cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prolina
miniatura|dereita|100px|Fórmula da prolina ionizada. É o único aminoácido proteico habitual no que a [[cadea lateral está unida co grupo alfa-amino formando un ciclo, o que lle dá rixidez e lle impide formar con normalidade pontes de H.]] miniatura|dereita|200px|Estrutura [[zwitteriónica dos enantiómeros da prolina: (S)-prolina (esquerda) e (R)-prolina (dereita).]] miniatura|150px|dereita|Fórmula da [[hidroxiprolina, un derivado hidroxilado da prolina presente no coláxeno.]]
A prolina (abreviadamente Pro ou P) é un α-aminoácido presente nas proteínas, que se caracteriza por presentar un enlace entre a súa cadea lateral alifática e o grupo α-amino do aminoácido (o cal forma unha amina secundaria), formando un ciclo.
Os seus codóns son CCU, CCC, CCA, e CCG. Non é un aminoácido esencial, xa que o podemos sintetizar a partir de precursores sinxelos. Considérase un aminoácido glicoxénico, xa que na súa degradación orixina α-cetoglutarato. A súa forma máis común é o isómero L S.
A prolina descubriuna Hermann Emil Fischer entre 1899 e 1908.
Biosíntese
A prolina deriva biosinteticamente do aminoácido L -glutamato e o seu immediato precursor é o imino ácido (S)-1-pirrolina-5-carboxilato (P5C). Os encimas inplicados na súa biosíntese normal son:
Degradación
Na súa degradación oxidativa a prolina orixina alfa-cetoglutarato, que pode entrar na gliconeoxénese, polo que é un aminoácido glicoxénico.
Propiedades
A característica estrutura cíclica da cadea lateral da prolina pecha o esqueleto da molécula formando un ángulo de aproximadamente −75°, o que lle dá unha excepcional rixidez conformacional comparada coa doutros aminoácidos. Por tanto, a prolina perde menos entropía conformacional no pregamento, o que pode explicar a súa abundancia en proteínas de organismos termófilos.
O Marco das Pías, Codesoso, Sobrado
O Marco das Pías é un lugar da parroquia de Codesoso, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Prolina
Propiedades
Unha cadea de aminoácidos formada por múltiples prolinas e/ou hidroxiprolinas seguidas forma unha hélice de poliprolina, que é a estrutura secundaria predominante no coláxeno. A hidroxilación da prolina pola prolil hidroxilase (ou outras adicións de substituíntes que retiran electróns como o flúor) incrementan significativamente a estabilidade conformacional do coláxeno. Por tanto, a hidroxilación da prolina é un importante proceso bioquímico para o correcto mantemento do tecido conectivo animal. Doenzas como o escorbuto poden orixinarse por deficiencias nesta hidroxilación, debidas, por exemplo, a mutacións no encima prolil hidroxilase ou carencia do cofactor necesario, a vitamina C.
En 2006, científicos da Universidade estatal de Arizona discubriron que solucións de dióxido de titanio (TiO2) iluminadas con radiación ultravioleta podían servir como un catalizador extremadamente rendible e preciso para a escisión de proteínas, xa que o TiO2 actúa preferentemente nos sitios onde hai prolina, pero tarda moito máis en degradar a proteína desde os seus extremos.
A formación de enlaces peptídicos cos Pro-ARNtPro que entran no ribosoma é considerablemente máis lenta que con calquera outro ARNt, o cal é unha característica xeral de todos os N-alquilaminoácidos como a prolina.
A prolina é o único aminoácido que non dá unha cor azul/púrpura cando reacciona coa ninhidrina en técnicas de cromatografía, senón que toma unha cor laranxa/amarela.
Isomerización cis-trans
Os enlaces peptídicos coa prolina (e con outros aminoácidos N-substituídos como a sarcosina) poden formar isómeros cis ou trans. A maioría dos enlaces peptídicos de forma moi maioritaria (99,9%) adoptan a forma do isómero trans, principalmente porque o hidróxeno da amida en trans presenta menos repulsión estérica ao átomo do precedente ca a que presenta o  posterior en cis. Polo contrario, este fenómeno non se presenta cando intervén a prolina, xa que os isómeros cis e trans do enlace peptídico X-Pro (onde X é un aminoácido calquera) experimentan ambos choques estéricos coas substitucións veciñas e son enerxeticamente case iguais. Por tanto, a fracción de enlaces peptídicos X-Pro en cis vai do 10-40% en condicións normais; a fracción depende lixeiramente do aminoácido precedente, xa que os aminoácidos con residuos aromáticos favorecen algo ao isómero cis.
frame|centro|Isomerización dun enlace peptídico X-Pro. Os isómeros cis e trans están nos extremos esquerdo e dereito, respectivamente. No centro están os estados de transición.
Usos
A prolina e os seus derivados úsanse como catalizadores asimétricos en reaccións orgánicas. A redución CBS e a condensación aldólica catalizada por prolina son exemplos salientables.
A L -prolina é un osmoprotector que se usa en moitas aplicacións farmacéuticas e biotecnolóxicas.
Na elaboración da cervexa, proteínas ricas en prolina combínanse con polifenois para producir turbidez.
Rosalía Dans
Rosalía Collazo Dans, nada na Coruña o 1 de xullo de 1955, é unha actriz, poeta e pintora galega, coñecida artisticamente como Rosalía Dans.
Traxectoria
É filla da pintora María Antonia Dans e do escritor Celso Collazo Lema. Iniciouse no audiovisual na serie de TVE Los gozos y las sombras, onde interpretou a Rosario la Galana. Posteriormente apareceu noutras series de televisión como Goya (1985), Las aventuras de Pepe Carvalho (1986) ou Lorca, muerte de un poeta (1987). Participou en varios filmes, como Amanece, que no es poco (José Luis Cuerda, 1989), La gran comedia (Juan Pinzás), Galego (Manuel Octavio Gómez) ou La seducción del caos (Basilio Martín Patino).
Como pintora fixo a súa primeira exposición en 1986. En 2009 publicou La amatista, o seu primeiro libro de poemas.
Televisión por cable
miniatura|Instalación dunha rede de televisión por cable A televisión por cable é un sistema de televisión mediante sinais de radiofrecuencia que se transmiten como ondas electromagnéticas aos televisores por medio dun sistema de fibra óptica ou cables coaxiais, polo mesmo sistema tamén se pode recibir ademais radio FM, internet e telefonía fixa. A súa popularidade débese en orixe a que se poden recibir máis canles que polos sistemas convencionais (analóxico ou dixital) e a que proporcional mellor sinal naquelas zonas con mala cobertura por antena, este novo modelo de distribución do sinal de televisión está ligado a un novo tipo de empresa comercializadora, o operador de cable.
Historia
A súa orixe está nos Estados Unidos, John Walson, propietario dunha tenda de televisores en Mahanoy City (Pensilvania) debido á mala recepción nos televisores da localidade colocou en xuño de 1948 unha antena de televisión no cumio nunha montaña próxima que por medio dunha rede de cable coaxial distribuía aos seus veciños por unha cota mensual, simultaneamente outras redes de televisión por cable se establecían en Arkansas e Oregón e pouco máis tarde noutras zonas do país. En 1951 Robert Tarlton fundou National Community Antenna Council e en 1952 existían 70 redes de televisión por cable con 14.000 subscritores, a partir da década de 1970 estendeuse a súa difusión ás grandes cidades. En Europa o seu desenvolvemento plafinificado comezou nos países do Benelux tamén na década de 1970, no resto dos países da Europa Occidental desenvolveuse na década de 1980 e 1990 , así por exemplo o Reino Unido pasou de 300.000 fogares con televisón por cable en 1989 e 1.000.000 en 1994.
Jesús Salgado de la Riva
Traxectoria
Fillo de José Salgado Rodríguez. Foi xefe de Administración da Facenda Pública. Colaborou en Fray Prudencio de Caldas de Reis e Gaceta de Galicia.
Mollicutes
As Mollicutes son unha clase de bacterias que se caracterizan pola ausencia natural de parede celular. A palabra deriva do latín mollis (mol, brando, flexible), e de cutis (pel, referido aquí ao recubrimento da célula). Son bacterias parasitas de animais e plantas, que viven sobre ou dentro das súas células hóspede. Son bacterias moi pequenas, tipicamente de só 0,2–0,3 μm e cun xenoma moi pequeno. Varían en forma, aínda que a maioría teñen na súa membrana esterois que fan que a súa membrana sexa algo máis ríxida. Moitas poden moverse escorregando, pero algúns membros do xénero Spiroplasma son helicoidais e móvense retorcéndose. O xénero de Mollicutes máis coñecido é Mycoplasma.
Moitas Mollicutes causan enfermidades nos humanos, infectando células dos tractos respiratorio, e uroxenital, especialmente especies dos xéneros Mycoplasma e Ureaplasma.
Os fitoplasmas e Spiroplasma son patóxenos de plantas asociados a vectores insectos.
Aínda que como nome común se usa con frecuencia o nome "micoplasma" para referirse a calquera membro da clase Mollicutes, hoxe, falando con precisión, ese nome debería referirse só ao xénero Mycoplasma.
Orixe e desenvolvemento da vida parasitaria
A análise do xenoma dos micoplasmas deu apoio á hipótese de que os micoplasmas se desenvolveron a partir de bacterias grampositivas por un proceso de redución evolutiva. Ao adoptaren un modo de vida parasito no que utilizaban os nutrientes do seu hóspede, os micoplasmas puideron permitirse reducir considerablementee o seu material xenético. Por outra parte, os micoplasmas perderon xenes para moitos procesos asimilativos. Deste xeito, os micoplasmas convertéronse nos que posiblemente son os menores organismos autorreplicantes da natureza. O Mycoplasma genitalium, que ten un xenoma de 580.000 pares de bases, ten un xenoma especialmente pequeno. Algúns fitoplasmas teñen tamén xenomas moi reducidos. Os xéneros cos xenomas máis pequenos considéranse os molicutes máis "recentes" filoxeneticamente.
Historia da clasificación
Ao primeiro, todos os membros da clase Mollicutes se lles daba o nome xeral de "micoplasmas" ou organismos PPLO ("PleuroPneumonia-Like Organism"). Daquela non se identificaran outras Mollicutes distintas das especies do xénero Mycoplasma.
A primeira especie de Mycoplasma/Mollicutes que puido illarse foi Mycoplasma mycoides. Esta bacteria foi cultivada por Nocard e Roux en 1898.
En 1956 D.G. Edward e E.A. Freundt fixeron as primeiras propostas para a súa clasificación e denominación dos PPLOs. Porén, deixaron sen decidir se pertencían ás bacterias (procariotas, chamadas en 1956 "Schizomycetes") ou aos eucariotas. Como especie tipo dos PPLOs/Mycoplasmas Edward e Freundt propuxeron a Mycoplasma mycoides, que era o organismo causante da "pleuroneumonía bovina" e denomináronos "organismos similares aos da pleuroneumonía". Ata entón o Mycoplasma mycoides era coñecido como Asterococcus mycoides, pero despois ese nome non foi considerado válido. Na súa publicación de 1956 describiron 15 especies de Mycoplasma.
En 1967 o Subcomité para a Taxonomía dos Micoplasmas propuxo a clase Mollicutes, que contiña a orde Mycoplasmatales.
Hoxe, o nome Mycoplasma debería utilizarse exclusivamente para os membros do xénero Mycoplasma, e non para todas as Mollicutes. Pero como hai tanta tradición na literatura de usar o nome en sentido extenso, aínda non se usa sempre co seu significado restrinxido.
As tres divisións do reino "Procaryotae"
En 1962 R.G.E. Murray propuxo dividir o reino Bacteria en tres divisións (= filos) baseándose nos tipos de parede celular:
Taxonomía moderna
A taxonomía actual das Mollicutes está baseada en: 1. análises moleculares, especialmente do ARNr de 16S; 2. seroloxía (reaccións aos antisoros) e 3. fenotipo (morfoloxía, requirimentos para crecer).
Clasificacións tradicionais e filoxenéticas
Aínda que o grupo Mollicutes fenotipicamente se distingue claramente das bacterias grampositivas (non ten parede e é resistente a antibióticos como a penicilina e non é grampositiva), a morfoloxía non di nada sobre a súa posición na árbore filoxenética. Algunhas solucións evolutivas, como a carencia de parede, poden orixinarse (e extinguirse) en varias ocasións, mesmo dentro dunha mesma liñaxe. Por exemplo, as bacterias (non emparentadas con estas) Thermoplasma tamén carecen de parede celular. Por esta razón, a ausencia de parede celular non pode ser un criterio válido para definir a Mollicutes como un grupo filoxenético coherente, nin para determinar se unha especie se desenvolveu antes ou despois na evolución.
Filo ao que pertencen as Mollicutes
O filo no que debe situarse a clase Mollicutes é controvertido. Algúns taxonomistas sitúano en Firmicutes, outros en Tenericutes. Porén, adscribir un filo á clase Mollicutes é un asunto filoxeneticamente menor, xa que non afecta ás árbores filoxenéticas dentro de Mollicutes.
Os resultados da filoxenética molecular non son concluíntes. Ademais da limitación da cantidade de datos dispoñibles hai tamén limitacións intrínsecas aos métodos usados, que orixinan incertezas sobre o seu desenvolvemento evolutivo. Os resultados en parte dependen do marcador molecular escollido, como o ARN ribosómico, o factor de elongación ou outras proteínas.
Ademais, as análises cladísticas baséanse a miúdo en asuncións derivadas do uso de algoritmos computacionais, con técnicas como a máxima parsimonia e a probabilidade. Tales elementos son en certa medida arbitrarios.
Isto está ilustrado polo feito de que na primeira edición do Manual de bacterioloxía sistemática de Bergey as Mollicutes eran consideradas unha clase dentro do filo Firmicutes, mentres que na 2ª edición, volume 3 foron movidas a un filo separado chamado Tenericutes.
O cambio está motivado polas "súas propiedades fenotípicas únicas, en particular a falta de paredes celulares ríxidas, e a falta xeral de apoio en marcadores alternativos".
O filo Tenericutes fora xa publicado validamente en 1984 por R.G.E. Murray.
Woese et al. suxeriron que as Mollicutes puideron derivar de diferentes ramas das bacterias. Estes autores concluíron que Mollicutes non son un grupo filoxeneticamente coherente e, por tanto, non forman un taxon de alto nivel diferenciado, senón que os agrupan coas bacterias grampositivas do filo Firmicutes.
As árbores filoxenéticas baseadas nas secuencias de aminoácidos da fosfoglicerato quinase (Pgk) indicaron que Mollicutes tiña unha orixe monofilética dentro de Firmicutes.
No Perfil Taxonómico de Bacterias e Arqueas (TOBA número 7.7), de marzo de 2007, as Mollicutes son consideradas unha clase do filo Firmicutes.
Ligazóns externas
MeshName - Mollicutes
Clemente V, papa
miniatura|180px Clemente V, nado en Villandraut en 1264 e finado en Avignon o 20 de abril de 1314, foi o Papa nº 195 da Igrexa católica, sendo o primeiro que instaurou a sé papal en Avignon. De nome Bertrand de Got, realizou estudos de dereito canónico en Orleáns e Boloña. Tras rematalos foi nomeado cóengo en Bordeos, vicario xeral en Lión, capelán do papa Bonifacio VIII, bispo de Commninges e, en 1299, arcebispo de Bordeos.
Alex Salmond
Alexander Elliot Anderson Salmond nado en Linlithgow o 31 de decembro de 1954, é un político escocés, xefe dende 2005 do Partido Nacional Escocés. Con anterioridade dirixiu o partido entre 1990 e 2000. Dende maio de 2007 é o primeiro ministro de Escocia.
Clemente V, papa
Elección
A súa elección tivo lugar o 5 de xuño de 1305, tras un interregno de once meses ocasionado polas disputas entre cardeais franceses e italianos no conclave, celebrado en Perugia.
Alex Salmond
Vida e carreira
Salmond naceu en Linlithgow, preto de Edimburgo. Cursou os seus estudos na Universidade de St Andrews, onde se licenciou en economía e historia. Logo duns anos como economista no Banco Real de Escocia, foi electo ao Parlamento do Reino Unido.
Clemente V, papa
Elección
Chamado para a súa coroación, xa que ó non ser cardeal non estaba presente no conclave, non se desprazou a Italia, senón que elixiu a cidade de Lión para a súa entronización, que tivo lugar o 14 de novembro de 1305, na igrexa de Saint-Just, contando coa asistencia do rei Filipe IV de Francia.
Alex Salmond
Vida e carreira
En 1990 fíxose xefe do partido Partido Nacional Escocés (SNP), a pesar de que ser considerado como de tendencia esquerdista. Nesa época, o SNP tivo só catro deputados no Parlamento, pero Salmond, por medio da súa intensa combatividade, gañou atención.
Clemente V, papa
Elección
Clemente estivo durante todo o seu pontificado suxeito ós desexos de Filipe IV, e nada máis ser coroado, o seu primeiro acto foi o nomeamento de nove cardeais franceses próximos ao monarca.
Alex Salmond
Vida e carreira
Trala vitoria irresistible do Partido Laborista nas eleccións británicas de 1997, Salmond avogou co seu partido pola devolución, o traspaso de competencias sobre os asuntos escoceses a un Parlamento Escocés. Foi unha decisión difícil para o á inmediatista do SNP, por temor a que debilitase o argumento prol-independencia. Ao final, só o vinte e cinco por cento dos escoceses votaron contra a devolución.
Clemente V, papa
Elección
Convertido nunha mera ferramenta en mans de Filipe, anulou en 1306 as sentenzas eclesiásticas que este consideraba contrarias ós seus intereses, especialmente as bulas Clerecis laicos e Unam Sanctam, que promulgara Bonifacio VIII.
Alex Salmond
Vida e carreira
En 2000, de xeito inesperado, dimitiu do seu posto como xefe do SNP. Permaneceu como xefe do grupo parlamentario en Westminster, onde se opuxo virulentamente á invasión de Iraq, acusando ao Primeiro Ministro Tony Blair de mentir.
Clemente V, papa
Elección
Os aspectos máis importantes do seu pontificado foron a eliminación da orde do Temple e o traslado da sé pontificia a Avignon.
Supresión dos Templarios
O 13 de outubro de 1307 Filipe IV, endebedado coa orde do Temple, ordenou o arresto de tódolos templarios que se encontrasen en territorio francés, acusándoos de herexía, se ben a súa verdadeira motivación era facerse cos numerosos bens que a orde tiña en Francia e evitar o pago das débedas que mantiña coa mesma.
Alex Salmond
Vida e carreira
Nas eleccións de 2007 ao Parlamento escocés, o SNP obtivo 47 escanos, superando aos Laboristas por unha marxe dun escano. O 16 de maio, grazas ao apoio dos Verdes, Salmond foi electo primeiro ministro (first minister) do Goberno escocés. Catro anos despois, nos comicios de 2011, obtivo un resultado histórico para o seu partido ao conseguir por primeira vez a maioría absoluta con 69 escanos, podendo revalidar o seu cargo sen necesidade de procurar apoios noutras formacións políticas.
Clemente V, papa
Supresión dos Templarios
A detención dos templarios sen a autorización do pontífice, de quen dependía directamente a orde, fixo protestar a Clemente, pero Filipe convenceuno presentándolle as confesións obtidas baixo tortura, conseguindo que o Papa promulgara a bula Pastoralis praeminen, decretando a detención dos templarios en tódolos territorios cristiáns.
Presionado polo rei, Clemente convocou en 1308, mediante a publicación da bula Regnums in coelis, o concilio de Vienne, celebrado entre 1311 e 1312. Este concilio deu lugar á bula Vox in excelso pola que se suprimía, aínda que non condenaba por herexía, a orde templaria.
Avignon
O traslado tivo inicialmente un carácter provisional, motivado pola situación de inseguridade e caos en que se encontraba Roma, inmersa en loitas e intrigas políticas, e para aproveitar a relativa proximidade con Vienne, onde en 1311 comezou un concilio. Pero o que se iniciara como un acto pasaxeiro, converteuse en permanente ata 1377 durante sete pontificados. Ese período é coñecido como "a segunda catividade de Babilonia". Este período rematou ó regresar Gregorio XI a Roma.
Outros feitos
Clemente V completou o Corpus Iuris Canonici coa publicación dunha colección de decretais, coñecida como "Liber Clementarium".
As profecías de San Malaquías refírense a el como De fasciis Aquitanicis (Dos lazos de Aquitania), facendo referencia a que foi arcebispo de Bordeos, en Aquitania, antes de ser elixido pontífice, e a que no seu escudo de armas figuran tres fasces de gulas.
Awful
Awful é o décimo segundo sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Hole, sacado do seu terceiro álbum de estudio Celebrity Skin. Foi editado en abril de 1999 polo selo Geffen Records.
Solitud
Solitud é unha novela escrita por Víctor Català e publicada por fascículos na revista Joventut entre marzo de 1904 e abril de 1905. É a novela máis coñecida do seu autor. Enmárcase dentro do modernismo, movemento literario e artístico de forte presenza en Cataluña. No ano 1909 foi publicado como novela unitaria.
Giulio Caccini
Giulio Caccini (tamén coñecido como Giulio Romano), nado o 8 de outubro de 1551 en Tívoli e finado o 10 de decembro de 1618 en Florencia, foi un compositor, arpista e cantante italiano. Foi un dos fundadores da ópera e un dos compositores que máis influenciaron o estilo Barroco. Viviu gran parte da súa vida en Florencia, onde estivo 37 anos ao servizo da familia Medici.
Onde verdadeiramente destacou foi na súa faceta como cantante, mesmo ensinou canto á súa segunda muller, Lucía e ás súas dúas fillas, unha das cales, Francesca, chegou a ser unha famosa compositora e cantante.
Traxectoria
Pouco se sabe dos seus primeiros anos de vida, sendo certo que naceu en Tívoli (preto de Roma), fillo do carpinteiro Michelangelo Caccini, que era o irmán máis vello do escultor florentino Giovanni Caccini. En Roma estudou laúde, viola e arpa, e comezou a adquirir reputación como cantor. Na década de 1560, Cosimo I de Medici quedou tan impresionado co seu talento que levou ao xove Caccini a Florencia para poder ampliar os seus estudos. Foi discípulo de Scipione della Palla en canto e laúde, e arredor de 1564 entrou na corte do Gran Duque de Toscana como músico, cantante e instrumentista.
En 1579, Caccini era xa cantor na Corte dos Médici. Era tenor e acompañábase coa viola; cantaba para entreter á corte e tamén en vodas. Compuxo suntuosos intermezzos, elaborou espectáculos musicais dramáticos e visuais, ou sexa, aquilo que máis tarde se denominaría ópera. Tamén formou parte de movementos humanistas, de escritores, de músicos e de escolas do mundo occidental, sendo cofundador da Camerata Florentina (un grupo que se reunia en casa do Conde Giovanni Bardi, e que se adicaba a descubrir a gloria, supostamente perdida, da música dramática grega). Cun conxunto de intelectuais e talentos, a Cámara desenvolveu o concepto de monodia (unha liña vocal acompañada de acordes relatívamente simples dun ou máis instrumentos), que era un comezo revolucionario para a práctica polifónica no Renacemento.
Nas dúas últimas décadas do século XVI, Caccini continuou as súas actividadees como cantor, profesor e compositor. Como profesor era subestimado, xa que empregaba un novo método. Foi el quen ensinou ao castrato Giovanni Gualberto Magli, que interpretaría o papel de Orfeo na ópera homónima de Claudio Monteverdi.
Como persoa, Caccini non parece ter sido moi honorable, xa que era frecuentemente movido pola envexa e os celos. En 1575 denunciou ao Gran Duque Francesco por un escándalo na familia dos Medici: Eleonora, dona de Pietro de Medici estaba a ter relacións ilícitas con Bernardino Antinori, e o feito de que Caccini informara do caso conduciu a que Eleonora morrera a mans de Pietro. Probablemente entón dirixiuse cara Ferrara. Catro anos despois regresou a Florencia para participar na composición da música de Maschere d’amazzoni de Ottavio Rinuccini, ofrecido con ocasión do matrimonio entre Francisco I de Medici e Bianca Cappello. En 1589 colaborou nos intermedios que festexaban a voda de Ferdinando con Cristina de Lorena. A súa fama fixo que fora invitado á Corte de Francia entre 1604 e 1605.
Caccini fixo unha última viaxe a Roma en 1592 como secretario do Conde Bardi onde, segundo os seus propios escritos, a súa música e o seu canto obtiveron unha resposta entusiasta. Porén, en Roma, a Casa de Palestrina e a Escola Romana eran musicalmente conservadores e a música de Caccini era relatívamente rara ata finais de 1600.
A súa rivalidade con Emilio de Cavalieri e Jacopo Peri parece ter sido moi intensa: posiblemente retirou a Cavalieri do seu posto de director das festividades para o casamento de Henrique IV de Francia e María de Médici en 1600, feito que fixo que Cavalieri saíse de Florencia encolerizado. Tamén apresurou a impresión da súa ópera Euridice para que fose rematada antes que a ópera de Peri que trataba do mesmo asunto, ao mesmo tempo que ordenaba ao seu grupo de cantantes que non traballaran nas producións de Peri.
Despois de 1605 influenciou pouco á música; non obstante, continuou a compoñer e a facer actuacións de música sacra. Morreu en Florencia e está sepultado na Igrexa de Santa Annunziata.
Música e influencias
Florencia e Venecia eran dous dos máis progresistas centros musicais de Europa ata finais do século XVI, e a combinación das innovacións musicais de cada lugar, deu lugar ao desenvolvemento do que sería coñecido como o estilo Barroco. As composicións de Caccini eran para crear un tipo de expresión directa da música, sendo máis doado percibir aquilo que o cantante dicía, converténdose deste xeito nun estilo de ópera recitativa, que influíu en moitos outros estilos textuais da Música Barroca.
Óperas
Caccini compuxo tres óperas – Euridice (1600), Il rapimento di Cefalo (1600) e Euridice (1602), non obstante, a primeira contiña música que non era da súa autoría (era principalmente de Peri). Tamén engadiu a música para un intermedio (Io che dal ciel cader farei la luna) en 1589; e dúas coleccións de cancións de madrigais, tamén tituladas Le nuove musiche, en 1602 e 1614.
Non se conservou música para varias voces, pero escritos da época fan referencia a que Caccini estivo involucrado na música policoral contra o ano 1610. Caccini foi predominantemente un compositor de cancións para voz a solo, coas que adquiriu unha gran fama. O máis famoso dos seus madrigais é “Amarilli, mia bella”.
Xosé Chorén
Xosé Chorén Vázquez, nado en Taboada en 1967, é un político galego.
Traxectoria
Funcionario de Correos, é o director da oficina principal en Lugo despois dunha longa traxectoria que o levou a Madrid, Xaén, A Coruña e finalmente a Lugo onde tamén foi director da Oficina da Milagrosa. Foi Concelleiro no Concello de Lugo polo BNG.
Trala VI Asemblea Nacional de Esquerda Nacionalista, celebrada en Compostela o 30 de marzo de 2008 foi elixido Secretario Nacional de Esquerda Nacionalista, relevando no cargo a Alberte Xulio Rodríguez Feixoo.
Diplomado en Relacións Laborais pola Universidade de Santiago, é ademais Graduado Social colexiado (vocal da xunta directiva do Colexio de Lugo) e Técnico Superior en Prevención de Riscos Laborais nas especialidades de seguridade no traballo, hixiene industrial e ergonomía e psicosocioloxía. É membro da CIG e foi delegado sindical en Correos.
Foi militante do BNG dende os 18 anos e ocupou no BNG diferentes cargos orgánicos. Así, foi membro do Consello Comarcal de Lugo; da Executiva comarcal, levando a responsabilidade de acción social; e foi do Consello comarcal da Emigración, durante o tempo que traballou en Madrid e Xaén; e membro tamén do Consello Nacional do BNG.
Bastión dos Pescadores
200px|miniatura|Estatua de bronce do rei [[Estevo I de Hungría]] O Halászbástya ou Bastión dos Pescadores é unha terraza de estilo neogótico e neorrománico situada na beira de Buda do Danubio, no outeiro do castelo real de Budapest, Hungría, preto da igrexa Matías. O bastión deseñouse e construíuse entre 1895 e 1902 segundo os planos de Frigyes Schulek. As sete torres representan ás sete tribos maxiares que se estableceron na conca carpatiana no ano 896. Recibe o nome do grupo de pescadores responsable de defender este enclave das murallas da cidade na Idade Media. Trátase dun miradoiro con numerosas escaleiras e paseos.
Xosé Chorén
Traxectoria
Entrou en Esquerda Nacionalista no ano 1993, e forma parte da súa Executiva nacional desde o 2002 ocupando distintas responsabilidades chegando a ser elixido secretario nacional en 2008. Foi o coordinador provincial de Máis BNG na provincia de Lugo e formou parte da Permanente do colectivo. Deixou de militar no Bloque en 2012 ao abandonar a súa formación a fronte. Retirouse da primeira liña da actividade política aínda que colaborou con Lugonovo.
Volveu á política activa nas eleccións municipais de 2019, sendo candidato á alcaldía por Lugonovo. A súa candidatura conseguiu 1582 votos (3,29%) quedando fóra da corporación. Nas eleccións municipais de 2023 mostrou publicamente o seu apoio ao candidato do PSdG-PSOE á alcaldía de Taboada, Roi Rigueira.
Bastión dos Pescadores
Entre o Bastión e a igrexa Matías álzase unha estatua de bronce de Estevo I de Hungría a cabalo, ergueita en 1906. O pedestal foi construído por Alajos Stróbl, baseándose no proxecto de Frigyes Schulek en estilo neorrománico e con episodios que ilustran a vida do rei.
Aconitina
miniatura|dereita|Estrutura da aconitina A aconitina é un principio activo, moi velenoso, do acónito, ten a fórmula química C34H47NO11, e é soluble en cloroformo ou benceno menos en alcohol e éter e non o é na auga. Actúa paralizando o sistema nervioso, 2 mg son suficientes para causa-la morte.
Atol Pukaruha
Pukarua é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Reao. Está situado no extremo oriental do arquipélago, a 50 km ao noroeste de Reao e a 1.300 km ao leste de Tahití.
Xeografía
O atol ten unha forma infrecuentemente estreita con 18 km de longo e 7 km de ancho. A superficie total é de 30 km², incluída a lagoa pechada de 23 km².
A vila principal é Marautagaroa, situada no extremo setentrional do atol. A poboación total era de 210 habitantes no censo do 2002. A actividade principal é a produción de copra.
Historia
Foi descuberto o 28 de maio de 1797 polo inglés James Wilson de camiño de Mangareva en Tahití. Chamouno Serle por Ambrose Serle, o autor deHorae Solitariæ
Mushishi
Mushishi (蟲師) é o nome dunha serie de manga e anime xaponés, escrito e ilustrado por Yuki Urushibara, e publicado pola editorial Kodansha na revista mensual Afternoon dende 1999 ata agosto de 2008.
O manga foi adaptado nun anime do mesmo nome en 2005. A produción correu a cargo do estudio Artland e foi dirixida por Hiroshi Nagahama. O 24 de marzo de 2007 estreouse unha longametraxe “live-action” sobre a obra, dirixida por Katsuhiro Otomo.
O manga gañou o premio á excelencia no Japan Media Arts Festival de 2003 e o Premio Kōdansha ó mellor manga en 2006.
Sinopse
A historia caracterízase pola presenza dunhas curiosas criaturas chamadas Mushi, que a miúdo amosan poderes sobrenaturais. Os Mushi son descritos coma entidades en contacto coa esencia da vida, dun xeito máis básico e puro cós seres vivos ordinarios. Por mor da súa natureza etérea, a maioría dos humanos son incapaces de percibir ós Mushi e a existencia destes élles allea, pero hai algúns que posúen a habilidade de ver e interactuar cos Mushi.
Un deles é Ginko (ギンコ), o personaxe principal da serie. Este traballa por conta propia coma mestre de Mushi (蟲師), viaxando dun lugar a outro co galo de investigar os Mushi e axudar a quen sofre polos problemas que ás veces orixinan. A serie constitúe unha antoloxía episódica na que os únicos elementos comúns a tódolos capítulos son o propio Ginko e os múltiples tipos de Mushi. Non existe unha trama predefinida.
Personaxes
Dada a natureza episódica da serie, non hai moitos personaxes recorrentes, e polo tanto a lista de actores de dobraxe é moi extensa. Ginko é interpretado por Yuto Nakano.
O inhabitual cabelo branco e os ollos verdes de Ginko son o resultado dun accidente acontecido cando este non era máis ca un cativo. Non chega a explicarse na serie por que no contexto do relato as súas roupas non corresponden co período que reflicten os outros personaxes, aínda que o autor explicou que se conservou do deseño do personaxe pensado para o escenario orixinal, ambientado nos tempos modernos. Ginko é unha persoa excepcional que atrae ós mushi. Isto é o que inspira o seu errabundo estilo de vida. Permanecer no mesmo lugar durante demasiado tempo conduciría a un amoreamento potencialmente perigoso de mushi. Tamén fuma constantemente, co fin de manter ós mushi a raia. En termos de personalidade, Ginko tende a ser tranquilo e relaxado. De calquera xeito, sabe pórse serio cando se trata de protexer á xente dos mushi. Por outra banda, a miúdo insiste en que estes non son ruíns, tan só tratan de sobrevivir coma calquera outro.
Só hai dous personaxes ademais de Ginko que repitan a súa aparición na serie, e son Adashino, un doutor que colecciona obxectos en relación cos mushi e que aparece nos episodios 5, 10, e brevemente no 18, e mais Nui, unha muller de aspecto similar a Ginko que aparece só no capítulo 12, se ben pode escoitarse a súa voz narrando algunhas das liñas de inicio e peche de cada episodio. O veterán Yūji Ueda e Mika Doi danlle voz a cada un, respectivamente.
Serie televisada
O anime, producido por Artland e dirixido por Hiroshi Nagahama, estendeuse ó longo de 26 episodios. Os primeiros 20 viron a luz entre outubro de 2005 e marzo de 2006 en Fuji TV e mailos seus asociados, incluíndo Kansai TV, Tōkai TV, Hokkaidō Bunka Hoso, TV Shinhiroshima, e TV Nishinippon. Do 21 ó 26 transmitíronse en BS Fuji tódolos domingos dende o 14 de maio de 2006 ata o 18 de xuño do mesmo ano.
A serie de televisión cobre tódolos episodios dos primeiros cinco volumes do manga e o primeiro relato do sexto, sen se adherir á orde orixinal.
No 5º Premio Tokyo Anime durante a Feira Internacional de Anime de Tokyo, celebrada o 25 de marzo de 2006, o anime gañou os premios correspondentes ás categorías de series televisadas e mellor dirección artística (por Takashi Waki).
A serie foi transmitida posteriormente pola canle televisiva xaponesa de anime Animax, quen tamén a emitiu máis tarde a través das súas respectivas canles ó redor do mundo, incluíndo Hong Kong, Taiwán, Corea do Sur e América Latina. Actualmente non existe dobraxe ó galego.
Temas de peche (Ending)
Tódolos temas foron compostos por Toshio Masuda.
Longametraxe
En 2006 foi estreada unha película de Imaxe real de Mushishi baixo o nome Mushishi live-action, dirixida por Katsuhiro Otomo. A estrea celebrouse durante o Festival Internacional de Cine de Venecia.
A trama da película correspóndese cos episodios 2, 7, 9 e 15 do manga. O cadro de actores inclúe a Joe Odagiri como Ginko, Makiko Esumi como Nui e Yū Aoi como Tanyū.
Videoxogo
A adaptación da serie ó mundo dos videoxogos foi posta á venda o 31 de xaneiro de 2008 para a Nintendo DS no Xapón.
Recepción
A serie ten recibido numerosos premios; en 2003, o manga foi galardoado co premio á Excelencia no 7ª Festival das artes multimedia do Xapón, mentres que en 2006 obtivo o Premio Kōdansha ó mellor manga. No 10º Festival das artes multimedia do Xapón, tanto o anime como o manga remataron entre os 10 primeiros nas súas respectivas categorías ó mellor manga e anime. O anime gañou o primeiro premio nas categorías de serie televisada e mellor dirección artística no Tokyo Anime Award durante a Feira Internacional de Anime de Tokyo en 2006.
Pobo moriori
Os moriori son un pobo indíxena das illas Chatham (Rēkohu en lingua moriori, Wharekauri en lingua maorí), un arquipélago ó leste de Nova Zelandia, no Océano Pacífico. Son un pobo que vive segundo un código de non violencia e resistencia pasiva (véxase Nunuku-whenua), o cal fixo que os invasores maorís taranaki case os exterminaran na década de 1830.
miniatura|280px|As illas Chatham dende o espazo. A illa [[Chatham é a meirande, a illa Pitt é a segunda máis grande, e a illa Sueste é a máis pequena, á dereita de Pitt.]]
Durante comezos do século XX, críase erroneamente que os moriori eran os habitantes pre-maorís de Nova Zelandia, lingüística e xeneticamente diferentes dos maorís, e posiblemente melanesios. Esta teoría, incorporada na hipótese de Percy Smith "Great Fleet", foi amplamente aceptada durante comezos do século XX. Porén, a hipótese non foi sempre aceptada.
A finais do século XX, a hipótese de que os moriori eran diferentes dos maorís foi desbotada polos arqueólogos, que consideraron que os moriori foron colonos maorís nas illas Chatham que chegaron no século XVI. A primeira hipótese foi desacreditada entre a década de 1960 e a de 1970.
Gran Premio de Europa de 1993
O Gran Premio de Europa de 1993 (oficialmente o Sega European Grand Prix ) foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 11 de abril de 1993 en Donington Park. Foi a terceira carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1993. A carreira se disputou sobre 76 voltas e foi gañada por Ayrton Senna para o equipo McLaren, por diante do segundo Damon Hill e Alain Prost (terceiro), ambos conducindo para o equipo Williams.
A pilotaxe de Senna cara á vitoria é considerada unha das súas mellores, e as súas fazañas na primeira volta son particularmente eloxiadas, nas que superou a catro pilotos, Michael Schumacher, Karl Wendlinger, Damon Hill e Alain Prost, para tomar a dianteira nunha soa volta en condicións de chuvia torrencial. A carreira foi a primeira realizada baixo o título do Gran Premio de Europa desde, e ata a data é o único Gran Premio de Fórmula Un que se celebrou no circuíto de Donington Park.
Antecedentes
Os plans para celebrar un Gran Premio de Asia na Nippon Autopolis no Xapón non se materializaron, o primeiro Gran Premio de Europa logo de oito anos correuse como a terceira carreira da tempada de 1993. Donington Park foi designado para a carreira, logo de intentar sen éxito ser a sede do Gran Premio do Reino Unido. A compañía de videojuegos Sega patrocinou a carreira e o seu logotipo podíase ver ao longo do Grand Prix e no podio. Sega tamén tiña os dereitos de denominación para o Grand Prix.
Carreira
miniatura| [[Ayrton Senna gañou a carreira para McLaren.]] Os Williams foron 1-2 en cualificación con Prost na pole por diante de Hill, Schumacher, Senna, Wendlinger e Michael Andretti. Ao principio, chovía e Schumacher bloqueou a Senna, ambos perderon tempo e Wendlinger quedou terceiro. Logo de caer ao quinto posto, Senna pasou rapidamente a Schumacher na terceira curva. Logo foi tras Wendlinger, adiantandoo nas curvas Craner con Schumacher e Andretti tratando de seguilo. Schumacher adiantouno pero Andretti golpeou a Wendlinger e ambos saíronse. Senna foise por Hill e tomou o segundo lugar na curva McLean. Agora Prost era o obxectivo e tomou o liderado na penúltima curva, a Forquita Melbourne. Ná segunda volta, Senna lideraba diante de Prost, Hill, Rubens Barrichello (que comezara no 12º posto), Jean Alesi, Schumacher e JJ Lehto.
A pista comezou a secarse e todo o mundo entrou en boxes para poñer pneumáticos secos. Lehto era quinto, logo de comezar desde o pit lane, pero retirouse con problemas de manexo na 14ª volta. Gerhard Berger tomou o lugar, pero tamén se retirou con problemas de suspensión seis voltas máis tarde. A chuvia regresou e os líderes entraron agora en boxes para volver a cambiar pneumáticos de chuvia. Schumacher non entrou e lideraba a carreira cando trompeou na volta 23 porque estaba cos pneumáticos equivocados. A pista comezou a secarse e todos entraron outra vez máis en boxes, Senna tivo un problema e perdeu 20 segundos. Prost lideraba agora diante de Senna, Hill, Barrichello, Derek Warwick e Johnny Herbert. Comezou a chover e os dous Williams volveron a parar mentres que Senna quedábase fóra. Foi a decisión correcta porque de novo comezou a secarse a pista. Os Williams entraron en boxes novamente. Prost tivo problemas na súa parada e cando volveu á pista, era cuarto cunha volta perdida. Barrichello agora estaba en segundo lugar pero comezou a chover e detívose novamente. Entrou aos boxes dúas veces e agora Hill estaba en segundo lugar, aínda que unha volta por detrás. Barrichello, terceiro, tivo problemas coa súa presión de combustible e retirouse, deixándolle o lugar a Prost. Senna estableceu a volta rápida na volta 57, nunha volta cando conduciu polo pit lane pero abortou a parada en boxes, mostrando que en realidade había un atallo a través do pit lane. Isto débese á configuración Grand Prix de Donington, que ten a entrada ao pit antes da curva final na recta principal. Esta é posiblemente a única volta rápida na historia moderna da F1 conducindo a través do pit lane. Senna gañou diante de Hill e Prost, logo de facer catro paradas en boxes en condicións de seco e mollado en comparación coas sete de Prost, que é un récord que permanece en. Herbert terminou cuarto para Lotus ao deterse só unha vez, mentres que todos os demais finalistas detivéronse en boxes varias veces. Riccardo Patrese e Fabrizio Barbazza completaron os seis primeiros. Ao final, só Senna percorrera toda lonxitude total da pista, agás Hill, que terminou cun minuto de atraso. Ao final da carreira, Senna subiu ao podio e déuselle un trofeo que representaba á mascota de Sega, Sonic the Hedgehog sostendo un trofeo co logo de Sega debaixo. Unha imaxe amplamente difundida en Internet mostra a Senna sostendo o trofeo. Contrariamente á crenza popular, este non foi o premio que obtivo Senna por gañar o Grand Prix, era un trofeo falso para un photocall. As imaxes de vídeo mostran que logo de tomarse a fotografía, outorgóuselle o premio real, un trofeo no que non aparece Sonic nin o logo de Sega. A localización actual do famoso trofeo Sega é descoñecido.
Brécé
Brécé (Brec'heg e galó Berczaé) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
San Fins, Montemaior, A Laracha
San Fins é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 36 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 16 homes e 20 mulleres.
Antonio López Habas
Antonio López Habas, nado en Pozoblanco (provincia de Córdoba) o 28 de maio de 1957, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol que xogaba na demarcación de defensa.
Como xogador
Formouse nas categorías inferiores do Sevilla FC chagando a formar parte do primeiro equipo, disputando oito encontros nas tempadas 1978-79 e 1979-80. Posteriormente xogou no Real Murcia e no Real Burgos e viviu o seu mellor ano no Atlético de Madrid na tempada 1985-86 onde gañou a Supercopa de España.
Como adestrador
Desenvolveu case toda a súa carreira nos bancos como segundo adestrador, comezou adestrando ao Atlético de Madrid B de onde pasaría ao Las Rozas e Real Aranjuez.
O gran salto deuno actuando como axudante de Xabier Azkargota como seleccionador de Bolivia, participando no Mundial de Fútbol Estados Unidos 1994, cun gran papel da selección boliviana.
Ao cabo dun ano fichou polo Bolivar con quen se proclamaría campión da liga boliviana. En 1996 chega a ser primeiro adestrador da selección de Bolivia tras un breve paso pola Liga española de fútbol no UE Lleida.
Na tempada 1998-99 volve a España para adestrar o Sporting de Xixón, equipo que tras destituír tres adestradores, dos cales Antonio López foi o primeiro, acabou descendendo a Segunda División.
Tras outro período en Bolivia afincouse definitivamente en España, para adestrara ao Granada CF.
Nos anos seguintes comezou unha etapa fundamental na vida de Antonio López, xa que entrou no equipo técnico do Valencia CF como axudante de Rafael Benítez, conseguindo dous campionatos de Liga (2001-02 e 2003-04) e unha Copa da UEFA na 2003-04.
En 2005 faise cargo do equipo en lugar de Claudio Ranieri que a súa vez fora o substituto de Benítez, baixo a súa dirección o equipo gañaría a Supercopa de Europa pero a final de tempada non renovaría o contrato.
O seu seguinte equipo seía o CD Tenerife, onde tampouco tería sorte xa que foi un dos seis adestradores que tivo o equipo esa tempada e so o dirixiu en cinco encontros.
No verán de 2007 ficha polo Celta de Vigo como axudante do adestrador Búlgaro Hristo Stoichkov, para completar a escasa experiencia nos bancos deste. O equipo estaba lonxe de acadar o obxectivo do ascenso polo que o adestrador foi destituído e fichado no seu lugar Juan Ramón López Caro, Antonio López seguiu actuando como axudante compartindo a función co exfutbolista Juanjo Maqueda. Porén López Caro tampouco duraría moito no posto e aos 21 encontros Antonio López converteuse no primeiro adestrador. Situación que non duraría moito tampouco xa que o equipo rematou a tempada baixo as ordes de Alejandro Menéndez, ata o momento adestrador do Celta de Vigo B.
O Mesón, Codesoso, Sobrado
O Mesón é un lugar da parroquia de Codesoso, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 46 habitantes (23 homes e 23 mulleres).
Toponimia
O topónimo "Mesón" pode facer referencia a un establecemento público onde se serve comida, ou tamén pode estar vinculado cun orónimo que fai referencia a unha zona chá e elevada, nunha relación figurada co termo meso semellante á existente entre meseta e mesa.
Be a Man
"Be a Man" é o décimo terceiro sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Hole. Foi editado en marzo do 2000 e é o derradeiro sinxelo da banda de antes da súa separación do ano 2002.
Mayka Braña
Mayka Braña, nada o 28 de xaneiro de 1968 en Marín, é unha actriz galega.
A Igrexa, Chapela, Redondela
A Igrexa é un lugar da parroquia de Chapela (Redondela). Recibe o seu nome por atoparse alí a igrexa parroquial de San Fausto.
Nese barrio está a sede do periódico Faro de Vigo, o instituto, o pavillón de deportes, e o ambulatorio, así como o cemiterio.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Ismael Álvarez Rodríguez
Ismael Álvarez Rodríguez, nado en Devesas (Ponferrada) o 13 de xullo de 1950, é un político berciano.
Traxectoria
Licenciado en Dereito, militante do Partido Popular, concelleiro en Ponferrada desde 1991, senador (1993-1997), elixido alcalde de Ponferrada e procurador nas Cortes de Castela e León en 1999, o 26 de marzo de 2001 a concelleira do seu propio grupo Nevenka Fernández presentou unha querela contra el por acoso sexual, tras a condena do Tribunal Superior de Xustiza de Castela e León presentou a dimisión dos seus cargos o 7 de xuño do 2002.
Bieito XII, papa
miniatura|120px Bieito XII, nado en Saverdun cara o 1280 e finado en Avignon o 25 de abril de 1342, foi o Papa nº 197 da Igrexa católica. De nome Jacques Fournier, era fillo da modesta familia dun panadeiro. Ingresou como monxe cisterciense no mosteiro de Boulbonne, desde onde se trasladou á abadía de Fontfride, onde seu tío era o abade. Este enviouno a estudar teoloxía a París.
Tras finalizar en 1310 os seus estudos, sucedeu ó seu tío como abade en Fontfride. En 1317 foi nomeado bispo de Pamiers, cargo no que destacou como perseguidor dos herexes cátaros.
En 1326 pasou a ser bispo de Mirepoix, é ó ano seguinte foi nomeado cardeal, recibindo o alcume de "cardeal branco", ó conservar o hábito da orde cisterciense.