cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia da lingua galega
Préstamos mozárabes e árabes
Esta situación político-cultural, tivo enorme transcendencia en todo o suroeste de Europa, motivando a absorción de novas palabras previamente inexistentes nas linguas occidentais como o galego, tales como as relacionadas coas matemáticas e a ciencia; álxebra, alcohol, algoritmo, alquimia, cero ou cifra, aquelas referidas ás plantas ou alimentos de orixe mediterránea ou oriental; aceite, azafrán, cenoria, arroz, azucena, azucre, limón, laranxa, xarope ou algodón. O feito de que na Idade media existise unha zona de contacto directo entre falantes de galego e árabe arredor da zona de Coímbra explica a entrada no galego de numerosos préstamos arábigos tales como: alcalde, alguacil, alférez, alfaiate, albane, albarda, alferga, alfoz, alfombra ou alicate entre moitas outras.
Victoria Beckham
Deseño de moda
En 2004, Victoria Beckham deseñou unha liña de moda para Rock and Republic chamada "VB Rocks", que consistía principalmente de vaqueiros valorados en aproximadamente 300 dólares por unidade nos Estados Unidos. Ela tamén traballou nunha liña de pezas de roupa para muller incluíndo nas saias e camisetas o seu logotipo formado polas súas iniciais "VB" cunha coroa na parte superior canda o logotipo da marca para a que traballaba. En setembro de 2006, Beckham deixou de traballar con Rock and Republic para lanzar a súa propia marca de vaqueiros. A nova colección de texanos de Victoria Beckham chámase "DVB Style".
Historia da lingua galega
Préstamos mozárabes e árabes
É destacable a entrada indirecta no galego de léxico árabe a través doutras linguas que tiveron unha convivencia máis estreita e duradeira co árabe, como foron o castelán (que incorporou máis de catro mil arabismos) e o portugués (cuns mil arabismos), debido en gran parte ás conquistas realizadas no sur da Península Ibérica, mais tamén en zonas norteafricanas.
Victoria Beckham
Deseño de moda
Beckham foi por un tempo a cara de Rocawear, produciu durante anos liñas de bolsos de señora e xoiería en asociación coa tenda xaponesa Samantha Thavasa. En xullo de 2006, Victoria Beckham sacou unha liña de lentes de sol que promocionou ela mesma, sendo vista nas bancadas dos últimos Mundiais de Fútbol durante os partidos da selección inglesa. En setembro de 2006 "Intimately Beckham" apareceu no mercado como unha liña de fragrancia para muller e home en asociación coa marca internacional de perfumaría e cosméticos Coty.
Libros editados
A súa autobiografía, titulada Learning to Fly, foi o terceiro libro mellor vendido en 2001 no Reino Unido e o total de vendas neste mesmo país cóntase actualmente en máis de 500,000 copias. O seu segundo libro, un libro de moda titulado That Extra Half an Inch: Hair, Heels and Everything In Between foi publicado o 30 de outubro de 2006. Foi escrito canda Hadley Freeman. No Sunday Times Book Charts, o libro quedou no segundo posto.
Historia da lingua galega
Do latín ao romance galego-portugués
Esta fala galega (como indica Ramón Menéndez Pidal) pola maior cultura e densidade da poboación galega, tiña unha influencia decisiva na fala da nobreza da corte de León, a cal, segundo o mesmo autor, estrañaba o castelán que tamén comezaba xacando.
Non obstante, non aparecerán textos escritos en galego ata o final do século XII, xa que o latín continuaba a ser a lingua da cultura, dos documentos legais, da liturxia e do ensino, non só na Gallaecia romana, senón en toda a Europa medieval. Estamos ante unha evidente exodiglosia (diglosia entre dúas linguas): unha lingua para os usos formais, o latín, e outra para os usos non formais, o galego.
Esplendor medieval do galego-portugués
miniatura|dereita|180px|Miniatura do Cancioneiro de Ajuda. miniatura|180px|Miniatura das [[Cantigas de Santa María.]]
Galicia constitúe xa desde o século VIII unha unidade política cos reinos de Asturias e León; malia esta situación, chega a acadar certa autonomía que lle permitiu conformarse como reino independente en determinados momentos dos séculos X, XI e XII. Neste contexto o galego é a lingua exclusiva no uso oral, cunha competencia minguante do latín na escrita. Ha ser a presión deste monolingüísmo oral o que leve no século XIII a unha situación de cooficialidade entre o galego e o latín:
As Cantigas de Santa María, composicións feitas en loanza da Virxe, son a mostra da vertente relixiosa desta lírica galego-portuguesa e constitúen o corpus de poesía mariana medieval máis relevante de toda a Península. Foron compostas na corte de Afonso X o Sabio, quen se encargou da dirección e, nalgunhas ocasións, da propia elaboración. Exemplifican o prestixio acadado polo idioma galego como lingua literaria no final do século XIII.
Diverxencias no galego-portugués
miniatura|200px|Páxina do Cancioneiro de Elvas. Mentres no [[Renacemento a lingua adquiriu grande esplendor nun Portugal independente, en Galicia a Coroa de Castela restrinxía severamente o seu uso.]] Malia que a mediados do século XII, o galego era a lingua común dun reino, Galicia (vulgaris Gallecie linguae), coa separación de Portugal e a súa conversión como reino independente, o galego vai pasar a ser a lingua de ambos os dous reinos, motivando este feito que os lingüistas se refiran a ese galego medieval co nome de "galego-portugués". Durante os séculos seguintes, XIII e XIV, o diferente devir histórico-político destes distintos reinos vai ter grandes repercusións lingüísticas e culturais que acabarán por estandarizar e normalizar o galego-portugués falado ao sur do río Miño, mentres que no norte non corre tanta sorte. Así mentres o reino de Portugal se mantiña independente e era gobernado por reis que conferiron ao galego-portugués —daquela chamado nosa linguage ou vulgar— o status de lingua oficial da súa administración (1290), a coroa galega era usurpada polo rei Fernando III de Castela.
Como sinala Azevedo Maia, axiña as formas escritas en Portugal comezan a se homoxeneizar baixo a influencia da corte mentres que os escritos galegos van sendo penetrados de castelanismos. Se as linguas portuguesa e castelá contaron co apoio de institucións que velaron pola fixación dunha norma escrita e da súa protección, non ocorreu o mesmo co reino de Galicia, e por esta razón nos escritos galegos aparece unha certa anarquía gráfica ou polimorfismo para os mesmos sons, ademais dos mencionados castelanismos (a partir do século XIV e aínda máis no XV). O feito de que a partir de 1480 —durante o reinado dos Reis Católicos— os notarios galegos tivesen que cambiar os seus formularios galegos polos casteláns e tivesen que estudar obrigatoriamente en lingua castelá, contribuíu ao proceso de castelanización do galego escrito en Galicia.
Por outra banda, nun territorio tan amplo (desde o Cantábrico ata o Algarve) comezan a aparecer dentro do galego-portugués pequenas diverxencias como a confusión das sibilantes xordas coas sonoras, variacións morfolóxicas (disso fronte a disse..) ademais da introdución dunha serie de elementos novos derivados da expansión do galego-portugués cara ao sur así como do desprazamento da capital portuguesa a terras máis meridionais. Isto vai supor innovacións lingüísticas (especialmente no centro-sur de Portugal) que non afectarán a Galicia, e que si se consolidan na corte portuguesa, fixada finalmente no sur (Lisboa).
Xa na Idade Moderna, a historia da lingua transcorreu de xeito diferente ao sur e ao norte do río Miño, o que xustifica un estudo histórico particular para o caso propiamente galego.
O seguinte cadro mostra un anaco da cantiga de amor, Pois ante vós estou aqui, escrita polo rei Dinís de Portugal (1261-1325) e recompilada no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana. Á súa dereita e de xeito comparativo, unha tradución correlativa en portugués e galego respectivamente: 180px|miniatura|Tras arrebatar a coroa á súa sobriña [[Xoana a Beltranexa|Xoana, Isabel de Castela perseguiu e desterrou gran parte da nobreza galega en represalia por apoiala, substituíndoa por nobres chegados de Castela, iniciando así o férreo proceso de castelanización do reino de Galicia.]]
Século XV
No final da Idade Media (séculos XIV e XV), a lingua e a literatura galegas entran nun período de decadencia, motivado pola perda do poder político do Reino de Galicia en favor de Castela. Diversos foron os factores que provocaron este progresivo decaemento, entre os que cabe subliñar catro: miniatura|esquerda|180px|[[Antonio de Nebrija redactou para os Reis Católicos a obra Gramática castellana, presentándoa como instrumento del imperio co obxecto -entre outros- de castelanizar os reinos con lingua propia como Galicia. Pintura de Juan de Zúñiga, ca. 1517.]]
Estes catro feitos afianzan gravemente o proceso desgaleguizador nas clases altas da sociedade e impiden a consolidación do galego como lingua literaria. Neste sistema centralizador aparece, xunto ao concepto de "estado nacional", a necesidade da imposición lingüística na administración como factor de cohesión da nova estrutura política. Os Reis Católicos comezan unha fase de uniformación lingüística e, tras a execución de Pardo de Cela (1483) e a morte Pedro Madruga (1486) e sen oposición de señores feudais, comezan unha evidente centralización e castelanización da administración: disolven os exércitos dos nobres e crean a Santa Hermandad (unha especie de policía da coroa) e a Real Audiencia (tribunal de xustiza e órgano de goberno), designan un gobernador para Galicia e un Xustiza Maior, colocan persoas non galegas nos altos cargos eclesiásticos etc.
É destacábel o ano 1480, durante o reinado dos Reis Católicos, porque se dita unha norma pola cal para exercer de escribán hai que examinarse en Toledo no Real Consejo (Real y Supremo Consejo de Castilla'') para recibir a licenza (con formularios en castelán), motivo polo cal a documentación privada vai mudar de lingua: nos séculos XIV e XV empregárase case exclusivamente o galego en compras-vendas, foros, testamentos, doazóns... mais a nova norma traerá como consecuencia que no século XVI a lingua notarial será exclusivamente a castelá. Da mesma maneira, os documentos públicos dos concellos, gremios e confrarías abandonarán a lingua galega na primeira metade do século XVI. ''
A imprenta deu un importante pulo á difusión das linguas nacionais, pois a partir de agora a difusión da cultura incrementouse notabelmente. Aparecen no final do século XV obradoiros de imprenta en Mondoñedo e Monterrei (o primeiro libro impreso en Galicia é o Missale auriense, en Monterrei, 1491), mais a lingua empregada será o latín ou o castelán, de maneira que non aparecerá un libro impreso en galego até mediados do século XIX. Non ocorreu o mesmo nos países de fala catalá, onde se imprimiron libros na lingua propia durante toda a Idade Moderna (o primeiro en Valencia, Les trobes en llaor de la Verge Maria).
Séculos XVI e XVII
miniatura|180px|[[Diego Sarmiento de Acuña, conde de Gondomar, foi un dos grandes aristócratas galegos dos séculos XVI e XVII; na súa correspondencia privada atópanse numerosas cartas en galego.]] A lingua galega, durante o longo período de tres séculos XVI, XVII e XVIII denominados Séculos escuros- estivo practicamente ausente dos usos escritos, fronte ao castelán e o portugués que entran nun proceso de fixación e codificación, o cal lles confire a categoría de linguas de cultura. Así, xorden as primeiras gramáticas das linguas vulgares: en 1492 Antonio de Nebrija acaba a súa Gramática castellana, en 1525 Pietro Bembo publica en Italia a Prose della volgar lingua e Fernao de Oliveira fará o mesmo coa súa Gramatica da lingoagem portuguesa; mais o galego non terá gramática ata o século XIX.
Así mesmo, a Igrexa católica galega comeza a ser dirixida nos cargos máis importantes por dignidades alleas ao país, así entre 1530 e 1830, dos 152 bispos que exerceron en Galicia, só 15 deles foron galegos, o resto maiormente casteláns ou en calquera caso castelanfalantes. Desta maneira, comezou substitución lingüística: nos séculos XV e XVI, tras fases coas dúas linguas (galego e castelán) nos documentos eclesiásticos, a lingua castelá vai aumentando progresivamente canto ao seu uso. En 1562 no Concilio de Trento acórdase o uso das linguas vernáculas no labor pastoral para entender mellor a mensaxe cristiá, mais a Igrexa galega optou polo castelán tanto para lingua interna como para o contacto cos fieis.
O proceso centralizador e castelanizador perfeccionarase no reinado dos Habsburgo (séculos XVI e XVII) -e aínda aumentará máis no século seguinte cos monarcas da Casa de Borbón-. A lingua galega será desprezada polos ámbitos sociais elevados e afastarase dos usos escritos, da cultura, da administración e da igrexa. A pesar de que a nobreza e o clero se desgaleguizan, ao igual que todo o funcionarado real, a administración da xustiza, o ensino e a literatura, a lingua propia do noroeste segue a ser a vía normal de comunicación de case a totalidade da poboación -por exemplo, en 1532 enviouse un parecer a Carlos V afirmando que os documentos viñan en castelán e esta lingua coñecíase con dificultade-.
Século XVIII
miniatura|180px|O ilustrado [[O Bierzo|berciano Frei Martín Sarmiento é o primeiro en reivindicar o ensino en galego.]] A partir de 1707, os monarcas da Casa de Borbón potencian un forte centralización do estado. Desta maneira, Filipe V pretendeu uniformar as súas coroas hispánicas cos Decretos de Nueva Planta (pois Países Cataláns e Aragón aínda posuían algunhas liberdades políticas). E seguindo nesta tese uniformadora, Carlos III sentenza en 1768 na Real Cédula de Aranjuez que:
Participou especialmente tamén nesta defensa da lingua o Padre Feixoo, o primeiro en rexeitar a condición de "dialecto" para o galego e reivindicar o seu status de lingua, e o Padre Sobreira, continuador do labor lexicográfico de Sarmiento. A obra dos ilustrados mencionados constituíu a primeira chamada de atención dunha problemática lingüística que se ha manifestar en toda a súa extensión na segunda metade do século XIX.
O galego do século XIX e o Rexurdimento
miniatura|División territorial de España en [[1833 por rexións. Desaparece a denominación Reino de Galicia.]] Ao longo do século XIX, España foi abandonando as estruturas do Antigo Réxime e introducindo paulatinamente o capitalismo e liberalismo político. No primeiro terzo de século houbo alternancia de períodos liberais con outros absolutistas, e tras a guerra carlista (1839) aséntase o liberalismo, comezando así un proceso de centralización e uniformación territorial. Galicia pasou de ser un reino con sete provincias estruturadas en parroquias a unha rexión con catro provincias e trescentos concellos dirixidos por un gobernador e un alcalde, os cales eran colocados polo poder central.
Por mor da invasión francesa (1809) e dos enfrontamentos entre absolutistas e liberais, xorden os primeiros textos escritos en galego, impresos en follas soltas ou en xornais, con fins propagandísticos. Uns chaman o campesiñado á defensa do país, e outros defenden as ideas liberais. As Cortes de Cádiz instauraron a comezos do século XIX o servizo militar obrigatorio, como resposta ás tropas napoleónicas. Até aquela altura a militancia no exército era voluntaria e retribuída, pero o conflito cos franceses, así como despois coas insurreccións en América e as guerras carlistas, fixeron que o servizo durase, segundo a época, entre 3 e 8 anos. Comezaba con 20 ou 21 anos, e dado que a lingua dos cuarteis era o castelán, trouxo a Galicia moito léxico desta lingua, tanto técnico coma de xerga popular, incluídas palabras malsoantes e blasfemias.
Ao longo do século, trala fin do absolutismo e o inicio da monarquía constitucional, nacen diversos movementos galeguistas baseados na defensa da singularidade e da personalidade diferenciada de Galicia. O primeiro deles, aparecido cara aos anos 40, foi o "Provincialismo", integrado principalmente por mozos universitarios procedentes da fidalguía. Este movemento progresista e galeguista denunciaba a marxinación social do país e procuraba a valoración social da súa arte, dos costumes e da historia. A prensa foi o método principal de propagación do Provincialismo: El Centinela de Galicia, El Emancipador Gallego, La Situación de Galicia... Mais esta primeira promoción de galeguistas víronse apartados da política despois do seu apoio ao fracasado levantamento militar de Solís -fusilamento dos Mártires de Carral- e refuxiáronse no mundo da cultura e da literatura.
miniatura|esquerda|150px|A [[lei Moyano (1857) obriga á alfabetización en castelán.]] O Estado creou un sistema tributario (1845) e lexislativo (1851) común, e a Lei de instrución pública de 1857 (chamada lei Moyano, e que estará en vigor até 1970) declara obrigatorio o ensino primario e a alfabetización en castelán. A sociedade galega era de base agraria, pois o 90% das persoas eran campesiños e mariñeiros, sobre a cal estaba asentada unha fidalguía rural perceptora das rendas agrarias e unha burguesía comercial foránea (catalán, vascos, casteláns, maragatos...). Finalmente, as clases dirixentes pertencían á administración, ao clero e ao exército e seguían empregando o castelán.
A segunda xeración galeguista xorde a partir de 1855-1865, cando un grupo de intelectuais (Vicetto, Manuel Murguía, A. Aguirre, Eduardo Pondal...) participan no federalismo da primeira República. Máis tarde conformarán o movemento denominado Rexionalismo, no cal compaxinan cultura e política, facendo da lingua a súa preocupación primordial. Este movemento rexionalista organizarase nunha forza política propia denominada Asociación Regionalista Gallega (1891), a primeira do galeguismo, que terá as súas bases teóricas en El regionalismo (1889) de Alfredo Brañas (e en El regionalismo gallego de Manuel Murguía). Nas Bases Generales del Regionalismo, Brañas defende unha convivencia equilibrada entre as dúas linguas:
miniatura|160px|[[Rosalía de Castro, unha das principais figuras do Rexurdimento.]] No camiño do afianzamento lingüístico e literario, celébranse na Coruña os primeiros Xogos Florais en 1861. As composicións premiadas, xunto con mostras da poesía contemporánea, recóllense un ano máis tarde no Álbum de la Caridad (primeira antoloxía do Rexurdimento galego). Rexurdimento é o nome co que se coñece o século XIX na historia da nosa literatura, e expresa nidiamente o que foi unha traxectoria de recuperación non só literaria, senón tamén cultural, política e histórica. O primeiro libro en galego publicado no S. XIX é A gaita gallega, de Xoán Manuel Pintos no 1852 pero é a publicación en 1863 de Cantares Gallegos, da man da excelsa poeta Rosalía de Castro, a que inaugura o Rexurdimento pleno.
Curros Enríquez foi un dos escritores preferidos polos lectores do seu tempo. Sen dúbida porque coa súa poesía denunciou as inxustizas (foros, opresión, emigración...) e defendeu as ideas de progreso. Asentou unha tradición de poesía combativa comprometida que continuarán numerosos autores (Ramón Cabanillas, Celso Emilio Ferreiro...). Pondal, autor do Himno galego, buscou as raíces prehistóricas do seu pobo, salientando o elemento culto, para engrandecelo a partir da súa individualidade. Tentou afianzar o galego como lingua literaria e culta. Os lindes da nosa literatura vanse ampliando de vagar desde a lírica ata a narrativa, o ensaio e a prosa didáctica.
Nas últimas décadas do XIX nacen as primeiras gramáticas e dicionarios da lingua galega, esenciais para a súa normalización: Compendio de gramática gallega-castellana de Francisco Mirás (1864), Diccionario gallego-castellano (1865) de Francisco Xavier Rodríguez, Gramática Gallega (1868) de Saco y Arce (un estudo serio do idioma)...
A presenza da lingua galega nos xornais contribúe grandemente a prestixiar o idioma. No ano 1876 edítase, promovido por Valentín Lamas Carvajal, o pioneiro dos xornais integramente en galego, O Tío Marcos da Portela. O éxito deste xornal, con marcado carácter anticaciquil, resultou espectacular, de maneira que chegou a ter unha tiraxe de 4000 exemplares (cando o habitual era non pasar dos 2000). Entre os anos 1886 e 1888 vaise consolidando o xornalismo en Galicia, coa aparición de novas iniciativas monolingües: O Galiciano e A Tía Catuxa, en Pontevedra; A Monteira e O Labrego en Lugo; As Burgas, en Ourense; e O Fungueiro, na Coruña.
Para acabar, vexamos as principais características sociolingüísticas do século XIX:
Inicio do século XX
miniatura|esquerda|200px|A Real Academia Galega fúndase en 1906. A comezos do século XX constátase unha recuperación do galego como idioma literario, cultural e histórico; asemade faise patente un descenso no nivel de uso oral. A lingua galega non vive aínda unha situación normalizada e iso provoca un retroceso en medios sociais -clases altas e medias- e en ámbitos xeográficos -urbanos- concretos. Porén, paseniñamente, o galego consegue acceder a novos ámbitos de uso, que ata o de entón lle estaban vedados: ensaio, narrativa, discursos políticos, actos públicos etcétera.
miniatura|dereita|140px|[[Antón Villar Ponte foi un importante membro das Irmandades da Fala.]] De especial relevancia para a lingua galega no comezo de século foi a fundación, en 1906, da Real Academia Galega, por iniciativa de Fontenla Leal e Curros Enríquez (tras varios intentos infrutuosos no final do século XIX). Esta institución comezou a publicar un Boletín e a elaborar un dicionario (aínda que non se pasou da letra C), mais o seu traballo científico foi practicamente nulo.
O contexto socio-político contrasta coa prolífica actividade cultural. A sociedade galega dos comezos do XX seguía a caracterizarse pola concentración do poder económico en sectores minoritarios, por un sistema agrícola aínda feudal e por unha crecente emigración que ía baleirando o país. Agroman asociacións agrarias que canalizan as protestas sociais e acadan gran resonancia no campesiñado, como foi o caso de Acción Gallega. A toma de conciencia dos campesiños, fomentada polo seu acceso á propiedade da terra, unida á evolución do galeguismo para o nacionalismo, provoca un salto cualitativo na utilización da lingua.
O nacionalismo está tan vencellado ao idioma como esencia de identidade colectiva, que as súas primeiras manifestacións constitúenas as Irmandades da Fala. Creadas para a defensa, dignificación e cultivo do idioma, a primeira Irmandade da Fala fúndase na Coruña en 1916. Séguena outras repartidas polas principais cidades e vilas de Galicia (Ferrol, Ourense, Betanzos, Santiago...). Para o espallamento do seu ideario crearon un xornal de expresión totalmente en galego: A Nosa Terra. Os seus membros máis salientables foron os irmáns Villar Ponte, Losada Diéguez, Vicente Risco, Ramón Cabanillas etc.
miniatura|250 px|dereita|A Nosa Terra foi o [[voceiro de Solidaridad Gallega (1907-1908), das Irmandades da Fala (1916-1932) e do Partido Galeguista (1932-1936).]] En 1918 celebran a "I Asemblea Nazonalista Galega", que tivo como conclusións a reivindicación da autonomía integral, da oficialización da lingua e da inclusión de Galicia na Sociedade de Nacións de Xenebra. As Irmandades promoveron a elaboración de dicionarios e gramáticas, estudos lingüísticos e reivindicaron a presenza do galego na Administración e no ensino. Deron pulo á actividade editorial nas principais cidades galegas: Céltiga en Ferrol, Lar na Coruña, Alborada en Pontevedra, e moitas outras, ademais de frecuentes seccións en galego na prensa en castelán. Neste contexto aparece a Revista Nós, da man de Vicente Risco, Otero Pedrayo e Florentino Cuevillas, que conforman o coñecido "Grupo Nós". A eles lígase a figura de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.
Anos 20 e 30
Os membros de "Nós", cunha ampla formación intelectual, marcan como finalidade a eliminación do lastre do folclorismo da cultura galega, mediante a súa actualización, normalización e universalización. A revista Nós contaba coa colaboración de autores estranxeiros (portugueses, irlandeses, cataláns, franceses...), que a poñían en contacto coas correntes europeas, ademais de traducións variadas e artigos tanto de carácter científico -arqueoloxía, etnografía, antropoloxía, socioloxía...- coma literarios. Na editorial Lar, dirixida por Leandro Carré Alvarellos e administrada por Ánxel Casal, publicáronse novelas de diversos autores galegos.
Do ano 1922 é a primeira gramática escrita totalmente en lingua galega, a Gramática do idioma galego, obra de Manuel Lugrís Freire. Anteriormente xa se realizaran algúns estudos lingüísticos salientables coma o Elementos de gramática histórica gallega (1909), obra de Vicente García de Diego ou o Diccionario galego castelán da RAG, de 1913, que quedou inacabado. Posterior á gramática de Lugrís Freire é o Diccionario galego-castelán de Leandro Carré Alvarellos, publicado en dous tomos, nos anos 1928 e 1931.
300px|miniatura|O [[Seminario de Estudos Galegos tiña por obxectivo o estudo da cultura galega.]] O emprego do galego en estudos científicos potenciouse coa creación do Seminario de Estudos Galegos (1923), dedicado a investigacións sobre a realidade galega e ao estudo de tódalas súas manifestacións. Foi fundado por un grupo de mozos universitarios, como Fermín Bouza-Brey, Xosé Filgueira Valverde ou Lois Tobío Fernández, e axiña se sumaron outros como Ricardo Carballo Calero, Antón Fraguas ou Xaquín Lorenzo. O Seminario realizou e publicou traballos científicos, entre os que podemos mencionar estudos lexicográficos e fonéticos, elaboración dunhas normas ortográficas, tradución de clásicos literarios ao galego, obras sobre pedagoxía e o ensino etc.
A obra literaria destes intelectuais, que recuperan campos como o ensaio abrindo novos horizontes, outorga á prosa galega un grao de desenvolvemento pleno e integra a nosa cultura no contexto europeo: Arredor de si, Devalar ou Os camiños da vida, de Ramón Otero Pedrayo e Os europeos en Abrantes e O porco de pé, de Vicente Risco, son títulos que forneceron á nosa literatura -ao lle incorporar temáticas universalistas, lendarias e exóticas, urbanas e pensamentos filosóficos- de novas técnicas de creación que se estaban a desenvolver na literatura europea.
miniatura|esquerda|180px|[[Castelao foi un dos artífices do Estatuto de Galicia de 1936.]] A feble tradición do xénero dramático recibiu un pulo coa creación desde as Irmandades do Conservatorio Nacional de Arte Galega, en 1919, que logo pasa a ser Escola Dramática Galega. Os movementos europeos de vangarda non lle resultan alleos á lírica galega. Os autores da chamada "Xeración do 25" -Manuel Antonio, Luís Amado Carballo, Bouza Brey- demostraron unha gran vontade de orixinalidade creativa que pasa polo enfrontamento aberto coas formas tradicionais de poesía.
Merece mención á parte a figura polifacética de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. É un clásico da literatura galega en todas as áreas nas que se manifesta a súa arte: novela, teatro, narrativa breve e ensaio político —Sempre en Galiza obra mestra do nacionalismo galego— e outras obras que reflicten conxuntamente a súa capacidade como debuxante e literato. Castelao entraña unha gran significación política plasmada na súa obra ensaística e na súa participación activa e directa na política do país (Deputado da República nas filas do Partido Galeguista).
miniatura|A [[guerra civil española impediu que o Estatuto de Galicia se aplicase.]] En 1931 créase o Partido Galeguista, que promove a aprobación en referendo do Estatuto de Galicia en 1936, no que a lingua galega adquire por vez primeira o recoñecemento de "idioma oficial de Galicia". Este logro importantísimo non chegou a ter aplicación práctica na realidade por mor do estoupido da guerra civil (1936), que supuxo o principio da máis crúa etapa para as linguas non oficiais do Estado español.
Canto aos medios de comunicación, o uso do galego non pasaba de anecdótico, a non ser nas publicacións galeguistas. Tanto os xornais galegos como a radio, a cal se asenta entre os anos 1932 e 1935 en Galicia, empregan case exclusivamente o castelán. O medio radiofónico axudou a incrementar a presenza do español, xa que a prensa tiña a pexa do elevado analfabetismo aínda existente nesta altura, barreira facilmente superábel pola radio.
En resumo, observamos unha recuperación funcional do galego no primeiro terzo do século XX na cultura, na literatura, na ciencia e na política (o único partido monolingüe en galego foi o Partido Galeguista). Así e todo, o castelán segue sendo a lingua de prestixio e é a única empregada no sistema escolar, a habitual dos xornais, a única da radio -en Galicia comezan emisións radiofónicas en 1932-, a da Igrexa e a das clases dirixentes; por todo isto, o número de galego-falantes continuou diminuíndo paseniñamente.
Do 36 aos anos 50
miniatura|esquerda|A [[franquismo|ditadura franquista defendeu un único idioma: o español.]] miniatura|dereita|Panfleto de [[1942, A Coruña.]] O remate da guerra civil española e o inicio do franquismo provocou a desaparición da lingua galega da escena pública, do ensino e das actividades socioeconómicas, pois na práctica quedou prohibida calquera manifestación lingüística nos idiomas vernáculos que non fosen o español. As organizacións políticas e incluso as que eran exclusivamente de ámbito cultural, como o Seminario de Estudos Galegos, foron disoltas e os seus fondos requisados. Aqueles que tiveron como única vía o exilio -Castelao, Eduardo Blanco Amor, Luis Seoane, Rafael Dieste...- foron quen de manter viva a chama da cultura, do idioma e da identidade de Galicia. O desenvolvemento cultural galego ten agora o seu escenario na Arxentina, Venezuela, México, Cuba... Nestes países xurdiron iniciativas culturais en lingua galega (editoriais, revistas, programas de radio -como Galicia Emigrante- etcétera).
Nestes anos, a situación social do galego viuse agravada coa obrigatoriedade da escolarización no nivel básico en todo o Estado e, posteriormente, coa popularización dos medios de comunicación (prensa escrita e radio), que tiñan o castelán como único vehículo de expresión, ademais de estaren suxeitos a unha censura previa.
O contexto adverso non logrou apagar o espírito do galeguismo, que, timidamente, comeza a se manifestar no ámbito cultural. En 1946-47 publícanse catro obras de poesía. Pasos decisivos foron a colección de poesía Benito Soto, a editorial Bibliófilos Gallegos e o suplemento semanal bilingüe do xornal santiagués “La Noche”.
A peza clave na que se asenta esta recuperación dos usos escritos é a creación da Editorial Galaxia en 1950. Os seus principais promotores, Otero Pedrayo, Francisco Fernández del Riego, Xaime Illa Couto, Ramón Piñeiro e outros, evidenciaron de novo a validez do idioma galego para calquera xénero ou temática. Galaxia convértese no eixo de diversas publicacións periódicas:Revista de Economía de Galicia, a revista de cultura e arte Atlántida e a de pensamento Grial —prohibida ao ano seguinte do seu nacemento-. Outras empresas literarias destacables son a colección de poesía Benito Soto (dirixida por Celso Emilio Ferreiro), a colección Xistral, a editorial Monterrey, a editorial Bibliófilos Gallegos e o suplemento semanal literario do diario compostelán La Noche.
A década dos 60
miniatura|135px|[[Celso Emilio Ferreiro.]] A partir de 1960 vaise producir un conxunto de cambios no eido económico e social que se acompañan dunha leve atenuación da censura. Exemplos deste aperturismo foron a posibilidade de publicacións antes prohibidas como Grial a instauración da celebración por parte da Real Academia Galega do Día das Letras Galegas, a ampliación do mundo editorial con Ediciós do Castro, as novas asociacións culturais na defensa do galego: O Facho, O Galo, Abrente, Asociación Cultural de Vigo… A Universidade galega non queda á marxe das inquedanzas e toma parte activa en 1965, pois nos planos de estudo da Facultade de Filosofía e Letras de Santiago de Compostela créase a Cátedra de Lingua e Literatura Galegas, a cargo de Ricardo Carballo Calero. Seis anos despois nace o Instituto da Lingua Galega (1971), cunha obra investigadora desenvolvida ata os nosos días.
miniatura|esquerda|O galego entra na [[Universidade de Santiago de Compostela|Universidade en 1965. Na foto, o Colexio Maior San Clemente.]] Nos anos cincuenta a produción literaria na península inicia de novo o seu camiño de forma máis sólida. Unha vez máis foi a lírica a encargada de iniciar o renacer literario. Longa noite de pedra, de Celso Emilio Ferreiro, en 1962 representa a liña social e cívica caracterizadora da poesía dos anos sesenta. Lueiro Rey, Bernardino Graña e Manuel María, son algúns dos autores desta lírica que tenta conxugar o discurso político co literario. En 1963, co gallo do centenario da publicación de Cantares gallegos de Rosalía de Castro, a Real Academia Galega institúe a efeméride das Letras Galegas cada 17 de maio.
A narrativa galega sofre un baleiro desde 1936 ata 1951, cando Ricardo Carballo Calero publica a súa primeira novela, A xente da Barreira. Entre os anos cincuenta e sesenta tres grandes autores, Álvaro Cunqueiro, Eduardo Blanco Amor e Ánxel Fole, desde as súas peculiares formas de narrar, crean unha obra de recoñecida altura universal. Na década dos sesenta Gonzalo Rodríguez Mourullo, Xosé Luís Méndez Ferrín, entre outros, fanse eco das innovacións da narrativa europea, constituíndo o que se deu en chamar "Nova Narrativa", movemento renovador e revitalizador da nosa prosa.
Polo que respecta á Igrexa galega, as altas dignidades eclesiásticas e a maioría dos sacerdotes seguen negando o uso do galego na liturxia, aínda que existiron algúns sectores moi minoritarios que traballaban pola galeguización (como Xosé Alvilares Moure). Xurdiu unha polémica no ano 1963 porque o Concilio Vaticano II aprobaba a introdución das linguas vernáculas nas celebracións relixiosas, mais o Boletín Oficial do Arcebispado (1964) non tivo en conta o galego. Só se conseguirá o permiso da utilización do galego no ano 1969. Así e todo, cabe salientar dous fitos do galeguismo relixioso: a creación da Sociedade de Estudos, Publicacións e Traballos (SEPT) co obxectivo de difundir publicacións relixiosas en galego, e a fundación do colectivo Os Irmandiños (1966).
miniatura|Nos 60 a [[televisión emitía exclusivamente en castelán.]] Os medios de comunicación de masas incrementan de maneira espectacular a súa influencia na sociedade galega, xeneralizándose a radio e aparecendo a televisión nos anos sesenta. De novo, o español segue incrementando a súa presenza:
Literatura
A instauración da democracia permitiu a consolidación dos xéneros anteriores e a apertura de novos horizontes nos distintos campos literarios en resposta ás esixencias dunha sociedade libre. Galicia pasou de ser un país produtor de poesía maioritariamente a interesar e implicar a moita máis xente nos libros que produce, que van desde diversos tipos de ensaio (sociolingüístico e literario- Basilio Losada, Francisco Pillado Mayor...- teolóxico e relixioso - Torres Queiruga, Xosé Chao Rego..., filosófico - Felipe Martínez Marzoa...- histórico - Ramón Villares, Felipe Senén López, Xosé Ramón Barreiro...) a libros de crónica política, revistas, ...
miniatura|esquerda|125px|A [[literatura galega é un dos sectores máis normalizados.]] En narrativa as tendencias son moi variadas e os autores que se deron a coñecer antes do 75 (como María Xosé Queizán, Alfredo Conde, Paco Martín etc.) únense nunha moi heteroxénea nómina de narradores (Víctor Freixanes, Xavier Alcalá, Carlos Reigosa, Suso de Toro, Manuel Rivas, Agustín Fernández Paz...) que amplían as modalidades narrativas (novela histórica, policial, erótica, realista etc). A edición de libros destinados aos lectores máis novos en coleccións infantís (Merlín, Sotelo Blanco Infantil etc) e xuvenís (Xabarín, Doce por vinte e dous, Fóra de Xogo, Gaivota, Árbore etc.) é unha das grandes contribucións á normalización da literatura.
A poesía tamén se renova. Xosé Luís Méndez Ferrín e Arcadio López-Casanova marcan coa aparición dos seus poemarios no 1976 a dirección para unha poesía máis rica e aberta a múltiples influencias. Darío Xohán Cabana, Miguel Anxo Fernán-Vello, Xulio López Valcárcel, Claudio Rodríguez Fer, Manuel Rivas e moitísimos autores están contribuíndo a continuar engrandecendo un xénero asentado desde os inicios da nosa literatura na Idade Media.
O xénero dramático experimentou fondas transformacións na segunda metade do XX. A obra de autores da inmediata posguerra, como Álvaro Cunqueiro ou Ricardo Carballo Calero, convive coa obra dos novos -Manuel María, Roberto Vidal Bolaño, Manuel Lourenzo...-, que buscan a ruptura formal. Todos eles abren o mundo teatral ás máis novas tendencias. É salientable a aparición no final dos anos 60 e principios dos 70 do fenómeno dos Grupos de Teatro Independente (O Facho, Teatro Circo...). Nestes anos proliferan asociacións que tratan de potenciar o teatro, especialmente mediante o achegamento a un público xuvenil.
Lexislación
miniatura|190px|[[Constitución española de 1978.]] No ano 1978, Galicia, igual có resto do Estado, volve contar cunha Constitución democrática que no seu articulado proclama a "vontade de protexer tódolos españois e pobos de España no exercicio dos dereitos humanos, as súas culturas e tradicións, linguas e institucións", ao mesmo tempo en que senta as bases dunha nova configuración xurídico-política: o Estado das Autonomías. Vexamos o artigo terceiro da Constitución española:
miniatura|esquerda|190px|No curso 79-80 comeza o ensino do galego na [[escola.]] Co réxime democrático Galicia convértese en Comunidade Autónoma, tendo como linguas oficiais o galego e o castelán, aínda que a Constitución marca o dereito e o deber de coñecer o castelán pero só o dereito de coñecer o galego para os cidadáns galegos, o que provoca unha cooficialidade asimétrica. Durante os primeiros anos da preautonomía e da autonomía as medidas de fomento do galego centráronse no ensino, así o decreto do 20 de xullo de 1979 permitiu a incorporación do galego ao ensino como materia. Entón, estableceuse no sistema educativo un polémico Decreto do Bilingüismo, que establecía o ensino do galego, e permitía o ensino en galego, mais neste último caso tiña que ter como condicionante o visto e prace dos pais ou titores (cuxa opinión era manipulábel e estaba cargada con prexuízos negativos coa lingua que acostumaban falar), o que produciu alumnado e profesorado represaliado por varios institutos e colexios da comunidade galega.
No ano 1980, tras un longo proceso de debate, aprobouse o Estatuto de Autonomía de Galicia. No Título Preliminar establécese no artigo 5 o seguinte:
miniatura|dereita|O mundo da [[xustiza usa o castelán maioritariamente, sobre todo nos usos formais.]] Por primeira vez na historia legal do país recoñécese o galego como a propia de Galicia, mais tamén hai que mencionar que só hai o dereito de coñecer galego e castelán, mentres que na Constitución si había o deber de coñecer o español e non as outras linguas ibéricas. Por tanto, fica claramente manifesto o desequilibrio legal a favor da lingua estatal e en contra das demais.
Posteriormente o Parlamento galego aproba por unanimidade a Lei de normalización lingüística (1983), o instrumento máis importante de planificación lingüística, que incluía no artigo primeiro o deber de coñecer o galego, mais este punto foi suprimido por sentenza do Tribunal Constitucional ante un recurso presentado por Domingo García-Sabell, Delegado do Goberno en Galicia e á vez presidente da RAG. En virtude da LNL o galego entra como materia e lingua, canda o castelán, vehicular do ensino. Algúns dos artigos seus máis relevantes son:
Paralelamente a unha lexislación reguladora dos usos do idioma, cumpría a elaboración dunha lingua estándar. O Instituto da Lingua Galega (creado en 1971) e a Real Academia Galega propoñen en 1982 as Normas ortográficas e morfolóxicas do idioma galego, que acadan o carácter de oficiais coa promulgación da Lei de normalización lingüística. A revisión máis recente destas Normas, que integra en parte algunhas posturas reintegracionistas, é de 2003.
Igrexa
miniatura|esquerda|130px|A Igrexa amosa un claro exemplo [[diglosia|diglósico.]] Polo que respecta ao uso da lingua na Igrexa católica galega, un estudo coordinado por Daniel López Muñoz (1989) mostraba que o 86% dos párrocos usan só o castelán na liturxia, un 4% usa só o galego nas misas e un 10% fan uso das dúas linguas. A diglosia é evidente, pois xa fóra da igrexa e en contextos informais, o 73% dos párrocos manifestan falar en galego como lingua habitual, un 24% empregan ambas as linguas e só un 3% usa o español en exclusiva. Polo tanto a Igrexa tense considerado como un dos axentes máis castelanizadores.
Así e todo, hai persoeiros destacados na introdución ou defensa do galego no mundo eclesiástico, como son Xosé Chao Rego, Victorino Pérez Prieto e Andrés Torres Queiruga, ligados á revista Encrucillada, aparecida en 1977. En 1979 xorde a Asociación de Crentes Galegos Irimia e a súa revista homónima Irimia. Porén, non foi ata o ano 1989 cando se publicou a primeira edición autorizada e completa da Biblia.
Medios de comunicación
dereita|miniatura|A [[Televisión de Galicia rompeu tópicos e realiza un papel normalizador.]] Polo que se refire á televisión, o uso da lingua galega é superior á dos medios radiofónicos ou escritos. Desde 1974 até 1985 o galego só se empregou no programa territorial de TVE chamado Panorama de Galicia. É importante o ano 1985 porque nel xorden a Televisión de Galicia e a Radio Galega. O primeiro foi, e aínda é, un canal fundamental para manter presente a lingua galega nos medios de comunicación audiovisuais e contribuír á normalización da lingua neste ámbito ata este entón bastante desasistida (só TVE en Galicia tiña o programa mencionado, e algunha iniciativa privada de curtametraxes ou longametraxes). Canto á Radio Galega, tamén tivo e ten o mérito de manter un canal monolingüe de calidade e con interese pola cultura propia. Ambos os dous medios son referentes canto á calidade no mundo dos medios de comunicación actuais, e presentan taxas de audiencia aceptábeis e nalgúns programas altos. Foi especialmente a Televisión de Galicia a que rompeu máis tópicos e prexuízos ao pór a falar en galego persoas das máis variadas nacionalidades e tempos.
Asociacións
En abril de 1986, nace A Mesa pola Normalización Lingüística, plataforma que pretende a promoción do galego para acadar todas as funcións do idioma nos distintos ámbitos da sociedade e a denuncia das agresións e discriminacións por razóns de lingua.
O galego do século XXI
Ás portas do século XXI a lingua galega segue viva, protexida pola lexislación vixente e cun número de falantes importante. Así e todo, a súa situación social é incerta e no último medio século reduciu á metade o número de falantes iniciais. Hoxe, o groso dos galegofalantes aséntase sobre unha franxa de idade superior aos 55 anos, namentres que as novas xeracións (principalmente as urbanas) teñen como lingua inicial o castelán.
Medios de comunicación
miniatura|dereita|A maioría da prensa galega emprega o castelán. Canto aos medios de comunicación de masas, podemos sinalar a seguinte situación neste século XXI:
Estudos e enquisas sociolingüísticas
miniatura|320px|Lingua inicial segundo a idade ([[Mapa Sociolingüístico de Galicia 2004). ]] A partir dos estudos actuais da Sociolingüística galega, observamos que hai unha mellora canto a actitudes e melloras importantes na capacidade lectora; mais a nivel de lingua vehicular ou habitual -e tamén como lingua materna-, o idioma galego perde falantes actualmente, de maneira que nas novas xeracións xa hai máis castelán-falantes que galego-falantes. Estes datos podémolos constatar por exemplo, entre outras fontes, nun informe do Consello Escolar de Galicia que sinala que só un 30% do alumnado de Educación primaria usa a lingua galega (datos dos cursos 2002-2003, 2003-2004 e 2004-2005).
Outra mostra da perda de galegofalantes iniciais, isto é, co galego como lingua materna, é un informe do Seminario de Sociolingüística da Real Academia Galega publicado en outubro de 2007. Segundo o mesmo só un 20,6% dos nenos teñen como idioma inicial o do país. Como contraste, debemos sinalar que en 1992 o mesmo seminario cifraba estes datos nun 60,3%. Nas cidades os resultados son peores: estímase que só o 1,6 dos nenos ferroláns e o 4,3% dos vigueses teñen o galego como lingua inicial, na Coruña o 6,3%, en Ourense 9,1%, en Pontevedra 9,4%, en Lugo o 17,9% e en Santiago de Compostela o 18,4%.