cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drago
Distribución e etnobotánica
Nas Canarias o dragoeiro era considerado unha árbore sagrada polos pobos guanches, servindo algúns exemplares de punto de referencia e sinalando locais de reunión e de significado relixioso. É senlleiro o drago de Icod de los Vinos, árbore sagrada das poboacións guanches de Tenerife.
Súidos
Clasificación
Na actualidade, segundo Wilson & Reeder, recoñécense na familia tres subfamiliass que agrupan a seis xéneros con dez especies:
Drago
Distribución e etnobotánica
Nos Azores os dragoeiros medran a baixa altitude, existindo algúns exemplares famosos; os existentes na zona da Praia de Água de Alto foron clasificados por decreto do parlamento azoriano coma árbores protexidas. No Museo do Pico (pólo do Museu do Vinho, Madalena) existe un bosque de dragoeiros centenarios. No entanto, algunhas dúbidas permanecen sobre se estes exemplares serán descendentes de exemplares nativos ou se esta especie foi introducida polo ser humano.
No arquipélago de Madeira esta especie, malia ser moi cultivada como ornamental en xardíns, atópase extinta silvestre na illa do Porto Santo; na illa de Madeira sobrevive apenas un exemplar considerado salvaxe nunha escarpa sobranceira na vila da Ribeira Brava. Un segundo exemplar preto deste primeiro foi derrubado polos fortes temporais que asolaron a illa en febreiro de 2010; o Xardín Botánico de Madeira recolleu os trocos para unha tentativa de propagación vexetativa. Un terceiro exemplar brevi existente nunha escarpa da Ponta do Garajau ao leste de Funchal caeu ao mar no outono de 1982 durante unha tempestade. Existe aínda algunha polémica sobre se o núcleo de dragoeiros das Neves, local na periferia da cidade de Funchal onde se sitúa a sede do Parque Natural de Madeira, será ou non salvaxe, a pesar da maioría das opinións seren de que se trata un conxunto aí plantado por man humana. A utilización desta planta na fabricación de sangue de dragón e especialmente a destrución e ocupación do seu hábitat por motivos agrícolas e urbanos, son os principais responsábeis por esta situación.
Existe un terceiro drago na Quinta do Jardim en Oeiras. No xardín coñecido como Tapada das Necessidades, en Lisboa, existen 5 exemplares.
En Cabo Verde, o dragoeiro existe case exclusivamente na illa de São Nicolau, sendo unha árbore característica da illa, e na Illa Brava. Existen tamén algúns exemplares na costa sur de Marrocos, en locais pouco acesíbeis e de maior humidade.
Cabreiros, O Corgo
Santa Mariña de Cabreiros é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 102 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 46 homes e 56 mulleres. O que supón un aumento de 28 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 74 habitantes (32 homes e 42 mulleres) e 37 máis que en 2000.
Polbo Paul
O polbo Paul, nado en 2008 e finado o 26 de outubro de 2010, foi un octópodo empregado como oráculo para predicir os resultados da selección alemá de fútbol en competicións internacionais, concretamente na Eurocopa 2008 e no Mundial de Fútbol 2010. Debido á notable transcendencia nos medios deste cefalópodo xurdiron en certos países algúns nomes cos que se denomina e que fan referencia ás súas supostas facultades divinatorias; así en alemán coñéceselle como das Krakenorakel e en inglés como the psychic octopus, expresións que en lingua galega significan «polbo oráculo» e «polbo psíquico», respectivamente.
Cabreiros, O Corgo
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santa Mariña de Cabreiros é a máis antiga do concello, pénsase que foi xa edificada cos visigodos. É monumento protexido.
Polbo Paul
A pesar de nacer no Sea Life Center de Weymouth, unha vila do sur de Inglaterra, viviu nas instalacións do Sea Life Centre en Oberhausen, Alemaña. O seu nome foi tomado do título dun poema do escritor alemán de literatura infantil Boy Lornsen, titulado «Der Tintenfisch Paul Oktopus» (A lura Paul, o polbo). Segundo o director de Sea Life, Paul demostrou pronto intelixencia, e afirmou que a súa peculiar forma de mirar aos visitantes levoulles a tentar comprobar o seu talento.
Libro branco
Un libro branco (do inglés, white paper) é un documento oficial publicado por un goberno ou unha organización internacional, a fin de servir de informe ou guía sobre algún problema e como afrontalo. Os libros brancos son utilizados para educar aos lectores e axudar ás persoas a tomar decisións. Son usados na política e nos negocios. Tamén poden ser un informe gobernamental que describe unha política, polo xeral, a longo prazo.
Polbo Paul
Método de predición
Paul escollendo ao [[Mundial de Fútbol Suráfrica 2010 - Fase final#Alemaña - España|vencedor das semifinais do Mundial 2010 entre Alemaña e España|miniatura|200px]] Antes de cada partido internacional da selección alemá, a Paul presentáronselle dous colectores idénticos con comida: un deles estaba marcado coa bandeira de Alemaña e o outro coa bandeira do equipo opoñente. A elección de Paul interpretábase co equipo que logrará a vitoria. Desta forma, Paul escolleu correctamente catro do seis partidos que xogou Alemaña na Eurocopa 2008 e nos primeiros seis partidos na Copa Mundial de Fútbol de 2010. Tamén predixo que España vencería a Alemaña na semifinal e acertou, ademais de acertar tamén o triunfo de Alemaña sobre Uruguai no encontro pola terceira praza e o de España sobre Países Baixos na final do campionato, polo que Paul fixo pleno nas súas predicións da Copa do Mundo de 2010. Debido a isto, recibiu, a modo de broma, unha réplica do trofeo da Copa Mundial de Fútbol.
Libro branco
Orixe do termo
O termo White Paper xurdiu no Reino Unido, onde se aplica aos documentos gobernamentais, informes, anuncios de políticas... Durante o Mandato británico de Palestina, publicáronse tres libros brancos que determinaron o futuro inmediato do Mandato.
Castro de Condomiñas
O castro de Condomiñas é un castro situado na parroquia de Santo André de Boimente, no concello lugués de Viveiro.
Libro branco
Libros brancos gobernamentais
En diversas nacións, un "libro branco" é o nome informal dun documento parlamentario que anuncia unha política gobernamental. No Reino Unido, estes son maioritariamente publicados como follas de ruta.
Castro de Condomiñas
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado situado no cumio dun monte. Consta dun recinto principal de forma sensiblemente circular duns 140 metros de diámetro. Está rodeado por unha muralla en desigual estado de conservación, agás na zona sur, onde está totalmente arrasada. Polo nordeste, ademais do desnivel natural, presenta un foxo defensivo. Na zona sur, a pesar de estar moi alterado, conserva un antecastro ao sur.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Polbo Paul
Método de predición
Nalgúns medios difundiuse que Paul escollera o colector correspondente ao equipo visitante en todos os casos. Con todo, para os partidos de Alemaña fronte a Australia e Inglaterra no Mundial 2010, Paul escolleu a Alemaña como gañador, exercendo esta selección como local.
Libro branco
Libros brancos gobernamentais
Os libros brancos son publicados polos gobernos para presentar unha política ou propor unha liña de acción nun tema de preocupación actual. Un libro branco pode ser, ocasionalmente, unha consulta aos detalles dunha nova lexislación, manifesta unha clara intención por parte do goberno para aprobar a nova lexislación. Porén, un libro verde (green paper), publicado con moita máis frecuencia, é un documento moito máis aberto. Estes libros verdes son chamados tamén "documentos de consulta", poden simplemente propor unha estratexia para ser aplicada nos detalles doutra lexislación ou pode presentar unha proposta sobre os desexos do goberno para obter pareceres e resposta da opinión pública.
Na Unión Europea, os libros brancos conteñen un conxunto argumentado de propostas de acción comunitaria nun ámbito específico. Neste sentido, son estabelecidos pola Comisión Europea no marco dos comités consultivos que comprenden aos membros da Comisión, dos representantes nacionais de grupos de intereses e das administracións nacionais.
Polbo Paul
Controversias
A estas teorías mencionadas súmaselle a opinión dada por un experto do Instituto de Investigacións Mariñas do CSIC de Vigo, quen estima que o polbo, aínda que non pode distinguir as cores como o resto dos seus conxéneres, podería sentirse atraído polo gran contraste que manifesta a bandeira española, pois a pesar de que non posúe facultades para discernir cores, si que pode distinguir tons e formas. Tamén engade que é probable que o actual polbo Paul non sexa o mesmo que o de hai dous anos, encargado da predición dos partidos da Eurocopa, pois por aquel entón o cefalópodo xa era un ser adulto, e esta clase de animais non adoitan ter unha esperanza de vida superior aos dous ou tres anos.
Libro branco
Libros brancos gobernamentais
Aspirar e desenvolver decisións políticas ou realizar un acordo político. Estes libros aparecen moitas veces, mais non necesariamente, após a aparición do libro verde sobre o mesmo asunto.
Polbo Paul
Fenómeno dos medios
Pola súa banda, a prensa española fíxose eco da gran repercusión do cefalópodo nas redes sociais, asegurando que se converteu nun auténtico fenómeno dos medios, O día 9 de xullo, en que vaticinou o resultado da final do campionato, varias canles de televisión españois retransmitiron en directo a súa elección. O 10 de xullo fíxose público que o termo "Polbo Paul" converteuse no cuarto máis buscado no popular buscador de Internet Yahoo!. En España foi especial a súa transcendencia: durante o campionato, foron postas á venda camisetas coa súa imaxe animando á selección de España, e á súa finalización, foi amplamente utilizado como motivo polos seguidores españois nas celebracións polo título conseguido. O fenómeno dos medios protagonizado por Paul fixo que moitos medios de comunicación considerasen que superou en popularidade á mascota oficial do campionato, o leopardo Zakumi.
Libro branco
Libros brancos comerciais
Desde o comezo da década de 1990, o termo "libro branco" refírese tamén aos documentos orixinais usados por negocios como ferramenta de mercadotecnia ou de vendas. Por exemplo, hoxe en día moitos libros brancos revelan os beneficios das tecnoloxías e de produtos específicos. Estes libros son case sempre documentos de comunicacións de mercadotecnia proxectados para promover solucións ou produtos dunha compañía específica.
Como ferramenta de mercadotecnia, é importante observar que estes documentos sempre enfatizan a información favorable da compañía que autoriza ou financia o documento. Os libros brancos son con frecuencia usados para xerar boas vendas, para implantar o liderado, para educar os consumidores ou compartir coñecemento técnico.
Tipos de libros brancos comerciais
Existen tres tipos básicos de libros brancos comerciais:
Ouija (filme de 2014)
Ouija é un filme estadounidense de terror dirixido por Stiles White, producido por Jason Blum, Michael Bay, Andrew Form, Bradley Fuller e Bennett Schneir e escrito por Juliet Snowden e White, quen xa escribira The Possession. Está protagonizado por Olivia Cooke, Ana Coto, Daren Kagasoff, Douglas Smith e Bianca A. Santos, que interpretan a uns adolescentes que xogan á ouija.
Unite (homónimos)
Unite pódese referir a:
A Panda, Cabaneiro, Abadín
A Panda é un lugar da parroquia de Cabaneiro, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Prefectura de Kagoshima
A prefectura cobre 9.188,67 km² de superficie e habítana 1.718.388 persoas. A prefectura fai fronteira coa prefectura de Kumamoto e a prefectura de Miyazaki. Antes da Revolución Meiji coñecíase como a provincia de Satsuma (薩摩国) e Oosumi (大隅国).
Xeografía
Na prefectura hai 45 concellos. dereita|300px|miniatura
Trobe, Vedra
Santo André de Trobe é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Vedra. Segundo o IGE en 2018 tiña 376 habitantes (189 mulleres e 187 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 330 habitantes.
Patrimonio
En Vilarpiñeiro, a ermida dos Remedios (1858), as imaxes e un crucifixo no interior, o cruceiro (1866) e un escudo (1851) son obras do obradoiro do artesán Andrés Betetos.
Claudia Piñeiro
Claudia Piñeiro, nada en Burzaco o 10 de abril de 1960, é unha guionista de televisión, novelista e dramaturga arxentina.
Traxectoria
Traballou como administrativa no sector privado e na Universidade de Buenos Aires. É principalmente coñecida por ser a autora de Un ladrón entre nosotros, Tuya, Las viudas de los jueves (Premio Clarín de Novela), Elena sabe e Las grietas de Jara (Premio Sor Juana Inés de la Cruz). As súas obras foron traducidas a varios idiomas e algunhas tamén foron adaptadas ao cinema. Alejandro Doria comezou a pre-produción do filme Tuya, baseado na novela,, pero a súa morte impediulle facelo. A película Tuya foi finalmente estreada en 2015 baixo a dirección e guión adaptado de Edgardo González Amer. Tamén escribe unha columna titulada "Los jueves de Claudia Piñeiro" no Suplemento Literario Telam.
Base Léonore
Base Léonore é unha base de datos que rexistra aos membros da Orde Nacional da Lexión de Honra.
Acolle os membros que participaron desde a creación da Orde en 1802 e morreron antes de 1977. En xaneiro de 2014, contiña 390.000 rexistros.
Corcelles, Ain
Corcelles é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Demografía
No 2007, a poboación de Corcelles era de 211 persoas. Había 86 familias, das cales 28 eran unipersonais (14 homes vivindo sós e 14 mulleres vivindo soas), 25 parellas sen fillos, 29 parellas con fillos e 4 familias monoparentais con fillos.
O Cerqueiral, Piñeiro, Xermade
O Cerqueiral é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Corcelles, Ain
Demografía
Habitantes censados
Aeroporto de Darwin
O aeroporto internacional de Darwin é o aeroporto máis concorrido que serve ao Territorio do Norte e o décimo máis concorrido de Australia. É o único aeroporto que serve á cidade de Darwin. Está situado nos suburbios do norte da cidade, a 8 quilómetros do seu centro. Comparte as pistas coa Base Aérea de Darwin da Real Forza Aérea de Australia. Ten unha terminal internacional, unha doméstica e unha de carga. No ano 2017 usaron as súas instalacións un total de 2 076 962 pasaxeiros.
Oneworld
miniatura|225px|Logo de oneworld A oneworld é a terceira maior alianza de aeroliñas do mundo, tras a Star Alliance e a SkyTeam Alliance.
Baseada en Vancouver, Canadá, oneworld foi creada oficialmente en febreiro de 1999, pero xa en setembro de 1998 American Airlines, British Airways, Iberia, Canadian Airlines, Cathay Pacific e Qantas anunciaban a súa intención de formar unha alianza entre si.
As compañías aéreas integrantes da alianza e as súas afiliadas desfrutan dun alto grao de cooperación entre si, alcanzando máis de 600 destinos nuns 135 países. oneworld opera máis de oito mil voos diarios en todo o mundo, e posúe unha frota de preto de dous mil aeronaves.
Membros actuais e afiliadas
Membros fundadores. Operado independentemente por aeroliñas franquías usando o nome, librea e código de British Airways. Só en rutas operadas por Flybe Finland en nome de Finnair.
Os voos de Air Berlin poden estar operados por TUIfly, LGW e Belair usando o seu nome, código e librea.
Qantaslink usa os servizos de Airlink, Eastern Australia Airlines, National Jet Systems e Sunstate Airlines.
Os voos de American Eagle están operados por Envoy Air, ExpressJet, Republic Airlines e SkyWest Airlines.
Os voos de US Airways Express están operados por Air Wisconsin, Mesa Airlines, Piedmont Airlines, PSA Airlines, Republic Airlines, SkyWest Airlines e Trans States Airlines.
Os voos de Iberia Regional están operados por Air Nostrum.
Lei para a Reforma Política
A Lei para a Reforma Política (Lei 1/1977 de 4 de xaneiro) foi aprobada o 18 de novembro de 1976 polas Cortes Franquistas, recibindo o apoio de 435 dos 531 procuradores (81% a favor), e sometida a referendo o 15 de decembro de 1976, cunha participación do 77% do censo e un 94,17% de votos a favor. Tiña o carácter de Lei Fundamental, sendo a última das Leis Fundamentais do Reino do franquismo.
Antecedentes
Sete asociacións políticas, constituídas ao abrigo da lei de Arias Navarro, para dar canle en democracia ao chamado franquismo sociolóxico, fundaron o 9 de outubro de 1976 un novo partido político, Alianza Popular (AP), Os seus líderes eran Manuel Fraga (Reforma Democrática), Licinio de la Fuente (Democracia Social), Federico Silva (Acción Democrática Española), Laureano López Rodó (Acción Regional), Gonzalo Fernández de la Mora (Unión Nacional Española), Enrique Thomas de Carranza (Unión Social Popular) e Cruz Martínez Esteruelas (Unión Nacional Española).
Para frear esta tendencia, houbo en AP veleidades de provocar cos seus votos negativos a dimisión de Adolfo Suárez, José María de Areilza e Pío Cabanillas fundan o Partido Popular.
Tanto Adolfo Suárez como Torcuato Fernández Miranda estaban dispostos a disolver as Cortes Españolas no suposto de atopar oposición xa que se cumpriu o seu mandato.
Contido
A Lei para a Reforma Política foi o instrumento xurídico que permitiu articular a Transición española do réxime ditatorial do xeneral Franco (unha ditadura que proviña da Guerra Civil Española) a un sistema constitucional democrático (unha monarquía parlamentaria tal como se definiu pola Constitución española de 1978 tralas eleccións xerais de 1977).
A orixe desta transcendental lei atópase no vixente réxime legal no ano 1975. España estaba rexida por un sistema normativo pseudo-constitucional que se atopaba nas Leis Fundamentais do Reino e nos Principios Fundamentais do Movemento. Entre unhas e outros suxeitaban o modelo de Estado franquista. Nestes textos legais incluíanse, ademais, os procedementos para emendalos ou reformalos. Esta foi a forma que recomendou Torcuato Fernández Miranda, presidente das Cortes e do Consello do Reino para pasar dun réxime autoritario a outro de liberdades respectando as leis vixentes. Desde esa perspectiva, a nova norma sería unha especie de oitava lei fundamental do franquismo, que cumprise a idea de Fernández-Miranda de avanzar cara á democracia de "da lei á lei a través da lei", o que evitaría baleiros de norma, que derivasen nunha inestabilidade política. O resultado final constituíu unha "voadura controlada do réxime".
A reforma
O Goberno de Adolfo Suárez non atopaba unha fórmula viable para impulsar a urxente reforma do sistema franquista, malia os esforzos que realizaron Manuel Fraga e Alfonso Osorio con senllos proxectos de reforma. O tempo botábase encima e as prometidas reformas feitas aos grupos de oposición democrática non chegaban pola forte oposición do chamado búnker. Este non era senón a representación gráfica do sector inmobilista franquista que vía como se trataba de desmantelar o réxime. Por tal motivo, desde os organismos de poder que controlaban, Consello Nacional do Movemento, Consello do Reino e Cortes Españolas, mantiñan unha dura resistencia a calquera cambio.
Trámite parlamentario
Trala defensa do proxecto por parte de Miguel Primo de Rivera y Urquijo, quen expresou que era indiscutible que a autoridade de Franco había que substituíla por outra autoridade política e, sobre todo de Fernando Suárez en nome do relatorio, e diferentes e argumentados discursos en contra por parte de procuradores.
Votación
O proxecto someteuse a votación ás 21:35 horas do 18 de novembro de 1976 (a poucas horas do primeiro aniversario da morte de Franco o 20-N de 1975) co resultado de 425 votos a favor, 59 votos en contra e 13 abstencións. Esta votación e a consecuente aprobación da Lei para a Reforma Política coñécese como o «haraquiri das Cortes franquistas».
Con todo, a historiografía posterior contribuíu a desmitificar esta equívoca afirmación que parecería suxerir a renuncia voluntaria a esa mesma liña de lexitimidade franquista que nunca deixou de vertebrar o curso e discurso político dos asistentes a Cortes e aínda do executivo encabezado por Adolfo Suárez. Fronte ao cerramento de minúsculos sectores do búnker ou de Alianza Popular, atrincheirados en posicións integristas máis puramente suicidas, o si dado á Lei para a Reforma Política constituíu a adopción dunha senda politicamente definida á marxe da autodeterminada como oposición democrática (isto é, a Coordinación Democrática), que permitiu reconducir a transición desde posicións aínda máis asimétricas. Un fortalecemento que ademais se permitiu o luxo de maquillarse nesa hipérbole da inmolación programática, converténdose nunha ordalía case poética dun réxime que se entregaba a si mesmo como vítima primeiro irredenta e logo propiciatoria cara a unha democracia.
Andenne
Andenne (en valón Andene) é un concello da provincia de Namur, Bélxica. localizada a carón do río Mosa, conta con 24.079 habitantes (2004), Desenvolveuse arredor dunha abadía fundada no ano 692.
Campelo, O Corgo
San Xulián de Campelo é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 76 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 40 homes e 36 mulleres. O que supón unha diminución de 5 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 81 habitantes (43 homes e 38 mulleres) e 15 menos que en 2000.
Módulo de Young
O módulo de Young ou módulo de elasticidade é un parámetro mecánico que proporciona unha medida da rixidez dun material sólido.
Obtense da razón entre a tensión (ou presión) exercida e a deformación unitaria sufrida polo material. Isto é,
onde (en unidades do SI):
E é o módulo de Young, medido en pascal.
F é a forza medida en newton.
A é a sección a través da cal é exercida a tensión, e mídese en metros cadrados.
x é a extensión, o incremento na lonxitude, medido en metros.
l é a longura natural medida en metros.
Distrito de Setúbal
Distrito de Setúbal Localización do Distrito de Setúbal
O distrito de Setúbal é un distrito portugués, dividido entre as provincias tradicionais da Estremadura e do Baixo Alentexo. Limita ao norte co Distrito de Lisboa e co Distrito de Santarém, ao leste co Distrito de Évora e o Distrito de Beja, ao sur co Distrito de Beja e ao oeste co Océano Atlántico. Abrangue unha área de 5064 km², que o converte no 8º maior distrito portugués. A súa poboación total son 815.858 habitantes (2006) e a súa capital é a cidade de Setúbal. Actualmente, é o distrito con maior crecemento e desenvolvemento nas áreas de saúde, traballo, economía, turismo, demografía e educación, grazas á súa proximidade ao mar, rede de escolas e facilidade de captación de investimentos.
Subdivisións
O distrito de Setúbal integra trece concellos:
Relevo e hidrografía
O relevo do distrito de Setúbal é maioritariamente chan. As principais serras do distrito son a serra da Arrábida e a serra de Grândola, ambas de moi pouca elevación.
O distrito de Setúbal está atravesado polo río Sado e os seus afluentes. O estuario do río Sado ofrece paisaxes de grande beleza na súa beira sur.
Creación
O distrito de Setúbal é o máis recente de Portugal. Inicialmente non foi creado pola reforma de Mouzinho da Silveira (1835). Daquela o seu territorio incluíuse no distrito de Lisboa.
O goberno da Ditadura Militar outorgoulle a autonomía ao distrito de Setúbal o 22 de decembro de 1926, en virtude do seu gran crecemento económico.
Ducado de Primo de Rivera
O ducado de Primo de Rivera é o título nobiliario español que Francisco Franco concedeu postumamente, con Grandeza de España por decreto do 18 de xullo de 1948 ao fundador de Falange Española e pai da ideoloxía dominante do réxime, José Antonio Primo de Rivera, III marqués de Estella e Grande de España.
Armas
Medio cortado e partido:
978
Mortes
Historia ano a ano
Liñas temporais alternativas de Dragon Ball
No manga de Dragon Ball e no anime de Dragon Ball Z, amósasenos que existen varias liñas temporais e dimensións alternativas durante a saga dos androides.
Máis abaixo están as liñas temporais e os seus acontecementos. Ó lado de cada nome de personaxe hai un número que indica a dimensión á que pertence; se non hai ningún número, pertence á dimensión que se está a describir.
Orixe das liñas temporais
As liñas temporais foron desencadeadas por mor da máquina do tempo. Cando os androides C-17 e C-18 mataron tódolos heroes da Terra (os Guerreiros Z), Bulma creou unha máquina do tempo para enviar Toranks para o pasado e atopar un xeito de destruílos androides ou de traer Son Goku para o futuro para destruílos alí. A historia amosounos, cando Toranks e Célula usaron a máquina, que neste universo as liñas de tempo son inmutábeis: é dicir, que mudando sucesos no pasado non acontecen consecuencias no futuro, xa que ámbolos dous momentos pertencen a liñas temporais distintas.
Liña temporal 1: Principal
Esta é a liña temporal principal na cal a serie Dragon Ball ocorre e finalmente nos conduce á saga de Boo. Hai dous viaxeiros temporais/dimensionais que interfiren con esta liña temporal: Toranks da liña temporal 2 e Célula da liña temporal 3.
Liña temporal 2: Toranks
Esta é a liña temporal que pertence ó Toranks do futuro e que é representada nalgúns capítulos do manga. Nela, Toranks vai atrás no tempo para liña temporal principal e retorna con poder dabondo para matar ámbolos dous androides e Célula.
Liña temporal 3: Célula
Esta liña temporal segue o mesmo camiño cá liña temporal 2, pero diverxe no segundo retorno de Toranks dende o pasado xa que nesta liña temporal, Toranks retorna coas copias dos planos dos androides, e non sendo moito máis poderoso. Aínda que os androides foron destruídos, Toranks non tiña poder dabondo para combater contra Célula. Célula acaba matando Toranks e usando a súa máquina do tempo para ir atrás no tempo para atopa-los androides.
Liña temporal 4: Non vista
Non se viu ningún personaxe nesta liña temporal. Esta é a liña temporal a onde foi Toranks3 e é a liña temporal 1 á que tería que ir Toranks, pero non Célula.
Máis liñas temporais?
É sabido polos seguidores que outras ofertas comerciais (xogos, libros, películas etc...) do universo de Dragon Ball ignoran moitos dos acontecementos das historias do manga (consideradas canónicas polos seguidores) e contan historias que polo regular están en conflito coas sagas canónicas. Algúns non fan caso das sagas canónicas e gozan destes medios, outros consideran os medios diverxentes apócrifos e ignoran estas historias.
Aínda que os traballos de Dragon Ball non están explicados en ningures, unha explicación razoábel é considerarmos que estas historias están noutras liñas temporais, coma se as cousas resultasen de xeito diferente. Esta é unha explicación moi similar ó Multiverso DC.
Miguel Primo de Rivera y Urquijo
Miguel Primo de Rivera e Urquijo, nado en San Sebastián o 17 de agosto de 1934, III Duque de Primo de Rivera e, ata 1985, V Marqués de Estella, é un avogado e político español.
Traxectoria
Fillo de Fernando Primo de Rivera y Sáenz de Heredia, irmán máis novo do fundador da Falange, e neto do xeneral Miguel Primo de Rivera que tralo golpe de Estado en 1923 gobernou España ata 1930. Tivo dous irmáns de pai, Rosario, falecida en 2005, e Fernanda, falecida en 2004, e outros catro irmáns (Alfredo, Macarena, Teresa e Guillermo) nados do segundo matrimonio da súa nai Rosario Urquijo con Alfredo Álvarez Pickman.
No seu adolescencia educouse co entón príncipe e hoxe rei de España, Juan Carlos I. Estudou a carreira de dereito en Madrid. Tralo seu paso polo Senado ocupou a Presidencia de Endiasa ata 1982. Desde entón ocupou cargos de resposabilidade en Banco de Jerez, Banco Urquijo, Renda 4, Banco Santander, Torreal e outras empresas.
Casado e divorciado de María Oriol Díaz de Bustamante, filla de Antonio María de Oriol y Urquijo, tivo nove fillos, chamados Fernando actual Marqués de Estella, Pelayo, Miguel, Rocío, Bosco, María, Cosme, Damián e Inés. Actualmente está casado con Reis Martínez-Bordiú de Ochoa.
Franquismo
Ocupou distintos cargos na época franquista. Foi alcalde de Xerez da Fronteira desde 1965 a 1971. Procurador en Cortes durante o franquismo, conselleiro nacional do Movemento e conselleiro do Reino.
Na Transición española foi quen presentou nas Cortes a Lei para a Reforma Política, sendo de grande influencia en convencer aos procuradores (deputados na época franquista) a apoiar esa reforma.
Foi designado senador polo Rei Xoán Carlos nas Cortes Constituíntes de 1977.
Corlier
Corlier é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Señor de Sipán
miniatura|dereita O Señor de Sipán foi un antigo gobernante do século III, cuxo dominio abrangeu unha zona do actual Perú.
Historia e características
O arqueólogo peruano Walter Alva, canda o seu equipo, descubriu a tumba do Señor de Sipán en 1987. O achado das tumbas reais do Señor de Sipán marcou un importante fito na arqueoloxía do continente americano porque, por vez primeira, foi achado intacto e sen pegadas de saqueos, un enterro real dunha civilización peruana anterior aos incas. O cadaleito de canas en que se achou, foi o primeiro no seu tipo que se atopou en América e revelou a magnificencia e maxestosidade do único gobernante e guerreiro do antigo Perú atopado até a data do seu descubrimento, cuxa vida transcorreu ao redor do ano 250 da era actual.
Aveyron
Aveyron (12) (en occitano Avairon) é un departamento francés situado na rexión de Occitania. O seu xentilicio en francés é aveyronnais. Deste departamento é famosa a poboación de Roquefort-sur-Soulzon pola fabricación de queixo.
As maiores cidades do departamento son (datos do censo de 1999) Rodez, con 23.707 habitantes, 38.458 na aglomeración e 48.930 na mancomunidade de municipios; e Millau, con 21.339 habitantes, 22.840 na aglomeración.
Limita polo norte con Cantal, polo leste con Lozère e Gard, polo sur con Hérault e Tarn (departamento), e polo oeste con Tarn e Garona e Lot.
Partido Comunista de los Pueblos de España
O Partido Comunista de los Pueblos de España (PCPE) é un partido político español marxista-leninista fundado en xaneiro de 1984 tras a unión de varios partidos e organizacións que anteriormente se escindiran do Partido Comunista de España por non estar de acordo coa liña eurocomunista de Santiago Carrillo.
Fundación
O PCE denunciou o nome do PC ante os tribunais e a sentenza obrigou ao novo partido a cambiar de nome. En xaneiro de 1986 o PC adoptou o nome de Partido Comunista de los Pueblos de España.
Fundación de IU e desvinculación
En 1994 o PCPE sufriu unha nova ruptura ao perder o apoio que tiña do Partido dos Comunistas de Cataluña, que actuaba como representante en Cataluña e fora unha das organizacións fundadoras do partido. Como resultado disto, moitos militantes do PCC que seguiron sendo leais ao PCPE, como o destacado sindicalista Quim Boix, fundaron o Partit Comunista del Poble de Catalunya (PCPC).
Consolidación do PCPE
No 2000 celebrouse en Madrid o Congreso de Unificación entre o PCPE e o Partido Comunista Obrero Español fundado por Enrique Líster (aínda que este reingresara no PCE en 1986), que na práctica supuxo a integración do segundo no primeiro, aínda que ó pouco gran parte dos antigos militantes refundaron de novo o PCOE.
No VII Congreso Extraordinario do PCPE celebrado en 2002, foi elixida unha nova dirección, encabezada por un novo secretario xeral, Carmelo Suárez, de destacada traxectoria política e sindical en Canarias.
Nas eleccións municipais do 27 de maio de 2007 o PCPE obtivo 16 conselleiros en Andalucía, baixo as siglas electorais de Unidade Popular Andaluza (UPAN). En decembro de 2010 celebrouse en Madrid o IX Congreso do PCPE, que contou máis dun centenar de delegados de todas as organizacións de base e unhas vinte delegacións estranxeiras. Nel acordouse unha política de alianzas baseada na construción dunha "Fronte Obreira e Popular para o Socialismo" (FOPS), que substituíu ao chamado "Fronte de Esquerdas", enfatizando que a única saída para a crise do capitalismo, segundo o partido, é a proclamación dunha república socialista en España, con procesos de autodeterminación para as nacións e os pobos que así o desexen. Nas eleccións xerais de marzo de 2008, o PCPE obtivo 20.030 votos (0,08%), mellorando os seus resultados con respecto ás anteriores eleccións xerais (nas que obtivera 12.979 votos) e conseguindo os seus mellores resultados nos distritos de Áraba, Barcelona, ​​Cádiz, Asturias, As Palmas de Gran Canaria, Cantabria, Tarragona e Biscaia.
O 11 de maio de 2009 Carmelo Suárez participou en Atenas, como secretario xeral do PCPE, na presentación dun documento conxunto de 21 partidos comunistas da Unión Europea antes das eleccións do 7 de xuño ao Parlamento Europeo, ás que o PCPE se presentou en solitario. Nestas eleccións o PCPE obtivo 15.221 votos.
De cara ás eleccións autonómicas e municipais de 2011, o Partido Comunista del Pueblo Andaluz (PCPA-PCPE) presentouse no municipio cordobés de Aguilar de la Frontera baixo as siglas de Unidad Popular de Aguilar (UPOA), onde obtivo 4 conselleiros, sendo a segunda forza máis votada despois do PSOE. Na localidade navarra de Castejón, o PCPE presentouse na coalición Unidad Popular Socialista Castejonera (UPSC-KHBS), que obtivo un concelleiro. Nas eleccións xerais de 2011, presentouse en 28 distritos, co lema "Todo para a clase obreira" e obtivo 26.436 votos (0.1%), mellorando os resultados das eleccións xerais anteriores.
Para as eleccións autonómicas que se celebraron o 25 de marzo de 2012 en Asturias e Andalucía, o PCPE tamén concorreu. Nesta ocasión, presentáronse por primeira vez en máis de dúas décadas en todas as provincias andaluzas, grazas á creación pouco antes das eleccións dunha célula do PCPE en Almería. Nas eleccións autonómicas galegas do 21 de outubro de 2012 o PCPE concorreu xunto co grupo comunista Forxa! na mesma candidatura, que tomou o nome de Comunistas da Galiza, debido a que a antiga marca galega do partido, o Partido Comunista do Pobo Galego, rompera co PCPE en 2008. Para as eleccións ao Parlamento vasco, Euskal Komunistak-PCPE só presentou candidatura na provincia de Biscaia, co apoio e participación da organización xuvenil Gazte Komunisten Batasuna (GKB), unha escisión de Gazte Komunistak (as xuventudes do PCE-EPK).
Nas eleccións municipais de 2015, o PCPE obtivo dous concelleiros no municipio asturiano de Degaña, sendo a terceira forza do municipio por detrás de PSOE e IU. En Aguilar de la Frontera, a coalición na que participou o PCPA-PCPE obtivo tres concelleiros, revalidando, aínda que cun concelleiro menos, a súa condición de segunda forza do municipio.
Cisma no seo do PCPE
En abril de 2017, trala sesión da V Sesión Plenaria do Comité Central do PCPE, disputas internas provocaron a división do partido. Unha parte do Comité Central proclamou a Ástor García como o novo secretario xeral do PCPE, substituíndo ao veterano Carmelo Suárez, no cargo desde 2002, que foi apoiado na súa posición de secretario xeral pola maioría do Comité Central. O sector de Ástor García creou unha nova páxina web coas siglas do PCPE explicando dito nomeamento, mentres que na web do outro sector denunciábase a designación de García como un "acto fraccionario". A partir dese momento, os dous sectores actuaron de facto como dous partidos diferentes, pero utilizando ambos o mesmo nome.
Sector Carmelo Suárez (2017-2019)
A nivel internacional, o sector maioritario do Comité Central do PCPE que apoiaba a Carmelo Suárez como secretario xeral realizou reunións con representantes do Partido Comunista de Cuba (PCC) e co Partido do Traballo de Corea (PTC). Tamén participou nun acto na embaixada vietnamita en España invitado polo Partido Comunista de Vietnam. En canto ao Partido Comunista de Venezuela realizaron un evento conxunto en Alacante o 4 de xuño e participaron no XV Congreso do partido venezolano como invitados, ademais de asistir ao II Seminario Internacional que se celebrou o día anterior. Como medidas para fortalecerse tras o proceso iniciado en abril, o 13 de maio celebrouse unha reunión en Madrid para reorganizar a parte dos Colectivos da Mocidade Comunista que non seguiron á súa dirección e non se uniron ao sector de Ástor García. Estes foron organizados en torno á recentemente establecida, Juventud Comunista de los Pueblos de España. Así mesmo, iniciou un proceso de actualización do censo ata o 30 de xuño.
En setembro de 2018, Carmelo Suárez e Víctor Manuel Lucas (Responsable de Relacións Internacionais) representaron ao partido en Pyongyang nas celebracións polo 70 aniversario da fundación da República Popular Democrática de Corea.
Sector Ástor García (2017-2019)
A nivel internacional, o Partido Comunista de México, o Partido Comunista de Grecia (KKE), o Partido do Traballo de Austria e o Partido Comunista de Italia apoiaron a Ástor García como secretario xeral do PCPE. Tamén realizaron eventos conxuntos nos que participou o Partido Comunista de Turquía. Do mesmo xeito, a dirección e a maioría dos militantes os Colectivos da Mocidade Comunista (CJC) apoiaron a Ástor García. Neste sentido, 220 militantes do PCPE e CJC asinaron un documento que apoiaba as decisións tomadas pola dirección liderado por García, subscribindo un acordo de cinco puntos en defensa do partido, mentres que varias organizacións territoriais emitiron declaracións na defensa da nova dirección, incluíndo as de Euskal Herria, de Asturias, de Cantabria, de Galicia, de Madrid, das Illas Baleares, de Canarias, de Castela e León e parte de Cataluña. Mediante a convocatoria dunha Conferencia Central decidiuse celebrar un XI Congreso Extraordinario que se celebrou en novembro de 2017 baixo o lema "Por un país para a clase obreira, fortalezamos o PCPE".
Resolución do conflito
Finalmente, o 3 de marzo de 2019 resolveuse pola vía legal a duplicidade de siglas. O sector encabezado por Ástor García adoptou un novo nome, o Partido Comunista dos Traballadores de España (PCTE), segundo o disposto no seu XI Congreso extraordinario.
Sara Louraço Vidal
Sara Louraço Vidal, nada en Nazaré en 1980, é unha cantante portuguesa. Entre 2005 e 2011 foi a vocalista do grupo galego de folk Luar na Lubre.
Partido Comunista de los Pueblos de España
Publicacións
O corpo de expresión do PCPE é o periódico Unidad y Lucha, publicando tamén a revista política Propuesta Comunista. Xunto a outros nove partidos comunistas do mundo, como o Partido Comunista de Grecia ou o Partido Comunista de Venezuela, tamén publica a Revista Comunista Internacional. A Revista Comunista Internacional (RCI) foi un dos principais campos de batalla entre o sector de Carmelo Suárez e o Partido Comunista de Grecia (KKE) nos meses anteriores á división do PCPE. A controversia produciuse cun artigo titulado "Leccións de outubro: o PCPE no centenario da Revolución de outubro" que escribiu o xefe da Área Ideolóxica do PCPE, Alexis Dorta, e que recibiu a acusación do KKE de posuír desviacións ideolóxicas en numerosas reunións do Consello de Redacción, ante o que o PCPE decidiu retiralo. O día despois de que o KKE fixese pública a súa acusación, o sector de Carmelo Suárez publicou o artigo en cuestión tanto na súa web como na do xornal Unidad y Lucha, á que seguiu a publicación por parte do KKE dun artigo coas observacións e acusacións específicas ao artigo de Dorta. Finalmente, o sector de Carmelo Suárez publicou unha defensa ante as acusacións do KKE.
Estrutura territorial
A PCPE ten presenza en case toda España. Nalgúns territorios, o seu nome cambia ou é denominado na lingua propia do territorio. Nesta táboa móstranse as denominacións territoriais do PCPE:
Sara Louraço Vidal
Biografía
En 2004 empezou a acompañar a Luar na Lubre nos seus concertos, sendo a partir de 2005 a vocalista do grupo coa marcha de Rosa Cedrón. Ese mesmo ano publicouse o álbum Saudade xa coa súa voz.
En setembro de 2011 abandonou o grupo alegando motivos persoais e regresou a Portugal, colaborando con distintos grupos portugueses da música folk e tradicional.
Partido Comunista de los Pueblos de España
Castela e León
Cabe mencionar que, tras a expulsión en 2010 da maioría dos militantes do Partido Comunista del Pueblo Castellano (PCPC), que funcionou como organización do PCPE en Valladolid, Segovia e algúns puntos da provincia de Palencia, o PCPE en Castilla e León tivo que se reestruturar. Os militantes expulsados ​​formaron a organización Comunistas de Castilla, continuando a estela do PCPC pero máis orientada ao nacionalismo castelán, e que inicialmente formou parte da coalición separatista Izquierda Castellana. Non obstante, na provincia de León, o PCPE nunca alterou as súas siglas.
Cataluña
Respecto de Cataluña, entre 1984 e 1994 a referencia do PCPE foi o Partido Comunista de Cataluña (PCC). En 1994 o Partido Comunista del Poble de Catalunya (PCPC) foi fundado como unha separación deste último, sendo a nova referencia do PCPE en terras catalás. Aliñado ao sector de Carmelo Suárez, tras a declaración unilateral de independencia de Cataluña en 2017 recoñeceu á República Catalá, estruturándose como parte neste novo marco e cambiando, polo tanto, o proxecto de República Socialista de carácter confederal que compartiu co PCPE polo da "República Socialista Catalá". Pola súa banda, o sector fraccionado situado con Ástor García decidiu liquidar o PCPC como partido e adoptar a denominación de "Comunistes Catalans-PCPE" (actualmente Partit Comunista dels Treballadors de Catalunya, PCTC).
Eleccións
miniatura
A Cerveira, Piñeiro, Xermade
A Cerveira é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 estaba deshabitado.
Cuspedriños, San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade
Cuspedriños é un lugar da parroquia de San Xurxo de Sacos, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2015 tiña 88 habitantes (48 homes e 40 mulleres), 14 menos ca en 2006.
miniatura|dereita|200px|Capela da [[Virxe do Carme.]]
O topónimo procede do latín (curros de pedra). O lugar mantén o curro, no que ten lugar a rapa das bestas.
Neste lugar está o campo da Feira onde se celebraba a Feira de Cuspedriños. Dita feira rememórase desde o ano 2007, celebrándose o último domingo de maio. Xunto a el está a capela da Virxe do Carme, e no seu adro está a carballeira de Cuspedriños e un peto de ánimas de 1806, feito por advocación de Ramón Savorido e da súa muller Vicenta Lois.
Neste lugar naceu o lingüista Servando Pérez Barreiro.
Les Andelys
miniatura|Château-Gaillard Les Andelys é un concello do departamento de Eure, Normandía, Francia. Sitúase na confluencia de tres vales. En 1999 tiña 9047 habitantes divididos en dúas zonas ben diferenciadas, Grand-Andely e Petit-Andely.
Ligazóns externas
Web oficial do concello (en francés e inglés)
Centro de gravidade
Propiedades
A resultante de tódalas forzas gravitatorias que actúan sobre as partículas que constitúen un corpo poden reemprazarse por unha forza única M\mathbf g, que é o propio peso do cuerpo, aplicada no centro de gravidade do corpo. Isto equivale a que os efectos de tódalas forzas gravitatorias individuais sobre as partículas poden contrarrestarse por unha soa forza -M\mathbf g mentres se aplique no centro de gravidade do corpo.
Cálculo do centro de gravidade
O centro de gravidade dun cuerpo dase polo único vector que cumpre:
onde M é a masa total do corpo e \times denota o produto vectorial.
Boeing 727
O Boeing 727 é un avión de pasaxeiros trimotor de fuselaxe estreita e tamaño medio que foi, por moito tempo, o avión máis popular no mundo. O 727 foi producido nos anos 60, moito antes que o modelo Boeing 747. Despois da introdución do pesado cuatrimotor 707 en 1958, Boeing atendeu a demanda para voos máis curtos dende aeroportos máis pequenos. O 5 de decembro de 1960 lanzouse o 727 con 40 pedidos de United Airlines e outros 40 de Eastern Air Lines. O primeiro 727-100 presentouse o 27 denovembro de 1962, voou por primeira vez o 9 de febreiro de 1963, e entrou en servizo con Eastern o 1 de febreiro de 1964.
O 727 é o único trimotor producido por Boeing e está impulsado por turboventiladores de baixo índice de derivación Pratt & Whitney JT8D debaixo dunca cola en T, un motor a cada lado da fuselaxe e un terceito no centro alimentado a través dun conduto en S. Comparte a sección transversal superior da fuselaxe con seis asentos e a cabina de mando co 707. O 727-100 de 40,5 metros de longo levaba 106 pasaxeiros en dúas clases a 4 170 km, ou a 129 nunha única clase. Lanzado en 1965, o alongado 727-200 voou en xullo de 1967 e entrou en servizo con Northeast Airlines en decembro dese mesmo ano. Esta variante, 6,1 metros máis longa, podía levar a 134 pasaxeiros en dúas clases a 4 720 km, ou a 155 en clase única. Ademais da versión de pasaxeiros, ofreceuse tamén unha versión de carga e unha versión convertible Quick Change.
Historia
En 1960, Pratt & Whitney atopábase buscando un cliente para o seu novo motor aínda en proxecto JT8D, baseado no turborreactor J52 (JT8A). Ao mesmo tempo, United e Eastern estaban interesadas en que Pratt & Whitney lles ofrecese unha alternativa ao RB163 Spey. Unha vez que Pratt & Whitney accedeu a desenvolver o JT8D, Eddie Rickenbacker, presidente da xunta de Eastern, fíxolle saber a Boeing que a aeroliña prefería o JT8D para os seus 727s. Boeing declinara anteriormente o ofrecemento do JT8D, que era uns 450 quilos máis pesado que o RB163, aínda que lixeiramente máis potente. O deseño do RB163 estaba ademais máis avanzado que o do JT8D. Boeing aceptou de mala gaña o ofrecer o motor JT8D como unha opción para o 727, e máis tarde converteríase no único motor para o avión.
Con dispositivos hipersustentadores na súa á, o 727 podía usar pistas máis curtas que a meirande parte dos primeiros reactores.
Durante máis dunha década fabricáronse máis 727 por ano que calquera outro avión de pasaxxeiros. En 1984, cando rematou a súa produción, fabricáranse un total de 1 832 unidades, sendo o avión de pasaxeiros máis fabricado ata que foi superado os anos 90 polo Boeing 737.
Variantes
miniatura|dereita|727–100 de [[Aeroperú|240x240px]]