Escultura_do_Renacemento_italiano
Contexto e visión xeral
miniatura|Verrocchio: Busto de [[Lourenzo de Medici|Lourenzo de Médici, chamado O Magnífico (1480), un dos máis importantes mecenas do Renacemento. National Gallery of Art.]] En 1401, como se dixo, a municipalidade de Florencia abriu un concurso para a crear as portas do Baptisterio de San Xoán a que concorreron Lorenzo Ghiberti, Filippo Brunelleschi e Donatello. Venceu o primeiro, e os outros dous viaxaron a Roma a fin de estudar a arquitectura e escultura dos antigos romanos, e á volta aplicaron o coñecemento adquirido, dando novo impulso ao cultivo dos ideais clásicos. Nesa época Florencia, xa recuperada, pasaba por un período moi favorábel á cultura e ás artes. Estabelecendo a súa primacía político sobre toda a rexión arredor, tornouse un motivo de orgullo cívico para os florentinos erguer monumentos e estatuaria na súa cidade, cuxo custo era financiado por ricas familia de banqueiros e comerciantes, entre os cales estaban os Médici, que ascenderon ao poder político en 1434 e alá permaneceron até 1492. Durante o seu goberno os Médici patrocinaron todas as actividades artísticas e humanistas asociadas co Renacemento, e o seu palacio foi o centro de cultura máis importante da Italia ao longo do século XV, atraendo os máis celebrados artistas, filósofos, filólogos e outros eruditos. A través das pescudas de Poggio Bracciolini por mosteiros do norte, onde reencontrou innúmeros textos clásicos considerados perdidos, e da influencia doutros intelectuais gregos fuxidos do Imperio Bizantino após a súa caí­da en mans turcas en 1453, os florentinos coñecen unha serie de obras literarias e filosóficas da Antigüidade, dando nacemento a unha escola sincrética derivada de varias correntes de pensamento antigo, como o Neoplatonismo, a Gnose, o Hermetismo, o Estoicismo e o Ceticismo, orientada máis á filosofí­a moral do que á metafísica. Colocando o home novamente no centro do universo cun ser glorioso, libre, dignificado como a imaxe da divindade e o árbitro da Natureza, e formando unha visión nova respecto a Deus, tivo inmensa influencia sobre a filosofí­a europea por moitos séculos adiante. O secularismo desa nova doutrina, cuxos maiores expoñentes foron Marsilio Ficino e Pico della Mirandola, prestixiaba a elocuencia, a política, a ciencia, a arte, a historia, o éxito mundano e a fama, e ela acabou sendo acusada de arruinar os valores do Cristianismo, mais o contra-argumento dos humanistas foi que unha preparación moral e cultural sólida sería a mellor introdución para a correcta vida cristiá, e se dicían agora que as persoas estaban libres para determinar seu destino, xamais negaron que ese destino estaba definido dentro dun contexto cristián. Nesa resurrección do pensamento grego volveron a circular seus ideais referentes á arte, cuxa principal característica era vincular a Beleza coas Virtudes morais nunha expresión ao mesmo tempo naturalista e idealista. O Belo pasou a ser visto como unha das formas de gañar acceso á contemplación de Deus e da Verdade, e polo ben da Verdade na arte e se fixo necesaria que os artistas estudasen con redobrada atención a anatomía do corpo humano, as leis da perspectiva, da proporción e da óptica, os efectos físicos e psicolóxicos das cores e da luz, dentro dun espírito que tiña moito de investigación científica e racional. Neste momento rexurde a figura humana e especialmente o nu como os campos preferenciais de exploración artísticas, mentres que os personaxes sagrados asumían faccións máis humanizadas e poéticas. Ao final do período Niccolò Machiavelli sintetizou a visión renacentista respecto á Antigüidade ao relatar a súa experiencia cotiá de estudar na súa biblioteca: