cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Libro de Daniel
Daniel
O profeta Ezequiel, fala dun Daniel, como home sabio. Tamén hai autores que relacionan a este Daniel co protagonista de escrito babilónico de D’nil.
En calquera caso, poderiamos falar dunha personaxe histórica dos tempos do exilio, que colleu sona pola súa sabedoría e a súa capacidade para interpretar os soños –o que nós entenderiamos como capacidade de penetración psicolóxica-, unha sona que continuou espallándose entre as xeracións posteriores do pobo israelita, ata convertelo nunha personaxe novelesca, protagonista de múltiples relatos.
Proceso de composición
Posteriormente, e nunha primeira fase, uníronse os relatos en linguas hebrea e aramea (as dúas primeiras partes do libro).
Máis tarde, incorporáronse os relatos gregos de temática máis popular, que forman a última parte do libro.
Data de composición
O proceso final de composición do libro, que o deixou tal como o coñecemos, debeu producirse na época da dominación seléucida, no século II antes de Cristo. Que é ata onde chegan as visións de contido histórico, como a coñecida do xigante cos pés de barro.
Segunda sección narrativa
thumb|left|A Casta Susana e os Vellos. Obra de Giuseppe Bartolomeo Chiari. [[Museo de Arte Walters]]
A sección que pecha o libro na súa versión católica, é un texto deuterocanónico. Incorporouse serodiamente ao canon bíblico e só a admiten como inspirado os católicos.
Son 3 relatos con sabor popular e incluso cun certo ton de caricatura. Os relatos seguen sempre un mesmo esquema: a inxustiza e a mentira quedan en evidancia e os culpables son castigados grazas á sabedoría de Daniel o a protección que Deus presta sempre aos seus.
Uso no Novo Testamento
A referencia máis importante no Novo Testamento é a que os Evanxeos fan a Daniel 7,13: "Proseguín ollando as visións nocturnas, e, velaquí, sobre as nubes do ceo viña alguén semellante a un fillo de home, que se dirixiu cara ao ancián e presentouse diante del. O título de "fillo de home" aparece repetidamente nos Evanxeos, posto en boca de Xesús, que se define a si mesmo con ese termo. Deixando claro, iso si, que os evanxelistas prescinden do senso orixinal do termo para convertelo en título mesiánico referido a Xesús.
La Prensa Gallega
La Prensa Gallega foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1885.
Ángel Castiñeira
Ángel Castiñeira Fernández, ou escrito en catalá Àngel Castiñeira i Fernández, nado en Muros en 1958, é un sociólogo galego.
La Prensa Gallega
Historia e características
Subtitulado Periódico regional, apareceu o 15 de maio de 1885. O seu director e propietario era Francisco Salgado López. Entre os seus redactores figuraron Eusebio Alonso Vieites e Ricardo Grimaldos. Inicialmente era bisemanal e despois foi semanario. Aínda se publicaba a finais de decembro de 1885.
Ángel Castiñeira
Traxectoria
thumb|280px|[[Consello Asesor para a Transición Nacional tras a súa constitución (abril de 2013)]] Doutor en Filosofía e Ciencias da Educación pola Universidade de Barcelona, especializouse en filosofía social e política, así como en pensamento xeopolítico, ética aplicada e valores, mudanzas do contorno social e cultural, e liderado e gobernanza democrática.
En 1993 acadou a praza de profesor titular do departamento de Ciencias Sociais de ESADE-Universidade Ramon Llull, do que chegou a ser director a partir de 2005. Tamén foi profesor de Filosofía Contemporánea na Universidade Raimon Llull a mediados da década dos noventa.
Ademais do seu labor académico foi director da colección 'Temes Contemporanis' da editorial Proa (1994-2004) e da revista IDEES, Revista de Temes Contemporanis (1999-2004). Tamén neses anos foi director do Centre d'Estudis de Temes Contemporanis, dependente da Generalitat de Cataluña (1998-2004).
En 2013 escollérono para formar parte do Consello Asesor para a Transición Nacional, unha entidade consultora para o proceso de independencia de Cataluña.
Bernardo Álvarez
miniatura|250px|Bernardo Álvarez Afonso miniatura Bernardo Álvarez Afonso, nado en Breña Alta (La Palma) o 29 de xullo de 1949, é un relixioso católico canario, destinado dende setembro de 2005 como bispo da Diocese de Tenerife.
Atomic Betty
Atomic Betty é unha serie de televisión de debuxos animados francés producida por Atomic Cartoons, Breakthrough Films & Television e Tele Images Kids e emitida orixinalmente por M6 e Teletoon do Canadá dende o 6 de setembro de 2004. A protagonista da serie é Betty, unha nena de dez anos que por máis de lle gustar as típicas cousas dunha nena da súa idade tamén forma parte dunha organización que ten como misión salvar a galaxia axudada por un piloto alieníxena, Sparky, e o robot X-5.
Bernardo Álvarez
Traxectoria
É devoto da Virxe da Candelaria e polémico polas súas declaracións homófobas e de xustificación dalgúns casos de abusos sexuais a menores. Álvarez é o segundo bispo canario no goberno da diocese tras Domingo Pérez Cáceres.
Atomic Betty
Empezou a emtir no Xabarín Club en 2012.
Os Barcós
O topónimo Os Barcós pode referirse a dous lugares de Galicia:
Principado do Pindo
O Principado do Pindo foi un desexado estado autónomo durante a segunda guerra mundial baixo o control de Italia. O Pindo é unha rexión montañosa na Grecia do Norte e na parte meridional de Albania e Macedonia habitada por vlacos (arromaneses).
O principado foi formado logo da invasión italiana como o país do pobo vlaco.
O primeiro líder foi Alciviade Diamandi di Samarina un nacionalista vlaco. El reinou ata 1942 cando as autoridades italianas se fartaron dos seus abusos contra a poboación grega e fuxiu a Romanía.
Luís Rey Mariño
Traxectoria
Foi alcalde de Monforte de Lemos de febreiro de 1949 a febreiro de 1958. Foi nomeado procurador en Cortes en 1952, en representación dos municipios da provincia.
Annona purpurea
A Annona purpurea é unha planta tropical da familia Annonaceae distribuída por América Central e zonas de América do Sur.
miniatura|Vista do froito miniatura|Vista do froito
Descrición
É unha árbore froiteira caducifolia de 6 a 10 metros de altura máxima con follas grandes, vilosas e flores moi fragrantes. Ten un froito comestible, similar ao da chirimoia, arredondado, de 15 a 20 cm de largo e cuberto cunha tona verde-marrón de textura feltrosa con proxeccións en forma de gancho. A polpa deste, de cor alaranxada e consistencia fibrosa, é similar no cheiro, aparencia e sabor a algunhas variedades da manga. Contén moitas sementes.
Historia
A especie Annona purpurea foi identificada pola primeira vez polos botánicos José Mariano Mociño e Martín Sessé durante a expedición botánica ao Vicerreinado de Nova España (1787-1803) que mandou o rei Carlos III de España. O traballo de Mociño e Sessé encóntrase nas coleccións do Hunt Institute for Botanical Documentation, que conteñen ilustracións da flor da Annona purpurea realizadas por Mociño e Sessé.
Propiedades
A planta é medicinal. En México, o zume é considerado como un remedio para a febre e os calafríos. Noutros lugares úsase para aliviar a ictericia (probablemente por causa da súa cor). A decocción da casca é eficaz contra a disentería e adminístrase un té da casca interna en caso de edema.
Taxonomía
Annona purpurea foi descrita por Moc. & Sessé ex Dunal e publicado en Monographie de la famille des Anonacées 64, t. 2. 1817. Annona: nome xenérico que deriva do taíno Annon.
purpurea: epíteto latíno que significa "de cor púrpura".
Nomes comúns nos lugares de cultivo
Chincuya, chincua, cabeza de negro (México), sencuya, cabeza de muerto, matacay o mutucuy (Guatemala), soncuya (Honduras), anona sincuya (O Salvador), toreta, soncoya (Costa Rica), guanábana torete (Panamá), catiguire, tucuria, manire (Venezuela).
Ligazóns externas
Fichas botánicas:
Outros:
Lakshmi Mittal
Lakshmi Narayan Mittal, nado en Raxastán o 15 de xuño de 1950, é un multimillonario industrial indio.
Traxectoria
Mittal naceu no distrito de Churu de Raxastán, e reside nas proximidades do palacio de Kensington en Londres. Lakshmi Mittal é o sexto home máis rico do mundo segundo a lista de persoas máis adiñeiradas que publica a revista Forbes (2010), cunha riqueza de aproximadamente 28.700 millóns de dólares estadounidenses.
Lakshmi Mittal é o presidente e conselleiro delegado da Mittal Steel Company, a maior produtora de aceiro a nivel mundial. Actualmente, Mittal Steel Company ten sucursais en 14 países, entre eles Romanía, Polonia, Suráfrica, Indonesia, Bosnia e Hercegovina, Casaquistán, México, España e os Estados Unidos de América. En 2004 foi elixido o Empresario Europeo do Ano pola revista estadounidense Fortune.
En 2002, o magnate estivo implicado nun escándalo político, coñecido na prensa como Mittalgate xunto co Primeiro Ministro británico Tony Blair, posto que moitos consideraron que a doazón económica (3,4 millóns de dólares) que fixo ao Partido Laborista levou a Blair a intervir, en forma de carta ao Primeiro Ministro romanés, na compra dunha aceireira romanesa favorecendo a Mittal. O escándalo agravouse cando se descubriu que Mittal Steel non era tan británica como Blair defendía, dado que se atopa rexistrada nun paraíso fiscal das Antillas Neerlandesas e só 100 dos seus 146.000 traballadores están en Gran Bretaña.
Os Barcós, Mañón, Mañón
Os Barcós é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
François Houtart
François Houtart, nado en Bruxelas en 1925 e finado en Quito o 6 de xuño de 2017, foi un sacerdote católico e sociólogo marxista belga. Foi o fundador do Centro Tricontinental (CETRI) que funciona na Universidade Católica de Lovaina e da revista "Alternatives Sud", e unha figura recoñecida do movemento altermundista. Así mesmo, a finais de 2010 deveu un coñecido como pedófilo, ao declarar que entrou no cuarto dun rapaz para lle "tocar as súas partes íntimas en dúas ocasións",, obrigado a cesar nas súas funcións no Centro Tricontinental e a pedirlles aos seus partidario a retirar a súa candidatura ao Premio Nobel da Paz de 2012. As dilixencias xudiciais permanecen abertas en Liexa.
Mixíns
Son peixes mariños, propios das augas frías, con forma de anguía, cubertos por unha substancia mucilaxinosa, e carecen de maxilares.
Constitúen o único grupo de animais considerados como peixes que non pertence ao subfilo dos vertebrados, xa que non teñen un verdadeiro esqueleto interno: o corpo está sustentado pola corda dorsal, e o cranio é incompleto, estando o cerebro protexido apenas por unha vaíña fibrosa.
De acordo con estudos recentes, estes peixes clasfícanse dentro do clado dos Hyperotreti, que pode ser considerado como un subfilo dos cordados.
Características anatómicas e fisiolóxicas
A boca está rodeada por dous pares de tentáculos. En lugar de mandíbulas, os mixíns teñen dúas estruturas que se poden desprazar horizontalmente coas que se adhiren á súa presa. Adoitan alimentarse das vísceras de animais de maior tamaño, introducíndose ás veces en exemplares vivos para roelos; porén, polo xeral son necrófagos. A boca está armada interiormente cunha placa de cartilaxe con dous dentes en forma de peite e unha "lingua raspadora", dentada, e carente de receptores sensoriais; perciben o gusto mediante papilas situadas na pel.
A boca non ten funcións respiratorias: a auga entra na farinxe a través dun "canal nasofarínxeo" localizado no lado esquerdo do corpo e con abertura na parte anterior da cabeza, pasa polo órgano olfactivo medio e de aí para a cámara branquial. Teñen entre un e quince pares de fendeduras branquiais.
Son monorrinos (teñen unha soa abertura nasal), e os seus ollos son moi rudimentarios, sen cristalino e sen musculatura; de todos os xeitos, o seu hábitat, nas profundidades mariñas, dificultaría a visión.
O corpo dos mixíns está reforzado internamente por un conxunto de barras de cartilaxe, así como a cabeza, os tentáculos bucais, o canal nasofarínxeo, a "lingua" e a aleta caudal, pero non existen verdadeiros arcos branquiais.
O sistema circulatorio está formado por varios corazóns venosos, pero sen innervación; o corazón principal ten dúas cámaras, e ademais poden ter até cinco corazóns adicionais, dous cardinais, dous caudais e un portal.
A pel dos mixíns está núa e presenta lateralmente unha serie de glándulas que segregan moco anormalmente grandes, formadas por longas células filamentosas. Non teñen aletas pares, nin liña lateral.
Desde o punto de vista da fisioloxía, presentan tamén algunhas características peculiares. Por exemplo, o seu corpo posúe máis do 10 % de fluídos, ao contrario dos restantes Craniata. Ademais diso, as súas células sanguíneas teñen baixa afinidade para o oxíxeno.
A súa reprodución es ovípara, con fecundación externa.
Ecoloxía
Os peixes bruxa son peixes demersais de augas frías ou temperadas, encontrándose apenas no norte e no sur dos océanos Atlántico e Pacífico. Viven en fondos de lodo, onde se enterran, e aliméntanse principalmente de peixes mortos ou enfermos, penetrando no seu corpo e escollendo imediatamente os seus fígados. Pero tamén son predadores activos de invertebrados bentónicos. Son de hábitos nocturnos.
Debido ás súas características fisiolóxicas, non teñen osmorregulación e son moi sensíbeis as variacións da salinidade.
Clasificación sistemática e relacións filoxenéticas
miniatura|Mixín do Pacífico (Eptatretus stoutii). miniatura|200px|Eptatretus burgeri nun mercado coreano. miniatura|200px|Myxine australis.
Taxonomía
A familia dos mixínidos comprende dúas subfamilias, con dous xéneros basais sen clasificar:
Subfamilia Eptatretinae
Subfamilia Myxininae
Filoxenia
Os mixíns están entre os craniados/vertebrados viventes máis primitivos. Auténticos fósiles viventes, situados ba base dos vertebrados, as especies de hoxe seguen sendo similares ás de hai 300 millóns de anos. Carecen de mandíbulas polo que, xunto coas lampreas foron tradicionalmente incluídos no grupo fos ciclóstomos, como peixes ágnatos.
Pero actualmente este taxon está en desuso por considerarse que é parafilético. Por outra parte, hai un debate científico sobre se os mixíns deben incluírse dentro dos vertebrados. Os peixes bruxa quedarían fóra dos vertebrados en sentido estrito, xa que carecen de verdadeiras vértebras. O termo Vertebrata debería usarse en sentido estrito para incluír só os craniados con auténticas vértebras (lampreas e vertebrados con mandíbulas), tal como se pon de manifesto no seguiente cladograma:
Os mixíns e o home
miniatura|200px|Kkomjangeo bokkeum, prato coreano de peixe frito feito co mixín Eptatretus burgeri.
Aínda que teñen pouco valor culinario (excepto no Xapón e na Corea), algunhas das súas especies están ameazadas pola sobrepesca, xa que se capturan pola súa pel, forte e suave ao tacto, que se vende no mercado internacional como "pel de anguía".
Os mixíns xeralmente non se consomen debido ao seu aspecto repugnante, a súa visosidade, así como aos seus malos hábitos. Porén, unha especie en particular, Eptatretus burgeri, do noroeste do Pacífico, coñecido como kkomjangeo ou  meokjango en coreano e como  Nuta-unagi en xaponés, é moi valorado como alimento na península coreana.
O mixín mantense vivo e irrítase axitándoo no seu acuario cun pau para que segregue moco en grandes cantidades. Este moco utilízase da mesma maneira que as claras de ovo en diversas receitas da cociña da rexión.
Duna de Bolonia
250px|miniatura|Duna de Bolonia 250px|miniatura|A [[praia de Bolonia coa duna ao fondo.]] A duna de Bolonia é unha duna de area de máis de 30 metros de altura situada ao noroeste da enseada de Bolonia, en dirección a punta Camarinal, na costa atlántica da provincia de Cádiz. Está protexido como Monumento Natural por parte da Xunta de Andalucía.
Orixe e estrutura
Trátase dunha acumulación de area formada polos ventos dominantes de levante ao chocar frontalmente co final da enseada. A liña de costa da praia de Bolonia ten unha orientación sueste-noroeste e o vento de levante eleva e proxecta unha corrente de area fina que varre a superficie da praia ata chegar ao final da enseada, onde esta corrente choca co peche da enseada, case perpendicular. O final da enseada ten un pequeno substrato de roca, máis visible cara ao oeste, que xunto a vexetación de piñeiro e sotobosque frea a area e provoca a formación da duna, de máis de 30 metros de altura e máis de 200 metros terra dentro, nunha anchura duns 500 metros.
O final da duna é máis ou menos estable, en continua loita entre os piñeiros por crecer e a area por avanzar, pero non avanza continuamente, xa que a altura da duna excede a das árbores e o forte vento leva a area sobrante lonxe da duna.
Bandeira de Namibia
A bandeira de Namibia foi adoptada o 21 de marzo de 1990. É unha bandeira dividida en dúas metades (azul a superior e verde a inferior) por unha franxa de cor vermella e bordos brancos situada nunha das diagonais da bandeira. No cuadrante superior máis próximo ó mastro aparece representado o sol con doce puntas.
Foi deseñada por Frederick G. Brownell, quen tamén deseñou a actual Bandeira de Suráfrica.
Nitra
Nitra é unha cidade de Eslovaquia, localizada ó pé da Montaña Zobor, no val do río Nitra. Cunha poboación de 83 572, é a cuarta meirande cidade de Eslovaquia. Nitra é unha das cidades máis antigas do país e foi o centro político do Principado de Nitra. Hoxe, é a sede kraj (Rexión de Nitra) e do okres (Distrito de Nitra).
Pintor Colmeiro
Pintor Colmeiro pode referirse a:
Manuel Magariños
O nome de Manuel Magariños pode referirse a:
The Muffs
The Muffs é unha banda de pop punk estadounidense procedente da cidade dos Ánxeles (California), formada en 1991. Está liderada pola guitarrista e vocalista Kim Shattuck e ata a data leva editados cinco álbums de estudio e dous recompilatorios.
Fininho
Vinícius Aparecido Pereira de Santana Campos, nado en São Paulo o 3 de novembro de 1983, é un futbolista brasileiro. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o FC Metalist Kharkiv da Primeira División de Ucraína.
Afonso III de Oviedo
Afonso III alcumado o Grande, nado no 852 e finado en Zamora o 20 de decembro de 910, foi rei de Galiza entre os anos 866 e 910. Fillo de Ordoño I, foi o derradeiro rei da Galiza altomedieval que reinou desde a cidade de Oviedo. A súa autoridade viuse severamente cuestionada en múltiples ocasións ao longo do seu reinado. Por este motivo foron creadas na súa corte as chamadas crónicas asturianas (Albeldense e de Afonso III), textos que lexitimaban o rei ligando a súa xenealoxía coa dos derradeiros monarcas visigodos.
Traxectoria
Nado en Lugo, segundo algún dos seus biógrafos, Afonso foi criado na corte de Oviedo. Con só dez anos de idade, en 862, foi asociado ao trono polo seu pai e, nese mesmo ano, aparece asinando como rei (Adefonsus rex) nun documento que confirma a ampliación do señorío da igrexa de Santiago. Será precisamente durante o seu reinado cando principie unha ambiciosa reforma da catedral de Santiago de Compostela, que el mesmo consagrará o 6 de maio de 899.
Revoltas nobiliarias
esquerda|miniatura|195x195px|Afonso e Ximena no Libro dos Testamentos (Oviedo) Afonso subiu ao trono en 866, trala morte do seu pai Ordoño. De xeito case inmediato, o conde de Lugo Froila Xemúndiz rebelouse contra el, proclamándose rei en Oviedo. Isto obrigou a Afonso a buscar refuxio na parte oriental do reino, lugar do que só puido regresar meses despois, cando Froila foi asasinado polos seus partidarios.
Non foron estas as únicas rebelións que tivo que enfrontar Afonso, un rei cuxa lexitimidade foi posta a proba de xeito continuado. Algúns exemplos son: o levantamento de Flacidio, conde de Lugo en 874; A conspiracións dos seus irmáns no ano 876. Un deles, Bermudo, mantívose en rebeldía durante sete anos desde a cidade de Astorga; A conxura do nobre Hermenexildo Peres e a súa dona Iberia do 886; ou a revolta do conde galego Vitiza entre os anos 887 e 895.
A continua sucesión de levantamentos nobiliarios explícase pola resistencia presentada ao proceso de centralización e expansión da autoridade rexia que tiña lugar na altura. Por este motivo, foi creado na corte ovetense un novo artefacto ideolóxico: o neogoticismo. Un ideario que lexitimaba o rei Afonso inventando unha liña xenealóxica que o emparentaba con Rodrigo, o último rei visigodo. Alén diso, funcionaba tamén como xustificación política para a "reconquista" de territorios na Hispania musulmá. Neste contexto escribíronse as denominadas crónicas asturianas: a Albeldense e a Crónica de Afonso III, uns textos de enorme influencia sobre a historiografía posterior.
Expansión territorial
left|miniatura|260x260px|Bispados do reino galego en tempos de Afonso III: Braga (metrópole), Dumio, Porto, Tui, Ourense, Iria (Compostela), Lugo, Britonia (Mondoñedo) e Astorga. As revoltas non foron na época patrimonio exclusivo do reino cristián. Tamén o emirato cordobés se achaba nun período de inestabilidade interna, no que abundaban as sublevacións e as convulsións políticas. A desunión entre os musulmáns foi aproveitada para a expansión militar dos dominios cristiáns. Así, se no comezo do reinado de Afonso III a liña fronteiriza apoiábase nas prazas fortes de Tui, Astorga, León e Amaia Patricia, no final chegaba até as beiras do río Mondego, e desde Simancas seguía o curso do río Pisuerga até os territorios burgaleses do Arlanzón.
Nestes anos foron fortificadas cidades como Astorga, León e (sobre todo) Zamora. E, mentres no oriente peninsular se mantiñan as fronteiras, na fachada atlántica, as mesnadas dos magnates galegos avanzaban con decisión cara o sur. Fitos destacados do avance foron a conquista do Porto polo conde Vímara Peres, en 868. Feito que moveu as fronteiras cristiáns até a liña do río Douro creando un novo señorío: o condado portucalense; e a conquista de Coímbra polo conde Hermenexildo Goterres, en 878, estendendo o reino até o río Mondego. O conde Hermenexildo asumiu tarefas de goberno nos novos territorios conquistados, e ocupou anos máis tarde o cargo palatino de mordomo real. Unha das súas fillas, Elvira, casou no ano 900 con Ordoño, fillo do rei, quen pasaría nos dominios dos Goterres gran parte da súa mocidade.
O avance das fronteiras cara o sur peninsular motivou o traslado de funcións militares e políticas desde antiga capital Oviedo ata unha cidade máis ao sur, Legio (León). A cidade de León, supoñía un importante enclave estratéxico, pois alí confluían dúas importantes rutas: por unha banda a vía que unía Braga con Bordeos, e por outra a ruta da prata, que chegaba a Galiza dende Hispania, pasando polas cidades de Sevilla e Mérida. Do mesmo xeito que acontecera con Oviedo, o feito de que carecera de bispo e señor feudal -non así a veciña Astorga- facía daquel antigo asentamento militar romano un lugar axeitado para a nova corte real. A cidade galega de León  converteuse pois a comezos do século X na nova capital do reino.
Derrocamento e morte
miniatura|420x420px|Representación imaxinaria do rei Afonso III (século XIX) Pouco antes do ano 910 Afonso III sufriu unha nova tentativa de derrocamento, esta vez a mans do seu fillo primoxénito, García. Casado con Munia -filla do conde castelán Munio Fernández-, García encabezou a conxura instigado polo seu sogro e apoiado pola propia raíña Ximena. Opostos á tentativa situáronse Hermenexildo Goterres e a alta nobreza da Galiza nuclear, tradicionalmente hexemónica na corte. Após un período de inestabilidade, Afonso III deixou finalmente o poder, herdando García o reino e facendo efectivo o definitivo traslado da sede rexia desde Oviedo a León. En resposta ao golpe de estado, o 7 de xuño de 910, os magnates galegos reuníronse en asemblea en Lugo, proclamando a Ordoño II rei privativo da Galiza nuclear (a actual comunidade autónoma galega máis o norte de Portugal). Outro dos fillos de Afonso, Fruela retivo o control da histórica sede ovetense e da franxa litoral cantábrica.
O 20 de decembro desde mesmo ano, con 62 anos cumpridos, faleceu Afonso III na cidade de Zamora. Os seus restos foron sepultados na Catedral de Astorga, para ser trasladados posteriormente á igrexa de Santa María de Oviedo e, xa no século XVII incorporados ao panteón real da Catedral de dita cidade.
Voo 6895 de Iran Aseman Airlines
O voo 6895 de Iran Aseman Airlines era un voo chárter operado por Itek Air en nome de Iran Aseman Airlines. O día 24 de agosto de 2008 o Boeing 737-200, con rexistro EX-009, esnafrouse ás 20:30 hora local preto do aeroporto de Manas en Kirguizistán mentres se dirixía ao aeroporto Imán Khomeini de Teherán. O aparello accidentouse mentres regresaba ao aeroporto de orixe tras experimentar problemas técnicos.
Tinos
De 1207 a 1715 era un protectorado Veneciano antes de estar baixo dominación do imperio otomán ata 1821 cando integro o novo estado de Grecia.
A antiga cidade de Tinos atopábase ao suroeste da illa o lugar onde hoxe esta Aios Nikólaos, a capital actual. Nos seus arredores atopábase un templo dedicado a Poseidón, situado nunha cova, no que se celebraban festivais aos que asistían case todos os habitantes da illa. Poseidón aparece nas moedas de Tinos. Outra cidade da illa foi Eríston, no interior, onde agora está o pobo de Komi. Unha curiosidade de Tenos era unha fonte de auga da que non se podía mesturar co viño, que era e é o produto principal da illa, onde destaca a malvasía, orixinalmente xurdido en Monemvasia, no Peloponeso.
Historia antiga
Os seus nomes antigos foron Hidrussa e Ofiüssa. Este último nome foi debido á abundancia de serpes.
Alexandre de Feres posuíu a illa por un tempo, e despois Marco Antonio cedeuna a Rodas.
Tras a conquista de Constantinopla polos latinos, Tinos pasou a Venecia ata que a cederon ao Imperio Otomán por mor da paz de Passarowitz en 1718.
Xeografía
Tinos ten unha paisaxe variada. Desde as ribeiras de Panormos e Kolimbithra na costa norte a Kionia, Agios Yannis O Portos, e Agios Sostis na costa sur, Tinos ten moitas praias. Tsiknias é a montaña máis alta da illa con 750 m e alberga a vila de Livada. A montaña de Exomvourgo ou Exobourgo (Εξώμβουργο/Εξώμπουργκο) é moi distinta, a diferenza das súas veciñas cicládicas máis redondeadas, ten un aspecto irregular que ten máis parecido aos Alpes. Entre Tsiknias e Exobourgo atópase a fértil chaira de Falatados. Esta zona é única na illa co seu terreo relativamente plano (aínda que cunha altura duns 300 m) é rara na illa. Isto fixo que fora unha gran candidata para albergar o aeroporto da illa. Os ventos Meltemi e as protestas dos habitantes locais das cidades de Falatados e Steni detiveron o proxecto.
A área ao redor de Volax é unha paisaxe surrealista e moi infrecuente con rocas xigantes algunhas do tamaño de edificios de varios pisos. O pobo de Volax atópase no centro desta paisaxe. Ao oeste, as montañas dos arredores de Pyrgos están cheos dalgúns dos máis belos mármores verde de Grecia.
Todo ao redor da illa de Tinos, os insulares fixeron as cousas máis infrecuentes en pedra. Os outeiros son socalcos con muros de pedra e todos os pobos están conectados aos seus veciños máis próximos por carreiros de pedra fixados entre un conxunto paralelo das paredes de pedra.
Os recursos minerais da illa inclúen mármore, Verde antico, amianto e unha mina de granito preto Volax (tamén coñecido como Volakas).
Arnaldo Momigliano
Arnaldo Dante Momigliano, nado en Caraglio (Cuneo - Italia) o 5 de setembro de 1908 e finado o 1 de setembro de 1987 en Londres, foi un historiador italiano exiliado, coñecido polos seus estudos sobre o mundo antigo e a súa historiografía.
Traxectoria
Momigliano obtivo a praza de profesor na Universidade de Turín en 1936, pero perdeuna en 1938, polas leis raciais de Mussolini. De inmediato trasladouse a Inglaterra, onde quedou como docente ata a súa morte.
Tras un tempo na Universidade de Oxford trasladouse á University College de Londres onde ensinou entre 1951 e 1975. De todos os xeitos, Momigliano foi profesor visitante da Universidade de Chicago e tamén en Italia, na Escola Normal Superior de Pisa, onde recuperou directamente o seu diálogo con Italia (así, Carlo Ginzburg).
Ademais dos seus traballos de historia, escribiu apuntamentos para o The New York Review of Books. Contribuíu a miúdo en artigos para a Enciclopedia Italiana; e logo para o Oxford Classical Dictionary e a Encyclopædia Britannica. E non só estudou historia grega e os seus métodos, senón ademais que se interesou pola historiografía moderna. Por todo iso é considerado un gran intelectual do século XX, cuxa posición se ha ter moi en conta nos debates teóricos italianos sobre historia e eurocentrismo, destacadamente a partir d'A sabedoría dos bárbaros.
Oswald Durand
Charles Alexis Oswald Durand, nado en Cap-Haïtien o 17 de setembro de 1840 e finado en Porto Príncipe o 22 de abril de 1906, foi un escritor, político e xornalista haitiano en francés e crioulo haitiano, foi o primeiro gran poeta da literatura haitiana e está considerado o poeta nacional de Haití, é autor do canto patriótico Quand nos Aïeux brisèrent leurs entraves  que desempeñou as funcións de himno nacional dende 1893 ata 1904.
Traxectoria
Neto do barón de Vastey, Pompée Valentin Vastey. Tras o terremoto de 1842 quedou orfo de nai e pai, educándoo súa avoa materna. Pasou a súa primeira infancia en Ouanamithe. Oswald Durand foi profesor e despois director do instituto local de Gonaïves en 1866. Foi secretario do Consello de Ministros, en 1868. Estivo dous anos na cadea polas súas ideas políticas (1883-1885) e exerceu como deputado dende 1885, reelixido ata seis veces, foi presidente da cámara en 1888. Fundou o xornal satírico Les Bigailles. Mentres estivo en prisión escribiu un dos seus poemas máis famosos en crioulo, e tamén o primeiro escrito nesa lingua con calidade literaria, Choucoune ao que puxo música Michel Mauléart Monton e que se converteu nun himno oficioso do país. Adaptouse en inglés co título de Yellow Bird e converteuse nunha melodía popular fóra do país, gravado por entre outros Harry Belafonte.
En 1896 publicou dous volumes con poemas aparecidos en xornais dende 1869 co título de Rires et pleurs que inclúe 160 poemas, dous escritos en crioulo.
Arendal
Arendal é unha cidade e concello noruegués, capital do condado de Aust-Agder, na rexión de Sørlandet. Ten unha poboación de 41.241 habitantes (2009). Situada no sur de Noruega é unha importante cidade turística. miniatura|esquerda|Rúa de Arendal
Localidades
miniatura|200px|esquerda|Igrexa de Tromøy
Historia
A fins do século XIX Arendal converteuse nun importante porto marítimo. miniatura|esquerda|Plano de Arendal en 1904
Voo 202 de Airblue
O voo 202 de Airblue era un servizo doméstico regular de pasaxeiros entre o aeroporto de Jinnah e o aeroporto Benazir Bhutto que se esnafrou o 28 de xullo de 2010 preto de Islamabad, a capital de Paquistán, matando os 146 pasaxeiros e 6 tripulantes a bordo. É o peor accidente de aviación ocorrido en Paquistán ata a data. O avión, un Airbus A321-231 operado por Airblue, esnafrouse na cordilleira Margalla ao norte de Islamabad. Os controladores de tráfico aéreo perderon o contacto co voo durante o seu intento de aterrar entre unha densa néboa e forte chuvia monzónica.
Avión
O aparello implicado no accidente era un Airbus A321-231, con rexistro AP-BJB. O avión fora construído no ano 2000, e tiña o número de serie 1218. Este foi o primeiro accidente fatal do A321, e a segunda perda do tipo. O avión fora entregado orixinalmente a Aero Lloyd e fora usado por Aero Flight antes de pasar á frota de Airblue en 2006. O aparello acumulaba máis de 34 000 horas de voo nuns 13 500 ciclos. A aeronave fora golpeada por un lóstrego o 30 de decembro de 2008.
Enzo Maqueira
Traxectoria
É teclista nunha banda chamada Monstruito. Os seus últimos traballos foron Ruda macho (2010) e El impostor (2011). Participou en importantes publicacións como a Revista Lea, con "La cachiporra de la democracia. Los medios de Comunicación y la estúpida clase media argentina", de Buenos Aires, na edición de decembro de 2004, pola editoral Latinoamericana. Foi editor adxunto da revista Leer e traballou nos medios de impresa e radio. Maqueira tamén é co-fundador da publicación Outsider.
Dentro do medio artístico e xornalístico Maqueira é coñecido por interactuar en varios ámbitos, sobre todo actuando e fomentando o xornalismo literario.
Favignana
A illa Flavignana é a principal illa do arquipélago das Illas Égadi. Esta a uns 7 quilómetros da costa oeste de Sicilia entre Trapani e Marsala. Pertence administrativamente ao municipio de Favignana na Provincia de Trapani como as demais illas do arquipélago.
Xeografía
A illa ten unha área de 19 quilómetros cadrados e unha costa de 33 quilómetros por moi accidentada, rica en cavidades e covas. O primeiro nome de Favignana foi 'Aegusa' que significa bolboreta, un nome que se deu en relación coa súa forma. O seu nome actual deriva de Favonio, un vento cálido do oeste, o que provoca un clima moi suave. A altura máxima da illa é o Mont-Catherine o cal elévase a 314 metros. Na costa sur atópanse os illotes Galera e Galeotta.
Historia
Favignana non ten ningún rastro prehistóricos de presenza humana. É mencionada por Tucídides como a sede de aprendizaxe fenicio. Contén trazas dun cemiterio paleocristián. alt=Favignana, Levanzo e Sicilia occidental, en foto de Copernicus Sentinel|miniatura|Favignana, Levanzo e Sicilia occidental, en foto de Copernicus Sentinel En 1081, os normandos construíron unha aldea e fortificacións, incluíndo o Forte de San Giacomo e o forte de Santa Caterina. En 1874, a illa pertence aos Florio que poñen en valor as almadravas e ordenan a construción dunha vila de estilo libre. Favignana é coñecido polas súas cavidades de toba volcánica polas súas covas e a súa antiga tradición de almadravas de atún, de inspiración árabe. A almadrava de Favignana é unha das únicas que seguen en funcionamento en Italia.
Flora
Durante a antigüidade a illa era rica en vexetación, hoxe en día e bastante arida, vítima da deforestación.
Neoplatonismo
O neoplatonismo é un sistema filosófico que naceu en Alexandría no século III, e que foi ensinado en diferentes escolas até o século VI. É a última manifestación do platonismo antigo, e constitúe unha síntese de elementos moi distintos, con achegas das doutrinas filosóficas de Pitágoras, Aristóteles, Zenón e, sobre todo, Platón, unidas ás aspiracións místicas de orixe hindú e xudeu.
Desenvolvemento histórico
O fundador da doutrina parece que foi Amonio Saccas. Plotino, o representante máis importante desta corrente ceu once anos xunto a Amonio antes de profesar a súa doutrina en Roma, a partir de 244. O seu discípulo Porfirio redactou as súas leccións e as publicou, reunidas en seis Enéadas, tomando a dirección da escola a fins do século III. Iámblico, que fora o editor de Porfirio en Roma, fundou a escola de Siria e ensinou en Apamea. Un dos seus discípulos, Edesio de Capadocia, fundou a escola de Pérgamo.
A tradición filosófica neoplatónica mantívose nos séculos IV e V. Foi ensinada a partir do 400 na escola de Atenas, por Plutarco de Atenas, un dos cuxos sucesores foi Proclo.
A escola de Atenas foi clausurada en 529 por un edicto de Xustiniano I. Tras diso, o Diádoco Damascio e Simplicio de Cilicia refuxiáronse en Persia. A escola de Alexandría, que despois da morte de Hipatia (415), se afastara do neoplatonismo e que, no século VI, chegara incluso a ser un foco de resistencia ás doutrinas neoplatónicas, subsistiu. É sinalábel como neoplatónico Sinesio de Cirene, do que quedaron como fontes indirectas da figura da súa mestra Hipatia as cartas dirixidas a ela, así como outros manuscritos.
Concepción filosófica
Segundo os neoplatónicos, o principio de todo o existente é a unidade absoluta, o Un, chamada realidade suprema ou gran vacuidade, da que xorden todas as demais realidades por emanación. O primeiro ser emanado do Un é o Logos, chamado tamén Verbo, ou Intelixencia, que contén as ideas das cousas posíbeis. Despois, a Intelixencia enxendra a Alma como idea, principio do movemento e da materia. O Un, a Intelixencia e a Alma son as tres hipóstases da Trindade neoplatónica.
A doutrina central de Plotino é a súa teoría da existencia de tres hipóstases ou realidades primordiais: o Un, o Nous e a Alma. En realidade, o principio básico é sempre o Un, mentres que as outras dúas hipóstases e o resto de realidades son derivadas.
O Un da teoría de Plotino é indescritíbel, xa que é a unidade, o máis grande, até tal punto que ás veces denomínao o propio autor como Deus, único, infinito. Plotino antes de querer corrixir, prefire gardar silencio que dicir algo. Unha actitude claramente mística. Como principio e última realidade, esta absoluta transcendencia fai que non existan termos para referila. Trátase entón da Unidade que funda a existencia de todas as cousas. É ese o centro de toda a súa doutrina. O Un está máis alá do Ser e, polo tanto, non hai ningunha definición que describa positivamente ao Un e opta pola vía negativa. Elude a súa comprensión porque a considera imposíbel segundo a modalidade humana de coñecer.
A seguinte realidade o hipóstase é o nous. Non hai unha tradución adecuada, pero algúns autores identifícano con espírito, mentres que outros prefiren falar de intelixencia, pero esta vez non cun sentido místico senón intelectual. A explicación do "nous" por Plotino parte da semellanza entre o Sol e a Luz. O Un sería como o Sol e a Luz como o nous. A función do nous como luz é a de que o Un poida verse a si mesmo, pero como é imaxe do Un, é a porta pola que nós podemos ver ao Un. Plotino afirma que o nous é observábel simplemente aplicando as nosas mentes en dirección oposta aos nosos sentidos.
Este concepto está tomado da noción de dialéctica de A República onde nun proceso similar dise que conduce á visión da forma do Ben, non do Ben mesmo.
A terceira realidade ou hipóstase é a Alma, a cal é de natureza dupla. Nun extremo está ligada ao nous e tira del. No outro extremo asóciase co mundo dos sentidos, do cal é creadora (ou, mellor, plasmadora). Por tanto Plotino considera á Natureza como o resultado dunha procesión que vai "cara a abaixo" desde a alma.
Para adquirir a Gnose (coñecemento) o ser enxendrado esfórzase en ascender cara á perfección da que emana. Todo vén do Ben e tende cara ao Ben. Para que a Alma se una ao primeiro principio é preciso que supere o pensamento e que, polo éxtase, se confunda con Deus e perda toda consciencia de si mesma. Plotino estaba convencido de ter chegado, dúas ou tres veces na súa vida, a esta unión íntima coa máis alta hipóstase.
Declive e influencia histórica posterior
O neoplatonismo, con Porfirio e Iámblico, loitou contra o cristianismo, e atribuíu cada vez máis importancia aos procedementos prácticos destinados a provocar a éxtase. Influíu na patrística cristiá (Pseudo Dionisio Areopaxita, Agostiño de Hipona) e tamén, a través dela, no pensamento medieval e na escolástica, até chegar ao Renacemento (Marsilio Ficino, Giovanni Pico della Mirandola).
Itero del Castillo
Itero del Castillo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 104 habitantes (INE 2012).
Varanopseidae
Os Varanopseidae ou varanopseidos (chamados así debido aos trazos semellantes ao grupo dos varánidos) foron unha familia dos sinápsidos pelicosaurios que ademais de parecerse aos varánidos pode que tivesen o mesmo estilo de vida.
A maioría dos animais deste grupo tiñan un tamaño que oscilaba entre o dun rato e o dun can e as súas caveiras eran comprimidas, estreitas e alongadas. Os varanopseidos eran na súa maioría carnívoros aínda que algúns podían aumentar de tamaño cambiando de dieta e comendo insectos. Os varanopseidos xurdiron no Carbonífero tardío e extinguíronse ao final do Permiano
O Barqueiro, Mañón, Mañón
O Barqueiro é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Colson House (Gainesville, Florida)
A Colson House (Casa Colson) é un edificio de arquitectura neoclásica victoriana construído en Gainesville, Florida no ano 1905. Está no número 607 da East University Avenue de dita cidade.
Ba Jin
Ba Jin é o alcume literario de Li Yaotang (25 de novembro, 1904 – 17 de outubro, 2005), un dos escritores chineses máis lidos do século XX.
Colson House (Gainesville, Florida)
Historia
Barney Ralph Colson (1878-1935) fundou a compañía de seguros Florida Land and Title Company, a máis importante da cidade durante máis de cincuenta anos. Este casou en 1904 con Eddie Sue Bowers e mandou construír o edificio victoriano preto da Kirby Smith School, na University Avenue, xunto ao recinto da recentemente fundada Universidade de Florida. De feito, Barney Colson foi o primeiro presidente da Asociación de Alumnos da Universidade de Florida. Este edificio foi ocupado pola familia do doutor James Colson durante máis de setenta anos. O ático dispón dunha fiestra de vidro de cor infrecuente con cristais en forma de diamante.
En 1977 o edificio transformouse en oficinas para avogados. A casa foi a sede da compañía teatral Star Center Youth Theatre e, máis tarde, sede do servizo titorial da Florida Smart Kids (Nenos Superdotados de Florida). Actualmente alberga un negocio relacionado co apoio á maternidade.
A casa atópase xunto ao establecemento hoteleiro Sweetwater Branch Inn Bed & Breakfast, un complexo composto pola Cushman-Colson House (outra casa victoriana construída ao redor de 1885, relacionado coa mesma familia) e da McKenzie House (edificio de tres plantas construído cerca de 1895 en estilo victoriano da reina Ana, catalogado no Rexistro Nacional de Lugares Históricos ).
Ba Jin
Traxectoria
Naceu en Chengdu, Sichuan no seo dunha familia de funcionarios que fixeran fortuna, o seu avó paterno gobernaba autocraticamente unha extense familia nunha mansión na cal vivían cinco xeracións e máis os criados, de pequeno ensinoulle a ler e escribier súa nai e logo profesores privados. Lector avido quedou impresionado polo pensamento de Kropotkin e Emma Goldman. En 1920 entrou na Escola de Idiomas local para estudar inglés, participou activamente no movemento estudantil e entrou nun grupo anarquista, en 1923 marchou a Sanghai para continuar os seus estudos pero acabou matriculándose en Nanjing onde se especializa en esperanto, en 1927 viaxa a París para estudar francés, participou na campaña internacional para salvar aos anarquistas Sacco e Vanzetti da pena de morte nos Estados Unidos, chegando a manter unha breve relación epistolar con Vanzetti, traduciu ensaios de pensadores anarquistas ao chinés e escribiu a súa primeira novela, 灭亡 (Mièwáng, Destrución) que publicou por entregas nunha revista literaria, xa de volta na China, en 1929. En 1931 publicou 家 (Jia, "Familia") onde retrata a opresión a que se ven sometidos os membros dunha familia autocrática, baseándose na súa propia familia, a novela marcou a toda unha xeración que se viu retratada nela e xunto con 春 (chūn, Primavera 1938) e 秋 (qiū, Outono 1940) forma unha triloxía. Durante a Segunda Guerra Chinesa-Xaponesa Ba Jin participou en labores de propaganda contra os xaponeses e escribiu a triloxía 火 (huǒ, Lume) descrición da China resistente. Despois da derrota do Xapón e na guerra civil Ba Jin mantivo o seu pensamento anarquista polo que foi duramente criticado polo Partido Comunista pero tras o triunfo deste en 1949 decidiu permanecer no país e ingresar no PCCh, foi deputado por Sichuan. Durante a Revolución Cultural foi perseguido e humillado, rehabilitado en 1977, foi presidente da Asociación de Escritores desde 1983. Esperantista convencido foi vicepresidente da Liga Chinesa de Esperanto.
Placa da matrícula (automobilismo)
Hai dous sistemas de matriculación. Un primeiro no que as placas as fabrican e as entregan as autoridades, como ocorre en Suíza, Alemaña, a meirande parte dos países americanos etc... e outro no que as autoridades asignan a matrícula ao vehículo e a placa debe comprarse en lugares autorizados, que é o caso de España ou Francia. Nalgúns países existen placas provisionais mentres non se completaron os trámites de matriculación.
Miñato abelleiro
O miñato abelleiro (Pernis apivorus) é unha ave de rapina especializada na captura de insectos, en especial avésporas e abellas.
Descrición
É un miñato de entre 55 e 60 cm. de lonxitude e cunha envergadura de alas de ata 150 cm. Pesan entre 500 e 1000 g. Teñen a cola longa, o bico moito máis débil ca outras especies de falconiformes e ollos amarelos. A coloración das plumas é moi variable. A parte superior é en xeral castaña e a inferior máis clara. Os machos adultos adoitan ter a cabeza gris. En voo recoñécense polo corpo delgado e a cabeza relativamente pequena, que levan estricada ó xeito das pombas cando voan, e pola cola longa, que amosa dúas barras escuras e outra barra distal máis ancha tamén escura.
Hábitat
O miñato abelleiro vive en áreas preto das lindes dos bosques, claros de bosque, preto de campos cultivados ou de prados, en bosques pechados ou en asentamentos humanos nos que abunden os parques e zonas arboradas.
Fan os niños en árbores altas, preferentemente en áreas de bosque mesto, sempre preto de áreas despexadas.
Son aves migratorias, que aparecen en case toda Europa (agás o extremo norte) e no oeste de Asia entre abril e setembro. Teñen os seus cuarteis de inverno na África tropical. Ó seren migradores de longa distancia dependen da orientación magnética para atopar a ruta correcta cara ó sur, pero axúdanse tamén coa memoria visual dos accidentes xeográficos máis destacados, coma ríos e montañas. Seguen rutas migratorias moi precisas, para evitar no posible cruzar grandes extensións acuáticas, sobre as que non poderían atopar as correntes de aire que lles facilitan o voo. Deste xeito, cruzan o Mediterráneo polos estreitos de Xibraltar, e o Bósforo, ou cruzan sobre Israel.
Alimentación
A súa dieta componse principalmente de avespas e das súas larvas, o que lle é facilitado polas plumas duras da cabeza que o protexen contra as aguilloadas. Malia o seu nome, a importancia das abellas para a súa nutrición é menor. Comen tamén saltóns, anfibios e ás veces paxaros e mamíferos pequenos. A finais do verán as froitas forman tamén parte da súa alimentación.
Conduta
Agás na primavera, cando as exhibicións dos machos durante o cortexo a fan máis visible, é unha ave reservada. Os machos reprodutores son moi territoriais, é habitual velos planeando aproveitando as correntes térmicas, coas alas estiradas e as puntas horizontais ou algo apuntadas cara a abaixo. Cando se moven en áreas de bosque, voan baixo e póusanse co corpo relativamente horizontal, coa cola caída.