cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poliploidía
En animais
En acuicultura, a obtención de individuos poliploides realízase en ovos acabados de fecundar polos seguintes procedementos: Os choques térmicos quentes adoitan a ser máis efectivos cós fríos, como ocorre coa troita arco da vella, a troita, a carpa, os peixes planos e algúns moluscos, como a ostra xaponesa. En canto á técnica da presión hidrostática, utilizouse na troita arco da vella para obter triploides por fusión do pronúcleo meiótico masculino (n) co núcleo feminino ameiótico (2n) e na obtención de tetraploides a partir da fusión dos núcleos das células fillas da primeira división meiótica. En canto á utilización de axentes químicos, un método moi utilizado na obtención de moluscos (ostras e vieiras) triploides e tetraploides consiste na utilización de citocalasina B.
Aínda que en plantas, a poliploidía induce a formación de fenotipos gigas, isto non ocorre en animais, polo que os organismos diploides non teñen por que ser de maior tamaño cós diploides dos que proceden. Aínda así, a poliploidización pode ser interesante na Mellora Xenética de animais, xa que os triploides estériles destinan máis recursos ao crecemento e, por tanto, obtéñense individuos de maior peso.
Uso de autopoliploides
A doada indución da poliploidía co uso de colchicina, e o fenómeno de fenotipos gigas que se observa en plantas poliploides podería levarnos a pensar que a autopoliploidía é economicamente beneficiosa. Porén, non en todas as especies nas que se estudou a autopoliploidía demostrou selo.
En 1945, Levan propuxo uns principios a ter en conta na obtención de autopoliploides economicamente rendibles:
A experiencia demostrou que a obtención de individuos con graos de ploidía superior ao tetraploide non son de interese práctico, xa que non poden competir coas formas diploides comerciais.
Uso de alopoliploides
Cando se hibridan especies vexetais, ás veces o híbrido interespecífico presenta unha esterilidade gamética cromosómica, é dicir, irregularidades meióticas debidas en moitos casos á falta de afinidade entre os xenomas paternos. O uso da colchicina permite a obtención de híbridos con dous cromosomas homólogos para cada tipo cromosómico de cada xenoma parental, resolvéndose así o problema da esterilidade gamética cromosómica, admitíndose unha relación entre a regularidade meiótica e a fertilidade. Canto máis diverxentes foren os xenomas parentais, menor número de quiasmas se darán entre cromosomas homeólogos, polo que a meiose será máis regular e a fertilidade maior.
Entre os casos de alopoliploides inducidos, podemos salientar Triticale, un cereal doméstico obtido a partir do trigo (Triticum aestivum) e do centeo (Secale cereale).
Bibliografía
Ploidia Ploiditet
James Blunt
miniatura|250px|Blunt no 2008. James Hillier Blount, nado o 22 de febreiro de 1974, é un cantautor británico residente en Eivisa máis coñecido como James Blunt.
Jon Buckland
Jonathan Mark Buckland, coñecido tamén como Jon ou Jonny, nado o 11 de setembro de 1977 en Londres, Inglaterra, é o guitarrista da banda Coldplay.
James Blunt
Traxectoria
Tras unha breve carreira militar que incluíu unha estadía en Kosovo durante o conflito serbio, adicouse ao mundo da canción. Foi éxito de vendas cos álbums Black to Bedlan (2004), All the lost souls (2007) e Some Kind of Troubles (2010). O seu estilo é unha combinación entre pop e folk, o seu ton é morriñento e o seu son ten un aire acústico.
Jon Buckland
Traxectoria
Buckland naceu en Londres e viviu alí ata os catro anos de idade, cando a súa familia transladouse a Pantymwyn, Gales do Norte. Comezou a tocar a guitarra aos once anos, estimulado por The Stone Roses, Ride, George Harrison e My Bloody Valentine, e animado polo seu irmán máis vello Tim. Buckland asistíu á Alun School en Mold, Gales; despois iniciou os seus estudos de astronomía e matemáticas na University College London, onde coñeceu aos seus futuros compañeiros de banda.
Pontevedra Rugby Club
O Pontevedra Rugby Club é un club de rugby da cidade de Pontevedra, Galiza.
Historia
miniatura|O Pontevedra xogou a final da [[Copa Xunta de Rugby|Copa Xunta 2016 fronte ós Ingleses RC en Monte Porreiro.]] Formado dende o 2005 no Mareantes RC, o Pontevedra RC establécese como club independente a principios do 2009, dende a súa separación do Mareantes, o Pontevedra puxo especial atención na canteira. Tódolos equipos do club a día de hoxe son equipos de base. Na Copa Galiza 2010 chegou á final na categoría cadete, na que perdeu fronte ao CRAT por 55-5 no estadio Manuel Anxo Cortizo de Lalín (Pontevedra).
Paflagonia
miniatura|right|300px|Foto dun mapa do século XV mostrando a Paflagonia. Paflagonia (Paphlagonia) foi unha rexión de Asia Menor limitada ao oeste por Bitinia, ao leste polo Ponto, ao sur por Galacia e ao norte polo mar Negro ou Euxino. A fronteira occidental era o río Parthenius e a oriental o río Halys. As montañas Olgassis marcaban a fronteira polo sur coas súas ramas do Scorobas e o Cítoro.
Na costa os accidentes xeográficos principais son os montes Cárambis e Syrias; os seus ríos, agás o Halys, son curtos e pouco importantes, salientando o Sésamo, o Ocosbanes, o Evarco, o Zaleco e o Amnias.
As principais cidades (todas na costa) serían:
O interior estaba dividido en nove distritos: Blaene, Domanetis, Pimolisene, Cimiatene, Timonitis, Gezatorigus, Marmolitis, Sanisene, e Potamia. A parte interior tiña moi poucas cidades, e todas eran pequenas, salientando unicamente Pompeiopolis e Gangra (esta última capital real, que foi máis tarde Germanicopolis).
Etimoloxía
O nome Paflagonia derivaría segundo a lenda de Paflagón, fillo de Fineo. Un antigo nome do país é Pylaemenia (Pilemenia), porque un príncipe local pretendía ser descendente de Pylaemenes (Pilemenes), o líder dos paflagóns na guerra de Troia. A súa orixe real non se coñece.
Reino de Paflagonia
Paflagonia foi gobernada por reis independentes ata que foi sometida por Creso de Lidia. Cando este reino foi conquistado por Ciro II o grande, os paflagóns pasaron a estaren baixo a autoridade de Persia dentro da satrapía III, pero, debido á distancia da capital gozaron de ampla autonomía. Xenofonte sobre o -480 xa menciona que os paflagóns estaban gobernados por un rei que afianzaría unha certa independencia dos persas, independencia que se consolidou coa conquista do imperio por Alexandre o Grande; na súa época menciónanse reis de Paflagonia, e os macedonios entón practicamente non se achegaron á zona. Os reis serían incluídos nos territorios de Eumenes, pero á súa morte volveuse de novo independente de feito, malia seren nominalmente dependentes de Antígono.
Mitrídates I do Ponto Ktistes (-301 - -265) converteu o país no seu vasalo nominal pero ata o -183 Farnaces I do Ponto non puido reducir a cidade grega de Sinope na costa de Paflagonia. Nesta data o reino de Paflagonia foi unido máis estreitamente ao do Ponto e dentro del permaneceu na maior parte ata o 65.
O reino de Paflagonia pasou ao Ponto sobre o -110 seguramente por extinción ou deposición da dinastía. O rei do Ponto repartiu o país con Nicomedes III Everxetes de Bitinia (-128 – -91). Este fixo rei da súa parte ao seu fillo Pilemenes.
Durante a primeira guerra de Mitrídates a zona costeira de Paflagonia foi incorporada por Cneo Pompeio na provincia de Bitinia, pero o interior permaneceu baixo os seus reis. Algúns momentos serían sometidos por Ponto e no -65 o reino foi cedido a un xefe gálata que se volveu cliente de Roma. Cando a dinastía se extinguiu, o reino foi incorporado a Roma, dentro da provincia de Galacia, nunha data descoñecida durante o reinado de Augusto.
No 294, na reorganización de Diocleciano, Paflagonia converteuse en provincia separada se ben unha parte do leste foi incluída dentro do Ponto. No século IV a provincia foi dividida en dous: a parte occidental formou a provincia de Honoríades e a oriental conservou o nome de Paflagonia.
Pobra de Seabra
Pobra de Seabra (en castelán: Puebla de Sanabria, en leonés: La Puebla ou La Viella  ) é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León, capital da comarca de Seabra.
Esténdese por unha área de 81 km² onde no ano 2017 vivían 1.432 habitantes. Encóntrase a 111 km da capital, Zamora. As localidades que forman o concello de Pobra de Seabra son: A Pobra de Seabra, Robledo (El Robréu en leonés), Ungilde (Unxilde) e Castellanos.
Historia
Seabra aparece documentada desde o século VII como parroquia sueva e ceca visigoda baixo o nome de "Senapria". No século X a "Urbs Senabrie" é citada como referente territorial nos primeiros diplomas do mosteiro de San Martín de Castañeda. A consolidación deste núcleo urbano como cabeza de toda a comarca xabresa debeu producirse a partir do reinado de Afonso VII, posteriormente Afonso VIII fomentou o seu desenvolvemento mediante o outorgamento dunha carta poboa o 1 de setembro de 1220, inspirada no Foro de Benavente. O texto de devandito foro é coñecido a través dun privilexio de Afonso X (Sevilla, 19 de maio de 1263) polo que confirma e modifica parcialmente a carta foral de Afonso VIII.
O 27 de xuño de 1931, cando se proclamou a Primeira República Galega, na Pobra de Seabra realizouse unha manifestación na cal se izou a bandeira galega e se exhibiu un cartel que puña: «Queremos anexarnos a Galicia».
Demografía
A poboación de Pobra de Seabra non variou demasiado nos últimos 100 anos. Houbo continuos aumentos e diminucións da poboación. O crecemento dos anos 70 débese a que absorbeu outro concello, Ungilde.
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Patrimonio artístico
miniatura|350px|dereita|Lago de Seabra
Festas
O 8 de setembro celébranse as festas da nosa Señora das Vitorias, que duran toda a semana e ás que acoden xentes de toda a comarca, dados os importantes espectáculos que ofrecen.
Museumplein
miniatura|200px|A Museumplein en Ámsterdam miniatura|200px|Pista de xeo en Museumplein no inverno
O Museumplein (literalmente en galego: Praza do Museo) é unha praza en Ámsterdam (Países Baixos). A praza é chamada do Museo polos catro museos localizados en ela: o Rijksmuseum, o Museo van Gogh, o Stedelijk Museum, e o Museo do diamante. A praza foi reconstruída en 1999 por Sven-Ingvar Andersson. É usada para os grandes eventos da cidade, como festivais, concertos, celebracións ou exposicións. A praza está case na súa totalidade cuberta de céspede, a excepción da parte norte da praza, que está cuberta con grava. Fixéronse plans en 2008 para volver remodelar a praza, debido a que moitos amsterdameses non están satisfeitos co seu aspecto actual.
Reconstrución
A praza foi reconstruída en 1999. O deseño da nova Museumplein é do arquitecto paisaxista sueco-dinamarqués Sven-Ingvar Andersson. A remodelación incluíu un aparcadoiro e un supermercado soterrados. No inverno o estanque que está na fronte do Rijksmuseum é ás veces transformado nunha pista de patinaxe sobre xeo no inverno.
Metilo
miniatura|right|110px|Diferentes formas de representar a fórmula xeral do grupo metilo (debuxado en azul ).
O metilo é un grupo funcional químico, que é un alquil derivado do metano, e está formado por un átomo de carbono unido a tres átomos de hidróxeno (—CH3). O grupo abréviase metil como prefixo e simbolízase a miúdo por Me. Este grupo aparece en moitos compostos orgánicos. O grupo metilo pode aparecer en tres formas: anión, catión e radical. O anión ten oito electróns de valencia, o radical sete e o catión seis. Os tres son moi reactivos e raramente se observan. O normal é que o grupo forme parte doutras moléculas máis grandes.
Catión metilo
O catión metilo (ou metilio) (CH3+) existe en fase de gas, pero non se atopa doutra forma. Algúns compostos son considerados fontes de "CH3+," e esta simplificación é moi usada en química orgánica. Por exemplo, a protonación do metanol dá lugar a un reactivo metilante moi electrófilo:
De xeito similar, o ioduro de metilo e o metil triflato vense como equivalentes do catión metilo porque sofren rapidamente reaccións SN2 por nucleófilos febles.
Anión metilo
O anión metánido (CH3-) existe só en condicións exóticas. Ao discutir os mecanismos das reaccións orgánicas, é a miúdo útil a simplificación de considerar o metil litio e os reactivos de Grignard relacionados como fontes de "CH3-," aínda que esta visión é unha ficción. Ditos reactivos prepáranse xeralmente a partir de haluros de metilo: onde M é un metal de alcali.
Radical metilo
O radical metilo ten a fórmula CH3. Existe en gases diluídos, pero se están máis concentrados rapidamente dimeriza dando etano. Pode producirse por descomposición térmica de certos compostos, especialmente os que teñen o enlace -N=N-.
Reactividade
A reactividade do grupo metilo depende dos seus substituíntes adxacentes. Os grupos metilo poden ser bastante pouco reactivos. Por exemplo, nos compostos orgánicos, o grupo metilo resiste o ataque dos ácidos máis fortes.
Oxidación
A oxidación dun grupo metilo ocorre frecuentemente na natureza e na industria. Os produtos de oxidación derivados do metilo son CH2OH, CHO, e CO2H. Por exemplo, o permanganato a miúdo converte un grupo metilo en carboxilo (-COOH), como na conversión do tolueno en ácido benzoico. Finalmente, a oxidación de grupos metilo rende protóns e dióxido de carbono, como ocorre na combustión.
Metilación
A desmetilación (a transferencia do grupo metilo a outro composto) é un proceso común, e os reactivos que realizan esta reacción denomínanse axentes metilantes. Axentes metilantes comúns son dimetilsulfato, ioduro de metilo, e metil triflato. A metanoxénese, que produce gas natural, ten lugar por medio de reaccións de desmetilación. A metilación e acetilación do ADN e histonas son importantes na regulación da expresión xenética.
Desprotonación
Certos grupos metilo poden ser desprotonados. Por exemplo, a acidez dos grupos metilo na acetona ((CH3)2CO) é unhas 1020 máis ácida ca o metano. Os carbanións resultantes son intermediatos chave en moitas reaccións na síntese orgánica e biosíntese. Os ácidos graxos orixínanse deste modo.
Reaccións do radical libre
Cando están situados en posicións bencílicas ou alílicas, a forza do enlace C-H decrece, e a reactividade do grupo metilo aumenta. Unha manifestación deste aumento de reactividade é a cloración foroquímica do grupo metilo en tolueno para dar cloruro de bencilo.
Etimoloxía
"Metilo" foi un termo que se derivou en 1840 de "metileno", e foi despois utilizado como parte do nome do "alcohol metílico" (metanol). Á súa vez, metileno deriva do grego methy = "viño" + hȳlē = "bosque" e foi proposto polos franceses Jean-Baptiste Dumas e Eugene Peligot para indicar que se obtiña da madeira, pero en realidade cometeron un erro porque madeira (como material) en grego dise xylo-. Na nomenclatura da IUPAC de química orgánica o prefixo "met-" indica a presenza dun só carbono.
Víctor Díaz Suárez
Víctor Díaz Suárez, nado en León o 29 de marzo de 1991, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é a Cultural Leonesa.
Traxectoria
Tras militar na Cultural Leonesa durante catro tempadas, o 20 de xullo de 2011 anunciouse a súa contratación polo Deportivo B por unha tempada, con opción a unha máis.
Dario Rigo
Dario Rigo, nado o 1 de abril de 1970 en Trissino, Vicenza (Italia), é un xogador de hóckey a patíns italiano que actualmente xoga na demarcación de defensa no Hockey Valdagno da Serie A1, a máxima categoría do hóckey a patíns italiano. Destaca a súa traxectoria no Hockey Novara, club no que xogou en tres etapas e co que gañou 12 títulos, incluíndo dous europeos.
Traxectoria
Entre 1993 e 1996 xogou no Roller Monza, gañando unha Liga no seu último ano e unha Recopa de Europa o ano anterior, á vez gañaba as medallas de prata e bronce nos Campionatos de Europa de 1994 e 1996. En 1996 volveu a Novara, nesta segunda etapa no club piemontés gañou dúas Ligas e dúas copas de xeito consecutivo nos dous anos que xogou no club, e coa súa selección conseguiu as medallas de ouro no Mundial de 1997 e de bronce no Europeo de 1998. Na tempada 1998-99 pasou a xogar no Amatori Vercelli, e ao ano seguinte asinou polo H.C. Liceo da Coruña, mais nesta etapa non conseguiu gañar ningún título a nivel de clubs, mais gañando o bronce no Europeo de Wimmis do ano 2000.
Na tempada 2000-01 iniciou a súa terceira etapa no Hockey Novara, equipo no que xogou ata o 2002, ano da súa fichaxe polo Bassano 54, nesta terceira etapa conseguiu novamente dous dobretes consecutivos e dous bronces coa súa selección no Mundial do 2001 e no Europeo do 2002. En Bassano xogou ata a tempada 2007-08, no Bassano 54 gañou unha Liga (2003-04) e unha Copa (2004), foi na súa etapa en Bassano na última que conseguiu medallas coa súa selección, foron no Mundial do 2003 e no Europeo do 2004. Actualmente xoga no Hockey Valdagno, club polo que asinou no 2008 e co que na tempada 2009-10 gañou a Liga italiana.
Os Castros, As Grañas do Sor, Mañón
Os Castros é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 6 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 11 habitantes.
Felis
Felis é un xénero de mamíferos carnívoros da familia dos félidos, subfamilia dos felinos, e tribo dos felininos.
Son gatos de pequeno a mediano tamaño propios da maior parte de África, ao sur dos 60° de latitude, e de Europa e Asia en Indochina. O xénero inclúe o gato doméstico. A especie de Felis máis pequena é o gato de patas negras, cunha lonxitude de cabeza e tronco de 38 a 42 cm. O maior é o gato da xungla, cunha lonxitude de cabeza e tronco de 62 a 76 cm.
Xeneralidades
Trátase de gatos de pequeno ou mediano tamaño, con longas colas, adaptados á caza de pequenos animais, como roedores, pequenas aves e lagartos, dependendo ds zonas onde viven, que son propios da maior parte de África e, ao sur dos 60° de latitude, de Europa e Asia até Indochina.
Tradicionalmente o xénero incluía a todas as especies dos felinos viventes, pero na actualidade restrínxese a cinco especies (ou sete, suguno os autores), entre as que se inclúe o gato montés (Felis silvestris), que habita gran parte de Eurasia e África. O coñecido como gato doméstico (Felis silvestris catus) é unha subespecie desta última. A introdución polo home deste gato fixo que sexa común nas paisaxes urbanas de todo o mundo.
A especie máis pequena do xénero Felis é o gato de patas negras (Felis nogripes), que mide de 38 a 42 cm de lonxitude de cabeza e tronco, e a máis grande é o gato da xungla (Felis chaus), cunha lonxitude de cabeza e tronco de 62 a 76 cm. As especies de Felis viven nunha ampla gama de hábitats diferentes, desde pantanos até desertos.
Descrición
O xénero Felis fois descrito en 1758 por Linnaeus, no volome 1, páxina 41, da 10ª edición do seu Systema Naturae.
Especies
Na actualidade a maioría dos autores recoñen as seguintes sete especies no xénero:
Porén, a UICN consideres a Felis catus como unha subespecie de Felis silvestris (''Felis silvestris catus).
Por outra parte, investigacións recentes demostraron que Felis manul, estreitamente relacionado cos xéneros Felis e Prionailurus, debía reclasificarse no abandonado antigo xénero Otocolobus, como Otocolobus manul.
A discutida taxonomía de Felis sivestris
A taxonomía desta especie aínda é moi discutida. Por exemplo, segundo os autores, o gato doméstico e o gato de Biet poden ser subespecies de Felis silvestris ou seren espceis separadas.
A especie Felis silvestris iuncluso pode comprender até vinte subespecies, mentres que outros autores non recoñencen máis que dúas sobespecie salvaxes (Felis silvestris silvestris e Felis silvestris lybica).
Praia do Porto
miniatura|dereita|Praia do Porto, [[Taragoña, Rianxo|Taragoña]] A Praia do Porto, está localizada no peirao da parroquia de Taragoña, (Rianxo), no interior da ría de Beluso; presenta un sinxelo acceso por estrada alcatranada; é de pequeno tamaño e de escasa capacidade.
Felis
A discutida taxonomía de Felis sivestris
Na actualidade, son recoñecidas por diversas orgnizacións científicas, tales como a UICN ou o NCBI, as seguintes subespecies:
Porén, o status de certas subespecies aínda está a debate, particularmente para Felis silvestris bieti, para a que se deben realizar estudos adicionais (especialmente estudos xenéticos). Felis silvestris lybica tamén se considera por moitos monofilética con Felis silvestris catus. Esta última, o gato doméstico, así mesmo adoita ser marxinada, quizais porque non é unha subespecie natural, pero deben terse en conta os fenómenos de hibridación, introgresión e contaminación xenética para o progreso da xenómica destas especies.
Linneo consideraba que Felis comprendía todas as especies de gatos. Taxónomos posteriores dividiron a familia dos félidos en diferentes xéneros. En 1917 o zoólogo briánico Reginald Innes Pocock revisou o xénero Felis que, segundo este autor, comprende unicamente:
W-inds. bestracks
'W-inds. bestracks' é o cuarto álbum, e o primeiro recompilatorio, do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 14 de xullo do ano 2004 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Felis bieti
Felis bieti é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos félidos, subfamilia dos felinos e tribo dos felininos, pertencente ao xénero Felis, coñecido na bibliografía internacional, entre outros, polo nomes de gato chinés do deserto, gato montés chinés, gato sivestre chinés e gato de Biet.
É un pequeno felino que vive no oeste da China, concretamente no Tíbet, Qinghai, Gansu e Sichuan.
Características
Trátase dun animal similar ao gato montés europeo (Felis silvestris silvestris), con que comparte tamaño (80 cm de longo, máis 35 cm de cola), pero do que se pode diferenciar facilmente pola cor da pel. A pelaxe é bastante longa e de cor aren en todo o corpo, tornándose abrancazada no ventre. Sobre esta capa de fondo superpóñense aneis de cor escura nas patas e a cola, unha franxa escura ao longo do lombo, e raias verticais máis pálidas no corpo, que son difíciles de ver de loxe. O extremo das orellas presenta un pincel de pelos negros que recorda vagamente ao do caracal, o gato dos pantanos ou os linces, pero moito máis curto.
Bioloxía e ecoloxía
O seu hábitat característico son as áreas secas poboadas de matogueira e árbores dispersas, pero nunca auténticos desertos (a pesar dun dos seus nomes vulgares). Estes animais son fundamentalmente nocturnos e aliméntanse de roedores, picas e aves pequenas. A pesar de encontrarse protexidos gobernamentalmente na China, moitos individuos morren debido ao envelenamento sistemático das picas, a súa principal presa.
Descrición
A especie foi descrita en 1892 polo médico e zoólogo francés Henri Milne-Edwards nun traballo publicado na 	''Rev. Gen. Sci. Pures Appl''., 3: 671.
Etimoloxía
O epíteto específico, bieti, deullo Milne-Edwards na honra de Félix Biet, misioneiro e naturalista francés.
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle impuxo Milne-Edwards, e actualmente considerado válido pola maioría dos autores, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Nomes vulgares
Nos principais idiomas moerno a especie coñécese polos nomes de gato chinés do deserto, gato montés chinés e gato de Biet, coas adaptacións correspondentes ás diferentes linguas.
Controversia taxonómica
En 2007 un estudo de ADN relizado por Driscoll e colboradores mostrou que simplemente existía un grao de diferenza xenética do tipo de subespecie con Felis silvestris, polo que propuxeron a súa inclusón dentro desta especie como Felis silvestris bieti. O mesmo opinban os expertos da Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN),
Porén, desde 2017 de novo foi recoñecida como unha especie válida, debido a que é morfoloxicamente distinta dos gatos monteses. Por iso a UICN cambiou a súa antiga consideración.
Lugares do Barco de Valdeorras
miniatura|dereita|[[Casa do concello do Barco de Valdeorras.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares do Barco de Valdeorras
Petr Kapitsa
miniatura|230px|Petr Kapitsa (á esquerda) e [[Nikolai Semenov, nunha pintura de Boris Kustodiev, 1921.]] Petr Leonidovich Kapitsa (en Пётр Леонидович Капица), nado en Kronstadt en 1894 e finado en 1984, foi un físico soviético galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1978.
Pedro Contreras
Pedro Contreras González, nado o 7 de xaneiro de 1972 en Madrid, é un exfutbolista español. Xogaba de porteiro e foi internacional coa selección española.
Petr Kapitsa
Traxectoria
Naceu o 9 de xullo de 1894 na cidade rusa de Kronstadt. Estudou física no Instituto Politécnico de Petrogrado (actual San Petersburgo), onde se licenciou o ano 1918.
No ano 1929 foi nomeado membro da delegación estranxeira da Royal Society británica. Kapitsa morreu o 8 de abril de 1984.
Investigacións científicas
Traballou no Laboratorio Cavendish da Universidade de Cambridge xunto a Ernest Rutherford. Durante a súa permanencia en Cambridge ditaminou as técnicas para crear fortes campos magnéticos inxectando corrente eléctrica aos electroimáns especialmente construídos para breves períodos do tempo. En 1934 desenvolveu un aparello novo e orixinal para producir cantidades significativas de helio líquido.
Aquel mesmo ano retornou á Unión Soviética nunha visita profesional, pero o seu pasaporte foi detido e as autoridades non lle permitiron saír do país. Kapitsa foi requirido para formar parte do Instituto para os Problemas Físicos, co equipo comprado polo goberno soviético do Laboratorio Mond de Cambridge coa axuda de Rutherford. En 1937 conseguiu descubrir a superfluidez, con contribucións de John F. Allen e Don Misener.
En agosto de 1946 Kapitsa foi relevado polo goberno comunista soviético como director do Instituto de Física e Tecnoloxía de Moscova, que el mesmo creara, e exiliouse voluntariament preto de Moscova pola súa negativa a participar no proxecto da bomba de hidróxeno ideada polo goberno soviético. Á morte de Iosif Stalin conseguiu recuperar a súa posición como director do Instituto, cargo que ocupou ata a súa morte en 1984.
En 1978 foi galardoado co Premio Nobel de Física polos seus traballos sobre a física das baixas temperaturas. O Premio Nobel compartiuno con Arno Allan Penzias e Robert Woodrow Wilson por traballos sen relación algunha.
Cani
Rubén Gracia Calmache, nado en Zaragoza o 3 de agosto de 1981, é un exfutbolista español. Xogaba de interior dereito.
Traxectoria
O 24 de xullo de 2015 fichou polo Deportivo da Coruña, firmando por unha temporada, logo de desvincularse do Villarreal CF.
Spotify
Spotify é un servizo, fundado por Daniel Ek e Martin Lorentzon, para a reprodución de música vía streaming dispoñible nos sistemas operativos Microsoft Windows, Mac OS X e Linux (para este último, só nas súas versións de pago) e nos sistemas operativos de dispositivos móbiles Symbian, iPhone e Android. Permite escoitar temas musicais buscando por artista, álbum ou listas de reprodución creadas polos propios usuarios. O programa foi lanzado o 7 de outubro de 2008 ao mercado europeo, mentres que a súa implantación noutros países realizouse ao longo de 2009.
En cifras oficiais, Spotify Ltd. declarou un ingreso bruto de 1.945 millóns de dólares en 2015. Este dato causou polémica, xa que a compañía, malia ter máis de 50 millóns de usuarios de pagamentos rexistrados, rexistrou perdas no mesmo ano.
O Tombelo, Noalla, Sanxenxo
O Tombelo é un lugar da parroquia de Noalla do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, contaba 167 habitantes en 2016 (87 mulleres e 80 homes), practicamente a mesma poboación que en 2009, cando tiña 169 veciños, e un descenso respecto ó ano 2004, cando eran 186 habitantes.
La Patria Gallega (Santiago de Compostela)
La Patria Gallega, subtitulado Órgano oficial de la Asociación Regionalista, foi un periódico quincenal editado en Santiago de Compostela do 30 de marzo de 1891 ao 15 de xaneiro de 1892.
Traxectoria
Aparece o 30 de marzo de 1891, dirixido por Alfredo Brañas coa colaboración de Manuel Murguía, foi o órgano da Asociación Regionalista Gallega. A publicación xurdiu co gallo dos xogos florais de Tui, celebrados en xuño de 1891, cando se fundou a Asociación Regionalista Gallega. De carácter literario, incluíu recensións e artigos xornalísticos en que manifestaba grande interese polo rexionalismo catalán como modelo a seguir en Galicia. Cesou a súa publicación o 15 de xaneiro de 1892.
Lugares de Beade
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Beade.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Beade
Vilarellos
O topónimo  Vilarello  pode referirse a dous lugares de Galicia:
Mosteiro de Santiago de Mens
O mosteiro de Santiago de Mens é un edificio relixioso do que só queda unha igrexa con significativos restos románicos. Atópase na parroquia de Mens, no concello de Malpica de Bergantiños, na comarca coruñesa de Bergantiños. Áchase ao oeste do concello, preto do río de Esteiro e das Torres de Mens. Pódese chegar até ela dende as estradas AC-420 e AC-422, pola C-4307.
Declarada Monumento Nacional por Real decreto 1675 do 25 de maio do 1979.
Historia
A súa orixe, pode remontarse aos séculos X (durante o bispado de Sisnando) ou XI (hai noticias do seu abade Recamundo a partir do ano 1078). Recamundo fixo de notario nunha escritura de doazón da vila Nemenio, realizada por Pedro Froilaz de Traba ao mosteiro de San Tomé de Nemeño. Unha inscrición dedicatoria, con caracteres en relevo, sinala a era 1172, que correspondía ao ano 1134. Foi priorado do mosteiro beneditino de San Martiño Pinario no ano 1499, despois pasou a depender da Colexiata da Coruña.
Descrición
Considérase unha construción herdeira da arte prerrománica asturiana. A súa estrutura baseouse na capela que se ergueu en Santiago de Compostela co gallo do descubrimento do corpo do Apóstolo.
Interior
A igrexa é moi compacta, composta dun corpo principal de tres naves paralelas, formando un bloque de planta basilical case cadrada, do que sobresaen ao oeste a fachada principal, prolongación da nave central, e ao leste remates curvos das tres ábsidas.
Orixinalmente, tratábase dunha igrexa de traza prerrománica sobre a que se ergueron tres naves románicas iguais, pero no século XIX foi profundamente reformada, eliminando os dous primeiros tramos das naves laterais e a primitiva fachada románica. Na actualidade, os tramos das naves están reducidos a tres, precedidos por un primeiro tramo da nave central convertido nunha especie de adro cuberto a distinto nivel. As naves laterais están separadas da central por arcos formeiros de medio punto que proveñen de piares de sección sensibelmente cadrada, que se converten en pilastras contra as divisións das ábsidas.
As ábsidas están aliñadas e rematan as tres naves. A central é de base pentagonal (procedente do decágono regular) e as laterais semicirculares. Están precedidas por pequenos tramos cubertos por bóvedas de canón semicirculares e rematadas por cascaróns de cuartos de esfera. Os arcos triunfais que os delimitan son de medio punto e sostéñense sobre distintos capiteis de motivos vexetais de variada feitura. A capela maior ilumínase por unha arquería de tres ocos formada por arcos de medio punto sobre columnas acodilladas.
A fachada, do século XIX, está formada polo primeiro corpo da nave central, que avanta formando un corpo sobre o que se apoia a torre. A porta de entrada é alintelada, cunha xanela rectangular situada sobre ela. A sinxela portada que forma o conxunto, limitada por pilastras laterais, está coroada por un frontón triangular partido polo arranque da torre e con pináculos laterais. A torre é de planta cadrada, con ocos para as campás rectangulares e está coroada por unha lanterna de base circular cuberta por unha cúpula ovalada rematada por un esvelto pináculo. O testeiro corresponde ao arco triunfal da ábsida central, asoma sobre a cuberta e está coroado, á súa vez, por unha cruz e rematado lateralmente por outros dous pináculos.
As fachadas laterais posúen uns canzorros que sonteñen os beirís e a portada románica da fachada sur, acaroada á sancristía, que a oculta dende moitos puntos de vista. Está formada por un arco de medio punto liso que se apoia sobre un par de columnas acodilladas con capiteis de decoración vexetal e sen bases, seguramentes ocultas so o pavimento actual. Arrodea o arco unha roca ou arquivolta decorada con billetes formando o típico axadrezado.
Exterior
As ábsidas, pese a algún oco posterior, conservan inda a súa primitiva imaxe románica. Na ábsida central, na zona dos tres lados centrais do pentágono da base e entre catro columnas pegadas, ábrense tres xanelas con arcos de medio punto, os laterais lisos, que se sustentan directamente polas xambas sen columnas. O central, porén, sostense por dúas potentes columniñas acodilladas nas xambas con sinxelos capiteis vexetais. Tres arquivoltas ou roscas iguais, ornamentadas con pequenos cilindros, arrodean as tres fiestras. As semicolumnas que dividen a ábsida están coroadas por capiteis de decoración vexetal, agás o correspondente á columna da dereita do oco central, que presenta un orixinal e sobrecargado conxunto de tres figuras humanas, que poderían ser músicos suxeitando os seus instrumentos. Son tamén notábeis os canzorros das ábsidas, decorados con motivos xeométricos, antropomorfos, animais e vexetais, entre os que salientan os correspondentes ao oco central e ao situado á súa esquerda con figuras humanas en variadas posicións.
Jesús Ordovás
Jesús Ordovás, nado en Ferrol en 1947, é un xornalista, escritor e locutor de radio galego.
Traxectoria
Jesús Ordovás cursou os estudos de socioloxía en Madrid, onde os compaxinou coa súa atracción polas novidades que se producían no panorama da música pop e rock da década de 1970. En 1974 escribía de forma habitual en publicacións musicais, como AU, Ozono e Disco Express. En 1979 converteuse en director do espazo Diario Pop de Radio 3, de Radio Nacional de España.
É considerado un dos principais impulsores do movemento contracultural xurdido durante os primeiros anos da Transición Española, coas movidas viguesa e madrileña. Colaborou en varios xornais e revistas, como El País, El Mundo, Diario 16, La Vanguardia ou Faro de Vigo, entre outros.
Tamén publicou diversas obras, todas elas relacionados coa música, como, Bob Dylan, ¿Quién mato a Jimmy Hendrix?, El rock ácido de California (1975), De qué va el rollo (1977), Bob Marley (1980), Historia de la música pop española (1986) ou ''Siniestro Total. Apocalipsis con grelos'' (1993).
Amador Lorenzo
Amador Lorenzo Lemos, coñecido simplemente como Amador, nado en Bueu o 29 de setembro de 1954, é un exfutbolista galego que xogaba de gardameta. É o único futbolista galego que vestiu a camiseta dos dous maiores clubs de España: o Real Madrid e o FC Barcelona. Aínda que tivo pouco protagonismo en ditos equipos, conquistou oito títulos, entre eles dúas ligas, dúas Copas do Rei e unha Recopa de Europa. Militou tamén no Pontevedra, club no que comezou a súa carreira, no Hércules e no Murcia.
Traxectoria
Comezou a súa carreira como futbolista no Atlético Pontevedrés, filial do Pontevedra CF. Na tempada 1972/73 subiu ao primeiro equipo, co que debutou na Segunda División da man de Caeiro na primeira xornada ante o Barakaldo. Disputou 14 partidos esa campaña co equipo granate, co que acabou descendendo a Terceira. Defendeu a portería de Pasarón durante dúas campañas máis, acadando os 52 partidos oficiais co club.
Durante a súa primeira campaña no equipo non chegou a xogar ningún encontro oficial, tendo por diante ao ourensán Miguel Ángel e a García Remón. Non foi ata a tempada 1977/78 cando puido debutar na Primeira División, debido ás lesións dos outros dous gardametas. Foi o 6 de novembro de 1977, nun partido no Estadio Santiago Bernabéu ante o Valencia. O seu equipo, adestrado por Luis Molowny, gañou 1-0. Uns días despois xogou na Copa do Rei o seu segundo e último encontro oficial co Real Madrid, ante o Algeciras. No verán de 1978, despois de gañar a súa primeira liga, deixou o club branco e fichou polo Hércules.
No equipo alacantino, que adestraba o exporteiro Joanet, non tardou en facerse coa titularidade por diante do internacional Deusto, e disputou un total de 32 partidos na súa primeira campaña, aos que sumou outros 42 na seguinte. O seu bo nivel abriulle as portas da selección B de España e do FC Barcelona, que o contratou en xuño de 1980.
O seu traspaso ao Barcelona custoulle ao club catalán 35 millóns de pesetas, así como as cesións ao Hércules de Amigó e Adjutori Serrat. Porén, no equipo barcelonés non logrou acadar a titularidade, sendo suplente de Pedro María Artola primeiro e de Urruti despois. Disputou un total de 26 partidos oficiais nas súas seis tempadas como azulgrana e acumulou numerosos títulos: unha liga, dúas Copas do Rei, dúas Copas da Liga, unha Supercopa de España, unha Recopa de Europa e un subcampionato da Copa de Europa en 1986. Tralo fracaso desta final continental ante o Steaua de Bucarest, deixou Barcelona e fichou polo Real Murcia.
Durante tres anos foi o gardameta titular do club murciano en Primeira División, co que acabou descendendo ao remate da tempada 1988/89. Disputou unha cuarta campaña co equipo en Segunda, acadando os 118 partidos oficiais co club, antes de colgar as luvas en 1990.
Trala súa retirada regresou a Galiza, desde onde colaborou co corpo técnico do FC Barcelona como observador de novas promesas.
Selección nacional
Foi internacional coa selección xuvenil de España, coa que conseguiu a medalla de bronce na Eurocopa xuvenil de 1972. En 1980 foi convocado en varias ocasións por Luis Suárez para a selección B de España, chegando a disputar con esta un partido internacional ante Hungría en Valencia.
Castiñeiras, As Grañas do Sor, Mañón
Castiñeiras é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 18 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 7 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Vilarellos, Tronceda, Castro Caldelas
Vilarellos é un lugar da parroquia de Tronceda no concello de Castro Caldelas, na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE, en 2011 tiña 27 habitantes (10 mulleres e 17 homes), o que supón un aumento con respecto ao ano 1999 cando tiña 25 habitantes.
Lagartija Nick
Lagartija Nick é un grupo granadino de rock. Formado por Antonio Arias (baixista de 091), o seu nome procede do título dunha canción do grupo británico Bauhaus.
Traxectoria
Ó longo da súa historia tivo numerosos cambios de formación, sendo Antonio Arias o único membro permanente do grupo. Tamén evolucionou o seu estilo. Na actualidade editan baixo o seu propio selo. Ó longo de case 20 anos permaneceron alleos a calquera moda ou corrente, fieis a un estilo propio e a unha linguaxe tan visual como única: noise, punk, industrial, garage, psicodelia, flamenco.
O Codesal, Pígara, Guitiriz
O Codesal é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 23 habitantes (doce homes e once mulleres), os mesmos ca en 2000.
Antón Abade
miniatura|300px|Santo Antón Abade, patrón dos animais, na [[igrexa de San Bieito de Fefiñáns (Cambados)]] Antón Abade, nado en Come (actual Qiman al-Arus, na rexión de al-Wastah) cara ao 260 e finado cara ao 365, foi un eremita exipcio, un dos precursores do monacato cristián.
Fontes
As principais fontes para trazar a súa vida son as súas cartas, a biografía mitificada e idealizada Vida de Antón de Atanasio de Alexandría, crónicas e lendas coptas, a Historia Eclesiástica de Sozomeno, a crónica de Xerome e un escrito do Serapión de Thmuis.
Vocación
Nado no seo dunha familia rica, refugou unha educación letrada e, unha vez que lle morreron os pais, ocupouse do coidado da súa irmá. Cando oíu nunha igrexa a frase de Xesús de Nazaret no Evanxeo de Mateo: vende todo o que tes, repárteo entre os pobres, ven e sígueme, entendeu que ese dito se dirixía a el e así o fixo, deixando só unha parte para a súa irmá.
Con posterioridade, impactoulle o consello de Xesús: non vos preocupedes polo mañá, polo que deixando a súa irmá a coidado dunhas amigas cristiás, comezou unha vida de ascese e abandono. Convertido da súa condición de nobre, empezou a traballar coas súas mans seguindo o mandato de Paulo de Tarso quen non traballe, que non coma. Co froito do seu traballo compraba algo de pan para el e o resto entregábao entre os necesitados.
Ascese
Primeiro viviu dentro dunha tumba ás aforas da cidade ata os 35 anos. Máis tarde foise a habitar a unha fortaleza abandonada no deserto, levando a ela pan para seis meses e encerrándose alí para non ser amolado. Viviu unhas duras batallas espirituais; segundo as crónicas míticas, o demo facíalle aparecer moedas de ouro para provocarlle cobiza, mulleres sensuais para excitar a súa luxuria, feras monstruosas para facerlle caer no pecado do medo. A súa sona de santidade foise espallando e moitos tentaron forzar a entrada do seu refuxio:
Carisma
Comezou a ter sona de taumaturgo e tamén de mestre:
Predicaba que non había que temer os demos e consideraba os eremitas como un escudo contra eles:
Contra os demos había, segundo el, que estar vixilantes pero non temorosos e teimaba na necesidade de discernir entre espíritos bos e os diaños:
Pola contra, os espíritos malignos distínguense porque
O carisma de Antón provocou que moitos imitasen á súa vida e se retirasen ao deserto, creando as primeiras comunidades monásticas do cristianismo dun xeito significativo, se ben estas non tiñan unha regra como a que posteriormente redactaron Basilio o Grande en Oriente ou Bieito de Nursia en Occidente. Atanasio describe estas comunidades de xeito idealizado:
Vida pública
No ano 311, coa persecución dos cristiáns polo Emperador Maximino, volveu a Alexandría para confortar os prisioneiros nos cárceres e as minas e, en moitos casos, para acompañalos na morte. Moitos monxes seguiron o seu exemplo ata o punto que o perfecto ordenou que non se achegasen á cidade. Antón desafiou a orde.
Pasado este episodio, intensificou a súa ascese e afastouse máis no corazón do deserto, no que chamou a súa montaña interior. Alí, segundo as crónicas, as feras do campo vivían en paz con el e mesmo o protexían.
Regularmente, acudía ao monte Pispir, a súa montaña exterior, para atender aos que a el acudían, xentes de toda clase e condición, incluídos xuíces cos seus condenados. Aos xuíces lembráballes que co mesmo xuízo que eles aplicasen serían xulgados.
Facía cestos para gañar o pan, curaba enfermos e repartía esmolas. O seu carisma ía en aumento, pero el procuraba ser exemplo de sinxeleza:
O emperador Constantino e os seus fillos Constancio e Constante mandáronlle cartas que el, ao principio, refugou contestar. Ante a insistencia dos monxes, que lle lembraban que agora os emperadores eran cristiáns, acordou responder, lembrándolles que o único Rei de reis era Cristo, e pedíalles que amasen os homes, e que se preocupasen pola xustiza e polos pobres.
No ano 337 volveu á cidade a predicar contra o arianismo na defensa da fe definida no Concilio de Nicea, nun momento en que aquela corrente tiña o apoio das autoridades. Púxose de parte do bispo Atanasio que foi desterrado múltiples veces e acusado de varios delitos. Considerou que na Igrexa o altar estaba corrompido e o goberno en mans de bestas.
Mantivo polémicas con sabios pagáns e platónicos que se burlaban del por consideraren ridícula a crenza na encarnación e nun Deus crucificado. Atanasio reprochaba aos pagáns esquecérense do Creador e creren en fábulas e aos platónicos acusábaos de sosteren que a caída das almas fora provocada pola Mente Suprema ao tempo que consideraban aquelas imaxes desta. Con isto incorrían en blasfemia contra o Pai da Mente Suprema que era Deus.
Final e reliquias
Finalmente, adiviñando a súa morte, pediu aos discípulos que non o enterrasen como os exipcios, que gardaban os cadáveres nas casas, senón que o soterrasen nun lugar secreto para que o seu corpo non fose venerado. Porén no ano 561 afirmouse que o seu corpo fora atopado e trasladouse a Alexandría. No ano 635 levouse a Constantinopla. Dende 1491 atópase na Igrexa de St. Julien en Arlés (Francia).
Significación
A Vida de Antón foi un dos libros máis lidos na Cristiandade tardorromana, provocou unha explosión de eremitismo e a súa influencia permaneceu ao longo da Idade Media. Antón Abade é moi venerado na Igrexa Ortodoxa Copta. A Igrexa Católica celebra a súa festa o 17 de xaneiro. Está considerado patrón dos porcos e en xeral dos animais domésticos, así como dos cesteiros, os pasteleiros e os teceláns.
Para o monacato do cristianismo oriental foi case un paradigma e un prototipo, os ditos dos chamados pais do deserto din beber da súa ensinanza. Representaba un ideal de monxe que todos os ascetas arelaban imitar:
Santo Antón na cultura popular galega
300px|miniatura|O Porco de Santo Antón, en [[Espasante, Ortigueira|Espasante (Ortigueira).]] Santo Antón é invocado polos pastores como protector do gando contra os ataques do lobo e das aves rapaces. Contan por terras de Monforte que unha vez andaba un pastor coas cabras no monte pero veu o lobo e colleulle a mellor cabra do rabaño. Axiña caeu de xeonllos e púxose a rezar o responso a Santo Antón sen que a cabra regresase. Entón quitou a saca que levaba na cabeza para protexerse da choiva e seguiu rezando e, desta vez, o lobo ceibou a cabra. Ó ver que agora eran atendidos os seus rezos exclamou: Válgate Dios o Santo, qu'eres ben caprichoso. E nese instante, o lobo deu volta e volveu coller a cabra.
En Maderne recolleuse un ensalmo para protexer o gando das aves rapaces: Aigue maldita, que en el cielo estás escrita con papel y agua bendita, abre as pernas, cerra a cancela, déixame eso que levas que hei rezar a San Antoñín meu que non comas tu nin eu.
O porco de San Antón
Espasante conserva a tradición do porquiño de san Antón,, tradición centenaria ligada á orde Antoniana (Irmáns Hospitalarios de Santo Antonio). Consiste en que a parroquia cría un porquiño que anda ceibe polas rúas e é alimentado polos vecinos, sen que ninguén o moleste. Posteriormente é poxado.
De aquí naceron expresións como "Andar coma o porco de San Antonio", co significado de vivir das esmolas que se poidan conseguir, ou "Andar/ser coma o porquiño de Santo Antón", co significado de comer nas casas alleas (de gorra) ou comer de todo, que todo lle senta ben a un.
Criou dous cochos Ramón, Cando casou con Tomasa Un pra comeren na casa E o outro pra San Antón. Morreu un, gordo coma un bocho, E Simón sinteuno tanto Que dixo: O burro do Santo Deixou morrel-o seu cocho