cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xogos Olímpicos de Inverno de 2006
O lema oficial de Turín 2006 foi "a paixón vive aquí". O logo dos Xogos representa un perfil estilizado do edificio Mole Antonelliana, con formas de cristal en branco e azul en representación da neve e do xeo. A rede de cristal tamén representa a rede das novas tecnoloxías e o espírito olímico da comunidade. As mascotas dos Xogos de 2006 foron Neve, unha bóla de neve feminina, e Gliz, un cubo de xeo masculino.
'39
'39 é unha canción da banda de rock inglesa Queen, escrita polo seu guitarrista Brian May e editada na cara B do sinxelo "You're My Best Friend", extraído do álbum A Night at the Opera, lanzado en 1975. A canción é cantada por Brian May e foi definida como unha "balada folk".
Na versión de estudio a canción foi interpretada por Brian May, mentres que nos concertos era Freddie Mercury quen a interpretaba, como se pode escoitar no disco en directo Live Killers.
Afirmouse que a inspiración para a letra a canción podería provir da obra de Hermann Hesse. Tamén se especulou con que a letra da canción podería estar relacionada co comezo da segunda Guerra Mundial e a partida de soldados á fronte. Con todo, o seu propio autor declararía que a canción "trata sobre alguén que se vai e abandona a súa familia, e que, cando volve, para el só pasou un ano pero a súa familia envelleceu cen anos", en alusión á teoría da relatividade e o efecto de dilatación do tempo.
Durante o concerto en tributo a Freddie Mercury só foi presentada a primeira estrofa e o coro desta canción, interpretada por George Michael. Esta canción tamén foi interpretada durante as xiras de Queen + Paul Rodgers e servía, comunmente, para que Brian presentase os músicos que completaban a banda.
A banda española Mago de Oz ten unha versión desta canción titulada "Resacosix en la barra", que aparece no seu disco de 2007 "La ciudad de los árboles". A canción "'39" é  a número 39 da discografía de Queen.
Notas
<references group="n." />
Vasubandhu
Vasubandhu (en वसुबन्धु; en 世親; en pinyin Shìqīn; en Wylie dbyig gnyen), nado en Purusapura e que viviu nos séculos IV e V, foi un influente monxe budista e estudoso de Gandhara. Foi un filósofo que escribiu comentarios sobre o Abhidharma dende as perspectivas das escolas Sarvastivada e Sautrāntika. Trala súa conversión ao budismo mahayana xunto co seu medio irmán, Asanga, foi un dos principais fundadores da escola Yogacara.
O Abhidharmakośakārikā ("Comentario sobre a Antoloxía do Abhidharma") de Vasubandhu é moi empregado no budismo tibetano e do leste de Asia como a principal fonte para a filosofía Abhidharma non Mahayana. O traballo filosófico describiu os estándares da metafísica yogacara de "so aparencia" (vijñapti-mātra), que foi descrito como forma de "idealismo epistemolóxico", fenomenoloxía e próximo ao idealismo transcendental de Immanuel Kant. Ademais deste, escribiu varios comentarios, obras sobre lóxica, argumentacións e poesía devota.
Vasubandhu é un dos pensadores máis importantes da tradición filosófica budista india. No Jōdo Shinshū, está considerado o Segundo Patriarca; no budismo Chan, é o 21.º Patriarca.
Traxectoria
Nado en Purusapura, Vasubandhu era medio irmán de Asanga, outra personaxe clave na fundación da filosofía yogacara. O nome de Vasubandhu significa "o parente da abundancia". El e Asanga son membros dos "Seis Ornamenots" ou os seis grandes comentaristas das ensinanzas do Buda. Era contemporáneo de Chandragupta I, pai de Samudragupta, o que sitúa a Vasubandhu no século IV. A primeira biografía de Vasubandhu foi traducida ao chinés por Paramärtha (499-569).
Francisco Candeira
Francisco de Asís Candeira Mosquera "Pancho", nado en Ponteareas o 26 de febreiro de 1956, é un historiador e político galego.
Vasubandhu
Traxectoria
Vasubandhu inicialmente estudo coa escola budista Sarvastivada (tamén chamada Vaibhāṣika, que defendía o Mahavibhasa) que era a dominante en Gandhara, e posteriormente marchou a Caxemira a estudar cos líderes da rama da Sarvastivada ortodoxa. Tras volvera á casa, deu clases sobre Abhidharma e compuxo o Abhidharmakośakārikā ("Versos sobre a Antoloxía do Abhidharma"), destilación en verso sobre as ensinanzas do Sarvastivada Abhidharma, que foi unha análise de todos os factores da experiencia nos seus dharmas. Non obstante, Vasubandhu tamén comezou a cuestionar a ortodoxia durante algún tempo, e estudara co mestre Sautantrika, Manoratha. Debido a isto, publicou un comentario sobre os seus propios versos, criticando o sistema Sarvastivada dende un punto de vista Sautrāntika (tamén chamado Dārṣtāntika).
Dise que logo se converteu ás crenzas do mahayana pola influencia do seu irmán Asanga, tralo que compuxo numerosos tratados, especialmente sobre a doutrina do Yogacara e os sutras mahayana. Os máis influentes na tradición budista de Asia oriental foron o Vimśatikāvijñaptimātratāsiddhi, os "Vinte Versos sobre a Soa Consciencia", cos seus comentarios (Viṃśatikāvṛtti), o Triṃśikā-vijñaptimātratā, os "Trinta Versos sobre a soa Consciencia"" e o Trisvabhāvanirdeśa. Vasubandhu tamén escribiu un texto sobre hermenéutica budista, o Vyākhyāyukti. Vasubandhu converteuse así nun importante mestre e estudo mahayana, vencendo os filósofos samkhya en debates fronte ao rei gupta Vikramaditya (identificado en ocasións como Chandragupta II ou Skandagupta ) en Ayodhya, que se di que o recompensou con 300 000 pezas de ouro. Vasubandhu empregou os cartos que recibiu para construír mostrios budistas e hospitais.
Francisco Candeira
Traxectoria
Na súa etapa universitaria foi militante do Partido Socialista Galego e participou na campaña das primeiras eleccións democráticas de 1977 en España, onde coñeceu persoalmente o poeta Celso Emilio Ferreiro.
Dende 1979 exerceu como profesor titular de Xeografía, Historia e Lingua Galega e Literatura nun Instituto de Vigo. A partir de 1983 pasou a residir permanentemente en Ponteareas. Foi profesor no colexio San Miguel II, onde se xubilou en 2021.
Foi cofundador, en 1984, da revista A Peneira na que colaborou tamén con distintos artigos. Colaborou na revista Grial (nº 81), en La Voz de Galicia, e nas ponteareás Lonxe da Terriña, Soberosum e Pregón.
Política
Dende 2001 ata xullo de 2011 foi o Secretario Xeral da Agrupación de Ponteareas do PSdeG-PSOE. Ten participado en calidade de delegado en cinco congresos nacionais galegos e en dúas conferencias políticas do PSdeG, así como no 37 Congreso Federal do PSOE de xullo do 2008.
Concelleiro en Ponteareas polo PSdeG-PSOE entre 1983 e 1987 e entre 1999 e 2011. Candidato á alcaldía de Ponteareas en 2003, 2007 e 2011. En xuño de 2003 foi nomeado alcalde de Ponteareas cargo que exerceu ata maio de 2004, sendo o responsable da retirada da Praza Maior da vila o busto do xeneral Franco e da eliminación dos nomes franquistas das rúas de Ponteareas.
MenuAffinity
MenuAffinity é unha aplicación multiplataforma para teléfonos móbiles adicada á gastronomía. A súa principal utilidade é a busca de menús do día nos restaurantes. Atópase dispoíbel para Android, iOS e Windows.
Foi creada polo programador galego Pedro Otero López.
The Bourne Supremacy
The Bourne Supremacy é un filme estadounidense de acción dirixido por Paul Greengrass que foi estreado no 2004.
Sinopse
Jason Bourne pensaba que xa deixara atrás o seu pasado dous anos antes. Durante ese tempo, atormentado por certos pesadelos e por un pasado que non consegue lembrar, Bourne e Marie trasládanse dunha cidade a outra, vivindo clandestinamente. Tratan de fuxir dunha ameaza confusa e descoñecida que cren percibir na ollada de calquera estraño ou en cada chamada telefónica. Cando un axente aparece pola tranquila vila na que se aloxan, a parella foxe precipitadamente. Pero o xogo do rato e o gato volveu comezar, obrigando a entrar en acción a Bourne para enfrontarse a un grupo de implacábeis asasinos profesionais.
Sotaquirá
Sotaquirá é un concello colombiano do departamento de Boyacá, que se atopa no centro-leste de Colombia, na rexión do Alto Chicamocha. Está situado a uns 39 km da cidade de Tunja. Sitúase na provincia do Centro.
O concello limita polo norte con Paipa, polo sur con Cómbita, polo oeste con Gámbita e polo leste con Tuta.
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Sotaquirá estivo habitado polos indíxenas sotairaes, da Confederación Muisca, tributarios do Zaque de Hunza. O 20 de decembro de 1582 foi fundado o poboado polo pai agostiño frei Arturo Cabeza de Vaca, mediante a unión dos repartimentos de Ocusa, Tímiza e Soconsuca. En 1777 o poboado constituíuse en parroquia.
Civilización zapoteca
miniatura|Máxima extensión da civilización zapoteca. A civilización zapoteca foi unha civilización precolombiana que habitou no val de Oaxaca, en Mesoamérica. As evidencias arqueolóxicas demostran que a súa cultura se remonta a hai 2 500 anos. Os zapotecos deixaron numerosas evidencias arqueolóxicas na antiga cidade de Monte Albán na forma de edificios, canchas de pelota, magníficas tumbas e xoias de ouro finamente traballadas. Monte Albán era unha das meirades cidades de Mesoamérica e o centro do estado zapoteco que dominou a meirande parte do territorio que hoxe se coñece como o estado mexicano de Oaxaca.
Evidencia
As evidencias arqueolóxicas indican que a súa cultura data desde hai 3 500 anos. Aproximadamente entre os séculos XV e XIV a.C. tivo lugar o primeiro desenvolvemento urbano importante da cultura, con centro en San José Mogote. Desenvolvéronse nos anos 500 a.C.-950 d.C., durante o horizonte preclásico os zapotecos establecéronse nos vales centrais do actual estado de Oaxaca. Así, mentres Teotihuacán florecía no centro de México e as cidades maias no sueste, Monte Albán, centro cerimonial construído no alto dun cerro, era a cidade máis importante da rexión oaxaqueña.
Os primeiros zapotecos eran sedentarios, vivían en asentamentos agrícolas, adoraban un panteón de deuses encabezados polo deus da choiva, Cocijo -representado por un símbolo da fertilidade que combinaba os símbolos da terra-xaguar e do ceo-serpe, símbolos comúns nas culturas mesoamericanas. Unha xerarquía de sacerdotes regulaba os ritos relixiosos, que ás veces incluíron sacrificios humanos. Os zapotecos adoraban os seus antepasados e, crendo nun mundo paradisíaco, desenvolveron o culto aos mortos. Eles tiñan un gran centro relixioso en Mitla e unha magnífica cidade no Monte Albán, onde prosperou unha civilización altamente desenvolvida, posiblemente hai máis de 2 000 anos. Na arte, a arquitectura, a escritura (xeroglíficos), as matemáticas, e a astroloxía (calendarios), os zapotecos parecen ter afinidades culturais cos olmecas, os antigos maias, e máis adiante cos toltecas.
Desenvolvemento cultural
miniatura|287x287px|Vaso zapoteca con figura humana de trazos felínicos. Deixaron evidencias arqueolóxicas na antiga cidade de Monte Albán; en forma de edificios, estadios para o xogo de pelota, tumbas magníficas e valiosas mercadorías, incluíndo a ourivaría. Monte Albán era a cidade principal do hemisferio occidental e o centro dun estado zapoteca que dominou unha gran parte do que agora coñecemos como o estado actual de Oaxaca.
Os zapotecos desenvolveron unha agricultura moi variada. Cultivaron varias especies de chile, feixóns, cabaza, cacao e o máis importante de todos: o millo que a principios do período clásico daba sustento a numerosas aldeas. Para ter boas colleitas rendían culto ao sol, a choiva, a terra e o millo.
As grandes cidades que construíron os pobos agrícolas de Mesoamérica creceron e estiveron habitadas durante varios séculos. Con todo, entre os anos 700 e 800 d.C., case todas elas foron abandonadas. Primeiro en Teotihuacán, despois na zona maia e logo en Monte Albán. A pesar diso, floreceron novos centros cerimoniais como Cacaxtla e El Tajín. Durante este período tamén subsistiron señoríos avanzados no Altiplano, como os de Cholula e Xochicalco; e nos estados de Guerrero, Michoacán, Colima, Xalisco, Nayarit, Sinaloa, Guanajuato, Aguascalientes e Querétaro, desenvolvéronse as culturas de Occidente. A maior parte do tempo, dedicábanse á agricultura.
Decadencia
Monte Albán dominou os vales até fins do Período Clásico mesoamericano e, do mesmo xeito que outras cidades mesoamericanas, entre os anos 700 e 1200 d.C. terminou o seu esplendor; a pesar diso, a cultura zapoteca continuou nos vales de Oaxaca, Tabasco e Veracruz.
Vindo do norte, os mixtecas substituíron aos zapotecos en Monte Albán e posteriormente en Mitla; os zapotecos capturaron Tehuantepec dos zoques e os huaves do golfo de Tehuantepec. A mediados do século XV, os zapotecos e mixtecas loitaron para evitar que os mexicas gañasen o control das rutas comerciais cara a Chiapas, Veracruz e Guatemala. Baixo o mando de Cosijoeza, os zapotecos soportaron un longo sitio na montaña rochosa de Guiengola, mantendo a vista sobre Tehuantepec. Finalmente, para conservar a súa autonomía política, estableceron unha alianza cos mexicas, que se vería rota coa chegada dos españois e a posterior caída de Tenochtitlan.
Relixión
miniatura|260x260px|Pitao Cocijo. Como todas as civilizacións mesoamericanas, os zapotecos eran politeístas. O seu deus principal chamábase Xipe Totec e era coñecido por tres nomes:
Outros dos deuses principais eran:
Tamén tiñan certas supersticións, como o "tonal". Esta consistía en que cada vez que unha nai esperaba unha cría, o día do nacemento púñanse cinzas na choza onde vivía o recentemente nado e ao seguinte día a pegada do animal que se formase sería o "tótem" do neno: aquel animal que o representa e lle dá a súa personalidade.
Outra crenza chamada "nahualismo" consistía en que os magos escuros aproveitaban o seu "tótem" e convertíanse en animais para faceren maldades na noite.
Baixa Austria
A Baixa Austria (Niederösterreich) é un estado (Land) do nordeste austríaco.
O Estado limita coa capital federal no seu centro oriental, como fronteiras ten á República Checa ó norte e a Eslovaquia ó nordeste, ademais dos Länder de Burgenland ó sueste, Estiria ó sur e Alta Austria ó oeste.
Civilización zapoteca
Cultura
miniatura|Urna funeraria de cerámica pintada que representa a un personaxe sentado. Cultura zapoteca (fase Monte Albán III), Período Clásico Temperán e Medio (100–700 d.C.). [[México.]] Monte Albán é un conxunto arquitectónico sagrado que une os costumes relixiosos dos pobos mesoamericanos. Foi construído con varias plataformas graduadas como pirámides de diferentes alturas. Dentro da mesma levaban a cabo xogos de pelota. A diferenza doutros complexos é a inclusión de edificios dedicados, probablemente, ao culto funerario. Tamén figuran relevos labrados en laxas de pedra representando individuos con deformidades no corpo, coñecidos como os danzantes.
Os códices mixteco-zapotecos permiten coñecer a vida e costumes da rexión. Estes documentos foron escritos en xeroglíficos e sobre pel de veado e foron pintados con gran colorido. Ademais existen inscricións epigráficas datadas entre o 400 a.C. e o 900 d.C.
Baixa Austria
A súa capital é, dende 1986, Sankt Pölten.
Civilización zapoteca
Cultura
Os zapotecos desenvolveron un calendario e un sistema logofonético de escritura que utilizaba un carácter individual para representar cada sílaba da linguaxe. Este sistema de escritura é considerado como a base doutros sistemas de escritura mesoamericanos desenvolvidos polos olmecas, os maias, os mixtecas e os aztecas. Na capital azteca de Tenochtitlán, habitaban artesáns zapotecos e mixtecos cuxo desempeño era confeccionar xoiaría para os tlatoque ou emperadores aztecas, entre eles, o famoso Moctezuma.
As relacións co imperio azteca no centro de México déronse desde moito tempo atrás, como é testemuñado polas ruínas arqueolóxicas da comunidade zapoteca dentro de Teotihuacan e por unha casa en Monte Albán. Outras ruínas precolombianas importantes inclúen Lambityeco, Dainzu, Mitla, Yagul, San José Mogote, e Zaachila. Os tehuanos (persoas de Tehuantepec), aliáronse cos españois para loitaren contra os juchitecos, por iso é polo que naceu un certo distanciamento entre as dúas cidades que aínda hoxe perdura.
Baixa Austria
Os seus 19 174 km² de área o fan o maior estado do país; a súa poboación, de 1 545 804, é lixeiramente menor á vienesa. miniatura|200px|esquerda|A [[abadía de Melk (Stift Melk)]] miniatura|dereita|350px|Krems
Orde da Xarreteira
Características
Na lenda asociada á creación desta Orde, Eduardo III estaba danzando coa Condesa de Salisbury nunha gran festa da corte, cando esta deixou caer a súa xarreteira. Ao apañala do chan e amarrala de novo na súa perna, o rei reparou que os presentes fitábanos con sorrisos e murmurios. Irado, exclamou: «Honni soit qui mal y pense» ("avergóñese quen nisto ve malicia"), frase que se tomou como lema da orde. Tamén dixo que aquela pequena xarreteira azul sería tan gloriosa que todos a haberían desexar.
Echo (satélites)
miniatura|O satélite Echo 1, inflado durante as probas en terra. Os dous satélites Echo foron os primeiros satélites de comunicacións experimentais da NASA, lanzados durante a década de 1960. Tratábase de satélites de comunicacións pasivos, nos que as ondas electromagnéticas reflectíanse para poder alcanzar maiores distancias e comunicar dous puntos afastados sobre a Terra.
Ámbolos dous satélites consistían en enormes globos feitos de mylar (un material reflectante) e un pequeno paquete coa electrónica e o sistema de inflado do globo. O diámetro de Echo 1 era de 30,48 m, mentres que o de Echo 2 era de 41 m.
Echo 1, Echo 1A
O satélite Echo 1 orixinal tivo o seu primeiro intento de lanzamento o 13 de maio de 1960, pero o control de actitude da segunda etapa do foguete non funcionou correctamente e finalmente o satélite non alcanzou órbita. A substitución de Echo 1, chamada Echo 1A, foi lanzado o 12 de agosto de 1960 mediante un foguete Thor-Delta desde Cabo Cañaveral, e xeralmente é coñecido como Echo 1, sen máis.
Ademais da súa función de satélite de comunicacións pasivo, o enorme tamaño e pouco peso de Echo 1 serviu para estudar a densidade da atmosfera á altura da órbita do satélite e a presión da radiación solar. Durante as últimas etapas da misión, tamén foi usado para verificar a factibilidade da triangulación por satélite.
Echo 1 foi inxectado nunha órbita inicial de 1058,7 km de perixeo, 1966,2 km de apoxeo, 47,3 graos de inclinación orbital e un período orbital de 116,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 24 de maio de 1968.
Echo 2
O satélite Echo 2 foi lanzado o 25 de xaneiro de 1964 mediante un foguete Thor-Agena B desde a base aérea de Vandenberg e tiña forma de globo de 41 m de diámetro e 256 kg de peso, estando formado por unha película reflectante con varias capas de mylar e aluminio e un paquete coa electrónica e os transmisores para monitorizar o satélite e enviar datos do seu estado mediante telemetría. Ó igual que Echo 1, Echo 2 reflectía os sinais electromagnéticos para comunicar partes distantes do planeta. A telemetría do satélite emitíase en 136,17 e 136,02 MHz, cunha potencia mínima de 45 mW. Os transmisores estaban alimentados por baterías cargadas por células solares. O satélite foi usado tamén para realizar medicións xeodésicas.
Echo 2 foi inxectado nunha órbita inicial de 1031 km de perixeo, 1316 km de apoxeo, 85,5 graos de inclinación orbital e un período orbital de 108,8 minutos. Reentrou na atmosfera o 7 de xuño de 1969.
Mirmidóns
miniatura|400x400px|[[Gravado de Virgil Solis para unha edición da obra de Ovidio As metamorfoses: Zeus, Éaco e as formigas do carballo.]] Os mirmidóns (en grego, Μυρμιδόνες) eran un antigo pobo da mitoloxía grega, habitantes da Ftiótida, na Tesalia meridional. Peleo, pai de Aquiles, era rei dos mirmidóns. Segundo a lenda grega, foran creados por Zeus a partir dunha colonia de formigas e, por tanto, derivaron o seu nome da palabra grega para designar a formiga, myrmex (en grego: μύρμηξ).
Mencións nas fontes antigas
Segundo a Ilíada de Homero, eran un pobo valente e con guerreiros moi capaces, e na Guerra de Troia loitaron baixo as ordes de Aquiles. Eran descendentes do rei Mirmidón, un rei da Ftiótida, que, pola súa vez, descendía de Zeus e dunha princesa chamada Eurimedusa. Segundo a mitoloxía, para a conquista da bela princesa, Zeus transformouse nunha formiga.
Pintura do Xapón
dereita|200px|miniatura|"Ameixeiras brancas en primavera" (c.1705-10), por [[Ogata Kōrin. A pintura está realizada baixo o estilo Yamato-e, empregando unha técnica de tempera seca que salienta a sinuosidade das liñas conseguindo un efecto de expansión do espazo que supera os límites propios da obra, e que é tipicamente xaponés. Os patróns e movementos das liñas influenciaron en gran medida a corrente artística do Modernismo. ]]
Valle de Zamanzas
Valle de Zamanzas é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 76 habitantes (INE 2012).
Pintura do Xapón
A pintura do Xapón (絵画) é aquela que se produciu no territorio de devandito país, ou por artistas nados no mesmo. É unha das máis antigas e refinadas artes nipoas, abranguendo unha ampla variedade de xéneros e estilos. A historia en xeral da arte xaponesa, do mesmo xeito que a historia da pintura do Xapón, é unha síntese extensa e unha competición constante entre a estética xaponesa e a adaptación de ideas importadas do estranxeiro. As primeiras referencias pictóricas do Xapón poden albiscarse nas cerámicas e murais pintados con deseños xeométricos sinxelos do período prehistórico Jōmon. No período Nara, a dinastía chinesa Tang influenciaría o estilo da pintura xaponesa relixiosa e da corte.
Mirmidóns
Mencións nas fontes antigas
Outra versión é a contada polo poeta romano Ovidio no seu libro As metamorfoses, onde se di que cando a cidade de Exina quedou despoboada tras unha praga, o rei Éaco, rexente da cidade e pai de Peleo, pregoulle a Zeus que repoboase a cidade, así que este converteu as formigas que había dentro dun carballo en humanos para repoboala.
Pintura do Xapón
Porén, o verdadeiro desenvolvemento da pintura xaponesa ocorrería no período Heian, co xurdimento do estilo tradicionalista nipón chamado Yamato-e, no cal salienta a pintura sobre rolos de pergamiño coñecidos como (emaki), e entre as obras máis importantes consta a lenda de Genji Monogatari. Na época Kamakura prolongaríase a elaboración dos emakis, pero cun enfoque cara á pintura relixiosa, en especial as representacións de Buda Amitābha executadas pola seita Shingon. Posteriormente, na era Muromachi salientaríase a pintura monocromática en tinta, a cal posuía unha profunda influencia da cultura chinesa e que foi promovida principalmente polos monxes zen a través do estilo Sumi-e. No período Azuchi-Momoyama a pintura decorativa de palacios adquiriría unha gran xerarquía, exaltando o uso de láminas de ouro sobre superficies a grande escala. Esta tendencia pictórica foi patrocinada polos shōgun e foi categorizada como a arte oficial por excelencia desta clase social. Na era Edo floreceu a escola de pintura decorativa Rinpa que se centraba en temas tradicionais e impulsou o renacemento do estilo Yamato-e. Os seus principais expoñentes foron Ogata Kōrin, Tawaraya Sōtatsu e Honami Kōetsu.
Mirmidóns
Mencións nas fontes antigas
Segundo o historiador Estrabón, os mirmidóns chamáronse así, «formigas», porque as súas terras eran áridas e pedregosas, e para poder labrar os campos tiveran que retirar moitos pelouros formando longas cadeas humanas, como fan as formigas.
Pintura do Xapón
A inicios do período Meiji a pintura xaponesa sufriu un cambio profundo debido a que o goberno xaponés promulgou unha campaña de occidentalización fomentando a pintura Eōga na que se promovía un enfoque na cultura europea. Esta tendencia perdeu forza a medida que xurdiu un xénero artístico oposto que buscaba recuperar as raíces culturais xaponesas que se debilitaran e que foi chamado Nihonga. A pesar das diferenzas estilísticas de ambos os movementos pictóricos, a finais da era Meiji os dous xéneros iniciaron un proceso de síntese.
Estrutura de datos
En programación, unha estrutura de datos é unha forma particular de organizar datos nun ordenador para que poidan ser utilizados de maneira eficiente. Pode dicirse que a programción é o tratamento con algoritmos dos datos estruturados.
Diferentes tipos de estruturas de datos son axeitadas para diferentes usos, e algunhas son altamente especializadas para tarefas específicas. Polo xeral, as estruturas de datos especializadas son chave para deseñar algoritmos eficientes. Algúns métodos formais de deseño de linguaxes de programación destacan as estruturas de datos, polo menos á par dos algoritmos, como o factor chave de organización no deseño de software.
Descrición
As estruturas de datos baséanse xeralmente na capacidade dun ordenador para recuperar e almacenar datos en calquera lugar da súa memoria.
Estruturas de datos en programación
En programación, unha estrutura de datos pode ser declarada inicialmente escribindo unha palabra reservada, logo un identificador para a estrutura e un nome para cada un dos seus membros ou campos, sen esquecer os tipos de datos que se lles asocian. Xeralmente, cada membro ou campo vai separado por algún tipo de operador, carácter ou palabra reservada.
Estruc Identificador, _ Membro1:TipoDeDato, _ Membro2:TipoDeDato, _ ...             Membro9:TipoDeDato Para acceder aos membros dunha estrutura primeiro débese crear unha referencia a esta, xeralmente cunha variable de tipo, logo pódense editar e obter os datos dos membros libremente:
Estruc Estrutura,Membro1:Enteiro,Membro2:Cadea,Membro3:Byte Var Variable:Estrutura Variable.Membro1 = 40000 Variable.Membro2 = "Ola Mundo" Variable.Membro3 = 255 Mesaxe(Variable.Membro2) ' Mostra "Ola Mundo"
Vector ou array
Concentra elementos dando lugar a unha estrutura ordenada e relacionada.
Lista
Unha lista enlazada é unha das estruturas de datos fundamentais, e pode ser usada para construír outras estruturas de datos. Consiste nunha secuencia de nodos, nos que se gardan campos de datos arbitrarios e unha ou dúas referencias, enlaces ou punteiros ao nodo anterior ou posterior. O principal beneficio das listas enlazadas respecto aos vectores convencionais é que a orde dos elementos enlazados pode ser diferente á orde de almacenamento na memoria ou o disco, permitindo que a orde do percorrido da lista sexa diferente ao de almacenamento.
Cola
Unha cola é unha lista ordenada ou estrutura de datos na que o modo de acceso aos seus elementos é de tipo FIFO (do inglés First In First Out, primeiro en entrar, primeiro en saír) que permite almacenar e recuperar datos.
Pila
Unha pila é unha lista ordenada ou estrutura de datos na que o modo de acceso aos seus elementos é de tipo LIFO (do inglés Last In First Out, último en entrar, primeiro en saír) que permite almacenar e recuperar datos.
Árbore
Unha árbore é unha estrutura de datos que imita a forma dunha árbore (un conxunto de nodos conectados). Un nodo é a unidade sobre a que se constrúe a árbore e pode ter cero ou máis nodos fillos conectados a el. Dise que un nodo A é pai dun nodo B se existe un enlace dende A ata B (nese caso, tamén dicimos que B é fillo de A). Só pode haber un único nodo sen pais, que se denomina comunmente nodo raíz. Un nodo que non ten fillos coñécese como nodo folla. Os demais nodos (que teñen pai e un ou varios fillos) coñéceselles como nodos rama.
Enrique Carpintero Araújo
Enrique Carpintero Araújo, nado en Rabiño (Cortegada) o 24 de setembro de 1932 e finado na mesma parroquia o 8 de maio de 2008, foi un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Traballador de Correos, entrou na corporación de Cortegada en 1970 despois foi tenente de alcalde. En 1974 foi nomeado alcalde. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura da Coalición Democrática á alcaldía de Cortegada e foi elixido alcalde. Continuou como alcalde primeiro con Alianza Popular e despois co PPdeG, sempre con maiorías absolutas. Foi deputado provincial en tres lexislaturas (ata 2003).
Estivo casado e tivo catro fillos.
Edred
Edred ou Eadred, nado no ano 924 e finado en Frome, Somerset, o 23 de novembro de 955, era o menor dos 4 fillos de Eduardo o Vello, rei de Wessex, e da súa segunda esposa, Edgiva, filla de Sigehelm, cabaleiro de Kent.
Traxectoria
Á morte do seu irmán, o rei Edmundo I o Magnífico (26 de maio de 946) foi elixido para o suceder no trono, sendo coroado en Kingston upon Thames o 16 de agosto de 946. Durante o seu reinado, combateu con éxito aos viquingos e foi un fervente católico. Morreu a consecuencia dunha enfermidade dixestiva. Un cronista refire que apenas podía inxerir alimentos. Morreu en Frome, Somerset, o 23 de novembro de 955, aos 31 anos de idade, sendo sepulto na catedral de Winchester. Posto que era solteiro e sen fillos sucedeuno o seu sobriño Edwy o Belo, fillo de Eadmund.
Premio Goya ó mellor actor revelación
Na lista seguinte amósase a relación dos gañadores do Premio Goya ó mellor actor revelación, desde a orixe do premio ata a actualidade.
Politeísmo
miniatura|Os deuses [[Horus, Osiris e Isis da relixión exipcia.]] O politeísmo (do grego πολύς "moito" e θεός "deus") consiste en crer e/ou adorar moitos deuses e divindades. Politeísmo é toda aquela doutrina relixiosa que cre na existencia de múltiples deuses ou divindades organizadas nunha xerarquía ou panteón máis ou menos independentes.
O politeísmo, pois, é unha construción relixiosa e un tipo de teísmo que contrasta co monoteísmo, a crenza nun deus singular. Os politeístas non sempre renden culto a todos os deuses por igual, pois poden ser henoteísta, que se especializan na adoración dunha deidade en particular. Outros poden ser politeístas kathenoteistas, que poden adorar deidades diferentes en momentos diferentes. Algúns cultos henoteísta terminaron sendo monoteístas co paso do tempo. Os deuses principais de cada panteón adoitan estar emparentados con relacións de parentesco.
A gran maioría das relixións son politeístas, aínda que o total de adherentes das tres grandes relixións monoteístas -chamadas abrahámicas: islam, cristianismo e xudaísmo -, as que afirman que só hai un só Deus, no presente supera o daquelas debido á forte expansión das relixións monoteístas, mediante o proselitismo e en bastantes ocasións a violencia, especialmente durante a Idade media. As divindades politeístas adoitan ter unha vinculación moi directa coa natureza, as actividades da vida cotiá ou os ciclos vitais (xeralmente as divindades relacionadas coa morte, o máis aló ou os defuntos teñen unha gran relevancia), que contrastan coa dimensión eminentemente trascendente do monoteísmo.
O politeísmo era a forma típica de relixión durante a Idade de Bronce e a Idade de Ferro ata a Era Axial (período que transcorre entre o 800 a. C. e o 200 a. C.) e nalgúns casos sufriron un desenvolvemento gradual cara ao monoteísmo ou panteísmo e, en épocas máis recentes, o ateísmo racionalista. Está ben documentado nas relixións históricas da antigüidade clásica, especialmente o politeísmo grego e o politeísmo romano, e logo da decadencia do politeísmo grecorromano, nas relixións tribais como o paganismo xermánico ou a mitoloxía eslava. A propagación do concepto aparece ante a existencia das relixións monoteístas. De feito, as relixións antigas tiveron un compoñente moi político, e existían grandes panteóns de deidades asociadas coas tradicións de cada lugar. A maioría de relixións antigas eran politeístas e tiñan panteóns de deuses tradicionais, a miúdo acumulados durante os séculos de intercambios culturais e de experiencias locais.
As relixións politeístas actuais inclúen o hinduísmo, o xintoísmo, algunhas formas da wicca (unha relixión neopagá fundada por Gerald Gardner o 1930), o vodú, a relixión popular chinesa, o druidismo, o taoísmo, o candomblé, thelema e a ásatrú. O budismo, o hinduísmo, e algunhas relixións neopagás son politeístas na medida que se trata dunha filosofía teolóxica que mantén a adoración de diversos aspectos da divindade. Algúns estudosos xudeus e islámicos ven a doutrina cristiá da trindade relacionada co politeísmo, un concepto que os cristiáns, en xeral, rexeitan enerxicamente.
Terminoloxía
miniatura|500px|Procesión dos deuses diante do sarcófago de [[Prometeo, c. 240 a.C., no Museo do Louvre]] O termo foi acuñado polo filósofo xudeu Filón de Alexandría no século d.C., aínda que designa unha realidade moito máis antiga, que o quería utilizar nas súas discusións cos gregos. Durante a época na que o cristianismo se estaba estendendo por Europa e o Mediterráneo, os non cristiáns eran chamados xentís (un termo que na súa orixe era utilizado polos xudeus para referirse aos non xudeus), pagáns ou idólatras, este último, máis pexorativo. O uso da palabra no seu sentido actual orixínase no francés, polo autor Jean Bodin en 1580, seguido polo uso que fai Samuel Purchas en inglés en 1614.
Características
Non se refire a unha diferenza de nomenclatura -os distintos nomes dunha deidade- senón que se trata de distintos deuses con características individuais identificables. No politeísmo cada deidade pode ser honrada e invocada de xeito individual dependendo dos aspectos que se lle atribúan. Dentro do politeísmo existe tamén o henoteísmo, dentro do cal unha deidade ocupa un lugar de preeminencia e honra por encima das demais. Un exemplo típico de relixión politeísta é o hinduísmo. Exemplos históricos son a relixión e mitoloxía grega, romana e nórdica.
Nas sociedades politeístas non adoita existir unha teoloxía propiamente dita, pero adoitan convivir con sistemas filosóficos e éticos bastante complexos. Cada forza sobrenatural (como o raio, a morte ou o embarazo) atende a uns mecanismos establecidos, que conforman unha complexa orde cósmica moi xerarquizada, descrita mediante mitos, lendas e obras sacras. No politeísmo, debido a un armazón moi consolidado de transmisión, oral ou escrita, o coñecemento é acumulativo, é dicir, é perfectamente ampliado ben pola especulación dos individuos dedicados a iso (xamáns, bruxos, poetas etc.) ou polo contacto intercultural.
Adóitase sinalar que o politeísmo corresponde a miúdo con sociedades igualmente xerarquizadas, cunha gran demarcación en clases sociais. Exemplos habituais darianse no antigo Exipto, na cultura clásica grega e romana ou no hinduísmo. Algunhas crenzas politeístas sitúan ademais a preeminencia dun deus sobre o resto do panteón (culto coñecido como henoteísmo), o que fixo crer aos antropólogos evolucionistas que este sería o paso natural ao monoteísmo.
Diferenzas entre monoteísmo e politeísmo
A fe, o crer, é a base do monoteísmo; as crenzas e a fe son conceptos alleos ao politeísmo. As relixións politeístas non suscitan o problema das orixes e a creación; na maioría delas o mundo é eterno, ou polo menos atopa a súa orixe nun caos primordial, pola intervención ou non dos deuses.
Fronte á diversidade e a multiplicidade do mundo, certas formas do politeísmo consideran a multiplicidade de creacións e orixes, que se producen pola transformación da existente. Xa que logo, non existe en consecuencia, nas relixións pagás, un mito da creación que os fieis deben aceptar de forma dogmática, aínda que poida haber unha historia predominante, por exemplo, a  Teogonía  de Hesíodo.
Cada relixión pagá ten o seu propio panteón, que aínda que é relativamente estable, admite algúns cambios: pode desenvolverse e novos deuses poden incorporarse, por importación doutros cultos ou polo nacemento de novos cultos locais. Aínda así, hai que ter en conta que se un novo deus se incorpórase e ten unhas características moi similares a un que xa preexiste, unifícase xeralmente nunha soa figura que xeralmente leva o nome da deidade tradicional.
O culto está baseado na veneración dos deuses, dos que un ou un pequeno grupo destacan como máis importantes, co fin de asumir as características da principal deidade. No caso de que o culto aos deuses menos importantes desapareza e só permaneza activa a veneración a un deus principal, entón fálase de henoteísmo ou monolatría.
Deuses e divindades
Os politeístas radicais creen que os deuses son seres diferentes e independentes, pero tamén poden crer nun principio unificador, como é o caso dos platónicos. Os politeístas moderados respectan a multiplicidade de deuses, pero chégana a considerar como unha multiplicidade dunha unidade divina superior, non un Deus persoal como nas relixións monoteístas, senón máis ben unha múltiple realidade divina. De feito, este monismo estende e en certo xeito achégase ao monoteísmo, pero sen forma e sen os atributos que o constitúen. O exemplo máis característico sería o do Brahma, con correntes hinduístas como o Vedanta e o Ioga, e representa un concepto filosófico e espiritual que fai referencia ao principio orixinario do universo. Incluso algúnhas correntes neopagáns modernas seguen este modelo.
Aínda que moitas formas do budismo inclúen a veneración aos bodhisattva, estes non son vistos como entidades divinas. Pola contra, os  bodhisattva  considéranse uns seres humanos que alcanzaron un maior nivel de iluminación, e un dos principios do budismo é que, no curso de moitas vidas, calquera ser humano pode chegar a un nivel similar.
Que unha persoa pode crer en varios deuses non significa necesariamente que todos eles deben ser adorados. Moitos politeístas creen na existencia de máis dun deus, pero só adorán un ou algúns deles. Max Müller fala dunha tendencia ao culto dirixida a un ser ou principio, recoñecido como tal, pero que ten moitas manifestacións; este tipo de teísmo chamouse henoteísmo. Algunhas persoas ven a henoteísmo como unha forma de monoteísmo, e outros, como monismo; tamén algúns historiadores afirmaron que as relixións monoteístas orixinaron do henoteísmo. Desde a perspectiva dos cristiáns, os xudeus e os musulmáns actuais, con todo, o henoteísmo considérase como un equivalente do politeísmo e unha concepción afastada do seu sistema relixioso.
Tipo de deidades
Algúns tipos de deidades que a miúdo se atopan no politeísmo poden incluír:
Mitoloxía e relixión
miniatura|O [[xuízo de Paris, de Luca Giordano]] Na época clásica, Salustio (século d.C.) categoriza a mitoloxía en cinco tipos:
A teolóxica son estes mitos que non utilizan ningunha forma visible, senón que contemplan a esencia mesma dos deuses: por exemplo, Cronos tragou aos seus fillos. Dado que a divindade é intelectualidade, e todo se volve intelecto en si mesmo, este mito exprésase na alegoría da esencia da divindade.
Os mitos poden ser considerados fisicamente cando expresan a actividade dos deuses no mundo.
A forma psicolóxica consiste en considerar (mitos como alegorías de) as actividades da mesma alma e/ou os actos do pensamento da alma.
O material consiste en considerar os obxectos materiais coma se en realidade fosen deuses, por exemplo: chamar á terra, Gaia, Okeanos ao océano ou Tifón á calor.
O tipo mixto de mito pode ser visto en moitos casos, por exemplo, din que nun banquete dos deuses, Eris, a discordia, tirou unha mazá de ouro proclamando que sequera podía tela a máis bela e as deusas loitar por ela, e así foron enviadas por Zeus en Paris para ser xulgadas por el. Paris viu Afrodita como a máis bela e deulle a mazá. Aquí o banquete representa os poderes hipercosmicos dos deuses, por iso están todos xuntos. A mazá de ouro é o mundo, que se formou a partir dos opostos, e é, naturalmente, "lanzada por Eris" (ou a discordia). Os diferentes deuses outorgan dons diferentes sobre o mundo, e polo tanto dise que "loitan pola mazá". E a alma que vive de acordo co sentido -porque iso é o que Paris é- non ve os outros poderes do mundo, senón só a beleza, declara que a mazá pertence a Afrodita.
Relación coa idolatría
miniatura|dereita|220px|Adoración do [[Becerro de ouro, un exemplo de idolatría na tradición xudeocristiá.]] O politeísmo é visto por moitos monoteístas como unha forma de idolatría. Os monoteístas afirman que todo o poder provén dun único Deus e non doutras entidades ou axentes. Aínda que algúns politeístas chegaron a aceptar unha visión xerárquica na que había unha gran divindade que estaba por encima dos demais, isto implicaba a idea de que o poder do Deus supremo era pouco ou moi limitado pola presenza dalgunha entidade divina por separado, e así, ata podia ser máis potente, é como un rei entre os homes, aínda que dotado dun poder absoluto. Dado que os monoteístas creen nun Deus, xeralmente consideran pecaminoso aprobar o politeísmo.
Con todo, algunhas relixións monoteístas teñen unha xerarquía de seres divinos, como os anxos, que son os "axudantes" de Deus. Isto non é moi diferente da noción dun deus supremo cunha xerarquía de seres divinos ou axudantes, que veñen aceptando os politeístas. A diferenza entre as criaturas anxelicais da tradición xudeocristiana e os deuses que acompañan a Zeus no politeísmo grecorromano, é a súa natureza non antropomórfica e non antropocéntrica; só son espíritos que viven eternamente, sen peso e sen o material constitutivo dun corpo humano, sen a necesidade do corpo do que se deriva. A diferenza dos deuses, non teñen un campo no que actuar -a guerra, o amor, o mar ou o sol-, pero todos poden actuar en calquera campo, sempre en dependencia directa da vontade de Deus. Non existe un número exacto de seres, que poidan aumentar ou diminuír segundo o momento, e algúns teñen unha autonomía de decisión, xa que tamén poden optar a converterse en seguidores de Deus ou traizoalo e converterse en demos.
Politeísmo histórico
miniatura|Isis-Perséfone, o sincretismo entre a relixión romana e as relixións que ía absorbendo o [[Imperio Romano|Imperio fíxose presente en esculturas como esta, que aglutina a Isis (deusa exipcia) e Perséfone (deusa grega).]] Algúns coñecidos panteóns politeístas históricos inclúen a sumeria os deuses exipcios, e o panteón clásico que inclúe o antiga relixión grega e a relixión romana. Relixións politeístas posclásicas inclúen a mitoloxía nórdica dos Æsir e os Vanir, os Ioruba, os deuses da mitoloxía asteca, e moitas outras. Hoxe en día, as relixións politeístas históricas son referidas pexorativamente como "mitoloxía", aínda que as historias culturais que falan dos seus deuses deben distinguirse do seu culto ou práctica relixiosa. Por exemplo, as deidades representadas nos conflitos da mitoloxía aínda se veneraban ás veces no mesmo lado do templo do outro, o que ilustra a distinción na mente dos devotos entre o mito e a realidade. Debido á gran similitude e relacións entre as antigas relixións europeas especulase, na relixión comparada, que houbo unha relixión protoindoeuropea, da que as relixións dos diferentes pobos indoeuropeos se derivan e que esta relixión foi unha relixión naturista esencialmente numenistica. Un exemplo dunha noción relixiosa deste pasado común é o concepto de  Dieus , que se documenta en diversos sistemas relixiosos diferentes.
Como se dixo máis arriba, os panteóns de moitas civilizacións tenden a crecer co tempo. Deidades primeiro adoradas como patróns de cidades ou lugares xuntanronse cando os imperios se estenderón por territorios máis grandes. As conquistas podían dar lugar á subordinación do panteón da cultura maior a unha máis nova, como no caso grego da Titanomaquia, e posiblemente tamén nos casos dos Æsir, Vanir, mitos nórdicos. O intercambio cultural podía conducir a que "a mesma" deidade estivese recoñecida en dous lugares baixo diferentes nomes, como os gregos, etruscos e romanos, e tamén á introdución de elementos dunha relixión "estranxeira" nun culto local, como o deus de Exipto Osiris, adorado nos tempos na antiga Grecia.
Sistemas de crenzas máis antigas sostiñan que os deuses influenciaban nas vidas humanas. Con todo, o filósofo grego Epicuro sostivo que os deuses vivían incorruptibles, seres felices que non se molestan en si mesmos cos asuntos dos mortais, pero que poden ser percibidos pola mente, sobre todo durante o soño. Epicuro cría que os deuses eran materiais, similares aos humanos, e que habitan os espazos baleiros entre os mundos.
A relixión helenística aínda pode considerarse como politeísta, pero con fortes compoñentes monotetistas, e o monoteísmo finalmente xurdirá das tradicións helenísticas na Antigüidade tardía en forma de neoplatonismo e na teoloxía cristiá.
Antiga Grecia
300px|miniatura|Fragmento dun relevo helenístico (século I a.C.– século I d.C.) representando ós doce olímpicos portando os seus atributos en procesión; de esquerda a dereita, Hestia (maza), Hermes (gorro alado e bastón), Afrodita (cun veo), Ares (casco e lanza), Deméter (cetro e presa de trigo), Hefesto (bastón), Hera (maza), Poseidón (tridente), Atenea (bufo e casco), Zeus (raio e bastón), Ártemis (arco) e Apolo (lira). O esquema clásico na antiga Grecia dos doce olímpicos (os Doce Canónicos da arte e a poesía) foron: Zeus, Hera, Poseidón, Athena, Ares, Deméter, Apolo, Ártemis, Hefesto, Afrodita, Hermes, e Hestia. Aínda que se suxire que Hestia renunciou cando Dioniso foi invitado ao Olimpo, este é un tema de controversia. Robert Graves, en The Greek Myths (Os mitos gregos) cita dúas fontes nas que obviamente Hestia non cedeu o seu lugar, aínda que se suxire que o fixo. Hades a miúdo era excluído porque habitaba no inframundo. Todos os deuses tiñan un poder. Houbo, con todo, unha gran cantidade de fluidez en canto a quen foi contado entre eles na antigüidade. Diferentes cidades a miúdo adoraban as mesmas deidades, ás veces con epítetos que os distinguían e especificaban a súa natureza local.
Politeísmo occidental
Dentro da cultura occidental é tamén posible atopar casos actuais de politeísmo. Un deles é a doutrina da pluralidade de deuses da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días, quen afirman que Deus foi unha vez home e que cada ser humano está destinado a ser unha divindade. Así, cada home debe aprender o concernente ao tema durante a súa vida terreal e selarse nun templo mormón xunto a unha muller desta seita relixiosa, para formar xuntos un novo mundo e ser parte dunha divindade.
Reconstrucionismo
Os reconstrucionistas son neopagáns que aplican disciplinas académicas como a historia, a etimoloxía, a arqueoloxía, a lingüística e outras a unha relixión extinta, como o paganismo xermánico, o helenismo ou o politeísmo celta. Despois de investigar a súa traxectoria, un reconstrucionista aplica os costumes, a moral e a cosmovisión daquela aos tempos modernos, dando lugar ao etenismo (neopaganismo xermánico), ao dodecateísmo (neopaganismo helénico) ou ao neopaganismo celta, entre outros. Despois de investigar a súa carreira, un reconstrucionista aplica os costumes, a moralidade e a cosmovisión dos tempos modernos. Aínda que moitos se describen como politeístas "duros", outros afirman que esta non é só a teoloxía politeísta historicamente exacta.
Illán de Abaixo, Illán, Begonte
Illán de Abaixo é un lugar da parroquia de Illán no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Lignocarpa
Lignocarpa é un xénero botánico de fanerógamas da familia das apiáceas. Comprende 2 especies descritas.
Taxonomía
O xénero foi descrito por John Wyndham Dawson e publicado en New Zealand Journal of Botany 5: 400. 1967. A especie tipo é: Lignocarpa carnosula (Hook.f.) J.W.Dawson