cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castrillo de Onielo
Castrillo de Onielo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 121 habitantes (INE 2012).
Antonio Riberi
Antonio Riberi, nado o 15 de xuño de 1897 en Monte Carlo (Mónaco) e finado o 16 de decembro de 1967 en Roma, foi un bispo católico e cardeal que serviu como nuncio na China, España e Irlanda.
Primeiros anos
Riberi estudou no seminario de Cuneo, Italia, e na Universidade Pontificia Gregoriana e na Academia Pontificia Eclesiástica de Roma, onde recibiu a ordenación como sacerdote o 29 de xuño de 1922. Prolongou os seus estudos até 1925 no Instituto de Ciencias Sociais de Bérgamo. Entre 1925 e 1930, Riberi traballou como adxunto e secretario na nunciatura boliviana.
O 13 de agosto de 1934 foi nomeado Arcebispo Titular de Dara, e recibiu a consagración episcopal o 28 de outubro de mans do cardeal Pietro Fumasoni Biondi, cos arcebispos Giuseppe Pizzardo e Carlo Salotti como co-consagradores. Riberi foi máis tarde nomeado Delegado Apostólico para as misións africanas dependentes da Sagrada Congregación para a Propagación da Fe o 4 de novembro do mesmo ano, residindo en Mombasa, Kenya. Entre 1939 e 1946 dirixiu o servizo da Santa Sé para a asistencia dos prisioneiros de guerra e soldados feridos da segunda guerra mundial.
Recoñecemento facial en tres dimensións
O recoñecemento facial en 3D é unha técnica de recoñecemento facial, que se basea na xeometría tridimensional da cara para identificar aos usuarios do sistema. Está demostrado que o recoñecemento en tres dimensións ten unha fiabilidade moito maior que as técnicas que analizan imaxes de dúas dimensións.
Antonio Riberi
Nuncio
Foi nomeado nuncio para a China o 6 de xullo de 1946. Unha das súas primeiras medidas foi promover a presenza da Lexión de María na China, xa que na súa etapa en África coñecera a Edel Quinn e comprobara o éxito da súa actividade evanxelizadora.
Recoñecemento facial en tres dimensións
Actualmente, o recoñecemento facial en 3D aínda se atopa practicamente en fase de investigación, aínda que varias empresas xa ofrecen solucións comerciais.
Antonio Riberi
Nuncio
Sobre as peticións do Partido Comunista da China dunha igrexa católica independente nese país, declarou en 1951 que:
Recoñecemento facial en tres dimensións
Historia
A comezos de 2003, os xemelgos israelís Michael e Alex Bronstein, por aquel entón con 22 anos, estudaban no Instituto Israelí de Tecnoloxía. Un dos seus profesores fíxolles a seguinte proposta: "si sodes capaces de desenvolver un sistema capaz de identificarvos, teredes un 100". E conseguiron o 100. O seu sistema de recoñecemento facial en tres dimensións foi capaz de distinguir aos dous xemelgos, aparentemente idénticos.
Antonio Riberi
Nuncio
En setembro dese ano foi expulsado da China polo réxime comunista acusado de "actividades de espionaxe". Foi nomeado nuncio para Irlanda o 19 de febreiro de 1959, e para España o 28 de abril de 1962. Entre 1962 e 1965, participou no Concilio Vaticano Segundo.
Missouri
Missouri   é un dos 50 estados dos Estados Unidos de América. Missouri é o estado americano que limita con máis estados no país. Son en total oito estados cos cales Missouri fai límite: con Iowa ao norte, Illinois, Kentucky e Tennessee ó leste (separados polo río Mississippi), ao sur con Arcansas e ó oeste con Oklahoma, Kansas e Nebrasca.
Cerco de Xerusalén do ano 70
O Cerco de Xerusalén do ano 70 d. C. foi o evento decisivo da primeira guerra xudeu-romana. O exército romano, dirixido polo futuro emperador Tito, xunto a Tiberio Xulio Alexandre como o seu segundo ao mando, asediaron e conquistaron a cidade de Xerusalén, que estaba baixo o control das faccións xudías rebeldes desde o ano 66, despois das revoltas de Xerusalén dese ano, cando se formou o Goberno Libre de Xudea na cidade.
O cerco rematou o 30 de agosto do 70 coa queima e destrución do Segundo Templo de Xerusalén e o saco dos romanos da cidade baixa. A destrución do templo aínda se recorda anualmente no Tisha B'Av xudeu. O Arco de Tito, celebrando o saco de Xerusalén e do Templo, aínda permanece en pé sobre Roma. A conquista da cidade completouse o 8 de setembro do ano 70.
Antonio Riberi
Cardealato e morte
Foi creado Cardeal-Presbítero de S. Girolamo della Carità polo papa Paulo VI no consistorio do 26 de xuño de 1967, mais finou poucos meses despois en Roma, con 70 anos de idade. Está enterrado no panteón familiar en Limone Piemonte.
Missouri
O produto interno bruto de Missouri, en 2003, foi de 29 464 dólares, o vixésimo sétimo maior do país. As principais industrias do estado son a industria aeroespacial, equipamentos de transporte, procesamento de alimentos, produtos químicos, material impreso e publicitario e equipamentos electrónicos. Os principais produtos agropecuarios de Missouri son bovinos, porcinos, soia, palla, trigo e ovos. O estado posúe a sétima maior produción de carne bovina do país, e preto de 108 mil facendas, o segundo maior número, atrás só de Texas. O turismo é tamén unha importante fonte de renda do estado.
esquerda|miniatura|[[Reverso (moedas)|Reverso do medio dólar do Centenario de Missouri (1921).|160x160px]]
Missouri facía parte orixinalmente da Compra de Luisiana, tendo sido admitido como un estado americano en 1821 por causa do Compromiso de Missouri. O Estado recibiu o seu alcume de Portal para o Oeste porque o estado serviu como un punto de partida para persoas partindo rumbo ao Oeste americano. Durante a Guerra Civil Americana, Missouri, un estado escravista, dividiuse, con partes adherindo á Unión e partes secedendo da Unión e xuntándose cos Estados Confederados de América. Derrotado, foi readmitido na Unión en 1867.
Obras de Antoni Gaudí (Patrimonio da Humanidade)
As obras de Antoni Gaudí, arquitecto (1852-1926), están declaradas Patrimonio da Humanidade. A maioría son edificios de estilo modernista que se atopan na cidade de Barcelona ou a súa bisbarra, aínda que tamén proxectou algúns edificios para outras zonas de España. Inicialmente, declarouse patrimonio da Humanidade o «Parque Güell, o Palau Güell e a Casa Milà en Barcelona» (1984), pero decidiuse ampliar no ano 2005 a outras catro edificacións deseñadas por Antoni Gaudí, pasando a chamarse «Obras de Antoni Gaudí». Todas elas, considera a Unesco, «testifican a excepcional contribución creativa de Gaudí ao desenvolvemento da arquitectura e tecnoloxía construtiva de finais do século XIX e principios do XX».
Os sete edificios son:
Nota
Antoni Gaudí realizou outras obras de gran valor artístico e monumental como:
Recoñecemento facial en tres dimensións
Proceso
Como no resto de métodos de identificación biométrica, o sistema pasará polas seguintes fases: extracción e rexistro na base de datos do patrón asociado ao usuario, e extracción dun novo patrón e comparación co almacenado, cada vez que se necesita identificar ou verificar a un usuario.
Gisele de Santi
Gisele de Santi é unha cantante e compositora brasileira.
Recoñecemento facial en tres dimensións
Obtención da mostra
A obtención da mostra biométrica, e a posterior transformación nun patrón almacenable nun computador, pasa polas seguintes fases:
Diferenzas con respecto ó recoñecemento facial en 2D
Os sistemas baseados en 3D evitan en maior medida os problemas derivados de cambios na iluminación, orientación da cabeza, ou expresión facial, que afectan moito máis aos sistemas 2D. Segundo a empresa A4Vision, os seus sistemas non se ven afectados pola luz dispoñible, afirmando que o seu sistema pode usarse na completa escuridade.
Gisele de Santi
Traxectoria
O seu primeiro álbum de estudio é Chama-me, que foi gravado en 2010 co apoio do Fondo Municipal de Apoio á Produción Artística e Cultural de Porto Alegre (Fumproarte). No mesmo ano gañou o Prêmio Açorianos nas categorías Revelación e Intérprete do Ano. Algunhas composicións súas tamén foron gravadas polo grupo musical Chimarruts para o seu álbum Só pra Brilhar (2012).
En 2013, lanzou o seu segundo álbum, Vermelho e demais matizes, cuxa gravación foi financiada por medio dunha campaña de crowdfunding.
Recoñecemento facial en tres dimensións
Diferenzas con respecto ó recoñecemento facial en 2D
A principal limitación do recoñecemento facial en 3D é a adquisición de imaxes en tres dimensións, que normalmente require unha cámara especial. Esta é unha das razóns polas que os sistemas 3D aparecen bastante máis tarde que os métodos 2D.
Cerco de Xerusalén do ano 70
Cerco
Malia que durante a primeira guerra xudeu-romana, os celotes tiveron éxitos iniciais en repeler os asedios romanos e expulsar a gran número de lexionarios fose de Xudea; pero, a falta dun bo liderado, empezaron a pelexar entre eles. Ademais, aínda que eran hábiles en tácticas de guerrillas e emboscadas contra as lexións romanas, careceron de disciplina, formación e preparación para as batallas.
Tito comezou o seu asedio poucos días antes da Pascua xudía, xunto con tres lexións: V Macedonica, XII Fulminata e XV Apollinaris, rodearon a cidade polo lado occidental e unha cuarta lexión (X Fretensis) fixo o propio polo Monte das Oliveiras no leste. Logrou exercer gran presión sobre a subministración de alimentos e auga dos habitantes da cidade, ao permitir aos peregrinos ingresar na cidade para celebrar pascua e, logo, negarlles a saída. Despois de que varias incursións xudías matasen a algúns soldados romanos, Tito enviou a Flavio Xosefo, o historiador xudeu, a negociar cos defensores; isto terminou cos xudeus ferindo ao negociador cunha frecha e outra incursión lanzada pouco despois. Tito tamén foi capturado durante este ataque repentino, pero logrou escapar.
A mediados de maio, Tito ordenou destruír a recentemente construída Terceira Muralla cun ariete, o cal abriu unha brecha nela e na Segunda Muralla. Logo, virou a súa atención á Fortaleza Antonia, situada xusto ao norte do Monte do Templo. Os defensores xudeus dividíronse entón en dúas faccións: o grupo de Xoán de Gischala asasinou a outro líder das faccións, Eleazar ben Simón, e os seus homes se atrincheiraron nos patios do templo. A inimizade entre Xoán de Gischala e Simón bar Giora quedou esquecida só cando os romanos comezaron a construír ramplas para acceder ao interior do recinto. Os romanos foron entón arrastrados á rúa na loita contra os celotes, pero ordenóuselles retirarse ao templo para evitar grandes perdas. Flavio Xosefo fracasou noutro intento de negociar e os ataques xudeus impediron a construción de torres de asedio na Fortaleza Antonia. Os alimentos, a auga e outras provisións foron minguando ao interior de Xerusalén, pero conseguiuse introducir ás furtadelas devanditos recursos da cidade, burlando ás forzas romanas no proceso. Para poñer fin a esta situación, emitíronse ordes para construír un novo muro e tamén se reiniciou a construción da torre de asedio.
miniatura|esquerda|[[Catapulta, por Edward Poynter (1868). Maquinaria de asedio como esta foi empregada polos romanos durante o asedio.]] Logo de varios intentos errados de penetrar ou escalar as murallas da Fortaleza Antonia, os romanos lanzaron finalmente un ataque secreto, co que sorprenderon aos gardas celotes durmindo e lograron conquistar a fortaleza. Este era o segundo maior edificio do perímetro defensivo da cidade, despois do Monte do Templo, e constituía un excelente punto de partida para asaltar o propio Templo. Os arietes non tiveron grande éxito, pero na loita as paredes incendiáronse cando un soldado romano lanzou un tizón a unha delas.
Destruír o Templo non estaba entre os obxectivos de Tito, posiblemente debido ás grandes ampliacións levadas a cabo por Herodes I o Grande unhas poucas décadas antes. O máis probable é que Tito quixese apoderar del e transformalo nun templo dedicado ao culto imperial e ao panteón romano. Malia que Tito non desexaba quéimaa do Templo, o incendio pronto estivo fóra de control. O edificio quedou destruído na data coñecida como Tisha b'Av, a finais de agosto, e as chamas propagáronse ás zonas residenciais da cidade.
As lexións romanas esmagaron rapidamente á resistencia xudía restante. Parte dos xudeus que se salvaron escaparon por medio de túneles subterráneos escondidos, mentres que outros se dirixiron aos altos da cidade para resistir. Esta defensa detivo o avance romano debido a que os atacantes tiveron que construír torres de asedio para asaltar aos que aínda se defendían. A cidade estivo baixo completo control romano para o 8 de setembro e os romanos continuaron perseguindo aos xudeus que fuxiran da cidade.
Recoñecemento facial en tres dimensións
Tempos de resposta
Segundo os fabricantes, tanto a verificación como a identificación do usuario demoran menos dun segundo. O proceso de recrutamento tomaría entre 5 e 15 segundos.
Greystones RFC
O Greystones Rugby Football Club é un club de rugby irlandés da localidade de Greystones, no Condado de Wicklow na provincia de Leinster. Actualmente compite na AIB League División Two. Ao estar afiliado á federación de Leinster, os seus xogadores poden ser seleccionados polo equipo representativo da provincia, o Leinster Rugby.
Traxectoria
O club foi fundado en 1937 na biblioteca de Greystones. En 1978 o club acada o estato de senior club. O equipo gañou o seu primeiro trofeo en 1944, cando gañou a Metropolitan League .
Irlanda
Os seguintes xogadores do Greystones representaron a Irlanda ao máximo nivel internacional.
British and Irish Lions
Alén de representaren a Irlanda, algúns xogadores do Greystones tamén representaron os British and Irish Lions.
Rob Roy (filme)
Sinopse
Robert Roy McGregor foi un heroe escocés do século XVIII. A cargo de toda a súa familia, debe pedir cartos ó Marqués de Montrose. Un cúmulo de adversidades convérteo nun proscrito ó que só o amor que sente por unha muller lle dará forzas para enfrontarse a todo.
Amarillo, Texas
Amarillo, orixinalmente chamado Oneida, está situado na rexión do Llano Estacado. O ferrocarril provisto por Fort Worth and Denver Railway contribuíu ao crecemento da cidade como mercado de gando a finais do século XIX. Amarillo é o centro económico da panhandle de Texas, e é economicamente importante para Novo México Oriental e a panhandle de Oklahoma.
Historia
En 1541 o conquistador español Francisco Coronado foi o primeiro europeo en chegar á rexión da actual Amarillo, pero non foi ata 1887 en que se funda a actual Amarillo. En 1918 descóbrese petróleo, comezando a prosperidade da cidade, coa instalación na cidade de compañías de petróleo e gas
Economía
Coñecida como a capital do petróleo dos Estados Unidos, é asemade un dos maiores produtores de helio. Tamén é importante a produción de carne de vaca, procedente das cabana da comarca.
Jack Fairman
Jack Fairman nado o 15 de marzo de 1913 e finado o 7 de febreiro de 2002 foi un piloto de carreiras británico de Inglaterra. Participou no 13 Grandes Premios de Fórmula Un, debutando o 18 de xullo de 1953. Logrou un total de cinco puntos de campionato, todos os cales foron na tempada de Fórmula Un.
Resumo da carreira
Fairman naceu en Horley e só foi un piloto de carreiras ocasional, a súa principal fonte de ingresos procedía da xestión da empresa de fabricación de ferramentas de precisión da familia. Tivo o seu primeiro contacto co automobilismo antes da segunda guerra mundial, pilotando un Alvis 12/50 en probas e eventos de subidas en 1934. Rapidamente pasou a carreiras no circuíto de Brooklands, pero comezou a guerra e pasouna no servizo activo no Tank Corps.
Logo da guerra, a pilotaxe tenaz e fiable de Fairman proporcionáronlle moitos éxitos nas carreiras de automóbiles deportivos, particularmente en eventos de resistencia. Pilotou en varios equipos de alto rango durante este tempo, como Bristol, Jaguar, Ecurie Ecosse, e Aston Martin. Foi con Aston que Fairman logrou os seus éxitos máis significativos, en asociación con Stirling Moss nos 1.000 km de Nürburgring de 1959 e o Tourist Trophy en Goodwood. Tamén fixo un breve debut na Fórmula 1 no Gran Premio do Reino Unido de 1953, pilotando un HWM 53 co que se retirou.
A súa experiencia en enxeñería e pilotaxe fiable convertérono nunha opción obvia para que os construtores o contratasen cando necesitaban un piloto de probas. A súa contribución máis importante neste papel foi durante o desenvolvemento do Connaught de Fórmula 2 e posteriormente nos coches de Fórmula Un. Entre os compromisos cos coches deportivos e a súa propia fábrica, Fairman conseguiu participar de forma ocasional na Fórmula Un, normalmente no Gran Premio do Reino Unido ou no Gran Premio de Italia. Cun Connaught Type B logrou ountuar en dúas carreiras durante a tempada de de Fórmula Un, os seus únicos puntos nunha longa carreira na Fórmula Un, terminando décimo no Campionato do Mundo ese ano.
Trala adquisición por Bernie Ecclestone dos restos do equipo Connaught en 1958 continuou coa súa esporádica carreira na Fórmula 1 nunha gran variedade de coches. A súa única participación notable nos anos seguintes foi cando se converteu ao mesmo tempo no último home en comezar un Gran Premio cun coche con motor dianteiro e o primeiro en pilotar un coche con catro rodas motrices no Gran Premio do Reino Unido de 1961. O coche en cuestión foi o experimental Ferguson P99, deseñado por Ferguson Research Ltd. e correndo para o equipo Rob Walker Racing Team. Desafortunadamente para Fairman, o seu compañeiro de equipo RWR Stirling Moss sufriu un fallo nos freos no seu Lotus 18 e colleu a máquina 4WD de Fairman. Moss foi posteriormente descualificado por recibir un empurrón, tamén acabou coa carreira de Fairman. A última carreira de Fórmula 1 de Fairman foi na carreira fora do campionato en 1963 no Gran Premio Imola, pilotando un Porsche para o equipo Ecurie Maarsbergen.
Fairman morreu, con 88 anos, en Rugby, Warwickshire. A cadea de pubs "Wetherspoons" abriu un pub chamado The Jack Fairman no seu berce en Horley. Inaugurado o 12 de febreiro de 2007, ocupa os edificios en Victoria Road que inicialmente albergaban o garaxe de Fairman e ten fotografías da súa andaina ao redor das paredes. O edificio de venda de automóbiles de Fairman, que estaba adxacente, agora está ocupado por un supermercado.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Juan Velasco Alvarado
Juan Francisco Velasco Alvarado, nado na Rexión de Piura o 16 de xuño de 1910, e morto en Lima o 24 de decembro de 1977, foi un militar e político peruano.
Sendo xefe do Comando Conxunto das Forzas Armadas do Perú, dirixiu o golpe de estado do 3 de outubro de 1968 que depuxo o presidente Fernando Belaúnde Terry, electo democraticamente. Ocupou a presidencia de facto do Perú entre 1968 e 1975 no autodenominado Goberno Revolucionario das Forzas Armadas. O seu mandato coñécese tamén como a primeira fase do Goberno Militar (1968-1980), que durou até o seu derrocamento como presidente.
Infancia e xuventude
Naceu en Castela, un anexo da cidade de Piura, o 16 de xuño de 1910 no seo dunha familia traballadora. Fillo de Juan Francisco Velasco Galo e de Clara Luz Alvarado, cursou estudos escolares primarios no Centro Escolar N° 21 e secundarios no Colexio San Miguel, ambos na súa cidade natal.
Carreira militar
En 1929, emigrou a Lima, onde se incorporou ao exército como recruta. Logo, asistiu á Escola Militar de Chorrillos, de onde saíu como subtenente de infantaría. Pasou a estudar á Escola Superior de Guerra (1944), onde máis tarde foi profesor de Infantaría, Táctica e Estado Maior (1946). Co grao de tenente coronel dirixiu a Escola Militar (1952), para despois ocupar un cargo similar á fronte da Escola de Infantaría, até chegar a xefe de Estado Maior da IV División do Centro de Instrución Militar do Perú (1955-1958).
Ascendido a Xeneral de Brigada do Exército do Perú no goberno de Manuel Prado Ugarteche en 1959, foi Agregado Militar na Embaixada do Perú en París, Francia (1962) e, para 1965, era xa Xeneral de División EP. En xaneiro de 1968, asumiu o Comando Xeral do Exército e a presidencia do Comando Conxunto das Forzas Armadas do Perú, cargo que foi creado polo goberno de Manuel Prado Ugarteche.
FIFA
A Fédération Internationale de Football Association ou Federación Internacional de Fútbol (FIFA) é a institución que dirixe internacionalmente as asociación deportivas de fútbol. Fundouse o 21 de maio de 1904 e ten a súa sede en Zúric, en Suíza. Forma parte do FA Board Internacional, organismo encargado de modificar as regras do xogo. Ademais, a FIFA organiza os campionatos mundiais de fútbol nas súas distintas modalidades.
A FIFA agrupa 209 asociacións ou federacións de fútbol de distintos países, contando con 17 países afiliados máis cá Organización das Nacións Unidas, e catro menos que a Federación Internacional de Baloncesto.
Organización
O ingreso á FIFA está aberto a calquera asociación ou federación encargada de organizar o fútbol no seu país. Normalmente hai un só afiliado por estado, como no caso de Francia, España ou Portugal. Pero tamén se dan casos de asociacións de nacións sen estado, principalmente as británicas, Inglaterra, Escocia, Gales e Irlanda do Norte, por ser o Reino Unido o lugar onde naceu o fútbol moderno. Tamén atopamos, entre outras, as Illas Feroe, con selección independente de Dinamarca.
A nivel de continentes a FIFA ten afiliadas ás seguintes confederacións:
Torneos
Desde a súa institución en 1904, a FIFA organizou un total de 16 torneos (FIFA competitions), dos cales 4 son no ámbito olímpico de acordo coa carta presentada polo Comité Olímpico Internacional, 1 no ámbito intercontinental e 11 no ámbito mundial (9 a nivel de seleccións e 2 a nivel de clubs).
The Postman Always Rings Twice (novela)
The Postman Always Rings Twice é unha novela criminal de James M. Cain publicada en 1934.
A novela acadou grande éxito e sona desde o momento da súa publicación, e está considerada unha das novelas criminais máis importantes do século XX. De acción rápida e de curta duración (entre 100 e 150 páxinas, dependendo da edición), a súa mestura de sexualidade e violencia foi sorprendente no seu tempo, e comportou a súa prohibición en Boston.
Foi incluída na lista da Modern Library das 100 mellores novelas. Foi levada ao cine en cinco ocasións, sendo probablemente a versión de 1946 a máis coñecida.
Trama
A historia é narrada en primeira persoa por Frank Chambers, un mozo vagabundo que para nun restaurante da California rural para comer, e acaba traballando alí. A cociña é levada por Cora, unha muller nova e fermosa, e mailo seu home, Nick Papadakis, un grego máis vello ca ela.
Planean golpear a Nick na cabeza e simular que caeu e se afogou no baño. Cora golpea a Nick cun golpe sólido, pero debido a que marcha a electricidade e á aparición dun axente de policía preto do restaurante, o plan non sae adiante. Nick recupérase, e por mor dunha amnesia con efectos retroactivos, non sospeita que escapou por pouco de morrer.
Aínda coa determinación de matar a Nick, Frank e Cora repiten o primeiro plano, desta volta nun coche. Nick colle unha chea con viño, e mátano e accidentan o vehículo por un barranco abaixo, resultando feridos Frank e Cora. O fiscal local sospeita o que realmente ocorreu, pero non ten probas suficientes para demostralo. Como unha táctica destinada a que Cora e Frank se acusen o un ao outro, intenta acusar só a Cora do crime. Aínda que eles se acusan o un ao outro, unha intelixente manobra do avogado de Cora impide que a súa confesión completa chegue a mans do procurador. Coa táctica de non ter posibilidade de acadar novas probas para a acusación, Cora finalmente acepta un acordo xudicial favorable ao abeiro do cal logra unha suspensión da pena e non ten que ir a prisión.
Finalmente Frank e Cora arranxan a súa difícil relación xuntos, planeando un futuro xuntos. Porén, Cora morre nun accidente de coche, pouco despois de dicirlle a Frank que está preñada del.
O libro remata cun resumo do que lle pasou despois a Frank, explicando que foi condenado polo asasinato de Cora e que o texto debe ser publicado despois da súa execución.
Kerplunk
Kerplunk é o segundo álbum da banda estadounidense de punk rock Green Day, editado o 17 de xaneiro de 1992 polo selo Lookout! Records. Kerplunk foi o seu derradeiro lanzamento nun selo independente e foi tamén o primeiro álbum coa súa formación actual, con Tré Cool na batería. Trátase dun dos álbums editados a través dun selo independente máis vendido de todos os tempos. Moitas grandes discográficas tomaron nota da popularidade de Kerplunk e achegáronse á banda. Green Day decatouse de que chegaran ao máximo da capacidade de distribución de Lookout! e entón asinaron un contrato con Reprise Records, selo co que gravarían e editarían o seu terceiro traballo no ano 1994, Dookie.
The Postman Always Rings Twice (novela)
O título
O título é unha especie de non sequitur, pois on hai ningún personaxe ou alusión na novela a un carteiro, e o seu significado foi obxecto de especulación en diversas ocasións. William Marling suxeriu que Cain puido crear o título a partir do caso sensacionalista de 1927 de Ruth Snyder. Snyder era unha muller que, como a Cora, conspiraou co seu amante para asasinar o seu marido. Aínda recoñecendo que Cain utilizara o caso de Snyder como inspiración para a novela de Double Indemnity, Marling dixo que o caso tamén foi modelo e mesmo fonte do título. No caso da vida real, Snyder dixo que impedira que o seu home descubrise os cambios que fixera na súa póliza de seguro de vida, dicindo ao carteiro que lle entregase as cotas de pago a ela, dicíndolle que timbrase dúas veces como sinal de que tiña un envío para ela.
Kerplunk
O álbum oficialmente inclúe só 12 temas, pero as versións lanzadas en CD e casete teñen as 4 cancións do EP Sweet Children. Un deses temas é unha versión da canción de The Who "My Generation". Outra canción que destaca do álbum é "Welcome to Paradise", que a banda regravaría para o seu seguinte traballo Dookie.
The Postman Always Rings Twice (novela)
O título
Non obstante, no prefacio de Double Indemnity Cain deu unha explicación específica e totalmente diferente á orixe do título de The Postman Always Rings twice, escribindo que se debera a unha discusión co guionista Vincent Lawrence. Segundo Cain, Lawrence faloulle da ansiedade que sentía cando agardaba que o carteiro lle entregase un novo manuscrito. Segundo Cain, Lawrence dixo que sabía cando chegaba o carteiro porque sempre timbraba dúas veces, e daquela Cain tomou a frase como título para a súa novela. Logo de seguir discutíndoo, concordaron en que a frase era unha boa metáfora adaptada para a situación de Frank ao final da novela.
Kerplunk
En agosto do ano 2010 Kerplunk levaba vendidas 753.000 copias nos Estados Unidos e 1 millón en todo o mundo.
The Postman Always Rings Twice (novela)
O título
Co "carteiro" sendo Deus ou o destino, a entrega significaba para Frank a súa propia morte só como retribución por asasinar a Nick. Frank deixara pasar a primeira "chamada" co asasinato, pero o carteiro tocou de novo, e desta vez a chamada foi oída, cando Frank foi condenado inxustamente por asasinar a Cora, e, a continuación, sentenciado a morte polo crime. O tema dun destino do que non se pode escapar é subliñado na novela pola morte do grego, que malia escapar da morte na primeira tentativa de asasinato dos amantes, non o logrou tralo segundo intento.
Na biografía de Cain escrita por Roy Hooper fálase tamén da conversa entre Cain e Lawrence que deu pé ao título da novela. A versión de Hooper é semellante á de Cain, e amais dá detalles sobre os comentarios de Lawrence. Segundo Hooper, Lawrence non dixo simplemente que o carteiro sempre toca dúas veces, senón que ás veces a situación lle provocaba tal ansiedade que marchaba ao xardín tentando evitar escoitar tocar o carteiro. Porén, continúa Lawrence, esta táctica fallou porque, inevitablemente, aínda que a primeira chamada do carteiro non era percibida, sempre tocaba dúas veces, e, mesmo no xardín, era inevitable oír a segunda chamada.
Na adaptación cinematográfica de 1946, Frank explica explicitamente o título segundo a versión que conta Hooper na bigrafía de Cain.
Megistotherium
Megistotherium (do grego, megistos "grande" + therion "besta" e osteon 'óso' + thlaston 'esmagado, mordido' con -é como axente substantivo: 'quebranta ósos') é un xénero extinto de creodonte, e a única especie coñecida deste é Megistotherium osteothlastes. Algúns paleontólogos considérano un sinónimo menor de Hyainailouros sulzeri
Descrición
Megistotherium osteothlastes foi un enorme creodonte da familia dos hienodóntidos que viviu a comezos do período Mioceno, hai uns 23 millóns de anos. Foi achado nas formacións xeolóxicas Ngorora e Muruyur de Kenya, Exipto, Namibia, Uganda e Libia. Foi nomeado por Robert Savage en 1973; e cun cranio de 66 cm de lonxitude é considerado un dos maiores mamíferos carnívoros coñecidos, cun peso estimado de até 500 kg.
Os dentes carnasiais de Megistotherium (como os doutros Creodonta) eran os primeiros molares superiores, superpoñéndose ás súas contrapartes da mandíbula inferior a modo de tesoiras, formando unha formidable e poderosa acción de corte. A terra que é agora o deserto do Sáhara era moito máis fértil no Mioceno. Había unha considerable abundancia de pasteiros e choivas. Lagos e estanques provían de auga a fauna maior, de cuxa abundancia e diversidade vivían Megistotherium e outros depredadores. Hienodóntidos xigantes como este puideron evolucionar tanto como depredadores especializados como preeiros dos grandes herbívoros africanos. Ósos de mastodontes foron achados cos seus fósiles, indicando que Megistotherium puido telos cazado para alimentarse.
Taxonomía
A orde Creodonta abrangue un diverso grupo de depredadores que foron os máis exitosos durante o Eoceno antes de ser ecoloxicamente desprazados pola orde moderna dos carnívoros durante o Oligoceno serodio. Megistotherium apareceu no Mioceno contra o final do florecemento dos creodontes; foi parte dunha radiación de hienodóntidos africanos que se produciu nesta época. Hyainailouros sulzeri está moi relacionado a Megistotherium, sendo moi semellantes en tamaño, estrutura e proporcións - cunha cola longa, patas curtas e un corpo robusto. Morais & Pickford (2005), Morlo, Miller & O-Barkooky (2007) e Morais, Pickford & Salesa (2008) suxeriron que de feito Megistotherium é un sinónimo menor de Hyainailouros sulzeri, o cal é coñecido dun esqueleto case completo, entre outros restos, e foi achado en Europa, Asia e Namibia, e por tanto vén das mesmas localidades.
Illas Farallóns
As Illas Farallóns (Illas dos Farallóns) son un pequeno arquipélago do concello de Cervo (Provincia de Lugo), situado na costa cantábrica de Galicia, que xa eran coñecidas como Trileucos no século II a. C. polos gregos.
Historia
As illas son un tradicional punto de naufraxio de barcos: o vapor María del Carmen F, afundido en 1931; o cargueiro Castillo Moncada, que quedou sentado na canle que separa as illas en 1945, o pesqueiro Maryfran en 1957 e o cargueiro Carebeka VIII, afundido en 1982.
Na Illa da Sombriza, na cova de Xan Vello garda a Maruxaina a súa morada, todos os segundos sábados de agosto celébrase a festa desta máxica lenda.
Peixoanes, Irixoa, Irixoa
Peixoanes é un lugar da parroquia de Irixoa no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2017 contaba con 2 habitantes (1 home e 1 muller).
NF-κB
O NF-κB ou factor nuclear potenciador das cadeas lixeiras kappa das células B activadas (κ aquí é a letra grega kappa) é un complexo proteico que controla a transcrición do ADN. O NF-κB encóntrase na maioría de tipos de células animais e está implicado na resposta celular ante estímulos como o estrés, as citocinas, radiación ultravioleta, LDL oxidadas e antíxenos bacterianos ou virais. O NF-κB xoga un papel chave na regulación da resposta inmune debida á infección (as cadeas lixeiras kappa son compoñentes cruciais das inmunoglobulinas). A regulación defectuosa do NF-κB está relacionada co cancro, enfermidades inflamatorias e autoinmunes, choque séptico, infeccións virais ou un desenvolvemento inmune inadecuado. Tamén está implicado en procesos de plasticidade sináptica e de memoria.
Descubrimento
O NF-κB descubriuse no laboratorio polo gañador do premio Nobel David Baltimore por medio da súa interacción cunha secuencia de 11 pares de bases do amplificador (enhancer) do xene da cadea lixeira da inmunoglobulina nas células B.
Estrutura
Todas as proteínas da familia dos NF-κB comparten un dominio de homoloxía Rel no seu extremo N-terminal. Unha subfamilia de proteínas NF-κB, entre as que están a RelA, RelB e c-Rel, teñen un dominio de transactivación no seu extremo C-terminal. Polo contrario, as proteínas NF-κB1 e NF-κB2 son sintetizadas como precursores, p105 e p100, que tras madurar dan lugar ás subunidades do NF-κB, p50 e p52 respectivamente. A maduración de p105 e p100 está mediada pola vía ubiquitina/proteasoma e implica a degradación selectiva do extremo C-terminal da rexión que contén repeticións de anquirina. Mentres que a formación de p52 a partir de p100 é un proceso altamente regulado, a p50 fórmase polo procesamento constitutivo da p105.
Membros da familia proteica
Os membros da familia do NF-κB comparten estrutura homóloga coa oncoproteína retroviral v-Rel, o que fai que se clasifiquen como proteínas NF-κB/Rel.
En mamíferos existen 5 membros da familia NF-κB:
miniatura|Homodímero de NFK-B1 unido ao ADN.
Distribución nas especies e evolución
Ademais de en mamíferos, o NF-κB encóntrase tamén en animais máis sinxelos. Entre eles os cnidarios (como as anemones de mar, o coral ou a hidra), poríferos (esponxas), o parasito unicelular eucariota Capsaspora owczarzaki e insectos (como couzas, mosquitos e moscas da froita). A secuenciación dos xenomas dos mosquitos Aedes aegypti e Aedes gambiae, e a mosca da froita Drosophila melanogaster permitiu realizar estudos comparativos xenéticos e evolutivos sobre o NF-κB. Nestas especies de insectos, a activación do NF-κB está provocada pola vía Toll (que evolucionou de forma independente en insectos e mamíferos) e pola vía Imd (inmunodeficiencia).
Activación
miniatura|dereita|O NF-κB (verde) heterodimeriza con RelB (cian) para formar un complexo ternario co ADN (laranxa), que promove a transcrición xénica.
O NF-κB é relevante na regulación da resposta celular, xa que pertence á categoría dos factores de transcrición primarios de “acción rápida”, que son os factores de transcrición que están presentes nas células nun estado de inactivación e que non requiren unha nova síntese de proteínas para seren activados (outros membros desta familia inclúen factores de transcrición como c-Jun, STATs, e receptores nucleares hormonais). Isto permite ao NF-κB ser a primeira resposta a estímulos celulares nocivos. Os indutores da actividade do NF-κB son moi diversos, e poden ser especies reactivas do osíxeno (ROS), o factor de necrose tumoral alfa (TNF-α), a interleucina 1-beta (IL-1β), os lipopolisacáridos bacterianos (LPS), o isoproterenol, a cocaína e mesmo radiacións ionizantes. (a) ; (b) ; (c) ; (d) ; (e) ; (f) ; (g)
O receptor activador do factor nuclear kappa B (RANK), que é un tipo de TNFR, é un activador central do NF-κB. A osteoprotexerina (OPG), que é un receptor chamariz homólogo para o ligando RANK, inhibe RANK uníndose a RANKL, e así, a osteoprotexerina está estreitamente relacionada coa regulación da activación de NF-κB.
Moitos produtos bacterianos e a estimulación dunha gran variedade de receptores da superficie celular inducen a activación de NF-κB, e tamén cambios rápidos na expresión xénica. A identificación de receptores de tipo Toll (TLRs) como patróns específicos de recoñecemento molecular, e o descubrimento de que a estimulación de TLRs leva á activación do NF-κB, mellorou a comprensión de como os diferentes patóxenos poden chegar a activar NF-κB. Por exemplo, diversos estudos identificaron o TLR4 como un receptor para o compoñente LPS das bacterias gramnegativas. Os TLRs son reguladores esenciais tanto das respostas inmunes innatas coma das adaptativas.
Inhibición
En células non estimuladas, os dímeros de NF-κB son secuestrados no citoplasma por unha familia de inhibidores, chamados IκBs (inhibidores de κB), os cales son proteínas que conteñen múltiples copias dunha determinada secuencia, chamadas “repeticións de anquirina”. Con estes dominios, as proteínas IκB enmascaran a secuencia de localización nuclear (NLS) das proteínas NF-κB e mantéñenas secuestradas nun estado de inactivación no citoplasma. As IκBs forman unha familia de proteínas relacionadas, que teñen un dominio N-terminal regulador, seguido por seis ou máis repeticións de anquirina e un dominio PEST preto do seu extremo C-terminal. Aínda que a familia das IκB consta de IκBα, IκBβ, IκBε, e Bcl-3, a IκB principal e máis estudada é a IκBα. Debido á presenza de repeticións de anquirina nas súas metades C-terminais, p105 e p100 tamén funcionan como proteínas IκB. A metade C-terminal de p100, que a miúdo se denomina IκBδ, tamén funciona como inhibidor. A degradación de IκBδ en resposta a estímulos de desenvolvemento, como aqueles transducidos a través de LTβR, potencia a activación do dímero NF-κB a través dunha vía non canónica dependente de NIK. A activación do NF-κB comeza pola degradación inducida por sinal de proteínas IκB. Isto ocorre principalmente mediante a activación dunha quinase chamada IκB quinase (IKK). A IKK está formada por un heterodímero das subunidades catalíticas de IKK alfa e IKK beta e por unha proteína reguladora “mestra” chamada NEMO (modulador esencial do NF-κB) ou IKK gamma. Cando se activa por sinais, normalmente procedentes de fóra da célula, a IκB quinase fosforila dous residuos de serina localizados nun dominio IκB regulador. Unha vez fosforiladas estas serinas (por exemplo, as serinas 32 e 36 na IκBα humana), as moléculas do inhibidor IκB son modificadas por un proceso chamado ubiquitinación, que despois as leva a ser degradadas por unha estrutura celular chamada proteasoma. Coa degradación de IκB, o complexo NF-κB é libre para entrar no núcleo onde pode activar a expresión dos xenes específicos que teñen preto sitios de unión ao ADN para NFκB. A activación destes xenes por NF-κB entón induce unha resposta fisiolóxica, como por exemplo, unha resposta inflamatoria ou inmune, unha resposta de supervivencia celular, ou unha proliferación celular. NFκB activa a expresión do seu propio represor, IκBα, e este represor IκBα novamente sintetizado reinhibe NFκB e, por tanto, forma un bucle de autorretroalimentación, que provoca niveis oscilatorios de actividade do NFκB. Ademais, varios virus, como o VIH causante da SIDA, posúen sitios de unión para NFκB que controlan a expresión de xenes virais, que á súa vez contribúen á replicación viral ou á patoxenicidade viral. No caso do VIH-1, a activación do NFκB pode verse implicada, polo menos en parte, na activación do virus desde un estado latente e inactivo. O YopP é un factor secretado pola bacteria Yersinia pestis, o axente causante da peste, que impide a ubiquitinazión de IκB. Isto provoca que este axente patóxeno inhiba eficazmente a vía NF- κB e así bloquea a resposta inmune dunha persoa infectada con Yersinia.
Inhibidores da actividade NF-κB
En canto ás proteínas inhibidoras da actividade NF-κB, unha delas, IFRD1, reprime a actividade da p65 de NF-κB por medio da potenciación da desacetilación mediada por HDAC da subunidade p65 na lisina 310, favorecendo o secuestro da HDAC3 en p65. De feito, IFRD1 forma complexos trimoleculares con p65 e HDAC3.
Vía non canónica
Un selecto grupo de estímulos de diferenciación celular ou desenvolvemento celular, tales como a linfotoxina-α, BAFF ou RANKL, activan a vía non canónica do NF-κB para inducir a formación do dímero NF-κB/RelB:p52 no núcleo. Nesta vía, a activación da quinase indutora do NF-κB (NIK) por ligación ao receptor induce a fosforilación e o posterior procesamento proteasomal da proteína p100 precursora de NF-κB2 para formar a subunidade p52 madura a través dunha vía dependente de IKK1/IKKa. Despois, a p52 dimeriza con RelB para aparecer como RelB:p52 nuclear con actividade de unión ao ADN e regular unha clase distinta de xenes. A diferenza da sinalización canónica, que depende da degradación de IκBα IκB-β e IκB-ε mediada por NEMO-IKK2, a sinalización non canónica depende do procesamento de p100 para formar p52 mediado por NIK. Tendo en conta as súas diferentes regulacións, pensábase que estas dúas vías eran independentes unha doutra. Porén, recentes análises revelaron que a síntese dos constituíntes da vía non canónica, é dicir RelB e p52, é controlada pola sinalización canónica de IKK2-IκB-RelA:p50. Por outra parte, a xeración dos dímeros tanto canónicos coma non canónicos, é dicir, RelA:p50 e RelB:p52, no medio celular, tamén están relacionadas entre si de maneira mecánica. Estas análises suxiren que un sistema NF-κB integrado leva á activación dos dímeros RelA e RelB e que un mal funcionamiento da vía canónica pode dar lugar a unha resposta celular aberrante tamén a través da vía non canónica.
Inmunidade
O NF-κB é un factor de transcrición principal na inmunidade, xa que que regula xenes responsables tanto da resposta innata coma da resposta adaptativa. Por medio da activación dos receptores dos linfocitos T ou B, o factor NF-κB actívase a través de distintos compoñentes de sinalización. Por ligación ao receptor da célula T, a proteína quinase Lck, é recrutada e fosforila os motivos ITAM da cola citoplásmica de CD3. A continuación a molécula ZAP é recrutada nos ITAM fosforilados, o que axuda a recrutar a LAT e PLC gamma, o que causa a activación de PKC. Por medio dunha cascada de eventos de fosforilación, o complexo quinase actívase e o NF-κB pode entrar no núcleo para estimular a expresión de xenes implicados no desenvolvemento, maduración e proliferación das células T.
En neuronas
Ademais das funcións na supervivencia celular, o NF-κB ten diversas funcións no sistema nervioso, como a plasticidade, a aprendizaxe e a memoria neuronal. Ademais dos estímulos que activan o NF-κB noutros tecidos, no sistema nervioso o NF-κB pode ser activado por factores de crecemento (BDNF, NGF) utilizando o glutamato como neurotransmisor. Estes activadores de NF-κB no sistema nervioso converxen no complexo de IKK e na vía canónica.
Recentemente, estase prestando moito interese á función exercida polo NF-κB no sistema nervioso. Os estudos actuais suxiren que o NF-κB é importante para a aprendizaxe e a memoria en múltiples organismos como cangrexos, moscas da froita, e ratos. O factor NF-κB pode regular a aprendizaxe e a memoria, en parte, pola modulación da plasticidade, función sináptica,  así como o crecemento das dendritas e das espiñas dendríticas.
Demostrouse que os xenes que dispoñen de sitios de unión para o NF-κB incrementan a súa expresión despois da aprendizaxe, o que suxire que as dianas transcricionais do NF-κB no sistema nervioso son importantes para a plasticidade. Moitos destes xenes diana de NF-κB importantes para a plasticidade e aprendizaxe son os receptores de glutamato (AMPA e NMDA-R-R),   os factores de crecemento (BDNF, NGF), citocinas (TNF-alfa, TNFR), quinases (PKAc), e as proteínas sinápticas (PSD-95).
Importancia clínica
miniatura|dereita|Descrición xeral das vías de [[transdución de sinais implicadas na apoptose.]] O NF-κB é moi utilizado polas células eucariotas como regulador dos xenes que controlan a proliferación celular e a supervivencia celular. Debido a isto, moitos tipos diferentes de tumores humanos teñen mal regulado o NF-κB (é dicir, activado constitutivamente). Cando o NF-κB está activado, induce a expresión dos xenes que promoven a proliferación celular e protexen á célula, que noutras condicións, debería morrer por apoptose.
Os defectos no NF-κB producen unha maior susceptibilidade á apoptose que leva a que haxa un aumento na morte celular. Isto débese a que o NF-κB regula xenes anti-apoptóticos (sobre todo o TRAF1 TRAF2) e, por tanto, controla a actividade encimática das caspases, que son fundamentais para a maioría dos procesos apoptóticos.
Nas células tumorais o NF-κB actívase debido a mutacións en xenes que codifican os factores de transcrición de NF-κB ou nos xenes que controlan a actividade de NF-κB (por exemplo, xenes IkB) e, ademais, algunhas células tumorais segregan factores que son activadores do NF-κB. O bloqueo do NF-κB pode causar que as células tumorais deixen de proliferar, morran, ou sexan máis sensibles á acción dos axentes anti-tumorais. Polo tanto, o NF-κB está sendo moi investigado polas empresas farmacéuticas para buscar unha terapia contra o cancro.
Debido a que o NF-κB controla varios xenes implicados na inflamación, non é de estrañar que o NF-κB estea activado cronicamente en enfermidades inflamatorias, como a enfermidade inflamatoria intestinal, a artrite, sepse, gastrite, asma e arteriosclerose entre outras. É importante sinalar que os reguladores chave do NF-κB asócianse cunha elevada mortalidade, especialmente en enfermidades cardiovasculares, e un incremento da expresión do NF-κB asociouse coa esquizofrenia.
Demostrouse que moitos produtos naturais, incluídos os antioxidantes que teñen actividade anticanceríxena e antiinflamatoria, tamén poden inhibir NF-κB. Hai unha polémica patente no EEUU aplicada ao descubrimento de axentes que poden bloquear o NF-κB con fins terapéuticas. Esta patente está implicada en varios xuízos. Un traballo recente de Karin, Ben-Neriah e outros salientaron a importancia da conexión entre o NF-κB, a inflamación e o cáncer, dando unha maior importancia ás terapias inhibitorias do NF-κB.
Extractos procedentes dun gran número de plantas tamén son inhibidores da activación do NF-κB in vitro.
Terapéutica
Observouse que en moitos cánceres hai unha sobreactivación do factor NF-κB. Por outra parte, a supresión do NF-κB limita a proliferación de células cancerosas. Ademais, NF-κB xoga un papel chave na resposta inflamatoria. Polo tanto, os métodos de inhibición de sinalización de NF-κB teñen grande interese terapéutico en cánceres e enfermidades inflamatorias.
A activación da translocación nuclear de NF-κB é independente do aumento de estrés oxidativo, polo que, grazas a isto, pode levarse a cabo un mellor estudo de posibles estratexias para a inhibición do NF-κB.
Un novo medicamento chamado denosumab actúa aumentando a densidade mineral ósea e, por tanto, reducindo as fracturas óseas en moitos pacientes. Inhibe a RANKL, que actúa a través do seu receptor RANK, que á súa vez promove o NF-κB ; o RANKL normalmente funciona permitindo a diferenciación dos osteoclastos a partir de monocitos.
Outros medicamentos son o disulfiram, olmesartán e ditiocarbamatos, que inhiben a cascada de sinalización do factor nuclear κB (NF-κB).
O fármaco Anatabine ten efectos antiinflamatorios, debido á modulación da actividade do factor NF-κB.
Marmelo (doce)
thumb|Marmelo.