cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Istahara
Mursilis II, na súa segunda campaña (terceiro ano de reinado), despois de someter Ishupitta, e de perseguir aos líderes da revolta, Pazzanna e Nunnuta, antigos vasalos dos hititas, ata Palhwisa (Palhwišša), onde os derrotou e fixo fuxir o seu exército, dirixiuse a Ishtahara, onde descansou da campaña, o que indica que a cidade permanecía firmemente en mans hititas. Alí soubo que os xefes rebeldes mencionados se dirixiran á cidade de Kammamma, a onde se dirixiu el mesmo.
A cidade foi unha das principais bases hititas do norte e foi incluída no reino vasalo hitita de Hakpis cando se creou, sobre o -1300. Era das poucas que escapara aos ataques kaskas que se produciron masivamente por aquelas datas, e unha das poucas posesións reais que formaban o reino, que na súa maior parte estaba dominado polos kaskas.
A cidade foi restaurada despois do -1390 por Hattusilis, xa que, aínda que permanecera en mans dos hititas, sufrira sen dúbida destrucións durante algún ataque kaska.
Tornio
Tornio (nome oficial finés completo: Tornion kaupunki; en Duortnus; en Torneå) é unha cidade e concello de Laponia. Ten unha área de 1 348,55 km2, e unha densidade de poboación de 18,79 hab./km², cunha poboación de 22 306 persoas. Fai fronteira co concello sueco de Haparanda (en Haaparanta).
Cioi, Doroña, Vilarmaior
Cioi é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 3 eran mulleres.
Koldo Gorostiaga
Koldo Gorostiaga Atxalandabaso, nado en Bilbao o 30 de maio de 1940, é un político vasco de ideoloxía nacionalista vasca. Foi deputado no Parlamento Europeo entre 1999 e 2004 en representación de Euskal Herritarrok, a plataforma electoral independentista vasca refundada posteriormente en Batasuna, actualmente ilegal pola súa vinculación con ETA.
Traxectoria académica
Gorostiaga naceu en Bilbao. Cursou Dereito nas universidades de Valladolid e Deusto, obtendo a licenciatura en 1963. Doutorouse na Universidade de Barcelona cunha tese sobre Dereito do Traballo en 1966. Traballou como profesor titular nas universidades de Barcelona e Pau. Tamén en Nantes, Bordeus e París. É tamén fundador do Instituto de Dereito Cooperativo e Economía Social da Universidade do País Vasco do que é profesor de Dereito do Traballo.
Traxectoria política
Gorostiaga vive dende 1974 no País Vasco Francés. Traballou tamén para a Oficina Europea de Linguas Minoritarias (1995) e foi membro do Consello Económico e Social da comunidade autónoma do País Vasco. Foi a cabeza de lista de Euskal Herritarrok nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1999, conseguindo o único eurodiputado conseguido por EH. Nestas eleccións, EH obtivo 306.923	votos (1,47%), 225.796 no País Vasco e 45.146 en Navarra. No Parlamento Europeo, Gorostiza permaneceu como deputado non adscrito.
En marzo de 2002, a policía francesa detivo ao entón tesoureiro de Batasuna, Jon Gorrotxategi, tras pasar a Francia desde Bélxica con 200.304 euros en metálico, declarando que se trataba de fondos que Gorostiaga recibira do Parlamento Europeo en concepto de dietas, gastos de viaxes e axudas para a contratación de axudantes. Ante estes feitos, a Mesa do Parlamento Europeo abriu unha investigación concluíndo en 2003 que Gorostiaga non xustificara de adecuadamente 176.516 euros, polo que tiña que devolvelos. Gorostiaga devolveu 58.155 euros, pero recorreu xudicialmente a decisión do Parlamento. En 2005, Tribunal de Primeira Instancia da Unión Europea rexeitou o recurso de Gorostiaga. Aínda que recorreu de novo, o Tribunal de Xustiza da Unión Europea, desestimou de novo o recurso (febreiro de 2009) e ordenou a Gorostiaga devolver o resto do diñeiro. O Parlamento Europeo tamén votou non prorrogarlle a inmunidade parlamentaria que Gorostiaga reclamara para facer fronte ao proceso xudicial aberto en Francia polo caso, ao ocorrer durante o seu período como deputado.
Tras a súa saída do Parlamento Europeo, Gorostiaga apoiou publicamente diversas iniciativas políticas da contorna de Batasuna: presentación de Herritarren Zerrenda ás eleccións ao Parlamento Europeo de 2004 (a lista foi anulada en aplicación da Lei de Partidos por constituír unha continuación de Batasuna); procura de apoios para as conversacións entre ETA e o Goberno español entre diversas forzas do Parlamento Europeo (2005); a presentación dun ""marco democrático para Euskal Herria" en Pamplona o 3 de marzo de 2007; ou a presentación de Euskal Herriaren Alde para concorrer ás eleccións ao Parlamento Europeo de 2009 en Francia.
La defensa del agricultor
La defensa del agricultor foi un Sindicato agrario de Soñeiro (Sada), que se mantivo activo durante os anos da II República. Estaba vencellado á CNT.
Centro Cultural Obrero
O Centro Cultural Obrero de Sada foi unha asociación cultural e política creada en Sada no ano 1930.
Historia e características
A primeira directiva estaba presidida polo sindicalista José Monzo Ríos, con Manuel Lorenzo Freire-Calvelo coma secretario e Avelino Flórez Pérez coma tesoureiro. En xaneiro de 1931 renovouse a directiva, sendo reelixido José Monzo como presidente; Nicandro Golán Pereiro foi elixido vicepresidente, Juan Antonio Suárez Picallo secretario, Francisco Fernández Vila vicesecretario, Avelino Flórez foi reelixido tesoureiro, Elisardo Abruñedo Arévalo vicetesoureiro, Román Balbís García bibliotecario, e como vogais José Flores, Francisco Vales, Eliseo Golán, Vicente Bermúdez, Serafín García e Emilio Amor.
Desenvolveu numerosas actividades, coma conferencias, manifestos de protesta na defensa da clase obreira ou solicitando a construción do porto de refuxio. No 1930 organizou unha subscrición popular co fin de recadar fondos para as familias dos mariñeiros falecidos no afundimento do bote María del Carmen. No 1931 deu lugar ao Sindicato de Oficios Varios, vencellado á CNT.
Kalimuna
Kalimuna foi unha cidade hitita do norte que, desde o comezo do século –XIV, estaba en mans dos kaskas e que foi reconquistada polo rei Suppiluliumas I. Seguramente estaba próxima a Istahara.
Nebrexe, Montemaior, A Laracha
Nebrexe é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 14 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 8 homes e 6 mulleres.
Nemausus
Nemausus é un deus celta considerado o patrón de Nemausus (Nîmes). Semella que o deus non foi adorado fóra desa localización. Certamente, o nome da cidade deriva de Nemausus, que probablemente era o bosque sagrado no que a tribo celta dos Volcae Arecomici celebraban as súas asembleas (segundo Encyclopædia Britannica 1911), ou se cadra era o espírito gardián da que proporcionaba auga a todo o asentamento, como suxiren diversas fontes modernas.
Existe un importante santuario de fontes termais na vila; estableceuse na Idade de Ferro e expandiuse coa colonización romana da rexión no século -II, momento no cal existía un activo pulo romano cara ese culto. Outros espíritos locais adorados en Nemausus (Nîmes) foron os Nemausicae ou Matres Nemausicae, que eran deusas da fertilidade e da curación pertencentes ó santuario da fonte.
Michael Crichton
John Michael Crichton, nado en Chicago (Illinois) o 23 de outubro de 1942 e finado nos Ánxeles (California) o 5 de novembro de 2008, foi un escritor, produtor e médico estadounidense.
Traxectoria
Tras titularse en medicina en Harvard, empezou a súa carreira como escritor, guionista e produtor de cine. Algúns chámano o pai do tecno-suspense.
Vendeu máis de 100 millóns de libros, que foron traducidos a máis de trinta idiomas, converténdose doce deles en películas de cine. Tamén é o creador da serie de televisión Urxencias. Foi a única persoa que tivo o libro número un, a película número un e a serie de televisión número un no mesmo instante.
A súa novela State of Fear, de 2004, pon de manifesto o seu actual activismo escéptico, orientado a denunciar o que el considera o compoñente sensacionalista e relixioso do ecoloxismo, así como a incursión da política no campo da ciencia. É, por exemplo, moi crítico co consenso científico que existe en torno á actual teoría do quecemento global.
En 1994 estreouse o filme Acoso, baseado na súa obra e protagonizado por Michael Douglas e Demi Moore, sendo tamén coprodutor da mesma.
Novelas
Ningunha das súas novelas foi publicada aínda en galego.
Vida persoal
Faleceu de cancro.
Marcelle, Monforte de Lemos
San Miguel de Marcelle é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 129 habitantes, deles 69 eran homes e 60 eran mulleres.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1963
Resumo
Jim Clark gañou o seu primeiro campionato con sete vitorias por dúas de Graham Hill e unha de John Surtees nunha versión revisada do Ferrari. Este récord de número de vitorias nunha tempada non foi igualado ata que Alain Prost gañou sete carreiras en pilotando un McLaren MP4 / 2, e non foi batido ata  cando Ayrton Senna gañou oito carreiras no McLaren MP4/4 (ironicamente o seu compañeiro de equipo Prost volveu gañar sete carreiras en 1988). Con todo, a diferenza de 1963, que só constaba de dez carreiras, as tempadas de e  consistían en 16 carreiras que proporcionaban a Clark unha mellor relación entre o 70% e Prost (43,75%) ou Senna (50%).
A empresa ATS, fundada por ex traballadores de Ferrari, foi un completo desastre que arruinou a Phil Hill. Non estaba relacionado coa empresa da década de 1970 ATS (Auto Technisches Spezialzubehör), que foi algo máis exitoso.
Equipos e pilotos confirmados
Os seguintes equipos e pilotos participaron no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1962:
thumb|Briton Jim Clark (foto de 1966) gañou seu primeiro campionato de pilotos, pilotando para Lotus thumb|200px|thumbtime=28|Grella no [[Gran Premio dos Países Baixos de 1963.]]
Clasificación do Mundial de Pilotos de 1963
Os puntos concédense sobre unha base 9-6-4-3-2-1 en cada carreira, só contan os 6 mellores resultados para o campionato.
Clasificación do Mundial de Construtores de 1963
Os puntos concédense sobre unha base 9-6-4-3-2-1 en cada carreira, só contan os 6 mellores resultados para o campionato. Só o mellor coche de cada fabricante en cada carreira era elixible para gañar puntos. Os números sen paréntese son os puntos do Campionato; os números entre paréntese representan o total de puntos anotados.
Anatahan
A illa Anatahan pertence ás Illas Marianas do Norte. Ten 9 quilómetros de longo e ten unha superficie de 33´9 quilómetros cadrados. A súa poboación evacuouse debido ás erupciones volcánicas na illa, estando actualmente deshabitada. A erupción do volcán máis recente foi en 2007 e durou ata o ano 2008. É un dos volcáns máis activos das Illas Marianas do Norte. Antigamente habitada, actualmente non ten poboación debido ao sempre presente perigo de erupcions volcánicas.
Anatahan é ben coñecida debido a un grupo de disidentes xaponeses que resistiu moito tempo despois do final da segunda guerra mundial.
Historia
A finais da guerra, un grupo de naufragos xaponeses dun buque afundido polo exército americano chegaron á illa. Este grupo foi descuberto en febreiro de 1945, cando varios chamorros de Saipan foron enviados á illa para recuperar os corpos dun B-29 que se estrelara. Os chamorros informaron que había uns trinta sobreviventes xaponeses de tres barcos afundidos en xuño de 1944, unha das cales era unha muller de Okinawa. Os naufragos da illa negáronse a crer que a guerra terminara e resistiron todos os intentos da Armada para eliminalos.
Enviáronse folletos aos disidentes informándoos de que a guerra terminara e que debían entregarse, pero estas peticións foron ignoradas. Vivían unha vida austera, comían cocos, taro, cana de azucre silvestre, peixes e lagartos. Fumaban, follas secas de papaia triturada envolvida nas follas de plátanos e unha bebida embriagante coñecida como "tuba", (uo viño de coco). Vivían en chozas de folla de palma tecida, e o piso era de esteiras de pandanus. Tras o accidente do B-29, os disidentes usaron material rescatado dos seus restos.
O empeoreamento das relacións persoais desenvolvidas como resultado de ser demasiado longas, ademais de ser un pequeno grupo nunha pequena illa e tamén por mor da tuba. Unido á presenza de só unha muller, Kazuko Higa, causou grandes dificultades tamén. Seis das once mortes que se produciron entre os disidentes foron resultado da violencia. Un home mostraba trece feridas de coitelo. A sra. Higa que, repartiu os seus afectos polo menos con catro dos homes, logo de que un por un foran desaparecendo misteriosamente como resultado de "ser tragado polas ondas mentres pescaban." En xullo de 1950, a Sra. Higa foi á praia cando un buque americano estaba na ribeira e pediu ser retirada da illa. Foi levada a Saipan abordo do Miss Susie e, á súa chegada, informou ás autoridades que os homes da illa non crían que a guerra terminara.
Mentres tanto, os funcionarios do goberno xaponés interesaronse pola situación en Anatahan e pediron á Armada información "sobre os xaponeses que vivían unha vida de Robinson Crusoes, unha vida primitiva nunha illa deshabitada", e ofreceronse a enviar un buque a rescatalos. En xaneiro de 1951, foilles entregada unha mensaxe do Gobernador da Prefectura de Kanagawa e as familias tamén escribiron cartas para informarlles de que a guerra terminara e que debían renderse.
As cartas foron enviadas por vía aérea o 26 de xuño e, finalmente, foron convencidos de que debían entregarse. Así, seis anos despois do final da Segunda Guerra Mundial, a operación "Eliminación" púxose en marcha desde Saipan, baixo o mando de James B. Johnson, USNR, a bordo do remolcador da Mariña USS Cocopa. O Tenente Comandante James B. Johnson e o Sr. Ken Akatani, un intérprete, dirixironse a terra nun bote de goma aceptando oficialmente a última entrega da Segunda Guerra Mundial na mañá do 30 de xuño de 1951, que tamén coincidiu co último día da Administración Naval do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico.
Rouzós, Rouzós, Amoeiro
Rouzós é un lugar da parroquia de Rouzós no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 53 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 24 eran homes e 29 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 56 habitantes (25 homes e 31 mulleres).
Doroñeira, Doroña, Vilarmaior
Doroñeira é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 7 eran homes e 8 eran mulleres.
Tesita
Tesita foi unha cidade hitita do norte que estaba en mans dos kaskas no século –XIV, e que foi saqueada polo rei Suppiluliumas I na parte final do seu reinado.
A Torre de Rouzós, Rouzós, Amoeiro
A Torre de Rouzós é un lugar da parroquia de Rouzós no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 20 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 12 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
As Nocellas, Montemaior, A Laracha
As Nocellas é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 2 homes e 2 mulleres.
A Pena, Montemaior, A Laracha
A Pena é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 27 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 10 homes e 17 mulleres.
Xénero (arte)
O xénero na literatura
Os xéneros están divididos en subxéneros. Na literatura, por exemplo, están organizados en "xéneros poéticos" e "xéneros en prosa". A poesía subdividiuse tradicionalmente en épica, lírica, e poesía dramática, en tanto que a prosa podería dividirse en ficción e non ficción. Outras subdivisions da poesía dramática poderían incluír a comedia, a traxedia, e o melodrama. Esta subdivisión podería continuarse: a "comedia" ten os seus propios subxéneros, por exemplo, a farsa, a comedia de costumes, a burlesca, e a sátira.
O xénero no cine
No cine, o xénero defínese a través da inclusión dalgunha destes características:
O xénero na pintura
Nas arte formais tales como a música, pintura, e escultura, o xénero tende a estar determinado polo formato e o estilo.
No campo da pintura, existe unha "xerarquía dos xéneros" asociada coa Academia Francesa, que nun tempo tivo un papel central na arte académica. Estes xéneros, listados en orde xerárquica, son:
Estas categorías xogaron un papel importante entre o século XVII e a época moderna cando os pintores e os críticos comezaron a rebelarse contra as regras da Academia, incluída a preferencia pola pintura histórica.
As convencións
En todos os campos da arte hai convencións que poden obedecer a simples expectativas (os cadros son rectangulares) e mecanismos típicos do xénero (unha comedia acaba en casamento; un western pode acabar co heroe cabalgando contra o solpor). Estas convencións xenéricas están vencelladas de maneira estreita a xéneros artísticos concretos axudando a definir o que é un "xénero". Algunhas desas convención poden acabar orixinando clixés.
As audiencias
Aínda que a maior parte dos xéneros son vagamente definibles, as consideracións xenéricas constitúen un dos factores máis importantes do que as persoas len ou ven. Moitos xéneros acabaron conformando as súas propias audiencias e as publicacións que as apoian, tales como revistas, magazines e sitios web. Os libros e os filmes que son difíciles de encaixar nun xénero teñen moitas veces menos éxito comercial que as que son doadas de clasificar.
Resaca
Co nome de resaca coñécese popularmente un cadro de malestar xeral que padece ao espertar unha persoa que bebeu alcohol en exceso.
Mata Ashita
"Mata Ashita" (また　あした) é o single número 26 do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 12 de novembro do ano 2003 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. O single alcanzaría a terceira posición nas listas de Oricon.
Resaca
Prevención
Se é posible, reducir a inxesta de alcol. Beber líquido antes e despois do período de inxesta de alcol, e se é posible, que estes sexan auga ou zumes.
Non convén deitarse senón até estar no estado máis normal posible. Deitarse cos efectos do alcol, aínda que en primeiro lugar poderiamos pensar que nos vai a facer descansar mellor, ten un efecto contrario. Nas mesmas condicións, deitarse 5 horas despois da última inxesta ou deitarse menos de 3 horas despois, pode significar a diferenza entre padecer ou non resaca ao día seguinte.
A comida inxerida antes de beber tamén inflúe en como afecta o alcol ao corpo, e o mellor sería unha comida copiosa rica en hidratos de carbono, proteínas e graxas, co cal asimilaremos un volume máis elevado de alcol, xa que un estómago baleiro asimila 4 veces máis rápido o alcol que un que está entretido cunha apracible dixestión. Vulgarmente falando, dise que "sobe antes". Unha vez que se bebeu e comezan os síntomas de mareo, perda de control e náuseas, a inxesta de alimentos ricos en amidón como a pataca ou o arroz diminúen a cantidade de líquido dispoñible no estómago para a expulsión do vómito.
Aparentemente a inxesta, en cantidades normais (100% CDR), de complexos vitamínicos do grupo B (en especial a B12), xunto con abundante líquido, poden paliar en certo grao os efectos molestos da resaca: leite, carne, verduras e para as mulleres que estean a tomar pílulas anticonceptivas, unha presa de froitos secos.
É moi recomendable beber aproximadamente a mesma cantidade de alcol consumida en auga antes de deitarse a durmir, ao outro día a resaca será substancialmente menor, non se levantará coa boca seca e non se terá esa sensación de sede constante.
Combater a resaca con alcol non é conveniente. O refrán "un cravo con outro cravo" é mellor non aplicalo neste estado. O que lograremos é paliar a resaca prolongando a bebedeira, pero tarde ou cedo, a dor de cabeza volverá aparecer.
O alcol é eliminado do corpo a unha velocidade de 0.1 ou 0.15 g/h e comercialízanse bebidas que afirman acelerar o proceso estimulando as funcións do fígado.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1904
100px|border|Esgrima Nos Xogos Olímpicos de 1904 disputáronse cinco probas de esgrima. Competiron 11 tiradores de tres nacións.
Farallón de Medinilla
A illa leva o nome de José de Medinilla e Pifieda, o gobernador español das Illas Marianas de 1812-1822.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1904
Na terceira edición dos xogos, o programa incluíu unha proba de florete por equipos por vez primeira, e a única proba de vara de todas as edicións olímpicas. Elimináronse todas as probas para profesionais. A competición efectuouse entre o 7 e o 8 de setembro.
Kammamma
Kammamma foi unha cidade do nordeste do Imperio Hitita, poboada por kaskas pero en territorio de dominio hitita.
Historia
Mursilis III na súa primeira campaña combateu aos kaskas de Ishupitta, antes vasalos, e que se rebelaran. Derrotounos, pero permaneceron rebeldes. Na segunda campaña, ao ano seguinte, derrotounos outra vez, pero os líderes da revolta, Pazzanna e Nunnuta, puideron fuxir, e dirixíronse a Palhwisa (Palhwišša) onde tiveron que recrutar continxentes locais pouco experimentados, que non serían inimigo para o exército regular hitita, que os derrotou e o rei puido destruír a cidade polo lume e saqueouna; o exército dos kaskas fuxiu; entón o rei dirixiuse a Istahara, cidade hitita da zona, onde acampou e desde onde enviou gran á capital; os xefes rebeldes dirixíronse á cidade de Kammamma, e o rei pediu a súa entrega ou, en caso contrario, destruiría a cidade; a cidade colleu aos dous rebeldes e matounos e despois someteuse a Mursilis. Iso pacificou o país kaska e o rei pasou o inverno en Ankuwa.
Fontebieita, Doroña, Vilarmaior
Fontebieita é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Ankuwa
Ankuwa foi unha cidade ao nordeste de Hattusa, preto do país dos kaskas e nunha zona poboada por estes, onde Mursilis pasou o inverno despois da súa segunda campaña (terceiro ano de reinado) na que loitou contra os kaskas de Ishupitta, dirixidos por Pazzanna e Nunnuta, aos que derrotou nesta cidade, e en Palhwisa (Palhwišša) e finalmente capturou en Kammamma.
Tuhpilisa
Tuhpilisa foi unha cidade hitita do norte que estaba en mans dos kaskas no século –XIV, e que foi saqueada polo rei Suppiluliumas I, quen reconstruíu as súas fortificacións.
Ankuwa
O lugar actual ao que corresponde a vella Ankuwa xera certa polémica. Para R. L. Gorny estaría na actual Alışar Höyük, M. Popko propón Eskiyapar, 10 km ao suroeste de Alaca Höyük.
Mortalidade infantil
miniatura|500px|Taxas de mortalidade infantil no mundo en 2008.
A mortalidade infantil é o indicador demográfico que sinala o número de defuncións de nenos nunha poboación de cada mil nacementos vivos rexistrados, durante o primeiro ano da súa vida.
As principais causas de mortalidade infantil son asfixia no nacemento, pneumonía, complicacións no parto, infección neonatal, diarrea, malaria e malnutrición. Moitos factores inflúen na mortalidade infantil, como o nivel educativo da nai, as condicións sociais e a infrestrutura política e médica. A mellora da sanidade, o acceso a auga potable, a inmunización contra enfermidades infecciosas e outras medidas de saúde pública poden axudar a reducir a mortalidade infantil.
A mortalidade infantil foi un indicador empregado para monitorizar o progreso nos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio das Nacións Unidas para o ano 2015. É un dos Obxectivos de Desenvolvemento Sostíbel.
Charo Pita
María del Rosario Pita Villares, coñecida como Charo Pita, nada na Coruña o 24 de xaneiro de 1966, é unha contacontos e escritora galega.
Xeografía da Grecia antiga
Grecia setentrional
Se trazarmos unha liña imaxinaria, no senso dos paralelos, que unira a illa de Léucade, no Mar Xónico e na outra extrema, a península de Magnesia, no Mar Exeo, esta sinalaría os límites entre a Grecia Setentrional e a Central. A primeira ten clima balcánico e danubiano, de acusada continentalidade. Alí se atopan as rexións menos helenizadas (con excepción da chaira da Tesalia e a illa de Corcira) que os gregos do sur consideraban semibárbaras. Son o Epiro, a Iliria e a Macedonia. Na fronteira de Tesalia e Pieria álzase o monte Olimpo, con 2918 m., máxima altura da Grecia, en cuxo cumio tiñan os deuses a súa morada. Entre Tesalia e o Epiro atópase o macizo do Pindo, marca a divisoria entre as bacías exea e xónica. Na fachada xónica domina o clima mediterráneo húmido.
Charo Pita
Traxectoria
Estudou Canto, Interpretación e é licenciada en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Salamanca. Escritora, narradora oral, actriz e cantante. Como contacontos, fixo unha xira con Tim Bowley en 2009.
Xeografía da Grecia antiga
Grecia central
Ao sur daquela liña imaxinaria esténdese a Grecia Central, cun relevo e un litoral moi recortados. Fronte ás súas costas atópanse as illas de Léucade, Ítaca, Cefalonia, Zacinto e outras mais cativas. En xeral as terras son moi pobres, cun interior de clima continental bastante extremo. As comunicacións son difíciles polo abrupto do terreo. Aquí sitúase o monte Parnaso, de case 2.500 m. A rexión da Ática, onde se atopa Atenas, é moi variada, xa que é ao mesmo tempo continental e marítima, montañosa e chá. Esa variedade traduciuse na Antigüidade nunha riqueza de recursos que pulou a expansión dos atenienses. Nas súas terras chás (Maratón, Eleusis, Val de Cefiso) medraban o trigo, a vide e o oliveira (a famosa triloxía mediterránea) e as súas montañas pechaban reservas minerais como no monte Pentélico con mármore o no Laurión con chumbo arxentífero. Os portos naturais achegaban o comercio exterior. En xeral, a fachada exea é fría no inverno e cálida no verán.
Charo Pita
Traxectoria
Impartiu obradoiros de narración oral desde o ano 1994.
Xeografía da Grecia antiga
Península do Peloponeso
Ao sur da Grecia continental atópase a península do Peloponeso, cuxa forma comparouse coa dunha folla de parra, e que presenta unha fragmentación máis acusada se cabe e unhas costas máis recortadas que no resto do país. Xunguida á Ática polo estreito de Corinto, de só 6 Km de anchura, entre as profundas escotaduras dos golfos de Corinto e Sarónico, é moi montañosa, de terra pobre, con só unhas poucas franxas fértiles na súa periferia, nas rexións de Acaia, Élida, Mesenia, Laconia e Argólida. No seu interior alcanzase notables altitudes,como o monte Taigeto (2400 m), preto de Esparta. O clima na costa segue a ser o mediterráneo húmido.
A periferia grega
O que se podería chamar a periferia grega componse dunha serie de rexións na bacía do Exeo que estiveron plenamente helenizadas e que viñan a ser coma enclaves en territorios bárbaros. Así, nas costas setentrionais habería diversas cidades gregas, cun territorio máis ou menos extenso, na Propóntide (Mar de Mármara) e nas costas da Frixia e da Tracia. Nesta última estaba moi helenizada a península Cálcidica. Nas costas de Asia Menor, fronte á illa de Lesbos deica a Illa de Rodas, poderían considerarse na Antigüidade tan gregas como os territorios a outro lado do Exeo. Eses territorios estaban nucleados arredor das cidades como Pérgamo, Elea, Esmirna, Clazomene, Éfeso, Mileto ou Cnido e os seus arredores non diferían moito da Grecia continental, con costas recortadas e clima mediterráneo húmido, aínda que neles desembocarían ríos de certa importancia que viñan da Anatolia como son o Escamandro e o Meandro.
Estévez
Estévez é un apelido patronímico galego, orixinario do val de Quiroga. No ano 2000 o apelido tiña en Galiza 19.492 ocorrencias. Pode referirse a:
Zidaparha
Zidaparha foi unha cidade hitita do norte que estaba en mans dos kaskas no século –XIV, e que foi atacada polo rei Suppiluliumas I na parte final do seu reinado, sendo rexeitado polos seus defensores, nunha das poucas derrotas deste rei rexistradas nos seus anais ("Feitos de Suppiluliumas").
A Fraga, Doroña, Vilarmaior
A Fraga é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 8 eran mulleres.
Telo (deus)
Telo é un deus celta, o espírito epónimo de Toulon, no departamento francés de Dordoña. Era a deidade dunha fonte sagrada en torno á cal medrou o asentamento antigo da cidade.
Tamén se teñen atopado unha serie de dedicatorias a Telo preto da cidade de Périgueux. En tres delas, Telo é invocado xunto coa deusa Stanna.
Parque Nacional Pyhä-Luosto
miniatura|250px|Parque Nacional Pyhä-Luosto. O Parque nacional Pyhä-Luosto atópase no centro de Finlandia, na rexión de Lapin Lääni.
Características
O hábitat predominante é a Taiga. Conta cunha superficie protexida de 4.100 hectáreas e foi fundado en 1.938.
Vexetación e fauna
Extensas superficies de bosque formadas por abetos e piñeiros. Existen grandes poboacións de oso pardo, lobo e glutón. Entre as aves cómpre salientar o ferreiriño da Laponia e o gaio escuro.
Stade Chaban-Delmas
É o estadio no que xoga os seus partidos como local o Union Bordeaux Bègles de rugby dende 2011. Tamén foi o estadio do FC Girondins de Bordeaux entre 1938 e 2015, cando se traladou ao Stade Bordeaux-Atlantique.
Construído en 1930 como velódromo, foi axiña renovado como estadio de fútbol para acoller partidos da Copa do Mundo de Fútbol 1938. O estadio foi clasificado como edificio histórico, de xeito que non se pode ampliar a súa capacidade. En 1998 se xogou neste estadio a final da Heineken Cup 1997-1998.
O seu nome actual débese a Jacques Chaban-Delmas, quen foi alcalde de Bordeos dende 1947 ata 1995, e que morreu no ano 2000.
Atrio, Redemuíños, Quintela de Leirado
Atrio é un lugar da parroquia de Redemuíños, no concello ourensán de Quintela de Leirado na comarca da Terra de Celanova. Tiña 8 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 10 eran mulleres.
O Penedo, Montemaior, A Laracha
O Penedo é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 11 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 7 homes e 4 mulleres.
Parque Nacional Oulanka
miniatura|250px|Parque Nacional Oulanka. O Parque nacional Oulanka atópase no centro de Finlandia, nas rexións de Lapin Lääni e Oulun Lääni.
Vexetación e fauna
Extensas superficies de bosque formadas por abetos, piñeiros e bidueiros. Existen importantes poboacións da orquídea (Cypripedium calceolus). Existen poboacións de oso pardo, lobo, glutón e alce. Entre as aves cómpre salientar o ferreiriño da Laponia e o pimpín real.
Manuel Martínez Sueiro
Manuel Martínez Sueiro, nado en Cadós (Bande) o 21 de maio de 1873 e finado en Salamanca o 2 de outubro de 1920, foi un xurista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou no seminario de Ourense e licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1895). Traballou como avogado en Ourense e exerceu de xuíz municipal ata que gañou as oposicións a xudicatura. Foi xuíz de Instrución en Riaño, Gandesa, Corcubión, O Carballiño e Monforte de Lemos. Logo foi fiscal da Audiencia en Ourense e Salamanca.
Alternou a súa profesión co xornalismo e a investigación histórica e arqueolóxica. Colaborou no Boletín de la Comisión de Monumentos Históricos y Artísticos de Orense con artigos como “Vocablos gallegos del dialecto salmantino” e “El Autor del Pórtico del Paraíso” e no Boletín del Círculo Católico de Obreros de Orense. Foi membro da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, da Real Academia de la Historia e membro correspondente da Real Academia Galega.
Wamba (homónimos)
Wamba pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
A Greleira, Doroña, Vilarmaior
A Greleira é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 11 eran homes e 8 eran mulleres.
Cholet Basket
O Cholet Basket é un club profesional de baloncesto francés con sede na cidade de Cholet, no País do Loira. Actualmente xoga na Ligue Nationale de Basket Pro A (LNB), a máxima categoría do baloncesto galo. No ano 2010 o club gañou o seu primeiro campionato de liga, o que supuxo o seu terceiro título importante tras gañar en 1998 e 1999 a Copa. O Cholet xoga os seus partidos como local en La Meilleraie, un pavillón con capacidade para 5 191 espectadores.
Historia
O club sempre destacou polo seu sistema de formación de novos xogadores. De feito, na temporada 2004−05, dos doce xogadores do equipo profesional, até dez viñan das categorías de formación do club. Algún exemplo destes xogadores son Antoine Rigaudeau, Jim Bilba ou Mickaël Gelabale. Na temporada 2008−09 o Cholet estivo a piques de gañar o seu primeiro título continental, mais perde na final do EuroChallenge (75–77) ante a Virtus Bologna. Porén, a decepción durou pouco, xa que no ano 2010 o equipo consegue gañar o seu primeiro título de Liga após acabar no primeiro lugar da clasificación e vencer na final dos play-offs polo título ao Le Mans. Grazas ao título o equipo volve a xogar a Euroliga para a temporada 2010–11, aínda que caen eliminados na primeira rolda con catro vitorias e seis derrotas. Destaca a súa vitoria por 82−78 ao Fenerbahçe Ülker, nesa altura invictos na competición. Na competición doméstica o equipo volve a ocupar o primeiro posto na liga, mais non consegue gañar ao título ao perder na final dos play-offs ante o SLUC Nancy. Despois de perder nas semifinais na temporada seguinte, o Cholet deixa de ocupar os primeiros postos da liga, converténdose nun equipo da zona da clasificación.
Títulos
Liga de Francia
Copa de Francia
Supercopa de Francia
José Luís Pires Laranjeira
José Luis Pires Laranjeira, nado en 1950 en Melgaço, Portugal, é un profesor e escritor portugués especializado nas literaturas africanas.
Traxectoria
Estudou no Instituto Alexandre Herculano do Porto e licenciouse en Estudos Portugueses (Universidade do Porto, 1980), Mestrado en Literaturas Africanas e Brasileira (Universidade de Lisboa, 1985) e Doutor en Literaturas Africanas (Universidade de Coímbra, 1994). Efectuou unha estadía de pos-doutoramento na Universidade de Cergy-Pontoise (París, 1998 e 1999).
Ten o doutoramento en Literaturas Africanas pola Facultade de Letras da Universidade de Coímbra (FLUC) onde exerceu de Profesor Associado. É tamén responsábel das cadeiras de Literaturas Africanas de Lingua Portuguesa, desde 1981, e tamén de Culturas Africanas. Ensina tamén literatura brasileira, cultura brasileira e estudos culturais (Universidade de Salamanca, FLUC etc.). É o decano dos profesores de Literaturas Africanas en Portugal.
Creou en Coímbra o Mestrado e a Pos-graduación de Literaturas e Culturas Africanas e da Diáspora (2001-2005) e foi profesor no mestrado en Relacións Interculturais da Universidade Aberta (Porto, 1996-2000). Foi profesor convidado da Universidade de Salamanca (1996-1997), inaugurando o ensino de Literaturas Africanas de Lingua Portuguesa, ensinando tamén Historia do Brasil, Cultura Brasileira e Literatura Brasileira. Participou, ademais, no Laboratorio de Estudos Afro-Brasileiros da Universidade Estadual de Londrina. Dirixiu na Universidade de Salamanca o Curso Extraordinario: “Literaturas africanas y poscolonialidad: tradición, tragedia, género y derechos humanos”. Dirixiu teses e participou en múltiples palestras e actividades.
Foi xornalista en Luanda (1974) e no Porto (1977-1983). Exerceu a crítica lieraria nos xornais Diário de Luanda e A Província de Angola (1972-1974), África (Lisboa, anos 1980-1990) e do Jornal de Letras, Artes & Ideias (Lisboa, 2002-2012). Coordenou (con Ernesto Rodrigues e José Viale Moutinho) os tres volumes de Atualização (2002-2003) do Dicionário das Literaturas Portuguesa, Galega e Brasileira dirixido por Jacinto do Prado Coelho, na Editora Figueirinhas (Porto), tendo escrito cerca de 440 entradas de Literaturas Africanas e Brasileira. Dirixiiu uma colección de ensaios sobre literaturas e culturas africanas, na Editora Novo Imbondeiro, de Lisboa (2001-2007), e uma breve colección de ficción brasileira da Editora Figueirinhas, do Porto (2003-2005). As súas investigacións diríxense á Historia, Sociedade, Política e Cultura e ás Literaturas Africanas, alén do estudo de aforismos e outros textos curtos en várias culturas e tamén algús aspectos de culturas orientais e do Medio Oriente.
As categorias da poesia (com referências à negritude) é a súa contribución nos Estudos dedicados a Carvalho Calero, Vol. II (ed. de José Luís Rodríguez), 2000. Participou nas X Jornadas do Ensino - Escola de Verão da Galiza e Portugal (1986): Literaturas africanas de língua portuguesa: problemas de análise textual. En 1987 no Encontro sobre Castelao: Castelao e a Lusofonia. Colaborou nos Cadernos de Literatura e Diversidade, v. 10, 1981: "Conflitos sociais nas literaturas africanas de língua portuguesa". En Agália, v. 4, 1985: "A linguagem poética da angolanidade".
Ligazóns externas
[https://www.youtube.com/watch?v=FwtGOQnsz0U Entrevista en 2018. Vídeo]
Unión Campesina de Osedo y sus Contornos
A Unión Campesina de Osedo y sus Contornos foi un sindicato agrario creado na parroquia de Osedo (Sada) poucos días antes do alzamento fascista do 1936. A súa directiva compúñana José Manuel Abruñedo (Presidente), Claudino Fernández (Vicepresidente), José Fernández Babío (Secretario), José Amor (Vicesecretario), Camilo Suárez Castro (Tesoureiro), Benito Souto (Vicetesoureiro), Antonio Manteiga (Bibliotecario) e Antonio Pampín, Andrés Díaz, Benito López e Manuel López (Vocais). Contaba con 70 afiliados.
Provincia de Pesaro e Urbino
Pesaro e Urbino é unha provincia da rexión das Marcas, en Italia. A súa capital é a cidade de Pésaro.
Historia e características
Tiña unha área de 2.892 km2, unha poboación de 351.216 habitantes (2001), e 67 comunas. Agora ten 60 municipios, transferíndose estes sete (Casteldelci, Maiolo, Novafeltria, Pennabilli, San Leo, Sant'Agata Feltria e Talamello) á provincia de Rímini no 2009.
Ao nordeste ten o Mar Adriático, e limita polo norte coa provincia de Rímini (rexión da Emilia-Romaña) e coa República de San Marino, polo sueste coa provincia de Ancona, polo suroeste coa provincia de Perugia (rexión da Umbría) e polo oeste coa provincia de Arezzo (rexión da Toscana).
miniatura|250px|esquerda|A cidade de [[Urbino.]]
Os principais municipios son:
Afonsín, Rouzós, Amoeiro
Afonsín é un lugar da parroquia de Rouzós no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 36 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 20 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 37 habitantes (17 homes e 20 mulleres).
Xabier Agirre
Xabier Agirre López, nado en Vitoria o 8 de abril de 1951, é un político vasco do PNV e de ideoloxía nacionalista vasca. Ocupou importantes cargos institucionais tanto na Deputación Foral de Áraba como no Parlamento Vasco. Entre os anos 2007 e 2011 foi Deputado Xeral de Áraba e entre 2012 e 2016 foi presidente do Araba Buru Batzar. Actualmente é Deputado no Parlamento Vasco.
Biografía
É administrativo técnico de profesión, antes de dedicarse exclusivamente na política, traballou na Caixa de Aforros de Vitoria.
Traxectoria política
Vencellado ao Partido Nacionalista Vasco dende os anos setenta, participou activamente no Araba Buru Batzar, máximo órgano executivo do PNV en Áraba, chegando a presidir devandito órgano entre os anos 1983 e 1987, posto que volvería repetir en 2012 tras vencer ao seu compañeiro de partido Iñaki Gerenabarrena.
Entre 1990 e 1999 exerceu como Viceconselleiro de Interior do Goberno Vasco, sempre baixo as ordes do Conselleiro de Interior Juan María Atutxa.
No ano 2007 foi o candidato do PNV para Deputado Xeral de Áraba, malia ser o terceiro partido máis votado (por detrás do PP e o PSE, aínda que empatado a escanos con este último) puido ser investido Deputado Xeral grazas ao apoio de Aralar e á falta de acordo entre populares e socialistas. Nas eleccións forais de 2011 presentouse á reelección, con todo tampouco volveu gañar as eleccións. O PSE afirmou que apoiaría a investidura do candidato do Partido Popular Javier de Andrés, aínda que as dúas forzas constitucionalistas non sumaban maioría absoluta. Por outra banda, Bildu apoiou a investidura de Xabier Agirre, aínda que as dúas forzas nacionalistas tampouco sumaban maioría absoluta. A chave do goberno estaba en mans das dúas deputadas de Ezker Batua quen finalmente se abstiveron de votar a ningún candidato. Provocaron desta maneira a investidura do candidato do Partido Popular.
Agirre desvelou ante a opinión pública as verdadeiras causas do desacordo das dúas representantes da esquerda: a cambio do seu apoio, os negociadores de Ezker Batua pediran que se colocase a 39 afiliados seus, “de maneira cualificada e disfrazándoo dalgún proceso de selección” na dirección da obra social da BBK, no consello de administración da Caixa Vital, no Teatro Arriaga ou no Palacio Euskalduna, etcétera; a máis diso un crédito de 600.000 euros e de que nos orzamentos de 2012 puxésese á súa “exclusiva disposición” 300.000 euros máis para dar as subvencións que quixeren.
Deste episodio o director de teatro Eugenio Amaya escribiu a obra Anomia, estreada no Teatro María Guerreiro en outubro de 2012 e publicada no mesmo ano polo Centro Dramático Nacional.
Logo de cinco anos de traballo nas institucións arabesas, en 2012 renunciou ao seu escano nas Xuntas Xerais de Áraba. Presentouse como cabeza de lista do PNV por Áraba ás eleccións autonómicas dese ano. Obtendo o seu escano no Parlamento Vasco tras cinco anos fóra desta Cámara.
El Vivariense
Historia e características
Apareceu o 8 de xuño de 1890, dirixido por Jesús Franco Fernández. Nesta primeira etapa os seus colaboradores foron Amando Fanego, Manuel Cerdido, José Pérez Vigo, Eusebio Lorenzo, Juan Antonio García Meitín e Antón Lorenzo Villar. Foi rival de El Eco de Vivero. Cesou a súa publicación o 23 de xaneiro de 1898.
Subtitulado Periódico semanal, reapareceu o 17 de abril de 1906, dirixido primeiro por Ramón Díaz Freijo e a partir de 1914 por José Santiago Seijo. Entre os seus colaboradores estaban Juan Pla Zubiri, Juan Antonio García Meitín, Alfredo García Dóriga e Antón Vilar Ponte. O último número conservado ten data do 18 de abril de 1915.
Trofeo Teresa Herrera 1978
O Trofeo Teresa Herrera de 1978 foi a 33ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 11 e o 13 de agosto de 1978. O campión foi o Real Madrid, que derrotou na final ao Flamengo brasileiro, logrando o seu quinto título.
O dianteiro do Deportivo da Coruña, Alfonso Castro, recibiu o trofeo ao mellor xogador do torneo.
SORAAI
"SORAAI" (ソラアイ) é o single número 27 do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 25 de febreiro do ano 2004 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. O single alcanzaría a oitava posición nas listas de Oricon.
Parc des Princes
O Parc des Princes (en francés literalmente Parque dos Príncipes) é un estadio de fútbol da cidade de París, con capacidade para 48.500 persoas. Nel xoga como local o París Saint-Germain dende 1974.
Neste estadio xogáronse as finais da Copa de Europa de fútbol dos anos 1956, 1975 e 1981, e a final da Copa de Europa de rugby do ano 2001. Tamén foi varias veces a meta final do Tour de Francia antes de 1972.
Ata a construción do Stade de France, inaugurado en 1998, o Parc des Princes foi o estadio nacional das seleccións francesas de fútbol e rugby.
A selección de rugby de Francia xogou 74 partidos nel entre 1906 e 1997, 59 deles pertencentes ó Torneo das Seis Nacións.
Sindicato Campesino de Mondego
O Sindicato Campesino de Mondego foi un sindicato da parroquia de Mondego (Sada) vencellado á CNT e activo entre o 1933 e o 1936. Estivo presidido por Eugenio Taibo.
Yusuf Salama
Yusuf Salama (en يوسف باز سلامة, tr. "Yuwsuf Bas Salamah"), nado en Antilias (Líbano) o 25 de decembro de 1914 e finado o 29 de marzo de 2004, foi un eclesiástico católico maronita, arcebispo de Alepo dende 1967 até 1990.
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote o 10 de marzo de 1940. O 15 de marzo de 1967 foi nomeado arcebispo de Alepo dos maronitas, recibindo a consagración episcopal de mans do patriarca de Antioquía e todo o Leste Paulo II Pedro al-Mauxi o 14 de maio.
O 24 de setembro de 1967 foi nomeado administrador apostólico de Ladaqia, cargo que mantivo até o 4 de agosto de 1977. Retirouse o 9 de xuño de 1990, e finou o 29 de marzo de 2004.
Olympe de Gouges
Olympe de Gouges, pseudónimo de Marie Gouze, nada en Montauban (Tarn-et-Garonne) o 7 de maio de 1748 e finada en París o 3 de novembro de 1793, foi unha escritora e abolicionista francesa, coñecida polas súas dúas obras máis famosas: A escravitude dos negros (1786) e a Declaración dos dereitos da muller e da cidadá (1791). .Foi a segunda muller francesa en ser executada baixo a guillotina, só precedida por María Antonieta.
Long Island Sound
miniatura|dereita|250px|Mapa de Connecticut, onde se aprecia o Long Island Sound e a parte norte de [[Long Island]] O Long Island Sound (estreito de Long Island) é un estuario do Océano Atlántico, onde desembocan numerosos ríos da rexión de Nova York, nos Estados Unidos. Está situado entre as costas Connecticut ao norte e Long Island ao sur, e as beiras de Nova York ao suroeste. A desembocadura do río Connecticut en Old Saybrook (Connecticut) atópase no estreito de Long Island. Ao final do extremo oeste, está bordeado polo lado norte polo condado de Westchester (Nova York) e o Bronx, e únese ao East River. Este estreito está ás veces considerado como a fronteira natural entre Nova Inglaterra e os estados da rexión do Mid-Atlantic (Nova York, Pensilvania, Nova Jersey, Maryland e Delaware.)
Olympe de Gouges
Traxectoria
Naceu en Montauban, nunha familia humilde (seu pai era carniceiro e súa nai lavandeira). Segundo o seu rexistro de bautismo era filla de Pierre Gouze e Anne-Olympe Mouisset. Porén, ela considerabase filla biolóxica do marques de Pompignan, Jean-Jacques Le Franc.
Long Island Sound
Historia
O primeiro europeo en navegar polo Long Island Sound foi o explorador e comerciante holandés Adriaen Block en 1614 a bordo do buque Onrust explorou o East River e entrou no Long Island Sound. Viaxando ao longo do estreito, internouse no río Housatonic (que era chamado o "Río dos Outeiros Vermellos") e no río Connecticut, que explorou polo menos ata o que é na actualidade Hartford, sesenta millas río dentro.