como Guardalavaca, Pesquero, Playa Esmeralda e outras que son de interese turístico.
miniatura|Moeda de 5 pesos coa imaxe de [[José Martí, cuñada na Casa da Moeda de Filadelfia, da US Mint. Gravador: Charles. E Barber.]]
Demografía
Cuba é unha sociedade multirracial, as orixes da inmensa maioría da poboación son europeos, pois a poboación indíxena foi exterminada por mor da invasión española ou por enfermidades traídas por eles nos séculos XV e XVI.
O 65,05% da poboación é de raza branca, o resto repártese entre mestizos e afroamericanos.
Segundo o último censo do goberno cubano (2002):
A sanidade cubana
250px|miniatura|[[Hospital Hermanos Ameijeiras|Hospital Hermanos Ameijeiras.]] Todos os cidadáns cubanos residentes no país teñen dereito de recibir asistencia en todas as institucións de saúde, a cal é gratuíta. O Estado garante o dereito de recibir atención médica da seguinte forma: coa prestación da asistencia médica e hospitalaria gratuíta, mediante a rede de instalacións de servizo médico rural, dos policlínicos, hospitais, centros profilácticos e de tratamento especializado; coa prestación de asistencia estomatolóxica gratuíta, controis médicos periódicos, vacinación xeral e outras medidas preventivas de enfermidades.
Todo cubano ten acceso a médicos, enfermeiros, especialistas e medicinas. Actualmente, existen 22 Facultades de Ciencias Médicas, distribuídas por todas as provincias do país. Existen facultades que reciben só a estudantes estranxeiros como a Escola Latinoamericana de Medicina na Habana (ELAM) e moitas outras en todo o país que actualmente implementan un novo modelo de educación baixo os convenios con Venezuela no marco do ALBA, dando oportunidade a estudantes de baixos recursos provenientes de Venezuela, Bolivia, Honduras e Ecuador, aloxados en residencias estudantís.
A Saúde Pública da illa ten o recoñecemento dos organismos mundiais e rexionais especializados. Cuba presta axuda médica a outros países como Bolivia, Honduras, Venezuela e outros.
Medios de comunicación
Os medios de comunicación en Cuba son de titularidade pública e están nas mans do Estado central e dos municipios correspondentes. A política informativa diríxea o PCC.
A radio e a televisión son propiedade do Estado. O Instituto Cubano de Radio y Televisión (ICRT) constitúe a institución que controla as transmisións radiais e televisivas.
O xornal oficial do réxime é o Granma.
Literatura
A literatura de fala hispana no territorio cubano iníciase coa conquista e colonización española. Os conquistadores traían consigo cronistas que redactaban e describían todos os acontecementos importantes, aínda que dende un punto de vista subxectivo. O máis importante cronista que chegou a Cuba no século XVI foi Frei Bartolomé de las Casas, autor, entre outras obras, de Historia de las Indias.
Música
Entre os xéneros tradicionais encóntranse o son e o guaguancó. No século XX popularizáronse tamén outros ritmos, como o chachachá, o mambo, a salsa e o danzón. Actualmente báilanse moito estes ritmos e practícanse nas salas de baile. Entre o máis bailado actualmente está a conga e o casino, así como a timba.
Deportes
Cuba destaca en deportes como o béisbol, boxeo, judo, atletismo e voleibol.
En atletismo destacan nomes como Alberto Juantorena, campión olímpico en Montreal 1976, ou o saltador de lonxitude Iván Pedroso, campión mundial e olímpico.
Tópicos diversos
Para ter unha idea concreta acerca da Cuba dos últimos anos, pola voz de que nela viviu ata o exilio, ver o libro Antes que anochezca, de Reinaldo Arenas. Existe tamén a versión cinematográfica Before night falls (dirixido por Julian Schnabel, con Javier Bardem no principal papel).
Eliseo Alberto no seu libro «Dos Cubalibres "Nadie ama más a Cuba que yo"», amosa unha Cuba a través dos grandes nomes da cultura cubana e latinoamericana (músicos, cantores, pintores, escritores etc.).
Cidade estado
Estas cidades estado formaban parte de áreas culturais máis amplas, como a antiga Grecia, as cidades fenicias de Canaa (como Tiro e Sidón), as maias da Mesoamérica pre-colombina (como Chichen Itza e El Mirador, as da Asia central que bordeaban a Ruta da Seda (como Samarcanda e Bucara) ou o norte de Italia (como Florencia e Venecia).
Bucaneiro
Un bucaneiro ( nas linguas caribes: bucán é grella ou trama de madeira utilizada para afumar a carne polos habitantes precolombianos das Antillas) era en orixe un habitante da parte occidental da illa de A Española, actual Haití, que se dedicaba a cazar vacas e porcos salvaxes para bucanear, é dicir, afumar, a carne e vendela aos navíos que navegaban polas augas do mar Caribe.
Cidade estado
As cidades estado teñen contribuído ao desenvolvemento da civilización nunha medida enormemente desproporcionada en comparación co seu tamaño. Algúns dos períodos máis creativos da historia humana son aqueles nos que a humanidade se organizaba en pequenos centros independentes. Porén, estas entidades sobrevivían durante períodos de tempo breves debido ao seu tamaño e poder de defenderse contra outras entidades maiores. Por outra banda, o seu éxito ao coexistir como partes desunidas dunha unidade xeográfica e cultural laxa, como en Italia ou Grecia, actuaba como barreira para a creación de unidades nacionais de maior permanencia. En consecuencia, daban paso a formas de organización social máis amplas, o imperio e finalmente a nación-estado.
Bucaneiro
Cando as autoridades españolas exterminaron aos animais en que se baseaba o comercio dos bucaneiros, e as autoridades francesas, que gobernaban a Tartaruga, ditaron leis na súa contra, moitos deles establecéronse na illa da Tartaruga sumandose aos filibusteiros, para dedicarse á piratería, sobre todo contra os españois.
Ao longo dos séculos XVII e XVIII o termo, alternado co de filibusteiro. Aínda que se adoita considerar que os bucaneiros son os antecesores dos filibusteiros e que estes proceden da conversión en bandidos daqueles, a sinonimía con este termo e con pirata é evidente. O uso xeneralizouse sobre todo a partir da publicación da obra de Exquemelin (Ver Bibliografía) en 1678 e é o preferido nos países anglosaxóns, que empregan habitualmente a palabra Filibuster na súa acepción renovada no século XIX (aventureiros políticos en países suramericanos) que para designar aos piratas. Para evitar duplicacións innecesarias, hase omitido a relación de personaxes máis relevantes, que pode consultarse nos artigos Filibusteiro e Pirata. Pasou a ser sinónimo de pirata. Con todo, mentres os piratas adoitaban limitar as súas actividades ao mar, os bucaneiros non desdeñaban as actividades en terra firme nin se dedicaban ao pillaxe.
Abandono da parte occidental da Española
O monopolio do comercio que impuña España ás súas colonias facía que estas non puidesen abastecerse dos produtos manufacturados que necesitaban, entre outras razóns polo atraso en que quedou a sociedade española que non fora capaz de desenvolver un clase burguesa baseada no comercio e manufactúra de produtos. España estaba inmersa nas guerras europeas de relixión e a maior parte das riquezas que viñan das Américas ían parar aos comerciantes que fornecían os produtos para manter os inmensos exércitos que Filipe II tiña guerreando por todo o vello continente. Ese diñeiro foi creando unha sociedade rica, que comerciaba e producía, noutros países europeos como Holanda e Inglaterra.
A falta de subministracións na colonias empuxaba aos seus habitantes a non facer noxos á violación que supuña o adquirilos fora do monopolio do comercio español que estaba representado pola Casa de Contratación. Á vez que os prezos dos mesmo elevábanse enormemente. Esta situación era propicia para que barcos cargados de produtos manufacturados achegásense ás costa americanas, naquel tempo as máis habitadas eran as da illa da Española onde estaba a capital das novas terras descubertas e a autoridade representada pola Audiencia de Santo Domingo, e vendesen os mesmos a bo prezo, á vez que compraban os produtos tropicais que se producían e os coiros que se precisaban no vello continente.
Os coiros eran os produtos máis solicitados polos contrabandistas. O comercio ilegal chegou a tal extremo que existían almacéns en puntos estratéxicos, preto da costa, para os produtos de intercambio. Cara a finais do século XVI o comercio á marxe do monopolio legal era exercido por holandeses, ingleses, portugueses e franceses. Mentres que en Europa os católicos españois estaban en guerra contra os protestantes, en terras americanas os españois tiñan relacións comerciais con eles. A tal punto chegou o contrabando que en 1600 recolléronse máis de 300 Biblias luteranas entre os habitantes do oeste da illa.
O episodio das Biblias luteranas foi o provocou a reacción do goberno da metrópole. Filipe III tomou a determinación, para acabar co contrabando, de que se abandonase aquela parte da illa. Aínda que os holandeses, que tiñan un cuantioso comercio cos habitantes desa parte da illa, prometeron prestar apoio ás negativas de evacuación, e en moitos puntos os seus habitantes reveláronse á orde, pero estes non recibiron axuda algunha de Holanda e ao final a parte occidental da illa A Española foi abandonada polos seus habitantes, para o ano 1606 un terzo da illa estaba deserto. Moito gando quedou vagando polos campos e co paso do tempo a poboación do mesmo aumentou desmedidamente.
O abandono de San Cristóbal
Na illa de San Cristóbal, Saint Kitts, asentáronse varios colonos franceses e ingleses. Logo de varios anos de convivencia, máis ou menos pacífica entre os habitantes das dúas nacionalidades, en 1629 unha armada española a mando do almirante Fadrique de Toledo atacou a illa de Sant Kitts desaloxando aos colonos. Os franceses lograron fuxir en varios barcos e, logo de pasar por varias illas veciñas, chegaron á parte despoboada da Española, onde atoparon, ademais dunhas boas terras de labranza, un gran número de animais sen dono e en estado salvaxe. Deste encontro e asentamento deuse o nacemento da sociedade bucaneira e filibusteira.
Os bucaneiros
Unha parte dos chegados de Saint Kitts dedicáronse á agricultura, os chamados «habitantes» mentres que outra parte deles dedicáronse á caza dos animais que vagaban polos campos da illa, eses son os bucaneiros.
Os bucaneiros cazaban as reses e afumaban a súa carne que vendían xunto co coiro obtido a todo aquel que os quixese comprar. Non tiñan ningún código nin lei escrita (como si tiñan os filibusteiros) só rexíanse polos hábitos ou costumes. Entre os bucaneiros non había escravos, aínda que se instituiu a figura do «comprometido» que era unha persoa que se vendeu" por un tempo determinado, normalmente 3 anos a un dos bucaneiros. O normal era ter un comprometido que axudase ao bucaneiro a traballar. O comprometido vivía nun réxime de semiescravitude, parecido ao dos indios nas encoméndas. Vivían sen leis nin autoridade.
O. J. Simpson
Orenthal James "O. J." Simpson, nado en San Francisco o 9 de xullo de 1947, é un ex xogador de fútbol americano e actor estadounidense.
Primeiros anos
Simpson era fillo de Eunice (de solteira Durden), auxiliar de enfermería nun hospital de San Francisco e Jimmy Lee Simpson, cociñeiro na Reserva Federal de San Francisco. Simpson ten un irmán, Melvin Leon "Truman" Simpson e unha irmá, Shirley Simpson-Baker, e outra irmá falecida, Carmelita Simpson-Durio. Durante a infancia contraeu raquitismo e tivo que levar aparellos ortopédicos nas pernas ata os cinco anos. Os seus pais separánronse en 1952 e el cos seus irmáns quedou ao coidado da súa nai. En San Francisco a familia viviu en vivendas sociais no barrio de Potrero Hill. . Na adolescencia pertenceu a unha banda da rúa, os Persian Warriors, e durante un breve tempo estivo internado no San Francisco Youth Guidance Center. . No instituto, o Galileo High School, xogou no equipo de fútbol americano, os Galileo Lions. De 1965 a 1966, Simpson estudou no City College of San Francisco, onde tamén xogou no equipo de fútbol americano, tanto en posición ofensiva (running back) como defensiva (defensive back) e entrou no Junior College All-American como running back.
Bucaneiro
Os bucaneiros
A praza de comercio dos bucaneiros era a illa da Tartaruga, situada a 2 leguas da costa da Española cun porto natural moi fácil de defender e unha costa difícil de conquistar. A Tartaruga tamén foi a praza forte daqueles que se dedicaron á piratería, é dicir dos filibusteiros. Nela coincidían as dúas sociedades, e cando a dos bucaneiros desapareceu estableceuse, con máis forza, a dos piratas.
A Tartaruga sufriu varios ataques e conquistas por parte de trópas españolas situadas na parte oriental da Española, pero os seus habitantes, na súa maioría franceses seguiron residindo nela e no que eles chamaban «Terra Grande», os terreos da illa A Española.
Francia designou ao capitán Le Vasseur como gobernador da Tartaruga. Este fomentou o filibusterísmo que lle permitía vivir nun luxo cegador, non en balde recibía unha parte do que entraba na illa. En 1653 o gobernador Le Vasseur foi asasinado por un dos seus fillos adoptivos e nomeouse gobernado a De Fontenay. Pouco despois, en xaneiro de 1654, a illa foi recuperada polos españois que logo de deixar unha guarnición na mesma retirárona deixándoa libre de novo. Enseguida foi conquistada polos franceses que, logo de varios episodios de ataques e permisos con Inglaterra, conseguiron pór a Du Rausset como gobernador da illa.
O. J. Simpson
Anos no fútbol americano universitario
Simpson recibiu unha bolsa de estudos deportiva para estudar na Universidade do Sur de California (USC), onde xogou cos Southern California Trojans como running back en 1967 e 1968. Simpson liderou a clasificación nacional en 1967 ao correr 1.543 iardas e anotar 13 touchdowns. Fixo o propio o ano seguinte con 383 carreiras para 1,880 iardas.
Bucaneiro
Os bucaneiros
Du Rausset coqueteóu cos ingleses para gañarse a súa confianza e ese coqueteo levou ao goberno de Francia a detelo e encarcelalo. Du Rausset vendeu os dereitos sobre a Tartaruga á compañía estatal francesa «Compañía Francesa das Indias Occidentais», isto foi o 15 de novembro de 1665. O goberno da illa foi encargado a Bertrand de Ogerón que marcaría o fin da sociedade dos bucaneiros.
Declive e final dos bucaneiros
Bertrand de Ogerón marcouse como obxectivo ampliar o control francés ao territorio da illa da Española, a Terra Grande. A sociedade dos bucaneiros non recoñecía autoridade algunha polo cal era un obstáculo para os plans do gobernador de Tartaruga. A toma de poder de Ogerón foi o 6 de xuño de 1665 o día 20 do mesmo mes comunicaba a Francia que;
O. J. Simpson
Anos no fútbol americano universitario
En 1967 foi a estrela no partido que enfrontou ao seu equipo cos UCLA Bruins o 18 de novembro, e foi candidato ao Trofeo Heisman, aínda que finalmente non o recibiu. O seu touchdown de 64 iardas no cuarto período decidiu o xogo, ao facer gañar o seu equipo grazas a un punto extra. O encontro está considerado un dos máis grandes partidos na historia do fútbol americano e outro dos touchdown de Simpson recreouno o pintor Arnold Friberg co título O.J. Simpson Breaks for Daylight. Simpson gañou o Walter Camp en 1967 foi elixido dúas veces para o equipo ideal de fútbol americano universitario. Tamén participou no equipo de ateltismo da USC e correo no cuarteto de relevos 4 x 100 metros que bateu a mellor marca mundial en 4x110 iardas no campionato da NCAA celebrado en Provo (Utah) en xuño de 1967
En 1968 correu 1.880 iardas e anotou 23 touchdowns, logrando os trofeos Heisman, Maxwell e o Walter Camp dese ano, manténdose aínda o récord para a meirande marxe de vitoria para o Heisman, ao superar ao seguinte por 1750 puntos. No Rose Bowl de 1969, onde a USC, como o 2º equipo universitario, se enfrontou co número un, o Ohio State, Simpson, no seu último partido como universitario, correu 171 iardas, incluíndo un touchdown de 80 iardas, aínda que o seu equipo perdeu 16–27.
Bucaneiro
Declive e final dos bucaneiros
Esta información que achacaba aos buacaneiros mil fechorías estaba destinada ao desprestixio dos mesmos. Na mesma comunicación pedíalle ao rei francés, Luís XIV que expulsase da illa da Española a todos o bucaneiros e que prohibise calquera comercio con eles. No escrito deixaba clara a intención que eses habitantes pasasen a integrar a poboación da Tartaruga e polo tanto, o número e filibusteiros.
O. J. Simpson
Buffalo Bills
Simpson entrou na liga profesional da AFL cos Buffalo Bills que tiñan a primeira elección no draft común da AFL e da NFL de 1969 logo de rematar os últimos na tempada regular de 1968, con 1 vitoria, 12 empates e 1 derrota. Simpson ao comezo da súa carreira profesional, con pobres resultados nos Buffalo Bills, facendo unha media de só 622 iardas por tempada nas tres primeiras.
Superou por primeira volta as 1000 iardas na tempada 1972, con 1251. En 1973 Simpson logrou o récord de 2003 iardas, converténdose no primeiro xogador en pasar a marca das 2000 iardas, e unha puntuación de 12 touchdowns. Nas seguintes tres tempadas volveu superar as 1000 iardas; de 1972 a 1976 realizou unha media de 1540 iardas por tempada, gañando o título da NFL ao xogador con máis iardas nas súas costas catro veces. Simpson realizou o mellor partido da súa carreira o 25 de novembro de 1976, o partido de acción de grazas contra os Detroit Lions, no que logrou un récord de 273 iardas nos seus 29 intentos de puntuar logrando dous touchdowns. Na tempada 1977 case non xogou por mor dunha lesión.
Bucaneiro
Declive e final dos bucaneiros
As ordés de evacuación dos bucaneiros caeron en saco roto. En 1670 hai noticias de que se mantiña o comercio cos bucaneiros e os "habitantes" (campesiños) con barcos holandeses e que houbo rebelións dos bucaneiros contra a autoridade da Tartaruga.
Os impedimentos postos desde a Tartaruga xunto ao esgotamento dos animais que cazaban, debido a dúas causas principais, unha a propia sobre caza dos bucaneiros e a outra a organización por parte dos españois das chamadas cincuentenas, grupos de cincuenta homes dacabalo armados de lanzas dedicado a matar o gando errante da illa coa finalidade da expulsión dos franceses, que á parte dos bucaneiros ían, aos poucos, colonizando a parte abandonada polos españois da illa. Esta parte sería máis tarde Haití.
O. J. Simpson
San Francisco 49ers
Antes do comezo da tempada correspondente a 1978, os Bills trocárono para os San Francisco 49ers a cambio dunha serie de seleccións nos draft, e co seu novo equipo xogou dúas tempadas. A tempada 1978 foi un desastre para os 49ers, gañando só dous partidos, Simpson estivo á cabeza do equipo pero con menos de 600 iardas e a tempada seguinte, a última da súa carreira, nin sequera chegou ás 500.
Carreira cinematográfica e televisiva
miniatura|Simpson en 1990 nunha visita ás tropas norteamericanas en [[Arabia Saudita durante a primeira Guerra do Golfo]] Antes da súa retirada do fútbol profesional, Simpson, comezou a actuar para o cine e a televisión, participando en series como Roots (1977) ou en filmes como The Klansman (1974), The Towering Inferno (1974), The Cassandra Crossing (1976), Capricornio I (1978). En 1979 fundou a súa propia compañía de distribución cinematográfica Orenthal Productions, que realizou telefilmes, entre eles dous protagonizados pola estrela infantil Melissa Michaelsen e Cocaine and Blue Eyes (1983), piloto dunha serie de detectives para a NBC que non chegou a concretarse. Na década de 1980 e 1990 Simpson actuou en comedias como Back to the Beach (1987) e a triloxía The Naked Gun (1988, 1991 e 1994). Na televisión Simpson foi tamén comentarista dos programas Monday Night Football e The NFL on NBC. Tamén apareceu na segunda tempada de Saturday Night Live e nun episodio da terceira
Procesos xudiciais
O 12 de xuño de 1994, á súa ex-dona Nicole Brown, divorciada de Simpson en 1992 por violencia doméstica, e o seu amigo Ronald Goldman apareceron asasinados nos Ánxeles. Os indicios que se atoparon no lugar do crime implicaban a Simpson como o presunto autor do asasinato. Aínda que unha posible condena podería supor a pena de morte, a policía interrogouno na comisaría e deixándoo en liberdade despois de prestar declaración. Posteriormente, os avogados de Simpson lograron que a policía dos Ánxeles aceptase que fose o propio Simpson quen se entregase á policía, establecéndose a hora da detención ás 11:00. do 17 de xuño. Máis de 1000 xornalistas agardaban a súa chegada á comisaría de policía pero finalmente non se presentou á hora establecida. Ás 14:00 a policía emitiu un boletín de busca e captura e ás 5 p.m. Robert Kardashian, amigo e un dos avogados de Simpson, leu diante a prensa, unha carta de Simpson que moitos interpretaron como unha nota de suicidio de Simpson, e mesmo o fiscal pediulle a Simpson que se entregase. Ás 18:45 un oficial de policía viu a Simpson no seu vehículo, un Ford Bronco branco de 1993, na autoestrada 405 en dirección ao norte. Ao se achegar ao vehículo para lle pedir que parase o vehículo, o condutor, Al Cowlings, berroulle que unha pistola apuntaba á súa cabeza. O policía deixou que o vehículo continuase o seu camiño sen deixar de perseguilo, solicitando reforzos chegando a participar na persecución ata vinte vehículos, as principais canles de televisión suspenderon a súa emisión regular para emitir en directo a persecución captada desde helicópteros. Finalmente Simpson rendeuse e as autoridades detivérono. O xuízo celebrouse en 1995, rematando o 3 de outubro cun veredicto de non culpabilidade que se estima que seguiron en directo pola radio ou a televisión cen millóns de persoas. Non obstante, no proceso civil que se realizou en 1997 en Santa Monica o xurado declarouno o 5 de febreiro responsable da morte de Robert Goldman, condenándoo a pagar máis de 33 millóns de dólares por danos e intereses. O 14 de setembro de 2007 a policía arrestouno por un roubo de pezas de coleccións deportivas nun casino das Vegas. Simpson recoñeceu levar os obxectos alegando que llos roubaran a el pero negou forzar o cuarto e levar armas. O 4 de outubro de 2008 un xurado declarouno culpable de roubo e secuestro. O 6 de decembro leuse a súa sentenza na que o condenaron a un mínimo de 9 anos e un máximo de 30 anos de prisión.
Stefan Johansen
Stefan Marius Johansen, nado en Vardø o 8 de xaneiro de 1991, é un futbolista internacional noruegués que xoga como centrocampista para o Fulham.
Bodø/Glimt
Na tempada 2009 fixo catro aparicións, xogando regularmente na Adeccoligaen na tempada seguinte. Recibiu ofertas do Tromsø, Fredrikstad e Aalesund para firmar finalmente co Strømsgodset en decembro de 2010, incorporándose ao club o 1 de xaneiro de 2011. Johansen xogou 18 partidos na Adeccoligaen na súa última tempada en Bodø/Glimt.
Strømsgodset
A súa primeira actuación co Strømsgodset foi contra o Sogndal no minuto 80 substituíndo a Fredrik Nordkvelle. Na súa primeira tempada co Strømsgodset, Johansen fixo 13 aparicións na liga e marcou un gol. No partido contra o Sandnes Ulf o 16 de maio de 2012, Johansen marcou un gol e no 5–0 contra o Fredrikstad o 27 de maio de 2012, Johansen volveu marcar outro gol. Tras a volta de Mohammed Abu ao Manchester City, converteuse en xogador regular no equipo principal e en agosto de 2012 gañou o premio Statoil ao talento. En 2013, Johansen axudou ao Stromsgodset a gañar o seu primeiro primeiro título de liga en 43 anos e votárono como o centrocampista do ano na liga norueguesa.
Celtic
O 15 de xaneiro de 2014, pasou ao celtic para xogar na Scottish Premiership por unha transferencia de 2 millóns £. Johansen firmou por tres anos e medio co club, converténdose no cuarto noruegués en xogar co Celtic tras Harald Brattbakk, Vidar Riseth e Thomas Rogne. Levou o número 25, coma levaran anteriormente Ľubomír Moravčík e Shunsuke Nakamura.
O 26 de xaneiro de 2014 xogou o seu primeiro partido co Celtic, nunha vitoria 4–0 contra o Hibernian xogando como substituto os últimos cinco minutos. O seu primeiro gol co equipo fíxoo o 22 de marzo de 2014 contra o St. Mirren, abrindo o marcador que quedou finalmente nun 3–0.
Fulham
O 26 de agosto firmou co Fulham.
Carreira internacional
Johansen fixo o seu debut con Noruega o 8 de agosto de 2006 no equipo sub-15 contra Polonia. Posteriormente representou a Noruega en todos os niveis ata o sub-23. Participou na Eurocopa sub-21 de 2013 chegando á semifinal onde perdeu cn España.
Na selección absoluta xogou 15 veces, e marcou o seu primeiro gol no seu debut, contra Suecia en Estocolmo o 14 de agosto de 2014.
Carballude
Amais, como apelido pode referirse a:
Belónidos
miniatura|300px|[[Agulla (peixe)|Agulla (Belone belone)]] Os Belónidos ou agullas (Belonidae) son unha familia de peixes teleósteos, pertencentes á orde Beloniformes. Son peixes tanto mariños como de auga doce, distribuídos en augas temperadas e tropicais.
Características
Teñen un corpo alargado e estreito, con ámbalas mandíbulas, superior e inferior, prolongadas formando un longo pico dotado de dentes afiados, excepto no xénero Belonion
As aletas dorsal e anal sitúanse opostas e en posición posterior, a dorsal con 11-43 raios e a anal, algo máis curta, con 12-39 raios; as pelvianas, con 6 raios, en posición abdominal e as pectorais son moi curtas; en calquera caso, sen espiñas nas aletas. Aleta caudal fendida, co lobo inferior algo máis longo có superior. A liña lateral percorre todo o corpo ó longo da marxe ventral, desde a súa orixe na aleta pectoral. As escamas son cicloides, pequenas (130-150 na liña lateral) e despréndense con facilidade. miniatura|Agullas á venda. Algunhas especies de auga doce non alcanzan máis de 6–7 cm de lonxitude, mentres que as especies mariñas poden chegar a medir ata 2 m (FishBase).
Viven na superficie da agua, polo que a súa coloración é verde ou azul no lombo e branco prateado nos costados e ventre; é común unha banda percorrendo o lateral, de cor azul escura ou moura. A punta carnosa da mandíbula inferior frecuentemente é vermella ou laranxa.
Son peixes carnívoros que se alimentan de pequenos peces que capturan lateralmente cos seus longos picos. Tenden a dar saltosa sobre a superficie e coñécense casos de persoas feridas cando son alcanzados accidentalmente, sobre todo de noite ó sentirse atraídos polas luces dos barcos.
A pesca representa un notable interese comercial. A carne ten bo sabor, aínda que non sempre son apreciados por cousa da cor verde da espiña.
Clasificación
Divídense en 10 xéneros con 34 especies:
O Rial, Os Ánxeles, Brión
O Rial é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 31 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 17 eran homes e 14 eran mulleres.
-1360
Outros
Historia ano a ano
Carballude, Donsión, Lalín
Carballude é un lugar da parroquia de Donsión, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña 37 habitantes (19 homes e 18 mulleres), 5 menos ca en 2000.
Aceda
right|miniatura|200px|Espiga da herba acedeira
A aceda ou herba acedeira (Rumex acetosa) é unha planta herbácea perenne que pode chegar a 100 cm de altura, aínda que o habitual é que non pase de 60 cm, e que medra en pradeiras en moitas partes de Europa. A súa flor é pequena, de cor verde e vemella; as flores masculinas e femininas están localizadas en plantas separadas. Agroma entre maio e xullo. As súas follas son lanceoladas, cos lóbulos basais apuntando cara abaixo. Posúen un sabor acedo e chegan aos 10 cm de lonxitude.
Utilizada como condimento ou en ensaladas, ten algunhas aplicacións medicinais.
Hábitat
É nativa de Europa, aínda que pode aparecer en calquera tipo de solo, medra naqueles ricos en ferro, en terreos húmidos de bosques e en zonas avesedas achegadas a regueiros. Medra tamén en prados, e lugares herbosos e nas veigas.
Descrición
O talo desta planta é erecto, simple e estriado que pode chegar a crecer até un metro de altura, adoita ter unha cor avermellada na base. As raíces son perennes algo leñosas que medran profundamente nos solos húmidos. As follas son lanceoladas, carnosas, comestíbeiss, con sabor agre, as inferiores están suxeitas por un magro pecíolo que se vai reducindo nas máis altas até desaparecer nas superiores. As flores son dioicas e aparecen na parte superior do talo formando grupos de flores de cor verde-avermellada que ao maduraren se tornan de cor púrpura. O cepo é pouco tuberoso do que saen abundantes raíces magras. A planta ten dous sexos: macho e femia. As sementes maduras son brillantes e de cor marrón.
Cultivo
É unha planta doada de cultivar, nas hortas acostuma apañarse nos meses da primavera.
Propiedades
A acidez da aceda (de aí o nome) débese ao bioxalato de potasa (5 a 9%) que tamén é responsábel das súas virtudes medicinais. Contén ademais vitamina C (80 mg/100 g], quercitrina, vitexina e derivados antraquinónicos como a emodina e taninos.
Augusto de Santiago Gadea
Traxectoria
Entrou na Academia de Administración Militar con 20 anos e foi comisario de guerra. Colaborou en moitos periódicos galegos e nalgúns de Madrid, onde fundou e dirixiu a revista Galicia.
Jonny Wilkinson
285px|dereita|miniatura|Jonny Wilkinson nun adestramento.
Jonny Wilkinson, nado en Frimley o 25 de maio de 1979, é un xogador inglés de rugby. A súa figura traspasou as fronteiras do seu deporte, provocando xunto con Jonah Lomu un dos maiores impactos publicitarios do rugby dende o comezo do profesionalismo en 1995.
Traxectoria
Comezou a práctica do rugby con 4 anos de idade, aínda que tamén xogaba a tenis e crícket. Non obstante, o pai, o curmán e mais o irmán de Jonny eran xogadores de rugby, e o levaron a centrarse nun só deporte. Cando foi seleccionado para as seleccións inglesas sub-16 e sub-18 deixou abraiado ós adestradores, e foi chamado a probar profesionalmente.
Wilkinson fíxose internacional no ano 1998, debutando nun partido fronte a Irlanda, converténdose no xogador mais novo en representar á selección de rugby de Inglaterra, e na referencia do equipo de aí en diante. O partido estelar na carreira deste apertura foi a final da Copa do Mundo de Rugby 2003, na que obtivo a vitoria para o seu país no derradeiro minuto. Ese ano Jonny Wilkinson foi nomeado mellor xogador do mundo pola IRB.
Na súa carreira distinguíuse como un gran anotador co pe, e un enorme xogador defensivo. Pasou por unha morea de lesións que case non o deixaron xogar nos anos posteriores ó mundial do 2003. De feito, trala final do mundial do 2003, pasaron 1169 días ata que volveu a xogar coa selección. En 2008 superou a cifra de 1000 puntos anotados con Inglaterra, e no mesmo ano vateu a cifra de Neil Jenkins de 1049 puntos, batendo o récord de puntos anotados por un xogador con calquera selección nacional en toda a historia. Wilko (como é coñecido popularmente) é o máximo anotador de puntos da historia dos mundiais, foi o máximo anotador da historia do Torneo das Seis Nacións (logo superado por Ronan O'Gara), e tamén é o maior anotador de drops da historia con 29.
Case ninguén agardaba que estivera preparado para xogar no mundial do 2007, cunha selección inglesa que estaba nun dos seus peores intres, pero púxose ben para competir, e logrou que Inglaterra chegase de novo á final, na que perdeu esta vez fronte a Suráfrica.
No ano 2009 cambiou de club, fichando polo club francés RC Toulon, un equipo ascendido ó Top 14 en 2008. Na súa primeira tempada levou ó seu novo club á final da European Challenge Cup, aínda que perdeu contra Cardiff Blues, e á segunda posición na liga durante a tempada regular, caendo logo nas semifinais.
Chamada a un reporteiro
Chamda a un reporteiro (en The Mean Season) é un filme estadounidense dirixido por Phillip Borsos que foi estreado en 1985. Está baseado na novela In the Heat of the Summer de John Katzenbach. Estreouse en galego na TVG o 24 de decembro de 2005.
Sinopse
O xornalista Malcolm Anderson, canso de cubrir a crónica de sucesos nun periódico de Miami, decidiu renunciar ó seu posto para trasladarse a unha pequena vila. Pero, antes de facelo, un asasino chámao por teléfono e comunícalle que volverá a matar. Dende entón, as chamadas e os crimes vanse sucedendo, de xeito que Malcolm vese completamente atrapado polo caso.
Estufa Fría de Lisboa
miniatura|250px|Estufa Fría de Lisboa. A Estufa Fría é un xardín invernadoiro que se atopa no Parque Eduardo VII, entre a Alameda Engenheiro Edgar Cardoso e a Alameda Cardeal Cerejeira, en Lisboa.
O seu nome provén da súa orixe como unha zona de abrigo de plantas diversas sen usar, na zona fría, sistema de quecemento.
Descrición
Consta de tres partes en preto de 1,5 hectáreas; a Estufa Fría propriamente dita, a Estufa Quente e a Estufa Doce. A área fría, a maior das tres con preto de 8 100 m², está cuberta cunha armazón de listóns de madeira que controla de xeito natural a temperatura e a luz no interior. Alberga especies como a azalea (Rhododendron spp.) ou a camelia (Camellia japonica), provenientes de diversos recunchos da Terra.
A zona da Estufa Quente ocupa preto de 3 000 m² e alberga especies tropicais como a cafeeira (Coffea sp.) ou a mangueira (Mangifera indica).
A Estufa Doce conta con especies pertencentes á familia dos cactos, e outras plantas suculentas, como o Áloe vera (Aloe vera).
Toda a Estufa está ornamentada con pequenos lagos e fervenzas e tamén estatuas.
Castromocho
Castromocho é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 247 habitantes (INE 2012).
Pomelo
O pomelo (Citrus × paradisi), é unha árbore da familia das rutáceas cultivada pola súa froita cítrica. É un híbrido, probablemente producido de forma espontánea entre a Citrus maxima e a laranxeira doce (Citrus × sinensis) nas plantacións do mar Caribe ao redor do século XVII.
Características
O froito, chamado tamén pomelo, é un hesperidio globoso ou apenas piriforme, de ata 15 cm de diámetro. Está recuberto dunha tona grosa, carnosa, despegada do endocarpo, de cor amarela ou rosácea, con glándulas oleosas pequenas e moi aromáticas. Ten de 11 a 14 carpelos, firmes, moi xugosos, doces ou ácidos segundo a variedade, separados por paredes membranosas de característico sabor amargo que conteñen polpa de cor que vai da amarela pálida á vermella moi intensa. As sementes son escasas, de ata 1,25 cm de longo, normalmente poliembriónicas, lisas, elípticas ou apicadas, brancas por dentro.
Principais produtores
Os principais países produtores deste cítrico son os EUA, Arxentina, Cuba, Israel, Chipre, Mozambique, México e Suráfrica.
Momia
200px|dereita|miniatura|Momia inca de Llullaillaco. 200px|dereita|miniatura|Momia nun [[sarcófago de madeira.]] Unha momia é un corpo dunha persoa ou dun animal, que non esta en estado de descomposición, cuxa pel e órganos foron preservados intencionadamente (por embalsamamento) ou accidentalmente (pola exposición a produtos químicos, frío extremo (momias de xeo), humidade moi baixa etc.)
Actualmente, o cadáver humano máis antigo momificado de forma natural foi encontrado no ano 1936. Trátase dunha cabeza decapitada, datada cuns 6.000 anos de antigüidade. Máis dun millón de momias de animais atopáronse en Exipto, moitas das cales son gatos.
As momias máis famosas son as exipcias, destacando as dos faraóns, Tutankhamon, Seti I e Ramsés II, aínda que a primeira momia exipcia coñecida é a chamada de "Ginger" e remóntase ao ano 3300 a.C.
Momias naturais
miniatura|200px|[[Ötzi A momia máis vella de Europa encontrada o sur dos Alpes. 3300 a.C..]] dereita|miniatura|200px|Momia natural de [[Guanajuato, México.]] As momias naturais son moi raras, pois son necesarias condicións específicas para a súa formación. Non obstante, este proceso produciu as momias máis antigas coñecidas. A momia máis coñecida é Ötzi ou home de Similaun, conxelada nunha glaciación, nos Alpes de Ötztal, en torno ao 3300 a.C. e foi encontrada o 19 de setembro de 1991. Outra momia máis antiga, no entanto menos preservada, foi encontrada en Nevada, EUA en 1940, e foi datada con carbono-14 en torno ao 7400 a.C.
Algúns países de Europa, como Reino Unido, Alemaña, Suecia e Dinamarca, posúen rexións pantanosas chamadas bogs. Nestes terreos combínanse varios factores, como son a acidez da auga, as baixas temperaturas e a falta de osíxeno, que fan que se curtan as partes brandas dos tecidos dos corpos atopados nas augas, normalmente procedentes de sacrificios rituais ou asasinatos. Estas momias están extremadamente ben conservadas, aínda que normalmente os esqueletos se descompoñen, mais nalgúns casos é posible determinar o contido da última comida achada no estómago.
En 1972, foron descubertas oito momias extraordinariamente ben conservadas nunha comunidade Inuit, chamada Qilakitsoq, na Groenlandia. As "Momias de Groenlandia" é un grupo formado por un bebé de seis meses, un neno de catro anos e seis mulleres de varias idades, que morreron fai aproximadamente 500 anos. Os corpos foron momificados por causa das temperaturas baixo cero e os ventos secos que asolan a caverna onde foron encontrados. Algunhas das momias mellor preservadas datan do período Inca no Perú, 500 anos atrás, cando nenos que eran sacrificados en ritos eran colocados nos picos das montañas da cordilleira dos Andes. O clima frío e seco actúa na preservación dos corpos.
No estado de Guanajuato, México, foron descubertas en 1865 momias no cemiterio de Santa Paula na cidade de Guanajuato, ao nordeste da Cidade de México. Estas son momias feitas de forma natural e que foron desenterradas entre os anos de 1896 e 1958, cando o goberno local exixiu o pagamento dunha especie de taxa polos corpos enterrados no panteón, cando se desenterraban por non pagar estas taxas e se atopaban momificados estes mostrábanse ao público nos corredores do soto do panteón. Hoxe en día as momias de Guanajuato están expostas no Museo de las momias nun outeiro con vista cara a cidade.
Digno de mención son finalmente as momias naturais preservadas en Sicilia a través da práctica de "drenaxe", pertencentes ao clero e a clase rica, e que datan do século XVI ao XX.
Momificación
miniatura|300px|dereita|Momia no [[Museo Británico.]]
Momificación é o nome do proceso acuñado polos exipcios no que se sacan os principais órganos, dificultando así a súa descomposición. Xeralmente, os corpos eran colocados en sarcófagos de pedra e envoltos por faixas de algodón ou liño. Tras acabar este proceso de momificación chamábanlle momias. O proceso de momificación duraba preto de setenta días.
A momificación era un proceso bastante complexo e lento. O sacerdote (embalsamador) comezaba por retirar o cerebro do morto, cun gancho, atraves dos furados da nariz. Despois, facían un corte no lado esquerdo do corpo, retirando os órganos, que eran colocados en vasos canopos e gardados no túmulo, ha excepción do corazón, que, por ser necesario na outra vida, era recolocado no seu lugar.
Entón, o corpo era cuberto con natrón (cristais de sal) e deixado a secar durante setenta días. Tras ese proceso, as cavidades eran cheas con liño e substancias aromáticas, e enrolábase o corpo con ligaduras. Os ollos eran cheos con liño ou pedras pintadas de branco. Tamén os animais de compaña eran por veces embalsamados e colocados en sepulturas propias.
O proceso de momificación exipcia
As primeiras evidencias da momificación intencionada en Exipto remóntase o 3500 a.C. As partes dos corpos humanos momificados, recuperados de Hieracómpolis (ou Nekhen), mostran restos de resina e envoltorios de liño. A primeira momia exipcia completa, data aproximadamente do 3400 a.C., e consérvase hoxe en día no Museo Británico.
A momia 32751 foi alcumada anteriormente como "Ginger", pola súa cor de pelo en honor á actriz estadounidense Ginger Rogers, pero esta práctica interrompeuse en 2004, co fin de proporcionar máis dignidade aos restos humanos. A momia 32751 era un home adulto, a idade exacta da morte é incerta. Foi preservado ao parecer polo contacto directo coa area seca do deserto, aínda que non se sabe se se pretendia a momificación. Vaixelas de cerámica foron recuperadas da tumba, aínda que o seu significado é incerto.
A partir do Imperio Medio de Exipto en diante, os embalsamadores utilizarán sal para eliminar a humidade do corpo. Este sal que se atopa nas beiras dos lagos de auga salgada, o natrón, usábano para secar e conservar a carne pegada nos ósos. Unha vez secas, as momias eran ritualmente untadas con aceites e perfumes.
Lockheed F-94 Starfire
O Lockheed F-94 Starfire foi un avión á reacción de primeira xeración da Forza Aérea dos Estados Unidos. Foi desenvolvido a partir do bipraza Lockheed T-33 Shooting Star a finais dos anos 40 como un interceptor todo-tempo, tanto para uso diúrno como nocturno. O avión entrou en servizo operacional en maio de 1950 co Air Defense Command, substuíndo ao North American F-82 Twin Mustang de pistóns no papel de interceptor todo-tempo.
O F-94 foi o primeiro caza operativo da USAF equipado cun postqueimador e foi o primeiro caza todo-tempo a reacción en entrar en compate durante a Guerra de Corea en xaneiro de 1953. Tivo unha relativamente breve vida operacional, sendo substituído a mediados dos 50 polo Northrop F-89 Scorpion e o North American F-86D Sabre. O último avión foi retirado do servizo no ano 1959.
A Graña, Fente, Monterroso
A Graña é un lugar da parroquia de Fente no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o padrón municipal (IGE 2019)ten 7 habitantes, cinco homes e dúas mulleres.
Jesús Gende París
Jesús Gende París, nado en Abegondo (A Coruña) en 1981, é un ex xogador e actual adestrador de hóckey a patíns galego. Xogaba na demarcación de defensa.
Militou durante 16 anos no H.C. Liceo, ao que chegou sendo un neno, procedente do Club Patín Ordes. Na parte final da súa carreira xogou no CP Cerceda.
Traxectoria
Jesús Gende comezou a súa carreira como xogador de hóckey en Ordes, nas categorías inferiores do Club Patín Ordes. Cando aínda pertencía ás categorías inferiores fichou polo H.C. Liceo e subiu ao primeiro equipo xunto con Josep Lamas e Josama Alén. Co club liceísta gañou a Copa de Europa, a Intercontinental, a Supercopa de Europa, a Copa CERS e a Copa do Rei.
Tras 16 anos no Liceo fichou en 2010 polo CP Cerceda, club creado a tempada anterior e que acababa de descender á Primeira División (2ª categoría do hóckey español). Xogou tres anos no club cercedense, e cando estaba a piques de lograr o ascenso á máxima categoría tivo que retirarse do hóckey por problemas nas costas.
Dende 2014 adestra ao RHC Dorbinrn, da Liga Austríaca.
Vilaia de Setif
A provincia de Sétif (en lingua árabe ولاية سطيف) é unha provincia (wilaya) que se acha no nordeste de Alxeria. A súa capital e cidade máis grande é Sétif.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 20 distritos (daïras), dos que se debullan 60 municipalidades.
Dope Nose
"Dope Nose" é unha canción da banda de rock alternativo estadounidense Weezer, editada no 2002 como primeiro sinxelo do seu álbum Maladroit.
"Dope Nose" é unha das cancións xogables no videoxogo da PlayStation 2 Amplitude. Nunha entrevista cos creadores de Guitar Hero (desenvolvido pola mesma compañía que Amplitude) mencionan que as súas primeiroas compilaciósn baseáronse en "Dope Nose". A canción aparece tamén nun capítulo de Monk e é xogable no videoxogo Guitar Hero: Van Halen. En varios concertos en 2005 o baixista de Weezer Scott Shriner interpretou as voces principais do tema.
Sanín, Os Ánxeles, Brión
Sanín é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 46 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 26 eran homes e 20 eran mulleres.
Estivelle, Donsión, Lalín
Estivelle é un lugar da parroquia de Donsión, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres), o que supón un aumento de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Joseph Anthony Ferrario
Joseph Anthony Ferrario, nado o 3 de marzo de 1926 en Scranton (Pensilvania) e finado o 12 de decembro de 2003 en Honolulu, foi un eclesiástico católico latino estadounidense, bispo de Honolulu dende 1982 até 1993.