cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bartolomé de Carranza
A Inquisición
Neses momentos a Inquisición española ocupábase nas audiencias dos reos do foco luteranizante castelán descuberto no mes de abril dese mesmo ano, onde o nome de Carranza dicíase que foi frecuentemente invocado. O inquisidor xeneral, Fernando de Valdés y Salas, comeza enseguida a preparar o proceso que habería de sufrir Carranza posteriormente.
O proceso
Foi o seu proceso longo, complexo e notorio, tanto pola calidade do acusado como polas circunstancias en que se desenvolveu. Xúlgaselle primeiro en España (1559-1567). Carranza recusa ao Inquisidor xeneral; así, o acusado pasa a ser acusador do xuíz que lle debía xulgar. Os árbitros do conflito deron por boa a recusación e nomearon un novo xuíz para Carranza. O seu avogado, Martín de Azpilicueta e os testemuños de prestixiosas persoas impiden que os seus inimigos e os fiscais logren que o xuíz dite sentenza de culpabilidade.
Posteriormente, o proceso é levado a Roma por esixencia do papa Pío V. Carranza sae de España o 27 de abril de 1567, indo parar ao cárcere do castelo de Sant Angelo. O mesmo Papa asiste a ducias de sesións do proceso e decide ditar sentenza a favor de Carranza. Pero como a diplomacia esixía que antes se comunicase a decisión ao rei de España, enviou un embaixador con ese encargo, quen se atrasou na volta a Roma e non lle deu tempo chegar antes da morte de Pío V en maio de 1572.
É o sucesor de Pío V, Gregorio XIII, quen decide concluír a causa, pero os inimigos de Carranza volven atrasar a sentenza. Ao final, Gregorio XIII senténcialle o 14 de abril de 1576, declarándolle gravemente sospeitoso de herexía -nunha sentenza que quixo satisfacer a todos e non contentou a ninguén-, esixíndolle unha abxuración ad cautelam de dezaseis das súas proposicións, a pesar de que a obra fose declarada ortodoxa polo Concilio de Trento en 1563.
Morre no convento de Santa María sopra Minerva de Roma, onde é enterrado. Gregorio XIII, como reparación pola súa confusa sentenza, redactou o epitafio que se puxo sobre a súa tumba: Bartolomeu Carranza, navarro, dominico, Arcebispo de Toledo, Primado das Españas, home ilustre pola súa liñaxe, pola súa vida, pola súa doutrina, pola súa predicación e polas súas esmolas; de ánimo modesto nos acontecementos prósperos e ecuánime nos adversos.
En 1993 os seus restos foron exhumados e trasladados á catedral de Toledo.
Publicacións
Obras de Bartolomeu de Carranza re-editadas recentemente:
Lothian e Estremas
Lothian e Estremas (en inglés Lothian and Borders) é un partido xudicial do sueste de Escocia que comprende ás áreas municipais de Lothian Occidental, Edimburgo, Lothian Central, Lothian Occidental (coñecidas en conxunto como Lothian) así como as Estremas.
Ademais de ser partido xudicial tamén é a referencia policial (Policía de Lothian e Estremas) e para os bombeiros Bombeiros de Lothian e Estremas.
Malvas, Tui
Patrimonio e historia
A igrexa parroquial data do século XVIII e conto co brasón de Troncoso de Lira, xa que era un beneficiado vinculado a casa da Picoña. Por Malvas transcorría o antigo camiño de Tui a Baiona, que enlazaba nesta parroquia co camiño xacobeo que viña dende O Hospital e Taborda.
A Mámoa, San Salvador de Parga, Guitiriz
A Mámoa é un lugar da parroquia de San Salvador de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Toni Kroos
Toni Kroos ( pronuc. alemá : [ˈtoːni ˈkʁoːs]) nado en Greifswald, Mecklemburgo-Antepomerania, o 4 de xaneiro de 1990, é un futbolista alemán que xoga como centrocampista para o Real Madrid CF.
Vilapape, Vilarmaior, Vilarmaior
Vilapape é un lugar da parroquia de Vilarmaior no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Rebordelo, Salgueiros, Dumbría
Rebordelo é un lugar da parroquia de Salgueiros no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 5 mulleres.
Guasacaca
miniatura|300px|dereita|Aguacate partido. A guasacaca é unha das salsas máis coñecidas en Venezuela, acompañante de carnes, polos, pasteis, empanadas e arepas. Pódese preparar de diversas formas, pero xeralmente úsanse os mesmos ingredientes: aguacate, allo, cebola, coandro, perexil, pementón, aceite e vinagre, todo salpementado. Consérvase refrixerada.
Características
Ingredientes:
Preparación
Retire a pel do aguacate e a semente, pique en anacos, coloque nun procesador de alimentos ou nunha licuadora (xunto coa cebola, o pementón e o allo), coloque as follas de coandro e perexil, e acenda o procesador. Agregue aos poucos aceite e vinagre ata formar unha crema lixeira; salpemente ao gusto. Pode ser máis espesa ou lixeira segundo a súa preferencia. Envase e conserve refrixerado. Para aliviar o sabor do vinagre pódeselle agregar mel e un pouco de mostaza.
Francisco de Aguiar Seijas e Ulloa
Francisco de Aguiar Seixas e Ulloa, nado en Betanzos en 1632 e finado en Cidade de México o 14 de agosto de 1698, foi un relixioso católico galego, bispo de Michoacán e arcebispo de Nueva España.
Biografía
miniatura|Placa na Igrexa de Santiago en Betanzos Foi fillo de Alonso Vázquez de Seixas e Lobeira, rexedor perpetuo de Betanzos, e de Mariana de Ulloa. Estudou nas universidades de Santiago de Compostela e de Salamanca, chegando a ser reitor da primeira entre 1668 e 1674.
O 20 de agosto de 1677 foi nomeado bispo de Michoacán (actual arquidiocese de Morelia), polo que embarcou cara a América ao ano seguinte. Permaneceu tres anos no cargo, ao ser nomeado arcebispo de Nueva España (actual Arquidiocese de México) por Inocencio XI en 1680. Ocupou a cátedra o 2 de xaneiro de 1682, sendo unha das súas primeiras medidas a fundación e construción do Seminario Conciliar de México. Tamén mandou construír diversas obras adicadas á beneficencia, coma un hospital para enfermas mentais, o colexio de San Miguel de Belén e a Casa de Misericordia. En 1695 acometeu o derrubamento e o inicio das obras do Santuario da Nosa Señora de Guadalupe, rematado en 1709.
Ascético e moralista, da súa labor coma arcebispo destacan a prohibición das pelexas de galos, das touradas e das representacións teatrais. Ademais, durante o seu episcopado tivo fortes conflitos coa poetisa e dramaturga Sor Juana Inés de la Cruz: en plena Inquisición española, o prelado vía incompatible a súa condición de relixiosa co carácter profano de gran parte da súa obra.
Trala súa morte foi soterrado na capela de San Filipe da catedral mexicana.
Templos megalíticos de Malta
Os templos megalíticos de Malta (en It-Tempji Megalitiċi ta 'Malta) son varios templos prehistóricos, algúns dos cales son Patrimonio da Humanidade da UNESCO, construídos durante tres períodos distintos aproximadamente entre o 3600 a.C e o 2500 a.C. no país insular de Malta. Reivindicáronse como as estruturas independentes máis antigas da Terra ata o descubrimento de Göbekli Tepe. Os arqueólogos cren que estes complexos megalitos son o resultado de innovacións locais nun proceso de evolución cultural. Isto deu lugar á construción de varios templos da fase Ġgantija (3600–3000 a.C), culminando no gran complexo de templos de Tarxien, que permaneceu en uso ata o 2500 a.C. Despois desta data, a cultura dos templos desapareceu.
Os templos de Ġgantija (dous xacementos) foron listados como Patrimonio Mundial da UNESCO en 1980. En 1992, o Comité da UNESCO ampliaba aínda máis a lista existente para incluír outros cinco sitios megalíticos do templo. Estes son Ħaġar Qim (en Qrendi), Mnajdra (en Qrendi), Templos Ta' Ħaġrat (en Mġarr), Templos Skorba (en Żebbiegħ) e os Templos Tarxien (en Tarxien). Hoxe en día, os sitios están xestionados por Heritage Malta, mentres que a propiedade das terras circundantes varía segundo a localización do sitio. Ademais, hai outros templos megalíticos en Malta que non están incluídos na lista do Patrimonio Mundial da UNESCO.
Etimoloxía
Moitos dos nomes empregados para referirse aos diferentes sitios levan unha ligazón coas pedras utilizadas para o seu edificio. A palabra maltesa para rocha, "ħaġar", é común en Ta 'Ħaġrat e Ħaġar Qim. Mentres o primeiro usa a palabra xunto co marcador de posesión, o segundo engade a palabra "Qim", que é unha forma da palabra maltesa para "adorar", ou unha forma arcaico da palabra. que significa 'de pé'.
Datas
thumb | left | O carbón atopado no sitio en Skorba foi crucial para datar as fases do Templo maltés.
Os templos foron o resultado de varias fases da construción desde o 5000 ata o 2200 a.C.. Hai evidencias de actividade humana nas illas desde o Primeiro Neolítico (ca. 5000 a.C.); testemuñada por fragmentos de olería, restos carbonizados de lumes e ósos. A datación e comprensión das distintas fases da actividade nos templos non é fácil. O principal problema atopado é que os propios sitios teñen unha natureza evolutiva, xa que cada templo sucesivo trouxo un perfeccionamento adicional para o desenvolvemento arquitectónico.
Ademais, nalgúns casos, os pobos da Idade de Bronce construíron os seus propios sitios sobre os templos neolíticos, engadindo así un elemento de confusión aos investigadores iniciais que non contaban coa tecnoloxía moderna. Temi Żammit, un eminente arqueólogo maltés de finais do século XIX, datou os templos neolíticos ata o 2800 a.C. e a cultura de Tarxien da Idade de Bronce ata 2000 a.C. Estas datas foron consideradas "considerablemente demasiado altas" polos estudosos, que propuxeron unha redución de medio milenio cada un. Non obstante, as probas de radiocarbono favoreceron a datación de Żammit. Unha teoría de que a arte do templo estaba relacionada cunha cultura derivada do Exeo quedou descartada con esta proba das orixes dos templos máis antigos.
Fases do templo
O desenvolvemento das fases cronolóxicas, baseado na datación radiocarbónica, dividiu o período ata a Idade de Bronce en Malta en varias fases. As primeiras evidencias de habitabilidade humana no neolítico déronse na fase de Għar Dalam, no c. 5000 a.C. O período do Templo, desde c. 4100 a.C. a aproximadamente 2500 a.C., produciu os restos monumentais máis notables. Este período divídese en cinco fases, porén, os dous primeiros deixaron sobre todo fragmentos de olería. As tres seguintes fases, a partir da fase Ġgantija, comezan c. 3600 a.C., e a última, a fase Tarxien, remata no c. 2500 a.C.
Gran Premio de Italia de 1950
O Gran Premio de Italia de 1950 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 3 de setembro de 1950 en Monza. Foi o sétimo e último do Campionato do Mundo de Pilotos. Nesta carreira, Nino Farina converteuse no primeiro piloto campión do mundo, e o único piloto en gañar o título no seu país de orixe.
Paramos, Tui
San Xoán de Paramos é unha parroquia que se localiza no concello de Tui. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 560 habitantes (297 mulleres e 263 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 589 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 594 habitantes, sendo 299 homes e 295 mulleres.
Templos megalíticos de Malta
Fase de Saflieni (3300-3000 a.C.)
A fase Saflieni constitúe unha fase de transición entre dous grandes períodos de desenvolvemento. O seu nome deriva do sitio do Hipoxeo de Hal Saflieni. Este período avanzou as mesmas características nas formas de olería de Ġgantija, pero tamén introduciu novas cuncas bicónicas.
Fase de Tarxien (3150-2500 aC)
thumb | vertical = 1.2 | Un altar no [[Templos de Tarxien | Complexo de templos de Tarxien]]
Gran Premio de Italia de 1950
Resultados
Ferrari esforzouse ao máximo para impresionar no seu circuíto, producindo un novo motor sobrealimentado de 4½ litros de cilindrada para tratar de acabar co monopolio de Alfa. Ascari logrou un impresionante segundo lugar na grella detrás de Fangio e logo na carreira gañada por Farina. Lamentablemente, o ritmo foi demasiado castigo para o coche novo e o bloque rompeu na volta 20 e a batalla volveu como de costume aos Alfas. Fangio retirouse dúas veces: unha no seu propio coche e unha segunda vez logo de facerse cargo do coche de Taruffi. Farina liderou ao final por diante de Ascari que agora estaba no coche do seu compañeiro de equipo Serafini. Só sete coches acabaron dos 26 iniciais e coa vitoria de Farina, Fangio fora dos puntos e Fagioli incapaz de anotar, Farina converteuse no primeiro gañador da copa do Campionato do mundo de Pilotos.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Templos megalíticos de Malta
Fase de Tarxien (3150-2500 aC)
A fase Tarxien marca o cumio da civilización dos templos. Esta fase leva o nome do complexo de templos de Tarxien, a un par de quilómetros cara ao interior do gran porto. A ela pertencen as dúas últimas etapas no desenvolvemento do plano do templo. O templo occidental de Ġgantija representa, xunto con outras unidades en Tarxien, Ħaġar Qim e L-Imnajdra, a penúltima etapa en desenvolvemento, é dicir, a introdución dun nicho pouco profundo en lugar dunha ábsida no outro extremo do templo. A etapa final está testemuñada nun só templo, a unidade central en Tarxien, cos seus tres pares simétricos de ábsidas. A cultura dos templos alcanzou o seu punto culminante neste período, tanto en canto da artesanía da olería, como na decoración escultórica, de xeito independente e en relevo.
Os relevos espirais aseméllanse aos de Tarxien unha vez adornaron os templos de Xgantija, pero desapareceron ata un nivel onde só son claramente recoñecibles nunha serie de debuxos feitos polo artista Charles de Brochtorff en 1829, inmediatamente despois da escavación dos templos. A fase de Tarxien caracterízase por unha rica variedade de formas de olería e técnicas decorativas. A maioría das formas adoitan ser angulares, case sen asas nin orelletas. O arxila tende a estar ben preparado e a lume forte, mentres que a superficie das vasellas tamén está moi puída. Esta decoración raiada segue sendo estándar, pero faise máis elaborada e elegante, sendo o motivo máis popular unha especie de voluta.
Arquitectura e construción
thumb | Parte do sitio do templo Kordin III, con deseño de dúas [[ábsidas]]
Os complexos de templos malteses construíronse en diferentes lugares, e durante un amplo período de anos, aínda que cada sitio ten as súas características únicas, todos comparten unha arquitectura común. A entrada aos templos estaba nun patio dianteiro oval, nivelado por terrazas se o terreo estaba inclinado. O patio frontal está delimitado por un lado pola fachada do templo, orientada ao sur ou ao sueste. As fachadas e os muros internos dos monumentos están compostos por ortostatos, unha ringleira de grandes lousas de pedra colocadas nos extremos.
O centro das fachadas adoita ser interrompido por unha porta de entrada formando un trilito, un par de ortostatos coroados por unha enorme lousa lintel. Outros trilitós forman un andadeiro, que sempre está pavimentado en pedra. Á súa vez, ábrese nun espazo aberto, que logo dá paso ao seguinte elemento, un par de cámaras en forma de D, normalmente denominadas "ábsida", que se abren a ambos os dous lados do andadeiro. O espazo entre as paredes das ábsidas e a parede límite externa adoita estar cheo de pedras soltas e terra, ás veces contendo restos culturais incluídos fragmentos de olería.
A principal variación nos templos radica no número de ábsidas atopadas, isto pode variar a tres, catro, cinco ou seis. Se son tres, ábrense directamente desde o patio central en xeito de trevo. Nos casos de templos máis complexos, constrúese un segundo anadadeiro axial, empregando a mesma construción de trilito, que leva dende o primeiro conxunto de ábsidas a outro par posterior, e un vestibulo central ou un nicho que da as catro ou cinco formas absiais. Nun dos casos, no templo central de Tarxien, a quinta ábsida ou nicho é substituída por un andadeiro máis que leva a un par final de ábsidas, con seis en total. O plano estándar do templo, se atopa nunha trintena de templos en todas as illas, hai unha certa variación tanto no número de ábsidas como na lonxitude total, dos 6,5m no templo leste de Mnajdra ata os 23 metros no templo central de Tarxien, de seis ábsidas.
Ġgantija
thumb | right | O megalítico permanece en Ġgantija
Os templos de Ġgantija atópanse ao final da meseta de Xagħra, orientados cara ao sueste. A súa presenza coñécese desde hai moito tempo, e incluso antes de que se realizasen escavacións, a finais do século XVIII Jean-Pierre Houël debuxou un plano maiormente correcto do seu deseño. En 1827, o sitio limpouse de cascallos, o chan e os restos perdéronse sen un exame adecuado. A perda resultante desta limpeza compensouse parcialmente polo artista alemán Brochtorff, que debuxou o sitio dentro dun ou dous anos despois da eliminación dos restos. Este é o único rexistro práctico da limpeza.
Un muro encerra o límite dos dous templos. O do sur é o máis antigo e está mellor conservado. O plano do templo incorpora cinco grandes ábsidas, con restos de xeso, que no seu día cubría o muro irregular, aínda aferrados entre os bloques.
Ta 'Ħaġrat
thumb|Ta' Ħaġrat
O templo Ta 'Haġrat en Mġarr está nos arredores do leste da cidade, a aproximadamente un quilómetro dos templos de templos de Ta' Skorba. Os restos consisten nun dobre templo, formado por dous complexos adxacentes, ambos con forma de trevo. As dúas partes están planificadas con menos regularidade e son de menor tamaño que moitos dos outros templos neolíticos de Malta e non hai bloques decorados. Sir Temi Żammit escavou o sitio en 1925-27. Unha aldea no sitio que é anterior aos templos durante séculos proporcionou exemplos abundantes do que hoxe se coñece como olería fase Mġarr.
Skorba
thumb | Skorba
A estrutura máis antiga é a muralla recta de once metros de lonxitude ao oeste da primeira entrada dos templos. O depósito de restos atopados contra ela contiña material da primeira ocupación humana coñecida da illa, a fase de Għar Dalam. Entre os depósitos domésticos atopados neste material, que incluía carbón e gráns carbonizados, había varios fragmentos de unto, cocidos accidentalmente. Os fragmentos de carbón datáronses con radiocarbono e a súa análise de idade situanos no 4850 a.C..
Haġar Qim
thumb| A parte superior do templo de Haġar Qim
Ħaġar Qim atópase nunha dorsal a uns dous quilómetros das aldeas de Qrendi e Siġġiewi. Os seus construtores empregaron a pedra calcaria suave globigerina que cubre a crista para construír o templo. Pódese ver claramente os efectos desta elección na parede sur exterior, onde os grandes ortostatos están expostos aos ventos do mar. Aquí o templo sufriu fortes intemperías e descanación ao longo dos séculos.
A fachada do templo é típica, con entrada de trilitón, banco e ortostatos. Ten un ancho patio con muro de contención, polo que atravesa un andadeiro polo medio do edificio. Este andadeiro de entrada e o primeiro patio seguen o deseño megalítico maltés común, aínda que moi modificado. Unha entrada independente permite acceder a catro recintos independentes uns dos outros e substituen a ábsida do noroeste.
Mnajdra
thumb|upright| Un trilitó en [[Mnajdra]]
Os templos L-Imnajdra atópanse nun oco a 500 metros de Haġar Qim. É outro complexo por dereito propio e está centrado nun patio dianteiro case circular. Tres templos adxacentes o miran desde un lado, mentres que unha terraza desde o outro o separa dunha forte pendente que baixa cara ao mar. Os primeiros edificios á dereita son pequenas cámaras irregulares, similares aos recintos de Haġar Qim. A continuación, hai un pequeno templo en forma de trevo, datado na fase de Ġgantija, con decoración picada. A súa insólita entrada tripla copiouse a unha escala maior no segundo templo. O templo medio foi en realidade o último que se construíu, inserido entre os demais na fase de Tarxien, despois do 3100 a.C. Ten catro ábsidas e un nicho.
O terceiro templo, construído no inicio da fase Tarxien e polo tanto segundo na súa data, ábrese nun patio a un nivel inferior. Ten unha fachada marcadamente cóncava, con banco, ortostatos e entrada de trilitó.
O templo sur está orientado astronómicamente co sol nacente durante os solsticios e equinoccios, durante o solsticio de verán, os primeiros raios de luz do sol iluminan o bordo dun megalito decorado entre as primeiras ábsidas, mentres que durante o solsticio de inverno o mesmo efecto ocorre nun megalito na ábsida oposta. Durante o equinoccio, os raios do sol nacente pasan directamente pola porta principal para chegar ao nicho central máis interno.
Tarxien
O complexo do templo de Tarxien atópase a uns 400 metros ao leste do Hipoxeo de Ħal-Saflieni. Os tres templos atopados aquí foron escavados seriamente a principios do século XX por Temi Żammit. A diferenza dos outros sitios, este templo está delimitado por todas as partes polo desenvolvemento urbano moderno, non obstante, isto non prexudica o seu valor. Un entra no primeiro gran patio do templo sur, marcado pola súa fachada redondeada e unha cisterna, que se lle atribúe ao templo. O primeiro templo do nordeste construíuse entre o 3600 e o 3200 a.C. estaba composto por dous conxuntos paralelos de ábsidas semicirculas, cun andadeiro no medio.
thumb| Un relevo tallado nos templos de Tarxien
Os templos sur e leste construíronse na fase de Tarxien, entre o 3150 e o 2500 a.C. O segundo ten tres ábsidas semicirculares paralelas, conectadas por un gran andadeiro, a terceira ten dous conxuntos paralelos de ábsidas con andareiro en dirección paralela á do primeiro templo. O primeiro templo está construído sólidamente con grandes pedras, das cales algunhas están decoradass. As paredes teñen unha gran precisión e son moi impoñentes na súa sinxeleza. O segundo templo está máis elaborado, estando as paredes rematadas con maior coidado, algunhas das lousas están decoradas con espirais planas. Nunha das cámaras, dous touros e unha porca están cortados en baixorrelevo por unha das paredes. O terceiro templo ten un marco descoidado, pero a maioría das súas pedras están ricamente decoradas con motivos esculpidos.
Outros sitios
thumb|Borġ in-Nadur thumb|Buġibba thumb|Tal-Qadi thumb|Xemxija
Malta ten outros templos megalíticos e sitios relacionados ademais da lista do Patrimonio Mundial da UNESCO. Estes inclúen:
Algúns destes sitios escaváronse pero despois volveron a enterrarse, como o sitio de Debdieba. Outros, como Kordin I e II, foron destruídos. Os outros templos normalmente consisten só nalgúns megalitos espallados ou restos, pero algúns como o templo de Buġibba (que agora está no recinto dun hotel) están en mellores condicións. Algúns sitios, como Ta 'Marżiena, nunca foron escavados. Tas-Silġ contén poucos restos megalíticos, pero moitos máis da Idade de Bronce e restos posteriores desde que o sitio se creou ata polo menos o século IX d.C.
Ademais disto, atopáronse sucos de carretas en Misraħ Għar il-Kbir, pero estes poden ou non datar do período do templo. Posiblemente exista un sitio mergullado coñecido como Geebel ġol-Baħar na costa de Malta, pero non está probado que sexa un templo megalítico.
Virieu-le-Grand
Virieu-le-Grand é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Tempada 2018–19 da Mestis
A tempada 2018–19 da Mestis é a 19ª tempada da Mestis, a segunda categoría do hóckey sobre xeo en Finlandia. A liga regular comezou o 28 de setembro e rematou o 15 de marzo, metres que os play-offs comezaron o 19 de marzo e finalizaron o 24 de abril coa disputa do quinto e último partido das series finais.
Ao finalizar a tempada o Ketterä de Imatra alzouse co título por primeira vez na súa historia logo de derrotar ao defensor do título, o KeuPa HT de Keuruu, por catro a un.
Táboa de multiplicar
As táboas de multiplicar empréganse para definir a operación binaria do produto para un sistema alxébrico. Segundo a correspondencia matemática: de modo que a cada par ordenado (a, b) de números naturais se lle asocia un terceiro natural c, que é o produto dos dous primeiros.
As táboas de multiplicar adoitan aprenderse nos colexios mediante a memorización dos produtos dun número entre 1 e 10 polos sucesivos números entre 1 e 10.
Coñecida esta táboa e empregando o algoritmo da multiplicación, pódense realizar multiplicacións de calquera número de cifras, mesmo aínda que estas cifras tañan parte decimal.
Táboas de multiplicar
A forma tradicional de representar a táboa de multiplicar para a súa memorización é como o seu propio nome indica en forma de táboa,  onde se multiplica, do un ao dez ou do cero ao dez, cada un dos números. 700px|centro|miniatura
A táboa de multiplicar por coordenadas da táboa pitagórica
280px|dereita|miniatura Outra forma de representar a táboa de multiplicar, é a denominada táboa pitagórica (denominada así en honor de Pitágoras), composta por coordenadas cartesianas. A primeira fila e a primeira columna conteñen os números que se van multiplicar (habitualmente, os números enteiros ata o 10), e na intersección de cada fila e cada columna está o produto do número da fila polo número da columna.
Esta representación da táboa de multiplicar é máis compacta cá anterior, e permite ver algunhas propiedades da multiplicación como a propiedade conmutativa. Por exemplo 5•3 é igual a 3•5, o que fai que este cadro sexa unha matriz simétrica. Esta simetría pode verse tamén ao comprobar que as filas e as columnas dun mesmo número son iguais: se vemos a fila do tres, presenta a secuencia 3, 6, 9, 12..., e se miramos a columna do tres temos a mesma secuencia 3, 6, 9... Polo tanto, se cambiamos as filas polas columnas a táboa non varía.
A diagonal principal, recolle os cadrados dos números; nesta diagonal a fila é igual á columna, polo que se ten que:
A distribución dos números a un lado e outro desta diagonal tamén é simétrica segundo nos afastamos dela.
Servizo Filatélico de Correos
O Servizo Filatélico de Correos español creouse o 6 de agosto de 1946, nun principio era un negociado dependente do Museo Postal que tiña como finalidade desenvolver as disposicións dos distintos departamentos referentes á filatelia e vixiar a legalidade dos selos que circulaban en España. Actualmente o Servizo Filatélico de Correos ten como finalidade a venda e promoción de selos e outros efectos filatélicos en España e internacionalmente fundamentalmente por medio dun servizo de subscrición.
Táboa de multiplicar
Outras táboas de multiplicar
miniatura|300px|[[Ábaco neperiano.]] Para exercitar o cálculo mental, algúns aprenden as táboas de multiplicar de números superiores a 10.
Liga ASOBAL 2004/05
A Liga ASOBAL 2004-05 foi a 54ª edición da liga española de balonmán, a 15ª coa denominación Asobal. A competición contou con 16 equipos, que se enfrontaron entre si en dúas voltas, completando 30 xornadas. O campión final foi o Portland San Antonio, que acadou o seu 2º título de campión.
Táboa de multiplicar
Outras táboas de multiplicar
No antigo Exipto empregábase o método de multiplicación por duplicación, que non require a aprendizaxe das táboas de multiplicar, só se necesitaba saber sumar para obter o resultado de multiplicacións e divisións.
Na antiga Babilonia, empregábase un sistema sexaxesimal. Utilizábanse habitualmente pequenas táboas co produto dun determinado número, non necesariamente enteiro, por 2,3,4... ata 60.
Tamén se empregan táboas de multiplicar en matemáticas máis avanzadas, para definir operacións binarias en sistemas alxébricos como grupos, corpos e aneis.
Actualmente existen métodos matemáticos sintetizados que permiten aprender as táboas de multiplicar dunha forma máis sinxela para o estudante. Deste modo redúcese o número de valores que se teñen que memorizar, de 80 a 20, o que facilita a axilidade na aprendizaxe pasando en pouco tempo ao reforzo.
Chance of Love
"Chance of Love" (チャンス of LOVE) é o noveno single do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado ó mercado o 8 de maio do ano 2003 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku.
Vilamunde, Vilarmaior, Vilarmaior
Vilamunde é un lugar da parroquia de Vilarmaior no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Estaba habitado por dúas mulleres no ano 2010 segundo datos do INE.
Victor Tourneur
Victor Raphaël François Joseph Tourneur, nado o 27 de xuño de 1878 en Verviers, Liexa, e finado o 25 de febreiro de 1967 en Boitsfort, Bruxelas-Capital, foi un numismático, historiador, bibliógrafo, bibliotecario e etnólogo belga especializado na cultura celta.
Traxectoria
Victor Tourneur comezou a educación secundaria no Athénée royal de Verviers en 1885, onde tivo como profesor o seu propio pai e outros eruditos como Jules Feller. Alí graduouse en 1896.
Posteriormente estudou na Universidade de Liexa entre 1896 e 1900, con profesores como Godefroid Kurth, e nela acadou o doutoramento en Filoloxía Clásica. A partir de 1901 afondou nos coñecementos de filoloxía céltica en centros de ensino superior de Alemaña e de Francia.
En 1903 ingresou na Bibliothèque royale, en Bruxelas, onde desenvolveu diversos labores, entre eles o de conservador adxunto do Gabinete Numismático da Biblioteca Real de Bélxica, en 1911, ata acceder ao posto de conservador en 1919. Entre 1929 e 1943 exerceu como conservador xefe da Biblioteca Real de Bélxica.
Paralelamente ao seu traballo no Gabinete, en 1920 comezou a impartir cursos de Numismática no Instituto de Altos Estudos de Bélxica, en Bruxelas, o cal, logo da primeira guerra mundial foi incorporado á Universidade Libre de Bruxelas. A partir de 1931 accedeu á praza de catedrático de Numismática e Historia da Moeda nesa universidade, na que foi sucedido en 1948 por Philip Grierson.
En 1938 impartiu tamén un curso no Gollège de France, cuxos contidos foron publicados en 1940 nunha separata da Revue belgue de numismatique.
En 1908 entrou a formar parte da Sociedade Real de Numismática de Bélxica, da que se converteu en secretario en 1912 e finalmente en presidente, entre os anos 1925 e 1949. No período 1919-1955 foi ademais editor e codirecrtor da súa publicación periódica, Revue belgue de numismatique et de sigillografie.
Tourneur foi elixido membro da Academia Real de Ciencias, Letras e Belas Artes en 1944, da que xa era membro correspondente desde 1939, e en 1948 foi nomeado secretario perpetuo.
Entre 1933 e 1952 foi presidente da Comisión Internacional de Numismática.
No ámbito familiar, Victor Tourneur casou en 1926 con Mariette Nicomède Tourneur, sixilógrafa vinculada ao Arquivo Real de Bélxica, coa que colaborou no seu labor docente. Tiveron unha filla, chamada Marie.
Publicacións
Tourneur foi un autor prolífico. Os seus estudos e as súas publicacións acerca das orixes e da civilización dos pobos celtas producíronse unicamente na primeira década do século XX, en tanto que os relativos a asuntos numismáticos, moito máis abundantes, estendéronse ao longo de toda a súa carreira. En total, a súa produción bibliopgráfica supera as 200 referencias, entre monografías, artigos breves e outros máis en profundidade.
Othello Hunter
Tegba Othello Hunter, nado o 28 de maio de 1986 en Winston-Salem, Carolina do Norte, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no Maccabi Tel Aviv BC da Ligat ha'Al.
Traxectoria profesional
Tras xogar dous anos na Universidade de Ohio State, decidiu entrar no Draft da NBA de 2008, pero non foi escollido.
Hunter uniuse aos Atlanta Hawks na liga de verán de 2008. En cinco partidos, fixo 13.2 puntos por partido, 2.0 asistencias e 1.2 roubos de balón, e liderou ao seu equipo con 6.2 rebotes por partido.
O 11 de agosto de 2008, os Hawks anunciaron a contratación de Hunter. Foi despedido polos Hawks en xaneiro de 2010.
En 2016 foi contradado polo Real Madrid por dúas tempadas.
Rexión vitícola de Bordeos
Produce nun 80% viños tintos, como o pomerol ou o pauillac, e un 20% de brancos secos, como o entre-deux-mers ou o pessac-léognan, ou doces, como o sauternes ou o cadillac. En menor medida, tamén se dan os rosados, claretes e escumosos. Existen 38 denominacións de orixe, en francés appellation d'origine contrôlée (AOC), por mor dos diferentes tipos de solos, de cepeiras cultivadas e das diferentes prácticas na cultura e elaboración do viño.
Con 114 600 hectáreas cultivadas en 2018 e unha produción de cinco a seis millóns de hectolitros por ano, a Xironda é o terceiro departamento vitícola francés en termos de produción global despois de Hérault e Aude, mais o primeiro para os AOC en volume.
Salgueiros, Salgueiros, Dumbría
Salgueiros é un lugar da parroquia de Salgueiros no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 86 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 34 eran homes e 52 mulleres.
Pazo da Mota
O Pazo da Mota é unha casa señorial galega situado no lugar da Mota na parroquia de Riobó, no concello da Estrada.
Historia
O morgado do pazo da Mota foi fundado por Xoán Otero (1716-1799). O seu bisneto, o maxistrado Manuel Otero Maquieira, vendeu case toda a súa herdanza en 1852 a Ramón María Otero Estévez, que casara coa viúva do seu irmán Eduardo. Ramón e a súa esposa Ramona Arén, sen fillos, nomearon como herdeiros aos fillos ilexítimos de Pío Otero, Gumersindo e Blandina Concepción.
O edificio
É un edificio de planta en "L", construído por planta baixa e piso. O portal de entrada ten un van alintelado recercado de moldura plana rematada con espadana. As fiestras son rectangulares recercadas de moldura. Ten galería e solaina. Conta cun celeiro integrado na casa e unha adega con bóveda de pedra.
Construcións anexas
Ten un hórreo de 10 claros e fonte sobre a que sobresae o escudo de armas da familia Guntín Taboada. Pola fachada principal accédese á capela na que hai un cruceiro presidindo a entrada.
Eugénio Outeiro
Eugénio Outeiro, nado na Illa de Arousa en abril de 1976, é un escritor galego.
Traxectoria
Publicou poemas en diversas revistas como Ólisbos, Agália ou Sítio. Desde o 2003 mantén o blog Intra!.
Arturo Pérez Loureiro
Arturo Pérez Loureiro, finado en Ordes o 11 de xullo de 1950, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Tenente coronel de Infantería retirado. No verán de 1936 estaba en Ordes para curar a tuberculose. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde o 14 de setembro. Permaneceu pasivo ante os actos violentos perpetrados por falanxistas e gardas civís contra a poboación. Despois foi concelleiro de Ordes. Foi elixido deputado provincial en marzo de 1949.
Vida persoal
Casou con María de la Gloria Romero Corral.
Gusztáv Sebes
Gusztáv Sebes, nado o 21 de xuño de 1906 e finado o 30 de xaneiro de 1986, foi un xogador e adestrador de fútbol húngaro.
Traxectoria
Entre os éxitos coa selección está a medalla de Ouro nos Xogos Olímpicos de 1952 e o subcampionato no Mundial de 1954
Morreu en 1986 ós 79 anos de idade.
As Gateñas
O topónimo galego As Gateñas pode referirse a:
Cabelo
miniatura|dereita|220px|Cabelo humano ampliado 200 veces miniatura| O cabelo ou pelo é a continuación da pel cornificada, e contén unha fibra de queratina, constituída por unha raíz e unha base, que se forma nun folículo da derme, e constitúe o trazo característico da pel. Cada un dos pelos consiste nunha raíz localizada nun folículo piloso e nun tallo que se proxecta cara arriba por encima da superficie da epiderme. A raíz agrandase na súa base. A zona papilar está composta de tecido conxuntivo e vasos sanguíneos, que proporcionan ao xeito as substancias necesarias para o seu crecemento.
Unha glándula sebácea desemboca dentro de cada folículo. Existe un feixe de fibras musculares lisas unidas a cada pelo. A contracción dos músculos fai que o pelo se levante, cambiando así o seu ángulo con relación á pel. Este proceso incrementa as posibilidades aislantes da cuberta do pelo, proporcionando así un mellor abrigo contra o frío.
O talo comprende tres capas. A medula, que consiste en células queratinizadas, laxamente unidas, e que está presente soamente nos pelos máis grosos (pelo de garda). O espazo intercelular está cheo de aire. A medula está rodeada da cortiza, fortemente adherida. Na cortiza fíxanse a maioría dos gránulos de pigmento. A súa superficie áchase cuberta cun tegumento, no que as células poden estar adheridas ou ben separadas nas porcións terminais, formando escamas.
O pelo sofre continuadas modificacións. Cando termina de crecer, a reprodución das células indiferenciadas da base do folículo tamén se detén, a raíz faise progresivamente máis estreita, e as células que se atopan encima da papila sofren un proceso de cornificación. Finalmente, a raíz sepárase da papila do pelo, e este cáese. Antes de que se desprenda, iníciase a formación dun novo pelo na base do folículo.
Tipos de pelos
En sentido unitario (é dicir, no que respecta a cada pelo), pode haber deles distintos tipos:
Tipos de cabelo
O cabelo en conxunto (é dicir, a cabeleira), segundo a súa estrutura e aparencia física, pode ser lacio, ondulado, rizado ou moi rizado.
Outros datos
As variacións máis importantes na aparencia física da cabeza son:
Garnacha
dereita|miniatura|250x250px|Acio de garnacha tinta. A garnacha (en francés: grenache, en catalán: garnatxa) é unha varidade de uva. Normalmente cando falamos de garnacha referímonos á garnacha tinta (noir): bago tinto de tamaño mediano, forma esférica e pel fina de cor violácea, utilizada especialmente para a elaboración dos viños das denominacións de orixe Calatayud, Cataluña, Priorat, Cariñena e Navarra. Porén o seu cultivo é moi estendido en todo o mundo. Ademais da tinta existe a garnacha branca: bago branco de tamaño mediano, forma elíptica e pel fina de cor verde amarelada, utilizada especialmente para a elaboración dos viños das denominacións de orixe Alella, Terra Alta e Tarragona ; a garnacha peluda e a garnacha tintureira: bago tinto orixinario de Francia, de tamaño mediano, forma esférica, pel grosa de cor negra azulada e polpa con forte pigmentación, utilizada especialmente para a elaboración dos viños das denominacións de orixe Almansa, Alacant, Ribeiro e Ribeira Sacra.
A garnacha ten unha maduración serodia, polo que necesita condicións secas e cálidas como as que poden atoparse na parte seca da Península Ibérica, de onde seguramente é orixinaria. En Galiza cultívase só nas zonas secas surorientais. Tamén medra na Sardeña, no sur de Francia, en Australia e no val de San Joaquín de California.
É xeralmente picante, cun sabor suave no padal, e produce viños cunha gradación alcólica relativamente alta, pero necesítase controlar os rendementos dos viñedos para obter os mellores resultados.
Os perfís característicos da garnacha inclúen sabores a froitas vermellas (framboesa e amorodo) cunha nota sutil a pementa branca. Os viños de garnacha son altamente propensos á oxidación, mesmo con exemplares novos que teñen potencial para mostrar unha coloración parda (ou bricking) que se pode notar polos laterais da copa cando se inclina para valorar o viño. Coa idade, os viños de garnacha tenden a asumir máis sabores a coiro e alcatrán. Os viños elaborados con garnacha tenden a unha carencia de acidez, taninos e cor, e a miúdo mestúrase con outras variedades como syrah, cariñena, araúxo e cinsaut.
A garnacha é unha das variedades dominantes en moitos dos viños do sur do Ródano, especialmente en Châteauneuf-du-Pape, onde adoita estar no 80 % das mesturas. En España hai viños monovarietais de garnacha tinta, sobre todo nas rexións vitícolas do sur de Aragón, como Calatayud, Cariñena e o Campo de Borja, mais tamén se usa mesturada, como nalgúns viños da Rioxa con araúxo.
En Australia mestúrase normalmente en con syrah (normalmente coñecida como shiraz nese país) e mourvèdre, como en exemplares de viños vellos de McLaren Vale. En Italia, a DOC Cannonau dei Sardegna (Sardeña) está composta por lei ao 99 % pola garnacha local (cannonau).
A garnacha tamén se usa para facer viños rosados en Francia e España, especialmente no Tavel, en Côtes du Rhône e na rexión de Navarra. O alto nivel de azucre da garnacha permitiu que se use habitualmente para viños fortificados, incluíndo os vins doux naturels (viños doces naturais) do Rosellón e de Banyuls, e para a maioría dos viños australianos fortificados.
Historia
A uva garnacha orixinouse moi probabelmente en Aragón, de acordo coas probas ampelográficas. As plantacións espalláronse dende o lugar de nacemento orixinal aos territorios da coroa de Aragón, como Sardeña e o Rosellón, hoxe no sur de Francia. Un dos primeiros sinónimos da vide era "tinto aragonés" (ou tinto de Aragón). A uva coñécese como cannonau na Sardeña, onde se afirma que se orixinou alí e que se estendeu a outras terras do Mediterráneo que estaban baixo a coroa de Aragón. A garnacha xa estaba ben espallada a ambos os dous lados do Pireneo cando a rexión do Rosellón foi anexionada a Francia. A partir de aí a vide abriuse camiño a través de Languedoc e ao sur da rexión do Ródano, onde quedou ben asentada no século XIX. A pesar da súa preponderancia nas achegadas rexións de Navarra e Cataluña, a garnacha non foi plantada amplamente na Rioxa até principios do século XX, cando se replantaron os viñedos despois da epidemia de filoxera.
A garnacha foi unha das primeiras variedades que chegou a Australia no século XVIII e, finalmente, converteuse na variedade de uva de viño tinto máis plantada do país até  ser superada pola syrah a mediados de 1960. A garnacha australiana foi unha compoñente principal dos viños doces fortificados, que foron o eixo central nos inicios da industria vinícola australiana. No século XIX, os viticultores de California apreciaron a capacidade da vide para producir altos rendementos e aturar a calor e a seca. A uva foi plantada amplamente en todo o cálido val de San Joaquín, onde se utiliza principalmente como unha compoñente de mestura para viños doces e pálidos. A finais do século XX, o movemento Rhone Rangers quixo producir viño de alta calidade de garnacha e mesturas de viño ao estilo do Ródano cando os viños de garnacha dominaban o Châteauneuf-du-Pape. No século XX, a garnacha foi unha das primeiras Vitis vinifera que se vinificou con éxito durante os comezos do desenvolvemento da industria do viño de Washington, cun viño rosado do val de Yakima que logrou unha mención no tratado do historador do viño León Adams titulado Os viños das Américas.
Viticultura
A videira de garnacha caracterízase polo seu forte dosel de madeira e o seu crecemento cara arriba. Ten boa tolerancia ao vento (o que é útil cos ventos do norte: cerzo e mistral, que influencian as rexións de Aragón e do Ródano) e móstrase pronta para os climas secos e de ventos cálidos do Mediterráneo. A vide agroma cedo e require unha longa estación de crecemento para madurecer por completo. A garnacha é a miúdo un dos últimos bagos en ser vendimados, madurecendo ás veces semanas antes dacabernet sauvignon. O longo proceso de maduración permite que a uva acade uns altos niveis de azucre, facendo aos viños de garnacha capaces de acadaren altos niveis de alcol, a miúdo de cando menos un 15 %. Mentres que a vide é xeralmente vizosa, é susceptíbel a varias enfermidades da uva que poden afectar á calidade e ao rendemento da produción da uva, como o coulure, a podremia e o mildio, por mor do apertado dos bagos nos acios da vide. Os climas marxinais e húmidos poden incrementar a propensión da garnacha a desenvolver estes problemas na viticultura. A resistencia da vide á seca depende do tipo de enxerto que se plante, aínda que a todos vénlles ben un pouco de estrés hídrica.
Asphodelus fistulosus
Distribución
Esténdese por toda a Península Ibérica, mais é especialmente abondosa no Mediterráneo, incluídas as principais illas e costas. Chega ata Asia, estendéndose dende Xordania, Turquía ou Líbano ata a península arábiga. Debido á súa adaptabilidade ten ampliado o seu rango de distribución. Coma no oeste e centro de Europa (onde é considerada invasora) e incluso os EUA, América Latina, Australia e Nova Zelandia.
Características
Estabñécese en lugares degradados pola actividade humana, coma en cunetas, vertedoiros ou beiras de camiños. É moi resistente ás secas e evita as sombras. Pode alcanzar os 70 cm de altura. Conta cun alto contido en asfodelina e en asfodelósido. Estas tóxinas son unicamente soportadas polos porcos, polo que o resto dos animais non se alimentan dela.
USAM Nîmes
A Union Sportive des Anciens du Mont Duplan Nîmes, máis coñecido como USAM Nîmes, é un equipo de balonmán da localidade de Nîmes, Francia. Actualmente compite no Championnat de France, a máxima categoría do balonmán galo e que gañou en catro ocasións. Foi fundado en 1960 e tivo a súa época dourada na segunda metade da década dos '80 e a primeira metade da dos '90, cando gañou varios títulos nacionais.
Garnacha
Viticultura
O forte dosel de madeira da videira garnacha fai ao viño difícil de cultivar con colleitadora s mecánicas, requirindo equipos de poda e máis man de obra. En zonas vitícolas moi mecanizadas, como Australia e California, isto contribuíu a diminuír a popularidade desta vide.