cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nollywood
miniatura|260x260px|Rodaxe dun filme de Nollywood. Nollywood é o nome que popularmente recibe a industria cinematográfica de Nixeria, a segunda máis grande do mundo, despois de Bollywood. Segundo o Censo Nacional de Filmes, un órgano do Goberno nixeriano, cada ano prodúcense unha media de 1200 filmes, cun orzamento total duns 20 millóns de euros.
A súa orixe atópase nos vendedores de aparellos electrónicos, que comezaron a facer filmes e ofrecelos como extra á mercancía. Realizaban todo o proceso: produción, guión, dirección, filmación, montaxe, etc.
The Nolly Awards
The Nolly Awards, nun comezo coñecidos coma Nollywood Movies Awards, son os premios que buscan honrar as mellores producións de Nollywood. A primeira edición celebrouse na cidade de Lagos o 2 de xuño de 2012.
Macizo do Montgrí
miniatura|222px|Unha paisaxe no Macizo do Montgrí, co Val de Santa Caterina e a Montaña de Ullà, visto desde a vertente norte de [[Montplà.]] miniatura|222px|O macizo do Montgrí coroado polo Castelo do Montgrí. O macizo do Montgrí (en catalán: Massís del Montgrí) é un macizo montañoso xunto á costa do mar Mediterráneo en Cataluña, que forma parte da Cordilleira Litoral. Sitúase entre as comarcas do Baix Empordà e Alt Empordà, entre os municipios de Bellcaire d'Empordà, L'Escala, Ullà e Torroella de Montgrí.
Xeoloxía
Polas súas elevacións destacan os picos da Muntanya d'Ullà (308 m), o Montgrí (301 m) e o Montplà (310,3 m), próximos a Torroella, e a Torre Moratxa (218 m) e Roca Maura (226 m) na vertente próxima a L'Estartit. Entre ambos bloques atópanse as dunas de area que proveñen do golfo de Roses e foron fixadas a finais do século XIX polo enxeñeiro Primitiu Artigas. O arquipélago das Illas Medes constitúen a parte oriental do macizo.
Clima
O réxime climático caracterízase pola baixa pluviosidade estival e oscilacións anuais da temperatura pouco acusadas. O réxime de ventos é xeralmente de dirección norte/nordés (tramontana).
Vexetación
Actualmente o macizo do Montgrí goza de protección especial como PEIN (Pla d'Espais Interés Natural).
Screaming Life
Screaming Life é o EP de estrea da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editado o 1 de outubro de 1987 a través do selo Sub Pop Records. Screaming Life foi posteriormente combinado co seguinte EP do grupo, Fopp, e editado como o recompilatorio Screaming Life/Fopp en 1990.
A Seca, Corvillón, Cambados
A Seca é un lugar da parroquia de Corvillón no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 80 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 42 eran mulleres e 38 homes, o que representa un leve descenso respecto ós anos 2010, cando eran 84 veciños, e 2005, cos mesmos 84 habitantes.
Tonada
miniatura|Tonada de gaita pastoril de centeo. A tonada é un xénero musical conformado por un conxunto de melodías e cantos dentro do xénero da lírica. Caracterízase por non ser bailada e polo relevante dos textos.
Características
Xeralmente é interpretada por un conxunto de guitarristas que poden formar dúos ou outras asociacións musicais, acompañándose unicamente con instrumentos de corda do tipo da propia guitarra ou do guitarrón, pero nunca de bombos ou outros instrumentos similares. Existe en Asturias e Cantabria unha maneira de interpretar a tonada ao son dunha gaita e tamén a capela. É moi representativo do folclore do norte da Península Ibérica.
Aitor Fernández López
Aitor Fernández López, nado nel Franco (Asturias) o 23 de agosto de 1986, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu club actual é o Real Avilés.
Traxectoria
Na pretempada 2013–14 fichou polo Hércules CF, procedente do CD Guadalajara, cun contrato por dúas tempadas.
Germaine de Staël
Anne Louise Germaine Necker, nada en París o 22 de abril de 1766 e finada na mesma cidade o 14 de xullo de 1817, foi unha escritora de orixe suíza que desenvolveu a súa vida cultural na súa cidade natal.
Traxectoria
Era filla do financeiro suízo Jacques Necker, ministro de Luís XVI de Francia, e de Suzanne Curchod. Desde nova mostrou interese polo salón literario da súa nai. Seguidora dos filósofos franceses do século XVIII, con 22 anos escribiu unha Carta sobre el carácter y las obras de Jean-Jacques Rousseau. En 1986 casou co embaixador de Suecia en París, co que tivo tres fillos, e converteu o seu salón nun dos principais centros literarios e políticos da capital francesa.
Durante a Revolución francesa tomou parte activa apoiando a Talleyrand, pero trala caída da monarquía en 1792 abandonou Francia e viaxou a Suíza. Alí volveu contactar con Benjamin Constant, ao que coñecera nunha viaxe anterior e co que tivera relacións sentimentais até 1808. Os seus primeiros ensaios e a súa novela Delphine, na que defende a liberdade de elección sentimental sobre os convencionalismos sociais, sitúana dentro do nacente movemento do Romanticismo.
En 1797 regresou a París e sentiuse fascinada pola figura de Napoleón Bonaparte. Porén, este mostrouse receoso ante unha muller dedicada á política, que participaba en intrigas palacianas e ante a que se evidenciaba a súa escasa elocuencia. Ao situarse ademais o seu amante Benjamin Constant na oposición, en 1803 Napoleón instou a Madame de Staël a afastarse de París, manifestándose inflexible ás peticións das súas amizades para que lle permitise regresar. Tras enviuvar en 1802, casou en segundas nupcias con Albert de Rocca, alcumado familiarmente John, un mozo militar suízo.
Madame de Staël estableceuse entón en Coppet, aínda que efectuou numerosas viaxes. Trasladouse a Alemaña, onde visitou a Goethe e Schiller en Weimar, e a Viena, onde coñeceu e editou a Charles-Joseph de Ligne. Trasladado a Coppet o seu «salón», nel eran habituais algunhas das figuras máis importantes da súa época como Madame Récamier, Benjamin Constant ou Mathieu de Montmorency. Trala Restauración regresou a Francia, onde morreu en 1817.
dereita|miniatura|Madame de Staël retratada por [[Vigée Lebrun (1808).]]
En 1807 publicou a novela Corinne. A obra Alemagne foi mandada destruír por Napoleón en 1810 cando estaba a piques de ser publicada, e tivo que ser editada en Londres en 1813. Amais, escribiu novelas, ensaios e traballos históricos e críticos.
Obra
dereita|miniatura|Delphine, edición de 1803 en varios volumes.
Tulipeiro de Virxinia
O tulipeiro de Virxinia, árbore das tulipas ou simplemente tulipeiro, (Liriodendron tulipifera) é unha árbore que pertence á familia das magnoliáceas e que procede do leste de América do Norte. É o representante americano das dúas especies do xénero Liriodendron. Pódese desenvolver por riba dos 50 m nas fragas das montañas dos Apalaches, normalmente sen pólas até non acadaren os 25–30 m de altura o que os fai árbores moi apreciadas na industria madeireira. Medra axiña, sen o problema común de xerar madeiras febles na consistencia, e de pouca dura. As flores teñen unha fita laranxa nos tépalos; teñen unha gran cantidade de néctar, sendo unha das maiores plantas melíferas do leste dos Estados Unidos, producindo unha variedade de mel avermellada dun forte sabor 140px|left|thumb|Folla dunha árbore madura. O tulipeiro de Virxinia é a "árbore do estado" (segundo a listaxe do goberno dos Estados Unidos) de Indiana, Kentucky e Tennessee. En Galiza aparece como ornmanetal, sendo común en arboredos e xardinaxe palaciana e urbana.
Descrición
É unha das árbores máis grandes e fermosas orixinarias dos Estados Unidos, que pode acadar os 50 m de altura e 25 dm de diámetro de toro; a súa altura ordinaria é, porén, de 18 a 26 m. As raíces son carnosas. O crecemento é realmente rápido. A forma típica da fronde é cónica.
A casca é parda, fendida, coas pólas macías, lustrosas, avermelladas ao comezo, despois cinsentas e finalmente pardas. Recendente e agre. A madeira é amarelenta ou parda, co floema da cor do leite; liviá, mol, brillante, de gran dereito; de densidade: 0,4230; peso do pé³: 26,36 lbs. Os gomos invernais son vermellos escuros, cubertos, obtusos; escamas converténdose en estípulas conspicuas para a folla sen cubrir, e persistente até que a folla medra plenamente. A xema floral vai fechada nunha bráctea duplo valvada, caediza. As follas teñen unha forma rara e se desenvolven dun xeito peculiar e característico. Son alternas, simples, venosas, de 12-15 cm de longo e moi largas, tetralobulada, acorazonadas, truncadas ou afiadas na base, enteiras, e o apex cortado a través nun ángulo suave, facendo que a súa parte superior se vexa cadrada; veas primarias prominentes. A cor das follas é verde suave; en pleno crecemento son verde brillantes, coa face lisa e brillante, e o envés verde pálido e venoso. Polo outono tórnanse claras, amarelentas. O pecíolo é longo, magro e anguloso. As flores aparecen polo mes de maio. Son grandes, brillantes, e en árbores desenvolvidas son moi numerosas. Son perfectas, solitarias, terminais, verde amarelentas, cos pedúnculos fortes, de 2,5 a 5 cm de longo, con forma de cuncas ou tulipas, erectas, conspicuas. O gromo está enclaustrado nunha cuberta de dúas brácteas triangulares que caen cando o abrocho abre. O cáliz ten 3 sépalos imbricados, reflectidos ou esparexidos, venosos, que cedo fican deciduos. A corola ten forma de cunca, con 6 pétalos cuns 5 cm de longo, en dúas ringleiras, imbricada, hipóxina, verde amarelenta, coa base marcada de amarelo. Ás veces ten textura carnosa. Os estames son indefinidos, imbricados en moitos grupos na base do receptáculo; filamentos enredados, curtos; anteras extrorsas, longas, con dúas celas, adnatas, lonxitudinalmente abertas. Os pistilos son indefinidos, imbricados no receptáculo longo e sutil. O ovario é unicelado, co estilo acuminado, achatado; estigma curto, cunha á, recurvado; con dous óvulos. O froito é un cono angosto pardo suave, formado por moitos carpelos simil sámara, no outono.
No bosque esta árbore acada tamaños que a fan magnificente. O toro chega a se asemellar a columnas corintias, alta e esvelta, as pólas saen simetricamente, e todo o seu contorno, aínda que algo formal, posúe certa elegancia.
thumb|Follas a se desenvolveren. thumb|Sementes do  Liriodendron tulipifera
Hábitat e ecoloxía
O tulipeiro prefire solos fundos, ricos e algo húmidos. Adoita aparecer só nas fragas.Todos os tulipeiros novos e moitos maduros son intolerantes ao alagamento prolongado; porén, un ecotipo de costas da beiramar pantanosa do sueste dos EUA (Parks et al. 1994) é relativamente tolerante ao exceso de auga. Este ecotipo recoñécese polas súas follas lobuladas, que poden ter unha tintura avermellada. En áreas do leste central da Florida, preto de Orlando achamos un ecotipo coas follas semellantes (en moitos casos; ver galería de imaxes abaixo) con flores moito máis cedas (usualmente en marzo, aínda que a floración pode seguir en xaneiro) que outros tipos. Este ecotipo do leste central da Florida semella ter a mellor habilidade para aturar condicións moi húmidas, onde medran raíces coma lapis (pneumatóforos) semellantes á producidas por outras árbores de lamazais en climas cálidos. Algúns individuos persisten coas follas todo o ano, a non ser que apareza unha xeada severa.
Distribución
Procede da costa leste de América do Norte dende o sur de Ontario e Vermont acadando polo sur o centro da Florida e Luisiana. Aparece en Nova Inglaterra, abunda nas costas do sur do Lago Erie e o oeste de Illinois; sur de Alabama e Xeorxia, e raramente no oeste do río Mississippi. O seu mellor desenvolvemento dáse nos vales do río que flúen cara o río Ohio. Téñense introducido en numerosas partes temperadas do mundo, tan ao norte coma en Oslo ou en Noruega. No Canadá, é nativo da parte sur de Ontario seguindo unha liña de Hamilton a Sarnia, con numerosos exemplares no Rondeau Provincial Park, porén os maiores cultivos pódense atopar na Columbia Británica. Aquí atópanse cultivados en Haida Gwaii (Illas da Raíña Carlota), e no interior tan ao norte como é Vernon. A plantación máis ao leste atópase en Crestón. Adoita medrar nas cidades do suroeste, coma Burnaby, New Westminster, Port Alberni, Vancouver e Victoria. No hemisferio sur, cultívase nalgunhas partes da Arxentina, Australia, Chile, Nova Zelandia, Suráfrica, e o Uruguai.
Galiza
En Galiza acostuma plantarse en xardinaxe urbana e palaciana. Dous exemplares aparecen no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia:
Cultivo
Agroma de xeito doado de sementes, o solo cómpre ser suave e fino, en situación fresca e sombreada. Mellor se son fondos e ben drenados. Se se sementa polo outono, xermolará exitosamente pola primavera; porén se se fai na primavera, adoitan ficar un ano no chan. As sementes das pólas máis altas dos exemplares vellos son as máis apropiadas para xermolaren. Tamén prospera ben de esgallo transplantado. Amosan unha boa resposta á fertilización (mellor aqueles con baixo índice de salinidade), sendo moi imporante axeitar a estrutura do solo engadindo bastante materia orgánica. Coma outros membros da familia Magnolia, ten as raíces carnosas polo que poden crebar de xeito doado se se manipula violentamente. O transplante debe facerse cedo na primavera, antes de saíren os gomos das follas. Moitos tulipeiros teñen baixa tolerancia á seca, polo que as regas no verán son recomendadas en climas con influencia mediterránea (sur de Galiza). L. tulipifera introduciuse en moitas partes temperadas do mundo coma árbore de sombra.
Usos
Esta especie é unha das mellores plantas para abellas melíferas, especialmente no leste dos Estados Unidos de América, doando un mel avermellado escuro, de sabor forte.
A madeira é mol, de gran fino. Úsase moito cando se require unha madeira barata, doada de traballar e estábel. O sámago é usualmente de cor do leite, abrancazado; porén a cerna é verde pálida, con estrías encarnadas, purpúreas, ou aínda negras; dependendo dos contidos extractivos (i.e. as condicións edáficas onde medra a árbore etc). É claramente a madeira de elección para órganos, por mor á súa habilidade de coller un acabado fino, brunido. A madeira é comparábel en textura, resistencia, e suavidade coa do Pinus strobus, o piñeiro brando do leste. Úsase moito para a carpintaría do interior das casa americanas: paneis, caixas, mobles, pranchas etc.
Tetractis
Tetractis é un boletín de divulgación matemática do Departamento de Matemáticas do IES Monelos (A Coruña), coordinado e editado polo profesor de matemáticas Gonzalo Temperán Becerra. Naceu en outubro de 2006, ten periodicidade mensual e cada curso publícanse unha media de dez números. Cada un edítase en papel e formato electrónico e envíase por correo electrónico ao alumnado, ao profesorado e aos subscritores. Tamén se pode baixar da páxina web do IES Monelos.
Desde o mes de novembro de 2009 Tetractis converteuse nun blog.
Antecedentes
No ano 1999, ás portas do Ano Mundial das Matemáticas (2000), os profesores de matemáticas do IES Ramón Otero Pedrayo da Coruña, Santiago López Arca e Gonzalo Temperán Becerra, fundaron o Club Matemático Durán Loriga e editaron o boletín de divulgación matemática Douspierre, do que chegaron a publicar 54 números. No ano 2006 Temperán trasladouse ao IES Monelos e acordaron desdobrar a publicación: naceron Mathesis (no IES Ramón Otero Pedrayo) e Tetractis (no IES Monelos).
Logotipo e cabeceira
No primeiro número de Tetractis apareceron dous artigos nos que se explicaba o significado do logotipo e o nome do boletín.
Os pitagóricos denominaban Tetractis ao número triangular cuarto (o número 10, o número do universo), pois nel vían resumidas todas as dimensións: punto, recta, plano e espazo (1+2+3+4=10). Arredor do concepto de número xiraron moitos dos seus estudos e artellaron moitas das súas ensinanzas; tal era a importancia que para eles tiña que os membros da escola pitagórica prometían obediencia ao mestre e cumprimento das regras que rexían a vida dentro da academia facendo xuramento pola Sagrada Tetractis.
Por outra banda, as letras da cabeceira están formadas por unhas pezas chamadas pentaminós, que forman parte dunha familia xenérica chamada poliminós. Poliminó é un grupo de cadrados unidos polos seus lados, de tal maneira que cada dous deles teñen polo menos un lado común.
Seccións
Os contidos de Tetractis están constituídos por:
Actividades, proxectos e exposicións
Desde o seu nacemento Tetractis promove a participación en:
Ademais Tetractis convoca o Certame de Matmonólogos, do que xa leva celebradas tres edicións. Os guións que se clasificaron para as finais dos diferentes certames pódense ver no blog de Tetractis.
Ácido glicolnucleico
O ácido glicolnucleico ou ácido nucleico de glicerol (AGN, ou, en inglés, GNA) é un polímero similar ao ADN ou ARN pero de diferente composición no seu "esqueleto". O AGN non aparece na natureza, senón que se sintetiza quimicamente.
O ADN e o ARN teñen un esqueleto formado polos azucres desoxirribosa e ribosa, respectivamente, e fosfato, mentres que o esqueleto do AGN está composto por repetidas unidades de glicerol unidas por enlace fosfodiéster. A este esqueleto están unidas as bases nitroxenadas tanto no ADN coma no ARN e AGN. A molécula de glicerol (ou glicerina ou propanotriol) ten só tres átomos de carbono, pero o AGN mostra, a pesar de todo, emparellamentos de bases de Watson e Crick. Mesmo os emparellamentos de bases de Watson e Crick son moito máis estables no AGN que nos ácidos nucleicos naturais ADN e ARN, polo que se require unha alta temperatura para separar ("fundir") a dobre hélice do AGN. É probablemente o máis simple dos ácidos nucleicos, o que o fai un hipotético precursor do ARN na orixe da vida na Terra.
Os análogos 2,3-dihidroxipropilnucleósidos foron preparados primeiramente por Ueda et al. (1971). Pouco despois viuse que os oligómeros unidos por fosfato dos análogos mostraban hipocromicidade en presenza de ARN e ADN en disolución (Seita et al. 1972). A preparación dos polímeros foi primeiro descrita por Cook et al. (1995, 1999) e Acevedo e Andrews (1996). O emparellamento AGN-AGN descrito por Zhang e Meggers é, porén, novidoso, e a especificidade da interacción está ben demostrada.
Chopinzinho
Chopinzinho é unha cidade e concello do Estado brasileiro do Paraná.
Etimoloxía
O topónimo Chopinzinho deriva do río co mesmo nome, afluente do río Chopim, que leva o nome dun paxaro negro chamado en portugués Chopim ou Chupim, Molothrus bonariensis, antigamente abundante na rexión.
Gárdoma, Boimil, Boimorto
Gárdoma é un lugar da parroquia de Boimil no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 12 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 7 eran mulleres.
Mancomunidade de Concellos da Bisbarra de Ponferrada
miniatura|190px|right|Escudo A Mancomunidade de Concellos da Bisbarra de Ponferrada é un ente público formado polos concellos de Arganza, Cabañas Raras, Cacabelos, Camponaraia, Carracedelo, Cubillos del Sil, Ponferrada e Sancedo (na práctica son a meirande parte dos concellos que comprenden a bisbarra do Bierzo Baixo agás de Vilafranca do Bierzo, Toural dos Vaos, Priaranza do Bierzo, Borrés e Carucedo.), podendo adherirse outros municipios de acordo ao recollido nos seus Estatutos e ao procedemento indicado na Lei 1/ 1998, do 4 de xuño do Réxime Local de Castela e León.
Ten a súa sede en Ponferrada, no barrio de Fontesnovas na Avda. de Galicia, 369.
O seu escudo está coroado, e componse por un fondo amarelo sobre o que aparece unha vieira que ocupa a parte principal (representando o Camiño de Santiago como símbolo da comunicación entre os concellos que a forman), debaixo dela oito estrelas rodeando a parte inferior da vieira, e catro ondulacións en branco sobre fondo azul que representan a auga.
Os oito concellos que compoñen a mancomunidade de Concellos da Bisbarra de Ponferrada esténdense polo sueste e centro do Bierzo, ocupan a meirande parte da fosa berciana (a parte máis profunda da fosa tectónica que forma a rexión do Bierzo) estendéndose por uns 560 km² dos 2.954,8 que forman o ámbito do Consello Comarcal do Bierzo, ou sexa, a sexta parte do seu territorio, e que xunta no seu conxunto unha poboación de 90.000 habitantes, o que supón o 65 por cento da poboación total da bisbarra do Bierzo.
Victoriano Marcos
Victoriano Marcos Alonso, nado en Ourense o 20 de outubro de 1903 e finado en México o 1 de xuño de 1958, foi un político e militar galego.
Mancomunidade de Concellos da Bisbarra de Ponferrada
O feito de que se use o nome de Bisbarra de Ponferrada en canto de Bisbarra do Bierzo Baixo (bisbarra tradicional) vén dado pola falta deses catro municipios do Bierzo Baixo aos que se facía mención anteriormente, e ao ser Ponferrada o municipio de maior poboación e capital administrativa do Bierzo levou á súa extensión na denominación.
Victoriano Marcos
Traxectoria
Fillo de José Marcos. Empregado de Banca na sucursal do Banco de España de Ourense, onde colaborou en La Zarpa. Membro do Sindicato de Banca da UGT dende 1931. Despois trasladouse ao Banco de España en Santiago de Compostela, onde foi presidente do Centro Republicano Federal de Izquierda Gallega e redactor do seu órgano Galicia Federal. A finais de 1932 foi trasladado a Madrid. . Estivo exiliado na Unión Soviética pola súa participación na folga xeral revolucionaria de 1934. Regresou a Madrid en 1936 e ingresou no PSOE.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ás Milicias, tomou o mando do batallón Largo Caballero, constituído o 2 de agosto, e participou na guerra co grao de maior. Durante a guerra pertenceu ao PCE. Ao rematar foi detido e condenado en Consello de Guerra celebrado en Alcalá de Henares en setembro de 1939, a 30 anos de prisión. Pasou polas cadeas de Alcalá de Henares (1939), Fuerte San Cristóbal de Pamplona (1940), Figueirido-Pontevedra (agosto de 1940 a xuño de 1943), Ourense (xuño a setembro de 1943) e Burgos, ata que en marzo de 1944 saíu en liberdade vixiada. Foi detido novamente en febreiro de 1945, pasando polas cadeas de Ourense e A Coruña. Saíu en liberdade provisional en xullo de 1946 marchando a Madrid, onde contactou coa organización socialista clandestina. En novembro de 1947 exiliouse en México. Pertenceu á Agrupación Socialista Española do PSOE. Morreu en 1958 en accidente de coche cando viaxaba a Puebla.
Mancomunidade de Concellos da Bisbarra de Ponferrada
No outono de 2008, o concello de Ponferrada mostrou a súa vontade de abandonar a Mancomunidade.
Casa da Moeda dos Estados Unidos
A Casa da Moeda dos Estados Unidos (en inglés: United States Mint ou US Mint) é unha unidade do Departamento do Tesouro dos Estados Unidos responsable da produción da moeda do país, da dirección do seu comercio e do control dos movementos dos metais preciosos en lingotes ou amoedados.
A US Mint non produce billetes, xa que a produción do papel moeda está encomendada á Oficina de Gravado e Impresión.
A institución creouse en Fialdelfia en 1792 e de camiño se uniron a ela outros centros de cuñaxe, cuxas moedas se identifican con marcas de ceca propias. A Casa da Moeda dos Estados Unidos componse na actualidade de catro cecas: Filadelfia, Denver, San Francisco e West Point.
Historia
esquerda|miniatura|Placa no [[edificio da primeira ceca sucursal da US Mint en San Francisco, California, aberta en 1854. Hoxe é sede do Museo de Patrimonio do Pacífico.]]
Emilio Morenza
Emilio Morenza Martínez, finado en Ourense o 8 de decembro de 1920, foi un médico e político galego.
Courier 1B
Courier 1B foi un satélite artificial do Exército dos Estados Unidos lanzado o 4 de outubro de 1960 mediante un foguete Thor Ablestar desde a rampla 17B Cabo Cañaveral. Un satélite xemelo, Courier 1A, foi lanzado o 18 de agosto dese mesmo ano, pero o foguete portador non conseguiu poñelo en órbita. Un terceiro satélite, Courier 1C, foi construído pero non lanzado.
Casa da Moeda dos Estados Unidos
Primeira época
Inicialmente, na casa da moeda calquera cidadán podía transformar en moeda o seu ouro e a súa prata sen máis custo engadido que o da refinaxe.
miniatura|Os [[Gravado|gravadores da ceca de Filadelfia en 1910. Arriba (esquerda a dereita): Charles Greth, John Beally, Harry Blythe, Charles Conway e James Blythe. Abaixo: William Key, Charles E. Barber, George T. Morgan e descoñecido.]]
O primeiro director da Casa da Moeda dos Estados Unidos foi o reputado científico David Rittenhouse, entre 1792 e 1795, e o primeiro xefe de cuñaxe foi Henry Voigt, a quen se lle atribúen os deseños das primeiras moedas estadounidenses. Outro posto salientable dentro da casa da moeda foi o de gravador xefe, que estivo ocupado por figuras tan salientables como William Barber, Charles E. Barber ou George T. Morgan.
Expansión e cecas sucursais
Coa progresiva apertura de novas cecas sucursais durante o século XIX a partir da orixinaria de Filadelfia en 1792, produciuse a necesidade de incluír nas moedas marcas de ceca, co fin de identificar a súa procedencia. As primeiras destas cecas foron as establecidas en Charlotte, Carolina do Norte (1838-1861), Dahlonega, Xeorxia (1838-1861), e Nova Orleáns, en Luisiana (1838-1909). As dúas primeiras, con marcas "C" e "D", respectivamente, foron establecidas para a conversión en moeda dos importantes depósitos de ouro local, e cuñaron unicamente moedas deste metal. A Guerra Civil supuxo o pechamento definitivo de ambas as cecas.
A ceca de Nova Orleáns, con marca de ceca "O", estableceuse en 1838 e pechou tamén ao principio da Guerra Civil (1861), aínda que foi reaberta en 1879, logo do período de reconstrución posterior á guerra, ata que cesou a súa actividade en 1909. Durante os seus dous períodos de actividade, produciu moedas de ouro e de prata con once valores faciais diferentes, dez dos cales foron cuñados simultaneamente, en 1851: en prata, moedas de tres, cinco e dez céntimos, así como de cuarto, medio e un dólar; e en ouro moedas de cinco, dez e vinte dólares.
En 1864 proxectouse o establecemento dunha nova casa de moeda sucursal da US Mint en The Dalles, Oregón. Aínda que chegou a iniciarse a construción do edificio que albergaría as súas instalacións, esta detívose en 1870 e a ceca non chegou a producir moeda.
En 1870 inaugurouse unha nova ceca satélite en Carson City, Nevada, con marca de ceca "CC", que se mantivo operativa ata 1893, con tres anos de inactividade entre 1886 e 1888. Do mesmo xeito que as cecas de Charlotte e Dahlonega, a de Carson City abriuse para aproveitar a produción dunha grande vea de metal, neste caso de prata, atopada preto daquela localidade, o cal non foi óbice para cuñar tamén moedas de ouro.
En 1911 a Casa da Moeda dos Estados Unidos tivo unha muller como directora interina, Margaret Kelly, que se converteu na muller co maior soldo das que estaban na nómina do Goberno. No seu breve peíodo estableceu que as mulleres gañasen o mesmo que os homes no seo da institución.
En 1920 abriuse a primeira ceca da US Mint fóra do territorio continental dos Estados Unidos, en Manila, en Filipinas, que daquela estaba baixo administración estadounidense. Esta ceca estivo activa ata 1941 (cunha pausa nos anos 1923 e 1924) e nela producíronse moedas con valores de un, cinco, dez, vinte e cincuenta centavos. As moedas norteamericanas cuñadas en Manila poden carecer de marca de ceca ou amosar a letra "M".
Ademais das moedas para a súa circulación xeral nas illas Filipinas, a ceca de Manila ocupouse, a partir do seu establecemento en 1920, da cuñaxe de moedas de leprosaría para o seu uso no lazareto da illa Culión, que xa se viñan producindo desde 1913 por unha compañía privada.
Instalacións actuais
A Casa da Moeda dos Estados Unidos conta con catro cecas activas: Filadelfia, Denver, San Francisco e West Point. Ademais, forma parte tamén da institución un depósito de metais preciosos en Fort Knox, Kentucky.
miniatura|Edificio da [[Casa da Moeda de Filadelfia|ceca de Filadelfia]]
Filadelfia
A planta fabril máis grande da ceca estadounidense é a de Filadelfia, a cuarta das existentes nesta localidade ao longo da historia, que opera nunhas instalacións inauguradas en 1969.
A primeira ceca de Filadelfia establecérase en 1792, cando Filadelfia era aínda a capital dos EEUU, e comezou a cuñar en 1793. Ata 1980, as moedas procedentes desta cidade carecían de marcas de ceca (con só dúas excepcións), e nese ano asignóuselle a esta ceca a marca "P", excepto para as moedas dun céntimo.
Ata 1968, a ceca de Filadelfia foi a responsable da cuñaxe da práctica totalidade das probas numismáticas e das moedas especiais para coleccionistas. Así mesmo, nestas instalacións é onde se producen as matrices dos cuños para as moedas estadounidenses e alberga os departamentos de gravado de cuños e de deseño da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
miniatura|Edificio da [[Casa da Moeda de Denver|ceca de Denver]]
Denver
A ceca de Denver comezou a súa actividade en 1863 como oficina local de ensaio de metais, só cinco anos despois da descuberta de veas de ouro naquela zona. A comezos do século XX este establecemento xa obtiña uns ingresos de cinco millóns de dólares en depósitos de ouro e prata, e en 1906 converteuse nunha nova ceca da rede da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Denver cuña fundamentalmente moedas para a súa circulación xeral, aínda que no pasado elaborou tamén algunha moeda conmemorativa, como a de 10 dólares en ouro dos Xogos Olímpicos dos Ánxeles de 1984. Esta ceca tamén produce os seus propios cuños, así como outros para outras ramas da US Mint.
A pesar de que as cecas de Denver e de Dahlonega comparten a letra "D" como marca de ceca, en ningún momento chegaron a estar en actividade ao mesmo tempo, polo que non se produce ningunha ambigüidade neste aspecto.
miniatura|Edificio da ceca de [[San Francisco]]
San Francisco
A ceca de San Francisco abriu en 1854 para operar co ouro achado durante a Febre do Ouro de California, e utiliza un "S" como marca de ceca. En 1874 trasladouse a un segundo edificio, un dos poucos que sobreviviron tras o gran terremoto e o incendio de 1906, onde mantivo a súa actividade ata 1937, cando se trasladou á planta que ocupa agora. Aínda que a ceca pechou en 1955, reabriu unha década máis tarde durante a escaseza de moeda circulante de mediados da década de 1960.
miniatura|Edificio da ceca de West Point
West Point
A ceca sucursal de West Point foi a de implantación máis recente, xa que obtivo tal consideración oficial en 1988. Ten os seus antecedentes nun anterior depósito de metais preciosos amoedados e en lingotes aberto en 1937, onde tamén se cuñaran moedas dun céntimo entre 1973 e 1986, absolutamente indiferenciables dos de Filadelfia.
Na ceca de West Point cuñouse un bo número de moedas conmemorativas e en condición de proba numismática para coleccionistas, identificables pola súa marca de ceca "W". En 1996, West Point produciu moedas de dez centavos (dimes), aínda que tamén para o coleccionismo, non para circulación.
Emilio Morenza
Traxectoria
Foi líder dos conservadores de Ourense. Deputado provincial polo distrito de Xinzo-Verín, foi nomeado presidente da Deputación de Ourense en maio de 1905, permanecendo ano cargo até 1908. Volveu ser presidente da Deputación de 1910 a 1914 e entre 1915 e 1916. Foi gobernador civil de Logroño (1917) e de novo presidente da Deputación de Ourense en 1918. Finou en Ourense o 8 de decembro de 1920.
Casa da Moeda dos Estados Unidos
Funcións
A Casa de Moeda dos Estados Unidos leva a cabo uns amplos programas de mercadotecnia comercial. A liña de produtos da entidade abrangue, ademais das moedas circulantes no país, outras series especiais de moedas de colección, medallas nacionais, ouro cuñado da serie American Eagle, outras moedas de investimento e colección en prata e platino, e tamén moedas conmemorativas de acontecementos nacionais como o Bicentenario da Constitución.
As funcións da ceca son:
É de destacar, xa que logo, que a Casa da Moeda dos Estados Unidos non ten a encomenda de producir papel moeda, xa que esta é unha responsabilidade da Oficina de Gravado e Impresión.
A produción e venda de moedas circulantes e as restantes funcións da casa de moeda fináncianse a través do Fondo da Empresa Pública da Casa da Moeda dos Estados Unidos, estabelecido en 1995. Todos os beneficios que poida obter este fondo que excedan os requiridos para o funcionamento da casa da moeda deberán ser devoltos ao Tesouro.
Da seguridade dos activos do Tesouro e outros do Goberno, así como da dos visitantes e das persoas traballadoras en todas as instalacións da US Mint, encárgase un corpo especial de policía denominado Policía da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Marcas de ceca
miniatura|130px|[[Marca de ceca O (Nova Orleáns) nunha antiga moeda de 10 dólares.]] 130px|miniatura|Marca de ceca S ([[San Francisco) nunha antiga moeda de cuarto dólar.]] miniatura|130px|[[Marca de ceca D (Denver) nunha antiga moeda de medio dólar.]]
Series anteriores
As moedas cuñadas nas cecas sucursais da Casa dea Moeda dos Estados Unidos con anterioridade a 1908 amosan a súa marca de ceca nos seus reversos. A única excepción produciuse nun período breve en 1838 e 1839, cando as de valores faciais máis grandes, cuñadas en ouro e en prata, amosan as marcas de ceca de Dahlonega, Charlotte e Nova Orleáns (D, C e O, respectivamente) nos seus anversos, por riba da data.
Entre 1965 e 1967, cando a Casa da Moeda dos Estados Unidos se dedicou á substitución das moedas de prata en circulación por outras en metais básicos, prescindiuse temporalmente do uso das marcas de ceca, co gallo de disuadir os coleccionistas do acaparamento de moedas correspondentes a cada unha das cecas. Logo desa pausa, a partir de 1968 as marcas de ceca trasladáronse aos anversos das moedas de cinco e de dez centavos, e de cuarto e de medio dólar, e desapareceron nas moedas dun dólar na súa reintrodución na circulación en 1971.
Serie circulante actual
miniatura|300px|Serie anual de [[2019 da US Mint (ceca de San Francisco)]] Nas actuais moedas en circulación, a situación das marcas de ceca difire considerablemente en cada tipo de moeda:
O caso do "P" de Filadelfia
dereita|miniatura|120x120px|[[Reverso (moedas)|Reverso dos cinco centavos do tempo da guerra, co P sobre a cúpula do edificio.]] Por mor da escaseza de níquel durante a II de guerra mundial, a composición da moeda de cinco céntimos, dese metal, cambiouse para lle engadir prata. Para marcar este cambio, as moedas de cinco centavos cuñadas na ceca de Filadelfia, que ata entón nunca levaran marca de ceca, pasaron a amosar a inicial "P" por riba da cúpula do edificio do reverso. O mesmo cambio sucedeu tamén nas moedas de cinco centavos emitidas polas cecas de San Francisco e Denver. Esta situación excepcional mantívose ata 1946, cando, acabada a guerra, a moeda de cinco centavos regresou á súa composición habitual.
A marca de ceca P para Filadelfia reapareceu en 1979 nas moedas dun dólar da serie Susan B. Anthony. Posteriormente, en 1982 apareceu en todas as moedas de circulación xeral excepto a dun céntimo, a cal, coa excepción de 2017, continúa sen amosar a marca de ceca nas moedas cuñadas en Filadelfia. Do mesmo xeito, os centavos cuñados na década de 1980 en San Francisco e en West Point tampouco levan marca ningunha, xa que a produción desta moeda neses anos se considerou como suplementaria da de Filadelfia (as moedas procedentes das tres cecas neses anos son indistinguibles).
En 2017, en conmemoración do 225º aniversario da Casa da Moeda dos Estados Unidos, a marca de ceca P de Filadelfia colocouse extraordinariamente nos anversos das moedas dun centavo co busto de Lincoln por primeira vez en máis dun século de vida desta moeda.
Manel Sánchez
Ángel Manuel Sánchez Vázquez, coñecido como Manel Sánchez, nado en Lugo o 24 de maio de 1958, é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto galego. Tamén dirixe unha tenda deportiva en Lugo e é comentarista de partidos de baloncesto na Televisión de Galicia. Está considerando como un dos mellores tiradores da historia da ACB. Manel Sanchez é o máximo anotador nado no estado español de toda a historia, en media de puntos por partido durante toda a súa carreira contando tódalas competicións, xa sexan ligas como a ACB, LEGA ou a NBA. É tamén o xogador do estado español que ten unha media máis alta de triplas por partido (2,00) por riba de coñecidos "canoneiros" como Alberto Herreros (1,89), Juan Carlos Navarro (1,67) ou Juan Antonio San Epifanio "Epi" (1,49). O seu fillo, Mateo Sánchez, é tamén xogador profesional de baloncesto.
Traxectoria
Xa como xogador profesional despois de xogar no Breogán até 1978 incorporouse ao OAR Ferrol e ao Porcelanas Santa Clara de Vigo, co que se proclamou máximo anotador da Segunda división. Despois do seu paso por Vigo retorna á Primeira División, onde pasa a formar parte das filas do Bàsquet Manresa e máis tarde do CAI Zaragoza. No equipo aragones xogou dúas tempadas até que volveu á súa cidade natal para xogar de novo no Breogán, acadando co equipo o ascenso á ACB en 1984, permanecendo no club até 1992. A seguinte tempada xogou no Viña Costeira da Coruña, retirándose. Cómpre destacar que foi o primeiro xogador galego en ser internacional.
Courier 1B
Características
Courier 1B foi lanzado para probar métodos de comunicación a alta velocidade, ata 100.000 palabras por minuto, desde o espazo. O satélite foi proposto en setembro de 1958, dous meses antes do lanzamento do satélite SCORE. Courier 1B tiña moita maior capacidade que este último, do que se considera sucesor, e foi o primeiro satélite de comunicacións en basarse unicamente en células solares (19.200 recubrían a súa superficie) como fonte de enerxía, alimentando baterías de níquel-cadmio e producindo ata 60 W de potencia. Tiña forma de esfera de 129,5 cm de diámetro e pesaba 225 kg. Levaba a bordo dous transmisores de FM de 2 W funcionando a entre 1700 e 1800 MHz e un subsistema de baliza en VHF de 50 mW de potencia. Usaba tamén catro receptores de estado sólido para a banda entre 1800 e 1900 MHz e cinco grabadoras de cinta para almacenar datos e reproducilos. Catro das grabadoras eran dixitais, cunha capacidade total de 13,2 Mb (4 minutos de gravación a 55 Kbps). A outra era unha grabadora analóxica de 4 minutos de capacidade cun rango de entre 300 e 50.000 Hz. Ó longo do ecuador do satélite podíanse atopar catro antenas a intervalos de 90 graos. Tamén contiña dúas antenas de microondas, un xerador transistorizado de telemetría, un diplexador VHF e un decodificador de comandos.
Despois de 17 días en órbita o satélite deixou de responder a comandos enviados desde terra. A causa máis probable foi a desincronización do reloxo interno do que dependían dos códigos de acceso do satélite, polo que este deixou de responder ao que interpretaba como intentos de acceso ilexítimos. Durante o seu tempo de funcionamento transmitiu máis de 50 millóns de palabras de teletipo.
Páramos de Esgueva
miniatura|Páramos del Esgueva en cor vermello Páramos del Esgueva é unha bisbarra situada ao leste da provincia de Valladolid (Castela e León) pola cal  discorre o río Esgueva. miniatura|Vista de Castronuevo de Esgueva
Concellos
miniatura|Vista de Villarmenteros de Esgueva miniatura|Vista de Villanueva de los Infantes
Estación do Barco de Valdeorras
Situación ferroviaria
dereita|miniatura|Vista da estación. dereita|miniatura|Placa na estación. A estación atópase no punto quilométrico 297,7 da liña férrea de ancho ibérico que une León coa Coruña a 324 metros de altitude, entre as estacións de Vilamartín de Valdeorras e Sobradelo. O tramo é de vía única e está electrificado.
Historia
A estación foi aberta ao tráfico o 4 de setembro de 1883 coa posta en marcha do tramo O Oural-Toural dos Vaos da liña que pretendía unir Palencia coa Coruña. As obras correron a cargo da Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León ou AGL creada para continuar cos proxectos iniciados pola Compañía do Ferrocarril do Noroeste de España e xestionar as súas liñas. En 1885, a mala situación financeira de AGL tivo como consecuencia a súa absorción por parte de Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Longa distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Código de cores de 25 pares
dereita|miniatura|Cable desfiado de 25 pares, 50 fíos (máis par piloto, branco/negro). dereita|miniatura|Táboa código de cores para 25 pares. O código de cores de 25 pares é empregado en telecomunicacións para identificar os pares entrelazados e os fíos que os compoñen. Os cables de cobre van cubertos de plástico illante de cor. A primeira cor selecciónase de entre un grupo de cinco cores e a outra dun segundo grupo doutras cinco cores, dando 25 combinacións de dous pares de cores.
Táboa de cores
As 25 combinacións de cores son as seguintes:
Descrición
As cores dos cinco primeiros pares son as máis empregadas tanto en telecomunicacións coma nos conectores RJ-45 ou cable UTP.
As 10 cores son as empregadas en electrónica e as que forman o arco da vella.
Cada feixe de 25 pares leva asociado un par branco/negro chamado "piloto". Este par emprégase para uso técnico, supervisión.
Se o cable de telecomunicacións ten máis de 25 pares agrúpanse en feixes múltiplos de 25. Cada un destes feixes de 25 pares máis o piloto van agrupados cunha ligadura, unha cinta coas cores da ligadura. Así, os 25 primeiros pares levan unha ligadura de cor branca/azul (como se indica na táboa). Os 25 seguintes (pares do 26 ao 50) levan unha ligadura branca/laranxa, e así sucesivamente ata os 600 pares que levan unha ligadura violeta/marrón. Os cables de máis de 600 pares levan unha cinta branca para os primeiros 600 pares, os seguintes seiscentos levan a vermella, e así sucesivamente.
Co uso da fibra óptica os cables de centos de pares cada vez teñen menos uso. Cable R emprega cables de telecomunicacións cun máximo de douscentos pares.
Tragove, Corvillón, Cambados
Tragove é un lugar da parroquia de Corvillón no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 736 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 394 eran mulleres e 342 homes, o que representa un ascenso continuado respecto ós anos 2010, cando eran 685 veciños, e 2005, con 631 habitantes.
En Tragove localízase boa parte da industria pesqueira do concello. O porto de Tragove é base da frota pesqueira de Cambados, e dispón de porto deportivo.
Lonxe da Terriña (Ponteareas)
Lonxe da Terriña foi unha revista editada en Ponteareas entre 1960 e 1994.
Historia e características
Subtitulada Hoja informativa y orientadora dedicada por la parroquia de Ponteareas a sus hijos emigrantes con ocasión del Día de las Migraciones, apareceu en 1960. Revista anual, aparecía o primeiro domingo de advento. Publicado pola parroquia de San Miguel de Ponteareas. Fundada e editada por Enrique Rodríguez Troncoso (párroco de Ponteareas). Incluíu historia, biografías, movemento parroquial e entrevistas. Entre os seus colaboradores figurou Clodio González Pérez e Manuel Barros Arbones. Cesou a súa publicación en 1994. No momento do peche a distribución alcanzaba a 1.500 emigrantes.
Bobby Seale
Bobby Seale, nado o 22 de outubro de 1936 , é un político afroamericano estadounidense, cofundador no ano 1966 do Partido Pantera Negras xunto con Dr. Huey P. Newton e David Hilliard.
Traxectoria
Militante dende os seus anos de instituto en asociacións afroamericanas, Seale consegue formar un movemento que chegou a ter máis de 5000 membros e do que ocupou tarefas de dirección. Por tal causa estivo no punto de mira do FBI e foi un dos Oito de Chicago acusado de conspiración e incitación á violencia na Convención Nacional Democrática de 1968. Foi sentenciado a catro anos de prisión por desacato ao tribunal, debido aos seus frecuentes ataques de ira durante o xuízo. Nun deses ataques o xuíz chegou a ordenar que o atasen e amordazasen.
Seale foi acusado tamén nos xuízos de New Haven en 1970 polo asasinato de Alex Rackley, xuízo que rematou como nulo ao ser incapaz o xurado de chegar a un acordo. Os xuízos son considerados como un exemplo de represión política até por persoeiros moderados, e foron acompañados de protestas en New Haven que coincidiron coa folga de estudantes de maio dese mesmo ano.
No ano 1974 presentouse á alcaldía de Oakland (California), ficando en segundo lugar. Apartir de aí o seu activismo político reduciuse á participación en diversas asociacións pacifistas. No ano 2002, tras anos retirado da vida pública, Seale comezou a colaborar con Reach!, un grupo de apoio á educación de mozos e mozas.
Obra
É autor de dous libros onde narra as súas experiencias políticas:
Thomas Paine
Thomas Paine, nado en Thetford (Norfolk) o 29 de xaneiro de 1737 e finado en Nova York, 8 de xullo de 1809, foi un político, escritor, filósofo, intelectual radical e revolucionario estadounidense de orixe inglesa. Promotor do liberalismo e da democracia. Está considerado un dos Pais fundadores dos Estados Unidos.
Paine emigrou ás colonias británicas en América en 1774 para participar na revolución americana. As súas contribucións principais foron o ensaio Common Sense (1776), onde avogaba pola independencia das colonias e The American Crisis (1776-1783) unha serie de escritos a favor da revolución.