cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Romeo + Juliet
William Shakespeare's Romeo and Juliet (a miúdo acurtado como Romeo + Juliet) é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Baz Luhrmann. Está baseado na obra Romeo e Xulieta de William Shakespeare. O filme conta a historia dos mozos namorados en Verona Beach, nun marco modernizado do clásico, xa que este sitúase na nosa época. As espadas substitúense por pistolas, e os homes das familias enfrontadas, os Capuleto e os Montesco son importantes homes de negocios.
Sinopse
En Verona sucédense os enfrontamentos entre as dúas familias máis poderosas -os Montesco e os Capuleto-, debido a antigas diferenzas e xenreiras. Dentro dun contexto urbano que non descarta a violencia, Fulgencio Capuleto organiza unha festa á que vai -grazas á mediación do seu amigo Mercutio-, Romeo Montesco. Os Capuleto tentan que a súa xove filla -Xulieta- se comprometa co arrogante Dave Paris -o fillo do gobernador-. Pero cando Romeo e Xulieta se ollan un ó outro de xeito casual, xurdirá dende o primeiro momento o seu mítico amor.
Grafema
O grafema é a unidade máis pequena dun sistema de escrita. É unha entidade fundamental da escrita equivalente en xeral ao fonema, a unidade fonolóxica mínima da lingua oral. O termo foi composto sobre o modelo de fonema para a descrición de escrituras principalmente alfabético-fonéticas.
Por extensión, segundo o tipo de escrita, o grafema realízase visual e foneticamente de xeitos diversos. Velaquí un modelo teórico:
A palabra grafema, cuñada en analoxía con fonema, deriva do grego antigo γράφω (gráphō), co significado de 'escribir', e o sufixo -ema por analoxía con fonema e outros nomes de unidade émicas. O estudo dos grafemas denomínase grafémica. Os grafemas poden ser de dous subtipos:
En linguas coma o francés e o inglés a correspondencia entre fonemas e grafemas é menor ca noutras linguas coma o finés, o español ou o galego.
Pódese aplicar, para saber se un carácter é un grafema ou non, o mesmo test que para os sons, a saber, o dos pares mínimos:
Ademais, para que unha secuencia de letras (nos alfabetos) forme un grafema (digrama, trigrama), esta combinación debe estar ligada a un fonema identificábel: por exemplo, et non é un grafema en francés pois et se realiza de maneiras diferentes, [e], [εt], e non se nota un fonema único, ao contrario de au que na maioría dos casos se pronuncia [o].
El Cencerro
El Cencerro foi un semanario editado en Verín en 1926.
Traxectoria
Semanario humorístico, apareceu o 15 de agosto de 1926. Fundado e dirixido por Celso Baladrón Sanz, só publicou dous números.
Bioxeografía insular
A bioxeografía insular é un campo da bioxeografía que examina os factores que afectan a riqueza de especies das comunidades naturais illadas. A teoría foi desenvolvida para explicar os patróns de riqueza de especies nas illas. Despois destas, a teoría empregouse a montañas rodeadas de desertos, lagos rodeados de terra seca, masas forestais fragmentadas e ata en hábitats naturais rodeados de contornas degradadas polos homes. Arestora emprégase como unha referencia para calquera ecosistema rodeado de ecosistemas únicos. Este campo de estudo comezárono na década dos 1960 s os ecólogos Robert MacArthur e E.O. Wilson, que acuñaron de feito o termo de illa bioxeográfica, xa que este tería pretendía predicir o número de especies que existen en calquera illa, ou hábitat illado, creada de novo.
Definicións
Con fins bioxeográficos, unha «illa» é calquera área de hábitat axeitado rodeada por unha expansión de hábitat non axeitada para as especies que o habitan. Mentres que isto encaixa totalmente coas illas, que son unha masa de terra rodeada de auga, o termo tamén se pode aplicar a calquera «illa» non tradicional: como son os picos dunha montaña, brañas ou pradeiras no deserto ou mesmo prados illados por autovías ou rueiros de casas. Á parte disto, téñase presente que unha illa para un organismo concreto non ten por que ser unha illa para outro: algúns organismos poden tanto vivir no pico dunha montaña como no seu val mentres que outros só poden restrinxidos a picos de montaña.
Teoría
A teoría da bioxeografía de illas propón que o número de especies que se atopan en illas non deturpadas está determinado pola inmigración e a extinción. Ademais disto, que as poboacións illadas poidan seguir unhas rutas evolutivas diferentes, como mostraban as observacións de frinxílidos de Darwin nas Illas Galápagos. A inmigración e a emigración vénse afectadas pola distancia dunha illa á fonte de colonizadores (efecto da distancia). Polo xeral esta fonte é unha terra continental, inda que poden selo tamén outras illas. As illas que están máis illadas son menos propensas a recibir inmigrantes cá as illas que o están menos.
A taxa de extinción unha vez que unha especie consegue colonizar unha illa vese afectada polo tamaño da illa (efecto de área ou a curva de acumulación de especies por área). As illas máis grandes conteñen hábitats de maior tamaño e máis oportunidades de teren unha maior variedade de hábitats. O tamaño maior do hábitat reduce a probabilidade de extinción por eventos aleatorios. A heteroxeneidade do hábitat aumenta o número de especies que van a ter éxito na súa colonización despois de inmigraren alí.
Ao longo do tempo, as forzas opostas de extinción e inmigración resultan nun equilibrio a nivel de riqueza das especies.
Modificacións
Ademais de ter un efecto nas taxas de inmigración, o illamento pode ademais afectar as taxas extinción. As poboacións nas illas que están menos illadas son menos propensas a se extinguiren xa que os individuos da poboación principal, a de orixe, e outras illas pode inmigrar e "rescatar" a esa poboación da extinción (o efecto rescate).
Así mesmo, a parte de ter un efecto na extinción, o tamaño das illas pode afectar tamén ás taxas de inmigración. As especies fanse quen de activamente chegar a illas máis grandes grazas a un maior número de recursos nestas e a dispoñibilidade de nicho, ou tamén, as illas ser quen de acumular máis especies por un proceso aleatorio debido ao seu maior tamaño (efecto destino).
Factores que inflúen
miniatura|dereita|320px| Número total de especies réptiles e anfibios en sete pequenas illas das [[Caribe (rexión)|Illas occidentais]]
Rexistro histórico
A teoría pódese estudar cos restos fósiles, que nos fornecen dun rexistro de vida na Terra.300 millóns de anos atrás Europa e Norte América asentábase no ecuador e estaban cubertas por choivas tropicais. Os cambios climáticos devastaron esas masas forestais tropicais durante o período do Carbonífero, cando o clima se volveu máis seco e as choivas máis fragmentadas. As illas truncadas de masas forestais non eran habitables para os anfibios inda que o eran para tódolos réptiles, que se volveron grazas a iso máis diversos e mesmo variaron a súa dieta nese ambiente tan rapidamente cambiante. Este evento xerou un abrente evolutivo entre os réptiles.
Liña de investigación experimental
A teoría da bioxeografía de illas comprobouse de xeito experimental po E. O. Wilson e o seu estudante Daniel Simberloff nos mangleiros de Florida. Comprobouse riqueza de especies nos mangleiros. Primeiro fumigáronse con brómido de metil para eliminar as comunidades de artrópodos. Logo disto, monitorizouse a inmigración de especies nas illas. Despois dun par de anos as illas xa foran recolonizadas. O efecto do tamaño da illa non se comprobou xa que case todas eran do mesmo tamaño. As investigacións levadas a cabo nas estacións de investigación tropicais das Illas de Barro Colorado deron un amplo número de publicacións que tratan sobre dos cambios ecolóxicos nas poboacións de predadores.
Aplicacións na bioloxía de conservación
Aos poucos anos de ter a teoría sido proposta a súa aplicación potencial no cambio da bioloxía da conservación foi aceptada e amplamente debatida nos círculos de ecólogos. A idea de que as reservas e os parques naturais forman illas dentro do espazo alterado polos humanos (véxase, fragmentación do hábitat), e que esas reservas poderían perder especies por actuar «relaxándose cara ao equilibrio» (isto é, que perderían especies xa que conseguen o seu novo equilibrio coa perda de especies, o que se coñece tamén como decaemento do ecosistema), causou un amplo debate de preocupación. Isto é particularmente importante cando se teñen en conta conservar especies de amplo rango de hábitat. Un estudo de William Newmark conseguiu datos de forte relación entre o tamaño dos Parques Nacionais dos Estados Unidos de América e o número de especies de mamíferos. Isto deu lugar a un debate coñecido como o poucos pequenos ou moitos grandes, e que describiu o autor David Quammen en A Canción do Dodo dicindo que "a propia versión diplomática na ecoloxía da grande fronte aberta". Anos despois da publicación en revistas de ecoloxía de Wilson and Simberloff téñense atopado máis exemplos de relacións especia-área e os plan s de conservación. Con isto, os plans de conservación están aceptando que que unha ampla reserva poderían albergar máis especies ca moitas pequenas e que isto debe ser o protocolo aceptado nos plans de conservacións. A diversidade de hábitats é tan ou máis importante que determinar o número de especies protexidas.
A teoría da bioxeografía de illas tamén deu pé ao desenvolvemento dos hábitats que actúan como corredores nos plans de conservación e que permiten manter a conectividade entre as illas de hábitat. Con isto facilítase o movemento de especies entre os parques e as reservas e, con isto, aumentar o número de especies que poden ser soportadas, inda que isto pode provocar a dispersión de enfermidades e patóxenos entre as poboacións, o cal complica a simple proscrición de ser bo o mantemento destas para manter a diversidade.
Na diversidade de especies, a bioxeografía de illas describe principalmente a especiación alopátrida. A especiación alopátrica é onde un novo «pool» de xenes xorde na selección natural en 'pools' illados. A bioxeografía de illas é útil tamén para considerar a especiación simpátrida, a idea de que diferentes especies xorden dunha mesma especie ancestral na mesma área. A mestura poboacional reprodutiva entre dúas especies adaptadas diferentemente evitarían a especiación, máis, porén, a especiación simpátrida acontece.
Pico Tesorero
O Pico Tesorero é unha elevación montañosa de 2.570 metros de altura situada no Macizo Central dos Picos de Europa ou macizo dos Urrieles, entre León, Cantabria e o Asturias, en España. é unha dos cumes máis ascendidos dos Picos de Europa.
Situación
Na súa cima únense os territorios de Cantabria, Asturias e León e existe unha caixa de correos de cumes. Ao pé do pico atópase o pequeno refuxio-vivac de Cabaña Verónica.
Ascensións
A vía máis sinxela de ascensión é pola Collada de los Horcados Rojos.
-939
Véxase tamén
Historia ano a ano
Elvira Albelda Conejero
Elvira Albelda Conejero, coñecida como Valenciana, nada en Navarrés (provincia de Valencia) o 15 de agosto de 1913, foi unha política comunista española.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Valencia. Ingresou no PCE en 1935. Durante a guerra foi concelleira de Valencia e secretaria xeral do Comité Provincial da Agrupación de Mujeres Antifascistas en Valencia, cargo no que substituíu a Pilar Soler. Colaborou na revista Pasionaria, editada por AMA en Valencia. Ao rematar a guerra foi detida polos franquistas e encarcerada. Ao saír en liberdade, marchou a Coruña, onde formou parte do Comité Rexional de Galicia, con Alberto González García. En setembro de 1941 evitou ser apresada na redada policial que sucedeu á caída de Eleuterio Lobo, na que foron detidos varios dirixentes comunistas procedentes de América en Portugal e varios militantes do PCE en Madrid e Galicia como Alberto Puente e Francisco Barreiro. Marchou a Madrid, pasando a formar parte, primeiro do Comité Provincial e, despois, do Comité Central Provisional do PCE, dirixido por Jesús Bayón. Detida na primavera de 1942, foi internada na cadea de Ventas de Madrid. Fuxiu do cárcere en compañía de María Asunción Rodríguez o 15 de xaneiro de 1945. Logo de permanecer durante un ano escondida en Madrid, sen traballar para o PCE, marchou a Montesa (Valencia) onde vivía a súa nai. Coa axuda de dous guías pasou a Francia por Saint Laurent, dirixíndose despois a Decazeville (Aveyron) onde vivía a súa irmá Teodora, traballando nun restaurante.
Marco (ciencia)
En referencia a un traballo científico, o seu marco teórico é o encadramento no que se debe meter un conxunto de información, datos etc. que en principio teñen aparencia diversa, para o seu tratamento sistemático.
Pediastrum
miniatura|240px|dereita|[[Pediastrum boryanum.]]
Pediastrum é un xénero de algas verdes da familia Hydrodictyaceae. Son fototróficas, e forman cenobios non mótiles (con número fixo de células) que habitan en ambientes de auga doce desde climas árticos a tropicais de todo o mundo. A forma do cenobio é plano, circular ou oval e dunha célula de grosor e en total 4-64-128 células. As células internas son poliédricas e as externas teñen uns procesos con forma de corno. As células son multinucleadas cun cloroplasto e un ou máis pirenoides. Na parede celular teñen unha cantidade significativa de silicio. Ás veces as células externas teñen unhas sedas ou pelos que non se presentan nas internas.
Reprodución
Pediastrum reprodúcese asexualmente producindo autocolonias. O protoplasto de cada célula parental dá lugar a unha zoóspora biflaxelada por cada célula da colonia parental. As zoósporas son liberadas das células parentais dentro dunha vesícula e despois colócanse elas mesmas na disposición propia da colonia de cada espeice. As células despois agrándanse ata que chegan ao seu tamaño definitivo. Cada célula pode xerar unha autocolonia filla con exactamente o mesmo número e disposición das células que tiña a colonia orixinal. Pediastrum reprodúcese sexualmente por fusión de pequenos gametos biflaxelados que son liberados da célula parental. Os cigotos que se forman como resultado da fecundación xerminan dando zoósporas, as cales á súa vez forman células poliédricas de parede grosa, que xeran o novo cenobio. Estes poliedros poden tamén orixinarse por reprodución asexual.
Linfoma
Linfoma é un termo xenérico utilizado para designar un grupo de diversas doenzas neoplásicas do sistema linfático que se orixinan da proliferación clonal de linfocitos B ou T en calquera un dos seus estadios de maduración. Tamén son denominados tumores sólidos hematolóxicos, para os diferenciar dos diversos tipos de leucemia. Os linfomas habitualmente son clasificados en dous grandes grupos: os linfomas Hodgkin e os linfomas non-Hodgkin.
Clasificación clásica
Historicamente os linfomas foros clasificados en dous grupos segundo a súa orixe celular, evolución, tratamento e prognóstico.
Clasificación REAL actualizada da OMS dos síndromes linfoproliferativos
Dende 1995 os membros das sociedades europeas e americanas de hematoloxía estiveran a colaborar na elaboración dunha nova clasificación da Organización Mundial da Saúde (OMS) que representa unha versión actualizada do sistema REAL (Revised European-American Lymphoma Classification).
A modificación da clasificación REAL pola OMS recoñece 3 categorías principais de neoplasias linfoides baseándose na morfoloxía e nas liñas celulares: neoplasias de células B, neoplasias de células T e células NK (natural killer ou asasinas naturais), e linfoma de Hodgkin. Tanto os linfomas coma as leucemias linfoides están agrupadas nesta clasificación porque tanto as fases sólidas coma as circulantes atópanse en moitas neoplasias linfoides, e a distinción entre elas é artificial. Dentro das categorías de células B e células T, recoñécense 2 subdivisións: neoplasias precursoras que corresponden aos estadios máis temperáns de diferenciación e neoplasias maduras diferenciadas. Polo tanto diferénciase:
Estadiaxe
Para poder estudar un determinado tipo de linfoma segundo a fase da doenza na que se atope, cómpre información sobre a historia clínica do paciente, así coma unha exploración física, técnicas de diagnóstico pola imaxe, análises de sangue, e biopsias do tumor e da medula ósea. Especificamente emprégase para a doenza de Hodgkin unha clasificación especial: a clasificaciónde Ann Arbor.
Síntomas A, B e E
Cada estado clínico debe clasificarse en A e B dependendo da ausencia (A) ou presenza (B) de síntomas xerais definidos. Estes síntomas B son os seguintes.
Síntomas E: afección única, confinada a tecidos extralinfáticos, agás o fígado e a medula ósea.
A Revolta, Cortegada, Silleda
A Revolta é un lugar da parroquia de Cortegada no concello pontevedrés de Silleda.
-937
Véxase tamén
Historia ano a ano
Oca de Abaixo, Beseño, Touro
Oca de Abaixo é un lugar da parroquia de Beseño no concello coruñés de Touro, na Comarca de Arzúa. Tiña 47 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 21 eran homes e 26 eran mulleres.
A biblioteca da iguana
A biblioteca da iguana é unha longametraxe galega dirixida por Antón Dobao no ano 2005, con guión do propio Antón Dobao e Miguelanxo Prado, baseado nun relato homónimo de Xosé Miranda. Está rodada en Lugo.
Sinopse
Andrés (Evaristo Calvo) é un profesor universitario especializado en Lingüística que descobre unha grave anomalía nunha novela que adquiriu para matar o tempo durante unha viaxe en avión: O que comezara como unha historia seria convértese nun vulgar relato do Oeste.
La Voz del Agro (Pontevedra)
La Voz del Agro foi un semanario editado en Pontevedra en 1924.
Historia e características
Apareceu o 23 de marzo de 1924. Era órgano da Unión Lerezana.
Vilar do Mato, Zas, Zas
Vilar do Mato é un lugar da parroquia de Zas no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 53 habitantes (27 homes e 26 mulleres).
Robert Siodmak
Robert Siodmak, nado en Dresden (Alemaña) o 8 de agosto de 1900 e finado en Ascona (Suíza) o 10 de marzo de 1973 foi un director de cinema estadounidense de orixe alemá.
Traxectoria
Siodmak traballou como director de escena e como banqueiro antes de converterse en montador e guionista para Curtis Bernhardt en 1925. En 1929 convenceu o seu primo Seymour Nebenzal para que financiase o seu primeiro filme, Menschen am Sonntag, escrito polo seu irmán Curt Siodmak. Co ascenso do Nazismo, Siodmak, de orixe xudía, abandonou Alemaña para ir a París e finalmente a Hollywood, onde chegou en 1939.
En 1952, trala problemática produción de O temible burlón marchou a Europa, onde dirixiu Die Ratten, Oso de Ouro no festival de Berlín, ou Nachts, wenn der Teufel kam. Volveu a Hollywood en 1967 para dirixir A última aventura do xeneral Custer, que foi outra decepción.
Finou en 1973, sete semanas despois do pasamento da súa dona.
Amigas y conocidas
Amigas y conocidas é un programa de televisión emitido pola cadea española La 1 de Televisión Española de luns a venres despois de La mañana. Comezou a emitirse o 2 de setembro de 2014 e está presentado por Inés Ballester.
Manuel Manquiña
Manuel Juan Francisco del Cristo de la Victoria Prieto Comesaña, nado en Vigo o 2 de agosto de 1953, é un actor galego, coñecido como Manuel Manquiña.
Amigas y conocidas
Historia
O luns 4 de agosto de 2014, La mañana de verano (versión estival de La mañana de La 1) estreou unha nova sección na que se reunían seis mulleres coñecidas para debater e opinar sobre varios temas de actualidade. Estas mulleres eran Inés Ballester (a presentadora substituta de Mariló Montero durante a época estival), Loles León, Alba Carrillo, Carmen Delgado, Teresa Bueyes e Paloma Gómez Borrero.
Manuel Manquiña
Traxectoria
Ten actuado en numerosas películas, series e obras de teatro, e presentado programas de televisión. Tamén fixo monólogos e actuacións en pubs, e mais cancións para o Xabarín Club.
Amigas y conocidas
Historia
Tras a boa acollida da sección nas redes sociais, Televisión Española decidiu independizala para testar o seu funcionamento como formato propio. Deste xeito, Amigas y conocidas estreouse o martes 2 de setembro de 2014, ás 13:15 horas, en La 1.
No verán de 2015 Beatriz Cortázar (unha das interlocutoras) substituíu a Inés Ballester como presentadora durante as vacacións. No verán de 2016 a súa substituta foi Berta Collado.
Formato
Amigas y conocidas é a adaptación española do programa estadounidense The View. No formato, seis mulleres de distintas xeracións debaten sobre varios temas de actualidade, ofrecendo os seus diferentes puntos de vista.
Manuel Manquiña
Traxectoria
Gran parte da súa traxectoria profesional lévase a cabo en Galiza. A nivel estatal o seu primeiro papel relevante foi na película Airbag.
No ámbito político, manifestou publicamente as súas discrepancias en relación co nacionalismo galego e a política de normalización lingüística; deu apoio a asociación españolista Galicia Bilingüe e mofouse nos seus monólogos das posicións defendidas polo galeguismo.
A Casilla, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
A Casilla é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. O lugar recibe o seu nome pola existencia dunha caseta de peóns camiñeiros na estrada Ferrol-Vilalba (actual AC-861).
Medea
miniatura|dereita|250px|Medea e Xasón  de [[John William Waterhouse]] miniatura|dereita|250px|''Medea ' miniatura|dereita|250px|Medea  ', por [[Eugène Delacroix, 1862.]] miniatura|dereita|250px|Medea  ' de [[Anselm Feuerbach]]
Na mitoloxía grega Medea era a filla de Eetes, rei da Cólquide e da ninfa Idia. Era sacerdotisa de Hécate, que algúns consideran a súa nai e de quen se supón que aprendeu os principios da feitizaría xunto coa súa tía, a maga Circe. Así, Medea é o arquetipo de bruxa ou feiticeira, con certos trazos de xamanismo.
A fuxida da Cólquide
Cando Xasón e os argonautas chegaron á Cólquide e reclamaron o vélaro de ouro, o rei Eetes prometeulles que llelo entregaría só se eran capaces de realizar certas tarefas. En primeiro lugar, Xasón tiña que xunguir dous bois que exhalaban labaradas de lume pola boca e arar un campo con eles. Unha vez arado, tiña que sementar nos sucos os dentes de dragón que Eetes lle deu. Xasón aceptou as condicións, malia que saír airoso da proba facíaselle imposible.
Tras saír airoso desta proba, Eetes anoxouse de vez e negouse a cumprir a súa parte do trato. Guiados entón por Medea, os argonautas chegaron ao bosque onde se escondía o vélaro de ouro, onde Medea exhortou os presentes a evitaren ser hipnotizados, para o que non debían mirar aos ollos do seu gardián, unha serpe enorme que xamais durmía. Grazas a unhas herbas especiais e aos seus propios poderes hipnóticos, Medea logrou durmila e así permitiu que Xasón collese o prezado trofeo e puidesen todos regresar con el á súa patria.
A expedición dos argonautas partiu entón coa compañía de Medea xa que ela sabía que a súa traizón nunca sería perdoada e, amais diso, apaixonárase perdidamente de Xasón; por iso lles pregara poder fuxir coa expedición a cambio dos seus servizos. Xasón non só accedeu, senón que prometeu facela a súa esposa, xurándolle que lle sería sempre fiel. Eetes mandou daquela ao seu fillo máis vello, Apsirto, á fronte dunha gran frota a perseguilos. Cando logrou por fin alcanzalos, Xasón acordou con Apsirto entregar a Medea a cambio de poder continuar a súa viaxe co vélaro. Pero Medea argallou novamente un estrataxema para que o seu medio irmán se presentase só na negociación, feito que aproveitou Xasón para asasinalo a traizón e botar o seu corpo, despezado en múltiples anacos, ao mar. O desconsolado Eetes tivo que entreterse recollendo un por un os restos do seu fillo, o que lles deu vantaxe aos argonautas para poderen escapar.
Existen varias versións acerca da ruta que seguiron os argonautas a partir de entón, xa que a versión que nos chegou ponse en dúbida ao requirir un traxecto por terra por media Europa (ben vadeando ríos navegables, ben arrastrando por terra firme a súa nave Argo).
Cando chegaron a Tesalia, Medea profetizou que o temoneiro do Argo, Eufemo, reinaría sobre Libia. Esta profecía materializouse en Bato, descendente de Eufemo.
Talos
Despois de os argonautas esperaren a que Circe purificase a Medea polo asasinato de Apsirto, de atravesaren o estreito de Escila e Caribdis e de superaren os dominios das sereas, puideron chegar finalmente a Creta. Pero alí foilles imposible tomar terra, porque a illa estaba custodiada por Talos, o xigante de bronce. Talos tiña unha única vea que lle chegaba desde o pescozo ao nocello e que estaba rematada nun cravo que evitaba que lle revertese o sangue. Medea prometeulle a inmortalidade ao xigante se bebía unha poción que, en realidade, era un potente somnífero. Cando Talos caeu a durmir, Medea sacoulle o cravo e deixou que se desangrase, de forma que finalmente puideron arribar a Creta.
A morte de Pelias
Mentres Xasón ía á procura o vélaro de ouro, Hera seguía cismando na súa forma de vingarse do rei Pelias, que odiaba profundamente. Utilizou as súas argucias para facer que se namorase de Medea, porque a deusa pensaba que esa terrible muller o acabaría matando antes ou despois. Cando Xasón e Medea chegaron a Iolcos, Pelias negouse a entregarlle o trono, a pesar de que trouxeran o vélaro. Daquela Medea conspirou para que fosen as propias fillas de Pelias as que acabasen con el: caracterizada como unha anciá sacerdotisa hiperbórea da deusa Artemisa, demostroulles que se podía rexuvenecer un ancián esnaquizando a Esón (o pai de Xasón) e fervendo os anacos nun caldeiro. Nun instante, un Esón rexuvenecido saltou del. Pero cando as fillas de Pelias, agás a menor delas, coa mellor intención, fixeron o mesmo, este non sobreviviu.
Abandono de Xasón
Malia vérense libres de Pelias, os habitantes de Iolcos aborreceron o magnicidio, e Xasón e Medea víronse obrigados a deixar Iolcos e partir cara a Corinto, chamados polos habitantes desta cidade sobre cuxo trono Medea pretendía ter dereitos. Alí Xasón acordou co rei Creonte abandonar a Medea —á que o rei pretendía expulsar de Corinto— para casar coa súa filla, a princesa Glauce ). Daquela Medea, arrastrada polos celos, envioulle a Glauce como regalo de vodas un manto de irresistible beleza. Cando Glauce o recibiu de mans da serventa de Medea púxoo de inmediato, liberando a maxia contida nel que a converteu nunha tea ardente. As chamas consumírona totalmente a ela e ao seu pai, Creonte, que se abalanzou sobre ela con intención de salvala. A continuación, e para facerlle o máximo dano a Xasón, Medea matou os dous fillos que tiveran en común. Outra versión afirma que Xasón deixara a Medea por Creúsa, que parece ser a propia Glauce, á que Medea lle regalou un vestido que, ao poñelo, quedaríalle pegado ao corpo e mataríaa.
Oca de Arriba, Beseño, Touro
Oca de Arriba é un lugar da parroquia de Beseño no concello coruñés de Touro, na Comarca de Arzúa. Tiña 28 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 15 eran homes e 13 eran mulleres.
Medea
Abandono de Xasón
Os habitantes de Corinto, ben en vinganza pola morte de Creonte ou ben decepcionados polo comportamento de Medea, apedrárona no templo de Hera e obrigárona a abandonar a cidade no carro de serpes aladas que lle regalara o seu avó Helios.
Unha versión da historia narra que foron eles os que mataron os fillos de Medea, como castigo polo feitizo que esta lle realizara a Glauce. Pero, como castigo, unha epidemia foi rematando con todos os nenos da cidade. Corinto non se librou desta maldición ata que por consello do oráculo de Delfos fixeron sacrificios solemnes aos fillos de Medea, e obrigaron aos seus a gardar loito. Isto xustificaría que os dirixentes de Corinto no século V a. C. lle pagasen ao dramaturgo Eurípides para que narrase a traxedia de Medea en Corinto atribuíndolle á protagonista toda a lista de asasinatos e poder lavar así a imaxe da cidade. Esta manipulación remataría, pois, con outras versións que consideraban a Medea como unha muller virtuosa que non cometera máis pecado que profesarlle un profundo amor ao seu marido, que a abandonou inxustamente.
Medea no desterro
Tras fuxir precipitadamente de Atenas, Medea refuxiouse en Italia, onde lles ensinou aos nativos como encantar serpes. Estes venerárona como deusa, co nome de Angitia. Ao pasar por Tesalia (rexión chamada así polo seu fillo Tésalo), Medea competiu con Tetis nun certame de beleza que presidía Idomeneo, rei de Creta. De alí pasou a Fenicia e estableceuse alí durante un tempo. Por último, pasou a Asia superior, onde casou cun dos reis máis poderosos do lugar, ao que sucedeu no trono. Algúns autores afirman que o pai de Medo foi este, e non Exeo. Cando soubo que seu pai, Eetes, fora destronado polo seu propio irmán Perses, Medea e o seu fillo acudiron na súa axuda. Medo matou a Perses e o país recibiría na súa honra o nome de Media. Medea non morreu, senón que se fixo inmortal e morou nos Campos Elisios, onde din que casou con Aquiles.
Danake
miniatura|180x180px|A cabeza de [[Gorgona (mitoloxía)|gorgona é unha icona numismática de presenza frecuente no danake]] O danake (grego: δανάκη, danáke; persa antigo: dânake) era unha pequena moeda de prata do Imperio Aqueménida de valor equivalente ao do óbolo grego, de circulación entre os gregos orientais.
O termo foi utilizado polos arqueólogos dun xeito impreciso. En xeral, referíronse con el ás moedas tanto de ouro como de prata soterradas cos mortos, presumíndose que se tratarían dunha sorte de óbolos de Caronte. Tamén se ten considerado entre os numismáticos o danake como calquera moeda sen referencias á autoridade emisora utilizada polos gregos e con orixe estranxeira.
No entanto, en Persia, o danake fora xa orixinalmente unha unidade de peso para a prata a granel, que representaba a oitava parte dun siclo (1,05 g), aínda que o uso deste termo quedou obsoleto. No período helenístico e máis adiante utilizouse para designar o óbolo de prata da Ática, que orixinariamente representaba a sexta parte dun dracma.
Uso ritual en contexto funerario
miniatura|esquerda|[[Caronte (mitoloxía)|Caronte recibe unha moeda para a pasaxe dunha alma guiada por Hermes como psicopompo]] O danake foi unha das moedas que se utilizaron como "óbolo de Caronte", que se colocaba na boca dos defuntos para o pagamento do barqueiro que levaría as súas almas a través do río que dividía o mundo do vivindo do dos mortos. O lexicógrafo da era cristiá Hesiquio de Alexandría dálle á palabra δανάκη o significado de "óbolo para os mortos", e o Suda, a gran enciclopedia bizantina do século X sobre o mundo antigo define tamén o danake exclusivamente neste sentido ritual. Múltiples fontes literarias, a pequenez do valor desta denominación monetaria foi tomada como un recordatorio de que a morte iguala os ricos cos pobres.
Malia relacionarse habitualmente o óbolo de Caronte co Helenismo, a arqueoloxía indica que o rito de colocar dunha moeda na boca dos defuntos se practicaba tamén durante os imperios Parta e Sasánida, na rexión do actual Irán, aínda que a moeda utilizada adoitaba ser un dracma.
No interior de tumbas aparecen tamén adoito danakes de ouro. Nun soterramento de Tesalia de arredor do século IV a. de C., achouse unha destas pezas áureas, caracterizada pola figura da cabeza dunha gorgona, colocada nos beizos dunha muller, presumiblemente como parte do seu aparato relixioso por profesar o orfismo ou cultos mistéricos dionisíacos.
Partido Alianza Democrática
Traxectoria
Formouse en 1992 como unha escisión encabezada por Neritan Ceka do Partido Democrático de Albania. Formou parte do goberno que encabezou o Partido Socialista de Albania en 1997. Nas eleccións de 2001 conseguiron o 2.4% dos votos e 3 escanos. Nas eleccións de 2005 mantiveron os seus 3 escanos na Asemblea de Albania co 4.76% dos votos.
As súas mocidades reciben o nome de Rinia Liberal Demokrate. O partido forma parte do Partido Europeo Liberal Demócrata e Reformista.
Os Codesás, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
Os Codesás é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
A Pedra Alta
A Pedra Alta de Castrelo do Val (Provincia de Ourense) é unha estela dun guerreiro de 1 200 ou 1 000 anos antes da era actual co seu armamento xunto á representación máis antiga coñecida en Galiza dun carro de guerra.
Historia
A pedra foi atopada en 2010 ao traballar un terreo na zona da Pedra Alta en Castrelo do Val. O achádelo foi dado a coñecer por Antonio de la Peña. A pedra estaba a 50 cm de profundidade. Chamou a atención ao ser un gran bloque de granito con inscricións. Pesa uns 800 kg e mide 1,75 metros de alto e uns 63 a 70 cm de ancho cuns 30 cm de grosor.
La Voz del Agro (Vigo)
La Voz del Agro foi un periódico editado en Vigo entre 1927 e 1928.
-934
Véxase tamén
Historia ano a ano
Orquestra Pau Casals
Formulación
En 1919, Pau Casals tivo a idea de crear unha orquestra en Barcelona co obxectivo principal de que a cidade contase cunha orquestra de calidade que difundira o gran repertorio musical: non só as obras do repertorio (moitas das cales aínda non se interpretaran na capital catalá), senón tamén obras de compositores contemporáneos; ademais, levou á cidade aos mellores solistas a nivel mundial. Casals foi movido por un ideal patriótico que "lle obrigaba" a participar na vida musical do seu país e mellorar a súa situación.
Primeiro tentou colaborar coa xa existente Orquestra Simfònica de Barcelona que, a xuízo de Casals, carecía de recursos financeiros sólidos e dunha organización e metodoloxía de traballo axeitadas. A carencia de respostas positivas levouno a considerar a posibilidade da creación dunha nova formación.
Coa axuda do seu irmán Enric, encontrou apoios e constituíuse un consello directivo para a organización, onde colaboraron Felip Capdevila, como tesoreiro, Joaquim Pena, como secretario, e Vidal i Quadres como presidente. Pau Casals contratou 88 músicos, pagándoos el mesmo, e comezaron cun rigoroso programa de ensaios, traballando aspectos como a afinación, que daquela non eran habituais nas orquestras de Barcelona. Casals, como director, conseguiu crear un clima de fervor que fixo que os músicos rendisen ao máximo e se sentiran responsables dunha obra que ía máis aló da interpretación pura e simple.
Pouco despois de que a orquestra se tivera presentado en público, constituíuse un padroado co obxectivo de axudar ao financiamento da orquestra, que non recibía ningún tipo de subvención pública nin axudas da administración. Este financiamento, en boa parte, foi por parte do mesmo Casals, quen adicou unha parte importante dos seus ingresos como concertista e nunca cobrou o seu traballo coa orquestra. Os membros do padroado, que superaban o millar, abonaban unha cota dobre e colaboraban como socios protectores; a cambio, Casals realizaba un recital ao ano (o único que facía daquela o músico en Barcelona), exclusivamente para eles.
O proxecto era facer uns vinte concertos por tempada: dez en outono e dez na primavera.
Actividade pública
O 13 de outubro de 1920 realizouse o primeiro concerto da Orquestra Pau Casals no Palau de la Música Catalana.
A fama de Casals fixo que numerosos solistas de prestixio internacional quixesen colaborar coa orquestra. Entre eles: Gaspar Cassadó (dende 1921, diversas veces), Wanda Landowska (1921), Alfred Cortot (1922, 1927, 1929, 1933), Alfredo Casella ao piano (1922), Miecio Horszowski, Elisabeth Schumann (1923), Blanche Selva (1926), Jacques Thibaud (1927, 1929), Eugène Ysaye (na súa última actuación como solista, tocando o concerto de Beethoven), Horace Britt, Harold Bauer (1927), Donald Francis Tovey (1927 e 1928), Charles Panzera, Ildebrando Pizzetti, Baltasar Samper, Robert Gerhard (1931), Joan Manén, Arnold Schönberg (1932), Erich Wolfgang Korngold, Pierre Fournier (1934)... No entanto, unha das súas principais solistas para grandes oratorios e destacadas obras como a Novena Sinfonía de Beethoven foi a prestixiosa liederista Conchita Badia, que actuou con Casals e a súa orquestra en máis de trinta ocasións.
A orquestra foi dirixida por Adrian C. Boult, Serge Koussevitzky (1922), Richard Strauss, Igor Stravinski, Max von Schillings (1925), Alexander von Zemlinsky, Manuel de Falla (1926), Eugène Ysaye (1927), Joaquín Turina (1928), Alfredo Casella (1929), Vincent d'Indy (1930), Ernesto Halffter, Ildebrando Pizzetti (1931), Anton Webern (1931, 1936), Arnold Schönberg (1932), Enric Fernández Arbós (1932, 1935), Fritz Busch (1933, 1934), Joaquim Zamacois, Jaume Pahissa, Enric Morera, Joaquim Serra, Erich Wolfgang Korngold (1934), Ernest Ansermet, Hermann Scherchen (1936), Arthur Honegger etc.
Ademais, foron colaboradores habituais músicos como Enric Casals, Eduard Toldrà, Joan Lamote de Grignon, Emili Vendrell, Conchita Badia, Mercè Plantada, Emili Sagi-Barba, Alexandre Vilalta, Blai Net, Concepció Callao etc.
A orquestra tamén estreou obras de compositores como Juli Garreta (Les illes Medes, 1923, e o Concert per a violí i orquestra, 1925), Jaume Pahissa (Sinfonietta, 1921, Monodia, 1925, e Suite intertonal, 1926), Manuel Blancafort (El rapte de les sabines) ou o mesmo Casals (a Sardana para 32 violonchelos, 1929). A estrea mundial do Concerto para clavecín e cinco instrumentos de Manuel de Falla, en 1926, foi realizada por cinco músicos da Orquestra Pau Casals, dirixidos polo compositor. En 1936 estreou o Concerto para violín e orquestra, á memoria dun anxo de Alban Berg.
Fóra de Barcelona, actuou noutras cidades catalás, como en El Vendrell (1927). En maio de 1924 actuou no Hotel de Ville e no Théâtre des Champs Élysées de París.
Decotío, nas obras corais, colaborou co Orfeó Gracienc, ademais do Orfeó Català. En 1936 foi unha das orquestras máis activas durante o Festival da Sociedade Internacional de Música Contemporánea que tivo lugar en Barcelona. No seu transcurso, foi dirixida por recoñecidos músicos e estreou algunhas obras como o Concerto para violín de Alban Berg.
Durante os anos da República, falouse da intención da Generalitat de Cataluña de converter á Orquestra Pau Casals en orquestra nacional, co nome de Orquestra de Catalunya. O estalido da guerra impediu que se chegara a facer.
Final
Os acontecementos da guerra e a represión posterior impediron que a orquestra volvera reunirse. A súa historia pública pódese dar por finalizada en 1936.
Por la mañana
Por la mañana pode tratarse de:
Orquestra Pau Casals
Final
Hai diversas gravacións conservadas da Orquestra Pau Casals. Unha delas é do concerto dado en Barcelona en xuño de 1929. Pau Casals, violonchelo, e Jacques Thibaud, violín, interpretaron o Dobre concerto de Johannes Brahms, dirixidos por Alfred Cortot.
Os concertos populares da Associació Obrera de Concerts
Dende 1926, a Orquestra Pau Casals foi a orquestra da Associació Obrera de Concerts, fundada por Pau Casals co obxectivo de achegar aos obreiros e traballadores á música. A cambio dunha pequena cota (seis pesetas ao ano), podían asistir a seis concertos anuais, que tiñan lugar os domingos pola mañá. Estes concertos, reservados aos socios, tiveron un grande éxito e contribuíron a difundir a música nun público que ata a data non tivera acceso a ela. A experiencia foi imitada noutros lugares.
A Ermida, Camba, Rodeiro
A Ermida é un lugar da parroquia de San Xoán de Camba, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 43 habitantes (20 homes e 21 mulleres), o que supón unha diminución de 41 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
A Toxa, Zas, Zas
A Toxa é un lugar da parroquia de Zas no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Salustiano Mato
Salustiano Mato de la Iglesia, nado en Santiago de Compostela en 1960, é un biólogo e profesor universitario galego.
Traxectoria
É licenciado en Bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela e doutor en Bioloxía por esta institución académica e ten realizado o postdoutoramento nas universidades de Cornell e Rutgers dos Estados Unidos, no eido da compostaxe. É Catedrático de Bioloxía Animal.
A súa experiencia profesional está vencellada ó mundo universitario, no que ten desenvolvido, entre outras responsabilidades, o cargo de Vicedecano da Facultade de Ciencias de Ourense, a Dirección do Departamento de Ecoloxía e Bioloxía Animal da Universidade de Vigo ou o Decanato da Facultade de Ciencias de Vigo, ademais de ser membro da Executiva da Sectorial de I+D+i da CRUE; e Vicerreitor de Investigación da Universidade de Vigo, dende 1998 a 2005.
Foi profesor da Escola Técnica de Enxeñeiros Agrónomos de Lugo, profesor da Facultade de Ciencias de Ourense e, dende o ano 2000, exerce como catedrático na Universidade de Vigo con docencia na Facultade de Bioloxía.
Publicou máis de cen traballos científicos dos cales máis da metade o foron en revistas de ámbito internacional, no campo da Ecoloxía do Solo e do Tratamento de Residuos.
Foi Director Xeral de Investigación, Desenvolvemento e Innovación (2005-2009). En 2010 foi elixido reitor da Universidade de Vigo.
Chícharo
miniatura|240px|Chícharos na [[vaíña.]] miniatura|240px|[[Tirabeques, vaíñas tenras comestibles.]] thumb|dereita|240px|Pisum sativum
O chícharo, ervello, ervella ou perico, Pisum sativum, é a pequena semente comestible da planta que se cultiva para a súa produción e dalgunhas variedades da cal, como a chamada tirabeque (P. sativum subsp. arvensis), pódense consumir as propias vaíñas por seren moi tenras.
A planta posúe un sistema vexetativo pouco desenvolvido aínda que cunha raíz pivotante que tende a profundar bastante. As follas están formadas por pares de folíolos. As inflorescencias nacen arracimadas en brácteas foliáceas que se inseren nas axilas das follas. As sementes (chícharos) atópanse en vaíñas de entre 5 a 10 cm de longo que conteñen entre 4 e 10 unidades.
Como todas as leguminosas, ademais de ser unha boa fonte de proteínas, minerais e fibras é beneficiosa para a terra, xa que fixa o nitróxeno no chan debido a certas bacterias que proliferan nos nódulos das raíces e producen nitratos.
Historia
Atopáronse restos fosilizados de chícharos en sitios arqueolóxicos do Próximo Oriente que datan de fai case 10.000 anos. As especies cultivares apareceron relativamente pouco despois do trigo e a cebada, polo que se supón que xa se cultivaban cara ao 7800 a.C. No 2001 a.C. o seu cultivo estendeuse por Europa e cara ao leste á India, aínda que até o século XVI só se usaba en gran seco ou como forraxe. A partir dese momento, empezou a usarse tamén o gran fresco.
Reprodución
No hemisferio boreal, por semente en febreiro ou marzo, aínda que nas zonas de climas benignos pódese facer tamén en novembro.
Cultivo
Os chícharos son unha colleita de estación fresca que se pode gozar tanto na primavera como no outono.
Require unha terra solta e lixeira. Aínda que non é moi esixente respecto da riqueza orgánica do chan, é conveniente achegar algún fertilizante complexo. Este cultivo non tolera chans moi acedos e hase de vixiar o pH para tratar de que non sexa inferior a 6,5. Necesita unha posición asollada e regas frecuentes.
Enfermidades e pragas
Tamén é coñecida o Brox como especie devoradora de chícharos.
Taxonomía
Pisum sativum foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 727. 1753.
Universidade das Illas Virxes
Fundada en 1962 baixo o nome de College of the Virgin Islands, e tomou o seu nome actual en 1986. Desde esta data, é membro da Asociación das Universidadess historicamente negras.
Ten dous campus, situados en Santa Cruz e en San Tomé.
Conta actualmente (curso 2017-18) con 2 132 estudantes, un 67% dos cales son mulleres e un 33% varóns, e con máis dun cento de profesores.
-931
Véxase tamén
Historia ano a ano
A eclipse do darwinismo
A eclipse do darwinismo é o nome que se lle deu a un período entre finais do século XIX e principios do XX en que a explicación darwinista da evolución por selección natural perdeu apoios entre a comunidade científica. Julian Huxley utilizou a frase "a eclipse do darwinismo" para describir a situación no estudo da evolución antes do que el chamou a síntese moderna; nese período da eclipse a evolución fora xeneralizadamente aceptada nos círculos científicos pero poucos biólogos crían que a selección natural fose o seu mecanismo primario. Historiadores da ciencia como Peter J. Bowler utilizaron a mesma frase como etiqueta para o período da historia do pensamento evolucionista desde a década de 1880 ata arredor de 1920, cando se desenvolveron e exploraron alternativas á selección natural, xa que moitos biólogos consideraban a selección natural unha idea incorrecta de Charles Darwin, ou polo menos de importancia relativamente menor. Propúxose o termo alternativo a interfase do darwinismo, para evitar a implicación en gran medida incorrecta de que a suposta eclipse fora precedida dun período de vigorosa investigación darwinista.
Aínda que ao longo do século XIX houbo moitas explicacións da evolución como o vitalismo, o catastrofismo e o estruturalismo, ao chegar  ao século XX estaban vixentes as seguintes:
A evolución teísta case desapareceu da literatura científica a finais do século XIX, xa que as apelacións directas a causas sobrenaturais considerábanse fóra do método científico. As outras alternativas tiñan un significativo seguimento xa ben entrado o século XX; a liña principal da bioloxía abandonounas esencialmente cando os desenvolvementos da xenética as fixeron cada vez máis insostibles, e cando o desenvolvemento da xenética de poboacións e a síntese moderna da evolución demostraron o poder explicativo da selección natural. Ernst Mayr escribiu que aínda na década de 1930 a maioría dos libros de texto salientaban os mecanismos non darwinistas.
Contexto
A evolución fora amplamente aceptada nos círculos científicos só uns poucos anos despois da publicación de A orixe das especies, pero a aceptación da selección natural como o seu mecanismo impulsor non suscitara un acordo igual. Presentáronse seis obxeccións á teoría no século XIX:
Tanto Darwin coma o seu estreito seguidor Thomas Henry Huxley admitiran francamente tamén que a selección podería non ser a explicación completa da evolución; Darwin estaba preparado para aceptar unha certa proporción de lamarckismo, mentres que Huxley sentíase cómodo co cambio mutacional repentino e a evolución dirixida (ortoxenética).