cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Serafín Avendaño
Traxectoria
Comezou moi novo a conseguir galardóns, xa que en 1858 alcanzou medalla de prata na Exposición Rexional de Santiago de Compostela, cunha acuarela aínda anecdótica, titulada «A miña tristura». A súa pintura parte da escola paisaxística creada polo belga Carlos de Haes, aínda que pronto se afastou dos seus modos un tanto preciosistas e fríos. miniatura|Aldea galega, [[circa|ca 1908. Museo de Belas Artes da Coruña.]] A posición económica familiar de Avendaño permitiulle viaxar polo mundo. Na década dos sesenta coñeceu os Estados Unidos, instalando o seu estudo en Portland, Oregón, onde se fan famosos os seus cadros coa impresión dos torrentes fluviais das cataratas do Niágara.
Viaxou tamén a Inglaterra, Francia, Alemaña e Suíza. Competindo con Martín Rico, alcanzou pensión para Roma.
En 1864 conseguiu a terceira medalla na Exposición Nacional de Belas Artes, galardón que repetiu en 1892, e a segunda en 1899, compartíndoa con outro galego prematuramente falecido, Jenaro Carrero Fernández.
As súas correrías por Europa lévano a establecerse en Italia a partir de 1876. Alí residiu ata finais da centuria, integrándose na escola paisaxística de Rivara, na que exerce notable influencia.
A súa fama lévalle a conseguir distincións da Coroa belga e a amizade íntima do gran compositor Giuseppe Verdi, en cuxa leira «La Traviatta» pasa tempadas de traballo e relacións cordiais.
De cando en vez regresa a España para participar en certames e mostrar a súa obra. En Vigo traballa na leira familiar de Bellavista, no arranque da barriada de Teis. O seu prestixio levoulle a formar parte do xurado de exposicións nacionais, e a colaborar na revista Blanco y Negro, a partir do ano 1893 e ata 1911. Os últimos anos da súa vida pásaos en Valladolid, onde lle chega a morte en 1916, en plena guerra europea.
En Italia organízanse numerosas exposicións póstumas das súas obras, desde 1930 a 1990, en Roma, Turín, Xénova e Milán. En España dedícaselle atención a partir de 1940, cando o Museo de Pontevedra, por iniciativa de Xosé Filgueira Valverde, organiza a mostra titulada Enrique Campo e os seus precedentes.
Edward Thorndike
Edward Lee Thorndike, nado en Williamsburg o 31 de agosto de 1874 e finado en Montrose o 9 de agosto de 1949, foi un psicólogo e pedagogo estadounidense, considerado un antecesor da psicoloxía condutista estadounidense. As súas principais achegas foron a aprendizaxe por ensaio/erro e a lei do efecto. Os seus estudos sobre a conduta animal permitíronlle desenvolver a teoría do conexionismo.
Traxectoria
Thorndike naceu en 1874 nunha familia protestante de confesión metodista; foi o segundo fillo de Edward Roberts Thorndike e Abbie Ladd Thorndike (o seu pai era pastor dunha destas igrexas), que fixo da disciplina e da austeridade o signo dos primeiros anos da súa vida. Thorndike foi un dos primeiros psicólogos que recibiu a súa educación completamente nos Estados Unidos. En 1891 terminou a preparatoria como alumno da Universidade Wesleyan, da que se graduou en 1895. Ingresou na Universidad Wesleyana de Connecticut, onde se graduou en 1895.
Pasou logo á Universidade Harvard, onde tivo como profesor a William James. As súas investigaciones con pitos fíxoas no mesmo soto de James. En principio, interesouse pola comunicación mediante xestos inconscientes (debido á información que lle chegou sobre un cabalo que realizaba operacións aritméticas). Traballou logo como titor na Universidade de Columbia, en Nova York, onde se doutorou en 1898.
Casou o 29 de agosto de 1900, con Elizabeth Moulton. Tiveron catro fillos, entre eles Frances, que se converteu en matemática.
Contribucións
A súa contribución máis importante é a formulación da chamada lei do efecto, a partir dos estudos que realizou con gatos en caixas-problema das que debían escapar. A lei do efecto explicará a teoría de Skinner do condicionamento operante.
Edward L. Thorndike foi profesor de psicoloxía durante máis de trinta anos no Teachers College de Columbia, Estados Unidos. O que máis atraeu o seu interese foi a teoría da aprendizaxe, e cóntase entre os máis importantes precursores do condutismo. Watson fundou en gran parte na obra de Thorndike e na de Pavlov. O interese de Thorndike pola psicoloxía apareceu despois dun curso na Universidade Harvard onde tivo de profesor a William James. Os primeiros experimentos de Thorndike sobre a aprendizaxe, en que os suxeitos experimentais eran pitos, foron realizados xustamente no soto da casa de James, para gozo dos fillos deste.
As numerosas fábulas e relatos tradicionais que contan marabillas da intelixencia dos animais non impresionaban a Thorndike, que polo contrario sostiña que ninguén se ocupara de describir a estupidez animal; dicía que "por cada can que atopa o camiño de regreso ao fogar, hai quizais un centenar que se perde". Sostiña Thorndike que os animais non razoan nin avanzan na resolución de problemas mediante súbitos estalidos de introvisión, senón que aprenden dun xeito máis ou menos mecánico, partindo dun método de ensaio-erro. As condutas que lles resultan frutíferas e gratificantes "imprímense" no sistema nervioso.
Segundo Thorndike, a aprendizaxe componse dunha serie de conexións entre un estímulo e unha resposta, que se fortalecen cada vez que xeran un estado de cousas satisfactorio para o organismo. Esta teoría subministrou as bases sobre as que logo Skinner construíu todo o seu edificio sobre o condicionamento operante.
Thorndike e o condicionamento operante
Os experimentos de Thorndike mostran factores importantes do condicionamento operante. O primeiro é a resposta operante, que se realiza cando se escolle unha resposta en particular (resposta operante) entre varias condutas e despois nos enfocamos en observala e modificala.
O segundo elemento é a consecuencia que acompaña á conduta, é dicir, o que se coñece como reforzamento. Un reforzamento é unha acción (consecuencia) que ten como obxectivo aumentar a probabilidade de que unha conduta se repita.
National Football Conference
A Conferencia Nacional da NFL (National Football Conference en inglés, abreviado NFC) é unha das dúas conferencias da National Football League (NFL). Esta conferencia, igual que a outra, a Conferencia Americana, conteñen actualmente 16 equipos cada unha, o que fai un total de 32 equipos na NFL.
Equipos actuais
Dende o ano 2002, a NFC ten 16 equipos organizados en 4 divisións con catro equipos cada unha: Leste, Norte, Sur e Oeste.
Ray Allen
É un dos mellores triplistas da historia da NBA, sendo tan só superado en triplas anotadas polo antigo xogador dos Indiana Pacers Reggie Miller. Foi nove veces All-Star e gañou o ouro olímpico con Estados Unidos nos Xogos Olímpicos de Sidney 2000. A parte do baloncesto, Allen actuou en dúas películas, sendo a máis popular no filme He Got Game, de Spike Lee e a outra Harvard Man.
Instituto
Allen naceu na Base das Forzas Aéreas Castle en Merced, California. Fillo dun militar, pasou a súa infancia entre Saxmundham en Inglaterra, Altus en Oklahoma, Rosamond en California e Alemaña. Allen xogou ao baloncesto no Instituto Hillcrest en Dalzell, Carolina do Sur, conseguindo ser campión estatal co seu equipo.
Universidade
Allen foi unha estrela na Universidade de Connecticut dende 1993 até 1996. Na súa tempada debut na 1993-94, Allen asinou 12,6 puntos, incluído un 40,2 % en triplas, e 4,6 rebotes de media. Como "sophomore", durante a tempada 1994-95, foi incluído no Terceiro Quinteto All-American, logrando tamén ser nomeado Xogador de Baloncesto do Ano en Estados Unidos en 1995, tras ser as súas medias de 21,1 puntos (44,5 % en triplos), 6,8 rebotes e 2.,3 asistencias. Na súa seguinte e última campaña foi seleccionado no Mellor Quinteto do All-American, recibindo o premio ao mellor xogador da Big East Conference. Os seus números ese ano foron de 23,4 puntos (cun 46,6 % en triplas), 6,5 rebotes e 3,3 asistencias.
Anoia
250px|dereita|miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña]]250px|dereita|miniatura|[[Els Prats de Rei e Calaf.]] Anoia é unha comarca da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situada no centro da comunidade e a súa capital é Igualada. En 2009 tiña 117.114 habitantes.
Ray Allen
Universidade
Allen finalizou a súa carreira nos Huskies como o terceiro máximo anotador da súa historia, con 1.922 puntos, estabelecendo un récord de 115 triplas nunha tempada (1995-96). Ademais Allen converteuse no primeiro xogador de UConn que foi nomeado co recoñecemento All-America durante dous anos consecutivos. O 5 de febreiro de 2007 a súa camiseta foi retirada no pavillón Gampel Pavilion da Universidade de Connecticut, durante o descanso do encontro que lles enfrontaba a Syracuse Orange.
Anoia
A comarca limita co Solsonès polo norte, co Baix Llobregat e o Bages polo leste, coa comarca do Alt Penedès polo sur e coa Segarra, a Conca de Barberà e o Alt Camp polo oeste.
Ray Allen
Milwaukee Bucks
Allen foi elixido por Minnesota Timberwolves en quinta posición do draft de 1996. Tras ser elixido, foi traspasado xunto con Andrew Lang a Milwaukee Bucks polos dereitos de Stephon Marbury, elixido previamente na cuarta posición. Na súa tempada como rookie gozou do protagonismo esperado. Foi titular en 81 dos 82 partidos que disputou cunha media de 13,4 puntos, cun 39,3 % en triplos, 4 rebotes e 2,6 asistencias. Allen competiu no Concurso de Mates de 1997, no que dende Paul Pressey en 1986, os Bucks non tiñan representación. Tamén participou no partido de Rookies, anotando 8 puntos. Foi nomeado no Segundo Mellor Quinteto de Rookies desa tempada.
Anoia
Concellos
Actualmente a comarca está formada por 33 concellos.
Ray Allen
Milwaukee Bucks
A campaña 2000-01 foi unha das mellores na carreira de Allen, sendo especialmente lembrada polos afeccionados dos Bucks. Adestrados por George Karl, Milwaukee xuntou un dos mellores equipos da súa historia, co seu "Big Three" formado por Sam Cassell, Glenn Robinson e o propio Allen, acadando as Finais de Conferencia, onde caeron fronte a Philadelphia 76ers por 4-3. Allen tivo unha media en liga regular de 22 puntos (cun espectacular 43,3 % en triplas), 5,2 rebotes e 4,6 asistencias. Mellores números aínda tivo en playoffs, ao asinar 25,1 puntos, cunhas porcentaxes de tiro de 47,9 % en triplos e 91,9 % en tiros libres, 4,1 rebotes e 6 asistencias.
En 2001 tamén foi All-Star, gañando ademais o concurso de triplas. Tamén foi nomeado Xogador da Semana na NBA do 4 ao 9 de abril tras asinar números de 30 puntos, 4 rebotes e 5 asistencias. Este ano tamén conseguiu o primeiro triplo-dobre da súa carreira, fronte a Boston Celtics, con 20 puntos, 10 rebotes e 11 asistencias. Ray Allen continuou a súa excelente recha de partidos xogados, seguindo sen perderse ningún partido dende que debutou na liga. Para rematar, foi incluído no Terceiro Quinteto da tempada. Na tempada 2001-02, os Bucks quedaron fóra de playoffs. Allen volveu ser All-Star por terceiro ano consecutivo, anotando 15 puntos no choque. O máis destacado da súa tempada foron os 400 partidos consecutivos que asinou, incluíndo 388 de titular, a mellor serie da NBA. Porén, unha tendinite no seu xeonllo esquerdo obrigoulle a perderse o seu primeiro partido dende que chegara á liga. Recibiu o Xogador da Semana dúas veces ao longo da tempada. Finalizou a campaña coa súa marca persoal en porcentaxe de triplos cun 43,4 de acerto.
Seattle Supersonics
esquerda|300px|miniatura|Ray Allen na súa etapa con [[Seattle SuperSonics.]] A tempada 2002-03 supuxo a última cos Bucks. A franquía de Wisconsin traspasouno xunto a Kevin Ollie, Ronald Murray e unha primeira rolda condicionada do draft de 2003 a Seattle SuperSonics a cambio de Gary Payton e Desmond Mason. Tras o cambio, o xogo de Allen mesmo incrementou de nivel, sendo nomeado para o Segundo Mellor Quinteto da NBA en 2005. Con todo, por primeira vez despois de tres anos consecutivos, perdíase o All-Star. Ese ano tamén foi designado como Xogador Máis Deportivo da NBA e unha vez Xogador da Semana da Conferencia Oeste tras facer 28,3 puntos, 7,5 asistencias e 6 rebotes nunha semana onde os Sonics lograron un balance de 4-0. O seu debut en Seattle saldouse con 26 punto, 13 rebotes e 9 asistencias, rozando o triplo dobre na derrota ante Los Angeles Lakers. Ningunha lenda dos Sonics tivo un debut tan soado. As súas medias en Seattle foron de 24,5 puntos, 5,6 rebotes e 5,9 asistencias, ademais de ter un 92% en tiros libres. Nesta campaña alcanzou as 1.000 triplas.
RecA
A RecA é unha proteína de 38 quilodaltons esencial para a reparación e mantemento do ADN, que se encontra en bacterias e ten homólogos en eucariotas e arqueas. Un homólogo estrutural e funcional de RecA foi atopado en todas as especies nas que foi seriamente buscado, polo que serve como arquetipo desa clase de proteínas homólogas de reparación do ADN. As proteínas homólogas chámanse RAD51 en eucariotas e RadA en arqueas.
Ray Allen
Seattle Supersonics
Tanto na anterior campaña como na 2003-04, Seattle non se clasificou aos Playoffs. Allen volvía ao All-Star, ao que seguiría acudindo consecutivamente até 2009. Ese ano tivo unha media de 23 puntos, 5,1 rebotes e 4,8 asistencias. Na tempada 2004-05 gozou da súa única tempada en Playoffs cos Sonics. O equipo alcanzou as Semifinais de Conferencia, onde caeron ante San Antonio Spurs. Os seus números en postempada foron de 26,5 puntos, 4,3 rebotes e 3,9 asistencias. En agosto de 2005 foi renovado por Seattle cun contrato de cinco anos a razón de 80 millóns de dólares. A tempada 2005-06 e tempada 2006-07 foron as máis destacadas de Allen na súa carreira deportiva no que se refire a puntos por partido, con 25,1 e 26,4 puntos, respectivamente. O 13 de xaneiro de 2006, foi suspendido pola NBA con tres partidos por unha pelexa con Keyon Dooling. O 12 de marzo de 2006, Allen converteuse no 97º xogador da historia da NBA que anota 15.000 puntos. O 7 de abril de 2006, Allen logrou colocarse na segunda praza na lista de máis triplas convertidos de todos os tempos tras un partido ante Portland Trail Blazers, só por detrás do lendario Reggie Miller. O 19 de abril de 2006, ante Denver Nuggets, Allen rompeu a marca de Dennis Scott de máis triplas anotadas nunha tempada, coas súas 268. Ao final do encontro, recibiu unha grande ovación do seu público. Na 2006-07 asinou o seu mellor partido en anotación tras anotar 54 puntos fronte a Utah Jazz, a segunda marca máis alta da historia dos Sonics, detrás dos 58 puntos de Fred Brown en 1974.
RecA
A RecA ten moitas actividades, todas relacionadas coa reparación do ADN. Na resposta SOS bacteriana ten unha función coprotease na clivaxe autocatalítica dos represores LexA e λ.
Ray Allen
Boston Celtics
O 28 de xuño de 2007 Seattle SuperSonics traspasou a Ray Allen e os dereitos de Glen Davis a Boston Celtics a cambio de Delonte West, Wally Szczerbiak e os dereitos de Jeff Green, equipo no que lograría máis tarde o seu primeiro anel de campión. Nun equipo infestado de estrelas e acompañado de Kevin Garnett e Paul Pierce, formou unha sociedade clave para devolver aos Celtics á elite despois de 22 anos. Allen fixo en tempada regular 17,4 puntos, 3,7 rebotes e 3,1 asistencias. A pesar de mostrarse desacertado nos primeiros compases de Playoffs, a súa participación foi decisiva na Final da NBA, fronte a Los Angeles Lakers, con grandes actuacións no 4º e especialmente no 6º partido. Tamén conseguiría o récord de triplas anotadas nunhas Finais NBA con 22, e o récord de triplas nun só partido da final con 7, na vitoria de Celtics a Lakers por 131-92. As súas medias na Final foron de 20,3 puntos e 5 rebotes por partido, así como unha porcentaxe do 50,7 % en tiros de campo.
RecA
A asociación de RecA co ADN está baseada no seu papel central na recombinación homóloga. A proteína RecA únese firmemente e en grandes grupos ao ADN de febra simple para formar un filamento nucleoproteico. A proteína ten máis dun sitio de unión ao ADN, e así pode manter xuntas unha febra simple e as febras dobres do ADN. Esta característica fai posible que catalice unha reacción de sinapse do ADN entre a dobre hélice do ADN e unha rexión complementaria de ADN de febra simple. O filamento RecA-ADN de febra simple fai unha busca por similitude de secuencia ao longo do ADN de febra dobre. O proceso de busca destas secuencias induce o estiramento do dúplex de ADN, o cal mellora o recoñecemento de secuencias (un mecanismo denominado corrección de probas conformacional ). A reacción inicia o intercambio de febras entre dúas dobres hélices de ADN en recombinación. Despois do evento da sinapse, na rexión heterodúplex empeza un proceso chamado migración da rama. Na migración da rama unha rexión non apareada dunha das febras simples despraza unha rexión apareada da outra febra simple, movendo o punto de ramificación sen cambiar o número total de pares de bases. A migración da rama espontánea pode producirse, pero como xeralmente esta avanza igualmente en ambas as direccións é improbable que complete a recombinación eficientemente. A proteína RecA cataliza a migración da rama unidireccional e ao facelo pode completar a recombinación, producindo unha rexión do ADN heterodúplex que ten unha lonxitude de miles de pares de bases.
Ray Allen
Boston Celtics
Na seguinte tempada, Ray mellorou a súa media anotadora en tempada regular anotando 19,3 puntos por partido e estabelecendo unha marca da franquía en porcentaxe de tiros libres co 95,6 %. En postempada protagonizou unha gran serie ante os Chicago Bulls chegando ha anotar 51 puntos no sexto partido e estabelecendo un novo récord para a franquía anotando 9 tripes no partido. O 28 de marzo de 2008 foi elixido o terceiro dos vinte máis grandes xogadores da historia de Milwaukee Bucks no seu 40 Aniversario, detrás de Kareem Abdul-Jabbar e Oscar Robertson. O 10 de decembro do 2009 nun partido ante os Washington Wizards Allen anotou 18 puntos, superando os 20 000 na súa carreira e sendo o xogador número trinta e tres na historia da NBA en conseguilo. Tan só cinco xogadores activos nese intre lograran a marca: Shaquille O'Neal, Allen Iverson, Kevin Garnett, Kobe Bryant e Dirk Nowitzki.
RecA
Como a RecA é unha ATPase dependente do ADN, contén un sitio adicional para a unión e hidrólise do ATP. A RecA asóciase máis estreitamente co ADN cando está unida ao ATP que cando está unida ao ADP.
Ray Allen
Miami Heat
O 6 de xullo de 2012, anunciouse un acordo entre Allen e os Miami Heat. Ata o 11 de xullo non se uniu oficialmente ó equipo.
RecA
As cepas de E. coli deficientes en RecA son útiles para os procesos de clonación en laboratorios de bioloxía molecular. As cepas de E. coli son con frecuencia modificadas xeneticamente para conter un alelo recA mutante e, por tanto, asegura a estabilidade de segmentos extracromosómicos do ADN, chamados plásmidos. Nun proceso chamado transformación, o ADN dos plásmidos é captado polas bacterias baixo diversas condicións. As bacterias que conteñen plásmidos exóxenos chámanse "transformantes". Os transformantes reteñen o plásmido nas células fillas ao realizaren divisións celulares, polo que este pode ser recuperado e utilizado noutras aplicacións. Sen unha proteína RecA funcional, o ADN do plásmido exóxeno queda inalterado nas bacterias. A purificación deste plásmido de cultivos bacterianos pode despois permitir unha amplificación por PCR de alta fidelidade da secuencia do plásmido orixinal.
Potencial como diana de drogas
Wigle e Singleton na Universidade de Carolina do Norte observaron que as pequenas moléclas que interfiren coa función de RecA na célula pode ser útil na creación de novos antibióticos. Como moitos antibióticos orixinan danos no ADN, e todas as bacterias depende de RecA para reparar os danos, os inhibidores de RecA poderían ser utilizados para potenciar a toxicidade de antibióticos. Adicionalmente, as actividades de RecA son sinónimas de desenvolvemento de resistencia a antibióticos, e os inhibidores de RecA poden tamén servir para atrasar ou previr a aparición de resistencia bacteriana aos fármacos.
Papel de RecA na transformación natural
Baseándose na análise das propiedades moleculares do sistema de RecA, o científico M. Cox concluíu que os datos “proporcionan evidencias contundentes de que a misión primaria da proteína RecA é a reparación do ADN.” Nun ensaio posterior sobre a función da proteína RecA, Cox resumiu os datos demostrando que a “proteína RecA evolucionou como un compoñente central do sistema de reparación do ADN recombinacional, coa xeración de diversidade xenética como un subproduto ás veces útil.” A transformación bacteriana natural implica a transferencia de ADN desde unha bacteria a outra (normalmente da mesma especie) e a integración do ADN doante no cromosoma receptor por recombinación homóloga, un proceso mediado pola proteína RecA (ver Transformación xenética). A transformación, na cal a RecA xoga un papel central, depende da expresión de numerosos produtos xénicos adicionais (por exemplo, uns 40 produtos xénicos en Bacillus subtilis), que interaccionan especificamente para levar a cabo este proceso indicando que é unha adaptación que evolucionou para a transferencia de ADN. En B. subtilis a lonxitude do ADN transferido pode ser desde o tamaño dun terzo de cromosoma ata un cromosoma completo. Para que unha bacteria se una, capte e recombine ADN exóxeno no seu cromosoma, debe primeiro entrar nun estado fisiolóxico especial chamado “competencia” (competencia natural). A transformación é algo común no mundo procariota, e ata agora coñécense 67 especies que son competentes para a transformación.
Un dos sistemas de transformación mellor estudados é o de B. subtilis. Nesta bacteria, a proteína RecA interacciona co ADN monocatenario entrante para formar estruturas filamentosas de notable tamaño. Estes filamentos RecA/ADN monocatenario emanan do polo da célula contendo a maquinaria da competencia e estendéndose no citosol. As febras filamentosas de RecA/ADN monocatenario considérase que son nucleofilamentos dinámicos que escanean o cromosoma residente para procurar rexións de homoloxía. Este proceso leva o ADN entrante ao sitio correspondente no cromosoma de B. subtilis, onde ocorre o intercambio de información.
Project X (filme de 2012)
Project X é un filme estadounidense dirixido por Nima Nourizadeh que foi estreado no 2012.
Sinopse
Tres estudantes dun instituto deciden organizar unha festa salvaxe na casa dun deles, anunciándoa nas redes sociais como a festa máis tola da tempada. Ademais, os rapaces deciden gravala para logo colgala na rede. Pouco a pouco, irán xurdindo complicacións imprevistas que farán que a festa se volva un descontrol.
Salicaceae
Salicaceae, as Salicáceas, son unha familia de plantas pertencente á orde Malpighiales. Compóñenas árbores ou arbustos caducifolios e dioicos. As follas son alternas, simples, estipuladas. Flores inconspicuas, unisexuais, aclamídeas, acompañadas de brácteas e reunidas en amentos (candeas) pénsiles ou erectos. Anemófilos e entomófilos (Salix); periantio copiforme ou nulo, androceo con 2 - 10 estames; xineceo bicarpelar sincárpico de carpelos abertos; numerosos óvulos; flores acompañadas de bracteas. Froitos en cápsula loculicida, que se abre mediante 2-4 valvas; con sememtes numerosas, pequenas, orladas de pelos (diseminación anemocora), con curto poder xerminativo. Reprodución vexetativa importante.
San Paio de Bais, Agolada
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Parroquias de Agolada.png|As vinte e catro parroquias que conforman o concello de Agolada. </Gallery>
Salicaceae
Comprenden unhas 300 especies de climas temperados e fríos, principalmente do hemisferio boreal. Forman lamigueirais e salgueirais de ribeira.
Henry Tate
miniatura|Henry Tate. Henry Tate, I Barón de Park Hill, nado en Chorley, Lancashire, o 11 de marzo de 1819 e finado en Streatham Common, South London, o 5 de decembro de 1899, foi un comerciante inglés de azucre. Ademais foi o promotor da Tate Britain de Londres, que se encadra dentro das catro galería Tate.
Aledo
250px|miniatura|Igrexa de Santa María de Aledo Aledo é un concello español da Rexión de Murcia, situado na comarca do Bajo Guadalentín. Tiña unha poboación de 986 habitantes en 2014.
Atópase a 60 km da cidade de Murcia, na vertente meridional de Serra Espuña. Limita ao norte, leste e sur con Totana e ao oeste con Lorca.
A súa economía baséase na agricultura. Cultívase de modo intensivo a uva de mesa en parral e en menor grao, o caravel. Así mesmo, Aledo é un importante foco da olaría murciana.
Oxiuríase
miniatura|300px|Ciclo biolóxico do [[Enterobius.]] A oxiuríase ou enterobíase é unha parasitose intestinal producida por un verme nematodo, Enterobius vermicularis, da orde Rhabditida. É unha enfermidade practicamente universal que afecta exclusivamente ó home, de tódolos grupos socioeconómicos, aínda que resulta moito máis frecuente en zonas de clima temperado e de condicións hixiénicas deficientes. Afecta principalmente meniños e rapaces.
En Europa, África e Asia existe outra especie, E. gregorii, cuxa morfoloxía, ciclo e clínica son idénticos ós da especie tipo.
Etioloxía
O parasito causante da enfermidade é o Enterobius vermicularis (antes, Oxyuris vermicularis), un verme redondo, filiforme e de pequeno tamaño: 2–5 mm os machos e 8–13 mm as femias, que se localiza no intestino groso, aínda que por veces pode ascender ó intestino delgado.
Ciclo biolóxico
A femia desprázase á rexión anal para deposita-los seus ovos nos pregos anais, momento no que o enfermo sente un intenso proído. Ó rañarse pode reter ovos na pel da man e baixo as uñas e posibilitar así unha autoinfestación ó levarse as mans á boca ou tocar alimentos. Tamén é posible o contaxio a outras persoas ó manipular roupa interior ou a roupa de cama contaminadas, e mesmo unha infestación ambiental xa que os ovos poden contaminar outras superficies (cortinas, alfombras) e, ocasionalmente, quedar en suspensión no aire e seren inhalados. Os ovos son infecciosos ó cabo dunhas 4-6 horas en condicións óptimas.
Trala inxestión, os ovos eclosionan no intestino e as larvas mudan ó estado adulto, para fixarse no colon, onde se reproducen. O período de tempo necesario para pecha-lo ciclo (desde a inxestión dos ovos ata que a femia adulta comeza a poñer ovos) é de ó redor dun mes, e a vida dos adultos é duns dous meses.
É posible a migración de larvas desde o ano cara o recto, pero descoñécese a importancia desta forma de retroinfestación.
Cadro clínico
Trátase dunha enfermidade leve caracterizada polo intenso proído na rexión anal ou perineal, xeralmente nocturno. Adoita acompañarse de sono intranquilo que pode complicarse con pesadelos e somnambulismo; tamén pode aparecer insomnio. Segundo a intensidade do rañado poden provocarse erosións superficiais con infeccións bacterianas secundarias.
Nas meniñas é posible que as larvas penetren na vaxina ou na uretra, provocando irritación e proído vaxinal, fluxos ou dor ó ouriñar.
Tratamento e prevención
Os tratamentos antiparasitarios habituais son eficaces pero, como só matan os vermes, non os ovos, cómpre un segundo tratamento ó cabo de dúas semanas. É necesario completalos coa adopción de medidas hixiénicas que corten a posible reinfestación: lavado coidadoso da zona anal e perineo nada máis despertarse, lavado con auga moi quente da roupa interior e da roupa de cama, lavado das mans despois de manexar roupa posiblemente contaminada e mante-las uñas curtas e limpas.
Os tratamentos populares utilizados contra esta parasitose son os mesmos cós que se usan para outras lombrigas.
East Anglia Array
East Anglia Array (tamén chamado Offshore-Windpark East Anglia) é un parque eólico mariño proxectado en varias xeiras. Estará situado a 30 millas da costa de East Anglia, no Mar do Norte inglés. Está a ser desenvolvido polas empresas Scottish Power Renewables e Vattenfall. Como socios tecnolóxicos están a traballar na construción Iberdrola e Siemens AG (Gamesa).
East Anglia ONE
miniatura|esquerda|Jackets en Navantia Fene. East Anglia ONE está situado ao sur da zona, aproximadamente a 43 km da costa. O proxecto inicial será para instalar 1,2 GW de potencia eólica, con 102 torres. A electricidade producida chegará á costa por un cable que conectará coa rede nacional inglesa.
42 dos soportes para estes muíños de vento estanse a construír en España por Navantia Fene, contratista de Windar Renovables e Iberdrola, e outros 60 por Lamprell UK. Son estruturas de tres patas, 65 metros de altura e un peso de 850 toneladas. As pas dos xeradores son construídas pola fábrica que Gamesa ten nas Somozas. A subestación eléctrica é construída en Navantia Cádiz, Puerto Real.
O material é enviado ao porto holandés de Vlissingen, onde Iberdrola ten unha base loxística. O inicio dos traballos foi en xuño de 2018 coa instalación dos soportes para os muíños polos buques Bokalift 1 e Olympic Taurus.
Deira (reino)
Deira foi un reino da Inglaterra setentrional durante o século VI. Estendíase desde o río Humber ata o Tees, e desde o mar ata a esquina occidental do Vale of York. Posteriormente uniuse ao reino de Bernicia, situado máis ao norte, para formar o reino de Northumbria.
O nome do reino é de orixe britoa, se cadra de Deifr, que significa "augas", ou de Daru, que significa "carballo", en cuxo caso podería equivaler a "a xente do Derwent",unha derivación que tamén se atopa no nome latino de Malton, Derventio. miniatura|400px|dereita|Lista de monarcas de Bernicia, Deira e Northumbria desde [[547 (dun libro de 1834). ]] Segundo Simeón de Durham estendíase desde o Humber ata o Tyne, pero a terra era mala ao norte do Tees. Despois de que o reino britano con centro en Eboracum, que pode que se chamase Ebrauc, fose tomado por Edwin, a cidade de Eboracum converteuse na súa capital e pasou a chamarse Eoforwic (o lugar do verrón) polos anglos. Antes disto é posíbel que a capital teña estado en Pocklington ou preto de alí.
O primeiro rei anglo de Deira do que temos constancia é Ælla, que floreceu a finais do século VI tras conquistar o reino aos britóns en 581. Á súa morte, Deira estivo sometida ao rei Æthelfrith de Bernicia, quen uniu ámbolos reinos no de Northumbria. Æthelfrith gobernou ata a ascensión do fillo de Ælla Edwin, en 616 ou 617, quen tamén gobernou os dous reinos ata 633.
Osric, o sobriño de Edwin, gobernou Deira tras Edwin, pero o seu fillo Oswine foi matado por Oswiu en 651. Por algúns anos Deira estivo gobernada por Æthelwald fillo de Oswald de Bernicia.
Beda escribiu sobre Deira na súa Historia Ecclesiastica.
Kris Joseph
Kristopher Carlos Joseph, nado o 17 de decembro de 1988 en Montreal, Quebec, é un xogador canadense de baloncesto profesional. Actualmente non ten equipo.
Instituto
Joseph tivo problemas ó comezar a competir, xa que o botaron do seu equipo cando tiña 14 anos. Traballou o seu xogo, medrou, e converteuse nunha estrela no Sun Youth, un equipo da Liga de Baloncesto de Montreal. En recomendación do adestrador Henry Wong, a nai de Joseph aceptou que o seu fillo deixara Montreal en 2006, para completar os dous anos que lle quedaban no Archbishop Carroll, en Washington, D.C..
Coma sénior, Joseph liderou ó Archbishop Carroll a unha marca de 26-11. Esa tempada, Joseph conseguiu entrar no segundo equipo de 2008, elixido polo The Washington Post.
Universidade
Joseph comezou a ter minutos xa moi cedo, e xogou o seu primeiro partido de titular o 2 de xaneiro de 2009 contra Florida do Sur, anotando sete puntos e capturando tres rebotes. Na súa segunda tempada, converteuse nun importante reserva para Syracuse, rematou a tempada con 11.0 puntos e 5.4 rebotes por partido, e foi nomeado Sexto Home do Ano da Big East Conference.
No seu ano coma júnior, mellorou de novo os seus rexistros, e liderou a Syracuse en anotación con 14.3 puntos por partido, sendo ademais o segundo máximo reboteador do equipo, con 5.2 rebotes por encontro; números que melloraría tamén no seu derradeiro ano universitario.
Profesional
O 6 de febreiro de 2013, Joseph fichou polos Maine Red Claws. Cinco días máis tarde, o 11 de febreiro, foi traspasado ós Springfield Armor a cambio de James Mays. O 2 de abril de 2013, asinou un contrato de 10 días cos Brooklyn Nets. O 12 de abril de 2013, asinou para o resto da tempada.
Joseph foi traspasado ós Boston Celtics o 12 de xullo de 2013, nun gran traspaso que mandou ás estrelas dos Celtics Kevin Garnett e Paul Pierce ós Nets. O 15 de xullo de 2013, foi cortado polos Celtics.
Terra de Miranda
Terra de Miranda é unha serie feita por Zopilote e Voz Audiovisual para a Televisión de Galicia, cos exteriores gravados en Mondoñedo e Aranga. Comezou a emitirse en 2001 e constou de 7 tempadas e 138 episodios. Pechou o seu exitoso percorrido en 2007, cunha tempada de 26 capítulos nos que acadou unha media de 150.000 espectadores e un 14,7% de share.
Propilamina
A propilamina ou n-propilamina, tamén chamada propan-1-amina ou 1-propanamina, é unha amina primaria con fórmula molecular C3H9N (tamén escrita C3H7NH2 e C2H5CH2NH2). É un líquido volátil incoloro. . É unha base débil. A súa Kb -e de 4,7 × 10−4.
Síntese
600px|esquerda
1) A partir de propanamida ou propanonitrilo
A redución de propanamida ou propanonitrilo con HLi e AlH3 produce 1-propanamina (propilamina).
2) A partir de butilamida
Como produto da reacción da butanamida con bromo en medio acuoso fortemente alcalino obtense 1-propanamina (propilamina) e dióxido de carbono.
3) A partir de propanal
O propanal ao reaccionar co amoníaco produce 1-propilimina. Ao ser tratada posteriormente cun redutor como H2/Ni0 o HNa sintetízase a 1-propanamina (propilamina).
4) A partir de haloxenuros de n-propilo
Pode prepararse tamén a partir de haloxenuros de n-propilo (por exemplo, 1-cloropropano ou 1-bromopropano) utilizando ftalimida de potasio con N,N-dimetilformamida (DMF) como solvente e posterior hidrólise alcalina.
650px|center
Teaio, San Xoán de Laíño, Dodro
Teaio é un lugar da parroquia de San Xoán de Laíño no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 173 habitantes (83 homes e 90 mulleres).
Corisco
O corisco ou chuvia xeada é unha precipitación de auga líquida que se conxela ao entrar en contacto co chan ou calquera obxecto presente na superficie. A conxelación prodúcese de xeito instantáneo, formando unha película uniforme de xeo sobre o terreo co cal entrou en contacto.
Os Campos, Lama, Láncara
Os Campos é un lugar da parroquia de Lama, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 30 habitantes (16 homes e 14 mulleres), o que supón un aumento con respecto ao ano 1999 cando tiña 29 habitantes.
Castromao, Celanova
Santa María de Castromao é unha parroquia do concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 211 habitantes (98 homes e 113 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano 2000.
Lingua chuvaxa
A lingua chuvaxa (Чӑвашла, Căvašla; ) é unha lingua turca falada polo pobo chuvaxo no centro de Rusia, concretamente na República dos Chuvaxos e nas áreas adxacentes. É o único membro supervivente da póla oghur da familia turca. Mentres que as linguas turcas teñen diferentes graos de intelixibilidade, o chuvaxo é considerablemente diferente das outras linguas da familia.
O sistema de escrita está baseado no alfabeto cirílico, empregando tódalas letras do alfabeto ruso, ademais de catro letras máis:
A lingua sofre un rápido proceso de substitución.
Sa Talaiassa
250px|miniatura|Vista dende o cumio en dirección noroeste. Sa Talaiassa, tamén coñecido como sa Talaia ou sa Talaia de Sant Josep, é o monte máis elevado da illa de Eivisa, nas Illas Baleares, con 475 metros de altitude. Atópase na zona suroeste da illa, no concello de Sant Josep de sa Talaia.
Presenta unha orientación suroeste-nordés, como todas as montañas de Eivisa e Mallorca. É relativamente plano no cumio, ao que se pode acceder por estrada. Hai nel un dos repetidores de sinais de televisión da illa. O 7 de xaneiro de 1972 un avión de Iberia que cubría a ruta entre Madrid e Eivisa estrelouse no monte, causando 104 mortos, a totalidade dos seus pasaxeiros e tripulación.
Monumento á mariña universal
275px|miniatura|dereita|Monumento á mariña universal. O Monumento á mariña universal é un monumento adicado ós mariñeiros mortos no mar, situado no cumio da península de Monteferro, na parroquia de Panxón, no concello de Nigrán.
Descrición
Está feito de bloques de granito e mide 25 metros de altura. Asemella forma de pirámide de chanzos, truncada, de planta cadrada. Conta con cheminea interior. Preto do cumio ten catro coroas de bronce. Diante, enriba da porta e da inscrición "SALVE REGINA MARIUM", unha figura da virxe do Carme, patroa dos mariñeiros, co neno Xesús e sobre eles unha grande cruz de pedra. En cadansúa das outras caras mostra unha grande placa de mármore coas seguintes inscricións:
Construción
É obra do arquitecto vigués Manuel Gómez Román. Foi construído por subscrición popular en 1913 e inaugurado en 1924 por Miguel Primo de Rivera.
Dionisio Muro Carvajal
Dionisio Muro Carvajal, finado na Coruña o 1 de maio de 1928, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Xeneral de Artillería retirado, durante a ditadura de Primo de Rivera foi nomeado presidente da Deputación da Coruña o 20 de xaneiro de 1924, pero dimitiu en outubro de 1924.
Eddie Cahill
Edmund Patrick "Eddie" Cahill, nado o 15 de xaneiro de 1978 en Nova York, é un actor estadounidense máis coñecido por ter participado no filme Miracle e por aparecer de xeito recorrente nas series de televisión Friends e CSI: NY.
Gran Premio de Francia de 1991
O Gran Premio de Francia de 1991 de fórmula 1 celebrouse no Circuíto de Nevers Magny-Cours en Francia o 7 de xullo de 1991. Foi a sétima proba da tempada de Fórmula Un de, o 69º Gran Premio de Francia, ou o 77º Gran Prix de l'ACF. A carreira, disputada en 72 voltas foi gañado por Nigel Mansell, pilotando un Williams - Renault, cun piloto local Alain Prost segundo nun Ferrari e Ayrton Senna terceiro nun McLaren - Honda.
Informe
O Gran Premio de Francia trasladouse desde o Circuíto Paul Ricard preto de Marsella ao Circuíto de Nevers Magny-Cours no centro de Francia. Non houbo cambios na aliñación de pilotos, pero o equipo de Footwork decidiu abandonar o desastroso proxecto do motor V12 de Porsche en favor do regreso aos motores Ford, mentres que Ferrari presentou un novo automóbil, o 643. Na cualificación, o piloto local Alain Prost impresionou e estaba listo para anotar a primeira posición de privilexio da tempada de Ferrari, pero nos últimos minutos Riccardo Patrese no Williams-Renault chegou para empuxar ao piloto francés e lograr a pole. O líder do campionato Ayrton Senna trompeou sobre o aceite deixado por Olivier Grouillard no seu último intento de clasificación e tivo que conformarse co terceiro lugar xunto a Nigel Mansell no segundo Williams, co resto dos dez primeiros postos ocupados por Gerhard Berger, Jean Alesi, Nelson Piquet, Roberto Moreno, Maurício Gugelmin, e o impresionante Gianni Morbidelli nun Minardi. Ao principio, Patrese tivo un inicio desastroso e caeu á 10ª posición na volta 1, polo que Prost liderou por diante de Mansell, Senna, Berger e Alesi, mentres que Bertrand Gachot trompeou na primeira volta no seu Jordan. Berger foi o primeiro dos grandes en abandonar cando o seu motor fallou na 6ª volta, o seu terceiro abandono consecutivo debido a problemas no motor. Patrese comezou outra campaña de recuperación pasando a Piquet e Morbidelli dun só golpe cando Morbidelli fracasou nun intento de adiantamento, saíndose da carreira. Na parte dianteira, Mansell meteu presión a Prost e na volta 21 fixo o seu movemento aproveitando o tráfico para frear á estrela francesa que entraba na forquita. Mansell lentamente afastouse, pero os problemas na súa primeira parada para cambiar pneumáticos deixárono detrás de Prost. Mansell unha vez máis se achegou a Prost e os dous loitaron ata que Mansell finalmente logrou tomar vantaxe do tráfico, e tomou a dianteira na volta 54 freando a Prost na forquita. Mansell afastouse e logrou a súa primeira vitoria da tempada, Prost foi segundo seguido por Senna, Alesi, Patrese e de Cesaris.
Kiribati
Kiribati logrou a súa independencia do Reino Unido, converténdose nun estado soberano en 1979, un dos seus atois, Kiritimati (Illa Christmas), é o máis grande do mundo. A capital, Tarawa Sur, hoxe a área máis poboada, está formada por unha serie de illotes, conectados por unha serie de calzadas. Estes comprenden preto da metade da área do atol de Tarawa. Antes da súa independencia, o país exportara fosfato, porén, esas minas xa non son viables e son a pesca e a exportación de copra o que impulsa gran parte da economía. Kiribati é un dos países menos desenvolvidos do mundo e depende moito da axuda internacional para a súa economía.
Historia
Kiribati foi habitado por un grupo étnico de Micronesia que falou a mesma lingua oceánica durante máis de 2.000 anos antes de entrar en contacto cos europeos. As illas foron descubertas por navíos británicos e estadounidenses ao final do século XVIII e a principios do século XIX. En 1820, as illas foron nomeadas Illas Gilbert polo almirante ruso Adam von Krusenstern, en honra ao capitán británico Thomas Gilbert, quen cruzou o arquipélago en 1788 ("Kiribati" é a pronuncia dos insulares do plural de "Gilberts"). O primeiro asentamento inglés fundouse en 1837. Desde 1892, as Illas Gilbert foron un protectorado británico xunto coas próximas Illas Ellice, situadas máis ao sur. Ambos os arquipélagos convertéronse en colonias en 1916. O atol Kiritimati (Christmas) formou parte da colonia en 1919 e as Illas Fénix engadíronse en 1937. Tarawa e outras illas do grupo Gilbert foron ocupadas polo Xapón na segunda guerra mundial. Tarawa foi o lugar onde se desenvolveu unha das batallas máis sanguentas na historia do Corpo de Marines dos Estados Unidos. Os Marines desembarcaron o 20 de novembro de 1943, a Batalla de Tarawa foi na mesma capital de Kiribati: Bairiki, no atol de Tarawa.
Na década '50, a illa Christmas foi o escenario de tres grandes probas nucleares do goberno británico.
As Illas Gilbert e Ellice alcanzaron a autonomía en 1971, e separáronse en 1975. Sete anos despois, en 1978, as Illas Ellice proclamaron a súa independencia co nome de República de Tuvalu, mentres que as Illas Gilbert esperaron un ano máis e convertéronse nun estado independente o 12 de xullo de 1979. Desde ese momento, Estados Unidos deixou de reclamar as Illas Fénix, un arquipélago do Pacífico ao sueste das Illas Gilbert, e outras tres illas desta mesma zona. Todas elas convertéronse desde entón en parte do territorio de Kiribati. Estas separacións estiveron amparadas nas diferenzas étnicas e culturais dos habitantes con respecto aos kiribatianos.
Na década dos 80, a superpoboación era un problema moi grave: en 1988 anunciouse que 4.700 residentes do grupo principal de illas serían recolocados en illas menos poboadas. Por eses anos, Kiribati foi sinalado pola ONU como un dos países máis pobres do mundo; isto precipitou a chegada de recursos humanitarios desde varios países. Outro informe da ONU de 1989 demostrou que Kiribati será un dos primeiros países en desaparecer como consecuencia da elevación do nivel do mar por causa do quecemento global.
En 1994, Teburoro Tito foi elixido presidente. En 1995, houbo un movemento co obxectivo de desprazar a Liña internacional de cambio de data cara ao leste para que as illas da República de Kiribati non estivesen máis divididas por esta liña imaxinaria, que nese momento xeraba controversia. O movemento, que cumpriu cunha das promesas da campaña do Presidente Tito, tiña as intencións de que Kiribati fose o primeiro país en ver o amencer o 1 de xuño de 2000, e recibir a data popularmente, pero incorrectamente, créndose comezar do terceiro milenio d.C., un evento de significancia para o turismo. Tito foi reelixido en 1998. En 1999, Kiribati comezou a formar parte da ONU.
En 2002, Kiribati pasou a ser un país controvertido debido á lei para pechar todos os xornais. A lexislación provocou a creación do primeiro xornal non-gobernamental. Tito foi reelixido en 2003, pero en marzo de 2003, foi destituído do seu cargo por unha moción de censura, e substituído por un Consello de Estado. Anote Tong do partido da oposición Boutokaan Te Koaua foi elixido para suceder a Tito en xullo de 2003. Foi reelixido en 2007 e en 2011.
En xaneiro de 2012, Anote Tong foi reelixido por terceiro e último mandato consecutivo. A principios de 2012, o goberno de Kiribati comprou o terreo chamado Natoavatu, de 2.200 hectáreas, na segunda illa máis grande de Fidxi, Vanua Levu. Nese momento informouse amplamente  que o goberno planeaba evacuar a toda a poboación de Kiribati a Fidxi. En abril de 2013, o presidente Tong comezou a instar os cidadáns a evacuar as illas e migrar a outros lugares. En maio de 2014, a Office of the President confirmou a compra duns 5.460 acres de terreo en Vanua Levu cun custo de 9,3 millóns de dólares australianos.
Siuntio
Siuntio (en sueco Sjundeå) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Uusimaa. En 2018 a súa poboación era de 6 150 habitantes. A superficie do termo municipal é de 266,12 km2, dos cales 25,05 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 25,51 hab./km².
Kiribati
Historia
En marzo de 2016, Taneti Maamau foi elixido como novo presidente de Kiribati. Foi o quinto presidente desde que o país se independizou en 1979. En xuño de 2020, o presidente Maamau gañou a reelección para un segundo mandato de catro anos. O presidente Maamau era considerado pro-China e apoiaba lazos máis estreitos con Beijing..
Goberno e política
A política de Kiribati baséase no sistema presidencial democrático republicano, onde o Presidente ( te Beretitenti) é a cabeza de goberno, enmarcado nun sistema multipartidario e elixido por voto popular directo.
O Poder Executivo é exercido polo Presidente, un Vicepresidente e o Gabinete de Ministros.
O Poder Lexislativo exérceo a Asemblea Nacional (Maneaba ni Maungatabu), formada por 39 membros elixidos por catro anos mediante o sufraxio universal, máis dous membros ex oficio e un representante do porto autónomo de Banaba.
Siuntio
Limita cos municipios de Ingå, Kirkkonummi, Lohja e Vihti, todos eles na súa mesma rexión.
Kiribati
Goberno e política
O Poder Xudicial é independente do Executivo e do Lexislativo e está conformado pola Suprema Corte e as cortes menores.
Siuntio
O concello é bilingüe con maioría de falantes en finés e minoría en lingua sueca.
Kiribati
Goberno e política
O goberno de Kiribati regúlase segundo a Constitución Nacional vixente, promulgada o 12 de xullo de 1979.
Organización político-administrativa
300px|dereita thumb|[[Illas da Liña: Illa Millenium canle entre o lado oeste de Long Island e Nake Island.]] thumb|[[Marakei, Illas Gilbert do Norte]]
Hai 21 illas habitadas en Kiribati. Kiribati está dividida xeograficamente en tres sectores, segundo a agrupación xeográfica dos tres arquipélagos ou grupos de illas que o forman e non teñen funcións administrativas. Son:
Os 6 distritos orixinais antes da independencia eran: