cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vilanova i la Geltrú
Historia
A época dourada da cidade foi durante o Romanticismo, período que se reflicte magníficamente en edificios como o Museo Víctor Balaguer, construído polo que foi o último ministro de Ultramar español. Atopamos palacetes e mansións de interese como a Casa Renard, Foment Vilanoví, Casa Cabanyes, Casa Samà e Can Pahissa. Así mesmo destacan tamén as súas ermidas e igrexas como as de Sant Cristòfol, Sant Gervasi e Santa Maria de la Geltrú. Nesta última atópase un retablo de madeira policromada do século XVIII.
Comunicacións
As súas comunicacións son excelentes, a C-32, coñecida tamén como a Autoestrada Pau Casals, permite unha boa comunicación coa capital catalá. Así mesmo conta cunha estación ferroviaria.
Festividades
Entre as súas festas e tradicións atópase o soado Entroido, tradicional pero innovador, un entroido de sátira no que calquera famoso veciño é nomeado. Con todo, o acto máis importante deste entroido son "Lles Comparses", nas que, detrás de cada bandeira de cada asociación, desfilan parellas de mozos e mozas (máis de 50 por bandeira). Os mozos van con americana e barretina, dependendo da asociación. As mozas sempre van con mantón, caraveis e saia. Todos os mozos levan unha bolsa chea de caramelos e realizan, coas outras bandeiras que se atopan pola rúa, a batalla dos caramelos. Na praza da vila concéntranse todas as bandeiras (por antigüidade) e realízase a batalla final, mentres bailan ao ritmo de O Turuta.
No mes de agosto celébrase a Festa Maior en honra á Virxe das Neves, patroa da cidade (5 de agosto).
En canto aos seus eventos relacionados co mundo do espectáculo, o máis destacado é o Festival Internacional de Música Popular Tradicional de Vilanova i la Geltrú, que se celebra durante unha fin de semana completa de xullo. Trátase do certame máis antigo de España dedicado ás músicas do mundo ou de raíz.
Larry Nance, Jr.
Larry Donnell Nance Jr., nado en Akron, Ohio, o 1 de xaneiro de 1993, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos New Orleans Pelicans da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Nance foi elixido na 27ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Los Angeles Lakers. O 10 de xullo de 2015, asinou o seu contrato de rookie cos Lakers. Fixo o seu debut na NBA o 6 de novembro de 2015 na vitoria dos Lakers por 104–98 contra os Brooklyn Nets, facendo seis puntos e cinco rebotes.
O 8 de febreiro de 2018, Nance foi traspasado xunto a Jordan Clarkson ós Cleveland Cavaliers, a cambio de Channing Frye, Isaiah Thomas e unha elección da primeira rolda do Draft de 2018. O 15 de outubro de 2018, asinou unha extensión de contrato cos Cavaliers por catro anos e 44.8 millóns de dólares.
O 8 de febreiro de 2022, Nance foi traspasado xunto a CJ McCollum e Tony Snell ós New Orleans Pelicans a cambio de Josh Hart, Nickeil Alexander-Walker, Tomáš Satoranský, Didi Louzada e unha elección da primeira rolda do Draft de 2022.
Tiro
Con 117.100 habitantes, Tiro atópase na costa oriental do mar Mediterráneo, uns 37 km ao norte de Acre, e 32 km ao sur de Sidón. O nome da cidade significa "rocha" Aos seus habitantes chámaselles tirios.
Xeografía
miniatura|Mapa do Líbano. Tiro en vermello, está preto do bordo sur. A antiga Tiro áchase na Fenicia meridional a pouco máis de 70 km ao sur de Beirut e a 35 km ao sur de Sidón, case á metade do camiño entre Sidón ao norte e Acre ao sur, e a algúns quilómetros ao sur do río Litani, o Leontes das fontes clásicas.
Tiro tiña dúas zonas, unha insular e a outra continental. A illa estaba situada sobre un montículo, de nome SR, que significa «a rocha» en fenicio. A cidade estaba separada do continente por un estreito de 500 a 700 metros de ancho, posteriormente unida a zona continental por un istmo artificial, obra de Alexandre Magno, construído cando cercou a cidade en -332. A illa estaba dotada de dous portos, un ao norte, o porto sidonio, e outro ao sur, o porto exipcio.
Partindo de Tiro para o norte, en dirección a Sidón, pásase preto da fonte 'Ain Babouq, despois preto da fonte termal 'Ain Habrian, e por fin chégase a Naher el Qasmiyé que é a parte sur do Nahr el Litani. Este río constituía a fronteira norte entre o reino de Tiro e o de Sidón cando se separaron, pero a fronteira norte adiantouse a este río moitas veces e se estendeu ata Sarepta e incluso un pouco máis ás veces.
Para o sur, partía de Tiro unha estrada costeira moi importante que pasaba por Tell el Rachidieh e Ras el 'Ain. Algúns historiadores especialistas, identificaron esta última con Paleotiro ou Ushu, pero esta identificación non excluíu as outras posibilidades. A estrada franqueaba Ras el Abyad que, á esquerda levaba a Oum el Amed, situada sobre un outeiro a unha decena de metros sobre a estrada costeira que, para o sur, pasaba por Akzib, Acre e a súa planicie, para chegar finalmente a Haifa e o monte Carmelo que constituía a fronteira sur do reino de Tiro.
Historia
Tiro foi a máis importante das cidades de Fenicia, fundada ao mesmo tempo que Sidón (hoxe Saida), Biblos (hoxe Djebail) e Beritos (hoxe Beirut), no III milenio adC.
"A situación da cidade de Tiro non ofrece dúbidas, está no lugar coñecido como Sur." Tiro orixinalmente consistía en dous distintos centros urbanos, un nunha illa e o outro na costa adxacente (aproximadamente 30 estadios aparte ou 5,6 km segundo Estrabón no seu Xeografía xvi, 2), antes de que Alexandre Magno conectase a illa coa costa durante o seu asedio da cidade. Era unha cidade fortemente fortificada en medio do mar (con muros defensivos de 45 m de alto) e a máis antiga, orixinalmente chamada Ushu (Palaetiro, para os gregos) era en realidade máis unha liña de suburbios que unha cidade e foi usada principalmente como unha fonte de auga e madeira para a cidade da illa. Xosefo indica que ata incluso loitaron entre eles, aínda que a maior parte do tempo se aliaron debido á riqueza da cidade polo seu comercio marítimo e os seus bosques de madeira de cedro, e auga potábel da zona continental.
Fundación
Tiro xorde sobre 1300 a.C., aínda que segundo Heródoto, foi fundada arredor do 2700 a.C. Filón de Biblos (en Eusebio de Cesarea) cita a Sanchuniathon quen comenta que primeiro estivo ocupada por Hypsuranius. Na obra de Sanchuniathon dise que estaba dedicada a "Abibalus, rei de Beritos" (posibelmente Abibaal, o que foi rei de Tiro).
Historia temperá
miniatura|Teatro rectangular en Al Mina. O comercio do mundo antigo era almacenado en Tiro. "Os comerciantes tirios foron os primeiros que se aventuraron a navegar nas augas mediterráneas; Foi un porto importante de Fenicia, acadando gran prosperidade económica; del saíron barcos para fundar numerosas colonias a beiras do Mediterráneo co propósito de dominar o comercio marítimo, fundando colonias nas costas e illas próximos do mar Exeo, en Grecia, a costa norte de África, Cartago, Sicilia, Córsega, na ibérica Tartessos, e mesmo máis alá das columnas de Hércules, en Gadeira (Cádiz)" (Driver's Isaiah).
Os hebreos chamárona Tsor e os mesmos tirios chamábana Sor ou Sur que quere dicir "Rocha". Os gregos substituíron o "S" inicial por un "T", e este nome foi adoptado polos romanos, que non obstante tamén a chamaron Sara ou Sarra.
A cidade foi poboada desde o III milenio adC, e no século XVI a.C. foi conquistada por Thutmose I. No século XIV a.C. aliouse con Exipto, independizándose de Sidón. Estivo en mans dos exipcios ata a época de Ramsés II (século XIII a.C.). Sobre 1190 a.C. foi repoboada por xente de Sidón. No século IX a.C. someteu á súa antiga metrópole, para logo pasar a ser tributaria de Asiria.
En tempos de David (c. 1100 aC.), estableceuse unha alianza entre os hebreos e tirios, que tempo atrás eran gobernados polos seus reis nativos.
A cidade de Tiro foi célebre pola produción dun tipo único de tintura púrpura, coñecido como púrpura tiria. Esta cor era, en moitas culturas da antigüidade, reservado para uso exclusivo da realeza ou, polo menos, da nobreza.
A partir do século X a.C. exerceu a hexemonía sobre as cidades fenicias, que durou ata o século -VI O seu apoxeo foi baixo o rei Hiram I (que embeleceu a cidade na parte insular), pero hai que mencionar tamén a Ithobaal (887-856 a.C.) a filla do cal casou co rei Acab de Israel, o rei Pigmalión (-821 a -774) en tempos do cal algúns colonos dirixidos por Dido marcharon a fundar Cartago (814 a.C.).
A influencia asiria notouse no século VIII a.C. e especialmente no século VII a.C.. Nesta época Tiro e Sidón foron un único reino, pero despois separáronse. En 672 a.C. foi asediada por Esarhaddon, e en -668--667 por Assurbanipal, pero non puideron conquistala.
Foi atacada por Exipto a miúdo, cercada por Salmanasar V, que foi axudado polos fenicios de terra firme, durante cinco anos.
A cidade (a parte da costa) foi asediada e ocupada por Nabucodonosor II de Babilonia, durante trece anos sen éxito, aínda que un acordo de paz foi feito no cal Tiro pagou imposto aos babilonios; feito do que hai un relato do profeta Ezequiel (574 a.C.).
A cidade estendíase entón ata o río Leontes ao norte e a fonte de Ras al-Ain ao sur, é dicir, un espazo duns 10 ou 12 km, formado por unha fértil planicie. A cidade na illa foi de fundación posterior, seguramente despois de Nabucodonosor. Parece que chegou a ter uns corenta mil habitantes. Na illa, en especial, cabe mencionar unha gran praza pública que os gregos chamaron Eurycoros, construída por Hiram I. Dous portos servían á poderosa mariña de Tiro, o do norte e o do sur.
Despois da conquista de Babilonia adoptou a forma republicana de goberno. En 538 a.C. pasou a depender do Imperio Aqueménida. En 345 a.C. rebelouse, pero foi conquistada por Artaxerxes III de Persia.
Asediada por Alexandre Magno a finais do 333 a.C., este construíu un istmo artificial coas pedras da cidade vella de Tiro e outros materiais facilmente ao alcance; foi laborioso porque as tormentas destruían a miúdo parte da construción, e cando xa estaba preto da illa, eran os soldados de Tiro os que con frechas e proxectís impedían os traballos; os macedonios construíron unhas torres de madeira, pero os tirios incendiáronas e destruíron nunha saída das súas naves e ao final unha gran tormenta destruíu todo o traballo; Alexandre decidiu comezar de novo, facer un istmo máis amplo e en diagonal suroeste, e ademais recrutou unha frota en Sidón, Soli, Mallos e outras cidades (toda Fenicia estaba xa en mans de Alexandre); mentres se facía o istmo fixo unha incursión en Celesiria e capturou árabes que enviou a cortar madeira ás montañas do Líbano; cando Alexandre volveu ao istmo xa estaba moi avanzado e os intentos dos tirios por destruílo, a pesar dalgún éxito parcial, fracasaran. Os tirios enviaron as mulleres, anciáns e nenos a Cartago e pecharon as bocas dos seus dous portos. Alexandre levou máquinas de guerra. Despois dunha loita feroz, Alexandre ocupou a cidade. Os tirios resistiron casa por casa, e Alexandre fixo matar a oito mil defensores. Trinta mil foron vendidos como escravos e dous mil crucificados como vinganza pola morte dalgúns macedonios. O rei e os maxistrados foron respectados. O asedio durou sete meses e a cidade caeu en xullo do -332 A cidade foi repoboada con colonos de Caria.
A cidade foi outra vez asediada por Antígono I Monoftalmos en -315, quen a tomou un ano máis tarde.
Formou parte do Imperio Seléucida (-198). En -126, Tiro recuperou a súa independencia dos seléucidas e lle foi permitido permanecer libre cando a área circundante se converteu na provincia romana de Siria (-64.
Historia posterior
miniatura|O arco do triunfo de Tiro, realizado o século II. Unha congregación foi fundada trala morte de Santo Estevo, e Paulo de Tarso, ao regresar da súa terceira viaxe misioneira, residiu unha semana para poder conversar cos discípulos do lugar. Segundo Ireneo de Lión en "Adversus Haereses", a compañeira de Simón o Mago procedía de Tiro.
No ano 395 era parte do imperio bizantino ata que no 638 foi ocupada polos árabes. En 1098 caeu en poder dos turcos selxúcidas, e en 1124 dos Cruzados, en mans dos cales permaneceu ata 1291. Entón entrou en decadencia ata rexurdir lixeiramente en tempos do emir libanés Fakhr al-Din, no século XVII. Despois da primeira guerra mundial pasou a Francia, dentro do mandato de Siria, logo dentro do Gran Líbano, despois simplemente do Líbano.
Foi capturada en 1124 tras a primeira Cruzada e foi unha das máis importantes cidades do Reino de Xerusalén. Formou parte do dominio real, aínda que tamén había colonias comerciais autónomas de comerciantes italianos. A cidade foi sede do Arcebispo de Tiro, dependente do Patriarcado latino de Xerusalén; os seus arcebispos, a miúdo, accederon ao patriarcado. O máis notábel dos arcebispos latinos foi o historiador Guillerme de Tiro.
Trala caída de Xerusalén, a mans de Saladino en 1187, a capital do reino trasladouse a Acre, pero se mantiveron en Tiro as cerimonias de coroamento. No século XIII, Tiro foi separada do dominio real como un señorío cruzado. En 1291, foi volto a capturar polos mamelucos que foron seguidos por un goberno otomán antes de que fose declarado o moderno estado de Líbano en 1920.
Despois de 1920
miniatura|Ataque aéreo israelí sobre a cidade libanesa de Tiro o [[26 de xullo de 2006.]] Tiro foi gravemente danada a finais dos anos 70 (Operación Litani) e os 80, durante a Guerra do Líbano de 1982 entre Israel e a Organización para a Liberación de Palestina (OLP). A cidade foi utilizada como base militar pola OLP, e bombardeada pola artillería israelí. En novembro de 1983, a cidade foi novamente bombardeada polos israelitas destruíndo numerosos edificios e ocasionando ducias de mortos. Nese mesmo ano, un Coche bomba estoupou en Tiro; Israel e Estados Unidos culparon a Irán e a Hezbollah, pero eles negaron haber ocasionado a explosión.
Durante a Guerra do Líbano de 2006, localizábanse nas periferia da cidade varios lanzamísiles de Hezbollah para atacar Israel. Polo menos unha localidade preto da cidade foi bombardeada por Israel, causando varias mortes civís e prexudicando a subministración alimentario a Tiro. . Os comandos navais israelís atacaron por mar aos brancos de Hezbollah dentro da cidade.
Ril, Barbeito, Vilasantar
Ril é un lugar da parroquia de Barbeito, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos.
Tiña 15 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 8 mulleres.
Patrimonio
miniatura|Castro de Ril.
Montouto, O Padrón, A Fonsagrada
Montouto é un lugar da parroquia do Padrón, no concello da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2010 era de 14 persoas (8 homes e 6 mulleres).
Historia
Ao lado de Montouto asentábase o Real Hospital de Santiago de Montouto (hoxe derruído salvo un pequeno lenzo entre un piñeiral) fundado por Pedro I en 1360. Foi o máis importante hospital de alta montaña de Galicia. Foi trasladado en 1698 a outra localización moi preto, dando lugar ao Novo Hospital de Santiago de Montouto, que estivo en funcionamento ata mediados do século XX, e que se conserva aínda en ruínas; ao lado existe unha capela de nova construción onde se celebra anualmente unha romaría.
Unificación Comunista de España
Historia
Unificación Comunista de España ten a súa orixe en 1968 en Tribuna Obrera, unha organización política de liña maoísta. Tribuna Obrera naceu no marco da loita contra a ditadura franquista, dentro da vaga revolucionaria dos anos sesenta, as loitas de liberación no Terceiro Mundo e o espírito da Revolución Cultural chinesa, e na crítica e a denuncia do que cualificaba como socialfascismo, socialimperialismo e revisionismo soviéticos. Este marco determinará a súa acción política futura.
En 1973 fórmase como tal Unificación Comunista (UC). En 1974, durante un breve período de tempo (6 meses) fusiónase co Movimiento Comunista de España. Ese mesmo ano muda o seu nome polo de Unificación Comunista de España. En 1977 membros de Unificación Comunista de España concorren ás eleccións xerais con Frente Democrático de Izquierdas.
En 1978 foi legalizada, e ao ano seguinte celebrouse o primeiro congreso do partido. Durante a intervención soviética en Afganistán pronúnciase en contra da guerra e oponse á toma de posicións da URSS en Angola, Mozambique, o Corno de África, Asia, Oriente Medio e Centroamérica.
En marzo de 1981, tras o intento golpista de Tejero, UCE lanza a Campaña "No al fascismo. No a la Otan". En agosto dese mesmo ano inicia a recollida de sinaturas a favor dun referendo coa consigna "Otan No. Referéndum sí".
En 1986 pediu o non no referendo sobre a permanencia de España na OTAN. En 1988 participou na convocatoria da folga xeral do 14 de decembro. Nas eleccións xerais de 1989, 1993, 1996 e 2000 pediu o voto para Izquierda Unida.
Nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2006 pediu o voto para Ciutadans-Partido de la Ciudadanía.
Liña ideolóxica e política
Unificación Comunista de España defínese como un partido de clase, proletario, guiado pola ideoloxía marxista-leninista-pensamento Mao Tse-Tung. As súas metas finais son acabar coa explotación do home polo home e establecer unha ditadura do proletariado.
No terreo político, Unificación Comunista de España fai unha análise da situación mundial e da sociedade española do que resulta que España é un país relativamente feble dentro da cadea imperialista, motivo que leva á súa clase dominante a aliarse e depender dos Estados Unidos e, máis recentemente, de Alemaña como cabeza da Unión Europea. Segundo UCE, o proxecto estadounidense contempla a inxerencia económica e militar nos estados, mentres que o proxecto alemán pasa por fomentar as correntes nacionalistas co fin de debilitar aos estados e exercer un maior control sobre eles.
Algúns elementos significativos da súa liña ideolóxica e política son os seguintes:
UCE opúxose ao modelo de transición, ao que acusaba de ter sido imposto polos Estados Unidos e a oligarquía española.
Denunciou en 1979 a invasión de Afganistán por parte da Unión Soviética, convocando unha concentración ante a embaixada soviética en Madrid ao día seguinte de que entraran as tropas soviéticas.
A loita contra a OTAN e a intervención estadounidense en España marcou durante seis anos a política do partido, baixo a consigna "OTAN no, Referéndum si. Ni yanquis, ni rusos". En 1980, cando o ministro Marcelino Oreja manifestou que "España debe fijar día y hora para su ingreso en la OTAN", UCE emprendeu en solitario a campaña contra a integración na OTAN. Durante eses seis anos, UCE recolleu máis de 1.300.000 sinaturas esixindo o referendo, denunciou o golpe do 23-F, no que viu implicación estadounidense, e cualificou de "trampas e chantaxes" a postura do goberno de Felipe González en relación á OTAN.
Na loita contra a permanencia das bases estadounidenses en España, UCE publicou o primeiro manifesto asinado por máis dun milleiro de intelectuais, profesionais, escritores e artistas, dende Julio Caro Baroja e Carmen Martín Gaite, a Fernando Fernán Gómez ou Antonio Banderas, deportistas como Andoni Zubizarreta ou Juan Manuel López Iturriaga, e periodistas como Maruja Torres e Ángel Fernández Santos.
Contra o denominado "eixo franco-alemán", dende a entrada de España na Comunidade Económica Europea, UCE ten denunciando a "reconversión" do país en función dos intereses de Alemaña e Francia.
Participou na convocatoria da folga xeral do 14 de decembro de 1988, ou a convocada contra o chamado "decretazo".
Tras o asasinato de Miguel Ángel Blanco, UCE acusou de "nazi-fascistas" aos dirixentes, a liña e o réxime políticos impostos polo "nacionalismo étnico" no País Vasco.
Nas eleccións xerais do 2008 apoiou a Unión Progreso y Democracia (en Madrid) e a Ciudadanos-Partido de la Ciudadanía (en Barcelona), cualificándoos como votos útiles.
Presentouse ás eleccións ao Parlamento Europeo do 2009 e publica un novo manifesto co seu programa electoral, moi centrado na crise do 2008. Nel propón regular uns mínimos e máximos salariais, establecer un sistema fiscal progresivo con gravames de entre o 0 % e o 90 % e conceder axudas a empresas pequenas e familias a través do ICO.
Resultados electorais
Unificación Comunista de España presentouse en distintas convocatorias electorais durante a década de 1980, cuns resultados que oscilaron entre os 20.000 e os 50.000 votos. Nas primeiras eleccións nas que presentou listas -ao Congreso dos Deputados en 1979- fíxoo en coalición coa Organización Comunista de España, Bandeira vermella. En ningunha ocasión acadou representación parlamentaria nin institucional.
As penúltimas eleccións municipais ás que se presentou Unificación Comunista de España foron as de xuño de 1987. Nelas presentou candidaturas en nove municipios, catro deles na provincia de Valencia. O mellor resultado obtívoo no municipio de Carlet (2,74 %), superando en votos ás outras dúas candidaturas comunistas que se presentaban na localidade.
Na elección xeral en novembro de 2011, obtivo o seu mellor resultado en provincia de Lugo especialmente en Castroverde (a terceira forza política tras o PP e PSOE)
Source: Ministerio del Interior - Elecciones Generales 2011
Publicacións
Unificación Comunista de España conta con tres publicacións periódicas que son distribuídas a través da propia organización do partido:
Nos últimos anos Unificación Comunista de España promoveu a creación dunha rede de ateneos culturais que comezaron en Madrid co Ateneo Cultural Madrid XXI. Os ateneos XXI constitúen asociacións culturais que desenvolven unha actividade que segue de preto a liña ideolóxica de UCE. Entre outras actividades, neles celébranse conferencias nas que interveñen persoeiros salientables do espectro cultural español:
Vascóns
300px|miniatura|dereita|Localización da tribo dos vascóns. ·Vermello: Tribos [[preindoeuropeos|preindoeuropeas ·Azul: Tribos celtas]]
Os vascóns (ou tamén en latín gens vasconum - pobo dos vascóns) foron un pobo da Idade Antiga cuxo territorio abranguía en tempos dos romanos dende o alto val do río Ebro e a vertente peninsular dos Pireneos occidentais, a rexión que se corresponde na época contemporánea coa práctica totalidade de Navarra e áreas do noroeste de Aragón e nordés de A Rioxa.
Os vascóns, que alcanzaron un elevado grao de integración no mundo romano especialmente nas terras chairas, ribeiregas do río Ebro e nas áreas na contorna dos seus asentamentos de Pompaelo e Oiasso, poboaron a rexión máis norteña e montañosa, coñecida como o Vasconum Saltus, durante a crise económica e social que acompañou á descomposición do Imperium e a presión causada polas grandes migracións de pobos xermánicos e eslavos de comezos do século V, entrando posteriormente en conflito en diversas ocasións cos reinos dos visigodos e francos formados en ambas as dúas vertentes dos Pireneos.
Trala invasión musulmá da Península Ibérica a comezos do século VIII, que resultou na disolución da Hispania visigoda e a retirada parcial dos gobernadores francos ao norte de Aquitania, os descendentes vascóns, que adoptaran o cristianismo durante o baixo imperio, reorganizáronse cara ao século IX ao redor das entidades feudais do ducado de Vasconia, na área de Gascuña, e a do reino de Pamplona. A derradeira entidade daría orixe durante a Idade Media ao reino de Navarra.
1400
Mortes
Historia ano a ano
Tragic Kingdom
Tragic Kingdom é o terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo No Doubt, publicado o 10 de outubro de 1995 a través do selo Trauma Records, unha división de Interscope Records. É o derradeiro disco en contar co teclista orixinal Eric Stefani, que deixou o grupo en 1994. O álbum foi producido por Matthew Wilder e gravado en 11 estudios distintos da área dos Ánxeles entre marzo de 1993 e outubro de 1995. Editáronse un total de sete sinxelos de Tragic Kingdom ata 1998, incluídos "Just a Girl", que entrou na lista Billboard Hot 100 e na lista británica de sinxelos; e "Don't Speak", que foi número 1 da Billboard Hot 100 Airplay e entrou no top 5 de moitas listas internacionais.
O álbum tivo críticas xeralmente positivas. A banda conseguiu nomeacións aos Grammy ao Mellor artista novos e Mellor álbum de rock. O disco vendeu ao redor de 16 millóns de copias en todo o mundo e foi certificado diamante pola RIAA nos Estados Unidos e o Canadá, platino no Reino Unido e triplo platino en Australia. Tragic Kingdom axudou a inciciar o rexirdimento do ska dos 90, persuadindo aos selos discográficos a apostar por máis bandas do xénero e levándoas cara o público xeral. A revista Rolling Stone situou o álbum no número 441 da súa lista dos 500 mellores álbums de todos os tempos.
Ecuacións de Maxwell
As ecuacións de Maxwell son un conxunto de ecuacións establecido por Maxwell en 1864, que relaciona os campos eléctrico e magnético entre si coa distribución especial de cargas e correntes eléctricas. Son unha formulación axiomática do electromagnetismo e abren o camiño á teoría do campo electromagnético e a teoría electromagnética da luz.
Forma diferencial
Na súa forma diferencial, son as seguintes:
Con:
E onde:
Explicación
A primeira ecuación expresa que a variación do campo equivale á densidade de carga, é unha extensión da Lei de Coulomb. unha liña de campo sae dunha carga e acaba noutra.
A segunda di que non existen cargas magnéticas, polo tanto as liñas de campo non teñen comezo nin fin.
A terceira expresa a lei de indución, e di que o campo eléctrico é igual á variación da densidade de fluxo con sentido contrario (Lei de Lenz) Esta ecuación é a base de todas as máquinas eléctricas.
A última di que o que orixina o campo magnético é por unha parte as correntes circulantes e por outro a variación do campo eléctrico.
Harry Potter e o misterio do príncipe
Harry Potter e o misterio do príncipe é a sexta novela da saga Harry Potter escrita por J. K. Rowling e que ten como protagonista a Harry Potter, un mozo meigo. O libro céntrase no sexto ano de Harry na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería, explora o pasado de Lord Voldemort e mostra a preparación de Harry para a batalla final.
O libro saíu á venda o 16 de xullo de 2005 publicado por Bloomsbury no Reino Unido e no mes de novembro de 2008 en Galicia pola Editorial Galaxia coa tradución de Carlos Acevedo. O libro vendeu nove millóns de copias nas primeiras 24 horas despois da súa publicación, unha marca que sería batida pola súa secuela dous anos despois. A versión cinematográfica do libro estreouse en 2009.
Introdución
Durante as cinco novelas anteriores, o personaxe principal, Harry Potter, fixo fronte ás dificultades de medrar co reto engadido de ser un meigo famoso. Cando Harry era un bebé, Voldemort, o meigo escuro máis poderoso da historia, matara os pais de Harry pero desapareceu misteriosamente despois de intentar asasinar o cativo. Isto foi o que fixo a Harry gañar a súa fama. O neno púxose ao coidado dos seus tíos muggles, Vernon e Petunia.
Resumo
Á chegada ao castelo, anúnciase que Severus Snape sería o novo profesor de Defensa contra a Maxia Negra, mentres que Horace Slughorn sería o substituto de Snape como profesor de Apócemas. Harry descobre que o anterior propietario do seu libro de texto de Apócemas, o "Príncipe Mestizo", fixera apuntamentos nas marxes do libro. O mozo segue as instrucións manuscritas que lle permiten destacar sobre os demais e ser un dos favoritos de Slughorn. O profesor está intrigado polo rumor de que Harry é o elixido para derrotar a Lord Voldemort.
Harry recoñece a súa atracción por Ginny Weasley, pero teme que a súa relación poida estragar a súa amizade con Ron, que se mostra moi sobreprotector coa súa irmá. Entrementres, Ron comeza a saír con Lavender Brown, provocando un afastamento entre el e Hermione, que agocha sentimentos cara el. A rifa soamente cesa cando Ron case morre por beber un hidromel envelenado dirixido ao director de Hogwarts, Albus Dumbledore. Harry sospeita que Draco Malfoy se converteu nun Devorador da Morte e cre que está detrás dos ataques errados contra a vida de Dumbledore. Non obstante, ninguén cre que sexa así.
Harry e Dumbledore celebran reunións privadas ao longo de todo o ano. Nelas, o director emprega o pensadoiro para mostrarlle a Harry recordos do pasado de Voldemort. Un dos recordos, que Harry obtén de Slughorn, confirma as sospeitas de Dumbledore sobre que Voldemort dividira a súa alma en sete fragmentos co fin de acadar case a inmortalidade. Seis destes fragmentos están contidos en obxectos máxicos chamados Horcrux, que cómpre destruír antes de poderen matar a Voldemort. Dous Horcrux xa foran destruídos: o diario de Tom Riddle, ao que Harry lle espetara o cairo do basilisco no segundo ano, e o anel de Marvolo Gaunt, que Dumbledore destruíra durante o verán. Dumbledore sospeita que os Horcrux que quedan son a serpe que Voldemort ten por mascota, Nagini, e obxectos que pertencían aos fundadores de Hogwarts: o medallón de Salazar Slytherin, a copa de Helga Hufflepuff e un obxecto non identificado de Rowena Ravenclaw.
Despois de que Snape vexa a Harry realizar un esconxuro do libro de Príncipe Mestizo intenta confiscarlle o libro; Harry agóchao na Sala do Necesitado. Cando Gryffindor gaña o campionato de quidditch, Harry bica espontaneamente a Ginny e Ron ten que aceptar que saian xuntos.
Dumbledore localiza un Horcrux e pide axuda a Harry para destruílo. Viaxan ata unha cova e obteñen o que cren que é o medallón de Salazar, pero Dumbledore queda debilitado por beber unha apócema máxica que protexía o Horcrux. Volven a Hogwarts e ollan no ceo a Marca Escura sobre a Torre de Astronomía. Nesta torre, Draco enfróntase a Dumbledore; admite que estaba detrás dos ataques contra Dumbledore, segundo Voldemort lle ordenara. Mentres Draco non se decide a matar ao director, aparece de súpero Snape e lanza o maleficio Avada Kedravra contra Dumbledore. Enfurecido, Harry persegue a Snape, que detén todos os ataques do mozo. Snape revela que el é o Príncipe Mestizo pouco antes de desaparecer.
Harry recupera o medallón do corpo de Dumbledore, só para descubir que é falso e que o deixara alguén coas iniciais R. A. B.; alguén que roubara o auténtico Horcrux e deixara unha nota declarando a súa oposición a Voldemort. O ano escolar finaliza co funeral de Dumbledore; el e mais a súa variña son enterrados nunha tumba xunto ao lago nos xardíns de Hogwarts. Tras o funeral, Harry rompe con Ginny, temendo que se convertese en obxectivo de Voldemort se continúan saíndo xuntos. Harry, Ron e Hermione deciden non regresar á escola ao outro ano, para así procurar e destruír os Horcrux restantes.
Filme
A versión cinematográfica estaba prevista para o 21 de novembro de 2008, pero finalmente a súa estrea moveuse ata o 15 de xullo de 2009. O guión foi obra de Steve Kloves e David Yates dirixiu a película. É a única peza da serie que conseguiu un nomeamento aos Premios Oscar na categoría de mellor fotografía.
Guillerme I de Escocia
Guillerme I (gaélico escocés medieval: Uilliam mac Eanric; gaélico escocés moderno: Uilleam mac Eanraig), nado en 1142 ou 1143 e finado o 4 de decembro de 1214, foi rei de Escocia (1165-1214) logo da morte do seu irmán Malcolm IV o 9 de decembro de 1165.
Traxectoria
Era fillo de Henrique de Escocia e Ada de Warenne, foi brevemente conde de Northumbria (1153-1157). Tralo seu acceso ao trono participou na revolta de tres dos fillos de Henrique II de Inglaterra contra seu pai pero as forzas fieis a Henrique capturárono en Alnwick o ano 1174, enviado como prisioneiro a Falaise (Normandía) tivo que recoñecerlle vasalaxe ao rei inglés ao asinar o tratado de Falaise, polo que recoñecía a dependencia de Escocia e cedíalle a Inglaterra Edimburgo, Roxburg e Berwick. Tras a sinatura do tratado puido volver a Escocia pero xa sen o título de conde de Huntingdon. Así e todo en 1189 o rei inglés Ricardo I, necesitado de fondos para participar na Terceira Cruzada, declarou nulo o tratado de Falaise liberando a Guillerme de calquera vincallo feudal en troques de 10.000 marcos de prata.
Xulio Sesto
Traxectoria
Emigrou a Porto Rico en 1895, onde ampliou os seus estudos, e en 1897 marchou a México, onde se estableceu dende 1901. Alí iniciou a súa actividade xornalística no diario El Imparcial, pasando despois a El Correo Español e Diario del Hogar. Fíxose famoso coa publicación do poema "Las abandonadas" no Diario de la Marina da Habana en 1909. Retornou a España en 1911 e foi redactor de El Liberal e colaborou en Blanco y Negro, Nuevo Mundo e La Ilustración Española y Americana, entre outros. A partir de 1917 abandonou o xornalismo para dedicarse exclusivamente á súa faceta de escritor. Actuou como intermediario diplomático en diferentes cuestións entre España e México.
En 1913 creou a editorial El Libro Español, e en 1917 fundou a revista ilustrada Tricolor, da que tamén foi director. Foi profesor de Literatura e Lingua castelás na Universidade Nacional de México en 1920, cargo do que dimitiu poucos anos despois. Varias das súas creacións foron levadas ao cine.
Estaba preparando as súas memorias cando se suicidou na súa casa de México.
HMS Queen Elizabeth (R08)
O HMS Queen Elizabeth (R08), nomeado así en honor á raíña Isabel II do Reino Unido, é un portaavións de grandes dimensións construído para a Royal Navy. Foi botado o 4 de xullo de 2014 e está previsto que se encargará oficialmente en maio de 2017, con capacidade operativa inicial a partir do ano 2020. O seu primeiro oficial ao mando é Sir Commodore Jerry Kyd, o ex capitán do HMS Ark Royal e o HMS Illustrious.
Xulio Sesto
Traxectoria
Foi pai da xornalista Nina Sesto.
HMS Queen Elizabeth (R08)
O Queen Elizabeth ten un tamaño parecido ao estadounidense USS Nimitz (CVN-68) e despraza ao redor de 65 000 toneladas, o triplo que os clase Invincible. Unha das novidades aeronáuticas desta clase será que non portará Harriers, se non os F35B.
O fogar destes buques aínda é incerto: pode ser HMNB Portsmouth ou HMNB Devon. A serie componse de dúas unides, o HMS Prince of Wales (R09) estase a construír.
Dirk Bouts
miniatura|O camiño do Paraíso ou A ascension dos elixidos, [[Palais des Beaux-Arts de Lille.]] Dirk Bouts, ou Dieric Bouts, coñecido tamén como Dirk Bouts o vello, nado en Haarlem ca. 1415 e finado en Lovaina o 6 de maio de 1475, foi un pintor holandés activo na época dos primitivos flamengos, entre os que se inclúe.
Traxectoria
Sábese pouco da vida deste artista. A nota biográfica que lle consagrou Carel van Mander (1604), a pesar da devoción do autor, está chea de lagoas. Consonte Van Mander tería nacido en Haarlem. Ignórase quen foi o seu mestre. As súas primeiras obras testemuñan a influencia de Van der Weyden, e tamén de Petrus Christus. miniatura|esquerda|A Última Cea, panel do retablo do Santo Sacramento Ao final da década de 1450, casa cunha certa Katharina van der Brugghen, membro da burguesía de Lovaina, entón en plena expansión económica e artística. Terán catro fillos. Os dous homes, Dirk o Mozo e Albrecht Bouts foron tamén pintores.
En 1468, foi nomeado pintor oficial da cidade de Lovaina. En 1473, dous anos antes da súa morte, casou en segundas nupcias con Elisabeth Van Voshem.
Obra
Bouts é famoso polas súas numerosas táboas de tema relixioso, das que salienta a Virxe co Neno. Na maioría das obras utilizou o soporte de madeira, sobre o que pintaba ao óleo. Dominaba a perspectiva como é evidente polos decorados moi precisos, nos cales quedan integrados os personaxes de xeito totalmente coherente. Porén os seus personaxes carecen da emotividade que transmite un Van der Weyden. Dirk Bouts foi un pintor apreciado na Península Ibérica.
Un díptico formado por imaxes da Mater Dolorosa e o Ecce Homo pertencía á colección do castelo de Gołuchów, iniciada pola princesa Izabela Działyńska. En 1941 o exército nazi incautou a colección, o díptico adquiriuno o empresario Xosé Fernández López, e en febreiro de 1981 pasou ao Museo de Pontevedra, que en 2022 o devolveu ao Estado de Polonia.
Celestino Sardiña Fernández
Celestino Sardiña Fernández, nado en Pontedeume o 20 de novembro de 1933 e finado o 3 de abril de 2017, foi un comerciante e político galego. Foi alcalde de Pontedeume desde 1970 ata 1987.
Traxectoria
Foi fillo de Celestino Sardiña Navarro, membro de Izquierda Republicana e delegado gobernativo en 1936 quen, vítima da represión, foi asasinado na Capela o 18 de agosto dese mesmo ano xunto con outras persoas, entre as que estaba o seu irmán Ramón.
Cando tiña 15 anos a súa nai mandouno estudar a Madrid coa axuda dun familiar que residía alí. Logo de cursar os estudos de Maxisterio, iníciase na política desde a militancia na Acción Católica.
O 16 de setembro de 1970 foi nomeado alcalde de Pontedeume en substitución de Juan Sarmiento Patiño, quen ocupara a alcaldía desde 1940. Nada máis facerse cargo da alcaldía teñen lugar os actos do sétimo centenario da fundación da Vila de Pontedeume. Outros feitos salientábeis dos seus primeiros anos na alcaldía foron as xestións realizadas para a construción do Colexio Público e o Instituto de Bacharelato.
Nas primeiras eleccións municipais demócraticas de 1979 accede á alcaldía obtendo a maioría absoluta como cabeza de lista de Coalición Democrática. Repite maioría absoluta nas seguintes eleccións de 1983 como cabeza de lista da Coalición Popular. Durante estes oito anos de mandato democrático inaugurouse o colexio de EXB de Andrade e o edificio do Centro de Saúde.
Nas eleccións de 1987 perde a alcaldía a pesar de ser a lista máis votada, pois o feito de non acadar maioría absoluta permite unha coalición das outras catro forzas con representación quen elixen alcalde a Belarmino Freire Bujía do PSdeG-PSOE. Logo de repetir nas seguintes eleccións de 1991, de novo sen éxito, renuncia a se presentar ás seguintes eleccións aínda que segue a ser o presidente local do PP. Nas eleccións de 1995 e 1999 os cabezas de lista do PP foron o comerciante Santiago Campos Rodríguez e José Costas Torrente, que non conseguiron desbancar da alcaldía a Belarmino Freire.
Celestino Sardiña volve a ser cabeza de lista do PP nas eleccións de 2003 mais obtén os peores resultados da súa formación desde o comezo das eleccións democráticas (1.368 votos), se ben consegue ser a forza máis votada por un escaso marxe de votos (39 votos máis co PSdeG-PSOE). Catro formacións obteñen tres concelleiros e Sardiña trata de acceder á alcaldía mediante un pacto co Círculo de Opinión Eumés que non chegou a frutificar. Logo deste novo intento errado de obter a alcaldía, Celestino Sardiña anunciou a súa retirada da vida política en xaneiro de 2006, e renunciou á presidencia local do PP e á súa cadeira de concelleiro.
Durante o seu longo traxecto político foi Deputado Provincial en varias ocasións, chegando mesmo a ser Vicepresidente desta institución.
Tregua de Nadal
300px|miniatura|dereita|Tropas británicas e alemás reunidas durante a tregua. A tregua de Nadal (en inglés Christmas truce; en lingua alemá Weihnachtsfrieden ou en francés Trêve de Noël) foi unha serie de altos o fogo xeneralizados e non oficiais que tiveron lugar na Fronte occidental durante o Nadal de 1914 no transcurso da primeira guerra mundial.
Isto aconteceu durante a vixilia de Nadal e o día de Nadal, cando moitos soldados de ámbolos dous bandos, así como en menor medida tamén franceses, se aventuraron en "terra de ninguén" e se mesturaron entre eles. Nestes encontros compartiron a comida, fixeron cerimonias de enterro conxuntas e mesmo chegaron a xogar ao fútbol, creando unha das imaxes máis perdurábeis da tregua.
O Corvo, Seavia, Coristanco
O Corvo é un lugar da parroquia de Seavia no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Edmundo Lorenzo Santiago
Edmundo Lorenzo Santiago, nado en Ferrol o 23 de agosto de 1893 e finado en Guadalaxara (México) o 22 de febreiro de 1973, foi un político socialista galego.
Traxectoria
Traballou no estaleiro ferrolán, e con dezaoito anos entrou en El Correo Gallego e a imprenta Moliné onde aprendeu o oficio de tipógrafo. Ingresou na Agrupación Socialista de Ferrol en 1909 e dirixiu El Obrero. Foi elixido concelleiro de Ferrol polo PSOE nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931 e deputado pola provincia da Coruña nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 e nas eleccións xerais de 1936. Cando estalou o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 instalouse en Barcelona onde colaborou con Pedro Longueira Patiño na fundación de El Socialista Gallego, órgano da Agrupación Socialista de Refugiados Gallegos. Foi conselleiro do Ministerio de Industria e Comercio na Sociedad Española de Construcción Naval e na Eléctrica Madrileña e vocal do Tribunal de Responsabilidades Civiles. Ao rematar a Guerra Civil exiliouse en México, a onde chegou a bordo do Ipanema en xullo de 1939. En 1942 fundou con Marcial Fernández Vázquez a Agrupación Socialista Gallega. Na sesión das Cortes Republicanas no exilio celebradas en 1945 no Palacio Municipal da Praza do Zócalo en México rompeu a disciplina de voto para apoiar a constitución da Comisión de Estatutos (destinada a ditaminar o Estatuto de Autonomía de Galicia), declarándose galego antes que número dun partido. Foi expulsado do PSOE en 1946. Integrouse no Consello de Galiza. No XXXVII Congreso Federal do PSOE foi readmitido na disciplina do partido con todos os efectos xunto con 36 militantes máis, encabezados por Juan Negrín.
Galatea (lúa)
miniatura|esquerda|250px|Galatea dentro do feble arco do [[Aneis de Neptuno|anel preto de Neptuno.]] Galatea (ou en grego Γαλάτεια), tamén coñecida coma Neptuno VI, é o cuarto satélite máis próximo a Neptuno. Foi máis tarde nomeada Galatea, unha das Nereidas da mitoloxía grega.
Galatea amosa unha forma irregular e non amosa signos de modificacións xeolóxicas. É máis coma unha pila de cascallos "reagrupados" a partir de fragmentos de satélites orixinais de Neptuno, os cales foron pulverizados polas perturbacións de Tritón pouco despois de que a lúa fose capturada na súa moi excéntrica órbita inicial.
A órbita de Galatea está por debaixo do radio da órbita sincrónica de Neptuno, está pois nunha lenta espiral cara ó planeta debido ó efecto de desaceleración que as mareas gravitatorias provocan e eventualmente podería impactar contra a atmosfera de Neptuno, ou partirse, creando un anel planetario unha vez traspasado o límite de Roche, debido á dispersión dos fragmentos da lúa.
Galatea parece ser unha lúa pastor para o anel de Adam que está a 1000 km cara a fóra respecto da órbita da lúa. As resonancias con Galatea nunha taxa de 42:43 son consideradas coma o mecanismo máis probable de confinamento dos particulares arcos de anel que existen neste anel. A masa de Galatea foi estimada a partir das perturbacións que esta crea no anel.
Miguel Herrero de Miñón
Miguel Herrero Rodríguez de Miñón, nado en Madrid o 18 de xuño de 1940, é un político e xurista español.
Formación universitaria
Fillo do catedrático de instituto e hispanista Miguel Herrero García, estudou Dereito en Madrid, onde, segundo di nas súas Memorias de estío, pasou por "más estudioso que estudiante". Logo de licenciarse en 1961, doutorouse en 1965 cunha tese sobre o Dereito Constitucional xurdido trala descolonización. Completou a súa formación en Oxford, en París e en Lovaina, onde se licenciou en Filosofía en 1968. Letrado do Consello de Estado desde 1966, comenzou a colaborar en prensa -Diario Ya, Diario Madrid, Informaciones-, difundindo as súas ideas sobre o que debería ser a transición á morte de Francisco Franco. En 1975 casou con Cristina Jáuregui Segurola, filla de Ramón Jáuregui Epalza e M.ª Luisa Segurola Guereca.
miniatura|left|En 1980.
Actividade política
Rodríguez de Miñón foi Secretario General Técnico do Ministerio de Xustiza, colaborando de maneira moi activa na primeira amnistía (1976), na Lei para a Reforma Política e na primeira normativa electoral da democracia. Participou na elaboración da Constitución de 1978 e ocupou o cargo de portavoz no Congreso dos deputados, tanto do partido do Goberno (UCD) como da oposición (AP). Foi deputado de UCD entre 1977 e 1981. Algúns autores sinálano como un dos artífices da «operación de acoso e derribo» contra Adolfo Suárez, que remataría coa súa coronación como xefe do grupo parlamentario da UCD. Herrero de Miñón tamén tería mantido contactos con líderes políticos da oposición co obxectivo de sacar a Suárez do poder.
Abandonou UCD en febreiro de 1982, ingresando en xullo dese ano en Alianza Popular. Foi elixido deputado de AP e do PP nos comicios de 1982, 1986 e 1989.
En 1979 foi elixido concelleiro do concello de Madrid nas eleccións municipais de abril. En 1987 optou á Presidencia de Alianza Popular, pero foi derrotado por Antonio Hernández Mancha.
Actividade profesional
A súa dilatada carreira profesional inclúe os postos de conselleiro do Banco Exterior de España, vicepresidente da Comisión Xurídica, da Asemblea Consultiva do Consello de Europa (1979-1982) e vicepresidente da Comisión Política da Asemblea do Atlántico Norte, órgano do que formou parte de 1983 a 1993. Ademais, foi membro da Comisión Trilateral.
Militou no Partido Popular ata 2004.
Estudoso do dereito constitucional e as relacións internacionais, publicado numerosos traballos, colaborou asiduamente en prensa e radio, e exerceu tamén como avogado e consultor.
Participou, entre 1998 e 2009, semanalmente na Tertulia de sabios xunto a Santiago Carrillo, exsecretario xeral do Partido Comunista de España, Ernest Lluch e Pere Portabella no programa La Ventana da Cadena SER. Abandonou o programa debido ao seu nomeamento como membro permanente do Consello de Estado.