cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vincent van Gogh
Antuerpen e París
miniatura|Cranio cun cigarro aceso (1885). miniatura|Á esquerda, gravado de [[Hiroshige representando A ponte Ohashi e Atake baixo unha choiva repentina; á dereita, copia de Van Gogh deste gravado xaponés: Japonaiserie: Ponte baixo a choiva, 1887, óleo sobre lenzo, 73×54 cm, Rijksmuseum, Fundación Van Gogh, Ámsterdan. ]] En novembro de 1885 chegou a Antuerpen, onde ocupou un pequeno taller encima dunha tenda de pinturas; o alugueiro pagábao o seu irmán. Comprou nuns anticuarios algunhas xilografías xaponesas, e dedicouse a copiar modelos de xeso de esculturas antigas, expostas na Real Academia, malia o seu desacordo co ensino académico. Descubriu as pinturas de Rubens, que co seu colorido e as súas formas femininas abríronlle a alternativa do uso de cores como o carmín e o verde esmeralda. Nesta época contraeu sífilis, que aínda que foi tratada medicamente, fíxolle perder case todos os dentes. En febreiro de 1886, comentou en cartas dirixidas a Theo que só se puido permitir seis ou sete comidas quentes desde o mes de maio anterior.
O ano 1886 mudouse a París, a vivir xunto ao seu irmán, a quen avisou con esta simple nota: «Estarei no Louvre desde o mediodía, ou antes, se o desexas». Theo, que traballa en Boussod & Valadon, descubriulle a Vincent as obras do impresionismo, feito que produciu nel unha paleta máis "luminosa" e onde a cor xogaría un rol fundamental no resto da súa obra. Durante os dous anos seguintes, os irmáns tiveron múltiples friccións e sempre tivo que ser Theo o que cedese e perdoase.
Instaláronse en Montmartre e Vincent empezou a relacionarse cos artistas da época que alí se reunían. Coñeceu a Émile Bernard e a Henri de Toulouse-Lautrec, facéndose grande amigo deles, así como a Paul Gauguin, Georges Pierre Seurat, Paul Signac, Armand Guillaumin, Camille Pissarro, Paul Cézanne. Van Gogh, coma moitos pintores da época admiraba a arte xaponesa: Hokusai, Hiroshige, Utamaro; proba disto son as réplicas que realizou de gravados xaponeses e algunhas pinturas súas que reproducen o Xapón de maneira escenográfica. Ás reproducións procedentes do Xapón chamábanas "japonaiserie". Dúas destas obras realizadas por Van Gogh foron Ciroleira en flor e Ponte baixo a choiva, copias de obras de Hiroshige. Delas, Van Gogh deixou escrito o seguinte comentario: miniatura|esquerda|229px|Muller no Café de Tambourin (1887). Utilizou as cores complementarias e todo isto fíxolle abrirse a unha expresión na súa arte que non sospeitara nos Países Baixos. Pissarro tamén lle explicou as novas teorías sobre a luz e o tratamento divisionista dos tons. O artista conseguiu ir engadindo cores máis ricas e luminosas a súa paleta, grazas a Signac, con quen traballou en 1887. Practicou pintando paisaxes urbanas do barrio de Montmartre e naturezas mortas xa con cores máis vivas; os vermellos, amarelos e azuis cos seus complementarios xa se poden apreciar case en todas as súas pinturas deste período.
Exaltado pola intensidade do clima artístico de París, Van Gogh conseguiu, coa axuda de Toulouse-Lautrec, a renovación da súa pintura no que incumbe á investigación psicolóxica nos retratos. Puido apreciar as pinturas exóticas realizadas por Gauguin na Martinica. O retrato de Muller no Café de Tambourin é do mes de febreiro de 1887. Non representa unha bebedora nunha taberna calquera senón que é a imaxe concreta dunha antiga modelo dos pintores Degas e Corot, Agostina Segaroti, e que nese momento era a propietaria do bar. O cadro respira un certo atractivo exótico, desde o peiteado da muller pasando polo seu vestido ata o fondo da pintura onde na súa decoración obsérvanse láminas xaponesas. Unha das cousas máis importantes que aprendeu nesta época foi a aplicación do contraste complementario, o contrapoñer as tres cores básicas (amarelo, vermello e azul) á mestura formada polos outros dous, como combinación vermello-verde, amarelo-violeta e azul-laranxa que reforzan o seu ton ou se neutralizan ao mesturarse nun gris deslucido. Así observase a aplicación desta técnica nos Catro xirasoles onde claramente existe o contraste complementario entre o amarelo e o azul vivo do fondo. miniatura|dereita|Retrato de Père Tanguy (1887). [[Museo Rodin, París]] Pouco antes de acabar a súa etapa parisiense Van Gogh realizou o Retrato de Père Tanguy, isto é, de Julien Tanguy chamado por todos os artistas "Père Tanguy" (Pai Tanguy), en cuxa trastenda do seu establecemento expuxeran as súas obras Van Gogh, Gauguin, Cézanne e Seurat. Este retrato considérase a obra representativa da súa etapa parisiense. Cunha visión frontal, é unha imaxe dunha estrutura simple, que contrasta co fondo decorado con estampas xaponesas.
O artista holandés estaba disposto a realizar o seu soño mediterráneo en busca da luz cativadora da Provenza, coa explosión da natureza e as cores puras, cores que estudara na súa colección de estampas xaponesas. Foi un período moi fértil, no que a súa arte respecta, inclinouse cara ao impresionismo, pero doutra banda, o consumo de asente e a fatiga mental agravaron a súa condición física.
Últimos tempos: Arles
miniatura|Pexegueiro en flor (1888). En 1888 instalouse en Arles ao sur de Francia, coa intención de crear un taller de artistas. Primeiro instalouse nunha habitación do Hotel-Restaurante Carrel, pola que pagaba cinco francos diarios; isto excedía as súas posibilidades económicas e ademais o espazo era moi reducido para ter o seu taller. Pintaba todo o que vía (como Horto en flor con vistas de Arles) e xa non necesitaba estampas xaponesas, como el mesmo recoñeceu nunha carta dirixida á súa irmá: «Aquí non me fai falta para nada a arte xaponesa, porque me imaxino estar no Xapón e nada máis necesito abrir os ollos e ver o que teño diante». Os seus primeiros cadros en Arles foron tipicamente xaponeses; o cadro Pexegueiro en flor, realizouno en marzo de 1888. miniatura|esquerda|''Os descargadores en Arles (1888) Museo Thyssen-Bornemisza. Pintou a natureza dos arredores, os campos de trigo, os pantanos do delta do Ródano, a canle do sur de Arlés que reflectiu en diversas obras como A ponte de Langlois. Durante este período empezou a utilizar as pinceladas ondulantes e os amarelos, verdes e azuis intensos que caracterizan a súa obra pictórica dos últimos tempos. O 24 de maio de cada ano, xitanos de toda Europa acoden en peregrinación a Saintes-Maries-de-la-Mer para venerar á súa patroa santa Sara Kali. Van Gogh acudiu a observalo e aproveitou para realizar pinturas durante ese tempo. Entre estes cadros está a obra Barcas (barcos de pesca) en Saintes-Maries: miniatura|Posta de sol en Montmajour (1888) Museo Van Gogh.
O Museo Van Gogh o 9 de setembro de 2013 anunciou unha nova obra confirmada como pintura de Van Gogh: Posta de sol en Montmajour, realizada en Arles. Entre as evidencias que fixeron detectar a súa autenticidade atópanse dúas cartas de Van Gogh dirixidas ao seu irmán Theo datadas en xullo de 1888 nas que describe o cadro realizado:
Retratos
Co carteiro de nome Joseph Roulin tivo unha boa amizade; estaba casado coa señora Augustine Roulin coa que tiña tres fillos, Marcelle, Armand e Camille. Vincent fixo un gran número de pinturas sobre esta familia: o retrato coñecido como "La Berceuse" que mostra á señora Augustine Roulin, tamén o Retrato de Armand Roulin, o Retrato de Camille Roulin, e ao carteiro pintouno ata en seis retratos. O Retrato de Eugène Boch realizouno nunha visita que lle fixo este artista belga no mes de xullo, segundo explica ao seu irmán. Neste retrato quería captar as ideas románticas do personaxe:
Estadía en Arles
miniatura|esquerda|O sementador (1888). Van Gogh pasou todo o verán pintando paisaxes ao aire libre. Para realizar a composición colocaba no fondo do cadro toda a parte arquitectónica, con campanís de igrexa, chemineas, casas ou pobos, nunha fina franxa á altura do horizonte, mentres que o primeiro plano reservábao para os campos e a vexetación. Isto fíxoo co cadro Vista de Arles con lirios en primeiro plano, Os segadores con Arlés ao fondo, A colleita, Campos labrados, A viña verde e unha das súas obras paisaxistas máis coñecidas O sementador, realizada no mes de xuño, cando a colleita estaba case a punto, como se pode apreciar no campo de trigo maduro que hai detrás do sementador. Coas cores azul e púrpura, e os amarelos relucentes do sol e o ceo conseguiu un contraste cromático.
miniatura|Casa amarela (1888).
Van Gogh tiña a intención de crear un taller de artistas, e para isto alugou en maio a "Casa amarela" (chamada así por ter paredes desa cor) en Place Lamartine situada ao norte da cidade de Arles. Theo envioulle trescentos francos para poder acondicionar e amoblar modestamente a casa. O único que atendeu á súa petición de acudir ao taller foi Paul Gauguin, co que mantivo diversas cartas sobre o tema do "Atelier du Midi" que xuntos haberían de fundar e no que pedirían a participación de Seurat, Signac e Bernard.
Tamén Theo insistiu a Gauguin para que fixese a viaxe a Arles. Daquela Gauguin vivía en Pont-Aven, na Bretaña. Estaba cheo de débedas, sentíase incomprendido e soñaba coa fundación dun círculo de pintores, pero seguramente non pensara en Van Gogh como compoñente do mesmo. A súa meta era a Martinica, pero a cuestión económica era un impedimento. Theo van Gogh era o galerista e o marchante de Gauguin e este pensaba que detrás do carácter estraño de Vincent e as intencións de Theo ocultábase algunha estrataxema comercial, polo que non se decidía a viaxar a Arles. Así llo fixo saber nunha carta a Émile Bernard, en outubro de 1888:
A ideoloxía do simbolismo xurdiu a finais do século XIX. Segundo escribiu no ano 1886 Édouard Dujardin, un dos grandes teóricos desta técnica:
Na obra Xarra con doce xirasoles, pintada en agosto de 1888, Van Gogh buscaba o espírito do simbolismo. A meticulosidade das flores contrasta coa caótica situación das follas así como a pastosa aplicación da cor que, diante do fondo azul claro, consegue que o cadro teña un significado que vai alén da simple reprodución das flores. Expón a imaxinación do artista e a súa gran forza expresiva e esta forza esixía un gran delirio de sentimentos.
Durante este mes de agosto realizou catro pinturas sobre xirasoles: primeiro con tres flores, despois con cinco, ata chegar á dos doce xirasoles sobre un fondo azul, e outra con quince xirasoles sobre fondo amarelo.
Antes da chegada de Gauguin a Arlés, Van Gogh envioulle un autorretrato, co título de Autorretrato como un bonzo, no que é evidente a súa identificación co xaponismo, xa que se retratou coa cabeza rapada ao estilo bonzo.
Paul Gauguin desprazouse ata alí e pasaron xuntos unha tempada, durante a que as desordes mentais de Vincent impediron que a relación se mantivese. Gauguin foi o que impulsou a Van Gogh para que pintase lugares históricos de Arlés e así traballaron xuntos e pintaron a serie de vistas dos Alyscamps. Escolleron diferentes motivos, e Gauguin pintou unha paisaxe cun encanto pintoresco e máis ben refinado, mentres que Van Gogh escolleu un paseo enmarcado por altos álamos que tiñan unha cor amarela pura que contrastaba coa verde-azul do ceo. En cambio a cor empregada por Gauguin era moito máis tímida. Tamén se pintaron mutuamente: Gauguin pintou de perfil a Van Gogh e este pintou a Gauguin de costas.
Corte do lóbulo da orella
miniatura|esquerda|Nota dun xornal local datada o 30 de decembro de 1888 que rexistra a automutilación de Van Gogh. Co paso das semanas, a convivencia dos dous artistas foi empeorando, debido ás súas diferenzas persoais, acentuadas polo carácter moi temperamental de ambos. Logo de menos de dous meses, na tarde do 23 de decembro de 1888, Van Gogh e Gauguin tiveron un altercado que orixinou unha das explicacións que se deron verbo da perda da orella esquerda do primeiro, ou de parte dela. Gauguin nas súas memorias sinala que Van Gogh ameazouno e perseguiuno cunha navalla e que pola noite o holandés se automutilou o lóbulo da orella esquerda, non a orella completa. A continuación, Van Gogh envolveu o lóbulo nun pano e dirixiuse a un bordel de Arlés, onde presentou este "agasallo" a unha prostituta chamada Rachel e posteriormente regresou á "Casa amarela". Á mañá seguinte a policía atopouno inconsciente e foi trasladado ao hospital Hôtel-Dieu de Arlés. Avisouse a Theo, e Vincent quedou ingresado durante catorce días. Gauguin deixou Arlés con rumbo a París e non volveu ter contacto con Vincent, exceptuando algunhas cartas posteriores.
O xornal de Arlés Le Forum Républicain informou do caso o 30 de decembro de 1888 deste xeito:
Gauguin declarou á policía que a perda do lóbulo debérase a unha autolesión. Expúxose a teoría de que o corte na orella foi unha automutilación do artista como resultado do desgusto que lle provocara a noticia de que o seu irmán Theo ía casar. miniatura|dereita|Autorretrato coa orella vendada.
Nunca houbo unanimidade entre os estudosos dos feitos, debido ás poucas fontes existentes e a que a versión xeralmente admitida baséase nas memorias de Gauguin, publicadas en 1903. En 2009 Hans Kaufmann e Rita Wildegans, no seu ensaio Van Goghs Ohr, Paul Gauguin und der Pakt des Schweigens (A orella de Van Gogh, Paul Gauguin e o pacto do silencio), revisaron o incidente estudando o informe policial, as noticias publicadas nos xornais da época, a correspondencia dos dous pintores e os poucos testemuños existentes, moi posteriores aos feitos. Chegaron á conclusión de que foi Gauguin quen feriu a Van Gogh co seu sabre na disputa (era mestre de esgrima), e que cando estivo só, Van Gogh terminaría de cortar a orella. Non se atopou ningunha das armas. Van Gogh non diría nada para protexer ao seu amigo, e Gauguin regresaría precipitadamente a París debido á súa mala conciencia.
Ao regresar á súa casa Van Gogh pintou o Autorretrato con orella vendada, do que existen dúas versións. Ambos os cadros mostran unha vendaxe na parte dereita da cabeza, e deberon ser pintados diante dun espello, xa que a orella ferida foi a esquerda. Nun deles Van Gogh represéntase fumando unha pipa para transmitir unha sensación de acougo, nunha composición na que predomina tanto o equilibrio cromático coma o equilibrio dos elementos iconográficos. Logo de catro semanas volveu ser ingresado xa que presentaba síntomas de teima persecutoria e imaxinaba que o querían envelenar. Durante uns dez días estivo baixo tratamento do doutor Félix Rei. En marzo, atendendo unha petición de trinta veciños de Arlés, que o alcumaban le fou roux ("o tolo rubio"), e que avisaran á policía, foi ingresado unha vez máis, permanecendo seis semanas no Hospital Hôtel-Dieu de Arlés.
O 17 de abril, Theo contraeu matrimonio con Johanna Bonger en Ámsterdan. Pouco despois, Vincent decidiu internarse voluntariamente no hospital mental de Saint-Paul-de-Mausole, un antigo mosteiro en Saint-Rémy-de-Provence, a trinta e dous quilómetros de Arlés.
O sanatorio Saint-Rémy-de-Provence
miniatura|[[A noite estrelada.]]
Os derradeiros anos de Van Gogh estiveron marcados polos seus permanentes problemas mentais, que o levaron a ser recluído de forma voluntaria en sanatorios mentais, entre eles o manicomio de Saint-Rémy. Neste sanatorio tiña dúas habitacións, unha delas habilitada para servir de taller, e cando non podía pasear, pintaba cadros de interior, como Xerra con lirios. Un dos primeiros cadros que pintou alí foi Iris, onde amosa unha gran vitalidade rítmica e unha gran conxunción de cores. Nesta época a súa pintura caracterízase pola presenza de remuíños, como se pode observar nunha das súas obras máis coñecidas, A noite estrelada.
miniatura|esquerda|A Piedade (segundo Delacroix), versión de Van Gogh. Cando deixou de saír a dar paseos polos arredores da clínica, empezou obras onde os temas eran piñeiros, cipreses e oliveiras. Durante o mes de xuño foi cando desenvolveu os efectos pictóricos das árbores. Das oliveiras cos seus troncos sinuosos, fixo varios cadros: Alpilles con oliveiras en primeiro plano, Oliveira e Recolección da oliva. Os piñeiros tíñaos como modelos no mesmo xardín do hospital. Un dos primeiros cadros foi Maleza, onde só aparece a parte inferior dos troncos con tons constituídos por azuis fríos. Máis tarde pintou os piñeiros que se aprecian nos cadros O xardín do hospital de Saint Paul e Piñeiros no ceo da tarde. Pero foron os cipreses, coa súa forma triangular, os que lle serviron para crear unha magnífica serie de paisaxes. Incorporaba a mancha escura do ciprés en moitas das súas grandes composicións, como en A noite estrelada e, entre outras, en Campo de trigo con ciprés, Cipreses con dúas mulleres e Ciprés no ceo estelar.
En Sant Remy volveu ter a necesidade de copiar a pintores que admiraba, polo que pediu ao seu irmán Theo que lle enviase láminas de reproducións, a partir das que el interpretaba a cor ao seu xeito. Desta forma explorou temas relixiosos como A Piedade (Delacroix), onde pintou a Cristo co cabelo e a barba de cor vermella e A resurrección de Lázaro (Rembrandt). Tamén volveu copiar algunhas das súas pinturas favoritas, as de Millet: a Campesiña batendo o liño e A Noite (a partir de La Veillée  de Millet). Todas se conservan no Museo van Gogh de Ámsterdam.
Exposicións en vida
miniatura|O viñedo vermello, a única pintura vendida en vida de Van Gogh. A primeira exposición que fixo foi en París en 1889, no Salón dos Independentes, organizada máis tarde (entre maio e outubro) que outros anos, para que puidese coincidir coa Exposición Universal daquel mesmo ano. A elección das obras facíana os mesmos artistas pero os novos socios só podían presentar dúas, e Van Gogh indicou ao seu irmán as dúas pinturas que quería enviar: A noite estrelada (1888) e Iris (1889).
Finalmente no Salón dos Independentes de París, en febreiro de 1890, expuxo un total de dez pinturas. Volveu ter novos colapsos, que lle duraban máis que nas veces anteriores; padecía angustia, terror e alucinacións con accesos de ira moi intensos. Cando volveu escribir a Theo, explicoulle que decidira abandonar a clínica. Despois dunha breve estadía en París co seu irmán, decidiu establecerse en Auvers-sur-Oise.
Auvers-sur-Oise
miniatura|esquerda|A igrexa de Auvers-sur-Oise Trasladado a Auvers-sur-Oise, localidade próxima a París, instalouse nunha habitación da pensión Ravoux. Alí coñeceu a un amigo de Theo, o doutor Paul Gachet, pintor afeccionado, que se ofreceu a coidalo e visitalo. Baixo a atención do doutor Gachet a actividade artística de Van Gogh foi intensa, en dous meses pintou máis de setenta cadros. Frecuentaba a casa do doutor, e pintou o xardín, á súa filla Margarida rodeada de flores e no piano, e ao mesmo doutor. Van Gogh volveu a refuxiarse na pintura con grande entusiasmo; gustábanlle as paisaxes de Auvers, coma antes marabillaran a tantos outros pintores como Corot, Pissarro, Armand Guillaumin e Cézanne.
Nesta poboación foi onde empezou a utilizar o formato horizontal de dobre cadrado, que precisamente fora utilizado no val de Oise polo pintor Charles-François Daubigny da escola de Barbizon. Van Gogh pintou varias veces o xardín da casa de Daubigny.
O seu cadro A igrexa de Auvers-sur-Oise, está construído sobre liñas fortes e definidas, que producen o efecto dunha escultura recortada sobre o azul intenso do ceo, efecto que dá unha sensación de escuridade. A profundidade conséguea cos dous camiños en forma de "V" nun primeiro plano; estes camiños aparecen colocados de xeito similar nunha obra posterior, Campo de trigo con corvos. Van Gogh sinala nas súas cartas a soidade e a melancolía que teñen estas últimas paisaxes de trigais baixo ceos tempestuosos e ameazantes. Díxose que os símbolos dos corvos planeando sobre o trigo suxiren a premonición da morte. As dúas bandas de cor, co contraste do azul e o amarelo, anulan o espazo da perspectiva. A composición da perspectiva no campo aberto ten un sentido inverso, sae do horizonte en dirección cara á parte dianteira. O azul do ceo está nun só plano e consegue crear unha unidade, mentres que o amarelo do trigo está dividido en dous planos, o vermello dos camiños en tres e o verde complementario das franxas do camiño en cinco. Este cadro está considerado como unha das mellores obras do artista.
miniatura|center|600px|Campo de trigo con corvos (xullo de 1890, pintura ao óleo, 50×100 cm) [[Museo van Gogh, Ámsterdan.]] Antonin Artaud, nun extenso poema en prosa, expresa a noción da calidade de Van Gogh; abonda ler algúns fragmentos do poema:
Morte
miniatura|220px|Van Gogh no seu leito de morte, debuxado polo seu médico e pintor afeccionado Dr. Paul Gachet.
Durante os últimos trinta meses de vida chegou a realizar 500 obras e nos seus últimos 69 días asinou ata 79 cadros. O 22 de febreiro de 1890, Van Gogh sufriu unha nova crise que foi "o punto de partida dun dos episodios máis tristes nunha vida xa inzada de tristes acontecementos". Este período durou ata finais de abril, tempo durante o cal foi incapaz de decidirse a escribir, con todo seguiu debuxando e pintando. Hughes escribe que entre maio de 1889 e maio de 1890, «tivo arrebatos de desesperación e alucinación que lle impedía traballar, e entre eles, meses nos que puido facelo e fíxoo marcado polo éxtasis extremo visionario». Con todo, a súa depresión empeorou e o 27 de xullo de 1890, á idade de trinta e sete anos, mentres paseaba polo campo, disparouse un tiro no peito cun revólver. Non se deu conta de que a súa ferida era mortal e volveu á pensión Ravoux, onde morreu na súa cama dous días despois, en brazos do seu irmán Theo. «Eu arrisquei a miña vida pola miña obra, e a miña razón destruída a medias»: estas son as palabras de Vincent na última carta atopada no seu leito de morte o 29 de xullo de 1890. Vincent foi enterrado no cemiterio de Auvers-sur-Oise. E Theo como consecuencia dos trastornos mentais que lle xeraba unha insuficiencia renal, probablemente por pedras nos riles, aínda que segundo outros autores a súa enfermidade mental producíalla a sífilis, os poucos logo da morte de Vincent ingresou nunha clínica de Utrecht, onde faleceu o 25 de xaneiro de 1891: aos seis meses da morte de Vincent. En 1914 o corpo de Theo foi exhumado e enterrado xunto ao do seu irmán.
Con todo, en 2011 xurdiu unha teoría que postulaba que Van Gogh non se suicidou, senón que morreu por un disparo accidental efectuado por dous raparigos que xogaban cunha pistola. Nunha biografía sobre o artista, Van Gogh: a vida, Steven Naifeh e Gregory White Smith manteñen que o disparo proveu de René e Gaston Secrétan, dous irmáns adolescentes que veraneaban en Auvers, e que eran coñecidos do pintor, polo que non querería incriminalos e autoinculpouse. Segundo os autores, René era un raparigo problemático ao que gustaba vestirse de «cowboy», e entretíñase disparando a animais cunha vella pistola do calibre 38. Así, o 27 de xullo de 1890 Van Gogh sairía como sempre a pintar, recibindo de forma accidental o disparo do menor dos irmáns. Segundo Naifeh, historiador da arte titulado en Princeton, «revisamos os testemuños iniciais que deron lugar á versión do suicidio, e vimos que non eran nada sólidos». Este autor afirma que na entrevista que René Secrétan deu en 1956, o ano da estrea da película, Lust for Life, que Vincente Minnelli realizou sobre o pintor holandés, o seu testemuño «está cheo de culpabilidade». Esta teoría non está confirmada con outras probas nin aceptada pola maioría da comunidade académica, e o Museo Van Gogh de Ámsterdam considera prematuro valorar as conclusións ás que chegaron estes autores.
Obra
miniatura|O dormitorio en Arlés (1888). miniatura|Retrato do Dr. Gachet pintado por Van Gogh en xuño de 1890 en Auvers-sur-Oise, nos meses previos ao seu suicidio. miniatura|Campos en Cordeville, en Auvers-sur-Oise (1890). miniatura|A italiana (1887) [[Museo de Orsay.]] miniatura|[[Lirios (Van Gogh)|Lirios (1889) Getty Center, Os Ánxeles.]] miniatura|Detalle de Autorretrato (1889). Van Gogh produciu todo o seu traballo (unhas 900 pinturas e 1.100 debuxos) durante un período de tan só 10 anos ata que sucumbiu á doenza mental (posibelmente desorde bipolar). A súa fama medrou rapidamente despois da súa morte, grazas á promoción da esposa de Theo que, aínda que non tivo unha boa relación con el, resultou ser a única herdeira de toda a súa obra tras a morte do seu esposo, ocorrida pouco despois da de Vincent. O maior impulso da obra de Vincent van Gogh chegou especialmente logo dunha exposición de 71 pinturas, en París o 17 de marzo de 1901, 11 anos despois da súa morte.
Decidiu ser pintor cando tiña 27 anos e sempre quixo reflectir a vida nas súas obras. A súa carreira pictórica está marcada polos lugares onde viviu e traballou. Así se aprecia na primeira etapa dos Países Baixos (1880-1886), onde a pintura tradicional e popular deste país, exclusivamente en cores terrosos, foron o que máis influíu en obras como Os comedores de patacas e as pinturas sobre os tecedores. Realizou numerosos debuxos de mineiros, de personaxes populares e copiou obras do seu pintor favorito Millet.
A influencia de Van Gogh no expresionismo, o fauvismo e os comezos do abstraccionismo foi enorme, e pódese notar en moitos outros aspectos da arte do século XX. O Museo van Gogh en Ámsterdam está dedicado ao seu traballo e ao dos seus contemporáneos e o Kröller-Müller en Otterlo, tamén nos Países Baixos, ten unha colección considerable das súas pinturas.
Varias das pinturas de Van Gogh están entre as pinturas máis caras do mundo. O 30 de marzo de 1987 a pintura "Lirios" de Van Gogh foi vendida por un valor récord de 53,9 millóns de dólares en Southeby's, Nova York, e o 15 de maio de 1990 o seu "Retrato do doutor Gachet" vendeuse por 82,5 millóns de dólares en Christie's, establecendo un novo prezo récord.
Impresionismo
A seguinte etapa, en París (1886-1887), é a que o pon en contacto cos impresionistas que pretendían romper co academicismo da época, co traslado á pintura das impresións dos seus sentidos mediante a observación da natureza. En París, coñeceu pintores como Henri de Toulouse-Lautrec e Paul Signac, descubriu unha nova percepción da luz e a cor, aprendeu a división das gamas claras e os tons e mostrou unha simplificación á vez que unha maior intensidade no tratamento das cores. Nesta época empezou a copiar láminas xaponesas, sendo un dos pintores europeos aos que máis influíu este tipo de pintura.
Expresionismo e fauvismo
Os inicios do expresionismo aparecen durante as dúas últimas décadas do século XIX, na obra de Van Gogh, A italiana de finais de 1887, e na de Edvard Munch (autor do Berro) e, noutro nivel, na do belga James Ensor (autor de A entrada de Cristo a Bruxelas). Unha tendencia á que contribuiría Van Gogh, despois da súa chegada en 1888 a Arlés, onde o choque coa luz do sur, empúxao á conquista da cor, con obras como A noite estrelada e As Oliveiras de Saint-Rémy (1889). As pinturas do período de Sant Rémy de Provenza, caracterízanse en xeral por remuíños e espirais. Desde a dramatización das escenas dos seus primeiros traballos, á simplificación que caracterizou as súas últimas obras, nas que Van Gogh xa anuncia o comezo do expresionismo. Houbo que esperar ata agosto de 1911, cando o crítico de arte Wilhelm Worringer foi o primeiro en falar do expresionismo.
Recoñecementos
Octavi Mirbeau, historiador de arte, un dos primeiros en admirar a van Gogh, para renderlle homenaxe no Salón dos Independentes, na exposición realizada en 1891, escribiu:
Desde o século XXI, a análise da mensaxe que se desprende das súas pinturas é positivo e alegre. Durante a súa breve dedicación artística, Van Gogh conseguiu o dominio técnico e unha produtividade que poucos artistas conseguiron. Nas súas obras conseguiu fusionar as calidades das súas predecesoras neerlandesas, como a devoción á natureza, co uso da cor e a técnica da pintura francesa.
A súa fama creceu rapidamente logo da súa morte, grazas á promoción da esposa de Theo que, aínda que non tivo unha boa relación con Vincent, resultou ser a única herdeira de toda a súa obra tralo falecemento do seu esposo, ocorrido pouco despois da do pintor. Ha de sinalarse que a ela se debe unha das poucas vendas de Van Gogh en vida do artista. O maior impulso da súa obra veu especialmente logo dunha exposición de 71 das súas pinturas, en París o 17 de marzo de 1901 (11 anos logo da súa morte) á que seguiron outras exposicións, como a de 1905 en Ámsterdan, ou a de Colonia en 1912, Nova York en 1913 e Berlín de 1914.
No ano 2007, un grupo de historiadores holandeses realizou o The Canon of the Netherlands para o seu ensino nas escolas e incluíu a Van Gogh como un dos cincuenta temas do canon, xunto con outros iconas nacionais como Rembrandt e os artistas do movemento artístico De Stijl.
Limitáronse a só tres as obras vendidas en vida do pintor: A viña vermella comprada por Anna Boch pola suma de 400 francos; Ponte de Clichy, adquirido por 250 francos segundo o libro de vendas da Casa Boussod e Valadon e, finalmente, un Autorretrato aos marchantes Sulley e Lori de Londres. As tres obras curiosamente foron compradas o mesmo ano de 1888.
Procedementos de traballo
A técnica que empregaba era diferente segundo o efecto que quería conseguir, cubría os planos con cores claras, mentres que noutros cadros poñía pinceladas amplas e ás veces perfilaba todo o debuxo con trazos grosos. Noutras ocasións, traballaba cun pincel duro raiando todas as formas, segundo lle interesase, acentuaba as liñas ou a cor, o trazo con movemento rítmico repetíao tanto nos debuxos como nas pinturas. Crese que Van Gogh fixo un reaproveitamento de lenzos xa usados en máis dun terzo da súa produción durante os seus primeiros traballos. En 2008, un equipo da Universidade Tecnolóxica de Delft e a Universidade de Antuerpen utilizou avanzadas técnicas de raios X para descubrir unha imaxe da cara dunha muller pintada anteriormente e ata conseguio a súa coloración, que se atopaba por baixo da obra Mancha de herba.
Cartas
miniatura|Theo van Gogh á idade de 21 anos.Theo foi un defensor permanente e amigo do seu irmán máis vello.
Unha gran parte do coñecemento que se ten sobre Van Gogh deriva das súas cartas, a maior parte dirixidas ao seu irmán, Theo van Gogh. Consérvanse máis de seiscentas cartas de Vincent a Theo e corenta cartas de Theo a Vincent, e aínda que a maioría delas non están datadas, os historiadores de arte foron capaces de ordenar esta correspondencia, en gran parte, de xeito cronolóxico. A recompilación destas fontes textuales foi moi valiosa para estabelecer as bases do que se coñece sobre os irmáns Van Gogh. É interesante facer constar que o período no que a vida de Van Gogh é máis escura, é o da súa etapa de París, xa que Theo e Vincent vivían xuntos sen necesidade de escribirse e polo tanto hai menos información.
Van Gogh mantivo correspondencia e consérvanse unhas duascentas cartas dirixidas a amigos e familiares especialmente coa súa irmá Wilhelmina. As cartas saíron a luz en 1913, a través da viúva do seu irmán Theo, Johanna van Gogh-Bonger, quen explicou a «inquietude» que sentía ao mostrar o drama da vida do pintor e a súa preocupación para que non fose motivo de eclipsar a súa obra artística. O mesmo Van Gogh fora un ávido lector de biografías doutros artistas para comprobar a consonancia do carácter coa arte destes.
O Agriño, Filgueira, Lalín
O Agriño é un lugar da parroquia de Filgueira, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Pedro Galán Regalado
Pedro Galán Regalado, nado en Cee o 7 de decembro de 1955,  é un zoólogo galego especializado en herpetoloxía.
Formación
Pedro Galán licenciouse en 1989, e doutorose en 1994 en Bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, coa tese titulada "Demografía y dinámica de una población de Podarcis bocagei", na localidade de Carral durante o período setembro de 1989 a outubro de 1991. .
Docencia
Entre 1996 e 2000 foi profesor en funcións na Universidade da Coruña, entre 2000 e 2001 profesor efectivo desta Universidade e, desde 2001, profesor titular da Facultade de Ciencias da UDC, e membro do Grupo de Investigación en Bioloxía evolutiva desa Universidade, cargos que segue a desempeñar na actualidade. Adscrito ao Departamento de Bioloxía da súa Universidade, imparte, entre outras, as materias "Adaptacións Funcionais da Fauna ao Medio", Biodiversidade Animal e Medio Ambiente e Fauna Ameazada.
No presente curso 2018-2019, está a dirixir os seguintes traballos de grao e mestrado:
Desde 2010 é vogal representante do estudo e a investigación de vertebrados do Observatorio Galego da Biodiversidade, da Xunta de Galicia e, desde 2011, membro do Comité Científico da Lista de Especies Silvestres en Réxime de Protección Especial, e do Catálogo Español de Especies Ameazadas, do Ministerio de Medio Ambiente de España.
Asociación Couto Mixto de Bruxelas
A Asociación Couto Mixto de Bruxelas é unha asociación que pescuda a difusión na capital de Europa da realidade cultural galega en toda a súa riqueza e variedade, sen exclusión de calquera manifestación que se produza en Galicia.
A asociación constituíuse no ano 2006 e está rexistrada no Diario Oficial de Bélxica Moniteur Belge.
A pluralidade de opcións ideolóxicas caracteriza este novo colectivo emigrante en Bruxelas, fundamentalmente, mais non exclusivamente, profesionais adicados aos asuntos europeos, apostando pola identidade galega con toda a riqueza e diversidade dos seus matices.
Pedro Galán Regalado
Investigación
En 1992 iniciou a súa actividade profesional como director do departamnento de Estdos Ambientais da empresa Lignitos de Meirama, S A., que desempeñou até 1996. Pedro Galán encargouse de restaurar os terreos afectados pola explotación mineira, e da investigación sobre a rehabilitación dos impactos ambientais.
Asociación Couto Mixto de Bruxelas
Nome
Escolleuse o nome "Couto Mixto", lugar de liberdade e autonomía entre dous estados, o español e o portugués, dende a Idade Media ata ben avanzado o século XIX. Preténdese que a asociación sexa un lugar de encontro.
De feito, un dos lugares onde máis actividades da asociación se realizan é na Librària Portuguesa e Galega Orfeu da capital belga.
Pedro Galán Regalado
Investigación
Está especializado no estudo dos anfibios e os réptiles de Galicia, participando tamén en estudos xerais sobre a herpetofauna española.
Asociación Couto Mixto de Bruxelas
Funcionamento
A Asociación está legalmente constituída como asociación sen ánimo de lucro, o que en Bélxica se denomina como ASBL (Association sans but lucrative). Para o seu funcionamento carece de calquera tipo de axuda institucional en Bélxica e conta como recursos económicos principais as cantidades que xeran as cotas dos seus asociados.
Pedro Galán Regalado
Investigación
Os principais campos de investigación do doutor Galán céntrase na historia natural, a ecoloxía de poboacións, a bioloxía evolutiva, a biodiversidade, a bioloxía de vertebrados e a bioloxía da conservación dos anfibios e réptiles ibéricos.
Asociación Couto Mixto de Bruxelas
Actividades
Sendo unha asociación de xentes non vencelladas profesionalmente ao mundo da cultura e tendo por razón de ser a de facer visible na capital de Europa unha visión de Galicia alén do discurso institucional ou o tópico folclorista, as actividades da asociación céntranse esencialmente nas celebracións de eventos de difusión daquilo novo e diferenciado que hoxe en día estase a facer na sociedade e cultura galegas.
Pedro Galán Regalado
Investigación
O doutor Galán é membro de equipos de investigación de varios proxectos financiados pola Xunta de Galicia e outras institucións, e director principal dalgún deles. Así mesmo, foi un dos fundadores, e membro da xunta directiva, da Asociación Herpetolóxica Española, sociedade científica que ten como obxectivos prioritarios o estudo e a conservación da herpetofauna ibérica.
Así mesmo, é membro do Grupo de Investigación en Bioloxía Evolutiva (GIBE), da Universidade da Coruña, grupo integrado dentro da Rede Galega de Conservación da diversidade biolóxica, e representante do estudo e investigación dos vertebrados do Observatorio Galego da Biodiversidade da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda da Xunta de Galicia.
Artigos en revistas científicas
Pedro Galán publicou case un cento de artigos en revistas científicas nacionais e estranxeiras, como Ecography, Journal fo Zoology, Herpetological Journal, Herpetologica, Copeia, Anfibia-Reptilia, Animal Biology, Canadian Journal of Zoology, Journal of Arid Environementes, e outras.
(Ver a lista completa na publicacións na web do GIBE. UDC ou en Dialnet).
Epónimo
En 2006 os herpetólogos Oscar Arribas, Salvador Carranza e Gaetano Odierna nomearon a nova especie Iberolacerta galani na súa honra.
Carolina do Sur
Carolina do Sur  (South Carolina en inglés) é un dos 50 Estados dos Estados Unidos de América, localizado na Rexión Sueste do país. A pesar da súa pequena extensión territorial, é un dos líderes nacionais de produción téxtil e o segundo maior produtor de tabaco dos Estados Unidos, só superado por Carolina do Norte.
A rexión que actualmente constitúe Carolina do Sur formou parte inicialmente da colonia inglesa de Carolina, nomeada en homenaxe ao rei Carlos II de Inglaterra (en latín Carlos é Carolus). En 1712, a colonia de Carolina separouse en dúas: Carolina do Norte e Carolina do Sur.
Carolina do Sur foi unha das Trece Colonias que se rebelou contra o goberno británico na Guerra da Independencia dos Estados Unidos. Carolina do Sur converteuse no oitavo estado americano o 23 de maio de 1788. Foi o primeiro estado en separarse da Unión, o 20 de decembro de 1860, logo da elección de Abraham Lincoln, para fundar os Estados Confederados de América. A guerra civil estadounidense comezou en Carolina do Sur, o 12 de abril de 1861, cando tropas confederadas invadiron Fort Sumter. Despois do fin da guerra, o estado sería readmitido novamente na Unión, o 25 de xuño de 1868.
O alcume de Carolina do Sur, The Palmetto State, orixinouse durante a guerra pola independencia. Palmetto é unha palabra inglesa que en galego significa palmeira. Ao comezo da revolución, forzas británicas intentaron capturar sen éxito un forte feito con madeira de palmeiras, abundantes no Estado. Ao día seguinte, o comandante do forte, ao ver un navío de guerra británico en chamas, comentou que o fume emitido polo navío en chamas asemellábase a unha palmeira.
Ata 1788
Preto de 30 tribos diferentes de nativos americanos vivían na rexión que constitúe actualmente Carolina do Sur na época da chegada dos primeiros exploradores europeos á rexión. Destas tribos, os máis importantes eran os catawba (parte do grupo nativo americano dos siouan), os cheroqui e os yamasee (muskhogean). Crese que os primeiros humanos a asentarse na actual Carolina do Sur fixérono hai uns 15 mil anos.
O primeiro explorador europeo en avistar e desembarcar na actual Carolina do Sur, foi o español Francisco Gordillo, en 1521. Cinco anos despois, en 1526, outro español, Lucas Vázquez de Ayllón, fundou o primeiro asentamento europeo no territorio que actualmente constitúe Estados Unidos. Este asentamento foi nomeado por Ayllón como San Miguel de Guadalupe, e foi fundado con 600 expedicionarios. San Miguel de Guadalupe sería abandonado ao ano seguinte, en 1527. A rexión de Carolina do Sur sería reivindicada polos españois e polos franceses, ao longo do século XVI. Os franceses realizaron diversas tentativas de colonización da rexión, que fallaron por mor da hostilidade de tribos indíxenas locais e por mor da falta de provisións.
Inglaterra reivindicou a actual Carolina do Sur ao comezo do século XVII. En 1629, o rei Carlos I de Inglaterra cedeu o sur das Trece Colonias a Robert Heath. Esta colonia incluía as rexións que actualmente constitúen Carolina do Norte, Carolina do Sur, Xeorxia e Tennessee. Heath nomeou esta colonia Carolana, unha palabra latina, que significa "Terra de Carlos".
En 1663, o rei Carlos II de Inglaterra confiscou a provincia de Carolina aos descendentes de Heath, e cedeu a colonia a oito "lores" - coñecidos como Lords Proprietors Lores Propietarios) - que administrarían en conxunto a provincia de Carolina. Carlos II fíxoo para recompensar lores, que apoiaran a súa ascensión ao poder. A provincia de Carolina foi dividida en tres condados: Albermarle (norte da actual Carolina do Norte e Tennessee), Clarendon (actual Cape Fear) e Craven (actuais Carolina do Sur e Xeorxia). O condado de Clarendon duraría ata 1667, en que se fundiu co condado de Albermarle. O primeiro asentamento inglés na actual Carolina do Sur sería fundada en 1670, en Albermarle Point. Dez anos despois, en 1680, os colonos deste asentamento trasladáronse á rexión de Oyster Point. O novo asentamento alí fundado chamouse Charles Town, nome que sería cambiado polo actual Charleston en 1783.
A rexión de Carolina do Sur continuou sendo reivindicada polos españois e polos franceses, ata a década do 1730. Durante este período, os colonos ingleses foron obrigados a defenderse de diversos ataques de forzas españolas e francesas, durante a Guerra da Raíña Ana, entre 1710 e 1713, e de diversos ataques indíxenas e de piratas. As crecentes diferenzas económicas e políticas entre a poboación dos condados de Albermarle e Craven causaron eventualmente a disolución da provincia de Carolina, en 1712. No seu lugar, foron fundadas dúas provincias coloniais distintas: Carolina do Norte e Carolina do Sur, no que eran anteriormente os condados de Albermarle e Craven. Ambas as colonias continuaron sendo administradas polos lores propietarios.
Os lores, que tiñan soamente intereses políticos e económicos na rexión, pouco axudaron os colonos durante os ataques españois, franceses, dos indíxenas e dos piratas, feito que desgustou moito á poboación. Ademais, os lores non permitían aos colonos que elixisen aos seus gobernadores. Estes lores foron depostos en 1719, logo de rexeitar propostas de leis creadas pola poboación do estado ese mesmo ano. Carolina do Sur pasou a ser entón unha colonia real, gobernada por un gobernador escollido polo monarca do Reino Unido. O monarca británico da época, o rei Xurxo I de Inglaterra, fixo isto nun intento de agradar á poboación da Carolina do Sur, tendo en conta que a colonia actuaba como primeira barreira de defensa contra invasións españolas provenientes do sur, especialmente da Florida. En 1732, a parte sur separouse formando unha colonia á parte, Xeorxia.
Carolina do Sur, desde a década de 1700, prosperara co cultivo de arroz na rexión. Durante mediados da década de 1730, o algodón tamén pasou a ser cultivado en gran cantidade na rexión. O algodón era principalmente exportado a outros países. A venda de algodón a prezos competitivos requiría gran cantidade de man de obra barata. Así foi como miles de persoas foron traídos á forza desde o continente africano, para traballar como escravos. Coa expansión da área cultivada desde o litoral cara ao interior, cada vez máis colonos e escravos instalábanse na rexión. En 1775, Carolina do Sur posuía preto de 175 mil habitantes. Destes, 100 mil eran brancos e 75 mil eran afroamericanos.
Durante a década de 1760, unha serie de leis aprobadas polo Reino Unido, que instituían diversos impostos ou diminuían a independencia das Trece Colonias en relación á metrópole,o Reino Unido, desgustaron á maior parte da poboación, que ata entón era, na súa maioría, leal aos británicos. Logo da institución destas leis, a poboación de Carolina do Sur dividiuse en dous grupos: os whigs - que apoiaban a independencia das Trece Colonias - e os torys - leais á coroa británica.
A Guerra da Independencia dos Estados Unidos iniciouse en 1775. A maior parte de Carolina do Sur sería conquistada polos británicos ao comezo da guerra. A maior cidade de Carolina do Sur, Charlestown, estaba en man dos colonos americanos, e sería atacada por primeira vez por tropas británicas en xuño de 1776. Os colonos da cidade derrotaron estas tropas na Batalla de Sullivan Island. Os británicos invadiron novamente Charlestown en 1779, tomando con éxito a cidade en 1780. Tropas americanas, baixo o mando do xeneral Horatio Gates, intentaron obter o control de Carolina do Sur en 1780, partindo desde Carolina do Norte, pero foron obrigados a retroceder logo de ser derrotados, na Batalla de Camden. Foi en 1781 cando unha nova forza americana, comandada polo xeneral Nathanael Greene, invadiu Carolina do Sur, e forzaron aos británicos a replegarse en dirección a Virxinia. Charleston continuaría baixo control británico ata 1782. No total, foron realizadas preto de 200 batallas e conflitos entre tropas e milicias americanas e tropas británicas.
Logo da independencia dos Estados Unidos, en 1783, Carolina do Sur ratificaría a Constitución dos Estados Unidos de América, o 23 de maio de 1788, converténdose no 8º Estado da Unión.
1788-1900
A economía de Carolina do Sur dependía principalmente das exportacións de algodón aos países europeos. Por mor diso, o goberno do Estado apoiaba o libre comercio entre países, e opúñase á adopción de tarifas aduaneiras. Diversas tarifas aduaneiras foron adoptadas no país durante as décadas de 1800 e 1810. En 1819, o país sufriu unha recesión económica. O goberno de Carolina do Sur alegou entón que o causante desta recesión eran as tarifas aduaneiras. Carolina do Sur apertou o goberno americano a retirar estas tarifas, pero sen éxito.
En 1828, o goberno americano decidiu implantar novas tarifas aduaneiras, que aumentaban drasticamente as tarifas da gran maioría dos produtos importados ao país. O entón Vicepresidente dos Estados Unidos, John Calhoun, un habitante nativo de Carolina do Sur, afirmou que ningún Estado americano estaba obrigado a aceptar unha lei adoptada polo goberno federal, se o goberno do Estado a consideraba inconstitucional. Logo da adopción dunha tarifa aduaneira máis, en 1832, o Estado aprobou un "Acto", coñecido como Orde de Anulación, onde o Estado explicitamente rexeitaba a lei federal. O goberno americano ameazou con enviar tropas a Carolina do Sur, para obrigar a que as tarifas aduaneiras fosen cobradas. A cuestión chegou ata o Congreso americano, que creou un novo sistema de tarifas aduaneiras, que substituía as antigas. As novas tarifas aduaneiras, que entraron en vigor en 1833, eran sensiblemente menores que as antigas. Por iso, Carolina do Sur anulou a súa Orde de Anulación aquel mesmo ano.
Durante a década do 1830, o movemento a favor da abolición do traballo escravo comezou a crecer nos estados do Norte industrializado dos Estados Unidos, mentres o Sur, dependente da industria agraria, estaba a favor do uso do traballo escravo. En 1850, Carolina do Sur ameazou con separarse do resto do país, a causa do debate nacional en relación ao traballo escravo - se este debería ou non ser permitido nos novos territorios americanos no Oeste do país. Con todo, sen o apoio dos restantes Estados sudistas, Carolina do Sur non fixo efectiva a secesión.