cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jamie Lynn Spears
En 2007, causou moita polémica ao anunciar o seu embarazo con dezaseis anos. Ao ano seguinte fixo un hiato na súa carreira tralo nacemento da súa filla, Maddie Aldridge. Regresou en 2013 como cantante de country e lanzou o seu primeiro sinxelo "How Could I Want More".
Navaza, Cumeiro, Vila de Cruces
Navaza é un lugar da parroquia de Cumeiro, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 65 habitantes (33 homes e 32 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Marun Laham
Marun Laham (en مارون لحّام, "Mārūn Laḥḥām"), nado o 20 de xullo de 1948 en Irbid (Xordania), é un eclesiástico católico latino árabe, arcebispo de Tunes entre 2005 e 2012, e vigairo patriarcal en Xordania entre 2012 e 2017
Monte Tibidabo
miniatura|300px|Vista do Tibidabo á tardiña. O Tibidabo é o pico máis alto da Serra de Collserola, no municipio de Barcelona, cunha altitude de 512 metros. É popular polas súas vistas sobre a cidade e polos seus espazos naturais, que son usados con fins recreativos.
Marun Laham
Traxectoria
Naceu en Irbid, o 20 de xullo de 1948. Entre 1961 e 1972 estudou Filosofía e Teoloxía no seminario patriarcal de Bait Xala. O 24 de xuño de 1972 foi ordenado sacerdote do patriarcado latino de Xerusalén polo patriarca Giacomo Giuseppe Beltritti.
Entre 1972 e 1975 foi vigairo parroquial de Cristo Rei en Amán, e entre 1975 e 1976 vigairo parroquial en Al-Fuhais. Marchou como misioneiro fidei donum a Dubai, onde atendeu ás diferentes comunidades cristiás. Volveu en 1979 a Amán como vigairo, e entre 1981 e 1988 foi párroco en Madaba.
Monte Tibidabo
Edificacións
200px|miniatura|[[Templo Expiatorio do Sacro Corazón.]] Na cima do Tibidabo atópanse varios edificios, entre os que destaca o Templo Expiatorio do Sacro Corazón. Esta igrexa, debido ao seu deseño e a súa localización no alto da montaña, e por suposto o seu nome, recordan á Basílica do Sacré Cœur do barrio parisiense de Montmartre.
Marun Laham
Traxectoria
Entre 1988 e 1992 doutorouse en Teoloxía pastoral pola Pontificia Universidade Lateranense, cunha tese sobre a catequese de adultos no territorio patriarcal, e á súa volta a Xerusalén foi encargado de dirixir as escolas patriarcais até 1994, e posteriormente foi reitor do seminario de Bait Xala.
Monte Tibidabo
Edificacións
O Parque de Atraccións do Tibidabo data de 1899 e iso convérteo nun referente histórico da cidade, xa que é o primeiro parque de atraccións de España e un dos máis antigos de Europa. Con todo, soubo adaptarse ao paso do tempo adecuando a súa oferta ás novas xeracións, pero conservando sempre a súa singularidade de parque familiar e potenciando o seu carácter educativo.
miniatura|esquerda|200px|[[Torre de Collserola.]] A Torre de Collserola, unha moderna antena de telecomunicacións deseñada por Norman Foster e inaugurada en 1992 con motivo dos Xogos Olímpicos de 1992, e que conta cun miradoiro na súa cima. Ten 268 m de altura e está situada no turó de Vilana (Vallvidrera).
Marun Laham
Traxectoria
O 8 de setembro de 2005 foi nomeado bispo de Tunes polo papa Bieito XVI. Recibiu a conagración episcopal de mans do patriarca Mixail Saba o 2 de outubro. Cando a sé foi elevada a arquidiocese o 22 de maio de 2010, pasou a ser o seu arcebispo.
Monte Tibidabo
Edificacións
O pavillón de Ràdio Barcelona, pequena obra racionalista construída entre 1926 e 1929 polo arquitecto Nicolau Maria Rubió i Tudurí. Constitúe o primeiro exemplo de racionalismo arquitectónico e a primeira emisora de radio que funcionou en España.
O hotel Florida, de cor branca e visible por toda Barcelona, inspirado na arquitectura americana dos anos vinte. Construído en 1925 polo arquitecto Ramon Reventós, con pinturas no seu interior de Joan Trujols.
Marun Laham
Traxectoria
O 19 de xaneiro de 2012 Bieito XVI nomeouno vigairo patriarcal de Xordania, arcebispo auxiliar de Xerusalén e arcebispo titular de Medaba. Permaneceu no cargo até a súa renuncia o 4 de febreiro de 2017.
Tempo gramatical
O tempo gramatical é unha categoría lingüística que traduce diversas categorizacións do tempo "real" ou "natural", permitindo situar unha acción no eixo do tempo da enunciación en relación a tres momentos: o pasado, o presente ou o futuro. Esta categoría asóciase habitualmente ao verbo.
Monte Tibidabo
Edificacións
Tamén cabe destacar o Observatorio Fabra e o encoro de Vallvidriera.
Tempo gramatical
Oponse ó tempo físico (continuum que carece en si de delimitacións. Os lindes que nel observamos son percepcións alleas ó seu ilimitado decorrer), e ó tempo cronolóxico (tempo dos sucesos que implica parámetros como día, estación,..., xa que a duración dos acontecementos e mensurable.
O tempo gramatical (ou temporalidade verbal) é o tempo interno do acto de fala, refire todo o que se transmite nun relato a un punto orixinario que frecuentemente é o instante en que se produce a emisión da mensaxe: a diferenza entre o tempo cronolóxico e lingüístico consiste en que os termos cronolóxicos son parámetros fixos que fraccionan o tempo físico, o tempo lingüístico implica que un suceso poida ser amentado con temporalidades diferentes, dependendo de cando se dea o momento ó cal a súa temporalidade faga referencia con respecto ó acto de fala).
O tempo gramatical exprésase normalmente mediante a conxugación verbal (nas linguas indoeuropeas, por exemplo), aínda que existen outros medios (os adverbios exclusivamente en mandarín, o caso gramatical ou os adxectivos cualificativos (en función predicativa) en xaponés).
O tempo verbal vai acompañado doutras informacións gramaticais, como son o modo, a voz ou a persoa, e todas estas categorías son moi diferentes nas distintas linguas. O único tempo común a todas as linguas é o "presente simple", aínda que o seu uso varía.
Guillermo Rojo atende á temporalidade verbal do seguinte xeito:
Hidrodinámica
A hidrodinámica estuda a dinámica de fluídos non compresibles. Por extensión, dinámica de fluídos.
Tempo gramatical
Interpretación da táboa:
Hidrodinámica
Daniel Bernoulli foi un matemático que realizou estudos de dinámica.
Sarrià-Sant Gervasi
200px|miniatura|Situación do distrito de Sarrià-Sant Gervasi na cidade de [[Barcelona]] 250px|miniatura|Barrios de Sarrià-Sant Gervasi Sarrià-Sant Gervasi é un distrito da cidade de Barcelona, en Cataluña. En 2005, tiña unha poboación de 140.461 habitantes segundo o INE. Está situado ó suroeste da cidade, e limita cos distritos de Gràcia e Horta-Guinardó ó norte, ó sur con Les Corts, ó leste con L'Eixample e ó oeste co concello de Sant Cugat del Vallès.
Este distrito marca a súa condición de zona residencial e rica, con numerosos parques e zonas verdes, combinados con pretixiosos centros educativos e sanitarios.
Barrios
O distrito inclúe os barrios seguintes:
A Poza, Lampón, Boiro
A Poza é un lugar da parroquia de Lampón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres).
Willie Hobbs Moore
Willie Hobbs Moore, nada en Atlantic City (Nova Jersey) o 23 de maio de 1934 e finada en Ann Arbor (Míchigan) o 14 de marzo de 1994,  foi unha física  e enxeñeira estadounidense. Foi a primeira muller afroamericana que obtivo un doutoramento en física.
Traxectoria
Moore trasladouse a Ann Arbor (Míchigan) en 1952 para asistir á Universidade de Míchigan. Obtivo unha licenciatura en enxeñaría eléctrica na Universidade de Míchigan en 1958 e unha mestría en 1961. Mentres cursaba o seu doutoramento, tamén ocupou cargos en empresas de tecnoloxía en Ann Arbor, como KMS Industries e Datamax Corporation. Tamén ocupou postos de enxeñaría en Bendix Aerospace Systems, Barnes Engineering e Sensor Dynamics, onde foi responsable da análise teórica. Moore completou a súa tese, A Vibrational Analysis of Secondary Chlorides, baixo a supervisión de Samuel Krimm na Universidade de Míchigan en 1972. Este traballo foi aplicable a cuestións importantes no estudo vibracional de macromoléculas.
Despois de recibir o seu doutoramento, Moore traballou na Universidade de Míchigan como científica investigadora ata 1977, continuando o traballo espectroscópico sobre as proteínas. No cinco anos seguintes á súa tese, publicou máis de trinta artigos con Krimm e colaboradores. Foi contratada pola Ford Motor Company en 1977 como enxeñeira de montaxe. Moore ampliou o uso de métodos de enxeñaría e fabricación xaponeses por parte de Ford nos anos 80. En 1991, a revista Ebony nomeou a Moore como unha das súas 100 "mulleres negras máis prometedoras da América corporativa". A Universidade de Míchigan estableceu o premio Willie Hobbs Moore na súa honra.
Les Corts
200px|miniatura|Situación do distrito de Les Corts na cidade de BarcelonaLes Corts é un distrito da cidade de [[Barcelona]], en Cataluña. Limita coa cidade de l'Hospitalet de Llobregat ó sur e co distrito de Sants-Montjuïc, ó norte co distrito de Sarrià-Sant Gervasi, ó leste con l'Eixample e ó leste cos concellos de Esplugues de Llobregat e Sant Just Desvern.
O actual distrito corresponde en parte co concello de Les Corts de Sarrià, independente entre 1822 e 1897, cando pasa a pertencer a Barcelona.
Barrios
O distrito está formado por tres barrios:
esquerda|miniatura|200px|Barrios do distrito
Spoonman
"Spoonman" é unha canción da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editada como primeiro sinxelo do seu álbum ¡¡Superunknown'' o 15 de febreiro de 1994. Composta polo seu líder Chris Cornell, "Spoonman" adoita a ser considerada como unha das cancións que lanzaron a carreira de Soundgarden ao mainstream. O tema foi número 3 na lista da Billboard Mainstream Rock Tracks. Unha versión da canción remesturada por Steve Fisk apapece nos sinxelos de "Black Hole Sun" e "My Wave". "Spoonman" foi incluída nos recompilatorios da banda A-Sides e Telephantasm.
Casa de Sarmiento
miniatura|300px|page=6|Manuscrito do Recuento de las casas antiguas del Reino de Galicia na [[Biblioteca Nacional de España.]] Os Sarmiento foron unha familia castelá estabelecida en Galiza desde o século XV.
Ciutat Vella de Barcelona
300px|miniatura|Barrios do distrito Ciutat Vella é o distrito número 1 da cidade de Barcelona, en Cataluña. Limita cos distritos de Sants-Montjuïc polo oeste, l'Eixample polo norte, Sant Martí ao leste, e o mar Mediterráneo polo sur. Ocupa un territorio de 449,4 hectáreas e tiña en 2009 unha poboación de 109.847 habitantes.
Spoonman
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Chris Cornell, agás onde se indique.
Ciutat Vella de Barcelona
O distrito corresponde co centro histórico da cidade, por iso recibe o nome de Ciutat Vella (Cidade Vella). A extensión actual do distrito corresponde aproximadamente á comprendida dentro das murallas entre os séculos XIV e o XIX, excepto o barrio da Barceloneta.
Historia
A Barcelona actual é froito da anexión dos antigos municipios da chaira de Barcelona: Les Corts de Sarrià, Sarrià, Vallvidrera, Sant Gervasi de Cassoles, Santa Maria de Sants, Gràcia, Sant Andreu de Palomar, Sant Martí de Provençals e Horta. O antigo municipio de Barcelona ocupaba o que hoxe é a Ciutat Vella e o Eixample, como este último non tiña núcleo de poboación, a Barcelona vella atópase no que actualmente é o distrito de Ciutat Vella, pechada desde a primeira muralla romana ata a última, que databa do século XIV e que foi demolida en 1854.
A historia do distrito comeza coa fundación de Barcelona no Monte Tàber. Os primeiros romanos escollerían un pequeno montículo entre dous arroios, Collserola (hoxe en día La Rambla) e o de Jonqueres (hoxe en día a Via Laietana). Naquel lugar fúndase a Colonia Iulia Augusta Paterna Fauentia Barcino, ou, simplemente, Barcino, substituíndo un antigo establecemento romano en Montjuïc, que se cre que podería estar onde hoxe atopamos o barrio de La Marina de Port, e que abandonarían por mor das crecidas do Llobregat, que impedían a utilización do porto.
Ata o século XII a Barcelona antiga vivía encerrada no perímetro da muralla romana do século IV, que foi restaurada en parte polos primeiros condes de Barcelona. Non será ata o fin do século XII ata que a cidade experimente un crecemento, aumentado aínda máis durante o seguinte século, para protexer os barrios que se formaron en torno aos camiños de entrada da cidade, en extramuros, e que a conectaban coas vilas próximas. Algunhas destas foron a Bòria, Sant Pere de les Puel·les e Vilanova de Mar. Esta última creceu ao redor da igrexa de Santa Maria de les Arenes, hoxe máis coñecida como Santa Maria del Mar. Ao norte tamén atopamos outra vila nova ao redor da colexiata de Santa Anna, onde hoxe está La Rambla.
Lugares de interese
thumb|Basílica da Mercè desde a rúa Carabassa
Foton (satélites)
miniatura|Unha nave Foton en exposición. Foton é o nome dunha serie de satélites soviéticos e posteriormente rusos adicados á investigación de materiais.
Características
O programa Foton foi desenvolvido para estudar o efecto da exposición ás condicións do espazo de diversos materiais. Inicialmente as naves Foton eran un derivado das usadas no programa Bion, á súa vez descendentes das naves tripuladas Vostok e dos satélites de recoñecemento Zenit. As tres primeiras naveces Foton foron prototipos que foron nomeados Kosmos 1645, Kosmos 1744 e Kosmos 1841. A primeira nave Foton operativa foi lanzada o 14 de abril de 1988, e tras ela lanzáronse oito máis.
As naves Foton tiñan uns 6200 kg de masa, unha altura de 6,2 m e un diámetro máximo de 2,5 m. Estaban divididas en tres seccións: o módulo de servizo e retropropulsión, a cápsula recuperable coa carga útil e módulo de equipamento. A cápsula recuperable podía albergar ata 700 kg de carga e tiña un volume interno de 4,7 m3. A enerxía eléctrica era proporcionada por baterías, subministrando ata 400 W de potencia ao día. As naves non levaban paneis solares e os voos duraban entre 13 e 16 días. Tódalas naves Foton foron lanzadas mediante foguetes Soiuz U. O programa continuou coas naves Foton M.
Lentionina
miniatura|dereita|Estrutura da lentionina. [[Número CAS: 292-46-6.]] miniatura|dereita|Modelo da lentionina. [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: 1,2,3,5,6-pentatiepano. Outros nomes:1,2,3,5,6-pentatiacicloheptano.]]
A lentionina' é un composto organosulfurado cíclico, que se encontra nos cogomelos shiitake (Lentinula edodes) e é en parte responsable do seu olor fragante. O seu modo de formación non está claro, pero probablemente intervén o encima C-S liase.
Ademais de lle dar olor aos cogomelos shiitake, a lentionina inhibe a agregación das plaquetas, polo que é un prometedor tratamento para a trombose. Outros compostos organosulfurados encontrados no allo teñen un efecto similar.
Orlando Contreras
Orlando Contreras Soto, nado na Habana o 22 de maio de 1930 e finado en Medellín o 9 de febreiro de 1994, foi un cantante cubano de boleros.
Traxectoria
Foi un dos máis coñecidos cantantes de boleros, especialmente os de despeito, sendo chamado polos seus fanáticos "La Voz Romántica de Cuba". Iniciouse cantando en varios grupos musicais da Habana, entre eles o Trío de Arty Valdés. Máis tarde, de 1952 a 1956 actuou na orquestra de Neno González. Nesa orquestra acadou certa popularidade, até o punto de gravar un disco dun certo éxito. Ao tempo que traballaba na orquestra de Neno, tamén colaborou co Conjunto Casino. Logo converteuse en solista.
SD Atlético Novás
O Atlético Novás S.D., chamado por motivos de patrocinio Acanor Novás Valinox é un equipo de balonmán do Rosal, fundado en 1975 por "Buraco". Na actualidade xoga en Primeira Nacional A.
Nos seus comezos xogaba na pista de Novás, ao aire libre. Na actualidade xoga no Pavillón Municipal do Rosal. O presidente é Roberto Fernández Rodríguez, que está no cargo desde o ano 2007.
Actualmente o equipo ten combinados en 4 categorías, os 4 na sección masculina:
1ª Nacional: Esteban Pedrosa (1), Rafael Gestido (2), Marcos (3), Paulo Da Costa (4), Manuel Martínez (5), Daniel Cerqueira (6), David Lechuga (7), Jorge Pousa (8), Germán Fernández (9, capitán), Iago Alonso (10), Víctor Armán (11), Roberto Rodríguez "Harris" (14), Pablo Herbello (15), David Villar (16), Ramón Martínez (17) e Celso Álvarez (19). O delegado de equipo é Manuel Fernández, e o adestrador Nacho Patiño (1.ª tempada). Na Liga regular 2008/2009 remataron na 2ª posición, o que lle permite disputar a fase de ascenso a División de Honra B que se disputa en Torrelavega, Cantabria.
1ª Autonómica: Santi, Juan, Iván, Adrián, Noé, Víctor, Harris, Cristian, Esteban, Manuel, Paulo, Pisi, Beni (C), Marcos, Iago, Simón e Óscar. O delegado de equipo é Rogelio, e o adestrador Nicolai Tsybanev. Na liga 2008/2009 conseguiron acabar como 12º de Galiza.
Cadetes (División de Honra): David, Adrián, Mario, Peque, Xabier, Oscar, Gabriel, Miguel Trigo(C), Jorge, Fabián, Diego, Juan, Daniel, Marcos Dorado, Nathán, Sergio e Mario. Os seus delegados son José Taboada e Mª Flor Teixeira, e o adestrador é Pablo Herbello. Na liga regular 2008/2009 acadaron a 9ª posición.
Tamén cabe destacar aos benxamíns e aos alevíns que adestran, respectivamente, Iago e Marcote, e que participan en competicións escolares.
O maior logro deste equipo foi conseguir o subcampionato de 1ª nacional en 2003, o que supuxo o ascenso a División de Honra B.
O patrocinador principal do club é a empresa Acanor.
Herta Müller
Herta Müller, nada en Nițchidorf (Timișoara, Romanía) o 17 de agosto de 1953, é unha escritora alemá de orixe romanesa.
Traxectoria
Herta Müller é filla de granxeiros suabos de fala alemá. Estudou xermanística e literatura romanesa na Universidade do Oeste de Timișoara. Formou parte do Aktionsgruppe Banat, un parladoiro de escritores idealistas romanés-alemáns. En 1976 empezou a traballar como tradutora para unha compañía de enxeñería, pero deixou o emprego en 1979 para non cooperar coa Securitatea Statului, a policía secreta do réxime comunista romanés; estivo empregada nun xardín de infancia e impartindo clases de alemán. O seu primeiro libro foi publicado en 1982 en Romanía e apareceu só en versión censurada, como moitas outras obras dese tempo; pouco despois prohibíronlle seguir publicando no seu país, aínda que os seus libros triunfaban e eran moi lidos en Alemaña e Austria.
En 1987, marchou a Alemaña co seu home, o novelista Richard Wagner. Fixo algúns lectorados en universidades alemás nos anos seguintes e fixou a súa residencia en Berlín.
Destaca polos seus relatos acerca das durísimas condicións de vida en Romanía baixo o réxime de Nicolae Ceaușescu. Foi galardoada co Premio Nobel de Literatura en 2009 pola súa capacidade para describir "a paisaxe dos desposuídos".
Lista de ríos de España
250px|miniatura|Cuncas hidrográficas
Lista de ríos de España, ordenados desde a fronteira do País Vasco con Francia en sentido antihorario ata a fronteira de Cataluña con Francia.
Rosomil, Lampón, Boiro
Rosomil é un lugar da parroquia de Lampón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 45 habitantes (24 homes e 21 mulleres).
Navaza
O topónimo galego Navaza pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
-313
Mortes
Historia ano a ano
Subrexión de Porvoo
miniatura|200px|Localización da subrexión de Porvoo. A subrexión de Porvoo (en finés Porvoon seutukunta) é unha das catro subrexións da rexión de Uusimaa. En 2017 tiña unha poboación de 59 142 habitantes.
As Cambadas, Tal, Muros
As Cambadas é un lugar da parroquia de Tal no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Olimpia Valencia
Olimpia Valencia López, nada en Baltar (Ourense) o 14 de decembro de 1898 e finada en Vigo o 10 de xullo de 1987, foi a primeira galega titulada en medicina en Galicia. Especializouse en xinecoloxía.
Traxectoria
Era a única filla de Anacleto Valencia Lama, industrial hostaleiro que en 1910 se trasladou a Vigo coa familia. Realizou os estudos de bacharelato no Instituto de Pontevedra (actual IES Sánchez Cantón). Estudou Maxisterio, para o que se preparou por libre na Academia Minerva. Sen vocación para o ensino, en 1919 comezou os estudos de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Licenciouse en 1925, con premio extraordinario e dezanove matrículas de honra. Ese mesmo ano marchou a Madrid facer a tese de doutoramento, que presentou en 1930 co título de La colesterinemia en la sangre en relación con la anestesia quirúrgica dirixida polo doutor Sebastián Recaséns, da Cátedra de Obstetricia.
En Madrid aloxouse durante tres anos na Residencia de Señoritas da rúa Fortuny, onde tamén exerceu outras funcións para gañar unha bolsa co fin de pagar a estancia. No curso 1926-27 impartiu clases de cultura xeral ás residentes. O seguinte curso foi nomeada médica titular do Instituto Escuela, institución docente experimental xurdida do contorno da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas.
Etapa en Vigo
esquerda|miniatura|200x200px|Placas conmemorativas no edificio de Vigo onde viviu e tivo a súa consulta Olimpia Valencia En 1928 trasladouse a Vigo. Puxo en marcha un consultorio de medicina xeral e xinecoloxía no número 11 da rúa do Príncipe. , Alí exerceu a profesión ata a súa xubilación, non exenta de dificultades ao principio pola súa condición de muller. Olimpia mantivo conexión coa investigación e preocupouse por contactar coas técnicas e os avances médicos que se estaban a dar no estranxeiro. En 1929 solicitou unha bolsa á Junta para Ampliación de Estudios para ampliar coñecementos en clínicas xinecolóxicas de Alemaña e Suíza.
Foi unha das fundadoras en 1930 da Academia Médico-Quirúrgica de Vigo, institución da que chegou a ser vicepresidenta (1935). Como investigadora, presentou un relatorio nas I Jornadas Médicas Gallegas, celebradas na Coruña en 1929. En 1934 fixo unha comunicación na Academia de Vigo: La mujer gallega ante el homenaje a Paz Pardo. Tamén foi membro fundadora da Alianza Francesa de Vigo.
Muller de inquietudes culturais e vinculada a Galicia, tivo relación con recoñecidos intelectuais e galeguistas, como Valentín Paz-Andrade, Álvaro das Casas ou Ramón Fernández Mato. Aceptou encabezar en xuño de 1931 un chamamento de apoio á candidatura galeguista da provincia de Pontevedra e outro en xuño de 1936 en prol do SI no Plebiscito do Estatuto de Autonomía de Galicia. Ambos documentos estaban asinados só por mulleres. En febreiro de 1937 foi detida e pasou catro días no cuartel da Garda Civil, acusada de pertencer ao Partido Galeguista e de ter trato con xente de esquerdas. Os bos informes sobre o seu comportamento e un "donativo" conseguiron que saíse en liberdade. Os anos seguintes foron de gran dureza: acusada de "roxa", moitas persoas deixaron de ir á súa consulta. Na década de 1940 conseguiu un posto na Seguridade Social e xubilouse na década de 1960.
Formou parte do comité organizador das Jornadas Médicas Galaico-Portuguesas, celebradas en 1958.
Olimpia Valencia seguiu a traballar con máis de 80 anos na súa consulta particular, na liña dunha vida austera dedicada á profesión e ao estudo. Morreu no verán de 1987. miniatura|Edificio das Seccións da Audiencia de Vigo, que será reconvertido nun centro de saúde co nome de Olimpia Valencia|186x186px
Recoñecementos
miniatura|dereita|Representación de Olimpia Valencia como pioneira nun mural da [[Marcha Mundial das Mulleres en Vigo en 2021]]
Sanguñedo, Betán, Baños de Molgas
Sanguñedo é un lugar da parroquia de Betán no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 61 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 30 eran homes e 31 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 59 habitantes (29 homes e 30 mulleres).
Polychaos dubium
Polychaos dubium é un microorganismo ameboide de auga doce e unha das especies de eucariotas unicelulares de maior tamaño. Como outros amebozoos, P. dubium móvese por medio de proxeccións temporais chamadas pseudópodos. P. dubium ten un dos tamaños xenómicos máis grandes de todos os organismos coñecidos, aínda que nun estudo de 2004 sinálase que este feito debe tratarse con precaución mentres non se comprobe con técnicas modernas.
Polychaos dubium era coñecido anterioremnte como Amoeba dubia. O autor que nomeou a especie recoñeceu posteriormente que era unha especie diferente das do xénero Amoeba, e designouno como especie tipo do xénero Polychaos. A diferenza das especies de Amoeba, P. dubium carece de cristas lonxitudinais nos seus pseudópodos.
Características físicas
Unhas poucas características serven para distinguir Polychaos dubium doutras especies de Polychaos. Os cristais que flotan no citoplasma teñen forma de bipirámides planas, placas planas ou parecen plaquetas agrupadas. O núcleo é elipsoide, ten gránulos preto da membrana, e carece dun endosoma. A célula xeralmente ten moitos pseudópodos (é polipodial), e o endoplasma e ectoplasma do citoplasma son claros. Durante a locomoción rápida, P. dubium pode facerse monopodial, presentando un só pseudópodo, pero como media adoita ter 12 pseudópodos.
Polychaos dubium ten un dos xenomas máis grandes coñecidos nun organismo, constando de 670 miles de millóns de pares de bases ou 670 Gbp, que é unhas 200 veces maior que o xenoma humano (de 3,2 Gbp). Porén, os autores dun estudo de 2004 suxiren que se debe tratar esta medida con precaución, porque foi obtida antes da chegada dos métodos xenómicos modernos.
Ecoloxía e área de distribución
P. dubium habita en augas doces e é herbívoro, e come algas. Espécimes desta especie foron recollidos en Norteamérica e norte de Europa.
Camptorhynchus labradorius
Camptorhynchus labradorius é unha especie extinta de ave da orde das anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos merxinos nativa de América do Norte.
O último pato desta especie crese que foi visto en Elmira, Nova York o 12 de decembro de 1878. O último exemplar conservado morreu en 1875 en Long Island.
Xa era un pato raro antes da chegada dos colonos europeos, e como consecuencia da súa rareza, a información sobre esta especie non é abundante, aínda que se coñecen algunhas, como o seu hábitat, as súas características, os seus hábitos alimentarios e as razóns da súa extinción. Hai 55 exemplares conservados en coleccións de museos de todo o mundo.
Na bibliografía internacional coñécese co nome vulgar de pato do Labrador.
Sealo, Lampón, Boiro
Sealo é un lugar da parroquia de Lampón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
Camptorhynchus labradorius
Xénero
O xénero foi descrito en 1838 polo naturalista, político e ornitólogo francés Charles Lucien Bonaparte.
Especie
A especie foi descrita en 1789 polo naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Notas taxonómicas
O pato Labrador é considerado un pato mariño. Unha diferenza básica na forma do proceso do metacarpiano I divide os patos mariños en dous grupos:
A posición do forame nutritivo do tarsometatarso tamén separa os dous grupos de patos mariños. No primeiro grupo, o forame está situado lateralmente ao eixe longo do suco lateral do hipotarso; no segundo, o forame está sobre o eixe dese suco.
O pato do Labrador tamén foi coñecido como pato "de varia cor", un nome vernáculo que compartía con Melanitta perspicillata e con Bucephala clangula (e mesmo con Haematopus palliatus), feito que provocou dificultades na interpretación dos antigos rexistros destas especies. Ambos os nomes fan referencia á sorprendente cor branca/negra do macho. Outro nome común era "pato de banco de area", en referencia ao seu hábito de alimentarse en augas pouco profundas. Os parentes evolutivos máis próximos do pato do Labrador son, ao parecer, os membros do xénero Melanitta.
Características
A plumaxe das femias era gris. Aínda que tiña un patrón débil, o patrón era de tipo das especies do xénero Melanitta. A plumaxe do macho era branca e negra cun patrón de eider, pero as ás eran completamente brancas agás as rémixes primarias. A traquea do macho era de tipo das Melanitta sp. No extremo anterior producíase unha expansión do tubo traqueal e dous alongamentos (en oposición a un alongamento como se observa nos Melanitta sp.) e estaban preto do medio do tubo. A bulla era ósea e redonda, inchada polo lado esquerdo. Esta bulla asimétrica e ósea era diferente á dos pentumeiros, e semellante aos eideres e á do pato arlequín. O pato do Labrador foi considerado a máis enigmática de todas as aves norteamericanas.
O pato do Labrador tiña unha cabeza oblonga con ollos pequenos e brillantes. O seu peteiro era case tan longo coma a súa cabeza. O corpo era curto e deprimido con pés curtos e fortes que estaban moi detrás do tronco. As plumas eran pequenas e a cola era curta e arredondada.
Camptorhynchus labradorius pertence a un xénero monotípico.
Hábitat
Camptorhynchus labradorius migraba anualmente, invernaba nas costas de Nova Jersey e Nova Inglaterra —onde se favorecía das costas areosas, baías e enseadas— e reproducíase no Labrador no verán.
O fillo de John James Audubon informou ver un niño pertencente á especie en Labrador, pero existe incerteza acerca de onde se reproducía. Algúns cren que puido ter posto os seus ovos nas illas no golfo de San Lourenzo.
Filoxenia
Un estudo mitoxenómico da situación do pato do Labrador descubriu que a especie está moi relacionada co eider de Steller (Polysticta stelleri), como se mostra a continuación.
Richard Hamilton
Richard Hamilton nado en Londres o 24 de febreiro de 1922 e finado 13 de setembro de 2011 foi un pintor británico, pioneiro da arte pop británica. A súa exposición de 1955  Man, Machine and Motion (O home, a máquina e o movemento) (Galería Hatton, Newcastle upon Tyne) e a súa colaxe de 1956 Just what is it that makes today's homes so different, so appealing? (Que é o que fai que as casas de hoxe sexan tan diferentes, tan atractivas?), forón producidas para a exposición This Is Tomorrow do Independent Group en Londres. Consideradas polos críticos e os historiadores para estar entre as primeiras obras da arte pop. Unha gran retrospectiva do seu traballo poido verse no Tate Modern ata maio de 2014.
Traxectoria
Tras deixar o colexio sen conseguir ningún título, entrou a traballar nunha axencia publicitaria da cidade, mentres que acode a clases nocturnas no Saint Martin's School of Art e no Westminster Technical College. Con dezaseis anos entra na Royal Academy of Art para estudar pintura, onde permanecería dous anos. Entre 1941 e 1946 traballou como delineante técnico, levando a cabo a súa primeira exposición en solitario en 1950, presentando unha colección de augafortes.
Nos anos cincuenta, a súa obra, influída por Cézanne, o cubismo, o futurismo e a cronofotografía, preocúpase polo movemento ou a perspectiva.
1952 sería un ano clave na súa traxectoria artística. Ese ano empezou a impartir clases de tipografía e deseño industrial na Escola Central de Arte e Deseño de Londres. Ao tempo fundou xunto a Eduardo Paolozzi, Lawrence Alloway, Alison e Peter Smithson e Nigel Henderson o Independent Group no Instituto de Arte Contemporánea de Londres (ICA).
En 1956, organizouse unha exposición para a Whitechapel Art Gallery, baixo o título This is Tomorrow (Isto é mañá). Hamilton organizou a contribución do Independent Group á mostra, na cal presentaría a súa colaxe Just What Is It That Makes Today's Homes So Different, So Appealing? (Pero que é o que fai aos fogares de hoxe en día tan diferentes, tan atractivos?), o cal converteríase no manifesto da arte pop británica, movemento no que interpretaría un papel esencial.
Nesta obra aparecen multitude de elementos da cultura de masas estadounidense: unha moza de revista (ver: pin-up girl e cover girl), un fisioculturista, un televisor, un logotipo de Ford, unha portada de historieta, unha aspiradora, un cartel de cine, un retrato dun antepasado centenario e un enorme Chupa Chups (chupetín ou caramelo con pau) sostido polo fisioculturista coma se fose unha raqueta de tenis, todo iso baixo o planeta Terra a modo de teito.
A súa obra nutrirase desde entón dos motivos e elementos da cultura popular e de masas.
Tamén foi o deseñador da cuberta do White Album (Álbum Branco) de The Beatles, en 1968. Precisamente a pintura e os colaxes de Hamilton fixéronse famosos en practicamente en todo o mundo por ser un dos máis soados deseñadores gráficos das obras de The Beatles sendo nos '60 un dos máis coñecidos expoñentes do pop-art xunto ao estadounidense Andy Warhol, con todo, tras ser un dos organizadores en 1967 dunha retrospectiva da obra de Marcel Duchamp na Tate Gallery de Londres, o seu deseño para o White Album chamou a atención polo deseño, a "ilustración" que fixo da cuberta de tal LP foi absolutamente minimalista -literalmente tal álbum era "ilustrado" coa non-cor branco, era un álbum como o sinala a etimoloxía latina-, moi austera e moi seria, polo cal rompía cos típicos abigarrados e alegres deseños do pop-art sesentista, neste caso tomaba distancia de coetáneos como Peter Blake.
En 2007 a cidade de Frankfurt outorgoulle o Premio Max Beckmann. Ao ano seguinte foille concedido o Praemium Imperiale de Pintura.
Denise Scott Brown
Denise Scott Brown nada en Nkana, Zambia, entón Rodesia do Norte, o 3 de outubro de 1931, é unha arquitecta, urbanista, profesora e escritora americana, é tamén membro principal da empresa Venturi, Scott Brown and Associates, situada en Filadelfia. Denise Scott Brown e o seu segundo marido e socio, Robert Venturi, son considerados, entre outros, como os arquitectos máis influentes do século XX, tanto pola vertente de arquitectura como planeamento urbano, ben como pola escrita teórica e ensino.
Educación e ensino
Nada de pais xudeus, Simon e Phyllis (Hepker) Lakofski, Denise iniciou os seus estudos na África do Sur, na Universidade de Witwatersrand entre 1948 e 1952, onde coñeceu o seu futuro marido, Robert Scott Brown. Denise viaxou para Londres en 1952 e continuou o seu ensino na escola superior londiniense Architectural Association School of Architecture. En 1955 formouse en arquitectura, ano en que tamén casou con Scott Brown. O matrimonio pasou os seguintes tres anos a traballar e a viaxar por toda Europa, até 1958, cando foran para Filadelfia, co obxectivo de estudaren na Universidade da Pensilvania, no departamento de planeamento. En 1959, Robert Scott Brown morre nun accidente de coche. Denise completou o seu mestrado en planeamento urbano, en 1960, e tornouse un membro do corpo docente da mesma universidade após a súa formación, completando o mestrado en arquitectura ao mesmo tempo que daba aulas. Nunha reunión do corpo docente en 1960, Denise coñeceu Robert Venturi, un arquitecto novo e tamén membro do corpo docente, tornáranse os dous moi próximos profesionalmente, administrando cursos en conxunto entre 1962 e 1964. Denise deixou a Universidade da Pensilvania en 1965 e casou con Venturi, en Santa Monica (California) o 23 de xullo de 1967. Denise mudouse de volta para Filadelfia, no mesmo ano, para se xuntar á empresa do seu marido, Venturi e Rauch, tornándose directora responsábel do planeamento urbano, en 1969.
Arquitectura e planeamento
En 1972, en conxunto con Venturi e Steven Izenour, Denise escribiu Learning From Las Vegas: the Forgotten Symbolism of Architectural Form (Aprendendo con Las Vegas: o Simbolismo Esquecido da Forma Arquitectónica), libro que expón estudos sobre a Strip de Las Vegas, realizado en conxunto cos seus alumnos. Este libro xuntou e completou Complexity and Contradiction in Architecture (Complexidade e Contradición na Arquitectura), escrito por Venturi, como unha reprensión ao modernismo ortodoxo e gustos arquitectónicos de elite, e aínda como un punto de partida para a expansión americana e para a arquitectura vernacular. Após esta primeira experiencia, Denise Scott Brown mantívose como unha escritora prolífera sobre arquitectura e urbanismo.
A empresa Venturi, Scott Brown and Associates (renomeada en 1989), posibilitou que Denise elaborase grandes proxectos cívicos de planeamento, estudos, e, máis recentemente, dirixiu inmensos proxectos de planeamento, especialmente de campus universitarios. Actuou tamén como encargada de obra ao lado de Robert Venturi en grandes proxectos de arquitectura da súa empresa, incluíndo a Sainsbury Wing of National Gallery, en Londres, o edificio do Capitolio en Tolosa (Francia), o Nikko Hotel e Spa Resort, no Xapón, entre outros.
Controversia do premio Pritzker
Cando Robert Venturi foi nomeado como vencedor do premio Pritzker de Arquitectura en 1991, Denise Scott Brown non compareceu á cerimonia de entrega de premios como forma de protesta. A organización, a Fundación Hyatt, afirmou que, en 1991, o premio só era válido para arquitectos individuais, unha práctica que mudou en 2001 coa selección de Jacques Herzog e Pierre de Meuron. En 2013, Women In Design, unha organización estudantil da Escola Superior de Design de Harvard iniciou unha petición para Denise Scott Brown recibir o recoñecemento conxunto co seu socio Robert Venturi.
James Arthur
James Andrew Arthur, nado en Middlesbrough o 2 de marzo de 1988, é un cantante e compositor inglés, coñecido por ser o gañador da novena tempada do The X Factor do Reino Unido en 2012.
O seu sinxelo debut, "Impossible", entrou de primeiro na lista UK Singles Chart na primeira semana de lanzamento (a canción vendeu 1,25 millóns de copias no Reino Unido e 2,5 millóns no mundo enteiro). Lanzou o seu álbum debut James Arthur en novembro de 2013.
Valentina Carro
Valentina Carro Padín, nada en Castrelo (Cambados) en 1984, é unha poetisa galega.
Traxectoria
En 2001 gañou o 2º Premio de Narrativa xuvenil do Ateneo Valle-Inclán. Foi a gañadora do Premio de poesía Pérez Parallé no 2007 por Debaixo de Dziga Vertov hai unha buxaina.
A Chabola, Tal, Muros
A Chabola é un lugar da parroquia de Tal no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Moreira, Duxame, Vila de Cruces
Moreira é un lugar da parroquia de Duxame, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Benjamín Núñez Sanmartín
Benjamín Núñez Sanmartín foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Membro de Izquierda Republicana, logo da vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado alcalde de Curtis. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou a resistencia comezando coa recollida de armas, e desprazouse cun grupo de veciños a Betanzos e Coruña o día 20 de xullo. Despois fuxiu. Militante do PCE. Foi procesado en Santiago de Compostela por rebelión e declarado en rebeldía. Exiliouse no Brasil. Xulgado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas, foi condenado en 1940 a quince anos de inhabilitación absoluta, quince anos de desterro a máis de douscentos quilómetros de Arzúa e o pago de vinte e cinco mil pesetas.
O Sobreiral, Lampón, Boiro
O Sobreiral é un lugar da parroquia de Lampón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 23 habitantes (13 homes e 10 mulleres).
Claudia López Hernández
Claudia Nayibe López Hernández, nada en Bogotá o 9 de marzo de 1970, é unha política colombiana, politicóloga de profesión e actual alcaldesa electa de Bogotá, sendo a primeira muller electa como alcaldesa na historia da cidade. Foi senadora da República pola partido Alianza Verde e candidata á vicepresidencia na candidatura de Sergio Fajardo apoiada pola Coalición Colombia.
Aguiar, Fontao, Vila de Cruces
Aguiar é un lugar da parroquia de Fontao, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Claudia López Hernández
Traxectoria
A súa aparición na vida pública está ligada ao movemento estudantil da Sétima papeleta, que entre 1989 e 1990 foi o cal deu impulso á Asemblea Nacional Constituínte de 1991.
Como investigadora para a Corporación Arcoiris e a Misión de Observación Electoral salientou polos seus traballos sobre as votacións atípicas. Estes foron o seu punto de partida para destapar o escándalo da parapolítica. As súas investigacións aclararon condenas sobre máis de 40 representantes públicos por nexos con parapolítica, con críticas ó goberno do expresidente e agora senador investigado Álvaro Uribe e os seus aliados políticos. Causou polémica o seu despedimento público de El Tiempo en outubro de 2009 debido a unha columna na que fixo unha análise crítico dese medio. esquerda|miniatura| [[Antanas Mockus e López en 2018 anunciado que votarían por Gustavo Petro para a segunda volta Presidencial. ]] Foi secretaria de Acción comunal de Bogotá e alcaldesa encargada de Santa Fe durante a primeira alcaldía de Enrique Peñalosa.
En 2014, chegou ó Senado con 81.125 votos como candidata da partido Alianza Verde.
O 27 de decembro de 2016, anunciou a súa candidatura nas eleccións presidenciais de 2018, sendo así a primeira precandidata do Partido Alianza Verde.
O mesmo ano, facendo parte da Coalición Colombia, integrada polo Polo Democrático, Compromiso Cidadán e Partido Alianza Verde resultou fórmula Vicepresidencial de Sergio Fajardo logrando o terceiro lugar na primeira volta. Na segunda volta apoiou a Gustavo Petro.
En 2018, para frear a corrupción política, promoveu unha consulta nacional que estivo preto de ser aprobada.
Alcaldesa de Bogotá
O 27 de outubro de 2019 gañou as eleccións locais de Bogotá con 1.108.541 votos, converténdose en alcaldesa da cidade. Desta maneira, converteuse na primeira alcaldesa electa muller da cidade e a primeira alcaldesa abertamente LGBT dunha capital de América.
Rebelde sen causa
Rebelde sen causa (en Rebel Without a Cause) é un filme estadounidense de 1955 sobre un grupo de adolescentes confusos nun suburbio de clase media. Rodado no novo formato CinemaScope e dirixido por Nicholas Ray, ofreceu un comentario social así como unha alternativa aos filmes previos que mostraban delincuentes nun ambiente deprimido. O filme está protagonizado por James Dean, Sal Mineo e Natalie Wood.
O filme foi un intento innovador de retratar a decadencia moral da mocidade estadounidense, unha crítica ao estilo paternal e unha exploración do conflito interxeracional. O título provén do libro de 1944 do psiquiatra Robert M. Lindner Rebel Without a Cause: The Hypnoanalysis of a Criminal Psychopath. Non obstante, no filme non hai referencias de ningún tipo ao libro de Lindner. O filme foi estreado o 27 de outubro de 1955 case un mes despois da morte de Dean nun accidente de tráfico o 30 de setembro de 1955.
Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 31 de decembro de 2001.
Argumento
Jim Stark é un inadaptado estudante de secundaria que chegou aos Ánxeles e busca encaixar entre os seus novos compañeiros. Porén, non o consegue e rapidamente se inimiza con Buzz e a súa banda ao tempo que queda engaiolado por Judy, moza do seu rival.
Neste contexto de enfrontamentos, Jim traba amizade con Plato, un rapaz solitario que se converte no seu secuaz. Entre as repetidas contendas cada vez máis graves, Jim, Plato e Judy quedan envoltos nun conflito que rematará con mortes.
Penaboa, Furco, Carballedo
Penaboa é un lugar da parroquia de Furco no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. En 2016 tiña 2 habitantes, 1 muller e 1 home, segundo o INE.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, pedra ou pena boa.
Charles Albert Gobat
Charles Albert Gobat, nado o 21 de maio de 1843 e finado o 16 de marzo de 1914, foi un avogado, administrador educativo e político suízo, que recibiu, xunto co Élie Ducommun, o Premio Nobel da Paz de 1902, pola súa lideranza na Oficina Internacional pola Paz, a máis antiga federación pola paz do mundo.
Traxectoria
Gobat naceu en 1843 en Tramelan, Suíza. Era fillo dun pastor protestante e sobriño de Samuel Gobat, un misioneiro que se tornou bispo de Xerusalén. Educouse nas Universidades de Basilea, Heidelberg, Berna e París. Recebiu o doutoramento en dereito da Universidade de Heidelberg o 1867.
Recibiu aclamación polo seu traballo République de Berne et la France pendant les guerres de religion, publicado o 1891 e tamén por Histoire de la Suisse racontée au peuple de 1900.
Así mesmo, foi un forte defensor da lingua internacional esperanto e tamén do ido.
Selo de Tampa
miniatura|dereita|200px|Escudo da cidade de Tampa
O Selo de Tampa é o selo oficial do goberno de Tampa. Este selo fíxoo Val Antuono en Italia, na década de 1920.
Deseño
No centro do selo está a (historicamente inexacta ) representación do barco de vapor Mascotte, que posuía Henry B. Plant e que recibiu o seu nome da ópera La mascotte, de Edmond Audran. O barco percorreu Tampa, Key West, e Cuba dende mediados da década de 1880 ata comezos do século XX.
Gràcia
200px|miniatura|Situación do distrito na cidade de [[Barcelona]] 200px|miniatura|Barrios de Gràcia Gràcia é un distrito da cidade de Barcelona, en Cataluña.
Localización e características
Está situado no centro do concello, e limita cos distritos de Horta-Guinardó, L'Eixample e Sarrià-Sant Gervasi. Corresponde coa antiga Vila de Gràcia, concello independente entre 1856 e 1897.
É o distrito máis pequeno de Barcelona, cunha extensión de 4,19 km², pero é o segundo con maior densidade de poboación (28.660 hab./km²), tendo unha poboación de 120.087 habitantes (2005).
Barrios
O distrito de Gràcia aglutina os barrios de:
Tito Gómez
Tito Gómez, nado en Juana Díaz o 9 de abril de 1948 e finado en Cali o 12 de xuño de 2007, foi un cantante de salsa portorriqueño.
Rana aurora
Rana aurora é unha especie de anfibio que vive no oeste de Norteamérica na rexión costeira que se estende desde o suroeste da Columbia Británica ao sur do condado de Mendocino no norte de California, e está protexida en Oregón e California. Forma parte do xénero Rana, e como tal ten unha característica pel lisa sen verrugas. Esta ra necesita augas tranquilas para reproducirse e raramente se encontra a gran distancia das súas lagoas e pantanos de reprodución. O seu status de conservación é "pouco precocupante".
Tito Gómez
Traxectoria
En 1968 incursionó na salsa. A súa voz destacouse en varias agrupacións como La Sonora Ponceña, o Conxunto de Ray Barreto, La Terrífica, o Grupo Niche e o grupo de Charlie Palmieri, entre outras. Tamén colaborou nos coros para artistas como Frankie Ruiz, en cancións como La cura e La rueda.