cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dignidade
No campo do dereito
A dignidade baséase no recoñecemento da persoa de ser merecedora de respecto, é dicir que todos merecemos respecto sen importar como sexamos. Ao recoñecer e tolerar as diferenzas de cada persoa, para que esta séntase digna e libre, afírmase a virtude e a propia dignidade do individuo, fundamentado no respecto a calquera outro ser. A dignidade é o resultado do bo equilibrio emocional. Á súa vez, unha persoa digna pode sentirse orgullosa das consecuencias dos seus actos e de quen se viron afectados por eles, ou culpable, si causou danos inmerecidos a outros. A mesma dignidade que nos pon por encima da natureza, pois podemos transformala tamén en nós mesmos, contela, regulala, fainos responsables. Un exceso de dignidade pode fomentar o orgullo propio, podendo crear a sensación ao individuo de ter dereitos exclusivos (privilexios).
A dignidade reforza a personalidade, fomenta a sensación de plenitude e satisfacción. Para xustificar a escravitude dicíase que o escravo non era persoa humana, senón un obxecto, do mesmo xeito que xudeus, xitanos e homosexuais durante o nazismo. Na época do colonialismo, dicíase o mesmo do indio, que non tiña alma e polo tanto non posuía dignidade humana. É constante na historia da humanidade negar a dignidade humana para xustificar e xustificarse nos atentados contra ela.
A dignidade é recoñecida polos seres humanos sobre si mesmos, como un produto da racionalidade, a autonomía da vontade e o libre albedrío, con todo existiron e existen persoas, especialmente o movemento polos dereitos animais, que lle outorgan algún grado de dignidade a outras especies animais en razón do seu estadio evolutivo ou algún outro criterio biolóxico, cultural ou espiritual, non sen discusión posto que isto tamén seguiría sendo un recoñecemento puramente humano.
Principios derivados da dignidade humana
A primeira actitude que suxire a consideración da dignidade de todo ser humano é a de respecto e rexeitamento de toda manipulación: fronte a el non podemos comportarnos como nos conducimos ante un obxecto, coma se tratásese dunha "cousa", como un medio para lograr os nosos fins persoais.
Principio de respecto
«En toda acción e intención, en todo fin e en todo medio, trata sempre a cada un - a ti mesmo e aos demais- co respecto que lle corresponde pola súa dignidade e valor como acode» Todo ser humano ten dignidade e valor inherentes, só pola súa condición básica de ser humano. O valor dos seres humanos difiere do que posúen os obxectos que usamos. As cousas teñen un valor de intercambio; son substituíbles. Os seres humanos, en cambio, teñen valor ilimitado posto que, como suxeitos dotados de identidade e capaces de elixir, son únicos e insubstituíbles.
O respecto ao que se refire este principio non é a mesma cousa que se significa cando un di "Ciertamente eu respecto a esta persoa", ou "Tes que facerche merecedor do meu respecto". Estas son formas especiais de respecto, similares á admiración. O principio de respecto supón un respecto xeral que se debe a todas as persoas.
Un criterio fácil que pode usarse para determinar se un está tratando a alguén con respecto consiste en considerar se a acción que vai realizar é reversible. É dicir: quererías que alguén che fixese a ti a mesma cousa que ti vas facer a outro? Esta é a idea fundamental contida na Regra de Ouro: «trata aos outros tal como quererías que eles che tratasen a ti». Pero non é esta unha idea exclusiva dos cristiáns. Máis dun século antes do nacemento de Cristo, un pagán pediu ao Rabí Hillel que explicase a lei de Moisés mentres se sostiña sobre un só pé. Hillel resumiu todo o corpo da lei xudía levantando un pé e dicindo: «Non fagas aos demais o que odiarías que eles fixesen contigo».
Outros principios
O respecto é un concepto rico en contido. Contén a esencia do que se refire á vida moral. Con todo, a idea é tan ampla que en ocasións é difícil saber como pode aplicarse a un caso particular. Por iso, resulta de axuda derivar do principio de respecto outros principios menos básicos.
Vale a pena facer notar que, en ética aplicada, canto máis concreto é o caso, máis puntos mostra nos que pode orixinarse controversia. Nesta área, a maior dificultade reside en aplicar un principio abstracto ás particularidades dun caso dado. En consecuencia, convirá dispoñer de formulaciones máis específicas do principio xeral de respecto. Entre estes principios están os de non malevolencia e de benevolencia, e o principio de dobre efecto.
Principios de Non-malevolencia e de Benevolencia
«En todas e en cada unha das túas accións, evita danar aos outros e procura sempre o benestar dos demais».
Principio de dobre efecto
«Busca primeiro o efecto beneficioso. Dando por suposto que tanto na túa actuación como na túa intención tratas á xente con respecto, asegúrache de que non son previsibles efectos secundarios malos desproporcionados respecto ao ben que se segue do efecto principal» O principio de respecto non se aplica só aos outros, senón tamén a un mesmo. Así, para un profesional, por exemplo, respectarse a un mesmo significa obrar con integridade.
Teoloxía cristiá
Para a teoloxía cristiá a dignidade do home atópase na súa elevación á categoría de fillo de Deus. <<O home foi creado a imaxe de Deus, no sentido de que é capaz de coñecer e amar libremente ao seu propio Creador>>. É a única criatura sobre a terra á que Deus ama por si mesma, e á que chama a compartir a súa vida divina, no coñecemento e no amor. O home, en canto creado a imaxe de Deus, ten a dignidade de persoa: non é soamente algo, senón alguén capaz de coñecerse, de darse libremente e de entrar en comuñón con Deus e as outras persoas.» (Compendreu do Catecismo da Igrexa Católica, n. 66. cfr. Tamén Catecismo da Igrexa Católica, nn. 355-357).
Hakodate
Hakodate (函館市, はこだてし, Hakodate-shi) é un concello da subprefectura de Oshima da prefectura de Hokkaidō no Xapón e a capital da súa subprefectura. Está situado ao sur da illa de Hokkaidō, no norte do Xapón. A súa superficie é de 677,92 km² e a poboación de 284.910 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 420 h/km².
O concello de Hakodate limita cos concellos de Hokuto, de Nanae e de Shikabe.
Premio María Casares ó mellor actor protagonista
miniatura|Josito Porto, gañador no 2014. Os Premios de Teatro María Casares ao mellor actor outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia aos mellores actores de teatro da temporada anterior.
Os galardóns
Os Premios María Casares galardoaron na categoría de mellor actor protagonista os seguintes profesionais:
Procesos industriais
miniatura|300px|Esquema de bloques xeral do proceso de produción de [[poliolefinas.]] Un proceso de fabricación, é o conxunto de operacións necesarias para modificar as características das materias primas. Ditas características poden ser de natureza moi variada tales como a forma, a densidade, a resistencia, o tamaño ou a estética. Realízanse no ámbito da industria.
Para a obtención dun determinado produto serán necesarias multitude de operacións individuais de modo que, dependendo da escala de observación, pode denominarse proceso tanto ao conxunto de operacións desde a extracción dos recursos naturais necesarios ata a venda do produto como ás realizadas nun posto de traballo cunha determinada máquina-ferramenta.
No ámbito industrial adóitanse considerar convencionalmente os procesos elementais que se indican, agrupados en dúas grandes familias:
Tecnoloxía mecánica:
Tecnoloxía química
Morgade
Oo topónimo Morgade pode referirse a:
Salvador Etcheverría Brañas
Salvador Etcheverría Brañas, nado en Ferrol o 22 de maio de 1894 e finado en París o 23 de setembro de 1957, foi un avogado e diplomático galego.
Traxectoria
En Cuba dedicouse á diplomacia ao servizo da República: foi secretario de Embaixada na Habana en maio de 1937, secretario de Embaixada en México en agosto de 1937, cónsul de Veracruz ata agosto de 1938 (onde desempeñou un importante papel no envío de armas á República), encargado de negocios na República Dominicana. Rematada a guerra civil foi nomeado Embaixador en Guatemala ata 1947. En 1953 foi Embaixador na República de México. En 1955 trasladouse a París como Ministro de Información, Propaganda e Arquivos do goberno que presidía Félix Gordón Ordás. Aquí tivo como secretario particular a Javier Alvajar López.
Morreu en París o 23 de setembro de 1957, cando se estaban realizando os preparativos para o encontro coa súa familia residente en España.
Guarulhos
Guarulhos é unha cidade que fai parte da rexión Metropolitana de São Paulo (tamén coñecida como Grande São Paulo). É a segunda cidade do estado de São Paulo en poboación (despois da capital, São Paulo), e fica a 17 km desta.
É sede de moitas industrias, principalmente mecánicas e de pezas para automóbiles, eléctricas, electrónicas, metalurxía etc. Tamén posúe un activo e diversificado comercio e empresas de servizos, ademais de ter varias institucións de ensino fundamental, medio e algunhas (privadas) de nivel superior (facultades). Pero unha considerábel parcela da súa poboación traballa na capital, e, así, ten a cidade apenas como dormitorio.
En 1985 foi inaugurado na cidade o Aeroporto Internacional de São Paulo-Guarulhos, hoxe o aeroporto con máis actividade de América do Sur. Despois desta inauguración, algunhas redes de hotéis de medio e alto padrón instalaronse na cidade.
Diary
Diary é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Sunny Day Real Estate, publicado o 10 de maio de 1994 a través do selo Sub Pop. O disco é considerado por moitos como definitorio da segunda onda do emo. Tamén considerouse o elo perdido entre o post-hardcore e o nacente xénero emo.
Guarulhos
miniatura|esquerda|250px|Aeroporto Internacional de São Paulo-Cumbica, en Guarulhos.
Diary
Diary foi remasterizado e reeditado no ano 2009 cos temas extra "8" e "9", sacados do seu 7" de 1993 Thief, Steal Me A Peach.
422
Outros
Historia ano a ano
Doutores honoris causa pola Universidade Europea de Humanidades
A Universidade Europea de Humanidades ten nomeado como doutor honoris causa ás seguintes persoas:
A bacanal dos andrios
A bacanal dos andrios (en Il Baccanale degli Andrii) é un cadro do pintor italiano Tiziano. Está realizado en óleo sobre lenzo, e foi pintado contra o 1518-1519, atopándose no presente no Museo do Prado, en Madrid, España.
Historia
Esta obra foi un encargo de Alfonso d'Este, duque de Ferrara, para a decoración do Camerino de alabastro, unha estancia do castelo ducal. Formaba conxunto con outras dúas pinturas do mesmo artista, Ofrenda a Venus (Museo do Prado) e Baco e Ariadna (National Gallery de Londres). Este conxunto decorativo incluía obras doutros autores, como O festín dos deusus de Giovanni Bellini (National Gallery de Washington), que Tiziano houbo de terminar por defunción deste, así como algunha outra que non subsistiu. O duque encargou obras a Fra Bartolommeo e a Rafael Sanzio, pero salvo algúns bosquexos, non se chegaron a realizar.
Prefectura
O termo prefectura foi usado para denominar un órgano de goberno ou área territorial dende os tempos do emperador romano Constantino I, o cal dividiu o imperio en catro prefecturas, cada unha dividida en dioceses. De forma similar a un estado ou unha cidade, tiñan un amplo autogoberno, aínda que debían fidelidade a Roma. O prefecto era a cabeza da prefectura.
Прэфэктура (Францыя)
Прэфектура, Францыя Prefektura (Francie) Präfektur (Frankreich) Prefectures in France საფრანგეთის პრეფექტურები Префектура (Франција) Prefektur i Frankrike Префектура (Франция) Prefectures in France Prefektura (Francija) Префектуре Француске Frankrikes departementshuvudstäder Lỵ sở (Pháp)
Ribadulla, Arnois, A Estrada
Ribadulla é un lugar da parroquia de Arnois no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o INE en 2010 tiña 8 habitantes dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
O lobo e os sete cabuxos
O lobo e os sete cabuxos (no orixinal alemán, Der Wolf und die sieben jungen Geisslein), O lobo e os sete cabritiños Os sete cabritos, é un conto de fadas tradicional recollido polos irmáns Grimm.
Resumo do conto
Cando a nai das sete cabuxas tivo que saír de casa, avisounas de que tiveran coidado co lobo, pois seguramente tentaría enganalas para que lle abrisen a porta e comelas. Malia o coidado das cabuxas, o lobo consegue entrar e só unha, a máis cativa, puido salvarse de ser comida polo lobo agochándose na caixa do reloxo. Cando a nai volveu á casa, contoulle o que acababa de ocorrer e, xuntas, salvan as outras cabuxas e líbranse do lobo.
Publicación
O lobo e as sete cabuxas é o conto número 5 dos irmáns Grimm.
As Laxes, Baíña, Baiona
As Laxes é un lugar da parroquia de Baíña, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 448 habitantes (218 homes e 230 mulleres).
Terraza dos Tesouros
miniatura|Terraza dos tesouros en Olimpia
Os 'Tesouros de Olimpia' foron unha serie de pequenos edificios en forma de templo situados no lado norte do Altis o santuario no sitio de Olimpia en Grecia. Todos menos dous foron erixidos por colonias gregas para almacenar valiosas ofrendas votivas.
Os tesouros construíronse nunha terraza natural ao pé do Monte Cronos. O tesouro mellor conservado e máis antigo é o dedicado a Sición. O tesouro máis recente descuberto é o de Siracusa. Construíuse para celebrar a vitoria sobre Cartago no 480 a.C.
De oeste a leste os tesouros foron dedicados a: Sición, Siracusa, Epidamno, Bizancio, Síbaris, Cirene, Selinunte, Metaponto, Mégara e Gela.
Descricións de edificios
Os edificios en miniatura constan dunha única sala precedida por un pequeno vestíbulo con dúas columnas, como un pequeno templo. Gardaron valiosas ofrendas, algunhas eran obxectos gañados na guerra, a maioría eran cartos. Eran protexidos por Deus.
Tesouros
miniatura|Tesouro de Sición. O Tesouro de Sición erixíuse entre finais do século VI e principios do século V a.C. É a edificación da que se conservaron máis restos. O tesouro foi ofrenda de Mirón, tirano de Sición. Era de pedra calcaría, co teito interior de mármore, o luxo que en Olimpia só posuía o Templo de Zeus Olímpico.
As súas dimensións interiores eran 6´40 metros de ancho por 11´78 m de fondo. As columnas da fachada medían 3´85 m.
Pausanias describe diversos obxectos da cámara deste tesouro: «Hai tres discos que se usan para a proba do pentatlon. tamén hai un escudo de bronce adornado con pinturas na parte interior, un casco e unhas grebas co escudo. Nas armas está inscrito que foron as ofrecidas polos mions a Zeus ... Tamén está a espada de Pélope coa empuñadura de ouro, un corno de Amaltea, a ofrenda de Milcíades». Por último refire que viu «unha estatua de Apolo en buxo coa cabeza sobredourada, ofrendada polos locrios, obra de Patrocles, fillo de Catilo de Crotona».
Para a construción do seu Tesouro, os siracusanos trouxeron a base material consistente en pedra branca de Siracusa. Pola forma da edificación e o seu enclave, parece que erixíuse aproveitando un espazo intermedio que quedara baleiro, e é probable que a súa estrutura fose derruída antes de que se levantase o muro posterior de protección.
Fue feito por Pirro e os seus fillos Lácrates e Hermón. Dicíase que gardaba como ofrendas o mundo sostido por Atlas e Hércules, o manzano, a árbore das Hespérides, cunha serpe enroscada ao manzano, feitos de madeira de cedro.
Tetis (lúa)
Tetis ou Saturno III é unha lúa de tamaño medio de Saturno, que ten un diámetro duns 1.060 km. Foi descuberta por G. D. Cassini no ano 1684 e máis tarde bautizada co nome do titán Tetis da mitoloxía grega.
Terraza dos Tesouros
Tesouros
No de Cirene había estatuas de emperadores romanos.
Tetis (lúa)
Tetis ten unha densidade baixa, de 0,98 g/cm ³, o que indica que está composta principalmente de xeo de auga, con só unha pequena fracción do rocha. Isto está confirmado pola espectroscopia da súa superficie, a cal identificou ó xeo de auga coma o material predominante da súa superficie. Unha pequena cantidade de material escuro non identificado está tamén presente. A superficie de Tetis é moi brillante, sendo a segunda máis brillante entre as lúas de Saturno, despois de Encélado, e é de cor neutra.
Terraza dos Tesouros
Tesouros
Contaba cunha artística Xigantomaquia, cuxas figuras estaban pintadas en azul e as armas usadas, en vermello.
Tetis (lúa)
Tetis ten moitos cráteres e a súa superficie está cortada por un pequeno número de fallas/graben de grandes proporcións. O maior cráter de impacto é Odiseo, que ten preto de 400 km de diámetro, mentres cá maior graben é Ítaca Chasma, que ten de preto de 100 km de ancho e máis de 2.000 km de lonxitude. Estas dúas grandes características da superficie poderían estar relacionadas. Unha pequena parte da superficie está cuberta por chairas suaves que poderían ter unha orixe criovolcánica. Como tódalas outras lúas esféricas de Saturno, Tetis formouse a partir da sub-nebulosa de gas e po que rodeaba Saturno despois da súa formación.
Tetis foi explorada por varias sondas espaciais, incluíndo a Pioneer 11 (1979), a Voyager 1 (1980), a Voyager 2 (1981), e a Cassini dende 2004.
Terraza dos Tesouros
Tesouros
Construído ao lado do Tesouro de Selinunte, contén unha representación de Endimión en marfil, agás o vestido. Polemón de Atenas conta que no Tesouro había moitas copas de distinto tipo, de ouro e de prata. Pausanias ignora o motivo da destrución do Tesouro. Sinala que no seu tempo só permanecía en metaponto un teatro e parte do recinto da muralla.
Tetis (lúa)
Descubrimento e nomeamento
Tetis foi descuberta por Giovanni Domenico Cassini en 1684, xunto con Dione, outra das lúa de Saturno. Tamén descubriu dúas lúas con antelación, Rea e Iapeto, no ano 1671-1672. Cassini observou todas estas lúas utilizando un gran telescopio aéreo que montou nos terreos do Observatorio de París.
Terraza dos Tesouros
Tesouros
Sobre o tesouro dos megarenses, Pausanias dá unha minuciosa descrición. Destaca a existencia dunhas pequenas figuras de cedro con incrustacións de ouro, que representaban a loita de Hércules contra Aqueloo. Están aquí Zeus, Deyanira, Aqueloo, Hércules e Ares socorrendo a Aqueloo. Tamén había unha estatua de Atenea como aliada de Hércules, pero cando víunas Pausanias, estaba xunto ás Hespérides do Hereo.
Tetis (lúa)
Descubrimento e nomeamento
Cassini bautizou as catro lúas novas coma Sidera Lodoicea ("as estrelas de Louis") en homenaxe ó rei Luís XIV de Francia. Pero a finais do século XVII, os astrónomos caeron no hábito de referirse a elas de xeito numérico, asignándolle a Titán o primeiro lugar, coma "Saturno I", e a serie chegaba por aquel entón ata "Saturno V" (Tetis, Dione, Rea, Titán, Iapeto). Unha vez que Mimas e Encélado foron descubertas en 1789, a serie numérica foi estendida ata Saturno VII, movendo dous postos a algunha das vellas lúas. O descubrimento de Hiperión, no ano 1848, cambiou os números unha última vez, movendo a Iapeto ata Saturno VIII. De aí en diante, a serie numérica permanecería fixa.
Premio María Casares á mellor actriz protagonista
Os Premios de Teatro María Casares á mellor actriz protagonista outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia ás mellores actrices de teatro da tempada anterior.
Terraza dos Tesouros
Tesouros
No frontón do tesouro está labrada a guerra dos xigantes e dos deuses. Encima do frontón estaba un escudo no que consta que os megarenses dedicaron o tesouro cando venceron aos corintios.
Tetis (lúa)
Órbita
Tetis orbita ó redor de Saturno a unha distancia duns 295.000 km (case de 4,4 raios de Saturno) respecto do centro do planeta. A excentricidade orbital é desprezable, mentres que a inclinación orbital é de preto de 1 grao. A lúa está ancorada nunha resonancia orbital con Mimas, que, con todo, non causa ningún excentricidade orbital visible e quecemento interno por mor das mareas gravitatorias.
Premio María Casares á mellor actriz protagonista
Os galardóns
Os Premios María Casares galardoaron na categoría de mellor actriz protagonista as seguintes profesionais.
Tetis (lúa)
Órbita
A órbita de Tetis atópase totalmente inmersa dentro da magnetosfera de Saturno, de xeito que o plasma en co-rotación co planeta bate contra ó hemisferio de retagarda da lúa. Tetis tamén está suxeito ó constante bombardeo por parte das partículas enerxéticas (electróns e ións) presentes na magnetosfera.
Terraza dos Tesouros
Tesouros
O Tesouro de Gela ou Geloón ofrecido polos cidadáns de Gela foi o Tesouro centrado no extremo leste da Terraza inmediatamente preto do pasadizo de entrada ao Estadio de Olimpia. Foi quizais o edificio máis completo e mellor construído de todos, e posuía unha antecámara. A súa construción orixinal debeu ter lugar no século VI a. C., estaba orientado cara ao oeste e en tempos posteriores e, como consecuencia da necesidade de aliñar todas as edificacións que se erguían na terraza cando esta foi trazada, cambiouse a entrada do Geloón, que quedou orientada ao sur, dotándoa dun pórtico. Pausanias viu a inscrición dedicatoria do edificio no que se gardaban unha serie de estatuas das que xa non quedaba ningunha.
Premio María Casares á mellor actriz protagonista
As actrices máis premiadas
Susana Dans e Patricia de Lorenzo obtiveron o galardón en tres ocasións, Rosa Álvarez e Belén Constenla en dúas ocasións.
Terraza dos Tesouros
Tesouros
Os sibaritas construíron o seu tesouro xunto ao dos bizantinos. Os bizantinos, xunto cos tesouros de Cirene e Epidamno, foron os edificios máis ornamentados con representacións escultóricas nos seus respectivos frontóns.
Tetis (lúa)
Órbita
Tetis ten dúas lúas co-orbitais, Telesto e Calipso orbitando preto dos puntos de Lagrange de Tetis (L4 60° á cabeza) e L5} (60° cara atrás).
Características físicas
miniatura|left|300px|Mapa de Tetis (O hemisferio de retagarda queda a dereita)
Con 1.066 km de diámetro, Tetis é a 16ª maior lúa do Sistema Solar, e posúe máis masa cá suma da masa tódalas lúas coñecidas menores cá propia Tetis. A densidade de Tetis é de 0,98 g/cm³, o que indica que está composta case por enteiro de xeo de auga. A masa do material rochoso non superaría o 6% da masa da lúa.
Non se sabe se Tethys é ten un interior diferenciado, cun núcleo rochoso e un manto de xeo. Con todo, se está diferenciado, o raio do núcleo sería de case 145 km. Debido á acción de forzas de marea e da rotación, Tetis ten a forma dun elipsoide triaxial. As dimensións deste elipsoide son acordes cunha Tetis cun interior homoxéneo. A existencia dun océano por baixo da superficie, unha capa de auga líquida no interior de Tetis - é considerada coma improbable.
A superficie de Tetis é unha das máis reflexivas (a lonxitudes de onda visibles) do sistema solar, cun albedo visual 1,229. Este albedo moi alto é o resultado da abrasión producida polas partículas do anel E de Saturno, un feble anel composto de pequenas partículas de xeo de auga, xeradas por géiseres do polo sur de Encélado. O albedo da superficie de Tetis visto por radar tamén é moi alto. O hemisferio de vangarda de Tetis é o máis brillante, cun 10-15% máis co hemisferio de retagarda.
O albedo alto indica que a superficie da Tetis está composta case na súa totalidade de xeo de auga, con só unha pequena cantidade dun material escuro. O espectro visible da lúa é plano e sen características dignas de mención, mentres que no infravermello próximo aparecen fortes bandas de absorción de xeo de auga a lonxitudes de onde de 1,25, 1,5, 2,0 e 3,0. Non foi identificado en Tetis ningún outro composto agás o xeo cristalino de auga. (outros posibles compoñentes incluirían compostos orgánicos, amoníaco e dióxido de carbono). O material escuro do xeo ten as mesmas propiedades espectrais có material escuro que pode ver nas superficies das lúas Iapeto e Hiperion. O candidato máis probable é ferro ou hematita. Medicións da emisión térmica, así como observacións por radar feitas pola sonda Cassini mostran que o regolito de xeo da superficie de Tetis é estruturalmente complexo e que ten unha gran porosidade, máis do 95%.
Características da superficie
miniatura|Mapa en cores realzadas de Tetis que amosan un hemisferio de retagarda avermellado (esquerda) e unha banda azulada no hemisferio de vangarda (dereita).
Patróns de cores
A superficie de Tetis ten unha serie de características a gran escala que se distinguen pola súa cor e ás veces polo seu brillo. O hemisferio retagarda está cada vez máis vermello e escuro, así coma nos imos achegando ó polo do hemisferio. Este escurecemento é responsable da asimetría hemisférica do albedo mencionado arriba. O hemisferio de vangarda tamén se avermella lixeiramente, así coma nos imos achegando ó seu polo, aínda que sen un escurecemento perceptible. Tamén existe unha banda azul entre os hemisferios seguindo un gran círculo que se executa a través dos polos. Esta cor e escurecemento da superficie de Tetis é típico dos satélites de tamaño medio de Saturno. A súa orixe pode estar relacionado cun deposito de partículas de xeo brillantes procedentes do anel E que se depositarían nos hemisferios de vangarda e as partículas escuras que procederían de satélites máis externos que serían depositadas sobre os hemisferios de retagarda. O escurecemento dos hemisferios de retagarda tamén pode estar causado polo impacto do plasma da magnetosfera de Saturno, o cal está en co-rotación co planeta.
Observacións espaciais do hemisferio de vangarda de Tetis descubriron unha banda azul escuro que abrangue dende os 20° ó sur e ó norte do ecuador. A banda ten unha forma elíptica que vai estreitándose así coma se vai achegando ó hemisferio retagarda. Só existe unha banda comparable en Mimas. . A banda é seguramente causada pola influencia de electróns de alta enerxía da magnetosfera saturniana, con enerxías superiores ós case 1 MeV. Estas partículas van á deriva en dirección contraria á rotación do planeta e impactan principalmente en zonas do hemisferio de vangarda preto do ecuador. Os mapas de temperatura de Tetis obtidos pola Cassini, mostraron que esta rexión azulada é máis fría ó mediodía cás áreas circundantes, dándolle ó satélite unha aparencia de "Pac-Man" -en lonxitudes de onda do infravermello medio.
Xeoloxía
A xeoloxía de Tetis é relativamente simple. A superficie está composta principalmente de terreo montañoso con cráteres, onde destacan cráteres de máis de 40 km de diámetro. Unha pequena parte da superficie está representada polas chairas suaves do hemisferio de retagarda. Hai tamén un pequeno número doutras características de orixe tectónico, tales coma as chasmata, fendas e canles.
miniatura|left|Vista do hemisferio de Tetis que está cara a Saturno, amosando a xigantesca [[falla de Ítaca Chasma, o cráter Telémaco está arriba e as chairas suaves cara á dereita.]]
A parte occidental do hemisferio de vangarda de Tetis está dominado por un gran cráter de impacto chamado Odiseo, con 450 km de diámetro que son preto de 2/5 parte do diámetro de Tetis. O cráter é agora bastante plano ou para ser máis precisos, o chan ten a mesma forma esférica de Tetis. Isto é probablemente debido á relaxación viscosa da codia xeada de Tetis ó longo do tempo xeolóxico. Con todo, as cristas do bordo do cráter Ulises están 5 km por enriba do raio medio de satélite. O complexo central de Odiseo posúe un pozo central de 2–4 km de profundidade rodeado por macizos elevados 6–9 km por riba do chan do cráter, os cales en si están preto de 3 km por baixo do raio medio.
A segunda característica máis importante de Tetis é un gran val chamado Ítaca Chasma, de preto de 100 km de ancho e 3 km de profundidade. Ten máis de 2000 km de lonxitude, unhas 3/4 partes do percorrido ó redor da circunferencia da Tetis. Ithaca Chasma ocupa preto de 10% da superficie de Tetis. É aproximadamente concéntrica con Odiseo, un polo de Ítaca Chasma está a só uns 20° dende o cráter.
Pénsase que Ìtaca Chasma se formou cando a auga líquida interna de Tetis se solidificou, facendo que a lúa se expandise e racharse a súa superficie para acomoda-lo volume extra do interior. O océano baixo a superficie podería ter sido o resultado dunha resonancia orbital de 2:3 entre Dione e Tetis, nos inicios da historia do sistema solar que levou a lúa a ter excentricidade orbital e o quecemento do seu interior por mor das mareas gravitatorias. O océano teríase conxelado despois de que as lúas escapasen da resonancia. Hai outra teoría sobre a formación de Ítaca Chasma: cando ocorreu o impacto que causou o gran cráter Odiseo, a onda de choque viaxou ó longo de Tetis e fracturou o xeo quebradizo da superficie. Neste caso Ithaca Chasma sería o graben anular máis externo de Odiseo. Con todo, a determinación da idade en base ó reconto de cráteres en imaxes de alta resolución da Cassini mostraron que Ítaca Chasma é máis vello que Odiseo, facendo a hipótese do impacto improbable.
miniatura|O enorme, complexo e pouco profundo cráter [[Odiseo (cráter)|Odiseo, co seu complexo central, os Scheria Montes, na parte superior da imaxe.]]
As chairas suaves do hemisferio de retagarda están aproximadamente nas antípodas de Odiseo, aínda que se estenden ó redor dos 60° cara ó nordeste do punto exacto das antípodas. As chairas teñen un límite relativamente marcado con terreo circundante craterizado. A localización desta característica preto das antípodas de Odiseo, semella defender unha conexión entre o cráter e chairas. Estas últimas poden se-lo resultado de concentrarse as ondas sísmicas producidas polo impacto no centro do hemisferio oposto. Con todo, a aparencia lisa das chairas xunto con súas fronteiras nítidas (o impacto produciría unha zona de transición ancha) indica que se formaron por unha intrusión endóxena, posiblemente ó longo das liñas de debilidade na litosfera de Tetis creadas polo impacto que formou Odiseo.
Cráteres de impacto e cronoloxía
A densidade de cráteres de impacto varía ó longo da superficie de Tetis. Canto maior sexa a densidade de cráteres, a máis vella é a superficie. Isto permite científicos establecer unha cronoloxía relativa a Tetis. Un terreo de cráteres é probabelmente a característica máis antiga que se remontaría á formación do Sistema Solar hai 4.560 millóns de anos. A característica máis nova atópase dentro do cráter Odiseo cunha idade estimada da 3.760-1.060 millóns de anos, dependendo da cronoloxía absoluta a utilizar. A idade de Ítaca Chasma é intermedia entre as ambas idades anteriormente mencionadas.
Orixe e evolución
Pénsase que Tetis se formou a partir dun disco de acreción ou dunha sub-nebulosa, un disco de gas e po que que existiu en torno a Saturno durante algún tempo despois da súa formación. A baixa temperatura da posición de Saturno dentro da nebulosa solar significa que o xeo de auga era o sólido principal a partir do cal tódalas lúas se formaron. Outros compostos máis volátiles, coma o amoníaco e o dióxido de carbono estiveron probablemente presentes, aínda que a abundancia dos mesmos non foi discernida.
A composición de Tetis moi rica en xeo de auga permanece sen explicación. As condicións da sub-nebulosa de Saturno semellan favorece-la conversión do nitróxeno molecular e do monóxido de carbono en amoníaco e metano, respectivamente. Isto pode en parte explicar por que lúas de Saturno, incluíndo Tetis, conteñen máis xeo de auga que outros corpos do Sistema Solar exterior, coma ou Tritón, xa que o osíxeno liberado do monóxido de carbono reaccionaría co hidróxeno formando auga. Unha das explicacións máis interesantes propostas é que os aneis e lúas internas de Saturno, terían aumentado de tamaño grazas a codia rica en xeo de Titán, a cal tería sido extraída da lúa polas forzas gravitacionais de Saturno.
O proceso de acreción probablemente durou varios miles de anos antes de que a lúa estivese completamente formada. Os modelos indican que os impactos que acompañan a acreción causarían o quecemento capa externa de Tetis, alcanzando unha temperatura máxima de preto de 155 K, a unha profundidade de aproximadamente 29 km. Tralo fin da formación e debido á condución térmica, a capa do subsolo arrefriouse, mentres co interior quenceu. A refrixeración da capa preto da superficie provocou a súa contracción, mentres que o interior expandiuse. Iso causou unhas fortes tensións extensionais na cortiza da lúa, as estimacións indican que a presión chegou ata os 5,7 MPa, o que probablemente levou á quebra da codia.
Dende que se sabe que Tetis carece dunha cantidade importante de rocha, o quecemento pola desintegración dos elementos radioactivos é improbable que teña desempeñado un papel significativo na evolución posterior desta lúa. Isto tamén significa que Tetis pode nunca tivese experimentado unha fusión significativa, a menos que o seu interior fose quentado polas mareas. Poderían ter ocorrido, por exemplo, durante o paso de Tetis través dunha resonancia orbital con Dione ou con algunha outra lúa. Aínda que con todo o citado anteriormente, o coñecemento actual da a evolución da Tetis é moi limitado.
Exploración
miniatura|Animación de Tetis en rotación.
A Pioneer 11 sobrevoou Saturno no ano 1979, e a súa maior aproximación a Tetis foi a 329.197 km o 1 de setembro de 1979. Un ano despois, o 12 de novembro de 1980, a Voyager 1 sobrevoou Tetis a unha distancia mínima de 415.670 km. Súa nave xemelga, a Voyager 2, pasou tan tan só 93.000 km da lúa o 1 de setembro de 1981. Aínda que ambas sonda obtiveron imaxes de Tetis, a resolución das imaxes da Voyager 1 non superaban os 15 km e só aquelas obtidas pola Voyager 2 tiveron unha resolución de 2 km. A primeira característica xeolóxica descuberta en 1980 pola Voyager 1 foi Ítaca Chasma. Máis tarde, en 1981, a Voyager 2 revelou que Ítaca Chasma case circundaban a lúa, o seu percorrido acada un arco de máis de 270º. A Voyager 2 tamén descubriu o cráter Odiseo. Tetis foi o satélite de Saturno mellor fotografado polas Voyagers.
A sonda Cassini entrou en órbita ó redor de Saturno no ano 2004. Durante a súa misión principal, de xuño de 2004 a xuño de 2008, realizou un sobrevoo rasante sobre Tetis o 24 de setembro do 2005, a unha distancia de 1.503 km. Ademais dese sobrevoo, a nave realizou sete sobrevoos sen obxectivo predefinido durante as súas misións principal e de equinoccio entre os anos 2004 a 2010, pero con achegamentos a distancias de decenas de miles de quilómetros.
As observacións da Cassini permitiron facer mapas de alta resolución de Tetis, cunha resolución de 0,29 km. A sonda obtivo o espectro no infravermello próximo da superficie de Tetis, o cal amosaba que a súa superficie está composta de xeo de auga mesturada cun material escuro, mentres que as observacións do infravermello profundo reducen o albedo de bond bolométrico. As observacións de radar na lonxitude de onda de 2,2 cm amosan que o regolito de xeo ten unha estrutura complexa e que é moi poroso. As observacións do plasma nas proximidades de Tetis demostraron que é un corpo xeoloxicamente morto, que non produce ningún plasma novo na magnetosfera de Saturno.
Hai poucas posibilidades de futuras misións a Tetis e ó sistema de Saturno, pero unha posibilidade é a Titan Saturn System Mission.
Ventilador de fluxo guiado
miniatura|300px|[[Bell X-22]] Un ventilador de fluxo guiado é unha disposición de propulsión na cal un ventilador, que é un tipo de hélice, está montada dentro dunha cuberta ou conduto cilíndrico. O conduto reduce as perdas de pulo das puntas das hélices, e a variación da sección transversal do conduto permítelle ao deseñador afectar vantaxosamente a velocidade e presión do fluxo de aire segundo o principio de Bernoulli. A propulsión con ventiladores de fluxo guiados úsase en avións, dirixibles, hidroesvaradores, aeroescorregadores e fanpacks.
Os ventiladores de fluxo guiados normalmente teñen palas de menor tamaño que as hélices e polo tanto poden operar a maiores velocidades de rotación.
Ochotona
Ochotona é un xénero de mamíferos lagomorfos da familia dos ocotónidos. É o único xénero da familia que persiste actualmente. As súas 30 especies actualmente viventes son coñecidas vulgarmente como picas, e tamén como lebres asubidoras e coellos de roca (aínda que non están estreitamente emparentados coas lebres nin cos coellos, que forman parte doutra familia de lagomorfos, a dos lepóridos).
A diferenza do xénero extinto Prolagus, as especies de Ochotona perderon o último molar superior.
Morfoloxía
Presentan unha aparencia moi similar á das cobaias comúns. A súa dentadura presenta no maxilar catro incisivos, seis premolares e catro molares, e na mandíbula teñen dous incisivos, catro premolares e seis molares. A súa cola é tan curta que case nin se ve e o seu corpo está cuberto dun pelame denso e suave. Viven en comunidades bastante numerosas, tanto en chairos como en montes, e aliméntanse case exclusivamente de herbas. O nome de lebre asubiadora é debido a un asubío que emiten de cando en vez.
Distribución xeográfica
En Europa coñécese unha soa especie, Ochotona pusillus, que tamén se atopa nalgunhas zonas de Asia. De feito, en Asia é o continente onde habitan máis especies deste xénero, aínda que tamén se atopan algunhas en Norteamérica.
Descrición
O xénero foi definido en 1795 polo naturalista alemán Heinrich Friedrich Link, en ''Beitr. Naturgesch''., 2: 74. , que tomou como especie tipo a Ochotona minor, rebautizando a especie Lepus dauuricus Pallas, 1776 (hoxe coñecida como Ochotona daurica).
Sinónimos
O xénero Ochotona coñeceuse tamén como:
Especies
miniatura|180x180px|Ochotona princeps. miniatura|Ochotona alpina.|180x180px miniatura|245x245px|Ochotona collaris.
Na actualidade recoñécense no xénero as seguintes trinta especies:
Apollo 16
John Young e Charles Duke estiveron 71 horas - pouco menos de tres días - na superficie lunar. Durante ese tempo realizaron tres actividades extra-vehiculares (EVA) ou camiñadas lunares, cunha duración total de 20 horas e 14 minutos. Conduciron o Vehículo de Exploración Lunar (Lunar Roving Vehicle, LRV), o segundo producido e usado na lúa, percorrendo con el 26.7 km. Na superficie Young e Duke colleitaron 95.8 kg de mostras lunares para traer á Terra, mentres que o Piloto do Módulo de Comando Ken Mattingly orbitaba no Módulo de Comando e Servizo (CSM), realizando observacións. Mattingly permaneceu 126 horas nas 64 revolucións en órbita lunar. Despois de que Young e Duke se reuniron con Mattingly na órbita Lunar, a tripulación liberou un subsatélite do Módulo de Servizo (SM). Durante a viaxe de regreso á Terra, Matingly realizou unha camiñada espacial para recuperar varios casetes do exterior do SM.
Walter Hallstein
Walter Hallstein, nado en Maguncia en 1901 e finado en Stuttgart en 1982, foi un político da Alemaña Occidental. Foi alumno da Universidade de Berlín, e das de Bonn e de Múnic. Foi membro da Unión Demócrata Cristiá de Alemaña e defendeu a Doutrina Hallstein, e tamén foi o primeiro presidente da Comisión Europea.
O Río, Baíña, Baiona
O Río é un lugar da parroquia de Baíña, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 98 habitantes (49 homes e 49 mulleres).
Copa Confederacións 2013
A Copa Confederacións da FIFA 2013 foi a novena edición da Copa FIFA Confederacións, e realizouse entre o 15 e o 30 de xuño de 2013, no Brasil. Este torneo foi considerado como o ensaio xeral da Copa Mundial de Fútbol de 2014, que se realizará no mesmo país.
O sorteo da competición tivo lugar en São Paulo o 24 de novembro de 2012.
Sedes
Seis cidades foron aprobadas como cidades anfitrioas. A decisión final da cantidade de sedes a utilizar foi asignado a mediados de novembro de 2012.
Equipos participantes
Os oito participantes deste torneo son invitados oficialmente pola FIFA. Estes corresponden aos campións dos diversos torneos continentais máis a sede do torneo, ademais do anfitrión do torneo e do campión do último mundial. Este último foi España, e ao ser campión da Eurocopa 2012, o outro país finalista, Italia, representou á UEFA. Nesta edición, Tahití debutou na competición.
Calendario
Os horarios corresponden ás horas do Brasil (UTC-3).
Arnie Risen
Arnold D. Risen, nado o 9 de outubro de 1924 en Williamstown, Kentucky, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Procedente da Universidade de Ohio State, o pivote xogou na NBA durante dez tempadas (1948-1958) como membro de Rochester Royals e Boston Celtics. Risen foi All-Star en catro ocasiones e gañou dous aneis, anotando 7.633 puntos en toda a súa carreira. En 1998, foi seleccionado para o Basketball Hall of Fame.
Participantes Independentes nos Xogos Olímpicos
Os deportistas competiron como Participante Independentes nos Xogos Olímpicos por varias razóns, incluíndo transición política, sancións internacionais, suspensións de Comités Olímpicos Nacionais e compaixón. Os atletas independentes nos Xogos proveñen de Macedonia do Norte, Timor Leste, Sudán do Sur e Curaçao motivados por cambios xeopolíticos nos anos anteriores das Olimpíadas, da República Federal de Iugoslavia (os actuais Montenegro e Serbia) por mor de sancións internacionais, da India e Kuwait debido ás suspensións dos seus Comités Olímpicos Nacionais, e Rusia por mor das violacións masivas das regras antidopaxe.
Aelbert Cuyp
300px|dereita|miniatura|Vacas na auga, Museo de Belas Artes, Budapest. Aelbert Jacobsz Cuyp, nado en Dordrecht o 20 de outubro de 1620 e finado na mesma localidade o 15 de novembro de 1691, foi un dos máis importantes pintores paisaxistas neerlandeses do século XVII.
Traxectoria
Discípulo do seu pai Jacob Gerritsz. Cuyp, Aelbert foi o máis famoso dunha familia de pintores, sendo especialmente coñecido polas vistas de lugares do seu país ao amencer ou ao serán.
Estilo
A luz solar é acentuada nas súas pinturas por pequenos detalles punteados de luz dourada. En conxunto, os panoramas atmosféricos da campina, a luminosidade dos talos de herba nunha pradeira, as crinas dun tranquilo cabalo, o corno dunha vaca leiteira inclinada sobre un rego, ou o tope do chapeo dun labrego, están todos envoltos nun baño de luz ocre-amarela. A calidade do pintado nunha obra de Cuyp é dunha mestría sen erros. O rico bernizado refracta os raios da luz como unha xoia a disolve. As paisaxe de Cuyp están baseadas na realidade e na súa propia invención do encantador que unha paisaxe podería ser. miniatura|dereita|300px|O Mosa en Dordrecht ([[National Gallery of Art, Washington DC.]] Os debuxos de Cuyp revélano como un debuxante superior. Tentaba conseguir unha obra de arte plena cos seus debuxos, de modo que con frecuencia a mesma sección dun esbozo, pode encontrarse en varias pinturas diferentes.
Asinaba as súas obras, mais raramente as databa, de xeito que a cronoloxía da súa carreira non é satisfactoria. Aínda que un elevado número de obras lle foran atribuídas, bastantes puideron ser doutros paisaxistas, tale como Abraham Calraet (1642–1722), cuxas iniciais A.C. poden confundirse coas de Cuyp. Porén non sempre a súa arte foi aprezada, sendo aínda recentemente cualificada como "blandenguería de caixa de chocolate".
Rexión de O'Higgins
Libertador General Bernardo O’Higgins é unha das 16 rexións do Chile. A súa capital é a cidade de Rancagua.
Limita polo oeste co Océano Pacífico, polo leste coa Arxentina, polo norte coa rexión de Valparaíso e coa Rexións Metropolitana de Santiago e polo sur coa rexión de Maule.
División administrativa da Rexión
A Rexión de O’Higgins, para efectos de goberno e administración interior, divídese en 3 provincias:
Para fins de administración local, as provincias subdivídense en 33 comunas.
Manuel Diz Ramos
Manuel Diz Ramos, nado en Alén (Xirazga, Beariz), en 1927, é un escritor galego.
Traxectoria
Era fillo do comerciante José Diz Gil e mais de Genoveva Ramos Ogando, que emigraron á capital do estado en diferentes momentos e circunstancias. O seu bisavó traballara na construción e fixo obras como o ferrocarril. De adolescente traballou nas minas de estaño no seu poboado de orixe e como canteiro nas provincias de Huesca e León.
A finais do ano 1946 emigrou para o Brasil. Nos primeiros anos residiu en Salvador, Baía, e máis tarde, en 1951, pasou a vivir a Belo Horizonte, Minas Xerais, onde traballou no comercio e a construción civil. Estudou no colexio Santo António e fixo un curso de posgraduado de especialización no ensino de Ciencias na Universidade Federal de Minas Gerais, tras o que exerceu como docente de matemáticas e física.
Foi introdutor e primeiro correspondente da revista Carta de España, editada polo Instituto Español de Emigración. Foi Presidente do Instituto Mineiro de Cultura Hispánica, en Belo Horizonte e director-presidente, por varios anos, do Grémio Español de Socorros Mutuos e Instrución. Foi tamén Consultor de Física, por varias veces, no sector de Suplencia (DESU) en Belo Horizonte. Coordinou e compilou o libro Noventa años de Historia del Gremio Español de S. Mútuos e Instrucción (2001).
Premios
Recibiu a "Encomenda da Orde do Mérito Civil do Reino de España", imposta por Xoán Carlos I.
Kazumi Totaka
Traxectoria
Trátase dun dos compositores máis importantes de Nintendo. Entre os seus traballos atópanse as músicas de Mario Paint ou Animal Crossing. Ocasionalmente traballa como actor de dobraxe dándolle voz a Yoshi. É un dos compositores que están a traballar en Super Smash Bros. Brawl.
Ramón Cabanillas
Ramón Cabanillas Enríquez, tamén chamado O Poeta da Raza, nado en Fefiñáns (Cambados) o 3 de xuño de 1876 e finado en Cambados o 9 de novembro de 1959, foi un escritor galego. Dedicóuselle o Día das Letras Galegas no 1976, coincidindo co centenario do seu nacemento.