cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Folgosa, Dumbría, Dumbría
Folgosa é un lugar da parroquia de Dumbría no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 2 mulleres.
Lauro Olmo
O nome de Lauro Olmo pode referirse a:
A Grixa, Dumbría, Dumbría
A Grixa é un lugar da parroquia de Dumbría no concello coruñés de Dumbría na comarca de Fisterra. Tiña 16 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 9 mulleres.
Hodómetro
miniatura|250px|Hodómetro mecánico.
Un hodómetro (do grego ὁδός hodós 'camiño' e μέτρον métron 'medida') é un dispositivo que indica a distancia percorrida nunha viaxe por un vehículo.
Características
Os hodómetros mecánicos xeralmente están constituídos por unha serie de rodas que mostran os números por unha xaneliña. No caso dos automóbiles adoitan vir conxuntamente co velocímetro. Poden ter totais (quilómetros desde que se fabricou), parciais (desde a última vez que se puxo en cero) ou ambos.
Os vehículos fabricados actualmente teñen hodómetros electrónicos, que permiten manipular o valor dos totais por unha simple reprogramación. Nalgúns lugares utilízanse hodómetros electrónicos de precisión dixital para medir distancias nun servizo de transporte, por seren máis exactos e máis visíbeis; tamén se empregan tacógrafos que rexistran graficamente os datos. Algúns destes hodómetros permiten manter unha lista das distintas veces que se puxo en cero (ou as viaxes realizadas) para control.
Interleucina 1 alfa
A interleucina-1 alfa (IL-1α), tamén chamada hematopoetina 1, é unha citocina da familia da interleucina 1 que en humanos está codificada no xene IL1A do cromosoma 2. En xeral, a interleucina 1 é responsable da produción de inflamación, e da promoción da febre e sepse. Estanse desenvolvendo inhibidores da IL-1α para interromper eses procesos e tratar as enfermidades causantes.
A IL-1α prodúcena principalmente os macrófagos activados, así como os neutrófilos, células epiteliais e células endoteliais. Posúe actividades metabólicas, fisiolóxicas e hematopoéticas e desempeña un dos papeis centrais na regulación das respostas inmunes. Únese ao receptor de interleucina 1. Intervén na vía que activa o factor de necrose tumoral alfa.
Descubrimento
A interleucina 1 foi descuberta por Gery en 1972. Deulle o nome de factor activador do linfocito (LAF) porque era un mitóxeno do linfocito. Ata 1985 non se descubriu que a interleucina 1 consistía en dúas proteínas diferentes, agora chamadas interleucina 1 alfa e interleucina 1 beta.
Nomes alternativos
Outros nomes que se lle teñen dado foron factor activador de fibroblastos (FAF), factor activador de linfocitos (LAF), factor activador de células B (BAF), mediador endóxeno do leucocito (LEM), factor activador do timocito derivado de célula epidérmica (ETAF), indutor A amiloide sérico ou factor estimulante do hepatocito (HSP), catabolina, hemopoetina-1 (H-1), piróxeno endóxeno (EP) e factor indutor da proteólise (PIF).
Síntese e estrutura
A IL-1α é un membro peculiar da familia das citocinas porque a estrutura do seu precursor sintetizado inicialmente non contén un fragmento de péptido sinal (o mesmo ocorre con IL-1β e a IL-18). Despois de ser procesada pola eliminación de varios aminoácidos N-terminais por proteases específicas, o péptido resultante denomínase forma "madura". A calpaína, unha cisteína protease activada por calcio, asociada coa membrana plasmática, é a responsable primaria da clivaxe do precursor de IL-1α dando a molécula madura. Tanto o precursor de 31 kDa da IL-1α coma a súa forma madura de 18kDa son bioloxicamene activos.
O precursor de 31 kDa de IL-1α sintetízase en asociación con estruturas citoesqueléticas (microtúbulos), a diferenza da maioría das proteínas segregadas, as cales son traducidas en ribosomas asociados do retículo endoplasmático rugoso.
A estrutura tridimensional do IL-1α consta dun barril co extremo aberto composto enteiramente de febras beta-pregadas. A análise da estrutura cristalina da forma madura da IL-1α mostra que ten dous sitios para a unión co receptor de IL-1. Hai un sitio primario de unión localizado no extremo aberto do barril, que é similar pero non idéntico ao da IL-1β.
Produción e fontes celulares
A IL-1α prodúcena constitutivamente as células epiteliais. Encóntrase en cantidades substanciais na epiderme humana normal e está distribuída nunha proporción de 1:1 entre as células epidérmicas vivas e as células do estrato córneo da pel. A produción constitutiva de grandes cantidades do precursor de IL-1α polos queratinocitos epidérmicos saudables interfire co importante papel da IL-1α nas respostas inmunes, funcionando a pel como unha barreira que impide a entrada de microorganismos patóxenos no corpo.
O papel esencial da IL-1α no mantemento da función de barreira da pel, especialmente co paso dos anos, é unha explicación adicional da produción constitutiva de IL-1α na epiderme.
Coa excepción dos queratinocios da pel, algunhas células epiteliais e certas células do sistema nervioso central, o ARNm que codifica a IL-1α (e, por tanto, tamén a propia IL-1α) non se observan en estado de boa saúde na maioría dos tipos celulares, tecidos e sangue, a pesar das amplas actividades fisiolóxicas, metabólicas, haematopoéticas e inmunolóxicas da IL-1α.
Moitas outras células poden ser inducidas só se son activadas a transcribir os xenes da IL-1α e producen a forma precursora da IL-1α. Entre elas están os fibroblastos, macrófagos, granulocitos, eosinófilos, mastocitos e basófilos, células endoteliais, plaquetas, monocitos, liñas de células mieloides, linfocitos T e B, astrocitos, células mesanxiais renais, células de Langerhans, células dendríticas dérmicas, células asasinas naturais, linfocitos granulares grandes, microglía, neutrófilos, células dos ganglios linfáticos, células placentarias maternas e outros tipos de células.
Estes datos suxiren que a IL-1α é unha citocina epidérmica.
Interaccións
O IL1A presenta interaccións con HAX1, e NDN.
Aínda que hai moitas interaccións da IL-1α con outras citocinas, a máis consistente e clinicamente máis relevante é o seu sinerxismo co TNF. A IL-1α e o TNF son citocinas da fase aguda que actúan promovendo a febre e a inflamación. Hai poucos exemplos nos cales non se demostrase o sinerxismo entre a IL-1α e o TNFα. Entre eles están a radioprotección, a reacción de Shwartzman, a síntese de PGE2, comportamento de náuseas, produción de óxido nítrico, síntese do factor de crecemento dos nervios, resistencia á insulina, perda de masa corporal media e síntese de IL-8 e quimiocinas.
Moléculas reguladoras
A molécula reguladora máis importante da actividade da IL-1α é IL-1Ra, que se produce xeralmente nun exceso molar de 10 a 100 veces. Ademais, a forma soluble da IL-1R de tipo I ten unha alta afinidade pola IL-1α e é producida nun exceso de 5 a 10 veces molar. A IL-10 tamén inhibe a síntese de IL-1α.
In vivo
Pouco despois do comezo da infección no organismo, a IL-1α activa un conxunto de procesos de resposta no sistema inmunitario. Concretamente, a IL-1α:
A IL-1α protexe contra as doses letais de irradiación γ en ratos, posiblemente como resultado da actividade de hemopoetina 1.
Invasión turca de Chipre
miniatura|250px|Mapa étnico de Chipre en 1973. En amarelo os grego-chipriotas, en púrpura os turcochipriotas e en vermello as bases británicas. A Invasión turca de Chipre (en Kıbrıs Harekâtı e en Τουρκική εισβολή στην Κύπρο) foi unha invasión militar turca da illa de Chipre. Comezou o 20 de xullo de 1974, despois do golpe de estado chipriota do 15 de xullo de 1974.
O golpe militar foi ordenado pola Xunta militar de Grecia e levado a cabo pola Garda Nacional de Chipre xunto co EOKA-B. Depuxo ó presidente chipriota, o arcebispo Makarios III e puxo no poder a Nikos Sampson, a prol da Enosis. O obxectivo do golpe era a anexión da illa a Grecia  e foi declarada a República Helénica de Chipre.
En xullo de 1974, as forzas turcas invadiron a illa e capturaron o 3% da illa antes de que fose declarado o cesamento do fogo. A xunta militar grega colapsou e foi substituída por un goberno democrático. En agosto de 1974, a invasión turca supuxo a captura de arredor do 40% da illa. A liña do cesamento do fogo a partir de agosto de 1974 converteuse na Liña Verde.
Máis dunha cuarta parte da poboación de Chipre (un terzo da poboación gregochipriota ) foi expulsada da parte da illa, onde os gregochipriotas constituían o 80% da poboación. Pouco máis dun ano despois, en 1975, arredor de 60 000 turcochipriotas, a metade da poboación turcochipriota da illa, foron desprazados dende o sur cara ao norte. A invasión turca rematou coa división de Chipre a partir da Liña Verde das Nacións Unidas, que aínda divide Chipre, e a formación dunha Administración Turcochipriota Autónoma de facto no norte. En 1983, a República Turca do Norte de Chipre declarou a independencia, malia que Turquía é o único país que a recoñece. A comunidade internacional considera a República Turca do Norte como un territorio militarmente ocupado por Turquía na República de Chipre. A ocupación está considerada como ilegal pola lei internacional, o cal é equivalente á ocupación ilegal de territorio da Unión Europea dende que Chipre se converteu en membro.
O nome en clave da invasión das Forzas Armadas de Turquía foi Operación Atila. Entre os turcofalantes a operación tamén é coñecida como "Operación de Paz en Turquía" (en Kıbrıs Barış Harekâtı) ou "Operación de Paz" (en Barış Harekâtı) ou "Operación de Chipre" (en Kıbrıs Harekâtı), xa que Turquía tomou medidas militares co pretexto dunha operación de mantemento da paz.
Interleucina 1 alfa
Farmacéuticas
Os ensaios clínicos realizados coa IL-1α estaban especialmente deseñados para imitar os estudos protectores feitos en animais. A IL-1α foi administrada a pacientes sometidos a transplantes de medula ósea autólogos. O tratamento con 50 ng/kg IL-1α desde o día cero da transferencia de medula ósea autóloga ou de células nai tivo como resultado unha recuperación máis temperá da trombocitopenia en comparación cos controis históricos. A IL-1α está a ser avaliada actualmente en ensaios clínicos como unha terapia potencial en indicacións oncolóxicas.
Un anticorpo terapéutico anti-IL-1α chamdo MABp1 está probándose en ensaios clínicos pola súa posible actividade antineoplástica en tumores sólidos. Bloquear a actividade da IL-1α ten o potencial de tratar enfermidades da pel como o acne.
Asplöven HC
O Asplöven Hockey Club é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Haparanda, no Condado de Norrbotten (Suecia). Actualmente compite na segunda categoría do hóckey sobre xeo sueco, a Hockeyallsvenskan. Xoga os seus partidos como local no Arena Polarica, un pavillón con capacidade para aproximadamente 1.750 espectadores.
O Asplöven HC foi fundado o 14 de abril de 1972. O Asplöven ascendeu á segunda categoría do hóckey sobre xeo sueco na tempada 2012–13, despois do descenso do Borås HC por motivos económicos.
Breaking Dawn
Breaking Dawn (en galego, Abrente ou Amencer ) é a cuarta e última novela da serie de vampiros e romance xuvenil Twilight de Stephenie Meyer. Divídese en tres libros ou seccións, o primeiro e o terceiro están contados desde a perspectiva de Bella Swan e o segundo desde a de Jacob Black, o lobishome amigo de Bella. Segundo a autora a obra está inspirada nas obras O soño dunha noite de San Xoán e O mercader de Venecia, ambas as dúas pezas de Shakespeare.
Breaking Dawn publicouse o 2 de agosto de 2008 nos Estados Unidos de América, cunha tiraxe inicial de 3,7 millóns de exemplares. Moitas librerías e centros comerciais abriron expresamente ese día toda a noite, vendendo 1,3 millóns de exemplares nas primeiras 24 horas, unha marca nunca conseguida pola editorial Hachette Book Group USA.
Denwa Matteimasu
"Denwa Matteimasu" (電話待っています) é o terceiro single do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado ó mercado o 7 de marzo do ano 2001 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku.
Pazos, Silleda
San Martiño de Pazos é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 43 habitantes (23 homes e 20 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 55 habitantes.
Nesta parroquia localízase a fervenza do Toxa que se forma no río Toxa pouco antes de desembocar no Deza
Gran Premio de Francia de 1971
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto Paul Ricard o 4 de xullo de 1971. Foi a quinta proba da tempada de Fórmula Un de.
Informe Carreira
A carreira levouse a cabo por primeira vez no novo circuíto de Paul Ricard nas montañas das aforas de Marsella. Jackie Stewart gañou a pole position seguido de Clay Regazzoni, Jacky Ickx e Graham Hill. Stewart distanciouse de Regazzoni, Pedro Rodríguez e Jean-Pierre Beltoise, mentres que Ickx foi golpeado na primeira chicane e descolgouse. Stewart lideraba por diante, establecendo a volta rápida na volta 2 e sacando unha vantaxe de 10 segundos na volta 7. O seu único rival real Regazzoni, patinou nunha mancha de aceite e golpeou na varanda, rompendo unha roda na volta 20. Na volta 28 Rodríguez retirouse cunha bobina defectuosa, deixando ós Tyrrells nunha formación 1-2, con François Cevert demostrando a súa valía na súa terra natal. Hill deixou a quinta posición cun tubo de aceite roto, tras tocar previamente a varanda mentres evitaba a Regazzoni.
Isto deixou a Jo Siffert no terceiro lugar, mantendo a raia a Emerson Fittipaldi, quen se atopaba dorido e vendado logo dun accidente de tráfico. Malia iso, o brasileiro tomou a terceira posición na volta 39. Siffert retomou a posición brevemente, pero Fittipaldi mantívose para o podio final por diante do suízo. Chris Amon quedou quinto nunha actuación pouco convincente do equipo de casa Matra, loitou con Tim Schenken ata que se lle acabou o combustible a 6 voltas do final.
Foi un éxito 1-2 para os Tyrrells nun circuíto complicado, o motor Ford proporcionou potencia extra pola longa recta Mistral.
Esta ía ser a última carreira de Fórmula Un de Pedro Rodríguez. Morreu unha semana despois, mentres conducía un Ferrari 512 privado nunha carreira en Norisring en Alemaña.
Óso nasal
miniatura|200px|dereita|Corte saxital da cavidade nasal. Na súa raíz identifícanse os ósos propios articulándose co frontal e coa cartilaxe nasal. O óso nasal (ou óso propio do nariz) é un óso da cara, par en número de dous, que forma a raíz e o dorso ou ponte do nariz.
É curto e compacto, en forma cuadrilátera, con dúas caras (anterior e posterior) e catro bordos (superior, inferior, lateral ou externo e medial ou interno). O bordo medial de cada un articúlase co seu homólogo, constituíndo a sutura internasal; o bordo lateral (externo), coa apófise ascendente do maxilar superior; o bordo superior, co óso frontal; e o bordo inferior coa cartilaxe nasal (ou cartilaxe dorsal). A súa cara interna articúlase coa lámina perpendicular do etmoide, que forma parte do tabique nasal.
Kosmos 6
Kosmos 6 (Космос 6 en ruso), tamén denominado DS-P1 Nº1 e mencionado ocasionalmente como Sputnik 16 en occidente, foi un satélite artificial soviético lanzado o 30 de xuño de 1962 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar.
Características
Kosmos 6 foi o primeiro membro da serie de satélites DS-P1, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración e para a elaboración dunha metodoloxía de detección de obxectos no espazo próximos á Terra. Foi o primeiro satélite deseñados pola oficina de deseño Yuzhnoye en usar células solares, colocadas en forma de dodecaedro arredor do contedor principal que formaba o corpo do satélite.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 360 km de apoxeo e 274 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 90,6 minutos.
Kosmos 6 reentrou na atmosfera o 8 de setembro de 1962.
Cadenza
miniatura|450px|Un fragmento da cadenza orixinal (ossia) do Concerto para piano n.º 3 de [[Sergei Rachmaninov|Rajmáninov.]] Unha cadenza (termo italiano que significa cadencia) en música é, xenericamente, unha pasaxe ornamental anotada en partitura ou improvisado interpretado ou cantado por un solista ou solistas, normalmente cun estilo rítmico "libre", e a miúdo como exhibición virtuosística.
Orixinalmente as cadenzas datan da ópera nas cales o solista improvisaba ornamentos na cadencia final dunha aria (de aí provén o nome, como variación da palabra cadencia), posteriormente executábanse como unha improvisación nos concertos, logo comezaron a ser escritas. Un exemplo pode ser Beethoven, quen escribiu as cadenzas nos seus catro primeiros concertos para piano. Logo disto escribíanse as cadenzas de forma case obrigatoria e cada vez foron aumentando de tamaño e dificultade. Por exemplo a cadenza no Concerto para piano en la menor de Edvard Grieg é de dificultade e duración media ou normal, con todo, en obras como o Concerto para piano n.º 2 de Prokofiev ou no Concerto para piano n.º 3 de Rajmáninov a cadenza asume proporcións e unha dificultade enormes, coma se fosen un movemento adicional.
A pesar de todo, un concerto non debe incluír unha cadenza de forma obrigatoria, dous exemplos disto son o Concerto para piano n.º 5 de Beethoven e o Concerto para piano n.º 1 de Chopin, ambos carentes de cadenza, ou polo menos da indicación de cadenza, xa que posúen certas seccións virtuosas para o solista que poderían ser consideradas como tal. Tamén atopamos cadenzas en solos instrumentais con piano ou outro acompañamento, situados cerca do principio ou do final ou en ambos. Por exemplo "The Maid of the Mist," solo de corneta por Herbert L. Clarke, ou un exemplo máis moderno: o final de "Think of Me" no que Christine Daaè canta unha curta pero apaixonada cadenza, na pantasma da ópera de Andrew Lloyd Webber.
Praias de Cangas
O concello de Cangas, situado no extremo da península do Morrazo, entre a ría de Vigo e a ría de Pontevedra, conta con 38 praias.
centro|miniatura|700px|Praia de Rodeira. A costa do concello é máis rochosa e acantilada na cara oeste, que dá ao océano Atlántico de modo aberto, na zona da costa da Vela. Na zona da ría de Vigo a costa atópase protexido polas illas Cíes. Ademais das enseadas de Cangas, Liméns e Nerga, tamén é tranquila a zona da ría de Aldán e a pequena enseada entre punta Roabaleira e punta Fuxiño. Cabo Home sitúase nunha pequena península entre a praia de Barra e a costa da Vela, xunto á praia de Melide.
Historicamente as illas Cíes estiveron vencelladas a Cangas. Os seus habitantes proviñan das parroquias do concello, pero coa creación no século XIX das entidades municipais modernas, foron asignadas ao concello de Vigo.
As praias
miniatura|350px|Localización das praias.
Seguindo o percorrido do litoral do concello, desde o límite con Moaña até Bueu, están os seguintes areais:
A praia do Canabal é un pequeno areal de acceso peonil, moi pouco transistada e preto do casco urbano de Cangas. Ten 500 m de lonxitude e 10 m de ancho media.
A praia dos Alemáns, coñecida tradicionalmente como praia das Ratas ou praia do Solano, é un pequeno areal semiurbano, de acceso peonil só practicable coa marea baixa. Está protexida da illa das Ratas, e ten grandes rochas e area fina e branca. Ten 200 m de lonxitude e uns 10 m de ancho. É unha praia nudista.
A praia de Rodeira está situada no núcleo urbano. De 900 m de lonxitude e 40 de anchura media, ten un paseo marítimo e conta cos servizos necesarios.
A praia de Salgueirón está situada despois das antigas instalacións conserveiras de Massó en punta Balea. É un pequeno areal semiurbano de area fina e branca, á que se pode acceder en coche. Ten 150 m de lonxitude e unha anchura media de 10 m, variando moito en función da marea.
A praia da Congorza, case á saída da enseada de Cangas, preto do extremo de punta Balea, é un pequeno areal semiurbano de acceso rodado. Ten 150 m de lonxitude e 10 m de anchura media.
A praia do Medio está no extremo de punta Balea, e é moi similar ás anteriores en tamaño e características.
A praia de Areamilla, tamén en punta Balea, ocupa unha enseada que remata nunha ampla zona rochosa que continúa até a enseada de Liméns. Ten area branca e fina e conta con toda clase de servizos, acadando bastantes anos a Bandeira Azul. Ten uns 200 m de lonxitude e uns 20 m de ancho, contando con paseo marítimo. Malia ser semiurbana, a súa contorna está protexido como espazo natural.
A praia do Porto é un pequeno areal de acceso peonil e area branca, duns 90 m de lonxitude e 7 de ancho. É a primeira da enseada de Liméns.
A praia de Santa Marta de Darbo é un areal semiurbano, de acceso peonil que conta con toda clase de servizos. De area branca, ten uns 190 m de lonxitude e uns 20 de ancho.
A praia de Liméns é a principal praia da enseada de Liméns, e está no pequeno núcleo urbano da parroquia do Hío. Ten 310 m de lonxitude e 25 de ancho. Adoita ter Bandeira Azul e ten toda clase de servizos.
A praia de Temperáns é un pequeno areal de acceso peonil, de 200 m de lonxitude e 10 de ancho.
A Grixa
O topónimo galego A Grixa pode referirse a:
Praias de Cangas
As praias
A enseada de Nerga, entre Punta Corbeiro e Punta Fuxiño, está dividida en tres areais por dous promontorios. A praia de Nerga é o primeiro deles. Está xunto ao pequeno núcleo de Nerga, e ten acceso rodado. De area branca e 700 m de lonxitude e 30 de ancho, está moi coidada e conta con todos os servizos, polo que adoita ter a Bandeira Azul.
A praia de Viñó, tamén coñecida como a praia de Area Meán, é de acceso peonil. Tras ela hai unha grande duna cun piñeiral. Ten uns 300 m de lonxitude e uns 30 de ancho. O seu illamento e o feito de estar a carón da praia de Barra fan que cada vez máis xente practique o nudismo nela.
A praia de Barra é unha das praias nudistas máis aprezadas en Galiza. Ten 750 m de lonxitude e 30 de ancho, e conta con area branca e fina, con numerosos restos de cunchas. Trala barra de area hai un piñeiral dunar, e no extremo, preto do muro natural de Punta Fuxiño, hai unha ampla duna que pecha a desembocadura dun pequeno regato que, cando leva caudal, acaba remansándose. A praia e a contorna están incluídos no Espazo Natural Protexido Dunas de Barra e Costa da Soavela, pertencente á Rede Natura 2000. centro|miniatura|600px|Praia de Barra.
A praia de Melide está entre Punta Fuxiño e Punta Robaleira, nunha pequena enseada chea de area, sobre a cal se formou un piñeiral. A praia está no centro da área coñecida como Cabo Home, debido a un dos cabos desta península, que separa o areal da acantilada costa de Soavela. A praia é de fina area branca e ondas moderadas, de 250 m de lonxitude e uns 40 de ancho. Está bastante illada, no corazón do espazo natural protexido anteriormente mencionado. Adoita recibir a Bandeira Azul, e o acceso é peonil.
A praia do Portal é moi similar á anterior, cuns 150 m de lonxitude e 5 de ancho.
A praia de Rabáns é tamén similar ás dúas anteriores, con 150 m de lonxitude e 5 de ancho.
A praia de Alada é un areal semiurbano de acceso peonil, de 100 m de lonxitude e uns 7 de ancho. Está formada por unha mestura de bolos e area fina.
A praia de Estrepeiros, de 200 m de lonxitude e 5 de ancho, está illado e ten acceso peonil. Ten mestura de rochas e area.
A praia de Areabrava, de 300 m de lonxitude e uns 30 de ancho, adoita ter a Bandeira Azul, pois goza de todos os servizos e coidados. Ten un fondo dunar.
A praia de Castiñeiras, de area branca e uns 150 m de lonxitude e 5 m de ancho, está bastante illada pero conta coa posibilidade de acceder mediante vehículos rodados.
A praia de Pipín ou praia de Amians ten 50 m de longo e 10 de ancho. Malia estar bastante illada e ter acceso con vehículos, adoita ter unha baixa ocupación.
A praia de San Xián ou praia de Terra da Laxe ten uns 200 m de lonxitude e 10 de ancho. De augas tranquilas e area fina e branca, malia estar illade pódese acceder a ela en coche. miniatura|300px|Praia de Viño, coa praia de Nerga ao fondo.
A praia de Pinténs ten 300 m de lonxitude e 25 de ancho. O acceso é rodado, a area branca e as augas tranquilas.
A praia de Arneles ou praia de Hío é un areal semiurbano de 500 m de longo e uns 25 de ancho, con augas tranquilas e area branca.
A praia da Testada é un pequeno e estreito areal, duns 80 m de longo e 1 de ancho medio. Ten baixa ocupación, malia ser semiurbana, ter acceso mediante vehículos e ter fina area.
A praia de Vilariño, situada no núcleo de Vilariño, ten 500 m de lonxitude e 60 de ancho. Situada no final da ría de Aldán, as súas augas son tranquilas e a area branca. O acceso é rodado. Ten todos os servizos e adoita lograr a Bandeira Azul.
Parada, Silleda
Xeografía e historia
Situada no cono sur de Silleda, é a parroquia de maior superficie do concello. O seu nome fai referencia ao paso de camiños ao Ribeiro, Silleda, Ulla, e Terra de Montes. Integrada no século XVIII na xurisdición de Deza, pertencente á provincia de Lugo, ao contrario que as demais parroquias da de Trasdeza, dentro da provicia de Santiago, acolle o punto máis alto do concello (1014 msnm, o Alto de San Bieito, na Serra do Candán. O nome deste pico débese aos monxes bieitos de Aciveiro, donos de grandes extensións de terras nestes montes.
Praias de Cangas
As praias
A praia dos Picos, xa na marxe dereita da ría de Aldán, é un areal urbano de 100 m de longo e 5 de ancho, tamén de augas tranquilas e area branca.
A praia de San Cibrán ten 250 m de longo pero é moi estreita, quedando cuberta cando a marea sobe moito. Situada a carón do núcleo de Aldán, conta con todos os servizos. esquerda|miniatura|300px|Praia de Melide.
A praia de Con de Sestadelo é un pequeno areal de 50 m de longo e un ancho medio de 1 m. Ten augas tranquilas e area dourada.
A praia de Coba de Balea é semiurbana, con area branca e acceso peonil. De 50 m de longo, adoita ser cuberta pola auga cando sobe a marea.
A praia de Areacova é semiurbana, situada a carón da estrada e do cámping de Aldán. Ten area branca e augas tranquilas, con 250 m de longo e uns 20 de anchura media.
A praia de Francón é bastante concorrida, debido a que está a carón do cámping de Aldán. Ten 200 m de lonxitude e 25 de ancho, con acceso peonil. Ten area branca e augas tranquilas.
A praia de Sartaxéns é un pequeno areal entre Francón e Menduíña, illado e con acceso peonil.
A praia de Menduíña, de 250 m de lonxitude e 30 de ancho, está ben equipada e coidada, polo que adoita acadar a Bandeira Azul. A area é fina e branca, e as augas son tranquilas.
A praia de Lagoelas, aberta ao mar no final da ría de Aldán, ten 100 m de lonxitude e uns 12 de ancho. A oleaxe é moderada e a area branca e fina. O acceso é peonil.
Diploide
miniatura|120px|As células diploides teñen dúas copias homólogas de cada cromosoma. Células diploides son aquelas cuxos cromosomas se organizan en pares de cromosomas homólogos, e así, para cada característica existen polo menos dous xenes, estando cada un deles localizado nun cromosoma homólogo. Dise que estas células posúen 2n cromosomas, onde n é o número de cromosomas característico da especie en cuestión, ou "número haploide".
No caso da especie humana, n corresponde a 23 cromosomas, polo cal as células somáticas posúen 2n, ou sexa, 46 cromosomas. Cando ocorre a fecundación, os 23 cromosomas presentes no espermatozoide xúntanse cos 23 cromosomas presentes no óvulo.
As mulleres posúen o último par de cromosomas, o 23º, igual a x;x onde x é un tipo de cromosoma. Xa os homes o posúen como x;y, determinando o seu sexo.
Véxase tamén
Ploidy
Macadamia
miniatura|300px|Noces de macadamia, con e sen casca. miniatura|300px|Flores da Macadamia integrifolia.
Macadamia e un xénero botánico que contén oito especies de plantas con flor da familia das proteáceas. A súa área de distribución limítase ao leste de Australia (sete especies), Nova Caledonia (especie M. neurophylla) e Indonesia, Célebes (especie M. hildebrandii)
Os nomes comúns do froito seco son: Os aborixes australianos chamábano de kindal kindal ou jindilli.
Cultivo e usos
O seu aceite esencial empregouse en perfumaría.
Só dúas especies posúen importancia comercial por ser as únicas que teñen a noz comestíbel: Macadamia integrifolia e Macadamia tetraphylla. As noces das demais especies son velenosas (por exemplo a Macadamia whelanii e a Macadamia ternifolia). A toxicidade débese á presenza de glicósidos. Estes glicósidos poden ser eliminados mediante procesos coñecidos polos aborixes.
A macadamia introduciuse no Perú como cultura alternativa, grazas a un programa financiado e dirixido por FONCODES. Os agricultores da selva peruana aproveitaron as súas bondades no autoconsumo; porén a macadamia ten gran potencial para exportación.
Ligazóns externas
マカダミア
Leifr Eiríksson
Leif Eriksson ou Leifr Eiríksson en nórdico antigo significando O afortunado, nado en 970 e morto en 1020, foi un explorador viquingo, con gran sona a raíz da súa viaxe a América.
Traxectoria
Naceu en Islandia. Fillo do explorador noruegués Erik o Vermello, continuou a tarefa de colonización cara ao oeste iniciada polo seu pai. Arredor do ano 1000, guiado polos relatos do comerciante Bjarni Herjólfsson, dirixiuse cara ao oeste e pasou un inverno nunha terra á que nomeou Vinlandia e que describiu como abundante en salmóns e pasteiros. O campamento constituiría o primeiro asentamento europeo en América, cincocentos anos antes de que Cristovo Colón chagase. O seu irmán Thorvald Eriksson foi o primeiro europeo en ter contacto con amerindios, e tamén a súa primeira vítima. O campamento, Leifbundir, estaba situado no extremo norte da illa de Terra Nova, no lugar coñecido actualmente como L'Anse aux Meadows e durou só unhas décadas antes de ser abandonado, por mor da agresividade dos indíxenas e pola continua fustrigación que sufrían os colonizadores.
Vómer
miniatura|dereita
O vómer é un óso da cara, de forma laminar, cuadrilátera compacta, impar e central. Situado na parte posterior das fosas nasais, cuxo tabique constitúe. Articúlase co óso esfenoide e o etmoide por arriba, e cos palatinos e maxilar superior por abaixo. É un dos compoñentes do tabique nasal, que divide o nariz en fosas nasais esquerda e dereita.
Illas Virxes Británicas nos Xogos Olímpicos
As Illas Virxes Británicas competiron en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán dende 1984. O país nunca gañou unha medalla olímpica.
As Illas Virxes Británicas competiron por vez primeira nas Xogos Olímpicos de Inverno en 1984, e soamente volveron repetir en 2014.
Hedra
A hedra común (Hedera helix L.) é unha planta agatuñante e rubideira, de follas perennes, da familia das Araliáceas, con frecuencia cultivada como planta ornamental.
O nome común máis estendido en galego é o de hedra, pero nalgunhas comarcas do Sur de Galicia (área tudense e miñorana) denomínase areira. En italiano é denominada edera, en francés lierre, en inglés ivy e en alemán Efeu.
Descrición
É unha liana arborescente (unha das raras lianas que é posíbel atopar en Europa e en Asia Menor, xunto coa clemátide, o lúpulo ou o cabrinfollo), que forma talos leñosos que agatuñan ou ruben, con talle indefinido, pois alcanza con facilidade os 30 metros de longo e os 25 metros de altura).
Follas
As follas, alternas, de limbo abondo coriáceo, son de cor verde escura ou lixeiramente esbrancuxada nos contornos do limbo. Presentan dúas forma diferentes, segundo a súa función, podendo falarse de heterofolia: As follas son persistentes e só caen no transcurso do seu sexto ano.
Talos
Os talos agatuñadores levan no medio dos entrenós ganchos ás veces difíciles de eliminar coa man. Estes ganchos son raíces transformadas que emiten numerosos pelos a xeito de ventosas que se enganchan sobre un soporte (muro, árbore, arbusto etc.). Estas raíces transformadas carecen de función absorbente, pois a hedra non é unha planta parasitaria, a diferenza do visgo, por exemplo.
Flores
miniatura|180px|Flores e froitos novos As flores teñen cinco pétalos e son de cor amarelo verdoso. Están agrupadas en umbela e dispostas a modo de acios terminais. A floración ocorre entre setembro-outubro, efectuándose a frutificación cara o final do inverno ou comezos da primavera. A hedra presenta así un ciclo fenolóxico invertido respecto das plantas que utiliza como soporte.
Froito
Os froitos son pequenas bagas esféricas que se tornan negras na madurez e conteñen de 2 a 4 graos. Estes froitos presentes sobre a planta desde outubro a marzo, chegan á madurez plena no inverno e son un bo recurso alimenticio para os paxaros.
A hedra é considerada como unha planta tóxica, dado que a planta enteira, e sobre todo as bagas, conteñen un glicósido, a hederina, e saponósidos. A inxesta das bagas pode provocar perturbacións dixestivas graves (vómitos e diarreas).
A hedra pode alcanzar unha lonxevidade ben grande: 100 anos, e, segundo algúns autores mesmo varios séculos.
Distribución xeográfica
A especie é orixinaria de Europa (Illas británicas, Escandinavia, Francia, Benelux, Europa central, Italia, Península Ibérica, Balcáns) e de Asia Occidental (Chipre, Turquía).
É unha planta capaz de adaptarse a contornas moi variadas, por ser pouco esixente respecto á natureza do chan. Encóntrase moi correntemente no sotobosco, mais tamén no litoral atlántico onde aguanta as chuvias abundantes e as brétemas mariñas. Porén tamén se adapta en lugares secos dos países mediterráneos e pode prosperar, en montaña, ata os 1.000 m de altura. Por contra, non resiste os fortes fríos. Ten sido difundida por cultivo, sendo introducida en América e en Australia. Nos Estados Unidos está considerada unha planta invasora.
Variedades
Entre as subespecies máis coñecidas están:
Líquido lavalouzas
Ferver 100 g de hedra en 2 litros de auga varios minutos. Premer. O zume obtido é un líquido lavalouzas.
Planta medicinal
A hedra é un purgante poderoso, que foi usado antano en zonas rurais. Na actualidade é usado sempre con supervisión médica.
Tradicionalmente utilizáronse as follas para cicatrizar feridas e como bilma.
Beleza
A hedra úsase na confección de diversos produtos para tratamento da celulite.
Planta ornamental
Emprégase a hedra, a miúdo, para cubrir muros e construcións. Os seus ganchos non son daniños para os muros en bo estado, mais hai que velar naqueles casos de muros con terra, onde se poden desenvolver verdadeiras raíces que, en tal caso, poden provocar danos. Debe tamén evitarse que a hedra recubra tellados, polo risco de que levante as tellas ou outros materiais de cuberta. Sobre paredes de edificacións, a utilización da hedra presenta un duplo interese: protéxeas da intemperie e do sol, e sanea o solo do pé do muro.
Serve tamén como pantalla en lugares que se queren sombríos, como para gornecer pérgolas e glorietas. Tamén se pode usar en topiaria (arte de plasmar formas xeométricas en plantas) para gornecer as formas preparadas de antemán.
Poços de Caldas
Poços de Caldas é unha cidade do estado brasileiro de Minas Xerais famosa no Brasil por súas fontes de auga mineral, usadas para varios tipos de tratamento medicinal. A súa fama ven dende fins do século XIX ata hoxe. Grazas á súa altura media (1168 m sobre o nivel do mar) o clima é tropical de altitude, con temperaturas un pouco máis amenas.
miniatura|esquerda|255px|Vista do centro de Poços de Caldas. Unha parte considerábel das actividades económicas da cidade xira en torno do turismo, grazas á fama das súas fontes e baños medicinais. Por estar a 260 km de São Paulo e a 169 km de Campinas (as cales únese por estradas modernas) e tamén a 468 km de Belo Horizonte e 470 km do Río de Xaneiro, o fluxo de turistas vindos destas grandes cidades é expresivo e, así, axuda a movimentar o comercio local, e tamén a produción de doces artesanais e de objectos decorativos feitos de cristal e vidro fundidos que lembran os de Murano, en Italia. Para tornála máis agradábel ao turista, as súas prazas e avenidas son cuidadosamente arborizadas e floridas.
Hook, o capitán Garfo
Hook, o capitán Garfo (en Hook) é un filme estadounidense de aventuras dirixido por Steven Spielberg que foi estreado en 1991. O guión é obra de James V. Hart e Malia Scotch Marmo, e está protagonizado por Robin Williams como Peter Pan/Peter Banning, Dustin Hoffman como Capitán Garfo, Julia Roberts como Campaíña, Bob Hoskins como Smee, Maggie Smith como Avoa Wendy, Caroline Goodall como Moira Banning e Charlie Korsmo como Jack Banning. O filme é unha sorte de secuela da novela de J. M. Barrie Peter and Wendy, e conta a historia dun Peter Pan adulto que esqueceu a fantasía da súa nenez. Agora coñecido como "Peter Banning", é un avogado de éxito con muller e dous fillos. Garfo secuestra ós seus nenos, e Peter debe volver a "Nunca Xamais" para recuperar o seu espírito aventureiro para poder enfrontarse ó seu inimigo.
Spielberg comezou a desenvolver o filme a comezos dos anos 1980 con Walt Disney Productions e Paramount Pictures. Peter Pan entrou en pre produción en 1985, pero Spielberg abandonou o proxecto. James V. Hart creou un novo guión xunto co director Nick Castle e TriStar Pictures antes de que Spielberg decidise dirixilo en 1989. Hook foi rodado completamente en escenarios de Sony Pictures Studios en Culver City (California). Malia ter un mal recibimento por parte dos críticos, foi un éxito de recadación e foi nomeado en varias categorías da 64ª edición dos Oscar. A partir do filme realizáronse videoxogos, figuras de acción e adaptacións á banda deseñada.
Galardóns e nomeamentos
1991: 5 nomeamentos ó Oscar: dirección artística, canción, vestiario, maquillaxe e efectos visuais. 1991: Nomeada ó Globo de Ouro: Mellor actor comedia ou musical (Dustin Hoffman).
Envés
miniatura|dereita|240px|Follas de álamo ([[Populus alba). Neste caso, como noutros moitos, distínguese o envés porque é máis claro que a face.]] En botánica, chámase envés ou revés á cara inferior da lámina ou limbo da folla dunha planta. A epiderme do envés tende a ser diferente á da face ou cara superior; case sempre presenta unha cutícula máis fina, maior densidade de estomas e, frecuentemente tamén, maior abundancia de tricoma (pelos epidérmicos). Case sempre é de cor máis clara cá face.
César Longo
César Longo Queijo, nado na Coruña en 1952, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Comité Olímpico das Illas Virxes Británicas
O Comité Olímpico das Illas Virxes Británicas (en British Virgin Islands Olympic Committee) é o Comité Olímpico Nacional que representa as Illas Virxes Británicas. É tamén o organismo responsábel de representar as Illas Virxes Británicas nos Xogos da Commonwealth.
Entre bateas
Entre bateas é un filme dirixido por Jorge Coira e estreado en 2002. Trátase dunha coprodución na que tanto o equipo técnico coma o artístico están formados na súa maior parte por galegos.
Foi a gran triunfadora dos Premios Mestre Mateo do audiovisual galego no ano 2002, recibindo os galardóns á mellor película de TV e o premio do público. Gañou as categorías da mellor dirección e montaxe (Jorge Coira), actriz secundaria (Rosa Álvarez), maquillaxe e peiteado (Eva Fontenla e Trini Fernández), son, banda sonora (Piti Sanz), dirección artística (Marta Villar), dirección de produción (Roberto Sinde).
Sinopse
O filme narra o conflito que se dá na ría de Arousa entre os antigos contrabadistas de tabaco e os novos narcotraficantes a través da historia de Mario, un experto condutor de planadoras e de Sego, un antigo amigo seu que opta por pasarse ó tráfico de drogas. A trama complétase coa relación de Mario e a súa muller -que o abandona farta do seu oficio de contrabadista de tabaco- e os conflitos entre as redes de narcotraficantes.
Piñeiro, Silleda
San Xiao de Piñeiro é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 289 habitantes (111 mulleres e 78 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 397 habitantes.
Historia e patrimonio
A igrexa de San Xiao aparece no século XII como unha doazón feita ao mosteiro de Carboeiro. A actual foi construída en 1918. Destaca ademais o pazo de Carricoba, casa fidalga que pasou por mans dos Valenzuela, Mondragón e Armada.
Desta parroquia é natural Ofelia Rey Recimil, alcadesa de Silleda entre 2009 e 2011. Nela tamén naceu o centenario Antonio García Espiño, falecido no 2008 aos 107 anos de idade.
STS-105
STS-105 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 10 de agosto de 2001 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-105, con dez astronautas a bordo, foi unha misión para continuar construíndo a Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Scott Horowitz, o piloto Rick Sturckow e os especialistas de misión Daniel Barry e Patrick Forrester. Como carga levaba cinco toneladas de subministracións, equipamento diverso e un dormitorio para ser instalado no módulo Destiny e acomodar un terceiro astronauta. A tripulación instalou dos armarios levados no contedor Leonardo con experimentos científicos no seu interior. Leonardo, á súa vez, foi enchido de lixo e equipamento innecesario para ser levado a terra. Se instalou tamén a plataforma MISSE no exterior da estación para facer experimentos de materiais no baleiro do espazo. O transbordador acoplouse coa estación o 12 de agosto ás 18:42 GMT no porto PMA-2. Durante a misión tiveron lugar dúas actividades extravehiculares: na primeira, Forrester e Barry instalaron contedores con amoníaco para o sistema de refrixeración da estación e durante a segunda os mesmos astronautas instalaron a infraestrutura necesaria para acomodar a viga S0. O transbordador desacoplouse da estación o 20 de agosto ás 14:52 GMT, aterrando no Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral, Florida, o 22 de agosto de 2001. Entre o desacoplamento da estación e a reentrada atmosférica liberou o satélite Simplesat.
Almtuna IS
O Almtuna IS é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Uppsala, no condado homónimo (Suecia). Actualmente compite na segunda categoría do hóckey sobre xeo sueco, a Hockeyallsvenskan. Xoga os seus partidos como local no Metallåtervinning Arena, un pavillón con capacidade para aproximadamente 2.800 espectadores.
O Almtuna IS foi fundado en 1932 con equipos de fútbol, bandy e tenis de mesa. En 1947 engadiuse o hóckey sobre xeo ás disciplinas do club, e nos anos 1980s o club converteuse nun club adicado exclusivamente a esta modalidade deportiva, engadindo un equipo feminino en 2006.
Paradela, Dumbría, Dumbría
Paradela é un lugar da parroquia de Dumbría no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 40 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 22 eran homes e 18 mulleres.
This is Unmei
"This is Unmei" (This is 運命) é o cuarto single do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado ó mercado o 11 de outubro do ano 2001 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku.
Sigüenza
Sigüenza é unha vila e concello da provincia de Guadalaxara, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha. O municipio ocupa unha área de 395 km², e en 2006 tiña unha poboación de 4.629 habitantes. Sigüenza é sede da diocese de Sigüenza-Guadalaxara compartida na actualidade coa capital provincial, Guadalaxara.
Xeografía
A cidade de Sigüenza está situada no norte da provincia, a escasa distancia do linde con Soria e a 75 km da capital, nunha zona de encontro (Altos de Barahona) entre os cordais orográficos do Sistema Central e o Sistema Ibérico, a uns 1.000 msnm, no val do curso superior do río Henares. O núcleo urbano aséntase sobre un outeiro que domina a veiga do devandito río. Sigüenza comparte con Atieza a capitalidade da comarca das Serranías.
Predomina, na comarca e concello, o monte baixo, mesturado de Quercus (aciñeiras, sobreiras etc), xunto con extensas formacións de forestas, principalmente, de piñeiros, de variedades diferentes, e, en menor medida, rebolos e sabinas.
Historia
Tradicionalmente vén identificándose coa antiga Segontia prerromana, mais os historiadores opinan que as ruínas desta cidade están situadas a certa distancia ao norte. Esta primitiva urbe tivo continuidade durante a época visigoda.
A actual cidade recibiu o seu foro durante a Idade Media. O seu rol no Al-Ándalus foi eminentemente defensivo desde que os cristiáns se foron achegando á liña do río Texo (en 1085 estaban xa en Toledo, nunha latitude máis ao sur). Sigüenza foi conquistada en 1123 polo bispo Bernardo de Agen. Nos séculos XIV e XV a cidade xogou un papel estratéxico de primeira orde nas loitas civís castelás.
Aínda que a cidade está na liña de ferrocarril Madrid-Zaragoza, a chegada deste medio de comunicacións non estimulou o crecemento de Sigüenza, que veu como perdía posicións fronte Guadalaxara, Jadraque ou Arcos de Jalón. Na actualidade, Azuqueca de Henares, sita tamén na conca do Henares, é unha localidade moito máis dinámica.
Patrimonio artístico
miniatura|[[Catedral de Sigüenza.]] miniatura|esquerda|250px|Vista nocturna da Alcazaba. O pasado medieval e moderno deixoulle a Sigüenza un extraordinario legado patrimonial. O casco urbano diferénciase en dúas zonas, unha en torno á catedral, e outra, máis elevada, arredor do castelo. Contén unha antiga xudaría. Cómpre salientar:
Economía
Sigüenza é unha cidade que vive do sector terciario: comercial, veraneo, asistencial sanitaria, turística e relixiosa.
Lateralus
Lateralus é o terceiro álbum da banda estadounidense de metal progresivo Tool. Foi editado o 15 de maio do ano 2001 a través do selo Volcano Entertainment, estreándose no número 1 da lista Billboard 200. O disco foi certificado ouro pola RIAA o 5 de agosto do 2003, e o 30 de agosto de 2004 prata pola BPI ao vender 60.000 copias no Reino Unido. No ano 2005 lanzouse unha edición limitada de Lateralus formada por dous vinilos.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Tool.
Nucleón
Un nucleón é calquera das particules (neutróns ou protóns) que compoñen o núcleo dun átomo. O número de protóns (que teñen carga positiva) máis o número de neutróns (que teñen carga neutra) constitúen o número másico dun átomo.
Na simetría de isospín o protón e o neutrón son diferentes estados da mesma Partícula elemental: o nucleón. Esta simetría non é estritamente certa posto que o protón e o neutrón non teñen exactamente a mesma masa, pero é útil considerala no caso das interaccións fortes.