cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stephen Blair Hedges
Investigacións
Hedges estudou as relacións e o calendario dos grupos taxonómicos principais na árbore filoxenética da vida empregando datos xenómicos. Esta investigación levou a moitos descubrimentos, incluíndo unha orixe temperá para as ordes de mamíferos placentarios e as aves modernas, estimando cando os procariotas e os eucariotas fixeron as primeiras colonizacións na Terra e a súa relevancia para o planeta,  e as relacións filoxenéticas entre os réptiles e os mamíferos insectívoros. Acuñou a palabra timetree para unha árbore filoxenética escalada no tempo, cofundou a base de datos TimeTree para explorar a escala de tempo da árbore da vida e coeditou o libro Timetree da vida. Hedges e o seu equipo crearon unha espiral da árbore da vida en 2015 para visualizar as relacións ao longo do tempo de 50 000 especies, e descubriron que a diversificación e a especiación son ​​relativamente constantes ao longo do tempo e entre os grupos.
Hedges tamén ten un programa de campo no Caribe onde estuda a evolución e a bioxeografía de anfibios e réptiles con datos xenéticos, e mantivo unha base de datos de información sobre estas especies, o CaribHerp. No seu traballo descubriu moitas especies novas e até agora nomeou 124 especies de réptiles, anfibios e bolboretas. Tamén describiu tres das máis pequenas especies de réptiles e anfibios, incluída a rá anana de monte Iberia (Eleutherodactylus iberia), o xeco Sphaerodactylus ariasae, e a serpente Tetracheilostoma carlae. Segundo el mesmo, as súas investigacións foon descritas en 11 artigos no New York Times.
Epónimo
Foille dedicada a especie Eleutherodactylus blairhedgesi Estrada, Díaz & Rodríguez, 1998.
Abreviatura
A abreviatura  Hedges emprégase para recoñecer a Stephen Blair Hedges como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Vida persoal
Hedges está interesado na arte renacentista, o que o levou a realizar varios estudos científicos de obras de arte temperás, incluído o desenvolvemento dun método para datar impresións antigas, e un estudo sobre a bioxeografía histórica dos escaravellos a partir dos buratos que facían nos libros antigos.
Cubagua
A illa de Cubagua é unha illa do Mar Caribe, situada ao nordés de Venezuela. Ten unha superficie de 24 km²;. Xunto ás illa de Margarita e Illa de San Pedro de Coche conforma o estado de Nova Esparta.
Historia
Descuberta en 1498 por Cristovo Colón, foi poboada por pequenos casaríos españois para explotar a súa riqueza perlífera. Unha destas colonias crecerá ata converterse na cidade de Nova Cádiz en 1528, localizado no punto do leste da illa, Punta As Cabeceiras. Foi a Primeira Cidade de Venezuela.
A cidade de converteu nun importante punto de extracción de perlas pero a súa sobreexplotación, o terremoto (e maremoto) de 1541 e posteriormente en ataque de piratas franceses en 1543 provocaron o abandono total da illa.
Existe a crenza da existencia de restos arquitectónicos baixo o mar. O certo é que hai desconcertantes estruturas en formas de monólitos que se atopan no leito mariño próximo á costa. Se se observa con detemento esta formación, debaixo da auga ou nun mapa, as columnas están dispostas en dúas fileiras paralelas.
A análise das rocas indica que están compostas por un tipo de arenisca que non existe na illa de Cubagua, por isto que se cre que as columnas son de orixe artificial. Intúese que da península de Araya e a illa de Margarita traíanse pedras para ser utilizadas na construción das vivendas e a edificación da cidade de Nova Cádiz.
En 1979 as ruínas de Nova Cádiz foron declaradas Monumento Nacional.
Demografía
Segundo o censo realizado polo Instituto do Patrimonio Cultural en agosto 2007, 32 adultos e 19 nenos viven permanentemente na illa, distribuídos en 4 subcomunidades no norte da illa.
Bridei V
Bridei V (en gaélico: Bruide mac Fergusa) foi rei do reino picto de Fortriu dende 761 até 763. Era o irmán de Óengus. A súa morte aparece nos Anais de Ulster e os Anais de Tigernach.
Cubagua
Demografía
Se se engaden pescadores itinerantes doutras partes de Nova Esparta e o veciño estado Sucre, esta cifra pode superar as 300 persoas nun ano, pódese dicir que está virtualmente despoboada, aínda que sempre existiron proxectos para o seu desenvolvemento mediante unha nova adución de auga desde o continente, xa que o clima é case desértico, como corresponde ao litoral caribeño da América do Sur.
A illa é visitada por turistas (principalmente europeos) e a maior parte está concentrada na baía de Charagato. Non obstante, non ten infraestrutura de aloxamento, polo que deberán pasar a noite nas illas veciñas de Margarita e  Car. É por esta razón que se considera un centro turístico de sendeirismo.
miniatura|270px|dereita|Ruínas da antiga [[Nova Cádiz]]
Calvelo
O topónimo galego Calvelo pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Port Ainé
Port Ainé é unha estación de esquí alpino situada no Pireneo Catalán, concretamente no concello de Rialp, na comarca do Pallars Sobirà, na provincia de Lleida.
Parque Punta Herminia
300px|miniatura O Parque Punta Herminia é un parque da cidade da Coruña, situado na punta homónima, preto da Torre de Hércules. O parque está incluído na área Patrimonio Mundial da Humanidade.
En xuño de 2017 solicitouse dende o concello a declaración como espazo natural de interese local xunto coa contorna da Torre de Hércules, aceptada de xeito provisional o 14 de xaneiro de 2020.
Descrición
No seu interior atópase a rocha chamada Monte dos Bicos, na que Francisco Mª de la Iglesia descubriu petróglifos en 1895. O estado de conservación dos gravados é malo debido á erosión e os impactos de bala que recibiron no tempo no que o parque foi zona militar.
A escultura "Caracola", de Moncho Amigo, forma parte do Parque escultórico da Torre de Hércules.
Historia
A proximidade á prisión provincial converteu punta Herminia, como o campo da Rata, nun lugar habitual para os fusilamentos que se realizaron despois da sublevación do 18 de xullo de 1936. Entre os que foron asasinados neste lugar estiveron Alfredo Suárez Ferrín, Francisco Pérez Carballo, Ramón Maseda Reinante e os irmáns Bebel e France García García.
Servizos
O parque ten xogos de madeira para nenos e sendeiros. Ten ademais miradoiros e lugares para a observación das aves.
Frederico III do Sacro Imperio Romano Xermánico
Ferderico III de Habsburgo, Frederico V de Austria ou Frederico do Tirol, nado en Innsbruck o 21 de setembro de 1415 e finado en Linz o 19 de agosto de 1493, alcumado "o do Beizo Groso", foi Emperador do Sacro Imperio Romano.
Traxectoria
Era o terceiro fillo de Ernesto I, o León (1377-1424), Duque de Carniola e duque de Austria en 1406 e Duque de Estiria ou Steiermark e Duque de Carintia en 1411. Conde de Habsburgo, do Tirol, de Ferrete, de Kyburg, Landgrave da Alta Alsacia, Arquiduque en 1414. Ernesto I casou en 1392 con Margarida, enviuvando en 1410; era filla de Bogislas V, Duque de Pomerania. Casou entón en febreiro de 1412 con Zimburga, tamén chamada Gymburge, Cymbarka, Cymburge ou Cimburgis de Masovia, nacida en Varsovia, máis ou menos en 1394 e morta en 1492. Era filla de Ziemovit IV Piast, Duque de Masovia, e deulle nove fillos.
Títulos
Duque de Estiria, Carintia, Carniola, Ferrette e Tirol, Landgrave da Alta Alsacia en 1427, Duque de Austria, que erixiu en Arquiducado en 1453. Rei de romanos en 1439, despois SIR en 1452. En 1457 conde de Habsburgo.
Philip Howard
Philip Howard, vixésimo conde de Arundel, nado o 28 de xuño de 1557 e finado o 19 de outubro de 1595, foi un nobre inglés e un santo da Igrexa católica. Foi canonizado polo papa Paulo VI en 1970, como un dos corenta Mártires de Inglaterra e Gales. Dependendo da fonte, cítaselle como XX ou XIII Conde de Arundel.
Siva
"Siva" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins. Trátase do primeiro sinxelo do seu álbum de debut Gish, lanzado no mes de agosto de 1991. Foi escrita por Billy Corgan. "Siva" foi tamén o primeiro vídeo musical filmado pola banda.
A. C. G.
A. C. G. foi unha revista editada na Coruña entre 1930 e 1939.
Traxectoria
Subtitulada Revista mensual ilustrada del Auto-aero club de Galicia: Afiliado al Automóvil Club de España, apareceu en 1930. Fundada e dirixida por Victoriano Nieto Magán.
Porco (homónimos)
O termo porco pode designar diferentes conceptos:
Casa de Tolos
Datos
Casa de Tolos creouse en 1999, e desde entón graváronse e e mesturáronse máis de 500 traballos musicais de músicos e produtores de recoñecido prestixio nacional e internacional. Conta con ampla experiencia na realización de numerosos traballos para distintas televisións do ámbito nacional e autonómico, principalmente na gravación de son para emisión en directo e para programas musicais de televisión.
No ano 2008 adquiriu un estudio móbil de gravación de son e vídeo, que permite a realización de gravacións fóra do estudio central e a súa emisión por Internet.
Ameixa bicuda
A ameixa bicuda ou bruxa (Venerupis aurea, Gmelin 1791 ; antes Tapes aureus) é unha especie de molusco bivalvo pertencente á familia dos Venéridos (Veneridae), da orde Veneroida.
Morfoloxía
Moi semellante ás ameixas fina e babosa, adoita ser de menor tameño, con máximos de 4,5 cm. A cuncha é sólida e equivalva, co umbo adiantado cara a metade anterior. A charnela consta de tres dentes en cada valva. A superficie é lisa, con costelas concéntricas e liñas de crecemento á penas visibles.
A cor é amarelada chegando a abrancazada e adoita ter debuxos variados (raias, bandas, manchas) máis escuros que a cor de fondo. Na cara interna, de cor branca sucia e ás veces con tons morados ou marelos, apréciase ben a marca do saco paleal.
Hábitat e bioloxía
É unha especie común na Ría de Arousa pero menos común que outras ameixas. Vive desde a franxa infralitoral ata profundidades de 40 metros, enterrada nos fondos de area, lama ou grava.
Distribúese na costa europea do Atlántico, no Mediterráneo e Mar Negro.
Importancia pesqueira e comercial
Péscase tanto a pé, co sacho, como con raños desde a embarcación. Vén mesturada con outras ameixas que son o obxectivo dos mariñeiros.
Cocíñase e consómese como as outras ameixas pero resulta moito menos apreciada que estas.
A ameixa bicuda en Galicia
Tamén recibe os nomes de brava, margarita e de chirla, pero este último nome pode crear confusión con outro molusco común no Mediterráneo que recibe, en castelán, o mesmo nome (Chamelea gallina).
Segundo Ríos Panisse, o apelativo de bicuda obedece á forma puntiaguda da unión das valvas. Diferentes peixes, como a maragota ou certas raias, reciben tamén esta denominación por algún carácter morfolóxico aguzado.
Romelle, Samos
San Martiño de Romelle é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 26 habitantes, deles 11 eran homes e 15 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Historia
Aquí atopouse un anel visigótico do século VI ou VII, hoxe conservado no Museo Arqueolóxico Nacional.
Acúmetro
miniatura|300 px|Deseño do acúmetro de Ádám Politzer
Victorio Nieto Magán
Victorio Nieto Magán foi un veterinario e xornalista galego.
Traxectoria
Foi veterinario militar, foi subinspector veterinaio. En 1929 constituíu con Pedro Barrié de la Maza o Auto-Aero Club de Galicia do que foi secretario. En 1930 fundou e dirixiu a revista A. C. G.. En 1940 foi nomeado Xefe de Veterinaria Militar do Corpo de Exército de Galicia.
Bete Giyorgis
A Igrexa de San Xurxo (en ቤት ጊዮርጊስ; Bete Giyorgis) é unha das once igrexas monolíticas escavadas en rocha de Lalibela, unha cidade na Rexión de Amhara, en Etiopía. O sitio histórico e relixioso, orixinalmente chamado Roha (Warwar), foi nomeado Lalibela por orde do rei Gebre Mesqel Lalibela da dinastía Zagwe, quen tamén ordenou a súa construción. El é considerado un santo pola Igrexa etíope tewahedo.
Historia
miniatura|dereita|Bete Giyorgis (Igrexa de San Xurxo) dende enriba, unha das igrexas escavadas en rocha de [[Lalibela.]] A igrexa de San Xurxo foi escavada cara a abaixo nunha clase de toba volcánica. Ese foi o único material arquitectónico que se empregou na construción. Data de finais do século XII e comezos do XIII, e pénsase que puido ser construído durante o reinado de Gebre Mesqel Lalibela, da dinastía Zagwe. É unha das máis coñecidas e a última en ser erixida das once igrexas da área de Lalibela, e foi considerada de xeito non oficial como a "Oitava Marabilla do Mundo". Lalibela, rei de Etiopía, quixo recrear Xerusalén, e estruturou a paisaxe das igrexas e os sitios relixiosos de tal xeito que se lograse tal fazaña. As igrexas en Lalibela están agrupadas en dous grupos principais, un que representa a Xerusalén terreal e o outro que representa a Xerusalén celestial. Situada directamente entre eles hai unha trincheira que representa o río Xordán. As dimensións da trincheira son 25 metros por 25 metros por 30 metros, e hai unha pequena piscina bautismal fóra da igrexa, que se atopa nunha gabia artificial.
The Big Wedding
The Big Wedding é un filme estadounidense de 2013 escrito e dirixido por Justin Zackham. É un remake do filme orixinal franco-suízo Mon frère se marie, escrito por Jean-Stéphane Bron e Karine Sudan.
Está protagonizado por Robert De Niro, Katherine Heigl, Diane Keaton, Amanda Seyfried, Topher Grace, Ben Barnes, Susan Sarandon e Robin Williams. Foi estreado o 26 de abril de 2013 a través de Lionsgate nos Estados Unidos e no Canadá.
Castelán amazónico
O castelán amazónico ou castelán da selva é unha variedade do castelán falado no Amazonas. Influenciado polas linguas amazónicas, está especialmente estendido nos departamentos da Amazonia peruana como Loreto e Ucayali. O castelán amazónico é falado tamén nalgunhas áreas do Brasil adxacente a Loreto e Ucayali, no departamento de Amazonas de Colombia, e nos estados Bolívar e Amazonas de Venezuela. Tamén ten sub-variadades como o acento falado na cidade de Iquitos.
Clasificación
O castelán amazónico é, ás veces, clasificado como unha lingua separada do castelán estándar, por exemplo polo Ethnologue. A lingua tamén ten o seu propio código ISO 639-3: spq. Porén, os traballos de investigación desta variedade son escasos.
Guanosín monofosfato
O guanosín monofosfato, tamén chamado monofosfato de guanosina, ácido guanílico ou ácido 5'-guanílico, abreviado como GMP, é un nucleótido que forma parte do ARN. É un éster en posición 5' do ácido fosfórico co nucleósido guanosina. O GMP consta do azucre ribosa unido por enlace N-glicosídico á base nitroxenada guanina e un fosfato.
Como grupo substituínte desígnase co prefixo guanilil-. Os seus sales chámanse guanilatos
A súa función biolóxica principal é ser un dos catro nucleótidos que forman parte do ARN, xunto co CMP, UMP e AMP.
En modelos experimentais úsase o análogo da glutamina DON como inhibidor da síntese de GMP.
Usos
O guanosín monofosfato en forma de sales que se utilizan como aditivo alimentario. Estes sales son o guanilato disódico (E627), guanilato dipotásico (E628) e guanilato cálcico (E629), que son potenciadores do sabor que dan sabor umami, un dos sabores básicos. . Xeralmente úsanse xunto con inosinato disódico; a combinación de ambos chámase disodio 5'-ribonucleótido. O guanilato disódico atópase con frecuencia como aditivo en fideos instantáneos, patatas fritidas e outros aperitivos, arroz saborizado, vexetais en conserva, carnes curadas, e sobres de sopa.
Como é un aditivo bastante caro é raro que se use só ; normalmente úsase xunto con ácido glutámico ou glutamato monosódico (MSG), que tamén contribúen ao sabor umami. Se non aparece o ácido glutámico nunha lista de ingredientes dun alimento na que hai guanilatos ou inosinatos é probablemente porque o ácido glutámico xa forma parte doutro compoñente do alimento, como complexos de proteína de soia procesados (proteína de soia hidrolizada), lévedos autolisados ou prebe de soia.
Escudo de Venezuela
O heraldista Fabio Cassani Pironti, encargado pola Asemblea Nacional, asumiu a reforma do escudo de armas nacional.
Leva as cores da bandeira nacional nos tres cuarteis nos que se divide: o primeiro, de goles, contén un feixe de trigo de ouro como símbolo da unión e da riquesa da Nación; ten tantas espigas como estados hai na República. No segundo cuartel, de ouro, como emblema do triunfo nas guerras, hai un conxunto de armas (unha espada, un sabre e tres lanzas; ultimamente engadiuse un machete, un arco e unha frecha) e dúas bandeiras nacionais entrelazadas por unha coroa de loureiro. No terceiro cuartel, de azur, hai un cabalo indómito en prata, emblema da independencia e da liberdade; no escudo actual o cabalo galopa cara á esquerda e mira cara a adiante, a diferenza do escudo precedente, no que galopaba cara á dereita e tiña a testa mirando cara a atrás.
Enriba do escudo hai dúas cornucopias ou cornos da abundancia atravesadas, que evocan a súa riqueza. Franqueando o escudo, unha póla de loureiro e unha palma, ligadas cunha cinta que representa a bandeira tricolor venezolana, enriba da franxa azul central aparecen as seguintes inscricións en letras maiúscules douradas:
Drown
"Drown" é unha canción da banda de rock alternativo estadounidense The Smashing Pumpkins, aparecida na banda sonora da película de Cameron Crowe Singles, estreada en 1992.
O tema foi editado tamén no recompilatorio de grandes éxitos da banda Rotten Apples no 2001, reducíndose a lonxitude da canción de 8:17 a 4:30. Considerouse incluíla en Pisces Iscariot, pero Corgan decidiu rexeitala.
Tratado de Niza
Coñécese como Tratado de Niza o tratado discutido e acordado polo Consello de Europa entre os días 7 e 9 de decembro de 2000 e asinado o 26 de febreiro de 2001, para modificar os tratados vixentes. Entrou en vigor o 1 de febreiro de 2003 tras ser ratificado polos 15 estados membros segundo o previsto nas súas respectivas normativas constitucionais.
Contidos
O propósito primario do tratado de Niza era reformar a estrutura institucional para afrontar a ampliación da Unión Europea, unha tarefa que tería que ter levado a cabo a Conferencia intergobernamental do Tratado de Ámsterdan, que non obstante, non puido resolver en case ningún punto.
O Tratado adoptado polo Consello Europeo de Niza foi moi criticado. Alemaña esixira ter maior peso no voto por mor da súa maior poboación, ao cal se opuxo Francia que insistiu en que se mantivese a tradicional paridade entre Francia e Alemaña. Unha proposta que simplificaría moito o sistema actual sería a de introducir a dobre maioría de Estados membros e poboación para substituír o sistema actual de maioría cualificada, ao cal tamén se opuxo Francia por razóns semellantes. Finalmente acadouse un compromiso que consistía nunha dobre maioría de estados membros e votos. Ademais un Estado membro podería solicitar opcionalmente que se verificase que os países de voto afirmativo representaban unha proporción suficiente da poboación da Unión.
Mil
O termo mil ou o acrónimo MIL poden referirse a:
Tratado de Niza
Contidos
O Tratado estableceu que se aumentase o número de escanos no Parlamento Europeo ata alcanzar os 732, o que excedía ó disposto no Tratado de Amsterdam. A cuestión da redución do tamaño da Comisión Europea resolveuse establecendo que, unha vez que o número de Estados membros chegase a 27, o número de comisarios nomeados na seguinte Comisión sería reducido por baixo dos 27 polo Consello, sen chegar a especificar como se realizaría esa redución. Como medida transitoria especifica que despois do 1 de xaneiro de 2005, Alemaña, Francia, o Reino Unido, Italia e España renunciarían ao seu segundo comisario.
O Tratado de Niza creou novas normas para regular unha colaboración máis estreita, xa que considera inaplicables as normas introducidas no Tratado de Amsterdam e destacou que estas normas aínda non foron empregadas. En resposta ás fracasadas sancións contra Austria, impostas despois de que unha coalición que incluía ao partido de Jörg Haider chegase ao goberno, e a causa do temor de que os novos Estados membros puidesen no futuro pór en perigo a estabilidade da Unión, o Tratado de Niza adoptou por primeira vez normas formais para aplicar sancións a un Estado membro.
O Tratado tamén estableceu disposicións sobre as consecuencias financeiras da expiración do Tratado de París ou da Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro.
A Comisión e o Parlamento Europeo mostraron a súa decepción polo feito de que a Conferencia Intergobernamental de Niza non adoptou moitas das súas propostas no que respecta á reforma da estrutura institucional ou a introdución de novos poderes, como o nomeamento do Fiscal Europeo. O Parlamento Europeo ameazou con aprobar unha resolución contra o Tratado, aínda que non ten capacidade formal de veto. Ademais o Parlamento italiano ameazou con non ratificalo, se o Tratado non contaba co apoio do Parlamento Europeo. Con todo, nada disto chegou a suceder e o Parlamento Europeo aprobou o Tratado.
Moitos argumentan que a estrutura de piares, que se mantivo no Tratado, é demasiado complicada, que os diferentes tratados deberían fusionarse nun, que o tres (agora dous) personalidades legais das Comunidades deberían fusionarse e que a Comunidade Europea e a Unión Europea deberían fusionarse nunha única Unión Europea cunha única personalidade xurídica. As rexións alemás tamén demandaron unha separación de poderes clara entre a Unión e os Estados membros.
Por outra banda, o Tratado de Niza tampouco incorpora a Carta de Dereitos Fundamentais, xa que este aspecto tamén quedou para a Conferencia Intergobernamental de 2004 tras a oposición do Reino Unido.
Linguaxe de programación J
A linguaxe de programación J, deseñada por Kenneth Iverson e Roger Hui nos '90, é unha síntese das linguaxes de programación APL (deseñado tamén por Iverson) e as linguaxes funcionais FP e FL creados por John Backus (famoso por FORTRAN, ALGOL e BNF).
Historia e características
Para eliminar o problema xerado polo uso dun xogo de caracteres especiais en APL, J só require o xogo de caracteres básicos ASCII. Úsanse tanto o punto como os dous puntos para estender o significado do xogo de caracteres dispoñible.
Dado que se trata dunha linguaxe de programación de array, J é moi conciso e potente, e é útil para crear programas nos campos das matemáticas e da estatística, especialmente cando involucran operacións con matrices.
Da mesma xeito que as linguaxes FP/FL, J soporta Programación a nivel de funcións (tamén coñecida como programación funcional de alta orde), grazas ás súas características de programación tácita (nótese que a programación a nivel de funcións non é o mesmo que programación funcional).
A diferenza de moitas linguaxes que soportan a programación orientada a obxectos, o flexible esquema de espazo de nomes xerárquico da linguaxe J (onde cada nome existe nun ámbito particular) pode ser usado con efectividade como un marco de traballo para realizar programación orientada a obxectos baseada tanto en clases, como en instancias.
Exemplos
J é unha linguaxe de programación extremadamente potente, e os seus programas poden ser moi tersos, pero ata máis crípticos.
O programa 'Ola Mundo' en J é:
'Ola Mundo'
Brais
miniatura|right|200px|[[Brais de Sebaste par Hans Memling, 1491. Situado anteriormente na Catedral de Lübeck, agora no Museo de St. Annen en Lübeck, Alemaña.]]
Linguaxe de programación J
Exemplos
Esta implementación de 'Ola Mundo' reflicte o uso tradicional de J -- os programas son introducidos durante unha sesión do intérprete J, e os resultados das expresións móstranse de modo interactivo. Tamén é posible facer que scripts en J póidanse executar como programas independentes, pero os mecanismos usados para asociar o script co intérprete son dependentes do sistema. Nun sistema Unix, poderíase facer como segue:
#!/bin/jc boto 'Hello, world!' exit ''
Brais
miniatura|200px|dereita|[[Brais de Sebaste|San Brais nunha vidreira.]]
Linguaxe de programación J
Exemplos
Con todo, estes mecanismos non son usados por moitos programadores expertos de J.
Brais
Brais (variante Bras, feminino Brasa) é un nome propio de varón de orixe latina na súa variante en galego. O seu significado é 'o que tatexa ou gaguexa', 'tatexo'. A variante portuguesa é Brás.
Linguaxe de programación J
Exemplos
A continuación móstrase un programa J que calcula a media dunha lista de números:
Brais
O nome de Brais en Galiza
Brais (Bras) foi un nome común en Galiza, San Brais é padroeiro de dúas parroquias, mais é moi venerado. A variante galega do nome foi moi empregada na antigüidade, sendo aos poucos substituída no século XX pola forma castelá Blas. Martín Sarmiento fala do nome Brais (Bras dô Montecelo): Brais, de Blasius, entre los rústicos se usa Bràs..
Linguaxe de programación J
Exemplos
avg =. +/ % #      avg 1 2 3 4 2.5
Brais
O nome de Brais en Galiza
Hoxe en día a variante galega do nome volveuse nun dos nomes máis populares de Galiza novamente, sendo un dos nomes máis populares entre os nenos varóns. Atopamos 5560 persoas coa variante galega Brais en Galiza. Tamén ten certo uso nas zonas galegofalantes de fóra de Galicia, e así hai 30 Brais en Asturias e 28 en León.
Linguaxe de programación J
Exemplos
'#' - conta o número de elementos na cadea. '+/' - suma todos os elementos da cadea. '%' - divide a suma dos elementos polo número de elementos.
a =. ?2000     a   31 16 60 64 64 71 13 3 76 26 25 77 68 48 42 91 99 97 99 9 avg a  53.95 Segue unha implementación do algoritmo quicksort, sacada do dicionario de funcións de J:
sel=: adverb def 'x. # [ ' quicksort=: verb define if. 1 >: #e. do. e. else. (quicksort e. <sel e),(e. =sel e),quicksort e. >sel e=.e.{?#e. end. )
A seguinte expresión (Roger Hui) calcula os primeiros n díxitos de pi, e demostra a capacidade de J de usar precisión estendida:
n=.50                                          NB. asigna a n o número de díxitos requirido. <.@\ou. 10x^*                                    NB. precisión estendida 10^* * pi 314159265358979323846264338327950288419716939937510
Estruturas e Tipos de Datos
J soporta tres tipos de datos simples:
Acumulador
Un acumulador pode referirse a:
Linguaxe de programación J
Estruturas e Tipos de Datos
O tipo numérico é o que máis variantes ten de todos éllos.
Un dos tipos numéricos de J é o bit. Existen dous valores neste tipo: 0 e 1. Ademais, varios bits poden formar unha lista. Por exemplo, 1 0 1 0 1 1 0 0 é unha lista de oito bits. Sintácticamente, o parser de J trátaos como unha única palabra (os caracteres espazo recoñécense como formadores de palabras cando están situados entre o que serían palabras numéricas de forma individual). J soporta listas de lonxitude arbitraria.
Ademais, J soporta todas as operacións habituais sobre estas listas, talles como e, ou, ou exclusivo, rotación, translación, non etc. Por exemplo,
1 0 0 1 0 0 1 0 +. 0 1 0 1 1 0 1 0    NB. ó 1 1 0 1 1 0 1 0   3 |. 1 0 1 1 0 0 1 1 1 1 1             NB. rotación 1 0 0 1 1 1 1 1 1 0 1
Outros tipos numéricos inclúen enteiro (3, 42), punto flotante (3.14, 8.8e22), complexo (0j1, 2.5j3e88), enteiro de precisión estendida (12345678901234567890x), e fracción racional (de precisión estendida) (1r2, 3r4). De igual forma que pasaba cos bits, poden formarse tanto listas como arrays dun número arbitrario de dimensións. Tamén de forma similar, as operacións sobre o array execútanse sobre todos os números contidos no array.
As listas de bits poden ser convertidas en enteiros usando o verbo #. Os enteiros poden ser convertidos en listas de bits usando o verbo #:. (Durante a análise sintáctico, J interpreta . e : como caracteres que forman palabras. Nunca os considera elementos por si mesmos salvo que estean precedidos por un espazo branco).
J tamén soporta o tipo literal (caracter). Os literais encérranse entre comiñas simples, por exemplo  'a'  ó  'b' . J soporta tamén listas de literais usando a convención habitual de pór unha secuencia de caracteres entre comiñas simples, por exemplo 'abcdefg'. Tipicamente, os literais individuais teñen 8 bits (ASCII), pero J tamén soporta outros tipos de literais (Unicode). Os operadores numéricos e booleanos non están soportados sobre os literais, pero as operacións sobre coleccións (talles como a rotación) si que o están.
Para rematar, existe o tipo encaixado. Tipicamente, os datos encáixanse usando a operación < (sen ningún argumento á esquerda—se hai un argumento á esquerda, este carácter interprétase como a operación 'menor que'). É análogo á operación & do C (sen argumento á esquerda). Con todo, os resultados do operador de C & teñen semántica de referencia, minetras que o resultado da operación < de J teñen semántica de copia. Dito doutro xeito, < é unha función e produce un resultado. O resultado ten 0 dimensións, a pesar da estrutura dos datos que contén. Desde o punto de vista dun programador en J, < 'pon os datos nunha caixa' e permite ao programador traballar con arrays de caixas (que poden ensamblarse con outras caixas, e/ou se poden facer copias adicionais da caixa). O intérprete de J mostra os datos encaixados de forma similar á que un intérprete de SQL podería decorar os resultados dun comando select.
<1 0 0 1 0 +-+ |1 0 0 1 0| +-+
O único tipo colección ofrecido por J é o array arbitrariamente dimensionado. A maior parte dos algoritmos poden expresarse de forma moi concisa usando operacións sobre estes arrays.
Os arrays en J están homogéneamente tipados, por exemplo a lista 1 2 3 considérase unha lista de enteiros, a pesar de que 1 é un bit. Normalmente estes asuntos son transparentes para o programados. Só certas operacións especializadas revelan as diferenzas no tipo. Por exemplo, a maior parte das operacións tratarían de igual forma as listas 1.0 0.0 1.0 0.0 e 1 0 1 0.
J tamén soporta arrays numéricos dispersos, onde os valores non nulos son almacenados cos seus índices. Este mecanismo é eficiente cando relativamente poucos valores son non nulos.
J tamén soporta obxectos e clases, pero son artefactos na forma en que se nomean as cousas, e non son tipos de datos por si mesmos. Adóitanse usar literais encaixados para referirse a objectos (e a clases). Os datos en J teñen semántica de copia, pero os obxectos e clases necesitan que a linguaxe soporte semántica de referencia.
Bieito Iglesias
Bieito Iglesias Araúxo, nado en Ourense o 8 de xaneiro de 1957, é un escritor galego.
Traxectoria
Fillo de emigrantes, criouse en Quintián, Coles, cos avós. E licenciado en Historia e exerceu de profesor de lingua e literatura galegas en Santiago de Compostela. Colabora en xornais e revistas como A Nosa Terra, La Voz de Galicia, Grial ou Tempos Novos. Traduciu a Arthur Conan Doyle ao galego.
Touch Me I'm Sick/Halloween
"Touch Me I'm Sick/Halloween" é un sinxelo compartido das bandas estadounidenses de rock alternativo Sonic Youth e Mudhoney, editado en decembro de 1988 polo selo independente Sub Pop Records.
Antes da edición do sinxelo de Mudhoney "Touch Me I'm Sick" en marzo de 1988, Bruce Pavitt envioulle unha cinta con cinco temas de Mudhoney a Sonic Youth para saber a súa opinión. Sonic Youth propúxolle inmediatamente facer sinxelo compartido con cada banda versionando unha canción da outra. Sonic Youth versionou "Touch Me I'm Sick" e Mudhoney "Halloween". O sinxelo lanzouse nunha edición limitada como vinilo de 7 polgadas. En xaneiro de 1989 editouse en 12 polgadas no Reino Unido, a través do selo Blast First, en 1990 en Alemaña a través de Glitterhouse Records.
A versión "Touch Me I'm Sick" foi incluída na edición "deluxe" do álbum Daydream Nation, editada o 12 de xuño do 2007, e a de "Halloween" aparece na edición "deluxe" de Superfuzz Bigmuff, lanzada no ano 2008.
Linguaxe de programación J
Estruturas e Tipos de Datos
Outro pseudo-tipo—asociado con nome, en lugar de con valor—é o ficheiro mapeado a memoria.
Dicionario
A documentación de J está organizada como un dicionario, con palabras en J identificadas como substantivos, verbos, adverbios, conxuncións etc. As diversas partes dun programa indícanse usando markup: nomes verbos, e varios adverbios, e conxuncións. Nótese que os verbos teñen dúas formas—unarios (con argumentos só á dereita), e binarios (con argumentos á esquerda e á dereita). Por exemplo, en '-1' o operador - é unario, e en '3-2' o operador - é binario. A definición dun operador unario é case independente da definición do operador binario, sen importar se o verbo é primitivo ó derivado.
Vocabulario
Constantes Controis Foreigns Partes dun programa
Ramón Robles Neira
Ramón Robles Neira, finado en Lugo o 21 de novembro de 1932, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Oficial da Deputación de Lugo. Foi redactor de El Norte de Galicia, director de La Voz de la Verdad (1922-1927) e colaborou en Las Riberas del Eo e El Pueblo Gallego. Foi presidente da Asociación da Prensa de Lugo.
Vida persoal
Casou con Elena Iglesias López en 1910.
Cólera (grupo musical)
Cólera é un dos primeiros grupos brasileiros de que fixeron punk rock, formado en São Paulo en 1979.
Samos, Samos
Santa Xertrude de Samos é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 204 habitantes, deles 103 eran homes e 101 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Historia
A Real Abadía de Samos, á que vai ligada toda a historia do concello, serviu de hospedaxe aos peregrinos que chegaban polo Camiño francés. O templo está precedido por unha escalinata. Posúe dous claustros, o das Nereidas e o de Feijoo.
Patrimonio
A Capela de San Salvador ou do Ciprés, de estilo prerrománico, datada entre os séculos IX e X.
Ángel Mario Carreño
Ángel Mario Carreño Rodríguez-Maribona, nado o 22 de setembro de 1934 en Oviedo, é un político galego de orixe asturiana.
Traxectoria
Enxeñeiro de camiños, militante de Alianza Popular e logo do Partido Popular foi director xeral do Instituto Nacional da Vivenda (1979-1981), conselleiro de Obras Públicas e Ordenación do Territorio (1982-1986), presidente de AP de Ourense (1984-1986), conselleiro de Economía e Facenda (1986), deputado no Congreso dos Deputados pola provincia de Ourense (1989-2000).
Antonio Carro
Dous político galegos levan o nome de Antonio Carro:
Castelán andino
O castelán andino (tamén coñecido no Perú e Ecuador como español serrano) é unha variedade do castelán falado nos Andes centrais, dende o sur de Colombia pasando por Ecuador, o Perú e o oeste de Bolivia, até o noroeste da Arxentina e a puna de Chile. Ten influencias do castelán clásico, que é máis evidente nas cidades, mentres que nas áreas rurais e parte das cidades, existe influencia do quechua, do aimará e doutras linguas orixinarias.
Señor Popo
O Señor Popo (ミスター・ポポ, Misutā Popo) é un personaxe de ficción do manga e anime Dragon Ball, creado por Akira Toriyama no ano 1984.
É o axudante de Kamisama, o Deus da Terra de Son Goku, e é o encargado de atender ós visitantes. Na serie, adestra a Son Goku nas arte marciais e ensínalle a Sala da Alma e do Tempo. Está caracterizado como un home gordo de pel negra e beizos vermellos que vai vestido con roupa propia da cultura árabe; non ten fociño e os seus ollos son redondos e pequenos.
Killer Barbies
Killer Barbies foi unha banda de punk rock formada en Vigo por Silvia Superstar (antiga cantante de Aerolíneas Federales) e Billy (antigo batería dos Cafres). Eran coñecidos pola súa estética xenuína tanto en discos como en concertos.
Historia
O seu primeiro álbum, Dressed to Kiss, é unha clara homenaxe ao grupo Kiss e o seu disco Dressed to Kill. Na portada aparecen catro bonecas Barbie maquilladas ao estilo da mítica banda estadounidense imitando a portada do celebrado disco. En 1996 rodan a película Killer Barbys (o troco do nome parece que se debe a problemas legais con Mattel) co director de cine Jess Franco, e Radical Fruit escolle a súa canción "Love Killer" para o seu anuncio de promoción nas televisións de toda Europa. O seu maior éxito acadárono en Alemaña e o Xapón.
A banda disolveuse trala ruptura da parella sentimental que formaban Silvia e Billy.
Ferdulfo de Friúl
Ferdulfo (?-?) foi duque longobardo de Friúl ao principio do século VIII.
Traxectoria
Orixinario da Liguria, subiu ao trono do ducado despois da morte do rexente Adón. Segundo a tradición recollida por Paulo Diácono, quería demostrar a súa forza atraendo con ricos dons ao ducado aos eslavos para despois acabar con eles. Algúns bandidos eslavos, que penetraron no Friúl, entregáronse ao saqueo dos campos e dos rabaños ata que Argait, rector desa área, os puxo en fuga; Ferdulfo insultouno duramente. Días despois, o exército eslavo irrompe en masa no ducado e situouse na curota dun escarpado monte: o duque comezou ad ar voltas ao monte para atopar a posición máis propicia a fin de lanzar o ataque, pero Argait retouno, sostendo que había de alcanzar o inimigo antes que Ferdulfo. Este seguiu a Argait pola vía máis difícil; as súas tropas seguírono, permitindo aos eslavos vencelos con facilidade. Ambos morreron na batalla.
Euskal Sozialistak Elkartzeko Indarra
Euskal Sozialistak Elkartzeko Indarra (ESEI) foi un partido nacionalista vasco de esquerdas formado en 1977, moi vencellado ó mundo universitario formulaba unha análise marxista á situación do País Vasco, e era partidaria dunha ampla autonomía dentro do Estado Español para a Comunidade Autónoma Vasca e Navarra, e do abandono da loita armada. Nas primeiras eleccións xerais participou na candidatura do Frente Autonómico para o Senado e obtivo un senador, o seu principal dirixente Gregorio Monreal pero non presentou listas para o Congreso dos Deputados. Nas eleccións municipais de 1979 formou coalición con Euskadiko Ezkerra. Nas eleccións autonómicas de 1980 presentou a súa propia lista, que recolleu tan só 6.305 votos como consecuencia o partido acabou autodisolvéndose o 30 de outubro de 1981.
Leonor de Portugal, Sacra Emperatriz Romana
Leonor de Portugal, nada en Torres Vedras o 18 de setembro de 1434 e morta en Wiener Neustadt o 3 de setembro de 1467, foi unha infanta portuguesa, filla do rei Duarte de Portugal e da súa esposa Leonor de Aragón.
Traxectoria
En 1451 celebrou esponsais con Frederico III de Habsburgo, tendo o seu elevado dote contribuído grandemente para o alivio dos problemas financeiros do emperador alemán.
Do casamento naceron cinco fillos, entre os cales destacan Maximiliano I de Habsburgo, que o sucedeu no trono, sendo por tanto avoa do emperador Carlos V de Habsburgo e Cunegunda (1465-1520), que casaría con Alberte IV, Duque da Baviera.
Leonor faleceu en Wiener Neustadt, ficando sepultada no mosteiro da Orde de Císter desa cidade.
If Only Everything
"If Only Everything" é un sinxelo da banda estadounidense Gamma Ray, posteriormente coñecida coma Queens of the Stone Age. O sinxelo contén tamén a canción "Born to Hula", e foi editado polo desaparecido selo Man's Ruin en 1997. Os dous temas aparecen nun EP compartido de Kyuss e Queens of the Stone Age. "If Only Everything" foi composta por Josh Homme, e unha versión, titulada "If Only" apareceu no primeiro álbum da banda, Queens of the Stone Age.
Listaxe de cancións
If Only Everything
J. J. Abrams
miniatura|J.J. Abrams.
Jeffrey Jacob Abrams, nado en Nova York o 27 de xuño de 1966, é un produtor de cine e televisión, escritor, director, actor e compositor xudeu estadounidense, máis coñecido coma J. J. Abrams.
Traxectoria
Criouse nos Ánxeles (California), onde estudou no Palisades Charter High School. Máis tarde asistiría a Sarah Lawrence College.
Realizou o guión e produciu varias longametraxes antes de ser o cocreador da serie de televisión Felicity. Tamén creou Alias e cocreou Lost, pola que gañou dous Premios Emmy, Fringe e Undercovers. Abrams diririu os filmes Mission: Impossible III (2006), Star Trek (2009) e Star Trek Into Darkness (2013) e Super 8 (2011) e produciu os filmes Cloverfield (2008) e Morning Glory (2010). Tamén dirixiu, produciu e coescribiu o sétimo episodio da saga Star Wars e a primeira película da triloxía secuela, Star Wars: The Force Awakens (2015). A película é a súa película máis taquillera, así como a cuarta película máis taquillera de todos os tempos sen axustar a inflación. Volveu a Star Wars producindo executivamente The Last Jedi (2017), e dirixindo e coescribindo Star Wars: The Rise of Skywalker (2019).
Os colaboradores frecuentes de Abrams inclúen o produtor Bryan Burk, o produtor/director Tommy Gormley, os actores Greg Grunberg, Simon Pegg, Amanda Foreman, e Keri Russell, o compositor Michael Giacchino, os escritores Alex Kurtzman e Roberto Orci, os directores de fotografía Daniel Mindel e Larry Fong, e os editores Maryann Brandon e Mary Jo Markey.
Antonio Cedrón Grandas
José Antonio Cedrón Grandas, nado en Sarria en 1861 e finado en Lugo o 13 de xaneiro de 1920, foi un sacerdote e xornalista galego.
Traxectoria
Cánonigo da Catedral de Lugo, profesor do Seminario de Lugo e fiscal eclesiástico. Foi director de La Voz de la Verdad ata a súa morte.
FENYA
Orixes
A idea de crear a empresa xorde entre empregados de Bazán. Nos anos iniciais á posta en marcha da empresa traballan no seu primeiro produto, un teléfono naval de patente e deseño propio.
Posteriormente fabricaron centrais telefónicas. Como industria auxiliar fabricou equipamento eléctrico para buques, cadros eléctricos e motores eléctricos chegando a ser unha das principais empresas auxiliares navais de Ferrol. Ofreceu melloras aos traballadores como un economato como o de Bazán e apoiar actividades culturais e deportivas.
Vendeu os terreos que ocupaba en Canido a unha inmobiliaria e trasladou os obradoiros ao polígono da Gándara en Narón. A empresa pechou definitivamente en 1997.
Edward Said
Traxectoria
Said foi educado no canon occidental, en escolas británicas e estadounidenses, e aplicou a súa educación e perspectiva bicultural para iluminar os espazos de entendemento cultural e político entre o mundo occidental e o mundo oriental, especialmente sobre o conflito israelí-palestino no próximo oriente. As súas principais influencias foron Antonio Gramsci, Frantz Fanon, Aimé Césaire, Michel Foucault e Theodor Adorno.
Como crítico cultural, é coñecido polo seu libro Orientalism (1978), crítica das representacións culturais que son a base do orientalismo, como o mundo occidental percibe Oriente. O modelo de Said da análise textual transformou o discurso académico dos investigadores na teoría literaria, a crítica literaria e os estudos do próximo oriente, como os estudosos examinan, describen e definen as culturas que están a ser estudadas. Como texto fundacional, Orientalism foi controvertido entre os investigadores dos estudos orientais, a filosofía e a literatura.
Como intelectual, Said foi un membro controvertido do Consello Nacional Palestino, porque criticou publicamente a Israel e os países árabes, especialmente a política e a política cultural dos réximes musulmáns que actuaron contra os intereses nacionais dos seus pobos. Said avogou polo establecemento dun estado palestino para asegurar as políticas de igualdade e os dereitos humanos dos palestinos en Israel, incluído o dereito de retorno á súa patria. Definiu a relación oposta ao status quo como a xurisdición do intelectual público, que ten que "peneirar, xulgar, criticar, escoller, para que a escolla e a axencia volva ao individuo".
En 1999, co seu amigo Daniel Barenboim, cofundou a West–Eastern Divan Orchestra, con sede en Sevilla, que comprende músicos novos israelís, palestinos e árabes. Ademais de estudoso, Said era tamén pianista, e coescribiu o libro Parallels and Paradoxes: Explorations in Music and Society (2002), compilación das súas conversas sobre a música.
Said faleceu de leucemia o 24 de setembro de 2003.
Honores e premios
Ademais de honras e pertenzas a institucións e organizacións de prestixio de todo o mundo, Said recibiu uns vinte graos universitarios de honra no transcurso da súa vida profesional como académico, crítico e home de letras. Entre os premios que lle foron concedidos está o premio Bowdoin da Universidade Harvard. Recibiu o Lionel Trilling Book Award en dúas ocasións, o premio Wellek da American Comparative Literature Association e o primeiro Spinoza Lens Prize. En 2001, Said recibiu o Lannan Literary Award e en 2002, o Premio Príncipe de Asturias da Concordia. Foi o primeiro cidadán estadounidense que recibiu o premio Al Owais (por investigacións culturais e científicas, 1996–1997). A súa autobiografía Out of Place (1999) recibiu tres premios, New Yorker Book Award para non ficción (1999), o Anisfield-Wolf Book Award para non ficción (2000) e o Morton Dauwen Zabel Award de literatura.
San Cristovo de Lóuzara, Samos
San Cristovo de Lóuzara é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2012 tiña 96 habitantes, deles 50 eran homes e 46 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 153 habitantes.
Editorial de los Bibliófilos Gallegos
Bibliófilos Gallegos foi unha editorial galega fundada en Santiago de Compostela en 1949.
Características
Bibliófilos Gallegos foi unha das primeiras iniciativas editoriais da posguerra, xunto a outras como a colección de poesía Benito Soto (1949-50) ou a editorial Monterrey (1959), centrándose en obras de carácter histórico. Cabe destacar que os dirixentes non realizaban traducións do castelán ao galego e intentaban manter a obra na súa forma orixinal. Ademais, buscaban a publicación de obras de temática variada, un coñecemento máis profundo de Galicia e a difusión do mundo das artes, da literatura, da historia e da etnografía. Os seus promotores, nunha circular de presentación e subscrición á nova editora con data de xaneiro de 1948, explicaban deste xeito as intencións e o espírito que os movía: