cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Noticiero (Pontevedra)
Historia e características
Subtitulado Periódico independiente útil a los ayuntamientos y maestros de primera enseñanza, apareceu o 1 de xaneiro de 1892, substituíndo a El Noticiero Administrativo, e seguindo a súa numeración cunha periodicidade bimensual. Dirixido polo seu propietario, José López Pérez. Incluíu disposicións lexislativas. En 1895 foi substituído por El Noticiero de Instrución Pública, ao que supliu de novo a partir de xullo de 1895 co subtítulo Semanario destinado a fomentar los intereses morales y materiales del Magisterio, pasando a ser semanal. En agosto de 1895 comezou a publicar o suplemento Revista Pedagógica y Literaria, dirixido por José López Otero. En febreiro de 1896 cambiou a súa cabeceira por El Noticiero Gallego.
Francisco Álvarez Gómez
Francisco Álvarez Gómez foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela. Militante de FET y de las JONS e tenente de complemeto. Inspector farmacéutico municipal, foi nomeado alcalde e Xefe local do Movemento de Caldas de Reis en xullo de 1965. Permaneceu como alcalde até 1968.
Montesquieu
Charles-Louis de Secondat, señor de La Bredé e Barón de Montesquieu, nado o 18 de xaneiro de 1689 preto de Bordeos e finado o 10 de febreiro de 1755, foi un aristócrata, político, filósofo e escritor francés, fillo dunha familia nobre, debe a súa fama teoría da separación dos poderes, actualmente consagrada en moitas das modernas constitucións nacionais.
Tivo formación ilustrada cos padres oratorianos, de xeito que se mostrou axiña como un crítico severo e irónico da monarquía absolutista decadente, así como do clero.
Obras
miniatura|Lettres familieres a divers amis d'Italie, 1767 Montesquieu escribiu varias obras, gañou notoriedade e exerceu notable influencia. Contribuíu tamén para a Enciclopedia e foi unha das maiores figuras da Ilustración.
Cartas Persas
En 1721, publicou Cartas Persas, obra da súa xuventude, un relato imaxinario, baixo forma epistolar, sobre a visita de dous persas, Rica e Usbeck, a París. Eles escriben para os seus amigos na Persia todo o que vén aló. Por medio desta narrativa, critica os costumes, as institucións políticas e os abusos da Igrexa e do Estado na Francia da época.
O espírito das leis
Montesquieu elaborou unha teoría política, que aparece na súa obra máis famosa O Espírito das Leis (1748), inspirada en Locke e no estudo das institucións políticas inglesas, é unha obra voluminosa, dividida en 6 partes, cada cal en varios libros, composta de moitos capítulos. Nela discute sobre das institucións e das leis, e busca comprender as diversas lexislacións existentes en diferentes lugares e épocas. A pertinencia das observacións e a preocupación co método permiten atopar no seu traballo elementos que prenuncian unha análise sociolóxica. Algunhas das principais ideas de Montesquieu:
As leis escritas ou non, que gobernan os pobos, non son froito do capricho ou do arbitrio de quen lexisla. Ao contrario, decorren da realidade social e da historia concreta propia ao pobo considerado. Non existen leis xustas ou inxustas. O que existe son leis máis ou menos adecuadas a un determinado pobo e a unha determinada circunstancia de época ou lugar. O autor procura establecer a relación das leis coas sociedades, ou aínda, co espírito desas.
O que Montequieu describe como espírito xeral dunha sociedade aparece como resultante de causas físicas (o clima), causas morais (costumes, relixión...) e as máximas dun goberno (ARON, R.). Modernamente, sería o que chamamos dunha identidade nacional que se constitúe conforme os factores citados acima.
As máximas anteriormente descritas din respecto aos, segundo o propio autor, tipos e conceptos que darían conta daquilo que as causas non abrangue. Serían o principio e a natureza dun goberno.
Montesquieu distingue tres formas de goberno: República, monarquía e despotismo. Os tipos de gobernos e as súas máximas:
A pesar de beber na fonte dos clásicos (notadamente Aristóteles) o seu esquema de gobernos é diverso do daqueles: Montesquieu, ao considerar democracia e aristocracia un mesmo tipo e falar do despotismo como un tipo en si e non a corrupción doutro (da monarquía no caso), mostrase máis preocupado coa forma con que será exercido o poder: se será segundo leis ou non.
Para Montesquieu, a forma republicana de goberno só sería viable en rexións pequenas, como as cidades gregas da antigüidade e as cidades italianas da Idade Media. Para os grandes Estados, só sería posible o despotismo (absolutismo) e as monarquías. El simpatizaba coa monarquía constitucional (liberal) á moda inglesa, e foi a partir dunha viaxe á Inglaterra que elaborou a súa teoría da separación dos 3 poderes.
Ao procurar descubrir as relacións que as leis ten coa natureza e o principio de cada goberno, Montesquieu desenvolve unha alentada teoría de goberno que alimenta as ideas fecundas do constitucionalismo, polo cal se busca distribuír a autoridade por medios legais, de modo a evitar o arbítrio e a violencia. Tales ideas se encamiñan para a mellor definición da separación dos poderes, aínda hoxe unha das pedras angulares do exercicio do poder democrático. Montesquieu admiraba a constitución inglesa, mesmo sen comprendela completamente, e describiu coidadosamente a separación dos poderes en Executivo, Xudicial e Lexislativo, traballo que influenciou os elaboradores da constitución dos Estados Unidos. O Executivo sería exercido por un rei, con dereito de veto sobre as decisións do parlamento. O poder xudicial non era único, porque os nobres non poderían se xulgados por tribunais populares, mais só por tribunais de nobres; por tanto Montesquieu non defende a igualade de todos perante a lei. O poder lexislativo, convocado polo executivo, debería ser separado en dúas casas: o corpo dos comúns, composto polos representantes do pobo, e o corpo dos nobres, formado por nobres, hereditario e coa facultade de impedir (vetar) as decisións do corpo dos comúns. Esas dúas casas terían asembleas e deliberacións separadas, así como intereses e opinións independentes. Reflectindo sobre o abuso do poder real, Montesquieu conclúe que "só o poder frea o poder", de aí a necesidade de cada poder manterse autónomo e constituído por persoas e grupos diferentes.
É ben verdade que a proposta da división dos poderes aínda non se atopa en Montesquieu coa forza que acostumouse posteriormente a atribuírlle. En outras pasaxes da súa obra, el non defende unha separación tan ríxida, pois o que el pretendía de feito era realzar a relación de forzas e a necesidade de equilibrio e harmonía entre os tres poderes.
Montesquieu non era un revolucionario. A súa opción social aínda era pola súa clase de orixe, a nobreza. El soñaba apenas coa limitación do poder absoluto dos reis, pois era un conservador, que quería a restauración das monarquías medievais e o poder do Estado nas mans da nobreza. As conviccións de Montesquieu reflíctense á súa clase e por tanto o aproximan dos ideais dunha aristocracia liberal. Ou sexa, el critica toda forma de despotismo, mais non aprecia a idea do pobo asumir o poder. A súa crítica, mentres, serviu para desencadear a Revolución Francesa e instaurar a república burguesa.
Das leis en súas relacións cos diversos seres
A lei como natural dos seres, propio deles. A lei deriva da natureza das cousas e non do arbitrio dun, cal sexa a crítica ao sistema hobbesiano.
Das leis da natureza
No estado de natureza hai paz, segundo Montesquieu, pois neste estado os homes témense e o medo impide que se ataquen no que cada un se sente inferior con relación ao outro. Será soamente coa constitución da sociedade cando os homes perderán ese medo e se enfrontarán.
O Machuco, Recemel, As Somozas
O Machuco é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 muller).
Havryil Kolenda
Havryil Kolenda (en Гавриїл Коленда; en Gabriel Kolenda; en Гаўрыіл Календа), nado en 1606 no voivodato de Vilnius (Gran Ducado de Lituania) e finado o 21 de maio de 1674, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1665 até a súa morte.
Natimorto
Natimorto ou nado-morto son denominacións dadas ao feto que morreu dentro do útero ou durante o parto, ou sexa, cando ocorre óbito fetal. Óbito fetal é a morte dun produto da concepción ocorrida antes da expulsión ou da extracción completa desde o corpo materno, independentemente da duración da xestación.
A indicación do óbito fetal é dada polo feito de que, após a separación do corpo materno, o feto non respire ou mostre qualquer outra evidencia de vida, tales como: latexar do corazón, pulsación do cordón umbilical ou movemento efectivo dos músculos de contracción voluntaria. Os termos son comunmente empregados para distinguir esta ocorrencia da dos nacidos con vida e dos abortos espontáneos.
Antes da vixésima semana de xestación se o feto morre ocorre un aborto espontáneo, en caso de que ocorra con posterioridade ao feto dáselle o nome de natimorto ou nado-morto. Outras interpretacións médico-legais estabelecen o límite cronolóxico na 24ª semana de gravidez.
Romariz
O topónimo Romariz pode referirse a:
FCBotiga
miniatura|250px|Interior da FC Botiga situada no [[Camp Nou]] miniatura|250px|Vista da FC Botiga situada no Camp Nou A FCBotiga é a tenda oficial do Futbol Club Barcelona. A tenda principal, chamada FCBotiga Megastore, situada na mesma chaira do Camp Nou, foi reinaugurada en xaneiro de 2003 logo dun forte investimento económico para mellorar o aspecto, a funcionalidade e o espazo. Nos seus máis de 2.000 m² pódense atopar máis de 3.000 produtos varios do Futbol Club Barcelona. O récord de visitantes nun día foi o 23 de maio de 2009 con 21.200 visitas. A facturación en 2008 foi de 30 millóns de euros.
Tendas oficiais
Actualmente hai 12 tendas en Cataluña, unha en Gran Canaria e o club está pensando en abrir dúas en Nova York e Pequín.
Toni Dovale
Antonio Rodríguez Dovale, coñecido como Toni Dovale, nado na Coruña o 4 de abril de 1990, é un futbolista galego. Xoga como extremo no Eastern SC, da Primeira División de Hong Kong. Debutou como profesional en 2009 nas filas do Celta de Vigo, e durante os seguintes anos militou en clubs de seis países (España, Estados Unidos, a India, Chipre, Tailandia e Hong Kong).
Comezos
Nado na Coruña, comezou xogar desde cativo no Ural e no Obradoiro para finalmente no ano 2002 recalar nas categorías inferiores do FC Barcelona. En 2005 regresou a Galiza para xogar nas categorías inferiores do Celta de Vigo.
Celta de Vigo
Con 19 anos debutou profesionalmente co club vigués, sendo titular no partido que enfrontou aos celtiñas contra o Numancia no Estadio de Balaídos o 29 de agosto de 2009. O partido, correspondente á primeira xornada da tempada 2009/10 da Segunda División, rematou con derrota para os locais por 1–2. Disputou un total de 16 encontros esta tempada, marcando dous goles, contra Las Palmas e Nàstic.
Despois dunha breve cesión en 2011 ao Huesca, da mesma categoría, na tempada 2011–12 disputou 34 partidos co Celta e anotou dous goles, contribuíndo deste xeito ao regreso do club celeste á Primeira División despois de cinco anos de ausencia. Fixo o seu debut na máxima categoría o 18 de agosto de 2012 na derrota por 0–1 ante o Málaga CF. Aínda que o seu futuro semellaba incerto no Celta despois da chegada do adestrador Luis Enrique no verán de 2013, ficou finalmente no club onde foi reconvertido a lateral esquerdo.
Sporting Kansas City
En marzo de 2014 desvencellouse do Celta e asinou co Sporting Kansas City da Major League Soccer estadounidense. Alí marcou o seu primeiro gol o 27 de maio, no empate 1-1 na casa ante os New York Red Bulls. O 19 de agosto debutou nunha competición continental, na primeira xornada da Liga de Campións da CONCACAF contra o Real Estelí no estadio Independencia de Nicaragua, marcando o gol que colocou o empate definitivo 1-1. No seguinte encontro do torneo, marcou dous goles na vitoria por 3-1 sobre o Deportivo Saprissa de Costa Rica.
Lugo
Tras a fin da tempada da MLS, volveu a Galiza para adestrar co Club Deportivo Lugo da Segunda División, club polo que fichou finalmente o 29 de xaneiro de 2015 até final de tempada. Xogou 20 partidos no equipo de Quique Setién, anotando 3 goles.
Bengaluru
En 2017 volveu saír ao estranxeiro, fichando polo Bengaluru indio. No equipo de Bangalore tivo como adestrador ao catalán Albert Roca e entre os seus compañeiros a Miku, Juanan, Dani Segovia ou Víctor Pérez. En febreiro de 2018 fixo historia ao ser o primeiro futbolista do club en marcar un triplete nunha competición oficial da AFC. Foi nun partido da Copa AFC contra o TC Sports maldivano. Acabou a tempada como subcampión da Superliga da India, por detrás do Chennaiyin.
Nea Salamis e cesión ao East Bengal
En setembro de 2018 fichou polo Nea Salamis de Chipre, e uns meses despois regresou á India, cedido polo club chipriota ao East Bengal de Calcuta. Co club calcutense, adestrado polo asturiano Alejandro Menéndez, rematou subcampión da I-League, só por detrás do Chennai City.
Navy FC
En 2019 sumou un novo país á súa traxectoria, asinando co Navy FC da segunda división de Tailandia. O equipo de Chonburi, que viña de descender dende a máxima categoría, realizou unha mala tempada, e acabou no antepenúltimo posto.
Eastern SC
En setembro de 2021 volveu facer as maletas, esta vez con destino a Hong Kong, onde fichou polo Eastern SC, club da Primeira División dirixido por un adestrador galego, o Chino Losada. Debutou na máxima categoría hongkonesa nun partido contra o Kitchee no estadio Mong Kok.
Nonstop
Nonstop é un grupo musical feminino portugués que xurdiu no ano 2001 grazas ao programa de televisión Popstars. Andrea, Kátia, Fátima, Liliana e Rita foron as compoñentes iniciais. Publicou o seu primeiro álbum no ano 2001, Ao limite eu vou, co que conseguiron o disco de platino en Portugal. En 2004, despois de que unha das compoñentes, Fátima, abandonase o grupo, o grupo volveu á acción con Tudo vai mudar. Foi elixido para representar a Portugal no Festival da Canción de Eurovisión.
Laponia, Finlandia
Laponia (en finés: Lappi; en saami: Lappi; en sueco: Lappland) é unha das 19 rexións de Finlandia. Até finais de 2009 foi unha das seis provincias coas que contaba a organización político-administrativa rexional da República de Finlandia. A súa capital administrativa é a cidade de Rovaniemi. A Laponia finlandesa forma parte dunha rexión xeográfica máis grande chamada Laponia.
A provincia de Laponia tiña soamente uns 186.500 habitantes (2004), que representan o 3,6% da poboación de Finlandia. A densidade de poboación é claramente a máis baixa do país. As cidades máis notables da rexión, ademais da súa capital, son Kemi, Tornio, Kemijärvi e Inari.
Os concellos da provincia cooperan nun Consello Rexional. Laponia fai fronteira coa rexión de Ostrobotnia do Norte ao sur, sendo bordeada tamén polo Golfo de Botnia ao suroeste, co Condado de Norrbotten de Suecia ao oeste, Noruega ao norte e co Oblast de Múrmansk de Rusia ao leste. Nalgunhas partes do mundo, como o Reino Unido, Irlanda e a propia Finlandia considérase a esta rexión como o fogar de Joulupukki, Pai Nadal ou Papá Noël.
Concellos
<div style="float: right; margin: 1em 1em 0 0; padding: 0.5em; background:white border: 1px solid #ddddbb; width: 230px;"> A rexión de Laponia conta con 21 concellos, dos cales catro son cidades (en letra grosa): miniatura|300px|Rexión de Laponia.
A Vila, Araúxo, Lobios
A Vila é un lugar da parroquia de Araúxo no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 36 habitantes no ano 2020 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 20 eran homes e 16 mulleres.
Theatinerkirche
miniatura|Igrexa dos Teatinos ou San Caetano.
A Theatinerkirche que tamén é coñecida como a igrexa dos Teatinos debido a que estivo ao cargo dos padres da orde dos teatinos desde 1675 até 1801, ou San Caetano. É unha igrexa dedicada a San Caetano, localizada no centro de Múnic, no estado Alemán de Baviera. A igrexa foi edificada entre 1663 e 1690, e fundada polo elector Fernando I María e maila súa dona, Enriqueta Adelaida de Savoia, como xesto de agradecemento polo nacemento do desexado herdeiro da coroa bávara, o príncipe Maximiliano Manuel, en 1662.
Retrato fotográfico
miniatura|Retrato fotográfico de 1893. O retrato fotográfico é un xénero onde se reúnen toda unha serie de iniciativas artísticas que xiran en torno á idea de mostrar as calidades físicas ou morais das persoas que aparecen nas imaxes fotográficas.
Theatinerkirche
Arquitectura
A igrexa erixiuse en estilo barroco tardío e italianizante. O proxecto foi obra do arquitecto italiano Agostino Barelli. O seu sucesor, Enrico Zuccalli, engadiulle as súas características dúas torres cunha altura de 64,60 metros e que non figuraban no proxecto orixinario. A cúpula, de 70,20 metros de altura e 17,70 metros de diámetro, acabouse en 1690. A fachada rococó foi acabada en 1768 por François de Cuvilles. A súa aparencia italiana e a súa cor amarela fixeron dela un dos símbolos da capital de Baviera e tiveron moita influencia sobre a arquitectura do Barroco no sur de Alemaña. A nave principal ten 72,50 metros de longo, 15,50 metros de anchura e 28,55 metros de altura.
Retrato fotográfico
A súa práctica encóntrase xa nos inicios da fotografía onde destaca o labor realizado polos fotógrafos ambulantes, os fotógrafos comerciais dos estudios parisienses, os primeiros retratos psicolóxicos, o retrato popular presentado pola fotografía academicista, así como a obra documental de David Octavius Hill.
Os representantes principais do retrato fotográfico nos seus inicios son Nadar, Disdéri, Julia Margaret Cameron, Lewis Carroll, Gustave Lle Gray, Etienne Carjat, Antoine Samuel Salomon, Pierre Petit ou Lady Clementine Hawarden.
Con posterioridade o xénero foi evolucionando de forma paralela ó devir da historia da fotografía razón pola cal, xunto a fotógrafos que se dedican en exclusiva ó que poderiamos entender como a forma máis ortodoxa do retrato fotográfico, nos encontramos con fotógrafos adscritos a movementos concretos que se achegan ó retrato fotográfico co emprego das ideas e técnicas propias destas correntes.
Figuras de interese no campo do retrato fotográfico son Richard Avedon, Brassaï, Walker Evans, August Sander, entre outros.
Dentro do campo do retrato fotográfico desenvólvese con forza, durante o século XIX e principios do século XX,un subxénero propio coñecido como a fotografía de defuntos, no cal destaca a obra do fotógrafo español Fernando Navarro.
Idanha
Idanha (do latín Egitania) pode designar:
Theatinerkirche
Panteón dos reis da Baviera
Na igrexa encóntranse, entre outros, túmulos da Casa de Wittelsbach, a familia real de Baviera durante séculos.
Ácido aspártico
miniatura|dereita|100px|Fórmula do ácido aspártico ionizado. O ácido aspártico (abreviadamente Asp ou D) é un α-aminoácido coa fórmula HOOCCH(NH2)CH2COOH, que forma parte das proteínas, polo que é un aminoácido proteinoxénico. O anión carboxilato, os sales, ou ésteres do ácido aspártico reciben o nome de aspartato, que é a base conxugada do ácido aspártico. A súa cadea lateral está formada por un -CH2 unido a un grupo ácido (-COOH), polo que, xunto co ácido glutámico, clasifícase como un aminoácido ácido, cun pKa de 4,0 para o -COOH da súa cadea lateral.
Non é un aminoácido esencial que se deba consumir na dieta, xa que o noso metabolismo pode sintetizalo. Os seus codóns son GAU e GAC.
O ácido aspártico pode aparecer en forma de dous isómeros, D e L, pero o que se incorpora ás proteínas é o ácido L -aspártico. As funcións biolóxicas do ácido D -aspártico son máis limitadas. Cando se realiza unha síntese encimática deste ácido prodúcese unha mestura das dúas formas en mestura racémica. O ácido aspártico tamén ten o nome sistemático ácido 2-aminobutanodioico.
Funcións na biosíntese de aminoácidos
O aspartato non é un aminoácido esencial en mamíferos. Pode sintetizarse a partir de oxalacetato por transaminación. Tamén se pode formar no ciclo da urea a partir dos aminoácidos ornitina e citrulina. Nas plantas e microorganismos, o aspartato é o precursor de varios aminoácidos, incluíndo catro que son ensenciais para os humanos: metionina, treonina, isoleucina, e lisina. A conversión de aspartato a eses outros catro aminoácidos empeza pola redución do aspartato ao seu "semialdehido," O2CCH(NH2)CH2CHO. A asparaxina deriva do aspartato por transamidación: (onde GC(O)NH2 e GC(O)OH son glutamina e ácido glutámico, respectivamente).
Outras funcións bioquímicas
O aspartato é tamén un dos metabolitos do ciclo da urea e participa na gliconeoxénese. Leva equivalentes de redución na lanzadeira do malato-aspartato, a cal utiliza a interconversión de aspartato e oxalacetato, o cal é o derivado oxidado (deshidroxenado) do ácido málico. O aspartato doa un átomo de nitróxeno na biosíntese de inosina, o precursor das bases purínicas.
Fontes alimenticias
O ácido aspártico non é un aminoácido esencial, o que significa que pode ser sintetizado a partir de intermediarios das vías metabólicas centrais e non ten que ser consumido na dieta. As fontes de ácido aspártico son:
Síntese química
O ácido aspártico racémico pode sintetizarse industrialmente a partir do dietil sodio ftalimidomalonato, (C6H4(CO)2NC(CO2Et)2). . A principal desvantaxe da técnica mencionada é que se forman cantidades equimoleculares de cada enantiómero, pero o corpo só utiliza L-aminoácidos. Usando biotecnoloxía é hoxe posible usar encimas inmobilizados para crear só un tipo de isómero debido á súa estereoespecificidade. Así, o ácido aspártico fabrícase sinteticamente usando fumarato amónico e aspartase da bacteria E. coli. E. coli normalmente degrada o ácido aspártico como unha fonte de nitróxeno, pero usando cantidades en exceso de fumarato amónico é posible facer que o encima funcione á inversa, e así pode obterse ácido aspártico con grande rendemento, 98,7mM de 1M.
Degradación
Na súa degradación oxidativa o ácido aspártico orixina oxalacetato, polo que é un aminoácido glicoxénico.
Alexander L. Kielland (plataforma)
miniatura|Plataformas Alexander Kielland (dereita) e Edda
Barcelona-Estació de França
Barcelona-Estació de França (en galego: Estación de Francia) é unha estación de ferrocarril da cidade de Barcelona. É a estación terminal da liña Barcelona-Xirona-Portbou e nela paran trens da liña R2 sud de rodalies, varios servizos rexionais e algúns de Longa distancia.
É a segunda estación máis importante da cidade, despois de Barcelona-Sants, por ser cabeceira dos trens de Longa distancia que se dirixen a Francia e cabeceira da maioría dos rexionais que veñen do sur e leste de Cataluña.
Situación
Atópase na Avinguda del Marquès de l'Argentera, que fóra Eduard Maristany, impulsor da actual estación monumental. Está no distrito de Ciutat Vella, preto da Barceloneta e do Parque da Ciutadella e non moi lonxe da Vila Olímpica. A menos de 500 m encóntrase a estación de Barceloneta do metro de Barcelona, onde se pode colle-la liña 4.
Rodalies Renfe / Media Distancia Renfe
250px|Interior da estación|miniatura
Javier Marías
Javier Marías, nado en Madrid o 20 de setembro de 1951 e finado na mesma cidade o 11 de setembro de 2022, foi un escritor, tradutor e editor español, membro da Real Academia Española. No seu tempo foi considerado un dos novelistas máis relevantes da literatura española contemporánea.
Biografía
Fillo do filósofo Julián Marías, pasou parte da súa infancia xunto coa súa familia en Estados Unidos, xa que ó seu pai, encarcerado e represaliado por ser republicano, prohibíuselle impartir clases na Universidade española. Recibiu unha sólida educación liberal no Colexio Estudio, herdeiro da Institución Libre de Enseñanza. Licenciouse en Filosofía e Letras (sección de Filoloxía Inglesa) pola Universidade Complutense de Madrid.
Kōriyama
Kōriyama (郡山市, こおりやまし, Kōriyama-shi) é un concello da prefectura de Fukushima no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Tōhoku e no centro da prefectura, e ó leste da illa de Honshū. Ten 757,06 km² de superficie e unha poboación de 339.388 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 448 h/km².
Javier Marías
Biografía
Sobriño e curmán, respectivamente, dos cineastas Jess e Ricardo Franco, colaborou con eles na súa xuventude traducindo ou escribindo guións, e mesmo aparecendo como extra nalgunha longametraxe.
Kōriyama
O concello de Kōriyama limita cos concellos de Aizuwakamatsu, de Ten'ei, de Sukagawa, de Hirata, de Ono, de Tamura, de Miharu, de Motomiya, de Ōtama, de Nihonmatsu e de Inawashiro.
Javier Marías
Biografía
En 1970 escribiu a súa primeira novela, Los dominios del lobo, que sería publicada ó ano seguinte. Entre a escritura da obra e a súa publicación, coñeceu ó escritor Juan Benet moi importante na súa vida persoal e literaria.
NGC 6357
thumb|right|400px|NGC 6357 e Pismis 24 NGC 6357, é unha nebulosa difusa preto de NGC 6334 na constelación de Scorpius. A nebulosa contén moitas proto-estrelas protexidas por discos escuros de gas, e as estrelas novas están implicadas na expansión de "casulos".
Javier Marías
Biografía
En 1972 publicou a súa segunda novela, Travesía del horizonte, e en 1978 a terceira, El monarca del tiempo. Ese mesmo ano apareceu a súa tradución da novela de Laurence Sterne: "La vida y opiniones del caballero Tristram Shandy", pola que lle foi concedido o ano seguinte o Premio Nacional de Tradución. En 1983 publicou a súa cuarta novela, El siglo.
Entre 1983 e 1985 impartiu clases de Literatura Española e Teoría da Tradución na Universidade de Oxford. En 1984 faríao no Wellesley College en Boston e entre 1987 e 1992 na Universidade Complutense de Madrid.
NGC 6357
Esta nebulosa recibiu o nome de  'Nebulosa Guerra e Paz' por parte dos científicos do Midcourse Space Experiment debido á súa aparencia. Eles dixeron que en imaxes infravermellas a parte brillante e occidental asemellábase a unha pomba, mentres que a parte oriental parecíase a unha caveira.
Javier Marías
Biografía
En 1986 publicou a novela El hombre sentimental e, en 1988, Todas las almas. Esta última, aínda que obra de ficción, narra a historia dun profesor español que imparte clases en Oxford, o que deu lugar a algún equívoco ó ser identificado de forma errónea o narrador co autor.
Partido Laborista
Partido Laborista é o nome que levan ou levaron varios partidos políticos:
NGC 6357
Pismis 24
Esta nebulosa inclúe o cúmulo estelar aberto Pismis 24, que é o fogar de varias estrelas de gran masa. Unha das estrelas máis brillantes do conxunto, Pismis 24-1, pensábase que posibelmente fose a estrela máis masiva da que se tiña constancia, achegándose ás 300 masas solares, ata que se descubriu un sistema binario no que cada unha das súas compoñentes excedía con moito as 100 masas solares.
Illas Gilbert
miniatura|dereita|Illas Gilbert
Historia
As illas Gilbert estiveron habitadas por micronesios durante moitos séculos antes de ser descubertas polos europeos. Un dos primeiros descubrimentos rexistrados das illas por europeos foi en 1765, cando o comandante John Byron na nave Dolphin descubriu a illa de Nikunau. En 1788, o capitán Thomas Gilbert no Charlotte e o capitán John Marshall no Scarborough percorreron a zona, cruzando as illas de Abemama, Kuria, Aranuka, Tarawa, Abaiang, Butaritari, e Makin (sen paradas). Nos anos subseguintes, moitos barcos navegaron a través das pequenas illas e atois Gilbert no curso das súas travesías polo Pacífico central. Dúas naves da Expedición Exploradora dos Estados Unidos, os navíos Peacock e Flying Fish, baixo a comandancia do capitán Hudson, visitaron varias das Illas Gilbert (naquel tempo Illas Kingsmill). Dedicouse un tempo considerable para debuxar as cartas de navegación da área.
Un primeiro protectorado británico foi proclamado sobre as illas polo capitán Davis, do HMS Royalist, o 27 de maio de 1892. En 1915, as illas Gilbert e Ellice foron proclamadas unha colonia do Imperio Británico.
Os nativos das Illas Gilbert son micronesios, similares en varios aspectos cos nativos das Illas Marshall, as Illas Carolinas e as Illas Marianas. Na época da invasión xaponesa en 1942, eran pobos que se gobernaban a si mesmos, coas súas tradicións tribais non modificadas polo sistema británico de administración e goberno das colonias. Leais aos británicos, os gilbertenses non viron con bos ollos as probabilidades de ser invadidos polos xaponeses. Durante a súa estadía nas Illas Gilbert, os xaponeses non fixeron nada para cambiar a opinión dos gilbertenses sobre este punto de vista.
A principal industria nas illas era a produción de fosfato dos depósitos das illas Banaba e Fanning. Ademais, cultivábanse palmeiras de coco nalgunhas das illas. Todo o traballo era supervisado polos británicos e todos os esforzos que se realizaron foron para que os salarios e as condicións de vida fosen xustas e adecuadas. As inspeccións sanitarias dos británicos melloraron moito as condicións de vida en moitas das illas.
A dieta dos nativos antes da segunda guerra mundial consistía principalmente en peixe, coco, froita do pandanus, polo babai e un pouco de porco. A instalación de vivendas para os europeos empregados na illa foi moi simple. As súas casas estaban construídas por materiais europeos e nativos, e eran xeralmente tipo bungalow. Non había ningunha clase de turismo.
Ao comezo da Guerra, o 78% da poboación indíxena considerábase cristiá. Este grupo se subdividiu, principalmente, en dúas denominacións: Congregacionalistas (43%); e Católicos (35%). O resto da poboación eran agnósticos semipagáns; non estaban adheridos a ningunha fe Cristiá, tampouco practicaban moito as crenzas relixiosas nos seus propios deuses antigos.
O 84% da poboación gilbertense era alfabeta, xa que aceptaron de boa gana os esforzos educativos da colonia. Toda a educación nas illas estivo baixo a supervisión do Departamento de Educación Colonial, cuxos obxectivos eran educar aos raparigos nativos para traballos comerciais e gobernamentais, e estandarizar o nivel de educación ao longo da colonia. A maior parte da educación foi provista polas misións, as cales mantiveron todas as escolas das aldeas e adestraron aos mestres nativos.
Grazas á dispoñibilidade do coidado médico ao estilo europeo e a erradicación dos métodos gilbertenses de control natal, como o aborto, a superpoboación converteuse nun problema na o década de 1930. O plan de expansión denominado Proxecto de Colonización das Illas Fénix tratou de aliviar a superpoboación nas Illas Gilbert, alentando o desenvolvemento en tres atois deshabitados nas Illas Fénix. Este foi o último intento de colonización humana do Imperio Británico.
Segunda guerra mundial
Cando a segunda guerra mundial estalou en decembro de 1941, os xaponeses ocuparon o Atol Makin inmediatamente e arrasaron Tarawa. En febreiro de 1942, os británicos evacuaron a maioría da xente en Tarawa, aínda que varios misioneiros e gardacostas elixiron permanecer na illa.
O 17 de agosto de 1942, 221 Marines dos Estados Unidos do 2º Batallón de Marines foron desembarcados en Makin desde 2 submarinos. O ataque foi ideado polos estadounidenses co obxectivo de confundir aos xaponeses sobre as intencións dos Estados Unidos no Pacífico. Con todo, tivo a consecuencia de alertar aos xaponeses sobre a importancia estratéxica das illas Gilbert, o cal provocou o seu reforzo e fortificación. Tarawa e Apamama foron ocupadas á forza polos xaponeses en setembro de 1942, e durante o ano seguinte construíronse guarnicións en Betio (Atol Tarawa), e Butaritari (Atol Makin). Noutras illas nas Gilbert só colocáronse forzas simbólicas.
O 20 de novembro de 1943, a 2ª División de Marines dos Estados Unidos invadiu, nas batallas de Makin e a sanguenta Batalla de Tarawa. As Illas Gilbert foron utilizadas para apoiar a invasión das Illas Marshall en febreiro de 1944.
Atois
Os atois e illas están situadas nunha liña norte a sur. En orde alfabética, son:
Javier Marías
Biografía
En 1990 publicouse a súa primeira recompilación de relatos breves, Mientras ellas duermen e en 1991 a súa primeira recompilación de artigos a súa obra publicada en prensa e revistas.
A novela Corazón tan blanco (1992) tivo un grande éxito tanto de público coma de crítica, e significou a súa definitiva consagración como escritor. Foi traducida a decenas de linguas, e o crítico alemán Marcel Reich-Ranicki, auténtico gurú literario no seu país, mencionou a Marías coma un dos máis importantes autores vivos de todo o mundo. Á súa seguinte novela, publicada en 1994, Mañana en la batalla piensa en mí (título tomado dun verso de Shakespeare, ó igual que Corazón tan blanco), chovéronlle os premios en Europa e América.
En 1998 apareceu Negra espalda del tiempo, novela na que Javier Marías detalla os cruces entre ficción e vida real producidos pola falsa interpretación de Todas las almas como un roman à clef. É tamén nesta obra onde se conta a historia do "lendario, real e ficticio" Reino de Redonda, do que Marías se acababa de converter en soberano, co nome de Xavier I, trala abdicación de Jon Wynne-Tyson. Con evidente ton lúdico, Marías (pese ó seu republicanismo confeso) aceptou o título co obxecto de defender o legado literario do Reino, nomeou unha corte formada por personaxes da cultura nacional e internacional e convocou un premio anual. No ano 2000 creou a editorial Reino de Redonda.
En 2002 comezou a publicar a que podería cualificarse coma a súa novela máis ambiciosa, Tu rostro mañana. Aínda que de lectura independente, continúa con algúns dos personaxes (en particular, o narrador) de Todas las almas. Debido á súa extensión, o autor tiña previsto publicala en dous tomos, aínda que serán tres como mínimo, xa que tras os dous primeiros (Fiebre y lanza, 2002 e Baile y sueño, 2004) está aínda inconclusa.
En 2006 foi elixido membro da Real Academia Española de la Lengua, na que, tras ler o seu discurso de ingreso, ocupará a cadeira R, vacante trala morte de Fernando Lázaro Carreter. Anteriormente declinara pertencer á institución porque o seu pai xa ocupaba unha praza.
É considerado un dos escritores vivos máis relevantes en lingua española. As súas Corazón tan blanco e Mañana en la batalla piensa en mí foron catalogadas por moitos entre os clásicos da literatura castelá case desde a súa publicación. O seu labor como articulista foi moi influente tanto en España como en América Latina e apareceu en medios moi relevantes coma os xornais españois El País, El Semanal (ó que renunciou despois de ser censurado) e a revista mexicana Letras Libres.
Ademais (exclusivamente en termos literarios) é rei de Redonda baixo o nome de King Javier I (a historia do nomeamento aparece en Negra espalda del tiempo). Coa súa investidura outorgou títulos nobiliarios (ficticios) a unha gran cantidade de personaxes das artes e das letras, entre eles Pedro Almodóvar, Arturo Pérez-Reverte, Francis Ford Coppola e John Maxwell Coetzee.
Malia o seu éxito de crítica e público (ou quizais a causa disto), a Marías non lle faltan detractores. A nivel literario, algúns considérano pouco español e estranxeirizante. Outros, un tanto sobrevaluado. Ademais, foron públicas as súas diferenzas e enfrontamentos, entre outros, con Jorge Herralde (editor de Anagrama, na que Javier Marías publicou algunha das súas primeiras obras), Elías e Gracia Querejeta, pola adaptación cinematográfica de Todas las almas, co suplemento de prensa El Semanal, que se negou a publicar un dos seus artigos, ou coa Asociación de Vítimas do Terrorismo, a raíz da publicación do artigo Un país demasiado anómalo.
Traducións
Obras (excluídos artigos) traducidas por Javier Marías: Si yo amaneciera otra vez e Desde que te vi morir inclúen traducións de poemas de Faulkner e Nabokov, respectivamente, e ensaios de Javier Marías.
Steve McQueen (director)
Steven Rodney "Steve" McQueen, nado en Londres o 9 de outubro de 1969 é un director, produtor, guionista e videoartista británico.
Traxectoria
O seu primeiro filme importante foi Bear, en 1993, e tras el realizou máis traballos en vídeo, nos que recoñece a influencia da nouvelle vague e dos filmes de Andy Warhol. En 1999 gañou o premio Turner.
Debutou na longametraxe con Hunger, presentada no Festival de Cannes. O seu filme 12 anos de escravitude (2013) gañou o Óscar ao mellor filme, que recolleu el mesmo como produtor, e valeulle a candidatura a mellor director.
Gremlins
Gremlins é un filme estadounidense dirixido por Joe Dante que foi estreado en 1984.
Sinopse
Rand (Hoyt Axton) é un viaxante que un día regala ó seu fillo Billy (Zach Galligan) unha pequena e estraña criatura, un "mogwai". Porén, o inocente regalo será a orixe de toda unha serie de falcatruadas e desfeitas nunha pequena localidade dos Estados Unidos. Todo comeza cando son infrinxidas, unha tras outra, as tres regras básicas que deben seguirse para coidar un mogwai: non darlle de comer despois da media noite, non mollalo e evitar que lle dea a luz do Sol.
Voces
Efectos vocais dos gremlins por Michael Winslow.
For the Better (EP de Robin Stjernberg)
"For the Better" é o primeiro EP do cantante sueco Robin Stjernberg. Foi lanzado o 24 de abril do 2013, meses antes do lanzamento do seu álbum Pieces, que contiña as mesmas cancións máis outras novas.
Conan IV da Bretaña
Conan IV da Bretaña (en Konan IV Penteur ou Konan Breizh), nado en 1138 e finado o 20 de febreiro de 1171, foi duque da Bretaña (1156 - 1166) e conde de Richmond (1146-1171).
Melanocortina
As melanocortinas son un grupo de hormonas peptídicas entre as que está a hormona adrenocorticotropa (ACTH) e as diferentes formas da hormona estimulante dos melanocitos (MSH). as cales derivan da proopiomelanocortina na hipófise. As melanocortinas exercen os seus efectos uníndose e activando os receptores da melanocortina.
Conan IV da Bretaña
Traxectoria
Conan era fillo de Alan da Bretaña e Berta da Bretaña, filla de Conan III da Bretaña, quen designou a Conan IV como o seu herdeiro baixo a rexencia de Eudon de Porhoet, segundo marido de Berta, desherdando por ilexitimidade ao seu fillo Hoel que tras a súa derrota por Eudon ten que se conformar co título de conde de Nantes.
Jabberwocky
"Jabberwocky" é un poema de Lewis Carroll, escrito a base de verbas sen sentido. Apareceu orixinalmente como parte da novela Do outro lado do espello, e o que Alicia atopou aló (1872). Considérase un dos mellores poemas sen sentido da literatura inglesa e utilízase nas clases de primaria dos países anglofalantes para ensinar aos estudantes o uso das contraccións, e a morfoloxía dos nomes e verbos.
No poema, o Jabberwock é unha besta mitolóxica. Actualmente, a palabra jabberwocky (posiblemente relacionada con jabber, traducido como fungar, rosmar) utilízase en inglés para referirse a un discurso sen sentido.
Conan IV da Bretaña
Traxectoria
Ao chegar Conan á maioría de idade Eudon négase a deixarlle o poder, Conan colle as armas e aliado de Hoel enfróntase a Eudon, porén tras ser derrotados en 1154 Conan refuxiase en Inglaterra co apoio de Henrique II de Inglaterra quen lle confirma o título e posesións de conde de Richmond, herdado do seu pai. Ademais grazas á axuda militar inglesa volve a Bretaña para se facer co poder, porén a súa condición de vasalo do rei inglés provoca unha revolta dos señores bretóns dirixida por Eudon pero Conan vence e Eudon ten que se refuxiar fóra da Bretaña. Conan IV queda proclamado duque en 1156, aínda así nese ano os nanteses matan a Hoel e proclaman conde a Godofredo Plantagenêt, irmán máis novo de Henrique II.
En 1160, coa benzón do rei de Inglaterra, Conan casou con Margarida Huntingdon, filla de Henrique de Escocia. Constanza naceu pouco tempo despois.
Unha nova revolta dirixida por Eudon de Porhoet deulle a Henrique II o pretexto para intervir na Bretaña co seu exército, obrigou a abdicar a Conan en favor dun dos seus fillos, Godofredo en 1166.
Jardim
O topónimo portugués Jardim (en galego "xardín") pode referirse a:
Potes
Potes é un concello español da comunidade autónoma de Cantabria. Está situado no centro da comarca de Liébana da cal é a capital. Este concello limita ao norte con Cillorigo de Liébana, ao oeste con Camaleño, ao sur con Vega de Liébana e ao leste con Cabezón de Liébana.
Vapor
O vapor é un estado da materia no que as moléculas apenas interaccionan entre si, adoptando a forma do recipiente que o contén e tendendo a expandirse todo o posible, ata vencendo forzas gravitatorias.
Potes
A vila de Potes está situada na confluencia de catro vales ademais de desembocar nela o río Quiviesa no río Deva nacido este último en altitudes dos Picos de Europa. Como o resto da comarca lebaniega, Potes goza dun microclima de tipo mediterráneo que permite o cultivo da vide, da nogueira, do chopo; e co primeiro deles elabórase o coñecido augardente da zona. Domina a localidade a montaña Arabedes (694 msnm), á que se pode ascender desde a vila.
Vapor
Este concepto é equivalente ao de gas, utilizándose ambos indistintamente moitas veces. Con todo, estritamente resérvase o termo vapor para aquel gas que se pode condensar por presurización a temperatura constante, e gas ao que non pode condensarse isotermicamente por moito que se aumente a presión.
Potes
Historia
miniatura|200px|esquerda|Confluencia do río Quiviesa no río Deva. Potes atópase situado nun lugar estratéxico: no punto onde conflúen os dous ríos de Liébana: o Deva e o seu afluente o Quiviesa. Non quedan neste municipio vestixios da Antigüidade, aínda que os historiadores supón que debeu estar poboado na prehistoria, por haber restos noutros lugares de Liébana; que os concanos puideron ser os habitantes en época prerromana; que os romanos deberon tender por esta localidade a calzada do «Burejo», que partía desde Pisoraca e cruzaba o Porto de Piedrasluengas. miniatura|200px|esquerda|Potes desde La Viorna. Este lugar foi obxecto de repoboación en época de Afonso I de Asturias. A primeira mención é do ano 847, como Pautes. En 947 cítase á igrexa de San Vicente, que dependía do Mosteiro de Santo Toribio. Un conde gobernaba este territorio, recibindo privilexios reais en 1299 e 1305. No Becerro de Behetrías (1351) Potes aparece como propiedade de Tello de Castela, fillo de Afonso XI. Durante a Baixa Idade Media, como todo o val de Liébana, a localidade viuse implicada na confrontación entre os liñaxes de Manrique-Castañeda e Mendoza. Xoán II, en torno ao ano 1444, resolveu a cuestión a favor do Marqués de Santillana. Os Mendoza fixeron de Potes a capital de Liébana, e erixiron na vila unha gran torre, chamada Torre do Infantado (século XV). Desta mesma época son construcións destacadas como a próxima Torre de Orejón de la Lama e o ponte de San Cayetano. De 1468 son as primeiras ordenanzas de Potes.
Vapor
Normalmente a palabra vapor adoita referirse ao vapor de auga, gas que se produce cando a auga quenta a 100 °C e unha atmosfera de presión.
Potes
Historia
Na Idade Moderna, Potes seguiu sendo un lugar de señorío. O Duque do Infantado nomeaba ao seu alcalde. Moitos aldeáns emigraron a América, e as riquezas do novo continente permitiron a construción de notables edificios na vila. Deputados da provincia de Liébana formaron parte das Xuntas de Puente San Miguel que deron lugar á provincia de Cantabria. En 1822, Potes tivo concello propio, sendo cabeza dun partido xudicial que abarcaba Potes, Castro y Cillorigo, Cabezón de Liébana, Camaleño, Espinama, Pesaguero, Tresviso e Vega de Liébana. Tres décadas despois, pasou a formar parte do partido xudicial de San Vicente de la Barquera.
Demografía
miniatura|200px|A igrexa nova de San Vicente. Fonte: INE
Patrimonio
miniatura|200px|Torre do Infantado. Tres son os bens de interese cultural do municipio:
Administración
miniatura|200px|Ponte en Potes. Francisco Javier Gómez Ruiz (PP) é o actual alcalde do municipio. As seguintes táboas mostran os resultados das eleccións municipais celebradas en 2003 e 2007.
Festas
miniatura|200px|O río Quiviesa ao seu paso pola localidade. Entre as diversas festas da localidade destacan A Cruz ou a Festa do Bagazo, ambas as declaradas de Interese Turístico Rexional. A festa da Exaltación da Cruz celébrase o 14 de setembro. No monte Viorna e ao redor do mosteiro de Santo Toribio de Liébana venérase o Lignum Crucis.
Hemólise
A hemólise consiste na desintegración de eritrocitos (glóbulos vermellos). Comunmente os glóbulos vermellos teñen un período de vida próximo ós 120 días; logo deste período morren e descompóñense naturalmente. Algunhas enfermidades poden producir unha hemólise temperá na vida dos eritrocitos, o que provoca un descenso na súa concentración, producindo así un descenso no transporte activo de osíxeno. Un exemplo de devanditas enfermidades é un tipo de anemia, denominada anemia hemolítica.
Kazán Arena
O Kazán Arena é un estadio de fútbol ruso da cidade de Kazán. Ten capacidade para 45.379 espectadores, e é o fogar do FC Rubín Kazán da Liga Premier de Rusia. A pantalla exterior do estadio é a máis grande de Europa. En 2018, albergará seis partidos do Mundial de Fútbol de 2018.
Evangelina Jaso González
Evangelina Jaso González, nada en Vigo en 1909 e finada en Tui o 24 de abril de 1937, foi unha republicana galega.
Traxectoria
miniatura|300px|Retrato de familia dos Jaso: [[Enrique Jaso Paz (sentado no chan); Josefa Martínez San Juan (sentada na cadeira); a filla máis vella, Evangelina Jaso González, con cabeleira; o rapaz, Enrique Jaso González (ambos os dous son o froito do primeiro matrimonio do pai); outra nena máis nova, Josefita (no chan, acariñando ao can); e Loliña, no colo da nai.]] Filla de Enrique Jaso Paz. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu marido, José Alonso Martínez foi detido e executado así como o seu pai e o seu irmán Enrique Jaso González. Na Semana Santa de 1937 Evangelina ocultou na súa casa de Tui a tres veciños de Porriño: os irmáns Eduardo e Rogelio Fernández Miniño e o sobriño de Eduardo, Herminio Saavedra. Sospeitando dela, un día ao mencer os falanxistas rodearon a casa e os agochados intentaron fuxir. Eduardo e Rogelio conseguírono, mentres Herminio torceu un pe ao caer e foi detido xunto con Evangelina. Foron xulgados e condenados a pena de morte. Foi executada na Alameda de Tui con Herminio Saavedra o 24 de abril de 1937. Eduardo e Rogelio foron asasinados meses despois.
Modesto Fraga
Traxectoria
Ten colaborado cos seus poemas en numerosos libros colectivos, como A poesía é o gran milagre do mundo (PEN Clube de Galicia), Mar por medio (Toxosoutos), El mundo al otro lado (Universidade de Salamanca), 25 anos de poesía galega (n.º 82 da Biblioteca Galega 120) ou De mar e vento (Espiral Maior). Ademais, textos seus aparecen espallados en revistas literarias diversas (Dorna, A Xanela, Feros Corvos). Estudou Filoloxía Galega na Universidade de Santiago de Compostela. Forma parte da AELG e do PEN Clube de Galicia, e foi membro fundador do Batallón Literario da Costa da Morte e do Consello editorial da colección de poesía Letras de Cal.