cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hepatite B
O tratamento da hepatite está intimamente relacionada co tratamento da infección polo VIH, pois as dúas enfermidades requiren un amplo coñecemento da inmunoloxía, a viroloxía, a xenética e o coñecemento das actuais normas terapéuticas, que adoitan cambiar rapidamente coas actualizacións modernas.
De todos os tipos de hepatites que existen, a Hepatite B é a máis perigosa de todas seguida da hepatite A.
Epidemioloxía
400px|miniatura|Distribución xeográfica da [[prevalencia da hepatite B no ano 2005:  .]] A hepatite B propágase por medio do contacto coa saliva, o sangue, o seme, ou outro líquido corporal dunha persoa infectada (por suposto a saliva debe estar en contacto con sangue previo como feridas bucais ou carie). O principal modo de transmisión reflicte a prevalencia da hepatite B crónica nunha zona determinada. Así, nas rexións de baixa prevalencia, como os Estados Unidos e Europa Occidental, onde menos do 2% da poboación está crónicamente infectada, o uso indebido de drogas por inxección e as relacións sexuais sen protección son as principais vías de transmisión, aínda que outros factores poden ser importantes. Nas zonas de prevalencia moderada, incluída Europa do Leste, Rusia e o Xapón, onde o 2 e o 7% da poboación está crónicamente infectada, a doenza é frecuente entre gran parte dos nenos. Nas zonas de alta prevalencia en rexións como a China e o sueste de Asia, a transmisión durante o parto é máis común, aínda que noutras zonas de alta endemicidade como África, a transmisión durante a infancia é un factor importante. A prevalencia da infección crónica por hepatite B nas zonas de alta endemicidade é de polo menos 8%.
Os distintos niveis de seroprevalencia do VHB explícanse polo nivel socio-económico dunha rexión e a vacinación: permite unha baixa prevalencia, por exemplo, na illa de Reunión, departamento francés no Índico, onde só o 0,7% da poboación está afectada, ou ben unha elevada prevalencia, como en África, onde a miúdo supera o 15%. Por exemplo, en Madagascar, a prevalencia é do 16%, debido ás frecuentes transmisións de nai-fillo e o escaso uso de preservativos, que promove a transmisión sexual. A hepatite B é tamén altamente endémica na China e o sueste asiático, partes de Oriente Medio, a conca do Amazonas, illas do pacífico e algunhas illas do Caribe.
Dende a ampliación da vacinación, a prevalencia da hepatite B atópase en forte descenso naqueles países cunha política de vacinación en curso.
Wayne Ellington
Traxectoria profesional
Wayne Ellington foi elixido na 28ª posición do Draft da NBA de 2009 polos Minnesota Timberwolves. Na súa tempada coma rookie, acadou 6.6 puntos e 2.1 rebotes por partido.
O 24 de xuño de 2012, Ellington foi traspasado ós Memphis Grizzlies a cambio de Dante Cunningham.
O 22 de xaneiro de 2013, Ellington foi traspasado ós Cleveland Cavaliers xunto a Marreese Speights, Josh Selby e unha futura elección de primeira rolda do Draft a cambio de Jon Leuer.
O 26 de xullo de 2013, Ellington asinou cos Dallas Mavericks.
O 22 de setembro de 2014, asinou cos Los Angeles Lakers.
Epítetos homéricos
Homero xuntaba adxectivos e substantivos para crear adexectivos compostos coñecidos como epitetos homéricos que aplicaba a nomes fixos. Tanto A Ilíada como A Odisea caracterízanse por contar con numerosos destes epítetos dobres, como Aquiles, o dos pés lixeiros ou a aurora de dedos rosados.
Wayne Ellington
Traxectoria profesional
O 6 de febreiro de 2019, Ellington foi traspasado xunto a Tyler Johnson ós Phoenix Suns a cambio de Ryan Anderson. Ó día seguinte, Ellington foi cortado polos Suns.
Epítetos homéricos
O nome máis o epíteto constitúen unha fórmula que se axusta á estrutura métrica do verso. O uso de fórmulas é característica da antiga poesía épica. Tiñan como funcións a axuda mnemónica para o recitado, servir de pausa no mesmo en canto o aedos prepara a continuación da narrativa e fornecer un verso feito con rima coñecida.
Os epitetos homéricos caracterizan a natureza dun personaxe e, ás veces, dun obxecto ou dun acontecemento.
Youth Against Fascism
"Youth Against Fascism" foi o segundo sinxelo do álbum de 1992 de Sonic Youth Dirty. Foi editado en decembro de 1992 polo selo DGC.
Mesosoma
300px|miniatura|Representación dunha bacteria. O número 6 sinala un mesosoma, pero este non aparecería realmente na célula viva, xa que son un artefacto creado polas técnicas de preparación da mostra para a microscopía. miniatura|dereita|250px|Formación de mesosomas en bacterias preparadas para o microscopía electrónica con fixación química. Non se forman con fixación para criofractura.
Un mesosoma é un pregamento interno da membrana plasmática bacteriana orixinado como un artefacto creado como resultado da aplicación das técnicas de fixación utilizadas na preparación de mostras en microscopía electrónica. Aínda que na década de 1960 se propuxeron varias funcións para estas estruturas, que se consideraban naturais, a finais da década de 1970 os mesosomas foron recoñecidos como artefactos, e actualmente non son considerados como parte da estrutura normal das células bacterianas vivas.
Hipóteses iniciais
Estas estruturas son invaxinacións da membrana plasmática observadas nas bacterias grampositivas que foron fixadas quimicamente coa fin de preparalas para a microscopía electrónica. Os mesosomas foron observados por primeira vez en 1953 por George B. Chapman e James Hillier, que os denominaron órganos periféricos, e J.D. Robertson denominounos "mesosomas" en 1959.
Ao primeiro, pensábase que os mesosomas poderían desempeñar un papel en varios procesos celulares, como a formación da parede celular durante a división celular, a replicación de cromosomas, ou como lugar da fosforilación oxidativa.
Refutación da hipótese do mesosoma
Estes modelos revisáronse a finais da década de 1970 cando os datos acumulados suxerían que os mesosomas eran artefactos debidos a danos na membrana durante o proceso de fixación química, e non están presentes nas células que non foron fixadas quimicamente. A mediados da década 1980, cos avances en crioxenia, e en xeral, a substitución dos métodos de microscopía electrónica, chegouse á conclusión de que os mesosomas non existen nas células vivas. Non obstante, algúns investigadores seguen argumentando que as probas non son concluíntes e que, polo menos en certos casos, os mesosomas poderían non ser artefactos.
Recentemente, observáronse pregamentos de membrana similares nas bacterias que estiveran expostas a algunhas clases de antibióticos e péptidos antibacterianos (defensinas). A aparición destas estruturas similares a mesosomas poden ser o resultado de danos na membrana plasmática ou na parede celular producidas por estas substancias químicas.
A historia da proposta e a posterior refutación da hipótese dos mesosomas é interesante desde o punto de vista da filosofía da ciencia como exemplo de como unha idea científica pode ser aceptada e despois rexeitada, e de como a comunidade científica leva a cabo este proceso de proba.
Urganch
Urgench (en uzbeko: Urganch / Урганч), é unha cidade de Uzbekistán, capital da provincia de Corasmia (Xorazm Viloyati), situada, en orixe, preto da desembocadura do Amu Daria, no sur do Mar de Aral. A actual cidade xorde tras o abandono da vella Urgench (Kunya-Urgench, en persa Gurgandj, en árabe Jurjániya), a que foi a capital de Corasmia.
En 1220 foi devastada polos mongois de Xenxis Kan. Despois foi abandonada tras o cambio producido no curso do Amu Daria. Estaba localizada no actual Turkmenistán, a uns 150 quilómetros da súa posición actual.
Unicornio
miniatura|300px|Unicornios no escudo que preside o edificio da Fundación Camilo José Cela, en [[Iria Flavia, Padrón.]]
O unicornio ou alicorno é unha criatura mitolóxica representada decote coma un cabalo branco, con patas de antílope, barba de chibo, e un único corno na súa fronte. Trátase dun animal fabuloso protagonista de numerosas historias e lendas. Así, na Idade Media estaba considerado coma un animal marabilloso capaz de derrotar ao elefante, símbolo de poderío. Ademais, dicíase que co seu único corno podían purificarse as augas contaminadas para volvelas potábeis e curar enfermidades.
Antecedentes
As primeiras versións do mito do unicornio son de Ctesias, médico e historiador grego do século V a.C., e datan do ano 400 a.C., no tempo das súas expedicións á India. Ctesias describiuno coma un animal silvestre da India coa aparencia dun cabalo, pero co corpo albo, a cabeza púrpura e os ollos de cor azul intensa. O corno desta prodixiosa besta, segundo a descrición de Ctesias, era negro coa punta vermella e a base branca, e tiña propiedades medicinais que permitían sandar problemas estomacais, epilepsia ou envelenamentos.
Idade Media
miniatura|220px|A comercialización de dentes de narval na [[Europa|Europa medieval contribuíu á lenda do unicornio.]]
Na Europa medieval, os viquingos procedentes da súa colonia en Groenlandia comercializaban dentes de narval, aos que facían pasar por cornos do unicornio. Críase que estes supostos cornos tiñan poderes máxicos, entre outros, a capacidade de curar envelenamentos e a melancolía, e por isto eles e outros comerciantes de orixe nórdica ás vece cobraban por estes cornos o seu peso en ouro.
Os dentes usábanse para facer copas, xa que se cría que podían neutralizar calquera veleno que estivese nunha bebida. Estas crenzas aínda perduraon plenemente entrado o Renacemento e así, cóntase que, durante o século XVI, a raíña Isabel I de Inglaterra adquiriu un dente de narval tallado e con xoias incrustadas polo que pagou 10 000 £, (que en 2007 terían un valor que oscilaría entre 1,5 e 2,5 millóns de £).
Decadencia do mito
miniatura|220px|Unicornio, narval e suposto unicornio fósil, comparados no Museum Museorum, en [[1704.]]
A verdadeira orixe destes dentes foi desvelándose gradualmente durante a era dos descubrimientos, nos séculos XV e XVI, cando exploradores e naturalistas empezaron a visitar o Ártico. O primeiro en mencionar dalgunha forma o narval foi o escritor e eclesiástico sueco Olaus Magnus, que na súa principal obra, Historia de gentibus septentrionalibus, escrita en 22 libros sobre a xeografía, tradicións, costumes, asuntos eclesiásticos e xurídicos dos pobos escandinavos e publicada en 1555 en Roma, describe un animal chamado monoceros do que di que é "un monstro mariño que ten na súa fronte un gran corno, co que podía esnaquizar barcos e destruír moitas persoas".
Pero aínda no século XVIII se escribían cousas como esta, referida ao Museum Museorum (O Mueo dos Museos):
Drunken Butterfly
Está formado pola versión LP de "Drunken Butterfly", por "Stalker", tema só dispoñible ata ese momento na versión en vinilo de Dirty, e "Tamra", unha jam de 9 minutos sacada do EP Whores Moaning.
Estádio Urbano Caldeira
O Estádio Urbano Caldeira, normalmente coñecido como Estádio da Vila Belmiro, é un estadio de fútbol de Santos, situado no barrio de Vila Belmiro. O estadio é propiedade do Santos Futebol Clube. O estadio foi inaugurado o 12 de outubro de 1916. Ten capacidade para 16.068 persoas e as súas dimensións son 105 metros de longo por 68 de ancho.
COBOL
miniatura|COBOL programa informático COBOL (acrónimo de COmmon Business Oriented Language ) é unha linguaxe de programación compilada similar á lingua na súa sintaxe e orientada a emprego en empresas. É unha linguaxe procedural, imperativa, e desde o 2002 orientada a obxectos. Emprégase especialmente en empresas, en finanzas e en equipos da administración; fundamentalmente en servidores de empresas e para procesamentos en lote e tarefas de transaccións. A súa popularidade está minguando e estes sistemas están migrando a novas plataformas, noutras linguaxes.
Historia
COBOL ten unha sintaxe semellante ao inglés xa que foi deseñada para ser xa en si mesma unha linguaxe documentada e lexible. Pola contra, é unha linguaxe redundante e ten máis de 300 palabras reservadas. Cando en linguaxes actuais se pode escribir cunha sintaxe "y = x", COBOL ten unha linguaxe máis verbal e indica " MOVE x TO y". O código de COBOL pártese en catro bloques: a identificacións, o ambiente, os datos e o procedemento. Ten unha xerarquía ríxida nas súas seccións, parágrafos e liñas. Carece dunha libraría ampla, xa que só conta cunha estándar de 43 declaracións e 87 funcións e unha soa clase.
Esta linguaxe non tivo un interese no mundo académico e científico, polo que o seu deseño xurdiu só para a súa aplicación empresarial. Por iso, prestou atención a introdución e saída de datos, considerando só entradas de números e cadeas de texto. COBOL foi criticado ao longo da súa vida no mercado pola súa redundancia, o proceso de deseño e a falta de soporte para a programación estruturada, que derive en código monolítico e incomprensible.
Aeroporto de Minsk
O aeroporto nacional de Minsk (IATA: MSQ, ICAO: UMMS), anteriormente chamado Minsk-2, é o principal aeroporto de Belarús, situado a 42 km ao leste de Minsk, a capital do país. O aeroporto serve como centro de conexións para a aeroliña nacional bielorrusa Belavia e as aeroliñas de carga TransAVIAexport Airlines e Genex.
Primeiros anos
A construción do aeroporto Minsk-2 comezou no ano 1977. En 1979 estivo operativa unha pista de 3 640 metros de longo e 60 de ancho. En 1981 o aeródromo xa era capaz de operar avións e finalmente inaugurouse en 1982. O primeiro voo de pasaxeiros operouse cun Tupolev Tu-134. Once anos despois as súas instalacións estiveron completas inaugurándose unha terminal con capacidade para 5,8 millóns de pasaxeiros anuais.
Andrei Kurkov
dereita|250px|miniatura|Kurkov en [[Varsovia en maio de 2007.]] Andrei Iurievich Kurkov (en ruso Андре́й Ю́рьевич Курко́в), nado en San Petersburgo (Rusia) o 23 de abril de 1961, é un escritor ucraíno en lingua rusa. Até o momento publicou 13 novelas e cinco obras de literatura infantil, amais de artigos en diversas publicacións. A súa obra está enmarcada na realidade postsoviética, e inclúe elementos como o humor negro e o surrealismo. Foi traducido a 25 linguas, pero aínda non ao galego.
Traxectoria
Kurkov era fillo dun piloto de probas e dunha médico. Comezou a escribir con sete anos, trala morte de dúas das súas tres mascotas, cun poema sobre a soidade do hámster que quedara vivo. Tamén fixo poemas sobre Lenin, influenciado pola educación soviética vixente no seu momento.
Aeroporto de Minsk
Desenvolvemento dende os 90
Os voos regulares comezaron en 1983 e no ano 1990 o tráfico de pasaxeiros chegou aos 2,2 millóns anuais. Dende 1991 o número de voos comezou a baixar debido ao colapso da Unión Soviética. En 1997 o número de pasaxeiros foi de 516 000, en 1998 de 480 000 e en 2000 só 400 000. Dende a independencia de Belarús o primeiro millóns de pasaxeiros non chegaría ata o ano 2008.
Andrei Kurkov
Traxectoria
A súa primeira novela foi publicada xusto dúas semanas antes da caída da Unión Soviética. Nesa tumultuosa situación social e política iniciouse no mundo da autoedición e distribución, pedindo cartos ás súas amizades para crear unha editorial independente. Organizou a distribución por toda Ucraína, e tamén distribuíu exemplares polas tendas das rúas comerciais.
Ao igual que outros escritores de éxito, custoulle atopar o seu primeiro contrato editorial, atopándose con que rexeitaron a súa obra máis de 500 veces, nunha época en que tiña oito novelas case finalizadas.
Metamorfoses
dereita|miniatura|250px|Virgil Solis (1514-1562). Metamorfoses
Metamorfoses é un libro de Publio Ovidio Nasón escrito no século I a.C. que é un extenso poema de máis de 12.000 exámetros e reúne os relatos de numerosos mitógrafos gregos anteriores nunha colección de lendas etiolóxicas clasificadas cronoloxicamente dende o Caos orixinario ata a época de Augusto, incluíndo tamén a do propio César, metamorfoseado en astro.
Partes
miniatura|[[Clásicos en Galego 24. Metamorfoses, vol. 2 de 2.]] As súas cinco partes históricas son:
O relato destaca pola súa densidade narrativa, a relación entre as súas partes e a conformación de sagas e ciclos familiares. Os temas máis recorrentes son o amor, a ira, a guerra, o humor, a vinganza e sobre todo a transformación metamórfica, sempre baixo o designio dos catro elementos (aer, terra, unda e ignis). Máis adiante, abandonando estas metáforas etiolóxicas, aparecen a morte, a piedade, a eternidade (Roma aeterna) e a xustificación do sistema monárquico-imperial establecido mediante a xenealoxía.
Rocafort
Rocafort, tamén coñecido como Rocafort de Campolivar, é un concello da Comunidade Valenciana, situado na zona noroesta da área metropolitana de Valencia, na comarca da Horta Nord. Ten 6.259 habitantes (2008).
Xeografía
Rocafort atópase situado ao noroeste da capital valenciana. O seu termo municipal presenta unha forma estreita e alargada de NO a SE e limita cos concellos de Godella e Valencia. O centro urbano divide o termo en dous partes de relevo e utilización do chan moi diferenciadas. A parte que segue ao noroeste ocúpana unha serie de lombas suaves e onde os cultivos de secaño (alfarrobeiras, oliveiras e vide) foron substituídos por urbanizacións de descanso e veraneo. Dende o núcleo urbano primitivo cara ao sueste o chan é completamente chairo e de orixe sedimentario, ocupado por cultivos de regadío con auga procedente do Caldeirón Real de Montcada.
O clima é mediterráneo, aínda que lixeiramente máis fresco que na capital provincial debido á altitude dos seus outeiros. Accédese a esta localidade desde Valencia, por estrada. Tomando a CV-308. Tamén se pode acceder a través da liña 1 de Metro Valencia.
Historia
A fundación de Rocafort é posterior á conquista do rei Xaime I. Pertenceu a Francesca Gamella, foi vendido aos Mercader, e pasou por último aos baróns de Santa Bàrbara.
Demografía
O crecemento demográfico foi moi importante na primeira metade do presente século e chegou a 1950 con 1.299 habitantes. En 1969 subiron a 1.550, e en 1970 eran xa 2.200.
Economía
A súa economía descansa na agricultura, a industria e os servizos da zona residencial. A gandaría é escasa. A industria ten varias fábricas de marroquinaría, un taller de mármore e varios de derivados da madeira, así como algúns vestixios de carácter artesanal das súas antigas fábricas de seda e bordados.
As súas canteiras de pedra e mármore áchanse xa en período de extinción, aínda que cabe o valor histórico de contribuír á construción das Torres de Serrans e do Micalet.
Esperança
Esperança é unha telenovela brasileira escrita por Benedito Ruy Barbosa, que se estreou na Rede Globo no día 17 de xuño de 2002 rematada o 14 de febreiro de 2003. Contén 209 episodios.
Ernesto Daranas
Ernesto Daranas Serrano, nado na Habana o 7 de decembro de 1961, é un director e guionista de cine, radio e televisión cubano de orixe galega.
Traxectoria
Licenciado en Pedagoxía e Xeografía no ano 1983. Comezou con éxito dende moi cedo na radio escribindo de todo: crónicas, teatro, contos, series dramáticas e radionovelas e máis tarde na televisión, onde foi guiónista para contos e telefilmes, que non sempre dirixiu. En 2004 escribiu o guión e co-dirixiu xunto a Natasha Vázquez o documental Os últimos gaiteiros da Habana, un documental sobre Eduardo Lorenzo, gaiteiro galego-cubano, e sobre a súa volta a Galicia. O documental gañou o Premio Internacional de Xornalismo Rei de España e a este seguíronlle outros dous sobre emigrantes galegos en Cuba, Fillas de Galicia (2005) e Gallegos: oficio de emigrantes (2008), ambos dirixidos por Natasha Vázquez e con guión de Ernesto Daranas. Tamén en 2008 dirixiu o documental Peregrinos. Polos seus documentais sobre emigrantes de Galicia, Natasha Vázquez, Ernesto Daranas e Rigoberto Senarega, recibiron conxuntamente a Medalla Castelao no ano 2005, as últimas presididas por Manuel Fraga.
Tamén no 2004 Daranas dirixiu o telefilme ¿La vida en rosa?, do que escribiu o guión. Este traballo gañou o Gran Premio do I Festival Nacional de Televisión de Cuba máis outros seis, incluíndo a mellor dirección e guión orixinal, e converteuse rapidamente nunha obra de culto dentro do audiovisual cubano. O traballo de Daranas tratou sempre dun xeito ou outro os problemas da sociedade da Habana, como a prostitución, a pobreza, a ausencia dos pais, e outros problemas da sociedade.
Por Amor
Por Amor é unha telenovela brasileira escrita por Manoel Carlos, que se estreou na Rede Globo no día 13 de outubro de 1997 rematada o 23 de maio de 1998. Contén 190 episodios.
Conta cos actores Regina Duarte, Gabriela Duarte, Antonio Fagundes, Fábio Assunção, Susana Vieira, Vivianne Pasmanter e Carolina Ferraz.
Brave Little Tailor
Brave Little Tailor é unha curtametraxe animada de 1938 producida por Walt Disney Productions e distribuída por RKO Radio Pictures. A animación é unha adaptación do conto de fadas O xastriño valente con Mickey Mouse como protagonista. Foi dirixida por Bill Roberts e conta con música orixinal de Albert Hay Malotte. As voces dos personaxes son as de Walt Disney como Mickey, Marcellite Garner como Minnie, e Eddie Holden como o xigante.
Central, Illas Salomón
A provincia Central é unha das nove provincias das Illas Salomón, no Océano Pacífico. Comprende as illas Florida, as Illas Russell e a Illa de Savo. A capital da provincia é a poboación de Tulagi, situada na illa do mesmo nome, no grupo das illas Florida. A provincia ten unha extensión de 615 km², sendo a menor das nove que forman o país. A poboación en 2009 era de 26.051 habitantes, o que facía unha densidade de poboación de 42 habitantes/km², sendo a provincia máis densamente poboada do país.
Kunya-Urgench
miniatura|200px|esquerda|Minarete de Kutlug Timur. Kunya-Urgench (Vella-Urgench) era a antiga capital do estado de Corasmia, actualmente dentro de Turkmenistán, na provincia de Daşoguz. Urgench, en persa Gurgandj, en árabe Jurjâniya, deu seguramente o seu nome ao organdí.
Presérvanse varios monumentos en Kunya-Urgench, os mausoleos de Fahrad-din Razi (século XIII), Tekesh Khorezmshakh (século XIII) e Turabek-khanum Kala (século XIV); a fortaleza de Ak-Kala e o minarete da mesquita (con 62 metros de altura), son exemplos da escola de arquitectura e construción urgench.
No ano 2005, as ruínas de Kunya-Urgench foron inscritas como Patrimonio da Humanidade pola Unesco.
Foi devastada en 1220 polos mongois de Xenxis Kan, logo foi abandonada a causa do cambio do curso do río Amu Daria; e a moderna Urgench renaceu a uns 150 km da antiga, no actual Uzbekistán.
Central, Illas Salomón
Divisións administrativas
A provincia Central está subdividida nos seguintes barrios:
Felice Gimondi
Traxectoria
En 1964 adxudicouse o Tour do Porvir. Iniciou a súa carreira profesional en 1965, ano en que foi terceiro no Giro de Italia e gañou o Tour de Francia por diante de Raymond Poulidor vencendo en tres etapas. En total chegará a obter 7 tiradas na rolda francesa.
O seu primeiro Giro de Italia acadarao en 1967 e o seguinte en 1969 pasando a ser un dos eternos segundos na era do dominio absoluto de Eddy Merckx ata volvelo conseguir en 1976 tras arrebatarlle a camisola rosa a Johang De Muynck na penúltima tirada contra o crono. Na volta italiana subiría ao podio 9 veces e gañaría 6 tiradas.
En 1968 facíase coa Volta a España, acadando xa naquela altura unha das triplas coroas do ciclismo: gañar nas tres grandes voltas. Nese ano gañaba tamén o seu segundo Gran Premio das Nacións acabando coa era de Jacques Anquetil señor absoluto desa prestixiosa proba. Semellaba que ía ser un novo Fausto Coppi, pero Eddy Merckx cruzaríase no seu camiño en todos os terreos: No Giro de 1970 foi segundo a 3´14´´ de Merckx, no campionato do mundo de fondo en estrada foi segundo tras Merckx en 1971. No Tour de Francia de 1972 foi tamén segundo por detrás do campión belga. O seu desquite produciríase en 1973 no campionato do mundo do fondo en estrada cando nun circuíto ben coñecido polo campión belga (Montjuic) este desatou un dos seus poderosos ataques, rompeu a carreira e se levou consigo a Luis Ocaña, vencedor no Tour daquel ano, e a un gregario de luxo, Freddy Maertens, que presumiblemente tiña que preparar un dos seus inapelables sprints. Gimondi aguantou ese ataque e no momento do sprint conseguiu unha sostida punta de velocidade que lle permitiu ser o campión do mundo dese ano.
En 1972 impúxose na Volta a Cataluña. Gimondi gañou tamén importantes clásicas como a París-Roubaix de 1966, o Giro da Lombardía en 1966 e 1973 e a Milán-San Remo de 1974. A París-Bruxelas gañouna dúas veces con dez anos de diferenza (1966 e 1976). En total acadou 141 triunfos. Retirouse en 1979.
Susan K. Bell
Traxectoria
É especialmente célebre pola súa obra Classification of Mammals Above the Species Level, escrita conxuntamente con Malcolm McKenna. Trátase dunha obra que clasifica todos os mamíferos coñecidos, tanto viventes como extintos. Abarca máis de 5.000 xéneros, distribuídos en 425 familias e 46 ordes, sendo o traballo máis complentoo até os nosos días sobre a sistemática, as relacións e a distribución de todos os taxa de mamíferos até o novel de xénero. Desde a clasificación de George Gaylord Simpson de 1945, o rexistro paleontolóxico foi actualizado; nos anos transcorridos desde aquela houbo moitas discusións e produciuse un notábel progreso das bases teóricas da sistematización. McKenna e Bell herdaron o proxecto de Simpson e construíron un sistema xerárquico totalmente actualizado que reflicte a xenealoxía dos mamíferos.
Na actualidade Bell traballa na división de paleontoloxía do Museo Americano de Historia Natural de Nova York, onde forma parte do seu corpo dirctivo.
Iriadona
Iriadona foi un grupo musical eumés cuxa música se encadraba no folk. A súa traxectoria abarca un período de vinte anos (1991-2011) cunha ampla paréntese intermedia na que algúns dos membros fundadores participaron noutros proxectos musicais.
Fundación e primeira etapa
O grupo foi fundado en 1991 por Miguel Ezquerro, Xosé Dobarro, Xoán Cabalar, Tito Placer, Tino Casás, Nando Vila e Manu Moares.
Xa no seu primeiro ano de existencia, participou en Vilagarcía na final galega do III Certame de Música Folk. En 1993 gañou en Sanxenxo o segundo concurso Pelegrín, Xacobeo 93, organizado pola Xunta de Galicia. Un dos premios dese concurso foi a gravación dun CD, que saíu á rúa no ano 1994 con dez temas propios e tradicionais, levando por título o mesmo do grupo.
Nese mesmo ano, o director e produtor cinematográfico galego Ismael González Díaz escoitounos nunha das súas actuacións e púxose en contacto con eles para participaren na súa próxima película  'O' de Amor, na que actuou como protagonista a actriz Mónica Pont. O seu rol na película é deles mesmos, e saen en varias escenas tocando a súa música.
Paréntese
Pouco despois de actuaren no filme de Ismael González, as ocupacións laborais da maioría deles e unha certa desmotivación dalgúns para continuaren fixeron que o grupo cesase nas súas actividades.
Algúns dos compoñentes continúan ligados á música. Tres deles -Dobarro, Nando e Manu- xunto con outras tres persoas, formaron na segunda metade dos noventa o grupo folk Atahíde, continuador en certa maneira de Iriadona. Chegaron a gravar unha maqueta e participaron nun CD dobre colectivo chamado Musiceum, feito enteiramente coa participación de músicos e grupos eumeses. Neste mesmo CD participou outro grupo eumés, Trevinka, composto por tres membros de Iriadona -Tino, Nando e Manu- aos que se lles uniu o guitarrista Jose Esteban.
Reaparición e final
Na segunda metade da primeira década do século XXI, os catro membros que formaran Atahíde, xunto coa vocalista fenesa Lidia Sanmartín, retomaron o nome de Iriadona e comezaron a ensaiar de cara á gravación dun novo disco. Aínda que é de destacar a actuación durante dous anos consecutivos na localidade inglesa de Faversham, as actuacións nesta etapa non foron moi numerosas pois, segundo declararon, a súa intención era gozar coa música sen maiores pretensións. Foi por iso polo que a gravación do CD se demorou durante uns anos ata que, finalmente, saíu á rúa no 2010 co nome de Imos indo, con oito cancións tradicionais e tres propias. Neste traballo notábase a madureza alcanzada polo grupo, e todo parecía indicar que era o comezo dunha nova etapa chea de bo facer.
Porén, o disco supuxo o comezo da fin do grupo. Quizais o feito de levar tantos anos xuntos fixo que buscasen outros proxectos musicais. Así, algúns deles uníronse a outros músicos locais para faceren música infantil, dándolle o nome de Palitroque ao novo proxecto.
Escudo de Tunisia
dereita|200px O escudo de armas de Tunisia foi adoptado o 21 de xuño de 1956. Desde aquelas sufriu pequenos trocos, o máis recente no ano 1963.
É un escudo partido no que figuran, na primeira partición, nun campo de ouro, unha balanza de sable e, na segunda, de goles, un león rampante e armado de sable que porta unha espada de prata. Nunha franxa de azur, situada no xefe, figura unha embarcación sobre o mar representado de azur.
Timbra o escudo un círculo de prata perfilado de goles que contén un crecente (lúa crecente) e unha estrela de cinco puntas, ambas de goles. O crecente e a estrela de cinco puntas son dous símbolos do islam e tamén figuran, dentro do círculo de prata, na bandeira nacional.
Os elementos do escudo simbolizan as verbas que aparecen no lema nacional:
Existe outra versión do escudo na que os campos (fondos) de todas as particións do escudo e a fita na que aparece escrito o lema aparecen representadas “de ouro” (cor amarela en terminoloxía heráldica).
Angus Young
Angus McKinnon Young, nado o 31 de marzo de 1955, é un guitarrista australiano de orixe escocesa máis coñecido por ser o cofundador, guitarra solista e compositor da banda de hard rock, AC/DC. Coñecido polas súas enérxicas actuacións, os seus uniformes de colexial e o popular baile de pato orixinal de Chuck Berry, a revista Rolling Stone clasificou a Young como o número vinte e catro na lista dos mellores guitarristas de todos os tempos. En 2003, el e os demais membros de AC/DC foron incluídos no Rock and Roll Hall of Fame.
Formación de AC/DC
miniatura|Angus Young(dereita) e [[Brian Johnson(esquerda) en St. Paul, Minnesota, o 23 de novembro de 2008.]] Antes de formar AC/DC, Young tocou nun grupo local chamado Kantuckee con Bob MacGlynn (voz), Jon Stevens (baixo) e James Trevor (batería). A banda separouse e cambiou o seu nome por Tantrum, mantendo a todos os compoñentes salvo o cantante, que se substituíu por Mark Sneddon. Young tiña 18 anos cando formou co irmán máis vello Malcolm, AC/DC en 1973 con Angus como guitarrista, Malcolm na guitarra rítmica, Colin Burgess á batería, Larry Van Kriedt ao baixo e Dave Evans como cantante. Can I sit next to you girl, o seu primeiro éxito, foi posteriormente regravado con Bon Scott como vocalista. Crese que o nome do grupo se escolleu despois de ver gravadas as letras AC/DC na parte posterior da máquina de coser da súa irmá Margaret, ou que foi atribuído a muller de George Young, Sandra.
Angus probou numerosos traxes para os concertos, como Spider-Man, o Zorro, un gorila, e, como parodia de Superman, levou un co nome de Super-Ang, antes de decidirse pola súa firma de vestimenta de colexial, que fora suxestión da súa irmá.
Para igualar a súa imaxe, díxoselle á prensa e ao público xove que Angus nacera en 1959, non en 1955. O uniforme orixinal era da súa escola de secundaria, Ashfield Boys High School en Sydney: -''Non me gusta tocar por debaixo nin por encima da cabeza da xente. Basicamente prefiro estar fronte dunha multitude e rachar cara arriba''.
Vida persoal e acontecementos recentes
Young prefire manter a súa vida privada. El e a súa muller Ellen viven en Kangroo Point na Comarca Sutherland, en Sydney, e tamén teñen unha casa en Aalten, Países Baixos, de onde é a súa muller.
O 24 de agosto do 2006, Young recibiu o Premio Kerrang da revista Legend do editor Paul Brannigan. Brannigan dixo de AC/DC que era unha das bandas de rock máis importantes e influentes da historia.
O 16 de maio do 2012, Young foi nomeando o mellor guitarrista australiano de todos os tempos nunha enquisa realizada pola revista Australian Guitar.
Guitarras
Angus Young empregou Gibson SG de distintos modelos (a orixinal, e a base do seu modelo actual da súa propia firma, foi unha SG Standard de 1970) ao longo da súa carreira. Tamén utilizou unha versión modificada da SG, chamada SG Jaydee, que foi creada para Angus por Jaydee Guitars.
Na SG Jaydee aparece a firma de Young, un raio incrustado no diapasón. Gibson fixo unha SG para Angus con raios incrustados nos pernos para substituír a SG Jaydee. A SG de Young de 1970 ten unha mellora de pastillas en T. Outra SG de 1964 que empregou na gravación de Ballbreaker, ten as súas pastillas # patentadas. Todas elas teñen unha saída vintage-Alnico II e V con bobinas emparelladas de xeito tradicional 7.5k ohmios de lectura. Todas as súas pastillas son as orixinais que viñan coa guitarra. Emprega cordas Ernie Ball Super Slinky (dende 0.009 ata 0.042).
A SG de Angus Young
Angus Young e a Gibson Guitar Corporation colaboraron xuntos para facer a SG de Angus Young. Conta cunha pastilla deseñada polo propio Young (a Humbucker Angus Young Signature) na posición da ponte e unha humbucker´57 Classic no mastro. O mastro ten unha Lightning Bolt incrustada.
Amplificadores
Young principalmente emprega unha versión reeditada do Marshall 1959 co modelo de 1960 AX e BX en caixas de 4x12 Celstios G12M e cargados con GreenBacks.
Efectos
miniatura|Young no escenario. O único efecto que Young incluíu foi o Schaffer´Vega Diversity System, unha unidade inalámbrica que comezou a empregar en 1977. Non só se emprega como unidade inalámbrica, senón que tamén se empregou como compresor e reforzo para contribuír a engordar o ton. Dende que o engadiu a súa plataforma, foi empregado en varios álbums no estudio para elixir guitarras rítmicas e todas as guitarras de acompañamento. Aínda emprega este equipo en directo hoxe en día.
Influencias
Angus Young declarou que comezou a tocar a guitarra cando: -''Eu era pequeno, pequeniño. Creo que arredor dos cinco ou seis anos. Aí foi cando comecei a escoitar a Little Richard'.
O estilo enérxico de Young á hora de tocar, é unha influencia para moitos xoves guitarristas de rock n’ roll. Cando á banda canadense Anvil se lle preguntou como era ir de xira conAC/DC, mencionaron que Angus Young ten un gran corazón e que debería levar a AC/DC a Calgary.
Nunha entrevista con The Guitar Show, Angus sinalou as súas influencias e incluíu ao seu irmán MalcolmYoung, a Chuck Berry, a Freddie King e a Muddy Waters, mentres relataba a outros como Jimi Hendrix, John Lee Hooker e The Kinks 'You really got me'. Young indicou tamén que el estivo influenciado por Keith Richards, así como o estilo de Chuck Berry incluíndo bromas co público, tocando a guitarra e facendo o baile de pato. Cando a banda quixo facer unha versión as cancións de Chuck Berry nos seus primeiros anos, o público recoñeceu a canción, pero comentou que as súas interpretacións eran moi diferentes á orixinal.
Estilo
miniatura|Young en directo en 2001 no [[Stiff Upper Lip tour en Alemaña.]] A maneira de tocar de Angus Young céntrase tanto na escala menor de blues como na pentatónica maior de blues dende o doceavo traste. Nas gravacións anteriores de AC/DC podemos distinguir os power chords de cancións como TNT e It’s a long way to the top (if you wanna Rock n’ Roll). Tamén emprega toques de folk escocés, tocando arpéxios en pull-off (cunha soa man), que son un truco popular, aparecendo en cancións como Who made who, Dirty deeds done dirt cheap, Sin city, Thunderstuck e Let there be rock (live). En 1976, a banda gravou un arranxo instrumental da canción tradicional escocesa Loch Lomond, renomeada Fling thing, que apareceu no seu repertorio de concertos durante moitos anos. O título refírese a Highland Fling. Young ocasionalmente forma parte dos coro xunto a Malcolm e o baixista Cliff Williams en cancións como TNT e Dirty deeds done dirt cheap.
Unha crítica común de AC/DC é que as súas cancións son fórmulas excesivamente simples. En resposta a iso, Young declarou nunha entrevista en 1979 coa Atlanta Gazette: -''É soamente rock n’ roll. Xa nos criticaron moitas veces por iso. Unha gran cantidade de traballos musicais saen coa crítica de: Cando van a deixar de tocar con eses tres acordes? Se vostede cree que non se debe tocar soamente con tres acordes é bastante parvo pola súa parte. Para nós, canto máis simple unha canción mellor, porque é mellor un acorde que unha persoa na rúa’’.
Posta en escena
Angus Young e coñecido polas súas numerosas pallasadas ao máis puro estilo silvestre: dando saltos intensos, correndo cara atrás e cara diante a través da multitude...Unha vez que Young rube sobre Bon Scott ou sobre os ombros de Brian Johnson durante un concerto, estes camiñan entre o público mentres Young, cunha mochila da que sae fume, leva a cabo unha improvisación. En xeral durante a canción ``Rocker´´ con Scott ou durante a canción Let there be rock con Johnson. Con frecuencia realiza o baile do andar de pato propio de Chuck Berry e coma un espasmo, tirase ao chan e comeza a dar patadas, a zarandearse e a xirar en círculos mentres toca a guitarra. A primeira vez que finxiu un espasmo, foi para evitar a vergonza que lle supoñía tropezarse cun cable durante o concerto.
Pampillo amarelo
dereita|miniatura|256x256px O pampillo (ou pampullo) amarelo, Glebionis segetum (sin. Chrysanthemum segetum), é unha especie de planta do xénero Glebionis, probablemente nativa unicamente da rexión mediterránea oriental pero agora naturalizada en Europa occidental e do norte así como na China e partes de América do Norte.
Glebionis segetum incluíase anteriormente no xénero Chrysanthemum, pero tras unha decisión no Congreso Internacional de Botánica de 1999, este último xénero redefiniuse para incluír soamente aos crisantemos de importancia económica en floraría.
Glebionis segetum é unha planta herbácea perenne que crece ata 80 cm de alto, con follas lobuladas de 5 a 20 cm de lonxitude dispostas en espiral. As flores son de cor amarela brillante, organizadas en capítulos de 3,5 a 5,5 cm de diámetro.
Glebionis segetum está amplamente naturalizada fóra da súa área nativa, xa que colonizou Europa occidental e central coa agricultura humana temperá. Pode ser unha mala herba invasiva nalgunhas áreas. Así, parece que debeu de ser unha praga importante na Escocia do século XIII, como suxire unha lei de Alexandre II que establece que aquel granxeiro que permita unha soa planta producir semente entre o seu gran, será multado polo valor dunha ovella.
En Creta e Grecia, as follas e brotes tenros dunha variedade chamada neromantilida (νερομαντηλίδα) cómense crus en ensaladas ou salteados en aceite de oliva.
Martell Webster
Martell Webster, nado o 4 de decembro de 1986 en Edmonds, Washington, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense. Webster é o curmán de Jason Terry, escolta dos Milwaukee Bucks.
Traxectoria profesional
O 20 de febreiro de 2009, o preparador dos Blazers, Jay Jensen, anunciou que Webster íase perder o resto da tempada 2008-09 debido a unha lesión no pé esquerdo.
O 23 de xaneiro de 2010, anotou 28 puntos, o máximo da súa carreira, na vitoria contra os Detroit Pistons, igualando ademais o seu maior número de triplas nun partido, con 6 lanzamentos de tres conseguidos. Webster foi traspasado o 24 de xuño de 2010 aos Minnesota Timberwolves a cambio de Ryan Gomes e os dereitos de Luke Babbitt.
O 13 de xullo de 2012, Webster foi cortado polos Timberwolves. O 29 de agosto de 2012, asinou cos Washington Wizards.
Commedia dell'arte
A commedia dell'arte foi un xénero teatral que se desenvolveu na Italia do século XVI.
A orixe é incerta, pero probabelmente ten as súas raíces no teatro romano. Na Italia medieval os arti eran grupos de artesáns ou gremios, polo que un posíbel significado sería o de "comedia de actores profesionais". As compañías de actores italianas representaban as súas obras non só en Italia, senón que viaxaban por toda Europa, especialmente por Francia, e a commedia dell'arte influenciou o desenvolvemento do teatro europeo posterior. miniatura|dereita|Unha troupe itinerante co seu cenario improvisado cun fondo de ruínas idealizadas na Campania Romana ([[Karel Dujardins, 1657).]] O trazo definitorio máis característico é o seu carácter de teatro de actor e equipo, e non de autor. Só existe un bosquexo da acción (scenari) e os actores improvisan os diálogos correspondentes con apoios de recursos extraverbais (mímica, malabarismos, acenos,...). É un teatro en que pesa máis a teatralidade que a textualidade.
No espírito, se non na forma, a Comedia dos Erros de Shakespeare (1954) ten a súa referencia na commedia dell'arte, e pódese trazar a súa influencia na obra de Ben Johnson, Molière e Carlo Goldoni, así como na pantomima, a farsa, as obras para monicreques e no ballet.
Bandeira de Tunisia
A bandeira de Tunisia é un pano de cor rubia cun círculo branco na zona central que contén unha lúa crecente e unha estrela de cinco puntas rubias. As súas proporcións son 2:3.
A bandeira nacional de Tunisia non sufriu grandes mudanzas desde que foi adoptada en 1831 polo bey (monarca) tunisiano Hassine I. A lúa crecente e a estrela son símbolos tradicionais do islam e indican que Tunisia formou parte do Imperio otomán. A cor vermella tamén foi tomada dos otománs. A bandeira nacional recuperouse coa independencia de Francia (20 de marzo de 1956), que fora cambiada en 1881 ao establecerse o dominio colonial francés.
Choiseul
miniatura|250px|A illa de Choiseul vista desde o espazo. Choiseul, nome nativo Lauru, é a illa máis grande 2.971 km² da provincia de Choiseul nas Illas Salomón.
En Choiseul vivían uns 20.000 habitantes en 1999. Polo xeral, viven en pequenas aldeas nas costas oeste e este, a capital Malevangga está no norte.
Descubrimento e nome
Foi esquecida durante 200 anos ata que o explorador francés Louis Antoine de Bougainville descubriuna de novo e chamouna Choiseul na horna do navegante francés Étienne François, duque de Choiseul.
Era colonial
Igual que Buka, Bougainville (agora parte de Papúa Nova Guinea), Illa de Santa Isabel e Illas Ontong, formou parte das Illas Salomón Alemás ata 1899, cando Alemaña cedeunas para que pasasen a formar parte das Illas Salomón Británicas, que lograron a súa independencia do Reino Unido desde xullo de 1977.
Durante a segunda guerra mundial, parte de Choiseul foi ocupada por forzas xaponesas, cuxa guarnición foi invadida pola mariña estadounidense en outubro e novembro de 1943.
Anabel Santiago
Anabel Santiago, nada en Buenos Aires o 18 de xuño de 1981, é unha cantante de tonada asturiana. Foi nomeada Mellor Voz Asturiana do Memorial Silvino Argüelles nas edicións de 2003, 2004, 2005 e 2006.
Traxectoria
Comezou a cantar tonada asturiana con trece anos. Desde 1995 gañou diversos concursos do xénero, como o Concursu Ciudá d'Uviéu, Concursu de La Nueva, Concursu d'El Comercio de Xixón, Concursu d'Amieva, Concursu de Tonada d'Avilés ou Concursu Cuenca del Caudal. Foi contratada polo Goberno do Principado de Asturias para actuar en lugares de Europa e Latinoamérica con emigración asturiana, como Bruxelas, Xenebra, Lausana, Buenos Aires ou Cuba.
En 1996 comezou a participar en festivais de folk como o Festival Intercéltico de Lorient ou Folk Segovia. En 1999 participou na curtametraxe La neña de los mios güeyos, e en 2000 colaborou con Dixebra en Glaya un país.
En 2001 gravou o seu primeiro disco en clave tradicional, titulada Tierra de sueños. En 2003 editou o seu segundo disco, Al son de la lluna, que supuxo unha revolución no mundo da tonada e o canto asturiano, con temas como “A la mar vanse los ríos”, “Cantar del home solu” ou “Amor quién te tuviera”. Nese mesmo ano colaborou con Tino de Giraldo. Tamén traballou en diversos proxectos co músico e produtor Michael Lee Wolfe. A partir das súas actuacións coa Asturiana Mining Company, foi chamada pola Compañía Asturiana d'Espectáculos para ser a voz principal dos novos proxectos, como Nel Camín, Torner ou Camín a Xixón, estreada na Praza Maior de Xixón.
En 2004 realizou unha xira por Venezuela canda a Alberto Varillas e o grupo Ástura. Con Varillas colaborou no espectáculo Torner, con produción musical de Ismael González Arias, estreado o 26 de febreru de 2005 no Conservatoriu Superior Eduardo Martínez Torner de Uviéu e co que xirou por toda Asturias.
A finais de 2005 editou o disco Anabel Santiago canta a Diamantina Rodríguez, dedicado á figura feminina máis importante da música asturiana, Diamantina Rodríguez. O Cd conseguiu distribución por todo o territorio español da man de Galileo MC. A canción "Esi pandeiru que toco", dese mesmo disco, incluíuse no recompilatorio Música de Mujer (La Fábrica de Ideas - FNAC). Amais a peza "El galán d'esta villa", orixinal de Ismael González Arias, apareceu en Nuestra diversidad cultural (FNAC - La Fábrica de Ideas - Radio 3).
Casa de moeda (homónimos)
A expresión casa de moeda, como establecemento onde se cuñan moedas, pode estar referida a:
Tempada 2007-08 da NBA
A Tempada 2007-08 da NBA é a sexaxesimosegunda da historia da competición norteamericana de baloncesto. Os 1.230 partidos programados da liga regular comezaron o martes 30 de outubro de 2007, rematando a mesma o 16 de abril do 2008. Os playoffs comezaron o 19 de abril e remataron a mediados de xuño.
Por conferencia
O líder de división ten garantido ao menos o 4º puesto en playoffs.
As Teixoeiras, O Reirado, Alfoz
As Teixoeiras é un lugar da parroquia do Reirado no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (13 homes e 8 mulleres).
Ekklesía
dereita|miniatura|487x487px|  Ilustración de 1898, obra de [[Louis Loeb (1866 – 1909): Demóstenes ante a ekklesía no ano -346 .  ]] A ekklesía ou ecclesía (do grego antigo «ἐκκλησία» ekklēsía) era a principal asemblea da democracia ateniense na Grecia clásica. Foi instaurada por Solón no 594 a.C. e tiña un carácter popular, aberta a todos os cidadáns varóns con 2 anos de servizo militar, mesmo aos tetes.
A ekklesía era utilizada para designar maxistrados, de maneira que estes eran elixidos mediante sorteo, participando todos os atenienses que formasen parte da asemblea. Desta forma, tamén elixían de forma indirecta aos compoñentes do Areópago, quen eran elixidos polos maxistrados electos pola ekklesia.
Entre outras cousas, a asemblea tiña a última palabra no referente á lexislación ateniense, as declaracións de guerra, a firma da paz, a estratexia militar, a elección do strategos e outros oficiais e posuía a facultade de chamar aos maxistrados a render contas ante ela ao final do ano do seu mandato.
No século -V os seus membros ascendían a 43.000 persoas, con todo, só aqueles con riqueza suficiente como para poder pasar moito tempo lonxe de casa podían participar de forma habitual, ata que as reformas de Pericles nos anos -451 e -452, que supuñan un pago por desempeñar tarefas públicas, permitiron o acceso de todo cidadán, independentemente do seu nivel económico.