cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrés Comerma
Traxectoria
Comezou a traballar nos estaleiros ferroláns como docente na Escola de Mestrado e tamén como encargado da construción naval nos estaleiros de Ferrol (actual Izar Ferrol). Nesa época asumiu a dirección dos traballos de construción da fragata acoirazada Sagunto. En 1868 publicou a súa primeira obra, o Curso práctico de construcción naval. miniatura|Comerma dirixiu en Ferrol a construción do [[Cruceiro Alfonso XII.]] Foi responsable dunha das obras máis importantes de enxeñería da cidade de Ferrol, o dique da Campá, que construíu entre 1873 e 1879 por encargo do Almirantado. Ao tempo que comezaba a súa carreira de Farmacia, na que conseguiu licenciarse pola Universidade de Santiago de Compostela, asistiu como representante da Armada Española a diversas exposicións e eventos internacionais, coma a Exposición Universal de Viena de 1873, o Congreso da Electricidade de París de 1881, a Exposición Internacional da Electricidade en Múnic (1882), ou a Exposición Internacional da Pesca de Londres de 1883, onde foi ademais o responsable da construción do pavillón español. En 1883 encargouse do deseño dun proxecto de camiño de ferro submarino que comunicaría España co norte de África baixo o Estreito de Xibraltar, que non se levou a cabo. miniatura|Comerma presidiu a rondalla ferrolá Airiños da miña terra. Posteriormente participou na xunta organizadora da Exposición Universal de Barcelona de 1888, dirixida polo nedense Eugenio Serrano de Casanova. En 1891 solicitou o seu pase á reserva e trasládase a Madrid, onde chegou a catedrático de Técnica micrográfica e histoloxía vexetal e animal na Facultade de Ciencias da Universidade Central. Con todo, seguiu mantendo o contacto coa cidade departamental. Presidente do Casino Ferrolán en 1900, director do Ateneo Ferrolán entre 1903 e 1906 e presidente da xunta de accionistas do Teatro Jofre, foi tamén presidente da rondalla Airiños da miña Terra. Ademais, colaborou asiduamente co xornal El Correo Gallego, que daquela se editaba en Ferrol, e coa publicación Almanaque de Ferrol, á que contribuía con ensaios sobre enxeñería e sobre recuperación do patrimonio. En 1910 regresou de forma permanente a Ferrol, xa coa categoría de xeneral. En 1913 foi nomeado académico correspondente da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais de España. Foi membro da Sociedade Española de Historia Natural.
Vida persoal
Estivo casado dúas veces, primeiramente con Ángela Pérez Montero, coa que tivo unha filla, e, cando enviuvou, coa súa irmá Elvira Pérez Montero, coa que tivo oito fillas máis, das que cinco faleceron sendo nenas.
Cabriolé
miniatura|300px|Mazda MX-5, un cabriolé moderno. Un cabriolé (tamén chamado convertible ou spider para os modelos italianos) é un tipo de carrozaría de automóbil sen teito ou cuxo teito pode ou ben quitarse ou ben pregarse e gardarse no maleteiro. Este teito, denominado capota, pode ser de vinilo, tea, plástico ou de metal; popularmente chámase cabrio e en ocasións denomínase erróneamente cupé debido á mercadotecnia que levaron a cabo os fabricantes de automóbiles cando comezaron a xuntar as denominacións cupé-cabriolet para referirse aos convertibeis conformados con teito metálico. Practicamente todos os convertibeis teñen dúas portas laterais, debido a que as aperturas máis grandes causarían problemas estruturais no chasis.
Historia
miniatura|right|275px|[[Lincoln Continental, cabriolé con catro portas.]] Ao principio do século XX o cabriolé foi o deseño por omisión. Non foi senón ata 1910 que Cadillac introduciu o primeiro automóbil de deseño pechado. Unha combinación de motores débiles e a percepción de que un automóbil así deseñado asemellábase a un vagón, derivou en que os automóbiles de teito metálico non tivesen moita demanda nese tempo. Ata mediados dos anos vinte, os convertibeis foron os vehículos máis vendidos, xa que a súa construción, por entón máis sinxela que os "sedán" de carrozaría pechada, permitían unha maior facilidade técnica na súa construción e un prezo máis axustado aos "petos" da época. Máis tarde, os convertibeis fabricáronse con menos frecuencia, posiblemente debido a unha combinación de factores, entre eles, unha esixencia do goberno dos Estados Unidos, a mediados dos anos 70, para incrementar a seguridade en caso de envorco, o que fixo dubidar aos fabricantes sobre a súa venda ante tales restricións. Nesa década, o modelo xa case desaparecera e, en 1976, o Cadillac Eldorado foi publicitado como "O último cabriolé de Estados Unidos". Durante este período de baixa produción de convertibeis, o modelo T-top converteuse nunha alternativa popular aos convertibeis, especialmente nos chamados muscle car. Noutras partes do mundo, Europa, en particular, a produción de convertibeis foi continua, con varios modelos destacados.
Non foi ata a década de 1980 que regresaron os convertibeis ao mercado estadounidense, alcanzando a súa reconsolidación no gusto da xente co Mazda MX-5, na década de 1990. Aínda en 2007, a maior parte dos fabricantes de automóbiles ofrecen modelos convertibeis. Outro caso de cabriolé é o Ford Galaxie, fabricado en 1966 e un dos seus exemplares, foi obsequiado ao Goberno de Chile, pola Raíña Isabel II de Inglaterra durante unha visita oficial a Chile. miniatura|200px|Cabina de piloto dun [[Morgan Motor Company|Morgan roadster actual.]]
Roadster
miniatura|200px|[[Alfa Romeo Spider de 1966.]]
Un automóbil deportivo bipraza con carrozaría cabriolé adóitase denominar Roadster. Son xeralmente moi lixeiros e de tracción traseira. O termo provén do inglés, e utilizábase para describir aos antigos deportivos convertibeis, que dispoñían de dúas prazas e un asento pregable para outras dúas persoas aloxado no maleteiro. Nalgúns modelos antigos non existía capota algunha, senón que o automóbil sempre quedaba ao aire libre e non había portelos laterais. O Jaguar XK ten as características do típico roadster inglés. Coa crise do petróleo da década de 1970, os deportivos diminuíron as súas vendas e os roadsters desapareceron. En 1989, a marca xaponesa Mazda reinventou o roadster co seu MX-5.
Os fabricantes italianos como Alfa Romeo, Fiat e Ferrari designan este tipo de carrocería como Spider (ou Spyder). Os alemáns adoitan chamalos Speedster e un coche clásico alemán que usa esta terminoloxía lingüística viría ser o Porsche 356 Speedster. Os termos Spider e Speedster son moi comúns en certas rexións.
Cabe sinalar que existe unha versión da orixe do nome "spider" que se remonta a un tipo de pequeno carruaxe de cabalos chamado Sulky do século XIX popular nos Estados Unidos, moi lixeiro, dunha soa banqueta, dotado dunhas béstas grandes e moi flexibles que aportaban unha confortable comodidade aos viaxeiros. As enormes rodas que tiña conferíanlle un aspecto estraño. Unha dama bautizouno enseguida: parece un "spider" (araña en inglés).
Teito targa (Targa Top)
miniatura|right|200px|Carrozaría tipo «targa» nun [[Porsche 914.]]
O Targa Top, tamén coñecido como o Surrey Top, é un tipo de carrozaría semicabriolé de automóbil, trátase dunha carrozaría aberta que dispón dunha barra de protección en caso de accidentes (a miúdo moi ancha), unha fiestra traseira fixa ou desmontable e unha sección do teito entre o parabrisas e a barra de protección que pode desmontarse con facilidade.
O nome "targa" popularizouse coa introdución do Porsche 911 Targa de 1965, aínda que o primeiro coche de produción deste tipo foi lanzado realmente cinco anos antes e foi o Triumph TR4 en 1961, que o ofrecía como opción e comunmente coñecido como un "Surrey Top". Tamén foi utilizado nos Saab Catherina de 1964. O nome targa foi adoptado por Porsche na carreira de Targa Florio na cal competiron.
Open Air (Open Top - Rag Top)
O Open Air é un tipo de carrozaría semicabriolé, conformada por un teito de lona ou vidro removible. Unha característica deste tipo de carrozarías é que só a parte superior do automóbil pode ser desmontada ou pregada ademais que os vidros laterais e traseiros nalgúns casos non poden desmontarse. É o caso do Citroën C3 Pluriel, Volkswagen Polo e o Renault Twingo.
Lapinjärvi
Lapinjärvi (en sueco Lappträsk) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Uusimaa. En 2018 a súa poboación era de 2 710 habitantes. A superficie do termo municipal é de 339,31 km2, dos cales 9,43 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 8,22 hab./km².
Gaivota biquistreita
thumb| Chroicocephalus genei A Gaivota biquistreita (Larus genei) é unha ave da familia dos láridos.
Características
Trátase dun lárido de pequeno ou medio tamaño, semellante a gaivota chorona. A súa lonxitude non adoita superar os 40 cm e a envergadura non acostuma exceder os 100 cm. O peteiro é negro avermellado e o iris branco. Os xuvenís presentan o peteiro e as patas cun ton amarelo. O corpo é branco coas excepcións das as agrisadas e a cola negra. O hábitat e costumes son moi similares ós da gaivota chorona, mais a súa poboación é moito máis reducida. A alimentación consiste en peixes, crustáceos e insectos. Que captura nadando ou voando, e empregando unha gran variedade de técnicas. Non adoita empregar con frecuencia os descartes dos pescadores e téñense documentado actos de cleptoparasitismo sobre carráns e outras especies.
Reprodución
Aniña en deltas, marismas ou cursos fluviais. Aproveita zonas chás onde a vexetación herbácea se combina con lameiras, onde constrúe un refuxio onde emprazar o niño. Cría colonialmente, aceptando a presenza doutras gaivotas e aves limícolas. Tense sinalado que este feito poderia ser un mecánismo de defensa contra a predación dos niños por parte doutras gaivotas, córvidos ou de mamíferos terrestres. O niño constrúese con ramallos secos e plumas. Habitualmente as postas constan de dous ovos, sendo raros as postas de tres ou catro ovos. Unha das características máis salientábeis desta especie, e que os polos, unha vez fóra do ovo agrúpanse xuntos. Esta característica non é común ó resto de especies de gaivotas, mais si a outras aves tales coma os flamengos.
Distribución
Distribúese por todo o Mediterráneo e en todos os seus mares conectados: coma o Mar Negro, o Mar Caspio ou o Golfo de Arabia. Cara o norte chega ata a Siberia máis meridional, cara o leste o seu límite sitúase na India occidental. Tamén está presente en puntos illados de Mauritania e o Senegal. Na área de distribución europea, concéntrase sobre todo en Rusia e Ucraína, ocupando puntos illados, e nunca mostrando poboacións moi grandes, na conca mediterránea. En España só se atopa nas costas catalás, valencianas e na conca do Guadalquivir. Mais só cría de maneira regular no Delta do Ebro e na conca do río Guadalquivir. Outros puntos onde a cría ten sido confirmada en certos anos son o Parque natural das salinas de Santa Pola, a Lagoa de la Mata, a Lagoa de Torrevieja e no Parque Natural da Albufera de Valencia. No 2007 estimouse en España unha poboación de 1.220 parellas reprodutoras. Dos cales a metade sitúase en Andalucía e o resto repartiríase entre Cataluña e Valencia.
Conservación
A gaivota picofina presenta grandes oscilacións na súa poboación mundial de ano en ano. Porén debido ó tamaño da poboación total e o amplo rango xeográfico polo que se estende non está considerada en perigo pola UICN. A nivel europeo está catalogada dentro do Anexo I da Directiva 79/409/CEE relativa á conservación das aves silvestres e atópase dentro da categoría De Interese Especial. En España considérase unha especie vulnerable debido a varios motivos. Por un lado a súa reducida poboación e a súa alta dispersión dificultan a reprodución. Por outro lado tamén se ve afectada pola degradación dos seus hábitats pola contaminación, a súa sensibilidade ás perturbacións e a súa vulnerabilidade á competencia doutras especies. Todos estes motivos explican a dificultade que atopa a especie para crear novas colonias estábeis.
A Casanova, Noicela, Carballo
A Casanova é un lugar da parroquia de Noicela no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 5 homes e 2 mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Saltoxo, Oleiros, Oleiros
Saltoxo é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Oleiros.
Gran Premio de Alemaña de 2009
O Gran Premio de Alemaña de 2009 (formalmente o LXIX Gran Premio de Alemaña) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 12 de xullo de 2009 en Nürburgring, Nürburg, Alemaña. Foi a novena carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2009.
Pielavesi
Pielavesi é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 4 497 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 406,51 km2, dos cales 253,29 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 3,90 hab./km².
Limita cos concellos de Iisalmi, Keitele, Kiuruvesi, Kuopio, Tervo, Pihtipudas e Pyhäjärvi estes dous últimos nas rexións veciñas de Finlandia Central e Ostrobotnia do Norte respectivamente.
Desinencia
En morfoloxía chámaselle desinencia é un afixo que se coloca a continuación dunha raiz (e, ás veces, dun elemento temático), para constituír unha forma flexionada. Hai dous tipos de desinencias:
Cunca do Polo Norte (Marte)
400px|dereita|miniatura|A Cunca do Polo Norte sería a zona que aparece en azul, exceptuando a zona que ocupa [[Utopia Planitia, a forma elíptica está interrompida pola rexión de Tharsis, que aparece en vermello.]]
A Cunca do Polo Norte, ou a Cunca Boreal, é unha gran cunca ou planicie de baixa altitude que está situada no hemisferio norte marciano, e que cobre case o 40% do planeta. Chryse Planitia, o lugar de aterraxe da Viking 1, sería unha baía que se abre cara está cunca.
Unha das posibles explicacións da baixa altitude, do relevo case plano desta cunca, e da falta de cráteres é que esta cunca tivo a súa orixe a través dun grande impacto dun meteorito. Dúas hipóteses compiten por dar unha posible resposta á orixe por colisión desta cunca: a primeira sería o resultado dun impacto a baixa velocidade (6 – 10 km/s), cun ángulo oblicuo e un diámetro duns 1.600 - 2.700 km; a segunda hipótese extraída dos datos topográficos proporcionados pola Mars Global Surveyor e que coincide cos modelos que suxiren a formación dun cráter cunhas dimensións de 10.600 km por 8.500 km, o impacto estaría centrado nas coordenadas 67° N 208° E, parte do cráter sería recuberto polas erupcións que crearon a rexión do Tharsis. Existen tamén evidencias dun segundo posible cráter/impacto. Está última hipótese, faría desta cunca e por moito, o cráter de impacto máis grande do Sistema Solar, aproximadamente con catro veces máis diámetro cá Cunca Aitken (na Lúa) ou que Hellas Planitia no hemisferio sur de Marte.
Pobo dendi
Os dendi son un grupo étnico que habita no norte de Benín e en Nixeria, principalmente nas chairas do río Níxer. Forman parte do pobo songhai. Derivado da lingua songhay, o termo "dendi" tradúcese como "río abaixo." A comunidade está formada por 195 633 persoas. Entre eles, só 4 505 viven en Nixeria. A súa lingua nai é a lingua dendi.
Velabrum
miniatura|250 px|Mapa Velabrum miniatura|250px|dereita|Arco di Giano e san Giorgio Velabrum
A Manchica
O topónimo galego A Manchica pode referirse a:
Velabrum
En Roma, o Velabro (Velabrum en latín) era a zona que constituía a saída do foro entre os outeiros Capitolino e o Palatino e que levaba ao Forum Boarium.
Cruzábanna dúas rúas principais, o vicus tuscus, ao sul, e o vicus iugarius ao norte. Constaba de dúas partes e por iso algúns autores chamábanna Velabra. Hoxe en día fican o arco dos Cambistas e o arco de Ianus quadrifons.
O Velabrum Minus era outra zona distinta. Estaba situada entre Celio, Aventino e Palatino, era pantanosa e nela se ergueu o coliseo ou anfiteatro Flavio.
Issac Delgado
Issac Felipe Delgado Ramírez, coñecido como Issac Delgado, nado na Habana o 11 de setembro de 1962, é un cantante de salsa de Cuba.
Traxectoria
En 1983 comezou a súa carreira profesional chegando a ser un dos membros da Orquestra de Pancho Alonso. Empezou a viaxar polo mundo coa orquestra e gravou o seu primeiro disco compacto. En 1987 converteuse no vocalista de "Galaxia" e gravou o seu segundo CD. Un ano despois lidera o grupo "NG La Banda" como vocalista. Con este grupo consegue unha gran fama. Con esta banda gravou tres CD e foi galardoado co premio EGREM 1990-1991.
A Manchica, A Merca
Nosa Señora de Lourdes da Manchica é unha parroquia do concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 349 habitantes, deles 170 eran homes e 179 eran mulleres, o que supón unha diminución de 15 habitantes en relación ao ano 2000.
Feixe, Noicela, Carballo
Feixe é un lugar da parroquia de Noicela no concello coruñés de Carballo (Comarca de Bergantiños). Tiña 9 habitantes no ano 2020 segundo datos do IGE, dos cales eran 5 homes e 4 mulleres.
Mar Báltico
miniatura|Mapa do Mar Báltico
O mar Báltico (do latín Mare Balticum) é un mar interior de auga salobre do norte de Europa aberto ao mar do Norte e, finalmente, ao océano Atlántico a través dos estreitos de Kattegat e Skagerrak. Os países que o rodean son (empezando pola península Escandinava e seguindo en sentido horario): Suecia, Finlandia, Rusia (óblast de Leningrado e Kaliningrado), Estonia, Letonia, Lituania, Polonia, Alemaña e Dinamarca.
A súa superficie é de 432 800 km² e inclúe dous grandes golfos: o golfo de Finlandia, entre o sur deste país e Estonia, e o golfo de Botnia, entre a costa oriental de Suecia e a occidental de Finlandia. Xeoloxicamente é moi novo: só existe desde o VI milenio a.C. É moi pouco profundo (a media é de 57 m; a profundidade máxima é de 459 m ao norte da illa sueca de Gotland), o que, unida á pouca apertura ao océano, fai a renovación das augas moi lenta e favorece os problemas de contaminación. As mareas son de moi pequena amplitude.
Chiara Vigo
Chiara Vigo, nada en Calasetta, na illa de Sant'Antìoco, Italia, o 1 de febreiro de 1955, é unha tecelá e artesá italiana, coñecida por ser a última das mestras na arte de traballar o biso, unha fibra que provén do molusco Pinna nobilis.
Mar Báltico
A cunca que drena ao mar Báltico abarca a totalidade dalgúns países ribeiregos como as repúblicas bálticas, Polonia e a rexión rusa de Kaliningrado. Ademais, estes ríos nacen en, ou atravesan territorios pertencentes a outros países que, malia non posuír costas, comunícanse ao mar por vía fluvial. Tal é o caso da República Checa, Eslovaquia, Ucraína e Belarús, quen acaban achegando auga (indirectamente) ao mar Báltico.
Nomes
O Mar Báltico recibe diferentes denominacións dependendo da lingua. As linguas románicas empregamos o nome de Báltico, semellante ás eslavas (Baltijas jūra en letón, Baltijos jūra en lituano), polonés (Morze Bałtyckie ou Bałtyk), ruso (Балтийское море, Baltískoie More) ou caxubio (Bôłt) así como as linguas bálticas e o inglés.
Por cuestións históricas, é coñecido polo mar do Leste no finés (Itämeri) e por todas as linguas xermánicas agás no inglés, (Ostsee en alemán,Østersøen en danés, Östersjön en sueco), agás o inglés. Finlandia limita co mar polo oeste, mais coñéceno como mar do Leste a causa da ocupación sueca durante gran parte da súa historia.
En estoniano escríbese Läänemeri (mar do Oeste).
Historia
Desde a época dos viquingos, os escandinavos chamárona Austmarr ("Lago do Leste"). O "mar do Leste" aparece na Heimskringla, e Eystra salt no Sörla þáttr. Saxo Grammaticus rexistra en Gesta Danorum un nome máis antigo, "Gandvik"; o sufixo nórdico antigo "-vik" (para baía) revélanos que os viquingos correctamente considerárono como unha entrada do mar.
Nos séculos XIII ao XVII, a forza económica máis forte no norte de Europa foi a Liga Hanseática, unha federación de cidades mercantís de todo o mar Báltico e do mar do Norte. Nos séculos XVI e principios do XVII, Polonia, Dinamarca, e Suecia loitaron en guerras polo Dominium Maris Baltici ("Señorío sobre o mar Báltico"). Co tempo, foi de Suecia, que practicamente abarcaba todo o mar Báltico. En Suecia referíanse ao mar como Mare Nostrum Balticum ("O noso mar Báltico").
Con todo, foron os holandeses quen dominaron o comercio do Báltico no século XVII.
Xeografía
miniatura|[[Cabo Arkona na illa de Rügen, Alemaña.]]
Subdivisións
A parte norte do mar Báltico é coñecido como o golfo de Botnia, dos cales a parte máis setentrional é a baía de Botnia. A cunca sur máis redondeada do golfo chámase mar de Botnia e inmediatamente ao sur desta atópase o mar de Åland. O golfo de Finlandia conecta o mar Báltico con San Petersburgo. O golfo de Riga atópase entre a cidade de Riga, capital de Letonia, e a illa Saaremaa de Estonia.
O mar Báltico do norte atópase entre a zona de Estocolmo, ao suroeste de Finlandia e Estonia. As cuncas occidental e oriental de Gotland forman as principais partes do mar Báltico Central ou do Báltico propiamente dito. A cunca de Bornholm é a área ao leste de Bornholm, e a máis superficial da cunca Arkona que se estende desde Bornholm ás illas danesas de Falster e Selandia.
Cidades costeiras
As cidades máis importantes son:
Afluentes
Os principais afluentes do Mar Báltico son:
Xeo mariño
miniatura|Montóns de xeo á deriva na costa de [[Estonia, a finais de abril.]] Como media anual, o mar Báltico atópase cuberto de xeo como máximo nun 45 % da súa superficie. A área cuberta de xeo durante un inverno típico inclúe o golfo de Botnia, o golfo de Finlandia, o golfo de Riga, Väinameri no arquipélago de Estonia, o arquipélago de Estocolmo e o mar do arquipélago das augas territoriais finlandesas. O resto do Báltico non se conxela durante un inverno normal, coa excepción de baías protexidas e lagoas pouco profundas, como a lagoa de Curlandia. O xeo alcanza o seu grao máximo en febreiro ou marzo; o espesor do xeo típico nas zonas máis setentrionais da baía de Botnia, a cunca norte do golfo de Botnia, é duns 70 cm (28 in) para Landfast xeo mariño. O espesor diminúe cara ao sur.
A conxelación comeza no extremos norte de Golfo de Botnia tipicamente a mediados de novembro, chegando ás augas abertas da baía de Botnia a principios de xaneiro. O mar de Botnia, a conca do sur de Kvarken, conxélase, en media, a finais de febreiro. O golfo de Finlandia e o golfo de Riga conxélanse normalmente a finais de xaneiro. En 2011, o golfo de Finlandia estaba completamente conxelado o 15 de febreiro.
Nos últimos anos anteriores a 2011, a baía de Botnia e o mar de Botnia conxeláronse con xeo sólido preto da costa do Báltico e xeo flotante a partir de aí. En 2008, case non houbo formación de xeo fóra dun breve período en marzo.
Hidrografía
Mapa [[Batimetría|batimétrico do mar Báltico.|miniatura]] O mar Báltico flúe a través dos estreitos daneses; con todo, o fluxo é complexo. Unha capa superficial de auga salobre descarga 940 km³ por ano no mar do Norte. Debido á diferenza na salinidade, por principio de permeación da salinidade, unha capa  sub-superficial de máis auga  salina móvese na dirección oposta trae 475 km³ por ano. Mestúrase moi lentamente coas augas superiores, resultando nun gradiente de salinidade de arriba abaixo, coa maior parte da auga salgada restante por baixo de 40 a 70  m de profundidade. A circulación xeral é cara á esquerda: cara ao norte ao longo da súa fronteira oriental, e no sur ao longo da occidental.
A diferenza entre a saída e a entrada vén enteiramente do auga doce. Máis de 250 ríos drenan unha conca de aproximadamente 1,6 millóns de quilómetros cadrados, achegando un volume de 660 km³ por ano ata o Báltico. Inclúen os principais ríos do norte de Europa, como o Oder, o Vístula, o Niemen, o Daugava e o Neva. A auga doce adicional provén da diferenza da precipitación menos evaporación, o cal é positivo. Durante a primavera, ou golfo de Finlandia e ou golfo de Botnia, normalmente  desconxelanse a  finais de abril, con  algunhas  cristas de  xeo que persiste ata  maio nos extremos  orientais  do golfo de Finlandia. Na parte máis  ao norte dá  baía de  Botnia, ou  xeo polo  xeral  mantense ata  finais de  maio; a principios de  xuño  é  practicamente nulo.
Salinidade
A salinidade do Báltico é moi baixa comparada coa doutros mares ou océanos; pódese considerar intermedia entre a auga doce e a salgada. Este feito explícase pola súa alta latitude (experimenta pouca evaporación), combinada cunha grande achega de auga doce por parte de moitos ríos que, debido á xa mencionada estreiteza da súa comunicación co océano, é moi difícil de evacuar e renovar con auga salgada. Esta baixa salinidade ten unhas fortes implicacións biolóxicas, con moitas especies diferentes das súas homólogas noutros mares.
A auga máis salina está  estratificada  verticalmente na columna de auga ao norte, creando unha barreira para o intercambio de osíxeno e nutrientes, e o fomento das contornas marítimas completamente separadas.
Emerxencia xeolóxica da rexión
miniatura| Gran parte da moderna [[Finlandia foi un antigo leito mariño ou un arquipélago. Na imaxe obsérvase o nivel do mar inmediatamente despois da última era glacial]] A terra é aínda emerxente isostaticamente dos seus estado subsidios, que foi causado polo peso da última glaciación. O fenómeno é coñecido como rebote posglacial. En consecuencia, a superficie e a profundidade do mar están a diminuír. A elevación é duns oito milímetros por ano na costa finlandesa do golfo de Botnia. Na zona, o antigo fondo mariño só está inclinado suavemente, dando lugar a grandes extensións de terra recuperada en períodos xeoloxicamente curtos (decenios e séculos).
Labalme
Labalme é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Tihama
Tihama é unha chaira costeira da península de Arabia que se acha xunto ao mar Vermello e esténdese entre o golfo de Aqaba e o estreito de Bab el-Mandeb, seguindo a costa de Arabia Saudita e o Iemen. Máis a miúdo, recibe este nome entre a cidade árabe de Yeda e o sur do Iemen.
Esta rexión, estreita e alongada, está formada por dunas e chairas áridas, con excepción dalgúns oasis. A costa é perigosa para os barcos, e os portos son escasos e espazados, sobre todo no norte. Está dividida en tres partes: a parte norte é coñecida como Tihama do Hiyaz as terras baixas entre o mar Vermello e as montañas do interior entre o golfo de Aqaba e a cidade de Yeda. O antigo reino de Hiyaz comprendía as cidades de Medina e A Meca. A parte central é coñecida como Tihama do Asir, introducida no século XX, pola provincia de Asir, ao suroeste de Arabia Saudita. A parte sur denomínase Tihama do Iemen, entre Jizán e o estreito de Bab el-Mandeb. Algúns xeógrafos fana continuar cara ao leste, pois o sur do Iemen forma parte da mesma ecorexión de deserto costeiro nubrado da península árabe.
En 1997 foron descubertos restos arqueolóxicos en Tihama, ao oeste do Iemen, na localidade de al-Mutaynah, concretamente, cinco megalitos de granito de 20 toneladas, que se dataron entre o 1800 e 2400 a. C., ferramentas de cobre e obxectos de obsidiana como raspadores e coitelas que poderían formar parte dunha tardía era do bronce iemení.
Flora
A maior parte da chaira está formada por dunas e é moi calorosa e inhóspita. A maior parte ao norte de Zabid, no Iemen, está exenta de árbores. Porén, algúns lugares posúen unha densa matogueira composta case exclusivamente por Acacia ehrenbergiana, e pode asumirse que é a vexetación natural de Tihama. Hai parcelas de Salvadora persica, e vellas árbores de Balanites aegyptiaca, así como colonias de palmeiras salvaxes Hyphaene thebaica e plantacións de palmeira datileira Phoenix dactylifera
Historia
En tempos históricos, a Tihama iemenita dependeu dos reinos de Najrán, Himyar e Aksum. Baixo a colonización turca, os guerreiros da tribo iemení dos zaraniq, pel escura, barba tinguida con henna, libraron feros combates contra os otománs.
En 1928, as tribos zaraniq, pro-idrisíes, reveláronse contra o imán Yahya Ibn al-Husayn, rei do Iemen entre o 1926 e 1948, e reclamaron un estado independente coa cidade de Al Hudayda como capital. O tratado de Taif, en 1934, sentenciou que o sur de Tihama pasaría a formar parte do Iemen. O acordo fronteirizo de Yedda, do ano 2000, ratificou que o Iemen concedía definitivamente as provincias de Asir, Najrán e Yizán a Arabia Saudita.
En decembro de 1982, o terremoto de Dhamar de 1982, afectou a toda a rexión e deixou uns 3.000 mortos en Tihama.
Os Carracedos, Corvite, Abadín
Os Carracedos é un lugar da parroquia de Corvite, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes en 2015 (8 homes e 5 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2011 cando tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
As Torres, Oleiros, Oleiros
As Torres é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 42 habitantes (22 homes e 20 mulleres).
Eleccións municipais en Guitiriz
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Guitiriz]] Corporacións democráticas en Guitiriz desde a aprobación da Constitución de 1978.
O Outeiro de Buciños, Buciños, Carballedo
O Outeiro de Buciños é un lugar da parroquia de Buciños que se localiza no concello de Carballedo da comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 22 habitantes (13mulleres e 9 homes).
Patrimonio
Castro do Outeiro de Buciños: asentamento castrexo pouco alterado con gran planicie interior. .
Rosa López
Rosa María López Cortés (Láchar, Granada, 14 de xaneiro de 1981), máis coñecida como Rosa López, é unha cantante solista andaluza. Deuse a coñecer no concurso de Operación Triunfo proclamandose vencedora, e representou a España no Festival de Eurovisión en 2002 co tema "Europe's Living a Celebration". Posteriormente lanzou seis álbums de estudio dos cales tres números un en Promusicae, un álbum en DVD e trece sinxelos.
Gabrielle Union
Gabrielle Monique Union, nada o 29 de outubro de 1972 en Omaha, Nebrasca, é unha actriz e modelo estadounidense. Entre os seus papeis máis notábeis destaca como a líder das animadores rival a Kirsten Dunst no filme Bring It On. Tamén protagonizou xunto a Will Smith e Martin Lawrence o filme Bad Boys II e interpretou unha doutora na serie de televisión da CBS City of Angels. No ano 2003 protagonizou o filme Deliver Us from Eva xunto con LL Cool J.
Paulina Rubio
Paulina Susana Rubio Dosamantes, coñecida artísticamente como Paulina Rubio, nada na Cidade de México o 17 de xuño de 1971, é unha cantante e actriz mexicana que vendeu máis de 20 millóns de discos en toda a súa carreira discográfica. O 30 de abril de 2007, contraeu nupcias co empresario español, Nicolás Vallejo-Nájera "Colate", do que se divorciou en 2012 e co que ten un fillo.
Traxectoria
Deuse a coñecer no seu país natal co grupo musical 'Timbiriche' en 1981 e sepárase do grupo en 1991 logo de gravar preto de 10 álbums de estudio con eles. En 1992 lanza La chica dorada, sendo o seu debut discográfico en solitario coa compañía EMI Music. Tempo despois lanzaría os seus seguintes álbums: 24 kilates, El tiempo es oro, considerado o mellor traballo da cantante con esta compañía discográfica, aínda que non o máis recoñecido, e Planeta Paulina, último en gravar con EMI Music. Máis tarde Paulina Rubio converteuse nunha das artistas mexicanas con máis proxección de México, pero sen lugar a dúbida o seu mellor momento musical chegaría tempo despois.
En 2002, Universal Music e Paulina Rubio deciden que é tempo de dar un paso internacional co disco Border Girl, disco que conseguiu Disco de Ouro nos Estados Unidos, o Canadá, Italia e o Xapón, o seu primeiro sinxelo "Don't Say Goodbye" filtrouse rapidamente en varios países de Latinoamérica, o vídeo e canción gustaron ó público nipón e foi entón cando paulina fixo unha xira no Xapón. En 2004 pública o seu terceiro álbum internacional Pau-latina con singles como "Te Quise Tanto" e "Dame Otro Tequila" que ocuparón os primeiros lugares dos charts de América Latina e Estados Unidos.
A finais de 2011 sae o seu décimo disco, Brava!. Antes de publicalo xa anticipou un single titulado "Me Gustas Tanto".
Distrito de Tkvarcheli
O distrito de Tkvarcheli (en ტყვარჩელის რაიონი, en Тҟәарчал араион, en Ткварчелский район) é un distrito de Abkhazia, unha das repúblicas independentes de facto de Xeorxia. Non ten equivalente con distrito xeorxiano xa que foi creado en 1995 a partir do distrito de Ochamchira e do distrito de Gali, centrado na capital homónima, Tkvarcheli. A poboación do distrito era de 14 477 segundo o censo de 2003. No censo de 2011 medrou até os 16 012 habitantes.
Casás, Corvite, Abadín
Casás é un lugar da parroquia de Corvite, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes en 2015 (6 homes e 7 mulleres) segundo datos do IGE, os mesmos habitantes que en 2011.
Adam Lonitzer
Adam Lonicer, Adam Lonitzer ou Adamus Lonicerus, nado en Marburg o 10 de outubro de 1528 e finado en Frankfurt o 29 de maio de 1586, foi un botánico alemán, notable pola súa revisada versión de 1557 do herbario do famoso Eucharius Rösslin (1470 – 1526).
Traxectoria
Fillo dun teólogo e filólogo, estudou en Marburg e na Universidade de Maguncia, sendo alumno de Conrad Gessner, obtendo a súa mestría aos dezaseis anos. Foi nomeado profesor de Matemática na Universidade de Marburg en 1553, doutorándose en Medicina en 1554, converténdose no médico de Frankfurt. Porén, a súa verdadeira paixón foron as herbas e o estudo da botánica. A súa primeira importante obra foi sobre herbas, Kräuterbuch, publicada en 1557, cunha gran parte desta ocupándose da destilación. Lonicer recoñeceu as súas fontes para o libro, acreditando a Jean Ruelle (1474-1537), Valerius Cordus, Pietro Andrea Mattioli, Hieronymus Braunschweig e Conrad Gessner.
Lonicer casou con Magdalena Egenolff, filla do seu editor de Frankfurt, Christian Egenolff; e cando este faleceu en 1555, Lonitzer foi director da firma, publicando logo non menos de catro edicións de Kräuterbuch entre 1557 e 1577.
O xénero Lonicera da familia Caprifoliaceae chámase así na súa honra.
A Guelra, Noicela, Carballo
A Guelra é un lugar da parroquia de Noicela no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 13 habitantes no ano 2020 segundo datos do IGE, dos cales eran 5 homes e 8 mulleres.
Adam Lonitzer
Traxectoria
A abreviatura Lonitzer emprégase para indicar Adam Lonitzer como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.
Luis Bragaña Neira
Luis Bragaña Neira, nado na Corna (Boqueixón) en 1927 e finado en Pousada o 15 de setembro de 2013, foi un político galego
Xubín, Oleiros, Oleiros
Xubín é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 334 habitantes (169 homes e 165 mulleres).
Yoya Neira
Eudoxia María Neira Fernández, alcumada 'Yoya', nada na Coruña en 1975 é unha política coruñesa do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Avogada. Afiliouse ao PSdeG-PSOE en 1996, foi asesora do Concello da Coruña e após a renuncia de Mar Barcón á súa acta de concelleira, asumiu a concellaría de Transportes e Mobilidade en febreiro de 2009, cargo que ocuparía até o ano 2011.
Desde entón ocupa as bancadas da oposición na corporación municipal tras ser elixida tanto nas eleccións municipais de 2011 coma nas de 2015. Dende decembro de 2018, é a voceira do grupo socialista no Concello coruñés. Pertenceu a distintos órganos de dirección do PSOE no ámbito local e autonómico. Casada e nai de tres fillos. Compaxina a actividade política coa súa profesión de avogada en exercicio.
Curtis Mayfield
Curtis Lee Mayfield (3 de xuño de 1942 – 26 de decembro de 1999) foi un compositor, cantante e produtor de soul, R&B e funk estadounidense. É coñecido polos seus himnos con The Impressions durante o Movemento polos Dereitos Civís dos anos 60, e por compoñer a banda sonora do filme blaxploitation Super Fly. Mayfield está considerado un dos pioneiros do funk e da conciencia política na música afroamericana. Tamén foi un multi-instrumentista que tocou a guitarra, baixo, piano, saxofón e batería. Mayfield gañou os premios Grammy Legend Award (en 1994) e Grammy Lifetime Achievement Award (en 1995), e foi introducido dúas veces no The Rock and Roll Hall of Fame, unha como membro de The Impressions en 1991 e outra como artista en solitario en 1999. Tamén entrou dúas veces no Grammy Hall of Fame.
Pneumática
Denomínase pneumática á técnica que ten como obxectivo o estudo e aplicación do aire comprimido para producir os efectos mecánicos desexados.
O aire comprimido que se emprega industrialmente procede do contorno onde se traballa. Úsase aire comprimido ata unha presión de 6 e 12 bares, respecto da presión atmosférica.
Magnitudes e unidades
As magnitudes empregadas na pneumática son a presión e o caudal.
Circuíto pneumático
miniatura|300px|dereita| Circuíto pneumático. Os circuítos pneumáticos constan basicamente de:
Aire comprimido
O aire comprimido pode usarse de dúas maneiras distintas:
O aire que se utiliza procede do contorno onde se encontre instalado o compresor. Xeralmente conterá po, óxidos, partículas de xofre e outras substancias, ademais de auga. Hai que tratar de eliminar todo iso para que non afecte ao normal funcionamento dos distintos elementos de que consta a instalación pneumática.
Pneumática na industria
O emprego da pneumática na industria supuxo a automatización da maioría dos procesos industriais.
A Merca, A Merca
Santa María da Merca é unha parroquia do concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 443 habitantes, deles 218 eran homes e 225 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano 2000.
Gaivota cana
A gaivota cana (Larus canus) é unha ave da familia dos láridos.
Características
É unha gaivota pequena que cría en colonias ou soa, en costas, illas e lagoas do interior. É escasa en cidades. Ollo completamente negro e peteiro amarelo. Os xuvenís tardan tres anos en acadar a plumaxe de adulto. Morfoloxicamente machos e femias son completamente iguais. A súa alimentación é variada: peixes, insectos, ratos, calaza e restos orgánicos dos vertedoiros.
Distribución
Permanente durante todo o ano nas costas do mar do Norte e do mar Báltico. Tamén cría en Escandinavia e na zona norte de Rusia. Inverna no sur das illas británicas, Francia e na costa ibérica. En Galiza é visitante invernal habitual, estando presente en todo o litoral galego. No resto de Europa só é visible durante o paso migratorio.
Ríos Panisse recolleu para esta ave o nome de papuxa, en Viveiro, aínda que advirte que é unha identificación dubidosa.
Acumulador (pneumática)
En pneumática o acumulador é un depósito que se coloca a continuación do refrixerador e ten como obxectivo almacenar aire comprimido para sibministrarllo ao circuíto pneumático no momento en que o precise. Os acumuladores adoitan levar un dispositivo que pon en marcha ou detén o compresor, para que o depósito se manteña sempre a unha presión determinada. Ademais, acostuman dispoñer de manómetros e válvulas de seguridade.
Cinema remodernista
O Remodernist film ou cinema remodernista é un tipo de cinema desenvolvido nos Estados Unidos e no Reino Unido a finais da década de 1990 e comezos do século XXI e que estaba directamente relacioando co Stuckismo, movemento artístico británico e o seu manifesto Remodernismo.
Historia
O remodernismo reivindicaba unha volta aos significados emocionais e espirituais na arte, así como ás estruturas narrativas e á subxectividade. Trasladando isto ao cinema supuña volver de novo unha ollada á Nouvelle Vague, o No Wave Cinema e o cinema punk; mais tamén outros autores que non poden ser clasificados en ningún dos grupos anteriores como Andrei Tarkovskii, Yasujiro Ozu, Robert Bresson, F. W. Murnau, Wong Kar-wai, Jean Vigo, Jean Epstein ou Nicholas Ray.
Entre as primeiras mostras desta corrente están Youngblood (1995) de Harris Smith, Shooting at the Moon (1998-2003) de Jesse Richards e Nicholas Watson e Medway Bus Ride (1999) de Wolf Howard.
Porén, non será ata 2004 que se conformen como movemento ao fundar Harris Smith e Jesse Richards o grupo Remodernist Film and Photography, que unía a fotógrafos e cineastas cuns principios comúns próximos aos do Stuckismo. O 8 de marzo de 2008 o seu filme Shooting at the Moon tivo a súa estrea en Londres no Horse Hospital durante o FLIXATION Underground Cinema Club.
Logo dunha parada creativa o grupo anda na procura de fondos para iniciar e continuar novos proxectos a partir de 2009.
Manifesto
O 27 de agosto de 2008 Jesse Richards publicou o Remodernist Film Manifesto con 15 puntos reivindicando, entre outras cousas, "unha nova espiritualidade no cinema" e a utilización da intuición na rodaxe, e definindo os filmes remodernistas coma "unha maneira de rodar espida, mínima, lírica e de tipo punk".
Máis adiante dicíase:
Tamén hai algunha declaración polémica no manifesto criticando a Stanley Kubrick, o cinema feito con cámaras dixitais e a Dogma 95.
Moisés da Presa
Moisés Presa Esmerode, coñecido como Moisés da Presa, nado en Vigo o 11 de maio de 1904 e morto en Buenos Aires o 4 de xaneiro de 1981, foi un escritor e galeguista.
Traxectoria
En 1920, con 15 anos, emigrou cos seus pais a Arxentina. De inclinación galeguista e independentista foi membro de sociedades galegas, estivo presente na formación da Sociedade Nazonalista Pondal (1925) e colaborou na súa revista A Fouce. Na década de 1930 adheriuse á Federación de Sociedades Gallegas, pero pouco despois foi expulsado. Foi membro do Consello de Galicia. Co alcume de Lourenzo Fragoso escribiu para A Nosa Terra de Buenos Aires e tamén colaborou en Opinión Gallega, Vieiros e no boletín do Consello de Galiza. Visitou Galicia en 1951, e retornou novamente en 1966; na súa estancia en Vigo contactou cos galeguistas da editorial Galaxia. Nos último anos integrouse na Hermandad Gallega. En 1972 publicou en Edicións Nós de Buenos Aires o libro de relatos Chuvia... e outras narracións e deixou inédita a novela Historia dunha saudade.
Glote
miniatura|Cartilaxe aritenoides. A glote é un órgano da larinxe formado polas cordas vocais e a abertura existente entre elas (abertura glótica). Ten forma triangular, un tamaño duns 16 mm e pódese abrir 12 mm. A súa abertura ou fechamento total ou parcial prodúcese mediante o afastamento ou achegamento das cordas vocais, arrastradas polos aritenoides e os músculos que as controlan.
Durante a respiración normal e durante a articulación das consoantes aspiradas, a glote fica aberta. Para articular as vogais e a maioría das consoantes sonoras, féchase a glote e só se abre periodicamente baixo a presión do aire. Esas aberturas e fechamentos sucesivos provocan unhas ondas que producen o murmurio larínxeo chamado voz. Cando se fala en voz baixa, a glote fica medio fechada.
Sadomasoquismo
miniatura|dereita|Demostración de azotamento na Folsom Street Fair, [[San Francisco, en 2004.]] Sadomasoquismo é un acrónimo dos termos sadismo e masoquismo.
O sadismo é a obtención de pracer ao realizar actos de crueldade ou dominio. Este desfrute pode ser de natureza sexual e consensuada, en cuxo caso se considera unha das parafilias que se engloban baixo o acrónimo BDSM. No caso contrario, pode ser indicativo de trastorno mental ou o resultado de emocións humanas coma a xenreira, a vinganza e mesmo certas concepcións da xustiza. Estamos, pois, ante unha polisemia con matices de significado netamente diferenciados.
O termo sadismo deriva do Marqués de Sade, escritor e filósofo francés autor de numerosas obras onde o sadismo sexual ocupa un papel de grande importancia.
Lotay Tshering
Lotay Tshering (en བློ་གྲོས་ཚེ་རིང་), o 10 de maio de 1969, é un político e médico butanés, primeiro ministro do seu país dende o 7 de novembro de 2018.
Sadomasoquismo
O seu antónimo e complemento potencial é o masoquismo. O masoquismo é a obtención de pracer ao ser vítima de actos de crueldade ou dominio. Este desfrute tamén pode ser sexual ou non sexual. A característica fundamental do masoquismo que o distingue doutros tipos de submisión é a algolagnia, isto é, a satisfacción obtida sufrindo dor física en distintos graos.
Lotay Tshering
Traxectoria
Foi elixido líder do partido Druk Nyamrup Tshogpa o 14 de maio de 2018.
Lotay Tshering foi elixido Primeiro Ministro de Bután nas eleccións xerais de 2018, derrotando os dirixentes dos partidos máis grandes de Bután: Pema Gyamtsho da Partido Paz e Prosperidade de Bután e Tshering Tobgay do Partido Democrático do Pobo.
Angels & Demons (filme)
Angels & Demons é un filme estadounidense de suspense e misterio dirixido por Ron Howard que foi estreado no 2009. Escrito por Akiva Goldsman e David Koepp, está baseado na novela de Dan Brown Angels & Demons. É a secuela do filme de 2006 The Da Vinci Code, tamén dirixido por Howard. A novela na que está baseado o filme foi publicada antes que O código Da Vinci. A rodaxe tivo lugar en Roma, Italia, e nos Sony Pictures Studios de Culver City (California).
Vinganza
miniatura|dereita|Prud'hon, A Xustiza e a Vinganza divinas perseguindo o Crime, 1808.
A vinganza consiste primordialmente na reprimenda contra unha persoa ou grupo en resposta a unha mala acción percibida. Aínda que moitos aspectos da vinganza se asemellan ao concepto de xustiza, a vinganza en xeral persegue un obxectivo máis inxurioso que reparador. O desexo de vinganza consiste en forzar a quen fixese algo malo en sufrir a mesma dor que el inflixiu, ou asegurarse de que esta persoa ou grupo non volverá cometer os devanditos danos outra vez. A vinganza é un acto que, na meirande parte dos casos, causa pracer a quen a efectúa, debido ao sentimento de rancor que ocasiona o antecedente factor.
A Imende, Noicela, Carballo
A Imende é un lugar da parroquia de Noicela no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 167 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 78 homes e 89 mulleres.
Historicamente A Imende pertenceu á parroquia de Rebordelos e aínda forma parte da parroquia católica de Rebordelos como testemuña Xosé Pumar Gándara que di que é este un caso peculiar vixente que aínda non foi resolto por decreto eclesiástico.
Refrixerador (pneumática)
En pneumática o refrixerador é unha máquina que ten como obxectivo arrefriar o aire, que quentou na segunda fase da súa compresión, e deixalo a uns 25°C. Durante este proceso condénsase un 75% da auga que contén, a cal se deposita na parte inferior.
Consta dunha serie de tubos polos que circula a auga de refrixeración. O aire que se vai refrixerar circula en sentido contrario ao da auga (a contracorrente), polo exterior dos tubos. Para compresores de baixa presión, no canto de auga emprégase aire para refrixerar. Ás veces levan simplemente unhas aletas de refrixeración.
Chayito Valdez
Chayito Valdez, cuxo verdadeiro nome é María del Rosario Valdez Campos, nada o 28 de maio de 1945 na aldea de Orba (municipio de Guasave, Sinaloa, México) e finada o 20 de xuño de 2016, foi unha cantante de música popular mexicana.
Bastiagueiro, Perillo, Oleiros
Bastiagueiro é un lugar da parroquia de Perillo no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 169 habitantes (91 homes e 78 mulleres).
Escola de Arte de Saint Martin
miniatura|O antigo edificio da Escola de Arte de St Martin, en 107–109 Charing Cross Road, [[Londres]]
A Escola de Arte de Saint Martin (en inglés Saint Martin's School of Art) foi unha escola de arte de Londres (Reino Unido).
Fundada en 1854, nun principio dependente da igrexa de St Martin-in-the-Fields.