cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Veiga, Salto, Oza-Cesuras
A Veiga é un lugar da parroquia de Salto no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 57 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 31 homes e 26 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 64 habitantes.
Trey Lyles
Trey Anthony Lyles, nado o 5 de novembro de 1995 en Saskatoon, Saskatchewan, é un xogador canadense-estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Sacramento Kings da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Lyles foi seleccionado na 12ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Utah Jazz. O 7 de xullo de 2015, asinou o seu contrato de rookie cos Jazz.
O 22 de xuño de 2017, Lyles foi traspasado xunto os dereitos de Tyler Lydon ós Denver Nuggets, a cambio dos dereitos do Draft de Donovan Mitchell.
O 12 de xullo de 2019, Lyles asinou cos San Antonio Spurs.
O 6 de agosto de 2021, Lyles asinou cos Detroit Pistons.
O 10 de febreiro de 2022, Lyles e Josh Jackson foron traspasados ós Sacramento Kings nun traspaso entre catro equipos que mandou a Marvin Bagley III ós Pistons.
Anuario Brigantino
O Anuario Brigantino é unha publicación anual editada polo concello de Betanzos dende 1948. A revista está ligada ao Museo das Mariñas onde se poden adquirir os exemplares.
Historia e características
Fundado por Francisco Vales Villamarín en 1948. Revista de investigación histórica, artística, literaria e antropolóxica de ámbito galego aínda que centrada especialmente na temática betanceira. Conta tamén cunha recompilación dos acontecementos do ano e cas memorias de actividades das diferentes asociacións locais.
O Anuario Brigantino é unha das publicacións incluída na categoría C-Normal segundo valoración do Ministerio de Cultura de España integrada na base de datos ISOC de Ciencias Sociais e Humanidades, clasificada pola UNESCO. Os seus artigos son seguidos nas bases de dados do CSIC e consta na categoría D de Ciencias Sociais e na C de Ciencias Humanas para a Clasificación Integrada de Revistas Científicas (CIRC).
Números
O Anuario Brigantino publicouse por primeira vez en 1948, dende entón teñen saído máis de corenta números. Todo o contido da revista está accesible en liñas, en repositorios como Dialnet
Os primeiros números, dirixidos por Francisco Vales Villamarín estaban directamente ligados á revista dos Xogos Froraes publicada en 1918, organizados polas Irmandades da Fala. Despois dos números de 1948 e 1949 non se publicou en 1950, retomándose en 1951 e deixándose de publicar novamente durante trinta anos.
En 1981 retomouse a publicación, da man do mesmo director, ata a chegada de Alfredo Erias ao Museo das Mariñas en 1983, encargándose entón da súa edición ata o ano 2020 no que se xubilou. O número 44, relativo ao ano 2021, xa foi dirixido polo novo director do Museo das Mariñas, Ángel Arcay Barral
Capuchino de cara branca
Capuchino de cara branca (Cebus capucinus) é unha especie de tamaño medio de monos do Novo Mundo da familia Cebidae, e da subfamilia Cebinae. Orixinario das selvas do extremo noroccidental de América do Sur, o capuchino de cara branca é importante na ecoloxía do selva húmida polo seu papel ó esparexer sementes e pole.
Armando Palacio Valdés
Armando Palacio Valdés, nado en Entralgo, Laviana, o 4 de outubro de 1853 e finado en Madrid o 29 de xaneiro de 1938, foi un escritor e crítico literario asturiano, pertencente ao Realismo do século XIX.
Biografía
miniatura|Palacio Valdés ([[circa|c. 1909).]] Fillo de Silverio Palacio e Eduarda Valdés. O seu pai era un avogado ovetense e a súa nai pertencía a unha familia acomodada. Educouse en Avilés até 1865, en que se trasladou a Oviedo a vivir co seu avó para estudar o bacharelato, o que entón se facía no mesmo edificio da Universidade. Por entón leu na súa biblioteca a Iliada, que lle impresionou fortemente e abriu o seu interese pola literatura e a mitoloxía; tras iso inclinouse por outras de Historia. Por entón formou parte dun grupo de mozos intelectuais maiores ca el dos que se consagraron á literatura Leopoldo Alas e Tomás Tuero, cos que estableceu unha especial amizade.
Tras lograr o seu título de bacharel en Artes en 1870, decidiu seguir a carreira de Leis en Madrid, que concluíu en 1874. Pertenceu ao faladoiro do Bilis club xunto con outros escritores asturianos. Dirixiu a Revista Europea, onde publicou artigos que logo reuniu en Semblanzas literarias. Tamén hai bos retratos literarios nos oradores do Ateneo e na nova viaxe ao Parnaso onde desfilan conferenciantes, ateneístas, novelistas e poetas da época. Escribiu tamén como crítico, en colaboración con Leopoldo Alas, La literatura en 1881. Casou dúas veces: a súa primeira esposa, Luisa Maximina Prendes, faleceu en 1885 despois dun ano e medio de matrimonio. Casou en 1899 en segundas nupcias con Manuela Veiga e Gil, que lle sobreviviu. Ao morrer José María de Pereda en 1906, ocupou a cadeira vacante na Real Academia Española. miniatura|Palacio Valdés en 1930. Deuse a coñecer como novelista con El señorito Octavio (1881), pero gañou a celebridade con Marta y María (1883), ambientada na cidade ficticia de Nieva, que en realidade representa a Avilés. Nesta época da súa evolución literaria adoita ambientar as súas novelas en Asturias. Así ocorre tamén con El idilio de un enfermo (1884), que é quizais a súa obra máis perfecta pola concisión, ironía, sinxeleza de argumento e sobriedade no retrato dos personaxes, algo que Palacio Valdés nunca logrou repetir; tamén de ambiente asturiano son José (1885) e El cuarto poder (1888), onde da mesma maneira que na Rexenta de Leopoldo Alas realízase unha sátira da burguesía provinciana, denúnciase a estupidez dos duelos e a fatuidad dos sedutores.
A súa novela Riverita (1886), cuxa segunda parte é Maximina (1887), transcorre en Madrid e revela certo pesimismo e elementos autobiográficos. Por outra banda, a obra máis famosa de Palacio Valdés, La hermana San Sulpicio (1889), transcorre en terras andaluzas, cuxas costumes mostra mentres narra os amores entre unha monxa que logra saír do convento e un médico galego que ao fin casa coa relixiosa volta ao século. La espuma (1891) é unha novela que tenta describir a alta sociedade madrileña. La fe, 1892, como o seu propio título indica, trata o tema relixioso, e en El maestrante (1893) achégase a un dos grandes temas da novela do Realismo, o adulterio, de novo en ambiente asturiano. Andalucía xorde de novo en Los majos de Cádiz (1896) e os costumes valencianos en La alegría del capitán Ribot (1899).
Entre todas as súas obras, Palacio Valdés prefería Tristán o el pesimismo (1906), cuxo protagonista encarna o tipo humano que fracasa polo negativo concepto que ten da humanidade. La aldea perdida (1903) é como unha égloga novelada acerca da industria mineira e quere ser unha demostración de que o progreso industrial causa grandes danos morais. O narrador distánciase demasiado do seu tema estrañando cunha retórica gora e declamatoria unha Arcadia perdida e retratando rústicos como heroes homéricos e outorgando nomes de deuses clásicos a aldeáns. É unha maneira sumamente superficial de tratar a industrialización de Asturias; a Palacio Valdés dábaselle mellor a descrición da cidade que da vida rural.
Los papeles del doctor Angélico (1911) é unha recompilación de contos, pensamentos filosóficos e relatos inconexos, aínda que moi interesantes. En Años de juventud del doctor Angélico (1918) conta a dispersa historia dun médico (casas de hóspedes, amores coa muller dun xeneral etc.). É autobiográfica La novela de un novelista (1921), pero ademais trátase dunha das súas obras mestras, con episodios onde fai gala dunha gran ironía e un formidable sentido do humor. Outras novelas súas son La hija de Natalia (1924), Santa Rogelia (1926), Los cármenes de Granada (1927), e Sinfonía pastoral (1931). miniatura|Busto en Oviedo. Fixo dúas coleccións máis de contos no paxaro na neve e outros contos (1925) e Contos escollidos (1923). Recolleu algúns artigos de prensa breves en Augas fortes (1884). Sobre a política feminina escribiu o ensaio histórico O goberno das mulleres (1931) e sobre a primeira guerra mundial na guerra inxusta, onde se declara aliadófilo e móstrase moi próximo á Xeración do 98 no seu ataque contra o atraso e a inxustiza social da España de principios do século XX.
Palacio Valdés é un gran creador de tipos femininos e é destro na pintura costumista; sabe tamén bosquejar personaxes secundarios. Ao contrario que outros autores concede ao humor un papel importante na súa obra. A súa obra foi moi traducida, especialmente ao inglés, e igualmente apreciada fóra de España; é seguramente xunto a Vicente Blasco Ibáñez o autor español do século XIX máis lido no estranxeiro. O seu estilo é claro e pulcro sen incluír neoloxismos nin arcaísmos. miniatura|Rúa Argote de Molina de Sevilla, onde se desenvolve a novela La hermana San Sulpicio.
Corporación Aragonesa de Radio y Televisión
A Corporación Aragonesa de Radio y Televisión (CARTV) é un organismo público dependente do Goberno de Aragón, encargado de xestionar a radio e televisión públicas aragonesas.
Logotipo
O logotipo de CARTV consta dunha "A" inclinada, de cor vermello e amarelo, sobre un fondo de cor gris. O mesmo logo conforma a imaxe corporativa de Aragón Radio e Aragón TV, variando soamente a cor de fondo.
Armando Palacio Valdés
Recoñecementos
miniatura|Teatro "Palacio Valdés" de Avilés. En Avilés distintos elementos artísticos lembran a figura do escritor: Así mesmo, na parroquia de Entralgo, hai un busto xunto á súa casa natal, desde finais do século XX restaurada e dedicada a centro de interpretación do escritor.
Bicarbonato
Os bicarbonatos, tamén chamados carbonatos ácidos e hidroxenocarbonatos, son os sales derivados do ácido carbónico, H2CO3, que conteñen o anión HCO3-. Aínda que o nome bicarbonato está moi estendido en case todos os idiomas, non está recomendado pola IUPAC, que prefire o nome antigo, anión carbonato ácido, para o anión, ou, para os sales, carbonato ácido do metal correspondente, ou mellor aínda, o nome sistemático, anión hidroxenotrioxocarbonato (IV) ou, para os sales, hidroxenotrioxocarbonato (IV) do metal correspondente.
O bicarbonato máis importante é o bicarbonato de sodio. Debido á súa relativamente baixa solubilidade é un intermediario clave no proceso de obtención do carbonato de sodio segundo o método Solvay.
Os bicarbonatos encóntranse en equilibrio cos carbonatos, auga e anhídrido carbónico (CO2). Este equilibrio intervén nunha multitude de procesos naturais e artificiais. O corpo emprega catalizadores de zinc para que se produza máis rapidamente e facilitar así a respiración.
O feito de que o bicarbonato de calcio, Ca(HCO3)2, sexa máis solúbel que o carbonato de calcio, CaCO3, (que integra as rochas calcarias) é moi importante en xeoquímica e conduce á formación dos sistemas cársicos nas rochas calcarias.
Aplicacións
Ao tratárense de sales dun ácido débil, os bicarbonatos solúbeis teñen carácter básico. Así, o bicarbonato de sodio é parte esencial de moitas formulacións de antiácidos estomacais. O mesmo composto tamén se utiliza nos extintores e incendios de po de neve carbónica.
Polo feito de que os bicarbonatos en contacto con ácidos liberan dióxido de carbono utilízanse en lévedos químicos (empregando xeralmente trifosfatos como ácidos) e nas formulacións de tabletas ou pos efervescentes (a miúdo en combinación con ácido cítrico).
Unha da funcións principais do bicarbonato é transportar o CO2.
CD11a
miniatura|dereita|Proteína ITGAL ou CD11a (baseado en PDB 1cqp). O CD11a (cluster de diferenciación 11a) ou cadea alfa L de integrina é unha subunidade proteica da superficie de leucocitos codificada no xene ITGAL humano do cromosoma 16. Está implicado na adhesión celular e sinalización coestimulatoria. É a diana do fármaco efalizumab.
O xene ITGAL codifica a cadea alfa L de integrina. As integrinas son proteínas integrais de membrana heterodímeras compostas por unha cadea alfa e outra beta. Este dominio I que contén a alfa integrina combínase coa cadea beta 2 ou CD18 (ITGB2) para formar o antíxeno asociado á función do linfocito 1 (LFA-1), que se expresa en todos os linfocitos. O LFA-1 xoga un papel central na adhesión intercelular de leucocitos por medio de interaccións cos seus ligandos, as ICAMs 1-3 (moléculas de adhesión intercelular 1 á 3), e tamén funciona na sinalización coestimulatoria de linfocitos.
O Efalizumab actúa como inmunosupresor ao unirse ao CD11a.
Interaccións
O CD11a interacciona con ICAM-1.
Alcanforeiro
O alcanforeiro, tamén coñecido como alcanforeira ou canforeira (Cinnamomum camphora), é unha árbore da familia das lauráceas que acada dimensións de até vinte e cinco metros de altura, de copa piramidal e follas alternas, orixinaria de Extremo Oriente, da madeira do cal se obtén o alcanfor por destilación.
Os alcanforeiros do Pazo de Rubiáns en Vilagarcía de Arousa (Pontevedra) figuran no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia.
miniatura|240px|Ilustración
Hábitat e distribución
A planta procede do Extremo Oriente, sendo moi común na China, no Xapón e en Taiwán. Cultívase tamén en numerosos países de clima cálido e nas rexións costeiras do Pacífico nos Estados Unidos.
Descrición
É unha árbore grande que pode acadar os vinte e cinco metros de altura coas pólas febles. As folla son persistentes, alternas, pecioladas, de forma ovalada, coriáceas e acuminadas, de cor verde brillante e con tres nervios principais que presentan na súas axilas unhas pequenas glanduliñas. As flores son brancas amarelentas e aparecen en maio-xuño agrupadas en panículas corimbosas dispostas nas súas axilas. O froito é unha baga en forma de globo de cor arroibada que torna a negro cando vai chegando.
Propiedades
miniatura|240px|Ramallada dun alcanforeiro.
Taxonomía
Cinnamomum camphora foi descrita por (L.) J.Presl e publicado en O Prirozenosti rostlin, aneb rostlinar 2: 47. 1825. Cinnamomum: nome xenérico que provén do grego Kinnamon o Kinnamomon, que significa madeira doce. Este termo grego probabelmente provén do hebraico quinamom, o cal ten orixe nunha versión anterior ao termo Kayu manis, que na linguaxe de Malaisia e Indonesia tamén quere dicir madeira doce.
Castilla-La Mancha Media
Radiotelevisión de Castilla-La Mancha (RTVCM) é a empresa pública de radio e televisión autonómica de Castela-A Mancha. É membro da FORTA, a federación de radio e televisións autonómicas. A súa sede central está en Toledo.
Alcanforeiro
Taxonomía
camphora: epíteto latino que significa "alcanfor".
Castilla-La Mancha Media
Foi creado por decreto das Cortes rexionais o 26 de maio de 2000. O 30 de maio de 2001 empezou as súas emisións Radio Castilla-La Mancha (RCM) e o 13 de decembro de 2001 comenzou as emisións regulares Castilla-La Mancha Televisión (CMT).
Servizos
Televisión:
Radio:
Medios interactivos:
Villamartín
Villamartín é un concello andaluz pertencente á provincia de Cádiz. No ano 2005 tiña 12.145 habitantes. A súa superficie é de 210 km² e ten unha densidade de 57,8 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 36º 52' N, 5º 38' O, no centro da Serra de Cádiz. Atópase a unha altitude de 167 metros e a 92 quilómetros da capital de provincia, Cádiz.
Xeografía
Máis preto de Sevilla (77 km) que da propia capital provincial (92 km), o seu termo municipal ocupa unha extensión de 210 quilómetros cadrados. Linda cos termos municipais sevillanos de Utrera e El Coronil ao norte e cos termos municipais gaditanos de Espera, Bornos, Arcos de la Frontera, Prado del Rey, Algodonales e Puerto Serrano, no resto do seu contorno, de oeste a leste. A unha altitude de 167 metros sobre o nivel do mar, o seu termo é a transición da Campiña á Serra.
Vías de comunicación
A súa estratéxica situación, como nó artellador das comunicacións entre as localidades da comarca e entre as provincias de Cádiz, Sevilla e Málaga, convertérona nun centro de servizos públicos comarcais.
miniatura|esquerda|Villamartín dende a estrada a Bornos.
A principal vía de comunicación é a estrada A-382 Xerez-Antequera, tramo da antiga estrada nacional CN-342 Xerez-Cartagena. En Villamartín, a 55 km de Xerez da Fronteira e a 100 km de Cartaxena, prodúcese a distribución das vías de comunicación co contorno.
As estradas A-371 Villamartín-Las Cabezas de San Juan (Sevilla) e A-376 Sevilla-Ronda (Málaga) comunican a capital andaluza e o sur da provincia de Sevilla coa Serra de Cádiz e o norte da provincia de Málaga. A estrada A-373 Villamartín-Gaucín (Málaga) comunica a Serra coa costa malagueña.
Esta situación convértea na vía de entrada ao Parque Natural da Serra de Grazalema polo noroeste e ao Parque Natural de los Alcornocales, polo norte.
A autoestrada Xerez-Antequera, agora en construción, pasará pola localidade gaditana nos próximos anos.
Historia
Da Idade Media consérvase o Castelo de Matrera, que gardaba a fronteira sur do reino de Sevilla dos ataques musulmáns procedentes do reino nazarí de Granada. A actual cidade foi fundada o 4 de febreiro de 1503, mediante Carta-Puebla outorgada pola cidade de Sevilla a un grupo de 118 veciños procedentes na súa maioría das vilas circundantes. Durante 2003 celebráronse os actos do quinto centenario da súa fundación.
Demografía
Fonte: INE
Gastronomía
Son populares as sopas de tomate e de espárragos. Na confeitaría destacan doces como os roscos brancos, os pitisús, os cornos de crema, os paus de nata e torpedos, as Canas e cordobesas, as sultanas de coco ou de améndoa, as palmeiras, os piononos e demais pasteis artesáns. Tamén se fabrican alfaxores e turrón. Tamén ten pan artesán.
Daniel Ripa
Traxectoria
Daniel Ripa é licenciado en Psicoloxía e Ciencias do Traballo pola Universidade de Oviedo, experto en Políticas de Inclusión Social pola UNED e doutor en psicoloxía pola Universidade de Oviedo. Tivo diversos empregos como orientador laboral, camareiro, técnico en prevención de drogodependencias, bibliotecario, mozo de almacén ou xestor de cooperación social ata que comezou a súa investigación predoutoral sobre o impacto das empresas na saúde.
Copa Intertoto da UEFA 2005
A Copa Intertoto da UEFA 2005 foi a undécima edición deste torneo de fútbol organizado pola UEFA que se disputou entre o 18 de xuño e 23 de agosto. Participaron 61 equipos. Os tres clubs campións foron o RC Lens, o Olympique de Marseille e o Hamburger SV.
Daniel Ripa
Traxectoria
En decembro de 2017 foi reelixido secretario xeral de Podemos en Asturias.
Seaxburh de Ely
Seaxburh (inglés antigo: Sexburh), tamén coñecida como Santa Sexburga de Ely, finada en 699, foi a raíña do rei Eorcemberht de Kent, tamén foi unha abadesa e unha santa da Igrexa católica.
As irmás da raíña Seaxburh foron: Aethelburg de Faremoutiers, Saethryth, Aethelthryth e posibelmente Withburh. O seu matrimonio co rei Eorcemberht deu como resultado dous fillos varóns e dúas fillas; ambos asumiron o cargo de reis. Despois da morte do seu esposo en 664, Seaxburh quedou no reino de Kent para coidar aos seus fillos e traballou como rexente ata que o seu fillo máis vello Ecgberht I de Kent tivo idade para gobernar.
Seaxburh fundou as abadías de Milton Regis e Minster-in-Sheppey, onde a súa filla Ermenilda tamén foi monxa. Mudouse ao mosteiro de Ely onde a súa irmá Aethelthryth era a abadesa, despois da morte da súa irmá no ano 679, Seaxburh converteuse na súa sucesora. Segundo Beda, no ano 695, despois de que o corpo da súa irmá estivo dezaseis anos nunha fosa común, fixo que o trasladasen a un sarcófago de mármore. No momento no que abriron a fosa, descubriron que o corpo de Aethelthryth estaba totalmente intacto, coma se acabase de morrer. A lenda de Aethelthryth atópase na Historia ecclesiastica gentis Anglorum, a cal celebra a santidade e as virtudes de Aethelthryth, pero de Seaxburh só fala do seu matrimonio, do feito de que sucedeu á súa irmá como abadesa e do traslado das reliquias da súa irmá.
A data exacta da morte de Seaxburh non é coñecida exactamente, pero a súa vida aparece recompilada despois de 1106 na Vita Sexburge, onde se describe a maior parte da súa vida, pero sobre todo a súa vida como monxa.
Familia
O pai de Seaxburh foi Anna, rei de Anglia Oriental, fillo de Eni, quen gobernou o reino de Anglia Oriental desde o ano 640 e morreu, xunto co seu fillo Jurmin, durante a batalla de Bulcamp no ano 653 ou 654. As súas irmás foron Æthelburg e Saethryth, ambas abadesas da abadía de Faremoutiers en Brie, de feito Aethelthryth tiña outra irmá chamada Withburh, esta casou por primeira vez con Tonberht, un ealdorman dos Gyrwe meridionais nos Fens e por segunda vez con Ecgfrith de Northumbria. Withburh, finada en 743, foi se cadra tamén irmá súa.
Seaxburh casou con Eorcemberht de Kent e tivo como fillos aos reis Ecgberht I de Kent (finado en 673) e  Hlothhere de Kent (finada en 685) e a dúas fillas Eormenhild e Eorcengota. Seaxburh ao morrer foi enterrada en Ely, xunto coas súas irmás Aethelthryth, Wihtburh e a súa filla Eormenhild.
Matrimonio e viuvez
Os seus fillos Ecgberht e Hlothhere convertéronse nun momento dado en reis de Kent. A súa filla Eorcengota converteuse en monxa en Faremoutiers e despois foi canonizada. Eorcemberht é mencionado na Crónica anglosaxoa durante o ano 640: Na mesma pasaxe está a única referencia das Crónicas a Seaxburh e á súa filla Eorcengota, Seaxburh e Eorcenberht tiveron unha segunda filla chamada Eormenhild, quen casou con Wulfhere de Mercia; despois da morte do seu esposo volveuse monxa para máis tarde ser canonizada. De acordo con Barbara Yorke, o matrimonio de Seaxburh co rei foi de suma importancia, non só pola unión de familias, senón porque estableceu as bases para a vida monástica feminina durante o período anglosaxón, xa que converteu o feito dunha exraíña retirarse a un mosteiro nun exemplo do desexábel que é a vida monástica para as mulleres da clase alta.
Tras a morte do seu esposo Seaxburh opúxose terminantemente a casar de novo, así que dedicou a súa vida á igrexa.
Vida relixiosa en Ely
esquerda|miniatura|Unha ventá de vidreira representa a santa Seaxburh no refectorio da [[Catedral de Chester.]] Pouco despois Seaxburh mudouse ao mosteiro dobre de Ely, onde a súa irmá Æthelthryth era abadesa. A historiadora Barbara Yorke mencionou que cabía a posibilidade de que Seaxburh e Seaxburh de Wessex fosen a mesma persoa, pero tamén di acontecementos relixiosos aos que deu pé Seaxburh, polo que a suposición foi descartada.
George Westinghouse
George Westinghouse, Jr., nado en Nova York o 6 de outubro de 1846 e finado na mesma cidade o 12 de marzo de 1914, foi un inventor estadounidense e o principal responsábel da adopción da corrente alterna para a subministración de enerxía eléctrica nos Estados Unidos, para o cal houbo de vencer a enconada oposición do popular inventor Thomas Edison, partidario da corrente continua, quen chegaría a financiar a invención da cadeira eléctrica como parte deste desacordo. Este fito histórico deu en chamarse a "guerra das correntes".
Seaxburh de Ely
Vida relixiosa en Ely
De acordo con Yorke, a decisión de Seaxburh de non buscar a outro esposo e volverse monxa volveuse unha tradición anglosaxoa en Ely para todas as mulleres viúvas. Seaxburh era descrita no Libro de Ely como unha "pretiosa virago", ou preciosa guerreira, tivo un grande éxito como abadesa cando a súa irmá morreu pola praga do 679. Probabelmente a súa experiencia política axudouna para lograr tantos avances durante o seu mandato no mosteiro.
No ano 695, Seaxburh decidiu trasladar o corpo da súa irmá Æthelthryth dunha fosa común a un sarcófago en Ely, despois de 16 anos da súa morte. O Libro de Ely describe este evento con detalle: Cando a súa tumba foi aberta, o corpo de Æthelthryth foi descuberto sen danos e o seu cadaleito e roupa tiñan poderes milagrosos. O seu sarcófago foi feito de mármore branco e axustárono á súa medida. Seaxburh supervisou a preparación do corpo da súa irmá, o cal foi aseado e vestido con nova roupa.
Morte e veneración
A data exacta da morte de Seaxburh non é coñecida, pero de acordo co Libro de Ely, cando faleceu, Richard Bishop escribiu as memorias de Seaxburh e de todas as mulleres santas da época.
Seaxburh é mencionada nunha relación escrita dos máis antigos reis cristiáns de Kent e os seus familiares canonizados chamado Kentish Royal Legend (inglés antigo: Þá hálgan). Sendo raíña e á parte unha monxa canonizada, Seaxburh foi sumamente notábel na súa época e nesa obra.
Na Catholic Encyclopedia de 1913 aparece unha lista dos feitos e das mortes de varios santos e os seus milagres, de igual maneira todas as accións e as reliquias de Sexburh foron recompiladas despois de 1106. O libro Vita Sexburge describe a infancia de Seaxburh, o seu matrimonio con Eorcenberht e os seus últimos anos como monxa e abadesa en Ely.
Stockton
Stockton é unha cidade do Condado de San Joaquin, en California, Estados Unidos. A cidade está situada no norte de California, ao sur da capital de estado, Sacramento, e ao norte de Modesto. É a cuarta cidade máis grande da rexión do Val Central. Cunha poboación de 291.707 segundo o censo de 2010, Stockton ocupa o posto número 13 das cidades máis grandes de California.
A cidade acolle, anualmente, o Asparagus Festival e nela está o Haggin Museum, un museo de arte e historia construído en Victory Park en 1931, que amosa obras dos séculos XIX e XX. Durante gran parte do século XIX, cando tivo lugar a febre de ouro, Stockton foi unha das cidades máis grandes do Estado, chegando a acadar o terceiro posto durante un tempo.
A cidade viuse prexudicada por varios titulares de xornais e outras noticias: no ano 2012, converteuse nunha das cidades máis perigosas de América, no posto número 10, e agora ocupa o posto número 2 das cidades máis perigosas de California (xusto por detrás de Oakland). No 2013, Stockton situouse como a terceira cidade máis analfabeta dos Estados Unidos, con tan só o 17% dos adultos cun título universitario.
Historia
Os indios Miwok viviron no Val Central, entre as canles do Delta, usándoos para a alimentación e o transporte. Os indios Yukut viviron tamén na zona do Noroeste de Stockton, xunto o río Calaveras, cara arriba, tras a bifurcación sur do río. O norte do Val de San Joaquín foi tamén o extremo sur da Siskiyou, un sendeiro de séculos de antigüidade a través do Val de Sacramento, sobre as fervenzas, cara diante de Oregón.
Cando o capitán Charles Maria Weber, un alemán inmigrante, decidiu ocuparse el mesmo da minería de ouro en 1848, descubriu que atender as necesidades dos compradores de ouro fora unha boa idea. Weber aliouse con William Gulnae, para asegurarse a concesión destas terras. Logo adquiriu o Rancho Campo de los Franceses, unha concesión de terra mexicana, e fundou Stockton no 1849. A zona coñecida como Weber Point é o mesmo lugar onde o capitán Weber construíu a primeira residencia no Val de San Joaquín.
Durante os seus primeiros anos, Stockton foi coñecida por varios nomes, incluídos entre eles "Tuleburg", "Fat City," e "Mudville". O capitán Weber decidiu o nome de "Stockton" en honra do comodoro Robert F. Stockton. Stockton foi a primeira comunidade en California en ter un nome que non fose nin español nin indíxena.
As primeiras elecccións da cidade celebráronse o 23 de xullo de 1850. En 1851, a cidade de Stockton recibiu a súa carta que a incluía como unha cidade do Estado de California. Os primeiros poboadores foron buscadores de ouro de Asia, África, Australia, Europa, as illas do Pacífico, México e o Canadá. A diversidade de poboación histórica reflíctese nos nomes das rúas de Stackton, na arquitectura, nos númerosos festivais étnicos e nas casas e o patrimonio da maioría dos cidadáns. En 1870, a oficina de censo informou que na poboación de Stockton un 87,6% correspondía á raza branca, e un 10,7% a asiática.
As Tablas, Salto, Oza-Cesuras
As Tablas é un lugar da parroquia de Salto no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 122 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 62 homes e 60 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 78 habitantes.
Stockton
Historia
Benjamin Holt asentouse en Stockton en 1883 e cos seus tres irmáns fundou a Stockton Wheel Co., e máis tarde a Holt Manufacturing Company.
Ernest Swinton viu o potencial dun tractor de eirugas. Propuxo que o exército debía adaptar o tractor que construíra Holt, para crear un vehículo motorizado a proba de balas, que podería destruír armas inimigas. Mentres que o Almirantado decidiu empregar unha firma británica, Foster and Sons, cuxo director e deseñador foi William Tritton, o tractor de Holt foi acreditado por Swinton, polo que axudou a gañar a guerra. Viaxou a Stockton e, na cerimonia pública o 22 de abril de 1918, trasmitiu a gratitude de Gran Bretaña ao inventor. O tractor Holt converteuse nun dos vehículos militares máis importantes de todos os tempos. Despois da guerra, Holt construíu o tanque de gasolina-eléctrico, un tanque americano.
A extensa rede de vías navegables ao redor de Stockton foi empregada durante moitos séculos polos indios Miwok, os cales pescaban e navegaban polas súas augas. Durante a febre de ouro de California, o río San Joaquin foi navegable por buques oceánicos, facendo de Stockton un porto natural interior e un punto de alimentación e saída para futuros buscadores de ouro. Dende o século XIX en diante, Stockton converteuse no centro de transporte da rexión, transportando principalmente produtos agrícolas.
En 1933, o porto foi modernizado e a canle de Stockton Deepwater, que une a cidade coa baía de San Francisco, foi profundizada e rematada. Isto creou oportunidades comerciais que alimentaron o crecemento da cidade e facilitaron o camiño para a base naval, a cal colocou nunha posición estratéxica a Stockton durante a guerra fría.
En setembro de 1996, a Base de Realiñamento e a Comisión de Peche (Base Realignment and Closure Commission en inglés, anunciaron o peche final da Reserve Naval de Stockton e a Rough and Ready Island. As instalacións da illa serviron como un posto de comunicación para as actividades submarinas do Pacífico durante a guerra fría. O lugar estase a reconstruír lentamente como un local comercial.
Construción e gasto público (1990-2000)
Construíronse ou reformáronse as seguintes edificacións: Bob Hope Theater, Regal City Centre Cinemas and IMAX, San Joaquin RTD Downtown Transit Center, Lexington Plaza Waterfront Hotel, Hotel Stockton, Stockton Arena, San Joaquin County Administration Building, e The Stockton Ballpark.
O "estacionamento afundido" diante do Hotel Stockton foi transformado na década de 1990 nun espazo público chamado "Dean DeCarli Waterfront Square". A área está deseñada para proporcionar moitos ambientes diferentes incluíndo unha praza afundida, unha estrutura con sombra, numerosas árbores e plantas, asentos, miradoiros e unha fervenza no extremo este. DeCarli Square é agora un lugar popular para eventos musicais, artísticos e relixiosos, festivais, mercados de agricultores e reunións sociais.
Xeografía e clima
Stockton está localizado a 37°58' norte, e 121°18' oeste. Segundo a oficina de censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha área total de 64,8 millas cadradas (168 km²), do cal 61,7 millas cadradas (160 km²) é terra, e 3,1 millas cadradas (8 km²), que equivale ao 4,76%, é auga. A cidade atópase no punto máis baixo do Val de San Joaquin.
Stockton ten un clima Mediterráneo, con veráns cálidos e secos e invernos suaves. Cada ano rexístranse 351 mm de precipitacións, dende outubro ata abril. Situado no Val Central, a gama de temperaturas é moito maior que nos arredores da baía.
No aereoporto a temperatura máis alta rexistrada foron 115 °F (46 °C) o 23 de xullo de 2006, e a máis baixa foron 16 °F (-9 °C) o 11 de xaneiro de 1949. Hai unha media de 82 días ao ano no que se acadan temperatuas de 90 °F (32,3 °C) ou superiores, e de 18 días no que se chega a temperaturas de 100 °F (37,8 °C) ou superiores; durante 19 días de media atopámonos temperaturas baixas ou por debaixo de conxelación. O día máis chuvioso foi en 1983 con 677 cm e o menos no ano 1976 con 140 mm.
O maior número de precipitacións nun mes foi de 209 cm en febreiro de 1998, e a maior precipitación en 24 horas foi o 21 de xaneiro de 1967 con 76 mm. En xeral hai unha media de 55 días con precipitacións. Rexistráronse unicamente lixeiras cantidades de neve; a maioría foron 7,6 cm en febreiro de 1976.
Demografía
En 2000, había 243.771 persoas, 78.556 casas e 56.167 familias que residían na cidade. A densidade demográfica era de 1.720,4/km². A distribución por razas da cidade era de 43,26% brancos, 11,25% americanos africanos, 1,12% americanos nativos, 19,90% asiáticos, 0,40% insulares pacíficos, 17,31% doutras razas, e 6,76% a partir de dúas ou máis razas. O hispano ou latino de calquera raza ocupaba o 32,50% da poboación.
A renda media dunha casa da cidade era de 35.453 dólares, e a renda media dunha familia de 40.434 dólares. Os varóns tiñan unha renda media de 35.181 dólares contra 26.602 para as mulleres. A renda per capita da cidade era de 15.405 dólares. Cerca do 18,9% de familias e o 23,9% da poboación estaban por debaixo da liña de pobreza, dos que o 32,8% eran menores de 18 anos e o 11,9% maiores de 65 anos.
Condicións de vida
De acordo cunha enquisa de Gallup, Stockton foi nomeada, xunto con Montgomery (Alabama), a área metropolitana máis obesa dos Estados Unidos, cunha taxa de obesidade do 34,6%.
Economía
Historicamente é unha comunidade agrícola, aínda que a economía de Stockton chegou a ser moi diversificada. Isto inclúe telecomunicacións e manufacturas, entre outras.
Stockton está situado centralmente con respecto de San Francisco e Sacramento. Dada a súa localización, a súa proximidade ao estado e ao sistema da autoestrada interestatal e os custos relativamente baratos da terra, varias compañías basean as súas operacións rexionais en Stockton.
Dende marzo de 2012, a taxa de desemprego de Stockton está entre as máis altas da nación, cun 20,1%.
Burbulla inmobiliaria
Stockton foi desproporcionalmente afectada polo colapso da sub-prime de préstamos no mercado no 2007 e levou aos Estados Unidos en execucións hipotecarias para ese ano, cun de cada trinta hogares publicados pola execución hipotecaria. Dende setembro de 2006 a setembro de 2007, o valor da vivenda de prezo medio en Stockton diminuíu nun 44%.
Os prezos das vivendas caeron un 39% no ano 2008, a cidade tiña a maior taxa de execucións hipotecarias do país, cun 9,5%. Stockton tamén rexistrou unha taxa de desempleo do 13,3% en 2008, unha das porcentaxes máis altas dos Estados Unidos. Stockton foi clasificado por Forbes como a cidade máis perigosa dos Estados Unidos debido a súa taxa de criminalidade, no 2009. En 2010, principalmente polos factores nomeados, Forbes nomeou a esta cidade como un dos tres peores lugares para vivir.
Bancarrota
A cidade de Stockton non foi capaz de superar a crise económica despois do aumento das xubilacións, ademais doutras obrigas. Stockton foi a sétima cidade en solicitar a bancarrota no ano 2012, e a primeira cidade californiana dende 2008, cando Vallejo fixo o mesmo.
O novo presuposto de Stockton foi aprobado, e suspendeu o pago de débedas e reclamacións legais, reduciu o pago de beneficios médicos e xubilados. Ademais, aprobouse unha redución da cuarta parte da forza policial, un terzo do número de bombeiros, e un 40% dos empregados da cidade.
A crise financeira da cidade é debida sobre todo á crise no sector hipotecario das vivendas.
Museos
En Stockton atópase o museo Hagging, que exhibe os artefactos históricos do condado de Stockton e de San Joaquin. Ademais, tamén posúe o museo dos nenos.
Propuxéronse algúns museos, entre eles traer o USS Iowa, ao porto de Stockton como museo naval. A sociedade histórica nacional americana filipina propuxo a construción do museo nacional de Pinoy, no pequeno distrito de Manila, este museo sería dedicado a historia dos filipino-americanos. Stockton posúe unha das poboacións máis grandes de filipinos dos Estados Unidos. Tamén se propuxo converter o fogar da rúa de San Joaquin de Moses Rogers nun museo non lucrativo adicado á comunidade africano-americana de Stockton.
Música
A coral de Stockton, a sinfónica e a orquestra de Stockton e a coral dos nenos, que se realizan regularmente na área son todas organizacións musicais abertas á audición pública. Por outra banda, a orquestra sinfónica profesional de Stockton é a terceira máis vella de California, xusto por detrás da sinfónica dos Ánxeles e a de San Francisco.
A cidade tamén é especialista no rap. Os músicos locais realizan os seus concertos no café de Blackwater, o Torino, no teatro do imperio de Stockton e no Bradley, entre outros lugares.
Festivais
Na cidade realizanse varios festivais anuais importantes:
Nihil novum sub sole
Nihil novum sub sole é unha locución latina que significa "Nada (hai) novo baixo o sol". Con esta locución quérese expresar o sentido cíclico da vida, onde todas as experiencias e todos os acontecementos, por moi novidosos e orixinais que parezan, xa existiron previamente.
A orixe do termo provén da Biblia, onde se inclúe esta máxima, que na súa formulación completa di: "O que foi, iso será; o que xa se fixo, farase: pois nada hai novo baixo o sol". O acento nihilista que nega a novidade no mundo está na raíz do poema homónimo, "Nihil novum sub sole", de Miguel de Unamuno, sobre todo nos versos finais:
A Corredoura
O topónimo galego A Corredoura pode referirse a:
Cristopher Sholes
Christopher Latham Sholes, nado en Mooresburg, Pensilvania, o 14 de febreiro de 1819 e finado o 17 de febreiro de 1890, foi un inventor norteamericano.
Traxectoria
Débenselle a creación da primeira máquina de escribir comercial así como tamén o teclado QWERTY, en uso nos tempos presentes.
Gerardo Rodríguez García
Gerardo Rodríguez García, nado en Santiago de Compostela en 1873 e finado en Madrid, foi un mestre e pedagogo galego.
Traxectoria
Fixo os estudos de Maxisterio na Normal de Santiago de Compostela e foi nomeado mestre de Compostela en 1890 exercendo a docencia no colexio Los Laureles. Ingresou na Administración e no Ministerio de Educación o 12 de outubro de 1891. Permaneceu en Compostela até que en 1908 foi destinado ás escolas de Madrid, onde exerceu como mestre e director até 1942. En 1914 foi elixido presidente da Asociación Nacional de Maestros. En 1894 fundou e dirixiu a Revista de Ciencias Pedagógicas, colaborou en La Escuela Moderna, que dirixiu dende 1920. Director do Grupo Escolar Enrique de Mesa, foi suspendido de emprego e soldo coa depuración do maxisterio en 1939, aínda que despois se reincorporou como mestre.
A Xesteira, A Ramallosa, Nigrán
A Xesteira é un lugar da parroquia da Ramallosa, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 231 habitantes (117 homes e 114 mulleres).
Ciclo Ericsson
O ciclo Ericsson foi ideado polo inventor John Ericsson, que proxectou e construíu varios motores de aire quente baseados en diferentes ciclos termodinámicos. É considerado o autor de dous ciclos para motores térmicos de combustión externa e construtor de motores reais baseados nos ciclos mencionados.
O seu primeiro ciclo era moi parecido ao actualmente chamado ciclo Brayton (que é no que se basean as turbinas de gas), pero con combustión externa.
O presente artigo trata máis ben do segundo dos seus ciclos, coñecido como ciclo Ericsson.
Comparación cos ciclos de Carnot e Stirling
Tanto o ciclo de Ericsson como o de Stirling son usados en motores de combustión externa. O motor de Ericsson parécese moito ao motor Stirling de dobre acción, no que o pistón desprazador actúa como pistón motriz. En teoría, ambos ciclos teñen un rendemento ideal, que, de acordo coa segunda lei da termodinámica, é o máximo rendemento posible. Lémbrese que o ciclo ideal por antonomasia é o ciclo de Carnot e que non hai ningún motor construído que siga o ciclo de Carnot.
Comparación co ciclo de Brayton
O primeiro ciclo ideado por Ericsson é chamado actualmente ciclo Brayton, é usado nos motores de turbina de gas dos avións. O segundo ciclo inventado por Ericsson é o propiamente denominado "Ciclo Ericsson". Pode imaxinarse como un ciclo Brayton ideal, cunha turbina de gas levada ao límite: cunha fase de compresión de moitas etapas con arrefriamento (equivalentes a unha compresión refrixerada), e unha expansión con moitas etapas, incluíndo requecemento do aire de entrada cun intercambiador-recuperador. Comparándoo cun ciclo Brayton normal (con compresión adiabática e expansión adiabática), o ciclo Ericsson (con compresión e expansión isotérmicas) proporciona máis traballo limpo por revolución. O uso dun intercambiador-rexenerador aumenta o rendemento ao reducir as necesidades de aporte de calor.
Motor Ericsson
dereita|miniatura|Esquema dun motor Ericsson: aire frío en azul, aire quente en roxo, calor exterior en vermello e pistón dobre-función en negro Os motores Ericsson baséanse no ciclo Ericsson. Son de combustión externa polo que o gas motriz quéntase desde o exterior. Para mellorar o rendemento (térmico e total), o motor Ericsson dispón dun rexenerador ou recuperador de calor. Pode funcionar en ciclo aberto ou cerrado. A expansión e a compresión prodúcense simultaneamente, nas caras opostas do pistón.
Explicación do motor da figura:
O rexenerador
Ericsson deseñou e construíu un intercambiador de calor de fluxo mesturado e en contracorrente, que denominou "rexenerador" (en inglés "regenerator"), aínda que Robert Stirling inventara un dispositivo similar, antes que Ericsson, que denominou "economizador" (en inglés "economiser" ou "economizar") debido a que aforraba combustible.
O sistema de recuperar a calor dos gases "de escape" ou "de saída" pode facerse de diversas maneiras, con válvulas ou sen elas, ou co auxilio de dispositivos rotativos ou móbiles. Cando a calor dos gases de escape serve para quentar o aire de combustión, a denominación de recuperador é máis correcta, desde o punto de vista de que os fluxos (de escape e de aire de combustión) están separados.
Historia
En 1791, John Barber propuxo un motor de aire quente similar aos de Ericsson e Brayton. Dispoñía dun compresor do tipo fol (como un fol dunha antiga fundición de ferreiros) e unha turbina expansora. Non tiña ningún recuperador ou rexenerador. Ericsson patentou o seu primeiro motor, baseado no ciclo Brayton de combustión externa, no ano 1833 en Inglaterra (No. 6409/1833 British), dezaoito anos antes que Joule e 43 anos antes que Brayton. Os motores de Brayton eran de pistóns, case todos de combustión interna e sen recuperador. Actualmente o ciclo Brayton coñécese como o ciclo da turbina de gas, que utiliza compresores e expansores de turbina (as turbinas substitúen aos pistóns). O ciclo de turbina de gas é o que seguen as propias turbinas a gas e os turborreactores. Algúns tipos de turbinas dispoñen de recuperadores de calor. Finalmente, Ericsson abandonou o ciclo aberto e adoptou o ciclo cerrado do motor Stirling tradicional.
O motor Ericsson pode transformarse facilmente nun motor de ciclo cerrado usando un segundo depósito frío a baixa presión entre os condutos orixinais de entrada e escape. Nun ciclo cerrado, a baixa presión pode ser máis alta que a presión atmosférica e o gas motriz pode ser hidróxeno ou helio. Ao dispor de válvulas, a diferenza de presións de gas (presión motriz e presión de compresión) dun motor Ericsson dá que a potencia específica pode ser maior que a dun motor Stirling sen válvulas. Está claro que as válvulas engaden custo e complexidade ao motor, mais as perdas mecánicas son menores nun motor Ericsson, pois, a potencia de compresión requirida é menor, ao aplicarse directamente sen ter que pasar por un cegoñal. O motor Ericsson de pistóns é, potencialmente, o que podería ter o maior rendemento de todos os motores, aínda que na práctica ninguén demostrou iso aínda.
Un motor Ericsson seguindo o segundo ciclo foi construído como propulsor dun barco de 2000 toneladas: o Ericsson. Funcionou perfectamente durante 73 horas. A potencia era duns 300 CV (220 KW). Dispoñía de 4 pistóns de dobre función (compresión e expansión). O diámetro na parte máis grande era de 4,3 m. Tratábase dun motor moi lento, a 6,5 rpm, e unha presión de 55 kPa. O consumo de carbón era máis baixo que os dos motores de vapor da época: a cifra documentada era de 4200 kg/24 h.
As probas en mar foron moi satisfactorias, aínda que demostraron que a potencia era insuficiente para as necesidades do buque. Logo o Ericsson afundiuse e, cando foi reflotado, substituíse o motor Ericsson por un motor de vapor.
Ericsson proxectou e construíu moitos motores, de tipos diferentes e seguindo ciclos diversos. Tamén utilizou moitos tipos de combustible, como o carbón ou a enerxía solar.
Potencial actual
As posibilidades teóricas do ciclo Ericsson son o suficientemente grandes e fano interesante en aplicacións de recuperación da enerxía dos gases de escape, enerxía solar e outras. Un aspecto importante é que o volume do recuperador non inflúe sobre o rendemento do motor (a diferenza dos motores Stirling). A necesidade de válvulas e o maior custo poden compensarse cun rendemento e unha potencia específica máis grandes.
AS Monaco FC
A Association Sportive de Monaco Football Club, coñecido como AS Mónaco, é un club de fútbol de Mónaco. Foi fundado en 1919 e compite na Ligue 1. Na tempada 2010–11 descendeu á Ligue 2, volvendo ascender na 2012−13.
Historia
En 1948 o equipo vólvese profesional. En 1960 o equipo gaña o seu primeiro título, a Copa de Francia, e na tempada seguinte conquista a súa primeira Liga.
No ano 2004 chegou por primeira vez á final da Liga de Campións, onde perderon contra o FC Porto por 3-0.
Estadio
O Stade Louis II é un estadio multipropósito, pero principalmente destinado á práctica do fútbol, situado no Principado de Mónaco. Serve de sede habitual ao AS Mónaco. O seu enderezo é 7, Avenue des Catelans, 98000 Mónaco.
Cadro actual
Actualizado o 21 de xaneiro de 2015
Le Jeu d'Adam
Le Jeu d'Adam ( Xogo de Adán) é unha representación dramática de historias bíblicas feita en Francia no século XII, e que constitúe o primeiro drama relixioso francés e forma parte da tradición medieval dos misterios que se desenvolveían durante a celebración da misa, e incluía música coral. A narración conta a tentación e caída de Adán e Eva, a morte de Abel por Caín, e o anuncio dos profetas da chegada de Cristo. A linguada representación é o vernacular, aínda que os textos corais e as indicacións para a posta en escena estaban en latín representándose no exterior da igrexa, cunha función didáctico-relixiosa, evocando a corrupción humana opoñendoa á esperanza da redención, como unha preparación á penitencia do período coresmal.