cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista dos lagos do Canadá
Esta é unha lista parcial dos lagos do Canadá. Dito país posúe un número extremadamente elevado de lagos, cun número de lagos máis grandes que tres quilómetros cadrados estimado en 31 752 segundo o Atlas of Canada. Destes, 561 lagos teñen unha área de superficie superior a 100 km2, incluíndo catro dos Grandes Lagos. Case o 9% da área total do Canadá, é dicir, uns 891 163 km 2, está cuberta por auga doce. Non hai ningunha estimación oficial sobre o número de lagos máis pequenos.
Esta lista recolle os lagos máis grandes que 1 000 km2.
Os lagos máis grandes do Canadá
A seguinte lista mostra os lagos do Canadá cunha área superior a 1 000 km2.
Alberta
Esta é a lista de lagos da provincia de Alberta cunha área superior a 400 km2.
Columbia Británica
Esta é a lista de lagos da provincia da Columbia Británica cunha área superior a 400 km2.
Jesús Chao Otero
Traxectoria
Comerciante en Coristanco. Foi nomeado alcalde de Coristanco en febreiro de 1931. Na II República foi elixido alcalde de Coristanco en 1931 polo Partido Radical, continuando no cargo ata 1936.
Horizontes de grandeza
Horizontes de grandeza (en The Big Country) é un filme estadounidense de 1958 dirixido por William Wyler, protagonizado por Gregory Peck, Jean Simmons, Carroll Baker, Charlton Heston e Burl Ives. Os actores secundarios son Charles Bickford e Chuck Connors. Rodado en Technicolor e Technirama, o filme está baseado na novela Ambush at Blanco Canyon de Donald Hamilton e foi coproducido por Wyler e Peck. A secuencia de comezo dos créditos foi creada por Saul Bass.
Sinopse
Un refinado home do leste, o capitán de barco retirado James McKay, chega ao oeste profundo para coñecer a familia das súa prometida, Patricia Terrill. Contra a súa vontade, McKay verase inmerso nas disputas entre o seu futuro sogro, Henry Terrill, e o patriarca dunha familia rival, Rufus Hannassey, polo control dunhas terras polas que cruza un río que achega a auga indispensable para os seus respectivos ranchos, terras que son propiedade da profesora e amiga de Patricia, Julie Maragon.
A dama de azul
Estreouse subtitulado en galego o 24 de outubro de 2020 a través da TVG.
The Nice
The Nice foi unha banda inglesa de rock progresivo activa a finais dos anos 60. O grupo mesturaba rock, jazz e música clásica e foi a primeira banda comercialmente exitosa do teclista Keith Emerson.
O grupo formárono en 1967 Emerson, Lee Jackson, David O'List e Ian Hague para apoiar á cantante de soul P. P. Arnold. Tras substituír a Hague por Brian Davison, o grupo estableceuse pola súa conta, conseguindo rapidamente un gran público. As actuacións ao vivo de The Nice presentaban a espectacularidade do órgano Hammond de Emerson e o abuso do instrumento. As súas composicións incluían arranxos radicais de temas musicais clásicos e de cancións de Bob Dylan.
A banda conseguiu o éxito comercial cun arranxo instrumental do tema de Leonard Bernstein "America", tras o cal O'List marchou. O resto dos membros continuaron como trío, publicando varios álbums, antes de que Emerson decidise deixar a banda a principios de 1970 para formar Emerson, Lake & Palmer. O grupo reformouse brevemente no ano 2022 para unha serie de concertos.
Guillermo Alonso
miniatura|page=458|"Una verdad" de Alonso, [[Álbum de la Caridad, 1862.]] Guillermo Alonso, nado en Mondoñedo o 25 de xullo de 1836 e finado no mesmo lugar o 14 de febreiro de 1865, foi un avogado, deputado provincial e cabaleiro da Orde de Carlos III.
Traxectoria
Contribuíu na fundación do xornal santiagués La Joven Galicia en 1860 e foi un dos seus principais redactores. Publicou en prensa algunhas composicións poéticas e deixou outras inéditas.
Conferencia (chamada)
miniatura|200px|Teléfono [[Polycom específico para chamadas en conferencia]] Unha conferencia, tamén denominada ATC (Audio Tele-Conferencia), é unha chamada telefónica na que o que chama desexa ser oído por outra persoa.
As chamadas de conferencia pódense deseñar para que unha persoa chame a outros participantes e os agregue á chamada. Porén, os participantes adoitan seren capaces de chamar á conferencia por si mesmos, entrando en contacto cun número de teléfono especial que se conecta a unha "ponte de conferencias" (un tipo de equipo especializado que conecta as liñas telefónicas).
As empresas adpitan utilizar un provedor de servizos especializados que mantén a ponte de conferencia, ou que subministra os números de teléfono e os códigos PIN que os participantes marcan para acceder á reunión ou conferencia telefónica.
As chamadas de tres vías están dispoñíbeis (xeralmente cun cargo adicional) para moitos clientes na súa liña de teléfono de casa ou da oficina. Na chamada de tres vías, chámase á primeira persoa coa que se desexa falar. Entóns púlsase o botón de colgado rápido (coñecido tamén como botón de recuperación ou de espera, no Reino Unido e noutros lugares) e se marca o número de teléfono doutra persoa. Mentres está soando, vólvese a premer o botón de rechamada para conectar ás tres persoas. Esta opción permite aos que chaman agregar unha segunda chamada saínte a unha chamada que xa está conectada.
Araucanía
O termo Araucania, Araucanía ou Arauco pode facer referencia a:
Iván Fandiño
Iván Fandiño Barros, nado en Orduña o 29 de setembro de 1980 e finado en Aire-sur-l'Adour, Landas, Francia o 17 de xuño de 2017, foi un toureiro vasco de orixe galega.
Traxectoria
miniatura| Saía a ombreiros en [[Baiona, Francia|Baiona tras estoquear 6 touros.]] Naceu en Orduña, Biscaia, o 29 de setembro de 1980, sendo fillo de dous galegos: Francisco, natural de Oza dos Ríos, e Charo, de Figueroa, Abegondo. Sen tradición taurina na súa familia, afeccionouse aos touros aos 14 anos despois de destacar na súa mocidade como pelotari.
Despois dun intenso percorrido por prazas de touros máis pequenas, o 12 de maio de 2009 confirmou a alternativa con Antonio Ferrera, e Morenito de Aranda como padriño e testemuña, ante "Catalán", touro da gandería "La Dehesilla". Lucía un traxe lila e dourado e saíu ovacionado.
O 2011 foi o ano do seu lanzamento ao éxito taurino tras catro grandes actuacións na praza de Las Ventas, Madrid, cortando outras tantas orellas, o que lle outorgou numerosos premios, como o de triunfador de San Isidro e da tempada. A pesar de recibir unha grave cornada en Málaga o 20 de agosto, rematou a tempada no máis alto da clasificación. Continuou a súa progresión durante os seguintes anos, con numerosas actuacións en España, Francia, Portugal e América do Sur, converténdose nun dos toureiros máis destacados do mundo.
miniatura
Morte
O 17 de xuño de 2017, aos 36 anos, na localidade francesa de Aire-sur-l'Adour, no departamento das Landas, enfrontouse ao touro "Provechito", da gandería española de Baltasar Ibán, durante a corrida de touros que conmemoraba as festas desta vila francesa. Foi derrubado polo touro, que lle asestou unha grave cornada que lle afectou ao fígado, pulmón e ril, cortando a vea cava inferior e provocándolle unha grave hemorraxia. Tras ser atendido na enfermería da praza, e ante a gravidade do contratempo, Fandiño foi trasladado ao Hospital Mont-de-Marsan, falecendo unha vez que chegou alí por unha segunda parada cardíaca que non puido superar. Os médicos que o atenderon só puideron certificar a súa morte.
Foi a segunda morte dun toureiro español nunha praza no século XXI, despois da de Víctor Barrio o 9 de xullo de 2016 en Teruel.
Corre o rumor…
Corre o rumor… (en Rumor Has It; estilado como Rumor Has It...) é un filme estadounidense de 2005 dirixido por Rob Reiner. Está protagonizado por Jennifer Aniston, Kevin Costner, Shirley MacLaine e Mark Ruffalo. O guión foi escrito por Ted Griffin e conta a historia dunha muller que descobre que a súa nai e a súa avoa puideron servir de inspiración para a novela de 1963 The Graduate, escrita por Charles Webb. O filme recibiu críticas negativas e foi un fracaso de recadación, conseguindo 88,9 millóns de dólares sobre un orzamento de 70 millóns.
Estreouse en galego o 24 de outubro de 2016 a través da TVG.
María Nsué Angüe
María Nsué Angüe, nada en Ebebiyín (Río Muni, Guinea Española) en 1945 e finada en Malabo o 18 de xaneiro de 2017, foi unha escritora e xornalista ecuatoguineana. En 2015 foi nomeada académica correspondente en Guinea Ecuatorial da RAE. Con frecuencia tratou na súa obra a opresión das mulleres. Foi especialmente coñecida por Ekomo, a primeira novela publicada por unha muller ecuatoguineana.
Traxectoria
Nada nunha familia da etnia fang, emigrou cos pais a España con dez anos. Alí realizou os seus estudos e iniciou a súa carreira literaria.
Regresou ao seu país en 1972. Alí estabeleceu a súa residencia e traballou no Ministerio de Información, Prensa e Radio. Ademais, alcanzou fama internacional como escritora, sobre todo en Europa e América Latina.
A súa obra máis importante é Ekomo, a primeira novela publicada por unha muller ecuatoguineana. Narra a historia dunha muller fang que, tras morrer o seu home, atrévese a romper con certos tabús da sociedade africana. A novela publicouse por primeira vez en 1985, e a editorial Sisal publicou unha segunda edición revisada en 2007. Ekomo gañou popularidade entre os estudosos e académicos pola súa escritura coidada e poética.
Angüe escribiu tamén relatos curtos, artigos e poemas, e deixou manuscritos inéditos. A opresión das mulleres e a sociedade africana poscolonial son temas frecuentes na súa obra. Parte dela está inspirada na literatura popular fang.
Finou o 18 de xaneiro de 2017 en Malabo aos 72 anos.
Melissa Stockwell
Melissa Stockwell, nada en Gran Haven o 31 de xaneiro de 1980, é unha atleta dúas veces paralímpica estadounidense e ex oficial do Exército dos Estados Unidos. Competiu representando ao seu país nos Xogos Paralímpicos de Verán 2008 en Pequín en tres eventos de natación paralímpica, volveu competir nos Xogos Paralímpicos de 2016 celebrados en Río de Xaneiro, onde gañou unha medalla de bronce no evento inaugural de Paratríatlon o 11 de setembro de 2016.
Traxectoria
Uniuse ao Corpo de Capacitación de Oficiais da Reserva (ROTC, polo seu nome en inglés Reserve Officers' Training Corps) na Universidade de Colorado no seu segundo ano e estaba no último ano da universidade cando ocorreu o ataque do 11 de setembro de 2001 ás Torres Xemelgas de Nova York. Recibiu o curso básico de oficial de transporte en Virxinia antes de ser asignada á 1ra División de Cabalaría en Fort Hood, Texas. Foi despregada en marzo de 2004 en Iraq.
Como primeira tenente, foi a primeira muller soldado en perder unha extremidade na guerra de Iraq. Perdeu a perna esquerda cando explotou unha bomba no camiño cando conducía un convoi en Bagdad. Polo seu servizo en Iraq foi galardoada coa Estrela de Bronce e o Corazón Púrpura. Despois do seu retiro do exército, traballou como protesista e serviu na xunta directiva do Proxecto de Guerreiro Ferido de 2005 a 2014.
Carreira deportiva
alt=|esquerda|miniatura|Melissa Stockwell nos Xogos Paralímpicos de 2016. Posteriormente converteuse na primeira veterana da Guerra de Iraq elixida para os Xogos Paralímpicos. Competiu en tres eventos de natación, os 100 m bolboreta, 100 m estilo libre e 400 m estilo libre, nos Xogos Paralímpicos de Verán 2008, e terminou sexta, quinta e cuarta nas súas series, respectivamente. Foi a portadora da bandeira do equipo estadounidense nas cerimonias de clausura.
En canto ao tríatlon despois dos Xogos Paralímpicos de Pequín, Stockwell foi seleccionada para representar aos Estados Unidos no Campionato Mundial de Paratriatlón ITU 2010 en Budapest. Gañou a proba feminina da clase TRI-2 (amputadas por encima do xeonllo), logo defendeu con éxito o seu título de Campioa do Mundo TRI-2 en 2011 e 2012. É unha Campioa Nacional de Paratriatlón dos Estados Unidos na súa clasificación, e foi nomeada Paratriatlista do Ano de USAT en 2010 e 2011. En xaneiro de 2013 Stockwell estivo a encabezar as clasificacións da UIT na clase feminina TRI-2. Gañou unha medalla de bronce na categoría PT2 nos Xogos Paralímpicos de 2016.
Stockwell é adestradora de tríatlon USAT de nivel 1 e cofundadora de Dare2Tri, un club de tríatlon con sede en Chicago especificamente para atletas con discapacidade.
Ovación
Unha ovación (do latín, ovatio) era, na Roma Antiga, unha cerimonia para homenaxear un xeneral vitorioso. Era unha forma menor do triunfo romano, e cun cerimonial menos solemne.
Etimoloxía
A orixe da palabra é discutido, tanto entre os antigos como no presente. A maior parte dos aceptan que está relacionada coa palabralatina ovis,"ovella", ao ser o animal sacrificado ao final desta cerimonia. En troques, outros autores relaciónana coa palabra grega "euan" que designaba un berro de ledicia ou un berro dado polos soldados vitoriosos dobrando a letra "o" cando retornaban do combate.
Características
As ovacións eran outorgadas cando non se declarara unha guerra contra un estado inimigo, cando un inimigo era considerado inferior (rebelións de escravos ou piratas, por exemplo) ou cando o conflito era resolto con pouco ou ningún derramamento de sangue ou sen perigo para o propio exército.
O xeneral que celebraba a ovación non entraba na cidade montando un carro tirado por catro cabalos brancos (cuadriga), como si o facían os que celebraban un triunfo senón que cruzaban andando e vestidos coa toga praetexta dos maxistrados (unha toga cunha fita púrpura); mentres o xeneral que celebraba un triunfo levaba posta a toga picta, que era completamente púrpura e estaba adornada con estrelas douradas.
O xeneral que era honrado cunha ovación portaba sobre a súa cabeza unha coroa de mirto (sagrado para Venus), en lugar da famosa coroa de loureiro coa que se celebraba un triunfo. Tampouco era antecedido polo Senado nin acostumaban tomar parte os soldados na procesión.
Historia
A ovación, emitida polo senado, era de menor categoría có triunfo, e podíase producir cando a guerra era menos importante, cando o exercito inimigo non estaba completa, cando os inimigos non eran "dignos" da República - como piratas ou escravos revoltos - ou mesmo cando a vitoria fse conseguise sen derramamento de sangue. Tamén podía ser concedida a un xeneral que liderara unha campaña ben realizada nunha guerra aínda sen rematar.
Plutarco viu nela unha diferenza entre as honras, feita polos antigos, e nas que estes diferenciaban estes dous honores máis polo xeito en que se levan a cabo que pola grandeza das accións (...), reservándose a ovación para os xenerais que, case sen usa-la forza, polo mero poder de persuasión, pola súa elocuencia, finalizaron felizmente as súas empresas.
República
A cerimonia foi instituída no 503 a. C. polo cónsul Publio Postumio Tuberto, tras unha vitoria sobre os sabinos e continuou durante toda a República.
Unha ovación famosa da historia de Roma foi a que celebrou Marco Licínio Craso após a súa vitoria contra Espartaco na Terceira guerra servill, na que non recibiu un triunfo ao ser unha guerra contra escravos, mais o senado permitiulles porta-la coroa de loureiro en lugar da de mirto, considerando a relevancia da vitoria.
En total, durante a República romana, rexistráronse un total de 23 ovacións:
Imperio
A partir da época imperial, foi cada vez máis rara, chegando a caer en desuso. A derradeira ovación coñecida aconteceu nunha cerimonia na honra de Aulo Plaucio tras vencer os britanos, durante o reinado de Claudio.
Lei wangzi
Lei wangzi é un filme de Hong Kong e Taiwán de 2009 dirixido por Yonfan. Foi nomeado ao León de Ouro na 66ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Conta a historia dunha familia durante a represión dos disidentes políticos que foi forxada na década de 1950 polo goberno do Kuomintang (KMT) despois de controlar Taiwán na década de 1940.
Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 82ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Forte, Beseño, Touro
O Forte é un lugar da parroquia de Beseño, no concello de Touro. Segundo o padrón do INE, a 1 de xaneiro do 2019 tiña 20 habitantes (12 homes e 8 mulleres), catro menos ca en 1999 (13 homes e 11 mulleres).
Glandora prostrata
Glandora prostrata é unha especie de planta da familia das boraginaceae. miniatura|Detalle da flor. miniatura|No seu hábitat.
Descrición
Mata calcífuga de até 50 cm, pelosa. Follas sen peciolos, co nervio medio moi marcado sobre a face e saínte sobre o envés. Corola de 1 a 2 cm, azul ou avermellada, cos 5 pétalos soldados para constituír un tubo. Os 5 estames insertos a distintas alturas sobre o tubo da corola. Ovario dividido en 4 partes. Florece no inverno e primavera.
Hábitat
En matogueiras e sotobosques de piñeirais e sobreirais, noiros rochosos, etc., xeralmente en substrato ácido; a unha altitude desde o nivel do mar aos 1200 metros.
Distribución
No suroeste e noroeste da península ibérica. No noroeste de África. Glandora prostrata subsp. lusitanica é un endemismo ibero-mauritánico-atlántico.
Taxonomía
Glandora prostrata foi descrita por (Loisel.) D.C.Thomas e publicada en Taxón 57: 94 (2008)
Número de cromosomas de Glandora prostrata (Fam. Boraginaceae) e taxóns infraespecíficos: 2n=32
LT22 Radio La Colifata
Radio La Colifata é unha emisora de radio arxentina que emite en frecuencia modulada. Debe o seu nome á palabra lunfarda «colifato», que significa «tolo que se deixa querer». Posúe a peculiaridade de ser a primeira no mundo dirixida por pacientes dun psiquiátrico.
Catedral da Santísima Trindade de Dublín
A catedral da Santísima Trindade (en inglés, Cathedral of the Holy Trinity, popularmente coñecida como Christ Church) é a máis antiga das dúas catedrais medievais da cidade, sendo a outra a Catedral de San Patricio. Foi sede do arcebispo de Dublín (actualmente parte da Igrexa de Irlanda, de confesión anglicana) desde os tempos medievais e está consagrada á Santa Trindade.
LT22 Radio La Colifata
Orixe
Crouse o 3 de agosto de 1991 por iniciativa de Alfredo Olivera, aínda estudante de psicoloxía, como parte dunha terapia de recuperación para os pacientes del Hospital Neuropsiquiátrico Dr. José T. Borda. O obxectivo orixinal do programa era fornecerlles aos pacientes, tanto internos como externos, un espazo de autonomía e facilitarlles ferramentas para recuperaren a iniciativa necesaria na súa reinserción ao saíren do internamento. Olivera buscaba:
Catedral da Santísima Trindade de Dublín
Historia
Foi fundada en 1028 polo rei viquingo Sigtrygg Silkiskegg. Situouse nun terreo alto desde o que se observaba o asentamento viquingo de Wood Quay.
LT22 Radio La Colifata
Os seus inicios
No seu formato orixinal, as emisións gravadas cos internos transmitíanse nunha columna especializada na FM comunitaria S.O.S. de San Andrés, provincia de Buenos Aires. Olivera dirixía as sesións de gravación, nas que cada interno tomaba unha gravadora de cinta portátil e falaba libremente do que quixese comunicar. Logo eran editados de maneira artesanal cun sistema de dobre casete en forma de micro-programas de até dous minutos de duración. Os resumos das gravacións convocaron unha ampla audiencia, o que posibilitou que anos despois se reunise o equipo necesario para transmitir desde o mesmo Hospital Borda. Alí é onde se atopa dende entón a emisora.
Catedral da Santísima Trindade de Dublín
Historia
San Lorenzo Ou´Toole, que foi en 1152 o primeiro arcebispo irlandés, comezou a ampliación e reconstrución da primitiva catedral nórdica. Cando os normandos invadiron gran parte da illa de Irlanda, a antiga catedral nórdica foi substituída por unha de estilo normando por iniciativa do arcebispo John Cumin. Esta catedral posuía un gran número de criptas que servían como cimentos, o que comprometeu a estabilidade do edificio e levou a constantes derrubamentos e reparacións.
LT22 Radio La Colifata
Os seus inicios
Os locutores Lalo Mir e Adrián Noriega e o xornalista Nelson Castro captaron este proxecto e colaboraron no seu desenvolvemento transmitindo estes micro-programas nos seus programas radiais.
Catedral da Santísima Trindade de Dublín
Historia
Durante a época victoriana, entre 1871 e 1878, o templo experimentou unha restauración significativa coordinada por George Edmund Street. As obras evitaron o derrubamento dalgunhas das súas partes, pero á vez supuxeron un cambio drástico da obra medieval, polo que na actualidade pode resultar difícil distinguir as decoracións das diferentes épocas.miniatura|250x250px|Nave central da catedral. A catedral foi utilizada en 1487 para a coroación de Lambert Simnel como "Eduardo VI", un pretendente ao trono británico que tentou, sen éxito, derrocar a Henrique VII de Inglaterra.
Helen B. Taussig
Helen Brooke Taussig, nada en Cambridge (Massachusetts) o 24 de maio de 1898 e finada en Kennett Square (Pensilvania) o 20 de maio de 1986, foi unha cardióloga estadounidense, que traballou en Baltimore e Boston e fundou o campo da cardioloxía pediátrica. É recoñecida co desenvolvemento do concepto do procedemento que prolongou a vida dos nenos nados con tetraloxía de Fallot (causa máis común da síndrome do bebé azul). Este concepto aplicouse como un procedemento coñecido como shunt de Blalock-Thomas-Taussig. O procedemento foi desenvolvido por Alfred Blalock e Vivien Thomas, colegas de Taussig no Hospital Johns Hopkins.
LT22 Radio La Colifata
Os seus inicios
As transmisións directas desde o hospital realízanse os sábados entre as 14 e as 20 horas (UTC -3). A radio pódese escoitar en directo as 24 horas na páxina de Internet ou na FM 100.3 en Buenos Aires. As seis horas de programación retransmítense en formato de microprogramas que non duran máis de dous ou tres minutos durante a semana en varias emisoras arxentinas, uruguaias e mexicanas.
Catedral da Santísima Trindade de Dublín
Historia
Antigamente críase que a catedral contiña a tumba de Richard FitzGilbert de Clare, máis coñecido como Strongbow, un dos principais líderes da invasión normanda, que chegou a Irlanda a invitación do rei Dermot MacMurrough e cuxa chegada marca o inicio da intervención inglesa en Irlanda. En realidade, a tumba orixinal foi destruída hai séculos e outra tumba medieval foi trasladada ao pouco tempo dende Drogheda á catedral, colocada no sitio da orixinal e identificada como tal. Na Idade Media prestábase xuramento ante a tumba de Strongbow, segundo indican os rexistros da catedral.
LT22 Radio La Colifata
Os seus inicios
Os martes de 9:30 a 10:00 (hora local) realízase un dúplex entre La Colifata e Contacto Noriega, un programa presentado por Adrián Noriega que se emite en varias emisoras do país. Tamén se poden realizar visitas os días de transmisión no número 375 da rúa Ramón Carrillo, no barrio de Barracas (Buenos Aires).
Helen B. Taussig
Taussig era parcialmente xorda debido a unha infección de ouvido na infancia; a principio da súa idade adulta progresou ata a xordeira completa. Para compensar a súa falta de ouvido, aprendeu técnicas de lectura de beizos e de axuda á audición para falar cos seus pacientes. Taussing tamén desenvolveu un método para empregar os seus dedos en lugar dun estetoscopio para sentir o ritmo dos latexos do corazón. Algunhas das súas innovacións atribúense á súa habilidade para diagnosticar problemas cardíacos co tacto en lugar de polo son.
Catedral da Santísima Trindade de Dublín
Historia
A capela de San Lourenzo O'Toole conserva o corazón deste bispo, o cal foi roubado en marzo de 2012 e recuperado en abril de 2018.
Helen B. Taussig
Taussig tamén é coñecida polo seu traballo pola prohibición da talidomida e foi amplamente coñecida como médico. Foi a primeira muller directora da American Heart Association, e en 1964 recibiu a Medalla Presidencial da Liberdade.
Na cultura popular
No filme de HBO de 2004 Something the Lord Made sobre a vida de Vivien Thomas, a doutora Taussig foi interpretada por Mary Stuart Masterson.
Plätze in Städten
Plätze in Städten é un filme alemán de 1998 dirixido por Angela Schanelec. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1998.
Estreouse subtitulado en galego o 30 de outubro de 2020, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
Heliotropium europaeum
A Heliotropium europaeum é unha especie de planta herbácea do xénero Heliotropium na familia Boraginaceae. miniatura|Inflorescencias (cimas escorpioides). miniatura|Esquizocarpos de 4 mericarpos in situ. miniatura|Mericarpos soltos.
Distribución e hábitat
A especie está distribuída polo sur, centro e norte de Europa, Macaronesia –excepto Cabo Verde–, norte de África e suroeste de Asia. É unha especie arvense e ruderal que medra dende o nivel do mar até os 1750 m de altitude.
Propiedades
É usado como colerético, colagogo, febrífugo e emenagogo.
Taxonomía
Heliotropium europaeum foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum, vol. 1, p. 130[1], 1753.
Número básico de cromosomas : n=16
LT22 Radio La Colifata
Equipamento técnico
O equipamento técnico adquiriuse mediante doazóns individuais e dúas subvencións oficiais, unha da Secretaría de Desenvolvemento Social da Nación (1996) e outra do goberno porteño (1997). O seu primeiro transmisor, de fabricación caseira, foi doado polo señor Américo, da radio barrial comunitaria de San Miguel (1992), cunha potencia de só 1 watts. En 1997 a empresa M-31, fabricante de equipamento radial, doou un transmisor de 300 watts, e o programa de televisión Sorpresa y Media, presentado daquela por Julián Weich, facilitou a antena.
Desde 2011 transmite cunha potencia de 10 000 watts. En 2014, con motivo do seu 23° aniversario, estreou nova antena e novo transmisor, cos que deron cobertura a case toda a cidade de Buenos Aires. Foron financiados con recursos do goberno nacional a través da Autoridade Federal de Servizos de Comunicación Audiovisual (AFSCA).
Desde 2015 a súa frecuencia atopábase ilegalmente interferida pola Cadena Vida, emisora que alugaba o sinal a quen tivese un transmisor ilegal, que se atopaba nas torres de Dock Sud. Desde 2016, La Colifata presentou varias denuncias de interferencia fronte ao ENACOM. En 2019, tras 28 anos de labor ininterrompido, o ENACOM concedeulle a licenza definitiva.
O resto do equipo —unha consola mesturadora de 6 canles, equipo de gravación e reprodución de CD, DAT, casetes e discos de vinilo, micrófonos e un Citroën empregado como unidade móbil— proceden de doazóns particulares.
O futbolista Oscar Ruggeri, xunto con Lalo Mir e a ONG Organización Ecológica Utopía, reuniu os fondos para a construción do local do estudo dentro do predio do Hospital Borda. Olivera actuou como enxeñeiro de gravación, coa colaboración de internos e exinternos. Tamén contan con estudos propios dentro do hospital, construídos grazas a unha empresa privada.
Influencia mundial
The Coca-Cola Company promoveu Radio La Colifata en España para a bebida isotónica Aquarius.
Outro difusor da emisora foi o cantautor franco-español Manu Chao. Este coñeceu o proxecto a través dos micro-programas realizados na emisora e entregados ao director Carlos Larrondo. Estes formaron parte dunha compilación de grupos musicais da rúa do Barrio Gótico de Barcelona, entre outros, Che Sudaka. O grupo español El Canto del Loco publicou o CD+DVD Radio La Colifata presenta a El Canto del Loco, onde comparten vivencias cos membros do proxecto.
En 2007 Radio La Colifata recibiu a Mención Especial dos Premios Konex, outorgados pola fundación homónima arxentina.
Mikhail Glinka
Mikhail Ivanovich Glinka (en Михаил Иванович Глинка), nado en Novospasskoie (Óblast de Smolensk) o 2 de xuño de 1804 e finado en Berlín o 15 de febreiro de 1857, foi un compositor ruso, considerado o pai do nacionalismo musical ruso.
Traxectoria
A formación musical de Glinka foi bastante irregular, e só pasou a ser sistematizada a partir de 1828, cando viaxou a Italia por motivos de saúde. Durante os tres anos que pasou alí, madurou o seu antigo proxecto de crear unha música nacional rusa. De paso por Berlín foi fortemente estimulado polo exemplo de Carl Maria von Weber, que compuxera unha ópera caracteristicamente alemá.
De volta a Rusia, compuxo en pouco tempo a ópera Zizn te tsaria (Unha vida polo tsar, 1836), cun argumento ambientado durante a guerra ruso-polaca de 1635. A ópera obtivo un éxito triunfal. Os seus coros e danzas, autenticamente populares, e o patriotismo do libreto sinalan o comezo dunha escola musical xenuinamente rusa. Animado polo éxito, Glinka escribiu outra ópera Ruslan i Ludmila (Ruslan e Ludmila, 1842), baseada no poema homónimo de Aleksandr Pushkin. Desta vez utilizou o orientalismo procedente das rexións do Imperio Ruso en Asia. A pesar do interese exótico e da estrutura operística máis sólida, a obra foi menos aplaudida que Unha vida polo tsar.
En 1884, Glinka marchou a París e, posteriormente, a España, onde permaneceu dous anos convivindo con músicos populares. Froito desa convivencia son as pezas sinfónicas Jota aragonesa (1845) e Unha noite de verán en Madrid' (1848). Son obras que reflicten o interese do compositor pola música española, así como outro traballo sinfónico titulado Kamarinskaja, que é o reflexo de pescuds sobre a música ucraína. Dende a composición das súas dúas óperas, Glinka volvera á vella música litúrxica eslava, xa que se convencera de que deixara vestixios na música popular rusa. Tamén escribiu numerosos Lieder.
Rafael Gallo
Rafael Gallo, nado en São Paulo o 23 de outubro de 1981, é un músico, profesor e escritor brasileiro. Como músico e docente, traballa nas áreas de banda sonora para televisión, cine e outros medios, formando parte da facultade da Academia Internacional de Cinema.
Traxectoria
O seu debut literario foi en 2012 cunha colección de relatos Réveillon e outros dias.
Mantén um blog persoal sobre literatura e outros temas, e um sobre bandas sonoras.
Tamén ten contos publicados en diversas revistas e antoloxías, como Desassossego (Ed. Mombak, 2014) e Machado de Assis Magazine (Ed. Biblioteca Nacional, 2012), que traduciu ao castelán o conto Réveillon.
En 2022 gañou o Premio Literario José Saramago pola súa segunda novela, Dor Fantasma, recibindo 40.000 euros. Foi o cuarto brasileiro en gañar o premio.
Cécile Hernandez
Cécile Hernandez-Cervellon, nada en Perpiñán o 20 de xuño de 1974, que tamén compite como Cécile Hernandez, é unha snowboarder paralímpica francesa e tres veces medallista paralímpico, cunha medalla de prata en Sochi 2014 e unha prata e un bronce en Pieonchang 2018. Compite polos equipos Les Angles e France Douanes, así como o equipo paralímpico nacional francés; fóra do deporte, é xornalista de aduanas e escritora.
Carreira deportiva
Hernandez-Cervellón comezou a súa carreira deportiva como corredora de BMX nunha competencia internacional antes de descubrir o snowboard. O 21 de outubro de 2002 experimentou un ataque de esclerose múltiple que lle paralizou as pernas durante dous meses. Como resultado, deixou de facer deporte e refuxiouse na escritura, publicando dous libros para Éditions du Rocher e traballando para Europa 1 (dende 2011) e Le Figaro dende 2012, cubrindo os Xogos Paralímpicos de Verán 2012 en Londres.
Na tempada 2014-15, Hernandez-Cervellon gañou o Grand Slam con todas as etapas da Copa Mundial de Snowboard Mundial Paralímpico, tanto en snowboard cros como en slálom con banca; liderando a súa primeira tempada completa gañoulle un Globo de Cristal e terminou a tempada na Molina coroada campioa mundial en slálom con banca e cunha medalla de prata en snowboard cros. En 2015-16, aínda competindo por Les Angles, gañou 10 carreiras nas Copas de Europa e do Mundo e 2 Globos de Cristal máis - un gros globe por liderar a clasificación mundial de Snowboard paralímpico e un petit globe polo primeiro lugar no slálom en banca, así como a medalla de prata polo snowboard cros.
O 4 de febreiro de 2017 en Big White, gañou outra medalla de prata en snowboard cros, gañando o slálom silver en banca 3 días despois. Ao final da tempada 2016-17 o mes seguinte, con 7 postos no podio, incluídas 5 vitorias, gañou un terceiro gros globe e ambos os petits globes para snowboard cros e slálom en banca.
Sui yuet san tau
Sui yuet san tau (en 歲月神偷) é un filme de Hong Kong de 2010 dirixido por Alex Law e protagonizado por Simon Yam e Sandra Ng. Gañou o Oso de Cristal ao mellor filme segundo o xurado xuvenil "Generation Kplus" na 60ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín.
Cécile Hernandez
Carreira deportiva
Uniuse ao equipo France Douanes o 20 de xaneiro de 2017 co obxectivo de viaxar a PyeongChang como parte do equipo paralímpico francés para os xogos de inverno de 2018, onde gañou o bronce na táboa de snowboard e a prata no slálom.
Sui yuet san tau
Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cécile Hernandez
Vida persoal
Hernandez-Cervellon está casada, con Frédéric, e teñen unha filla, Victoire-Eléonore.
Polycom
miniatura|Sede de Polycom en [[San Jose, California]] miniatura|Logotipo
Polycom (NASDAQ: PLCM) é unha corporación multinacional. Con máis de tres mil douscentos empregados, presenza mundial e vendas anuais de aproximadamente 967 millóns de USD, segundo o rexistro até o ano 2009.
Esta corporación fabrica e vende principalmente equipos de teleconferencia e videoconferencia.
Historia
Polycom foi fundada en 1990 por Brian L. Hinman e Jeffrey Rodman, os cales foran colegas de traballo en PictureTel Corp. cando decidiron fundar Polycom, co obxectivo de producir solucións integradas de voz, vídeo e datos para unha mellor comunicación empresarial.
Polycom foi inicialmente unha empresa de investigación e desenvolvemento até 1992, cando comezaron a producir e entregar o seu primeiro produto de comunicación de voz, a SoundStation. En xaneiro de 1998, completaron a adquisición da empresa de comunicacións ViaVideo Communications, Inc. En febreiro de 1998, comezaron a fabricar e distribuír ViewStation, unha gama de produtos de videoconferencia. En decembro de 1999, adquiriron Atlas Communications Engines, Inc., un distribuidor privado de dispositivos de acceso integrado e enrutadores DSL. Durante os anos seguintes adquiriron varias outras empresas de solucións de son e videoconferencia.
A seu actual CEO é Andrew M. Miller e a súa sede central está en Pleasanton, California.
Competidores
Os seus principais competidores son: Aastra, Ascom, Cisco, ClearOne, Konftel, LifeSize, snom, Tandberg e Vocera.
O especialista
O especialista (en The Specialist) é un filme estadounidense de 1994 dirixido por Luis Llosa e protagonizado por Sylvester Stallone, Sharon Stone, James Woods, Eric Roberts e Rod Steiger. Está vagamente baseado en "The Specialist", de John Shirley. O filme tivo unha acollida negativa por parte da crítica, mais foi un éxito de recadación, e a versión de Gloria Estefan de "Turn the Beat Around" converteuse nun grande éxito.
James Ross Snowden
James Ross Snowden, nado en Chester, Pensilvania, o 9 de decembro de 1809, e finado en Hulmeville, no mesmo Estado, o 21 de marzo de 1878, foi un xurista e político estadounidense que ocupou o cargo de director da Casa da Moeda dos Estados Unidos (US Mint), de 1853 a 1861.
Primeiros anos e formación
James Ross Snowden naceu en Chester, Pensilvania, o 9 de decembro de 1809, fillo de Sarah Gustine e do reverendo Nathaniel Randolph Snowden. A familia descendía de John Snowden, quen en 1678 abandonara Nottinghamshire, en Inglaterra, para se asentar no que posteriormente sería a cidade de Filadelfia.
Formouse no Dickinson College, onde o seu pai traballaba como conservador, e posteriormente estudou tamén Dereito nun despacho de Carlisle. Habilitouse para o exercicio da avogacía aos 19 anos.
Participou tamén na milicia do Estado, na que foi coronel dun rexemento local. En 1845 presidiu a convención militar do Estado en Harrisburg.
Dereito e política
En 1830 fixou a súa residencia en Franklin, no mesmo Estado de Pensilvania, e nesa cidade foi nomeado fiscal xeral adxunto. En 1838 resultou elixido representante na Cámara Lexislativa de Pensilvania, e actuou como voceiro no período 1842-1844.
Tamén acadou o posto de tesoureiro do Estado de Pensilvania entre 1845 e 1847.
Director da Casa da Moeda dos EEUU
A partir dese ano foi nomeado protonotario do Tribunal Supremo de Pensilvania, cargo que exerceu durante 12 anos, ata 1873, cando dimitiu do cargo para se dedicar integramente ao exercicio da avogacía.
No seu período ao servizo da US Mint, Snowden desenvolveu o seu interese pola numismática e chegou a se converter nun reputado numismático do seu tempo. Contribuíu ao coñecemento nesta área coa publicación de diversos artigos e monografías, ademais da confección de sete informes anuais da actividade da Casa da Moeda.
Vida persoal
Snowden casou con Susan Engle Patterson o 13 de setembro de 1848 e xuntos tiveron dous fillos e tres fillas.
O seu bisavó, Nathanael Fitz Randolph, foi un destacado participante na Guerra da Independencia.
James Ross Snowden finou na súa casa de Hulmeville, no Estado de Filadelfia, o 21 de marzo de 1878. O seu corpo foi soterrado no cemiterio Laurel Hill, de Filadelfia.
Publicacións
James Ross Snowden contribuíu con artigos sobre a moeda dos Estados Unidos e sobre outros aspectos da numismática no Bouvier's Law Dictionary e no National Almanac de 1873. Ademais é autor de diversos traballos monográficos:
Araucania (rexión histórica)
miniatura|250x250px|Mapa de Chile de 1635 onde sae «Arauco» entre os nomes. |Andrés Baleato, 1793}} miniatura|O Chile Araucano, descrito entre o [[río Biobío e o Valdivia, no plano Xeral do Reyno de Chile na América Meridional de Andrés Baleato de 1793.]] A Araucania, (tamén coñecido en castelán como Araucanía, Arauco ou Chile Araucano, é o nome que se lle deu durante a conquista española de Chile á rexión habitada polos araucanos (mapuches), e que se atopaba entre os ríos Itata e Toltén, no sur de Chile.
Despois do gran levantamento de moluches e huilliches ocorrido trala batalla de Curalaba en 1598 durante a guerra de Arauco, os españois foron expulsados da ribeira sur do río Biobío. Despois de moitas décadas de guerra adicional, os ríos Biobío e Toltén foron recoñecidos como os límites da Araucania polos españois. Nun comezo, a Capitanía Xeneral de Chile denominou á zona limítrofe norte coa Araucania como «La Frontera», para logo chamar así, por extensión, a todo o que se entende hoxe como a rexión histórica da Araucania, incluíndo o límite sur.
Actualmente, esta rexión corresponde aproximadamente á rexión de Araucanía, e á provincia de Arauco, e ao sur das provincias de Concepción e de Biobío na rexión de Biobío.
Río Limarí
O río Limarí é un río que se atopa na rexión de Coquimbo, en Chile. Nace da confluencia dos ríos Hurtado e Grande, catro quilómetros ao leste da cidade de Ovalle. O curso inferior do río bordea a parte sur do Parque Nacional Bosque Fray Jorge.
Esta conca inclúe a presenza da palmeira chilena, mais actualmente vese ameazada pola crecente poboación humana no centro de Chile.
Traxecto
dereita|miniatura|300px|Conca do río Limarí. A conca do río Limarí atópase na rexión de Coquimbo, entre as concas do río Elqui ao norte e o río Choapa ao sur. Esténdese entre as latitudes 30°15' e 31°20' sur, nunha área próxima aos 11800 km².
O río está formado pola confluencia dos ríos Grande, que drena a parte sur da conca do Limarí, e Hurtado, que drena a parte norte. Ámbolos teñen a súa orixe na Cordilleira dos Andes, mais o río Grande ten unha conca dúas veces maior cao río Hurtado.
O río Grande recibe varios afluentes notables, os máis importantes son o río Cogotí, río Mostazal, río Rapel (Limarí), río Guatulame, río Tascadero, río Molles, río Pama e o río Combarbalá.
O río Grande e o río Hurtado conflúen a uns catro quilómetros augas arriba da cidade de Ovalle, capital da provincia do Limarí. Dende aquí o río percorre preto de 70 quilómetros até chegar á súa desembocadura no océano Pacífico, na localidade de Punta Limarí. No seu treito inferior, o río recibe escasos afluentes debido á escaseza de precipitacións na rexión, sendo o último dos seus afluentes o Punitaqui.
Procol Harum
Procol Harum foi unha banda inglesa de rock formada en Southend-on-Sea, Essex en 1967. A súa gravacións máis cñecida é o exitoso sinxelo de 1967 "A Whiter Shade of Pale", un dos poucs sinxelos que vendeu máis de 10 millóns de copias. Aínda que destacou polas súas influencias barrocas e clásicas, a música de Procol Harum é descrita como rock psicodélico e proto-prog con toques de blues, R&B e soul.
En 2018 a banda foi honrada polo Rock and Roll Hall of Fame cando "A Whiter Shade of Pale" foi incluído na nova categoría de sinxelos.
Chamada telefónica
miniatura|250px|Unha usuaria durante unha chamada telefónica en [[1980.]]
Unha chamada telefónica é a operación na que se comunican xeralmente dúas persoas, aínda que tamén poden ser varias, a ambos os extremos dunha liña telefónica.
A comunicación adoita realizarse de forma remota ("tele" = lonxe) a través de dous teléfonos (un para cada extremo da conexión), utilizando a voz ("fono" = son). Aíndan que é posíbel chamar ao teléfono dun compañeiro da mesa de ao lado nunha oficina ou ao noso veciño.
Á parte do aparato telefónico, chamado de forma abreviada "teléfono", requírese o número de teléfono de dito aparato para poder contactar, o que se denomina "chamar ao número de teléfono (do destinatario)".
Tras marcar o número de teléfono deste último no teclado do teléfono do teléfono do emisor da chamada, un timbre soa no teléfono de destino até que o individuo en cuestión descolga aceptando a chamada.
Ademais do método tradicional de facer unha chamada telefónica, as novas tecnoloxías permiten diferentes métodos para iniciar chamadas telefónicas como, por exemplo, a marcación por voz ou voz sobre IP, a tecnoloxía permite tamén realizar chamadas a través dun PC, utilizando un servizo como Skype.
As chamadas telefónicas son un mercado para os operadores de telefonía que, en xeral, ofrecen a posibilidade de subscrición aos seus servizos. En xeral cárganse á conta do cliente en función da duración, a situación do receptor da chamada e á calidade do número marcado, podendo ter unha política de prezos especial.
Man de Irulegi
A man de Irulegi (en Irulegiko eskua) é un obxecto arqueolóxico atopado nun poboado da Idade de Ferro, século -I, situado ao pé das ruínas do castelo de Irulegi en Lakidain, no concello de Aranguren, preto de Pamplona, en Navarra.
Trátase dunha placa de bronce en forma de man estendida en cuxo dorso figura unha inscrición de catro liñas escrita, segundo os expertos, en antigo aquitano (tamén chamado vascónico), xa que a primeira palabra puido traducirse por comparación coa lingua éuscara actual. Foi atopada en 2021 e presentada ao público en novembro de 2022, causando grande expectación por ser a inscrición máis antiga atopada neste idioma. O poboado, escavado e estudado pola Sociedade de Ciencias Aranzadi baixo a dirección de Mattin Aiestaran, foi incendiado no contexto da guerra sertoriana.
Achado
miniatura|esquerda|180px|Sitio arqueolóxico e castelo. A Sociedade de Ciencias Aranzadi realizou traballos de recuperación do castelo medieval, e a partir de 2017 localizou, ao pé do castelo, un poboado da Idade de Ferro datado no século I a. C., que se atopa en territorio que as fontes clásicas atribuían aos vascóns. O poboado foi abandonado tralo incendio que sufriu no contexto da guerra de Sertorio. O sitio arqueolóxico foi escavado e estudado por Aranzadi dende ese ano, e nel atopáronse multitude de pezas arqueolóxicas.
O 14 de novembro de 2022, o Goberno de Navarra comunicou oficialmente un achado de excepción realizado en devandito lugar. Na campaña, dirixida por Mattin Aiestaran, atopouse unha peza de bronce con forma de man dereita estendida, cunha escritura no dorso realizada en caracteres paleohispánicos, anterior á chegada dos romanos á península. A lingua empregada nela foi definida polos especialistas en epigrafía paleohispánica e lingüística indoeuropea Javier Velaza e Joaquín Gorrochategui como «vascónico», e relacionada coa lingua éuscara actual.
A man de Irulegi foi atopada pola arqueóloga Leire Malkorra o 18 de xuño de 2021 baixo o adobe dos muros das vivendas derruídas tras ese feito bélico, e foi depositada no Departamento de Restauración do Goberno de Navarra. O 18 de xaneiro de 2022, no proceso de limpeza e restauración que levaba a cabo Carmen Usúa, esta atopou unha serie de raias e puntos que, examinados con detalle, deron como resultado a identificación de texto na peza de bronce.
Descrición
miniatura|Calco da peza. A peza arqueolóxica en cuestión representa unha man dereita estendida duns 14,5 cm de lonxitude, recortada dunha lámina de bronce, cuxa pátina contén un 53,19 % de estaño, un 40,87 % de cobre e un 2,16 % chumbo, algo que é adoito en aliaxes moi antigas. Contén uns 40 signos, que corresponden a cinco palabras, distribuídos en catro liñas. É lisa polo lado da palma, mentres que no dorso presenta a forma das unllas, aínda que no se atoparon as correspondentes cos dedos anular, maior e índice. No centro do extremo achegado ao pulso hai unha perforación de 6,51 mm para clavala nunha madeira. As súas medidas son: 143,1 mm de altura, 1,09 mm de grosor, 127,9 mm de anchura e 35,9 g de peso.
Os signos do final da segunda liña aparecen amoreados, polo que se entende que o n que aparece por enriba, na primeira liña, escribiuse aí porque ao escriba xa se lle acabara o espazo na segunda liña, mais en realidade continúa a palabra [...]teŕe[n].
Interpretación
miniatura|Un xeólogo, dous arqueólogos, unha restauradora e dous lingüistas explican o descubrimento e a súa importancia (en éuscaro e castelán). A transcrición dos caracteres atopados na peza deu o resultado de poder entender a primeira palabra dende a semellanza co éuscaro actual. Dita palabra transcríbese como «SORIONEKU», relacionada co actual zorioneko, que en galego es «ditoso, avegoso ou afortunado». O resto do texto aínda está sen descifrar.
Esta palabra convértese no primeiro texto escrito en lingua vascónica e ademais escrito nun signario que é tamén vascónico, cun sistema gráfico derivado do sistema ibérico, ao que se engadiu ou adaptou algún signo para marcar algún son ou fonema vascónico que non existe no signario ibérico.