cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Escudo francés
Escudo de ouro (écu d'or)
miniatura| Escudo à la [[Cadeira (moble)|chaise de Filipe VI (1328-1350). ]] Filipe IV (1285-1314) reintroduciu a moeda de ouro en Francia en 1296, e con ela uns deseños que se consideraron extravagantes e que ían cambiando ao pouco tempo. O que máis chama a atención é o anovador dos seus anversos; por exemplo, o coñecido como écu à la chaise ("escudo da cadeira") que Filipe VI (1328-1350) introduciu en 1337 amosaba un escudo coas armas dos reis de Francia ao lado dunha figura do rei sedente. Filipe VI utilizou grandes cantidades destas moedas apoiando economicamente os seus aliados nos Países Baixos ao comezo da Guerra dos Cen Anos, a partir do cal a moeda foi moi imitada naquela rexión. miniatura| Escudo à la [[Coroa (ornamento)|couroune de Carlos VI (1380-1422). ]] Co seu écu à la couronne ou "escudo da coroa" (caracterizado pola aparición dunha coroa real sobre un escudo de armas actualizado, con só tres flores de lis), Carlos VI (1380-1422) acabou en 1385 coa práctica de cambiar adoito os motivos dos anversos dos escudos, aínda que non a de alterar o seu peso e o seu valor. O seu pai, Carlos V (1364-1380) acadara importantes vitorias sobre os ingleses, aínda que os seus fillos herdaron os custos destas campañas. Así foi que Carlos VI abandonou a sólida política monetaria do seu pai e substituíu o franc à cheval daquel polo novo écu à la couronne, cun peso inferior e cun valor incrementado nunha libra. miniatura| Escudo au [[Sol|soleil de Luís XII (1498-1515). ]] En 1475, Luís XI (1461-1483) creou unha variante do écu à la couronne coñecida como écu au soleil ("escudo do sol"), dado que incorporaba un pequeno sol sobre a coroa do escudo de armas. Con ela, o proceso de desvalorización continuou. En 1515 o écu au soleil estaba valorado en 36¾ soldos (sous) e en 1547 pasou a 45 soldos, malia o seu peso e a súa pureza teren diminuído en 1519.
En 1577, Henrique III (1574-1589) acordou estabilizar o escudo de ouro en tres libras tornesas e adoptar un novo sistema monetario con prezos cotizados en escudos. Como parte deste sistema, introduciu moedas dun cuarto e dun oitavo de escudo, cuñadas en prata, cunha tipoloxía moi semellante á das moedas de ouro, coas armas reais no anverso e unha cruz no reverso. Por primeira vez na numismática francesa, estas moedas tiñan unha marca de valor: un IIII ou un VIII colocados a ambos os lados do escudo. As moedas reais cuñadas polas casas da moeda de Navarra e do Bearne engadiron a heráldica local á flor de lis de Francia. Pola súa banda, as cecas feudais de Bouillon e Sedan, Château-Renaud e Rethel tamén bateron cuartos de escudo coas súas propias armas, en substitución das reais.
No relativo aos deseños, os escudos de ouro emitidos polos reis de Francia continuaron esencialmente sen cambios ata 1640. No entanto, o escudo de ouro non lle proporcionou a Francia a posibilidade de competir cos táleros, tan populares en Alemaña e nas súas áreas de influencia. Ademais, as moedas francesas aínda se fabricaban á man, polo que o metal precioso podía rabuñarse ilegalmente dos cantos das moedas. E por se isto fose pouco, o écu d'or finalmente estaba feito de ouro de 23 quilates, o que non respondía ao padrón internacional. Luis XIII (1610-1643) arranxou esta situación instalando nova maquinaria para a fabricación de moeda na Monnaie de Paris e substituíu o escudo en 1640 por unha nova moeda de ouro: o "luís" (louis d'or).
Escudo de prata (écu d'argent)
O 23 de decembro de 1641, logo da creación do luís de ouro, chamóuselles tamén escudo de prata ou escudo branco (écu blanc) ás moedas deste mental co peso de 27,03 gramos e un valor de 60 soldos ou 3 libras tornesas. Xunto a este escudo cuñáronse tamén as fraccións dun oitavo, un cuarto e medio escudo. miniatura| Escudo de [[prata de Luís XVI (1774-1789), cuñado en 1784 (gravador: B. Duvivier). ]] En 1689, o valor do escudo branco pasou a tres libras e seis soldos, e en 1709 a cinco libras, antes de estabilizarse en torno ás seis libras a mediados do século XVIII, logo da reforma monetaria de 1734.
Baixo a Revolución, unha nova reforma monetaria en 1795 determinou a substitución do escudo branco ou escudo de prata, de seis libras, pola nova moeda de cinco francos que amosaba a figura de Hércules.
Cronio
Cronio (en latín Cronius, en grego antigo Κρόνιος) foi un filósofo pitagórico, segundo Porfirio e Eusebio de Cesarea.
Traxectoria
Nemesio menciona unha obra súa, περὶ παλιγγενεσίας ('perí palinguenesías' Sobre a resurrección), e seguramente Oríxenes estudou as súas obras con moito coidado, segundo Suídas. Porfirio tamén di que explicou filosoficamente as obras de Homero. Non se sabe máis de Cronio, aínda que foi un autor importante entre os pitagóricos posteriores -
Pozo de Messel
49.9175°N, 8.7567°W
O pozo de Messel (Grube Messel) é unha canteira de lousa ou xisto bituminoso abandonada e importante xacemento paleontolóxico preto da vila alemá de Messel (Landkreis Darmstadt-Dieburg, Hessen) a uns 35 km ao sueste de Frankfurt am Main, Alemaña. Debido á abundancia no lugar de fósiles ben conservados que datan da metade do Eoceno, ten unha grande importancia científica e xeolóxica. No lugar atopáronse unhas 1000 especies de plantas e animais. Despois de estar a punto de converterse nun vertedoiro de lixo, a forte oposición local, despois de moitos avatares políticos, conseguiu finalmente parar eses plans e o pozo de Messel foi declarado un lugar patrimonio da humanidade da UNESCO o 9 de decembro de 1995. Continúan facéndose descubrimentos científicos significativos sobre a evolución temperá dos mamíferos e as aves no pozo de Messel, e o xacemento está converténdose nun lugar turístico de crecente interese.
O xacemento orixinouse no Eoceno medio, nun maar formado tras unha erupción freatomagmática. Os antigos sedimentos lacustres daquel maar, limos e arxilas con abondosa materia orgánica, hoxe lutitas bituminosas, conservaron restos vexetais e miles de fósiles moi ben preservados de insectos e peixes, así como numerosos restos esqueléticos completos de réptiles, aves e mamíferos. Nalgúns casos consérvanse impresións de plumas, pelame, pel, contidos estomacais, etc., ademais de permaneceren na forma natural, sen térense dispersado as partes do cadáver como ocorre na maioría dos fósiles atopados, o que axudou á reconstrución máis real dos fósiles.
Historia
miniatura|Afloramento de [[xisto bituminoso de Messel preto do centro do pozo]] Deste lugar extraéronse activamente lignito e xisto bituminoso desde 1859. O pozo empezou a ser coñecido pola súa riqueza en fósiles arredor de 1900, pero non se iniciaron escavacións científicas serias ata a década de 1970, cando a caída do prezo do petróleo fixo que a minaría nesta canteira deixase de ser rendible. A actividade comercial de extracción de xisto bituminoso cesou en 1971 e unha fábrica de cemento construída na mina cerrou o ano seguinte. A terra foi preparada para o seu uso como vertedoiro de lixo, pero eses plans quedaron en nada despois de varios cambios políticos no goberno do land (estado), e finalmente o land de Hessen comprou o lugar en 1991 para asegurar o seu acceso científico. Nos poucos anos entre o cesamento da minaría no lugar e 1974, cando o estado estaba preparando o lugar como depósito de lixo, permitiuse que os coleccionistas amadores recollesen fósiles. Os amadores desenvolveron a técnica da transferencia que lles permitía conservar os finos detalles dos fósiles pequenos, que é o método que aínda se emprega hoxe para conservar fósiles.
Moitos dos espécimes coñecidos procedentes deste lugar proceden do traballo de coleccionistas amadores, e en 1996, aplicouse unha amnistía aos fósiles recollidos anteriormente, coa esperanza de que as coleccións de fósiles privadas volvesen a ser de propiedade pública e estivesen dispoñibles á ciencia.
Características deposicionais
miniatura|O mapa inserido mostra a localización da cidade e xacemento fósil de Messel preto de Frankfurt no suroeste de Alemaña. O mapa máis grande mostra a localización dos primates de Messel 1–7 (Táboa 1) dentro da escavación de xistos bituminosos de Messel. A superficie actual do fondo do pozo de Messel está a uns 60 m por debaixo do nivel da terra local e ten unha área duns 0,7 km2. A capa de xistos bituminosos estendíase orixinalmente ata unha profundidade de 190 m. Hai 47 millóns de anos, no Eoceno cando se formaron os depósitos de Messel, a área estaba a unha latitude 10° máis ao sur do que está hoxe. O período estaba moi preto do Óptimo climático do Eoceno temperán e o clima e ecoloxía do lugar eran moi diferentes aos actuais, caracterizados por unha temperatura media anual de 22 °C e unha gran serie de lagos tipo maar rodeados de vizosos bosques subtropicais que sostiñan unha incrible diversidade de vida. A cunca do lago de Messel era probablemente o punto central onde drenaban os ríos e regatos próximos. miniatura|Un fósil do mamífero primitivo [[Kopidodon, mostrando o perfil do seu pelame]] Os depósitos do pozo formáronse durante a época eoceno do período paleoxeno hai uns 47 millóns de anos, baseándose en datacións de fragmentos de basalto que hai debaixo dos estratos fosilíferos. O xisto bituminoso formado pola deposición anóxica lenta de lama e vexetación morta no leito do lago, é a principal rocha do lugar. Os seus sedimentos esténdense ata 13 m de profundidade e están depositados sobre un basamento de arenito máis antigo. Os fósiles dentro do xisto mostran unha salientable claridade e boa preservación debido ás características deposicionais únicas do lago e así o pozo de Messel representa un Konservat-Lagerstätte. As estratificacións superiores do lago son as que presentan unha gran variedade de organismos conservados, pero o fondo estivo sometido a poucas alteracións pola corrente, xerando un ambiente moi anóxico. Isto impediu que este nicho fose habitado por moitas especies de epifauna e infauna e a bioturbación mantívose no mínimo. A inversión das capas de auga do lago (causada polas variacións estacionais) facía diminuír o contido de oxíxeno preto da superficie e orixinaba unha periódica extinción das especies acuáticas. Combinado coa taxa relativamente baixa de deposición, 0,1 mm ao ano, isto proporcionou un ambiente excelente para a conservación fósil da fauna e a flora.
Liberacións de gases volcánicos
miniatura|Sección transversal do pozo de Messel A área arredor do pozo de Messel crese que foi xeolóxica e tectonicamente activa durante o Eoceno. Isto levou a que os científicos formulasen a hipótese de que eventos similares á liberación de gases volcánicos de 1986 no lago Nyos de Camerún, poderían explicar a gran deposición de especies non acuáticas (Franzen & Koster, 1994 ). Os cambios subsuperficiais periódicos posiblemente liberaron grandes concentracións de gases reactivos (como o dióxido de carbono e o sulfuro de hidróxeno) no lago e ecosistemas adxacentes, matando os organismos susceptibles. Durante estas liberacións de gas, as aves e morcegos poderían ter caído dentro ou preto da superficie do lago e os animais terrestres puideron ser sufocados cando estaban preto das beiras do lago. Como o lago era moi fondo, os animais que caeron dentro ou foron arrastrados á auga pobre en oxíxeno e bacterias, conserváronse alí moi ben, e foron cubertos por capas sucesivas de lama que máis tarde se petrificou, producindo así unha agregación de fósiles de excepcional calidade, cantidade, integridade e variedade. Algúns animais vese que morreron no acto (algunhas tartarugas quedaron fosilizados copulando). Porén, postuláronse outras hipóteses á parte da volcánica, e suxeriuse que floracións de cianobacterias causaron o envelenamento dos animais. Isto último considérase que é necesario para explicar a presenza de fósiles excelentes en toda a secuencia sedimentaria (Koenigswald & outros, 2004 ).
Fósiles
miniatura|Separando as láminas de xisto cun coitelo grande para revelar os fósiles. O pozo de Messel proporciona as evidencias mellor preservadas de fauna e flora Geiseltalian ata agora descubertas, cunhas mil especies identificadas. A maioría dos outros xacementos con sorte conteñen esqueletos parciais, pero Messel pode gabarse de presentar unha conservación ampla da integridade estrutural dos fósiles, mesmo chegando a conservar as marcas do pelame, plumas e "sombras da pel" dalgunhas especies. Esta conservación tan pouco común suscitou algunhas interpretacións moi razoadas. As sintomáticas marcas de trabadas con forma de "halteras" a ambos os lados dos nervios dunha folla fosilizada foron identificados como o agarre dunha formiga Camponotus parasitada en fase terminal polo fungo Ophiocordyceps unilateralis, que, igual que ocorre hoxe neses animais, controlou o seu comportamento, para poder liberar as súas esporas desde unha posición favorable, facendo que as formigas se agarren á folla mordendo o nervio central, onde morren e deixan o fungo que levan dentro en magnífica posición para que brote da súa cabeza e solte esporas; é o exemplo concreto máis temperán de manipulación do comportamento feito por fungos.
A diversidade de especies é moi salientable en parte como resultado da liberación periódica de gases volcánicos hipotetizada. Un breve sumario dalgúns dos principais fósiles atopados no xacemento é o seguinte:
A seguinte é só unha lista parcial: miniatura|[[Darwinius masillae (holotipo) que mostra a magnífica conservación no pozo de Messel]] miniatura|[[Masillamys na colección Senckenberg]] miniatura|Unha das primeiras percas, [[Palaeoperca proxima]] miniatura|Escaravello xoia fósil, que aínda mostra a coloración [[cor estrutural|estrutural do exoesqueleto.]]
Patrimonio xeolóxico da IUGS
A Unión internacional de Ciencias Xeolóxicas (IUGS polas súas siglas en inglés) describiu o sitio fósil do pozo de Messel como "o xeositio máis rico do mundo para comprender o ambiente vivo do Eoceno, xa que inclúe fósiles excepcionalmente preservados', e incluíu o rexistro do Eoceno do sitio na súa lista de 100 "sitios patrimonio xeolóxico", publicada en outubro de 2022. A organización define un Sitio patrimonio xeolóxico da IUGS como "un lugar clave con elementos xeolóxicos e/ou procesos de relevancia científica internacional, usado como referencia, e/ou cunha contribución substancial ao desenvolvemento das ciencias xeolóxicas a través da historia."
Acceso
Poden verse exposicións sobre o pozo de Messel na cidade de Messel, no Museo de fósiles de Messel, no Hessisches Landesmuseum de Darmstadt (a 5 km de Messel) e tamén no Museo Senckenberg de Frankfurt am Main (a uns 30 km de Messel). Os visitantes do pozo poden aparcar preto do pozo e camiñar uns 300 m ata un miradoiro que dá ao pozo. Porén, a entrada no pozo só é posible se se forma parte dunha visita especialmente organizada.
Amador Iglesias Pardo
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 6 de setembro. Xulgado por auxilio á rebelión na causa 212/36 foi condenado a 12 anos de prisión. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1937. Preso no cárcere de Lugo, saíu en liberdade provisional o 20 de agosto de 1940. Incorporouse á III Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Foi procesado en 1949 polo Xulgado Militar Eventual número 1 de Lugo na causa 339/49 xunto con Plácido Rivera Cociña, Modesto Serantes, Jesús Iglesias Escourido e Juan Casabella. Publicouse unha nova requisitoria contra eles en abril de 1950. Detido e xulgado, foi condenado a prisión. Preso na Colonia Penitenciaria del Dueso (Santoña), saíu en liberdade provisional en 1959.
Nemesio de Emesa
Nemesio (en latín Nemesius, en grego ) foi un escritor grego. Suponse que foi bispo de Emesa, segundo a introdución da súa obra, e certamente era un cristián piadoso. A súa época é incerta pero tería vivido a finais do século IV e principios do século V, xa que o menciona Anastasio de Nicea e Nemesio menciona a Eunomio.
Traxectoria
Escribiu Περὶ Φύσεως Ἀνθρώπον, 'De Natura Hominis' Sobre a natureza do home, un interesante tratado filosófico moi eloxiado por todos os que o mencionaron, que en ocasións foi atribuído a Gregorio de Nisa, erro que probabelmente xurdiu ao confundir este tratado co libro de Gregorio titulado Περι Κατασκυῆς Ἀνθρώπου, De Hominis Opificio.
Nemesio tamén gañou fama polos seus coñecementos de fisioloxía. Coñecía as funcións da bile e tamén sabía como funciona o sistema de circulación sanguínea.
Telmatherinidae
Telmatherinidae é unha familia de peixes ateriniformes.
Hábitat e características
As especies desta familia habitan en auga doce, auga salobre e auga de mar.
El Reino Infantil
El Reino Infantil é unha canle de YouTube arxentina que presenta música para nenos, e é propiedade de Leader Music. Foi fundada por Roberto Pumar en 2011.
El florido pensil
Consiste nunha recreación do sistema educativo da posguerra española. Os trazos identitarios deste eran a ideoloxía nacionalcatólica do primeiro franquismo e unha metodoloxía tradicional baseada no dogmatismo. A imposición da autoridade mediante a disciplina tiña como consecuencia a adquisición rutineira dos coñecementos por memorización, sen permitir a máis mínima posibilidade de cuestionamiento nin crítica. A comprensión dos contidos non era importante, de feito, o propio título fai referencia a unha expresión incomprensíbel para os nenos.
A nostalxia, a inxenuidade e o uso da ironía son comúns na presentación dos contidos da obra.
Foi adaptada ao teatro polo grupo vasco Tanttaka (1996) e o galego Eme2 e ao cine por Juan José Porto (2002).
Significado de «florido pensil»
O título está inspirado nun verso dunha letra de autoría descoñecida da Marcha Real que aparece na Enciclopedia Álvarez:
«Pensil» ou «pénsil» (o Diccionario de la lengua española acepta ambas as acentuacións) procede do latín pensĭlis (colgante: que colga ou está suspendido no ar). O adxectivo aplícase en especial aos xardíns (por referencia histórica, aos xardíns colgantes de Babilonia).
Ajoomma
Ajoomma (en 아줌마; en 花路阿朱妈) é un filme singapuriano-surcoreano de 2022 dirixido por He Shuming e coproducido por Anthony Chen. Está protagonizado por Hong Hui Fang, Kang Hyung-seok e Jung Dong-hwan. O filme conseguiu catro nomeamentos no Golden Horse Film Festival e Hong converteuse na primeira singapuriana en ser nomeada ao premio á mellor actriz. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Busan o 7 de outubro de 2022 e estreouse nos cinemas locais o 27 de outubro de 2022. Foi escollido como candidato de Singapur para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Produción
O filme presentouse como a primeira coprodución oficial de Singapur e Corea do Sur. A rodaxe foi interrompida pola pandemia de COVID-19. Foi rodado principalmente en Corea do Sur entre decembro de 2021 e febreiro de 2022. A rodaxe rematou a comezos de abril de 2022.
George Arnott Walker-Arnott
George Arnott Walker-Arnott (ás veces grafado George Arnott Walker Arnott), nado en Edimburgo o 6 de febreiro de 1799 e finado en Glasgow o 17 de xuño de 1868, foi un botánico escocés.
Traxectoria
George Arnott Walker-Arnott era fillo de David Walker Arnott of Arlary. Asistiu á Milnathort Parish School e despois obtivo o Mestrado en Artes na Universidade de Edimburgo en 1818, ingresando na Facultade de Dereito desa universidade en 1821.
Máis tarde fíxose botánico, estudando esta disciplina en América do Norte con Sir William Hooker. Colaborou con Robert Wight nos estudos da flora da India.
A partir de 1821 traballou en París. Asistiu a Hooker nos estudos de espécimes recollidos durante a viaxe de exploración científica da HMS Blossom, comandada por Frederick W. Beechey. A partir de 1839, foi asistente de Hooker en Glasgow e obtén, en 1845, a cátedra real de Botánica da Universidade de Glasgow.
William J. Hooker e George Arnott W-Arnott revisaron o material vexetal recollido en Australia por Alexander Collie, que foi enviado ao Reino Unido despois da morte de Walker-Arnott.
Colaborou na redacción de Illustrations of Indian Botany e de Prodomus floræ peninsulæ indiæ orientalis, e con Hooker, de novo, na sexta edición de British Flora (1850).
Vida familiar
En 1831 casou con Mary Hay Barclay, tendo oito fillos (tres varóns e cinco fillas).
Francis Vigo
Giuseppe Maria Francesco Vigo, coñecido como Francis Vigo, nado o 13 de decembro de 1747 e finado 22 de marzo de 1836, foi un italo-americano que axudou ás forzas coloniais estadounidenses durante a Guerra de Independencia e axudou a fundar unha universidade pública en Vincennes, Indiana. Como apelido italiano, e de probable orixe toponímica galega, o nome Vigo pronúnciase "VEE-goh" (/ˈviːɡoʊ/, coas variantes [ˈbiɣʊ], [ˈbiħʊ] ou [ˈbiɣo]). Porén, moitas persoas pronúnciano (ao referirse ás moitas rúas, edificios, escolas, vilas, concellos ou cidades que levan o seu nome) como "VIH-go" /ˈvaiːɡo/.
Traxectoria
Nado en Mondovì, Italia, serviu no exército de Carlos III en Nova Orleáns. En 1772 estableceu un negocio de comercio de peles en St. Louis. En 1783, Vigo trasladouse a Vincennes e continuou no comercio de peles.
Revolución Americana
Vigo axudou a miúdo ás forzas estadounidenses na Guerra da Independencia dos Estados Unidos, o máis famoso como informante de George R. Clark. Vigo foi enviado por Clark a Post Vincennes para inspeccionar e informar das condicións alí, pero foi capturado por indios americanos e entregado ao gobernador H. Hamilton, que recuperara Vincennes para a Coroa. Vigo era español e, polo tanto, en 1778, considerado non combatente, pero Hamilton desconfiaba de Vigo e mantívoo en liberdade condicional até que os franceses de Vincennes, dirixidos polo padre Gibault, esixiron que fose posto en liberdade ante a ameaza de seren cortadas as subministracións locais a Fort Sackville.
Hamilton deixou en liberdade a Vigo coa condición de que non fixese "nada lesivo para os intereses británicos no seu camiño a St. Louis". Fiel á palabra, Vigo viaxou polos ríos Wabash, Ohio e Mississippi até St. Louis antes de regresar a Kaskaskia para informar ao coronel Clark da presenza británica en Vincennes, o que levou a recuperar a cidade en 1779.
Ademais dos seus servizos como patriota e espía, Vigo foi o principal financeiro da Revolución Americana no Noroeste. Cando Clark chegou con notas provisorias de papel da Continental, Vigo cambiounas por moeda. O dólar americano cotizaba mal entre os cidadáns franceses, e pronto quedou sen valor. Vigo nunca foi retribuído durante a súa vida, e lembraría que o termo douleur para os franceses significa pena ou dor.
Anos da posguerra
Na década de 1790 Vigo comerciou con norteamericanos na costa leste dos Estados Unidos. De 1790 a 1810 foi coronel na Milicia do Condado de Knox antes de dimitir, citando idade e enfermidade.
En 1801, Vigo solicitou ao Congreso dos Estados Unidos unha doazón de terras para establecer a Academia Jefferson en Vincennes. En 1806, Vigo foi nomeado un dos padroeiros orixinais da agora rebautizada Universidade de Vincennes.
Despois de ser celebrado durante unha visita a Terre Haute, sede do condado de Vigo, o 4 de xullo de 1834, Vigo revisou o seu testamento para proporcionar cartos para unha gran campá para o xulgado do condado de Vigo, se algún día fose compensado polos Estados Unidos polos servizos prestados durante a Revolución.
Pasamento
Francis Vigo morreu o 22 de marzo de 1836, mentres vivía na casa de Jean Baptiste e Elizabeth LaPlante, en Vincennes. Non foi até 1875, cando a súa propiedade foi autorizada a pagar 8.016,00 dólares, a cantidade que utilizara para financiar a campaña abortada de Clark para tomar Fort Detroit. Este foi o único gasto que o goberno recoñecería oficialmente, pero chegou con 41.282,60 dólares en intereses. Non obstante, ao non ter descendentes consanguíneos Vigo, o goberno só tivo que pagar os gastos solicitados no testamento vigués (que incluía unha campá para a sede xudicial do condado de Vigo).
Legado
O condado de Vigo, Indiana, no río Wabash ao norte de Vincennes, recibe o nome de Francis Vigo, así como Vigo, Indiana. O Parque Histórico Nacional George Rogers Clark erixiu unha estatua de Vigo de John Angel en 1934, na beira do río Wabash. Vigo apareceu nunha moeda de coleccionista para celebrar o bicentenario do Estado de Indiana.
Blumea (revista)
Blumea - Journal of Plant Taxonomy and Plant Geography é unha revista de botánica revisada por pares e publicada polo Herbario Nacional dos Países Baixos, de Leiden.
Historia e características
Blumea publica tres números ao ano, con ao redor de 600 páxinas cada un.
Ademais das edicións estándar, tamén edita unha serie de suplementos de Blumea, na que se publican disertacións e listas de comprobación de plantas rexionais.
Itō Junji Maniakku
Itō Junji Maniakku (伊藤潤二『マニアック』) é unha serie ONA xaponesa producida por Studio Deen e dirixida por Shinobu Tagashira. A serie adapta varias historias curtas de Junji Ito, incluíndo The Hanging Balloons, Sōichi e Tomie. Estreouse a través de Netflix o 19 de xaneiro de 2023.
Produción e estrea
A serie anunciouse orixinalmente o 8 de xuño de 2022, e díxose dela que adaptaría varias das historias de Junji Ito, como The Hanging Balloons, Sōichi, e o manga Tomie. A serie foi dirixida por Shinobu Tagashira e producida por Studio Deen, con Kaoru Sawada como escritor dos guións e Yuki Hayashi como compositor da música. A serie estreouse en Netflix o 19 de xaneiro de 2023. O tema de inicio da serie é "Paranoid" por MADKID, mentres que o tema do final é "Iu Toori" (云う透り) de JYOCHO.
Mixótrofo
Un mixótrofo é un organismo que pode usar unha mestura de fontes de enerxía e carbono diferentes, en vez de ter un só modo trófico, o cal estaría situado no continuo desde a autotrofia completa nun extremo ata a heterotrofia no outro extremo. Este tipo de nutrición denomínase mixotrofia. Estímase que os mixótrofos comprenden máis da metade do plancto microscópico. Hai dous tipos de mixótrofos eucariotas: os que teñen os seus propios cloroplastos, e os que teñen endosimbiontes (que os adquiren por medio da cleptoplastia ou por asociacions simbióticas con presas ou a escravitude dos seus orgánulos).
Se un modo trófico é obrigado, entón sempre é necesario para o crecemento sostido e o mentemento du organismo; se é facultativo, pode ser usado como fonte suplementaria. Algúns organismos teñen un ciclo de Calvin incompleto, así que son incapaces de fixar o dióxido de carbono e deben usar fontes de carbono orgánico.
Introdución
Os organismos poden empregar a mixotrofia de forma obrigada ou facultativa.
Plantas
Entre as plantas o termo mixotrofia aplícase a plantas carnívoras, hemiparasitas e micoheterótrofas. Porén, esta caracterización como mixótrofas podería estenderse a un maior número de clados a medida que as investigacións demostran que en varias especies de plantas tamén se utilizan como nutrientes formas orgánicas de nitróxeno e fósforo (como ADN, proteínas, aminoácidos ou carbohidratos).
Animais
A mixotrofia é menos común en animais que en plantas e microbios, pero hai moitos exemplos de invertebrados mixótrofos e de polo menos un vertebrado.
Bacterias e arqueas
Paracoccus pantotrophus é unha bacteria que pode vivir quimioorganoheterotroficamente, e pode metabolizar un amplo número de compostos orgánicos.
Nalgunhas bacterias tamén é posible un metabolismo quimiolitoautótrofo facultativo, como se observa nas bacterias do xofre incoloras (algunhas Thiobacillus), nas que os compostos do xofre como o sulfuro de hidróxeno, o xofre elemental ou o tiosulfato se oxidan a sulfato. Os compostos de xofre serven como doantes de electróns e consómenos para producir ATP. A fonte de carbono destes organismos pode ser o dióxido de carbono (autotrofia) ou carbono orgánico (heterotrofia).
A organotrofia pode darse en condicións aerobias ou anaerobias; a litoautotrofia ten lugar aerobicamente.
Dositeo de Colonos
Dositeo (en latín Dositeus, en grego antigo Δωσίθεος) nado en Colonos no século -III e finado no século -II, foi un xeómetra grego, a quen Arquímedes dedicou algúns dos seus libros (Sobre a esfera e o cilindro e Sobre as espirais).
Mixótrofo
Protistas
miniatura|upright=1.8| Clasificación tradicional dos protistas mixótrofos Neste diagrama, os tipos nos cadros brancos propostos por Stoecker foron aliñados con grupos en cadros grises propostos por Jones. DIN = nutrientes inorgánicos disoltos (dissolved inorganic nutrients)
Dositeo de Colonos
Censorino di que mellorou o Octaeteris de Eudoxio. As súas observacións sobre a aparición de estrelas fixas feitas ao redor do -200 serviron despois a Xémino de Rodas e Claudio Ptolomeo. É mencionado por Plinio o Vello. Fabricio inclúeo na Bibliotheca Graeca.
Mixótrofo
Protistas
Para clasificar os subdominios dentro da mixotrofia, suxeríronse varios esquemas de clasificación moi similares. Considerando o exemplo dos protistas mariños con capacidades heterótrofas e fostosintéticas: Na distribución postulada por Jones, hai catro grupos mixótrofos baseándose nos papeis relativos da fagotrofia e fototrofia.
Un esquema alternativo proposto por Stoeker tamén ten en conta o papel dos nutrientes e factores de crecemento e inclúe mixótrofos que teñen un simbionte fotosintético ou que reteñen os cloroplastos das súas presas. Este esquema clasifica os mixótrofos pola súa eficiencia.
Outro esquema, proposto por Mitra et al., clasifica especificamente os mixótrofos planctónicos mariños para que a mixotrofia se inclúa nos modelos de ecosistemas. Este esquema clasifica os organismos como:
Circo romano de Mérida
O Circo romano de Mérida é un Circo romano en ruínas en Mérida, España. Usado para as carreiras de carros, foi o modelo do Circo Máximo de Roma e outros edificios de circo en todo o imperio. Con máis de 400 m de lonxitude e 30 m de ancho, é un dos exemplos mellor conservados do Circo romano. Podería albergar ata 30.000 espectadores.
Historia
Non hai consenso sobre a datación do circo, xa que se construíu e se utilizou durante varios anos antes da súa inauguración oficial. Parece que se construíu arredor do ano 20 a.C. e inaugurado uns 30 anos despois. Estaba situado fóra das murallas da cidade, pero preto da estrada que unía a cidade con Toledo e Córdoba.
Despois da caída do Imperio Romano de Occidente, e do auxe do cristianismo en España, o circo viu máis uso que as outras estruturas romanas de Mérida, xa que as carreiras eran consideradas menos pecaminosas que os espectáculos representados no teatro e anfiteatro.
Estado actual
O circo de Mérida segue moi ben conservado. Como ocorre co Circo Máximo, a maioría das estruturas dos circos destruíronse co paso do tempo xa que a área ocupada por eles era grande e moitas veces en terreos moi chairos preto das súas respectivas cidades. No entanto, o circo de Mérida conservou numerosas estruturas, incluíndo a Porta Pompae ("entrada principal"), a Porta Triumphalis ("porta do triunfo"), a spina (a parede lonxitudinal), o tribunal iudicium ("tribuna dos xuíces").
Un museo dedicado ao circo atópase agora preto do bordo medio do recinto do circo e permite o acceso á zona cercada ao redor dos restos do circo.
Tetrafobia
A tetrafobia é a aversión ao número catro. É moi común no leste de Asia, especialmente en países como a República Popular da China, o Xapón, a península de Corea, a República Socialista de Vietnam e Taiwán, e tamén no sueste asiático.
Cómpre especial tino para evitar o número catro nos días festivos ou cando un membro da familia está doente, especialmente na cultura chinesa. Igualmente, os números 14, 24 e sucesivos son evitados pola presenza do catro. Nestes países, o catro adoita evitarse en hoteis ou hospitais. Nos casamentos ou eventos similares, as mesas co número 4 acostúmanse deixar de lado. En moitos complexos residenciais os números 4, 14, 24 etc. son substituídos por 3a, 13a, 23a etc. En Taiwán, a tetrafobia é tan común que non hai 4 nin números que o conteñan en enderezos, matrículas de automóbiles e practicamente en ningures. dereita|miniatura|288x288px|Botóns dun [[ascensor nun complexo residencial de Xangai no que faltan os andares 4, 13 e 14.]] Na China tamén se observa este feito nos nomes de avións militares, pois sempre empezan co número cinco, como no caza «Shenyang J5». En cidades onde se mesturan as cultura s do leste e a do oeste, como Hong Kong ou Singapur, é común que nalgúns edificios non existan o piso 13 nin o 14, nin tampouco os que conteñen o catro. Exemplos na cidade de Hong Kong son os edificios Vision City ou The Arch, que non teñen os pisos do 40 a 49.
Luis Sánchez Cantón
Luis Sánchez Cantón, nado en Pontevedra e finado nos anos setenta, foi un militar galego.
Traxectoria
Fillo de Javier Sánchez Cervela. Ingresou na Academia de Artillería de Segovia onde se graduou como alférez en 1919. Foi destinado como tenente a Ferrol en 1921. Participou na guerra de Marrocos. Destinado en Pontevedra, ascendeu a capitán en 1926. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi un dos militares sublevados, detivo no goberno civil de Pontevedra ao gobernador Gonzalo Acosta Pan e a Alexandre Bóveda. Foi un dos militares que xulgaron a Alexandre Bóveda. Na guerra foi ascendido a comandante. Ascendeu a tenente coronel en 1943, e foi destinado ao Rexemento de Artillería número 28 de Santiago de Compostela. Ascendeu a coronel en 1953, e foi comandante militar de Santiago de Compostela. Herdou do seu pai o pazo de Marza en Oleiros.
Vida persoal
Casou en Poio con María del Pilar Lenard Quintana, filla de Jesús Lenard Larrea, en outubro de 1926, e foi pai de María del Pilar e Luis Sánchez-Cantón Lenard. Pilar Lenard finou en Oleiros en setembro de 1965.
Drii Winter
Drii Winter é un filme xermano-suízo de 2022 dirixido por Michael Koch. O filme está ambientado nos Alpes suízos. O filme foi escollido oficialmente para competir na 72ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, onde obtivo unha mención especial do xurado principal da competición polo seu guión. Foi escollido como candidato de Suíza para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Limerick (poesía)
alt=A Book of Nonsense, de Edward Lear|miniatura|A Book of Nonsense, de [[Edward Lear]] miniatura| Ilustración dun limerick, de [[Edward Lear .]] O limerick é unha forma poética monostrófica moi coñecida no mundo anglosaxón. Está formado por cinco versos, xeralmente de tipo anapésico ou anfibraico, cun esquema de rima estrita: AABBA. As dúas primeiras liñas riman coa última, e a terceira coa cuarta, que adoitan ser máis curtas. O limerick adoita ser humorístico en intención e moitas veces obsceno.
Historia
Esta estrofa adoita datarse en Inglaterra dos primeiros anos do século. Foi popularizado polo escritor e poeta Edward Lear no século, aínda que non usou ese nome para a estrofa.
Gershon Legman, que compilou a maior antoloxía do xénero, sostivo que o limerick verdadeiro, como forma popular, é sempre obsceno, citando puntos de vista similares de Arnold Bennett e George Bernard Shaw, e describindo o limerick "limpo" como "unha moda fugaz e tema de concursos de revistas, que raramente supera a mediocridade". Desde o punto de vista folclórico, a forma é esencialmente transgresora; a violación de tabús forma parte da súa función.
Aldous Huxley, Rudyard Kipling, Dante Gabriel Rossetti, John Updike, Erica Jong, W. H. Auden, Mark Twain e James Joyce, entre outros, cultivaron esta forma.
Forma
O esquema de rima é AABBA.
Fóra do mundo anglosaxón, o poeta brasileiro Joaquim Sousa Andrade (Sousândrade) foi influenciado por esta forma poética no seu libro A Guesa.
Orixe
miniatura|Limerick nas paredes de [[Limerick, Irlanda]] O nome do poema é xeralmente considerado como unha referencia á cidade irlandesa de Limerick, pero o seu uso foi documentado por primeira vez en Inglaterra en 1846, cando Edward Lear publicou A Book of Nonsense. Trata, a maioría das veces, de temas de tendencia humorística, ás veces obscenos.
miniatura|Ilustración con limerick de Hercules e Waggoner.
Etimoloxía
Debátese a orixe do nome desta forma. O seu uso documentouse por primeira vez en Inglaterra en 1898 (no New English Dictionary ), e nos Estados Unidos en 1902, pero posteriormente documentáronse varios casos anteriores. O nome tómase xeralmente como unha referencia á cidade ou condado de Limerick, en Irlanda, ás veces ligada aos chamados Maigue Poets irlandeses, e pode derivar dunha forma anterior de chistes en verso de xogos de salón, que tradicionalmente incluían un estribillo coa frase: «Will [or won't] you come (up) to Limerick?» [«Virás [ou "non virás""] a Limerick?»]. A frase "come to Limerick" coñécese no argot estadounidense desde a Guerra civil, tal e como documentan o Historical Dictionary of American Slang e a American Dialect Society List. Un significado desta frase, proposto por Stephen Goranson na lista ADS, podería referirse ao Tratado de Limerick, que significa rendición.
Nos arquivos da American Dialect Society, o primeiro rexistro de Limerick deste tipo de poemas data de 1880, nun xornal de Saint John, New Brunswick, acompañado dunha melodía aparentemente popular.
Edward Lear
O Limerick foi popularizado por Edward Lear no seu primeiro Book of Nonsense de 1845 e nun traballo de 1872 sobre o mesmo tema. Lear escribiu 212 limericks que caen dentro da literatura (nonsense) sen sentido. Na súa época era habitual achegar ao poema unha ilustración ad hoc.
O seu verso final era unha especie de conclusión, normalmente unha variante do primeiro verso, rematado na mesma palabra.
Exemplos
miniatura|There was a Young Person of [[Esmirna|Smyrna]] There was a Young Person of Smyrna
Whose grandmother threatened to burn her.
You incongruous old woman of Smyrna!
Phallostethus cuulong
Phallostethus cuulong é unha especie de peixe ateriniforme da familia Phallostethidae. Foi descuberto en 2009 pero non foi até 2012 cando foi formalmente descrito. Vive a unha profundidade de entre 0.5 e 3.5 m nas canles do delta do río Mekong.
Mide uns 25 mm de lonxitude e é de cor branca translúcida. Os machos teñen as súas gónadas debaixo do queixo, xunto a unha serra dentada e unha barra que usa para soster a femia. O seu nome científico fai referencia ao río Mekong, que en vietnamita dise Cuu Long.
Boy from Heaven
Boy from Heaven (صبي من الجنة; ṣabiyy min al Janna) é un filme de 2022 rodado en lingua árabe e dirixido polo cineasta sueco Tarik Saleh. O filme é un coprodución entre Suecia, Francia e Finlandia. Estreouse internacionalmente o 20 de maio de 2022 no Festival de Cannes, onde foi seleccionado para competir pola Palma de Ouro. Saleh foi galardoado co premio ao mellor guión e o filme recibiu o Premio François Chalais. Foi escollido como candidato de Suecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro.
Sinopse
Adam, fillo dun pescador, acepta unha oferta para estudar na prestixiosa Universidade de al-Azhar do Cairo, Exipto. Pouco despois da súa chegada, o Grande Imán de al-Azhar morre de súpeto e prodúcese unha loita polo poder para substituílo.
Produción
O filme rodouse principalmente na mesquita de Süleymaniye en Istambul, Turquía.
Slepe lásky
Slepe lásky é un filme eslovaco de 2008 dirixido por Juraj Lehotský. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Dentatherina merceri
Dentatherina merceri é unha especie de peixe actinopterixio mariño, a única do xénero Dentatherina que á súa vez é o único da familia Dentatherinidae.
Distribución e hábitat
É un peixe de auga mariña tropical, de comportamento nerítico peláxico, non migrador. Atópase cerca da costa arredor de illas e sobre os arrecifes de coral.
Phallostethidae
Phallostethidae é unha familia de peixes ateriniformes, que conta con 4 xéneros e 23 especies.
Hábitat e características
Son peixes pequenos, de non máis de 3,5 cm de lonxitude, con corpos parcialmente translúcidos e boca protráctil.
Encóntanse en auga doce e auga salobre, rara vez no mar, distribuídos por Tailandia e Filipinas.
Clasificación
Phallostethidae encóntrase conformada por:
Wạn s̄udtĥāy..K̀xn bāy ṭhex
Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Sundance o 28 de xaneiro de 2021, onde gañou o Premio Especial do Xurado na sección "World Cinema Dramatic Competition". Foi escollido como candidato de Tailandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Personaxes
Os membros do elenco son:
Rolex Learning Center
O Rolex Learning Center, tamén alcumado Rolling Center, é un edificio no lugar da École polytechnique fédérale de Lausanne (EPFL) en Lausana, Suíza. Alberga a biblioteca da EPFL, unha sala de conferencias, áreas de estudo e instalacións de restauración.
Historia
O financiamento para o proxecto (110 millions de francos suízos) foi proporcionado por unha asociación entre o sector privado e a Confederación Helvética. A metade foi proporcionada polo patrocinio de varias empresas suízas como Rolex, Crédit Suisse, Novartis, Logitech, Nestlé, Losinger, SICPA.
A construción do Centro de Aprendizaxe Rolex estendeuse entre 2007 e 2010. O edificio abriuse ao público o 22 de febreiro de 2010 e foi inaugurado oficialmente o 27 de maio de 2010. ,
Arquitectura
Unha cuberta seguindo a forma do chan, constituída por unha estrutura mixta de madeira e aceiro, cobre o único nivel dunha soa peza. O edificio ocupa 22 000 m2 nunha superficie total de 37 000 m2, coa planta e soto de aparcadoiro.
Construción
esquerda|miniatura| O Rolex Learning Center en construción en 2009. A complexidade das cunchas ou láminas foi un reto importante para os enxeñeiros civís responsables do seu deseño. Os considerables esforzos de compresión derivados da excepcional esveltez (relación altura/envergadura da orde de 1/13, con luces superiores a 80 m2 e espesores de 40 a 80 cm, así como os múltiples orificios creados polos patios dirixiron os deseñadores cara a unha solución híbrida: algunhas pezas traballan en arcos subtendidos, cuxa taxa de reforzo alcanza os 500 quilogramos por metro cúbico (kg m−3) nalgúns lugares, requirindo por primeira vez en Suíza o uso de barras de 50 mm, mentres que o resto das cunchas descansan sobre estes arcos. Os subbucles destes arcos están formados por vigas de pretensado, chegando en ocasións aos 80.000 kN integradas no forxado do soto.
A cuberta está feita cunha estrutura mixta de madeira/aceiro : unha estrutura primaria de perfís de aceiro soporta unha estrutura secundaria de vigas de madeira laminada encolada así como unha chapa nervada de 41 mm. O conxunto segue a xeometría irregular das cunchas. A estrutura vertical, pola súa banda, está formada por postes de aceiro. Estes están ben empotrados, xa que case non se proporciona ningún outro sistema de arriostramento para estabilizar a estrutura.
Na cultura popular
O Rolex Learning Center é un dos escenarios principais da película Love is a Perfect Crime de Jean-Marie e Arnaud Larrieu (2014).
Notas e referencias
<references responsive="1" group="">
Mask Singer: adivina quién canta
Mask Singer: adivina quién canta é un concurso musical no que personalidades coñecidas se disfrazan cunha máscara para esconder a súa identidade, mentres o xurado (xunto co público) debe descubrir quen é o famoso que está cantando. A adaptación española do programa estreouse o mércores 4 de novembro de 2020 en Antena 3.
Está presentado por Arturo Valls, conta con Javier Ambrossi, Javier Calvo, José Mota e Paz Vega como xurado investigador. Na primeira tempada, Malú era parte do xurado, substituída na segunda edición por Paz Vega, gañadora da primeira edición. Para a terceira edición, José Mota e Paz Vega son susbtituidos por Mónica Naranjo e Ana Obregón.
Mask Singer: Adivina quién canta (2020)
A primeira edición do talent show foi emitido dende o 4 de novembro de 2020, ata o 23 de decembro de 2020 en Antena 3. A edición estivo formada por 12 concursantes enmascarados e 2 convidados. O xurado estivo formado por: Javier Ambrossi, Javier Calvo, José Mota e Malú.
Mask Singer: Adivina quién canta 2 (2021)
Antena 3 estreou a súa segunda edición o 24 de maio de 2021 e chegou ao seu fin o 29 de xullo de 2021. Estivo formada por 15 concursantes enmascarados, 2 convidados, máis unha máscara dixital, a Dama Centella, cuxas pistas e actuacións se deron cada semana na web como contido exclusivo de Atresplayer e AliExpress. Foi na gala final da edición na que se viu un vídeo recompilatorio das súas pistas e actuacións para proceder ao seu desenmascaramento. O xurado estivo formado por Javier Ambrossi, Javier Calvo, José Mota, e Paz Vega (gañadora da anterior edición), quen substituíu a Malú como investigadora xa que esta última no puido compaxinar as gravacións do programa coas de La Voz. {| class=wikitable style="margin:auto; text-align:center; width:70%; font-size:95%;"
Mask Singer: Adivina quién canta 3 (2023)
Antena 3 estreou o 10 de maio de 2023 a súa terceira edición, que conta con novas máscaras e as incorporacións de Ana Obregón e Mónica Naranjo no xurado principal. Ademais, desvelouse que a primeira máscara participante sería a de "Faraona". Máis tarde filtráronse as máscaras de "Tigre" e "Cupcake". En maio a páxina de Antena 3 faría oficial que atrasan esta nova entrega. Nas primeiras imaxes desta edición, publicadas nun spot en setembro do mesmo ano, deixáronse ver tres novas máscaras oficiais: "Ratita", "Banderilla" e "Caballito de mar". Posteriormente, xa en xaneiro de 2023 en outro spot que anunciaba as estreas de dito ano, mostróuse oficialmente a primeira máscara dobre do programa, os "Alienígenas". O día 24 de abril mediante redes sociais, dan o nome da primeira máscara confirmada, o "Arlequín".
Rodrigo Sorogoyen
Rodrigo Sorogoyen del Amo, nado en Madrid o 16 de setembro de 1981, é un director de cinema, realizador e guionista español, galardoado cos premios Goya 2019 ao mellor director e ao mellor guión orixinal -compartido con Isabel Peña- polo filme El reino (2018) que gañou sete Premios Goya e cinco premios Feroz e premios Goya 2023 ao mellor director e ao mellor guión orixinal -compartido con Isabel Pena- polo filme As bestas. Os seus filmes Stockholm (2013) e Que Dios nos perdone (2016) tiveron tamén un gran recoñecemento por parte da crítica e do público.
Traxectoria
Nado en Madrid o 16 de setembro de 1981, Rodrigo Sorogoyen del Amo é neto e sobriño dos directores de cine Antonio del Amo e José Luis Madrid respectivamente. Licenciouse en Historia pola Universidade Complutense de Madrid. En 2001, estudou Guión Cinematográfico na Escola de Cinema Septima Ars de Madrid. En 2004, matriculouse na Escola de Cinematografía da Comunidade de Madrid (ECAM) e comezou os seus primeiros traballos como guionista de ficción.