Arte_xerativa
Arte visual
O artista Ellsworth Kelly creou pinturas utilizando operacións casuales para asignar cores nunha cuadrícula. Tamén creou obras en papel que logo recortou en tiras ou cadrados e remontou mediante operacións casuais para determinar a súa colocación. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Album_de_10_s%C3%A9rigraphies_sur_10_ans_09.jpg/220px-Album_de_10_s%C3%A9rigraphies_sur_10_ans_09.jpg|miniatura| Álbum de 10 sérigrafías en 10 anos, de François Morellet, [[2009]] ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d6/Iapetus_1985.jpg/220px-Iapetus_1985.jpg|miniatura| Iapetus, de Jean-Max Albert, 1985 ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/70/Calmoduline_Monument.jpg/220px-Calmoduline_Monument.jpg|miniatura| Calmoduline Monument, de Jean-Max Albert, [[1991]] Artistas como Hans Haacke exploraron procesos dos sistemas físicos e sociais no contexto artístico. François Morellet utilizou tanto sistemas altamente ordenados como moi desordenados nas súas obras de arte. Algunhas das súas pinturas presentan sistemas regulares de liñas radiais ou paralelas para crear patróns moiré. Noutros traballos utilizou operacións casuales para determinar a coloración das cuadrículas. Sol LeWitt creou arte xenerativa en forma de sistemas expresados en linguaxe natural e sistemas de permutación xeométrica. O sistema AARON de Harold Cohen é un proxecto de longa data que combina software de intelixencia artificial con dispositivos de pintura robóticos para crear artefactos físicos. Steina e Woody Vasulka son pioneiros da videoarte que utilizaron retroalimentación de vídeo analóxico (video-feedback) para crear arte xerativa. A retroalimentación de vídeo agora cítase como un exemplo de caos determinista, e as primeiras exploracións dos Vasulka anticiparon a ciencia contemporánea por moitos anos. Os sistemas de software que explotan a computación evolutiva para crear formas visuales inclúen os creados por Scott Draves e Karl Sims. O artista dixital Joseph Nechvatal explotou modelos de contaxio viral. Autopoiesis de Ken Rinaldo inclúe quince esculturas musicais e robóticas que interactúan co público e modifican os seus comportamentos en función tanto da presenza dos participantes como dos outros. Jean-Pierre Hebert e Roman Verostko son membros fundadores de Algorists, un grupo de artistas que crean os seus propios algoritmos para crear arte. A. Michael Noll, de Bell Telephone Laboratories, Incorporated, programou arte informática usando ecuacións matemáticas e aleatoriedade programada, a partir de 1962. O artista francés Jean-Max Albert, xunto a esculturas ambientais como Japeto, e O=C=O, desenvolveu un proxecto dedicado á propia vexetación, en canto á actividade biolóxica. O proxecto Calmoduline Monument baséase na propiedade dunha proteína, a calmodulina, de unirse selectivamente ao calcio. As restricións físicas exteriores (vento, choiva, etc.) modifican o potencial eléctrico das membranas celulares dunha planta e, en consecuencia, o fluxo de calcio. Non obstante, o calcio controla a expresión do xene da calmodulina. A planta pode así, cando hai un estímulo, modificar o seu «típico» patrón de crecemento. Polo tanto, o principio básico desta escultura monumental é que na medida en que puidesen ser captados e transportados, estes sinais poderían ampliarse, traducirse en cores e formas e mostrar o aspecto das «decisións da planta» suxerindo un nivel de actividade biolóxica fundamental.