cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rosa Bonheur
París e éxito profesional
En 1859, instalouse en By, aba vinícola do concello de Thomery en Sena e Marne onde puxo o seu taller.
Participou con dez obras na Exposición Universal de París de 1867. Presentou Cambio de pasto, que fora un encargo persoal da emperatriz Uxía de Montijo e foi condecorada cunha medalla. Tamén participou na Exposición Universal de Londres de 1871. As súas obras foron moi apreciadas: en 1888 un cadro dela acadou as 4200 libras en Christie's.
Faleceu o 25 de maio de 1899, no château de By e foi inhumada no cemiterio do Père-Lachaise (división 74). O seu antigo taller fai parte do Museo Rosa Bonheur no castelo de By.
Vida persoal
Bonheur era abertamente lesbiana. Viviu dúas relacións amorosas, unha con Nathalie Micas, á que coñeceu en 1837 (Bonheur tiña 14 anos e Micas 12), e que se converteu tamén en pintora, e da que non se separou ata que Micas faleceu en 1889; e outra, coa estadounidense Anna Elizabeth Klumpke, tamén pintora, coa que viviu dez anos ata a súa morte e que foi a súa herdeira universal. Isto non provocou escándalo ningún, a pesar de ser un tempo tan preocupado polas convencións, dada a súa fama de excéntrica e o seu carácter forte.
Otto Lilienthal
Otto Lilientahal, nado en Aklam (Prusia) o 23 de maio de 1848 e finado en Berlín o 10 de agosto de 1896, foi un enxeñeiro industrial e aeronáutico alemán. Foi un dos pioneiros do voo e do seu estudo, logo dun enfoque experimental anterior establecido no século XVIII por George Cayley, converténdose na primeira persoa da historia que realizou voos ben planeados, repetidos e con éxito con planadores. O xornais e as revistas publicaron fotografías dos seus voos a nivel internacional e influíron favorablemente na opinión pública e científica sobre a posibilidade de que unha máquina voadora puidese ser unha realidade plausible.
A maior contribución de Lilienthal foi o desenvolvemento dun voo máis pesado que o ar. Traballando xunto co seu irmán Gustav, realizou máis de 2000 voos en planadores do seu deseño, comezando en 1891 coa primeira versión do seu planador, o Derwitzer, ata a súa morte nun accidente en 1896.
Primeiros anos
miniatura|esquerda|Mecánica do voo da [[cegoña branca en Der Vogelflug als Grundlage der Fliegekunst (1889)]] Lilienthal naceu en 1848 na provincia de Pomerania, fillo de Gustav Lilienthal e a súa esposa Caroline (nada Pohle), unha parella de clase media. Tiveron oito fillos, pero só tres alcanzaron a idade adulta: Otto, Gustav e Marie. Os irmáns varóns traballaron xuntos toda a súa vida en proxectos técnicos, sociais e culturais.
O Raxal, Magazos, Viveiro
O Raxal é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Otto Lilienthal
Primeiros anos
En 1867 comezou experimentos máis serios sobre a forza do ar, interrompidos polo seu servizo na guerra franco-prusiana. Como enxeñeiro en varias empresas, recibiu a súa primeira patente por unha máquina mineira. Cinco anos despois fundou a súa propia empresa de fabricación de caldeiras e máquinas de vapor. O 6 de xuño de 1878 casou con Agnes Fisher, filla dun deputado. A música xuntábaos: ela practicaba co piano e coa voz, mentres Lilienthal tocaba a trompa e tiña unha boa voz de tenor. Establecéronse en Berlín e tiveron catro fillos: Otto, Anna, Fritz e Frida.
Carreira aeronáutica
Lilienthal fixo investigacións básicas sobre a descrición exacta do voo das aves, especialmente as cegoñas, e empregou diagramas polares para describir a aerodinámica das súas ás. Axudou a demostrar que o voo máis pesado que o ar era práctico sen bater as ás, sentando as bases para que Alberto Santos-Dumont construíse con éxito o primeiro avión algúns anos despois, engalando sen axuda externa. Como resultado dos seus estudos e dos seus máis de dous mil voos, publicou artigos en revistas especializadas e realizou varias publicacións, sendo a máis coñecida unha obra titulada Der Vogelflug als Grundlage der Fliegekunst, publicada en 1889 e traducida ao inglés en 1911. Mantivo correspondencia con outros pioneiros aéreos, como Octave Chanute.
Ademais de dedicar a súa vida á investigación sobre os voos, Lilienthal tamén foi un inventor, ideando un pequeno motor que funcionaba cun sistema de caldeiras tubulares. O seu motor era máis seguro que outros da época. Este invento deulle a liberdade financeira para deixar o seu traballo e centrarse na aviación. O seu irmán Gustav vivía naquel entón en Australia e Otto non participou en ningún experimento de aviación ata o regreso do seu irmán en 1885.
Fundou unha empresa de caldeiras e máquinas de vapor e obtivo vinte e cinco patentes, unha delas para unha máquina empregada na minería e catro relacionadas coa aeronáutica. miniatura|Cerimonia de inauguración do monumento a Lilienthal en Berlín. Gustav (esquerda) e Paul Baylich, agosto de 1932 Lilienthal sufriu unha gran cantidade de colisións nos seus experimentos aínda que o seu planador só podía alcanzar baixas velocidades e altitudes. O 9 de agosto de 1896 sufriu un grave accidente ao caer desde unha altura de 17 metros, rompendo o pescozo á altura da terceira vértebra. O seu mecánico Paul Beylich recolleuno e levouno en carruaxe a Stölln, onde foi examinado por un médico. Perdido o coñecemento, foi levado en tren de mercadorías á estación Lehrter en Berlín e, á mañá seguinte, á clínica de Ernst von Bergmann, un dos cirurxiáns máis famosos e con máis éxito na Europa da época, onde faleceu.
Existen diferentes informacións sobre as últimas palabras de Lilienthal. Unha versión popular, escrita na súa lápida é que foron "Opfer müssen gebracht werden!" ("Cómpre que haxa sacrificios!"). Porén, a dirección do Museo Otto Lilienthal dubida sobre que fosen esas. Foi enterrado no cemiterio público de Lankwitz en Berlín.
Coñecido como o "Pai do Voo", os irmáns Wright recoñecérono como unha grande inspiración.
Maite Tocino
María Teresa Tocino Barreiro, coñecida como Maite Tocino, nada en Pontecesures en 1980, é unha política galega do BNG.
Traxectoria
Cursou estudos de Relacións Laborais. Traballadora dunha multinacional da alimentación na que foi delegada de persoal e presidenta do comité de empresa en representación da CIG. Nas eleccións municipais de 2015 foi a número 2 da candidatura do BNG en Pontecesures, encabezada por Cecilia Tarela, sendo elixida concelleira e encargándose da área de Cultura no goberno encabezado por Tarela ata a moción de censura de maio de 2016. Nas municipais de 2019 volveu ser elixida concelleira como número 2 do BNG, manténdose na oposición. Nas municipais de 2023 encabezou a candidatura do BNG, que pasou de 2 a 4 concelleiros, e foi elixida alcaldesa co apoio dos 2 concelleiros do PSdeG-PSOE, cos cales formaría goberno.
Finados en 2022
Esta é unha listaxe de persoas de sona que finaron ao longo de 2022. Primeiro lístanse as personalidades internacionais, e a continuación as personalidades galegas, ordenadas por data de falecemento. A lista recolle, por esta orde, data de falecemento, nome, idade ao falecer, profesión ou motivo de sona e causa da morte.
Para unha listaxe ordenada alfabeticamente, véxase a categoría "Finados en 2022".
Nacionalismo racial
O nacionalismo racial é unha ideoloxía racista que defende unha definición racial da identidade nacional. O nacionalismo racial busca preservar a "pureza racial" dunha nación mediante políticas como prohibir as parellas interraciais e a inmigración doutras razas. Co obxectivo de crear unha xustificación para tales políticas, o nacionalismo racial a miúdo promove a euxenisia, e defende solucións políticas e lexislativas baseándose na euxenesia ou outras teorías raciais.
A Rosa, Magazos, Viveiro
A Rosa é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Nacionalismo racial
O nacionalismo racial non debería ser confundido co nacionalismo étnico, segundo o cal as nacións están definidas por unha herdanza compartida, que polo xeral inclúe unha lingua común, unha fe común e unha ascendencia étnica común. Unha forma de transición entre nacionalismo racial e étnico é o nacionalismo Völkisch.
Río Pedroso, Magazos, Viveiro
Río Pedroso é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
A Rúa Nova, Magazos, Viveiro
A Rúa Nova é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
McDonnell Douglas C-9
O McDonnell Douglas C-9 foi unha versión militar do avión de pasaxeiros McDonnell Douglas DC-9. Foi producido como o C-9A Nightingale para a Forza Aérea dos Estados Unidos, e o C-9B Skytrain II para a Armada e o Corpo de Marines. O derradeiro voo do C-9A Nightingale foi en setembro de 2005, e o C-9C retirouse en setembro de 2011. A Armada retirou o seu derradeiro C-9B en xullo de 2014. Os dous restantes C-9 en servizo cos Marines retiráronse e abril de 2017.
Electroforese en xel en gradiente de temperatura
miniatura|dereita|250px|Imaxe negativa dun xel de DGGE tinguido con [[bromuro de etidio.]] A electroforese en xel en gradiente de temperatura (TGGE, do inglés temperature gradient gel electrophoresis) e a electroforese en xel en gradiente desnaturalizante (DGGE, do inglés denaturing gradient gel electrophoresis) son tipos de electroforese que usan un grandiente de temperatura ou un gradiente químico para desnaturalizar a mostra estudada a medida que esta se move a través dun xel de acrilamida. A TGGE e a DGGE poden aplicarse a ácidos nucleicos como o ADN e o ARN e (menos habitualmente) a proteínas. A TGGE baséase nos cambios dependentes da temperatura que se producen na estrutura das moléculas da mostra para separar ácidos nucleicos. A DGGE separa xenes do mesmo tamaño baseándose n a súa diferente capacidade de desnaturalización, a cal está determinada pola súa secuencia de pares de bases. A DGGE foi a técnica orixinal e a TGGE foi un refinamento posterior dela.
Historia
A DGGE foi inventada por Leonard Lerman cando era profesor en SUNY Albany.
O mesmo equipo de electroforese foi utilizado para análises de proteínas por Thomas E. Creighton do MRC Laboratory of Molecular Biology, Cambridge, Inglaterra. Os ácidos nucleicos e as proteínas producen un padrón similar con esta técnica, pero os principios fundamentais son bastante diferentes.
A TGGE foi descrita por primeira vez por Thatcher e Hodson e por Roger Wartell de Georgia Tech. O grupo de Riesner en Alemaña fixo tamén moitos traballos sobre o desenvolvemento desta técnica. Os equipos comerciais para realizar DGGE fabrícanos Bio-Rad, INGENY e CBS Scientific; un sistema para TGGE fabrícao Biometra.
Electroforese en xel en gradiente de temperatura
O ADN ten unha carga negativa nos seus fosfatos, polo que pode moverse cara ao eléctrodo positivo nun campo eléctrico. Un xel é un enguedello molecular, con buratos do mesmo tamaño que o diámetro dunha febra de ADN. Cando se aplica un campo eléctrico, o ADN empeza a moverse polo xel a unha velocidade que é aproximadamente inversamente proporcional á lonxitde da molécula de ADN (as máis curtas viaxan máis rápido); este é o fundamento da separación dependente do tamaño na electroforese estándar.
Na TGGE hai ademais un gradiente de temperatura ao longo do xel. A temperatura moderada dunha habitación, o ADN está estable en forma de dobre hélice (bicatenario). A medida que se incrementa a temperatura, as febras empezan a separarse ("fundirse"), e a velocidade á que se moven a través do xel diminúe drasticamente. A temperatura á cal ocorre esta fusión depende da secuencia, porque os pares GC son máis estables que os pares AT, polo que a TGGE proporciona un "método independente do tamaño e dependente da secuencia" para separar moléculas de ADN. A TGGE separa moléculas e dá información adicional sobre o comportamento de fusión e estabilidade.
Electroforese en xel en gradiente desnaturalizante
A electroforese en xel en gradiente desnaturalizante (DGGE) funciona aplicando unha pequena mostra de ADN (ou ARN) nun xel de electroforese que contén un axente desnaturalizante. Certos xenes desnaturalizantes poden inducir a "fusión" do ADN en varias etapas. Como resultado desta fusión, o ADN estándese polo xel e poden analizarse as distintas febras, mesmo aquelas que teñen só 200-700 pares de bases.
O que ten de especial esta técnica da DGGE é que a medida que o ADN está suxeito a condicións de desnaturalización extremas, os fragmentos de febras están fundidas completamente en febras monocatenarias. O proceso de desnaturalización nun xel desnaturalizante é moi brusco: En vez de estar parcialmente fundidas en maneira de cremalleira continua, a maioría dos fragmentos fusiónanse nun proceso gradual. Porcións discretas ou dominios do fragmento de súpeto pasan a ser monocatenarios nun rango moi estreito de condicións desnaturalizantes. Isto fai posible discernir as diferenzas nas secuencias de ADN ou mutacións de varios xenes: as diferenzas en secuencia en fragmentos do mesmo tamaño adoitan causar a fusión parcial en diferentes posicións do gradiente e, por tanto, "paran" en diferentes posicións do xel. Comparando o comportamento de fusión de fragmentos de ADN polimorficos un ao lado do outro en xeles de gradiente desnaturalizante é posible detectar que teñen mutacións no primeiro dominio de fusión. Situando dúas mostras unha ao lado da outra no xel e deixándolles que se desnaturalicen, pódense ver doadamente incluso as máis pequenas diferenzas en dúas mostras ou fragmentos de ADN.
Esta técnica ten varias desvantaxes: Os "gradientes químicos como os utilizados na DGGE non son reproducibles, son difíciles de establecer e a miúdo non resolven completamente os heterodúplex". Estes problemas poden solucionarse coa TGGE, que usa un gradiente de temperatura en vez de químico para desnaturalizar a mostra.
Método
Para separar ácidos nucleicos por TGGE deben seguirse os seguintes pasos: preparar e verter os xeles, electroforese, tingidura e elución do ADN. Como se debe elixir un sistema tampón, é importante que o sistema permaneza estable durante o incremento de temperatura. Así, utilízase normalmente a urea para a preparación do xel; porén, cómpre ser conscientes de que a cantidade de urea utilizada afectará a temperatura global necesaria para separar o ADN. Cárgase o xel, a mostra é situada no xel segundo o tipo de xel que se está utilizando (é dicir, paralelo ou perpendicular) axústase a voltaxe e xa se pode deixar que a mostra se mova polo xel. Dependendo do tipo de TGGE que se aplique, perpendicular ou paralela, haberá que preparar e cargar diferentes cantidades de mostra. Utilízase maior cantidade de mostra co modo perpendicular, mentres que se usa menos nas TGGE paralelas. Unha vez que o xel foi posto en funcionamento, ao final debe ser tinguido para visualizar os resultados. Aínda que hai diversas tinguiduras que se poden utilizar para isto, a tinguidura de prata demostrou ser a ferramenta máis efectiva. O ADN pode eluírse da tinguidura de prata para facer ulteriores análises por amplificación por medio de PCR.
Aplicacións
A TGGE e a DGGE son moi útiles en investigación biomédica e ecolóxica; máis abaixo descríbense algunhas aplicacións seleccionadas.
Mutacións no ADNmt
De acordo cunha investigación recente de Wong, Liang, Kwon, Bai, Alper e Gropman, a TGGE pode utilizarse para examinar o ADN mitocondrial (ADNmt) dun individuo. Segundo estes autores, a TGGE foi utilizada para determinar dúas novas mutacións no xenoma mitocondrial: "Unha muller de 21 anos que se sospeitaba tiña citopatía mitocondrial, pero era negativa para as mutacións puntuais e delecións comúns no ADN mitocondrial (ADNmt), foi cribada para buscar mutacións descoñecidas en todo o seu xenoma mitocondrial por electroforese en xel en gradiente de temperatura".
Mutación en p53 en secrcións pancreáticas
Lohr e colaboradores (2001) informaron que nun estudo comprensivo de secrecións pancreáticas de individuos con cancro de páncreas, podían encontrarse mutacións en p53 nos zumes pancreáticos dunha pequena porcentaxe dos participantes. Como as mutacións de p53 se encontran frecuentemente en carcinomas pancreáticos, os investigadores intentaron determinar se a propia mutación podía estar ligada ao desenvolvemento do cancro de páncreas. Aínda que Lohr e colaboradores conseguiron atopar mutacións en p53 por medio de TGGE nuns poucos suxeitos, ningún deles desenvolveu posteriormente carcinoma pancreático. Deste modo, os investigadores concluíron sinalando que a mutación en p53 non pode ser o único indicador da oncoxénese do carcinoma pancreático.
Ecoloxía microbiana
A amplificación por PCR do ADN extraído de comunidades microbianas mixtas con cebadores para PCR específicos para o fragmentos do xene do ARNr de 16S de bacterias e arqueas, e de fragmentos dos xenes de ARNr de 18S de eucariotas deu como resultado unha mestura de produtos de PCR. Como estes amplicóns tiñan todos a mesma lonxitude, non podían ser separados uns doutros por electroforese en xel de agarosa. Porén, as variacións na secuencia (é dicir, diferenzas no contido GC e distribución) ente diferentes ARNr microbianos dan lugar a diferentes propiedades de desnaturalización destas moléculas de ADN.
Por tanto, os padróns de bandas da DGGE poden utilizarse para visualizar variacións na diversidade xenética microbiana e proporcionar unha estimación aproximada da riqueza e abundancia dos membros predominantes na comunidade microbiana. Este método adoita denominarse perfil de ADN de comunidade (community fingerprinting). Recentemente, varios estudos mostraron que a DGGE de xenes funcionais (por exemplo, xenes ique interveñen na redución do xofre, fixación do nitróxeno e oxidación do amonio) poden proporcionar información sobre a función e filoxenia microbiana simultaneamente. Por exemplo, Tabatabaei et al. (2009) aplicaron DGGE e conseguiron revelar o padrón microbiano durante a fermentación anaeróbica de efluentes en muíños de aceite de palma por primeira vez.
San Martiño, Magazos, Viveiro
San Martiño é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Javier Senosiain
Javier Senosiain Aguilar, nado en Cidade de México en 1948, é un arquitecto mexicano expoñente da denominada Arquitectura Orgánica. Egresado da Facultade de Arquitectura da UNAM. Desenvolve unha arquitectura acorde á contorna onde se establece. Algunhas das súas influencias son Frank Lloyd Wright, Friedensreich Hundertwasser, Antoni Gaudí, a natureza e a arte popular mexicana. Combinou o exercicio profesional coa docencia e a investigación.
Traxectoria
Licenciouse con mención honorífica na entón Escola Nacional de Arquitectura da Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM) en 1972. Desde entón, imparte Taller de Deseño e Teoría da Arquitectura na Facultade de Arquitectura da UNAM. Desde 1989 até 1991 ocupou o cargo de secretario académico da devandita facultade. No ano 2006, a Facultade de Arquitectura da UNAM concedeulle a “Cátedra Federico Mariscal”.
No campo da investigación e experimentación, profundou na investigación do ferrocemento, tamén realizou estruturas pneumáticas para a súa utilización como cimbra temporal na elaboración de casas.
Na práctica profesional ten desenvolvido proxectos e construcións de edificios de oficinas, casas habitación, plantas industriais e turismo.
Movemento Arquitectónico
A rama da arquitectura coa cal se poden describir as súas obras é Arquitectura Orgánica ou a Bioarquitectura, que promove a harmonía entre o ser humano e o mundo natural.
Pensamento Arquitectónico
Senosiain en certa ocasión comentou "o ser humano non debe desprenderse dos seus impulsos primixenios, do seu ser biolóxico. Debe lembrar que o mesmo provén dun principio natural e que a procura da súa morada non pode desligarse das súas raíces; é dicir, debe evitar que o seu hábitat sexa antinatural".
Isabel Muñoz (fotógrafa)
Traxectoria
Isabel Muñoz naceu en Barcelona, aínda que está estabelecida en Madrid, cidade á que se trasladou aos vinte anos. En 1979 decidiu facer da fotografía a súa profesión matriculándose na escola Photocentro de Madrid. Os seus fotógrafos de referencia foron Ramón Mourelle e a Eduardo Momeñe.
Comezou a recibir encargos pouco despois, para prensa e publicidade. E tamén para o cine, da man de Tote Trenas, quen a introduce no mundo da fotografía para cine. Nesa época realiza a fotofixa de películas como Sal gorda e Penumbra.
Javier Senosiain
Pensamento Arquitectónico
A idea básica é lograr espazos adaptados ao corpo humano, semellantes ao claustro materno, aos refuxios dos animais, ao dos trogloditas que esculpiron baixo a terra, ao iglú.. Non un regreso, si unha reconciliación meditada.
Isabel Muñoz (fotógrafa)
Traxectoria
Para proseguir co seu proceso de aprendizaxe, en 1982 marchou a Nova York. A súa obsesión era atopar un soporte idóneo para reproducir a pel, polo que continuou en Maine os seus estudos con Craig Stevens, con Robert Steinberg e con Neil Silkirk. Regresou despois a Nova York para estudar o gran formato no International Center of Photography (ICP).
Javier Senosiain
Obras de Importancia
miniatura|Vivenda “Pirámide levitando”, Javier Senosiain, [[Naucalpan de Juárez|Naucalpan, Edo. Méx, Méx. 1978.]] Os traballos do seu primeiro período están caracterizados por unha forte presenza volumétrica con cor en tons e gamas cuxa raíz parte de Luis Barragán. Na casa “Pirámide Levitando” o seu volume trapezoidal de cor laranxa está suspendido sobre a paisaxe ancorándoa ao terreo e permitindo que este se deslice baixo ela e a súa área verde se incremente co xardín no que se converte a azotea; a integración do verde e as vistas da casa, as cores de muros, lucernario, tiro da cheminea, etc. Esta procura colorista tamén se aprecia nos edificios “Parella Prismática” e os Laboratorios en Celaya “Oasis Produtor”.
Isabel Muñoz (fotógrafa)
Traxectoria
En 1986 regresa a Madrid e realiza a súa primeira exposición, Toques, no Instituto Francés. Entre 1990 a 2007 dedícase a percorrer o mundo co obxectivo de tentar compartir as súas emocións e traballa como reporteira e fotógrafa. A través da danza realiza traballos en Cuba, Burkina Fasso, Malí, Exipto, Turquía e co ballet de Víctor Ullate. En anos posteriores continúa viaxando a xeografías tan diversas como o Sueste asiático, México, Irán, Iraq, Siria, Turquía ou Etiopía, para coñecer e reflectir temas sociais como o tráfico de nenos, as tribos urbanas, a violencia e a traxedia da inmigración, ou a orixe da vida vinculada ao amor por outros seres vivos e á protección do medio.
Jesús Cabeza Sierra
Jesús Cabeza Sierra, finado en Pontecesures o 16 de agosto de 1984, foi un comerciante e político galego.
Isabel Muñoz (fotógrafa)
Traxectoria
Durante unha viaxe a Tailandia, mentres corría tras unha procesión para facer fotos, sufriu un accidente: unha caída que lle provocou a rotura dunha vértebra. Tivo que operarse e pasou un proceso de recuperación longo e duro. A rehabilitación durou até novembro de 2016 e fíxolle decatarse do efémera que é a vida. Seguiu a partir de entón a súa carreira profesional con novas exposicións nas que o corpo, a diversidade cultural e o ambiente son temas predominantes.
Javier Senosiain
Obras de Importancia
O seguinte paso que a súa linguaxe arquitectónica dá é en 1984 coa "Casa orgánica", onde a idea embrionaria toma forma nunha casca de cacahuete: dous amplos espazos ovais iluminados unidos por un espazo en penumbras baixo e estreito. Un espazo para convivir, con estancia, comedor e cociña, e outro para durmir con habitación e baño. Moldeando os muros, pisos, teitos e xanelas coma se fosen un vaso de barro creouse un espazo adaptado ao home onde se resolvían as súas necesidades de confort e en harmonía coas formas da natureza.
Jesús Cabeza Sierra
Traxectoria
Fillo de Jesús Cabeza de León e Dolores Sierra. Comerciante. Cando se constituíu o a entidade local menor de Pontecesures en 1925 foi nomeado o seu primeiro presidente, dimitindo en maio dese ano. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Pontecesures o 30 de xullo de 1936. Continuou como alcalde logo da renovación da corporación de marzo de 1938. Cesou no cargo o 11 de novembro de 1938. Foi nomeado xuíz suplente de Pontecesures en setembro de 1938. Finou en Pontecesures o 16 de agosto de 1984.
Isabel Muñoz (fotógrafa)
Traxectoria artística
En 1986, realiza a súa primeira exposición, "Toques", e en 1990 participa no Mois de la Photographie (Mes da Fotografía) de París, co que estabelece a súa proxección internacional. Na súa longa traxectoria expón en centenares de exposicións en todas as principais cidades de Europa, América e Asia.
Javier Senosiain
Obras de Importancia
As súas construcións posúen desde a súa concepción unha integración ao espazo exterior. Neste concepto radica tamén un enfoque diferente, máis aló do racional funcional de como debe habitarse unha casa, de como as actividades que se desenvolven nela deben estar arroladas polas formas da casa mesma, isto reflíctese no deseño de baños, estancias, cociñas, etc. En palabras súas, referíndose á vivenda Nautilus en Naucalpan:
Isabel Muñoz (fotógrafa)
Traxectoria artística
A obra de Isabel Muñoz explora o corpo humano e investiga formas de reproducir o que comunica a textura da pel. Nese proceso experimenta coa platinotipia como técnica de revelado fotográfico e adóptaa como propia. Plasma corpos de todas as idades, razas, sexos, culturas. A miúdo, en relación a unha das súas paixóns, a danza, polo que as imaxes de bailaríns son recorrentes. E co tempo vai incorporando ademais a investigación e a denuncia social ao redor de dereitos humanos e medio. Por exemplo, realizou series tanto sobre a escravitude, a dignidade dos nenos do mundo ou das persoas trans, como sobre os dereitos dos animais e a denuncia da contaminación dos mares. Busca, en todo caso, fotografías que transmitan unha mensaxe, máis aló do estético porque, di, “non podo fotografar nada que non pase antes polos meus sentimentos”.
Javier Senosiain
Obras de Importancia
"Para desenvolver o deseño e dar forma ao espazo que sería habitado foi necesaria unha profunda observación da natureza. Unha observación que nos permitiu facer, como diría Bachelard, unha poética do espazo onde o concepto é que desde dentro é unha vivenda-organismo. Así xorde Nautilus, case espontaneamente, non se impón nada. A forma atópase en lugar de dar forma; é liberada desde fóra; noutras palabras, trata de axudar ás cousas a descubrir a súa forma. Aquí o plano arquitectónico é a espiral. Deu a espiral que se adaptaba no chan e para a liña trazouse dita espiral logarítmica”.
Isabel Muñoz (fotógrafa)
Traxectoria artística
Desde o inicio da súa carreira, Muñoz percorre distintos países para estudar e reflectir de primeira man os temas que lle atraen, para retratar a beleza ou ser altofalante de denuncia. Entre outras, no Sueste asiático desenvolve series sobre o tráfico de nenos; en Etiopía (2005) céntrase nas tribos que decoran os seus corpos como forma de expresión; no Salvador (2006) capta imaxes das tribos urbanas e produce traballos sobre violencia, e traballa no proxecto Nuestro Pequeño Mundo, fotografando nenos na commemoración do 20 aniversario da Convención dos dereitos do neno. Viaxou a Irán, Siria, Turquía e Iraq expondo El amor y el éxtasis como parte de PhotoEspaña 2010. Posteriormente, en México, expón sobre o drama da inmigración (2014). En 2015, decide buscar os vínculos cara á orixe dos humanos, investigando os grandes primates.
Javier Senosiain
Obras de Importancia
alt=Estancia comedor. Naucalpan, Edo. de Méx, Méx. 1984.|miniatura|"Casa Orgánica" Para os acabados dos seus hábitats orgánicos utiliza materiais como pedras, anacos de azulexo (trencadís), mármore, madeira, espellos, entre moitos outros. miniatura|“A balea mexicana”. Estrutura pneumática sobre a que se botou o Poliuretano. [[Naucalpan de Juárez|Naucalpan, México (1992).]] Posteriormente en “La Ballena Mexicana” e a “Casa Flor” cunha cimbra pneumática e a aplicación de spray de poliuretano lográronse volumes continuos resultado da procura do espazo natural do home, as súas raíces históricas e culturais, así como as tradicións construtivas da plástica mexicana.
Isabel Muñoz (fotógrafa)
Traxectoria artística
Obtén o premio World Press Photo en 1999 (na categoría Arte e Entretemento) e 2004 (na categoría Retratos). En 2006, o Premio de Fotografía da Comunidade de Madrid. E en 2009 faise merecedora do Premio PHotoEspaña, e recibe ademais a Medalla ao Mérito das Belas Artes, e o Premio Bartolomeu Ros ao conxunto da súa obra.
Javier Senosiain
Obras de Importancia
No conxunto "Nido de Quetzalcóatl" traballou coas irregularidades dun terreo moi accidentado con covas e corgas que resultaron ser desafiantes pero inspiradoras para Senosiain. O proxecto consiste na construción de dez departamentos. As áreas verdes e os espazos abertos respectáronse para manter as características naturais do lugar integrando os departamentos ao relevo cunha volumetría que lembra o corpo dunha cobra. Xunto a ese conxunto realízase o Parque Quetzalcóatl, de 19 hectáreas onde a arquitectura e a paisaxe fúndense.
Saboia, Magazos, Viveiro
Saboia é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Javier Senosiain
Libros
miniatura|Bio-Arquitectura En busca de un espacio. Javier Senosiain.
Isabel Muñoz (fotógrafa)
Traxectoria artística
En 2016 recibiu o Premio Nacional de Fotografía que concede o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte. O xurado valorou a súa traxectoria profesional na que "combina o compromiso social coa procura da beleza, profundando en temas como o corpo, o rito ou a diversidade cultural". Tamén se subliña "a singularidade da súa utilización dunha técnica tradicional aplicada a unha linguaxe contemporánea". Muñoz declarou queː"'o meu interese foi o ser humano. Aínda que nas persoas haxa zonas escuras, sempre hai unha parte de luz, o ser humano non pode vivir sen esperanza'."En 2016 recibiu o "Premio Optimista Comprometida coa Cultura" que outorga a revista Anoche Tuve un Sueño..
En 2018, organizouse a exposición ‘La antropología de los sentimientos’, que a propia Isabel Muñoz considerou a máis importante desde a primeira de París que descubriu a súa obra. Reuniu 97 fotografías, seis audiovisuais, e varias esculturas da artista, e reflictiu o seu percorrido destacando algúns aspectos menos coñecidos. “Un percorrido temático ao redor da representación obsesiva e heteroxénea do corpo humano, desde as mesmas orixes da humanidade, a espiritualidade, a tolemia, os límites e extremos do corpo, a dimensión social do corporal e, finalmente, a sexualidade e o desexo”, segundo o texto que acompaña á exposición.
Muñoz utiliza primordialmente o branco e negro nos seus traballos, excepto cando explora temas sociais ou antropolóxicos; neses casos utiliza a cor.
As súas fotografías forman parte de diversas coleccións permanentes, como as da Maison Européenne da Photographie (Casa Europea da Fotografía (MEP)) (París), o New Museum of Contemporary Art (Novo Museo de Arte Contemporánea) (Nova York), o Contemporary Arts Museum (Museo de Arte Contemporánea) (Houston), Foto Colectania (Barcelona), o Instituto Cervantes (Cidade de México, A Paz, Bolivia, Xangai, China), o Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía (Madrid), ou a Fundación Canal (Madrid).
Técnica
As súas fotografías, case sempre en branco e negro, son un estudo humano mostrando partes do corpo, imaxes de guerreiros, toureiros ou bailarinas, usando un proceso minucioso e artesanal de revelado: a platinotipia.
Joaquín Antón Rodeiro
Joaquín Antón Rodeiro, nado en Vilavella (As Pontes de García Rodríguez) cara a 1909 e finado na Capela o 19 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño do Freixo, estudaba para perito agrícola. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido por un grupo da Falange na súa casa casa o mesmo que Francisco Guerreiro Guerreiro, Manuel Franco Bermúdez e tres máis, que na viaxe desde O Freixo saltaron da camioneta que os trasladaba e lograron escapar monte abaixo. Joaquín, Francisco e Manuel pasaron a noite no grupo escolar das Pontes, o actual colexio Santa María, e foron asasinados no cemiterio da Capela o 19 de agosto de 1936.
Ana María López Fernández
Ana María López Fernández, nada en Cariño en 1972, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Delineante industrial. Nas eleccións municipais de 2015 foi a número 2 da candidatura do PPdeG á alcaldía de Cariño e foi elixida concelleira. Nas municipais de 2019 encabezou por primeira vez a candidatura do PPdeG á alcaldía de Cariño, e obtivo tres concelleiros. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candiatura do PPdeG que logrou 5 concelleiros, e foi elixida alcaldesa ao non haber acordo entre o BNG e o PSdeG-PSOE.
A Telleira, Magazos, Viveiro
A Telleira é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Vilar, Magazos, Viveiro
O Vilar é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Vilamarcol, Magazos, Viveiro
Vilamarcol é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Vimbial, Magazos, Viveiro
O Vimbial é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Val de Flores, Magazos, Viveiro
Val de Flores é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Sopa negra
A sopa negra ou caldo negro (en grego antigo: μέλας ζωμός, mélās dsōmós) era un prato tradicional espartano elaborado con sangue, viño e vísceras; considerábase símbolo da frugalidade dos costumes espartanos e era o alimento fundamental consumido na sissitía, comida colectiva dos espartanos.
Era un guiso de porco, escurecido pola adición de sangue e viño. Aínda que non se conservou ningunha receita deste prato, crese que tamén incluía vinagre, para actuar como emulsionante evitando que o sangue do porco callase durante a cocción.
Segundo a lenda, un home de Síbaris, cidade do sur de Italia famosa polo seu luxo e gula, dixo despois de probar a sopa negra que entendía por que os espartanos estaban tan dispostos a morrer.
Historia
Plutarco, na Vida de Licurgo, di que un rei da rexión do Ponto, despois de ter oído falar deste famoso caldo e sentindo curiosidade, trouxo un cociñeiro espartano para que o preparase. Cando o probou, pareceulle pésimo, e o cociñeiro díxolle entón que para gozalo ao máximo había que se bañar primeiro no Eurotas –o río do Peloponeso que pasa por Esparta–, o que significaba que había que apreciar os costumes e as tradicións espartanos, adaptándose a un estilo de vida sinxelo e esencial.
O propio Plutarco di que os anciáns espartanos non comían carne, que se deixaba aos mozos, preferindo alimentarse case exclusivamente de sopa negra.
Ateneo exemplifica o declive de Esparta sinalando que os cociñeiros, afeitos a facer salsas refinadas, xa non eran quen de prepararen sopa negra.
As Cabanas, San Pedro de Viveiro, Viveiro
As Cabanas é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
CB Collado Villalba
O Club Baloncesto Collado Villalba é un club profesional de baloncesto español con sede na cidade de Collado Villalba, Madrid. Durante a temporada 1990−91 o club fusionouse co Atlético de Madrid e pasando a ser sección de baloncesto deste equipo co nome de Club Baloncesto Atlético Madrid-Villalba. Despois da desaparición do equipo outros clubs tentaron ocupar o seu lugar, como o Villablanca e Basket Villalba 98, os cales se fusionaron en 2011 para formar a Unión Baloncesto Villalba.
Historia
O Club Baloncesto Collado Villalba foi fundado no ano 1922. Durante toda a súa historia tivo diversas denominacións por motivos de patrocinio. Durante os primeiros anos da existencia da ACB, o equipo da serra de Madrid tivo patrocinadores bancarios. Primeiro foi coñecido como Bancobao Villalba, sendo despois o banco vasco BBV o que patrocinaría ao equipo. Na temporada 1990−91 desembarca no equipo Jesús Gil y Gil, convertendo ao equipo nunha sección do Atlético de Madrid.
O equipo estaba dirixido por Clifford Luyk, mais despois da destitución deste, chegou ao banco Tim Shea. En canto aos xogadores, destacaba o par de estadounidense formado por Walter Berry e Shelton Jones, aos cales se unían nacionais solventes como Javier García Coll, Javier Gorroño e Carlos Gil. O equipo chegou a xogar play off e clasificarse para competición europea. Con todo, a aventura baloncestistica en ACB de Gil sería efémera e ao ano seguinte deixaría o patrocinio do equipo. Na temporada 1991−92, sen patrocinador e cun equipo formado tamén por unha gran parte de norteamericanos, Mark Landsberger e Henry Turner, o equipo elude o descenso no playoff pola permanencia. Porén, a delicada situación económica fai que o club venda a súa praza en ACB e desapareza do baloncesto de elite. En total chegou a disputar 226 partidos na liga ACB, con 93 vitorias e 133 derrotas.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Turnix pyrrhothorax
Turnix pyrrhothorax é unha especie de ave turniciforme da familia Turnicidae. É endémica de Australia, encontrándose ampla e fragmentadamente distribuída polo norte e leste.
Gran Premio de Austria de 2023
O Gran Premio de Austria de 2023 (oficialmente Formula 1 Rolex Großer Preis von Österreich 2023) foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Red Bull Ring en Spielberg, Austria, o 2 de xullo de 2023. Foi a 9ª carreira da tempada de Fórmula Un de, e o 37º Gran Premio de Austria e a 36ª vez que é valida para o Campionato do Mundo de Fórmula Un desde a súa creación en. Foi a segunda fin de semana de Gran Premio da tempada 2023 que utilizou o formato de sprint de Fórmula Un.
Antecedentes
O evento celebrouse durante a fin de semana do 30 de xuño ao 2 de xullo. Será a novena proba do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2023, e a 36ª edición do Gran Premio de Austria nunha tempada de Campionato do Mundo. A fin de semana foi a segunda das seis da tempada en seguir o formato de sprint.
Cambio de regulamento sobre o uso de pneumáticos para sprints de velocidade
Modificáronse as regras de pneumáticos para a carreira ao sprint, o que permitiu aos pilotos e aos equipos que chegaron a SQ3 (o terceiro segmento da carreira ao sprint) usar calquera conxunto de pneumáticos brandos, mentres que antes era necesario utilizar pneumáticos brandos novos. O cambio fíxose despois de que Lando Norris non puidese correr na SQ3 no Gran Premio de Acerbaixán, debido a que esgotou a súa asignación de pneumáticos brandos.
Clasificación do campionato antes da carreira
Chegado o fin de semana, Max Verstappen lideraba o Campionato de Pilotos por 69 puntos sobre o seu compañeiro de equipo Sergio Pérez Mendoza, con Fernando Alonso terceiro, a 9 puntos máis. Red Bull Racing lidera o Campionato de Construtores, liderando diante de Mercedes por 154 puntos e Aston Martin por 167 puntos.
Pneus dispoñibles
O provedor de pneumáticos Pirelli trouxo os compostos de pneumáticos C3, C4 e C5 (designados como duros, medios e brandos, respectivamente) para que os equipos os utilicen no evento.
Cualificación
A cualificación celebrouse o 30 de xuño de 2023 ás 17:00 hora local (UTC+2).
Informe de cualificación
Ao longo da sesión, varios pilotos, incluído o polesitter Max Verstappen, saltáronse os límites da pista, isto provocou que Sergio Pérez Mendoza non puidese facer a Q3 por cuarta vez consecutiva esta tempada desde Mónaco.
A primeira sesión viuse marcada pola bandeira vermella xa que Valtteri Bottas saíuse na primeira curva, a estas alturas, Max Verstappen encabezaba a sesión, con Kevin Magnussen segundo antes da bandeira vermella, o primeiro eliminou o seu mellor tempo por volta debido a saltarse os límites da pista, ademais, Pierre Gasly, Guanyu Zhou e Lewis Hamilton superaron os límites da pista. Verstappen volveu marcar o mellor tempo e Yuki Tsunoda, o seu compañeiro de equipo Nyck de Vries, Zhou, Logan Sargeant e Magnussen foron todos eliminados na Q1.
Cando Verstappen comezaba a súa volta na Q2, volveu a sairse dos límites da pista na décima curva e eliminou o seu tempo de volta. Isto permitiu a Lando Norris liderar momentaneamente a sesión por diante de Nico Hülkenberg, Fernando Alonso, Carlos Sainz e Hamilton. Sergio Pérez topouse con outra infracción dos límites da pista, negándolle un lugar na Q3. Uniuse a George Russell, Esteban Ocon, Oscar Piastri e Bottas fóra da Q2.
Debido a isto, Alexander Albon apareceu unha vez máis na Q3 para o equipo Williams, quedando décimo clasificado. Verstappen acadou a pole unha vez máis, con Charles Leclerc e Sainz facendo unha saída na primeira fila da Ferrari detrás de Verstappen. Lance Stroll sexto superou ai seu compañeiro de equipo, Alonso, sétimo, unha vez máis.
Carreira ao Sprint
A carreira ao sprint celebrouse o 1 de xullo de 2023 as 12:00 hora local (UTC+2).
Informe da carreira ao sprint
Do mesmo xeito que a cualificación do día anterior, os pilotos volveron a saltarse os límites da pista, incluído Lewis Hamilton, cuxo mellor tempo da sesión eliminouse o que o eliminou da SQ1. Esta é a primeira vez que Hamilton quedou eliminado da primeira quenda dunha sesión de clasificación desde o Gran Premio de Arabia Saudita de 2022, e a primeira vez que é eliminado da Q1 da carreira ao sprint.
A primeira quenda comezou despois dunha chaparrada ao redor do Red Bull Ring máis cedo pola mañá, como tal, a pista estaba nubrada, sen previsión de choiva nos seguintes 20 minutos. A pista, con todo, permaneceu mollada, polo que os pilotos puideron correr con calquera composto, Kevin Magnussen e Max Verstappen montaron os medios. Os coches Williams de Alexander Albon e Logan Sargeant montaron pneumáticos intermedios, en comparación con todos os outros coches que montaron brandos. Os coches de Williams cambiarían por brandos. Guanyu Zhou trompeou e provocou unha breve bandeira amarela.
Carlos Sainz viu un fallo co seu sistema de freado, entrando na pista de boxes con fume da parte traseira do seu Ferrari SF-23. Debido a isto, non puido marcar un tempo de volta para a maioría da SQ1. A súa única volta da sesión acabou encabezando os cronometraxes.
Verstappen, Zhou, Sergio Pérez, Lewis Hamilton (que inicialmente liderou a sesión) e os primeiros tempos de Sargeant foron eliminados por violación dos límites da pista. Oscar Piastri foi bloqueado por Charles Leclerc, xa que este volveu aos boxes. Os comisarios investigaron o incidente mentres Leclerc pasou a seguinte sesión por 0,1 milisegundos. Zhou, Piastri, Hamilton, Valtteri Bottas e Sargeant foron eliminados da SQ1. Mentres tanto, o compañeiro de equipo de Hamilton George Russell, que marcaba un tempo para o sétimo lugar, informou dunha falla hidráulica. Nico Hülkenberg foi o terceiro máis rápido detrás dos Aston Martins de Lance Stroll e Fernando Alonso.
A segunda sesión comezou coa permanencia de Russell nos boxes debido á falla hidráulica, non realizou a sesión xa que houbo que cambiarlle a cremalleira de dirección. Mentres tanto, de Vries e Verstappen elimináronlle os seus tempos por volta debido a violacións dos límites da pista. Unha repetición mostrou o coche de Hülkenberg pasando por riba dun pneumático, os comisarios investigaron a saída insegura. Albon, Pierre Gasly e os AlphaTauris de Yuki Tsunoda e de Vries uníronse a Russell eliminados da sesión.
Verstappen acadou a pole position para o sprint, con Pérez permitíndolle aos Red Bulls comezar 1–2 con Ferrari bloqueando a cuarta fila da grella no quinto e sexto. Alonso e Stroll foron sétimos e oitavos respectivamente, Norris comezou en terceiro lugar e Hülkenberg foi cuarto.
Sprint
a carreira ao sprint celebrouse o 1 de xullo de 2023 as 16:30 hora local (UTC+2).
Carreira
A carreira celebrouse o 2 de xullo de 2023 as 15:00 hora local (UTC+2).
A Veiga, Magazos, Viveiro
A Veiga é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Nicolas Chuquet
Traxectoria
Non se sabe moito da súa vida. Só se sabe, porque o di el mesmo no seu Tripartito, que é de París, que se licenciou en Medicina e que escribiu a súa obra en 1484 en Lión.. Polos rexistros fiscais da cidade de Lión, sábese que vivía ao lado doutro matemático francés: Estienne de La Roche, pero non se sabe as relacións que tiñan.
Obras
Chuquet é o autor da aritmética máis orixinal escrita desde a época grega: Le Triparty en la Science des Nombres. A obra nunca se publicou até 1880 e polo tanto non tivo influencia; agás o feito de que Estienne de La Roche publicou unha pequena parte dela como súa: L'arismetique nouvellement composee (Lión, 1520).
O traballo de Chuquet consta de dúas grandes partes: a primeira, propiamente chamada Triparty en la Science des Nombres, e a segunda, denominada Applications des Rigles du Triparty, que é unha colección de problemas resoltos cos procedementos establecidos na primeira parte.
O Triparty ten tres partes:
Foi o introdutor do termo billón.
Bölkow Bo 103
O Bölkow Bo 103 foi un helicóptero experimental ultralixeiro que voou por vez primeira en 1961. Deseñouse para tarefas de recoñecemento e control de mando por Bölkow Entwicklungen KG como parte dunha orde de investigación do Ministerio de Defensa de Alemaña Occidental.
Alfeira, San Pedro de Viveiro, Viveiro
Alfeira é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Proteína anticonxelante
As proteínas anticonxelantes (AFPs) ou proteínas estruturantes do xeo son unha clase de polipéptidos producidos por certos animais, plantas, fungos e bacterias que lles permiten sobrevivir a temperaturas por debaixo do punto de conxelación da auga. As proteínas anticonxelantes (PAC) teñen nas bases de datos de proteínas o símbolo AFP (do inglés antifreeze proteín), que é o que se utilizará neste artigo. As AFPs únense a pequenos cristais de xeo inhibindo o crecemento e recristalización do xeo, que doutro modo tería consecuencias mortais. Hai tamén cada vez máis probas de que as AFPs interaccionan coas membranas celulares de mamíferos para protexelas dos danos causados polo frío. Isto suxire a intervención das AFPs na aclimatación ao frío.