cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asplenium onopteris
Distribución e hábitat
Asplenium onopteris atópase en Europa occidental e central, a conca do Mediterráneo (incluído o norte de África) e a Macaronesia (excepto Cabo Verde). Hai achados illados tan ao norte como Irlanda e Polonia.
Porto Empedocle
Porto Empedocle é un concello italiano da costa sur da illa de Sicilia, na provincia de Agrigento. Con cerca de 15.828 habitantes. Esténdese por unha área de 23 km², tendo unha densidade poboacional de 688 hab/km².
É coñecido por ser o lugar de orixe do escritor Andrea Camilleri e o seu trasunto literario é Vigata, onde teñen lugar as historias literarias do Comisario Montalbano.
Universidade de Graz
A Universidade de Graz (nome oficial alemán: Karl-Franzens-Universität Graz, en latín: Carolo-Franciscea ) é a universidade máis grande de Estiria e, despois da Universidade de Viena, a segunda máis antiga de Austria. Debe o seu nome ao arquiduque Carlos II de Estiria e ao emperador Francisco I de Austria. No semestre de inverno 2007/2008 tiña 21340 alumnos, sendo a porcentaxe de estranxeiros do 9,4 %.
José Manuel Vázquez
José Manuel Vázquez pode referirse a:
Universidade de Graz
Estrutura
A Facultade de Medicina converteuse durante o ano 2003 nunha universidade independente, a Medizinische Universität Graz.
Conxuntamente coa Technische Universität Graz leva a cabo o proxecto de cooperación NAWI Graz, polo que traballan en conxunto diversos programas de investigación e docencia no marco das ciencias naturais, química, bioloxía molecular, ciencias da terra, matemáticas e física. miniatura| ReSoWi-Zentrum
Neuwied
miniatura|dereita|Residencia-Palacio dos Príncipes de Wied, en Neuwied, [[Renania-Palatinado.]] miniatura|dereita|Vista do centro da cidade.
Xeografía
Situada a unha altitude media de 60 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 86,50 km². Segundo o censo do 31 de decembro de 2021, tiña unha poboación de 65 137 habitantes, cunha dendidade de poboación era de 753 hab./km².
A cidade ten 13 distritos administrativos suburbanos:
Irmandamento
A cidade de Neuwied está irmandada con:
Buffy the Vampire Slayer (filme)
Buffy the Vampire Slayer é un filme estadounidense de 1992 dirixido por Fran Rubel Kuzui e protagonizado por Kristy Swanson, Donald Sutherland, Paul Reubens, Rutger Hauer, Luke Perry e Hilary Swank. Conta a historia dunha animadora chamada Buffy que descobre que o seu destino é ser unha cazadora de vampiros. Tivo un éxito moderado de recadación mais tivo unha acollida dispar por parte da crítica. O resultado final do filme tomou unha dirección diferente da agardada polo seu guionista, Joss Whedon, quen cinco anos despois crearía unha serie de televisión homónima máis escura e aclamada pola crítica.
Cystopteris dickieana
Cystopteris dickieana é un fento cunha ampla distribución no hemisferio norte. Existe un debate entre os botánicos sobre se se trata dunha especie por dereito propio ou unha variante de C. fragilis.
Distribución
C. dickieana é nativa do Canadá e os Estados Unidos, unha variedade de países europeos que inclúen Rusia e tamén o norte de África e os Andes. Polo xeral, atópase en hábitats montañosos debaixo da liña de árbores, aínda que tamén crece en altitudes máis baixas en lugares con veráns frescos.
Descubrimento e coleccionistas victorianos
O primeiro descubrimento rexistrado da planta foi realizado por William Knight, profesor de Filosofía Natural en Marischal College, Aberdeen en Escocia. Knight atopouse cunha pequena poboación que crecía en rochas ricas en bases nunha cova mariña (coñecida localmente como "yawn", bocexo ) na costa de Kincardineshire. A primeira publicación en rexistralo foi Flora Aberdonenis de 1838, que incluía unha nota da súa aparición escrita por un alumno de Knight, George Dickie. Dickie tamén enviou un espécime vivo a Robert Sim, un viveirista de Kent, quen cría que se trataba dunha nova especie e publicou os seus puntos de vista na edición de 1848 do Gardener's and Farmer's Journal, nomeándoo C. dickieana.
Os fentos británicos máis raros víronse gravemente ameazados polos recolectores de fentosvictorianos a mediados do século XIX en Escocia, un período de recolección que se coñeceu como Pteridomanía (ou "febre do fento"). En 1860, Dickie informou que a colonia orixinal fora extirpada da cova onde se produciu o seu descubrimento orixinal. A evidencia disto é contraditoria, pero hoxe hai unha poboación de máis de 100 plantas alí, onde crece nunha fisura do teito en compañía de Athyrium filix-femina e Dryopteris dilatata.
Controversia taxonómica
A clasificación taxonómica dentro do xénero Cystopteris é complexa. Un ano despois da publicación de Sim, Thomas Moore declarou que a súa opinión era que, en xeral, Cystopteris dickieana era unha variedade de C. fragilis. Publicáronse varias opinións durante os anos intermedios, cun consenso de que C. dickeana era unha especie separada que xurdiu na década de 1930, aínda que investigacións recentes suxiren que a precaución de Moore pode ser apropiada. C. dickeana ten pinnas máis anchas, menos divididas e máis estreitamente espazadas que C. fragilis e as esporas da primeira son tipicamente engurradas e rugosas en lugar da forma espiñenta da última. Con todo, existen variacións significativas dentro das poboacións de ambas as formas e estas características non son fixas. Doutra banda, tamén hai evidencia de que os cruces dos dous tipos producen híbridos estériles. C. Xmontserratii (Prada & Salvo) Fraser-Jenkins é un híbrido proposto entre C. dickeana e C. fragilis.
O tratamento de Cystopteris en Flora of North America (1993) considera Cystopteris dickieana como sinónimo de Cystopteris fragilis.
Conservación
No Reino Unido, a poboación natural de fentos limítase por completo a Escocia, onde está protexida pola Lei de Vida Silvestre e Campo de 1981.
Boeing E-767
O Boeing E-767 é un Sistema Aéreo de Alerta e Control (AWACS) que foi deseñado en resposta aos requerimentos da Forza Aérea de Autodefensa do Xapón. Trátase esencialmente do radar de vixilancia e o sistema do control do Boeing E-3 Sentry instalado nun Boeing 767-200.
Antecedentes
O 6 de setembro de 1976 o piloto da Forza Aérea Soviética Viktor Belenko desertou con éxito a occidente, voando o seu MiG-25 'Foxbat' ata Hakodate, Xapón. Durante este incidente os radares da Forza de Autodefensa do Xapón perderon o rastro do avión cando Belenko voaba o seu MiG-25 a baixa altura, facendo que a Forza Aérea de Autodefensa do Xapón considerase a compra de avións de alerta temperá.
En 1976 a Forza Aérea dos Estados Unidos estaba a piques de despregar o avión AWACS E-3 Sentry, que foi considerado o candidato principal para a misión de alerta temperá aerotransportada pola Forza Aérea. Porén, a Axencia de Defensa do Xapón (agora o Ministerio de Defensa) decatouse de que o E-3 non estaría dispoñible debido ás necesidades da USAF e no seu lugar optou por mercar o E-2 Hawkeye. O E-2C entrou en servizo co Grupo de Alerta Temperá Aerotransportada na base de Misawa en xaneiro de 1987.
Compra
A compra do E-767 polo goberno xaponés dividiuse en dúas etapas. A primeira etapa foi a compra dun 767 sen modificar polo goberno xaponés a través dunha empresa comercial, Itochu Corporation. Na segunda etapa o avión foi modificado para levar equipamento AWACS por contratistas estadounidenses e xaponeses baixo supervisión do goberno dos Estados Unidos segundo as regras de vensas militares estranxeiras.
Bandeira de Macau
A bandeira de Macau, oficialmente a bandeira rexional da Rexión Administrativa Especial de Macau da República Popular da China (en 中華人民共和國澳門特別行政區區旗) é de cor verde claro cunha flor de loto sobre a estilizada Ponte Gobernador Nobre de Carvalho e auga de cor branca, debaixo dun arco circular de cinco estrelas douradas de cinco puntas. Ten unha estrela grande no centro do arco con dúas estrelas máis pequenas a cada lado da estrela grande, cada unha cun punto en ángulo directamente cara a fóra dende o centro do círculo común no que se atopan.
O loto foi elixido como emblema floral de Macau. A ponte Gobernador Nobre de Carvalho é unha ponte que une a Península de Macau e a illa de Taipa. A ponte é un dos fitos máis recoñecibles para o territorio. A auga debaixo do loto e da ponte simbolizan a posición de Macau como porto e o seu papel no territorio. As cinco estrelas de cinco puntas fan eco do deseño da bandeira da República Popular da China, simbolizando a relación que ten Macau co seu estado soberano.
Segundo a Lei básica de Macau, a bandeira rexional de Macau é unha bandeira verde con cinco estrelas, flor de loto, ponte e auga de mar. Esta lei tamén aprobou que "ademais de mostrar a Bandeira da República Popular da China, a Rexión Administrativa Especial de Macau tamén pode usar unha bandeira rexional".
Gonzalo Mella
Gonzalo Mella Liñares, nado en Rarís, Teo, o 18 de decembro de 1967, é un exfutbolista galego, que xogaba de dianteiro.
Como preparador físico
Despois de colgar as botas continuou vencellado ao mundo do fútbol e xa no ano da súa retirada pasou a traballar como preparador físico do Vista Alegre, filial do Compostela. En 1999 foi elixido por José María Caneda para exercer esa mesma función no primeiro equipo, da Segunda División.
Vida persoal
É pai de David Mella, futbolista do Fabril.
Praza América (Vigo)
A praza América é unha das principais prazas de Vigo. Descoñécese a data exacta da súa construción, posto que nos seus comezos non era máis que un cruzamento de vías polo que transitaba o tráfico a motor, os peóns e o tranvía. En 1991, baixo o mandato do alcalde Manuel Soto, construíuse a rotonda central e o monumento que a preside, a Porta do Atlántico, unha escultura granítica traída das canteiras do Porriño e esculpida polo artista ponteareán Silverio Rivas coa axuda da Escola de Canteiros de Poio. O monumento pretendeu ser unha homenaxe aos emigrantes galegos que partiron cara a América dende o porto da cidade nos séculos XIX e XX.
A praza América é o lugar habitual de celebración dos éxitos do Celta de Vigo.
Nova Viçosa
miniatura|250px|En primeiro plano, barcos de pesca en Nova Viçosa miniatura|250px|Localización do concello no [[estado de Baía]] Nova Viçosa é unha cidade e municipio do estado de Baía, na rexión nordeste do Brasil, no extremo sur do estado, a 814,2 km da capital, Salvador de Baía.
Xeografía
Situada a unha altitude media de 11 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 1317,39 km².
Segundo o censo de 2020, tiña unha poboación de 43 783 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 33,4 hab./km².
O municipio contén parte da Reserva Extractiva de Cassurubá, unha unidade de conservación de uso sustentábel de 100 768 ha que protexe unha zona de mangleiarais, río e mar onde se recolle marisco.
Historia
Foi fundado en 1720 e pasou a ser municipio en 1962.
East of Eden
East of Eden foi unha banda inglesa de rock progresivo que tivo un éxito no top 10 británico co sinxelo "Jig-a-Jig" en 1970. O tema era estilisticamente distinto a calquera dos seus outros traballos. Aínda que algúns considéranos un grupo progresivo sinfónico, outros afirman que o seu estilo está maiormente orientado ao jazz.
Family
Family é unha banda inglesa de rock activa dende finais de 1966 ata outubro de 1973, e novamente dende 2013 para unha serie de concertos. O seu estilo caracterizouse como rock progresivo, xa que o seu son a miúdo exploraba outros xéneros, incorporando elementos de estilos como o folk, a psicodelia, o acid rock, o jazz fusión e o rock and roll. O grupo conseguiu recoñecemento no Reino Unido polos seus álbums, as súas xiras e por aparicións en festivais.
As cambiantes formacións de Family ao longo da súa relativamente curta existencia levou a unha diversidade de sons nos seus distintos álbums. O grupo tamén adoita a ser visto como un artista inxustamente esquecido en comparación con outras bandas do mesmo período, e foi descrito como unha "banda estraña amada por un pequeno pero rabioso grupo de fanáticos".
Georg Wilhelm Freyreiss
Georg Wilhelm Freyreiss, nado en Frankfurt o 12 de xullo de 1789, e finado en Nova Viçosa, Brasil, o 1 de abril de 1825, foi un naturalista alemán.
Traxectoria
Como naturalista asistente viaxou a Río de Xaneiro en 1813 con Grigory Langsdorff, a quen acababan de nomear cónsul ruso no Brasil. Alí reuniuse con Lorentz Westin, o cónsul xeral sueco-noruegués, quen lle subministrou os medios necesarios para que Freyreiss viaxase e explorase o interior do país. Co xeólogo Wilhelm Ludwig von Eschwege, visitou varios lugares de Minas Gerais, durante os cales, coleccionou numerosos exemplares ornitolóxicos, entomolóxicos e botánicos.
En 1824 publicou Beiträge zur näheren Kenntniss des Kaiserthums Brasilien ("Contribucións ao coñecemento do Imperio do Brasil").
Outra obra atribuída a Freyreiss é Reisen in Brasilien (Viaxe polo Brasil), un libro sobre o Brasil que se publicou moitos anos despois da súa morte (en 1968).
Epónimos
Os taxons co epíteto específico freyreissii honran o seu nome, sendo exemplos as especies botánicas Ophryosporus freyreissii e Paepalanthus freyreissii.
Abreviatura
A abreviatura Freyr. úsase para recoñecer a como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
Tyus Jones
Tyus Robert Jones Sr., nado o 10 de maio de 1996 en Burnsville, Minnesota, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xoga nos Washington Wizards da National Basketball Association (NBA). Con 1,88 metros de estatura xoga na posición de base.
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Jones foi seleccionado polos Cleveland Cavaliers na 24ª posición do Draft da NBA de 2015 e foi traspasado ós Minnesota Timberwolves a cambio dos dereitos do Draft de Cedi Osman e Rakeem Christmas. O 7 de xullo de 2015, Jones asinou cos Timberwolves. O 10 de novembro de 2015, Jones debutou na NBA contra os Charlotte Hornets.
O 11 de xullo de 2019, Jones asinou un contrato de tres anos cos Memphis Grizzlies. O 6 de xullo de 2022, Jones asinou un novo contrato cos Grizzlies por dous anos.
O 22 de xuño de 2023, os Grizzlies traspasaron a Jones ós Washington Wizards, como parte dun traspaso entre tres equipos que mandou a Kristaps Porziņģis ós Boston Celtics e a Marcus Smart ós Grizzlies. Os Wizards fixéronse tamén con Danilo Gallinari, Mike Muscala e unha elección da segunda rolda do Draft de 2023 dos Celtics.
Batalla de Jena
Desenvolvemento da batalla
A vangarda do exército francés chegou a Jena a últimas horas do 13 de outubro ás ordes do mariscal Jean Lannes, uníndose posteriormente a forza do Emperador, o que resultou nun exército de máis de 100 000 homes. Fronte a eles, os prusianos reuniron a uns 70 000 homes ao mando do Príncipe Friedrich Hohenloe.
A batalla desencadeose por unha carga incontrolada do Mariscal Michel Ney, que se lanzou contra os prusianos, tendo que ser rescatado pola cabalaría francesa antes de que fora completamente aniquilado. O posterior avance do groso do exército francés, coa cabalaría ao mando de Joachim Murat, foi nese momento, ao redor das 13:00 horas, cando Napoleón decidiu dar o paso decisivo. Ordenou ao seus flancos que empuxaran con forza e intentaran atravesar os flancos prusianos e rodear ao exército central principal, mentres o centro francés intentaba esmagar ao centro prusiano. Os ataques polos flancos resultaron ser un éxito. Cos flancos rotos, o exército prusiano viuse obrigado a retirarse e Napoleón gañou outra batalla.
En total, o exército prusiano perdeu 10 000 homes mortos ou feridos, tomou 15 000 prisioneiros de guerra e 150 canóns., a mesmo tempo estaba sendo fortemente acosado polo Mariscal Davout na Batalla de Auerstädt.
Tras o combate principal, o exército francés avanzou, xa practicamente sen resistencia, tomando as cidades de Erfurt e, finalmente, Berlín, forzando o exilio da familia real prusiana.
Bugatti Type 252
O Bugatti Type 252, tamén coñecido como Tipo 252, é un prototipo desenvolvido entre 1957 e 1962 polo fabricante de automóbiles francés Bugatti.
O coche nunca pasou máis aló da fase de prototipo. O único exemplar producido do coche consérvase no museo Cité de l'Automobile de Mulhouse, Francia.
Historia
O Type 252 está propulsado por un motor de 4 cilindros en liña de 1,5 litros con dobre árbore de levas en cabeza e usa unha suspensión de puntais MacPherson tanto dianteira como traseira. Durante o desenvolvemento, o coche sufriu numerosos problemas de motor e durante as probas de condución, o piloto de probas Pierre Macoin adoitaba atoparse con avarías. Para evitar calquera publicidade non desexada e negativa, Bugatti decidiu utilizar o motor do prototipo baixo o capó do sedán Bugatti Type 73. Máis tarde, con todo, tanto o motor como o chasis do Tipo 252 foron redeseñados. Os traballos de perfeccionamento e creación da suspensión comezaron en agosto de 1959 e remataron en 1962, pero o proxecto foi abandonado pronto.
Gran Premio de Estiria de 2021
O Gran Premio de Estiria de 2021 (oficialmente Formula 1 BWT Großer Preis der Steiermark 2021) foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Red Bull Ring en Spielberg, Austria, o 27 de xuño de 2021. A carreira foi a oitava carreira da tempada de Fórmula Un de. A carreira foi a segunda disputa do Gran Premio de Estiria e o trixésimo cuarto Gran Premio celebrado no circuíto. O evento engadiuse ao calendario despois de que se cancelasen outras carreiras por mor da pandemia de COVID-19, formando a segunda etapa dunha serie de tres carreiras en fins de semana seguidos.
Antecedentes
O evento celebrouse durante a fin de semana do 25-27 de xuño e chamouse oicialmente Fórmula 1 BWT Großer Preis der Steiermark 2021. Foi a oitava rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021, e o  segundo Gran Premio de Estiria despois da  primeira edición celebrada o ano anterior. Está previsto que se celebre nos 4´318 km., con dez curvas do Red Bull Ring en Spielberg, Austria. Foi a décimo sexta carreira do campionato mundial que se celebrou na versión moderna do circuíto, e o trixésimo cuarto en total.
O evento engadiuse á programación despois de que se cancelase o Gran Premio do Canadá e se aprazase o Gran Premio de Turquía, por mor da pandemia de COVID-19. Como resultado destes cambios, o Gran Premio de Estiria forma a segunda etapa dunha serie de tres carreiras planificadas en fins de semana consecutivos, despois do Gran Premio de Francia de 2021 en Le Castellet, Var e antes do Gran Premio de Austria de 2021, que tamén se celebrará en Spielberg. A incorporación dun cuarto grupo de tres carreiras seguidass ás xa multitudinarias do calendario recibiu críticas, con preocupación sobre a carga de traballo e o seu efecto sobre a saúde mental dos traballadores que viaxan ás carreiras. O único provedor de pneumáticos de Fórmula 1 Pirelli levou os seus tres compoñentes intermedios de pneumático para tempo seco en termos de dureza (o C2, o C3 e o C4), que inicialmente estaban destinados ao Gran Premio de Austria da semana seguinte. Participaron dez construtores e vinte pilotos, sen cambios na lista de entradas da tempada. Robert Kubica pilotou para Alfa Romeo Racing na primeira sesión de adestramentos libres no lugar de Kimi Räikkönen. Max Verstappen entrou no evento liderando o campionato mundial de pilotos de Fórmula 1, cunha vantaxe de doce puntos por diante de Lewis Hamilton, mentres que Red Bull Racing lideraba o campionato mundial de construtores de fórmula 1 por trinta e sete puntos sobre o Equipo Mercedes. As W Series de 2021 organizou a súa primeira rolda como carreira de soporte.
Clasificación
A clasificación comezou ás 15:00 hora local do sábado. A sesión estivo composta por tres quendas. Ao final das dúas primeiras quendas, os cinco pilotos máis lentos teñen fixadas as posicións de clasificación e impídelles participar no resto da sesión de cualificación. A quenda final determina os dez primeiros postos de clasificación. Os resultados da clasificación úsanse entón para determinar a orde de saída da carreira.
Verstappen marcou o mellor tempo da última quendao de clasificación para acadar a pole position provisional. Esta é a sexta pole da carreira de Fórmula Un de Verstappen. Hamilton clasificouse en terceiro lugar, pero espérase que comece segundo por mor da penalización de Bottas. O piloto de McLaren Lando Norris cualificou cuarto e saíra en terceira posición.
Carreira
A carreira comezou ás 15:00 hora local do domingo. Cunha duración de setenta e unha voltas para unha distancia total de 306´452.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Supermarine Sea King
O Supermarine Sea King foi un biplano de combate anfibio británico deseñado por Supermarine en 1919. Desenvolvido a partir do Supermarine Baby e do Supermarine Sea Lion I, o Sea King era un biplano monopraza impulsado por un motor pusher Beardmore de160 cabalos (120 kW). Voou por primeiras vez a principios de 1920 e foi exposto por Supermarine no Olympia Show de 1920 en Londres. A compañía publicou debuxos do deseño do avión antes da exhibición; o que se expuxo foi probablemente un Supermarine Baby modificado.
Sea King I
miniatura|319x319px|Esquema do Sea King O 29 de outubro de 1919, Supermarine comezou o deseño dun hidroavión de combate monopraza. Desenvolveuse a partir do Supermarine Baby e dun avión desenvolvido a partir del, o Supermarine Sea Lion I. O prototipo do Baby voara por primeira vez tras completarse en febreiro de 1918, pero nunca operou durante a primeira guerra mundial e non chegaría a ser usado tampouco despois. O Sea Lion I participara no trofeo Schneider de 1919, pero os resultados da competición anuláronse cando a carreira rematou en caos debido á brétema.
O avión resultante, coñecido como Sea King, era un biplano monopraza cun motor pusher Beardmore de 160 cabalos (120 kW). Coñécense poucos detalles sobre o deseño na súa forma orixinal. A metralladora que montaba estaba posicionada o suficientemente abaixo como para que o piloto tivese unha visión sen obstáculos diante del.
Sea King II
En 1921, Reginald Mitchell, nese momento deseñador xefe de Supermarine, produciu un deseño revisado do Sea King. Probablemente foi feito para cumprir os requisitos da especificación N6/22, que buscaba o deseño dun caza capaz de operar tanto dende un portaavións como da auga. En decembro de 1921, seis meses despois de completarse o deseño. o avión foi construído e estaba listo para as probas.
O resultante Sea King II era un biplano monopraza con casco de madeira, un tren de aterraxe principal retraíble e un patín de cola fixo. A cola, agora moi modificada, tiña un estabilizador de tipo monoplano montado na metade da única deriva cun só temón; tanto a deriva como o temón eran máis grandes que os do Sea King I. O avión estaba impulsado por un motor de 300 cabalos (220 kW) Hispano-Suiza 8. Ao mando de arranque do Sea King II e ao tapón da gasolina accedíase dende detrás do asento do piloto. Os puntais do tren de aterraxe foron deseñados para garantir que os choques no casco fosen reducidos cando a máquina aterrase. Unha característica única do Sea King II era un tubo que atravesaba o casco para subministrar aire ao chanzo traseiro.
O Sea King II foi o primeiro avión deseñado por Mitchell tras converterse en xefe de deseño de Supermarine en 1919. Deseñouno tendo en conta a facilidade de mantemento: o motor estaba montado independentemente das ás e só había que quitar 18 parafusos para engalar a estrutura da á, a unidade de potencia e o tren de aterraxe.
Historial operacional
miniatura|250x250px|Supermarine Sea King I no Olympia Show Crese que o Sea King I voou por vez primeira a principios de 1920, aínda que quizais non voase nunca xa que nunca foi rexistrado. Descoñécese a data exacta e o nome do piloto. O avión expúxose no Olympia Show de 1920 en Londres, onde foi o único exemplo dun hidroavión de combate monopraza. Supermarine publicou debuxos do deseño do Sea King antes da exhibición; o aparello exposto foi probablemente un N60 Baby modificado. Hai evidencias de que se levaran a cabo modificacións na estrutura da á antes de que a aeronave aparecese en Olympia, e que o seu rendemento mellorou cando foi equipado cun motor Siddeley Puma.
O Sea King II foi rexistrado como E-BAH en decembro de 1921, cando foi nomeado como o Supermarine Amphibian Scout, e voou por primeira vez ese mes. Durante as probas demostrou unha maniobrabilidade e unha estabilidade excelentes, sen amosar problemas no contacto coa auga. Non foi escollido para produción, e os Fairey Flycatcher e Parnall Plover, dous biplanos que podían converterse entre ter tren de aterraxe convencional e flotadores, foron pedidos en pequenos números para máis probas. O Flycatcher sería finalmente o elixido para equipar os portaavións da Royal Navy.
Legado
miniatura|251x251px|O casco do Sea Lion II e o motor Napier Lion O Sea King II foi reconstruído por Mitchell como un hidroavión de carreiras e equipado cun motor Napier Lion para converterse no Supermarine Sea Lion II, que gañou o trofeso Schneider de 1922. O Sea Lion II estaba impulsado por un Napier Lion de 450 hp (340 kW) prestado por Napier. O novo motor incrementou a potencia un 50%. O avión gañou a carreira voando a unha velocidade media de 234,5 km/h. A vitoria foi o primeiro éxito posterior á primeira guerra mundial dun avión británico nunha competición internacional, e xerou unha gran cantidade de publicidade para Supermarine.
Especificacións (Sea King I)
Datos de Supermarine Aircraft since 1914
Especificacións (Sea King II)
Datos de Supermarine Aircraft since 1914
Candaosa
Candaosa ou A Candosa é un topónimo galego que pode facer referencia a:
Bandeira de Mayotte
A bandeira oficial da Illa de Mayotte é a tricolor francesa. Existe unha bandeira de uso local que consiste nun pano branco no que figuran o escudo de Mayotte na súa parte central e o nome da illa, escrito con letras vermellas na súa parte superior. Esta bandeira non é oficial.
A Corga, Desteriz, Padrenda
A Corga é un lugar da parroquia de Desteriz no concello ourensán de Padrenda.
Paris Basketball
O Paris Basketball é un equipo de baloncesto profesional francés con sede na cidade de París. Fundado en 2018, por David Kahn e Eric Schwartz, o equipo disputa os seus partidos como local na Halle Georges Carpentier, un pavillón con capacidade para 5 009 espectadores. Desde a temporada 2021−22 o club compite na LNB Pro A, máxima categoría do baloncesto galo.
Historia
O club comezou como un proxecto dirixido por David Kahn, antigo director deportivo dos Minnesota Timberwolves da National Basketball Association (NBA), para crear un gran club de baloncesto na cidade de París. A idea materializouse o 12 de xullo de 2018, data na que foi anunciada a creación do club profesional. No acto de presentación os fundadores declararon que a intención do club era a der ser un equipo da Euroliga para 2022. Tamén anunciaron que o futuro pavillón local do equipo sería un recinto en Porte de la Chapelle, construñido para os Xogos Olímpicos de 2024. Mentres tanto, o pavillón do club sería a Halle Georges Carpentier.
O equipo comezou a súa traxectoria directamente na LNB Pro B, a segunda categoría do baloncesto francés, após comprar a licenza do Hyères-Toulon Var Basket. Na temporada 202−21 o club acabou en segunda posición na Pro B por detrás do Fos Provence Basket. A diferenza doutras temporadas, por mor da pandemia de COVID-19, o club non tivo que disputar os playoffs de ascenso, obtendo directamente praza na máxima categoría. NA súa primeira temporada na LNB Pro A, o club acabou un posto por riba do descenso con 13 vitorias, tan śo unha máis das necesarias para acadar a salvación. Con todo, o club é invitado para disputar a EuroCup na temporada 2022−23.
The Twilight Zone (serie de televisión de 1959)
{{Serie de televisión }} miniatura|upright|Serling traballando no guión cun dictáfono, 1959 The Twilight Zone (en galego "a zona crepuscular", comercializada como Twilight Zone nas súas últimas dúas temporadas) é unha serie de televisión de estadounidense de episodios creada e presentada por Rod Serling, que estivo durante cinco tempadas na cadea CBS de 1959 a 1964. Cada episodio presenta unha historia independente en que as personaxes se atopan lidando con eventos a miúdo inquietantes ou pouco frecuentes, unha experiencia descrita como entrar na "zona crepuscular", a miúdo cun final sorpresa e unha sentenza. Aínda que predominantemente de ficción científica, eventos paranormais e kafkianos do programa inclinaron o espectáculo cara á fantasía e o terror.
A serie contou con estrelas consagradas e actores novos que se posteriormente foron recoñecidos. Serling exerceu como produtor executivo e guionista; escribiu ou coescribiu 92 dos 156 episodios do programa e tamén foi o presentador e o narrador do programa, facendo monólogos ao comezo e ao final de cada episodio. As narracións de apertura e peche de Serling normalmente resumen os acontecementos do episodio que engloban e por que as personaxes principais entraron na "zona crepuscular".
En 2002, The Twilight Zone ocupou o posto número 26 dos 50 mellores programas de televisión de todos os tempos nunha listaxe de TV Guide. En 2004, ocupou o posto 8 no Top Cult Shows Ever de TV Guide, pasando ao posto 9 tres anos despois. En 2013, o Writers Guild of America clasificouna como a terceira serie de televisión mellor escrita e TV Guide clasificouna como a cuarta mellor serie dramática, o segundo mellor programa de ficción científica e o quinto mellor programa de todos os tempos. En 2016, a serie ocupou o posto número 7 na lista dos 100 mellores programas de todos os tempos de Rolling Stone.
Estrutura
miniatura|[[Bernard Herrmann, compositor da sintonía orixinal]] Tralo comezo do tema de apertura, composta por Bernard Herrmann na primeira temporada e por Marius Constant nas outras catro, Rod Serling exercía como narrador dos episodios e, a partir da segunda temporada, aparecía antes da emisión do capítulo para outorgarlle un contexto previo.
Cunha duración de 25 minutos aproximadamente por episodio, a serie caracterízase pola súa natureza de serie antolóxica en que os capítulos son autoconclusivos e raramente se establecían continuidades entre os mesmos. Porén, un selo de identidade que se fixo célebre foi por contar habitualmente cun xiro na trama ao final que desencadea un desenlace sorprendente e inesperado.
Adaptacións
A serie orixinal foi seguida por secuelas que se emitiron ao longo de diferentes décadas e que recibiron acollidasd distintas por parte do público:
En 1983 estreouse en salas comerciais un filme, Twilight Zone: The Movie, integrado por catro historias dirixidas por John Landis, George Miller, Joe Dante e Steven Spielberg (tamén produtor do filme). Tres dos segmentos eran versións novas de episodios da serie orixinal e o cuarto, dirixido por Landis, foi creado especificamente para o filme.
En 1994 estreouse un telefilme titulado Twilight Zone: Rod Serling's Lost Classics, dirixido por Robert Markowitz que adaptaba dúas historias escritas polo creador da serie Rod Serling que non fixeran parte da primeira etapa da serie.
Salduie (banda)
Salduie (en escritura ibera: 42x42px) é unha banda española de folk metal orixinaria da cidade de Zaragoza e fundada no ano 2010. As súas letras tratan sobre as culturas prerromanas da península Ibérica, como os celtiberos, os iberos ou os lusitanos, así como sobre a conquista romana de Hispania.
Primeiros pasos
Fundada no ano 2010, o seu nome fai referencia á antiga cidade sedetana de Salduie, situada no lugar que hoxe ocupa Zaragoza. En 2013 a banda publicou o LP La senda del Cierzo, e ao ano seguinte o seu primeiro disco de estudio, titulado Imbolc. O grupo estaba formada naquel momento polos vocalistas Diego Bernía e Nehemías Sebastían (este último tocando tamén a gaita e os whistles), Víctor Felipe na guitarra e o buzuki, Juan Campayo no baixo, Sergio Serrano na batería o bodhrán, David Serrano na gaita, a dulzaina e o whistle, e Guillermo Royo nos teclados.
Durante a primavera de 2016 o as voces melócidas do grupo púxoas Diego Royo, en substitución do cantante melódico da banda, Nem Sebastián.
Segundo traballo: Belos
O 10 de decembro de 2016, despois de publicar os adiantos "Carus de Sekaiza", "Hospitium", "Bestias Númidas" e "Los Fuegos de Belenus", saíu á luz Belos, o segundo álbum de estudio da banda, no que levaban traballando dous anos. Producido de novo por Lucas Toledo en Theocide Studios, contou coas colaboracións de Chaime Magallón (Lurte), José Broseta (Opera Magna, Systemia), Diego Royo (Eternity, Evernight), Chusé Joven (Atland, Judith Mateo), Allué Fiddle e a "Coral Celtíbera" (composta, á súa vez, por varios membros dos coro Amici Musicae).
O 8 de xaneiro de 2017, Nem anunciou no seu perfil persoal de Facebook que deixaría a banda debido a problemas persoais. Diego Royo foi o vocalista nos seguintes concertos da banda.
O 17 de novembro do mesmo ano, o guitarrista Álvaro Pérez tamén se retirou por motivos persoais. Ao día seguinte, a banda fixo oficial a súa nova formación, confirmando a Diego Royo (voz) e Daniel Galván (baixo) como membros permanentes, ademais de anunciar a reincorporación de Nem, despois de case un ano ausente. Dous días despois, publicaron o videoclip de "Bosnerau", mostrando publicamente a nova formación.
En marzo de 2018 fíxose oficial a incorporación de Sergio Couto como guitarrista. En abril de 2018 a banda participou no disco "¡¡Stay Oz!! Hasta que el cuerpo aguante", un disco tributo a Mägo de Oz polo seu 30º aniversario, no que participaron invitados por Txus di Fellatio.
Viros Veramos e Ambaxtos
En marzo de 2019 saíu á luz o seu terceiro álbum de estudio, Viros Veramos, tras os avances de: "Viriato", "RTNP" e "Sedeisken". O disco contou con colaboracións como as de Narci Lara, Migue Franco, Paco Garrido, Alberto Domínguez, Jordi Boixaderas, Jose Broseta, Alícia Felipe e Lucas Toledo. Tamén se anunciou que a banda participaría nos Leyendas del Rock onde actuaron dúas veces o mesmo día.
Lingua arakanesa
A lingua arakanesa (tamén coñecida como rakhine) é unha lingua estreitamente relacionada co birmano, da cal é considerada a miúdo un dialecto. "Arakan" é o antigo nome do estado de Rakhine. O arakanés divídese en tres dialectos: Sittwe–marma (arredor de dous terzos dos falantes), Ramree e Thandwe. É a lingua nativa do pobo rakhine, do pobo marma e do pobo kamein. Segundo os falantes do birmano estándar, o arakanés ten unha intelixibilidade do setenta e cinco por cento co birmano.
Bandeira de Santa Helena
A bandeira de Santa Helena é un dos símbolos oficiais da illa de Santa Helena, un dos Territorios Británicos de Ultramar. Foi adoptada en 4 de outubro de 1984. Os barcos rexistrados en Santa Helena ondean o estandarte vermello; non existe unha variante para o territorio.
Bandeira de Montserrat
A bandeira de Montserrat é un dos símbolos oficiais da Illa de Montserrat, un dos Territorios Británicos de Ultramar. Componse do escudo da illa colocado na mosca do estandarte azul británico. A bandeira foi adoptada despois de que a colonia das Illas de Sotavento Británicas (que consistía en varias illas da rexión administradas polos británicos) fose disolta en 1958.
Kuortaneen jäähalli
O Kuortaneen jäähalli é un pavillón de xeo do municipio de Kuortane (Finlandia). Foi construído en 1998 e ten capacidade para 350 persoas sentadas. Nel xoga os seus partidos como local o equipo de hóckey sobre xeo Team Kuortane da Naisten Liiga, máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia.
A pista ten unhas medidas de 28x57 metros e stá situada nas proximidades do edificio principal do Kuortaneen urheiluopisto.
Manuela Beltrán
Esta heroína tamén foi chamada como "Heraldo Feminino da Liberdade".
Traxectoria
Sobre a vida de Manuela Beltrán sábese pouco xa que só hai indicios de que naceu o 13 de marzo de 1724 en El Socorro (Santander,Colombia), pertencía a unha modesta familia, descendente de españois que manufacturaban tabacos. Era "unha muller do pobo", mais coa diferenza que sabía ler o suficiente para coñecer o texto do edicto sobre os novos tributos notificados polo Visitador-Rexente Juan Francisco Gutiérrez de Piñeres, quen substituía e representaba ao vicerrei nas funcións da Real Facenda dentro do vicerreinado.
En Nova Granada, onde non se alcanzou a implantar o sistema de Intendencias, optouse polo de Visitador-Rexente; correspondeulle a Juan Gutiérrez de Piñeres ser o primeiro para Nova Granada. Este foi nomeado pola Audiencia Visitador Xeral, e chegou a Santa Fe de Bogotá en xaneiro de 1778, portando plenos poderes de Carlos III para a reorganización da Real Facenda. O entón vicerrei, Manuel Antonio Flórez, que se trasladou a Cartaxena de Indias para atender a guerra recentemente declarada contra Inglaterra, delegou todos os poderes na Audiencia e en especial no seu rexente. Entre as medidas fiscais introducidas pola Audiencia estaba o cobro dunha longa serie de impostos que por diferentes motivos non se pagaban, entre eles o de Armada de Barlovento, cuxo cobro decidiuse efectuar separado da Alcabala. O imposto de Barlovento, como a Alcabala, era un gravame que recaía sobre as vendas e que por tanto afectaba os consumos de todas as clases sociais. A zona onde se empezaron a manifestar con maior virulencia as protestas populares foi El Socorro, unha das máis prósperas do vicerreinado, mais á vez unha das que foran afectadas pola prohibición da sementeira de tabaco e polos problemas derivados da tenencia da terra.
Manuela Beltrán, o 16 de marzo de 1781, con 57 anos, recolle a indignación do pobo sobre este feito, e ao berro de "Viva o Rei e morra o mal goberno", chegou á fronte das masas á porta da alcaldía, arrincou e simulou limparse o cu co papel, lanzou ao vento o edicto do Concello de El Socorro no cal se fixaba e se anunciaba a alza dos impostos de Armada e Barlovento. Nese momento liderou un motín contra os impostos mercantís estabelecidos polo visitador-rexente Gutiérrez de Piñeres, no que máis de dous mil manifestantes que acudiran á praza do mercado apiñáronse fronte á residencia do alcalde e todo iso desembocou na revolta dos comuneros. Ese xesto foi a faísca que acendeu a rebelión que mantería en xaque o goberno do vicerreinado.
A insurrección estendeuse como a pólvora por todo o nororiente do Vicerreinado, pasando logo ao centro e occidente deste. O pobo, que berraba "Viva o rei e abaixo o mal goberno!", escolleu como xeneral a Juan Francisco de Berbe, que xunto a Salvador Plata, Antonio Monsalve e Francisco Rosillo constituíu unha Xunta revolucionaria chamada do Común, de onde se derivou o apelativo de revolta ou insurrección comuneira. O precursor Francisco de Miranda, que desde Europa seguiu moi de cerca este levantamento popular, mencionou a Manuela Beltrán como a velliña que iniciou tan soada rebelión. Esta actitude de rebeldía estendeuse por territorio neogranadino desde Mérida, Venezuela, até Pasto, Colombia, creándose unha conciencia no pobo contra o goberno colonial da época. Moitos coinciden en sinalar o movemento comuneiro como un antecedente da loita pola independencia.
Morte
Crese que morreu sendo fusilada polas tropas realistas. Foi resucitada pola historiografía do século XX como símbolo do nacionalismo pre-revolucionario e considerada a primeira heroína da loita emancipadora e a independencia.
Clan Carmichael
O Clan Carmichael é un clan escocés que tamén é considerado como un sept do Clan Douglas, do Clan MacDougall, dos Stewart de Appin e dos Stewart de Galloway.
Clan Cameron
O clan Cameron (en Clann Chamshron) é un clan escocés das Terras Altas occidentais, cuxa póla principal son os Cameron de Lochiel, mais conta con numerosas divisións. As terras do clan Cameron atópanse en Lochaber e dentro das súas terras atópase Ben Nevis, que é a montaña máis alta das illas Británicas. O xefe do clan é habitualmente chamado sinxelamente como "Lochiel".
Parahucho perryi
miniatura|240px|Cabezas en detalle Paraucho perryi é unha especie de peixe osteíctio da orde dos salmoniformes, familia dos salmónidos e subfamilia dos salmoninos, o único represerntante do xénero Paraucho.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Nota taxonómica
Aínda que a miúdo se sitúa no xénero Hucho, a filoxenética molecular e outras evidencias demostraron que pertence ao seu propio xénero monotípico Parahucho.
Distribución e características
Esta especie é un salmónido de gran tamaño, dulciacuícola, propia do nordeste de Asia, que se encontra nos lagos e grandes ríos das illas do krai de Primorie e no de Khabarovsk, e na de Sakhalin e as Kuriles do Extremo Oriente ruso, así como na de Hokkaido no Xapón.
Parahucho perryi é unha das especies de salmón máis grandes.
Hábitat
Parahucho perryi é un peixe dulciacuícola que habita en lagos e ríos.
Distribución
Encóntrase no nordeste de Asia, nos lagos en grandes ríos dos krais Primoire, Khabarovsk, na illa de Sakhalin e nas Kuriles no Extremo Oriente ruso, así como na illa de Hokkaido, no Xapón.
Bioloxía
As femias normalmente poñen entre 2 000 e 10 000 ovos na primavera, en fondos areosos ou de grava.
Poboación
A súa poboación está en declive xeral desde hai polo menos un século, calcúlase que as poboacións actuais son de menos do 5 % dos seus niveis históricos. A perda de máis do 50 % do seu hábitat debido á agricultura, á urbanización e, máis recentemente, ao desenvolvemento da extracción de petróleo e de gas é outro factor importante.
A sobrepesca por parte de diversos sectores (comerciais, recreativos e captura ilegal) é unha das ameazas máis importantes para esta especie. Aínda que xa non se pesca comercialmente en Rusia, aínda é obxecto da pesca de subsistencia legal e ilegal, xa que é moi apreciada polo seu gran tamaño e bo sabor, mais tamén a captura incidental nas pescarías comerciais de salmón en Rusia, malia diminuír, e no Xapón, así como as prácticas de pesca ilegais en Rusia. Os peixes tamén son apreciados como trofeos polos pescadores deportivos xaponeses. .
Estas poboacións tamén están ameazadas por importantes cambios no seu hábitat. Un contrato de arrendamento forestal ampliado na conca do río Samarga, por exemplo, esténdese agora ata o 85 % da superficie total da conca hidrográfica, coa construción de estradas que poderían afectar moito a moitos afluentes clave. A rápida expansión do desenvolvemento da explotación do petróleo e do gas na illa de Sakhalin, en particular a instalación de oleodutos a través de máis de 24 ríos nos que se sabe que vive esta especie, está a representar unha ameaza crecente. No Xapón, o desenvolvemento da canalización dos ríos, a construción de presas e a expansión agrícola e urbana representan unha ameaza importante para o hábitat da especie.
A ameaza da pesca furtiva en Rusia, aínda que é difícil de cuantificar, pode ser actualmente unha das ameazas máis importantes. Durante unha viaxe de investigación en 2005 descubríronse dous campamentos de pesca furtiva e recuperáronse cinco espécimes adultos mortos que foran capturados usando artes de pesca ilegal. Catro destes individuos eran femias maduras que levaban até 15 000 ovos cada unha. Durante os aumentos dos caudais na primavera, os reprodutores tenden a reunisrse an cardumes nas canles laterais do curso principal do río, e vólvense vulnerábeis á captura mediante redes de enmalle de malla grande. A estimación da mortalidade por pesca nos ríos, aínda que é incerta dada a falta de datos, suxire unha taxa de explotación relativamente alta. As taxas de pesca sostíbel das poboacións de peixes raramente superan a taxa de mortalidade natural.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o status desta especie como CR (en perigo crítico), aínda que as categorías plausibles inclúen tamén en perigo de extinción.
Os criterios da UICN utilizados para estimar a redución do tamaño da poboación dunha especie poden incluír os seguintes: observacións directas, índices de abundancia, descensos na área de dispersión ou a extensión e/ou calidade do hábitat, os niveis reais ou potenciais de explotación, ou os efectos de taxóns introducidos, hibridación, patóxenos, contaminantes, competidores ou parasitos.
Bandeira do Territorio Antártico Británico
A bandeira do Territorio Antártico Británico foi adoptada o 1 de agosto de 1963, un ano despois da creación do Territorio antártico británico, un Territorio Ultramarino británico. Anteriormente, o territorio formou parte das Dependencias das Illas Malvinas, e utilizou a mesma bandeira.
Ponte de Mem Gutierres
A ponte de Mem Gutierres, tamén chamada ponte Domingues Terna e ponte da Esperança, localízase na freguesía de Esperança, no municipio de Póvoa de Lanhoso, distrito de Braga, en Portugal.
A ponte de Mem Gutierres está clasificada como Monumento Nacional dende 1910.
Historia
Crese que a ponte foi construída aproximadamente no ano 1382.
Características
Trátase dunha antiga ponte románica de pedra dun só arco sobre o río Ave.
Bandeira de Sark
A bandeira de Sark é un dos símbolos da illa de Sark. Componse dun fondo branco coa cruz de San Xurxo vermella e un cantón vermello que contén os dous leóns amarelos (ou en termos heráldicos "leopardos") da bandeira de Normandía. A diferenza dos clásicos estandartes brancos, os leóns da bandeira de Sark sobresaen fóra do cantón e desbordan a cruz vermella.
miniatura|Bandeiras de Sark nas fiestras dunha tenda.
The Dead Milkmen
The Dead Milkmen é unha banda estadounidense de punk rock formada en 1983 en Filadelfia, Pensilvania. A súa formación orixinal consistía no vocalista e teclista Rodney Linderman ("Rodney Anonymous"), o guitarrista e vocalista Joe Genaro ("Joe Jack Talcum"), o baixista Dave Schulthise ("Dave Blood") e o batería Dean Sabatino ("Dean Clean").
A banda distinguiuse na escena hardcore punk de principios dos 80 polo seu son punk jangly e o seu humor sardónico entregado cun forte acento de Filadelfia. O grupo chamou a atención das emisoras de radio universitarias co seu álbum de estrea de 1985, Big Lizard in My Backyard, e co tema "Bitchin' Camaro". Longas xiras e máis lanzamentos axudaron á banda a conseguir máis seguidores no underground.
The Dead Milkmen conseguiu éxito internacional coa canción "Punk Rock Girl", un sinxeo do seuálbum de 1988 Beelzebubba que foi emitido regularmente na MTV. Despois dunha temporada desafortunada co selo Hollywood Records, de problemas de saúde e frustracións coa industria a raíz do seu éxito a banda separouse en 1995.