cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castelo de Sobroso
A torre da homenaxe
250px|miniatura|dereita|Torre da homenaxe. A torre da homenaxe ten forma de L e sitúase ao oeste, pegada ao corpo poligonal. Cunha altura de trece metros, está realizada en perpiaños que conservan gran cantidade de marcas de canteiros e brasóns. Os muros chegan a ter un espesor de metro e medio. Remátase cun parapeto voado de complexa moldura e garitas cilíndricas nas esquinas apoiadas en modillóns escalonados en tronco de cono de estrutura similar. Na base, as latrinas da torre da homenaxe do castelo de Puebla de Sanabria, que son de influencia castelá e tamén se poden ver en Monterrei, Castro Caldelas e Tebra, e con ameas montadas sobre un pretil cego que se apoia sobre un pequeno beiril a modo de moldura en cincha.
O corpo residencial
Presenta planta poligonal irregular e divídese internamente en dous andares. O inferior acolle o corpo de garda e presenta aperturas a modo de troneiras defensivas. No interior, no espazo habitacional destaca a estancia máis nobre, a sala dos señores, hoxe en día preparada para a celebración de actos sociais e culturais. Dela parte unha escaleira que leva á muralla interna composta de muros perforados por troneiras. Conserva unha cociña con lareira e un decorado dormitorio en liño.
Situación actual
miniatura|dereita|250px|Tear no museo. Na actualidade atópase en excelente estado de conservación e é propiedade do veciño concello de Ponteareas, vila que dista sete quilómetros. Este converteuno nun lugar no que recreou a vida medieval e unha tradicional casa rural, con lugares dedicados a expoñer a artesanía do liño (incluso se pode ver un batán), e outras artesanías configurando un Museo etnográfico, amais dun significativo Museo do Traxe Galego e un centro de recuperación da cultura popular. O conxunto denomínase Museo histórico e etnográfico do Condado.
Na contorna pódense atopar até sesenta e seis especies arbóreas autóctonas, co protagonismo de carballos e sobreiras que lle deron nome ao castelo e ó lugar.
Concello de Mourente
miniatura|Escudo homenaxe do "Ayuntamiento Constitucional de Mourente" nunha fonte da parroquia a carón da estrada [[N-541.]]
Mourente foi un antigo concello da comarca de Pontevedra formado polas parroquias de Bora, Marcón, Mourente e Tomeza. Creado en 1841, en 1869 foi anexionado a Pontevedra. Segundo Pascual Madoz, a súa sede estaba nunha casa no propio lugar de Mourente, da que non se garda memoria hoxe. Porén, sospéitase que se trataba dunha casa alugada no lugar de Moldes, tamén na freguesía de Mourente.
Historia
Trala división territorial de España en 1833, a creación do concello de Mourente foi formulada en 1835 por unha comisión encargada de formar novos concellos, que tivo en conta as demandas das parroquias rurais que querían separarse de Pontevedra.
A segregación foi acordada en pleno o 26 de agosto de 1841 e aprobada pola Deputación o 10 de novembro do mesmo ano. Enmárcase no proceso de división do concello de Pontevedra que implicou igualmente a creación dos concellos rurais de Alba e Salcedo.
Durante a súa existencia existiron varias tentativas de reposición. Entre 1867 e 1868 foi anexionado a Pontevedra, mais o Ministerio de Gobernación anulou a anexión e ordenou recuperar os tres concellos independentes da capital. A incorporación definitiva produciuse en agosto de 1869.
Ditadura do proletariado
miniatura|170px|Karl Marx
Ditadura do proletariado é un termo empregado e postulado polo marxismo para referirse ó estado de transición revolucionaria entre o capitalismo e a sociedade comunista. O termo non se refire a unha concentración de poder nun ditador, senón a unha situación na que o proletariado ten o poder e substitúe o sistema político controlado pola burguesía (ditadura da burguesía). Esta etapa de transición é denominada tamén por moitos marxistas como socialismo.
Historia e características
De acordo ao marxismo, a existencia mesma de calquera tipo de estado implica a ditadura dunha clase social sobre outra. De acordo a Karl Marx, no réxime capitalista, ata nas maiores condicións de democracia burguesa, existe unha ditadura da burguesía, en detrimento dos traballadores e do conxunto do pobo.
Marx postula a necesidade dunha revolución na cal o proletariado establézase como clase dominante, para disolverse paulatinamente como tal, na transición cara a unha sociedade sen clases. A ditadura do proletariado sería a etapa inmediatamente posterior á toma do poder por parte da clase obreira, na que se crea un Estado obreiro, o cal, como todo estado, sería unha ditadura dunha clase sobre outra (neste caso, das clases traballadoras sobre a burguesía).
En palabras de Lenin: «Marx puxo de relevo [...] que aos oprimidos se lles autorizase para decidir unha vez cada varios anos ¡que membros da clase opresora han de representalos e esmagalos no parlamento!
Pero a ditadura do proletariado, é dicir, a organización da vangarda dos oprimidos en clase dominante para esmagar aos opresores, non pode conducir tan só á simple ampliación da democracia. Á vez coa enorme ampliación do democratismo, que por primeira vez convértese en democracia para os pobres, nun democratismo para o pobo, e non un democratismo para os sacos de diñeiro, a ditadura do proletariado implica unha serie de restricións postas á liberdade dos opresores, dos explotadores, dos capitalistas. Debemos reprimir a estes, para liberar á humanidade da escravitude asalariada, hai que vencer pola forza a súa resistencia, e é evidente que alí onde hai represión, onde hai violencia, non hai liberdade nin hai democracia.
Engels expresaba isto na carta a Bebel, ao dicir que "mentres o proletariado necesite aínda do Estado, non o necesitará en interese da liberdade, senón para someter aos seus adversarios, e axiña que como poida falarse de liberdade, o Estado como tal deixará de existir."
Democracia para a maioría do pobo e represión pola forza, é dicir, exclusión da democracia, para os explotadores, para os opresores do pobo: velaí a modificación que sufrirá a democracia na 'transición' do capitalismo ao comunismo. »
É importante diferenciar dúas etapas na historia da concepción da ditadura do proletariado. Inicialmente, Marx e Friedrich Engels só falaban da toma do poder estatal por parte da clase traballadora; con todo, tras a experiencia da Comuna de París, concluíron que para exercer a Ditadura do Proletariado, a clase obreira non podía simplemente encher as estruturas estatais existentes, senón que debía proceder a destruír o estado burgués e pór en pé un estado obreiro baseado na organización colectiva (Comunas ou Consellos, en ruso "Soviets") da clase obreira.
A Ribeira, Os Vilares, Guitiriz
A Ribeira é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Salvador García Ruiz
Salvador García Ruiz, nado en 1963 en Madrid e un guionista e director de cine español. Está licenciado en Ciencias da Información (Imaxe e Son) pola Universidade Complutense de Madrid.
Pascuala Campos de Michelena
Pascuala Campos de Michelena, nada en Sabiote (provincia de Xaén) o 2 de marzo de 1938, é unha arquitecta andaluza, radicada en Pontevedra.
Bandeira de Benín
A bandeira de Benín foi orixinalmente adoptada en 1959 e substituída en 1975. O 1 de agosto de 1990, foi restaurado o actual deseño trala caída do réxime comunista. O deseño está composto por tres franxas coas cores panafricanas: a vertical xunto ao pau é de cor verde e representa a esperanza, a amarela superior horizontal á abundancia e a vermella inferior á coraxe.
Pascuala Campos de Michelena
Traxectoria
dereita|miniatura|Casa Consistorial de Pontecesures. Obtivo o título de arquitecta pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona no ano 1966, aínda que iniciou os seus estudos de arquitectura en Madrid.
Logo de casar co tamén arquitecto César Portela trasladouse a vivir a Pontevedra, e levaron a cabo os seus proxectos en colaboración. Unha das súas primeiras obras é a casa para o párroco de Marín (1968), un atrevido prisma de formigón sobre pilotes anexo á igrexa barroca. O edificio da lonxa de Bueu (1971-1972) e o conxunto de vivendas para o poboado xitanos da Caeira (1971-1973) foron seleccionados para a exposición «Arquitectura y Racionalismo. Aldo Rossi + 21 Arquitectos Españoles», itinerante por distintas cidades entre setembro de 1975 e outubro de 1976 e vinculada á revista ''2C. Construcción de la Ciudad''. Outras das súas obras desa época son un bloque de vivendas no polígono urbano de Campolongo (1973) e as casas consistoriais de Pontecesures (1973-1975) e Forcarei (1974-1980). .
Entre os seus traballos posteriores destaca a Escola de Formación Pesqueira (A Illa de Arousa, 1990), vencedora dun concurso estatal e seleccionada para a mostra ''Lugar, Memoria e Proxecto. Galicia: 1974-1994 (Santiago de Compostela, 1995) e para a exposición Construir desde el interior'', unha selección da obra de 35 arquitectas españolas (Madrid, 2000). Tamén é autora de varias intervencións no patrimonio, como a actuación en Combarro (1984, centrada nos hórreos), a restauración da igrexa de Sabucedo e a súa contorna (1998, xunto a Inmaculada Garcés Navarro ), ou a rehabilitación da súa propia vivenda en Pontevedra, que conserva unha fachada de 1683 fronte á basílica de Santa María. Xunto a Amparo Casares Gallego proxectou en 2005 un centro de día para enfermos de alzhéimer na Coruña. miniatura|Casa do concello de Forcarei. Foi profesora da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña durante máis de vinte anos e conseguiu ser en 1995 a primeira Catedrática de Proxectos Arquitectónicos dentro da Universidade española cun traballo sobre Espazo e Xénero. Como colaboradora non permanente, asiste a empresa Consultora Galega SL.
Sensibilizada co feminismo, participa en foros sobre Espazo e Xénero. Entre 1993 e 1994 codirixiu o curso Urbanismo y Mujer: Nuevas visiones sobre el espacio público y privado. No VI Congreso Iberoamericano de Ciencia, Tecnología y Género (Zaragoza, 2006) participou na Mesa Redonda sobre "Experiencias y genealogías para las científicas de hoy".
Condado de Neamț
O condado de Neamț (en romanés Județul Neamț) é unha provincia de Romanía con capital en Piatra Neamț.
A poboación desta provincia era de 557.000 habitantes (en 2002) nunha superficie de 5.896 km², cunha densidade de poboación de 99 hab/km².
Divisións administrativas
O distrito conta con 2 municipios, 3 cidades e 78 comunas.
A Tolda, Os Vilares, Guitiriz
A Tolda é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 13 habitantes.
Partido Obrero de Unificación Marxista
O Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM) foi un partido marxista español de carácter revolucionario, influído polo trotskismo e de carácter antiestalinista, fundado en 1935.
Historia
O POUM naceu en Barcelona o 29 de setembro de 1935 resultado da unificación da Izquierda Comunista de España co Bloc Obrer i Camperol. A ICE era un partido de orixe trotskista que rompera con Trotski antes de 1935 opostos ás consignas de Trotski de realizar entrismo no PSOE para apoiar á súa facción esquerdista, fora fundado por Andreu Nin e por Juan Andrade. O BOC era un partido comunista implantado sobre todo en Cataluña. O seu máximo dirixente era Joaquín Maurín, quen fora o dirixente da Federación Comunista Catalano-Balear, unha federación territorial escindida do PCE.
Malia a diferenza numérica de militantes entre os dous partidos (uns 500 da ICE fronte a 5.000 do BOC), a fusión no POUM foi en igualdade de condicións entre ambos os dous. Nin e Maurín pasaron a ser os dous grandes líderes do POUM, que tiña grazas aos antigos militantes do BOC a súa maior implantación en Cataluña e Valencia, unha certa presenza en Madrid e unha presenza testemuñal noutras partes de España. A súa heterodoxia dentro do comunismo fíxolles quedar marxinados e inimizados cunha Komintern disciplinada no compromiso coa URSS.
Tralas xornadas de maio de 1937, no que o POUM se aliñou cos anarquistas da CNT, os comunistas esixiron a ilegalización do POUM, despois da chegada de Juan Negrín á presidencia do goberno detívose aos seus dirixentes, Nin foi secuestrado e morreu en prisión e a estrutura do partido pasou á clandestinidade e tras a vitoria do réxime de Franco ao exilio.
En Galicia
A pesar de ter escasos militantes en Galicia tivo un certo peso no seo do sindicalismo galego, así en Santiago de Compostela eran do POUM o secretario da Federación do Ensino local da UXT, o secretario dos zapateiros e o presidente dos panadeiros da CNT, ademais na Universidade actuaban as Mocidades do POUM. Tamén tiña influencia en localidades da Costa da Morte, en Ribeira e en Padrón e na Coruña contaba con Uxío Carré Naya, neto do destacado galeguista Uxío Carré Aldao. En Ourense a agrupación local da Izquierda Comunista de España non se integrou no POUM senón que fixo entrismo no PSOE ao contrario que en Lugo que tiña unha pequena agrupación local presidida por Vicente Navarro. En Galicia o POUM estaba en plena expansión, contaba con 358 militantes principalmente en Ribeira, Boiro, Vigo e A Coruña, e preparando o seu primeiro congreso galego cando a guerra civil tronzou a Segunda República, precisamente un dos máximos dirixentes do POUM, Joaquín Maurín, estaba en Galicia para asistir a este congreso cando os militares se sublevaron e durante algunhas semanas estivo agochado cun nome falso nun hotel da cidade.
Manuel Insua Santos
Manuel Insua Santos nado en Viveiro o 10 de marzo de 1850 e finado na Coruña o 27 de novembro de 1939, foi militar en Cuba, regresando da illa en 1892 como tenente de infantería dous anos despois de rematar a Guerra Chiquita.
Traxectoria
miniatura|225px|Los Amantes del Campo con Manuel Insua Santos nunha excursión en 1935. Fixo o servizo militar en Cuba, e á volta residiu na Coruña, Lugo e Ferrol, para retirarse na Coruña. En 1913 fundou Los Amantes del Campo, unha asociación sen estatutos nin regulamentos formada por xentes unidas baixo o lema: saúde, forza e fraternidade. A única consigna que se lle daba aos que se achegaban a eles era: a boa educación. Todas as fins de semana e días festivos organizaban viaxes por tren ou autobús para visitar distintos lugares de Galiza. A asociación xurdiu nun momento en que había un crecente interese polo agro galego, a arquitectura popular e a arqueoloxía. Culminaría en 1923 coa creación do Seminario de Estudos Galegos.
Manuel Insua Santos foi nomeado fillo adoptivo da cidade da Coruña dándolle a Deputación da Coruña unha folla de carballo en prata. Promoveu e promocionou o ferrocarril sendo un dos impulsores do tren da costa, a liña de FEVE que dende Asturias chega a Ferrol.
Manuel Insua organizou unha auténtica rede en toda a comunidade de comisións locais. As súas accións duraron 15 anos nos que percorreron Galiza. En Barallobre levantaron o monumento ao camiñante descoñecido. En 1962 no parque de Santa Margarida da Coruña o concello adicoulle un monumento.
Río Inn
260px|miniatura|O Inn ao seu paso por [[Susch.]] O Inn (Aenus; En) é un río que atravesa Suíza, Austria e Alemaña. É un afluente pola dereita do Danubio e ten unha lonxitude de 517 km. O punto máis alto da súa bacía fluvial é Piz Bernina a 4049 metros de altura.
Xeografía
O Inn nace a 2484 metros de altitude, en Lägh dal Lunghin, non lonxe de Col de la Maloja na Engadina nos Grisóns (Suíza), e percorre os lagos de Sils, de Silvaplana e de Saint-Moritz e os concellos de Samedan, Bever, Zuoz, Zernez e Scuol tras o que pasa a fronteira helvético-austríaca, entrando no Tirol austríaco, pasando por Innsbruck (literalmente "ponte do Inns). Entre Kufstein e Erl define a fronteira austro-alemá antes de entrar en Alemaña por Baviera. En Passau desauga no Danubio.
Tubérculo
miniatura|Debuxo dun pé de pataca En botánica, tubérculo refírese ao caule arredondado que algunhas plantas verdes desenvolven por baixo do chan como órganos de reserva de enerxía (en xeral amidón e inulina). O exemplo mais coñecido é a pataca.
As plantas úsanos para sobrevivir ao inverno ou aos meses máis secos, fornecendo enerxía e nutrientes durante a próxima estación de crecemento. Alén diso serven coma un medio de reprodución asexuada. Posúe pequenas follas escamosas e xemas minúsculas coñecidas como "ollos". Eses "ollos" agroman, dando orixe a novas plantas, que retiran o seu alimento do tubérculo, até que as propias raíces e follas se formen.
A reprodución deste tipo de plantas faise por semente, aínda que tamén se pode facer por plantación do mesmo tubérculo, como se fai case sempre coa pataca.
Raíces tuberosas e bulbos
Os tubérculos son diferentes das raíces tuberosas como a pataca doce (Ipomoea batatas), a beterraba (Beta spp.), a cenoria ou a mandioca (Manihot utilissima), que almacenan os seus nutrientes na propia raíz, moito máis desenvolvida que a dos tubérculos. Tamén se diferencian dos bulbos como cebolas e allo, que a pesar de usaren parte do caule, tamén usan follas modificadas, coñecidas como catafilos para almacenar nutrientes.
El Carmen, Murcia
250px|miniatura|Ponte de Los Peligros, no barrio do Carmen El Carmen é un barrio da cidade de Murcia, situado ao sur do río Segura e coñecido popularmente como El Barrio por ser o primeiro ensanche da capital murciana. Conta cunha poboación de máis de 23.000 habitantes.
Destacan no barrio o Xardín de Floridablanca, o Cuartel de Artillería, a Ponte de los Peligros ou a estación de Murcia del Carmen.
Cadrado (álxebra)
En álxebra, o cadrado  dun número é o resultado de multiplicar ese número por si mesmo. Represéntase por un 2 elevado: un número x ao cadrado represéntase x2.
Se x é un número real positivo, o valor de x2 é igual ao da área dun cadrado que ten os lados de lonxitude x.
Pode ser útil lembrar que o cadrado de calquera número é equivalente á suma:
Por exemplo, 42 é igual a:
Isto pode ser útil para atopar axiña o cadrado dun número grande. Por exemplo, o cadrado de:
Billy Cunningham
William John "Billy" Cunningham, nado o 3 de xuño de 1943 en Brooklyn, Nova York, é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto estadounidense que desenvolveu a súa carreira entre a National Basketball Association (NBA) e a American Basketball Association (ABA). Drafteado no quinto posto da primeira rolda polos Philadelphia 76ers en 1965, Cunningham xogou na franquía de Pensilvania como ala e ala-pivote durante nove tempadas. Nos 76ers xogou durante a súa traxectoria na NBA, conseguindo o anel de campión en 1967. Durante os anos 1972 e 1974 deixou o seu equipo de toda a vida para xogar nos Carolina Cougars da ABA, competición rival da NBA.
Billy Cunningham, alcumado "Kangaroo Kid" (do inglés: o rapaz canguro) foi votado como uns dos "cincuenta mellores xogadores da historia da NBA" en 1996 e admitido no Basketball Hall of Fame en 1986. Despois da súa retirada como xogador continuou como adestrador dos 76ers desde 1977 até 1985. Como técnico conseguiu un novo anel de campión en 1983. Como homenaxe o seu dorsal 32 está retirado polos Philadelphia 76ers.
Universidade
Despois de demostrar a súa capacidade no instituto Erasmus Hall do seu Brooklyn natal, onde foi nomeado mellor xogador da súa liga, foi recrutado pola Universidade de North Carolina, onde conseguiu unhas estatísticas de 24,3 puntos e 15,1 rebotes, logrando fazañas tan destacadas como a de anotar 48 puntos nun único partido ou a de conseguir 27 rebotes noutro. Para a posteridade, posúe o récord da súa universidade de rebotes nunha tempada, ao conseguir unha media de 16,1 por partido no seu segundo ano.
Profesional
Foi elixido na quinta posición da primeira rolda do Draft da NBA de 1965 polos Philadelphia 76ers, onde comezou actuando como "sexto home", gañando en pouco tempo un posto como titular e chegando ao seu máximo apoxeo na tempada 1969-70, onde alcanzou uns números de 26,1 puntos e 13,6 rebotes por partido. Gañou un título da NBA en 1967 cos Sixers, xogando xunto a grandes estrelas como Wilt Chamberlain ou Hal Greer.
En 1972 ficha por Carolina Cougars da ABA, a liga rival da NBA, onde permanece tempada e media, sendo elixido MVP (mellor xogador) da liga en 1973. Regresa posteriormente a Filadelfia, onde unha lesión obrígalle a retirarse con tan só 32 anos.
Adestrador
Fíxose co cargo de adestrador dos Sixers en 1977, construíndo un excelente equipo con xogadores do talle de Bobby Jones, Maurice Cheeks, Andrew Toney, Moses Malone e Julius Erving, o Dr. J., cos que conseguiu o título en 1983. É o adestrador que máis rapidamente chegou ás 200, 300 e 400 vitorias en toda a historia da NBA.
Pequena Inglaterra
Pequena Inglaterra (en Μικρά Αγγλία) é unha novela da escritora grega Ioanna Karistiani que foi orixinalmente publicada en 1997.
Foi traducida ó galego por Alfonso Blanco Quintela e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2018.
Nefrose
A nefrose é unha nefropatía non inflamatoria. Foi un termo descrito por vez primeira por Friedrich von Müller no ano 1905, co propósito de establecer un termo que designase ás lesións dexenarativas do ril que non tivesen compoñente inflamatorio.
Manipulación fotográfica
Nikola Tesla
Alegouse que a fotografía de Nikola Tesla que se mostra se obtivo cunha dobre exposición, non estando Tesla realmente presente no momento no que saltaron os arcos eléctricos.
The Kallikak Family
The Kallikak Family: A Study in the Heredity of Feeble-Mindedness é un libro de 1912 escrito polo psicólogo e euxenista Henry H. Goddard.
O libro é un extenso estudo da herdanza da "debilidade mental". Goddard concluíu que unha gran variedade de trazos mentais eran hereditarios, e que a sociedade debía controlar a reprodución dos "débiles mentais". O paleontólogo Stephen Jay Gould denunciou que as fotografías do libro foran retocadas para facer que os "débiles mentais" parecesen máis sinistros.
Foto de Lee Harvey Oswald
miniatura|dereita|120px|Lee Oswald en [[marzo de 1963.]]
Lee Harvey Oswald foi acusado do asasinato do presidente John F. Kennedy. Esta foto, para algúns investigadores, está trucada, engadíndolle a cabeza de Oswald ao resto da fotografía para involucralo neste asasinato.
Na fotografía, na que parece que Oswald suxeita nunha man o rifle Mannlicher-Carcano co que se afirma que se asasinou a Kennedy e na outra man xornais. A fotografía está tomada no xardín traseiro da casa de Oswald, polo que a serie fotográfica á que pertence a fotografía chámase tamén Oswald backyard pictures.
Na película de Oliver Stone, JFK, dramatízase o (hipotético) proceso de falsificación desta fotografía, con primeiros planos da suposta trucaxe e con Oswald exclamando que a foto está trucada ao ser interrogado tralo magnicidio.
Berto Romero
Alberto Romero Tomás, nado en Cardona (provincia de Barcelona) o 17 de novembro de 1974, é un humorista, guionista e actor catalán, máis coñecido coma Berto Romero. Participou nos programas de humor Buenafuente (La Sexta) e Buenas noches y Buenafuente (Antena 3), e foi columnista do xornal Público. Actualmente presenta xunto a Andreu Buenafuente o programa de radio da Cadena SER Nadie sabe nada, onde improvisan temas propostos polo público.
La apoteosis necia
Na compañía El Cansancio empezou a súa carreira no mundo do teatro e o humor polo ano 2004 co seu monólogo La apoteosis necia. Era un texto atrevido, que combinaba humor intelixente e cancións escritas polo propio Berto e acompañadas por un guitarrista (Marc Martínez, que máis tarde sería substituído por Ivan Rodríguez).
Con este monólogo, El Cansancio empezou a percorrer vilas e teatros de España e comezou a recoller os froitos de anos de traballo. Finalmente, e tras sete anos de xira por España, Berto, Iván e Miquel (o director), puxeron punto final á representación deste monólogo no Teatro Coliseum de Barcelona, en tres únicas funcións os días 1, 2 e 3 de outubro de 2010. Estas tres únicas funcións contaron cos cameos de José Corbacho; o humorista Godoy; o guitarrista do programa "Buenafuente", Joan Eloi Vila; o grupo The Pinker Tones; o primeiro guitarrista, Marc Martínez; o "follonero", Jordi Évole e o responsábel de catapultar a Berto á fama, Andreu Buenafuente.
Celtic Woman: A Celtic Family Christmas
Celtic Woman: A Celtic Family Christmas é o quinto álbum de estudio do grupo irlandés Celtic Woman. Foi lanzado ó mercado o 14 de outubro de 2008 e nel participan as cantantes Chloë Agnew, Lisa Kelly, Órla Fallon, Méav Ní Mhaolchatha, e a violinista Máiréad Nesbitt.
Eixón, A Pobra do Brollón
San Xurxo de Eixón é unha parroquia do concello da Pobra do Brollón na provincia de Lugo na comarca da Terra de Lemos. Pertence ao arciprestado de Santalla de Rei. En 2011 tiña 68 habitantes (31 homes e 37 mulleres) cunha densidade de 12,14 hab./km². A poboación diminuíu notablemente desde 1991, cando tiña 132 habitantes.
Xeografía
O río Cabe atravesa a aldea procedente de Santalla de Rei, e separa as entidades de Barrio de Arriba, A Lama e A Vila, de Alende, A Nogueira e O Porto. A parroquia ten un gran desnivel, dividindo en dous. Arriba está o Barrio de Arriba e parte da Vila e abaixo as demais entidades.
Historia
Esta parroquia pertenceu durante a idade media ao condado de Lemos. Aparece nos documentos medievais baixo a grafía de Eijión.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Xurxo, de época neoclásica, ten unha nave de planta rectangular, muros de cachotaría, cuberta a dúas e catro augas con tellado de lousa. Na fachada ten un fornelo coa imaxe de San Xurxo, unha ventá rectangular e está coroada por un frontón. Posúe tamén unha torre cadrada e conserva no interior retablos e esculturas do século XVIII.
Lagerstätte
miniatura|dereita|[[Xisto de Burgess, un lagerstätte de conservación.]] En paleontoloxía, o termo alemán Lagerstätte (en plural, Lagerstätten) emprégase para definir sitios arqueolóxicos paleontolóxicos excepcionais. En sentido amplo, o termo aplícase tamén a sitios arqueolóxicos con concentracións de fósiles excepcionalmente altas.
Clasificación
Pódense diferenciar dous tipos de Lagerstätten:
Os Lagerstätten de conservación son xeralmente o resultado dun acontecemento catastrófico, xa que para que se formen é preciso que a necrose, que descompón a materia orgánica, detéñase o antes posible, o que só ocorre con procesos que rematen rapidamente cos microorganismos encargados da descomposición. Os procesos que favorecen a conservación son variados: unha conxelación, un desecamento, ou condicións de anoxia poden ser exemplos válidos, aínda que os procesos máis comúns son o enterramento súbito (un fenómeno de afogo sedimentario, como a chuvia de cinzas), e condicións de anoxia na columna de auga.
Quimismo
A formación de minerais autixénicos é controlada pola química dos restos e do sedimento circundante. Os minerais poden precipitarse arredor dun resto que se descompón para formar unha concreción, ou replicar a morfoloxía do organismo orixinal substituíndo os tecidos finos. A descomposición microbiana é precisa para xerar as condicións requiridas para a mineralización e, nalgúns casos, para lanzar os ións que forman os minerais. O axuste requirido para este tipo de preservación pódese deducir de exemplos fósiles, pero só os experimentos poden proporcionar a información en condicións e a lonxitude do tempo requirida para a réplica. Os experimentos demostran que os gradientes químicos escarpados forman arredor dun resto que se descompón antes da mineralización, que ocorre en semanas o meses.
Minerais propicios
Algúns dos minerais que máis propician estes fenómenos son: apatita, minerais de arxila, pirita etc ...
Lagerstätten relevantes
Os Lagerstätten máis importantes ó longo da historia da Terra son:
As Costoiras, Os Vilares, Guitiriz
As Costoiras é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña dous habitantes (un home e unha muller), un menos ca en 2000.
Feira Mundial do Diñeiro
Historia
En 1970, Albert M. Beck, naquela época editor da revista Münzen-Revue, fundou en Múnic, Alemaña, a "Organización de Bolsas de Moedas Europeas" (Organisation Europäischer Münzen-Börsen -OEMB-), xunto cos promotores doutros sete eventos similares que se celebraban no continente, coa idea de constituíren un grande mercado internacional para o coleccionismo de moedas.
Dous anos despois, o 22 de xaneiro de 1972, tivo lugar en Basilea, Suíza, a primeira Bolsa Internacional de Moedas (Internationale Münzenbörse), evento que se repetiu nos anos seguintes en Berna, en Zúrich e noutras localidades, e que empezou a contar coa participación das casas de moeda europeas e internacionais, que aproveitan a ocasión para presentaren as súas novas emisións (a primeira en participar foi a canadense Royal Canadian Mint, en 1981).
Esta Bolsa foi o antecedente da posterior Feira Mundial de Moedas (World Money Fair), evento no que participan anualmente arredor de 50 países, con máis de 300 expositores e arredor de 13.000 visitantes e que, en 2006, a partir da súa celebración en Berlín, fixou o seu lugar de celebración nesa cidade alemá.
Ademais dos encontros comerciais, en cada edición da Feira Mundial do Diñeiro teñen lugar concursos, presentacións de moedas, exposicións temáticas e conferencias, así como a concesión do premio Vreneli ao mérito numismático, outorgado desde 1986 pola revista Münzen-Revue.
Feins
Feins (Finioù en bretón, Feins en galó) é un concello francés do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Scarlets
Os Scarlets (en galés: Y Sgarlets) son un dos catro equipos profesionais galeses de rugby. Teñen a súa sede na cidade de Llanelli, ao suroeste de Gales, sendo o seu estadio local o Parc y Scarlets, recinto con capacidade para 14.870 espectadores. Compiten no Pro14, unha liga que inclúe equipos profesionais de Escocia, Gales, Irlanda, Italia e Suráfrica, e na European Rugby Champions Cup. Orixinalmente o nome do club era Llanelli Scarlets, mais ao comezo da temporada 2008−09 mudou o seu nome seguindo a liña dos Ospreys en 2005.
Os Scarlets foron fundados en 2003 como un dos cinco, agora catro, equipos rexionais creados pola Welsh Rugby Union (WRU). O equipo está afiliado a múltiples clubs locais amadores e semi-profesionais, incluído equipos da Welsh Premier Division como o Llanelli, o Carmarthen Quins e o Llandovery. Antes de xogar no Parc y Scarlets, até a temporada 2007–08, o equipo disputaba a maioría dos seus xogos no Stradey Park de Llanelli, aínda que tamén tiñan utilizado o Racecourse Ground en Wrexham. Entre o seu palmarés destacan os dous campionatos do Pro14 (antes Celtic League/Pro12) conseguidos en 2004 e 2017.
Elenco
Os seguintes son os xogadores dos Scarlets para o Pro14 de 2019−20.
British and Irish Lions
miniatura|Matthew Rees. Os seguintes xogadores xogaron cos British and Irish Lions mentres xogaban para os Scarlets.
Internacionais
Os seguintes son xogadores dos Ospreys que foron máis de 20 veces internacionais coas súa seleccións.
Adestradores
A seguinte é unha lista de todos os adestradores da historia dos Scarlets.
Sangonera la Verde
250px|thumb|Situación da pedanía no concello de [[Murcia.]] Sangonera la Verde é unha pedanía do concello de Murcia, na Rexión de Murcia. Atópase a 8 km de Murcia e sitúase a unha altitude media de 95 metros sobre o nivel do mar.
Contaba en 2013 cunha poboación de 11.067 habitantes (5.518 homes e 5.549 mulleres), agrupados en tres núcleos de poboación: Sangonera la Verde o Ermita Nueva, Torre Guil e Frondoso Valley.
Ramón Souto
Ramón Souto Caride, nado en Vigo o 21 de abril de 1976, é un compositor musical galego. É o director artístico do Vertixe Sonora Ensemble desde a súa creación.
Traxectoria
Despois de se formar en CSM Vigo e o CLEM Barcelona, colabora co grupo de teatro Artello compoñendo música para os seus concertos "Fábula e "Polgariño. Forma parte da BAUR, plataforma experimental que alterna a improvisación libre, o rock progresivo e o free jazz.
En paralelo presenta o seu traballo en encontros e festivais importantes como o Latin American Composers Festival Injuve, Villafranca, Acanthes, Festival de Música española de Cádiz. En 2008 recibiu a mención de honra no Concurso Internacional de Composición de Ossia (Nova York).
Glicosilación
A glicosilación é a reacción na cal un carbohidrato, que funciona como doante de glicosilo, únese a un grupo hidroxilo ou outro grupo funcional doutra molécula, que é o aceptor de glicosilo. En bioloxía a glicosilación refírese en particular ao proceso encimático que une glicanos a proteínas, lípidos, ou outras moléculas orgánicas (ver glicósido). A glicosilación é unha forma de modificación postraducional e cotraducional. Os glicanos realizan varios papeis estruturais e funcionais nas proteínas segregadas e de membrana. A maioría das proteínas sintetizadas no retículo endoplasmático rugoso (RER) sofren glicosilación. É un proceso específico de sitio dirixido por encimas, que se diferencia da reacción química non encimática chamada glicación. A glicosilación está tamén presente no citoplasma e núcleo como unha modificación O-GlcNAc. A aglicosilación, é unha característica dos antibióticos obtidos por enxeñaría para saltarse a glicosilación. Poden orixinarse cinco clases de glicanos:
Ramón Souto
Traxectoria
Colaborou con artistas como Yi-Chung Chen, Juan Carlos Garvayo ou Donatienne Michel-Dansac, e con poetas como Jorge Riechmann.
Actualmente, é profesor de música no IES de Mos.
Glicosilación
Diversidade das glicoproteínas
A glicosilación incrementa a diversidade das proteínas no proteoma, porque case todos os aspectos da glicosilación poden ser modificados, incluíndo:
Ramón Souto
Traxectoria
==Obra == miniatura|Ramón Souto nun concerto.
Glicosilación
Mecanismos
Hai varios mecanismos de glicosilación, aínda que a maioría comparten varias características. Son:
N-glicosilación
A glicosilación ligada a N ou N-glicosilación é o tipo máis común de enlace glicosídico nas proteínas e é importante para o pregamento dalgunhas proteínas eucarióticas e para a unión célula-célula e célula-matriz extracelular. A N-glicosilación ocorre en eucariotas no lume do retículo endoplasmático e tamén é común en arqueas, pero é moi rara en bacterias.
O-glicosilación
A glicosilación ligada a O ou O-glicosilación é unha forma de glicosilación que ocorre en eucariotas no aparato de Golgi, pero tamén se dá en arqueas e bacterias.
Glicosilación de fosfoserina
Coñécese glicanos de fosfoserina con xilosa, fucosa, manosa, e N-acetilglicosamina (GlcNAc). A fucosa e N-acetilglicosamina atopáronse só en Dictyostelium discoideum, a manosa en Leishmania mexicana, e a xilosa en Trypanosoma cruzi. A manosa atopouse tamén recentemente nun vertebrado, o rato Mus musculus, no receptor da laminina da superficie celular alfa distroglicano4. Suxeriuse que este raro descubrimento podería estar ligado ao feito de que o alfa distroglicano está moi conservado desde os vertebrados inferiores aos mamíferos.
C-manosilación
A C-manosilación prodúcese cando se engade un azucre manosa ao primeiro residuo de triptófano na secuencia W-X-X-W (onde W indica triptófano e X é calquera aminoácido). As trombospondinas son unhas das proteínas máis comunmente modificadas en átomos de carbono, aínda que esta forma de glicosilación aparece noutras moléculas tamén. A C-manosilación é pouco usual porque o azucre está ligado a un carbono en vez de a un átomo máis reactivo como o nitróxeno ou ao oxíxeno. Recentemente, determinouse a primeira estrutura cristalina dunha proteína que contén este tipo de glicosilación, o compoñente 8 do complemento humano.
Formación de áncoras GPI (glipiación)
Unha forma especial de glicosilación é a formación dunha áncora GPI. Neste tipo de glicosilación únese unha proteína a unha áncora lipídica por medio dunha cadea de glicano. (Ver tamén prenilación.)
Aspectos clínicos
Coñécense uns 40 trastornos de glicosilación en humanos. Poden dividirse en catro grupos: trastornos de N-glicosilación de proteínas, trastornos de O-glicosilación de proteínas, trastornos de glicosilación de lípidos, e trastornos doutras vías de glicosilación e de múltiples vías de glicosilación. Non se coñecen tratamentos efectivos para ningún destes trastornos. O 80% deles afectan ao sistema nervioso.
Feijoada Acidente?
Feijoada Acidente? é o nome dun par de álbums dos brasileiros Ratos de Porão sobre versións de temas do Rock.
Lanzado pola Roadrunner Records, o álbum contén dúas versións, unha con covers de bandas punks brasileiras e outra con bandas punks internacionais. A versión nacional tamén contén cancións dos propios Ratos.
O título é unha parodia de The Spaghetti Incident?, disco do Guns N' Roses, lanzado na época, que tamén contiña versións doutros grupos.
Bulbo
Para a protuberancia da parte superior da medula espiñal véxase artigo Bulbo raquídeo.
Un bulbo (chamado vulgarmente en Galicia cebola ) é un tipo de órgano vexetal dalgunhas plantas perennes que inclúe unha parte correspondente ao caule, xeralmente de forma discoidal, da cal parten raíces e follas modificadas escamiformes. O mesmo que os rizomas, cormos e tubérculos, son órganos subterráneos de almacenamento de nutrientes que servirán á planta durante a época desfavorábel, na que perden a parte aérea, perdendo, polo tanto, a capacidade de realizar a fotosíntese.
As plantas que posúen este tipo de estruturas denomínanse colectivamente plantas bulbosas.
Partes
Os bulbos constan de 5 partes principais:
Clasificación
Clasifícanse en dous tipos,
Algunhas orquídeas epífitas forman órganos semellantes aos bulbos, non subterráneos, chamados pseudobulbos.
Exemplos
As plantas con bulbos verdadeiros son sempre monocotiledóneas e inclúen, por exemplo:
Mogadixo
Topónimo
A orixe do nome oficial Muqdisho non é clara; afírmase que pode ser a versión somalí do árabe maqad shah ou sexa "trono imperial do xa".
Orixes da colonización europea
Mogadixo foi colonizada polos árabes no século X, o que incrementou o desenvolvemento económico do territorio, que se estendeu un século despois na cidade suahili sobre as costas de África Oriental.
Segundo certa tradición Mahoma tería indicado a Ill, pai de Sab e de Samáli (do que descenderían os somalís), que partisen e se estabelecesen no lugar dito despois "Amàr Gegèb", é dicir o "país destruído".
En 1330 a cidade foi visitada polo viaxeiro marroquino Ibn Battuta, quen a describiu como unha vasta e florecente cidade, importante centro de produción e comercio de tecidos.
Escavacións arqueolóxicas recobraron moedas chinesas das dinastías Song, Ming e Qing, numerario cingalés e da rexión vietnamita do Annam: a cidade estado da civilización suahili importaba cerámica árabe, porcelana chinesa e tecidos indios, entanto exportaba madeira, marfíl, conchas, escravos e mais ferro. O historiador Ross E. Dunn describe Mogadixo e outras cidades musulmás da África Oriental como "unha especie de América medieval, unha terra fértil e ben irrigada, de oportunidades económicas e unha terra a salvo da seca, carestía, sobrepoboación e guerras internas".
No século XVI Mogadixo foi conquistada polos portugueses, para tres séculos despois ser ocupada en 1871 polo sultán de Zanzíbar.
En 1892 a cidade foi cedida a Italia, que non tomou posesión dela definitivamente até 1905.
O territorio de Somalia foi controlado polos italianos desde 1910 en diante até a intervención das forzas británicas, presentes en Kenya, durante a segunda guerra mundial. Entre 1941 e 1950 os británicos ocuparon a cidade, até que os italianos volveron como administradores do protectorado somalí en nome da ONU (Administración Fiduciaria Italiana de Somalia, AFIS).
Independencia somalí e ditadura
No ano 1960 Somalia atinxíu a independencia, mais de contado o país caeu baixo a ditadura de Siad Barre, que durou até 1990. Neste ano, os rebeldes apoderáronse da cidade, obrigando a Barre a dimitir e fuxir a Lagos (Nixeria) en 1991. Foron nomeados dous presidentes, a Universidade Nacional Somalí foi pechada e a urbe caeu presa dos Señores da guerra, que sementaron durante anos a morte e a destrución, danando moitas partes da cidade (mentres unha carestía, debida á forte seca, devastaba a Somalia rural).
En xuño de 1995 Mohamed Farrah Aidid autoproclamouse presidente, mais morreu un ano despois a consecuencia das feridas que lle causou unha acción da guerrilla local.
De 2000 a 2006
En outubro de 2004 o Parlamento somalí de transición elixiu como presidente a Abdullahi Yusuf. As votacións tiveron lugar en Nairobi (Kenya), a causa da caótica situación de Mogadixo. O goberno, recoñecido por gran parte das nacións occidentais, a pesar da súa feble autoridade, non logrou asentarse na capital somalí, axitada por continuas guerrillas, sobre todo na parte norte da cidade, de xeito que tivo que trasladarse a Baidoa, a 245 km ao noroeste de Mogadixo).
En xuño de 2006, logo de catro meses de asedio, as milicias dos Consellos Islámicos conseguiron expulsar da cidade os Señores da Guerra, da que se adonaran por anos. Os Consellos Islámicos introduciron as leis islámicas (xaria) na cidade, restituíndo unha certa orde e autorizando a reapertura, despois de 17 anos, do porto e do aeroporto, ademais de eliminar os postos de bloqueo das estradas.
Entre decembro de 2006 e xaneiro de 2007, logo da intervención militar de etíopes e estadounidenses, o goberno provisional de Ali Mohammed Gedi volveu a entrar en Mogadixo.
De 2007 á actualidade: a traxedia "humanitaria"
miniatura|dereita|250px|Vista aérea do porto de Mogadixo. A poboación de Mogadixo atopara paz e seguranza cos Consellos Islámicos, a custa da liberdade e do fanatismo relixioso. A seguranza semellaba momentaneamente garantida polas tropas etíopes, mais en poucas semanas a situación na cidade empeorou novamente. A intervención etíope de feito favoreceu o retorno dos Señores da Guerra que oprimiran os cidadáns durante os anos anteriores. Os milicianos dos Consellos Islámicos continúan a combater e a resistir contra a volta do exército de transición e das tropas etíopes.
En marzo de 2007, a pesar da reentrada oficial do goberno de Baidoa e a chegada á cidade dos cascos verdes ugandeses (polo demais con graves dificultades), a situación na cidade empeorou como non sucedía desde había 15 anos, con pesados bombardeamentos terrestres e aéreos.
A fins de xullo de 2007, o leve melloramento da situación permitiu a reentrada de 125.000 damnificados, mais no outono dese mesmo ano a situación volveu empeorar progresivamente até a actualidade (abril de 2008).
Mogadixo, presa do caos, da violencia e das epidemias, está en plena catástrofe "humanitaria". Os damnificados só no ano 2007 estímanse nun millón e medio de persoas. As tropas etíopes seguen a combater cos rebeldes armados, mentres o continxente militar ugandés aparece como incapaz de opor a mínima resistencia. Barrios enteiros están abandonados, en especial na área norte, onde ocorren os episodios de violencia máis graves.
Lipotes vexillifer
Lipotes vexillifer é unha especie de cetáceo odontoceto, único membro da familia dos lipótidos.
Porén, en 2007, foi avistado un por un veciño da provincia chinesa de Anhui, chamado Zeng Yujiang. As imaxes tomadas por el foron revisadas no Instituto de Hidrobioloxía da Academia de Ciencias Chinesa, que confirmou a súa autenticidade.
Etimoloxía
O nome do xénero, Lipotes, deriva do grego antigo λειποτήσ leipotés, do verbo λείπω leípo, "deixar" (a vida), "abandonar", "ser abandonado", "subsistir", en referencia á moi restrinxida zona onde vivía o animal.
En canto ao nome específico, vexillifer, significa "abandeirado" (do latín vexillum, -i, "estandarte", "bandeira", e fer, imperativo de ferre, "levar".
Descrición
As principais características de Lipotes vexillifer son as seguintes: O seu peso ao nacer é de entre 2,5 e 4,8 kg.
Distribución
Historicamente vivía ao longo de 1 700 km nos cursos medio e inferior do río Yangtzé(China), até a desembocadura do río, cerca de Shanghai, aínda que a súa presenza era rara máis arriba de Zhicheng e máis abaixo de Nanjing, sendo máis común desde Loushan a Xintankou e de Anqing a Heishazhou. Aparecía alí onde os afluentes desembocaban no río principal, sobre todo antes e despois de enseadas e bancos de area. Antes, vivía tamén nos lagos Dongting e Poyang, durante as inundacións de primavera, pero os niveis da auga actuais xa non son suficientes para iso.
Aproximadamente o 12 % da poboación humana do mundo vive e traballa nas beiras do río Yangtzé, exercendo presión sobre o río. A construción do encoro das Tres Gargantas tamén deu lugar a perda de hábitat.
Historia antiga
Os achados fósiles indican que este golfiño migrou desde o Pacífico cara ao río Yangtzé hai 20.000 anos.
Estes golfiños foron xa descritos na época da dinastía Han, nunha enciclopedia biolóxica, Erya. Estímase que nesa época a súa poboación era duns 5.000 individuos.
Conservación
Tan pronto como a China decidiu modernizarse recoñeceu o estado precario do seu golfiño de río.
En 1978, a Academia Chinsesa de Ciencias creou unha rama do Instituto de Hidrobioloxía de Wuhan, o Centro de Investigación do Golfiño de auga doce. . De todos modos os esforzos deste instituto para salvar a estes mamíferos foron moi poucos e chegaron demasiado tarde. miniatura|400px|Mapa dos lugares onde se centraron os esforzos para a conservación de Lipotes vexillifer.
A primeira organización de protección de especies acuáticas chinesas, a Fundación de Conservación de Wuhan Golfiño baiji, fundouse en decembro de 1996. Recadou 1 383 924,35 iuans (ao redor de 100 000 dólares) e usou eses fondos para a preservación de células in vitro e para manter as instalacións do golfiño de río chinés, incluíndo o santuario de Shishou, que foi inundado en 1998.