cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anaxyrus boreas
Distribución
A área onde vive este sapo esténdese desde o sur de Alasca e oeste da Columbia Británica cara ao sur polos estados de Washington, Oregón e Idaho, baixando por California ata o norte de Baixa California en México; e polo leste ata Montana, oeste e centro de Wyoming, Nevada, as montañas e chairas altas de Utah e oeste de Colorado. Informouse de casos de presenza desta especie no territorio de Yukón, e os Territorios do Norte canadenses e noroeste e centro norte da Columbia Británica. Publicáronse tamén rexistros no sur en Novo México.
A distribución de cada unha das dúas subespecies é a seguinte:
Hábitat
Están espallados polas áreas montañosas do noroeste de Norteamérica, chegando a alturas ata o límite rexional de crecemento das árbores. Son raros en alturas máis elevadas. Aparecen en regatos de desertos e fontes, pradeiras, e prados de montaña; e son menos comúns en rexións moi boscosas. Atópanse xeralmente preto de lagoas, lagos (incluíndo lagos salinos), encoros, ríos e regatos dentro dos hábitats mencionados. En condicións de laboratorio estes sapos poden sobrevivir nun ambiente cun 40% de auga de mar, pero morren nunha semana se se expoñen a un 50% de auga de mar. Este sapo encóntrase nas Montañas Rochosas en bosquetes de chopos (Populus spp.) e bosques de ribeira.
En Colorado, as maiores poboacións encóntranse normalmente en áreas caracterizadas pola presenza de salgueiros (Salix spp.), bidueiros da especie Betula glandulosa, e onde abunda a planta Dasiphora fruticosa. En Colorado estes sapos varían moito de tamaño dependendo das condicións do hábitat. Os machos reprodutores poden ser territoriais, especialmente en áreas onde escasean os lugares de reprodución. En Colorado dáse en altitudes entre 2130 e 3610 m e as maiores poboacións adoitan aparecer entre os 2900 e 3400 m.
En California os seus hábitats óptimos son prados húmidos ou secos de montaña ou bosques caducifolios de ribeira con algún corpo de auga dispoñible para a reprodución. Hábitats adecuados son sabanas de Quercus douglasii, bosques de Pinus sabiniana-Quercus spp., bosques de coníferas mixtos e prados alpinos. Hábitats marxinais son prados anuais, chaparral, bosques de Pinus ponderosa, bosques de Quercus kelloggii, ou Pinus jeffreyi ou do abeto Abies magnifica.
En Sierra Nevada aparece en bosques de piñeiros a alturas medias (como os de Pinus jeffreyi nas zonas máis altas e de Pinus ponderosa nas máis baixas), de carballos Quercus kelloggii, de secuoias xigantes (Sequoiadendron giganteum), en bosques de abetos de montaña (como o Abies concolor, Abies magnifica ou tamén de Pinus monticola), e en bosques de secuoia común (Sequoia sempervirens). Tamén se encontra en zonas de ribeira con comunidades de Artemisia spp.-Pinus spp., bosques de carballos e piñeiros e sabanas (incluíndo as de Quercus agrifolia), bosques de Quercus wislizenii e Quercus chrysolepis) e nos bosques costeiros e zonas arbustivas costeiras de California.
Tamén se recolleron en prados de ciperáceas preto de lagoas con comunidades de Larrea tridentata e de bosquetes de chopos (Populus spp.)-salgueiros en áreas de pradeiras de Artemisia tridentata.
As poboacións de A. boreas teñen unha dispersión limitada, especialmente en terreos accidentados.
Necesitan augas abertas para a reprodución. Todos os membros reprodutores dunha poboación local adoitan poñer os ovos no mesmo lugar, que usan repetidamente ano tras ano. Por exemplo, a un lugar cun lago permanente situado na Cadea das Cascadas de Oregón tornan cada ano aos mesmos grupos de salgueiros mergullados. Os ovos adoitan poñelos en augas pouco profundas, a profundidades non maiores de 30 cm, pero xeralmente polo menos de 15 cm. A temperatura cálida das augas pouco profundas incrementa a velocidade do desenvolvemento, e ademais as augas pouco profundas e a materia vexetal poden contribuír á protección dos ovos dos peixes predadores. No oeste de Montana, os individuos reprodutores usan pozos de grava que só se enchen de auga durante a escorredura de augas primaveral. Estes pozos de grava conteñen Typha spp. como única vexetación, e teñen unha profundidade de 1,5 m no seu centro.
Ciclo de vida
thumb|upright|As [[glándula paratiroide|glándulas paratiroides ovais, localizadas detrás dos ollos, son unha característica distintiva desta especie.]]
Estes sapos están activos de xuño a outubro, dependendo da latitude e altura, e hibernan en inverno. Nunha das poboacións de Colorado usan cámaras naturais de hibernación preto do leito de pequenos regatos. A táboa de auga alta, o fluxo constante do regato e a grosa capa de neve invernal serven para manter unha temperatura do aire dentro do hibernáculo lixeiramente por riba do punto de conxelación. Saen da hibernación uns poucos días despois de que as temperaturas cálidas liberen a entrada e incrementen a temperatura dentro da cámara a uns 4 °C.
En alturas baixas están activos de noite; en alturas elevadas e na parte norte da súa área de distribución son diúrnos. A súa temperatura corporal está estreitamente ligada á temperatura do substrato. Deitarse ao sol e a condución desde o substrato son os principais medios de aumentar a temperatura e o arrefriamento conséguese por arrefriamento evaporativo e a condución de calor a un medio máis frío. A actividade diúrna e nocturna están a miúdo relacionados cos cambios estacionais de temperatura; a maioría dos exemplares son diúrnos durante a primavera e outono, mais son nocturnos durante os meses de verán máis cálidos.
No Oregon central a idade mínima para a reprodución nos machos é de tres anos e probablemente catro ou cinco anos nas femias. Os A. b. halophilus son sxualmente maduros aos 2 anos. Os machos de A. boreas reprodúcense todos os anos; as femias reprodúcense a intervalos menos regulares, dependendo da condición individual e os esforzos reprodutivos que realizasen en anos anteriores. A proporción de sexos difire segundo o tipo de hábitat; os machos son máis numerosos en áreas húmidas e as femias sono en hábitats secos.
Poñen os ovos en augas abertas desde febreiro a xullo, cun pico de actividade en abril. O momento da actividade de posta de ovos varía coa altura e condicións climáticas. En Colorado, o inicio da reprodución está correlacionado co comezo do tempo cálido e o inicio da fusión das capas de neve. Poñen os ovos xeralmente a finais de maio ou principios de xuño. No oeste de Montana uns poucos machos estaban presentes nas ribeiras (de dous pozos de grava) o 11 de maio de 1967, e o 14 de maio cada pozo contiña polo menos 30 machos. Os machos estaban separados a 0,3 m un doutro, todos de cara á auga. Poñen os ovos en cadeas xelatinosas con 13 a 52 ovos por cada 2,5 cm, en masas de ata 16 500 por posta. A rapidez con que se desenvolven os ovos depende parcialmente da temperatura; e os tempos de eclosión varían.
A metamorfose adoita completarse en tres meses desde a posta dos ovos. O tempo que cómpre para a metamorfose é de 30 a 45 días na subespecie A. b. boreas e de 28 a 45 días en A. b. halophilus.
Rexistráronse femias de polo menos 10 ou 11 anos de idade. En Colorado, os A. b. halophilus probablemente chegan a unha idade máxima de 9 anos polo menos.
Refuxio
Son sapos terrestres. Controlan a súa temperatura corporal en gran medida descansando ao sol e por arrefriamento evaporativo. Para evitar as condicións que favorecen a evaporación, xeralmente pasan as horas do día no chan do bosque no solo baixo rochas, troncos, tocos de árbores, ou outros obxectos da superficie ou en toqueiras de roedores. Observáronse individuos que usaban o mesmo refuxio repetidamente. Nas localidades onde hai pouco ou ningún sitio para agocharse, poden pasar a maior parte do día na auga. En condicións máis húmidas poden estar activos durante todo o día.
Poñen os ovos na auga; necesitan algún tipo de cuberta protectora preto do lugar de posta de ovos. Para protexer as masas de ovos utilizan restos de madeira ou vexetación mergullada.
Dieta
Esperan as súas presas na superficie do chan ou en escavacións pouco profundas feitas por outros animais. A súa dieta consiste principalmente en abellas, escaravellos, formigas e arácnidos. Outros alimentos poden ser cangrexos, oniscídeos, saltóns, tricópteros, lepidópteros e dípteros.
Predadores
Os cágados son depredados por peixes, réptiles, anfibios, aves e mamíferos. Os sapos en xeral adoitan movedrse camiñando ou con pequenos saltos en vez de dar grandes saltos (como as ras). Os seus lentos movementos fanos vulnerables aos predadores; porén, este sapo (igual que outros) produce toxinas cutáneas que moitas especies depredadoras procuran evitar. Os hábitos nocturnos poden axudarlle a reducir a predación. Os adultos son comidos polos corvos (Corvus corax) e probablemente por outras aves, réptiles, anfibios e mamíferos. Informouse dun caso no que un teixugo da especie Taxidea taxus en Wyoming comera cinco sapos adultos Anaxyrus (probablemente A. boreas, xa que é o único Anaxyrus nesa zona).
Conservación
É unha especie que ocupa unha gran variedade de hábitats pero está na lista das especies case ameazadas sobre todo debido ao grande impacto que tiveron sobre ela as enfermidades e a contaminación química do ambiente, especialmente a quitridiomicose. Unha das ameazas químicas principais é o exceso de uso do fertilizante urea, que se aplica a miúdo en grandes doses no medio ambiente boscoso para incrementar a produtividade en biomasa e o rendemento económico. A. boreas é danado pola absorción cutánea deste composto, que pode levar a un incremento da mortalidade.
Notas
Este artigo incorpora material en dominio público do documento do Departamento de Agricultura de Estados Unidos de América "Bufo boreas".
Pablo Dapena
Pablo Dapena González, nado en Pontevedra o 19 de xaneiro de 1988, é un deportista galego que compite en tríatlon.
Conta no seu palmarés cun Campionato Mundial de Tríatlon de Longa Distancia, ademais dun subcampionato na mesma competición e outro no Campionato Europeo de Tríatlon de Longa Distancia.
Inicios
Nacido o 19 de xaneiro de 1988 na cidade de Pontevedra, Dapena comezou a súa andaina no mundo do deporte na disciplina de natación. Esta decisión tomárona seus pais cando con tres anos, os médicos lle diagnosticaron asma, e lle recomendaron a piscina como un medio para recuperarse. Con seis anos, Pablo inscribiuse no Club Natación Pontevedra, no que adestrou durante 13 anos e conseguiu un importante número de títulos en campionatos de Galicia, chegando a participar en campionatos de España.
Con 18 anos decidiu iniciar a licenciatura de Ciencias da Actividade Física e o Deporte na Coruña. Ao pouco tempo, o Club Natación Pontevedra co que competía pecha por problemas económicos, o que fai que Pablo se inscribise no Club Natación A Coruña, onde conseguiu a as súas mellores marcas en campionatos rexionais a nivel de equipos. Ao cumprir os 22 anos cursou un ano de estudos no estranxeiro, en Hungría, o que fixo que deixase a natación aparcada durante este tempo. Ao regresar a España animado por uns amigos decidiu probar sorte no deporte do tríatlon.
2016
No 2016 foi operado de hernia inguinal, polo que tivo que parar durante un tempo a súa carreira deportiva. Este foi un ano que lle fixo repensar o seu futuro no tríatlon e cambiar á media e á curta distancia. A pesar de comezar a tempada co repouso que require unha intervención cirúrxica e cunhas dores musculares tras empezar as sesións de adestramento de carreira a pé, Dapena obtivo o primeiro posto nos tríatlons de Media Distancia de Buelna e de Guadalaxara e engadiu unha terceira posición no Campionato de España de distancia Olímpica.
2017
2017 foi un ano moi activo para el, dado que competiu en distancias olímpicas, medias e longas distancias, de velocidade e duatlóns, mentres exercía de adestrador. Completou a tempada cun segundo posto no Campionato de España de Dúatlon Contra o reloxo por Equipos, seguido novamente dunha segunda posición no Tríatlon de Orihuela (media distancia) e na Copa do Rei de Águilas (tríatlon de velocidade por equipos). Tamén obtivo unha medalla de prata no Campionato de España de Tríatlon (media distancia) de Pamplona, só por detrás de Gustavo Rodríguez.
Continuando coa media distancia, finalizou oitavo o Challenge Salou, unha proba internacional. Máis tarde conseguiu un primeiro posto no Campionato de España de Tríatlon por Clubs (de maneira individual) e a prata co seu equipo. Días máis tarde gañou o Half de Vitoria e quedou en quinta posición no Campionato de España de Velocidade. En agosto de 2017, no Campionato do Mundo de Tríatlon de longa distancia de Penticton, no Canadá, foi descualificado. Regresou a España e quedou nun segundo posto no Tríatlon de Valencia e gañou o Campionato de España de Longa Distancia de Eivisa.
2018
A tempada 2018 comezouna sendo segundo no Challenge Roma, sobre media distancia, por detrás só do británico Adam Bowden e por diante de Iñake Baldellou. Unha semana despois, no Challenge Gran Canaria logrou o triunfo por diante de Andi Böcherer e de Patrick Lange, campión do mundo de Ironman en 2017. Tamén logra o triunfo no Challenge Lisboa, e un segundo posto no Challenge Salou, só superado por Cameron Wurf.
De volta á curta distancia, no Campionato de España de Dúatlon por Clubs e Substitucións Mixtas disputado en Boiro (A Coruña), o Fluvial de Lugo conseguiu unha oitava posición, mentres que Pablo, individualmente, obtivo o sexto posto.
Couselo
O couselo é unha planta rupícola, Umbilicus rupestris.
Pablo Dapena
2019
O 4 de abril de 2019 conseguiu a medalla de prata no Campionato Mundial de tríatlon de longa distancia, celebrado na súa cidade, Pontevedra, só por detrás de Javier Gómez Noya, que se fixo co ouro.
Couselo
Como topónimo, Couselo (couso pequeno) pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Pablo Dapena
Equipos
Dende os seus inicios no deporte, Pablo competiu en varios equipos. O primeiro de todos eles foi o Club Natación Pontevedra, no que pasou 13 anos da súa vida. Tras a desaparición do mesmo, ingresa no Club Natación A Coruña, pero o seu ano sabático (no referido ao deporte) en Hungría, fixo que ao volver comezase a práctica do tríatlon. Actualmente forma parte do equipo Club de Tríatlon Cidade de Lugo Fluvial. Neste último é compañeiro dun referente para o tríatlon galego, Javier Gómez Noya.
Sen abandonar as filas do Cidade, en novembro de 2018 confirmábase a súa fichaxe polo equipo belga BMC-Vifit Sport Prol Triathlon Team, onde compartirá cores con xente do nivel de Bart Aernouts, Patrik Nilsson ou Will Clarke.
Antonio García Vázquez
Antonio García Vázquez, nado en Vigo o 28 de setembro de 1926, foi un futbolista galego. Xogaba de defensa.
Anthe (lúa)
Foi descuberta polo Equipo de Imaxes da Cassini a partir de imaxes tomadas o 30 de maio do 2007. Unha vez descuberta, unha procura en imaxes máis vellas tomadas pola propia Cassini revelaron a pequena lúa en observacións feitas en xuño do 2004. O seu descubrimento foi anunciado o 18 de xullo do 2007.
Anthe está visiblemente afectada por unha resonancia de lonxitude media coa moito máis grande e masiva Mimas. Isto causa unha perturbación orbital no semieixo maior duns 20 kms de variación respecto da lonxitude do citado semieixo, se este non estivese perturbado, está variación ten lugar ó longo duns dous anos (anos terrestres). A proximidade ás órbitas de Pallene e Methone suxire que estas lúas poderían formar parte dun grupo dinámico.
Iván Costa Blanco
Biografía
Tivo diferentes mestres de gaita pero foi Nazario González "Moxenas" quen o iniciou no toque tradicional, tanto aberto como pechado. Estudou Ciencias da Educación na Universidade de Oviedo coa especialidade de educación musical e, na actualidade, é mestre de música no CEIP Seara de Moaña. Estudou zanfona con Anxo Pintos na Escola de Artes e Oficios de Vigo e, en canto á percusión galega, considérase autodidacta.
Entre os anos 1990 e 2002 participou en numerosos certames de gaiteiros gañando gran parte deles. A destacar: Trofeo Macallan (Lorient 1991, 1º premio), Premio Constantino Bellón (Ferrol 1991 e 1999, 1º premio), Concurso de Soutelo de Montes (2000, 1º premio), Concurso Ricardo Portela (2002, 1º premio), Concurso da Estrada (1998, 1º premio), Concurso de Ponteareas (1992, 1º premio)...
Tanto coa gaita coma coa zanfona ten participado en numerosas agrupacións ou espectáculos e ten colaborado en varias producións: Orquestra Nacional de Escocia, Banda sonora de As viaxeiras da Lúa da TVG, Galicia e as Cantigas de Santa María por Antoni Rossell, "Antón o mexillón" (xogo interactivo), Berrogüetto (espectáculo 10.0)
Destaca tamén a súa faceta como compositor de música para gaita, con pezas que están no repertorio de gaiteiros galegos, e que son utilizadas habitualmente para participar en concursos de gaiteiros, ou mesmo que foron gravadas por outros grupos do mundo do folk: Soig Siberil, Quempallou, Cristina Pato...
Ademais, algunha das obras de Iván Costa están no repertorio oficial do Conservatorio Profesional de Música de Vigo, na especialidade de gaita. E outras pezas pódense atopar nos libros Doce polainas enteiras (Edicións do Cumio, 1998) e De pano sedán (Edicións do Cumio, 2003). Existe tamén unha recompilación da súa obra na colección Cadernos de gaita onde o caderno nº 13 co nome de "Tocatas varias" corresponde á obra completa para gaita deste autor (Editorial Dos Acordes, 2007).
En 2006 edítase o seu primeiro CD en solitario co nome de Ávrego (Edicións do Cumio), un traballo que aporta melodías tradicionais e mais composicións propias no que o autor é ao tempo intérprete de tódolos instrumentos que soan no disco.
Actualmente é membro dos grupos SonDeSeu e Sérra-lhe aí. Participou nunha morea de proxectos: o conservatorio de Música tradicional da Escola de Artes e Oficios de Vigo, traballos editoriais para a didáctica da gaita, recollida de pezas tradicionais por todo o país, espectáculos de música e danza, entre outros.
Filipe II de Francia
Filipe II de Francia, tamén chamado Filipe Augusto (en Philippe Auguste), nado en Gonesse o 21 de agosto de 1165 e finado en Mantes-la-Jolie o 14 de xullo de 1223, foi o sétimo rei da dinastía dos Capetos, fillo e herdeiro de Luís VII de Francia o Mozo e de Adela de Champaña. Ocupou o trono de Francia entre 1180 e 1223.
Filipe Augusto é un dos monarcas máis admirados e estudados da Francia medieval non só en razón do seu longo reinado, senón tamén polas súas importantes vitorias militares e, sobre todo, polo desenvolvemento dos proxectos levados a cabo para asegurar o poder real fronte ós grandes señores feudais.
Provincia de Suō
300px|miniatura|Antiga provincia de Suō Suō (周防国, すおうのくに, Suō-no-kuni ou 周防, すおう) foi unha provincia histórica do Xapón, era na rexión histórica de San'yōdō, nunha zona que hoxe forma parte leste da prefectura de Yamaguchi, na rexión de Chūgoku, na illa de Honshū.
A capital da provincia estaba situada no territorio do concello actual da cidade Hōfu. Hōfu (防府) significa a capital ou o goberno provincial (国府) de Suō (周防).
Historia
Foi fundada como 周芳国(chamábase tamén Suō) no século VII, fin do mesmo século cambiábase o seu nome como 周防国. Había cinco distritos (Ōshima, Kumage, Tsuno, Saba e Yoshiki), no ano 721 o distrito de Kuga foi fundado da parte do distrito de Kumage.
Malibú
Malibú é unha cidade costeira do condado dos Ánxeles (California). Segundo o censo de 2010, a súa poboación era de 12.645. Malibú ten unha liña de costa de 34 km. Alcumada "the 'Bu" por surfeiros e locais, é famosa polo seu clima, as súas praias e por ser o fogar de moitas estrelas de Hollywood e outras persoas relacionadas coa industria do entretemento.
Proxy
Proxy, mandatario ou servidor mandatario, é en ciencias da computación un programa ou dispositivo que realiza unha acción en representación doutro. Unha finalidade habitual é a do servidor proxy, que serve para permitir o acceso a Internet a todos os equipos dunha organización cando só se pode dispoñer dun único equipo conectado, isto é, un único enderezo IP.
En xeral
A palabra proxy úsase en moitas situacións onde ten sentido un intermediario (non necesariamente en informática):
Como se ve, proxy ten un significado moi xeral, aínda que sempre é sinónimo de intermediario. Tamén se pode traducir por delegado ou apoderado (o que ten o poder).
Vantaxes
En xeral (non só en informática), os proxies fan posibles varias cousas novas:
Desvantaxes
En xeral (non só en informática), o uso dun intermediario pode provocar:
Funcionamento
A continuación falarase do servidor proxy de web, o máis común.
Un proxy permite a outros equipos conectarse a unha rede de forma indirecta a través del. Cando un equipo da rede desexa acceder a unha información ou recurso, é realmente o proxy quen realiza a comunicación e a continuación traslada o resultado ao equipo inicial. Nuns casos isto faise así porque non é posible a comunicación directa e noutros casos porque o proxy engade unha funcionalidade adicional, como pode ser a de manter os resultados obtidos (p.ex.: unha páxina web) nunha caché que permita acelerar sucesivas consultas coincidentes. Con esta denominación xeral de proxy agrúpanse diversas técnicas.
Proxy de web / Proxy caché de web
Trátase dun proxy para unha aplicación específica: o acceso á web. Á parte da utilidade xeral dun proxy, proporciona unha caché para as páxinas web e os contidos descargados, que é compartida por todos os equipos da rede, coa conseguinte mellora nos tempos de acceso para consultas coincidentes. Ao mesmo tempo libera a carga de enlazalos cara a Internet.
Funcionamento
A caché utiliza normalmente un algoritmo para determinar cando un documento está obsoleto e debe ser eliminado da caché, dependendo da súa antigüidade, tamaño e histórico de acceso. Dous deses algoritmos básicos son o LRU (o usado menos recentemente, en inglés "Least Recently Used") e o LFU (o usado con menos frecuencia, "Least Frequently Used").
Os proxies web tamén poden filtrar o contido das páxinas Web servidas. Algunhas aplicacións que intentan bloquear contido Web ofensivo están implementadas como proxies Web. Outros tipos de proxy cambian o formato das páxinas web para un propósito ou unha audiencia específicos, para, por exemplo, amosar unha páxina nun teléfono móbil ou unha PDA. Algúns operadores de rede tamén teñen proxies para interceptar virus e outros contidos hostís servidos por páxinas Web remotas.
Desvantaxes
Un deseñador de páxinas web pode indicar no contido do seu web que os navegadores non fagan unha caché das súas páxinas, pero este método non funciona habitualmente para un proxy.
Proxies transparentes
Moitas organizacións (incluíndo empresas, colexios e familias) usan os proxies para reforzar as políticas de uso da rede ou para proporcionar seguridade e servizos de caché. Normalmente, un proxy Web ou NAT non é transparente á aplicación cliente: debe ser configurada para usar o proxy, manualmente. Polo tanto, o usuario pode evadir o proxy cambiando simplemente a configuración.
Un proxy transparente combina un servidor proxy con NAT de maneira que as conexións son enrutadas dentro do proxy sen configuración por parte do cliente, e habitualmente sen que o propio cliente coñeza da súa existencia. Este é o tipo de proxy que utilizan os provedores de servizos de internet (ISP). En España, a compañía máis expandida en canto a ADSL refírese, ISP Telefónica, deixou de utilizar proxy transparente cos seus clientes a partir de febreiro de 2006.
Reverse Proxy
Un reverse proxy é un servidor proxy instalado no domicilio dun ou máis servidores web. Todo o tráfico entrante de Internet e co destino dun deses servidores web pasa a través do servidor proxy. Hai varias razóns para instalar un "reverse proxy":
Proxy NAT (Network Address Translation) / Enmascaramento
Outro mecanismo para facer de intermediario nunha rede é o NAT.
Isto é o que ocorre cando varios usuarios comparten unha única conexión a Internet. Disponse dun único enderezo IP público, que ten que ser compartido. Dentro da rede de área local (LAN) os equipos empregan enderezos IP reservados para uso privado e será o proxy o encargado de traducir os enderezos privados a ese único enderezo público para realizar as peticións, así como de distribuír as páxinas recibidas a aquel usuario interno que a solicitou.
Esta situación é moi común en empresas e domicilios con varios ordenadores en rede e un acceso externo a Internet. O acceso a Internet mediante NAT proporciona unha certa seguridade, posto que na realidade non hai conexión directa entre o exterior e a rede privada, e así os nosos equipos non están expostos a ataques directos desde o exterior.
Mediante NAT tamén se pode permitir un acceso limitado desde o exterior, e facer que as peticións que chegan ao proxy sexan dirixidas a unha máquina concreta que sexa determinada para tal fin no propio proxy.
A función de NAT reside nas devasas, e resulta moi cómoda porque non necesita de ningunha configuración especial nos equipos da rede privada que poden acceder a través del coma se fose un mero encamiñador.
Durga Chew-Bose
Durga Chew-Bose, nada en Montreal en 1986, é unha escritora canadense de orixe india, residente en Brooklyn.
Traxectoria
Naceu no Quebec, filla de pais de Calcuta. Mudouse aos Estados Unidos con 17 anos, onde asistiu á escola en Novo México durante dous anos. Máis tarde, asistiu ao Sarah Lawrence College, e conseguiu unha estancia dun ano na Universidade de Oxford.
Chew-Bose colaborou con diversas publicacións, como The Guardian, Buzzfeed, The Hairpin, Rolling Stone, GQ, The New Inquiry, n+1, Interview, Paper, Hazlitt, e This Recording. Na revista Nylon, Kristen Iverson describe a Chew-Bose como "unha das ensaístas e críticas máis talentosas e perspicaces"; en The Guardian, Sarah Galo di, "Se os millenials teñen referencias intelectuais, a escritora Durga Chew-Bose é unha delas, cos seus escritos extensos e reflexivos sobre identidade e cultura que atraen a atención dos lectores"
Chew-Bose tamén imparte clases de escritura no Sarah Lawrence College.
Too Much and Not the Mood
Esta obra toma o seu título do diario de Virginia Woolf de 1931. Too Much and Not the Mood é unha colección de 14 ensaios nos que Chew-Bose describe "as complicacións de madurar e establecerse... o que significa ser unha moza negra nun mundo de brancos e o fermoso dilema de ser unha canadense de primeira xeración."
Os críticos salientaron a innovación estilística da escritura de Chew-Bose. Too Much and Not the Mood inclúese nunha lista dos "15 lanzamentos de libros feministas máis esperados de 2017". Sadie L. Trombetta describiu o libro como unha "colección de ensaios, cartas, prosa, e poesía." Too Much and Not the Mood foi tamén catalogado como "un dos 25 lanzamentos editoriais máis interesantes de 2017". Maris Kreizman dixo no New York Magazine's Vulture que "se admiras a habilidade de combinar o persoal e o académico nunha emocionante nova forma de arte de Maggie Nelson, Durga Chew-Bose será a túa nova escritora favorita." Publishers Weekly dixo do seu libro que "os xiros da linguaxe e as apaixonantes referencias culturais, elevan o debut de Chew-Bose por encima das coleccións de ensaios persoais recentes de autores novos"
Tese de doutoramento
Unha tese de doutoramento é un estudo escrito sobre unha investigación de carácter orixinal efectuada por un estudante ou un escritor con base nunha análise de publicacións feitas por outros sobre un tema dado. A tesis de doutoramento permite acceder ao grado de doutor.
Definición
De acordo coa definición xa clásica de Umberto Eco, trátase dun «traballo mecanografado dunha extensión media que varía entre cen e as catrocentas páxinas, no cal o estudante trata un problema referente aos estudos en que quere doutorarse». Con todo, a extensión esixida ás teses de doutoramento depende moito da área de coñecemento na que se inscriba, así como do país no que se desenvolva. Así, por exemplo, no caso dos estudos científicos a extensión adoita ser moito menor que no das Humanidades, e nos países anglosaxóns xeralmente menor que nos países latinos. O tempo estimado de redacción dunha tese tamén varía, aínda que adoita estar entre os tres e os cinco anos, dependendo unha vez máis do país e do tema.
Proceso
Para a creación dunha tese de doutoramento é habitual seguir os seguintes pasos:
É moi frecuente que as teses de doutoramento sigan despois da defensa o seu camiño de preparación para a publicación, converténdose así en monografía científica.
Contido da tese
Con respecto á disposición final do informe de teses, debe seguirse un patrón máis ou menos estándar. Polo xeral o traballo, unha vez redactado, debe dividirse nos seguintes apartados:
Se fose necesario, poden incluírse tamén outros apartados para achegar táboas, gráficos, anexos etc.
Zamborca
A zamborca,   Alosa alosa, (Linnaeus 1758), é un peixe da familia dos clupeidos, da orde dos clupeiformes, tamén coñecido como sabela,  tasca, nai da sardiña ou sábalo.
Descrición
Ten un corpo comprimido lateralmente, relativamente alto, e alcanza ata 70 cm de lonxitude como máximo e os 2,7 kg de peso, nas femias (os machos son menores).
As escamas son grandes e delgadas, e no ventre forman unha quilla dura.
Posúe unha única aleta dorsal, con de 18a 21 raios brandos. A aleta anal está sustentada por de 19 a 25 raios, tamén brandos, e por 15 ou 16 as pectorais.
A cor do corpo é azul escura no lombo, aclarando nos flancos e a zona ventral a agrisada ou prateada. Presenta unha mancha negra tras o opérculo, e de 5 a 10 pequenas manchas aliñadas tras dela.
Caracterízase por presentar varias estrías radiais no opérculo, e por posuír de 90 a 12 branquispinas no primeiro arco branquial.
Hábitat e bioloxía
É unha especie peláxica que nada formando cardumes en augas profundas, distribuíndose polas costas europeas do Atlántico, desde o sur de Noruega e Suecia ata o extremo norte africano, atravesando o estreito de Xibraltar e penetrando no Mediterráneo ata Sicilia.
Reprodúcese entre maio e xuño, subindo polos ríos para desovar. Os exemplares novos permanecen en auga doce ata os dous anos aproximadamente.
Aliméntase de zooplancto.
En Galicia
miniatura|260px|Representación de Alosa alosa, con dous exemplares capturados no [[río Rin|baixo Rin. Aquazoo de Düsseldorf.]]
Flipper (filme de 1996)
Flipper é un filme estadounidense dirixido por Alan Shapiro que foi estreado en 1996.
Sinopse
Un rapaz chamado Sandy chega a unha illa para pasar o verán xunto ó seu tío, pero séntese atrapado, sen amigos nin diversión. Non podía imaxinar que un golfiño ó que salva dunha morte segura, causada por un pescador sen escrúpulos, ía ser non só o seu compañeiro senón un valioso aliado para demostrar que uns desaprehensivos están vertendo no mar residuos tóxicos.
Pico Urriellu
miniatura|320px|A cara oeste do pico dende a Vega de Urriellu. O Pico Urriellu (en asturiano: Picu Urriellu), tamén coñecido como Naranjo de Bulnes, é un pico calcáreo de orixe paleozoica situado no Macizo Central dos Picos de Europa, España. Entre os habitantes da zona é coñecido como “Picu Urriellu”, denominación derivada do nome do Macizo Central como “Los Urrieles”. Administrativamente o Naranjo de Bulnes atópase situado no concello asturiano de Cabrales e dentro do Parque Nacional dos Picos de Europa.
A primeira referencia escrita ao “Pico Urriellu” como “Naranjo de Bulnes” débese ao enxeñeiro e xeólogo alemán Guillermo Schulz Schweizer que en 1855 editou o primeiro mapa topográfico e xeolóxico de Asturias. Así a todo, a orixe desta denominación non está clara, xa cos habitantes da zona historicamente sempre se refiriron ao Naranjo como “Picu Urriellu”. Talvez sexa debido á cor alaranxada da pedra calcaria da que está formado.
Ten unha altitude de 2518 metros e aínda que non se trata do pico máis alto do Cordal Cantábrico, pode ser considerado como un dos seus curutos máis coñecidos, así como un dos cumios emblemáticos do alpinismo español. Especialmente polos 550 metros de parede vertical da súa cara oeste. Na súa base atópase a Vega de Urriellu, un val de orixe glaciar cuaternario.
Escaladas históricas
O doutor en xeoloxía e experimentado alpinista alemán Gustav Schulze levou a cabo a segunda ascensión ao Naranjo o 1 de outubro de 1906 tamén pola cara norte. Sendo esta a primeira ascensión en solitario do pico. Foi tamén o primeiro en empregar chavellas para descender en rápel pola cara sur. Habituado ás longas paredes dos Alpes e Dolomitas calificou esta escalada como curta e difícil.
Pola mesma cara e ruta de Pidal ascendeŭ o 31 de agosto de 1916 Víctor Martínez Campillo natural do próximo pobo de Bulnes. Nesta escalada Víctor recolleu parte da corda que Pedro e Gregorio deixaran encaixada na roca no seu descenso do cume. O 22 de setembro de 1923 Víctor repite a mesma ascensión.
O 19 de agosto de 1924 tamén Víctor Martínez Campillo abre unha nova ruta máis sinxela e situada á esquerda da cara Sur coñecida como Vía Víctor.
O 8 de agosto de 1928 Manuel Martínez Campillo (primo de Víctor) abre unha nova vía coñecida coma do Paso Horizontal. Esta vía estaba situada á dereita da cara sur e pasa a ser unha das máis utilizadas.
miniatura|320px|Pico Urriellu dende o Collado Vallejo.
O 13 de agosto de 1944 dous fillos de Víctor Martínez (Alfonso y Juan) abren na cara sur a que é coñecida como “Vía Sur” ou “Directa de los Martínez” unha das máis utilizadas e seguras.
O 23 de marzo de 1954 Antonio Moreno, Rafael Pellús, Máximo Serna e Agustín Faus do Grupo de Alta Montaña de Peñalara intentan a primeira escalada invernal. O intento queda frustrado pola ameaza de avalanchas de neve.
O 8 de marzo de 1956 Angel Landa do Grupo Alpino Turista de Barakaldo e Pedro Udaondo, do Grupo de Montaña Juventus de Bilbao conseguen coronar o pico por primeira vez en condicións invernais.
Como chegar á base
Existen moitas formas de alcanzar a zona da Vega de Urriellu. Quizais a máis sinxela consiste en deixar o coche na vila de Sotres. Desde aí camiñando pola pista existente hai que dirixirse aos invernais de Cabao, despois crúzase o río Duje e dende alí ascéndese ata o outeiro de Pandébano onde finaliza a pista e comeza o sendeiro. Unha vez no sendeiro hai que dirixirse ao curro da Terenosa (onde se atopa o refuxio do mesmo nome). Dende esta zona acdamos o outeiro Vallejo onde a ruta vira ao sur e dende xa se pode divisar o “Picu Urriellu”. A partir de alí a ruta ascende serpeando ata a Vega de Urriellu onde está situado o refuxio do mesmo nome a 1960 metros de altitude.
O outeiro de Pandébano tamén se pode alcanzar dende a vila de Bulnes, dende alí só se pode acceder mediante funicular ou sendeiro. Aínda que a maneira máis directa de chegar á Vega de Urriellu dende Bulnes sexa a través do canal de Balcosín e o curro de Camburero, no entanto esta senda é de maior dificultade.
Dara iz Jasenovca
Dara iz Jasenovca (en Дара из Јасеновца) é un filme serbio de 2021 dirixido por Predrag Antonijević. A historia está baseada nos testemuños de superviventes do campo de concentración de Jasenovac e conta os crimes e atrocidades ocorridos nel.
Foi escollido como candidato de Serbia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Vieira do Minho
É a sede dun concello de 218,05 km² de área e 12 997 habitantes (censo de 2011), subdividido en 16 freguesías. O concello está limitado polo norte co concello de Terras de Bouro, ao norte e leste por Montalegre, ao sueste por Cabeceiras de Basto, ao sur por Fafe, ao suroeste con Póvoa de Lanhoso e ao nordés por Amares.
O punto máis elevado do concello atópase no Alto do Talefe, cunha altitude de 1262 metros.
Freguesías
300px|miniatura|esquerda|Freguesías do concello de Vieira do Minho.
O concello de Vieira do Minho está composto por 16 freguesías:
Rexión de Amhara
Rexión de Amhara (en አማራ; ʾÄmara) é un das nove divisións étnicas de Etiopía, sendo o fogar dos amháricos. Outrora coñecida como "Rexión 3", a súa capital é Bahir Dar. O meirande corpo de auga de Etiopía, o lago Tana, que é a fonte do río Nilo Azul, atópase na rexión de Amhara. A rexión tamén contén o Parque nacional de Simien, que inclúe Ras Dashan, o punto máis alto do país. Amhara limita co Sudán polo oeste e o noroeste, e coas rexións etíopes de Tigray polo norte, de Afar polo leste, Benishangul-Gumuz polo suroeste e Oromia polo sur.
O goberno de Amhara componse do poder executivo, liderado polo presidente, o poder lexislativo que comprende o Consello de Estado e o poder xudicial, liderado pola Corte Suprema do estado.
Cousiño
O topónimo galego Cousiño pode referirse a:
O apelido Cousiño era levado en 2017 por 289 persoas, destacando nos concellos de Covelo, A Lama e Fornelos de Montes. Pode referirse a:
Equisetum
Equisetum é un xénero de plantas vasculares pteridófitas que se reproducen por esporas, chamadas comunmente rabo de cabalo, equiseto, xestela, herba estañeira e herba canuda. É o único xénero vivo da familia Equisetaceae (equisetáceas).
Equisetum considérase un "fósil vivente", xa que o único xénero que queda de toda a clase Equisetopsida, que noutrora desde o Devoniano e durante 100 millóns de anos foi moito máis diversa e era unha das plantas dominantes nos bosques do final do Paleozoico. Algunhas Equisetopsida daquela época eran grandes árbores que chegaban a 30 metros de altura. O xénero Calamites da familia Calamitaceae, por exemplo, é abundante en depósitos de carbón do período Carbonífero.
En Galicia aparecen as especies E. arvense (moi estendida), E. palustre (moi estendida), E. ramosissima (estendida) e E. telmateia (noroeste).
Dise que o patrón de espazado dos nós dos rabos de cabalo, no cal os que están preto da punta do brote están progresivamente máis xuntos, inspiraron a John Napier a descubrir os logaritmos.
Descrición
120px|miniatura|Talo vexetativo: B = talo con verticilos I = internó L = follas N = nó. miniatura|Estróbilo de [[Equisetum telmateia subsp. braunii, terminal sobre un brote non ramificado.]] miniatura|Imaxe microscópica de [[Equisetum hyemale (2-1-0-1-2 é un milímetro cunha graduación de 1/20). As pequenas protuberancias brancas son silicatos que se acumularon nas células.]]
Nestas plantas as follas están moi reducidas e xeralmente non son fotosintéticas. Conteñen un só feixe vascular non ramificado, que é a característica definitoria dos microfilos. Porén, recentemente recoñécese que os microfilos dos rabos de cabalo non son probablemente ancestrais coma en Lycopodiophyta (licopodios e emparentados), senón que son adaptacións derivadas, que evolucionaron por redución de megafilos. Por tanto, son ás veces denominados megafilos para reflectir esta homoloxía.
As follas dos rabos de cabalo están dispostas en verticilos fusionados en vaíñas nodais. Os talos son xeralmente verdes e fotosintéticos, e están característicamente ocos, articulados e estriados (con como mínimo 3 e xeralmente de 6 a 40 estrías). Poden ter ou non verticilos de ramas nos nós.
Esporas
As esporas fórmanse en esporanxios que colgan de esporanxióforos situados en estróbilos. Os estróbilos son estruturas cónicas situadas nos extremos dalgúns dos talos. En moitas especies os talos que levan estes conos non están ramificados e nalgunhas especies (por exemplo Equisetum arvense) non son fotosintéticos, e prodúcense ao inicio da primavera. Noutras especies (por exemplo Equisetum palustre) son moi similares a talos estériles, son fotosintéticos e con verticilos de ramas.
Paredes celulares de Equisetum
Nos equisetos atopáronse algúns compoñentes químicos rarosque poderían estar relacionados coa súa parede celular. Os extractos de células crus de todas as especies de Equisetum comprobadas teñen actividade do encima glucanos de enlace mixto : Xiloglucano endotransglicosilase (MXE). Este é un encima novo ata agora non descuberto en ningunhas outras plantas. Ademais, as paredes celulares de todas as especies de Equisetum comprobadas conteñen glucano de enlace mixto (MLG), un polisacárido que ata hai pouco se pensaba que era exclusivo das plantas Poales. A distancia evolutiva considerable entre Equisetum e Poales suxire que a posesión de MLG evolucionou independentemente en cada un. A presenza de actividade de MXE en Equisetum indica que esta evolucionou xunto con algún mecanismo de modificación da parede celular. A falta de MXE en Poales suxire que nelas o MLG debe desempeñar algún outro papel, polo momento descoñecido. Debido á correlación entre a actividade MXE e a idade da célula, propúxose que a MXE promove o cesamento da expansión celular.
Especies
Os membros vivos do xénero Equisetum divídense en dúas liñaxes, que son xeralmente tratadas como subxéneros. Son comúns os híbridos, pero a hibridación só se dá entre membros do mesmo subxénero.
Hai dous equisetos que se venden comercialmente cos nomes Equisetum japonicum e Equisetum camtschatcense, que son dous tipos de E. hyemale var. hyemale, aínda que poden tamén ser considerads como variedades de E. hyemale.
miniatura|right|E. hyemale no [[Parque floral de París.]] miniatura|O rabo de cabalo ramificado [[Equisetum ramosissimum|E. ramosissimum.]]
Híbridos nomeados
miniatura|dereita|[[Equisetum × moorei (Equisetum hyemale × Equisetum ramosissimum)]]
Distribución, ecoloxía e usos
O xénero Equisetum ten unha distribuión case cosmopolita, e só están ausentes da Antártida, aínda que non son nativos de Australia, Nova Zelandia e illas do Pacífico. Son plantas perennes, herbáceas que morren en inverno en climas temperados ou viven todo o ano como a maioría das especies tropicais e as especies de climas temperados E. hyemale, E. ramosissimum, E. scirpoides e E. variegatum. Crecen normalmente ata 0,2-1,5 m de alto, aínda que hai equisetos "xigantes" de ata 2,5 m de altura (E. telmateia), e outros de ata 5 m (E. giganteum) ou mesmo de 8 m (E. myriochaetum) ou de máis.
Os talos nacen de rizomas que están moi profundos e son difíciles de desenterrar. E. arvense pode ser unha mala herba molesta porque volve a medrar facilmente a partir do seu rizoma despos de ser arrancada. Porén, como E. arvense prefire solos ácidos, pode usarse cal para axudar á súa erradicación e subir o pH do chan a 7 ou 8. Con todo, algunhas especies foron declaradas herbas nocivas en Australia e no estado norteamericano de Oregón. Todos os Equisetum son clasificados como "organismos indesexables" en Nova Zelandia.
Se se comen durante un longo período de tempo, algunhas especies de rabos de cabalo poden ser velenosas para os animais herbívoros, entre eles os cabalos. A toxicidade parece deberse aos seus encimas tiaminase, que poden causar unha deficiencia de tiamina (vitamina B1). Nalgúns países as persoas consomen habitualmente rabos de cabalo. As plantas novas cómense cocidas ou crúas, pero debe terse moito coidado. Por exemplo, os talos fértiles que levan estróbilos dalgunhas especies son cociñados e comidos no Xapón como se fosen espárragos (nun prato chamado tsukushi ). Na antiga Roma comíanse algúns equisetos de maneira similar, e tamén os usaban para facer unha infusión e un po espesante. Os nativos americanos do noroeste do Pacífico comían os brotes novos crus. Estas plantas usábanse tamén como tinguiduras que daban unha cor verde clara. Os extractos úsanse ás veces para proporcionar silicio como suplementación alimenticia. Os rabos de cabalo foron utilizados polos indios e no Xapón para puír as ferramentas de madeira. As especies de Equisetum son ás veces utilizadas para analizar a concentración de ouro nunha área debido á súa capacidade de captar ese metal en solución.
Uso medicinal
Extractos e outras preparacións de E. arvense serviron como remedios de herboristería xa desde os tempos dos antigos gregos e romanos; os usos dos que hai rexistros son o tratamento das hemorraxias, a tuberculose, curación de feridas e ulceracións e trastornos renais. As fontes modernas de medicina alternativa fiables inclúen precaucións e advertencias sobre o seu uso. En 2009 a Autoridade de Seguridade Alimentaria Europea publicou un informe avaliando algunhas propiedades saudables atribuídas a E. arvense (por exemplo que é bo para a vigorización, control do peso e saúde da pel, pelo e ósos), chegando á conclusión de que ningunha delas puido ser confirmada. Hai, pois, insuficientes probas para tirar conclusións sobre a súa efectividade como medicina para todas as condicións médicas humanas descritas. Aínda así, as preparacións de E. giganteum son moi usadas en Suramérica como diurético administrado oralmente para reducir o inchamento causado por un exceso de retención de fluídos e para infeccións urinarias e trastornos da vexiga e riles. As preparacións de rabo de cabalo conteñen silicio, polo que se ten suxerido que poderían servir para tratar a osteoporose.
Eduardo Viso
Eduardo Viso Abella, nado en Melón o 16 de decembro de 1919 e finado o 6 de xullo de 1995, foi un futbolista e adestrador galego.
Como futbolista, xogaba de extremo e desenvolveu a súa carreira principalmente no Valladolid, Deportivo da Coruña e Zaragoza. Como adestrador pasou por varios equipos modestos e dirixiu ao Xuvenil en Segunda División e ao Sporting de Braga en Portugal, antes de marchar a Costa Rica, país no que estivo á fronte dos tres principais equipos do país (Deportivo Saprissa, LD Alajuelense e Herediano), así como da selección costarriqueña.
Como xogador
Naceu en Melón, na provincia de Ourense, e criouse futbolisticamente na Coruña. Disputou co Deportivo da Coruña o Campionato de Galicia, na tempada 1937/38, e logo xogou no Club Coruña ata 1942. Tras probar en marzo de 1942 co Atlético Aviación, co que xa probara anteriormente, chegando a enfrontarse a un equipo da Luftwaffe da Alemaña nazi en novembro de 1941, recalou finalmente no Real Valladolid, de Segunda División. Disputou todos os partidos de Copa (a liga xa rematara), debutando na vitoria por 4-0 fronte ao Celta de Vigo. Tras eliminar ao Murcia (con gol de Viso) e ao Atlético Aviación, o Valladolid xogou as semifinais, perdendo contra o Atlético de Bilbao. na seguinte tempada xogou case todos os partidos, rematando o equipo en postos de promoción, pero sen lograr o ascenso. No verán de 1943 quedou libre e volveu á Coruña.