cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gravador xeral de moedas de Francia
miniatura|202x202px|[[Jean Varin|J. Varin, no cargo en 1646-1672]] miniatura|160x160px|[[Pierre Simon Benjamin Duvivier|P. S. B. Duvivier, no cargo en 1774-1791]] miniatura|209x209px|J. A. Barre, no cargo en 1879. miniatura|178x178px|L. Bazor, no cargo en 1931-1958. miniatura|160x160px|[[Pierre Rodier, no cargo en 1994-2001.]] miniatura|160x160px|[[Joaquin Jimenez, no cargo desde 2020]] O posto de gravador xeral de moedas de Francia (en francés: graveur général des monnaies) creouse en 1547 para dirixir o Servizo de Gravado e a creación dos principais instrumentos para a fabricación de moedas e medallas, como punzóns, cuños e virolas, entre outros.
Historia
Para describir o exercicio desta función no pasado, sirvan as palabras do medallista francés Désiré Albert Barre (1818-1878), que accedeu a este posto en 1855 e que lle escribía así ao seu colega de Turín en 1864:
Na época en que existían diversas casas de moeda en Francia, a función do gravador xeral era crear o deseño orixinal das moedas e gravar os punzóns utilizados para realizar os cuños cos que, finalmente, se cuñaban as moedas. Posteriormente, transmitíalles estes punzóns aos gravadores de cada ceca.
Foi Henrique II (1547-1559) quen instituíu, xa no primeiro ano do seu reinado, o oficio de gravador xeral, e a primeira persoa que ocupou este posto foi Marc Béchot.
O posto de gravador xeral de moeda foi suprimido o 1 de marzo de 2001 e as súas funcións fóronlle transferidas á xefatura do Servizo de Gravado, de nova creación. No entanto, o posto foi reactivado en xullo de 2020, e Joaquin Jimenez accedeu a el nese momento.
Gravadores xerais
Esta é a listaxe completa dos gravadores xerais desde a creación do posto, xunto co seu número de orde. Para o período anterior á Revolución, acudiuse aos rexistros de Désiré Albert Barre.
Robert J. Grant
Robert John Grant, nado en Springville, Nova Escocia, o 12 de novembro de 1862 e finado en Pasadena, California, o 24 de novembro de 1949, foi director da Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1823 e 1833.
Primeiros anos
Robert J. Grant naceu o 12 de novembro de 1862 en Springville, condado de Pictou, Nova Escocia, fillo de Christy Grant e de Peter James Grant. Alí asistiu a diversas escolas públicas.
Trasladouse aos Estados Unidos nos inicios da década de 1880 e pouco despois acadou a naturalización como estadounidense. Nos primeiros momentos traballou nunha empresa de artes gráficas en Boston, ao tempo que cursaba a súa educación secundaria.
Carreira na minaría do ouro
Na súa Nova Escocia natal xa comezara a traballar nas minas de Stellarton, e a etapa máis longa da súa carreira profesional nos Estados Unidos desenvolveuse como enxeñeiro de minas. En 1892 alugou en Arizona a planta mineira de ouro Gold Bug Mine e dous anos despois traballou nunha mina en Aspen, Colorado.
Entre 1886 e 1889 foi adxunto á xerencia doutros establecementos mineiros, como a Portland Gold Mining Company, en Colorado, ou a W. S. Stratton Independent Mine. En 1904 fíxose cargo da xerencia da Cosmopolitan Mine, unha compañía británica na que tivo como socio o que máis tarde sería presidente do país, Herbert Hoover.
Fóra dos Estados Unidos, Grant formou parte de prospeccións mineiras en México e en Suráfrica.
A súa derradeira actividade no sector da minaría foi como enxeñeiro na Colorado Pure Lead Corporation, entre 1917 e 1921, en Colorado.
Dirección da Casa da Moeda dos EEUU
miniatura|261x261px|Robert J. Grant no seu despacho en [[1923.]]
En 1921, o presidente Warren G. Harding nomeou a Grant superintendente da Casa da Moeda de Denver, e o seguinte presidente, Calvin Coolidge, ascendeuno en novembro de 1923 a director da Casa de Moeda dos Estados Unidos, cargo que desenvolveu ata maio de 1933. Foi durante o seu mandato cando o Goberno tomou o control da exportación de ouro no país.
Logo do seu labor á fronte da ceca pública estadounidense, Grant marchou á China, onde exerceu como asesor do Goberno daquel país en asuntos monetarios e da Casa da Moeda da China, e regresou aos Estados Unidos en 1941, por mor do seu delicado estado de saúde.
En 1933 foi honrado cunha medalla emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, deseñada por John R. Sinnok.
Vida persoal
Grant casou o 14 de xuño de 1894 con Leslie Hauyden.
O 24 de novembro de 1949, Robert J. Grant finou en Pasadena, California,  no hospital Las Encinas Sanitarium, como consecuencia da doenza que o aqueixaba desde 1942.
Polonnaruva
Polonnaruva ou Pollonaruva (sinhala ou lingua cingalesa: පොළොන්නරුව, romanizado: Poḷonnaruva; támil: பொலன்னறுவை, romanizado: Polaṉṉaṟuvai) tamén coñecida como Pulatti Nagar e Pulatthinagara, e Jananathmangalamen en tempos antigos, é unha cidade antiga e a segunda capital máis antiga de Sri Lanka, nomeada Patrimonio Mundial pola UNESCO.
Historia
A cidade de Polonnaruwa chegou ao seu apoxeo durante o século XII baixo o reinado de Parakramabahu I, que desenvolveu unha cidade moi planificada con templos budistas, xardíns e reservatorios de auga, nun esforzo por crear un reino autosuficiente e sustentábel.
Durante o seu tempo, a cidade de Polonnaruwa converteuse nunha importante base para o budismo theravada en Sri Lanka e un lugar de aprendizaxe budista.
YHWH
miniatura| O Tetragrammaton Para o pobo xudeu YHWH é o nome máis santo de Deus, como está escrito na antiga lingua hebrea. A lingua escrita non mostraba vogais, polo que non se acorda a pronuncia. Non obstante, a maioría dos académicos coinciden en que "Yahvé" é a forma máis aceptada de dicilo.
Tamén se pronunciou como "Yehova" en hebreo como palabra substitutiva para o tetragrama. Isto é porque os símbolos hebreos ou vocálicos adoitan colocarse baixo o YHWH, facendo que יְהֹוָה. As vogais usadas proceden da palabra hebrea para Señor, "Adonai", que despois da última catividade, foi substituída e as vogais de "Adonai" forzadas ao tetragrámaton, escribindo incorrectamente o nome hebreo de Deus como "YaHoVaH". Nunca pretendía ser máis que un substituto para evitar pronunciar o tetragrámaton.
Ás veces, as catro letras chámanse Tetragrammaton, que é a palabra en grego para catro letras.
As linguas hebreas non teñen vogais como se usaba en latín ou, eventualmente, en inglés. Polo tanto, o Tetragrammaton, traducido do hebreo ao latín era JHWH. Finalmente, foi JHVH en inglés. Dado que non contén vogais, como fai o inglés, introducíronse vogais para que o nome fose pronuncible. Polo tanto, XHVH converteuse en Xehová. En portugués e inglés e francés a transliteración usual é YHWH, pero tamén se atopa na forma YHVH, máis habitual en castelán.
Estas catro letras adoitan ser JHWH en alemán e holandés (taménm en francés ademais de YHWH) e YHWH, YHVH, JHWH ou JHVH en inglés. Nalgunhas Biblias en lingua inglesa, escríbese con todas as maiúsculas como LORD ("Señor"), como na tradición xudía. Outros, como a Biblia de Xerusalén usan "Yahvé". O Holman Christian Study Bible usa "Yahvé" cando hai unha referencia ao seu nome; a tradución da palabra de Deus usa todas as transliteracións hebreas para o nome de Deus.
O nome Xehová é usado pola organización relixiosa das Testemuñas de Xehová baseándose nas primeiras traducións da Biblia en inglés repetidas pola KJV. Non son o único grupo relixioso que pronuncia o nome sacro como Xehová. Cando chegaron colonos de diferentes relixións para establecer terras en América do Norte, o nome de Xehová foi moi utilizado. Aínda é usado por varias rexións ademais das Testemuñas de Xehová.
En 2008, o Vaticano reiterou unha directiva de que o nome completo YAHWEH non debería usarse na liturxia católica por respecto polos xudeus que nunca pronuncian a palabra completa e no seu lugar debía empregarse YHWH.
Wilkes-Barre
Wilkes-Barre é unha cidade situada no estado estadounidense de Pensilvania, próxima a Scranton, no condado de Luzerne.
Historia
A principios do século XVIII o val de Wyoming estaba habitado por tribos de nativos americanos Shawnee e Lenape. En 1769 un grupo de europeos, liderado por John Durkee, converteuse no primeiro asentamento non nativo en chegar á zona. Foi chamado Wilkes-Barre en honra a John Wilkes e Isaac Barré, dous membros do Parlamento británico que apoiaron a colonización de terras de ultramar que máis tarde se converteron en Estados Unidos.
A comunidade inicialmente estivo do lado de Connecticut, que reclamou a propiedade desas terras contra o seu rival Pensilvania. Un grupo de homes armados leais a Pensilvania tentou dúas veces expulsar aos habitantes de Wilkes-Barre nas chamadas Guerras da Pennamita. Despois da Guerra de Independencia dos Estados Unidos, o asunto resolveuse cun compromiso: os veciños obtiveron a propiedade da terra ao aceptar anexionala a Pensilvania.
Século XX
A industria mineira sobreviviu a numerosos desastres que provocaron a morte de moitos mineiros. Estes inclúen a explosión da Baltimore Colliery en 1919, que causou a morte de 92 traballadores. Porén, a industria do carbón non sobreviviu ao descubrimento doutras fontes de enerxía que substituíron aos poucos este combustible. A maioría das compañías abandonaron Wilkes-Barre ao final da Segunda guerra mundial e en 1959, após o Desastre da mina Knox a cidade entrou nun declive que durou varias décadas, acelerado polo furacán Agnes en 1972.
Inundación desastrosa
As fábricas e tendas seguiron sendo as principais actividades de Wilkes-Barre, pero a economía da cidade alcanzou o seu punto máis baixo tras o furacán que a azoutou en 1972. As augas do río Susquehanna alcanzaron o nivel duns doce metros, 1,5 metros por riba do nivel da cidade, alcanzando unha altura duns 3 metros no centro da cidade. Seis persoas perderon a vida e 25.000 vivendas e locais comerciais e industriais resultaron danados ou destruídos. Os danos estimáronse en mil millóns de dólares e o presidente Richard Nixon fixo que o Congreso concedese axuda inmediata para a zona afectada.
Entre 1972 e finais de 1980, Wilkes-Barre comprometeuse a reparar os danos mediante a reconstrución dos edificios destruídos ou danados e elevando as marxes do río até a máxima altura alcanzada polo mesmo nesa ocasión. Esta disposición resultou útil durante as choivas de 1996, 2004 e 2006.
Demografía
Segundo o censo estadounidense do ano 2000, a súa poboación era de 43.123 habitantes. En 2006, estimouse unha poboación de 41.288 habitantes, un descenso de 1.835 (-4,3%). Na localidade naceron importantes científicos como o físico cuántico David Bohm e o Premio Nobel de Física de 1997 William Daniel Phillips.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos (USCB), ten unha superficie de 18,6 km², dos cales 17,7 km² cubertos por terra e 0,9 km² cubertos por auga.
Localidades veciñas
Nun radio de 4 km arredor de Wilkes-Barre encóntranse as localidades de Wilkes-Barre Township, Pringle, Edwardsville, Kingston, Laurel Run e Ashley.
Emiliano Balás Silva
Emiliano Balás Silva, nado en Ferrol o 25 de maio de 1859 e finado na mesma cidade o 23 de xuño de 1934, foi un médico, pintor e escritor polígrafo galego, en lingua castelá (ensaio e poesía) e lingua galega (poesía e teatro), considerado como un epígono do Rexurdimento.
Traxectoria
De orixe francesa por vía paterna, gozando dunha boa posición económica, licenciouse en medicina pola Universidade de Santiago de Compostela. Despois estudou na Academia de Belas Artes de Sevilla. Participou en 1892 e 1908 na Exposición Nacional de Bellas Artes de Madrid, en 1896 na Exposición Rexional de Lugo, en 1912 na Exposición de Pintura Regional Gallega do Centro Galego de Madrid e en 1917 na Exposición Regional da Coruña. En 1894 foi designado correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando (Madrid). miniatura|Cadro de Emiliano Balás. Foi membro do Ateneo Ferrolán, do que foi presidente en dúas ocasións. Foi membro e presidente en 1913 da agrupación local do Partido Liberal. Participou na Cova Céltica, o faladoiro da librería de Uxío Carré Aldao na Coruña.
Xa avanzado o século XX abandonou a pintura, na que se iniciara da man de José Arpa Perea, para dedicarse ao mundo literario e xornalístico. Colaborou en varias publicacións como Galicia Diplomática, Revista Gallega, Ilustración Gallega, El Faro de Ferrol (foi un dos seus fundadores), El Correo Gallego, Estudios Gallegos, Cultura Campesina, El Eco de Galicia, Almanaque Gallego, Labor Gallega, Galicia, Vida Gallega, Galicia Solidaria e A Nosa Terra.
Poesía
Libros (en castelán): miniatura|page=3|Rudezas de un cuarentón, 1904. Poesías soltas:
Luís de Matos
Luís Manuel Curcialeiro Godinho de Matos, máis coñecido como Luís de Matos, nado en Lourenço Marques, 23 de agosto de 1970, é un ilusionista portugués, moi coñecido polos seus diversos programas de promoción do ilusionismo na RTP.
Amplamente recoñecido a nivel nacional e internacional é o mago portugués máis galardoado, así como o máis novo ata a data en ser distinguido co "The Devant Award", considerado o máis relevante dos trofeos que concede anualmente o centenario club en: The Magic Circle (outubro 2013).
Biografía
Luís de Matos presentou a súa primeira ilusión aos 11 anos. Desde entón fíxose coñecido a nivel portugués e internacional polas súas ilusións, tendo presentado varios programas na RTP.
Aos 5 anos, en 1975, deixou Mozambique e trasladouse cos seus pais a Portugal e a familia trasladouse ao concello de Ansião, distrito de Leiria.
Luis de Matos é licenciado en Produción Agraria e estudou na Escola Superior Agrária de Coímbra do Instituto Politécnico de Coímbra.
En 1995, Luis de Matos impresionou aos portugueses coa ilusión de prognosticar os números do Totoloto cunha semana de antelación.
Monumentos do antigo Reino de Sabá
Os monumentos do antigo reino de Sabá, Marib (en معالم مملكة سبأ القديمة) é un lugar en serie formado por sete sitios arqueolóxicosna Gobernación de Marib, no leste do Iemen. O 25 de xaneiro de 2023, a UNESCO engadiu os monumentos á súa Lista do Patrimonio da Humanidade xa que dan testemuño do antigo Reino de Sabá no antigo Sur de Arabia. Tamén se incluíron na Lista do Patrimonio Mundial en Perigo debido ás ameazas que supuxo a guerra civil iemení.
Luís de Matos
Traxectoria profesional
Luis de Matos tamén actuou noutras series de televisión de todo o mundo como "Shalakabula" en España,The Magicians (2011) no Reino Unido, aparecendo recentemente na adaptación ao español deste programa da BBC en Por arte de magia. Participou semanalmente, na novena tempada en directo os venres, no programa LUAR da TVG, en Galicia.
Fixo xiras por Portugal co o espectáculo de teatro chamado "Luis de Matos CHAOS", despois de dous grandes éxitos titulados "CLOSE-UP" e "ENIGMA".
Foi nomeado "Mago do Ano" pola Hollywood Academy of Magical Arts en 1999, realizou traballos de consultoría máxica para o Teatro Nacional Dona María, São João e São Carlos, foi director artístico do FISM 2000, en Lisboa e, despois produciu varios Festivais Anuais de Maxia en Portugal.
Luís de Matos é o responsable de moitos eventos memorables como o Guinness World Records no que 52.001 panos desapareceron simultaneamente na inauguración do Estádio do Dragão. Foi o protagonista e autor desta cerimonia. miniatura| Luis de Matos "Special Fellowship Award", Hollywood Academy of Magical Arts, abril de 2013. En 2013 recibiu en Los Angeles, a súa terceira distinción da Hollywood Academy of Magical Arts Special Fellowship onde pode lerse:
Tamén en 2013, foi distinguido co Magic Golden Grolla, baixo o lema “Il grande rivoluzionario della magic”, un dos máis prestixiosos premios italianos, concedido aos mellores artistas do campo do cine, a televisión, o xornalismo, música e maxia, dende 1953.
Luís de Matos foi distinguido co The Devant Award, o 19 de outubro de 2013, considerado o máis relevante dos trofeos que entrega anualmente o centenario club The Magic Circle. O artista recibiu este galardón aos 43 anos e 25 de carreira, cando a media de idade dos ilustres magos superou os setenta anos.
O seu maior proxecto é a creación de Estúdio33 na zona central do país, Ansião. Construíuse co obxectivo de reunir baixo un mesmo teito todas as competencias do equipo de Luís de Matos Produções, nun estudio de teatro e televisión totalmente equipado, local de ensaio, biblioteca de consulta, obradoiro e despachos.
Luís de Matos é o cofundador e produtor de The Essential Magic Conference que tivo lugar no Estúdio33 e que se retransmitiu en directo por Internet a 74 países en 2010, 2011 e 2012. Tamén é produtor e creador de Essential Magic Colección.
Premios e Distincións
miniatura| ("The Devant Award") Luis de Matos nos [[:en:The Magic Circle|The Magic Circle Awards en outubro de 2013.]]
Public Ivy
Public Ivy é un termo coloquial para unha serie de prestixiosas universidades públicas dos Estados Unidos que ofrecen unha experiencia similar ás da Ivy League. A lista de institucións consideradas como unha "hedra pública" sufriu varias revisións ao longo dos anos.
Historia
O termo apareceu por primeira vez en Public Ivies: A guide to America's Best Public Undergraduate Colleges and Universities publicado en 1985. O autor, Richard Moll, graduouse cun máster na Universidade Yale en 1959 e exerceu como oficial de admisión e director de admisións en varias universidades dos Estados Unidos. Percorreu o país examinando institucións de educación superior, seleccionando oito que eran comparables á Ivy League.
A metodoloxía de clasificación orixinal de Moll incluía factores como o rigor académico, a calidade do profesorado e o custo da matrícula. Así como as avaliacións das instalacións do campus, os recursos dispoñibles, a idade e as principais tradicións culturais realizadas en cada institución.
O Journal of Blacks in Higher Education tamén caracterizou estas universidades como: "...competindo con éxito coas universidades da Ivy-League, tanto academicamente como en termos de atraer profesores universitarios estrela como os mellores estudantes de todas as razas".
Lista orixinal publicada en 1985
Moll enumerou no seu libro as seguintes universidades por orde alfabética:
Outros 'contendentes'
Como parte da publicación inicial de 1985, Moll tamén seleccionou nove universidades como "contendentes dignos":
Ampliación da lista
Unha publicación posterior na coñecida serie Greene's Guides (2001) ampliou o termo coas seguintes institucións:
Your Place or Mine (filme)
Desenvolvemento
O filme anunciouse en maio de 2020 con Netflix como distribuidora, e declarouse que estaría protagonizado por Reese Witherspoon e que sería dirixido e escrito por Aline Brosh McKenna, no seu debut como directora.
Hilda Lizarazu
Hilda María del Pilar Lizarazu, nada en Curuzú Cuatiá (provincia de Corrientes) o 12 de outubro de 1963, é unha cantautora, compositora de rock e fotógrafa arxentina.
Xoaquín de Fiore
Xoaquín de Fiore, en italiano Gioacchino da Fiore ou de Flora nado c. 1135 e finado o 30 de marzo de 1202, foi un teólogo cristián italiano, abade católico e fundador da orde monástica de San Giovanni in Fiore. Segundo o teólogo Bernard McGinn, ''"Xoaquín de Fiore é o pensador apocalíptico máis importante de todo o período medieval". ''
Biografía
Nado na aldea de Celico en Cosenza, Calabria (daquela parte do Reino de Sicilia), Xoaquín era fillo dun notario ben situado, e de Gemma, a súa esposa. Estudou en Cosenza, onde foi secretario nos xulgados, e despois el mesmo notario. En 1166–1167 traballou para Stephen du Perche, arcebispo de Palermo (c. 1167–1168) e conselleiro de Margarida de Navarra, rexente do mozo Guillerme II de Sicilia. esquerda|miniatura| Un fresco de 1573 representa a Gioacchino da Fiore, na Catedral de Santa Severina, [[Calabria, Italia]] Sobre 1159 peregrinou a Terra Santa, onde viviu unha crise espiritual e unha conversión en Xerusalén que o afastaron da vida mundana. Á volta, viviu varios anos de eremita, vagando e predicando antes de unirse á abadía cisterciense de Sambucina preto de Luzzi, Calabria, como irmán lego sen tomar o hábito. Alí dedicou tempo á predicación laica. As autoridades eclesiásticas poñían obxeccións ao seu modo de vida; uniuse aos monxes da abadía de Corazzo, e foi ordenado sacerdote, ao parecer en 1168. Aplicouse ao estudo bíblico, procurando descubrir os significados arcanos que pensaba estaban ocultos nas Escrituras, especialmente na Revelación do apóstolo Xoán. Para a súa consternación, os monxes proclamárono o seu abade (c. 1177). Despois tentou unirse áo Císter, pero foi rexeitado por mor da pobreza da comunidade. No inverno de 1178 apelou en persoa a Guillerme II, quen concedeu aos monxes unhas terras.
En 1182, Xoaquín apelou a Lucio III, quen o relevou do coidado temporal da abadía, e aprobou o seu traballo encomendándolle que o continuase no mosteiro que pensase mellor. Xoaquín pasou o ano e medio seguinte na abadía cisterciense de Casamari, onde se dedicou a escribir os seus tres grandes libros. Alí o mozo monxe, Lucas (despois arcebispo de Cosenza), que exerceu de seu secretario, quedou abraiado ao ver a un home tan famoso e elocuente que levaba tales farrapos, e a marabillosa devoción con que predicaba e dicía a misa.
En 1184 estivo en Roma, interpretando unha escura profecía atopada entre os papeis do cardeal Mateo de Angers, e foi alentado polo papa. Os papas sucesivos confirmaron a aprobación papal, aínda que os seus manuscritos non comezaran a circular. Xoaquín retirouse primeiro á ermida de Pietralata, escribindo todo o tempo, e despois fundou a Abadía de Fiore (Flora) nas montañas de Calabria. Rexeitou a petición do rei Tancredo de Sicilia de trasladar a súa nova fundación relixiosa ao actual mosteiro cisterciense de Santa Maria della Matina.
Fiore converteuse no centro dunha rama nova e máis estrita da orde do Císter, aprobada por Celestino III en 1198.
En 1200 Xoaquín someteu publicamente todos os seus escritos ao exame de Inocencio III, pero morreu en 1202 antes de que se ditase ningún xuízo: Dante afirmou que se dicía que se producían milagres na súa tumba, e, aínda que nunca foi beatificado oficialmente, aínda é venerado como beato o 29 de maio.
El teorizou o amencer dunha nova era, baseándose na súa interpretación de versos no Libro de Apocalipsis, na que a Igrexa sería innecesaria e na que os infieis uniríanse aos cristiáns. Os membros da á espiritual da orde franciscana aclamárono como profeta, pero Xoaquín negou ser profeta. A súa popularidade foi enorme na época. Ricardo Corazón de León reuniuse con el en Messina antes de partir para a Terceira Cruzada de 1189–1192 para pedirlle o seu consello profético. miniatura| Xoaquín de Fiore estudando O seu famoso diagrama de círculos entrelazados "IEUE" trinitario estivo influenciado polos diferentes diagramas Tetragramaton-Trindade de 3 círculos de Petrus Alphonsi, e á súa vez levou ao uso dos aneis borromeos como símbolo da Trindade cristiá (e posiblemente tamén influíu na desenvolvemento do diagrama Escudo da Trindade).
Teoría das tres idades
A base mística do seu ensino é a súa doutrina do "evanxeo eterno", fundada nunha interpretación de Apocalipse 14:6 (Ap 14:6, "Entón vin outro anxo voando no medio do ceo, cun evanxeo eterno para anuncialo aos que viven na terra, para toda nación, tribo, lingua e pobo".).
As súas teorías pódense considerar milenaristas; cría que a historia, por analoxía coa Trindade, estaba dividida en tres épocas fundamentais:
A idea de Xoaquín da Idade do Espírito Santo tamén influiría moito máis tarde no Culto do Espírito Santo que nos séculos posteriores tería un impacto considerable en Portugal e as súas colonias, e sufriría unha severa persecución pola Inquisición portuguesa.
Segundo Xoaquín, só nesta terceira idade será posible comprender verdadeiramente as palabras de Deus nos seus significados máis profundos, e non só literalmente. Neste período, en lugar da parusía (segunda chegada de Cristo), comezaría unha nova época de paz e concordia; tamén, xurdirá unha nova "orde" relixiosa de homes espirituais, facendo así case innecesaria a actual xerarquía da Igrexa.
Xoaquín distinguiu entre o "reino da xustiza" ou "da lei" nunha sociedade imperfecta, e o "reino da liberdade" nunha sociedade perfecta.
Xoaquín dixo que vira que un papa será o Anticristo e que Roma representa a Babilonia.
Condena
As teorías de Xoaquín foron refutadas por Tomé de Aquino na súa Summa Theologica (escrita 1265-1274). Pola contra, Dante Alighieri situou a Xoaquín no Paraíso da súa Divina Comedia (composta cara a 1320). Entre os espirituais, a rama máis estrita dos franciscanos, xurdiu un grupo de joaquitas, moitos dos cales viran ao Anticristo no mundo na persoa de Federico II, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico (que morreu en 1250).
Cando se achegaba o ano sinalado, comezaron a circular obras espurias baixo o nome de Xoaquín: De Oneribus Prophetarum, unha Expositio Sybillae et Merlini ("Exposición da Sibila e Merlín") e comentarios sobre as profecías de Xeremías e Isaías. O IV Concilio de Letrán, en 1215, condenou algunhas das súas ideas sobre a natureza da Trindade. En 1263, o arcebispo Fiorenzo intensificou a condena dos seus escritos e os do seu seguidor Xerardo de Borgo San Donnino, uníndose a unha comisión no Sínodo de Arlés, na que as teorías de Xoaquín foron declaradas heréticas. A acusación foi de ter unha visión pouco ortodoxa da Santísima Trindade.
As súas opinións tamén inspiraron varios movementos posteriores: os amalricanos, os dulcinianos e os irmáns do espírito libre. Todos estes foron finalmente declarados heréticos pola Igrexa Católica. As interpretacións joaquimitas fixéronse populares na reforma protestante, e mesmo influíron nalgunhas interpretacións protestantes. Joachim tamén posiblemente influíu en Dante.
É importante o feito de que o propio Xoaquín nunca foi condenado como herexe pola Igrexa; máis ben, as ideas e o movemento que o rodeaban foron condenados (o home Xoaquín tivo grande estima durante a súa vida).
Referencias literarias
A historia curta de WB Yeats "The tables of the Law" (As táboas da lei) fala dunha única copia sobrevida dun determinado libro de Xoaquín de Flora e os seus poderosos efectos sobre o seu propietario. Para unha discusión completa véxase Warwick Gould e Marjorie Reeves, Joachim of Fiore and the Myth of the Eternal Evangel in the Nineteenth and Twentieth Centuries (Oxford: Clarendon, 2001), rev & enlarged ed., Ch ix, "WB Yeats: a Noble Antinomianism". ", pp. 221–298.
Xoaquín, coñecido como Joachim Abbas, é referido en Ulysses e Giacomo Joyce de James Joyce.
Aparece mencionado en O nome da rosa, a obra de misterio medieval de Umberto Eco. A súa influencia sobre os espirituais franciscanos e o redescubrimento dos seus libros que prevén a chegada dunha nova era forman parte da historia de fondo do libro na que se celebra un debate inquisitorial nun remoto mosteiro onde se producen varios asasinatos.
A extensa sátira de conspiración titulada triloxía Illuminatus! de novelas de Robert Anton Wilson e Robert Shea tamén fai referencia a Joachim de Fiore repetidamente. Os seus escritos encaixan ben co ton escatolóxico da historia. Os autores tentan confundir as cousas e darlle un aire de autenticidade á loucura das distintas tramas incluíndo referencias a persoas e acontecementos reais.
Circulou un engano de que Barack Obama se referiu tres veces á terceira idade de Xoaquín nos seus discursos de campaña durante as eleccións presidenciais de 2008. Dise que falou del como un mestre da civilización contemporánea que buscara crear un mundo mellor, pero non hai probas que Obama citase ou mencionase a Joachim de Fiore.
Obras
miniatura| Dialogi de prescientia Dei
Os traballos menores inclúen:
Jay Rodriguez
Jay Enrique Rodriguez, nado en Burnley o 29 de xullo de 1989, é un futbolista inglés, de orixe galega, que xoga como dianteiro no Burnley da Premier League.
Comezou a súa carreira no propio Burnley, da súa cidade natal, onde xogou 128 partidos e marcou 41 goles entre 2007 e 2012, antes de ser traspasado ao Southampton. As súas actuacións cos Saints levárono á selección inglesa, pouco antes de sufrir unha grave lesión que o afastou dos terreos de xogo durante máis dun ano. Posteriormente pasou polo West Bromwich antes de regresar ao Burnley en 2019.
Orixes
Os seus avós paternos, Salvador e María del Carmen, emigraran dende A Coruña a York a comezos dos anos 60, instalándose finalmente en Burnley. Seu pai Kiko naceu en Burnley e pasou parte da súa infancia en Galicia, onde chegou a facer unha proba para entrar no equipo xuvenil do Deportivo da Coruña. De volta en Inglaterra xogou durante anos como dianteiro no fútbol semi-profesional e chegou a militar no filial do Burnley FC. Súa nai, Carol, é inglesa.
É o máis vello de dous irmáns e asistiu á escola de Primaria de Heasandford e ao Instituto Barden, ambos en Burnley.
Burnley
Entrou no Burnley FC aos 10 anos e ascendeu ata o primeiro equipo, ao que chegou ao final da tempada 2006/07. Foi o único xuvenil que subiu o adestrador Steve Cotterill, dos sete dispoñibles naquel momento.
De volta no Burnley, xogou o seu primeiro partido da tempada o 23 de setembro de 2008, na Copa da Liga contra o Fulham, entrando no minuto 85 con 0-0 no marcador e anotando o gol da vitoria no minuto 88. Comezou a aparecer regularmente no primeiro equipo como substituto e en xaneiro anotou un gol no último minuto da prórroga na eliminatoria da FA Cup fronte ao Queens Park Rangers, clasificando ao equipo para 1/16 de final. Unha semana despois, nas semifinais da Copa da Liga contra o Tottenham Hostpur, marcou o gol que forzou a prórroga, aínda que logo o Burnley perdeu a eliminatoria tras os goles de Jermain Defoe e Roman Pavliuchenko nos derradeiros minutos da prórroga. O seu primeiro gol en liga co Burnley chegou o 11 de marzo de 2009 nunha vitoria por 4-2 sobre o Crystal Palace en Turf Moor. Tres días despois marcou un espectacular gol na vitoria por 5-0 sobre o Nottingham Forest, que máis tarde lle valeu o recoñecemento ao mellor gol da tempada do Burnley. A súa primeira titularidade cos Clarets chegou un mes despois, o 11 de abril de 2009, no partido de liga contra Queens Park Rangers, con vitoria por 1-0. Xogou logo os play-offs, ascendendo finalmente á Premier League.
Co club na máxima categoría Rodriguez non dispuxo de minutos e a comezos de 2009 saíu cedido ao Barnsley FC. Marcou un gol no seu debut contra o Preston North End.
Na tempada 2010-11 explotou definitivamente no Burnley, que de novo estaba na segunda división, e converteuse no máximo goleador do equipo con 15 goles, 14 goles deles en liga. Ao final da tempada, foi elixido mellor xogador do club.
O 9 de agosto de 2011 anotou catro goles nun partido da Copa da Liga contra o Burton Albion. Os dous primeiros foron de penalti no tempo regulamentario, mentres que os outros dous marcounos no tempo extra para deixar o marcador en 6-3. Os seus primeiros goles da tempada en liga logrounos na vitoria por 5-1 contra o Nottingham Forest, abrindo o marcador e engadindo un segundo gol 10 minutos despois. Rematou a tempada como o máximo goleador de Burnley con 21 goles en todas as competicións, o que lle valeu para ser elixido no equipo do ano da PFA.
Southampton
miniatura|Rodriguez co [[Southampton F.C.|Southampton en 2013]] No verán de 2012 varios equipos da Premier League interesáronse polo xogador fichando finalmente polo Southampton, que acababa de ascender á máxima categoría. Asinou un contrato por catro anos e o seu traspaso cifrouse nuns 7 millóns de libras esterlinas.
Debutou na Premier League na xornada inaugural da tempada 2012-13, xogando de titular fronte ao Manchester City. Marcou os seus dous primeiros goles oficiais co Southampton o 25 de setembro, na vitoria por 2-0 contra o Sheffield Wednesday na Copa da Liga. Marcou o seu primeiro gol na Premier League co Southampton nun partido fronte ao Tottenham Hotspur o 28 de outubro de 2012. O 30 de xaneiro abriu o marcador nunha derrota por 2-1 contra o Manchester United en Old Trafford, antes de que dous goles de Wayne Rooney lle deran a volta ao encontro. O 16 de marzo marcou o gol final na vitoria por 3-1 contra o Liverpool. Continuou a súa boa xeira de goles na vitoria por 2-1 contra o Chelsea campión de Europa e na vitoria por 2-0 contra o Reading.
O 2 de decembro de 2013 marcou o gol máis rápido da tempada 2013/14 da Premier League. Foi no partido contra o Chelsea en Stamford Bridge, no que marcou cando pasaran só 14 segundos dende o saque inicial.
En marzo de 2014 anotou cinco goles en catro partidos, acadando os 15 goles en liga esa tempada. O 5 de abril sufriu unha lesión no xeonllo no partido fronte ao Manchester City, sendo retirado en padiola. Tres días despois, sóubose que rompera o ligamento cruzado anterior e que estaría de baixa durante once meses, o que lle impedía disputar o Mundial de Fútbol de 2014. Non xogou ningún partido durante a tempada 2014-15 como resultado desta lesión.
En maio de 2015 asinou un novo contrato de catro anos co Southampton. Reapareceu en competición despois de 16 meses de baixa o 6 de agosto de 2015, substituíndo a Graziano Pellè nos últimos 18 minutos dunha vitoria por 2-0 contra o Vitesse Arnhem na terceira rolda de clasificación para a UEFA Europa League. Dúas semanas despois marcou o primeiro gol desde o seu regreso, facendo de penalti o empate 1-1 co FC Midtjylland na ida do play-off. Anotou o seu primeiro gol na Premier League en case dous anos o 27 de agosto de 2016 contra o Sunderland, en St. Mary's, rescatando un punto para o Southampton nun empate a 1. Disputou tamén os derradeiros instantes da final da Copa da Liga que o seu equipo perdeu fronte ao Manchester United no estadio de Wembley o 26 de febreiro.
West Bromwich Albion
O 2 de xullo de 2017 asinou co West Bromwich Albion, tamén da Premier League, un contrato de catro anos. O traspaso tivo un custo de 12 millóns de libras esterlinas Un mes despois xogou por primeira vez en Galicia, terra dos seus avós paternos, onde se enfrontou ao Deportivo da Coruña en Riazor, na disputa do Trofeo Teresa Herrera, que foi finalmente para o equipo galego (2-0).
Regreso a Burnley
En xullo de 2019 regresou ao Burnley cun contrato de dous anos, pagando o equipo uns 10 millóns de libras polo seu traspaso. Foi o segundo máximo goleador do Burnley durante a campaña 2019/20, con 11 dianas, 8 delas na Premier League, só por detrás do neozelandés Chris Wood. O 21 de setembro de 2021 marcou catro goles nun mesmo partido por segunda vez na súa carreira. Foi de novo na Copa da Liga, desta vez contra o Rochdale, nun encontro que o Burnley gañou por 4-1. O equipo acabou descendendo ao Championship esa tempada, pero regresou á Premier League na seguinte, ao proclamarse campión da segunda categoría con 7 xornadas de antelación, contribuíndo Jay Rodriguez con 10 goles.
Selección inglesa
En febreiro de 2011 foi convocado para a selección sub-21 de Inglaterra. O 8 de febreiro de 2011 fixo o seu debut internacional nun amigable contra Italia, substituíndo no minuto 60 a James Vaughan.
Recibiu a súa primeira convocatoria para a selección inglesa absoluta de Inglaterra o 7 de novembro de 2013, xunto cos seus compañeiros do Southampton Rickie Lambert e Adam Lallana, para dous amigables contra Chile e Alemaña. Debutou o 15 de novembro contra Chile no estadio de Wembley.
La Mesa, California
La Mesa é unha cidade dos Estados Unidos, no condado de San Diego, no estado de California. Segundo o censo de 2020, tiña unha poboación de 61.121 habitantes (en 2010, eran 57.065).
Historia
La Mesa, é un topónimo de orixe castelá que fai referencia a "mesa" ou "meseta", indicando a súa relación coa xeografía. Trala colonización española en 1769, La Mesa, estaba incluída entre as terras pertencentes á Misión San Diego de Alcalá, mantida por misioneiros españois. La Mesa foi fundada en 1869 e foi incorporada o 16 de febreiro de 1912. Non ten unha estatuto de cidade polo que, naqueles aspectos non contemplados polas ordenanzas locais, ríxese polas leis do estado de California. A súa flor oficial é a buganvilla.
En 2020, La Mesa foi o lugar de disturbios civís a raíz do asasinato de George Floyd en Minneapolis, Minnesota. Dous días despois do asasinato de Floyd, un home negro desarmado foi agarrado e empurrado por un policía branco de La Mesa e arrestado na estación de tranvías de Grossmont. O vídeo do incidente fíxose viral e provocou que máis de 1.000 manifestantes converxeran na cidade e se producisen incidentes. Durante eses incidentes, unha avoa afroamericana resultou ferida pola policía. Un dos axentes do incidente da estación de tranvía fora acusado de falsificar un informe policial en relación co motivo da detención pero, finalemente, foi absolto en decembro de 2021.
Goberno da cidade
A Mesa é unha cidade de dereito xeral que utiliza un sistema de goberno de consellería-xerente cun alcalde elixido directamente. O consello está formado por un alcalde e catro concelleiros, todos eles elixidos directamente polos cidadáns e teñen mandatos de catro anos. O consello reúnese o segundo e cuarto martes de cada mes. O alcalde actual é Mark Arapostathis, que foi reelixido en 2018.
Representación estatal e federal
Na lexislatura do estado de California, La Mesa está no 38º Distrito do Senado, representado polo republicano Brian Jones, e no 79º Distrito da Asemblea, representado polo demócrata Akilah Weber. Na Cámara de Representantes dos Estados Unidos, La Mesa está no distrito 53 do Congreso de California, representada pola demócrata Sara Jacobs.
2020
Segundo o censo de 2020, na cidade residían 61.121 persoas. A densidade de poboación, de 2010, era de 6.287 habitantes por milla cadrada. Por idades a poboación estaba distribuída do seguinte xeito: o 7,1% tiña menos de 5 anos, o 20,2% entre 5 e 18, o 58,3% entre 19 e 64 e o 14,4%, 65 anos ou máis. Por sexos, 0 52,9% da poboación era feminina e o 47,1%, masculina. O 24,2% da poboación é de orixe hispana. A renda media por fogar era de 66.051 $ e a renda media per capita de 34.353 $.
A poboación branca era o 71,4% (exclusivamente brancos, sen ser hispanos ou latinos son o 55,8%), a latina ou hispana o 24,2%, os afroamericanos o 8,1%, os asiáticos o 7,6%. A poboación non nacida nos Estados Unidos é do 15,6%.
2010
No censo de 2010, La Mesa tiña unha poboación de 57.065 habitantes. A densidade de poboación era de 6.259,6 habitantes por milla cadrada (2.416,8/km2). A composición racial de La Mesa era 54,1 % branca, hispana ou latina de calquera raza era 21,5 %, 8,0 % afroamericana, 5,8 % asiática, 0,8 % nativa americana, 0,6 % illa do Pacífico, 11,6 % doutras razas e 5,8 % de dúas ou máis carreiras.
O censo informou que había 24.512 fogares dos que 6.695 (27,3%) tiñan fillos menores de 18 anos que vivían neles, 9.330 (38,1%) eran parellas de sexo oposto, 3.102 (12,7%) tiñan unha muller como cabeza se familia sen marido, 1.335. (5,4%) tiñan un home sen muller presente. Houbo 1.731 (7,1%) parellas non casadas de sexo oposto e 243 (1,0%) parellas casadas ou parellas do mesmo sexo. 8.004 fogares (32,7%) eran unipersoais e 2.924 (11,9%) tiñan alguén que vivía só con 65 ou máis anos.
Mapa T e O
miniatura| Este mapa T e O, da Etymologiae de [[Isidoro de Sevilla|Isidoro, identifica os tres continentes coñecidos como poboados por descendentes de Shem (ou Sem ), Iafeth (ou Xafet ) e Cham (ou Ham ou Xam).]] dereita|miniatura|226x226px| O Hereford Mappa Mundi, sobre [[1300, Catedral de Hereford, Inglaterra. Un mapa clásico "TO" con Xerusalén no centro, o leste cara arriba, Europa na parte inferior esquerda e África á dereita.]] Un mapa T e O, O–T, T en O ou T–O (de orbis terrarum, orbe ou círculo das terras; coa letra T dentro dunha O), tamén coñecido como mapa isidoriano ou isidorano é un tipo de mapa do mundo antigo que representa o mundo físico tal e como describiu por primeira vez o estudoso do século VII Isidoro de Sevilla na súa De Natura Rerum e máis tarde na súa Etymologiae.
Aínda que non se inclúe nos mapas orixinais de Isidoro, un manuscrito posterior engadiu os nomes dos fillos de Noé ( Sem, Iafet e Cam) para cada un dos tres continentes  (no s. XVIII xurdiu a teoría racista e pro-escravitude de que os fillos de Cam foron ennegrecidos por Deus para lembrar permanentemente o pecado que Cam cometera cando viu o seu pai espido ).
Mapas posteriores máis detallados e cunha orientación equivalente descríbense ás veces como un "mapa de Beato" despois do mapamundi do Beato de Liébana, porque unha das representacións máis antigas coñecidas deste tipo atribúese ao Beato de Liébana, un monxe do século VIII, no prólogo do seu Comentario sobre o Apocalipse.
Descrición de Isidoro
De Natura Rerum, Capítulo XLVIII, 2: ''Polo tanto, a terra pódese dividir en tres lados (trifarie), dos cales unha parte é Europa, outra Asia e o terceiro chámase África. Europa está dividida de África por un mar do final do océano e os piares de Hércules. E Asia está dividida de Libia con Exipto polo Nilo... Ademais, Asia -como dixo o bendito Agustín- vai de sueste a norte... Así vemos que a terra está dividida en dous para comprender, por unha por parte, Europa e África, e por outra só Asia''.
Etymologiae, Capítulo XIV, de terra et partibus :
A masa [habitada] de terra sólida chámase redonda pola redondez dun círculo, porque é como unha roda [...] Por iso, o Océano que flúe ao seu redor está contido nun límite circular, e divídese en tres partes, unha parte chamándose Asia, a segunda Europa e a terceira África.
Historia e descricións
Aínda que Isidoro ensinaba nas Etymologiae que a Terra era "redonda", o seu significado era ambiguo e algúns escritores pensan que se refería a unha Terra en forma de disco. Porén, outros escritos de Isidoro deixan claro que consideraba que a Terra era globular. De feito, a teoría dunha Terra esférica fora sempre a suposición predominante entre os eruditos desde polo menos Aristóteles, quen dividira a Terra esférica en zonas climáticas, cun clima fríxido nos polos, un clima tórrido mortal preto do ecuador e un clima temperado suave e habitábel entre ambos. esquerda|miniatura| Reconstrución ideal de mapas mundiais medievais (de Meyers Konversationslexikon, 1895) (Asia móstrase á dereita) miniatura| Un mapa "T-O" feito con cartografía moderna O mapa T e O representa só a metade da Terra esférica. Presumibelmente considerouse unha proxección conveniente das partes habitadas coñecidas, a metade temperada norte do globo. Daquela cría que ninguén podía cruzar o tórrido clima ecuatorial e chegar ás terras descoñecidas da outra metade do globo. Estas terras imaxinadas foron chamadas antípodas.
Este tipo de cartografía medieval cualitativa e conceptual podería producir mapas extremadamente detallados ademais de representacións sinxelas. Os mapas máis antigos tiñan só algunhas cidades e as masas de auga máis importantes sinaladas. Os catro ríos sagrados de Terra Santa estiveron sempre presentes. Ferramentas máis útiles para o viaxeiro eran o itinerarium, que enumeraba por orde os nomes das cidades entre dous puntos, e o periplo que facía o propio para os portos e os puntos de referencia dunha costa. Mapas posteriores deste mesmo formato conceptual presentaban moitos ríos e cidades de Europa oriental e occidental, e outras características atopadas durante as cruzadas. Ademais das novas características xeográficas, tamén se engadiron ilustracións decorativas. As cidades máis importantes estarían representadas por distintas fortificacións e torres ademais dos seus nomes, e os espazos baleiros encheríanse de criaturas míticas.
Antonio Vázquez Portomeñe
Antonio Vázquez Portomeñe, nado en Pacios (Piñeira), no concello de Taboada, en 1954, é un avogado e político galego que foi alcalde de Taboada coa UCD.
Traxectoria
En 1979 encabezou a candidatura da UCD ás eleccións municipais en Taboada, que obtivo a maioría absoluta (7 de 13 concelleiros) e lle deu a alcadía.
Actualmente exerce como avogado na vila de Chantada. É irmán de Víctor Manuel Vázquez Portomeñe.
Dólar de prata da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos
Deseño
O anverso deste dólar foi deseñado polo gravador da US Mint Thomas D. Rogers, autor tamén do reverso inicial do popular dólar Sacagawea. No anverso represéntanse dous libros, un deles aberto e apoiado noutro, que está pechado, e ao fondo aparece o facho da aprendizaxe.
O reverso é obra John Mercanti, recoñecido autor de numerosas moedas conmemorativas dos Estados Unidos. Neste reverso represéntase a cúpula do Edificio Jefferson, un dos catro que compoñen a Biblioteca do Congreso, construído entre 1890 e 1897.
Produción e comercialización
A Lei 105-268 autorizou unha tiraxe máxima de 500.000 exemplares. A súa comercialización comezou o 24 de abril de 2000 e, ao remate do período de venda a finais dese ano, chegárase á venda de 53.264 exemplares con acabamento estándar e 198.503 con acabamento especial (proof).
Aínda que durante o seu período de distribución o dólar de prata tivo máis éxito comercial que a moeda de 10 dólares que completaba a serie, no mercado secundario foi esta última a que se fixo máis popular, polo feito de ser a primeira moeda bimetálica —en ouro e platino— emitida nos Estados Unidos.
Unha parte dos beneficios económicos da súa comercialización foi destinada ao fondo económico en apoio dos programas de divulgación da Biblioteca do Congreso (Library of Congress Trust Fund Board).
Katharine Ross
Katharine Juliet Ross, nada en Hollywood (California) o 29 de xaneiro de 1940, é unha actriz estadounidense.
Primeiros anos
Katherine Ross naceu en Hollywood, California, en 1940, cando o seu padre Douley Ross estaba na mariña de guerra. O seu pai tamén traballou máis adiante para a axencia Associated Press. Durante a súa infancia, a súa familia instalouse en Walnut Creek (California), ao leste de San Francisco, e Ross graduouse na Las Lomas High School en 1957. Na súa mocidade gustáballe montar a cabalo e era amiga de Casey Tibbs, un xinete de rodeo.