cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Movemento Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella
Historia
O 9 de febreiro do 1863, Henri Dunant fundou en Xenebra o "Comité dos Cinco", xunto co xurista Gustave Moynier, os médicos cirurxiáns Louis Appia e Théodore Maunoir e o xeneral Guillaume-Henri Dufour, como unha comisión de investigación da Sociedade para o Benestar Público de Xenebra. O seu obxectivo era examinar a viabilidade das ideas de Dunant e organizar unha conferencia internacional sobre a súa posible aplicación. Oito días despois decidiron cambiar o nome da comisión rebautizándoa como "Comité Internacional para o Socorro dos Feridos". A conferencia internacional organizada polo Comité celebrouse en Xenebra entre o 26 e o 29 de outubro do 1863, co obxectivo de desenvolver as posibles medidas para mellorar os servizos médicos no campo de batalla.
Johannes Tinctoris
As oito regras da composición de Tinctoris
Extraídas do seu terceiro libro sobre o contrapunto.
Movemento Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella
Principios fundamentais
O Movemento Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella realiza o seu labor baixo sete principios fundamentais que rexen as actuacións desta organización, creando un vínculo de unión entre as Sociedades Nacionais da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella, o CICR e a FICR.
Os Principios Fundamentais garanten a continuidade do Movemento da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella e as súas actividades humanitarias.
Mellora dos servizos de saúde na comunidade
As persoas que integran a Cruz Vermella non reciben diñeiro como soldo, pois son voluntarios (excepto técnicos, por exemplo, un socorrista que traballa todo o día na praia). Traballan para evitar o sufrimento humano, e polo benestar de todos.
Ademais, para evitar incidentes, ningunha persoa que sexa remunerada pola súa acción en Cruz Vermella pode acceder a postos políticos na xerarquía da institución.
Operación Paso do Estreito
A Operación Paso do Estreito é un grupo especial no que participan voluntarios da Cruz Vermella para ofrecer axuda social, axuda médica e actividades lúdicas na gardería aos máis de 1000 inmigrantes africanos que cruzan o Estreito de Xibraltar durante as vacacións de verán para volver ao seu país de orixe. As quendas dos seus voluntarios realízanse de mañá, tarde ou noite; cada un de 5 horas, durante tres semanas. Preferiblemente, durante dúas semanas a principios de inverno e outra ao final. Non se pode facer nada por iso.
Uso do emblema da CICR na Operación Xaque
miniatura|Sede da Cruz Vermella no norte de [[Bogotá, a capital de Colombia.]]
A Operación Xaque foi un operativo militar colombiano, no cal se pretendía o rescate de Íngrid Betancourt, 3 mercenarios estadounidenses, 4 policías e 7 militares; a polémica desatouse cando a cadea de noticias CNN declarou que os militares usaran o emblema da Cruz Vermella durante a operación.
Con referencia ao uso do emblema, varios medios de comunicación lembraron que segundo as normas do Dereito Internacional Humanitario, o seu emprego en operacións que non sexan humanitarias considérase "perfidia" porque constitúe unha violación dos Convenios de Xenebra. Debe ademais ser sancionado nos tribunais internacionais como "delito de guerra".
Voo 351 de Japan Airlines
Secuestro
Armados con espadas samurai e bombas tubo, os secuestradores tomaron 129 reféns (122 pasaxeiros e 7 tripulantes), liberándoos posteriormente no aeroporto de Fukuoka e no aeroporto de Gimpo en Seúl (despois dun intento inútil de facerlles pensar aos secuestradores que o aeroporto estaba en Corea do Norte). Despois procederon cara o aeroporto de Mirim en Pyongyang, co Ministro de Transporte xaponés como refén, onde se renderon ás autoridades norcoreanas que ofreceron asilo a todo o grupo. O obxectivo dos secuestradores era desertar a Corea do Norte. Usando ese país como base pensaron que poderían promover a rebelión en Corea do Sur e noutros lugares do leste de Asia.
Cova de Lascaux
miniatura|250px|Animais representados na cova de Lascaux. A cova de Lascaux é unha das máis importantes grutas ornamentadas paleolíticas polo número e a calidade estética das súas obras. É denominada ás veces como "a Capela Sistina da arte parietal". As pinturas e as gravuras que garda non se poden datar con total precisión: a súa antigüidade é estimada arredor de 18.000 e 15.000 anos antes do presente, datación que se apoia nos estudos realizados sobre os obxectos descubertos na caverna, estando asociados ao Magdaleniano antigo, mais as últimas análises mostran que poderían remontar ao Solutreano, período que o precede.
Xeografía e contexto xeolóxico
A gruta está situada no Périgord, no concello (commune) de Montignac (Dordogne), a uns corenta quilómetros ao suroeste de Périgueux.
Ábrese sobre a beira esquerda do río Vézère, nun outeiro calcario do Cretáceo superior. Contrariamente a moitas outras cavernas da rexión, a de Lascaux é relativamente «seca». En efecto, unha capa de arxila impermeábel íllaa de calquera infiltración de auga, impedindo novas formacións de concrecións calcáreas.
Descubrimento
Foi descuberta o 12 de setembro de 1940, por catro adolescentes que andaban á busca do can dun deles: Marcel Ravidat, Jacques Marsal, Georges Agnel e Simon Coencas, que avisaron de contado ao seu antigo profesor, Léon Laval. O prehistoriador Henri Breuil, refuxiado na zona durante a ocupación nazi, foi o primeiro especialista que visitou Lascaux, o 21 de setembro de 1940, na compaña de Jean Bouyssonnie e André Cheynier. H. Breuil foi tamén o primeiro en autentificala, describila e estudala. Deseguido realizou os primeiros calcos desde fins de 1940, pasando varios meses in situ para analizar as obras, que atribuíu ao período perigordiano.
Logo de pasar varios anos en España, Portugal e mesmo en Suráfrica, volveu en 1949, emprendendo de novo escavacións xunto con Séverin Blanc e Maurice Bourgon, ao pé da escena do pozo, onde agardaba atopar unha sepultura. O que sacou a luz foron puntas de azagaias, decoradas, feitas de corno de reno.
Por esa mesma época, as representacións parietais foron tamén estudadas por Annette Laming-Emperaire, André Leroi-Gourhan e, entre 1989 e 1999, por Norbert Aujoulat.
Clasificación
A cova foi clasificada entre os Monumentos históricos de Francia desde o mesmo ano da súa descuberta, o 27 de decembro de 1940.
En outubro de 1979 foi incluída no Patrimonio Mundial da UNESCO, xunto con outros sitios e grutas ornamentadas do val do Vézère.
Descrición da cova
A gruta de Lascaux é relativamente pequena: o conxunto dos corredores non supera os 250 m de longo, cun desnivel de arredor de 30 m. A parte decorada corresponde a un nivel superior, pois o inferior está clausurado pola presenza de dióxido de carbono.
A entrada actual corresponde coa entrada prehistórica.
Para facilidade da descrición, a cova está tradicionalmente subdividida nun certo número de zonas, denominadas salas ou corredores. Os nomes, imaxinarios, débense en parte a H. Breuil e fan, a miúdo, referencia á arquitectura relixiosa:
As representacións parietais
Achámonos aquí cunha escena na que os diferentes elementos están relacionados uns cos outros, e non cunha xustaposición de animais ou de signos sobre a mesma parede, como é o máis frecuente no caso da arte paleolítica. Para A. Leroi-Gourhan, esta escena evoca probabelmente un episodio mitolóxico, cuxa significación é difícil de estabelecer.
Lascaux II
A compañía propietaria de Lascaux lanzouse á realización dunha réplica dunha parte representativa da cova (Divertículo axial e Sala dos Touros). O proxecto foi parcialmente financiado pola venda do orixinal ao Estado en 1972. Parado en 1980, foi logo retomado polo departamento da Dordogne.
Unha dupla capa en formigón permitiu reproducir de xeito fiel a caverna orixinal. As obras parietais foron logo reproducidas por un equipo dirixido por M. Peytral.
Situado a 200 m do orixinal, o facsímile, bautizado como Lascaux II, inaugurouse o 18 de xullo de 1983. Outras reproducións de pinturas (friso dos cervos, bisontes acaroados e a vaca negra da Nave, escena do Pozo) expóñense no parque do Thot, a uns quilómetros de Montignac.
Arbián, Piloño, Vila de Cruces
Arbián é un lugar da parroquia de Piloño, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 87 habitantes (46 homes e 41 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Bimenes
Bimenes é un concello do Principado de Asturias, en España. Limita ao noroeste con Siero, ao nordés con Nava, ao sur con Laviana e ao suroeste con Samartín del Rei Aurelio.
Está situado na zona centro oriental de Asturias. A súa capital é Martimporra, a unha distancia de 32 quilómetros de Oviedo, e a súa principal vía de comunicación é a AS-25, que segue paralela ao curso fluvial do río Pra.
Conta cunha poboación de 1777 habitantes (INE, 2014). Os núcleos máis poboados deste concello son Martimporra, Santuyano, Rozaes, Suares, Melendreros e Taballes.
Bote
miniatura|dereita|Bote de pesca. Un bote é unha embarcación de pequeno tamaño a remo ou a vela.
Características
Responde ás necesidades de vía marítima ou fluvial e ofrece diversas actividades como o transporte de persoas ou mercadorías, as guerras navais, a pesca, a navegación ou outros servizos tales como a seguridade doutros buques.
En Galiza
O bote é un elemento esencial da cultura galega ao ser Galiza un país cunha importante extensión de litoral. Isto ten o seu reflexo no Folclore, por exemplo nas cantigas populares.
Seoane, Seoane, Allariz
Seoane é un lugar da parroquia de Seoane no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 28 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 12 eran homes e 16 mulleres.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Laxas, Laxas, Boborás
Laxas é un lugar da parroquia de Laxas no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 34 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 19 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 35 habitantes (15 homes e 20 mulleres).
Quesadilla
miniatura|220x220px|Corte dunha quesadilla de fariña triga con queixo amarelo, típica da comida Tex-Mex. miniatura|Como facer unha quesadilla? Vídeo en inglés A quesadilla é un prato típico mexicano, elaborado cunha tortilla triga ou de millo dobrada pola metade e reenchida principalmente de queixo, que se quenta até este se fundir. Pode ou non conter algún outro alimento ou guiso. Na área metropolitana da Cidade de México é común chamarlle quesadilla a unha preparación semellante que pode non conter queixo, a cal ao ser dobrada á metade e estar rechea dalgún guiso, adquire un aspecto semellante ao dunha quesadilla. Con todo, agás esta excepción local, a nivel nacional unicamente considérase como quesadilla ás preparacións que conteñan indispensabelmente queixo.
Etimoloxicamente en castelán as palabras rematadas en -illa, ao igual que o galego -ela, son diminutivos (criadilla, pescadilla, por exemplo, son palabras do século XV). De tal maneira que a palabra quesadilla componse de "queso" (queixo) máis o diminutivo feminino do século XV, o cal a fai unha palabra netamente de orixe española e non constitúe un Nahuatlismo.
Variedades
As gringas son quesadillas en tortilla de fariña ás que se lles engade carne ao pastor (a usada para a preparación de tacos ao pastor). Mentres que as pochas son quesadillas en tortilla de millo ás que se lles engade carne dos tacos de vitela.
Nos estados do noroeste de México son comúns as quesadillas de peixe ou mariscos capeados, elaboradas ao estilo de Ensenada, Baixa California, as cales se adoitan acompañar con mollos, leituga, cebola e guacamole.
En Sinaloa existe unha variedade especial chamada taco gobernador, a cal consiste nunha quesadilla á prancha elaborada con tortilla de millo, quéntase até ficar torrada e énchese de camarón.
Parque eólico Pedregal Tremuzo
miniatura|dereita|[[Monte Tremuzo desde o outro lado da ría de Muros e Noia]] O parque eólico Pedregal Tremuzo é un conxunto de aeroxeradores propiedade de Iberdrola Energías Renovables de Galicia, S.A., posto en funcionamento en 2003 e ampliado posteriormente. Localízase no alto do monte Tremuzo (524 m.), entre os concellos de Mazaricos, Muros e Outes. Dividido en Tremuzo I e II, conta con 43 muíños e ten capacidade para producir 44.600 kW de potencia.
Remo feminino
O remo feminino en España estaba prohibido para as mulleres na época franquista, pero a mediados do século XX comezaron ós poucos a facer unha incursión no remo. En Galicia, comezaron a competir nos clubs sociais nos anos 1960. En 1976, a competición feminina de remo converteuse en deporte olímpico.
Na actualidade o número de competicións de homes e de mulleres é moi similar. O Centro Galego de Tecnificación Deportiva é un lugar de adestramento específico que inclúe a modalidade de remo; a competición onde participan as deportistas galegas é a Liga ACT feminina. As agrupacións mixtas non existen a nivel competitivo en España, pois a Federación optou pola segregación, como quedou demostrado no caso de Victoria Piñeiro, unha piragüista canguesa que comezou a exercer de temoeira para os regatistas da embarcación cántabra de Astillero e recibiu a negativa para competir a nivel oficial.
Entre as regatas con sección dedicada a embarcacións de mulleres están a Bandeira da Concha. Algunhas das asociacións galegas que participaron algunha vez con agrupacións femininas son: Sociedade Deportiva Samertolameu, Club de Remo Vila de Cangas, Asociación Deportiva Esteirana, Club Regatas Perillo e Club do Mar Mugardos.
Axencia Galega das Industrias Culturais
A Axencia Galega das Industrias Culturais (AGADIC) é unha institución pública dependente da Consellaría de Cultura da Xunta de Galicia. Ten por obxecto o impulso e consolidación do tecido empresarial no sector cultural galego, colaborando na procura de factores de produción, no fomento da oferta de bens e servizos e na asignación de ingresos suficientes e estables. Xurdiu en 2008 a partir da transformación do Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais (IGAEM).
Luis Cernuda
miniatura|dereita|Casa natal de Luis Cernuda Luis Cernuda Bidón, nado en Sevilla en 1902 e finado en México en 1963, foi un poeta español, membro da xeración do 27.
Obra
A súa é unha poesía de meditación. En 1927 publicou as súas primeiras poesías, co título de Perfil del aire e Égloga, elegía, oda onde homenaxea a tradición clásica. Con Un río, un amor e Los placeres prohibidos escritos entre 1929 e 1931 únese ao surrealismo, ao tempo que se rebela contra a orde establecida e reinvindica abertamente a homosexualidade. La realidad y el deseo (1936, edición definitiva 1964) é a súa principal obra, que comezou a escribir a comezos da década de 1930 e que continou ata a súa morte. Cernuda explora o desexo, o amor, a historia e a sexualidade en poemas con influencias que van do romanticismo e o clasicismo ao surrealismo. En Las nubes (1940 e 1943) trata da guerra civil. En México desenvolve a súa última etapa poética. Variaciones sobre tema mexicano (1952), Vivir sin estar viviendo (1944-49) e Con las horas contadas (1950-56), son os principais libros, nos que substitúe a musicalidade elegante, garcilasiana por un ritmo seco, duro e renuncia á ornamentación en favor do concepto; este estilo acada a súa plenitude en Desolación de la Quimera (1962).
Piñón
Piñón pode referirse a:
A Caseda, Piloño, Vila de Cruces
A Caseda é un lugar da parroquia de Piloño, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 62 habitantes (30 homes e 32 mulleres), o que supón unha diminución de 20 habitantes con respecto ao ano 2000.
Santa Liberata
Lenda galaica
miniatura|Mural de Santa Wilgefortis en Weissenburg, [[Baviera, finais do século XIV.]] Esta virxe mártir galaica é o resultado da combinación de varias lendas, unidas pola imaxinación popular.
A lenda galega conta que naceu xunto con oito irmás (Xenebra, Vitoria, Eufemia, Xermania, Marciana, Basilisa, Quiteria e Mariña) do mesmo parto no ano 122. Eran fillas do gobernador romano Lucio Castelio Severo e da súa muller Calsia.
Calsia ordenoulle que as afogara no río Miñor, mais Sila era cristiá e non podía cometer aquel crime. Así que deixou as rapazas en mans de familias cristiás. As nenas foron bautizadas por San Ovidio e criadas na fe.
Luis Rojas-Marcos
Luis Rojas-Marcos de la Viesca, nado en Sevilla o 27 de agosto de 1943, é un psiquiatra, investigador e profesor de orixe andaluza nacionalizado estadounidense. É irmán do líder andalucista e exalcalde de Sevilla Alejandro Rojas-Marcos.
Santa Liberata
Lenda xermana
Segundo a lenda xermana, tamén eran nove irmás (do mesmo parto). Mais dise que viviu no século VII (habendo 500 anos de diferenza). E neste caso non se tratou de fe, senón de amor, xa que sendo nena disque foi prometida en casamento polo seu pai ó rei mouro de Sicilia. Para evitar o casamento indesexado, ela tomou o voto de virxindade e pregoulle a Deus para que a convertese nun ser feo. En resposta ás súas oraciós, medroulle o pelo por todo o corpo e barba, polo que o rei musulmán rompeu o compromiso e partiu. Cheo de ira, o pai de Liberata mandouna crucificar. En Alemaña chámaselle Santa Wilgefortis.
Debido a isto, se Liberata existise, sería un dos primeiros casos coñecidos de anorexia. Segundo algunhas versións da lenda, Liberata deixou de comer porque non quería casar. Nesa época era común que as nenas se volvesen anoréxicas para evitaren casamentos arranxados economicamente polo pai. Á medida que a enfermidade avanzou, as súas uñas empezáronse a romper e no rostro e o corpo da nena empezou a crecer peluxe, un síntoma do desequilibrio hormonal causado por unha desnutrición gravísima. Por iso é coñecida actualmente como a «santa barbuda».
Na actualidade crese que se trataba de anorexia nerviosa.
Orixe da lenda
A lenda de Wilgefortis non é unha adaptación cristiá dos cultos hermafrodíticos da antigüidade en Chipre, nin doutros credos andróxinos da mitoloxía grega, xa que non se atopa ningunha traza desta lenda antes do século IX (segundo outros, non antes do século XV).
O seu nome derivaría do antigo alto alemán hilge Vartez (‘santo rostro’), unha tradución do italiano Santo Volto. O cadro coñecido como Volto Santo de Lucca é unha imaxe icónica do período bizantino temperán que mostra un Xesucristo barbado (aínda que bastante andróxino) coroado e crucificado, de cabelo longuísimo, cos ollos moi abertos e vestido cunha túnica longa (en vez do tradicional taparrabos). A imaxe era levada en procesión polas rúas de Lucca cada ano, e esta roupa infrecuente fixo que os cristiáns estranxeiros —segundo algúns estudosos, na Holanda do século XV— creasen a lenda para explicar a imaxe.
Este crucifixo, que na Idade Media se cría que era unha obra de Nicodemo (discípulo de Cristo), consérvase na Basílica de Lucca e é moi venerado polo pobo. Na Idade Media era común representar a Cristo na cruz cunha túnica longa e con coroa real, pero desde o século XI (segundo outros, desde o século XII) esta práctica desapareceu.
Por iso, cando os peregrinos e mercadores empezaron a difundir copias do Volto Santo de Lucca en distintos puntos de Europa, a imaxe xa non se recoñecía como representación de Xesucristo crucificado, senón como unha muller que sufrira martirio.
Erro de interpretación
Charles Cahier, S. J., escribiu:"Xeralmente represéntase cravada a unha cruz, como unha nena de dez ou doce anos, frecuentemente con barba, ou como se lle tirase co pé unha bota de ouro a un guitarrista ou violinista que toca ante ela; outras veces só cun pé descalzo."
Lenda do violinista
Relacionada con esta lenda, está a historia dun violinista exiliado que, ao tocar ante a crucificada, recibiu dela unha das súas botas de ouro. Condenado a morte polo roubo da bota, concedéuselle o desexo de tocar unha segunda vez ante a santa. En presenza de todo o pobo (que concorrera a ver o espectáculo de execución), ela lanzoulle a súa outra bota de ouro, establecendo de modo definitivo a inocencia do músico.
Falsa etimoloxía
Unha etimoloxía popular fai derivar o nome Wilgefortis do latín virgo fortis: ‘virxe forte’. Pero en 1934, Gustav Schnürer e J. M. Ritz demostraron no seu gran ensaio Sankt Kümmernis und Volto Santo (Düsseldorf, 1934) que Wilgefortis era unha corrupción de Hilge Vartz (vartz ou fratz: ‘rostro’), o ‘Santo Rostro’. Isto corroboraba a opinión de que a lenda se orixinou a partir do Volto Santo de Lucca.
Difusión do culto
Cando o culto de santa Liberata se difundiu nos séculos XV e XVI, empezou a ser incluída nos breviarios e martiroloxios. O máis antigo conservado é un breviario impreso en París en 1533, por encargo da diocese de Salisbury, que contén unha fermosa antífona métrica e unha oración en honra de Wilgefortis.
Na arte
Na arte, santa Wilgefortis é unha muller barbuda crucificada. Tamén hai exemplos dunha muller barbuda sendo decapitada (segundo Roeder).
A lenda de Santa Wilgefortis aparece como obxecto dunha investigación haxiográfica que leva a cabo o protagonista de Fifth Business, novela do escritor canadense Robertson Davies (1970), traducida ao castelán como El quinto en discordia.
Posición da Igrexa
Nunca foi canonizada, pero hai moitísimas imaxes dela en todo Portugal e en España.
En febreiro de 1969, o papa Paulo VI ordenou revisar o calendario litúrxico para suprimir os santos de cuxa existencia non houbese probas. Iso non significa que os descanonizase, senón simplemente que a súa celebración e veneración non é obrigatoria.
En abril de 1969 ditaminouse a eliminación de santa Liberata do santoral —xunto con san Cristovo, san Xurxo de Capadocia (patrón de Inglaterra) e moitos outros santos—, aínda que se mantivo o dereito á súa representación iconográfica e veneración por razóns tradicionalistas. Os seus restos venéranse na catedral de Sigüenza.
Protocolo de Quioto
[[Ficheiro:Kyoto Protocol participation map 2009.png|miniatura|300px|Mapa do Protocolo de Quioto en 2009.
Crise dos mísiles de Cuba
miniatura|200px|dereita|Lugar de instalación dos mísiles, novembro de 1962 miniatura|dereita|200px|Foto tomada polo exército estadounidense durante a crise dos mísiles A crise dos mísiles en Cuba é como se denomina ao conflito entre a Unión Soviética e os Estados Unidos a finais de 1962, e é unha das maiores crises entre ambas as potencias durante a guerra fría.
Protocolo de Quioto
<dl> <dt>Lenda:</dt> <dd> <ul> <li><font color="#00a000">Verde : Países que asinaron o protocolo.</li> <li> Azul : Países que asinaron, pero a ratificación foi rexeitada.</li> <li><font color="#cdc3cc">Gris : Países que non asumiron ningunha posición no protocolo.</li> </ul> </dd> </dl>]]
Crise dos mísiles de Cuba
Historia
As orixes do conflito residen na decisión do Partido Comunista soviético de apoiar máis directamente ao goberno revolucionario de Cuba ao mando de Fidel Castro, debido ao antecedente que se creou coa operación fracasada de Baía de Cochinos, que deu mostras inequívocas de que os Estados Unidos non ían permitir un goberno prol-soviético a escasos quilómetros das súas costas.
Protocolo de Quioto
O Protocolo de Quioto sobre o cambio climático é un convenio sobre cambio climático, auspiciado pola ONU dentro da Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático (CMNUCC) e asinado en 2002 pola Unión Europea, que ten como obxectivo que os países industrializados reduzan as súas emisións de CO2 nun 8% por debaixo do volume de 1990, xa que os que están en vías de desenvolvemento non teñen ningunha restrición, como é o caso da China, India, Brasil, por citar os máis contaminantes. O seu nome formal é Kyoto Protocol To the United Nations Framework Convention on Climate Change.
Crise dos mísiles de Cuba
Historia
A URSS viu en Cuba a base necesaria para o apoio a novas ondas revolucionarias prol-soviéticas en países americanos, así como pola súa proximidade a Florida, unha base militar desde onde poder ameazar aos Estados Unidos sen que estes tivesen tempo de reacción, igualando así a ameaza que significaba para os soviéticos os mísiles estadounidenses emprazados en Turquía, estado fronteirizo coa URSS, e a República Federal Alemá. Por iso, o líder soviético Nikita Khrushchev e o seu goberno decidiron asegurar a illa coa instalación de bases de mísiles, con capacidade para alcanzar Estados Unidos e dispostos para levar cabezas nucleares.
A instalación foi descuberta polas fotografías dun avión espía estadounidense, o U-2. Analistas da CIA sinalaron ao presidente John F. Kennedy que estruturas fotografadas en Cuba parecían corresponder a instalacións de mísiles, aínda non operacionais pero que o estarían en pouco tempo. Kennedy, dirixiuse á Nación cunha mensaxe televisada de 17 minutos, o 22 de outubro de 1962. Falou de establecer unha corentena e un cerco ao redor da illa, para cumprir esta medida despregáronse barcos e avións de guerra estadounidenses. Khrushchev dirixiu unha mensaxe a Kennedy o 24 de outubro:
Pero nas primeiras horas da mañá, os buques soviéticos diminuíron a velocidade e regresaron ou alteraron as súas rutas.
Protocolo de Quioto
Historia
Discutido e negociado en Quioto no Xapón en 1997, foi aberto para sinaturas o 16 de marzo de 1998 e ratificado o 15 de marzo de 1999. Oficialmente entrou en vigor o 16 de febreiro de 2005.
O compromiso será de obrigatorio cumprimento cando o ratifiquen os países industrializados responsables de, polo menos, un 55% das emisións de CO2. Coa ratificación de Rusia, en marzo de 2005, despois de conseguir que a UE pagase a reconversión industrial, así como a modernización das súas instalacións, en especial as petroleiras, o protocolo entrou en vigor.
Crise dos mísiles de Cuba
Historia
O 27 de outubro un avión espía U-2 foi derrubado por un proxectil SAM, disparado polos soviéticos desde unha das súas bases, cando sobrevoaba a illa, aumentando aínda máis a tensión. Con todo, o mesmo día, Jrushchov propuxo a Kennedy o desmantelamento das bases soviéticas de mísiles nucleares en Cuba, a cambio da garantía de que os Estados Unidos non realizaría nin apoiaría unha invasión a Cuba, ademais, tamén debería realizar o desmantelamento das bases de mísiles nucleares estadounideses en Turquía. Logo de continuas negociacións secretas, das que estivo excluído Castro, Kennedy aceptou. Este acordo coñeceuse máis tarde, xa que Kennedy asinouno coa condición de que nin a non invasión a Cuba nin o desmantelamento arriba mencionados, chegasen a ser de público coñecemento en polo menos 6 meses.
Protocolo de Quioto
Historia
Pola súa parte, os gobernos dos Estados Unidos de América (tanto con Bill Clinton, como con George W. Bush), negáronse a ratificar o protocolo. Mais na actualidade, o goberno de Obama está a favor de acordo.
A Conferencia de 2009 tivo lugar en Copenhague durando do 7 ao 18 de decembro, e tras grandes diverxencias entre os países ricos e o grupo dos países en desenvolvemento acerca de temas como metas de redución de emisión de gases do efecto invernadoiro e contribución para un posíbel "fondo climático", terminou sen que se atinxise un acordo definitivo, que será discutido na próxima conferencia da ONU sobre mudanzas climáticas, a COP 16, que se realizará no México en decembro de 2010. No día 24 de outubro de 2009, celebrado como Día Internacional da Acción Climática, millares de persoas en 180 países, manifestáronse pola diminución dos niveis de CO2 na atmosfera. Estas manifestacións foron convocadas por unha ONG chamada 350.org, que avoga que os niveis de CO2 deben baixar dos valores de 385-389, existentes nesa data, para un valor seguro de 350 ppm. Para ese efecto, grupos de persoas sentáronse no chan, en cidades, campos de neve e no fondo do océano, xunto á Gran Barreira de Coral, formando os algarismos 350.
Crise dos mísiles de Cuba
Historia
Neste momento creouse o chamado teléfono vermello, liña directa entre a Casa Branca e o Kremlin, co fin de axilizar as conversacións entre ambas as potencias durante períodos de crises.
Protocolo de Quioto
Contido
miniatura|O [[Terra|planeta azul.]] O obxectivo principal é loitar contra os efectos do cambio climático. Segundo as cifras da ONU, prevese que a temperatura media da superficie do planeta aumentará entre 1,4 e 5,8 °C de aquí a 2100, malia que os invernos son máis fríos e violentos. Isto coñécese como quecemento global. "Estes cambios repercutirán gravemente no ecosistema e nas nosas economías", sinala a Comisión Europea sobre Quioto.
Crise dos mísiles de Cuba
Historia
O 29 de outubro Nikita Jrushchov enviou a Fidel Castro un informe dos termos do acordo soviético-norteamericano sobre Cuba.
Nun artigo escrito neses días e non publicado ata logo da súa morte, Ernesto "Che" Guevara criticou a actitude dos soviéticos: "É o exemplo arrepiante dun pobo que está disposto a inmolarse atomicamente para que as súas cinzas sirvan de cimento a sociedades novas e que cando se fai, sen consultalo, un pacto polo cal retíranse os foguetes atómicos, non suspira de alivio, non dá grazas pola tregua; salta á palestra para dar a súa voz propia e única, a súa posición combatente, propia e única, e máis lonxe, a súa decisión de loita aínda que fose só".
Protocolo de Quioto
Contido
No protocolo constituíuse un tratado internacional con compromisos máis ríxidos para a redución da emisión dos gases que provocan o efecto invernadoiro, considerados, de acordo coa maioría das investigacións científicas, como causa do quecemento global.
Nel propúñase un calendario polo cal os países desenvolvidos terían a obriga de reducir a cantidade de gases contaminantes en, polo menos, 5% ata 2002, en relación aos niveis de 1990. Posteriormente, os países signatarios terán que pór en práctica planos para reducir a emisión deses gases entre 2008 e 2012.
A redución das emisións deberá acontecer en varias actividades económicas. O protocolo estimula os países signatarios a cooperaren entre si, a través dalgunhas accións básicas:
Se o protocolo de Quioto fora posto en funcionamento e tivese éxito, estímase que se reducirá a temperatura global entre 0,02 °C e 0,28 °C no ano 2050.
Liñariños, Laxas, Boborás
Liñariños é un lugar da parroquia de Laxas no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 36 habitantes (17 homes e 19 mulleres), un menos ca en 2010 (17 homes e 20 mulleres).
Unión comunicante
miniatura|dereita|400 px|Unión comunicante. miniatura|dereita|Visión lateral e frontal dun hexámero de conexina-26. As conexinas forman os conexóns ou semicanles da unión comunicante. miniatura|dereita|Conexón ou semicanle de unión comunicante. Están situados na membrana dunha célula, e na célula de en fronte teñen outro igual. miniatura|dereita|Canle de unión comunicante, formada por dous conexóns ou semicanles situados un en fronte do outro, un en cada unha das células veciñas. miniatura|dereita|Área de membrana con moitas canles de unión comunicante. Unha unión comunicante, nexo ou, en inglés, gap junction (unión de fenda) é unha conexión intercelular especializada presente en moitos tipos de células animais,  formada por unha área da membrana onde hai moitas canles de unión comunicante. Estas unións comunican directamente o citoplasma de dúas células contiguas, o cal permite que pasen libremente dunha a outra diversas moléculas e ións.
As canles de unión comunicante están formadas por dous conexóns (ou semicanles), un en cada célula, que se conectan a través do espazo intercelular. As unións comunicantes poden considerarse funcionalmente análogas aos plasmodesmos que comunican as células vexetais.
Unha importante función das unións comunicantes é facilitar as sinapses eléctricas, que se establecen entre certas neuronas.
Niveis de organización nas unións comunicantes
Na ensamblaxe das proteínas das canles de unión comunicante podemos distinguir varios niveis de organización: Cando os dous conexóns ou semicanles son idénticos, a canle de unión comunicante que formarán denomínase homotípica. Cando os conexóns ou semicanles son distintos (un homomérico e o outro heteromérico), a canle de unión comunicante formada denomínase heterotípica. Cando os dous conexóns ou semicanles son heteroméricos, a canle de unión comunicante que forman denomínase tamén heteromérica.
Estrutura
Nos vertebrados as semicanles das unións comunicantes son principalmente homo- ou heterohexámeros dunhas proteínas chamadas conexinas. Nos invertebrados as unións comunicante están formadas por proteínas que se supón forman a familia das innexinas. Porén, a familia das proteínas pannexinas recentemente caracterizada, que ten unha secuencia de aminoácidos moi similar á das innexinas, e que inicialmente se pensaba que formaba tamén canles intercelulares, hoxe sabemos que, en realidade, forma canles dunha soa membrana (nunha soa célula) que comunican co medio extracelular, e comprobouse que por elas pasan calcio e ATP.
As canles das unións comunicantes chámase homotípicas cando están formadas por dúas semicanles idénticas, pero cando as dúas semicanles son diferentes recibe o nome de heterotípica. Á súa vez, as semicanles (conexóns) poden ser de igual composición ou homoméricas ou de distinta composición ou heteroméricas. A composición dos elementos que forman a canle parece que ten influencia na función exercida por cada tipo de unión comunicante.
Xeralmente, os xenes que codifican as proteínas destas canles clasifícanse en tres posibles grupos, baseándose na semellanza da súa secuencia, que son: A, B e C (por exemplo, GJA1, GJC1). Tamén se usa moito un sistema alternativo para nomear as proteínas baseado no seu peso molecular (por exemplo: connexina43, connexina30.3).
Propiedades
Ata agora, foronlles asignadas ás proteínas das unións comunicantes as seguintes cinco funcións: a) Comunicación eléctrica e metabólica entre células. b) Intercambios eléctricos e metabólicos a través das semicanles. c) Xenes supresores de tumores (Cx43, Cx32 e Cx36) d) Funcións de adherencia independentes da canle da unión comunicante (migración neural no neocórtex). e) Papel do seu extremo carboxilo terminal na sinalización de vías citoplasmáticas (Cx43).
Comunicación eléctrica por unións comunicantes nas células
As unións comunicantes están presentes en virtualmente todos os tecidos do corpo, con poucas excepcións, como nos tipos celulares móbiles, como espermatozoides ou eritrocitos. Existen varios trastornos xenéticos humanos asociados con mutacións que afectan aos xenes das unións comunicantes. Moitas delas afectan á pel porque ese tecido é moi dependente da comunicación celular a través das unións comunicantes para a regulación da súa diferenciación celular e proliferación.
Corazón
As unións comunicantes son especialmente importantes no músculo cardíaco: o sinal para a contracción pásase eficientemente a través das unións comunicantes, o que permite que as células musculares se contraian en tándem.
Neuronas
Descubríronse unhas poucas áreas do cerebro onde hai un acoplamento significativo entre as neuronas. Algunhas estruturas do cerebro onde existen neuronas acopladas electricamente son: o núcleo vestibular, o núcleo do nervio trixémino, o núcleo olivar inferior, e a área ventral tegmental. Tamén hai algúns casos de comunicacións deste tipo menos intensas entre neuronas e células gliais no locus coeruleus, e no cerebelo entre neuronas de Purkinje e células gliais de Bergman. Os datos experimentais mostran unha extensa presenza de unións comunicantes nos astrocitos. Por outra parte, as mutacións nos xenes das unións comunicantes Cx43 e Cx56.6 causan unha dexeneración da materia branca similar á observada na enfermidade de Pelizaeus-Merzbacher e na esclerose múltiple.
Entre as proteínas conexinas que se expresan nas neuronas inclúense:
Retina
As neuronas da retina están moi comunicadas por unións comunicantes, tanto entre células do mesmo tipo coma de tipos celulares distintos.
Descubrimento
As unións comunicantes foron chamadas así a causa da "fenda" de separación que aparecía nestas unións especiais entre as células. Naquela época non se demostrara aínda a existencia dunha fenda similar noutras unións celulares. Bastante antes da demostración da existencia da "fenda", as unións comunicantes xa foran vistas na unión entre células nerviosas veciñas , e comprobouse que eran electricamente activas e denominábanse sinapses eléctricas. A causa da presenza xeneralizada das unións comunicantes en todos os tipos celulares e non só no tecido nervioso, o uso do termo unión comunicante foise facendo máis xeral ca o termo sinapse eléctrica, que quedou como máis específico das neuronas. Coa purificación de placas de unións comunicantes intercelulares enriquecidas de proteínas conexinas formadoras das canles puideron facerse estudos máis sistemáticos, e fíxose posible a identificación das proteínas das unións comunicantes. Estudos ultraestruturais máis precisos mostraron que as proteínas aparecían de modo complementario (en fronte) en ambas as células que participaban nunha placa de unión comunicante. Enténdese por placa de unións comunicantes unha área relativamente grande da membrana que está chea das proteínas das unións comunicantes tanto en tecidos vivos coma nas preparacións de unións comunicantes tratadas con técnicas suaves.
Oculta identidade
Oculta Identidade é unha serie audiovisual galega, a primeira realizada en lingua galega para internet. A súa orixe foi un traballo realizado por alumnos da Escola de Imaxe e Son da Coruña baseado na serie española de suspense Motivos Personales realizada en 2005. A súa estrea foi o 11 de marzo de 2008 e en total consta de 9 capítulos de 10 minutos de duración cada un.
Unión comunicante
Descubrimento
Ao comprobarse a capacidade dunha soa proteína de permitir a comunicación intercelular nas unións comunicantes, o termo unión comunicante tendeu a facerse sinónimo dun grupo de conexinas unidas, aínda que isto non fora aínda demostrado in vivo. As análises bioquímicas das unións comunicantes enriquecidas illadas de varios tecidos demostraron a existencia dunha familia de conexinas. Estudos ultraestruturais e bioquímicos das unións comunicantes xa referenciados indicaran que as conexinas se agrupaban preferencialmente nas placas ou dominios de unións comunicantes e que as conexinas eran o seu único compoñente. Combinando os estudos ultrastruturais con immunocitoquímica demostrouse finalmente a existencia das placas de unións comunicantes in vivo, o que inicialmente apoiaba a idea de que as placas de unións comunicantes podían definirse pola presenza de conexinas. Porén, posteriores estudos puxeron en evidencia que nas placas de unións comunicantes había tamén outras proteínas que non eran conexinas, o que fixo que o termo unión comunicante e placa de unións comunicantes non se usen como sinónimos modernamente.
Oculta identidade
A serie é unha idea orixinal do celanovés Bruno Nieto, baseándose en series de éxito como Motivos Personales ou Circulo Rojo. Sen ter nocións no mundo audiovisual e con tan só 19 anos creou a primeira serie para internet de Galicia, Nada es lo que parece.
Argumento 1ª temporada
Cristian Pazos, un estudante de 20 anos da escola de Imaxe e Son desaparece. A partir de aí os seus compañeiros comezan unha busca paralela á da policía, unha investigación que verán o seu punto intermedio na xornalista Cayetana Calvó que tratará a toda costa de atopar, sexa vivo ou morto, a Cristian. Tardarán en darse conta en que a solución está en recordar o que pasou 10 anos atrás, algo que cambiaría para sempre as súas vidas.
Argumento 2ª temporada
Logo de coñecer as intencións de Cristian Pazos, este decide acabar con todo matando os seus amigos, os poucos que lle quedan. Pero non tardará en darse conta de que agora vivirá realmente o que finxiu durante 30 días. Todo forma parte dun plan.
Intérpretes
miniatura|120px|dereita|[[Rubén Riós.]] 120px|miniatura|dereita|[[Roberto Porto.]]
O Piñón
O topónimo O Piñón pode referirse a:
Coda (álbum de Led Zeppelin)
Coda é o noveno álbum de estudio (considerado como disco póstumo) da banda británica Led Zeppelin, editado en 1982.
Historia e características
O álbum é unha colección de cancións non utilizadas durante a carreira de doce anos do grupo. Foi publicado dous anos despois da súa disolución oficial e a morte do batería John Bonham.
O contrato do grupo con Atlantic Records obrigábao a publicar un novo disco, mais os músicos non desexaban que o posto do recentemente falecido batería o ocupase outro, preferindo manter a formación clásica, polo que optaron por sacar un álbum con gravacións antigas descartadas e sobrantes dos discos anteriores.
Nome e portada
Coda é o nome que recibe a pasaxe coa que remata unha peza musical. A portada foi deseñada polo estudo Hipgnosis, sendo o quinto álbum realizado para Led Zeppelin; as catro letras que forman o título do disco recordan a tipografía utilizada para as luces de neon.
Papuxa paporrubia
A papuxa paporrubia (Sylvia cantillans) é un paxaro pequeno da familia das papuxas (Sylviidae) que cría no extremo sur de Europa e no norte de África.
Distribución e hábitat
Está presente como ave reprodutora nas áreas máis ó sur de Europa e no noroeste de África. Nos últimos tempos aparece cada vez con máis frecuencia como visitante en zonas centroeuropeas. É unha ave migratoria, que pasa os invernos ó longo da fronteira sur do deserto do Sáhara.
Vive preferentemente en ladeiras soleadas de outeiros con vexetación de tipo mediterráneo, espiñosa e mesta Comparte este biótopo con especies da mesma familia.
Reprodución
miniatura| Sylvia cantillans Crían entre abril e os primeiros días de xuño. Fan os niños entre o mato mesto, preto do chan. Constrúenos con pallas e cascas de romeu ou doutras plantas. As paredes exteriores cóbrenas con teas de araña. Poñen no fondo un forro de pelos de animais e peluxe de orixe vexetal. A posta componse de tres ou catro ovos averdesados con pencas mais escuras, que miden uns 16,5 × 12,9 mm e pesan 1,42 g.
Ámbolos dous pais chocan os ovos de 11 a 13 días, aínda que é a femia a que pasa máis tempo incubando. Os pitos nacen sen plumas e teñen a boca vermella coa beira amarela. Os dous proxenitores encárganse da alimentación. A femia protexe os polos do mal tempo e do sol abrindo as alas por riba deles. Pasan no niño 11 ou 12 días. Se a mai comeza unha segunda posta, o macho segue alimentando só ós fillos.
Alimentación
É insectívora, pero come tamén bagas.
Taxonomía
Parece estar relacionada coa papuxa de Sardeña (Sylvia melanocephala). Nas dúas especies os machos teñen bigotes brancos a parte superior da cabeza escura e aneis vermellos ó redor dos ollos.
Ten varias subespecies, se cadra diferenciadas dabondo para ser consideradas especies separadas. Todas teñen plumaxe diferente, cantos diferentes e son alopátricas:
Música moderna
O termo música moderna é definido pola RAG como relativo ou pertencente ao momento actual, porén é un termo ambiguo e empregado de maneiras moi diversas e designa a unha gran variedade de estilos e tendencias musicais. Pode referirse á música desde a Idade Moderna, á música en xeral desde o século XIX, á xurdida durante a primeira metade do século XX (coñecida como modernismo), despois da música do romanticismo, e que son case exclusivamente música experimental, á música clásica contemporánea, á música clásica do século XX ou XXI, ou a todos os estilos de música popular (incluíndo música pop), o jazz moderno, o rock moderno, etc. Ademais, o termo "música nova" é un termo empregado desde o século XIV a unha enorme cantidade de estilos musicais.
Primeira metade do XX
Igual que a música do Clasicismo e a música barroca valoraba a estética e o romanticismo valoraba a expresión dos sentimentos a través da tonalidade, o Modernismo valoraba especialmente a innovación e as percepcións \ abstracto. O desenvolvemento posterior do modernismo, que inclúe música concreta, música aleatoria e música minimalista clasifícase xeralmente como música de vangarda ou posmodernismo.
Esgotada no século XX a creatividade da chamada xenericamente música clásica logo do escaso éxito de música dodecafónica o nulo empatismo dos creadores musicais a partir do posromanticismo, a modernidade na música ten a súa relevancia máis salientable no que atinxe á música popular.
Fronte á música tradicional, ou fronte á música clásica, e paralelamente cos avances tecnolóxicos que permiten a electrificación e o rexistro de sons, ao longo do século XX a música experimentou unha profunda transformación, paralelamente á súa chamada "democratización".
En primeiro lugar, a invención do gramófono e a posibilidade de comercialización da música, para ser escoitada privadamente, levou ao público música proveñente doutros lugares distantes xeograficamente, permitindo que a música se convertese nun auténtico obxecto de consumo.
Segunda metade do XX
A partir da Segunda guerra mundial e conxuntamente coa aplicación da electricidade aos instrumentos e medios tanto de produción como de reprodución musicais, a música popular afroamericana influíu, desde o blues e o Jazz a un tipo de música diferente, axeitada para o gozo das xeracións máis novas. Xeracións que comezaban a coñecer o ocio e que desexaban procurar evasións aos problemas que xurdiran da posguerra. Ese pulo pronto conseguiu crear ao seu arredor unha industria que logo do éxito nos medios de comunicación e popular de estrelas coma Elvis Presley ou The Beatles non dubidou en apostar por cantas novas alternativas aparecesen. A xuventude, por primeira vez, era a destinataria do mercado.
Ese desenvolvemento industrial da música e a explosión sociocultural dos anos 60 non só permitiu así converter a música nun obxecto de consumo habitual, senón que tamén fixo posible que a propia xente, a xente nova, participase no proceso de creación e produción musical, sen necesidade de estudos ou preparación especiais, e sen a necesidade de se axustar a canons ou regras, pois precisamente tratábase de afastarse de elas.
Os medios
Tres son os instrumentos que máis axudaron á evolución da música moderna ata os nosos días: a guitarra, a batería e os teclados.