cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Halo (dispositivo de seguridade)
Construción
O sistema consiste nun soporte que rodea a cabeza do piloto e está conectado a tres puntos ao corpo do vehículo. O compoñente está feito de titanio e pesaba ao redor de 7 quilogramos na versión presentada en 2016. O peso subiu a 9 quilogramos no 2017.
Crusade
Terceira Orde
Esta orde resolve os problema dos uniformes, e diversos problemas de situar nos últimos lugares os primeiros episodios gravados.
Halo (dispositivo de seguridade)
Construción
O sistema non desenvolveuse polos equipos, realizounor un fabricante externo elixido pola FIA e é o mesmo para todos os vehículos.
Historia e desenvolvemento
O sistema halo está baseado nun proxecto de Mercedes; o traballo de desenvolvemento do simulador realizouno Anthony Davidson. Logo dunha demora dun ano en xaneiro de 2017, a FIA anunciou que o desenvolvemento do sistema fora completado e estaba listo para o seu uso.
A FIA para o desenvolvemento examinou tres escenarios fundamentais: a colisión entre dous vehículos, un contacto entre un vehículo e a contorna (como barreiras), e colisións con vehículos e restos. As probas mostraron que o sistema halo pode reducir significativamente o risco de lesións do piloto. Ademais, en moitos casos, o sistema foi capaz de evitar que o casco entrara en contacto cunha barreira usando unha serie de accidentes xa producidos como referencia. Durante o estudo do último caso, descubriuse que o halo pode desviar obxectos grandes e tamén proporcionar unha maior protección contra restos máis pequenos.
O sistema non só se usa na Fórmula 1, senón tamén en todas as clases de fórmulas da FIA. Non obstante, como os vehículos deberán rediseñarse para introducir este sistema, para moitas clases a nova xeración de monoprazas para a introdución terá que esperar.
En agosto de 2017, o Dallara F2 2018, un novo coche de Fórmula 2, presentouse e foi o primeiro en instalar o sistema halo. En xaneiro de 2018 a Fórmula E presentou o novo automóbil chamado SRT05e, que tamén incorporou o halo no seu deseño.
Sistemas alternativos
Como alternativa ao sistema halo, Red Bull Racing desenvolveu o "aeroscreen". O deseño, que era similar a un pequeno carenado, non recibiu moito interese pola FIA. Despois de que os pilotos expresaran a súa oposición á introdución do sistema de halo, a FIA desenvolveu un "escudo", un parabrisas de cloruro de polivinilo baseado no concepto do escudo.
Sebastian Vettel foi o primeiro e único piloto en probar o escudo. Durante a práctica libre para o Gran Premio do Reino Unido de 2017, completou unha volta co novo sistema antes de terminar a proba. Queixouse dunha visión distorsionada e borrosa que lle impedía pilotar. A súa introdución foi posteriormente excluída, en parte porque os equipos non tiveron tempo suficiente para probar e estudar o escudo.
Recepción
O sistema suscitou algunhas críticas, incluíndo a de Niki Lauda que afirmou que este sistema distorsiona a "esencia dos coches de carreiras". Outros expilotos, incluíndo Jackie Stewart, acolleron o sistema e compararono coa introdución de cintos de seguridade que provocaron a mesma crítica e logo convertéronse en norma tamén nas estrada convencionais.
Transvección (xenética)
A transvección é un fenómeno epixenético que se orixina pola interacción entre un alelo dun cromosoma e o correspondente alelo do cromosoma homólogo. A transvección pode facer que un xene se active ou se reprima. Pode darse tamén entre rexións non alélicas dun xenoma e en rexións do xenoma que non se transcriben.
A primeira observación dun apareamento de cromosomas mitótico (é dicir, non meiótico, xa que na meiose é algo normal) descubriuno por microscopía en 1908 Nettie Stevens. Edward B. Lewis no Instituto Tecnolóxico de California (Caltech) descubriu a transvección no complexo xénico bithorax na mosca Drosophila na década de 1950. Desde entón, a transvección foi observada noutros loci de Drosophila, como o white, decapentaplegic, ollos ausentes e yellow. Ed Lewis afirmou que "operacionalmente, a transvección ocorre se o fenotipo dun xenotipo dado pode ser alterado soamente por alteración do apareamento somático (ou meiótico). Tal alteración pode xeralmente realizarse pola introdución dun rearranxo heterocigótico que altera o apareamento na rexión relevante pero non ten efecto de posición por si mesmo sobre o fenotipo" (citado por Ting Wu e Jim Morris, 1999 ). Recentemente, os fenómenos mediados polo apareamento observáronse en especies distintas de Drosophila melanogaster, como ratos, humanos, plantas, nematodos, insectos, e fungos. Á luz destes descubrimentos, a transvección pode representar unha forma ampla e potente de regulación xénica.
A transvección parece depender do apareamento dos cromosomas. Nalgúns casos, se un alelo está situado nun cromosoma diferente debido a que houbo unha translocación, non se produce transvección. A transvección pode ás veces ser restaurada nunha translocación en homocigoto, na que ambos os alelos poden de novo aparearse. A restauración do fenotipo foi observada nos xenes bithorax, decapentaplegic, ollos ausentes, e vestigial, e con transxenes de white. Nalgúns casos, a transvección entre dous alelos orixina a complementación intraxénica, mentres que a perturbación da transvección altera a complementación.
Crese que a transvección ocorre por medio dunha variedade de mecanismos. Nun mecanismo, os amplificadores (enhancers) dun alelo activan o promotor dun segundo alelo apareado. Outros mecanismos son o silenciamento sensible ao apareamento e o bypass de amplificador dun illador da cromatina por medio de cambios mediados por apareamento na estrutura dun xene.
Pontedeume (homónimos)
O topónimo Pontedeume pode referirse a:
Diccionario de la lengua española
O Diccionario de la lengua española (DLE dende a 23ª e DRAE ata 22ª) é a principal obra lexicográfica do idioma español editado pola Real Academia Española en colaboración coas demais academias da Asociación de Academias de la Lengua Española (ASALE). Dispoñible tamén en Internet, a súa 22ª edición ten 2.349 páxinas e está complementada cun apéndice gramatical con conxugacións verbais.
Célula delta
miniatura|dereita|Control da secereción ácida estomacal.
As células delta (células δ) ou células D son células produtoras de somatostatina, que se encontran nas paredes do estómago e intestino e nos illotes de Langerhans do páncreas.
No estómago atópanse no antro e fondo. Nos roedores as células delta do páncreas están localizadas na periferia dos illotes de Langerhans, pero nos humanos a arquitectura dos illotes está xeralmente menos organizada e as células delta poden aparecer tamén na parte central do illote.
Vistas con microscopio electrónico, as células delta poden identificarse como células máis pequenas e con gránulos algo máis compactos ca as células beta dos illotes. Os gránulos das células D no estómago son redondos, duns 350 nm de diámetro, cunha porción central finamente granular e densidade electrónica media.
As células delta conteñen receptores de colecistoquinina B ou CCKBR (que responden á gastrina), que aumentan a liberación de somatostatina, e receptores M3 (que responden á acetilcolina), que fan decrecer a liberación de somatostatina das células delta.
O péptido intestinal vasoactivo (VIP) actúa sobre as células delta causando unha maior liberación de somatostatina.
Importancia clínica
Os tumores de células delta denomínanse "somatostatinomas".
Secreción
A hormona somatostatina producida polas células delta e por algunhas neuronas é unha hormona peptídica de efectos inhibitorios. Inhibe a liberación da hormona do crecemento, da TSH e das hormonas gastrointestinais, e das pancreáticas insulina e o glicagón, e inhibe a adenilciclase das células parietais do estómago. Contribúe a diminuír o baleiramento gástrico, e reduce o peristaltismo e fluxo sanguíneo intestinal, e a secreción exócrina pancreática.
Kalomoira
Kalomoira (Καλομοίρα), de nacemento Marie Carol Sarantis (Μαρία Καλομοίρα Σαράντη), nada en Nova York o 31 de xaneiro de 1985, tamén coñecida como Kalomira ou K-Moira, é unha cantante greco-estadounidense cuxa carreira musical se desenvolveu en Grecia e Chipre.
En 2004 venceu o concurso musical Fame Story (versión grega de Operación Triunfo) e quedou en terceiro lugar representando a Grecia no Festival da Canción de Eurovisión 2008 con "Secret Combination".
Biografía
Kalomoira naceu no condado de Nassau, situado en Nova York. Os seus pais, Nikosinas e Elenas, son de orixe grega e propietarios dun restaurante. Ademais, Kalomoira tamén ten unha irmá.
Dende pequena comezou a interesarse polo mundo da actuación, comezando a estudar viola e a actuar en obras escolares dende temperá idade. Cando alcanza a maioría de idade participa, a instancias do seu tío, nun concurso organizado por unha radio local neoiorquina. Kalomoira quedou en segundo lugar e empezou a realizar varios bolos con outros artistas populares como Jessica Simpson o LL Cool J.
Tras graduarse na Universidade Adelphi no ano 2004, Kalomoira informouse da apertura dos castings da segunda edición de Fame Story, concurso da cadea grega ANT1 similar a Operación Triunfo, e decide participar nunha audición organizada en Estados Unidos. A pesar de que o seu idioma é o inglés, Kalomoira xa estivera en varias ocasións en Grecia e podía defenderse na súa lingua. A cantante logrou superar os castings e, tras superar varias probas, logrou converterse nunha das concursantes de Fame Story.
A pesar de ter durante os seus primeiros días pequenos problemas de adaptación, Kalomoira logrou superalos, pouco a pouco mellorou e converteuse nunha das favoritas do público, gañando finalmente o concurso. O primeiro lugar en Fame Story garantiulle un premio de 200.000 € e un contrato discográfico con Heaven Music, selo pertencente a cadea ANT1.
Carreira discográfica
No ano 2006 Kalomoira deu o salto definitivo á televisión como co-presentadora do programa Pio Poli Tin Kiriaki, un show de variedades emitido polo canal nacional grego Mega Channel. Ademais lanza un terceiro álbum, con versión de cancións do cine grego, chamado I Kalomoira Paei Cinema.
esquerda|miniatura|200px|[[Evdokia Kadi, Vlad Mirita e Kalomoira nunha festa de Eurovisión en Belgrado, 16 de maio de 2008]]A finais de 2007, a discográfica Heaven Music selecciona a Kalomoira como a súa concursante para a preselección de Grecia no Festival da Canción de Eurovisión 2008. Kalomoira escolleu un tema Pop chamado "Secret Combination", de son bastante norteamericano e con toques da música grega. Tras vencer en dita preselección en febreiro de 2008, Kalomoira converteuse na representante grega nesa edición. Para promocionar o tema, Kalomoira realizou unha xira por outros países participantes.
"Secret Combination" logrou éxito no festival. Tras pasar en primeiro lugar a primeira semifinal de Eurovisión, Kalomoira quedou en terceiro lugar na final, con 218 puntos e sendo superada só por Dima Bilan e Ani Lorak. Ademais, conseguiu con este tema posicionarse no primeiro lugar nas listas gregas e chipriotas, no posto 40 na lista de sinxelos do Reino Unido e no Top 10 de descargas de numerosos países, entre eles o Canadá e Australia. O seu cuarto álbum, titulado igual que o seu tema eurovisivo, saíu o mercado o 29 de maio de 2008 en Grecia, con 12 cancións en grego e en inglés. No verán de 2008, Kalomoira marchou de volta a Nova York tras manter unha disputa con Heaven Music sobre o seu novo álbum, que non logrou as vendas esperadas pola discográfica. A artista declarou que tivo que poñer parte do seu propio diñeiro para a produción do último álbum, mostrando así o seu descontento coa discográfica, pero continuou coa súa carreira musical. Actualmente reside en Nova York coa súa familia e o seu noivo.
Hew Whiteford Dalrymple
Sir Hew Whiteford Dalrymple, 1º Baronete, nado en Ayr (Escocia) o 3 de decembro de 1750 e finado en Londres o 9 de abril de 1830, foi un militar do Exército británico, que alcanzou o grao de xeneral e ostentou o cargo de gobernador de Xibraltar.
Biografía
É recordado, principalmente, por negociar a Convención de Sintra, durante a ocupación francesa de Portugal.
Foi tenente gobernador da illa de Guernsey entre 1796 e 1801 e gobernador de Xibraltar entre 1806 e 1808. No ano 1815 foi nomeado baronete de High Mark no condado de Wigtown.
Dalrymple e Galiza
En 1774, estando destinado en Xibraltar co grao de maior, emprendeu unha viaxe por España e Portugal. Dalrymple fixo coidadosas anotacións, que logo publicou, nun libro de viaxes, en forma de cartas, até un total de dezaseis, da que a décima e décimo segunda están dedicadas a Galiza. Hew Whiteford atopouse con galegos que volvían das segas nas Castelas, asunto do que fixo unha valoración, calculando que uns 60.000 pasaban todos os anos ás terras castelás e outros 30.000 a Portugal. Estas cifras cóidanse esaxeradas (estimaba a poboación galega en dous millóns de persoas, o que resulta demasiado). Fixo tamén observacións sobre outros aspectos (pallozas, minifundio, traxe, cultivos...), polo que constitúe unha fonte inestimábel para contrastar datos impresionistas sobre a Galiza de inicios do derradeiro cuarto do século XVIII.
Obra
A viaxe do militar británico foi publicada en Londres dous anos despois:
En 1783 publicouse unha versión francesa.
O seu texto completo, en versión española, figura en García Mercadal, J., Viajes de extranjeros por España y Portugal. Madid. Ed. Aguilar. 1962, t. III, páx. 645 e ss.
Extractos do libro de Dalrymple, en galego, poden ser consultados na obra de Gonzáles Reboredo, citada en Bibliografía, ou ben en castelán, en Alonso Montero, X., Galicia vista por los no gallegos. Madrid. Ed. Júcar. 1974.
Hillel Slovak
Hillel Slovak (en hebreo: הלל סלובק), nado en Haifa (Israel) o 13 de abril de 1962 e finado nos Ánxeles (California) o 25 de xuño de 1988, foi un músico israelí-americano coñecido sobre todo por ser o guitarrista orixinal e membro fundador da banda de rock dos Ánxeles Red Hot Chili Peppers. Antes da súa morte por unha sobredose de heroína en 1988, Slovak gravou dous álbums coa banda, Freaky Styley (1985), e The Uplift Mofo Party Plan (1987).
Traxectoria
A familia de Slovak emigrou aos Estados Unidos cando el tiña cinco anos. Slovak coñeceu os seus futuros compañeiros de banda Anthony Kiedis, Flea e Jack Irons cando ía á escola en Los Angeles. El e Irons uníronse ao grupo Anthym na súa etapa do instituto, no Fairfax High School, grupo ao que posteriormente tamén se uniría Flea. Slovak, Flea, Kiedis e Irons, formaron os Red Hot Chili Peppers en 1983, os cales se fixeron populares en Los Angeles, e fixeron varios concertos pola cidade. Con todo, Slovak deixou a banda para centrarse en What Is This?, quen tiñan un acordo de gravación dun disco, deixando aos Red Hot Chili Peppers na gravación do seu primeiro álbum. Volveu aos Red Hot Chili Peppers en 1985, e gravou dous álbums coa banda, Freaky Styley e The Uplift Mofo Party Plan.
Durante a súa carreira, Slovak tivo unha seria adicción á heroína. Sucumbiu a esta adicción, falecendo dunha sobredose o 25 de xuño de 1988, á idade de 26 anos. Foi substituído polo guitarrista John Frusciante, quen foi influenciado polo estilo de Slovak. Varias cancións dos Red Hot Chili Peppers foron escritas coma tributos a Slovak, coma "My Lovely Man". En 1999, o seu irmán publicou un libro titulado Behind the Sun: The Diary and Art of Hillel Slovak, onde aparecen historias e debuxos de Slovak.
Discografía
Con Addie Brik
Con Red Hot Chili Peppers
Fear of Music
Fear of Music é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de New Wave Talking Heads, editado o 3 de agosto de 1979 a través do selo Sire Records. Foi gravado en varios lugares de Nova York entre abril e maio de 1979, e foi producido pola banda e por Brian Eno. O disco entrou na lista Billboard 200 no número 21, e chegou ao 33 da lista británica de álbums. Tres temas foron publicados como sinxelos entre 1979 e 1980: "Life During Wartime", "I Zimbra" e "Cities". O álbum foi certificado ouro nos Estados Unidos en 1985.
Fear of Music recibiu recensións favorables da crítica. As louvanzas centráronse sobre todo nos seus ritmos pouco convencionais e as interpretacións líricas do líder David Byrne. O disco adoita a ser considerado un dos mellores de Talking Heads. No ano 2006 foi remasterizado e editado con catro cancións extra.
Unión Democrática do Centro
A Unión Democrática do Centro ou UDC, tamén coñecida como Partido Popular, é un partido político suízo da dereita conservadora. Posiciónase como o partido de "extrema dereita" no medio do goberno suízo. É o partido con maior número de conselleiros nacionais, con algo máis dun cuarto dos escanos. O partido é presidido desde o 1 de marzo de 2008 por Toni Brunner. Actualmente non se atopa representado no executivo suízo.
Historia
A UDC naceu o 22 de setembro de 1971 a partir da fusión do Partido de paisanos (campesiños), artesáns e burgueses (PAB) (fundado en Zúric en 1917 baixo o nome de Partido dos Paisanos, renomeado en 1937 trala constitución dun partido nacional a partir das seccións de Zúric e Berna e de dous partidos democráticos de Suíza alemá (Glarus e o Grisóns); grazas a esta filiación, a UDC foi e é en ocasións aínda chamada partido agrario.
O partido participa no goberno dende 1929, primeiro baixo o nome de PAB, e logo como UDC. O partido empezou a reforzarse dende principios dos anos 1990 baixo o pulo de Christoph Blocher que afirma querer facer do UDC unha forza reactiva. A súa vitoria en 1992 contra a adhesión de Suíza ao Espazo Económico Europeo, un referendo cunha marxe de participación excepcionalmente elevado, marcou a política suíza.
Ata principios dos anos 2000, a UDC desenvolveuse case que unicamente nos cantóns de fala alemá. A á campesiña existente en Romandía seguía estable. A partir das eleccións nacionais de 2003, a UDC veu progresando fortemente en Romandía e no resto do país.
O 10 de decembro de 2003, o seu líder e presidente Christoph Blocher foi elixido no lugar de Ruth Metzler-Arnold do Partido Demócrata Cristián, co que obtivo un escano no Consello Federal (executivo suízo) dende o 1 de xaneiro de 2004, onde ocupou o posto de xefe do Departamento Federal de Xustiza e Policía. Entón a UDC dispuña de dous escanos no Consello Federal xunto co de Samuel Schmid.
As eleccións federais de 2007 fixeron que o partido centrase a súa campaña ao redor do seu conselleiro federal controvertido (Christoph Blocher). A UDC gaña sete escanos no Consello Nacional (onde ten 62 escanos de 200), con 29% de votos, un resultado xamais obtido por un partido suízo dende os radicais en 1920. Con todo perde un escano no Consello dos Estados. Durante esta elección, Ueli Maurer, entón presidente do partido e un dos representantes da á zuriquense (el mesmo é de Zúric), falla a súa entrada ao Consello dos Estados; conserva con todo facilmente o seu escano no Consello Nacional. Inclínase ante a verde liberal Verena Diener.
Trala elección do Consello Federal, o 12 de decembro, a UDC dos Grisones Eveline Widmer-Schlumpf, que non era candidata para este posto, é elixida en lugar de Christoph Blocher, grazas a unha alianza entre o PSS, Os Verdes e o PDC. O 13 de decembro, Eveline Widmer-Schlumpf confirma que tomará o escano de Christoph Blocher. Desde entón a á parlamentaria da UDC exclúe das súas rangos aos seus dous conselleiros federais, xa que os dous fan parte da liña moderada do partido, polo que este non se atoparía ben representado no executivo. O partido anuncia ao mesmo tempo que suscita entrar nunha estratexia de política de oposición a nivel federal.
O 2 de xuño de 2008 a dirección decide excluír a sección grisoa do partido, trala negativa da sección cantonal de expulsar a Eveline Widmer-Schlumpf do partido.
Os "orfos" da sección grisoa deciden entón formar un novo partido: Partido Burgués Democrático, o cal acollerá cinco días máis tarde aos disidentes berneses e glaroneses. Desde entón o partido atópase sen representación directa no Consello Federal, aínda que a situación debería cambiar co retiro de Samuel Schmid e a elección da súa reemprazante.
Posicionamiento político
A UDC ten un á máis ben conservadora da que fan parte os dous conselleiros federais (Samuel Schmid e Evile Widmer-Schlumpf), e un á nacionalista, antigamente representada por Christoph Blocher. A á conservadora, tamén chamada "á campesiña", está en estagnación. O á nacionalista, tamén chamada "á zuriquense" (á de Zúric), xa que Christoph Blocher e Ueli Maurer fan parte desta e os dous son orixinarios do cantón de Zúric. Esta á captura a maior parte do debate político e tende a suplantar a outra á. A UDC é frecuentemente cualificada polos seus adversarios e algúns xornalistas de xenófoba.]].
A UDC é tamén cualificada como partido de extrema dereita, esencialmente na parte de Suíza romanda e no estranxeiro polos partidos de esquerda e unha pequena parte da prensa, sindicatos, asociacións antirracistas,Exemplos: o sitio web da campaña da JS Suisse: ; un artigo do diario Le Courrier:
Entre os temas mais evocados pola UDC atópase: a inmigración, a independencia nacional e a redución do peso do Estado. Concernente á inmigración, a UDC loita particularmente para endurecer as condicións de obtención do asilo político: rexeitamento de demandas máis eficaz, limitación das axudas sociais, ampliación das medidas administrativas etc. Son algunhas destas posicións que fan que o partido sexa tratado de xenófobo.
Os seus métodos de campaña, nas que varios carteis mostraban varias ovellas brancas rexeitando unha ovella negra, valéronlle acusacións de racismo. Entre outras cousas, o ministerio público do cantón do Valés pediu ao xuíz cantonal que abrise un proceso por incitación ao odio racial contra a UDC Valais, que publicou un cartel que poñía o slogan "Utilisez vos têtes!" (Utilizade a vosa cabeza!), mentres que ao fondo se podía apreciar unha multitude de musulmáns inclinados diante do Palacio Federal.
Obama (homónimos)
Obama pode referirse a:
Os Lamosos, Mañón, Mañón
Os Lamosos é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Metropolis
Metropolis é un filme mudo de ciencia ficción de Fritz Lang, rodada en Alemaña en 1927. Está considerada como a máis sobranceira representante do expresionismo no eido cinematográfico. Producido nos Babelsberg Studios por UFA, trátase dunha longametraxe de ciencia ficción cuxa trama desenvólvese nunha distopía urbana futurista. É considerado o pioneiro dos filmes de ciencia ficción, sendo a primeira longametraxe deste xénero. Ademais, é un dos máximos expoñentes do expresionismo alemán nas artes cinematográficas.
O guión foi escrito por Fritz Lang e a súa muller Thea von Harbou, inspirándose nunha novela de 1926 da propia Von Harbou. Está protagonizado por Brigitte Helm, Gustav Fröhlich, Alfred Abel e Rudolf Klein-Rogge.
Metropolis é un dοs poucos filmes considerados Memoria do Mundo pola Unesco (outros son os filmes documentais dos irmáns Lumière, Los olvidados, dirixida por Luis Buñuel de 1950 e The Wizard of Oz de Victor Fleming de 1939). Foi o primeiro en posuír esta categoría, amparado na vívida encarnación de toda a sociedade, e na profundidade do seu contido humano e social.
Feito en Alemaña durante a República de Weimar, Metropolis segue os intentos de Freder, o fillo do gobernante da cidade, e Maria, cuxo pasado non é explicado no filme, por superar o abismo que os separa nunha sociedade clasista. Metropolis foi rodada en 1925, e tivo un custo aproximado de 5 millóns de Reichsmarks. Así, foi o filme máis caro daquela época.
Personaxes
miniatura|Cartel dunha proxección de Metropolis no [[Brasil en 1930.]] miniatura|dereita|Réplica do robot Maria.
Río Mosela
miniatura|260px|O Mosela na altura de Zell, Alemaña O Mosela (en francés Moselle, en alemán Mosel, en luxemburgués Musel) é un río afluente do Rhin pola marxe esquerda, que atravesa Francia, Luxemburgo e máis a Alemaña ao longo dun curso de 545 km. A súa conca abrangue unha área de 28.286 km2.
Percorrido
O Mosela nace no macizo montañoso dos Vosgos, fluíndo a través da Francia nororiental cruzando Épinal, Charmes, tocando case Nancy, Metz, Guénange e Thionville. Logo durante un longo treito serve de límite entre Alemaña e Luxemburgo, para pasar a continuación a ser un río exclusivamente alemán desde as proximidades de Tréveris. Únese finalmente ao río Rhin en Coblenza (Koblenz).
Afluentes
Os seus principais tributarios son:
Navegabilidade
O Mosela está en boa parte do seu curso canalizado, sendo navegábel até a zona de Nancy, xogando un importante papel como importante vía de trasporte para as industrias extractivas da rexión.
Outros datos
O val do Mosela é famoso polos seus viños, especialmente brancos, conformando a rexión Mosel-Saar-Ruwer.
Ástato
O ástato é un elemento químico da táboa periódica de símbolo At e número atómico 85. Este elemento radioactivo, o máis pesado dos halóxenos, prodúcese a partir da degradación de uranio e torio.
Características
Este elemento altamente radioactivo, segundo confírmase por espectrometría de masas, compórtase quimicamente de xeito moi semellante aos outros halóxenos, especialmente o iodo (probabelmente acumúlase na glándula tiroide coma o iodo). O ástato é probabelmente máis metálico que o iodo. Investigadores do Laboratorio Nacional Brookhaven realizaron experimentos, nos cales indentificaron e mediron reacción elementais onde internvén o anión Astatur (At -).
A cantidade total de ástato nun momento determinado, en toda a codia terrestre crese que é inferior a 30 gramos, tendo en conta que este elemento créase continuamente (a partir do uranio e o torio presentes na codia terrestre) e volve a descomporse noutros elementos rapidamente.
Historia do elemento
O ástato (do grego ástatos que significa "inestábel") foi sintetizado por primeira vez en 1940 por Vall R. Corson, K. R. MacKenzie, Emilio Segre da Universidade de California, Berkeley por bombardeo de átomos de bismuto con partículas alfa mediante a reacción nun ciclotrón.
Ocorrencia
O ástato prodúcese bombardeando bismuto con partículas alfa enerxéticas para obter At-209 e At-211 cuns períodos de semidesintegración relativamente longos, os cales poden ser entón separados por destilación do bismuto quentándoo en presenza de ar.
Isótopos
O ástato ten uns 20 isótopos coñecidos, e todos eles son radioactivos; o isótopo de vida máis longa é o At-210 cun período de semidesintegración de só 8.3 horas.
Vesilahti
Ruovesi é un municipio de Finlandia da rexión de Pirkanmaa. En 2017 a súa poboación era de 4.477 habitantes. A superficie do termo municipal é de 353,94 km2, dos cales 52,99 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 14,88 hab./km².
Limita cos municipios de Akaa, Lempäälä, Nokia, Pirkkala, Sastamala e Urjala.
Río Oitavén
O Oitavén é un río galego da provincia de Pontevedra que, tras confluír co río Verdugo, contribúe á ría de Vigo.
Percorrido
O Oitavén nace na serra do Suído, dentro do concello da Lama, a preto de 800 m. de altura, desenvolvendo un percorrido moi encaixado, de vales en V, de 32 km. até a súa desembocadura na beira dereita do Verdugo, en Ponte da Barca, no concello de Soutomaior. Atravesa os concellos da Lama, Ponte Caldelas, Fornelos de Montes, delimita en parte estes dous últimos municipios, e finalmente no de Soutomaior.
A importancia hídrica do Oitavén estriba no seu superior caudal de 10,5 m³/s (o Verdugo subministra na foz 17 m³/s), de xeito que, ás veces, se fala do sistema Verdugo - Oitavén (o curso común de ambos, en tal caso, atinxe 7 km.).
Vesilahti
Cidades irmás
Vesilahti está irmandado con:
Río Oitavén
Afluentes e conca
A conca do Oitavén é disimétrica, por ter próxima, á súa man dereita, a do Verdugo, de xeito que os seus afluentes principais recíbeos pola beira esquerda: o río da Xesta, o Ventín e o Barragán.
O tamaño total da conca do Oitavén é de 177,7 km² (o do sistema conxunto co Verdugo é de 357 km²).
Aproveitamento
No tramo medio-alto, nas lindes entre os concellos de Ponte Caldelas e Fornelos de Montes, sitúase o encoro de Eiras.
Réxime hidrográfico
O Oitavén é un río de réxime pluvial. As precipitacións medias na conca alcanza os 1.884 mm anuais de media, aínda que no tramo superior sitúanse entre 2.000 e 2.500 mm.
Ducado de Naxos
O ducado de Naxos (Ducato di Nasso, Δουκάτον Νάξου Dukáton Náksu ) ou tamén ducado do Arquipélago (en italiano: Ducato dell'arcipelago, grego: Δουκάτον Αρχιπελάγους Dukáton Arkhipelágus) ou ducado do Exeo (en italiano: Ducato dell’ Egeopelagi, en grego: Δουκάτον Αιγαίου Dukáton Egeu) foi un estado cruzado fundado despois da Cuarta Cruzada nos territorios bizantinos. Estableceuse en varias das illas Cícladas do mar Exeo en Grecia. A súa capital foi Naxos, conquistada por Marco Sanudo. O ducado, fundado polos venecianos mantívose firme baixo a soberanía do emperador latino de Constantinopla. O sistema feudal occidental superpúxose sobre o sistema bizantino. Tanto o cristianismo católico como o ortodoxo convivían xuntos.
O ducado foi gobernado primeiro pola dinastía dos Sanudo (séculos XIII e XIV), e logo pola dos Crispo (séculos XV e XVI). En 1537, o ataque de Hayr al-Din Barbarroxa someteu ao ducado á soberanía otomá co duque sendo un tributario do sultán. En 1566, o último duque italiano, foi oficialmente substituído por Selim II que nomeou a Xosé Nasi. Xosé Nasi gobernou o ducado até 1579. Despois dun período transitorio no que se asignou o título a varios personaxes, o ducado disolveuse cara a 1617.
Historia
O ducado de Naxos foi creado en 1207 por Marco Sanudo, un dos participantes na cruzada e un sobriño do vello dux de Venecia Enrico Dandolo, quen liderara a frota veneciana en Constantinopla. Este foi un proxecto independente, sen o consentimento do emperador latino Henrique de Flandres. Sanudo foi acompañado por Marino Dandolo, Andrea Ghisi e Geremia Ghisi, así como Ravano dalle Carceri, señor de Eubea, e Filocalo Navigajoso, señor de Lemnos. Sanudo facendo os arranxos para o préstamo de oito galeras do Arsenal de Venecia, ancorou no porto de Potamidides, no suroeste de Naxos, e capturou gran parte da illa.
Sanudo gobernou durante vinte anos (1207-1227). Tiña na súa posesión persoal Paros, Antiparos, Melos, Sifnos, Citnos, Ios, Amorgós, Kimolos, Sikinos, Syros, e Folégandros. Outras illas incluían Andros (en mans de Dandolo), Tinos, Míkonos, Scíathos, Esciro, Skopelos, Serifos, Cea (en mans dos irmáns Ghisi), Tera (en mans de Jacopo Barozzi), Anafe, (en mans de Leonardo Foscolo), Citera (ou Cerigo en mans de Marco Venier), e Anticitera (ou Cerigotto, en mans de Jacopo Viaro).
Os Anais do Naxos latino centráronse nas históricas familias de Sanudo e Dandolo, Ghisi, Crispo e Sommaripa, Venier e Quirini, Barozzi e Gozzadini. Vinte e un duques de dúas dinastías gobernaron o arquipélago, sucesivamente, como vasalos dos emperadores latinos de Constantinopla, da dinastía dos príncipes Villehardouin de Acaia, dos anxevinos do Reino de Nápoles (en 1278), e despois de 1418 da República de Venecia.
En 1236, o ducado foi concedido nominalmente a Guillerme II de Villehardouin, despois príncipe de Acaia. Marco II Sanudo perdeu moitas das illas, fóra de Naxos e Paros, ante as forzas do renacido Imperio bizantino baixo o almirante Licario a fins do século XIII. O renacemento bizantino demostrou ser breve, xa que cedeu o control das súas ganancias en 1310.
En 1317 a Gran Compañía Catalá asaltou os restos do Ducado; en 1383, a familia Crispo dirixiu unha insurrección armada e derrocaron aos herdeiros Sanudo como duques de Naxos. Baixo os duques Crispo, a orde social e a agricultura decaeron, e a pirataría chegou a ser dominante.
Despois dun período de dominación turca (1537-1566), durante o cal as institucións da conquista franca se volveron estériles, o ducado disolveuse definitivamente despois de 359 anos de existencia. O sultán Selim II concedeu a administración das illas ao seu favorecido José Nasi, un aventureiro xudeu de orixe portuguesa, que se mantivo no goberno até 1579. Daquela os insulares das Cícladas solicitaron o restablecemento das autoridades latinas. En última instancia, con todo, as illas foron anexadas ao Imperio otomán e un sadzak bey xunto cun kades asumiu o goberno. Un ano despois, as illas recibiron privilexios de Murat II, que foron ratificadas sesenta anos despois. Con todo, unha pequena dinastía latina, os Gozzadini foran reintegrados en 1571 en Sifnos e permaneceron durante corenta anos aproximadamente, quizais debido ao feito de que esta familia procedía de Boloña e non de Venecia. Con todo, Sifnos, foi incorporado ao Imperio otomán en 1617.
Familia Sanudo
miniatura|150px|Armas dos Sanudi, duques de Naxos
Familia Crispo
miniatura|150px|Armas dos Crispi, duques de Naxos
Babylon 5
Babylon 5 é unha serie televisiva de ciencia ficción creada, producida e en gran parte escrita por J. Michael Straczynski. O episodio piloto foi emitido por primeira vez o 22 de febreiro de 1993 e case un ano despois, o 26 de xaneiro de 1994, iniciouse a emisión da primeira temporada. O 25 de novembro de 1998 emitiuse o último dos capítulos da serie.
Desde a súa finalización producíronse diversas películas e unha serie chamada Crusade, que foi cancelada, e que consta de trece episodios.
A música da serie e das películas está composta por Christopher Franke.
Xosé Artiaga
Traxectoria
Xosé Artiaga Barreira naceu na vila de Mondoñedo o 10 de xullo de 1955. Estudou na Escola Superior de Belas Artes de San Fernando, en Madrid. En 1983 presentou a tese de validación para licenciatura na Facultade de Belas Artes (Universidade Complutense de Madrid) co título La cultura castreña, dirixida polo profesor Juan Fernando de Laiglesia.
A súa arte pasou dun intimismo figurativo, caracterizado tecnicamente pola materialidade da súa pintura e o emprego da cor, a unha cada vez maior abstracción e esquematismo a partir de finais dos anos 80. Son as súas series máis importantes na década dos 90 e comezos do novo século "Presencias" (1990-93), "Reencontres" (1994, no que comeza a experimentar coa fotografía) e "Utopías" (2000, no que emprega elementos dixitais).
Participou en numerosos certames de arte de modo regular, en moitas ocasións da man da Galería Emilio Navarro, de Madrid. Aos vinte e seis anos presentouse coa obra Personaje de madrugada ao IX Certame Nacional de Arte convocado pola Caixa de Aforros de Guadalaxara, resultando elixido entre os trinta e tres finalistas, cuxas obras se expuxeron a partir do 30 de outubro de 1981. A súa primeira exposición individual tivo lugar en abril de 1985 na sala de exposicións da Deputación provincial de Lugo, e a súa primeira exposición en Madrid foi na Sala Columela en 1988. Tamén ten exposto obra en Art Basel, ARCO, Salón dos 16, Mostra Gas Natural Fenosa, Chicago Internacional Art Exposition ou Premio de Pintura L'Oreal, entre outros. Así mesmo ten colaborado con diferentes medios xornalísticos, como Diario 16, El Progreso (Lugo), Faro de Vigo, El Correo Gallego (Santiago) e a revista Monfadal (revista mindoniense de cultura).
Posúe ademais obra mural realizada para edificios da Xunta de Galicia en Lugo, Viveiro e Xermade.
Réplica (sismoloxía)
As réplicas dun terremoto son movementos sísmicos que ocorren na mesma rexión onde houbo un tremor ou terremoto central (xeralmente dentro dunha lonxitude próxima de ruptura). Estes tremores son unha consecuencia de readecuaciones da codia terrestre ao redor da falla en que se deu o sismo principal.
Xosé Artiaga
Traxectoria
En 1994 recibiu o VII Premio Constitución de Pintura da Xunta de Estremadura, e do mesmo xeito o Premio de Pintura L'Oreal en varias ocasións.
Réplica (sismoloxía)
Unha réplica sempre é de menor magnitude que o sismo principal. No caso de que unha réplica tivese unha magnitude maior que o sismo principal, é catalogada como o novo sismo principal, e o sismo principal orixinal é considerado un sismo premonitor.
Frecuencia e magnitude de réplicas
As réplicas adoitan obedecer a unha serie de patróns comúns relativos á frecuencia e magnitude en que ocorren.
Xosé Artiaga
Traxectoria
Ten obra exposta no Museo Provincial de Lugo, na Colección de Arte da Xunta de Galicia (Santiago), na Colección Banco de España (Madrid), no Centro Galego de Arte Contemporánea , no Concello de Mondoñedo, na Cultural Rioxa (Logroño), na Colección Comisionado do V Centenario de Galicia, na Colección Xunta de Estremadura, no Concello de Alcorcón e na Comunidade de Madrid.
Réplica (sismoloxía)
Lei de Omori
As réplicas ocorren cun patrón común que segue a lei de Omori, que é unha relación empírica para a decadencia temporal de taxas de réplicas. Omori publicou a súa obra sobre réplicas de terremotos, onde afirmou que a frecuencia das réplicas diminúe bruscamente polo recíproco de tempo despois do sismo principal, en 1894:
onde:
A versión modificada da lei, usada comunmente hoxe en día, foi proposta por Utsu en 1961.
Xosé Artiaga
Traxectoria
En febreiro de 1996 saíu á luz o primeiro número da revista Arte y Parte, subtitulada «revista bimestral de información artística», un referente no eido internacional sobre as artes plásticas latinas, dirixida polo crítico galego Miguel Fernández-Cid, quen de xeito recorrente ten analizada a obra de Artiaga desde que o coñeceu en 1984. Aquel recoñeceu xa nese mesmo número a atención e colaboración prestada na xestación do devandito proxecto xornalístico a, entre outros, Xosé Artiaga. En 1998 foron escollidas catro das súas obras, pertencentes á serie Reencontres, para ilustrar na devandita revista un dos relatos da sección Palabras para el arte.
Réplica (sismoloxía)
Lei de Omori
onde
Xosé Artiaga
Traxectoria
En 2017 foi un dos tres artistas invitados seleccionados para o VII Encontro de Artistas Novos "Cidade da Cultura" para impartir unha clase maxistral, xunto a María Cañas e Berta Álvarez Cáccamo.
Réplica (sismoloxía)
Lei de Omori
O que estas ecuacións describen é que a taxa en que se producen réplicas decrece rapidamente co tempo, pois é proporcional á inversa do tempo que pasa desde o sismo principal. Desta forma, sexa cal for a probabilidade de que unha réplica prodúzase o primeiro día, o segundo día haberá 1/2 das probabilidades do día 1, e ao décimo día serán aproximadamente 1/10 (cando p sexa igual a 1). Estes patróns describen só o comportamento da masa das réplicas; o momento exacto de ocorrencia, a cantidade de réplicas e a súa locación é aleatoria, aínda que tendan a seguir devanditos patróns. Como esta é unha lei empírica, os valores dos seus parámetros son obtidos cadrando os datos obtidos logo que o sismo principal ocorra, e non ten unha base ou significado físico.
Xosé Artiaga
Vida familiar
É pai do tamén artista e crítico José Artiaga Rodero e da profesora e comisaria de arte Saudade Artiaga Rodero.
Réplica (sismoloxía)
Lei de Bath
Outra lei, coñecida como lei de Bath, describe que calquera sismo típico ten réplicas de aproximadamente 1 magnitude (en media 1.2) menor que o movemento principal que as orixina.
Xosé Artiaga
Crítica artística
A dicir do crítico Miguel Fernández-Cid na súa obra reflíctese unha reivindicación do seu lugar de orixe, explicando que «as súas pinturas son de aparencia fría, mais evocan un ollar selectivo, unha actitude a un tempo intensa e reflexiva», cualificándoo tamén de «racionalista emocional».
Fundamentalmente a partir de mediados dos anos 1990, Artiaga experimenta cada vez con maior asiduidade con outros soportes. Así, por exemplo, coa fotografía. O crítico David Barro sinala neste sentido que «muda de soporte, pero non de bandeira, non funciona como un oportunista, senón que se apoia na fotografía co propósito de conseguir resultados que a pintura non acada, nunca para traizoala».
Réplica (sismoloxía)
Lei de Gutenberg-Richter
As secuencias das réplicas tamén adoitan seguir a lei de Gutenberg-Richter, que se refire á relación entre a magnitude e o número total de terremotos nunha rexión nun determinado período de tempo.
Xosé Artiaga
Labor como docente
Á parte da súa carreira artística, ten exercido como profesor de plástica en diferentes centros educativos. En 1984 opositou para ingresar no Corpo de Catedráticos Numerarios de Bacharelato, sendo nomeado a comezos de 1986. Exerceu como profesor de debuxo no IES Galileo Galilei (de Alcorcón, desde o curso 1987-88), no IES Iturralde (de Madrid) e en Vilagarcía de Arousa.
Réplica (sismoloxía)
Lei de Gutenberg-Richter
onde: En resumo, adoitan ocorrer máis réplicas pequenas que réplicas grandes.
Xosé Artiaga
Labor como docente
En paralelo ás súas inquedanzas artísticas e ao seu compromiso coa protección dos animais, ten desenvolvido iniciativas en centros escolares que pretenden fomentar tanto a creatividade artística como o amor polos animais.
Réplica (sismoloxía)
Terremotos iniciais
Moitos científicos esperan que os terremotos iniciais (tamén coñecido como "terremotos premonitores") poidan servir para predicir outros maiores. A rexión de fallas da Dorsal do Pacífico Oriental en particular, demostra actividade de terremotos iniciais antes de que ocorre un evento sísmico maior.
Xosé Artiaga
A Fundación Artiaga
O 8 de xullo de 2015 creou en Vilagarcía de Arousa a Fundación Artiaga, clasificada como de interese cultural pola Xunta de Galicia no mesmo ano. Esta fundación ten por obxectivo a divulgación da cultura a través da arte, contribuír ao desenvolvemento cultural, social e científico de Galicia, promover o estudo e conservación da obra de Xosé Artiaga, así como a busca de novos artistas, e protexer aos animais abandonados. O padroado está presidido polo artista e completado nos cargos de vicepresidente e secretaria polos seus dous fillos, José e Saudade Artiaga Rodero.
Exposicións
thumb|Panorámica da exposición "Presencias", en 1990
Morgenstern
Morgenstern é un apelido alemán amplamente espallado, lévano entre outros:
Interleucina 2
A interleucina 2 (IL-2 ou IL2) é unha proteína interleucina integrante das citocinas do sistema inmune, composta por 133 aminoácidos e de masa 15,4 kDa. Actúa coma factor de crecemento dos linfocitos T, induce todos os tipos de subpoboacións de linfocitos e activa a proliferación de linfocitos B. O seu xene localízase no cromosoma 4 (4q26-28).
Funcións
A IL-2 tamén regula a resposta inmunitaria, intervén na reacción inflamatoria estimulando a síntese de interferón, induce á liberación de IL-1, TNF-alfa e TNF-beta. IL-2 é preciso para o establecemento da memoria inmunitaria celular, ademais de para o recoñecemento de autoantíxenos e antíxenos foráneos.
Illégal
Illégal é un filme belga de 2010 dirixido por Olivier Masset-Depasse. Foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Interleucina-10
A Interleucina-10 (IL-10 ou IL10), tamén coñecida como factor de inhibición da síntese de citoquinas (CSIF son as súas siglas en inglés), é unha citoquina con propiedades antiinflamatorias quen de inhibir a síntese de citoquinas proinflamatorias polos linfócitos T e os macrófagos. Demostrouse a súa presenza nas placas arterioscleróticas humanas (ou placas de ateroma), observándose en estudos experimentais que niveis baixos de IL-10 favorecen o desenvolvemento de lesións arterioscleróticas máis extensas e morfoloxicamente máis inestábeis.
Entoación (música)
A entoación é unha característica fundamental do son para a súa altura.
A desviación do ton dos instrumentos musicais con respecto a certas frecuencias estándar das escalas musicais (por exemplo, 440 Hz para a nota La en oitava central en temperamento igual) mídese mediante instrumentos axeitados tales como afinadores ou prestando atención ao fenómeno dos ritmos.
Instrumentos de vento
A entoación dos instrumentos de vento depende de moitos factores. A técnica de embocado, respiración e produción de son depende do instrumentista, así como da adquisición de instrumentos e boquillas ben feitos. Menos controlables son a temperatura e a porcentaxe de dióxido de carbono na respiración. Outros parámetros dependen do ambiente no que se toca e da música que se toca, como a temperatura e a humidade, a diferenza de temperatura entre a parte inicial do instrumento (influenciada pola temperatura da respiración) e a parte final (máis sensible á temperatura do ambiente), os cambios dinámicos requiridos (suave ou forte, crescendi). Para obter un rendemento afinado intervindo no instrumento, a lonxitude do tubo de son modifícase nalgúns milímetros, alargando ou acurtando o propio tubo á altura da boca ou unha sección especial de tubo extraíble. O problema de ton máis común está relacionado co feito de que isto aumenta co aumento da temperatura do aire contido na columna e, polo tanto, o instrumento tende a ter un ton máis alto ao tocar. Este fenómeno é compensado polo músico quentando adecuadamente o instrumento (tocándoo) antes de afinar e actuar, ou alongando progresivamente o tubo durante a actuación.
Na primeira metade do século XX, algunhas empresas creron que estaban a axudar a resolver estes problemas adoptando microtuners mecánicos, nos que a lonxitude da columna de aire cambiábase xirando un parafuso (cun movemento polo tanto máis homoxéneo e facilmente controlable que a extracción lonxitudinal dunha porción do tubo). Enténdese que o instrumentista cun oído ben adestrado é capaz de axustar o ton de cada son en ambas as direccións só coa axuda de modificacións no emboco e / ou grazas ao uso de posicións correctivas adecuadas das teclas ou pistóns.