cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miguel Herrero de Miñón
Actividade profesional
Foi membro do Tribunal Constitucional de Andorra entre 2001 e 2009, presidíndoo entre 2001 e 2003.
Miguel Herrero é asiduo colaborador da Universidade Internacional Menéndez Pelayo.
Ideoloxía
Autopresentado como «españolista de la España Grande», foi encadrado como representante dunha corrente minoritaria do nacionalismo de tipo neoforalista no espazo conservador español.
José Reino Caamaño
José Bernardo Reino Caamaño, nado en Insua (Mazaricos) o 21 de abril de 1882 e finado en Cores (Barcala, A Baña) o 2 de xaneiro de 1964, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Emparentado coas familias Caamaño e Fabeiro, da vila de Negreira e do pazo do Cotón. Licenciado en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1902, foi xuíz de primeira instancia en Vilalba (1908), Lalín (1911) e Betanzos (1915). Publicou versos en castelán e galego na Revista Gallega e El Umia. En 1916 e 1917 foi proclamado deputado provincial da Deputación da Coruña polo distrito de Negreira-Corcubión. En 1923 foi elixido deputado polo distrito de Muros-Negreira nas Cortes Españolas pola fracción demócrata do Partido Liberal. miniatura|125px|José Reino Caamaño, 1916.
Na Segunda República foi unha das figuras da Derecha Liberal Republicana en Galicia e foi elixido deputado pola provincia da Coruña nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 e polo Partido Republicano Conservador nas eleccións xerais de 1933, destacando pola súa condena á persecución relixiosa. Foi maxistrado da Audiencia desde 1933.
miniatura|300px|Candidatura dereitista da provincia da Coruña para as eleccións de febreiro de 1936. Durante a Guerra civil defendeu en xuízo algúns acusados polo franquismo, chegando a afirmar que os únicos rebeldes eran o que os xulgaban, razón pola que foi multado e tivo que permanecer escondido durante un tempo. O seu irmán Carlos Reino Caamaño, que era alcalde de Verín por Izquierda Republicana foi condenado a morte e executado en 1937. Dende 1940 foi profesor na Universidade de Santiago de Compostela, sendo nomeado profesor adxunto honorario de Dereito Mercantil en 1948. Foi presidente da Caixa de Aforros e Monte de Piedade e decano do Colexio de Avogados de Santiago de Compostela.
Vida persoal
Casou en 1909 no Pazo de Cores con Elisa Santiso García, filla de Luis Santiso Diz, e foi pai de Esther, Luis, Alfonso, Amalia e José Reino Santiso.
Antón Silva
Antón Silva, coñecido como Pardal, nado no Seixo, foi un fotógrafo galego.
Traxectoria
Durante a Guerra Civil foi recrutado polo bando franquista, aínda que finalmente optou por pasar á zona republicana. Dedicábase á fotografía, polo que durante os días na fronte fotografou moitas escenas de guerra. Perseguido polos franquistas fuxiu da fronte e pasou a Francia, logo a República Dominicana. Chegou a Cuba en 1942, permaneceu na illa dedicándose á pesca e pasando a formar parte do grupo de pescadores galegos que se asentaban nos barrios habaneros de Regla e Casablanca. Era coñecido por ter moitas profesións: reloxeiro, mecánico, fundidor, músico.
21 Días co Galego
miniatura|Logotipo de 21 Días co Galego. 21 Días co Galego é unha campaña de dinamización lingüística que puxo en andamento o IES da Pobra do Caramiñal no ano 2013. Os seus obxectivos son perfeccionar a competencia do alumnado e promover a reflexión individual sobre os propios usos lingüísticos.
Iniciouna a profesora Pilar Ponte Patiño con alumnado da ESO e do Bacharelato. O alumnado que participa adquire o compromiso de vivir tres semanas usando a lingua galega en todos os ámbitos, reflexionando sobre o que esa práctica significa. Ao rematar conta nun vídeo a súa experiencia nas últimas 24 horas. En 2015 recibiu o premio de innovación educativa en normalización lingüística convocado pola Consellería de Educación.
En 2016 sumouse o profesor Carlos Medrano con alumnado do colexio Fogar de Santa Margarida da Coruña. Participan escritoras/es, artistas, músicas/os como apoio. Entre elas/es Agustín Fernández Paz, Mercedes Peón, Elena Gallego, Leilía e Roberto Vilar.
miniatura|esquerda|Presentación da campaña en 2019. En 2019, co apoio da Secretaría Xeral de Política Lingüística e coordinado por Pilar Ponte, estendeuse ao IES Pontepedriña de Santiago de Compostela, ao IES Daviña Rei de Monforte de Lemos, ao IES Otero Pedrayo de Ourense e ao IES Antón Alonso Ríos de Tomiño e cambiou o nome a 21 días co galego e máis chegando en 2021 a 3738 participantes.
Ralph Breaks the Internet
Ralph Breaks the Internet  é un filme estadounidense de 2018 producido por Walt Disney Animation Studios e distribuído por Walt Disney Pictures. É a secuela do filme de 2012 Wreck-It Ralph así como a longametraxe número 57 de Walt Disney Animation Studios. O filme foi dixirido por Rich Moore e Phil Johnston, escrito por Johnston e Pamela Ribon e producido por John Lasseter, Chris Williams, e Jennifer Lee. Está protagonizado polas voces de John C. Reilly, Sarah Silverman, Jack McBrayer, Jane Lynch e Ed O'Neill, que retoman os papeis do primeiro filme, xunto con Alan Tudyk, Gal Gadot, Taraji P. Henson e Alfred Molina.
1399
Mortes
Historia ano a ano
1879
Outros
Historia ano a ano
Filomena Dato
Filomena Dato Muruais, nada en Ourense o 26 de xullo de 1856 e finada na Coruña o 27 de febreiro de 1926, foi unha poetisa e escritora galega do Rexurdimento (na segunda metade do século XIX). Viviu en Galicia toda a súa vida, participando en numerosos movementos e iniciativas de reivindicación da cultura galega e de liberación da estigmatización da muller. A súa obra máis destacada é Follatos, que xunto a Cantares gallegos e Follas novas de Rosalía de Castro, foron os únicos libros en galego publicados por mulleres no século XIX, os tres de poesía.
Traxectoria
Filomena Dato naceu en Ourense no 1856. Pouco se sabe da súa vida, e a meirande parte dos seus datos biográficos están relacionados co seu labor social e cultural. Colaborou con composicións poéticas en xornais como El Heraldo Gallego, Galicia Recreativa ou o Álbum Literario. Igualmente, colaborou co movemento literario que daquela encabezaba Valentín Lamas Carvajal en Barbaña. En 1906 foi nomeada membro correspondente da Real Academia Galega. miniatura|Placa na casa onde viviu a escritora, en Ourense. Filomena Dato Muruais foi unha fervente feminista. Canda Rosalía de Castro, é unha das máis senlleiras representantes da lírica feminista do século XIX, unha época na que a sociedade aínda estaba moi marcada polo machismo, non só entre a xente sen formación cultural, senón tamén entre a intelectualidade. Cuestións como se as mulleres tiñan alma, conciencia e remorsos, ou se eran as portadoras do pecado por herdanza de Eva eran comúns nos debates sociais e filosóficos da época. Eran tempos de adversidades para mulleres como a propia Filomena Dato, Rosalía de Castro ou Cecilia Böhl de Faber (Fernán Caballero), feito que dota de maior valor á súa produción literaria.
Así, as súas reivindicacións contra estas ideas discriminatorias están patentes no poemario Follatos (publicado en Ourense no 1891), o seu único libro en lingua galega. Está adicado á infanta Isabel de Borbón («La Chata»). Trátase dunha compilación de corenta e cinco poemas que tratan de temas variados: dende a denuncia contra os estereotipos de xénero ata escritos sobre relixiosidade e intimismo (moi na liña do Romanticismo típico do século XIX). Destaca o texto "Defensa das mulleres", que leva exactamente o mesmo título que o Discurso XVI do Teatro crítico universal (1726-1740) do Padre Feijoo. Con este texto dá comezo á obra e nel desmonta os tópicos sobre as mulleres máis frecuentes na súa época, facendo referencia a mulleres como Rosalía de Castro ou María Pita.
Foi desenvolvendo cegueira de forma progresiva, ata o seu falecemento aos 69 anos de idade, o 27 de febreiro de 1926.
Recoñecemento
En 1906, ano de fundación da Real Academia Galega, grazas en boa parte ó seu traballo de reivindicación da figura da muller na literatura, foi nomeada académica correspondente desta xunto con outras mulleres como Carmen Beceiro, Emilia Calé e Sofía Casanova.
En 2019 bautizouse co seu nome un edificio da Universidade de Vigo. Ese mesmo ano convocouse o I Premio de Oratoria Filomena Dato, en homenaxe á súa traxectoria literaria.
Obra
Ademais de Follatos, a súa máis importante e influínte obra na literatura galega, tamén tivo obras en castelán. Todos eles foron libros de poesía:
Análise da obra
"Defensa d'as mulleres", o texto co que abre o seu poemario Follatos, é unha das súas máis coñecidas producións literarias. Ten un marcado carácter de defensa da figura da muller e a súa valía para participar na sociedade en igualdade de condicións cos homes. Así, hai fragmentos nos que recorre unha gran cantidade de figuras históricas, como o seguinte:
En Follatos, amosa tamén unha poesía máis na liña do romanticismo e o intimismo típico da época, como se pode ver en "Neve", o seguinte poema. Contrasta a neve do campo, do inverno, que sempre acaba derretendo o sol, coa neve da duda, da alma, a dor existencial:
Son moi famosos estes catro versos que Filomena lle pronunciou a modo de despedida a Alejandro Pérez Lugín nunha entrevista que este lle fixo na Coruña no 1912. Ante a pregunta de por que non se ía a Madrid, que alí viviría mellor, respondeu:
Lugín utilizou precisamente este cantar para rematar a súa famosa novela A casa da Troia, publicada tres anos máis tarde. Nesa entrevista tamén fala sobre como o rexeitamento co que se recibiu o seu último libro (Fe, 1911) desanimouna de continuar publicando, aínda que é ben sabido que nunca parou de escribir. O seguinte poema é un dos derradeiros de Filomena, recollido polo xornal La Voz de Galicia coa noticia do seu enterro e xunta outra composición en castelán. Nel expresa a fatiga e dor que sente, aparecendo a morte como aquilo que lle porá fin:
Karl Lehmann
Karl Lehmann, nado o 16 de maio de 1936 en Sigmaringen (Alemaña) e finado o 11 de marzo de 2018 en Mainz, foi un cardeal católico latino e cardeal de Alemaña que presidiu os bispos alemáns.
Biografía
O 10 de outubro de 1963 foi ordenado sacerdote da arquidiocese de Friburgo por Julius August Döpfner.
O 21 de xuño de 1983 foi nomeado bispo de Maguncia, recibindo a consagración episcopal o 2 de outubro de 1983 de mans do cardeal Hermann Volk.
O papa Xoán Paulo II creouno cardeal no consistorio do 21 de febreiro de 2001.
Lingua eblaíta
O eblaíta é unha lingua extinta, talvez do grupo oriental  das linguas semíticas, que se falaba no III milenio AdC na antiga cidade de Ebla, na actual Siria. Está considerada como a máis antiga lingua semítica con rexistro escrito.
Castro de Parramo
O Castro de Parramo ou Castro de Parrando, é un castro de chaira fortificado, situado na parroquia de Barbeito, no concello coruñés de Vilasantar.
Descrición
Ten forma case circular duns 90 metros de diámetro, cunha soa liña defensiva e foxo ao oeste. A croa é un prado.
Yasuke
Yasuke (escrito como 弥助 ou 弥介, 彌助 ou 彌介 en diferentes fontes) foi un escravo de orixe africana que serviu ó daimyō Oda Nobunaga durante o período Sengoku. Yasuke chegou ó Xapón en 1579 ó servizo do misioneiro xesuíta italiano Alessandro Valignano, visitador as misións nas Indias. Yasuke estivo presente durante o incidente de Honnō-ji, o suicidio forzado de Oda Nobunaga o 21 de xuño de 1582 a mans do seu samurai xeneral Akechi Mitsuhide. Crese que Yasuke foi o primeiro africano que Nobunaga viu na súa vida, mais foi un dos varios africanos que chegaron ó Xapón cos portugueses durante a época do comercio Nanban.
Teorías sobre a súa vida
miniatura|Un grupo [[comercio Nanban|Nanban viaxando no Xapón.]] Segundo Histoire Ecclesiastique Des Isles Et Royaumes Du Japon, escrito por François Solier da Compañía de Xesús en 1627, é probable que Yasuke fose orixinario de Mozambique.
Selección de fútbol de Cuba
Aínda que o fútbol non é un deporte de tradición no país (sendo o béisbol o máis popular), nos últimos anos houbo unha mellora notable nesta área. Cuba conseguiu o segundo posto na Copa do Caribe nos anos 1996, 1999 e 2005 gañando con éxito a edición de 2012. A nivel afeccionado Cuba gañou en 5 ocasións a medalla de ouro nos Xogos Centroamericanos e do Caribe, en 1930, 1970, 1974, 1978 e 1986. Ademais logrou a medalla de prata nos Xogos Panamericanos de 1979 e a Medalla de bronce en 2 oportunidades: 1971 e 1991.
Mundial de Francia 1938
Cuba foi o primeiro país do Caribe en chegar á fase final da Copa Mundial de Fútbol, aproveitando que se retiraron, , e  nunha situación sen precedentes. Así pois, durante o Mundial de Francia 1938 e da man do técnico José Tapia, derrotaron a por 2-1 nun partido de desempate tras empatar 3-3 no primeiro partido, sendo eliminados en cuartos de final por  8-0, na peor derrota da historia da selección. Héctor Socorro (3), José Magriñá (1) e Tomás Férnández (1) foron os autores dos goles cubanos. Cuba nunca máis participou nun Mundial desde aquela.
De 1940 a 1970
Cuba participou nas dúas edicións da extinta Copa NAFC, o primeiro torneo rexional organizado en Norteamérica pola Unión Norteamericana de Fútbol (NAFU). Foron subcampións en 1947. O segundo torneo en 1949, clasificatorio ao Mundial do Brasil 1950, viu aos cubanos acabar en terceiro lugar detrás de e .Comezada a década dos 50, a FIFA non aceptou a entrada da selección cubana nas eliminatorias ao Mundial de 1954 e tampouco participou da fase preliminar do Mundial entre 1958 e 1962.
Namentres, os cubanos si disputaron varias edicións da outrora Copa CCCF - antecesora da futura Copa Concacaf de nacións e en 1961 afiliáronse á CONCACAF, tras a fusión da CCCF e a NAFU.Cuba regresou ás eliminatorias ao Mundial de 1966 onde compartiu o grupo 1 da primeira fase xunto con  e. Finalizou o grupo no último lugar con tres puntos.
Anos 70
Pola clasificación para o Mundial de 1970, a participación cubana foi rexeitada pola FIFA. Por outra banda, despois de ter creado o primeiro torneo continental de CONCACAF, a Concacaf Cup of Nations, os cubanos disputaron a edición de 1971, un certame onde acadaron o cuarto lugar. Sen participar na fase preliminar do Mundial de 1974, Cuba volveu ao torneo de clasificación da Copa do Mundo de 1978 onde foron eliminados na segunda rolda pot (1-1, 1-1 e 0-2 no play-off de desempate).
1980 a 2000
Iniciadas a fase de clasificación para o Mundial de 1982, os cubanos lograron disputar a rolda final celebrada en Tegucigalpa (Honduras), onde remataron no 5º lugar, a dous puntos do (2º) que, xunto a  (1º), sacaron o seu billete para o Mundial. Despois de non participar nas eliminatorias a México 1986, Cuba foi eliminada na primeira rolda da fase preliminar da Copa do Mundo de 1990 por (0-1, 1-1). Nesta década, Cuba logrou a súa quinta e última medalla de ouro nos Xogos de Centroamérica e do Caribe de 1986 na República Dominicana. Retiradas do empate a EE UU. 1994, os cubanos volveron para o torneo de clasificación para a Copa Mundial de 1998. Superado facilmente a segunda e terceira rolda da zona do Caribe, Cuba alcanzou a semifinal no grupo 2 na compañía do, e. Remataron o último con tres puntos aínda que os cubanos xogaron todos os seus partidos na casa fóra da illa. A finais dos anos 90, o equipo cubano foi capaz de clasificarse por primeira vez á Copa Ouro da Concacaf, concretamente en 1998, despois de vencer a (2-0) nun play-off no que se enfrontaron o subcampión da Copa do Caribe de 1996 (Cuba) e da Copa do Caribe de 1997 (Saint Kitts e Nevis). Cuba tivo unha participación discreta nese torneo finalizando última do Grupo C, derrotada polos (0-3) e  (2-7). Cuba rematou esta década cun novo subcampionato na Copa do Caribe de 1999 ao ser derrotada por (2-1).
Anos 2000
Despois de vencer ás e despois a  nas primeiras roldas preliminares das eliminatorias para o Mundial de 2002, Cuba sucumbiu ante, tras unha definición na quenda de penaltis (1-1, e 5-4 nos penaltis). Non obstante, puido disputar unha serie clasificatoria contra o aínda que caeu 0-1 na Habana o 4 de xuño do 2000 e logo empatou 0-0 en Winnipeg unha semana despois, resultado insuficiente para conseguir o seu pase á segunda fase. A finais do 2000, o peruano Miguel Company aceptou dirixir a selección nacional cubana cumprindo un vello soño, traballar para a Revolución (segundo as súas propias palabras). A chegada de Company coincidiu co inicio dun rexurdimento do fútbol cubano nesta década xa que o equipo logrou clasificarse a catro Copas de Ouro de xeito consecutivo entre 2002 e 2007. Na Copa de Ouro de 2002, Cuba foi eliminada na primeira fase (aínda que conseguiu rescatar un empate por 0-0 contra, futura semifinalista do Mundial de 2002). Na Copa de Ouro de 2003, alcanzou os cuartos de final (o seu mellor rexistro nesta competición) despois de derrotar ao Canadá na primeira volta (2-0). foi o verdugo dos cubanos en cuartos (5-0). Nas eliminatorias do Mundial de 2006, tamén liderada por Company, Cuba foi un duro obstáculo para que se clasificou para a segunda fase grazas á regra do gol visitante tras empatar os dous partidos (2-2 na Habana e 1-1 en San José).
Da man do técnico nacional Luis Armelio García, Cuba volveu clasificarse por cuarta vez á Copa de Ouro de 2005, ademais do subcampionato obtido na Copa do Caribe de 2005. Esta Copa de Ouro quedou para o esquecemento dos cubanos, posto que perderon os seus tres encontros ante os { (1-4), (1-3) e o  (1-2), quen se tomaba así o desquite do sucedido dous anos antes. Na Copa de Ouro de 2007, co avileño Raúl González Triana no banco nacional, Cuba compartiu o grupo C do torneo xunto a, e. Tras perder contra a selección mexicana (1-2) e empatar fronte a Panamá (2-2), caeron estrepitosamente ante Honduras (0-5), despedíndose do torneo.
Iniciados a fase de clasificación para o Mundial de 2010, baixo a batuta do alemán Reinhold Fanz, os cubanos apearon a (4-3 e 4-0) na segunda fase preliminar, clasificándose para a terceira fase, no mesmo grupo que,  e. Os cubanos quedaron últimos e Fanz foi apartado do equipo tras a humillante derrota contra Estados Unidos (6-1) en Washington, o 11 de outubro de 2008, sendo relevado por Raúl González Triana cuxo regreso á bancada nacional traduciuse na única vitoria cubana no grupo, contra Guatemala (2-1), o 15 de outubro de 2008.O terceiro posto obtido na Copa do Caribe de 2008 proporcionou a Cuba unha quinta clasificación consecutiva á Copa de Ouro de 2009. Con todo, a Asociación de Fútbol de Cuba preferiu rexeitar a invitación ao torneo continental sendo substituída por mediante un sorteo.
Dende 2010
Cuba comezou a década de 2010 volvéndose a clasificar para a Copa de Ouro de 2011. Aínda baixo a dirección técnica de Raúl González Triana e enmarcados no grupo A xunto a, e , os cubanos víronse arrasados nas súas tres actuacións: 0-5 contra Costa Rica, 0-5 ante México e 1-6 ante O Salvador, un papel que desatou fortes críticas da prensa cubana e dos medios especializados. Yenier Márquez foi o único goleador cubano do torneo.
A pesar deste fracaso, Cuba logrou pasar directamente á terceira rolda da clasificación da Concacaf para a Copa do Mundo do 2014 grazas á súa posición no clasificación FIFA de marzo de 2011. Co gramense Alexander Chandler González encargado do proceso e compartindo o mesmo grupo que, e o , os cubanos perderon cinco partidos de seis e só puideron rescatar un escaso empate 1-1 na Habana fronte a Panamá no último día. A pesar da eliminación, 2012 sería un ano destacado para o fútbol cubano, xa que logo de tres intentos fracasados (1996, 1999 e 2005), Cuba foi coroada campioa da Copa do Caribe de 2012, da man de Walter Benítez, tras derrotar a 1-0 na final, conseguindo así a súa sétima clasificación para a Copa de Ouro de 2013.
Cuba comezou do peor xeito este último torneo encaixando grandes derrotas nas súas dúas primeiras aparicións, 0-3 contra e 1-4 contra os  locais despois de abrir o marcador a través de José Alfonso Pita. Obrigados a vencer a por unha diferenza de 4 goles na última xornada da primeira volta para poder entrar na segunda fase entre os mellores terceiros, os cubanos lograron unha histórica vitoria por 4-0 sobre os belizenses cun hat trick de Ariel Martínez. Enfrontáronse a nos cuartos de final, pero non puideron evitar a derrota por 1-6. Curiosamente, José Alfonso Pita volveu abrir o marcador antes de que os cubanos se derrubasen por completo, exactamente como sucedeu ante os Estados Unidos durante a primeira fase. Despois do torneo, o porteiro veterano Odelín Molina anunciou a súa retirada internacional. Este último foi substituído por Diosvelis Guerra en 2014.
Despois de dous anos participaron na Copa de Ouro de 2015 onde quedaron encadrados xunto aos equipos de, e. No seu primeiro duelo perderon por 6-0 ante e no seu segundo encontro enfrontáronse a  perdendo por 2-0. No seu último encontro conseguiron superar a cun marcador de 1-0 logrando pasar co xusto aos cuartos de final onde se enfrontaron aos  e perderon por outra goleada (6-0), sendo eliminados do torneo.
En 2016 Cuba participou na Copa do Caribe de 2016 onde se enfrontou ás e venceu por 2-1 pero logo foi derrotada (3-0) pola Güiana Francesa pero non puideron ir á segunda rolda por diferenza de goles. Tampouco puido clasificarse para a Copa de Ouro de 2017. Despois de varios meses Cuba disputou un histórico partido amigable contra os, sendo derrotados por 2-0.
Copa do Mundo de Fútbol
Lenda: PX: Partidos xogados; PG: Partidos gañados; PE: Partidos empatados; PP: partidos perdidos; GF: Goles a favor; GC: Goles en contra.
Cuba nos Xogos Olímpicos
1 A FIFA non considera oficiais os torneos de fútbol xogados entre 1896 e 1904. Non houbo torneo de fútbol na edición de 1932.
Kosmos 562
Kosmos 562 (Космос 562 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 63, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de xuño de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 562 foi o sexaxésimo terceiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo sexto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 562 foi inxectado nunha órbita inicial de 510 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 22 de decembro de 1973.
Rieiro, Seavia, Coristanco
Rieiro é un lugar da parroquia de Seavia no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
A Terraza
miniatura|dereita|235px|A Terraza, fachada dianteira.
A Terraza é un edificio modernista sito na cidade de Sada, declarado Monumento Histórico Artístico nacional por decreto publicado no BOE con data do 4 de abril de 1975. En 2018 iniciouse o expediente para a declaración de Ben de Interese Cultural.
Características
miniatura|dereita|200px|A Terraza, testeiro.
A Terraza é un edifico modernista, seguindo a moda da época, construído en madeira, ferro e vidro. Erguido na súa definitiva situación en tres andares, é simétrico con respecto ao seu eixe perpendicular a fachada. Consta dun semisoto, un andar baixo e un andar primeiro.
O semisoto é de fábrica, e ven usándose coma almacén e despensa. Ten maior tamaño en planta que o edificio en si, ao obxecto de dotalo de dúas terrazas exteriores, engadidas ao trasladarse dende A Coruña. O andar baixo ten 3,35 m de altura libre. Nel están a cafetería, o restaurante, a cafetería e os servizos. O andar superior, que chega os 4 m. de altura libre, úsase coma sala de jazz e concertos.
Sollo
Sollo pode facer referencia a dous peixes diferentes:
A Terraza
Características
Erguese sobre piares de madeira, que valen á vez como sustento do edificio e como lugar de encaixe dos distintos módulos co compoñen. Estes módulos son a parte mais característica do edificio e están constituídos por unha serie de fiestras de distintas medidas, feitas de madeira e vidro de cores. Estas fiestras forman as fachadas de todo o andar alto e a maior parte do baixo, conferíndolle un aspecto de invernadoiro e dándolle aos salóns unha luz serena. O tellado descansa sobre unha serie de tesoiras metálicas de inspiración art déco, que suxeitan o tellado a dúas augas. este foi en tempos de lona embreada, pero foi substituída no intre do traslado por pranchas de zinc. Outras modificación feitas nese intre foron a instalación dun balcón central, a eliminación dos remates dos beirís e a instalación dunhas columnas no andar baixo, para axudaren a soportar o peso do andar superior namentres se usou de sala de baile.
La Veneno
Cristina Ortiz Rodríguez, nada o 19 de marzo de 1964 en Adra e finada o 9 de novembro de 2016 en Madrid, máis coñecida polo alcume de La Veneno ("A Veleno"), foi unha vedete, cantante e colaboradora de televisión española, famosa por intervir nos programas de entrevistas nocturnos Esta noche cruzamos el Mississippi e La sonrisa del pelícano, emitidos en España entre 1996 e 1997, ámbolos dous programas presentados polo xornalista Pepe Navarro.
La Veneno foi unhas das primeiras mulleres transxénero en visibilizar a realidade do colectivo transxénero, e é recoñecida como unha das iconas LGBT máis atrevidas de España.
Serie homenaxe
En 2020 Atresmedia estreou unha serie biográfica titulada Veneno. Vida y muerte de un icono dirixida por Javier Calvo e Javier Ambrossi.
Santiago Montero Díaz
Santiago Montero Díaz, nado en Ferrol o 21 de xaneiro de 1911 e finado o 24 de xullo de 1985, foi un profesor e ideólogo galego.
Orixes
Nado en Ferrol pero de familia natural do Seixo (Mugardos), trasladouse sendo un neno cos seus pais a Cuba, onde cursou o primeiro ensino no colexio dos Irmáns Maristas de Cienfuegos, na daquela provincia de Santa Clara. Regresou a Galiza en 1922, para estudar o segundo ensino na Coruña, no colexio dos Irmáns Maristas, e en Ferrol, cos Pais Mercedarios, acadando o título de bacharel en outubro de 1926. Cursou Filosofía e Letras (sección de Historia) entre 1926 e 1929, obtendo na Universidade de Santiago de Compostela o título de Licenciado en outubro de 1929. Ese mesmo ano foi nomeado profesor axudante de clases prácticas da Facultade de Filosofía e Letras de Santiago de Compostela. Máis tarde cursou en Madrid o Doutoramento e as materias complementarias do Corpo de Arquiveiros, ingresando mediante oposición en agosto de 1931 no Corpo de Arquiveiros, Bibliotecarios e Arqueólogos, sendo destinado á Biblioteca Nacional, da que pasou, a petición propia, á mesma dependencia da Universidade de Santiago. Foi Vicepresidente da Sección de Ciencias Historias do Ateneo de Madrid entre 1931 e 1932. Comezou a publicar algúns artigos sobre diversos autores españois, como Feijoo e Huarte de San Juan.
Xornalista precoz durante os seus anos de estudante en Compostela, onde foi ademais bo amigo de Luís Seoane, Ricardo Carballo Calero e Álvaro Cunqueiro, foi igualmente membro do Seminario de Estudos Galegos –sen chegar a asumir o nacionalismo galego–, pasou primeiro por unha etapa afín a un socialismo republicano, moi influído polo crego ferrolán secularizado Matías Usero, para despois afiliarse ao Partido Comunista de España en Madrid. As súas grandes preocupacións foron o nacionalismo español e a revolución social, razón pola que contactou co grupo fascista liderado por Ramiro Ledesma Ramos cunha carta dirixida a La Conquista del Estado o 27 de xuño de 1931. Logo de se enfrontar, cun grupo de mozos comunistas, aos dirixentes do PCE e a José Bullejos no congreso do PCE de Sevilla (marzo de 1932), en abril dese ano foi expulsado do PCE. Pouco tempo despois, xa desprazado a Compostela, colaborou na comisión redactora do Anteproxecto de Estatuto de Autonomía de Galiza, mais as súas desavinzas no relativo á cooficialidade do galego e á interpretación gradualista da autonomía como primeiro paso cara á autodeterminación, que sostiñan os galeguistas, levouno a afastarse do autonomismo e, por ese vieiro, a achegarse ao fascismo. Logo dunha estadía de estudos na Universidade de Berlín (febreiro-xuño de 1933), á volta afiliouse ás JONS, converténdose no seu líder en Galiza e tentando gañar adeptos entre ambientes anarcosindicalistas e mediante unha radical campaña antiestatutista. Porén, logo da fusión das JONS con Falange Española en marzo de 1934, deuse de baixa no partido, xa que consideraba que FE era un partido dereitista.
Guerra Civil
Ao estalar a guerra civil achábase en Madrid. Logo duns meses refuxiándose en diversos domicilios, grazas ao apoio do seu conterráneo e amigo republicano Xosé Rubia Barcia achou acubillo nun piso da legación salvadoreña, e despois ingresou na Quinta Columna traballando como falsificador de documentos e afiliándose á CNT. No marzo de 1938 pasouse á zona franquista, onde logo de ser interrogado deu varias palestras en Galiza (abril de 1938) defendendo os postulados revolucionarios do nacionalsindicalismo. O Servicio Nacional de Propaganda, comandado por Dionisio Ridruejo, fichouno e foi delegado de propaganda coas tropas da fronte de Aragón. Porén, dimitiu do seu cargo a comezos de xullo de 1938, por desavinzas co gobernador civil de Castellón relativas ao control último da propaganda, que segundo Montero había recaer en Falanxe. Incorporouse a unha unidade da fronte e tomou parte en varias operacións da batalla do Ebro e na campaña de Cataluña.
Posguerra
Rematada a guerra, reincorporouse á cátedra de Historia Medieval da Universidade de Murcia que gañara en marzo de 1936, e foi nomeado decano da Facultade de Filosofía e Letras. En agosto de 1941 gañou por oposición unha cátedra de Historia Antiga na Universidade de Madrid. Se ao comezo da segunda guerra mundial era crítico coa Alemaña, a partir da derrota alemá na Batalla de Stalingrado pasou a defender o aliñamento radical co III Reich, o que expresou en varias palestras, a última en febreiro de 1945, amais de ter contactos fuxidíos cos servizos de espionaxe alemáns. Como consecuencia, foi confinado en Almagro até finais de maio de 1945.
Logo da derrota dos fascismos refuxiouse na súa cátedra universitaria en Madrid. Mergullouse na Historia Antiga, no estudo dos imperios do pasado, na procura da gran personalidade que non atopaba no presente e que encarnase os grandes valores dos fascismos. Apoiou os exiliados fascistas da Europa Oriental que atopaban refuxio en Madrid, mais tamén apoiou alumnos seus, como Nicolás Sánchez Albornoz ou Manuel de Rivacoba, que foron presos por actividades antifranquistas. Nos anos cincuenta casou con Carmen Herrero Albiñana, coa que tivo dous fillos, e de xeito progresivo foise reencontrando con Galiza e cos círculos do galeguismo cultural supervivente, dunha banda, mentres pola outra achegouse paseniño aos postulados da reconciliación nacional e entendemento cos vencidos, colaborando con Enrique Tierno Galván ou José Luis López Aranguren. En 1965 participou nos incidentes universitarios que levaron á suspensión de cátedra de Aranguren e Tierno Galván, e a el valéronlle unha suspensión temporal de emprego e soldo. A comezos de 1966 incorporouse á Universidade de Concepción, en Chile, onde ficou até comezos de 1967, cando se reincorporou á súa cátedra da Universidade Complutense, logo da presión de amigos e colegas perante o Ministerio de Educación -sen atopar apoio, porén, do seu paisano e antigo amigo Manuel Fraga Iribarne, a quen axudara a preparar a oposición a cátedras e sobre quen adoitaba afirmar que era un memorioso sen gran talento-. Retornou do breve exilio considerado unha referencia intelectual e moral para varias xeracións de estudantes durante a última fase do franquismo e a Transición democrática, retirouse a un discreto segundo plano, refuxiándose na docencia, se ben dende a súa cátedra non deixou de facer xestións discretas para protexer da Policía alumnos seus comprometidos en angueiras antifranquistas, como por exemplo Agustín Díaz Yanes.
En 1981 xubilouse definitivamente da docencia e foi honrado polo mundo académico coa imposición da Medalla de Ouro da Complutense. Morreu en abril de 1984 dunha embolia cerebral.
CAT 1
CAT 1, acrónimo de Capsule Ariane Technologique 1, foi un satélite artificial da ESA lanzado o 24 de decembro de 1979 mediante o primeiro foguete Ariane 1 desde o Centro Espacial de Kourou.
Características
CAT 1 foi unha cápsula tecnolóxica posta en órbita durante o lanzamento do primeiro Ariane 1. Con 1602 kg de masa, foi posto nunha órbita inicial de 125 km de perixeo, 14.047 km de apoxeo, unha inclinación orbital de 17,8 graos e un período de 259,1 minutos. A cápsula funcionaba con baterías e foi deseñada para durar 8 órbitas. A súa función foi recompilar información sobre o foguete durante o lanzamento e posta en órbita e retransmitila a terra para obter datos cos que validar o foguete.
Broullón, Xil, Meaño
Broullón é un lugar da parroquia de Xil no concello pontevedrés de Meaño, na comarca do Salnés. Tiña 100 habitantes no ano 2016, segundo datos do IGE, dos que 51 eran mulleres e 49 homes, o que representa manter practicamente a mesma poboación que tiña en 2010 e 2005, cando tiña 101 veciños en ámbolos censos.
As festas locais celébranse durante ó sábado, domingo e luns da segunda semana de setembro.
Chiba Lotte Marines
Historia
A franquía dos Marines foi fundada en 1950 co nome de Mainichi Orions, sendo un dos membros iniciais da Pacific League. Xa no seu primeiro ano conseguen gañar as Series do Xapón, tras ven er na final aos Shochiku Robins (hoxe Yokohama DeNA BayStars) por 4−2. En 1958 o equipo fusionase cos Daiei Unions e muda o seu nome a Daimai Orions. Nos anos 1960 chegan dúas mudanzas máis de nome: Tokyo Orions (1964) e Lotte Orions (1969). A nivel deportivo, con todo, non consegue volver a ter o éxito da súa temporada inicial, chegan ás Series do Xapón de en 1960 e 1970, mais ambas ante Taiyō Whales (hoxe Yokohama DeNA BayStars) e Yomiuri Giants respectivamente.
Desde a súa fundación até 1972 o equipo xogara sempre no centro de Toquio, mais entre 1973 e 1977 o equipo trasladouse á cidade de Sendai, ao norte do país. Coa mudanza regresa o éxito á franquía, xa que conseguen o seu segundo título das Series do Xapón ao vencer aos Chunichi Dragons (4−2). Convertéronse ademais no primeiro equipo da Liga do Pacífico en gañar as series en dez anos debido ao dominio dos Yomiuri Giants de Sadaharu Oh e Shigeo Nagashima. En 1978 o equipo regresa á área de Toquio, a Kawasaki, onde permanecen até que en 1992 se trasladan a Chiba. Alí adoptan o seu actual nome de Chiba Lotte Marines.
Nomes
Ao longo dos anos o equipo tivo diferentes nomes:
Estadio
Actualmente, os Chiba Lotte Marines xogan os seus encontros como local no Zozo Marine Stadium, recinto con capacidade para 30.348 espectadores. Con todo, ao longo dos anos ten utilizado os seguintes estadios:
Dorsais honrados
thumb|Yasuhiko Yabuta. Os Yokohama DeNA BayStars non teñen retirado ningún dorsal, máis honran o 26 como homenaxe aos seus seareiros. O último xogador en levar este número foi Yasushi Sakai (2003−2004). Durante os partidos cólgase no banco dos Marines un uniforme sen nome co número 26, o cal é levado polo mellor xogador do partido (ou a mascota) nas entrevistas finais ao mellor xogador. Ademais o club de fans oficial do equipo chámase TEAM26 (Equipo 26).
Gilles de Roberval
Gilles Personne de Roberval, nado en Roberval, Oise o 10 de agosto de 1602 e finado en París o 27 de outubro de 1675, foi un matemático francés. O seu nome era orixinalmente Gilles Personne ou Personier Gilles, en lugar de Roberval, polo que é coñecido, dado o lugar do seu nacemento.
Foi célebre no seu tempo polo seu carácter completo e polémico. Foi o inventor da balanza con dous pratos chamada «balanza de Roberval».
Traxectoria
miniatura|A balanza de Roberval xigante instalada en Roberval, a vila de orixe do seu inventor. Do mesmo xeito que René Descartes, estivo presente no sitio de La Rochelle en 1627. Nese mesmo ano trasladouse a París, onde foi nomeado catedrático de filosofía na Universidade de Gervais en 1631, e dous anos máis tarde accedeu á cátedra de matemáticas no Colexio Real de Francia. Unha condición da tenencia adxunta a esta cadeira é que o titular debe propor problemas matemáticos para a súa resolución, e debe renunciar en favor de toda persoa que os resolva mellor que el mesmo, pero, a pesar disto, Roberval foi capaz de manter a cadeira até a súa morte.
Pensamento
Roberval foi un dos matemáticos que, xusto antes da invención do cálculo infinitesimal, se interesaron nos problemas que son só resolubles, ou que poden ser máis fáciles de resolver, por algún método que implica límites ou infinitesimais, que hoxe en día se poden resolver mediante o cálculo. Traballou na cuadratura das superficies e a cubicación dos sólidos, que el logrou, nalgúns dos casos máis simples, por un método orixinal que el chamou o "método dos indivisibles", pero perdeu gran parte do mérito do descubrimento por manter o seu método para o seu uso persoal, mentres Bonaventura Cavalieri publicou un método semellante que achou de forma independente.
Outro dos descubrimentos de Roberval foi un método moi xeral de debuxar tanxentes, considerando unha curva descrita por un punto móbil cuxo movemento é o resultado de varios movementos simples. Tamén descubriu un método de derivar unha curva doutra, por medio do cal áreas finitas pódense obter por seren iguais ás zonas entre determinadas curvas e as súas asíntotas. Para estas curvas, que se aplicaron tamén para efectuar algunhas cuadraturas, Evangelista Torricelli deu o nome de "liñas Robervaliás".
Entre Roberval e René Descartes existía un sentimento de mala vontade, por mor dos celos que espertaron na mente do primeiro as críticas feitas por Descartes a algúns dos seus métodos empregados por el e por Pierre de Fermat, o cal o levou a criticar e a oporse aos métodos analíticos que Descartes introduciu na xeometría desa altura.
Como resultado dos traballos de Roberval fóra da matemática pura pódese observar un traballo sobre o sistema do universo, no que se apoia o sistema copernicano heliocéntrico e os atributos dunha atracción mutua de todas as partículas da materia e tamén a invención dun tipo especial de balanza de dous pratos que leva o seu nome, balanza de Roberval.
Clima de Galicia
O clima de Galicia sofre unha progresión entre unha predominancia do clima oceánico puro –con tendencia a un repartimento homoxéneo anual das precipitacións– a marxes climáticas que poden ser consideradas como suboceánicas e que mesmo foron caracterizadas como de tendencia mediterránea, aínda que o termo correcto sería o de subtropicalizada, xa que a estacionalidade pluviométrica en Galicia está controlada, en boa medida, pola compoñente climática subtropical.
Crego
O termo crego designa popularmente o cura ou sacerdote.
Tamén forma parte dos seguintes topónimos galegos:
Clima de Galicia
Temperatura
O territorio galego ten unha temperatura media anual ponderada de 13,3 °C. Durante o inverno a temperatura media é de 8,5 °C, a da primavera de 15 °C, a do verán de 19 °C e a do outono de 11 °C <. É, polo tanto, no primeiro terzo do ano (meses de xaneiro a marzo) cando se rexistran os valores máis baixos de temperatura para a maior parte de Galicia. As provincias atlánticas –A Coruña e Pontevedra– mostran temperaturas medias ponderadas anuais máis elevadas, lixeiramente superiores aos 14 °C e da orde de 1 a 2 °C máis altas cás de Lugo e Ourense, respectivamente. Ao longo das estacións o contraste térmico é máximo para o inverno, con 2,7 °C de diferenza entre as temperaturas medias ponderadas de Ourense e A Coruña, seguido do outono, con 2,4 °C, e do verán, con 1,8 °C. . A primavera é a estación cun menor contraste interprovincial, de 1,4 °C, cun mínimo ponderado de 14,2 °C en Ourense e un máximo de 15,6 °C en Pontevedra. Os valores medios normalizados van dende mínimos por baixo dos 6 °C nas montañas das serras orientais e sudorientais (Os Ancares e O Eixo), ata máximos superiores aos 15 °C nas áreas costeiras a baixa altitude, especialmente nas Rías Baixas. En xeral as temperaturas, marcan un efecto diagonal NW-SE de diminución da temperatura, é dicir, poderíase trazar unha liña dende Tui ata Ribadeo que diferenciaría dúas zonas principais climáticas en Galicia, unha con temperaturas máis suaves (a costa) e outra con temperaturas máis continentais (o interior).
Precipitacións
Unha porcentaxe considerable das chuvias recollidas prodúcense no semestre outono-inverno, período no que resulta frecuente que se estableza unha anomalía negativa do campo de presión sobre o Atlántico norte. Esta situación permite o establecemento de dispositivos circulatorios, de natureza diversa, capaces de vehicular fluxos húmidos de compoñente oestesudoeste. En todo caso, hai que subliñar que a abundancia e variabilidade espacial e temporal da precipitación non pode explicarse satisfactoriamente só baixo presupostos da dinámica atmosférica, xa que o noroeste peninsular está situado no extremo meridional do percorrido habitual das perturbacións asociadas aos ventos do oeste, polo que, en teoría, os seus volumes anuais deberían ser sensiblemente inferiores aos que realmente son rexistrados. É o factor orográfico o que desempeña un papel fundamental nun dobre sentido.
[[Serra dos Ancares|Os Ancares constitúen unha barreira orográfica para as frontes que se adentran na península.|miniatura]]
Conquista
Conquista é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía.
Clima de Galicia
Precipitacións medias ponderadas
Galicia ten unha media ponderada de precipitacións de 1180 mm, con valores que van dende mínimos próximos aos 500–600 mm no val do Miño- Sil, ata máximos superiores aos 1800–2000 mm nas serras litorais (A Barbanza, A Groba) e a dorsal galega (O Suído, Faro de Avión). Segundo a época do ano as estacións máis chuviosas son, por orde, o outono -con 407 mm recollidos e o 35% das precipitacións anuais acumuladas-, o inverno -337 mm (28%)-, a primavera 280 mm (24%)- e o verán -con 156 mm (13 %)-. En xeral a distribución espacial das precipitacións no territorio galaico é bastante complexa, en parte debido á orografía galega. En conxunto é a provincia de Pontevedra a que recolle unha maior precipitación anual, seguida da Coruña e Lugo, mentres que en Ourense os valores son máis baixos.
Conquista
A súa poboación é de 485 habitantes (2007) nunha superficie de 38,55 km², cunha densidade de poboación de 12,58 hab/km².
Clima de Galicia
Distribución
En porcentaxe, o 25% do territorio galaico presenta medias anuais que non chegan aos 1000 mm, mentres nun 5% da superficie a precipitación é superior aos 1600 mm e tan só nun 2% é inferior aos 600 mm.
A media dominante é a de 1000–1200 mm -preto do 30% do territorio-, espallándose principalmente pola costa do nordeste do país, dende o golfo Ártabro ata a desembocadura do río Eo na fronteira con Asturias. Inclúe tamén a maior parte do interior da provincia de Lugo, e algúns sectores de altitude media na provincia de Ourense. Despois atópanse os 800–1000 mm e 1200–1400 mm, cun 22% (A Terra Chá, Monforte, A Limia) e 23% (altitudes baixas e medias das provincias da Coruña e Pontevedra) da superficie respectivamente. Destaca a marcada diminución da precipitación nos sectores interiores de Galicia, relacionada co papel que cumpren as formas do relevo. Na dorsal, precipitacións superiores aos 1800 mm ocorren a altitudes medias (600–700 m), mentres que no interior estes valores só se acadan en cotas superiores aos 1500–1600 m na serra dos Ancares e por riba dos 1700 m na serra de Queixa, mentres que na serra do Eixo a precipitación anual queda moi lonxe destes valores, mesmo nas cotas máis elevadas.
Conquista
A localidade está situada a 596 metros de altitude sobre o nivel do mar, a unha distancia de 96 km de Córdoba, a capital provincial.
Clima de Galicia
Os efectos do cambio climático no clima galaico
En Galicia, o aumento xeral das temperaturas ten unha significativa relevancia dende a década dos 70 aumentando as temperaturas medias anuais en 0,5 graos por década nos últimos trinta anos. . En canto á subida do nivel do mar, e segundo os últimos datos do estudo máis fiable que se levou a cabo ata o momento, liderado por Portos do Estado, nos vilas de Vigo e A Coruña o nivel das augas subiu uns dez centímetros nos últimos cincuenta anos. Entre outros, o cambio climático podería afectar tanto á agricultura coma a pesca, sectores estratéxicos da economía galega, sen contar os cambios no ciclo biolóxico das especies que viven no país. Segundo estudos realizados pola consellería de medio ambiente, o aumento da temperatura está a afectar á floración e caída de follas das especies vexetais e á aparición ou emigración das aves. O mesmo estudo amosou que as bolboretas inician o seu voo con seis semanas de antelación e as abellas polinizan ata 55 días antes. Así mesmo, as andoriñas aparecen quince días antes que hai trinta anos e a súa emigración atrásase dúas semanas.
Conquista
Toponimia
O termo "Conquista" deriva do latín conquissitum, participio pasivo de conquirere, que significa apoderarse polas armas.
Alejandro Tejero Cuenca
Alejandro Tejero Cuenca, nado en Montauban en 1941 e finado en Venezuela en 1967, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo do aviador republicano Braulio Tejero e a viguesa María Teresa Cuenca, secretaria de Indalecio Prieto e do director da Aviación da República, Ignacio Hidalgo de Cisneros. En 1957, Fernando Tejero, o irmán de Braulio, foi a España e levou a Venezuela ao seu fillo Alejandro, que tiña 17 anos no momento do derrocamento do ditador Marcos Pérez Jiménez. Fíxose militante da Mocidade Comunista 1957 e ingresou na guerrilla da FALN. Foi secuestrado e torturado até a morte en maio de 1967.
Melodifestivalen
O Melodifestivalen é un concurso da canción organizado por Sveriges Television (SVT) e Sveriges Radio (SR) que se realiza dende 1958. O concurso determina o representante de Suecia no Festival de Eurovisión. Dende o ano 2000, a competición vén sendo o programa de televisión máis popular do país; tamén se emite a través da radio e por internet. En 2012 as semifinais foron vistas por unha media de 3,3 millóns de persoas, e estimouse que máis de catro millóns de suecos viron a final, case a metade da poboación do país.
Do festival saíron seis gañadores de Eurovision e 24 top 5 para Suecia no concurso europeo. O gañador do Melodifestivalen foi elixido por xurados desde o seu inicio. Dende 1999, aos xurados uníuselle o voto telefónico do público que ten a mesma influencia sobre o resultado final. A campetición ten un considerable impacto nas listas musicais de Suecia.
A introdución de semifinais en 2002 aumentou o número potencial de participantes dun 12 a 32. Ese ano tamén comezou unha versión infantil do concurso, o Lilla Melodifestivalen. also began that year. As cancións pop lixeiras orquestradas, coñecidas localmente como música schlager, adoitaban a ser tan prevalentes que á veces o festival chegou a ser chamado schlagerfestivalen ou schlager-sm polos medios de comunicación suecos. Porén, dende a expansión do evento foron aparecendo outros estilos musicais como rap, reggae ou glam rock. A introdución dunha gran final en Estocolmo atraeu unha importante cantidade de turismo á cidade.