cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reserva biolóxica Bosque Nuboso Monteverde
Reserva privada
É o fogar de máis de 2000 especies de plantas e árbores, 100 especies de mamíferos, máis de 400 especies de paxaros e arredor de 1200 especies de anfibios e réptiles. Algunhas especies salientables son o paxaro campá, xaguares, pumas, monos e sapos.
En canto á súa flora, é tamén hábitat de máis de 300 especies de orquídeas e 200 especies de fentos.
200px|dereita
Historia
Na década de 1960 os biólogos estudaron a zona e documentaron novas especies decatándose da súa grande riqueza. En 1968, o Dr. Joseph Tosi, que traballaba para o Centro Científico Tropical, unha fundación para a conservación tropical, acompañou ao Dr. Leslie Holdridge nunha viaxe a Monteverde. A visita formaba parte dun estudo da rexión norte de Costa Rica, solicitado pola Oficina Nacional de Planificación do goberno. Alí, reuniuse con Hubert Mendenhall, líder da comunidade cuáquera que habitaba na zona (os cuáqueros establecéranse alí anos antes procedentes dos Estados Unidos, fuxindo do seu posible recrutamento para a guerra de Corea). Ao final da súa visita, Holdridge e Tosi recomendaron aos cuáqueros que os bosques nativos foran preservados o máis posible para protexer as fontes de auga e utilizar os bosques como cortaventos.
Pasaron os anos, e en 1972 un xove estudante graduado, George Powell, visitou o Centro Científico Tropical en San José. Viviu en Monteverde mentres facía a súa tese de doutoramento sobre as aves da zona, e viu que a fauna e os hábitats eran ideais para fins de investigación. Sorprendido pola extraordinaria riqueza biolóxica dos bosques nubrados, e a presenza do raro endemismo do sapo dourado, e alarmados pola depredación causada polos cazadores e os ocupantes de terras, Powell recibiu a promesa da Guacimal Land Company de que se doarían 328 hectáreas de terra, se podía formar ou atopar unha asociación civil que o patrocinase ao facerse cargo da propiedade. George usou os seus fondos persoais para pagar a varios dos ocupantes ilegais, coa esperanza de establecer unha pequena reserva biolóxica na rexión.
Nese momento, había poucos parques nacionais en Costa Rica, e o TSC tiña un programa para crear coutos privados de investigación e ensinanza da bioloxía, onde cada reserva representaría unha área ecolóxica diferente do país. Inmediatamente, o TSC interesouse na oferta de Powell e comenzou o proceso que conduciu á adquisición das 328 hectáreas en abril de 1973. O custo da granxa foi un simbólico 1 colón (menos de 1 dólar estadounidense).
Xunto con Powell, a bióloga costarriqueña Adelaida Chaverri e o especialista en vida silvestre Christopher Vaughn promoveron a creación deste couto privado. De feito, Adelaida Chaverri converteuse, xunto co Dr. Joseph Tosi e outros membros do TSC, convertéronse en patrocinadores do que hoxe é o Bosque Nuboso de Monteverde. Eles proporcionan continuidade ao interese expresado por George Powell, cando obtivo a doazón da primeira parcela de terra para a Reserva.
Flora
As epífitas, que representan o 29% da flora con 878 especies, son a forma de vida máis rica entre as especies da flora en Monteverde. A rexión de Monteverde é tamén coñecida como o sitio co maior número de orquídeas no mundo. O número total de especies coñecidas supera as 500, e destas, 34 especies que foron descubertas na reserva son novas para a ciencia.
Fauna
miniatura|Sapo dourado de Monteverde [[Incilius periglenes.]] A herpetofauna da zona consta de 161 especies de anfibios e réptiles. Monteverde era oñecida mundialmente como o hábitat do sapo dourado (Incilius periglenes), unha especie que desapareceu en 1989.
O quetzal resplandecente (Pharomachrus mocinno) móvese en tempada de aniñación ata as elevacións máis baixas a ambos os lados da divisoria continental. O comezo da migración das aves campá (Procnias tricarunculata) é similar á do quetzal, mais a reprodución ocorre preto da divisoria continental, de marzo a xuño, e é seguida por un movemento post-reprodutivo de baixada pola vertente do Pacífico durante os meses de agosto e setembro.
A maioría das especies de aves en Monteverde son principalmente insectívoras, dado que as plantas da rexión ofrecen unha ampla variedade de froitas onde crecen moitos insectos. As epífitas son recursos importantes, tanto para fruxívoros coma para insectívoros en Monteverde. A escala mundial, os bosques nubrados de Monteverde son o fogar de dez especies de aves que se consideran en perigo de extinción pola organización Birdlife International en todo o mundo debido ao seu hábitat moi restrinxido.
Os mamíferos de Monteverde comprenden a representantes de América do Sur e do Norte como especies endémicas. A fauna de mamíferos da rexión inclúe 6 especies de marsupiais, 3 ratos almiscreiros, polo menos 58 morcegos, 3 primates, 7 edentados, 2 coellos, 3 especies de esquíos, 1 especie de rato espiñoso, polo menos 15 especies de ratas de rabo longo e ratos (familia Murídae), unha especie de porco espiño, unha especie de agutí, unha de pacca, dous cánidos, cinco mustélidos, catro especies de prociónidos, seis especies de felinos, dúas especies de porcos bravos, dúas especies de cervos e unha especie de tapir.
Montracol
Montracol é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Murazó, Román, Vilalba
Murazó é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Ernesto Fabián Canobbio
Nestor Fabián Canobbio Bentaberry, nado en Montevideo o 8 de marzo de 1980, é un futbolista uruguaio. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é e Larissa FC.
Biografía
Comezou a xogar no Club Atlético Progreso no Uruguai, participando no mundial sub-20 de 1999 e logo co CA Peñarol. No verán de 2003 fichou polo Valencia de Rafa Benitez, contra os desexos do adestrador que se refiriu a el con Pido unha cadeira e tráenme unha lámpada, polo que non chegou a ter continuidade.
Co cambio de adestrador en 2004 coa chegada de Claudio Ranieri a situación non cambia polo que se lle busca un equipo para que poida disputar minutos, así chega ao Celta de Vigo, en Segunda División, en calidade de cedido con opción de compra. Nesta tempada o equipo acada o ascenso a Primeira, sendo Canobbio e Jandro os máximos anotadores do equipo con 12 tantos cada un. Ao rematar a tempada o Celta exerce a opción de compra do xogador por un millón de euros.
No ano de regreso do Celta á máxima categoría o equipo clasifícase para disputar a Copa da UEFA, sendo o segundo máximo goleador do equipo con 8 tantos, por detrás de Fernando Baiano con 13. Porén o ano de debut europeo sería tamén o ano do descenso do equipo outra vez a Segunda.
Na tempada 2007/08 non se acada o obxectivo de ascender e Canobbio deixa o club e ficha polo Real Valladolid, onde militou dous anos cun rendemento irregular.
No verán de 2010 ficha polo AE Larisa e en 2011 polo CA Fénix. En 2012 volve ao equipo onde comezou, o CA Progreso, porén a comezos de 2013 volve a cambiar de equipo ao irse ao Danubio Fútbol Club.
Vilarnovo, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
Vilarnovo é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 11 habitantes dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Bonnie Wright
Bonnie Kathleen Wright, nada o 17 de febreiro de 1991 en Londres, Reino Unido, é unha actriz británica, coñecida pola súa participación como Ginny Weasley nas películas de Harry Potter.
Biografía
É filla de dous deseñadores de xoias.
Premios e nomeamentos
Ningún salientable.
Aeroporto Internacional Hartsfield-Jackson
O aeroporto é o principal Centro de conexións de Delta Air Lines, GeorgiaSkies, AirTran Airways, baixo o nome de Shuttle America e a subsidiaria de Delta Connection, Atlantic Southeast Airlines; o centro de conexións de Delta é o centro máis grande do mundo. En Delta Air voaron o 55,4% dos pasaxeiros do aeroporto en 2008, en AirTran voaron o 19,27% e en Atlantic Southeast Airlines voou o 12,94% dos pasaxeiros. O aeroporto conta con 151 portas domésticas e 28 internacionais.
O Hartsfield-Jackson mantivo a súa clasificación como o aeroporto máis ocupado en 2008, tanto en termos de pasaxeiros como en número de voos, atendendo a 90 millóns de pasaxeiros e 978.824 voos Moitos destes voos foron domésticos que se orixinaron nos Estados Unidos xa que Atlanta serve como punto de transferencia maior para voos desde e ata pequenas cidades do sur dos Estados Unidos.
O Aeroporto Internacional Hartsfield-Jackson ten servizo internacional cara América do Norte, América do Sur, América Central, Europa, Asia e África. Como pasarela internacional cara aos Estados Unidos, o Hartsfield-Jackson encóntrase no sétimo lugar; o Aeroporto Internacional John F. Kennedy en Nova York é o primeiro.
Porén, o aeroporto está a converterse nunca importante porta de entrada para o embarque de pasaxeiros cara outros países. No 2008, o aeroporto de Atlanta viu incrementado o tráfico internacional nun 3,18% con respecto ao ano anterior. Máis de 4,6 millóns de persoas abordaron voos internacionais no Hartsfield-Jackson ese ano.
Terminal norte
miniatura|Diagrama do Aeroporto Internacional Hartsfield-Jackson.
Kerwan (cráter)
Kerwan é a característica xeolóxica e o cráter máis grande de Ceres. Foi descuberto en 19 de febreiro de 2015, grazas ás imaxes tomadas pola sonda espacial Dawn, cando esta se aproximaba Ceres. O cráter chama a atención por ser bastante plano para o seu tamaño, e por carecer dun pico central. O pico central puído ser destruído por un cráter duns quince quilómetros de ancho que hai no centro do Kerwan. É probable que o cráter sexa vello, en relación ó resto da superficie de Ceres, xa que o cráter está recuberto por outro accidentes xeolóxicos.
Recibe o seu nome en referencia ó espírito Hopi do crecemento do millo. O nome foi aprobado pola UAI o 3 de xullo do 2015.
Batalla de Sekigahara
A vitoria do «Exército do Leste» de Ieyasu fíxolle pasar á historia como o «derradeiro dos grandes unificadores do Xapón» xunto con Oda Nobunaga e Toyotomi Hideyoshi. Ademais, despexou o camiño para que obtivese o de título shogun, a máxima autoridade política e militar do Xapón daquela. Como resultado da batalla, estabeleceuse o shogunato Tokugawa, o derradeiro shogunato da historia, que se estendería durante máis de 250 anos á fronte do goberno.
A importancia desta batalla, que foi o derradeiro episodio de toda unha campaña militar, reside en que permitiu rematar cunha época de constantes conflitos e loites internas. Posteriormente, estabeleceríase unha paz case absoluta ó longo e amplo do arquipélago, só interrompida por revoltas menores, que duraría até o retorno do emperador do Xapón como máxima autoridade durante a Restauración Meiji (1866-1869).
Malia que non se soubo con exactitude a cifra dos soldados presentes no campo de batalla, a maioría dos especialistas aseguran que aquel día se deron cita entre 170 000 e 200 000 guerreiros, e mesmo algúns afirman que esta batalla foi a meirande ocorrida en chan xaponés en toda a súa historia.
Cathay Pacific
Cathay Pacific Limited (en chinés: 國泰航空) é unha compañía aérea con sede en Hong Kong, que conta coas súas oficinas e o seu principal centro de operacións no aeroporto internacional de Hong Kong. A compañía realiza tanto voos de pasaxeiros como de carga, e ten 114 destinos en 36 países de todo o mundo. É membro da alianza de aeroliñas oneworld.
Frota
En decembro de 2020 a frota de Cathay Pacific estaba formada polos seguintes avións:
Histórica
thumb|A former Cathay Pacific [[Lockheed L-1011 TriStar|Lockheed L-1011-100 TriStar.]] thumb|A former Cathay Pacific Cargo [[Boeing 747-200|Boeing 747-200SF.]] thumb|A former Cathay Pacific [[Boeing 747-300.]]
Boimente
O topónimo galego Boimente pode referirse a:
Green Man (álbum)
"Green Man" é o álbum de debut do membro de Take That, Mark Owen. Editouse o 2 de decembro de 1996, semanas despois da división oficial de Take That. O álbum gravouse nos estudios de gravación Abbey Road Studios, en Londres. Saíron tres sinxelos: "Child", "Clementine" e " I Am What I Am". O álbum chegou ao número 33 das listas do Reino Unido, a mellor posición dos álbums de Mark Owen. En 2003, o álbum reeditouse co título "Green Man: Revisited". Conseguiu a certificación de "Disco de Ouro" grazas ás 200,000 copias vendidas en Reino Unido.
A Casilla do Bañal, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
A Casilla do Bañal é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do IGE, no ano 2014 estaba despoboado.
Mercia
miniatura|dereita|200px|Pobos británicos contra comezos do século VII miniatura|Mapa que amosa a expansión do reino de Mercia. Mercia foi un dos reinos da heptarquía anglosaxoa, o nome é unha latinización do Inglés antigo Mierce ou Myrce, que significa "xente da fronteira" (ver Marca). O reino céntrase no val do río Trent e os seus afluentes, na rexión agora coñecida como a Midlands inglesas. A capital do reino era a cidade de Tamworth, que foi a sede dos reis de Mercia de polo menos ao redor do ano 584, cando o rei Creoda construíu unha fortaleza na cidade. Os veciños de Mercia eran Northumbria, Powys, os reinos de Gales do Sur, Wessex, Sussex, Essex e Anglia Oriental.
Durante 300 anos (entre o 600 e o 900), logo de anexar ou adquirir a submisión de cinco dos seis reinos da heptarquía (East Anglia, Essex, Kent, Sussex e Wessex), Mercia dominaba Inglaterra ao sur do río Humber, este período coñécese como a supremacía merciana. O reinado do rei Offa, que é o máis recordado pola súa muralla, que marcaba o límite entre Mercia e os reinos de Gales, coñécese ás veces como a "idade de ouro de Mercia". Nicholas Brooks observou que "os merciáns destacan de lonxe como o máis exitoso dos diversos primeiros pobos anglosaxóns ata finais do século noveno", e algúns historiadores, como Sir Frank Stenton, creen que a unificación de Inglaterra ao sur do estuario do Humber logrouse durante o reinado de Offa. Mercia foi orixinalmente un reino pagán, pero o Rei Penda converteuse ao cristianismo en torno ao 656, o cristianismo quedou establecido firmemente no reino a finais do século VII. A Diocese de Mercia foi fundada en 656, co primeiro bispo, Diuma, con sé en Repton. Logo de só 13 anos en Repton, no 669 o quinto bispo, San Chad, trasladou o obispado a Lichfield, no que ten a sé desde entón. No 691 a Diocese de Mercia converteuse na Diocese de Lichfield. Durante un breve período do 787 ao 799 a diocese foi un arcebispado, aínda que se disolveu oficialmente en 803. O actual bispo, Jonathan Gledhill, é o 98 desde a creación da diocese. A finais do século noveno, logo das invasións dos viquingos e o seu grande exército pagán, a maior parte do antigo territorio de Mercia foi absorbido por Danelaw. No seu apoxeo Danelaw incluíu Londres, toda East Anglia e a maior parte do norte de Inglaterra.
O último rei de Mercia, Ceolwulf II, morreu no ano 879, con iso o reino parece perder a súa independencia política. Inicialmente foi gobernada por un señor ou ealdorman baixo o señorío de Alfredo o Grande, que se facía chamar "rei dos anglosaxóns". O reino tivo un breve período de independencia na metade do século X, e de novo moi brevemente en 1016, con todo esta vez foi visto como unha provincia dentro do Reino de Inglaterra, non como un reino independente. Mercia aínda se utiliza como unha designación xeográfica, e o nome é utilizado por gran variedade de organizacións, incluíndo unidades militares, entidades públicas, comerciais e benéficas.
Dinastías
O primeiro rei coñecido de Mercia foi chamado Creoda, quen dicía ser o bisneto de Icel. Subiu ao poder aproximadamente no ano 585 e foi sucedido polo seu fillo Pybba en 593. Cearl, un parente de Creoda, seguiu a Pybba en 606. En 615, Cearl deu á súa filla Cwenburg en matrimonio a Edwin, rei de Deira que el protexera mentres era un príncipe desterrado. O seguinte rei merciano foi Penda, quen gobernou dende aproximadamente do 626 ou 633 até 655.
Murazó
O topónimo galego Murazó pode referirse a:
Mercia
Reis dos mercios
Os gobernantes tradicionais de Mercia eran coñecidos como os Iclingas, descendentes dos reis dos anglos. Cando a liña masculina dos Iclingas se extinguiu, unha serie de familias, etiquetadas como B, C e W polos historiadores, competiron polo trono. .
Aeroporto Internacional O'Hare
O Aeroporto Internacional Chicago O'Hare (IATA: ORD, ICAO: KORD, FAA LID: ORD), tamén coñecido como Aeroporto O'Hare, Aeroporto Internacional de Chicago, Chicago O'Hare, ou sinxelamente O'Hare, é un aeroporto internacional situado no noroeste de Chicago, Illinois, a 27 km do centro da cidade. É o principal aeroporto que serve á área metropolitana de Chicago, xunto co Aeroporto Internacional Midway, que se atopa a uns 16 km máis preto do centro e que serve como aeroporto secundario. Está operado polo Departamento de Aviación da cidade de Chicago.
O'Hare foi o aeroporto máis concorrido do mundo en número de operacións no ano 2014, por diante do Aeroporto Internacional Hartsfield-Jackson, que mantivo ese título dende 2005 ata 2013; porén no ano seguinte Atlanta volveu a superalo. Ata 1998 O'Hare tamén foi o aeroporto máis concorrido do mundo en número de pasaxeiros; foi superado principalmente debido aos límites impostos no aeroporto polo goberno federal para reducir os atrasos nos voos. En 2016 O'Hare foi o sexto aeroporto máis concorrido do mundo en número de pasaxeiros, o terceiro dos Estados Unidos, e o máis concorrido do Medio Oeste. O'Hare ten oito pistas de aterraxe, máis que calquera outro aeroporto internacioanal.
En xaneiro de 2017 O'Hare tiña servizos directos a 208 destinos, incluídos 153 domésticos nos Estados Unidos e 55 internacionais cara Norteamérica, Suramérica, Asia e Europa, facendo del unha porta de entrada internacional a gran parte do medio oeste estadounidense. O'Hare atópase entre un selecto grupo de aeroportos de todo o mundo coa distinción de ter servizos a máis de 200 destinos, xunto con Heathrow, Frankfurt, Atatürk, Ámsterdam, Charles de Gaulle, Atlanta, Dallas/Fort Worth, Múnic e Dubai.
O'Hare serve como un gran centro de conexións para United Airlines e American Airlines, ademais de facelo para a aeroliña rexional Air Choice One, e é unha cidade focal para Frontier Airlines e Spirit Airlines. É o centro de conexións máis grande de United Airlines tanto en pasaxeiros transportados anualmente (16,6 millóns en 2016) e en voos diarios (585 de media). Tamén é o terceiro centro de conexións máis grande de American Airlines, despois do Aeroporto Internacional de Dallas-Fort Worth e do Aeroporto Internacional de Charlotte-Douglas, con 527 voos diarios a 120 destinos.
O'Hare foi votado como o "mellor aeroporto de Norteamérica" durante 10 anos polas revistas Business Traveler Magazine (1998–2003) e Global Traveler Magazine (2004–2007). Pola outra banda, a lista da revista Travel + Leisure das "Cidades favoritas dos Estados Unidos" (2009) sitúan ao sistema aeroportuario de Chicago (O'Hare e Midway) como o segundo peor en atrasas, despois do sistema de aeroportos de Nova York (JFK, Newark Liberty e LaGuardia). O'Hare acumula case o 20% dos atrasos e cancelacións de voos do país.
Antonov
miniatura|dereita|250px|[[Antonov An-225|An-225 o avión de carga máis grande do mundo.]] Antonov, ou Complexo Científico/Técnico Aeronáutico Antonov (Antonov ASTC) (en ucraíno:Авіаційний науково-технічний комплекс імені Антонова, АНТК ім. Антонова), antigamente a Compañía de Deseño Antonov, é unha compañía de deseño e fabricante de aeronaves e provedora de servizos aeronáuticos con base en Kíiv, Ucraína (desde 1952) con particular experiencia no campo da construción de aeronaves moi grandes, tanto para uso comercial (carga e pasaxe) coma para defensa.
Produtos
miniatura|[[Antonov An-22|An-22.]] Os avións Antonov van desde o *desgarbado Antonov An-2, (biplano demasiado grande para ser biplano), o avión de recoñecemento Antonov An-28, ata os enormes estratéxicos Antonov An-124 e Antonov An-225 (este último o maior avión xamais construído e o maior en servizo, verdadeiro xigante dos ceos). Outros menos famosos serven coma transporte de pasaxeiros de curto, mediano e longo alcance, especialmente en Rusia e Europa Oriental. O An-70 exteriormente se asemella ó Airbus A400M.
As actividades do complexo Antonov inclúen:
Bronces de Riace
miniatura|250px|Os Bronces de Riace, o Bronce A en primeiro plano e o Bronce B en segundo plano. Os Bronces de Riace coñecidos tamén como Guerreiros de Riace, son unha parella de estatuas gregas do século -V, que se expoñen no Museo nacional da Magna Grecia da cidade de Regio de Calabria. Son dous dos poucos exemplos en bronce que quedan da arte grega antiga, xunto co Poseidón do Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas e co auriga de Delfos. Foron atopadas preto da localidade de Riace, na provincia de Regio en 1972. Son coñecidos como: Bronce A (o máis novo) e Bronce B (o máis vello).
Os dous bronces son obras de arte orixinais gregas do século -V e o seu descubrimento estimulou ós estudosos na investigación da identidade dos personaxes e os seus autores. Porén, persiste a controversia respecto á datación, procedencia e autoría das dúas esculturas.
Luís Taboada Sánchez
Luís Celso Taboada Sánchez, nado en Vila de Cruces en 1955, é un empresario e político galego.
6PM
6PM é un grupo musical galego formado en 2003 por Raul Mon e Iván Oubiña. O estilo que fan emprega unha base de música electrónica ao que se agregan diversos instrumentos do pop convencional, aproximándose ao que se deu en chamar, nalgúns medios, indietrónica. Dentro do grupo Raúl Mon é o encargado da voz, guitarra, teclados e instrumentos de vento e Iván Oubiña da voz, batería, programación e o baixo.
Luís Taboada Sánchez
Traxectoria
É empresario da construción e foi presidente da sociedade de caza. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a agrupación de electores Xuntos polo Noso Concello que conseguiu tres concelleiros e foi elixido alcalde grazas ao apoio de BNG e PSOE, gobernando en coalición cunha edil socialista ata agosto de 2020. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a agrupación de electores Xuntos polo Noso Concello, logrou a vitoria con seis concelleiros e foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada.
6PM
Traxectoria
Naceu ao coincideiren os seus membroos na cidade de Santiago de Compostela por motivos de estudos, e decidiron comezar a colaborar. Tras unha primeira maqueta dan luz ao seu segundo traballo Travel Card, que comezan a mover pola rede e en diversos concursos, cun éxito relativo e unhas moi boas críticas. Así, quedarán semifinalistas do Proyecto Demo 2006 (concurso organizado por Radio 3 e FIB Heineken), feito que os catapulta á popularidade e lévaos a gravar o seu primeiro longo duración Far From Perfect, editado comercialmente en CD a finais do ano 2006. O novo traballo inclúe boa parte dos temas do anterior. As boas críticas continúan, sinalándoos como un dos grupos revelación do panorama musical do Estado español. O disco é escollido como o mellor disco galego do ano 2007 polos lectores da revista Sono-Tone. O aumento da súa popularidade fai que comecen a ser chamados a diversos festivais como o Festival do Norte (2006), Artenativa ou Primavera Sound (2007).
No ano 2007 participan tamén no disco colectivo de homenaxe a Andrés do Barro Manifesto Dobarrista.
Amazonas
Amazonas pode referirse a:
Distrito de Librazhd
O Distrito de Librazhd (en albanés: Rrethi i Librazhdit) é un dos 36 distritos de Albania localizado na prefectura de Elbasan. A súa capital é Librazhd.
A Orga, Mezonzo, Vilasantar
A Orga é un lugar da parroquia de Mezonzo, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller).
Zona Franca de Barcelona
A Zona Franca ou Polígono Industrial da Zona Franca, é unha zona industrial e loxística que se atopa na área administrativa Zona Franca - Port do distrito de Sants-Montjuïc, na cidade de Barcelona. Está a carón da autovía C-31, e preto de La Marina de Sants, El Prat de Llobregat e de L'Hospitalet de Llobregat. Está nunha situación moi estratéxica, entre o Porto de Barcelona e o Aeroporto de Barcelona.
Hai un Centro de internamento de estranxeiros do Estado Español do que moitas entidades pediron o peche por considerar que non se trataba aos internos correctamente.
Distrito de Lezhë
O Distrito de Lezhë (en albanés: Rrethi i Lezhës) é un dos 36 distritos de Albania localizado na prefectura de Lezhë. A súa capital Lezhë. Fica no noroeste do país. Outra localidade importante do distrito é Shëngjin.
Walia
Walia, Wallia ou Valia, finado no ano 418, foi un rei dos visigodos entre os anos 415 e 418. Sucedeu a Ataúlfo trala morte deste en 415 e a morte de Sixerico asasinado a mans dos seus seguidores. Asinou con Roma un tratado (foedus) co que se comprometía a expulsar da península Ibérica aos pobos bárbaros que penetraran dende o ano 409. Sucedeuno o xenro de Alarico I, Teodorico I.
O Pazo, Román, Vilalba
O Pazo é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Reino de Escocia
O Reino de Escocia foi un estado localizado no oeste de Europa, ao norte da illa de Gran Bretaña no territorio do que hoxe é o país constituínte do Reino Unido de Escocia. Existiu entre aproximadamente o ano 843 até a Lei de Unión de 1707 cando se uniu ao Reino de Inglaterra (927-1707) para formar o Reino de Gran Bretaña (1707-1800). A súa poboación cara o ano 1700 era de aproximadamente 1,1 millóns de habitantes.
Consolidación do reino
A unificación do reino escocés foi o principal éxito dos descendentes de Malcolm III Canmore e súa esposa Margarida (posteriormente canonizada). Esa dinastía ocupou o trono até a morte de Alexandre III en 1286. O casamento entre membros das dinastías inglesa e escocesa estreitou os lazos entre os dous reinos. Moitas institucións escocesas foron creadas segundo o modelo inglés e varias familias normandas de Inglaterra estabelecéronse a partir de entón en Escocia. Ao redor de 1266 a dinastía Canmore exercía o control de toda a Escocia; mais, na parte central das Highlands e nas áreas cedidas polos nórdicos, ese control era aínda só nominal. O contacto con Inglaterra e co continente propiciou o desenvolvemento do comercio e a formación dos burgos.
Guerras de independencia
Bruce faleceu en 1329, e o primeiro rei escocés en ser unxido e coroado foi o seu fillo, David II de Escocia (1329-1371). Eduardo Balliol, fillo de Xoán Balliol, conseguiu, tras varias loitas, chegar do trono co auxilio de Inglaterra, que recibiu en troco gran parte do sur de Escocia. A resistencia proseguiu no norte e no oeste até que os escoceses conseguiron recuperar a maior parte de seu territorio. Mais a continua e prolongada guerra contra os ingleses desorganizou a economía e enfraqueceu a autoridade do rei, fortalecendo aos baróns, que recibían grandes concesións territoriais para apoiar a coroa escocesa. Unha institución política beneficiouse, porén, dese período conturbado: o parlamento. Necesitando levantar diñeiro para as loitas, os reis por varias veces reuniron asembleas de nobres e representantes dos diversos burgos.
Fortalecemento da monarquía
No século XV, os reis escoceses procuraron restaurar súa autoridade. Xaime I de Escocia (1394-1437), ao volver de Inglaterra, onde estivera cativo durante dezaoito anos, neutralizou a influencia dos Estuardo, duques de Albany, que exerceran a rexencia do trono na súa ausencia. O seu sucesor, Xaime II (1437-1460), destruíu, á súa vez, o poderio dos Douglas. Xaime III (1460-1488) estendeu o control efectivo da coroa aos territorios do norte e do oeste ao reprimir unha rebelión (1475) liderada por John MacDonald, Earl de Ross; gañou tamén as illas Orcadas e Shetland, aínda so control nórdico. Xaime IV (1488-1513) consolidou o poder real naquelas illas e nas Hébridas, mais faleceu na batalla de Flodden (1513), cando auxiliaba a Francia na loita contra Inglaterra.
Tras un período conturbado durante a menoridade de Xaime V (1513-42), este asumiu o poder e continuou coa política de alianza cos franceses. Henrique VIII de Inglaterra invade entón Escocia e a armada escocesa é derrotada na batalla de Solway Moss (1542). Xaime V morre o mes seguinte, unha semana antes do nacemento da súa única herdeira, María Estuardo. As disputas con Inglaterra proseguiron durante a rexencia do conde de Arran, que chegou a un acordo cos franceses para a celebración do casamento de María con Francisco (máis tarde Francisco II de Francia), herdeiro do trono francés (1558).
Unión das dúas coroas
Xaime VI de Escocia, fillo de María Estuardo, ascendeu ao trono inglés, como Xaime I de Inglaterra, en 1603. Carlos I (1625-1649), tentando uniformar o goberno e o culto relixioso de Escocia coa Igrexa de Inglaterra, provocou disturbios. A convocatoria nacional, protestando contra as innovacións eclesiásticas, foi asinada en 1638 e, o mesmo ano, unha asemblea xeral aboliu o episcopado. En agosto de 1642 irrompeu a loita entre Carlos I e os seus opoñentes ingleses. Ámbalas partes procuraban obter o apoio dos escoceses, que resolveron axudar a oposición parlamentaria inglesa, en troco dun acordo pola unidade relixiosa con base no presbiterianismo. Os realistas foron derrotados en Inglaterra e en Escocia, e Carlos I rendeuse aos escoceses en 1646. Non chegando a un acordo co rei, os escoceses devolvérono á Inglaterra. O exército inglés, baixo a dirección de Oliver Cromwell, tornárase a maior forza política do reino, preferindo a independencia relixiosa ao presbiterianismo. Convencionais conservadores conseguiron obter do rei un compromiso de estabelecemento do presbiterianismo nos dous reinos por tres anos, e foron á loita en defensa do rei, sendo esmagados en Preston en 1648. O ano seguinte, Carlos I foi executado (1649). En 1651 toda Escocia estaba en poder de Cromwell, que adoptou unha política xusta en relación á relixión conquistada, mais non gañou a simpatía dos escoceses, descontentes cos pesados impostos.
Unión con Inglaterra
A comezos do século XVIII a principal razón da política inglesa era asegurar a sucesión do trono británico en caso de non ter descendencia directa. Así segundo a Lei de Establecemento, asinada en 1701, a coroa inglesa, en caso de non ter descendencia directa, pasaría á Casa de Hannóver, de relixión protestante. En 1702 a morte do rei Guillerme III trae o ascenso ao trono de Ana I, a cal non tiña herdeiro á morte do príncipe Guillerme de Gloucester no ano 1700.
No ano 1703 a unión dinástica entre o Reino de Inglaterra e o Reino de Escocia estaba en crise, xa que o Parlamento de Escocia pretendía instaurar con esta crise sucesoria unha dinastía independente, o que supuña a independencia total respecto de Inglaterra. Esta teórica independencia non era desexada por Inglaterra xa que o establecemento dun reino independente escocés podía carrexar unha alianza deste país con algún inimigo dos ingleses, e á súa vez, un ataque contra os seus territorios, polo cal, o problema escocés debía ser neutralizado e garantir a sucesión na Casa de Hannóver. A firma da Acta de Unión de 1707 trae consigo a desaparición do Reino de Inglaterra e do Reino de Escocia e a creación do Reino de Gran Bretaña, disolvéndose así os parlamentos de cada un destes dous reinos e establecendo o Parlamento do Reino Unido con sede no Palacio de Westminster.
Gaza (filme)
Gaza é un filme documental irlandés de 2019 dirixido por Garry Keane e Andrew McConnell. Estreouse no Festival de Cinema de Sundance e conta a vida e o día a día dos cidadáns de Gaza. Foi escollido como candidato de Irlanda para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Universidade de Utah
A Universidade de Utah (UU), é unha universidade pública que se atopa en Salt Lake City, Utah, Estados Unidos, propiedade do Estado de Utah.
Timor Occidental
miniatura|300px|dereita|Mapa político da illa de [[Timor. O Timor Occidental aparece en amarelo.]]
Distrito de Lushnjë
O Distrito de Lushnje (en albanés: Rrethi i Lushnjës) é un dos 36 distritos da Albania localizado na prefectura de Fier. A súa capital é a cidade de Lushnjë. Sitúase no litoral albanés do Mar Adriático.
Pena da Revolta, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
Pena da Revolta é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do IGE, no ano 2014 estaba despoboado.
Territorio Antártico Británico
Territorio Antártico Británico (en inglés British Antarctic Territory) é a denominación que lle dá o Reino Unido ao territorio da Antártida sobre o que o reclama a soberanía, que abarca todas as terras ao sur do paralelo 60° S, entre o meridiano 20° O e 80° O, cunha superficie aproximada de 1.709.400 km². Esta reclamación superponse parcialmente coa área reclamada por Chile (Territorio Chileno Antártico) e totalmente coa da Arxentina (Antártida Arxentina). Estas reclamacións están suspendidas por aplicación do artigo 4 do Tratado Antártico de 1959.
En 1908 mediante "Cartas Patentes", Gran Bretaña declarou do seu dominio todas as terras situadas ao sur do paralelo 50° S, entre os 20° e 80° lonxitude Oeste de Greenwich. Como esa definición incluía a parte austral de América do Sur (Chile e a Arxentina), ditáronse unhas novas Cartas Patentes en 1917, esta vez excluíndo a zona ao oeste do meridiano 50° O ao norte do paralelo 58° S.
O territorio inclúe parte da Terra de Coats, a Península Antártica, as Illas Orcadas do Sur, as Shetland do Sur, a Illa Alexandre I e moitas outras.
O territorio foi declarado "Dependencia das Illas Malvinas".
Actualmente o Reino Unido considera esta rexión como Territorio británico de ultramar, separado das Malvinas.
Fortaleza, Ceará
Fortaleza é un municipio do nordeste do Brasil e cidade capital do estado de Ceará. É un importante centro turístico, moi visitado por europeos e por brasileiros por mor das súas praias, como a Praia do Futuro, no leste da cidade. Tiña unha poboación duns 2 141 402 habitantes segundo o censo de 2000. A súa área total é 336 km2. A súa rexión metropolitana tiña 3,1 millóns de habitantes en 2000.
Historia e características
Fortaleza é tamén un centro comercial, cultural e universitario importante, e aínda ten na súa proximidade o porto de Pecém. Foi fundada polos holandeses en 1649, baixo o nome de Schoonenborch. En 1654, os holandeses se retiraron e os portugueses tomaron a cidade.
Lugares de interese
O Museu da Imaxen e do Som, a Casa José de Alencar e o Centro Cultural Dragão do Mar, este derradeiro inaugurado en 1998, próximo á praia de Iracema.
Cómpre salientar o interese da danza rexional, chamada "forró".
Parlamento de Cataluña
miniatura|O [[Palau del Parlament de Catalunya, sede do Parlament.]] O Parlamento de Cataluña (en Parlament de Catalunya) é o órgano lexislativo da Generalitat de Cataluña, o máximo órgano de goberno catalán. É unha das institucións que forman a Generalitat de Catalunya, xunto coa Presidencia da Generalitat de Cataluña, o Consello Executivo ou Goberno, o Consello de Garantías Estatutarias, o Síndic de Greuges, a Tribunal de Contas e o Consello do Audiovisual de Cataluña. Representa ao pobo de Cataluña e exerce a potestade lexislativa, aproba os orzamentos da Generalitat e controla e impulsa a acción política e de Goberno.
Os primeiros antecedentes da institución remóntanse ó século XI. O Parlamento actual restabeleceuse no ano 1980. A súa composición debe ter entre 100 e 150 deputados, estando formado no presente por 135 deputados, que se elixen por sufraxio universal. As súas sesións celébranse no Palau del Parlament, no Parc de la Ciutadella de Barcelona.
A actual presidenta do Parlamento é Laura Borràs, que tomou posesión do seu cargo o 12 de marzo de 2021 en substitución de Roger Torrent.
Cortes catalás (1283-1714)
Establecidas en 1283, segundo Thomas Bisson, as Cortes catalás foron consideradas polos historiadores o verdadeiro modelo dun parlamento medieval. O historiador do constitucionalismo inglés Charles Howard McIlwain escribiu: "na definición de organización e regularidade de procedemento, nin o parlamento inglés nin os estados franceses poden compararse coas Cortes de Cataluña" do século XIV.
Os primeiros antecedentes da institución parlamentaria catalá remóntanse ao século XI, coas asembleas de Pau i Treva e a Corte Condal. Durante o reinado de Xaime I, a Corte Condal transformouse nas Cortes Xerais de Cataluña, institución que se consolidou nos reinados posteriores. As Cortes Xerais tiñan tres brazos: o brazo militar, que reunía os representantes da nobreza; o brazo eclesiástico, cos representantes da xerarquía relixiosa; e o brazo real, cos representantes dos municipios. Non obstante, amplos sectores da poboación non estaban representados na corte.
No século XIV, das Cortes Xerais xorde un organismo permanente, a Deputación do Xeneral ou Generalitat. Durante os séculos XVI e XVII, esta institución actuou como goberno de Cataluña, defendendo o sistema constitucional ante os monarcas da Casa de Austria, que gobernaban desde Madrid.
No século XVIII, despois da Guerra de Sucesión, o Decreto de Nova Planta aboliu calquera institución catalá de autogoberno.
Mancomunidade de Cataluña (1913-1925)
Non foi ata principios do século XX cando volveu a instaurarse un órgano de autogoberno catalán, a Mancomunidade de Cataluña (1913-1925), que foi abolida pola ditadura de Miguel Primo de Rivera.
Aínda que tiña soamente funcións administrativas e as súas competencias só abarcaban as deputacións provinciais, adquiriu unha grande importancia política, representando o primeiro recoñecemento por parte do estado español da personalidade e da unidade territorial de Cataluña dende 1714.
Estaba integrada por unha asemblea que reunía os 96 deputados de Cataluña nas Cortes españolas, e polo Consell, formado por oito consellers e o President. A súa acción política estivo rexida polo consenso entre as diferentes orientacións presentes, foran ou non catalanistas.
O Parlament actual (1980-actualidade)
O Parlament actual foi restaurado pouco despois que a Generalitat de Cataluña e legalizado formalmente coa aprobación do Estatut de 1979. As primeiras eleccións ao Parlament celebráronse o 20 de marzo de 1980 e a sesión constitutiva tivo lugar o 10 de abril do mesmo ano.
O 27 de outubro de 2017 aprobouse unha declaración unilateral de independencia (DUI) nunha votación secreta con 70 votos a favor, 10 en contra e 2 en branco, coa maioría da oposición ausente en protesta. A declaración foi anulada polo Tribunal Constitucional a causa dun recurso do Goberno de España.
Mesa do Parlamento
A Mesa é o órgano reitor do Parlament, que representa á cámara e xestiona e goberna a institución. A actual composición é a seguinte:
Presidentes
Durante a Segunda República Española o Parlament tivo tres presidentes:
Despois da restauración da democracia, os presidentes da cámara foron:
Sede
A sede do Parlament é o Palau del Parlament de Catalunya, que se atopa no Parc de la Ciutadella da cidade de Barcelona. Foi construído no século XVIII e está declarado Ben cultural de interese local.
Montréal-la-Cluse
Montréal-la-Cluse é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Tribunal Constitucional
thumb|Edificio do Tribunal Constitucional Federal de [[Alemaña en Karlsruhe]] Un Tribunal Constitucional ou Corte Constitucional é aquel órgano que ten ao seu cargo, principalmente, facer efectiva a primacía da Constitución. Ten a atribución de revisar a adecuación das leis e procesos referentes á Constitución e eventualmente dos proxectos de lei e os decretos lexislativos o do poder executivo, á Constitución, realizando un exame de constitucionalidade de tales actos.
Montréal-la-Cluse
Poboación
No 2007, a poboación de Montréal-la-Cluse era de 3.521 persoas. Había 1.453 familias das cales 491 eran unipersonais (272 homes vivindo sós e 219 mulleres vivindo soas), 341 parellas sen fillos, 496 parellas con fillos e 125 familias monoparentais con fillos.
A poboación evolucionou segundo o seguinte gráfico:
Habitantes censados
Clara Schumann
miniatura Clara Josephine Wieck, coñecida polo seu nome de casada Clara Schumann, nada en Leipzig o 13 de setembro de 1819 e finada en Frankfurt o 20 de maio de 1896, foi unha pianista e compositora alemá.
Estivo casada con Robert Schumann, un dos máis importantes compositores do Romanticismo alemán. Foi unha das grandes concertistas europeas do século XIX e a súa carreira foi clave na difusión das composicións do seu marido.
Inicios
Clara Schumann foi a filla máis nova de Friedrich Wieck e Marianne Tromlitz. O seu pai era un recoñecido mestre de piano e tiña un negocio de venda de partituras e de pianos. A súa nai era unha recoñecida cantante e pianista. O seu pai planeou para Clara unha vida de concertista. Preocupouse por darlle unha formación completa, dende moi nena, cos mellores mestres dispoñibles: ademais de piano estudou canto, violín, instrumentación, contrapunto e composición. Friedrich inculcoulle á súa filla unha férrea disciplina e actuou como o seu axente promotor para conseguirlle presentacións en Europa. Deu o seu primeiro recital na Gewandhaus de Leipzig, unha sala de concertos de gran renome, aos once anos e ao ano seguinte foi de xira a París, con bastante éxito. Ese mesmo ano, publicouse en Alemaña unha obra de Clara titulada Catro polonesas para piano. Dous anos máis tarde, en 1833, comezou a composición dun concerto para piano, que rematou en 1835 e foi publicado en 1837.
Clara e Robert
Cando Clara tiña once anos, chegou un músico nove anos máis vello ca ela a estudar con Friedrich Wieck. Tratábase de Robert Schumann, quen era entón un personaxe descoñecido con inclinacións literarias, que se iniciaba na composición e que quería seguir a carreira de concertista. Robert quedou a vivir na casa do seu mestre, cousa frecuente na época. Para entón, Clara xa era bastante madura, probablemente polas experiencias que tivera na súa vida de concertista profesional; así que entre Robert e Clara forxouse unha cálida amizade a pesar da diferenza de idades. Pronto a amizade transformouse en amor e en 1837 pediron permiso ao pai de Clara para casar, pois ela era menor de idade e tiña que esperar ata cumprir 21 anos ou contar co consentimento dos pais. Porén, Friedrich Wieck opúxose, argumentando que Robert era un partido indesexable.
As obras de Robert están cheas de significados extramusicais, onde Clara aparece constantemente. Un exemplo é no Carnaval Op. 9, onde hai unha peza que se chama precisamente Chiarina, que, como "Chiara" ou "Zilia", é un dos nomes con que Robert se refería a Clara. Unha gran parte das obras de Robert foron dedicadas a Clara ou foron escritas con ela en mente. Foi igualmente a pianista que estreou o Concerto para piano e orquestra en la menor do seu marido en Leipzig en 1846.
Robert e Clara amábanse profundamente. Compartiron moitas cousas da súa vida e da súa música, que era para ambos parte fundamental da súa existencia. Dende o día da súa voda levaron un diario en conxunto. Un pouco despois, a parella escribiu un conxunto de cancións, que Robert publicou ocultándollo a Clara para presentarllas no seu primeiro aniversario de matrimonio. Así, das doce cancións do Op. 37 de Robert Schumann, tres son de Clara.
No Nadal de 1841, Clara regaloulle a Robert unha pequena peza que acababa de compor. A obra titulábase Scherzo ("xogo" ou "broma" en italiano).
O Scherzo Op. 15, No. 4, do mesmo xeito que a Toccatina, ten forma ternaria (A B A). A parte inicial é viva, rítmica e lúdica como corresponde a un scherzo, e a parte media é moito máis melancólica que a primeira.
Variacións sobre un tema de Robert Schumann, Op. 20
Despois de non compor nada dende había cinco anos, Clara Schumann decidiu volver á composición e escribiu no seu diario en 1853:
O tema escollido era unha peza que compuxera Robert en 1841 e que foi publicada en 1852 como o número 4 do seu Opus 99, unha colección de 14 pezas chamada Bunte Blätter. Vierzehn Klavierstücke op. 99. A obra de Clara publicouse como Opus 20 en 1854, cando Robert estaba xa hospitalizado despois do seu intento de suicidio. Varios anos máis tarde apareceu outra obra baseada no mesmo tema: Johannes Brahms, amigo do matrimonio Schumann, compuxo tamén unhas variacións sobre o mesmo tema: Variacións sobre un tema de Schumann, Op. 9 (Variationen über ein Thema von Schumann op. 9).
O tema componse de tres seccións. A primeira sección ten dúas frases e a melodía principal está na voz superior (a máis aguda).
Aínda que na partitura soamente aparecen escritas os títulos do tema e de sete variacións, hai unha máis, que é a oitava variación.
Clara e Brahms
Brahms adoitaba presentarlle a Clara as súas obras antes de estrealas; moitas veces ela foi a dedicataria das mesmas e encargada de estrear algunhas das obras de piano e tocaron xuntos en varias ocasións. Os sentimentos cara a ela foron revelados ao seu amigo o violinista Joseph Joachim nunha carta:
En 1855 escribíalle Brahms:
Cando Schumann foi ingresado nun psiquiátrico, Brahms ocupouse de Clara e dos seus fillos, vivindo xuntos nun piso de Düsseldorf. Xuntos viviron o intento de suicidio do compositor e a súa morte o 29 de xullo de 1856. O 31 de maio expresoulle abertamente os seus sentimentos nunha carta:
Trala morte de Schumann, a relación volveuse máis intensa. Viaxaron a Suíza, aínda que nunca chegaron a casar e non están moi claras as intencións de ambos a este respecto. É difícil coñecer completamente a relación da parella, pois ambos conviñeron en destruír as cartas que durante tantos anos estiveron enviándose, aínda que Clara conservou algunhas das súas favoritas.
Clara Schumann deu o seu último concerto en público en Frankfurt o 12 de marzo de 1891. A última obra que tocou foron as Variacións sobre un tema de Hayden, de Brahms, en versión de dúo en piano. A súa parella foi James Kwast.
Sufriu un ataque ao corazón o 26 de marzo de 1896, morrendo o 20 de maio aos 76 anos. Está enterrada no Alter Friedhof (cemiterio vello) de Bonn co seu marido.