cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estrutura secundaria dos ácidos nucleicos
Pseudonós
Os pseudonós poden formar unha variedade de estruturas con actividade catalítica e varios procesos biolóxicos importantes dependen de que as moléculas de ARN formen pseudonós. Por exemplo, o compoñente de ARN da telomerase humana contén un pseudonó que é esencial para a súa actividade. O ribocima do virus da hepatite delta é un exemplo ben coñecido dun ARN catalítico cun pseudonó no seu sitio activo. Aínda que o ADN tamén pode formar pseudonós, xeralmente estes non están presentes en condicións fisiolóxicas estándar.
Predición da estrutura secundaria
A maioría dos métodos para a predición da estrutura secundaria dos ácidos nucleicos baséanse no modelo termodinámico do veciño máis próximo. Un método común de determinar as estruturas máis probables dunha determinada secuencia de nucleótidos utilizan un algoritmo de programación dinámica que trata de buscar estruturas con baixa enerxía libre. Os algoritmos de programación dinámica adoitan prohibir pseudonós, ou outros casos nos cales os pares de bases non están completamente aniñados, xa que se considera que estas estruturas son moi caras computacionalmente mesmo para moléculas pequenas de ácidos nucleicos. Poden utilizarse tamén outros métodos, como as gramáticas libres de contexto estocásticas para predicir a estrutura secundaria dos ácidos nucleicos.
Para moitas moléculas de ARN a estrutura secundaria é moi importante para o correcto funcionamento do ARN, a miúdo máis que a propia secuencia. Isto axuda á análise de ARN non codificante ás veces denominado "xenes de ARN". Unha aplicación bioinformática usa estruturas secundarias do ARN preditas para buscar un xenoma de formas non codificantes pero funcionais de ARN. Por exemplo, os microARNs teñen estruturas de talo-bucle canónicas interrompidas por pequenos bucles internos.
Carmen Martínez Sancho
Traxectoria
Finalizada a súa carreira universitaria, iniciou o doutoramento, baixo a dirección de Josep Maria Plans i Freyre (o primeiro en introducir a teoría da relatividade en España) e realizou a súa tese doutoral, coa que logrou o título de doutora en Matemáticas. A súa tese titúlase Concepto de función, funciones continuas y semicontinuas, sus propiedades. Desta forma, seguiu o exemplo doutras mulleres que terminaron exitosamente os seus estudos universitarios, a pesar das dificultades que sufriron. Obtivo o Premio Extraordinario de Doutoramento pola súa tese doutoral, converténdose así na primeira muller española doutora en Matemáticas. Tempo máis tarde, Carmen obtivo a cátedra de Matemáticas do Instituto de Bacharelato de Ferrol (A Coruña) e chegou a ser parte do persoal docente durante o curso 1928-1929, sendo nomeada despois profesora do Instituto Infanta Beatriz de Madrid, xunto con outra compañeira do Ferrol, Carmen Vielva Otorel, que compartiu tempo despois docencia con ela anos no Instituto Murillo de Sevilla.
Estrutura secundaria dos ácidos nucleicos
Predición da estrutura secundaria
A estrutura secundaria do ARN aplícase no empalme do ARN en certas especies. Nos humanos e outros tetrápodos, observouse que sen a proteína U2AF2, o proceso de empalme (splicing) queda inhibido. Porén, no peixe cebra e outros teleósteos o proceso do empalme do ARN pode ocorrer en certos xenes mesmo en ausencia de U2AF2. Isto pode ser porque o 10% dos xenes do peixe cebra teñen pares de bases TG e AC alternos nos seus sitios de empalme 3' e 5', respectivamente, en cada intrón, o que altera a estrutura secundaria do ARN. Isto suxire que a estrutura secundaria do ARN pode influír no empalme, potencialmente sen usar proteínas como U2AF2, que se cría eran necesarias para que ocorrese o empalme.
Carmen Martínez Sancho
Carreira profesional
O 29 de setembro de 1920, solicitou á Junta de Ampliación de Estudios ser admitida como aspirante ao maxisterio secundario da Sección de Matemáticas do Instituto-Escola de Madrid. A Junta de Ampliación de Estudios accedeu á súa solicitude. Ademais, os seus irmáns máis novos acudían ás súas clases.
Valeixe, Crecente, Crecente
Valeixe é un lugar da parroquia de Crecente no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Estrutura secundaria dos ácidos nucleicos
Determinación da estrutura secundaria
A estrutura secundaria dun ARN pode determinarse a partir de datos das coordenadas atómicas (estrutura terciaria) obtidas por cristalografía de raios X, a miúdo depositados no Protein Data Bank. Entre os métodos actuais están 3DNA/DSSR e MC-annotate.
Carmen Martínez Sancho
Carreira profesional
En 1927 logrou o acceso á Sociedade Matemática Española como vogal da súa xunta directiva e a en maio de 1928, incorporouse ao comité de redacción da Revista Matemática Hispano-Americana, dirixida por José Gabriel Álvarez Ude.
Alemaña
O 4 de novembro de 1930, a Junta de Ampliación de Estudios concedeulle unha pensión de oito meses en Alemaña para seguir os estudos de Xeometría multidimensional, sendo catedrática do Instituto local de Segundo Ensino do Ferrol. Durante a súa estancia na Universidade de Berlín, asistiu ás clases do profesor Kurt Hensel no Mathematisches Seminar der Universität de Berlin. Mediante orde ministerial de 13 de xullo de 1932, prorrogouse a súa estancia na Universidade de Berlín por dous meses máis, cunha asignación de 600 pesetas mensuais. O 2 de setembro de 1932 terminou o seu traballo en Alemaña e presentou unha “Memoria del trabajo realizado de xaneiro a agosto de 1931” de 21 páxinas, asistindo á súa vez aos cursos de Hammerstein e Bieberbach.
Carmen chegou ao Instituto-Escola de Sevilla en setembro de 1932, tras finalizar a súa estancia en Berlín. Para Carmen, aquilo foi recordo moi bonito, das mellores experiencias na súa etapa como docente. Ademais, alí coñeceu ao seu futuro marido, o profesor Alberto Meléndez, compañeiro con quen casou e tivo ao seu fillo Alberto Meléndez Martínez.
Cando se pechou o Instituto-Escola de Sevilla, Carmen foise ao Instituto Murillo. Alí, tivo o apoio do director Manuel Lora Tamayo, quen lembrou como María del Carmen lle axudou a resolver problemas de Matemáticas cando os dous estudaban na Facultade de Ciencias da Universidade de Madrid. O 11 de setembro do mesmo ano, foi nomeada membro da Comisión para a revisión dos expedientes de solicitude de matrícula gratuíta. No curso de 1937-1938 estaba encargada de impartir Matemáticas no primeiro, terceiro e quinto curso. Despois da apertura do preceptivo expediente de depuración, foi confirmada como catedrática o 14 de xuño de 1939.
Wikipedia en lingua franca nova
A Wikipedia en lingua franca nova (en ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua franca nova. Foi creada o 19 de abril de 2018.
Carmen Martínez Sancho
Alemaña
Xubilouse sendo catedrática do Instituto Murillo en 1974 e regresou a Madrid, onde deu clases de Matemáticas no Colexio Jesús María de Vallecas, situado nunha zona humilde. Alí, Carmen prestou especial coidado e atención ás alumnas de condición social baixa.
Wikipedia en lingua franca nova
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Adolfo Iglesias Alvarado
Adolfo Iglesias Alvarado, nado na Peroxa, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
No franquismo foi nomeado alcalde da Peroxa. Foi detido en xullo de 1947 xunto co xastre Aurelio Fernández Rey por irregularidades en materia de abastecementos co sulfato. O xefe da operación, Julio González Varela, quedou impune.
A Alzada, Roimil, Friol
A Alzada é un lugar da parroquia de Roimil no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Bullo, Roimil, Friol
O Bullo é un lugar da parroquia de Roimil no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Ghats occidentais
Os Ghats occidentais (en tulu e ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ; en marathi e konkani: सह्याद्री; en malayalam: സഹ്യാദ്രി / സഹ്യപര്‍വതം; e en மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகள்), tamén coñecidos como Sahyadri ("montañas benevolentes"), son unha cadea montañosa da India. Percorre ao longo o bordo occidental da meseta do Deccan, e sepáraa do mar Arábigo un estreito chan costeiro. Atravesa os estados de Tamil Nadu, Kerala, Karnataka, Goa, Maharashtra e Gujarat. Foi declarado Patrimonio de Humanidade pola UNESCO en 2012 e é un dos oito puntos quente da diversidade biolóxica no mundo. Contén unha gran proporción da flora e da fauna da India, con moitas especies que só se atopan nese país. Polo menos 325 especies ameazadas habitan nos Ghats occidentais.
Xeografía
Comezan ao sur do río Tapti preto do límite entre Gujarat e Maharashtra, e percorre aproximadamente 1600 quilómetros polos estados de Maharashtra, Goa, Karnataka, Kerala e Tamil Nadu, ata chegar ao cabo Comorín na cidade de Kanyakumari, no sur da península india.
A elevación media está arredor dos 900 metros.
Os picos máis altos localízanse na zona norte, en Maharashtra, salientando o Kalsubai (1646 m), o Mahabaleshwar (1438 m) e o Harishchandragad (1424 m). Ao suroeste do estado de Karnataka, están tamén o Kudremukh (1862 m) e o Mullayanagiri (1925 m). Na parte sur da serra, está o Anai Mudi, no estado de Kerala con 2695 m, que é o pico máis alto dos Ghats occidentais.
Poecilotheria metallica
Poecilotheria metallica é unha especie de tarántula do vello mundo. É a única especie azul do xénero Poecilotheria. Como outras especies do seu xénero amosa un patrón de fractal intricado no seu abdome. O hábitat natural desta especie é o bosque de Andhra Pradesh, no sur da India. A especie está clasificada como en perigo crítico pola IUCN.
Buxán, Roimil, Friol
Buxán é un lugar da parroquia de Roimil no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Wikipedia en laosiano
A Wikipedia en laosiano (en ວິກິພີເດຍ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua laosiana. Foi creada no ano 2003.
O Freixo, O Freixo, Crecente
O Freixo é un lugar da parroquia do Freixo no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Wikipedia en laosiano
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Alejandro Hernández Máiquez
Alejandro Hernández Máiquez, nado o 12 de febreiro de 1990 en Murcia, é un xogador de baloncesto profesional español que xoga no Leyma Coruña da Liga LEB Ouro.
O Lombo, O Freixo, Crecente
O Lombo é un lugar da parroquia do Freixo no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Trenton Hassell
Trenton Lavar Hassell, nado o 4 de marzo de 1979 en Clarksville, Tennessee, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha estatura de 1,96 metros xogaba nas posicións de ala e escolta.
Traxectoria profesional
Hassell foi escollido na 30ª posición do Draft da NBA de 2001 polos Chicago Bulls. Na súa primeira tempada na NBA cos Bulls, acadou 8.7 puntos, 3.3 rebotes e 2.2 asistencias por encontro en 78 partidos. Na súa segunda tempada, Hassell disputou todos os partidos, nos que fixo 4.2 puntos, 3.1 rebotes e 1.8 asistencias por encontro.
O 23 de outubro de 2003, Hassell foi cortado polos Bulls, e seis días máis tarde asinou cos Minnesota Timberwolves, nos que foi titular habitual e asumiu o rol de especialista defensivo. O 28 de setembro de 2007, os Timberwolves traspasaron a Hassell ós Dallas Mavericks a cambio de Greg Buckner.
O 19 de febreiro de 2008, Hassell foi traspasado ós New Jersey Nets xunto a Keith Van Horn, Devin Harris, DeSagana Diop, Maurice Ager, 3 millóns de dólares e dúas eleccións da primeira rolda dos Drafts de 2008 e 2010. Os Mavericks recibiron a cambio a Jason Kidd, Malik Allen e Antoine Wright.
Gudín de Abaixo, Roimil, Friol
Gudín de Abaixo é un lugar da parroquia de Roimil no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Carla Simón
Carla Simón Pipó, nada en Barcelona en 1986, é unha directora de cine e guionista española. En 2017 a Academia Española das Artes e das Ciencias Cinematográficas elixiu a súa primeira longametraxe, Estiu 1993 (2017), rodada en catalán, para representar a España nos Óscar.
Traxectoria
Carla naceu en 1986 en Barcelona e creceu en Les Planes d'Hostoles, unha pequena cidade catalá. Os seus pais morreron de sida cando ela tiña seis anos e foise a vivir cos seus tíos e cun curmán algo máis novo á Garrocha. A experiencia vivida foi a base da súa primeira longametraxe, rodada integramente en catalán Estiu 1993 e estreada en 2017.
Licenciouse en Comunicación Audiovisual pola Universidade Autónoma de Barcelona en 2009; estudou o máster en Calidade e Innovación TV organizado por Televisió de Catalunya en 2010 e o máster en Artes na London Film School (bolsa de posgrao da Obra Social "la Caixa"). En Londres dirixiu o documental Born Positive e a curtametraxe de ficción Lipstick.
Premios e recoñecementos
dereita|miniatura|300x300px| Simón recibiu dúas medallas CEC 2017 por [[Estiu 1993|Verano 1993.]]
Mollapán, O Freixo, Crecente
Mollapán é un lugar da parroquia do Freixo no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Milutin Ivković
Milutin Ivković (en Милутин Ивкoвић), nado en Belgrado o 3 de marzo de 1906 e finado o 25 de maio de 1943, foi un médico e futbolista iugoslavo, que xogaba de defensa. Foi internacional coa selección de Iugoslavia, á que capitaneou nos Xogos Olímpicos de 1928 e na Copa do Mundo de 1930, a primeira da historia.
Trala súa carreira como futbolista, foi un activista comunista e foi asasinado pola Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial, no campo de concentración de Banjica, preto de Belgrado.
Traxectoria
Ivković naceu en Belgrado o 3 de marzo de 1906. Seu pai, Jovan Ivković, era un xeneral do exército e súa nai, Milica, era filla do mariscal serbio Radomir Putnik. Pasou a súa infancia en Niš e Kragujevac, as cidades nas que serviu seu pai, acompañado polos seus dous irmáns e tres irmás. Xa durante a infancia participou en sabotaxes ás forzas austro-húngaras que ocuparon o seu pais durante a primeira guerra mundial. Foi nesta época cando recibiu o seu alcume de Milutinac. esquerda|miniatura|262x262px| Ivković na [[Mundial de Fútbol de 1930|Copa Mundial da FIFA de 1930]]
Comezou a xogar ao fútbol no modesto Obilić, pasando logo ao equipo xuvenil do SK Jugoslavija. En novembro de 1922 debutou co primeiro equipo e militou no club de Belgrado ata 1929, xogando un total de 235 partidos, e conquistando dúas ligas iugoslavas (en 1924 e 1925). Cara ao final da súa carreira fichou por outro club de Belgrado, o humilde Soko (chamado máis tarde BASK), a pesar de ter ofertas doutros equipos de máis categoría. Nos seus últimos anos xogou no FK Župa Aleksandrovac.
Selección iugoslava
En 1930 participou na primeira Copa do Mundo de Fútbol, en Montevideo, de novo como capitán da selección iugoslava. Derrotaron na primeira fase ao Brasil e a Bolivia, grazas en boa medida a unha sólida defensa e aos goles de Ivan Bek. Nas semifinais enfrotáronse ao poderoso Uruguai, e aínda que conseguiron adiantarse cun gol de Đorđe Vujadinović, o equipo celeste remontou e anotou 6 goles, 3 deles obra do dianteiro galego-uruguaio Pedro Cea.
O seu último partido na selección disputouno o 16 de decembro de 1934 contra Francia en París, con vitoria francesa por 3-2.
Fóra do fútbol
En 1931 graduouse na Facultade de Medicina da Universidade de Belgrado e tras completar o servizo militar abriu unha consulta na rúa Dobračina de Belgrado. Posteriormente especializouse en dermatoloxía. Uniuse ao Movemento Progresista e foi un dos líderes do boicot aos Xogos Olímpicos de Berlín en 1936. En xuño de 1938 converteuse no editor de Mladost, publicación lanzada por iniciativa da Liga da Xuventude Comunista.
Durante a ocupación de Iugoslavia polas potencias do Eixe na segunda guerra mundial, cooperou cos partisanos iugoslavos. Foi perseguido e en varias ocasións arrestado pola Gestapo. O 24 de maio de 1943 ás 23:45 horas foi arrestado "por actividades comunistas" e enviado ao campo de concentración de Jajinci, onde foi executado a tiros 6 horas despois da medianoite. O seu corpo nunca foi atopado.
A Asociación de Fútbol de Serbia creou en 1951 unha placa na súa honra no estadio JNA (hoxe propiedade do Partizán de Belgrado). Ademais unha rúa xunto ao estadio Estrela Vermella (antigo campo de xogo do SK Jugoslavija) leva o seu nome. En 2013 inauguruouse nos arredores do mesmo estadio un monumento realizado por Vladimir Jokanović.
Vida persoal
Un mes despois de regresar da Copa do Mundo de Montevideo, casou en Novi Sad con Ela Pops, unha estudante de Dereito. filla dun destacado avogado de Belgrado. Con ela tivo dúas fillas, Gordana e Mirjana. A muller faleceu en 1938 por tuberculose, polo que tivo que criar el só, con axuda da súa nai, ás súas dúas fillas, que naquel momento tiñan sete e catro anos.
L=A=N=G=U=A=G=E
L=A=N=G=U=A=G=E foi unha revista de poesía de vangarda editada por Charles Bernstein e Bruce Andrews que publicou trece números de febreiro de 1978 a outubro de 1981. Xunto con This, é a revista máis citada como caldo de cultivo para o grupo de poetas coñecidos como language poets.
O Pazo, Roimil, Friol
O Pazo é un lugar da parroquia de Roimil no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Nane, O Freixo, Crecente
Nane é un lugar da parroquia do Freixo no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Luis Díaz Moreno
Luis Díaz Moreno, nado en Baralla e finado o 30 de xaneiro de 2017, foi un político galego.
Traxectoria
Era o fillo máis novo de Manual Díaz Iglesias e María Moreno Mouriz. No franquismo foi nomeado alcalde de Neira de Xusá polo gobernador civil en 1946, tomando posesión en decembro. Permaneceu no cargo máis de 22 anos.
John Roxborough Norman
John Roxborough Norman, nado o 9 de setembro de 1898 en Putney, Londres, e finado o 26 de maio de 1944 na parroquia de Tring, Hertfordshire, foi un ìctiólogo inglés.
Traxectoria
Norman comezou a súa vida laboral como empregado nun banco. Durante o servizo militar na primeira guerra mundial contraeu febre reumática, afección que lle duraría toda a súa vida.
Ingresou no Museo Británico en 1921, onde traballou para Charles Tate Regan. De 1939 a 1944 estivo á fronte do Museo de Historia Natural de Tring como conservador de zooloxía.
Algunhas publicacións
Johh R. Norman foi o autor de, entre outros traballos, A History of Fishes (1931) e A Draft Synopsis of the Orders, Families and Genera of Recent Fishes (1957).
Abreviatura
A abreviatura Norman emprégase para recoñenes a como autoridade na decrición e taxonomía en zooloxía.
Wikipedia en saraiki
A Wikipedia en saraiki (en ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua saraiki. Foi creada o 15 de decembro de 2020.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Selección de crícket da India
A selección de crícket da India, tamén coñecida como Team India (do inglés: Equipo India) ou Men in Blue (Homes de Azul), é o equipo representativo da India nas competicións internacionais de crícket. Está dirixida polo Board of Control for Cricket in India (BCCI) e é membro de pleno dereito (full member) do International Cricket Council (ICC) con status de Test, One Day International (ODI) e Twenty20 International (T20I).
O crícket foi introducido na India polos mariñeiros británicos no século XVIII, sendo o primeiro club do país fundado no ano 1792. Con todo, a selección nacional india non xogaría o seu primeiro Test match até o 25 de xuño de 1932, nun xogo disputado no Lord's londiniense. Converteríanse así no sexto equipo en conseguir o status de equipo de Test. Desde ese ano 1932, a India tivo que agardar até 1952, case 20 anos, para acadar primeira vitoria nun encontro de Test. Nos seus primeiros cincuenta anos como equipo internacional de crícket, a India non obtivo moito éxito, gañando só 35 dos primeiros 196 test que xogou. Porén, o equipo gañou forza na década de 1970 coa aparición de xogadores como Gavaskar, Viswanath, Kapil Dev, Prasanna, Venkataraghavan, Chandrasekhar ou Singh Bedi.
Tradicionalmente moito máis forte en casa que fóra, o equipo indio mellorou a súa forma no estranxeiro, especialmente no crícket de overs limitados, desde principios do século XXI, gañando Test matches en Australia, Inglaterra e Suráfrica. Foi o segundo equipo de crícket en gañar a Copa do Mundo, despois das Indias Occidentais, en 1983, repetindo título en 2011 baixo a capitanía de Mahendra Singh Dhoni. Despois de gañar a Copa do Mundo de 2011, India converteuse no terceiro equipo despois das e  en gañar a Copa do Mundo máis dunha vez, e o primeiro equipo de crícket en gañar a Copa do Mundo en casa. O equipo de crícket da India garda rivalidade con outras seleccións, principalmente con, arquirrival político da India, e con. Con todo, nos últimos tiempos, están gañando protagonismo rivalidades con nacións como e.
Orixes
Os británicos levaron o crícket á India a principios de 1700, sendo o primeiro partido de crícket xogado en 1721. En 1848, a comunidade parsi de Bombai fundou o Oriental Cricket Club, o primeiro club de crícket estabelecido por nativos do lugar. A pesar disto, os británicos non os convidaron a xogar contra eles até moitos anos despois, en 1877. A comezos do século XX, en 1912, comezouse a disputar un torneo cuadrangular entre parsis, sikhs, hindús, musulmáns e europeos. Nestes primeiros anos de século, algúns indios comezaron a xogar para a selección de, sendo algúns deles, como Ranjitsinhji ou Duleepsinhji, moi aprezados polos británicos. En 1911 un equipo de indios fixo o seu primeiro tour polas Illas Británicas. Porén, xogaron tan só contra equipos condáis e non contra a propia selección inglesa.
Status de Test match
esquerda|thumb|Lala Amarnath en Lord's en 1936. A India foi convidada á Imperial Cricket Conference en 1926, e fixo o seu debut como nación de test match en Inglaterra en 1932. O equipo estaba liderado por CK Nayudu, quen estaba considerado o mellor bateador indio nese momento. O único encontro de test disputado entre as seleccións de e a India xogouse no Lord's de Londres. Naquela altura o equipo indio non destcaba polo seu bateo e acabou por perder por 158 carreiras. Ao ano seguinte a India acolleu os seus dous primeiros test match como local. O rival foi, de novo, Inglatera nuns encontros disputados en Bombai e Calcuta. Ao igual que no primeiro enfrontamento, a vitoria foi para os ingleses en ambos os xogos. O equipo indio continuou mellorando durante as décadas de 1930 e 1940, aínda que sen conseguir ningunha vitoria internacional durante o período. A comezos da década de 1940, a India non xogou ningún test de crícket debido á segunda guerra mundial. A primeira serie do equipo como país independente foi a finais de 1947 contra os Invencíbeis de Sir Don Bradman (nome dado á selección de Australia da época). Esta serie, celebrada no país austral, foi tamén a primeira onde o rival non foi Inglaterra. Australia gañou a serie de cinco partidos por 4-0, con Bradman atormentando aos lanzadores indios. A súa primeira serie de test en casa contra un equipo distinto de Inglaterra chegou en 1948 cando se enfrontaron á selección das Indias Occidentais. A serie saldouse con derrota para os locais por 1−0.
A primeira vitoria da India nun test match chegaría até o 24 de marzo de 1952 contra Inglaterra en Madras. Ese mesmo ano, conseguirían gañar a súa primeira serie, sendo o rival a selección de Paquistán. O combinado continuou mellorando durante a década de 1950, gañando unha nova serie en 1956, neste caso ante. Con todo, o equipo non consegue ningunha outra vitoria no resto da década, perdendo antes as potentes Australia e Inglaterra. Durante a seguinte década, a India gañou fama como equipo forte na casa. En 1961−62 gañaron a súa primeira serie de Test contra Inglaterra en casa, así como outra contra Nova Zelandia. Tamén lograron empatar en casa contra Paquistán e Australia e outra contra Inglaterra. Neste mesmo período, a India tamén gañou a súa primeira serie fóra do subcontinente, concretamente contra Nova Zelandia en 1967−68.
Éxito na Copa do Mundo
A chegada dun novo formado de crícket en 1971, o One Day International (ODI), creou unha nova dimensión no mundo deste deporte. A India non se consideraba naquela altura un combinado forte no novo formato, con bateadores como o capitán Gavaskar coñecidos polo seu enfoque defensivo ao bateo. A India comezou como un equipo débil en ODI e non se clasificou para a segunda rolda nas dúas primeiras edicións da Copa do Mundo de Crícket. Pola contra, en encontros de Test, o combinado indio presentaba equipos destacados, sendo particularmente fortes na casa. De feito, batiron un récord da épica no terceiro Test contra as xogado en Porto de España cando conseguiron 403 carreiras para gañar, 112 delas de Viswanath. En novembro de 1976, o equipo estableeceu outro récord ao anotar 524 por 9 declarados contra Nova Zelandia en Kanpur sen que ningún bateador individual anotase un century (100 carreiras).
Durante a década de 1980, a India desenvolveu unha aliñación de bateo cunha mentalidade máis ofensiva con bateadores como Mohammed Azharuddin, Dilip Vengsarkar e os todoterreos Kapil Dev e Ravi Shastri. India gañou a Copa do Mundo de Crícket en 1983, derrotando aos favoritos e campións nas dúas edicións anteriores, as Indias Occidentais. A pesar disto, o equipo fixo un mal papel nos Test, incluíndo 28 xogos consecutivos sen conseguir unha vitoria. En 1984 a India gañou a Copa de Asia e, en 1985, gañou a primeira e última edición do World Championship of Cricket en Australia. Á parte disto, a India seguiu sendo un equipo débil fóra do subcontinente indio. A vitoria da serie de Test de 1986 contra Inglaterra seguiu sendo a última vitoria fóra do país durante os seguintes 19 anos.
Finais do século XX
thumb|[[Sachin Tendulkar cun compeñeiro.]] A incorporación de Sachin Tendulkar e Anil Kumble á selección nacional en 1989 e 1990 mellorou aínda máis ao equipo. Ao ano seguinte incorporouse Javagal Srinath, o bowler co lanzamento máis rápido da India desde que Amar Singh fixo o seu debut. A pesar disto, durante a década de 1990, a India non gañou ningún dos 33 Test fóra do subcontinente, mentres que na casa gañou 17 de 30. Despois de ser eliminados polos seus veciños de na semifinal da Copa do Mundo de Crícket de 1996, celebrada na propia India, o equipo sufriu un serie de cambios, entre os que destacan a chegada de Sourav Ganguly e Rahul Dravid, nun futuro capitáns do equipo. A finais de 1996 Tendulkar substituíu a Azharuddin como capitán, mais despois dunha mala xeira de resultados, tanto a nivel individual como colectivo, renunciou á capitanía e Azharuddin foi reinstalado a principios de 1998. Unha vez eliminada a carga da capitanía, Tendulkar foi o máximo anotador de carreiras do mundo tanto en Test como en ODI. De feito, a India conseguiu gañar nunha serie de Test á selección de Australia, naquela altura o mellor equipo do mundo.
Consuelo Flecha García
Consuelo Flecha García, nada en Bilbao o 13 de febreiro de 1948, é unha catedrática española. Doutora en Ciencias da Educación pola Universidade Complutense de Madrid, España, e Catedrática de Historia da educación desde 1998 na Universidade de Sevilla. Desempeña o seu labor docente na Universidade de Sevilla, onde é profesora da Facultade de Ciencias da Educación, impartindo clases de Historia da Educación Contemporánea, e de Desenvolvemento educativo e profesional das Mulleres.
Selección de crícket da India
Finais do século XX
Despois de non poder acadar ás semifinais na Copa do Mundo de Crícket de 1999, Tendulkar foi nomeado novamente capitán. Porén, tivo outra mala xeira de resultados, perdendo 3-0 nunha xira por Australia e despois 2-0 en casa ante. Tendulkar dimitiu e xurou non volver ser capitán do equipo nunca máis, sendo nomeado Ganguly o seu substituto. A comezos de 2000 o equipo sufriu un grave dano cando o ex capitán Azharuddin e o seu compañeiro de bateador Ajay Jadeja víronse implicados nun escándalo de arranxo de partidos. En consecuencia impúxoselles unha supensión de por vida e de cinco anos respectivamente. Este período foi descrito pola BBC como "o peor momento do cricket indio". Con todo, o novo núcleo formado por Tendulkar, Dravid, Kumble e Ganguly, xurou non deixar que isto lles volvese a suceder e sacar ao crícket indio de tempos escuros. Así, os tres primeiros deixaron de lado as súas ambicións persoais, permitindo que Ganguly os conducise a unha nova era.
Consuelo Flecha García
Traxectoria
Consuelo Flecha licenciouse en Filosofía e Letras no ano 1970, especializándose na rama de Pedagoxía, na Universidade Complutense de Madrid. Máis tarde (1982), na mesma universidade, doutorouse en Ciencias da Educación.
Selección de crícket da India
Éxito con Ganguly e Dhoni
thumb|Dhoni en 2010. O equipo indio experimentou importantes melloras baixo a capitanía de Sourav Ganguly e a dirección de John Wright, o primeiro adestrador estranxeiro da India. A India mantivo o seu récord de imbatibilidade na casa contra após a serie de Test de 2001. A vitoria en 2001 contra os australianos marcou o comezo dunha lembrada xeira de bos resultados con vitorias en Test en, en , nas e en. No mesmo ano, a India foi compartiu o título de campioa do Champions Trophy da ICC xunto con Sri Lanka e subcampioa da Copa do Mundo de Crícket 2003 en Suráfrica tras seren derrotados na final por Australia. Na temporada 2003−04 a India conseguiu empatar unha serie de Test en Australia por 1−1 contra os campións do mundo, así como gañar outra en.
A partir da temporada de 2004, a India comezou a notar a baixada do estado físico dos seus xogadores máis veteráns. Unha derrota nunha serie de Test na casa ante Australia foi seguida por unha derrota nunha serie ODI en casa contra Paquistán. Greg Chappell substituíu a John Wright como adestrador do equipo despois da serie, mais os seus métodos resultaron controvertidos e levarono a unha pelexa contra Ganguly, o que provocou que Rahul Dravid fose nomeado capitán. Isto provocou o rexurdir do equipo coa aparición de xogadores como MS Dhoni e Suresh Raina e a maioría de idade de Irfan Pathan e Yuvraj Singh. Unha contundente vitoria na serie en casa sobre Sri Lanka en 2005 e unha serie empatada con Suráfrica colocaron a India no segundo lugar da clasificación ICC de ODI. Unha convincente vitoria na serie ODI en Paquistán a principios de 2006, logo dunha derrota na serie de Test, deulle a India o récord mundial de 17 vitorias consecutivas en ODI bateando segundo. Con todo, unha derrota da serie 4-1 nas Indias Occidentais en 2006 provocou unha caída na forma de ODI da India.
A comezos de 2007, antes da Copa do Mundo, o equipo indio viu un rexurdimento na súa fortunas en ODI vencendo contra as Indias Occidentais e Sri Lanka. Isto persuadiu a moitos expertos para considerar á India como un dos condidatos a campión do mundo. Con todo, as derrotas ante Bangladesh e Sri Lanka fixeron que India non chegase á segunda rolda. En agosto de 2007, Dravid deixou a capitanía, sendo sucedido no cargo por Dhoni. En 2009, despois de vencer por 2−0 a Sri Lanka, a India acadou o primeiro lugar na clasificación da ICC de Test. Máis tarde, en 2011, a India gañou a Copa do Mundo de Crícket de 2011 ao derrotar a Sri Lanka na final, converténdose así no terceiro equipo despois das Indias Occidentais e Australia en gañar a Copa do Mundo dúas veces. Tamén se converteron no primeiro equipo en gañar a Copa do Mundo en casa.
Consuelo Flecha García
Investigacións
Ademais do seu labor docente, Consuelo Flecha García desenvolve proxectos de investigación,   formando parte do grupo de investigación "Mulleres, Benestar e Cidadanía" do Departamento de Psicoloxía Experimental da USE, estando as súas investigacións  centradas nos procesos educativos das mulleres, ao longo da historia (séculos XIX e XX  principalmente) e na actualidade, converténdoa nunha especialista nesta materia na que publicou diversos libros (como “Las primeras universitarias en España”, o “Las mujeres en la legislación educativa española”) e un gran número de artigos (“Mujeres y Universidad en España y en América Latina”; “Repensar la educación en tiempos de igualdad”; Revista Historia da Educación Latinoamericana, ISSN 0122-7238, Vol. 17, Nº. 24, 2015, exemplar dedicado a: Ofelia Uribe de Acosta; “Mujeres jóvenes y educación: logros y tareas”…).
Selección de crícket da India
Éxito con Ganguly e Dhoni
Despois da Copa do Mundo, o equipo comezou a encaixar malos resultado, que levaron ao retiro de Dravid e VVS Laxman dos Test de crícket en 2012. En 2013 seguiu o mesmo camiño Tendulkar, que se retirou despois do seu 200º xogo de Test. Con Ganguly retirado en 2008, este período marcou o final da lendaria aliñación de bateo. En 2012, a India seguiu enfrontándose a un período de transición difícil, sendo eliminada na eliminada na segunda rolda do ICC World Twenty20 de 2012 e sen conseguirse clasificarse á final da Copa Asia 2012. Con todo, 2013 foi o ano do rexurdimento do crícket indio.
Consuelo Flecha García
Investigacións
Tamén realizou tarefas docentes como profesora convidada nalgunhas universidades europeas (en Portugal e en Italia), iberoamericanas (na Arxentina, Chile, Colombia, Cuba e o Perú) e asiáticas (como en Taiwán). Ademais compaxina o seu labor docente coa súa faceta de conferenciante en Congresos e Reunións Científicas tanto a nivel nacional como internacional.
Selección de crícket da India
Éxito en overs limitados con Kohli
thumb|Virat Kholi en 2015. A principios de 2013, aínda gañando a, as abultas derrotas ante e  fóra de casa xeraron fortes críticas aos xogadores de crícket indios polo seu baixo rendemento no estranxeiro. En 2013 a India derrotou a Inglaterra na final do ICC Champions Trophy e Dhoni converteuse no primeiro capitán da historia en gañar os tres principais trofeos da ICC: a Copa do Mundo, a Copa do Mundo de T20 e o Champions Trophy.
Consuelo Flecha García
Investigacións
Entre outras institucións forma parte do Seminario Interdisciplinar de Estudios de las Mujeres da Universidade de Sevilla e pertence á Asociación Española de Investigación Histórica de las Mujeres.
Selección de crícket da India
Éxito en overs limitados con Kohli
En 2014, a India de novo non logrou chegar á final da Copa de Asia, mentres que na Copa do Mundo de T20, organizada en Bangladesh, caeron derrotados na final. Este torneo viu o ascenso de Virat Kohli como un dos mellores bateadores de overs limitados no crícket mundial. A finais desde mesmo ano a India realizou unha xira por Australia a para unha serie de Test de 4 partidos. Esta serie é lembrada pola repentina retirada de MS Dhoni do crícket despois do final do segundo Test. Virat Kohli foi nomeado novo capitán, mais non puido reverter a serie e a India perdeu 2-0.
Consuelo Flecha García
Investigacións
O seu labor foi distinguida ao outorgarlle premios como o XII Premio Mujer outorgado polo Concello de Sevilla no ano 2009, e o Premio Meridiana da Xunta de Andalucía, no ano 2012.
Selección de crícket da India
Éxito en overs limitados con Kohli
Coa capitanía de Kholi, a India comenzou a dominar de novo nos xogos de Test na casa. A vitoria na serie de Test de 2015 ante Australia deu comezo a unha xeira de 19 partidos de Test invictos. Isto foi seguido por vitorias en overs limitados fóra da casa ante a propia Australia e Sri Lanka. Na Copa do Mundo de 2015, a India conseguiu chegar até as semifinais, perdendo ante o eventual campión Australia. Após o mundial, a temporada de 2016 foi coñecida "The Grand Home Season" (do inglés: A gran temporada na casa), onde gañaron series de Test a, , e. Isto levou á India a regresar ao primeiro lugar da clasificación do ICC de Test.
En 2017 a India derrotou a no primeiro encontro do Champions Trophy. Porén, perderon contra o mesmo equipo na final do torneo. Na Copa do Mundo de 2019, o equipo acabou primeiro na fase de grupos con sete vitorias e unha única derrota ante os anfitrións, Inglaterra. Xa nas eliminatorias, o equipo conseguiu acadar as semifinais, mais perderon ante Nova Zelandia por 18 carreiras. En 2021 a India xogou a final do novo Mundial de Crícket de Test, mais perdeu na final ante Nova Zelandia.
Elenco
Aquí enuméranse todos os xogadores que xogaron para a India nos últimos 12 meses e os formatos nos que xogaron a partir de 2021. En abril de 2021, o BCCI publicou unha nova lista de contratos que será válida desde outubro de 2020 até setembro de 2021.
O BCCI asina contratos cos seus xogadores, o seu salario asígnase en función da importancia do xogador. Os salarios dos xogadores son os seguintes: Os xogadores tamén reciben un pago por partido de ₹15 lakh (17 434,98 €) en Test, ₹6 lakh (6 966,67 €) por ODI e ₹3 lakh (3 483,33 €) por T20I.
Tests
Rexistro de Test contra outras nacións
Máis carreiras en test para a India
Máis wickets en Test para a India
One-Day Internationals
Rexistro de ODI contra outras nacións
Máis carreiras en ODI para a India
Máis wickets en ODI para a India
Twenty20 Internationals
Máis carreiras en T20I para a India
Máis wickets en T20I para a India
Xogadores en negra están aínda activos coa India.
Jamaal Tinsley
Jamaal Lee Tinsley, nado o 28 de febreiro de 1978 en Brooklyn, Nova York, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha estatura de 1,91 metros xogaba na posición de base.
Traxectoria profesional
Tinsley foi escollido na 27ª posición do Draft da NBA de 2001 polos Vancouver Grizzlies, pero foi traspasado ós Indiana Pacers. Na súa primeira tempada na NBA cos Pacers, acadou 9.4 puntos e 8.1 asistencias por encontro. O 22 de xullo de 2009, Tinsley foi cortado polos Pacers.
O 14 de novembro de 2009, Tinsley asinou cos Memphis Grizzlies.
O 12 de decembro de 2011, Tinsley asinou cos Utah Jazz. O 29 de xuño de 2012, os Jazz decidiron renovar o contrato de Tinsley unha tempada máis. O 26 de outubro de 2013, renovar de novo o seu contrato cos Jazz. O 12 de novembro de 2013, foi cortado polos Jazz.
Soutomaior, O Freixo, Crecente
Soutomaior é un lugar da parroquia do Freixo no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
O Pazo, Trasmonte, Friol
O Pazo é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Tring
miniatura|300px|High Street (rúa Maior) de Tring Tring é unha parroquia civil e unha cidade do condado de Hertfordshire (Inglaterra).
Xeografía
Segundo a Oficina Nacional de Estatística británica, Tring ten unha superficie de 17,93 km².
No censo de 2001, Tring contaba con 12 027 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 670,78 hab/km². O 94,12 % dos habitantes eran orixinarios do Reino Unido. O resto de países europeos englobaban ao 2,08 % da poboación, mentres que o 3,8 % nacera noutros lugares. Segundo o seu grupo étnico, o 97,84 % eran brancos, o 0,74 % mestizos, o 0,57 % asiáticos, o 0,2 % negros, o 0,44 % chineses e o 0,19 % doutras etnias. O cristianismo era profesado polo 74,37 %, o budismo polo 0,22 %, o hinduísmo polo 0,43 %, o xudaísmo polo 0,17 %, o islam polo 0,14%, e o 0,21 % profesaban outras relixións. O 17,48 % non eran relixiosos, e o 6,98 % non sinalaron ningunha opción relixiosa no censo.​
A Anllada, Arcos, Cuntis
A Casiña é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 57 habitantes, dos cales 28 eran homes e 29 eran mulleres.
O Piñeiro, Roimil, Friol
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Roimil no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Andrés Rodríguez Millares
Andrés Rodríguez Millares, nado en Noia e finado no mesmo concello en decembro de 1975, foi un xornalista e escritor galego.
Recoñecementos
Dende 1985 unha rúa de Noia leva o seu nome.
Arcos, Arcos, Cuntis
Arcos é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 94 habitantes, dos cales 47 eran homes e 47 eran mulleres.
Fontedelo, San Cibrao da Pregación, Friol
Fontedelo é un lugar da parroquia de San Cibrao da Pregación no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Recarei, San Cibrao da Pregación, Friol
Recarei é un lugar da parroquia de San Cibrao da Pregación no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Wikipedia en romanche
A Wikipedia en romanche (en Vichipedia rumantscha) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua romanche. Foi creada no ano 2003.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
O Vilar, San Cibrao da Pregación, Friol
O Vilar é un lugar da parroquia de San Cibrao da Pregación no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Estrutura cristalina
miniatura|Cristal complexo de xeso de [[Xeso|xipsita (rosa do deserto)]] A estrutura cristalina dun sólido é a designación dada ao conxunto de propiedades que resultan da forma en que se ordenan espacialmente os átomos ou moléculas que o constitúen. Téñase en conta que só os sólidos cristalinos presentan esta característica, xa que é o resultado macroscópico da existencia subxacente dunha estrutura ordenada a nivel atómico, replicada no espazo a distancias significativas da dimensión atómica ou molecular, o que é exclusivo dos cristais.
Prevalencia da estrutura cristalina
Dado que, de maneira xeral, a materia sólida se presenta baixo dous estados fundamentais de ordenación: o amorfo e o cristalino, só presentan unha estrutura cristalina os sólidos que teñen unha estrutura interna ordenada.
Con todo, esta definición pode ser enganosa, xa que son comúns as substancias parcialmente cristalinas, é dicir, compostas por porcións cristalinas incrustadas en material amorfo (é o caso da maioría das rochas). Tamén materiais aparentemente amorfos poden ser cristalinos, como a area de cuarzo (que está formada por unha miríade de pequenos cristais) ou das arxilas (que aparentan ser amorfas pero son formadas por cristais microscópicos).
Sistemas cristalinos
miniatura| Célula unitaria dun cristal de sal mariña (cloruro sódico, NaCl). Nótese en conta a ordenación dos átomos. A existencia da estrutura cristalina resulta de que os sólidos cristalinos se constrúen a partir da repetición no espazo dunha estrutura elemental paralelepípeda chamada célula unitaria (ver figura á dereita).
A forma e o tamaño da célula unitaria de cada cristal depende das dimensións, da valencia química e do estado de ionización dos átomos ou moléculas que o compoñen e das condicións nas que se formou o cristal. A mesma substancia, baixo condicións de presión e temperatura distintas, pode formar cristais con células unitarias totalmente diferentes. Un exemplo clásico é o carbono, que pode, dependendo das condicións, cristalizar en centos de formas, que van desde o diamante ao grafito, pasando polos fulerenos e innúmeras variantes de fibra de carbono, grafeno, etc. Tamén as substancias orgánicas, desde azucres a proteínas e ADN, cristalizan en formas extremadamente complexas como resultado do seu alto peso molecular e complexidade estrutural.
A pesar da súa enorme diversidade, os cristais, dependendo da súa composición e condicións de formación, adoptan formas regulares e agora son facilmente deducibles dependendo das características atómicas e moleculares dos seus compoñentes. Isto permite clasificalos facilmente segundo un número reducido de parámetros, coñecidos como parámetros de rede.
A partir destes parámetros é posíbel determinar o paralelepípedo que constitúe a subdivisión máis pequena dunha rede cristalina que conserve as características xerais de toda a retícula, de xeito que, simplemente multiplicándoa, se poida reconstruír o sólido cristalino completo. Estes paralelepípedos son xeralmente chamados células unitaria.
A partir das celas unitarias, e tendo en conta os eixos de simetría e a posición do centro xeométrico de cada elemento cristalino, é posíbel describir calquera cristal con base a diagramas designados polas redes de Bravais, nome que rende homenaxe a Auguste Bravais (1811-1863), un dos pioneiros do seu estudo.
A figura da dereita presenta o diagrama explicativo da forma como cada célula unitaria determina a estrutura do cristal. Na realidade, cada cristal está constituído pola repetición de millóns ou billóns de células unitarias similares, agrupadas de xeito regular que, funcionando como auténticos bloques de construción do cristal, acaban por determinar a súa macroestrutura.
Nos cristais naturais, múltiplas células unitarias son substituídas por impurezas, dando a cada cristal distintas características de forma e cor. Estas impurezas son de fundamental importancia para determinar as características dos cristais naturais, en particular os minerais, para determinar as propiedades eléctricas e ópticas, a temperatura de fusión e a reactividade química.
Sistemas de cristalización
Dependendo dos parámetros da rede, isto é, da lonxitude dos lados e dos eixos do paralelepípedo elemental da cela unitaria e dos ángulos que forman as súas caras entre si, poden identificarse sistemas de cristalización ou sistemas cristalinos básicos. Neste contexto, un sistema de cristalización é o grupo puntual da rede cristalina, é dicir, o conxunto de simetrías de rotación e reflexión permitidas ao manter un fixo un punto da malla (ignorando os átomos ou moléculas contidos en cada célula unitaria).
A análise xeométrica dos sistemas de cristalización permíte concluír que existen sete sistemas distintos (ver táboa a continuación), aínda que dentro dalgúns deles é posíbel distinguir subcategorías en función dos centros de simetría. A designación dos eixos e dos ángulos entre os eixos é a que resulta do diagrama que acompaña á táboa.
Os seguintes sete sistemas básicos de cristalización resultan da combinación de eixos e ángulos:
Unha análise do grao de simetría de cada un dos sistemas mencionados anteriormente permite concluír que o máis sinxelo e o máis simétrico é o cúbico, xa que presenta a simetría do cubo, beneficiándose da isometría das súas caras. Os seis sistemas restantes están ordenados segundo a seguinte secuencia de simetría decrecente: hexagonal, tetragonal, romboédrica, ortorrómbica, monoclínica e triclínica.
Frecuentemente considérase que o sistema hexagonal é unha variante do sistema trigonal, xa que se pode, sen alterar as simetrías, partir dun para producir o outro.
Redes de Bravais
Á súa vez, en función das posíbeis localizacións das partículas (átomos, íons ou moléculas) na célula unitária, estabelécense 14 estruturas cristalinas básicas, as denominadas redes de Bravais (ver táboa á dereita).