cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Unión Sporting Club
Historia
A tempada 1935/36 é a penúltima da súa historia pero tamén a de maior éxito, conseguindo ser subcampión do Campionato Mancomunado por detrás do Oviedo. Este gran logro ábrelle as portas para xogar na Segunda División desa mesma tempada. O papel do Unión Sporting non é moi bo, remata na última posición logrando tan só tres vitorias e un empate. Nese equipo figuraban xogadores como Talladas, Vaso, Pierla, Luís, Leonardo, Manolito, Venancio, Chicha, Cano, Herodes, Morla ou Cons.
Tralo golpe de estado que desembocou na Guerra Civil, o Unión Sporting Club pese a permanecer activo durante a tempada 36/37 non pode completala, retirándose antes de finalizala e cesando a súa actividade deportiva a mediados de 1937.
Trala contenda bélica, o Unión Sporting non retomou a súa actividade a causa da ideoloxía política de gran parte da súa directiva, co cal a maioría dos seus xogadores e mais algúns directivos de ideoloxía afín ao novo réxime ingresan no Fútbol Club Vigués, club que viña competindo na Serie B galega e que antes da guerra conseguira coroarse campión da división. O F.C. Vigués converteuse no filial do Celta de Vigo no ano 1939 formando un moi bo equipo cos veteranos do Celta e os ex xogadores do Unión, presentándose na Serie A galega a tempada 1939/40 conseguindo o segundo posto, por detrás do Deportivo da Coruña e por diante de clubs como o Eiriña CF e do propio Celta.
No verán de 1943, o Club Vigués é convidado pola RFEF a participar na nova terceira división, que adquire formato regular co ánimo de convertela no máximo expoñente do estado para os clubs modestos. Tras aceptar a proposta cambia o seu nome pasando a ser coñecido como Club Berbés e adoptando coma cores a camisa azulgrana e o pantalón negro. Conservará esta denominación ata o ano 1950 que cambiará por Celta de Vigo B (non confundir co actual Celta de Vigo B, sucesor do Club Turista).
IV Asemblea Nacionalista
A IV Asemblea Nacionalista celebrouse en Monforte de Lemos do 18 ao 20 de febreiro de 1922.
Historia e características
miniatura|dereita|Outra estampa do mesmo evento. A partir da I Asemblea Nacionalista producíronse diverxencias entre o grupo de Ourense, conservador e contrario á participación electoral e o da Coruña de tendencia liberal-progresista e partidaria da vía política e da colaboración con outros partidos non nacionalistas.
Na Asemblea de Monforte produciuse a ruptura das Irmandades da Fala. A Irmandade da Coruña e algunhas da Comarca mantiveron as fórmulas orixinais, mentres que a maioría constituíu a Irmandade Nazonalista Galega dirixida por Vicente Risco.
Olaf Haraldsson
miniatura|Representación [[Idade Media|medieval de Olaf II]] Olaf Haraldsson, tamén coñecido como santo Olaf, nado en 995 e finado en 1030, foi rei de Noruega dende 1015 ata 1028.
Traxectoria
De orixe viquinga, converteuse ao cristianismo na cidade de Ruán (Francia) e estivo ao servizo do rei exilado Ethelred II de Inglaterra.
Regresou a Noruega no ano 1015. Por ser descendente do rei Harold I de Noruega, foi recoñecido rapidamente como rei, rexeitando aos nobres que exercían o poder no reino. Introduciu unha administración central forte, completou a conversión, iniciada por Olaf I de Noruega, dos noruegueses e ergueu igrexas por todo o territorio. É o patrón de Noruega e un dos poucos santos de orixe norueguesa recoñecidos pola Igrexa católica.
Casado cunha filla de Iaroslav I de Kíiv, tiveron un fillo, Magno I de Noruega, futuro rei da Noruega e Dinamarca.
Revelín
miniatura|300x300px|Revelín na [[fortaleza de Valença, Portugal.]] O revelín é unha fortificación triangular situada fronte ao corpo da fortificación principal –xeralmente alén dun foso–, cuxo obxectivo é dividir a unha forza atacante e protexer os muros de cortina mediante fogo cruzado. Xunto con outros elementos, forma parte do deseño chamado de traza italiana (de aí a súa etimoloxía, xa que procede do italiano rivellino ou revellino).
Descrición
O revelín pode estar precedido por unha contragarda, que non dispón de artillaría e da que normalmente a separaba un foso.
Joachim Ringelnatz
Joachim Ringelnatz, pseudónimo de Hans Bötticher, nado en Wurzen o 7 de agosto de 1883 e finado en Berlín o 17 de novembro de 1934, foi un poeta e pintor alemán.
Revelín
Descrición
O primeiro exemplo construído de revelín áchase na localidade italiana de Sarzanello e data do ano 1497. Os primeiros revelíns construíronse de ladrillo, aínda que máis adiante, ao longo do século XVI nos Países Baixos eran de terra, xa que absorbía mellor o impacto dos proxectís.
No sistema de fortificación seguido por Vauban e en España polos enxeñeiros da Real Academia de Matemáticas de Barcelona, o revelín construíase en pedra igual ca o lenzo da muralla.
Joachim Ringelnatz
Traxectoria
O seu alcume literario procede da forma dialectal Ringelnatz que fai referencia á estándar Ringelnatter (un tipo de cobra acuática bastante común na xeografía europea). Foi mariñeiro na primeira guerra mundial nun dragaminas alemán, e durante os anos vinte e trinta viviu do cabaret. As súas composicións poéticas distínguense polos seus xogos de palabras e aproxímanse á poesía sen sentido con carácter satírico e por veces subversivo. A súa creación máis coñecida é o mariñeiro anarquista Kuddel Daddeldu coas súas falcatruadas de borracho e desprezo pola autoridade.
Revelín
Descrición
Por regra xeral, nos revelíns o lado do triángulo que se mostra ao interior da fortaleza non é fortificado e en ocasións nin sequera existe, ocupando o seu lugar escaleiras e ramplas de acceso á fortificación para tropas e canóns, así como nalgúns casos os cuarteis da forza que ha de gornecelos. Isto faise para evitar que os inimigos poidan facerse fortes neles se conseguen tomalos. Outras construcións anexas aos revelíns poden ser camiños cubertos por dous muros que unen unha poterna na muralla co acceso ao revelín para trasladar ao mesmos reforzos ou subministracións a cuberto dos fogos inimigos.
O conxunto de fortificacóns deste tipo mellor conservadas na Península Ibérica atópase no Castelo de Sant Ferran en Figueres (Xirona).
Joachim Ringelnatz
Traxectoria
Nos seus derradeiros anos de vida centrouse no rol de artista visual. En 1933 o réxime nazi inseriu o seu nome nas listas de artistas dexenerados prohibidos en Alemaña. Durante a segunda guerra mundial a súa obra deuse por perdida pero unha vez finalizada sóubose que sobreviviran 200 das súas obras gráficas.
Obras
Póstumas
Denís Gómez
Formación
Iniciou a súa carreira como actor no grupo de teatro Farsalia entre 1997 e 2001. Entre 2001 e 2003 pasou pola escola Shakespeare Company. De 2003 a 2005 estivo no Estudio Internacional do Actor Juan Carlos Corazza. En 2006 fixo un curso de interpretación e dirección de Jaime Chávarri e no 2007-2008 outro de interpretación ante a cámara de Macarena Pombo e Eva Lesmes. Finalmente, en 2011, realizou un curso intensivo de interpretación con John Strasberg.
Cañada del Hoyo
Cañada del Hoyo é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela - A Mancha. Esténdese por unha área de 90.37 km² onde no ano 2009 vivían 312 habitantes.
O Val, Baíñas, Vimianzo
O Val é un lugar da parroquia do Baíñas no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira). Tiña 15 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 7 homes e 8 mulleres.
Pla d'Espais d'Interès Natural
250px|miniatura|[[Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici]] O Pla d'Espais d'Interès Natural (Plan de Espazos de Interese Natural) ou PEIN é unha configuración legal aprobada polo Goberno da Generalitat de Cataluña, que ten por obxecto a delimitación e establecemento das medidas necesarias para a protección básica dos espazos naturais, co fin de asegurar a súa conservación, de acordo con valores científicos, ecolóxicos, paisaxísticos, culturais e sociais.
Historia
O PEIN foi aprobado polo Decreto 328/1992, do 14 de decembro, e reeditado en 1996. Ten as súas orixes na determinación legal que fai a Lei 12/1985, do 13 de xuño, de espazos naturais, modificada posteriormente pola Lei 12/2006, do 27 de xullo, de medidas en materia do medio.
A situación final do PEIN en Cataluña ata o ano 2005 incluía 144 espazos de interese natural que alcanzaban 648.065 ha; aínda así, coa aprobación en setembro do 2006 da proposta catalá da Rede Natura 2000, o PEIN experimentou un crecemento destacado da súa superficie total e o seu número de espazos, posto que, de acordo coa Lei 12/2006, de medidas en materia de medio, a declaración dunha zona especial de conservación (ZEC) ou dunha zona de especial protección para as aves (ZEPA) implica a súa inclusión automática no PEIN. Isto fai que, en febreiro de 2013, 977.107,87 ha (un 30,44% do territorio catalán) formen parte do PEIN, ademais de incluír 77.819,21 ha de espazos mariños.
Marta Tejedor
Marta Tejedor Munuera, nada nas Palmas de Gran Canaria o 28 de decembro de 1968, é unha exfutbolista e adestradora de fútbol española. Entre 2007 e 2011 foi adestradora da selección feminina de fútbol de Chile. Tamén dirixiu a selección feminina de fútbol do Perú, e no presente forma parte da dirección do equipo de fútbol feminino español CD Tacón.
Traxectoria
Comezou a practicar o fútbol a temperá idade. Aos 17 anos realizou o seu último curso no Pomona High School en Denver, Estados Unidos, escola onde integrou a selección feminina de fútbol. Ó seu regreso a España estudou Educación Física na Universidade Politécnica de Madrid, ó mesmo tempo que realizou a preparación para ser adestradora, da que egresou en 2000 como a mellor da súa promoción.
Dirixiu o Club Atlético de Madrid Feminino nas tempadas 2002-2003 e 2003-2004. O 14 de xuño de 2007 foi presentada como adestradora da Selección feminina de fútbol de Chile polo presidente da Asociación Nacional de Fútbol Profesional Harold Mayne-Nicholls. Tralos Xogos Panamericanos de 2011, onde a selección foi eliminada na fase de grupos, Tejedor foi sacada do cargo pola ANFP.
Lar Galicián
Lar Galicián foi un periódico editado en Corrientes entre 1926 e 1927.
Historia e características
Subtitulado Folla Galeguista, apareceu o 1 de decembro de 1926. Era o órgano de expresión da sociedade homónima, estaba dirixido por Valvanera Iglesias e tiña unha periodicidade quincenal. Escrita maioritariamente en galego, tiña como finalidade informar aos galegos de Corrientes e do norte da Arxentina sobre as actividades de Lar Galicián e animalos a facerse socios. Tamén incluíu artigos sobre Galicia e achegas literarias de colaboradores como Castelao, Wenceslao Fernández Flórez e Ricardo Barros Pintos xunto con poemas de Rosalía de Castro. O último número coñecido é o 4, que apareceu na primeira quincena de febreiro de 1927.
Lonerism
Lonerism é o segundo álbum da banda australiana de rock psicodélico Tame Impala, publicado o 5 de outubro de 2012 a través do selo Modular Recordings. Ao igual que o seu anterior traballo, Innerspeaker (2010), Lonerism foi composto, gravado e producido por Kevin Parker, contribuíndo Jay Watson, membro da banda en vivo, en dous temas.
Telavi
Telavi (en xeorxiano: თელავი) é a principal cidade e centro administrativo da provincia oriental de Xeorxia de K'akheti. A súa poboación conpónse duns 19 629 habitantes (2014). A cidade está situada a pé dos cerros de Tsiv-Gombori a 500-800 metros sobre o nivel do mar.
Imperio ruso
En 1801, após que o Reino de Kartli-Kakheti fose anexionado polo Imperio ruso, Telavi perdeu a súa condición de capital. No século XIX a cidade recibiu o status de centro administrativo (uyezd) na gubernía de Tbilisi. Durante ese período, a economía da cidade baseábase principalmente en pequenas industrias (tintura de coiro, produción de cerámica, viño, etc...), o comercio e a agricultura. A poboación da cidade tivo a redor de 12.000 habitantes a finais do século XIX (incluídos 2.000 armenios, principalmente refuxiados do Imperio Otomán, e 10.000 xeorxianos étnicos).
Ravo
Variantes
miniatura|230px|esquerda|Ravos de bulbo alongado. miniatura|200px|dereita|Ravos de bulbo redondo. A parte comestible, un bulbo de polpa branca, é a parte subterránea e inchada do talo, a que queda xusto enriba da raíz. Pódense atopar ravos de pela de cores varias que van dende o vermello ata o branco, pasando polos rosas, brancos cinsentos, ou mesmo brancos rotos dalgunhas variedades. De calquera forma, o vermello é a variante máis coñecida e corrente. Do mesmo xeito, e dentro da mesma especie, a forma do bulbo tamén pode variar, polo que podemos atopar ravos redondos, ou ben de forma alongada.
Galería de imaxes do Ézaro, Dumbría
Santa Uxía do Ézaro é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Dumbría.
Ravo
Consumo
Esta hortaliza é rica en vitamina C e posúe propiedades aperitivas e estimulantes, se ben resulta pouco dixestivo se non se deixou alcanzar a madureza.
O bulbo consómese xeralmente cru en ensalada, pero outras especies máis duras poden ser cocidas ó vapor. A carne crúa ten unha textura crocante e un sabor picante en maior ou menor medida segundo a variante do ravo. O "picante" do gusto pódese eliminar retirando a pel externa. O ravo é máis picante canto maior teña sufrido unha falta de auga durante o seu crecemento.
Irene Montero
Traxectoria
Estudou no colexio Siglo XXI do barrio de Moratalaz en Madrid. Afiliouse á Xuventude Comunista (UJCE) ós 16 anos. É licenciada en Psicoloxía, ten un máster en Psicoloxía da Educación (2013) e é investigadora na Universidade Autónoma de Madrid. Uniuse a Podemos xunto a Rafael Mayoral tras as eleccións ao Parlamento Europeo de 2014.
En novembro de 2014, tras ser candidata ó Consello Cidadán de Podemos, foi nomeada responsable de Movementos Sociais. Ademais, comezou a dirixir o gabinete do líder de Podemos, Pablo Iglesias, a súa actual parella.
Durante a campaña electoral previa ás eleccións do 20 de decembro de 2015, Pablo Iglesias afirmou que sería a vicepresidenta e ministra da Presidencia dun hipotético goberno de Podemos.
É membro da Mesa de Coordinación de Podemos, secretaria de Acción no Congreso e xefa do gabinete de Pablo Iglesias, secretario xeral do partido.
Ministra de Igualdade
En 2020, Pedro Sánchez resulta elixido de novo, tralas eleccións xerais de novembro de 2019. Tralo pacto entre PSOE e Podemos, acádase un acordo para formar goberno de coalición en España por primeira vez na súa historia moderna, trala experiencia da Fronte Popular durante a Segunda República. Irene Montero -con 31 anos- chega ó Goberno desta forma e é nomeada ministra, coa mesma idade que tiña a que foi a primeira ministra de Igualdade de España, a socialista Bibiana Aído, cando o presidente José Luis Rodríguez Zapatero a puxo á fronte desa nova carteira, e converteuna na ministra máis nova da historia de España. A dirixente de Podemos igualou este récord.
António Marinho e Pinto
António de Sousa Marinho e Pinto, nado en Amarante o 10 de setembro de 1950, é un avogado e político portugués.
Traxectoria
Licenciado en dereito, traballou como xornalista desde 1978, foi membro da Comisión Nacional para a Liberdade de Información, en 1978, foi director en Madeira da ANOP - Agencia Noticiosa Portuguesa, entre 1979 e 1980 e de 1984 a 1986 da rexión centro. En 1986 accedeu á dirección do Sindicato de Xornalistas en nese ano pasou á Lusa, onde foi director de información da rexión centro de 1986 a 1987 Foi asesor xurídico e de información do goberno de Macau, entre 1987 e 1988, e volveu ao xornalismo, como redactor do Expresso, entre 1989 a 2006..
En 2014 foi elixido eurodeputado na lista do MPT - Partido da Terra, malia anunciar pouco despois de tomar posesión que ía abandonar o posto ao considerar que o Parlamento Europeo non tiña utilidade, non obstante permaneceu no parlamento e en setembro de 2014 anunciou a ruptura co Partido da Terra - MPT, do cal nunca foi militante, e comunicou que ía crear un novo partido, o Partido Democrático Republicano, presentado o 5 de outubro en Coímbra.
Welcome to Sarajevo
Welcome to Sarajevo (Benvido a Saraxevo) é unha película británica do ano 1997 dirixida por Michael Winterbottom. Retrátase o cerco a Saraxevo, o período mais dramático da guerra da Bosnia. O filme está baseado na historia real do xornalista británico Michael Nicholson, que adoptou unha nena bosníaca musulmá. A súa vez, a historia está baseada no libro Natasha's Story, que o guionista Frank Cottrell Boyce adaptou para o filme.
Sinopse
En 1992, o reporteiro de ITN, Michael Henderson (Stephen Dillane) viaxa a Saraxevo, a asediada capital de Bosnia e Hercegovina. Coñece ao periodista estrela americano Jimmy Flynn (Woody Harrelson) na procura das historias e fotos máis emocionantes. O seu traballo permítelles presenciar en primeira liña o sufrimento dos habitantes de Saraxevo. A situación cambia cando Henderson realiza unha reportaxe desde un orfanato no cal 200 nenos viven en condicións desesperadas.
Coa axuda dunha traballadora humanitaria americana chamada Nina (Marisa Tomei), Henderson intentará levar aos nenos a un lugar seguro. Nun principio a escapada parece destinada ao fracaso cando milicianos serbios paran o autobús que leva aos nenos e raptan a todos os nenos musulmáns. Mais ao final Henderson consegue sacar á pequena Emira (Emira Nušević) fóra do país e acábaa adoptando.
Tonight and the Rest of My Life
Tonight and the Rest of My Life é o álbum de estrea da artista estadounidense Nina Gordon, co-fundadora da banda Veruca Salt, editado o 27 de xuño do 2000 a través do selo Warner Bros. Records. O disco foi gravado con Bob Rock no seu estudo en Maui (Hawai).
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Nina Gordon agás onde se indique.
Outeiro Capitolino
miniatura|350x350px|Mapa esquemático de Roma e os seus sete outeiros. O outeiro Capitolino (en Collis Capitōlīnus; en Campidoglio) é un dos sete outeiros de Roma, que se atopa entre o Foro Romano e o Campo de Marte. O outeiro era coñecido antigamente como Mons Saturnius, dedicado ó deus Saturno. A verba Capitolium referíase nun principio ó templo de Xúpiter Óptimo Máximo construído alí, e despois fixo referencia a todo o outeiro (e mesmo a outros templos de Xúpiter). As fontes antigas refírense á orixe do nome como caput ("testa", "cumio") a a historia di que, ó sentar as bases para o templo, atopouse a testa dun home. Algunhas fontes mesmo sinalan que era a cabeza dun tal Tolus ou Olus. O Capitolio era considerado polos romanos como indestrutible, e foi adoptado como un símbolo de inmortalidade.
Marta Moll de Alba
Marta Moll de Alba, nada nas Palmas de Gran Canaria (Gran Canaria), é unha pianista española.
Traxectoria
Obtén o Título Superior de Piano en España e trasládase a Alemaña. Obtén o Künstlerische Ausbildung na Staatliche Hochschule für Musik Köln. Bolseira pola Alexander von Humboldt Stiftung e pola Staatliche Hochschule Köln. Tamén estudou na Rubinstein Akademie.
Especialízase no repertorio español comezando no ano 2003 un mestrado de Música Española dirixido por Alicia de Larrocha. Estudou piano con Margarita Guerra, Cecilio Tieles, Tibor Szasz Leontina Margulis
Actuou como solista en España, Portugal, Italia, Francia, Israel, Exipto, Xordania, o Canadá, Marrocos e Suramérica. Foi gañadora de concursos de piano en Barcelona, Porto, Bilbao e Mannheim. A Real Sociedade Económica do País de Gran Canaria outórgoulle o Premio Gran Canaria 2006.
Desde o ano 2000 forma o Dúo Cassadó co violoncelista Damián Martínez Marco. Taén desenvolve unha actividade tanto de solista como en música de cámara. Colabora como pianista na Escola Superior de Música de Cataluña, na Academia Superior do Liceo e é profesora en Musikene, Escola Superior de Música do País Vasco.
Campo Municipal de Fútbol Arsenio Iglesias Pardo
O Campo Municipal de Fútbol Arsenio Iglesias Pardo foi un estadio de fútbol propiedade do Concello da Coruña, situado no polígono industrial A Grela - Bens. Inaugurado orixinalmente como Campo Municipal de Fútbol A Grela II, o Concello decidiu mudar o nome para homenaxear o ex xogador e exadestrador coruñés Arsenio Iglesias. Tratábase dun campo principalmente dedicado á práctica do fútbol afeccionado coruñés.
O seu terreo de xogo era de céspede artificial desde o ano 2008, cando sufriu unhas fondas obras de reforma, inauguradas polo entón alcalde Javier Losada e o presidente da Deputación da Coruña Salvador Fernández Moreda. As súas dimensións eran de 95 × 58 metros e contaba cunha bancada con capacidade para 440 persoas baixo a cal foran habilitados até seis vestiarios.
En 2018, o Concello e Hijos de Rivera, que ten a súa sede e factoría nunha propiedade anexa ao campo de fútbol, chegaron a un acordo mediante o cal a empresa pagaría 4.2 millóns de euros ao concello pola adquisición da parcela. En novembro dese mesmo ano iniciouse o derrubamento da bancada. O proxecto suscitou as críticas dos usuarios do campo.
Landete
Landete é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela - A Mancha. Esténdese por unha área de 79.34 km² onde no ano 2009 vivían 1.374 habitantes.
Demografía
Evolución da poboación de Landete desde 1991 a 2009:
Vilarmao, Guntín
San Miguel de Vilarmao é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 35 habitantes (14 homes e 21 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 2006 cando tiña 45.
Oreol 2
Oreol 2, tamén denominado Aureole 2 e Arkad 2, foi un satélite artificial francosoviético lanzado o 26 de decembro de 1973 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Oreol 2 foi o segundo membro do modelo de satélites DS-U2-GKA. Estaba adicado a facer observacións da magnetosfera terrestre, así como das auroras polares e outros fenónemos da atmosfera superior no marco do programa Arkad de colaboración entre Francia e a Unión Soviética. O programa Arkad tiña como finalidade continuar as observacións aurorais, magnetosféricas e ionosféricas feitas polos satélites Kosmos 261 e Kosmos 348 (satélites de clase DS-U2-GK). A nivel de terra colaboraron Bulgaria, Hungría, a República Democrática Alemá, Polonia, Romanía e Checoslovaquia mediante observacións nos momentos do paso do satélite.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 1441 km de apoxeo e 387 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 74 graos e un período de 103,3 minutos.
Antonio Gandoy
Antonio Gandoy Díaz, nado en Sanfiz de Muxa, Lugo o 7 de xullo de 1930 e finado o 11 de febreiro de 2002, foi un crego galego coñecido polo alcume do "cura da bibicleta" e polo seu labor social.
Traxectoria
En 1942, ingresou na antiga Escola de Traballo para estudar carpintería coma seu pai e comezou a traballar como carpinteiro na construción onde coñeceu de primeira man as condicións laborais dos obreiros. En 1947, fundou xunto cun grupo de mozos a JOAC (Juventud Obrera de Acción Católica) en Lugo e, en 1950, ingresou no Seminario. En 1956, xunto con outros mozos creou no Seminario o grupo "Jesús Obrero", que tiña como obxectivo coñecer a situación do mundo obreiro.
En 1961, foi ordenado sacerdote e destinado como axudante á parroquia de San Francisco Javier de Lugo, encargándose da parroquia anexa de Sanfiz de Muxa e, en 1962, recibiu o encargo de atender a JOC.
En 1974, foi elixido Secretario da Acción Rexional das Cáritas de Galicia dende onde levou a cabo accións de rehabilitación de alcohólicos, atención a persoas da terceira idade, inmigrantes e dende onde impulsou a creación de Preescolar na Casa. A partir de 1986 foi nomeado polo Bispo de Lugo delegado en Cáritas Diocesana de Lugo, que compaxinou coa coordinación de Preescolar na Casa.
Preescolar na casa
Tamén foi coñecido por se-lo impulsor do programa educativo Preescolar na Casa en 1977. Foi un programa promovido por Cáritas de Galicia que pretendía apoiar ás familias do rural para que fomentaran as capacidades dos seus fillos a través da educación.
Despois de 35 anos funcionando, en 2012, a Xunta de Galicia retiroulle tódalas axudas ao programa educativo e negouse a mantelo afirmando que estaba obsoleto. Perdéronse 32 postos de traballo e quedaron sen atención máis de 3.000 familias en toda Galiza.
En febreiro de 2013, un feixe de antigos traballadores crearon a Asociación Socio-Educativa Antonio Gandoy co fin de mante-lo seu legado. Así, recuperaron a marca Preescolar na casa, que conseguiron en poxa pública, e continuaron co servizo.
Premios e recoñecementos
Antonio Gandoy recibiu varios premios e homenaxes:
O Concello de Lugo puxo seu nome a un Centro Social e a unha praza, na que, por iniciativa popular e con achegas económicas dos veciños da cidade, colocouse, en xullo de 2004, unha estatua homenaxe realizada por Juan Puchades Quilis na que se representa a súa imaxe: “O cura da bicicleta”. Na placa conmemorativa indícase:
Xurxo Rodríguez Méndez
Xurxo Rodríguez Méndez, nado en Prado de Miño (Castrelo de Miño) o 5 de xuño de 1976, é un político galego do BNG.
Traxectoria
Membro da asociación cultural O Penedo da Forca, de onde xurdiu o BNG de Castrelo de Miño, foi candidato do BNG dende 2007. Nas eleccións municipais de 2007 foi elixido alcalde de Castrelo de Miño co apoio do PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde ao obter a maioría absoluta. É Responsable Comarcal do BNG do Ribeiro dende decembro de 2006 e membro do Consello Nacional do BNG. Desde o 24 de setembro de 2011 é membro do Consello Territorial da Federación Española de Municipios e Provincias e o 26 de novembro de 2011 tamén foi nomeado membro do Consello Federal da FEGAMP. O 5 de novembro de 2012 dimitiu como membro da Executiva do BNG.
Elvira Larriba
Traxectoria
En febreiro de 2021 foi nomeada directora do centro Stella Maris e delegada diocesana do Apostolado do Mar polo bispo da diocese de Tui-Vigo, Luís Quinteiro Fiúza.
Kardıogramma
Kardıogramma (en Кардиограмма) é un filme casaco de 1995 escrito e dirixido por Darezhan Omirbaev. O filme entrou na competición principal do Festival Internacional de Cinema de Venecia, gañando o premio CICT/UNESCO. Tamén gañou o Premio Silver Screen ó mellor filme asiático no Festival Internacional de Cinema de Singapur de 1997.
Alfonso Cela Vieito
Vida e carreira
Naceu nunca familia humilde, e á morte do seu pai emigrou a Madrid, en 1896. Alí comezou a traballar de carniceiro e a interesarse pola tauromaquia. O seu irmán Claudio Cela, e o seu sobriño Alfonso Cela Martín, tamén tourearon, pero nunca tomaron a alternativa.
A súa carreira como matador de touros comezou en 1906 polas provincias de Soria e Segovia. En 1909 toureou por primeira vez en Madrid, no vello coso de Tetuán. A alternativa de "Celita" tivo lugar na antiga Praza de Touros da Coruña o 15 de setembro de 1912, tendo como padriño a Manuel Bienvenida. Alfonso Cela tivo unha grande actuación en Barcelona o 12 de xullo do ano 1914 matando el só 6 touros.
Os seus mellores anos foron entre 1914 e 1917. En 1916 confirmou a súa alternativa en Madrid. Ese ano participou en 23 festexos. A súa primeira actuación en México foi o 24 de outubro de 1920, na praza El Toreo. O 5 de maio de 1921 foi ferido con gravidade nun glúteo toureando en Madrid. A súa derradeira corrida foi o 25 de xuño de 1922, en Madrid.
Cartelle
Cartelle é un concello da provincia de Ourense, pertencente á Comarca da Terra de Celanova. Segundo o padrón municipal en 2014 tiña 2 944 habitantes (3 641 en 2003).
Xeografía
O concello, de 93,94km², abrangue 12 parroquias. Está situado na cunca do río Arnoia, afluente do Miño. Está comunicado con Ourense e Celanova a través da estrada N-540. A capital está na aldea de Outomuro.
O territorio é unha superficie de erosión desenvolvida entre as máximas alturas, situadas no extremo noroeste, Coto de Novelle de 718 metros e ó nordés sitúase o Alto do Castro con 635 metros. Ao sur, o Val do río Arnoia é a unidade xeográfica fundamental cara ao que aflúen numerosos emisarios.
Trátase dun terreo escarpado e alterable, polo que os procesos de erosión evidéncianse na paisaxe; a abundancia de cursos de auga compleméntase cunhas multiplicidades de lombas e suaves montículos distribuídos por todo o territorio.
Climatoloxía
En Cartelle, os veráns son curtos, cálidos e maiormente despexados e os invernos son fríos, mollados e parcialmente nubrados. Durante o transcurso do ano, a temperatura xeralmente varía de 4 °C a 28 °C e de cando en cando baixa a menos de -1 °C ou sobe a máis de 34 °C.
Idade Media
Durante o feudalismo e o antigo réxime estivo baixo influencia do mosteiro de Celanova. O castelo de Sande foi doado no século XII, concretamente no 1141, ao mosteiro por Afonso VII, sendo esta a primeira mención de Cartelle e o abade do mosteiro acumulou os títulos de conde de Bande, marqués da Torre de Sande e capelán da Casa Real. Os monxes estimularon o cultivo do viñedo. En 1165 xorde de novo unha referencia documental a esta fortaleza con motivo da ofensiva emprendida por Afonso Henriques contra varias zonas do sur de Galicia.
Outra nova ó respecto data de 1218, ano no que o abade de Celanova establece un litixio contra Pedro Fernández, segundo a denuncia, presentada perante o monarca Afonso IX, o señor lesionaba continuamente os intereses do mosteiro ó exercer usurpación de bens e administrar xustiza sobre os vasalos pertencentes ós coutos do mosteiro.
Idade Moderna
Durante o Antigo Réxime, as parroquias que integran o concello actual estaban divididas entre o poder eclesiástico e o señorial. Baixo os primeiros estaban o couto de Cartelle e as xurisdicións de Sabucedo dos Montes e Sande. Entre os segundos cómpre destacalo couto de Couxil e Couxeliño, rexido polo conde de Troncoso, e a xurisdición de Espiñoso, baixo a autoridade do conde de Monterrei.
Idade Contemporánea
Coa Constitución de 1812 creáronse as corporacións de Anfeoz, Cartelle, Espiñoso, Sabucedo e Sande que substituíron a administración señorial. Coa reforma de 1835 naceu o municipio que, en 1860, incorporou as parroquias de Espiñoso e Penela (pertencentes inicialmente a Vilanova dos Infantes). Este territorio estivo dende 1820 case sempre incluído no partido xudicial de Celanova; só entre 1965 e 1988 pertenceu ó de Ourense pola desaparición momentánea do primeiro.
No lugar de Muntián naceu en 1897 María Aurea Rodríguez Rodríguez, a que é considerada como a pioneira entre as intérpretes da gaita en Galicia ao ser a primeira muller documentada neste sentido e que ademais liderou o grupo de gaitas Os Maravillas de Cartelle.
Patrimonio relixioso
A igrexa de Santa Baia de Anfeoz é barroca, cun grande campanario e pertencente no seu momento ao mosteiro de Celanova. Fíxoa en 1782 o mestre Baltasar Suárez. Portada con elaborado deseño barroco de pilastras, nichos con forma de vieira e frontón triangular. Capela maior con bóveda de crucería, aínda que do século XVIII. Atrio con muro de crucería que se enriquece cun peto de ánimas e dous cruceiros. Non falta un reloxo de sol. Retablo maior de 1807 do escultor José Fernández Prieto. No seu muro hai un peto de ánimas do mesmo estilo e que data do ano 1839. Neste peto de ánimas hai unha inscrición nas que as ánimas lembra o que somos, o que foron, o que son e o que serán nun futuro
Villar y Velasco
miniatura|300px|dereita|Localización da [[provincia de Cuenca.]] Villar y Velasco é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 61.70 km² onde no ano 2007 vivían 116 habitantes.
Iris Junio
Iris Junio Mbulito, nada o 26 de marzo de 1999 nas Palmas de Gran Canaria, é unha xogadora de baloncesto española.
Cartelle
Patrimonio relixioso
Igrexa de Sabucedo dos Montes . Foi construída entre 1895 e 1924. Segundo moitos autores, a obra, abovedada constitúe un exemplo de estilo neogótico. No seu interior destaca o retablo maior. Formaría coas igrexas do Santo Ángel no Couto e de Santiago das Caldas un terceto senlleiro pola súa localización e calidade. A revista viguesa Vida Gallega, dedicoulle un artigo anónimo a finais de 1916 na que fai unha descrición da igrexa:
Villar y Velasco
Demografía
Evolución da poboación de Villar y Velasco desde 1981 ata 2009:
Iris Junio
Traxectoria
Con 1,82 metros de estatura, xoga na posición de base. É filla da exbaloncestista ecuatoguineana Purificación Mbulito. O 10 de outubro do ano 2013 fixo o seu debut na liga Feminina de Baloncesto de España, converténdose na baloncestista máis nova da historia en xogar un partido profesional de calquera competición de baloncesto.
Cartelle
Patrimonio relixioso
Igrexa de San Miguel de Espiñoso . É unha igrexa barroca construída en 1749 e ampliada en 1780. O seu corpo aparece cuberto cunha estrutura de cemento que substitúe a antiga cuberta de madeira. A capela maior presenta unha bóveda de crucería estrelada. A fachada finaliza cunha espadana e co escudo de armas dos Zúñigas e Biedmas. A decoración vexetal e a flor de lis nas partes inferiores dos capiteis estilizados das pilastras que flanquean a porta de entrada adscriben tipoloxicamente esta fachada ao Mestre Serapio. No seu interior conserva un retablo maior neoclásico así como dous retablos laterais, un neogótico con relevos do século XVIII e outro do século XIX e XX.
Igrexa de Santa María de Cartelle. Datada no século XVIII, a igrexa de Santa María de Cartelle é de planta basilical con tres naves e outras tantas portas na fachada principal. No seu interior destaca un interesante retablo barroco. Posúe unha torre de planta cadrada con balaustrada de pedra e rematada en cupulín dun barroco culto. Nela a esfera do reloxo de Murua Vitoria. Atrio con cruces e pilastras barrocas. O retablo maior atribuíble a Castro Canseco con relevo da Coroación da Virxe. Outros retablos neoclásicos e neogóticos con imaxes de diversos estilos entre as que destacan a Inmaculada e San Antonio de Padua. Cruz procesional seguindo o modelo ourensán de tantas de fins do século XVIII e primeiras décadas do XIX, esta do prateiro Menéndez e datada en 1831. A igrexa pertenceu aos templarios, e estivo baixo a xurisdición de Quiroga (Lugo).
Igrexa de Santa María de Mundil, foi construída entre os anos 1788 e 1791 e é o lugar onde foi soterrado o Padre Feijóo. Destaca a fachada barroca, dunha soa torre que se alza á dereita da fachada principal. A torre divídese en tres corpos, separados por balaustradas. A fachada principal posúe un curioso frontón, cuxas formas curvas contribúen á ornamentación do edificio.
Igrexa de Santiago de Penela. Amorno de cronoloxía indefinida, con fachada finalizada en espadana. O seu interior con cobertura de madeira. Destaca o retablo maior, de finais do século XVIII, barroco. Os retablos laterais se embuten dúas pequenas imaxes de San Pedro (un no lateral dereito e outro no esquerdo) que destacan pola súa talla; ambas son obra barroca da segunda metade do século XVII.
Igrexa de Santa María de Vilar de Vacas. Construída no século XVIII, xa que en 1718 se funda unha Capelanía nesta freguesía de advocación á nosa Señora da Compaixón. Posteriormente o templo foi reconstruído no século XIX. Ao exterior, é unha construción simple finalizada en espadana. No seu interior, cuberto totalmente de madeira destaca o retablo maior, obra barroca da segunda metade do século XVIII.
Igrexa de Santa María de Couxil. É unha Igrexa do século XVIII con cuberta de madeira e unha fachada simple con espadana de dous corpos. Ao exterior da igrexa, e cara ao final ao lado dereito, despois da sancristía destaca un ara romana con inscricións incrustadas na edificación
Arquitectura
A ponte romana de Freixo (Penela) está declarada monumento histórico-artístico dende 1984, ao ano seguinte foi incluída no “Inventario de Pontes Históricas de Galicia”, e puido ser un dos ramais secundarios da Vía Nova do itinerario de Antonino. É ademais, xunto coa do río Bibei, a única enteiramente romana que se conserva en Galicia. As características construtivas da ponte son as seguintes : uns 57 metros de lonxitude e 8 de altura máxima, catro bóvedas de medio punto coas seguintes luces: 4,73 m., 7,78 m., 7,70 m. e 4,74 m. e a utilización do denominado opus quadratum, de perpiaños (bloques de pedra) graníticos simétricos. Os seus piares ciméntanse directamente sobre o chan de lousa e posúen tallamares triangulares augas arriba. O seu cadeirado varía segundo a parte na que se sitúa, sendo moi uniforme en canto ás súas medidas e disposición nos estribos e no piar central. Nos intermedios utilízanse perpiaños de maiores dimensións e colocación máis aleatoria.
A Ponte Nova sobre o Arnoia é dos séculos XVI e XVII.
Currents
Currents é o terceiro álbum da banda australiana de rock psicodélico Tame Impala, publicado o 17 de xullo de 2015 a través do selo Modular Recordings.Como ocorreu nos dous anteriores discos do grupo, Currents foi composto, gravado e producido polo membro principal da banda Kevin Parker. Por ve primeira Parker tamén mesturou a música.
Currents foi situado no posto número 5 da lista de Pitchfork Media dos 50 mellores álbums do ano 2015.
Cartelle
Patrimonio natural
Área recreativa de Ponte Nova. Enclave de gran beleza natural e paisaxística onde as augas do río Arnoia limitan os concellos de Cartelle e Ramirás.
Sendeirismo
Entre as rutas de sendeirismo do concello, destacan, entre outras:
O río Gato discorre por Cartelle por un estreito e profundo canón antes da súa confluencia co río Arnoia. En todo o seu percorrido poderemos ver varias mostras de muíños de auga dispostos sobre a súa beira. Pero hai un lugar que nos chamará a atención, a este lugar accédese pola senda do Río Gato e tan só é accesible a pé. Despois de atravesar o estreito carreiro coñecido como “Mal Paso”, descenderemos ata a beira do Gato. Nesta baixada xa poderemos apreciar numerosos socalcos abandonados e sen uso, froito dunha grande actividade outrora nas plantacións de viño e millo.
Hai que ter en conta que este lugar está completamente apartado da civilización e o seu acceso é dificultoso. Un dos motivos deste agocho era a ruta de contrabandistas que por este punto pasaba e que se dirixía a Portugal. É probable que os usuarios destes muíños tivesen case todo o necesario para pasar longas tempadas neste lugar e así permanecer sen ser vistos. No río veremos dous muíños chamados de Hermenegildo e Dous Herdeiros. Xunto aos muíños existe unha gran pedra que cruza o río e que era utilizada para o paso cara a O Montouto.
Uns metros máis arriba poderemos deleitarnos coa Fervenza do Río Gato que cando o río leva auga convértese nun bo espectáculo.
Nesta contorna de auga, pedra e terra transcorre a Ruta do Santo, que seguindo a marxe dereita do río Arnoia desemboca na capela dedicada a San Bartolomeu, onde se celebra unha romaría cada 24 de agosto.
A zona da ermida está rodeada de carballos centenarios que forman unha fermosa carballeira.
Economía
O concello viviu un forte retroceso demográfico na segunda metade do século XX debido especialmente á vaga migratoria que sufriu Galicia, a meirande parte dos emigrantes tiveron como destino os países do sur de América como Venezuela e Arxentina. Cabe destacar a figura de Castor Velo Cobelas, nado en Cartelle, e que chegou a ser Vicepresidente das mocidades galeguistas en Ourense, residiu en Vigo e exiliouse en Venezuela por mor da Guerra Civil.
Na actualidade, a sangría aminorou, e moita xente vai a diario traballar a Ourense no sector servizos.
Festas e tradicións
A festa das Marabillas é un dos principais actos marianos da provincia, unha imaxe da Virxe, acompañada de arcos florais, sae do santuario en procesión, feito que se remonta a 1646 e realízanse, ó mesmo tempo, a ofrenda e a poxa de produtos locais do campo.
Na parroquia de Sande destaca o seu Entroido, e máis concretamente o disfrace das Bonitas . Esta vestimenta caracterízase pola súa vestimenta coidada, camisa branca, gravata encarnada, pantalón branco de algodón e envoltos en panos de seda. Dise que este entroido procede dos anos posteriores á guerra de Filipinas, de 1898, de onde se terían traído, ou imitado, precisamente a estética dos panos ou mantóns. Tamén levan polainas negras de coiro, cascabeis e na man unha vara de vimbio coa que impoñen a súa autoridade.
Dende hai uns anos a Asociación de Veciños recuperou tamén as personaxes do oso e da vaca.
Cartelle na cultura popular
"Arre, burro, pra Sande, que anque o viño é pequeno, a medida é grande"
Lugares de Cartelle
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Cartelle vexa: Lugares de Cartelle.
Outeiros de Ediacara
Os outeiros de Ediacara (en inglés Ediacara Hills ou Ediacara Range, pronunciado /iːdiˈækərə/) son unha serie pequenos outeiros situados na parte setentrional da cadea montañosa Flinders, en Australia Meridional, a uns 650 km ao norte de Adelaida.
Na zona hai antigas minas de cobre e prata, que foron explotadas na segunda metade do século XIX, pero a rexión hoxe é coñecida sobre todo polos es de organismos moi antigos (de hai uns 600 millóns de anos), o que fixo que o lugar do territorio onde se acharon se coñeza como xacemento de Ediacara ou sitio paleontolóxico de Ediacara; o período xeolóxico no que viviron, como período ediacárico e o conxunto dos organismos como fauna de Ediacara.
A etimoloxía do topónimo Ediacara non está clara, pero parece provir dalgunha lingua dos aborixes australianos. As fontes máis antigas parece que indican que o nome provén de Idiyakra, que sería a designación dun lugar no que hai auga. Pero tamén podería tratarse de Yata Takarra, que significa terreo pedregoso.
José Manuel Cabezudo
José Manuel Cabezudo Moreno, nado o 4 de outubro de 1962 en Zaragoza, Aragón, é un ex xogador de baloncesto profesional español, que cunha estatura de 1,96 metros xogaba de ala. Durante a súa estancia na máxima categoría do baloncesto estatal xogou en tres equipos, Cajabilbao, Breogán e Argal Huesca, aínda que neste último estivo tan só unha tempada.
Academia Galega de Teatro
A Academia Galega de Teatro (AGT) é unha entidade galega que traballa no ámbito das artes escénicas. Foi creada en outubro de 2017 por 17 profesionais vencellados ao mundo do teatro, e foi presentada o 27 de marzo de 2018 no Consello da Cultura Galega O seu obxectivo principal é converterse nun foro das e dos profesionais da escena galega onde analizar e debater as políticas culturais actuais e, a través dun Congreso de Teatro Galego en 2020, establecer directrices estratéxicas para o desenvolvemento do sistema teatral galego na próxima década. Outro obxectivo fundamental é a creación do Centro Galego de Documentación Teatral, un órgano onde recuperar e difundir a longa historia do teatro do país.
A súa primeira presidenta é a experimentada actriz e dramaturga Inma António. En 2019 acordou nomear académico de honra ao actor e director Celso Parada pola súa longa traxectoria, como tamén anunciou que organizará en 2020 o Congreso Internacional de Teatro Galego.
Koto
Historia
Este instrumento foi utilizado amplamente non só na interpretación da música tradicional, senón tamén en moitos xéneros contemporáneos.
Foi introducido desde a China durante a era Nara (710-793). Unha das obras máis coñecidas é Rokudan no Shirabe. Rokudan foi composta por Yatsuhashi Kengyō. Outra peza clásica moi coñecida é Haru non umi (Mar de primavera), de Michio Miyagi.
Tipos
Hai varios tipos de koto:
Técnica
Para pulsar o koto utilízanse tres uñas (tsume つめ) feitas de bambú ou marfil, colocadas sobre os dedos polgar, índice e medio da man dereita. A forma desas uñas varía de acordo coa escola de interpretación: Yamada e Ikuta. A función básica da man esquerda é a de premer nas cordas durante a execución, co fin de cambiar levemente a afinación e facer ornamentación sobre algúns sons.
LOL
LOL, é unha abreviatura inglesa que significa Laugh Out Loud e Lots Of Laugh, traducido literalmente coma "Moitos risos" e "Rir a gargalladas". A palabra en si é propia de internet, aparecendo asiduamente en foros e chats, ademais de nas mensaxes de texto de teléfonos móbiles.
Lol tamén é unha verba nativa do holandés que significa "diversión" (cf., o verbo composto lol maken "divertirse" e o adxectivo lolling "divertido, gracioso").
Masacre de Corumbiara
O masacre de Corumbiara foi o resultado dun conflito violento ocorrido o 9 de agosto de 1995 no municipio de Corumbiara, no estado de Rondônia, Brasil. O conflito comezou cando forzas policías atacaron a sen-terra que estaban ocupando unha área, resultando na morte de 10 persoas, entre elas un pícaro de nove anos e dous policías.
O número oficial de mortos no masacre é de 16 persoas e hai sete desaparecidos. Para os agricultores, o número de mortos pode ter pasado de 100 pois, segundo eles, moitos máis terían sido mortos por policías e jagunços, e enterrados sumariamente. Despois de horas de tiroteo, os campesiños non tiñan máis municións para as súas armas. O Comando de Operacións Especiais, comandado na época polo capitán José Hélio Cysneiros Pachá, tirou bombas de gas lacrimóxeno e acendeu canóns de luz contra as familias. A matanza ocorreu no goberno do agora senador Valdir Raupp (PMDB).
As mulleres foron usadas como escudo humano polos policías e polos jagunços do facendeiro Antenor Duarte. A pequena Vanessa, de apenas seis anos, foi atravesada por unha bala "perdida", cando corría canda a súa familia. Cincuenta e cinco poseiros ficaron gravemente feridos. Os laudos tanatoscópicos probaron execucións sumarias. O bispo de Guajará Mirim, don Geraldo Verdier, recolleu mostras de ósos calcinados en fogueiras do campamento e enviou a Faculté de Médicine Paris-Oeste, que confirmou a cremación de corpos humanos no campamento da facenda.
Desde 1985 os campesiños estaban organizados, tendo creado as vilas de Alto Guarajús, Verde Seringal, Rondolândia, e máis tarde o poboado de Nova Esperança - posteriormente cidade de Corumbiara. Dez anos despois, foron vítimas do masacre e aínda hoxe os parentes das vítimas agardan unha indemnización.
A Comissão de Constituição e Justiça e de Cidadania (CCJ) aprobou, o 24 de abril de 2013, a proposta que concede amnistía aos traballadores rurais e policías militares de Rondônia punidos no episodio coñecido como Masacre de Corumbiara. Dous campesiños foran condenados na ocasión, Claudemir Gilberto Ramos e Cícero Pereira Leite Neto, pola morte de dous policías. O Proxecto de Lei 2000/11, do deputado João Paulo Cunha (PT-SP), propuña a amnistía só para aos sen-terras.
O relator da proposta, o deputado Vieira da Cunha (PDT-RS), incluíu os policías militares, tras manifestacións doutros parlamentarios. “A anistia deve ser ampla e irrestrita”, afirmou.
Abarema
Abarema é un xénero de grandes árbores da familia das fabáceas. Medra na ecozona neotropical desde México ata Bolivia, pero a maioría das especies atópanse na conca amazónica e nas terras altas da Güiana. Teñen unha follaxe verde escura, coa follas bipinnadas.
Especies
Seguindo a revisión feita en 1996 por Barneby e Grimes cóntanse 45 especies, anteriormente todo o xénero estaba normalmente incluído dentro de Pithecellobium.