cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cruzada albixense
miniatura|300x300px|Catedral de [[Albi, localidade francesa que deu nome ao movemento relixioso combatido pola forza pola Igrexa católica.]] A cruzada albixense —denominación derivada de Albi, cidade situada no suroeste de Francia—, tamén coñecida como cruzada cátara ou cruzada contra os cátaros, foi un conflito armado que tivo lugar entre 1209 e 1244, por iniciativa do papa Inocencio III co apoio da dinastía dos Capetos (reis de Francia na época), co fin de reducir pola forza o catarismo, un movemento relixioso cualificado como herexía pola Igrexa católica e asentado desde o século XII nos territorios feudais do Languedoc, favorecendo a expansión cara ao sur das posesións da monarquía capetana e os seus vasalos.
A guerra, que se desenvolveu en varias fases, iniciouse co enfrontamento entre os exércitos de cruzados súbditos do rei Filipe Augusto de Francia coas forzas dos condes de Tolosa e vasalos, provocando a intervención da Coroa de Aragón que culminou na batalla de Muret. Nunha segunda etapa, na que inicialmente os tolosanos alcanzaron certos éxitos, a intervención de Luís VIII decidiu a submisión do condado certificada polo Tratado de París (1229). Nunha prolongada fase final, as operacións militares e as actividades da recentemente creada Inquisición centráronse na supresión dos focos de resistencia cátara, que, desprovistos dos seus apoios políticos, terminaron por ser reducidos. A guerra destacou por episodios de gran violencia, provocou a decadencia do movemento relixioso cátaro, o ocaso da até entón florecente cultura languedociana e a conformación dun novo espazo xeopolítico en Europa occidental.
Xeopolítica occitana da época
miniatura|300px|Mapa do territorio en vésperas da batalla de Muret. A principios do século XIII, as rexións do Languedoc atopábanse baixo o dominio de varios señores: As cinco dioceses cátaras —Albi, Cahors, Carcasona, Narbona e Tolosa—, e mesmo Agen, ocupaban case exactamente os territorios dos grandes señores feudais do Languedoc. Os cátaros recibían o apoio dalgúns nobres e lograran asentarse grazas á acción exemplar dos Perfectos —seguidores cátaros dunha vida ascética— e á incapacidade do clero católico. Os Perfectos e Perfectas non eran moi numerosos, pero unha gran parte da poboación toleraba a súa doutrina e mesmo a favorecía.
O catarismo
O catarismo é frecuentemente clasificado como unha relixión de carácter gnóstico e maniqueísta, especialmente inspirada no movemento dos bogomilos que xurdiron no século X nos Balcáns e con influencias litúrxicas do cristianismo primitivo.
Tivo un forte auxe durante os séculos XII e XIII en Europa occidental onde chegaron a ser coñecidos tamén como albixenses, en alusión á cidade de Albi onde residían algunhas das maiores comunidades cátaras, xunto con outras establecidas no norte de Italia, no reino de Aragón e condado de Barcelona, aínda que o seu enclave principal atopábase na rexión do Languedoc. Implantouse principalmente nos burgos, poboacións complexas nas que coexistían os señores, cabaleiros, burgueses e xente do pobo; vilas e cidades con obradoiros, artesáns e comercio. En 1178 Henri de Marcy, legado do papa, cualificou as poboacións de implantación cátara co alcume en latín de sedes Satanae —sedes de Satán—.
Doutrina
Para eles o mundo era unha plasmación desta dualidade na que vagaban as almas (espíritos puros creados polo Deus bo) envoltas nos seus corpos (materia creada polo Deus malo). Rexeitaban o concepto do inferno, sendo o equivalente a este o propio mundo no cal as almas debían purificarse a través de sucesivas reencarnacións até alcanzar un grao de autocoñecemento que as levaría á visión da divindade escapando do mundo material ao paraíso inmaterial.
Para chegar a este estado predicaban unha vida ascética e contemplativa. Aos que a seguían denominábaselles «Perfectos» e considerábaselles unha especie de herdeiros ou continuadores das prácticas dos apóstolos tendo o poder de absolver dos pecados a través da cerimonia do consolamentum, único sacramento na relixión cátara.
Posición da Igrexa católica
Tamén rexeitaban os xuramentos, por ser ataduras ao mundo material, o que atacaba á súa vez a propia disposición da sociedade feudal europea, onde dado o analfabetismo reinante case todas as transaccións comerciais e compromisos de fidelidade baseábanse en xuramentos.
Xa a finais de devandito século, Celestino III foi sucedido por Inocencio III, que pola súa orixe familiar era un gran señor feudal. Cría na virtude das armas cando estaban guiadas por Deus; tamén era un xurista, formación que recibira en París e Bolonia. Comprendeu que o catarismo xurdira por unha carencia da Igrexa; había poucos clérigos católicos ben instruídos, poucas abadías e bispos; moitos destes últimos non visitaban as súas dioceses máis que para recoller impostos.
O 1 de abril de 1198 escribiu aos seus arcebispos instándolles a castigar os herexes cátaros. En 1199 equiparouse a herexía ao crime de lesa maxestade; en diante, os herexes obstinados serían proscritos e os seus bens confiscados. Esta disposición estendeuse a Occitania en xullo do ano 1200. Instituíu legados e outorgoulles plenos poderes: dereito de excomuñón, de pronunciar interdito, de facerse obedecer polos prelados e, en caso necesario, de substituílos por homes máis decididos. A súa principal misión consistía en reformar o clero local e combater a herexía.
As misións
miniatura|302x302px|[[Domingos de Guzmán|Domingo de Guzmán.]] En 1203 Inocencio III designou como legados a dous irmáns cistercienses da abadía de Fontfroide, Raoul de Fontfroide e Pierre de Castelnau, un xurista da orde do císter que se conducía coa intransigencia dun xuíz seguro da lei que aplicaba. En decembro dirixíronse a Tolosa onde fixeron xurar ao conde que se extirparía a herexía. En febreiro de 1204 tivo lugar unha reunión en Béziers presidida polo rei Pedro II de Aragón. O rei recoñeceuse vasalo da Santa Sé mais, en contra do que pedían os legados, manifestou que non estaba disposto a facer uso da espada contra os seus vasalos occidentais, senón todo o contrario.
Uns meses máis tarde Arnaud Amaury, abade de Cîteaux, incorporouse á delegación, mais mesmo co reforzo de Arnaud Amaury, os legados non obtiñan logros. A súa presentación non era a máis adecuada para alcanzar o éxito que pretendían: percorrían o país en luxosos coches de cabalos acompañados de todo un cortexo de servidores. É lóxico o efecto adverso que causaron cando precisamente o luxo e a suntuosidade era o que máis reprochaba o pobo occitano á igrexa romana. En maio de 1206 os abades decidiron regresar ás súas respectivas abadías. No camiño de regreso fixeron unha parada en Montpellier e alí coincidiron con dous casteláns que regresaban de Roma. Eran Diego de Acebes, bispo de Osma, e o seu viceprior, Domingo de Guzmán, posterior fundador da Orde dominica. Este encontro foi decisivo. Os legados expuxeron as súas dificultades: cando predicaban obxectábaselles o comportamento detestábel dos clérigos, mais de dedicárense a reformar os clérigos, terían que renunciar á predicación. Os casteláns expuxeron a solución: deixar de lado a reforma dos clérigos e dedicarse exclusivamente á predicación mais, para que esta fose eficaz, era preciso que cumprise unha condición imperativa: a pobreza, é dicir, viaxar con humildade, ir a pé, sen diñeiro, en parellas de dous en dous, imitando os costumes dos Perfectos cátaros e que antigamente utilizaran os apóstolos.
Aos poucos, os métodos de Diego de Acebes e Domingo de Guzmán lograban os seus efectos, convertendo a crentes cátaros e mesmo a algúns Perfectos. Diego regresou a Osma e Domingo de Guzmán elixiu entón como compañeiro a Guillem Claret, clérigo de Pamiers, co que se instalou en Fanjeaux, o centro mesmo da rexión, onde converteu a un grupo de Perfectas e mulleres crentes cátaras, ás que instalou no mosteiro de Prouilhe, preto de Fanjeaux, converténdose nun centro educativo e hospitalario de raparigas, a semellanza das «casas das Perfectas».
O fracaso das misións e o casus belli
miniatura|310x310px|Auto de Fe de Santo Domingo de Guzmán, obra do pintor renacentista Berruguete, exhibido no [[Museo do Prado, reproduce unha escena da obra fracasada de conversión dos cátaros encargada a Domingo de Guzmán.]] Os logros de Domingo de Guzmán puñan de manifesto a eficacia dos seus métodos, mais tratábase dunha predicación longa e difícil que exixía modestia e paciencia, Domingo de Guzmán parecía adaptado a esta situación mais non así os cistercienses que esperaban unha conversión en masa e entusiasta e, en lugar diso, tiñan que ir de poboación en poboación enfrontándose aos contrapredicadores cátaros que en ocasións coñecían o Evanxeo mellor que os seus propios clérigos. Para eles, a campaña de 1207 era un fracaso.
Neste clima, coa herexía en pleno auxe e a crecente humillación da Igrexa Romana ante a pasividade e conivencia dos señores occitanos, só faltaba unha faísca que servise de argumento a Inocencio III para tomar as armas. Esta produciuse na primavera de 1208 co asasinato do legado papal Pedro de Castelnou en Saint-Gilles (atribuído segundo as crónicas a unha orde do conde tolosano Raimundo VI). O papa pronunciou un anatema contra o conde tolosano e declarou as súas terras «entregadas como presa». Isto equivalía a unha chamada directa a Filipe II Augusto, rei de Francia, así como a todos os condes, baróns e cabaleiros do seu reino para acudir á cruzada.
Desenvolvemento da cruzada
O desenvolvemento desta Guerra Santa ou cruzada é con frecuencia relatado pola historiografía en tres fases diferenciadas: unha primeira etapa, a partir de 1209 e que destacou por episodios de gran violencia como o da matanza de Béziers, enfrontou ás forzas reunidas por señores vasalos dos Capetos provenientes principalmente de Illa de Francia e do Norte, comandadas por Simón de Montfort, con parte da nobreza tolosana encabezada polo conde Ramón VI de Tolosa e a familia Trencavel que, sendo aliados e vasalos do rei de Aragón Pedro II o Católico, invocaron á participación directa no conflito do monarca aragonés, que resultou derrotado e morto no curso da batalla de Muret en 1213.
Nunha segunda fase a morte de Simón de Montfort no sitio a Tolosa tras o retorno do conde Raimundo VII de Tolosa e a consolidación da resistencia occitana apoiada polo conde de Foix e forzas aragonesas, decidiron a intervención militar de Luís VIII de Francia a partir de 1226 co apoio do papa Honorio III que culminou co Tratado de Meaux-París de 1229, no que se pactou a integración do territorio occitano na coroa francesa.
Nunha terceira e última etapa os abusos da Inquisición provocaron numerosas revoltas e sublevacións urbanas e decidiu unha última tentativa de Raimundo VII á que tivo que renunciar a pesar do apoio da coroa inglesa e dos condes de Lusignan, terminando coa toma das últimas fortalezas de Montsegur e de Queribus en 1244.
O asasinato de Castelnau e chamada á cruzada
miniatura|300px|Cidade amurallada de Carcasona, Citeina, posesión da familia Trencavel, cercada polas forzas cruzadas en agosto de [[1209, durante a cruzada albixense.]] En 1207, mentres Domingo e os outros cistercienses predicaban, o legado papal Pierre de Castelnau tomou a iniciativa de expor un acordo xeral de paz a todos os condes e señores do Languedoc. Pedía a promesa de comprometerse a non empregar xudeus na súa administración (en intento de evitar préstamos que non fosen eclesiásticos), devolver ás igrexas o diñeiro non pagado en concepto de tributo, non contratar salteadores e, sobre todo, perseguir os herexes cátaros.
Ao conde Ramón VI de Tolosa éralle imposible aceptar estas condicións sen quebrantar os fundamentos do seu poder, de modo que se negou. Foi excomungado por iso o 29 de maio de 1207. Decidiu entón prestar xuramento e levantóuselle a excomuñón. Pero, evidentemente, non puido levar a cabo as peticións e foi excomungado de novo nunha reunión en Saint-Gilles.
O 14 de xaneiro de 1208, Castelnau foi asasinado cando se dispuña a cruzar o río Ródano, cando volvía da reunión de Saint-Gilles. O asasinato non foi ordenado por Raimundo mais sobre el, as súas terras e os señores feudais occitanos cos que mantiña algún tipo de vínculo, caeu toda a responsabilidade. O papa Inocencio III acusou abertamente o conde de Tolosa. A cruzada militar ía substituír a cruzada pacífica.
En Felipe Augusto, rei de Francia, podía estar a clave política, mais estaba en guerra co rei de Inglaterra e o reino francés non podía manter dous exércitos, un para defenderse de Inglaterra e outro para perseguir herexes.
O 9 de marzo de 1208, o papa dirixiu unha carta a todos os arcebispos do Languedoc e a todos os condes, baróns e señores do reino de Francia. Un fragmento desta dicía: miniatura|Filipe II de Francia. Así, outorgaba a quen tomasen parte da cruzada iguais privilexios concedidos para as cruzadas en Terra Santa: absolución dos pecados e promesa do paraíso para os mortos en combate. Engadiuse unha cláusula específica suplementaria: as terras «limpas de herexes» pasarían a ser posesión, de pleno dereito, do cruzado que as conquistase.
Formouse unha numerosa tropa; nun territorio con diferentes señores feudais, mal defendido e pouco habitado, a vitoria podía parecer fácil a baróns habituados ás cruzadas en ultramar. Fundamentalmente a forza bélica estaba formada por nobres vindos de Francia, non dispostos a prolongar a súa estancia máis aló do corenta días regulamentarios de servizo d'Ost.
Simón de Montfort, barón de Amury, proveniente de Illa de Francia, destacaría como xefe militar da cruzada; Arnaud Amaury, abade de Cîteaux, foi nomeado polo papa xefe relixioso da expedición. O financiamento, nun principio, recaeu nos prelados, que debían detraer das poboacións das súas dioceses o dez por cento dos ingresos.
A concentración de tropas tivo lugar en Lión: 20 000 cabaleiros, máis de 200 000 cidadáns e campesiños, sen contar o clero. Así o describe o trobador da época Guillem de Tudèle; o certo é que a chamada concentrou a unha elevada tropa.
Os cruzados partiron cara ao Mediodía baixando polo val do Ródano. Raimon Roger Trencavel, vizconde de Carcasona e conde de Béziers, cabalgou ao seu encontro nun intento por chegar a un acordo cos legados papais. Nada tiña que ver co asasinato de Pierre Castelnau, pero era sospeitoso de herexía e foi rexeitado. Trencavel dirixiuse inmediatamente cara a Béziers, puxo a cidade e aos seus cónsules en estado de defensa, partindo inmediatamente cara a Carcasona para facer o propio.
A campaña relampo
O 21 de xullo de 1209 os cruzados apostáronse diante de Béziers; Simón de Montfort á fronte do exército cruzado atacou a cidade e exterminou a unha parte da poboación sen ter en conta a súa filiación relixiosa e pronunciando, segundo a crónica que escribiu Cesáreo de Heisterbach máis de 50 anos despois dos feitos, a frase:Esta primeira matanza, de 7000 a 8000 persoas, que tivo lugar principalmente na igrexa da Madeleine, non entraba nos costumes da época. Está considerada máis ben un golpe de efecto ou instauración de terror entre a poboación: causar pánico para evitar resistencia nos señores do Mediodía, segundo algúns cronistas, aínda que outros resaltan o comportamento e carácter cruel do xefe militar da cruzada.
Tras a conquista de Béziers, a cruzada avanzou cara a Carcasona, o masacre de Beziers causou efecto e todas as fortalezas e burgos ían capitulando sen ofrecer resistencia. miniatura|200x200px|Os cátaros expulsados de Carcasona. Os cruzados chegaron a Carcasona o 1 de agosto de 1209. Pedro II de Aragón cabalgou até a cidade solicitando condicións de paz aceptábeis para o seu sobriño Raimon Roger Trencavel. Arnaud Amaury exixiu á súa vez as súas condicións: só autorizar a Raimon Roger e doce acompañantes o abandonar a cidade. Condicións inaceptábeis para Trencavel que, con vinte e catro anos, morrería nos alxubes da que fora a súa propia fortaleza unha vez tomada a Cité.
Reforzado no seu posto de xefe dos cruzados, Montfort emprende a continuación a conquista da rexión de Rasez. Montréal, Preixan, Fanjeaux, Montlaur, Bram van caendo sistematicamente ao seu paso.
Campañas de 1210 e 1211
A finais dese mesmo ano Montfort controla o leste do Languedoc e é nomeado vizconde de Rasez. Está preparado para entrar nos dominios dos dous señores máis poderosos de Occitania, os condes de Tolosa e Foix.
E farao precisamente pola vila de Lavaur, a pouco máis de trinta quilómetros da cidade do Garona. O 3 de maio de 1211 as súas tropas entran na cidade desatando unha feroz represión. O señor Aymeri de Montréal e oitenta dos seus cabaleiros son aforcados, a súa irmá Guiraude embarazada é lapidada no fondo dun pozo e catrocentos cátaros queimados vivos. A continuación diríxense á próxima Tolosa sen conseguir dobregala. Para entón Raimundo VI pediu axuda a todos os seus vasalos e ao rei de Aragón e disponse a presentar batalla.
A batalla de Muret
A primeira batalla co bando occitano ao completo produciuse en Castelnaudary en setembro de 1211. O resultado foi incerto e a pesar das abundantes baixas ambos os bandos reclamaron a vitoria para si; mais só foi o preámbulo dun enfrontamento maior.
Chamado por Ramón VI de Tolosa, Bernard IV de Comminges e Raimundo Roger de Foix, Pedro II de Aragón decide finalmente acudir en axuda dos seus súbditos no verán de 1213. Vén precedido pola aureola do seu éxito na batalla das Navas de Tolosa na que participara xunto cos outros reinos cristiáns peninsulares.
O 30 de agosto pon cerco ao castelo de Muret, a uns vinte quilómetros ao suroeste de Tolosa, onde se refuxian uns trinta cabaleiros cruzados. Simón de Montfort que se atopaba naquel momento en Fanjeaux parte cara a Muret en compañía doutros mil cabaleiros chegando a este a véspera da batalla.
O 12 de setembro de 1213 as rúas de Muret, estreitas e cheas de barricadas, serven de refuxio aos cruzados amplamente superados en número pola alianza occitano-aragonesa, que con todo acabará sufrindo unha derrota sen paliativos.
Nun mesmo día os occitanos perden entre 10 000 e 15 000 homes, ademais de ao rei de Aragón Pedro II, e Foix, Narbona e Comminges pasan a mans de Simón de Monfort. En novembro de 1215 o Concilio de Letrán IV desposúe das súas terras a Raimundo VI de Tolosa e Raimundo II Trencavel nomeando a Montfort duque de Narbona, conde de Tolosa e vizconde de Carcasona e Rasez, e a Arnaud Amaury arcebispo de Narbona.
A reconquista occitana e a intervención real francesa
Inocencio III falece en 1216 e a súa morte desencadea unha sublevación xeral en todo o Mediodía. Raimundo VI, que estivera rearmándose no Condado de Barcelona xunto co seu fillo Raimundo VII, desembarca en Marsella (o Concilio de Letrán conserváralle as súas posesións provenzais) e retoma a loita. esquerda|miniatura|289x289px|Morte de Simón de Montfort durante o asedio a Tolosa. En agosto de 1216 derrota por primeira vez a Montfort en Beaucaire. Este trata de desfacerse definitivamente do seu adversario pondo asedio á cidade de Tolosa, pero o 25 de xuño de 1218 unha pedra de catapulta lanzada por mulleres desde a cidade, segundo contan os cronistas, acerta a dar no xeneral inimigo e mátao.
O seu fillo, Amaury VI de Monfort, sucédeo, mais non tiña o xenio militar do seu pai e é derrotado sucesivamente. En 1221 os cruzados abandonan o cerco de Castelnaudary onde encerraran ao conde de Foix e foxen a Carcasona. Raimundo VII (o seu pai morre ese mesmo ano) únese a Roger-Bernard e recupera sucesivamente Montréal, Fanjeaux, Limoux e Pieusse. Continúa as súas conquistas polas rexións de Carcassès e o baixo Razes e, en marzo de 1223, Mirepoix onde se atopaba Guy I de Lévis, Mariscal da Fe e lugartenente de Montfort, que deberá fuxir tamén cara a Carcasona.
Os cruzados retrocederon até posicións similares ao comezo da guerra e o novo papa Honorio II reacciona excomungando ao novo conde tolosano. Pola súa banda Luís VIII de Francia, por influencia da súa esposa Branca de Castela, é convencido para que tome el mesmo as rendas da cruzada. En 1226 descende coas súas tropas francesas o val do Ródano e somete Aviñón. Advertidos da presenza da armada real, os habitantes de Carcasona rebélanse contra a familia Trencavel, que se volveu a establecer na cidade, e é forzada a repregarse en Limoux. Finalmente tras escribir unha carta o 17 de xuño de 1227, Trencavel foxe a Barcelona deixando as súas terras baixo a protección de Roger-Bernard de Foix.
Derrotado Trencavel e excomungado Raimundo VII, os occitanos vense forzados a asinar os humillantes termos do Tratado de Meaux.
Últimas batallas, exilio e decadencia cátara
Aínda tentaría en 1240 Trencavel recuperar os seus antigos dominios á cabeza duns exércitos de faydits (cabaleiros occitanos favorábeis ao catarismo e desposuídos dos seus dominios) de Rasez, o Carcasonés e Fenolleda apoiados por infantaría aragonesa, mais en lugar de aproveitar o efecto sorpresa e dirixirse directamente a Carcasona, fan acto de presenza nas fortalezas da comarca de Minerve, a Montaña Negra e as Corbières, dando tempo ao senescal de Citeina, Guillaume des Ormes, a reforzar as súas defensas.[6] Finalmente o asedio fracasa e os condes de Tolosa e Foix deben acudir en axuda de Trencavel para permitirlle unha rendición honorábel e fuxir a Aragón. miniatura|250x250px|Castelo de Quéribus. En 1242 Raimundo VII de Tolosa co apoio de Trencavel, Almaric vizconde de Narbona e o conde de Foix aprópiase de Rasez e a continuación do Minervois e Albi antes de entrar en Narbona. Os franceses resisten en Carcasona e Béziers, e as chamadas de Raimundo VII ao alzamento occitano e as súas peticións de axuda aos duques da Bretaña, condes de Provenza e ao rei de Aragón son desatendidas. Luís IX ponse en marcha cara ao Languedoc á cabeza dos seus exércitos obrigando unha vez máis ao conde tolosano a capitular. En xaneiro de 1243 Raimundo VII fai acto de submisión a Luís IX e é imitado polo conde de Foix e o vizconde de Narbona.
A pesar da derrota dos señores feudais, a herexía cátara seguiu presente no Mediodía. Para terminar de extirpala a Igrexa crea a Inquisición, que nun principio se centrará en reprimir a cátaros e valdenses. A súa presenza é motivo de distintos alzamentos populares e de que os cátaros se retiren paulatinamente a fortalezas apartadas coa esperanza de sobrevivir afastados das fontes militares do conflito. A caída destes castelos e fortalezas, como a de Montsegur en 1244 e a de Quéribus en 1255, causará as últimas matanzas da guerra e o fin do catarismo. A Inquisición seguirá actuando na zona no seguintes tres cuartos de século, mais con casos individuais, ata que se dá por extinguido.
Consecuencias
A primeira e máis evidente consecuencia da cruzada tivo lugar no plano relixioso. O movemento cátaro, aínda sen deixar de ser minoritario e malia ser perseguido noutras partes de Europa, alcanzara ao longo o século XII unha influencia crecente na avanzada e tolerante sociedade do Languedoc, incrementando o seu número de fieis, particularmente, entre os membros da nobreza. Como consecuencia da guerra e a represión posterior o movemento foi desorganizado e entrou en decadencia; aínda que logrou sobrevivir en áreas periféricas do reino de Aragón e de Bosnia, a súa influencia acabou desaparecendo de Europa Occidental cara a principios do século XIV (definitivamente coa conquista turca de Bosnia). A Igrexa romana consolidou así, pola forza das armas, a súa posición hexemónica antes de que a ameaza considerada herética se estendese a toda a sociedade languedociana ou a outros territorios. Ademais no curso do conflito naceron dous instrumentos que lle serían fundamentais nos séculos seguintes: a Inquisición e a Orde dos Irmáns Predicadores. miniatura|333x333px|Galería dos ilustres do Capitolio de Tolosa, algúns frescos representan escenas da cruzada. No plano político houbo dous: o fin da expansión aragonesa ao norte dos Pireneos e a desaparición do Condado de Tolosa.
Os aragoneses sufriron unha dobre derrota, militar na batalla de Muret, e estratéxica coa desaparición de territorios que lles rendían vasalaxe. Até aquel momento Tolosa, Carcasona, Foix, Provenza ou Comminges foran teóricos vasalos do rei de Francia mais levaban décadas actuando con independencia da Illa de Francia, e en 1213 declaráronse súbditos aragoneses. Tras a cruzada albixense case todos estes territorios volveron á órbita francesa, quedando só como posesións da coroa aragonesa o señorío de Montpellier (até 1349) e os condados do Rosellón e a Cerdaña até 1659. Este retroceso na súa expansión cara ao norte, unido á limitación nos seus avances cara ao sur (Sentenza Arbitral de Torrellas e Tratado de Elxe) sería unha das causas de que a monarquía aragonesa se concentrase na súa expansión polo Mediterráneo nos séculos seguintes.
Polo seu lado a disolución do Condado de Tolosa e a integración dos seus territorios na Coroa francesa foi especialmente transcendental polo momento en que se produciu. Dado o grao de autonomía, a riqueza comercial dos territorios controlados polos Saint-Gilles e o seu crecente peso estratéxico ao sumar outros señores feudais que lle rendían pleitesía, non é desatinado supor que o condado de Tolosa seguiría gañando independencia cos anos actuando como entidade independente ao estilo, por exemplo, do Ducado da Bretaña. No seu lugar, a súa inclusión deu acceso a Francia ao Mediterráneo (o que sería aproveitado polo propio san Luís IX para partir ás cruzadas desde Aigues-Mortes) e asentou a súa autoridade sobre uns territorios nos que apoiarse na posterior guerra dos Cen Anos (cabe lembrar que o Mediodía limita con Aquitania).
A mediados do século XX diversos investigadores e historiadores recuperaron a memoria da cruzada albixense como reivindicación do patrimonio histórico-cultural da rexión cultural francesa de Occitania, sendo o concepto do catarismo explotado actualmente con fins comerciais turísticos principalmente, como a marca Pays Cathare (País Cátaro) con que se promociona o departamento do Aude ou os denominados castelos cátaros.
Celtic Woman: Lullaby
Listaxe de cancións
Nota: As tres primeiras pistas do CD son cancións Disney.
SIG Strasbourg
O Strasbourg Illkirch-Graffenstaden Basket, máis coñecido como SIG ou simplemente Strasbourg, é un club profesional de baloncesto francés con sede na cidade de Estrasburgo, na rexión da Alsacia. Actualmente xoga na Ligue Nationale de Basket Pro A, a máxima categoría do baloncesto galo, e na Euroliga. No ano 2005 o club gañou o seu primeiro campionato de liga. O club xoga os seus partido como local no Rhénus Sport, un pavillón con capacidade para 6 166 espectadores.
Historia
O sociedade polideportiva Illkirch-Graffenstaden foi fundada en 1928, creando unha sección de baloncesto en 1929. Case unha década despois, en 1938, o club chegou á Division d’Excellence da FFBB (actual Pro A), descendendo en 1949 e non regresando até 1961. Durante moitos anos o club dominador da Alsacia foi o Foyer Alsacien Mulhouse, sete veces campión de Francia, desaparecido da elite en 1960. Así pois, a partir desa década dous clubs de Estrasburgo son os que animan o baloncesto rexional: o AS Strasbourg e a Sportive Illkirch Graffenstaden. Porén, sería este último o que finalmente chegaría ao éxito. Despois de décadas de ascensos e descensos intermitentes entre a Nationale I e II (terceira e cuarta categoría), o SIG chega finalmente á Pro A en 1994, chegando ese mesmo ano á final da Copa de Francia, onde se enfrontaría ao Limoges CSP, actual campión da Euroliga. O encontro saldase cunha derrota por 66 a 83. Ao ano seguinte o club participa na Copa Korać, aínda que o progreso se detén, descendendo de novo o club en 1998. Porén, non tardaría en volver á elite para a temporada 1999−00.
A partir da temporada 2004–05 chega ao club o adestrador Éric Girard, co que o club consegue acadar o terceiro posto na fase regular. Despois, nos playo-offs polo título o club consegue chegar á final vencendo onde vence aos seus tradicionais rivais, o SLUC Nancy, por 72 a 68. Debido ao título conseguido, o Strasbourg xoga ao ano seguinte na Euroliga, onde cae na fase de grupos tras gañar 3 partidos de 11: 84–76 ao TAU Cerámica, 90–82 á Union Olimpija e 70–66 ao AEK Atenas, os tres como local. Despois de varios anos lonxe da elite, o equipo revive coa chegada ao banco en 2012 de Vincent Collet, con quen chegan durante tres anos consecutivos á final da liga, mais sen éxito. No ano 2015, pese a perder na final da Liga conseguen gañar a Copa de Francia.
Palmarés
Liga de Francia Copa de Francia Leaders Cup Match des Champions Segunda División de Francia
Xogadores
Para aparecer na seguinte selección o xogador debe ter:
Metronomy
Metronomy son un grupo de música electrónica formado por Joseph Mount en Totnes, Inglaterra en 1999. A banda actual está formada por Joseph Mount (compositor, cantante, teclado e guitarra), Oscar Cash (saxofón, coros, guitarras e teclado), Anna Prior (batería e coros) e Gbenga Adelekan (baixo e coros).
Outros Remixes e covers
Como moitos outros artistas, Metronomy emprega a súa páxina de MySpace para dar a coñecer e colgar música. Joseph subiu remixes e covers de Britney Spears, Bright Eyes e U2, así como a súa propia música.
Ricardo Macarrón Piudo
Ricardo Macarrón Piudo, nado en Vitoria, foi un arquitecto, militar e político español.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado delegado de Orde público de Pontevedra e gobernador civil en agosto. Cesou no cargo a finais de marzo de 1937 para ser destinado a Guipúscoa. Pasou á situación de dispoñíbel gobernativo en xuño. Foi dado de baixa por desafecto ao Movimiento Nacional en setembro de 1937. Despois pasou ao Servizo de Recuperación do Patrimonio Artístico Nacional.
As súas obras máis coñecidas como arquitecto son o Centro de Saúde Sandoval (1928) e o Colexio del Santo Ángel para orfos da Policía Nacional en Carabanchel (1928-1936).
Vida persoal
Casou con Carolina Cenzano Godoy en 1910.
Eduardo García Rodríguez
Eduardo García Rodríguez, nado en Ribadavia o 8 de marzo de 1910 e finado en Lugo en decembro de 1997, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Eduardo García Penedo. Inspector de Traballo. Foi procurador en Cortes en representación da Deputación entre 1947 e 1949. Foi Presidente da Deputación de Lugo entre 1974 e 1979 e procurador en Cortes en representación da Deputación.
Codominio
dereita|miniatura|250px|Imaxe dunha función f de dominio X e codominio Y. O óvalo pequeno dentro do codominio sería o rango de f.
Nas matemáticas, o codominio ou contradominio é o conxunto final ou conxunto de chegada dunha función ; é o conxunto Y\, que participa na función, e anótase como Cod_f\,, C_f\, ou.
Sexa Im_f\, a imaxe dunha función f\,, entón.
Véxase tamén
Kodomen Codomini Zielmenge Codomain Codominio Maalijoukko Ensemble d'arrivée Kodomena Arivey-ensemblo Codominio 공역 (수학) Codomein Contradomínio Målmängd Değer kümesi Область значень 陪域
Cantagallo
Co topónimo español Cantagallo, podemos referirnos a:
Inverness
200px|miniatura|dereita|Unha das pontes peonís sobre o Ness, en Inverness 200px|miniatura|dereita|Catedral de Santo André, na ribeira do río Ness Inverness ou Inbhir Nis en gaélico escocés é a única cidade da área municipal escocesa das Highlands.
Localización e características
A cidade atópase na desembocadura do río Ness no estuario do Moray, e serve de punto de conexión entre diversos medios de transporte. Os primeiros estabelecementos humanos na zona datan do século VI aC, e a primeira carta póboa do século XIII. Preto dela tivo lugar a batalla de Culloden, no século XVIII.
A comezos do século XXI, Inverness ten unha poboación de 55.000 habitantes. Entre os múltiples eventos deportivos e culturais que acolle a cidade, destacan os Highland Games locais, así como os partidos do equipo de fútbol local, o Inverness Caledonian Thistle F.C., que xoga na liga escocesa de fútbol.
Os Ramos, Os Vilares, Guitiriz
Os Ramos é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 34 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 18 homes e 16 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 39 habitantes.
Circuíto urbano de Bakú
O Circuíto urbano de Bakú' (Bakı Şəhər Halqası) é un circuíto de carreira en Bakú, Acerbaixán que se construíu preto do Baku Boulevard. Foi a sede do Gran Premio de Europa de Bakú de.
William Adam
William Adam é un antropónimo que pode referise a:
Circuíto urbano de Bakú
Historia
right|200px
Desenvolvemento
En decembro de 2013, o Presidente e CEO da Fórmula 1 Bernie Ecclestone suxeríu que a carreira disputaríase en pero máis tarde dixo que debido a que os organizadores do Gran Premio de Corea estaban incumplindo o contrato, se trasladaba a. pero, en xullo de 2014 anunciouse que o debut da carreira atrasaríase ata 2016.
Deseño
thumb|Plano do circuíto Os seis quilómetros do circuíto, que se corre en sentido anti horario foi deseñado polo arquitecto de circuítos Hermann Tilke.
A pista urbana comeza xunto a Praza Azadliq facendo un bucle con catro curvas de 90 grados, ao redor da Casa de Goberno antes de dirixirse cara ao oeste ata a Torre Maiden, segue cunha subida á parte vella da cidade polo seu recinto amurallado con varias curvas estreitas, e culmina nunha baixada cara ao paseo marítimo xunto ao Mar Caspio que leva á rapidísima recta de meta de 2.200 metros ao longo de Avenida Neftchilar para volver de novo á liña de saída.
Prevese que o circuíto sexa o circuíto urbano máis rápido do mundo e o segundo circuíto máis longo do calendario actual da F1 detrás do circuíto de Spa-Francorchamps en Bélxica, que actualmente é o circuíto máis longo do calendario. As simulacións iniciais estimaron os tempos de volta en 1 minuto 57 segundos durante a carreira de Fórmula Un.
Física non linear
A linearidade é a propiedade física das ecuacións diferenciais que gobernan un feixe de sistemas (como, por exemplo, as ecuacións de Maxwell ou a ecuación de difusión). A linearidade dunha ecuación diferencial significa que se dúas funcións f e g son solucións dela, entón a función suma f+g é tamén solución. Na física, moitas ecuacións son non lineais
A Óptica non linear é a rama da óptica que describe o compoortamento da luz en meidos non lineais, isto é, en medios nos que a polaización P responde de xeito non linear ó campo eléctrico E da luz. É observado de xeito típico só con grandes intensidades lumínicas como as subministradas por láseres pulsantes.
Eloxio da distancia
Eloxio da distancia é unha longametraxe de carácter documental galega estrada en 2007, dirixida por Felipe Vega e Julio Llamazares sobre unha idea orixinal de Mario Crecente.
Sinopse
O filme narra a vida diaria dos habitantes da Fonsagrada. O paso das estacións emprégase para mostrar imaxes e paisaxes da rexión, e ver coma os habitantes destas vilas desenvolven as súas vidas en relación ó medio que os rodea (recolección de cogomelos no outono, a auga da primavera proveniente do desxeo ou o nacemento dun becerro) e a relación cos propios veciños e demais habitantes da zona (a xuntanza dos amigos á mesa, a visita a un vello petrucio, os enterros, as clases de baile, a escola, ou a obra de teatro feita polos nenos). A película mostra unha forma de vida marcada polas distancias espaciais tanto internas coma externas, e pon en valor estes xeitos de vida máis tradicionais, fronte ás formas de vidas modernas propias das grandes vilas e cidades.
Características
A película rodouse con actores non profesionais. Divídese en catro seccións de acordo a cada unha das estacións:
Décimas ao Apóstolo Santiago
miniatura|Décimas ao Apóstolo Santiago (M). As Décimas ao apóstolo Santiago, de Martín Torrado Mariño (1627), foron moi populares no seu tempo. Nelas recóllese a polémica consistente en considerar se Santiago o Maior debía de ser o único santo patrón de España ou se, pola contra, debía compartir esa honra con Tareixa de Ávila. Esta obra pertence aos, denominados en Galicia, Séculos Escuros. Esta é unha das conservadas durante ese período de escaseza literaria.
Descrición
miniatura|Décimas ao Apóstolo Santiago (S). No ano 1617 xorde no ámbito real a idea de nomear a santa Tareixa de Ávila patroa de España, compartindo con Santiago a honra dun padroado que fora, até entón, exclusivamente atribuído ó apóstolo. No medio dunha polémica xurídica e verbal, especialmente intensa en Galicia pero que mobilizou personaxes importantes de España enteira (especialmente os que eran posuidores da Cruz de Santiago, como Francisco de Quevedo), xorde unha composición, de ton desenfadado, alusiva a aquel asunto tan controvertido, obra de Martín Torrado, daquela abade de Urdilde e máis tarde reitor do colexio de Fonseca; personaxe coñecido nos medios cultos santiagueses e do que non se conserva ningunha outra composición.
En 1678 aparece copiada nas gardas dun libro da época (Filgueira, 1925, p. 294) e aínda chegou, século e medio despois de composta, a Martín Sarmiento, que pon o seu comezo ex abrupto como exemplo da expresión, que considera tipicamente galega, de empezar unha copla cun vocativo, o mesmo que sucede noutras coplas populares; el mesmo posuía unha copia e refírese ás décimas como “famosas coplas en gallego”, afirmando que “un caballero y muy erudito me pidió las coplas Santo da barba dourada, etc., para copiarlas”, sinal do interese que aínda daquela debía de espertar. Unha cantiga popular, recollida no século XIX, repetida no XX con diversas variantes, que incorpora o primeiro verso de Torrado como un verso máis, testemuña ese interese ó longo do tempo.
En seis décimas, o autor fai que unha persoa sinxela (un labrego, segundo o padre Sarmiento) se dirixa ó Apóstolo de maneira familiar pero respectuosa e en ton marcadamente humorístico, comentando co santo o forzado emparellamento que lle queren impoñer e que diminúe a súa dignidade varonil e patriarcal. O humor está espallado ó longo de toda a composición, compaxinado cunha concepción do cristianismo de raíz épica, entendida como unha especie de cousa de homes contra os inimigos, que profesaban outras crenzas “mouros e xudeus” e, en xeral, cun credo tradicional de valores (preeminencia do masculino, do cristiano, do establecido) expresado con simpatía e a través dunha serie de recursos como as antíteses e apóstrofes continuos, exclamacións e interrogacións e un certo ton coloquial (“¡Arreda, vai Satanás!”; “I a nosa Santa Teirexa / ¿no ha de ter a misma queixa, / pois vola dan por muller, / sen prefuntar se ela quer, / se ela toma, se ela deixa?”), recursos próximos ós gustos do pobo e que contribuíron a darlle á peza unha persistente fama e aceptación entre un público culto e popular.
Quintáns, Ames, Ames
Quintáns é un lugar da parroquia de Ames no concello coruñés de Ames na Comarca de Santiago. Tiña 94 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 50 eran homes e 54 mulleres.
João Baptista Figueiredo
João Baptista de Oliveira Figueiredo, militar (xeneral de exército) nado o 15 de xaneiro de 1918 e finado o 24 de decembro de 1999 foi o presidente do Brasil entre o 15 de marzo de 1979 e o 15 de marzo de 1985.
Traxectoria
Durante o seu goberno, foi decretada a amnistía aos presos e deportados durante o réxime militar instalado despois do golpe de 1964.
Šibenik
Šibenik (ital. Sebenico) é unha cidade croata na costa do mar Adriático. Ten unha poboación de 46.372 habitantes (2011). É capital do condado do mesmo nome.
Cidades irmandadas
A cidade de Šibenik está irmandada coas seguintes cidades:
A7V
O A7V foi un carro de combate introducido por Alemaña en 1918, preto do final da primeira guerra mundial. Foron pedidos un cento de vehículos a principios dese ano, pero só 20 serían entregados. Usáronse en combate dende marzo ata outubro e foron os únicos carros de combate alemáns utilizados durante o conflito.
Capa de transporte
En telecomunicacións, a capa de transporte é a cuarta das sete capas do Modelo OSI, así como a segunda máis alta nos modelos de referencia TCP/IP, onde responde ás peticións da capa de aplicación e produce peticións a súa vez á capa de rede. O obxectivo desta capa é converter o pouco fiable servizo da capa de rede nun moito máis fiable.
A capa de rede en TCP/IP outorga unha transferencia de datos transparente entre equipos, e proporciona unha conexión extremo a extremo con recuperación de erros, control de fluxo, e transferencia de datos. Existen dous protocolos de transporte no modelo, o TCP, orientado a conexión, e o UDP, que non realiza nin control de fluxo nin recuperación de erros, tarefa que debe realizar a capa de aplicación.
Segunda Guerra de Independencia de Escocia
A Segunda Guerra de Independencia de Escocia foi o segundo conflito militar das Guerras de independencia de Escocia entre o Reino de Escocia e o Reino de Inglaterra a finais do século XIII e comezos do século XIV.
Mastodon
Mastodon é unha banda estadounidense de metal procedente de Atlanta (Xeorxia, formada en 1999. O grupo está composto polo baixista e vocalista Troy Sanders, o guitarrista e vocalista Brent Hinds, o guitarrista Bill Kelliher e o batería Brann Dailor. Leva editados catro álbums de estudio ata a data, expandindo as súas fronteiras musicais dende un inicial sludge metal cru ata os últimos temas máis psicodélicos, aínda que mantendo o seu estilo progresivo con tempos infrecuentes.
Formación e primeiros anos
Mastodon formouse a finais de 1999 cando o batería Brann Dailor e o guitarrista Bill Kelliher mudáronse a Atlanta dende Victor, Nova York e coñeceron ao baixista e vocalista Troy Sanders e ao guitarrista e vocalista Brent Hinds nun concerto de High on Fire. Descubriron que a todos lles gustaban as bandas de sludge metal Melvins e Neurosis e tamén Thin Lizzy, e pouco despois formaron Mastodon. Nunha entrevista no 2009, Kelliher revelou que a primeira vez que Hinds foi a un ensaio da banda, "estaba tan perdido que non puido tocar". miniatura|200px|[[Bill Kelliher]] Gravaron unha demo no ano 2000, que contaba co primeiro vocalista do grupo, Eric Saner. Saner deixou Mastodon por motivos persoais despois duns meses. Tras gravar unha demo de catro temas nun disco de 7 polgadas, editado a través de Reptilian Records, Mastodon conseguiu un contrato discográfico con Relapse Records no 2001. Editaron un EP, Lifesblood, nese ano e o seu primeiro álbum, Remission, foi publicado no ano 2002, cos sinxelos "March of the Fire Ants" e "Crusher/Destroyer".
Leviathan
O seu segundo álbum, Leviathan, foi publicado no ano 2004. Trátase dun álbum conceptual baseado vagamente na novela de Herman Melville Moby Dick. A banda foi aclamada por este traballo, que foi elixido álbum do ano polas revistas Kerrang! e Terrorizer. "Blood and Thunder" foi escollida como unha das gravacións máis importantes da década pola National Public Radio en novembro do 2009. Leviathan tamén foi o segundo mellor álbum do ano 2004 para a publicación Metal Hammer.
A banda saíu de xira para promocionar o disco, tocando por Norteamérica e Europa na xira The Unholy Alliance, xunto con Slayer e Slipknot.
"Blood and Thunder" aparece nos videoxogos Need for Speed: Most Wanted, Need for Speed: Hot Pursuit, Project Gotham Racing 3 e Saints Row. O tema tamén foi engadido como canción xogable no Guitar Hero: Metallica e aparece no xogos musicais xaponeses Drummania V2 e Guitarfreaks V2. Ademais foi lanzado como contido descargable para Rock Band 3 e está dispoñible para Pro Guitar.
A Leviathan seguiulle a edición no 2006 de Call of the Mastodon, unha colección re-masterizada das nove primeiras cancións da banda, e un DVD con entrevistas e imaxes de concertos chamado The Workhorse Chronicles, e que inclu material dos primeiros días do grupo como quinteto. Estes dous lanzamentos foron os últimos de Mastodon con Relapse Records, e posteriormente asinarían un contrato con Warner Bros. Mastodon tamén gravou unha versión da canción de Metallica "Orion" para un álbum tributo de Kerrang! celebrando os 20 anos do disco Master of Puppets.
Blood Mountain
O seu terceiro álbum de estudio, Blood Mountain, foi editado o 12 de setembro de 2006, seguido por unha xira de promoción ao lado de Tool por Europa e de Slayer en Australia e Nova Zelandia. O líder de The Mars Volta Cedric Bixler-Zavala prestou a súa voz para o tema "Siberian Divide", e o de Queens of the Stone Age Josh Homme gravou voces en "Colony of Birchmen". miniatura|esquerda|200px|[[Brent Hinds]] A banda interpretou a canción "Colony of Birchmen" no programa Late Night with Conan O'Brien o 1 de novembro, na súa primeira aparición nunha canle de televisión, e foi vista por 2,4 millóns de persoas. Este tema tamén apareceu nos videoxogos Saints Row 2 e Rock Band 2.
O sinxelo "Capillarian Crest" foi elixida a 27 mellor canción do ano pola revista Rolling Stone, na súa lista das 100 mellores cancións do 2006. O propio álbum foi elixido o noveno mellor dese ano pola mesma revista. A británica Metal Hammer considerouno o mellor álbum do 2006 na súa enquisa de críticos de final de ano. Pola súa banda para Kerrang! tratouse do quinto mellor disco do ano, e para PopMatters foi o sexto mellor álbum e o primeiro de metal.
"Sleeping Giant" estivo dispoñible como descarga para o xogo Guitar Hero III: Legends of Rock, "Colony of Birchmen" foi incluída en Rock Band 2, e "Divinations" apareceu en Madden NFL 10. Mastodon realizou unha versión do tema de Harry Nilsson "One" para a promoción do videoxogo Army of Two. O membros do grupo son seareiros da serie Aqua Teen Hunger Force e, no 2007, Mastodon interpretou a canción de apertura de Aqua Teen Hunger Force Colon Movie Film for Theaters, "Cut You Up with a Linoleum Knife".