cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salvador Allende
Acontecementos anteriores ó golpe de Estado
O 22 de agosto a cámara aprobou o Acordo da Cámara de Deputados sobre a grave crise da orde constitucional e legal da República, causada pola negativa do Executivo a promulgar a reforma constitucional das tres áreas da economía, malia ser aprobadas polo Congreso e actuando en contra da Constitución segundo o contralor. O texto deixou en claro que é responsabilidade dos ministros militares terminar coa situación de ilegalidade.
Preparativos do golpe
As Forzas Armadas estaban preparadas para dar un golpe militar moito antes de pensar nel. O Exército tiña «planos de contrainsurxencia», para o caso de que unha subversión excedese as Forzas de Orde (Carabineiros). Este plan consistía en que o país estaba dividido en diferentes seccións, e para cada unha establecíase un plan para actuar contra a posible insurxencia. Este plan sería a base prima para os golpistas, que só tiveron que adaptalo ás novas circunstancias.
O problema era o xeneral Prats, que mantiña a súa lealdade ó presidente e tiña á guarnición de Santiago e o comando de institutos militares en mans de xente próxima (xenerais Sepúlveda e Pickering).
Tíñase que adiantar o golpe para antes de Festas Patrias (18 de setembro), porque se se atrasaba moito podía ocorrer outro «tanquetazo», que permitiría limpar de oficiais golpistas a plana do Exército. Pero caeu Prats, e Sepúlveda e Pickering renunciaron nun xesto de solidariedade. O novo comandante en xefe era Augusto Pinochet, do cal non se sabía se era ou non golpista.
O 7 de setembro o Almirante Merino envía ó Comandante Xeneral do Corpo de Infantería de Mariña, Contraalmirante Huidobro cunha carta escrita nun pequeno papel o cal comprometía a Pinochet e Leigh a poñer as súas forzas para o 11 de setembro, e a hora 6:30 h en Valparaíso, atrás eles debían asinar o conforme.
Nunha reunión o día 9, Allende comentou a Pinochet a súa intención dun plebiscito. Ese mesmo día, Pinochet sumouse ó golpe.
O 11 de setembro
O 10 de setembro ás 16:00 h levantou áncora a escuadra, tal e como estaba previsto, xa que debía participar nas manobras navais internacionais UNITAS. Mentres tanto, o Exército se acuartelou. A razón dada: o probable desafuero de Altamirano e Garretón o día 11. Este desafuero, segundo explicou Pinochet ó ministro de Defensa Orlando Letelier, podía causar disturbios, polo que se facía necesario o acuartelamento.
Urrutia telefoneou a Allende, que se atopaba na súa residencia de Tomás Mouro. Allende, acougado, pediu situar a Pinochet e a Leigh, pero eran insituables.
Ás 7:15 h, Allende, no seu Fiat 125, e o GAP enfiláronse cara o Palacio da Moeda, chegando vinte minutos despois. Cargaba cun fusil AK-47 (agasallo de Fidel Castro) e o GAP ingresou no palacio de Goberno dúas metralladoras e tres lanzagranadas RPG-7, ademais das súas armas persoais.
Paralelamente, chegou a esa hora Pinochet ó Comando de Comunicacións, un pouco atrasado. Organizáronse as redes de comunicacións coas demais ramas das Forzas Armadas, especialmente con Leigh, que se atopaba na Academia de Guerra Aérea, e con Patricio Carvajal, que sería o coordinador de todo o golpe.
Sepúlveda, director xeral de Carabineiros chegou á Moeda, e aseguroulle que Carabineiros séguelle fiel ó goberno. Ignorábao, pero Carabineiros está agora controlado polos xenerais Mendoza e Yovane.
A Cadea Democrática, formada polas radios Minaría e Agricultura, emitiu a primeira proclama militar.
Allende debía facer entrega inmediata do seu cargo á Xunta de Goberno, integrada polos xefes supremos das Forzas Armadas: Pinochet, Leigh, Merino e Mendoza (os dous últimos recentemente auto-nomeados como xefes supremos das súas ramas, Armada e Carabineiros respectivamente).
Déuselle tamén ó presidente un ultimato: se A Moeda non era desaloxada antes das 11:00 h, sería atacada por terra e aire. miniatura|Estatua de Salvador Allende fronte ó Palacio de la Moneda Os militares contactaron coa Moeda e propuxéronlle sacalo do país, pero Allende rexeitouna. Pinochet contacta con Carvajal, que lle indicou a negativa do presidente a renderse.
Ás 9:55 h os tanques do xeneral Palacio ingresaron no perímetro da Moeda. Francotiradores apostados nos edificios próximos tratáronos de repeler.
Ás 11:52 h os caza bombardeiros Hawker Haunter iniciaron o seu ataque á Moeda, disparando en catro oportunidades os seus foguetes sobre a casa de Goberno, o dano causado é devastador. Outros dous avións bombardearon a residencia presidencial de Tomás Mouro, naquel momento defendida polos membros do GAP que non alcanzaron a chegar con Allende.
O ataque ó Palacio de Goberno proseguiu co uso de gases lacrimóxenos, pero ó veren que a Moeda aínda se negaba a renderse, o xeneral Palacios decidiu tomala e enviou a un grupo de soldados a derribar a porta do Palacio. Son as 14:30 h da tarde.
Allende decidiu non fuxir do palacio. As derradeiras verbas pronunciadas por Allende o mesmo 11 de setembro dende o Palacio de la Moneda, ás 9:10 da mañá foron:
Entón —segundo a testemuña dun dos seus doutores, Patricio Guijón, que regresou para levarse a súa máscara antigás— co fusil AK-47, suicidouse disparándose no queixo, morrendo instantaneamente. Palacios entrou no Salón Independencia, e atopouse con Allende e o doutor Guijón. Recoñeceu ó presidente polo seu reloxo Galga Coulde. Chamou ó oficial de radio e entregou o seu conciso informe: «Misión cumplida. Moneda tomada, presidente muerto». Á súa vez Carvajal di por interno a Pinochet:
Ás 18 horas conformouse a Xunta de Goberno. Fóra diso unhas escaramuzas en sitios illados de Santiago, a xunta domina todo o país. A Unidad Popular e o seu presidente morreran, iniciándose dezasete anos de ditadura.
miniatura|150px|Tumba de Allende no Cementerio General
Funerais
Os seus restos foron soterrados no Cemiterio Santa Inés de Viña del Mar, sen unha placa que o identificase, nunha discreta cerimonia na que só puideron asistir Hortensia Bussi, Laura Allende e dous sobriños do presidente, Patricio e Jaime Grove, ademais do comandante da FACH Roberto Sánchez.
Case 18 anos despois, o 4 de setembro de 1990 por orde do presidente Patricio Aylwin, Salvador Allende recibiu un novo funeral, pero esta vez masivo e con honores de Estado que lle correspondían como ex-mandatario.
Xosé Rodríguez Carballo
Xosé Rodríguez Carballo, nado en Lodoselo (Sarreaus) o 11 de agosto de 1953, é un frade católico, pertencente á orde franciscana e bispo. O 18 de maio de 2013 foi ordenado bispo na Catedral de Santiago de Compostela polo Secretario de Estado do Vaticano, Tarsicio Bertone, e nomeado arcebispo titular de Belcastro. A comezos de 2023 foi escollido arcebispo de Mérida - Badallouce.
Traxectoria
Despois de estudar nos seminarios de Zamora e de Santiago de Compostela, licenciouse en teoloxía bíblica en Xerusalén e en Santas Escrituras en Roma. Ordenouse como franciscano en 1971 e profesou solemnemente a orde en 1976. Ao ano seguinte foi ordenado crego polo papa Paulo VI en Roma. Participou na tradución da Biblia ao galego traballando no Libro das Crónicas. En 2003 foi elixido ministro xeral da orde (o seu cargo máis elevado), co que se converteu no 119º frade en facelo (dentro da orde dos frades menores, non na conventual).
Continuou no cargo ata que en 2013 o papa Francisco o nomeou arcebispo de Belcastro, unha pequena aldea da Calabria, cargo simbólico que acompaña a dignidade arcebispal. Ao mesmo tempo o papa designouno secretario da Congregación para os Institutos de Vida Consagrada e as Sociedades de Vida Apostólica, que vén sendo o equivalente a un ministro do goberno vaticano coa responsabilidade sobre a organización interna das ordes relixiosas e dos grupos de leigos.
A comezos de 2023, o papa Francisco designouno arcebispo de Mérida - Badaxoz, en substitución de Celso Morga.
Loose Nut
Loose Nut é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de hardcore punk Black Flag, publicado en maio de 1985 a través do selo SST Records.
Afyonkarahisar
miniatura|Unha vista desde Cumhuriyet Square e o monumento Utku Afyonkarahisar, capital da provincia de Afyonkarahisar, Turquía. Situada nas beiras dor río Akar a 1 034 m. 128 516 habitantes (2004). Localizada nunha encrucillada entre Esmirna, Konya, Ancara e Istambul, centro tradicional da maior rexión produtora de opio de Turquía.
Historia
Xa o rei hitita Mursilis II construíu unha fortaleza na cidade.
Coñecida como Acroënus ata o reinado do emperador bizantino León III, o que despois da súa vitoria sobre os árabes en 740 cambioulle o nome a Nicopole (Cidade da Vitoria).
Os turcos Seljuk trocáronlle o nome para Kara Hissar (Castelo negro) por un antiga fortaleza situada sobre a rocha volcánica situada 200 metros enriba da cidade.
Conquistada polo Sultán Bayezid I en 1392, perdeuna despois da invasión de Timur Lenk en 1402, en 1428 volveu de novo a poder dos turcos.
Capturada polos gregos en 1920, serviu en agosto de 1922 como cuartel xeral de Mustafa Kemal, despois de 1923 forma parte da República de Turquía.
Fronte cálida
Tras unha fronte cálida o aire queda máis quente e húmido co que había antes da fronte. Orixinan chuvias máis suaves pero extensas e inenterrumpidas, chegando incluso a nevar, podendo durar dende unhas horas ata varios días.
Os primeiros indicios da chegada dunha fronte cálida son a formación de cirros, seguidos de cirroestratos, altoestratos, cúmulonimbos e estratocúmulos.
Robin Hood (filme de 1973)
Robin Hood é un filme de animación estadounidense dos estudios Disney dirixido por Wolfgang Reitherman e estreado en 1973.
Sinopse
A diversión e o romance aparecen cando Robin Hood, o heroe arqueiro do Bosque de Sherwood, vai de aventura en aventura co seu valente amigo, Little John e a súa banda. O seu obxectivo é vencer o malvado príncipe e o seu cabaleiro, Hiss, que teñen atemorizado o pobo a base de inxustos impostos.
Acidalia Planitia
Acidalia Planitia é unha extensa planicie a baixa altitude (cunca) de Marte, que se pensa que xurdiu a través dun impacto e estimase que súa máxima anchura e duns 3.360 km,. Está situada ó norte de Chryse Planitia, ó leste de Tempe Terra, ó oeste de Arabia Terra, e dentro do sur da gran rexión de Vastitas Borealis, a cal ocupa todo o polo norte marciano e a cal pertencen tanto Chryse coma Acidalia, e as súas coordenadas centrais están xusto a 49,67° N 110° E.
Formación e características
A historia xeolóxica de Acidalia Planitia poderíase resumir en cinco estadios principais: o primeiro estadio sería o da súa formación, acontecida a través dun grande impacto sobre a codia presente na idade Noeica, o segundo estadio sería o remodelamento da superficie con planicies con pequenas serras e cristas durante a idade Hespérica, o terceiro estadio pertencería á fase de sedimentación dos materiais achegados dende as canles de escoamento, o cuarto estadio sería a formación ó norte de Acidalia Planitia da gran rexión polar de Vastitas Borealis, formación que puido ser debida á sedimentación de orixe oceánica ou pola sublimación de auga xeada existente nesa rexión. A actual superficie de Acidalia está cuberta por patróns poligonais a escala quilométrica, posúe outeiros, fosas de cinza, regueiros de lava, volcáns de lama e unha gran cantidade de cráteres de todo tipo, que evidencia unha tumultuosa historia topográfica.
Acidalia Mensa e Acidalia Colles
miniatura|250px|Regueiros presentes nun dos outeiros de Acidalia Colles.
A parte de rexión de Cydonia, as dúas formacións máis importantes de Acidalia son a súa Mensa e os seus Colles que están no centro da rexión, a mensa é un macizo montañoso illado cun cumio aplanado, que ten uns 226 km de diámetro e que é un dos poucos accidentes elevados dentro das planitiae do hemisferio norte, esta mensa posúe un dos leitos de rochas máis vellos destas planitiae, a mensa tamén esta alterada por pequenas depresións e fracturas.
Ó norte de Acidalia Mensa e practicamente pegada a esta, están situados os Acidalia Colles, que ocupan unha área aproximadamente duns 360 km de diámetro e que son unha extensión de terreo cuberta por unha manchea de outeiros illados de diversos tamaños, algúns destes outeiros teñen barrancos e regueiros que van pendente abaixo. Pensase que estes regueiros son relativamente novos, xa que son poucos e todos están por riba das dunas de area que tamén son recentes. Case todos estes regueiros teñen a súa cunca, depresión ou canle propia, as teorías sobre a súa formación son variadas pero as máis populares sosteñen que se formaron pola erosión a partir de auga líquida procedente dun acuífero ou pola antiga presenza de glaciares.
Fosas, regueiros volcánicos e volcáns de lama
Moitas das planicies a baixa altitude do hemisferio norte de Marte semellan ter regueiros de lava relativamente recentes cubertos parcialmente con cantidades variables de po. A ausencia de cráteres indicaría que a superficie é nova. Aparecen pequenos fuchancos e depresións dos cales non se sabe con certeza a súa orixe, ben puideran ser conos de cinza, pequenas caldeiras volcánicas colapsadas ou pseudocráteres formados pola iteración da lava e o xeo. O contraste entre o material escuro que semella fluír entre os outeiros e cristas é moi frecuente nas planicies de orixe volcánica, así coma tamén son moi comúns estas fosas nas planitiae do hemisferio norte coma Isidis Planitia.
A Ribeira, Igrexafeita, San Sadurniño
A Ribeira é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Acidalia Planitia
Fosas, regueiros volcánicos e volcáns de lama
Parte destas depresións ou fosas son brillantes e teñen un tamaño relativamente grande, e aparecen en numerosos lugares de Acidalia, hai varias interpretacións do que poderían ser, pero a que toma máis forza é que son volcáns de lama, estruturas xeolóxicas formadas pola interacción de gases, líquidos, lama, po e rochas moi finas que son traídas á superficie procedentes do subsolo, dende centos de metros ou incluso dende varios quilómetros de profundidade. Os científicos apuntan cara estas estruturas coma obxecto prioritario de estudo, xa que os sedimentos procedentes do subsolo poderían dar indicios sobre unha pasada vida microscópica no planeta vermello.
Outeiros cubertos de po e patróns poligonais
No norte de Acidalia Planitia existen grandes extensións de terreo con cristas e outeiros cubertos por un gran manto de po, aínda que o que máis chama a atención son os pequenos socalcos ó longo dos flancos das cristas e outeiros, así coma os os debuxos e formas construídos polas fisuras existentes no terreo, moitas das veces con formas poligonais. Estes patróns poligonais son típicos de terreos con permafrost e poderían indicar a presenza no pasado de xeo baixo a superficie.
Na Terra, ocorre un fenómeno moi semellante nas terra árticas con permafrost, cando o xeo do permafrost se derrete e o terreo drena a auga. Tamén cabe a posibilidade de que sexan grabbens, aínda que os científicos seguen a debater sobre a súa orixe. As dúas teorías con máis peso son a formación polo arrefriamento e contracción do material volcánico que formou a planicie, ou que estes patróns se producisen ó compactarse os sedimentos superficiais, dun xeito semellante a cando seca a lama dunha poza, sendo que a unha escala moitisimo máis grande. . Este patróns son comúns a case tódalas planitiae do hemisferio norte.
A rexión de Cydonia e a "Cara de Marte"
250 px|miniatura| Unha pequena porción da rexión de Cydonia onde se pode aprecia-la "cara de Marte", fotografada pola sonda [[Viking 1 e exposta pola NASA/JPL o 25 de xullo de 1976.]]
Cydonia é unha rexión que está no sueste de Acidalia, na fronteira coas terras altas de Arabia Terra, está rexión atraeu a atención tanto de científicos coma a atención popular, xa que a parte de ter varios accidentes xeolóxicos interesantes, contén a "cara de Marte", situada a medio camiño entre o cráter Arandas e o cráter Bamberg A formación caveira da ESA está a uns poucos quilómetros ó sur da "cara". Algúns planetólogos pensan que existe a posibilidade de que as planicies de Acidalia foran noutra época un leito oceánico e que Cydonia puido se-la súa zona costeira.
A área inclúe as rexións de Marte de: "Cydonia Mensae", unha área elevada con cumio plano, "Cydonia Colles", unha rexión de outeiros e pequenas montañas, e "Cydonia Labyrinthus", unha complexa intersección de vales.
A "cara de Marte" (de aproximadamente 1,5 km de longo), tivo moita repercusión na cultura occidental despois de ser fotografada e amosada ó público no ano 1976, debido á súa gran semellanza cunha faciana. Este caso natural de pareidolia inspirou a moita literatura de ciencia ficción xa que se lle atribuía unha orixe artificial.
Cando a "cara" foi fotografada por primeira vez e ata que se sacaron novas imaxes, foi aceptada coma un caso de ilusión óptica, un claro exemplo de pareidolia. Despois da análise das imaxes de gran resolución da sonda Mars Global Surveyor, a NASA declarou que "un detallado análise das imaxes deste accidente xeolóxico revelan é coma calquera outro outeiro natural de Marte, onde ve-la semellanza cun rostro depende do ángulo do visión e do ángulo de inclinación da luz que recibe". Pódense atopar ilusións ópticas semellantes na Terra; eses exemplos poderían incluír ó Old Man of the Mountain, a Pedra da Gávea, o Old Man of Hoy ou o Badlands Guardian.
Picoto, Artes, Carballo
Picoto (á espera da oficialización da forma O Picoto ) é unha aldea da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 4 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE que eran 2 homes e 2 mulleres.
Namerikawa
Namerikawa (滑川市, なめりかわし, Namerikawa-shi) é un concello da prefectura de Toyama no Xapón. Está situado na rexión de Hokuriku, dentro da rexión de Chūbu e ó leste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 54,61 km², a poboación é de 33.636 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 616 h/km².
O concello de Namerikawa limita cos concellos de Toyama, Kamiichi e Uozu (que son da prefectura de Toyama).
A Freiría, O Val, Gomesende
A Freiría é un lugar da parroquia do Val no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña seis habitantes (catro homes e dúas mulleres).
Pomacea maculata
Pomacea maculata é unha especie de grandes caracois de auga doce con opérculo, uns moluscos gasterópodos da familia Ampullariidae orixinarios de América do Sur, os chamados comunmente como "caracois mazá". Xunto coa Pomacea canaliculata é unha das especies invasoras máis importantes da familia Ampullariidae. Está clasificada no posto 58 entre as especies invasoras máis daniña en Europa.
Telecomunicacións de Acerbaixán
A rede de telecomunicacións de Acerbaixán está licenciada polo estado. O Ministerio de Comunicacións e Tecnoloxías de Información do segundo período de independencia de Acerbaixán asegura un monopolio nas liñas de telefonía fixa internacionais e locais da Telecom de Acerbaixán (Aztelekom).
O Valiño, Bealo, Boiro
O Valiño é un lugar da parroquia de Bealo no concello coruñés de Boiro na comarca do Barbanza. Tiña 29 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 17 eran mulleres.
Jaime González Meilán
Jaime González Meilán, coñecido como Chacho III, nado na Coruña o 29 de xaneiro de 1939, é un exfutbolista galego.
Fillo do histórico xogador do Deportivo da Coruña, Chacho, xogou en varios equipos coruñeses e tras un infrutuoso paso polo Celta de Vigo emigrou primeiro a Portugal, onde xogou no Sporting da Covilhã, e logo a Venezuela, onde destacou no Deportivo Galicia.
Traxectoria
Alcumado "Chacho III" por ser o terceiro da saga iniciada por seu pai, o histórico dianteiro do Deportivo da Coruña e internacional coa selección española Eduardo González Valiño (Chacho), e continuada polo seu irmán máis vello Antonio (Chacho II), tamén futbolista.
Comezou a xogar ao fútbol na tempada 1952/53 nos xuvenís do Sporting Ciudad, pasando logo dous anos polo Sporting Coruñés, antes de recalar no Deportivo Xuvenil adestrado por Vizoso, na Terceira División.
Tras pasar polo Español, en novembro de 1959 estivo a proba no Celta de Vigo, xogando varios partidos amigables, e finalmente fichou polo equipo vigués, asinando un contrato ata xuño de 1962. Con todo, non puido xogar ningún partido oficial no Celta e en marzo de 1960 foi cedido ao Gran Peña.
Na tempada 1961/62 xogou na Primeira división portuguesa co Sporting da Covilhã, e aínda que realizou unha boa campaña e foi o máximo goleador do equipo, este acabou descendendo. Nas dúas seguintes tempadas xogou no Lleida e no Abarán, equipo murciano que militaba na Segunda División.
En outubro de 1964, por mediación de Lázaro Candal, fichou polo Deportivo Galicia de Caracas. Xogou no equipo venezolano ata 1970, gañando dúas ligas venezolanas e tres Copas Venezuela. Disputou tamén 15 partidos na Copa Libertadores, na que marcou un gol fronte ao Palmeiras de Ademir da Guia en 1968, no Estadio do Pacaembu.
Palmarés
Deportivo Galicia
Termorregulación
miniatura|250px|A respiración arfante do [[can, coa boca aberta e a lingua ao aire, é un exemplo de termorregulación.]] Termorregulación é un termo que, en bioloxía, refírese ao conxunto de sistemas de regulación da temperatura corporal dos seres vivos.
Esta regulación é exercida grazas á coordinación entre a produción (termoxénese) e liberación (termodispersión) da calor orgánica interna.
A termorregulación é, deste modo, un mecanismo de homeostase, xa que en presenza de grandes oscilaións térmicas externas, posibilita o mantemento da temperatura corporal dentro de fronteiras definidas.
Fisiolóxica
Verifícase nos seres endotérmicos (regulación interna da temperatura) ou homeotérmicos (de temperatura pouco variada). O organismo ten a capacidade de regular a temperatura interna a través de mensaxes nerviosas.
Os homeotermos manteñe a súa temperatura constante, mesmo coa variación da temperatura ambiente. Son as aves e os mamíferos.
Comportamental
Verifícase nos seres exotérmicos (regulación da temperatura consonte o medio externo) ou poiquilotérmicos (que teñen grandes variacións da temperatura corporal). O organismo non ten a capacidade de regular a temperatura interna, sendo esta regulada a través de factores externos e comportamentais. O animal, con baixa temperatura corporal, procura desprazarse a lugares de maior temperatura externa.
Caso humano
No home (ser endotérmico e homeotérmico), a temperatura está regulada, en circunstancias normais, en cerca de 37 °C.
Cando se produce un aumento da temperatura no exterior, o corpo humano, a través de mecanismos homeostáticos de termorregulación, diminúe a temperatura corporal mediante procesos como a vasodilatación (os capilares aproxímanse á superficie cutánea, e hai unha transferencia de enerxía para o exterior) e a produción de suor que, ao evaporarse, diminúe a temperatura da pel (por absorber esta parte da calor de vaporización que necesita a suor para evaporarse). Dáse, así, unha retroalimentación negativa (resposta interna contraria á oscilación externa).
Cando a temperatura externa diminúe (factor perturbador que induce un estímulo que se conduce por vías aferentes ao centro coordinador/integrador (o complexo hipotálamo-hipófise), o centro coordinador envia, entón, unha mensaxe nerviosa por vías eferentes (nervios motores) para que se produza a vasoconstrición e a contracción muscular (que induce unha maior taxa de procesos catabólicos, como a respiración aerobia, que aumentam a calor metabólica).
Este proceso relativo ao ser humano ocorre igualmente en varias especies (principalmente mamíferos e aves, como quedou dito).
São Jerônimo
São Jerônimo (San Xerónimo, en galego) é un concello brasileiro do estado do Río Grande do Sur. Atópase na latitude 29º57'33" sur e sobre a lonxitude 51º43'20" oeste, ficando a unha altitude de 29 metros. A súa poboación estimada no 2004 era de 20.102 habitantes.
Posúe unha área de 970,22 km2. É un concello que forma parte da conca hidrográfica do Río Camacuã.
13 de agosto
O 13 de agosto é o 225º día do ano do calendario gregoriano e o 226º nos anos bisestos. Quedan 140 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Alfred Hitchcock.
Mortes
miniatura|100px| Eugène Delacroix.
Outros
Os 366 días do ano
LMC
LMC pódese referir a:
Ismael Carmona García
Ismael Carmona García, nado en Badaxoz en 1986, é un filólogo e poeta estremeño.
Bastard‼
Bastard!! (en xaponés:BASTARD!! -暗黒の破壊神) é un manga de Kazushi Hagiwara que comezou a publicar en 1988 en Shōnen Jump e continúa a se publicar irregularmente no Ultra Jump.
Leucodistrofia metacromática
A leucodistrofia metacromática (abreviado LMC ou MLD polas súas siglas en inglés metachromatic leuko-dystrophy ), tamén denominada deficiencia de arilsulfatase A é unha doenza desmielinizante que se agrupa dentro das chamadas leucodistrofias. Caracterízase por un déficit do enzima arilsulfatase A, o cal é necesario para o metabolismo dos sulfatos. Este déficit provoca unha acumulación de sulfatos nos lisosomas do sistema nervioso, dando lugar a sintomatoloxía neurolóxica (leucodistrofia). Esta enzima está especialmente presente nas vaíñas de mielina do sistema nervioso.
Epidemioloxía
É unha enfermidade rara e de orixe xenética, de herdanza autosómica recesiva. A súa prevalenza na poboación xeral está entre un caso por cada 40 000 persoas e un por cada 160.000 individuos en todo o mundo. Hai unha incidencia moito maior en certas poboacións illadas xeneticamente, como 1 de cada 75 en xudeus habbanitas (un pequeno grupo de xudeus que emigraron a Israel desde o sur de Arabia), 1 de cada 2.500 na parte occidental da Nación Navajo e 1 de cada 8.000 entre os grupos árabes en Israel.
Como doenza autosómica recesiva, 1 de cada 40.000 equivale a unha frecuencia de portadores de 1 de cada 100 na poboación en xeral.
Estímase que hai uns 3.600 nacementos de MLD ao ano, con 1.900 vivos nos Estados Unidos, 3.100 en Europa e 49.000 vivos en todo o mundo con MLD.
Megamind
Megamind é un filme de animación dirixido por Tom McGrath que foi estreado no 2010.
Leucodistrofia metacromática
Prognóstico e tratamento
O prognóstico desta doenza era malo, sendo case que fatal aos poucos anos após o comezo dos síntomas.
Megamind
Sinopse
Megamind é o súper malvado máis brillante que o mundo xamais coñeceu, e o que menos éxito ten. Durante anos, intentou conquistar Metro City por tódolos medios posibles. Cada intento constitúe un fracaso, por culpa de Metro Man, un heroe invencible ata que Megamind consegue matalo. De repente, a vida de Megamind carece de sentido. Que pode facer un ser malvado sen un súper heroe co que enfrontarse?. Crear a Titán, un novo heroe máis forte que Metro Man.
Leucodistrofia metacromática
Orientacións de investigación
Hoxe están a investigarse varias opcións de terapia mediante ensaios clínicos, principalmente en pacientes infantís tardíos. Estas terapias inclúen a terapia xénica, a terapia de substitución enzimática (ERT polas siglas en inglés), a terapia de redución do substrato (SRT polas siglas en inglés) e, potencialmente, a terapia de mellora enzimática (EET). Ademais dos ensaios clínicos, hai varios outros proxectos de investigación de terapia xénica preclínica en marcha.
Tratamento para LMC de inicio precoz
En xullo de 2022 o Ministerio de Sanidade do Goberno de España negociaba a adquisición dun medicamento chamado Libmeldy, nomeado o "medicamento máis caro do mundo" (2,47 millóns de euros por unha única dose). Libmeldy é un produto de terapia xénica con células nai hematopoiéticas (HSC polas siglas en inglés, Hematopoietic stem cell) autólogas (autotransplante) para LMC precoz elaborado especificamente para cada paciente utilizando as propias células do sangue do paciente.
The Woman in Black
The Woman in Black é un filme de terror dirixido por James Watkins que foi estreado no 2012. Está baseado na novela homónima de Susan Hill.
Sinopse
Arthur Kipps é un avogado de Londres cuxa empresa o envía a un lugar afastado para vender a casa dun cliente que acaba de finar. A xestión, aparentemente rutineira, tropeza con certas dificultades: os veciños amósanse contrarios a falar sobre a casa ou a achegarse a ela; ademais, ninguén está disposto a admitir a existencia dunha muller de negro que el está seguro de ter visto na casa.
Idrissa Seck
Idrissa Seck (nado o 9 de agosto de 1959 en Thiès) foi primeiro ministro do Senegal dende o 4 de novembro de 2002 ata o 21 de abril de 2004, cando foi destituído polo presidente do país, Abdoulaye Wade.
Traxectoria
Estudou en París e na Universidade de Princeton.
Seck xa fora ministro de Estado antes de subir ao cargo de primeiro ministro en substitución de Mame Madior Boye.
Estivo moi achegado ao presidente Wade e moitos pensaron que estaba chamado a ser o seu sucesor. Fora director de campaña das presidenciais de Wade, segundo no liderado do liberal Partido Democrático Senegalés e alcalde de Thiès, a súa vila natal e unha das principais do país. Pero o presidente Wade non se fiaba moito das intencións de Seck, e Seck foi encarcerado o 23 de xullo de 2005 en Dakar acusado de corrupción en relación cuns proxectos urbanísticos en Thiès.
Paradoxalmente o seu partido, o Partido Democrático Senegalés, acirraba os cans da xustiza e reclamaba o seu procesamento na cámara lexislativa senegalesa. Mentres, o opositor Partido Socialista Senegalés defendía a Seck e pedía a súa liberdade. Nunca se puido probar nada e Seck foi absolto o 7 de febreiro de 2006, logo de 199 días en prisión. En abril dese ano, Seck anunciou que se presentaría ás eleccións presidenciais senegalesas de febreiro de 2007 encabezando o partido Rewmi, que significa 'a nación' en uolof. As autoridades senegalesas anunciaron que impedirían o seu concurso porque conforme a constitución do país, os partidos que respalden a un presidenciable teñen que ter cando menos catorce meses de vida antes da celebración dos comicios, co que se abriu un clima de grande inestabilidade no país. Finalmente, a tres semanas dos comicios, e despois de reunirse a porta pechada co presidente Wade, Idrissa Seck anunciaba que se reintegraba á disciplina do Partido Democrático Senegalés, co que se desencadearon en Dakar numerosas protestas, duramente reprimidas pola policía.
Porén, teimou na súa idea de presentarse aos comicios presidenciais, contra Wade, e a pesar de pertenceren ao mesmo partido concorreron os dous: Wade obtivo a reelección na primeira volta, con máis do 55% dos votos, mentres que Seck conseguía a segunda posición cun 14,97%, por diante do socialdemócrata Ousmane Tanor Dieng.
OpenClassrooms
miniatura OpenClassrooms é unha plataforma educativa na que se imparten cursos online gratuítos e abertos a todo o mundo, na que participan diferentes universidades a nivel internacional.
Historia
Foi fundada en novembro de 1999 por Mathieu Nebra, co fin de desenvolver dentro do ámbito do e-learning unha ampla oferta educativa.
OpenClassrooms supera os un millóns de estudantes, repartidos por todo o mundo, que cursan algún dos máis de 750 cursos impartidos maioritariamente en lingua francés, pero tamén en español e inglesa.
Algúns destes cursos permiten obter un certificado que avala a realización do curso, previo pago dunha cantidade, sempre que o estudante expedise previamente un certificado de identidade verificada.
Solposto, Igrexafeita, San Sadurniño
Solposto é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Os Pinos, Artes, Carballo
Os Pinos é unha aldea da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 55 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 21 homes e 34 mulleres.
Disturbio 77
Disturbio 77 é un grupo de punk nado en Vigo a mediados dos 90. É un grupo feito en Sonoro Terapia. Durou cinco anos, nos que gravaron unha maqueta "No te salgas del rebanho", un cd "Vuelven otra vez", participaron no recompilatorio galego "Estado de sitio" con cinco temas inéditos, e un último cd publicado postmortem titulado "Escupiendo flemas y alterando el sistema", no que tamén se inclúen os cinco temas do "Estado de sitio". Nestes anos tocaron nuns 50 concertos.
No ano 2011 volven outra vez, nun principio para dar algún concerto esporádico e gravan un DVD en directo que non editan, na sala inferno de Vigo o 28 de abril de 2011. Por esas datas tocan outro concerto en Vigo e un mais en Bilbao.
Paurópodos
A dos paurópodos (Pauropoda) son unha clase de miriápodos diminutos (de 0,5 a 2 mm), corpo brando, coas antenas ramificadas e con entre 9 e 11 pares de patas. Viven en lugares húmidos e son saprófagos. Saen do ovo con só tres pares de patas. Coñécense entre 500 e 715 especies.
Características
Os paurópodos teñen a cutícula branda, sen calcificar. Non teñen ollos, aínda que presentan un par de órganos sensoriais con aspecto de ollos; as antenas posúen entre catro e seis artellos sobre os que se insiren dúas curtas ramas provistas de flaxelos. As pezas bucais constan dun par de mandíbulas, e o primeiro par de maxilas fusionadas entre si orixinando un gnatoquilario; falta o segundo par de maxilas. Os gonóporos (poros xenitais) ábrense no terceiro segmento do tronco. Carecen de aparatos respiratorio e circulatorio.
Historia natural
Os paurópodos móvense de maneira característica, con movementos rápidos e bruscos cambios de dirección. Viven no solo, no humus, baixo pedras, troncos en descomposición, etc., e aliméntanse de fungos e materia orgánica en descomposición.
Descrición
A orde dos Payropoda foi descrita en 1868 polo prehistoriador e naturalista británico John Lubbock.
Ordes
(Para outras clasificacións, véxanse Fauna Europaea, ITIS e WoRMS nas ligazóns externas). Clase Pauropoda Lubbock, 1868
Osvaldo Pugliese
Osvaldo Pedro Pugliese, nado o 2 de decembro de 1905 e finado o 25 de xullo de 1995, foi un pianista e compositor de tangos arxentino.
Traxectoria
Formou o seu propio grupo, un sexteto, en 1936 e para el creou máis de 150 temas, entre eles os máis coñecidos son Recuerdo, La Beba, Negracha, Malandraca e La yumba, tamén gravou temás doutros autores, máis de 600. Asemade foi militante do Partido Comunista Arxentino, polas súas ideas políticas estivo no cárcere durante o goberno de Juan Domingo Perón.
Historia da música
A historia da música é tanto o estudo da evolución que a música sufriu ao longo dos tempos, como -tamén- o conxunto de procesos que esta evolución comportou así como o estudo das diferentes tradicións na música e a súa ordenación no tempo. Por unha banda é unha disciplina de estudo que se insire dentro da musicoloxía histórica e, por outra, é o resultado dos datos e interpretacións feitas por musicólogos e outros investigadores. Á súa vez, o estudo de como este estudo da historia da música foi evolucionando ao longo do tempo coñécese como historiografía da música.
Dado que toda cultura coñecida ha ter algunha forma de manifestación musical, a historia da música abarca a todas as sociedades e épocas, e non se limita, como veu sendo habitual, a Occidente, onde se utilizou a expresión «historia da música» para referirse á historia da música europea e a súa evolución no mundo occidental.
A música dunha cultura está estreitamente relacionada con outros aspectos da cultura, como a organización económica, o desenvolvemento técnico, a actitude dos compositores e a súa relación cos oíntes, as ideas estéticas máis xeneralizadas de cada comunidade, a visión acerca da función da arte na sociedade, así como as variantes biográficas de cada autor.
No seu sentido máis amplo, a música nace co ser humano, e xa estaba presente, segundo algúns estudosos, moito antes da expansión do ser humano polo planeta, hai máis de 50.000 anos. É polo tanto unha manifestación cultural universal. dereita|miniatura|220px| A paleografía musical permite á historia da música descifrar e interpretar partituras escritas con sistemas diferentes ao noso. Ad té levavi, dun gradual francés do século XII
A historia da música como disciplina
Como disciplina, teoricamente, a historia da música podería ser considerada como unha parte da historia da arte, pero esta, na maioría de casos, circunscribiuse ás artes plásticas, por outra banda, o mesmo material a historizar é bastante diverso para que os seus camiños sexan moi diversos.
Nun sentido amplo, a historia da música pódese referir, e de feito refírese a calquera aspecto ou elemento que forme parte dos fenómenos musicais nunha cultura ou sociedade. Por iso estuda a composición de obras, a interpretación, a recepción, a transmisión, a teorización e a crítica (ou en xeral, a opinión), como elementos destacados. Como concrecións dalgúns destes aspectos, estuda a evolución dos instrumentos, das agrupacións e das tradicións interpretativas, así como as formas de ensino e de aprendizaxe. Dado que a historia da música entende a música como parte dun sistema cultural, require, igualmente, do estudo de todos aqueloutros elementos -algúns deles non especificamente musicais- que permiten inserir cada música no seu contexto xeográfico, histórico e cultural. Neste sentido son importantes os estudos biográficos que permiten, a miúdo, non só contextualizar e dotar de significado producións musicais concretas.
Exclusións
Desde os seus inicios -que se sitúan, habitualmente, no século XVIII -, o estudo da evolución da música referiuse case exclusivamente á música clásica europea. Deste xeito, tradicionalmente, a historización de, por exemplo, a música hindú considerou que correspondía máis ben á etnomusicoloxía, e que a historia do rock formaba parte do campo de acción dos estudos culturais. Estas foron algunhas limitacións importantes da historia da música pero non as únicas. Unha parte non pequena dos historiadores da música clásica europea, actuaron cuns obxectivos, unha metodoloxía e uns posicionamentos apriorísticos limitados. Lonxe de aplicar un concepto de música amplo, que englobara todos os procesos humanos que fan posible a existencia da música, a miúdo centráronse na evolución da composición, e fixeron unha historia da composición e dos compositores punteiros. De resultas diso, moitas veces a historia da música acabou sendo unha historia dos estilos compositivos cunha atención preferente á evolución das formas musicais e os as técnicas compositivas, contextualizada socialmente no mellor dos casos.
Reconstrución mamaria
miniatura|Resultado da reconstrución mamaria despois dunha mastectomía. Desaparición da mamila e unha visible cicatriz. Unha reconstrución mamaria é un tipo de intervención médica que implica a reconstrución dun ou ambos seos, xeralmente nas mulleres. Utilízase tecido autólogo ou prótese para construír unha mama de aspecto natural. A miúdo isto inclúe a reformación da aréola e a mamila. Este procedemento implica o uso de implantes mamarios ou solapas de tecido do mesmo paciente.
Historia da música
Exclusións
Susan McClary sinalou que a miúdo pareceu coma se os posicionamentos posmodernos e críticos que impregnaron outras disciplinas das ciencias sociais non conseguisen facer o mesmo na historia da música e que os avances metodolóxicos a miúdo xeneralizábanse cando noutras ciencias sociais xa resultaban pasados por outros posicionamentos xa máis actualizados. E isto é unha consecuencia máis da ideoloxía da obra da arte autónoma.
Reconstrución mamaria
Análise
A parte principal do procedemento adoita levar a cabo inmediatamente despois da mastectomía. Como con moitas outras cirurxías, os pacientes con comorbilidades médicas significativas como son (presión arterial alta, obesidade, diabetes) e fumadores son candidatos de maior risco. Os cirurxiáns poden optar por realizar a reconstrución despois dun prazo para diminuír este risco. Hai pouca evidencia dispoñible de estudos aleatorios para favorecer a reconstrución inmediata ou tardía. A taxa de infección pode ser maior coa reconstrución primaria (feito ó mesmo tempo que a mastectomía), pero hai beneficios psicolóxicos e financeiros ó ter unha soa reconstrución primaria. Os pacientes que agardan recibir radioterapia como parte do seu tratamento adxuvante son comunmente considerados para unha reconstrución serodia autóloga debido á maior porcentaxe de complicacións coas técnicas de implante expansor de tecidos neses pacientes. Agardar de seis meses a un ano pode diminuír o risco de complicacións. Porén, este risco sempre será maior nos pacientes que recibiron radioterapia.
Historia da música
Métodos
miniatura|300px| A iconografía musical aporta moita información á historia da música se se aplican criterios interpretativos adecuados, aínda que sexan unhas representacións seguramente pouco realistas como esta: instrumentos musicais sobre unha mesa; [[Evaristo Baschenis (1617-1677)]]
As Augas, A Graña de Vilarente, Abadín
As Augas é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Reconstrución mamaria
Análise
A reconstrución mamaria diferida considérase máis difícil que a reconstrución inmediata. Con frecuencia non só o volume do seo necesita ser restaurado, senón tamén a superficie da pel. Moitos pacientes sometidos a reconstrución mamaria diferida foron previamente tratados con radiación ou tiveron un fallo durante a reconstrución inmediata da mama. En case todos os casos de reconstrución mamaria serodia, o tecido debe ser tomado doutra parte do corpo para formar a nova mama.
Historia da música
Métodos
Os métodos e as ferramentas da historia da música son case tan diversos como os seus temas de estudo. Inclúen o estudo de fontes documentais orixinais, e a aplicación de metodoloxías diversas para avalialas, interpretalas e extraer conclusións. As fontes documentais son de índole moi diversa, tanto nos seus contidos como nos soportes. En canto aos soportes, trátase sobre todo de documentación escrita (sobre papel, pergamiño ou outros soportes), pero tamén retablos ou outros lugares onde se puidesen facer representacións iconográficas que aportaran información sobre instrumentos (como son, como se tocan, como se combinan ...), sobre situacións de interpretación musical etc. sen esquecer os soportes sonoros e videográficos (CD, DVD, ...) cando se trata da historia da música máis recente. Paralelamente, a musicoloxía histórica ha ter que preocuparse de que os arquivos onde se gardan estas fontes sexan localizables e consultables.
miniatura|dereita|220px|Cuestións como por exemplo "Por que Beethoven suprimiu o nome de Napoleón da portada da súa sinfonía número 3, Heroica?" son do interese dos historiadores da música
En canto ao tipo de información que conteñen estas fontes, é tamén moi diversa: partitura (xa sexan manuscritas polo mesmo compositor ou primeiras edicións, ás que, a miúdo, hai que aplicar coñecementos de paleografía musical); representacións de instrumentos e/ou de interpretacións; documentación privada (diarios, crónicas, cartas ...); normativa; biografías; documentación económica diversa (contratos, compravendas ...); testamentos; prensa (programas, críticas, ...); tratados teóricos ou didácticos etc.
Santiago de Compostela
Santiago de Compostela é a capital de Galicia (polo tanto, radicando nesta cidade e concello o Goberno autonómico) e da comarca de Santiago, na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2022 o concello tiña 98.179 habitantes. O seu xentilicio é «» ou tamén «», e máis popularmente «picheleiro».
Historia da música
Métodos
O historiador da música aplica a estas fontes metodoloxías diversas de análises, algunhas máis propias da mesma historia, por exemplo cando traballa con contratos ou testamentos, ou máis específicas da música por exemplo as da análise musical cando traballa cunha partitura ou debe poder descifrar ata que punto é verosímil unha representación iconográfica.
Santiago de Compostela
Por outra banda, tamén é a Sé Arcebispal galega, amais do destino das diferentes rutas que conforman o Camiño de Santiago, declarado pola UNESCO Patrimonio da Humanidade, distinción que tamén posúe o seu casco vello dende o ano 1985.
A cidade aséntase entre o monte Pedroso e o monte Viso, circundada polos ríos Sar e Sarela. Limita ao norte cos concellos de Val do Dubra, Trazo e Oroso; ao sur con Teo, Vedra e Boqueixón; ao leste co Pino; e ao oeste con Ames. Ademais da cidade de Santiago, o termo municipal comprende vinte e nove parroquias rurais. Por poboación é o cuarto concello galego despois de Vigo, A Coruña e Ourense. Posúe unha densidade de poboación de 445,05 hab./km² (2022), e unha superficie de 220,6 km².
Historia da música
Métodos
Deste xeito os especialistas da historia da música elaboran monografías que poden versar sobre aspectos moi diversos. Velaquí algúns exemplos: historia dunha institución ou dun grupo musical, a música nun centro cultural (unha corte, un mosteiro, unha cidade...) nun período, evolución da música para un instrumento, ou para un grupo de instrumentos, ou para unha agrupación (a orquestra...), a práctica interpretativa nuns períodos e lugares concretos: formas de interpretar (instrumentos, articulación, ornamentación, tempos), funcións, significados, circunstancias, repertorios, para quen...), a evolución dun xénero (a sinfonía, a ópera...) nunhas coordenadas xeográficas e/ou cronolóxicas concretas, a historia dun estilo (todo ou nunha zona concreta), a produción dun compositor (posiblemente conectada á súa biografía), a incidencia dun invento (a radio, ...) na cultura musical dun grupo humano; biografías de autores e/ou intérpretes, a difusión dun estilo, un xénero ou unha forma musical máis aló do lugar e momento de orixe coas correspondentes transformacións, a produción dun grupo de músicos con ataduras estilísticas (escola), a evolución dunha forma de interpretación (os castrados ... ), a evolución dos aspectos profesionais e contractuais do músico etc. Así mesmo elaboran edicións críticas de obras doutros momentos históricos.
Santiago de Compostela
Orixe e historia
miniatura|esquerda|Fachada da Catedral desde a praza do Obradoiro. No territorio que actualmente ocupa a catedral de Santiago existía un poboado romano que se tende a identificar coa mansión romana de Aseconia (esta mansión existiu entre a segunda metade do século I e o século V). O poboado desapareceu pero permaneceu unha necrópole que tivo uso quizais ata o século VII.