cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Mónaco
Orixes
O primeiro Gran Premio do Automóbil de Mónaco foi un evento só por invitación, pero non todos os invitados decidiron asistir. Os pilotos líderes de Maserati e Alfa Romeo decidiron non competir, pero Bugatti estivo ben representada. Mercedes enviou o seu mellor piloto Rudolf Caracciola para pilotar un Mercedes SSK. Caracciola fixo unha carreira de loita, co que levou o seu SSK ata a segunda posición ao final da carreira, malia partir décimo quinto. A carreira gañouna "Williams" pseudónimo de William Grover-Williams pilotando un Bugatti Type 35B pintado de verde escuro, cor que se convertería co tempo en insignia dos corredores británicos. Outro piloto que competiu usando un pseudónimo foi "Georges Philippe", o Baron Philippe de Rothschild. Chiron non puido competir, por ter un compromiso previo para competir nas 500 Millas de Indianápolis no mesmo día. Con todo, Chiron competiu o ano seguinte, foi golpeado por René Dreyfus e o seu Bugatti terminou segundo, levouse a vitoria na carreira de 1.931 pilotando un Bugatti. No ano, segue sendo o único piloto nativo de Mónaco que gañou a carreira.
O evento foi parte do Campionato de Europa pre - segunda guerra mundial e incluíuse no primeiro Campionato Mundial de Pilotos en 1950. Foi designado comoo Gran Premio de Europa dúas veces, en e, cando este título era unha designación de honra outorgada cada ano a unha carreira de Gran Premio disputada en Europa. Graham Hill coñeceuse como "O señor de Mónaco" debido ás súas cinco vitorias en Mónaco na década de 1960. O brasileiro Ayrton Senna gañou esta carreira máis veces que ningún outro piloto, con seis vitorias, gañando cinco carreiras consecutivas entre 1989 e 1993. Fernando Alonso é o único piloto que gañou a carreira en anos consecutivos con diferentes construtores Renault en e McLaren en.
O Gran Premio de Mónaco dispútase en maio coincidindo coa festa do Día da Ascensión. O circuíto de Mónaco ten gran cantidade de subidas e baixadas, curvas pechadas e vías estreitas, polo que probablemente é o circuíto máis esgotador para pilotos e vehículos. Tamén é o circuíto máis perigoso entre os que se utilizan nas carreiras de Fórmula 1. Por outra banda, é o circuíto máis espectacular e un dos máis seguidos polos espectadores na televisión.
O Gran Premio de Mónaco formou parte do primeiro Campionato Mundial de Fórmula 1 en 1950, e a partir de 1955 disputouse todos os anos. Xunto á data de Fórmula 1 dispútanse carreiras de exhibición, por exemplo de automóbiles históricos, e de campionatos menores. A Fórmula Júnior correu en Mónaco en 1950 e desde 1959 ata 1963. Entre 1964 e 1997 celebrouse unha carreira de Fórmula 3, que servía como punto de encontro dos pilotos dos distintos campionatos nacionais de Fórmula 3. A Fórmula 3000 Internacional tomou o seu lugar en 1998 e deu paso en 2005 á súa sucesora, a GP2 Series. A Fórmula 3 Euroseries correu en Mónaco por única vez en 2005, e a World Series by Renault faino desde ese mesmo ano.
Chámanlle "O circuíto dos mestres" porque é un circuíto realmente complicado. Trátase dunha estrada pola que a diario circulan milleiros de coches, situada ao lado do porto de Mónaco e que está pechada ao tráfico cando se realiza a carreira.
Antes da guerra
A carreira creceu rapidamente en importancia. Debido á gran cantidade de carreiras que se denominaban 'Gran Premio', o AIACR recoñeceu oficialmente á carreira máis importante de cada un dos seus clubs automobilísticos nacionais afiliadas como Gran Premio Internacional ou Grandes épreuves, e en 1933 Mónaco foi clasificado como tal xunto ao Gran Premio de Francia, o Gran Premio de Bélxica, o Gran Premio de Italia e o Gran Premio de España. A carreira dese ano foi o primeiro Gran Premio no que se decidiron as posicións na grella, como o son agora, polo tempo da práctica, en lugar do método de votación. A carreira viu a Achille Varzi e Tazio Nuvolari intercambiar o liderado moitas veces antes de resolverse en favor de Varzi na última volta cando o coche de Nuvolari incendiouse. A carreira converteuse nunha rolda do novo Campionato de Europa en 1936, cando unha tormenta e unha mancha de aceite provocaron unha serie de accidentes, quedaron eliminados os Mercedes-Benz de Chiron, Fagioli e von Brauchitsch, así como o Auto Union 'Tipo c' de Bernd Rosemeyer. Rudolf Caracciola, demostrou o porque do seu alcume, Regenmeister (Mestre da chuvia), gañando a carreira. En 1937, von Brauchitsch bateuse en duelo con Caracciola antes de gañar a carreira. Foi o último Gran Premio antes da guerra en Mónaco. En 1938, unha inscrición de 500 ₤ (ao redor de 2450 $ USA) por participante levou á AIACR a cancelar o evento, mentres a inminente guerra en 1939, e a segunda guerra mundial puxeron fin as carreiras organizadas en Europa ata 1945.
Grandes Premios da posguerra
As carreiras en Europa comezaron de novo o 9 de setembro de 1945 no Bois de Boulogne Park na cidade de París, catro meses e un día despois do final da guerra en Europa. En 1946 unha nova categoría de carreiras de primeiro nivel, Gran Premio, foi definida pola Federación Internacional do Automóbil (FIA), a sucesora do AIACR, en base á clase voiturette anterior á guerra. Un Gran Premio de Mónaco disputouse nesta fórmula en 1948, gañado polo futuro campión do mundo Nino Farina nun Maserati 4CLT.
Primeiras tempadas
A carreira de 1949 cancelouse debido á morte do príncipe Luís II; incluíuse no novo campionato mundial de pilotos de Fórmula Un do ano seguinte. A carreira foi para o futuro campión mundial en cinco ocasións Juan Manuel Fangio coa súa primeira vitoria nunha carreira do Campionato do Mundo, así como o terceiro lugar para o piloto de 51 anos de idade, Louis Chiron, o seu mellor resultado na era do Campionato do Mundo. Con todo, non houbo carreira en, e en , un ano en que o campionato de pilotos do mundo 'disputouse cos menos potentes coches de Fórmula Dúas, a carreira disputouse cos regulamentos dos coches deportivos e non formou parte do Campionato do Mundo.
Desde 1955, o Gran Premio de Mónaco formou sempre parte do Campionato Mundial de Fórmula 1. Ese ano, Maurice Trintignant gañou en Montecarlo por primeira vez e Chiron volveu a puntuar e en 56 converteuse no piloto de maior idade en competir nun Gran Premio de Fórmula 1. Non foi senón ata 1957, cando Fangio gañou de novo, e o Gran Premio tivo un dobre ganador. Entre e  o ex colega de Fangio en Mercedes, Stirling Moss, fíxoo mellor, do mesmo xeito que Trintignant, que gañou a carreira de novo en 1958 pilotando un Cooper. A carreira de 1961 viu Moss defenderse de tres Ferrari 156s de fábrica nun vello Rob Walker Racing Team Lotus 18 privado, logrando a súa terceira vitoria en Mónaco.
Era de Graham Hill
miniatura| [[Graham Hill gañou cinco dos seus 14 Grandes Premios en Mónaco]] O británico Graham Hill gañou a carreira en cinco ocasións na década de 1960 e chegou a ser coñecido como o Rei de Mónaco e Mr. Mónaco . Gañou por primeira vez en 1963, e logo gañou os seguintes dous anos. Na carreira de 1965 logrou a pole e liderou desde o principio, pero tivo que tomar un camiño de escape na volta 25 para evitar golpear a un dobrado lento. Volveu a pista no quinto lugar, Hill estableceu varias novas marcas de volta no camiño a vitoria A carreira tamén foi notable pola ausencia de Jim Clark (que estaba correndo as 500 Millas de Indianápolis) e para Paul Hawkins que rematou co Lotus nas augas do porto. Un incidente similar incluíuse na película de 1966  Gran Premio. O compañeiro de Hill, o británico Jackie Stewart, gañou en 1966 e o neozelandés Denny Hulme gañou en 1967, pero Hill gañou os seguintes dous anos, a carreira de 1969 foi a súa última vitoria no campionato de Fórmula Un, momento no cal foi dobre campión de Fórmula Un.
Reformas da pista, seguridade e aumento dos intereses empresariais
Polo inicio da década de 1970, os esforzos de Jackie Stewart resultaron na cancelación dalgunhas carreiras por razóns de seguridade. Para a carreira de, foron colocadas barreiras Armco en puntos específicos, por primeira vez na historia do circuíto; antes diso, as condicións do circuíto eran (agás da eliminación dos automóbiles estacionados no lado da estrada) practicamente idénticas ao uso civil cotiá. Se un piloto saíase, estrelaríase contra o que estaba á beira da pista (edificios, árbores, farois, fiestras de vidro, e ata unha estación de tren); e nos casos de Alberto Ascari e Paul Hawkins rematar nas augas do porto, xa que o trazado da pista utilizado non tiña barreiras Armco para protexer aos pilotos que saíanse da pista de caer no Mediterráneo. O circuíto gañou máis barreiras Armco en puntos específicos nas dúas carreiras seguintes, e en 1972, o circuíto foi case completamente rodeado de Armco. E por primeira vez na súa historia, o circuíto de Mónaco foi alterado ese ano; os boxes trasladáronse xunto á recta da liña de costa entre a chicana e Tabac, a chicana trasladouse máis cara adiante xusto antes de Tabac e foi o punto de unión entre os boxes e a pista. O trazado foi cambiado de novo para a carreira de 1973; construíuse o Estadio Náutico Rainiero III onde estaba a recta que estaba detrás dos boxes e o circuíto introduciu unha sección revirada ao redor da nova piscina. Isto creou un espazo para instalar uns boxes totalmente novos, en 1976 o trazado foi alterado unha vez máis. A curva de Sainte Devote fíxose máis lenta e colocouse unha chicana xusto antes da recta de boxes.
Para as dúas seguintes carreiras. A principios de 1970, o dono do equipo Brabham Bernie Ecclestone comezou a reunir o poder de negociación colectiva da Asociación de Construtores de Fórmula Un (FOCA), Mónaco era o suficientemente prestixiosa para converterse nun temperán rueiro da discordia. Historicamente o número de coches permitidos nunha carreira decidíao o organizador da carreira, neste caso o ACM, que sempre fixara un número baixo de ao redor de 16. En 1972 Ecclestone estaba empezara a negociar acordos que dependían da FOCA e garantían polo menos 18 participantes para cada carreira. Un enfrontamento sobre este tema puxo a carreira 1972 en perigo ata que o ACM cedeu e acordou que poderían participar 26 coches, o mesmo número permitido na maioría dos outros circuítos. Dous anos máis tarde, en 1974, o ACM logrou rebaixar o número de participantes a 18.
Debido aos seus estreitos límites, as lentas velocidades medias e a dureza do trazado, Mónaco sorprende a miúdo con resultados inesperados. Na carreira de 1982 René Arnoux liderou as primeiras 15 voltas, antes de retirarse. Alain Prost liderou ata catro voltas do final, cando trompeou na pista mollada, golpeou as barreiras e perdeu unha roda, dando Riccardo Patrese á cabeza. Patrese mesmo trompeou a só unha volta e media para meta, deixando a Didier Pironi na parte dianteira, seguido por Andrea de Cesaris. Na última volta, Pironi quedou sen combustible no túnel, pero De Cesaris tamén quedou sen combustible antes de que puidese adiantar. Mentres tanto Patrese aproveitou a costa abaixo para arrincar o seu coche e logrou a súa primeira vitoria nun Gran Premio.
En 1983, o ACM enredouse nos desacordos entre a Fédération Internationale du Sport Automobile (FISA) e a FOCA. O ACM, co acordo de Bernie Ecclestone, negociou un acordo de dereitos de televisión individuais con ABC nos Estados Unidos. Isto rompeu un acordo imposto pola FISA para unha soa negociación central dos dereitos de televisión. Jean-Marie Balestre, presidente da FISA, anunciou que o Gran Premio de Mónaco non formaría parte do Campionato Mundial de Fórmula 1 en. O ACM levou o seu caso nos tribunais franceses. Gañaron o caso e a carreira foi finalmente reintegrada.
Era Prost / Senna
Prost gañou en 1985, logo da retirada do pole Senna co motor Renault roto no seu Lotus despois sobrerevolucionalo na saída, Michele Alboreto no Ferrari volveu tomar a dianteira en dúas ocasións, pero saíuse da pista en Sainte-Devote, onde o brasileiro Nelson Piquet e o italiano Riccardo Patrese tiveran un grande accidente só unhas poucas voltas antes e o aceite e a sucidade encheron a pista. Prost pasou a Alboreto, que posteriormente retomou a posición do francés, pero picou un pneumático logo de pasar sobre os restos da carrocería do accidente de Piquet / Patrese, que o fixo caer ao cuarto posto. Foi capaz de pasar aos seus compatriotas romanos Andrea de Cesaris e Elio de Angelis, pero terminou segundo detrás de Prost. O francés Prost dominou en 1986 logo de saír desde a pole position, unha carreira onde a Nouvelle Chicane fora cambiado por razóns de seguridade.
Senna ten a marca de máis vitorias en Mónaco, con seis, incluíndo cinco vitorias consecutivas entre 1989 e 1993, así como oito podios en dez participación. A súa vitoria de 1987 foi a primeira vez que un coche cunha suspensión activa gañou un Gran Premio. Amañouse para gañar esta carreira despois de que o británico Nigel Mansell nun Williams-Honda saíra co escape roto. A súa vitoria fíxoo moi popular entre a xente de Mónaco, e cando foi arrestado o luns logo da carreira, por conducir unha motocicleta sen levar posto o casco, foi liberado polos policías despois de que se decataran de quen era. Senna dominou en 1988, e foi capaz de ir por diante do seu compañeiro de equipo Prost, mentres que o francés marchou durante a maior parte da carreira detrás do austríaco Gerhard Berger no Ferrari. No momento en que Prost superou a Berger, empuxou tan forte como puido e establece unha volta rápida uns 6 segundos máis rápido ca Senna, o brasileiro entrou en pánico, a continuación, fixo 2 voltas rápidas seguidas, e ao mesmo tempo aceleraba tanto como era posible, mordeu a barreira na curva Portier e estrelouse nas barreiras Armco que separan a estrada do mar Mediterráneo. Senna estaba tan cabreado que regresou ao seu piso en Mónaco e non se soubo del, Prost gañou por cuarta vez. Senna dominou en 1989, mentres que Prost quedou atrapado detrás de René Arnoux e outros; o brasileiro tamén dominou os anos 1990 e 1991. Na carreira de 1992 Nigel Mansell, que gañara as cinco carreiras disputadas ata ese momento na tempada, logrou a pole e dominou a carreira no seu Williams FW14 B - Renault. Con todo, a sete voltas do final, Mansell atopouse cunha porca da roda solta e viuse obrigado a entrar en boxes, saíndo detrás do McLaren-Honda de Ayrton Senna, que tiña os pneumáticos gastados. Mansell, con pneumáticos novos, estableceu un récord de volta case dous segundos máis rápido ca Senna e péchou a diferenza de 5´2 a 1´9 segundos en só dúas voltas. A parella bateuse en duelo nas últimas catro voltas, pero Mansell non atopaba o xeito de pasalo, terminando a só dúas décimas de segundo por detrás do brasileiro. Senna tivo un mal comezo na carreira de 1993, estrelouse na práctica e culificou 3º detrás do pole, Prost e a estrela en ascenso, o alemán Michael Schumacher. Senna gañou de novo fortuitamente en 1993 logo de chegar á primeira curva en terceiro lugar detrás de Prost e Schumacher. Prost tivo que cumprir unha penalización de tempo por adiantarse na saída e Schumacher retirouse con problemas na suspensión activa hidráulica, Senna gañou por diante do fillo do falecido Graham Hill, Damon. Foi a quinta vitoria de Senna en Mónaco, igualando a marca de Graham Hill. Logo de Senna logrou a súa sexta vitoria na carreira de 1993, rompendo a marca de Graham Hill de vitorias no Gran Premio de Mónaco, o subcampión Damon Hill comentou que "Se o meu pai estivera agora, sería o primeiro en felicitar a Ayrton."
Tempos modernos
A carreira de 1994 foi emocionante e tráxica, dúas semanas despois da tráxica carreira en Imola onde morreran o austríaco Roland Ratzenberger e Senna por mor de lesións masivas na cabeza en accidentes na pista en días sucesivos. Durante a carreira de Mónaco, o alemán Karl Wendlinger tivo un accidente terrible no túnel a bordo do seu Sauber. Entrou en coma e perdeuse o resto da tempada. O alemán Schumacher gañou a carreira de Mónaco 1994 con facilidade. A carreira de 1996 viu a Michael Schumacher lograr a pole antes de estrelarse na primeira volta logo de ser superado por Damon Hill. Hill liderou as primeiras 40 voltas antes de que o seu motor rexplotara no túnel. Jean Alesi tomou a dianteira, pero sufriu a rotura da suspensión 20 voltas máis tarde. Olivier Panis, que comezou no posto 14º, logrou o liderado e permaneceu alí ata o final da carreira, sendo acosado todo o tempo por David Coulthard. Foi a única vitoria de Panis, e a última do equipo Ligier. Só tres coches cruzaron a liña de meta, pero clasificaronse sete.
O sete veces campión do mundo Schumacher chegou a gañar a carreira cinco veces, igualando a marca de Graham Hill. Schumacher tamén ten a marca actual da volta actual con 1:14.439, establecida en 2004. Na súa participación na carreira de 2006, provocou todas as críticas cando tiña provisionalmente a pole position e coa sesión de cualificación chegando ao seu fin, detívo o seu coche na franxa da Rascasse, bloqueando a vía e obrigando aos competidores a reducir a velocidade Aínda que Schumacher afirmou que non fora intencionado, a FIA sancionouno e enviouno á parte posterior da grella.
En xullo de 2010, Bernie Ecclestone anunciou que alcanzárase un acordo de 10 anos cos organizadores da carreira, mantendo a carreira no calendario ata polo menos.
Fama
O Gran Premio de Mónaco é considerado como unha das carreiras de automóbiles máis importantes e prestixiosos do mundo xunto coas 500 Millas de Indianápolis e as 24 Horas de Le Mans. Se considera que estas tres carreiras forman unha a  Tripla Coroa  das tres carreiras de motor máis famosas no mundo. Graham Hill é o único piloto que gañou a Tripla Coroa, ao gañar as tres carreiras. A sesión de práctica de Mónaco se superpon coa da 500 Millas de Indianápolis, e as carreiras en se mesmas ás veces son incompatibles. Como as dúas carreiras teñen lugar en lados opostos do Océano Atlántico e forman parte de diferentes campionatos, é difícil para un piloto competir eficazmente en ambas durante a súa carreira Juan Pablo Montoya, gañou o Gran Premio de Mónaco en 2003 e as 500 Millas de Indianápolis en 2000 e 2015, é o único piloto aínda en activo en 2015 que gañou dúas das tres carreiras e polo tanto é o máis próximo a completar a Tripla Coroa.
Na adxudicación da súa primeira medalla de ouro do deporte do motor ao Príncipe Rainiero III, a Fédération Internationale de l'Automobile (FIA) caracterizou ao Gran Premio de Mónaco pola súa contribución a levar ao deporte do motor "a unha situación excepcional de glamour e prestixio". Foi xestionado baixo o patrocinio de tres xeracións da familia real de Mónaco: Louis II, Rainiero III de Mónaco e Alberte II, todos os cales tiveron un grande interese na carreira. Unha gran parte dos ingresos do principado vén de turistas atraídos polo clima cálido e o famoso casino, pero tamén é un paraíso fiscal e é o fogar de moitos millonarios, entre eles varios pilotos de Fórmula Un.
Mónaco produciu só tres pilotos nativos de Fórmula Un, Louis Chiron, André Testut e Olivier Beretta,. Pero a súa situación tributaria fixo que sexa o fogar de moitos pilotos o longo dos anos, incluíndo a Gilles Villeneuve e Ayrton Senna. Varios deles con propiedades no principado, incluíndo Jenson Button e David Coulthard, que eran donos de parte dun hotel. Debido ao pequeno tamaño da cidade e a situación do circuíto, os pilotos ao terminar a carreira polo xeral volven aos seus apartamentos en cuestión de minutos. É famosa a retirada de Ayrton Senna ao seu apartamento logo de estrelarse na carreira de 1988.
Gañadores múltiples (pilotos)
Os pilotos en letra grosa aínda compiten no campionato de Fórmula 1
Gañadores múltiples (construtores)
Un fondo rosa indica un acontecemento que non formaba parte do Campionato mundial de Fórmula 1. Un fondo crema indica un acontecemento que formaba parte do Campionato de Europa de pre- guerra. Equipos en letra grosa compiten no campionato de Fórmula Un na tempada actual.
Por ano
Un fondo rosado indica un acontecemento que non formaba parte do Campionato mundial de Fórmula 1. Un fondo crema indica un acontecemento que formaba parte do Campionato de Europa de pre- guerra.
Druga HNL
A Druga Hrvatska Nogometna Liga (en croata: Segunda Liga Croata de Fútbol) máis coñecida como Druga HNL ou '''2. HNL''', é a Segunda División da Liga de fútbol de Croacia. Creouse en 1991, tras a independencia de Croacia de Iugoslavia e está organizada pola Federación Croata de Fútbol.
CB Zaragoza
O Club Baloncesto Zaragoza, coñecido por motivos de patrocinio como Azulejos Moncayo CBZ, é un club de baloncesto español con sede na cidade de Zaragoza, Aragón. Fundado no ano 1981, é un dos equipos fundadores da Liga ACB, aínda que actualmente compiten na cuarta categoría, a Liga EBA. Durante os anos na elite do baloncesto, o equipo foi principalmente coñecido co nome de CAI Zaragoza. Entre os seus éxitos destacan dúas Copa do Rei e un subcampionato da Copa Saporta. Este equipo non debe confundirse co Basket Zaragoza 2002, equipo que representa á cidade actualmente na ACB.
Historia
En 1981 o Centro Natación Helios non pode manter o apoio económico á súa sección de baloncesto para poder xogar en Primeira División. Ante este feito, José Luís Rubio, presidente do Club Baloncesto Helios, decide en unión dos seus compañeiros de xunta directiva e abonados do club, separarse e fundar o Club Baloncesto Zaragoza. Na primeira temporada (1981−1982) a masa social era duns 450 abonados. A data histórica máis transcendental para a vida do club prodúcese en xullo de 1982 cando se chega a un importante acordo de patrocinio coa Caja de Ahorros de la Inmaculada (do castelán: Caixa de Aforros da Inmaculada). Asegurábase así a continuidade dun club na elite do baloncesto nacional. A partir dese contrato, o club pasou a chamarse CAI Zaragoza.
O Zaragoza é un dos clubs fundadores da ACB e disputou a súa competición durante catorce temporadas ininterrompidas, entre 1983 e 1996. Durante o seu periplo na elite, o Zaragoza conquistou dúas Copas do Rei: a de 1984 ante o FC Barcelona e a de 1990 ante o Joventut Badalona, sendo finalista en 1992 ante CB Estudiantes e 1995 ante Taugrés Vitoria. Ademais, foi o terceiro clasificado da Liga ACB nas temporadas 1986−1987 e 1987−1988, tan só por detrás do Barcelona e o Real Madrid. A nivel europeo, o CAI foi subcampión da Recopa de Europa de 1991 ao perder a final, disputada en Xenebra, contra o PAOK Complan por 76−72. Ao finalizar a temporada 1995−1996, o primeiro equipo foi expulsado da ACB por problemas económicos; manténdose unicamente en competición algúns conxuntos das categorías inferiores. Actualmente o club conta cun equipo sénior que compite en Liga EBA.
Patrocinios
Por motivo de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores do Zaragoza na súa etapa na Liga ACB.
Craig Brackins
Craig Lee Brackins, nado o 9 de outubro de 1987 en Lancaster (California), é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no Koshigaya Alphas da B.League xaponesa. Xogou na universidade para os Iowa State Cyclones.
NBA
Foi elixido na 21ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Oklahoma City Thunder. O 8 de xullo de 2010, foi traspasado aos New Orleans Hornets xunto ao tamén rookie Quincy Pondexter a cambio dos dereitos de Cole Aldrich e Morris Peterson..
O 30 de novembro de 2010, Brackins foi asignado aos Springfield Armor da NBA Development League. En 5 partidos cos Armor, Brackins acadou 17.2 puntos e 8.6 rebotes. O 12 de decembro de 2010 foi chamado de volta polos 76ers. Foi enviado outra vez a Springfield o 15 de xaneiro de 2011, e rechamado polos 76ers o 7 de febreiro de 2011. Foi enviado outra vez aos Armor o 24 de marzo de 2011.
Israel
Durante o lockout de 2011, Brackins asinou en agosto co Maccabi Ashdod B.C. da Ligat ha'Al de Israel.
Rural de Galicia. G.R. 94
O sendeiro Rural de Galicia GR 94, situado no suroeste galaico, é unha vía que comunica o mar e a montaña en dirección Sur-Norte. Atravesa os concellos de Vigo, Redondela, Soutomaior, Ponte Caldelas, Cerdedo-Cotobade, Campo Lameiro, Cuntis, A Estrada, Teo e Santiago de Compostela.
Itinerario
miniatura|dereita|200px|Ponte medieval sobre o [[río Verdugo en Comboa (Soutomaior).]]
A ruta en Vigo achégase a dous promontorios coñecidos polas súas vistas panorámicas: A Madroa sobre a ría de Vigo e o castro de Negros sobre o val do río Maceiras, Redondela e a enseada de San Simón. No concello de Redondela coincide co Sendeiro das Greas, uníndose un pouco antes da Mámoa do Rei, e teñen o mesmo itinerario ata Soutomaior, onde se volven separar. O primeiro fito no camiño constitúeo a fortaleza medieval do Castelo de Soutomaior.
Deixando atrás a igrexa da parroquia de Soutomaior, no lugar do Rial, e a ponte de Comboa sobre o río Verdugo tras un pequeno desvío o camiño chega á localización da ponte medieval sobre o río Almofrei. Aquí, o río baixa formando profundas pozas nunha zona de rochas e grandes desniveis.
A arquitectura rural fai acto de presenza nos hórreos de Rascaderia, na antiga feira de Cuspedriños e no complexo igrexa-reitoral de Cequeril. Cómpre destacar a carballeira de San Xusto e os petróglifos en Paredes.
Esta ruta tamén se coñece como o sendeiro das Pontes polos numerosos ríos que atravesa. Destaca a ponte romana do río Lérez, dun só ollo, e a ponte colgante do couto de salmóns e área recreativa do Xirimbao, á beiras do río Ulla.
Brickfilm
Brickfilm é un filme feito empregando ladrillos LEGO ou outros xoguetes de construción de plástico semellantes. O nome é un termo inglés que significa "Filme de ladrillos". Polo xeral fanse con stop motion, animación tradicional e filmes de imaxe real con xoguetes de construción de plástico (ou representacións dos mesmos), que tamén se consideran Brickfilms.
Festivais de Brickfilming
Algúns festivais de cinema están adicados completamente a Brickfilms. A afección polo Brickfilming levou á creación de varias comunidades en liña, incluíndo BricksInMotion.com e Brickfilms.com, algunhas das cales foron recollidas nos medios de comunicación convencionais.
Quincy Pondexter
Quincy Coe Pondexter, nado o 10 de marzo de 1988 en Fresno (California), é un ex xogador americano de baloncesto profesional. Pondexter é o sobriño do antigo xogador dos Chicago Bulls, Cliff Pondexter.
Traxectoria profesional
Foi seleccionado polos Oklahoma City Thunder na 26ª posición do Draft da NBA de 2010, e inmediatamente foi traspasado aos New Orleans Hornets.
O 24 de decembro de 2011, foi traspasado aos Memphis Grizzlies a cambio de Greivis Vasquez. O 31 de outubro de 2013, Pondexter asinou unha extensión de contrato de catro anos cos Grizzlies.
O 12 de xaneiro de 2015, Pondexter foi traspasado ós New Orleans Pelicans nun traspaso entre os Grizzlies, os Pelicans e os Boston Celtics.
Galería de imaxes de María Victoria Moreno
Galería de imaxes de María Victoria Moreno.
La peau blanche
La Peau blanche (en inglés: White Skin) é un filme quebequés do 2004 dirixido por Daniel Roby.
Primeiro ministro de Güiana
Esta é unha lista dos primeiros ministros de Güiana despois de 1966.
John N. Gray
John N. Gray, nado en South Shields o 17 de abril de 1948, é un escritor e filósofo británico con intereses na filosofía analítica e a historia das ideas. Até o ano 2008 ensinaba pensamento europeo na London School of Economics and Political Science. Gray contribúe regularmente con The Guardian, The Times Literary Supplement e New Statesman, onde é o crítico principal de libros. Gray declarou que se considera a si mesmo como ateo.
James Blake (homónimos)
James Blake é un tenista americano.
James ou Jim Blake tamén pode referise a:
Palabras de víspera
Palabras de víspera é unha obra dramática de Álvaro Cunqueiro publicada en 1974 (e 2003 ) por Galaxia e reeditada pola mesma editorial na Obra en galego Completa I (1980). Foi escrita en 1968.
En 2017 Grupo de Teatro da A. C. Alexandre Bóveda representou Palabras de víspera e outras pezas, de Álvaro Cunqueiro, baixo a dirección de Xoán Carlos Mejuto.
Características
A fonte argumental é historia me­dieval española, dela recolle Cunqueiro personaxes colaterais á xura de Sta. Gadea e ofrece a súa particu­lar versión (Dona Urraca e o rei Afonso son os personaxes escollidos como obxecto de análise, o Cid fica fora da atención do dramaturgo).
Estes feitos e época están tamén recollidos nas novelas Morte de Rei de Darío Xohán Cabana e Magog (1997) de María Gándara.
Contido
miniatura|A protagonista da historia, Urraca de Zamora, segundo un gravado da revista Zamora Ilustrada de [[1882.]] Función en dous cadros cun epílogo.
Cadro primeiro
Dona Urraca está soa no castelo (de Zamora). Laméntase da súa situación de sitiada polo rei Sancho e de como ama en segredo o seu irmán Afonso. Entra a súa doncela Belvís e logo o Encuberto ao que ela lle promete o seu amor, entregarse a el fuxir a Ultramar a cambio de que mate o rei Sancho. E el descobre o seu nome, Belido.
Cadro segundo
Campamento do rei Afonso próximo a Santa Gadea.
Dialogan o Bispo de León e o conselleiro Maldonado:
DuPont
DuPont ou E. I. du Pont de Nemours and Company é unha multinacional química estadounidense. Foi fundada en 1802 por Eleuthère Irénée du Pont. É unha das máis grandes empresas do sector químico xunto con Basf ou Dow Chemical Company.
É coñecida a nivel mundial polos polímeros que inventou como: o Vespel, neopreno, nailon, plexiglás, teflón, Kevlar, Nomex, Tyvek, Sorona, lycra ou o Corian.
Palabras de víspera
Cadro segundo
Chega Belvís con recado de dona Urraca dicindo que se é preciso ela virá con salvoconduto dos casteláns declarar que o rei Afonso non tivo parte na morte do seu irmán. Foi ela, e en lexítima defensa. E tamén trae recado privado para o rei Afonso, que Belido non entrou na súa cama, que puxo a escusa de que non o deixará mentres Afonso non sexa rei de Castela. Que logo buscará outra escusa e mentres quere que a saque de Zamora. O rei Afonso acepta que Urraca vaia a Luna e Belido escape de Zamora antes de chegar a xustiza. Tamén fala Belvís dos últimos días de Don García, o outro irmán, do que estaba namorada.
DuPont
DuPont desenvolveu o freón (clorofluorocarbonos) como refrixerante industrial, e posteriormente alternativas máis ecolóxicas.
Historia
miniatura|dereita|Vagón para explosivos Dupont.
Fundación (1802)
DuPont foi fundada en 1802 por Eleuthère Irénée du Pont, con capital obtido en Francia e maquinaria para pólvora importada de Francia. A empresa fundouse en Eleutherian Mills, no regato Brandywine, cerca de Wilmington, Delaware, dous anos despois de que el e a súa familia saíran de Francia para escapar da Revolución Francesa. Comezou como fabricante de pólvora, mais du Pont deuse conta de que a industria en América do Norte non estaba ao nivel de Europa. A empresa medrou rapidamente, e a mediados do século XIX xa era o maior provedor de pólvora do país, chegando a subministrar a metade da pólvora usada polo exército da Unión durante a Guerra Civil Americana. O Eleutherian Mills foi declarado Monumento Histórico Nacional en 1966 e hoxe é un museo.
Expansión, dende 1902 ata 1912
DuPont seguiu medrando, avanzando na produción de dinamita e pólvora sen fume. En 1902, o presidente de DuPont, Eugene du Pont morreu e os socios sobreviventes venderon a compañía a tres bisnetos do fundador. Posteriormente, a compañía adquiriu varias pequenas empresas de produtos químicos, e en 1912 estas accións deron lugar a unha investigación do goberno baixo a Ley Sherman Antimonopolio. Os tribunais declararon que a posición dominante da compañía no negocio de explosivos constituía un monopolio e ordenou a desinversión. A decisión xudicial deu lugar á creación da Sociedade Hercules Powder (agora Hercules Inc.) e a Compañía Atlas Powder (comprada por Imperial Chemical Industries (ICI) e agora parte de AstraZeneca).
En 1910, DuPont publicou un folleto titulado "Farming with Dynamite" ("A agricultura con Dinamita"). O folleto era instrutivo, describindo os beneficios de utilizar os seus produtos de dinamita en toros e noutros obstáculos que sería máis fácil eliminar con dinamita fronte a outros métodos máis convencionais, aínda que ineficaces.
DuPont tamén estableceu un dos primeiros laboratorios industriais dos Estados Unidos, onde comenzaron os traballos sobre celulosa química, lacas e outros produtos non explosivos. DuPont Central Research estableceuse na Estación Experimental de DuPont, no regato Brandywine.
Investimentos, 1914
En 1914, Pierre S. du Pont investiu nos inicios da industria do automóbil, coa compra de accións de General Motors (GM). Ao ano seguinte foi invitado a formar parte do Consello de Administración de GM, e co tempo sería nomeado presidente da compañía. DuPont axudaría á empresa de automóbiles cunha compra de 25 millóns de dólares en accións de GM. En 1920, Pierre S. du Pont foi elixido presidente de General Motors. Baixo a dirección de du Pont, GM converteuse na primeira compañía de automóbiles do mundo. En 1957, DuPont foi obrigado a vender as accións en General Motors.
Primeiras invencións, 1920
Na década de 1920 DuPont continuou coa súa teima na ciencia dos materiais, a contratación de Wallace Carothers para traballar con polímeros en 1928. Carothers descubriu o neopreno, o primeiro caucho sintético, o primeiro poliéster superpolímero e en 1935, o nailon, e o descubrimento do teflón seguido uns anos máis tarde. DuPont introduciu a fenotiazina como insecticida en 1935.
Segunda Guerra Mundial, dende 1941 ata 1945
Nese tempo, a compañía continuou sendo un importante produtor de material de guerra. Como inventor e fabricante de nailon, DuPont axudou a producir a materia prima para os paracaídas, munición e pneumáticos.
DuPont tamén tivo un papel importante no Proxecto Manhattan, en 1943, no deseño, construción e operación da planta de plutonio en Hanford, Washington, e na planta de Savannah River en Carolina do Sur.
Era espacial, desde 1950 ata 1970
Despois da guerra, DuPont continuou na súa teima en novos materiais, no desenvolvemento do Mylar, Dacron, Orlon e Lycra na década de 1950, e Tyvek, Nomex, Qiana, Corfam e Corian na década de 1960. Materiais de DuPont foron fundamentais para o éxito do proxecto Apollo, o programa espacial dos Estados Unidos.
Na Segunda Guerra Mundial o nailon balístico de DuPont foi utilizado pola Royal Air Force para facer chalecos antibalas. Co desenvolvemento do Kevlar na década de 1960, DuPont comezou as probas para ver se podía resistir unha bala de chumbo.
Século XXI
En 2004 a empresa vendeu o seu negocio de téxtiles, que incluía algunhas das súas marcas máis coñecidas, tales como Lycra (spandex), dacrón poliéster, Orlon acrílico, Antron nailon e Thermolite, a Koch Industries. DuPont tamén fabrica Surlyn, que se emprega para as cubertas de pelotas de golf.
Dende 2011, DuPont é o maior produtor de dióxido de titanio no mundo, empregado principalmente como un pigmento branco utilizado na industria do papel.
Produtos
Moitos plásticos son coñecidos baixo o nome comercial de DuPont, por exemplo:
En revestimentos incluídos DuPont Refinish coa marca DuPont, Standox, Spies Hecker e os maiores fabricantes do mundo de pinturas para coches.
DuPont en España
DuPont Asturias, S.L. está situada no val de Tamón-Nubledo e é a instalación produtiva e de servizos máis moderna de DuPont en Europa. A construción da planta iniciouse en 1990. A fábrica ten tres plantas de produción de Nomex, Sontara e produtos fitosanitarios, pesticidas. Tamén é o centro de servizos de finanzas e apoio ás subsidiarias da compañía en Europa, Oriente Medio e África.
Numitor
Numitor era fillo do rei Proca e tamén undécimo descendente de Eneas. Era irmán máis vello de Amulio. Cando Numitor tiña que comezar a reinar o seu irmán máis novo desbancouno e fíxose co poder de Alba Longa. Amulio matou os fillos de Numitor e ofreceu a Rea Silvia, a súa sobriña, como vestal para asegurarse de que non tivese descendencia.
Un tempo máis tarde Rea Silvia tivo dous xemelgos, os cales, segundo ela aseguraba, eran fillos de Marte. A sobriña de Amulio foi encadeada e os xemelgos, Rómulo e Remo, abandonados no río Tíber.
Anos despois Remo foi levado ante Numitor e este descubriu que era o seu neto. Os xemelgos e máis o seu avó atacaron a Amulio e Numitor volveu reinar en Alba Longa.
LA Weekly
LA Weekly é un xornal semanal alternativo da cidade dos Ánxeles, California. Foi fundado en 1978 por Jay Levin, contando cun consello de administración no que se atopaba o actor e produtor Michael Douglas Levin exerceu como presidente e editor até o ano 1991.
Voice Media Group vendeu o xornal a finais de 2017 a Semanal Media LLC. Despois da fusión, decidiuse manter o nome Village Voice Media para designar o novo grupo así creado.
Escola de Delft (arquitectura)
miniatura|267x267px|Edificio da [[Casa do concello|Casa Consistorial de Enschede, por Gijsbert Friedhoff]] A Escola de Delft (en neerlandés: Delftse School) é unha corrente arquitectónica tradicionalista dos Países Baixos aparecida na cidade de Delft, na Holanda Meridional, en 1925 e que mantivo a súa vixencia ata 1955. O profesor Marinus Jan Granpé Molière, da Universidade de Tecnoloxía de Delft, é considerado como o seu fundador. O nome de Escola de Delft foi introducido polo arquitecto Jacobus Oud, membro do grupo artístico De Stijl.
A partir dos anos 50, a Escola de Delft viuse substituída progresivamente pola Escola de Bossche, liderada polo arquitecto Hans van der Laan.
Estilo
A Escola de Delft procuraba avanzar cara a unha arquitectura baseada en regras universais. Deste xeito, debería honrar a tradición das construcións rurais holandesas. Esta tendencia foi unha reacción á Escola de Ámsterdam, considerada demasiado decorativa polos tradicionalistas.
Xa que logo, este grupo encádrase no racionalismo do Berlage. Segundo os arquitectos a Escola de Delft, a beleza reside na sinxeleza e é unha harmonía entre as masas, o espazo e a claridade. A arquitectura debe ser humilde e non facerse notar. A función do edificio débese expresar na súa forma: de aí a diferenza entre as construcións residenciais, sinxelas e modestas, e os edificios públicos, que teñen que ser monumentais para afirmaren a importancia da súa función.
A Escola de Delft tivo unha grande influencia sobre arquitectura católica. As súas principais características son o uso case exclusivo de ladrillo, os teitos altos e a utilización da pedra nos puntos importantes da construción. Unha importante fonte de inspiración foi o traballo do holandés Kropholler, aínda que el non formou parte da Escola.
Realizacións da Escola
A presión desta escola chegou a ser tan grande que os arquitectos que non optaron pola sinxeleza non tiveron moitas oportunidades de veren as súas propostas seleccionadas nos concursos.
Os arquitectos da Escola de Delft, entre outros, participaron na reconstrución das vilas de Rhenen e Middelburg.
Crítica
A corrente funcionalista verteu numeroas críticas contra a Escola de Delft, e mesmo dentro dos círculos tradicionalistas, a Escola non estivo exenta de controversia.
Frits Peutz enfrontouse abertamente a Granpré Molière. Ademais, arquitectos importantes do movemento tradicionalista, entre eles Alphons Boosten, non seguiron os postulados da Escola de Delft.
Xa que logo, cómpre non identificar inequivocamente o tradicionalismo nos Países Baixos coa Escola de Delft.
Ariq Böke
Ariq Böke (Após 1219–1266), os compoñentes do seu nome tamén soletreados Arigh, Arik e Bukha, Buka (Mongol: Аригбөх ; chinés: 阿里不哥), foi o sétimo e máis novo fillo de Tolui (1192–1232), un fillo de Xenxis Kan. Despois da morte do seu irmán o Gran Khan Möngke, Ariq Böke reclamou o título do Gran Khan do Imperio Mongol e tomou brevemente o poder mentres os seus irmáns Kublai (máis coñecido como Kublai Khan) e Hulagu (máis coñecido como Hulagu Khan) estaban ausentes de Mongolia. Cando Kublai regresou para unha elección, en 1260, as faccións rivais non puideron chegar a un acordo, e elixiron simultaneamente a Kublai e Ariq Böke para o trono, o cal resultou na Guerra Civil Toluida, que fragmentou o Imperio Mongol. Ariq Böke foi apoiado polos traditionalistas do Imperio, mentres que o seu irmán Kublai Khan foi apoiado polos príncipes maiores de Manchuria e a China do Norte.
Primeiro anos
Ariq Böke foi o fillo máis novo de Sorghaghtani Beki e Tolui, o fillo máis novo de Xenxis Kan. Cando Genghis morreu en 1227, o liderado do Imperio pasou ao terceiro fillo de Genghis (o tío de Ariq Böke), Ögedei. El asistiu pacificamente á elección tanto do seu tío, Ögedei, como á do sucesor deste, o seu fillo máis novo, Güyük. Despois de que o seu irmán máis vello Möngke foi entronizado en 1250, a súa familia deviña aínda máis potente entre os chinguísidas. Ariq Böke tamén é coñecido por ser tolerante cara ao cristianismo; isto é sabido polo relato de do franciscano Guillerme de Rubruck, quen foi un enviado de Luís IX de Francia.
Gran Khan
miniatura|308x308px|Arik Buka derrota Alghu-Rashid al'Din, Jami al Tavarikh Cando a Khan Ögedei morreu, a loita polo poder entrou en erupción, co liderado pasado ao fillo de Ögedei, Güyük en 1246, aínda que este morreu só dous anos máis tarde, en 1248. Despois doutra loita, os fillos de Tolui, o irmán de Ögedei, tomaron o poder. O primeiro foi Möngke, quen procedeu, con Kublai, a conquistar China do Sur e a dinastía Song do sur. O seu irmán Hulagu liderou o avance Mongol cara ao oeste, conquistando Bagdad e chegando ata Siria e Palestina. Durante este tempo, todos os asuntos domésticos do imperio ficaron baixo o control do seu irmán Ariq Böke. left|miniatura|132x132px|Ariq Böke na grafía tradicional mongol Cando Möngke morreu en 1259, Ariq Böke foi elixido Khan en ausencia dos seus irmáns, e tivo o apoio da maioría dos ministros e familias poderosas da capital de Karakorum, como a familia Möngke e outros príncipes da familia de Ouro xunto con outras forzas da capital de Karakorum, incluíndo as escoltas reais Torguud  e as elites da Horda Branca, así como os oirates, que eran aliedos del tan pois que un dos líderes oirate estaba casado coa súa filla. Con todo, cando Kublai e Hulagu recibiron a noticia da morte de Möngke, abortaron as súas batallas para regresar á capital a decidir o asunto da sucesión. En maio de 1260, Kublai foi elixido Khan polos seus propios seguidores, para rivalizar co reclamación de Ariq Böke. Así comezou unha guerra civil entre os irmáns polo liderado do Imperio. Por exemplo, cando o Khanato Chagatai necesitou un novo líder, Kublai tentou enviar Abishqa, quen era leal a el. Mais Ariq Böke capturou Abishqa e finalmente matouno, e no seu lugar puixo o seu propio aliado Alghu. Ariq Böke ordenou a Alghu defender a área de ambas as forzas de Hulagu, e a posíbel presenza de Berke da Horda Dourada. Mais Alghu desertou deixando Ariq Böke, mentres Kaidu ficou leal. Alghu e Ariq Böke pronto entraron en conflito directo, e finalmente Ariq Böke forzouno a fuxir cara ao oeste.
Rendición
Finalmente, como a guerra continuaba entre Ariq Böke e o seu irmán Kublai, as forzas de Ariq Böke debilitáronse. Kublai tiña poderosas tropas de cabalaría mongois, continxentes alanos e turcos e unha numerosa infantería chinesa e goryeo. O seguidor de Kublai, Kadan, un fillo de Ögedei, esmagou as forzas de Ariq Böke baixo o xeneral Alandar, e Ariq Böke perdeu dúas veces o control da capital de Karakorum. Kublai tamén bloqueou todo o comercio cara a Mongolia desde China do Norte, para cortar a súa subministración de alimentos. Ariq Böke finalmente entregouse a Kublai en 1263. Foi encarcerado por Kublai e morreu misteriosamente uns cantos anos após a súa rendición, o que produciu rumores que fora envelenado.[2]
Legado
miniatura|Temgha de Ariq Böke. Segundo o erudito David Morgan, "Ariq Böke pode ser visto como representante dunha influente escola de pensado entre o mongois, á cal opúxose Kublai coas súas accións e actitudes após 1260. Algún mongois sentían que había un perigoso corremento cara a suavidade, tipificada naqueles como Kublai que pensaban que había algo que dicir da civilización sedentaria e do xeito chinés de vida. Na opinión tradicionalista, o centro mongol debía ficar en Mongolia, e a vida nómade mongol debía ser preservada sen contaminación. China soamente debía ser explotada.
Ariq Böke veu a ser considerado como o líder desta facción." Este legado foi continuado por Kaidu (Khaidu). A pesar de que Ariq Böke perdeu poder, algúns do seu descendentes máis tarde converteronse en figuras importantes no ilkanato e na dinastía Yuan do norte, pois a liñaxe tanto do Ilkhan Arpa Ke'un como de Yesüder pode remontarse até Ariq Böke.
Waikato Stadium
A Waikato Stadium é o principal estadio da cidade de Hamilton (Nova Zelandia). Comezouse a construír no ano 2000 e foi inaugurado o 1 de marzo do 2002 co partido que enfrontou aos Waikato Chiefs locais cos Crusaders de Chistchurch no daquela Super 12 (actualmente Super Rugby). Está adicado á práctica do rugby e do fútbol. Ten capacidade para 25.800 espectadores, que se pode aumentar temporalmente a 30.000. Será o escenario de varios partidos da Copa do Mundo de Rugby (2011).
Copa do Mundo de Rugby 2011
Este é un dos estadios que Nova Zelandia escolleu para que se disputaran nel 3 dos encontros da primeira fase da Copa do Mundo de Rugby 2011 que o país maorí organizou entre o 9 de setembro e o 23 de outubro de 2011:
Xogos Olímpicos de Inverno
Os Xogos Olímpicos de Inverno son un grande evento deportivo organizado polo Comité Olímpico Internacional que se celebra cada 4 anos dende 1924. Os deportes que teñen acollida nesta competición son aqueles que se practican sobre neve ou sobre xeo, e que polo tanto son máis propios do inverno. Disciplinas como o esquí de fondo, a patiaxe de velocidade, a patinaxe artística, o hóckey sobre xeo, o bobsleigh e os saltos de esquí forman parte dos xogos olímpicos de inverno dende a súa primeira edición, que tivo lugar na localidade francesa de Chamonix.
Edicións
As edicións dos xogos olímpicos de inverno celebráronse sempre cada 4 anos con 2 excepcións: Entre a edición de 1936 e a de 1948 pasaron 12 anos por mor da segunda guerra mundial, que provocou a suspensión das edicións de 1940 e 1944. Entre as edicións de 1992 e 1994 pasaron só 2 anos por mor da decisión do COI de que deixasen de coincidir no mesmo ano os xogos de verán e os xogos de inverno. Os Estados Unidos acolleron catro edicións dos xogos olímpicos de inverno, mentres que Francia o fixo en tres ocasións, as mesmas que terá celebrado Italia para 2026.
Eugenio Martínez Pasalodos
Eugenio Martínez Pasalodos, nado en 1919 en Puertollano e finado o 6 de novembro de 1962 en Madrid, foi un xogador de rugby internacional e dirixente deportivo.
Traxectoria
Durante a súa presidencia da RFEA tiveron lugar en Barcelona os segundos Xogos Mediterráneos.
Exerceu as profesións de médico xinecolóxico e mestre de educación física.