cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patricio de Irlanda
Traxectoria
Maewyin Succat, que máis tarde tomará o nome cristián de Patricio, era fillo de Calpurnio e Conchessa, nobres brito-romanos. Raptado na súa xuventude por piratas irlandeses, foi vendido como escravo ó rei do Norte Dal Riada, na actual Irlanda do Norte. Aquí aprendeu a lingua gaélica e a relixión céltica. Na obra que escribiu, Confesión, relata a súa vida de escravo en terra irlandesa coidando rabaños nos bosques de Fochoill, en Mayo. Da súa narración translócese a súa rexa tenacidade. Á idade de vinte anos, disposto a tornar á súa patria, foxe do seu amo e percorre duascentas millas en territorio completamente descoñecido ata atopar unha pasaxe nunha barca con máis viaxeiros.
Tras arribaren á Escocia atopan unha terra completamente erma e abandonada. Durante días vagan coa súa pouca equipaxe en busca de sinais de vida e de algo que comer. Despois de moito tempo e case desfalecidos por falta de alimento, os seus acompañantes séntense desamparados da man de deus e, segundo el mesmo relata, tentará animalos para que teñan fe e crean no Señor porque a El nada lle é imposible e pode enviar víveres para sacialos na abundancia.
Atopan un rabaño de porcos e comen ata saciarse. Isto causa o efecto dunha conversión nos seus compañeiros de aventura. Mais traerá consigo consecuencias non queridas e, deseguida, conta Patricio, acaba sendo levado preso con outro amo outros dous meses. Tras esta paréntese, desexoso de ver de novo os seus pais, conseguirá por fin reunirse con eles cando conta xa con vinte e un anos. Por este tempo ten un soño no que un home lle leva unha chea de cartas de Irlanda na que o chaman para que vaia a vivir no medio deles. Patricio interprétao como un convite para que vaia predicar as Escrituras entre os irlandeses.
Determinado na súa decisión de dedicarse totalmente a Deus, ós vinte e catro anos abandona a familia e diríxese á Galia. Permanecerá en terras galas dende o 415 ó 432 visitando os principais mosteiros do seu tempo, Marmoutier cerca de Tours e as illas de Lérins, preto de Cannes no Mediterráneo. Logo encamiñarase cara á cidade de Auxerre na Borgoña, por aqueles tempos principal centro de estudos cristiáns, onde transcorrera un longo tempo baixo a vigorosa dirección de dous bispos, Anatore e Xermán. Ó final da súa estada é ordenado bispo polo papa Celestino I (morreu no 431), que lle encomenda a misión de evanxelizar Irlanda.
No 432 desembarca de novo en Irlanda onde inicia unha intensa actividade apostólica, na que o seu coñecemento da lingua e dos costumes do seu pobo lle son de grande axuda. O pobo irlandés, moi ligado ás súas tradicións, cun profundo sentido do sagrado, e cunha respectada caste de sacerdotes chamados druídas, acolle de maneira entusiasta a mensaxe de Patricio. Na historia das evanxelizacións o pobo irlandés é probablemente un dos únicos que se converteu ó cristianismo sen ningún derramamento de sangue.
Lendas
Unha lenda irlandesa atribúelle a fazaña de librar a illa de cobras, un acto que simbolizaba a conversión do pobo de Irlanda pois as serpes simbolizaban a Satán, o inimigo responsable da ignorancia do deus verdadeiro. Irlanda é hoxe o único país das Illas Británicas que non ten ofidios. En realidade non os tivo dende a era pos-glacial.
A tradición tamén lle apón a San Patricio o feito de aprenderlles ós irlandeses o concepto da trindade amosándolles un trevo de tres follas e explicándolles que, coma o trevo, Deus era unha única unidade con tres persoas distintas (en oposición ás crenzas arianas populares no tempo de San Patricio.
miniatura|dereita|100px|Shamrock, trevo irlandés.
Tanto se estas lendas son certas coma se non, o que elas mostran é o importante que foi o seu apostolado en Irlanda.
Santidade
O 17 de marzo é coñecido popularmente como Día de San Patricio porque se cre que ese foi o día da súa morte. O día converteuse en festa de toda a igrexa debido ó estudoso franciscano Luke Wadding, membro da comisión para a reforma do Breviario [36], a comezos do século XVII.
Nos primeiros mil anos da Cristiandade, as canonizacións eran feitas nas dioceses. A igrexa local celebraba como santos as persoas boas que consideraban que levaran unha vida piadosa ou santa. Debido a isto, San Patricio nunca foi formalmente canonizado por un Papa, pero aínda así é amplamente venerado en Irlanda e noutros países.
San Patricio tamén é venerado na Igrexa Ortodoxa, especialmente entre cristiáns ortodoxos que viven en Irlanda, no Reino Unido e en América do Norte.
Pato branco
O pato branco (Tadorna tadorna) é unha especie de ave anseriforme da familia Anatidae. É un pato común e amplamente estendido en Eurasia e o norte de África. En Galicia é un invernante escaso.
Descrición
miniatura|esquerda|Tres patos brancos nun zoo de Polonia. O pato branco é unha ave rechamante con aspecto intermedio entre pato e ganso. A súa plumaxe é principalmente branca con zonas negras e de cor castaña avermellada. Ten a cabeza e a parte superior do pescozo negras con irisacións verdes. Presenta unha ancha banda pectoral de cor castaña avermellada que tamén rodea o manto. Presenta zonas de plumaxe negra na liña do ventre, a punta da cola, dúas franxas escapulares e as rémixes (agás as secundarias interiores que tamén son castañas). Tamén presenta unha mancha de cor canela enferruxada na zona infracaudal de beiras difusas. O bico é vermello e as patas rosadas. Ambos os sexos son similares, pero o macho presenta unha protuberancia na base do bico a modo de escudo frontal que xunto co bico incrementa a intensidade da súa cor na época reprodutora. As femias teñen a franxa pectoral máis estreita e presentan algunhas manchas faciais brancas. Os xuvenís carecen da franxa pectoral e o rostro manchado de branco.
Taxonomía e etimoloxía
miniatura|esquerda|Macho en voo.
O pato branco foi descrito cientificamente por Carl von Linné en 1758 na décima edición da súa obra Systema naturae, co nome de Anas tadorna, que significa 'pato manchado', en referencia á coloración da súa plumaxe. En 1822 Heinrich Boie trasladouno como especie tipo ao xénero Tadorna que creara. É unha especie monotípica, é dicir, non se recoñecen subespecies diferenciadas.
O nome do seu xénero e especie, Tadorna, é unha palabra que procede do nome francés tadorne da ave, que á súa vez procede do termo celta tadorne que significa 'pato manchado'.
Fósil
Certos ósos fósiles de Dorkovo (Bulgaria) descritos como Balcanas pliocaenica poden en realidade pertencer a esta especie. Máis probablemente é unha especie extinta de Tadorna (se non a un xénero distinto) debido á súa idade do Plioceno temperán; a especie presente non está inequivocamente testemuñada polo rexistro fósil ata uns 2 ou 3 millóns de anos despois (Plioceno tardío/Plistoceno temperán).
Distribución
O pato branco cría na zona temperada de Eurasia. A maioría das poboacións emigran a zonas subtropicais en inverno, pero reside permanentemente en amplas zonas costeiras do oeste de Europa, á parte de movementos cara a zonas máis seguras na época de muda, como o mar de Frisia na costa do norte de Alemaña e os Países Baixos. miniatura|esquerda|Prefiren as augas salobres e salgadas. Na península Ibérica, o pato branco é invernante, pero aniña esporadicamente nalgunhas zonas. Ocupa zonas costeiras e tamén lagoas e encoros do interior.
miniatura|Ovos de Tadorna tadorna no [[MHNT]] miniatura|Tadorna tadorna.
Comportamento e hábitat
A maioría das parellas abandonan as súas crías antes de que alcancen o seu completo desenvolvemento e marchan a lugares seguros e tranquilos xunto ao mar na época de muda. En dita época, os patos brancos (igual que outros patos) perden as plumas rémixes, o que os fai moi vulnerables aos seus depredadores, porque lles impide voar ata que lles saen as novas. Os polos quedan agrupados en "garderías", ao coidado dunhas poucas femias.
O pato branco habita estuarios, costas pouco profundas e ribeiras de lagos interiores salinos en terreos abertos. Aliméntase de moluscos, pequenos crustáceos, insectos e pequenas cantidades de materia vexetal.
13 de setembro
O 13 de setembro é o 256º día do ano do calendario gregoriano e o 257º nos anos bisestos. Quedan 109 días para finalizar o ano.
Mortes
miniatura|100px| Filipe II de España. miniatura|100px| Xosé Filgueira Valverde.
Outros
Os 366 días do ano
Douglas Aircraft Company
Douglas Aircraft Company foi un fabricante aeroespacial estadounidense que tivo a súa sede en Long Beach (California). A compañía fundouna en 1921 Donald Wills Douglas, Sr. e posteriormente fusionouse con McDonnell Aircraft en 1967 para formar McDonnell Douglas. Douglas Aircraft Company funcionou en gran medida como unha división de McDonnell Douglas tras a fusión. Esta última fusionaríase posteriormente con Boeing en 1997.
Anos 20
miniatura|250px|[[Douglas World Cruiser]] A Douglas Aircraft Company fundouna Donald Wills Douglas, Sr. o 22 de xullo de 1921 en Santa Monica (California), tras a disolución da Davis-Douglas Company. Un dos primeiros reclamos que lle deron fama foi a primeira circunnavegación ao mundo por aire con avións Douglas en 1924. En 1923 o Servizo Aéreo do Exército dos Estados Unidos interesouse en levar a cabo unha misión de circunnavegación da Terra por ver primeira cun avión, chamándolle ao programa "World Flight". Donald Douglas propuxo un Douglas DT modificado para satisfacer as necesidades do Exército. O torpedeiro bombardeiro DT, un biplano bipraza con cabina aberta, fora anteriormente producido para a Armada estadounidense. Os DTs foron collidos das liñas de montaxe nas fábricas da compañía de Rock Island, Illinois e Dayton, Ohio para ser modificados.
O avión modificado foi coñecido como o Douglas World Cruiser (DWC). Tamén foi o primeiro gran proxecto para Jack Northrop, que deseñou o sistema de comustible para a serie. Despois de que o prototipo fose entregado en novembro de 1923, tras rematar exitosamente as probas o día 19 dese mes, o Exército encargoulle a Douglas catro exemplares de produción. Debido á esixencia da expedición, escolléronse pezas de reposto, incluídos 15 motores Liberty L-12 e 14 xogos de pontóns adicionais, ademais de repostos suficientes da fuselaxe para dous avións máis. Estas pezas foron enviadas a aeroportos situados ao longo da ruta. O derradeiro destes exemplares foi entregado o día 11 de marzo de 1924.
Batalla de Iwo Jima
A batalla de Iwo Jima, denominada en clave «Operación Detachment», é o nome que recibe un dos combates máis sanguentos da segunda guerra mundial, librado na illa de Iwo Jima entre as forzas do exército estadounidense e as do imperio do Xapón de febreiro a marzo de 1945, durante a guerra do Pacífico (1937-1945).
No final dos combates, os estadounidenses lograron conquistar a illa e controlar os seus importantes campos de aviación, aínda que, durante a cruenta batalla, atopáronse cunha resistencia extrema dos xaponeses, resistencia que supuxo a morte da maioría dos seus combatentes.
No cumio do monte Suribachi da illa, nos poucos días do inicio dos combates, o xornalista Joe Rosenthal tomou unha das imaxes máis difundidas da segunda guerra mundial, titulada Raising the Flag on Iwo Jima, galardoada co premio Pulitzer, na que se observa a varios soldados poñendo o mastro con que erixiron a bandeira estadounidense naquel lugar.
Antecedentes
miniatura|esquerda|300px|Mustang P-51 A mediados do ano 1944 as tropas dos Estados Unidos progresaban cara á conquista das illas Marianas, situadas a uns 2 500 quilómetros de Toquio. Para aquelas, as superfortalezas B-29 superaran as probas de aptitude e estaban en condicións de percorrer 6 000 quilómetros sen repoñer, transportando unha enorme carga de bombas. Os B-29 podían, polo tanto, engalar nas Marianas, bombardear cidades do Xapón e volver ás súas bases. Para este fin, en diversas illas do arquipélago das Marianas, a medida que se ían conquistando, preparáronse formidables complexos para o mantemento, engalaxe e acollemento dos B-29. Os voos comezaron o 24 de novembro de 1944. miniatura|Situación xeográfica da illa. Non obstante, as operacións cos B-29 seguían planteando dous problemas maiores. Por unha parte, os P-51 Mustang, que eran os máis modernos e mellores cazas norteamericanos, non tiñan máis de 3 000 quilómetros de autonomía, é dicir, uns 1 500 quilómetros de raio de acción, polo que non podían escoltar as fortalezas voantes até o Xapón. Por outra banda, na illa xaponesa Iwo Jima, situada a metade do traxecto das misións de bombardeo, os xaponeses construíran dous aeródromos e traballaban na construción dun terceiro, e dispoñían ademais dunha instalación de radar. Grazas a este radar, cando os B-29 pasaban por Iwo Jima, eran detectados con moita antelación e cando chegaban ao Xapón, sen cazas que os puidesen defender, eran atacados tanto polas defensas antiaéreas como polos cazas, aínda que realmente as defensas xaponesas non resultaban moi efectivas, pero non deixaban de supor unha molestia.
A solución a estes problemas era conquistar Iwo Jima. Con isto conseguíase tanto a eliminación da gornición nipoa como os efectos do radar, mentres que se permitiría establecer na illa as escuadrillas de Mustang necesarias para escoltar as de B-29 nos seus voos ao Xapón. Dispoñer da base de Iwo Jima tamén permitiría as escalas técnicas dos B-29 en caso de que volvesen avariados xa que aínda que estas aeronaves podían amarar en caso de emerxencia, pois os norteamericanos desenvolveron un servizo de asistencia con hidroavións, as aterraxes de emerxencia en pleno mar eran o terror das tripulacións das B-29 por medo aos ataques de tiburóns ou a ser capturados por pesqueiros xaponeses.
Douglas Aircraft Company
Anos 20
Douglas adoptou un logo que amosaba avións circundando un globo, substituíndo ao orixinal corazón alado. O logo evolucionou cara a un avión, un foguete e un globo. Posteriormente foi adoptado pola corporación McDonnell Douglas, e posteriormente foi a base do actual logotipo de Boeing tras a súa fusión en 1997.
Preguerra
A compañía é principalmente famosa pola serie "DC" ("Douglas Commercial") de avións comerciais, incluído o que adoita a ser considerado como o avión de transporte máis significativo nunca fabricado: o Douglas DC-3, que tamén foi producido como un transporte militar coñecido como C-47 Skytrain ou "Dakota" no servizo británico. Moitos avións Douglas tiveron longas vidas de servizo.
Batalla de Iwo Jima
Escenario de operacións: xeografía da illa de Iwo Jima
miniatura|Imaxe satélite da illa de Iwo Jima. A illa de Iwo Jima, ou "Illa do Xofre" en lingua xaponesa (硫黄島 Iōjima), ten unha lonxitude de 8 quilómetros orientada no eixe suroeste–nordeste, cun extremo máis estreito no suroeste de 900 metros de anchura e o máis ancho no nordeste, de 4 500 metros, de maneira que adquire unha silueta en forma de pera. A súa superficie, volcánica, esténdese sobre 20 km2 conformando unha xeografía accidentada composta por outeiros, cavorcos, gargantas, depresións e areas de lava que a acción do mar converteron en po. Apenas existe vexetación, escaseando as fontes de auga, mentres que dos solos fendidos xorden emisións de vapores sulfurosos pestilentes, de aí a súa denominación.
Douglas Aircraft Company
Preguerra
Douglas Aircraft deseñou e fabricou unha gran variedade de aparellos para os distintos corpos das forzas armadas estadounidenses. A compañía inicialmente fabricou torpedeiros para a Armada, pero desenvolveu varios versións deses modelos, incluídos avións de recoñecemento e avións de correo. En cinco anos Douglas estaba construíndo ao redor das 100 unidades anuais. Entre os seus primeiros empregados estiveron Ed Heinemann, "Dutch" Kindelberger, e Jack Northrop, que posteriormente fundou a Northrop Corporation.
Batalla de Iwo Jima
Estratexia do mando militar xaponés
Tras a batalla do golfo de Leyte en outubro de 1944, as perdas da armada xaponesa deixaron a frota sen capacidade ofensiva. Pola súa parte, os submarinos norteamericanos afundiran durante os dous últimos anos practicamente toda a frota mercante xaponesa. Por mar, Xapón xa non podía nin atacar a frota inimiga nin abastecer as tropas que tiña fóra do seu arquipélago.
Estas circunstancias levaron a comprender a unha parte do alto mando xaponés que a guerra estaba definitivamente perdida, optando por reorientar a estratexia das operacións en prol de alcanzar un acordo de paz honrosa cos Estados Unidos que preservase, polo menos, no aspecto político o carácter divino institucional do emperador.
Douglas Aircraft Company
Preguerra
A compañía mantivo o seu mercado militar e espandíuse cara os avións anfibios a finais dos anos 20, tamén trasladando as súas instalacións de Clover Field a Santa Monica. O complexo de Santa Monica era tan grande que as rapazas que repartían as cartas usaban patíns para entregar o correo interno da compañía. Cara finais da segunda guerra mundial Douglas tiña instalacións en Santa Monica, El Segundo, Long Beach e Torrance (en California), Tulsa e Midwest City (en Oklahoma) e Chicago (Illinois).
Batalla de Iwo Jima
Estratexia do mando militar xaponés
Para este fin, os xaponeses esperaban que acentuando a resistencia nos territorios insulares patrios, e que ían cedendo progresivamente ante o avance aliado, podería alterar o obxectivo norteamericano de forzar a rendición incondicional do Xapón facéndolles ver o enorme custo que implicaría o desembarco no arquipélago xaponés, acción que debía parecer só realizable tras conquistar o último palmo de terreo e eliminar até o último combatente nipón.
Douglas Aircraft Company
Preguerra
En 1934 Douglas fabricou un avión de trnsporte comercial bimotor, o Douglas DC-2, ao que lle seguiu o famoso DC-3 en 1936. O amplo abano de aparellos producidos pola compañía incluían avións de pasaxeiros, bombardeiros lixeiros e medios, cazas, transportes, avións de recoñecemento e avións experimentais.
Batalla de Iwo Jima
Estratexia do mando militar xaponés
Esta actitude sería unha das razóns presentadas polo xeneral Groves e o presidente Truman para asestar un ataque atómico ao Xapón.
Douglas Aircraft Company
Segunda Guerra Mundial
miniatura|250px|Mulleres traballando nun bombardeiro en 1942 Durante a segunda guerra mundial Douglas uniuse ao consorcio BVD (Boeing-Vega-Douglas) para producir o B-17 Flying Fortress. Tras a guerra Douglas fabricou outro deseño de Boeing baixo licenza, o bombardeiro B-47 Stratojet, usando unha fábrica propiedade do goberno en Marietta, Georgia.
Batalla de Iwo Jima
Estratexia do mando militar xaponés
Iwo Jima, unha illa cuxo único valor residía nas pistas de aterraxe, sería o lugar simbólico para a posta en escena desta nova estratexia xa que os xaponeses adiviñaron asertivamente que esta illa debía de ser o próximo obxectivo en ser atacado.
Douglas Aircraft Company
Segunda Guerra Mundial
A Segunda Guerra Mundial foi un gran pulo para a compañía. Douglas ocupou o quinto posto entre as corporacións estadounidenses no valor dos contratos durante o conflito. A compañía fabricou case 30.000 avións dende 1942 ata 1945, e a súa fora de traballo chegou aos 160.000 empregados. Douglas fabricou gran cantidade de modelos como o C-47 Skytrain, o DB-7 (coñecido como A-20, Havoc ou Boston), o SBD Dauntless ou o A-26 Invader.
Batalla de Iwo Jima
A defensa preparada por Kuribayashi
miniatura|O Xeneral [[Tadamichi Kuribayashi dirixiu a defensa de Iwo Jima.]] O grande estratego Kuribayashi creou unha técnica coñecida como "caixa de pílulas" que consistía en túneles subterráneos en toda a illa conectados entre si. Foi moi eficaz para disparar e cambiar de posición axiña. O alto mando xaponés decide substituír o comandante a cargo das defensas da illa e colocar a Tadamichi Kuribayashi para que verifique no terreo as defensas e que ademais planifique a forma de que esta illa teña un alto custo en vidas para o inimigo durante a súa conquista.
Douglas Aircraft Company
Posguerra
Douglas Aircraft sufriu recortes ao final da guerra debido ao remate de pedidos de avións por parte do goberno e a un superávit de aparellos. Foi preciso desfacerse de gran parte da súa forza de traballo, despedindo a preto de 100.000 traballadores.
Batalla de Iwo Jima
A defensa preparada por Kuribayashi
Baixo as ordes do xeneral Tadamichi Kuribayashi, procedeuse á evacuación dos 1 000 civís que habitaban Iwo Jima dedicados ao refinado de xofre e reforzouse a gornición con 21 000 soldados equipados basicamente con fusís, granadas de man, metralladoras, artillería de medio e curto alcance, especialmente morteiros e ademais duns limitados tanques lixeiros. A subministración de municións, proxectís, víveres e auga foi moi insuficiente, sen contar con que a auga era de mala calidade nunha illa na que non se dispoñía de fontes de abastecemento, lagos ou ríos. Moito antes de que acabase a batalla, a auga xa se acabara, así como a munición de canón, de morteiro e de metralladora. Nesas circunstancias, os combatentes xaponeses resistiron os últimos días cos seus fusís, pistolas e, como moito, algunhas granadas de man.
Douglas Aircraft Company
Posguerra
A Forza Aérea dos Estados Unidos creou o "Proxecto RAND" (de Research ANd Development, investigación e desenvolvemento) co obxectivo de planificar a longo prazo futuras armas. En marzo de 1946 á Douglas Aircraft Company concedéuselle o contrato sobre a guerra intercontinental. O proxecto RAND posteriormente converteríase na RAND Corporation. miniatura|250px|[[Douglas DC-8 de Iberia]] Douglas continuou desenvolvendo novos avións, incluído o exitoso catrimotor Douglas DC-6 (1946) e o seu derradeiro avión comercial de hélices, o Douglas DC-7 (1953). A compañía entrou na propulsión a reacción producindo o seu primeiro modelo deste tipo para a Armada dos Estados Unidos, o avión de á recta F3D Skyknight en 1948 e posteriormente o F4D Skyray en 1951 cun estilo máis moderno. Douglas tamén fabricou reactores comerciais, producindo o Douglas DC-8 en 1958 para competir co novo Boeing 707.
Illa Soidade
A Illa Soidade (East Falkland en inglés) é a illa de maior superficie nas Illas Malvinas. Situada no sur do Océano Atlántico, a Illa Soidade ten unha superficie de 6.605 km² o 54% da superficie total das Malvinas, e unha poboación de 2.000 habitantes, a maioría da poboación total do arquipélago.
Douglas Aircraft Company
Posguerra
Douglas foi pioneira en campos relacionados, como en asentos exectables, mísiles aire-aire, terra-aire e aire-terra, foguetes de lanzamento ou bombas.
A compañía estaba preparada para entrar no novo negocio dos mísiles durante os anos 50. Douglas pasou de fabricar foguetes aire-aire e mísiles a sistemas de mísiles completos baixo o programa Nike de 1956, converténdose no principal contratista para o programas do mísiles balísticos Skybolt e Thor. Douglas tamén gañou contratos para a NASA, destacando os deseños para a etapa S-IVB dos foguetes Saturn IB e Saturn V.
Fusións
McDonnell Douglas posteriormente fusionouse coa súa rival Boeing en 1997. Boeing combinou a Douglas Aircraft Company coa división Boeing Commercial Airplanes, poñendo fin a máis de 75 anos de historia da compañái. O derradeiro avión comercial fabricado en Long Beach, o Boeing 717 (unha versión de terceira xeración do Douglas DC-9), deixou de producirse en maio de 2006. No ano 2011 o Boeing C-17 Globemaster III sería o derradeiro avión en montarse nas instalacións de Long Beach.
Avións
miniatura|right|[[Douglas DC-3 ]] miniatura|right|[[Douglas DC-6 ]] miniatura|right|Passengers disembarking from a SAS DC-6
Batalla de Iwo Jima
A defensa preparada por Kuribayashi
Tadamichi Kuribayashi, fai un substancial cambio nas localizacións defensivas da illa, as trincheiras nas praias de Iwo Jima foron suprimidas e obrigou a crear unha densa rede de túneles no monte Surabachi, búnkeres enterrados, trampas e fortificacións no norte da illa. Ademais fai ver aos seus subordinados que ninguén dos que están na illa volverá con vida a territorio patrio. Na defensa da illa, Tadamichi Kuribayashi fará que cada vida inmolada sexa moi cara para o inimigo.
Julia Pastrana
Julia Pastrana, nada o 14 de febreiro de 1834 e finada o 25 de marzo de 1860, foi unha muller mexicana nada nalgún lugar da serra de Sinaloa, que exhibiu a súa hipertricose en Europa a mediados do século XIX.
Traxectoria
Os panfletos anunciábana contando a súa suposta historia, dicindo que unha muller india chamada Espinosa, separouse da súa tribo en 1830, todo o mundo pensou que morrera afogada, pero anos despois foi atopada por uns vaqueiros. Espinosa alegou ser capturada e encerrada nunha cova por un grupo de indios hostís, nunha zona chea de osos e mandrís, pero este feito nunca quedou demostrado. Espinosa ía acompañada dunha nena de 2 anos, da cal afirmaba non ser a súa nai, aínda que daba mostras de querela moito. Posteriormente esta muller casou e bautizou á nena como Julia Pastrana. Espinosa acabou morrendo e Julia foi a vivir a unha poboación próxima. Acabou incorporándose á familia do gobernador do Estado Federal mexicano de Sinaloa, Pedro Sánchez. Traballou alí de serventa durante anos ata que en abril de 1854 decidiu volver á súa terra natal.
No camiño, coñeceu ó estadounidense M.Rates, quen enseguida viu o negocio e ese mesmo ano Julia marchaba ós Estados Unidos. A súa primeira aparición como fenómeno de circo tivo lugar en 1854, no Gothic Hall de Nova York, onde era presentada como "A Muller Oso" ou mesmo "O Híbrido Marabilloso", froito dos amores dun humano e unha mona. P. T. Barnum foi a vela pensando en contratala, pero desistiu por atopala "demasiado grotesca". Pronto marchou a Cleveland cun novo representante, por non dicir amo, o señor Beach. O Doutor S. Brainer, que alí a examinou, chamouna unha “especie distinta”. Alí asistiu a grandes bailes e galas militares, dise que os soldados facían cola para bailar con ela. Despois viaxou a Londres, neste momento o seu representante era Theodor Lent. Antes de chegar alí foi anunciada polos xornais como “A indescritible”("The Nondescript"). A imaxe que daban dela era a dunha muller feliz, contenta coa súa situación que, dicían, gustáballe viaxar, guisar e coser. Nos seus espectáculos ademais de mostrar a súa rareza, Julia bailaba e cantaba en español e en inglés.
En 1857, despois de Londres, Theodor Lent apalabrara máis espectáculos en Alemaña, pero alí atopouse con problemas xa que as autoridades non aprobaban o espectáculo. Theodor presentou a Julia como actriz de teatro. En Leipzig Julia protagonizou unha obra de teatro de enredo escrita especialmente para ela, chamada "Der curierte Meyer": trataba dun home que se namoraba dunha dama a cal sempre levaba un veo, cando o pretendente non estaba en escena Julia destapaba a cara mostrándolla ao público para facerlle rir, finalmente mostra a cara ó seu namorado e este perde todo o interese. A policía alemá puxo espías na sala porque non se fiaban do que Theodor lles dicía; a obra foi cancelada e o teatro clausurado despois de tan só dúas representacións sobre a base de que era unha obra inmoral e obscena.
Por esta época recibiu moitas proposicións de matrimonio, pero nunha entrevista realizada por unha publicación alemá (Gartenlaube) preguntáronlle por que rexeitara todas aquelas proposicións, ó que respondeu que ningún dos pretendentes era rico abondo. Dise que esta idea era orixinaria de Theodor, o cal desexaba casala cun home rico e esta era a súa forma de atraer a algún. Julia acumulara moitos cartos, e finalmente foi Theodor o que lle pediu matrimonio en 1857.
Casaron e seguiron a xira por Austria. En Viena Theodor obrigouna a pasar exames fisiolóxicos bastante exhaustivos e prohibiulle saír á rúa durante o día. En 1859 quedou embarazada. En Moscova, durante unha xira a comezos de 1860, Pastrana deu a luz a un bebé con «características semellantes ás súas». O bebé faleceu ás 35 horas de nacer e Pastrana morreu por complicacións posparto cinco días despois.
Batalla de Iwo Jima
Construción de fortificacións
A tropa que inicialmente construíra defensas e trincheiras no zona da praia, comezou a construír innumerables fortíns camuflados tanto nas poucas zonas chás do centro da illa como nas zonas montañosas da illa, nas vertentes dos barrancos e nas cimas volcánicas do sur e norte da illa.
A pouca dureza da pedra volcánica permitiulles facer con gran facilidade profundos túneles cos que deseñaron unha rede de galerías e refuxios onde se protexer dos duros bombardeos aos que serían sometidos durante 3 días, para ter unha óptima comunicación entre si en distintas posicións, así permitía a circulación de víveres e munición e unha mellor comunicación entre postos defensivos protexéndose desta maneira uns dos outros. Para aumentar a resistencia dos materiais volcánicos empregaron cemento chegado en cargueiros con material de construción como picos e pas e que mesturado coa cinza de lava daba unha excelente consistencia aos redutos.
Os fortíns e posicións foron construídos con especial atención de que non houbese ángulos mortos para que todo punto atacado puidese ser defendido coa axuda dos postos veciños. O xeneral Kuribayashi, de familia aristócrata samurai, prohibiu expresamente ás tropas a táctica de combate banzai, é dicir, o asalto frontal ou a peito descuberto, e que até aquela fora utilizado amplamente polo soldado xaponés, sendo así un albo fácil para os disparos dos inimigos. Deste xeito esperábase forzar a combatividade dos marines norteamericanos ao obrigarlles a ter que atacar e penetrar en cada posición fortificada para desaloxar os defensores e expoñelos moralmente á visión desalentadora dos corpos dos caídos que se acumularían no intento.
Estratexia do mando militar estadounidense
miniatura|200px|Plan de desembarco. O mando dos Estados Unidos planificou con antelación as operacións de invasión da illa poñendo na súa dirección ao xeneral Holland Smith. Para entón, a industria militar estadounidense xa acadara cotas formidables de produción, o que permitiu dispoñer dunha forza con abundante equipamento e apoio. Mentres, por un lado, se procedeu ao bloqueo naval da illa mediante submarinos que impedían a subministración por mar dos defensores, por outro, a partir de xuño de 1944 comezaron os bombardeos regulares da illa, primeiro desde acoirazados próximos e despois mediante ondadas de bombardeiros desde as bases das illas Marianas.
Para o asalto definitivo reuniuse unha escuadra composta por preto de 500 navíos, entre eles 12 portaavións e 8 acoirazados, e formada por 250 000 homes, dos cales 70 000 eran marines distribuídos en 3 divisións, forzas todas elas veteranas da guerra do Pacífico.
A operación bautizada como Detachment ou "Illamento", prevía tomar o control da illa nun máximo de 10 días.
O desembarco: preliminares, despregue e castigo xaponés
miniatura|250px|Bombardeo previo á invasión da illa nunha imaxe tomada o 17 de febreiro de 1945. En primeiro plano, o monte Suribachi. O mando estadounidense decidiu o desembarco das tropas de asalto ao longo dos 3 000 metros de praia, a Red Beach, que desde o cono volcánico suroeste, do volcán extinguido Suribachi de 170 metros de altura, esténdese cara ao nordeste pola costa oriental. Toda a costa restante da illa é rochosa e naquel tempo tampouco existía ningunha instalación portuaria.
Os acoirazados da frota norteamericana comezaron os bombardeos preliminares con obuses de até 500 quilos a partir do 16 de febreiro de 1945 que se prolongaron os días seguintes 17 e 18 ante as malas condicións meteorolóxicas que impediron as tentativas de bombardeo aéreo. Simultaneamente, comandos de submarinistas inspeccionaron a costa somerxida da praia sen encontrar minas nin obstáculos.
Para o día 19 de febreiro de 1945, luns, perante a melloría meteorolóxica ordenouse aos dragaminas realizar un último varrido da fronte da praia e sen encontrar artefacto ningún todos os canóns da frota dispararon sobre a illa. Mentres tanto, ondadas de bombardeiros lanzaron as súas cargas de bombas e napalm. Para o almirante Nimitz:
Lanchas lanzafoguetes achegáronse a poucos metros da praia, destruíndo en profundidade os primeiros centos de metros lonxitudinais de costa. Pouco despois, ás 9 00, as primeiras lanchas de desembarco arribaron á praia sen sufrir ataque ningún por parte da artillería xaponesa. O mando xaponés previra no seu plan de defensa permitir o desembarco sen fogo de castigo e concentrar o ataque, unha vez os invasores penetrasen no interior, desde as posicións do monte Suribachi. miniatura|250px|dereita|Marines da 5ª división no atoamento da "Praia Vermella" nº1. 19 de febreiro de 1945.
Carlo Cattaneo
Carlo Cattaneo, nado en Milán o 15 de xuño de 1801 e finado en Lugano o 6 de febreiro de 1869, foi un filósofo italiano.
Batalla de Iwo Jima
O desembarco: preliminares, despregue e castigo xaponés
Cando desembarcaron as primeiras unidades os atacantes descubriron as características do terreo e as dificultades seguintes, aproveitadas polos xaponeses, que os esperaban para impedir a súa progresión na illa.
Illa Soidade
É administrada polo Reino Unido como parte do territorio de ultramar das Illas Malvinas. É reclamada pola Arxentina, formando parte do Departamento Illas do Atlántico Sur dentro da provincia de Terra do Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur.
Carlo Cattaneo
Traxectoria
miniatura|Memorie di economia pubblica dal 1833 al 1860, 1860.
Formado na tradición empirista de Romagnosi, ensinou durante un tempo no Ximnasio de Milán. En 1839 fundou o periódico mensual Il Politecnico, que se publicou ata 1844. Participou na insurrección de Milán de 1848 e exiliouse en París e Lugano. Nesta cidade suíza publicou unha nova etapa de Il Politecnico entre 1860 e 1863.
Cattaneo interesouse pola filosofía, a historia e as ciencias sociais, e en todas estas disciplinas aplicou un espírito empirista en gran positivista e en todo caso historicista. Opúxose fortemente ao espiritualismo e ao rosminianismo, correntes ás que acusou de subxectivas e de separar a teoría da práctica. Para el non hai en filosofía ningún principio universal e absoluto nin tampouco ningún método universal: hai pluralidade de nocións e pluralidade de métodos, cada un dos cales xustificable pola súa aplicabilidade. A filosofía non debe fuxir da práctica, que é á vez a realidade e a posibilidade da súa transformación por medios técnicos e científicos. O desenvolvemento social da Humanidade é o horizonte dentro do que transcorre o pensamento filosófico. O home é, dende os seus comezos, un ser social, de xeito que un exame do espírito humano é un exame do espírito asociado con outros. Chamouse por este motivo a Cattaneo un "positivista político". Por todo isto considérase que hai semellanzas entre as ideas de Cattaneo e algunhas correntes posteriores, como o pragmatismo.
Illa Soidade
Xeografía
Illa Soidade ten unha superficie de 6.605 km², un pouco máis da metade da superficie total das illas consta de dúas masas de terra de aproximadamente o mesmo tamaño, a máis ao sur coñécese como Lafonia. A illa está case dividida por dous profundos fiordes, Choiseul Sound e Brenton Loch-Grantham Sound, que están separados por 2´2 km., o ancho do estreito istmo que conecta Lafonia, a parte sur, coa parte norte da illa Soidade e que foi o escenario da Batalla da Pradeira do Ganso durante a Guerra das Malvinas. A costa da illa de 1.668´7 km ten moitas baías, enseadas e cabos.
A parte norte da illa, agás da franxa costeira que bordea o Choiseul Sound, está sustentada en gran parte por rocas paleozoicas en forma de cuarcita e lousa, que tenden a formar costas e paisaxes escarpados e facer que o chan sexa pobre e ácido. A cadea de outeiros principal, de 600 m Wickham Heights corre de leste a oeste. O punto máis alto da cadea (tamén o punto máis alto das Malvinas), é o Monte Usborne que ten unha altura de 705 m. As zonas máis afastadas da cadea de outeiros compóñense principalmente de terreo baixo ondulante, unha mestura de pasteiro e marisma, con moitas lagoas de auga doce pouco profundas, e pequenos regatos que corren nos vales. Dúas enseadas, Berkeley Sound e Port William, pentran profundamente á terra na extremidade norés da illa e proporcionan un ancoraxe para as embarcacións.
Polo contrario, Lafonia esta sustentada por rocas mesozoicas, unha roca máis nova que as rocas do Paleozoico do norte, dando unha paisaxe máis plana da que se ve na outra parte da illa.
Outras paisaxes inclúen ríos de pedras, uceiras, e turba. Gypsy Cove obsérvase como un lugar de beleza.
Poboación e infraestrutura
right|miniatura|300px|Asentamento de [[porto Johnson.]] right|200px|miniatura|[[Catedral de Christ Church, Illas Malvinas|Catedral de Christchurch en Stanley]]
Stanley, a capital das illas e o principal porto marítimo está en Illa soidade. A catedral anglicana das illas Christchurch está tamén en Stanley.
Port Louis ou "Puerto Soledad", no fondo de Berkeley Sound, foi antigamente a sede do goberno. Con todo, atopouse que o fondeadeiro estaba demasiado exposto e ao redor de 1844 fundouse unha nova cidade, e foron construídos os edificios públicos necesarios en porto Stanley, un refuxio resguardado dentro de Port William.
Os dous principais centros de poboación das Malvinas, Stanley, e Mount Pleasant, ambos na metade norte das Illas Malvinas, albergan tres cuartos da poboación da illa, uns 1500 habitantes. Outros asentamentos son Port Louis, Darwin, Port San Carlos, San Carlos, Salvador, Johnson's Harbour, Fitzroy, Mare Harbour, e Pradera del Ganso.
Economía
right|300px|miniatura|Casa na illa Soidade ([[Caleta Trullo)]]
As principais industrias da illa son a pesca, o gando ovino, e a administración e goberno xunto co turismo. Algúns tamén cultivan avea, pero debido á alta humidade e o chan acedo, a terra utilízase principalmente para o pastoreo.
Como Stanley é a capital, e illa soidade é a illa máis poboada, desempeña un papel económico como centro do arquipélago. Moitos cruceiros agora detéñense alí.
a Base Aérea de Monte Agradable tamén desempeña un gran papel económico, que ten un gran número de persoal militar británico baseado alí. Aínda que estes números son uns poucos centos, o seu papel económico nunha poboación de menos de dous mil habitantes é significativo e desproporcionado.
As industrias máis pequenas inclúen a cría de cabalos e gando, e tamén hai evidencias recentes que suxiren posibles depósitos de minerais valiosos na illa.
Historia
right|miniatura|300px|[[Gauchos da illa Soidade tomando mate no saladeiro de Valle Esperanza localizado en Lafonia.]] miniatura|right|300px|Un dos [[Curral|currais históricos que quedan en Sapper Hill, preto de Stanley]]
O primeiro establecemento permanente na illa Soidade comezou con Louis de Bougainville que fundou Port Louis en Berkeley Sound en 1764. O establecemento francés incluíu un número de bretóns, e as illas coñecéronse como "Îles Malouines" (as illas de St. Malo), máis tarde hispanizado como "Illas Malvinas". Durante anos, Port Louis foi o principal asentamento, non só na illa Soidade, senón de todo o arquipélago.
En outubro de 1820, o coronel David Jewett buscou refuxio nas illas despois de que a súa nave, a fragata Héroína, fóra danada nunha tormenta. Jewett foi un corsario estadounidense empregado como capitán polo empresario de Bos Aires, Patrick Lynch, que obtivera unha licenza de corsario do buque do Director Supremo de Bos Aires. José Rondeau. O 6 de novembro de 1820 levantou a bandeira das Provincias Unidas do Río da Prata en Port Louis e reclamou a posesión de todo o arquipélago no nome das Provincias Unidas do Sur (que máis tarde se converterían nas Provincias Unidas do Río da Prata e finalmente Arxentina). Testemuñas oculares presentes, como James Weddell, sentían que a cerimonia fora deseñada simplemente para establecer unha reclamación de rescate sobre un naufraxio francés.
En 1823, Arxentina outorgou dereitos de pesca a Jorge Pacheco e Luís Vernet. A súa primeira expedición ás illas terminou en fracaso e Pacheco abandonou a aventura. Vernet persistiu cunha segunda expedición en 1826. Tamén terminou en fracaso debido á combinación do bloqueo brasileiro da Arxentina e as condicións atopadas. Vernet finalmente logrou establecer un asentamento permanente en Porto Soidade en 1828. Antes de ambas expedicións, Vernet achegouse ao consulado británico en Bos Aires, buscando permiso para a súa aventura nas illas. Posteriormente, Vernet proporcionou ao consulado informes de progreso e instou ao establecemento dunha gornición británica permanente nas illas.
En 1829, Vernet achegouse ao Goberno de Bos Aires solicitando que o asentamento fora apoiado por un buque da armada. A solicitude foi rexeitada, e no seu lugar Vernet foi proclamado gobernador e autorizado a actuar cos seus propios recursos. O cónsul británico presentou unha protesta formal pola proclamación, que quedou sen resposta. Vernet asegurou ao cónsul británico que o seu interese era puramente comercial e unha vez máis instou aos británicos a establecer unha presenza permanente nas illas. Vernet foi a primeira persoa que se proclamou Gobernador, aínda que os textos arxentinos modernos reclaman aos capitáns da Heroína e Pacheco como "gobernadores".
"Puerto Luís", como foi rebautizado, converteuse nunha base de caza de focas e un pequeno porto pesquero. Vernet apoderouse máis tarde dun buque estadounidense, o Harriet, por romper o monopolio que proclamara na caza de focas, non recoñecido polos gobernos estadounidense e británico. (Ambos disputaron formalmente as restriccións a través dos seus cónsules en Bos Aires). Confiscou a propiedade do barco e o capitán foi enviado a Bos Aires para ser xulgado. Vernet acompañouno. O cónsul americano na Arxentina protestou fortemente as accións de Vernet, declarando que os Estados Unidos non recoñecía a soberanía arxentina sobre as Malvinas.
O cónsul estadounidense enviou o USS Lexington a Puerto Luís para que retomase a propiedade confiscada, así como os buques "Superior" e "Breakwater", que tamén foran incautados. En 1832,o USS Lexington atacou Puerto Luís, un acto que máis tarde foi aprobado polo embaixador americano en Bos Aires, que declarou as illas Malvinas libres de calquera poder gobernante. A Arxentina moderna afirma que os norteamericanos destruíron o asentamento, pero o rexistro do capitán Duncan fala de só apontoar os canóns e destruír a tenda da polvora. Duncan arrestou aos sete membrosprincipais do asentamento de Vernet por piratería e proporcionou transporte a Montevideo para calquera membro do asentamento que quixese marchar. A maioría da poboación decidiu marchar, alegando que Vernet enganounos sobre as miserables condicións nas illas. Logo destes acontecementos, Vernet renunciou como Gobernador. O goberno arxentino entón nomeou a Esteban Mestivier como gobernador, e procurou establecer unha colonia penal nas illas. (O nomeamento de Mestivier foi de feito o único nomeamento arxentino para seguir as normas da época e foi debidamente publicado). Pouco despois da súa chegada, con todo, Mestivier foi asasinado polos seus propios homes e o asentamento quedou no caos.
Estes acontecementos empuxaron a Gran Bretaña a regresar ás illas, pedindo que a presenza militar da Arxentina saíse o 3 de xaneiro de 1833 (aínda que os membros restantes do establecemento animáronse a permanecer). "Porto Luís" foi retitulado "Ansons Harbour", pero volveu a "Port Louis" en liña co nome francés orixinal do establecemento Port Saint Louis. Converteuse nunha gornición naval e un asentamento civil.
Pouco despois disto, a segunda viaxe do HMS Beagle examinou a illa. Os nomes dos dous asentamentos na illa Soidade, Darwin e Fitzroy, conmemoran a Charles Darwin e Robert FitzRoy. O 15 de marzo de 1833, un Darwin pouco impresionado escribiu
Batalla de Iwo Jima
O desembarco: preliminares, despregue e castigo xaponés
A praia estaba formada por socalcos de cinza branda de elevada pendente até os catro metros de altura, un terreo onde as botas dos infantes se afundían en po ou que provocaba que escorregasen ao intentar trepar polas ladeiras, arrastrados polo peso do equipo. Tampouco os carros artilleiros e os carros de combate Shermans previstos para abrir o camiño lograron avanzar á velocidade necesaria.
Reino de Macedonia
miniatura|300px|Mapa da Macedonia histórica. Macedonia (en grego: Μακεδονία Makedonía) é unha rexión xeográfica e histórica do sueste de Europa na península Balcánica, cunha área de aproximadamente 67.000 km2 e unha poboación de preto de 4,65 millóns de habitantes.
Situación xeográfica
No norte de Grecia atópase a rexión de Tesalia. Ao norte desta rexión esténdense dúas chairas rodeadas de montañas abruptas. Esta rexión formaba na Antigüidade o reino de Macedonia. Entre as dúas chairas atópase a península Calcídica que avanza no Mar Exeo formando tres puntas. Actualmente, a maior parte do seu territorio atópase no territorio de Macedonia en Grecia e nalgunhas partes de Bulgaria e Macedonia do Norte.
Era un país de trigo e pastos, de aldeáns e xinetes (como Tesalia) cunha costa marítima moi reducida. Os historiadores cren que os seus habitantes eran gregos de dialecto dórico do mesmo xeito que os da rexión de Epiro, Rodas ou Peloponeso, e que falaban un dialecto grego moi próximo ao destas rexións.
Batalla de Iwo Jima
O desembarco: preliminares, despregue e castigo xaponés
Unha hora despois do primeiro desembarco, na praia formárase un atoamentos de marines, Shermans, artillería, caixas de municións e material; nese momento, a artillería xaponesa entrou en acción e descargou os seus obuses sobre os poucos metros de anchura da praia, ocasionando as primeiras baixas e perda importante de material. A artillería detivo o avance norteamericano na praia.
Reino de Macedonia
Costumes
miniatura|150px|dereita|Os mozos macedonios tiñan que matar un xabaril para ser considerados adultos Os mozos tiñan unha obrigación iniciática que era a de matar un xabaril. Aquel que non o fixese non merecía sentar cos demais nos banquetes.
Batalla de Iwo Jima
O desembarco: preliminares, despregue e castigo xaponés
miniatura|Vehículos de combate inutilizados polas granadas, os morteiros e a negra area volcánica.