cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Euskadi Ta Askatasuna
Financiamento e aprovisionamento
Financiábase principalmente a través do «imposto revolucionario», que obrigan a pagar a empresarios e profesionais cualificados de Euskal Herria (especialmente do País Vasco español, pero en ocasións tamén do País Vasco francés) baixo ameazas de asasinato, secuestros e danos contra propiedades. Tamén ten cobrado rescates por secuestros. Parte do material empregado o conseguen mediante roubos. Teñen sido frecuentes os roubos de automóbiles que logo eran empregados como coches-bomba ou para fuxir do lugar dun atentado. Tamén cometía de cando en vez roubos en almacéns de explosivos. Menos frecuentemente, roubaban cartos en metálico, troqueladoras e material para falsificar placas de matrícula. Nos seus primeiros anos, roubaban tamén material de imprenta para difundir os seus textos.
Os pactos políticos nos anos 80
O 5 de novembro de 1987, os partidos políticos españois PSOE, AP, CDS, CIU, PNV, PDP, PL, PCE e EE, asinaron unha declaración conxunta, coñecida como o "Pacto de Madrid" no que denunciaban a falta de lexitimidade de ETA para expresar a vontade do pobo vasco e, consecuentemente, rexeitaban a súa pretensión de negociar os problemas políticos do pobo vasco que unicamente debrían selo entre os partidos políticos con representación parlamentaria, o Goberno Vasco e o Goberno do Estado, e emprazaban formalmente a ETA a abandonar as armas e aceptar as vías democráticas.
Dous meses despois, o 12 de xaneiro de 1988, as principais forzas democráticas no País Vasco subscribían o "Pacto de Ajuria Enea", onde se comprometían a traballar pola erradicación do terrorismo como a loita da liberdade fronte á imposición. Compartían, os firmantes deste acordo, a necesidade e importancia da acción policial que contribúa á erradicación do terrorismo, á protección dos principios que conforman a convivencia democrática e á prevención de atentados e a persecución dos seus autores. A colaboración internacional convertíase en algo imprescindible para a erradicación da violencia e comprometíanse a velar por que a defensa do Estado de Dereito se producise sempre dentro da legalidade.
Bart Starr
Starr foi nomeado como o Xogador máis valioso (MVP) das dúas primeiras edición da Super Bowl, da NFL en 1966, sendo ademais seleccionado catro veces Pro Bowl. Starr posúe o mellor quarterback rating dos playoffs de toda a historia (104,8), tendo conseguido nestas eliminatorias nove vitorias por tan só unha derrota. Starr foi incluído no Salón da Fama do fútbol americano profesional en 1977, e o seu dorsal número 15 foi retirado polos Packers.
Euskadi Ta Askatasuna
Os pactos políticos nos anos 80
Neste pacto manifestábase o apoio aos procesos de diálogo entre os poderes competentes do Estado e quen decidan abandonar a violencia, respectando en todo momento o principio democrático irrenunciable de que as cuestións políticas deben resolverse unicamente a través dos representantes lexítimos da vontade popular. O texto foi asinado por AP, CDS, EE, PNV e PSOE.
O 7 de outubro de 1988 asínase o "Pacto de Navarra. Acordo pola Paz e a Tolerancia", un acordo entre as principais forzas políticas de Navarra (EE, AP, PL, DC, CDS, UPN, PSN-PSOE) e o presidente do goberno navarro, Gabriel Urralburu Tainta. Nel, denunciábanse as accións terroristas e reafirmábanse no apoio ao Estado de Dereito e na defensa de calquera idea sempre que non se apoie a violencia.
Rexeitaban neste acordo, toda posibilidade de que ETA, ou calquera organización apoiada pola mesma, fose recoñecida en negociacións políticas que pretendesen condicionar o desenvolvemento libre do sistema democrático, para reafirmar que só a vontade do pobo podía orientar o presente e o futuro de Navarra.
Primeiros recoñecementos ás vítimas
O 8 de outubro de 1999 aprobábase en España a Lei de Solidariedade coas vítimas do terrorismo, que ten como obxectivo "render testemuño de honor e recoñecemento a quen sufriron actos terroristas e, en consideración a iso, asumir o pago das indemnizacións que lle son debidas polos autores e demais responsables de tales actos". Dous meses despois, o 23 de decembro, aprobábase outro Real Decreto no que se aprobaba o regulamento da Real Orde de Recoñecemento Civil ás vítimas do terrorismo.
O Pacto antiterrorista
O 12 de decembro de 2000, os dous principais partidos políticos españois, Partido Popular e Partido Socialista Obrero Español, subscribiron o chamado Acordo polas liberdades e contra o Terrorismo tralo abandono de ETA da "tregua" de 1998 e unha vez posto de manifesto, segundo o propio texto do acordo, "o fracaso da estratexia do PNV e Eusko Alkartasuna, que abandonaron o Pacto de Ajuria Enea para, de acordo con ETA e EH, poñer un prezo político ao abandono da violencia. Ese prezo consistía na imposición da autodeterminación para chegar á independencia do País Vasco.".
Neste acordo, PP e PSOE conviñan en que correspondía ao Goberno dirixir a loita antiterrorista e comprometíanse a abandonar do ámbito da lexítima confrontación política ou electoral, as políticas para acabar co terrorismo. Comprometíanse tamén a traballar para que desaparecese calquera intento de lexitimación política da violencia e afirmaban publicamente que da violencia terrorista non se extraerá, en ningún caso, vantaxe ou rédito político algún.
A política penitenciaria así mesmo, dicíase que se aplicaría asegurando o máis completo e severo castigo aos condenados por actos terroristas, aínda que contemplaría as formas de reinserción daqueles que abandonen a organización e mostren actitudes inequívocas de arrepentimento e vontade de resocialización.
As vítimas convértense, tras este acordo, na principal preocupación, e instan aos mozos a que se rebelen contra a violencia.
O obxectivo do pacto é impulsar conxuntamente as liberdades e a política contra o terrorismo, e require, segundo os seus firmantes, unha colaboración permanente entre o PP e o PSOE que implica o intercambio de información, a actualización concertada nas reformas lexislativas, política penitenciaria, cooperación internacional, mobilización cidadá e institucións, e a procura de posicións comúns neste tema.
Condena internacional a ETA
O 26 de febreiro de 2002, o goberno dos Estados Unidos emitiu unha orde pola que se engadía a ETA, Euskal Herritarrok, Herri Batasuna, Jarrai, Haika, Segi e Gestoras Pro amnistía á súa lista de terroristas e organizacións terroristas, así como a algúns terroristas desta organización. A Garda Civil recolleu os nomes dos incluídos nesta lista para especificar algunhas accións terroristas que levaron a cabo.
A lei de partidos políticos
O 19 de abril de 2002, o consello de ministros aprobou a remisión ás Cortes do proxecto de nova Lei de Partidos Políticos, tralos informes favorables do Consello Xeral do Poder Xudicial e o Consello de Estado.
Toquio
Toquio,   Tokio ou Tokyo (en xaponés 東京, とうきょう (Tōkyō), oficialmente 東京都, とうきょうと (Tōkyō-to), é a capital e unha das 47 prefecturas do Xapón. Situase en Honshu, a maior illa do arquipélago. A prefectura ten 12.064.101 habitantes, preto do 10% da poboación do país, e a súa área metropolitana 31.2 millóns. Toquio é famosa pola Torre de Toquio. Foi fundada en 1457, co nome de Edo ou Yedo. Tornouse a capital do imperio no 1868 coa actual designación. Sufriu grande destrución dúas veces; unha no 1923, cando foi atinxida por un terremoto; e outra no 1944 e 1945, cando bombardeos americanos destruíron gran parte da cidade e mataron máis de 150 mil persoas.
Euskadi Ta Askatasuna
A lei de partidos políticos
A lei, aprobada o 27 de xuño dese mesmo ano, pretendía a ilegalización dos partidos políticos que pertenceran a un entramado terrorista. Esta lei, que modificaba a anterior lei de partidos políticos, anterior á Constitución Española, establece que os partidos deben ter un funcionamento e unhas actividades democráticas, e que unicamente a autoridade xudicial poderá ilegalizar un partido político, de acordo coa lei. Dese modo, un partido sería ilegalizado cando perseguise "deteriorar ou destruír o réxime de liberdades ou imposibilitar ou eliminar o sistema democrático". Entre as accións que se consideran destinadas a este fin atópase o "dar apoio político expreso ou tácito ó terrorismo, lexitimando as accións terroristas para a consecución de fins políticos ó marxe dos cauces pacíficos e democráticos, ou exculpando e minimizando o seu significado e a violación de dereitos fundamentais que comporta."
A ilegalización de Batasuna
Trala aprobación da Lei de Partidos políticos, as institucións xudiciais trataron de facer cumprir a nova norma. Así, o xuíz da Audiencia Nacional, Baltasar Garzón decretaba nun auto con data 26 de agosto de 2002 decretaba a suspensión total de actividades de Batasuna, así como a clausura das súas sedes e a súa páxina web, coa prohibición expresa de efectuar ningún acto político ou de propaganda.
Toquio
Máis de 8 millóns de persoas viven nos 23 distritos autónomos que constitúen a parte central de Toquio. Estes 23 distritos definen a "Cidade de Toquio", na opinión da maioría dos especialistas e outras persoas. Estes 23 distritos posúen 8.340.000 habitantes. A poboación de Toquio aumenta en 2,5 millóns ao longo do día, debido aos estudantes e traballadores de prefecturas veciñas, que van á Toquio para estudar e traballar. A poboación total dos barrios de Chiyoda, Chūō e Minato, que compón a rexión central de Toquio, e onde está localizado o principal centro financeiro do país, é de menos de 300 mil habitantes; porén, máis de 2 millóns de persoas traballan na rexión.
Euskadi Ta Askatasuna
A ilegalización de Batasuna
Coa aprobación da lei e esta suspensión, o goberno, a través do Avogado do Estado presentaba unha demanda ante o Tribunal Supremo para a ilegalización de Batasuna. Así mesmo, a fiscalía presentaba tamén unha demanda ante a xustiza motivando unha petición igual.
Despois de estudar estas dúas demandas, o 27 de marzo de 2003 o Tribunal Supremo nunha sentenza resolveu ilegalizar Batasuna tras considerar probado que a creación deste partido político foi un feito instrumental por parte da banda terrorista ETA, e que formaba parte dela.
Toquio
Historia
miniatura|250px|dereita|Portán Sakurada, [[Castelo de Edo, actual Palacio Imperial do Xapón.]] 250px|dereita|miniatura|Templos relixiosos típicos fan parte da cidade desde o primeiro. 250px|dereita|miniatura|Vista dun cruzamento de Toquio, á noite. Note a enorme cantidade de persoas transitando nas calzadas das rúas.
Euskadi Ta Askatasuna
A lista de organizacións terroristas da UE
Na reunión do Consello Europeo do 5 de xuño de 2003, acordouse a ampliación da lista de persoas e organizacións terroristas. Nesta ampliación, incluíuse a Batasuna (e como alias dela a Herri Batasuna e Euskal Herritarrok), e a Jarrai, Haika e Segi, consideradas como un bloque común, e algunhas outras organizacións da esquerda abertzale, todas elas consideradas pola UE parte "do grupo terrorista ETA". Porén, cabe resaltar que se tratou máis dunha resolución de conveniencia impulsada polo goberno español que dun convencimento real; de feito, Batasuna segue a ser legal en Francia.
Toquio
Historia
O asentamento humano máis antigo que se ten noticia data de 737. Os arqueólogos descubriron os restos dun templo budista e dun mosteiro. Porén, a data de fundación oficial da cidade é o ano de 1457. Neste ano, Ota Dokan, un guerreiro xaponés, baixo ordes de Uesuxi Mochitomo, construíu un castelo nas montañas da rexión, onde actualmente fica Toquio. Este castelo, que ficaría coñecido como o Castelo de Edo, estaba localizado nunha posición estratéxica, en termos militares, porque a súa alta posición nas montañas permitía unha ampla visión da baía de Toquio. Unha cidade, chamada Edo (actual Toquio), creceu nas inmediacións do castelo. Actualmente, onde se construíra o castelo está localizado o Palacio Imperial do Xapón.
Euskadi Ta Askatasuna
Prisión
Durante a ditadura franquista, os presos de ETA permanecían en prisións militares. Dende a transición, se lles reclúe en centros penitenciarios civís.
Toquio
Historia
Edo comezou a desenvolverse rapidamente despois de 1590, cando foi capturada por soldados de Tokugawa Ieyasu, un shogun, líder dun clan de cuño guerreiro. El fixo de Edo o seu cartel-xeneral. No 1603, Ieyasu tornouse shogun do Xapón, e Edo tornouse o principal centro político do país (malia que Quioto continuaba a ser a residencia do emperador e, como tal, a capital oficial do Xapón). No comezo do século XIX, Edo posuía máis dun millón de habitantes. O clan de Ieyasu, os Tokugawa, continuaría a gobernar a cidade ata 1867.
Euskadi Ta Askatasuna
Prisión
A mediados de 2005, a Dirección de Institucións Penitenciarias do Ministerio do Interior español cifraba en 544 os membros ou colaboradores de ETA en prisións españolas, dos que 24 se atoparían na CAV. A asociación de familiares de presos de ETA Etxerat reducía a 507 a cifra de membros de ETA encarcerados en España, dos que só 14 se acharían na CAV. Unha parte importante dos reclusos de ETA atópanse nas seis prisións da Comunidade de Madrid, entre eles, a maioría dos que teñen xuízos pendentes, xa que os procesos por terrorismo celébranse na Audiencia Nacional. Segundo Etxerat hai uns 110 membros de ETA nestas seis prisións. O resto atópase repartido por outros cárceres do estado.
Toquio
Historia
No 1853, o comandante norteamericano Matthew Perry desembarcou na Baía de Toquio, á fronte dunha frota de catro navíos de guerra, como un enviado do goberno norteamericano, coa misión de instituír relacións diplomáticas e comerciais, entre o Xapón e os Estados Unidos. Perry volveu á Toquio no ano seguinte, no 1854, á fronte dunha frota maior do que a anterior, e asinou un tratado diplomático entre os líderes de goberno do Xapón. No ano seguinte, o Xapón asinaría tratados de cuño diplomático con outros países de Europa, marcando o inicio da influencia da cultura occidental en todo o país.
Euskadi Ta Askatasuna
Prisión
En Francia, segundo Etxerat, había 153 membros de ETA encarcerados, repartidos por 30 centros penitenciarios, 109 dos cales atopábanse nos nove cárceres do distrito de París, debido en parte a que é alí onde se sitúan os tribunais centrais que xulgan este tipo de causas. Ningún membro de ETA se encontra na cadea en prisións do País Vasco francés.
Toquio
Historia
Os Tokugawa foron depostos no 1867. No 1869, o Emperador Mexitsu (ou Mutsuhito) mudouse para Edo, e o nome desta foi mudado para "Toquio", facendo da cidade oficialmente a capital do Xapón. Toquio significa, en xaponés, "capital do oriente", e á época era constituída de 15 barrios diferentes (en comparación aos actuais 23). Desde entón, Toquio rapidamente adaptou moito da cultura occidental, e no final do século XIX, Toquio xa se parecía moito cunha cidade occidental.
O 1 de setembro de 1923, Toquio foi atinxida por un violento tremor sísmico. O terremoto e o incendio que se seguiu causaron a morte de máis de 120 mil persoas, ben como a destrución da maior parte de Toquio. Toquio foi lentamente reconstruída ao longo dos próximos 15 anos. Neste período, barrios veciños a Toquio comezaron a desenvolverse. No 1932, outros distritos, cidades e vilas veciñas foron anexadas a Toquio, que formal o seu actual límite municipal. Xa durante a segunda guerra mundial, en 1943, o goberno xaponés decidiu instituír a Provincia Metropolitana de Toquio.
Euskadi Ta Askatasuna
Apoio social
As raíces do apoio a ETA atopámolas nas tentativas do estado español baixo a ditadura franquista para destruír o nacionalismo vasco. Dende que os nacionais gañaron a guerra, Franco restrinxiu moitas expresións públicas da cultura vasca e perseguiu calquera expresión do nacionalismo vasco, incluíndo a exibición da ikurriña, a celebracións de festas nacionalistas, o emprego do éuscaro en publico e o seu ensino nas escolas; incluso prohibiu bautizar nenos con nomes non-casteláns. De todos xeitos, os territorios que foron chamados como leais durante a guerra civil conservaron o seu limitado autogoberno. Estes eran Áraba e Navarra, onde os que apoiaban a Franco (maioritariamente carlistas) loitaron xunto a Franco dende o principio. Curiosamente, Biscaia e Guipúscoa foron consideradas "rebeldes" por ter permanecido leais ó réxime republicano e viron os seus foros eliminados pola ditadura.
Durante a etapa franquista, ETA tivo un considerable apoio público entre a poboación vasca, acadando o seu punto máis alto tralo proceso de Burgos de 1970 — que puxo o punto de mira internacional sobre a causa da organización e sacou á luz a natureza represiva do réxime — e o seu asasinato de Luis Carrero Blanco. A transición española á democracia dende 1975 e a progresiva radicalización de ETA resultaron nunha inmediata perda de apoio, que volveuse especialmente palpable durante o secuestro e posterior asasinato de Miguel Ángel Blanco Garrido en 1997.
Toquio
Historia
Constantes bombardeos norte-americanos, coa segunda guerra mundial, en Toquio destruíron moito dela. Os bombardeos norteamericanos comezaron en 1942, e estenderanse ata o final da guerra. Os bombardeos máis pesados atinxiron Toquio en 1944 e 1945, destruíndo aproximadamente un terzo da cidade, e matando aproximadamente 150 mil persoas. Millóns de persoas decidiron abandonar Toquio. Esta tiña preto de 7.3 millóns de habitantes en 1940; no final da guerra, a poboación caera á metade, para preto de 3.5 millóns.
Nocello
dereita|miniatura|300px|Fractura bimaleolar e luxación no nocello dereito nos raios X (antero-posterior) Na anatomía humana o nocello é unha articulación bicameral do membro inferior. Permite movementos de flexión-extensión e abdución-adución do pé. Tamén se denomina noelo, nortello e tornecelo.
Toquio
Historia
Toquio foi novamente reconstruída despois do fin da guerra. Porén, esta reconstrución fíxose sen control. Predios e vías públicas foron simplemente construídas onde había espazo. Poucos anos despois da fin da guerra, Toquio novamente vibraba como un centro comercial, e a súa poboación comezou a crecer novamente. Nun espazo de 15 anos, a poboación de Toquio triplicara, chegando a 9 millóns no 1960. Este rápido crecemento eventualmente tornou a Rexión Metropolitana de Toquio a área urbana máis habitada do mundo. A provincia foi sede dos Xogos Olímpicos de 1964.
Euskadi Ta Askatasuna
Apoio social
Nos anos recentes, os apoios de ETA semellan representar unha minoría decrecente no País Vasco, segundo as sondaxes de opinión, mentres que a independencia e a negociación política disfrutan dun apoio mais extenso..
Unha sondaxe do Euskobarómetro na Comunidade Autónoma Vasca en maio de 2006, amosou que un número significativo de vascos apoiaban algunhas ou tódalas metas de ETA (un 33% estaba a favor da independencia, un 35% do federalismo, un 26% autonomía, e un 1% centralismo). Mentres que moi poucos apoiaban os seus métodos violentos (un 95% afirmaba que "hoxe en Euskadi é posible defender tódalas aspiracións políticas e obxectivos sen a necesidade de recorrer á violencia"), tamén unha ampla maioría estaba a favor da negociación política entre ETA e o goberno (tan só un 5% opoñíase), apoiando tamén medidas de graza para os prisioneiros de ETA (72%), a celebración dun referendo do status político do País Vasco (73%) e as concesións políticas por parte de España (64%).
Boeing 377
O Boeing 377, tamén chamado Stratocruiser, foi un avión de pasaxeiros de longo alcance fabricado tras a segunda guerra mundial por Boeing. Foi desenvolvido a partir do C-97 Stratofreighter, un derivado do B-29 Superfortress usado para o transporte de tropas. O primeiro voo do Stratocruiser realizouse o 8 de xullo de 1947.
Nocello
Superficies articulares da cámara proximal
O escafoide e calcáneo non son superficies articulares pero neles insírense varios ligamentos do nocello. Trátase dunha articulación troclear.
Toquio
Historia
Na década de 1990, o problema da polución atmosférica reducírase, e acadáranse os principais obxectivos do plan director. Porén, continúan a ser grandes problemas en Toquio a altísima densidade de poboación e o alto valor do terreo, na rexión.
Euskadi Ta Askatasuna
Apoio social
Unha sondaxe máis recente polo Goberno Vasco (decembro de 2006) amosaba que un 88% dos vascos da CAV pensa que é necesario que tódolos partidos políticos dialoguen, incluíndo a discusión sobre o estado do País Vasco (86%). Un 69% apoiaban un referendo para confirmar ou rexeitar os resultados deste diálogo multipartito. Esta sondaxe tamén amosa que a esperanza na paz ten caído até un 78% (90% en abril). Todos estes datos refírense á Comunidade Autónoma Vasca.
AS Béziers Hérault
O AS Béziers Herault é un club francés de rugby, con sede na cidade de Béziers, fundado en 1911. Malia que é o terceiro club con máis títulos de liga en Francia, leva competindo dende 2005 na segunda división do rugby francés (o Pro D2).
Euskadi Ta Askatasuna
Apoio político
O partido político Batasuna, antigamente Euskal Herritarrok e Herri Batasuna, hoxe considerado unha organización terrorista polos Estados Unidos e prohibida pola lexislación española como unha organización non democrática (Lei de Partidos Políticos), persegue as mesmas fins políticas de ETA. Adoitaba ter (cando era legal) entre un 15 e un 20 por cento de votos no País Vasco. Porén, malia falarse ás veces de ETA-Batasuna, non son unha organización, senón dúas que toman as súas decisións independentemente, aínda que si é certo que ten habido membros de Batasuna que eran asemade membros de ETA.
Promina
Promina é unha municipalidade de Šibenik-Knin, en Croacia. Conta con 1.317 habitantes, o 96,89 % da poboación declárase croata. É o lugar de nacemento do novelista croata Ivan Aralica.
Euskadi Ta Askatasuna
Apoio político
O status político de Batasuna ten sido un tema moi controvertido. É considerada por moitos, incluíndo as cortes españolas, como o brazo político de ETA, a pesar de que o propio partido nega esta concepción. O parlamento comezou o proceso de ilegalización do partido en agosto de 2002 coa aprobación da Lei de Partidos Políticos que considera ilegais partidos políticos baseados en ideoloxías do odio ou que rexeitan condenar a violencia política. Isto foi fortemente criticado polo nacionalismo vasco, que o vían como algo ilegal: eles alegaron que calquera partido podería ser declarado ilegal por simple elección, mesmamente por non ter manifestado a súa clara oposición ó crime tras un atentado. O xuíz Baltasar Garzón suspendeu as actividades de Batasuna nun proceso paralelo, investigando a relación entre Batasuna e ETA, e as súas sedes foron desaloxadas pola Ertzaintza. O tribunal supremo declarou a Batasuna finalmente ilegal o 18 de marzo de 2003. O tribunal considerou que Batasuna tiña numerosos vínculos con ETA e que era, de feito, parte dela.
Boeing 377
Aparecido a finais dos anos 40, o avión estaba impulsado por catro motores de pistóns, consumía pouco combustible para a época e era capaz de voar a unha altura de 9.700 metros. Tiña tamén unha cabina presurizada, que era unha característica relativamente nova na aviación comercial do tempo.
Toquio
Localización xeográfica
Toquio está localizada na marxe noroeste da baía de Toquio. Limita coa prefectura de Chiba ao leste, coa prefectura de Yamanashi ao oeste, coa prefectura de Kanagawa ao sur e coa prefectura de Saitama ao norte. Fan tamén parte de Toquio illas que están espalladas no Océano Pacífico. A máis distante delas están a mil quilómetros de Toquio.
Euskadi Ta Askatasuna
Apoio político
Trala prohibición de Aukera Guztiak, e menos de dúas semanas antes das eleccións, outro grupo político naceu como un cisma de Herri Batasuna, o EHAK (Euskal Herrialdeetako Alderdi Komunista) un partido político antigamente descoñecido que non tiña representación no Parlamento Vasco, fixo o anuncio de que eles aplicarían os votos que recibisen para o programa da plataforma Aukera Guztiak. Obtiveron 9 escanos (12,44% dos votos).
Boeing 377
Con este modelo, as aeroliñas foron capaces de realizar voos transoceánicos máis rápida e doadamente. O avión realizou frecuentemente voos transoceánicos a lugares como Hawai, destinos complicados antes da aparición do 377. Porén, non era moi fiable e só se construíron 56 unidades.
Toquio
Rexión metropolitana
Toquio é o centro da maior rexión metropolitana do mundo, coñecida como Rexión Metropolitana de Toquio-Yokohama. Esta rexión metropolitana inclúe as prefecturas xaponesas de Chiba, Kanagawa e Saitama. preto dun carto de toda a poboación do Xapón vive na rexión metropolitana de Toquio. A poboación desta é de 33,418,366 habitantes (dado de 2000), e a súa área urbana é de 5,200 km2.
Clima
Toquio posúe un clima temperado. A súa temperatura media no inverno é de 4 °C, e no verán é de 24 °C. As precipitacións anuais caen regulamente en forma de choiva e neve derretida, raramente na forma de neve, e é de 147 centímetros anuais.
Administración
Toquio non é tecnicamente unha cidade senón unha das 47 provincias do Xapón. Ela está dividida en 23 barrios e 39 cidades e vilas diferentes. Cada unha delas posúen poderes municipais, cada unha delas con seus propios prefectos e asembleas municipais. Porén, débese ter en conta que o goberno provincial de Toquio limita os poderes destes gobernos locais. Este goberno crea leis que valen para todas os distritos e cidades de Toquio e ten o poder de anular calquera lei aprobada por unha desas subdivisións rexionais. O goberno provincial tamén é responsable polo fornecemento de cobertura policial na cidade, aínda que outros servizos públicos sexan de responsabilidade rexional, tal como os sistemas de saneamento básico, por exemplo. Cada unha desas subdivisións rexionais tamén é obrigada a fornecer estes servizos públicos.
Os habitantes de Toquio elixe un gobernador para mandatos de 4 anos de duración. As leis provinciais son discutidas e aprobadas por unha Asemblea Metropolitana. Os seus 127 membros son electos pola poboación da provincia para mandatos de 4 anos de duración. Cada distrito, cidade ou vila que forma parte da provincia de Toquio posúe cando menos un representante na asemblea.
Boeing 377
O avión tiña dous pisos. O superior para pasaxeiros de clase turista, mentres que o inferior estaba ocupado para pasaxeiros VIP e tiña un salón con bar. Os viaxeiros padían baixar e tomar unha bebida nos voos longos, unha vez que o avión chegaba á altura de cruceiro. De todos os xeitos, a meirande parte dos Stratocruisers tiñan asentos de clase turista nos dous pisos.
Cando se introduciron os reactores a finais dos anos 50, os avións de hélice non podían facerlle a competencia aos novos modelos, e moitos foron vendidos. Outros foron descartados e algúns a compañía Aero Spacelines convertíunos en Guppys, versións do Stratocruiser cunha fuselaxe máis longo e turbohélices. Unha versión, o Super Guppy, foi usada por Airbus como avión de transporte de partes dos seus aparellos entre as distintas fábricas, ata que foron substituídos polo Airbus Beluga.
Toquio
Administración
Un dos métodos de recadación de fundos dáse a través de impostos de propiedade. Cada distrito, cidade ou vila pode criar impostos locais para a manutención dos servizos realizados por tales subdivisións provinciais. Elas tamén reciben verbas da provincia de Toquio, que, á súa vez, recibe mandatos directamente do goberno de Toquio.
Demografía
Toquio posúe máis postos de traballo e locais de recreación cultural do que calquera outra cidade do Xapón, atraendo moitas persoas do resto do país (especialmente á mocidade). A súa densidade de poboación é extremadamente alta, de 14 mil persoas por quilómetro cadrado, case dúas veces máis que Nova York.
O 97% da poboación da provincia son descendentes de xaponeses. Os dous maiores grupos étnicos minoritarios de Toquio son chineses e coreanos, cada unha responsable polo menos do 1% da poboación da provincia.
A maior parte da poboación de Toquio é budistas. A segunda relixión máis practicada na provincia é o cristianismo, practicada por case un 1,8% da poboación de Toquio.
Vivenda
A inmensa poboación de Toquio crea unha alta demanda por residencias. No pasado, a maioría dos habitantes da provincia vivía en casas dun ou dous andares, feitas de madeira, cada unha co seu propio xardín, quintal e capela relixiosa. Á medida que a poboación de Toquio foi crecendo, tales casas foron demolidas, e no seu lugar foron construídos edificios de apartamentos.
Poboación
Por área (dados de 1 de outubro de 2003)
Por idade (dados de 1 de xaneiro de 2003):
Por nacionalidade
Economía
250px|dereita|miniatura|Luces de neon en Toquio 250px|dereita|miniatura|A [[Torre de Toquio, unha das principais atraccións de Toquio.]]
Toquio é un dos maiores e máis importantes centros económicos do mundo, sendo facilmente o maior centro industrial e financeiro do país. Algunhas das 25 maiores empresas de manufacturación están radicadas en Toquio.
Puntos de interese
O turismo é unha das principais fontes de renda de Toquio. Millóns de turistas, boa parte deles estranxeiros, visitan Toquio anualmente. Alén das súas moitas atraccións turísticas, a cidade tamén é sede dalgúns grandes eventos anuais, como a parada dos bombeiros de Toquio, o 6 de xaneiro, ou o Festival de Sanxa, a comezos de maio.
Os turistas que visitan a cidade dispoñen de moitos hoteis e restaurantes de calidade. Dos hoteis, os turistas poden optar por ficar en hoteis construídos e amoblados segundo o estilo occidental, ou en Ryokans, hoteis ao estilo xaponés. Estes hoteis posúen, por exemplo, portas que se moven nun sentido lateral, chamadas de shoji, e dun tapete, chamado tatami. En canto aos restaurantes, algúns especialízanse en culinaria xaponesa, doutras culturas asiáticas, ou pola culinaria occidental.
Castropol (periódico)
Castropol, foi unha publicación decenal editada en Castropol (Asturias) entre 1904 e 1925.
Toquio
Puntos de interese
Toquio posúe moitos lugares de interese. Os máis coñecidos son:
Castropol (periódico)
Traxectoria
Subtitulado ''Periódico decenal. Defensor de los intereses morales y materiales del partido judicial'', apareceu en 1904. Publicábase os días 10, 20 e 30 da cada mes. Estaba dirixido por Claudio Luanco e o seu administrador era Perfecto Álvarez. Cesou a súa publicación en 1925.
Falmouth RFC
Foi fundado en 1873 e tivo un éxito moderado ao longo da súa historia, aportando dous xogadores á Selección de rugby de Inglaterra: E.J. "John" Jackett e Jim George.
O 24 de novembro de 1926 Cornualla xogou contra o que era considerado o mellor equipo de rugby Nova Zelandia Māori Rugby en Falmouth RFC, con triunfo córnico por 6 a 3.
O club compite actualmente na liga Tribute Cornwall/Devon.
A Bastida, A Fonsagrada
San Miguel da Bastida é unha parroquia do concello da Fonsagrada, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 44 habitantes (23 homes e 21 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 2007 cando tiña 56 habitantes.
Villarramiel
Villarramiel é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 917 habitantes (INE 2011).
Euskadi Ta Askatasuna
Torturas
Precisamente, o primeiro asasinato planeado por ETA foi contra Melitón Manzanas quen, como xefe da Brigada Político-Social de San Sebastián, tiña torturado a numerosos opositores ao réxime franquista.
As denuncias por torturas non cesaron coa Constitución española de 1978, pero o goberno español afirma que as denuncias son falsas e se deben a unha consigna de ETA ós seus militantes. Os detidos acusados de pertencer a ETA alegan en moitos casos ter recibido torturas que non deixarían lesións duradeiras (asfixia, agresións sexuais, golpes ou presión nos xenitais, golpes con obxectos romos, descargas eléctricas, exposición ó frío, ameazas). En ocasións, os acusados si presentan marcas de lesións ó rematar a incomunicación, pero a policía alega que as inflinxiron os propios detidos a eles mesmos, que son resultado de caídas ou de forcexos nos que os axentes se limitaron a defenderse.
Por outro lado as denuncias de tortura non se cinguen exclusivamente ás persoas acusadas de relación con ETA ou ó mundo abertzale, e tense denunciado tamén casos de tortura cara outros sectores sociais como poden ser os inmigrantes.
As asociacións da chamada esquerda abertzale adoitan ser as máis activas na denuncia da práctica de torturas contra os seus simpatizantes, dando crédito a tódalas denuncias. Polo contrario, o PP, o PSOE e os sindicatos policiais negan que a tortura sexa unha práctica estendida, recoñecendo só os casos confirmados por sentenza xudicial. Outras entidades, como a Organización das Nacións Unidas (que enviou ó seu relator Theo van Boven), Amnistía Internacional, Human Rights Watch non confirman a tortura aínda que cren que se poderían mellorar as garantías para evitala, Coordinadora Gesto por la Paz de Euskal Herria, e partidos políticos como Izquierda Unida, PNV ou EA manteñen as súas reservas sobre a maioría das denuncias, aínda que dan credibilidade a algúns casos, cando o detido sae do período de incomunicación con lesións que teñen sido fonte de gran controversia para a opinion pública (como no caso de Unai Romano) ou cando a vítima ten un amplo prestixio social (como no caso de Martxelo Otamendi, director de Egunkaria).
Outros movementos armados
miniatura|Mural de ETA en Palestina, nun posto de control. A lenda quere dicir: "Palestina - País Vasco: Dous pobos, un só camiño".
Ligazóns internacionais
Algúns ex-militantes teñen recibido asilo político en Latinoamérica, en México e Venezuela.
Ligazóns con outras organizacións armadas que operaron no País Vasco
ETA mantivo durante un tempo relacións co grupo Iparretarrak, aínda que crebáronse pola sospeita de que ETA quería controlar ao grupo. A orixe das disputas estre os dous grupos está na posición fronte ao estado francés: IK foi unha organización que actuaba só en Francia, namentres ETA actuaba en España tendo Francia como santuario. Polo tanto, a ETA non lle compensaba que IK actuase en chan francés.
Toquio
Recreación
Os deportes favoritos da poboación de Toquio seguen sendo o judo e mailo sumo, deportes que fixeron parte da cidade durante séculos. Porén, deportes occidentais, como fútbol, boliche, golf, bádminton, tenis e especialmente o béisbol están ficando cada vez máis populares entre a poboación da cidade, especialmente entre os novos.
Actualmente, o deporte máis popular en Toquio é o deporte occidental máis popular da provincia. Os xogos da liga profesional de béisbol do Xapón son realizados no Estadio de Toquio, que posúe capacidade para máis de 50 mil persoas.
A provincia dispón de moitos bares nocturnos. É moito común en Toquio os bares de karaoke, onde clientes cantan á fronte doutros clientes.
Cultura
A maior parte da poboación de Toquio é budista, e, así sendo, centenas de templos budistas están localizados na provincia, aínda que moitos dos habitantes de Toquio van a estes templos apenas en cerimonias especiais como casamentos e funerais, por exemplo, preferindo practicar os seus actos relixiosos na casa.
Dado a gran densidade de poboación da rexión, a maior parte dos apartamentos e casas da cidade son pequenos, deseñados para abrigar unha familia de 2 adultos e 2 ou 3 nenos. Moitas delas son amobladas segundo estilo xaponés, aínda que outros sigan un patrón máis occidental.
Paul W. Richards
Paul William Richards, nado en Scranton, Pensilvania, o 20 de maio de 1964, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión STS-102.
Toquio
Cultura
A maioría das persoas usan vestimentas occidentais, no día a día. Algunhas mulleres máis vellas, porén, aínda insisten en usar quimono, unha roupa feminina típica xaponesa. Roupas tradicionais xaponesas son usadas, xeralmente, apenas en días ou eventos especiais.
Paul W. Richards
Traxectoria
Richards graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade Drexel en 1987 e é máster na mesma materia pola Universidade de Maryland en 1991.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en abril de 1996, participando na misión STS-102 e pasando un total de 12,83 días no espazo.
Toquio
Cultura
Moitos dos máis prestixiados artistas xaponeses traballan en Toquio. Algúns aínda usan métodos e técnicas xaponeses, que foron usadas polos seus descendentes e pasan de xeración a xeración, e outros artistas prefiren usar métodos e técnicas occidentais. Toquio é o centro nacional da música, drama e do teatro xaponés. Dúas formas de drama xaponeses, no e kabuki, son as formas favoritas de entretemento da poboación da provincia.
Educación
250px|dereita|miniatura|Vista dun dos portóns da [[Universidade de Toquio.]]
Transportes
O sistema de transporte público de Toquio é administrada por varias empresas diferentes. O seu sistema de metro, o máis extenso do mundo, é administrado por 11 empresas diferentes. Unha delas é controlada pola provincia, outra polo goberno nacional e as outras 9 son empresas privadas. As rutas de autobús dentro dos 23 barrios son administradas pola provincia, e no resto da provincia son administradas por empresas privadas.
O sistema de metro de Toquio é o segundo máis movimentado do mundo (atrás apenas o de Moscova, Rusia). De fato, este sistema fica tán lotado nas horas de pico que varias estacións empregan funcionarios, especialmente designados para empurrar e compactar persoas dentro dos trens, no momento en que as portas dos trens están fechando.
Laika
Antes da súa misión non se tiñan datos do impacto dos voos espaciais nos seres vivos e a tecnoloxía para saír de órbita non se desenvolvera aínda, polo que os científicos non esperaban que Laika sobrevivira á misión. Porén, consideraban esta misión coma un paso previo necesario ás misións tripuladas por seres humanos. O experimento tiña o obxectivo de probar que un pasaxeiro vivo podía sobrevivir o lanzamento e soportar a ingravidez, abrindo as portas aos voos tripulados por persoas e fornecendo os primeiros datos de como os organismos vivos reaccionan en ambientes externos á Terra.
Toquio
Aeroportos
Toquio é servida polo Aeroporto Internacional de Toquio (ou Aeroporto Internacional de Haneda), o cuarto aeroporto con máis movemento do mundo, e que atende principalmente a voos domésticos. 63 millóns de pasaxeiros pasan polo aeroporto todo ano.
Laika
Laika faleceu ás poucas horas a causa dunha hipertermia causada por un fallo na separación dun dos módulos, que á súa vez provocou que o control de temperatura non funcionase ben. Os informes oficiais inicialmente indicaron que se lle practicara a eutanasia por medio de envelenamento na súa comida antes de que quedase sen osíxeno, e posteriormente deuse a versión de que falecera ao quedar sen osíxeno o sexto día. A verdadeira data e causa da súa morte non se fixeron públicas ata o 2002.
Toquio
Aeroportos
Toquio posúe outros cinco aeroportos menores. Tres deles están localizados nas illas do Pacífico.
Laika
O 11 de abril de 2008 inaugurouse un monumento na honra de Laika, construído preto do complexo militar en Moscova onde se preparara o seu voo espacial, que representa a cadela de pé sobre un foguete espacial. Tamén aparece no Monumento aos Conquistadores do Espazo de Moscova.
Sputnik 2
Tralo éxito da misión Sputnik 1 en outubro de 1957, o líder soviético Nikita Khrushchev desexaba un novo lanzamento espacial para o 7 de novembro de 1957, coincidindo co 40º aniversario da Revolución Rusa de 1917. A construción dun satélite máis sofisticado xa dera comezo, pero non se prevía que estivera listo antes de decembro dese ano. Este satélite sería posteriormente o denominado Sputnik 3.
Toquio
Aeroportos
Un sétimo aeroporto, o Aeroporto Internacional de Narita, está localizado na cidade de Narita, prefectura de Chiba, e move principalmente os voos internacionais que serven Toquio. Move preto de 45 millóns de pasaxeiros por ano.
Laika
Sputnik 2
Acadar a data de novembro requiriu a construción dunha nova nave espacial. Khrushchev quería que os enxeñeiros proporcionasen unha misión que fora impactante de cara a opinión pública para demostrar o poderío soviético, polo que se decidiu que o obxectivo sería realizar un voo orbital que incluiría un can a bordo da nave. Os enxeñeiros soviéticos xa realizaran probas previas para isto dende 1951, facendo un total de 12 probas de voos sub-orbitais con cans a bordo de foguetes balísticos co obxectivo inicial de enviar a un nun voo orbital no 1958. Para satisfacer a demanda de Khrushchev adiantaron os plans para o lanzamento previsto en novembro dese ano. Segundo fontes rusas, a decisión oficial do lanzamento do Sputnik 2 fíxose o 10 ou 12 de outubro, deixando só catro semanas para o deseño e construción da nave. O Sputnik 2 foi polo tanto apresurado, e moitos dos seus compoñentes construíronse a partir de bosquexos. A maiores da misión principal de enviar a un ser vivo ao espazo, incluíuse instrumentación para a medición de radiación solar e emisións de raios cósmicos.
Toquio
Símbolos provinciais
O Goberno Metropolitano de Toquio usa un deseño dunha folla de xinkgo en muros, ómnibus do sistema público de transporte e noutras facilidades que son de propiedade (ou operadas polo) do Goberno Metropolitano de Toquio.
Laika
Sputnik 2
A nave equipouse cun sistema de soporte vital consistente nun xerador químico de osíxeno e aparellos de prevención de envelenamento por osíxeno e absorción de dióxido de carbono. Os enxeñeiros tamén engadiron un ventilador deseñado para activarse cando a temperatura da cabina excedera os 15 °C. A provisión de comida, en forma xelatinosa, era para un voo de sete días, e a cadela iría unida a unha bolsa para a recolección de excrementos. Os movementos de Laika estaban restrinxidos e so podería estar de pé, sentada ou deitada, sen poder darse a volta sobre si mesma. O seu pulso estaría controlado por medio dun electrocardiograma, mentres que outros aparellos levarían conta do ritmo da súa respiración, presión arterial e os seus movementos dentro da cabina.
Adestramento
Laika era unha cadela sen dono que atoparon deambulando polas rúas de Moscova. Os científicos soviéticos escollían a este tipo de cans considerando que estaban afeitos a condicións extremas de frío e fame. Laika era unha cadela femia mestiza, duns tres anos de idade e cuns 5 kg de peso. O persoal soviético deulle varios nomes, entre eles Kudriavka, e a prensa estadounidense deulle o alcume de Muttnik facendo mofa do Programa Sputnik, mais finalmente sería recoñecida internacionalmente co nome de Laika.
Descoñécese a súa orixe exacta, pero en xeral acéptase que Laika era unha mestiza de razas husky e terrier, e a NASA refírese a ela coma "parte samoiedo, parte terrier." Unha revista rusa describiu o seu comportamento coma apracíbel, engadindo que non se pelexaba con outros cans, e Vladimir Iazdovskii, quen lideraba o programa de probas con cans, escribiu nunha posterior publicación que “Laika era tranquila e encantadora”.
Tanto a Unión Soviética coma os Estados Unidos xa fixeran lanzamentos anteriormente con animais en voos sub-orbitais. Os soviéticos seleccionaron e adestraron a tres cans para o voo do Sputnik 2: Albina, Mushka e Laika, que foron adestrados polos científicos Vladimir Iazdovskii e Oleg Gazenko.
Para que os cans se adaptasen ao reducido tamaño da cabina do Sputnik 2, foron metidos en gaiolas progresivamente máis pequenas durante un período de 20 días. Este proceso causoulles aos cans problemas para ouriñar, defecar e unha deterioración xeral na súa condición física. Os tres cans foron sometidos a máquinas centrifugadoras que simulaban a aceleración do lanzamento dun foguete, e a máquinas que simulaban os ruídos da nave. Estas probas provocaban un aumento do seu pulso ao dobre do normal e un incremento da súa presión sanguínea de 30–65 Torr. Tamén se lles adestrou para comer un xel especial de alta nutritividade, que sería a súa comida unha vez no espazo.
Antes do lanzamento do Sputnik 2, Iazdovskii levou a Laika á súa casa para que xogase cos seus fillos. Nun libro posterior escribiu sobre isto: "Quería facer algo bonito por ela, quedáballe moi pouco tempo de vida."
Preparativos previos
Vladimir Iazdovskii tomou a decisión definitiva da selección dos cans e a asignación dos seus roles. Laika sería a "cadela de voo", nunha misión sen retorno cara o espazo. Albina, que xa voara en dúas ocasións a grande altitude en foguetes de proba, sería a substituta de Laika. O terceiro can, Mushka, quedou coma "suxeito de control" en terra, realizando con el probas da instrumentación e o equipo de soporte vital.
Segundo un documento da NASA, Laika foi introducida na cápsula do satélite o 31 de outubro de 1957, tres días antes do comezo da misión, onde permaneceu vixiada por dous asistentes da misión que mantiveron a cápsula conectada a un quentador por mor das baixas temperaturas do sitio. O 3 de novembro, xusto antes do lanzamento en Baikonur, os asistentes aplicáronlle unha solución de etanol e peiteárona, ao tempo que lle pintaron con iodo as zonas onde levaría os sensores de control das súas funcións corporais.
Evgenii Shabarov, un dos técnicos que prepararon a cápsula antes do lanzamento final, afirmou que "tras colocar a Laika no contedor e antes de pechar a comporta, démoslle un bico e desexámoslle unha boa viaxe, sabendo que non sobreviviría ao voo."
Lanzamento
dereita|miniatura|Reconstrución da cabina onde viaxou Laika A hora exacta do lanzamento varía segundo a fonte, indicándose que tivo lugar ás 05:30:42 ou ás 07:22 GMT+3. No momento de aceleración máxima, a respiración de Laika aumentou a un ritmo entre tres e catro veces superior ao previo do lanzamento. Os sensores tamén indicaron un aumento no seu ritmo cardíaco dende as 103 pulsacións/minuto antes do lanzamento ata as 240 pulsacións/minuto nos primeiros momentos de aceleración.
Tras poñerse en órbita, a cápsula do Sputnik 2 foi expulsada con éxito, agás unha das partes (o "bloque A") que non se separou segundo estaba no plan. Isto causou que o sistema de control de temperatura non funcionase correctamente, e unha parte do illamento térmico soltouse facendo que a temperatura da cabina aumentase ata os 40 °C. Tres horas despois de acadar a ingravidade, o pulso de Laika baixou de novo ata as 102 pulsacións/minuto, e a telemetría indicou que semellaba nerviosa mais estaba a comer a súa comida. Os sinais de vida de Laika recollidos pola instrumentación dende a nave espacial cesaron cando o voo levaba entre cinco e sete horas de duración.
O plan dos científicos soviéticos era practicarlle a eutanasia a Laika, para o que engadiran un veleno á comida que levaba na nave. Durante moitos anos, os informes da Unión Soviética foron conflitivos na aclaración da súa morte, indicando como causas a asfixia, un fallo nas baterías do soporte vital e a propia eutanasia por envelenamento. En 1999, varias fontes rusas indicaron que Laika falecera ao cuarto día por mor dun sobrequecemento da cabina. En outubro de 2002, Dmitrii Malashenkov, un dos científicos responsables da misión do Sputnik 2, revelou que Laika falecera na cuarta fase do voo debido ao sobrequencemento. Segundo un informe que presentou no World Space Congress da IAF en Houston: "Resultou que era practicamente imposible crear un sistema de control de temperatura fiable con tantas limitacións de tempo."
Controversia
A carreira espacial entre a Unión Soviética e os Estados Unidos eclipsou as connotacións éticas desta proba, que non foron tratadas a fondo ata un tempo despois da mesma. Os xornais da época centráronse nos aspectos políticos, deixando á marxe as cuestións da saúde e o non retorno de Laika.