cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benedetto Pistrucci
Primeira etapa en Italia (1783-1815)
Cando Angelo Bonelli regresou dunha viaxe exitosa a Gran Bretaña en 1814 propúxolle a Pistrucci que o acompañase nunha próxima viaxe, considerando que o seu futuro estaba alí. Pistrucci estivo disposto, e despois de facer a provisión para a súa familia deixou Roma con Bonelli. Ese mesmo ano partiron, pasando primeiro por Perugia, onde residía o seu irmán Filippo, para se despedir del, aínda que se amosou disposto a acompañalos. Estando en Turín, Filippo amosoulle a Benedetto a súa desconfianza cara a Bonelli, o que se materializou na negativa dos irmáns de continuar na compaña do comerciante, cando os tres estaban xa en París, no mes de decembro París en decembro de 1814. Tras separaren os seus rumbos, Benedetto descubriu que era moi recoñecido na capital francesa e os irmáns decidiron quedar un tempo a traballar alí. Finalmente, chegaron a Gran Bretaña o 31 de decembro de 1815.
Cumio da súa carreira en Inglaterra (1815-1819)
esquerda|miniatura|160px|Deseño orixinal de Pistrucci do [[reverso (moedas)|reverso do soberano.]] miniatura|200px|[[Soberano (moeda)|soberano de 1817, obra de Benedetto Pistrucci.]]
Na súa chegada a Dover, Pistrucci tivo dificultades na alfándega e logo de superadas, viaxou a Londres, onde tiña cartas de presentación para varias persoas, grazas ás que de camiño estableceu contacto con Charles Konig, responsable de minerais do Museo británico, A través de Konig, Pistrucci coñeceu o famoso naturalista, Joseph Banks. A súa sona en Londres acrecentouse cando interveu nun debate na casa de Banks acerca da autenticidade dun camafeo, para discernir se se trataba dunha antigüidade grega ou non, no que Pistrucci puido demostrar que realmente se trataba dunha obra súa, ao amosar a súa marca secreta.
Banks presentou Pistrucci a George Spencer (segundo conde de Spencer) e á súa muller, Lavinia Spencer. Lavinia amosoulle a Pistrucci un modelo do San Xurxo e o Dragón obra de Nathaniel Marchant e encargoulle que o reproducise en estilo grego nun camafeo como parte da indumentaria do seu marido como Cabaleiro da Orde da Xarreteira. Pistrucci aceptou a encarga e realizou o camafeo, tomando como modelo para o San Xurxo un camareiro italiano do hotel Brunet's, onde estivera aloxado os primeiros días ao chegar a Londres.
Joseph Banks encargoulle tamén a Pistrucci un camafeo, para o rei Xurxo III. Como o rei estaba doente e Pistrucci non puido visitalo para modelar o seu rostro, fíxoo tomando como modelo unha moeda bancaria de tres xilins e montouno en xaspe, traballo polo que cobrou 50 guineas. Banks amosoulle o camafeo ao mestre de ceca William Wellesley-Pole, quen se amosou impresionado pola calidade da peza. Naquel momento, en 1816, a Royal Mint estaba a preparar novas emisións de moedas de ouro e de prata como parte dun proceso de reorganización do circulante, e no mes de xuño o mestre de ceca decidiu contratar a Pistrucci para facer os modelos en pedra dunha nova moeda que, de seren aceptados, serían gravados en aceiro para os cuños polos empregados da casa de moeda. miniatura|160px|[[Xurxo de Capadocia|San Xurxo e o Dragón na media coroa de 1819]]
Pole fixo que Pistrucci crease tres retratos do rei en tamaños diferentes, dos que finalmente se usaron dous, un para o anverso da moeda de media coroa e outro para as de seis peniques e a dun xilin. Ambos os deseños foron modificados por Thomas Wyon, da Casa da Moeda, quen pasou os deseños a aceiro. O público rexeitou o busto que deu en chamar "cabeza de touro" da media coroa de 1816, e foi substituído por outro na cuñaxe de 1817. A crítica enfureceu a Pistrucci, quen culpou a Thomas Wyon de estragar o seu deseño, e dispúxose a aprender el mesmo as técnicas de gravado en aceiro.
A maioría das fontes apuntan a que, logo de completar a encarga de Lady Spencer, Pistrucci suxeriulle a Pole que un motivo axeitado para os reversos dos soberanos (a nova moeda de ouro que se estaba a preparar) sería o de San Xurxo. No entanto, o numismático Kevin Clancy, no seu volume sobre a historia desta moeda, dubida de que esa sexa a orixe da idea de incorporar o San Xurxo e o Dragón nos soberanos, e mesmo de que a proposta saíse de Pistrucci.
Cun custo de 100 guineas, Pistrucci creou o deseño dos soberanos e gravouno el mesmo, presentando o santo sobre o lombo dun corcel brioso que pisa o dragón ferido. San Xurxo ten unha lanza rota na súa man; parte está no dragón e parte no chan. O deseño orixinal de Pistrucci, utilizado para a circulación entre 1817 e 1819 (e reproducido pola Royal Mint en 2017), incorpora a fita da Orde da Xarreteira rodeando o santo e o dragón, co seu lema HONI SOIT QUI MAL Y PENSE. A partir de 1818 fíxose común nos soberanos e tamén nas moedas de media coroa a figura do santo brandindo unha espada no canto dunha lanza. Clancy apunta a que este cambio se debeu ás constantes suxestións e presións de Pole sobre Pistrucci para que fose modificando o deseño ao seu gusto. O resultado foi que a incorporación da espada en vez da lanza non foi ben aceptado polo público, que facía bromas acerca de como o santo podería vencer o dragón cunha arma tan pequena.
O gravador xefe da Royal Mint era o pai de Tomas Wyon (do mesmo nome). Parece que á súa morte en 1817 Pole lle ofreceu o posto vacante a Pistrucci, cun salario de 500 libras anuais e unha residencia dentro das instalacións da Casa da Moeda. Porén, nese momento aprobouse unha lei baixo o reinado de Guillerme III que lles prohibía aos estranxeiros o exercicio dese cargo, polo que Pistrucci non se puido incorporar. Isto foi moi mal recibido por Pistrucci e foi o xerme de moitas tensións no seo da ceca londiniense.
En 1819, Pistrucci recibiu a encarga de deseñar unha medalla conmemorativa da Batalla de Waterloo, cunhas dimensións moi considerables: 5,3 polgadas; é dicir, 130 mm. O Goberno concibiuna para lla entregar aos xenerais vitoriosos e aos persoeiros salientables na derrota de Napoleón, a partir dunha idea do príncipe rexente (posteriormente Xurxo IV) pouco despois da batalla. Os honorarios totais de Pistrucci serían de 2.400 libras, e o pagamento inicial permitiulle levar a Londres a súa familia desde Italia. Inicialmente propúñase que a medalla fose gravada a partir dun deseño de John Flaxman, mais Pistrucci rexeitou gravar o traballo doutro artista e Pole permitiulle desenvolver un deseño propio, unha decisión que supuxo o alporizamento do gremio de artistas londinienses contra Pistrucci. O remate da medalla levoulle 30 anos.
O conflito na Real Casa da Moeda (1820-1836)
miniatura|200px|[[Soberano (moeda)|Soberano co busto que Xurxo IV consideraba pouco favorecedor.]]Tras a morte de Xurxo III en 1820, Pistrucci preparou o novo busto para as emisións a nome de Xurxo IV. Ao rei non lle gustou o deseño porque apreciaba que o seu rostro estaba inchado, e o conflito entre ambos agudizouse pola medalla de proclamación, na que o monarca aparecía ao mesmo nivel que as representacións alegóricas dos seus reinos e, ademais, lucía un topete esaxerado para algúns.
O soberano foi modificado para quitar a fita, e o santo xa non brandía a lanza, senón a espada, polo que se volveu moi similar aos soberanos que se seguen a cuñar no século XXI, non sendo pola falta dunha serpentina no casco de San Xurxo. Esta versión do reverso foi cuñada desde 1821 ata 1825 e, a partir de aí, o deseño de Pistrucci estivo ausente dos soberanos ata 1874, xa despois da súa morte.
Segundo Clancy, aínda que o rexeitamento do deseño de San Xurxo e o Dragón do soberano despois de 1825 foi máis parte dun redeseño xeral da moeda que un ataque contra Pistrucci, "iso non pode enmascarar a sensación que este debeu sentir das mareas volvéndose contra el". miniatura|160px|[[Medalla de coroación de Xurxo IV.]]
Había na Royal Mint un conflito entre Pistrucci e William Wyon, que por veces involucraba tamén o axudante Jean-Baptiste Merlen. Segundo o bibliógrafo británico Graham Pollard, no Oxford Dictionary of National Biography, "o temperamento de Pistrucci non fomentaba as boas relacións cos seus colegas na ceca; a inseguridade do seu posto nela aumentou por unha campaña nos xornais polos seus partidarios e os que defendían a William Wyon". Pistrucci fixo unha solicitude a cada novo mestre de ceca quen se ía sucedendo na institución para que o nomease gravador xefe. En 1828, o mestre de ceca daquel momento, George Tierney, adquiriu un compromiso que non lle agradou a ninguén. Wyon foi nomeado gravador xefe e Pistrucci como medallista xefe, cos salarios dos dous primeiros postos de gravado divididos entre eles. Do salario de 350 libras que tiña Pistrucci, 50 libras estaban destinadas á contratación dun aprendiz, para o que nomeou, sucesivamente, dos dos seus fillos, mais a asignación detívose en 1830, cando se coñeceu que ambos residían no estranxeiro e que ao non teren a cidadanía británica non podían ser empregados da Royal Mint. O acordo establecía que Pistrucci crearía as medallas que lle encomendasen os departamentos gobernamentais, cunha tarifa correspondente a cada medalla, á marxe do seu salario anual.
Esta recomposición dos postos deixou a Pistrucci con pouco que facer na Casa da Moeda. Creou varias obras, entre elas unha pequena medalla conmemorativa para o irmán do rei, Federico, en 1827, montada en aros, que se fixo moi popular nos ambientes da realeza. Encargóuselle tamén unha medalla de coroación do rei Guillerme IV, logo da morte de Xurxo IV en 1830, pero Pistrucci negouse porque se lle esixía que gravase un busto deseñado por Chantrey e o rei non quixo posar para el.
Entre 1830-1831 creou a medalla de servizo prolongado e boa conduta no exército, a primeira medalla do exército británico fóra de campaña. Este traballo levoulle doce meses. Continuou tamén elaborando camafeos e traballando, paseniño, na medalla da Batalla de Waterloo. O biógrafo de Pistrucci, Michael A. March, relacionou o seu desánimo ao traballar na medalla de Waterloo co seu descontento polo seu posto na Casa da Moeda e co feito de que, ao concluíla, podería ser despedido. En 1836, o novo mestre de ceca, Henry Labouchere, declarou que cría que a medalla podería rematarse en 18 meses, e ofreceulle a Pistrucci un pagamento se aceptaba catro aprendices para acabala; Pistrucci rexeitou a proposta.
Derradeiros anos (1837-1855)
miniatura|160px|[[Medalla de coroación de Vitoria do Reino Unido (1838).]]
O ano seguinte, Pistrucci marchou a Roma para ocupar o posto de gravador xefe na ceca dos Estados Pontificios, pero regresou a Londres uns meses máis tarde, por considerar que o salario era demasiado baixo.
A principios da década de 1840, a Oficina da Auditoría cuestionou a cantidade de diñeiro gastada en Pistrucci. En 1844, o daquela Mestre de Ceca, William Gladstone, restaurou o salario de Pistrucci de 350 libras e ofreceulle 400 adicionais para completar a medalla de Waterloo. Pistrucci trasladou a súa residencia desde as instalacións da Royal Mint en Tower Hill ao municipio de Old Windsor, en Berkshire, e decidiuse a traballar de cheo na medalla. Porén, o traballo ralentizouse por mor das lesiones causadas por unha caída, e non foi ata principios de 1849 cando presentou as matrices da medalla e se lle aboou o soldo restante de 1.500 libras. Mais as matrices eran tan grandes que ninguén na Royal Mint estaba disposto a correr o risco de endurecelas e, probablemente, arruinar o traballo de tres décadas. Por ese motivo, só se realizaron impresións suaves, sen chegar a converterse en medallas de ouro, de prata e de bronce, como se pretendía. De todas as maneiras, aínda que se chegasen a cuñar as medallas, case non habería ninguén a quen entregarllas, xa que dos seus destinatarios todos faleceran, bardante o Duque de Wellington. miniatura|300px|Cuñaxe de [[1966 da medalla da Batalla de Waterloo, coa matriz acabada por Pistrucci en (1849).]]
O conflito entre Pistrucci e William Wyon continuaba a finais da década de 1840 e mesmo chegou á prensa en varias ocasións, o que contribuíu ao mal ambiente no seo da Casa da Moeda. En 1848 constituíuse unha comisión real sobre a reforma da Royal Mint froito da cal se eliminaron os postos de gravador xefe (Wyon morreu en 1851) e de medallista xefe, co que Pistrucci quedaba como modelador e gravador da Casa da Moeda, cun salario á parte do que cobrara por cada traballo realizado.
Pistrucci mudouse en 1850 de Old Windsor a Englefield Green, preto de Windsor, onde pasou a residir coas súas fillas Maria Elisa e Elena, ambas gravadoras de pedras preciosas. Alí continuou aceptando encargas privadas de camafeos e medallas, ata o seu falecemento por causa dunha inflamación pulmonar o 16 de setembro de 1855. O seu corpo fopi soterrado no cemiterio de Christ Church, en Surrey.
Valoracións da súa figura
Pistrucci é lembrado fundamentalmente polos eu deseño do San Xurxo e o Dragón para os soberanos de ouro británicos, aínda que nos seus inicios foi motivo de controversia. O director da Casa da Moeda cando se restaurou o deseño primitivo do soberano en 1871, Charles Fremantle, declarou a súa opinión de que era "case imposible sobrevalorar as vantaxes derivadas dun diseño tan artístico e ben executado". En 1893, o deseño estaba xa novamente en todas as moedas de ouro británicas; a prestixiosa publicación do mundo artístico da época vitoriana The Art Journal sinalou sobre deseño de Pistrucci que "superara triunfante a proba do tempo". O biógrafo de Pistrucci, Michael A. March, escribiu: "De feito, é un tributo que o seu marabilloso deseño siga a adornar as moedas de ouro da nosa actual Raíña Isabel II. É un dos mellores na nosa historia monetaria e, certamente, resistiu a proba do tempo. Oxalá continúe!".
O deseño de Pistrucci tamén apareceu nunha moeda de prata non circulante de 20 libras en 2013 e nas moedas de media coroa nos períodos 1818-1823 e 1887-1900, e nos anos 1902 e 1951.
Roderick Farey, na súa serie de artigos biográficos sobre Pistrucci, describiuno como "un italiano cunha disposición ardente que tivo numerosas discusións coas autoridades pero de cuxo enxeño ninguén podería dubidar, primeiro como creador de camafeos e logo como gravador e medallista".
Microsatélite
En bioloxía molecular e xenética os microsatélites do ADN, tamén chamados repeticións de secuencia simple (SSR, simple sequence repeats) ou repeticións en tándem curtas (STR, short tandem repeats), son secuencias repetidas de entre 2 e 6 pares de bases de lonxitude que se encontran no ADN. É un tipo de repeticións en tándem de número variable (VNTR), as cales poden ter distintos tamaños; neste caso son as de tamaño curto. Os microsatélites non presentan dominancia. Utilízanse como marcadores moleculares na análise de STR, que se usa para estudos forenses, de parentesco ou poboacionais. Tamén se poden utilizar para estudos de duplicación xénica ou delecións, selección asistida por marcador, e pegada xenética.
Benedetto Pistrucci
Valoracións da súa figura
As súas controversias e a lentitude para completar as súas obras (sinaladamente a medalla de Waterloo) constituíron unha fonte para a crítica por parte de escritores posteriores. Howard Linecar, no seu libro sobre deseños e deseñadores de moedas británicos, escribiu: "non hai dúbida de que Pistrucci demorou a elaboración deses cuños como argumento a favor na negociación nos seus incansables esforzos para obter o posto de gravador xefe da Royal Mint. Segundo Clancy, "do gran talento pode xurdir adoito a controversia e, ao longo da súa carreira, Pistrucci foi aclamado e vilipendiado en igual medida, mantendo unhas tensas relacións cos seus colegas, a máis salientable das cales foi co seu compañeiro gravador William Wyon". Craig concluíu: "á parte do deseño de San Xurxo e o Dragón, que daquela era menos estimado que agora (...) as obras deste artista para a Casa da Moeda foron un fracaso, e non así as súas encargas privadas".
Microsatélite
Introdución
Un exemplo común de microsatélite é unha repetición (CA)n, na cal n varía nos distintos alelos. Estes marcadores adoitan presentar altos niveis de polimorfismo intra e interespecífico, especialmente cando o número de repeticións é de 10 ou máis. A secuencia repetida é normalmente simple, e consta xeralmente de dous, tres ou catro nucleótidos (repeticións de di-, tri-, e tetranucleótido, respectivamente), e a secuencia pode estar repetida de 3 a 100 veces, e os loci máis grandes teñen xeralmente máis alelos debido ao maior potencial de esvaramento ou slippage (ver máis abaixo). As repetición do dinucleótido CA son moi frecuentes no xenoma humano e no doutros organismos, e están presentes cada poucos miles de pares de bases. Como adoita haber moitos alelos para un locus microsatélite, os xenotipos dunha árbore xenealóxica son xeralmente moi informativos, e normalmente pode identificarse o proxenitor dun alelo particular. Deste modo, os microsatélites son ideais para determinar a paternidade, estudos de xenética de poboacións e mapado de recombinación. É tamén o único marcador molecular que dá pistas sobre que alelos están máis estreitamente relacionados. Os microsatélites son tamén preditores da densidade de SNP, xa que as rexións de miles de nucleótidos de lonxitude que flanquean os microsatélites teñen unha densidade incrementada ou diminuída de SNPs dependendo da secuencia do microsatélite.
A variabilidade de microsatélites débese a unha maior taxa de mutación comparada coa doutras rexións neutras do ADN. Estas altas taxas de mutación poden explicarse na maior parte dos casos por apareamento incorrecto por esvaramento de febra (slippage) durante a replicación do ADN nunha soa febra do ADN. A mutación pode tamén ocorrer durante a recombinación xenética meiótica, aínda que as distribucións xenómicas de microsatélites están asociadas con sitios de recombinación máis probablemente como resultado da implicación de secuencias repetitivas na recombinación e non como consecuencia dela. Algúns erros de slippage son rectificados polos mecanismos de corrección de probas no núcleo celular, pero algunhas mutacións poden escapar á reparación. O tamaño da unidade de repetición, o número de repeticións e a presenza de repeticións variantes son factores importantes, xunto coa frecuencia de transcrición na área da repetición do ADN. A interrución dos microsatélites, quizais debido a mutación, pode orixinar un polimorfismo reducido. Porén, este mesmo mecanismo pode levar ocasionalmente a unha amplificación incorrecta de microsatélites; se o slippage ocorre ao inicio ou durante a PCR, poden amplificarse microsatélites de lonxitudes incorrectas.
Benedetto Pistrucci
Valoracións da súa figura
A medalla de Waterloo é considerada por moitos como unha obra mestra ao mesmo nivel que o San Xurxo e o Dragón. Pollard considerou que esta medalla "amosa o dominio de Pistrucci dos tipos (ou figuras) dos camafeos, unha comprensión da linguaxe figurativa do Renacemento romano e unha apreciación do relevo esculpido antigo, aínda sendo os seus tipos sempre orixinais". Marsh tamén eloxiou a medalla: "non se vira nunca antes unha peza mellor canto ao deseño e ao gravado. Contén no seu interior ata trinta medallas de tamaño habitual, o que por si mesmo é máis do que a maioría dos medallistas acadaron en toda a súa vida".
Microsatélite
Amplificación
Os microsatélites poden ser amplificados para a súa identificación pola reacción en cadea da polimerase (PCR), utilizando as secuencias únicas das rexións flanqueantes como cebadores. O ADN é desnaturalizado repetidamente a altas temperaturas para separar as febras da dobre hélice do ADN, despois arrefríase para permitir o annealing dos cebadores e a extensión de secuencias de nucleótidos a través do microsatélite. Este proceso dá lugar á produción de suficiente ADN como para que sexa visible en electroforese en xel de agarosa ou de poliacrilamida; para facer a amplificación só cómpren pequenas cantidades iniciais de ADN porque deste modo o termociclado produce un incremento expoñencial do segmento replicado. Co desenvolvemento da tecnoloxía da PCR, os cebadores que flanquean os loci microsatélites son rápidos e simples de usar, pero o desenvolvemento de cebadores que funcionen correctamente é a miúdo un proceso custoso e tedioso. miniatura|dereita|Varias mostras de ADN de espécimes do molusco [[Littorina plena amplificados usando cebadores de PCR dirixidos a un locus dunha repetición de secuencia simple variable (SSR, ou microsatélite). As mostras fixéronse correr en xel de poliacrilamida ao 5% e foron visualizadas utilizando tinguidura de prata.]]
Benedetto Pistrucci
Valoracións da súa figura
Farey concluíu así o seu estudo acerca de Pistrucci:
Microsatélite
Creación de cebadores de microsatélites
Cando se está a procurar marcadores microsatélites situados en rexións específicas do xenoma, por exemplo dentro dun determinado exón dun xene, os cebadores poden ser designados manualmente. Isto implica examinar a secuencia do ADN xenómico na procura de repeticións microsatélite, o cal pode facerse tamén con ferramentas automatizadas como repeat masker. Unha vez que se determinaron os microsatélites potencialmente útiles (eliminando os que non son útiles como os que teñen insercións aleatorias dentro da rexión repetida), as secuencias flanqueantes poden utilizarse para deseñar cebadores oligonucleótidos que servirán para amplificar a repetición microsatélite específica nunha reacción de PCR.
Benedetto Pistrucci
Valoracións da súa figura
Unha parte imoportante dos modelos en cera de diversas moedas e medallas, así como de esbozos e proxectos en papel, foron aduiridos en 1912 polo Museo della Zeca di Roma, pertencente ao Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, en Roma, onde permenecen expostos.
Microsatélite
Creación de cebadores de microsatélites
Os cebadores microsatélites aleatorios poden desenvolverse clonando segmentos de ADN aleatorios a partir da especie focal. Estes segmentos aleatorios son inseridos nun vector de clonación de tipo plásmido ou bacteriófago, o cal á súa vez é implantado na bacteria Escherichia coli. Cultívanse as colonias, e son examinadas con secuencias de oligonucleótidos etiquetadas fluorescentemente que se hibridarán a unha repetición microsatélite, se está presente no segmento de ADN. Se se obteñen clons positivos, secuénciase o ADN e elíxense os cebadores de PCR a partir das secuencias que flanquean ditas rexións para determinar un locus específico. Este proceso implica un significativo ensaio e erro por parte dos investigadores, xa que deben predicirse as secuencias repetidas microsatélite, e os cebadores que foron illados aleatoriamente poden non presentar un polimorfismo significativo. Os loci microsatélite están amplamente distribuídos polo xenoma e poden illarse a partir do ADN semidegradado de espécimes máis vellos, xa que todo o que se precisa é un substrato axeitado para a amplificación por medio da PCR.
Outras técnicas máis recentes implican o uso de secuencias de oligonucleótidos que constan de repeticións que son complementarias das repeticións no microsatélite para "enriquecer" o ADN extraído (enriquecemento de microsatélite). A sonda oligonucleotídica hibrida coa repetición do microsatélite, e despois o complexo sonda/microsatélite é sacado da solución. O ADN enriquecido é despois clonado como é normal, pero a proporción de éxito será agora moito maior, reducindo drasticamente o tempo requirido para desenvolver as rexións para o seu uso. Porén, decidir as sondas que se usarán pode ser un proceso de ensaio e erro.
Guillermo La Rosa
Guillermo La Rosa Laguna, nado o 6 de xuño de 1954 en Lima, é un exfutbolista peruano. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección peruana.
Microsatélite
ISSR-PCR
ISSR ou inter-repeticións de secuencias simples (inter-simple sequence repeats) é un termo que se utiliza para referirse a unha rexión do xenoma situada entre loci microsatélites. As secuencias complementarias de dous microsatelites veciños utilízanse como cebadores de PCR; amplifícase a rexión variable entre eles. A duración limitada dos ciclos de amplificación durante a PCR impide unha excesiva replicación de secuencias excesivamente próximas de ADN, polo que o resultado será unha mestura dunha variedade de febras de ADN amplificadas, as cales son xeralmente curtas, pero poden variar moito en lonxitude.
As secuencias amplificadas por ISSR-PCR poden utilizarse para obter a pegada xenética. Como unha ISSR pode ser unha rexión conservada ou non conservada, esta técnica non é útil para distinguir individuos, senón principalmente para análises filoxeográficas ou de delimitación de especies; a diversidade de secuencia é menor que na SSR-PCR, pero é maior que en secuencias xénicas reais. Ademais, a secuenciación de microsatélites e a secuenciación ISSR axúdanse mutuamente, xa que unha produce os cebadores para a outra.
Contido Microsatélite Global con micromatrices
Usando unha matriz (array) de estilo CGH fabricada por Nimblgen/Roche pode medirse rapidamente o contido completo de microsatélites dun xenoma, de forma barata e en masa. É importante salientar que este enfoque non avalía o xenotipo dun locus calquera determinado, senón que suma as contribucións para un motivo repetido dado de moitas posicións nas que está presente ese motivo en todo o xenoma. Esta matriz avalía todas as repeticións de 1 a 6 mer (e as súas permutacións cíclicas e complementos). Este enfoque foi utilizado para situar calquera especie, secuenciada ou non, nunha árbore taxonómica. Esa árbore correspóndese de forma precisa coas relacións filoxeneticas actualmente aceptadas. Con esta nova plataforma tecnolóxica é posible estudar as variacións xenómicas nun individuo naquelas características xenómicas que son máis variables, os microsatélites.
Os estudos que utilizan matrices de contido microsatélite global indican que hai importantes novos mecanismos de desestabilización xenómicos que modifican globalmente os microsatélites, alterando así potencialmente un número moi grande de xenes. Estas variacións a escala global en mostras de pacientes tumorais e da liña xerminal poden exercer importantes papeis no proceso do cancro, potencialmente valiosos na diagnose, prognose e terapia.
Limitacións
Os microsatélites son marcadores moleculares versátiles, particularmente para análise de poboacións, pero teñen tamén limitacións. Os microsatélites desenvolvidos para especies particulares poden a miúdo aplicarse a especies moi relacionadas, pero a porcentaxe de loci que amplifican con éxito pode decrecer cando se incrementa a distancia xenética. As mutacións puntuais no sitio de annealing do cebador en ditas especies poden facer que aparezan "alelos nulos" nos puntos onde os microsatélites non se poden amplificar nos ensaios de PCR. Os alelos nulos poden atribuírse a varios fenómenos. A diverxencia de secuencia en rexións flanqueantes pode orixinar un alimneamento do cebador deficiente, especialmente na sección 3', onde comeza a extensión; a amplificación preferencial de alelos de determinados tamaños debido á natureza competitiva da PCR que pode facer que individuos heterocigotos sexan contabilizados como homocigotos (nulo parcial). Os fallos na PCR poden producirse cando falla a amplificación de loci particulares, mentres que outros se amplifcan máis eficientemente e poden parecer homocigotos nun ensaio en xel, cando en realidade son heterocigotos no xenoma. Os alelos nulos complican a interpretación das frecuencias de alelos microsatélites e provocan que se fagan estimacións erradas do parentesco. Ademais, os efectos estocásticos da mostraxe que se producen durante o apareamento poden cambiar as frecuencias alélicas dun modo que é moi similar ao efecto dos alelos nulos: unha frecuencia excesiva de homocigotos que causa desviacións do equilibrio de Hardy-Weinberg esperado. Como os alelos nulos son un problema técnico e os efectos de mostraxe que ocorren durante o apareamento son unha propiedade biolóxica real dunha poboación, é con frecuencia moi importante distinguir entre eles se se observa un exceso de homocigotos.
Cando se usan microsatélites para comparar especies, os loci homólogos poden ser doadamente amplificados en especies relacionadas, pero o número de loci que se amplifican con éxito durante a PCR pode diminuír ao aumentar a distancia xenética entre as especies en cuestión. A mutación nos alelos microsatélites está nesgada no sentido de que os alelos satélites máis longos conteñen máis bases, e é, por tanto, probable que sexan copiados incorrectamente na replicación do ADN. Os alelos máis pequenos tamén tenden a aumentar de tamaño, mentres que os alelos máis grandes tenden a reducir o seu tamaño, xa que poden estar suxeitos a un límite no seu tamaño superior; esta restrición está determinada pero os posibles valores non foron aínda especificados. Se hai unha diferenza grande de tamaños entre alelos individuais, entón podería haber un aumento da inestabilidade durante a recombinación e a meiose. En células tumorais, onde os controis na replicación poden estar danados, os microsatélites poden aumentar ou perderse a unha frecuencia especialmente alta durante cada rolda de mitose. Xa que logo, unha liña celular tumoral podería mostrar unha pegada xenética diferente á do tecido hóspede.
Mecanismos do cambio
A causa máis común dos cambios de lonxitude en repeticións de secuencias curtas é o esvaramento (slippage) na replicación, causado por correspondencias incorrectas entre febras de ADN mentres se replican durante a meiose. Tipicamente, o slippage en cada microsatélite ocorre unha vez cada 1.000 xeracións. Os cambios por slippage no ADN repetitivo son varias ordes de magnitude máis comúns que as mutacións puntuais noutras partes do xenoma. A maioría do slippage dá lugar a un cambio nunha soa unidade repetida, e as taxas de slippage varían para diferentes tamaños das unidades repetidas, e en diferentes especies.
As repeticións de secuencias curtas están distribuídas por todo o xenoma. Presumiblemente, os seus medios de expresión máis probables variarán dependendo da súa localización.
En proteínas
En mamíferos, do 20% ao 40% das proteínas conteñen secuencias repetidas de aminoácidos causadas por curtas secuencias repetidas. A maioría das secuencias curtas repetidas nas porcións do xenoma que codifican proteínas teñen unha unidade repetida de tres nucleótidos, xa que esa lonxitude non causará mutacións de cambio de pauta. Cada secuencia trinucleotídica repetida é transcrita nunha serie repetida que codifica o mesmo aminoácido. Nos lévedos, os aminoácidos que máis comunmente se repiten son a glutamina, ácido glutámico, asparaxina, ácido aspártico e serina. Estes segmentos repetidos poden afectar ás propiedades físicas e químicas das proteínas, coa posibilidade de producir cambios graduais e preditibles na acción da proteína.
Por exemplo, os cambios de lonxitude en rexións repetidas en tándem no xene Runx2 producen diferenzas na lonxitude da face dos cans domésticos (Canis familiaris), cunha asociación entre lonxitudes de secuencias maiores e caras maiores. Esta asociación tamén se aplica a unha ampla variedade de especies da orde Carnivora. Os cambios de lonxitude en tractos polialanina no xene HoxA13 están ligados á síndrome de Mans-Pés-Xenitais, un trastorno do desenvolvemento en humanos. Os cambios de lonxitude noutros tripletes repetidos están ligados a máis de 40 doenzas neurolóxicas humanas.
Os cambios evolutivos debidos a slippage na replicación ocorren tamén en organismos máis simples. Por exemplo, os cambios na lonxitude dos microsatélites son comíns en proteínas da membrana superficial en lévedos, o que dá lugar a unha rápida evolución nas propiedades da célula. Especificamente, os cambios de lonxitude no xene FLO1 controlan o nivel de adhesión aos substratos. As repeticións de secuencias curtas tamén proporcionan un cambio evolutivo rápido das proteínas superficiais en bacterias; isto pode permitirlles afrontar os cambios inmunolóxicos que teñen lugar nos seus hóspedes. Isto coñécese como hipótese da Raína Vermella. Os cambios de lonxitude en repeticións de secuencias curtas no fungo Neurospora crassa controlan a duración dos ciclos do seu reloxo circadiano. .
Regulación xénica
Os cambios de lonxitude dos microsatélites nos promotores e outras rexións cis-regulatorias poden tamén cambiar a expresión xénica rapidamente entre xeracións. O xenoma humano contén moitas (>16.000) repeticións de secuencias curtas en rexións regulatorias, que proporcionan "nodos de afinación" na expresión de moitos xenes. Os cambios de lonxitude en SSRs bacterianos poden afectar á formación de fimbrias en Haemophilus influenzae, ao alteraren o espazado do promotor. Os minisatélites están tamén ligados a variacións abundantes en rexións de control cis-regulatorias no xenoma humano. E os microsatélites da rexión de control do xene do receptor da vasopresina 1a en ratiños de campo inflúe no seu comportamento social, e nivel de monogamia.
Nos intróns
Os microsatélites situados nos intróns tamén inflúen no fenotipo por mecanismos que non se coñecen. Por exemplo, a expansión do triplete GAA no primeiro intrón do xene X25 parece interferir coa transcrición, e causa a ataxia de Friedreich. As repeticións en tándem no primeiro intrón do xene da asparaxina sintetase están ligadas á leucemia linfoblástica. Un polimorfismo repetido no cuarto intrón do xene NOS3 está ligado á hipertensión na poboación tunisiana. A redución da lonxitude de rexións con repeticións no xene EGFR están ligadas co osteosarcoma.
En transposóns
Os microsatélites están distribuídos por todo o xenoma e os diversos tipos de elementos transpoñibles (transposóns) do xenoma humano supoñen case o 50% do xenoma, e moitos deles conteñen ADN repetitivo. É probable que as repeticións de secuencias curtas nestas localizacións estean tamén implicadas na regulación da expresión xénica.
Análise forense
Nas probas xenealóxicas de ADN utilízanse con frecuencia os Y-STRs (microsatélites no cromosoma Y).
Santa Fe de Novo México
miniatura|280px|Localización do territorio de Novo México (desde 1821), que se corresponde coa antiga provincia de Santa Fe de Nuevo México
Santa Fe de Novo México foi unha provincia da Nova España, e máis tarde de México, que existiu desde finais do século XVI até mediados do século XIX. Estaba centrada no val superior do río Grande (ou río Bravo do Norte) nunha zona que incluía a maior parte do actual estado dos Estados Unidos de Novo México. As súas fronteiras variaron co tempo, estendéndose polo oeste do actual estado de Texas, polo sur de Colorado, o suroeste de Kansas e polo Panhandle de Oklahoma, aínda que os asentamentos actuais estaban en torno á súa capital durante toda a súa existencia, salvo nos aos iniciais, Santa Fe.
A provincia foi fundada en 1598 por Juan de Oñate durante a súa expedición, autorizada por Filipe II, cara ao norte da Nova España. Oñate estableceu un asentamento preto de Pueblo de San Juan. Os españois crían que cidades de ouro, como as dos aztecas que conquistaran previamente, encontrábanse ao norte, no territorio inexplorado. Oñate foi incapaz de encontrar tales cidades, pero aínda así embarcouse na conquista dos asentamentos urbanizados dos indios pueblo. Máis tarde converteise no primeiro gobernador da provincia. Oñate esperaba que a provincia se convertera nun vicerreinado separado do da Nova España, pero non tivo éxito.
Os españois foron expulsados do territorio durante 12 anos despois da Rebelión Pueblo de 1680, pero regresaron en 1692 na sanguenta reocupación de Santa Fe por Diego de Vargas.
A provincia estaba baixo a xurisdición da Real Audiencia de Guadalajara, coa supervisión do vicerrei da Nova España. En 1777 coa creación da Comandancia General das Provincias Internas, a provincia foi retirada da competencia do vicerrei e colocouse exclusivamente baixo a do Comandante Xeneral.
A provincia mantívose baixo control español até a declaración da independencia de México en 1821. Baixo a Constitución Federal dos Estados Unidos Mexicanos de 1824 converteuse no Territorio de Novo México, baixo administración federal.​
A zona da antiga provincia ao leste do río Grande foi reclamada pola República de Texas despois de 1836, unha demanda que foi disputada por México. En 1841, os texanos enviaron unha expedición, a chamada "Expedición Texas Santa Fe", supostamente comercial, pero coa esperanza de ocupar a zona reclamada, pero a expedición foi capturada por tropas mexicanas.​
Os Estados Unidos herdaron a reclamación non executada da beira oriental coa anexión de Texas. O exército dos EE.UU., baixo o mando de Stephen Kearny ocupou o territorio en 1846 na Intervención estadounidense en México e este último recoñeceu a súa derrota e perda ante os EUA en 1848 coa cesión mexicana. Texas continuou reclamando a parte oriental, pero nunca tivo éxito en establecer o control, excepto na cidade de El Paso. No Compromiso de 1850 renunciou a súa reclamación das áreas do actual Novo México. En 1849, o presidente Zachary Taylor propuxo que Novo México se convertese inmediatamente nun estado para evitar as políticas sobre a escravitude nos territorios, pero só se converteu en estado en xaneiro de 1912.
Paul Bazelaire
Paul Bazelaire (4 de marzo de 1886 – 11 de decembro de 1958), foi un violoncelista francés. Tamén gañou moitos premios de literatura e de poesía en Francia e en Bélxica.
Biografía
Seu pai era un ilustre escritor, que gañou varios premios de literatura e poesía, en Francia e en Bélxica. Súa nai e seu avó foron quense lle ensinaron teoría e piano.
Comezou a estudar violonchelo á idade de sete anos con H. Clarival, o excelente Director da Compañía Filarmónica de Sedan, a súa cidade natal. Cando tiña dez anos, Bazelaire iniciou os seus estudos na Academia París.
Carreira
Inmediatamente comezou unha carreira como solista, e viaxou por Polonia, Rusia, Alemaña, Austria, Italia, Tunicia, Inglaterra e Bélxica. Tivo un grande éxito nas Academias de Petrogrado e Moscova, e coas sociedades Filharmónicas de Varsovia, Lodz, Cracovia, Prsmysil, Viena, Berlín, Hamburgo etc.
Continuando a súa carreira solística, converteuse tamén un recoñecido profesor. Foi nomeado profesor na Academia Nacional de París en 1918 á idade de 32 anos, onde formou e atraeu a moitos estudantes. Escribiu varias obras importantes sobre a relación entre técnica e interpretación, e deu nova vida á escola francesa de violonchelo.
Entre seus discípulos están Pierre Baker, Bernard Michelin, Reine Flachot, Guy Fallot, Roger Albin, Genevieve Viagem Hammer, Pierre Fournier e moitos outros.
Creou un conxunto de cincuenta violonchelistas, que se fixo famoso en toda Francia, e mesmo en todo o mundo. Este grupo participou no "Farewell Concert" de Pau Casals o 1 de outubro de 1956 na Sorbona. Casals dirixiu unha orquestra de 100 violonchelistas, e Bazelaire e os seus alumnos contribuíron moito para este marabilloso evento.
Bazelaire foi un bo amigo de Pau Casals, que lle confiou a presidencia do concurso internacional Pau Casals. Outros xuíces incluídos A. Fritz, Gaspar Cassado, Pierre Baker, Karel Pravoslav Sadlo e outros grandes violonchelistas. Un dos participantes era un xove Mstislav Rostropovich.
2062 Atón
Atón (Aten) é o nome do asteroide número 2062 da serie, descuberto o 7 de xaneiro de 1976 no observatorio Palomar por E. F. Helin. Foi o primeiro asteroide coñecido cunha órbita menor á da Terra. Recibiu o seu nome por Atón, o deus exipcio do sol.
Plants vs. Zombies
Plants vs. Zombies é un videoxogo desenvolvido e publicado orixinalmente por PopCap Games para Microsoft Windows e OS X. O xogo trata do dono dunha casa que emprega unha gran variedade de plantas para previr que un exército de zombis entre na súa casa e lle coman o cerebro. Foi estreado por vez primeira o 5 de maio de 2009, e estivo dispoñible en Steam o mesmo día. A versión para iOS foi estreada en febreiro de 2010, e tamén unha versión HD para o iPad. Unha versión estendida para Xbox Live Arcade que introduce novos modos de xogo foi estreada o 8 de setembro de 2010. PopCap estreou unha versión para Nintendo DS o 18 de xaneiro de 2011 con contido único para a plataforma. A versión para PlayStation 3 foi estreada en febreiro de 2011 ademais dun modo cooperativo para a versión Xbox 360. Unha versión de Android foi estreado o 31 de maio de 2011 en Amazon Appstore, mentres que foi estreado ó mercado Android (hoxe Google Play) o 14 de decembro de 2011. O 16 de febreiro de 2012 foi estreada unha versión para BlackBerry PlayBook. Posteriormente, unha versión para o teléfono intelixente BlackBerry foi estreada en xaneiro de 2013 co lanzamento de BlackBerry 10. Por outra banda, ámbalas dúas versións orixinais do xogo, para Windows e Mac foron relanzadas con contido engadido para a versión Game of the Year. En xaneiro de 2015, foi estreada unha versión con publicidade para iOS.
Recibiu unha resposta positiva por parte da crítica e estivo nomeado a varios premios, e a súa banda sonora foi moi aclamada. A súa secuelal, ''Plants vs. Zombies 2: It's About Time',' foi estreada o 15 de agosto de 2013 para iOS.
Donald H. Peterson
Donald Herod Peterson, nado en Winona, Mississippi, o 22 de outubro de 1933 e finado o 27 de maio de 2018, foi un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-6.
Traxectoria
Peterson graduouse en ciencias pola Academia Militar dos Estados Unidos en West Point en 1955 e era máster en enxeñaría nuclear polo Instituto de Tecnoloxía da Forza Aérea na Base Wright-Patterson da Forza Aérea en 1962.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en setembro de 1969, participando na misión STS-6 e pasando un total de 5,02 días no espazo.
Direccionalidade (bioloxía molecular)
miniatura|Unha molécula de [[furanosa (azucre ciclado) cos átomos de carbono numerados segundo a notación estándar. O ADN e o ARN son sintetizados en dirección 5'-3'.]] En bioloxía molecular e bioquímica, a direccionalidade é a orientación química con respecto aos extremos dunha cadea de ácido nucleico. Os dous extremos dunha cadea de ácido nucleico denomínanse extremo 5 prima (5') e extremo 3 prima (3'). A convención química para numerar os átomos de carbono nun anel de furanosa dun nucleótido é utilizar "primas" cos números (e nas bases nitroxenadas números sen "primas"), polo que se fala de carbono 1' (un prima), 2' (2 prima), 3', 4' e 5'. Como os nucleótidos se unen uns a outros polos substituíntes unidos aos seus átomos 5' (onde está o fosfato) e 3' (onde hai un OH), os ácidos nucleicos teñen extremos 5' (onde está o fosfato terminal libre) e 3' (onde está o OH terminal libre). As posicións relativas das estruturas situadas ao longo da cadea do ácido nucleico, como os xenes e diversos sitios de unión de proteínas, xeralmente se di que están en dirección ao extremo 5' (o que se chama augas arriba ou upstream) ou en dirección ao extremo 3' (o que se chama augas abaixo ou downstream).
Esta convención é importante porque os ácidos nucleicos só se poden sintetizar in vivo en dirección 5'-3', porque a polimerase utilizada para sintetizar as novas cadeas une os novos nucleótidos ao extremo 3'-OH. Por convención, as secuencias de cada cadea de ADN e ARN escríbense en dirección 5'-3'.
As dúas cadeas que forman un ADN dise que son antiparalelas, porque unha vai en dirección 5'-3' e a outra na contraria.
Extremo 5'
miniatura|No segmento de ADN mostrado, as direccións 5' e 3' van en sentido contrario na cadea esquerda e na dereita, polo que se di que son antiparalelas. O extremo 5 prima (5') é o extremo dunha cadea de ARN ou de ADN no que está o 5º carbono do azucre (ribosa ou desoxirribosa, respectivamente) co fosfato libre. O fosfato do carbono 5' podería unirse ao grupo 3'-OH doutro nucleótido formando un enlace fosfodiéster. A eliminación do 5'-fosfato impide o enlace. Para impedir ligazóns de ácidos nucleicos non desexadas (por exemplo, a autoligazón dun plásmido usado como vector na clonación do ADN), os investigadores xeralmente eliminan o grupo 5'-fosfato cunha fosfatase.
Rally de Ferrol de 1989
O Rally de Ferrol de 1989 foi a 20ª edición de dito rally e a última proba da tempada 1989 do Campionato de Galicia de Rally.
Celebrouse entre o 2 e o 3 de novembro de 1989 e os vencedores foron Carlos Piñeiro e o seu copiloto Julio Orozco, a bordo dun Ford Sierra Cosworth. O noiés Arturo Rial proclamouse campión galego tras o abandono de Germán Castrillón.
Itinerario
O rally dividiuse en dúas etapas, unha o sábado 2 e outra o domingo 3 de novembro. Na primeira delas déronse tres pasadas polos treitos de Ferreira-Recemel (13,6 km) e Cerdido (7,9 km), mentres que a segunda etapa consistiu en dúas pasadas polos treitos de Doroña (7,5 km) e Vilamateo (7 km).
Desenvolvemento
O Ford Sierra Cosworth de Carlos Piñeiro e Julio Orozco colocouse líder xa dende o inicio e foi aumentando a diferenza con Marc Etchebers e Humberto González, con idéntico coche. Por detrás deles fóronse alternando na terceira praza Germán Castrillón, Manuel Senra e Arturo Rial, sendo este último o que conseguiu o terceiro posto final, despois de que Castrillón abandonase por problemas co cambio e Senra queimase a xunta da culata perdendo moito tempo e chegando finalmente quinto por detrás de José Montero. Deste xeito Rial proclamouse campión galego por primeira vez, e Senra gañou a Copa Renault.
Direccionalidade (bioloxía molecular)
Extremo 5'
O extremo 5' dun ARNm nacente é o sitio onde se coloca a "carapucha" (capping) despois da transcrición, un proceso que é vital para a maduración do ARNm. Esta modificación incrementa a estabilidade do ARN durante o seu traslado ao citoplasma. Consiste na unión dun nucleótido metilado, a metilguanosina no extremo 5' do ARN por medio dun enlace pouco habitual 5'-5'-trifosfato.
Mary Lou McDonald
Mary Louise McDonald (en Máire Labhaoise Ní Dhomhnaill), nada en Dublín o 1 de maio de 1969, é unha política irlandesa do Sinn Féin que exerceu como o presidenta do partido dende febreiro de 2018. É Teachta Dála (TD) de Dublín Central dende as eleccións xerais de 2011. Anteriormente foi vicepresidenta do Sinn Féin dende 2009 até 2018 e foi eurodeputada por Dublín dende 2004 até 2009.
Direccionalidade (bioloxía molecular)
Extremo 5'
Na rexión que flanquea a un xene no extremo 5' hai secuencias que non se transcriben a ARN. Esa rexión situada en dirección 5' contén o promotor do xene, e pode tamén conter amplificadores (enhancers) ou sitios de unión de proteínas.
Mary Lou McDonald
O 10 de febreiro de 2018, McDonald sucedeu ó histórico líder do partido Gerry Adams logo dunha ardfheis especial (mitin) en Dublín.