cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xoana de Arco
A primeira etapa do cativerio de Xoana
Pero o mesmo xuño (non se sabe de certo que día), Xoana intentou escaparse por primeira vez da torre onde estaba como prisioneira en Beauvais, pero foi detida antes de saírse coa súa. Mentres, a Universidade de París, representada por Pierre Cauchón, proinglés, bispo de Beauvais e agora no exilio en Ruán, ía facendo escritos ao duque da Borgoña; o máis coñecido o do día 22, reclamando a deportación de Xoana. Ademais, advertiron que os armagnacs, que naquel momento poderían estar negociando o retorno da nova doncela, estaban facendo todo o posible para rescatala. Engádese a posibilidade tamén de que o Bastardo de Orleáns e La Hire, bos amigos de «la Pucelle», protagonizaran diversas tentativas militares pola súa conta con tal de intentar rescatar a Xoana, aínda que só se sabe que coincidiron en Lovaina en marzo de 1430.
Xoana finalmente foi trasladada ao Castelo de Beaurevoir, onde pasou o verán recibindo a amabilidade e o bo trato de tres damas: Jehanne de Luxemburgo que era a tía de Jean de Luxemburgo, Jehanne de Bethune, a esposa deste, e Jehanne de Bar a fillastra do matrimonio. Xoana que, por orde das súas voces vestía de home, intentou ser persuadida por estas mulleres para que retomase os hábitos femininos. Xoana pasaría esta época relativamente tranquila. De feito esta foi a mellor época da etapa como prisioneira, sobre todo en comparación coa que tería que vivir no marco do proceso eclesiástico vindeiro.
A partir de xullo a súa estancia coas tres damas (casualmente do mesmo nome que ela) é tranquila e non acabou transcendendo nada durante os dous meses seguintes, agosto e setembro. De todos os xeitos a información volve chegar en outubro de 1430, cando se comezarían a multiplicar as negociacións para poder cobrar o cuantioso rescate pola liberación de Xoana. De feito, Jean de Luxemburgo aproveitou o arresto dunha prisioneira tan valiosa para obter o máximo rendemento político e económico. Pero crese que a súa muller, a duquesa Jehanne, ao ver que o seu marido facía tratos, intentouno persuadir de que non a vendese aos ingleses. Por desgraza para Xoana, a duquesa de Luxemburgo morrería o 18 de setembro, o cal deu vía libre ao seu marido para seguir negociando cos ingleses.
Será aproximadamente ao redor de setembro a outubro cando Xoana fará o seu segundo e último intento de fuga, tratando de saltar desde unha altura duns sesenta pés, desde a torre onde estaba prisioneira. A pesar do risco de morte, sobreviviu milagrosamente sen romperse nin un óso, salvo con algunhas contusións. Despois confesaría que o fixo contravindo as voces que dicía escoitar, que lle rogaron que non o fixese: sabedora da chegada dos ingleses cara a Compiègne, e de que ela podía acabar vendida aos mesmos, viuse na obrigación de prestar axuda aos cidadáns e amigos de Compiègne antes de que acabasen masacrados a causa do asedio que estaban sufrindo. Deu grazas aos anxos por haberlle salvado a vida e pediu perdón a Deus por pecar, o cal a perdoou (segundo ela). A resultas do perigoso salto quedaría tombada sobre o chan, aos pés da torre, inconsciente. Crese que durante tres días non comeu nin bebeu, recuperándose finalmente do mesmo.
Outro feito destacable ao recuperarse do impacto da caída é que Xoana advertiu que as súas voces indicáronlle que, de todas as maneiras, o pobo de Compiègne recibiría os reforzos suficientes para levantar o asedio ao redor do día de San Martiño, que é o 11 de novembro. Certamente, grazas principalmente á chegada providencial de Ponton de Xantrailles, que xunto cun rexemento de homes armados, e coa axuda do pobo, o 25 de outubro nun forte ataque contra a fortaleza inglesa de Pierrefonds o asedio sobre Compiègne sería levantado. Así pois os ingleses tiveron que fuxir e a súa fortaleza foi queimada.
O 2 de novembro iniciaríase o seu traslado cara á Arras na deportación definitiva cara a Ruán, efectiva un mes despois, a consolidación da súa venda definitiva aos ingleses foi a mediados de novembro, logo duns meses de negociación. Jean de Luxemburgo sacaría unhas 10.000 libras tournesas. Paralelamente, discutiuse profundamente a actitude de Carlos VII cara a esta situación. Lonxe de profundar en xuízos fáciles sobre unha posible traizón do rei sobre Xoana, como se acusou a Guillaume de Flavy, as circunstancias reais do rei son difíciles de coñecer.
Así pois, á pregunta de se o rei de Francia intentou rescatar a Xoana comprándoa a Jean de Luxemburgo, témonos que ater ás dúas opcións máis plausibles: a primeira é se intentou negociar pola compra da súa liberdade e doutra banda se Jean estaba disposto a devolvela aos armagnacs. A documentación sobre este asunto falta, co cal non se pode demostrar que nin sequera se iniciaran as negociacións para intentar recuperar a «la Pucelle», se se fixo algún intento que non consta ou a abandonaron á súa sorte, o que pode facer pensar que os armagnacs poderían dar a causa por perdida.
Google Translate
Google Translate (en inglés, Tradutor Google) é un sistema de tradución automática gratuíto proporcionado por Google Inc, baseado en datos estatísticos para traducir textos, documentos e páxinas web a outros idiomas. Google introduciu o seu propio software de tradución en 2007, antes utilizaba o tradutor SYSTRAN, que é utilizado por outros servizos de tradución, como Babel Fish, AOL e Yahoo.
Xoana de Arco
A primeira etapa do cativerio de Xoana
Polo seu lado, Jean de Luxemburgo preferiu facerse de rogar un certo tempo de forma hábil para intentar encarecer a venda. Outras opinións atribúen o atraso de tantos meses ás presións que estivo recibindo Jean por parte de damas como a súa esposa.
Finalmente, Xoana pasaría por pobos como Arras, Saint-Riquier, Drugy e Le Crotoy onde puido contemplar por primeira vez na súa vida o océano, xa que esta vila está situada no canle da Manga, á beira de Somme. En Le Crotoy puido ir parar ao mesmo sitio onde o duque d'Alençon estivera prisioneiro dos ingleses logo da batalla de Verneuil, durante cinco anos, desde o 14 de agosto de 1424. Ela soubo que non tiña xa ningunha opción de saír con vida a diferenza do seu amigo.
En Le Crotoy, pobo que probablemente abandonou ao redor do 20 de decembro de 1430, tamén recibiu a visita dunhas damas procedentes de Abbeville, que quedaron marabilladas coa recepción que a nova doncela lles ofreceu. Ademais puideron coñecer a outro prisioneiro: Nicholas de Queuville, chanceler da Catedral de Amiens, con quen lle permitiron celebrar algunha misa.
Google Translate
Características e limitacións
Google Translate, ao igual que outras ferramentas de tradución automática, ten as súas limitacións. Aínda que poida axudar ao lector a comprender a esencia dun texto noutro idioma, non sempre ofrece traducións precisas. O rendemento de Google Translate mellora canto menor é a lonxitude do texto orixinal. Este efecto é particularmente evidente nas traducións do chinés ao inglés. O equipo de investigación de Google desenvolveu o seu propio sistema de tradución estatística, que actualmente inclúe un sistema de tradución de voz para persoas con algún tipo de acceso limitado á información en calquera lingua. Con Google Translate os textos escritos en grego, devanágari, cirílico e árabe son transcritos de forma automática aos equivalentes fonéticos do alfabeto latino.
Xoana de Arco
A primeira etapa do cativerio de Xoana
O seguinte pobo por onde Xoana pasou, nunha viaxe que estaba sendo bastante discreto, foi o de Saint-Valéry, para iso tiveron que atravesar o río Somme nun traxecto que os estaba levando nunha ruta de nordeste a noroeste, para baixar cara ao sur, bordeando a costa atlántica francesa ata chegar a Ruán, destino final. A partir de alí descoñécese que ruta seguiu para chegar a Ruán, cidade que volve quedar terra dentro; dúas opcións perfílanse como as máis probables: por unha banda a ruta costeira: Saint-Valéry-Le Trepport-Dieppe-Ruán, ou a que iría directamente terra dentro: Saint Valéry-Eu-Arques-Bosc-le-Hard-Ruán. En calquera caso, as tropas que protexeron o traslado de Xoana cara a Ruán chegaron a noite de Nadal: o 24 de decembro.
O proceso de Xoana en Ruán
miniatura|A torre «Xoana de Arco» en Ruán, onde estivo prisioneira durante o xuízo. O primeiro cambio que a nova doncela, agora xa esposada, puido notar foi o lugar onde a aprisionaron e o trato que recibiu, que foi o de prisioneira de verdade. Xoana foi encerrada nunha cela bastante escura de forma hexagonal dentro dunha torre. Esta cela tiña unha pequena abertura que exercía de fiestra e anexa outra cela menor que servía de latrina. Mentres unha comunidade de eclesiásticos comezaba a mover fíos para preparar os puntos básicos da acusación de Xoana, con ánimo de vinganza como quedaría impreso anos despois nas diversas declaracións dalgúns dos membros. Boa parte dos membros do proceso de Xoana estarían comprados, segundo documentos que sobreviviron. Estes estaban dirixidos polo bispo de Beauvais, Pierre Cauchon.
Mentres Xoana era vixiada por cinco homes: Jean Baroust, Nicholas Bertin, Julian Floquet, William Mouton e William Talbot; sabendo que xa intentara escaparse dúas veces, e que era unha prisioneira de guerra moi cara. O proceso comezaría o 9 de xaneiro de 1431, logo de ser pasada finalmente a xurisdición da Inquisición da Igrexa, tal e como reclamaban a Universidade de París e Cauchon desde había meses co apoio de moitos teólogos seis días antes. Un proceso que pasaría á posteridade e que convertería a Xoana en heroína nacional polo modo como se desenvolveu este, así como o final da moza a lenda da que hoxe en día aínda se intenta distinguir a realidade da fantasía, como acostuma a pasar nestes casos. Aínda así, Xoana non estivo presente nas dez sesións preliminares que houbo ata a súa aparición fronte os seus acusadores o 21 de febreiro do mesmo ano.
Ivars Godmanis
miniatura|	Ivars Godmanis (extrema esquerda) na reunión do goberno letón e os representantes dos E.U.A. miniatura|dereita|Ivars Godmanis (á esquerda) Ivars Godmanis, nado en Riga en 27 de novembro de 1951, é un político de Letonia. Foi o primeiro Primeiro Ministro de Letonia trala independencia do país da Unión Soviética, en decembro de 2007 volveu ser elixido Primeiro Ministro por segunda vez.
Xoana de Arco
O proceso de Xoana en Ruán
Pero antes da súa entrada en escena, hai que destacar as condicións nas que se viu sometida a nova doncela. A vixilancia por parte de cinco homes non foi pasiva. Ana de Borgoña, duquesa de Bedford, tivo que amoestar e substituír dous dos homes, polos intentos de violación a que someteron a Xoana, que ata aquel momento aínda seguía sendo unha doncela, xa que a mesma Ana someteuna a un exame médico o 13 de xaneiro onde unha das testadoras, Ana Bavon corroborou a súa virxindade.
Xoana iría vestida con roupa de home, o que enfadaba aos seus xuíces, pero crese que esta vez fíxoo para protexerse dos intentos de violación. Teoricamente era máis prudente levar á prisioneira, como ela mesma pediu, a ser recluída nun ambiente feminino para evitar as ambicións de certos homes. Esta petición non a quixeron entender os xuíces que se encabezonarían en obviar as regras excepcionais de Tomé de Aquino (1225-1274) por exemplo, na que contemplaba certas excepcións en caso de necesidade á hora de vestir. Así pois, nunca foi aceptada a petición da moza.
Xa en materia xudicial, dise que o proceso empezou con dez sesións preliminares o 9 de xaneiro, que se sucederon durante os seguintes días:
Nestas sesións presentáronse as probas da acusación. Para os xuíces estaban a piques de interrogar a un personaxe perigoso, da que crían que se rexía por forzas diabólicas ou ocultas, en clara referencia ás visións e as voces. Unha especie de insubmisa e herexe, o que non deixa de sorprender sabendo da relixiosidade de «la Pucelle». Naturalmente estaban preparando meticulosamente un proceso de Inquisición. Para os teólogos tratábase dunha causa en materia de disciplina e teoloxía moi importante. E así nas sesións preliminares comezaron expoñendo as causas de que se lle acusaba, principalmente herexía e o asasinato, ao que ela declararía que preferira levar o estandarte para non ter que matar a ninguén. Ante isto Xoana practicamente non podía facer nada, nin tan só apelando á autoridade do papa de Roma nin ao Concilio de Basilea.
O día 20 de febreiro, Xoana foi advertida que finalmente ao día seguinte faría xa a súa primeira intervención no xuízo. Ela pediu que houbese paridade en canto ao número de representantes franceses como ingleses. Xa sabía, pois, que seguramente non tomaría parte no proceso máis imparcial e obxectivo de todos. Tamén pediu asistir a misa antes de comezar o xuízo, peticións que foron ignoradas.
Ivars Godmanis
Estudou na facultade de física e química da Universidade de Letonia e participou no movemento nacionalista letón impulsando o Fronte Popular Letón, partido que aglutinaba a maioría de forzas nacionalistas.
Google Translate
Características e limitacións
A mediados de novembro de 2009, Google Translate pasou a ter un aspecto máis minimalista. O formulario de tradución cambiou de aparencia e posición e incorporouse unha función máis rápida que traduce automaticamente ao escribir cada palabra. A mediados de 2010 incorporouse a función de escoitar calquera palabra, frase ou texto en calquera lingua.
Xoana de Arco
O proceso de Xoana en Ruán
Os xuíces viron pronto que a pesar da orixe humilde da moza doncela e a súa educación tradicional e típica do campo, non estaba falta de intelixencia. Xa o demostrou coa resistencia que ofreceu o comezar. Ao longo do proceso (decidido en sesións privadas e públicas), Xoana aos poucos manexaría con máis precisión a dialéctica e o modo de expresar as súas voces. A teórica desvantaxe da que partía nun inicio era que estaba pouco habituada ao manexo da dialéctica e dos conceptos. En canto ao trato, os xuíces estiveron lonxe de tratala con menosprezo, tanto pola súa orixe ou formas, xa que eran conscientes da quen tiñan diante e da importancia daquel proceso; non se esperaban que chegase a ofrecer tanta resistencia como lles podía parecer a priori.
Ivars Godmanis
Godmanis, elixido nas eleccións do 18 de marzo de 1990, serviu como primeiro ministro no período de 1990 a 1993, o seu principal reto foi dirixir a difícil transición económica de Letonia desde o comunismo ao capitalismo. Nos comicios de 1993 obtivo unha estrepitosa derrota e retirouse da vida política.
Google Translate
Integración co navegador
Existen barras de ferramentas para varios navegadores que permiten o acceso directo ao servizo de tradución, e unha serie de extensións de Firefox para servizos de Google, en particular para o tradutor de Google. Tamén hai dispoñibles varios Google Gadgets que empregan o tradutor de Google para permitiren integralo con iGoogle e outras páxinas web. Os gadgets interactúan co usuario e utilizan a API de Google para poder realizar traducións. En febreiro de 2010, o tradutor de Google integrouse no navegador estándar de Google Chrome.
Xoana de Arco
O proceso de Xoana en Ruán
Hai diferentes partes dentro do interrogatorio, é dicir, diferentes temáticas dentro das preguntas que lle fixeron. Ela demostrou un arraigo moi profundo nas súas teses e conviccións ademais de misticismo ao que intentaron contradicir mediante a introdución dalgunhas trampas nas súas formulacións, referíndose aos sinais, as voces, os cultos, a personalización dos tres santos que se lle presentaban, o gusto por vestir como un home... trampas nas que ela non caeu precisamente pola firmeza da súa vontade permitíndose ata pedir aos xuíces máis credibilidade nas súas acusacións. Xoana resistiría ata o extremo sobre a certeza, por exemplo, de que as palabras das voces que escoitaba ocultáronlle unha misión que a levou ata onde estaba agora, nun xuízo.
Xoana tamén foi interrogada sobre a igrexa militante da cal os xuíces dicían representala o 15 de marzo. A isto, Xoana respondeu non saber que era e os xuíces, próximos á desesperación, creron que estaba negando a xerarquía eclesiástica e que ela se presentaba coma se fora unha mediadora entre Deus e a xente terreal, o cal viña dicir ela cando afirmaba que fora enviada por Deus. No entanto, explicáronselle as diferenzas entre a Igrexa militante e a Igrexa triunfante. miniatura|Xoana de Arco é interrogada polo cardeal de [[Winchester na súa prisión (1824) de Paul Delaroche no Museo de Belas Artes de Ruán.]] O 24 de marzo é cuestionada sobre o tema da roupa feminina, ao que ela respondeu que aceptaría levar un vestido se a devolvían ao seu pobo coa súa nai. Ademais pediu permiso para asistir a misa o día seguinte, que era o 25 de marzo, Domingo de Ramos. Esta petición seríalle denegada, pero ela respondería que se era o seu maior desexo estaría de todos os xeitos, mais que seguía os designios de Deus á hora de vestir como un home.
Entre os días 27 de marzo e 28 de marzo, Thomas de Courcelles fai a lectura dos 70 artigos da acusación de Xoana, aos que tería que responder e que despois serían resumidos en doce o 5 de abril. Estes 70 artigos supoñían a acusación formal cara a «la Pucelle» buscando xa a condena. Tralo que se levaba de xuízo, notarios e asesores dubidaron da culpabilidade de Xoana e da forma de levar adiante o proceso e foi o momento en que propuxeron recorrer ao papa, á que estivo de acordo Xoana. Ante o perigo que supoñía para os xuíces que o Papa os desacreditara, rexeitaron a proposta.
O mesmo 27 de marzo propónselle entrar na Igrexa militante, e escoitar os consellos dos asesores do proceso. Ao último deulle as grazas pero remitíase aos consellos, superiores, de Deus. Sobre a proposta da Igrexa militante, rexeitouna do seguinte modo: «...e teño a firme crenza que non faltei á nosa fe cristiá. Polo que non desexo pertencer». Esta cuestión volveríaselle a presentar uns cantos días despois, o 31 de marzo e rexeitou igualmente a proposta. Unha das frases recorrentes de Xoana, cando sobrepoñía Deus como motivo principal para xustificar unha acción calquera, era a expresión: «¡Deus primeiro servido!».
Como xa se comentou, os setenta artigos resumíronse en doce. Este proceso ocupou tres días, do dous ao catro de abril de 1431, e o día 5 son transmitidos a consulta, pero non á acusada. Os cambios que se quixeron reintroducir foron omitidos. O escriba Guillaume Manchon declarou no proceso de nulificación que efectivamente propuxéronse unha serie de cambios que non se aceptaron, o cal puido demostrar. O mesmo día 5 Xoana comeza a perder saúde por mor de inxerir alimentos velenosos o que lle fai vomitar. Aquilo alertou a Cauchon e aos ingleses, que trouxeron un médico. Queríana manter viva, sobre todo os ingleses porque a querían executar publicamente. Durante a visita do médico, Jean d'Estivet acusou a Xoana de inxerir os alimentos envelenados sendo consciente para suicidarse.
Aguanta este proceso enfermizo aproximadamente ata o 18 de abril, cando finalmente ela vese en perigo de morte e pide a confesión e a eucaristía. Así reclama que o seu corpo sexa incinerado e deixado nun camposanto. Se iso non se produce encomenda o seu corpo a Deus. De todos os xeitos, Xoana tería que seguir a longa agonía unhas semanas máis aínda, e non de xeito médico, porque aos poucos foise recuperando. Tratábase da evolución do proceso, que chegaba ao último mes. Trala enfermidade, Xoana volveu participar nunha sesión o 2 de maio.
Ivars Godmanis
A súa volta do sector privado produciuse en 1998, ano en que ingresou no partido Camiño de Letonia, escisión da Fronte Popular e exerceu o cargo de Ministro de Finanzas ata 1999.
Google Translate
Metodoloxía de tradución
Google Translate non aplica regras gramaticais porque os seus algoritmos están baseados en análises estatísticas. O Google Translate está baseado na chamada tradución automática estatística e, máis especialmente, na investigación de Franz-Josef Och, que gañou o concurso de DARPA en velocidade de tradución automática en 2003. A partir dun numeroso corpo de texto bilingüe (ou colección paralela) e dous corpos monolingües cada un, aplícanse modelos estatísticos destes datos para traducir entre as linguas. Para adquirir esa enorme cantidade de datos lingüísticos, Google usa os documentos das Nacións Unidas, que están dispoñibles nas seis linguas oficiais (árabe, chinés, inglés, francés, ruso e español). Deste modo Google Translate dispón de seis corpos de linguaxe de traducións de 20.000 millóns de palabras.
Xoana de Arco
O proceso de Xoana en Ruán
Aquel mesmo día, o 2, houbo un enfrontamento previo. O feito é que tiña que responder sobre os doce artigos da acusación. Pedíronlle se quería corrixir ou mellorar algún aspecto sobre a deliberación dos xuíces, ela respondeu: «Lede o voso libro» e seguidamente: «Eu atéñome a Deus, o meu Creador, de todo; eu quéroo de todo corazón». Despois engadiu: «Eu atéñome ao meu xuíz, El: El é o Rei do Ceo e da Terra». Deste xeito, en presenza do bispo e de 63 testemuñas, o arcediago de Évreux, J. De Châtillon, procedeu á lectura dos artigos á espera dalgún comentario de Xoana. Pero logo de facer a lectura non obtiveron ningunha resposta máis e deste xeito leváronlla outra vez á cela.
Despois do proceso que houbera e xa consciente de cal podería ser o seu devir, Xoana entrou nunha fase bastante máis pechada, da que hai unha proba o día 2 de maio. Probablemente a estas alturas Xoana xa dixera todo o que tiña que dicir e sabía que a sentenza sería definitiva, polo que non tiña ningunha opción de escapatoria. O día 9 de maio Xoana é conducida á cámara de torturas onde se lle ensinan os instrumentos como proba de forza, despois ela fixo a seguinte afirmación: «Verdadeiramente, se vós me arrincades extremidade por extremidade e me separades a miña alma do meu corpo eu non vos diría nada. E se dixese algunha cousa, despois declararía que mo fixestes dicir á forza».
Despois atoparon pouco proveito sometela a tales máquinas de tortura. De todos os xeitos, o sábado 12 de maio fíxose unha votación entre os xuíces na que resultou gañadora, por 11 votos a 3, a opción de non torturala. Os tres que votaron a favor da tortura foron Aubert Morel, Thomas de Courcelles e Nicolas Loisileur. O caso deste último é curioso, xa que antes de comezar o proceso á moza doncela, xunto cun outro compañeiro (que era Jean d'Estivet), intentárona estafar do seguinte modo: fixéronse pasar por xente da súa terra «natal» e Loisileur fíxose pasar por un confesor para extraer toda a información posible a Xoana. Esta non caeu na trampa e non puideron achegar nada interesante na maquinaria previa ao proceso de Xoana.
Chegados a este punto do xuízo, os ingleses acabaron coa paciencia que os fixo pasar con discreción ata aquel momento. O Conde de Warwick dixo a Cauchon que o proceso estábase alargando demasiado. Incluso o primeiro propietario de Xoana, Jean de Luxembourg presentouse na cela de Xoana. Foi un momento moi tenso que podería acabar mal, pero seguidamente apareceu Warwick para acougar os ánimos. Jean fíxolle a proposta de que pagaría para liberala se ela prometía non atacar máis aos ingleses. Ela respondeulle do seguinte modo: «En nome de Deus, vos estádesvos mofando de min, pero sei moi ben que non tedes nin o poder nin o valor para facer iso». Logo dunhas cantas discusións máis, Xoana acaboulle dicindo: «Sei que estes ingleses quérenme morta, porque creen que logo da miña morte faranse co reino de Francia. Pero antes había 100.000 godóns [palabra en argot para denominar aos ingleses] máis dos que hai agora presentes, os cales non poderán conseguir agora o Reino». O Conde de Stafford, enseguida puxo a súa daga no pescozo de la Pucelle, pero foi cando Warwick interveu.
A fase final: os últimos días de Xoana
miniatura|esquerda|Estatua de Xoana de Arco na [[catedral de Notre-Dame de París.]] As cousas aceleraríanse a partir do 23 de maio. Xoana recibiu a enésima amoestación de parte de Pierre Cauchon, acompañado polo vice-inquisidor e diversos membros máis, nunha cámara do castelo de Ruán onde pretendían que Xoana claudicara. Ademais serviu como unha advertencia da morte próxima que lle esperaba. Pedíronlle que aceptase o veredicto da Universidade de París e dos xuíces polo ben dela, pero esta refusou alegando que non tiña máis nada que dicir. «...si eu estivese no lume, ata seguiría sen dicir nada máis, e querería manter todo o que dixen no proceso ata a morte. Non teño máis nada que dicir».
Estas serían as xornadas nas que poida que os xuíces eclesiásticos se mostrasen máis de acordo coa súa fe, é dicir, un pouco máis caritativos e advertíronlle con toda sinceridade que por unha vez lles fixese caso se non quería acabar entre as brasas. Esta foi a amoestación suavizada, logo de lerlle os escritos que redactaran a xente da Universidade de París, con gran violencia. Finalmente, aquel día fíxose unha convocatoria que tería lugar o día seguinte á beira do cemiterio de Saint Ouen; tratábase dunha sesión pública.
Ivars Godmanis
Nas eleccións de 2002 o seu partido perdeu a representación parlamentaria sendo nomeado presidente deste dous anos despois. En novembro de 2006, tralas eleccións que posibilitaron a volta do Partido Camiño de Letonia ao Saeima, Godmanis fíxose cargo do ministerio do interior e o 14 de decembro de 2007, foi nomeado polo Presidente Valdis Zatlers primeiro ministro tras a dimisión de Aigars Kalvītis. O seu nomeamento foi aprobado polo Parlamento o 20 de decembro, con 54 votos a favor e 43 contra.
Xoana de Arco
A fase final: os últimos días de Xoana
Un día despois, o 24 de maio, Xoana foi trasladada preto da abadía de Saint Ouen, ao cemiterio que había á beira. Loisileur, un dos que apostara forte pola súa tortura, mostrouse esta vez tamén bastante caritativo e cando chegaron fíxolle o seguinte comentario «Xoana, creme, se queres a túa vida pódese salvar. Toma este vestido de muller e fai todo aquilo que se che diga; doutro xeito estás en perigo de morte» logo destas súplicas, e mentres os ingleses se frotaban as mans habendo conseguido reunir unha masa de xente; todos escoitaron o pequeno sermón por parte de Guillaume Erard, que leu unhas pasaxes de Xoán, concretamente os 15:6. Seguidamente comezou a blasfemar contra o rei de Francia, Carlos VII, dirixíndose directamente a Xoana, que logo de ver como o home repetía unha e outra vez as críticas con soberbia apuntándoa co dedo, non se mordeu a lingua e respondeu interrompéndoo: «Non faledes do meu rei. Rétoche a dicir e xurar, na miña vida, que el é o máis nobre de todos os cristiáns, quen mellor estima a fe e a Igrexa, e non é como ti dis»
Naquel momento, Xoana cortara o sermón de Erard, que quedou atónito e púxose nervioso. Xoana fixo outra referencia a Deus, que era por que o facía todo pasando polo papa de Roma. Acto seguido, Pierre Cauchon dispúxose a ler a sentenza, na que a declaraban herexe e a excomungaban á vez que a enviaban á xustiza secular. Un feito que non ha de estrañar, xa que a igrexa dificilmente cometía os delitos de sangue froito das Inquisicións directamente. Antes enviaban aos presos á xustiza secular, como neste caso.
Google Translate
Erros de tradución e rarezas
Dado que Google Translate usa un método estatístico para traducir en lugar dunhas regras de gramática, o texto traducido ás veces pode resultar sen sentido e conter erros obvios, moitas veces intercambiando termos comúns por termos comúns similares pero non equivalentes noutra lingua.
Ivars Godmanis
O 18 de xuño de 2008, Godmanis sufriu un accidente de tráfico, cando o seu coche oficial se encaixou cun microbús nas rúas de Riga.
Como nota curiosa, moderou un programa radiofónico na emisora privada SWH, sobre a historia da música rock.
Xoana de Arco
A fase final: os últimos días de Xoana
Pero Massieu levantouse, e diante da presenza dos ingleses, achegouse a Xoana e suplicoulle que asinase os papeis, teoricamente a sentenza de abxuración. Ela non sabía que era iso que lle pedían, pero a urxencia corría e asinou cunha cruz nun círculo, segundo se cre. O documento non quedou para a posteridade e as informacións son controvertidas. Ao principio creuse que foi un documento de decenas de liñas, pero máis tarde, Massieu diría que tiña de seis a oito liñas. En calquera caso, Xoana salvara a súa vida polo momento aínda que renunciando a todas as súas crenzas, segundo asinara, e así, ademais, aceptaba vestirse outra vez de muller. Unha das teorías que poderían barallarse é que na transcrición do xuízo Cauchon cambiase a sentenza de abxuración longa pola curta. De todos os xeitos, Xoana acabaría sendo levada cara á cela outra vez. Pero antes Cauchon tería un enfrontamento cos ingleses a quen non lles gustou nada aquel último xesto dos clérigos, e acusaron a Cauchon de favorecer a Xoana mentres el o negaba. Chegaron a dicirlle: «O rei malgastou o diñeiro en ti». Warwick dille a Cauchon que pode chegar a ser contraproducente para os ingleses este suceso, xa que ela agora podería escaparse. Pero rapidamente alguén coméntalle: «Señor meu, non vos preocupedes, volverémola a capturar». Naturalmente ninguén quedou demasiado contento co que sucedera aquel día. Os ingleses non obtiveran o golpe definitivo que buscaban e mentres a Igrexa sabía que abrira unha porta á clemencia. Ao saber o que asinara, Xoana tampouco quedaría nada contenta, xa que non podería soportar o peso de negar todo aquilo en que sempre crera e que lle moveu a viaxar por toda Francia.
Pero o día 28 de maio, Xoana apareceu outra vez vestida con roupa de home, a que levaba antes de volver a poñer a de muller. Este feito crese que é debido a que foi forzada a poñela por mor dos ingleses, que entrarían na súa cela; espírona antes de mediodía segundo Massieu e deixáronlle a roupa de home á beira, co cal non puido facer máis que poñela. Rapidamente alguén chamou aos xuíces, e estes puideron comprobar visualmente o feito. Remitíndonos ao que ela dixo, alegou que reprendera o hábito de home, porque o prefería e que o fixo por propia vontade. Dixo que prefería morrer antes que continuar así, mais reafirmou que llo dixeron as súas voces e a súa misión; Santa Catarina e Santa Margarida. Ela realmente sería condenada se negaba estas revelacións.
Condenada por reincidencia, non houbo máis que facer; dise que despois de que Cauchon comprobase de primeira man que Xoana sentenciouse cambiándose novamente de roupa, ao baixar da torre, deixou caer unha frase a un Warwick triunfante: «Farewell [adeus], alegrádevos, xa está feito». Implicando así a Warwick na trama que habían urdido os ingleses para provocar a sentenza definitiva. Xoana fora sorprendida con roupa curta, unha capa e outras pezas masculinas. Un día despois, o 29 de maio, chegaría á capela do arcebispo en Ruán, a última deliberación.
Como declaracións máis destacadas, N. De Vendères condenouna por herexe á xustiza secular; rogando que esta a tratase máis docemente do que se merecía. Gilles, abade de Fécamp, acusouna de reincidente, de recaída, de herexe e tamén apelou polo bo trato á xustiza secular. J. Pinchon simplemente dixo que era reincidente e que o resto era cousa dos teólogos.
Morte
miniatura|esquerda|Estatua de Xoana de Arco en [[Compiègne (Francia) ]]
Previamente, Xoana fora escoitada en confesión por Jean Totmouille e Martin Ladvenu e administráronlle os sacramentos da comuñón. Xoana fixo unha pequena declaración que se pode interpretar de modo que ela puido ser violada ou como mínimo agredida fisicamente o día 27, cando a espiron para que non tivese máis remedio que vestirse como un home. Ladvenu (que despois declararía que Xoana morrera inxustamente ao seu parecer) acabáballe de dicir que sería executada na fogueira, ela comezou a revolverse o cabelo duramente, totalmente desesperada. Ao pouco intre, entrou na cámara Cauchon. Xoana, desesperada, arremeteu contra el con duras palabras «Eu morro a través teu». Pero el respondeu que a súa morte estaba nas súas propias mans. Pero con habilidade (aínda estando esnaquizada e terriblemente desesperada) apelou a que se a houbese aprisionado nunha prisión eclesiástica como ela reclamou, con xente competente, non pasaría nada. Entón apareceu na cámara o irmán Pierre Maurice ao que Xoana se dirixiu en busca de consolo, pedíndolle onde estaría aquela mesma noite. El preguntoulle se aínda cría en Deus, e entón ela afirmou que coa boa vontade de Deus, aquela noite xa estaría no paraíso: «Si, coa axuda de Deus, estarei no paraíso», tal como lle prometeron -supostamente- os anxos o 1 de marzo. Deste xeito, a moza doncela de non máis de 19 anos perdeu o medo e preparouse para o reto definitivo.
Xoana será escoltada esposada cara a unha praza chea de xente. Unhas dez mil persoas máis mil soldados ingleses, todos expectantes, ás nove da mañá daquel día. Ía vestida de branco e levaba algúns detalles en recordo de Xesús. No centro había unha fogueira montada: unha plataforma cunha estaca no medio á cal sería atada, cunha chea de ramiñas de madeira para poder facer lume aos seus pés. Diante desta había unha mesa cunha inscrición na que se dicía que Xoana, a que a si mesma facíase chamar la Pucelle, cometera unha serie de delitos e de pecados.
Mentres se acababa de preparar a plataforma, Nicholas Midi (o autor dos doce artigos da acusación) comezou a ler un sermón ao que ela gardou silencio. Este acabou coa seguinte frase: «Xoana, ve en paz, a Igrexa xa non che pode protexer máis e líbrache ás mans do brazo secular». Xoana, naquel momento axeonllada, realizou unhas pregarias a Deus con contrición, penitencia e fervor de fe. Invocou, ademais da Deus, á Virxe María, a Santísima Trindade e todos os anxos do paraíso. Así mesmo, tamén invocou o perdón polos males que puidese causar. Estivo unha media hora rezado aproximadamente, segundo Jean Massieu. Algúns xuíces e algúns ingleses ata choraron vendo que non era máis que unha boa moza. Finalmente, un soldado inglés acabou unha pequena cruz con dous paus que ela bicou repetidamente.
Tocoulle a Massieu acompañala os últimos metros xunto co irmán Martin. Ela seguiu rezando e rogando a san Miguel e a outras criaturas celestiais. Naquel momento, Cauchon dixo que Xoana era enviada á xustiza secular, por enésima vez «Como membro podrecido, habémosche desestimado e votado da unidade da Igrexa e declarámosche á xustiza secular». Aínda que naquel momento podíase esperar unha sentenza secular; esta nunca foi pronunciada se é que algunha vez foi elaborada. Xoana foi posta sobre a fogueira e antes de ser queimada, un soldado inglés interrompeu cun grito de fondo gritando «¡Sacerdote! Deixarasnos acabar o traballo antes da hora da cea?». Entón un alguacil deu a orde de execución e o verdugo levouna á estaca. Levaba un papel cravado na parte superior coas palabras «herexe, reincidente, apóstata, idólatra». miniatura|130px| Xoana de Arco na fogueira Jules-Eugène Lenepveu, 1889 detalle dunha pintura do [[Panteón de París.]] Como último desexo, Xoana reclamou que os sacerdotes alzasen unha cruz diante dos seus ollos ata que ela morrese, para que así acabase os seus últimos momentos acompañada de Deus. O irmán Isambard da Pierre foi a buscala a San Salvador que era a igrexa máis próxima e volveu baixo as risas dos ingleses, mentres ela invocaba Santa Catarina, Margarida e Miguel. Xoana entón gritou: «Ruán, Ruán, podes sufrir por ser o lugar da miña morte?». Pierre subiu á plataforma e alzou a cruz, e xa entre as chamas, ela aínda lle pediu que baixase para que non se levase ningún desgusto, pero sempre coa cruz alzada, para que fose o último que ela vise. Así o fixo e Xoana perdeuse entre as chamas. Pero aínda puido gritar a palabra «¡Xesús!» varias veces. Dise que antes de que morrese la Pucelle, Cauchon achegouse a ela, e Xoana gritou: «Eu morrerei pola súa culpa, si eu fora entregada á igrexa e non aos meus inimigos, eu non estaría agora aquí». Xoana sería rapidamente reducida a cinzas segundo o xa mencionado diario dun Burgués de París..
Ao secretario do rei de Inglaterra, John Tressart, escoitóuselle exclamar «Estamos todos perdidos, porque foi queimada unha boa e santa persoa». Despois diría que pensou que agora a súa alma quedaría nas mans de Deus. Parece ser, segundo diversas testemuñas como Massieu, que de Xoana quedou o seu corazón, intacto e cheo de sangue. O propio verdugo, Geoffroy Therage moi consternado foi a buscar a Ladvenu e Isambard da Pierre a unha taberna e así llo demostrou dicindo que queimara unha santa. Contouse que os seus restos lanzáronse ao Sena. Algún soldado inglés, tamén aflixido, afirmou ver a alma da moza marchándose do corpo, e algún outro afirmou ver o reflexo de Xesús, como outros dixeron tamén ver saír unha pomba.
Durante estes últimos días de Xoana, un compañeiro de armas dela chamado Gilles de Rais planeou un ataque, cun continxente de mercenarios, a Ruán para rescatar á Doncela. Con todo demorouse demasiado e só puido chegar para contemplar as súas cinzas. Este feito deixou consternado a Gilles e considérase a razón principal da consecuencia dos seus trastornos (morreu na forca e logo foi queimado na fogueira, acusado de secuestrar, violar e asasinar polo menos a 200 nenos e nenas, o 26 de outubro de 1440).
O legado de Xoana la Pucelle
Xoana, se atendemos á multitude de testemuñas que deixaron as crónicas, xa morrera cando se ditou a sentenza. Con todo, en certo xeito, o seu proceso aínda non terminara, xa que sería en novembro do mesmo ano, en 1431, cando serían terminadas as redaccións e as copias do proceso de condena.
Así, o día 7 de xuño, Pierre Cauchon fixo aparecer uns documentos cunhas supostas declaracións ou confesións de Xoana na mañá da súa morte feitas a el. Ninguén as quixo aprobar para incluílas na redacción do xuízo, pero tampouco se poden descartar tan rápido, pois ningunha das persoas presentes na cámara onde estaba Xoana, antes de ser executada, quixo declarar no proceso de nulificación. Quíxose crer, polo contido dos documentos, que Pierre Cauchon coa mala conciencia de haber ensanguentado o seu nome matando la Pucelle e, ademais, por querer deslexitimar a divindade que rodeaba o entronamento do rei Carlos VII, quixo lavar o seu nome inventándose que Xoana dixera, nunha última confesión, que naqueles momentos cría que as súas voces eran malignas, pois diría que ela estaría co anxo e a coroación só foi unha promesa que lle facía.
O 14 de decembro de 1442, en todo caso, morrería Pierre Cauchon en Ruán subitamente sen recibir a extremaunción, desangrándose. Obviamente, quíxose pensar popularmente que foi un dos castigos que invocou desde o ceo Xoana aos seus xuíces. O que si é certo é que a familia de Pierre, á súa morte, quíxose desvincular de todo desmarcándose plenamente da súa obra e da súa persoa.
Algunhas teses apuntaron que Xoana sobreviviu, fundamentadas na aparición do que outros chaman as "falsas Xoanas de Arco", entre elas Jehanne des Armoises que se di que apareceu, segundo un texto moi posterior aparecido en Chronique du Doyen de Saint Thiébault de Metz de 1686, o 20 de maio de 1436 en Metz, na Grange-aux-Ormes e puido ser recoñecida polos dous irmáns de La Pucelle. O 2 de setembro en Aulon casaría con Robert des Armoises dicindo que era filla de Luís de Orleáns e Isabel de Baviera e volvendo a Orleáns en 1439 sendo retribuída con dous millóns, tras ser recoñecida por todos, en agradecemento ao levantamento do asedio. En 1440, probablemente, sería recibida en audiencia por Carlos VII, quen verificaría que non era a verdadeira Pucelle, xa que esta non lle soubo revelar o segredo que oíra o rei anos antes. Entón retractouse en público, aínda que os partidarios din que foi obrigada a facelo por René de Anjou.
A Crucella, Armentón, Arteixo
A Crucella é un lugar da parroquia de Armentón no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 24 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 9 homes e 15 mulleres.
Portland, Maine
Portland é a cidade máis grande do estado estadounidense de Maine e a capital do Condado de Cumberland, en Maine. A poboación en 2010 era de 66.194, cun crecemento dun 3% dende o censo do ano 2000. Portland é a cidade principal da área metropolitana, que inclúe os Condados de Cumberland, York, e Sagadahoc.
Os turistas visitan o histórico distrito de Old Port, polo Porto de Portland, na desembocadura do río Fore e parte da Baía Casco, e o Distrito das Artes de Portland, que vai pola Congress Street no centro da cidade. O Faro de Portland está situado no Cabo Elizabeth e marca a entrada ao porto.
O escudo da cidade representa un fénix renacendo das súas cinzas, xusto debaixo do lema da cidade, Resurgam, en latín "Levantareime de novo." O lema refírese ás reconstrucións de Portland ante catro incendios devastadores. A cidade de Portland, Oregon foi chamada así por Portland, Maine.
Carmen Selves
María Carmen Selvas Baltierrez, nada o 4 de xaneiro de 1931 en Manresa, é unha pintora de cadros catalá.
A primeira fase
Artista profesional na especialidade de pintura en aceite, como era (ademais de pianista), antes de ingresar na Escola de Sant Jordi de Barcelona, en 1952. O seu primeiro aceites, pintado á idade de 9 porque a súa nai tamén foi un pintor. Filla de Joan Selvas i Carner e Carmen Baltierrez Clotet, viviu na posguerra período para o inicio da súa carreira, sendo totalmente fóra de calquera orientación política, pero que sofren as consecuencias da situación. Aínda así, na idade de só 14 anos pintar unha paisaxe rural da Serra de Castelltallat, recibiu unha mención especial no concurso de pintura da Parroquia de Sant Josep de Manresa, e foi recoñecido como un pintor de talento por parte do crítico Ferran Hurtado Sanchis. Demostrou competencia en pintar retratos, naturezas mortas e paisaxes, é a porta para estudar pintura, non só en Manresa, sendo un pintor activo no Cercle Artístic de Manresa, se non tamén en Barcelona.
thumb|Rambla dels artistes (2010).
Formación académica
Na Escola de St George foi dado para profesores de artistas recoñecidos como Francisco Ribera, Josep Puigdengolas ou Ernest Santasusagna, sendo un alumno tamén de Josep Maria Junoy e Muns, pero a maior influencia, deixando de lado os clásicos que el sabe moi ben, que o recibiu do seu titor, tras a conclusión dos estudos, Evarist Basiana e Arbiell e a súa singular teoría da cor que é aplicado nalgunhas das pinturas murais de Carmen Selves. Moito máis tarde (1992) para o interese persoal e tamén para cumprir os requisitos académicos de grao, fixo unha disertación sobre o pintor Lluïsa Vidal i Puig gravado na Universidade de Barcelona. miniatura|Costa Brava, Platja d ' aro 1985 aceite de pintura de Carmen Bosques - Imaxe libre de dereitos de autor
Vida persoal
Casou con Josep Maria Vicente Esforzado, persoa que entendeu moi ben, eles teñen 4 nenos e moitos obrigas que fixo a presenza no mundo de exposicións entre 1957 e 1994 (aproximadamente) é escasa. Aínda así, hai centos de obras de pintado durante este período relativamente illado.
Evolución do estilo de traballo
Inicialmente, un pintor de retratos, e na súa primeira fase, que estaba nun estilo a medio camiño entre oexpresionismo, figurativa e impresionismo. Actualmente o seu retrato e a visión é máis simbolista e sempre usado outras técnicas-a mes, ademais da pintura ao óleo: murais, cerámicas, acrílico e outros. Participa graficamente e en outras formas (guións, voces, dirección, produción, etc.) a creación de'Imaxe xerada por un ordenador nun estilo que é raro, e ata fixo algún videoxogo, sempre que os temas proporcionar unha mensaxe claramente positivo. Serviu tamén a temas paisagístics, tanto mariños como o rural ou simplemente floral e animais, usa os temas de cidade e still life e fixo ilustracións para libros interactivos para nenos, algúns dos cales ela mesma ten publicado en edicións limitadas.
Throb Throb
Throb Throb é o álbum de estrea da banda estadounidense de punk rock Naked Raygun, publicado no ano 1985 a través do selo Homestead Records. Foi o primeiro dos lanzamentos do grupo en contar coa mestría musical de John Haggerty, cuxa forma de tocar a guitarra caracterizou o son da banda durante os anos 80. Quarterstick Records reeditou o álbum en 1999 engadindo unha primeira versión de "Libido" como material extra, que orixinalmente aparecía no Flammable Solid 7".
Edición
O libreto de letras de Throb Throb deseñouse para semellarse a uns planos con texto branco sobre fondo azul, e nalgunhas versións do disco as letras incluso aparecían do revés, como se dun plano real se tratase. O disco estivo en catálogo durante os anos 80 e foi remasterizado e editado en CD. Cando Quarterstick Records volveu a publicar o material da banda en 1999, a distribuidora orixinal de Homestead lanzou as 400 copias finais do disco en vinilo verde.
Uxío Abuín
Uxío Abuín Ares, nado o 14 de maio de 1991 en Lestrobe (Dodro) é un deportista galego, que destaca no tríatlon.
Traxectoria
Comezou a práctica deportiva da natación con 10 anos no Club Natación Padrón, pero aos 15, o club desfíxose e decidiu probar no tríatlon animado polo seu adestrador Alberto Álvarez. O ano seguinte foi convocado pola federación galega para representar a Galicia no campionato de España de Tríatlon por comunidades en idade escolar e conseguiu o título de campión de España nun dos seus primeiros tríatlons. A federación española concedeulle unha bolsa para adestrar no Centro de Alto Rendemento de Madrid, onde ademais cursou os estudos secundarios e comezou a carreira de INEF.
Estivo alí bolseiro durante 6 anos (2007-2013), nos que se formou como triatleta. A mediados do 2013 decidiu deixar a residencia. Comezou entón a súa etapa como deportista profesional. Adéstrase entre Lestrobe, Gran Canaria e Madrid, en función da época e a súa progresión.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Voo 647 de FedEx Express
O voo 647 de FedEx Express era un servizo de carga entre o aeroporto de Oakland e o aeroporto de Memphis. O día 18 de decembro de 2003 o McDonnell Douglas MD-10-10F que operaba a ruta esnafrouse durante a aterraxe.
Avión e tripulación
O aparello implicado no incidente era un McDonnell Douglas MD-10-10F, con rexistro N364FE. O MD-10 é unha versión actualizada do trimotor de fuselaxe ancha McDonnell Douglas DC-10. No momento do accidente o avión tiña unhas 65 375 horas de voo.
O voo tiña unha tripulación experimentada. O capitán tiña unhas 21 000 horas de voo, incluídas 2 602 horas nos MD-10 e MD-11, mentres que o primeiro oficial tiña unhas 15 000 horas, das cales 1 918 eran nos MD-10/MD-11.
A bordo do avión había tamén 5 empregados de FedEx que non estaban traballando.
Accidente
O 18 de decembro de 2003 o voo 647 estaba programado para saír de Oakland ás 08:10 CST, e tras un pequeno atraso debido a un problema coa clasificación de paquetes, engalou cara a Memphis ás 08:32. A saída e o voo foron normais.