cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Himation
En Roma
O himation continuou usándose na época bizantina, sobre todo como vestimenta iconográfica de Cristo e outras figuras bíblicas, aínda que parece que aínda se usaba na vida real, sobre todo por homes maiores cun status relativamente baixo.
Faixa
dereita|thumb|upright=0,75|Faixa dunha muller (en rosa), 1933. Unha faixa é unha prenda de base que se adapta á forma que rodea a parte inferior do torso, que se estende por debaixo das cadeiras e que se usa a miúdo para dar forma ou como apoio. Pódese usar por motivos estéticos ou médicos. En deportes ou tratamentos médicos, pódese usar unha faixa como peza de compresión. Esta prenda base feminina substituíu o corsé en popularidade, e á súa vez foi superada en maior medida polas pantimedias nos anos 60.
Carl Eduard Adolph Gerstäcker
Carl Eduard Adolph Gerstäcker, tamén coñecido como Carl Eduard Adolf Gerstaecker e Karl Eduard Adolf Gerstaercker, nado en Berlín o 30 de agosto de 1828, e finado en Greifswald, Pomerania Occidental, foi un zoólogo alemán especializado en entomoloxía.
Faixa
Evolución do corsé
Durante a década de 1890, a silueta e o uso do corsé comezaron a cambiar. Fíxose máis longo e en forma de S, con máis énfase no control da cintura e da parte superior das coxas. A roupa base máis nova estendeuse desde a cintura ata as cadeiras e o estómago. O termo faixa comezou a utilizarse para identificar este tipo de roupa interior na época da primeira guerra mundial. Por esta época, introducíuse o elástico de goma. As mulleres agora modelaban os seus corpos con dous novos tipos de bases, a faixa elástica bidireccional e o apertador tipo copa, ambos máis cómodos que o seu predecesor, o corsé de varillas..
As faixas estaban construídas con tecido elasticizado e ás veces suxeitabanse con peches de gancho e ollo. Na década de 1960, o modelo xa tradicional máis longo non se adaptaba aos novos estilos. Deseñouse unha faixa panty máis compacta para poñer coas saias máis curtas.
As pantimedias non só eran máis cómodas que as faixas, senón que non facían falta ligueiros para soster as medias.
1960 e posteriores
En 1970, a faixa subtituíuse polo uso de pantimedias). Os pantys substituíron as faixas na maioría das mulleres que usaban a faixa como medio para soster as medias, porén, moitas usuarias de faixas continuaron usando unhas faixas curtas enriba das medias/pantimedias para estilizar a figura. A finais da década de 1970, aquelas que querían estilizar a figura tiñan a opción de "control superior" dos pantys, onde a sección superior dos pantys tiña unha maior proporción de licra de elastina para ofrecer certo control da figura.
Carl Eduard Adolph Gerstäcker
Abreviatura
A abreviatura Gerstäcker emprégase para recoñcer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Faixa
1960 e posteriores
En 1968, na protesta feminista contra Miss América, as manifestantes tiraron simbólicamente unha serie de produtos femininos nun "cubo de lixo da Liberdade". Estes incluíron faixas, que estaban entre os elementos que os manifestantes chamaron "instrumentos de tortura feminina" e equipamentos do que percibían como feminidade.
Roupa moldeadora hoxe
As faixas e os "moldeadores de corpos" aínda son usados ​​polas mulleres para dar forma á súa figura cunha prenda. De feito, o século XXI viu un gran rexurdir do uso de prendas moldeadoras, especialmente coa chegada de novos tecidos e o deseño sen costuras, de xeito que as prendas moldeadoras modernas son substancialmente máis cómodas que as prendas de corsetería do século anterior. Algunhas destas pezas de roupa poden incorporar un apertador, unha combinación coñecida tradicionalmente como corselet. Spanx é un exemplo de roupa moldeadora contemporánea.
Patrimonio da Humanidade na China
thumb|200px| 55px 70px O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade na China, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. A China ten 56 sitios, clasificándose o segundo no mundo xusto por debaixo de Italia (58). A China ratificou a Convención sobre a Protección do Patrimonio Mundial Cultural e Natural o 12 de decembro de 1985. Estes sitios comprenden algunhas das partes máis esenciais dos valiosos e ricos recursos turísticos da China.
Visión xeral
Desde que se uniu á Convención Internacional sobre a Protección do Patrimonio Mundial, Cultural e Natural en 1985, a China ten ata a data 56 sitios Patrimonio da Humanidade; destes 38 son sitios de patrimonio cultural, 14 son sitios de patrimonio natural e 4 son sitios culturais e naturais (mixtos), ocupando o segundo lugar no mundo.
Ademais, tamén hai varios documentos chineses inscritos na lista da Memoria do Mundo da UNESCO, que rexistra o patrimonio documental mundial. Ademais, a China ten un rico patrimonio cultural inmaterial, con varios deles inscritos na lista da UNESCO de Obras Mestras do Patrimonio Oral e Inmaterial da Humanidade.
Mapa
Sitios numerados arredor de Pequín: 1. Gran Muralla; 2. Cidade Prohibida; 3. Zhoukoudian; 4. Palacio de verán; 5. Templo do Ceo; 6. Túmulos Ming; 7. Tumbas Qing Oriental; 8. Tumbas Qing occidentais
Lenda: 8px Patrimonio cultural; 8px Patrimonio natural; 8px Sitio mixto
Lista provisional
Aquí están os sitios que a China presentou á lista provisional do Patrimonio Mundial da UNESCO.
Muro Novo, San Miguel de Negradas, O Vicedo
Muro Novo é un lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria
A Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria (AESA, polas súas siglas en inglés EFSA, European Food Safety Authority) é unha axencia europea que vela pola seguridade dos alimentos na UE, Islandia, Liechtenstein, Suíza e Noruega
Historia
Entrou en funcionamento en 2002. A súa sede permanente está situada en Parma, Italia.
Obxectivos
O seu principal obxectivo é a responsabilidade de proporcionar métodos científicos para alertar e detectar todos aqueles problemas que afectan á seguridade alimentaria, esta autoridade avalía os riscos que poden afectar aos estados membros da UE.
Críticas
A axencia foi reiteradamente criticada pola prensa por non controlar os conflitos de intereses entre os seus membros, que en máis dun caso foron acusados de ter vínculos con empresas que producen precisamente as substancias que a Autoridade debe analizar ou están vinculadas a grupos de presión. O Defensor do Pobo Europeo pediu reiteradamente que a Autoridade sexa máis transparente nos seus procedementos.
José Altafini
José João Altafini, nado en Piracicaba, São Paulo o 24 de xullo de 1938, é un exfutbolista brasileiro, de ascendencia italiana. Coñecido nos seus inicios no Brasil como Mazzola, debido á súa semellanza co centrocampista Valentino Mazzola, xogaba como dianteiro e tras militar no XV de Piracicaba e no Palmeiras, aos 20 anos deu o salto ao fútbol europeo, fichando polo Milan. Co club lombardo gañou varios títulos, entre eles a Copa de Europa na tempada 1962/63, na que anotou 14 goles, establecendo unha marca que estivo vixente durante máis de medio século ata que foi superada en 2014 por Cristiano Ronaldo.
Noche, San Miguel de Negradas, O Vicedo
Noche é un lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
José Altafini
Despois de sete anos no Milan, xogou outros sete no Napoli e catro na Juventus, antes de rematar a súa carreira no fútbol suízo. Prolífico goleador, é o cuarto máximo anotador da historia da Serie A, con 216 goles, os mesmos que Giuseppe Meazza e só superado por Piola, Totti e Nordahl.
Foi internacional coas seleccións do Brasil e de Italia, sendo un dos poucos futbolistas que participaron en dúas Copas do Mundo con dúas seleccións diferentes. Disputou o Mundial de 1958 cos brasileiros, proclamándose campión, e o de 1962 co equipo italiano. Trala súa retirada traballou como comentarista na televisión italiana.
Comezos no Brasil
Naceu nunha familia moi pobre, sendo fillo de Gioacchino Altafini e Maria Marchesoni, ambos italianos emigrados ao Brasil. Xa aos nove anos alternaba a escola co traballo, ata que conseguiu o título de mecánico nun instituto profesional. Deu as súas primeiras patadas no XV de Piracicaba, equipo da súa cidade natal que presidía Mario Dedini, o dono do taller mecánico no que traballaba. Por aquel entón era coñecido como Cuíca.
En xullo de 1955 incorporouse aos equipos xuvenís do Palmeiras de São Paulo, equipo de tradición italo-brasileira, grazas á mediación de Idílio Gianetti. Na sede do club estaba colocada unha foto do Grande Torino e, observando o parecido do rapaz co falecido Valentino Mazzola, recibiu o alcume de Mazzola.
O 29 de xaneiro de 1956 debutou co primeiro equipo da man do adestrador Aymoré Moreira, entrando na segunda metade dun partido amigable ante o Catanduva. Marcou os dous goles do seu equipo, que perdeu 4-2, establecendo así a marca aínda vixente de goleador máis novo da historia do club, con 17 anos, 6 meses e 5 días.
Coa camiseta do Palmeiras xogou dous Campionatos Paulistas (1956 e 1957), marcando 32 goles en 63 partidos. Marcou en total 90 goles en 126 partidos co club, o que dá unha media de 0,71 goles por partido, un dos coeficientes máis altos da historia do club. Destacou especialmente na campaña 1957, na que anotou un total de 43 goles, cinco deles nun mesmo partido ante o Noroeste (5-2). O 6 de marzo de 1958, foi, con dous goles, un dos protagonistas do histórico partido ante o Santos de Pelé, Pepe e Zito, no Torneo Río-São Paulo, que rematou con vitoria santista por 7-6.
Milan
De cara ao Mundial de 1958 en Suecia, xogou e marcou nalgúns amigables preparatorios da selección brasileira en Italia, ante a Fiorentina e o Inter de Milán. Así, foi descuberto polos directivos do Milan, que o adquiriron por 135 millóns de liras.
No equipo milanés, ao que chegou con só vinte anos, confirmou as súas habilidades como goleador na Serie A. Na súa primeira tempada no club fixo 28 goles en liga, sendo o segundo máximo anotador do campionato, só superado polos 33 de Angelillo. Mantívose entre os máximos goleadores nas seguintes tempadas, ata que se proclamou capocannoniere na 1961/62, empatado con Aurelio Milani a 22 goles. O 27 de marzo de 1960 converteuse no primeiro e único futbolista en marcar catro goles nun derbi de Milán, nun partido ante o Inter que rematou 5-3 a favor dos rossoneri. O 12 de novembro de 1961 marcoulle outros catro goles á Juventus.
En sete tempadas en Milán gañou dous títulos de liga (1958/59 e 1961/62) e a Copa de Europa 1962/63, a primeira na historia para un club italiano, rompendo así a hexemonía ibérica no torneo. Tivo unha destacada actuación no torneo continental, anotando 14 goles, marca que non foi superada ata a tempada 2013/14, cando o conseguiu Cristiano Ronaldo, con 17 tantos. Cinco dos goles conseguiunos nun mesmo partido, a vitoria por 8-0 contra o Union Luxembourg. Con todo, a súa actuación máis lembrada foi a da final no estadio de Webley, onde marcou os dous goles do seu equipo ante o de Eusébio, dándolle así o título ao Milan (2-1).
Napoli
En 1965, debido a polémicas con Amarildo e Paolo Ferrario, deixou o Milan e fichou polo Napoli, onde xogou durante os seguintes sete anos, formando nos tres primeiros un destacado dúo co italo-arxentino Omar Sívori. Marcou un total de 97 goles co equipo napolitano en partidos oficiais, incluído un de chilena nun partido contra o Torino. Foi o máximo goleador do equipo en seis das sete tempadas que vestiu a camiseta azul, e os seus tantos contribuíron ao subcampionato de liga na tempada 1967/68, o mellor resultado da historia do club naquel entón.
Juventus
No verán de 1972, con 34 anos, fichou pola Juventus xunto co seu compañeiro Dino Zoff. Malia a súa idade e a comezar como suplente dos titulares Pietro Anastasi e Roberto Bettega, acabou por ter un papel protagonista en Turín, e gañou dous títulos máis da Serie A, nas tempadas 1972/73 e 1974/75. Tamén contribuíu á consecución da Copa de Europa en 1973, a primeira na historia do club piemontés, marcando un gol en cuartos de final ante o Újpesti Dózsa húngaro, e dous tantos nas semifinais contra o inglés. Da súa militancia coa camisola branca e negra, lémbrase, en especial, o gol marcado en 1975 contra o seu exequipo, o Napoli, cando ambos conxuntos loitaban polo título. A Juventus acabou conquistando a liga, e Altafini pasou a ser alcumado pola afección napolitana core 'grato (corazón ingrato).
Marcou un total de 216 goles na Serie A, ocupando o cuarto posto na lista de máximos goleadores da competición, só por detrás de Piola, Totti e Nordahl, e empatado con Giuseppe Meazza. Ademais os seus 459 partidos na máxima categoría son a terceira cifra máis alta para un xogador nacido fóra de Italia, sendo só superado por Javier Zanetti e Samir Handanović.
Últimos anos
Despois da súa longa etapa italiana, mudouse ao Canadá para xogar no Toronto Italia, equipo da National Soccer League. Co club de Toronto foi campión da tempada regular do campionato de 1976 pero perdeu a final ante o First Portuguese.
Brasil
miniatura|Altafini co presidente brasileiro [[Luiz Inácio Lula da Silva|Lula, con motivo do 50º aniversario do primeiro título mundial da selección brasileira. Na camiseta, o seu histórico alcume, Mazzola.]] O 16 de xuño de 1957, aos 18 anos e 327 días, debutou coa selección do Brasil, marcando un gol contra Portugal. Os días 7 e 10 de xullo contribuíu á vitoria da súa selección na Copa Roca, xunto co debutante Pelé, marcando un gol máis.
Disputou o Mundial de 1958 en Suecia, onde foi o segundo xogador máis novo da selección brasileira, despois de Pelé. Debutou no torneo no primeiro partido da canarinha, contra Austria, marcando dous goles. Tres días despois xogou contra Inglaterra, pero lesionouse e perdeu o seguinte partido. Regresou para os cuartos de final ante Gales, pero nas semifinais e na final, o adestrador Vicente Feola elixiu a Vavá no seu lugar, polo que tivo que ver dende o banco o triunfo dos seus compañeiros, que conquistaron o primeiro Mundial para o Brasil.
Inmediatamente despois da Copa do Mundo, mudouse a Italia, polo que perdeu as opcións de volver ser convocado coa selección brasileira, que por aquel entón só convocaba a futbolistas que xogaban no propio país.
Italia
Grazas á súa ascendencia italiana, nacionalizouse facilmente, e en 1961 debutou coa selección italiana nun partido contra Israel, marcando un gol. Formou parte do equipo italiano no Mundial de 1962 en Chile, converténdose nun dos poucos futbolistas en participar en dúas Copas do Mundo con dúas seleccións diferentes, cousa que ata entón só fixeran Luis Monti e Attilio Demaria, e que en Chile farían tamén Puskás e Santamaría. Alí foi titular nos primeiros dous partidos, incluída a chamada Batalla de Santiago, a violenta derrota ante Chile que acabou deixando a Italia fóra na fase de grupos.
A responsabilidade da eliminación da azzurra foi atribuída indistintamente aos oriúndos (futbolistas de ascendencia italiana nacidos fóra do país), de xeito que o italo-brasileiro Altafini non volveu ser convocado, malia a contar só con 24 anos.
Despois da retirada
A partir dos anos 80 traballou como comentarista e analista de televisión diferentes canles como TMC, TELE +, Sky Sport, Rai Sport e Gazzetta TV. De 2001 a 2006, xunto con Fabio Santini, dirixiu o programa de radio Mai visto alla radio na emisora RTL 102.5 e despois, durante outros dous anos, o programa Cuore e batticuore xunto con Valeria Benatti.
Prestou a súa voz, xunto coa de Pierluigi Pardo, para os comentarios en italiano dos videoxogos de fútbol PES 2009, PES 2010 e PES 2011. En 2009, en colaboración con Pierluigi Pardo, publicou o libro Incredibile amici! - cuxo título fai referencia a unha das súas frases recorrentes durante as retransmisións.
En 2011 participou na dobraxe da versión italiana da película de animación Rio, na que interpreta a voz do bulldog Luiz. Realizou tamén a dobraxe na secuela, Rio 2, interpretación que lle valeu o premio Leggio d'oro como voz revelación en debuxos animados".
Vida persoal
A finais dos anos 60, Altafini foi protagonista dun asunto amoroso que tivo un amplo eco na prensa rosa. O xogador, xa casado cunha moza brasileira naquel momento, namorouse de Annamaria Galli, esposa do seu compañeiro no Milan e no Napoli Paolo Barison. A muller, nai dos tres fillos do lateral esquerdo, foi vivir con Altafini, deixando o seu marido. Isto causou un gran balbordo nunha Italia na que aínda non existía o divorcio. Finalmente Altafini e Galli casaron en 1973.
Kamon
Historia
Un mon consiste nun debuxo nun círculo (por exemplo, plumas, flores ou algún obxecto). Os mon corresponden a escudos de armas europeos porque ou ben están relacionados cunha liñaxe ou familia determinada, ben cunha persoa que acadou algún tipo de recoñecemento público ou simplemente para representarse. Os debuxos adoitan ser versións simplificadas de temas tradicionais xaponeses, como o bambú. Os artistas poden escoller algo que represente a súa arte; un debuxo en forma de abano podería ser elixido por unha geisha. En comparación cos escudos europeos, os mon poden ter un deseño máis elaborado, mentres que os europeos combinan máis elementos (pezas, figuras e mobles ), situados nun campo que se pode dividir ou distribuír e estar rodeado de diferentes elementos, seguindo unhas regras e cunha terminoloxía propia inexistente na heráldica xaponesa, onde tamén faltan os heraldos.
Como en Europa, a transmisión de uso do mon vai do pai ao primeiro fillo, pero os demais fillos poden utilizar o mesmo ou facer algunhas modificacións para distinguirse, como as ramificacións heráldicas. Unha muller tamén pode levar o mon de prometida, se quere, e transmitirllo ás súas fillas ou usar o do seu marido, pero máis pequeno.
O mon máis antigo é do ano 1100. Entón os membros da nobreza, ou Kuge, que servían ao emperador do Xapón, adoptáronos, pero non todos. No século XII os señores territoriais aumentaron o seu poder e iniciaron unha etapa de guerras entre eles que promoveu o uso dos mon para distinguir opositores, ao mesmo tempo que en Europa. Así que cada señor tiña o seu propio mon. Cando no século XVII chegou un período de paz, chamado Edo, o uso do mon estendeuse a outras clases sociais e ao mesmo tempo a tradición estableceu as regras da heráldica xaponesa.
Hoxe, en teoría, todas as familias xaponesas teñen un mon, pero úsase menos que antes. O mon aínda se usa principalmente no quimono e dálle un ton de seriedade. Un quimono pode levar un, tres ou cinco. Os mon poden ser máis ou menos formais. Nos vestidos de clase alta, podían verse os mon colocados a cada lado do peito do quimono, en cada manga e no medio das costas. Na armadura, podíase usar no kabuto (helmo), no do (coiraza), en bandeiras, cofres, pavillóns, abanos e moitos máis obxectos. Hoxe os individuos aínda usan un inkan en usos oficiais e comerciais. O mon aínda se ve moito en tendas de artesanía. Algúns restaurantes de sushi engadiron un mon á súa marca e pódense ver debuxados nas tellas de barro das casa antigas. Os debuxos do mon tamén adoitan colocarse en paquetes de senbei, sake e tofu. O mon de paulownia está no reverso das moedas de 500 iens.
Lista de kamon representativos
miniatura| Agehanocho miniatura| Chigai bishi miniatura| Daki myōga miniatura| Gion Mamori miniatura| Gomaisasa miniatura| Jūroku uragiku miniatura| Kuginuki miniatura| Maruni mitsu aoi (Mitsuba aoi) miniatura| Maruni hidari sangaimatsu miniatura| Hana Wachigai miniatura| Mitsu uroko miniatura| Mitsegumi tachibana miniatura| Mimasu miniatura| Musubi Mitsugashiwa miniatura| Nakagawake kurusu miniatura| Sasarindō miniatura| Sumikiri hanabishi miniatura| Tachi omodaka miniatura| Yotsu hanabishi
Fred Hampton
Fred Hampton, nado en Summit o 30 de agosto de 1948 e finado en Chicago o 4 de decembro de 1969, foi un revolucionario e activista socialista estadounidense. Presidente do Black Panther Party (BPP) en Illinois e vicepresidente do BPP a nivel nacional, foi asasinado polo FBI e a policía de Chicago no seu sono.
Traxectoria
Como líder do BPP, fundou unha importante organización política multicultural coñecida como Rainbow Coalition, creando unha alianza entre as grandes bandas de rúa para rematar coas súas loitas entre si e traballar polo cambio social.
Debido ao seu forte liderado, o FBI identificou a Hampton en 1967 como unha ameaza radical e comezou a tentar subverter as súas actividades en Chicago, sementando desinformación entre estes grupos e colocando unha operación de contraespionaxe sobre os Panthers locais. En decembro de 1969, unha unidade táctica da Fiscalía do Condado de Cook, xunto co Departamento de Policía de Chicago e o FBI, mataron a Hampton na súa cama durante unha redada antes do amencer no seu apartamento, Chicago. Durante a mesma, outra pantera, Mark Clark, tamén morreu e varias resultaron feridas de gravidade. En xaneiro de 1970, o xurado dun forense realizou unha investigación e decidiu que a morte de Hampton e Mark Clark era un homicidio xustificado.
Posteriormente presentouse unha demanda civil en nome dos superviventes e das familias de Hampton e Mark Clark. Finalmente saldouse en 1982 por unha liquidación de 1,85 millóns de dólares; a cidade de Chicago, o condado de Cook e o goberno federal pagaron cada un un terzo a un grupo de nove demandantes. Dadas as revelacións sobre o programa ilegal COINTELPRO e os documentos asociados cos asasinatos, a morte de Hampton é agora considerada polos estudosos como un asasinato baixo a iniciativa do FBI.
Salgueiros, San Miguel de Negradas, O Vicedo
Salgueiros é un lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
The Witcher: Nightmare of the Wolf
The Witcher: Nightmare of the Wolf é un filme de animación estadounidense-surcoreano creado por Netflix e producido por Lauren Schmidt Hissrich. O filme é un spin-off da serie de Netflix The Witcher. Céntrase na historia de orixe do mentor de Geralt, o witcher Vesemir. O filme estreouse o 23 de agosto de 2021.
O Redondo, San Miguel de Negradas, O Vicedo
O Redondo é un lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Fred Tiedt
Frederick Tiedt, nado en Dublín o 16 de outubro de 1935 e finado o 15 de xuño de 1999, foi boxeador afeccionado e profesional irlandés.
Traxectoria
Tiedt gañou unha medalla de prata para Irlanda nos Xogos Olímpicos de 1956 en Melbourne, Australia na división de peso wélter. Tiedt derrotou aos seus opoñentes de Polonia, os Estados Unidos de América e Australia antes de caer derrotado fronte a Nicolae Linca de Romanía. O ano seguinte, Tiedt gañou unha medalla de bronce no Campionato Europeo Afeccionado de Boxeo celebrado de Praga.
A Poceira, San Miguel de Negradas, O Vicedo
A Poceira é un lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Ruy Cinatti
Ruy Cinatti Vaz Monteiro Gomes, nado en Londres o 8 de marzo de 1915 e finado en Lisboa o 12 de outubro de 1986, foi un poeta, antropólogo e agrónomo portugués.
Traxectoria
En 1917, Hermínia Celeste, nai do poeta, morre, e o fillo recolle todas as súas lembranzas en ós não somos deste mundo, 1941. E o pai, António Vaz Monteiro Gomes, parte para os Estados Unidos, mentres o fillo fica entregado aos coidados do avó materno, Demétrio Cinatti, en Lisboa. esquerda|miniatura|Demétrio Cinatti Demétrio Cinatti era de orixe toscana, mantendo, por iso, un ambiente oriental na casa, que o poeta un día identifica como a orixe da súa atracción polo Oriente. Casou con Maria de Jesus Home de Carballo de ascendencia chinesa - a quen o poeta debe os tan orgullosos trazos orientais da súa fisionomía.
Ruy, aos 7 anos de idade, fica entregado aos coidados dos avós paternos cando Demétrio morre. É, entón, colocado como alumno interno no Instituto dos Pupilos do Exército. As súas vacacións eran pasadas na quinta dos Monteiros Gomes, onde fantasiaba ser un explorador de países tropicais.
En 1925 dáse o regreso do seu pai dos Estados Unidos de América. António Monteiro Gomes regresa a Portugal casado en segundas nupcias e cunha filla, media-irmá de Cinatti. Este regreso foi o inicio dun período de tensións e conflitos entre pai e fillo que habían de terminar de forma violenta no termo dos estudos de secundaria do poeta. Cunha decisión en mente, tras a conclusión dos estudos secundarios, Cinatti quere estudar Agronomía, para desilusión do pai que quería que o fillo ingresase na Mariña. En setembro de 1934, António Moreira Gomes coloca un ultimato ao fillo: se non fixese a súa vontade non podería volver á casa paterna. Cinatti inscríbese no Instituto Superior de Agronomía da Universidade Técnica de Lisboa e volve a residir co avoa. Licenciouse, na especialidade de Fitogeografía, área en que publicou varios traballos científicos.
Participou no 1º Cruceiro de Vacacións ás Colonias Portuguesas de África Occidental no fin do seu primeiro ano de Universidade. Visitou illas como as de San Tomé e Príncipe e viu nelas todo o que sempre soñou seren as illas do Mar do Sur. Toda esta experiencia deu orixe a unha pequena obra-prima, O conto de Ossobó, 1936.
Pasados algúns anos, o poeta comeza a desenvolver unha saudade profunda pola nai, Hermínia, xa falecida, ao mesmo tempo que se insurxira contra as ondas de violencia que se abatían sobre o Mundo. Foi a época que espertou para a poesía pois, a Guerra Civil Española, a segunda guerra mundial e a polarización ideolóxica crecente nos medios intelectuais portugueses levárono a protestar en formas que culminaron no lanzamento, con Tomás Kim e José Blanc de Portugal, da primeira serie dos Cadernos de Poesia, 1940. Xa na década de 1940 colabora na revista Panorama lanzada polo Secretariado de Propaganda Nacional e na revista luso-brasileira Atlántico. Entre 1942 e 1943, fundou a revista Aventura, tendo como redactores Eduardo Freitas da Costa, José Blanc de Portugal, Jorge de Sena e Manuel Braamcamp Sobral.
Entre 1943 e 1945 desempeñou o cargo de meteorólogo aeronáutico da Pan American Airways. De 1946 a 1947 e de 1951 a 1955 viviu en Timor, estabelecendo fortes lazos coa poboación local. Elaborou unha tese de licenciatura, a través da Xunta de Investigacións do Ultramar, dividíndoa en dous libros: Explorações Botânicas em Timor e Reconhecimento Preliminar das Formações Florestais no Timor Português.
Na illa o poeta mostrouse frustrado pola súa incapacidade de facer fronte aos atentados da Natureza e a algunhas inxustizas contra a poboación Indíxena. Polo seu visíbel amor á illa Timorense, Cinatti apuntou algúns criterios con vista na necesidade de centrar o desenvolvemento na persoa humana, de respectar os recursos naturais e de devolver á comunidade Timorense a responsabilidade polo seu propio destino. Mais con pouco ou mesmo ningún efecto, foi doloroso, para o poeta, observar a destrución do Ecosistema e o desprezo pola cultura Timorense. Desilusionado, partiu de Timor en 1955.
De regreso a Portugal, aos corenta anos, sentía a necesidade de volver a aquel territorio. Tendo, co seu relato das varias regularidades que alí pasaban, conseguido que se tivesen posto termo a varias inxustizas. Porén, o poeta decide revisar opcións, deitando contas á vida. O seu terceiro libro de poesía, O libro do nómada meu amigo (1958), dá conta desta experiencia, que só nunha lectura atenta se consegue dar conta das angustias que o poeta realmente atravesou.
A Cinatti xa non lle interesaba intervir en Timor a nivel territorial, mais si cultural, pois afirmaba que a explotación dos recursos en Timor iría destruír o seu Ecosistema e deixaría a poboación sen recursos para si propia. A nivel persoal, optou por unha nova estratexia. Pediu a integración como investigador na Xunta de Investigacións do Ultramar e, unha vez aceptada, presentou a candidatura a un curso de Antropoloxía Cultural na Universidade de Oxford, doutorándose en Antropoloxía Social e Etnografía en 1961. Apoiado no prestixio do seu currículo, Cinatti tentaba afirmarse como avogado dos Timorenses no do poder de Lisboa. Porén, debido ás varias guerras en África tornouse case imposíbel que a voz do poeta fose notada por unha causa nun país tan pequeno. Cinatti foi chamado e irrealista e varias veces marxinado a nivel profesional. Debido ao caso, en 1966, Cinatti sofre unha profunda crise psicolóxica, que narra en Manhã imensa (1984). A súa última ida a Timor ocorre en 1966, data a partir da cal lle é prohibido volver de alí por Salazar.
No entanto, durante esa depresión, Cinatti emerxe na súa alma de poeta e en catro anos, organiza trece libros de poesía.
En 1974, viuse entusiasmado pola Revolución de 25 de Abril, no entanto, a invasión en Timor pola Indonesia, nos finais de 1975, déixano de novo abalado. Foron, de novo, a poesía e a relixión que o conduciron a través desta fase.
Os seus últimos anos de vida, Ruy Cinatti, tivo o pracer de ver a súa obra apreciada por unha xeración de críticos e poetas. Viviu entón, en paz consigo mesmo. A súa particular vivencia do Catolicismo viría a ser un aspecto central na súa vida, no seu traballo e na súa poesía. A fe relixiosa estaba ademais profundamente entrelazada co seu ideal nacional baseado na crenza nunha suposta vocación universalista de Portugal. Nos últimos anos de vida coñeceu unha tal soade que o fixo dicir “hei-de morrer como um rato na sarjeta”. O poeta que “non era deste mundo” morreu o 13 de outubro de 1986, aos 71 anos.
O 10 de xuño de 1992 foi agraciado a título póstumo coa Grã-Cruz da Orde do Infante D. Henrique.
Poesía
"Crónica Cabo Verdeana", 1967; "Ossobó",1967; "Borda d'Alma", 1970; "Os Poemas do Itinerário Angolano", 1974;"Paisagens Timorenses com Vultos", 1974; "O A Fazer, Faz se", 1976; "Import Export",
Os prisioneiros
Estreouse en galego o 6 de xullo de 2008 a través da TVG.
Pantalón de claqué
thumb|200px|Tap pants (vista traseira).
Os pantalóns de claqué, tamén coñecidos como pantalóns curtos de corte lateral ou pantalóns curtos de baile, son unha forma de lencería deseñada para mulleres, de aspecto similar ás bragas francesas. Como o nome indica, son un tipo de shorts, xa que cobren a zona pélvica e a parte superior das pernas. O nome provén dos pantalóns curtos que levaban os bailaríns de claqué durante a década de 1930 mentres practicaban as súas rutinas. Os pantalóns de claqué están feitos principalmente de encaixe, seda, cetim, poliéster, raion e gasa de algodón. Algúns pares poden estar adornados con volantes.
Os pantalóns de claqué xeralmente colgan soltos ao redor do corpo. Por este motivo, foron perdendo popularidade ante as versións máis delgadas de roupa interior desde mediados do século XX, xa que a roupa interior solta non se mestura con vestidos que abrazan a figura, e especialmente con pantalóns. Outra prenda, semellante aos pantalóns tipo claqué pero máis axustados ao corpo, son as bragas ou os shorts. Un culotte é semellante aos pantalóns de claqué, pero máis longos na perna.
Skater Girl
Skater Girl é un filme indo-estadounidense de 2021 dirixido por Manjari Makijany. O elenco está composto por Rachel Sanchita Gupta e Shafin Patel, xunto con Amrit Maghera, Jonathan Readwin e Waheeda Rehman. O guión foi escrito por Manjari e Vinati Makijany, quen tamén produciu o filme a través da compañía india Mac Productions. Estreouse internacionalmente o 11 de xuño de 2021 a través de Netflix.
Apócritos
A dos apócritos (Apocrita) é unha suborde de insectos himenópteros que inclúe ás avespas, ás abellas e ás formigas.
Características
Son as formas máis "avanzadas" (máis afastadas das basais) dos himenópteros, distinguidose dos manbros da outra suborde, a dos sínfitos, pola presenza dunha estreita "cintura" (pecíolo) formada polo dous primeiros segmentos do abdome; o primeiro segmento abdominal fúndese co tórax e chámase propodeo. Polo tanto, é práctica xeral, cando se fala do corpo dun apócrito nun sentido técnico, referirse ao mesosoma e ao metasoma (máis propiamente denominado gáster) en lugar de "tórax" e "abdome", respectivamente. A evolución dunha cintura estreitada foi unha importante adaptación biolóxica para o estilo de vida parasitoide do apócrito ancestral, permitindo unha maior manobrabilidade do ovipositor das femias. O ovipositor das femias é retráctil, e nalgunhas especies converteuse nun aguillón ou ferrete empregado como mecanismo de defensa. As larvas carecen de patas, e críanse nun niño ou como parsasitas dun hospedeiro.
A maioría das especies son pequenas, co ovipositor adaptado para perforar. Nalgúns hospedeiros, os parasitoides inducen a súa metamorfose prematuramente, mentres que outras prolóngana. Incluso hai especies que son hiperparasitos ou parasitoides noutros parasitoides.
Descrición
A suborde foi descrita en 1867 polo zoólogo alemán, especializado en entomoloxía, Carl Eduard Adolph Gerstäcker.
Etimoloxía
O nome científico Apocrita está tirado do grego antigo ἀπόκριτος apókritos, "separados", derivado do verbo ἀπoκρίνω apokrínō, "separar". Literalmente, "os do tórax e abdome separados".
Clasificación
Os apócritos dividíronse tradicionalmente en dous grupos sen rango taxonómico, os parasíticos (Parastica) e os aculeados (Aculeata).
Entre os prasíticos están a maioría dos himenópteros, composto por especies parasitoides doutros insectos. Realizan a posta dentro uo encima doutro insecto (sexa un ovo, unha larva ou unha pupa ou crisálide), e as larvas parasitoides crecen até llegar ao momento da metamorfose. Algunhas realizan a metamorfose no hospedeiro e emerxen como adultos, mentres que as larvas doutras especies completan a metamorfose fóra do hospedeiro. A maioría son de pequeno tamaño, e co ovipositor adaptado para a perforación e posta do ovo dentro do hospedeiro; nalgúns destes as larvas parasitoides inducen unha metamorfose prematura do hospedeiro, mentres que noutras a prolongan. O hospedeiro morre cando os parasitos se acercan á madurez. Hai especies que son parasitas doutros parasitos (hiperparasitismo). O himenóptero adulto vive libre fóra do hospedeiro. Moitos himenópteros parasitoides utilízanse como axentes de control biolóxico para controlar insectos considerados pestes, como é o caso de Torymus sinensis, avespa parasitoide específica da avespa do castiñeiro, Dryocosmus kuriphilus, produtora de bugallos nos castiñeiros.
Os aculeados son un grupo monofilético que inclúe as especies nas cales o ovipositor da femia transfórmase nun aguillón para inxectar veleno; inclúe a todos os himenópteros sociais, como as formigas, as abellas e as avespas. Entre os aculeados non parasitos e non sociais, as larvas aliméntanse con presas capturadas (normalmente vivas e paralizadas) ou poden alimentarse con pole e néctar.
Kepa Amuchastegui
Kepa Amuchastegui, nado en Bogotá o 9 de decembro de 1941, é un actor e director colombiano.
Traxectoria
Fillo de inmigrantes vascos, estudou arquitectura. Entrou ao grupo de teatro da universidade e logo foi o seu director. Estivo en París aprendendo actuación. Volveu ao país a finais de 1968 e fundou o teatro La Mama. Traballou na Royal Shakespeare Company en Londres e regresou en 1971. Entrou á televisión como actor en La pezuña del diablo en 1983, e dende entón desenvolveu unha ampla carreira artística.
Pedro Priegue Priegue
Pedro Priegue Priegue, nado en Muros cara a 1868 e finado en Lapido (Ames) o 22 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Ex emigrante en América. Veciño do lugar de Riomao na parroquia de Torea. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 15 de agosto acusado de dispoñer de emblemas comunistas e de agachar na súa casa ao garda municipal republicano Manuel Lago Ramos "Outeiro". Estivo preso no depósito municipal de Muros ata que o 22 de agosto co pretexto dun trasladado a prisión de Santiago de Compostela foi asasinado na Estibada de Lapido Ortoño e abandonado á beira da cuneta. Inscrito inicialmente coma un cadáver descoñecido, foi identificado o 31 de xullo de 1939.
Antonia Maury
Antonia Caetana de Paiva Pereira Maury, máis coñecida como Antonia Maury, nada en Cold Spring on Hudson, Nova York (EE.UU.) o 21 de marzo de 1866 e finada o 8 de xaneiro de 1952, foi unha astrónoma estadounidense que deseñou un novo sistema de clasificación estelar que sería a base da astrofísica moderna.
Traxectoria
Antonia Maury naceu no seo dunha familia de científicos: o seu avó era o astrónomo John William Draper, o seu tío o médico e tamén astrónomo Henry Draper, a súa tía a astrónoma e mecenas Mary Anna Palmer Draper e o seu primo o oceanógrafo Matthew Maury. Recibiu unha esmerada educación (especialmente científica) no Vassar College baixo a dirección da reputada astrónoma Maria Mitchell, graduándose en 1887.
Dous anos despois, ingresou no observatorio astronómico de Harvard como unha das mulleres Calculadoras de Harvard que empregaba dita institución para realizar o catálogo cun salario tres veces inferior ao dun home. Maury pronto destacou descubrindo a segunda estrela binaria coñecida Beta Aurigae e determinando o período da estrela Mizar.
Con todo, pronto comezou a ter discrepancias tanto metodolóxicas como científicas co director do centro Edward Charles Pickering. Maury consideraba que o sistema de clasificación de espectros estelares que empregaba o observatorio era demasiado simple, polo que deseñou un novo sistema máis complexo con novos grupos e numerosas subdivisións que se utilizaban para describir a aparencia física da estrela.
As súas diferenzas con Pickering foron insalvables e Antonia Maury abandonou definitivamente o observatorio en 1896 e dedicouse ao ensino. Con todo, Maury publicou os seus resultados e conclusións (un exame de 5 000 fotografías que abarcaban case 700 estrelas do hemisferio norte) que foron estudadas polo astrónomo danés Ejnar Hertzsprung. Este empregou as subdivisións de Maury para levar a cabo o Diagrama de Hertzsprung-Russell, dado que daba a posibilidade de distinguir as estrelas superxigantes das normais ou ananas.
En 1943, o catálogo Henry Draper revisouse para incorporar as ideas de Antonia Maury. Un ano despois, a American Astronomical Society concedeulle o Premio Annie Jump Cannon.
Bisfenol A
O bisfenol A (BPA) é un composto químico utilizado na fabricación de diversos plásticos, entre outros usos. É un sólido incoloro que é soluble na maioría dos disolventes orgánicos comúns, pero case non ten solubilidade en auga. O BPA prodúcese a escala industrial pola condensación de fenol e acetona, e ten unha escala de produción global duns 10 millóns de toneladas en 2022.
A maior aplicación única do BPA é como co-monómero na produción de policarbonatos, que representa o 65-70% de toda a produción de BPA. A fabricación de resinas epoxi e resinas de éster vinílico supón un 25-30% do uso de BPA. O 5% restante úsase como compoñente principal de varios plásticos de alto rendemento e como aditivo menor en PVC, poliuretano, papel térmico e outros materiais. Non é un plastificante, aínda que moitas veces é etiquetado erradamente como tal.
Os efectos sobre a saúde do BPA foron obxecto dun prolongado debate público e científico. O BPA é un xenoestróxeno, que presenta propiedades similares ás hormonas que imitan os efectos dos estróxenos no corpo. Aínda que o efecto é moi débil, a omnipresencia dos materiais que conteñen BPA xera preocupación, xa que a exposición é permanente. Moitos materiais que conteñen BPA non son obvios, e inclúen revestimentos para o interior das latas de alimentos, roupa, recibos de tendas ou empastes dentais. O BPA foi investigado por axencias de saúde pública en moitos países, así como pola Organización Mundial da Saúde. Aínda que a exposición normal está por debaixo do nivel hoxe asociado ao risco, varias xurisdicións tomaron medidas para reducir a exposición por precaución, en particular prohibindo o BPA dos biberóns. Hai algunha evidencia de que a exposición ao BPA nos bebés diminuíu como resultado diso. Tamén se introduciron plásticos sen BPA, que se fabrican utilizando bisfenois alternativos como bisfenol S e bisfenol F, pero tamén hai controversia sobre se estes son de verdade máis seguros.
Historia
O bisfenol A foi informado por primeira vez en 1891 polo químico ruso Aleksandr Dianin.
En 1934, os traballadores da IG Farbenindustrie informaron do acoplamento de BPA e epiclorhidrina. Durante a década seguinte, os revestimentos e resinas derivadas de materiais similares foron descritos polos traballadores das empresas DeTrey Freres en Suíza e DeVoe e Raynolds en EUA. Este traballo inicial apoiou o desenvolvemento de resinas epoxi, que á súa vez motivou a produción de BPA. O uso de BPA expandiuse aínda máis cos descubrimentos de Bayer e General Electric sobre plásticos de policarbonato. Estes plásticos apareceron por primeira vez en 1958, sendo producidos por Mobay, GE e Bayer.
En canto á controversia sobre a interrupción endócrina, o bioquímico británico Edward Charles Dodds probou o BPA como estróxeno artificial a principios dos anos 30. Os traballos posteriores descubriron que se unía aos receptores de estróxenos de xeito decenas de miles de veces máis débil que o estradiol, a principal hormona sexual feminina natural Dodds desenvolveu un composto de estrutura, o dietilestilbestrol (DES), que se utilizou como fármaco sintético de estróxenos en mulleres e animais até que foi prohibido polo seu risco de causar cancro; a prohibición do uso de DES en humanos chegou en 1971 e en animais, en 1979 O BPA nunca se utilizou como medicamento.
Produción
A síntese de BPA segue aínda o método xeral de Dianin, os fundamentos cambiando pouco en 130 anos. A condensación da acetona (de aí o sufixo 'A' no nome) con dous equivalentes de fenol é catalizada por un ácido forte, como o ácido clorhídrico concentrado, o ácido sulfúrico ou unha resina sólida de ácido como a forma de ácido sulfónico de sulfonato de poliestireno. Un exceso de fenol úsase para garantir a condensación total e limitar a formación de subprodutos, como o composto de Dianin. O BPA é bastante barato de producir, xa que a síntese se beneficia dunha alta economía de átomos e grandes cantidades de ambos os materiais de partida están dispoñibles a partir do proceso de cumeno. Como o único subproduto é a auga, pódese considerar un exemplo industrial de química verde. Espérase que A produción mundial en 2022 estímase en 10 millóns de toneladas. centro|senmarco|522x522px
Polo xeral, a adición de acetona ten lugar na posición para en ambos os fenois, pero tamén se producen pequenas cantidades de isómeros orto-para (até un 3%) e orto-orto, xunto con outros subprodutos menores. Estes non sempre se eliminan e son impurezas coñecidas en mostras comerciais de BPA.
Propiedades
O BPA ten un punto de fusión bastante alto pero pódese disolver facilmente nunha ampla gama de disolventes orgánicos. Pódese purificar por recristalización de ácido acético con auga. Os cristais fórmanse no grupo espacial monoclínico P 2 1 /n (onde n indica o plano de planeamento); Dentro deste, as moléculas individuais de BPA atópanse cun ángulo de torsión de 91,5° entre os aneis de fenol. Os datos espectroscópicos están dispoñibles en AIST.
Usos e aplicacións
dereita|miniatura| Bisfenol A utilízase para facer plásticos, como esta botella de auga de [[policarbonato.]]
Policarbonatos
Ao redor do 65-70% de todo o bisfenol A úsase para fabricar plásticos de policarbonato, que pode estar formado por case un 90% de BPA en masa. A polimerización conséguese mediante unha reacción con fosxeno, realizada en condicións bifásicas; o ácido clorhídrico é eliminado cunha base acuosa. Este proceso converte as moléculas individuais de BPA en grandes cadeas de polímeros, atrapándoas de forma efectiva.
Resinas epoxi e viniléster
Preto do 25-30% de todo o BPA úsase na fabricación de resinas epoxi e resinas de viniléster. Para a resina epoxi, primeiro convértese no seu éter diglicida (adoita ser abreviado BADGE ou DGEBA) Isto conséguese mediante unha reacción con epiclorhidrina en condicións básicas.
Parte desta reacciona ademais co ácido metacrílico para formar bis-GMA, que se usa para facer resinas de éster vinílico. En moita menor medida, o BPA pode ser etoxilado e despois converterse nos seus derivados de diacrilato e dimetacrilato. Estes poden incorporarse en niveis baixos en resinas de éster vinílico para cambiar as súas propiedades físicas.
Usos menores
O 5% restante de BPA úsase nunha ampla gama de aplicacións, moitas das cales implican plástico. O BPA é un compoñente principal de varios plásticos de alto rendemento, a produción destes é baixa en comparación con outros plásticos, pero aínda é igual a varios miles de toneladas ao ano. Cantidades comparativamente menores de BPA tamén se usan como aditivos ou modificadores nalgúns plásticos. Estes materiais son moito máis comúns pero o seu contido en BPA será baixo.
Substitutos do BPA
A preocupación polos efectos sobre a saúde do BPA levou a moitos fabricantes a substituír o BPA por substitutos, en especial o bisfenol S e o bisfenol F. Non obstante, tamén se expuxeron problemas de saúde sobre estes substitutos. No composto similar Bisfenol F, o F significa formaldehido Numerosas cetonas sofren reaccións de condensación análogas.