cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carl Nielsen
Sinfonías
Tamén se interpreta frecuentemente a Quinta Sinfonía (Op. 50, 1921–22), que presenta outra batalla entre as forzas da orde e do caos. A un percusionista tocando a caixa encárgaselle interromper a orquestra, tocando ad libitum e fóra de tempo, como para destruír a música. Interpretada pola Orquestra Sinfónica da Radio Dinamarquesa dirixida por Erik Tuxen na edición de 1950 do Festival Internacional de Edinburgo, causou sensación, espertando o interese na música de Nielsen fóra de Escandinavia. Na Sexta Sinfonía (sen número de opus), escrita en 1924–25, e subtitulada "Sinfonia Semplice", a linguaxe tonal parece similar á das outras sinfonías de Nielsen, mais a sinfonía desenvólvese nunha secuencia de cameos, algo tristes, algúns grotescos, algúns humorísticos.
Óperas e cantatas
miniatura|dereita|Nielsen co elenco de Saul og David, Estocolmo, 1931. As dúas óperas de Nielsen son moi diferentes en estilo. A ópera en catro actos Saul og David (Saúl e David), escrita en 1902 con libreto de Einar Christiansen, conta a historia bíblica dos celos de Saúl do mozo David, mentres Maskarade (Mascarada) é unha ópera cómica en tres actos escrita en 1906 para un libreto dinamarqués de Vilhelm Andersen, baseado na comedia de Ludvig Holberg. Saul og David recibiu comentarios negativos na prensa cando se estreou en novembro de 1902, e non melloraron cando se reviviu en 1904. Por contra, en novembro de 1906 Maskarade foi un éxito rotundo cun total de 25 representacións nos seus catro primeiros meses. Xeralmente considerada a ópera nacional de Dinamarca, no seu país natal ten gozado de éxito e popularidade duradeiros, atribuíbles ás súas numerosas cancións estróficas, as súas danzas e a súa subxacente atmosfera do "vello Copenhague".
Nielsen escribiu un considerable número de obras corais, mais moitas delas foron compostas para ocasións especiais e raras veces foron repetidas. Con todo, tres cantatas completas para solistas, orquestra e coro entraron no repertorio. Nielsen compuxo Hymnus amoris (Himno do amor), Op. 12 (1897) logo de estudar o estilo coral polifónico temperán. Escribindo no xornal Dannebrog, Nanna Liebmann referiuse á obra como "unha vitoria decisiva" para Nielsen, e Angul Hammerich de Nationaltidende acolleu a súa mellorada claridade e pureza. Mais o crítico do Berlingske Tidende H.W. Schytte pensou que Nielsen fora pretencioso ao presentar a letra en latín e non en dinamarqués. Søvnen (O soño), Op. 18, a segunda obra coral máis importante de Nielsen, pon en música as diversas fases do soño incluído o terror dun pesadelo no seu movemento central que, coas súas disonancias infrecuentes, sorprendeu a crítica na súa estrea en marzo de 1905. Fynsk Foraar (Primavera en Fionia), Op. 42, completada en 1922, foi citada como a máis dinamarquesa de todas as composicións de Nielsen, xa que ensalza a beleza do campo de Funen.
Concertos
Nielsen escribiu tres concertos: o concerto para violín, Op. 33 é unha composición do período medio, de 1911, que se encontra dentro da tradición do clasicismo europeo, mentres que o concerto para frauta (sen número de opus) de 1926 e o concerto para clarinete, Op. 57 que lle seguiu en 1928 son obras tardías, influenciadas polo modernismo da década de 1920 e, segundo o musicólogo dinamarqués Herbert Rosenberg, o produto "[d]un compositor extremadamente experimentado que sabe como evitar o non esencial". A diferenza das obras posteriores de Nielsen, o concerto para violín ten unha inequívoca estrutura neoclásica orientada cara á melodía. O concerto para frauta, en dous movementos, foi escrito para o frautista Holger Gilbert-Jespersen, un membro do Quinteto de Vento de Copenhague que estreara o Quinteto de Vento de Nielsen (1922). En contraste co estilo bastante tradicional do concerto para violín, reflicte as tendencias modernistas do período. O primeiro movemento, por exemplo, cambia entre re menor, mi bemol menor e fa maior antes de que a frauta destaque cun tema cantabile en mi maior. O concerto para clarinete foi tamén escrito para un membro do Quinteto de Vento de Copenhague, Aage Oxenvad. Nielsen estende ao máximo as capacidades de instrumento e intérprete; o concerto ten un só movemento continuo e contén unha loita entre solista e orquestra e entre as dúas tonalidades principais, fa maior e mi maior.
Os concertos para ventos presentan moitos exemplos do que Nielsen chamou objektivering ("obxectivación"). Con este termo referíase a dar aos instrumentistas liberdade de interpretación e execución dentro dos límites establecidos pola partitura.
Música orquestral
A primeira composición de Nielsen escrita especificamente para orquestra foi a exitosa Suite para cordas (1888), que evocaba o romanticismo escandinavo como o expresaron Gieg e Svendsen. A obra marcou un fito importante na carreira de Nielsen, xa que non só foi o seu primeiro éxito real senón tamén a primeira das súas pezas que el mesmo dirixiu cando se interpretou en Odense un mes despois.
A Abertua Helios, Op. 17 (1903) provén da estadía de Nielsen en Atenas, que o inspirou para compoñer unha obra que representa a saída do sol e a súa posta sobre o Mar Exeo. A partitura é unha obra mestra para orquestra, e ten estado entre as composicións máis populares de Nielsen. Saga-Drøm (Soño de saga), Op. 39 (1907–08) é un poema sinfónico para orquestra baseado na Saga de Njál islandesa. En palabras e Nielsen:
Ved en ung Kunstners Baare (Féretro para un mozo artista) para cordas foi escrita para o funeral do pintor dinamarqués Oluf Hartmann en xaneiro de 1910 e foi interpretada tamén no propio funeral de Nielsen. Pan og Syrinx (Pan e Syrinx), un vigoroso poema sinfónico de nove minutos inspirado nas Metamorfoses de Ovidio, estreouse en 1911. A abertura rapsódica, En Fantasirejse til Færøerne (Unha viaxe imaginaria ás Illas Feroe), baséase en melodías populares feroesas, mais conteñen tamén seccións compostas libremente.
Entre as obras orquestrais para escena están Aladdin (1919) e Moderen (A nai), Op.41 (1920). Aladdin foi escrita para acompañar a produción do conto de fadas de Adam Oehlenschläger no Teatro Real de Copenhague. A partitura completa, que dura máis de 80 minutos, é a obra máis longa de Nielsen exceptuando as súas óperas, mais unha suite orquestral máis curta formada pola Marcha Oriental, Danza Hindú e a Danza Negra interprétase frecuentemente. Moderen, escrita para celebrar a reunificación de Xutlandia Meridional con Dinamarca, foi interpretada por primeira vez en 1921; é un arranxo de versos patrióticos escritos para a ocasión.
Música de cámara
Nielsen compuxo varias obras de música de cámara, algunhas delas mantéñense no repertorio internacional. O quinteto de vento, unha das súas pezas máis populares, foi escrito en 1922 especificamente para o Quinteto de Vento de Copenhage. Simpson, explicando que a afección de Nielsen polos instrumentos de vento estaba estreitamente relacionada co seu amor pola natureza escribiu: "Tamén estaba intensamente interesado no carácter humano, e no quinteto de vento compuxo deliberadamente para cinco amigos; cada parte está astutamente feita para adaptarse á individualidade de cada intérprete".
Nielsen escribiu catro cuartetos de corda. O Cuarteto de corda núm. 1 en sol menor, Op. 13 (1889, revisado en 1900) contén unha sección "Résumé" no finale, que reúne temas do primeiro, terceiro e cuarto movemento. O Cuarteto de corda núm. 2 en fa menor, Op. 5 composto en 1890 e o Cuarteto de corda núm. 3 en mi bemol maior, Op. 14 en 1898. O historiador da música Jan Smaczny suxire que nesta obra "o manexo da textura é seguro e moito menos derivado que en composicións anteriores ... [o cuarteto] lamenta que Nielsen non levara o xénero máis aló ... paralelamente ao seu desenvolvemento sinfónico posterior". O Cuarteto de corda núm. 4 en fa maior (1904) inicialmente tivo unha recepción mixta, coa crítica indecisa sobre o seu estilo reservado. Nielsen revisouno varias veces, a versión final de 1919 foi listada como o seu Op. 44.
O violín foi o instrumento de Nielsen e compuxo catro obras de cámara a grande escala para el. As desviacións dos procedementos estándar na primeira sonata, Op. 9 (1895), incluídas as súas modulacións frecuentemente repentinas e o seu material temático conciso, desconcertaron á crítica dinamarquesa na súa estrea. A segunda sonata, Op. 35 de 1912 foi escrita para o violinista Peder Møller, que a principios dese ano estreara o concerto para violín; a obra é un exemplo da tonalidade progresiva do compositor xa que, aínda que afirma estar na tonalidade de sol menor, o primeiro movemento e o movemento final finalizan en tonalidades diferentes. O crítico Emilius Bangert escribiu sobre a estrea (que foi realizada por Axel Gade), "A impresión xeral foi dunha liña fermosa, ininterrompida – un fluxo de notas – onde en particular un marabilloso segundo tema na primeira parte e a alta esfera pura da última parte foron cativadores". Outras dúas composicións son para só de violín. O Preludio, tema e variacións, Op.48 (1923) foi escrito para Telmányi e, como a Chaconne para piano, Op. 32, estaba inspirada pola música de Johann Sebastian Bach. O Preludio e Presto, Op. 52 (1928) foi escrito como tributo polo 60º aniversario do compositor Fini Henriques.
Obras para teclado
Aínda que Nielsen chegou a compoñer principalmente para piano, só compuxo directamente para el ocasionalmente durante un período de 40 anos, creando obras frecuentemente cun estilo distintivo que diminuíu a súa aceptación internacional. A propia técnica pianística de Nielsen, un eco da cal se conserva probablemente en tres cilindros de cera marcados como "Carl Nielsen" nos Arquivos Nacionais de Aarhus, parece ter sido mediocre. Ao revisar a gravación de 1969 das obras polo pianista John Ogdon, comentou sobre as pezas: "Os recursos técnicos de Nielsen apenas están á altura da grandeza dos seus desexos", mentres que caracteriza as pezas como "pezas fundamentais que poden compararse coa súa música sinfónica". O ton antirromántico da Suite Sinfónica, Op. 8 (1894) foi descrito por un crítico posterior como "nada menos que un puñazo directo na cara de toda a convención musical establecida". En palabras de Nielsen, a Chaconne Op.32 (1917) foi "unha obra realmente grande, e creo que efectiva". Non só inspirado pola obra de Bach, especialmente a chacona para só de violín, senón tamén polos arranxos virtuosos para piano da música de Bach realizados por compositores como Robert Schumann, Johannes Brahms e Ferruccio Busoni. Dunha escala máis grande, e do mesmo ano, é tamén Tema e variacións, Op. 41, no que a crítica discerniu as influencias de Brahms e tamén de Max Reger, de quen Nielsen escribira anteriormente a un amigo "creo que o público será completamente incapaz de comprender a obra de Reger e, con todo, son moito máis comprensivo coas súas achegas que cara a ... Richard Strauss".
Todas as obras para órgano de Nielsen foron composicións tardías. O organista dinamarqués Finn Viderø suxire que o seu interese foi motivado polo Orgelbewegung (en galego "movemento de renovación do órgano"), e a renovación dos tubos dianteiros do órgano Schnitger da igrexa de San Xacobe en Hamburgo, entre 1928 e 1930. A última grande obra de Nielsen – Commotio, Op. 58, unha peza de 22 minutos para órgano – foi composta entre xuño de 1930 e febreiro de 1931, uns poucos meses antes da súa morte.
Cancións e himnos
Cos anos, Nielsen escribiu a música para máis de 290 cancións e himnos, a maioría delas para versos e poemas de autores dinamarqueses famosos como N. F. S. Grundtvig, Ingemann, Poul Martin Møller, Adam Oehlenschläger e Jeppe Aakjær. En Dinamarca, moitas delas son aínda populares nos nosos días tanto para adultos como para nenos. Son vistos como "a parte máis representativa da produción do compositor máis representativo do país". En 1906, Nielsen explicara o significado destas cancións aos seus compatriotas:
De grande importancia foi a contribución de Nielsen á publicación de 1922 Folkehøjskolens Melodibog (en galego O cancioneiro da alta escola), do cal foi un dos editores xunto con Thomas Laub, Oluf Ring e Thorvald Aagaard. O libro contén en torno a 600 melodías, das cales unhas 200 foron compostas polos editores, e tíñase a intención de proporcionar un repertorio para o canto comunitario, unha parte integral da cultura popular dinamarquesa. A colección foi extremadamente popular e incorporouse ao sistema educativo dinamarqués. Durante a ocupación alemá de Dinamarca na segunda guerra mundial, as reunións masivas de cancións, empregando estas melodías, formaron parte do "rearme espiritual" de Dinamarca, e despois da guerra en 1945 as contribucións de Nielsen foron caracterizadas por un escritor como "xoias brillantes no noso cofre do tesouro de cancións patrióticas". Isto continúa a ser un factor significativo na valoración dinamarquesa do compositor.
Edicións
Entre 1994 e 2009 o goberno dinamarqués encargou unha nova edición completa das obras de Nielsen (cun custo de máis de 40 millóns de euros), a Carl Nielsen Udgaven (en galego Edición Carl Nielsen). Para moitas das obras, incluídas as óperas Maskarade e Saul og David, e toda a música de Aladdin, esta foi a súa primeira publicación impresa, as copias dos manuscritos foran enpregadas previamente nas súas execucións. As partituras están agora dispoñibles para a súa descarga gratuíta no sitio web da Real Biblioteca Dinamarquesa (que tamén posúe a maior parte dos manuscritos da música de Nielsen).
Recepción
Ao contrario que o seu contemporáneo, o finlandés Jean Sibelius, a reputación de Nielsen non comezou a evolucionar ata despois da segunda guerra mundial. Durante algún tempo, o interese internacional estivo dirixido en grande medida ás súas sinfonías, mentres que as súas outras obras, moitas delas moi populares en Dinamarca, comezaron a formar parte do repertorio mundial recentemente. Mesmo en Dinamarca, moitas das súas composicións non conseguiron impresionar. Foi só en 1897 despois da primeira interpretación do Hymnus amoris cando recibiu o apoio da crítica, para ser reforzado substancialmente en 1906 pola súa recepción entusiasta de Maskarade.
Dous meses despois da súa exitosa estrea na sala de concertos Odd Fellow en Copenhague o 28 de febreiro de 1912, a Terceira Sinfonía (Espansiva) estaba no repertorio da Koninklijk Concertgebouworkest de Amsterdam, e en 1913 fora interpretada en Stuttgart, Estocolmo e Helsinqui. A sinfonía foi a máis popular de todas as obras de Nielsen durante a súa vida e tamén foi interpretada en Berlín, Hamburgo, Londres e Gotemburgo. Outras obras causaron certa indecisión, mesmo en Dinamarca. Logo da estrea da súa Quinta Sinfonía (1922) un crítico escribiu: "O tesouro das sinfonías dinamarquesas e a propia produción de Carl Nielsen enriquecéronse cunha obra estraña e orixinal". Outro, con todo, describiuna como un "puño ensanguentado e pechado na cara dunha audiencia esnob nada suspicaz", cualificandoa tamén como "música sucia de trincheiras".
Ao final da década de 1940 apareceron dúas importantes biografías de Nielsen en dinamarqués, que dominaron a opinión sobre a vida e obra do compositor durante varias décadas. O libro de Robert Simpson Carl Nielsen, Symphonist (primeira edición de 1952) foi o primeiro estudo amplo en lingua inglesa.
Microcompartimento bacteriano
Os microcompartimentos bacterianos (MCB ou BMC, do inglés bacterial microcompartments) son orgánulos que constan dunha cuberta proteica que encerra certos encimas e outras proteínas. Estes microcompartimentos son xeralmente duns 40 a 200 nanómetros de diámetro e están feitos enteiramente de proteínas. A función das cubertas é similar á dunha membrana, xa que son selectivamente permeables. Outros compartimentos baseados en proteínas que se encontran en bacterias e arqueas son os nanocompartimentos de encapsulina e as vesículas de gas. Os eucariotas teñen tamén orgánulos proteináceos como o complexo da bóveda.
Descubrimento
Os primeiros microcompartimentos bacterianos observáronse na década de 1950 en micrografías electrónicas de cianobacterias, e foron posteriormente denominados carboxisomas unha vez que se estableceu o seu papel na fixación do carbono. Ata a década de 1990, os carboxisomas considerábanse unha rareza exclusiva de certas bacterias autótrofas. Pero despois identificáronse xenes que codificaban proteínas homólogas ás da cuberta do carboxisonma nos operóns pdu (utilización do propanodiol) e eut (utilización da etanolamina). Seguidamente, micrografías electrónicas de células de Salmonella que crecían con propanodiol ou etanolamina mostraron a presenza de corpos poliédricos similares aos carboxisomas. O termo metabolosoma utilízase para referirse a estes compartimentos bacterianos catabólicos (en contraste co carboxisoma autótrofo).
Aínda que o carboxisoma e os compartimentos que utilizan o propanodiol (PDU) e a etanolamina (EUT) encapsulan diferentes encimas e, por tanto, teñen distintas funcións, os xenes que codifican as proteínas da cuberta son moi similares. A maioría dos xenes (que codifican as proteínas da cuberta e os encimas encapsulados) de compartimentos bacterianos caracterizados experimentalmente están localizados uns xunto aos outros en determinados loci xenéticos ou operóns. Actualmente lévanse secuenciado uns 20 000 xenomas bacterianos, e poden utilizarse métodos bioinformáticos para encontrar todos os xenes de cubertas de compartimentos bacterianos e observar cales son os outros xenes situados na súa veciñanza, o que orixinou unha lista de posibles compartimentos bacterianos. Recentemente un exame global identificou 23 loci que codificaban 10 compartimentos funcionalmente distintos en 23 filos bacterianos.
Carl Nielsen
Recepción
Escribindo en The New Yorker en 2008, o crítico musical estadounidense Alex Ross compara a "forza bruta" das sinfonías de Nielsen coa Heroica e a Quinta Sinfonía de Beethoven, pero explica que só agora os estadounidenses lentamente comezaron a apreciar o compositor dinamarqués. En particular, felicita a Alan Gilbert pola súa comprensión e interpretacións das sinfonías de Nielsen.
Microcompartimento bacteriano
Familias proteicas que forman as cubertas
As cubertas dos microcompartimentos bacterianos (BMC) son icosaédricas ou case icosaédricas, e están formadas por subunidades proteicas (pseudo)hexaméricas e pentaméricas.
Carl Nielsen
Recepción
Nielsen non gravou ningunha das súas obras. Con todo, tres mozos directores contemporáneos que traballaran con el, Thomas Jensen, Launy Grøndahl, e Erik Tuxen, gravaron as súas sinfonías e outras obras orquestrais coa Orquestra Sinfónica da Radio Dinamarquesa entre 1946 e 1952. Jensen tamén realizou a primeira gravación en LP da Quinta Sinfonía en 1954. O traballo realizado pola recente edición completa Carl Nielsen Udgaven revelou que as partituras empregadas nesas gravacións frecuentemente difiren das intencións orixinais do compositor e, polo tanto, a suposta autenticidade destas gravacións é agora discutible.
Microcompartimento bacteriano
A familia da proteína da cuberta dos microcompartimentos bacterianos
Os principais constituíntes da cuberta dos microcompartimentos bacterianos son proteínas que conteñen dominios Pfam00936. Estas proteínas forman oligómeros que son de forma hexagonal e pénsase que forman as facetas da cuberta.
Carl Nielsen
Recepción
Agora hai numerosas gravacións de todas as grandes obras de Nielsen, incluídos os ciclos completos de sinfonías dirixidas por, entre outros Sir Colin Davis, Herbert Blomstedt ou Sakari Oramo. Realizáronse máis de 50 gravacións do quinteto de vento de Nielsen. En xaneiro de 2015, a New York Philharmonic dirxida por Alan Gilbert completou as gravacións das seis sinfonías e tres concertos de Nielsen. Anthony Tommasini do The New York Times cualificou o CD das sinfonías números 2 e 3 como "estupendas" na lista que o xornal realizou das mellores gravacións de música clásica de 2012.
Microcompartimento bacteriano
Proteínas dun só dominio (BMC-H)
As proteínas BMC-H, que conteñen unha soa copia do dominio Pfam00936, son os compoñentes máis abundantes das facetas da cuberta. Determináronse as estruturas cristalinas de varias destas proteínas, que mostraron que se ensamblan en hexámeros cíclicos, tipicamente cun pequeno poro no centro. Esta abertura propúxose que está implicada no transporte selectivo de pequenos metabolitos a través da cuberta.
Carl Nielsen
Legado
Dende 1916, Nielsen ensinou na Academia Real, da que se converteu no seu director en 1931, pouco antes da súa morte. Tamén tivo alumnos particulares nos seus primeiros anos para complementar os seus ingresos. Como resultado do seu labor docente, Nielsen exerceu unha considerable influencia na música clásica en Dinamarca. Entre os seus alumnos máis exitosos estiveron compositores como Thorvald Aagaard, lembrado en particular polas súas cancións, Harald Agersnap, director de orquestra e compositor orquestral, e Jørgen Bentzon, que compuxo principalmente música coral e camerística para a súa escola de música folclórica (Københavns Folkemusikskole). Entre os seus outros alumnos estiveron o musicólogo Knud Jeppesen, o pianista Herman Koppel, o profesor e compositor sinfónico Poul Schierbeck, o organista Emilius Bangert que tocou na catedral de Roskilde, e Nancy Dalberg, unha das alumnas privadas de Nielsen que axudou coa orquestración de Aladdin. Nielsen tamén instruiu o director de orquestra e coro Mogens Wöldike, lembrado polas súas interpretacións de música barroca, e Rudolph Simonsen, o pianista e compositor que chegou ser director da Academia logo da morte de Nielsen.
Microcompartimento bacteriano
Proteínas de dominio en tándem (BMC-T)
É un conxunto de proteínas de cuberta compostas de copias en tándem (fusionadas) do dominio Pfam00936 (proteínas BMC-T). As proteínas BMC-T caracterizadas estruturalmente forman trímeros que son de forma pseudohexamérica. Algunhas estruturas cristalinas de BMC-T mostran que os trímeros poden colocarse enfrontados. En ditas estruturas, un poro dun trímero está nunha conformación “aberta”, mentres que o outro está pechado, o que suxire que debería haber un mecanismo de hermeticidade que modula a permeabilidade dalgunhas cubertas de microcompartimentos. Outro conxunto de proteínas BMC-T contén un clúster [4Fe-4S], e pode estar implicada no transporte de electróns a través da cuberta do microcompartimento.
Carl Nielsen
Legado
A Carl Nielsen Selskabet (en galego Sociedade Carl Nielsen) mantén unha listaxe de interpretacións das obras de Nielsen, clasificadas por rexión (Dinamarca, Escandinavia, resto de Europa e fóra de Europa) o que demostra que a súa música é interpretada regularmente en todo o mundo. Os concerti e sinfonías aparecen con frecuencia nestas listaxes. A Carl Nielsen International Competition (ou Carl Nielsen Konkurrencen) comezou na década de 1970 baixo os auspicios da Orquestra Sinfónica de Odense. Dende 1980 celébrase alí cada catro anos un concurso de violín. Os concursos de frauta e clarinete foron engadidos con posterioridade, mais non tiveron continuidade. Unha competición internacional de órgano, fundada pola cidade de Odense, asociouse co concurso Nielsen en 2009, mais dende 2015 organízanse por separado, con sede na catedral de Odense.
thumb|esquerda|Nielsen nun ensaio de Saul og David en 1928 en [[Gotemburgo. Unha nova produción desta ópera sería dirixida por David Pountney no ano do seu aniversario. ]] No seu país natal, O Museo Carl Nielsen, en Odense, está adicado a Nielsen e á súa muller, Anne Marie. O compositor aparece no billete de 100 coroas emitido polo Banco Nacional de Dinamarca dende 1997 ata 2010. A súa imaxe foi seleccionada en recoñecemento á súa contribución ás composicións musicais dinamarquesas como a súa ópera Maskarade, a súa sinfonía Espansiva e as súas numerosas cancións, incluída "Danmark, nu blunder den lyse nat".
Microcompartimento bacteriano
A familia EutN/CcmL (BMC-P)
Cómpren doce unidades pentagonais para tapar os vértices dunha cuberta icosaédrica. Resolvéronse as estruturas cristalinas de proteínas da familia EutN/CcmL (Pfam03319) e observouse que forman pentámeros (BMC-P). A importancia das proteínas BMC-P na formación das cubertas parece variar entre os diferentes microcompartimentos. Son necesarias para a formación da cuberta dos microcomprtimentos PDU xa que os mutantes nos cales foron eliminados os xenes das proteínas BMC-P non poden formar as cubertas, pero non para o alfa-carboxisoma: sen proteínas BMC-P, os carboxisomas aínda poden ensamblarse e moitos están alongados; estes carboxisomas mutantes parecen estar “furados” ou non ser estancos.
Carl Nielsen
Legado
Programáronse varios eventos especiais ao redor do 9 de xuño de 2015 para conmemorar o 150 aniversario do nacemento de Nielsen. Ademais de numerosas actuacións en Dinamarca, programáronse concertos en cidades de toda Europa, incluídas Londres, Leipzig, Cracovia, Gotemburgo, Helsinqui e Viena, e mesmo máis lonxe no Xapón, Exipto e Nova York. Para o 9 de xuño, o aniversario de Nielsen, a Orquestra Sinfónica Nacional de Dinamarca presentou un programa no Koncerthuset de Copenhague interpretando o Hymnus amoris, o Concerto paa Clarinete e a Cuarta Sinfonía para unha retransmisión que se estendeu por Europa e os Estados Unidos. A Real Ópera de Dinamarca programou Maskarade e unha nova production (dirxida por David Pountney) de Saul og David. Ao longo de 2015, o Danish String Quartet programou actuacións interpretando os cuartetos de Nielsen en Dinamarca, Israel, Alemaña, Noruega e o Reino Unido (no Cheltenham Music Festival). No Reino Unido, a BBC Philharmonic preparou unha serie de concertos sobre Nielsen a partir do 9 de xuño en Manchester. A abertura de Maskarade de Nielsen foi tamén a primeira obra para a noite inaugural dos BBC Promenade Concerts de 2015 en Londres, mentres que as súas composicións apareceron noutros cinco concertos na tempada do Prom. A cidade de Odense, que posúe fortes conexións con Nielsen, desenvolveu un extenso programa de concertos e eventos culturais para o ano do aniversaio.
O planetoide 6058 Carlnielsen foi nomeado no seu honor.
Microcompartimento bacteriano
Relación coas cápsides virais
Aínda que as cubertas dos microcompartimentos bacterianos son similares en arquitectura a moitas cápsides virais, as proteínas de cuberta non teñen ningunhas homoloxía estrutural ou de secuencia coas proteínas das cápsides.
Permeabilidade das cubertas
Está ben establecido que dentro da cuberta dos microcompartimentos bacterianos están empaquetados encimas e que debe ter lugar certo grao de secuestro de cofactores e metabolitos. Porén, outros metabolitos e cofactores deben tamén poder cruzar a cuberta para que funcione o microcompartimento. Por exemplo, nos carboxisomas, a ribulosa 1,5-bisfosfato, o bicarbonato e o fosfoglicerato deben cruzar a cuberta, mentres que a difusión de oxíxeno e dióxido de carbono están aparentemente limitadas. De xeito similar, nos microcompartimentos PDU, a cuberta debe ser permeable ao propanodiol, propanol, propionil-fosfato e potencialmente tamén á vitamina B12, pero está claro que o propionaldehido está dalgún modo secuestrado para impedir que se dane a célula. Hai algunhas probas de que o ATP debe tamén cruzar algunhas cubertas de microcompartimentos bacterianos.
Propúxose que o poro central formado nas teselas de proteínas hexagonais da cuberta son os condutos a través dos cales difunden os metabolitos á cuberta. Por exemplo, os poros da cuberta do carboxisoma teñen unha carga positiva global, que se propuxo que atrae negativamente substratos cargados como o bicarbonato. Nos microcompartimentos PDU, os experimentos de mutaxénese mostraron que a proteína de cuberta PduA é a ruta utilizada polo substrato propanodiol para entrar. Para grandes metabolitos, parece que nalgunhas proteínas BMC-T hai un mecanismo de peche e apertura. No microcompartimento EUT, a apertura/peche do gran poro da proteína da cuberta EutL está regulada pola presenza do principal substrato metabólico, a etanolamina.
A presenza de clústeres de ferro-xofre nalgunhas proteínas de cuberta, seguramente no poro central, fixo que se suxerise que pode servir como conduto a través do cal poden transportarse electróns a través da cuberta.
Tipos
Un exame global recente de datos de secuencias de xenomas microbianos indicou unhas dez funcións metabólicas encapsuladas en cubertas de microcompartimentos. A maioría están implicados na fixación do carbono (carboxisomas) ou na oxidación de aldehidos (metabolosomas).
Carboxisomas: fixación do carbono
ningún|miniatura|460px|Micrografías electrónicas que mostran alfa-carboxisomas da bacteria [[quimioautótrofo|quimioautótrofa Halothiobacillus neapolitanus: (A) dispostos dentro da célula, e (B) intactos despois do seu illamento. As barras de escala indican 100 nm. ]]
Os carboxisomas encapsulan os encimas ribulosa-1,5-bisfosfato carboxilase/oxixenase (RuBisCO) e anhidrase carbónica en bacterias que fixan o carbono como parte dun mecanismo de concentración de carbono. O bicarbonato bombéase ao citosol e difunde ao carboxisoma, onde a anhidrse carbónica o converte en dióxido de carbono, que é o substrato da RuBisCO. A cuberta do carboxisoma crese que só é escasamente permeable ao dióxido de carbono, o cal ten como resultado un incremento efectivo da concentración de dióxido de carbono arredor da RuBisCO, o que favorece a fixación do carbono. Os mutantes que carecen dos xenes que codifican a cuberta do crboxisoma presentan un fenotipo cunha alta demanda de carbono debido á perda de concentración de dióxido de carbono, o que ten como resultado un incremento da fixación de oxíxeno pola RuBisCO. Propúxose tamén que as cubertas restrinxen a difusión de oxíxeno, o que impide a actividade de oxixenase, reducindo a fotorrespiración malgastadora de enerxía.
Metabolosomas: oxidación de aldehidos
Ademais dos carboxisomas anabólicos, caracterizáronse varios microcompartimentos bacterianos catabólicos que participan no metabolismo heterótrofo por medio de aldehidos de cadea curta; estes denomínanse en conxunto metabolosomas.
Estes microcompartimentos bacterianos comparten unha química encapsulada común impulsada por tres encimas centrais: aldehido deshidroxenase, alcohol deshidroxenase e fosfotransacilase. Como os aldehidos poden ser tóxicos para as células ou volátiles, crese que están secuestrados dentro do metabolosoma. O aldehido é fixado inicialmente ao coencima A pola aldehido deshidroxenase dependente de NAD+, mais estes dous cofactores deben ser reciclados, xa que aparentemente non poden cruzar a cuberta. Estas reaccións de reciclaxe están catalizadas por unha alcohol deshidroxenase (NAD+), e unha fosfotransacetilase (coencima A), orixinando un composto acilo fosforilado que pode facilmente ser unha fonte para a fosforilación a nivel de substrato ou entrar no metabolismo central, dependendo de se o organismo está crecendo aerobica ou anaerobicamente. Parece ser que a maioría, se non todos, os metabolosomas utilizan estes encimas centrais. Os metabolosomas tamén encapsulan outro encima que é específico para o substrato inicial do compartimento bacteriano, que xera o aldehido; este considérase o encima sinatura do compartimento bacteriano considerado.
Microcompartimentos bacterianos PDU (PDU BMC)
Algunhas bacterias poden utilizar o 1,2-propanodiol como fonte de carbono. Utilizan un microcompartimento bacteriano para encapsular varios encimas usados nesta vía (Sampson e Bobik, 2008). Un microcompartimento PDU (de utilización do propanodiol) está tipicamente codificado por un locus de 21 xenes. Estes xenes son suficientes para a ensamblaxe dos microcompartimentos bacterianos, xa que poden ser transplantados dun tipo de bacteria a outro, o que dá lugar a un metabolosoma funcional no organismo receptor. Este é un exemplo de bioenxeñaría que igualmente proporciona evidencias que apoian a hipótese do operón egoísta. O 1,2-propanodiol é deshidratado a propionaldehido pola propanodiol deshidratase, que necesita vitamina B12 como cofactor. O propionaldehido causa mutacións no ADN e por esa razón é tóxico para as células, o que posiblemente explica por que este composto está secuestrado dentro dun microcompartimento. Os produtos finais do microcompartimento PDU son propanol e propionil-fosfato, que é despois desfosforilado a propionato, xerando un ATP. O propanol e o propionato poden utilizarse como substratos para o crecemento.
Microcompartimentos bacterianos EUT (EUT BMC)
Os microcompartimentos EUT (de utilización da etanolamina) están codificados en moitos tipos de bacterias. A etanolamina é dividida en amoníaco e acetaldehido pola acción da etanolamina-amoníaco liase, que tamén require vitamina B12 como cofactor. O acetaldehido é bastante volátil, e os mutantes deficientes na cuberta do microcompartimento teñen un defecto no crecemento e liberan unha cantidade en exceso de acetaldehido. Propúxose que o secuestrto do acetaldehido no metabolosoma impide a súa perda por volatilidade. Os produtos finais dos microcompartimentos EUT son etanol e acetil-fosfato. O etanol é probablemente unha fonte de carbono que se perde, pero o acetil-fosfato pode xerar ATP ou ser reciclado a acetil-CoA e entrar no ciclo de Krebs ou en varias vías biosintéticas.
Microcompartimentos bacterianos que conteñen encimas de radical glicil (GRM)
Identificáronse varios loci de microcompartimentos bacterianos que conteñen encimas de radical glicil, que obteñen o radical catalítico a partir da clivaxe da S-adenosilmetionina. Un locus GRM de Clostridium phytofermentans está implicado na fermentación da fucosa e a ramnosa, que son degradadas inicialmente a 1,2-propanodiol en condicións anaerobias. Propúxose que o encima de radical glicil deshidrata o propanodiol a propionaldehido, que é despois procesado de maneira idéntica á dos compartimentos bacterianos PDU canónicos.
Microcompartimentos bacterianos de Planctomycetes e Verrucomicrobia (PVM)
Diferentes liñaxes de Planctomycetes e Verrucomicrobia codifican locus de microcompartimentos bacterianos. O locus de Planctomyces limnophilus está implicado na degradación aerobia da fucosa e ramnosa. Pénsase que unha aldolase xera lactaldehido, que é despois procesado no microcompartimento, e orixina 1,2-propanodiol e lactil-fosfato.
Microcompartimentos bacterianos de Rhodococcus e Mycobacterium (RMM)
En especies dos xéneros Rhodococcus e Mycobacterium observáronse dous tipos de loci de microcompartimentos bacterianos, aínda que a súa función real non foi establecida. Porén, baseándose na función caracterizada dun deses xenes presente no locus e nas funcións preditas doutros xenes, propúxose que estes loci poderían estar implicados na degradación de amino-2-propanol. O aldehido xerado nesta vía predita sería o composto extremadamente tóxico metilglioxal, polo que o seu secuestro dentro dos microcompartimento podería potexer a célula.
Microcompartimentos bacterianos de función descoñecida (BUF)
Un tipo de locus de microcompartimentos bacterianos que non conteñen RuBisCO nin ningún dos encimas centrais do metabolosoma, propúxose que facilita unha terceira clase de transformacións bioquímicas (é dicir, nin a fixación de carbono nin a oxidación de aldehidos). A presenza de xenes preditos que codifican amidohidrolases e desaminases poderían indicar que este microcompartimento está implicado no metabolismo de compostos nitroxenados.
Carboxisomas
Identificouse a vía de ensamblaxe dos beta-carboxisomas, que empeza cando a proteína CcmM nuclea a RuBisCO. A CcmM ten dous dominios: un dominio de anhidrase carbónica gamma N-terminal seguido dun dominio que consta de tres a cinco repeticións de secuencias como as da subunidade pequena da RuBisCO. O dominio C-terminal agrega a RuBisCO, probablemente ao substituír as verdadeiras subunidade pequenas da RuBisCO no holoencima L8-S8, entrelazando a RuBisCO na célula nun gran agregado, denominado procarboxisoma. O dominio N-terminal da CcmM interacciona fisicamente co dominio N-terminal da proteína CcmN, que, á súa vez, recruta as subunidades proteicas da cuberta hexagonais por medio dun péptido de encapsulación do seu C-terminal. Os carboxisomas están despois aliñados espacialmente na célula cianobacteriana por medio da interacción co citoesqueleto bacteriano, o que asegura a súa distribución equitativa nas células fillas.
A ensamblaxe do alfa-carboxisoma pode ser diferente á do beta-carboxisoma, xa que non ten proteínas homólogas a CcmN ou CcmM e ningún péptido de encapsulación. Observáronse carboxisomas baleiros en micrografías electrónicas. Algunhas micrografías indican que a súa ensamblaxe ocorre como a coalescencia simultánea de encimas e proteínas da cuberta en oposición ao modo aparentemente paso a paso observado nos beta-carboxisomas.
Camomila
miniatura|right|180px| [[Macela ]] O termo camomila pódese referir a diferentes especies botánicas da familia Asteraceae:
Microcompartimento bacteriano
Metabolosomas
A ensamblaxe do metabolosoma é probablemente similar á do beta-carboxisoma, e prodúcese pola agregación inicial de proteínas que van ser encapsuladas. As proteínas centrais de moitos metabolosomas agréganse cando se expresan soas. Ademais, moitas proteínas encapsuladas conteñen extensións terminais que son moi similares ao péptido C-terminal da CcmN que recruta as proteínas da cuberta. Estes péptidos de encapsulación son curtos (duns 18 residuos) e predise que forman hélices alfa anfipáticas. Algunhas destas hélices median na encapsulación de encimas nativos en microcompartimentos bacterianos, así como proteínas heterólogas (como a GFP).
O Val, Corredoira, Cerdedo-Cotobade
O Val é un lugar da parroquia de Corredoira, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ó ano 2005, cando tiña 17.
Microcompartimento bacteriano
Regulación (xenética)
Coa excepción dos carboxisomas, en todos os casos comprobados, os microcompartimentos bacterianos están codificados en operóns que se expresan só en presenza do substrato que se procesa neles.
O Val, Corredoira, Cerdedo-Cotobade
Neste lugar está o cruceiro do Val. Tamén hai tres muíños: o muíño de Pombiño, muíño de Maquía e muíño da Ponte, os tres no río Almofrei.
Microcompartimento bacteriano
Regulación (xenética)
Os microcompartimentos PDU de Salmonella enterica son inducidos pola presenza de propanodiol ou glicerol en condicións anaeróbicas, e só de propanodiol en condicións aeróbicas. Esta indución é mediada polos proteínas reguladoras globais Crp e ArcA (sensibles ao AMPc e ás condicións anaeróbicas, respectivamente), e pola proteína reguladora PocR, que é o activador transcricional dos loci pdu e cob (o operón necesario para a síntese de vitamina B12, un cofactor requirido pola propanodiol deshidratase).
Os microcompartimentos PVM de Planctomyces limnophilus son inducidos pola presenza de fucosa ou ramnosa en condicións aeróbicas, pero non pola glicosa. Resultados similares foron obtidos para os microcompartimentos GRM de Clostridium phytofermentans, para os cales ambos os azucres inducen os xenes que codifican os microcompartimentos e tamén os que codifican os encimas disimilatorios da fucosa e ramnosa.
Ademais dos sistemas regulatorios caracterizados, os exames bioinformáticos indicaron que hai potencialmente moitos outros mecanismos regulatorios, incluso dentro dun tipo funcional de microcompartimento (por exemplo, o PDU), incluíndo sistemas regulatorios de dous compoñentes.
Importancia para a saúde humana e para o planeta
Os carboxisomas están presentes en todas as cianobacterias e moitas outras bacterias foto- e quimioautótrofas. As cianobacterias son globalmente significativas na fixación do carbono, e como requiren carboxisomas para facelo en condicións atmosféricas, o carboxisoma é un compoñente moi importante na fixación global do dióxido de carbono.
Varios tipos de microcompartimentos bacterianos foron implicados na virulencia de patóxenos, como Salmonella enterica e Listeria monocytogenes. Os xenes BMC tenden a estar regulados á alza en condicións virulentas, e se sofren mutacións orixinan un defecto na virulencia en experimentos de competición.
Aplicacións biotecnolóxicas
Varias características dos microcompartimentos bacterianos fanos interesantes para aplicacións biotecnolóxicas. Como os carboxisomas incrementan a eficiencia da fixación do carbono, está dedicándose un grande esforzo investigador a tentar introducir carboxisomas en plantas para mellorar o mecanismo de concentración do carbono.
Máis xeralmente, e debido a que as proteínas de cuberta dos microcompartimentos bacterianos se autoensamblan, poden formarse cubertas baleiras, polo que se intenta modificalas por enxeñería para que conteñan un cargamento determinado. O descubrimento do [péptido`]] de encapsulación no extremo dalgunhas proteínas asociadas aos microcompartimentos proporciona un mecanismo para empezar a modificar por enxeñaría microcompartimentos bacterianos fusionando a este péptido proteínas alleas e coexpresándoas coas proteínas da cuberta. Por exemplo, conseguiuse construír por enxeñaría un biorreactor de etanol ao engadir este péptido á piruvato descarboxilase e alcohol deshidroxenase. Finalmente, os poros presentes nas proteínas da cuberta controlan a permeabilidade da cuberta: estas poden ser unha diana para realizar a bioenxeñaría, xa que pode ser modificadas para permitir que as crucen substraros e produtos seleccionados.
Antonio Trevín
Antonio Ramón María Trevín Lombán, nado en Avilés o 27 de febreiro de 1956, é un político socialista español. Foi presidente do Principado de Asturias entre 1993 e 1995 e foi o cabeza de lista do Partido Socialista Obrero Español nas xerais por Asturias.
Inicios
Mestre e diplomado en Historia, é profesor de Educación Xeral Básica, profesión que exerceu por primeira vez nas escolas de Hontoria e Purón, en Llanes. En 1982 afiliouse ao PSOE e formou parte da candidatura dese partido ao Concello de Llanes nas eleccións municipais de 1983. Foi elixido concelleiro e portavoz do Grupo Municipal Socialista.
Entre 1985 e 1987 foi Director Provincial de Educación, sendo conselleiro de Educación, Cultura e Deporte Manuel Fernández de la Cera.
Nas eleccións municipais de maio de 1987, encabezou a candidatura do PSOE ao Concello de Llanes, resultando elixido alcalde con maioría absoluta. En 1991, repetiu candidatura e triunfo, compaxinando o cargo de Alcalde co de Deputado na Xunta Xeral do Principado, xa que formara parte da candidatura do PSOE nas eleccións autonómicas pola circunscrición oriental.
Presidente do Principado de Asturias
En 1993, o escándalo do petromocho, fixo que o daquelas Presidente do Principado, Juan Luis Rodríguez-Vigil dimitise, o que fixo que o Grupo Socialista na Xunta Xeral do Principado presentase a candidatura de Antonio Trevín como Presidente do Principado, resultando investido. As novas responsabilidades fixérono dimitir como Alcalde de Llanes.
Nas eleccións autonómicas de 1995, encabezou a candidatura do PSOE á Xunta Xeral do Principado, sendo derrotado pola do PP encabezada por Sergio Marqués. Tras catro anos como Xefe da Oposición, encabeza de novo en 1999 a candidatura do PSOE en Llanes, resultando elixido alcalde e revalidando o cargo nas municipais de 2003.
Delegado do Goberno
En maio de 2004, tras a vitoria do PSOE nas eleccións xerais de 2004, foi nomeado Delegado do Goberno de España en Asturias, cargo que ostentou até 2011 cando dimitiu para ser cabeza de lista nas xerais por Asturias, obtendo o escano.
Dentro dos órganos internos do PSOE, desde 1994 é membro do Comité Federal e formou parte da Comisión Permanente do Consello Escolar do Estado, sendo poñente da LOGSE. Así mesmo, coordinou a Comisión de Educación da Federación Española de Municipios e Provincias.
Cabo de Fornos
dereita|miniatura Cabo de Fornos é o nome que recibe o cabo máis meridional da illa de Fornos e do arquipélago de Terra do Lume, na zona austral de Chile, tradicionalmente considerado como o punto máis meridional de América —aínda que, en realidade, este corresponde ao illote Aguia no arquipélago das illas Diego Ramírez. É o máis austral dos tres grandes cabos do hemisferio sur do planeta e marca o límite norte do pasaxe de Drake, que separa a América da Antártica ou Antártida, e une o océano Pacífico co océano Atlántico.
Durante moitos anos, o cabo de Fornos foi un dos fitos das rutas comerciais de navegación de embarcacións a vela, a pesar de que as augas en torno ao cabo son particularmente perigosas, debido aos seus fortes ventos e ondada e a presenza de icebergs. Con todo, coa apertura da canle de Panamá e a construción de estradas e ferrocarrís noutros países do continente, a navegación mercante ao redor do cabo reduciuse notablemente, sendo utilizado na actualidade só por naves cuxo gran tamaño lles impide o paso pola canle, como portaavións ou petroleiros.
Navegar nas súas augas aínda está considerado como un dos maiores retos náuticos, polo que existen diversos eventos deportivos e turísticos que utilizan este paso, algúns como parte da circunnavegación ao globo, entre os que destacan importantes regatas de iates, como o Vendée Globe.
Xeografía
O nome de cabo de Fornos provén do neerlandés Kaap Hoorn en honra á cidade holandesa de Hoorn ou quizais, pola súa forma de corno, pois en neerlandés hoorn significa corno; nun caso típico de falsos amigos, o nome foi tomado en español como «cabo de Fornos» confundindo a denominación da cidade ou o nome de hoorn coa do termo «forno», no canto de «corno».
O cabo é considerado normalmente como o extremo sur de América do Sur, o que rigorosamente non é certo. O cabo de Fornos é o extremo meridional da illa Fornos que é a máis austral do arquipélago das illas L'Hermite, parte das illas Wollaston e do arquipélago de Terra do Lume. O punto máis austral do continente en si é o cabo Froward. Máis aínda, si considerásemos as illas como parte integral do continente, cabo de Fornos tampouco sería o punto máis austral, título que recibirían as illas Diego Ramírez; aínda que estas están notablemente separadas do arquipélago fueguino.
A 56 quilómetros ao noroeste atópase o chamado «Falso cabo de Fornos» na illa Hoste; o seu nome débese á frecuente confusión que provocaba nos mariños que viñan do poñente pois ten unha configuración similar ao do cabo real.
Clima
esquerda|miniatura|Vista do cabo de Fornos, desde o lugar onde se sitúan o chamado Faro Monumental de Fornos, un monumento aos mariños oceánicos e un punto de observación da Mariña Chilena, na [[illa de Fornos.]]
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1958
A XIII edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns masculino tivo lugar na cidade de Porto entre o 24 e o 31 de maio de 1958. Deste xeito, por primeira e única vez na historia da competición se celebraron dúas edicións consecutivas do torneo na mesma cidade. Esta edición foi a primeira de 16 edicións que se disputaron ininterrompidamente cada dous anos (1958-1988) tras finalizar en 1956 as edicións anuais. Nesta edición participaron un total de 10 seleccións e xogáronse 45 partidos nos que se anotaron 347 goles, o que supón unha media de 7,71 goles por partido.