cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Un 32 août sur terre
Un 32 août sur terre é un filme canadense de 1998 dirixido e escrito por Denis Villeneuve, no seu debut como director. Foi producido por Roger Frappier. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1998. Alexis Martin gañou o Prix Jutra ó mellor actor. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Despois dun accidente de tráfico que a deixa ilesa mais completamente devastada, a modelo Simone Prévost pon en dúbida toda a súa vida. Deixa o seu traballo, cancela unha viaxe que debía facer a Italia e vai buscar a Philippe, o seu mellor amigo, ao que lle pide ter un fillo. Este último acepta reticente coa condición de que o neno sexa concibido no deserto. Polo tanto, partirán cara ao deserto de Salt Lake City.
Copa Galiza de Rugby 2007
A Copa Galiza de Rugby 2007 foi a 19 edición da Copa Galiza na modalidade de rugby. A competición disputouse entre o 4 de febreiro de 2007 (día da primeira xornada da Primeira Fase) e o 2 de xuño do mesmo ano (día no que se celebrou a final). Esta edición contou coa participación de 12 equipos das distintas categorías do rugby, tanto de Galiza coma do Estado español.
Equipos participantes
(1) Equipos clasificados directamente para os cuartos de final.
(2) Equipos que xogaron a fase de clasificación (Primeira Fase).
Primeira Fase
Os equipos non clasificados directamente para os cuartos de final dividíronse en dous grupos e xogaron unha liguiña previa de clasificación, na que pasaron á seguinte rolda os primeiros de cada grupo.
Grupo A
Clasificouse Os Ingleses ao gañar os seus dous partidos.
Grupo B
Clasificouse Vigo R.C. "B" ao gañar so seus dous partidos.
Fase Final
O cruzamento de cuartos fíxose por sorteo entre os equipos diréctamente clasificados e os dous equipos da Primeira Fase clasificados.
Manuel Fontoira
O nome de Manuel Fontoira pode referirse a unha saga familiar de tres médicos pontevedreses:
Monte Ténakourou
miniatura|dereita|250px|Cima do Ténakourou, cunha choza en primeiro plano miniatura|dereita|250px|O Ténakourou localízase na fronteira con Malí.
Situación
O monte érguese no planalto de arenisca do oeste de país, ficando xusto na fronteira con o veciño país de Malí. As súas coordenadas son: 10º 47' N e 5º 25' O. Ao pé do macizo ten a súa fonte o río Mouhoun, antes denominado Volta Negro.
José Durán Rivas
José Antonio Durán Rivas, nado o 29 de xuño de 1974 en Lugo é un adestrador de fútbol galego, que dende 2023 dirixe o Bergantiños.
Traxectoria
Debutou coma adestrador de fútbol facéndose cargo do primeiro equipo do CD Lugo mediada a tempada 2003-04 na Terceira División Española, en substitución de Quique Prado. Comezada a tempada seguinte fíxose cargo do CD Foz para tentar salvalo do descenso, obxectivo que non acadou e deixou o club a final de tempada. Pouco despois fichou polo Viveiro CF de onde saíu ao acabar o curso tras desencontros coa directiva. En 2008 fichou outra vez polo CD Foz, onde permaneceu até o final da temporada. Posteriormente exerce o cargo de adestrador nas categorías inferiores do Club Deportivo Lugo, até que en febreiro de 2016 se fixo cargo do primeiro equipo tras a renuncia de Luis Milla. A pesar de perder o seu primeiro partido como adestrador en Segunda División, tras conseguir unha xeira de tres vitorias e un empate recibiu o premio ao mellor adestrador da Liga Adelante do mes de marzo. A final de temporada, tras conseguir a salvación do club, deixa o banco para volver formar parte do organigrama deportivo do Lugo.
Entre 2016 e 2020 adestrou o Polvorín, antes de marchar a Bélxica para dirixir o K. Rupel Boom F.C. da Nationale 1, primeira división afeccionada da liga belga.
Sika AG
Sika AG é unha empresa química fundada por Kaspar Winkler en 1910. É unha empresa mundial con sede en Baar, Suíza. Fabrica e comercializa produtos para a construción e a industria.
Sika comercializa produtos baixo máis de 600 marcas incluíndo Sikaflex®, Sika ViscoCrete®, SikaBond®, Sikafloor®, Sika CarboDur® Sikagard®, Sikaplan®, Sikament®, Sikadur®, SikaLastic®, SikaRoof® MTC, Sika Unitherm® e Sika Sarnafil®. Sika AG é o nome legal da empresa para o grupo, incluíndo a organización internacional de Sika, Sika Technology AG (Investigación e Desenvolvemento) e Sika Services AG (funcións corporativas de tódalas filiais do mundo).
Historia
En 1910 a compañía foi fundada por Kaspar Winkler. As invencións de Winkler eran produtos para a protección e limpeza do granito (conservación e puído). Winkler logo desenvolveu un produto, cunha base química para acelerar o callado e o endurecemento de morteiro e formigón, que selaba simultaneamente. En 1912 establecéronse as primeiras filiais en Alemaña. A falta dunha xestión eficaz e unha rede insuficiente obstaculizou a expansión. Coa contratación dun director, que era responsable da expansión, establecéronse en 1926 a 1928 empresas en Inglaterra, Italia e Francia. En 1918 a empresa fixo probas exitosas cos Ferrocarrís Suízos (SBB) e Sika fixo posible a seladura e polo tanto a operación do ferrocaril eléctrico en San Gotardo. Eran 67 túneles (59.000 m2 abovedados) e a seladura fíxose cunha mestura de cemento Portland e morteiro Sika.
Terceira división española 2003/04
A tempada 2003–04 da Terceira División de España foi a 70º edición deste torneo.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Manuel Fontoira Surís
Manuel Fontoira Surís, nado en Pontevedra o 27 de novembro de 1938 e finado na mesma cidade o 28 de xaneiro de 2006, foi un médico e político galego, da UCD.
Traxectoria
Fillo dunha familia de médicos, estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, e licenciouse na Universidade de Sevilla, onde se especializou en pediatría. Continuou a súa formación en Bruxelas e en Madrid, onde traballou no Hospital Infantil La Paz. Volto xa a Galicia, en 1970 foi nomeado xefe de pediatría do Hospital Provincial de Pontevedra. En 1973 foi nomeado para o mesmo posto no Hospital Montecelo, onde traballou ata o seu falecemento. Ao mesmo tempo, e en paralelo, exerceu a docencia na facultade de Medicina de Santiago.
Vida persoal
O seu pai foi o pediatra Manuel Fontoira Peón, e o seu fillo é o neurofisiólogo Manuel Fontoira Lombos.
Cadela de frade
A cadela de frade, forcadela, bicha sara, cadela ou rapacarallas (Forficula auricularia) é unha especie de insecto pertencente á orde dos dermápteros (Dermaptera).
Cultura popular
Existe a crenza popular de que se introduce polas orellas dos humanos (ao que debe un dos seus nomes franceses pince-oreille, "pinza da orella").
miniatura|250px| ♂
Proteína relacionada con ataxia telanxiectasia e Rad3
A proteína relacionada con ataxia telanxiectasia e Rad3 (ATR), tamén chamada serina/treonina-proteína quinase ATR ou proteína 1 relacionada con FRAP (FRP1) é un encima que en humanos está codificado no xene ATR do cromosoma 3. ATR pertence á familia da proteína quinase relacionada coa fosfatidilinositol 3-quinase. ATR actívase en resposta a roturas dunha soa febra do ADN.
Función
ATR é unha proteína quinase específica de serina/treonina que está implicada en detectar os danos no ADN e activar o punto de control do ciclo celular de danos no ADN, o que provoca a detención do ciclo celular. ATR é activado en responta á presenza de ADN dunha soa febra (monoctenario) persistente, que é un intermediario común que se forma durante a detección e reparación de danos no ADN. O ADN dunha soa febra aparece nas forcadas de replicación atascadas e como intermediario nas vías de reparación do ADN como a reparación por escisión de nucleótidos e a reparación por recombinación homóloga. A ATR funciona xunto cunha proteína coa que se asocia chamada ATRIP para recoñecer ADN de febra simple cuberto coa RPA. Unha vez que a ATR é activada, fosforila Chk1, iniciando unha fervenza de transdución de sinais que culmina coa detención do ciclo celular. Ademais do seu papel na activación do punto de control de danos no ADN, a ATR pénsase que funciona na replicación do ADN non perturbada.
A ATR está relacionada cunha segunda quinase que activa o punto de control chamada ATM, que é activada por roturas de dobre febra do ADN ou perturbación da cromatina.
Importancia clínica
As mutacións en ATR son responsables da síndrome de Seckel, un raro trastorno humano que comparte algunhas características coa ataxia telanxiectasia, esta última orixinada pola forma mutante ATM.
ATR está tamén ligada á síndrome de telanxiectasia cutánea familiar e cancro.
Envellecemento
A deficiencia na expresión de ATR en ratos adultos causa a aparición de alteracións relacionadas coa idade como o pelo cano, perda de cabelo, cifose (xiba dorsal), osteoporose e involución tímica. Ademais, hai drásticas reducións co paso dos anos das células nai específicas de tecidos e células proxenitoras, e esgotamento da renovación de tecidos e a capacidade homeostática. Nos estudos observouse tamén unha perda permanente da espermatoxénese. Porén, non houbo un incremento significativo no risco de formación de tumores.
Síndrome de Seckel
En humanos, as mutacións hipomórficas (perda parcial da función xénica) no xene ATR están ligadas á síndrome de Seckel, unha condición caracterizada por causar ananismo, atraso no desenvolvemento, microcefalia marcada, maloclusión dental e cifose torácica. Tamén é frecuente unha aparencia senil ou proxeroides nos pacientes con síndrome de Seckel.
Reparación por recombinación homóloga
As células somáticas de ratos deficientes en ATR presentan unha diminución da frecuencia da recombinación homóloga e un nivel incrementado de danos cromosómicos. Este descubrimento implica que a ATR é necesaria para a reparación por recombinación homóloga dos danos endóxenos no ADN.
Meiose e mitose en Drosophila
Mei-41 é o ortólogo na mosca Drosophila de ATR. Durante a mitose en Drosophila os danos no ADN causados por axentes exóxenos son reparados por un proceso de recombinación homóloga que depende de mei-41(ATR). Os mutantes defectivos en mei-41(ATR) presentan un aumento da sensibilidade para morrer por exposición a axentes que danan o ADN como a radiación UV, e o metil metanosulfonato. A deficiencia en mei-41(ATR) tamén causa unha redución de recombinacións alélicas espontáneas (sobrecruzamento) durante a meiose, o que suxire que o xene mei-41(ATR) de tipo silvestre é utilizado na reparación recombinacional de danos no ADN espontáneos durante a meiose.
Interaccións
A proteína relacionada con ataxia telanxiectasia e Rad3 presenta interaccións con:
Metal pesado
miniatura|300px|Monumento en memoria dos intoxicados por mercurio en Minamata (Xapón) Desígnanse co nome xenérico de metais pesados algúns elementos metálicos presentes na natureza, de densidade relativamente alta, e que poden presentar toxicidade para os organismos vivos, entre eles para o ser humano, especialmente por ser bioacumulativos.
Trátase, normalmente, de elementos comprendidos entre o cobre e o chumbo na táboa periódica dos elementos, cunha densidade maior de 4 ou 4,5 g/cm3, pero hainos de menor densidade mentres que outros metais, máis densos, non se inclúen neste grupo ó non seren tóxicos. Mesmo os hai que cumpren algunha función biolóxica e cualifícanse, por tal razón, como nutrientes esenciais, pero que a determinadas concentracións poden resultar tóxicos nalgunha das súas formas (como níquel, manganeso ou cobre); outros non teñen misión biolóxica coñecida (como o cadmio, mercurio, chumbo). Algún elemento incluído entre os metais pesados, coma o arsénico ou o selenio, non son realmente metais.
A presenza destes elementos no medio pode significar serios problemas medioambientais, debidos á súa ecotoxicidade, e, no caso de estaren presentes nos alimentos, problemas de saúde pública entre os consumidores.
O concepto de metal pesado non obedece a criterios químicos senón biolóxicos, en función da toxicidade que presentan. A IUPAC (Unión internacional de química pura e aplicada, International Union of Pure and Applied Chemistry) considera que este termo é "sen sentido e enganoso" e reclama unha definición autorizada, baseada na táboa periódica, e a diferenciación entre os metais puros e os seus posibles compostos tóxicos. Neste sentido, un exemplo claro é a practicamente nula toxicidade do mercurio fronte á elevada toxicidade do metilmercurio, a súa forma orgánica máis perigosa.
Orixe
Os elementos comprendidos baixo o concepto de metais pesados están presentes na natureza e poden liberarse ó ambiente a través de fenómenos naturais como as emisións volcánicas, pero os seus efectos negativos sobre o medio adoitan ser consecuencia de residuos da actividade mineira, de vertidos industriais ou da incineración de combustibles fósiles. Por calquera destas vías, os metais chegan ás augas, ó aire ou ó chan, medios desde os que son absorbidos por plantas e animais ingresando así na cadea alimentaria.
Os metais pesados non son degradables, nin química nin bioloxicamente, polo que permanecen activos no medio tralo vertido durante centos de anos, contaminando o chan e acumulándose en plantas e animais, aumentando a concentración a medida que se eleva a cadea trófica.
Noutros casos, a súa presenza nos alimentos débese a unha contaminación durante o proceso de elaboración ou á migración desde os envases que conteñen eses alimentos. É o caso do estaño, que pode contamina-las conservas ou bebidas enlatadas.
En calquera caso, a toxicidade dos metais non é cousa nova: médicos gregos e romanos describiron síntomas de envelenamento agudo por chumbo.
Zierbena
miniatura|Zierbena Zierbana é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 1.440 habitantes (2011).
Metal pesado
Metais pesados máis relevantes
Pero moitos outros metais entran tamén na clasificación de metais pesados:
Controis oficiais
Nos últimos decenios publicáronse diferentes normas para regula-los límites máximos admisibles nalgúns alimentos, límites que varían segundo o metal considerado e o alimento ou grupo de alimentos onde pode presentarse, tendo en conta o consumo esperado de cada un deles. Nos países europeos a normativa vixente é a que establece o Regulamento (CE) nº 1881/2006 e as sucesivas modificacións.
Ademais, as autoridades sanitarias nacionais e internacionais estableceron diferentes medidas destinadas a reduci-la emisión dos metais considerados tóxicos e a reduci-la inxesta polos consumidores, considerados como poboación en xeral ou, especialmente nos grupos de risco segundo circunstancias particulares (en meniños ou en mulleres embarazadas ou lactantes).
Folosa das canaveiras
A folosa das canaveiras (Acrocephalus scirpaceus) é unha ave da familia dos sílvidos (Sylviidae) e do xénero das folosas ou acrocefálidos (Acrocephalus).
Descrición
miniatura|esquerda Son folosas de tamaño mediano. Miden de 12,5 a 14 cm de lonxitude e teñen unha envergadura de alas que vai dos 17 os 21 cm. Pesan entre 10 e 15 gramos. Os adultos teñen a parte superior do corpo castaña e a inferior branca amarelada. A testa é cha e o bico forte e aguzado. As aves dos dous sexos son semellantes. Poden vivir ata 12 anos e acadan velocidades de voo de 10 metros por segundo.
O seu canto é lento e pouco destacable, formado por estrofas curtas ás que se xuntan os típicos asubíos e a capacidade para imitar a outras aves dos acrocefálidos.
Distribución xeográfica e hábitat
Crían en Europa e nas zonas temperadas do oeste de Asia. Son aves migratorias, que pasan o inverno na África subsahariana. Nas partes centrais de Europa están presentes entre abril e outubro. As datas e a dirección das migracións, que os levan a viaxaren distancias de ata 6000 km, están xeneticamente marcadas.
Viven entre os xuncos e o carrizal mesto e entre a vexetación das beiras de ríos, lagos, estanques e pantanos.
Alimentación
Aliméntanse agatuñando e choutando entre as plantas mestas. As súas presas principais son arañas, insectos e larvas, pequenos moluscos e invertebrados en xeral.
miniatura|250px|esquerda|Polo de [[cuco no niño dunha folosa das canaveiras.]]
Reprodución
miniatura| Acrocephalus arundinaceus Maduran cando teñen un ano. A época de reprodución concéntrase entre maio e xullo. Tecen un niño de herbas e carrizos que sitúan protexido nos canavais, pendurado sobre a auga entre entre os talos de tres ou catro carrizos ou xuncos. Poñen de 3 a 4 ovos, que os dous pais se roldan para chocar entre 11 e 14 días. Os polos pasan de 10 a 14 días no niño. Crían dúas ou tres niñadas por ano. Os seus niños son parasitados habitualmente polos cucos, que poñen ovos de cores semellantes.
Situación
As estimacións para Europa calculan a súa poboación nuns 3 millóns de parellas reprodutoras.
Palacio de Holyrood
O Palacio de Holyroodhouse, máis frecuentemente coñecido como Palacio de Holyrood, é un palacio situado en Edimburgo (Escocia). 650px|miniatura|centro|Vista do palacio e dos xardíns dende o [[Parque de Holyrood.]]
Edificio
miniatura|dereita|300px O palacio atópase na zona de Holyrood, no extremo da Milla Real, a rúa principal da zona vella da cidade, chamada precisamente así porque une no seu extremo oeste o castelo de Edimburgo co palacio de Holyrood, no extremo leste.
O conxunto foi fundado inicialmente como un mosteiro por David I de Escocia, en 1128. Serviu como principal residencia dos reis e das raíñas da Escocia desde o século XV. Dende a unión das coroas británicas, o palacio é usado polos monarcas británicos como a súa residencia oficial cando están en Escocia. Na actualidade a raíña raíña Sabela II, adoita usar o palacio no inicio de cada verán.
Holyrood é unha anglicización do termo escocés Haly Ruid, que significa Santa Cruz.
Cosmos (filme de 1996)
Cosmos é un filme canadense de 1996, escrito e dirixido por Jennifer Alleyn, Manon Briand, Marie-Julie Dallaire, Arto Paragamian, André Turpin e Denis Villeneuve. O filme é unha antoloxía de seis curtas, cada unha acreditada por un director, conectadas polo personaxe de Cosmos (Igor Ovadis), un inmigrante grego que traballa como condutor de taxi en Montreal. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 70ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Manuel Fontoira Peón
Manuel Fontoira Peón, nado en Pontevedra o 30 de xullo de 1907 e finado na mesma cidade o 18 de maio de 1986, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Xa durante o franquismo, foi deputado provincial en Pontevedra, e vicepresidente (1942-1948) e logo presidente (1948-1951) da deputación de Pontevedra e en calidade dese posto presidiu o padroado do Museo Provincial de Pontevedra. Tamén foi procurador en Cortes.
Membro fundador da Sociedade de Pediatría de Galicia e o seu presidente. Finou en Pontevedra o 18 de maio de 1986.
Vida persoal
Foi pai de Lydia Fontoira, do pediatra e político Manuel Fontoira Surís e do arquitecto Rafael Fontoira Surís.
Chung Sye-kyun
Chung Sye-kyun (en 정세균), nado en Donghyang o 5 de novembro de 1950 é un político surcoreano, que foi presidente da Asemblea Nacional entre 2016 e 2018 e primeiro ministro de Corea do Sur entre 2020 e 2021.
Anteriormente foi líder do Partido Democrático, principal partido da oposición entre 2008 e 2010, e dúas veces presidente do partido que o precedeu, o Partido Uri, primeiro de xeito provisional de outubro de 2005 a xaneiro de 2006 e logo de febreiro de 2007 ata a disolución do partido en agosto dese ano.
O 9 de xuño de 2016 foi elixido para un mandato de dous anos como presidente da Asemblea Nacional. Ao acceder ao cargo, seguindo a lei de que o presidente non pode ser membro dun partido, abandonou o Partido Democrático de Corea. A súa adhesión ao partido restableceuse automaticamente cando o seu mandato como presidente da Asemblea rematou o 29 de maio de 2018.
Inicios e formación
Chung naceu na aldea de Donghyang no condado de Jinan, Jeolla do Norte. De 1966 a 1969 estudou na Jeonju Shinheung High School en Jeonju, onde foi reporteiro dos estudantes e exerceu como presidente do consello de estudantes. Estudou Dereito na Universidade de Corea e alí foi presidente do sindicato de estudantes, graduándose en 1974. Completou un mestrado na Wagner School of Public Service da Universidade de Nova York en 1983, un MBA pola Pepperdine University en 1993 e un doutoramento da Universidade Kyung Hee no 2000.
Carreira política
Chung entrou na Asemblea Nacional nas eleccións parlamentarias de 1996 como membro do principal partido liberal da oposición, o Congreso Nacional para a Nova Política, en representación do seu condado natal de Jinan, Jeolla do Norte, na circunscrición de Jinan-Muju-Jangsu.
O presidente Roh Moo-hyun nomeou a Chung ministro de Comercio, Industria e Enerxía a comezos do 2006. Como ministro, Chung recibiu ao secretario estadounidense de Enerxía, Samuel W. Bodman, en Seúl, e participou na reunión a cinco sobre enerxía celebrada en Pequín o 16 de decembro de 2006, para promover a eficiencia enerxética e o desenvolvemento de tecnoloxías enerxéticas limpas.
Líder do Partido Democrático (2008-2010)
Na convención nacional do Partido Democrático o 6 de xullo de 2008, Chung foi elixido líder do partido, derrotando a Choo Mi-ae, o seu principal competidor.
En xullo de 2009, Chung realizou unha folga de fame de seis días para protestar contra unha serie de leis de medios aprobadas polo partido gobernante, o Gran Partido Nacional. Dimitiu do seu escano o 24 de xullo xunto a Chun Jung-bae, definindo as leis como non válidas e afirmando que a aprobación de lexislación a través de "votacións ilegais e violencia" non se pode xustificar. Uns 70 lexisladores do seu partido tamén entregaron cartas de dimisión a Chung e este anunciou que o partido comezaría unha campaña de cen días na rúa contra as leis. Chung e os seus compañeiros de partido volveron á asemblea o 27 de agosto despois dun mes de protestas.
Chung enfrontouse ás peticións de dimisión como líder do partido que se lle fixeron despois dos pobres resultados do Partido Democráitco nas eleccións de 2010, nas que perdeu cinco dos oito escanos disputados. Aceptou as demandas e dimitiu xunto ao resto da dirección do partido o 2 de agosto, asumindo a responsabilidade da derrota.
Carreira lexislativa posterior (2010 – actualidade)
Nas eleccións parlamentarias de 2012, Chung mudouse de Jeolla a Seúl para presentarse polo distrito de Jongno, unha circunscrición importante que abarca o Dongdaemun e a residencia presidencial, a Casa Azul. Derrotou ao seu competidor do Partido Saenuri, Hong Sa-duk, membro da Asemblea durante seis lexislatura e principal partidario de Park Geun-hye. Permaneceu en Jongno como membro do Partido Minjoo de Corea e catro anos despois, nas eleccións de 2016, Chung enfrontouse con éxito a outro peso pesado do Partido Saenuri, o exalcalde de Seúl Oh Se-hoon, en contra das previsións das enquisas que daban como gañador a Oh. En decembro de 2019 foi nomeado segundo primeiro ministro do goberno de Moon Jae-in. Tomou posesión como o 46º primeiro ministro de Corea do Sur o 14 de xaneiro de 2020.
Sociedad Deportiva Negreira
A Sociedade Deportiva Negreira é un club de fútbol galego de Negreira, na provincia da Coruña. Foi fundado en 1965 e compite no grupo Norte da Preferente Autonómica de Galicia.
Historia
A principios da década de 1980, durante a presidencia de Gumersindo Rodríguez-Trelles e con José Manuel Rodríguez "Rodri" como adestrador, logrou ascender da Liga da Costa a Primeira Rexional. Nos anos 1990 continuou ascendendo. Debutou na Terceira división española a tempada 2001-02 e chegou a xogar na Segunda división B española a tempada 2005-06. É o 279º na Clasificación Histórica de Segunda división B.
Estadio
O estadio do Negreira é o Xesús García Calvo, antes xogaba no campo de Cepelo na parroquia de Logrosa, con capacidade para 2.000 espectadores.
Esgrima
A esgrima é un deporte de combate no que se enfrontan dous contrincantes, que deben intentar tocarse cunha arma branca, que na esgrima moderna son tres: sabre, espada e florete. As persoas que practican esgrima coñécense como tiradores.
Historia
miniatura|esquerda|220px|Dous loitadores de esgrima nun asalto a espada nos Xogos Olímpicos de Atenas miniatura|Ilustración dun tratado de artes marciais do século XV, obra de [[Hans Talhoffer]] As espadas medievais eran pesadas e axeitadas para defrontar as armaduras. Era moi difícil matar un cabaleiro con armadura cunha espada, pero si que se lle podía partir o peito ou causar unha ferida interna. Moi poucas das técnicas empregadas coas espadas medievais sobreviven na esgrima moderna.
Como xa non tiñan que bater contra helmos e armaduras, as espadas fixéronse máis rápidas e lixeiras. Cumprían velocidade, destreza e arteiradas para vencer ou matar un opoñente. Naquel tempo, os mellores loitadores de espada codificaron as prácticas máis exitosas, no que se coñeceu como escola francesa, escola italiana, escola española, escola alemá e escola húngara de esgrima.
As armas orixinais da esgrima eran a espada e o sabre. O sabre é unha arma militar co gume lixeiramente curvado. O florete introduciuse posteriormente como arma lixeira e máis sinxela de usar nos adestramentos que a espada. Tamén na actualidade o florete é a arma que comezan a usar os esgrimistas.
Como disciplina deportiva estivo presente na primeira edición dos Xogos Olímpicos modernos, aínda que só en categoría masculina. A feminina comezou a partir de 1960. A esgrima olímpica reúne os estilos das distintas escolas clásicas.
As armas
Na esgrima moderna, úsanse tres armas: florete, espada e sabre. Fabricadas con aceiro temperado, cada unha ten unha lonxitude máxima de folla de ao redor de 89 cm; o peso máximo para florete e sabre é de ao redor de 500 g e para a espada ao redor de 770 g.
Aínda que as distintas armas teñen diferentes tamaños e obxectivos, a forma e aspectos básicos son comúns nas tres disciplinas modernas. Todas elas teñen unha folla e unha empuñadura. Ao extremo da folla chámaselle punta. A empuñadura ten unha garda e unha asa. A garda é unha folla de metal que ten como obxectivo protexer os dedos durante o combate, mentres que a asa, que é por onde en definitiva se agarra a arma, presenta varios patróns básicos: o modelo histórico tiña unha bóla pesada no cabo, para facer de contrapeso da folla; o modelo francés é unha asa moi simple case recta; o modelo Visconti, ou de mango de pistola, é o máis común nas armas profesionais e o máis ergonómico e o que outorga un maior control sobre a punta. Aínda así, mesmo dentro da asa de mango de pistola hai moitas variantes.
Desenvolvida como arma de práctica e deportiva, o florete é a que se considera básica. É lixeira e flexible e úsase para conseguir tocados atacando coa súa punta roma; a folla é rectangular en sección transversal.
As regras
Antigamente, cando un combatente era tocado pola espada, debía dicir "touché" (fr. tocado), sinalando que foi tocado, para que se lle contabilizasen os puntos ao seu adversario. En florete a zona de tocado é unicamente o tronco, en sabre é o tronco, os brazos e mais a cabeza, e en espada é a mesma do sabre mais as mans, as pernas e os pés.
Dende comezos do século XX introduciuse un sistema de cómputo electrónico que se foi perfeccionando cos anos, baseados nuns petos transmisores conectados aos marcadores mediante un longo cable que se estende e se recolle por un sistema de poleas. As armas (na súa punta ou en toda a súa folla, dependendo das especialidades), tamén están conectadas aos marcadores, de maneira que cando unha arma impacta contra o peto coa presión e durante o tempo necesario, prodúcese unha transmisión eléctrica que se recolle no marcador.
Os tocados dun esgrimista amosaranse no marcador cunha luz vermella, os do outro cunha luz verde, e os ataques errados (porque deron nunha zona non permitida, ou porque entre un e outro existe un tempo demasiado longo) con cadansúa luz ámbar ou branca. As luces van acompañadas dunha bucina.
A arbitraxe
O director do combate, ou árbitro principal, ábreo coas palabras francesas Prêts?, allez! (preparados?, comecen).
Cando un esgrimista anota un tanto, un tocado, o árbitro berra Halte!, e sinala quen obtivo o punto. A función dos árbitros, auxiliados polo sistema electrónico de contar os puntos, é a de determinar as prioridades dos ataques, así como coidar da orde no combate. Así, se o marcador sinala que se produciron dous impactos case simultáneos, o árbitro pode determinar que a prioridade do ataque lle corresponde a un ou a outro, independentemente de quen fose o primeiro en facer o impacto.
Cando non existen sistemas de control electrónico, porén moi xeneralizados, o árbitro é o encargado de sinalar todos os puntos.
O terreo de xogo
A esgrima desenvólvese nunha longa e estreita tira de terreo, duns catorce metros de longo e dous de largo. A superficie é, na actualidade, de distintos materiais sintéticos. A alta competición emprega un terreo non condutor, para que non se contabilicen erroneamente os puntos por impactar no chan na disciplina de espada.
Os esgrimistas comezan os combates separados uns catro metros o un do doutro, a dous metros do centro teórico da pista, e en posición de en garda.
Mentres que os combatentes van e veñen pola pista, o árbitro desprázase canda eles máis próximo ou máis afastado da pista. Se un esgrimista leva o seu rival ata o cabo do terreo de xogo polos seus ataques e a súa presión, outórgaselle o punto, aínda que non se producise un tocado. Porén, se no medio dunha acción normal os esgrimistas saen do terreo (porque tropecen, porque erren no seu ataque etc.), o árbitro detén o punto e os xogadores colócanse de novo na pista á altura en que se produciu a saída da pista. Tamén sucede o mesmo se os esgrimistas realizan un ataque sobre unha zona non válida, e o árbitro detén o punto.
Se os esgrimistas entran nunha fase de corpo a corpo, é dicir, cando a distancia entre eles é tan reducida que, ou ben se tocan cos pés e as pernas, ou ben se empurran cos brazos, o árbitro detén o combate. Se se produce esta última situación, o árbitro penaliza o infractor cun punto ao contrario.
A prioridade
Un elemento chave dos combates dos esgrimistas é o dereito de prioridade. Este principio estebelece que para iniciar un ataque é necesario repeler antes o ataque sufrido. Un ataque considérase bloqueado cando se produce o chinclar das armas a unha contra a outra, para o que existe un amplo abano de movementos denominados paradas. As paradas son lixeiros desprazamentos das mans que permiten deter un ataque: canto menor sexa o desprazamento da man, maior será a vantaxe para iniciar un novo ataque.
Na modalidade de espada non existe o dereito de prioridade: os puntos poden ser dobres se os dous contrincantes realizan un tocado. Evidentemente, é mellor para os esgrimistas conseguir o punto sen ser tocado, pero non están obrigados a repeler o ataque cunha parada fixada de antemán.
Duración dos combates
Os combates teñen unha duración variábel. En adestramentos e amigábeis, os combates habitualmente duran 5 minutos como máximo, ou ao primeiro que faga 5 tocados válidos. En competicións oficiais, o tempo máximo é de 9 minutos, e o obxectivo é facer 15 tocados.
Principais movementos
Velaquí algúns dos principais movementos do deporte da esgrima
Pietro della Valle
Pietro Della Valle, nado en Roma o 2 de abril de 1586 e finado ib. 21 de abril de 1652, foi un explorador italiano que viaxou por todo Oriente Próximo, chegando á India.
Esgrima
O vestiario
O vestiario da esgrima moderna, que é completamente branco, ten como obxectivo fundamental proporcionarlles seguridade aos combatentes, e ao mesmo tempo dotalos de axilidade.
O traxe completo componse de:
Pietro della Valle
Traxectoria
Naceu nunha familia rica e nobre. Os seus primeiros anos de vida dedicounos ao cultivo da música, da literatura e das armas. Recibiu unha esmerada educación, estudando latín, a mitoloxía grega, a clásica e a Biblia. Tamén se converteu en membro da Academia de Umoristi, adquirindo certa reputación como retórico.
En 1606 escribiu os versos para unha pequena ópera, Il carro di fedeltà d'amore, que é considerada o primeiro exemplo de melodrama sobre argumento profano en Roma. O seu mestre de clavicémbalo, Paolo Quagliati, compuxo a música, que foi impresa en 1611.
En 1614 iniciou as súas viaxes, partindo de Venecia. Pasou un ano en Constantinopla, onde estudou turco e árabe. Logo continuou a súa travesía por Exipto, a Terra Santa, Arabia, Persia, (foi durante esa viaxe na que descubriu en 1616 o código Hammurabi), e a India, volvendo a Italia en 1626. A narración das súas viaxes baseada nas súas cartas aparece en dous volumes (1650-1658).
Interesado nas ruínas das cidades da antiga cultura mesopotámica, levou a Europa algúns ladrillos con inscricións da escritura cuneiforme, sendo os primeiros exemplos desa escritura na Europa moderna.
Foi tamén o introdutor do gato persa en occidente.
Lufthansa CityLine
Lufthansa CityLine GmbH é unha aeroliña alemá que ten a súa sede no aeroporto de Múnic. É unha subsidiaria de Lufthansa e ten centros de conexión nos aeroportos de aeroporto de Frankfurt e Múnic, dende os cales opera unha densa rede doméstica e europea como membro de Lufthansa Regional. Dende o mes de outubro de 2015 tamén opera algunhas rutas de longo alcance no nome da súa compañía nai.
Frota
En outubro de 2017, a frota de Lufthansa CityLine estaba formada polos seguintes avións:
Advaita Vedanta
A doutrina Advaita Vedanta ou Vedānta Advaita, ás veces referida simplemente como Advaita é a corrente máis influente do Vedanta. Esta escola afirma a unidade entre as almas (Atman) e a divindade (Brahman). A persoa que consolidou os principios do Advaita Vedanta foi Adi Shankara.
Zeberio
miniatura|Situación do concello en Biscaia Zeberio é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 1.063 habitantes (2011).
Advaita Vedanta
Non dualidade ou a-dualidade
A doutrina Vedanta Advaita postula a existencia dun ser unido á totalidade dos seres existentes, de tal xeito que non pode falarse de relación entre os distintos seres, senón da unidade total. A unión entre o suxeito que percibe, o que é percibido, e o acto de percibir.
A falsa aparencia da multiplicidade é debida á función mental de conceptualizar, que consiste en definir e, xa que logo, dividir en partes o que non está dividido. Así, cando a mente abandona o proceso de conceptualización, a realidade do ser un é revelada, sen lugar a dúbidas, coma un feito puramente obxectivo.
Ante a pregunta fundamental «quen son eu?», a resposta é a non conceptualización.
Advaita no século XX
Así como Adi Shankara (tamén coñecido como Shankaracharya) é considerado como a referencia primordial da antiga doutrina Advaita, máis recentemente xorde a figura de Ramana Maharshi, principal referente no século XX, que se ben difería da ortodoxia Advaita en aspectos puntuais, tiña a esta e aos comentarios de Adi Shankara coma principal referente.
Outros referentes modernos do Advaita Vedanta son Sri Nisargadatta Maharaj, autor do libro Eu son, e Atmananda Krishna Menon, cuxas obras máis coñecidas son "Atma Darsan" e "Atma Nirvriti"
Mención especial merecen tamén, entre outros, os diferentes estudos sobre o Vedanta, o Ioga e a meditación de Swami Sivananda ou Sri Aurobindo.
Semellanzas do Advaita Vedanta con outras ensinanzas
O Advaita Vedanta ten unha grande afinidade con diversos movementos no seu aspecto máis místico. Atópanse resonancias co zen, o sufismo, o taoísmo, o tantrismo, os místicos cristiáns etc.
Textos chave
Os textos chave na escola Vedānta son os chamados Prasthana Trayi (tres probas): as Upanishads, o Bhagavad Gita e os Brahma Sutras.
Máis recentemente, xa no século XX, xurdiron os valiosos textos de Ramana Maharshi e o libro máis coñecido de Nisargadatta Maharaj, Eu son.
Tamén compre destacar a aparición de libros de autores contemporáneos máis enfocados ao público occidental, sen o exceso de terminoloxía hindú habitual nas obras anteriores. Exemplo destes últimos son Eternity Now de Francis Lucille, ou Beyond Knowlegde, do seu mestre Jean Klein.
Illa do Príncipe de Gales, Canadá
A efectos administrativos, divídese entre as rexións Qikiqtaaluk e Kitikmeot. Non hai establecementos habitados permanentes.
Xeografía
É unha illa baixa cuberta de tundra cunha irregular liña costeira. Os accidentes xeográficos principais son a baía Ommanney no oeste e a baía de Browne no leste. A baía de Ommanney noméase así polo Almirante Sir Erasmus Ommanney da mariña de guerra real que explorou a área como parte da procura para a expedición de Franklin. A súa superficie estimouse en 33.339 km². A illa do príncipe de Gales é a 40º na lista de illas máis grandes do mundo por superficie e a 10ª na lista de illas canadenses por superficie. O seu punto máis alto coñecido, se atopa a 424 metros de altura é un lugar sen nome en 73.80722°N, -97.83722°W}} no extremo nordeste da illa, con vistas á Canle Baring, que a separa da illa Russell (Nunavut).
Historia
Foi descoberta en 1851 por Francis Leopold McClintock durante a darradeira expedición de John Franklin. A illa foi nomeada así en honor o herdeiro da coroa británica, o futuro rei Eduardo VII. 300px|dereita|Mapa da illa Príncipe de Gales, Canadá
Walter Cunningham
Ronnie Walter Cunningham, nado en Creston (Iowa) o 16 de marzo de 1932 e finado o 3 de xaneiro de 2023, foi un astronauta estadounidense que formou parte da misión Apollo 7. Pasou un total de 10,84 días no espazo.
Traxectoria
Cunningham graduouse en física pola Universidade de California nos Ánxeles en 1961 e doutorase na mesma materia. Foi graduado tamén en Xestión Avanzada de Programas pola Escola de Negocios de Harvard en 1974.
Foi seleccionado pola NASA en maio de 1963, na terceira promoción de astronautas. Cunningham foi asignado á tripulación principal do Apollo 2 antes da súa cancelación, e foi asignado como parte da tripulación de apoio do Apollo 1. Finalmente voou ao espazo na misión Apollo 7 o 11 de outubro de 1968, a primeira misión tripulada dunha nave Apollo.
Probaos, Carres, Oza-Cesuras
Probaos é un lugar da parroquia de Carres no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Teeteto (diálogo)
Teeteto é un diálogo escrito por Platón que trata sobre a natureza do saber (a ciencia). Dentro da obra deste filósofo adoita situarse o Teeteto nun grupo de diálogos posteriores á publicación da República.
Datación e situación relativas na obra platónica
Considérase o Teeteto como un dos diálogos tardíos de Platón. Existe unha gran proximidade estilística e temática entre o Teeteto e o Parménides; ambos os diálogos serían escritos en 369/368 a.C.
O final do Teeteto —Sócrates debe interromper o diálogo para dar conta da súa acusación, pero promete retomala ao día seguinte— dá pé para que no Sofista, o interlocutor de Sócrates recorde que se reencontran, cumprindo co acordado o día anterior.
Desta maneira veuse que o mesmo Platón vincula estes catro diálogos e dá unha orde de lectura para os mesmos: 1º Parménides, 2º Teeteto, 3º Sofista e 4º Político.
Situación dramática e personaxes
O diálogo comeza cunha breve introdución na que dous personaxes vinculados co círculo socrático, Euclides de Megara e Terpsión, se encontran e intercambian observacións sobre unha batalla que se librara recentemente en Corinto, e sobre o destino dun dos cidadáns que participaran nela: o eminente matemático ateniense Teeteto.
A continuación, Euclides pide a un escravo que lea un manuscrito no que el rexistrara todos os detalles dunha conversa mantida entre Sócrates, o matemático Teodoro de Cirene e o seu discípulo Teeteto, daquela un mozo. Servíralle como fonte o relato do mesmo Sócrates.
O resto do diálogo consiste na lectura directa deste escrito, que relata o encontro entre o filósofo e os dous matemáticos xusto o mesmo día en que o primeiro debía dar conta da acusación que se formulara contra el, e que o levaría máis tarde á morte.
Estrutura do diálogo e contido
Omitindo as longas e importantes digresións que contén, o diálogo trata sobre a natureza do saber. Nel ensáianse tres definicións: o saber é percepción; o saber é opinión verdadeira, e o saber é opinión verdadeira acompañada dunha explicación. Sócrates termina por recoñecer que ningunha das tres definicións é adecuada, o que lle dá ao diálogo o seu carácter aporético, é dicir, que non resolve o problema que o suscitou.
O problema central do diálogo xorde deste carácter, e de que non apela, para resolver a aporía, á teoría das formas, un trazo máis que vincula este diálogo con aqueles da madurez de Platón, nos que trata dita teoría de maneira crítica.
Raholan Pyrkivä
O Raholan Pyrkivä, tamén coñecido pola súa abreviatura RaPy, é un equipo de baloncesto da cidade de Tampere (Finlandia). Na tempada 2020-21 compite na segunda categoría do baloncesto finlandés, a Koripallon I-divisioona. Disputa os seus partidos como local no Tesoman palloiluhalli, un pavillón con capacidade para 1 000 persoas.
Historia
O Raholan Pyrkivä fundouse en 1946 como club de ximnasia e deportes, aínda que co paso do tempo acabou por converterse en club de baloncesto.
Pavillón
miniatura|O Tesoman palloiluhalli, fogar do Raholan Pyrkivä.
O Raholan Pyrkivä xoga os seus partidos como local no Tesoman palloiluhalli, un pavillón inaugurado en xullo de 2016 e cunha capacidade para 1 000 persoas.
Aeroporto de Jinan-Yaoqiang
O aeroporto internacional de Jinan-Yaoqiang é un aeroporto chinés que serve á cidade de Jinan, a capital da privincia de Shandong. Está situado a uns 33 quilómetros ao nordés do centro da cidade, xusto ao norte de Yaoqiang, de onde o aeroporto colle parte do seu nome.
Ártabros
miniatura|dereita|200px|Localización aproximada do pobo dos árabros na provincia romana da [[Gallaecia.]] Os ártabros ou arrotrebos (en Artabri ou Arrotrebae) eran unha tribo de orixe celta asentada na Gallaecia lucense ó noroeste da península Ibérica. Eran os poboadores da zona que comprende a ría da Coruña e a ría de Ferrol ata a chegada de Xulio César no ano 62 a. C. Segundo o historiador Benito Vicetto o fundador dos ártabros sería Artai, o primoxénito de Breogán.
Segundo Luís Monteagudo estaban formado por tres subtribos nas que se contan os brigantinos, os lapatiancos e os nerios. configurando un grupo diferenciado dentro do pobo dos galaicos. Viría en apoio desta hipótese a ausencia das habituais ofrendas aos deuses galaico-lusitanos, Bandua e Reue, en substitución de Cosso (divindade tamén presente en territorio dos ástures pero non na Bracarense e Lusitania). A súa diferenciación respecto doutros galaicos tamén é comentada por Estrabón:
Estrabón refírese aos célticos da Beturia, asentados no val do actual Guadiana, e aos túrdulos célticos da costa media de Portugal. Se desertaron tras cruzar o río Limia, despréndese que non atoparon nos brácaros e nos callaecos, as mesmas relacións de identidade que cos célticos do norte.
Etimoloxía
Segundo Higinio Martins Esteves, na súa obra As tribos Calaicas: proto-história da Galiza à luz dos dados linguísticos, ártabros estaría formada por ARTOS, en latín ursos, que significa 'oso'; e por *MROG, que é 'país fronteirizo'. O oso non faría referencia á presenza do animal nos soutos galegos, senón á constelación da Osa Maior, que sinala o Polo Norte celeste. O mito da Osa Maior é de orixe paneuropea, anterior á difusión que lle deu a Grecia clásica. Así, ártabro sería 'do país limítrofe á Osa'. É dicir, do norte. Mentres que arrotrebas estaría formado por ARRO 'masculino' e TREBĀ 'casa familiar; unidade agraria'. Logo ARROTREBĀS sería 'casas de machos'. Nas designacións propias das tribos era habitual facer alarde da afouteza dos seus membros. Por tanto, para empregar con precisión a lingua calaica, ao referírmonos a esta tribo habería que falar de arrotrebas e non de ártabros.
Selección de rugby dos Estados Unidos
A selección de rugby dos Estados Unidos representa aos Estados Unidos de América nas competicións oficiais de rugby. A selección estadounidense pertence ao segundo grupo de seleccións internacionais, ocupando o 18º posto na clasificación da IRB. É unha das tres potencias do continente americano, o que lle permitiu participar en cinco das seis edicións da Copa do Mundo disputadas, se ben nunca conseguiu superar a primeira rolda, sendo a súa mellor actuación a vitoria conseguida nas edicións de 1987, 2003 e 2011.
Copa do Mundo de Rugby
Participacións dos Estados Unidos na Copa do Mundo.
ATS F1
ATS foi un equipo alemán de Fórmula 1, o nome é o da marca de rodas alemán Auto Technisches Spezialzubehör. A compañía ten a súa sede en Bad Dürkheim cerca de Hockenheimring, o seu equipo estivo activo na Fórmula 1 entre e.
Fabricante de rodas
A empresa ATS creou unhas novas lamias lixeiras e revolucionarias para Porsche e VW. ATS fabricou unha roda de 5 raios de aliaxe de aluminio lixeiro para AMG, a gama de alto rendemento de Mercedes-Benz, nos anos 1970 e 1980. Esta roda de 5 raios coñécese popularmente como roda AMG ou "Penta". A roda AMG "Penta" de raios de ATS, foi deseñada por Hans-Werner Aufrecht en 1979, foi a primeira lamia de aliaxe de aluminio comercializada por AMG cando aínda era unha compañía de tuning independente.
Os anos 1970
En, ATS comprou o chasis PC4 sobrante de Penske Racing. Jean-Pierre Jarier asinou para pilotar o coche, quedando sexto no debut do equipo no Gran Premio do oeste dos Estados Unidos.