cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Frairía, Castroverde
Santa María da Frairía é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 95 habitantes (50 homes e 45 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 96 habitantes.
Historia
Trala división territorial de España en 1833 a parroquia da Frairía pasou a formar parte do concello de Neira de Rei.
Tico Medina
Escolástico Medina García, chamado Tico Medina, nado en Píñar (provincia de Granada) o 11 de setembro de 1934 e finado o 5 de xullo de 2021, foi un xornalista andaluz.
Traxectoria
A súa carreira comezou en Granada, en Radio Granada e no Diario Ideal. En 1956 escribiu tamén no xornal Informaciones e máis adiante no Diario Pueblo ata 1968. Dende os inicios da televisión en España, nos anos cincuenta, Tico Medina foi un rostro coñecido ao presentar algúns dos programas máis famosos de Televisión Española. O primeiro deles foi Tele-Madrid (1957), conducido canda o xornalista Yale, pero despois destacou en emisións como España en directo ou 300 millones''. Despois regresou á prensa escrita, onde foi redactor xefe da revista ¡Hola! ou xefe de reporteiros de ABC. Nos últimos anos noventa volveu á pequena pantalla como participante en parladoiros e talk-shows.
Tamén foi guionista de filmes como Aprendiendo a morir (1962) de Pedro Lazaga ou La niña de luto (1964) de Manuel Summers; e tamén escritor, cunha vintena de títulos.
Televisión
dereita|miniatura|200 px|Rúa de Tico Medina, en [[Mojácar (provincia de Almería).]]
Françoise Dorléac
Françoise Paulette Louise Dorléac, nada en París o 21 de marzo de 1942 e finada en Niza o 26 de xuño de 1967, foi unha actriz e modelo francesa, irmá máis vella de Catherine Deneuve, coa que protagonizou o musical de 1967, Les demoiselles de Rochefort. Outros dos seus filmes foron L'homme de Rio de Philippe de Broca, La peau douce de François Truffaut, Cul-de-sac de Roman Polanski e Where the Spies Are de Val Guest.
Primeiros filmes
Dorléac era filla dos actores Maurice Dorléac e Renée Simonot. Delgada, guapa e loura, debutou en Les Loups dans la bergerie (1960), dirixida por Hervé Bromberger. A continuación apareceu en Les portes claquent (1960) con Dany Saval e a súa irmá Catherine Deneuve. Dorléac tivo un pequeno papel en Ce soir ou jamais (1961) con Anna Karina do director Michel Deville, La fille aux yeux d'or (1961) con Marie Laforêt, Tout l'or du monde (1961) con Bourvil, e Adorable menteuse (1961) de Deville.
Estrela en Francia
Dorléac deu o salto ao estrelado internacional ao interpretar a protagonista de L'homme de Rio (1964) protagonizado por Jean-Paul Belmondo e dirixido por Philippe de Broca. A este, seguiuno La peau douce (1964) direxida por François Truffaut.
Apareceu en The Gentle Art of Seduction (1964) con Belmondo e Jean-Paul Brialy, e coa súa irmá nun papel secundario. Foi tamén unha das estrelas francesas que apareceu en La ronde (1964) de Roger Vadim, apareceu no programa de televisión Les petites demoiselles (1964), dirixido por Deville e protagonizado por De Broca e en La chasse à l'homme (1964), con Belmondo e Catherine Deneuve.
Carreira internacional
miniatura|Françoise Dorléac e [[Michael Caine durante a rodaxe de Billion Dollar Brain no Helsinki Ice Hall, febreiro de 1967.]] L'homme de Rio e La peau douce foron apreciadas internacionalmente e Dorléac recibiu unha oferta para interpretar a protagonista nun filme épico financiado por Hollywood, Genghis Khan (1965). Posteriormente foi o interese romántico de David Niven nun filme de espías da MGM, Where the Spies Are (1966).
Dorléac interpretou unha esposa adúltera na comedia negra de Roman Polanski Cul-de-sac (1966), rodada no Reino Unido. Volveu a Francia para protagonizar unha adaptación televisiva da novela de Prosper Mérimée Julie de Chaverny ou la Double Méprise (1966) dirixida por Marchand. Entón uniuse a Gene Kelly e a súa irmá Catherine, nese momento xa unha estrela cinematográfica, en Les demoiselles de Rochefort (1967), homenaxe aos musicais clásicos de Hollywood.
O seu último papel foi a protagonista de Billion Dollar Brain (1967) con Michael Caine, que interpretaba o espía Harry Palmer.
Falecemento
Dorléac estaba no limiar da súa carreira cando faleceu o 26 de xuño de 1967 nun accidente de tráfico. Perdeu o control do seu Renault 10 alugado e golpeou un poste de sinalización a dez quilómetros de Niza na saída de Villeneuve-Loubet na autoestrada La Provençale. O coche envorcou e comezou a arder. Estaba de camiño ao aeroporto de Niza e tiña medo de perder o seu voo. Foi vista tratando de saír do coche, mais foi incapaz de abrir a porta. A policía identificou o seu corpo só por un fragmento dun talonario de cheques, un diario e o seu carné de conducir.
Antonio Martín-Ballestero Costea
Traxectoria
Avogado. Foi nomeado gobernador civil de Ourense en 1942. En decembro de 1945 foi nomeado gobernador civil da Coruña, permanecendo no cargo até marzo de 1949. Foi Presidente da Sala Primeira do Tribunal Central de Traballo e profesor e director da Escola de Práctica Xurídica.
Von den Jüden und iren Lügen
Von den Jüden und iren Lügen (en ortografía alemá moderna Von den Juden und ihren Lügen, traducible ao galego como Sobre os xudeus e as súas mentiras ) é un tratado antisemita de 65 000 palabras escrito en 1543, polo líder da Reforma Protestante, Martiño Lutero.
Françoise Dorléac
Homenaxes
A canción Elle avait mon âge, con letra de Michelle Senlis e música de Jean Ferrat, interpretada en 1967 por Isabelle Aubret, é unha homenaxe a Françoise Dorléac e a Nicole Berger, falecida en abril de 1967, tamén nun accidente de tráfico.
Dorléac é mencionada na letra da canción Le Film de Polanski, publicada no álbum Raconte-toi de 1975 do cantautor Yves Simon.
A praza situada diante da estación de Rochefort foi bautizada como Françoise-Dorléac en 1992 e o concello de París decidiu así mesmo en abril de 2013 bautizar como place Françoise-Dorléac á vía CN/18 do quartier des Grandes-Carrières do 18e arrondissement de París, place où se situent également une école maternelle e tamén unha escola elemental.
Von den Jüden und iren Lügen
Neste polémico tratado, Lutero declarou que as escolas (yeshivá) e sinagogas xudías debían ser queimadas, que os seus libros de oración (sidur) debían ser destruídos, prohibir que os rabinos predicaran, incendiar os seus fogares, e confiscar os seus ingresos e propiedades. Non se debe mostrar compaixón nin bondade cara a eles, non se lles deben brindar protección legal, e "estes velenosos vermes envelenados" terían que se enviados a traballos forzados ou ser expulsados para sempre. Tamén se presenta a xustificación do seu asasinato, escribindo: "[Temos] a culpa de non matalos".
Françoise Dorléac
Homenaxes
O 15 de outubro de 2010 no Château de Courson en Courson-Monteloup, Catherine Deneuve participou na presentación dunha nova variedade de camelia bautizada Françoise Dorléac.
Von den Jüden und iren Lügen
Contido
No tratado, Lutero describe aos xudeus como "a base da prostitución popular, é dicir, non son o pobo de Deus, e xáctanse da súa liñaxe, circuncisión, e por lei, deben ser considerados como inmundicia". Tamén escribiu que están "cheos das feces do demo (...) que se revolcan como os porcos" e que a sinagoga é unha "puta incorrixible e unha malvada rameira".
Nas primeiras dez seccións do tratado, Lutero expón, con considerable extensión, sobre as súas visións sobre sobre os xudeus e o xudaísmo, e como estes se comparan coa fe protestante e os seus seguidores. Tras a exposición, a Sección XI do tratado aconsella aos protestantes levar a cabo 7 accións. Estas son:
José Darriba Puente
José María Darriba Puente, nado en San Clodio (Ribas de Sil) o 13 de xullo de 1917 e finado en Lugo o 11 de maio de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
miniatura|José Darriba Puente coas súas irmás Luisa e Carmen. Fillo natural de Alicia Puente Fernández, A Licha, o seu pai, o militar José Darriba Suárez casou en 1920 con Alicia e recoñeceu o fillo. Recibiu unha educación relixiosa nos Maristas. O seu pai ascendeu e chegou a sarxento, e monárquico e tradicionalista coa Segunda República solicitou o seu pase á “situación de retirado” que lle foi concedido en decembro de 1931. A familia volveu a San Clodio e José, con 14 anos, rematou os estudos e púxose a traballar como caldeireiro para Pío López Ojea, industrial da localidade. Participou na vida cultural do concello como membro do grupo de teatro da Sociedad Cultural y Recreativa Artesana. Afiliouse á UGT e a Agrupación Socialista Obrera de Oficios Varios Fraternidad y Trabajo, presidida por Marcelino Fernández Prada.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 José Darriba aliñouse co alcalde para defender a democracia. Acusado de portador de armas, encargado de fornecer de municións os compañeiros na ponte de ferro, cortar os fíos do teléfono público e presentarse na farmacia cuns vales para comprar produtos susceptíbeis de converterse en explosivos, foi encarcerado. Ingresou no cárcere de Monforte de Lemos o 22 de novembro procesado na causa 1.312. Dous meses despois, foi reclamado polo xuíz Mariano Pérez Hickman Hickman, a quen se lle encomendara a instrución do sumario 636/36, ao que se lle engade a causa 1.312. O 21 de xaneiro de 1937 José Darriba e outros 21 presos foron trasladados ao Cárcere Provincial de Lugo. O 11 de abril, os acusados escoitaron os cargos e solicitaron a comparecencia de testemuñas. O 12 de abril tivo lugar o consello de guerra na Deputación Provincial de Lugo, actuando como fiscal José López Ardá. Dos 33 acusados, Ardá solicitou a pena de morte para 10 deles. Só un procesado obtivo a absolución; 19 son condenados a reclusión con penas que oscilan entre a cadea perpetua e os 12 anos e 1 día; os outros 12, Jose Darriba, Manuel Díaz López, Bienvenido Bao Fernández, Toribio Rodríguez Torres, Bautista Martínez Fernández, Dionisio García Fraga, Rogelio Padín París, Albino Núñez Rodríguez, Nemesio Prieto Ferreiro, Enrique Martínez Franco e Manuel Álvarez Martínez, foron condenados a pena de morte. Pasadas as 12 da noite do 11 de maio de 1937, os once presos foron levados perante o xuíz. Minutos antes das seis da mañá foron levados fronte ás tapias do cuartel da Garda Civil e executados. Foron soterrados no cemiterio de Magoi, en Lugo.
Mouro
Co termo mouro podemos referirnos a:
-179
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ferrari 150º Italia
O Ferrari 150° Italia, antes coñecido como Ferrari F150th Italia, e o modelo da Scuderia Ferrari para a tempada. Presentouse na sede de Ferrari en Maranello, Italia o 28 de xaneiro de 2011, xusto un ano despois do lanzamento do seu predecesor, o Ferrari F10 A designación do chasis do coche foi elixido para celebrar o 150 aniversario da unificación italiana, aínda que isto foi visto por algúns expertos como un movemento político de Luca de Montezemolo para mellorar a imaxe despois do fracaso de Ferrari no campionato do mundo de. Será pilotado por Fernando Alonso Campión do Mundo e  e subcampión  xunto con Felipe Massa.
Disputa de nomes
miniatura| left | [[Felipe Massa durante as probas de pretemporada en Xerez en febreiro de 2011]] En febreiro de 2011, Ford declarou a súa intención de demandar a Ferrari polo uso do nome F150. En resposta, Ferrari comezou a referirse ao coche como o "F150th Italia", afirmando o alcume F150 orixinal foi simplemente unha abreviatura, o 3 de marzo, Ferrari anunciou que o nome fora axustado a "Ferrari 150° Italia" (o 150º pronunciado como ordinal italiano centocinquantesimo), e Ford retirou a súa demanda legal.
1834
Mortes
Historia ano a ano
Ponginae
Clasificación taxonómica
Ponginae
Akrotiri e Dhekelia
Acrotiri e Dhekelia (Akrotiri and Dhekelia, en inglés; Ακρωτήρι και Δεκέλεια, en grego) son dúas bases soberanas do Reino Unido en Chipre, antiga colonia da Coroa Británica. As dúas áreas conteñen bases militares habitadas por británicos, zonas residenciais onde viven na súa maioría cidadáns chipriotas, e terreos cultivables.
Acrotiri atópase ao sur da illa, preto da cidade de Limasol. Chámase tamén "Base Soberana Occidental" (Western Sovereign Base Area en inglés). Máis de 3.500 efectivos da Real Forza Aérea e a Mariña Real están destinados na base; as súas tarefas inclúen a colaboración cos Cascos Azuis da Organización das Nacións Unidas no mantemento do proceso de paz.
Dhekelia ou Base Soberana Oriental (Eastern Sovereign Base Area en inglés) atópase no sueste, preto de Larnaca, do límite coa autoproclamada República Turca do Norte de Chipre e da cidade de Famagusta, xunto á zona libre administrada por Nacións Unidas.
Historia
miniatura|esquerda|300px|Situación de Acrotiri (no sur) e Dhekelia (no leste) As Bases Soberanas foron establecidas en 1960 polo Tratado de Garantía (Treaty of Guarantee), cando Chipre, colonia por aquel entón do Imperio Británico, concedéuselle a independencia. O Reino Unido quixo conservar a soberanía sobre estes territorios, posto que así se lles garantía o uso das bases militares británicas na illa, incluíndo a RAF Akrotiri, e unha guarnición do Exército Británico. A importancia para os británicos de conservar as bases consiste na posición estratéxica de Chipre, no Mediterráneo oriental, preto de canle de Suez e da zona de Oriente Medio; a RAF utiliza estas bases para a reposición da súa aviación militar, e tamén para adestramentos sobre obxectivos.
En 1974 Turquía invadiu o norte de Chipre, acto que conduciu á formación da República Turca do Norte de Chipre. Con todo, este feito non afectou á situación das bases, e os británicos non se implicaron neste conflito. Con todo, o Reino Unido permitiu aos grecochipriotas que fuxisen dos invasores turcos pola base de Dhekelia, e ofreceron axuda humanitaria.
O avance turco foi detido cando alcanzaron os límites da base soberana dhekeliana, principalmente para evitar a entrada de Gran Bretaña na guerra. A zona de Ayia Napa mantívose así en mans gregas.
A República de Chipre ocasionalmente esixiu a anexión de Acrotiri e Dhekelia, apelando que as bases constitúen un extenso territorio que podería ser utilizado para o desenvolvemento comunitario. Durante 4 anos logo da independencia chipriota, o Goberno Británico pagou á República de Chipre unha contía de diñeiro por alugar as bases. Despois do conflito intercomunal de 1963-1964 o Reino Unido deixou de subvencionar a Chipre, denunciando que non había garantía de que ambas as comunidades beneficiaríanse igualmente daquel diñeiro. O Goberno Chipriota aínda reclama as contribucións británicas desde 1964 ata a actualidade, consideradas unha débeda de máis de mil millóns de euros. miniatura|esquerda|225px|[[Helicóptero do Corpo de Marines dos EE.UU. na base militar de RAF Akrotiri]]
En xullo de 2001 producíronse violentas protestas en por parte de chipriotas locais, indignados tras coñecer os plans británicos de construír varias antenas de radio nas bases, como parte dunha mellora sobre as comunicacións militares británicas en todo o mundo. Os veciños manifestaran que as antenas porían en perigo as súas vidas e causar cancro, así como o impacto negativo que produciría sobre a fauna da área. O Goberno do nº10 de Downing Street negou estas acusacións.
O Reino Unido non mostrou ningunha intención de ceder as bases, aínda que ofrecese 117 km² de terras cultivables como parte do Proxecto Annan para Chipre, que foi rexeitado. Actualmente, preto de 3.000 soldados das British Forces Cyprus teñen a súa base en Acrotiri e Dhekelia. Ayios Nikolaos, a Base Soberana Oriental, é considerada unha estación de espionaxe da ECHELON.
Goberno e política
A diferenza da maioría dos Territorios Británicos de Ultramar, Acrotiri e Dhekelia non están administradas por un gobernador, senón por un administrador, elixido pola Raíña, que depende do Ministerio de Defensa. miniatura|dereita|250px|Mapa de Acrotiri miniatura|dereita|250px|Mapa de Dhekelia
O administrador ten todo o poder executivo e lexislativo dun gobernador nun Territorio de Ultramar. É designado un oficial principal, responsable do administrador do día a día do goberno civil. Ningunhas eleccións son celebradas nas bases, aínda que normalmente déaselles o dereito aos cidadáns británicos para votar en eleccións do Reino Unido (como Forzas Británicas ou electores de ultramar).
Xeografía
Acrotiri e Dhekelia representan o 3% do total do territorio chipriota, preto de 98 millas cadradas (47.5 en Acrotiri e 50.5 en Dhekelia). O 60% do terreo é de propiedade privada, pertencente a cidadáns británicos ou chipriotas. O outro 40% está suxeito ao Ministerio de Defensa, ou se organiza como territorio da Coroa. Ademais de Acrotiri e Dhekelia, o Tratado de Establecemento tamén prevé o emprego continuado polo Goberno Británico de certas instalacións dentro de Chipre, coñecidas como "Sitios Conservados" (Retained Sites).
Acrotiri está localizada no sur da illa, preto da cidade de Limasol. Dhekelia está no sueste, preto de Larnaca. Ambas as áreas inclúen bases militares, así como terreos cultivables e algunhas zonas residenciais. Acrotiri está rodeada polo territorio controlado pola República de Chipre, pero Dhekelia tamén limita coa zona de amortecemento administrada pola ONU, e a parte ocupada polos turcos da illa.
Ayia Napa está ao nordés de Dhekelia. As localidades de Xylotymvou e Ormidhia, tamén na República de Chipre, son enclaves rodeados por Dhekelia. A Central Eléctrica de Dhekelia, dividida por unha estrada británica en dous partes, tamén pertence a Chipre. A parte do norte é un enclave, como as dúas localidades, mentres que a parte do sur está localizada na costa, e polo tanto non é un enclave, aínda que non teña ningunhas augas territoriais propias.
Economía
Non hai ningunha estatística económica unificada para Acrotiri e Dhekelia. As actividades principais económicas son a provisión de servizos aos militares, así como a agricultura limitada.
Los Andes no creen en Dios
Los Andes no creen en Dios é un filme boliviano de 2007 dirixido por Antonio Eguino. É un drama ambientado nunha vila mineira dos Andes na década de 1920. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente foi descualificado.
-180
Véxase tamén
Historia ano a ano
Acigné
Acigné (Egineg en bretón, Aczeinyae en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Historia
Existen probas da ocupación da zona dende o -3500. A área foi evanxelizada por Martiño de Tours ou os seus discípulos no século IV.
En 1010, Rivallon, Barón de Vitré, cedeulle o territorio de Acigné ó seu fillo Renaud. A súa dinastía durou ata o século XVI, cando a liñaxe morreu co matrimonio de Judith d'Acigné co marshall de Cossé-Brissac.
Entre os séculos XI e XVIII, parte do territorio da comuna pertenceulle á Abadía de Saint Melaine e Saint Georges en Rennes. En 1234, o castelo foi destruído polo Duque da Bretaña, Pierre Mauclerc, para castigar a Alain d'Acigné por poñerse da parte do rei de Francia (Luís IX) contra el.
Durante a Revolución Francesa, a vila púxose de parte do clero e foi castigada cun saqueo por unha tropa da garda nacional en 1792.
Cabaret Voltaire (novela)
Cabaret Voltaire é unha novela en lingua galega de Santiago Jaureguizar, publicada en novembro de 2005 por Editorial Galaxia. A obra gañou o Premio García Barros dese mesmo ano.
Trama
Wilhelm Kurtz é un enxeñeiro alemán, que chega a Ribadeo no buque Martin Lauer para controlar o porto comercial da vila, en Porcillán, onde chega o tren procedente das minas de Vilaoudriz.
Á súa vez ponse en contacto con el o delegado do partido nazi, Ernst Schäfer, que é tamén propietario do cabaré Cabaret Voltaire, de nome igual ao creado en 1916 en Zúric e frecuentado polos dadaístas. A través del, coñece a Nuria, unha serea que nada nun estanque do cabaré. Por outra banda, contacta tamén con el Fermín Bornes, o farmacéutico da vila e cónsul británico, que logo de chamarlle William Curst dálle unha carta do MI5, o servizo de intelixencia británico, para que colla o diadema.
Kurtz muda a xoia por unha falsificación que lle dera o cónsul ruso, pero non lle dá o orixinal, senón que queda con el. Farto das presións a tres bandas, escapa con Nuria a Berlín, a casa do irmán del. Alí viven a segunda guerra mundial, a división da cidade e a posterior caída do Muro de Berlín. Finalmente, xa maiores, despídense da cidade e regresan a Ribadeo, onde Kurtz morre, e Nuria volve ao mar.
Mernel
Mernel (en Merenell, e en galó: Merenèu) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Cabaret Voltaire (novela)
Narración
A obra está escrita en terceira persoa con narrador omnisciente. A trama desenvólvese principalmente en Ribadeo e Berlín, entre a década de 1930 e o fin de milenio.
Los Barrios
Los Barrios é un municipio do sur de España, pertencente á provincia de Cádiz, Andalucía. Forma parte da comarca do Campo de Xibraltar e está situado a 12 metros de altitude. Está situado a 95 km de Cádiz e a 9 km de Alxeciras. En 2009 conta cunha poboación de 22.311 habitantes segundo o INE.
Localización e historia
A súa localización estratéxica xunto ao Estreito de Xibraltar fixo que estivese poboada desde a prehistoria. Os árabes tamén a tiveron ocupada sendo lugar de frecuentes loitas fronteirizas. Durante os primeiros anos do cristianismo pertenceu á Casa de Medina-Sidonia e posteriormente, en 1502 pasou a ser propiedade da Coroa, hoxe en día o seu termo municipal é un dos máis extensos de España. Nesa época colonizouse a zona e compaxinaba actividades de agricultura e pesca coa construción naval. En calquera caso non foi ata que os británicos ocuparon Xibraltar en 1704 cando adquiriu entidade propia xa que algúns refuxiados da Rocha instaláronse alí. O seu máximo esplendor coincidiu co reinado de Carlos III de España.
Demografía
Evolución da poboación desde 1900.
Vita Christi
Vita Christi (Vida de Cristo) é unha obra literaria de Isabel de Villena, editada en 1497.
Contido da obra
Como adianta o título en latín, trátase dunha narración sobre a vida de Xesucristo; con todo, Isabel de Villena non fai unha biografía en sentido estrito de Xesús, posto que mostra fundamentalmente a relación deste coas mulleres dende unha perspectiva case feminista e moi avanzada para a súa época.
O Vita Christi considerouse como unha reacción á publicación, uns anos antes, da obra misógina Espill, de Jaume Roig. Ambos os autores probablemente coñecíanse, dada a relación que Jaume Roig tivo co Mosteiro da Trindade, onde Isabel era abadesa.
Destinado á edificación das súas monxas, Isabel escribiu nun estilo persoal e sinxelo, que con todo deixa entrever unha nada desdeñable formación cultural. Así mesmo, Vita Christi alterna momentos de culta elocución con outros chispeantes de expresividade pola aplicación de vocábulos comúns, que dan unha singular viveza á súa prosa.
Voo 1491 de Aeroflot
O voo 1491 de Aeroflot era un servizo regular doméstico de pasaxeiros entre o aeroporto de Moscova-Vnukovo e o aeroporto de Khárkiv na Unión Soviética. O día 18 de maio de 1972 mentres descendía para aterrar en Khárkiv, o Antonov An-10 que operaba a ruta esnafrouse matando aos 122 pasaxeiros e tripulantes a bordo.
Villa de Mazo
Villa de Mazo é un municipio español pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias. Está situado no leste da illa de La Palma.
Ten unha extensión de 71,17 km² e unha poboación de 4.986 habitantes (Instituto Nacional de Estadística, 2011). A súa altitude é de 500 metros sobre o nivel do mar. Neste municipio atópase o único aeroporto civil da illa.
Voo 1491 de Aeroflot
Accidente
O voo 1491 engalou do aeroporto de Moscova-Vnukovo ás 10:39 en ruta cara a Khárkiv, na República Socialista Soviética de Ucraína. Mentres descendía dende a súa altitude de cruceiro de 7 200 metros (23 600 pés) a unha altura de 1 500 metros (4 900 pés), o Antonov An-10 sufriu un fallo estrutural que levou á separación das dúas ás. A fuselaxe caeu nunha área boscosa matando aos 114 pasaxeiros e 8 tripulantes a bordo.
David I de Escocia
miniatura|David I de Escocia David I (Gaélico medieval: Dabíd mac Maíl Choluim; gaélico moderno: Daibhidh I mac Mhaoil Chaluim), nado en 1083 ou 1085 e finado o 24 de maio de 1153, foi rei de Escocia entre 1124 e1153.
Traxectoria
David era o fillo máis novo de Malcolm III (Máel Coluim mac Donnchada) e Margarida de Wessex, pasou a súa infancia en Escocia pero en 1093 tivo que se exiliar en Inglaterra logo da morte de seu pai e o ascenso ao trono do seu tío Donald III, estivo na corte do rei Henrique I de Inglaterra e quedou fortemente influenciado pola cultura anglonormanda. En 1113 casou con Maud de Northumbria, filla de Waltheof de Northumbria, conde saxón de Northumbria executado en 1076, e viúva de Simón I de Saint Lyz († 1111) conde de Northampton e de Huntingdon. Polo que David se converte en conde de Northampton e de Huntingdon polos dereitos da súa dona.
Cando o seu irmán e rei de Escocia, Alexandre I morreu en 1124, David ascendeu ao trono. En 1130 o seu exército fixo fronte a invasión de 5000 homes que o rei Óengus de Moray levantara contra David. En 1135 despois da morte do rei Henrique I de Inglaterra na guerra civil que seguiu tomou partido pola súa sobriña Matilde de Inglaterra contra Estevo de Inglaterra. En xaneiro de 1136 David cruzou a fronteira con Inglaterra conquistando Carlisle, Wark Tynedale, Alnwick, Norham e Newcastle en Durham atopouse cunha tropa importante de Estevo, no acordo ao que se chegou David conseguiu reter Carlisle (cunha gran parte de Cumberlandia). En 1138 volveu a invadir Inglaterra pero as tropas de Estevo vencérono na batalla do Estandarte (22 de agosto) aínda así David mantiña gran número de homes en Inglaterra, o cal levou á sinatura do segundo tratado de Durham polo que Estevo recoñecía ao fillo de David, Henrique de Escocia como conde de Northumbria
O seu reinado coñecido co nome de Revolucion Davidiana por algúns historiadores para mellor describir os cambios que tiveron lugar no Reino de Escocia durante o seu reinado: fundación de burgos, introdución dos ideais da reforma gregoriana, fundación de mosteiros, normandización do goberno escocés e a introdución do feudalismo a través de cabaleiros franceses e anglonormandos.
Richard Owen
miniatura|200px|Richard Owen.
Sir Richard Owen, nado en Lancaster, Reino Unido o 20 de xullo de 1804 e finado en Londres o 18 de decembro de 1892, foi un biólogo, paleontólogo e anatomista comparativo inglés, coñecido, entre outras cousas, por ser o introdutor en Inglaterra da anatomía transcendental e por definir con precisión o concepto homoloxía
Traballou no Royal College of Surgeons, no Hunterian Museum e no Museo Británico, e foi membro da Royal Society
Traxectoria
Estudou no colexio Lancaster Royal Grammar. En 1820 entrou como aprendiz dun cirurxián e farmacéutico e, en 1824 ingresou como estudante de medicina na Universidade de Edimburgo. Deixou a universidade ao ano seguinte e completou os cursos de medicina no Hospital de San Bartolomeu de Londres, onde estivo ás ordes do eminente cirurxián John Abernethy.
Owen amosou interese pola investigación en anatomía, e Abernethy recomendoulle que aceptara o posto de asistente de William Clift, conservador do museo do Real Colexio de Cirurxiáns. Este traballo interesouno tanto que pronto abandonou o seu interese por exercer a medicina e, a partir dese momento, dedicou a súa vida unicamente a labores científicos.
Owen preparou unha importante serie de catálogos da colección Hunter do Real Colexio de Cirurxiáns e con este traballo adquiriu excelentes coñecementos de anatomía comparada que lle foron moi útiles ao longo da súa carreira, especialmente nas súas investigacións sobre os restos de animais extinguidos.
En 1836 foi nomeado profesor do Real Colexio de Cirurxiáns e en 1849 sucedeu a Clift como conservador. Owen estaría nese posto até 1856, cando foi nomeado superintendente do departamento de Historia natural do Museo Británico. A súa reestruturación do departamento levaría o traslado das coleccións de historia natural do Museo Británico a un novo edificio en South Kensington, e á creación do Museo de Historia Natural. Owen permaneceu en activo até que completou o seu traballo en 1884, cando recibiu a distinción K.C.B. e se retirou a Sheen Lodge até a súa morte.
O final da súa carreira estivo *embafado por acusacións de non valorar o traballo doutros, e incluso de publicar como súas investigacións de terceiros. Isto culminou en 1844 cando publicou reclamando como seu un artigo sobre belemnitas que xa fora presentado por Chaning Pearce uns anos antes na Sociedade Xeolóxica, o que provocou a súa expulsión dos consellos da Sociedade Zoolóxica de Londres e da Royal Society.
Abreviatura
A abreviarura Owen emprégase para indicar a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Valdeprado del Río
Valdeprado del Río é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, España. Atópase na comarca de Campoo-Los Valles e limita polo norte cos municipios de Campoo de Enmedio e Las Rozas de Valdearroyo, polo sur con Valderredible, polo oeste con Valdeolea e a provincia de Palencia e polo leste coa provincia de Burgos, ambas provincias parte da comunidade autónoma de Castela e León.
Este municipio ten como principais vías de comunicación a A-67 e a N-611.
Localidades
Os seus 291 habitantes (INE, 2006) distribúense por:
Patrimonio
Destaca Aldea de Ebro, ben de interese cultural con categoría de conxunto histórico. Ademais, o Mosteiro de Montesclaros é ben inmoble de interese local.
Demografía
Fonte: INE
Armando Guebuza
Armando Emílio Guebuza, nado o 20 de xaneiro de 1943, é o presidente de Mozambique dende o 2 de febreiro de 2005. Pertence ao FRELIMO.
Nado ó norte de Mozambique, xuntouse a FRELIMO pouco despois do inicio da guerra de independencia. En 1975 xa era un importante xeneral e líder do seu partido. Durante o goberno de Samora Machel, foi o autor da orde que forzou algúns cidadáns portugueses a deixar o país en 24 horas.
Cando Samora Machel morreu, Guebuza participou da comisión que investigou as causas do accidente. Foi tamén representante da FRELIMO nas negociacións de paz coa RENAMO, o grupo de oposición armada mozambicano.
En agosto de 2021, o seu fillo Ndambi Guebuza foi xulgado por corrupción.
Vilelos, O Saviñao
San Martiño de Vilelos é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 193 habitantes (90 homes e 103 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Festas
O Folión de Fachas celébrase no castro da Besta no último venres de setembro.
Furís, Castroverde
Santo Estevo de Furís é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 181 habitantes (100 homes e 81 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 198 habitantes.
Lea (Biblia)
miniatura|270px|[[Raquel e Lea por (Dante Gabriel Rossetti, 1855).]]
Lea ou Lía (לֵאָה, Leah, en hebraico) foi, segundo a Xénese, a primeira dona de Xacob, nai de seis dos fillos deste —Rubén, Simeón, Leví, Xudá, Issacar e Zabulón, aos que se lles atribúe a orixe das doce tribos de Israel— e da súa única filla, Dina. Ademais, foi a filla máis vella de Labán e irmá de Raquel, quen ademais se converteu na dona preferida de Xacob.
Historia
Despois de que Esaú intente matalo, Xacob é aconsellado pola súa nai Rebeca de se trasladar ás terras do seu tío Labán.
De camiño atópase nun goio coa súa curmá máis nova, Raquel, e decide casar con ela. Para isto fai un trato co seu tío Labán polo que casará coa moza a cambio de sete anos de servizo. Mais, no último momento, Labán engana o seu sobriño casándoo con Lea, a primoxénita, co adaxo de non ser costume casar as fillas novas antes cá primoxénita.
Unha vez celebrada a voda, Labán, asemade tío e sogro de Xacob, ofrécelle a pequena Raquel en troques por sete anos máis, algo que acepta.
François Englert
O barón François Englert, nado en Bruxelas, Bélxica, o 6 de novembro de 1932, é un físico teórico belga, profesor emérito da Universidade Libre de Bruxelas (ULB), onde é membro do Servizo de Física Teórica. Tamén é Profesor Sackler por Designación Especial na Escola de Física e Astronomía da Universidade de Tel Aviv, Israel, e membro do Instituto de Estudos de Quantum na Universidadr Chapman, California. En outubro de 2013 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto a Peter Higgs, polo descubrimento do Mecanismo de Higgs.
Primeiros anos
François Englert é un sobrevivente do Holocausto, nacido no seo dunha familia xudía. Durante a ocupación alemá de Bélxica, na segunda guerra mundial, tivo que ocultar a súa identidade xudía vivindo en orfanatos e fogares para nenos nas diferentes cidades belgas de Dinant, Lustin, Stoumont e, por último, Annevoie-Rouillon, onde foi liberado polo Exército dos Estados Unidos.
Carreira académica
Graduouse como enxeñeiro eléctrico-mecánico en 1955 da Universidade Libre de Bruxelas (ULB), onde obtivo o seu doutoramento en ciencias físicas en 1959. Desde 1959 até 1961, traballou na Universidade Cornell, primeiro como investigador asociado de Robert Brout e logo como profesor adxunto. A continuación, regresou á ULB, onde se converteu nun profesor universitario e uniuse alí por Robert Brout. A partir de 1980 encabezaron o grupo de física teórica. En 1998 converteuse en Emeritus.
O mecanismo Brout-Englert-Higgs
En colaboración con Robert Brout, propuxo o mecanismo de Brout-Englert-Higgs para explicar a masa de partículas elementais. Un mecanismo similar foi proposto simultaneamente por Peter Higgs a cuxo nome se asocia o bosón de Higgs, tamén chamado bosón de Brout-Englert-Higgs.
O Mecanismo Brout-Englert-Higgs é o fundamento da teoría electrodébil de partículas elementais e sentou as bases dunha visión unificada das leis básicas da natureza.
Premios e condecoracións
Concedéuselle, xunto con Robert Brout e Peter Higgs, o Premio de Altas Enerxías e Partículas da Sociedade Europea de Física en 1997 e o Premio Wolf de Física en 2004 polo mecanismo que unifica a curto e longo alcance interaccións a través da xeración masiva de bosóns vectores gauge. Fixo importantes contribucións á física estatística, teoría cuántica de campos, a cosmoloxía, a teoría de cordas e supergravidade.
En 2013 foi galardoado co Premio Nobel de Física e o Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica xunto a Peter Higgs e o CERN.
Por real Decreto, o 8 de xullo de 2013 François Englert foi ennobrecido como barón polo rei Alberte II de Bélxica.
Casas baratas
Casas baratas é un libro escrito por Antón Riveiro Coello, publicado en 2005.
Trama
A obra está composta por 16 relatos, ambientados na infancia e adolescencia do propio autor no barrio das Casas Baratas de Xinzo de Limia, desde que os seus pais se mudan ao piso.
Nárranse aspectos cómicos e tráxicos da vida cotiá nos últimos anos do franquismo, cunha forte emigración do rural cara ás vilas e cidades. O protagonista, fillo dun garda municipal e dunha costureira, fala das súas vivencias familiares, escolares, amorosas e culturais. O resto de habitantes do barrio forman un conxunto de personaxes secundarias cun papel moi importante na narración, coma os compañeiros da escola, os veciños (cos seus diferentes empregos) ou as autoridades.
Iván Villar
Ivan Villar Martínez, nado en Aldán (Cangas) o 9 de xullo de 1997 é un futbolista galego que xoga de porteiro no Celta de Vigo.
Tijarafe
Tijarafe é un municipio canario pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife. Está situado na zona noroeste da illa de La Palma. Limita ao norte con Puntagorda, ao leste coa serra da Cumbre, polo oeste co océano Atlántico e ao sur cos municipios de Tazacorte, Los Llanos de Aridane e El Paso.
Iván Villar
Traxectoria
No verán de 2017 rexeitou continuar no filial, pois preferiu intentar gañar un posto no primeiro equipo fronte aos gardametas Rubén Blanco e Sergio Álvarez. Con todo, non dispuxo de ningún minuto e en xaneiro saíu cedido ao Levante, que buscaba un porteiro para suplir a baixa do lesionado Raúl Fernández. No equipo valenciano non chegou a debutar, sendo o gardameta titular Oier Olazábal. Na tempada 2018/19 regresou ao Celta B, co que disputou 39 partidos.
Tijarafe
Xeografía
A súa extensión superficial é de 53.76 km², o que supón un 7.59% da superficie da illa. O seu perímetro está ao redor dos 36,584 metros. Esta superficie coloca a Tijarafe no quinto lugar lugar dos municipios palmeiros en canto ao seu tamaño, por detrás de El Paso, Garafía, Mazo e Fuencaliente. A costa, acantilada e de difícil acceso, ten unha lonxitude aproximada de 11,5 km, que supón un 9,3% do perímetro total insular.
Iván Villar
Traxectoria
Na campaña 2019/20 foi o terceiro porteiro do primeiro equipo, e disputou os últimos partidos da tempada, tralas lesións de Sergio e Rubén Blanco. Os problemas destes gardametas continuaron na 2020/21, polo que Iván Villar puido xogar 23 partidos durante o ano.
Selección española
Foi internacional coa selección española sub-17, coa sub-19 e coa sub-21, e en xullo de 2021 viaxou a Toquio para participar nos Xogos Olímpicos de 2020. O seleccionador Luis de la Fuente elixiuno como terceiro porteiro, por detrás de Unai Simón e Álvaro Fernández. Aínda que non chegou a debutar no torneo, conseguiu a medalla de prata despois de que o seu equipo xogase e perdese a final contra o Brasil de Dani Alves.
Tijarafe
Economía
A estrada LP-1 de Santa Cruz de la Palma a Puntagorda, atravesa o municipio de sur a norte, e é a ambos os dous lados da estrada onde se dan lugar a maioría das casas.
miniatura|esquerda|700px|Tijarafe
As Punxeiras Altas, Ortoño, Ames
As Punxeiras Altas é un lugar da parroquia de Ortoño no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 49 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 19 eran homes e 30 mulleres.
Roque de los Muchachos
300px|miniatura|Vista desde a cima O Roque de los Muchachos é o nome que se lle dá ao pico rochoso que forma o punto máis alto da illa de La Palma, nas Canarias. A altura máxima ascende a 2.426 m sobre o nivel do mar, o que fai de La Palma a segunda illa máis alta do arquipélago, logo de Tenerife.
No Roque de los Muchachos, debido á gran calidade do ceo, sitúase o Observatorio Astrofísico do Roque de los Muchachos. O Roque de los Muchachos pecha a Caldera de Taburiente pola súa zona norte. Desde o cume pódese ver Tenerife, La Gomera e El Hierro.
O nome de Roque de los Muchachos provén da forma do mesmo, pois son unha serie de pequenos roques duns 3 metros de altura, que se asemellan a un grupo de raparigos (muchachos en castelán).
-177
Véxase tamén
Historia ano a ano
Mouro (mitoloxía)
240px|dereita|miniatura|Ilustración representando un mouro, segundo unha intelixencia artificial. miniatura|Castelo dos Mouros en [[Sintra, Portugal.]] Os mouros eran un pobo de criaturas sobrenaturais presentes en mitos e relatos estendidos polo norte da Península Ibérica (Galicia, Asturias e Norte de Portugal), e presentados como non bautizados e pagáns, que noutro tempo tamén eran coñecidos como xentís. Os homes eran escuros e en ocasións deformes, e as mulleres eran fermosas feiticeiras rubias e de cute branca, aínda que nalgúns relatos populares asócianse coa aparencia de vellas bruxas e meigas.
Etimoloxía
O filólogo Isodoro Millán defende que o termo mouro procede do celta mrvos afín ao termo indoeuropeo mr-tuos, de onde procede tamén o latín mortuus. Isto relacionaría os mouros con razas xa desaparecidas, mortos.
Lenda
Nos relatos os mouros aparecen como construtores e habitantes de mámoas, túmulos funerarios, castros, minas romanas e por extensión todo tipo de ruína con orixes inmemoriais, coma os castelos medievais ou algúns pazos do século XVII con entradas en forma de arcada. Nalgúns relatos os mouros e mouras aparecen como custodios de fabulosos tesouros, que constitúen a orixe da riqueza de varias familias.
Kosmos 455
Kosmos 455 (Космос 455 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 47, foi un satélite artificial soviético lanzado o 17 de novembro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Mouro (mitoloxía)
Lenda
Co paso do tempo estas criaturas pagás foron relacionadas á presenza musulmán na Península Ibérica, e moitos relatos asomen que chegaron cos invasores do norte de África. Tamén hai relatos, aínda que menos numerosos, que os relacionan con outro tipo de invasores (viquingos, franceses etc.), que permanecerían acochados trala retirada dos seus compañeiros.
Kosmos 455
Características
Kosmos 455 foi o cuadraxésimo sétimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo primeiro lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Mouro (mitoloxía)
Lenda
Á parte de lendas populares e mesmo relatos literarios, os mouros aparecen en varios topónimos galegos, normalmente sinalando a presenza de castros, mámoas ou outro tipo de antigas ruínas.
Kosmos 455
Características
Kosmos 455 foi inxectado nunha órbita inicial de 516 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 9 de abril de 1972.
Mouro (mitoloxía)
Ama de cría dos Mouros
Lenda na que unha muller é requirida polos mouros para lle dar de mamar a un dos fillos deles. Non existe perigo nesta acción agás se se cometen erros ou indiscrecións, como no caso do castro de Pedrouzos de Melide. Un mouro preséntase á muller con porte de señor e convéncea para que lle dese de mamar ó seu fillo. Ela deulle o leite e, cando rematou, o señor pregoulle que lle pasara polos ollos ó neno mouro unha untura que tiña preparada. Ela fíxoo e, sen se decatar, levou a man untada á cara quedándolle algo nos ollos. No día da feira, a muller viu ó mouro e fixo por chamalo pero el non lle respondeu. Cando ó día seguinte volveu dar de mamar á criatura do mouro, preguntoulle este: Ela díxollo e perdeu o ollo, pois o mouro arrincoullo de contado. A untura que puxera por erro permitía ver os encantos, e na feira ninguén máis vira ó mouro.
Ana Manana
Moura encantada condenada a vivir nunha fonte que leva o seu nome, nuns penedos próximos ó Pozo Meimón, no río Miño, nas proximidades de Ourense. Sábese que é moi fermosa e que viste de branco.
Nebulosa Iris
A Nebulosa Iris, tamén coñecida coma NGC 7023 e Caldwell 4, é unha brillante nebulosa de reflexión da constelación Cepheus. NGC 7023 é realmente o cúmulo de estrelas que está no interior da nebulosa, a cal está catalogada coma LBN 487; a súa vez, a nebulosa está iluminada por unha desas estrelas, a SAO 19158, que posúe unha magnitude aparente de 7. A nebulosa brilla cunha magnitude de 6,8 e está situada preto da estrela T Cephei que é do tipo de estrelas variables Mira, tamén está preto da brillante estrela variable Beta Cephei (Alphirk) que ten unha magnitude de 3,23. A Nebulosa Iris está a 1.300 anos luz de distancia e ten de seis anos luz de diámetro.
Saint-Amé
miniatura|Panorámica de Saint-Amé Saint-Amé  é unha poboación e comuna francesa do departamento dos Vosgos, na rexión do Gran Leste.
Xeografía
Situada a unha altitude entre os 773 e os 385 msnm, o concello ocupa unha superficie de 8,07 km².
Segundo o censo de 1999 ccontaba cunha poboación de	2 012 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 266,91 hab./km².
Goi, Castroverde
Santa María Madanela de Goi é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 27 habitantes (17 homes e 10 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 30 habitantes.
Superfamilia das inmunoglobulinas
Dominios de inmunoglobulina
As proteínas da IgSF posúen un dominio estrutural chamado dominio de inmunoglobulina (Ig). Os dominios de Ig reciben ese nome polas moléculas de inmunoglobulinas. Conteñen de 70 a 110 aminoácidos e son clasificadas segundo o seu tamaño e función. Os dominios de Ig posúen un pregamento de Ig característico, que ten unha estrutura de tipo sándwich formada por dúas follas de febras beta antiparalelas. O pregamento de Ig está estabilizado polas interaccións entre os aminoácidos hidrofóbicos no lado interno do sándwich e pontes disulfuro altamente conservadas formados entre residuos de cisteína nas febras B e F. Un extremo do dominio Ig ten unha rexión chamada rexión determinante da complementariedade que é importante para a especificidade dos anticorpos polos seus ligandos. Crese que a estrutura de subxenes de Ig variables e a inmunoglobulina de superficie determina a propensión a unha sinalización de BCR crónica ou tónica.
Clasificación
Os dominios de tipo Ig poden ser clasificados como IgV, IgC1, IgC2 ou IgI.
A maioría dos dominios de Ig son ou variables (IgV) ou constantes (IgC).
Membros da superfamilia da inmunoglobulina
As proteínas con dominios de Ig son a familia máis numerosa de proteínas do xenoma humano, da que se identificaron 765 membros. Os membros da familia poden encontrarse incluso en corpos de animais con estrutura fisiolóxica moi simple como os poríferos (esponxas). Tamén se encontraron en bacterias, onde a súa presenza se cre que se debe a transferencia horizontal de xenes.
Pilus
right|thumb|350px|Esquema da conxugación bacteriana, na que interveñen os pili sexuais. 1- A célula doante produce un pilus. 2- O pilus únese á célula receptora, e achega as dúas células. 3- O plásmido móbil é cortado e transfírese unha cadea simple de ADN á célula receptora. 4- Ambas as células recircularizan os seus plásmidos, sintetízase a segunda cadea do ADN, e reproducen os pili, xa que agora ambas as células son doantes viables.
Un pilus (que en latín significa pelo, en plural pili), xeralmente considerado sinónimo de fimbria, é un apéndice similar en forma de pelo que se encontra na superficie de moitas bacterias. Aínda que os termos pilus e fimbria (do latín "filamento", "fibra") se utilizan xeralmente como sinónimos, algúns investigadores reservan o termo pilus para os apéndices requiridos para a conxugación bacteriana. Todos os pili están compostos esencialmente polas proteínas oligoméricas pilinas.
Os pili son máis característicos das bacterias gramnegativas, pero tamén poden aparecer nalgunhas especies grampositivas. Unha bacteria pode ter ducias de pili por toda a súa superficie. Os pili sérvenlles ás bacterias para unirse a superficies ou a outras bacterias. Algúns virus bacteriófagos utilizan os pili das bacterias para adherirse á superficie bacteriana e iniciar o seu ciclo replicativo.