cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Margaret Fuller
Traxectoria
O New-York Tribune enviouna como correspondente no estranxeiro a Europa. Alí entrevistou moitos escritores destacados, como George Sand e Thomas Carlyle. En Inglaterra, na primavera de 1846, coñeceu a Giuseppe Mazzini, que vivía exiliado de Italia dende 1837. Fuller tamén coñeceu o revolucionario Giovanni Angelo Ossoli, un marqués que fora desherdado pola súa familia a causa do seu apoio a Mazzini. Fuller e Ossoli foron vivir xuntos a Florencia, posiblemente antes de casaren, aínda que non se sabe con certeza se casaron. Fuller inicialmente opúxose a casar con el, en parte a causa da diferenza nas súas relixións; ela era protestante e el católico. O seu fillo Angelo Eugene Philip Ossoli, alcumado Angelino, naceu a principios de setembro de 1848. A parella mantiña moi en segredo a súa relación, mais, despois de que Angelino sufrise unha doenza sen nome, ocultárona menos.
A parella apoiou a revolución de Giuseppe Mazzini para proclamar unha república romana. El loitou mentres ela se presentou voluntaria para dirixir un hospital. Cando os republicanos que apoiaban foron derrotados, abandonaron Italia e decidiron mudarse aos Estados Unidos. De camiño, pasaron por París, onde coñeceu a Elizabeth Barrett Browning.
Fuller, o seu marido e o seu fillo faleceron en 1850 cando o barco que os transportaba aos Estados Unidos afundiu xunto a Nova York. Con eles perdeuse tamén o manuscrito de Fuller sobre a historia da República Romana. Moitos dos seus escritos foron publicados polo seu irmán Arthur baixo o título At home and Abroad (1856) e Live Without and Life Within (1858). Un cenotafio a Fuller e Ossoli, baixo o que está soterrado Angelino está no cemiterio de Mount Auburn, Cambridge, Massachusetts.
João Pessoa
João Pessoa é a capital do estado brasileiro da Paraíba. Sitúase xunto ó océano Atlántico, no punto extremo leste de América do Sur, a ponta do Seixas, a 34º 45' 54" de lonxitude oeste.
miniatura|250px|esquerda|Vista dos barrios de Tambaú, Manaíra e Bessa, xunto á costa do [[Océano Atlántico, na cidade de João Pessoa.]] Hoxe a cidade vive do turismo nas súas praias e construcións coloniais, xunto co comercio de artesanías, o comercio en xeral (é a principal cidade comercial da Paraíba e unha das principais da Rexión Nordeste do Brasil), a industria (principalmente alimentos, bebidas e metalurxía), a construción civil e as actividades administrativas dunha capital de estado.
Historia
Unha das cidades máis antigas do Brasil, foi fundada en 5 de agosto de 1585 co nome de Nossa Senhora das Neves, e despois, nunha homenaxe ó rei Filipe II de España pasou a chamarse Filipéia de Nossa Senhora das Neves. Cando estivo baixo o dominio holandés cambiou o seu nome por Frederikstadt, pero cando retornou ó dominio de Portugal despois de que este recuperou a súa soberanía, volveu a chamarse Nossa Senhora das Neves ata 1817, cando foi rebautizada como Parahyba, nunha homenaxe á entón capitanía da Parahyba, da cal tornouse capital. Este nome permaneceu despois de que o Brasil se independizara (en 1822) e que se convertera nunha república, en 1889.
O nome actual, João Pessoa, foi adoptado nunha homenaxe ao entón presidente da provincia da Parahyba, o político João Pessoa, despois do seu asasinato en 1930.
Niko Kovač
Niko Kovač, nado o 15 de outubro de 1971 en Berlín é un exfutbolista e actual adestrador croata que xogaba na demarcación de centrocampista. É irmán do tamén exfutbolista Robert Kovač.
Traxectoria
Toda a súa carreira futbolística transcorreu en Alemaña, onde chegou a militar no Bayern Múnic. Internacional coa selección de Croacia.
Lamas, San Cristovo de Cea
San Martiño de Lamas é unha parroquia do concello de San Cristovo de Cea na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. En 2007 tiña 99 habitantes (42 homes e 57 mulleres), sete menos ca en 2006.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Rúa en San Martiño de Lamas, Lamas, San Cristovo de Cea.
Lariño, Carnota
San Martiño de Lariño é unha parroquia situada ao sur do concello de Carnota. Segundo o IGE en 2018 tiña 444 habitantes (221 homes e 223 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 646 habitantes. Nos últimos anos, a natalidade está a baixar mentres que a poboación componse principalmente por persoas da terceira idade.
Patrimonio
dereita|200px|miniatura|Faro de Lariño. Ademais do seu patrimonio natural, como a súa praia de 1.870 m, ten diferentes construcións, tanto civís (pombais, cabaceiras, o faro de Lariño) como relixiosas (cruceiros e a igrexa parroquial). Dita igrexa levántase sobre os restos dunha antiga ermida. Presenta planta de cruz latina cunha nave principal dividida en tres espazos por arcos de medio punto cun coro de grandes proporcións.
Charlie Rivel
miniatura|upright|Charlie Rivel en [[Viena,, 1972.]] miniatura|upright|Monumento dedicado a Charlie Rivel en Montjuïc, [[Barcelona.]]
Traxectoria
Tomou o seu nome artístico de Charlie Chaplin. A lenda di que Chaplin lle preguntou nunha ocasión: "Es ti quen me imita a min ou son eu que te imita a ti?". Ó comenzo da segunda guerra mundial marcaríase a súa personalidade definitiva (xersei longo, cadeira e guitarra). Tería que permanecer na Alemaña nazi durante dous anos, cumprindo os seus contratos firmados.
En 1954 regresou a Barcelona, onde se converteu nunha estrela do Circo Price; era moi orixinal o seu número como "pallaso ouveador".
En 1971 participa nun filme de Federico Fellini, Clowns.
Arco palmar arterial fondo da man
O arco palmar arterial fondo da man é un arco arterial do membro superior humano, pertencente á man. Deriva da arteria radial, que rodea a superficie lateral do pulso, pasa polo chan da tabaqueira anatómica e acada o plano fondo da man en dirección anterior dende o dorso da man. Pasa entre as dúas porcións do primeiro músculo interóseo dorsal e despois entre as dúas porcións do músculo adutor do polgar para acadar o plano máis fondo da man e constituír o arco palmar fondo da man. O arco cruza a man en sentido medial, entre os ósos metacarpianos e os tendóns dos músculos flexores longos dos dedos. Na zona medial da palma comunícase coa arteria palmar fonda, procedente da arteria cubital.
Pólas
O arco arterial fondo dá lugar a dous tríos de arterias:
Esteiro de Abaixo, Feás, Cariño
Esteiro de Abaixo é un lugar da parroquia de Feás no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 17 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 21 habitantes.
FS Baix Maestrat
O Fútbol Sala Baix Maestrat ou Benicarló Aeroport Castelló, por motivos de patrocinio, é un equipo español de fútbol sala da localidade de Benicarló, provincia de Castelló (Comunidade Valenciana). Actualmente compite na División de Honra da Liga Nacional de Fútbol Sala (LNFS).
Funcouse en 1996 e dende a tempada 2004-2005 xoga na máxima categoría do fútbol sala español.
Historia
O Fútbol Sala Baix Maestrat fundouse en 1996 e comezou a xogar na Primera Nacional "A". Na tempada 1998-1999, o club de Castelló ascendeu á División de Prata.
Na tempada 2001-02, o Povet.com Benicarló rematou na primeira posición do grupo B da División de Prata, mais non puido certificar o seu ascenso á máxima categoría ao caer fronte ao Azkar Lugo FS. Ao ano seguinte, o club rematou do mesmo xeito que a tempada anterior, perdendo desta vez ante o Autos Lobelle de Santiago Fútbol Sala. Finalmente, na tempada 2003-2004 Benicarló finalizou primeiro do seu grupo e derrotou nos playoffs de ascenso o Albacete FS, confirmando a súa presenza na principal competición de fútbol sala. Ese mesmo ano, o club conseguiu a Copa Generalitat Valenciana, máximo trofeo autonómico, fronte ao Playas de Castellón FS. No seu debut na máima categoría na tempada 2004-2005, Benicarló sorprendeu cun quinto posto na liga regular, clasificándose para os playoffs polo título. Na seguinte tempada, finalizou na décimo cuarta posición e estivo a piques de descender, aínda que finalmente logrou a permanencia.
A partir de 2006, as actuacións do equipo melloraron e na tempada 2006-2007 conseguiron un cuarto posto na liga regular e chegaron ata as semifinais nos playoffs, a súa mellor posición ata aquela. As súas participacións melloraron e converteuse durante tres anos nun dos favoritos para chegar á fase final. En 2008 non superaron os cuartos de final a pesar de ser terceros na liga regular, mentres que en 2009 finalizaron na quinta posición.
Coa crise económica e a falla de patrocinadores, o club tivo que traspasar os seus mellores xogadores e reducir o seu orzamento. Tras renovar o seu equipo, na tempada 2009-2010 finalizou na antepenúltima posición, salvándose novamente do descenso.
Río Castro, ría de Lires
O río Castro é un río galego da provincia da Coruña, que verte as súas augas ao océano Atlántico na pequena ría de Lires.
Descrición
miniatura|dereita|270px|Localización do río Castro no SW da [[provincia da Coruña.]] miniatura|dereita|270px|Pontella Vella, en [[Lires, Cee|Lires.]]
Fontes
O río Castro nace a uns 200 m de altura na aba do monte Escaleira, de 344 m, no concello de Vimianzo.
Percorrido
Atravesa o val desa localidade. Fai de linde entre os municipios de Muxía e Dumbría primeiro, e logo entre Muxía e Cee. Logo de 30 Km de percorrido vai desembocar na ría de Lires. A súa cunca, limitada ao norte pola do río Grande, e ao sur pola do río Xallas, cobre unha área de 140 Km².
Afluentes
Recibe varios regatos por ambas as dúas beiras. Algúns deles son o río Fragoso e o rego de Xerpe pola esquerda e o río do Monte e o rego de Vilachán pola dereita.
Réxime hídrico
O Castro é un río de réxime pluvial de tipo oceánico. Recolle 1.494 mm de precipitacións medias na súa bacía hidrográfica, aínda que na cabeceira se superan os 2.000 mm. O seu caudal absoluto medio, na foz, é de 5,2 m³/s.
Sete Partidas
miniatura|dereita|300px|Portada das Sete Partidas. Exemplar de [[1555, glosado por Gregorio López]] As Sete Partidas (ou simplemente Partidas) son un corpo normativo redactado en lingua castelá, durante o reinado de Afonso X (1252-1284), co obxecto de conseguir unha certa uniformidade xurídica do Reino. O seu nome orixinal era Libro das Leis e, cara ao século XIV recibiu a súa actual denominación, polas seccións en que está dividida.
Segundo a teoría tradicional, compartida por Francisco Martínez Mariña e Antonio Solalinde, as Sete Partidas foron redactadas por unha comisión de xuristas (ou pola chancelaría real), e a intervención do rei Afonso X limitouse a indicar a finalidade do texto e as materias a tratar, ademais de encargarse de revisar e emendar persoalmente o traballo da comisión. Integrarían esta comisión: o Mestre Jacobo, o das leis; Juan Afonso, un notario leonés; o Mestre Roldán; e Fernando Martínez de Zamora (un dos primeiros xuristas casteláns).
Fontes
As Sete Partidas caracterízanse por ser un texto de dereito común (baseado no dereito romano xustiniano, canónico e feudal).
Diversas foron as súas fontes, entre as principais, atópase o Corpus Iuris Civilis; as obras de glosadores e de comentaristas (romanistas), como Acursio e Azzo; textos de dereito canónico como as Decretais de Gregorio IX e a obra de san Raimundo de Peñafort; e algúns foros e costumes casteláns.
Ás anteriores engadíronse obras filosóficas de Aristóteles, Séneca e Boecio; a Biblia e textos da Patrística; obras de Isidoro de Sevilla e Tomé de Aquino; o Libri Feudorum (compilación de dereito feudal lombardo); os Roles D´Olerons (colección de dereito mercantil); a Doctrinal dos xuízos e as Flores do Dereito do Mestre Jacobo, o das Leis; e a Margarita dos pleytos de Fernando Martínez de Zamora.
Estrutura e contido
miniatura|dereita|180px|Código das Sete Partidas, en "Os Códigos Españois Concordados e Anotados" ([[1872)]] As Partidas abarcan todo o saber xurídico da época dentro dunha visión unitaria, por iso se considera unha summa de dereito. Trata, entre outras materias, de dereito constitucional, civil, mercantil, penal e procesual, tanto civil como penal.
Eusébio
Eusébio da Silva Ferreira, OIH, GCM, nado en Lourenço Marques (actual Maputo) o 25 de xaneiro de 1942 e finado en Lisboa o 5 de xaneiro de 2014, foi un futbolista portugués de orixe mozambicana. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección portuguesa. Está considerado coma un dos mellores xogadores de tódolos tempos, e destacaba pola súa velocidade e o seu mortífero disparo.
Foi o máximo anotador do Mundial de 1966 con nove goles, axudando a que Portugal obtivese o terceiro posto. Ten un Balón de Ouro (1965), trofeo ao mellor xogador europeo e dúas Botas de Ouro, trofeo ao máximo anotador europeo (1968 e 1973).
Clubs
Eusébio naceu na cidade de Lourenço Marques (hoxe Maputo), en Mozambique. Comezou a xogar ao fútbol en equipos locais, coma o Sporting Club of Lourenço Marques ata que en 1961 marcha para Portugal, fichando polo Benfica por unha cantidade de £7500. É o comezo dunha longa e prolífica carreira no conxunto da cidade lisboeta. Xa na súa primeira tempada gañou a Liga Portuguesa de Fútbol, o que lles deu dereito de disputa-la Copa de Europa ao ano seguinte.
En 1962, amais de gaña-la liga e a Copa de Portugal de Fútbol, derrotaron ao Real Madrid de Ferenc Puskás e Alfredo Di Stéfano na final da Copa de Europa por 5-3, e o propio Eusébio anotou dous goles. O seu seguinte reto foi a Copa Intercontinental, e aquí enfrontáronse posiblemente ás dúas mellores escuadras do mundo: o Benfica "de" Eusébio e o Santos "de" Pelé. Tras unha derrota por 3-2 no encontro de ida no Brasil, a remontada semellaba factible na volta no estadio da Luz en Lisboa. Mais Pelé fixo aquí unha das súas mellores actuacións e o Santos arrasou ó Benfica.
En 1965 foi galardoado co Balón de Ouro, premio outorgado ao mellor xogador europeo do ano. En 1968 converteuse no primeiro gañador da recentemente inaugurada Bota de Ouro, que premia ao máximo anotador europeo. Repetiría cinco anos despois. En canto á Liga Portuguesa, entre os anos 1964 e 1973 foi o máximo anotador da competición. En total coa camisola do Benfica, segundo a FIFA, anotou 727 goles en 715 encontros, A IFFHS recoñécelle 342 goles en 373 encontros de liga entre 1960 e 1977.
Xa preto da fin da súa carreira marchou aos EUA para xogar na North American Soccer League. Alí ficou por tres anos e xogou para tres equipos, Boston Minutemen (1975), Toronto Metros-Croatia (1976) e Las Vegas Quicksilver (1977). Este mesmo ano participou en dez encontros co CF Monterrey da Liga Mexicana de Fútbol. De volta a Portugal fichou polo SC Beira-Mar, e o União de Tomar da segunda división. En 1978 rematou a súa carreira coma futbolista.
Selección nacional
Eusébio foi o máximo anotador da selección portuguesa con 41 goles en 64 encontros ata que Pauleta o superou o 12 de outubro de 2005 nun encontro contra Lituania. Fixo a súa estrea coa camisola nacional o 19 de outubro de 1961, contra Luxemburgo, encontro que rematou en derrota para a selección portuguesa por 2-4.
O seu maior éxito foi o cuarto posto no mundial de Inglaterra '66. Rematou coma máximo anotador do torneo con nove goles. Destacou especialmente nos cuartos de final, cando tras ir perdendo por 0-3 contra Corea no Norte fixo catro goles e remataron gañando por 5-3. Xogou o seu derradeiro encontro coa camisola portuguesa o 19 de outubro de 1973 contra a Bulgaria, que rematou en empate, 2-2.
Títulos
Internacional Clubs
Individual
Arakaldo
miniatura|Situación do concello en Biscaia Arakaldo é unha vila e concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 128 persoas (2011).
Boeing Business Jet
A serie Boeing Business Jet son variantes de avións de pasaxeiros de Boeing para o mercado de reactores executivos.
A designación BBJ denota os reactores executivos baseados na serie 737. Eses avións levan normalmente entre 25 e 50 pasaxeiros cunha configuración luxosa que pode incluír un dormitorio principal, un baño con duchas, unha sala de conferencias/comedor, e unha sala de estar. Boeing Business Jets tamén ten avións corporativos baseados nos 737 MAX, 777X, 787 Dreamliner e 747-8 Intercontinental, que son coñecidos como 737 MAX VIP, 777X VIP, 787 VIP, e 747-8 VIP, respectivamente.
A división BBJ ofrece 11 produtos derivados dos avións de pasaxeiros de Boeing.
Riki-Oh: The Story of Ricky
Riki-Oh é un filme producido en Hong Kong dirixido por Lam Nai-choi que foi estreado en 1991. Está baseado no manga Riki-Oh de Masahiko Takajo e Saruwatari Tetsuya.
Sinopse
A acción transcorre no ano 2002, cando Riki é enviado a unha prisión por asasinato sen premeditación. Alí, non pode controlar a súa ira ante o cruel trato que os presos reciben de Cobra, un malvado gardián cuxos subordinados son os peores elementos da prisión. Cando Riki comeza a investigar, os seus compañeiros reciben malleiras e son torturados ata morrer.
Longos, San Cristovo de Cea
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Hórreos en Longos.
Susana Seivane (álbum)
Susana Seivane é o primeiro álbum de estudio da gaiteira galega Susana Seivane. Foi publicado en 1999 baixo o selo Boa Music. O álbum foi producido por Rodrigo Romaní, membro fundador de Milladoiro.
Esteiro de Arriba, Feás, Cariño
Esteiro de Arriba é un lugar da parroquia de Feás no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 14 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 19 habitantes.
O Portocego, Samarugo, Vilalba
O Portocego é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 5 habitantes (4 homes e 1 muller).
Aluminio (álbum)
Aluminio é o terceiro álbum de estudio do músico galego Bibiano. Foi publicado en 1979, baixo o selo CFE.
Vilafruxil, Callobre, A Estrada
Vilafruxil é un lugar da parroquia de Callobre no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 16 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 9 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 1999 cando tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Guy de Maupassant
Guy de Maupassant, nado en Dieppe o 5 de agosto de 1850 e finado en París o 6 de xullo de 1893, foi un escritor francés con predilección para situacións psicolóxicas e de crítica social con técnica naturalista.
Traxectoria
A pesar de que proviña dunha familia de pequenos aristócratas librepensadores, recibiu unha educación relixiosa; en 1868 provocou a súa expulsión do seminario, onde ingresara aos trece anos, e ao ano seguinte iniciou en París os seus estudos de dereito, interrompidos pola guerra franco-prusiana e que retomou en 1871. En 1879 o seu pai logrou que ingresase no ministerio de Instrución Pública, que pronto abandonou para dedicarse á literatura, por consello do seu grande mestre e amigo Gustave Flaubert. Este introduciuno no círculo de escritores da época, como Émile Zola, Ivan Turgenev, Edmond Goncourt e Henry James.
Alén de novelas e pezas de teatro, Maupassant escribiu 300 contos, sendo todos obras de gran valor. Destacan, entre os mais famosos, Bel Ami, Mademoiselle Fifi e Bóla de sebo. "A Pensión Tellier" e "O Horlá" poden ser considerados os seus contos máis significativos. Faleceu no manicomio aos 39 anos após tentativa de suicidio por perturbacións causadas pola sífilis que o atormentou por máis dunha década.
Foi así mesmo prologuista dalgúns autores contemporáneos seus, como por exemplo Claude Godard d'Aucourt.
Obra
Parte da súa narrativa está traducida ao galego:
Ainhoa Lameiro
Ainhoa Lameiro Rodríguez, nada en Salceda de Caselas o 21 de setembro de 2000, é unha deportista galega, que compite en piragüismo na modalidade de slálom.
En 2019 proclamouse subcampioa do mundo ao gañar a prata na proba de C1 por equipos do Campionato Mundial de Piragüismo en Slálom.
Traxectoria
Iniciouse no piragüismo aos 12 anos e entrou no Club Piragüismo Penedo de Tui, primeiro na modalidade de pista e pouco despois en augas bravas. No seu segundo ano proclamouse campioa de España da súa franxa de idade e aos 14 anos entrou no Centro Galego de Tecnificación Deportiva de Pontevedra, no que estivo catro anos
Participou en varios Europeos e Mundiais júnior logrando un bronce en 2018 xunto a Pau Echaniz no Mundial júnior en Ivrea (Italia), na categoría de C2 mixto. En 2019 competiu no Campionato Mundial sub-23 e debutou internacionalmente na categoría absoluta no Campionato Europeo celebrado en Pau, onde finalizou sétima no C1 feminino por equipos.
En setembro de 2019, no Campionato Mundial en La Seu d'Urgell, logrou a medalla de prata en C1 por equipos, xunto a Nuria Villarrubla e Klara Olazabal. Nese mesmo Mundial participou tamén en C2 mixto, xunto a Pau Echaniz, finalizando en oitava posición.
Reguengo, Samarugo, Vilalba
Reguengo é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Pastel
miniatura|Pasteis e doces diversos Un pastel, bolo ou torta é un alimento doce que polo xeral se prepara no forno. Combinan fariña, azucre ou edulcorantes, ovos, leite, auga, aceite e fermentos. Tamén se pode poñer froita natural ou en zume. Para facelos máis divertidos decóranse con doces, con crema, confeitos e caramelo.
Receita básica
A meirande parte dos pasteis elabóranse con fariña de trigo, xa que logo é importante o xeito a mesturar os ingredientes para que non adquira unha textura pastosa. Para isto tense que remexer minimamente unha vez se teña engadido a fariña. Tamén cómpre pór de relevo o xeito de bater os ovos e os fermentos, que fan que a masa sexa esponxosa. Así mesmo, o aceite ten que ser de sabor suave, pois un gusto intenso pode agochar o sabor dos ingredientes.
Festival do Norte
miniatura|250px|[[The Vaselines no Festival do Norte 2011]] O Festival do Norte (FDN) foi un festival de música pop, rock, indie e electrónica principalmente, que se celebrou dende o ano 2000 até o ano 2015 en Galicia. Vilagarcía de Arousa acolleu tódalas edicións agás tres: unha en Santiago de Compostela (no ano 2003) e outras dúas (nos anos 2014 e 2015) na Illa de Arousa. A súa duración era de dous días, un venres e mais un sábado, e adoitaba ser no mes de maio. Porén, nas últimas edicións, o festival tivo lugar en xullo durante tres días. No ano 2016 non se celebrou, sendo substituída polo Atlantic Fest.
As edicións do festival en Vilagarcía realizáronse no recinto feiral Fexdega, con capacidade para miles de persoas. A organización correu a cargo de Producciones Independientes Culturales, e os principais patrocinadores dos seus derradeiros anos foron Caixanova e Estrella Galicia, aínda que na última edición se instalou unha carpa de ensaio de Movistar. Os seus directores foron Toño Caneda e Pablo Bandín.
FDN 00 (primeira edición)
Celebrouse en Vilagarcía de Arousa, no pavillón de Fontecarmoa, que presentou notables problemas de son, a dicir da propia organización. Celebrouse entre os días 23 e 24 de xullo do 2000, sendo a única vez que tivo lugar entre semana (luns e martes), sen dúbida aproveitando a ponte festiva do Apóstolo. Contou coa presenza dos granadinos Los Planetas, Fangoria, Chucho, Telephunken, Molotov, Los Enemigos, Elephant Band e Moop, entre outros.
FDN 01 (segunda edición)
Esta edición do Festival do Norte tivo críticas dispares no organizativo, porén contou cunha boa representación do indie nacional. Coa intención de arranxar os problemas de son do ano anterior, celebrouse no recinto da Fexdega e participaron Deluxe, Sidonie, Automatics, Sexy Sadie, Gus Gus DJ's, Astrud, Cooper, Czerkinsky, Los Planetas, Mastretta e Le Grand David, así como os alemáns Stereo Total e Le Hammond Inferno. Celebrouse, a diferenza da meirande parte das edicións seguintes, no mes de agosto de 2001, entre o 10 e o 11 de agosto. Foi organizado pola revista Vibraciones Pop e dirixido por Toño Caneda.
FDN 02 (terceira edición)
A terceira edición tamén tivo lugar en Vilagarcía de Arousa, como «unha das referencias da música indie». Formaron parte do cartel músicos como Manu Chao, Psicofónica de Conxo, Kozzmic Muffin, Cinnamon Gum, Mercromina, Nosoträsh, Astrud, Volován, Lamatumbá, Nilo MC e La Habitación Roja. Actuaron na Praza da Pescadería, e algúns grupos no Instituto Castro Alobre.
FDN 03 (cuarta edición)
Nesta ocasión o festival mudou de cidade (pasou a celebrarse en Santiago de Compostela), de datas (tivo lugar entre o 31 de outubro e o 1 de novembro de 2003, sábado e domingo) e mesmo de nome, alcumándose Santirock. Participaron nesta edición, segundo o cartel oficial, Placebo, Frank Black, Elbow, Deluxe, Serafin, Jupiter Moon, Luxury 54, Second, Dorian, Suede, Hoggboy, La Buena Vida, Chucho, Ellos, Clovis, Ama, Grado 33 e Heike, mais varios djs. O auditorio escollido foi o Multiusos Fontes do Sar.
FDN 05 (quinta edición)
A celebración do festival volveu a Vilagarcía de Arousa neste ano, participando Orishas, Macaco, Amparanoia, Kiko Veneno, O’Funk’Illo, Bunbury, Josele Santiago, Los Delinquentes, La Excepción, Carlos Jean, Fundación Tony Manero, Sidonie, Pereza, Lamatumbá, Vado Permanente, Heissel, Steelwood, Pedro Granell, Cornelius, Capitán Sonoro, Overlook e Niño y Pistola. Celebrouse no recinto exterior de Fexdega do 13 ao 15 de maio.
FDN 06 (sexta edición)
Nesta edición participaron, entre outros, Placebo, Tokyo Sex Destruction, Nacho Vegas y las esferas invisibles, Second, The Unfinished Sympathy e Meu.
FDN 07 (sétima edición)
Participaron: Travolta, Fernando Alfaro y Los Alienistas, The Sunday Drivers, Astrud, Delorean, Grupo de Expertos Solynieve, Sr. Chinarro, Lori Meyers, Deluxe e CatPeople.
FDN 09 (novena edición)
Celebrouse o 1 e 2 de maio do 2009 e nesta ocasión participaron: Herman Dune, The Whip, Love of Lesbian, X-Wife, Templeton, Ragdog, Russian Red, Manos de topo, Nouvelle Cuisine, Florent y Yo, Isra Dj (venres) e The Rumble Stripes, Vetusta Morla, Delorean, Standstill, Cuchillo, Havalina, La buena vida, Extraperlo, Noise Project, e Rober Bodegas Dj (sábado).
FDN 10 (décima edición)
Nesta edición, que tivo lugar os días 30 de abril e 1 de maio de 2010, participaron Nada Surf, Fanfarlo, We Are Standard, Dorian, Munich, Klaus & Kinski, Hola a Todo el Mundo, Emilio José, Clovis DJ's e DJ Lagartija o venres, e Los Planetas, Pete & The Pirates, El Guincho, JJ, Nudozurdo, La Bien Querida, Los Punsetes, Carrero Bianco, DJ Polar e DJ Poti o sábado.
FDN 12 (duodécima edición)
Tivo lugar os días 27 e 28 de abril no Recinto Exterior do Fexdega, en Vilagarcía de Arousa. O venres 27 actuaron Dirty Socks, Varry Brava, Klaus & Kinski, Pegasvs, La Casa Azul, Los Enemigos, Love of Lesbian, Rafa Morcego e DJ Amable. Pola súa banda, o sábado 28 actuaron Disco Las Palmeras!, Los Pilotos, Nancys Rubias, Polock, El Columpio Asesino, Lori Meyers, Fangoria, Sandrita Dinamita DJ e Hangtheguille.
FDN 13 (décimo terceira edición)
Esta edición celebrouse os días 17 e 18 de maio de 2013 no Recinto Exterior do Fexdega. O venres 17 actuaron Pedrito Diablo y los Cadaveras, Jane Joyd, Sr. Chinarro, Tórtel, Guadalupe Plata, The Primitives, Xoel López, La Habitación Roja, Triángulo de Amor Bizarro, Dorian, Miqui Puig e Faber. Pola súa banda, o sábado 18 actuaron Aurora, Mvnich, Novedades Carminha, Aerolineas Federales, Estereotypo, Delorentos, Delafé y las Flores Azules, Dover, Toy, We are Standard, DJ Amable e GatoTV e Nano Vinilo DJ.
Este ano o orzamento foi de 380.000 euros e en total pasaron polo festival unhas 12.000 persoas entre os dous días.
FDN 14 (décimo cuarta edición)
Esta edición celebrouse os días 3,4 e 5 de xullo de 2014 na Illa de Arousa e nela participaron: The Horrors, Digitalism (DJ Set), KAKKMADDAFAKKA, Is Tropical, Lori Meyers, The pains of being pure at heart, Verónica Falls, Russian Red, The Wave Pictures, L.A., Austra, We have band, Satellite Stories, El último vecino, Linda Guilala, la bien querida, Templetone, Oso Leone, Músculo!, Igloo, Sleeping Cat, Wild Balbina, La 4 pared, Quilma, Dj Amable, DJ Capo, Desconcierto DJ´s, Curtis inthekitchen, Maribel y Sebastián DJ´s,Rafa Morcego (A Reixa), Isaac Torgal e Schulz.
FDN 15 (décimo quinta edición)
Celebrouse os días 3, 4 e 5 de xullo na Illa de Arousa e tocaron Hercules & Love Affair, Glass Animals, Standstill, Dorian, Grupo de Expertos Solynieve, Neil Halstead, Other Lives, Javiera Mena, Broncho, Los Punsetes, Fernando Alfaro, Hidrogenesse, Polock, Cooper, Perro, Trajano!, Alex Casanova, Chicharrón, Cazador, White Bats, Amable & Viktor Ollé, Dj Maadraassoo, Isaac Torgal e Dj Pinche.
Norman Foster Ramsey
miniatura|300px|Norman Foster Ramsey (esquerda) xunto con Francis Perrin e Robert R. Wilson nunha foto de 1970. Norman Foster Ramsey, Jr., nado o 27 de agosto de 1915 en Washington, D.C. e finado o 4 de novembro de 2011, foi un físico e profesor estadounidense.
Traxectoria
Profesor de física na Universidade Harvard desde 1947, Ramsey tamén ocupou postos tanto no goberno como en axencias internacionais tales como a OTAN ou a United States Atomic Energy Commission. Recibiu en 1989 o Premio Nobel de Física pola invención do método dos campos oscilatorios separados, o cal ten importantes aplicacións na construción do reloxo atómico. Ramsey compartiu o premio con Hans G. Dehmelt e Wolfgang Paul.
Ramsey obtivo o seu B.A. e Ph.D. en física pola Universidade de Columbia en 1935 e 1940, respectivamente. Alí quedou como membro da facultade de Columbia até 1947, cando foi enviado a Harvard.
Solidaritat Catalana
A Solidaritat Catalana, existente entre 1906 e 1909, foi un movemento unitario de grupos e partidos catalanistas xurdido a raíz da Lei de xurisdicións de marzo de 1906.
Historia e características
O proxecto de lei de xurisdicións que poñía so competencia militar calquera ofensa ó exército ou á unidade da patria española axuntou os partidos e políticos cataláns nunha fronte común que recibiu o nome de Solidaritat Catalana. O manifesto da Solidaritat Catalana que se publicou o mesmo día que se aprobaba a lei, chamaba os cataláns a recibiren os deputados de Cataluña que viñan de Madrid para homenaxealos e manifestaren o rexeitamento popular á lei.
A campaña electoral das eleccións xerais de 1907 celebráronse no medio dun clima altamente violento que acabou cun atentado en Hostafrancs (Barcelona) contra Francesc Cambó da Lliga Regionalista e contra Nicolás Salmerón da Unión Republicana. A vitoria da Solidaritat foi total conseguindo 41 dos 44 escanos que había en xogo. O triunfo de Solidaritat que agrupaba a todos os partidos cataláns con excepción dos lerrouxistas e socialistas puxo fin ó caciquismo en Cataluña e permitiu que Enric Prat de la Riba presidise a Deputación de Barcelona.
A fronte formada por rexionalistas, republicanos, carlistas, federais e nacionalistas de esquerdas, sufriu os seus altos e baixos ata desaparecer cos sucesos da Semana Tráxica (1909). As diferenzas e desavinzas eran tan grandes entre os grupos que a compoñían que nas eleccións anticipadas de 1908 serán lerrouxistas os que se imporán á liga solidaria. Nas eleccións provinciais de 1909 irán xa por separado.
Na estela do triunfo electoral da Solidaritat Catalana, no verán de 1907 crearase en Galicia unha formación agraria e rexionalista baixo o nome de Solidaridad Gallega.
As dúas figuras máis representativas da Solidaritat Catalana foron Francesc Cambó (1876-1947) e Enric Prat de la Riba (1870-1917). Prat de la Riba en "La nacionalitat catalana" (A nacionalidade catalá) publicado en 1906 defende a constitución dun Estado catalán dentro dunha Federación española. Foi o artífice da Mancomunidade de Cataluña en 1914, a primeira reunificación catalá desde a división provincial de Javier de Burgos.
Mandrás, San Cristovo de Cea
San Pedro de Mandrás é unha parroquia do concello de San Cristovo de Cea na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2013 tiña 86 habitantes, deles 47 eran homes e 39 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 110 habitantes.
Rúa de Abaixo, Feás, Cariño
Rúa de Abaixo é un lugar da parroquia de Feás no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 24 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 29 habitantes.
A Armada, O Burgo, Muras
A Armada é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Peso Coquimbo
O peso Coquimbo é unha moeda de prata de valor facial dun peso ou oito reais, cuñada en 1828 pola Casa de Moeda de Coquimbo, con sede en La Serena, rexión de Coquimbo, Chile. As moedas producidas foron enviadas á Casa da Moeda de Santiago para a súa aprobación, mais alí foron rexeitadas e ordenouse a súa refundición, polo que non chegaron a pórse en circulación.
Ao seren as únicas moedas chilenas cuñadas fóra de Santiago autorizadas polo Goberno, e por mor da súa rareza e escaseza ao ser tan limitada a súa tiraxe, o peso Coquimbo é considerado no ámbito do coleccionismo numismático como unha das moedas chilenas máis apreciadas.
Décimo Xunio Bruto
O nome de Décimo Xunio Bruto pode referirse a:
Peso Coquimbo
Antecedentes
En Coquimbo existían grandes veas de prata e os seus donos gastaban grandes cantidades de diñeiro para trasladaren ese metal á Casa da Moeda de Santiago de Chile, para ser cuñado alí e convertido en moeda. Esta situación fixo que o Goberno autorizase a creación da Casa da Moeda de Coquimbo, situada en La Serena, baixo os regulamentos da Casa da Moeda de Santiago. A maquinaria e os equipamentos da ceca instaláronse no claustro da Igrexa de San Francisco.
Deseño
O peso Coquimbo amosaba o mesmo deseño que o peso Independente cuñado na Casa da Moeda de Santiago, que foi definido mediante o bando de Hilarión de la Quintana do 9 de xuño de 1817, agás algunhas pequenas diferenzas. O tipo das montañas, o fume do volcán que se inclina cara á esquerda e a coroa de loureiro difiren con respecto ás pezas cuñadas en Santiago, ademais da inclusión da inscrición COQUIMBNO no canto de SANTIAGO, a modo de marca de ceca, no exergo do reverso, baixo o volcán.
Produción
As primeiras cuñaxes tiveron lugar en 1828 e deseguido foron enviadas a Santiago para a súa avaliación. O peso Coquimbo non acadou os estándares requiridos pola ceca de Santiago, ​ polo que se ordenou a súa inmediata refundición.
En 1830 o Congreso de Plenipotenciarios ordenou pechar a Casa da Moeda de Coquimbo.
Coleccionismo
Varios dos exemplares cuñados lograron rescatarse da refundición e hoxe locen como as pezas máis importantes de diversas coleccións numismáticas. O peso Coquimbo é considerado polos coleccionistas como unha das moedas máis valiosas da numismática chilena. A modo de exemplo, en 2008 adxudicouse un exemplar nunha poxa numismática nos Ánxeles por 132.000 dólares, e en 2014 vendeuse outro exemplar en Chicago por 108.900 dólares.
Outro exemplar desta rara moeda, extraordinariamente ben conservado, atópase no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, en Londres, e foi doado en 1856 polo Banco de Inglaterra, logo de ser levado a Europa polo cónsul británico da provincia de Coquimbo da época, David Ross.
En Chile consérvase outro exemplar, no Museo Numismático do Banco Central de Chile, en Santiago, onde é a peza máis valiosa da colección.
Alma de buxo
Alma de buxo é o segundo álbum de estudio da gaiteira Susana Seivane. Foi publicado en 2001, baixo o selo Boa Music. O álbum foi producido por Rodrigo Romaní.
Compoñentes
Os músicos que rodean a Susana nesta segunda entrega son:
Tamén colaboraron:
Portátil
dereita|miniatura|Un [[MacBook.]] Un portátil ou tamén ordenador portátil (en inglés laptop ou notebook) é unha pequena computadora persoal móbil, que pesa normalmente entre 1 e 3 quilogramos. Os portátiles son capaces de realizar a maior parte das tarefas que realizan os ordenadores de escritorio, coa vantaxe da mobilidade.
Compoñentes
Moitos dos compoñentes dunha computadora portátil son similares aos compoñentes das computadoras de escritorio pero habitualmente son de menor tamaño:
Cesáreo Fernández Losada
Cesáreo Fernández Losada, nado en Celanova o 26 de xuño de 1831 e finado en Barcelona o 11 de abril de 1911, foi un médico e militar español, cirurxián, fundador da Academia de Sanidade Militar no exército español e destacado científico.
Traxectoria
Na súa faceta militar, participou nas campañas de Marrocos (onde asistiría ó xeneral O'Donell) e en Cuba en 1895, destacando os seus estudos médicos sobre a illa que publicaría máis tarde. Chegou ó grado de xeneral en 1874.
Das súas obras, destacan a xa mencionada Resumen de las lecciones de cirugía, así coma o conxunto de publicacións científicas xurdidas trala súa estancia en Cuba: Instrucciones higiénicas para el ejército en la Isla de Cuba, Gráfica comparativa sobre el estado sanitario del ejército de la Isla de Cuba e Consideraciones higiénicas sobre la ciudad de La Habana.
As aventuras de Huckleberry Finn
miniatura|Ilustración de Huckleberry Finn da edición orixinal. As aventuras de Huckleberry Finn (en Adventures of Huckleberry Finn) é un libro de Mark Twain, publicado en 1885 e considerado a primeira gran novela norteamericana.
Heinrich Heine
Christian Johann Heinrich Heine, nado en Düsseldorf o 13 de decembro de 1797 e finado en París o 17 de febreiro de 1856, foi un poeta e xornalista alemán. Considerado o "derradeiro poeta do romanticismo" alemán e, a un tempo, o poeta que axudou a superalo.
Contribuíu a dar categoría poética á lingua coloquial, elevou o artigo de xornal e o libro de viaxes á categoría artística e dotou a lingua alemá escrita dunha lixeireza e unha elegancia descoñecidas. Como crítico, xornalista politicamente comprometido, ensaísta, satírico e polemista foi tan admirado coma temido. É un dos poetas alemáns máis coñecidos e traducidos no estranxeiro. Moitos dos seus poemas foron musicados en forma de Lied por importantes compositores, como Franz Schubert e Robert Schumann.
Mocidade a anos de aprendizaxe
A data exacta de nacemento de Heine non se pode precisar con total exactitude debido á perda dos rexistros. El falaba de si mesmo humoristicamente coma do "primeiro home do século" por ter nacido o día de aninovo de 1800. Tamén mencionou ocasionalmente 1799 coma ano do seu nacemento, se cadra pola admiración que sentía por Napoleón Bonaparte, chegado ó poder ese ano tralo golpe de Estado do 18 de brumario. Segundo os estudos actuais a data de nacemento de Harry Heine, o seu verdadeiro nome, foi o 13 de decembro de 1797.
Foi o máis vello dos catro fillos dun comerciante de panos xudeu ortodoxo, Samson Heine e de Peira (coñecida como Betty) van Geldern. Os seus irmáns foron Charlotte, Gustav, máis tarde Barón Heine-Geldern, e Maximilian, que foi médico en San Petersburgo. Medrou nun ambiente xermanizado e estudou no liceo de Düsseldorf. Comezou a escribir poemas en idade escolar. Deixou o liceo en 1814 sen titulación para inscribirse nunha escola de comercio seguindo a tradición familiar.
Nos anos 1815 e 1816 traballou como aprendiz co banqueiro de Frankfurt Rindskopff. En Frankfurt coñeceu por primeira vez a situación dos guetos xudeus. En 1816 instalouse en Hamburgo para traballar no banco dun seu tío, Salomon Heine. Salomon, un home de negocios de éxito, protexeu sempre a seu sobriño: deulle axuda económica ata a súa morte en 1844, aínda que non compartía os intereses literarios de Heine.
Heine non amosou ningunha inclinación pola banca, polo que seu tío lle montou un negocio de teas a "Harry Heine & Co.", que de seguida declarou bancarrota. A atracción non correspondida do poeta pola súa curmá Cousine Amalie era outro punto de inquedanza para a familia do poeta.Este amor foi posteriormente estilizado nos románticos poemas de amor do "Buch der Lieder" (Libro das cancións). A situación na casa do tío facíaselle ó poeta cada vez máis incomoda, como describe no poema "Affrontenburg". Finalmente, Salomon Heine decidiu facilitarlle ó sobriño os medios para estudar unha carreira lonxe de Hamburgo.
Estudos en Bonn, Göttingen e Berlín
miniatura|180px|dereita|August Wilhelm Schlegel Heine empezou, sen moito interese, estudos de Dereito en 1819 en Bonn No semestre de inverno de 1819-1820 asistiu as leccións sobre lingua alemá e poesía que impartía un dos fundadores do romanticismo, August Wilhelm Schlegel, que influíu poderosamente na primeira época do Heine escritor, aínda que posteriormente escribira con sarcasmo sobre el e sobre outro mestre seu da época, Ernst Moritz Arndt, do que criticou as posturas reaccionarias.
No inverno de 1820 ingresou na universidade de Göttingen, cidade que tivo que abandonar en febreiro do 1821 a causa dun duelo. Heine retara a outro estudante que o insultara por ser xudeu, e ámbolos dous foron apartados da universidade por un semestre.
Heine marchou á universidade Humboldt de Berlín, onde estudou entre 1821 e 1823, recibindo clases, entre outros, de Georg Wilhelm Friedrich Hegel, a quen contestou algún dos seus postulados. Entrou axiña en relación cos círculos literarios berlineses e foi hospede habitual dos salóns literarios de Rahel Levin e Karl August Varnhagen von Ense. Desde Berlín viaxou en 1822 a Posen, onde entrou en contacto por primeira vez cos xudeus xasiditas, polos que sentiu certa admiración, pero cos que non se identificou. En 1823, dous anos antes de converterse ó cristianismo, escribiu o seu amigo Immanuel Wohlwill: "Non teño o valor para deixar barba e que se rían do meu acento".
Bautismo e o Asunto Platen
De volta en Göttingen, foille concedido o grao de doutor en Dereito en xullo de 1825. Para mellorar as súas oportunidades como xurista, bautizarase en xuño do mesmo ano en Heiligenstadt tomando o nome de Christian Johann Heinrich. Desde este momento fíxose chamar Heinrich Heine. Perante a familia mirou de conservar en segredo a súa conversión o protestantismo.Indiferente en materias relixiosas, viviu o bautizo coma o seu boleto de entrada na cultura europea. De feito, axiña puido comprobar que para moitos representantes desa cultura os xudeus, conversos ou non, eran difíciles de aceptar coma iguais. Heine, poren, nunca deixou pasar sen resposta o rexeitamento nin o insulto. Unha proba evidente disto é o chamado Caso Platen: o poeta August Graf von Platen atacou a Heine pola súa orixe xudía para impedir que lle deran unha cátedra na Universidade de Múnic. Heine respondeu facendo pública a homosexualidade de Platen, o que provocou o exilio voluntario deste a Italia. As consecuencias dos ataques antisemitas de Platen foron fatais para Heine. O rei Luís I de Baviera fixo que lle retirasen a oferta para ser profesor en Múnic ó que o poeta respondeu cuns versos burlóns.
O caso Platen marcou o fracaso definitivo dos seus intentos de encontrar un traballo como xurista e decidiuno a gañala vida como escritor, e, máis tarde, fíxolle lamentar a conversión ao protestantismo. (Case tódolos biógrafos destacan a importancia da orixe xudía de Heine para o desenvolvemento da súas traxectorias vital e literaria. O crítico Marcel Reich-Ranicki mantén que a emigración de Heine a París foi motivada máis por sentirse rexeitado pola sociedade alemá que por causas políticas).
Primeiros éxitos literarios
Publicou os primeiros poemas en 1816 co pseudónimo Freudhold Riesenharf. Xa como H. Heine, deu ó prelo o seu primeiro tomo de poemas en 1821 en Berlín. En 1823 seguírono "Traxedias cun intermezzo lírico", en 1824 apareceu "Trinta e tres poemas" (Dreiunddreißig Gedichte), entre a que estaba a súa obra máis coñecida en Alemaña: "Die Loreley". Ese mesmo ano visitou, durante unha viaxe polo Harz a Johann Wolfgang von Goethe en Weimar, ó que enviara dous anos antes o seu primeiro libro de poemas. A visita foi unha decepción polo actitude distante do autor do Fausto.
En 1826 publicou o libro de viaxes Harzreise (Viaxe polo Harz), o seu primeiro grande éxito editorial e empezou unha relación coa editora hamburguesa "Hoffmann und Campe". Julius Campe foi editor de Heine ata a morte do escritor. En outubro de 1827 viu a luz o Buch der Lieder con poemas de ton romántico e, ás veces, popular, que é aínda hoxe a súa obra máis coñecida.
Heine afastouse logo do ton romántico (falaba de si mesmo coma dun "fuxido do romanticismo", utilizando cada vez máis a ironía e as formas románticas para facer poesía política.
En 1827 e 1828 viaxou a Inglaterra e Italia, o que deu lugar a novos cadernos de viaxe coma "O mar do Norte" (Nordsee), "Os baños de Lucca" (Die Bäder von Lucca) e "Ideas. O libro Le Grand" (Ideen. Das Buch Le Grand), neste último louvaba a Napoleón e os moitos aspectos da Revolución francesa. Desde comezos dos anos 1830, a súa fama espállase por Alemaña e Europa.
Os anos de París
Con cada vez máis inimigos, sobre todo en Prusia, polas súas ideas políticas e cada vez máis coartado pola censura Heine marcha en 1831, iniciada xa a revolución francesa de xullo de 1831, a París. So dúas veces no que lle quedaba de vida volvería a ver Alemaña á que, desde o exilio parisiense, recordaba no seu poema “In der Fremde” (No estranxeiro) : ''Eu tiven unha vez unha fermosa patria: Medraban alí altos os carballos, Inclinábanse doces a violetas. Todo era un soño. Bicos en alemán, palabras alemás, (É difícil de crer que ben soaba a frase : “Ich liebe dich”). Todo era un soño. (Ich hatte einst ein schönes Vaterland./Der Eichenbaum/Wuchs dort so hoch,/ die Veilchen nickten sanft./ Es war ein Traum. / Das küsste mich auf deutsch und sprach auf deutsch/(Man glaubt es kaum/ Wie gut es klang) das Wort: „Ich liebe dich!“/ Es war ein Traum.)''