cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biblioteca da Universidade de Santiago de Compostela
Catálogo
O catálogo da biblioteca da universidade de Santiago de Compostela chámase Iacobus e nel atopámonos dous tipos de procura:
Scuderia Achille Varzi
thumb | right | 200px | Logo do club. thumb | 240px | O [[edificio Automovil Club Argentino]]
Porto Rico (homónimos)
Porto Rico pódese referir:
Scuderia Achille Varzi
A 'Scuderia Achille Varzi foi unha excudaría Arxentina aínda que con base en Italia, patrocinada polo Automóvil Club Arxentino para promocionar aos pilotos italianos no circuíto internacional.
Historia
A historia da Scuderia Achille Varzi comeza cando Achille Varzi chegou a Arxentina para competir nas primeiras tempadas internacionais 1947/48 nos circuítos do Retiro e Palermo, - coñeceu aos pilotos locais que daquela facían as súas primeiras aparicións na alta competición. En 1948, apoiando ao proxecto do ACA de adestrar a certos pilotos arxentinos nos detalles das fábricas e dos coches de carreiras, para crear un equipo nacional, Achille Varzi ofreceu a súa casa e taller en Galliate, unha pequena aldea italiana situada a 34 quilómetros da cidade de Milán, onde se concentrou a acción dos pilotos arxentinos, que comezaron en 1949 a participar en Europa.
O 6 de xullo de 1948, mentres Achille probaba o seu Alfetta 158 en Berna, sufriu un accidente mortal. Levados polo propósito da misión, o grupo de pilotos arxentinos liderados por Fangio estaba no circuíto cando se produciu o accidente, polo que deciden viaxar a Galliate para asistir ao funeral do piloto italiano. Nesa ocasión, o enxeñeiro Menotti Varzi, pai de Achille, reiterou a oferta do seu fillo.
En 1949 designouse o equipo de competición arxentino, composto por Juan Manuel Fangio (capitán), Benedicto Campos e Clemar Bucci. Tamén se decidiu trasladar os coches de carreiras ao porto de Xénova e de alí a Novara, nos camións Dodge-Guerrero e Kaiser-Frazer conducidos por Fangio e Campos, e deixáronos nun almacén que comezou a tomar a forma de taller, moi preto da residencia de Varzi, que albergou aos vpilotos e ao mecánico principal.
Había entón tres Maserati 4CLT / 48 - 1500 cc con compresor e dous Simca Gordini 1430 cc, aos que se engadiron dous Ferrari 166 durante ese ano. A primeira intervención do equipo tivo lugar en San Remo, o 2 de abril de 1949. Alí Fangio gaña co Maserati 4CLT/48, con Campos cuarto. Consecutivamente, Fangio logrou tres vitorias máis, en Pau, co Maserati 4 CLT, en Marsella, cun Simca Gordini e en Perpiñán, de novo con Maserati. Catro carreiras e catro vitorias.
Cos recursos obtidos destas habilidades, o equipo adquire un terceiro camión Fiat. As satisfaccións e alegrías continuaron con outra vitoria de Fangio en Albi, con Maserati, e outra en Monza, co flamante Ferrari 166, recibido tres días antes da carreira.
Campionato Mundial de 1950
A pesar da morte de Achille, o equipo continuou e competiría na tempada inaugural da Fórmula Un en. A Scuderia Achille Varzi tiña varios pilotos ao mando dos seus coches. Non obstante, tecnicamente José Froilán González era considerado o piloto número un do equipo. Ademais de González, outros como Toni Branca, Nello Pagani, Alfredo Pian e Gianfranco Comotti pilotaron para o equipo ao longo da tempada. Coa excepción de Toni Branca, que só pilotaría para o equipo durante a primeira parte da tempada nun Maserati 4CLT, o equipo da Scuderia Achille Varzi usaría o Maserati 4CLT/48s.
A Scuderia Achille Varzi non participou na primeira carreira de Fórmula Un en Silverstone, o Gran Premio do Reino Unido. Na seguinte carreira en Mónaco o equipo inscribíu dous coches. Aínda que Alfredo Pian accidentouse na práctica, José Froilan González, clasificouse 3º na grella de saída. Pero, viuse envolto nun accidente na primeira volta da carreira, cando corría segundo, González intentou continuar co seu coche danado, pero finalmente prendería lume e tivo que retirarse. Debido as queimaduras sufridas non puido disputar as seguintes dúas carreiras.
A seguinte carreira na que se inscribiron foi o Gran Premio de Suíza de 1950 no Circuíto Bremgarten. A pesar de clasificarse no 15º posto, Nello Pagani fixo unha boa carreira e rematou no sétimo posto, a só dous postos dos puntos.
Paraa seguinte carreira, o Gran Premio de Bélxica de 1950 o equipo non realizou a viaxe. Pero si chegaron ao Gran Premio de Francia de 1950, celebrado en Reims-Gueux. Achille Varzi levou dous pilotos para esta carreira. González volvía despois de curarse as queimaduras e Gianfranco Comotti tomaba o volante do segundo coche. Con todo, Comotti non chegou. Polo que, Achille Varzi volveu a presentar un único coche. González parecía recuperado das súas queimaduras e clasificouse 8º. As cousas non lle foron ben durante a carreira. Despois de só tres voltas, viuse obrigado a retirarse con problemas no motor. Este frustrante resultado parecía ser o último golpe para o equipo que competía na primeira tempada de Fórmula Un. Cando a tempada chegou ao seu fin en Monza, o equipo de Achille Varzi non se presentou. O equipo acabou a tempada sen puntos e un 7º posto como mellor resultado.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
Oímbra, Oímbra, Oímbra
Oímbra é un lugar da parroquia de Oímbra no concello ourensán de Oímbra, na comarca de Verín. Segundo o IGE, en 2013 tiña 470 habitantes (253 homes e 217 mulleres).
Pedro López Quintana
Pedro López Quintana, nado en Barbastro o 27 de xullo de 1953, é un arcebispo católico galego, na actualidade nuncio papal no Canadá.
Traxectoria
Aínda que nado en Aragón, o seu pai era de San Amaro, e López Quintana medrou e estudou en Pontevedra. Despois cursou teoloxía en Santiago de Compostela, e nesa cidade, en 1980 recibe a orde sacerdotal das mans do daquela papa Xoán Paulo II. Doutor en Dereito canónico e cun máster en teoloxía dogmática, incorporouse aos servizos diplomáticos do Vaticano en 1984.
Destinado nas embaixadas (nunciaturas) vaticanas en Madagascar, Filipinas e a India, en 1998 volveu ao Vaticano para traballar dentro do mesmo ministerio de Asuntos Exteriores. A finais de 2002 é nomeado arcebispo de Agropoli e nuncio apostólico con destino na India e no Nepal, cargos do que toma posesión a comezos de 2003.
Mariam Budia
Mariam Budia González, nada en Logroño o 14 de marzo de 1970, é unha dramaturga e escritora española.
Traxectoria
Mariam Budia é doutora en Filoloxía Hispánica, especializada en Teoría, Historia e Práctica do Teatro pola Universidade de Alcalá, ademais de ser licenciada en Arte Dramática pola Real Escola Superior de Arte Dramática de Madrid (RESAD), e Diplomada de Honra en Música polo Conservatorio Profesional de Música de Logroño.
Traballou como docente na Universidade de Corea onde impartiu clases de literatura dramática e recibiu un premio de excelencia docente por elas. Tamén traballou na Universidade de Estudos Estranxeiros de Kobe, no Xapón.
Na súa faceta de escritora, salienta pola procura de novas linguaxes para uns personaxes que poidan verse libres do seu ambiente natural e do pensamento colectivo. A actriz estadounidense Casey Wilson realizou unha breve imitación dela en The Dakota Fanning Show, en Saturday Night Live, USA, o 1 de marzo de 2008.
Tamén realiza colaboracións en revistas e xornais de eido nacional, así como en emisoras de radio, e participa como relatora en conferencias internacionais sobre literatura española. Algún dos seus traballos como autora foron traducidos ó inglés e ó coreano.
Austria nos Xogos Olímpicos
Austria competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1896, e dende entón competiu en cada unha das edicións dos Xogos de Verán e de Inverno, agás en 1920, xa que excluído foi pola súa implicación cos Potencias Centrais na primeira guerra mundial.
O Comité Olímpico Nacional de Austria foi creado en 1908 e recoñecido en 1912.
O Rosal, Oímbra, Oímbra
O Rosal é un lugar da parroquia de Oímbra no concello ourensán de Oímbra, na comarca de Verín. Segundo o IGE, en 2013 tiña 234 habitantes (132 homes e 102 mulleres).
Gonzalo Fernández
O nome de Gonzalo Fernández pode referirse a:
Velvet
Velvet é unha serie de televisión española producida por Atresmedia en colaboración con Bambú Producciones para a súa emisión en Antena 3. A súa estrea foi o 17 de febreiro de 2014. Está protagonizada por Paula Echevarría e Miguel Ángel Silvestre.
Sinopse
Na España de 1958 hai un lugar ao que todo o mundo desexaría ir de compras polo menos unha vez na vida: as 'Galerías Velvet'. Situadas na Gran Vía madrileña, entre as súas paredes encóntranse os traxes máis elegantes, sofisticados e caros do momento, pero sobre todo escóndese unha das máis marabillosas historias de amor que se contase xamais: a de Ana (Paula Echevarría) e Alberto (Miguel Ángel Silvestre).
Ela, unha humilde costureira que traballa nas galerías dende que era nena. El, un novo e aposto rapaz destinado a herdar o maxestoso imperio da moda española que ata agora goberna o seu pai, don Rafael Márquez (Tito Valverde).
Entre finas teas e vestidos de alta costura que evocan unha vida marabillosa, ambos os dous están dispostos a romper coas normas da época e vivir o seu amor máis alá do que pensen os demais e dos que traten de impedilo. Non obstante, o destino non lles poñerá o camiño nada doado para poder vivir xuntos o seu amor verdadeiro, que se converterá debido ás circunstancias nun amor prohibido...
Festuca
Festuca, as festucas, é un xénero de gramíneas (ou poáceas) distribuídas nas rexións temperadas e en montañas de rexións tropicais. Comprende unhas 200 especies, moitas das cales considéranse excelentes forraxeiras e se cultivan para tal fin. miniatura|250px|Festuca pratensis.
Descrición
O xénero Festuca inclúe a herbas perennes, con follas planas, convolutas ou conduplicadas e espículas dispostas en espigas.
As espículas son pauci- ou plurifloras, comprimidas lateralmente, con raquilla artellada por riba das glumas e entre os antecios. As glumas son lineal-lanceoladas ou lanceoladas, agudas, desiguais, sendo menor a gluma inferior. As lemmas son lanceoladas ou oblongo-lanceoladas, membranosas ou papiráceas, arredondadas no dorso, 5-nervadas, agudas, xeralmente arestadas no ápice. A lemma é bicarenada. As flores son hermafroditas ou ben, as superiores masculinas. Os estames son 1 a 3, os estilos son curtos con estigmas plumosos. O cariopse é oblongo ou lineal.
Hábitat e distribución
Aínda que en agricultura algunhas especies son consideradas malezas, pola súa gran capacidade de rexeneración e a súa resistencia a desaparecer, son un forraxe moi nutritivo para os herbívoros e se utilizan a estas especies para alimento da fauna salvaxe e o gado doméstico e en programas de control para evitar a erosión dos solos.
Son gramíneas achegadas a Lolium moi difundidas e capaces de se adaptar aos máis diversos tipos de solos e climas, moi resistentes ás pisadas, agresivas, invasivas e persistentes. Son plantas pioneiras que sobreviven onde moitas especies leñosas non son quen de facelo e constitúen nalgunhas áreas o único alimento dispoñíbel. Algunhas especies están adaptadas a solos áridos, calcarios, areentos, xesosos, salobres ou tóxicos, con exceso de aluminio, cobre, mercurio e outros metais. En zonas apropiadas forman pradarías mestas.
A súa distribución é mundial, agás na Antártida.
Taxonomía
O número cromosómico básico do xénero é x = 7, con números cromosómicos somáticos de 2n = 14, 28, 35, 42, 56 e 70, xa que hai especies diploides e unha serie poliploide. Cromosomas relativamente "grandes".
Híbridos interxenéricos
Téñense descrito híbridos interxenéricos (notoxéneros) entre Festuca con Vulpia (× Festulpia Melderis ex Stace & R.Cotton), con Lolium (× Festulolium Ascher & Graebn.) e con Bromus (× Bromofestuca Prodan)
Pragas e enfermidades
Algunhas especies son parasitadas por fungos endófitos como Neotyphodium, Acremonium ou Claviceps, que se distribúen por toda a planta agás nas raíces e que produce substancias tóxicas alcaloides velenosas para o gado, que en cantidade elevada producen a morte, sendo tamén a causa de malpartos e anomalías físicas como peso baixo, malformacións ou ananismo.
Susan Haack
Susan Haack, nada en 1945 en Inglaterra, é unha profesora de filosofía e dereito na Universidade de Miami nos Estados Unidos. Escribiu obras en diferentes eidos filosóficos, incluíndo lóxica, filosofía da linguaxe, epistemoloxía e metafísica. O seu pragmatismo despréndese do de Charles Sanders Peirce.
Traxectoria
Susan Haack graduouse na Universidade de Oxford e a Universidade de Cambridge. En Oxford, estudou no Colexio St. Hilda's, onde a súa mestra de filosofía primeiro foi Jean Austin, viúva de J. L. Austin. Tamén estudou a Platón con Gilbert Ryle e lóxica con Michael Dummett. David Pears supervisou o seu traballo para obter un B. Phil. sobre a ambigüidade. En Cambridge, escribiu o seu doutoramento baixo a supervisión de Timothy Smiley. Ela ocupou os cargos de membro do New Hall, Cambridge e profesora de filosofía na Universidade de Warwick antes de asumir o seu posto actual na Universidade de Miami.
Illa Necker, Illas Virxes
Illa Necker (inglés Necker Island) é unha illa de 30 hectáreas no arquipélago das Illas Virxes Británicas xusto ao norte de Virgin Gorda no Caribe pertencentes a Reino Unido. Os terreos da illa son propiedade de Sir Richard Branson, presidente do Grupo Virgin, e forma parte da carteira de Virgin Limited Edition de propiedades de luxo. Toda a illa funciona como un resort e pode acomodar ata 34 hóspedes, con espazo adicional para seis nenos.
Xeografía
A illa Necker está situada no Mar Caribe a 11 km ao nordés da illa principal de Tórtola e a 5´9 km ao norte da Virgin Gorda e ao nordés de Prickly Pear e tamén da illa Mosquito (ás veces chamada Moskito Island), que tamén é propiedade de Branson. As Illas Virxes Británicas (IVB) son un grupo de illas que se atopa a preto de 1815 km. ao sueste de Miami, Florida, 184 km., ao leste de San Xoán de Porto Rico, e preto de 175 km. ao noroeste de Saint-Barthélemy.
A illa é de orixe volcánico, ten unha superficie de ao redor de 0,3 km² e está rodeada por un arrecife de coral. Devil´s Hill ten a altura máxima cuns 50 metros sobre o mar
É unha illa de propiedade privada e non ten poboación permanente. Á illa só se pode chegar por helicóptero ou barco, o transbordador desde Tórtola tarda uns 30 minutos e desde Virgin Gorda uns 15 minutos.
Historia
Illa Necker foi descuberta en 1493 por Cristovo Colón, durante a súa segunda viaxe ó Novo Mundo. Probablemente estivo sempre deshabitada ata finais do século XX.
A illa recibiu o nome de comandante da escuadra neerlandesa do século XVII,capitán Johannes de Neckere''.
2010
2010 (MMX) comezou un venres no calendario gregoriano, non sendo un ano bisesto. Foi ano santo xacobeo.
Illa Necker, Illas Virxes
Historia
O turismo é a única fonte de ingresos da illa, alugándose a persoas famosas que queren pasar as súas vacacións na illa.
2010
Xaneiro
miniatura|230px|Vista do [[Burj Khalifa, o rañaceos máis alto do mundo, en Dubai.]] miniatura|230px|Vista do [[Palacio Nacional de Haití destruído tras o terremoto de xaneiro.]]
Illa Necker, Illas Virxes
Compra da illa por Richard Branson
Richard Branson soubo que algunhas das illas das Illas Virxes Británicas estaban á venda en 1978. Pouco despois Branson foi ás Illas Virxes Británicas de vacacións para investigar os posibles negocios inmobiliarios. ao observar as illas por primeira vez, pensou usalas para vendelas a estrelas do rock da súa discográfica. Percorreu as illas en helicóptero a última illa que viu foi a illa de Necker e, despois de subir ao outeiro e quedar sorprendido pola vista e a vida salvaxe, decidiu mercar a illa. Despois de facer unha oferta de baixo valor de 100.000 dólares por unha illa de 6 millóns de dólares (debido aos seus fondos relativamente modestos naquel momento na súa carreira), foi rexeitado e escoltado de volta ao continente. Un ano despois, o propietario, John Lyttelton, 11º Vizconde de Cobham, necesitado de capital a curto prazo, finalmente vendeulla por 120.000 dólares. (Algunhas fontes afirman que Branson mercou a illa por 180.000 dólares), aínda que o propio Branson dixo a comprou por 120.000. Non obstante, o goberno impuxo unha restrición aos propietarios estranxeiros, o novo propietario tiña que desenvolver un resort dentro dos catro anos seguintes ou a illa volvería ao estado. Branson comprometeuse a construír un resort na súa illa dos seus soños tropicais.
2010
Febreiro
miniatura|[[Terremoto de Chile de 2010]]
Illa Necker, Illas Virxes
Compra da illa por Richard Branson
Cando Branson mercou a illa, estaba deshabitada. El mercou a illa aos 28 anos, apenas seis anos despois de comezar co Grupo Virgin. Tardou tres anos e uns 10 millóns de dólares en convertela nunha illa privada. Usando pedra local, frondosas brasileiras, antigüidades asiáticas, alfombras indias, pezas de arte e tecidos e mobles de bambú de Balí, os arquitectos e deseñadores crearon unha vila en estilo balinés de 10 dormitorios na parte superior dun outeiro sobre a praia. Cada un dos dez dormitorios ten paredes abertas, ofrecendo unha vista de 360 ​​graos. A illa ten unha capacidade de aloxamento para 30 persoas e alugase por 65.000 dólares por día, 2.167 dólares por persoa e día. O custo de aloxamento inclúe o acceso a dúas praias, piscinas privadas, pistas de tenis, vistas escénicas, un chef persoal, un equipo de preto de 100 empregados e unha ampla gama de equipos para deportes acuáticos. thumb|A gran casa na illa de Necker, construída despois do [[Furacán Irene en agosto de 2011.]]
2010
Marzo
miniatura|230px|[[Kathryn Bigelow, a primeira muller que gaña o Óscar ao mellor director pola película The Hurt Locker. ]]
Abril
miniatura|230px|Vista satélite da [[Erupción do volcán Eyjafjallajökull de 2010.]]
Illa Necker, Illas Virxes
Privacidade e acceso
Aínda que os terreos da illa son de propiedade privada, de acordo a lei británica das Illas Virxes, todas as praias ata a liña da marea alta son terras da coroa e están abertas ao público.
2010
Maio
miniatura|Imaxe xamais vista antes da superficie solar, enviada pola SDO en abril de 2010. miniatura|150px|[[David Cameron é elixido Primeiro Ministro británico.]]
Agosto
miniatura|dereita|120px|Foi anunciado a fin da epidemia da [[Gripe A (H1N1).]]
Outubro
miniatura|230px|Rescate dos mineiros de Chile.
Decembro
90px|miniatura|[[Wikileaks revela ao mundo os cables diplomáticos dos Estados Unidos.]]
Maio
miniatura|125px|dereita|[[Dennis Hopper|Hopper en 2008.]]
Agosto
miniatura|dereita|125px|[[Bent Larsen.]]
Decembro
miniatura|dereita|125px|[[Bobby Farrell.]]
Premio Nobel
No ano de 2010, as seguintes persoas foron contempladas co premio:
O Cimo do Lugar
O topónimo galego O Cimo do Lugar pode referirse a:
-687
Acontecementos
miniatura|dereita|Situación de Lidia en [[Anatolia]]
Outros
Historia ano a ano
Noalla
O topónimo galego Noalla pode referirse a:
Orza, Sabrexo, Vila de Cruces
Orza é un lugar da parroquia de Sabrexo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 72 habitantes (30 homes e 42 mulleres), o que supón unha diminución de 23 habitantes con respecto ao ano 2000.
Torremolinos 73
Torremolinos 73 é un filme de coprodución hispano-danesa escrito e dirixida por Pablo Berger no 2002. Estreouse no cine en abril de 2003.
Argumento
Alfredo é un vendedor de enciclopedias que ve como o seu traballo non ten futuro por culpa da irrupción dos coleccionables. Don Carlos (Juan Diego), director de Producciones Montoya e xefe de Alfredo, proponlles a el e a súa muller, Carmen (Candela Peña) gravar películas erótico-educativas en súper 8 para a súa comercialización en Escandinavia. Con isto, Alfredo recibe clases de dirección de cine por parte dun suposto axudante de Ingmar Bergman.
Mentres Alfredo se afecciona ao cine de Bergman, Carmen quere ter un fillo, mais convértese nunha estrela do cine porno en Escandinavia. Tras coñecer a fama das súas películas no Norte, Alfredo decide escribir e rodar a súa propia película, Torremolinos 73, para o que se desprazan á cidade malagueña de Torremolinos, protagonizando así o filme Máximo Valverde e a propia Carmen.
Premios Goya
Tivo catro candidaturas na XVIII edición dos Premios Goya, mais non gañou ningún.
Festival de Málaga
No Festival de Cine de Málaga conseguiu catro premios:
Festival de Tolosa
No Festival de Tolosa gañou cinco premios:
Antwerp Giants
O Antwerp Giants, tamén coñecido por motivos de patrocinio como Telenet Giants Antwerp, é un club profesional de baloncesto belga con sede na cidade de Antuerpen (Antuerpen, Flandres). Actualmente xoga na BNXT League, a máxima categoría do baloncesto de Bélxica e os Países Baixos. O equipo foi fundado 1995 a raíz da fusión de dous dos equipos máis exitosos do baloncesto do país: o Sobabee ou Antwerpse B.C., equipo con oito títulos de Liga (1956, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1973), e o Racing Mechelen, con quince (1965, 1966, 1967, 1969, 1974, 1975, 1976, 1980, 1987, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994). Actualmente disputa os seus partidos como local no Lotto Arena, pavillón con capacidade para 5 218 espectadores.
Historia
En 1995 os dous equipos máis laureados do baloncesto belga, o Sobabee de Antuerpen e o Racing de Mechelen, fusionáronse para fundar o Racing Basket Antwerpen. O club fixo o seu debut na máxima categoría, na temporada 1998−99. Até o ano 2001 o equipo acabou sempre entre os tres primeiros postos. Destaca a temporada 1999−00, onde o equipo co nome de Telindus Antwerpen consegue gañar a Copa e o campionado de Liga, este último após vencer ao Oostende por 3−1 nas Finais. O equipo sufriu un revés despois de gañar o campionato e terminou nos postos sexto, sétimo e oitavo durante as seguintes cinco temporadas. No ano 2006 o club muda o seu nome a Antwerp Giants. Ao ano seguinte, en 2007, o equipo gaña o seu terceiro trofeo ao gañar a Copa por segunda vez. O Antwerp Giants posúe o récord de asistencia a un partido de baloncesto en Bélxica despois de xuntar 17.135 espectadores o 31 de xaneiro de 2015, nun xogo que os enfrontaba ao Spirou Charleroi no Sportpaleis. En xuño de 2017 o club anuncia un novo acordo de patrocinio coa compañía Telenet.
Ponterriza, Moldes, Boborás
Ponterriza é un lugar da parroquia de Moldes no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 6 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 3 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Antwerp Giants
Nomes
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
Títulos
Liga de Bélxica Copa de Bélxica Supercopa de Bélxica
A Fontela, Cambás, Aranga
A Fontela é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 1 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 0 eran mulleres.
Tunip
Tunip foi unha cidade-estado de Siria, mencionada por primeira vez nos textos exipcios e despois a miúdo nos hititas. A súa situación non se coñece. O máis probábel é que estivese no val medio do Orontes, ao sur do Ghab. A cidade estaba "a dous días de marcha de Nuhase" e Nuhase, ao sur de Alepo, ocupaba a parte norte do medio Orontes. Algunhas inscricións exipcias sitúana na terra de Amurru.
Sobre o -1500 o rei de Tunip converteuse en vasalo de Mitanni.
Tuthmosis III fala dun xefe de Kheta, na terra de Alepo ao norte de Tunip. Desde Irqata ao lado de Samur, cidade próxima á moderna Tartus, os exipcios ocuparon Tunip na metade do século –XV. Nesta época Tunip era o poder dominante ao norte de Siria, e as cidades de Ullaza, Samur, Irqata e Ardata, conquistadas por Exipto, pertencíanlle. O outro poder era o reino de Qadesh. As conquistas exipcias non puideron ser respondidas por Mitanni e finalmente serían confirmadas por un tratado.
Sobre o -1400 un tratado entre os reis Ir-Addu (Ir-Dim) de Tunip e Niqmepa de Alalakh sitúa Tunip con fronteira con Alalakh; Tunip estaría ao sur do río Ghab, no val medio do Orontes. Tunip estaba a dous días de marcha de Nuhashe, un reino do norte de Siria, ao sur de Alepo e ao norte do Orontes medio.
Ramsés II di que conquistou Dapur, cidade da rexión de Tunip na terra de Naharina; Dapur estaba na terra de Amurru e, polo tanto, Tunip estaría tamén en Amurru, e neste caso, a única posición factíbel é Tell Asharneh. Iso foi posto en dúbida polo achado dun documento en Baalbek, escrito en caracteres cuneiformes que levaba o nome de Baal Tunip, reforzando a teoría de Velikovsky que identificaba Tunip con Baalbek, pero esta identificación ten hoxe en día moi poucos seguidores.
A cidade foi destruída o -721 polo rei asirio Sargón II e ficou abandonada ata o tempo da Primeira Cruzada, ao comezo do século XII, cando se estableceu alí unha gornición militar de observación dos cruzados, sobre o 1109: construíronse algúns almacéns, torres de observación e cuarteis, controlado a cidade de Apamea máis ao sur, e vixiando aos árabes, que dominaban o castelo próximo de Qalat Sheizar.
Mona Juul
Mona Juul, nada en Steinkjer en 1959, é unha oficial no Ministerio de Asuntos Exteriores norueguesa.
Traxectoria
Xunto co seu marido, Terje Rød-Larsen, xogou un papel clave nos Acordos de Oslo e nas negociacións secretas que levarn á sinatura do acordo de paz do 13 de setembro de 1993, en Washington, D.C., entre Israel e a OLP. Ms. Juul e o resto do equipo de Oslo centráronse na OLP e en Israel, savendo que un acordo de paz tería que ser creado polos propios adversarios e que un grupo que actuase como mediador sería vital para facer acordos apropiados para as negociacións.
Hoxe en día ela é a embaixadora de Noruega en Israel.
José Ramón Romero Gómez
José Ramón Romero Gómez, nado en Elx, Alacant o 31 de agosto de 1967 é un exfutbolista que xogaba na demarcación de defensa.
Chegou a xogar en Primeira División co Elche CF na tempada 1984-1985, volvendo ao equipo ilicitano 5 anos despois para xogar en Segunda División durante dúas tempadas, pasando despois ao CD Lugo, formando parte do equipo que xogou nesa categoría na tempada 1992-1993, descendendo ao final da mesma. Nesa tempada disputaría 17 partidos, marcando un gol e recibindo cinco tarxetas amarelas.
Pavillón Municipal dos Deportes de Pontevedra
O Pavillón Municipal dos Deportes é un recinto deportivo cuberto da cidade de Pontevedra, cunha capacidade de 4.000 persoas. É usado como feudo local polos equipos do Teucro de balonmán e o Leis de fútbol sala, ademais do CB Ciudad de Pontevedra de baloncesto.
Historia
Desde a súa inauguración, o Pavillón dos Deportes acolleu concertos e diversos espectáculos, así como importantes eventos deportivos como o Campionato Mundial de Balonmán Junior en 1987 ou a Copa do Rei de Balonmán en 2005.
En 2022 presentouse un proxecto de mellora financiado polo Consello Superior de Deportes coa substitución do terreo de xogo, a pavimentación do perímetro do edificio, a rectificación das ramplas de acceso, así como a reforma da varanda exterior e dos marcadores electrónicos de resultados e tempos. Ademais, instalaranse paneis solares no tellado para xerar enerxía para o autoabastecemento. .
O pavillón tamén recuperará o deseño orixinal de Alejandro de la Sota, substituíndo a cuberta engadida en 1986 por unha similar á deseñada polo arquitecto. .
Descrición
Trátase dun exemplo destacado da arquitectura española contemporánea. Alejandro de la Sota deseñou o interior do edificio como unha caixa asolagada de luz, cunha estrutura elegante e delicada, que crea un efecto de ingravidez da malla espacial da cuberta. O tellado está sostido por ménsulas, equilibrado como unha balanza. Ten unha superficie plana e translúcida, como un biolo. O Concello de Pontevedra encargou en 2016 a renovación da cuberta do pavillón para recuperar o aspecto orixinal do interior, que fora modificado en 1986. .
Todo o conxunto estaba recuberto de finos paneis, que formaban o volume exterior do edificio. A fachada está formada por grandes paneis prefabricados de formigón armado montados in situ cun grosor mínimo. O edificio mostra unha gran sutileza no deseño da armazón e dos pequenos elementos construtivos como ramplas, varandas e peitorís.
O edificio ten unha estrutura de formigón armado e catro torres laterais con escaleiras ata a parte superior. . A fachada de formigón prefabricado ten un característico acabado de garavanciño. .
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Pabellón Municipal de Deportes de Pontevedra - DSC 3864.JPG|Fachada Ficheiro:Spain v Finland - Futsal International Friendly Match - 7.jpg|Nova cuberta translúcida como a de 1968. Ficheiro:Spain v Finland - Futsal International Friendly Match - 5.jpg|Interior du pavillón en 2018. Ficheiro:Spain v Finland - Futsal International Friendly Match - 10.jpg|Partido de fútbol sala en 2018. Ficheiro:Spain v Finland - Futsal International Friendly Match - 8.jpg|Portería </Gallery>
Enchilada
miniatura|Enchiladas verdes, variante onde as tortas van bañadas con mollo verde A enchilada é un prato típico mexicano, que consiste nunha torta de millo enrolada, que se frixe, se reenche con carne picada e outros ingredientes diversos, e se cobre con mollo de tomate picante ou queixo.
Dependiendo do estilo, a enchilada pode ir con acompañamento ou con recheo de carnes —vitela ou porco— ou queixo; ademais dalgunha gornición adicional, que xeralmente consiste en cebola fresca picada ou en aneis, leituga, crema de leite e queixo.
En Guatemala e México as enchiladas son consideradas unha comida tradicional e os seus ingredientes son: picado de carne, curtido (beterraba, cebola, pirixel, allo, tomiño, chile, cenoura, feixóns verdes, ervella, repolo mediano, ourego, vinagre), mollo de tomate, vitela ou porco, leituga, ovos duros, cebola, queixo duro.
Variedades
Hai variedades que son pasadas no forno para gratinar o queixo que se lles engade por riba, ou ben fundir o que teñan dentro. Aínda que o proceso en si varía significativamente de rexión en rexión, polo xeral tense esa constante: tortas fritidas levemente, recheas dun ingrediente principal que son mergulladas en mollo picante. Os ingredientes opcionais son os que se engaden por riba da preparación: pode ser aneis de cebola, queixo Cotija empoado, crema de leite ou follas de leituga ou coandro.
Dependendo da localidade na que se preparan, pode variar o estilo de preparación e o sabor.
Tipos
miniatura|Enchiladas vermellas morelianas. Entre as enchiladas máis comúns atópanse: miniatura|Enchiladas vermellas de chile guajillo miniatura|Enchiladas mexicanas
Pazos de Borbén
Pazos de Borbén é un concello da provincia de Pontevedra pertencente á comarca de Vigo. Segundo o IGE en 2022 tiña 2.998 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
O concello, de 50 km², abrangue oito parroquias e limita cos concellos de Redondela, Fornelos de Montes, Soutomaior, Mondariz, Ponteareas e Mos.
Orografía
O monte Galleiro (670 m) é o cumio máis elevado. Outros picos son o monte da Serra (616 m), A Pedra Quitiña (532 m) e o Outeiro do Mar (475 m).
Comunicacións
Dista 23 e 25 km de Vigo e Pontevedra, respectivamente. A estación de ferrocarril máis próxima é a de Redondela, a 8 km, e o aeroporto de Peinador atópase a 15 km. En Pazos, capital municipal, conflúen dúas estradas provinciais. A PO-253 conecta con Mondariz e mais coa N-120 en Ponteareas. A PO-250, a vía de comunicación principal, conecta a vila con Redondela e Fornelos de Montes e coa N-550.
Clima
O municipio pertence ao dominio climático oceánico-húmido con tendencia a aridez estival. Presenta temperaturas moderadas e abundancia de precipitacións. O inverno, fresco, presenta unha temperatura media en xaneiro de 9,5 °C e o verán, temperado, unha media de 21 °C. A media anual é de 14 °C e non hai unha oscilación térmica moi pronunciada (11,5 °C). Non supera os doce días de xeadas, máis frecuentes no sector suroriental. As precipitacións superan os 1.500 mm anuais, que se concentran nos meses de outono e de inverno.
Escudo e bandeira
Tanto o escudo como a bandeira entraron en vigor oficialmente o 21 de abril do ano 1994, segundo o Decreto 85/1994 do 8 de abril, polo que se aproba o escudo heráldico maila bandeira municipal do Concello de Pazos de Borbén (Pontevedra).
Bandeira
De cor amarela a metade superior e azul ultramar medio a inferior.
Idade Moderna
Durante o Antigo Réxime o territorio estaba dividido entre as xurisdicións de Redondela Nova, entón baixo o feudo do arcebispo de Santiago de Compostela, e Soutomaior, dominio do duque homónimo, que formaban parte da antiga provincia de Tui.
Idade Contemporánea
O concello creouse tras a Constitución de Cádiz de 1812 e a consecuente substitución do Antigo Réxime pola administración municipal. Mantívose durante o reinado de Fernando VII de España, que supuxo a restauración do réxime señorial, e tras a recuperación definitiva do municipalismo en 1835 o concello integrouse na provincia de Pontevedra. A mediados do século XIX a súa capitalidade pasou de Borbén a Pazos de Borbén, e a finais desa centuria sumouse a freguesía da Ermida, que se segregou da de Pazos. Na actualidade forma parte do partido xudicial de Redondela.
Durante o século XX houbo unha forte emigración cara a Suramérica, especialmente ao Brasil.
Adros e cemiterios
Ata principios do século XX os enterramentos realizábanse no chan destes recintos, co que as lápidas formaban o enlousado do adro da Igrexa. Este tipo de cemiterios foron desaparecendo en tódalas parroquias do concello. Só se conserva o de San Martiño de Nespereira.
Durante o século XX fóronse engadindo panteóns dentro do adro da igrexa. Un dos cemiterios máis coñecidos neste estilo é o de Xunqueiras, que destaca pola espectacularidade dos traballos en pedra dos seus grandes panteóns.
Petos de ánimas
En canto ós petos de ánimas, destaca o da parroquia de Pazos, de grande interese etnográfico. A súa construción fíxase no século XVIII. Está situado nunha encrucillada da parte central da parroquia. A devoción ás ánimas segue viva entre as xentes, quen adoitan levarlles como ofrenda patacas e millo con formas raras.
Este peto de ánimas intégranno unha base sobre a que se instalou un edículo con urna de remate semicircular, cun antepeito na parte inferior, onde se aloxa o esmoleiro, e acabada por unha cornixa moldurada. Varios pináculos de distintas facturas coroan o monumento. En total mide 3 m de altura por 1,3 m de ancho. Dende un punto de vista arquitectónico, este peto de ánimas é moi semellante ó de Cortellas (Padróns, Ponteareas), aínda que de menor desenvolvemento artístico.
Canastros
Agora xa en desuso, aínda que a maioría ben conservados, dan fe do recente pasado agrícola na zona. Utilizábanse para gardar o gran e as colleitas, especialmente o millo. En xeral son de feitura coidadosa e elaborada e expresan a importancia que tivo para a subsistencia da poboación labrega o que neles se gardaba.
Foxo de lobos
Na parroquia de Moscoso atópanse os restos dun foxo que se utilizaba antano para a caza dos lobos. Esta construción estaba composta por dous muros de grandes dimensións que formaban unha uve. Converxían nun burato moi fondo no chan. Estes muros permitían conducir o lobo ata dito burato e deixalos sen posibilidades de fuxir. A antigüidade da construción non está determinada, mais sábese que deixou de utilizarse aproximadamente a finais do século XIX. A maioría das grandes pedras que formaban os seus muros foron desaparecendo cos anos, mais aínda se poden observar pequenos restos desta construción.
Restos arqueolóxicos
O asentamento de culturas prehistóricas é evidente, dada a multitude de gravados rupestres e castros da área. Atópanse no concello multitude de gravados rupestres, sinais de tempos antigos e testemuñas dunha historia moi remota.
Na parroquia de Amoedo hai numerosos lugares con petróglifos de motivos xeométricos, como a Laxe das cruces dos Carballiños, os petróglifos de Masusán ou os de Alvedosa.
En Borbén existen gravados rupestres no Castro do Coto do Corno e tamén a Pedra das Teixiñas, nas proximidades do parque-miradoiro do Santo Aparecido, con varios grupos de gravados. O máis significativo é quizais o que amosa unha escena de apareamento entre dous cérvidos de gran cornamenta.
En Cepeda existen petróglifos de motivos xeométricos en Cavada de Santiago e en Valongos.
En Moscoso, na Casa da Rapadoira, pódense observar combinacións circulares e máis un posible pé humano. Na Laxe Escorregadoira da Lameira e no Outeiro do Mar existen formas cruciformes e cazoletas.
Natureza
Neste concello está a ruta de sendeirismo "Senda da fraga do río Barragán" (PR-G164). Pódese acceder a ela pola estrada PO-252 (Mondariz-Moscoso), na parroquia de San Salvador de Xunqueiras, no desvío que indica cara ao Torreiro. A uns 100 m atópase unha praza na que está sinalado o inicio do sendeiro. Deseñado arredor de conca do río Barragán, o seu trazado discorre a diferentes alturas, co río como eixo central.
Outro lugar de interese, en Cuartos de Borbén, son as "levadas", canles artificiais para levar auga dos ríos desde longas distancias cara ás zonas de regadíos, e mesmo para o uso de máquinas hidráulicas como os muíños. . En Cuartos de Borbén, a senda que discorre xunto a unha antiga levada foi remodelada para crear un paseo. Esta parte desde o km 9 da PO-253, onde o río do Pozo Negro cruza a estrada.
Economía
Até a década de 1970 a economía do concello era esencialmente de subsistencia, baseada na agricultura e a gandería. Actualmente moita xente desprázase a Vigo, Redondela e Pontevedra, onde están as áreas industriais, ou traballan no sector servizos.
Lugares de Pazos de Borbén
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Pazos de Borbén vexa: Lugares de Pazos de Borbén.
Gelsenkirchen
miniatura|220px|dereita|Localización
Gelsenkirchen é unha cidade de Renania do Norte-Westfalia, Alemaña. A súa superficie é de 104.85 km² e conta con 274.926 habitantes. A primeira mención da localidade data de 1150 pero o seu crecemento non se deu ata o século XIX coa chegada da Revolución Industrial cando se desenvolveu a extracción de carbón
2000px Panorama of Gelsenkirchen
Dana Scott
Dana Stewart Scott, nado en Berkeley (California) o 11 de outubro de 1932, é un matemático, filósofo e informático estadounidense. É Profesor Emérito de Ciencias da Computación, Filosofía e Lóxica Matemática na Universidade Carnegie Mellon, actualmente xubilado. Vive na súa cidade natal. O seu traballo sobre a teoría de autómatas fíxoo merecedor do Premio Turing da ACM en 1976, mentres que o seu traballo en colaboración con Christopher Strachey nos anos 1970 fixaron as bases para os enfoques modernos en semántica de linguaxes de programación. Traballou tamén en lóxica modal, topoloxía e teoría de categorías. É o editor xefe da revista Logical Methods in Computer Science.
Traxectoria
Licenciouse en matemáticas pola Universidade de California, Berkeley en 1954. A súa tese doutoral titulada Secuencias Converxentes de Teorías Completas, baixo a supervisión de Alonzo Church, foi defendida en 1958 na Universidade de Princeton. Tras completar os seus estudos de doutoramento, mudouse á Universidade de Chicago, impartindo clases ata 1960.
En 1959 publicou un artigo xunto con Michael O. Rabin, un compañeiro de Princeton, titulado Finite Automata and Their Decisión Problem (Autómatas Finitos e o Problema da súa Decidibilidade), que introduciu a idea das máquinas non determinísticas no campo da teoría de autómatas. Este traballo proporcionoulles o Premio Turing por presentar un concepto tan fundamental en complexidade computacional.
Universidade de California, Berkeley, 1960–1963
Scott foi contratado como profesor asistente de matemáticas na Universidade de California en Berkeley e dedicouse a traballar en problemas clásicos de lóxica matemática, especialmente a teoría de conxuntos e a teoría de modelos de Alfred Tarski.
Durante este período comezou a supervisar a tese doutoral de estudantes como James Halpern e Edgar López Escobar, sendo o traballo de Scott como director de teses unha importante fonte de inspiración intelectual.
Lóxica modal
John Lemmon e Scott comezaron a traballar nun libro de texto sobre lóxica modal, pero a morte de Lemmon en 1966 interrompeu o seu desenvolvemento. Scott compartiu o manuscrito incompleto entre os seus compañeiros, introducindo numerosas técnicas na semántica da teoría de modelos e presentando un perfeccionamento do modelo canónico que se fixo estándar, e introducindo a técnica de construír modelos mediante filtracións, sendo ambos conceptos centrais na moderna semántica de Kripke. Scott finalmente publicaría o traballo co título de An Introduction to Modal Logic (Lemmon and Scott, 1977).
Stanford, Amsterdam e Princeton, 1963–1972
Continuando unha observación inicial de Robert Solovay, Scott formulou o concepto de modelo de valor booleano. En 1967 Scott publicou un artigo, A Proof of the Independence of the Continuum Hypothesis, no que usaba modelos de valores booleanos como análise da independencia de hipóteses de continuo alternativo ó de Paul Cohen. Este traballo fíxoo gañar o Premio Leroy P. Steele de 1972.
Oxford University, 1972–1981
Dana Scott aceptou un emprego como profesor de lóxica matemática na Facultade de Filosofía da Universidade de Oxford en 1972.
Semántica de linguaxes de programación
O seu traballo nesta época fíxoo gañador de:
Universidad Carnegie Mellon 1981–2003
Na Universidade Carnegie Mellon, Scott propuxo a teoría de espazos equilóxicos como sucesora da teoría de dominios; Entre as moitas vantaxes, a categoría de espazos equilóxicos é un conxunto cartesianamente cerrado, mentres que a categoría de dominios non o é.
Anne Fausto-Sterling
Anne Fausto Sterling, nada en 1944, é doutora en filosofía e profesora de bioloxía e estudos de xénero na Universidade Brown. Participa activamente no eido da sexoloxía e escribiu cumpridamente sobre os campos de bioloxía do xénero, identidade sexual, identidade de xénero e roles de xénero. Esta casada dende setembro de 2004 con Paula Vogel, profesora de Yale e gañadora do Premio Pulitzer de teatro.
Obra
Á parte de múltiples artigos, escribiu dous libros para o público en xeral. O primeiro deles, Myths of Gender: Biological Theories about Women and Men, foi editado por primeira vez en 1985 e reeditado en 1992 en Nova York.
O seu segundo libro, Corpos sexuados, é probablemente a súa obra máis famosa. Foi editado orixinalmente no ano 2000 co título Sexing the Body. Gender politics and the construction of sexuality. Neste libro a autora analiza a construción social da identidade de xénero, rexeitando a dualidade masculina/feminina mediante a análise dos estados intersexuados.
-690
Acontecementos
300px|dereita|miniatura|Procesión de bigas (carros de dous cabalos), detalle dun [[lutróforo protoático do pintor de Analatos, c. 690 a. C., museo do Louvre.]]
Outros
Historia ano a ano
O Foxo, Cambás, Aranga
O Foxo é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Buscando Ardebullo
Buscando Ardebullo foi un programa de televisión da TVG, que se emitiu entre o 23 de febreiro até o 26 de abril de 2016. Trátase dun programa de viaxes, en clave de humor, presentado por Marcos Pereiro, Xosé Antonio Touriñán e Manolo Pereiro (o pai de Marcos), no que percorren distintas localidades de Galicia amosando as súas características e a súa xente.
Partido Comunista do Pobo Galego
O Partido Comunista do Pobo Galego (PCPG) é un partido político galego.
Historia
O Partido Comunista do Povo Galego foi creado en 1984, paralelamente ao proceso de unidade e recomposición comunista impulsado en todo o estado por distintos partidos comunistas e máis en Cataluña polo Partit dels Comunistes de Catalunya, en contra do eurocomunismo imperante na dirección do PCE e do PCG. Este proceso levou á fundación do Partido Comunista (PC), antecesor do que logo foi o PCPE.
Posteriormente rexistrouse en 1993 como Partido Comunista do Pobo Galego. Aínda que participou en diversos comicios, os resultados sempre foron minoritarios. A súa última participación foi nas eleccións ao Senado en 2008, onde presentaron candidatura pola provincia de Ourense, e onde obtiveron 4.243, 3.428 e 3.413 votos os seus tres candidatos. En 2008 rompeu co PCPE, deixando de ser o seu referente en Galiza.
En 2011 e 2012 o PCPG participou no Foro pola Unidade Comunista Galega, un intento de unificar o comunismo galego, tanto de procedencia histórica estatal como o de tradición independentista. Esa proposta foi nesa altura coa organización de tendencia maoísta Ateneu Proletário Galego e coa organización leninista clásica Forxa. A iniciativa non prosperou e o PCPG seguiu no seu camiño que definen das tres unidades: Unidade Popular e frente de esquerdas, Unidade dos Traballadores e Unidade dos Comunistas. No ano 2014 ahegouse ao Bloque Nacionalista Galego (BNG) e nas eleccións europeas dese ano o partido pediu o voto para a coalición Os Pobos Deciden, integrada polo propio BNG e os vascos Euskal Herria Bildu. Nas eleccións locais de 2015 o PCPG volveu pedir o voto para o BNG - Asembleas Abertas e participou nalgunhas das súas candidaturas locais Nas xerais do mesmo ano o partido formou parte da coalición Nós-Candidatura Galega, co BNG, o Partido Galeguista e outros pequenas organizacións. O representanter do PCPG, Xosé Collazo, foi candidato ao Senado de España pola Provincia de Pontevedra, candidatura que obtivo 31.375 votos (2,08% do total). A nivel local o partido tamén ten apoiado á candidatura Alternativa Canguesa de Esquerdas.
SCSI
miniatura|dereita|Conexión tipo SCSI SCSI é un acrónimo inglés, Small Computer System Interface é unha interface estándar para a transferencia de datos entre periféricos no Bus do ordenador.
Para montar un dispositivo SCSI nun ordenador é necesario que tanto o dispositivo como a placa base dispoñan dun controlador SCSI. É habitual que o dispositivo veña cun controlador SCSI pero non sempre é así, sobre todo nos primeiros dispositivos. SCSI utilizase moi habitualmente nos discos duros e nos dispositivos de almacenamento sobre cintas, pero tamén interconecta unha ampla gama de dispositivos, incluíndo escáneres, unidades CD-ROM/DVD-ROM e gravadoras de CD/DVD. De feito, o estándar SCSI enteiro promove a independencia de dispositivos, o que significa que teoricamente calquera cousa pode ser feita SCSI (incluso existen impresoras que utilizan SCSI).