cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
LEGO
Historia
En 1939 tiña 10 empregados. En 1943 xa traballaban na empresa unhas 40 persoas, que pasaron a 50 en 1948. En 1965 comezaron a distribuír os seus produtos en España, e en 1966 xa vendían en 42 países. En 1974 formouse a división LEGO España. En 1983 tiña 3 700 empregados a nivel mundial, que pasaron a 7 550 en 1991. En 1996 creouse a páxina web lego.com.
Notas
LEGO
Traballo por quendas
Traballo por quendas é unha modalidade laboral na que o traballador pode realizar a súa tarefa ó longo das 24 horas do día. O día queda pois dividido en quendas, ou intervalos de tempo durante os cales diferentes grupos de traballadores realizan a súa tarefa. Con este termo, e as súas repercusións negativas para a saúde, englóbase tanto ós traballadores que sempre teñen horario nocturno, como aqueles cuxos horarios alternan, e unhas veces son en horas de noite, e outras non.
En medicina e epidemioloxía, o traballo por quendas é considerado un factor de risco para algúns problemas de saúde, xa que as perturbacións do ritmo circadiano poden facer medrar a probabilidade de chegar a desenvolver doenzas cardiovasculares, problemas cognitivos, diabetes e obesidade, entre outras patoloxías. O traballo por quendas pode tamén ter repercusións nas relacións conxugais, familiares e persoais.
Gordy
Gordy é un filme familiar estadounidense de comedia-drama sobre un porquiño chamado Gordy. O filme foi estreado nas salas de cinema dos Estados Unidos o 12 de maio de 1995.
Autolux
Historia
Autolux formouse durante o ano 2000 e Os Ánxeles, California. Goreshter e Azar coñecéronse mentres escribían a partitura para a obra de teatro Morte accidental dun anarquista, do premio Nobel Dario Fo. Azar coñecera a Edwards cando a súa antiga banda Ednaswap estaba de xira con Failure, antiga banda de Edwards. No mes de agosto dese ano, Autolux debutou realizando dous concertos no Silverlake Lounge. O 1 de marzo do 2001 a banda editou un EP auto-producido titulado Demonstration.
Despois de impresionar ao produtor T-Bone Burnett durante unha actuación, Autolux asinou con DMZ, un pequeno selo creado por Burnett e os irmáns Coen.
En maio do 2002, Azar caeu do escenario despois dun concerto como abreconcertos de Elvis Costello. O seu cóbado quedou estragado, e dixéronlle que "probablemente non podería tocar a batería máis". Secasí, grazas a unha operación experimental onde lle puxeron oito parafusos de titanio, recuperouse completamente.
Autolux comezou a promocionar Future Perfect en xaneiro do 2005 facendo unha xira con The Secret Machines. Durante o resto do ano Autolux continuou tocando cun bo número de bandas, incluíndo Clinic, Broadcast, The White Stripes, Shellac e Beck. En abril de 2005 Autolux tocou no festival All Tomorrow's Parties comisionado por Vincent Gallo en Londres, e en maio a banda tocou no Coachella Valley Music and Arts Festival.
Autolux foi entón convidado por Trent Reznor como abreconcertos para a xira do álbum With Teeth de Nine Inch Nails, de setembro a outubro do 2005. Despois da xira con Nine Inch Nails, a banda rematou o ano abrindo para Queens of the Stone Age no Wiltern Theatre nos Ánxeles.
En xaneiro do 2006 Autolux tocou no Jimmy Kimmel Live (un talk-show da televisión estadounidense). En febreiro a banda escribiu a peza "Tears for an Inhaler" para unha exposición chamada "Sonic Scenery" no Natural History Museum do condado dos Ánxeles. A exposición tamén incluía a artistas coma Matmos e Nels Cline.
"Turnstile Blues" tamén apareceu como canción de apertura da película dese mesmo ano The Air I Breathe. No mes de agosto a banda tocou no Sunset Junction Street Fair en Silver Lake, California, e en decembro Portishead invitounos a tocar na edición dese mes do festival All Tomorrow's Parties.
Autolux actuou no Primavera Sound de Barcelona en maio de 2008, e no mes de xuño uniuse a PJ Harvey para unha xira por Rusia. En setembro a banda tocou no festival ATP en Monticello, Nova York, comisionado por My Bloody Valentine. En setembro de 2009 o grupo completou a súa primeira xira como cabeza de cartel polos Estados Unidos, incluíndo outra aparición no ATP comisionado por The Flaming Lips.
Future Perfect estaba descatalogado, polo que Autolux reeditouno en vinilo en 2009 a través do seu propio selo Autolux Music Entertainment. O disco sería reeditado novamente en 2015 por The Autolux Empire.
Autolux editou o seu segundo álbum, Transit Transit, o 3 de agosto do ano 2010 a través do selo TBD Records en Norteamérica e o Xapón e a través de ATP Recordings no resto do mundo. A banda autoproduciu Transit Transit con Edwards servindo como enxeñeiro de son. A meirande parte do traballo gravouse en Space 23, mentres que un feixe de pistas de batería ("Highchair", "Spots" e "The Science of Imaginary Solutions") saíron dunha sesión anterior co enxeñeiro John Goodmanson. "Supertoys" publicouse como primeiro sinxelo do álbum, estreándose na páxina web da banda o 23 de xuño de 2010. A banda saíu de xira polos Estados Unidos, o Canadá e México en agosto e setembro dese ano.
O 27 de febreiro de 2011 a banda tocou noutro festival All Tomorrow's Parties, desta vez en Toquio e co nome "I'll Be Your Mirror".
O 19 de novembro de 2015 Autolux compartiu o sinxelo "Soft Scene" e anunciou que o seu terceiro álbum sería editado na primavera de 2016 a través do novo selo do músico Danger Mouse, 30th Century Records.
O 19 de xaneiro de 2016, Autolux anunciou que o lanzamento do disco sería o 1 de abril. Pussy's Dead foi producido polo artista e produtor Boots, que anteriormente traballara con artistas como Run the Jewels, FKA Twigs e Beyoncé.
Lista de normas ISO
A lista de normas ISO, normas publicadas pola Organización Internacional para a Estandarización, inclúe 19.000 normas internacionais redactadas por máis de 270 comités técnicos.
Eduardo López Rodríguez
Eduardo López Rodríguez, nado en Cangas, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre. Militante de Falange Española de las JONS. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi voluntario do exército franquista e alcanzou o grao de álferez provisional. Foi delegado do Frente de Juventudes de Cangas. Foi nomeado alcalde de Cangas polo Ministro da Gobernación en xullo de 1965. Permaneceu no posto até 1974.
Dragóns escuros
Os Dragóns Escuros (邪悪龍), son un grupo de personaxes da serie Dragon Ball GT. Apareceron oito, un por cada unha das Bólas do Dragón, e máis un dragón inicial.
Kokuen No Ryu
Este dragón é, en teoría, a parte escura de Shenron. Inmediatamente despois de ser destruído Súper C-17, Son Goku e compañía reuniron as Bólas máxicas para revivir a Krilín e a tódalas persoas que morreran. Nun primeiro momento, as Bólas tiñan fisuras e trala invocación de Shenron, este non apareceu, e no seu lugar saíu Kokuen No Ryu. Este dragón de pel azulada, negouse a conceder os desexos e só desafiou e mofouse de todos, para logo dividirse nos sete Dragóns escuros.
Tavernes Blanques
Tavernes Blanques é un concello da Comunidade Valenciana, pertencente á provincia de Valencia, situado a carón da cidade de Valencia, na comarca da Horta Nord. Ten 9.353 habitantes (2008).
Xeografía
Aínda que oficialmente dista tres quilómetros do centro de Valencia, os centros urbanos de ambas as dúas poboacións apenas está separados na actualidade. O único aspecto significativo do relevo está constituído polo Barranco do Carraixet, cuxo canle discorre polo límite norte do termo municipal, formando un recuncho na parte noroeste. O resto do termo resulta sensiblemente chan.
O termo municipal de Tavernes Blanques limita coas localidades de Alboraia, Almàssera, Bonrepòs i Mirambell e Valencia, todas elas da provincia de Valencia.
Historia
Das explicacións que tratan de xustificar o nome de Tavernes Blanques, en primeiro lugar hai unha referencia á posibilidade da existencia dunhas tabernas nas que se consentía a venda non só de viño senón tamén de augardentes ou "beguda blanca" o cal puido dar lugar á súa denominación. Doutra banda barállase a posibilidade de que ditas tabernas estivesen cubertas con cal e a cor das mesmas condicionase a súa denominación. Tamén se comenta a posibilidade de que o nome se debese á existencia na poboación de "blanquers" ou curtidores de pel, o cal tamén podería dar lugar á denominación do lugar. Por último estímase outra idea fundamentada na suposición de que o chan no que se asentaban as primeiras construcións locais fose dunha cor albo, este feito xunto coa existencia das tabernas tamén podería determinar a orixe do nome da poboación.
O escudo oficial de Tavernes Blanques, aprobado polo Ministerio da Gobernación en 1951, fai referencia aos Peris (tres peras en campo de goles) aos pais Xerónimos Cotalbos (unha cornucopia rebosante) e ás armas dos Fabra (lúas minguantes e estrelas) ademais dos campos coas catro barras da coroa de Aragón. A denominación oficial Tavernes Blanques foi establecida da anterior Tabernes Blanques por un decreto do Consello de data 25 de xaneiro de 1982, publicado no Diario Oficial da Generalitat Valenciana de 1 de febreiro de 1982 e no Boletín Oficial do Estado de 20 de abril de 1982.
Demografía
Tavernes Blanques conta cunha poboación de 9.353 habitantes (2008)
Economía
A pesar das orixinarias tabernas, a actividade económica de Tavernes centrouse na industria cárnica. A diferenza das vilas lindeiras, caracterizadas por unha actividade económica ligada ás explotacións agrícolas e con amplos termos municipais. Tavernes Blanques dedicouse explotación de gando porcino e vacún, co establecemento de cebadeiros (coñecidos popularmente como "porcateres", de porc, porco) matadoiros e carnizarías.
A existencia do fielato (coñecido vulgarmente como filato ou "garita dels consumers", que obrigaba a pagar dereitos de consumo no límite urbano da cidade de Valencia) facía que o comercio da carne fóra do seu límite resultase máis económico. Así, grazas á proximidade entre ambas as poboacións, xustifícanse as actividades de engorde de gando porcino e vacún, o seu sacrificio e a venda de carne. Algúns establecementos, como o matadoiro de José Marqués Cuñat, persistiron até ser sede de marcas moi coñecidas no sector, como Óscar Mayer e logo Primayor. A carnicería de Ramón Guanter ocupou o edificio que logo se destinou a sede administrativa e segundo supermercado do grupo Mercadona. Non en balde a familia Roig foi propietaria dalgúns cebadeiros en Tavernes.
A actividade doutra familia, os Montañana, deu lugar ao establecemento de dúas industrias de refrescos cuxas marcas comerciais, El Siglo e EKO, chegaron a ser moi populares, aínda que non tanto como La Casera que tamén dispuxo dun centro de produción e distribución en Tavernes: Carbónica Valenciana, S.A.
A actividade industrial cesou case por completo no municipio, coa única excepción de Lladró. A presión demográfica da veciña Valencia e o auxe do mercado inmobiliario converteron a Tavernes Blanques nun espazo case exclusivamente residencial.
Turles
Turles (ターレス) é un personaxe exclusivo do filme da serie Superbatalla na Terra de Dragon Ball Z. É un guerreiro do espazo que traballa pola súa conta conquistando planetas. Ten unha aparencia case igual á de Son Goku pero cunha pel máis escura, isto débese, segundo explica el mesmo, a que ambos son guerreiros de clase baixa, os cales contan con poucos fenotipos (variedade en aparencia física). En cada planeta que conquistaba plantaba unha semente, a cal xermolaba na coñecida como "Árbore da vida", e ó comer o seu froito, o seu poder de pelexa foi aumentando notablemente.
Turles chega á Terra para plantar unha semente da súa árbore sagrada. Logo de que a enerxía da Terra comezase a ser drenada, Goku e os Guerreiros Z acoden a combater a Turles e ós seus Guerreiros. Despois dunha terrible batalla na que Gohan se converte nun Ōzaru e Goku o despoxa do seu rabo, Turles é derrotado á fin por Goku empregando unha Genkidama coa enerxía da propia árbore.
Posteriormente na OVA Dragon Ball Z Gaiden: Saiyajin Zetsu Metsu (en galego "O plan para exterminar ós guerreiros do espazo") Gohan realiza un Kame Hame Ha onde é finalmente derrotado.
Outros artigos
Saiyans de Dragon Ball
Couto de Baixo, San Pedro de Mor, Alfoz
Couto de Baixo é un lugar da parroquia do San Pedro de Mor no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Cedrón, Valverde, Monforte de Lemos
Cedrón é un lugar da parroquia de Valverde, no concello de Monforte de Lemos. En 2018 estaba deshabitado.
O lugar sitúase a 324 m de altitude, na ribeira dereita do río Mao.
El Eco de la Verdad
El Eco de la Verdad foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1868 e 1869.
Historia e características
Subtitulado Revista semanal, científica y literaria, apareceu o 7 de marzo de 1868. Publicábase os sábados. Órgano do tradicionalismo compostelán máis clerical, de simpatía carlista. Dirixido por Antonio López Ferreiro e editado por José María Paredes, entre os seus colaboradores figuraron Narciso Cepedano, Ovilo y Otero, Fernando de la Vega, Oviedo Arce, Miguel Eleizequi e José Lafuente. Tiña seccións agrícolas, instrutivas, relixiosas, recreativas, de antigüidades ou variedades, artigos históricos, científicos, bibliográficos, relixiosos e de investigación. O último número coñecido é o 66, que se publicou o 22 de xuño de 1869.
Lamas, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Mesquita de Al-Aqsa
A Mesquita de Al-Aqsa (ٱلْـمَـسْـجِـد الْاَقْـصَى [Al-Masyid Al-Aqsa]), "a Mesquita máis afastada") é o terceiro lugar máis sagrado do islam e está situado na Chaira das Mesquitas da Cidade Vella de Xerusalén. Os musulmáns cren que Mahoma foi transportado desde a Mesquita Sagrada na Meca a al-Aqsa durante a Noite da Viaxe. Segundo a tradición islámica Mahoma estivo orando neste lugar ata o 17 de mes despois da súa migración da Meca a Medina, cando Alá (الله, Deus) dirixiuse a el para que se volvera cara a Kaaba na Meca.
A mesquita orixinal foi un pequeno lugar de oración erixido polo Omar, o segundo califa ortodoxo, pero foi reconstruída e ampliada polo califa omeia Abd al-Malik e rematada polo seu fillo al-Walid no ano 705. A mesquita quedou totalmente destruída por mor dun terremoto no ano 746 e foi reconstruída de novo polo califa abbásida al-Mansur no 754. No ano 780 foi reconstruída de novo. Máis adiante, no 1033 a mesquita volveu a quedar destruída tras un terremoto, e dous anos máis tarde o califa fatimí Ali az-Zahir construíu a nova mesquita que é a que chegou ata os nosos días. Os mosaicos do arco ao final da nave tamén se remontan a este período.
Durante as renovacións periódicas que se levaron a cabo, as distintas dinastías reinantes do califato islámico engadiron ampliacións á mesquita e os seus recintos, como a súa cúpula, fachada, o seu minbar (مِـنـۢبَـر), minaretes e a estrutura interior. Cando os cruzados conquistaron Xerusalén no 1099, utilizaron a mesquita como palacio e a Cúpula da Rocha como igrexa, manténdose esa situación ata a reconquista musulmá por parte de Saladino no ano 1187. Nos seguintes séculos os diferentes gobernantes levaron a cabo varias renovacións, reparacións e ampliacións. A 2023 a Cidade vella está baixo control do Estado de Israel, pero a mesquita permanece baixo a administración do Waqf islámico xordano/palestino (وَقْـف).
Etimoloxía
Al-Masjid al-Aqsa se traduce do árabe ao galego como a mesquita máis afastada. O nome se refire ao capítulo do Corán chamado Al-Isrā’ (ٱلْإِسْـرَاء), "A Viaxe Nocturna"), no cal se di que Mahoma viaxou desde a Meca ata a "mesquita máis afastada", e despois subiu ao Ceo a lombos dunha criatura celestial chamada al-Burāq ash-Sharīf (ٱلْـبُـرَاق الـشَّـرِيْـف).
Haram vs. Al-Aqsa
O lugar no que se sitúa a mesquita da cúpula prateada, xunto coa Cúpula da Rocha, as dezasete portas e os catro minaretes, coñeceuse historicamente como a Mesquita de Al-Aqsa. Al-Masjid al-Aqsa referíase non só á mesquita, senón a todo o santuario sagrado, mentres que Al-Jâmi‘ al-Aqṣá (ٱلْـجَـامِـع الْأَقْـصّى) referíase ao lugar específico da mesquita. Durante o período otomán, comezos do século XVI ata 1917, o lugar comezou a ser coñecido como al-Ḥaram ash-Sharīf (اَلْـحَـرَم الـشَّـرِيْـف, o Nobre Santuario),
Al-Qibli vs. Al-Aqsa
A Mesquita de Al-Aqsa tamén se coñece como a Mesquita Al-Qibli segundo se deduce dunha estrutura no seu interior, a Capela Al-Quibli (al-Jami' al-Aqsa ou al-Qibli, ou Masjid al-Jumah ou al-Mughata).
Antes da construción
A mesquita sitúase sobre o Monte do Templo, coñecido hoxe en día polos musulmáns como "Haram al-Sharif" ("o Nobre Santuario"), un recinto ampliado por Herodes o Grande desde o ano 20 a. C. O santuario orixinal crese que databa dos tempos de Abraham.
A mesquita repousa sobre unha plataforma artificial soportada por arcos construídos polos enxeñeiros de Herodes para superar as dificultades topográficas resultantes da expansión cara o sur do recinto cara os vales do Kidrón e Tiropeón. Na época do Segundo Templo, o lugar no que se levanta a mesquita estaba ocupado pola Columnata Real, unha basílica que se estendía ata o muro sur do recinto. A Columnata Real foi destruída xunto ao Templo durante a destrución de Xerusalén polos romanos no ano 70 d. C..
Nalgunha ocasión pensouse que a "Nea Ekklesia de Theotokos", ou Nova Igrexa da Nai de Deus, do emperador Xustiniano, adicada á Theotokos, a Virxe María, consagrada no 543 e coñecida comunmente como a Igrexa Nea, situouse onde máis adiante se construíu a mesquita de Al-Aqsa. Porén, os restos identificados como os da Igrexa Nea foron descubertos ao sur do barrio xudeu en 1973.
En 2012, informouse de que Robert Hamilton, un arqueólogo que traballou no Monte do Templo tralo terremoto de Xericó de 1927, descubriu restos baixo a mesquita de Al-Aqsa que non publicou no seu libro sobre as escavacións. Estes incluían un mosaico similar aos que se utilizaban nas igrexas bizantinas, e un mikve xudeu da época do Segundo Templo.
Construción polos Omeias
miniatura|dereita|A mesquita sobre o muro sur do Monte do Templo. A construción da mesquita de Al-Aqsa data da época de dominio Omeia sobre Palestina. O historiador arquitectónico K. A. C. Creswell, en referencia a un testemuño de Arculf, u monxe galo, durante a súa peregrinación a Palestina entre os anos 679-682, apuntou a posibilidade de que o segundo califa do Califato ortodoxo, Umar ibn al-Khattab, erixira unha primitiva estrutura cuadrangular con capacidade para 3 000 persoas nalgún lugar do Nobre Santuario. Porén, Arculf visitou a rexión durante o reinado de Mu'awiyah I, e é posible que Mu'awiyah ordenara a construción e non Omar. Esta teoría recibe o apio explícito do primitivo erudito musulmán al-Muthahhar bin Tahir.
Segundo varios eruditos musulmáns, incluídos Mujir ad-Din, al-Suyuti e al-Muqaddasi, a mesquita foi reconstruída e ampliada polo califa Abd al-Malik no ano 690 xunto coa Cúpula da Rocha. Guy le Strange afirmou que Abd al-Malik empregou materiais da destruída Igrexa da Nosa Señora para construír a mesquita e sinala como posible evidencia que as estruturas das esquinas do sueste da mesquita son restos da igrexa. No deseño do seu proxecto para o Monte do Templo, no que pretendía transformar todo o complexo no Haram al-Sharif ("o Nobre Santuario"), Abd al-Malik quixo substituír a vella estrutura descrita por Arculf cunha máis protexida que incluíra a qibla ("dirección"), un elemento necesario no seu gran esquema. Porén, todo o Haram al-Sharif estaba pensado para representar unha mesquita. Descoñécese o grao de modificación que sufriu a antiga estrutura, pero a lonxitude do novo edificio indícase pola existencia das trazas dunha ponte dirixida desde o palacio Omeia ata o sur da parte oeste do complexo. A ponte puido estender a rúa ata o exterior do muro sur do Santuario para darlle un acceso directo ata a mesquita. Os accesos directos desde os palacios ata as mesquitas foron un aspecto bastante coñecido do período Omeia, como evidencian os restos doutros complexos anteriores. Abd al-Malik xirou o eixo central da mesquita cara o oeste. Poñendo énfase na Cúpula da Rocha, Abd al-Malik ordenou aos arquitectos que aliñaran a nova mesquita de Al-Aqsa segundo a posición da Rocha Fundacional.
En contraste, Creswell, en referencia ao Aphrodito Papyri, afirma que o fillo de Abd al-Malik, al-Walid I, reconstruíu a mesquita nun período comprendido entre seis meses e un ano, utilizando traballadores de Damasco. Moitos estudosos concordan en que a reconstrución da mesquita comezou con Abd al-Malik, pero que al-Walid a completou. Entre os anos 713 e 714, unha serie de terremotos asolou Xerusalén, destruíndo a sección leste da mesquita, que tivo que ser reconstruída durante o reinado de al-Walid. Para poder financiar a reconstrución, o califa tomou o ouro da cúpula da Rocha e o fundiu para acuñar moedas e poder mercar os materiais.
Terremotos e reconstrucións
No ano 746 a mesquita quedou danada por un terremoto. Catro anos antes as-Saffah derrocou aos Omeias e estableceu o Califato abbasida. O segundo califa abbasida Abu Ja'far al-Mansur declarou o seu intento de reconstruír a mesquita no 753, ordenando que as placas de ouro e prata que cubrían as portas foran retiradas e convertidas en cartos para financiar a reconstrución, que rematou no 771. Un segundo terremoto acabou coa maior parte dos arranxos de al-Mansur. No 780, o seu sucesor Muhammad al-Mahdi a reconstruíu de novo, pero acortou a súa lonxitude e aumentou o seu ancho. Archnet Digital Library A renovación de Al-Mahdi foi a primeira da que se dispoñen rexistros escritos. En 985, o xeógrafo xerosolimitano al-Muqaddasi rexistrou nos seus escritos que a renovada mesquita tiña "15 naves e 15 portas".
miniatura|dereita|As portas ao [[Minbar de Saladino, a comezos da década de 1900. O "minbar" foi construído por orde de Nur al-Din, pero instalado por Saladino.]] No ano 1033 houbo outro terremoto que danou severamente á mesquita. O califa fatimí Ali az-Zahir a reconstruíu e renovou por completo entre os anos 1034 e 1036. O número de naves foi reducido de 15 a 7. Az-Zahir construíu os catro arcos da nave central e lateral, que na actualidade serven como a base da mesquita.
Xerusalén foi capturada polos cruzados en 1099, durante a Primeira Cruzada. Renomearon a mesquita como o Templo de Salomón, diferenciándoa da Cúpula da Rocha, a que renomearon como Templum Domini (Templo de Deus). Mentres que a Cúpula da Rocha foi reconvertida nunha igrexa cristiá, a mesquita de al-Aqsa utilizouse como palacio real e tamén como corte para os cabalos. No ano 1119, foi transformada no cuartel xeral dos Cabaleiros Templarios. Durante este período, a mesquita sufriu algúns cambios estruturais, incluída a expansión do soportal do norte, a adición dunha ábsida e dunha parede divisoria. Tamén se construíron un novo claustro e unha igrexa, así como varias outras estruturas. Os Templarios construíron tamén varios anexos ao edificio, o máis occidental deles serve a día de hoxe como mesquita para ás mulleres mentres que o oriental como museo islámico.
A conquista de Saladino e caída do reino cristián tralo cerco de 1187 fixéronse varias reparacións e renovacións na mesquita. Saladino retirou os grandeiros e baños instalados polos cruzados, cubríronse os chans con alfombras e o interior foi perfumado con auga de rosas e incenso.
Durante o Imperio Otomán non se levaron a cabo grandes reformas no Nobre Santuario. Tan só se construíu a Fonte de Qasim Pasha (1527), a restauración da Piscina de Raranj, e a construción de tres cúpulas en 1538 entre as que destaca a Cúpula do Profeta.
Status relixioso
Os textos medievais, así como os modernos, tenden a clasificar á mesquita de Al-Aqsa como o terceiro lugar máis sagrado do islam. Por exemplo, Sahih al-Bukhari citan a Abu Darda dicindo: "o Profeta de Deus Mahoma dixo una oración na Mesquita Sagrada (na Meca) que equivale a 100,000 oracións; unha mesquita en Al-Masjid an-Nabawi (en Medina) equivale a 1,000 oracións; e unha oración na mesquita de Al-Aqsa equivale a 500 oracións máis que en calquera outra mesquita". Ademais, a Organización de Cooperación Islámica refírese á mesquita de Al-Aqsa como o terceiro lugar máis sagrado do islam (e chama pola soberanía árabe sobre ela).
Administración
O Waqf de Xordania mantivo o control da mesquita ata a guerra dos seis días en 1967. Trala vitoria israelí na guerra, Israel transferiu o control da mesquita e o Nobre Santuario ao waqf islámico, independente do goberno israelí. Porén as Forzas de Seguridade de Israel teñen permitido patrullar e facer inspeccións no perímetro da mesquita. Tralo incendio de 1969, o waqf contratou arquitectos, técnicos e artesáns nun comité que leva a cabo as tarefas regulares de mantemento. O Movemento Islámico de Israel e o waqf trataron de aumentar o control musulmán sobre o Monte do Templo como medida para conter ás políticas israelís e o aumento das forzas de seguridade arredor do lugar desde a segunda intifada.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
EDHEC Business School
A École des hautes études commerciales du Nord, coñecida como EDHEC Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Londres, Lille, Niza e Singapur.
Descrición
Esta institución foi fundada en 1906. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, vixésimo quinto revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.
A escola, cunha rede de 30 000 antigos alumnos e un claustro de mestres internacional e plurilingüe, recibe anualmente ao redor de 6000 estudantes.
I Want You Back
"I Want You Back" é unha canción de 1969, e o o primeiro sinxelo de éxito de The Jackson 5, que se converteu nun número un da banda con Motown a comezos de 1970. A canción, xunto coa cara B do cover de Smokey Robinson & the Miracles' "Who's Lovin' You", foi o único sinxelo do primeiro disco dos Jackson 5, Diana Ross Presents the Jackson 5. Acadou o número un da lista de sinxelos soul durante catro semanas e o número un na lista musical Billboard Hot 100. "I Want You Back" foi clasificada como a número 121 da lista das 500 mellores cancións de tódolos tempos segundo a revista Rolling Stone.
A Agüela, Valverde, Monforte de Lemos
A Agüela é un lugar da parroquia de Valverde, no concello de Monforte de Lemos. En 2018 tiña unha poboación de 6 habitantes, 4 homes e 2 mulleres.
O lugar sitúase a 327 m de altitude, ao leste da liña ferroviaria León-A Coruña.
Shanidar
miniatura|300px|Caverna de Shanidar
O sitio prehistórico de Shanidar está situado nos contrafortes dos montes Zagros, no Kurdistán, no nordeste de Iraq. É, en realidade unha vasta gruta sita a 745 m de altitude, escavada entre 1950 e 1961 por Ralph S. Solecki e o seu equipo da Universidade de Columbia. As escavacións forneceron restos de nove neandertalenses, algúns dos cales, inhumados intencionalmente, datan de 60.000 a 44.000 anos antes da nosa Era.
Secuencia arqueolóxica
No sitio de Shanidar foi posíbel explorar unha secuencia de 14 m de potencia, que comprendía bastantes capas, das que se extraeron series de industrias que datan desde o Paleolítico medio até o Neolítico máis antigo.
Os fósiles de neandertais
O sector escavado forneceu nove esqueletos de neandertalenses, que diferían pola idade, o estado de conservación e pola maior ou menor integridade dos restos conservados. Os diferentes individuos son identificados polo nome do sitio seguido dunha cifra romana, así: Shanidar I a Shanidar IX.
Algúns dos esqueletos foron achados en estruturas de inhumación intencionadas. O sitio de Shanidar contribuíu poderosamente a lograr admitir a existencia de ritos funerarios entre os neandertais. A utilización de flores durante as cerimonias funerarias fora evocada en numerosas ocasións. Os indicios de patoloxías en certos individuos permitiron insinuar que os doentes podían beneficiárense da solidariedade doutros membros do grupo, dado que aqueles non se poderían asegurar polas propias forzas a supervivencia.
Malfadadamente, de todos estes descubrimentos non fica outra cousa que os muíños de man conservados no Smithsonian Institut. Os fósiles orixinais probabelmente desapareceron en Iraq.
Shanidar I
O individuo Shanidar I, alcuñado Nandy polos seus descubridores, é un dos catro esqueletos relativamente completos da gruta. Tiña entre 40 e 50 anos, o que constituía unha idade moi avanzada para un neandertal, de xeito que podemos dicir que era un ancián. Presentaba graves deformacións ligadas a traumatismos que debían dificultarlle a vida cotiá, que había pasar en medio de dores. No transcurso da súa vida, debeu recibir un golpe violento no lado esquerdo da cara, con resultado de fractura e esmagamento do óso orbicular. Este traumatismo tivo que deixalo torto, en parte ou completamente. O seu brazo dereito estaba atrofiado e presentaba fracturas en varios puntos, mais estaba curado, aínda que ao custo da perda do antebrazo e da man. Isto último puido ora ser debido a orixe conxénita, ora como resultado dunha enfermidade infantil con secuelas, ora como resultado dunha amputación. O brazo curara, mais a ferida debeulle ocasionar unha sorte de parálise nos membros inferiores do lado dereito, que provocaron deformidades na parte baixa da pernas e nos pés, polo que debía camiñar de modo penoso e coxeando.
Shanidar II
Shanidar II era un adulto de sexo masculino, que presentaba o cranio e os ósos esmagados, o que fixo deducir con rapidez aos descubridores que fora morto por un bloque de rocha desprendido no mesmo interior da caverna.
Doutros datos ficaba claro que Shanidar II fora obxecto dun ritual funerario de despedida, pois sobre a súa tumba atopouse un pequeno monte de pedras con algunhas puntas das mesmas traballadas con coidado. Ademais, un gran lume fora prendido alumando preto da tumba, e había nas proximidades un gran cantidade de ósos de animais fendidos e rompidos, o que permite pensar que houbo unha cerimonia fúnebre acompañada dun xantar. Mesmo puido ser producido e consumido alcol, pois grans encontrados na proximidade da sepultura puideron ser colocados nas cavidades das paredes para facelos fermentar e producir unha bebida alcólica rudimentaria.
Shanidar III
Shanidar III era outro adulto de sexo masculino, morto igualmente por unha rocha caída na caverna, e enterrado no mesmo sepulcro que Shanidar I e II. Shanidar III sufría tamén unha enfermidade dexenerativa das articulacións nos pés, o que lle debía coutar os movementos e facerllos dolorosos.
Shanidar IV, a «tumba con flores»
De todos os esqueletos achados na caverna, é Shanidar IV o que fai crer máis na existencia de rituais de enterramento entre os neandertalienses. O esqueleto, pertenente a un home adulto dunha idade entre 30 e 45 anos, foi descuberto en 1960 por Ralph Solecki. Apareceu repousando sobre o seu costado esquerdo, en posición flexionada.
Os terróns do chan da tumba, arredor do seus restos, foron recollidos no momento do descubrimento, para procurar posíbeles trazas de pole e tentar reconstruír o paleoclima e a historia da vexetación da zona. Cando se fixo a análise, oito anos máis tarde, dous dos terróns revelaron unha concentración de pole nidiamente superior á que se atopara noutras partes do lugar. Os investigadores entón concluíron por interpretar tamaña concentración como o resultado dunha deposición de plantas con flores enteiras, ou polo menos coas súas cabezas, sobre da sepultura,.
As flores en cuestión eran unha aquilea (Achillea), un senecio de flores amarelas (Senecio glaucus subsp. coronopifolius (Maire) C.Alexander), centaureas (Centaurea solstitiatis), unha pequena liliácea de flores azuis (Muscari sp.), Ephedra altissima e mais unha rosa trémula (Althea sp.). Todas as plantas pertencen a especies de flores relativamente pequenas mais de cores vivas, a excepción da 'Ephedra, cuxa presenza se interpretou como se fose usada de leito.
Entanto debe facerse observar aínda que a maioría destas plantas presentan virtudes medicinais; os seus poderes curativos son coñecidos desde hai ben tempo como diuréticos, estimulantes, adstrinxentes así como as súas propiedades antiinflammatorias. Os posíbeles poderes shamánicos do individuo inhumado foron insinuados por algúns autores.
Máis prosaicamente, un estudo recente indica a posibilidade de que o pole non se deba a un depósito feito por mans humanas, senón que fose acumulado por un animal fozador: varias toqueiras ou tobos dun roedor parecido ao xerbo, o jird, como o chaman os persas, foron achadas nas proximidades. O jird acumula unha boa cantidade de grans e de flores en certos lugares da súa toca. Este argumento, xunto coa ausencia dun tratamento ritual para os outros esqueletos da caverne, suxire que a presenza de flores xunto a Shanidar IV puido ter unha orixe natural e non cultural. Porén, este último argumento foi volto contra o seu autor por algúns especialistas, que coidan que a presenza de pole só asociado a un dos cadáveres e non a todos, probaría o carácter antrópico do depósito de flores e a significación especial do mesmo para os seus autores. Ademais, pódese tamén engadir que nos montes Zagros hai centos de plantas con flores, pero só entre un 5 e un 10 % son ao tempo medicinais.
A Louseira, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
A Louseira é un lugar da parroquia de San Pedro de Eume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Electroforese capilar
A electroforese capilar (EC ou, en inglés, CE) é unha familia de métodos de separación electrocinéticos que se realizan en capilares submilimétricos e en canais micro e nanofluídicos. Moi a miúdo a electroforese capilar refírese á electroforese en zona capilar (EZC ou CZE), pero outras técnicas electroforéticas pertencen tamén a esta clase de métodos, como son a electroforese en xel capilar (EXC ou CGE), o isoelectroenfoque capilar (IEEC ou CIEF), a isotacoforese capilar e a cromatografía electrocinética micelar (CECM ou MEKC). Nos diversos métodos de electroforese capilar, os analitos migran a través de solucións de electrólitos baixo a influencia dun campo eléctrico. Os analitos poden ser separados segundo a súa mobilidade iónica, e adicionalmente poden ser concentrados por medio de gradientes de condutividade e pH.
Instrumentación
A instrumentación necesaria para levar a cabo unha electroforese capilar é relativamente simple. Un sistema básico esquemático de electroforese capilar é o que se mostra na figura 1. Os principais compoñentes do sistema son un vial de mostras, outros viais que funcionan como viais fonte e viais de destino, capilares, eléctrodos, unha fonte eléctrica de alta voltaxe, un detector, e un dispositivo para manexar os datos obtidos. O vial fonte, o de destino e o capilar énchense cun electrólito como é unha solución tampón acuosa. Para introducir a mostra, o extremo de entrada do capilar sitúase nun vial que contén a mostra. A mostra introdúcese no capilar por acción capilar, presión, extracción con sifón, ou electrocineticamente, e o capilar devóvlese despois ao vial fonte. A migración dos analitos iníciase ao aplicar un campo eléctrico entre os viais fonte e de destino que chega aos eléctrodos desde o cable de alta voltaxe. No modo máis común de electroforese capilar todos os ións, positivos ou negativos, son pulados a través do capilar na mesma dirección por fluxo electrosmótico, como se explicará máis adiante. Os analitos sepáranse a medida que migran debido á súa mobilidade electroforética e son detectados preto do extremo de saída do capilar. A saída de datos do detector envíase a un aparello que manexa os datos, como un integrador ou un computador. Os datos móstranse despois nun electroferograma, que informa da resposta do detector en función do tempo. Os compostos químicos que se separaron na electroforese aparecen no electroferograma como picos con diferentes tempos de retención nun electroferograma. Richard D. Smith e colaboradores foron os primeiros que combinaron a electroforese capilar coa espectrometría de masas, o que proporciona unha sensibilidade extremadamente grande para a análise de tamaños de mostra moi pequenas. Malia o pequeno tamaño das mostras (xeralmente só se introducen no capilar uns poucos nanolitros de líquido), conséguese unha alta sensibilidade e picos nítidos, en parte debido ás estratexias de inxección que dan lugar a unha concentración de analitos nunha zona estreita preto do extremo de entrada do capilar. Isto pode conseguirse nas inxeccións a presión ou nas electrocinéticas simplemente ao suspender a mostra nun tampón de condutividade menor (por exemplo, con concentracións salinas baixas) que a do tampón que se corre. Un proceso chamado amontoamento de mostra amplificada de campo (field-amplified sample stacking, que é unha forma de isotacoforese) orixina unha concentración do analito nunha zona estreita na fronteira entre a mostra de baixa condutividade e o tampón que se corre de maior condutividade.
Para conseguir un maior rendemento da mostra, úsanse instrumentos con matrices (arrays) de capilares cos que se analizan moitas mostras simultaneamente. Estes instrumentos de electroforese con matrices de capilares (CAE) con de 16 a 96 capilares utilízanse para a secuenciación de ADN capilar de alto ou medio rendemento, e os extremos de entrada dos capilartes dispóñense espacialmente para recibiren as mostras directamente desde unha placas de 96 pozos de dimensións SBS estándar. Certos aspectos da instrumentación (como a detección) son necesariamente máis complexos que no sistema dun só capilar, mais os principios fundamentais do deseño e funcionamento son similares aos que se mostraron na figura 1.
Detección
A separación por electroforese capilar pode detectarse por medio de diversos dispositivos. A maioría dos sistemas comerciais usan absorbancia UV ou UV-Vis como modo principal de detección. Nestes sistemas, utilízase unha sección do propio capilar como célula de detección. O uso dunha detección no propio tubo permite a detección de analitos separados sen perda de resolución. En xeral, os capilares usados na electroforese capilar están cubertos cun polímero (frecuentemente poliimida ou Teflon) para incrementar a flexibilidade. porén, a porción do capilar utilizado para a detección de luz UV debe ser opticamente transparente. Nos capilares cubertos de poliimida, un segmento do recubrimento é xeralmente quiemado ou retirado por raspado para proporcionar unha fiestra libre de cobertura de varios milímetros de longo. Esta sección espida do capilar pode romper facilmente, e existen capilares con recubrimentos transparentes que incrementan a estabilidade da fiestra da célula. A lonxitude do camiño percorrido (path length) da célula de detección na electroforese capilar (~ 50 micrómetros) é moito menor que na célula UV tradicional (~ 1 cm). Esta "lonxitude do camiño" (path enght) defínese como a distancia á que a luz (UV/VIS) viaxa ao atravesar unha mostra nunha célula analítica. Segundo a lei de Beer-Lambert, a sensibilidade do detector é proporcional á lonxitude do camiño óptico da célula. Para mellorar a sensibilidade, pode incrementarse esta lonxitude, aínda que isto ten como resultado unha perda de resolución. O propio tubo do capilar pode expandirse no punto de detección, creando unha "célula burbulla" cunha maior lonxitude do camiño ou poden engadirse tramos de tubo adicionais no punto de detección como se mostra na figura 2. Con todo, ambos os métodos fan decrecer a resolución da separación. Tamén se describiu unha detección post-columna que utiliza unha configuración de fluxo laminar.
miniatura|300 px|Figura 2: Técnicas para incrementar a lonxitude do camiño óptico do capilar: a.) unha célula de burbulla e b.) unha célula z (tramos de tubo adicionais).
A detección por fluorescencia pode usarse tamén na electroforese capilar para mostras que fluorescen de forma natural ou son modificadas quimicamente para conter etiquetas fluorescentes. Este modo de detección ofrece unha alta sensibilidade e mellora a selectividade para estas mostras, pero non pode utilizarse para mostras que non presenten fluorescencia. Úsanse numerosas estratexias de etiquetado para crear derivados fluorescentes ou conxugados de moléculas non fluorescentes, incluíndo proteínas e ADN. A configuración para a detección por fluorescencia pode ser complicada nun sistema de electroforese capilar. O método require que o raio de luz estea enfocado no capilar, o cal pode ser difícil de facer con moitas fontes de luz. Utilizouse a fluorescencia inducida por láser en sistemas de electroforese capilar con límites de detección moi baixos de 10−18 a 10−21 mol. A sensibilidade da técnica atribúese á alta intensidade da luz incidente e á capacidade de enfocar axeitadamente a luz no capilar. A detección por fluorescencia multicolor pode conseguirse ao incluír espellos dicroicos múltiples e filtros de paso de banda para separar a emisión de fluorescencia entre múltiples detectores (por exemplo, tubos fotomultiplicadores), ou utilizando un prisma ou retícula para proxectar a emisión de fluorescencia resolta espectralmente sobre un detector sensible á posición, como unha matriz CCD. Os sistemas de electroforese capilar con sistemas de detección LIF de 4 ou 5 cores son os que se usan normalmente para a secuenciación do ADN capilar e as aplicacións de xenotipado ("perfil de ADN").
Para obter a identidade dos compoñentes dunha mostra, a electroforese capilar pode acoplarse directamente con espectrofotómetros de masas ou Espectroscopia Raman Amplificada na Superficie (SERS, Surface Enhanced Raman Spectroscopy). Na maioría dos sistemas, o extremo de saída do capilar introdúcese nunha fonte de ións que utiliza ionización de electrospray (ESI). Os ións resultantes son despois analizados polo espectrómetro de masas. Esta configuración require solucións tampón volátiles, que afectarán ao rango dos modos de separación que se poden empregar e ao grao de resolución que se pode conseguir. A medida e a análise fanse principalmente cun software de análise en xel especializado.
Para a electroforese capilar SERS, os eluentes poden depositarse nun substrato activo para SERS. Os tempos de retención do analito poden ser traducidos en distancias espaciais movendo o substrato activo para SERS a unha velocidade constante durante a electroforese capilar. Isto permite que a subseguinte técnica espectroscópica se aplique a eluentes específicos para a identificación con alta sensibilidade. Poden escollerse substratos activos para SERS que non interfiran co espectro dos analitos.
Modos de separación
A separación de compostos por electroforese capilar depende da migración diferencial dos analitos no campo eléctrico aplicado. A velocidade de migración electroforética (u_p) dun analito cara ao eléctrodo de carga oposta é:
A mobilidade electroforética pode determinarse experimentalmente a partir do tempo de migración e da forza do campo:
onde L é a distancia desde o extremo de entrada do capilar ao punto de detección, t_r é o tempo requirido polo analito para chegar ao punto de detección (tempo de migración), V é a voltaxe aplicada (forza do campo), e L_t é a lonxitude total do capilar. Como só as partículas cargadas (ións) son afectadas polo campo eléctrico, os analitos neutros sepáranse mal na electrrofrese capilar.
A velocidade de migración dun analito na electroforese capilar depende tamén da velocidade do fluxo electroosmótico (FEO ou EOF) da solución tampón. Nun sistema típico, o fluxo electroosmótico é dirixido cara ao cátodo (cargado negativamente), para que o tampón flúa a través do capilar desde o vial fonte ao vial de destino. Os analitos, ao írense separando polas súas diferentes mobilidades electroforéticas, migran cara ao eléctrodo de carga oposta. Como resultado, os analitos cargados negativamente son atraídos ao ánodo cargado positivamente, en contra do fluxo electroosmótico, mentres que os analitos cargados positivamente son atraídos ao cátodo, de acordo co fluxo electroosmótico que se mostra na figura 3.
miniatura|300px|Figura 3: Diagrama da separación de analitos cargados e neutros (A) segundo as súas respectivas mobilidades electrforéticas e de fluxo electroosmótico.
A Lamela, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
A Lamela é un lugar da parroquia de San Pedro de Eume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 8 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, 6 homes e 2 mulleres.
Electroforese capilar
Modos de separación
A velocidade do fluxo electroosmótico, u_o pode expresarse como:
A Lamela, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Electroforese capilar
Modos de separación
onde \mu_o é a mobilidade electroosmótica, a cal se define como:
onde \zeta é o potencial zeta da parede capilar, e \epsilon é a permitividade relativa da solución tampón. Experimentalmente, a mobilidade electrosmótica pde determinarse medindo o tempo de retención dun analito neutro. A velocidade (u) dun analito situado nun campo eléctrico pode ser definida así:
Dado que o fluxo electroosmótico da solución tampón é xeralmente máis grande que o da mobilidade electroforética dos analitos, todos os analitos son transportados xunto coa solución tampón cara ao cátodo. Mesmo os anións con carga tripla pequenos poden ser redirixidos ao cátodo polo relativamente poderoso fluxo electroosmótico da solución tampón. Os analitos cargados negativamente son retidos durante máis tempo no capilar debido ás súas mobilidade electroforéticas en conflito. A orde de migración observada polo detector móstrase na figura 3: os catións de carga múltiple pequenos migran rapidamente e os anións con carga múltiple pequenos son retidos máis fortemente.