cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Óscar ó mellor actor secundario
Galardoados por ano
miniatura|120px|[[Walter Brennan foi o primeiro gañador nesta categoría por Come and Get It (1936); volveu gañar polos seus papeis en Kentucky (1938) e O forasteiro (1940).]] miniatura|120px|[[Anthony Quinn gañou dúas veces, por Viva Zapata! (1952) e Lust for Life (1956).]] miniatura|120px|[[Peter Ustinov gañou en dúas ocasións, por Spartacus (1960) e Topkapi (1964).]] miniatura|120px|[[Melvyn Douglas gañou dúas veces nesta categoría, por Hud (1963) e Being There (1979).]] miniatura|120px|Polo seu papel como mestre de cerimonias en [[Cabaret (filme de 1972)|Cabaret, Joel Grey gañou o premio de 1972, un dos oito gañadores do Óscar e o Tony polo mesmo papel. ]] miniatura|120px|[[Jason Robards gañou dous premios consecutivos, en 1976 e 1977 polos seus papeis en Tódolos homes do presidente e Julia.]] miniatura|120px|Con vinte anos, [[Timothy Hutton é o actor máis novo que gañou nesta categoría, polo seu papel de Conrad Jarrett en Xente corrente (1980).]] miniatura|120px|[[Louis Gossett Jr. gañou pola súa interpretación en An Officer and a Gentleman (1982), converténdose no primeiro actor negro que gañou nesta categoría. ]] miniatura|120px|[[Michael Caine gañou en dúas ocasións, por Hannah e as súas irmás (1986) e As normas da casa da sidra (1999).]] miniatura|120px|[[Heath Ledger gañou o premio postumamente polo seu papel como Joker en O cabaleiro escuro (2008), primeira vitoria por interpretar un personaxe orixinado nunha banda deseñada. ]] miniatura|120px|[[Christoph Waltz gañou en dúas ocasións, polos seus papeis en Inglourious Basterds (2009) e Django Unchained (2012).]] miniatura|120px|Con 82 anos, [[Christopher Plummer converteuse no intérprete de maior idade en gañar un Óscar por Beginners (2011.)]] miniatura|120px|[[Jared Leto gañou por interpretar unha muller transexual en Dallas Buyers Club (2013).]] miniatura|120px|[[Mahershala Ali gañou o premio en dúas ocasións.]] En letra grosa os que obtiveron o premio en máis dunha ocasión.
Manuel García Durán
Traxectoria
Fillo de Manuel García Golmar e irmán de Leopoldo García Durán. Oficial do Instituto Xeográfico e Estatístico na Coruña. Foi redactor xefe de La Era, colaborou en Diario de Pontevedra, Alma Galaica, Marín, El Progreso e El Ideal Gallego utilizando o pseudónimo Melchisedech. Dirixiu a revista El Postín da Coruña (1923-1924). Finou na Coruña o 23 de febreiro de 1924, con 26 anos.
Javier Chércoles Blázquez
Javier Chércoles Blázquez nado en Caracas (Venezuela) en 1964, é un directivo do sector da moda.
Traxectoria
É licenciado en Dereito pola UNED e Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade Complutense.
Entre 2000 e 2010 traballou para Inditex. Chércoles foi o encargado de confeccionar o Código Ético Interno de Conduta de Zara, documento que regula o funcionamento das fábricas que traballan para Inditex. Ten traballado para PwC.
En Bangladesh
En 2008, Chércoles foi a Bangladesh para comprobar persoalmente a situación dunha fábrica en Dhaka, na que se sucedían abusos verbais e físicos, así como recortes de soldo. Chércoles recoñeceu que a fábrica estaba en condicións "moi pobres", pero asegurou que non había evidencia de que estivesen a fabricar para Inditex. Despois descubriu que estaba asociada a outra fábrica que si producía roupa para Zara. Os obradoiros estaban preto uns doutros, e Chércoles admitiu que era posible que transferisen parte da produción dun a outro sen a autorización nin coñecemento de Inditex. Como director de RSC decidiu afondar nos controis laborais na cadea de produción, medidas de control coas que non estaba de acordo a dirección de Inditex. En 2010 deixou o posto cobrando 1,57 millóns de euros. En abril de 2013 en Dacca, Bangladesh, derrubouse o edificio Rana Plaza e morreron 1134 traballadores. Foi contratado por Primark para pagar 14 millóns de euros ás vítimas.
Halsey
Ashley Nicolette Frangipane, nada en Nova Jersey, Estados Unidos, o 29 de setembro de 1994, máis coñecida polo seu nome artístico Halsey que é un anagrama do seu nome real, é unha cantante, deseñadora, pintora, produtora e compositora estadounidense.
Javier Chércoles Blázquez
Na universidade
Recluíuse no mosteiro de Santo Domingo de Silos, durante seis meses para escribir a súa tese de doutoramento en inglés. Dende xuño de 2013 traballa como profesor na Universidade de Dacca, Bangladesh no Institute of Disaster & Vulnerability Management Studies.
Halsey
1994-2012: Primeiros anos de vida e inicios da súa carreira
Ashley Frangipane naceu o 29 de setembro de 1994 en Washington, Nova Jersey. Con todo, identifícase máis coa cidade de Nova York. Ten dous irmáns máis novos. É birracial, sendo o seu pai afroamericano e a súa nai caucásica. Iniciouse no mundo da música, orixinalmente tocando o violín, a viola, e o violoncello ata que cambiou estes instrumentos pola guitarra acústica cando tiña 14 anos.
Ao principio planeou especializarse en Belas Artes e ir á universidade, pero despois de darse conta que non podía custealo, debido ao elevado prezo, inscribiuse nun colexio comunitario para estudar composición, coa que atopou unha conexión despois do seu primeiro semestre. Con 18 anos, tiña problemas financeiros e a música converteuse no seu medio para pagar as súas débedas. Tocou en presentacións acústicas en diferentes cidades, con varios nomes artísticos. Finalmente escolleu Halsey, xa que é un anagrama do seu nome e á súa vez unha rúa en Brooklyn na que pasou a súa adolescencia.
2014–2016: Room 93 e Badlands
O 28 de agosto de 2015 publicou o seu álbum debut Badlands, confirmado nunha entrevista para a revista Teen Vogue. O álbum logrou situarse en listas de varios países do mundo e logrou vender 141 000 copias durante a súa primeira semana; con isto, o álbum converteuse no segundo álbum debut feminino máis vendido do 2015 e terceiro en xeral.
2017–presente: Hopeless Fountain Kingdom
Halsey fixo referencia por primeira vez a Hopeless Fountain Kingdom en 2014, publicando en Twitter "(and the kingdom)" e durante 2016 na súa presentación no Madison Square Garden, puxo nas pantallas a frase "you can find me in the Kingdom". En febreiro, convidou a máis de 100 fans a unha igrexa, en Londres, para escoitar 4 cancións do álbum.
En marzo, múltiples contas misteriosas en Twitter conectadas a Halsey saíron á luz, facendo referencia a dúas persoas chamadas Lúa e White Nite, e dúas casas, unha chamada "House of Angelus" e a outra "House of Aureum", en referencia aos dous bandos de Romeo e Xulieta.
O 2 de xuño foi lanzado «Hopeless Fountain Kingdom» e logrou debutar no número 1 dos Estados Unidos sendo así o primeiro álbum feminino en debutar na cima do Billboard 200 en 2017 e o primeiro desde Joanne de Lady Gaga. O álbum tamén foi número 1 no Canadá e top 15 noutros once países máis, tamén logrou certificar ouro nos Estados Unidos por chegar á cifra de 500.000 unidades vendidas no devandito país. O álbum chegou á posición número un de iTunes en máis de 30 países.
Estilo musical e influencias
Mentres crecía, Halsey viuse influenciada polos gustos musicais tanto do seu pai como da súa nai. Os principais xéneros que escoitaba eran o old school rap e o pop, sendo este último o que máis a inspirou durante a súa infancia e o que a levou até onde se atopa agora. Ela menciona que non tivo como modelos a Jimmy Buffett ou The Beach Boys xa que os seus pais eran moi novos, pero con todo criárona coa música de bandas como Coldplay e Nirvana. Porén, as artistas que máis admira son Alanis Morissette e Amy Winehouse, referíndose especialmente á súa forma honesta e auténtica ao compor temas. Así mesmo, admite que unha das súas cancións favoritas é «You Oughta Know» de Morissette, á que describe como «irónica, sen complexos e autobiográfica». Do mesmo xeito admira a Amy Winehouse de quen dixo que era unha influencia fundamental para ela e que «quere continuar coa súa mensaxe pero á súa propia maneira».
Outro dos artistas aos que cita é Matty Healy da banda The 1975, pois a súa capacidade para compor e o seu desinterese son aspectos que ela admira; describindo o seu contido musical como «cheo de diálogo e lugares». Do mesmo xeito, comentou que crea unha imaxe honesta e auténtica nas súas cancións, e afirma: «fai música pop pero sen importar se encaixa na fórmula».
Halsey tamén menciona a The Cure, Gin Blossoms, Tupac, Biggie, Bone Thugs-N-Harmony e Slick Rick. A década dos 90 foi unha época que inspirou a súa música debido a que as cantautoras femininas tiñan máis oportunidades, de acordo ao expresado por ela: «se nacese fai 20 anos, sería un éxito hai moito tempo».
A súa música incorpora os xéneros pop e indie principalmente, Halsey refírese a si mesma como «auténtica». Aínda que non ten un rango vocal alto, as súas letras honestas e emotivas conectan inmediatamente coas persoas, o seu son e as súas cancións contan historias moi persoais. Describe ao seu contido musical como algo que trata sobre «estar triste e sexo», xa que para ela esta liña é case satírica. Céntrase en manter «unha cantidade saudable de vulnerabilidade» mentres conserva a «sensación de conciencia e autenticidade».
Proxectos
Halsey acompañou á banda Imagine Dragons durante a etapa norteamericana da súa xira Smoke and Mirrors Tour entre o 3 de xuño e 1 de agosto de 2015. Tamén apareceu nalgunhas entrevistas e presentacións, entre eles Last Call with Carson Daly.
O 13 de novembro de 2015, o cantante Justin Bieber publicou o seu novo álbum "Purpose" no cal Halsey colabora na canción "The Feeling".
O segundo álbum de estudio de Halsey titulado "Hopeless Fountain Kingdom" foi lanzado o 2 de xuño de 2017.
Vida persoal
En agosto de 2017 iniciou unha relación sentimental co rapeiro estadounidense G-Eazy a cal terminaría a inicios de xullo de 2018 tras unha suposta infidelidade por parte do rapeiro durante o Hopeless Fountain Kingdom World Tour, pero logo ela perdoouno e continuaron coa súa relación, logo de sacar a canción "Him and I" a cal é unha mostra do forte que é o fío que os une. Tempo despois, separáronse definitivamente e Halsey sacou a súa canción "Without me" onde conta a historia da súa relación.
En 2019, comezou unha relación sentimental co cantante británico Yungblud.
Space Battleship Yamato (filme de 2010)
Space Battleship Yamato (SPACE BATTLESHIP ヤマト) é un filme xaponés dirixido por Takashi Yamazaki que foi estreado no 2010. Está baseado no anime Space Battleship Yamato, unha serie de 1974.
Sinopse
"Space Battleship Yamato" sitúanos no ano 2199, cinco anos despois de que aparecesen uns misteriosos alieníxenas chamados Gamilas e comezasen a atacar a Terra con meteoritos xigantes. Isto provocou que a superficie sexa totalmente inhabitable por culpa da radiación pos-bélica. Á raza humana só lle queda un ano de esperanza de vida cando recibe unha enigmática mensaxe procedente do afastado planeta Iscandar, asegurando que teñen unha tecnoloxía capaz de eliminar a radiación da Terra. Decididos a salvar o planeta, as Forzas de Defensa reconstrúen o acoirazado espacial Yamato para poder realizar a incrible viaxe que os levará a máis de 150.000 anos luz de distancia en busca dun descoñecido planeta que pode ser a última esperanza para a raza humana e para a Terra.
Hiraeth
Hiraeth (pronunciado [hiraɪ̯θ]) é un concepto galés de nostalxia polo fogar. "Hiraeth" é unha verba galesa que non pode ser completamente traducida, que quere dicir máis que soamente "perder algo" ou "nostalxia da casa". Implica o significado de perder un tempo, unha era ou unha persoa, incluída a nostalxia polo que poida que xa non exista. Asóciase coa lembranza agridoce de botar de menos algo ou alguén, mentres se agradece a súa existencia. Tamén se pode usar para describir un anhelo por unha patria, potencialmente a dos devanceiros, onde nunca estiveras. Do mesmo xeito, os sinónimos córnico e bretón son ‘hyreth’ e ‘hiraezh’; galés, córnico e bretón comparten raíces lingüísiticas. Hiraeth ten grandes semellanzas cos conceptos portugués e galego da saudade (tema central da música de fado), coa morriña galega, coa dor romanesa, co cianalas escocés, coa toska (тоска) rusa, co Sehnsucht alemán e o tizita (ትዝታ) etíope.
Valde-Ucieza
Valde-Ucieza é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 114 habitantes (INE 2012).
Queimadelos, Mondariz
Queimadelos pertenceu á xurisdición de Sobroso para pasar posteriormente a integrarse no concello de Mondariz. É unha das 9 entidades locais menores que existen en Galiza, constituída o 21 de febreiro de 1935 e xestiona os montes de Peralta, Lagoa e Portela.
Wallace Beery
Traxectoria
Naceu en Clay County e viviu nunha granxa ata que da década de 1890 a súa familia marchou a Kansas City onde o seu pai traballou como policía. Aos dezaseis anos marchou da casa a traballar nun circo. En 1904 atopou traballo en Nova York na ópera cómica, e comezou a traballar en Broadway.
Durante os anos trinta foi un dos actores mellor pagados de Hollywood. Seguiu traballando con éxito ata o seu pasamento en 1949.
A vida por diante
A vida por diante foi unha serie de ficción emitida na TVG, dirixida por Carlos Sedes e producida por Voz Audiovisual.
Características
A vida por diante estreouse o 10 de xaneiro de 2006 e rematou o 18 de decembro de 2007 logo de emitirse un total de 3 temporadas e 80 episodios de arredor dunha hora de duración cada un e gravados na vila coruñesa de Sada.
Convención de Londres de 1861
miniatura|[[Benito Juárez|Benito Pablo Juárez García, Presidente de México]] A convención de Londres foi un acordo diplomático asinado pola raíña de España, Isabel II; o emperador de Francia, Napoleón III; e Vitoria, raíña do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda, o 31 de outubro de 1861 como resposta á lei de suspensión de pagos promulgada polo presidente de México, Benito Juárez, o 17 de xullo dese mesmo ano, cuxo primeiro artigo dicía: “Desde a data desta lei, o Goberno da Unión percibirá todo o produto líquido das rendas federais, deducíndose tan só os gastos de recadación das oficinas recadadoras, e quedando suspensos polo termo de dous anos todos os pagos, incluso o das asignacións destinadas para a débeda contraída en Londres e para as Convencións estranxeiras.”
O obxectivo da convención de Londres era demandar a México unha protección máis efectiva para as persoas e propiedades dos seus súbditos, así como o cumprimento das obrigacións contraídas cara a estes. A chegada dos seus ministros plenipotenciarios a México deu lugar aos Tratados preliminares de La Soledad e á Segunda intervención francesa en México.
Costela, Margaride, Silleda
Costela é un lugar dentro da parroquia de Margaride no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 27 habitantes, 13 homes e 14 mulleres.
Neste lugar viviu o pintor Manuel Colmeiro Guimarás e naceu a súa filla, a ceramista Elena Colmeiro González.
Espícula
Este artigo trata sobre un termo zoolóxico, para o termo botánico, véxase espiga. dereita|270px|miniatura|Microfotografía dunha espícula dunha [[Porifera|esponxa]] 270px|miniatura|Tipos de espículas
As espículas (en latín spicula, singular spiculum) son diminutas estruturas esqueléticas con punta de diversa orixe e función. Pódense atopar en diversos grupos de animais :
Espículas nas esponxas
As espículas son importantes elementos para a clasificación e identificación das esponxas, xa que teñen unha forma moi variada e dous tipos de composición: calcaria ou silícea. As espículas pódense clasificar tamén segundo o seu tamaño en megaescleras cando son grandes, e microescleras cando son pequenas Outra maneira de clasificar as espículas é segundo a forma:
Espículas calcarías
dereita|miniatura|200px|Síntese dunha espícula tirradial Estas espículas fórmanse a partir dun calcoblasto binucleado que se vai dividindo en dúas células: unha construtora e outra cebadora. Nas espículas trirradiais interveñen unha célula construtora e outra cebadora en cada radio. Ás veces aparece un cuarto radio formando un tetraedro. As espículas están formadas por carbonato cálcico (CaCO3) cristalizado xeralmente en forma de calcita e en raras ocasións, de aragonita. Son típicas das esponxas da Clase Calcispongiae
Espículas silíceas
Son máis variadas, distinguíndose aquí as grandes megascleras (> 100 μm) das microscleras (< 100 μm, sendo as máis pequenas duns 3 μm). Fórmanse a partir de acumulacións cristalinas de sílice hidratado (SiO2·H2O). Este tipo de espícula se forma no interior dun esclerocito (célula formadora de la espícula) chamado silicoblasto, a partir dun eixo orgánico, xeralmente proteico. Só intervén unha célula na fabricación da espícula, que pode formala con seis radios (Hexactinélidos) ou en forma de vara (algunhas Demosponxas, xa que outras carecen de esqueleto mineral). As esponxas son os únicos animais que utilizan o sílice como material esquelético. Son típicas das esponxas da Clase Hexactinellida e Demospongiae,
Outras características
Recentes descubrimentos expoñen que os raios de luz pódense transmitir polo interior das espículas como dun xeito equivalente aos cables de fibra óptica. Isto convertería as esponxas nos únicos animais capaces de transmitir luz ao interior dos seus corpos.
Antía Veres
Antía Veres Xesto, nada en Guitiriz o 19 de xuño de 1990, é unha tradutora galega.
Traxectoria
Licenciouse en 2013 en Tradución e Interpretación (especialidade inglés-galego) pola Universidade de Vigo, e en 2014 foi premio extraordinario fin de carreira pola dita universidade. Dende ese mesmo ano, traballou na empresa privada Globalingua Translation, con sede en Vigo, lugar de residencia de Veres, e na Coruña. Noutra orde de cousas, colaborou profesionalmente co proxecto Trasno e fixo voluntariado para a asociación sen fins de lucro Tradutores sen Fronteiras.
Foi unha das fundadoras da asociación Trabalingua da Universidade de Vigo (2009) da cal foi presidenta entre os anos 2011 e 2012.
Obra impresa
300px|miniatura|De esquerda a dereita, [[Celia Recarey, Andrea Barreira e Antía Veres durante o relatorio "Tradución das clásicas ao galego, de Mary Wollstonecraft a Virginia Woolf", como parte das actividades da SELIC 2017.]]
Galardóns
No 2013, conseguiu o accésit na edición de 2013 do Premio de tradución da Universidade de Vigo pola tradución da obra O conto de Nadal de Auggie Wren, de Paul Auster. No 2017, foi a gañadora do I Premio Realia de Tradución por Detrás da máscara, de Louisa May Alcott. No 2019, gañou o XVIII Premio Plácido Castro pola tradución da obra Unha muller perdida de Willa Cather.
Ana Franchi
Ana María Franchi, nada en Buenos Aires en 1956, é unha química arxentina. É investigadora superior do CONICET, organismo que preside desde o 10 de decembro de 2019.
Traxectoria
Franchi graduouse como Licenciada en Química na Facultade de Ciencias Exactas e Naturais da Universidade de Buenos Aires. Alí mesmo doutorouse en Ciencias Químicas cunha tese sobre hormonas e prostaglandinas no útero.
Ingresou como investigadora ao CONICET, onde desenvolveu a súa carreira até chegar ao grao de investigadora superior. O seu tema de traballo é como previr o parto prematuro mediante un ambiente enriquecido. Desde o seu doutoramento traballa no Centro de Estudos Farmacolóxicos e Botánicos (CEFYBO), do que é directora desde 2014.
É presidenta da Rede Arxentina de Xénero, Ciencia e Tecnoloxía (RAGCyT).
Publicacións
Selección dos cinco traballos máis citados segundo Google Scholar:
Riofrío, Mondariz
San Miguel de Riofrío é unha parroquia que se localiza no concello de Mondariz. Segundo o IGE en 2013 tiña 518 habitantes (270 mulleres e 248 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 632 habitantes.
Börse Frankfurt
250px|dereita|miniatura|A Bolsa de Valores de Frankfurt
Börse Frankfurt (ou Bolsa de Valores de Frankfurt), é a bolsa de valores de Frankfurt, Hessen, tamén coñecida como DAX. Foi creada en 1879.
Está considerada a máis famosa institución financeira de Frankfurt. É a maior bolsa de valores de Alemaña, e posibelmente a máis influente do mundo.
Aitken
O apelido escocés Aitken está amplamente espallado polo mundo.
Beautiful World
Beautiful World é o cuarto álbum do grupo británico de pop Take That. Foi editado en novembro de 2006, e foi o primeiro álbum de estudio da banda en 11 anos.
AP-2
A Autoestrada do Nordeste ou AP-2 é unha autoestrada española cuxo obxectivo é unir Zaragoza con Barcelona e Tarragona. Esténdese entre Alfajarín e Saifores, pedanía de Banyeres del Penedès, onde enlaza coa AP-7.
Características
Empeza no enlace 340 da A-2 e acaba na AP-7. O tramo comprendido entre Zaragoza e Alfajarín formaba parte desta autoestrada e estaba libre de peaxe, pero co cambio de denominación de autoestradas e autovías de 2003 pasou a formar parte da A-2.
Existe, ademais, un pequeno tramo de autoestrada denominado B-23 entre Molins de Rei e Sant Feliu de Llobregat. É unha vía de peaxe literalmente paralela á A-2. Serve como acceso á cidade de Barcelona desde a AP-7.
O tramo comprendido entre El Vendrell e Molins de Rei utiliza a calzada da Autoestrada AP-7, pódese ver este aspecto nos fitos quilométricos onde aparece AP-7/AP-2 e o quilómetro.
A autoestrada construiose entre 1974 e 1979 e constitúe un corredor importante entre Madrid e País Vasco con Cataluña. Antes do cambio de denominación de autovías e autoestradas chamábase A-2.
Desde o mes de novembro de 2009, grazas a un acordo da Deputación Xeral de Aragón e o Ministerio de Fomento coa concesionaria da autoestrada, ao realizar calquera traxecto de ida e volta (nun máximo de 24 horas) comprendido entre Alfajarín e Fraga, ambos os dous inclusive, e pagar co dispositivo VIA-T, o traxecto será completamente gratuíto tanto a ida como a volta.
A Concesionaria da Autoestrada foi ACESA, filial da empresa Abertis.
Saídas
{| style = align="center" border="2" cellpadding="2" cellspacing="0" class="bonita" style="margin: 0.5em 0.5em 0.5em 1em; padding: 0.5em; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" width=80% ! Elemento !! Saída (sentido El Vendrell)!! Número de saída / km de saída !! Saída (sentido Zaragoza) !! Estrada que enlaza ||
Tarragona - Valencia
Polyaigos
Polýaigos (grego: Πολύαιγος) é unha illa grega das Cícladas preto de Milos e Kímolos. É parte da comunidade de Kimolos (Κοινότητα Κιμώλου). O seu nome significa "cabras", xa que está habitada só polas cabras.
Ao longo do seu eixo máis longo, ten 6 km e o máis curto 4,3 km de ancho. Ten unha superficie de aproximadamente 18 km² e unha lonxitude costeira de 22–27 km. Atópase moi preto da illa de Kimolos (2 km ao noroeste de Polyaigos) e a illa de Milos (6,2 km ao oeste de Polyaigos). Hai dous montes, Stroggylo que se eleva a 330 m e Psilo Vouno de 370 m.
A illa é en gran medida, de propiedade da igrexa ortodoxa grega, que a subarrenda partes dela aos pastores locais das próximas illas de Milos e Kimolos.
A súa poboación de cabras mantén Polyaigos como unha illa deserta. Ten, con todo, algunhas magníficas praias, principalmente na parte sur da illa, así como moitas covas de superficie, que serven de refuxio a unha poboación cada vez menor de foca monxe do Mediterráneo (Monachus monachus).
miniatura|Localización da illa
Antón Losada Trabada
Antón Losada Trabada, nado en Xove en 1966, é un escritor e político galego, que estivo vinculado ao BNG.
Traxectoria profesional
Doutor en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, cunha tese sobre o impacto da política de pesca na consolidación institucional da autonomía, é profesor titular de Ciencia Política no departamento de Socioloxía e Ciencia Política desa universidade dende 1998. Ten un máster en xestión pública pola Universidade Autónoma de Barcelona.
A súa posición de relevancia gañouna sobre todo grazas ao seu labor no ámbito dos medios de comunicación, participando en diversos parladoiros radiofónicos da Cadena SER e escribindo artigos no xornal electrónico Xornal.com, en La Opinión e El Periódico de Catalunya. O seu maior cargo de responsabilidade tívoo a mediados dos anos noventa, cando ocupou a dirección de Radiovoz en Madrid. Tamén colaborou en diversos programas de radio e televisión, entre os que destacan os programas humorísticos Unha de romanos e A familia Mudanza na TVG, a serie Composteláns dirixida por Xosé Manuel Pereiro, e foi o presentador do programa Bule Bule, dirixido por Antón Reixa.
Tamén compuxo letras para temas de Siniestro Total e Os Resentidos, así como unha peza de teatro, Qué é das dependentas dos grandes almacéns ó faceren os cincuenta?, para a compañía Pífano.
Carreira política
O seu contacto coa política iniciouse na Universidade de Santiago de Compostela, onde foi membro dos CAF. Nos primeiros anos noventa foi asesor puntual do conselleiro de Pesca, o popular Henrique López Veiga. Na primeira década do século XXI retomou o nacionalismo e a partir do ascenso de Anxo Quintana como voceiro nacional do BNG, fíxose militante e comezou a traballar ao seu lado en labores de asesoría e comunicación política.
En 2005 foi nomeado secretario xeral de Vicepresidencia e de Relacións Institucionais, colocándose como a man dereita de Anxo Quintana dentro do organigrama da Xunta de Galicia. Nese posto as súas tensións cos medios de comunicación foron frecuentes, e viuse implicado en diversas polémicas. O 6 de setembro de 2007 cesou, e as razóns alegadas foron motivos persoais. Porén, diversos medios alegaron que fora unha destitución, e relacionárona co tratamento de información política na TVG.
Eleccións municipais na Rúa
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello da Rúa dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Rúa]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas na Rúa desde a aprobación da Constitución de 1978.
División de Honra B de Rugby 2000-2001
A tempada 2000-2001 da División de Honra B foi a terceira edición da nova segunda división do rugby en España, creada dous anos atrás pola Federación Española de Rugby co nome de "Campionato de Liga Nacional Primeira Especial".
Vésperas sicilianas
Por Vésperas sicilianas, termo acuñado xa no século XV, coñécese o acontecemento histórico da matanza de franceses en Sicilia no ano 1282, que acabou causando a división do Reino de Sicilia (que comprendía a illa e todo o sur da península Itálica, até os Estados Pontificios), e a fin da presenza anxevina na illa, substituída pola influencia da Coroa de Aragón, coa coroación de Constanza II de Sicilia e o seu esposo Pedro III de Aragón como reis de Sicilia, e relegando ao anterior rei Carlos I de Anjou ao Reino da Sicilia continental (Reino de Nápoles).
División de Honra B de Rugby 2000-2001
Formato de competición
Nesta edición o número de participantes mantívose en dez, e o formato non foi modificado, contando cunha única fase de liga regular, trala cal os dous primeiros equipos da táboa acadaron o ascenso directo á División de Honra, e os dous últimos o descenso directo a Primeira Nacional.
Vésperas sicilianas
O 30 de marzo de 1282, cando as campás das igrexas de Palermo chamaban ao oficio de vésperas, produciuse un levantamento do pobo da cidade, que masacrou a gornición francesa (anxevina) presente nela. O levantamento estendeuse a outras localidades da illa, como Corleone e Mesina, até que foron completamente expulsados os franceses. Os sicilianos chamaron na súa axuda o rei Pedro III de Aragón, que podía alegar en favor da súa causa os dereitos da súa muller Constanza, filla do falecido rei Manfredo, da casa de Hohenstaufen, que gobernou o Reino de Sicilia até a súa derrota e morte a mans de Carlos de Anjou na batalla de Benevento, o 26 de febreiro de 1266.
Os acontecementos relativos ás Vésperas sicilianas encóntranse relatados en varias crónicas medievais, entre as que cabe citar a famosa Crónica de Ramón Muntaner, onde se afirma que a chispa que prendeu a rebelión en Palermo foi a aldraxe que uns anxevinos perpetraron a unhas damas sicilianas.
División de Honra B de Rugby 2000-2001
Formato de competición
Os dez equipos participantes foron o Cisneros, CAR, CAU Valencia, CRAT, Montjuic e Valencia participantes na edición anterior; o Arquitectura e CDU Granada descendidos da División de Honra; e o ADUS e Les Abelles ascendidos da Primeira Nacional.
Vésperas sicilianas
Antecedentes
Desde os primeiros anos do século XI, grupos de aventureiros normandos chegaran a Sicilia para servir como mercenarios. Estes aventureiros derrotaron aos árabes que ocupaban Sicilia desde 827. Entre estes normandos encontrábanse os membros da casa de Hauteville Robert Guiscard e o seu irmán Roxerio I de Sicilia, que pasou a Nápoles e expulsou de alí aos bizantinos co seu irmán Roxerio I de Sicilia, que foran pagados polos bizantinos, que desexaban expulsar aos árabes da península Itálica.
No sínodo de Melfi de agosto de 1059, o papa Nicolao II investiu a Robert Guiscard (tamén coñecido como Roberto Guiscardo ou Roberto de Hauteville) como duque de Puglia, Calabria e Sicilia, exhortándoo a que completara a conquista dos territorios bizantinos (que foran os que contrataran aos normandos en primeiro lugar).
División de Honra B de Rugby 2000-2001
Clasificación
Posicións de ascenso directo (1º e 2º). Posicións de descenso directo (9º e 10º).
Vésperas sicilianas
Antecedentes
Contra o ano 1071, Roxerio, o irmán de Robert Guiscard, conquistou a totalidade da illa. En 1072, tras a conquista de Palermo, Robert invistiu, como feudatario del, ao seu irmán Roxerio como conde de Sicilia, que foi coñecido como o Gran Conde. Con Roxerio I iniciouse a dinastía Hauteville en Sicilia.
División de Honra B de Rugby 2000-2001
Clasificación
PX - Partidos xogados PG - Partidos gañados PE - Partidos empatados PP - Partidos perdidos
Vésperas sicilianas
Antecedentes
En 1130 foi creado, polo antipapa Anacleto II, e para Roxerio II de Sicilia (fillo e sucesor de Roxerio I, o Gran Conde), o Reino de Sicilia, quen se fai seu feudatario (o que provocaría un problema político anos máis tarde, cando a dinastía Hohenstaufen toma o poder no reino de Sicilia). A investidura sería recoñecida en 1139 polo papa Inocencio II. O Reino de Sicilia comprendía, ademais da illa de Sicilia, os territorios da península Itálica da Calabria, a Puglia e a Campania, onde se encontraba a cidade de Nápoles. Roxerio II creou unha poderosa frota no Mediterráneo central. En 1135 conquistou as costas de Tunisia, creando o Reino de África (un protectorado do seu Reino de Sicilia).
División de Honra B de Rugby 2000-2001
Clasificación
PF - Puntos a favor PC - Puntos en contra
Vésperas sicilianas
Antecedentes
Os descendentes de Roxerio II, Guillerme I, Guillerme II, Tancredo (fillo ilexítimo de Roxerio II) e Guillerme III (fillo de Tancredo), reinaron en Sicilia desde a morte de Roxerio II, en 1154, até 1189. Guillerme II non tivo descendencia, polo que nomea herdeira lexítima á súa tía, Constanza I de Sicilia (irmá de Roxerio II). Esta casa con Henrique VI, o que permite a chegada ao poder da dinastía Hohenstaufen.
División de Honra B de Rugby 2000-2001
Clasificación
O campión da categoría foi o C.A.U. Valencia.
Vésperas sicilianas
Antecedentes
Tras cerca dun século de dominación normanda, os dereitos sobre o Reino de Sicilia recaeron entón en Frederico II Hohenstaufen, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, que era fillo de Constanza I de Sicilia, a última raíña de Sicilia da dinastía Hauteville. O seu reinado estivo protagonizado polo conflito coa Santa Sé, que se enmarcaba no complicado enfrontamento entre xibelinos e güelfos, dúas faccións encabezadas, respectivamente, polo emperador o o papa. Frederico II foi un poderoso monarca, e os sucesivos pontífices pouco puideron facer contra el, salvo excomungalo.
Á morte de Frederico II en 1250, o papa Inocencio IV viu a oportunidade de librarse dos Hohenstaufen e colocar no trono siciliano a un príncipe favorábel a el. Xa que fora a Santa Sé a que outorgara Sicilia aos normandos no século XI, o pontífice consideraba que quen fora monarca de Sicilia era vasalo seu, e podía, polo tanto, dispoñer do reino ao seu antollo. Nun principio propuxo a coroa siciliana ao irmán do rei de Inglaterra, pero non houbo acordo e foi rexeitado. En cambio, en xuño de 1263 Carlos de Anjou, irmán do rei Luís IX de Francia, culminou unha alianza co papado e aceptou a coroa, sendo investido como rei de Sicilia polo papa Urbano IV, e coroado nunha cerimonia celebrada en Roma en 1266. O papa tamén nomeou a Carlos senador de Roma e protector de Florencia, polo que quedou como xefe do partido güelfo (partidario do papa) contra os xibelinos (partidarios do emperador). Carlos, na súa ambición, vía en Sicilia unha cabeza de ponte para conquistar o imperio Bizantino. miniatura|260px|esquerda|[[Carlos de Anjou, coroado como Carlos I de Sicilia Palacio Real de Nápoles.]]
Pero, á hora da verdade, cinguir a coroa e contar co apoio do papa non equivalía realmente a posuír o Reino. En efecto, pese a que o Reino de Sicilia se encontraba nunha situación inestábel (debida en parte a que o propio pontífice se dedicara a fomentar as tensións entre a nobreza feudal do Reino), todo o territorio seguía en mans dos Hohenstaufen. Ocupaba o trono Manfredo, fillo ilexítimo de Frederico II. Carlos de Anjou armou un poderoso exército e dirixiuse ao sur de Italia, onde derrotou aos sicilianos na batalla de Benevento (26 de febreiro de 1266), na que morreu Manfredo.
Poucos anos despois, a resistencia siciliana, organizada por Conradino, o neto de Frederico II, aínda un neno, e con apoio dos xibelinos italianos, efectuou un intento de recuperar o poder. Non o lograron, pois Carlos derrotounos, capturou a Conradino e ordenou que fose decapitado. Con isto, Carlos de Anjou converteuse no dono do sur de Italia e Sicilia.
Aínda que os sicilianos estaban acostumados a seren gobernados por estranxeiros, a chegada dos franceses irritounos. O rei anxevino instaurou un goberno tiránico e estableceu unha elevadísima presión fiscal. Cando exixiu aos terratenentes que presentaran os seus títulos de propiedade, puxo a nobreza siciliana na súa contra: como numerosas familias carecían de escrituras, as súas terras, xunto coas dos rebeldes convictos, foron confiscadas e entregadas aos franceses. Un agravio adicional resultou o traslado do centro do poder de Palermo a Nápoles, o que relegou á antiga capital a un papel secundario. Pero o que máis resentimento causaba cara aos franceses era a súa actitude arrogante e despótica. A organización do Reino baseábase nunha clase dirixente case exclusivamente francesa, que encheu Sicilia de soldados e funcionarios que trataban tanto ao pobo como á nobreza autóctona con desprezo, ofendendo o seu honor continuamente.
Mentres que os homes de Carlos se asentaban nos seus novos dominios, os principais notábeis sicilianos partidarios dos Hohenstaufen, entre elos Roxerio de Lauria e Xoán de Prócida, buscaron refuxio na corte do rei Xaime I de Aragón, convertendo Barcelona nun centro político xibelino. Non era nada estraño, pois aragoneses e anxevinos mantiñan unha longa rivalidade no dominio do Mediterráneo. Algúns anos atrás, o infante Pedro, herdeiro do rei aragonés, casara en Montpellier con Constanza de Hohenstaufen, filla de Manfredo e neta de Frederico II. Probabelmente os exiliados sicilianos comezaron pronto a conspirar cos aragoneses para recuperar o trono de Sicilia baseándose nos dereitos de Constanza.
O estalido
Na primavera de 1282 Carlos de Anjou preparábase, en Nápoles, para encabezar unha cruzada contra o imperio Bizantino e tomar Constantinopla. Considerábase herdeiro dos príncipes cruzados e, como tal, pretendía restaurar o desaparecido imperio Latino. Así, en augas do porto de Mesina esperaban as escuadras napolitana e provenzal listas para levantar áncora a comezos de abril. Pero un inesperado suceso obrigouno a cambiar de plans: o 30 de marzo estalou en Palermo unha grande insurrección contra os franceses. Existen distintas versións sobre como se desencadearon os feitos.
A versión tradicional sitúa a chispa que acendeu a revolta na igrexa do Espírito Santo de Palermo, na que se festexaba o luns de Pascua e numerosos habitantes da cidade se reuniran para asistir aos oficios vespertinos. Na praza, xunto ao templo, os fieis esperaban a hora de iniciar as vésperas cando chegou un grupo de franceses borrachos. Un deles, un sarxento, dirixiuse a unha moza casada e empezou a molestala. O seu esposo, furioso, sacou un coitelo e apuñalouno. Os demais franceses acudiron a socorrer ao sarxento, e a vingalo, pero os palermitanos, máis numerosos, rodeáronos e lles deron morte xusto no momento en que as campás da igrexa e as de toda a cidade comezaban a tocar.
Existe outra versión bastante máis probábel que sostén que o levantamento estaba planeado e que os que o organizaran dispuxeran que o sinal para a sublevación sería o espenicar das campás de vésperas.
Sexa como for, iniciada a rebelión, a ira popular percorreu as rúas de Palermo. Ao grito de "morte aos franceses!", os habitantes de Palermo asasinaron aos cerca de 2 000 franceses que se encontraban na cidade, incluíndo anciáns, mulleres e nenos. Chegaron a asaltar conventos en busca de clérigos. Nas xornadas seguintes o levantamento estendeuse, en primeiro lugar, polas vilas e cidades próximas e, despois, por toda a illa. Unicamente Mesina mantívose do lado dos anxevinos, aínda que finalmente se uniu en abril á rebelión.
A intervención aragonesa
miniatura|280px|esquerda|Pedro III de Aragón chega a [[Sicilia chegando a Tapani, nas famosas Vésperas Sicilianas.]] Unha vez que conseguiran a súa independencia, os sicilianos pretenderon establecer un goberno republicano, organizado en comunas, ou en cidades libres inspiradas no modelo da Italia central e setentrional. Porén, dada a situación de indefensión, estas comunas non poderían sobrevivir por si soas. Primeiro solicitouse a tutela do papa. Este, Martimo IV, de orixe francesa, rexeitou tomar baixo a súa protección á Sicilia que expulsara ao rei Carlos de Anjou.
Unha delegación do Parlamento siciliano foi ao encontro do rei Pedro III de Aragón, que se encontraba no norte de África (no mes de agosto) e ofrecéronlle a coroa. Pedro dirixiuse á illa e desembarcou en Trapani o 29 de agosto; o día 30 entrou en Palermo. O bispo de Cefalú coroouno como rei o 8 de setembro. Os sicilianos ao servizo do príncipe Pedro foron vencidos en Magliano di Marsi, aínda que os anxevinos sufriron unha derrota definitiva en Mesina; perderon nesta batalla uns 10 000 soldados. Todas as cidades da illa, así como as de Malta, sometéronse ao rei Pedro (que reinou como Pedro I de Sicilia), se ben Carlos seguía conservando o sur de Italia, no que continuaba chamándose rei de Sicilia, a pesar de non dominar ese territorio.
Evolución posterior
miniatura|125px|esquerda|Carlos II. miniatura|125px|esquerda|Frederico II. A guerra enrte os sicilianos e aragoneses contra os anxevinos proseguiu tras as mortes de Carlos I de Anjou e de Pedro I de Sicilia. Tras o falecemento de Carlos I en xaneiro de 1285 e de Pedro III de Aragón en novembro dese mesmo ano, o reino de Sicilia dividiuse en dúas partes de forma permanente (Regnum Siciliae ultra farum, Sicilia, e Regnum Siciliae citra farum, Nápoles). Pero como ambos os reis e os seus sucesores intitulábanse como rei de Sicilia, para distinguilos emprégase rei de Nápoles para o da parte continental, e rei de Sicilia para o da parte insular, tamén coñecido como rei de Trinacria.
A contenda foi sostida polos seus herdeiros Carlos II de Sicilia (1285-1309), pola parte anxevina, e Afonso III e Xaime II pola aragonesa. Finalmente, tras o esgotamento do exército anxevino, asinouse en 1302 a paz de Caltabellota, que supuxo a independencia de Sicilia baixo o goberno de Frederico II de Sicilia, irmán de Xaime II de Aragón. Nápoles permaneceu en mans da dinastía anxevina. Os conflitos entre os Reinos de Sicilia e Nápoles foron constantes até que foi elixido papa Benedito XII en 1334, que tiña relacións de amizade con Frederico II de Sicilia, e que lle prometeu respecto na Santa Sé en Trinacria. En ningún momento os nobres sicilianos aceptaron a vinculación co resto dos dominios da coroa de Aragón, fóra da unión persoal co soberano, como demostra o Parlamento de 1413, que exixiu que o rei ou, no seu defecto, o príncipe herdeiro, puidese ser coroado en Palermo "como rei principal e afastado sen ter dependencia de ningunha outra parte" ("comu re princhipali et appartatu senza haviri dependencia de altra parte"). Para corresponder a estas exixencias, creouse a figura do vigairo (vicerrei), un alter-ego do propio rei que permitía desdobrar a súa personalidade, sendo o primeiro deles o infante Xoán, duque de Peñafiel, nomeado en 1415. Pero esta medida non acabou de convencer ao Parlamento, que resolveu en 1416 aclamar a Xoán como rei, pero este rexeitou o posto. Para evitar un conflito maior, Afonso V chantou a súa corte en Sicilia, convocou novamente o Parlamento e recibiu o xuramento dos sicilianos: quedaba así establecida a desexada unión persoal de Sicilia ao rei, non á coroa de Aragón. De feito, Sicilia nunca se sentiu integrada na coroa de Aragón, sendo bastantes as revoltas que se orixinaron pola nunca aceptada presenza de nobres da coroa aragonesa na illa.
Segade
Segade pode referirse a:
Vésperas sicilianas
Unión final dos dous Reinos
Os dous Reinos estiveron separados até 1442, cando o rei de Aragón Afonso V o Magnánimo conquistou o Reino de Nápoles e unificou ambos os Reinos. O Reino de Sicilia desvinculouse da casa de Anjou e constitiuse en dominio dos reis de Aragón, non da corte nin do Reino de Aragón, senón do propio rei e a título individual.
As vésperas sicilianas na cultura
Estes feitos servieron de base para unha ópera de Giuseppe Verdi titulada I vespri siciliani (1855), na que adaptou o libreto que os franceses Eugène Scribe e Charles Duveyrier escribiran para a ópera de Gaetano Donizetti Le Duc d'Albe (composta en 1839 pero non representada; e recreada nunha versión italiana póstuma co título Il duca d'Alba, posta en escena o 22 de marzo de 1882 no Teatro Apollo de Roma), na que Verdi cambia a ocupación española de Flandres de 1573 pola ocupación francesa de Sicilia en 1282.
Segade
Topónimo
Como topónimo dá nome a varios lugares de Galicia:
Oleg de Kíiv
Oleg de Kíiv ou de Nóvgorod, tamén chamado Oleh (eslavo: Олег; nórdico antigo: Helgi; kházaro: posibelmente, Helgu), e nas nacións eslavas coñecido como Oleg o Sabio (ruso: лег Вещий; ucraíno: Олег Віщий), nado en data descoñecida e finado en 912, foi un príncipe varego do Rus de Kíiv, da dinastía dos ruríkidas que reinou de 882 a 921.
Traxectoria
Parente e sucesor de Rúrik, o príncipe de Nóvgorod, probabelmente un cuñado, era un varego de orixe (é dicir, un viquingo orixinario de Suecia), que tomou a herdanza de Rúrik, a dirección dos asuntos da Rus.
Reinaría trinta e tres anos na Rus de Kíiv, primeiro como príncipe de Nóvgorod, de 879 a 912, e despois como príncipe e Kíiv desde 882, ano en que traslada a súa capital á cidade de Kíiv, fundando o poderoso Estado da Rus de Kíiv.
Segundo as crónicas eslavas orientais, como a Crónica de Néstor, tivo o dominio absoluto da rexión durante os anos do seu reinado, datas que non concordan coa Carta de Schechter, na que se mencionan as actividades de certo Gran Khan dos rus nos anos 940.
O seu sucesor foi Ígor de Kíiv.
Higham, Kent
Higham é unha parroquia civil e vila do distrito de Gravesham, no condado de Kent (Inglaterra).
Xeografía
Segundo a Oficina Nacional de Estatística británica, Higham ten unha superficie de 13,22 km².
The Beverly Hillbillies
The Beverly Hillbillies é un filme estadounidense dirixido por Penelope Spheeris que foi estreado en 1993.
Sinopse
Adaptación da famosa serie televisiva norteamericana dos '60 Beverly Ricos, sobre uns granxeiros de Arcansas que, convertidos en millonarios tras atopar petróleo, vanse vivir á cidade. Alí, a pesar da súa nova condición de ricos, seralles imposible agochar as súas orixes humildes.
Carl Swartz
Carl Johan Gustaf Swartz, nado en 1858 e finado en 1926, foi un comerciante e político sueco, primeiro ministro de Suecia entre o 30 de marzo e o 19 de outubro de 1917.
Traxectoria
Como ministro de Finanzas entre 1906 e 1911, estableceu algunhas reformas, que incluían ingresos integrados e taxa á propiedade, que pasaron a ser progresivos. Co amalgamado dos grupos á dereita na cámara baixa do Riksdag, Swartz pasou a ser membro do consello interno do recentemente formado Nationella Partiet (en galego Partido Nacional) en 1912.
Durante a primeira guerra mundial, foi unha figura clave no Riksdag, no seu carácter de Presidente do Comité Permanente de Suplementos entre 1915 e 1917. Co fracaso, debido a presións externas e falta de harmonía interna, do goberno non aliñado partidariamente de Hjalmar Hammarskjöld, o rei Gustavo V convocou ao conservador Swartz para que asumise o cargo de primeiro ministro. Este aceptou a designación, máis por sentido do deber que por desexo persoal de ocupar tal posto. A principal tarefa do novo goberno foi exercer unha influencia tranquilizadora sobre a burguesía, que estaba inqueda, nos días anteriores ao 1 de maio de 1917, polos rumores de que a revolución de febreiro dese ano en Rusia podería estenderse a Estocolmo.
Faro das illas Lobeiras
O faro das illas Lobeiras, tamén coñecido coma faro de Corcubión, é un faro galego situado no concello de Carnota, na provincia da Coruña. Está situado nas illas Lobeiras, un conxunto de illotes de forma trapezoidal de 250 metros e longo e 75 de largo.
Historia
En 1904 apróbase o proxecto do enxeñeiro Antonio Herbella para a construción dun faro na Lobeira Grande, adxudicándose os traballos ao contratista José Mª Parga na cantidade de 50 680 pesetas.
As obras comezan en 1906, nun principio o proxecto contemplaba unha torre metálica, pero despois decidiuse substituíla por outra de pedra para evitar a corrosión. Inaugurouse o 15 de setembro de 1909.
Características
O faro ten unha altitude 16 metros, e na súa parte máis elevada atópase a lanterna, cun aparello de 4º orde e 250 mm de distancia focal. O seu alcance é de nove millas. Construído directamente sobre as rochas, os muros da primeira planta inclínanse con derramo cara aos alicerces e opoñen á forza das augas unha anchura de 1,10 m. Os muros da segunda planta son verticais e forman un ángulo que protexe a entrada.
A torre troncopiramidal de sección octogonal é de cantería e remata nun torreón cilíndrico de chapa. Mira cara ao norte, en dirección ao faro de Fisterra, do que depende. A súa lanterna é de montantes verticais e cristais curvos. Emite un grupo de fulgores brancos cada catorce segundos.
Santa Cruz de Abranes
Santa Cruz de Abranes (Santa Cruz d'Abranes en leonés) é unha localidade do concello de Pedralba de la Pradería, pertencente á provincia de Zamora. Nesta pequena localidade de 24 habitantes (INE 2020) consérvase a lingua leonesa, aínda falada cun grao de pureza superior ao doutras localidades da zona.