cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trabada
Historia
Durante a guerra da independencia española, o alcalde de Sante ofreceu resistencia ante as tropas francesas, dirixidas polo xeneral François M. Fournier. En 1808 constituíuse a Xunta de Defensa de Ribadeo cunha gornición de vinte e cinco soldados, pero as tropas napoleónicas entraron na vila sen resistencia o 25 de xaneiro de 1809, con 150 homes enviados desde Mondoñedo, que xa estaba conquistada. Logo de que as tropas esixisen comida ás aldeas da periferia, Melchor Díaz de la Rocha convocou a veciñanza de Sante, Vidal, Vilaosende, Cedofeita, Valboa e Couxela para se armaren en defensa. O 29 dese mesmo mes 300 veciños con escopetas, chuzos e fouces presentaron batalla ante os franceses no camiño da Nosa Señora da Ponte, entre Mondoñedo e Ribadeo, provocando a retirada do exército francés cara a Mondoñedo, logo de provocar a baixa de 60 soldados e 25 cabalos. Porén, despois de recibir reforzos de Lugo e Ferrol, finalmente os franceses lograron asaltar Ribadeo. Na actualidade, o luns de Pentecoste conmemórase a batalla no santuario de Nosa Señora das Virtudes da Ponte, na parroquia de Arante, Ribadeo. Alí asisten representantes das sete parroquias de Ribadeo e Trabada que participaran naquela batalla, portando os pendóns e emblemas das mesmas.
Membro de ilustres liñaxes da nobreza galega, casou con Isabel Bermúdez y Santiso de Sante, e fundou no ano 1720 a Capelanía do Rosario, na parroquia de San Xiao de Sante. Díaz de la Rocha, home culto, de carácter enérxico, forte e dominante, morreu á idade de 83 anos no seu pobo natal, tras vivir na Coruña, totalmente ignorado, durante varios anos. Trala fin do antigo réxime, e coa división territorial de España en 1833, parroquias de varias xurisdicións constituíron os concellos de Sante, Trabada e Vilaformán. En 1840 fusionáronse no de Sante, e a partir de 1841 pasou a denominarse Trabada.
Toponimia
O topónimo Trabada ten orixe no latín Tabulata. Así aparece mencionada nun documento do século VIII (o máis antigo conservado na península Ibérica, datado o 23 de agosto do 775 e conservado no arquivo da Catedral de León), no que o rei Silo doa terreos de dominio real situados entre os ríos Eo e Masma para que se constrúa neles un lugar de oración ou mosteiro, a través do abade Sperautano.
Patrimonio
miniatura|Paisaxe de Trabada. Da época do megalitismo consérvanse diversas mámoas, aínda sen escavar. Da cultura castrexa permanecen os castros de Trabada, Sante e Vidal. O menhir do Marco da Pena Verde aparece citado xa no diploma do rei Silo como confluencia de camiños.
A igrexa de Sante construíuse no século XVI e foi reformada no XVIII. A de Vilapena conta na capela maior cun retablo barroco restaurado recentemente, e na nave esquerda outro do século XVI. A igrexa de Valboa, reformada en 1923, conserva dous retablos laterais do século XVII, e a de Vilaformán ten un de 1735. Na capela de Vilafernando hai unha escultura en pedra de Santo Antón e destaca tamén o retablo maior. Na igrexa de Trabada hai unha imaxe da Inmaculada.
Amais están as igrexas parroquiais de Fórnea e Vidal, e mais as capelas de San Xosé, Santo Antón e San Bricio (Sante); San Román, Santo Antón, San Marcos, Santo Estevo e San Miguel (Trabada); San Ramón (Ría de Abres); San Fernando (Valboa) e Santo Antón (Bargo-Vilapena).
Economía
A actividade económica xira arredor da agricultura, a gandería (produción de leite de gando vacún) e o sector forestal.
Lugares de Trabada
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Trabada vexa: Lugares de Trabada.
Saldante, Soandres, A Laracha
Saldante é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 4 homes e 3 mulleres.
Kwara
356px|miniatura|Localización de Kwara dentro de Nixeria. Kwara é un dos estados formantes da República Federal de Nixeria. A súa capital é a cidade de Ilorin.
Ten unha extensión de 36.825 km2 e limita polo norte co estado de Níxer, polo leste co estado de Kogi, polo sur cos estados de Ekiti, Osun e Oyo e polo oeste coa Benín.
A poboación cífrase en 2 702 949 persoas (datos do censo do ano 2007), o que dá unha densidade demográfica de 73,4 habitantes por quilómetro cadrado.
Foi creado en 1967 como un dos 12 primeiros estados que substituíron a antiga subdivisión en rexións. Inicialmente coñecido como West Central State, o seu nome foi mudado polo de Kwara, palabra dun idioma local que alude ao Río Níxer. Nos anos seguintes, parte do seu territorio orixinal foi cedido para a creación de novos estados.
Áreas de goberno local
Este estado pode subdividirse en dezasete áreas de goberno local, a saber:
Xosé Veiga Roel
Traxectoria
Debuxante dende moi novo, fíxose famoso polas súas aptitudes como calígrafo e miniaturista. Membro da Irmandade da Fala de Betanzos, colaborou en Rexurdimento. Foi ilustrador de El Eco de las Mariñas e outras publicacións, revistas e programas de festas. Participou na Exposición de Arte Galego da Coruña (1923), na Exposición Rexional de Belas Artes de Santiago e en 1935 obtivo un diploma de honra na Exposición de Belas Artes de Ferrol. A principios dos anos cincuenta frecuentou o Café Español, onde se reunía a Peña Fotográfica da Coruña e descubriu a fotografía. Instalou un laboratorio na súa casa e dedicoudose a esta práctica. Fixo fotografía documental e colaborou en Vida Gallega e ''Galicia. Revista Anual de Turismo''. En 1957 expuxo nos salóns do Club Imperio da Coruña e en 1965 na Casa de Galicia de Madrid.
Recoñecementos
Foi nomeado fillo predilecto de Betanzos en 1980.
Vida persoal
Casou con Consuelo Sánchez Sánchez.
John Watson
John Marshall "Wattie" Watson, MBE, nado en Belfast o 4 de maio de 1946 é un expiloto de carreiras de Irlanda do Norte. Competiu en Fórmula Un, gañando cinco grandes premios e tamén o Campionato Mundial de Resistencia.
Inicios na Fórmula Un
Educado en Rockport School, Irlanda do Norte, Watson comezou a súa carreira na Fórmula Un na tempada de pilotando para Goldie Hexagon Racing nunha carreira fóra de campionato: a World Championship Victory Race, en Brands Hatch nun vello March- Cosworth 721. A primeira proba de Watson no Campionato do Mundo foi na tempada, na que só correu no GP do Reino Unido, onde pilotou un Brabham-Ford BT37 e no Gran Premio dos Estados Unidos, onde pilotou o terceiro Brabham BT42, e non foi particularmente exitoso. No GP do Reino Unido, quedou sen combustible na volta 36 e no GP dos Estados Unidos, o seu motor fallou logo de só sete voltas.
Primeira vitoria
Obtivo o seu primeiro podio co terceiro lugar no Gran Premio de Francia de 1976. Esa mesma tempada acadou a súa primeira vitoria, pilotando un Penske-Ford no Gran Premio de Austria, despois de cualificar segundo na grella. Logo da carreira se afeitou a barba, resultado dunha aposta co dono do equipo Roger Penske.
O inicio da tempada de Fórmula Un de foi desastroso para Watson. Na terceira carreira, o Gran Premio de Suráfrica, logrou un punto e a súa primeira volta rápida. Desafortunadamente a carreira viu a morte do piloto Tom Pryce e do comisario de pista Jansen Van Vuuren. O seu Brabham - Alfa Romeo falloulle durante toda a tempada pero, a pesar diso, arranxousellas para dar espectáculos impresionantes. Gañou a súa primeira pole position no Gran Premio de Mónaco e cualificou no top ten non menos de 14 veces, a miúdo nas dúas primeiras filas. Pero o destino quixo que os problemas co coche, os accidentes e as descualificacións só lle permitiran acabar cinco das 17 carreiras. O máis cerca que chegou a estar da vitoria foi no Gran Premio de Francia, onde dominou a carreira desde o principio, pero un problema de medición de combustible, relegouno na última volta ao segundo posto por detrás do gañador final Mario Andretti.
En, Watson logrou unha tempada máis exitosa en termos de finalizacións de carreiras, aínda que por detrás tanto nas clasificacións e nas carreiras do seu compañeiro de equipo Niki Lauda. Logrou tres podios e unha pole, anotando 25 puntos.
Marcha a McLaren
thumb | right | 300px | Watson pilotando o [[McLaren MP4 / 1]] En, Watson fichou por McLaren, e lles deu a súa primeira vitoria en máis de tres anos ao gañar o Gran Premio de Gran Bretaña de 1981, e tamén foi a primeira vitoria dun coche de Fórmual 1 co monocasco de fibra de carbono, o McLaren MP4 / 1. O seu ano máis exitoso foi, cando terminou terceiro no campionato de pilotos, gañando dous Grandes Premios. Foi coñecido polas súas asombrosas remontadas desde a parte de atrás da grella. En Detroit en, superou a tres autos nunha intensa volta, nunha pista estreita, revirada, na que supostamente era imposible pasar, e partindo da 17ª posición da grella, logrou a vitoria. Un ano máis tarde en, repetiu a fazaña no Gran Premio de Long Beach, outro circuíto urbano, partindo do 22º posto na grella, o posto máis atrás no que nun moderno Gran Premio un piloto chegara nunca a gañar unha carreira. A vitoria final de Watson inclúe tamén unha loita pola posición co seu compañeiro de equipo Niki Lauda, que comezara o 23 de carreira.
Ao final da tempada de con todo, foi relegado por McLaren e posteriormente retirouse da Fórmula Un. Volveu dous anos máis tarde, pilotando un McLaren en lugar do lesionado Niki Lauda no Gran Premio de Europa de 1985 en Brands Hatch, na que logrou o sétimo posto. Watson correu co dorsal habitual de Lauda o nº "1". Esta foi a segunda ocasión desde 1973 (cando comezou o sistema numérico actual da Fórmula 1) que un piloto que non fora o vixente Campión do Mundo competira co coche número 1 nunha carreira do Campionato do Mundo, sendo o outro Ronnie Peterson cando comezou o sistema, xa que o vixente campión do mundo Jackie Stewart retirouse á conclusión da tempada 1973.
Carreira en coches deportivos
En 1984, Watson volveu as carreiras de coches deportivos, en particular, acompañou a Stefan Bellof na vitoria nos 1000 km de Fuji durante o ano que Bellof gañou o campionato. Watson tamén terminou segundo no Campionato Mundial de Resistencia de 1987 xunto con Jan Lammers nun Silk Cut Jaguar, cando gañou un total de tres carreiras do campionato (Xarama, Monza e Fuji). Watson tamén participou nas 24 Horas de Le Mans sete veces ao longo da súa carreira, terminou 11º, o seu mellor posto, en 1990.
Outros traballos
Logo de retirarse da competición activa, traballou como comentarista de televisión, dirixiu unha escola de pilotos en Silverstone e unha pista de carreiras. Tamén foi o primeiro home en pór a proba un Jordan de Fórmula Un en.
De 1990 a 1996 traballou como comentarista da Fórmula Un en Eurosport xunto a Richard Nicholls de (1990-1992), Allard Kalff de (1992-1994) e Ben Edwards de (1995-1996). O último Gran Premio que transmitiu en vivo no Reino Unido para Eurosport foi o GP do Xapón en 1996. Os contratos para as transmisións en vivo da Fórmula 1 foron trasladados ás canles de televisión privadas no ano 1997. En 1997, Watson traballou como comentarista da Fórmula Un para ESPN.
De 1998 a 2001 foi compañeiro de Charlie Cox comentando o Campionato Británico de Turismos para a BBC.
Durante a tempada de F1, John foi comentarista no canle de pago de Sky Sports F1+ (alcumado Bernie Vision) xunto a Ben Edwards. Pero era bastante impopular e foi despedido na tempada 2003.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados en carreiras de Fórmula Un non de campionato
Carreiras en italica indican volta rápida
In/Casino/Out
In/Casino/Out é o segundo álbum da banda de post-hardcore At the Drive-In, editado en 1998. Foi gravado como un directo no estudio, coa intención de capturar mellor o son en directo da banda.
Galería de imaxes de Melide
Galería de imaxes do concello de Melide na provincia da Coruña.
In/Casino/Out
Neste álbum Jim Ward regresa novamente á banda e estréase nas voces no tema "Hourglass".
Lista de cancións
A edición xaponesa conta con dúas cancións extra: "Proxima Centauri" e "Doorman's Placebo".
Prerrexurdimento
Tradicionalmente, denomínase Prerrexurdimento o espazo de tempo transcorrido entre 1808 -ano do comezo da guerra contra o francés (1808-1814)- e 1863 (data da publicación de Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro).
Contexto histórico
miniatura|esquerda|150px|[[Xosé I de España|Xosé Bonaparte.]] O primeiro feito histórico que influirá na literatura do século XIX foi a guerra de independencia contra os franceses. Xa desde o ano 1805, Napoleón Bonaparte entrou en negociacións co Primeiro Ministro español Manuel Godoy, co obxectivo de formar unha alianza hispano-francesa que tivese como finalidade última a repartición da totalidade de Portugal entre os Bonaparte e Godoy. Froito desta alianza, asínase en 1807 o Tratado de Fontainebleau. Nun dos puntos deste tratado, recóllese a permisividade do goberno español coas tropas francesas, as cales tiñan o consentimento da coroa española para cruzar España "de camiño" á invasión lusa. miniatura|150px|[[Fernando VII.]] Mais Napoleón, coñecido por ser un grande estratego, aproveitou esta circunstancia para tomar o territorio español e colocar no trono ao seu irmán Xosé I, alcuñado "Pepe Botella". A partir deste momento, comezou a chamada guerra contra o francés, a cal abranguerá desde 1808 ata 1814. Durante o transcurso deste conflito bélico, Galiza ficou illada e autónoma, posto que o país ficou gobernado pola Xunta Suprema do Reino de Galicia.
En 1812, baixo as correntes liberalistas traídas de Francia, é aprobada nas Cortes de Cádiz a primeira Constitución Española, coñecida popularmente como "A Pepa", por saír á luz o 19 de marzo, día de San Xosé.
Mais en 1814, coa derrota napoleónica, volven os Borbóns ao trono español, concretamente Fernando VII, a través do Tratado de Valençay. Influído polo Manifesto dos Persas (1814), o novo monarca suprime as Cortes de Cádiz e mais a Constitución de 1812, levando novamente o imperio español polos vieiros do absolutismo. E así será ata 1820, ano no que o pronunciamento do xeneral Rafael del Riego obriga a Fernando VII a xurar a Constitución de Cádiz. Así, entre 1820 e 1823 terá lugar o chamado Trienio liberal, durante o cal se retomaron as resolucións das Cortes de Cádiz e quedou abolida a Inquisición. Mais en 1823, Fernando VII pediulle axuda aos Cen mil fillos de Sal Luís (un exército francés ás ordes da Santa Alianza) para restabelecer o absolutismo.
En 1833, o ministro español Javier de Burgos leva a termo a nova división territorial do Estado español, coa cal pretendía potenciar o centralismo. A dita reforma propiciou que Galiza pasase de ter sete a catro provincias e que perdese (en favor de Castela e Asturias) parte do seu territorio. miniatura|esquerda|140px|[[Isabel II de España|Sabela II.]] Nese mesmo ano de 1833, prodúcese o pasamento de Fernando VII. Debido a que a súa filla Isabel, naquel momento, contaba con tan só tres anos, o goberno quedou ao cargo da súa esposa, María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias. En 1840, tomaría o relevo no goberno o xeneral Baldomero Espartero, quen desempeñou a súa rexencia ata 1843, ano no que sobe ao trono (con tan só trece anos) a raíña Isabel II. miniatura|150px|page=2|Brinde de [[Eduardo Pondal|Pondal en Conxo.]] Precisamente, froito da desconformidade co goberno desta raíña, nacerá en Galiza o movemento do Provincialismo. Trátase dun grupo de homes moi novos, liderados por Antolín Faraldo, de ideoloxía liberal e que pretendían restabelecer a unidade provincial galega e mais a maior autonomía da que gozou o país durante a guerra contra o francés. En 1846, prodúcese o levantamento progresista de Miguel Solís, cuxo desenlace tráxico culminou no axustizamento dos mártires de Carral.
O 2 de marzo de 1856, tivo lugar, no concello de Conxo, o chamado Banquete de Conxo, no cal comparten mesa e mantel, por primeira vez, estudantes e obreiros e artesáns. Entre os estudantes, destacaba a presenza do poeta Aurelio Aguirre e mais dun novísimo Eduardo Pondal, quen recitou algúns poemas da súa autoría escritos en lingua española.
Derivado deste espírito progresista e de valoración da terra, no ano 1861 celébranse na cidade da Coruña os primeiros Xogos florais galegos, organizados por iniciativa de José Pascual López Cortón. Estas celebracións, xurdidas por imitación dos Jocs Florals cataláns, tiveron gran repercusión no ámbito literario e político.
Primeira fase: literatura de circunstancias (1808-1840)
Deste primeiro período hai unha abondosa cantidade de textos cuxo contido é máis utilitarista e instrumental que literario, causa tamén de que estean en galego e non en castelán. Estes escritos estaban na súa maioría, xa que logo, fortemente vinculados ao contexto sociopolítico da época. Así, a guerra contra o francés e mais o confronto entre os conservadores e os liberais (que deriva no debate do constitucionalismo) serán as temáticas dominantes nesta fase.
O primeiro documento "literario" do Prerrexurdimento do que hai noticia é unha Carta-Representación, asinada por Pedro Cima de Vila, na que os veciños do concello ourensán de Pontedeva lle piden ao rei Carlos IV que elimine a presión fiscal que viña exercendo sobre a comercialización e consumo do viño. Con todo, cómpre lembrar que o concepto do que é ou non literario varía co paso do tempo, e que as cartas forman parte do estudo literario desta época. miniatura|esquerda|Proezas de Galicia [[1810|MDCCCX (PDF).]] Por outra parte, debido a que a citada guerra contra o francés foi acollida en Galiza cunha certa indiferenza, polo menos ata 1809, apareceron numerosos textos (que circulaban en follas voantes) cuxo obxectivo era captar homes mozos que puidesen combater na fronte contra o exército galo. Un deles foi o poema anónimo Un labrador que foi sarxento aos soldados do novo alistamento (1808). Por outra parte, sábese por testemuñas indirectas que existiron un grande número de obras teatrais de tema patriótico, concibidas coa mesma finalidade. Actualmente estas pezas están perdidas.
En 1810 ve a luz a obra de Xosé Fernández de Neira Proezas de Galicia. Esta obra, escrita baixo a forma do diálogo, conta con dúas personaxes in praesentiae (Chinto e Mingote) que narran, a través dás súas conversas, a guerra napoleónica. Pese a que os galos aparecen caracterizados con trazos negativos, non existe unha idealización dos galegos, polo que non se poden entender as Proezas de Galicia como un texto épico.
En 1812 o liberal Antonio Benito Fandiño, durante unha das súas varias estadías no presidio, escribiu a obra teatral A casamenteira. A peza narra a historia dun amor (o de Perucho e Técola) roto polos intereses sociais e económicos de Xan Rouco (pai de Perucho), e da tía Goras (a casamenteira). Estas dúas últimas personaxes, concertan o casamento entre Perucho e a Dominga (amante do crego). Finalmente, Técola, nunha demostración de integridade feminina, rexeita un outro casamento que a tía Goras lle ofrece no final da peza. Pese a estar datada en 1812 A casamenteira non se publicou ata 1849, ano no que se lle realizou unha homenaxe en Ourense a Fandiño. miniatura|page=4|Rogos de un escolar gallego a Virxê do Bo Acerto para que libre a terra da Inquisición, [[1841 (en PDF).]] Continuando co xénero dramático, sábese que serían desta época as dúas pezas das que dá fe Galo Salinas na súa Memoria acerca de la dramática gallega (1896), das cales unha leva por título O pleito do gallego. A outra, carente de titulación, constitúe unha sátira contra os liberais de 1812, e estaría ambientada en Tui. Igualmente, Leandro Carré Alvarellos deu nome de dúas pezas máis: Conversa entre os arrieiros Cosme da Grouxa, Marcos Rielo e Roque de Arán e mais O litigante labrador, de Ramón Varela. Todos estes testemuños teatrais están perdidos a día de hoxe.
Volvendo á creación poética desta primeira fase, é obrigado facer referencia ao romance Os rogos dun gallego, da autoría de Manuel Pardo de Andrade. Este poema, constitúe un das máis feras alegacións en contra da Inquisición.
Antagónica deste texto é a "Carta a un liberal", artigo publicado o 23 de abril de 1813 no periódico Estafeta de Santiago, asinado por "El paysano católico y decidido, Presidente. Por su mandado el ciudanano, Secretario". Trátase dunha máis que fera crítica a un liberal e, por extensión, a toda a ideoloxía do liberalismo.
Por outra parte, o 22 de abril de 1814, segundo Ramón Mariño Paz, apareceu publicado no xornal El Ciudadano por la Constitución un romance no que se critica a inxenuidade dos liberais que crían que Fernando VII ía manter os postulados da Constitución de 1812. Este poema dubídase se é da autoría de Antonio Benito Fandiño ou de Manuel Pardo de Andrade.
Datan de 1820, segundo Xosé María Álvarez Blázquez, os versos dun poema de longo título, coñecidos como o Aniversario Constitucional, os cales supoñen unha loanza da Constitución de Cádiz e das liberdades recuperadas, en pleno Trienio liberal. miniatura|200px|esquerda|page=7|Diálogo entre dos labradores. De 1821, serían uns comentarios escritos en lingua galega que aparecen nas Condiciones y Semblanzas de los Diputados a Cortes para la Legislatura de 1820 a 1821. No 1823, aparecerían publicados dous poemas en galego no xornal Diario Constitucional de La Coruña, nos que se critica aos insurrectos do Val do Burón. E, no xornal El Fiscal de los Jueces, editado na Coruña entre 1821 e 1822, todos os números publicados estaban encabezados por unhas cuartetas (composición de catro versos) escritas en galego.
Por outra parte, fóra desta temática política, están as composicións de Nicomedes Pastor Díaz Alborada e mais a Égloga de Belmiro e Benigno. Trátase de dúas poesías de xuventude, escritas por un Pastor Díaz de tan só catorce anos, e que pouco terá que ver co afamado poeta en lingua española no que se converterá anos máis tarde.
A anónima Letrilla aos rexios desposorios de S.M., datada en 1829, atribúese a Vicente Turnes.
A partir de 1820, e sobre todo na década de 1830, contará cun grandísimo auxe o xénero do diálogo, particularmente en Santiago de Compostela e nas súas proximidades. Nel se presenta a xente do rural conversando entre si, e de cuxas parrafadas sempre saíra de maneira indirecta unha gabanza á Constitución de Cádiz e ao liberalismo. Tratábase dunha estratexia dos liberais para difundir o seu ideario sen recibir ningún tipo de represalias, posto que os diálogos eran anónimos e se presentaban como reais (aínda que, da súa lectura, se deduce a súa artificialidade). No ano 1820 verían a luz os diálogos Tertulia na Quintana e o Diálogo entre Dominjos e Farruco; en 1823, aparecería o Diálogo entre dos Labradores Gallegos Afligidos y un Abogado Instruído de Pedro Boado Sánchez; en 1836, a Parola de Cacheiras e entre 1836 e 1837 os Diálogos na Alameda de Santiago, as Tertulias de Picaños e o Coloquio na Pontella Chaínsa. Tamén serían diálogos desta época o Diálogo entre Gorecho e Mingos, a Tertulio dos Concheiros e O Pleiteante Gallego.
miniatura|175px|[[A gaita gallega (libro)|A gaita gallega, 1853.]]
Segunda fase: os precursores (1840-1863)
A partir de 1840, seguramente por unha influencia directa do movemento do Provincialismo, xurdirán numerosos poemas escritos en galego na prensa do país. Comeza a verse a lingua galega, pois, como unha lingua literaria. miniatura|esquerda|175px|[[Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861, publicado en 1862. ]] Un dos principais acontecementos do Prerrexurdimento foi a publicación de A Gaita Gallega, Tocada polo Gaiteiro, ou Carta de Christus para ir Deprendendo a Ler, Escribir e Falar Ben a Lengua Gallega (1853), de Xoán Manuel Pintos, libro coñecido popularmente como A Gaita Gallega. Trátase dunha obra de poesía narrativa e dialogada, escrita en galego, español e latín (e con citas en francés), protagonizada por un gaiteiro galego que irá desprovendo ao seu tamborileiro castelán dos prexuízos que este ten sobre Galiza e os galegos.
Outro acontecemento destacábel desta época foi a celebración dos Xogos Florais da Coruña (1861), nos cales participaron poetas en galego e en español. Mais o realmente importante, falando desde un punto de vista literario, foi a publicación dos poemas premiados neste certame nun volume que leva por título Álbum de la Caridad, Seguido de un Mosaico Poético de Nuestros Vates Contemporáneos. Neste libro aparecen composicións de autores do talle de Francisco Añón, Xoán Manuel Pintos, Alberto Camino, Rosalía de Castro ou Eduardo Pondal.
Os precursores foron un grupo de poetas cunhas características temáticas comúns: Galiza e a súa paisaxe, a defensa da lingua e da cultura galega, cadros costumistas, o amor, a saudade e a nostalxia, e mais a preocupación pola situación política e social de Galiza. Os escritores máis sobranceiros deste grupo foron Vicente Turnes, Marcial Valladares Núñez, Xoán Manuel Pintos, Francisco Añón, Alberto Camino e mais os irmáns Antonio e Francisco María de la Iglesia.
Mangueira
A mangueira (Mangifera indica) é unha árbore froiteira cuxos froitos son coñecidos como mangas. Estas árbores pertencen ao xénero Mangifera, que inclúe cerca de 35 especies de árbores da familia Anacardiaceae, nativas do sur e do sueste asiático desde o leste da India até as Filipinas, e introducidas no Brasil, en Angola, en Mozambique e noutros países tropicais. Esta especie é máis difundida de todas as existentes. O nome da froita ben da palabra malayalam manga e foi popularizada en Europa polos portugueses, que coñeceron esta froita en Kerala.
Gran Premio de Bahrain de 2014
O Gran Premio de Bahrain de 2014 (formalmente coñecido como o Gulf Air Gran Premio de Fórmula 1 de Bahrain de 2014) é unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 6 de abril de 2014 no Circuíto Internacional de Bahrain de Bahrain.
Voivodato de Brest
miniatura|Bandeira miniatura|dereita|200px|Localización do voivodato na República das Dúas Nacións. O voivodato de Brest (ou Brest-Litovsk) (en województwo brzeskolitewskie) foi unha división administrativa do Gran Ducado de Lituania creada en 1566 da división do voivodato de Trakai. A súa capital foi a cidade de Brest (hoxe Belarús).
Mangueira
Descrición
Á planta da manga adoita ser unha árbore leñosa, que alcanza un gran tamaño e a altura (pode superar os 30 m de altura, sobre todo, se ten que competir polos raios solares con árbores máis grandes, como podería ser nunha plantación de cocos), sempre e cando sexa nun clima cálido. É nas zonas de climas temperados pode cultivarse aínda que non adoita alcanzar unha grande altura, polas incidencias climáticas que lle resultan adversas. É orixinario da India e cultívase en países de clima cálido ademais dalgúns climas temperado como España, a China e os Estados Unidos. Na zona intertropical é unha planta sumamente nobre: non require rego e resiste os incendios; unha plantación de mangas dificilmente podería queimarse durante a época de seca, xa que é o período de máximo crecemento da biomasa para estas árbores é de maior actividade da fotosíntese por estar menos anubrado.
Juanma Delgado
Juan Manuel Delgado Moreno, nado en Huelva o 3 de xaneiro de 1977, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa central.
Voivodato de Brest
O voivodato estaba dividido nos condados de Brest e Pińsk. En 1973, coa segunda partición de Polonia, o condado de Pińsk pasou a pertencer ao Imperio Ruso. Desapareceu coa terceira partición.
Gran Premio de Bahrain de 2014
Datos
Pirelli levou o seu pneumático de composto medio con bandas brancas como os máis duros "prime" e o pneumático de composto brando de cor amarela con bandas como os máis brandos "option", en contraposición co ano anterior, onde proporcionou unha selección de duro e medio.
Logo do Gran Premio de Malaisia de 2014, Daniel Ricciardo recibiu unha penalización de 10 postos, logo de que o seu equipo deixarano saír do do seu pit box dun xeito inseguro durante a carreira.
Juanma Delgado
Traxectoria
O seu primeiro equipo foi o Ayamonte CF, de categoría rexional, no que estivo na tempada 1995–96. Como profesional iniciouse no Recreativo de Huelva, club no que estivo entre 1996 e 1999. Na tempada 1999–00 firmou co Atlético de Madrid B, no que xogou unha campaña e posteriormente no UD Salamanca.
En xaneiro de 2001 firmou co Racing de Santander, o equipo do seu debut en Primeira División, club no que estivo até 2005, ano do seu traspaso ao Deportivo da Coruña, no que xogou dúas tempadas. Entre 2005 e 2007 xogou no CD Tenerife, en Segunda División.
En 2009 incorporouse ao Cádiz CF, equipo no que cando debutou conseguiu o seu primeiro gol, ante o Granada 74.
Serra da Cova da Serpe
A serra da Cova da Serpe é unha serra galega situada entre as provincias de Lugo e A Coruña, en Galiza. Acada a súa maior altura no Monte da Cova da Serpe, con 841 m.
Características
Trátase dun pequeno cordal montañoso duns 25 quilómetros de lonxitude, que se estende en dirección N-S. Forma parte do conxunto de serras, denominadas polos xeógrafos, en conxunto, a dorsal atlántica ou dorsal galega, que atravesa Galiza desde a Estaca de Bares - serra da Faladoira - ata a serra do Faro de Avión, nas lindes entre Ourense e Pontevedra, seguindo unha liña de dirección meridiana, de arredor de 200 km. A serra da Cova da Serpe separa aproximadamente os concellos de Curtis e Sobrado, na provincia da Coruña, dos de Guitiriz e Friol na de Lugo.
A serra serve para a cría de gando vacún e cabalar libre. Pola zona hai grandes plantacións de piñeiros. No cumio da serra hai varias antenas de telecomunicacións e un parque eólico.
Asociación Deportiva e Comité Olímpico Nacional de Tuvalu
A Asociación Deportiva e Comité Olímpico Nacional de Tuvalu é unha organización recoñecida como Comité Olímpico Nacional (CON) polo Comité Olímpico Internacional (COI). En 2006, Tuvalu satisfixo o criterio do COI dun mínimo cinco federacións deportivas nacionais recoñecidas polas súas federacións internacionais, incluíndo baloncesto, vóleibol, levantamento de peso, boxeo e tenis de mesa.
Snæfellsjökull
miniatura|280px|Vista do [[volcán Snæfellsjökull.]] O Snæfellsjökull é un estratovolcán situado no oeste de Islandia. Estímase que ten unha antigüidade de 700.000 anos e ten unha altitude de 1.446 msnm. O seu cumio está cuberto por un glaciar.
O volcán é un dos lugares de Islandia máis coñecidos, principalmente debido á novela Viaxe ao centro da Terra (1864) de Jules Verne, na que os protagonistas atopan unha entrada ó centro da Terra a través do Snæfellsjökull.
A montaña inclúese dentro do Parque Nacional Snæfellsjökull (Þjóðgarðurinn Snæfellsjökull en lingua islandesa), fundado no 2001.
Estación de Hidrobioloxía Encoro do Con
miniatura|dereita|Estación de [[Hidrobioloxía Encoro do Con.]] A Estación de Hidrobioloxía Encoro do Con (EHEC) é un centro de investigación científica pertencente á Universidade de Santiago de Compostela. Inaugurouse no ano 2004, e está situada á beira do encoro do Con, no lugar de Castro de Agudín, na parroquia de Cea (Vilagarcía de Arousa).
A EHEC persegue desde a súa orixe un triplo obxectivo: a investigación en materia de hidrobioloxía, a formación superior científico-técnica e a divulgación do avance científico como vía para solicitar dos cidadáns a súa cooperación na conservación do medio natural.
As Salgueiras, Soandres, A Laracha
As Salgueiras é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 2 homes e 3 mulleres.
Estación de Hidrobioloxía Encoro do Con
Obxectivos
Así, a EHEC pretende ser unha ponte na cooperación entre os organismos xestores e os organismos de investigación, onde se acheguen opinións baseadas no axeitado coñecemento dos ecosistemas acuáticos naturais.
Instalacións
miniatura|dereita|Aula de microscopía da Estación de Hidrobioloxía Encoro do Con. A EHEC está distribuída en catro áreas correspondentes cada unha a unha planta. A primeira, corresponde á planta baixa e nela sitúanse os laboratorios (laboratorio de análises e laboratorio húmido) e os almacéns nos que se gardan os equipamentos necesarios para as mostraxes. A área de administración (despachos) e de docencia e investigación (aula, aula de informática, laboratorio de microscopía) localízase na primeira planta. A segunda planta, destínase a aloxamento para investigadores visitantes (habitacións, salón-comedor). Por último, na planta baixo cuberta atópase a biblioteca e a sala de xuntas.
Investigacións
miniatura|dereita|Visita dunha delegación do Proxecto TWINNING á Estación de Hidrobioloxía Encoro do Con. miniatura|dereita|Conferencia "Dez mil ríos, dez mil problemas" no Instituto de Educación Secundaria de Brión. As liñas temáticas que poden desenvolverse neste centro son as relacionadas coa investigación hidrobiolóxica básica e aplicada que se levan a cabo na actualidade na comunidade científica internacional, desde investigacións sobre biodiversidade, ecotoxicoloxía, contaminación e calidade das augas, ata a xestión de poboacións, acuicultura, xenética, modelización limnolóxica etc.
Certificados de excelencia e premios
No referente a premios, a EHEC foi galardoada co Primeiro Premio do I Concurso de Accións Sostibles de Emprendemento Social (ASES) da Cátedra Dr. Jaime Vera de Emprendemento Social da USC pola acción titulada: "A piscicultura como terapia ocupacional e medio de fornecemento da responsabilidade medioambiental individual na comunidade terapéutica do Proxecto Home de Cernadas-Portomouro (Val do Dubra)".
En 2013 o Diario de Arousa outorgoulle o Premio Arousán do Ano, ademais de polo triplo obxectivo perseguido, polo seguimento exhaustivo dos ríos do contorno, especialmente o Umia, no que a EHEC estivo activamente implicada no estudo do bloom toxixénico de cianobacterias, e pola súa contribución ó estudo da biodiversidade fluvial e pola promoción de cursos de verán para analizar as cuestións máis relevantes da auga.
Produción científica
Nos últimos anos o equipo pertencente á EHEC publicou máis de 40 artigos científicos, publicou seis libros e abundante material de divulgación; ademais participou activamente con comunicacións nunha vintena de congresos internacionais.
Actividades
A EHEC organiza periodicamente xornadas de portas abertas, exposicións, conferencias, cursos de formación etc. Tamén colabora como asesora científica de medios de comunicación e organizacións como conservacionistas.
Euskaltel-Euskadi
O Euskaltel-Euskadi (oficialmente Fundación Ciclista Euskadi - Euskadiko Txirrindularitza Iraskundea), é un equipo ciclista profesional español que participa no UCI ProTour. A día de hoxe, é o equipo que máis anos leva nas estradas a nivel mundial, xunto con outros como Lampre ou T-Mobile. Tamén participa nalgunhas carreiras do Circuíto Continental. O seu código de equipo da UCI é EUS.
O director xeral do equipo desde a súa fundación é Miguel Madariaga, actualmente axudado polo secretario técnico Igor González de Galdeano. Os directores do equipo son Jon Odriozola, Gorka Gerrikagoitia e Xabier Carbayeda.
Os seus principais patrocinadores son a empresa vasca de telecomunicacións Euskaltel e o Goberno Vasco baixo a marca Euskadi, patrocinando ó País Vasco.
Historia do equipo
Fundouse o 17 de xuño de 1993 baixo o nome de Fundación ciclista de Euskadi coa intención de fomentar, promocionar e divulgar o ciclismo e a canteira vasca, co apoio institucional do Goberno Vasco. Actualmente ten o patrocinio da empresa de telecomunicacións Euskaltel, empresa coa que seguirá ata finais do 2010. O equipo Orbea fai ás veces de filial, tendo un pacto de colaboración e de formación de corredores, que foi renovado a finais de 2006 e vixente ata 2008.
Javier Cámara
Javier Cámara Rodríguez, nado en Albeda de Iregua (A Rioxa) o 19 de xaneiro de 1967, é un actor español de cinema, televisión e teatro.
Euskaltel-Euskadi
Historia do equipo
Entre os ciclistas que forman ou formaron parte do seu cadro de corredores están algúns tan importantes como Igor González de Galdeano, Joseba Beloki, Iban Mayo, Aitor González, Roberto Laiseka (retirado da actividade deportiva por culpa dunha inoportuna lesión no xeonllo, froito dunha caída no Giro de Italia de 2006), Haimar Zubeldia ou Samuel Sánchez (estes dous últimos actualmente no equipo).
Javier Cámara
En decembro de 2022 foi Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes do Goberno de España.
Traxectoria
Chega a Madrid coa intención de converterse en actor e comeza alí os seus estudos de arte dramática ó tempo que trababalla como acomodador no Teatro Fígaro.
O seu primeiro papel relevante en televisión sería na serie de Antena 3 Ay, señor, señor, onde compartía protagonismo con Andrés Pajares, pero o personaxe que realmente lle daría fama sería o de Paco Gimeno en Siete Vidas.
Euskaltel-Euskadi
Vitorias en 2007
UCI ProTour
Javier Cámara
Traxectoria
Abandona esta produción para dedicarse ó cine, no que xa debutara xunto a Fernando Colomo en 1991 en Rosa Rosae. Tras deixar Siete Vidas roda proxectos como Hable con ella e La mala educación, de Pedro Almodóvar; Lucía y el sexo, de Julio Medem ou Torremolinos 73, de Pablo Berger entre outros moitos títulos que compoñen a súa filmografía.
Euskaltel-Euskadi
Vitorias en 2007
Circuíto Continental
Javier Cámara
Traxectoria
Máis recentemente rodou La vida secreta de las palabras, de Isabel Coixet e Alatriste, de Agustín Díaz Llanes. O seu último proxecto ata o momento é La torre de Suso, de Tomás Fernández.
Ademais de actor cabe salientar as súas facetas de guionista na curta Hombres Tranquilos e na película Los abajo firmantes (2003), onde tamén traballaba coma intérprete, e de compositor en filmes como Más de mil cámaras velan por tu seguridad, de David Alonso en 2003; Jara, de Manuel Estudillo en 2000 ou Memorias del Ángel caído, de David Alonso e Fernando Cámara en 1997.
É irmán do director e guionista Fernando Cámara, co que coincidiu nalgúns proxectos.
Premios
Premios Goya
Fotogramas de Prata
Academia de Cine Europeo
Festival de Málaga
Festival de Peñíscola
Premios Ondas
TP de ouro
ATV (Academia da Televisión)
Círculo de escritores cinematográficos
Premios ACE
Toulouse Cinespaña
¡Alfaro Vive, Carajo!
Alfaro Vive, Carajo! é o segundo EP da banda estadounidense de post-hardcore At the Drive-In, editado en 1995 a través do selo Western Breed. "Plastic Memories", que aparece só na versión en CD, é unha versión previa de "Picket Fence Cartel" que reaparece no seu EP El Gran Orgo.
Río Loira, Francia
O río Loira (Loire, Liger, Léger) é un río de Francia de 1020 quilómetros, o máis longo de Francia. Nace no Mont Gerbier de Jonc (departamento de Ardèche). A súa desembocadura esta no estuario de Nantes, na Bretaña histórica, agora departamento da Loire-Atlantique. A súa conca é de 117.000 km², a quinta parte do territorio de Francia.
O río Loira dá nome a seis departamentos de Francia (Indre e Loira, Loire, Haute-Loire, Loire-Atlantique, Maine-et-Loire e Saône-et-Loire), unha rexión (Pays de la Loire), e ao val de Loire, clasificado no ano 2000 como patrimonio mundial pola UNESCO. Nesta parte do Loira encóntranse unha morea de castelos dos reis de Francia.
Principais afluentes
Estes son os principais afluentes empezando pola fonte: NB : D= Dereita E= Esquerda
África Setentrional Italiana
miniatura|280px|[[Italo Balbo, o creador da Libia italiana.]] A África Setentrional Italiana (ASI) era o conxunto das colonias italianas e dos territorios controlados polo Reino de Italia na África do Norte desde 1911 até o fin da segunda guerra mundial.
A diferenza da África Oriental Italiana, non era unha entidade administrativa, senón que indicaba simplemente a administración italiana nos territorios norteafricanos controlados por este país.
Historia
Nunha primeira fase, tras a guerra italo-turca de 1911, os territorios conquistados ao imperio Otomán foron organizados nas dúas colonias da Tripolitania italiana e a Cirenaica italiana. Ambas as colonias foron reunidas en 1934 nun único goberno, o da Libia italiana. Finalmente, en 1939, Mussolini uniu as catro provincias costeiras de Libia ao territorio metropolitano italiano, costituíndo así a chamada "Quarta Sponda" (cuarta parte) italiana, máis alá das tres da península. Isto marcaría o límite sur de Italia. O máximo soño musoliniano foi gañar a "Quinta Sponda" no Adriático, coa provincia de Liubliana, a gobernación de Dalmacia, a ocupación italiana de Montenegro e a Albania italiana.
De 1940 a 1943 Italia intentou ampliar a ASI conquistando Exipto e Tunisia. De feito, o progreso militar do Eixe, ao mando de Erwin Rommel, permitiu aos italianos reclamar partes significativas do Exipto occidental.
Tras o armisticio de Vila Incisa, que puxo fin á batalla dos Alpes occidentais, e a posterior ocupación italiana da Francia meridional, Mussolini pediu a incorporación de Tunisia, xunto coa Somalia francesa, Córsega e Niza.
Porén, as tropas italianas non entraron en Tunisia até novembro de 1942 cando, coa axuda da tropas alemás de Rommel, substituíron a administración colonial do réxime de Vichy. Tunisia foi engadida administrativamente á "Quarta Sponda" italiana.
A administración italiana no Norte de África acabou o 13 de maio de 1943, coa rendición das forzas armadas italo-alemás en Tunisia. Tunisia foi o último territorio administrado de facto polos italianos até a súa ocupación completa polas forzas estadounidenses e británicas. En maio de 1943 os aliados, vencedores da campaña de Tunisia, devolveron todo o territorio a Francia, cuxas autoridades coloniais pecharon todas as escolas e os xornais italianos.
Colonias e territorios da África Setentrional Italiana
Desde o fin da guerra italo-turca até 1934 a ASI estaba constituída pola Tripolitania italiana e a Cirenaica italiana. En 1934 as dúas colonias foron reunidas na Libia italiana, dividida en 1937 en catro provincias. En 1939 as catro provincias costeiras foron unidas ao territorio metropolitano italiano, mentres que o Territorio Militar do Sur permaneceu baixo o control das forzas armadas italianas.
miniatura|250px|Expansión italiana en Libia.Lenda do mapa: {{legend|#009531|1912 - Do Impero Otomán - Segundo o Tratado de Lausana}} {{legend|#95be96|1919 - Da Alxeria francesa e da África Occidental Francesa - Segundo o Tratado de Versalles}} {{legend|#ffffff|1923 - De jure do Imperio Otomán - Segundo o Tratado de Lausana - 1931 - De facto de Senussi - Seguido da conquista italiana de Cufra}} {{legend|#96ed97|1926 - De Exipto - En compensación á participación na primeira guerra mundial}} {{legend|#ff0000|1934 - Do Sudán Anglo-Exipcio - En compensación á participación na primeira guerra mundial}} {{legend|#940000|1935 - Da África Ecuatorial Francesa - Segundo o Acordo franco-italiano en compensación á participación na primeira guerra mundial - non ratificado}}
miniatura|150px|A Tripolitania italiana. miniatura|150px|A Cirenaica italiana.
Galería de imaxes
Mapas das provincias da Libia italiana, e invasión de Exipto (1940)
Sociedad Estatal de Promoción de Suelo
A Sociedad Estatal de Promoción de Suelo (SEPES) é unha entidade pública empresarial dependente do Ministerio de Fomento, cuxo fin último é a xestión pública do solo en todos os seus aspectos, incluíndo solo industrial, residencial, terciario e loxístico.
Queens of the Stone Age
Queens of the Stone Age (ás veces escrito como QotSA) é unha banda de stoner rock estadounidense formada despois da disolución de Kyuss en Palm Desert (California) no ano 1997. O único membro que permanece dende a súa fundación é o seu líder Josh Homme (voces, guitarra), e na actualidade conta tamén con Troy Van Leeuwen (guitarra, steel guitar), Michael Shuman (baixo) e Dean Fertita (teclado, guitarra, percusión, coros) e Jon Theodore (batería, percusión).
Sociedad Estatal de Promoción de Suelo
Nalgúns casos a actividade desta entidade reflíctese en forma de Sociedades Mercantís, Consorcios Urbanísticos e Xuntas de Compensación, nas que participan tamén Comunidades Autónomas, Concellos, outros Organismos Públicos e mesmo a iniciativa privada.
O seu ámbito de actuación é moi amplo participando tanto en intervencións urbanas de gran calado, actuacións residenciais e parques empresariais.
Queens of the Stone Age
Queens of the Stone Age desenvolveu un estilo de heavy rock orientado cara os riffs de guitarra. O seu son foi incorporando diferentes influencias e estilos, e tamén traballou con artistas como o membro de ZZ Top Billy Gibbons e o colaborador habitual Mark Lanegan.
Orixes
Queens of the Stone Age formouse a partir das cinzas da banda californiana Kyuss, un nome influente da escena Heavy Metal que axudou a constituír unha especie de subxénero, que foi chamado stoner rock. Kyuss disolveuse en 1995 e o líder e guitarrista Josh Homme mudouse para Seattle.
Sociedad Estatal de Promoción de Suelo
Evolución histórica
En 1981 extinguiuse o INUR, adscribíndose á recentemente creada Sociedad Estatal de Promoción e Equipamento de Suelo (SEPES) boa parte do seu persoal e a totalidade das súas actuacións urbanísticas industriais e transferíndose as súas actuacións residenciais ás Comunidades Autónomas.
Queens of the Stone Age
Orixes
En Seattle, Josh ingresou en Screaming Trees como segundo guitarrista durante a xira do álbum Dust, lanzado en 1996, tendo inclusive participado no festival Lollapalooza, tocando ao lado de bandas como Soundgarden e Metallica. Josh decidiu entón formar unha nova banda, Gamma Ray. En 1996 a banda publicou o EP Gamma Ray, que tiña os temas "Born to Hula" r "If Only Everything" (que despois aparecería no disco devestrea de QotSA como "If Only"). O EP contaba con Matt Cameron de Soundgarden e Pearl Jam, Van Conner de Screaming Trees e co percusionista Victor Indrizzo.