cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Naxib Mahfud
Estilo de escritura e temas
Na década de 1960, Mahfouz desenvolveu aínda máis nas súas novelas existencialistas o tema de que a humanidade se está afastando máis de Deus. En O ladrón e os cans (árabe: اللص والكلاب; romanizado: al-liṣ wal-kilāb) (1961) describiu o destino dun ladrón marxista que foi liberado do cárcere e planea vingarse.
Nas décadas de 1960 e 1970, Mahfouz empezou a construír as súas novelas con maior liberdade e a miúdo utilizou monólogos interiores. En Miramar (ميرامار) (1967) empregou unha forma múltiple de narración en primeira persoa. Catro narradores, entre eles un socialista e un oportunista nasserita, representan diferentes puntos de vista políticos. No centro da historia hai unha atractiva serventa. En Días e noites árabes (ليالي ألف ليلة) (1979) e en A viaxe de Ibn Fatouma (رحلة ابن فطومة) (1983) recorreu a narracións árabes tradicionais como subtexto. En Akenatón: morador da verdade (العائش فى الحقيقة) (1985) aborda o conflito entre as antigas e as novas verdades relixiosas.
Moitas das súas novelas publicáronse por primeira vez en forma de folletín, entre elas Os nenos de Gebelawi e O canellón de Midaq, que tamén foi adaptada nunha película mexicana protagonizada por Salma Hayek. El callejón de los milagros.
Influencia política
A maioría dos escritos de Mahfouz tratan principalmente de política, feito que el mesmo recoñeceu: "En todos os meus escritos atopará política. Podes atopar unha historia que ignore o amor ou calquera outro tema, pero non a política; é o eixo mesmo do noso pensamento".
Abrazou o nacionalismo exipcio en moitas das súas obras e expresou simpatías polo Partido Wafd da posguerra. Desde moi novo sentiu atraído polos ideais socialistas e democráticos. A influencia dos ideais socialistas reflíctese con forza nas súas dúas primeiras novelas, Al-Khalili e O novo Cairo, así como en moitas das súas obras posteriores. Paralelamente á súa simpatía polo socialismo e a democracia, sentía antipatía polo extremismo islámico.
Na súa mocidade, Mahfouz coñecera persoalmente a Sayyid Qutb, cando Qutb mostraba maior interese pola crítica literaria que polo fundamentalismo islámico; Qutb converteuse máis tarde nunha importante influencia para os irmáns musulmáns. A mediados da década de 1940, Qutb foi un dos primeiros críticos en recoñecer o talento de Mahfouz, e na década de 1960, preto do final da vida de Qutb, Mahfouz chegou a visitalo no hospital. Pero máis tarde, na novela semiautobiográfica Espellos (المرايا), Mahfouz trazou un retrato negativo de Qutb. Estaba desilusionado coa revolución de 1952 e pola derrota de Exipto na guerra dos Seis Días de 1967. Apoiara os principios da revolución, pero desilusionouse ao considerar que as prácticas non estaban á altura dos ideais orixinais.
Recepción
As obras traducidas de Mahfouz recibiron eloxios da crítica estadounidense:
Carmen Prieto
Carmen Prieto Rouco, nada en Vilalba o 13 de xaneiro de 1901 e finada na mesma localidade o 11 de maio de 1977, foi unha poeta e dramaturga galega. miniatura|Placa e casa da escritora na rúa Porta de Cima, de Vilalba
Naxib Mahfud
Recepción
"As rúas, as casas, os pazos e mesquitas e as persoas que viven entre eles son evocados con tanta intensidade na obra de Mahfouz como as rúas de Londres foron conxuradas por Dickens". —Newsweek
Carmen Prieto
Traxectoria
Epígono de Rosalía de Castro, comezou a escribir moi nova. Algúns poemas publicados en Horas de frebe datan de cando tiña trece anos. A súa poesía, costumista e dun lirismo subxectivo, céntrase no mundo rural, frecuentemente cun ton anticaciquil. Formalmente, os seus versos amosan defectos no ritmo e o seu galego é algo forzado. Moitos dos seus poemas apareceron en Faro Villalbés. Está considerada unha das precursoras da escrita teatral galega canda Herminia Fariña.
De ideoloxía católica conservadora, durante a Guerra Civil Española cantou as glorias de Francisco Franco. Deixou de publicar en galego ata 1956, cando editou o poemario bilingüe Lluvia menuda.
Naxib Mahfud
Recepción
"Ao longo de toda a obra de Naxib Mahfud percíbese un omnipresente sentido da metáfora, dun artista literario que utiliza a súa ficción para falar directa e inequivocamente da situación do seu país. A súa obra está impregnada de amor por Exipto e o seu pobo, pero tamén é totalmente honesta e nada sentimental.—The Washington Post
"A obra de Mahfouz é fresca, matizada e inquietantemente lírica. O Premio Nobel recoñece a importancia universal da [a súa] ficción".—Los Angeles Times
"O Sr. Mahfouz encarnaba a esencia do que fai posible o formigueiro humano, estridente e caótico do Cairo".—The Economist
Tan intenso labor tería as súas consecuencias e premios. Entre 1956 e 1957 a súa obra Triloxía do Cairo acadou grande éxito nun contorno de grandes mudanzas sociais e políticas que se deron en Exipto despois do derrocamento da monarquía en 1952. En 1967 o réxime exipcio publicou por entregas Fillos do noso barrio nun xornal semioficial. Ese mesmo ano foi publicado como libro en Beirut. Para entón xa pasara polo departamento de Censura e Belas Artes, fora director da Fundación de Apoio ao Cinema e asesor do ministerio de Cultura.
Premio Nobel de Literatura
Mahfouz foi galardoado co Premio Nobel de Literatura de 1988, e ata o de agora é o único escritor árabe que gañou devandito premio. Pouco despois de gañar o premio Mahfouz foi citado dicindo:
Pasou os seus últimos anos practicamente cego e xordo. En xullo de 2006 sufriu unha caída e foi hospitalizado por consecuencia das feridas na cabeza. Porén, a súa saúde deteriorouse rapidamente e faleceu o 30 de agosto.
Persecución
En 1989, logo da fatua lanzada contra Salman Rushdie, o teólogo exipcio Omar Abdul-Rahman dixo que Mahfud debería recibir castigo por escribir O neno de Gebelaui. Porén, aclarou que aquel posicionamento non se trataba dunha fatua. Porén, en 1994, cando Mahfud xa recibira o Nobel e tiña 82 anos, un grupo de persoas tentou asasinalo dunha coitelada no pescozo. Sobreviviu o atentado, pero dende entón tivo que ter todo o tempo a protección dun gardacostas e a súa saúde nunca se recuperou totalmente. Finalmente, a comezos de 2006, a novela publicouse en Exipto cun prólogo de Ahmad Kamal Abu Almajd.
Traxectoria literaria
Durante os primeiros anos, Mahfud dedicouse fundamentalmente á novela histórica, ambientada no Exipto dos faraóns, así como artigos filósoficos e literarios. Porén, tras o remate da segunda guerra mundial e a publicación de Jan al-Jalili en 1945, Mahfud abandonou a novela histórica e centrouse na realidade contemporánea. Abondan nesta época as novelas con nomes de rúas e barrios do Cairo, que describen os habitantes da cidade, desde as clases máis populares ata a pequena burguesía. A obra máis destacada desta época é A ruela dos milagres (1947). Estas novelas consagraron ao autor como o mellor novelista árabe.
Un fito na súa carreira foi a coñecida como "Triloxía do Cairo", composta por O camiño de Entre-os-pazos, O pazo do desexo e A rúa do Azucre publicadas entre 1956 e 1957. Fillos do noso barrio (1959) anunciou unha mudanza na produción de Mahfud. Malia manterse a ambientación cairota, o realismo vai perdendo peso ante unha visión moito máis espiritual e relixiosa. Os heroes pasan a ser antiheroes solitarios e incomprendidos e extravíase a posibilidade dun cambio social. Novelas coma O ladrón e os cans apostan pola desesperanza.
A finais dos anos 60, como consecuencia da gran derrota árabe fronte a Israel de 1967, as súas novelas transformáronse en diálogos surrealistas e oníricos. Os personaxes expresan un ambiente de pesimismo xeral, como en A taberna do gato negro. A partir de mediados dos 70 Mahfud regresa á novela realista, cunha mestura de temáticas e xéneros de toda a súa traxectoria literaria.
Traducións
Non hai ningunha obra de Mahfud traducida ao galego.
Premios
Ademais do Nobel de Literatura en 1988, Mahfud recibiu en 1972 o Premio Nacional das Letras Exipcias e canda el a máxima honra do seu país: o Colar da República.
Cine
En 1995 o director mexicano Jorge Fons, levou ao cine a súa novela A ruela dos milagres, que trasladou do Cairo á Cidade de México. Uns anos antes (1993), o produtor deste filme, o tamén mexicano Arturo Ripstein dirixira Principio e fin, tamén sobre unha novela de Mahfud.
Pol Pot
Saloth Sar, nado en Prek Sbauv (Kompung Thom) en data incerta (algunhas fontes dan o 19 de maio de 1925, e outras o 19 de maio de 1928 ) e finado en Anlong Veng o 15 de abril de 1998, foi un dirixente comunista camboxano coñecido como Pol Pot, líder da guerrilla dos Khmer vermellos dende a xénese destes na década de 1960 até a súa propia morte.
Invisibles (filme)
Invisibles é unha película documental dirixida por Mariano Barroso, Isabel Coixet, Javier Corcuera Andrino, Fernando León de Aranoa e Wim Wenders no ano 2008. Obtivo o Premio á mellor película documental na XII edición dos Premios Goya, en 2008.
Pol Pot
Foi tamén primeiro ministro de "Kampuchea Democrática", que foi a forma na que se constituíu politicamente o actual Reino de Camboxa baixo o poder do seu réxime totalitario entre 1975 e 1979. Creador dun estado de corte maoísta (e polo tanto pro-chinés), Saloth Sar pasou á historia como o principal responsable do denominado xenocidio camboxano, que na actualidade é a principal razón da constitución dun tribunal internacional dende 2006 para xulgar ós líderes sobreviventes do réxime.
Traxectoria
Unha vez conquerido o poder en 1975, Saloth Sar levou a cabo unha drástica política de recolocación da poboación dos principais centros urbanos no campo como unha medida determinante cara o tipo de comunismo que desexaba implantar. Os medios empregados incluíron o exterminio dos intelectuais e outros "inimigos burgueses". O resultado disto foi a desaparición de polo menos un millón e medio de persoas. Tomando as estatísticas presentadas por K. D. Jackson, o 17 de abril de 1975, ano no que os Khmer vermellos tomaron Phnom Penh, había en Camboxa unha poboación de 7,3 millóns de habitantes, reducidos a 6 millóns en 1978. K. D. Chandler sinala como motivos deste drástico descenso da poboación -que calcula en 1,5 millóns de desaparecidos- a desnutrición, os traballos forzados e as enfermidades mal atendidas en xeral, pero 200.000 persoas, probablemente máis, foron executadas sen xuízo, clasificados como "inimigos", entre os que se contaban nenos, anciáns e persoas pertencentes incluso ó mesmo Partido. Porque a meirande parte das vítimas pertencían á etnia khmer, Jean Lacouture denominou a este proceso "auto-xenocidio"
Invisibles (filme)
Sinopse
Cinco directores homenaxean o vinte aniversario da ONG Médicos Sen Fronteiras. A través de varias historias retrátase a persoas que viven no medio de guerras e conviven con epidemias. "El sueño de Bianca" (O soño de Bianca) contrasta as realidades de dúas mulleres. "Cartas a Nora" é un relato de inmigración, mentres que "La voz de las piedras" (A voz das pedras) é unha historia familiar no corazón de Colombia. En "Buenas noches, Ouma" (Boas noites, Ouma) descríbese o conflito armado de Uganda e "Crímenes Invisibles" (Crimes Invisibles) denuncia os abusos a mulleres na República Democrática do Congo.
Este proxecto solidario nace co selo de Javier Bardem como produtor. Para conmemorar as dúas décadas de traballo de Médicos Sen Fronteiras quíxose facer unha homenaxe aos seus cooperantes, pero tamén ás persoas que reciben a súa axuda. Persoas "invisibles" que teñen unha historia e que atopan, neste documental, unha forma de expresarse.
Pol Pot
Traxectoria
A súa política incluía a oposición a Vietnam que fixo efectiva con numerosos ataques a ese país, o que causou unha invasión masiva de Camboxa en 1979 que precipitou o réxime cara a súa fin.
Infancia e primeiros estudos
Saloth Sar, como xa se dixo, naceu en Prek Sbauv, Kompung Thom, Camboxa, o 19 de maio de 1925 ou 1928, sendo o máis novo de sete fillos dun home de próspera facenda.
Ós seis anos a súa familia trasladouse a Phnom Penh para vivir co seu irmán, un oficial da Garda Real, onde Sar frecuenta a Pagoda de Prata. A súa familia tiña conexións coa familia da Dinastía Norodom: unha curmá de Saloth Sar crecera no Palacio Real como bailarina e chegou a ser esposa consorte do rei Sisowath Monivong, a súa irmá máis vella, Saroeung, foi elixida tamén como consorte do rei ós 15 anos, e en 1928 o seu irmán máis vello, Loth Suong, comezou unha carreira de protocolo na corte, feito que poría a Saloth Sar en contacto coa elite da capital e do budismo khmer. Aprendeu ben o francés e estudou coa elite católica de Camboxa, aínda que nunca recibiu un diploma.
Como moitos estudantes do seu tempo, Saloth Sar uniuse ós movementos anticolonialistas da Indochina Francesa (Camboxa, Vietnam e Laos) liderado polo que sería o máximo representante da revolución vietnamita: Ho Chi Minh. Entraría entón en contacto co Partido Comunista Indochino, que era entón ilegal no país.
Saloth Sar en Francia
En 1948, baixo a rexencia do novo rei Norodom Sihanouk, gañou unha bolsa de estudos do Goberno para estudar radioelectricidade en París con rapaces como Thiounn Thioeunn, Chumm e o seu irmán Mumm. Despois de desembarcar en Marsella, chega en tren a París o 1 de outubro de 1949. Inscríbese na Escola Francesa de Radioelectricidade, aínda que nunca demostrou moito interese polos estudos, de feito non chegou a rematalos. Na capital francesa, o grupo camboxano demostrou un gran nacionalismo e a oposición a calquera inxerencia vietnamita nos asuntos camboxanos. Antes da chegada de Saloth Sar a Francia, en xullo de 1946, os membros deste grupo rexeitaran asistir a unha reunión con Ho Chi Minh, na Conferencia de Fontainebleu, nos arredores de París.
Regresa ó seu país en 1953 sen ter obtido o diploma despois de tres intentos por acadalo. Xa en Camboxa, casa con Khieu Ponnary, compañeira do Grupo de Estudo de París e a primeira muller camboxana en obter un diploma; e escollen o aniversario da Toma da Bastilla, 14 de xullo de 1956, para o seu matrimonio. Ieng Sary casaría coa irmá de Khieu Ponnary, estudante de William Shakespeare, de nome Khieu Thirith. O "Grupo de Estudo de París" sería a célula principal dos acontecementos que se desenvolverían nas seguintes catro décadas.
Regreso a Camboxa
Saloth Sar atopa no seu regreso a Phnom Penh unha Camboxa convulsa entre o rei Norodom Sihanouk, quen pretendía tomar a bandeira da independencia do país e non deixar que o fixesen os comunistas e as faccións radicais, que esixían a Francia unha independencia inmediata.
O futuro Pol Pot únese entón á alianza comunista vietnamita-khmer onde os vietnamitas lle aprenden como "traballar coas masas de base, fundar os comités de independencia a nivel de aldeas, membro por membro, pero segundo testemuña dun antigo camarada de Pol Pot, este dicía que a independencia camboxana debía ser liderada exclusivamente polos mesmos camboxanos . Os intentos de restablecer a antiga orde colonial por parte de Francia logo da derrota do Xapón en 1945 víronse obstaculizados por un forte sentimento nacionalista manifestado en protestas e que tería como máximo estímulo a detención de dous monxes budistas en 1942 polos seus sermóns pro-nacionalistas. Algúns dos monxes uniríanse ás loitas pola independencia; dous dos máis soados serían Son Ngoc Minh e Tou Samouth que en 1946 se afiliarían ao Partido Comunista de Indochina liderado por Ho Chi Minh e que serían os fundadores do Partido Comunista de Camboxa. Pero o ideal de Saloth Sar sempre permaneceu firme respecto a manter unha separación de calquera influencia vietnamita ou doutras nacións.
Saloth Sar como revolucionario
O Partido Comunista Indochino disolveuse en 1951 nas tres faccións nacionais (Vietnam, Camboxa e Laos). A facción camboxana daría orixe ó Partido Revolucionario Popular de Kampuchea, PRPK, coa presenza preponderante de Saloth Sar e o seu "Grupo de Estudo de París", como xa se indicou.
O rei Norodom Sihanouk adiantaría unha campaña de represión do comunismo no país, tanto previa como posterior á independencia en 1954 e o seu recoñecemento en 1957, en parte tamén motivado polo seu temor a calquera influencia vietnamita. Colaborou na fundación do Partido Comunista Camboxano. En 1962 é asasinado Tou Samouth, o principal líder do comunismo camboxano e cuxa morte permanece sumida no misterio. Algunhas fontes suxiren que iso formaba parte da estratexia de Saloth Sar para garantir o dominio absoluto do seu liderado no Partido Comunista, xa que efectivamente se presenta para dirixilo, como suxire Kiernan:
Así mesmo N. Chanda sostén que:
A disputa entre o radicalismo de Saloth Sar caracterizado pola súa posición abertamente antiestadounidense e antivietnamita por unha banda, e quen defendían un comunismo moderado pola outra, faise evidente e tráelle antipatías de parte de Vietnam xa a finais dos 60. Así o expresou o viceministro de relacións exteriores de Hanoi ó xornalista Nayan Chanda en 1978 referíndose ó grupo de Pol Pot como "partisanos" que "non tiveron unha participación activa nas loitas de independencia", non seguiron a "liña correcta" ó lado vietnamita en Camboxa e cuxo comunismo era "infantil".
Comeza a Guerra de Vietnam
A guerra de Vietnam (1958 - 1975) significaría para Camboxa a apertura a un longo período de guerra e inestabilidade. O príncipe Norodom Sihanouk, entón primeiro ministro, declarou o país neutral no conflito. Denunciou reiteradamente a inxerencia doutros Estados nunha situación que Sihanouk vía como exclusiva dos vietnamitas no seu intento de reunificar o país. Esta postura anti-intervencionista púxoo en contraposición dos intereses estadounidenses. Pola súa banda, Estados Unidos insistiu en que o príncipe sostiña unha neutralidade ficticia e que prestaba o territorio camboxano como refuxio do Viet Cong. O 18 de marzo de 1970, mentres o príncipe estaba nunha xira internacional, o xeneral Lon Nol, co apoio de Washington, levou a cabo un golpe de Estado e alineou a Camboxa cos Estados Unidos e Vietnam do Sur. Este feito non significou outra cousa que unha oportunidade histórica para Saloth Sar. Co príncipe afastado do poder e un inimigo visible como Lon Nol, os Khmer vermellos poderían coller as bandeiras da liberación do país que Sihanouk non permitira durante a independencia do mando francés. O Grupo de Estudo de París tomou o control definitivo do PRPK e cambioulle o nome polo de Partido Obreiro de Camboxa. Entre as súas primeiras decisións estaría a separación definitiva de calquera nexo vietnamita. Saloth Sar xa fora elixido primeiramente Camarada Tres no comité central do partido, e - logo da misteriosa morte de Samouth - Secretario Xeral do POC en 1968. En xullo de 1970, despois do golpe de Estado de Lon Nol, Saloth Sar e moitos dos membros do POC deixaron Phnom Penh e crearon unha guerrilla denominada Oficina 100 nas fronteiras con Vietnam do Norte, ó nordeste de Camboxa. Nese momento o Viet Cong pediulle atrasar a súa axenda revolucionaria en Camboxa até que os estadounidenses fosen expulsados de Vietnam do Sur.
Logo dunha viaxe a Vietnam do Norte, refúxiase no nordeste de Camboxa para vivir cunha tribo montañesa. Impresionado pola simplicidade da súa vida, con poucas cousas materiais, convéncese entón que ese é o ideal do comunismo. Ese mesmo ano xorden gromos revolucionarios en varias provincias do país e, un ano despois, os Khmer vermellos tiñan case controlada toda a rexión montañosa do norte e as fronteiras con Vietnam; ademais establece o "Exército Revolucionario de Camboxa". Coa axuda dos Estados Unidos, o exército oficial de Lon Nol intentou febles campañas en contra da guerrilla, pero sen éxito.
En marzo de 1969 Estados Unidos levou a cabo bombardeos secretos ó norte de Camboxa, tratando de destruír os refuxios do Viet Cong e cortar o final da Ruta Ho Chi Minh. Autorizados polo recentemente elixido presidente Richard Nixon e liderados polo seu director de seguridade nacional Henry Kissinger, tales bombardeos pódense considerar ilegais posto que os Estados Unidos non fixera unha declaración de guerra oficial contra Camboxa nin dado o tempo establecido pola lexislación internacional para unha acción deste tipo. Durante catorce meses foron lanzadas en chan camboxano 110.000 toneladas de bombas, e os bombardeos continuarían até 1973, polo que se determina que foron 539.129 t en total, é dicir, tres veces e media máis do que Estados Unidos lanzou contra o Xapón durante a segunda guerra mundial. As vítimas camboxanas chegaron ás 600.000 persoas mortas e fontes da CIA estimaron que ditos bombardeos non fixeron outra cousa que incrementar a popularidade dos Khmer vermellos entre os campesiños camboxanos do norte do país. Só entre 1969 e 1973 contáronse 150 mil vítimas civís.
En 1973 prodúcense os primeiros éxitos dos Khmer vermellos contra o exército republicano do ditador Lon Nol, e o 60% do país quedou baixo o seu control. Mentres, Nixon, sen autorización gobernamental, intensificaba os bombardeos contra o país nun desesperado intento por deter a avanzada guerrilleira, do mesmo xeito que estaba sucedendo en Vietnam do Norte.
Debilitación dos Estados Unidos
A Península Indochina ardía nunha guerra de grandes proporcións e o goberno dos Estados Unidos deuse conta moi tarde do fracaso das súas políticas. Mentres Vietnam do Norte avanzaba sen tregua para alcanzar o seu obxectivo de reunificación baixo dominio comunista, os Khmer vermellos pechaban dende todos os puntos do país a Phnom Penh como unha tenaza, ante o cal se deron as primeiras saídas precipitadas de estranxeiros e membros simpatizantes da ditadura de Lon Nol. Os Khmer vermellos argumentaban que a súa loita era para defender e restituír no poder ó deposto príncipe Norodom Sihanouk que facía o papel de gobernante no seu exilio da China mentres tanto, sen poder tomar parte no novo capítulo de historia que se escribía no seu país. En 1974 os homes de Saloth Sar capturan a antiga capital, a cidade de Udong, a poucos quilómetros ó norte de Phnom Penh. A cidade foi destruída e os sobreviventes dispersados como preludio do que viría despois. En abril de 1975 a capital estaba completamente sitiada, as súas rúas ateigadas de refuxiados que fuxían, uns dos bombardeos estadounidenses e outros do avance da guerrilla: dous millóns de refuxiados xuntábanse en Phnom Penh ese ano. Os guerrilleiros cortaron todos os medios de contacto coa capital e a fin da guerra era cuestión de días.
A caída de Phnom Penh
O día 17 de abril de 1975 está marcado como o da "Caída de Phnom Penh" baixo o avance dos Khmer vermellos. Os estadounidenses tiveron que abandonar un intento de fornecer alimentos e enerxía á cidade ó estilo da ponte aérea de Berlín cando o Aeroporto Internacional de Pochentong foi branco de intensos ataques guerrilleiros, mentres o ditador Lon Nol saía chorando do seu país nun helicóptero estadounidense cara a Hawai, onde morrería en 1985. Lon Nol nunca máis volvería ó seu país. Aínda que os estadounidenses, os estranxeiros doutras nacionalidades de certa significación política e a plana maior do ditador foron evacuados, os estadounidenses deixaron na sitiada cidade mandos medios e un grande número de persoas que serían carne de canón para o novo réxime.
No ánimo dos dous millóns de persoas que se atopaban na cidade o 17 de abril, a vitoria evidente da guerrilla sobre os ocupantes e o ditador significaba dalgún xeito o remate das penurias da guerra, e por esta razón os fríos Khmer vermellos foron recibidos coa esperanza de que a paz chegaría por fin ó país. Pero os habitantes da cidade non estaban dentro dos plans de Saloth Sar e os seus. Pronto mostrarían cara a eles unha violencia inusitada e denominaríanos inimigos de Estado baixo o código "xente do 17 de abril". Ós ollos de Saloth Sar, os habitantes da cidade representaban a clase opresora, mentres que o pobo lexítimo era só o campesiñado. Dous millóns de habitantes da capital e das poboacións principais do país foron obrigados a ir ó campo. Saloth Sar comezou entón a usar o nome de Pol Pot e declarou a 1975 como o Ano Cero, co que quería indicar o inicio dun proceso de "purificación" da sociedade camboxana do capitalismo, a cultura occidental, a relixión e calquera influencia estranxeira, en cuxa mira estaban principalmente os vietnamitas. O 13 de abril Camboxa celebrara o inicio dun novo ano segundo o seu propio calendario nacional, a fin do "ano do tigre" e o comezo do "ano da lebre". Ó día seguinte, o 14, a capital recibiu os primeiros impactos da guerrilla e un auténtico "ano novo" comezaría para Camboxa.
Saloth Sar, agora definitivamente Pol Pot, estivo sempre a favor dun completo illamento do país, unha economía autosuficiente e un estado agrario. Todos os estranxeiros, que se refuxiaron na embaixada francesa, foron expulsados, e as embaixadas pechadas (con excepción da francesa e algunhas de certos países simpatizantes como China e Corea do Norte). Comeza a aplicación inmediata, sen termos medios, do socialismo no que se denominou o "gran salto". Foi o primeiro e até o de agora único país que viviu semellante experiencia, e dun xeito sorprendentemente rápido:
Todas as cidades, aldeas e centros urbanos foron baleiradas, os habitantes procedentes dos principais centros urbanos como Phnom Penh e Battambang foron clasificados como a "Xente do 17 de abril", é dicir, aqueles que antes desa data non se uniron ás guerrillas comunistas e que, segundo a mentalidade de Saloth Sar e dos Khmer vermellos, puxéronse ó lado de Lon Nol e dos Estados Unidos. Esa "Xente do 17 de abril" foron vítimas de sospeitas de espionaxe, colaboración con poderes estranxeiros, burgueses e inimigos do "pobo". Todos os camboxanos foron levados a traballar no campo.
Creación da Kampuchea Democrática
dereita|miniatura|300px|Mapa feito con [[cranios das vítimas do réxime, exhibido no Museo Tuol Sleng]]
Entre novembro e decembro de 1975 levouse a cabo un encontro nacional de membros do Partido no Estadio Olímpico de Phnom Penh. Nuon Chea proclamou entón que a nova Camboxa tiña xa dúas universidades: unha era o traballo produtivo e a outra o combater o inimigo vietnamita. Era o preludio da "guerra despois da guerra" como foi chamada polo xornalista N. Chanda na súa obra. O 5 de xaneiro de 1976 os Khmer vermellos declararon o nacemento do novo Estado co nome de Kampuchea Democrática. O Príncipe Norodom Sihanouk, quen regresara como un suposto Xefe de Estado restituído ó poder logo da ditadura, perdera xa calquera capacidade de influencia sobre os asuntos políticos do seu país e era só unha figura protocolaria, case ó mesmo estilo do tempo colonial. Foi pronto obrigado a renunciar o seu cargo como Primeiro Ministro e posto literalmente en prisión no Palacio, un dos únicos remanentes da destruída Phnom Penh. Asumiu entón a presidencia Pol Pot, aínda que a súa identidade, así coma as dos máximos dirixentes da Kampuchea Democrática e de Angkar (o Partido) sempre estarían en segredo (a xente non sabía quen era en verdade Pol Pot nin o asociaban con Saloth Sar, tamén coñecido como Camarada Un). En principio, Pol Pot foi oficialmente o Primeiro Ministro da Kampuchea Democrática, despois o cargo pasará a Ieng Sari, aínda que Pol Pot reterá de facto o poder.
A aseveración de Pol Pot de que a liberación do país fora feita sen inxerencias estranxeiras é difícil de demostrar. Evidencias fornecidas tanto pola CIA como por Vietnam demostran que o Viet Cong facilitou armamento ós Khmer vermellos para tomar Phnom Penh, a cal caeu antes de que o fixese Saigón o 29 de abril de 1975. Do mesmo xeito, China contribuíu con artillería a cambio do caucho camboxano. Con todo, a posición de Pol Pot foi sempre a de demostrar que Camboxa non necesitaba de ningunha forza estranxeira para sobrevivir, e en tal sentido mantivo o país nun illamento case total durante o tempo do réxime. Unha das obsesións do líder foi a de protexer o partido central dos que consideraba perigos externos e internos, e polo tanto foi considerada prioritaria para el a existencia de todo un sistema de defensa que incluía prisións de alta seguridade como a S-21, a principal, pero non a única, institución de interrogación no país. Goffman defínea como un exemplo extremo de total institucionalización cuxa misión era a de "protexer o Partido asasinando todos os prisioneiros e en parte alterando as súas biografías para poñelas acorde cos requirimentos e sospeitas do Partido". Aínda que se di en termos xerais "prisión", Chandler denomínaa máis ben como un centro de torturas e interrogación en sentido máis estrito. Nunha entrevista que Pol Pot concedeu en 1997 ó xornalista Nate Thayer, negou calquera coñecemento da existencia de S-21:
Chandler comenta respecto diso que Pol Pot debeu coñecer a Tuol Sleng baixo o código "S-21". A xornalista Christine Chameau entrevistou a Ieng Sari, o segundo home forte da Kampuchea Democrática, quen respondeu respecto diso: Á pregunta de quen daba as ordes sobre S-21, Ieng Sari respondeu: Tanto para Thayer como para Chandler, esta última resposta de Ieng Sari carece de documentos históricos que a corroboren. Os dous homes de maior rango en S-21 reportaban directamente ós que se denominaban os "camaradas maiores" (bong kang le en khmer), os cales permaneceron inamovibles durante todo o tempo do réxime: Pol Pot, Nuon Chea, Ta Mok, Son Sen e Khieu Samphan.
Desaparición dunha cuarta parte da poboación
dereita|miniatura|300px|Arquivos da prisión [[Tuol Sleng|S-21 onde se conservan evidencias de torturas]]
Comeza así un período da historia camboxana no que, segundo a maioría das fontes, perecería unha cuarta parte da poboación, o que foi xeralmente cualificado de xenocidio camboxano. Este período foi ignorado pola comunidade internacional no seu tempo, en parte polo movemento de moitos grupos occidentais que vían con simpatía a un país que lograra derrotar ó Imperialismo ianqui. O total illamento do país facía difícil manter unha observación internacional dos sucesos, e protestas solitarias como a de François Ponchaud (un misioneiro católico) ou tamén as denuncias de Amnistía Internacional foron vistas con descrédito. Sería logo da invasión vietnamita de 1979 e o ingreso na Organización das Nacións Unidas en 1993 cando o mundo abriría os ollos á realidade do drama humano vivido alí entre 1975 e 1979.
De acordo ás conclusións de David Hawk, os crimes imputables ó réxime de Pol Pot son os seguintes:
As evidencias que proban a existencia dos crimes mencionados poden ser clasificadas do seguinte xeito:
Todas estas evidencias e materiais están sendo sistematizadas na actualidade polo Centro de Documentación de Camboxa (DC-Cam), creado en 1980 para recompilar e clasificar todo o material posible sobre os crimes cometidos durante o réxime de Kampuchea Democrática.
Decadencia do réxime
En 1977 revélase que "Angkar" é o Partido Comunista Camboxano, (PCC). Prodúcense considerables fames no país, comezan conflitos nas fronteiras con Tailandia, Laos e Vietnam, e este último comeza a ter máis relacións coa URSS que con China.
Pol Pot anunciaría en decembro de 1976 a todos os oficiais que debían prepararse para unha guerra de guerrillas convencional, e por primeira vez fala de Vietnam como "inimigo da Kampuchea Democrática". O 27 de xaneiro de 1977 unha incursión dos Khmer vermellos asasinou 30 campesiños tailandeses ao mesmo tempo que empezaban a causar disturbios nas fronteiras con Laos. Pero os acontecementos máis graves déronse na fronteira con Vietnam: segundo os informes vietnamitas, dende marzo de 1977 os Khmer vermellos lanzaron unha ofensiva continua na zona suroccidental de Vietnam, con incursións que atacaron o exército dese país e a poboación campesiña, especialmente en Ha Tien e Chau Doc. Estes informes vietnamitas coinciden con testemuños de refuxiados dese país no exterior, segundo os Arquivos Contemporáneos de Keesing. Pol Pot aseguraba entón que o inimigo (Vietnam), non se "atrevería a atacarnos" porque, segundo o seu modo de ver, Vietnam era menos potente que Camboxa (posiblemente confiado na amizade que tiña coa China e a inimizade da China con Vietnam). Para Pol Pot, o xeito no que Vietnam atacaba a Camboxa non era abertamente, senón de xeito silencioso, infiltrándose nas filas khmer. Isto levaríao a desenvolver unha auténtica paranoia que o levaría a pescudar o "inimigo oculto" no interior do seu propio partido. Pola contra, Vietnam sempre se referiría ó comunismo camboxano coma "o seu irmán", segundo testemuñan refuxiados camboxanos que entraron en Vietnam en 1977. Sería só a partir de 1978 cando as autoridades vietnamitas comezarían a ver os Khmer vermellos doutro xeito.
Kampuchea Krom foi unha antiga provincia camboxana que pasou a mans dos vietnamitas no século XIX e que hoxe é o sur de Vietnam. Na actualidade existe unha poboación significativa de vietnamitas de etnia khmer que se senten naturalmente máis próximos á súa patria ancestral ca a Vietnam. Dende a perspectiva de Pol Pot, a "recuperación" do dito territorio era un deber histórico para Camboxa e esa foi a principal causa dos ataques no suroccidente do Vietnam, onde morreron numerosos campesiños tanto de etnia khmer como vietnamita.
O 6 de xaneiro de 1978 Pol Pot dirixiríase así ás tropas na zona oriental:
Nunha entrevista que fixo Ben Kiernan a Heng Sarim sobre o propósito das incursións en Vietnam, este respondeu:
Mentres os Khmer vermellos se concentraban en atacar a todos os seus "inimigos", Radio Phnom Penh convocaba os habitantes do oriente do país a "levantar as bandeiras do celo nacional, confrontar o deber de xenreira e de sangue en contra do... expansionismo e o anexionismo".
En 1978 Pol Pot lanzou a campaña para "descubrir" o que el chamaba o inimigo oculto. A súa idea de que o Partido e o Exército estaban infiltrados de vietnamitas e de axentes da CIA fixo que moitos dos seus homes fosen detidos, interrogados, torturados e executados. A teoría do réxime foi que dentro do Partido había inimigos e que localizalos e eliminalos era unha obriga, custase o que custase. Os "inimigos contra-revolucionarios" debían desaparecer, nun proceso que Pol Pot chamou de "varrida e limpeza" (boh somat en khmer). Un dos lemas do partido era "unha man para a produción e outra para combater o inimigo". Vann Nath, un dos poucos sobreviventes de S-21, dixo a Alexander Hinto que "a palabra inimigo tiña un gran poder... ó escoitala, todos no poñiamos nerviosos.
En 1978, durante o aniversario do Partido Comunista de Kampuchea, Pol Pot expresou:
O 10 de maio do mesmo ano nunha transmisión de Radio Kampuchea Democrática, dirixiría as seguintes palabras no contexto dos ataques a Vietnam:
Os ataques reiterados ao territorio vietnamita e as persecucións dentro do propio partido combinaríanse para precipitar rapidamente a fin do réxime. Comezou xa desde 1978 unha vaga de desercións que prepararían os elementos para un novo episodio no chan camboxano: a invasión vietnamita efectuada cos propios camboxanos.
Invasión vietnamita
O 25 de decembro de 1978 Vietnam lanza unha invasión militar sobre Camboxa cos propios camboxanos que se refuxiaran nese país. Entre eles estaba un mozo que sería o futuro líder da Camboxa de posguerra, Hun Sen, e que desertara dos Khmer vermellos xunto con outro grupo significativo de persoas, que hoxe conforman a cúpula máxima do goberno do Reino de Camboxa.
O 7 de xaneiro de 1979 Vietnam toma Phnom Penh. O Príncipe Norodom Sihanouk foxe a China e Pol Pot e os seus homes foxen ás selvas do norte. Vietnam funda a chamada República Popular Camboxana (RPC), con Heng Samrin, antigo militante dos Khmer vermellos, como Xefe de Estado. Este ten que afrontar as hostilidades da Fronte de Liberación Nacional do Pobo Camboxano, movemento non comunista, liderado por Son Sann, e da Fronte de Unidade Nacional para unha Independencia Neutral, Pacífica e Cooperativa (FUNCINPEC), liderada polo príncipe Norodom Sihanouk. En febreiro, China lanza unha invasión limitada de Vietnam como resposta á invasión vietnamita de Camboxa, mais retirouse cedo alegando que xa castigara bastante a Vietnam. Semella que tivo máis influencia na retirada china as boas relacións entre Vietnam e a URSS.
A imaxe de Pol Pot ben pronto se embazaría mentres se ían facendo públicos os testemuños de vítimas sobreviventes e refuxiados, e atopábanse numerosas evidencias das atrocidades cometidas. As divisións no interior do Partido, iniciadas antes da invasión vietnamita, racharíano, e Pol Pot sería contestado até por figuras da súa enteira confianza como Ieng Sari, quen chegaría a facelo enteiramente responsable dos desmandos do réxime; unha posición que seguirían os demais líderes dos Khmer vermellos, especialmente logo dos diálogos de paz co novo Goberno.
Decadencia de Pol Pot
dereita|miniatura|300px|Unha das poucas imaxes de Pol Pot que sobreviviron á caída do réxime, conservada no [[Museo do Xenocidio de Tuol Sleng en Phnom Penh]] En 1982 os Khmer vermellos, o FLNPC e o FUNCINPEC forman unha coalición contra Vietnam. O príncipe Norodom Sihanouk é escollido como presidente da Coalición, Khieu Samphan é o vicepresidente e Son Sen o primeiro ministro. Refuxiado nas selvas, Pol Pot renuncia en 1985 como comandante dos Khmer vermellos na insurxencia, aínda que retén a súa supervisión. En 1987 organiza encontros con Hun Sen, o primeiro ministro da PRK e aínda que se abren vías de comunicación, non se chega a acordos. En maio de 1988 Vietnam anuncia plans de retirada dos seus 50.000 soldados de Camboxa para fins de ano. En xullo de 1988 os representantes de todas as partes en conflito reúnense en Bogor, Indonesia. Vietnam condiciona a súa retirada de Camboxa á completa desaparición dos Khmer vermellos. China acusa a URSS do seu apoio á presenza vietnamita en Camboxa e esixe a súa completa retirada, pero non acepta ningún papel de Pol Pot no goberno que ha de se formar. Do 30 de xullo ó 30 de agosto de 1989 prodúcese a Conferencia Internacional sobre Camboxa en Francia. China promete suspender as axudas ós Khmer vermellos e esixe a Vietnam que se retire do país. Hun Sen queda á cabeza do país como primeiro ministro.
O 23 de outubro de 1991, as catro faccións enfrontadas asinan o tratado de paz establecendo un goberno de transición supervisado polas Nacións Unidas. O príncipe Sihanouk regresa ó país e establécese unha monarquía constitucional elixida por consulta popular. En 1993 convócanse eleccións pluripartidistas. Os Khmer vermellos boicotéanas asegurando que están manipuladas polos vietnamitas. En 1996 os Khmer vermellos empezan a desintegrarse. Ieng Sari acusa a Pol Pot de ser o principal responsable dos asasinatos políticos. Divisións internas provocan desercións dos desmoralizados guerrilleiros, enfeblecéndose progresivamente a guerrilla khmer. En 1997 Pol Pot manda executar a Son Sen, convencido de que está colaborando co goberno camboxano, e fai asasinar tamén á súa esposa e fillos. Tal feito carrexaríalle a perda das simpatías dos seus derradeiros aliados. O 25 de xullo Ta Mok, Camarada Cinco e comandante militar dos Khmer vermellos, ordena o arresto de Pol Pot, sométeo a un xuízo popular e senténciao a vivir na prisión pola morte de Son Sen e a súa familia. Para entón, Pol Pot xa está doente. Durante o xuízo, Pol Pot acepta conceder unha entrevista ó xornalista Nate Thayer da "Far Eastern Economic Review", na que asegura que os asasinatos se deberon á falta de experiencia no goberno e á mala actuación dalgunhas persoas, e que el non é un home violento.
Morte
Saloth Sar, quen pasaría á historia como Pol Pot, morreu o 15 de abril de 1998, no medio das selvas camboxanas que na súa mocidade inspiraran os seus ideais. Era oficialmente prisioneiro do grupo que fundara catro décadas atrás, os "Khmer vermellos". Os informes oficiais establecen que a súa morte se debeu a un ataque cardíaco, pero os rumores dun atentado á súa vida presentáronse como unha posibilidade. O seu corpo foi incinerado nunha fogueira de coches vellos, nun lugar ó norte do país preto de onde morreu, e que posteriormente foi rodeado por unha barreira de láminas de ferro.
En maio, o exército camboxano capturou as últimas localizacións dos Khmer vermellos, moitos dos seus líderes entregáronse ó Goberno e algúns foron amnistiados como Ieng Sari. O entón herdeiro da liña de mando, Ta Mok, foxe querendo refuxiarse en Tailandia, pero é capturado e levado prisioneiro a Phnom Penh, onde morrerá en 2006. Permaneceron pequenos núcleos de Khmer vermellos no país sen organización e liderado, que ós poucos se integrarían á nova sociedade camboxana da posguerra.
Legado
Evidentemente a figura de Pol Pot trae ó xuízo da historia outros personaxes, quizabes máis escuros e enigmáticos e a outras nacións que entraron no xogo da Guerra de Vietnam. Schanberg, por exemplo, especula que se os Estados Unidos non apoiasen o golpe de Estado de Lon Nol en 1970, os comunistas teríano derrocado máis rapidamente e establecerían un Estado comunista ou socialista sen os resultados dramáticos que se coñecen:
Con todo, o proxecto político de Pol Pot está historicamente demostrado como un pensamento que tivo tempo de ser madurado desde a súa estancia en Francia (1948 - 1953) e que foi executado ó pé da letra nunha experiencia única na historia da humanidade. O xornalista socialista francés Jean Lacouture di que existen dúas razóns para entender o fracaso da revolución comunista camboxana e a súa extrema violencia:
Con frecuencia o nome de Pol Pot relaciónase con xenocidio e masacres, por exemplo, como o mencionou o presidente de Cuba, Fidel Castro, nun discurso en 1983:
A primeira consecuencia do sanguinario réxime é, sen dúbida, a invasión de Vietnam en 1979 e, con iso, o fortalecemento da política exterior vietnamita na rexión, contrastada pola China. A guerra civil e a guerra contra a ocupación vietnamita prolongaron o tempo de violencia no país por un período até máis longo do que durou o réxime. En consecuencia, Camboxa pasou a encabezar a lista dos países máis pobres do Extremo Oriente e a vivir da axuda internacional. Unha era de permanente violencia entre 1970 e 1989 decimou a poboación, suspendeu durante un longo tempo o proceso educativo da poboación infantil e xuvenil, fixo retroceder ó país en saúde pública poñéndoo como un dos máis vulnerables a enfermidades como a SIDA, e atrasou o desenvolvemento económico. Todo nun intento de abordar unha reforma social e agraria radical que propiciou o desprazamento da poboación urbana ó campo.
En 2007, o país viviu un rápido proceso de desenvolvemento grazas a unha relativa paz, e unha nova xeración que non coñeceu a guerra medra con outra visión da historia, nun país onde o 70% da poboación é menor de 30 anos. O Tribunal Internacional establecido en 2007 en Phnom Penh para xulgar os crimes de guerra dos Khmer vermellos, puxo o tema de novo de actualidade e o nome de Pol Pot volveu mencionarse.
Perca común
A perca común (Perca fluviatilis) é un peixe da familia dos pércidos. É unha especie depredadora de perca que habita en Europa e no norte de Asia. A especie é unha presa habitual para os pescadores con anzol, e foi amplamente introducida alén da súa área nativa, en Australia, Nova Zelandia e Suráfrica. Por mor disto, causaron un grave dano ás poboacións de peixes nativos de Australia e foi declarada unha especie nociva en Nova Gales do Sur.
A perca común é de cor verde coas zonas pélvica e as aletas anal e caudal de cor vermella. Teñen entre cinco e nove barras verticais nos laterais.
A perca común pode variar moito entre diferentes corpos de auga. A súa esperanza de vida é duns 22 anos, e as percas máis vellas son moito meirandes do nomal, sendo o tamaño máximo rexistrado de 60 cm de lonxitude. O récord británico é de 2,8 kg, pero son maiores as da Europa continental que as das illas Británicas. O desove da perca prodúcese (no hemisferio norte) a finais de abril e comezos de maio, depositando os ovos sobre plantas acuáticas, ou en pólas de árbores e arbustos inmersas na auga. Os ovos non eclosionan até o mes de xullo.
Moure, Gueral, Coles
Moure é un lugar da parroquia de Gueral no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 3 habitantes (3 homes) no ano 2014 segundo datos do INE e do IGE. Isto supón un descenso con respecto ao ano 2011 cando tiña 7 habitantes.
París-Roubaix 2014
A 112ª edición da París-Roubaix celebrouse o 13 de abril de 2015 entre as cidades de Compiègne e Roubaix, un percorrido 257 quilómetros. A carreira finalizou como é tradicional no Velódromo de Roubaix. Ese percorrido contou con 27 sectores de pavé, un total de 51'1 km.
Na carreira participaron 200 ciclistas. Un total de 8 por equipo.
O gañador foi o holandés Niki Terpstra, que conseguiu unha velocidade media de 41,787 km/h. Terpstra gañou a carreira logo de lanzar un ataque en solitario a 6 km da meta. De segundo chegou o sprinter alemán John Degenkolb e de terceiro o campión da edición anterior, o suízo Fabian Cancellara.
Equipos
Na competición participaron 25 equipos. 18 do UCI WorldTour e 7 da categoría Profesional Continental.
Diñeiro
Niki Terpstra gañou 30.000 €, John Degenkolb 22.000 €, Fabian Cancellara 15.000 €, Sep Vanmarcke 7.500 €, Zdeněk Štybar 3.200 €, Peter Sagan 1.700 €, Geraint Thomas 1.500 €, Sebastian Langeveld 1.300 €, Bradley Wiggins 1.200 €, Tom Boonen 1.100 €, Bert de Backer 1.000 €, Arnaud Bernard 900 €, Bernhard Eisel 800 €, Sébastien Turgot 700 €, Bjorn Leukemans 600 € e Stijn Vandenburgh, Greg Van Avermaet, Jos van Emden, Thor Hushovd e Jean-Pierre Ducker 500 €.
Puntos
A París-Roubaix outorgou puntos aos corredores de equipos UCI WorldTour para o respectivo ránking.
Niki Terpstra gañou 100 puntos, John Degenkolb 80, Fabian Cancellara 70, Sep Vanmarcke 60, Zdeněk Štybar 50, Peter Sagan 40, Geraint Thomas 30, Sebastian Langeveld 20, Bradley Wiggins 10 e Tom Boonen 4.
Val do Arado, Furco, Carballedo
Val do Arado é un lugar da parroquia de Furco no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. En 2016 tiña 11 habitantes, 7 mulleres e 4 homes, segundo o INE.
Toponimia
O topónimo pode ser un val de arado (o que fai os regos) ou tamén un val de alguén chamado en latín. Ningún outro lugar galego se chama así.
Rosa
miniatura|[[Rosa (flor)|Rosa en Vigo]] O termo rosa pode facer referencia a:
Jean Pecquet
Jean Pecquet, nado en Dieppe o 9 de maio de 1622 e finado en París o 26 de febreiro de 1674, foi un médico e científico francés, especializado en anatomía e pioneiro da fisioloxía. Estudou tamén a expansión do aire, interesouse pola visión e escribiu diversos traballos que se anticiparon á moderna psicoloxía.
O seu nome asóciase habitualmente á descrición do conduto torácico e á coñecida como cisterna de Pecquet, reservorio do quilo ou quilocisto.
Traxectoria
Despois de estudar na súa localidade natal e a continuación en Ruán, Jean Pecquet marchou a París para traballar en 1641. En 1645 matriculouse na facultade de Artes e tomou contacto con diversos intelectuais da época, como Marin Mersenne ou Evangelista Torricelli, de quen continuará os seus experimentos sobre a acústica, a gravidade e o baleiro.