cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Son lenda
Son lenda (en I Am Legend) é un filme estadounidense de ficción científica dirixido por Francis Lawrence que foi estreado no 2007. É a terceira adaptación da novela homónima de Richard Matheson de 1954, sendo a primeira The Last Man on Earth (1964) e The Omega Man (1971). Smith interpreta o virólogo Robert Neville, que é inmune a un virus creado polos seres humanos orixinalmente para curar o cancro. Traballa para crear unha cura ó tempo que se defende das vítimas do virus, que se converteron en mutantes hostiles.
Warner Bros. comezou a desenvolver Son lenda en 1994, e varios directores e actores foron propostos para o proxecto, pero a produción foi posposta por mor da falta de orzamento. A produción comezou no 2006 en Nova York, sendo rodada en varias localizacións da cidade, e incluíndo unha escena de $5 millóns na Ponte de Brooklyn.
Son lenda foi estreado o 14 de decembro de 2007 nos Estados Unidos e no Canadá, conseguindo a meirande recadación da historia dun filme non relacionado co Nadal en decembro. Estreouse en galego na TVG o 6 de xaneiro de 2011.
Sinopse
Ano 2012. Robert Neville (Will Smith) é o derradeiro home vivo que hai sobre a Terra, pero non está só. Os demais seres humanos convertéronse en seres irracionais e violentos, e todos queren matalo. Durante o día vive en estado de alerta, como un cazador, e busca os mortos viventes mentres dormen; pero durante a noite debe agocharse deles e agardar ata o amencer. Este pesadelo comezou hai tres anos: Neville era un brillante científico, pero non puido impedir a expansión dun terrible virus creado polo home con fins militares. El sobreviviu porque é inmune ó virus; tódolos días envía mensaxes por radio coa esperanza de que haxa outros superviventes, pero é inútil. O único que pode facer é buscar unha fórmula que lle permita empregar o seu sangue inmune para devolverlles ós homes a súa natureza.
Folga
miniatura|Folga da téxtil Lawrence en Massachusetts en 1912miniatura|Enfrontamento coa policía nunha folga en Minneapolis en 1934Unha folga é unha acción emprendida de forma individual, ou por un colectivo social, consistente en deixar de facer algunha actividade, dentro das funcións do colectivo ou individuo, para exercer unha presión social, con vistas á obtención dun obxectivo concreto.
Cando unha folga laboral ou doutro tipo se estende á maioría dos estamentos sociais denomínase folga xeral.
Historia
A primeira noticia dunha protesta colectiva de traballadores recóllese no "papiro da folga", que se conserva no Museo Exipcio de Turín. Ao parecer, os traballadores que construían a necrópole real durante o reinado de Ramsés III (1166 a.C.) deixaron de recibir os alimentos que constituían o seu salario, por mor da corrupción que invadía o país. Tras varios meses nesta situación, deixaron de traballar e ó grito de 'fame!' organizaron unha "sentada", que repetiron tres días seguidos, ata que lograron que se lles pagase e o aumento das porcións de manutención.
En España regulouse o Dereito de Folga por primeira vez mediante unha norma con rango de lei polo Real Decreto Lei 17/1977 de Relacións de Traballo xa que durante a época franquista e con anterioridade non se tratou a regulación legal deste dereito. Actualmente, aínda que a Constitución española recoñece expresamente este dereito no seu art.28.2 como un dereito fundamental, non se levou a cabo o seu desenvolvemento mediante lei orgánica (a pesar dalgúns destacados esforzos como o frustrado proxecto lexislativo de 1992) sendo entón de aplicación o mencionado real decreto preconstitucional, aínda que debidamente matizado e corrixido polo Tribunal Constitucional na súa famosa sentenza de 8 de abril de 1981. Ademais, está prohibido realizar folgas se non se informa previamente a autoridade laboral.
Xunqueira de Espadanedo
Situación
Limita cos concellos de Parada de Sil, Montederramo, Maceda, Esgos e Nogueira de Ramuín. Está situado nun terreo montañoso, entre a serra de Meda, o monte do Rodicio e o monte do Couso.
Abrangue 27,65 km², repartidos en catro parroquias. Está comunicado a través da estrada OU-536, que comunica Ourense con Ponferrada.
Patrimonio
Consérvanse edificacións da Idade Media, destacando o mosteiro de Santa María de Xunqueira de Espadanedo, con orixe no século XII, e pertenceu á orde do Císter. En Paradela consérvase un peto de ánimas.
Entre a arquitectura civil destaca o muíño de Reboredo e o de Xunqueira de Espadanedo.
Economía
É famosa a cerámica de Niñodaguia, un traballo tradicional e artesán. Esta cerámica resulta moi vistosa polo seu proceso de vidrado.
Lugares de Xunqueira de Espadanedo
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Xunqueira de Espadanedo vexa: Lugares de Xunqueira de Espadanedo.
Bieito IV, papa
miniatura|250px Bieito IV, nado en Roma e finado en xullo de 903, foi o 117ª Papa da Igrexa católica, de 900 a 903.
Traxectoria
Fillo dun nobre romano chamado Mammalus, foi ordenado presbítero polo Papa Formoso e elixido Papa cando o trono do Sacro Imperio Romano Xermánico se atopaba vacante desde que no ano anterior, 899, Lamberto II de Spoleto falecera nun accidente ecuestre.
Aínda que Berenguer I, rei de Italia, reclamou o título imperial para si, o elixido foi Luís III o Cego ao que Bieito IV, no acto máis significativo do seu pontificado, coroou como emperador coa esperanza de conseguir apoio contra a invasión húngara no norte de Italia e a sarracena no sur. Dita esperanza foi va xa que Luís, derrotado por Berenguer, foi cegado e desterrado a Provenza.
Bieito IV, falto de apoios, quedou en mans de persoeiros como Teofilacto I, a súa esposa Teodora e a filla de ambos os dous, Marozia, que dominaron aos Papas durante os seguintes anos.
Durante o seu pontificado excomungou a Balduíno II de Flandres, acusándoo de instigar o asasinato de Fulquerio de Reims, o arcebispo de Reims.
Frodoardo, un historiador contemporáneo de Bieito IV, deulle o título de "Grande", gabando a súa xenerosidade e celo.
Faleceu en xullo de 903 e foi soterrado fronte a San Pedro, cerca da porta de Guido.
20ª edición dos Óscar
A 20.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 20 de marzo de 1948 en Shrine Auditorium dos Ánxeles. O mestre de cerimonias foi Robert Montgomery.
Premios
miniatura|150px|[[Darryl F. Zanuck, mellor filme]] miniatura|150px|[[Elia Kazan, mellor director]] miniatura|150px|[[Ronald Colman, mellor actor]] miniatura|150px|[[Loretta Young, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Edmund Gwenn, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Celeste Holm, mellor actriz secundaria]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Óscar á mellor montaxe
O Oscar á mellor montaxe entregouse por primeira vez para películas estreadas en 1934.
Gran Premio do Canadá de 2018
O Gran Premio do Canadá de 2018 (oficialmente o Formula 1 Grand Prix Heineken du Canada 2018) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 10 de xuño de 2018 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. A carreira foi a sétima rolda da tempada, e o 55º Gran Premio do Canadá, a cuadraxésimo novena vez que o evento foi incluído como unha rolda do Campionato do Mundo de Fórmula Un dende o inicio da serie en , e a trixésima novena vez que se disputara no Circuíto Gilles Villeneuve.
Práctica
Max Verstappen foi o máis rápido entre as tres sesións prácticas, mellorando o seu tempo en cada sesión sucesiva. Na FP2, Grosjean bateu cunha marmota que estaba na pista, danando a súa á dianteira e reducindo os recambios do equipo Haas.
Clasificación
O coche de Romain Grosjean tivo unha falla importante no motor, e non conseguiu fixar un tempo de volta polo que correu co permiso dos comisarios. Na Q2, cando Sebastian Vettel completaba a súa última volta de clasificación, abortou a volta porque Sainz, Hulkenberg e outros coches conducían lentamente ao longo da recta traseira o que o levou a entrar en boxes. Na Q3, Sebastian Vettel acadou a pole cun novo récord, pero o seu compañeiro cometeu un erro na curva 2, o que significou que clasificouse no 6º posto.
Carreira
A grella saíu sen incidentes, pero na curva 5, Brendon Hartley e Lance Stroll chocaron, forzando a súa inmediata retirada e a saída do coche de seguridade. No reinicio, Sergio Pérez foi tocado por Carlos Sainz, obrigando a Pérez a saír da pista perdendo posicións. Na 18ª volta, Daniel Ricciardo superou a Lewis Hamilton pola 4ª posición. Na volta 46, Fernando Alonso retirouse da carreira cun problema de escape.
Cualificación
thumb|center|600px|Grella de saída.
Carreira
thumb|center|600px|Resultado final da carreira do Gran Premio do Canadá de 2018.
Iota
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra iota.
Iota é o nome da novena letra do alfabeto grego (ἰῶτα); equivale ao /i/ e ao /i:/. Minúscula ι, maiúscula Ι. Adoita transcribirse como i. Provén da letra do alfabeto fenicio yōd, que representaba unha semivogal soante prepalatal, son inexistente en grego, o que propiciou a adaptación do signo á vogal /i/. Como signo numérico representaba o dez. En maiúscula serve tamén para designar o noveno canto da Ilíada de Homero e en minúscula o noveno da Odisea.
En canto ao chamado iota subscrito ou mudo ver o apartado correspondente do artigo Diacríticos do alfabeto grego.
Fame (sociedade)
A fame negra ou gran fame é unha situación que se dá cando un país ou zona xeográfica non posúe suficientes alimentos e recursos para prover de alimentos á poboación, elevando a taxa de mortalidade debido á fame e á desnutrición.
Segundo o Proxecto Fame das Nacións Unidas, ao redor de 24 000 persoas morren cada día de fame ou de causas relacionadas coa fame. Tendo en conta que o total de mortes diarias por calquera causa é de aproximadamente 150 000 persoas, as mortes por fame alcanzan o 16 % do total. Un 75 % dos falecidos son nenos menores de cinco meses. O Instituto de desenvolvemento e política alimentaria afirma que a fame negra e as guerras causan só un 10 % das mortes por fame. A maioría das mortes por fame débense a desnutrición crónica. As familias non conseguen suficientes alimentos debido a diferentes causas, como pobreza, guerras ou catástrofes naturais. A Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura (FAO) estima que entre 2011 e 2013 a fame crónica afectou a 842 millóns de persoas no mundo.
Hermanos Barbeito Fútbol Sala
O Interrias Hermanos Barbeito é un equipo de fútbol sala de Portonovo, fundado en 1981. Desde a tempada 2005-06 xoga na Primeira Nacional "A", a terceira categoría en España.
Equipo 2007-08
Adestrador: 20px|Galiza Francisco Garabal Rey
Club de Remo Rianxo
miniatura|250px|Traiñeira de Rianxo na Bandeira Teresa Herrera da Coruña en 2019.
Khabarovsk
Khabarovsk é unha cidade industrial rusa, situada na provincia de Krai de Khabarovsk, onde se xuntan os ríos Amur e Ussuri, a 30 quilómetros da fronteira coa República Popular da China. Cunha poboación de 577.668 habitantes, trátase da segunda cidade máis poboada do leste ruso por detrás de Vladivostok. É a capital do Extremo Oriente Ruso.
Malia que a cidade foi fundada en 1858, recibe o nome do explorador cosaco Yerofey Khabarov, quen construíu un campamento no lugar no século XVII.
BMC Racing Team
O BMC Racing Team (código UCI: BMC) é un equipo ciclista con licenza estadounidense pero que ten a sede da súa fábrica de bicicletas, BMC, en Suíza. O equipo participa no UCI WorldTour e foi fundado no ano 2007.
A moza da auga
A moza da auga (en Lady in the Water) é un filme estadounidense dirixido por M. Night Shyamalan que foi estreado no 2006. Estreouse en galego na TVG o 29 de outubro de 2009.
Cima de Vila, Rañestres, Maside
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Rañestres no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 17 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 10 mulleres.
BMC Racing Team
Historia
A finais dese mesmo ano, despois de diversas negociacións con Andy Rihs e Jim Ochowicz, Gavin Chilcott conseguiu que BMC patrocinara o equipo para a tempada seguinte.
A moza da auga
Sinopse
Cleveland Heep (Paul Giamatti), o encargado dun bloque de apartamentos, descobre unha tarde a unha ninfa (Bryce Dallas Howard) na piscina da urbanización.
BMC Racing Team
Historia
Na tempada 2007, o equipo rexistrouse na Unión Ciclista Internacional como Continental e estaba formado por 14 ciclistas, dos cales 2 eran suízos pola defunción do Phonak polos casos de dopaxe. 300px|miniatura|As bicis e o vehículo que empregou o equipo no [[Tour de Francia 2014.]]
Xa en 2008, o equipo logrou o ascenso á categoría Profesional Continental, o que lle permitía poder ir de invitado a algunha das Grandes Voltas.
No 2010, o conxunto suízo-estadounidense quixo dar un salto de calidade para poder participar en Grandes Voltas e por iso xuntou un equipo de 25 ciclistas fichando grandes figuras como o campión do mundo en ruta do 2009 Cadel Evans, o campión do mundo en ruta do 2008 Alessandro Ballan, Karsten Kroon, Marcus Burghardt, Steve Morabito ou o experimentado veterán George Hincapie. Isto fixo que o BMC Racing Team disputase 19 das 26 probas do UCI WorldTour 2009, entre elas o Giro de Italia ou o Tour de Francia.
Para a tempada 2011, o equipo decidiu realizar o salto definitivo e participar dunha vez por todas no UCI WorldTour. Nesa mesma tempada, Cadel Evans alzouse co título do Tour de Francia.
En 2012, o conxunto reforzouse con fichaxes como o do especialista en clásicas Philippe Gilbert, o do campión do mundo en ruta do 2010 Thor Hushovd ou o da xove promesa estadounidense fillo de pais holandeses Tejay van Garderen. Neste ano, o belga Philippe Gilbert alzouse co Campionato do Mundo de Ciclismo en Ruta 2012.
Equipo
No 1 de xaneiro de 2015
Kappa
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra kappa. Kappa é o nome da décima letra do alfabeto grego (κάππα); equivale ao /k/. Minúscula κ, maiúscula Κ. Adoita transcribirse como c. Provén da letra do alfabeto fenicio kaf, que representaba unha oclusiva gutural xorda. Como signo numérico representaba o vinte. En maiúscula serve tamén para designar o décimo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o décimo da Odisea.
Urraca de Zamora
Urraca Fernández ou Orraca Fernández, coñecida como Urraca de Zamora, nada en León en 1033 e finada na mesma cidade en 1101, foi unha infanta de León.
Filla primoxénita dos reis de Galicia, Fernando I de León e a súa esposa, a raíña Sancha, herdou a praza de Zamora tras o repartimento realizado por seu pai antes de falecer.
A herdanza de Fernando I o Magno
O rei Fernando repartiu os seus reinos antes de morrer entre os seus cinco fillos: a Alfonso outorgoulle o reino principal, León; a Sancho concedeulle Castela; o pequeno, García, foi nomeado rei de Galicia; Elvira herdou o señorío da cidade de Toro, con consideración de reino, e Urraca herdou Zamora. Ademais, coa súa irmá Elvira, correspondeulle o infantado, isto é, «o padroado e mailas rendas de tódolos mosteiros pertencentes ó patrimonio rexio» coa condición de non poder contraer matrimonio.
Cando Urraca comenzou a súa soberanía en Zamora, estableceu a súa residencia e fortaleza nos coñecidos como "xardíns do castelo" da cidade, nas proximidades da catedral. Este era un castelo con catro torres, das cales se conserva a da homenaxe, recentemente restaurada para albergar o Museo Baltasar Lobo.
Invasión castelá
Ao morrer Fernando I de León, o seu fillo primoxénito, Sancho, quedou descontento co repartimento feito polo seu pai e foi declarando a guerra a todos os seus irmáns, iniciando unha loita sanguenta. O primeiro conflito deuse na chamada Guerra dos Tres Sanchos (guerra entre Sancho II de Castela, apoiado por Rodrígo Díaz de Vivar, contra Sancho Ramírez de Aragón e Sancho Garcés IV de Pamplona). Máis tarde combateu contra o seu irmán Afonso VI nunha guerra sen consecuencias territoriais e, posteriormente, aliouse con Afonso e avanzou cara Galicia para conquistar o reino de García, no ano 1071. Menos dun ano despois arrebatoulle a Afonso o seu reino coroándose rei de León e de Galicia, arrebatándolle tamén a continuación á súa irmá Elvira a cidade de Toro. Só a infanta Urraca resistía tras os muros de Zamora, converténdose na principal opoñente de Sancho II, pois o rei Afonso refuxiárase no taifa de Toledo, que posteriormente conquistaría. Sancho II puxo sitio á cidade de Zamora, durando o asedio máis de sete meses, pero as súas murallas impediron pasar ao monarca.
Asasinato de Sancho II
Mentres continuaba o asedio de Zamora, un nobre leonés, Vellido Dolfos, saíra da cidade coa intención de asasinar ao rei Sancho II. Segundo a tradición, tras dous meses infiltrado no campamento castelán e despois de trabar amizade co monarca, acompañouno a unha cabalgada de exploración na que quedou só co rei Sancho, que baixara do cabalo para satisfacer unha necesidade urxente. Aproveitado a situación, e para evitar que se defendera a súa vítima, Dolfos atravesou a Sancho coa lanza real. Unha vez cumprido o seu obxectivo cabalgou cara ás murallas de Zamora, introducíndose na cidade a través dunha portela que o romanticismo castelán nomeou "Portillo de la Traición", pero que hoxe en día se denomina "de la Lealtad" (tras aprobar o cambio de nome o pleno municipal de Zamora en 2009).
Conselleira de Afonso VI
Tras a morte do seu irmán Sancho, Urraca continuou exercendo o seu señorío sobre a cidade de Zamora, así como sobre todos os mosteiros do reino, honor que compartía coa súa irmá, a infanta Elvira de Toro. Foi unha das conselleiras máis importantes de Afonso VI, ao que sempre protexeu e co que chegou a actuar na práctica como chancelleira do reino. A súa intelixencia política fíxo que gañara moitos inemigos, que utilizaron os dixomedíxomes para desprestixiala, acusándoa incluso nos romances populares de manter relacións incestuosas co seu irmán.
En 1090 asistiu ós funerais en honor do seu irmán García canda a súa irmá Elvira.
Dous anos antes da súa morte, dotou o mosteiro de San Pedro de Eslonza, que fora fundado polo rei García I de León.
Cáliz de dona Urraca
O Cáliz de dona Urraca é unha excepcional peza de ourivaría románica doada por Urraca á Basílica de Santo Isidoro de León na segunda metade do século XI. Para a súa realización empregáronse dúas cuncas de ágata (ónix) moito máis antigas, datadas no século I, de tipoloxía romana, e as propias xoias da infanta. Descoñécese a orixe ou a historia das dúas cuncas. O cáliz foi gravado coa seguinte inscrición latina:
Isto é:
Defunción e sepultura
Ao final da súa vida retirouse a un mosteiro leonés onde permaneceu até a súa morte en 1101, recibindo sepultura no Panteón dos Reis de Santo Isidoro de León, onde xacen os seus proxenitores, así como dous dos seus irmáns, o rei García de Galicia e a infanta Elvira de Toro. miniatura|300px|[[Panteón dos Reis de Santo Isidoro de León|Panteón dos Reis de Santo Isidoro de León.]]
No sepulcro de pedra no que foron depositados os restos mortais da infanta foi esculpido o seguinte epitafio latino:
O epitafio parece ser que foi unha ampliatio, isto é, unha inscrición que foi sendo realizada en diferentes épocas. O sartego foi destruído na Francesada, en 1809, cando as tropas francesas ocuparon a Basílica de Santo Isidoro de León, convertendo esta en cuartel e o panteón en corte. Para isto último, os sartegos foron profanados e tornados bebedoiros para cabalos, amoreando os restos nun curruncho. Estes foron recolleitos polos cóengos e levados á igrexa de Santa Marina la Real de León, onde ficaron até seren, unha vez rematada a guerra, devoltos ó panteón e introducidos nos sarcófagos sen orde ningunha. Por mor disto, resulta imposíbel o recoñecemento dos seus restos, igual que acontece cos demais personaxes alí enterrados. En 1997 abríronse os sarcófagos de novo para un ambicioso estudo multidisciplinar co obxectivo principal de identificar os restos dos personaxes rexios alí enterrados. No entanto, despois de 10 anos de pescudas, o proxecto fracasou sen chegar a conclusión ningunha.
Na literatura e no cine
A peza teatral Palabras de víspera de Álvaro Cunqueiro, escrita en 1968 e publicada en 1974, trata de Urraca e o namoro do seu irmán Afonso.
O filme de Hollywood El Cid, de 1961, segue en gran parte a narrativa das epopeas e da Chronicle of the Cid de Robert Southey, mais engadindo á personaxe da infanta o papel dunha muller rexeitada que maquina contra o Cid, unha vez que semella ser recusada por el; porén, omite a historia de que Urraca e Rodrigo medraron como compañeiros achegados en Zamora. A película fai que, como irmá máis vella e provocadora, xogue coas pelexas dos seus irmáns Afonso e Sancho pola súa cidade e por ela mesma, á parte de insinuar sutilmente os rumores incestuosos que existían sobre ela e Afonso. O filme torna á infanta na gobernante de Calahorra, no canto de Zamora. Urraca é representada pola actriz francesa Geneviève Page.
Angela Gossow
Angela Nathalie Gossow, nada o 5 de novembro de 1974 en Colonia, é unha cantante alemá principalmente coñecida por ser a antiga vocalista principal da banda de death metal melódico sueca Arch Enemy. Con anterioridade tamén foi integrante dos grupos musicais Asmodina e Mistress.
Noise pop
O noise pop é un subxénero do rock alternativo desenvolvido a mediados dos anos 80 no Reino Unido e nos Estados Unidos que mestura ruído disonante ou feedback, ou ámbolos dous, coa instrumentación melódica e elementos que adiatan a atoparse na música pop, facéndoo máis melódico que o noise rock.
Historia
O noise pop foi descrito como "o punto medio entre o bubblegum e a música de vangarda". Combina a composición tradicional de cancións pop con ruído, guitarras distorsionadas e zunidos. The Velvet Underground foi unha grande influencia no xénero, cos seus experimentos con feedback e distorsión nos seus primeiros álbums. Algunhas das primeiras bandas estadounidenses de rock alternativo como Sonic Youth e Dinosaur Jr., que mesturaban estruturas de temas rock con guitarras distorsionadas, foron os precursores inmediatos. The Jesus and Mary Chain está considerado o primeiro grupo noise pop, e o seu álbum de estrea, Psychocandy, guiaría o xénero. Outra importante banda dos inicios é Yo La Tengo. Posteriormente o noise pop dos 80 sería fonte de inspiración para o movemento shoegaze británico. O noise pop continuou sendo influente no indie rock dos anos 90.
Club de Remo Rianxo
O Club de Remo Rianxo é un club de remo do concello de Rianxo. Actualmente compite na segunda categoría da Liga Galega de Traiñeiras, denominada LGT-A.
Historia
O Club de Remo de Rianxo fundouse en 1982, herdando e continuando a tradición de remo do concello. Inicialmente o club empregou as instalacións da lonxa, pasando anos máis tarde ao edificio no que se encontra actualmente a súa sede no porto e que conta con ximnasio e foxo de adestramento.
Pódese falar de dúas etapas na historia do club: a primeira ata o ano 1989, e a segunda de 1993 en diante, non tendo actividade entre estes dous anos.
Na primeira etapa destaca o 5º posto acadado na Bandeira El Corte Inglés e o 4º na Bandeira Conde de Fenosa. Xa na segunda etapa salientan os resultados obtidos no ano 2000, cun 3º posto na Bandeira Conde de Fenosa e outro 3º posto no Campionato Galego de Traiñeiras, que xunto coa súa primeira clasificación para o Campionato de España (no que conseguiu o 6º posto), que son os mellores resultados conseguidos na historia do club. Ese mesmo ano o club conseguiu a Bandeira Deputación da Coruña.
O 2001 supuxo a confirmación do club, conseguindo un 2º posto na Bandeira Deputación da Coruña, a 4ª posición na Bandeira Condesa de Fenosa, e un 5º posto na Bandeira Xunta de Galiza.
Froito do traballo dos últimos anos coa canteira, o club conseguiu alzarse coa Bandeira de España en categoría de cadetes na modalidade de bateles. Tamén participou no Campionato de llaüt do Mediterráneo celebrado en Dénia (Alacant), conseguindo a medalla de bronce. No 2011 conseguiu por mediación do equipo xuvenil unha nova Bandeira de España e participaron no Campionato de España de Traineriñas, chegando á final.
Partido Socialista Republicano Irlandés
O IRSP foi fundado o 8 de decembro de 1974 por antigos membros do Movemento Republicano Oficial, socialistas independentes e sindicalistas liderados por Seamus Costello. Unha sección paramilitar, o Irish National Liberation Army, foi fundada no mesmo día, malia que a súa existencia tentou agocharse até que o INLA puidese operar con efectividade. Seamus Costello foi elixido como primeiro presidente do partido e como presidente do consello de dirección do INLA. Xuntos, o IRSP e o INLA refírense a eles mesmos como o Movemento Socialista Republicano Irlandés.
14 Andromedae
14 Andromedae é unha estrela xigante laranxa a aproximadamente 258 anos luz de distancia, na constelación de Andrómeda. Sospéitase que a estrela é unha posible variable. Pénsase que 14 Andromedae antigamente era unha estrela na secuencia principal tipo -A ou -F no inicio da súa vida. Dende o 2008, pénsase que un planeta extrasolar orbita ó redor da estrela, sendo un dos poucos planetas coñecidos que orbitan unha estrela evolucionada de masa intermedia.
Sistema planetario
No 2008, un planeta (denominado 14 Andromedae b) foi anunciado que orbitaba a estrela. O planeta atopado tiña unha masa mínima de 4,8 masas de Xúpiter e orbita nunha órbita circular que lle leva completar 186 días. O planeta é un dos máis internos descubertos orbitando unha estrela desenvolta de masa intermedia (este tipo de planetas so foran descubertos en grupos de xigantes.
Jenseits von Gut und Böse
'Jenseits von Gut und Böse. Vorspiel einer Philosophie der Zukunft (Para alén do ben do mal, preludio a unha filosofía do futuro') é o primeiro libro publicado por Nietzsche trala edición privada, en corenta exemplares, da cuarta parte de Así falou Zaratustra en 1885. En Para alén do ben e do mal Nietzsche pasa revista a temas coñecidos nas súas obras anteriores. Comparando os índices de Humano, demasiado humano, e de Para alén do ben e do mal advírtese que son case idénticos, pero o modo de velos é distinto. A mirada «ilustrada» da época anterior a Así falou Zaratustra sufriu agora un cambio: o que procede de contemplar a figura do superhome. O «espírito libre», concepto capital en toda a filosofía de Nietzsche, é o lazo que une a primeira época con esta posterior ao Zaratustra. Mais agora ese «espírito libre» non é o mero «librepensador», senón un espírito que está máis alá do ben e do mal. E ese estar máis alá do ben e do mal deixa sentir a súa influencia sobre todos e cada un dos temas tratados.
Estrutura da obra
Comeza o libro cunha crítica «dos prexuízos dos filósofos». A «vontade de verdade», aparentemente desinteresada e contemplativa, queda desenmascarada como vontade de poder; o que nos move a risa nos filósofos é a súa falta de honestidade, di Nietzsche, pois chaman «a verdade» ó que non constitúe máis que a súa «fe», á cal eles lle engadiron, con posterioridade, unhas razóns xustificadoras. Os filósofos son meros avogados da súa crenza. A contraposición entre o mundo real e o aparente, a crenza no atomismo (sobre todo no atomismo anímico), a crenza no instinto de autoconservación como instinto capital do vivente, a crenza nos coñecementos inmediatos, no suxeito, na vontade libre, son temas analizados nesta primeira sección, cuxa cima se encontra no aforismo 19.
«O espírito libre» estúdase na sección segunda, e a súa comparación co «espírito libre» anterior a Así falou Zaratustra mostra que a «repetición» do tema é unha repetición desde unha perspectiva moi distinta. A defensa da verdade a toda costa, tan loada naquela primeira época, queda aquí sometida a burla. E a importante distinción entre unha época premoral, unha segunda moral e outra terceira extramoral da humanidade (aforismo 32) servirá a Nietzsche para ulteriores propostas.
Tamén a sección terceira é unha repetición (Humano, demasiado humano, ten unha sección titulada «A vida relixiosa»). O descubrimento da rebelión dos escravos na moral é posiblemente a fórmula que máis se divulgou. Pero hai outras análises que revelan unha extremada penetración psicolóxica, así, por exemplo, os das distintas clases de paixón por Deus (aforismo 50), os das relacións entre filosofía moderna e relixión (aforismo 54), os dos distintos tipos de crueldade relixiosa (aforismo 55) e os da incredulidade (aforismo 58).
A sección cuarta, titulada «Sentencias e interludios», é unha volta ó aforismo breve e punzante, de larga tradición en Nietzsche. E a quinta sinala as tarefas dunha nova «ciencia da moral», á que Nietzsche dedicará o libro seguinte a este, A xenealoxía da moral. O exame do «intelectual europeo» enche a sección sexta. Nela Nietzsche sinala os perigos que á aparición do verdadeiro filósofo opón o modo moderno de traballar na ciencia. En xeral, o home douto aparece nada máis que como un animal de tiro, nada máis que como un espello que se reduce a reflectir o que ó seu lado pasa, para poder eludir o enfrontarse a si mesmo.
A sección sétima titúlase «As nosas virtudes». E máis que as nosas virtudes, a nosa virtude: a honestidade. Nesta sección encontramos, de maneira imprevista un largo tratado (aforismos 231 a 233) sobre a muller, onde Nietzsche expón unha serie de pensamentos que ridiculizan ante todo a «emancipación feminina» falsamente entendida. «Para un home profundo e ateo unha muller sen piedade resulta algo completamente repugnante ou ridículo».
A sección oitava é unha das máis próximas á época en que foi escrita e constitúe unha crítica implacable da política daquel tempo e, ante todo, do Reich. A irónica conversación dos vellos «patriotas» sobre Bismarck (aforismo 241), así como os aforismos dedicados ós xudeus (250-251) e os referentes a Francia, Inglaterra, Rusia, conteñen, por un lado, análises retrospectivos e, por outro, profecías que, lidas agora, asoman pola súa agudeza.
A sección novena e última ten como tema básico a aparición dunha nova casta que puidera sacar a Europa da súa prostración e o seu empequenecemento. Ó europeo daquela época contrapón Nietzsche o «bo europeo», no cal se encarna agora o «espírito libre». Ese é un dos chanzos polos que poder ascender cara ao superhome. Como o son tamén eses novos filósofos que están aparecendo no horizonte e ós que Nietzsche alude desde o principio ata o final. O largo aforismo 295, dedicado ó «xenio do corazón», isto é, a Dioniso, enlaza Para alén do ben e do mal coa primeira obra de Nietzsche (aludida nese mesmo aforismo), O nacemento da traxedia. Pero mentres que nesta obra Dioniso era ante todo un símbolo estético, agora preséntase como un deus-filósofo, como un deus do coñecemento que outorga o seu saber ós seus discípulos, enriquecéndoos de tesouros. E o que ese deus quere é facer ó home «máis forte, máis malvado e máis profundo, tamén máis fermoso».
Cancro de mama
O cancro de mama ou carcinoma de mama é o cancro que se desenvolve no tecido mamario. Entre os sinais de cancro de mama están a aparición dun nódulo na mama ou preto da mama na zona da axila, alteracións na forma ou na aparencia da mama, como retracción da mamila, pel da mama, aréola ou mamila con aparencia escamosa, vermella ou con vultos, ou mesmo sensibilidade na mamila e secreción ou perda de líquido pola mamila. En persoas coa doenza diseminada, pode verificarse tamén dor ósea, ganglios linfáticos avultados, falta de aire e ictericia.
Entre os factores de risco para o desenvolvemento de cancro de mama cóntanse ser de sexo feminino, a idade, a obesidade, a falta de exercicio físico, o consumo de alcohol, a terapia hormonal substitutiva durante a menopausa, a radiación ionizante, a idade precoz da primeira menstruación, ter fillos en idade tardía ou non ter tido fillos. Entre o 5 e o 10% dos casos son causados por xenes herdados dos pais da persoa, entre os cales están o BRCA1 e o BRCA2. O cancro da mama desenvólvese polo xeral nas células do revestimento das canles mamarias e dos lóbulos onde se produce o leite. Os cancros que se desenvolven nas canles son denominados carcinomas ductais, mentres que os que se desenvolven nos lóbulos son denominados carcinomas lobulares. Existen 18 sub-tipos de cancro da mama. Algúns cancros desenvólvense a partir de condicións premalignas como o carcinoma ductal in situ. A diagnose de cancro da mama é confirmado a través dunha biopsia do nódulo en cuestión. Unha vez realizada a diagnose, realízanse máis exames para determinar se o cancro se diseminou fóra da mama e a que tratamentos pode responder.
A ponderación entre as vantaxes e desvantaxes do cribado do cancro de mama aínda é un tema controvertido. Unha revisión de 2013 da Cochrane afirmou que non está claro que o cribado mamográfico teña máis beneficios ou prexuízos. Outra revisión de 2009 por un grupo de traballo dos Estados Unidos (US Preventive Services Task Force) atopou evidencias de beneficios en persoas de entre 40 e 70 anos de idade, recomendando o cribado cada dous anos para as mulleres entre os 50 e 74 anos de idade.
Como medida de prevención, en persoas con risco elevado de desenvolver cancro de mama, poden empregarse os fármacos tamoxifeno e raloxifeno. Outra medida de prevención en mulleres con risco agravado é a extirpación cirúrxica de ambas as mamas. En persoas ás que lles foi diagnosticado o cancro, están dispoñíbeis unha serie de tratamentos, incluíndo cirurxía, radioterapia, terapia hormonal e terapia dirixida. Dependendo do tipo de intervención necesario, a cirurxía pode conservar a mama (p.e. cuadrantectomia) ou ser realizada unha mastectomía. A reconstrución mamaria pode facerse durante a cirurxía ou nunha data posterior. Nas persoas nas que o cancro xa se diseminou para outras partes do corpo, os tratamentos están dirixidos a prolongar a vida, mellorar o conforto e a calidade de vida.
O prognóstico para o cancro de mama varía en función do tipo de cancro, extensión da doenza e idade da persoa. A taxa de supervivencia en países desenvolvidos é elevada, sendo máis reducida nos países en vías de desenvolvemento. Cando se considera todo o mundo, o cancro de mama é a causa máis común de cancro en mulleres, correspondendo o 25% de tódolos casos. En 2012, foi responsábel de 1,68 millóns de casos e 522 000 mortes. É máis común en países desenvolvidos e é máis de 100 veces máis común en mulleres que en homes.
Sinais e síntomas
miniatura|esquerda|Sinais iniciais que indican a posibilidade dun cancro de mama. O primeiro síntoma percetíbel de cancro de mama é xeralmente a aparición dun nódulo na mama ou na zona dos ganglios linfáticos das axilas, cuxa sensación durante a palpación é diferente do tecido envolvente. Máis do 80% dos casos de cancro de mama son descubertos cando a muller sente un nódulo durante a palpación. Alén dos nódulos, entre os sinais dun posíbel cancro de mama están un espesor diferente do restante tecido mamario; alteracións na forma, tamaño ou aparencia dunha mama; a retracción ou alteración de posición ou forma dunha mamila; pel da mama, aréola ou mamila con aparencia escamosa, vermella ou con vultos; secreción ou perda de líquido pola mamila; dor constante en parte da mama ou da axila e inchazón por baixo da axila ou arredor da clavícula.
miniatura|Mama con cancro onde son visíbeis a retracción da mamila, un nódulo e retracción da pel. O carcinoma inflamatorio de mama é un tipo particular de cancro de mama cuxa diagnose é bastante difícil, xa que non se manifesta a través dun nódulo palpábel. Os síntomas poden asemellarse a unha inflamacións das mamas, incluíndo proído, dor, inchazón, inversión da mamila, calor, ton avermellado por toda a mama e textura da pel semellante a unha pela de laranxa. Nalgúns casos, o cancro de mama preséntase como doenza metastática; ou sexa, cancro que se diseminou no corpo alén do órgano inicial. Os síntomas causados polo cancro de mama metastático dependen da localización das metástases. Os lugares máis comúns son os ósos, fígado, pulmóns e cerebro.
Existen tamén síntomas non específicos de cancro de mama; isto é, síntomas que tamén poden ser manifestacións doutras doenzas. A perda de peso inexplicábel pode por veces ser un sinal de cancro de mama, así como síntomas de febre e calafríos. As dores nos ósos ou articulacións, ictericia e síntomas neurolóxicos poden ser manifestacións de cancro de mama metastático. A dor nas mamas é unha ferramenta pouco fidedigna para determinar a presenza ou ausencia de cancro da mama, mais pode ser indicativa doutras doenzas mamarias.
A maior parte dos casos de síntomas de doenzas mamarias non implican unha diagnose de cancro. Por exemplo, só menos do 20% dos nódulos detectados son canceríxenos. As doenzas benignas da mama, como a mastite e o fibroadenoma, son causas moito máis comúns dos síntomas aquí descritos. Porén, a aparición de calquera síntoma debe ser tomada en serio, xa que existe a posibilidade de que sexa cancro da mama, independentemente da idade da persoa.
Factores de risco
Os factores de risco para o cancro de mama poden ser divididos en dúas categorías: modificábeis e non modificábeis. Os modificábeis son comportamentos que as propias persoas poden alterar, como o consumo de bebidas alcohólicas, mentres que os non modificábeis son factores que non poden ser alterados, como a idade ou o sexo da persoa. Os principais factores de risco para o cancro de mama son o sexo feminino e a progresión da idade. Entre outros potenciais factores de risco están factores xenéticos, non ter tido fillos ou non ter amamantado, a maior cantidade de determinadas hormonas, e a obesidade, principalmente após a menopausa.
Estilo de vida
miniatura|esquerda|Varios comportamentos modificábeis ligados ó estilo de vida aumentan o risco de cancro de mama. Entre eles están o [[Tabaquismo|fumar, que aumenta o risco entre un 35% e un 50%, a ausencia de actividade física, unha dieta rica en graxas, a obesidade, a inxestión de bebidas alcohólicas e a exposición a radiación e varios produtos químicos.]] Fumar aumenta o risco de cancro de mama. O risco aumenta de forma proporcional á cantidade fumada e á precocidade na idade que se comezou a fumar. En fumadores veteranos, o risco é entre un 35% e un 50% maior que nos non fumadores. Preto do 10% dos casos da doenza están relacionados coa ausencia de actividade física. Permanecer sentado regularmente e por longos períodos de tempo está asociado a unha maior mortalidade por cancro de mama. Este risco non desaparece co exercicio regular, malia que haxa unha diminución.
Entre outros factores de risco están a radiación, e o traballo por quendas. Están tamén asociados ó aumento do risco algúns produtos químicos, como o bifenilpoliclorado, hidrocarburos aromáticos policíclicos, disolventes orgánicos e determinados pesticidas. Malia que a radiación recibida durante unha mamografía é unha dose moi baixa, estímase que o cribado anual entre os 40 e os 80 anos de idade é a causa de aproximadamente 225 casos fatais de cancro de mama por cada millón de mulleres.
Existe unha asociación entre a contracepción hormonal e o desenvolvemento de cancro de mama durante a premenopausa, aínda que se está a debater se o uso de contraceptivos orais causa de facto a doenza. Porén, mesmo que haxa algunha relación, o efecto global será pouco significativo. Alén diso, non está claro se esa asociación continúa existindo cos contraceptivos orais de última xeración. En persoas con mutacións xenéticas que causan predisposición para cancro de mama (xenes BRCA1 ou BRCA2) ou que teñen antecedentes familiares de cancro de mama, o uso de contraceptivos orais de última xeración non semella ter influencia no risco de cancro de mama. As mutacións que poden causar cancro de mama foron asociadas experimentalmente á exposicióno a estróxenos.
A relación entre a lactación e o cancro de mama aínda non está inequivocamente demostrada. Algúns estudos sinalan a existencia dunha asociación mentres que outros non o fan. A comezos da década de 1980, xurdiu a hipótese de que o aborto inducido aumentaba o risco de desenvolver cancro de mama. Porén, esta hipótese foi obxecto de investigación extensa nas décadas seguintes, tendo a comunidade científica concluído que nin o aborto inducido nin o aborto espontáneo están asociados a calquera aumento do risco de cancro de mama.
Xenética
miniatura|As mutacións nos xenes BRCA son herdadas de [[Dominancia (xenética)|forma dominante, a partir de calquera dos proxenitores.]] A predisposición xenética é a principal causa do 5 ó 10% de tódolos casos de cancro de mama e pode ter un papel menor na maioría dos restantes casos. En menos do 5% dos casos, a xenética ten un papel máis activo ó causar síndrome de cancro hereditario de mama e ovario en persoas con mutacións nos xenes BRCA1 e BRCA2. Estas mutacións corresponden ó 90% do total de influencia xenética, cun risco de cancro de mama de 60 a 80% en persoas afectadas. Entre outros xenes con mutacións significativas están o p53 (síndrome de Li-Fraumeni), PTEN (síndrome de Cowden), STK11 (síndrome de Peutz–Jeghers), CHEK2, ATM, BRIP1 e PALB2.
En persoas con ningún, un ou dous pais afectados, o risco de cancro de mama antes dos 80 anos de idade é de 7,8%, 13,3% e 21,1%, respectivamente, sendo a mortalidade da doenza de 2,3%, 4,2% e 7,6%, tamén respectivamente. En persoas cun parente en primeiro grao coa doenza, o risco de ter cancro de mama entre os 40 e 50 anos de idade é o dobre en relación ó resto da poboación.
O xene GATA3 controla directamente a expresión dos receptores de estróxéno e doutros xenes asociados coa diferenciación epitelial. A perda do GATA3 provoca a perda de diferenciación e unha diagnose menos favorábel debido á invasión celular e metástase.
Condicións médicas
Algunhas alteracións nas mamas, como a hiperplasia ductal atípica e o carcinoma lobular in situ, que ocorren en doenzas benignas, están relacionadas co aumento do risco de cancro de mama. A diabetes pode tamén aumentar o risco da doenza.
Fisiopatoloxía
miniatura|Vías de transdución de sinais involucradas en [[apoptose|morte celular programada. As mutacións que conducen á perda desta capacidade poden provocar a formación de cancro.]]
O cancro de mama, como calquera outro cancro, ocorre por mor dunha interacción entre factores ambientais e un hóspede xeneticamente predisposto. O cancro de mama é unha disfunción celular na que as células epiteliais medran e se multiplican de forma desordenada. Malia que as células normais son quen de controlar a súa multiplicación, uníndose a outras células e quedando no seu debido lugar nos tecidos, as células canceríxenas non teñen mecanismos que impidan a súa multiplicación, non precisan unirse a outras células para sobrevivir e invaden os tecidos próximos. As células normais suicídanse cando xa non son necesarias. Até chegar o momento certo, esta morte programada é impedida por varios tipos de proteínas e vías metabólicas. Ocasionalmente, os xenes que codifican as proteínas destas vías protectoras poden sufrir mutacións, o que fai que estas proteínas alteradas convertan a célula resistente ós estímulos para cometer suicídio. Estas mutacións poden levar a un cancro. Por exemplo, nunha situación normal a proteína PTEN desliga a vía PI3K/AKT cando a célula está lista para se suicidar. Nalgúns cancros de mama, o xene da proteína PTEN atópase mutado, polo que a vía PI3K/AKT está permanentemente ligada, aumentado a resistencia ó suicidio celular (morte celular programada).
O perfil xenómico é importante para caracterizar os subtipos de cancro de mama invasivo. O estróxeno é unha hormona producida principalmente polos ovarios e a placenta. Están identificados varios mecanismos polos cales esta hormona pode causar cancro de mama, incluíndo a ligazón do estradiol (E2) ós receptores de estróxeno (ER). O E2 regula o crecemento, a diferenciación celular e varios procesos fisiolóxicos, mais estes efectos son mediados polos receptores de estróxeno presentes no tecido mamario nas isoformas RE-α e RE-β. Arredor do 70% dos cancros de mama presenta niveis elevados de RE-α e niveis baixos de RE-β, o que suxire que o RE-α está asociado á carcinoxénese, mentres que o RE-β parece ter un efecto protector. A proxesterona actúa nos receptores de proxesterona, cuxa expresión é estimulada polos receptores de estróxeno. O oncoxene HER2/neu produce a proteína HER2 e codifica a glicoproteína transmembranar 185KDa. Cando é producida en baixos niveis, a proteína HER2 regula o crecemento celular normal. No 15-30% dos carcinomas invasivos de mama obsérvase a sobre-expresión ou amplificación do xene HER2. Eventuais anomalías na sinalización dos factores de crecemento entre as células estromais e as células epiteliais poden facilitar o crecemento celular maligno. No tecido adiposo da mama, a sobre-expresión da leptina leva ó aumento da proliferación celular e á apareción de cancro.
Nos Estados Unidos, entre o 10 e o 20% das persoas con cancro de mama e cancro de ovario teñen un parente en primeiro ou segundo grao cunha destas doenzas. A tendencia familiar para desenvolver estes tipos de cancro é denominada síndrome hereditaria de cancro de mama e ovario. O caso mellor estudado é o da mutación do xene BRCA1 que confire risco de cancro de mama ó longo da vida de 60 a 85% e risco de cancro dos ovarios de 15 a 40%. Algunhas mutacións xenéticas asociadas co cancro, como é o caso dos xenes p53, BRCA1 e BRCA2, ocorren en proteínas que teñen como función corrixir erros na codificación do ADN. Estas mutacións son hereditarias ou adquiridas após o nacemento. Presumibelmente, permiten acumular mutacións posteriores, o que pode provocar división celular descontrolada e posteriormente cancro. Porén, hai fortes evidencias de variación do risco individual para cancro de mama que van máis aló das mutacións dos xenes BRCA entre familias de portadores. Isto é causado por factores de risco non observábeis, o que implica que o cancro de mama é desencadeado por factores ambientais e outras causas. A mutación hereditaria dos xenes BRCA1 ou BRCA2 pode interferir coa reparación de crosslinks (ligazóns cruzadas) do ADN e de fendas na cadea dupla de ADN. Certos carcinóxenos provocan danos no ADN, como crosslinks e fendas na cadeia dupla, que frecuentemente precisan ser reparados por vías que conteñen os xenes BRCA1 e BRCA2. Porén, as mutacións nos xenes BRCA son responsábeis de tan só o 2-3% de tódolos cancros de mama.