cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Creo Liste
Traxectoria
Carpinteiro de oficio, militante anarcosindicalista. Foi un dos fundadores da Sociedad de Camareros Marítimos La Cosmopolita (1905) e participou no grupo editor do periódico La Acción (1908). Foi directivo do Centro de Estudios Sociales Germinal. Foi desterrado a Arzúa en 1910; despois marchou a Cuba, retornando en 1911. Foi secretario da Sociedade de Camareros e presidente da Sociedade de Camareros Marítimos (1913), presidente da Sociedad de profesiones varias (1914) e secretario da Sociedad de carpinteiros (1916). Foi desterrado a Baltanás polo paro xeral de 1919 en solidariedade coa folga de La Canadiense. Colaborou en La Voz del Obrero.
Vida persoal
Casou con Teresa Guilabert Bargueiras en 1913.
Fitzcarraldo
O filme tivo unha produción complicada. Herzog obrigou ó seu equipo a transportar manualmente o barco de vapor de 320 toneladas por un outeiro, o que provocou tres feridos. O protagonista orixinal do filme, Jason Robards enfermou na metade da rodaxe polo que Herzog contou con Kinski, con quen previamente tivera un enfrontamento violento durante a produción de Aguirre, der Zorn Gottes. A súa segunda colaboración non foi mellor e un dos extras mesmo se ofreceu a matar a Kinski.
Irene
250px|dereita|miniatura|[[Moeda bizantina dun nomisma ou sólido a nome de Irene, onde aparece como basilissa (emperatriz).]]
Fitzcarraldo
Foi escollido como candidato de Alemaña do Oeste para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 55ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Irene
Irene, nada cara ao 752 e finada o 9 de agosto de 803, foi emperatriz de Bizancio -aínda que preferiu titularse, en masculino, basileus ("emperador"), en lugar do correspondente feminino, basilissa ("emperatriz")-, que foi esposa de León IV e nai de Constantino VI, durante cuxa minoría de idade (780 - 790) asumiu a rexencia. En 792 foi asociada ao trono polo seu fillo, e máis tarde asumiu o poder en solitario entre 797 e 802.
Irene, nacida en Atenas era, aínda que pobre, famosa pola súa beleza. Contraeu matrimonio co emperador León IV. Cando este morreu, o 8 de setembro de 780, Irene asumiu a rexencia en nome do seu fillo Constantino VI, que tiña só dez anos de idade. Durante os once anos seguintes, a emperatriz foi a única gobernante efectiva do Imperio
Pentaceratops
Descrición
Pentaceratops medía preto de 8 metros de lonxitude e 4 de altura, cun peso estimado de 5 500 quilogramos. Presentaba tres cornos na súa cabeza, un peteiro forte e groso semellante ó dos papagaios, un volante óseo (gola) revestido de espiñas, ademais de patas macizas e un corpo robusto. Probablemente o Pentaceratops, do mesmo xeito que a maioría dos ceratopsianos, presentaban un comportamento gregario.
Irene
A súa decisión máis importante foi permitir a restauración do culto das imaxes, que fora prohibido por León III en 726. Irene sempre fora partidaria dos iconódulos, aínda que se viu obrigada a renunciar publicamente ás súas crenzas en vida do seu marido. Nomeou patriarca de Constantinopla a Tarasio, o seu antigo secretario, e convocou dous concilios. O primeiro comezou o 17 de agosto de 786 na igrexa dos Santos Apóstolos de Constantinopla, coa asistencia de delegados tanto do Papa Hadrián I como dos patriarcas de Alexandría, Antioquía e Xerusalén, pero debeu interromperse debido á oposición do exército. O segundo, celebrado en Nicea en setembro de 787, celebrouse con éxito e declarou herética a doutrina iconoclasta, aínda que se especificou que as iconas só podían ser obxecto de veneración, e non de adoración. O éxito do concilio, coñecido como II Concilio de Nicea, supuxo a reunificación coa Igrexa de Occidente.
Pentaceratops
Descrición
Pentaceratops, como todos os ceratopsianos, era un herbívoro. Durante a súa vida as plantas con flores estaban limitadas, e é tan probable que este dinosauro se alimentase coas plantas predominantes da era: fentos, cycas e coníferas. Utilizaría o seu peteiro agudo de ceratopsiano para arrincar as follas ou as agullas.
Irene
Con todo, tras unha serie de fracasos militares, Constantino decidiu devolver o poder á súa nai, quen foi confirmada como emperatriz. Ante isto, a facción iconoclasta tramou colocar no trono ao césar Nicéforo, un dos cinco irmáns do anterior emperador, León IV. A conspiración foi descuberta: Nicéforo foi cegado e aos outros catro tíos de Constantino, que tomaran parte nela, cortóuselles a lingua.
Poucos anos despois, a propia Irene tramou unha conspiración contra o seu fillo, en beneficio propio. En xuño de 797, o emperador foi apresado e o 15 de agosto dese mesmo ano foi cegado por orde da súa nai. Crese que morreu a consecuencia das feridas producidas, aínda que este extremo foi posto en dúbida hai pouco.
Tras acabar co seu fillo, Irene converteuse na primeira emperatriz na historia do Imperio Bizantino en ocupar o trono non como consorte ou rexente, senón por dereito propio.
No ano 800, ante a ausencia dun emperador home no trono de Constantinopla, e por razóns de propia conveniencia, o Papa León III coroou a Carlomagno como emperador de Occidente. En Constantinopla isto foi visto como un acto sacrílego. Con todo, no verán de 802, o novo emperador enviou embaixadores a Constantinopla propoñendo matrimonio á emperatriz Irene. Para Irene puido ser a oportunidade de consolidar a súa inestábel posición no trono de Constantinopla. Segundo o cronista Teófanes, único que refire a historia desta negociación matrimonial, os plans de voda foron frustrados por un dos favoritos da emperatriz.
O 31 de outubro de 802, unha conspiración depuxo a Irene e colocou no trono a Nicéforo I, que fora o seu ministro de finanzas. A emperatriz foi desterrada á illa de Lesbos, onde morreu un ano máis tarde.
Pola súa decisión de restaurar o culto das imaxes é considerada santa pola Igrexa Ortodoxa.
Nicéforo I
Nicéforo I Logothetes Megas, en grego Νικηφορος, "o que trae a vitoria", nado en Seleucia de Pisidia en 765 e finado en Plisca o 26 de xullo de 811, foi un emperador de Bizancio (802-811). Nicéforo era un veterano funcionario, con algunha experiencia militar, cando foi ascendido á dignidade de genikos logothetes pola emperatriz Irene, un cargo entendido como o Alto Tesoureiro Real, encargado das finanzas e recadacións do imperio.
Ascenso e política interior
Coa axuda dos patricios e os eunucos de palacio, Nicéforo contribuíu a destronar e a mandar ao exilio na illa de Lesbos á emperatriz Irene, sendo elixido emperador no seu lugar. A súa soberanía foi posta en perigo por Bardanes, un dos seus máis hábiles xenerais, destinado á fronteira armenia do imperio co Califato Abásida, o cal se sublevou contando co apoio doutros comandantes, especialmente dos futuros emperadores León o Armenio e Miguel o Armoriano. Con todo Nicéforo impúxose aos dous últimos, e induciu ao exército rebelde a se dispersar mediante a submisión de Bardanes trala morte de Irene (cuxa causa Bardanes dicía defender), o cal levou ao xeneral insurxente a aceptar o ofrecemento de Nicéforo para ser recluído nun mosteiro e así poder conservar a vida. Outra conspiración liderada polo patricio Arsaber tivo un resultado similar. Aínda que non pode ser considerado como iconoclasta, os iconódulos criticárono debido a que non permitiu que os asuntos relixiosos entorpecesen o seu goberno, e sobre todo a que a súa reforma financeira se fixo a costa do estamento relixioso principalmente.
Necesitado de grandes sumas de diñeiro para fortalecer o seu poderío militar (ameazado polo Califato e os búlgaros), ditou varias medidas para incrementar os ingresos do imperio, como a supresión dos privilexios fiscais do estamento eclesiástico. Os seus rigorosos impostos e os seus impopulares decisións de índole militar (aumentou as cargas militares do campesiñado, e obrigou aos soldados pobres a enrolarse sendo sufragados polos seus veciños) valéronlle a inimizade dos seus súbditos, especialmente do prexudicado clero, polo cal o emperador tratou de controlar a este estamento firmemente. Así mesmo levou a cabo a reubicación de colonos gregos procedentes de Asia Menor nas rexións europeas en perigo de ser definitivamente eslavizadas, á vez que expulsaba aos ocupantes eslavos do Peloponeso occidental e repoboábao cos descendentes de exiliados gregos desta rexión.
A ameaza do Califato Abásida
Respecto de Oriente, decidiu deixar de pagar o ignominioso tributo imposto polo califa Harun al-Rasid á emperatriz Irene desde o ano 798. Con todo, esta decisión provocou o ataque do califa, quen asaltou a fronteira oriental cun poderoso exército, tomando numerosas fortalezas e avanzando cara a Ankyra, obrigando finalmente a Nicéforo a pedir a paz e pagar un novo tributo, esta vez máis elevado (30.000 pezas de ouro) e que ata incluía un rescate persoal por Nicéforo e Estauracio que debía ser pagado polo emperador en persoa. Con todo, a morte do califa en 809 e as disensións internas no Califato supuxeron un respiro para os bizantinos, salvo algún ataque illado contra a cidade de Euchatia.
A rivalidade con Carlomagno
En canto aos asuntos europeos, Nicéforo herdou a problemática con Carlomagno debido ao título de Emperador de Occidente que obtivera o rei franco do Papa León III recentemente (Nadal do ano 800). Nicéforo defendía as teses bizantinas da existencia dun único emperador, herdeiro do antigo Imperio romano como se consideraban os emperadores bizantinos. Tratou así mesmo de manter as posesións bizantinas do Adriático setentrional (Venecia, Istria e Dalmacia), ameazadas polos francos e vitais trala perda de Rávena. Os duques de Dalmacia e o Véneto subleváronse e solicitaron a protección de Carlomagno (806), pero a armada bizantina conseguiu frear os avances francos e someter de novo a estes territorios ao ano seguinte (807), impoñendo unha tregua ata que finalmente o Véneto e a costa dálmata foron conquistadas polos francos en 809. Nicéforo non recoñeceu nunca o título imperial de Carlomagno, algo que Miguel I si faría a cambio da devolución das provincias adriáticas (812).
A guerra contra os búlgaros
Outro dos problemas aos que Nicéforo tivo que enfrontarse en Europa foi a consolidación do poder búlgaro nos Balcáns. Xa desde o ano 807 iniciaran os seus ataques contra a rexión do río Estrimón, e en 809 atacaron na zona norte, poñendo sitio á importante fortaleza de Sardica (actual Sofía). Ante estes sucesos, Nicéforo marchou cara a Plisca, a capital dos búlgaros, onde incendiou o palacio do khan Krum en vinganza, á vez que ordenaba a colonización militar das zonas fronteirizas cos búlgaros. Con todo, esta medida resultou ineficaz, pois os colonos non puideron deter o seguinte ataque dos búlgaros, polo cal Nicéforo saíu novamente en campaña contra Krum, mobilizando un exército tan numeroso que o khan solicitou a paz, aínda que Nicéforo desbotou a súa proposta e avanzou novamente cara a Plisca, que foi saqueada e executada a súa guarnición.
Con todo, o 26 de xullo o exército bizantino caeu nunha emboscada cando atravesaba un desfiladeiro en ruta cara a Sardica, atrapados por cercas á fronte e na retagarda. Ante as dúbidas do emperador bizantino por asaltar a cerca, os búlgaros atacaron, acabando coa vida do emperador e varios dos seus xenerais e nobres, á vez que o exército bizantino trataba de fuxir desordenadamente, o cal provocou moitas baixas propias. Estauracio, o fillo e sucesor de Nicéforo, conseguiu reunir os restos do exército e aos nobres superviventes, e emprendeu a retirada cara a Adrianópole, aínda que el mesmo sufría feridas de gravidade.
Semana Santa en Castela e León
miniatura|336x336px|Virxe da Soidade, [[Semana Santa de Zamora|Zamora.]] A Semana Santa en Castela e León é, como en moitas outras Comunidades Autónomas españolas, unha importante manifestación cultural e popular que vira ao redor da celebración relixiosa cristiá da Semana Santa.
De gran variedade en cada unha das provincias, algunhas como a de Valladolid son destacadas polo enorme valor artístico das tallas procesionadas; outras, como a de Zamora, polo seu enorme recollemento, e todas, en xeral, polo seu carácter sobrio e xeralmente austero, que reflicte un carácter abertamente distinto en comparación con exemplos quizais máis coñecidos, como o andaluz.
Por outra banda, a Semana Santa constitúe, en Castela e León, un dos principais reclamos turísticos, que conseguen ano a ano atraer a decenas de miles de turistas, que chegan chamados polo carácter único destas celebracións. Trátase da Comunidade Autónoma con maior número destas celebracións declaradas festa de interese turístico internacional, oito en total: Ávila, León, Medina del Campo, Medina de Rioseco, Palencia, Salamanca, Valladolid e Zamora.
A primeira celebración en conseguir tal distinción en España foi a Semana Santa de Valladolid, en 1980, e actualmente xunto á Semana Santa de Zamora son as únicas a nivel nacional candidatas a Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade da UNESCO.
Pola súa banda, Astorga e Ponferrada gozan do distintivo de interese turístico nacional.
Viktor Amazaspovich Ambartsumian
Viktor Amazaspovich Ambartsumian, Վիկտոր Համբարձումյան en armenio, ou Виктор Амазаспович Амбарцумян en ruso, nado en Tiflis o 18 de setembro de 1908 e finado en Byurakan o 12 de agosto de 1996, foi un astrónomo armenio.
Traxectoria
Nado en Xeorxia, despois da súa graduación en Leningrado estudou con Aristarkh Apollonovich Belopolsky no Observatorio de Pulkovo entre 1928 e 1931.
Presidente da Academia Armenia de Ciencias (1947-1993), fundador e director do Observatorio Biurakan, en Armenia (1946-1987). Foi un dos pioneiros da astrofísica teórica. Traballou na cosmogonía de estrelas e galaxias, dinámicas estelares e nebulas gasosas. En 1947 descubriu a asociación estelar. Presidente da Unión Astronómica Internacional(1961-1964) e do Consello Internacional de Unión Científicas (1970-1974).
O asteroide 1905 Ambartsumian leva o seu nome.
Prioritarismo
O prioritarismo ou a visión prioritaria é unha visión, dentro da ética e da filosofía política, que sostén que a bondade dun resultado mídese en función do benestar xeral de todos os individuos cun peso extra dado aos individuos máis desfavorecidos: é unha posición que defende que temos que minimizar o desvalor e maximizar o valor dando unha maior prioridade a quen se atopan nunha situación peor. O prioritarismo pode ser defendido dende posicións consecuencialistas ou dende posicións deontoloxistas. Dende posicións consecuencialistas deféndese sostendo que debemos actuar de xeito que a cantidade total de valor agregado sexa a máxima dando prioridade a aqueles que están peor. Dende posicións deontoloxistas considérase que debemos actuar para que a situación na que se atopan os distintos individuos sexa a mellor posíbel tendo prioridade aqueles que se encontran na peor situación. Ambas as posicións, consecuencialistas e deontoloxistas, son compatíbeis con calquera concepción do valor intrínseco.
O termo prioritarismo foi acuñado polo filósofo moral Larry Temkin nun esforzo por explicar a forma non igualitaria da teoría. Richard Arneson, un defensor desta concepción, ofrece a seguinte formulación: "o prioritarismo sostén que o valor de lograr un beneficio (ou evitar unha perda) para un individuo depende da magnitude do beneficio e do nivel de benestar da persoa ao longo da súa vida".
Distinción respecto o utilitarismo
Igual que os utilitarios, os prioritarios cren na maximización do valor (ou da bondade, sempre que esta última consista en algo máis que no benestar xeral). O prioritarismo defende, a diferenza deles, que os beneficios para os máis desfavorecidos son máis importantes que os beneficios para os máis favorecidos. O prioritarismo aseméllase ao utilitarismo nunha forma de consecuencialismo agregado. Porén diferenciase deste en que non pondera o benestar de todos os individuos por igual, senón que dá prioridade aos individuos que están en peor situación económica. Para comprender a diferenza entre utilitarismo e prioritarismo, imaxine unha sociedade de dúas persoas: os seus únicos membros son Jim e Pam. Jim ten un nivel extremadamente alto de benestar, é rico e vive unha existencia feliz. Pam, pola contra, ten un nivel extremadamente baixo de benestar, está en extrema pobreza, vivindo unha existencia infernal. Agora imaxine que temos algúns recursos gratuítos (digamos, 10 000 dólares) que podemos distribuír aos membros desta sociedade como mellor nos pareza. Baixo circunstancias normais, debido á diminución da utilidade marxinal do diñeiro, os 10 000 dólares xerarán máis benestar para Pam que para Jim.
Polo tanto, baixo circunstancias normais, un utilitario recomendaría dar os recursos a Pam. Porén, imaxínese que Jim, pola razón que sexa, aínda que sexa moi rico, gañaría tanto benestar ao recibir os 10 000 dólares como o faría Pam. Agora ben, posto que non hai diferenza en termos de benestar xeral en canto a quen recibe os 10 000 dólares, os utilitarios dirían que non hai ningunha diferenza en absoluto en canto a quen recibe os 10 000 dólares. Os prioritarios, pola contra, dirían que é mellor beneficiar a Pam, o individuo en peor situación económica.
Prioritarismo, utilitarismo e igualitarismo
Ás veces existe certa controversia ou confusión á hora de marcar claramente as diferenzas entre prioritarismo, utilitarismo e igualitarismo. Deste xeito, como se propoñía no apartado anterior, os utilitaristas defenderán axudar ás persoas sempre e cando iso sume sobre a situación que xa existía. Non obstante, os prioritaristas serán partidarios de axudar sempre a quen se atope en peor situación, aínda que iso non supoña un incremento ou sexa máis difícil executar dita axuda. Polo tanto, para os utilitaristas, a importancia moral do beneficio está determinada pola magnitude do beneficio en cuestión; mentres que os prioritaristas tamén teñen en conta o ben que estea a persoa que reciba ese beneficio, de forma que este terá máis peso canto peor estea o individuo.
Por outra banda, o punto de inflexión co igualitarismo sitúase en que, para os prioritarisas, o importante é que hai que axudar aos que peor están polo simple feito de que o están. É dicir, non axudan a uns individuos porque estean peor en comparación a outros individuos. Así pois, os beneficios serían igualmente importantes para esas persoas que están en peor situación, aínda que non existisen persoas en mellor situación ca eles.
En conclusión, o igualitarismo repara nas relatividades e importa cal é o nivel de benestar de alguén en comparación ao doutra persoa. Pola contra, o prioritarismo só se preocupa dos niveis absolutos dos individuos.
Argumentos a favor do prioritarismo
O prioritarismo non só serve como un “desempate”, senón que pode ir en contra da utilidade xeral.
Tamén é posibelmente máis coherente co sentido común que as formas radicais de igualitarismo que só valoran a igualdade. O prioritarismo non outorga ningún valor intrínseco á igualdade de benestar entre os individuos e non considera que un movemento cara a unha distribución máis equitativa do benestar sexa mellor se non se beneficia aos máis desfavorecidos.
Ademais de ter vantaxes potenciais sobre o utilitarismo e o igualitarismo radical, o prioritarismo tamén ten relación co principio minimax. O principio maximin clasifica os resultados unicamente en función do benestar dos membros máis desfavorecidos da sociedade.
Quen defenden o prioritarismo manifestan unha preocupación por aquelas persoas que se atopan nunha situación de clara desvantaxe respecto aos demais. Un dos argumentos que empregan contra o igualitarismo é a chamada obxección da igualación á baixa. Segundo esta última, o igualitarismo buscaría unha situación na cal o nivel de benestar dos individuos fose para todos o mesmo, independentemente de que iso supuxese baixar o nivel de todos para lograr esa equidade. Deste modo, os defensores do prioritarismo defenderán que a igualdade pasaría a ser algo desfavorable nese caso, tendo en conta que o nivel de benestar xeral dos individuos descendería.
Argumentos en contra do prioritarismo
As críticas ao prioritarismo inclúen moitas das obxeccións estándar que se vinculan ao consecuencialismo agregado, por exemplo, a reprobable conclusión e aquelas que se basean na aparente inverosimilitude de certos equilibrios. Tamén hai obxeccións a cuantificar, medir ou facer comparacións interpersoais do benestar, que se opoñen á maioría, se non a todas as formas de consecuencialismo agregado, incluído o prioritarismo.
Outra crítica ao prioritarismo refírese á importancia que debe darse ao benestar dos máis desfavorecidos. Pode haber cuestións de arbitrariedade implicadas. Os prioritarios enfróntanse á tarefa potencialmente incómoda de equilibrar o benestar xeral coa prioridade. Calquera teoría que deixe espazo para o xuízo en casos particulares, tamén é susceptíbel a ese tipo de obxección sobre a neglixencia ou a arbitrariedade. Un prioritario podería afirmar que a cantidade de peso que se lle debe dar ao benestar dos máis desfavorecidos é algo que debe ser calculado en equilibrio reflexivo, ou que se os pesos non poden ser determinados con exactitude, existe un rango de pesos que é aceptábel ou xustificábel.
Xosé Francisco Ferreiro Abelleira
Xosé Francisco Ferreiro Abelleira, nado na Coruña o 20 de marzo de 1952, é un político galego do Bloque Nacionalista Galego.
Traxectoria
Doutor en Dereito pola USC e Graduado Social. Iniciou a súa actividade política en Santiago de Compostela coincidindo coa reforma asistencial e laboral no Sanatorio Psiquiátrico de Conxo, nas loitas deste centro entre 1973 e 1978. Exerceu como profesor de Formación Profesional en Prácticas Sanitarias e foi ATS no centro de saúde do Irixo. Foi tenente-alcalde do Carballiño. Foi membro do Consello Nacional do BNG e responsable da Comisión de Sanidade e Emigración. Foi elixido deputado por Ourense nas eleccións autonómicas de 1997 e 2001. Foi Delegado Provincial de Vicepresidencia en Ourense.
Gran Premio de México
O Gran Premio de México é unha carreira de Fórmula Un, celebrada no Autódromo Hermanos Rodríguez da Cidade de México. Apareceu por primeira vez como unha carreira fóra de campionato en, antes de celebrarse como unha carreira de campionato de ata  de  a , de  a ,.
Primeiras carreiras
O Gran Premio de México celebrouse por primeira vez o 4 de novembro de 1962 no circuíto Magdalena Mixhuca. O circuíto foi a primeira pista de carreiras internacional de México e estaba construído dentro dun parque na capital Cidade de México. A carreira sempre proporcionou desafíos raros nas carreiras debido a súa grande altitude e a unha curva peraltada moi rápida e en lixeira pendente na que terminaba a primeira volta, ademais era unha pista chea de fochancas.
A primeira carreira, fóra de campionato, atraeu a unha importante participación internacional, foi gañada polo Team Lotus de Jim Clark, que tivo que coller o coche do seu compañeiro de equipo Trevor Taylor para conseguir a vitoria despois de que Clark vise a bandeira negra logo de recibir un empuxón para arrancar, nunha confusa saída da carreira. A carreira viuse empañada pola morte da nova estrela mexicana Ricardo Rodríguez, quen na súa adolescencia xa era piloto oficial de Ferrari. Rodríguez morreu a causa das feridas recibidas tras estrelarse co seu Lotus 24 do equipo Rob Walker na peraltada. O Campionato Mundial de Fórmula Un chegou ao ano seguinte con Clark gañando outra vez. A carreira continuou ata cando foi eliminada do calendario.
Retorno en 1980
A IndyCars estadounidense chegou cunha breve visita de dous anos en 1980 e 1981. A pista foi nomeada co nome dos dous irmans pilotos méxicanos falecidos nas pistas, Autódromo Hermanos Rodríguez. Cinco anos máis tarde a Fórmula 1 regresou á Cidade de México en, onde gañou a súa primeira carreira Gerhard Berger no seu Benetton B186. A carreira gozou de novo dunha breve presenza no calendario, a última carreira celebrouse en 1992 onde a parella de Williams, Nigel Mansell e Riccardo Patrese dominaron a carreira. Nese intre co circuíto moi deteriorado, o declive da propia cidade de México cun hacinamiento cada vez maior e os problemas de contaminación, viuse o final da Fórmula 1 en México.
Ausencia do calendario (1993-2014)
En 2002 produciuse o renacemento do Gran Premio de México para Champ Cars nunha versión moi modificada do circuíto Autódromo Hermanos Rodríguez, que incluíu o corte da peraltada pola metade. Disputouse seis anos que viron a Sébastien Bourdais gañar a metade das seis carreiras.
Despois do Gran Premio dos Estados Unidos de 2006, Bernie Ecclestone anunciou que o Gran Premio de México volvería para a tempada da Fórmula 1, pero o plan tampoco chegou a bo fin.
Volta ao campionato (2015-presente)
En agosto de 2011, Carlos Slim Domit (Carlos Slim Domit) revelou plans para retomar a carreira. En agosto de 2013, suxeriuse por "fontes de alto nivel "Que o Gran Premio de México podería estar no calendario provisional do Campionato Mundial de.
O calendario preliminar para a tempada de, A principios de setembro de 2013, asignaron o 9 de novembro de 2014 como data para o Gran Premio de México, pero non especificaba un circuíto e sinalaba que o evento estaba "suxeito a confirmación". Con todo, o 5 de decembro de 2013, a FIA publicou o calendario oficial da tempada 2014, e o Gran Premio de México non estaba no calendario. Entón a FIA anunciou que o Gran Premio de México pospoñíase a debido á falta de tempo de preparación suficiente para mellorar o deteriorado circuíto Hermanos Rodríguez aos estándares de traballo da Fórmula 1. En xullo de 2014, Ecclestone confirmou que asinara un contrato por 5 anos para que a pista Hermanos Rodríguez fora o anfitrión do Gran Premio de México, a partir de. O 3 de decembro de 2014, a FIA publicou un calendario confirmado para 2015 fixando o Gran Premio de México de 2015 o 1 de novembro de 2015. O alemán Nico Rosberg gañou esta carreira no seu Mercedes. Mercedes repetiu vitoria no 2016.
O 14 de maio de 2019, a alcaldesa da Cidade de México Claudia Sheinbaum anunciou que sería o último ano para o Gran Premio de México porque a taxa de 400 millóns de MXN (20,865 millóns de USD) íase investir no Tren Maya. Estímase que a carreira xera MXN $8,400 millóns para a economía local. Non obstante, o 8 de agosto anunciouse que o Gran Premio de México permanecería no calendario ata, aínda que pasaría a chamarse "Gran Premio da Cidade de México".
A edición de 2020 estaba programada para o 1 de novembro co nome de "Gran Premio da Cidade de México", pero cancelouse o 24 de xullo por mor das restricións de viaxe en América (xunto con outras carreiras de América).
Nomes oficiais
A diferenza doutras sedes, o Gran Premio de México nunca foi patrocinado desde a súa primeira carreira en 1962. Non obstante, tivo varios nomes:
Gañadores múltiples (pilotos)
Os pilotos en letra grosa están competindo no campionato de Fórmula Un na actual tempada. Un fondo de cor rosa indica que unha carreira que non forma parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un.
Gañadores múltiples (construtores)
O fondo de cor rosa indica que unha carreira non forma parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un.
Por ano
thumb|right|O circuíto "Autódromo Hermanos Rodríguez" renmozado por [[Hermann Tilke (2015 en adiante).]] thumb|right|O circuíto "Autódromo Hermanos Rodríguez" usado en 1986–1992. thumb|right|Ocircuíto orixinal utilizado en 1962–1970. Nota: O fondo rosa indica carreira non de campionato.
Vilariño, Teo
San Tomé de Vilariño é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Teo. Segundo o IGE en 2018 tiña 157 habitantes (84 mulleres e 73 homes) distribuídos en 2 entidades de poboación en 1,2 km², o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 159 habitantes.
Palm Desert, California
miniatura|Palm Desert está situada na área de Palm Springs Palm Desert é unha cidade do condado de Riverside, no estado de California, no val de Coachella (área de Palm Springs), a uns 15 quilómetros ao leste de Palm Springs. Outras cidades no Val Coachella son Cathedral City, Coachella, Desert Hot Springs, Indian Wells, Indio, La Quinta, Palm Springs e Rancho Mirage.
A súa poboación era de 48.445 habitantes no censo do ano 2010. A cidade foi unha das que tivo un maior crecemento no estado durante as décadas dos 80 e 90, comezando con 11.801 habitantes en 1980, dobrando a poboación ata acadar os 23.650 en 1990, e os 35.000 en 1995.
Demografía
Palm Desert é o centro de maior desenvolvemento na área de Palm Springs. Palm Desert é un centro moi popular de concentración de pensionistas que veñen fuxindo dos fríos invernos do Canadá e do resto dos Estados Unidos, quen engrosan a súa poboación durante estes meses.
Segundo o censo americano de 2000, a súa poboación era de 41.155 habitantes. En 2006, foi estimada unha poboación de 47.047, un aumento de 5.892 (14,3%).
Xeografía
De acordo co United States Census Bureau ten unha área de 63,7 km², das cales 63,1 km² son de terra e 0,6 km² cubertas por auga.
Cidades irmandadas
Palm Desert atópase enmarcada no programa de irmanamento de cidades do mundo, designado polo Sister Cities International Inc.
Localidades veciñas
O diagrama seguinte representa as localidades nun radio de 16 km ao redor de Palm Desert. 400px|esquerda|Localidades veciñas
CDU
CDU é unha sigla que pode referirse a:
Castrelo de Abaixo, Riós
Santa María de Castrelo de Abaixo é unha parroquia do concello ourensán de Riós na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2011 tiña 79 habitantes (40 mulleres e 39 homes), repartidos entre os lugares de Castrelo de Abaixo e A Silva, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 121 habitantes. Non obstante, moitos dos veciños censados atópanse actualmente noutros concellos ou na emigración.
Clima e contorno
A parroquia e así mesmo o concello de Riós, posúe un marcado clima mediterráneo de montaña e aloxa algunhas especies de flora: aciñeira (Quercus ilex ssp. rotundifolia), escornacabras (Pistacia terebinthus), Arce de Montpelier (Acer monspessulanum) e fauna: abelleiro (Merops apiaster), andoriña dáurica (Hirundo daurica), gaio azul (Coracias garrulus), osga(Tarentola mauritanica), especialmente raras en Galicia.
Na parroquia de Castrelo de Abaixo atópase Trambolosríos e A Fraga do Curral, lugar onde se cruzan os ríos Mente e Arzoá, de grande importancia ecolóxica, natural e paisaxística, que linda co Parque Natural de Montesinho en Portugal, e co parque natural do Invernadeiro, no Macizo Central ourensán. A vista dende o monte coñecido como a Fraga do Curral mostra un val de pronunciadas ladeiras e cortados fluviais de filitas.
Historia
O topónimo de Castrelo ("Pequeno Castro"), así como algúns obxectos atopados nos arredores da poboación, poderían indicar unha continua presenza humana desde época romana. O topónimo é compartido pola parroquia veciña de Castrelo de Cima, e polo monte coñecido como o Castrellón. Nas proximidades tamén se atopa un antigo castro coñecido popularmente como A Cavanca dos Mouros e que foi escavado fai unhas décadas, onde se atoparon diversos obxectos arqueolóxicos.
Entre 1812 e 1823 Castrelo de Abaixo formou parte do concello de Castrelo, pero a partir de 1835 pasou a formar parte do concello de Riós, que xurdiu coa unión dos anteriores concellos de Riós e Castrelo.
Festas
As festas celébranse en torno ós días 11 e 12 de agosto en honor de Santa María da Asunción, patroa da parroquia.
Semana Santa en Andalucía
miniatura|Nazarenos en [[Xerez da Fronteira.|332x332px]] A Semana Santa en Andalucía é a conmemoración anual cristiá da Paixón, Morte e Resurrección de Xesús de Nazaret e unha das expresións máis xenuínas do sentir cristián andaluz. Supón un fenómeno de carácter sociocultural, turístico e económico de grande importancia na comunidade, de grande arraigamento entre os seus habitantes, quen participan masivamente nela, dando lugar aos máis diversos enfoques, desde a máis estrita ortodoxia, até unha visión soamente cultural.
A través dos desfiles procesionais que se realizan en centenares de pobos e cidades, organizados polas confrarías, sácanse á rúa pasos con imaxes ou grupos escultóricos, en ocasións de gran valor histórico-artístico, representando escenas da Paixón, Morte e Resurrección. Estes van acompañados dun importante cortexo de penitentes ou nazarenos, vestindo o hábito da confraría, portando cirios ou cruces, ademais de farois, estandartes, así como mulleres de "mantilla" e acompañamento musical.
Están catalogadas a Semana Santa de Málaga (1980), Granada (2009) e Sevilla (1980), de interese turístico internacional, e de interese turístico nacional e rexional a celebración da Semana Santa en decenas de municipios andaluces como a de Xerez da Fronteira desde 1993, esta tamén de interese turístico internacional, así como 13 festas relacionadas coa Semana Santa de municipios repartidos por toda a xeografía andaluza. Ademais, o 17 de xullo de 2006 o goberno andaluz declarou de forma xeral á Semana Santa de Andalucía como festa de interese turístico de Andalucía debido ao fenómeno cultural que desempeña con características comúns e unitarias que a singularizan respecto doutras e por ser un importante elemento dinamizador da actividade turística de Andalucía.
Fran Perea
Francisco Manuel Perea Bilbao, nado en Málaga o 20 de novembro de 1978, máis coñecido como Fran Perea, é un actor e cantante español.
Biografía
miniatura|Fran Perea no photocall de [[Alice in Wonderland (filme de 2010)|Alicia no país das marabillas en 2010.]] Fillo de José Joaquín Perea Rodríguez e Amparo Bilbao Guerrero. Formou parte dun grupo de música e dos scout no Grupo 39 de Málaga, durante a súa mocidade, antes de licenciarse en Arte Dramática na Escola Superior de Arte Dramática de Málaga.
Televisión
Tras este traballo, Fran diminuía a súa presenza en televisión, aínda que tivo un papel en varios capítulos de Hospital Central (Telecinco), e quixo participar no regreso do mítico programa Estudio 1 en La 2 de Televisión Española, neste caso como protagonista masculino da obra La viuda valenciana, adaptación da obra de Lope de Vega, xunto a Aitana Sánchez Gijón en 2010. Este programa foi a primeira produción en alta definición en España. Tamén en 2010 participou no programa Tu vista favorita (Cuatro), onde nos presentou o Valle de Abdalajís, o pobo natal da súa nai, na provincia de Málaga.
Música
En canto á súa carreira musical, en 2003 converteuse no número 1 das listas musicais españolas con "1+1 son 7". La chica de la habitación de al lado saíu en outubro dese mesmo ano, con temas compostos por Pau Donés, Coti e Xabi San Martín. Foi nomeado aos Premios Amigo 2003 como Artista Revelación e ten 4 discos de platino e 1 disco de ouro. En xuño de 2005 saíu o seu segundo disco ao mercado: Punto y aparte, do que seis temas foron compostos por el mesmo e a súa banda.
O 26 de abril de 2010 lanzou o seu terceiro disco: Viejos conocidos, esta vez baixo o seu propio selo musical, Sinfonía en Nobemol, en España. É o primeiro traballo musical elaborado integramente por el, quen tamén se apoiou na súa banda á hora de compor a música das cancións que o integrarán.
A súa xira Viejos conocidos xa percorreu en 2012 cidades como Zaragoza, Ávila, Madrid e Málaga.
Cine
Xunto con Paco León protagonizou a primeira película como director de Fernando Guillén Cuervo: Los Mánagers (2006). Tamén participou en El camino de los ingleses (2006), a segunda película como director de Antonio Banderas na súa Málaga natal. Tamén formou parte do elenco da película Las trece rosas (2007) e de Balada triste de trompeta, do director Álex de la Iglesia (2010).
En xuño de 2010 participou na gravación da película De tu ventana a la mía, xunto a Maribel Verdú e Roberto Álamo. Trátase da primeira película da directora aragonesa Paula Ortiz. Tamén é o protagonista da curtametraxe El opositor, dos directores María Giráldez e Miguel Provencio, que está cultivando premios en case todos os festivais nacionais. Con eles repetiu no curto Life vest under your seat (Voamos cara a Miami), gravado en 2011.
Teatro
No verán de 2007, aparcou a súa carreira musical para participar na montaxe de Fedra, do director José Carlos Plaza con texto de Juan Mayorga. Nesta obra, deu vida a Hipólito e Ana Belén a Fedra. Desde mediados de 2008 ata mediados de 2009 estivo de xira coa obra Don Juan, el burlador de Sevilla ao redor de numerosas cidades españolas, así como en Niza e Nápoles. En 2010 representou a obra Todos eran mis hijos, de Arthur Miller, dirixida por Claudio Tolcachir no papel de Chris, un dos protagonistas. Dous anos máis tarde, no Festival de Mérida, de novo ás ordes de Plaza, formou parte do elenco de Electra, de Eurípides, no papel de Orestes.
Premios e nomeamentos
2007 2010
Falanxerinos (tribo)
A dos falanxerinos (Phalangerini) é unha tribo de mamíferos marsupiais australidelfos da orde dos diprotodontes, suborde dos falanxeroideos e familia dos falanxéridos, unha das dúas en que se divide a subfamilia dos falanxerinos.
Comprende un total de 18 especies, subdivididas en dous xéneros, Phalanger e Spilocuscus, coñecidas na bibliografía internacional, entre outros, cos nomes de falanxeros e cuscús.
Características
Os falanxeros e os cuscús teñen un tamaño que oscila entre o das ratas e o dos gatos (lonxitude de caneza e tronco, de 27 a 65 cm; lonxitude da cola, de 24 a 60 cm). Teñen unha cabeza arredondada, co fociño aguzado e ollos grandes, nocturnos. As orellas son pequenas e, nalgunhas especies, ocultas polo pelo. Os dedos primeiro e segundo das patas anteriores son opoñíbeis para permitir a prnsión (movemento en pinza da man), así como o primeiro dedo de pata posterior (pé prénsil). Teñen ademais unha cola prénsil moi áxil e forte, co do terzo posterior espida (sen pelo); a parte inferior está endurecida para que sexa máis útil para a prensón ás ramas. A pelaxe é moi grosa e laúda.
Descrición
A tribo foi descrita en 1888 polo zoólogo británico Oldfield Thomas en ''Cat. Marsup. Monotr. Brit. Mus''.: 126.
Etimoloxías
O nome científico Phalangerini está formado, segundo a norma, sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Phalanger, coa adición da desinencia do latín científico -ini, propia dos nomes das subfamilias de animais.
Hai que sinalar que, ao adaptar ao galego os nomes latinos da subfamilia (Phalagerinae) e da tribo (Phalangerini) resulta en ambos os casos falanxerinos, polo que, en escritos de divulgación, cómpre advertir o taxon do que estamos a falar.
Clasificación
A tribo comprende os xéneros e as especies seguintes:
John James Rickard Macleod
John James Rickard Macleod, nado en Clunie o 6 de setembro de 1876 e finado en Aberdeen o 16 de marzo de 1935, foi un médico escocés.
Falanxerinos (tribo)
Clasificación
Tribo Phalangerini
John James Rickard Macleod
Traxectoria
Obtivo a licenciatura en Medicina na Universidade de Aberdeen en 1898. En 1900 e tras obter unha praza de profesor de fisioloxía na Universidade de Cleveland, trasládase ós Estados Unidos. Posteriormente trasládase a Toronto, Canadá, onde tiveron lugar os experimentos que conduciron ó descubrimento da insulina. En 1928 regresou a Escocia para exercer de profesor en Aberdeen.
Ficoloxía
miniatura|dereita|Alga Postelsia palmaformis Ficoloxía (do grego φῦκος, phykos, 'alga'; e λογία, -loxía, 'estudo') ou algoloxía é unha subdisciplina da botánica que se dedica ao estudo científico das algas. As algas son importantes como produtores primarios en ecosistemas acuáticos. Moitas algas son organismos eucarióticas, fotosintéticos que viven nun ambiente húmido.
John James Rickard Macleod
Traxectoria
Foi galardoado co Premio Nobel de Medicina en 1923, compartido con Frederick Banting.
Ficoloxía
Considéranse algas ás plantas que carecen de verdadeiras raíces e follas. Moitas especies son unicelulares, aínda que só as pluricelulares poden chegar a alcanzar grandes dimensións. A ficoloxía tamén inclúe o estudo de células procarioticas, formas coñecidas como algas verde-azul ou cianobacterias.
A Silva, Castrelo de Abaixo, Riós
A Silva é un lugar da parroquia de Castrelo de Abaixo, do concello ourensán de Riós.
O Barrocal, San Cosmede de Cusanca, O Irixo
O Barrocal é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 21 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 12 mulleres.
A Silva, Castrelo de Abaixo, Riós
O lugar aparece documentado en mapas do século XVIII. Está situado á beira do río Arzoá, e consérvase un antigo muíño de auga que foi recentemente restaurado e habilitado xunto co seu contorno para o turismo. Hai tamén un forno comunal no fondo da aldea.
Lili Marleen (filme)
Lili Marleen é un filme alemán de 1981 dirixido por Rainer Werner Fassbinder e protagonizado por Hanna Schygulla. O guión foi elaborado empregando a novela autobiográfica Der Himmel hat viele Farben de Lale Andersen. Porén, segundo o último marido de Lale Andersen, Arthur Beul, o argumento do filme pouco ten que ver coa súa vida real.
Zacky Vengeance
Zackary James Baker, tamén coñecido como Zacky Vengeance nos escenarios, nado o 11 de decembro de 1981 en Olympia (Washington), é o guitarrista rítmico da banda estadounidense Avenged Sevenfold.
Lili Marleen (filme)
Foi escollido como candidato de Alemaña do Oeste para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 54ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Zacky Vengeance
Biografía e vida persoal
Zackary James Baker naceu o 11 de decembro de 1981 en Olympia (Washington), trasladándose despois a California. Os seus pais chámanse Jim e Maria Baker, ten un irmán chamado Matt e unha irmá chamada Zina. O 9 de xullo de 2011 casou con Gena Paulhus. Comezou a aprender a tocar a guitarra aos trece anos de maneira autodidacta e utilizando unha guitarra que lle regalaran os seus pais, que era para destros (sendo el zurdo). Estudou en Huntington Beach High School, onde coñeceu a M. Shadows co cal formaría o grupo de metal Avenged Sevenfold. Estando no instituto xogaba ao béisbol e quería ser xogador profesional, mais finalmente decidiuse pola música. Ten dous cans chamados Ichabod Vengeance e Majesty. Ten múltiples tatuaxes no seu corpo, destacando nas costas a palabra Vengeance e o número 7, e no pescozo "forever" como recordo do seu amigo falecido The Rev. Posúe unha liña de roupa chamada "Vengeance University". Os seus deseños caracterízanse por levar a marca VU e 6661. O número 6661 é o ano no que a banda (Avenged Sevenfold) foi formada (1999) dado a volta. O seu nome Zacky Vengeance é adicado como vinganza a tódalas persoas que nos comezos non confiaban nel e crían que non triunfaría. Foi o que tivo a idea da sigla "A7X" para Avenged Sevenfold.
Carreira musical
Cando tiña 13 anos comezou a aprender a tocar a guitarra de maneira autodidacta, vendo ás súas bandas favoritas e lendo a revista Guitar World. Nun principio formou parte dunha banda de punk chamada "MPA" (Mad Porno Action), mais deuse conta de que non tería éxito e formou a banda de metal Avenged Sevenfold xunto a M. Shadows e The Rev aos cales coñecía do instituto de Huntington Beach. As súas influencias son Rancid, Misfits e Bad Religion; e entre as súas bandas favoritas están Metallica e Guns N' Roses. O 20 de abril de 2011 gañou o premio de Revolver Golden por Mellor Guitarrista xunto co seu compañeiro Synyster Gates.
Equipamento
Está patrocinado por Schecter Guitar Research desde 2004 e ten varios modelos exclusivos S-1 personalizados e deseñados por el. E os amplificadores que utiliza son Marshall.
Das guitarras utilizadas destacan:
O Poboado, A Capela, A Capela
O Poboado é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. Segundo o INE en 2010 tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Creouse a mediados do século XX para acoller os traballadores da construción do encoro do Eume.
El Pueblo (Betanzos)
El Pueblo foi un semanario publicado en Betanzos entre 1900 e 1902.
Historia e características
Subtitulado Órgano Único de esta Localidad, apareceu en agosto de 1900. Periódico semanal, estivo dirixido por José Bartolomé Vidal, Juan Gómez Navaza e Bernardo Miño Abelenda. Entre os seus redactores figuoru Ramón Plasencia Ruibal. Cambiou o subtítulo polo de Órgano Independiente de esta Localidad. Foi unha revista anticaciquil de periodicidade semanal (agás nos seus tres últimos números, que se presentaron quincenalmente). Cesou a súa publicación en xullo de 1902.
El Pueblo (1910)
El Pueblo foi un semanario publicado en Vigo en 1910.
Historia e características
Apareceu en 1910. Publicación republicana fundada e dirixida por Herberto Blanco Rodríguez.
Toxina diarreica dos moluscos
A toxina diarreica dos moluscos (tamén coñecida polo acrónimo inglés DSP, de inglés Diarrhoeic Shellfish Poisoning ou noutras fontes Diarrhetic Shellfish Poisoning), ou enterotoxina é unha familia de biotoxinas representadas polo ácido ocadaico, as dinofisistoxinas, as pectenotoxinas e as xesotoxinas. A presenza destas toxinas nos moluscos bivalvos pode producir unha intoxicación alimentaria nos consumidores.
Son toxinas producidas por distintas especies de dinoflaxelados dos xéneros Prorocentrum e Dinophysis (fundamentalmente, D. acuminata).
Das tres biotoxinas que poden detectarse nas augas galegas (ASP, DSP e PSP), a DSP é a máis común, tanto no que respecta á extensión xeográfica como á súa presenza ó longo do ano, afectando sobre todo ó mexillón e á ostra pero tamén a outras especies de moluscos.
Antecedentes históricos
Os primeiros abrochos de intoxicación con síntomas diarreicos tras consumo de moluscos estudáronse nos Países Baixos, nos anos 1960, sen descubrirse a etioloxía. A toxina, a súa orixe e a relación entre as mareas vermellas e a intoxicación por consumo de moluscos foi descuberta no Xapón en 1978.
Actualmente admítese a súa distribución practicamente mundial, con casos descritos en toda Europa, Suráfrica, Nor e Suramérica, Xapón e Australia.
Síntomas da intoxicación
As toxinas diarreicas dos moluscos son substancias lipofílicas, é dicir, tenden a acumularse nos órganos máis ricos en graxa, como o hepatopáncreas. Provoca un cadro patolóxico caracterizado por síntomas de molestias gastrointestinais, especialmente vómitos e diarreas, así como náuseas, dores abdominales e calafríos. O período de incubación oscila entre os trinta minutos desde a inxestión dos moluscos a unhas tres horas (sempre menos de 12 horas). O proceso non adoita revestir gravidade e remite ó cabo de tres ou catro días, sen necesidade de máis tratamento có sintomático.
O ácido ocadaico foi descuberto inicialmente nunha esponxa, Halichondria okadai, á que debe o seu nome. Actúa como inhibidor das proteín-fosfatases. As dinofisistoxinas teñen unha estrutura molecular parecida e unha acción biolóxica moi semellante.