cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Musdradas, Muras, Muras
Musdradas é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Xesús Ferreiro
Xesús Xan Ferreiro García ou simplemente Xesús Ferreiro, alcumado "Cachorro", nado na Coruña o 24 de febreiro de 1985 é un boxeador profesional galego. Na súa carreira profesional ten disputado un total de 20 combates, gañando 15 (5 por KO), perdendo 4 (2 por KO) e empatando un. Cachorro é, xunto con Moncho Casal o único boxeador coruñés que conseguiu un campionato estatal en dúas categorías distintas, semipesado e supermedio.
A Ramadela, Igrexafeita, San Sadurniño
A Ramadela é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Xesús Ferreiro
Traxectoria
Xesús Ferreiro naceu na Coruña o 24 de febreiro de 1985. Iniciouse na práctica do boxeo con 12 anos, facendo o seu debut o 7 de xuño de 2008 en Ferrol fronte ao boxeador portugués Fernando Fernandes, ao que derrotou no cuarto asalto por KO técnico.
O 2 de maio de 2014 fíxose co cinto de campión de España do peso supermedio logo de derrotar ao boxeador cántabro Iván Salcines por decisión unánime no Frontón de Riazor. Na primeira defensa do título derrotou por decisión unánime ao asturiano Jose Manuel Iglesias "Punky" no Pavillón do Barrio das Flores coruñés. Porén, o 1 de maio de 2015, na segunda defensa do título caeu no segundo de dez asaltos por KO técnico no Frontón de Riazor fronte ao boxeador nado en Suíza Blas "Colorín" Martínez, nunha noite na que se homenaxeara ao ex-campión de España en peso superwélter Iván Sánchez "Dinky".
Vida persoal
O 2 de maio de 2014, logo de proclamarse campión de España do peso supermedio, pediulle matrimonio á gaiteira Susana Seivane, coa que ten dous fillos, Fiz e Antón.
Palmarés
Xesús Ferreiro ten conseguido numerosos títulos a nivel estatal tanto en categoría afeccionado como profesional:
Rexistro
! Res. !! Récord !! Opoñente !! Tipo !! Rd., Tempo !! Datos !! Localidade !! Notas
Rebeca Lane
Rebeca Eunice Vargas Tamayac coñecida como Rebeca Lane ou Miss Penny Lane, nada en Cidade de Guatemala o 6 de decembro de 1984, é unha socióloga, poeta e cantante de rap feminista e anarquista guatemalteca. Pertence ao colectivo Última Dosis e é fundadora de Somos Guerreras, unha proposta para visibilizar o traballo das mulleres de Centroamérica no hip hop xerando espazos de formación, convivencia e produción de eventos. Publicou a súa poesía en revistas literarias de Guatemala, Porto Rico e México. Como socióloga realizou diversas investigacións sobre culturas xuvenís e tribos urbanas en Guatemala (2012).
Traxectoria
Rebeca Lane creceu nunha familia relacionada coa música e a poesía como medio de expresión. A súa tía foi a guerrilleira e poeta Rebeca Eunice Vargas Braghiroli, detida e desaparecida polo exército guatemalteco a finais da guerra civil en Guatemala en 1981. A súa desaparición, explicou a artista en diversas entrevistas, deixou unha profunda ferida na cantante quen busca rescatar a memoria histórica do seu país a través do rap: “non como vítima -di- senón como portavoz da marxinalidade e da loita de clases”.
O seu nome artístico como rapeira ten conexión con esa desaparición: “O meu nome é a miña identidade, arraigada a unha identidade ancestral e dolorosa pola súa ausencia. O Lane sae dun sobrenome que me puxeron os meus amigos (Miss Penny Lane)" Miss Penny Lane é o nome que utilizou para asinar o seu blog, Mujeres de bolsa grande y zapatos bajos, que recolle a súa produción poética. Como poeta publicou na Revista da USAC, Revista Literaria Voces Convergentes, Revista Imagina, El Vestíbulo (Porto Rico), a revista electrónica Te prometo Anarquía, e Analistas Independientes de Guatemala, así como en poemarios colectivos de Cascada de Palabras, Cartonera (México).
Rebeca Lane participou tamén como actriz de teatro en Histéricas y no tanto (2013), Danzas saicas alucinantes (2012), El juego (2009), e Las profanas (2009).
O rap como espazo de denuncia
A súa inquietude polo rap xorde por mor da súa militancia nunha organización civil na que, familiares de asasinados, desaparecidos e presos políticos da última ditadura militar en Guatemala, loitan contra a represión e a impunidade en favor dos dereitos humanos. Empezou escoitando o grupo arxentino Actitud María Marta. Na poesía que escribe desde pequena atopa os elementos primordiais do rap: palabra, rima e música. Como locutora do programa “Politicamente incorrecta” en Da-radio.com en cidade de Guatemala onde conversaba sobre temas considerados socialmente tabú tivo a posibilidade de coñecer grupos de rap e gravar.
Na súa obra poética e as súas cancións de rap destaca a denuncia da situación das mulleres e a reivindicación de autonomía e liberdade rompendo coa tradición. Neste marco forma Somos Guerreras con Nakury e Nativa unha proposta para visibilizar o traballo das mulleres no hip hop de Centroamérica.
En 2015 presentou o seu segundo traballo en solitario, o álbum Poesía venenosa.
Rebeca Lane na Galiza
En 2018 participa no festival Elas Son Artistas na Coruña e actúa tamén en Vigo.
Período Herrera
dereita|miniatura|235x235px|A sabana de Bogotá, fogar dos habitantes do período Herrera. dereita|miniatura|235x235px|Dolmen en El Infiernito, xacemento do período Herrera. O período Herrera é un período da historia de Colombia que forma parte da época precerámica e cerámica andina, unha época equivalente o período clásico da precolombiano en América do Norte. O período Herrera precede á idade do pobo muisca, que habitaban no Altiplano Cundiboyacense antes da conquista española das nacións chibchas, e sucede á prehistoria da rexión en Colombia. O período Herrera defínese entre os anos -800 e anos 800, aínda que algúns estudosos dátano do -1500.
Etimoloxía
O período Herrera toma o seu nome da lagoa da Herrera, onde a arqueóloga Silvia Broadbent realizou as primeiras escavacións do período Herrera en 1971. A lagoa da Herrera é un dos restos do antigo Lago Humboldt, un lago do Plistoceno que existiu na sabana de Bogotá. A lagoa que ten unha superficie aproximada de 280 hectáreas, atópase a unha altitude de 2 550 metros, dentro dos límites do concello de Mosquera, no departamento de Cundinamarca. A lagoa da Herrera atópase preto do sitio arqueolóxico de Aguazuque.
Calzone
miniatura|Calzone fritto. Calzone é unha variedade de pizza, caracterizada por dobrarse á metade antes de asar. Contén queixo (mozzarella e ricotta ou algunha outra variedade como parmesano ou provolone), carne, verduras etc. e frecuentemente servida con salsa de tomate.
Santa Mariña
Santa Mariña pode referirse a:
Como topónimo dá nome a:
Grego capadocio
O capadocio (SIL: CPG; ISO 639-2: ine), tamén coñecido como grego capadocio ou grego de Asia Menor, é unha lingua helénica falada noutrora en Capadocia (Turquía central). Tras o intercambio de poboacións entre Grecia e a Turquía nos anos 1920, os falantes capadocios víronse obrigados a emigrar a Grecia, onde foron instalados en diversas rexións, especialmente en Grecia central e setentrional. Os capadocios pasaron moi rápido ao grego moderno standard e pensábase que a súa lingua se extinguira nos anos 1960.
En xuño de 2005, Mark Janse (Roosevelt Academy, Middelburg) e Dimitris Papazachariou (Universidade de Patras) descubriron capadocios na Grecia central e setentrional que falaban a súa lingua materna habitualmente. Entre eles hai falantes da terceira xeración de mediana idade que teñen unha actitude positiva cara a súa lingua, contrariamente aos seus pais e avós. Hai actualmente en preparación un inventario dos falantes capadocios e do seu uso lingüístico.
Historia e investigación
O capadocio nace do grego bizantino. Tras a batalla de Manzikert en 1071, Capadocia quedou illada do mundo grego e o turco converteuse na lingua franca na rexión. Moitos capadocios pasáronse completamente ao turco e onde o grego se mantivo, a lingua resultou considerabelmente influenciada polo turco que o rodea. Desgraciadamente, case non hai documentos escritos en Capadocio medieval ou premoderno: a lingua está esencialmente desprovista dunha tradición escrita.
As primeiras descricións do capadocio datan do século XIX, pero en xeral non son moi precisas. A primeira gramática fiable do Capadocio é “Modern Greek in Asia Minor” (Cambridge: Cambridge University Press, 1916) do primeiro profesor Bywater and Sotheby de lingua e literatura gregas bizantina e moderna da Universidade de Oxford, Richard MacGillivray Dawkins (1871-1955), Fundada nas investigacións de campo en Capadocia feitas en 1909-1911. Tras o intercambio de poboación, moitos dialectos capadocios foron descritos polos colaboradores do Centro de Estudos de Asia Menor de Atenas: Ulağaç (I.I. Kesisoglou, 1951), Aravan (D. Phosteris & I.I. Kesisoglou, 1960), Axo (G. Mavrochalyvidis & I.I. Kesisoglou, 1960) e Anaku (A.P. Costakis, 1964).
Máis recentemente, o estudo do capadocio coñeceu un rexurdimento grazas á obra de pioneiro “Language Contact, Creolization, and Genetic Linguistics” (Berkeley: University of California Press, 1988) de Sarah Grey Thomason e Terrence Kaufman, e unha serie de traballos sobre diversos aspectos da lingüística capadocia de Mark Janse, quen ademais forneceu dun compendio de gramática capadocia ao futuro manual de dialectos gregos editado por Christos Tzitzilis (Universidade Aristóteles de Salónica). O descubrimento recente de falantes capadocios por Janse e Papazachariou levará a unha nova gramática, un dicionario e unha colección de textos.
Características
O elemento grego en capadocio é, con moito, bizantino, por exemplo θír ou tír “porta” do grego (antigo e) bizantino θύρα (grego moderno πόρτα, do italiano ‘’porta’’), píka ou épka “fixo” do grego bizantino έποικα (grego moderno έκανα). Outros arcaísmos (prebizantinos) son o emprego dos pronomes posesivos mó(n), só(n) etc. do grego antigo εμός, σός etc. e a formación do imperfecto con axuda do sufixo -išk-, do sufixo iterativo grego antigo (xónico) -(i)sk-.
A interferencia turca aparece en todos os niveis lingüísticos. O sistema fonolóxico do capadocio comprende as vogais turcas ï, ö, ü, e as consoantes turcas b, d, g, š, ž, tš, dž (se ben algunhas aparecen tamén en palabras gregas debido á palatalización). A harmonía vocálica turca aparece en formas como düšündǘzu “eu penso”, aor. 3sg düšǘntsü < düšǘntsi (Malakopi), do turco düşünmek, patišáxïs < patišáxis “rei” (Delmeso), do turco padişah. A morfoloxía nominal capadocia caracterízase pola emerxencia dunha declinación nominal aglutinante e a perda progresiva do xénero gramatical, e.g. to néka “a (neutro) muller (feminino)”, xenitivo néka-ju, plural nékes, xenitivo nékez-ju (Ulağaç).
Outra característica turca é a marca morfolóxica de definido / indefinido, e.g. líkos “lobo (nominativo / acusativo indefinido” vs. líko “lobo (acusativo definido)”. Tamén aparecen formas aglutinantes no sistema verbal, por exemplo o pluscuamperfecto írta ton “eu viñera” (literalmente, “eu viña eu era”) (Delmeso) por analoxía co turco geldi idi (geldiydi). A orde de palabras capadocia regúlase por consideracións discursivas como as de tópico e focus, pero hai unha tendencia cara a orde SOV coas súas correlacións tipolóxicas (sufixación e modificadores prenominais).
Louis Armstrong
Louis Daniel Armstrong, nado en Nova Orleáns (Luisiana) o 4 de agosto de 1901 e finado en Corona (Nova York) o 6 de xullo de 1971, tamén coñecido polos seus alcumes Satchmo ou Pops, foi un trompetista, vocalista, compositor e actor estadounidense, unha das figuras máis influentes do jazz. A súa carreira estendeuse durante cinco décadas, dende os vinte ata os sesenta, cubrindo diferentes eras da historia do jazz.
Traxectoria
Armstrong afirmou frecuentemente que naceu o 4 de xullo de 1900. Aínda que faleceu en 1971, non foi ata mediados dos oitenta que a súa verdadeira data de nacemento, o 4 de agosto de 1901, foi descuberta por Tad Jones buscando os rexistros de bautismo. Polo menos outras tres biografías consideran que a data de nacemento do 4 de xullo é un mito.
Armstrong naceu en Nova Orleáns, fillo de Mary Albert e William Armstrong. Albert era de Boutte, Luisiana, e deu a luz na súa casa con dezaseis anos. William Armstrong abandonou a familia pouco despois. Uns dous anos despois, tivo unha filla, Beatrice "Mama Lucy" Armstrong, que foi criada por Albert.
Louis Armstrong foi criado pola súa avoa ata os cinco anos, cando volveu coa súa nai. Pasou a súa mocidade na pobreza nun barrio duro coñecido como The Battlefield. Aos seis anos asistiu á Escola Fisk para nenos, unha escola que aceptaba nenos negros no sistema de segregación racial de Nova Orleáns. Traballou facendo tarefas para os Karnoffsky, unha familia de xudeus lituanos. Mentres vendía carbón en Storyville, escoitou spasm bands, grupos que tocaban música con obxectos cotiáns. Escoitou os primeiros sons de jazz das bandas que tocaban nos bordeis e nas salas de baile como Pete Lala's, onde actuaba King Oliver.
Cando Armstrong tiña once anos, deixou o colexio. Armstrong uniuse a un cuarteto de rapaces que cantaba nas rúas por cartos. Tamén se meteu en problemas. Tras coller sen permiso a arma do seu padrasto, disparou ao ar e foi arrestado o 31 de decembro de 1912. Pasou a noite no Tribunal Xuvenil de Nova Orleáns e foi sentenciado o día seguinte a arresto en Colored Waif's Home. A vida nese lugar era espartana. Non había colchóns, as comidas eran pouco máis que pan con melaza. O capitán Joseph Jones dirixía a casa como un campamento militar e usaba o castigo físico. Armstrong desenvolveu as súas habilidades coa corneta tocando na banda. Peter Davis, que aparecía con frecuencia na casa a petición do capitán Jones, converteuse no seu primeiro profesor e escolleuno como líder da banda. Con esta banda, Armstrong atraeu a atención de Kid Ory con trece anos. O 14 de xuño de 1914, Armstrong foi enviado á custodia do seu pai e a súa nova madrasta, Gertrude. Meses despois, cando Gertrud deu a luz unha filla, e como o pai de Armstrong non o recibira ben, volveu coa súa nai, Mary Albert. Tiña que compartir cama coa súa nai e a súa irmá.
Armstrong comezou a traballar nos cabarés de Storyville, onde estaban concentrados todo os locais nocturnos da cidade. Foi nesta época e lugar onde coñeceu o cornetista King Oliver. Co paso do tempo foi gañando unha gran reputación como trompetista na cidade de Luisiana, sendo contratado polo director de orquestra, Kid Ory. Pouco tempo despois foi contratado por Fate Marable para a súa prestixiosa banda que tocaba diariamente no barco de vapor Sidney da liña Streckfus Steamers que percorría o río Mississippi.
En 1922, chegoulle a súa grande oportunidade cando King Oliver o chamou dende Chicago para que se incorporase á súa Creole Jazz Band como segundo corneta. Alí comezou de verdade a súa apoteótica carreira. Pronto pasou a gravar como líder da súa propia banda os seus primeiros discos e ante o recoñecemento que acadou chegou a interesarse por el Fletcher Henderson, o mellor director negro de orquestra do momento, quen lle ofreceu un contrato para que se unise á súa banda, contrato que Armstrong aceptou. miniatura|160x160px|Louis Armstrong nunha [[Medallas de ouro American Arts|medalla da serie American Arts.]] En só un ano revolucionou o estilo e a maneira de tocar dos seus compañeiros e gravou cos mellores músicos da época, como Clarence Williams (amigo seu de Nova Orleáns), os Williams Blue Five, Sidney Bechet, e as cantantes de blues Alberta Hunter, Ma Rainey e Bessie Smith. Deixou a banda de Fletcher e entre os anos 1925 e 1928 protagonizou un dos momentos fundamentais do jazz, fundando dous grupos. Primeiro os Hot Five, que incluía a Kid Ory (trombón), Johnny Dodds (clarinete), Johnny St. Cyr (banjo), Lil Armstrong (piano), e habitualmente non había tambor. Durante un período de doce meses dende novembro de 1925, o quinteto realizou vinte e catro gravacións.
Na primeira metade de 1927, Armstrong montou o seu grupo Hot Seven, que engadiu o batería Al "Baby" Dodds e a tuba de Pete Briggs, ademais de conservar a maioría da liña orixinal dos Hot Five. John Thomas substituíu a Kid Ory no trombón. A finais dese ano organizou unha serie de novas sesións cos Hot Five que deron lugar en nove gravacións máis. A finais de 1928, comezou a gravar cun novo grupo: Zutty Singleton (tambor), Earl Hines (piano), Jimmy Strong (clarinete), Fred Robinson (trombón) e Mancy Carr (banjo).
Viaxou a Europa en 1932 conseguindo un grande éxito na cidade de París. Nesta época foi reclamado por Hollywood, aparecendo en numerosos filmes de maior ou menor calidade. A aparición de Joe Glaser en 1935 como o seu representante e a contratación da orquestra de Louis Russell como formación de apoio de Armstrong, estableceron o curso dos acontecementos durante o resto da década, en que Armstrong pasou de ser unha figura do jazz a un destacado membro da industria do entretemento en xeral.
En 1940, Glaser rompeu a súa relación comercial cona big band de Russell e contratou novos músicos; esa unidade foi o principal apoio co que contou Armstrong ata 1947. Tras pasar moitos anos de xira, asentouse permanentemente en Queens (Nova York) en 1943. Nos anos corenta as big bands entraron en decadencia debido aos cambios no gusto do público: moitas salas de baile pecharaon e entre os novos medios de comunicación como a televisión e o auxe de novos tipos de música, as big bands e o swing pasaron a un segundo lugar. Fíxose imposible manter e financiar orquestras itinerantes de 16 músicos.
Contra 1947 reduciu a banda a cinco instrumentos, volvendo así ao estilo Dixieland. Formou entón o seu grupo máis coñecido, os All Stars, co trombonista Jack Teagarden, o clarinetista Barney Bigard, o pianista Earl Hines, o batería Big Sid Catlett e o contrabaixista Arvell Shaw. A presentación oficial do grupo foi o 13 de agosto de 1947 no club Billy Berg's dos Ánxeles; durante este período, realizou moitas grabaciones e apareceu en arredor de trinta filmes.
Na década de 1950, Armstrong era unha icona estadounidense e un embaixador cultural cunha lexión de fans internacional. Porén, notouse un crecente salto xeracional entre el e os novos músicos de jazz que xurdiran na posguerra como Charlie Parker, Miles Davis e Sonny Rollins. Estes describían a súa propia música como abstracta e consideraban o estilo de vodevil de Armstrong, metade música e metade entretemento, pasado de moda e estilo Tío Tom. Chamou ao bebop "música chinesa". Mentres estaba de xira en Australia en 1954, preguntáronlle se podería tocar bepop: "Bebop? Eu só toco música. Os tipos que inventan vocábulos como ese están paseando polas rúas cos seus instrumentos baixo o brazo".
Na década de 1960, estivo de xira por Ghana e Nixeria.
Tras finalizar o seu contrato con Decca Records, converteuse nun artista libre e gravou para outras discográficas. Continuou coa súa intensa axenda internacional, mais en 1959 sufriu un ataque ao corazón en Italia e tivo que descansar.
En 1964, Armstrong gravou a que foi a súa canción máis vendida, "Hello, Dolly, unha canción de Jerry Herman, cantada orixinalmente por Carol Channing. Chegou ao número un das listas dos Estados Unidos, superando os Beatles. Armstrong tamén logrou polo disco un premio Grammy ao mellor cantante masculino e foi candidato ao mellor disco do ano. No álbum aparece tamén outro tema clásico de Armstrong, "Jeepers Creepers".
As gravacións de Armstrong cambiaron o jazz, convertendo unha música de improvisación colectiva nunha onde o fundamental é o solo, a expresión individual dun músico. Na derradeira etapa da súa vida tivo problemas cos beizos, que lle impedían tocar, e pasou a converterse cada vez máis en cantante e entertainer. O feito de que esta sexa a etapa coa que máis se identifique a Armstrong non cambia que foi quen nos anos 20 do século XX definiu o que dende entón entendemos como jazz. miniatura|esquerda|Túmulo de Louis Armstrong en Flushing, [[Nova York.]] Debido a problemas de saúde, restrinxiu as súas actuacións ao mínimo cara ao final da súa vida, aínda que continuou a tocar ata o día do seu pasamento. Louis Armstrong morreu dun ataque cardíaco o 6 de xullo de 1971 con 69 anos en Corona, Queens, Nova York, once meses despois de tocar o seu último solo na Sala Imperial do Waldorf-Astoria. As súas últimas palabras foron: "I had my trumpet, I had a beautiful life, I had a family, I had Jazz. Now I am complete." ("Tiven a miña trompeta, unha vida fermosa, unha familia, o Jazz. Agora estou completo."). Foi sepultado no Cemiterio Flushing, en Flushing, Nova York.
Características da súa música
Nos seus primeiros anos, Armstrong foi máis coñecido por tocar a corneta e a trompeta. Tamén nos seus primeiros anos, salientou pola gravación dos discos "Louis Armstrong Hot Five and Hot Seven Sessions" entre 1925 e 1928 cos seus grupos "Hot Five" e "Hot Seven". Esas gravacións, sobre todo os seus solos, estableceron un padrón que aínda hoxe é seguido por outros músicos.
Vida persoal
miniatura|Armstrong con Lucille Wilson (c. 1960) Armstrong estaba actuando na Brick House de Gretna, Luisiana, cando coñeceu a Daisy Parker, unha prostituta local. Comezou a relación como cliente. Vovleu a Gretna en varias ocasións para visitala. Atopou o valor para buscar a súa casa e vela fóra do traballo. Nesta ocasión descubriu que tiña marido. Pouco despois do fiasco, Parker viaxou a casa de Armstrong en Perdido Street. Rexistráronse no hotel de Kid Green esa tarde. O día seguinte, 19 de marzo de 1919, Armstrong e Parker casaron na casa do concello. Adoptaron un neno de tres anos, Clarence, fillo dunha prima de Armstrong que falecera pouco despois de dar a luz. Clarence Armstrong tiña unha discapacidade mental como resultado dunha lesión na cabeza cando era pequena e Armstrong pasou o resto da súa vida coidándoa. O matrimonio con Parker rematou cando se separaron en 1923.
O 4 de febreiro de 1924 casou con Lil Hardin Armstrong, pianista de King Oliver. Ela divorciárase do seu primeiro marido uns poucos anos antes. A súa segunda esposa axudouno a desenvolver a súa carreira, pero separáronse en 1931 e divorciáronse en 1938. Armstrong casou entón con Alpha Smith. A súa relación con Alpha comezou cando el estaba tocando no Vendome na década de 1920 e continuou moito despois. O terceiro matrimonio durou catro anos, e divorciáronse en 1942. Armstrong casou entón con Lucille Wilson en outubro de 1942, cantante do Cotton Club, coa que continuou casado ata a súa morte en 1971.
Armstrong non tivo fillos dos seus matrimonios. Porén, en decembro de 2012, Sharon Preston-Folta, de 57 anos, afirmou que era filla dunha relación con Armstrong con Lucille "Sweets" Preston, bailarina do Cotton Club. Nunha carta de 1955 ao seu representante, Joe Glaser, Armstrong afirmou que cría que o bebé de Preston era filla del e encargou a Glaser que pagase unha asignación mensual de 400 dólares ao mes á nai e á nena.
Coma músico
Ao longo da súa carreira compuxo case duascentas cancións que foron empregadas en bandas sonoras de películas como:
-547
Outros
Historia ano a ano
Estadio Strahov
miniatura|dereita|250px|O Estadio Strahov dende o noroeste. miniatura|dereita|250px|Interior do estadio dende a esquina nordeste (2006). O Gran Estadio de Strahov (en Velký strahovský stadion) é un estadio situado no distrito Strahov de Praga (República Checa). O estadio xa non se emprega para acontecementos deportivos: é o campo de adestramento do Sparta de Praga e tamén é utilizado para concertos. Está situado no cume Petřín, sobre a cidade vella. Pódese chegar ata el tomando o funicular Petřín, que sobe ata a cima do outeiro.
Construción
Cando foi construído, o estadio era o máis grande do mundo. Ten capacidade para 220.000 persoas, o que o converte no segundo recinto deportivo do mundo con máis capacidade, só superado polo Circuíto de Indianapolis.
A construción comezou cun estadio de madeira en 1926, que foi substituído por bancadas de formigón en 1932. A construción adicional ocorreu en 1948 e 1975. O campo de xogo, rodeado de bancadas por tódolos seus lados, é de 63.500 metros cadrados. Actualmente é empregado polo Sparta de Praga como campo de adestramento con 8 campos de fútbol (6 de tamaño estándar e 2 de fútbol sala).
Historia
O estadio orixinal data da Primeira República Checoslovaca. O seu uso foi principalmente para grandes exhibicións de ximnasia sincronizada. Foi empregado máis adiante para grandes exhibicións durante a era comunista. As actuacións de centos de ximnastas que facían exercicios complexos de xeito complétamente sincronizado entre eles mentres soaba música tradicional atraeron a atención de numerosos visitantes.
Durante a década de 1960 tamén se celebraron carreiras de coches no estadio.
Na actualidade (a excepción dos adestramentos do Sparta de Praga) o estadio é só empregado para organizar grandes concertos. Entre as bandas que teñen tocado nel inclúense Pink Floyd, Guns N' Roses, The Rolling Stones, U2 e Genesis. O 18 de agosto de 1990, o estadio Strahov acolleu un concerto de The Rolling Stones que convocou a máis de 150.000 asistentes, entre os que se contou o presidente Václav Havel.
Larvivora
As seis especies que forman este xénero estaban anteriormente situadas noutros xéneros. Un amplo estudo de filoxenética molecular publicado en 2010 atopou que os xéneros Luscinia (reiseñores e papoazuis) e Erithacus (paporroibos) tal como os definira Edward C. Dickinson en 2003 non eran monofiléticos. O xénero Larvivora coa súa especie tipo Larvivora cyane creárase no século XIX pero fora abandonado, pero foi rehabilitado para acomodar un novo clado ben definido. Aínda que o Larvivora ruficeps non foi incluído no estudo filoxenético, foi movido tamén ao xénero resucitado, xa que é similar en estrutura, canto e comportamento ao Larvivora brunnea e ao Larvivora cyane.
O xénero Larvivora fora introducido polo naturalista británico Brian Houghton Hodgson en 1837. Larvivora significa en latín 'comedor de larvas'.
O xénero inclúe as seguintes especies:
Varfolomei Remov
Varfolomei (en Варфоломей), nado como Nikolai Fedorovich Remov (en Николай Фёдорович Ремов), nado o en Moscova e fusilado o 10 de xullo de 1935 en Moscova, foi un bispo ortodoxo ruso converso ao catolicismo, bispo de Sergiev e vigairo da eparquía de Moscova entre 1921 e 1928 e vigairo para os greco-católicos do administrador apostólico de Moscova Pie Eugène Neveu.
Primeiros anos
Fillo dun sacerdote ortodoxo, naceu como Nikola Fedorovich Remov o en Moscova. Graduouse pola Escola Teolóxica do Santo Lienzo en 1902, e polo Seminario Teolóxico de Moscova en 1908. En 1912 graduouse en Teoloxía pola Academia Teolóxica de Moscova.
Monxe e estudoso
O 11 de xuño de 1911 foi tonsurado monxe, facendo os votos perpetuos no cenobio de San Zósimo e a Icona da Nai de Deus de Smolensk en Arsaki, ante o reitor da Academia Feodor Pozdeevskii. O 23 de xuño de 1911 ordenado hierodiácono, e o 18 de febreiro de 1912 foi ordenado sacerdote.
O 11 de novembro de 1913 defendeu a súa tese «Книга пророка Аввакума: Введение и толкование» (O Libro de Habacuc: introdución e interpretación). A tese baseouse nunha análise detallada dos textos hebreos e grego do profeta Habacuc, tendo en conta tamén manuscritos eslavos. O autor centrouse na crítica textual e na interpretación histórica do libro.
Bispo ortodoxo
O 28 de xullo de 1921 o patriarca Tikhon consagrouno bispo de Sergiev, vigairo da eparquía de Moscova. Logo do peche do mosteiro da Trindade de San Serxio, entre 1923 e 1929 foi abade do mosteiro alto de San Pedro, en Moscova.
Organizador de comunidades monásticas segredas, en 1928 foi arrestado, acusado de "ocultar a un espía" (dito "espía" era o bispo católico Neveu). Mentres estaba detido, asinou a obriga de cooperar coa OGPU, logo do cal foi liberado. Porén, como axente non proporcionou á OGPU a información que eles buscaban, aproveitando o seu posto formal como axente para protexer e agochar o monasticismo segredo das autoridades.
Entre 1929 e 1935 foi reitor da igrexa da Natividade da Nai de Deus; os cregos que serviran xunto a el e moitos fregueses achegáronse a esta igrexa logo do peche do mosteiro. Foi moi respectado polos crentes polo seu ascetismo, pola súa vida de oración, como confesor e como ancián. Continuou a estar baixo a autoridade do locum tenens do patriarcado, o metropolita Sergei Stragorodskii, aínda que foi crítico coa súa postura política. O 9 de xullo de 1934 foi elevado ao rango de arcebispo.
Bispo católico en segredo
En 1928 reunírase co administrador apostólico en Moscova, o bispo Pie Eugène Neveu, co que se comunicou constantemente. O OGPU esperaba que Remov informara ás autoridades das actividades de Neveu, mais Varfolomei aproveitou esta aproximación aos católicos como unha oportunidade de aliviar a situación dos ortodoxos rusos, e transmitiu a Neveu información sobre as persecucións contra a Igrexa, coa intención de que chegase á comunidade internacional. O 1 de outubro de 1927 Remov ordenara sacerdote a Aleksandr Pavlovich Vasilev, quen se converteu ao catolicismo no Nadal de 1928; Remov gradualmente comezou a amosar simpatía polo catolicismo, e comezou a pregar polo papa na liturxia. En novembro de 1932 se converteu en segredo, creando unha pequena comunidade greco-católica entre os fregueses da súa igrexa.
O 3 de xullo de 1933 recibiu documentos oficiais da comisión papal Pro Russia, asinados por Michel d'Herbigny, referidos ao estabelecemento da sé titular de Sergiev baixo xurisdición papal, e nomeando para dita sé a Remov, xa investido coa dignidade episcopal, facéndoo auxiliar do bispo Neveu:
Derradeiro arresto e fusilamento
O 21 de febreiro de 1935 Remov foi novamente arrestado, acusado de non informar ao NKVD. No canto de proporcionar información aos servizos segredos, proporcionara a Neveu información sobre as persecucións á Igrexa. Foi enviado á prisión de Butyrka, e o 17 de xuño foi condenado a morte e posteriormente executado o 26 de xuño. Da súa morte dixo o bispo Neveu:
Conchita Montenegro
María de la Concepción Andrés Picado, coñecida como Conchita Montenegro, nada en Donostia o 11 de setembro de 1911  e finada en Madrid o 22 de abril de 2007, foi unha modelo, bailarina e actriz española. Destacou por ser a primeira muller española que triunfou en Hollywood, tanto en castelán como en inglés.
Traxectoria
Abandonou a súa cidade natal con dez anos para trasladarse a Madrid, onde comezou a formarse e fóronse desenvolvendo as súas calidades interpretativas. Sendo aínda adolescente marchou a París para asistir a clases de danza e arte dramática que recibiu na Escola do Teatro da Ópera.
Ó seu regreso a España formou un dúo de baile coa súa irmá Juanita, co nome de “Las Dresnas de Montenegro”, e triunfaron nas principais capitais europeas. Tiña outra irmá, Justa.
Rodou a súa primeira película en 1927, La muñeca rota, dirixida por Reinhardt Blotner.
Despois chegarían outras producións como Rosa de Madrid (1927) de Eusebio Fernández Ardavín e Sortilegio (1927), de Agustín de Figueroa.
Nos Estados Unidos
En xuño de 1930 sae cara ós Estados Unidos. A dobraxe aínda non existía polo que o seu traballo consistía en rodar en castelán, xunto con outros actores de renome, versións dos éxitos do momento, destinadas ás salas de exhibición de España e Iberoamérica. Durante pouco máis dun ano foi estrela contratada do Metro-Goldwyn-Mayer, coa que roda ¡De frente, marchen! (1930), de Edward Sedgwick, Sevilla de mis amores (1930), de Ramón Novarro, Su última noche (1931), de Chester M. Franklin, En cada puerto un amor (1931), de Marcel Silver, The Twain Shall Meet (1931), de W. S. Van Dyke, con Leslie Howard, e Strangers May Kiss (1931), de George Fitzmaurice, con Norma Shearer e Robert Montgomery.
Artiodáctilos
Os artiodáctilos (Artiodactyla) son unha orde de mamíferos ungulados caracterizados porque as súas extremidades rematan en catro dedos, e o peso do seu corpo recae nos dedos terceiro e cuarto (dos cales, polo menos apoian dous no chan) en contraste cos outros ungulados, os perisodáctilos, nos que o peso do corpo recae no terceiro dedo, na maior parte deles, ou totalmente neste, como nos équidos.
Os artiodáctilos actuais (sen contar os taxons fósiles) inclúen 10 familias con ao redor dunhas 235 especies, moitas delas de grande importancia alimenticia, económica e cultural para os seres humanos, entre as que destacan camelos, llamas, porcos, hipopótamos, vacas, antílopes, cervos, xirafas, cabras etc.
O grupo, tal como se condidera aquí, exclúe aos cetáceos, aínda que recentes datos sobre as secuencias de ADN indican que comparten un antepasado común con eles, polo que resulta que sería un grupo parafilético. Segundo moitos autores o grupo filoxeneticamente correcto sería o dos Cetartiodactyla (de Cetacea + Artiodactyla).
miniatura|250px|[[Xirafa.]]
Características
miniatura|dereita|240px|Ósos da pata dianteira dereita de varios artiodáctios. De esquerda a dereita: porco ([[Sus scrofa), cervo (Cervus elaphus) e camelo (Camelus bactrianus).]] miniatura|dereita|240px|Exemplar de [[porco celta.]] O dos artiodáctilos é un grupo moi variado, con cerca de 220 especies descritas, que inclúen moitos animais con grande importancia económica para o ser humano, como o boi, a cabra, o camelo, o hipopótamo e o porco, entre moitos outros.
A maioría son fitófagos —e nesta orde encóntranse os ruminantes e os tilópodos, cos seus aparellos dixestivos especializados—, mais algúns son omnívoros, coma os porcos.
Entre estes animais encóntranse algúns dos mamíferos máis rápidos, como moitos antílopes.
Patas
miniatura|180px|Dedos dun [[porco.]] miniatura|180px|Dedos dun [[dromedario.]] miniatura|180px|Cornos "verdadeiros" dun búfalo africano ([[Syncerus caffer).]] miniatura|180px|Cornos caducos dun [[cervo.]] miniatura|180px|Osiconos dunha [[xirafa.]] miniatura|180px|Boca dunha vaca. Véxase a ausencia de incisivos e caninos no maxilar superior.
O número de dedos nas especies actuais é par (2 ou 4), excepto nos taiasúidos, cuxas patas posteriores teñen só tres dedos funcionais.
Os dedos están cubertos por pezuños. Na maioría dos casos, os metacarpianos e metatarsianos dos dedos longos sóldanse entre si para formaren un só elemento, chamado óso de cana.
Os dedos segundo e quinto redúcense a delgadas estruturas óseas unidas aos anteriores, ou ben poden desaparecer totalmente.
Tanto o cúbito como o peroné están moi reducidos, mentres que o radio e a tibia adquiren gran desenvolvemento.
Cornos
Un carácter moi típico de numerosos artiodáctilos (cérvidos, antilocápridos, bóvidos e xiráfidos) é a presenza de cornos situados de maneira simétrica a ambos os lados da fronte, cerca das órbitas oculares.
Eates cornos poden ser de catro tipos: cornos verdadeiros, cornos con hastas, osiconos e estoxos córneos caducos.
As hastas son estruturas óseas que caen e son substituídas cada ano nos membros da familia dos cérvidos. Medran cun crecemento permanente nunha estrutura do óso frontal denominada pedículo.
Estas cornamentas poden ser ramificadas, como no cervo (Cervus elaphus) ou palmadas, como no alce (Alces alces).
Os osiconos son protuberancias permanentes de estrutura ósea que derivan de cartilaxea osificados que proceden do óso frontal ou dos parietais (fusionados) durante a vida do animal, e que están recubertos de pel e pelo. Preséntanos só os xiráfidos.
Esre tipo de cornos son similares aos cornos "verdadeiros", con vaíñs de queratina que cobren os núcleos óseos permanentes; porén, estas fundas son caducas, e caen como as cornamentas dos cervos. O único animal que os presenta é o antílope americano (Antilocapra americana).
Dentición
A dentición dos artiodáctilos está moi especializada; os incisivos superiores das especies actuales atrofiáronse, os premolares non están molarizados e os molares presentan unha eficiente superficie trituradora formada por cristas lonxitudinais; é un resultado similar ao dos perisodáctilos (cabalos), pero que se conseguiu por vías moi diferentes, nun caso evidente de converxencia evolutiva.
Estómago
miniatura|180px|Estómago dun ruminante ([[vaca). m. esófago  v. rume ou panza n. retículo ou barrete b. omaso ou cenfollas l. abomaso ou calleiro t. comezo do intestino.]]
O estómago é complexo en todos os artiodáctilos. Nos casos máis simples, como nos porcos e hipopótamos, existe unha soa cavidae xunto á abertura do esófago.
No caso dos ruminantes hai catro cámaras: rume, retículo, omaso e abomaso. Táratase dunha adaptación que lles permite descompoñer a celulosa presente nos vexetais grazas á presenza de microorganismos simbiontes. O abomaso segrega poderosos ácidos, e é como o estómago de calquera outro mamífero.
A Igrexa, Bealo, Boiro
A Igrexa é un lugar da parroquia de Bealo no concello coruñés de Boiro na comarca do Barbanza. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 8 eran mulleres.
Artiodáctilos
Estómago
Algo parecido é o estómago dos tilópodos, pero á didferenza dos ruminantes, está dividido só en tres cavidades, ademais de deberse a un proceso de converxencia evolutiva.
Glándulas odoríferas
Os artiodáctilos teñen un complexo sistema de glándulas odoríferas na cabeza, entre os dedos, na rexión inguinal e, con menos frecuencia, ao redor do ano. Estas glándulas interveñen na sinalización do territorio e na vida social e sexual, que é a miúdo complexa.
A Igrexa, Bealo, Boiro
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Artiodáctilos
Taxonomía
O taxon foi descrito en 1848 polo zoólogo, anatomista e paleontólogo inglés Richard Owen; o nome que prouxo, Artiodactyla compúxoo cos elementos do grego antigo ἀρτιο- artio-, derivado de ἄρτιος ártios "par", e -δάκτυλα -dáktila, plural de -δάκτυλο -dáktilo, de δάκτυλος dáktilos, "dedo".
Clasificación
A clasificación tradicional dos artiodáctilos (segundo ADW, Catalogue of Life, SIIT e e MSW), é a seguinte: miniatura|200px|Un exemplo de [[Suidae ben coñecido: porcos ibéricos.]] miniatura|200px|Un exemplo de [[Bovidae ben coñecido: a vaca Holstein. ]]
Orde Artiodactyla
Historia evolutiva
O rexistro fósil dos artiodáctilos é moi antigo, remontándose polo menos até o eoceno inferior. O grupo diversificouse moito (36 familias) alcanzando un aspecto máis ou menos moderno no mioceno. A preponderancia dos artiodáctilos correlaciónase co declive dos perisodáctilos, talvez causada pola competencia con aqueles.
Filoxenia
Fósiles encontrados recentemente en Paquistán e asignados aos xéneros Pakicetus e Ambulocetus, viñeron a confirmar que os cetáceos evolucionaron a partir de artiodáctilos, cando estes xa se diferenciaran dos seus antepasados mesoniquios. A primeiras pegadas desta relación xurdiron contra 1990, pola comparación de moléculas e xenes entre mamíferos actuais. As probas dun parentesco específico cos hipopótamos non son concluíntes; en calquera caso, os hipopótamos ofrecen unha imaxe aproximada de como deberon ser as primeiras formas dos cetáceos. Os cladogramas seguintes mostran estas supostas relacións, o que implicaría que os artiodáctilos non serían monofiléticos:).
HC Sibir Novosibirsk
O HC Sibir Novosibirsk é un equipo profesional de hóckey sobre xeo de Siberia con base na cidade de Novosibirsk, no óblast homónimo (Rusia). Actualmente forma parte da División Chernyshev da Kontinental Hockey League (KHL), competición á que pertence dende a súa fundación no 2008.
Vermudo III
Vermudo III foi rei da Galicia altomedieval e do Reino de León entre os anos 1028 e 1037.
Traxectoria
Fillo do rei Afonso V o Nobre e a aristócrata galega Elvira Meendiz, casou con Ximena, filla de Sancho García, conde de Castela, e irmá da esposa de Sancho III O Maior de Navarra.
Herdou o goberno de Galicia (León), con apenas 17 anos de idade, sendo recoñecido como imperator in Gallecia", é dicir, "emperador en Galicia", desde a cidade de León -entón capital do reino- tivo que facer fronte ás reclamacións territoriais que o reino de Navarra mantiña sobre o condado de Castela.
Vladimir Visotski
miniatura|200px|Selo de Rusia, Vladimir Visotski, 1999, 2 r., (Michel 761, Scott 6547)
Vladimir Semyonovich Visotski (en Влади́мир Семёнович Высо́цкий) nado o 25 de xaneiro de 1938 e finado o 25 de xullo de 1980 en Moscova, foi un cantante, poeta e actor ruso que influíu enormemente na cultura rusa, a pesar de ser a súa obra ignorada pola cultura oficial na Unión Soviética.
Rodolfo Bodipo
Rodolfo Bodipo Díaz, nado en Dos Hermanas (Sevilla) o 25 de outubro de 1977, é un exfutbolista hispano-ecuatoguineano. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección ecuatoguineana.
Traxectoria
Xogou no Club Deportivo Isla Cristina ata que en decembro de 1998 e grazas aos problemas económicos do seu club, fichou polo Recreativo de Huelva. Debutou co seu novo club o 20 de decembro de 1998 nun partido contra o Atlético de Madrid B. Na tempada 1999-2000 foi o máximo goleador do club Decano de España, o Recreativo de Huelva con 6 goles.
En 2004 fichou polo Deportivo Alavés conseguindo o ascenso a Primeira División esa mesma tempada, disputou 38 partidos como titular e marcou 16 goles.
En 2006 fichou polo Deportivo da Coruña pero por mor dunha lesión non puido xogar a tempada completa. Desde entón xoga no club galego, co que xogou na Copa da UEFA, na que marcou un gol.
O 8 de xullo de 2010 o Deportivo pechou a cesión do xogador ao FC Vaslui romanés por unha tempada, anunciándose o 29 de agosto unha nova cesión, esta vez ao Elche CF, tamén por unha campaña.
O 31 de xaneiro de 2013 rescindiu o seu contrato co Deportivo.
Selección nacional
Bodipo foi internacional coa Guinea Ecuatorial en cinco ocasións, nas que marcou tres goles. Isto foi ante Liberia en setembro de 2006 no Estadio Internacional de Malabo e ante a selección nixeriana no mesmo estadio nun partido amigable. El é o capitán da súa selección e trátase dun dos xogadores referencia de dito combinado, xunto con Javier Balboa.
Ximena de León e de Galiza
Ximena de León e de Galiza (falecida despois de 1037) foi unha nobre, filla do rei Afonso V o Nobre de León e de Galiza e da súa segunda muller, Urraca de Navarra.
Casou con Fernando Gundemaríz, conde de Oviedo, co que tivo a e tivo unha filla: Cristina Fernández, que foi a nai de Dona Ximena Díaz, esposa do Cid.
Ismail Qemali
Ismail Qemali, nado en Vlorë o 16 de xaneiro de 1844 e finado en Bari o 24 de xaneiro de 1919, foi un líder nacionalista albanés, fundador do estado independente de Albania no ano 1912 e primeiro ministro ata o comezo da primeira guerra mundial no ano 1914.
Traxectoria
Nado nunha familia nobre, tras cursar os estudos primarios na súa cidade natal estudou secundaria en Ioánina e trasladouse a Istambul, onde participou nos esforzos por estandarizar o idioma albanés e a creación dunha asociación cultural albanesa.
Dentro do Imperio Otomán desempeñou importantes funcións na administración. Porén as súas políticas liberais e as peticións de reformas democráticas levárono a confrontarse co círculos de poder de Istambul. A Sublime Porta condenouno a prisión, sendo indultado sete anos despois.
Foi un dos fundadores e principais figuras do Congreso Nacional Albanés, así como o pai da Declaración de Independencia de Albania e da formación dun goberno independente o 28 de novembro de 1912. De xeito simbólico o alzamento da bandeira albanesa en Vlorë por parte de Isa Boletini, Luigj Gurakuqi e o propio Qemali puxo punto final a case quiñentos anos de dominio otomán.
Lis Franco
Histórica dianteira do Karbo Deportivo, no que entrou sendo nena e co que conquistou todos os títulos da historia do club, anotando ademais os goles decisivos nas finais da Copa da Raíña de 1981 e 1984. Formou parte da primeira selección española oficial.
Pasou logo a xogar ao fútbol sala e competiu na Primeira División co Meirás, co que gañou a Copa da Raíña de 1991. Exerceu tamén como xornalista, traballando en diarios como La Voz de Galicia ou El Ideal Gallego, na televisión e na radio. Creou a produtora Meiga Audiovisual, que realizou programas para a Televisión de Galicia.
Psettodes
miniatura|250px|Larvas en estadios tardíos de P. erumei. Psettodes é un xénero, o único da familia dos psetódidos (Psettodidae) que, á súa vez, é a única da suborde dos psettoideos (Psettodoidei), da orde dos pleuronectiformes.
Lis Franco
É filla do histórico futbolista arxentino do Deportivo da Coruña, Rafael Franco.
Psettodes
Distribución
Comprende tres especies de peixes planos moi primitivos, relativamente grandes, semellantes aos linguados, das que dúas habitan nas augas tropicais do Atlántico leste, ningunha no Mediterráneo ou no Atlántico europeo, e a terceira no Indo-Pacífico.
Lis Franco
No fútbol
É filla da coruñesa Victoria Iglesias López e do futbolista e adestrador arxentino Rafael Franco, que fixo historia no Deportivo da Coruña formando parte da dianteira denominada Orquestra Canaro. Naceu en Caracas, na época na que seu pai adestraba á selección nacional de Venezuela. Comezou a darlle patadas ao balón en Venezuela e ao pouco tempo a familia instalouse en Galicia, cando Rafael Franco se puxo á fronte do Racing de Ferrol.
Psettodes
Características
Estes peixes están considerados como os máis primitivos da orde dos pleuronectiformes. Como todos os representantes destes peixes teñen o corpo asimétrico, con ambos os ollos nun só lado (á esquerda nesta familia), chamado lado ocular, mentres que ao outro lado do corpo é o chamado lado cego. Porén, nesta familia o ollo dereito non migra completamente durante o seu desenvolvemento, xa que se detén no bordo dorsal da cabeza.
Lis Franco
No fútbol
En 1975 entrou no Karbo Club de Fútbol, un equipo dun colexio do barrio coruñés dos Mallos dirixido por José Mañana. Tras varios anos xogando torneos amigables a RFEF incorporou o fútbol feminino en 1980, e en 1981 o Karbo conquistou en Tarragona a Copa Raíña Sofía, a primeira edición oficiosa da Copa da Raíña. Lis Franco foi autora dos dous goles na final fronte á Unión Risco das Palmas.
Psettodes
Características
Son, por tanto, menos asimétricos que outros peixes planos.
Lis Franco
No fútbol
Dous anos máis tarde gañou co Karbo a primeira edición oficial da Copa da Raíña, na que derrotaron na final en Xetafe por 4-1 ao CD Porvenir madrileño. Ademais conquistou a primeira edición da liga galega. Ao ano seguinte revalidou ambos títulos, co equipo xa dentro da estrutura do Deportivo da Coruña, anotando de novo dous goles na final da Copa, ambos no partido de ida contra o Amasorrain en Riazor. En 1985 gañou a súa terceira liga galega e a súa terceira Copa da Raíña, tras derrotar na quenda de penaltis ao Barcilona. Gañou aínda dúas ligas galegas máis antes da desaparición do club en 1988.