cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Hendley Barnhart
Traxectoria
En 1896 gradúase de M.D. da Universidade de Columbia. De 1908 a 1926, e de novo en 1932 é vicepresidente da Biblioteca do Xardín Botánico de Nova York. Xa en 1907 era bibliotecario do NYBG, cando Anna Murray Vail, a súa primeira bibliotecaria xubílase ese ano casa e vaise a Jessamine, Florida, onde realiza moitas recoleccións da flora. En 1914 volve ao norte e vive en Tarrytown, e logo ao Bronx. En 1903 era asistente do staf do NYBG, con responsabilidades sobre o seu Boletín, as Memorias, e o Journal. En 1905 comeza a aparecer North American Flora, e Barnhart fai todas as revisións do manuscrito.
Barnhart Biographical File
Este "Arquivo Bibliográfico" consistía nuns 50.000 cartóns con profusa ou non información de cada biografía. O NYBG foino ampliando notablemente continuando a tarefa de Barhart, e está microfilmado, con copias a disposición de interesados.
Retírase en 1941.
The White Tiger (filme)
The White Tiger é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Ramin Bahrani. Está protagonizado por Adarsh Gourav xunto con Rajkummar Rao e Priyanka Chopra, quen tamén é un dos produtores executivos, xunto con Prem Akkaraju, Ava DuVernay e Ken Kamins. O filme conta coa banda sonora de Danny Bensi e Saunder Jurrians, e a fotografía e a edición son obra de Paolo Carnera e Tim Streeto. É unha adaptación da novela homónima de 2008 escrita por Aravind Adiga. Conta a historia de Balram, quen se viu obrigado a deixar a escola mesmo antes de comezar a aprender. Porén, tivo un soño, liberarse da pobreza, desfacerse da servidume e non deixarse atrapar polo feudalismo. Emprega o seu enxeño e astucia para escapar da pobreza e chegar ó máis alto.
Adiga publicou o seu libro e decidiu facer unha adaptación cinematográfica a finais de 2010, vendendo os dereitos ó produtor Mukul Deora, mais o filme nunca se levou a cabo. Bahrani foi contratado para realizar a adaptación, aínda que escribiu o primeiro borrador mesmo antes de que fose publicado. O filme rodouse en diferentes localizacións en Delhi dende outubro até decembro de 2019, e estreouse nas Vegas o 6 de xaneiro de 2021, e estreouse en cinemas limitados nos Estados Unidos o 13 de xaneiro. Estreouse en todo o mundo a través da plataforma en liña Netflix o 22 de xaneiro de 2021. The White Tiger recibiu valoracións positivas por parte da crítica, que eloxiou a súa dirección, guión e interpretacións.
José de la Peña de Toro
José de la Peña de Toro, nado en Salamanca e finado en Santiago de Compostela en 1676, foi un arquitecto e mestre de obras castelán. miniatura|Claustro do [[colexio de San Xerome, obra de José Peña Toro. ]]
Traxectoria
Traballou no Convento de Santo Estevo de Salamanca. Clasicista, posteriormente evolucionou cara ó barroco. Chamado polos monxes beneditinos, en 1652 trasladouse a Santiago de Compostela onde continuou as obras do Mosteiro de San Martiño Pinario. En 1656, a Universidade contratouno para construír o claustro do Colexio de San Xerome.
Dirixido polo cóengo José Vega y Verdugo, de 1658 a 1672 traballou na Catedral de Santiago de Compostela (Pórtico Real da Praza da Quintana, Porta Santa ou dos Perdóns, Porta dos Abades, ciborio e coroación das ábsidas e Torre das Campas da Fachada do Obradoiro), sucedendo, en 1664, como mestre de obras ao portugués Francisco de Antas, que finou nese ano.
Fixo, tamén, a capela de Santa Tareixa (logo chamada da Soidade) na igrexa parroquial de Santa María Salomé, a capela de San Xosé na Igrexa da Compañía de Xesús de Santiago, hoxe igrexa da Universidade, e a capela de San Miguel na igrexa de Santa Baia de Arealonga (Vilagarcía de Arousa).
Salvaterra, Salvaterra de Miño
San Lourenzo de Salvaterra é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 1.865 habitantes (933 homes e 932 mulleres), distribuídos en 26 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.718 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 3.647 habitantes, sendo 1.871 homes e 1.776 mulleres.
.tf
.tf é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Terras Austrais e Antárticas Francesas.
Dous parvos moi parvos
Dous parvos moi parvos (en Dumb and Dumber) é un filme estadounidense dirixido por Peter Farrelly e Bobby Farrelly que foi estreado en 1994. Emitiuse na TVG o 24 de xaneiro de 2018.
Sinopse
A vida de Lloyd e Harry, dous amigos dunha estupidez supina, é un auténtico desastre. O primeiro traballa como chofer dunha limusina, e o segundo adícase a transportar cans. Cando Lloyd se namora dunha rapaza de boa posición, que deixa esquecido un maletín no coche, os dous amigos emprenden unha viaxe por todo o país para devolverllo.
A Portela, Burgueira, Oia
A Portela é un lugar da parroquia de Burgueira, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 38 habitantes (21 homes e 17 mulleres).
Soutolobre, Salvaterra de Miño
Santa Comba de Soutolobre é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 109 habitantes (62 mulleres e 47 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 125 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación mantivérase nos 109 habitantes, sendo 55 homes e 54 mulleres.
Embraer E-Jets
A familia Embraer E-Jet é unha serie de reactores bimotores de pasaxeiros de fuselaxe estreita e alcance medio fabricados pola compañía brasileira Embraer. Anunciada no Paris Air Show de 1999 e comezada a produción no ano 2002, a serie de avións converteuse nun éxito comercial. O modelo é usado tanto por aeroliñas principais como rexionais por todo o mundo. Cara decembro do ano 2012 había 185 peticións en firme para os E-Jets, 580 opcións e 908 unidades entregadas.
Deseño
Todos os E-Jets levan catro asentos por fila e teñen un deseño de "dobre-burbulla", desenvolvido por Embraer para os seus reactores comerciais de pasaxeiros. Aínda que é referido comunmente cun sinxelo prefixo "E", os reactores son tecnicamente aínda Embraer Regional Jets ("ERJ"s), termo que se refire aos máis pequenos membros da familia Embraer ERJ. Embraer fixo desaparecer o prefixo ERJ nos seus anuncios dos inicios da fabricación do novo avión. As series E-190/195 teñen unhas capacidades semellantes ás versións iniciais do McDonnell Douglas DC-9 e do Boeing 737, que sempre foron considerados avións de pasaxeiros de primeira liña.
Os clientes de lanzamento do avión foron a aeroliña francesa Régional Compagnie Aérienne Européenne con 10 pedidos e 5 opcións do E-170; e a aeroliña suíza Crossair con 30 pedidos do E-170 e 30 do 30 E-190. O pedido máis grande de E-Jets realizouno JetBlue, ao mercar 100 E-190, e ter opción a 100 máis. JetBlue estableceu o récord do voo máis longo da familia E-190 o 6 de novembro do 2008, cando un dos seus avións voou dende Anchorage, Alasca ata Buffalo, Nova York, realizando un total de 4.989 km; tratábase dun avión baleiro nun voo non comercial. O avión finalmente regresou ao aeroporto JFK tras dous meses en servizo chárter coa candidata á vicepresidencia dos Estados Unidos Sarah Palin.
E-170 e 175
Os modelos E-170/E-175 no rango dos 80 asentos son os máis pequenos da familia E-Jet. Están impulsados por motores General Electric CF34-8E de 62,28 kN de potencia cada un. Os E-170 e E-175 compiten directamente co Bombardier CRJ-700 e o Bombardier CRJ-900 respectivamente, e en parte co turbohélice Bombardier Q400. Tamén buscan substituír no seu segmento de mercado a deseños anteriores como o BAe 146 e o Fokker 70.
O Embraer 170 foi a primeira versión producida. O prototipo 170-001 foi dado a coñecer o 29 de outubro do ano 2001, realizando o primeiro voo o 19 de febreiro de 2002. Amosouse ao público en maio dese ano na convención a Asociación de Aeroliñas Rexionais. Despois dunha resposta positiva por parte da comunidade de aeroliñas, Embraer lanzou o E-175. O primeiro voo do alongado E-175 realizouse en xuño do 2003. A certificación para o 170 conseguíuse dous anos despois da súa estrea ao público; a entrega do primeiro exemplar ao cliente de lanzamento, LOT Polish Airlines, foi en marzo do 2004. O primeiro cliente estadounidense do EMB 170 foi US Airways, tras a certificación da FAA, e o avión entrou en servizo o 4 de abril do 2004 operado pola división MidAtlantic de US Airways, Inc. O primeiro E-175 foi entregado a Air Canada e entrou en servizo en xullo do 2005. O prototipo 170-001 realizou o seu derradeiro voo o 11 de abril do 2012. O seu destino foi o despezamento nos Estados Unidos para pezas de reposto.
E-190 e 195
miniatura|250px|Embraer E-195 de [[Air Europa no aeroporto de Vigo]] Os modelos E-190/195 son variantes alongadas dos E-170/175 equipados cunha á e un estabilizador máis longos e un novo motor, o GE CF34-10E, de 82,30 kN de potencia. Este avión compite co Bombardier CRJ-1000. Ademais, estando no rango dos 110 asentos, compiten con avións de primeira liña como os Boeing 717-200 e 737-500/-600, o Airbus A318, e algúns dos próximos modelos da Bombardier CSeries.
O primeiro voo do E-190 foi o 12 de marzo do 2004, e o do E-195 o 7 de decembro do mesmo ano. O primeiro cliente do E-190 foi a aeroliña de baixo custo estadounidense JetBlue, cun pedido de 100 unidades e outras 100 opcións. A compañía británica Flybe lanzou o E-195, con 14 pedidos e 12 opcións.
Xa que os modelos 190/195 son do mesmo tamaño que avións de primeira liña, moitas aeroliñas opéranos como tales, equipando unha clase business nos mesmos, en lugar de operalos cunha compañía rexional asociada. Por exemplo, Air Canada opera 45 E-190 con 9 asendos de clase business e 88 de clase económica como parte da súa frota principal.
Embraer Lineage 1000
O 2 de maio do 2006 Embraer anunciou os seus plans para unha variante de negocios do E-190. Esta tería a mesma estrutura pero cun alcance aumentado por riba dos 8.000 km, e asentos de luxo para un máximo de 19 pasaxeiros. Foi certificado pola FAA estadounidense o 7 de xaneiro do 2009. Os dous primeiros exemplares de produción entregáronse en decembro do ano 2008.
Segunda xeración de E-Jets
No ano 2011 Embraer anunciou que centraría a súa atención o desenvolvemento de versións renovadas da familia E-Jet en vez de en aións totalmente novos. As novas variantes estarían mellor posicionadas para competir coa Bombardier CSeries, e poderían estar impulsadas por novos motores de maior diámetro que ofrecerían melloras no consumo de combustible, ademais levarín un tren de aterraxe un pouco máis alto e probablemente unha nova á de aluminio ou fibra de carbono. Air Lease Corp nomeou provisionalmente ao renovado E-Jet como o E-198, e asesorou a Embraer para que alongue o E-190 cunha fila máis (sentando así a 118 pasaxeiros nunha única clase) e ao E-195 con dúas ou tres filas (levando de 130 a 134). Posteriormente, Embraer nomeouno "second generation". General Electric, Pratt & Whitney e Rolls-Royce eran os posibles provedores dos motores. O motor turbofan de Pratt & Whitney foi seleccionado en xaneiro do 2013 para equipar ás novas versións de E-Jets. O Honeywell Primus Epic 2 foi elixido como o seu paquete de aviónica.
O Pedroso
O topónimo Pedroso pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Adrián Rivademar
Adrián Rivademar Outeda, nado no Grove en 1998, é un cociñeiro e escritor galego.
Estevo I de Croacia
Estevi I Krešimirović (en croata Stjepan I Krešimirović), nado cara ao 988 e finado no 1058 foi un rei do Croacia desde ca. 1030 até 1058 e membro da Casa de Trpimirović, primeira da rama dos Krešimirović. Estevo I non foi o primeiro rei de Croacia que levou o nome de "Estevo" ("Stjepan"), senón o segundo. Malia que antes Estevo Držislav de Croacia tomou o nome de Estevo na súa coroación, porén non era o seu nome natal, polo que Estevo sempre foi considerado "o primeiro".
Traxectoria
Fillo do antigo rei Krešimir III, Estevo naceu contra 988. Casou con María, posibelmente de orixe veneciana, quen lle deu dous fillos: Pedro Krešimir IV, que o sucedeu como rei de Croacia e Častimir, que foi o pai do futuro rei Estevo II.
Estevo sucedeu formalmente ao seu pai en 1030, aínda que é probábel que correinara con el desde 1028. Como rei continuou as ambicións dos seus predecesores de estender o dominio sobre as cidades costeiras, desenvolvendo diversas actividades nese sentido, pero finalmente todo foi en van. miniatura|300px|dereita|O Reino medieval de Croacia ca. 1045, durante o reinado de Estevo I.
Centrouse na reconstrución da forza militar de Croacia e, en 1032 enviou gran parte da súa frota para axudar a Bizancio na súa guerra contra os árabes. As tensións entre os bizantinos e os árabes aumentaran despois de que os musulmáns destruíran a Igrexa do Santo Sepulcro en Xerusalén. Estevo utilizou isto ao seu favor, empregando a restaurada alianza croato-bizantina como un método para pacificar aos bizantinos e, simultaneamente, frustrar os desexos dos venecianos de ocupar a costa de Croacia.
Entre 1038 e 1041, Estevo logrou conquistar Zadar aos venecianos durante un curto período, posibelmente coa axuda do recentemente coroado rei de Hungría Pedro Orseolo, cuxa tía estaba casada con Estevo.
En 1035, o conde Aldabero de Carintia pediu axuda a Croacia contra o Sacro Emperador Xermánico Conrado II, co que estaba enfeudado. Aldabero foi acusado o 18 de maio de 1035, durante a Asemblea de Bamberg, de conspirar con Croacia. Debido a isto, o emperador reforzou a parte sueste do seu Estado, onde limita con Croacia. No mesmo ano, Estevo enviou ao seu primo Estevo Dobronja a Constantinopla, para reunirse co emperador bizantino. Porén, durante a guerra coa República de Venecia, aliado bizantino, Estevo Dobronja foi encarcerado e finalmente morreu alí.
As circunstancias cambiaron en 1046 cando Pedro I de Hungría, o fillo do antigo dogo veneciano Otón Orseolo e da sobriña do rei húngaro Estevo I, fuxiu do reino. O rei croata utilzou isto para invadir e saquear a Hungría, e ampliou o seu dominio até o río Drina ao leste. Isto provocou un ataque do dogo Domenico I Contarini que tomou Zadar en 1050.
Nun esforzo por manter a influencia romana nas cidades de Dalmacia, o emperador bizantino nomeou a Stjepan Praska, previamente un ban que servira baixo o rei Estevo I, como comandante Imperial. Aínda que nominalmente traballou para o Imperio bizantino en Zadar, axudou ao rei para conseguir outros asentamentos litorais.
Estevo I estableceu a diocese de Knin en 1040, que se estendía polo norte até o río Drava. O bispado de Knin tamén tivo o título nominal de "bispado croata" (en latín, episcopus Chroatensis).
O comercio progresou baixo Estevo I, e xurdiu unha aristocracia florecente en Zadar, Biograd, Knin, Split e outras cidades costeiras. É probábel que os centros urbanos en Eslavonia creceran nese momento (especialmente ao longo do río Sava) e as poboacións emigraron cara ao norte e cara ao leste en busca de novas terras de cultivo. As dúas cidades máis grandes en Eslavonia nesa época eran Zagreb e Sisak.
En 1050, o rei Estevo I, gobernante de Bosnia e Dalmacia, fixo unha doazón de terras ao longo da costa que ampliou os límites da República de Ragusa até Zaton, a 16 km ao norte da cidade orixinal, dándolle o control á República da abondosa subministración de auga doce que emerxía dunha fonte vauclusiana á entrada de Ombla. A doazón de Estevo incluía tamén o porto de Gruž, que hoxe é o porto comercial de Dubrovnik.
En 1054, o gran cisma de Oriente rompeu a unidade da comuñón entre a Igrexa de Roma -á que Croacia permaneceu adscrita- e a Igrexa de Constantinopla.
Estevo I reinou até 1058 e o seu fillo Pedro II Krešimir IV de Croacia, asumiu a coroa.
Dagbladet
miniatura|Edificio onde se localiza a sede do xornal Dagbladet é un xornal de Noruega fundado en 1869 en Oslo que se publica na variedade bokmål do noruegués. O seu editor en xefe é John Arne Markussen. Edítase en formato tabloide desde 1983. Dagbladet é tradicionalmente o terceiro xornal noruegués por circulación tras a edición matutina do Aftenposten e o Verdens Gang, competindo directamente con este último. Foi o primeiro xornal nacional noruegués en establecer unha edición online, dagbladet.no o 8 de marzo de 1995 que en 2012 tiña 771.000 visitas únicas en ordenadores e 237.000 en dispositivos móbiles.
O 20 de xuño de 2013 anunciouse que Aller Media mercara o 100% da propiedade do Dagbladet ao Berner Gruppen.
Historia
miniatura|Edición do Dagbladet do [[2 de xaneiro de 1905.]] O xornal fundouno Anthon Bang, con Hagbard Emanuel Berner como o seu primeiro editor en xefe, e o primeiro número saíu o 2 de xaneiro de 1869, de inspiración liberal democrática, foi o órgano do partido Venstre desde 1884, a partir do comezo da década de 1970 vai adquirindo unha meirande independencia do partido ata que en 1977 rompeu o vencello orgánico co partido.
Durante os anos previos á segunda guerra mundial a liña política do xornal fora claramente antinazi pero tras a ocupación do país polos alemáns a súa liña editorial tivo que mudar ao servizo das novas autoridades e como o resto dos medios de comunicación estaban sometidos a vixilancia, censura, directrices e multas e como moitos outros xornais adoptaron a actitude de escribir entre liñas para saltar as prohibicións. O editor en xefe da época, Einar Skavian, intentou resistirse aos mandatos das novas autoridades pero foi arrestado e despois enviado a un campo de concentración, o de Grini, sorte que tamén correron outros empregados do xornal. A intención de refundir as cabeceiras do Dagbladet, Morgenbladet e Norges Handels og Sjøfartstidende nunha soa suscitou unha forte reacción e finalmente abandonouse o proxecto pero supuxo tamén o peche do xornal en abril de 1943 pero mantivo a planta e equipo de impresión e tras a ocupación puido saír de novo á rúa o 14 de maio de 1945.
O 26 de agosto de 1990 foi o primeiro xornal noruegués en publicar unha edición os domingos
Gamba rosada
A gamba rosada  ou listada, ou aínda rubia, Aristeus antennatus (Risso, 1816) é unha especie de crustáceo malacostráceo da orde dos decápodos, infraorde dos carideos e familia dos aristeidos.
Dagbladet
Suplementos
Fredag foi un suplemento que editou entre 1990 e 2012 dedicado á xente nova, entre 15 e 35 anos con reportaxes dedicadas á música, ao cine, á vida nocturna ou ao sexo. En 1999 lanzou os sábados a súa propia revista, o Magasinet, exemplo que copiaron moitos outros xornais do país
Gamba rosada
Taxonomía
Aristeus antennatus foi descrita 1816 polo naturalista nizardo Giuseppe Antonio Risso (coñecido como Antoine Risso), que a bautizoiu co nome de Penaeus antennatus.
Dagbladet
Circulación
Circulación segundo o Mediebedriftenes Landsforening:
Gamba rosada
Taxonomía
Tras ser reclasificada dentro do xénero Aristeus, creado en 1840 polo médico e zoólogo francés Louis Georges Duvernoy (1777-1855). dito nome constitúe o basónimo da especie.
Nomes galegos
Na bibliografía consultada só rexistran a especie Aristeus antennatus Rosa Ramonell que, na súa Guía dos mariscos de Galicia, lle adxudica os nomes de gamba rosada e gamba listada, e Lahuerta e Vázquez, que no seu Vocabulario desígnana como gamba rosada. A este respecto cómpre sinalar que pode causar confusión o nome que se lle dá de gamba vermella, xa que este foi o elixido por Lahuerta e Vázquez para designar a Aristaeomorpha foliacea (Risso, 1827), especie que Ramonell denomina gamba roxa e chourizo.
Descrición
De 15 a 17 cm de lonxitude, algúns exemplares poden chegar até os 22. As femias teñen o rostro longo e puntiagudo;
A súa casca alcanza até 62 mm de longo nas femias e, o dos machos, até 45 mm. Esta casca do cefalotórax é lisa, e presenta unha quilla dorsal, continuación do rostro. Este ten forma de estilete delgado e afiado na punta, claramente curvado e dirixido cara a arriba; na marxe superior ten tres dentes ma base, que continúa até a punta sen dentes, o mesmo que ocorre en toda a marxe inferior.
Grande Esfinxe de Gizeh
A Grande Esfinxe de Gizeh (أبو الهول Abū al-Haul, literalmente: Pai do Terror), comunmente coñecida como a Esfinxe de Gizeh ou simplemente a Esfinxe, é unha estatua calcaria dunha esfinxe reclinada, unha criatura mítica con corpo de león e cabeza de humano. Está situada na meseta de Gizeh, na franxa occidental do río Nilo en Gizeh, Exipto. O rostro da esfinxe representaría o rostro do faraón Quefrén.
Esculpida sobre o substrato, a forma orixinal da esfinxe foi restaurada con capas de bloques. A estrutura mide 73 metros de lonxitude desde a farpa ata a cola, 20,21 metros de alto desde a base ata a parte superior da cabeza e 19 metros de ancho nas súas ancas. É o monumento escultórico máis antigo de Exipto e crese que foi construído polos antigos exipcios do Reino Antigo durante o reinado do faraón Quefrén (arredor dos anos 2558-2532 a.C.).
Orixes e identidade
miniatura|A Grande Esfinxe parcialmente enterrada na década de 1870 miniatura|[[Auguste Mariette (sentado á esquerda) e o emperador Pedro II do Brasil (sentado á dereita) xunto a outros fronte a Esfinxe, 1871]] miniatura|A Grande Esfinxe parcialmente escavada, cara 1878. miniatura|A Grande Esfinxe cara 1880, por [[Beniamino Facchinelli.]] miniatura|A Grande Esfinxe fronte a [[Pirámide de Quefrén, 2005.]] A Grande Esfinxe é unha das máis grandes e antigas estatuas do mundo. Porén aspectos básicos sobre ela aínda son obxecto de debate, como a data da súa construción, os autores e o seu propósito.
Nomes da Esfinxe
Resulta imposible identificar o nome co que os construtores nomearon a estatua, xa que a Esfinxe non aparece en ningún escrito do Reino Antigo e non hai inscricións que describan a súa construción ou o seu uso orixinal. Durante o Reino Novo, a Esfinxe foi chamada Hor-em-akhet e o faraón Tutmosis IV (1401-1391 ou 1397-1388 a.C.) referiuse especificamente a ela na súa Estela do soño.
Construción
Aínda que houbo varias probas e varios puntos de vista enfrontados ao longo dos anos, a postura que mantén a exiptoloxía moderna é que a Grande Esfinxe foi construída arredor do ano 2500 a.C. polo faraón Quefrén, o construtor da segunda pirámide de Gizeh.
Selim Hassan, escribiu en 1949 durante as escavacións do recinto da esfinxe, resumindo o problema:
Unha estatua de diorita do faraón Quefrén, descuberta enterrada boca abaixo, xunto a outros cascallos no templo do val, utilizouse como apoio á teoría de Quefrén.
A Estela do Soño, erixida moito despois polo faraón Tutmose IV (1401-1391 ou 1397-1388 a.C.), asocia á esfinxe con Quefrén. Cando a estela foi descuberta, as súas liñas de texto estaban xa danadas e incompletas, e só referíanse a Khaf, e non Quefrén. Un fragmento foi traducido:
O exiptólogo Thomas Young, atopou o xerográfico Khaf nun cartucho danado empregado para rodear un nome real, inserido no glifo ra para completar o nome de Quefrén. Cando a estela foi re-escavada en 1925, as liñas de texto referidas a Khaf danáronse e quedaron destruídas.
Descrición
A Grande Esfinxe de Gizeh representa un ser híbrido metade león metade ser humano que se presenta como nunha divindade. Deste xeito, alúdese á forza do animal depredador máis poderoso e a intelixencia do ser humano. Na esfinxe materializada, a forza animal cálmase dominada pola intelixencia humana, repousando en actitude maxestática, a modo de divindade. A pedra da que está feita é calcaria.
Antonio Muñiz Cruces
Antonio Muñiz Cruces, nado na Estrada, foi un político galego.
Grande Esfinxe de Gizeh
Cabeza
A cabeza da Grande Esfinxe de Gizeh posúe unhas dimensións de, aproximadamente, 5,20 m de alto e 4,20 de anchura. Isto perfílaa como un volume de dimensións case cadradas e de tendencia grosa. Como toucado, a esfinxe leva a forma máis antiga, completamente plisada, do Nemes, que é o mesmo que se pode ver no fragmento da cabeza dunha estatua de Queops que se conserva no Museo Metropolitano de Nova York. A estatua posúe un uraeus na altura da fronte que arranca do bordo inferior do pano que lle cobre a cabeza e que se caracteriza por ser moi plástica. Amósanse detalles naturalista no pescozo e nas escamas da serpe. Tamén posúe unhas cellas moi marcadas, vigorosas, arqueadas cara a arriba e descendentes nas tempas. Os ollos son grandes, moi abertos e afundidos. As orellas son moi grosas e están pregadas cara adiante. A esfinxe carece de barba no queixo.
Nariz e barba
miniatura|dereita|Fragmentos da barba da esfinxe, conservados no [[Museo Británico. ]]
O nariz, dun metro de ancho, está perdido. Segundo os exames realizados ao rostro da esfinxe, descubriuse que unhas longas barras ou ciceis foron cravadas no nariz, unhas desde a parte do óso nasal e outras desde os orificios.
Antonio Muñiz Cruces
Traxectoria
miniatura|Informe do alcalde da Estrada sobre o "Grupo Galleguista", 10/5/1937. Emigrado en Cuba. Foi concelleiro na Estrada durante a ditadura de Primo de Rivera. Foi presidente do Recreo Cultural en 1931. Foi nomeado alcalde da Estrada o 5 de febreiro de 1937 e continuou no cargo ata decembro de 1937, cando foi nomeado alcalde Alfonso Constenla Otero. Volveu ser alcalde dende o 25 de novembro de 1940 a xuño de 1942.
Grande Esfinxe de Gizeh
Nariz e barba
O historiador árabe al-Maqrīzī, atribuíu a perda do nariz ao iconoclasta Muhammad Sa'im al-Dahr-a, tras descubrir a algúns campesiños facendo ofrendas á esfinxe en 1378 para aumentar os seus cultivos. Enfurecido, destruíu o nariz, e foi máis tarde executado por vandalismo. Al-Maqrīzī describiu á esfinxe como o talismán do Nilo do cal os campesiños locais pensaban que dependía o ciclo de inundacións.
Hai unha lenda que afirma que o nariz quedou destruído tras recibir un disparo de canón por parte dos soldados do exército francés de Napoleón. Outras versións afirman que foron as tropas británicas ou os mamelucos. Varias imaxes da esfinxe realizadas por Frederic Louis Norden, en 1738 e publicadas en 1757, mostran xa a esfinxe sen o seu nariz.
Ademais da perda do nariz, tamén falta a barba cerimonial do faraón, que segundo se cre estaba pegada. Porén, esta puido ser engadida posteriormente en períodos posteriores ao da súa construción orixinal. O exiptólogo Vassil Dobrev suxeriu que de ser a barba unha peza orixinal da esfinxe, danaría o queixo da estatua antes de caer. A falta de restos visibles de danos apoian a teoría de que a barba foi incluída posteriormente.
Quedan residuos dun pigmento vermello aínda visibles en varias partes do rostro da esfinxe. Tamén se atoparon trazas de pigmentos amarelos e azuis noutras partes da estatua, os cales levaron a que Mark Lehner suxerise que o monumento estivo decorado con belas cores de cómic.
Ensis arcuatus
A navalla Ensis arcuatus, é un bivalvo da familia Pharidae. Pódese encontrar en praias do Norte de Europa e o Canadá Oriental. Prefire area máis grosa que os seus parentes E. ensis e E. siliqua.
Ramón Nicolás
Ramón Nicolás Rodríguez, nado en Vigo o 9 de xuño de 1966, é un profesor, crítico literario, tradutor e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía galego-portuguesa (Universidade de Santiago de Compostela, 1989). Exerce a docencia no IES Castelao (O Calvario-Vigo).
Realiza crítica literaria desde o ano 1990 en diversas revistas e publicacións. Desde hai anos exerce a crítica semanalmente no suplemento “Fugas” de La Voz de Galicia. Dirixiu a sección " Breviario" da revista Biblos. Clube de lectores. Colaborou no programa Libro aberto da TVG e foi responsable de asinar as páxinas de información de libros galegos na revista Qué leer (2005-2014).
Desde 2011 é padroeiro da Fundación Celso Emilio Ferreiro. Dirixe a colección Biblioteca das Letras Galegas de Edicións Xerais de Galicia. Asemade é ensaísta e tradutor e pertence á Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, á Asociación Española de Críticos Literarios e á Asociación Galega da Crítica. Mantén, desde 2010, un dos blogs literarios máis veteranos de Galicia, como é o ''Caderno da crítica. Literatura galega''. Asinou diversas traducións e ensaios, ademais de estudar a obra de autores como Manuel Luís Acuña, Manuel Lueiro Rey, Álvaro Cunqueiro, Ramón Cabanillas, Lugrís Freire ou Celso Emilio Ferreiro. En 2021 foi escollido académico correspondente da Real Academia Galega. miniatura|300px|Presentación de Lapis na noite na [[Casa das Campás en 2018. Con Xaime Toxo, Montse Fajardo e Fran Alonso]]
Narrativa
miniatura|Detalle da portada de O sol na crista do galo de [[Manuel Lueiro Rey, edición de Ramón Nicolás.]]
Traducións ao castelán
miniatura|Papeleta de [[Provincia de Pontevedra|Pontevedra para o Senado nas Eleccións xerais de 2023.]]
Anfibios
Os anfibios (Amphibia, do grego ἀμφί, amphí ('ambos') e βίος, bíos ('vida'), que significa «ambas as vidas» ou «en ambos os medios») son unha clase de vertebrados anamniotas (sen amnio, como os peixes), tetrápodos, ectotérmicos, con respiración branquial durante a fase larvaria e pulmonar ao alcanzar o estado adulto. A diferenza do resto dos vertebrados, distínguense por sufrir unha transformación durante o seu desenvolvemento.
Os anfibios foron os primeiros vertebrados en adaptarse a unha vida semiterrestre, presentando na actualidade unha distribución cosmopolita ao atoparse exemplares en practicamente todo o mundo, estando ausentes só nas rexións árticas e antárticas, nos desertos máis áridos e na maioría das illas oceánicas. Hai descritas 7492 especies de anfibios. O seu estudo (xunto cos réptiles) coñécese como herpetoloxía.
.tj
.tj é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Taxiquistán.
Melania Trump
Melania Knauss-Trump, nada en Novo Mesto o 26 de abril de 1970, é unha exmodelo estadounidense de orixe eslovena, coñecida sobre todo por ser a terceira dona do 45º presidente dos Estados Unidos, Donald Trump. Sucedeu a Michelle Obama como a Primeira dama dos Estados Unidos de América, pasando á historia como a segunda nada fóra do país, tras Louisa Adams (dona do 6º presidente, John Quincy Adams, 1825-1829).
.tm
.tm é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Turkmenistán.
Melania Trump
Nada no seo dunha familia eslovena na vila de Sevnica, preto de Radeče, co nome de Melanija Knavs, comezou a súa carreira na modelaxe aos 16 anos ao tempo que cursou a carreira de arquitectura. En relación con Trump, ela continuou a súa carreira como modelo mentres realizaba obras de caridade. Fala esloveno, serbio, italiano, francés, alemán e inglés. A súa relación amorosa con Trump presentouse no reality show The Apprentice en 2004 e casaron o 22 de xaneiro de 2005. Froito deste matrimonio naceu o seu único fillo: Barron (2006).
O 18 de xullo de 2016, protagonizou un escándalo por pronunciar na convención republicana un discurso que o seu asistente en parte plaxiara do pronunciado por Michelle Obama (primeira dama dos Estados Unidos nese momento) na convención demócrata en 2008.
Afonso VIII
Afonso VIII pódese referir a dous reis coetáneos:
Special Generation
"Special Generation" (スッペシャル　ジェネレ～ション) é o sexto single do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o día 30 de marzo de 2005 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku.
Celebrity Skin
Celebrity Skin é o terceiro e último álbum da banda estadounidense de rock alternativo Hole, editado o 8 de setembro de 1998 a través do selo DGC Records en Estados Unidos e de Geffen Records internacionalmente.
Shania Twain
Shania Twain, nome artístico de Eilleen Regina Edwards, nada o 28 de agosto de 1965 en Timmins, Ontario, é unha cantante e compositora canadense dos estilos country e pop.
Celebrity Skin
As cancións foron compostas pola banda, algunhas coa axuda de Billy Corgan; porén, Courtney Love é a encargada de todas as letras. O traballo no estudio levou ao redor dun ano e medio, debido á carreira de actriz de Love.
Shania Twain
Traxectoria
Twain logrou fama mundial co seu terceiro álbum Come on Over que vendeu 40 millóns de copias en todo o mundo sendo o terceiro disco máis vendido de todos os tempos por unha cantante feminina e o álbum de música country máis vendido da historia.
É a única cantante feminina en ter tres discos de diamante en Estados Unidos, certificados pola RIAA, sendo ademais a segunda cantante canadense con máis discos vendidos, detrás de Céline Dion.
Encoro de Lindoso
O encoro de Lindoso (en barragem do Alto Lindoso) é un encoro que está situado na Rexión Norte de Portugal, no Distrito de Viana do Castelo, preto da aldea de Lindoso.
Shania Twain
Traxectoria
Desde 1995 co lanzamento do seu álbum The Woman in Me, Twain gañouse tanto o recoñecemento da crítica como o das vendas, gañando cinco premios Grammy, 27 premios BMI Songwriter e vendendo máis de 100 millóns de discos en todo o mundo. Deles, 48 millóns en Estados Unidos.
Isomaltosa
miniatura|dereita|Estrutura química da isomaltosa.
Encoro de Lindoso
O proxecto para construír o encoro comezou en 1983. A construción rematou en 1992. A presa úsase para xerar electricidade. É propiedade da compañía Electricidade de Portugal (EDP). A central hidroeléctrica do encoro de Lindoso é coñecida coma o Ferrari de Portugal.
Convenio España-Portugal de maio do 68
O 29 de maio de 1968, os Plenipotenciarios de España (Fernando M.ª Castiella), e Portugal (Luís da Câmara Pinto Coelho), asinan en Madrid un Convenio e Protocolo adicional entre España e Portugal para regular o uso e aproveitamento hidráulico dos tramos internacionais dos ríos Miño, Limia, Texo, Guadiana e Chanza, e dos seus afluentes.
O acordo, asinado mediante convenio entre España e Portugal, ou entre Franco e Salazar, para o aproveitamento do río Limia, a realidade é que non foi segredo, publicouse nos diarios oficiais de cada país, Portugal antes, o 5 de novembro de 1968, e España o 22 de abril de 1969.
O 4 de maio de 1971 o Diário do Governo nº 113, aproba o estatuto de funcionamento da Comisión Lusao-Hispana derivada do Convenio de repartimento dos ríos transfronteirizos de maio de 1968. O BOE publica o mesmo convenio no número 115 do 14 de maio de 1971.
O 12 de febreiro de 1976 o Diário do Governo nº 96 aproba a 2ª ratificación do protocolo derivada do Convenio de repartimento dos ríos transfronteirizos de maio de 1968. O BOE publícao no número 140, do 13 de xuño de 1977.
Isomaltosa
A isomaltosa é un disacárido formado por dúas unidades de glicosa unidas por enlace O-glicosídico alfa(1, 6). É similar á maltosa, pero esta ten enlaces alfa(1, 4), e á celobiosa, a cal ten enlaces beta(1, 4).
Encoro de Lindoso
Asolagamento do val do Limia
O encoro de Lindoso esténdese 17 quilómetros polo val do Limia, xusto ata a central hidroeléctrica do encoro das Conchas, situada na aldea do Valoiro. Asolagou as aldeas de Aceredo, Buscalque e O Vao no concello de Lobios, e a Reloeira no concello de Entrimo. Afectou ás parroquias de Manín, Lobios, Torno e San Martiño de Grou. En Portugal a aldea de Várzea foi a máis afectada, na freiguesía de Soajo, e tamén a aldea de Lindoso, na freiguesía de Lindoso.
Isomaltosa
A isomaltosa está naturalmente presente na cervexa, urina, sangue, fígado, mel de abella (en certos meles como o mel de tileiro chega a haber dun 1,2 ao 1,6% ) e outras substancias. Pode obterse da hidrólise do amidón ou do glicóxeno. É un produto da caramelización da glicosa.
.tn
.tn é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Tunisia.
Isomaltosa
A isomaltosa é un sólido branco con aspecto de azucre de cana. É soluble en auga e redutora e moi pouco higroscópica. A isomaltosa non fermenta e non produce carie.
Metabolismo
A dixestión do amidón dos alimentos por parte das amilases pancreática e salivar orixina a produción de maltosa e isomaltosa. Estes disacáridos son despois normalmente hidrolizados na luz intestinal polos encimas maltase e isomaltase. Pode existir intolerancia á absorción de isomaltosa debido á ausencia ou déficit nalgunhas persoas do encima isomaltase.
Antonio Concheiro Coello
Antonio Concheiro Coello, nado en Ordes o 23 de xullo de 1962, é un farmacéutico e político galego.
Escultura gótica en Galicia
miniatura|300px|[[Pórtico do Paraíso da Catedral de Ourense, rematado no ano 1248. O tímpano central foi substituído no s. XVI. ]] A escultura gótica en Galicia comprende obras feitas nos séculos XIII, XIV, XV e comezos do XVI, a maioría dela asociada á arquitectura relixiosa.
Piollo da cabeza
O piollo da cabeza humano, que pertence á subespecie Pediculus humanus capitis, é un insecto ectoparasito obrigado dos humanos, que vive no coiro cabeludo e causa a pediculose da cabeza ou pediculosis capitis. Son insectos que carecen de ás, que pasan toda a súa vida no coiro cabeludo humano alimentándose exclusivamente de sangue humano. Os humanos son os únicos hóspedes coñecidos deste animal, xa que o chimpancé, por exemplo, hospeda outra especie de piollos estreitamente emparentados co humano, da especie Pediculus schaeffi. Outras especies de piollos infestan á maioría das ordes de mamíferos e a todas as ordes de aves.
Como todos os piollos, os piollos da cabeza humanos diferéncianse doutros ectoparasitos hematófagos, como as pulgas, en que os piollos pasan todo o seu ciclo vital vivindo sobre o seu hóspede. Os piollos da cabeza non poden voar, e ademais as súas curtas e grosas patas fan que lles sexa imposible choutar, ou mesmo andar eficientemente sobre superficies planas.
O piollo da cabeza (Pediculus humanus capitis) ten unha subespecie irmá, que é o piollo do corpo (Pediculus humanus humanus). O piollo da cabeza non transmite enfermidades, a diferenza do piollo do corpo, e prefire adherir os seus ovos aos cabelos en vez de á roupa. As dúas subespecies son morfoloxicamente case idénticas pero normalmente non se hibridan, aínda que se observou que o fan en condicións de laboratorio. Desde un punto de vista xenético, crese que diverxiron como subespecies hai uns 30.000–110.000 anos, cando moitas poboacións humanas empezaron a usar cantidades significativas de roupa. Unha especie moito máis distantemente relacionada co piollo da cabeza é o piollo púbico (Pthirus pubis, piollo pato), que tamén infesta aos humanos, pero é morfoloxicamente diferente e está moito máis próximo en aparencia aos piollos doutros primates. A infestación por piollos en calquera parte do corpo chámase pediculose, e a infestación na cabeza chámase pediculose da cabeza ou pediculosis capitis.
Como o piollo da cabeza non transmite outras enfermidades, a non ser as pequenas infeccións que se poden orixinar ao rañarse o hóspede nas súas picaduras, pode dicirse que son inofensivos, e máis que un problema médico son unha molestia ou un problema cosmético. Mesmo se suxeriu que as infestacións por piollos da cabeza poderían ser beneficiosas para adquirir inmunidade contra o, máis perigoso, piollo do corpo, que pode transmiitr enfermidades perigosas.
Morfoloxía do adulto
Igual que outros insectos da suborde Anoplura, os piollos da cabeza adultos son pequenos (de 2,5–3 mm de longo), aplanados dorsoventralmente, e carecen de ás. Os segmentos torácicos están fusionados, pero son claramente distintos da cabeza e do abdome, este último está composto por sete segmentos visibles. Os piollos da cabeza son grises en xeral, pero a súa cor precisa é variable segundo o contorno no que se críen. Despois de alimentarse, o consumo de sangue causa que o corpo do piollo colla unha cor avermellada.
Cabeza
miniatura|upright|Macho de piollo da cabeza adulto. miniatura|Femia de piollo da cabeza adulta.
Antonio Concheiro Coello
Traxectoria
Fillo de Antonio Concheiro Carro e neto de Antonio Concheiro Iglesias. Licenciado en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela. Militante do Partido Popular de Galicia, foi concelleiro de Ordes (1987-1989) e parlamentario galego na III, IV e V lexislaturas (1991, 1995-2004) pola provincia da Coruña.
Piollo da cabeza
Tórax
miniatura|upright|Piollo da cabeza agarrado a un pelo humano. Dos segmentos fusionados do tórax saen seis patas. Como é típico nos anopluros, estas patas son curtas e terminan nun só gancho e nunha especie de "polegar" opoñible. Entre o gancho e o "polegar", o piollo agarra un cabelo do seu hóspede. Coas súa curtas patas e grandes ganchos, os piollos están ben adaptados a agarrarse do pelo dos seus hópsedes. Como contrapartida, estas adaptacións fan que sexan incapaces de brincar, ou mesmo de andar eficientemente sobre superficies planas. Os piollos poden gabear polos cabelos moi velozmente, o que lles permite moverse con rapidez e chegar a outro hóspede.
Abdome
No abdome hai sete segmentos visibles. Os primeiros seis segmentos teñen un par de espiráculos cada un a través dos cales o insecto respira. O último segmento contén o ano e (separadamente) os xenitais.
Diferenza entre sexos
Nos piollos machos o primeiro par de patas é lixeiramente máis longo que os outros dous pares. Este par de patas especializado utilízase para manter agarrada a femia durante a copulación. Os machos son lixeiramente máis pequenos que as femias e caracterízanse por ter un extremo do abdome máis puntiagudo e un aparato xenital ben desenvolvido e visible dentro do abdome. As femias caracterízanse por ter dous gonópodos en forma de W ao final do seu abdome.
Os Baños, Bande
San Xoán dos Baños é unha parroquia do concello ourensán de Bande, que engloba os lugares dos Baños, Lebosandaus, Maus e Vilela. Segundo o IGE en 2011 tiña 78 habitantes (37 homes e 41 mulleres).
Gamba rosada
Descrición
Os segmentos abdominais quinto e sexto presentan quilla dorsal en toda a súa lonxitude, mentres que o terceiro e o cuarto só na súa metade posterior. Tosos os segmentos redmatan nunha pequena espiña. O telson é longo e estreito, comprimido lateralmente e rematado en punta.
Os Baños, Bande
Patrimonio
A aldea de Baños quedou anegada polo encoro das Conchas, no río Limia, na década de 1940. Xunto con Porto Quintela formaban un nó comercial no que daquela xa existían tendas especializadas en tecidos, calzado, alimentación, ferretería, peiteado, ademais de bares e tabernas arredor do balneario do Xaime. A igrexa parroquial foi trasladada pedra a pedra a carón da estrada N-540, contando con casa reitoral anexa.
Noitevella (filme)
Noitevella (en New Year's Eve) é un filme estadounidense de 2011 dirixido por Garry Marshall. Está protagonizado por Halle Berry, Jessica Biel, Jon Bon Jovi, Abigail Breslin, Ludacris, Robert De Niro, Josh Duhamel, Zac Efron, Héctor Elizondo, Katherine Heigl, Ashton Kutcher, Seth Meyers, Lea Michele, Sarah Jessica Parker, Michelle Pfeiffer, Jake T. Austin, Til Schweiger, Hilary Swank, Sofía Vergara, Carla Gugino e Alyssa Milano.
Os Baños, Bande
Patrimonio
Á beira do encoro está o campamento romano de Aquis Querquennis e as termas de Bande. Estas dúas construcións, así como unha mansio romana (pousada de aloxamento), están situadas á beira da Vía Nova, a Vía XVIII do itinerario de Antonino.
Noitevella (filme)
Noitevella é o segundo título da triloxía non oficial de filmes románticos dirixidos por Garry Marshall, todos eles ambientados en épocas festivas e cun grande elenco e historias diferentes, sendo os outros filmes Historias do San Valentín (2010) e Mother's Day (2016). Algúns membros do elenco de Noitevella xa apareceran en Valentine's Day, como Biel, Kutcher e Elizondo. Noitevella estreouse o 9 de decembro de 2011 e recadou 142 millóns de dólares.
Ricky Martin
Enrique Martín Morales, máis coñecido polo seu nome artístico Ricky Martin, nado en San Juan o 24 de decembro de 1971, é un cantante, compositor, actor e escritor portorriqueño. Iniciou a súa carreira musical a mediados da década de 1980, como vocalista dun grupo xuvenil chamado Menudo.
Anfibios
Cumpren un rol ecolóxico vital respecto ao transporte de enerxía desde o medio acuático ao terrestre, así como a nivel trófico ao alimentarse en estado adulto, en gran medida, de artrópodos e outros invertebrados. Algunhas especies de anfibios secretan a través da pel substancias altamente tóxicas. Estas substancias constitúen un sistema de defensa fronte aos depredadores.
Noitevella (filme)
Estreouse en galego a través da TVG.
Ricky Martin
A partir de 1991 estableceuse como solista. Lanzou nove álbums de estudio, tres recompilacións e máis de cincuenta sinxelos en castelán e inglés. Vendeu 60 millóns de álbums como solista. O seu álbum máis vendido é o que lanzou en 1999, titulado Ricky Martin.
Cebiche
Entre os cítricos máis empregados están o limón e a lima, aínda que historicamente usouse a laranxa amarga. O aliño inclúe ademais algunha variedade local de ají ou chile, susbtituído por mostaza nalgunhas localidades de Ecuador e Centroamérica. Algunhas preparacións inclúen coandro picado e, agás no Perú, Chile e Panamá, no resto de países é común engadirlle mollo de tomate. A carne adoita marinarse xunto con cebola en anacos ou picada, e en México acostúmase engadir froitas picadas como tomate, aguacate e jícama.
Os Baños, Bande
Patrimonio
Na parroquia atópase tamén O castro nos montes de Lobosandaus e a ponte Cabanas entre As Maus e Negueiroá (tamén baixo o encoro). En Vilela está a capela de santo André, e nas Maus a de santo Antón. Muíños e fornos de uso comunitario están a perderse e derruírse.
Piollo da cabeza
Ovos do piollo (lendias)
miniatura|upright|Ovo (lendia) de piollo da cabeza pegado a un cabelo do hóspede.
Ricky Martin
Entre as súas cancións máis recoñecidas atópanse «Adeus», «Come with Me», «Disparo al corazón», «Fuego contra fuego», «Fuego de noche, nieve de día», «Jaleo», «La copa de la vida» (canción oficial do Mundial de Fútbol de 1998), «La Mordidita», «Livin' la vida lica», «María», «Más», «Nada es imposible», «Por arriba, por abajo», «She Bangs», «Tal vez», «Volverás» e «Vuelve!».
Gamba rosada
Descrición
O corpo é de cor vermella viva, con bandas azuladas na casca e bandas claras no abdome, que lle dan un aspecto listado (ao que alude un dos nomes que lle dé a esta gamba Rosa Ranonell).
Os Baños, Bande
Demografía
Na segunda metade do século XX a poboación baixou moito por mor da emigración cara á conca mineira de Asturias, a construción dos túneles do ferrocarril entre Ourense e Zamora, e a países de Europa coma Alemaña, Francia, Suíza, ou os Países Baixos.
Piollo da cabeza
Ovos do piollo (lendias)
Os piollos da cabeza son ovíparos. As femias poñen de 3 a 4 ovos por día. Os ovos de piollo (chamados en galego lendias ) están adheridos preto da base dos cabelos do hóspede. O comportamento de posta de ovos é dependente da temperatura e procura situar o ovo nun lugar axeitado para o desenvolvemento do embrión (o cal tamén depende da temperatura). En climas fríos, os ovos póñense no pelo xeralmente a de 3 a 5 mm da superficie do coiro cabeludo. En climas cálidos, e especialmente nos trópicos, poden poñer os ovos a 15 cm ou máis da base do pelo.
Rupert Everett
Rupert James Hector Everett, nado o 29 de maio de 1959 en Norfolk, é un actor e produtor inglés. Filmes destacados nos que participou son My Best Friend's Wedding, An Ideal Husband, The Next Best Thing e the Shrek, neste último poñendo a voz. Comentou abertamente a súa homosexualidade e que mesmo nunha etapa da súa vida tivo que prostituírse para pagar os seus estudos. Estudou dous anos en Royal Shakespeare Company, e logo integrou a compañía teatral Citizen company of Glasgow. Vive en Londres.