cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
StarCraft
Ambientación
StarCraft ten lugar nun universo de ciencia ficción creado por Chris Metzen e James Phinney para Blizzard Entertainment. Segundo a historia presentada no manual do xogo, o exceso de poboación da Terra a comezos do século XXIV provoca que goberno global do planeta force o exilio de parte dos seus habitantes, incluíndo a criminais, os que posúen aumentos cibernéticos e os mutantes, obrigándolles a colonizar partes máis distantes da galaxia. Nun intento de colonizar un sistema solar próximo ten un resultado negativo, dando como resultado a chegada da humanidade o "Sector Koprulu". Neste distante sector da galaxia os exiliados forman varios gobernos que comezan a ter conflitos entre eles. Un destes gobernos, a "Confederación do Home", emerxe eventualmente como a facción máis forte, pero a súa natureza opresiva e os seus brutais métodos para suprimir a disidencia provocan unha oposición rebelde masiva en forma dun grupo terrorista chamado "Fillos de Korhal". Previamente ós acontecementos do xogo, a finais do ano 2499, unha especie alieníxena que posúe tecnoloxía avanzada e poderes psiónicos, os Protoss, realiza un primeiro contacto coa humanidade ó destruír unha colonia da Confederación sen aviso previo. Pouco tempo despois os Terran descobren que unha segunda especie alieníxena, os insectoides Zerg, estivera infestando de forma encuberta a superficie de varias das colonias Terran, e que os Protoss están a destruír estes planetas para previr o avance dos Zerg. A historia do xogo comeza coa Confederación baixo estas ameazas de dúas razas alieníxenas e da rebelión interna.
Personaxes
miniatura|[[Cosplay de Jim Raynor.]] O xogador asume o papel de tres personaxes sen nome durante o curso do xogo. No primeiro acto o xogador toma o papel dun maxistrado da Confederación na colonia de Mar Sara, ameazada polos Zerg e os Protoss, e por mor dos eventos que teñen lugar vese forzado a unirse á facción rebelde dos Fillos de Korhal liderada por Arcturus Mengsk. Xunto a Mengsk atópase Jim Raynor, un oficial da lei de Mar Sara, e Sarah Kerrigan, unha asasina psíquica e segunda no mando de Mengsk. No segundo acto o xogador toma o papel dun comandante do enxame Zerg. O xogador actúa baixo mando da "Overmind", a manifestación da consciencia colectiva dos Zerg e o antagonista principal da historia do xogo, e recibe consellos doutros comandantes de alto rango segundo vai conseguindo os obxectivos dos Zerg. No terceiro e último acto o xogador actúa como un "Executor" do exército Protoss baixo o mando de Aldaris, un representante do Conclave Protoss que está en conflito con Tassadar, antigo Executor dos Protoss, pola asociación deste último con Zeratul, un membro dun grupo herético coñecido como "Templarios Escuros".
Argumento
No segundo episodio revélase que Kerrigan non faleceu a mans dos Zerg, senón que foi capturada e infestada para incorporar as súas capacidades psiónicas á xenética Zerg. Kerrigan emerxe con poderes e forza física aumentada, co seu ADN modificado por completo. Mentres tanto o comandante Protoss Tassadar descobre que os comandantes Zerg non poden morrer por medios convencionais, pero si poden resultar danados polos poderes dos templarios escuros. Tassadar alíase co templario Zeratul, quen asasina ó comandante Zerg chamado Zasz no planeta Char. A morte de Zasz resulta na confusión e loita interna entre as colmeas Zerg, pero tamén liga brevemente as mentes de Zeratul e da Overmind Zerg, permitíndolles ós Zerg coñecer a situación de Aiur, mundo natal dos Protoss. A horda Zerg principal invade Aiur mentres Kerrigan é enviada a tratar con Tassadar. Malia forte resistencia Protoss, a Overmind consegue invadir e incrustarse no planeta.
No episodio final do xogo Aldaris e o goberno Protoss xulga a Tassadar como traidor e herexe por conspirar xunto ós Templarios Escuros. O xogador serve baixo ás ordes de Aldaris defendendo Aiur da invasión Zerg. Porén, durante unha misión co obxectivo de arrestar a Tassadar, o xogador remata uníndose a el. Comeza entón unha guerra civil entre os Protoss, con Tassadar, Zeratul e os seus aliados contra o goberno Protoss. Os Templarios Escuros usan a súa enerxía para derrotar a dous comandantes Zerg máis en Aiur, provocando que o Conclave se reconcilie con eles. Axudado pola milicia de Raynor, os Protoss conseguen abrirse paso a través das defensas minguadas da Overmind Zerg e destrúen a súa coiraza externa, sufrindo grandes baixas no proceso. Tassadar canaliza a súa propia enerxía combinándoa coa dos Templarios Escuros a través da súa nave estrelándoa na Overmind e sacrificándose a si mesmo para destruíla.
Desenvolvemento
Blizzard Entertainment comezou o desenvolvemento de StarCraft en 1995, pouco despois da publicación de Warcraft II: Tides of Darkness. Usando o motor de xogo de Tides of Darkness como base, StarCraft foi amosado ó público por primeira vez na E3 de 1996. Nesta versión inicial os Zerg chamábanse orixinalmente "invasores de pesadelo", e posteriormente "Zurg", para finalmente chegar o seu nome final para evitar potenciais conflitos de marca co personaxe do filme Toy Story de Pixar chamado "Emperor Zurg". Nas primeiras versións do xogo desenvolvidas por Bob Fitch os Zerg xa tiñan unha aparencia insectoide, pero con moitas pugas e con cores vivas azuis e púrpuras. As primeiras representacións dos Protoss incluían un padrón de cor verde e azul nas armaduras. Por mor das semellanzas no estilo visual que presentaba co Warcraft II, a versión recibiu críticas considerables da prensa especializada, o que levou ó redeseño do motor de xogo e a novos deseños visuais das especies.
Os deseños finais das unidades xa estaban determinados neste punto, e os seus gráficos só sufriron cambios menores na versión final. Nesta fase engadíronse tamén varias características visuais que foron desbotadas na versión final, como movementos de xiro das naves espaciais, ou as naves de transporte facendo aterraxes ó recoller unidades. A unidade Terran chamada Valkyrie tamén aparecía nesta versión do xogo, pero foi eliminada da versión final e incluída posteriormente de novo na expansión Brood War. Outras melloras finais do xogo foron a prerrenderización dos sprites e fondos, que foran construídos empregando 3D Studio Max. Tamén se adoptou a vista isométrica, en contraste coa visión de paxaro do Warcraft II. Incluíuse tamén música de maior calidade, composta polo equipo residente de Blizzard, e a empresa contratou a actores de voz profesionais para gravar os diálogos.
Malia estes progresos StarCraft tardou en emerxer, sufrindo varias demoras na data de publicación que inspiraron a un grupo de fans do foro oficial, autodenominados "Operation: Can't Wait Any Longer", a escribir unha serie de historias de ficción nas que membros do grupo tentaban conseguir a versión beta do xogo infiltrándose no cuartel xeral de Blizzard en Irvine (California). Como forma de homenaxe a este entusiasmo polo xogo, Blizzard incorporou o nome do grupo ó xogo en forma dun código de truco, e incluíunos nos créditos do xogo. O xogo foi finalmente publicado para Windows o 31 de marzo de 1998, coa versión para Mac OS saíndo á venda a finais de 1999. O desenvolvemento dunha versión para a Nintendo 64, baixo o título StarCraft 64, comezou no 1999 a partir dunha conversión da versión para PC feita por Mass Media Interactive Entertainment e publicada por Nintendo. StarCraft 64 publicouse o 13 de xuño de 2000 nos Estados Unidos e Europa.
Deseño da historia e personaxes
A historia e personaxes da serie StarCraft foron creados por Chris Metzen e James Phinney, aínda que como Phinney non estivo involucrado no desenvolvemento de StarCraft: Brood War só se acredita a Metzen como deseñador do argumento desta expansión. Robert Clotworthy, o actor que da voz a personaxe Jim Raynor en tódolos xogos de StarCraft, declarou nunha entrevista que as voces das personaxes graváranse en poucos días durante sesións que duraban ata catro horas, a mesma declaración que fixo tamén noutra entrevista Glynnis Talken Campbell, a actriz de voz da personaxe Sarah Kerrigan. Clotworthy tamén afirmou que usou a arte conceptual do xogo empregada no desenvolvemento visual das personaxes e da ambientación para desenvolver a personalidade da súa personaxe.
Visualmente a maioría de personaxes desenvolvéronse a partir de ilustracións feitas por Metzen e Samwise Didier. Algúns dos autores das novelas ambientadas na serie suxeriron tamén que o desenvolvemento de personaxes nos seus libros estivera influenciado por Metzen e por Andy Chambers e Evelyn Fredericksen.
Música
A música de StarCraft foi composta por empregados propios de Blizzard Entertainment. Glenn Stafford compuxo os temas do xogo para os Terran e Protoss, mentres que Derek Duke escribiu a música do xogo para os Zerg. Os temas das escenas cinematográficas foron compostos por Stafford e Hayes, e Bush forneceu apoio adicional no proceso de composición. A música do xogo recibiu críticas positivas dos medios, que describírona como "axeitadamente melódica e escura" e "impresionante", indicando que parte da música debía parte da súa inspiración á banda sonora do filme Alien composta por Jerry Goldsmith. A primeira banda sonora orixinal oficial do xogo, titulada StarCraft: Game Music Vol. 1, publicouse no ano 2000, incluíndo temas de StarCraft e da expansión Brood War así como unha colección de temas remesturados creados por varios DJs surcoreanos. A empresa Net Vision Entertainment foi a encargada da distribución desta banda sonora. En setembro de 2008 Blizzard Entertainment anunciou a publicación en iTunes dunha nova banda sonora baixo o título de StarCraft Original Soundtrack. Esta nova banda sonora contén a música orixinal ó completo de StarCraft e Brood War, tanto dos temas do xogo como os das escenas cinematográficas.
Expansións para PC
Antes da publicación de StarCraft Blizzard publicou unha demo gratuíta baixo o título Loomings, que contén tres misións e un titorial. Esta precuela pasou a estar dispoñible para o xogo completo en outubro de 1999 en forma de campaña, con dúas misións extras e aloxado no servizo Battle.net. A maiores, a versión completa de StarCraft incluíu unha campaña secundaria titulada Enslavers, que contiña cinco misións para Terran e Protoss. Esta campaña está ambientada no segundo episodio da historia principal e segue a historia dun contrabandista Terran que consegue tomar o control dun comandante Zerg. Enslavers incluíuse como un exemplo de campaña para un xogador feita por medio do editor de mapas do xogo, resaltando as características do programa.
Após a publicación das dúas expansións oficial, Blizzard Entertainment anunciou unha nova que continuaría a historia do xogo principal, StarCraft: Brood War, desenvolvida pola propia Blizzard xunto a Saffire. Brood War retoma e continúa a historia principal de StarCraft días despois da súa conclusión, e foi publicada tanto para Windows e Mac OS o 30 de novembro de 1998 nos Estados Unidos e en marzo de 1999 en Europa, recibindo críticas positivas dos medios especializados.
Recepción
A data de publicación internacional de StarCraft foi o 31 de marzo de 1998, converténdose no videoxogo de PC máis vendido dese ano, con máis de 1,5 millóns de copias vendidas en todo o mundo. Durante a década seguinte o xogo vendeu máis de 9,5 millóns de copias en todo o mundo, 4,5 millóns delas soamente en Corea do Sur. Dende a publicación do xogo Blizzard Entertainment indicou que o seu servizo de xogo multixogador en liña Battle.net medrara nun 800%.
A resposta xeral da crítica foi favorable, con moitos dos críticos contemporáneos indicando que mentres que o xogo non se desviara de forma significativa do statu quo da maioría de xogos de estratexia en tempo real, era un dos mellores aplicando a fórmula. Así mesmo, o uso pioneiro de tres especies únicas e balanceadas no lugar de dous bandos igualados recibiu boas críticas, con GameSpot en particular comentando que isto axudaba ó xogo a "evitar o problema que asolaga a tódolos outros xogos do xénero". Moitos críticos valoraron positivamente a fortaleza da historia do xogo, destacando o ben que a historia se mesturaba coa mecánica de xogo. As actuacións de voz do xogo recibiron valoracións particularmente positivas. GameSpot indicou que o traballo de voces do xogo era un dos mellores da industria nese momento. O xogo recibiu múltiples premios, incluído a súa inclusión nos "Mellores xogos de tódolos tempos" de GameSpot, IGN e Game Informer. Segundo Blizzard Entertainment StarCraft gañou un total de 37 premios, así como unha estrela no Metreon como parte do Walk of Game en San Francisco.
Malia que no seu tempo os gráficos e son do xogo recibiron boas críticas, revisións posteriores dos medios indicaron que os gráficos son notablemente peores que os da maioría de xogos máis modernos. A capacidade da IA do xogo para a navegación das unidades recibiu críticas notablemente negativas, con PC Zone afirmando que a incapacidade dos desenvolvedores para facer un sistema de procura de rutas efectivo era "o elemento máis enfurecedor do xénero de estratexia en tempo real". Varios outros críticos expresaron preocupacións polas similitudes entre as estruturas xeradoras de unidades de cada raza, así como da falta de balanceo potencial polo uso de estratexias de "avalancha" por parte dalgúns xogadores no modo multixogador. A versión da Nintendo 64 non obtivo valoracións tan positivas, e recibiu críticas polos seus pobres gráficos en comparación cos da versión para PC. A crítica si foi positiva con Mass Media por conseguir un uso efectivo dos controis por medio do gamepad e por manter un son de alta calidade.
Legado
GameSpot describiu a StarCraft como "O xogo definitivo do seu xénero. É o estándar polo que se xulgan tódolos xogos de estratexia en tempo real". IGN afirmou que o xogo "é simplemente un dos mellores xogos de estratexia en tempo real xamais creados, se non o mellor". O xogo aparece habitualmente nas clasificacións dos medios de mellores videoxogos, acadando por exemplo o posto número 37 na lista de 100 mellores xogos de tódolos tempos da revista Edge. A popularidade do xogo fixo que obtivese catro récords Guinness, incluíndo o de "Xogo de PC de estratexia máis vendido", "Maiores ingresos no Gaming profesional" e "Maior audiencia nunha competición de videoxogos", acadado na final do torneo SKY proleague de 2005 en Busan, Corea do Sur, cunha audiencia de 120 000 afeccionados.. Un estudo concluíu que a audiencia das partidas profesionais de StarCraft era moi diversa e que emprega instancias de asimetría da información para facer o xogo máis entretido para ó espectador. StarCraft foi tamén tema dun curso académico na Universidade de California, Berkeley no 2009.
dereita|miniatura|Partida de StarCraft televisada en [[Corea do Sur.]] StarCraft gañou unha gran popularidade en Corea do Sur, chegando a converterse no e-sport nacional tras establecer unha escena profesional no país. Os xogadores profesionais en Corea do Sur convertéronse en personalidades famosas do país, con partidas de StarCraft emitidas en tres canles de televisión nacionais adicadas as competicións profesionais de videoxogos. Os xogadores profesionais do país conseguiron contratos televisivos, patrocinadores e premios en metálico nos torneos. Lim "BoxeR" Yo-hwan, un dos xogadores profesionais de StarCraft máis famosos, chegou a ter un club de fans de ata medio millón de membros. Outro destes xogadores profesionais, Lee Yun-yeol, declarou unhas ganancias de máis de 150 000 € no ano 2005.
StarCraft formou parte dun curso interno da Forza Aérea dos Estados Unidos para ensinar a novos oficiais a tratar situacións de crise baixo estrés e traballo en equipo. A Conferencia sobre Intelixencia Artificial e Entretemento Dixital Interactivo mantén unha competición anual entre IAs xogando ó xogo.
Produtos relacionados
A liña argumental de StarCraft foi adaptada en varias novelas. A primeira delas, Uprising, foi escrita polo empregado de Blizzard Micky Neilson e publicada en decembro do 2000, actuando como precuela ós eventos do videoxogo. Outras das novelas adaptadas, Liberty's Crusade de Jeff Grubb e Queen of Blades de Aaron S. Rosenberg, contan de novo a historia do videoxogo dende perspectivas diferentes. Shadow of the Xel'Naga de Gabriel Mesta e The Dark Templar Saga de Christie Golden expandiron a trama argumental, creando a ambientación para a continuación do xogo StarCraft II: Wings of Liberty.
ToyCom produciu varias figuras de acción e estatuas de coleccionista baseadas en personaxes e unidades de StarCraft, e a empresa Academy Hobby Model Kits puxo á venda unha serie de modelos de montaxe de miniaturas a escala 1/30. A maiores Blizzard Entertainment chegou a un acordo de colaboración con Fantasy Flight Games para crear un xogo de mesa con miniaturas detalladas dos personaxes do videoxogo.
Albacete Balompié
O Albacete Balompié é un club de fútbol de España da cidade de Albacete. Foi fundado en 1940 e actualmente xoga na Primeira División RFEF (Grupo 2). É o único equipo de Castela-A Mancha que xogou na Primeira División, categoría na que militou sete tempadas en dúas etapas (1991-96 e 2003-05). O seu terreo de xogo é o Estadio Carlos Belmonte, con capacidade para 17.500 espectadores.
Historia
O Albacete Balompié foi fundado o 1 de agosto de 1940. O seu primeiro presidente foi Antonio Lozano Matarredona. A súa orixe sitúase no Café Colón, entre un grupo de amigos que querían formar unha sociedade deportiva: Antonio Tabernero, Pedro Monzón e o propio Antonio Lozano. A primeira dificultade foi a de incorporar xogadores. Reuniuse aos que pertenceran aos clubs antecesores SD Albacete e CD Albacete, onde había xente moi nova.
O primeiro nome foi Albacete Fútbol Asociación, pero cando a federación enviou unha circular na que se esixía que se "españolizasen" os nomes dos clubs, Antonio Lozano propuxo o de Albacete Balompié, denominación final do club.
Na década dos anos sesenta compite sen maiores sobresaltos en Terceira, ata que en 1970 comeza un triste periplo polas categorías rexionais que finaliza de forma definitiva en 1977 cando consegue volver a Terceira.
En 1982 estréase na Segunda B, creada facía poucos anos, categoría na que xoga durante todos os anos oitenta excepto na tempada 1985-86 que o fai en Segunda división da man de Julián Rubio e Ventura Martínez.
Nesas andaba cando Benito Floro e Rafael Candel en 1990 e en 1991 conseguen o dobre ascenso desde Segunda B ata Primeira, onde debuta cun histórico sétimo posto. Mantense cinco anos de forma consecutiva e alcanza as semifinais da Copa do Rei na tempada 1994-95, sendo eliminado polo Valencia CF.
O Albacete descende a Segunda división tras perder a promoción ante o CF Extremadura. Comezan entón uns anos de grandes dificultades tanto deportivas como económicas, con continuos cambios de equipos técnicos e directivos. Na tempada 2002-03, repetindo o que xa pasou con Benito Floro, César Ferrando (outro adestrador descoñecido e procedente da Comunidade Valenciana) remodela por completo o persoal e, tras unha gran tempada, consegue o tan ansiado ascenso como terceiro clasificado.
A última etapa histórica do club ata a data complétase con outras dúas novas tempadas consecutivas en Primeira. A 2004-05 supón o último descenso a Segunda división, logo de cometer moitos erros tanto no deportivo como no económico, tendo na figura do seu entón presidente Ángel Contreras ao principal responsable. Na tempada 2010-11 descende á Segunda División B.
Na tempada 2011-12, na Copa do Rei chega a oitavos de final tras eliminar ao Atlético de Madrid, despois de vencer 2-1 en casa e de dar a sorpresa gañando 0-1 no Estadio Vicente Calderón. En oitavos caería eliminado polo Athletic de Bilbao. Na liga, acaba en cuarta posición e xoga o play-off de ascenso. Logo de superar ao Orihuela, cae eliminado polo Cádiz. Na tempada seguinte xogou de novo o play-off de ascenso pero foi eliminado na primeira rolda polo Real Oviedo.
O Albacete volveu á Segunda División na tempada 2013-14, onde se proclamou campión do grupo IV e gañou no play-off de campións ó Sestao River. Ademais, proclamouse campión da Segunda División B ó gañar ó outro equipo ascendido no play-off de campións, o Racing de Santander.
Estadio
miniatura|250px|Panorámica do Carlos Belmonte no Albacete-Murcia da tempada 09-10. Foi construído en 1960 e reformado por última vez en 1998, acollendo desde entón catro partidos da Selección española. Ten un aforamento de 17.500 espectadores.
Cadro 2013/14
Actualizado a 1 de setembro de 2013
Amarelle (planta)
Os amarelles ou narcisos son plantas bulbosas anuais pertencentes ao xénero Narcissus, da familia das amarilidáceas, da que existen distintas especies, con follas radicais estreitas e flores moi aromáticas, brancas ou amarelas con forma de tubo.
Son orixinarios da conca mediterránea e Europa. En Galiza atopamos varias especies; Narcissus cyclamineus é endémica de Galiza. A meirande parte das especies teñen floración primaveral, aínda que as hai que florean polo outono. Amarelle é o nome común galego xunto a narciso para o xénero. A maioría das súas especies son nativas da rexión mediterránea, porén unhas cantas especies se atopan ao longo de Asia Central e a China. A cantidade de formas cultivadas aumentaron grandemente, con novas variacións nos viveiros de cultivo practicamente cada ano.
Etimoloxía
O nome xenérico e o galego narciso vén de Narciso, da mitoloxía grega Νάρκισσος (Narkissos) fillo do deus río Cephissus e da ninfa Leiriope; que se distinguía pola súa beleza.
Os amarelles en América do Norte denomínanse jonquils, mais falando con propiedade este nome só se debe de aplicar á especie Narcissus jonquilla (L.) Pourr. ex Nyman 1882 (xunquiños) e aos táxones semellantes que teñen as follas coma os xuncos.
Simboloxía
É unha flor común e endémica de Galicia e o Norte de Portugal medrando á beira dos regatos. É a flor nacional do País de Gales. No primeiro de marzo, celébrase o día que coincide coa data do soterramento de San David (Dewi Sant), levando os homes un allo porro e as mulleres un amarelle. A lenda di que nas vésperas dunha importante batalla contra os saxóns, o santo recomendou levar un allo porro para distinguirse dos inimigos aos que se infrinxiu unha importante derrota. Así, o allo porro pasou ser o símbolo do país. Pero en galés allo porro e narciso pronúncianse de xeito moi parecido: cenhinen ('allo porro') e cenhinen pedr ('narciso') e crese que houbo unha mala tradución que levou á confusión.
Descrición
Os amarelles son plantas bulbosas, con follas e escapo basais. As flores, solitarias ou en grupos, posúen seis tépalos petaloides. Os estames, en número de seis, están insertados no tubo do perigonio. Os froitos son cápsulas trilobuladas que conteñen xeralmente numerosas tripas.
Clasificación hortícola
Aínda que coñecidos dende tempos remotos polos horticultores, foi a partir da segunda metade do século XIX cando comezou a selección e a produción masiva de cultivares e híbridos; o número dos producidos actualmente é practicamente innumerábel. En horticultura clasifícanse en 11 grupos que se describen na táboa a seguir. Nalgunhas publicacións adóitase engadir o grupo 12 onde se inclúen os amarelles que non poden pertencer a ningún dos outros grupos.
1953
Outros
Historia ano a ano
.kw
.kw é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Kuwait.
John DiMaggio
John William DiMaggio, nado o 4 de setembro de 1968 en North Plainfield, Nova Jersey, é un actor de voz e humorista estadounidense.
Sergio Marcos
Sergio Marcos González, nado o 3 de febreiro de 1992 en Sacedón (Guadalajara, Castela-A Mancha), é un futbolista profesional español da canteira do Atlético de Madrid, que xoga como centrocampista no Real Valladolid.
Traxectoria
Nado en Sacedón, Sergio Marcos formouse na canteira do Club Atlético de Madrid. No ano 2012, tras contar menos que anos anteriores para adestrador do filial do equipo madrileño, Milinko Pantić, o Villarreal Club de Fútbol faise cos seus servizos. Tras un período de adapación pronto convértese nun dos líderes do filial do equipo. Na temporada 2015 ten a súa oportunidade no primeiro equipo trala lesión da súa estrela, Bruno Soriano. O seu primeiro partido en primeira é contra o Rayo Vallecano, partido no que sae como titular, sendo considerado o mellor xogador do seu equipo a pesar da derrota por 0-2. O seguinte domingo debuta ante a súa afección Madrigal nun encontro ante o Eibar, no que é nomeado Xogador do Partido na vitoria do seu equipo por 1-0. Na seguinte xornada volta xogar como titular, esta vez ante o Real Madrid no Santiago Bernabéu, conseguindo o seu equipo o empate e sendo de novo un dos xogadores máis destacados do encontro. Xogaría finalmente sete partidos en primeira división. Na temporada 2015-16 o Villarreal busca que o xogador dispoña de minutos no fútbol profesional, polo que é cedido ao Club Deportivo Lugo da Segunda División.
Liexa-Bastogne-Liexa
miniatura|200px|Logo da carreira. miniatura|Podio do [[Liexa-Bastogne-Liexa 2015|2015.]] A Liexa-Bastogne-Liexa é a máis antiga das clásicas. A súa primeira edición tivo lugar en 1894. Trátase dunha carreira dun día considerada como un dos Monumentos do ciclismo que forma parte do UCI WorldTour e das tres Clásicas das Ardenas. Dispútase o cuarto domingo do mes de abril nun percorrido que sae e remata en Liexa pasando durante el por Bastoña.
O corredor belga Eddy Merckx ostenta o récord de vitorias, cun total de cinco entre os anos 1969 e 1975. O actual campión é o español Alejandro Valverde que posúe catro vitorias.
Dende o ano 2017 disputase tamén a versión feminina na que Anna van der Breggen é a ciclista con máis vitorias o conseguir dúas.
Bit By Bats
Bit By Bats é unha banda australiana de post-punk revival formada na cidade de Adelaida en 2003, aínda que posteriormente trasladáronse a Melbourne. Estivo formada por Owen Eszeki (voz, guitarra eléctrica e theremin, ademais de ser o principal letrista do conxunto), Peter Gravestock (voz, guitarra eléctrica e baixo) e Ben Macklin (batería).
Historia
O seu segundo traballo, para o selo Architecture Label, titulado como o nome do conxunto, Bit By Bats, foi un EP de seis pezas, gravado nos Industry Studios de Adelaida en 2004, que contou coa colaboración de Neville Clark (masterización) e Rob Transini (gravación).
En 2006 participaron no máis importante festival de música australiano, o Big Day Out, e deron comezo a unha dobre xira polo país. A finais deste ano asinaron co selo discográfico Shiny Records, anunciando un novo traballo: Go Go Go!. O seu álbum de debut foi gravado a principios de 2007, novamente en Birdland Studios, co produtor Dean Turner, Rob Long e Lindsay Gravina, gravando un total de doce temas. En tres deles contaron coa voz de Adalita Srsen e máis noutro co clarinete de Thom Szucs. Ao longo deste ano tiveron unha tripla xira, actuando no Essential Festival e no Canadian Music Week, en Toronto (no mes de marzo). Tamén gravaron unha versión do clásico de Enya Orinoco Flow, que foi incluído na compilación da radio nacional australiana Triple J Triple J's Like a Version 4. Por fin, o videoclip de animación do seu tema One Six One, obra de Dan Reid, foi proxectado no Melbourne International Film Festival. Non obstante, en decembro do mesmo ano 2007 o grupo anunciou a súa disolución.
Ría de Bilbao
miniatura|250px|Vista satelital da ría. miniatura|250px|Ría de Bilbao. A ría de Bilbao (tamén coñecida como ría do Nervión ou do Ibaizabal) é a desembocadura que forma o sistema dos ríos Nervión e Ibaizabal, así como os seus últimos afluentes, na súa chegada ao mar Cantábrico, no golfo de Biscaia. Atravesa Bilbao, dividindo a cidade en dúas: á dereita, a Zona vella (ou Sete Rúas) e, á esquerda, o Ensanche.
Pasando a xurisdición de Bilbao, prolóngase 14 km ata a súa desembocadura no mar, no municipio de Santurtzi.
Bit By Bats
Historia
O seu estilo mostraba influencias de The Cure, Joy Division e Television, mesturado cunha fresca crueza e forte aspereza. A revista Rolling Stone cualificounos como "un controlado alboroto", mentres Blunt Magazine dicía deles que construían unha "arte de rock e pop discordante envolta nunhas mal orientadas voces que lembran o estilo dos Tom Verlaine de Television e Ian Curtis de Joy Division". Por outra banda a revista inglesa i-D, facendo un xogo de palabras, sinalaba que eran un "melódico grito primixenio que destroza o teu corazón". Na australiana Time Off, sinalábase que posuían un "equilibrio entre o son roquero de The Strokes, mesturados coa tolemia de Television e unha voz que compite coa de Jack White...". Por fin, o crítico Troy en Mess and Noise escribía a principios de 2007 sobre o seu primeiro e derradeiro álbum que "o impostado inglés de Owen Eszeki situáse nalgures entre o dun novo Bono e o da paranoia goticista de Robert Smith, con letras que languidecen nun aburrido indie-chic (...), pero de longo o álbum de debut de Bit By Bats é o son dunha prometedora banda desorientada e en contradición á súa propia identidade".
Durante a súa existencia, Bit By Bats xiraron con grupos australianos como Cut Copy, Youth Group, Howling Bells e The Grates, ou mesmo con bandas internacionais como Bloc Party, Pretty Girls Make Graves, Kaiser Chiefs, Nicola Sarcevic, Les Savy Fav, Von Bondies, Peaches e Wire.
Ría de Bilbao
Hidroloxía
As aguas do Nervión-Ibaizabal forman unha ría ao chegar ao nivel do mar, en Bilbao, ata a altura do barrio bilbaíno de Abusu.
Os afluentes que reciben a partir deste punto tamén adoptan a forma de pequenas rías ao desembocar. Son:
Historia
A historia da agora capital biscaíña e a ría atópanse fortemente ligadas: Bilbao naceu onde a ría comezaba a ser navegable e existía unha ponte que a cruzaba. Os primeiros indicios de poboación rexistráronse no ano 1075, cun grupo de pescadores que se reunían ao redor da pequena igrexa no territorio de Santurtzi. Desde ese momento, comezou un desenvolvemento vertixinoso de actividades comerciais marítimas ao longo da Idade Media, incluída a fundación da vila de Bilbao no 1300 e a de Portugalete en 1322. Nos séculos seguintes, o porto consolidouse como o máis importante centro comercial do Señorío de Biscaia, dirixindo as súas actividades primeiro co resto do continente europeo, e máis tarde coas colonias americanas.
esquerda|miniatura|[[Batalla de Luchana durante a Primeira Guerra Carlista, entre os concellos de Bilbao e Erandio.]] No século XIX Bilbao viuse completamente saturada de poboadores e sen superficie cara a onde expandirse. Decidiuse entón iniciar o Ensanche da vila sobre a beira esquerda da ría, engadindo ao municipio o veciño elizate de Abando. Isto foi unha realidade en 1872, baixo a supervisión do arquitecto Severino Achúcarro e os enxeñeiros Pablo de Alzola e Ernesto de Hoffmeyer. O desenvolvemento da industria mineira nos próximos montes de Miribilla e de Triano favoreceu a industria metalúrxica que se instalou na ría, o que significou un poderoso enriquecemento para a rexión.
Ata mediados do século XX, os refugallos, tanto industriais como urbanos, eran guindados indiscriminadamente ás augas contaminándoas. Desde os anos 80 veñen implementando proxectos de renovación e saneamento que, ademais de purificar as augas, embelecen as súas marxes. O plan de saneamento conseguiu que a taxa de oxigenación sitúese hoxe en torno ao 60%.
A ría converteuse no eixo do desenvolvemento urbanístico e turístico da cidade. A reordenación das zonas abandonadas tras a reconversión industrial, a construción nas súas beiras de boa parte dos novos edificios emblemáticos da vila e a urbanización e creación de paseos nas súas marxes así o testemuñan.
En xuño de 2006 declarouse oficialmente que o 22 de xuño sexa conmemorado, con carácter local e anual, como o "Itsadarra Eguna, Día da Ría".
As marxes
miniatura|200px|esquerda|Paseo de Uribitarte ([[Bilbao).]] Outrora as marxes esquerda e dereita do curso inferior da ría, nos arredores de Bilbao, eran opostas en canto ás súas características sociais: a dereita era residencial e a esquerda, industrial e obreira. En Bilbao, a diferenza reside en que mentres a marxe dereita conserva o seu valor histórico, a esquerda, completamente renovada, converteuse no centro económico da cidade, co seu epicentro na Gran Vía de Don Diego López de Haro e a Praza Moyúa. Ambas as beiras experimentaron un desenvolvemento urbano impresionante, con interesantes lugares destinados ao goce de locais e visitantes.
Marxe dereita
miniatura|200px|Zubizuri. No termo de Bilbao pódense observar a torre da Catedral de Santiago e a igrexa de San Antón eríxese a metros das augas. Máis adiante atópase o Mercado da Ribera, o Teatro Arriaga, o Concello e o paseo do Campo de Volantín. O edificio da Universidade de Deusto levántase sobre a Avenida das Universidades.
Abelardo Gutiérrez Alba
Abelardo Gutiérrez Alba, nado en San Miguel (Vilarello, Cervantes) o 25 de febreiro de 1912 e finado en Venezuela en 1978, foi un xastre e guerrilleiro anarquista galego.
Ría de Bilbao
Marxe dereita
Máis abaixo aparecen os municipios de Erandio e Leioa, que ao longo dos séculos XIX e XX foron perdendo parte do seu chan rural para aloxar industrias e vivendas de obreiros.
En Getxo, o barrio de Itzubaltzeta tivo un similar carácter obreiro, mentres que nos de Neguri e Areeta pódense apreciar algunhas fastuosas mansións da burguesía vasca.
Abelardo Gutiérrez Alba
Traxectoria
Militante da CNT e da FAI, traballou como xastre e antes da guerra civil española estivo un tempo en Barcelona. A raíz do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu pai Juan Gutiérrez Santín foi sacado da casa por falanxistas o 20 de agosto e asasinado, e Abelardo botouse ao monte cos seus irmáns Baldomero e Jovino. Mantivo contacto con guerrilleiros como Antonio Ulloa Regueiro, Siro Fernández ou Antonio Fernández, e estivo na fronte de Asturias.
Ría de Bilbao
Marxe esquerda
Na beira esquerda, dentro do termo de Bilbao atópanse Abando, Indautxu e Zorrotza.
Máis ao norte atópanse os municipios de Barakaldo, Sestao e Portugalete e, na desembocadura, Santurtzi e Zierbena. miniatura|centre|850px|Panorámica da marxe esquerda, co [[Museo Guggenheim Bilbao|Museo Guggenheim no centro.]]
Inundacións
A situación da vila de Bilbao nun meandro do río encaixado entre montañas converteuna en vulnerable ás numerosas crecidas que tivo na súa historia, sufrindo varias inundacións (aguaduchus no dialecto local).
A última de gravidade ocorreu en agosto de 1983: o Nervión, do mesmo xeito que outros ríos da cornixa cantábrica, sufriu graves crecidas logo de fortes tormentas, cun caudal de 600 l por m², equivalente a unha capa de auga de 60 cm. O 26 de agosto a ría desbordouse en plena Semana Grande de Bilbao. A auga alcanzou os tres metros nalgúns puntos de Basauri e ata cinco en Bilbao. Máis dun centenar de municipios declaráronse zona catastrófica no País Vasco, Cantabria, Navarra e Burgos; 34 persoas perderon a vida por mor das riadas e cinco permanecen desaparecidas. Tamén se calcula que as perdas monetarias alcanzaron os 60.000 millóns das antigas pesetas (50.000.000€) en Bilbao e 200.000 millóns de pesetas (163.000.000€) no País Vasco.
Guinea nos Xogos Olímpicos
Guinea participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos de 1968. O país nunca gañou unha medalla olímpica e tampouco competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno.
Delta de Kronecker
En matemática, a delta de Kronecker é unha función de dúas variables, que vale 1 se son iguais, e 0 se son diferentes. Escríbese co símbolo e emprégase como unha forma abreviada notacional máis que como unha función por partes:
Recibe ese nome polo matemático Leopold Kronecker (1823-1891).
Emprégase en moitas áreas da matemática. Por exemplo, en álxebra linear, a matriz identidade pode ser escrita como:
Loureses, Aguís, Os Blancos
Loureses é un lugar da parroquia de Aguís, no concello ourensán dos Blancos, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 91 habitantes (45 homes e 46 mulleres), un máis ca en 2009.
Operador bilinear
En matemáticas, un operador bilinear é unha multiplicación "xeneralizada" que atende á propiedade distributiva.
Zamora Club de Fútbol
O Zamora Club de Fútbol é un club de fútbol da cidade castelá-leonesa de Zamora. Fundouse en 1969 e xoga no Grupo 1 da Segunda División B de España.
Estadio
miniatura|esquerda|200px|Estadio Municipal Ruta de la Plata. O Estadio Ruta de la Plata, inaugurado en 2002, substituíu ao antigo estadio de La Vaguada. O novo estadio, situado á beira do río Douro, ten capacidade para 7.813 persoas e unhas dimensións de 104x70 metros.
O diario inglés The Guardian, con motivo do partido Zamora CF - FC Barcelona de Copa do Rei bautizou ao Ruta de la Plata como "Little Old Trafford".
O Campizo, Mariz, Guitiriz
O Campizo é un lugar da parroquia de Mariz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 1 muller, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Vilariño de Arriba, O Xobre ou O Maño, A Pobra do Caramiñal
Vilariño de Arriba é un lugar da parroquia do Xobre ou O Maño no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres).
Caldesiños, Viana do Bolo
Santa Cristina de Caldesiños é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 69 habitantes, deles 28 eran homes e 41 eran mulleres. Nesta parroquia están as minas das Borreas.
Asher Ginsberg
Asher Ginsberg ou Akhad Haam, nado en Skvyra (Ucraína) o 18 de agosto de 1856 e finado en Tel Aviv o 2 de xaneiro de 1927, foi un escritor e pensador xudeu, un dos grandes pensadores do sionismo.
Traxectoria
Comezou militando no movemento sionista Hovevei Tsyion do seu amigo Leon Pinsker, pero axiña converteuse nun crítico da súa política de asentamentos en Palestina, preferindo un sionismo cultural. Despois do primeiro congreso sionista (1897) deixou a organización, polo seu desacordo coa chamada ao establecemento dun estado en Palestina, el cría que primeiro había que establecer o sentimento sionista entre os xudeus da diáspora antes de pensar en ter un estado propio. Fundou e dirixiu o movemento Bnai Moshe (Fillos de Moisés) (1890) centrado na difusión da educación e literatura hebrea.
Pentacerótidos
miniatura|300px|Zaclistius elevatus Os Pentacerótidos (Pentacerotidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes. Distribúense polos océanos Índico, Pacífico e suroeste do Atlántico.
Características
Corpo fortemente comprimido, moi alto no xénero Pentaceropsis, con escamas pequenas. Os ósos da cabeza expostos e estriados ou rugosos. Boca terminal, co rostro algo prolongado.
Habitan fundamentalmente en ladeiras profundas, montes mariños e peláxicos, e poden aparecer na superficie en zonas temperadas, onde se pescan para consumo.
Clasificación
Comprende sete xéneros e 14 especies:
Galería de imaxes do mosteiro de Santa María da Armenteira
O mosteiro de Santa María da Armenteira sitúase na parroquia de Santa María da Armenteira, no concello pontevedrés de Meis.
Vitorino
Marcus Piavonnius Victorinus foi emperador do Imperio Galo entre os anos 268 ao 271. Fixo toda a súa carreira militar baixo o mandato de Póstumo, do cal chegou a ser tribunus preaetorianun.
Morto Póstumo, o nomeado foi Mario, pero foi asasinado os poucos días da súa elección, e as tropas elixiron entón a Victorino en Augusta Treverorun(Tréveris), a capital de Póstumo.
Logra ser recoñecido na Galia e na Britania, pero non así en Hispania, que pasa de novo as mans de Roma. Claudio II o Gótico, emperador en Roma trata de tomar o control da Galia, pero Victorino defende o seu territorio rexeitando todos os intentos de anexión. Traslada a súa capital a Colonia, cidade onde foi asasinado por Atiliano, mais por cousas persoais que por unha loita polo poder, xa que o acusaba de ter seducido a súa dona.
Bembibre, Viana do Bolo
Santo André de Bembibre é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. Segundo o IGE, en 2015 tiña 62 habitantes (35 homes e 27 mulleres).
Historia e patrimonio
En Bembibre está o castro de Vila de Sen. Alí atopouse unha figura antropomórfica, e mais a cabeza dun verrón, que se conserva no Museo Arqueolóxico de Ourense. Na baixa idade media construíuse nese lugar un pequeno mosteiro beneditino, e no século XIV Sancho IV de Castela cedeu o mosteiro e mais os seus terreos á diocese de Astorga, á que segue pertencendo a parroquia.
Balneario de Bembibre
dereita|miniatura|Balneario de Bembibre.
Preto da aldea hai un balneario de augas sulfurosas frías, construído en 1896. As propiedades das súas augas aparecen xa citadas na obra Espejo cristalino de las aguas de España de Alfonso Limón Montero (1697), no Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual de Madoz (1845) e en Hidrología médica de Galicia de Nicolás Taboada Leal (1877). Ao parecer, en 1894 o doutor de Viana do Bolo José Manuel Armesto López adquiriu os terreos e construíu o balneario, inaugurado en 1896. Tempo despois construíuse un hotel de dous andares, e outro edificio para tratar os doentes con auga quente a presión. En 1924 o balneario aparece citado no Anuario-Guía de las playas y balnearios de España, e en 1936 Vicente Risco cítao en Geografía del Reino de Galicia. O balneario pechou en 1956
As augas subterráneas saen a 15 °C e teñen unha forte mineralización, moi osixenada. Son augas bicarbonatadas (fluorada), sódicas, con boro e arsénico.
Igrexa de Santo André
dereita|miniatura|Fachada da igrexa.
A igrexa parroquial é matriz da de Santa María de Pradocabalos. Na fachada principal ten unha fornela barroca baleira, enmarcada nunha moldura lobulada. No interior ten volutas e altorrelevos con motivos florais e dous leóns rampantes afrontados. Na parte superior hai unha elegante espadana de dous corpos decorada nos seus laterais por volutas e pináculos. No interior do templo hai unha pía bautismal decorada cun avieirado, e varias imaxes de André o Apóstolo, coa cruz de Santo André. O arco triunfal é de feitura academicista, e hai tres retablos barrocos, o principal dourado e entallado con motivos florais e xeométricos.
No muro leste, na ábsida, hai varios esgrafiados.
Mariz, Mariz, Guitiriz
Mariz é un lugar da parroquia de Mariz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 20 habitantes.
1569
Outros
Historia ano a ano
Ácido acético
O ácido acético ou ácido etanoico (CH3-COOH), compoñente básico do vinagre, é un ácido incoloro, picante, corrosivo, de cheiro penetrante e tóxico que se conxela a 16,67 °C e ferve a 118,5 °C.
A súa concentración nunha disolución mídese cun instrumento coñecido coma acetímetro.
Cepedelo, Viana do Bolo
Santa María de Cepedelo é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 30 habitantes, deles 16 eran homes e 14 eran mulleres.
1570
Europa
miniatura|200px|[[Frontispicio (libro)|Frontispicio do Libro IIº des I Quattro Libri dell'Architettura, 1570, de Palladio]]
Outros
Historia ano a ano
Calvinismo
miniatura|A [[biblia de Xenebra. Unha das primeiras biblias publicada por protestantes, en francés, editada en 1669 en Ámsterdam. A edición recupera a tradución de d'Olivétan de 1535, baseada no texto hebreo e grego.]] O calvinismo (ás veces chamado tradición reformada, a fe reformada ou teoloxía reformada) é un sistema teolóxico protestante e un enfoque da vida cristiá que pon a énfase na autoridade de Deus sobre todas as cousas. Esta vertente do cristianismo protestante é así nomeada en relación ao reformador relixioso francés do século XVI Jean Calvin, quen sistematizou moitas das máis coñecidas doutrinas que forman parte da teoloxía reformada.
A tradición reformada foi desenvolvida por teólogos como Martin Bucer, Heinrich Bullinger, Pietro Martire Vermigli, Ulrich Zwingli, Teodoro de Beza e Guillaume Farel e influíu en reformadores británicos como Thomas Cranmer e John Knox. Con todo, debido á grande influencia e ao papel de Jean Calvin nos debates confesionais e eclesiásticos do século XVII, a tradición chegou a coñecerse co nome de calvinismo. Hoxe en día, o termo designa tamén as doutrinas e prácticas das igrexas reformadas.
No século XXI, o conxunto das Igrexas de inspiración calvinista reúne a uns 75 millóns de persoas.
Contexto histórico
Calvino influíu notablemente no desenvolvemento das doutrinas da Reforma protestante. Aos 25 anos, en 1534, empezou a primeira edición da súa obra Institución da Relixión Cristiá, que se publicou en 1536. Esta obra, que foi revisada en diversas ocasións durante a súa vida, ademais da numerosa colección de cartas pastorais e comentarios bíblicos, constitúen a fonte da repercusión que ha ter sobre todas as denominacións do Protestantismo ao longo da súa historia.
O crecemento das igrexas reformadas ou calvinistas pertence á segunda fase da Reforma protestante. Trala excomuñón de Martiño Lutero pola Igrexa católica, Calvino refuxiouse en Xenebra. Asinara a confesión de Augsburgo en 1540, pero a súa repercusión foi máis notable na reforma suíza, a cal non era luterana, senón que se baseaba nos ensinos de Ulrico Zuinglio. O ensino e a doutrina protestantes estaban evolucionando de xeito independente a Martín Lutero, baixo a influencia de moitos escritores e reformadores, entre os que destacaba Calvino.
Descrición xeral
Numerosos teólogos non necesariamente relacionados coas igrexas reformadas contribuíron a desenvolver a cosmovisión calvinista como se coñecen hoxe en día. Entre eles cóntanse o teólogo holandés de orixe flamenga Francisco Gomarus; John Knox, o fundador da igrexa presbiteriana; John Bunyan, un predicador bautista, autor do best-séller cristián The Pilgrim's Progress (O Progreso do Peregrino), e o teólogo norteamericano Jonathan Edwards, un dos principais protagonistas durante o rexurdimento espiritual denominado Primeiro Grande Avivamento nos Estados Unidos a mediados do século XVIII.
MLH1
A proteína MLH1 ou MutL homólogo 1, cancro de colon, non poliposo tipo 2 (E. coli) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene MLH1 localizado no cromosoma 3. Este xene é asociado comunmente co cancro colorrectal non poliposo hereditario. Atopáronse ortólogos da MLH1 humana noutros organismos incluíndo o rato e o lévedo Saccharomyces cerevisiae.
Función
Este xene foi identificado como un locus que frecuentemente está mutado en cancro de colon non poliposo hereditario. É un homólogo humano do xene de reparación de discordancias no ADN de E. coli mutL, o cal é un mediador nas interaccións proteína-proteína durante o recoñecemento de discordancias no ADN, a discriminación entre febras do ADN, e a eliminación de febras. Os defectos no MLH1 están asociados coa inestabilidade microsatélite observada no cancro de colon non poliposo hereditario. Describíronse variantes de transcrición de empalme alternativo que codifican diferentes isoformas, mais non se determinaron as súas lonxitudes completas.