cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nogueira
Noces e saúde
miniatura|esquerda|200px|Noz. Á dereita un dos dous cotiledóns que forman o froito. Un estudo recente publicado na revista do Colexio americano de cardioloxía (American College of Cardiology) afirma que o consumo de noces despois dunha comida rica en graxas isaturadas pode reducir os danos destas graxas no aparato circulatorio. Investigadores do Hospital Clinic de Barcelona levaron a cabo un estudo en 24 persoas adultas que amosou a redución do risco de inflamación e oxidación das arterias en persoas que consumiron noces ou aceite de oliva despois de comidas ricas en graxas saturadas. A diferenza do aceite de oliva, as noces facilitaban que as arterias mantiveran a súa flexibilidade mesmo no caso de persoas con niveis de colesterol elevados. Os investigador Dr. Emilio Ros atribuíu os efectos protectores das noces ó seu alto contido en antioxidantes e ALA, un ácido graxo omega-3. As noces conteñen tamén arxinina, un aminoácido usado polo corpo para a produción de óxido nítrico, necesario para manter a elasticidade dos vasos sanguíneos. Fonte: Journal of the American College of Cardiology - 17, outubro de 2006
Sistemática
O xénero das nogueiras (Juglans) ten máis de 20 especies:
Na tradición popular
Aínda que na medicina popular é empregado como purgante cando se inxire ou bo para a cute por vía tópica, considérase unha árbore de efecto nocivo. A súa sombra áchase danina para animais e persoas.
Macula
Na xeoloxía planetaria, reciben o nome de macula (plural: maculae, palabra procedente do latín que significa mancha, manchas), grandes manchas de albedo escuro de formas ás veces un pouco irregulares, que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar.
Moedas conmemorativas de 2 euros
As moedas conmemorativas de 2 euros son pezas especialmente creadas polos estados membros da Eurozona dende 2004 para conmemorar algún acto importante para o país. As moedas, normalmente, edítanse para celebrar o aniversario dalgún evento histórico ou actual. Até novembro de 2006 editáronse 21 variantes de moedas de 2 euros, 6 en 2004, 8 en 2005 e 7 en 2006. A importancia destas series especiais radica no seu grande valor para os coleccionistas, que moi a miúdo pagan por elas prezos superiores ó valor nominal da moeda.
Regulación e restricións
As bases da existencia de moedas conmemorativas derivan dunha decisión do Consello Europeo que eliminou a prohibición de trocar a cara nacional das moedas a partir do 1 de xaneiro de 2004. Porén, séguense a aplicar unha serie de recomendacións e restricións.
En canto ó deseño aparecen dúas restricións. Por un lado non se pode alterar a cara común das moedas de Euro. Por outro, os reversos nacionais per se non se deben alterar ata 2008 salvo que un xefe de Estado coa súa efixe atopada nunha moeda fine antes da data. (Isto xa se aplicou en Mónaco e Cidade do Vaticano, xa que os Xefes de Estado Rainiero III de Mónaco e Xoán Paulo II finaron en 2005 e as moedas foron trocadas en 2006).
Outras restricións fan referencia á cantidade de moedas que se poden emitir ó ano. Así, cada membro só pode crear unha moeda conmemorativa ó ano e sempre no formato de 2€. O número total de moedas postas en circulación ó ano non debe superar as seguintes medidas:
Outra decisión  engadiu dúas restricións máis. O Estado que emita unha moeda conmemorativa debe ser identificado na cara nacional de tal xeito que non quede ningunha dúbida da súa procedencia e nin o nome nin a denominación da moeda debe repetirse no anverso da moeda do mesmo xeito que no reverso.
Estas restricións non se aplican retroactivamente; só os novos deseños están obrigados a cumprilas.
Con carácter excepcional, o 25 de marzo de 2007 emitiuse unha moeda conmemorativa en todos os Estados da Eurozona para celebrar o 50 aniversario do Tratado de Roma. O deseño, aprobado por un xurado formado pola representante do parlamento, a señora Berès, o presidente do consello, o señor Junker e o comisario Almunia, será común para todos os países coa excepción do nome do país, a marca de ceca e o idioma empregado. Pese ó carácter excepcional do exemplar, aplicarase a lexislación vixente en materia de emisión de moedas conmemorativas. [[Ficheiro:European Union commemorative 2 euro coins by number.png|miniatura|dereita|
{{Legend|#BD33A4|29-32 moedas conmemorativas de 2€}} {{Legend|#FFA6C9|25-28 moedas conmemorativas de 2€}} {{Legend|#6082B6|21-24 moedas conmemorativas de 2€}} {{Legend|#48D1CC|17-20 moedas conmemorativas de 2€}} {{Legend|#7CFC00|13-16 moedas conmemorativas de 2€}} {{Legend|#E5B73B|9-12 moedas conmemorativas de 2€}} {{Legend|#FFD300|5-8 moedas conmemorativas de 2€}}
{{Legend|#CDC3CC|Estados fora da eurozona}}]]
Características
Até novembro de 2006, dez países empregaron moedas conmemorativas de 2€ (Alemaña, Austria, Bélxica, Cidade do Vaticano, España, Finlandia, Grecia, Italia, Luxemburgo e San Marino), sendo Grecia o primeiro en empregar este tipo de moedas. Hai cinco Estados na Eurozona que aínda non emitiron moedas conmemorativas (Francia, Irlanda, Mónaco, Países Baixos e Portugal). Aínda que Francia nun principio pensara emitir unha, a Comisión Europea aínda non recibiu ningunha notificación ó respecto.
O valor nominal das moedas é normalmente máis baixo que o seu valor numismático, que está entre 3€ e 12€. As excepcións son San Marino e Cidade do Vaticano cuxas moedas véndense a 30€ ou 40€ para o primeiro e non menos de 100€ para o segundo.
Nota: ''En heráldica, as direccións normalmente descríbense desde o punto de vista do escudo e non do xeito no que aparecen para o que as observa. Polo tanto, nas descricións aparecerá “á esquerda” cando en realidade obsérvase á dereita do lector.''
Moedas en 2007
Eslovenia integrouse na Eurozona en xaneiro de 2007, e tamén emitiu esta moeda conmemorativa, cunha tiraxe de 400.000 unidades.
Á parte da serie conmemorativa dos estados federados alemáns, San Marino publicará a súa cuarta moeda para conmemorar o 200 aniversario de Giuseppe Garibaldi. O 9 de novembro o goberno de Portugal acordou emitir unha moeda conmemorativa para celebrar a presidencia portuguesa da Unión.
Serie dos Estados Federados de Alemaña
Alemaña comezou a serie Die 16 Bundesländer der Bundesrepublik Deutschland ("os 16 estados federados da República Federal de Alemaña) en 2006. Esta serie continuará ata 2021 cada ano con cadansúa moeda. O ano coincidirá co estado que exerza a presidencia do Bundesrat. A primeira moeda foi presentada no 2006 e a segunda no 2007:
As outras catorce moedas irán aparecendo cada ano e os seus deseños aínda non foron rematados. Porén, os deseños para Hamburgo e Baviera xa están terminados.
Esta serie é similar á State Quarters que comezou en 1999 nos Estados Unidos e que finalizará en 2008.
Hebreos
miniatura|[[Giovanni Battista Tiepolo|Tiepolo, Os hebreos recollendo o maná no deserto, bosquexo, 1740. ]]
Os hebreos (do latín Hebraei e do grego antigo Hebraioi [Ἑϐραῖοι], e ambos á súa vez do hebreo ‘Ivrīm [עברים]) son un antigo pobo semita do Levante mediterráneo (Próximo Oriente) establecidos no ano 616 a. C, tamén son devanceiros dos israelitas e do pobo xudeu. Isto se desprende dos textos bíblicos que, para xudeus e cristiáns "conteñen a palabra de Deus"; ditos textos son a Tora e a Biblia. Na súa etimoloxía de hebreo, o DRAE, 22.ª ed., inclúe un "quizá del acadio ẖapiru[m], [acaso significando] paria". Posiblemente isto se deba a que existen algunhas teorías que buscan conectar os "habiru" —aos que tamén se coñece como apiru— cos hebreos bíblicos. Porén, o certo é tales intentos de relacionar ao grupo dos apiru (Habiru) co xentilicio "ivrim" carecen polo momento de probas concluíntes para sustentar tamaña idea. Escritos tales como os de Juan de la Torre Suárez non só son incompatibles co texto bíblico senón que ademais proclaman abertamente a súa propia "egiptomanía". Rainey explica que a suposta relación entre habiru e os hebreos non é máis que unha expresión de desexo. Véxase Anson F. Rainey, Unruly Elements in Late Bronze Canaanite Society, en Pomegranates and Golden Bells, ed. David Pearson Wright, David Noel Freedman, Avi Hurvitz, Eisenbrauns, 1995, p. 483. Para unha discusión, ver O. Loretz, Habiru-Hebräer, Berlín, 1984; N. Na'aman, "Habiru and Hebrews: The Transfer of a Social Term to the Literary Sphere", JNES, 45, 1986, pp. 271-88; y A.F. Rainey, Habiru-Hebräer, 1987. "Habiru" non designa ningunha agrupación étnica e é un termo empregado na Antigüidade para referirse tanto a grupos semitas como para outros que non o son: "a conexión [entre habiru e os hebreos], si é que hai algunha, permanece escura" (J.D. Douglas, The Zondervan Illustrated Bible Dictionary, 2011, p. 557). Por outra banda, o sentido dado a "hapiru" na etimoloxía proposta polo DRAE carece de referencia o sustento científico e por isto non é máis que unha hipótese.
A tradicional fonte de referencia para os hebreos é a Biblia, cuxo contido tamén se atopa nas escrituras hebreas da Tora. Segundo estas fontes os hebreos constitúen o grupo monoteísta inicial, que é descendente dos patriarcas posdiluvianos Abraham, Isaac e Xacob.
Segundo a Biblia e as tradicións hebraicas (orais e escritas), os hebreos foron orixinarios de Mesopotamia. Eran nómades, vivían en tendas, posuían rabaños de cabras e ovellas, utilizando asnos, mulas e camelos como portadores. Seguindo a Abraham, os hebreos emigraron cara a Canaán, a terra prometida por Deus aos descendentes do primeiro patriarca. Varias táboas descubertas en Mari certifican frecuentes migracións a través do Crecente Fértil.
Abraham é considerado o primeiro hebreo por deixar o seu Caldea natal, e atravesar "do outro lado do río" Éufrates. O patriarca e os seus asíntanse en Canaán: en Siquem (actual Nablus), Beerseba ou Hebrón. Aos poucos, mestúranse cos poboadores locais e convértense en agricultores sedentarios. O pobo de Israel era veciño doutros, como os edomitas, moabitas, amonitas e ismaelitas. O trazo distintivo dos hebreos foi a súa convicción na existencia dun único Deus (Yavé). Segundo os textos do Tanak, o pobo de Israel é elixido por Deus para a revelación de principios fundamentais (tales como o Dez Mandamentos contidos na Tora) e é co primeiro patriarca do pobo hebreo que Deus establece a súa Alianza ou Pacto, tamén coñecido como Convenio Abrahámico: miniatura|E.M. Lilien, Abraham contempla as estrelas, estampa, 1908.
Na Biblia, Israel é o nome nacional dos hebreos. Inicialmente e na súa condición tribal, os hebreos non posuían un nome que os distinguise historicamente como grupo. O cambio do nome do terceiro patriarca, quen de "Xacob" pasa a chamarse "Israel" (Xénese 32:24 e 32:28 ) é reflexo o feito histórico coñecido como unión das tribos hebreas iniciais e do seu triunfo sobre os cananeos. Ou, dito doutro xeito, "hebreos" eran antes da conquista da terra de Canaán e "israelitas" chamarallos a partir de devandito acontecemento (século VI a.C.).
Na actualidade, "hebreo" emprégase para designar a todo aquel que sexa membro ou descendente do pobo de Abraham, Isaac, e Xacob. Hebreo é hoxe ademais sinónimo de israelita e xudeu.
Nalgúns idiomas modernos, entre eles o grego, italiano, romanés e moitas linguas eslavas, "hebreos" é empregado como etnónimo estándar de xudeus. dereita|miniatura|A dispersión dos fillos de Noé despois do Diluvio. A área ocupada por [[Sem e a súa descendencia, o Crecente Fértil, atópase marcado en vermello. C.V. Monin, Géographie des Hébreux et Tableau de la dispersion des peuples après le déluge, 1838-39. O propósito deste mapa era establecer o órigen xeográfico dos hebreos, de aí a expresión "Xeografía dos hebreos" no seu título.]]
Hebreos e tradición xudeocristiana
dereita|miniatura|Inspiración bíblica na arte. Julius Schnorr von Carolsfeld, Deus móstralle a Abraham as estrelas, gravado, 1860. A palabra de Deus é fonte de esperanza para Abraham e fonte de inspiración na arte: "Agora mira ao ceo e conta as estrelas, si éche posible contalas. E díxolle: Así será a túa descendencia." —Xénese 15:5. Segundo a historia e as tradicións xudía e cristiá, a formación do pobo hebreo ten lugar durante o segundo milenio antes da Era Común, posiblemente ao redor de 1800 a.C. Aínda que existen certas dificultades para determinar a localización precisa dos primeiros hebreos na historia, iso débese en gran parte a que a tradición dese grupo humano foi ante todo oral e non escrita. E non só foi a tradición oral nos seus inicios senón que ademais foino durante moitos séculos. O que as tradicións e cultura dos hebreos, así como tamén os seus coñecementos e percepción do mundo, sexan inicialmente transmitidas de modo verbal e de xeración en xeración deu lugar ao que hoxe poden parecernos ser inconsistencias na subsecuente tradición escrita. Os parámetros do mundo antigo non eran precisamente os mesmos que os do mundo de hoxe. Así, por exemplo, a concepción do mundo, a noción do tempo e mesmo o ritmo de vida eran sen dúbidas diferentes aos nosos.
Canadian-American Hockey League
Ae Canadian-American Hockey League, popularmente coñecida como Can-Am League,foi unha liga profesional menor de hóckey sobre xeo de América do Norte que se disputou entre 1926 e 1936. Foi unha antecesora directa da American Hockey League (AHL).
Hebreos
Hebreos e tradición xudeocristiana
Ao considerar ao grupo étnico dos hebreos é necesario lembrar que a Biblia non foi concibida para ser un mero texto de historia con presuncións científicas senón un testemuño colectivo transcendental no cal os crentes, tanto xudeus como cristiáns, atesouran desde hai xa máis de dous milenios o que consideran ser revelación e palabra do seu Deus.
Canadian-American Hockey League
Durante os seus dez primeiros anos, o número de equipos que conformaron a Can-Am variou entre os cinco e os seis equipos. Cando Boston abandonou despois da tempada 1935–36 a liga quedou reducida a catro equipos (Philadelphia, Providence, Springfield e New Haven), con todo, a CAHL uniuse con outros catro equipos da International Hockey League (Syracuse, Buffalo, Pittsburgh e Cleveland) e operaron como un novo pero temporal "sistema de mutua convivencia" chamada "International-American Hockey League." Deste xeito as dúas ligas xogáronse xuntas durante os dous anos seguintes cos equipos da Can-Am xogando na Conferencia Leste, e os da IHL na Conferencia Oeste, a pesar de que Buffalo tivo que abandonar a competición a principios da tempada 1936–37 cando o teito do seu pavillón caeu a causa dunha tormenta de neve.
Hebreos
Hebreos e tradición xudeocristiana
No que a "hebreos" concirne, as principais fontes de coñecemento son tanto a tradición oral como a escrita, sendo o texto bíblico fonte de información e tamén fonte de inspiración, desde hai como mínimo vinte e catro séculos.
O Freixo de Sabardes, Outes
San Xoán do Freixo de Sabardes é unha parroquia que se localiza no suroeste do concello de Outes. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 839 habitantes (416 homes e 423 mulleres), distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 1.283 habitantes.
Canadian-American Hockey League
Nunha reunión celebrada en Nova York o 28 de xuño de 1938, as dúas ligas uníronse formalmente nunha competición inificada de oito equipos que se denominou I-AHL coa incorporación do daquela tres veces campión da EAHL Hershey Bears, ao que lle concederon un posto na I-AHL para substituír ao desaparecido equipo de Buffalo. A liga cambiou o seu nome polo actuald de AHL en 1940.
Kyōtanabe
Kyōtanabe (京田辺市, きょうたなべし, Kyōtanabe-shi) é un concello xaponés da prefectura de Quioto. Está situado no centro da rexión de Kinki e ao sur da prefectura, no centro-oeste da illa de Honshu. A súa superficie é de 42,94 km² e a poboación de 66.152 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.540 hab./km².
Canadian-American Hockey League
As franquías actuais da AHL teñen raíces na antiga Can-Am. O Hartford Wolf Pack descende dos Providence Reds, que se trasladaron a Binghamton (Nova York en 1977, antes de trasladarse a Hartford en 1997. Os Utica Comets descenden dos antigos Springfield Indians, que se trasladaron a Worcester (Massachusetts) en 1994 antes de reubicarse en Peoria en 2005, e a Utica en 2013.
Campións
O trofeo de campión era coñecido como Henri Fontaine Trophy.
Hebreos
Monoteísmo
dereita|miniatura|O Tetragramatón hebreo lese de dereita a esquerda. O catro caracteres hebreos (יהוה) son catro consonantes, «YHVH». dereita|miniatura|Circuncisión de Ismael. Gravado de Gerard Hoet, 1728. dereita|miniatura|O [[Dez mandamentos|Decálogo ou Lei mosaica. Jekuthiel Sofer, 1768. Bibliotheca Rosenthaliana, Ámsterdam.]] Os hebreos creen nun Deus exclusivamente. Na Antigüidade, o mundo que rodeaba aos hebreos era politeísta, fetichista e idólatra. A tradición —neste caso hebrea e islámica—, preservou unha significativa lenda achega do rexeitamento de Abraham respecto dos ídolos (aniconismo), cousa que o conduciu a unha eventual destrución dos mesmos. Cuando era joven y vivía aún en Caldea, Abraham en cierto día destruyó los todos ídolos de barro de la tienda que poseía su padre en Ur Kasdim; todos menos uno. Su padre no había estado presente durante la destrucción de los ídolos y, al regresar a la tienda, le preguntó a Abraham que había sucedido. Abraham, sin inquietarse, le respondió que súbitamente hubo una lucha feroz entre los ídolos y que el figurín que aún permanecía entero en la tienda de hecho era el que había ganado esa terrible lucha. Proveniente de la tradición oral, este episodio aniconista se encuentra hoy registrado tanto en el [//es.wikipedia.org/wiki/Midrash Midrash] (Midrash Bereishit Rabbah 38:13) como en el [//es.wikipedia.org/wiki/Cor%C3%A1n Corán] (Qur'an 21:51-70). Para el punto de vista hebreo, véase Shraga Simmons, Abraham breaking Idols, Ask the Rabbi en About.com, consultado 15 de enero de 2012. Para un estudio de la relación que exsiste entre las fuentes hebreas e islámicas, véase M.S.M. Saifullah, The Story of Abraham and [the Idols in the Qur'an and Midrash Genesis Rabbah ], Islamic Awareness, 2002-6, consultado 15 de enero de 2012. El episodio narrado tendrá más tarde influencia en la [//es.wikipedia.org/wiki/Iconoclasia iconoclasia] de David y de Mahoma respecto a la idolatría pagana. Ello puede obsevarse en ejemplos tales como La lucha de las tropas de David contra los filisteos y destrucción de los ídolos de estos últimos en Baal-Perazim y Asa quema los ídolos paganos (Rudolf von Ems, Weltchronik, Praga, siglo XIV, folios 265r. y 325r.; Landesbibliothek, Fulda), además de La entrada de Mahoma a Meca acompañada de la destrucción de los ídolos paganos, donde el profeta islámico es retratado como una llama de fuego (Bâzil, Hamla-i haydarî, Cashemira, 1808; Biblioteca Nacional de Francia, París).
Os hebreos creen en Yahvé. Por respecto, evitan deliberadamente mencionar ou polo xeral escribir o seu nome propio. Adoitan referirse a Deus como Ha-Shem ("O Nome" [de Deus]) ou Barúj Ha-Shem (Bendito [é/sexa] o Nome [de Deus]). Os hebreos empregan ademais expresións tales como Elohím (literalmente "Deuses", pero significando "Deus de Deuses"), El-Elión ("Deus Supremo" ou "O Altísimo"), El-Shadái (Deus Todopoderoso) e O Ha-Rajamím (Divos Misericordioso). Asígnanlle tamén moitos outros nomes e, entre eles, frecuente é o uso de Adón ("Señor"), Adonái ("O meu Señor") así mesmo como Eli ("O meu Deus") e Eloheinu ("O noso Deus").
Na escritura, o nome propio de Deus (Yahvé) é expresado a través de catro letras hebreas (יהוה «YHVH») ás que os hebreos, por respecto ao "Creador do Mundo" (Boré Ha-Olám) e "Rei do Universo" (Mélej Ha-Olám), abstéñense de pronunciar. Por estar en hebreo composta de catro letras, a palabra en cuestión é denominada "Tetragrámaton".
Yahvé non posúe forma humana nin tampouco é a Natureza, senón o seu creador. É espírito e posúe ademais atributos que lle son propios (é eterno, todopoderoso, etc.). Pero os hebreos seguen o camiño do aniconismo e evitan por tanto respresentalo en termos visuais.
Pacto e Alianza
Yahvé realiza o seu Pacto con Abraham, quen actúa en representación do pobo hebreo. Deus comprométese a brindarlle protección e axuda constantes, unha descendencia moi numerosa e a terra prometida (Canaán). O pobo hebreo comprométese pola súa banda a ser incondicionalmente fiel a Yahvé e á aceptación da súa vontade divina.
A proba ou demostración do acordo entre Deus e Abraham dáse a través do rito da circuncisión, por medio da cal se selou o pacto. Ela constituirá ademais un sinal da submisión e fidelidade dos hebreos para con Deus. Os hebreos son a partir dese entón os "Fillos do Pacto" (Bnei Brit). Unha vez practicada, a circuncisión por outra banda constitúe de seu unha característica que lles outorga aos descendentes de Abraham identidade, pertenza para co grupo inicial e identificación para co pactado polo primeiro patriarca hebreo. Todo home da casa de Abraham ou descendente do mesmo era circuncidado ao oito días de nacer e recibía entón o seu nome. A alianza entre Deus e o pobo hebreo é posteriormente ratificada no Monte Sinaí, ao recibir Moisés as Táboas da Lei co Dez Mandamentos.
Mesianismo
Os hebreos creen na chegada futura dun Mesías e no papel protagónico do pobo hebreo niso, xa que segundo as Escrituras é precisamente dese pobo que xurdirá o Mesías.
Ética
Unha característica importante da relixión hebrea é a moral. Segundo a alianza ou pacto, Yahvé ten dereitos sobre o home porque o creou, por tanto determínalle prohibicións e limitacións, pero tamén lle marca o camiño para que alcance a súa plenitude e felicidade. Yahvé establece o Dez Mandamentos, que se resumen do seguinte modo: prohíbese o politeísmo e a idolatría; a va invocación do nome de Deus así como o xuramento en falso; prohíbese matar; roubar; mentir; cobizar bens alleos; ordénase o honrar aos pais e a observancia do día de descanso.
As escrituras dos hebreos reflicten os seus costumes e pensamentos morais. A gran diferenza do pobo hebreo respecto dos demais pobos antigos é que os hebreos son monoteístas. Creen nun Deus bo e xusto, pero tamén sumamente celoso e esixente no que respecta a fidelidade que o pobo lle debe en virtude do convenio selado con Abraham e os seus descendentes.
Exipto e o Éxodo
No Século XIV a. C. parte dos hebreos establecidos en Canaán emigraron a Exipto debido á fame negra que arrasou a rexión. Alí foron recibidos e traballaron para os exipcios. Inicialmente realizaron diversos traballos, logo posiblemente de formar parte do sistema de corvea, mediante o cal quen non podían pagar os tributos coa colleita debían facelo co seu traballo, polo cal debían traballar para o Faraón. A débeda de corvea era herdada polos descendentes, co cal sempre había algún membro da familia dentro do sistema de corvea. Segundo a tradición oral e escrita terminaron sendo escravos. Cara ao Século XIII a. C. rebeláronse e regresaron a Canaán, baixo a guía de Moisés. A súa saída de Exipto e posterior travesía polo deserto coñécense como o Éxodo do pobo hebreo. No monte Sinaí, Moisés recibiu de Deus o Decálogo e transmitiuno ao pobo hebreo.
Retorno a Canaán
Ao volver a Canaán os hebreos reuníronse con outras tribos hebreas que permaneceran alí. Estableceuse a monarquía e baixo os reis Saúl, David e Salomón combateron con éxito aos filisteos e amalecitas. Salomón construíu o primeiro Templo de Xerusalén.Logo da morte de Salomón o reino dividiuse en dous: Israel ao norte e Xudá ao sur. Isto foi seguido por un longo período de guerras cos pobos veciños, conflitos internos e até confusión relixiosa.
Sociedade
miniatura|Biblia de Alba, [[Sefardí|texto sefardí, biblia hebraica traducida ao romance, 1422-1433, fol. 57v: Tribos de Dan e Gad (fillos de Xacob). Inscricións: "Figura de Dan e a súa pendon [...] a figura dun culebro con ás de agila e da outra par unha aguyla"; "Figura de Gad e no seu estandarte da maneira de omnes afinados como jineste".]] A sociedade israelita estaba intimamente relacionada coa súa relixión. O núcleo da sociedade hebrea é a familia. Esta é patriarcal. O pai é a máxima autoridade. Existían tamén os escravos; que se obtiñan por compra ou por ser prisioneiros de guerra. Nos tempos de nomadismo, os hebreos vivían en tendas con poucos mobles. Esta forma de vida facilitáballes o seu traslado en procura de pasturas para os seus rabaños. Logo de asentarse en Canaán, habitaron en casas de pedra, rodeados de hortos, conformando poboados.
Economía e actividades
Os hebreos, establecidos en Canaán, dedicáronse á agricultura e a gandaría. O cultivo característico era a oliveira e a vide, tamén obtiveron legumes e lentellas. O pastoreo de ovellas, bueyes, cabras, cabalos e camelos acompañaba a actividade agrícola. Tamén traballaron cerámica e confeccionaron numerosos tecidos de la e liño, o máis importante da súa actividade económica foi o comercio. Isto debíase a que o seu lugar de asentamento, Palestina, era unha terra ponte, é dicir, un lugar de tránsito de mercadores entre Mesopotamia e Exipto: exportaban aceite e viño e importaban metais, marfil e especias.
Organización social
O núcleo da sociedade hebrea era a familia patriarcal, na cal o pai era a autoridade máxima. Ao principio, os hebreos vivían en grupos familiares ou clans dirixidos polo máis ancián, o patriarca, que administraba xustiza, dirixía a guerra e os ritos relixiosos.
O novo rei enfrontou aos inimigos, conquistou Xerusalén e converteuna en capital do Estado.
Organización política
Cada un dos doce fillos de Xacob/Israel era o representante dunha tribo e, como eran doce, coñécellas como as doce Tribos de Israel. Os símbolos de cada unha delas figuran nunha serie de estampillas deseñadas por G. Hamori e emitidas polo moderno Estado de Israel en 1955-56; cada unha delas presenta unha inscrición hebrea cunha cita proveniente da Biblia. As tribos de Israel inicialmente non formaron un só estado, pero en caso de perigo aceptaban o liderado dun único xefe, chamado Xuíz, que xeralmente se desempeñaba como caudillo do seu pobo. Leste reunía poderes sobre as tribos con considerable autoridade. Elas formaron unha especie de confederación que deu lugar ao reino unido de Israel que tivo por reis a Saúl, David e Salomón. Logo da morte de Salomón, en 941 a.C., tivo lugar unha forte rivalidade entre as tribos que conduciu á división do reino en dúas unidades políticas claramente separadas en 931 a.C.:
a) O dez tribos do norte formaron o Reino de Israel, con capital en Samaria, 931-722 a.C.
b) As dúas tribos do sur formaron o Reino de Xudá, con capital en Xerusalén, 931-587 a.C.
Esta división levou a unha gradual deterioración nos planos político, económico e relixioso de ambos os reinos hebreos.
Artes
A maioría das obras literarias foron compiladas e organizadas durante o período de apoxeo da monarquía e por obra do rei. Merecen especial mención os salmos, os proverbios, os cantos nupciais do Cantar de Cantárelos, as Crónicas, a Xénese, o Éxodo, os Xuíces, os Reis e outros libros denominados sapienciais, como o Eclesiastés. Valoraron a música e empregárona nas cerimonias relixiosas. O shofar é un instrumento musical hebreo (corno de cordeiro utilizado para convocar ás cerimonias rituais). Tamén utilizaron liras e cítaras, sistros, pandeiros ou adufes, e frautas. Posuíron relativamente poucas obras de arte visual, prescindindo especialmente de máscaras ou esculturas porque elas eran asociadas coa idolatría; o cuarto Mandamento explicitamente prohibe a súa fabricación en tanto que medios de impersonar aquilo relativo á deidade ou xa como ídolos: para os hebreos, Deus non posuía forma humana (e está posición é mantida aínda hoxe polo xudaísmo). A arte foi polo xeral de tipo xeométrico e tendeu cara á abstracción. Con todo, déronse excepcións de tipo artístico, sendo valoradas só aquelas que esencialmente tiveron como propósito o responder á necesidade de producir arte ritual e litúrxico. Destacada ademais foi a arquitectura do Templo de Xerusalén (en cada unha das súas versións), así como os palacios e vivendas dos nobres. Durante o período da monarquía unida, os hebreos desenvolveron un tipo de orde arquitectónica ao que se coñece como proto-xónico.
Instrumentos musicais hebreos na filatelia de Israel; deseños de Miriam Karoly, 1955-56.
O termo hebreo no contexto contemporáneo
O termo é frecuentemente empregado como sinónimo de xudeu e israelita. En Israel, por exemplo, a principal institución académica leva por nome "Universidade Hebrea de Xerusalén" (fundada en 1925).
Por mor das matanzas de comunidades xudías enteiras que foron perpetradas en Polonia entre 1939 e 1945, Gabriela Mistral escribiu un poema titulado "Ao pobo hebreo", evocando nel a súa terrible condición, particularmente no terceiro verso:
Kyōtanabe
O concello de Kyōtanabe limita cos concellos de Yawata, Jōyō, Ide, Seika (da prefectura de Quioto); Hirakata (prefectura de Osaca); e de Ikoma (prefectura de Nara).
Adá, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
Adá é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 2 habitantes, ámbolos dous homes.
Festival con V de Valarés
Con V de Valarés é un festival de música celebrado na praia de Balarés, en Cospindo (Ponteceso) desde o ano 2006.
Polo festival pasaron artistas como León Benavente, Kula Shaker, Neumon ou Egun Soda.
Lungs
Lungs é o álbum de estrea da banda inglesa de indie rock Florence and the Machine, publicado o 3 de xullo de 2009 a través do selo Island Records. O disco estreouse no número 2 da lista británica de álbums e estivo nese posto durante cinco semanas. En xaneiro de 2010 o disco acadou o número 1 durante dúas semanas consecutivas. Lungs finalmente foi certificado cinco veces disco de platino pola industria fonográfica británica. O álbum tamén chegou a estar seis semanas no número 2 da lista irlandesa.
Benedetto II Zaccaria
Benedetto II Zaccaria, finado en 1330, foi o co-señor de Quíos, así como moitas outras illas do mar Exeo desde 1314 até aprox. 1325.
Traxectoria
Benedetto II era o primo de Paleólogo Zaccaria, e sucedeuno en Quíos e outras terras no Mar Exeo, xunto co seu irmán Martino. Nalgún momento despois de 1325 este último obrigouno a se retirar, a cambio dunha pensión. Benedetto pediu axuda ao emperador bizantino Andrónico III Paleólogo. En 1329 Martino foi deposto e capturado por unha frota imperial de 105 naves enviadas a Quíos. Benedetto foi nomeado prefecto imperial da illa. Con todo, despois de que morrese sen descendencia a illa foi anexada ao Imperio bizantino. Focea foi recapturada polos bizantinos en 1334.
Plaxioclasio
miniatura|250px|Plaxioclasio Chámase plaxioclasio a un grupo de feldespatos correspondente á clase de silicatos alumínicos (á serie dos tectosilicatos) de sodio e calcio variando as proporcións destes elementos. Forman unha serie isofórmica de solución sólida. Os seus minerais principais son a albita e a anortita, nos extremos da serie, tendo todos os plaxioclasios moitas características comúns con ambas.
Debido á importancia da composición dos plaxioclasio á hora da clasificación das rochas ígneas, a serie divídese en cen unidade, en función da porcentaxe de anortita nun plaxioclasio concreto.
Propiedades
Ao tratarse dun grupo con series isomórficas, as propiedades físicas e ópticas son moi variábeis dun tipos a outros, dependendo das composición puntual de cada caso. A dureza é unha das constantes en todo o grupo, xa que oscila en tódolos casos entre 6 e 6,5 na escala de Mohs, con exfoliación perfecta e moi boa en dúas direccións que cortan a 90º, e as fracturas son concoides, estelosas ou desiguais.
A densidade varía nos plaxioclasios dependendo do maior contido en calcio, aumentando lixeiramente o peso específico de 2,6 a 2,7 nas ortosas e microclinas, o peso específico é lixeiramente inferior cun valor medio de 2,55.
Son infusíbeis ao fogo a sanidina e as microclinas, mentres que o resto éo con dificultade, sendo máis fácil no caso dos plaxioclasios. Todos son solúbeis en ácido fluorhídrico e os plaxioclasios disólvense en clorhídrico máis facilmente canto maior é o contido de calcio.
O brillo é vítreo anacarado en todo o grupo, variando a transparencia segundo os individuos. Todos eles, ao pertencer ao sistema monoclínico e triclínico son anisótropos biáxicos cuns índices de refracción medio baixos, son inferiores nas ortosas e superiores nos plaxioclasio. A birrefrixencia é bastante constante. Non presentan aspectos típicos nin fluorescencia.
Patera
Reciben o nome de patera (plural:paterae) en xeoloxía planetaria os cráteres (excluíndo os de impacto) irregulares ou un cráteres complexos con ladeiras con chanzos, que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar; aínda que este termo pode ser usado para referirse a este accidente xeolóxico nun variado número de astros, na práctica o termo está case monopolizado polos paterae da lúa de Xúpiter, Ío.
Listaxe de paterae
Salvo especificado o contrario, en Ío:
-2120
Outros
Historia ano a ano
Renieblas
Renieblas é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 98 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 36,23 km².
Proteína inhibidora da quinase dependente de ciclina
Unha proteína inhibidora da quinase dependente de ciclina é unha proteína que inhibe a quinase dependente de ciclina. Hai varias. Algunhas funcionan como proteínas supresoras de tumores. A progresión do ciclo celular é controlada negativamente polos inhibidores de quinases dependentes de ciclinas (chamados CDIs, CKIs ou CDKIs). As CDIs están implicadas na detención do ciclo celular na fase G1.
As leis de Celavella
As leis de Celavella é unha serie de televisión de suspense e misterio emitida pola Televisión de Galicia e producida por Voz Audiovisual dende o 19 de xaneiro do 2004 até o 2006. Gañadora de nove estatuíñas do premio Mestre Mateo 2004, 10 no 2005. Ambientada en 1925, conta a historia dun avogado que volta á súa vila logo de estudar en Santiago de Compostela para dirixir o despacho de seu pai.
Farnadeiros, O Corgo
San Pedro de Farnadeiros é unha parroquia do concello do Corgo, que dá nome ao arciprestado do Páramo-Farnadeiros. En 2010 tiña 123 habitantes (60 homes e 63 mulleres) o que supón unha diminución de 48 persoas respecto ao ano 1991 no que tiña 171 habitantes agrupados en 12 entidades de poboación.
Situación xeográfica
Está situada aproximadamente a 14 km da cidade de Lugo cara ao sur. Limita ao norte coa parroquia de Paradela, ao sur con Santo Estevo de Farnadeiros, ao leste con Sabarei e Manán, e ao oeste con Quinte.
Festas
A festa principal celébrase o 15 de agosto, día da Nosa Señora.
Catedral de Beauvais
A catedral de San Pedro de Beauvais (en lingua francesa: Cathédrale Saint-Pierre de Beauvais) é un templo católico situado na vila de Beauvais, ao norte de Francia, no vale de Thérain de Picardie, na encrucillada das estrada que levan a Amiens, Soissons e París. É a sé do bispado de Beauvais, Noyon e Senlis. É, nalgún aspectos, o logro máis audaz da arquitectura gótica. Construída sobre un templo carolinxio do século IX, a catedral está incompleta, xa que só se remataron o cruceiro, o coro e a ábsida, formado por sete capelas absidiais e deambulatorio.
Historia e estilo
A construción da catedral de Beauvais coincidiu co ascenso ao trono de Luís IX de Francia, e constitúe o comezo do gótico radiante (en francés, rayonnant). O temperamento do promotor, Milón de Nanteuil, non puido soportar con indiferenza as grandes catedrais que se levantaban en lugares como París, Amiens ou Reims e en 1225 decidiu comezar a erguer unha catedral que fose máis alta que as que se estaban a construír.
En Beauvais, ademais, podemos apreciar elementos do Gótico pleno (as bóvedas sexpartitas), do Gótico radiante (grandes vidreiras e rosetóns con trazaría en forma de roda), e do Gótico flamexante (a portada sur do cruceiro, onde as liñas ornamentais adquiren perfil de lapa). É polo tanto unha síntese das distintas etapas do Gótico, aínda que predomina o estilo radiante: nesta fase, a luz adquire o total protagonismo xa que se desmaterializa o muro en detrimento da altura para colocar vidreiras, mediante rosetóns ou grandes vans con trazarías.
Exterior da catedral
miniatura|200px|left|Planta da catedral; a sección máis clara amosa a nave (xamais construída). San Pedro de Beauvais érguese sobre o chan até os 48 metros. O edificio é impoñente malia o seu estado inconcluso. Falta a nave que debía completar a obra cara o oeste. O transepto mide 58 dun extremo a outro e a distancia dende o fondo da ábsida até a fachada que pecha o espazo no que debería arrincar a nave mide aproximadamente 58 metros. A bóveda descarga sobre unha serie de colosais contrafortes ao máis puro estilo gótico: esveltos, rematados con agullas e decorados con gárgolas que representan a criaturas infernais. Aínda que a catedral pertence en esencia ao gótico radiante, as agullas que rematan os contrafortes son máis propias do gótico flamexante, como tamén o son as fachadas do transepto, das que falaremos máis tarde.
O espazo que debería encher a nave está ocupado por unha obra anterior: a Basse Oeuvre, unha igrexa anterior ao inicio da construción da catedral que en principio debía ser substituída por esta. Porén, ao terse abandonado a construción, a catedral quedou acaroada a esta antiga igrexa románica e agora ambas as dúas construcións forman un todo.
Entre os contrafortes poden apreciarse as grandes vidreiras propias do estilo radiante, que deixan paso á luz creando xogos de cores no interior.
A construción serodia do cruceiro supuxo un deses cambios de estilo tan comúns neste tipo de construcións: San Pedro de Beauvais inaugurara o Gótico radiante, mais no momento da construción das fachadas triunfaba o Gótico flamexante. Neste estilo, as formas xa de por si barrocas do Gótico radiante complícanse aínda máis. A pedra retórtase creando formas caprichosas que lembran a lapas, cun pulo do estético sobre o estrutural. Un dos elementos que sufriu un maior cambio é o rosetón. No flamexante, aumentan de tamaño e adquiren formas moito máis complicadas. A primeira consecuencia deste cambio é estrutural: os rosetóns non son elementos de sustento efectivos, polo que o aumento do seu tamaño implica unha maior inestabilidade. miniatura|right|Fachada sur. Neste estilo enmárcanse as fachadas do transepto. Ditas fachadas foron construídas por Martin Chambiges no século XVI. Dende entón, a fachada sur serviu de pórtico principal á catedral. As portas de madeira deste pórtico mostran escenas da vida de San Pedro e San Paulo e enmárcanse xa na Renacenza.
En 1605 foi construída unha parede que pechaba a catedral no espazo onde debería arrancar a nave. Este muro, en inicio provisional, foi o cerramento da catedral até o día de hoxe.
Porén, a catedral de Beauvais non sempre tivo o seu aspecto actual: unha gran frecha foi construída sobre o cruceiro. Esta torre erguíase até os 153 metros, a mesma altura que a Gran Pirámide, converténdose no momento de ser rematada (1567) na segunda estrutura máis alta do mundo. Porén derrubouse o día da Ascensión de 1573, poucos minutos despois de que os fieis e os cregos abandonasen o templo en procesión. Fora deseñada polo arquitecto Jean Vast e a súa construción iniciouse en 1566.
SeaQuest DSV
Ambientada no "Futuro Próximo", seaQuest mesturaba ao principio drama con ciencia ficción de carácter realista. Estaba protagonizada por Roy Scheider como Nathan Bridger, capitán do submarino seaQuest DSV 4600, Jonathan Brandis como Lucas Wolenczak, un xenio dos computadores adolescente, e Stephanie Beacham como Kristin Westphalen, a oficial xefe do equipo médico e cabeza do departamento científico do seaQuest. Steven Spielberg expresou interese no proxecto e foi produtor executivo da serie durante as dúas primeiras temporadas.
A rodaxe da primeira temporada estivo marcada polas disputas entre produtores, cambios na dirección e incluso un terremoto. A serie foi o suficientemente popular para duraren dúas temporadas e media, aínda que foi bruscamente cancelada na metade da terceira.
Roy Scheider narraba o voice-over nos créditos de apertura dos episodios da primeira temporada:
''O século XXI: a humanidade colonizou a última rexión inexplorada da Terra; o océano. Como capitán do seaQuest e máis a súa tripulación, somos os seus gardas. Posto que baixo a superficie encontrase o futuro.'''
Vodú
O vodú é unha relixión politeísta orixinaria do golfo de Benín e que se estendeu ao Caribe a través da trata de escravos.
Jōyō
Jōyō (城陽市, じょうようし, Jōyō-shi) é un concello xaponés da prefectura de Quioto. Está situado no centro da rexión de Kinki e ao sur da prefectura, no centro-oeste da illa de Honshu. A súa superficie é de 32,74 km² e a poboación de 80.289 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 2.450 hab./km².
Gran Premio de Hungría de 2013
O Gran Premio de Hungría de 2013, oficialmente o Magyar Nagydij 2013 foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 28 de xullo de 2013, no circuíto de Hungaroring preto de Mogyoród, Hungría. Foi a décima carreira da tempada de 2013.
Vodú
Historia
Nado en Dahomey, saltou ao Caribe coa trata de escravos negros. Foi unha relixión perseguida, polo se recubriu do culto católico aos santos e así permaneceu durante séculos ao longo das diferentes etapas políticas de Haití. Non foi ata 1986 que foi legalizado pola Constitución.
Jōyō
O concello de Jōyō limita cos concellos de Yawata, Kumiyama, Uji, Ujitawara, Ide e Kyōtanabe.
Vodú
Crenzas
Existe unha deidade suprema xemelga, Wamu-Lisa, pero non recibe culto. Quen o reciben son os lwa ou loa, xenios sobrenaturais (Legba, Ogu, Barón samdi, Ezili freda, Primo azaka, Mamá Brigitte etc.) que serven de intermediarios entre a parella suprema Wamu-lisa e a humanidade, tendo cada un deles unha "personalidade" diferente e múltiples modos de ser louvados (por cancións, bailes, símbolos rituais etc.). Non existe unha estrutura relixiosa homoxénea con dogmas e os sacerdotes vodú o ("ougan", homes; ou mabo, mulleres) teñen a función de pórse en contacto cos loas.
Gran Premio de Hungría de 2013
Q1
Nico Rosberg foi o piloto máis rápido na Q1, por diante do seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton. Os pilotos eliminados na Q1, foron Esteban Gutiérrez, Paul di Resta, Charles Pic, Giedo van der Garde, Jules Bianchi e Max Chilton.
Vodú
Crenzas
Os lwa ou loa aparecen reagrupados en familias chamadas "nacións", divididas en diversos ritos; cada rito distínguese por un cerimonial particular con saúdos, oracións, aclamacións, bailes, instrumentos musicais e certos animais para o sacrificio:
A clasificación dos loa nos ritos non é moi estrita e hai ritos secundarios que se asocian aos xenios doutro rito; de aí que non todos os loa teñan a mesma importancia. Existe unha xerarquía, un lwa considerado como xefe: Legba, ou Papá Legba (coñecido en Cuba como Elegba' ou Ogu e en Brasil Eshu), abrindo o camiño dos lwa'' aos humanos. Situado xerarquicamente despois de Legba aparece Ogu o vermello, seguido de Barón samedi.
Gran Premio de Hungría de 2013
Q2
Nico Rosberg foi o máis rápido de novo por diante de Lewis Hamilton tamén de novo. Adrian Sutil foi eliminado, así como Nico Hülkenberg, Jenson Button, Jean-Eric Vergne, Pastor Maldonado e Valtteri Bottas.
Vodú
Crenzas
Existe tamén un culto aos defuntos (a quen teñen que coidar pola paz dos vivos así como servir de conselleiros e dar coñecementos sobre plantas ou conceder riqueza) e aos xemelgos, que teñen gran poder pola súa identificación co deus andróxino Mawu-Lisa.
Gran Premio de Hungría de 2013
Q3
Lewis Hamilton logrou a pole position por diante de Sebastian Vettel e Romain Grosjean.
Vodú
Prácticas
Fanse reunións nos templos onde se levan a cabo cerimonias de contactos cos loa para poder seren protexidos por eles. Ofrécense sacrificios cruentos e báilase ao ritmo dos tambores sagrados; neste bailes as persoas que entran en transo dise que son "cabalgados" por un loa e isto é signo do éxito da cerimonia.
Gran Premio de Hungría de 2013
Carreira
O Mercedes de Lewis Hamilton gañou o Gran Premio de Hungría 2013 seguido do Lotus de Kimi Räikkönen e do Red Bull de Sebastian Vettel. Hamilton gañou o Gran Premio de Hungría en catro ocasións, en, , e , empatando con Michael Schumacher no número de máis vitorias no Gran Premio de Hungría.
Post carreira
Romain Grosjean foi sancionado cunha penalización de 20 segundos logo da carreira por golpear o McLaren de Jenson Button ao intentar adiantarlle na chicane durante o Gran Premio de Hungría. Ferrari foi multado con 15.000 euros despois de que os comisarios deportivos atoparan que Fernando Alonso utilizara o DRS tres veces cando estaba a máis dun segundo detrás doutro coche.
Vodú
Arte vodú
O vodú comezou a expresarse coa arte a través da danza, a literatura (mitoloxías) e a pintura haitiana. En 1906 Antoine Innocent úsao de modo positivo nunha novela (Mimola) e nos anos 50 Jacques Stephen Alexis no seu libro Les arbres musicians evoca unha atmosfera de misterio. En 1988 René Depestre obtivo o premio Renaudot con Hadriana de tous mes rêves.
Nas pinturas relixiosas vodú tiveron unha grande influencia as cromolitografías católicas na elección de cores, tonalidades e harmonía das cores, pero os vèvè (símbolos dos loa feitos con fariña ou borra do café) son elementos básicos do vudú e parecen ter unha acción máis determinante na pintura haitiana. Na liturxia vodú cada cor representa un loa (Legba o vermello, Zaka o azul, Barón Samedi o negro e o violeta, Dambala o branco etc.) á parte de ter un significado propio e a pintura sofre esa influencia. Por outra banda as liñas teñen un valor cósmico: a horizontal é a materia, a cruz o encontro do espírito e a materia signo de Legba e Xesús e a circunferencia símbolo de Dambala e do home que se converte no centro de todo.
Nas chamadas artes aplicadas, fanse figuras dos loa a partir de metais recortados con siluetas, así como a decoración dos templos (oufó) con pinturas de vèvè e de santos católicos (que en realidade son loas), así como os motivos xeométricos que inzan toda a superficie dos poteau-mitan.
FINSA
Historia
Fundada por Manuel García Cambón en 1931 como un serradoiro, os seus primeiros anos son dun lento crecemento. En 1946 déuselle o nome actual e a partir dese momento baseou o seu sistema de negocio no financiamento da madeira, que se lles pagaba aos propietarios mentres esta aínda estaba medrando no monte. Este modelo de negocio resultou exitoso, pois fidelizaba os vendedores, obrigaba a un investimento máis pausado e controlado, e permitía axustar a curta ás necesidades de produción, e non ao revés.