cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illas Ogasawara
Posesión xaponesa
En 1875 o goberno xaponés Meiji reclamou as illas. Adxudicáronse os nomes xaponeses de cada illa e enviaronse 38 colonos de Hachijojima ao ano seguinte. En 1876 as illas foron postas baixo o control directo do Ministerio do Interior. Prohibíronse os asentamentos estranxeiros e o goberno axudou aos colonos que desexaban trasladarse alí desde o Xapón continental. Tamén se talaron os bosques das illas para a produción de cana de azucre. Os colonos segregáronse en gran parte en dúas aldeas diferentes, unha para os americanos e outra para os xaponeses. Os insulares de ascendencia europea e estadounidense obtiveron finalmente a nacionalidade xaponesa en 1882. Jack London visitou as illas en 1893 e publicou un relato da súa estadía.
Lionel Cholmondeley compilou unha historia das illas ao longo de varios anos. A súa obra publicouse en Londres en 1915.
En 1917, entre 60 e 70 habitantes das illas reclamaron ascendencia entre os colonos de fala inglesa do século XIX; porén, en 1941, ningún habitante de Bonin recoñecería descendencia destes primeiros colonos. Os residentes actuais inclúen algúns que afirman estar relacionados con Nathaniel Savory. No inverno de 1920–1921, o pintor futurista ruso David Burliuk viviu nas illas Bonin e pintou varias paisaxes das illas.
thumb|dereita|Un home nun pozo, xunto a edificios cos tellados de palla, os lados sen pintar e os tabiques e fiestras de papel, característicos das illas antes da Segunda Guerra Mundial Os insulares foron relegados a un status insignificante durante o inicio do período Shōwa. Despois do ataque do Xapón á base naval estadounidense en Pearl Harbor, o inglés prohibíuse nas Bonin, e os estadounidenses tiveron que adoptar nomes xaponeses. A medida que os combates se achegaron ao Xapón durante a última fase da guerra, a maioría dos habitantes foron evacuados á forza ao continente. Había unha base militar xaponesa en Chichijima dirixida por o maior Sueo Matoba (的場 末男), que era coñecido por practicar canibalismo e outros actos contra prisioneiros de guerra. O bombardeiro do posterior presidente estadounidense George H.W. Bush estrelouse no océano preto de Chichijima. Acabou sendo rescatado polo USS Finback converténdose no único que finalmente sobreviviu. Outros oito aviadores derrubados preto das illas foron máis tarde executados e canibalizados polos soldados xaponeses. Matoba Sueo foi finalmente aforcado polos seus crimes despois da guerra. A Batalla de Iwo Jima en 1945, unha das batallas máis feroces da Segunda Guerra Mundial, foi librada nunha illa guarnición desta rexión do Pacífico.
Tempo da Mariña
Despois da Rendición do Xapón, as illas foron controladas pola Mariña dos Estados Unidos durante os seguintes 23 anos, ao que os occidentais chamaron "Hora da Mariña". Todos os residentes, excepto os descendentes dos colonos orixinais e/ou relacionados con eles por matrimonio foron expulsados, mentres que os habitantes de antes da guerra de ascendencia Blanco Americano ou europeos, micronesios ou polinesips podían regresar. As propiedades baleiras de xaponeses exiliados foron arrasadas como parte da Xestión da Mariña de armas nucleares en Chichijima. En 1956, os residentes solicitaron a anexión estadounidense das illas pero non recibiron resposta. En 1968, sen consultalos, o goberno dos Estados Unidos devolveu as Bonin ao control xaponés. Os estadounidenses podían optar por converterse en xaponeses ou recibir a cidadanía estadounidense e repatriarse aos Estados Unidos. Inicialmente uns 600 xaponeses trasladáronse ás illas, chegando a uns 2.000 a finais do século XX.
Xeografía e administración
As illas Ogasawara consisten en catro subgrupos, incluíndo as illas dos Volcáns, que están listadas coas súas illas principais:
thumb|Foto de satélite de Chichijima e Hahajima
Administrativamente, as Illas dos Volcáns, Nishinoshima (illa Rosario), Okinotorishima (Parece Vela) e Minami Torishima (illa Marcus) forman parte hoxe do Municipio de Ogasawara. É unha Subprefectura da Metrópole de Tokio. Xeograficamente, tradicionalmente non se consideran parte das illas Bonin, que son os grupos de illas Mukojima, Chichijima e Hahajima. Noutras palabras, o rango histórico das illas Bonin (Ogasawara Guntō) non é o equivalente exacto da unidade gobernamental xaponesa.
Demografía, lingua e educación
thumb|left|vertical|Un insular, que parece ser un cura cristián de orixe estadounidense ou europea, cara a 1930 Practicamente todos os habitantes das illas Bonin son cidadáns xaponeses. Isto inclúe a proporción significativa de antepasados dos Estados Unidos, Europa e outras illas do Pacífico, que a miúdo se poden distinguir polos seus nomes de familia e ascendencia, características físicas ou adhesión ao cristianismo. Durante e despois da ocupación militar estadounidense de 1946–68, unha pequena minoría de illenses optou pola cidadanía estadounidense e/ou emigraron das illas. Non obstante, a maioría dos insulares con ascendencia non xaponesa agora parecen estar reasimilados coa maioría étnica xaponesa.
O xaponés é a lingua común. Debido a que os colonos dos Estados Unidos, Europa e outras illas do Pacífico precederon aos residentes étnicos xaponeses, un pidgin lexificado en inglés que posteriormente se desenvolveu nun crioulo, coñecioa como inglés de Bonin, creoulo Ogasawara ou ogasawara mixto, xurdido nas illas durante o século XIX. Este foi o resultado da hibridación do xaponés co inglés das illas, dando como resultado unha lingua mixta que aínda se pode escoitar.
O municipio da aldea de Ogasawara ten escolas primarias e secundarias públicas, mentres que a Consello de Educación do Goberno Metropolitano de Tokio opera a Escola secundaria de Ogasawara.
Avaeté - Semente da Vingança
Avaeté - Semente da Vingança é un filme brasileiro de 1985 dirixido por Zelito Viana. Está baseado no masacre do pobo cinta larga na rexión de Fontanillas (hoxe Juína, Mato Grosso). Foi rodado ao longo do río Juruena, Mato Grosso, así como en localizacións de São Paulo e Brasilia. Estreouse na 14ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova, onde gañou o Premio de Prata.
LeeAnne Walters
LeeAnne Walters é unha activista ambiental estadounidense proveniente de Flint, Míchigan, recoñecida por expor a crise da auga en Flint, un grave problema de contaminación acuática. En 2016 recibiu o premio Freedom of Expression Courage, outorgado pola organización benéfica PEN America. O telefilme dramático de 2017 Flint está baseado no problema ambiental acaecido na cidade e na experiencia de Walters como principal activista neste caso. Na película, a actriz Betsy Brandt interprétaa.
En 2018 obtivo o Premio Ambiental Goldman, polo seu papel chave na exposición do problema da auga en Flint. O 3 de febreiro de 2016, Walters testificou ante o Comité de Supervisión e Reforma da Cámara de Representantes dos Estados Unidos respecto do seu papel na crise.
Tribolium confusum
Tribolium confusum é unha especie de escaravello tenebriónido, un dos que se coñece como escaravello da fariña (ver tamén Tenebrio molitor e Tribolium castaneum). É unha praga común que ataca a grans de cereais e fariñas almacenadas. É un dos insectos máis comúns e destrutuivos para os cereais e outros produtos alimenticios almacenados en silos, almacéns de comestibles e casas.
O seu nome científico específico, confusum, débese a que se confunde co Tribolium castaneum, que é moi parecido.
Descrición
T. confusum é moi similar en aspecto e hábitos a Tribolium castaneum e Tribolium destructor. Tanto T. castaneum coma T. confusum son pequenos, duns 3–6 mm de lonxitude e de cor marrón avermellado. A principal diferenza física distintiva é a forma das antenas: as antenas da especie confusum increméntanse gradualmente en tamaño e teñen catro mazas, mentres que en castaneum só teñen tres. Ademais, os castaneum adoitan voar a curtas distancias, cousa que confusum non fai. Tribolium destructor é moito máis escuro ca eles e menos común.
Ecoloxía
Aínda que T. confusum e T. castaneum non poden alimentarse dos grans cereais completos non danados, é frecuente que aparezan en gran número nos grans infestados, alimentándose ao contrario de grans rotos, po de gran e outros alimentos que hai nas casas, como a fariña, arroz, froitos secos, noces e feixóns. Ambos as especies atópanse a miúdo non só en grans infestados, senón tamén en gretas, en despensas, adegas e lacenas. O dano que sofren os alimentos débese en parte á alimentación dos escaravellos, pero tamén polos seus corpos mortos, pelets fecais e secrecións fedorentas. Ademais de crear mal cheiro, a presenza dos escaravellos favorece o crecemento de mofos.
Ictiosauro
Ichthyosaurus (palabra científica composta do grego ιχθυς peixe e σαυρος lagarto) é un xénero extinto de saurópsidos da orde dos ictiosaurios que viviu no Xurásico inferior, no que hoxe é Europa occidental (Bélxica, Suíza, Alemaña, Illas Británicas)
Emilio Durán Ojea
Emilio Durán Ojea, nado en Ribas de Sil cara a 1899, foi un carpinteiro e político socialista galego.
Traxectoria
Vogal e vicepresidente da Agrupación Socialista Agraria de San Clodio, que a partir de marzo de 1933 pasou a denominarse Agrupación Socialista Obrera de Oficios Varios Fraternidad y Trabajo, da que foi presidente. Foi delegado da Casa del Pueblo de San Clodio con Marcelino Fernández Prada no Congreso da Federación Provincial de Colectividades Socialistas en abril de 1936, e participou e en mitins socialistas como o de Vilar de Lor en maio de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e ingresou na prisión de Lugo o 13 de abril de 1940 para dilixencias previas e saíu en liberdade o 10 de agosto. Foi expedientado por responsabilidades políticas.
A Altiboia, Leira, Ordes
A Altiboia é un lugar da parroquia de Leira no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) ten 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Manipur
Manipur é un dos vinte e nove estados que, xunto cos sete territorios da Unión, forman a República da India. A súa capital é Imphal.
Tribolium destructor
É unha especie moi escura, máis escura que outros Tribolium, de 5 a 6 mm de longo. Atópase en Norteamérica, Europa e África. Ademais de causar danos á fariña e grans, ataca aos pellets de comida para animais, copos de avea e alimento para aves.
Ahmad ibn Hanbal
Abū ʿAbdillāh Aḥmad Ibn Muḥammad Ibn Ḥanbal Ash-Shaybānī (en أبو عبد الله أحمد بن محمد بن حنبل الشيباني) ás veces referido como Aḥmad ibn Ḥanbal ou Ibn Ḥanbal, nado en Bagdad en 780 (166 AH) e finado na mesma cidade en 855 (241 AH), foi un xurista, teólogo, asceta, tradicionista do hadith e fundador da escola de xurisprudencia sunnita da Hanbali, unha das catro principais escolas legais ortodoxas do sunnismo.
Importante influencia e estudoso activo durante a súa vida, Ibn Hanbal converteuse nunha das máis veneradas figuras intelectuais da historia islámica, que tivo unha fonda influencia en case todas as áreas da perspectiva tradicionalista (orientada ao literalismo) no sunnismo. Un dos propoñentos clásicos das fontes da escritura como base da lei islámica e da fonte de vida, Ibn Hanbal compilou unha das máis importantes coleccións de hadith sunnita, o Musnad, que continuou a exercer unha grande influencia no campo dos estudos do hadith ata a actualidade.
Ibn Hanbal foi venerado como unha figura exemplar por todas as escolas de pensamento sunnita, tanto polos ulemas exotéricos como polos místicos, con estes últimos chegando a designalo como saint nas súas haxiografías. O mestre do hadith do século XIV al-Dhahabi referiuse a Ibn Hanbal como "o verdadeiro xeque do islam e líder dos musulmáns nese tempo, o mestre do ḥadīth e Proba da Relixión".
Na era moderna, o nome de Ibn Hanbal volveuse controvertido en certas áreas do mundo islámico, a causa de que o movemento de reforma hanbalita coñecido como wahhabismo o citou como a súa principal influencia xunto co reformador do século XIII Ibn Taymiyyah. Porén, certos estudosos discutiron que as propias crenzas de Ibn Hanbal realmente tivesen parteno establecemento das doutrinas centrais do wahhabismo, xa que, segundo eses autores, hai evidencias de que as antigas autoridades hanbalitas tiñan opinións doutrinais moi diferentes das dos wahhabitas, coa literatura hanbalita medieval chea de santos, visitas de tumbas, milagres e reliquias. Conectado con isto, os estudosos citaron o apoio do propio Ibn Hanbal ao uso de reliquias como un de varios importantes puntos en que as opinións do teólogo diverxen do wahhabismo.
At Play in the Fields of the Lord
At Play in the Fields of the Lord é un filme estadounidense de 1991 dirixido por Héctor Babenco. É unha adaptación da novela homónima de 1965 do autor estadounidense Peter Matthiessen. O guión foi escrito por Babenco e Jean-Claude Carrière, e está protagonizado por Tom Berenger, John Lithgow, Daryl Hannah, Aidan Quinn, Tom Waits e Kathy Bates.
O director e produtor James Cameron declarou que At Play in the Fields of the Lord foi empregado como referencia para o seu filme de 2009 Avatar.
Bayarjargal Agvaantseren
miniatura| Hábitat do leopardo das neves. miniatura| Paisaxe de Tost. Bayarjargal (Bayara) Agvaantseren, nada en Rashaant, provincia de Khövsgö o 11 de xaneiro de 1969, é unha conservacionista mongol que fixo campaña para salvar o hábitat do leopardo das neves nunha área do deserto de Gobi meridional, que se converteu nun importante centro mineiro. Grazas aos seus exitosos esforzos para crear a Reserva Natural Tost Tosonbumba de 8.163 quilómetros cadrados, e lograr que as autoridades cancelen 37 licenzas mineiras, en 2019 foi galardoada co Premio Ambiental Goldman.
Traxectoria
Bayarjargal Agvaantseren naceu o 11 de xaneiro de 1969 en Rashaant, provincia de Khövsgöl,. Traballou desde principios da década de 1990 como profesora de idiomas e tradutora, especializada en inglés e ruso. En 1997, interesada no medioambiente local, pasou o verán traducindo un estudo de investigación para Snow Leopard Trust. A partir de 1997, dedicou a súa carreira a salvar aos leopardos das neves e a axudar a manter ás familias rurais. En 1997, foi nomeada directora de programas de Snow Leopard Enterprises, posto que ocupou até 2007, cando se incorporou a Snow Leopard Trust como directora do programa de Mongolia. Consciente das dificultades ás que se enfrontan os pastores locais e as súas familias, ese ano fundou a Snow Leopard Conservation Foundation (Fundación para a Conservación do Leopardo das Neves), unha ONG destinada a axudar ás mulleres rurais a crear e vender as súas valiosas artesanías, á vez que conciencian sobre a necesidade da conservación do leopardo das neves.
En 2009, ao darse conta de que os seus esforzos en prol da conservación na rexión de Tost estaban ameazados polos intereses mineiros, comezou a centrar a súa atención en iniciativas políticas, mobilizando á comunidade local para facer campaña en favor da protección da paisaxe e dos seus leopardos das neves. Os seus esforzos continuaron ano tras ano, ata que finalmente o parlamento de Mongolia designou as montañas de Tost como Área Protexida do Estado en abril de 2016, co 80 % dos seus deputados votando a favor da proposta. Posteriormente coñecida como a Reserva Natural de Tost Tosonbumba, todas as licenzas mineiras na área foron canceladas desde entón.
Grazas aos seus esforzos por protexer o hábitat do leopardo das neves en Tost e as vidas das familias locais, en abril de 2019 foi unha dos seis ambientalistas de todo o mundo que recibiu o Premio Ambiental Goldman.
Christopher Bechtler
Christopher Bechtler (orixinariamente Christian Bechtler), nado en Pforzheim, Alemaña, o 29 de novembro de 1782, e finado en Rutherfordton, Carolina do Norte, en 1843, foi un ourive, reloxerio e produtor de moeda estadounidense de ascendencia alemá.
A Bechtler débeseselle a serie de moedas dun dólar de ouro e os seus múltiplos, coñecida como "dólares Bechtler", cuñadas de xeito privado nos seus talleres durante as décadas de 1830 e de 1840, antes do inicio das cuñaxes federais en 1849. O lugar desta ceca ten a condición de Parque Histórico en Carolina do Norte, e en 1997 foi incluído na listaxe do Rexistro Nacional de Lugares Históricos.
Xuventude en Europa
Bechtler naceu o 29 de novembro de 1782 en Brötzingen, hoxe un barrio da cidade alemá de Pforzheim, daquela parte do Margraviato de Baden, no Sacro Imperio Romano Xermánico. Era fillo de Rosina Barbara Eberle e de Jacob Bechtler, e pertencía a unha familia vinculada á industria metalúrxica.
En 1767, Carlos Federico, gran duque de Baden, autorizou a fabricación de reloxos en Pforzheim e estableceu alí unha escola técnica, na que Bechtler se formou, que foi o xerme da actual Escola de Xoieiros e Reloxeiros de Pforzheim. Cara a 1820, Bechtler atopou algunhas trazas de ouro na formación litoestratigráfica de Stubensand, na localidade veciña de Sternenfels, un ano despois de acadar unha patente ducal para a súa lavadora de ouro. En 1823 solicitou unha concesión mineira e probou a extracción de ouro fluvial, aínda que a cantidade de metal lograda non foi satisfactoria.
Bechtler casou con Sophia Dorothea Dreher e, logo do falecemento desta en 1806, casou en segundas nupcias con Augusta Christina Dietz, con quen tivo dous fillos, Sebastian Augustus e Carl Christoph. Tras a morte desta segunda esposa en 1819, volveu contraer matrimonio, esta vez con Wilhelmina Catherina Vierordt, con quen tivo polo menos dúas fillas.
Bechtler e Wilhelm Lentz, o seu cuñado do primeiro matrimonio, eran socios nun negocio en Pforzheim e, cando Bechtler decidiu emigrar a América, vendeulle a Lentz a súa parte do negocio a cambio dunha renda vitalicia para a súa terceira esposa, que permaneceu en Pforzheim coas súas fillas.
Emigración aos EEUU
En 1829, Bechtler partiu cara aos Estados Unidos de América desde o porto francés de Le Havre, xunto cos seus fillos Augustus e Charles, e un sobriño, Carl Christ Bechtler. En 1830 estableceu unha reloxaría en Filadelfia, sede da primeira Casa da Moeda dos EEUU. Nesa cidade, Bechler solicitou a cidadanía (concedida en xullo de 1832), cambiou o seu nome orixinal, Christian, polo de Christopher, e casou por cuarta vez, con Sophia Fleck, tamén de orixe alemá, coa que tivo catro fillos e dúas fillas.
Atraído polas primeiras "febres do ouro" no país, Bechtler trasladouse a Carolina do Norte en 1830 e estableceu alí inicialmente un negocio de reloxaría, xoiaría e armaría, na cidade de Rutherfordton, que finalmente acabaría converténdose unha ceca privada, para transformar en dólares as grandes cantidades de ouro producidas na zona.
Bechtler morreu en Rutherfordton, a principios de 1843. Un ano antes, transferíralle a xestión da ceca ao seu fillo August.
A ceca de Bechtler
miniatura|[[Moeda de 5 dólares cuñada por Bechtler (184 grans; 21 quilates).]]
A ceca privada de Bechtler e dos seus sucesores no condado de Rutherford, en Carolina do Norte, estivo en funcionamento desde 1831 ata a década de 1850 e chegou a producir máis dun millón de moedas de ouro na súa primeira década de existencia.
Aínda que a Constitución dos EEUU prohibía aos estados cuñaren moeda propia, ata 1864 a cuñaxe privada de ouro non era ilegal, sempre que as moedas producidas non imitasen a moeda federal. Ata o establecemento das casas de moeda federais en Xeorxia (Ceca de Dahlonega) e en Carolina do Norte (Ceca de Charlotte) en 1838, e a cuñaxe das primeiras moedas oficiais de ouro en dólares na Ceca de Filadelfia en 1849, Bechtler chegou a posuír case o monopolio sobre as moedas de dólares co padrón ouro. A precisión e a fiabilidade do contido de ouro das súas cuñaxes permitíronlle imporse a outros produtores e obter unha gran fortuna.
Bechtler obtivo unha licenza para transformar o po e as pebidas de ouro en moedas con valores de 5, de 2,5 e dun dólar de ouro, dotadas dun peso e dun contido en metal precioso claramente expresados (20 quilates, 21 quilates ou 22 quilates), a cambio dunha tarifa.
miniatura|[[Moeda de 2,5 dólares cuñada por Bechtler (64 grans; 22 quilates).]]
Logo do falecemento de Christopher Bechtler en 1843, o período de xerencia do seu fillo August foi efémero, xa que este faleceu ou ben a finais do mesmo ano ou ben a principios do seguinte. O negocio pasou entón ás mans do outro fillo, Charles. Cando este faleceu, en 1846, foi o seu sobriño Carl Christ, coñecido entón como Christopher Bechtler Jr., quen herdou a compañía, con quen terían concluído as actividades de cuñaxe.
As moedas cuñadas na ceca de Bechtler son hoxe moi escasas e, consecuentemente, alcanzan prezos moi altos cando aparecen nalgunha venda numismática. Isto débese principalmente a que, como consecuencia da Lei da Moeda (Coinage Act) do 28 de xuño de 1834, que aumentaba o valor do ouro nun 6 %, a maior parte das moedas cuñadas por Bechter ata ese ano acabaron refundíndose masivamente.
Mestura
Unha mestura é un material formado por dous ou máis compoñentes unidos, pero non mesturados químicamente. Unha mestura non ocorre nunha reacción química e cada un dos seus compoñentes mantén a súa identidade e propiedades químicas. Non obstante, algunhas mesturas poden ser reactivas, é dicir, que os seus compoñentes poden reaccionar entre si en determinadas condicións ambientais, como unha mestura aire-combustible nun motor de combustión interna. É a mestura física de dúas ou máis substancias que reteñen as súas identidades e que se mesturan logrando formar segundo sexa o caso aliaxes, solucións, suspensións e coloides.
Son o resultado do mesturado mecánico de substancias químicas tales como elementos e compostos, sen que existan enlaces químicos ou outros cambios químicos, de forma tal que cada substancia ingrediente mantén as súas propias propiedades químicas. A pesar de que non se producen cambios químicos dos seus compoñentes, as propiedades físicas dunha mestura, tal como por exemplo o seu punto de fusión, poden ser distintas das propiedades dos seus compoñentes. Algunhas mesturas pódense separar nos seus compoñentes mediante procesos físicos (mecánicos ou térmicos), como destilación, disolución, separación magnética, flotación, tamizado, filtración, decantación ou centrifugación. Os azeótropos son un tipo de mestura que polo xeral require de complicados procesos de separación para obter os seus compoñentes.
Clasificación
As mesturas clasifícanse en:
Os compoñentes dunha mestura poden ser:
Mesturas homoxéneas
Son aquelas mesturas de elementos uniformes, os seus compoñentes non se poden diferenciar a primeira ollada. Coñécense co nome de solucións e están constituídas por un soluto e un disolvente. Por exemplo, a auga mesturada con sales minerais ou con azucre ou con vinagre.
Mesturas heteroxéneas
Unha mestura heteroxénea é aquela que posúe unha composición non uniforme na cal se poden distinguir facilmente os seus compoñentes. Está formada por dous ou máis substancias fisicamente distintas, distribuídas en forma desigual. As partes dunha mestura heteroxénea poden separarse facilmente. Poden ser grosas ou suspensións de acordo ao tamaño da substancia.
O Batán, Leira, Ordes
O Batán é un lugar da parroquia de Leira no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) non ten habitantes.
A Castiñeira, Leira, Ordes
A Castiñeira é un lugar da parroquia de Leira no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) ten 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
Castrelos, Leira, Ordes
Castrelos é un lugar da parroquia de Leira no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) ten 130 habitantes (69 homes e 61 mulleres).
Walls (álbum de Louis Tomlinson)
Walls é o álbum debut do cantante británico Louis Tomlinson. Foi lanzado o 31 de xaneiro de 2020 a través de Aresta Records. Para a súa promoción lanzáronse catro sinxelos «Two of Us», «Kill My Mind», «We Made It» e «Don't Let It Break Your Heart».
Igrexa de San Xurxo de Sofía
miniatura|Antiga calzada romana. A Igrexa de San Xurxo (Ротонда „Свети Георги“, Rotonda "Sveti Georgi") é unha antiga rotonda de ladrillo vermello da Antigüidade tardía en Sofía, Bulgaria. Construída ao principio do Século IV como unhas termas romanas, converteuse en igrexa dentro das murallas de Serdica, capital da antiga Dacia Mediterránea durante o Imperio Romano e o Imperio Bizantino. A igrexa é considerada a edificación máis antiga da Sofía moderna e pertence á Igrexa Ortodoxa Búlgara.
Walls (álbum de Louis Tomlinson)
Antecedentes e desenvolvemento
Ao facer o álbum, Tomlinson declarou que pasara «tanto tempo neste álbum» que «non puido evitar desexar un sinxelo exitoso despois de unha carreira de directamente no pop medio». Mentres comezou a súa carreira en solitario cos sinxelos «Just Hold On» e «Back to You» e despois da morte da súa nai e a súa irmá e reflexionando sobre o que quería, Tomlinson decidiu que «talvez debería comezar co que amo e traballo desde alí». Nunha entrevista con Billboard, dixo que o álbum é el «simplemente usando [o seu] corazón na manga, e sendo honesto, reflexionando sobre unha ruptura». Tomlinson anunciou o álbum nun vídeo publicado nas redes sociais, dicindo que estaba "realmente aliviado de estar finalmente aquí" e agradeceu aos fanáticos pola súa paciencia.
Promoción
O 23 de outubro de 2019, Tomlinson anunciou o álbum nun vídeo publicado nas súas redes sociais, dicindo que estaba «realmente aliviado de estar finalmente de regreso» e agradeceu aos fanáticos pola súa paciencia. O álbum contén un total de doce cancións. Ese mesmo día, habilitouse para o seu preventa, ademais das plataformas dixitais o disco está dispoñible en vinilo, casete e CD. A finais de outubro, Tomlinson comezou a revelar algúns nomes das cancións do álbum como «Don't Let It Break Your Heart», a través das súas redes sociais. Do mesmo xeito, confirmou en entrevista as cancións «Habit», «Too Young» e «Defenceless».
Igrexa de San Xurxo de Sofía
A edificación, formada por unha cúpula cilíndrica sobre unha base cadrada, é coñecida polos frescos dos séculos XII, XIII e IV que contén na cúpula central. Tres capas de frescos foron descubertas, a máis antiga data do século X. Magníficos frescos de 22 profetas foron pintados durante o período Otomán, cando a edificación fóra usada como mesquita, mais descubertos e restaurados no século XX.
Walls (álbum de Louis Tomlinson)
Sinxelos
O primeiro sinxelo do álbum «Two of Us» estreouse o 7 de marzo de 2019. A canción trata sobre a súa nai Johannah Deakin, quen morreu de leucemia en decembro de 2016. O 5 de setembro de 2019 estreou «Kill My Mind» o segundo sinxelo da produción. Lindsey Smith de iHeartRadio describiu a canción como unha «pista influenciada polo punk con guitarras pesadas e batería», e pensou que «realmente mostra o seu talento e habilidade para interpretar diferentes xéneros sen esforzo». «We Made It» lanzouse o 24 de outubro de 2019, como terceiro sinxelo do material, seguido pola pista «Don't Let It Break Your Heart», publicada o 22 de novembro de 2019.
Igrexa de San Xurxo de Sofía
Historia e arquitectura
esquerda|miniatura|300x300px|[[Fresco|Frescos baixo a cúpula da Igrexa de San Xurxo, Sofía.]] A igrexa está localizada no patio entre o Hotel Balkan e o edificio Presidencial, a moi poucos metros das modernas rúas da capital. Considérase o edificio máis antigo da cidade, construída no tempo cando Sofía era residencia dos emperadores Galerio e Constantino I o Grande.
Walls (álbum de Louis Tomlinson)
Música e temas
Nunha entrevista con Far Out Magazine, Tomlinson declarou que o seu álbum estaba influenciado por bandas de Indie rock e Britpop como Oasis e Arctic Monkeys que creceu escoitando. Liricamente, Tomlinson inspirouse en actos como Alex Turner, Amy Winehouse, Mike Skinner e Sam Fender. Os temas do álbum abarcan desde as relacións e a familia até a tolemia da mocidade de Tomlinson e os días de dúbidas, volver aos seus días 1D, lembrar os altibaixos das relacións e relatar as leccións de vida apresas no camiño á súa vida actual. O álbum comeza cunha canción de Indie pop, «Kill My Mind», unha canción escrita como unha "declaración de intencións". «Don't Let It Break Your Heart» é un himno conmovedor acerca de como avanzar fronte ás dificultades cun coro crecente e único sobre a perda de alguén, ou talvez a ruptura dunha relación. «Two of Us» é unha oda baládica á defunta nai de Tomlinson Johannah Deakin, e o impacto que a súa morte tivo nel. «We Made It», cun toque de Britpop, cunha introdución de guitarra acústica rasgueada, describe os días anteriores á fama de Tomlinson e evolución que tivo durante esta.
«Too Young», así como a canción principal «Walls» inspirada en Oasis. Tomlinson chamou a «Walls» como un tema sobre volver a casa despois de estar de xira, pouco despois de que nos separamos. Ademais afirmou que ama «o son indie da canción e a súa natureza circular. Un hábito do indie-pop, é unha mensaxe para os fanáticos e unha reflexión sobre a fama, engadindo que a música é o hábito ao que sempre volvo» e chamou á canción «un agradecemento aos fanáticos e un recordatorio para el mesmo de estar agradecido por recibir esta posición». «Always You» é a canción máis antiga do álbum, divulgada por Tomlinson a principios de 2017 con publicacións crípticas en Twitter e Instagram. En agosto de 2017, publicou os primeiros 13 segundos da canción que contiña a letra «Fun a Amsterdam sen ti, e todo o que puiden facer foi pensar en ti», o cantante dixo que a canción rende homenaxe á súa noiva Eleanor Calder.
Igrexa de San Xurxo de Sofía
Historia e arquitectura
A igrexa forma parte dun complexo arqueolóxico máis grante. Detrás do apse, hai ruínas antigasː unha sección dunha rúa Romana, cimentos dunha basílica grande e algúns edificios máis pequenos. miniatura|Interior da igrexa. Durante o dominio Otomán no século XVI, a igrexa converteuse en mesquita. Na metade do século XIX, a rotonda, xunto coa Igrexa de Santa Sofía e a Mesquita de Sofía (hoxe o Museo Arqueolóxico Nacional) foi abandonada polos musulmáns. Pouco tempo despois, a Igrexa Ortodoxa Búlgara reclamaría o seu uso como igrexa cristiá.
A pesar do seu pequeno tamaño, a igrexa é similar á da Rotonda de Galerio en Tesalónica. Polo seu espírito da Antigüidade tardía e o medievo búlgaro, a igrexa de San Xurxo ten un impacto cultural enorme.
Walls (álbum de Louis Tomlinson)
Recepción da crítica
Walls recibiu críticas mixtas. En Metacritic, que asigna unha cualificación normalizada de 100 ás recensións de críticos profesionais, o álbum ten un puntaje media de 53 de 100, baseado en seis recensións, o que indica "recensións mixtas ou medias".
Rob Sheffield, de Rolling Stone, cualificou o álbum de Tomlinson como «excelente» e que vale a pena esperar» e eloxiouno por «porlle moito corazón e alma». En particular, destacou «Two of Us», cualificándoo de «emocionalmente audaz». Neil Yeung de Allmusic foi igualmente positivo, chamando ás pistas do álbum unha «colección de indie agradablemente sorprendente e directa» con cancións inspiradas en Britpop dun home de familia e eloxiou a autenticidade genuinamente agradable de Tomlinson. Terminou a súa recensión dicindo que o álbum «termina sendo o máis maduro e natural dos exintegrantes de One Direction. Mike Nied de Idolator chamou ao álbum «un forte debut», «unha colección convincente que desafía audazmente as tendencias actuais e ao mesmo tempo demostra que Tomlinson ten máis que dicir agora máis que nunca». Ela Kemp de NME describiu o álbum como «inspirado en Oasis, en gran parte conservador e principalmente guiado pola guitarra», en particular eloxiando a súa canción de apertura «Kill My Mind» e «Walls», unha canción do título que imita a Oasis, que indica a ambición obstinada de Tomlinson, os cambios clave maior-menor ordenados o suficientemente sofisticados como para jalar as fibras do teu corazón. Terminou a revisión dicindo que Tomlinson talvez tómese o tempo para atoparse adecuadamente antes de lanzarse a un bullicioso futuro.
Igrexa de San Xurxo de Sofía
Historia e arquitectura
En ocasións excepcionais, a igrexa é utilizado para cerimonias militares solemnes e concertos de música clásica e ortodoxa.
Walls (álbum de Louis Tomlinson)
Recepción da crítica
Na súa crítica para Entertainment.ie, Lauren Murphy eloxiou «Kill My Mind» e «Too Young», comentando que «ten unha guitarra melodía simplemente rasgueada cun ritmo tappy toe, cunha melodía doce e simple que, afortunadamente, non se ve arruinada pola produción pop brillante»; mentres que «Habit» é unha «canción indiepop perfectamente relaxada con tambores e cordas que che podes imaxinar unha banda como Athlete ou Embrace». «Fearless» unha das cancións máis dramáticas do álbum" que soa como a versión de Louis de Non Regrets de Robbie Williams" e «Perfect Now» berce pequeno canción doce con «guitarra acústica enerxicamente pulsada e violíns suaves, moi ao estilo Ed Sheeran. Terminou a súa recensión afirmando que o álbum solista debut de Tomlinson "abraza o seu amor pola música indie pero non chega o suficientemente lonxe.
Algunhas críticas foron menos positivas. Alexandra Pollard, de The Independent, cualificou o álbum de «profundamente irrelevante» e agregou que «escoitalo é como atravesar unha lameira de banalidade», aínda que opinou que «We Made It» e «Two of Us» foron dúas excepcións. Mark Kennedy, escribindo para Associated Press, escribiu que Tomlinson «ten unha voz atractiva e unha man en escribir cada canción», pero dixo que o álbum era «un completo esmagador» mentres o chamaba «non ofensivo e sen incidentes». Brenna Echrlich de Rolling Stone sentiu que o álbum era demasiado nostálxico dos días de Tomlinson en One Direction e que «non afirma o suficiente independencia musical» mentres espera que no futuro «teña as agallas para deixarse levar e darse conta de que esas ensaladas os días estanse marchitando un pouco» aínda que ela felicitou a «Kill My Mind», «Two of Us», «Walls» e «Only the Brave». Rachel McGrath, de Evening Standard, fíxose eco dos pensamentos de Echrlich e escribiu que «mentres Tomlinson tenta adoptar un son lixeiramente máis agudo, a miúdo recorre ao que funcionou para 1D». Lior Phillips de Variety sentiu que Tomlinson non «tratou de recapturar as glorias de One Direction do grupo anterior, senón que tenta recuperar as de Oasis e Britpop, mantendo a súa identidade real borrosa» e que «aínda non está claro exactamente quen é Tomlinson sen eles».
Rendemento comercial
Walls debutou no número 9 no Billboard 200 dos Estados Unidos.  Cun total de 39,000 unidades equivalentes a álbums, converteuse no primeiro álbum novo dun artista de Aresta Records en case nove anos en alcanzar o top 10 na lista. No lanzamento, o álbum vendeu 35,000 unidades. O álbum tamén se incluíu en varios países e alcanzou o número un en México, Escocia e Portugal.
Igrexa de San Xurxo de Sofía
Historia e arquitectura
=Notas=
Boy Erased
Boy Erased é un filme estadounidense de 2018 escrito e dirixido por Joel Edgerton, quen tamén foi o produtor xunto con Kerry Kohansky Roberts e Steve Golin. Está baseado no libro Boy Erased: A Memoir de Garrard Conley. Está protagonizado por Lucas Hedges, Nicole Kidman, Russell Crowe, e Edgerton, e conta a historia dun fillo de pais baptistas que é obrigado a entrar nun programa de conversión sexual.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
A Espiñeira, Leira, Ordes
A Espiñeira é un lugar da parroquia de Leira no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) ten 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Asabiyyah
' Asabiyyah ou 'asabiyya (en عصبيّة:, traducido como "sentimento de grupo", "cohesión social", ou tamén como "vontade común") é un concepto de solidariedade social con énfase na unidade, consciencia de grupo, e un sentido de propósito compartido e cohesión social, orixinalmente utilizado no contexto de tribalismo e dos clans.
Asabiyya non é un termo asociado necesariamente a un contexto de relacións nómades nin está baseado nos lazos de sangue ou parentesco; senón que é unha filosofía de humanismo cívico, xeralmente análogo á solidariedade. Con todo, tamén pode ter connotacións negativas posto que pode ser interpretado como nacionalista ou partidista, como por exemplo, cando prima sempre a lealdade ao grupo.
O concepto era familiar na era pre-islámica, mais foi popularizado grazas á obra al-Muqaddima de Ibn Khaldún. Nesta é presentada como o vínculo fundamental da sociedade e como motor da Historia. Ibn Khaldún argumentou que a asabiyya é cíclica e que está vencellada ao auxe e caída de civilizacións: é máis forte no inicio dunha civilización, declina cando esta avanza, e debilítiase cando esta civilización declina.
A asabiyya de Ibn Khaldún
miniatura|Manuscrito de al-Muqaddima de [[Ibn Khaldún. ]] Ibn Khaldun describe asabiyya como o vínculo de cohesión entre as persoas que forman unha comunidade. Este vencello existe en calquera nivel de civilización, dende as sociedades nómades aos estados e imperios. A asabiyya é máis forte na fase nómade, mais diminúe paralelamente ao desenvolvemento da civilización. Na fase de decadencia, outro asabiyya máis convincente pode desprazalo; segundo Ibn Khaldun isto explica o auxe e caída de civilización nunha perspectiva cíclica da Historia.
Ibn Khaldun considera que cada dinastía ou civilización ten dentro dela as sementes da súa propia decadencia. Así, explica que as casas gobernantes (ou poderes hexemónicos) tenden a xurdir nas periferias dos imperios existentes, empregando a asabiyya de seu, máis forte, como unha vantaxe para provocar o cambio. Isto implica que os gobernantes novos son ao principio considerados 'bárbaros' en comparación aos anteriores. Unha vez consolidado o seu poder, son cada vez máis laxos, aparecendo problemas de coordinación e disciplina, centrándose en conservar o seu novo estilo e nivel de vida. Entón, a asabiyya disólvese entre faccións e individualismos, perdendo a súa capadicade de cohesionar. Cando iso sucede, as condicións son propicias para a aparición na periferia dun novo poder (ou dinastía) que repetirá o mesmo ciclo que a anterior. Ademais, Ibn Khaldún no al-Muqaddima tamén estima que os poderes ou dinastías teñen un período de vixencia que non supera as tres xeracións de 40 anos.
Xenogenesis (filme)
Xenogenesis é unha curtametraxe de ciencia ficción de 1978 dirixida por James Cameron. Está protagonizado por William Wisher Jr. e Margaret Umbel.
Sinopse
Unha muller e un enxeñeiro son enviados nunha xigantesca nave estelar para buscar un lugar onde comezar un novo ciclo vital. O home, Raj, decide botar unha ollada ao redor da nave. Atópase cun robot de limpeza xigantesco. O combate prodúcese cando Laurie debe loitar contra o robot usando unha nave con catro patas.
Codeseda, Leira, Ordes
Codeseda é un lugar da parroquia de Leira no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) ten 40 habitantes (18 homes e 22 mulleres).
A Cerdeira, Leira, Ordes
A Cerdeira é un lugar da parroquia de Leira no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) non ten habitantes.
Igrexa de Santa Sofía de Sofía
A igrexa de Santa Sofía (Църква Света София, Sveta Sophia) é unha igrexa situada en Sofía, Bulgaria. O nome da cidade tomou o da igrexa no século XIV.
Historia
esquerda|miniatura|Lateral da igrexa Neste lugar atopábase a necrópole romana da ciadade de Serdica e un teatro romano. A fundación da igrexa remóntase ao século VI coa construción da igrexa primitiva sobre a localización doutras dúas igrexas anteriores ao século IV. Ao longo dos séculos, construíronse outras igrexas, que foron derruidas por forzas invasoras coma os godos e os hunos. A estrutura actual de planta basilical, con dúas torres e unha cúpula, parece ser a quinta estrutura do lugar, construída durante o reinado do emperador bizantino Xustiniano I a redor do século VI. Considérase, polo tanto, unha versión moderna da Santa Sofía de Istambul.
Durante o Segundo Imperio Búlgaro (séculos XII ao XIV) a igrexa foi sede do obispado, tomando nesta época a cidade o nome do monasterioː Sofía. No século XVI, durante a época otomá, a igrexa converteuse en mesquitaː os frescos orixinais dos século XII foron derruidos e engadíronse minaretes. No século XIX, dous terremotos derruiron un dos minaretes e a mesquita foi abandonada. A restauración comezou despois do 1900.
No exterior da igrexa atópase o Monumento ao Soldado Descoñecido en honra aos soldados falecidos na primeira guerra mundial.
Características
esquerda|miniatura|Interior: vista da nave A igrexa de Santa Sofía é unh dos mellores exemplos de arquitecura paleocristiá no sueste de Europa. O edificio actual ten planta cruciforme con tres altares. O chan da igrexa está cuberto con ornamentos paleocristiás e mosaicos de fauna e flora. A igrexa atópase situada sobre unha necrópole antiga e atoparonse varias tumbas ao redor e dentro da igrexa. Algunhas delas incluso contiñan frescos orixinais.
Debido a que Santa Sofía representa a santa sabedoría, no interior hai iconas representando a Sofía e a Cristo Emmanuel, unha figura dun xove Cristo sentado sobre un arco da vella. A igrexa tamén alberga iconas de santos históricos, como San Xurxo ou San Vladimir.
Gouzón, Leira, Ordes
Gouzón é un lugar da parroquia de Leira no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) ten 40 habitantes (22 homes e 18 mulleres).
Monte Logan
miniatura O monte Logan é o monte máis alto do Canadá e o segundo máis alto de Norteamérica despois do Denali. O monte recibe o seu nome por Sir William Edmond Logan, xeólogo canadense, fundador do Geological Survey of Canada (GSC). O monte Logan está situado na Reserva do Parque Nacional Kluane no suroeste de Yukon, menos de 40 km ao norte da fronteira entre Yukon e Alasca. No monte sitúanse os glaciares Hubbard e Logan. Crese que o Logan é a montaña non volcánica de maior circunferencia da Terra.
Debido á actividade tectónica de levantamento, o monte Logan aínda continúa a aumentar a súa altura. Antes de 1992, a altura exacta do monte era descoñecida, e as medidas estaban entre 5959 e 6050 m. En maio de 1992, unha expedición da GSC subiu ao monte e fixou a altura en 5959 m empregando o GPS.
As temperaturas no monte Logan e as súas proximidades son extremadamente baixas, chegando a -45 °C no inverno e tendo unha temperatura mediana no verán de -27 °C. O 26 de maio de 1991 rexistrouse unha temperatura non oficial de -77,5 °C.
Álvaro Novas Rodríguez
Álvaro Novas Rodríguez, nado en San Clodio (Ribas de Sil) cara a 1897 e finado no mesmo concello o 13 de xullo de 1937, foi un político socialista galego.
Traxectoria
Veciño de Pumares (San Clodio). Militante do PSOE. Na República foi recadador municipal de Quiroga e depositario dos fondos municipais do Concello de Quiroga. Participou na folga xeral revolucionaria de 1934, foi procesado por movementos sediciosos, e por delito contra os medios de comunicación por medio de explosivos con Marcelino Fernández Prada e Eduardo Amador Corzo. Foi detido na Rúa a mediados de outubro con Miguel Álvarez Domínguez, Domingo Yáñez Losada, Modesto Álvarez Vázquez e Marcelino Fernández Prada. Estivo expatriado en Francia con Marcelino Fernández Prada até a amnistía decretada trala vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936, sendo recibidos e homenaxeados en San Clodio de Ribas de Sil a finais de febreiro de 1936.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu agochado. Foi asasinado na adega de Juana Longa de Pumares en San Clodio de Ribas de Sil o 13 de xullo de 1937. Incoáronlle causa militar ás forzas de orde público pola súa morte.
Jair da Costa
Jair da Costa, nado en Santo André, São Paulo, o 9 de xullo de 1940, é un exfutbolista brasileiro, que xogaba como dianteiro. Desenvolveu a maior parte da súa carreira no Inter de Milán, formando parte do chamado Grande Inter, que conquistou numerosos títulos na década de 1960, baixo a batuta do adestrador Helenio Herrera. Foi campión do mundo coa selección brasileira en Chile 1962, aínda que non chegou a debutar no torneo.
Traxectoria
Orixinario de Santo André, trasladouse a Osasco aos oito anos. Debutou como futbolista nas filas do Portuguesa de São Paulo. As súas actuacións con este equipo atraeron o interese dos clubs europeos e no verán de 1962 o Milan e Inter competiron pola súa fichaxe, ata que os rossoneri se decantaron polo seu compatriota Germano. A fichaxe de Jair polo Inter viuse, con todo, atrasada pola presenza no equipo do galego Luis Suárez e do inglés Hitchens, que ocupaban as dúas únicas prazas de estranxeiros que permitía o regulamento da época. Finalmente, o traspaso do británico no outono permitiu a contratación oficial do brasileiro.
Debutou na Serie A nun partido contra o Genoa, marcando o seu primeiro gol aos 2 minutos de xogo. Foi a elección preferida por Helenio Herrera para a banda dereita durante o resto da tempada, por diante de Bicicli, e tivo un papel destacado nos contragolpes do equipo. Con 10 goles, contribuíu á remontada na clasificación do Inter,   que gañou o scudetto ao final do torneo.
Co equipo milanés da época, que pasou á historia co nome de Grande Inter, Jair gañou outros dous títulos de liga, dúas Copas de Europa e dúas Copas Intercontinentais. Foi o autor do primeiro gol do Inter na Copa de Europa, en 1963 fronte ao Everton, e nesa mesma edición marcou dous goles máis nos cuartos de final e outro nas semifinais.
O 27 de maio de 1965 marcou o gol decisivo para a conquista da segunda Copa de Europa na final disputada en San Siro contra o Benfica de Mário Coluna e Eusébio. Na tempada 1967/68 xogou cedido á Roma, antes de regresar ao Inter, co que gañou o seu cuarto título de liga na 1970/71.
Preto do final da súa carreira, regresou ao Brasil para xogar no Santos, onde foi compañeiro de Pelé, e co que gañou o Campionato Paulista en 1973. Pechou a súa carreira no Canadá, nas filas do Windsor Star.
Fey
María Fernanda Blázquez Gil, coñecida como Fey, nada en Cidade de México (México) o 21 de xullo de 1973, é unha cantante mexicana de música pop e electrónica.
Jair da Costa
Selección brasileira
Con Garrincha como titular no seu posto na selección brasileira, só puido ser internacional nun encontro amigable ante Gales, que o Brasil gañou 3-1. Foi parte do combinado brasileiro no Mundial de 1962, pero non chegou a debutar na competición.
Piollo apintarado
O piollo apintarado (Eurydice pulchra) é unha especie de crustáceo isópodo mariño da familia Cirolanidae. Atópase polo océano Atlántico nororiental.
O nome xenérico provén da ninfa Eurídice da mitoloxía grega; o nome específico significa fermoso en latín. A súa distribución esténdese desde Noruega até a costa atlántica de Marrocos, excluíndo o mar Mediterráneo. Vive na zona intermareal das costas de area. Posúe grandes ollos e longas antenas, de cor cinsenta a acastañada, con pencas negras (cada unha un cromatóforo) por toda a superficie do seu corpo. Os machos medran uns 8 mm, mentres que as femias acadan uns 6,5 mm.