cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pica hudsonia
Características
Pica hudsonia é un paxaro de tamaño medio que mide 45-60 cm desde a punta do peteiro até a da cola. A súa aparencia distínguese doutras pegas pola súa densa plumaxe, ás máis curtas e arredondadas, a cola máis longa e as súas plumas azuis iridiscentes. A cola está formada por longas plumas dispostas en capas, cuxo par medio sobresae máis lonxe das outras. O peteiro é oblongo e está debilmente curvado cara á punta.
Dimorfismo sexual
A diferenza doutros membros da familia dos córvidos, Pica hudsonia é fortemente dimórfica. Os machos son de media entre un 6 e un 9 % máis grandes e un 16 e un 24 % máis pesados que as femias, con 167-216 g, unha envergadura alar de 205-219 mm, e unha lonxitude de cola de 230–320 mm. As femias pesan entre 141 e 179 g, teñen unha envergadura alar de 175 a 210 mm e unha lonxitude de cola de 232 a 300 mm.
Comportamento
Do mesmo xeito que os corvos norteamericanos, as pegas tenden a descansar en comunidade no inverno. Todas as noites voan, a miúdo en grupos e ás veces a longas distancias, para chegar a lugares de descanso seguros, como árbores ou arbustos densos que impiden o movemento dos depredadores ou, en latitudes máis altas, coníferas densas que ofrecen unha boa protección contra o vento. No Canadá chegan ao lugar de descanso máis cedo pola noite e saen máis tarde pola mañá nos días máis fríos. No lugar de descanso tenden a ocupar árbores por separado; non se agrupan. Durmen co pico metido debaixo das plumas escapulares (do ombro) e das costas, adoptando esta posición nas noites máis frías. Durante a noite poden regurxitar, en forma de gránulos, as partes non dixeridas dos alimentos que comeran durante o día. Tales gránulos pódense atopar no chan e usarse para determinar polo menos parte da dieta destas aves. Un equívoco común sobre este paxaro e as pegas en xeral é que lles gusta roubar cousas brillantes (recordemos, po exemplo, La gazza ladra). Porén, un experimento realizado na Universidade de Exeter parece indicar que era xustamente o contrario, estas aves mostran moito máis coidado ao redor de obxectos rechamantes e brillantes.
Nutrición
miniatura|250px|Comendo os restos dun animal grande Pica hudsonia é un omnívoro oportunista, que come moitos tipos de insectos, preas, sementes, roedores, bagas, noces, ovos e tamén lixo e comida dos animais domésticos que se alimentan fóra da casa. Os pitos son alimentados case exclusivamente con materia animal. As pegas adoitan alimentarse no chan, xeralmente camiñando, ás veces saltando e ás veces rascando cos pés para darlle a volta ao lixo do chan. Ás veces pousan en grandes mamíferos, como os alces ou o gando maior, para apañar as carrachas que acosan a estes animais. Adoitan seguir a grandes depredadores, como os lobos, para buscar ou roubar as súas presas.
Tamén se sabe que fan agochos de alimentos no chan. Para facelo, o paxaro empuxa ou bate o seu pico no chan (ou na neve), formando un pequeno burato no que deposita os alimentos que tiña nunha pequena bolsa debaixo da lingua. Porén, pode mover a comida a outro lugar, especialmente se outras pegas están nas proximidades observando. O roubo de comida é bastante común, polo que unha pega adoita facer varios agochos falsos. O agocho autentico está cuberto de herba, follas ou pólas. Despois disto, o paxaro inclina a cabeza e mira para o agocho, posibelmente para lembrar o sitio. Tales acumulacións son a curto prazo; a comida adoita recuperarse dentro de varios días, ou o paxaro nunca regresa. O paxaro traslada os seus cachotes pola vista e tamén polo olfacto; durante o roubo do agocho, probablemente o cheiro sexa o principal indicio para atopalo.
Reprodución
As parellas adultas de Pica hudsonia permanecen xuntas durante todo o ano, e moitas veces de por vida a menos que unha morra; nese caso a pega restante pode atopar outra parella. As separacións das parellas son posíbeis: un estudo en Dakota do Sur atopou taxas baixas de separacións (8 %), pero un estudo durante 7 anos en Alberta atopou taxas de separación de até o 63 %.
O niño
Aniñan individualmente, con frecuencia na copa das árbores. Só defenden a árbore do niño e o su contorno inmediato, polo que é posíbel que os niños estean algo agrupados no espazo. Cando isto sucede (xeralmente en áreas cun número limitado de árbores ou con abundantes recursos alimenticios), fórmase unha colonia difusa. Nisto, Pica hudsonia ten un comportamento intermedio con repecto a Pica pica, cuxos niños están moito máis dispersos porque defende un gran territorio ao rededor de cada niño, e a Pica nutalli, que sempre é vagamente colonial.
A Cabana, Carlín, Friol
A Cabana é un lugar da parroquia de Carlín no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Pica hudsonia
O niño
Os niños son acumulacións soltas, pero grandes, de pólas, póliñas, barro, herba, raices, tiras de cascas de árbores, agullas de conífers e outros materiais, con pólas que constitúen a base e a armazón. A cunca do niño está recuberta de raíces finas, herba e outro material brando. Os niños case sempre inclúen unha capucha ou cúpula de pólas pouco ensambladas, e normalmente teñen unha ou máis entradas laterais. Os niños constrúenos ambos os sexos durante 40-50 días, a partir de febreiro (aínda que máis tarde nas partes do norte da zona). Pódense reparar e utilizar niños antigos ou construír un niño novo, sobre niños máis antigos, que alcanzan así 120 cm de alto por 100 cm de ancho. Outras especies de aves, incluíndo pequenos falcóns e mouchos, adoitan usar vellos niños desta pega.
Época de cría e primeiros tempos do pitos
A época de cría de Pica hudsonia é xeralmente desde finais de marzo até principios de xullo. Aniñan unha vez ao ano, pero poden volver a aniñar se o seu primeiro intento falla cedo. A femia pon até trece ovos, pero o tamaño habitual da posta é de seis ou sete. Os ovos son de cor gris verdosa, marcados con manchas marróns, e de 33 mm de longo. Só a femia incuba, durante 16-21 días. O macho alimenta á femia durante toda a incubación. A eclosión adoita ser asíncrona. As crías eclosionadas son coidadas pola femia, pero alimentadas por ambos os sexos. Voan de 3 a 4 semanas despois da eclosión, aliméntanse con adultos durante uns dous meses e despois voan para unirse a outras pegas xuvenís. O éxito na niñada (xeralmente 3-4 crías por niño) é menor que o tamaño da posta; este non é un estado de cousas infrecuente en especies con eclosión asíncrona, xa que algúns pitos morren de fame.
Madurez sexual e lonxevidade
Pica hudsonia alcanza a madurez sexual con un ou dous anos de idade. A vida útil da especie na natureza é duns catro a seis anos.
Supervivencia
Pica hudsonia adoita formar bandadas fóra da época de cría. Dentro destes grupos poden desenvolverse xerarquías de dominio. Os dominantes poden roubar alimentos aos subordinados. As interaccións agresivas tamén ocorren en lugares de alimentación. Sorprendentemente, os machos novos adoitan seren dominantes sobre os machos adultos, ou só poden ser tolerados por eles.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución extraordinarimente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio do tamaño da área de distribución, a extensión e calidade do seu hábitat, a que a tendencia da poboación parece ser estábel e non se pensa que se aproxime aos limiares de vulnerábel segundo o criterio da tendencia da poboación e, aínda que non se cuantificou o tamaño da poboación, non se cre que se achegue aos limiares de vulnerábel (menos de 10 000 individuos maduros cun descenso continuo estimado en máis do 10 % en dez anos ou tres xeracións, avalía e especie como LC (pouco preocupante).
Paladina
A paladina é unha proteína que nos humanos está codificada no xene PALLD do cromosoma 4. A paladina é un compoñente dos microfilamentos que conteñen actina que controlan a forma da célula, a adhesión celular e a contracción.
Descubrimento
A paladina foi caracterizada independentemente por dous grupos de investigadores, primeiro no laboratorio de Carol Otey (en 2000) e despois no laboratorio de Olli Carpén (en 2001). Forma parte da familia miotilina-miopaladina-paladina e pode xogar un importante papel na modulación do citoesqueleto de actina. A paladina, a diferenza da miotilina e a miopaladina, que se expresan só no músculo estriado, exprésase amplamente nas células de orixe mesenquimática.
A paladina (palladin) foi nomeada en honra do arquitecro italiano do Renacemento Andrea Palladio, para salientar a súa localización nos elementos arquitecturais da célula.
Isoformas
Nos humanos parece que existen sete isoformas da paladina, algunhas das cales se orixinan por empalme alternativo. Nos ratos, orixináronse tres isoformas da paladina a partir dun só xene. Estas isoformas conteñen entre tres e cinco copias (dependendo da isoforma) dun dominio de tipo inmunoglobulina e entre unha e dúas copias dun dominio de poliprolina.
Función
A función biolóxica precisa desta proteína non se coñece ben, pero xoga un papel na organización do citoesqueleto, desenvolvemento embrionario, motilidade celular, formación de cicatrices na pel e desenvolvemento das células nerviosas.
Ligamento con enfermidades
Ademais, Salaria et al. demostraron que a paladina se sobreexpresa no estroma non neoplásico de cancro de páncreas, pero só raramente nas células de cancro propiamente ditas, o que parece indicar que o papel da paladina nesta enfermidade pode implicar cambios no microambiente do tumor. Cómpre claramente facer máis investigacións antes de que se chegue a comprender completamente o papel desta proteína na neoplasia.
Tamén se identificaron mutacións causantes de enfermidades nas outras dúas proteínas membros desta familia. As mutacións da miotilina causan unha forma de distrofia muscular das cinturas das extremidades, e as mutacións da miopaladina causan unha forma herdada de enfermidade cardíaca, a miocardiopatía dilatada.
Interaccións
PALLD presenta interaccións coa EZR.
Kristi Yamaguchi
Kristine Tsuya Yamaguchi, nada o 12 de xullo de 1971 en Hayward, California, Estados Unidos, é unha patinadora artística estadounidense, campioa olímpica de Albertville 1992 na proba individual feminina. É tamén campioa mundial en 1991 e 1992 e campioa dos Estados Unidos en 1992.
Antes diso practicaba a patinaxe en parellas. Con Rudy Galindo logrou as medallas de ouro no campionato dos Estados Unidos xuvenil no ano 1986, e nos campionatos dos Estados Unidos ("adultos") de 1989 e 1990. No campionato mundial xuvenil de 1988 logrou dúas medallas de ouro: como patinadora de parellas con Rudy Galindo e como patinadora individual.
Isidoro Máiquez
Isidoro Máiquez, nado en Cartaxena o 17 de marzo de 1768 e finado en Granada o 18 de marzo de 1820, foi un actor español de entre o século XVIII e o XIX, considerado un dos mellores da súa época. Home ilustrado, comprometeuse coa causa liberal e foi retratado por Goya en 1807.
Biografía
Admirador de Shakespeare e do actor francés da Revolución François-Joseph Talma, o goberno español —por mediación do ministro Manuel Godoy— concedeulle unha pensión de catrocentos reais mensuais para que fora a París coñecer a Talma e estudar a súa técnica. Regresou en 1802 e conseguiu grandes éxitos con Otelo (Shakespeare, 1802), no Coliseo de Los Caños del Peral; Macbeth, un ano máis tarde; Polinice (Vittorio Alfieri); A vida é soño de Pedro Calderón da Barca; Pelayo, de Manuel José Quintana; Bruto, de Alfieri e a Numancia de Miguel de Cervantes.
O Regulamento de Máiquez
Máiquez foi tamén un dos pioneiros na defensa da creación dunha Escola Nacional de Declamación. Enrique Funes, no seu tratado La declamación española, escribiu sobre el:
Nos aspectos relativos á escenografía e ao atrezzo, seguindo a Talma, coidou o vestiario e o decorado nas súas actuacións. Como mestre sen competencia, protexeu a incipiente carreira teatral do despois famoso comediógrafo Manuel Eduardo de Gorostiza. Entre os seus discípulos cóntanse: Carlos Latorre, Antonio Guzmán, Andrés Prieto, Rafael Pérez e Joaquín Caprara. Foi considerado polos historiadores e críticos Narciso Díaz de Escovar e Francisco de Paula Lasso de la Vega como o reformador do teatro español.
Talante liberal, desterro e morte
Ao estalar a Guerra da Independencia, Máiquez, que participara no levantamento do dous de maio, foi exiliado a Francia como reo de Estado, pero Xosé Bonaparte revogou a orde, permitiulle volver a España e outorgoulle unha pensión de 24 000 reais.
Durante o Sexenio Absolutista (1814-1820) conseguiu sobrevivir á censura do goberno do rei Felón, ata que negándose a representar unha comedia do influente político —aínda que mediocre dramaturgo— Javier de Burgos, imposta polo corrixidor José Manuel de Arjona y Cubas, foi desterrado a Cidade Real e despois a Granada, cumprindo a pena que por desacato lle impuxo en Madrid o corrixidor José Manuel de Arjona. Nesa cidade andaluza morreu tolo o 18 de marzo de 1820, ao pouco de triunfar a revolución liberal.
Retratos literarios
miniatura|Un mozo Isidoro Máiquez, nun óleo atribuído a [[José Ribelles (ca. 1795). Fundación Lázaro Galdiano, Madrid.]] Antonio Alcalá Galiano deixou un minucioso retrato literario de Máiquez que pode resultar complementario aos pictóricos de Goya e Ribelles:
O dramaturgo Moratín, pola súa parte, dedicoulle versos como estes:
Tamén o novelista e dramaturgo Benito Pérez Galdós fíxose eco nos seus Episodios Nacionais da personalidade de Máiquez, incluíndoo en varias pasaxes da trama literaria da Corte de Carlos IV, como este en que describe á compañía de Isidoro no Teatro do Príncipe de Madrid:
Tesouro de Thornbury
Está considerado como o terceiro máis grande da súa clase achado en Gran Bretaña.
Descuberta e escavación
Este depósito monetario foi achado por Ken Allen en marzo de 2004, no curso das obras realizadas para a construción dun estanque no xardín traseiro da súa casa, en Thornbury, ao sur de Gloucestershire.
As moedas estaban dispostas no interior dunha grosa vasilla decorada de cerámica gris, cunha altura de entre 40 e 50 cm, que apareceu soterrada e fragmentada, probablemente procedente de Monmouthshire, Gales. Este tipo de recipientes era moi común durante os séculos III e IV.
Allen informou do achado e levouno ao Museo e Galería de Arte da Cidade de Bristol, onde a súa pesaxe deu como resultado 28,6 kg. Logo foron enviadas ao Museo Británico; alí, na súa maior parte, as moedas identificáronse e clasificáronse doadamente, dado o seu bo estado de conservación, logo de seren extraídas do recipiente e sometidas a un tratamento químico de limpeza.
Como resultado dunha investigación posterior, un xuíz de instrución declarou o achado como "tesouro", consonte a Lei do Tesouro de 1966, e un comité de taxación valorouno posteriormente en 40.000 libras.
Contido
O tesouro de Thornbury foi considerado como o terceiro máis grande da súa clase". Consta de 11.449 nummi e 11 antoninianos, todos eles cuñados en aliaxe de cobre.
miniatura|300x300px|O tesouro de Thornbury exposto nunha vitrina do Bristol City Museum and Art Gallery.
As moedas deste depósito proceden de diversas cecas imperiais romanas e datan desde o reinado de Galieno, en 260, ata as máis recentes de 348, durante a dinastía constantiniana. No entanto, a gran maioría dos exemplares foron cuñadas durante a década de 330 e amosan nos seus reversos a lenda GLORIA EXERCITUS, con tres tipoloxías diferentes en función dos motivos representados neses reversos: a imaxe de dous soldados con estandartes lexionarios, ou ben tipos conmemorativos que representan as capitais de Roma e Constantinopla, ou ben conmemorativos da batalla de Crisópole, librada entre Constantino I e Licinio, coa imaxe da Vitoria en pé sobre a proa dun barco, no seu reverso.
Este achado comparouse, tanto polo seu tamaño como pola súa constitución, co do tesouro de Bishopswood, Herefordshire (17.548 moedas), e co tesouro Nether Compton, en Dorset (22.500 moedas), atopados en 1895 e en 1989, respectivamente.
A táboa seguinte reflicte a distribución por emperadores e períodos dos antoninianos e dos nummi que compoñen o tesouro de Thornbury:
Penicillium roqueforti
miniatura|Queixo roquefort. O Penicillium roqueforti é un fungo do xénero Penicillium. O Penicillium roqueforti produce micotoxinas en certas condicións de crecemento. Foi descrito por Charles Thom en 1906.
Denominación
O termo Penicillium nomea a máis de 300 especies de fungos, na súa maioría beneficiosos para a saúde. As características morfolóxicas deste fungo, con ramificacións, lembran a un pincel. Entre as máis coñecidas atópase P. chrysogenum, produtora da penicilina; Roqueforti refírese ao lugar onde foi descuberto, a pequena vila de Roquefort-sur-Soulzon. A AOP (Appellation d'origine protégée) Roquefort, denomina e controla a produción deste famoso queixo de leite de ovella.
Uso
É usado na fabricación dunha gran variedade de queixos, especialmente os chamados queixos azuis como o roquefort, o Cabrales, o Picón Bejes-Tresviso ou o Valdeón, aos que confire un sabor e aroma peculiares.
O queixo azul menciónase na literatura até o ano 79 e. C., cando Plinio o Vello notou o seu rico sabor.
Ignacio Hidalgo de Cisneros
Ignacio Hidalgo de Cisneros y López de Montenegro nado en Vitoria (España), o 11 de xullo de 1896 e finado en Bucarest (Romanía) o 9 de febreiro de 1966 foi un militar e aviador español. Durante a Guerra civil foi o xefe da Forza Aérea Republicana (FARE).
Hidalgo de Cisneros loitou na Guerra do Rif e na Guerra civil española, onde acadou o grao de xeneral e chegou a ser xefe do Exército Aéreo Republicano, sendo un dos seus principais organizadores. Estaba casado coa aristócrata Constancia de la Mora Maura, outra destacada activista republicana.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia aristocrática carlista de tradición militar, que lle influíu na elección da súa profesión. Comezou a súa carreira militar na Academia de Intendencia de Ávila onde se licenciou en 1914. Casou coa aristócrata Constancia de la Mora, neta do político Antonio Maura e posteriormente xefe do Gabinete de Prensa de Exteriores Republicano durante a guerra civil.
Carreira militar
O 15 de decembro de 1930 participou, xunto con outros aviadores e militares republicanos, como Queipo de Llano, no intento republicanista dirixido por Ramón Franco, irmán do xeneral Francisco Franco, que tomou o aeródromo de Cuatro Vientos e pretendía bombardear o Palacio Real, residencia de Afonso XIII. O ataque ao palacio nunca se levou a cabo e a sublevación, ante a falta de apoios, foi facilmente reprimida. Hidalgo de Cisneros fuxiu en avión a Portugal e desde alí a París.
A proclamación da II República o 14 de abril de 1931 permitiulle regresar a España, onde ingresou na escola de voo de Alcalá de Henares (Madrid). Foi destinado de novo á 1 ª Escuadra, como segundo xefe da mesma e incorporada á Oficina de Comandancia. Máis tarde, en 1933, foi destinado como agregado aéreo simultaneamente nas embaixadas de Berlín e Roma, o que lle permitiu coñecer de primeira man o auxe do fascismo e do nazismo. Durante o Bienio Radical - Cedista estivo destinado no aeródromo sevillano da Tablada. En 1934, tras a fallada Revolución de outubro de 1934, axudou a fuxir do país ao seu amigo socialista Indalecio Prieto, camuflado no maleteiro do seu coche. Porén, tras a vitoria da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, puido regresar a España.
Na guerra civil
Cando se produciu o Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, Hidalgo de Cisneros atopábase en Madrid como axudante do ministro de Guerra, o galego Casares Quiroga. Dende o principio apoiou ao director xeral de Aeronáutica, Núñez de Prado, verificando a lealdade dos aeródromos militares do país ao longo de toda a xornada do 18 de xullo. Na madrugada do día 20, foi un dos responsables de manter leais ao goberno o aeródromo militar de Xetafe e outras guarnicións próximas e colaborar para sufocar a sublevación do Cuartel da Montaña.
Tras a formación do goberno de Largo Caballero (setembro de 1936), foi nomeado polo ministro de Mariña e Aire, Indalecio Prieto, xefe do Estado Maior e comandante das Forzas Aéreas da República Española, cargo que ocupou cando se creou o novo Ministerio de Defensa Nacional e, posteriormente, cando Juan Negrín substituíu a Prieto como xefe do ministerio. Desde este cargo, impulsou as actividades necesarias para facer sostible e combativa a aviación fiel á República. Así, coa axuda da Unión Soviética, chegaron a España novos avións de combate "Chato" (Policarpov I-15) e "Mosca" ( Policarpov I-16 ), así como os "Katiuska" (Tupolev SB-2) e " Bombardeiros Mosca" (Tupolev SB-2) e "Natasha" ( Polikarpov RZ). A axuda soviética incluía adestramento do persoal necesario para substituír aos mortos en combate. Ademais, na URSS organizáronse cursos de formación de pilotos de seis meses, á parte da creación de escolas de formación na España republicana. Para entón Hidalgo de Cisneros estaba ao mando duns 450 avións entre cazas, bombardeiros e outro tipo de avións, mantendo a superioridade numérica e técnica no aire fronte á Aviación Nacional.
Durante a guerra ingresou no Partido Comunista de España, e aínda que non tiña un pasado político que o levase a inclinarse por eles, pensou que "foran eles os que mellor contribuíron á loita". Esta decisión provocaría unha progresiva deterioración das súas relacións con Prieto, que entón comezaba a enfrontarse ao Partido Comunista, e tamén co seu amigo persoal, o coronel Carlos Núñez Mazas. Con todo, a súa propia muller confesoulle que tamén se tiña afiliado ao PCE.
Na primavera de 1937 presentou ao Consello de Ministros a proposta de bombardear Roma, capital da Italia fascista, en vinganza polo asasinato dun piloto republicano que fora botado ao aeroporto de Barajas, co cadáver amputado e un cartel con insultos en italiano. Hidalgo de Cisneros dixo que acompañaría aos seus homes na misión, aínda que finalmente a idea foi rexeitada polas complicacións que podería provocar. A principios de 1938 dirixiu varios bombardeos sobre territorio sublevado, especialmente o de Sevilla e o de Valladolid o 26 de xaneiro, aínda que estas actuacións ían en contra da política do goberno de non bombardear os núcleos urbanos. Foi ascendido ao rango de Xeneral en setembro de 1938.
Nos últimos meses da guerra tivo un papel destacado, xa que dende o seu cargo desenvolveu importantes tarefas: A finais de 1938, trala batalla do Ebro e por encargo de Negrín, negocia con Stalin un envío de armas para o goberno republicano, incluíndo 250 avións, 250 tanques, 4.000 metralladoras e 600 pezas de artillería, por un total de 103 millóns de dólares. Tras a caída de Cataluña en febreiro de 1939, volve á España republicana, onde coñece as conspiracións que se están a desenvolver contra o Goberno de Negrín, especialmente polo coronel Casado que tentou sen éxito atraer a Hidalgo de Cisneros. O 29 de febreiro ambos os dous militares mantiveron unha reunión na que Casado deu a entender que podía "conseguir boas condicións de rendición con Franco", coa intención mesmo de garantir que "se respectasen as súas filas militares no Exército Republicano". Hidalgo de Cisneros non se mostrou moi optimista respecto diso e non considerou realista a proposta de Casado, ao tempo que comunicou o sucedido ao presidente Negrín.
Exilio
O 5 de marzo de 1939 atopábase no Cargo de Yuste xunto con Negrín e outros militares republicanos como Modesto, Tagüeña e Líster cando o coronel Casado protagonizou un golpe de estado que axiña se fixo co control de España, aínda fiel á República. Consciente do seu illamento e da imposibilidade de recuperar o control da situación, saíu de España, exiliándose o 6 de marzo do Aeródromo de Monóvar, xunto co propio Negrín, Álvarez del Vayo e os máis destacados dirixentes do PCE. Xa non recuperaría o mando das Forzas Aéreas, que serían ocupadas polo coronel Antonio Camacho Benítez e, finalmente, polo coronel Manuel Cascón Briega.
Faleceu en Bucarest, Romanía, o 9 de febreiro de 1966, sendo membro do comité central do PCE. A mediados dos anos 90, as súas cinzas foron repatriadas polos seus descendentes a Vitoria, onde descansan no panteón familiar.
Memorias
Ignacio Hidalgo de Cisneros escribiu unha memoria en dous volumes que son unha fonte de primeira man sobre a Guerra Civil. Están escritos dende o punto de vista dun aristócrata español membro do Partido Comunista de España que, xunto coa súa compañeira Constancia de la Mora (1906–1950), loitou pola vitoria da República Española. Tamén publicou unha memoria en inglés.
Desde o exilio publicou outros artigos, por exemplo criticando o nomeamento de Heinrich Trettner como oficial da Bundeswehr da RFA e xefe do Departamento de Loxística da OTAN. Trettner fora xeneral nazi, oficial da Lexión Cóndor e acusado de cometer crimes de lesa humanidade no bombardeo de Gernika.
Ring Fit Adventure
Ring Fit Adventure (リングフィット アドベンチャー) é un videoxogo de exercicio e rol de acción desenvolvido e publicado por Nintendo para a consola Nintendo Switch. O xogo vén con dous compoñentes físico: o Ring-Con, un anel de Pilates no cal encaixa un dos Joy-Con, e unha correa para as pernas, un anaco de tecido pegado á perna do usuario que suxeita o outro Joy-Con.
A demanda do xogo aumentou drasticamente durante 2020, en gran parte debido á pandemia de COVID-19 e aos peches relacionados de ximnasios e outras instalacións de deporte, o que provocou escaseza do xogo en moitos países. Isto levou a que os retallistas estadounidenses vendesen o xogo por máis de 300 dólares, prezo moi superior ao inicial de 80 dólares.
Modo de xogo
Ring Fit Adventure conta co Ring-Con e a correa para as pernas, nos cales encaixan os Joy-Con de Switch. Estes accesorios son necesarios para xogar, xa que as interaccións do xogador con eles son rastrexadas polo control de movemento integrado no Joy-Con.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Tesouro de Upchurch
O tesouro de Upchurch é un conxunto de 37 moedas romanas (sestercios) disposto no interior dunha vasilla cerámica, datadas entre os séculos I e II d. C., achado preto da vila de Upchurch, en Kent, Inglaterra, en 1950.
O achado
No inverno de 1950 achouse na zona de Slay Hill Marshes, ao noroeste de Upschurch, un recipiente cerámico que contiña 37 sestercios romanos datados entre finais do século I e a segunda metade do século II da nosa era. A 30 metros dese mesmo lugar descubrírase en 1864 outro depósito de moedas romanas.
Todas as moedas estaban moi gastadas e amosaban claros sinais de uso, o que dá conta dun longo período en circulación. Por este mesmo motivo, as peor conservadas son as emitidas a nome de Domiciano (81-96) e as mellor conservadas son as máis recentes, correspondentes á época de Faustina a Nova (161-175).
Segundo a datación das moedas e a análise da vasilla, de pequena barriga, típica da zona, é probable que o conxunto fose agochado a principios do século III.
Segundo o investigador numismático Richard Abdy, o motivo do atesouramento destes sestercios podería deberse a que o custo da aliaxe de oricalco na que están cuñados superaba amplamente, no século III,o valor nominal das moedas, polo que, dado o seu gran tamaño e peso se acumularían a modo de lingotes.
Contido
Das 37 moedas orixinais do tesouro, 17 exemplares perdéronse. Os 20 sestercios restantes foron emitidos a nome dos seguintes emperadores:
A Mouta, Maceira, Covelo
A Mouta é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Erigeron karvinskianus
Erigeron karvinskianus é unha especie de plantas da familia Asteraceae.
En Galicia está catalogada como especie exótica invasora. miniatura|Hábito. miniatura|Flor. miniatura|Vista da planta.
Descrición
Esta planta rubideira ou amacollada, é útil como tapizante informal e en climas suaves florece con profusion todo o ano. As pequenas flores, de 25 mm de ancho son brancas ao abrirse e adoptan diversos tons rosados e vermello burdeos. Crece até uns 38 cm de alto, esténdese indefinidamente e ten talos laxos e estreitas follas vellosas, a miúdo lobuladas. Pode ser bastante invasiva en climas suaves.
Distribución
Orixinaria de México e América central.
Propiedades
É a disentería o principal padecemento contra o cal se usa esta planta. Para curala, recoméndase tomar tres veces ao día un té elaborado coas ramas ou con toda a planta. Preparada e administrada da mesma forma, utilízase para deter a diarrea e aliviar a dor corporal.
As partes aéreas de E. karwinsianus conteñen un aceite esencial no que se identificaron principalmente os sesquiterpenos allo-aromadendreno, bergamoteno, alfa, gamma e delta-cadineno, cariofileno, alfa-copaeno, beta-cubebeno, curcumeno, beta-elemeno, beta-farneseno, guaieno, humuleno, gamma-muroleno; e os monoterpenos cosmeno, mirceno, trans-ocimeno e alfa pineno; Tamén se detectaron nas partes aéreas os esterois campesterol, colesterol, alfa-espinosterol, o seu dihidro-derivado, estigmasterol e beta-sitosterol, e as cromonas erigerósido e piranósido de 3-hidroxi-4-pirona.
Taxonomía
Erigeron: nome xenérico que deriva das palabras gregas: eri = "temperán" e geron = "home vello", polo que significa "home vello na primavera", en referencia ás cabezas de sementes brancas abrandadas e a floración temperá e frutificación de moitas especies.
karvinskianus: o epíteto refírese a Wilhelm Friedrich Karwinski von Karwin, que recolleu a planta en México segundo de Candolle.
A Maquián, Maceira, Covelo
A Maquián é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
A Argá de Arriba, Carlín, Friol
A Argá de Arriba é un lugar da parroquia de Carlín no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Wikipedia en gilaki
A Wikipedia en gilaki é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua gilaki.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Pancellos, Maceira, Covelo
Pancellos é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Outedo, Maceira, Covelo
Outedo é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Esclerito
O termo esclerito pode referirse a:
Wikipedia en cabilo
A Wikipedia en cabilo edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua cabila.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Portagudiño, Maceira, Covelo
Portagudiño é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Ghada Shouaa
Traxectoria
Nacida na pequena cidade siria de Mahardah na gobernación de Hama, o primeiro deporte que practicou foi o baloncesto. Xogou varios anos na selección siria, pero despois decidiu competir en atletismo. Fixo o seu primeiro héptatlon en 1991, e rapidamente conseguiu a clasificación para o Campionato do Mundo de 1991 en Toquio, onde quedou en última posición. Concluíu a súa primeira tempada de atletismo cunha medalla de prata nos campionatos asiáticos.
Ao ano seguinte participou por primeira vez nuns Xogos Olímpicos, en Barcelona, onde competiu lesionada e finalizou na 25ª posición. A súa explosión non chegou até 1995, cando gañou o importante meeting de Götzis, cunha marca de 6715 puntos. Isto colocouna como unha das favoritas no Mundial de 1995, celebrado en Gotemburgo. Despois de que a outra favorita, Sabine Braun, caese lesionada, Shouaa gañou o título cunha marxe cómoda.
A tempada seguinte gañou de novo o meeting de Götzis, establecendo, con 6942 puntos, un récord asiático que aínda non foi superado. Nos Xogos Olímpicos de Atlanta, tres meses despois, confirmou a súa condición de mellor heptatleta do momento, gañando a primeira e única medalla de ouro olímpica da historia de Siria. Ao seu regreso a Siria foi recibida en Damasco por máis de 100.000 persoas.
Unha grave lesión arruinou a súa seguinte tempada, e non puido repoñerse totalemente ata 1999, cando quedou terceira no Campionato do Mundo por detrás de Eunice Barber. Shouaa intentou defender o seu título olímpico en Sydney 2000, pero volveuse lesionar e nin sequera rematou a primeira proba. Despois desta decepción, decidiu retirarse do atletismo.
Durante unha visita a Siria en 2013 ou 2014 en plena guerra civil, Shouaa apareceu nunha imaxe cunha metralleta pesada mentres acompañaba ás Forzas de Defensa Nacional, unha rama das Forzas Armadas Sirias, e deu o seu apoio ao Exército Árabe Sirio.
Super Mario Party
Super Mario Party (スーパー マリオパーティ) é un videoxogo desenvolvido por NDcube e publicado por Nintendo para a consola Nintendo Switch. É o décimo primeiro título da serie de videoxogos Mario Party, e foi descrito como unha "renovación completa" da franquía, traendo e revitalizando elementos de xogo de títulos máis antigos á vez que introducía outros novos para acompañalos. Foi lanzado en todo o mundo o 5 de outubro de 2018 e vendeu 1,5 millóns de copias a finais dese mes. En decembro de 2021, o xogo vendeu máis de 17,39 millóns de copias en todo o mundo, o que o converte nun dos dez xogos máis vendidos de Nintendo Switch. En 2021, anunciouse e lanzouse un título adicional para Nintendo Switch, Mario Party Superstars.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Wikipedia en turcomán
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en võro
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Concello de Jokkmokk
Jokkmokk é un municipio sueco (kommun) do condado de Norrbotten. Atópase no landskap de Lappland e a súa capital é Jokkmokk.
O terreo montañoso cobre unha parte significativa da superficie do municipio e o Parque Nacional Sarek, un dos catro parques nacionais do concello, está considerado no presente a derradeira terra virxe de Europa. Tamén é a natureza, a través dos bosques, a auga, o turismo e a cría de renos, a que forma a base da economía de Jokkmokk.
Dende a fundación do municipio na década de 1970 a tendencia de poboación ten sido negativa. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 4 766 habitantes. Jokkmokk é un forte bastión dos socialdemócratas, que dende as eleccións de 2018 gobernan co Vänsterpartiet.
Cenénquima
miniatura|250px|Anatomía dun pólipo coralino, co seu [[coralito, cenénquima e cenósteo]]
Concello de Jokkmokk
Administración histórica
Dende o seu nacemento ata o 28 de xaneiro de 2002 o concello pertenceu ao partido xudicial de Boden e dende entón forma parte do de Gällivare.
Cenénquima
Estrutura
Consiste nunha matriz de mesoglea, revestida por epiderme (perisarco) e penetrada por tubos gastrovasculares e contén escleritos, espículas microscópicas mineralizadas de sílice ou de carbonato cálcico. A porción ríxida e sobresaliente do cenénquima que rodea cada pólipo adoita estar reforzada por escleritos modificados e denomínase cáliz.
Concello de Jokkmokk
Xeografía
O concello limita ao oeste cos municipios noruegueses de Tysfjord, Hamarøy, Sørfold e Fauske, e cos suecos de Gällivare ao norte, de Boden ao leste, de Älvsbyn ao sueste, e de Arvidsjaur e Arjeplog ao sur. O concello de Jokkmokk é segundo máis grande de Suecia en superficie, sendo un pouco máis grande que o landskap de Värmland, un pouco máis pequeno que o de Ångermanland e o dobre de grande que o de Escania.
Cenénquima
Sinónimo
Un termo tomado da botánica, cenosarco, é un nome alternativo.
Pedredo, Maceira, Covelo
Pedredo é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Cocktail (filme de 1988)
Cocktail é un filme estadounidense de 1988 dirixido por Roger Donaldson e escrito por Heywood Gould, cuxo guión está baseado no seu libro homónimo. Está protagonizado por Tom Cruise, Bryan Brown e Elisabeth Shue.
Estreado o 29 de xullo de 1988 por Walt Disney Pictures (baixo o seu selo adulto Touchstone Pictures), Cocktail conta cunha banda sonora composta por J. Peter Robinson. Malia obter malas reaccións por parte da crítica, e gañar un Razzie ó peor filme, foi un grande éxito comercial, recadando máis de 170 millóns en todo o mundo sobre un orzamento de 20 millóns.
Microscopio de fluorescencia
miniatura|Microscopio de fluorescencia (Olympus BX61) coa torreta cúbica do filtro de fluorescencia sobre as lentes obxectivo, acoplado a unha cámara dixital. miniatura|upright=1.5|Principio de funcionamento dos microsocpios de fluorescencia. Un microscopio de fluorescencia é un microscopio óptico que usa a fluorescencia en lugar de (ou ademais de) a dispersión, a reflexión e a atenuación ou absorción, para estudar as propiedades de substancias orgánicas ou inorgánicas. Pode denominarse microscopio de fluorescencia a calquera microscopio que use a fluorescencia para xerar unha imaxe, tanto se é un aparello simple, como un microscopio de epifluorescencia, coma se ten un deseño máis complicado, como un microscopio confocal, que usa o seccionamento óptico para conseguir unha mellor resolución da imaxe fluorescente. A microscopia de fluorescencia utilízase moito para obter imaxes de mostras biolóxicas.
Principio
O espécime ilumínase con luz dunha lonxitude (ou lonxitudes) de onda específicas, que son absorbidas polos fluoróforos, causando que emitan luz de lonxitudes de onda máis longas (é dicir, dunha cor diferente á da luz absorbida). A luz usada para a iluminación é separada da fluorescencia moito máis feble emitida utilizando un filtro de emisión espectral. Os compoñentes típicos dun microscopio de fluorescencia son unha fonte de luz (a lámpada de arco de xenon ou a lámpada de vapor de mercurio son comúns; as formas máis avanzadas son LEDs de alta potencia e láseres), o filtro de excitación, o espello dicroico (ou divisor do raio dicroico), e o filtro de emisión (ver figura máis abaixo). Os filtros e o divisor do raio dicroico elíxense para que se correspondan coa excitación espectral e as características de emisión do fluoróforo usado para etiquetar o espécime. Desta maneira, visualízase a distribución dun só fluoróforo (cor) á vez. Deben compoñerse as imaxes de moitas cores de varios tipos de fluoróforos combinando varias imaxes dunha soa cor.
Portoparada, Maceira, Covelo
Portoparada é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Mi ricordo Anna Frank
Mi ricordo Anna Frank é un telefilme italiano de 2010 dirixido por Alberto Negrin. O filme está baseado no libro de 1997 Memories of Anne Frank: Reflections of a Childhood Friend escrito por Alison Leslie Gold, e conta a historia real da amizade entre Anne Frank e Hanneli Goslar.
Microscopio de fluorescencia
Principio
A maioría dos microscopios de fluorescencia en uso son microscopios de epifluorescencia, onde a excitación do fluoróforo e a detección da fluorescencia fanse na mesma vía de luz (é dicir, a través do obxectivo). Estes microscopios son moi utilizados en bioloxía e neles baséanse os deseños de microscopios máis avanados, como o microscopio confocal e o microscopio de fluorescencia de reflexión interna total (TIRF).
Microscopia de epifluorescencia
miniatura|right|Esquema dun microscopio de fluorescencia. A maioría dos microscopios de fluorescencia, especialmente os usados nas ciencias da vida, son os de deseño de epifluorescencia mostrados no diagrama. A lonxitude de onda da luz de excitación ilumina o espécime a través da lente obxectivo. A fluorescencia emitida polo espécime enfócase no detector polo mesmo obxectivo que se usa para a excitación, o cal para unha maior resolución necesitará unha lente obxectivo cunha maior apertura numérica. Como a maioría da luz de excitación se transmite a través do espécime, só a luz excitatoria chega ao obxectivo xunto coa luz emitida e a método epifluorescente dá, por tanto, unha alta razón sinal-ruído. O divisor do raio dicroico actúa como un filtro específico de lonxitude de onda, transmitindo luz de fluorescencia a través do ocular ou detector, pero reflectindo calquera outra luz de excitación restante de volta á fonte.
Preparación da mostra
miniatura|upright=1.7|Animación 3D da [[diatomea Corethron sp. Mostra transparencias superpostas de catro canles fluorescentes (a) Verde: [fluorescencia DiOC6(3)] - tingue membranas celulares que indican os corpos celulares centrais (b) Ciano: [fluorescencia PLL-A546] - contratinguidura xenérica para visualizar superficies de células eucariotas (c) Azul: [fluorescencia Hoechst] - tingue o ADN, identifica os núcleos (d) Vermello: [antifluorescencia de clorofila] - resolve cloroplastos A animación empeza superpoñendo toda as canles fluorescentes dispoñibles e despois clarifica a visualización cambiando canles encendidas e apagadas.]]
miniatura|right|200px|Unha mostra de esperma de [[arenque tingido con verde SYBR nunha cubeta iluminada cn luz azul nun microscopio de epifluorescencia. O verde SYBR na mostra únese ao ADN do esperma de arenque e, unha vez unido, fluoresce emitindo luz verde cando se ilumina con luz azul.]]
Tinguidura fluorescente biolóxica
Moitas tinguiduras fluorescentes foron deseñadas para un conxunto de moléculas biolóxicas. Algunhas destas son pequenas moléculas que son intrinsecamente fluorescentes e únense a moléculas biolóxicas de interese. Os principais exemplos destas tinguiduras son as tinguiduras para ácidos nucleicos como a DAPI e a Hoechst (excitadas pola luz UV) e as DRAQ5 e DRAQ7 (excitadas optimamente pola luz vermella), que todas elas se unen ao suco menor do ADN, etiquetando así os núcleos da célula. Outros son fármacos, toxinas, ou péptidos que se unen a estruturas celulares específicas e foron modificadas cun reporteiro fluorescente. Un exemplo importante desta clase de tinguidura fluorescente é a faloidina, que se usa para tinguir fibras de actina en células de mamíferos. Un novo péptido, coñecido como péptido que se hibrida ao coláxeno, pode tamén conxugarse con fluoróforos e usarse para tinguir fibras de coláxeno desnaturalizadas. A tinguidura das paredes celulares das plantas realízase utilizando marcaxes e tinguiduras que se unen á celulosa ou pectina. Continúa a busca de sondas fluorescentes cunha alta especificidade que tamén permitan obter imaxes de células vexetais vivas.
Hai moitas moléculas fluorescencias chamadas fluoróforos ou fluorocromos como a fluoresceína, Alexa Fluors ou DyLight 488, que poden ligarse quimicamente a unha molécula diferente que se une á diana de interese dentro da mostra.
Inmunofluorescencia
A inmunofluorescencia é unha técnica que utiliza a unión altamente específica dun anticorpo ao seu antíxeno para etiquetar proteínas específicas ou outras moléculas dentro da célula. Unha mostra trátase cun anticorpo primario específico para a molécula de interese. Pode conxugarse un fluoróforo directamente ao anticorpo primario. Alternativamente, pode utilizarse un anticorpo secundario, conxugado a un fluoróforo, que se une especificamente ao primeiro anticorpo. Por exemplo, un anticorpo primario xerado nun rato que recoñece a tubulina combinado cun anticorpo secundario derivado cun fluoróforo podería usarse para etiquetar os microtúbulos da célula.
Proteínas fluorescentes
O coñecemento moderno da xenética e as técnicas dispoñibles para modificar o ADN permite aos científicos modificar xeneticamente proteínas para que tamén leven unha proteína fluorescente reporteira. En mostras biolóxicas isto permite facer directamente que unha proteína de interese sexa fluorescente. A localización proteica pode despois rastrearse directamente, incluso en células vivas.
Limitacións
Os fluoróforos perden a súa capacidade de fluorescencia a medida que son iluminados por un proceso chamado fotobranqueamento. O fotobranqueamento ocorre a medida que as moléculas fluorescentes acumulan danos químicos polos electróns excitados durante a fluorescencia. O fotobranqueamento pode limitar moito o tempo durante o cal unha mostra pode observarse con microscopia de fluorescencia. Existen varias técnicas que reducen o fotobranqueamento, como o uso de fluoróforos máis robustos, minimizar a iluminación ou usar compostos químicos fotoprotectores.
A microscopia de fluorescencia con proteínas reporteiras fluorescentes permitiu a análise de células vivas; porén, as células son susceptibles de fototoxicidade, especialmente con lonxitudes de onda curtas. Ademais, as moléculas fluorescentes teñen unha tendencia a xerar especies químicas reactivas cando están baixo iluminación que potencia o efecto fototóxico.
A diferenza das técnicas de microscopia de luz transmitida e reflectida, a microscopia de fluorescencia soamente permite a observación de estruturas específicas que foran etiquetadas para a fluorescencia. Por exemplo, observar unha mostra de tecido preparada cunha tinguidura fluorescente para o ADN por microscopia de fluorescencia só revela a organización do ADN do interior das células e non revela nada máis sobre a morfoloxía das células.
As técnicas computacionais que se propoñen estimar o sinal fluorescente de imaxes non fluorescentes (como o campo brillante) poden reducir estes problemas. En xeral, estas estratexias implican adestrar unha rede neural convolucional profunda en células tinguidas e despois estimar a fluorescencia en mostras non tinguidas. Así, desacoplando as células baixo investigación das células usadas para adestrar a rede, as imaxes poden obterse máis rápido e cunha reducida fototoxicidade.
Psittacoidea
Os Psittacoidea (psitacoideos) son a maior superfamilia dos Psittaciformes, que comprende os papagaios "verdadeiros" ou típicos, unhas 350 especies de aves xeralmente de plumaxe rechamante e case todas voadoras (cunhas poucas notables excepcións: 4 especies viven no chan, tres no xénero Pezoporus e o Cyanoramphus unicolor) peteiros ganchudos, principalmente herbívoras. É unha das tres superfamilias dos Psittaciformes, as outras dúas son a dos Cacatuoidea (cacatúas) e os Strigopoidea (papagaios de Nova Zelandia). Os Psittacoidea están moi espallados, con especies en México, América Central, América do Sur, África subsahariana, a India, sueste asiático, Australia, e desde alí cara ao leste polas illas do Pacífico ata a Polinesia. Entre eles están a maioría dos papagaios que nos son máis familiares, como guacamaios, cotorras, Lorini, Eclectus, Amazona, Psittacus erithacus e Melopsittacus undulatus.