cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Kawānanakoa
David Laʻamea Kahalepouli Kinoiki Kawānanakoa Piʻikoi, nado o 19 de febreiro de 1868 en Honolulu e finado o 2 de xuño de 1908 en San Francisco, California, foi o patriarca da Dinastía Kawānanakoa. Era o príncipe na liña de sucesión ó trono do Reino de Hawai no momento de derrocamento do reino.
20 de xullo
O 20 de xullo é o 201º día do ano do calendario gregoriano e o 202º nos anos bisestos. Quedan 164 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Gregor Mendel.
Mortes
miniatura|100px| Guglielmo Marconi.
Outros
Os 366 días do ano
Pedro Acacio Sandoval
Pedro Acacio Sandoval, nado en Villarrobledo (provincia de Albacete) en 1870 e finado na mesma localidade o 28 de xullo de 1936, foi un político español. Pertencía a unha das familias acomodadas desa localidade. Casou con Mery de la Peña Acacio, foi propietario do Diario de Albacete, deputado agrario en 1933 e posteriormente deputado da CEDA.
Traxectoria
Durante o seu primeiro período de actividade política foi monárquico conservador, presidindo a Deputación de Albacete entre o 4 de maio de 1915 e o 1 de maio de 1917.
O 29 de xaneiro de 1931 tomou posesión como concelleiro de Villarrobledo, localidade da que chegou a ser alcalde. Coa chegada da II República presentouse a deputado nas Cortes como agrario independente, non resultando elixido. Porén, en 1933 conseguiu un escano logo de presentar a súa candidatura pola Unión Agraria Provincial. Nas eleccións de 1936 foi reelixido como candidato de CEDA xunto a Antonio Bernabeu Yeste, de Acción Popular, e Mateo Sánchez Rovira, do Partido Agrario, dentro da candidatura do Centro Dereita.
Finou asasinado na Guerra Civil, sendo fusilado no camposanto de Villarrobledo a noite do 27 ao 28 de xullo de 1936.
Bliecos
Bliecos é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 42 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 16,48 km².
Ebuild
Un ebuild é un script en bash para o proxecto Gentoo Linux para o uso no seu xestor de paquetes Portage. Un ebuild é un xeito automático de realizar a compilación e de instalar o procedemento para o software.
Características
Cada versión de cada aplicación do Portage tree ten un ebuild escrito para ela. Un ebuild pódese poñer en marcha usando a ferramenta "emerge $nome_ebuild" que automaticamente compila, calcula calquera dependencia da instalación desexada, descarga os arquivos requiridos, configura, e instala (en /var/tmp/portage/ [nome] do ebuild /image/ por omisión). Despois de completar estes pasos correctamente crea unha lista de arquivos instalados e intégraos no sistema. Aínda que a maioría dos ebuilds atopados no depósito de Gentoo Portage utilízanse en para compilar programas en código fonte, hai tamén ebuilds para instalar paquetes binarios, o ebuilds que instalan soamente a documentación ou datos tales como fontes, e ebuilds básicos, chamados "metabuilds", que permiten a instalación doutros ebuilds (tales como os metabuilds do GNOME ou de KDE).
Larpeiros
Larpeiros é un programa de cociña emitido pola Televisión de Galicia. Este espazo, de trinta minutos de duración, emítese os martes e mércores ás 22:00 h, e os sábados con dobre episodio ás 16:15 e 19:15.
Kurt Adolff
Kurt Adolff, nado en Stuttgart o 5 de novembro de 1921 e finado o 24 de xaneiro de 2012, foi un piloto de carreiras de Alemaña.
Imposto sobre a renda
O imposto sobre a renda é un tipo de recadación fiscal do goberno imposta a persoas físicas ou entidades (contribuíntes) que varía en función dos ingresos ou beneficios (base impoñible) dos contribuíntes. Os detalles varían moito de acordo coa xurisdición. Moitas xurisdicións fan referencia ao imposto sobre a renda nas entidades empresariais como o imposto sobre sociedades. As sociedades colectivas xeralmente non pagan impostos, mentres que os socios tributan con base na súa porcentaxe das accións na sociedade. Os impostos poden ser establecidos tanto por un país como polas subdivisións deste. A maioría das xurisdicións eximen de impostos ás organizacións benéficas locais.
O imposto sobre a renda xeralmente computa como o produto resultante da multiplicación do tipo impositivo pola base impoñible. O tipo impositivo pode incrementarse a medida que a base impoñible aumenta (chamados impostos progresivos). Os tipos impositivos poden variar de acordo coa clase ou características do contribuínte. As plusvalías poden ser gravadas con tipos impositivos diferentes respecto a outros ingresos. Pódense permitir varios tipos de crédito que reduzan impostos. Algunhas xurisdicións gravan ou ben o imposto máis alto sobre a renda ou ben un imposto cunha base ou medida de ingresos alternativa.
A base impoñible dos contribuíntes residentes na xurisdición é xeralmente o ingreso total menos os ingresos que producen gastos  e outras deducións. Polo xeral, só se inclúen nos ingresos o beneficio neto da venda da propiedade o cal inclúe os bens destinados á venda. Os ingresos dos accionistas dunha empresa normalmente inclúen a repartición dos beneficios desta. As deducións normalmente inclúen todos os gastos xeradores de ingresos ou gastos empresariais, e ademais, bonificacións para a recuperación dos custos dos activos empresariais. Moitas xurisdicións permiten deducións hipotéticas para as persoas físicas e poden permitir a dedución dalgúns gastos persoais. A maioría das xurisdicións ou ben non gravan os ingresos obtidos fóra desta, ou ben conceden un crédito para os impostos pagados a outras xurisdicións por este tipo de ingreso. Aos non residentes grávaselles, con poucas excepcións, só certos tipos de ingreso de fontes dentro da xurisdición.
A maioría das xurisdicións requiren un gravame dos impostos e precisan que os contribuíntes dalgúns tipos de ingreso reteñan impostos destes pagamentos. Aos contribuíntes pódenselles mandar pagamentos anticipados de impostos. Os contribuíntes que non cumpren cos prazos dos pagamentos dos impostos están suxeitos a penalizacións importantes, as cales poden incluír o encarceramento ou a revogación da existencia da personalidade xurídica da entidade.
Historia
O concepto de imposto sobre a renda é unha innovación moderna e supón parte de varios presupostos: unha economía monetaria, contas razoablemente precisas, unha idea común de ingresos, gastos e beneficios e unha sociedade organizada con rexistros fiables.
Durante a maior parte da historia da civilización, estas condicións previas non existían, e os impostos estaban baseados noutros factores. Os impostos sobre a riqueza, a posición social e a propiedade dos medios de produción (xeralmente terras e escravos) foron comúns. Prácticas como o décimo ou a primicia existiron dende tempos antigos e poden ser consideradas como precursoras do imposto sobre a renda, pero carecían de precisión e, dende logo, non estaban baseadas nun concepto de aumento neto.
Aspectos económicos e políticos
Existen múltiples teorías contraditorias respecto ao impacto económico dos impostos sobre a renda sendo estes impostos amplamente considerados como impostos progresivos, o que significa que a súa incidencia aumenta cos ingresos.
Dentro dos códigos tributarios adoitan xurdir estratexias de evasión de impostos e as lagoas xurídicas tenden a emerxer dentro dos códigos fiscais. Estas créanse cando os contribuíntes atopan métodos legais para evitaren o pagamento de impostos. Entón, os lexisladores tratan de pechar as lagoas xurídicas con lexislación adicional. Isto conduce a un círculo vicioso de estratexias de evasión e lexislación aínda máis complexas. Este círculo vicioso tende a beneficiar ás grandes empresas e ás persoas solventes que poden permitirse os honorarios dun profesional que suxerirá planificacións fiscais cada vez máis sofisticadas. Deste xeito cuestiónase a idea de que incluso un sistema de impostos sobre a renda marxinal poida chamarse apropiadamente imposto progresivo.
O aumento do custo da man de obra e capital provocado polo imposto sobre a renda causa perdas de eficiencia nas economías, como é a perda da actividade económica dos individuos que deciden non investir capital ou utilizar o tempo de maneira produtiva debido á carga fiscal que xerarían esas actividades. Hai tamén unha perda de persoas e asesores profesionais que dedican tempo a deseñar comportamentos de evasión fiscal en lugar de a actividades economicamente rendibles.
Arredor do mundo
Os impostos sobre a renda empréganse na maioría dos países do mundo. Os sistemas fiscais varían enormemente e poden ser progresivos, proporcionais ou regresivos dependendo do tipo de imposto. A comparación dos tipos impositivos no mundo é unha empresa difícil e dalgún modo subxectiva, xa que as leis tributarias son extremadamente complexas na maioría dos países e as cargas impositivas funcionan de xeito distinto nos diferentes grupos de cada país e unidade rexional. Por suposto, os servizos proporcionados polos Estados a cambio das tributacións tamén varían, o que fai as comparacións aínda máis complicadas.
Os países que cobran impostos sobre a renda usan polo xeral un destes dous sistemas: territorial ou residencial. No sistema territorial, só se grava o ingreso local (ingreso dunha fonte de dentro do país). No sistema residencial, aos residentes do país grávanselles os ingresos obtidos en  todo o mundo (locais e estranxeiros), mentres que aos non residentes grávanselles só os seus ingresos locais. Ademais, un pequeno número de países, particularmente os Estados Unidos, tamén gravan aos cidadáns non residentes pola súas rendas universais.
Os países cun sistema residencial de gravación normalmente permiten aplicar deducións ou créditos polos impostos que os residentes xa pagaron a outros países polos seus ingresos no estranxeiro. Moitos países tamén asinan tratados bilaterais para eliminar ou reducir a dobre tributación. Os países non empregan necesariamente o mesmo sistema de tributación para as persoas físicas que para as empresas. Por exemplo, Francia emprega un sistema residencial para as persoas físicas e un sistema territorial para as empresas, mentres que Singapur aplica xusto o sistema contrario e Brunei grava os ingresos empresariais pero non os persoais.
Federación Internacional da Medalla de Arte
A Federación Internacional da Medalla de Arte (en Fédération Internationale de la Médaille d'Arte; en International Art Medal Federation), coñecida tamén polo acrónimo FIDEM, é unha asociación profesional de ámbito internacional dedicada á práctica e a promoción da medallística artística.
A entidade está presidida polo numismático británico Philip Attwood.
Historia
A FIDEM fundouse en París en 1937 como un instrumento para a promoción e a difusión da arte de gravar medallas a nivel internacional, de maneira que se garanta o seu recoñecemento e a súa consideración entre as demais modalidades artísticas, principalmente mediante publicacións e a través da organización de acontecementos internacionais.
Os seus membros son desde artistas medallistas ata institucións como museos, casas de moeda, fundacións, bibliotecas, asociacións, empresas do sector e universidades de todo o mundo.
Funcionamento
A Federación Internacional da Medalla de Arte opera en arredor de 40 países, nos que conta coa figura dun delegado e un vicedelegado que manteñen contactos regulares cos artistas afiliados e con outras persoas e entidades relacionadas dun xeito ou doutro coa medallística.
Entre os principais eventos, a FIDEM organiza un congreso e unha exposición internacionais de periodicidade bianual sobre a arte da medalla, no transcurso dos cales se producen contactos e intercambios de ideas entre os artistas desta especialidade. O XXXV congreso, correspondente a 2018, tivo lugar en Otava, Canadá.
Con ocasión de cada congreso-exposición, a entidade publica desde 1938 a revista Médailles, de difusión gratuíta entre os seus membros, que, entre outra información, agrupa artigos acerca dos temas tratados no congreso e sobre as medallas presentadas na exposición.
Gran Premio FIDEM
No congreso que tivo lugar en Londres en 1992 instituíuse o Gran Premio da FIDEM, que se lle concede a unha das medallas presentadas en cada unha das exposicións internacionais bianuais, logo do seu exame por parte dun xurado escollido polo Comité Executivo e Consultivo da entidade, que atende a uns criterios prefixados por esta. A identidade dos gañadores coñécese en cada caso durante a cerimonia de clausura de cada congreso, momento no que se fai a entrega do galardón.
Estes son os gañadores do premio:
Premio FIDEM AT 70
En 2007 instituíuse este premio creado para conmemorar o 70 aniversario da entidade. Concédese a unha ou varias persoas que destaquen polo seu apoio ao mundo da medalla.
Desde a súa creación, máis dunha trintena de artistas foron galardoados con este premio. Na súa edición de 2018 resultaron galardoados os canadenses Lynden Beesley, Susan Taylor, Lorraine Wright, Michael Groves e David Dunlop.
Mimasaka
Mimasaka (美作市, みまさかし, Mimasaka-shi) é un concello da prefectura de Okayama no Xapón. Está situado ó leste da prefectura, e na area da provincia histórica de Mimasaka, e na rexión de San'yō dentro da rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. A súa superficie é de 429,19 km² e a poboación de 31.035 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 72,3 h/km².
Xandru Fernández
Xandru Fernández, nado en Turón (Mieres) en 1970, é un escritor asturiano en lingua asturiana.
Mimasaka
Mimasaka limita cos concellos de Bizen, de Wake, de Misaki, de Shōō, de Nagi, de Nishiawakura (son da prefectura de Okayama); de Sayō, de Sisō (son da prefectura de Hyōgo); e de Chizu (da prefectura de Tottori).
Xandru Fernández
Traxectoria
Licenciado en Filosofía pola Universidade de Oviedo, exerceu de profesor da materia do mesmo nome no instituto público de Lluanco. A súa obra é unha das máis extensas da segunda xeración do Surdimientu. Componse de novelas, poesía e libros de relatos; ademais de traducións de autores como Franz Kafka e Thomas Mann. Alén diso, é coñecido pola súa faceta de letrista musical, espacialmente como colaborador do grupo de rock Dixebra, mantendo relación de amizade cos seus membros.
Gañou o Premio de narrativa Xosefa de Xovellanos en 1994 (El club de los inocentes), 1999 (El suañu de los páxaros de sable) e 2011 (El príncipe derviche) e o Xuan María Acebal de poesía de 2008. Foi promotor de diversas iniciativas culturais, columnista do semanario Les Noticies e membro do consello editorial da revista de ensaio Tiempu de Nós.
Mimasaka
Relacións internacionais
A vila de Ōhara-chō está irmandada coa vila francesa de Gleizé, co visto e prace do alcalde de Mimasaka, Seiji Hagiwara.
Paderne, Duarría, Castro de Rei
Paderne é un lugar da parroquia de Duarría no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Borja Fernández Fernández (1981)
Traxectoria
Borja Fernández foi formado na canteira do Real Madrid, onde chegou con 15 anos procedente do Pabellón Club de Fútbol, pasando polo terceiro e segundo equipo ata chegar ao primeiro equipo, no que debutou contra o Villarreal CF (1-1). Disputou co equipo branco un total de 23 partidos en Liga, 11 de Copa e 4 de Liga de Campións. Foi cedido ao Mallorca onde non chegou a despuntar e ao principio da tempada 2006-07 foi traspasado ao Real Valladolid.
En xuño de 2010 chegou libre ao Getafe CF, polo que asinou 4 anos. O 22 de agosto de 2011 anunciouse que xogaría unha tempada no Deportivo da Coruña en calidade de cedido.
Selección nacional
Borja foi internacional coa Selección galega de fútbol.
Lingua anglonormanda
A lingua anglonormanda é unha variedade da lingua normanda que foi empregada no Reino de Inglaterra e, en menor grao, nas Illas Británicas durante o período anglonormando.
Terremoto de Lisboa de 1755
O terremoto de Lisboa de 1755 tivo lugar o 1 de novembro de 1755, ás 9:20. Foi un dos terremotos máis destrutivos e mortais da historia, causando a morte de entre 60.000 e 100.000 persoas.
Tempada 2005 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2005 foi a 27ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou o 2 de abril no Rally do Cocido e rematou o 19 de novembro no Rally de San Froilán. O vencedor foi Manuel Senra, que conseguía o seu quinto título consecutivo.
Terremoto de Lisboa de 1755
O sismo foi seguido por un tsunami e un incendio, causando a destrución case total de Lisboa. O terremoto acentuou as tensións políticas en Portugal e interrompeu abruptamente as ambicións coloniais de Portugal durante o século XVIII.
O acontecemento foi discutido extensamente polos filósofos ilustrados europeos, inspirando progresos importantes na teodicea e a filosofía do sublime. Ademais, ao ser o primeiro terremoto cuxos efectos sobre unha área grande foron estudados cientificamente, sinalou o nacemento da sismoloxía moderna. Os xeólogos estiman hoxe que a magnitude do terremoto de Lisboa sería dun 9 na escala de Richter, co seu epicentro no océano Atlántico a uns 200 km ao oeste-suroeste do Cabo de San Vicente.
O terremoto
Os arquivos reais desapareceron xunto cos detallados expedientes históricos que describían as exploracións de Vasco da Gama e outros exploradores temperáns portugueses. O terremoto tamén destruíu importantes igrexas de Lisboa, como a catedral de Santa María, as basílicas de São Paulo, Santa Catarina, São Vicente de Fora, e a igrexa da Misericordia. O Hospital Real de Todos os Santos (o hospital público máis grande da época) foi consumido tamén polo lume, e centenares de pacientes morreron carbonizados. A tumba do heroe nacional Nuno Álvares Pereira perdeuse tamén. Os visitantes de Lisboa poden aínda camiñar entre as ruínas do Convento do Carmo, que foron preservadas para recordar aos lisboetas a destrución causada polo terremoto.
Dise que moitos animais detectaron o perigo e fuxiron a un terreo máis elevado antes de que chegase a auga. O tremor de Lisboa foi o primeiro evento do seu tipo documentado en Europa.
Lisboa non foi a única cidade portuguesa afectada pola catástrofe. En todo o sur do país, sobre todo no Algarve, a destrución foi xeral.
Os efectos do terremoto fóra de Portugal
As ondas sísmicas causadas polo terremoto foron sentidas a través de Europa ata Finlandia e África do Norte. Tsunamis de ata 20 metros de altura varreron a costa do Norte de África, e golpearon as illas de Martinica e Barbados alén do Atlántico. Un tsunami de 3 metros bateu tamén na costa meridional inglesa.
En España produciu polo menos 1.275 mortos e abundantes danos. En Sevilla houbo nove vítimas, o 89 % das vivendas resultaron danadas e afectou ata á Giralda. O tsunami posterior afectou gravemente ás costas de Huelva e Cádiz. En Ayamonte morreron 1.000 persoas; en Cádiz as ondas romperon as murallas, e o mar invadiu a cidade ata tres veces, ocasionando numerosas vítimas. Conil foi destruída, Sanlúcar de Barrameda, El Puerto de Santa María e Xerez da Fronteira sufriron vítimas e danos.
Os efectos do terremoto en Galiza
En Galiza afectou ao retablo renacentista do altar maior da catedral de Lugo, obra de Cornielles de Holanda. Tralo sismo, dividiuse en varios fragmentos, os dous maiores dos cales atópanse actualmente en ambos os extremos da nave de cruceiro.
Existe un completo estudo elaborado por investigadores da Universidade de Vigo e da Universidade Politécnica de Madrid sobre os efectos do sismo na daquela existente provincia de Tui. Nel sinálase que non houbo vítimas mortais entre a poboación e que os danos materiais foron escasos, agás nalgunhas localidades. O maremoto asociado provocou ondas na costa de ata 3 metros de altura, tamén con escasos efectos.
O estudo baséase nos datos fornecidos por 22 informes da época. No concello de Tui afírmase que se sentiu mexer a terra con tanta violencia que se erguían as pedras das sepulturas. En Vigo, ''o mar sobresaíu dos seus límites naturais máis de dúas brazas (3,3 m), medrando e minguando por espazo de seis a sete veces (...). Neste País, a auga do mar acostuma a baixar e subir de doce en doce horas e no devandito cuarto de hora fíxoo seis ou sete veces''. En Baiona descríbese como a furia do tsunami partiu unha embarcación en dous, ademais de causar danos noutras. En Covelo sufriu danos a igrexa de Mourentán. Outras construcións danadas foron a igrexa de Reboreda, no actual concello de Redondela, e as de Forcadela, Tomiño, Goián e Amorín, todas situadas no que hoxe é o concello de Tomiño. Tamén rexistrou danos o mosteiro de Oia, ademais de numerosas casas dos veciños da provincia, mais sen particular perigo.
Un aspecto curioso que sinala o estudo é que non hai indicios de que ningunha das persoas que padeceron o tremor razoasen sobre a orixe do mesmo, limitándose a pregarlle a Deus pola súa fin. Soamente hai un informe de Baiona no que se intenta dar unha explicación científica ao fenómeno. Di o seguinte:
As repercusións
Debido a un golpe de sorte, a familia real escapou ilesa da catástrofe. O rei Xosé I de Portugal e a corte saíran da cidade, logo de asistir a misa ao amencer, satisfacendo o desexo dunha das fillas do rei de pasar o día de festa lonxe de Lisboa. Logo da catástrofe, Xosé desenvolveu un gran medo a vivir baixo teito, e a corte foi acomodada nun enorme complexo de tendas e pavillóns nos outeiros de Ajuda, entón nas proximidades de Lisboa. A claustrofobia do rei non diminuíu nunca, e non foi ata logo da súa morte que a súa filla Maria I de Portugal comezou a construír o palacio real de Ajuda, que se atopa no sitio do vello campo de tendas.
Do mesmo xeito que o rei, o primeiro ministro Sebastião de Melo (o Marqués de Pombal) sobreviviu ao terremoto. Cóntase que respondeu a quen lle preguntou que facer: "Coidar dos vivos, enterrar aos mortos". Co pragmatismo que caracterizou todas as súas accións, o primeiro ministro comezou inmediatamente a organizar a recuperación e a reconstrución. Enviou bombeiros ao interior da cidade para extinguir as incendios, e grupos organizados para enterrar os milleiros de cadáveres. Había pouco tempo para dispoñer dos cadáveres antes de que as epidemias se estendesen. Ó contrario do costume e contra os desexos da Igrexa, moitos cadáveres foron cargados en barcazas e tirados ao mar, máis aló da boca do Texo. Para previr as desordes na cidade en ruínas, e, sobre todo, para impedir o saqueo, levantáronse patíbulos en puntos elevados arredor da cidade e foron executados polo menos 34 saqueadores. O exército foi mobilizado para que rodease a cidade e impedise que os homes sans fuxisen, de modo que puidesen ser obrigados a despexar as ruínas.
Non moito logo da crise inicial, o primeiro ministro e o rei rapidamente contrataron arquitectos e enxeñeiros, e en menos dun ano, Lisboa estaba xa libre de cascallos e comezando a reconstrución. O rei estaba ansioso de ter unha cidade nova e perfectamente ordenada. Bloques grandes de casas e rectilíneas e amplas avenidas foron os lemas da nova Lisboa. Cando alguén lle cuestionou ó Marqués de Pombal a necesidade de tales rúas anchas, este contestou: "un día serán pequenas". De feito, o caótico tráfico da actual Lisboa reflicte a sabedoría da resposta.
Lingua anglonormanda
Cando Guillerme o Conquistador liderou a conquista normanda de Inglaterra en 1066, el, os seus nobres, e moitos dos seus seguidores de Normandía, falaban unha variedade de linguas d'oïl (variedades setentrionais do galo-románico). Unha delas era o normando antigo, e outros seguidores falaban variedades da lingua picarda do oeste francés. Esta amálgama converteuse nun único dialecto insular coñecido como anglonormando, que era de uso común na literatura e na administración entre os séculos XII e XV. É difícil saber con exactitude a extensión da lingua na poboación xa que o que se sabe dela restrínxese ós rexistros escritos, pero si se sabe que o anglonormando era en gran medida a lingua falada polas clases altas da Inglaterra medieval.
Terremoto de Lisboa de 1755
As repercusións
Os edificios pombalinos están entre as primeiras construcións resistentes aos terremotos no mundo. Construíronse pequenos modelos de madeira para facer probas, e os terremotos foron simulados polas tropas que marchaban ao redor deles. A nova zona céntrica de Lisboa, coñecida hoxe como Baixa Pombalina, é unha das atraccións turísticas máis coñecidas da cidade. Seccións doutras cidades portuguesas, como Vila Real de Santo António no Algarve, reconstruíronse tamén seguindo os principios pombalinos.
O aprendiz de meigo (Dukas)
A popularidade da peza medrou co filme Fantasia (1940) de Walt Disney, na que Mickey Mouse interpretou o papel do aprendiz.
Terremoto de Lisboa de 1755
Implicacións sociais e filosóficas
O terremoto influíu profundamente en moitos pensadores da Ilustración europea. Moitos filósofos contemporáneos mencionaron ou fixeron referencia ao terremoto nos seus escritos, notablemente Voltaire en Candido e no seu Poème sur le désastre de Lisbonne (Poema sobre o desastre de Lisboa).
O carácter arbitrario da supervivencia foi probablemente o que máis o marcou, levándose a satirizar a idea, defendida por autores como Gottfried Wilhelm Leibniz ou Alexander Pope, de que "este é o mellor dos mundos posibles". Como Theodor Adorno escribiu, "o terremoto de Lisboa foi suficiente para curar a Voltaire da teodicea de Leibniz". A finais do século XX, seguindo a Adorno, o terremoto de 1755 foi presentado ás veces como análogo ao Holocausto no sentido de catástrofe tan enorme que tivo un impacto transformador na cultura e a filosofía europeas. 180px|esquerda|miniatura|Inmanuel Kant O concepto do sublime, aínda que existiu antes de 1755, foi desenvolvido en filosofía e elevado a súa máis alta expresión por Immanuel Kant, en parte como resultado dos seus intentos para comprender a enormidade do sismo e do tsunami de Lisboa. Kant publicou tres textos separados sobre o terremoto de Lisboa. O mozo Kant, fascinado co terremoto, recolleu toda a información dispoñible en gacetiñas de noticias, e usouna para formular unha teoría sobre as causas dos terremotos. A súa teoría, que implicaba cambiar de sitio enormes cavernas subterráneas cheas de gases quentes, foi (aínda que erróneo en última instancia) unha das primeiras tentativas sistemáticas modernas para explicar os terremotos mediante causas naturais, antes que sobrenaturais. Segundo Walter Benjamin, o delgado libro elaborado por un mozo Kant sobre o terremoto "representa probablemente o principio da xeografía científica en Alemaña. E certamente o comezo da sismoloxía."
A política portuguesa
Na política interna portuguesa o terremoto foi devastador. O primeiro ministro era o favorito do rei, aínda así a aristocracia desdeñábao como un intruso, fillo dun facendado rural (aínda que hoxe se coñece ao primeiro ministro Sebastião de Melo como o Marqués de Pombal, o título non lle foi concedido ata 1770, quince anos despois do terremoto). Pola súa banda, o primeiro ministro sentía aversión polos vellos nobres, aos que consideraba corruptos e incapaces de tomar accións prácticas. Antes do 1 de novembro de 1755 había unha loita constante para conseguir o poder e o favor real, pero máis tarde, a resposta competente do Marqués de Pombal eliminou con eficacia o poder das vellas faccións aristocráticas. A oposición e o resentimento silenciosos cara ao rei Xosé I comezaron a manifestarse, o que culminaría cun intento de magnicidio na persoa do rei, e a eliminación do poderoso duque de Aveiro e da familia Távora.
O nacemento da sismoloxía
miniatura|200px|dereita|Epicentro estimado do terremoto A resposta do primeiro ministro non se limitou aos aspectos prácticos da reconstrución. O Marqués ordenou que unha detallada enquisa fose enviada a todas as parroquias do país con respecto ao terremoto e os seus efectos. As preguntas incluíron: As respostas a estas preguntas e outras aínda se atopan arquivadas na torre do Tombo, o arquivo histórico nacional. Estudando e comparando os informes dos sacerdotes, os científicos modernos puideron reconstruír o acontecemento desde unha perspectiva científica. Nada diso sería posible sen a enquisa ideada polo Marqués de Pombal. O Marqués é considerado o precursor dos sismólogos modernos, xa que foi o primeiro que tratou de conseguir unha descrición científica obxectiva das variadas causas e consecuencias dun terremoto.
As causas xeolóxicas deste terremoto e da actividade sísmica na rexión continúan sendo discutidas polos científicos contemporáneos. Algúns xeólogos suxeriron que o terremoto pode ser un dos primeiros signos do desenvolvemento cedo dunha zona atlántica de subdución, e o principio da desaparición do Océano Atlántico.
Free Code Jazz Records
Free Code Jazz Records é unha discográfica galega de jazz creada en 2006 por Paco Charlín. O seu catálogo en 2016 incluía máis de 120 referencias, con discos de Sumrrá, Iago Fernández ou Xan Campos entre outros.
55 Cancri f
55 Cancri f (abreviado 55 Cnc f e tamén coñecido coma Rho1 Cancri f) é un planeta extrasolar a preto de 41 anos luz de distancia da Terra, na constelación de Cáncer. 55 Cancri f é o cuarto planeta coñecido (en orde de distancia) da estrela 55 Cancri e o primeiro planeta en te-la designación de "f".
Descubrimento
miniatura|left|275px|Variacións da velocidade radial ó longo do tempo de 55 Cancri causadas pola presenza de 55 Cancri f.
A presentación inicial deste planeta ocorreu nunha reunión da Sociedade Astronómica Americana en abril de 2005, pero, con todo, teríase que esperar máis de dous anos e medio antes de que o descubrimento do planeta fose revisado e publicado nun xornal. É o primeiro planeta coñecido fóra do noso sistema solar que ten toda a súa órbita no que os astrónomos chaman a "zona habitable". Ademais, o descubrimento fixo de 55 Cancri a primeira estrela (á parte do Sol) coñecida por ter, polo menos, cinco planetas.
Órbita e masa
200px|miniatura|left|A órbita de 55 Cnc f comparada coa órbita de [[Venus (0,72AU).]]
Lee Daniels
Lee Louis Daniels, nado en Filadelfia (Pensilvania) o 24 de decembro de 1959, é un actor, produtor e director de cine estadounidense. Entre os seus traballos máis notábeis destacan os filmes Monster's Ball e Precious, acadando este último dous premios da Academia (mellor guión adaptado e mellor actriz secundaria).
55 Cancri f
Órbita e masa
Observacións astrométricas feitas co telescopio Hubble suxiren que o planeta exterior 55 Cancri d está inclinado 53° respecto do plano do ceo. Os planetas internos 'b' e 'e' están inclinados a 85°. A inclinación de 'f' é descoñecida.
Características
Xa que o planeta foi detectado indirectamente a través de observacións da súa estrela, propiedades tales coma o seu raio, composición e temperatura son descoñecidas. Cunha masa a metade cá de Saturno, 55 Cancri f é probable que sexa un xigante gasoso sen superficie sólida. Orbita na chamada "zona habitable", o que significa que podería existir auga líquida na superficie nalgunha das súas posibles lúas.
Non se sabe se a súa composición e a súa aparencia é máis semellante á de Saturno ou á de Neptuno. Baseándose na súa temperatura, debería ser un planeta tipo Sudarsky Clase II, cuberto de nubes de auga.
Batalla de Camlann
miniatura|220px|dereita|"Como Mordred foi morto por Artur, e como aquel conseguiu ferir fatalmente a Artur", por [[Arthur Rackham]] A Batalla de Camlann foi a batalla final do rei Artur contra Sir Mordred, e nela o monarca foi ferido mortalmente.
Historia
Mais os Annales de Tigernach sinala o ano 541 para tal batalla. Na Historia Regum Britanniae o historiador galés Godofredo de Monmouth comenta tamén a batalla. Hai moitas probabilidades de que esta batalla acontecese, mais non se sabe quen foron os protagonistas reais.
O lugar exacto da batalla tamén se descoñece, aínda que hai varias hipóteses. Un dos sitios é Queen Camel, en Somerset, cerca de Cadbury (identificado tamén co mítico Camelot). O río que flúe nos outeiros próximos é o Río Cam. Outros sitios máis ao norte son Birdoswald ou Castlesteads, preto da Muralla de Adriano (un dos cales leva o nome latino de Camboglanna). Outras localidades hipotéticas son o río Camel na fronteira de Cornualla, e o río Camlann en Eifionydd, Gales.
Cristina Amenedo
Cristina Picos Villar, nada en San Martiño de Porto (Cabanas) o 17 de outubro de 1925 e finada na Coruña o 19 de agosto de 2011, foi unha mestra e escritora galega, coñecida como Cristina Amenedo.
Batalla de Camlann
Historia
miniatura|O combate entre Artur e [[Mordred, ilustrado por N.C. Wyeth]]
Lenda
Algunhas fontes din que a batalla foi ocasionada por un soldado que, contrariando as ordes do seu xeneral, desenvaiñou a súa espada para matar unha serpe. Tras este sinal, os exércitos do rei Artur e de Sir Mordred saíron á carga. A contenda durou unha xornada enteira de loita, tras a cal o minguado e moi inferior en número exército de Artur derrotou as sanguinarias hordas de saxóns de Mordred. Ambos os dous líderes caeron ao final do día, pero Artur, segundo conta a lenda, foi trasladado aínda vivo a Avalon.
Cristina Amenedo
Traxectoria
Estudou para mestra na Coruña e posteriormente licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu o ensino ao longo da súa carreira.
Comezou a escribir durante o franquismo, cando publicou artigos e poemas en xornais e revistas literarias como La Noche, El Correo Gallego, Galicia Emigrante, Galicia en Madrid, Alforja, La Voz de Galicia, ou El Ideal Gallego. A partir de 1983, cando publicou Mar aberto, simultaneou o galego e o castelán na súa escrita.
Obtivo diversos galardóns menores, como o Premio Manos Unidas en tres ocasións, o Premio Juan Ramón Jiménez por unha obra de homenaxe ao autor andaluz ou o Premio Pérez Lugín.
Vida persoal
Colleu o pseudónimo do apelido do seu home, Fernando Amenedo. Foi soterrada en Franza (Mugardos).
Yingluck Shinawatra
Yingluck Shinawatra (en tailandés: ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร, Yinglak Chinnawat; AFI : [jîŋ.lák tɕʰīn.nā.wát]), alcumada Pu (en tailandés: ปู, cangrexo; AFI : [pūː]), nada en San Kamphaeng, Chiang Mai, o 21 de xuño de 1967, é a Primeira Ministra de Tailandia dende o 5 de agosto de 2011. É a líder do Pheu Thai, brazo político dos denominados Camisas Vermellas e herdeiro dos ilegalizados Thai Rak Thai e Partido do Poder do Pobo. É irmá do derrocado Primeiro Ministro tailandés Thaksin Shinawatra.
Biografía
Yingluck Shinawatra é a menor do nove fillos de Lert Shinawatra e de Yindee Ramingwong. Yingluck creceu en Chiang Mai e asistiu ao Istituto Regina Coeli, unha escola de nenas, e logo ao Yupparaj, unha escola mixta. Posteriromente directiva da empresa tailandesa SC Asset Co., Ltd, está licenciada en Ciencias Políticas e Administración Pública pola Universidade de Chiang Mai e mestrado en Administración pola Universidade de Kentucky.
Foi nomeada líder do Puea Thai dous meses antes das eleccións xerais de 2011, onde venceu ao até entón primeiro ministro, Somchai Wongsawat, obtendo 265 escanos fronte a 159 do Partido Demócrata, cun discurso político no que apelou ao seu propio irmán Thaksin, exiliado despois do golpe de estado de 2006.
Otto Wilhelm Hermann von Abich
Otto Wilhelm Hermann von Abich (Berlín, 1806 — Viena, 1886) foi un xeólogo alemán. En 1842 foi nomeado profesor de mineraloxía na Universidade de Dorpat. Os seus estudos centráronse na xeoloxía e a mineraloxía do Cáucaso.
O mineral abichita (ou clinoclasa) leva o seu nome.
Veloso Salgado
Xosé María Veloso Salgado, nado en Melón o 2 de abril de 1864  e finado en Lisboa o 22 de xullo de 1945, foi un pintor galego-portugués. Considerado un dos mellores expoñentes do Naturalismo na pintura portuguesa, na súa obra sobresaen exemplos de pintura histórica, paisaxes, e retratos.
Biografía
Xosé María Veloso Salgado naceu en Melón (un concello da provincia de Ourense, preto da Raia), onde viviu até os 10 anos de idade. Era fillo dos labregos José Pérez e Dolores Veloso Rodrigues Salgado. En 1874, os seus pais enviárono canda o seu tío materno, Miguel Veloso Rodrigues Salgado, que rexentaba un obradoiro de litografía (Litografia Lemos) en Lisboa, Portugal, no que Veloso Salgado comezou a traballar como aprendiz.
Entre 1878 e 1880 asistiu ás clases que a Escola da Academia de Belas Artes de Lisboa ofrecía á noitiña especialmente para traballadores e aprobounas con éxito. Animado polos seus bos resultados, pasouse ás clases vespertinas normais en 1881 e ao final do seu primeiro ano gañou un premio de vinte mil reais. Foi alumno de José Simões de Almeida e de José Ferreira Chaves, que lle aprenderon debuxo e pintura respectivamente, e conseguiu notas excelentes en ambas as dúas disciplinas.
En 1884 presentou dous traballos na XIII exposición da Sociedade Promotora de Belas Artes polos que levou unha mención honorable. En 1887, amais de participar na XIV exposición, Veloso Salgado rematou os seus estudos cunha nota final de 17 sobre 20. Ese mesmo ano adquiriu a cidadanía portuguesa. Todos estes méritos valéronlle unha bolsa estatal para seguir os seus estudos en París. esquerda|miniatura|Amor e Psyche (1891), Museu Nacional de Arte Contemporânea do Chiado, Lisboa. En 1888, Veloso Salgado alugou un atelier en París (na Rue Denfert-Rochereau), que compartiu con Artur Melo. Aquí tamén trabou amizade co escultor António Teixeira Lopes, que tiña o seu estudio no mesmo edificio. Veloso Salgado foi aceptado na École des beaux-arts, onde foi alumno de Alexandre Cabanel, Benjamin-Constante, Jules-Élie Delaunay, Jean-Paul Laurens e Fernand Cormon. Ao redor deste tempo contactou co pintor Jules Breton e a súa filla e aprendiz Virginie Demont-Breton, así como co marido dela, Adrien Demont, co que a relación deveu nunha fonda amizade.
Debutou no Salón de París en 1889. Alí gañou o terceiro premio co seu Amor e Psyche (1891), o primeiro dos seus traballos importantes, que actualmente se conserva no Museu Nacional de Arte Contemporânea do Chiado. Entrementres, tamén gañou un concurso de pintura convocado pola Cámara Municipal de Lisboa (1890), e participou na I Exposición do Gremio Artístico de Lisboa.
Cool (homónimos)
O termo cool pode referirse a:
Veloso Salgado
Biografía
En 1901, consonte a reforma de educación artística, compartiu con Columbano a docencia da materia de pintura histórica.
En 1896 casou con Vitorina de Silva Mello, afillada do pintor José Ferreira Chaves. Deste matrimonio naceron José Miguel Veloso Salgado (nado en 1896), e Maria Adelina Veloso Salgado (nada en 1899). Cando a viúva de Ferreira Chaves pasou en 1903, Veloso Salgado herdou a maioría dos seus bens.
Bushido
miniatura|Samurais coas súas armas (1880-1890). Fotografía de Kusakabe, Kimbei Na tradición xaponesa, Bushido ( kanji: 武士道, hiragana: ぶしどう, romaji: Bushidō), que en galego significa "o camiño do guerreiro", é un código de ética dura e particular ao que moitos samurais (ou bushi) dedicaron as súas vidas, esixindo lealdade e honra ata a morte. Un samurai que non conseguise manter a súa honra, podería recuperala ao practicar o seppuku (suicidio ritual). Dise que desde a infancia, o Bushido foi aplicado na clase dirixente xaponesa antes de saír do seo da nai.
Veloso Salgado
Biografía
Veloso Salgado retirouse da pintura en 1940, aos 76 anos, e morreu cinco anos máis tarde, en 1945.
Bushido
Fontes
Este código moral ten catro fontes principais:
Confucianismo
Adoración de culto ancestral. O Ceo é claramente o curso máis apropiado do confucianismo. Outro elemento importante é o "emperador", tamén chamado "fillo do mediador do Ceo", entre o ceo e os homes. A práctica do Ren implica as virtudes da lealdade e de compaixón, que poden facer xustiza e bos principios, chamados Yi. O home que practica as virtudes é un junzi, un home superior que se opón aos plebeos, pero cómpre salientar que o termo se refire á superioridade moral e non está ligado á orixe social.
Gorka Iraizoz
Traxectoria
Logo de formarse nas categorías inferiores do Athletic Club, Gorka comezou a súa carreira profesional en 1999 no Club Deportivo Baskonia, segundo filial do Athletic. En 2000 foi traspasado ao Gernika, pero a metade de tempada volveu ao Baskonia.
Bushido
Budismo
O Budismo dálle o guerreiro completo e un estoicismo teimoso que acompaña o samurai ata os derradeiros días da súa vida. O bushi acepta a morte como unha realidade da que non se pode fuxir e depende do seu personaxe como un construtor do seu destino. En palabras do príncipe de Mito: "Calquera pode entrar no medio da batalla e morrer. Doado para un idiota, pero para un verdadeiro samurai é unha decisión xusta na ecuanimidade, e un valor certo cando saber vivir é vivir e morrer cando vai morrer". O budismo ofreceu un método de contemplación detrás dun fenómeno que poñer o guerreiro en harmonía con todos.
Gorka Iraizoz
Traxectoria
En 2002, tras unha tempada magnífica no Gernika, Gorka ficha polo filial do Espanyol. En 2004 debuta en Primeira División co primeiro equipo. Con todo, é cedido ao Eibar para foguearse. En devandita tempada, quedou ás portas do ascenso a Primeira División.
Bushido
Zen
A práctica do Zen libera a mente de distracción e permite perseguir a perfección en todas as cousas. A rama do budismo Zen adáptase ás características do guerreiro samurai e o seu valor de culto, que se reflicte no haicai: "Estou feliz que todo estea baleiro. Honra da espada do inimigo, só machucar a brisa da primavera coa claridade do lóstrego".
Xintoísmo
O xintoismo cría na pureza do innato, polo que non tiña espazo para o pecado orixinal. As obras de Mencio e Confucio foron as principais leccións para os mozos samurai e un estándar interesante de resolución para grandes problemas. Wan Yang Ming foi un dos grandes estudosos da filosofía chinesa, dos que máis influíron nas mentes de todos os samurais e que se mantivo como criterio moral básico: "falar e facer son a mesma cousa."
Gorka Iraizoz
Traxectoria
En 2005 volve ao RCD Espanyol. O 16 de maio de 2007 foi porteiro titular na final da Copa da UEFA entre Espanyol e Sevilla FC.
Bushido
As "sete virtudes" do Bushido
Na súa forma orixinal, recoñécense no Bushido sete virtudes asociadas:
Manuel Caamaño Suárez
Manuel Caamaño Suárez, nado en Noia o 2 de xaneiro de 1936, é un aparellador e escritor galego.
Bushido
Coraxe (勇 Yuu)
Trátase de erguerse por riba da masa de persoas que teñen medo de actuar. Agocharse coma unha tartaruga na súa cuncha non é vivir. Un samurai debe ter coraxe heroica. A coraxe heroica non é cega, senón que é intelixente e forte, para substituír o medo con respecto e coidado.
Benevolencia (仁 Jin)
A través de adestramento intenso, o Samurai vólvese rápido e forte. Non é como o resto dos homes. Desenvolve un poder que debe ser usado para o ben de todos, con compaixón. Colabora cos seus compañeiros en calquera oportunidade e, se a oportunidade non xorde, sae do seu camiño para a atopar.
Manuel Caamaño Suárez
Traxectoria
Estudou Arquitectura técnica na Escola Politécnica de Barcelona. Foi vicesecretario do Centro Galego de Barcelona (1959-1962) e presidente da Agrupación Cultural O Facho (1966-1979). Exerceu a docencia na Escola Universitaria de Arquitectura Técnica da Coruña entre 1975 e 2000. Foi un dos fundadores do Partido Socialista Galego. Tamén foi conselleiro da Editorial Galaxia (1972-1986) e SEPT (1969-1975), promotor e presidente da Sociedade Cultural Escola Aberta (1978-1986), membro fundador de ADEGA en 1976, da Fundación Castelao en 1983 e das revistas Teima e Tempos Novos, en 1976 e 1997, respectivamente. Colaborou con artigos asiduamente en La Voz de Galicia. Actualmente é membro da Fundación Pedrón de Ouro.
Bushido
Sinceridade, honestidade absoluta (诚 Makoto)
Cando un samurai di que vai facer algo, é como se xa estivese feito; nada na Terra pode impedilo. Non ten que dar a súa palabra; non ten que prometer; o simple acto de falar pon en movemento o acto de facer. Falar e facer son a mesma acción.
Honra (名誉 "名誉" Meiyo)
O samurai de verdade ten só un xuíz da súa propia honra, e é el mesmo. As decisións que toma e como se levan a cabo son un reflexo de quen é realmente.
Lealdade
Facer ou dicir "algo" significa que "algo" te pertence. Un samurai é intensamente leal a aqueles que estean baixo os seus coidados e, para as persoas das que é responsable, segue a ser intensamente leal. Para o guerreiro, as palabras dun home son como as súas pegadas: pódese seguir a onde queira que vaia.
Serra do Xurés
miniatura|dereita|Neve na serra do Xurés miniatura|dereita|Picos de Fontefría na serra do Xurés A Serra do Xurés (en portugués Serra do Gerês) é un macizo do norte de Portugal e o sur da provincia de Ourense, que forma un sistema montañoso coa serra da Peneda. Forma parte do Parque Nacional da Peneda-Gerês e do Parque Natural Baixa Limia - Serra do Xurés.
O cumio de maior altitude é o Pico da Nevosa (1548 m), xusto na Raia seca. O Alto do Borrageiro ten 1430 m.
Topónimo
O Xurés e o Gerês é un topónimo que aparece como Aquis Ogerensis en manuscritos latinos como o Itinerario de Antonino (século III) e outras deturpacións posteriores deste, como Aquis Ocerensis nun texto do século VI do xeógrafo Ravera (ou Anónimo de Rávena) ou como Aquis Originis ou Oreginis. Ese topónimo de Aquis Ogerensis procedería dun hidrónimo prelatino Ogerense, ou Ugerense, e deu lugar aos termos medievais Ogeres ou Ugeres.
Borjabad
Borjabad é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 40 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 23,40 km².
Morfolino
miniatura|dereita|350px|Segmento dun heterodúplex morfolino-ARN, do que se mostran 8-mer (8 pares de bases). En bioloxía molecular un Morfolino ou "Morpholino" é unha molécula cunhas determinadas características estruturais, que se usa para modificar a expresión xenética. Os oligómeros Morfolino (oligos) son unha tecnoloxía antisentido usada para bloquear o acceso doutras moléculas a secuencias específicas dun ácido nucleico. Os morfolinos bloquean pequenas rexións (~25 bases) na superficie onde ten lugar o emparellamento de bases dun ARN.
Este artigo céntrase só nos oligos antisentido Morfolino, que son análogos de ácidos nucleicos. A palabra "morfolino" pode aparecer noutros termos químicos, referíndose a substancias químicas que conteñen un anel (molécula cíclica) morfolino de seis membros. Para evitar a confusión con outras moléculas que conteñen morfolinos, cando se describen os oligos "Morfolino" estes escríbense a miúdo con maiúscula como un nome comercial, aínda que este uso non sempre é coherente na literatura científica. Os Morfolinos denomínanse ás veces "PMO" (phosphorodiamidate morpholino oligo).