cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oriol Junqueras
Traxectoria política
O 11 de xuño de 2011 converteuse en alcalde de Sant Vicenç dels Horts, logo de recibir os votos da candidatura que lideraba, Junts per Sant Vicenç (vicentins pel canvi+ERC), ICV-EUiA e CiU, deixando o PSC, a lista máis votada ás eleccións municipais do 22 de maio, na oposición. Desde o 17 de setembro de 2011 é o presidente de Esquerra Republicana de Catalunya.
O 9 de outubro de 2012 Junqueras escribiu un artigo en El Periódico de Catalunya no cal afirmaba rotundamente que "O castelán tamén será oficial na República Catalá", declaración que suscitou a polémica entre os militantes e seguidores do partido.
Foi cabeza de lista de ERC-Catalunya Sí para as eleccións catalás convocadas para o 25 de novembro de 2012, onde conseguiu ser a segunda forza máis votada co 13,68% dos votos. Renovou o seu escano no Parlament nas eleccións de 2015, formando parte da candidatura de Junts pel Sí.
Nas eleccións municipais de 2015, Junqueras conseguiu tres concelleiros máis respecto ás anteriores eleccións, converténdose así ERC na primeira forza en Sant Vicenç dels Horts. Foi elixido alcalde co apoio dos dous concelleiros de Sant Vicenç Sí Puede. O 23 de decembro de 2015 deixou a alcaldía para centrarse exclusivamente no proceso de autodeterminación.
O 13 de xaneiro de 2016 foi nomeado Vicepresidente do Govern e titular do Departamento de Economía e Facenda da Generalitat de Cataluña.
Foi cesado polo Goberno central, o mesmo que todos os membros do goberno autonómico de Cataluña, o 21 de outubro de 2017.
Cadea preventiva
miniatura|dereita|Oriol Junqueras diríxese a prestar declaración na [[Audiencia Nacional, en Madrid.]] O 2 de novembro de 2017, oito membros do goberno catalán, entre eles o mesmo Oriol Junqueras, Jordi Turull, Josep Rull, Meritxell Borràs, Carles Mundó, Raül Romeva, Dolors Bassa, Joaquim Forn e o exconselleiro Santi Vila, declararon diante da xuíza da Audiencia Nacional Carmen Lamela. O fiscal, Miguel Ángel Carballo solicitou prisión incondicional para todos os membros do Goberno catalán, incluído Oriol Junqueras.
Nas eleccións ao Parlamento de Cataluña 2017 encabezou, xunto con Marta Rovira, a candidatura de Esquerra Republicana de Catalunya - Catalunya Sí na circunscrición de Barcelona. A súa candidatura obtivo 32 deputados.
O 1 de febreiro de 2019, foi trasladado á prisión madrileña de Soto del Real nun autocar da Garda Civil, para facer fronte ó xuízo que comezou o 12 de febreiro. e que va acabou o 14 de outubro de 2019 cunha sentenza de 13 anos de cárcere e outros tantos de inhabilitación por sedición e malversación.
Vida persoal
Casou en 2013 con Neus Bramona, con quen tivo un fillo e unha filla (Lluc e Joana). Recoñeceu publicamente a súa confesión católica. Foi socio do Centro Excursionista de Sant Vicenç dels Horts, do Orfeó Vicentí e membro do Consello Directivo da Institución Cultural de la Franja de Ponent.
Obras
É autor dos seguintes libros:
Scout F1
Scout F1 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde dous sitios de lanzamento: a Base Vandenberg da Forza Aérea en California e o Complexo de Lanzamento San Marco fronte ás costas de Nixeria.
Estanque
miniatura|300px|Estanque no [[Golden Gate Park de San Francisco]] Un estanque é unha extensión de auga con pouco fluxo que se forma nun curso de auga ou creado artificialmente para prover de auga, criar peixes ou con fins ornamentais.
Características
Os estanques forman parte do dominio público, se son de auga salgada e comunican co mar. Os estanques particulares están sometidos ás leis xerais da propiedade e da salubridade pública, e pertencen ao dono do chan que cobren. Os peixes son un accesorio dos estanques e constitúen bens mobles por disposición legal.
Actualmente unha das principais utilidades dos estanques reside na cría e multiplicación de peixes.
Jiloca
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. Jiloca é unha comarca de Aragón, en España, situada no noroeste da provincia de Teruel. Está no Sistema Ibérico, arredor do tramo medio do río Jiloca, do que recibe o seu nome. A súa capital administrativa é a vila de Calamocha e a de desenvolvemento agropecuario é a vila de Monreal del Campo.
Municipios
A comarca engloba aos municipios de Allueva, Bádenas, Báguena, Bañón, Barrachina, Bea, Bello, Blancas, Bueña, Burbáguena, Calamocha, Caminreal, Castejón de Tornos, Cosa, Cucalón, Ferreruela de Huerva, Fonfría, Fuentes Claras, Lagueruela, Lanzuela, Loscos, Monforte de Moyuela, Monreal del Campo, Nogueras, Odón, Ojos Negros, Peracense, Pozuel del Campo, Rubielos de la Cérida, San Martín del Río, Santa Cruz de Nogueras, Singra, Tornos, Torralba de los Sisones, Torrecilla del Rebollar, Torre los Negros, Torrijo del Campo, Villafranca del Campo, Villahermosa del Campo e Villar del Salz.
Xeografía
Limita ao norte co Campo de Daroca, ao oeste co Señorío de Molina-Alto Tajo (provincia de Guadalaxara), ao sur coa Comunidade de Teruel e a Sierra de Albarracín e ao leste coas Cuencas Mineras e o Campo de Belchite.
Economía
Na bisbarra do Jiloca os sectores económicos máis importantes foron historicamente a agricultura e a gandaría, como na maior parte do mundo rural español. Ademais podemos destacar a actividade mineira vinculada ao cobre e ferro. Non obstante, a partir do século XX, xurdiu na bisbarra unha incipiente industria relacionada coa transformación dos produtos agrícolas e gandeiros. Na actualidade, a industria é un sector importante na bisbarra. Ademais, nas capitais comarcais (Calamocha e Monreal del Campo) encontramos tamén numerosas actividades terciarias ou de servizos.
Santa Marta, Darbo, Cangas
Santa Marta é un lugar da parroquia de Darbo no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 205 habitantes (103 homes e 102 mulleres).
Pegariños, Ames, Ames
Pegariños é un lugar da parroquia de Ames no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 22 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 10 homes e 12 mulleres.
Dunas de Maspalomas
250px|thumb|Dunas de Maspalomas As Dunas de Maspalomas son un espazo natural situado no municipio de San Bartolomé de Tirajana, ao sur da illa de Gran Canaria. Ten a consideración de reserva natural especial.
Galería de imaxes de Monfero
Galería de imaxes do concello de Monfero na provincia da Coruña.
Wartan Hunanian
Wartan Hunanian (en Вартан Гунанян, "Vartan Hunanian"; en Վարդան Հունանյան), nado en 1644 en Tokat (Armenia Menor, Imperio Otomán; hoxe Turquía) e finado en maio/xuño de 1715 en Lviv,  foi un eclesiástico católico armenio, arcebispo de Lviv entre 1681 e 1715.
Chegada a Lviv e arcebispo coadxutor
Naceu en Tokat en 1644. Chegou a Lviv en 1665 dende Etchmiadzin como diácono, acompañando ao legado do catholicos armenio Xacobe IV. En Lviv estudou no colexio dos teatinos, e en 1670 marchou a estudar a Roma no Colexio Urbaniano, onde doutorouse en Teoloxía e foi ordenado sacerdote.
Exilio e cativerio en Armenia
O papa Inocencio XI pediu ao rei de Polonia que asegurase a presenza de Hunanian en Lviv, mais o rei non desexaba interferir nos asuntos da comunidade armenia. Por iso, canso de insistir e das discrepancias con Torosowicz, Hunanian deixou Lviv o 5 de xuño de 1677 e marchou a evanxelizar á Armenia persa.
En Armenia reuniuse co catholicos de Etchmiadzin Xacobe IV, favorable á unión coa Igrexa católica. Porén, o seu sucesor Eleazar I era opoñente e, cando logo do pasamento de Torosowicz o 24 de outubro de 1681 Hunanian converteuse en arcebispo de Lviv, o catholicos de Etchmiadzin Eleazar I non lle permitiu volver a Lviv a tomar posesión da súa sé: Hunanian foi detido e encerrado en decembro de 1682, sufrindo torturas na cadea, co propósito de que na súa ausencia os armenios de Lviv rexeitasen a unión coa Santa Sé.
Liberación e goberno da arquidiocese
Ao saber o reitor do colexio armenio de Lviv Francesco Bonesana destes feitos, escribiu á Congregación para a Propagación da Fe. O papa Inocencio XI escribiu ao xa de Persia Suleiman I pedindo a liberación de Hunanian.
Finalmente Hunanian foi liberado por Eleazar I logo dos esforzos diplomáticos do papa Inocencio XI e do rei Xoán III de Polonia. En decembro de 1685 chegou a Alepo, e o 2 de outubro de 1686 chegou a Lviv. Bernatowicz pediulle perdón, e Hunanian levantoulle as penas canónicas impostas polo nuncio Opizio Pallavicini.
Hunanian foi un firme defensor da unión con Roma, e reforzou a xurisdición do arcebispo de Lviv sobre os armenios dos principados de Moldavia e Valaquia. Durante o seu pontificado organizou o mosteiro de irmás bieitas armenias de Lviv, e reforzou a disciplina do clero, aceptando só sacerdotes célibes na arquidiocese. Realizou tamén unha reforma litúrxica, que significou na práctica un novo ritual para os católicos armenios de Polonia.
Finou en maio/xuño de 1715, e está enterrado na catedral armenia de Lviv.
Lopo de Spoleto
Lupo rexeu o Ducado de Spoleto desde 745 ata 752 con relativa independencia da autoridade real nos reinados que sucederon ao de Liutprando.
Fixo numerosas doazóns á Abadía de Farfa. Á súa morte o ducado foi tomado por Aistolfo e logo outorgado a un tal Unnolfo por un breve espazo de tempo.
Lega Basket Serie A 2003-04
Eliminatorias polo título
O campión da tempada 2003-04 da Lega Basket Serie A foi o Montepaschi Siena.
Condado de Mureș
O condado de Mureș (en romanés Județul Mureș) é unha provincia de Romanía con capital en Târgu Mureș.
A poboación desta provincia era de 580.851 habitantes (en 2002) nunha superficie de 6.696 km², cunha densidade de poboación de 82 hab/km².
Divisións administrativas
O distrito conta con 4 municipios, 7 cidades e 91 comunas.
Salmonella enterica
Salmonella enterica (que ten o sinónimo heterotrópico Salmonella choleraesuis) é unha especie de bacterias con forma de bacilo, flaxeladas, anaerobias facultativas, gramnegativas, da familia das enterobacteriáceas. É unha das dúas especies do xénero Salmonella, xunto con S. bongori. A especie comprende 6 subespecies divididas en serovares, entre as cales hai importantes patóxenos produtores de salmonelose e febre tifoide (non confundir co tifo).
Nomenclatura
Salmonella enterica está subdividida en 6 subespecies, e cada subespecie comprende varios serovares, que difiren na súa especificidade antixénica. Coñécense uns 2.500 serovares de S. enterica. Outra especie do xénero Salmonella, Salmonella bongori, adoitaba antes considerarse unha subespecie de S. enterica, pero actualmente ten a categoría de especie. A maioría dos serovares patoxénicos humanos de Salmonella pertencen á subespecie Salmonella enterica subsp. enterica. Entre os serogrupos desta subespecie están Salmonella Typhi, Salmonella Enteritidis, Salmonella Paratyphi, Salmonella Typhimurium, e Salmonella Choleraesuis. Os serovares escríbense con maiúscula e non en cursiva na nomenclatura actual, e pode escribirse o seu nome curto (como o indicado antes) ou o seu nome completo, que sería, por exemplo, "Salmonella enterica subsp. enterica, serovar Typhi."
Na nomenclatura tradicional escribíase Salmonella typhi, Salmonella typhimurium etc., escribindo os serovares como especies.
Epidemioloxía
A maioría dos casos de salmonelose están causados por inxestión de comida contaminada con S. enterica. A bacteria infecta a miúdo a vacas e aves, pero tamén a outros animais domésticos e aos humanos. Demostrouse tamén que as bolsas de po de aspiradora utilizadas nas casas poden actuar como reservorios, sobre todo se a persoa que usou a aspiradora estivo en contacto con fontes de infección, por exemplo ao traballar con gando ou nunha clínica veterinaria.
Os ovos de galiña e de ganso crus poden albergar S. enterica, inicialmente nas claras. Cando o ovo está uns días á temperatura dunha habitación, a membrana da xema do ovo empeza a romper e S. enterica pode pasar á xema. A refrixeración ou a conxelación non matan todas as bacterias, pero reducen substancialmente ou deteñen o seu crecemento. A pasteurización ou a irradiación dos alimentos matan as Salmonella e utilízanse para a comercialización de produtos que conteñen ovo cru como os xeados. Os alimentos preparados en casa que conteñen ovos crus, como a maionesa, pasteliños e galletas poden espallar a salmonela se non se cocen suficientemente.
Patoxénese
As proteínas segregadas pola bacteria son moi importantes na patoxénese das infeccións por Salmonella enterica. As Salmonella teñen unha gran cantidade de adhesinas das fimbrias e non fimbriais, e interveñen na formación de biopelículas e no contacto coas células hóspedes. As proteínas segregadas están implicadas na invasión da célula hóspede e na proliferación intracelular.
Pousada, Ames, Ames
Pousada é un lugar da parroquia de Ames no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 73 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 38 homes e 35 mulleres.
Axiprando
Agiprand foi por pouco tempo duque de Spoleto entre 742 e 744.
A finais de 741, Transamundo II de Spoleto rexeitou devolver ao papa Gregorio III as cidades que lle prometera a el e ao seu sucesor, Zacarías, devoltas pola axuda ao rei Liutprando. Zacarías doou un exército romano para axudar aos longobardos e tomaron Spoleto, e Liutprando instalou ao seu propio sobriño, Axiprando, como duque.
Axiprando xa era duque de Clusium cando foi investido co título de duque de Spoleto. Axiprando escoltou a Zacarías de volta a Roma desde Interamna e restituíu as cidades que pedía.
O reinado de Axiprando non sobreviviu á morte de Liutprando, momento en que foi apartado do poder por Transamundo.
O Hórreo
Un hórreo é unha construción destinada a gardar e conservar os alimentos afastados da humidade e dos animais. Como topónimo, O Hórreo pode referirse a:
Xoán Tzetzes
Xoán Tzetzes ou Ioannes Tzetzes (Ιωάννης Τζέτζης, Ioannis Tzetzis, nado ca. 1110 e finado ca. 1180, foi un escritor e erudito bizantino, irmán do filólogo Isaac Tzetzes.
Traxectoria
Entre os seus numerosos escritos destaca a colección das súas Cartas, cento sete en total, que ten certa importancia non xa para a biografía do autor, senón para a dos seus correspondentes. En verso popular está o Libro das historias, de carácter histórico-filolóxico; abarca máis de doce mil versos. Desde a primeira edición, onde, por comodidade, a obra se dividiu en doce partes de mil versos, chámase ordinariamente a este libro as Quilíadas (é dicir, ‘os Miles’). As Misionas ou Quilíadas de Xoán Tzetzes, non son, segundo Krumbacher, máis que «un enorme comentario versificado das súas propias cartas, que alí se explican a unha tras a outra». As relacións das cartas e as Quilíadas son tan íntimas, que as primeiras poden considerarse como un resumo detallado das segundas. Este só feito quita ás Quilíadas todo valor literario. Outra grande obra de Xoán Tzetzes, tamén escrita en versos populares, son as Alegorías sobre a Ilíada e a Odisea, dedicadas á esposa do emperador Manuel, Berta-Irene, chamada polo autor a raíña «máis homérica», é dicir, a maior admiradora do «moi sabio Homero, ese lago de palabras» a «lúa clara, non bañada polas ondas do Océano, senón que sae do leito de púrpura do seu sol». Nesta obra expón o contido dos cantos de Homero, explicándoos desde o punto de vista da exexese alegórica. Ao principio das mesmas di, con non pouca e característica presunción:Ademais destas obras, Tzetzes deixou outras sobre Homero e Hesíodo, escolios (notas críticas ou explicativas á marxe dos manuscritos) sobre Hesíodo e Aristófanes, algúns poemas, a obra Antehomérica, homérica e posthomérica, etc. Os traballos de Xoán Tzetzes non foron editados aínda nos nosos días e algúns probabelmente perdéronse.
Tzetzes é valioso polo seu celo erudito e o seu interese por compilar documentos; por iso os seus escritos son unha fonte de valiosos informes sobre a Antigüidade e a literatura clásica; por outra banda os seus vastos coñecementos e a súa epistolografía permite extraer algunhas conclusións sobre o carácter do Renacemento literario da época dos Comnenos.
Unnolfo de Spoleto
Unnolf ou Unulf foi posibelmente un duque de Spoleto brevemente en 752. Consta nas fontes como que reinou uns poucos anos, pero isto é incerto. Aistolfo, o rei, tomou o ducado nas súas mans pouco despois (inmediatamente ou tras un breve período, que correspondería ao reinado de Unnolf) da morte de Lupo.
Robertas Javtokas
Robertas Javtokas, nado o 20 de marzo de 1980 en Šiauliai, é un ex xogador profesional lituano de baloncesto. Con 2,11 metros de estatura xogaba na posición de pivote.
Traxectoria profesional
No ano 2000, Javtokas fichou polo Lietuvos rytas e converteuse axiña no mellor pivote da liga lituana. Co Rytas gañou a liga en 2000, 2002 e 2006, e a Copa ULEB en 2005, na que foi nomeado mellor xogador do torneo. Coa súa axuda, o Rytas debutou na Euroliga en 2006.
Para a tempada 2006-07, Javtokas uniuse ó Panathinaikos BC, onde conquistou a tripla coroa tras gañar a liga grega, a copa grega e a Euroliga. O 24 de xuño de 2007, asinou un contrato de dous anos co Dynamo Moscova ruso. En 2009, asinou co BC Khimki ruso. O 15 de xullo de 2010, chegou á Liga ACB tras asinar un contrato de dous anos co Valencia Basket.
En xuño de 2011, Javtokas volveu a Lituania tras asinar por tres anos co Žalgiris Kaunas.
O 8 de xuño de 2017, Javtokas anunciou a súa retirada coma xogador profesional. O día seguinte, disputou o derradeiro encontro da súa traxectoria profesional.
Bufo nival
O bufo nival (Bubo scandiacus) é unha especie da familia das estríxidas. Nos Estados Unidos é tamén coñecida coma bufo do ártico ou gran bufo branco.
Morfoloxía
Bufo de gran tamaño, cabeza redonda e orellas case invisíbeis. A plumaxe é branca con pintas negras na cabeza, dorso e cola. En ocasións hai individuos totalmente brancos. O peteiro negro e o iris amarelo contrastan fortemente coa plumaxe. Actividade crepuscular e tamén diúrna. Adoita medir entre 53 a 65 cm de longo e uns 120 a 150 cm de envergadura. A femia posúe unhas raias de cor marrón.
Reprodución
Pon entre 4 e 10 ovos en maio, nun niño colocado nalgún lugar seco e con boa visibilidade. É unha especie monógama. Os xuvenís son de cor acastañada e con bandas de cor branca.
Nutrición
A súa base alimentaria son os lemmings, mais tamén captura lebres e aves. En épocas de escaseza, aliméntase das reservas que vai acumulando ó longo de todo o ano. Isto permítelle sobrevivir en ambientes moi inhóspitos.
Distribución
Presente no norte e interior de Escandinavia. Tamén en Islandia e as costas árticas de América e Siberia. Adoitan facer migración cara a zonas máis meridionais coa chegada do outono. Excepcionalmente poden chegar ata Holanda ou Alemaña central.
Cultura popular
Hedwig, a curuxa de Harry Potter, é un bufo nival. Aínda que os libros a identifican coma femia, para gravar os filmes empregaron machos, por seren dunha cor branca máis brillante.
Rego de Trabe
O rego de Trabe ou da Trabe, ás veces chamado río Trabe, nace nos altos do monte da Zapateira, nunha zona que foi un campo de mámoas , a uns 200 metros de altitude e discorre polo concello de Culleredo ata desembocar na ría do Burgo en Acea de Ama.
Descrición
O rego da Trabe nace na chaira que constitúen os altos da Zapateira, na zona en que se xuntan os concellos da Coruña, Culleredo e Arteixo, preto do club de golf. Descende rapidamente entre penedos e rochas graníticas nunha pequena fraga rodeada de plantacións de eucaliptos. O seu caudal medra coas achegas de pequenos regatos e mananciais antes de chegar aos Montes de Chans, que sortea polo sur formando un pronunciado meandro, que coincide co ángulo que actualmente conforman a estrada AC-14 e o seu ramal cara ao aeroporto da Coruña. Neste relanzo a paisaxe torna chá e o río discorre por un prado primeiro, e abeirado por vexetación riparia despois. Entrando na parroquia de Almeiras, o desnivel vólvese máis acusado e o río baixa por entre un eucaliptal. Baixo a estrada N-550, o rego da Trabe recibe pola marxe esquerda as augas do seu principal afluente, o rego do Castro, que provén da faldra norte da Zapateira. Dende aquí xa flúe por unha franxa practicamente chaira no lugar da Choeira, paralelo a un paseo peonil na beira esquerda. No seu treito final, xa canalizado e nunha contorna urbana, discorre entre parques e paseos ata chegar aos muíños de Acea de Ama na ría do Burgo.
Liga de baloncesto de Iugoslavia
A Liga de baloncesto de Iugoslavia (en serbocroata Jugoslavija Liga) foi a máxima competición de baloncesto que se disputou en Iugoslavia entre 1945 e 1992. A partir deste último ano, coa desintegración iugoslava, a competición mantívose, mais unicamente con representantes de Serbia e Montenegro, creándose a Liga serbo-montenegrina.
Cun total de dezaseis títulos europeos e once subcampionatos, a Liga Iugoslava, foi unha das competicións máis potentes do baloncesto continental. Aínda que actualmente cada exrepública iugoslava conta coa súa propia competición, no ano 2001 creouse a ABA Liga ou Liga do Adriático, tratando de reunificar o baloncesto dos Balcáns, podéndose considerar a esta competición a herdeira do que foi a YUBA Liga.
Historia
Após a fin da segunda guerra mundial en 1945 xorde en Iugoslavia a necesidade do desenvolvemento de competicións deportivas. De facto, exceptuando as grandes cidades como Belgrado, Liubliana, Zagreb e Saraxevo, a xente carecía de oportunidades para gozar do deporte. En resposta a isto, os anos 1945 e 1946 viron a creación de múltiples ligas e competicións de diferentes deportes, entre elas unha liga de baloncesto. A competición, que comezaría en 1945, foi deseñada paralelamente á Liga de fútbol, sendo un dos obxectivos da mesma a afirmación da unidade do país. De feito, na primeira temporada, en lugar da habitual competión entre clubs, escolleuse un equipo de cada unha das seis república iugoslavas, ademais dun representante de Voivodina e outro do Exército Popular.
Sería na década de 1970 cando xorde unha verdadeira cultura de baloncesto en Iugoslavia, gozando de recoñecemento como unha das mellores nacións deste deporte. Rompendo co dominio da Unión Soviética, a liga iugoslava deu orixe a estrelas que irían gañar varios Mundiais e Campionatos de Europa. Porén, despois dunha década de dominio, os anos 1980 viron unha pequena caída de talento na liga. Con todo, a finais dos anos 1980 e comezos dos 1990 o mundo é testemuña do rexurdimento do bloncesto iugoslavo, gñanado a selección dous Campionatos de Europa consecutivos e o Mundial.
Este impulso foi detido polas loitas étnicas que estalaron en 1991. Os clubs de Eslovenia e Croacia abandonan a liga na temporada 1991−92, o que supuxo a fina da competición. Posteriormente, a nación divídese a nación en cinco repúblicas sucesoras, cada unha das cales fundadora da súa propia liga de baloncesto coa excepción de Serbia e Montenegro, que conservou o nome de YUBA Liga. Así naceron a A-1 Liga (liga croata), a Premijer liga (liga bosníaca), a 1. A SKL (liga (eslovena) e a MPL (liga macedonia). A pesar de todos estes cambios, no ano 2001 preséntase unha nova liga conxunta dos clubs da antiga: a Liga do Adriático, que actualmente convive coas respectivas ligas locais.
Marina Bay, Singapur
miniatura|right|280px|Marina Bay, con [[Marina Centro no fondo.]]
Marina Bay é unha baía próxima á zona central de Singapur. É unha baía artificial, e formouse cun recheo de terra que creou o Marina Centro e a área Marina Sur; durante o proceso de recuperación, a dársena Telok Ayer foi eliminada do mapa, e o río de Singapur desemboca agora na baía, en vez do facelo directamente ó mar. En 2008 rematouse unha barreira que fixo de Marina Bay unha reserva de auga potable (o Singapur Marina Reservoir).
Plan Director
O goberno de Singapur tamén gastou 35 millóns de dólares para completar os 3,5 quilómetros de paseo marítimo fronte ao mar ao redor de Marina Bay. Inclúese un novo centro de visitantes ecolóxico e a "Helix" que une o paseo co Marina Center onde se atopa o Parque Olímpico da Mocidade. O Promontory @ Marina Bay (antes Central Promontory Site) utilizarase como un espazo provisional para eventos e como espazo público utilizado para actividades teatrais e espectáculos.
miniatura|centre|800px|Vista aérea de Marina Bay no serán miniatura|centre|800px|Vista de Marina Bay pola noite
Historia
En 1970, levouse a cabo o recheo de terras en Marina Bay, formando o que hoxe en día son as áreas de Marina Centro e Marina Sur. No proceso de recuperación, Telok Ayer Basin e Inner Roads elimináronse do mapa co recheo de terras, mentres que a boca do río Singapur agora desemboca na baía no canto de directamente no mar. En 2008, foi construída a Marina Barrage, unha barreira para facer no centro da cidade unha reserva de auga doce, para o abastecemento de auga, control de inundacións e un novo e atractivo estilo de vida.
Eventos
miniatura|300px | Marina Bay vista desde o Flyer Singapur á tardiña A presentación do Gran Premio de Singapur levouse a cabo o 28 de setembro de 2008 sobre un circuíto urbano a través de Marina Bay. Foi a primeira vez que un Gran Premio de Fórmula Un se disputou de noite, coa pista totalmente iluminada. Desde a súa creación, The Float@Marina Bay foi sede de eventos como o Desfile do Día Nacional, despedidas de ano, e tamén serviu como bancada de pé para a primeira edición do Gran Premio de Singapur de Fórmula 1. O estadio flotante máis grande do mundo foi a sede da apertura e clausura da primeira edición dos Xogos Olímpicos da Mocidade de 2010.
Billy Connolly
William "Billy" Connolly, Jr., nado o 24 de novembro de 1942 en Anderston, Glasgow, é un artista, músico, presentador, cómico e actor escocés de cinema e televisión. Tamén é coñecido, especialmente en Escocia, polo seu alcume en scots The Big Yin ("O grande"). O seu estilo de comedia baséase a miúdo na improvisación, incluíndo frecuentemente linguaxe malfalada. Connolly é considerado como un dos máis influentes cómicos segundo diferentes enquisas realizadas no Reino Unido.
Viveiro de peixes
miniatura|250px|dereita|[[Lagoa de Sobrado dos Monxes.]]
Un viveiro de peixes é un lago artificial construído para a cría de peixes. En tempos medievais era bastante común nos mosteiros e castelos de Europa para o abastecemento de peixes, este é o caso da lagoa do Mosteiro de Sobrado dos Monxes no concello homónimo.
Os viveiros de peixe seguen a ser común no Canadá; Europa, especialmente na República Checa; nas illas Filipinas; no leste de Asia, especialmente no Xapón.
Centruroides sculpturatus
O Centruroides sculpturatus é un pequeno e lixeiro escorpión común no deserto de Sonora, no suroeste dos Estados Unidos e no noroeste de México. Un exemplar de macho adulto pode acadar os 8 cm de lonxitude, mentres que a femia é lixeiramente máis pequena, cunha lonxitude máxima de 7 cm.
Distribución
Esta especie de escorpión distribúese nos Estados Unidos no estado de Arizona. En México, habita nos estados de Sonora, Baixa California e Baixa California Sur.
Bob Said
Boris Said (5 de maio de 1932 en Nova York - 24 de marzo de 2002 en Seattle), chamado "Bob", era un piloto de carreiras dos Estados Unidos.
Said foi o primeiro estadounidense en gañar unha carreira por estrada en Europa despois da Segunda Guerra Mundial, o Gran Premio de Rouen de 1953. Participou no primeiro Gran Premio dos Estados Unidos de Fórmula 1 en Sebring o 12 de decembro de 1959. Trompeou na primeira volta e non puntuou no Campionato Mundial. Tamén fixo unha saída na NASCAR, as 500 Millas de Daytona de 1959 onde terminou 50º despois dun fallo na transmisión.
Said tamén foi un competidor de bobsleigh, competindo dúas veces nos Xogos Olímpicos, 1968 en Grenoble e  1972 en Sapporo, Xapón logrando o posto décimo como mellor resultado. Os xogos de 1968 foron notables ao competir contra outro piloto de carreiras que competiu nas carreiras de zorras, Bob Widdows.
Máis tarde foi o produtor executivo dun documental titulado "Mystery of the Sphynx".
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
NASCAR
( clave) ( Grosa pole position outorgada polo tempo de cualificación. Cursiva Pole position obtida por puntos na clasificación ou tempo de adestramento. * A maioría de voltas lideradas. )
Ödön von Horváth
Edmund Josef von Horváth (coñecido como Ödön von Horváth; nado o 9 de decembro de 1901 en Fiume, hoxe Rijeka; morto o 1 de xuño de 1938 en París) foi un escritor austrohúngaro en lingua alemá.
Traxectoria
Edmund (en húngaro "Ödön") Josef von Horváth foi o primeiro fillo do diplomático austrohúngaro Dr. Ödön Josef von Horváth e de Maria Lulu Hermine, nada Prehnal. O pai era orixinario da rexión de Eslavonia, hoxe pertencente a Croacia e era membro da pequena nobreza da zona (o indicativo nobiliario faise en húngaro engadindo unha ‚H‘ á fin do apelido). A mai viña dunha familia húngaro-alemá, seu pai era médico militar do exército austro-húngaro..
A familia trasladouse en 1902 a Belgrado e en 1908 a Budapest, onde Ödön foi educado (en lingua húngara) por un profesor particular. Cando seu pai foi transferido a Múnic en 1909, Ödön permaneceu en Budapest estudando no internado episcopal, o Rákóczianum. En 1913 marchou vivir con seus pais e comezou a aprende-lo alemán. A familia mudouse a Pressburg, despois a Budapest e Ödön asentouse, despois dun novo traslado dos pais a Múnic, en Viena, baixo a protección de seu tío Josef Prehnal. Alí concluíu en 1919 os estudos secundarios nun ximnasio privado e no mesmo ano matriculouse na universidade de Múnic, onde asistiu a seminarios de psicoloxía, literatura, teatro e belas artes ata o semestre de inverno de 1921/1922.
Horváth comezou a escribir en 1920. A partir de 1923 viviu en sobre todo en Berlín, Salzburgo e con seus pais na cidade bávara de Murnau am Staffelsee, dedicándose de xeito cada vez máis intenso á literatura, por ben que moitos textos desa época foron destruídos polo propio autor. Malia que non estaba vinculado a ningún partido político, simpatizaba coias esquerdas. Foi testemuña nun xuízo conta o partido nacionalsocialista e nas súas pezas teatrais, como Sladek, der schwarze Reichswehrmann (1929), os avisos contra os perigos do fascismo fixéronse habituais. En 1929 abandonou a Igrexa católica.
A sona literaria Horváths acadou o seu primeiro punto culminante en 1931, cando recibiu o premio Kleist e foi representada a súa obra teatral máis coñecida Geschichten aus dem Wiener Wald (Historias dos bosques de Viena). En 1933 despois da toma do poder por Adolf Hitler a SA fixo unha pescuda na casa de seus pais en Murnau Horváth abandonou Alemaña. Os anos que seguiron pasounos en Viena e Henndorf, preto de Salzburgo, e converteuse nun dos membros máis importantes do círculo de Henndorfer, formado ó redor de Carl Zuckmayer.
A prohibición de representar as súas obras en Alemaña provocou que a súa situación económica fora difícil. O seu segundo grande éxito chegoulle en 1937, despois da publicación da súa novela Jugend ohne Gott (Mocidade sen deus) en Ámsterdam. A obra foi traducida a moitas linguas, pero en 1938 foi incluída na lista de obras prohibidas nos territorios do Terceiro Reich.
Despois do Anschluss, a anexión de Austria a Alemaña, en marzo de 1938, Horváth marchou primeiro a Budapest e Fiume, para instalarse a finais de maio en París. O primeiro de xuño de encontrouse co director Robert Siodmak, para falar da adaptación cinematográfica da novela Jugend ohne Gott. Esa mesma tarde morreu na avenida dos Campos Elisios a consecuencia do golpe dunha póla desprendida polo aire durante unha tormenta. Foi enterrado o 7 de xuño no cemiterio de Saint-Ouen de París. As obras de Horváth viviron un renacemento nos anos 60 e o autor estableceuse como un dos clásicos modernos da literatura en lingua alemá.
Características da súa obra
Os temas sociais e políticos forman o núcleo da obra dramática de Horváth. Partindo das figuras de pequenos burgueses depauperados e sen futuro e de mulleres suxeitas a unha drástica dependencia patriarcal, debuxa retratos dunha sociedade socialmente depravada e allea. En obras serodias aparecen como tema cuestións relixiosas relativas á culpa e a responsabilidade. Nas obras Jugend ohne Gott e Ein Kind unserer Zeit (Un neno do noso tempo) Horváth trata o tema do ascenso do fascismo.
Horváth é considerado un renovador do teatro popular. Nas súas pezas dramáticas critica a linguaxe culta artificial, que trata de desenmascarar cunha linguaxe dialogada artificiosa e que pon de manifesto a falta de comunicación. : „Entre a pequena burguesía produciuse a destrución da fala auténtica por medio da xerga culta. Por iso, para representar de xeito realista ós homes de hoxe, téñolles que facer falar na xerga culta. A xerga culta (e as súas causas) esixen naturalmente a crítica, e así nace o diálogo das novas obras de teatro populares e con el o Home e a acción dramática: unha síntese do serio e o irónico.“
Calvelas
O topónimo galego Calvelas pode referirse a:
Proupín, Ames, Ames
Proupín é un lugar da parroquia de Ames no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 50 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 29 homes e 21 mulleres.
Ramalho Ortigão
José Duarte Ramalho Ortigão (Porto, Santo Ildefonso, Casa de Germalde, 24 de outubro de 1836 — Lisboa, Mercês, 27 de setembro de 1915) foi un escritor portugués.
José Duarte Ramalho Ortigão naceu no Porto, na Casa de Germalde, freguesía de Santo Ildefonso. Era o máis vello de nove irmáns e irmás, fillos e fillas do primeiro-tenente de artillaría Joaquim da Costa Ramalho Ortigão e da súa muller Antónia Alves Duarte Silva.
Viviu a súa infancia nunha quinta do Porto coa avoa materna, coa educación a cargo dun tío avó e padriño Frei José do Sacramento. Na Facultade de Dereito da Universidade de Coímbra, frecuentou brevemente a carreira de Dereito. Ensinou francés e dirixiu o Colexio da Lapa no Porto, do cal seu pai fora director. Iniciouse no xornalismo colaborando no Jornal do Porto e no xornal de cariz monárquico O Correio: Semanário Monárquico (1912-1913). Tamén foi colaborador en diversas publicacións periódicas, nalgúns casos postumamente, entre as cales se destaca: Acción realista (1924-1926); O António Maria (1879-1885;1891-1898) ; Branco e Negro (1896-1898); Brasil-Portugal (1899-1914); Contemporânea (1915-1926); A Esperança (1865-1866; Galeria republicana (1882-1883); Gazeta Literária do Porto (1868), Ideia Nacional  (1915), A Prensa  (1885-1891); O Occidente  (1878-1915); Renascença  (1878-1879? ); Revista de Estudos Libres (1883-1886), A semana de Lisboa (1893-1895); A Arte Portuguesa  (1895); Tiro e Sport  (1904-1913); Serões (1901-1911); O Thalassa: semanário humorístico e de caricaturas (1913-1915) e, a título póstumo, no periódico O Azeitonense (1919-1920).
O 24 de outubro de 1859, casou con D.ª Emília Isaura Vilaça de Araújo Vieira, de quen tivo tres fillos: Vasco, Berta e Maria Feliciana.
Aínda no Porto, envolveuse na Questão Coimbrã co folleto «Literatura de hoje», acabando por enfrontarse a Antero de Quental nun duelo de espadas, a quen apodou de covarde por insultar o cego e velliño António Feliciano de Castilho. Ramalho ficou fisicamente ferido no duelo efectuado o 6 de febreiro de 1866, no Jardín de Arca d'Áuga.
Reencontrou en Lisboa o seu exalumno Eça de Queirós e con el escribiu unha «novela execrável» (clasificación dos autores no prefacio de 1884): O Misterio da Estrada de Sintra (1870), que marcou a aparición da novela policial en Portugal. O mesmo ano, Ramalho Ortigão publicou ademais Histórias cor-de-rosa e iniciou a publicación de Correio de Hoxe (1870-71). En xuntanza con Eça de Queiroz, xurdiron en 1871 os primeiros folletos de As Farpas, do que veu a resultar a recompilación en dous volumes so o título Uma Campanha Alegre. A finais de 1872, o seu amigo Eça de Queiroz partiu para A Habana exercer o seu primeiro cargo consular no estranxeiro, continuando Ramalho Ortigão a redactar só As Farpas.
Non obstante, Ramalho Ortigão tornárase unha das principais figuras da chamada Xeración de 70. Aconteceulle o que aconteceu a case todos os membros desa xeración. Nunha primeira fase, pretendían aproximar Portugal das sociedades modernas europeas, cosmopolitas e anticlericais. Desilusionados coas luces europeas do progreso material, porén, volvéronse, nunha segunda fase, para as raíces de Portugal e para o programa dun «reaportuguesamento de Portugal». Foi desa segunda fase que resultou a constitución do grupo «Os Vencidos da Vida», do cal formaron parte, alén de Ramalho Ortigão, o Conde de Sabugosa, o Conde de Ficalho, o Marqués de Soveral, o Conde de Arnoso, Antero de Quental, Oliveira Martins, Guerra Junqueiro, Carlos Lobo de Ávila, Carlos de Lima Mayer e António Cândido. Á intelectualidade proeminente da época xuntábase entón a nobreza, nun último esforzo para restaurar o prestixio da Monarquía, tendo o Rei D. Carlos I, significativamente, sido elixido por unanimidade «confrade suplente do grupo».
Regresou a Portugal en 1912 e, en 1914, dirixiu a célebre Carta dun velho a um novo, a João do Amaral, onde saudou o lanzamento do movemento de ideas políticas denominado Integralismo Lusitano:
«A orientação mental da mocidade contemporânea comparada à orientação dos rapazes do meu tempo estabelece entre as nossas respectivas cerebrações uma diferença de nível que desloca o eixo do respeito na sociedade em que vivemos obrigando a elite dos velhos a inclinar-se rendidamente à elite dos novos»».
Foron impresos dous billetes de 50$00 Chapa 6 e 6A de Portugal coa súa imaxe.
Obra
miniatura|Estatua de Ramalho Ortigão no [[Porto, Portugal|Porto.]] miniatura|Estatua de Ramalho Ortigão por Leopoldo de Almeida (Parque D. Carlos I, Caldas da Rainha.)
Misión Imposible: Protocolo fantasma
Misión imposible: Protocolo fantasma (en Mission: Impossible – Ghost Protocol, tamén coñecido como Mission: Impossible IV – Ghost Protocol ou simplemente como Mission: Impossible IV) é un filme estadounidense de acción e espías, dirixido por Brad Bird e estreado no 2011. É o cuarto filme da serie Mission: Impossible. Está protagonizado por Tom Cruise, no seu papel do axente Ethan Hunt. Protocolo fantasma foi escrito por André Nemec e Josh Appelbaum, e producido por Cruise, J. J. Abrams (director do terceiro filme) e Bryan Burk.
Estreouse en galego o 21 de abril de 2021 a través da TVG. A directora de dobraxe foi Charo Pena e o filme foi traducido por Manuel Arca Castro.
Pedro Nolasco Gaite Sancho
Pedro Nolasco Gaite Sancho, nado en Pontevedra o 16 de outubro de 1879 e finado en Poio o 12 de xaneiro de 1949, foi un relixioso e escritor galego.
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote a finais de 1902. Dentro da orde dos Mercedarios, foi nomeado secretario de provincia de 1906 a 1907, comendador do convento da Magdalena de Sarria entre 1907 e 1914, e despois encabezou o regreso da comunidade a Madrid en 1914. No verán de 1918 foi destinado a Ferrol xunto co padre Alberto Barros. En 1918, coincidindo co sétimo centenario da fundación da orde, fundou en Ferrol a revista La Merced. Deu clase no colexio La Merced (actual colexio Tirso de Molina), onde tivo como alumno a Gonzalo Torrente Ballester. En 1920 foi designado para ler a oración fúnebre de Concepción Arenal.
Permaneceu como comendador en Ferrol até 1924, se ben durante os veráns ía a Donostia para ser capelán da Familia Real. Nese ano regresou a Poio, onde foi nomeado mestre de coristas (formador de seminaristas maiores mercedarios) entre 1924 e 1927, e deputado ao capítulo xeral entre 1927 e 1930. O 24 de decembro de 1927 recibiu o título de predicador xeral, e foi definidor provincial de 1937 a 1942.
Cuarteto Hellmesberger
En 1875 o fillo de Josef Hellmesberger entrou no cuarteto para ser o líder da formación a partir de 1887, nesta segunda época os seus membros foron:
Retrato de Diego de Covarrubias y Leiva (El Greco)
Características
Posiblemente El Greco non coñecese en persoa o teólogo Diego de Covarrubias, xa que este morreu no mesmo ano en que o pintor chegou a Toledo, mais pintou este retrato seu a partir do realizado ao natural por Alonso Sánchez Coello en 1574.
No cadro destaca a serenidade contida do retratado, que ocupou altos cargos da xerarquía eclesiástica. Na parte central aparece a figura masculina. Leva unha cruz pectoral, suxeita por unha cinta branca á altura do peito. Este pectoral de ouro e esmeraldas, en forma de cruz latina, é un símbolo da dignidade, propio dos bispos.
En 1599-1600, El Greco pintou tamén o retrato do seu irmán Antonio de Covarrubias, sendo o pendant deste cadro.
Primeira Guerra de Independencia de Escocia
A Primeira Guerra de Independencia de Escocia foi un conflito militar entre Escocia e Inglaterra que durou dende a invasión inglesa de Escocia en 1296 ata a restauración de jure da independencia escocesa co Tratado de Edimburgo-Northampton en 1328. A independencia De facto foi establecida en 1314 na Batalla de Bannockburn.
YUBA Liga (1991-2006)
A YUBA liga foi a máxima competición do baloncesto da República Federal de Iugoslavia e de Serbia e Montenegro entre as temporadas 1991−92 e 2005−2006. Coa separación pacífica de Montenegro e Serbia no ano 2006, esta competición deixou de existir, dando lugar á Košarkaška liga Srbije (liga serbia) e á Prva A Liga (liga montenegrina).
Nomes
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, a liga foi coñecida como:
Biodiésel
200px|miniatura|Biodiésel (B100) producido a partir do aceite da [[soia]]
O biodiésel é un combustíbel renovábel e biodegradábel, obtido a partir de lípidos naturais como os aceites vexetais ou graxas animais mediante procesos industriais de esterificación e transesterificación, o que se aplica na preparación de substitutos totais ou parciais do petrodiésel ou gasóleo obtido do petróleo.
Características
Como substituto total denomínase B100 (biodiésel 100%), mentres que outras denominaciones como B5 ou B30 fan referencia á proporción ou porcentaxe de biodiésel empregado na mestura (por exemplo, B15 ten un 15% de biodiésel e un 85% de diésel).
O impacto medioambiental e as consecuencias sociais da súa produción e comercialización masiva, especialmente nos países en vías de desenvolvemento ou do Terceiro Mundo é obxecto de debate entre os especialistas e os diferentes axentes sociais e gobernamentais internacionais.
Avelaiona dos Urais
miniatura|Avelaiona dos Urais A avelaiona dos urais (Strix uralensis) é unha especie da familia das Estríxidas.
Morfoloxía
Ave cun disco facial moi marcado e agrisado. Plumaxe branca con pintas marróns. Salientan os ollos completamente negros e o peteiro amarelo pálido. Trátase dunha especie que tolera a presenza humana. As parellas son monógamas de por vida e non adoitan abandonar o seu territorio.
Reprodución
Aproveita os niños abandonados doutras especies ou cría en covas. A posta oscila entre 3 e 4 ovos, sendo chocados unicamente pola femia.
Nutrición
Depreda roedores de todo tipo. Tamén aves, ata o tamaño de pombas ou corvos. Esporadicamente tamén caza anfibios e insectos.
Distribución
Dende o leste de Escandinavia e Países Bálticos ata o Xapón. Existe unha poboación permanente nos Cárpatos, Albania e na antiga Iugoslavia. Rara no resto de Europa.
Desterro
O desterro é un castigo polo cal o súbdito ou cidadán perde a súa nacionalidade converténdose nun apátrida. Este tipo de medida legal estaba por baixo da pena de morte na consideración popular. Actualmente este tipo de pena xa non existe debido aos problemas causados no dereito internacional cando o Estado receptor do acusado non o quere no seu territorio, aínda que se mantivo no dereito de varios países como Brasil ata finais dos 80 do século XX.
Esta medida serviu para desfacerse de inimigos políticos durante centos de anos, diferenciándose da deportación en que nese caso o castigo alcanza etnias ou nacionalidades enteiras. O caso do exilio tamén é diferente, xa que nel o individuo foxe do país natal por razóns políticas xa sexan obrigado ou por estar en desacordo co seu goberno, como o caso das desafeccións na URSS.
Historia
En España a pena de desterro atópase xa na Idade Media: nas partidas de Afonxo X amósase o castigo de desterro ás illas. Nos códigos penais do século XIX volve aparecer, a mediados e finais do XIX os desterrados ou deportados eran enviados a lugares illados, como as colonias penitenciarias en ultramar así como os penais de Ceuta e Melilla ao igual que facían Francia (que deportaba criminais e presos políticos a lugares como a Illa do Demo) e Inglaterra (que enviaba convictos a Australia). Durante a Guerra dos Dez Anos (1868-1878), na que Cuba intentoue independizarse de España, o Capitán Xeneral Dulce tivo que deportar incluso a membros da facción "españolista" a Fernando Poo debido aos motíns causados por eles contra a súa autoridade.
Durante o franquismo esta pena dirixiuse contra persoas como xenerais monárquicos e algúns do chamado contubernio de Múnic, desterrados ás illas Canarias. Esta pena mantívose no código penal ata hai pouco e actualmente foi substituída pola de orde de afastamento que priva do dereito a residir ou permanecer en diversos lugares tanto de forma provisional ou cautelar.
The Cars
The Cars é unha banda estadounidense de rock aparecida nos comezos da escena da música New Wave a finais dos anos 70. Fundárona o vocalista e guitarrista Ric Ocasek, o vocalista e baixista Benjamin Orr, o guitarrista Elliot Easton, o teclista Greg Hawkes e o batería David Robinson. O grupo é orixinario de Boston, Massachusetts, e asinaron con Elektra Records en 1977.
The Cars estiveron na vangarda da fusión do rock guitarreiro co pop baseado en sintetizadores que xurdiu nos 70 e comezou a facerse popular a comezos dos anos 80. The Cars comezaron con forza co seu álbum de estrea The Cars, que chegou a ser platino a finais de 1978 e foi chamado unha "obra mestra xenuína" por allmusic. A canción máis exitosa e coñecida do álbum probablemente sexa "Just What I Needed", que comezou sendo unha demo en 1977. O tema foi enviado nunha cinta a un DJ local da zona de Boston, que a pinchou con frecuencia na súa emisora. Rapidamente chamou a atención de varios DJs e este feito permitiulle á banda asinar un contrato con Elektra Records ese mesmo ano. Robert Palmer, crñitico musical para The New York Times e Rolling Stone, describiu o seu estilo musical dicindo: "colleron algunhas tendencias importantes pero disparatadas do minimalismo punk contemporáneo, as texturas labirínticas de sintetizador e guitarra do art rock, o revivalismo do rockabilly dos 50 e laconismo melódico do powerpop, remexido todo iso nunha persoal e atractiva mestura.