cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santarandel, Arceo, Boimorto
Neste lugar existiu unha capela, dedicada ao culto de Santo André, hoxe destruída.
Cathal mac Finguine
Cathal mac Finguine, finado en 742, foi un rei irlandés de Munster ou Cashel, e rei supremo efectivo de Irlanda.
Pertencía ós Eóganachta Glendamnach, dentro do grupo de familias dos Eóganachta cuxos membros dominaron Munster dende século VII ó X. O seu pai, tío, avó, e bisavó tamén fora reis de Cashel, como o serían o seu fillo e o seu neto.
O conflito de Cathal cos reis de Uí Néill, Fergal mac Máele Dúin, Flaithbertach mac Loingsig, e Áed Allán, fillo de Fergal mac Máele Dúin, repórtase con certo detalle nos anais irlandeses, e novamente as versións do norte e do sur difiren. Cathal tamén aparece como personaxe, non sempre retratado positivamente, en Aislinge Meic Con Glinne onde é posuído por un demo da glotonería.
Amplamente considerado como o rei irlandés máis poderoso da primeira metade do século VIII, e o máis forte rei (histórico) de Munster antes de Brian Bóruma, crese que Cathal mac Finguine é o último rei mencionado no Baile Chuinn Chétchathaig. O rei histórico Eóganacht máis expansionista antes da súa ascensión ó trono foi Faílbe Flann mac Áedo Duib (d. 639).
Ría do Barqueiro
Localización
Sitúase entre os concellos do Vicedo (na provincia de Lugo, da Mariña Luguesa) e Mañón (na provincia da Coruña, da comarca do Ortegal). Limita ao oeste coa península de Bares, e ao leste co concello do Vicedo e a illa Coelleira. Dentro da ría están as praias de Bares, Vilela, Arealonga, Castro, Fomento, Caolín, Vidrieiro e Xilloi.
Dálle nome a localidade do Barqueiro, porto pesqueiro do concello de Mañón.
O Catasol, Pedroso, Narón
O Catasol é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2015 tiña 49 habitantes (24 homes e 25 mulleres), 30 menos ca en 2003.
Nordés
miniatura|200px|Nordeste (NE). Nordés ou nordeste é unha coordenada cartográfica situada entre o norte e o leste (ou este). Por tanto, é un dos puntos colaterais da rosa dos ventos. As palabras sinónimas nordeste e nordés formáronse a partir de norte con leste.
Pan (deus)
miniatura|O deus Pan
Pan (en lingua grega antiga Πάν) era o deus dos pastores e dos rabaños na mitoloxía grega; era especialmente venerado en Arcadia, aínda que non tiña alí grandes santuarios. Pan é o deus da fertilidade e da sexualidade masculina sen freo. Seica este deus se dedicaba a perseguir ninfas polos montes. Os arcadianos crían que cando unha persoa durmía a sesta non se podía espertar, pois dese xeito interrompíase o sono de Pan.
Lenda
Pan era o deus das brisas do amencer e da tardiña, vivía na compaña das ninfas nunha cova do Párnaso chamada Coriciana, atribúenselle dons proféticos e formaba parte do séquito de Dionisos, dise que compartía con este as súas costumes. Era cazador, curandeiro e músico. Polo que se conta Pan estaba dotado cunha grande potencia sexual, acosaba continuamente ás ninfas. Pan vivía nos montes e nas selvas, enredando coas ovellas e asustando ós homes que se atrevían a internarse no monte (de aí a palabra pánico). Pan represéntase cun caxato de pastor e unha siringa, tamén chamada Frauta de Pan. É amigo das fontes e a sombra das árbores. Tamén tiña o costume de se agochar entre os arbustos para espiar as ninfas. Pan ten moi mal espertar, sobre todo se se molesta durante a sesta.
Pan namorouse tamén da ninfa Siringa, pero ela non o correspondía, unha vez que fuxía do acoso de Pan tirouse ó río e pediu axuda ás súas irmás as ninfas. Estas, compadecidas, convertérona en canaval; cando Pan chegou só puido abraza-las canas abaneadas polo vento, o son que producían gustoulle tanto que decidiu crear un novo instrumento musical con elas; deste xeito inventou a frauta chamada siringa en recordo da ninfa. Seduciu a Selene, a Lúa, regalándolle un vélaro de gran brancura. Pan e Selene eran venerados nunha cova do monte Niceo.
A partir da Idade Media e ata os nosos días, a imaxe tradicional de Pan lígase á imaxe do diaño en forma de macho cabrío e ós aquelarres.
Xenealoxía
Segundo a mitoloxía, Pan ten dezanove xenealoxías diferentes:
Unha das xenealoxías di que, cando Hermes pastoreaba os rabaños de Driops, tivo unha relación amorosa cunha das súas fillas, e dese encontro amoroso naceu o deus Pan. A súa aparencia era, de cintura para abaixo, a dun macho cabrío e o resto do seu corpo (da cintura para riba) de home, na testa tiña dous cornos, e a cara enrugada; o queixo de Pan sobresaía e todo el estaba cuberto dunha capa de pelo. Nada máis nacer escapou ás montañas, Hermes tivo que buscalo para levalo ó Olimpo envolto na pel dunha lebre. Foi no Olimpo onde os deuses lle puxeron o nome de Pan por ser fonte de diversión para todos eles.
Paradoxo de Fermi
miniatura|upright|Representación gráfica da [[mensaxe de Arecibo, o primeiro intento da Humanidade de usar ondas de radio para comunicar de forma activa a súa existencia a civilizacións extraterrestres.]]
Pan (deus)
Xenealoxía
Outra das posibles xenealoxías di que Pan é fillo de Penélope; segundo esta versión, na ausencia de Ulises, Penélope tivo varios amantes ó mesmo tempo e de todos eles preñou. Froito desa preñez nacería Pan, nome que significa fillo de todos.
Paradoxo de Fermi
O paradoxo de Fermi xorde da aparente contradición entre as altas estimacións de probabilidade de existencia de civilizacións extraterrestres (como na ecuación de Drake), e a manifesta falta de evidencia da existencia de tales civilizacións.
Pan (deus)
Xenealoxía
Existe outra versión na que, repudiada por Ulises despois de retornar e acusala de infiel, Penélope concibiu a Pan de Hermes.
Paradoxo de Fermi
A ecuación de Drake para estimar o número de civilizacións extraterrestres coas que eventualmente poderíamos poñernos en contacto parece implicar que tal tipo de contacto non é extremadamente raro. A resposta de Fermi a esta conclusión é que se houbese numerosas civilizacións avanzadas na nosa galaxia entón "Onde están? Por qué non atopamos trazas de vida extraterrestre intelixente, por exemplo, sondas, naves espaciais ou transmisións?". Aqueles que se adhiren ás conclusións de Fermi adoitan referirse a esta premisa como o principio de Fermi.
Pan (deus)
Xenealoxía
Despois da batalla de Maratón foi incluído entre os grandes deuses recoñecidos polo estado. En Atenas foille consagrada unha das grutas da vertente norte da Acrópole, e instituíse na súa honra unha festa anual cunha carreira de fachos.
Paradoxo de Fermi
O paradoxo pode resumirse do xeito seguinte: A crenza común de que o Universo posúe numerosas civilizacións avanzadas tecnoloxicamente, combinada coas nosas observacións que suxiren todo o contrario é paradoxal, suxerindo que ou ben o noso coñecemento ou ben a nosas observacións son defectuosas ou incompletas.
Este paradoxo xurdiu en medio dunha conversa informal de Fermi con outros físicos de laboratorio e tivo importantes implicacións nos proxectos de procuras de sinais de civilizacións extraterrestres (SETI).
Socioloxicamente é interesante subliñar que a formulación do paradoxo xurdiu nunha época na que Fermi estaba a traballar no Proxecto Manhattan co fin do desenvolvemento da bomba atómica norteamericana. A resposta de Fermi ao seu paradoxo é que toda civilización avanzada desenvolvida na galaxia desenvolve coa súa tecnoloxía o potencial de exterminarse, tal e como percibía que estaba ocorrendo na súa época. O feito de non atopar outras civilizacións extraterrestres implicaba para el un tráxico final para a humanidade.
A hipótese da 'Terra Especial'
Unha liña emerxente de pensamento, chamada a 'Hipótese da Terra Especial', suxire que a vida multicelular pode ser estraña no universo debido a unha posíbel certeza de planetas parecidos á Terra. O argumento é que se deron moitas coincidencias improbábeis para facer posíbel a vida complexa na Terra. Uns poucos exemplos de tales condicións menciónanse a continuación.
Outro punto crucial é a Lúa. A popular teoría do 'Grande Impacto' postula que se formou por unha rara colisión entre unha nova Terra e un planeta de tamaño similar a Marte 4.450 millóns de anos atrás. A colisión tivo que ocorrer nun ángulo exacto; demasiado directo e a terra destruiríase, demasiado pouco directo e o corpo similar a Marte sería desviado. Ademais, as mareas debido á lúa estabilizan o eixo da Terra. Sen a lúa, as súas variacións, coñecidos como precesión dos equinoccios, causarían variacións do clima tan dramáticas que poderían imposibilitar a vida. As mareas luares tamén axudan a manter quente o núcleo da Terra, que debe ser fluído para xerar o campo magnético da Terra; sen el, o vento solar acabaría con todo o ar e mais a auga nun período duns poucos millóns de anos.
Aínda que a hipótese da Terra Especial é atraente, argumentouse que unha teoría que insiste en que deben darse condicións terráqueas para a vida complexa é pouco imaxinativa, porque exclúe diferentes formas de vida.
A ecuación de Drake
Aqueles que cren nas suposicións máis optimistas usadas na ecuación de Drake proposta polo doutor Frank Drake e as incluso máis optimistas suposicións do doutor Carl Sagan, engaden que a vida intelixente é tamén común no Universo. Dise que facendo suposicións e argumentos que se cren razoábeis podemos supor que se a vida é posíbel, dado que o universo é tan vasto, non debería ser só posíbel, senón case certo que hai un gran número de civilizacións extraterrestres no Universo. Así e todo, a xente que se adhire á premisa do paradoxo de Fermi cre que, non habendo probas do contrario, con toda a probabilidade, os humanos (como unha especie tecnoloxicamente avanzada) están efectivamente sós ao menos na nosa parte da Vía Láctea. Aínda máis, din que dado que non podemos determinar aínda as variábeis da ecuación de Drake con seguridade, non podemos determinar o número de civilizacións extraterrestres baseándonos unicamente nesta ecuación. Debemos polo tanto, din, confiar nos datos, que soamente agora están empezando a ser recompilados de maneira significativa. Só entón poderemos empezar a intuír os valores de cada unha das variábeis da ecuación de Drake.
Datos actuais
O noso sistema solar, se se observase cun radiotelescopio dende unhas poucas decenas de anos luz, parecería infrecuente pola enorme cantidade de ondas de radio (debidas ás radiotransmisións humanas) emitidas polo que parece, por outra banda, unha estrela nada especial. Poderíase presumir que unha emisión similar nunha estrela achegada se detectaría inmediatamente como infrecuente por nós.
Recolléronse datos observacionais e de radio, analizado durante varias décadas por proxectos tales como o Proxecto Ozma, o proxecto Search for Extraterrestrial Intelligence (SETI) e varios proxectos en procura de planetas extrasolares. Ata agora, os datos do SETI mostran que non hai estrelas da secuencia principal que teñan emisións de radio infrecuentes; isto parece indicar que somos a única especie que radiotransmite, polo menos na porción explorada da nosa parte da Galaxia. Ademais, a maioría dos planetas extrasolares que foron descubertos ata a data parecen ter duras condicións ambientais para formas de vida avanzadas.
Algunha xente cre que estes resultados probabelmente teñen un erro significativo de mostraxe:
Aínda outros propoñen que somos probabelmente a única especie emisora, polo menos na Vía Láctea, porque doutro xeito estariamos inundados por radiotransmisións extraterrestres e seríamos xa superados por intentos temperáns de colonización.
E.T. chama a casa
Algúns dos que se adhiren ao principio Fermi propoñen que habendo un desenvolvemento suficiente, as transmisións de radio de calquera civilización avanzada abondo empezarían a escurecer a súa estrela nai na parte radio do espectro. Dado que o uso do espectro electromagnético para a transmisión de información é relativamente barata e doado, un agardaría que calquera civilización tecnolóxica tomase vantaxe de polo menos unha parte do espectro durante o seu desenvolvemento. Os críticos responden que aínda que se procuraron activamente sinais extraterrestres durante case 30 anos en proxectos como o SETI e escoitando pasivamente a estática durante case 100 anos, aínda non se oíu ningunha emisión alieníxena nin observamos ningunha estrela da secuencia principal cunha curva de radio infrecuente que puidese indicar unha civilización tecnolóxica.
Aqueles que cren que a galaxia ten moitas civilizacións tecnoloxicamente avanzadas contraatacan dicindo que os extraterrestres poden estar a usar outro medio distinto da radio ou que en todo caso poden escoller esconder as súas transmisións por algunha razón descoñecida. Os defensores do principio de Fermi din que podería ser, mais só se hai moi poucas de civilizacións así coincidentes no espazo e no tempo e só se abandonasen axiña a radio como un medio de transmisión. De calquera maneira, din, se houbese moitas destas civilizacións, as súas transmisións provocarían un grande impacto en ao menos algunha parte do espectro electromagnético como mínimo durante unha parte do seu desenvolvemento. Aínda máis, se houbese tantas civilizacións extraterrestres avanzadas como Drake e Sagan estimaron, a súa presenza seria obvia polas súas transmisións. O feito de que só puidemos recibir e producir estas transmisións durante só unha pequena fracción da nosa historia pode estar limitando o proxecto SETI neste aspecto.
O principio antrópico
Similar á hipótese da Terra Especial é o principio antrópico, a idea de que o universo esta 'finamente axustado' para posibilitar a vida como a coñecemos. O principio postula que dado que a vida na Terra non podería existir se algún dos moitos parámetros do universo se modificase lixeiramente, parece que os humanos teñen unha vantaxe única sobre calquera outra forma de vida intelixente. Isto fai concibible que sexamos a única especie intelixente.
Os críticos argúen que o principio antrópico é esencialmente unha tautoloxía; a vida como a coñecemos podería non existir se as cousas fosen diferentes, mais poderían existir no seu canto formas de vida diferentes. Incluso son máis impactantes varias publicacións do 2004 de Stephen Hawking, que afirma que hai un 98% de posibilidades de que un universo do noso tipo proveña dun Big Bang.
A contribución de Freeman Dyson
Popularizada polo doutor Freeman Dyson, unha esfera de Dyson é unha envoltura opaca ao redor dunha estrela. Tal envoltura sería creada por unha civilización alieníxena avanzada que desexase gardar tanta enerxía radiada polo seu sol como fose posíbel. O deseño exacto dunha esfera de Dyson non foi especificado; podería consistir en milleiros de millóns de colectores solares e hábitats espaciais independentes ou ben ser unha estrutura única unificada, mais en calquera caso estaría feita de materia sólida e interceptaría a maioría da luz emitida pola estrela para ser irradiada outra vez coma calor. Unha estrela rodeada por unha esfera de Dyson emitiría o espectro característico do corpo negro sen as fortes liñas espectrais que amosa o plasma estelar, probabelmente co seu pico afastado infrecuentemente no infravermello para unha estrela do seu tamaño. Con esta especulación, os astrónomos poden buscar no ceo nocturno estrelas con colorido infrecuente, que, postulan, indicarían vida intelixente altamente avanzada. Estas estrelas non foron atopadas.
Algúns seguidores do principio de Fermi din que é altamente improbábel que todas as civilizacións avanzadas non tomen vantaxe total da fonte de potencia da súa estrela nai e ao facer iso cambiar a sinatura electromagnética do seu sol.
Colonización extraterrestre
Os seguidores do principio de Fermi din que, dado o que sabemos pola habilidade da vida para se sobrepoñer á adversidade e colonizar novos hábitats no noso propio planeta, podemos asumir razoabelmente que a vida noutros lugares segue os mesmos principios. Se se dá isto, os seguidores do principio de Fermi postulan que calquera civilización avanzada case con certeza buscará novos recursos e colonizará primeiro o seu propio sistema solar, e despois os sistemas solares circundantes. Algúns escritores trataron de estimar o tempo que tardaría unha civilización en colonizar a galaxia enteira. Determinaron que farían falla entre 5 e 50 millóns de anos para lograr este obxectivo — un tempo relativamente pequeno a escala xeolóxica, menos aínda a escala cosmolóxica.
Existen - mais a maioría da xente non o sabe aínda
Aqueles que cren que os Ovnis son naves espaciais extraterrestres teñen unha resposta ao paradoxo: que é razoábel crer que unha forma de vida intelixente dabondo para viaxar ata o noso planeta pode permanecer aquí sen que a detectemos. Alternativamente, puidemos ser xa detectados por eles, e unha mensaxe ou un emisario están 'en camiño' (...) Outros botan man das teorías da conspiración para alegar que as probas de visitas extraterrestres están sendo ocultadas por unha elite de políticos que non queren que o público saiba a verdadeira extensión dos contactos.
Existen, estiveron aquí, mais non estabamos
Algunhas persoas (tales como Stephen Baxter), indicaron que a habilidade da humanidade para detectar e comprender a vida intelixente extraterrestre existe só dende un período moi curto de tempo, talvez só un século.
De acordo a este punto de vista, a humanidade simplemente non leva un período de tempo dabondo como para atopar vida extraterrestre. Por exemplo, hai un millón de anos, non habería na terra humanos que os extraterrestres puidesen atopar. Tamén podería haber outros mundos máis prometedores que visitar.
Incluso se os extraterrestres xa visitaran a terra recentemente, poderían ser tomados como entes sobrenaturais polas primeiras culturas humanas.
Existen, mais non se comunican connosco
Unha posibilidade é que agachen a súa existencia á humanidade. Poderían facelo debido a consideracións éticas ou un desexo de manter a diversidade cultural. Tamén se poderían ocultar deliberadamente para evitar a súa destrución por outras civilizacións aínda mais avanzadas.
Outra idea proposta é a do zoo, que suxire que a Terra esta sendo vixiada para o seu estudo ou por propósitos éticos. A idea é similar á 'Primeira Directiva' da serie Star Trek. A humanidade tería que atinxir certo límite ético ou tecnolóxico antes de ser contactada.
(...)
Unha idea recente é que o uso de tecnoloxías de radiodifusión como a radio son fundamentalmente un malgasto de enerxía e que as civilizacións máis avanzadas poderían non usalas por esa razón. Dado que a radiodifusión é emitida en todas direccións, precísase moita enerxía para que o sinal chegue a unha distancia dada. A tecnoloxía humana está substituíndo a radiodifusión pola comunicación por cables (fibra óptica), transmisión por láser etc...
Existen e comunícanse mais non os escoitamos
Outros puntos de vista din que os extraterrestres están intentando comunicarse connosco mais non os detectamos.
Este punto de vista está en interdito pola ciencia actual.
(...)
Desapareceron
Autores de ciencia ficción propuxeron outra posíbel explicación: algo ou alguén destrúe a vida intelixente. Este tema pode atoparse en novelas de ciencia ficción como Pórtico e as súas secuelas de Frederik Pohl.
(...)
Outra alternativa é que a vida intelixente tende a destruírse a si mesma (guerra nuclear, guerra bacteriolóxica, química, esgotamento dos recursos etc.).
Nunca existiron
Outros propoñen que as condicións para que se cre a vida son raras no universo. Incluso para que a vida evolucione e cheguen a existir civilizacións intelixentes, deben darse condicións aínda máis estrañas e manterse durante o tempo.
Quizais os impactos de meteoritos, explosións de supernovas, os refachos de raios gamma son tan comúns que preveñen que a vida poida chegar a formarse ou prosperar.
Estadio Brigadier General Estanislao López
O Estadio Brigadier General Estanislao López, alcumado El Cementerio de los Elefantes, é un estadio de fútbol arxentino da cidade de Santa Fe. Foi inaugurado en 1946 e ten capacidade para 33.548 espectadores. Serve de localía ao Club Atlético Colón. Foi unha das oito sedes da Copa América 2011.
Illote Lakena
Lakena, é un illote do Océano Pacífico situado no nordés do atol Nanumea, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. A súa altura media sobre o nivel do mar é de 11 metros.
Monocasco
Denomínase coma monocasco o buque (ou en xeral, depósito de materiais) que ten un único casco, en troques de telo duplicado (un externo e outro de xeito máis interno) para proporcionar máis protección. Algúns tipos de buques monocasco están prohibidos, como o caso dos petroleiros desde 2003, a raíz da catástrofe do Prestige.
Illote Lakena
Durante a segunda guerra mundial recibiu a poboación desprazada de Nanumea, onde o exército estadounidense construíra unha base militar.
É a sede do equipo de fútbol Lakena United, que xoga na A-Division de Tuvalu.
Ana Ledo
Ana Ledo Fernández é unha política galega, concelleira e exalcaldesa de Boimorto.
Traxectoria
En 2014 o alcalde Portos presentou a súa dimisión por motivos de saúde, e Ana Ledo foi elixida a nova alcaldesa de Boimorto, a primeira muller en dirixir o concello. Nas eleccións de 2015 presentouse de novo, como independente, encabezando a candidatura do PSdeG. Todos os integrantes da candidatura figuraban como independentes.
Tras as eleccións, PSdeG-PSOE e BNG acordaron elixir alcalde ao candidato do BNG Xosé Luís Rivas Cruz no lugar de Ana Ledo, a pesar de que o PSdeG-PSOE tiña catro concelleiros e o BNG con dous.
Museo Finlandés do Boxeo
O Museo Finlandés do Boxeo (en finés Suomen nyrkkeilymuseo) é un museo situado na rúa Aleksanterinkadulla, no centro da cidade de Tampere, Finlanida. O museo recompila, preserva e presenta materiais relacionados co boxeo. O museo abriu as súas portas en 1991, e está administrado pola Tampereen Voimailuseura (en galego Club de Ximnasia de Tampere). O museo funciona coa axuda de forzas de apoio, polo que normalmente só é visitable se se organiza unha visita. Dende 2014 o museo está aberto a todo o mundo cada primavera en relación coa Noite dos Museos de Tampere.
A colección do Museo do Boxeo inclúe máis de 10 000 obxectos, dos cales 2 000 están exhibidos no museo. A exhibición amosa fotografías, pósters, revistas e libros relacionados co buuxeo, así como medallas, premios e recordos de todo o mundo. A sección de equipamento informa sobre o desenvolvemento do equipamento e os accesorios. Os obxectos máis antigos do museo son os selos con temática do boxeo dos Xogos Olímpicos de 1896 celebrados en Atenas.
Codesido, Boimil, Boimorto
Codesido é un lugar da parroquia de Boimil no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 6 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Toponimia
O topónimo é un fitónimo que indica a existencia de codesos.
Friúl-Venecia Xulia
Friúl-Venecia Xulia (en italiano: Friuli-Venezia Giulia, en friulano: Friûl-Vignesie Julie, en alemán: Friaul-Julisch Venetien, en esloveno: Furlanija-Julijska krajina, en véneto: Friul-Venèthia Jułia) é unha das vinte rexións que compoñen Italia, sendo a súa capital Trieste. Esta composta por catro provincias: Gorizia, Pordenone, Trieste e Udine. Limita ao leste con Eslovenia, ao norte con Austria, ao oeste co Véneto e ao sur está bañada polo mar Adriático.
Trátase dunha rexión autónoma con estatuto especial, formada polo Friúl (que abrangue aproximadamente o 90% do territorio, con capital histórica en Udine) e pola Venecia-Xulia, que permanece en territorio italiano dende o fin da segunda guerra mundial. Porén, aínda non se pode establecer unha fronteira precisa entre estas dúas zonas; mentres que para algún a fronteira estaría delimitada polo río Timavo (fronteiras do Friuli histórico), para outros, sobre todo habitantes da marxe esquerda do río Isonzo, a fronteira sería este último río.
Xeografía
Friúl-Venecia Xulia é a rexión máis nororiental de Italia. Cunha área de 7.856 km² é a quinta rexión máis pequena do país. Limita con Austria ao norte e Eslovenia ao leste, sendo ademais bañada ao sur polo Mar Adriático. A pesar da súa dimensión relativamente pequena, a rexión conta cunha gran variedade de climas e paisaxes (así como das culturas e tradicións). O 42,5% da súa superficie está formada por montañas, o 19,3% por outeiros e o restante 38,2% polas chairas situadas nas zonas central e costeira.
Morfoloxicamente a rexión pódense dividir en catro áreas principais:
miniatura|esquerda|200px|Lago Volaia. A rexión de Friuli-Venezia Giulia ten un clima tépedo, con todo, debido á diversidade do seu territorio, varía considerablemente dunha zona a outra. Protexida polos Alpes no lado norte, a rexión está exposta a masas de aire procedentes de Oriente e Occidente. A rexión tamén está aberta aos ventos do mar (siroco), traendo consigo fortes choivas. Ao longo da costa o clima é suave e agradable, mais vólvese máis continental na zona de montaña, onde, nalgúns lugares, pódense atopar as temperaturas máis frías de inverno en Italia. A meseta do Kras tamén ten o seu propio o clima, influenciado, principalmente durante o outono e o inverno, polas masas de aire frío provenientes do Norte-Este. Estas xeran unha característica moi especial do clima local: o vento de nordeste (coñecido como Bora), que sopra sobre o Golfo de Trieste de cando en vez con refachos cunhas velocidades superiores a 150 km/h.
Historia
Friúl-Venecia Xulia é unha rexión creada sobre un taboleiro nos anos da posguerra, despois do definitivo retorno de Trieste a Italia. O 10 de febreiro de 1947 firmouse en París o Tratado de Paz entre Italia e as potencias aliadas.
O 15 de setembro de 1947 constitúese o TLT (Territorio Libre de Trieste, en italiano: Territorio Libero di Trieste), que comprendía os territorios de Trieste e Capodistria. Isto estaba destinado a ser un novo Estado baixo o directo control do Consello de Seguridade das Nacións Unidas. Este proxecto foi botado abaixo por Italia e Iugoslavia e nunca chegou a materializarse.
O 26 de outubro de 1954 a zona A (territorio de Trieste) do TLT retornará a Italia e a zona B (Capodistria) permanecerá en Iugoslavia. O Estado italiano decide, en 1963, unir a parte do TLT asignada a Italia ao Friuli, dando unha certa autonomía á nova rexión, en parte porque se encontraba próxima á celebre cortina de ferro ou pano de aceiro. A unión de territorios con poboacións moi diversas por historia, cultura e tradicións causou friccións internas e reivindicacións, que teñen a súa máxima expresión na rivalidade entre Udine e Trieste.
Economía
A economía de Friúl-Venecia Xulia é unhas das máis desenvolvidas do estado. O núcleo da súa economía está baseada en pequenas e medianas empresas (o chamado Modelo do nordeste), en agricultura especializada e en turismo de alta calidade. A agricultura mantén unha función esencial na economía da rexión e empregado en 2001 ao redor de 95.000 persoas. Os seus produtos de calidade altos son exportados non só dentro do estado ou Europa, senón mundialmente debido a súa famosa calidade, destacando viños,especialmente brancos e xamón curado. miniatura|263px|Porto de Trieste Como se mencionou anteriormente, a economía da rexión baséase nun amplo mosaico de pequenas e medianas empresas, de particular importancia son o catro distritos industriais onde se concentra un gran número desas empresas moi especializadas. Estes distritos están ao redor das localidades de Manzano (cadeiras), San Daniele del Friuli (xamón curado), Maniago (coitelos) e Brugnera (mobles). Un número de grandes empresas tamén están presentes na rexión tanto na industria e os servizos. Algunhas destas empresas son líderes mundiais nos seus sectores pertinentes, como por exemplo Fincantieri (con sede en Trieste e en Monfalcone), que é a compañía para a construción de buques de cruceiro máis grande do mundo, Zanussi-Electrolux (Pordenone) líder en produción de aparellos eléctricos e Assicurazioni Generali en Trieste, unha das compañías de seguros máis importantes no mundo.
No sector dos servizos, a cidade de Trieste desempeña un papel preponderante (turismo que se estende en consecuencia sobre o resto de capitais provinciais). Destacar ademais que o porto de Trieste, é hoxe o centro máis importante de todo o mundo para o comercio de café, desempeñando un papel clave estratéxico no comercio co norte e o leste de Europa.
Goberno
miniatura|300px|Provincias de Friúl-Venecia Xulia A capital de Friuli-Venezia Giulia é Trieste. A rexión está divida en catro provincias: Gorizia, Pordenone, Trieste e Udine.
A política da rexión ten lugar nun marco dunha democracia representativa presidencial, mediante o cal o Presidente do Goberno Rexional é o xefe de goberno, e dun multi-pluriforme sistema de partidos. O poder executivo é exercido polo Goberno Rexional. O poder lexislativo reside no goberno e o Consello Rexional.
Divisións administrativas
A rexión está dividida en catro provincias autónomas e 218 concellos. Das catro provincias a de Udine, á vez que a máis extensa. En canto á densidade de poboación destaca con moita diferenza a provincia de Trieste, con todo a densidade da rexión é inferior, aínda que moi semellante á media italiana.
Linguas
Ademais do italiano, o friulano fálase na maioría da rexión, con algunhas excepcións, sobre todo Trieste, onde se falan ademais o esloveno e o alemá.
A lingua eslovena fálase en toda a provincia de Trieste, así como na parte oriental da provincia de Gorizia. Nestas dúas provincias, o esloveno ten un status de cooficialidade en varios municipios, e a educación pública en esloveno leva en funcionamento dende o final da segunda guerra mundial. Na provincia de Udine, fálanse dialectos eslovenos na zona coñecida como a Venecia Eslovena, que comprende o val de Resia e os vales altos dos ríos Torre e Natisone, onde moitos vilas teñen nomes italianos e eslovenos. Unha pequena comunidade eslovena de Carintia tamén existe no Val Canale, na fronteira con Austria, sobre todo nos municipios de Malborghetto Valbruna e Tarvisio. Na provincia de Udine, o esloveno só foi recoñecido oficialmente como unha lingua minoritaria dende 2001 e hai poucas escolas bilingües públicas, situadas principalmente na zona sur, preto da provincia de Gorizia. O número total de eslovenos na rexión estímase en 61.000.
O número de falantes nativos de alemán en Friuli-Venezia Giulia, estímase en ao redor de 2.000. Viven no Val Canale (municipios de Tarvisio, Malborghetto Valbruna e Pontebba), que se atopa xunto a Austria, e no municipio de Sauri e a fracción de Timau (Tischlbong na lingua xermánica local), que cada forma un enclave idioma.
Ademais na rexión tamén se fala a lingua véneta, sobre todo na provincia de Trieste, na parte oriental da de Gorizia e na parte occidental de Pordenone. Os dialectos vénetos estaban moi estendidos dentro da burguesía urbana das cidades de Gorizia, Udine e Palmanova, mais a partir da Segunda Guerra Mundial practicamente desapareceron en Udine e Palmanova, aínda que en Gorizia aínda presentan unha certa vitalidade. miniatura|Placa en tódolos idiomas rexionais no Consello Rexional en Trieste En resumo a distribución de falantes axustase ao seguinte:
A distribución por provincias sería a seguinte:
Avenida de Oza (A Coruña)
miniatura A avenida de Oza é unha rúa da cidade da Coruña que atravesa os barrios da Gaiteira e Os Castros.
Historia
Orixinariamente a rúa formaba parte da estrada da Pasaxe. Coa súa urbanización foi bautizada en dous tramos como avenida de García Prieto, ata a Gaiteira, e de Francisco Ferrer a partir dese punto. En 1936 bautizouse como avenida do general Sanjurjo.
O nome actual lembra o antigo concello de Oza e foi proposto en 2009, chegando a colocarse algunhas placas. Finalmente o 5 de abril de 2016 modificouse o nome para cumprir a Lei da memoria histórica.
O 30 de abril de 1987 a sucursal do Banco Pastor da avenida sufriu un atentado terrorista que causou importantes danos materiais, tanto na propia oficina coma nos predios veciños, consecuencia da onda expansiva.
Arquitectura
Entre os edificios catalogados na avenida de Oza están:
Maximino Teijeiro Fernández
Maximino Teijeiro Fernández, nado en Monforte de Lemos o 30 de setembro de 1827 e finado en Santiago de Compostela o 5 de xuño de 1900, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Foi un innovador no campo das operacións, da difusión das novas metodoloxías biomédicas e da divulgación médica. Foi reitor da Universidade de Santiago de Compostela (1893-1896 e 1898-1900), militou no Partido Liberal e foi senador pola Universidade de Santiago de Compostela (1886-1899). Foi presidente da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago (1869-1871).
Fly Away Home
Fly Away Home é un filme estadounidense dirixido por Carroll Ballard que foi estreado en 1996.
Sinopse
Amy e o seu pai viven nunha pequena granxa no Canadá. Nun bosque preto da casa, Amy descobre un niño de gansos abandonado e decide crialos. Ambos inician unha divertida aventura: ensinan ós gansos a voar e guíanos cara terras cálidas.
Sociedade Galega de Terminoloxía
A Sociedade Galega de Terminoloxía (SGaT) é unha asociación sen ánimo de lucro formada por persoas interesadas na terminoloxía galega.
Historia
O día 6 de outubro do ano 2004 diferentes investigadores, tradutores e especialistas en terminoloxía reuníronse en Santiago de Compostela, en dependencias do Consello da Cultura Galega para constituíren a Sociedade Galega de Terminoloxía. Nesta reunión formounse unha Comisión Promotora, que convocou a todas as persoas interesadas a participar na súa primeira Asemblea Xeral, que tivo lugar o día 27 de xaneiro de 2005, ás 17.00 h, no Salón de Graos da Facultade de Filoloxía da USC. Nesta xuntanza presentouse oficialmente a asociación e elixiuse a súa primeira Xunta Directiva, ao tempo que se debateron as liñas de traballo que a entidade desenvolverá no futuro.
Primeira Xunta Directiva
Na antedita asemblea quedou constituída a primeira xunta directiva da SGaT, formada polas seguintes persoas:
O día 8 de xuño de 2005, a Sociedade Galega de Terminoloxía organizou un acto académico, na sede do Consello da Cultura Galega, no Pazo de Raxoi, para presentar as súas actividade para este ano, a súa páxina web e diverso material informativo. Neste acto pronunciou unha conferencia a presidenta da Asociación Española de Terminoloxía, Teresa Cabré, co título "Xestión terminolóxica das linguas minorizadas: presentación xeral e algúns apuntamentos sobre o galego".
O día 25 de abril de 2006 a profesora Rute Costa Vilhena, presidenta da Asociación Europea de Terminoloxía e da Associação Portuguesa de Terminologia, pronunciou, no Salón de Actos do Consello da Cultura Galega, a conferencia "A cooperación en terminoloxía no contexto internacional", acto organizado en colaboración co Consello da Cultura Galega.
Apicultura
200px|miniatura|Abella libando
A apicultura é unha actividade agropecuaria que consiste na cría e explotación de abellas domésticas. En Europa a abella máis empregada é a do xénero Apis, normalmente Apis mellifera, con diferentes subespecies ou variantes rexionais. A cría e explotación de melipónidos (abellas sen aguillón produtoras de mel) que se da nas rexións tropicais e subtropicais denomínase meliponicultura.
Historia da apicultura
Nas pinturas rupestres do mesolítico presentes na Cova da Araña, en Bicorp, hai escenas da recolección do mel. Aínda que é difícil a súa datación, calcúlase que estas pinturas poderían ter entre 7000 e 8000 anos de antigüidade. No Mesolítico (hai entre 12 000 e 7000 anos), o ser humano comezou a apañar o mel de colmeas silvestres e no Neolítico aprendeu a controlar os enxames.
Existen datos históricos que sinalan a existencia de prácticas apícolas antes da época dos exipcios, os cales trasladaban as súas colmeas en embarcacións ao longo do río Nilo. Hai papiros de hai 4400 anos que recollen esta práctica.
A Deusa grega Artemisa, despois Diana para os romanos, era representada nas moedas co cuño dunha abella, arredor do ano 480 aC. Na Tracia tamén foi moi común o cuño de moedas cunha abella. Os romanos, tamén practicaron a apicultura, herdaron as prácticas helénicas e fixeron delas un obxecto de culto. Os poetas xeórxicos dedicaron obras á descrición dos instintos, das costumes e da intelixencia das abellas e á súa explotación racional.
Ata o descubrimento de América o único edulcorante coñecido era o mel. O inicio do cultivo da cana de azucre e a remolacha azucreira fixo recuar a apicultura sensiblemente. Con todo a súa práctica non se interrompeu en ningún momento.
A técnica apícola
150px|miniatura|Xeroglífico dunha abella en pirámides Exipcias 230px|miniatura|Esmelga moderna en colmea movilista. miniatura|220px|Tienda especializada en produtos apícolas en Madrid (España). As técnicas apícolas teñen como obxectivo prestarlles ás colonias de abellas os coidados necesarios para que poidan producir un excedente daqueles produtos que son capaces de elaborar. O apicultor colleita estes produtos para satisfacer as necesidades que ten deles ou para comercializalos. Un beneficio indirecto do pecoreo das abellas corresponde á polinización que realizan estes insectos e que é imprescindible para a agricultura.
As colonias de abellas poden provir da enxamia (natural ou forzada) doutra colonia, do transvasamento dunha colonia ou colmea rústica, ou da instalación dun núcleo ou paquete de abellas proporcionado por outro apicultor.
A apicultura moderna comeza a fins do século XIX, cando se comeza a acadar un alto grado de desenvolvemento grazas aos traballos de estudosos como Georges de Layens, Lorenzo Langstroth, Charles Dadant, Charles Paix Debeauvoys, Samuel Wagner, Karl Kehrle, Julius Hoffman, Moses Quinby, Arturo Wulfrath Brockhoff, François Huber, Jan Dzierzon, Jean Henri Fabre, Gilbert M. Doolittle, Francesco De Hruschka, Jean Mehring, Amos Ives Root, Everett Franklin Phillips, Smith, Clarence L. Farrar, Karl R. von Frisch, Konrad Lorenz, Nikolaas Tinbergen, Harry Arthur Dade, Arturo Wulfrath B., Elton James Dyce e August Freiherr von Berlepsch. A invención da colmea de cadros móbiles permite preservar os panais durante a esmelga. O uso de follas de cera estampada e de extractores mecánicos liberou ás abellas do traballo de producir cera, reservándoas para a produción case exclusiva do mel. O mellor coñecemento do seu organismo axudou a previr as súas doenzas e a seleccionar a localización dos apiarios segundo as características da flora do lugar.
O traballo do apicultor tense que adaptar ás variacións da actividade das abellas co paso das estacións. O traballo de primavera e verán é na colmea, posibilitando ás abellas un pecoreo correcto e modificando as colmeas para que o espazo de almacenamento non pouquee. Durante o inverno ou estación de receso o traballo consiste no mantemento do material apícola, na prevención das pragas e na planificación do traballo primaveral.
A colmea é un elemento artificial que acolle a unha colonia de abellas. Normalmente consta dun caixón de madeira composto de pezas móbiles que se poden retirar para ampliala ou para facer a esmelga. As partes fundamentais dunha colmea son o piso, a cámara de cría, as alzas melarias, os cadros móbiles e o teito.
Existen distintos tipos de colmeas, que difiren principalmente nas súas medidas. As diferenzas fundamentais veñen dadas pola súa utilización sedentaria ou transhumante. As colmeas máis utilizadas actualmente en España son as Langstroth para as sedentarias e as Layens para as transhumantes.
As ferramentas necesarias para a práctica da apicultura son:
Produtos da apicultura
As abellas producen unha serie de produtos dos que o ser humano é quen de tirar partido. Pola súa cantidade e o seu uso alimentario o principal é o mel. Actualmente o seu maior consumidor é a industria de repostería. A cera foi usada historicamente para fabricar candís ou candeas empregadas para a iluminación ou no culto relixioso. Déuselle tamén outros usos, como a impermeabilización e tratamento de madeiras, cordas, coiros, teas etc. Actualmente a cera practicamente foi substituída polos derivados do petróleo. O seu principal consumidor é a propia industria apícola, aínda que o seu uso na industria cosmética é crecente para a preparación de cremas e pomadas.
O pole consómese en estado natural como complemento dietético. A xelea real emprégase como remedio preventivo para estados carenciais. O própole ten efectos beneficiosos sobre as doenzas do aparato respiratorio e a apitoxina axuda ao tratamento da reuma e as doenzas das articulacións.
Cabanas, O Vicedo
Santa María de Cabanas é unha parroquia do concello do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 100 habitantes (56 homes e 44 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 2006 cando tiña 132.
Luigi Riva
Luigi Riva máis coñecido coma Gigi Riva, nado o 7 de novembro de 1944 en Leggiuno, Provincia de Varese, é un exfutbolista italiano que xogaba na demarcación de dianteiro centro. É o máximo goleador da historia da selección de Italia, coa que marcou 35 goles entre 1965 e 1974.
Traxectoria
Comezou xogando no AC Legnano, da Serie C italiana, na tempada 1962/63. Porén, ao ano seguinte xa fichou polo club no que desenvolveu o resto da súa carreira futbolística, o Cagliari Calcio, co que debutou en setembro de 1963. Neste equipo proclamouse capocannoniere, máximo goleador da Serie A, en tres ocasións (1967, 1969 e 1970). Rexeitou importante ofertas de clubs como a Juventus FC e foi sempre fiel ao club sardo, que viviu con el os mellores anos da súa historia, conquistando o título de liga na tempada 1969/70.
Quizais os seus número non son tan bos como poderían telo sido a causa das numerosas lesións que sufriu xogando coa selección italiana, fractura da tibia e peroné da perna esquerda en 1967, dobre fractura da tibia e peroné da perna dereita en 1970 e finalmente unha grave lesión nos abdutores que o obrigou a retirarse.
No ano 2005 o Cagliari decidiu retirar o dorsal número 11 na súa honra.
Coa selección
Debutou coa selección de fútbol de Italia con 20 anos, o 27 de xuño de 1965, porén non iría convocado ao Mundial de Fútbol de 1966. Pese a este comezo e as lesións fíxose cun posto fixo no once da selección e axudou a consecución da Eurocopa de 1968 e o segundo posto no Mundial de 1970. Especialmente recordados son o gol que anotou ante Iugoslavia na final da Eurocopa ou a semifinal do Mundial de 1970 ante Alemaña Federal. Tamén participou no Mundial de 1974 no que a selección italiana fracasou ao quedar eliminada na primeira fase.
O 20 de outubro de 1973 anotou o seu último gol coa selección, o número 35, superando a Giuseppe Meazza e establecendo o récord de máximo goleador que se mantén ata a actualidade.
Palmarés
Co Cagliari Calcio:
El Masnou
miniatura|200px|Igrexa do MasnouEl Masnou é un concello da costa do Maresme, na provincia de Barcelona, Cataluña. Está situado a 17 km ao nordés de Barcelona, entre os termos municipais de Montgat e Premià de Mar. Ten unha poboación de 22.536 habitantes.
Historia
O actual termo municipal do Masnou pertenceu, antigamente, a Sant Fèlix de Alella e a Sant Martí de Teià, pobos lindeiros relativamente afastados do mar para protexerse dos ataques dos piratas. A súa poboación vivía da agricultura e a pesca e, na praia establecéronse as comunidades de pescadores. Tiña estaleiros propios onde se construían grandes veleiros e embarcacións de pesca.
Co paso do tempo foron construíndose masías fortificadas próximas á praia e, a partir de 1812, coa proclamación da Constitución Liberal, a vila puido escoller alcalde. No entanto, a segregación e independencia do Masnou respecto de Teià non se produciu ata 1825. O novo municipio incorporou o barrio de Ocata e, posteriormente, en 1846 o barrio de Alella del Mar, chamado tamén Cases del Mar.
El Masnou conserva ata o día de hoxe os títulos de "Vila Benéfica" concedido en 1902 polo rei Afonso XIII, con motivo da construción dun asilo benéfico (a Casa Benéfica) e o de "Ilustrísima Vila", concedido en 1909, tamén por Afonso XIII, pola construción, sen axuda ningunha, da Escola Nacional (actual escola de Ocata).
El Masnou foi lugar de veraneo para a alta burguesía catalá que deixou o seu sinal nos diversos chalés e "torres" construídos durante os séculos XIX e XX.
Economía
A industria é máis importante. Predomina o sector do téxtil (xéneros de punto), encabezadas pola compañía DOGI. Hai tamén industrias dedicadas á construción, á cerámica, ao vidro (Ramón Clemente) e produtos farmacéuticos (Alcon-Cusí).
André Martinet
André Martinet, nado en Saint-Alban-des-Villards o 12 de abril de 1908 e finado en Châtenay-Malabry o 16 de xullo de 1999, foi un lingüista francés.
Traxectoria
Catedrático de inglés, sostén en 1937 as súas dúas teses doutorais: A xeminación consonántica de orixe expresiva nas linguas xermánicas e A fonoloxía da palabra en danés.
De 1938 a 1946, é director de estudos na École pratique des hautes études. A continuación dirixe a International Auxiliary Language Association en Nova York (1946-1948), onde contribúe á elaboración da interlingua. Ensina na Universidade de Columbia, onde é nomeado director do departamento de lingüística (1947-1955) e chega a ser director da revista Word.
En 1955 volve ao seu posto na École pratique des hautes études e ocupa a cátedra de lingüística xeral na Sorbona, e logo na Universidade de París V. É presidente da Sociedade Europea de Lingüística (1966-1999), funda a Sociedade de Lingüística Funcional e a revista La Linguistique.
Influenciado pola Escola de Praga, inaugura a visión funcionalista da sintaxe (Langue et Fonction, 1962). É o autor dunha vintena de obras importantes en lingüística diacrónica (Économie des changements phonétiques, 1955) e en lingüística xeral. A súa obra máis coñecida, Éléments de linguistique générale (1960) foi traducida a 17 linguas e ten influenciado a toda unha xeración de lingüistas en todo o mundo. É tamén autor de: Syntaxe générale (1985), Fonction et dynamique des langues (1989). Ten deixado unha autobiografía intelectual: Mémoires d'un linguiste, vivre les langues (1993).