cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tempada 1947-48 da BAA
Antecedentes
Antes de comezar a 2ª tempada da BAA, o 1 de xullo de 1947 celebrouse en Detroit o primeiro Draft da historia. Nel os equipos puideron facer as súas eleccións de xogadores en orde inverso ó porcentaxe de vitorias na tempada pasada, deixándolle ós Bullets a 10ª e última vez da primeira rolda. Neste draft participaron equipos que logo non disputaron a liga, como é o caso de Pittsburgh Ironmen e Toronto Huskies, que tiveron as dúas primeiras veces para elixir. O nº1 do draft foi Clifton McNeely, que nunca chegou a xogar na BAA ou NBA. En xeral, ningunha das primeiras eleccións chegou a converterse en estrela; pero si houbo un xogador neste draft, elixido dos últimos, que acabaría sendo membro do Salón da Fama, como foi o caso de Jim Pollard, elixido polos Chicago Stags. Outros futuros membros do Salón da Fama que saíron deste draft foron Harry Gallatin, elixido polos Baltimore Bullets, e Andy Phillip, elixido polos Chicago Stags. Unha curiosidade é que o xogador que foi elixido no número 4 deste draft, Walt Dropo, non só non xogou nunca na NBA, senón que remataría xogando durante 13 anos como profesional na Mayor League Baseball no posto de 1ªBase.
Equipos
A liga contou nesta ocasión con 8 equipos trala desaparición de 4 das 11 franquías orixinais: Cleveland Rebels, Detroit Falcons, Pittsburgh Ironmen e Toronto Huskies. Non obstante, os Baltimore Bullets uníronse á liga abandonando a ABL, facendo así que as dúas división puidesen ter o mesmo número de equipos. Os Baltimore Bullets viñan de disputar 3 finais seguidas da ABL, polo tanto non era un equipo novo, senón un equipo de gran nivel. 320px|miniatura|dereita|O desaparecido [[Saint Louis Arena|St.Louis Arena, alcumado The Barn, era o fogar dos Bombers, o mellor equipo da tempada regular.]]
Tempada regular
A tempada regular amosou unha salientable igualdade entre tódolos equipos da División Oeste e dous equipos da División Leste. Os Saint Louis Bombers acadaron a mellor porcentaxe de vitorias. Nesta tempada cada equipo tivo que disputar 48 encontros antes do comezo dos playoffs, ós que se clasificaron os 3 primeiros equipos de cada división.
Estatísticas
Max Zaslofsky foi nesta ocasión o líder de anotación da liga con 1.007 puntos anotados (21'0 por encontro), por diante de Joe Fulks con 949 puntos, quen non obstante tivo por segundo ano seguido a maior media de anotación, con 22'1 puntos por encontro. O terceiro posto na táboa de anotadores foi para Ed Sadowski con 910 puntos (19'4 por encontro).
Líderes
As estatísticas de anotación, asistencias e porcentaxe de acertos, foron lideradas polos seguintes xogadores:
Equipos ideais
Max Zaslofsky, Joe Fulks e Bob Feerick foron elixidos por segundo ano seguido dentro do primeiro quinteto ideal da BAA. Por outra banda, como curiosidade, Buddy Jeannette, o adestrador e base titular dos campións Baltimore Bullets foi ademais elixido no segundo quinteto ideal.
A Abelleira, Rabal, Celanova
A Abelleira é un lugar da parroquia de Rabal no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 6 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Coronel Oviedo
Fundada en 1758, tiña en 2006 unha poboación estimada de 52.400 habitantes. É coñecida como "capital do traballo".
Equipo Mixto nos Xogos Olímpicos
miniatura|Os deportistas [[François Brandt (esquerda), Roelof Klein (dereita) xunto cun neno francés descoñecido, nos Xogos Olímpicos de 1900.]] Nas primeiras edicións dos Xogos Olímpicos modernos permitiuse que nun mesmo equipo participasen individuos orixinarios de nacións diferentes. O Comité Olímpico Internacional (COI) agrupou os seus resultados xuntos baixo a denominación de Equipo Mixto (co código COI: ZZX).
Un total de 17 medallas foron gañadas por equipos mixtos no primeiros tres Xogos modernos, dende 1896 a 1904.
Heart of Darkness (videoxogo)
Heart of Darkness é un videoxogo de plataformas desenvolvido por Amazing Studio e publicado por Ocean Software en Europa e por Interplay Entertainment en América do Norte. Foi creado para PlayStation e Microsoft Windows. A versión para Game Boy Advance foi anunciada no 2001 pero nunca foi estreada.
O xogador controla a un neno chamado Andy que intenta rescatar ó seu can, que foi secuestrado por espíritos de sombras.
Karmelo Landa
Karmelo Landa Mendibe, nado en Ea, Biscaia o 16 de xullo de 1952, é un político vasco de ideoloxía independentista vasca. Foi europarlamentario (1990-94) e parlamentario vasco (1994-98) pola coalición independentista Herri Batasuna. Foi dirixente da antiga Herri Batasuna e é membro da dirección da ilegalizada Batasuna.
Traxectoria
Karmelo Landa naceu na pequena localidade costeira biscaíña de Ea en 1952 no seo dunha familia vinculada ó mar. É irmán do presentador televisivo e xornalista Klaudio Landa, da EITB, a radiotelevisión pública vasca. Licenciouse en Historia Moderna e Contemporánea na Universidade de Deusto, onde tamén estudou Filosofía e Letras. Durante a Transición Española militou na organización comunista EMK e participou en revoltas estudantís. A partir de 1973 traballou como profesor de ikastolas, primeiro en Gernika e logo no barrio bilbaíno de Deusto. Tamén colaborou con revistas realizadas en éuscaro. En 1980 obtivo un posto de profesor na Facultade de Ciencias Sociais e da Información da Universidade do País Vasco. Nesta facultade ocupou os cargos de vicedecano e responsable da sección de éuscaro. Foi tamén membro da Xunta de Goberno da Universidade do País Vasco e da comisión de éuscaro da mesma.
Carreira política
En xuño de 1989 ocupou o segundo lugar das listas de Herri Batasuna ó Parlamento Europeo. Aínda que HB obtivo un só escano nesas eleccións, a dimisión de Txema Montero, número un da candidatura o 6 de setembro de 1990, converteu a Landa en europarlamentario. Foino até as eleccións europeas do 12 de xuño de 1994. Nesas eleccións foi o candidato número un de HB, pero a coalición abertzale non logrou renovar o seu escano. Ese mesmo ano, en outubro, foi elixido parlamentario vasco dentro da candidatura de HB. Foi o número un da lista de Biscaia e candidato non oficial a lehendakari de HB en devanditas eleccións.
Karmelo Landa formou parte do equipo de HB que actuou de intermediario, co visto e prace do Ministerio de Interior, cos terroristas deportados en Santo Domingo nos últimos anos do Goberno socialista de Felipe González.
En 1995 é elixido para formar parte da Mesa Nacional de Herri Batasuna. Durante ese período, entre 1994 e 1997, é un dos rostros máis coñecidos de Herri Batasuna, ó exercer como voceiro da coalición tanto dentro como fose do Parlamento Vasco.
O 11 de abril de 1997 regresou a España, foi detido na fronteira de Irún e encarcerado. Cando o Tribunal Supremo o condenou en xaneiro de 1998 tivo que renunciar ó seu posto como parlamentario vasco ó quedar inhabilitado para exercer cargos públicos. Tras permanecer 20 meses no cárcere, o 20 de xullo de 1999 o Tribunal Constitucional anulou a sentenza do Supremo e todos os membros da Mesa Nacional, entre eles Karmelo Landa, foron liberados.
Durante o período que permaneceu no cárcere, Landa, do mesmo xeito que outros dirixentes de HB perderon poder político e presenza nos medios fronte a unha nova xeración de líderes (Arnaldo Otegi, Joseba Permach, etc.) que tomou as rendas da coalición durante o seu encarceramento.
O 12 de febreiro de 2000 foi elixido pola Asemblea Nacional de HB encargado da sección institucional da coalición. Cando en 2001 HB se refundou no partido político Batasuna, Landa foi elixido membro da Mesa de Biscaia, pero non da Mesa Nacional.
Tras a suspensión das actividades de Batasuna en 2002, Karmelo Landa foi un dos dirixentes de Batasuna acusados de pertenza a banda armada que formaron ou forman parte da dirección de Batasuna con perfecto coñecemento e alcance da integración desta no marco do complexo terrorista liderado por ETA. Foi procesado por este delito en xaneiro de 2005.
Entre 2002 e 2006 foi representante do Parlamento Vasco no Consello de Administración de EITB.
Pacios, Meixente, Sarria
Pacios é un lugar da parroquia de Meixente, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2014 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Vilaboa, Vilaboa
San Martiño de Vilaboa é unha parroquia que se localiza no concello de Vilaboa. Segundo o IGE en 2013 tiña 1688 habitantes (823 homes e 865 mulleres), 87 menos ca en 1999. Ten dezasete entidades de poboación.
Patrimonio
A igrexa parroquial foi construída orixinalmente no século XII. Desta etapa consérvase o prebisterio e un lintel románico no lateral sur. No século XVIII reconstruíuse a fachada, e no século XIX reformouse a nave, de planta rectangular e neoclásica, cunha capela contigua á sancristía. A fachada é barroca, enmarcada por pináculos cunha torre-campanario central de tres corpos rematada en cúpula e pináculo. Sobre a parte posterior do tellado hai un pedestal cun agnus dei, un carneiro en posición ergueita, cunha cruz antefixa sobre o seu lombo.imaxe requirida
A casa reitoral é un pazo de pedra do século XVII. Ten forma de "T" e fiestras con trabatel. Conta cunha gran portada que dá acceso a un patio cunha fonte cuberta por unha bóveda de canón, á que se accede por unha escalinata. Na entrada do patio hai un torreón. O patio está emparrado, e conta cun hórreo do século XVIII de 36 pés.
En Acuña hai un cruceiro de 1670, e está construído sobre unha rocha grande. Nunha das súas caras está inscrito o ano de construción e o nome dunha persoa. O fuste é octogonal, e está moi desgastado. O capitel está decorado con debuxos, nun lado cos símbolos da paixón. A cruz é simple, sen ningunha imaxe. O peto de ánimas do Toural, situado sobre un pequeno altar de granito fronte o consistorio, data do século XIX. Representa dúas escenas en dous niveis diferenciados. Ten forma rectangular redondeada nos seus ángulos superiores, o que lle dá ao conxunto unha estrutura piramidal. No nivel inferior hai uns seres que van sitiando o corpo dos condenados sobre unha grella martirial. No nivel superior as ánimas que escapan das lapas do purgatorio son axudadas por dous anxos, situados nos arcos laterais. Por riba do conxunto, sobre un pequeno fuste e un moldurado capitel, está o cruceiro en si, no que aparece a Virxe da Soidade coas mans diante do peito en símbolo de oración pola salvación dos defuntos.
O peto de ánimas do Coruxeiro está sobre unha base ruda en forma de pedestal. Nel aparecen cinco penitentes rodeados das lapas do purgatorio, baixo a figura dun monxe que intercede por eles (posiblemente Francisco de Asís).
No límite coa parroquia de Santa Cristina de Cobres está o petróglifo de Chan dos Areeiros, con inscricións medievais.
The Italian Job (filme de 2003)
The Italian Job é un filme estadounidense dirixido por F. Gary Gray que foi estreado no 2003. Está baseado no filme británico de 1969 The Italian Job de Troy Kennedy Martin.
Sinopse
John Bridger (Donald Sutherland) fala coa súa filla Stella (Charlize Theron) por teléfono para anunciarlle que ese sería o seu derradeiro roubo. Máis tarde, John queda co planificador, Charlie (Mark Wahlberg), para falar sobre o roubo. Ambos son bos amigos e teñen un gran respecto o un polo outro.
O grupo encabezado por Charlie estaba formado polo infiltrado Steve (Edward Norton), o xenio da informática Lyle (Seth Green), Rob (Jason Statham) como condutor, Oído esquerdo (Mos Def) o experto en explosivos e John, que era o encargado de rebentar a caixa forte. O plan era perfecto, polo que o roubo en Venecia foi como se agardaba, a euforia invade a tódolos presentes durante un curto período de tempo. Entón decátanse de que un dos membros do grupo, Steve, traizoou ó resto para quedar con todo o ouro, acto que acaba coa vida de John. Tempo despois, o grupo localiza a residencia de Steve, e con Charlie ó mando deciden xogarlle o mesmo xogo, polo que recorren a Stella, a filla de John, para dar un golpe que lles permita reembolsar os cartos perdidos e de paso vingarse pola morte de John.
Serie de Taylor
miniatura|<font color=#333333>sin(x) e aproximacións de Taylor centradas en 0, con polinomios de grao 1, 3 , 5 , 7 , 9 , 11 e 13.
Nas matemáticas, unha serie de Taylor dunha función f(x) infinitamente derivable (real ou complexa) definida nun intervalo aberto (a-r, a+r) defínese do seguinte xeito:
dereita|miniatura|A función exponencial (en azul), e a suma dos primeiros n+1 termos da súa serie de Taylor arredor de cero (en vermello).
Onde n! é o factorial de n e f (n)(a) indica a n-ésima derivada de f no punto a.
Se a = 0, a serie denomínase serie de Maclaurin.
Algunhas funcións non se poden escribir como serie de Taylor porque teñen algunha singularidade. Nestes casos normalmente pódese conseguir un desenvolvemento en serie utilizando potencias negativas de x. Por exemplo f(x) = exp(−1/x²) pódese desenvolver como serie de Laurent.
Definición
A serie de Taylor dunha función f de números reais ou complexos que é infinitamente diferenciable nunha contorna de números reais ou complexos a, é a serie de potencias: que pode ser escrito dunha maneira máis compacta como onde n! é o factorial de n e f (n)(a) denota a enésima derivada de f no punto a; a derivada cero de f é definida como a propia f e (x-a)^0 e 0! son ambos definidos como un.
Historia
O filósofo eleata Zenón de Elea estudou o problema de sumar unha serie infinita para lograr un resultado finito, pero descartouno por consideralo imposible: o resultado foron os paradoxos de Zenón. Posteriormente, Aristóteles propuxo unha resolución filosófica ao paradoxo, aínda que o contido matemático deste ficou resolto cando retomaron a cuestión Demócrito e despois Arquimedes. Foi a través do método exhaustivo de Arquimedes que un número infinito de subdivisións xeométricas progresivas podían alcanzar un resultado trigonométrico finito. Independentemente, Liu Hui utilizou un método similar centos de anos despois.
No século XIV, os primeiros exemplos do uso de series de Taylor e métodos similares foron dados por Madhava de Sangamagrama. A pesar de que ningún rexistro do seu traballo chegou aos nosos días, escritos de matemáticos hindús posteriores suxiren que el encontrou un número de casos especiais da serie de Taylor, incluídos aqueles para as funcións trigonométricas do seno, coseno, tanxente e arcotanxente.
No século XVII, James Gregory tamén traballou nesta área e publicou varias series de Maclaurin. Pero en 1715 presentouse unha forma xeral para construír estas series para calquera función e foi presentado por Brook Taylor, de quen recibe o seu nome.
As series de Maclaurin foron chamadas así por Colin Maclaurin, un profesor de Edimburgo, quen publicou o caso especial das series de Taylor no século XVIII.
Series de Maclaurin (Taylor arredor de 0) notables
200px|miniatura|A función coseno. 200px|miniatura|Unha aproximación de oitava orde da función coseno no plano dos [[Números complexos|complexos.]] 200px|miniatura|As dúas imaxes de arriba postas xuntas. A continuación enuméranse algunhas series de Taylor de funcións básicas. Todos os desenvolvementos son tamén válidos para valores complexos de x.
Función W de Lambert
Os números Bk que aparecen nas fórmulas de tan(x) e tanh(x) son Números de Bernoulli. Os valores C(α,n) da fórmula do binomio son os coeficientes binomiais. Os Ek da fórmula de sec(x) son Números de Euler.
Varias variables
A serie de Taylor pódese xeneralizar a funcións de d variables:
onde é un coeficiente multinomial. Como exemplo, para unha función de dúas variables, x e y, a serie de Taylor de segunda orde nun contorno do punto (a, b) é:
Un polinomio de Taylor de segundo grao pode ser escrito de maneira compacta así:
Aplicacións
Ademais de para ter funcións polinómicas en lugar de funcións de maior complexidade e poder analizar facilmente o comportamento local dunha función, tamén se pode utilizar para resolver outros problemas como son: a análise de límites e estudos paramétricos dos mesmos, a estimación de números irracionais acoutando o seu erro, o teorema de L'Hopital para a resolución de límites indeterminados, o estudo de puntos estacionarios de funcións (máximos ou mínimos relativos ou puntos cadeira de tendencia estritamente crecente ou decrecente), a estimación de integrais, determinación de converxencia e suma dalgunhas series importantes, o estudo da orde e parámetro principal de infinitésimos etc.
Ligazóns externas
Wzór Taylora
Ermida
Unha ermida é unha construción relixiosa de pequeno tamaño, unha capela. O topónimo Ermida pode referirse a:
SC Heerenveen
O Sportclub Heerenveen é un club de fútbol neerlandés, da cidade de Heerenveen. Fundouse en 1920 e compite na Eredivisie.
HD 189733 b
miniatura|220px|Tamaño comparativo de HD 189733 b (dereita) con [[Xúpiter (esquerda).]] HD 189733 b é un planeta extrasolar que se atopa a 63 anos luz do Sistema Solar na constelación de Vulpecula. O planeta foi descuberto orbitando a estrela HD 189733 A o 5 de outubro de 2005, cando astrónomos de Francia observaron to planeta transitando a través da superficie da estrela. Cunha masa un 13% maior que a de Xúpiter, HD 189733 b orbita a súa estrela unha vez cada 2,2 días cunha velocidade orbital de 152,5 km/s, o que o converte nun Xúpiter quente con poucas perspectivas de vida extraterrestre. Sendo o máis achegado Xúpiter quente á Terra, HD 189733 b é obxecto dunha extensa investigación atmosférica. HD 189733 foi o primeiro planeta extrasolar para o cal se creou un mapa termal, en ser detectado con polarimetría, en ter a súa cor xeral determinada (azul profundo), en ter o tránsito detectado polo espectro dos raios X e en ter detectado dióxido de carbono na súa atmosfera.
Thriller
O termo inglés Thriller pódese referir a:
HD 189733 b
En xullo de 2014, a NASA anunciou que atopara atmosferas moi secas en tres planetas extrasolares (HD 189733b, HD 209458b, WASP-12b) orbitando estrelas semellantes ó Sol.
Santa Comba de Bértola, Vilaboa
miniatura|Interior da [[Igrexa (arquitectura)|igrexa de Bértola.]] miniatura|[[Capela de Santa Marta en Bértola.]] miniatura|Imaxe de Santa Comba de Bértola no campo das festas.
Santa Comba de Bértola é unha parroquia que se localiza no concello de Vilaboa e pertence a diocese de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2013 tiña 764 habitantes (445 mulleres e 319 homes), 154 máis ca en 1999. Ten trece entidades de poboación.
Linda co concello de Pontevedra (concretamente coas parroquias da Canicouva, Tomeza e Salcedo), e coa parroquia de Figueirido do propio concello de Vilaboa. Por Bértola pasa a Vía romana XIX, recentemente sinalizada, e o Camiño Xacobeo Portugués.
Patrimonio
A igrexa parroquial é de estilo renacentista concretamente de 1525 século XVI, agás a fachada que é do século XVIII. A planta é de cruz latina. Os dous tramos anteriores ao presbiterio están cubertos con bóveda de crucería con clave colgante, e o presbiterio está cuberto por perpiaños formando bóveda de canón. A ábsida está cuberta con bóveda de canón polo interior, máis baixa cá da nave. Ao norte está acaroada a sancristía.
Na pequena sancristía, cuberta cunha bóveda de canon destaca unha inscrición tallada na pedra, xusto enriba da porta de entrada, que seguramente nos remita ás orixes do templo, xa que comeza dicindo: "Esta obra sihi si" e tamén aparece o nome "Narciso".
Na fachada principal atópase o portón de acceso, destacando unhas puntas de frecha angulares nas esquinas. Sobre a porta hai un fornelo coa imaxe de santa Comba e unha xanela rectangular. Na espadana hai tres ocos con arcos de medio punto, dous con dúas campás de distinto tamaño.
A porta principal atópase cara ao norte, e dende ela podemos observar o muro da casa reitoral. Enriba desta temos un pequeno cruceiro que representa o Cristo crucificado. Xa no exterior, nunha pequena zona axardinada resultante dos muros da igrexa e da Sancristía, atopamos un dos cruceiros mais singulares do noso territorio: o Hábeas. Sobre dous chanzos, sitúase un pedestal de maior tamaño un pouco deteriorado. Sobre este, o varal circular sen ningún tipo de ornamentación, un colariño, e un chapitel, enriba dos cales se asenta unha cruz cos extremos ancorados. Por un lado, temos a figura dun cáliz, e polo outro un elemento non identificado (quizais os restos dun Xesucristo).
A casa reitoral é un pazo composto de perpiaños de granito, seguramente de comezos do século XIX. A planta é en forma de L, cun patio e unha solaina de entrada con balaustrada. No patio interior axardinado atópase un forno de leña en pedra, e na parte baixa podemos entrar á antiga bodega onde se facía o viño. Nunha das ventás do piso superior, concretamente a que da cara o poñente, destaca unha inscrición en pedra no que se cita posiblemente a persoa que mandou construír a casa e o ano en que o fixo (Martínez, ano 66. Estes gravados tamén son visibles dende o xardín que a rodea.
A escasos metros da casa reitoral, está situado un canastro ou paneira de 18 pés, en estado de semiruína coroado por dúas cruces decoradas nos seus extremos. Precisamente cara o nacente, pegado a un camiño parroquial tamén podemos observar un pequeno texto inscrito na pedra, no que se cita un tal "Freire".Trátase dun conxunto arquitectónico único de gran beleza e valor artístico.
A capela de Santa Marta atópase no lugar de Santa Marta. Marca o final do tramo do camiño portugués en Vilaboa, e é por tanto un lugar de paso dos peregrinos que fan o camiño de Santiago. Data do ano 1617, e trátase dun pequeno templo de pedra e teito de madeira restaurado recentemente. En fronte da capela atopamos un cruceiro moi posterior.
A festividade de Santa Marta ten lugar o 29 de xullo, festexado en Santa Comba de Bértola con diversas actividades lúdicas, ademais das relixiosas.
A capela de Santo Antón é a outra capela que podemos atopar en Bértola no lugar de Cerqueiro, nun pequeno alto a escasos metros do núcleo habitado e do camiño parroquial que nos leva ao lugar de Bértola. A súa porta principal non se atopa cara o poñente como é o normal e, segundo conta a lenda, quen a mandou construír quixo que quedara así situada para poder vela tódolos días dende a súa casa.
Outros datos de interese
En 1742, no Vecindario de el Regimiento de Milicias de Pontevedra constaban 1219 veciños das cinco parroquias de Vilaboa. Na mañá do luns 20 de outubro de 1755 Martín Sarmiento que emprendeu a viaxe de regreso cara a Madrid dende Pontevedra, atravesando Bértola e pernoctando en Ponteareas.
No Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz indícase que a parroquia ten 108 vivendas, con 480 habitantes.
Santa Comba Bértola é moi coñecida xunto con San Cibrán de Tomeza polos Pastequeiros ou curandeiros tradicionais, que quitaban os males de ollo. Isto aparece reflectido en refráns e ditos populares tales como: "O que vai a Santa Comba e non vai a San Cibrán, fai a viaxe en van".
Unha das zonas naturais e paisaxísticas máis importantes é o sendeiro do río dos Gafos que vai dende Figueirido ata Pontevedra pasando por Bértola e Tomeza. Recibe tamén o nome de río Tomeza, Santa Comba, ou Toxal. No lugar da Santa Marta, non moi lonxe da Capela anteriormente mencionada, existe un muíño coñecido como Toxal.
Bandeira de España
A actual bandeira de España aparece por mor de que no século XVIII as bandeiras de Francia, Nápoles, Toscana, Parma, Sicilia e a da propia España eran brancas, cor da casa de Bor­bón, o que producía gran confusión non só nos exércitos, senón, o que era máis importante, no mar, no que os navíos das diversas potencias citadas podían ser confundidos facilmente.
Santa Comba de Bértola, Vilaboa
Outros datos de interese
Existe un equipo de fútbol feminino historicamente nomeado Bértola Feminino, que chegou a militar en categoría nacional.
A patroa parroquial e Santa Comba, día que se festexa o 31 de decembro de cada ano. Outro festexo de importancia é o da Virxe das Dores (último fin de semana do mes de agosto).
Bandeira de España
Orixes
Carlos III tomou a decisión de dispoñer que se buscase unha bandeira distinta á dos demais países e que fose facilmente distinguida en pleno mar, e promoveu un concurso de dese­ños. No Museo Naval de Madrid poden verse os doce debuxos que foron presentados ao rei; ningún deles corres­ponde exactamente á bandeira española actual. O rei, modificou persoalmente un pouco un dos proxectos presentados, que foi o que se adoptou o 28 de maio de 1785 como bandeira da mariña de guerra española (Armada Española), e só da de guerra, pois a ensina dos navíos mercantes tiña que ter cinco bandas -tres amarelas e dúas vermellas- para que se distinguisen facilmente uns barcos doutros.
Máis tarde e baixo o reinado de Isabel II, o 13 de outubro de 1843 o goberno provisional de España elixiu esta bandeira como a peculiar de todo o Estado. O texto do real decreto, di textualmente:
Nesta bandeira colocouse o escudo coas armas reais, que foi modificado cando a revolución de 1868, en que apa­receron os cuarteis de Castela, León, Aragón e Navarra, co de Granada entre as columnas de Hércules e baixo coroa mural. As 3 flores de lis pertencentes á familia Borbón fo­ron suprimidas.
Segunda República Española
A bandeira da Segunda República Española é unha bandeira tricolor horizontal composta polas cores vermella, amarela e morada (de arriba abaixo e as tres cores do mesmo ancho) que foi a oficial de España entre os anos 1931 e 1939, durante a devandita etapa da Historia de España. No centro da bandeira, atópase o Escudo da Segunda República Española. Esta bandeira foi adoptada polo goberno o día 27 de abril de 1931.
Ademais, detállase que a bandeira de endrizar en fortificacións, campamentos e edificios tería as dimensións de 135 de ancho por 225 de longo. A cor morado foi atribuído segundo algúns escritores, ao pendón de Castela.
Sistelo, Meixente, Sarria
Sistelo é un lugar da parroquia de Meixente, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2014 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
O Río, Vilamarín
San Salvador do Río é unha parroquia do concello de Vilamarín, na comarca de Ourense, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 196 habitantes (91 homes e 105 mulleres), o que supón un aumento dos habitantes en relación ao ano 2006.
Eloy Tato
Eloy Tato Losada, nado en Viladequinta (Carballeda de Valdeorras) o 6 de setembro de 1923 e finado o 18 de xaneiro de 2022 no Barco, foi un bispo católico galego.
Traxectoria
Fillo de Manuela (finada en 1963) e Venancio (finado en 1941), tivo catro imáns máis vellos (Pura, Antonio, Luis e Manuela). Estudou para crego no seminario de Astorga e ordénárono sacerdote católico o 15 de xuño de 1946 en Astorga. Durante seis anos traballou como sacerdote en Valdeorras, cubrindo as parroquias de Meda, A Alberguería, Prada, Riomao, Corexido e Vilaboa, todas elas no municipio da Veiga.
Catopuma temminckii
Catopuma temminckii é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos félidos, subfamilia dos felinos, unha das dúas que integran o xénero Catopuma.
Características
É de mediano tamaño. Mide 90 cm de lonxitude de cabeza e tronco, máis 50 cm da cola, e pesa de 12 a 16 kg. Os machos son máis grandes que as femias.
En catividade pode vivir 20 anos, pero en estado salvaxe bastante menos.
Catopuma temminckii é notabelmente polimórfico na súa pelaxe. A cor máis común da súa capa é dourada ou parda avermellada (semellante á do raposo), pero tamén pode ser parda escura ou incluso gris. Normalmente a pelaxe é uniforme, agás no ventre, que pode presentar algunhas manchas. Porén, na China hai unha variante de cor con manchas parecidas ás do leopardo. Este manchado é un carácter recesivo, e cando se cruzan un indiviuo manchado cun liso, o cachorro aparece liso. Reistráronse individuos melánicos, que poden seren predominantes nalgunas zonas da súa área de dispersión. Tamén hai unha forma manchada, denominada "forma ocelote", debido ás súas rosetas similares ás do ocelote.
As características máis distintivas son as liñas brancas bordeadas de pardo escuro a negro que prercorren as meixelas, desde as fosas nasais até o bordo interno dos ollos. As orellas, arredondadas, teñen a parte postreior negra cunha mancha gris. O peito, o abdome e a parte interna da parte superior das patas son de cor branca con manchas claras. As patas e a cola son de cor de gris a negra nos extremos distais. A metade terminal da cola é branca na parte inferior e a miúdo se presenta co extremo curvado dorsalmente.
Distribución e hábitat
A especie vive no Sueste asiático: o Tíbet, Nepal, sur da China, a India e Sumatra. Prefire hábitats selváticos con áreas rochosas, especialmente en bosques húmidos de árbores de folla perenne tropicais e subtropicais, bosques mixtos de árbores de folla perenne e bosques secos de árbores folla caduca. Ocasionalmente tense encontrado en terreos abertos, con arbustos ou pasteiros, ou en áreas rochosas abertas, e en paisaxes forestais degradados ou fragmentados. Rexistrouse unha femia en Sumatra fóra dunha área protexida en fragmentos remanentes de bosque situados entre plantacións de café.
Ten unha ampla variación altitudinal. A especie foi documentada en elevacións de até 3 960 msnm na Reserva da Biosfera Khangchendzonga Sikkim, na India, a 3 738 m no Parque Nacional Jigme Sigye Wangchuk en Bután, a 2 896 m en Trongsa, e a 3 900 m en Wangduephodrang. Porén, nalgunas áreas parece ser máis común nos bosques de terras baixas. No Parque Nacional Kerinci Seblat en Sumatra, só foi rexistrado por cámaras trampa en elevacións baixas.
Conduta
Non se coñecen moito os costumes deste esquivo depredador, e a maioría dos seus hábitos observáronse en catividade. Diversas observacións suxieren que é principalmente nocturno, pero recentes estudos en dous espécimes mostran patróns arrítmicos de actividade. Pénsase que é solitario. Vocaliza moito, pode sesear, gorgolexar e gruñir. Outros métodos de comunicación observados en cativerio son as marcas de urina, raiado de árbores, e no fregado da súa cabeza contra varios obxectos.
Hábitos de caza
Prefiere cazar no solo, pero non desbota gabear para capturar presas. Cando caza, adopta as típicas posicións dun felino. Aliméntase de aves, lebres, lagartos, roedores e outros pequenos mamíferos e, ocasionalmente, de cervos xuvenís, e cresee que se adapta moito a cambios na dieta. Poden cazar en parella cando perseguen animais grandes. En cativerio, quítanlle as plumas a grandes aves antes de comelas. Hai rexistros de actividade preeira, unha conduta non comunmente vista en felinos. Raramente, caza cerca de asentamentos humanos ou gando.
Reprodución
Todas as observacións foron feitas en cativerio. Alcanzan a madureza sexual entre os 18 e os 24 meses de idade. O período de xestación é de 80 días; a camada é usualmente dun só cachorro. Nacen en buratos de troncos, cavidades rochosas e, posibelmente, en buratos escavados no chan. A pelaxe do cachorro é groso e lixeiramente negraa. Os machos desempeñan un papel activo no coidado da cría.
Sinónimo
Aemais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Notas taxonómicas
Inicialmente a especie foi situada no xénero Profelis por Pocock, e posteriormente reclasificado no Catopuma'' por Hemmer (1978) e Groves (1982).
Subespecies
Na actualidade a maioría dos autores recoñecen na especie as tres subespecies seguintes:
Mitoloxía
En rexións de Tailandia é chamado seua fai ("tigre do fogo"). De acordo coa lenda rexional o fogueado do pelo do felino vén porque foi antes un tigre. Comendo a súa carne crese posuír o mesmo efecto. Na tribo Karen cren que o feito de levar unha soa febra do seu pelo será suficiente. Moita poboación cre que este felino ten moita fereza, pero en cativerio é coñecido pola súa extrema docilidade e tranquilidade.
Status
A poboación exacta da especie descoñécese. Está no Apéndice I da lista do CITES, e o seu status está cualificado como NT (case ameazado) pola IUCN.
É cazado pola súa pel e, polos seus ósos, na medicina tradicional chinesa. Porén, o maior risco para a súa supervivencia é a destrución do seu hábitat. Hai mou poucos espécimes deste felino nos zoos, e non se reproduce ben en catividade.
Banco
miniatura|right|200px|[[Banco Central Europeo]] Un banco é unha empresa financeira que encargase de captar recursos en forma de depósitos, prestar diñeiro, así como a prestación de servizos financeiros. A banca, ou o sistema bancario, é o conxunto de entidades ou institucións que, dentro dunha economía determinada, prestan o servizo dun banco. A internacionalización e a globalización promoven a creación dunha banca universal.
Clases de banco
Segundo a orixe do capital:
Segundo o tipo de operación:
Michelle Obama
Michelle LaVaughn Robinson Obama, nada o 17 de xaneiro de 1964 en Chicago, é unha avogada estadounidense, dona de Barack Obama e ex primeira dama dos Estados Unidos.
Traxectoria
Michelle Robinson naceu e medrou no seo dunha familia de clase media no sur da cidade de Chicago. Gradouse na Universidade de Princeton e na Harvard Law School para volver a Chicago a traballar co bufete Sidley Austin, onde coñeceu ó seu home. Despois traballou no equipo do alcalde de Chicago Richard M. Daley e no Centro Médico da Universidade de Chicago. Ó longo de 2007 e 2008 axudou na campaña presidencial do seu marido e pronunciou un discurso na Convención Nacional Demócrata de 2008. É nai de dúas fillas, Malia e Sasha, e é irmá de Craig Robinson, adestrador do equipo de baloncesto masculino da Universidade do Estado de Oregón.
Dicalidóns
Os Dicalidóns foron un pobo de Britania mencionado por Amino Marcelino como unha das divisións dos pictos (a outra eran os Verturións). O seu nome deriva de Caledonia que era a rexión máis ao norte de Britania.
Tales of Dunk and Egg
Foron publicados tres novelas – The Hedge Knight (1998), The Sworn Sword (2003) e The Mystery Knight (2010) – e a intención de Martin é a de continuar a serie, que será republicada nunha colección titulada A Knight of the Seven Kingdoms. A primeira parte, que comprenderá as primeiras tres novelas, foi publicada con ilustracións de Gary Gianni o 6 de outubro de 2015.
A Armada, Rabal, Celanova
A Armada é un lugar da parroquia de Rabal no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 1 muller. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Crash Bandicoot: Warped
Crash Bandicoot: Warped (coñecido en Europa como Crash Bandicoot 3: Warped ) é un videoxogo de plataformas desenvolvido por Naughty Dog e publicado por Sony Computer Entertainment para PlayStation. É o terceiro xogo da franquía Crash Bandicoot, secuela de Crash Bandicoot 2: Cortex Strikes Back. Unha versión remasterizada será incluída na colección Crash Bandicoot N. Sane Trilogy, que será estreada para PlayStation 4 no 2017.
Tailandia do Nordeste
200px|miniatura|Isan é a Rexión Nordeste da Tailandia Isan (en isan e tailandés อีสาน, tamén escrito Isaan, Issan e Esarn) é a rexión nordeste da Tailandia, achantada na Meseta de Khorat, limita polo norte e polo leste con Laos a teor do Mekong, polo sur con Camboxa e Tailandia do Leste e polo oeste con Tailandia Central e Tailandia do Norte a través das montañas de Phetchabun.
Desde principios do século XX a rexión situada no nordeste de Tailandia foi denominada oficialmente como "Isan", unha verba adoptada do sánscrito Ishan, que significa direccón do noroeste. "Isan" deriva orixinalmente de Isanapura, capital do Reino de Chenla. A poboación laosianofalante, que supón unha ampla maioría, distínguense dos laosianos de Laos, como tamén da xente do centro de Tailandia, chamándose así mesmos Khon Isan ("Xente Isan"), ou Thai Isan ("Tailandeses Isan"). Os khemeres e kuy (suai) que viven na zona sur da rexión historicamente seguiron costumes máis propios ou similares ao modo de vida de Camboxa que da propia Tailandia ou Laos.
A agricultura é a principal actividade económica de Isan, sendo a máis pobre das rexións tailandesas.
Os aspectos culturais máis importantes de Isán inclúe a música mor lam, a muay thai, a pelexa de galos e as procesións como forma de celebración (en tailandés denominadas กระบวน). A comida distínguese da do resto de Tailandia, destacando o uso de arroz glutinoso (ข้าวเหนียว) e de pementos picantes así como o uso de pla raa (ปลาร้า). Entre as delicias da rexión é coñecida a ensalada de papaia.
Historia
miniatura|Montañas de Phu Phan
Isan ten un importante número de lugares  ocupados durante a Idade de Bronce, con algunhas pinturas rupestres, utensilios e temperás evidencias de cultivos de arroz. Ferramentas de ferro e bronce, como as encontradas en Ban Chiang, son antecesoras de similares achadas en Mesopotamia. A rexión máis tarde caeu baixo a influencia da cultura Dvaravati e do Imperio Khemer, que deixou decenas de santuarios (prasats) por toda a rexión, sendo o máis coñecido deles o situado no Parque Histórico de Phimai e de Phanom Rung. Despois do comezo do declive do imperio khemer no século XIII, o pobo lao do reino de Lan Xang dominaba a zona de Isan, reino establecido por Fa Ngum. En consecuencia, a rexión foi poboada por asentamentos de laosianos e thais emigrantes. A zona de Tailandia, daquela Siam, controlou e dirixiu a zona desde o século XVII, e forzou movementos migratorios desde Laos a Isan durante os séculos XVIII e XIX. Os tratados franco-siameses de 1893 e 1904 puxeron a Isan como zona fronteiriza entre Siam e a Indochina Francesa. No século XX, unha política de "Taificación" promoveu a integración de Isan como parte integral de Tailandia e quitoulle importancia ás orixes laosianas e camboxanas da poboación. Foi esta mesma política a que estendeu o propio uso da palabra "Isan": incorrectamente, díxose que proviña de Iśāna (sánscrito: ईशान), unha manifestación de Shiva como deidade do nordeste, e do sánscrito mesmo "Nordeste", a pesar de que o nome xa existise antes de que se formara o reino moderno de Tailandia, da época na que a zona estaba composta por reinos Mon e Khmer; anterior a calquera poboación tailandesa ou laosiana.
Xeografía
miniatura|Xeografía de Isaán, con cidades, montañas e ríos miniatura|esquerda|upright|Imaxe satélite de Isaán: as fronteiras de [[Laos e Camboxa son visibles debido á deforestación en Isaán.]] Isaán cobre uns 160,000 km². O relevo está fortemente influenciado pola presenza da Meseta de Khorat, que comeza nas montañas de Phetchabum no oeste da rexión (onde se atopan algúns parques naturais) e que descende no progreso do Río Mekong. A meseta consiste en dúas chairas principais: a parte sur da meseta, con augas provenientes dos ríos Mun e Chi, e a parte norte de Sakon Nakhon, que está mollada polos ríos Loei e Songkhram. Ámbalas dúas chairas están separadas polas montañas Phu Phan. Os terreos son basicamente arxilosos, con substanciais depósitos de sal.
A fronteira polo norte e polo leste está formada na súa maior parte polo camiño do Río Mekong, mentres que a zona sur ten lindes terrestres con Camboxa. O maior afluente do Mekong con cunca en Tailandia é o Río Mun, que nace no parque nacional de Khao Yai, preto de Khorat, e que flúe cara o leste uníndose ao Mekong na provincia Ubon Ratchathani. Outro río importante da rexión, o Chi, flúe a través da zona central de Isan antes de torcer en dirección sur para xuntarse co Min na provincia Sisaket. Os ríos menores Loei e Songkhram desembocan igualmente no Mekong, o Loei polo norte, a través da provincia Loei e o segundo polo leste a través das provincias de Udon Thani, Sakon Nakhon, Nakhon Phanom e Nong Khai.
Cultura
A cultura está fortemente influenciada por Laos. Esta relación está presente en elementos como os traxes tradicionais, a cociña, a arquitectura dos templos, as festividades e as artes.
Gastronomía
A comida Isaán é distinta tanto da de tailandesa como da de Laos, mantendo elementos mesturados de ambas. Un elemento especialmente distintivo na comida é o arroz glutinoso, que acompaña as comidas máis que o arroz convencional, así como guindillas ou chiles fritidos. Algúns pratos populares son o tam mak hung, chamado en tailandés som tam, que é unha ensalada de papaia picante, o larb (ensaladas de carne picada con arroz frito machacado) ou o gai yang (polo á grella). Todos estes pratos foron exportados a toda Tailandia en versións que suavizan sabores extremadamente picantes ou amargos propios de Isan. miniatura|esquerda|upright|Un home de Isan tocando o [[khene, vestindo o típico sarong e o pakama]] miniatura|upright|Unha música vestindo o sarong tradicional feminino. De maneira recíproca, a comida da rexión Central de Tailandia gañou popularidade en Isan, pero as influencias francesa e vietnamita presentes na dieta propia de Laos non se atopan nesta rexión. A xente tamén é coñecida por alimentarse dunha gran variedade de criaturas como son lagartos, ras, insectos fritidos como lagostas, grilos, vermes da seda e certos escaravellos. Tomados orixinariamente por pobreza, a xente de Isan agora come estes produtos como aperitivos. A comida tómase normalmente coas mans, axudadas polo arroz glutinoso que se amazoca e se usa de apoio ou directamente como pinza. As sopas son elementos frecuentes en cada comida, e conteñen vexetais e herbas, noodles, cachos de peixes, chulas de carne, carne de porco picada ou unha mestura de calquera das anteriores. Tómanse con palillos e culler.
Vestidos tradicionais
O traxe típico de Isan é o sarong. O sarong feminino leva un bordado no bordo do cosido, mentres que o masculino posúe unha greca como decoración. Póñense sen ataduras entre as pernas, diferente ao estilo de Tailandia Central. Os homes tamén visten o pakama, unha peza de roupa de diferentes usos que pode ser usada como un cinto onde portar cousas; igualmente tamén se pode enroscar á cabeza e ofrecer protección contra o sol. Isan é o principal produtor en Tailandia de seda. O comercio desta recibiu o seu maior impulso nos anos posteriores á guerra cando Jim Thompson a popularizou entre os occidentais. Un dos tipos de seda de Isan máis famosa é a mut-mii, que se tinxe para producir deseños con patróns xeométricos.
Templos e arquitectura
Os templos budistas ou wat son un dos maiores atractivos das poboacións de Isan. Estes templos non só son usados por cerimonias relixiosas; senón que tamén dan cabida a festivais, á música da rexión mor lam, ou a asembleas. Son maiormente construídos en estilo laosiano, con menos ornamentación que o estilo de Tailandia Central. As figuras budistas de estilo laosiano tamén son frecuentes. dereita|miniatura|A biblioteca do templo Sri Muang en [[Ubon Ratchatani, representa o estilo típico de Isan.]]
ADO Den Haag
O Alles Door Oefening Den Haag é un club de fútbol neerlandés, da cidade da Haia. Fundouse en 1905 e compite na Eredivisie.
Arealonga, Vilagarcía de Arousa
Santa Baia de Arealonga é unha parroquia que se localiza no concello de Vilagarcía de Arousa. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 2 326 habitantes (1 225 mulleres e 1 101 homes), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ó ano 2010, cando tiña 2 369 habitantes, pero un aumento respecto a 2005, cando eran 2 244.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Vilagarcía, Santa Baia 01-01.jpg|Fachada Ficheiro:Vilagarcía, Santa Baia 02-06b.JPG|Santa Baia Ficheiro:Vilagarcía, Santa Baia 02-07.JPG|Escudos na fachada da igrexa </Gallery>
Pareidolia
miniatura|200px|dereita|Este espertador semella ter unha cara triste. miniatura|250px|dereita|As sombras desta montaña en [[Marte fana parecer un rostro humano.]] A pareidolia (derivada etimoloxicamente do grego eidolon: «figura» ou «imaxe» e o prefixo par: «con» ou «adxunto») é un fenómeno psicolóxico consistente en que un estímulo vago e aleatorio (habitualmente unha imaxe) é percibida erroneamente como unha forma recoñecible. Unha explicación deste fenómeno de acordo co funcionamento do cerebro, é descrita por Jeff Hawkins na súa teoría de memoria-predición (memory-prediction framework).
Descrición
O carácter aparentemente sagrado de determinados lugares arqueolóxicos, podería ser explicado en parte, con:
Casos coñecidos
Algúns exemplos comúns da pareidolia son:
Sobreira, Vilamarín
San Xoán de Sobreira é unha parroquia do concello de Vilamarín, na comarca de Ourense, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 228 habitantes, dos cales 105 eran homes e 123 mulleres. O que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Patrimonio
No lugar do Rego está o Pazo de Sobreira ou do Rego, do século XVIII, que ocupa illado o centro dunha grande extensión. O escudo presenta os brasóns de Enríquez, Mosquera e outros. A capela estivo dedicada a San Xosé.
Serbia e Montenegro nos Xogos Olímpicos
Serbia e Montenegro participou nos Xogos Olímpicos en dúas ocasións dende 2004 até 2006, após o cal a unión foi disolta e Montenegro e Serbia declararon a súa completa independencia.
Terceiro Concilio de Braga
O terceiro concilio de Braga tivo lugar en 675, sendo prelado Leodegisius, e baixo o reinado de Vamba.
Foron promulgados oito decretos, todos eles demandando gran simplicidade e un maior respecto cara á relixión tanto por parte dos fieis como do clero.
Os principais acordos tomados foron:
Gran Premio dos Estados Unidos de 1976
O Gran Premio dos Estados Unidos de 1976 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 10 de outubro de 1976 no circuíto de Watkins Glen. Foi a 15ª carreira da tempada de Fórmula Un de, e o 26º Gran Premio dos Estados Unidos desde o primeiro Gran Premio de América que se celebrou en 1908 e a 19º desde o primeiro Gran Premio dos Estados Unidos en Riverside de 1958.
Informe
O austríaco Niki Lauda chegou aos Estados Unidos para a penúltima carreira de 1976 cunha vantaxe no campionato de pilotos de oito puntos sobre o británico James Hunt. Lauda lograra comodamente cinco vitorias nas nove primeiras carreiras da tempada, antes do seu terrible accidente e que a piques estivo de custarlle a vida en Nürburgring en agosto. Hunt logo gañou tres das seguintes cinco carreiras, incluíndo Alemaña onde Lauda resultou ferido. Lauda recuperouse rapidamente para competir en Italia e Canadá (gañado por Hunt), pero a loita polo título estaba moi interesante.