cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cladograma
Selección de cladogramas
Hai varios algoritmos que serven para identificar o "mellor" cladograma. A maioría dos algoritmos usan unha métrica para medir o consistente cos datos que é un cladograma candidato. A maioría dos algoritmos de cladogramas usan técnicas matemáticas de optimización e minimización.
Algúns algoritmos soamente son útiles cando os datos das características son moleculares (ADN, ARN), e outros só cando os datos son morfolóxicos. Outros algoritmos poden utilizarse cando os datos das características inclúen tanto datos moleculares coma morfolóxicos.
Os algoritmos para cladogramas inclúen mínimos cadrados, neighbor-joining, parsimonia, máxima verosimilitude, e inferencia bayesiana.
Os biólogos ás veces usan o termo parsimonia para un tipo específico de algoritmo de xeración de cladogramas e ás veces serve como un termo comodín para todos os algoritmos de cladogramas.
Os algoritmos que realizan as tarefas de optimización (como construír cladogramas) poden ser sensibles á orde na cal se presentan os datos de entrada ou input (a lista de especies e as súas características). Introducir os datros en varias ordes pode causar que o mesmo algoritmo produza distintos "mellores" cladogramas. Nestas situacións, o usuario debería introducir os datos en varias ordes e comparar os resultados.
Usando diferentes algoritmos nun só conxunto de datos pode ás veces producir distintos "mellores" cladogramas, porque cada algoritmo pode ter unha distinta definición do que é ser o "mellor".
Debido ao número astronómico de posibles cladogramas, os algoritmos non poden garantir que a solución é a mellor solución global. Será seleccionado un cladograma non óptimo se o programa se establece nun mínimo local en vez de nun mínimo global desexado. Para axudar a resolver este problema, moitos algoritmos de cladogramas usan unha estratexia de simulated annealing para incrementar a probabilidade de que o cladograma seleccionado sexa o óptimo.
A posición basal é a dirección da base (ou raíz) dunha árbore filoxenética enraizada ou cladograma. Un clado basal é o primeiro clado (dun rango taxonómico dado) que se ramifica dentro dun clado máis grande.
Proba de diferenza de lonxitude de incongruencia (ou proba de homoxeneidade de partición)
A proba de diferenza de lonxitude de incongruencia (incongruence length difference test, ILD) é unha medida de como a combinación de diferentes bases de datos (por exemplo, morfolóxica e molecular, xenes nucleares e de plástidos) contribúen a unha árbore máis longa. Mídese calculando primeiro a lonxitude da árbore total de cada partición e sumándoas. Despois fanse os replicados facendo particións ensambladas aleatoriamente que constan das particións orixinais. As lonxitudes súmanse. Un valor p de 0,01 obtense para 100 replicados se 99 replicados teñen lonxitudes de árbore combinadas tan longas.
Medición da homoplasia
Algunhas medicións intentan cuantificar a cantidade de homoplasia nun conxunto de datos con referencia a unha árbore, aínda que non está necesariamente claro que propiedade pretenden cuantificar estas medicións.
Índice de consistencia
O índice de consistencia (CI, consistency index) mide a consistencia dunha árbore cun conxunto de datos (unha medida da cantidade mínima de homoplasia implicada pola árbore). Calcúlase contando o número mínimo de cambios nun conxunto de datos e dividíndoo polo número real de cambios necesarios para o cladograma. Un índice de consistencia pode tamén calcularse para un carácter individual i, notado ci.
Ademais de reflectir a cantidade de homoplasia, a métrica tamén reflicte o número de taxons no conxunto de datos, (en menor medida) o número de caracteres nun conxunto de datos, o grao no cal cada carácter leva información filoxenética, e o modo no cal están codificados os caracteres aditivos, o que os fai desaxeitados para o propósito.
Índice de retención
O índice de retención (retention index, RI) propúxose como unha mellora do CI "para certas aplicacións". Esta métrica tamén pretende medir a cantidade de homoplasia, pero tamén mide o ben que as sinapomorfias poden explicar a árbore. Calcúlase tomando a cifra resultante de restar o máximo número de cambios nunha árbore menos o número de cambios nunha árbore, e dividíndoo polo número resultante de restar o máximo número de cambios na árbore menos o mínimo número de cambios no conxunto de datos.
O índice de consistencia reescalado (rescaled consistencuy index, RC) obtense multiplicando o CI polo RI; isto aumenta o rango do CI de maneira que o seu valor mínimo teoricamente alcanzable é reescalado a 0, e o seu máximo permanece como 1. O índice de homoplasia (homoplasy index, HI) é simplemente 1 − CI.
Razón de exceso de homoplasia
A razón (ou proporción) de exceso de homoplasia (Homoplasy excess ratio, HER) mide a cantidade de homoplasia observada nunha árbore en relación á máxima cantidade de homoplasia que podería teoricamente presentarse - 1 − (exceso de homoplasia observada) / (exceso de homoplasia máximo). Un valor de 1 indica que non hai homoplasia; 0 representa tanta homoplasia coma debería haber nun conxunto de datos completamente aleatorio, e os valores negativos indican máis homoplasia aínda (e só adoitan aparecer en exemplos forzados). O HER é presentado como a mellor medida da homoplasia dispoñible actualmente.
Muhammad Ahmad ibn Abd Allah Al-Mahdi
Muhammad Ahmad ibn Abd Allah Al-Mahdi (12 de agosto de 1844 - 22 de xuño de 1885) é un xefe político relixioso que creou un vasto Imperio islámico que se estendía dende o Mar Vermello ao centro de África, e fundador dun movemento cuxa influencia perdura no Sudán.
Promulgando a súa misión divina de purifica-lo islam, pretende se-lo Mahdi (enviado) anunciado polo islam. O punto culminante do seu movemento foi a toma de Khartoum o 26 de xaneiro de 1885 a pesar da defensa de Charles George Gordon. Funda un estado teocrático no Sudán con capital Omdourman, onde se atopa a súa tumba.
O estado Mahdista sobrevivirá ao seu fundador, ata a súa destrución en 1898 pola armada británica comandada polo Lord Horatio Herbert Kitchener. miniatura|esquerda|Tumba do Mahdi en Omdourman
Casa de la Ciutat de Barcelona
miniatura|250px|Casa de la Ciutat, sede do concello da cidade de Barcelona. A Casa de la Ciutat de Barcelona é o edificio e sede do Concello de Barcelona. Atópase no centro histórico da cidade, na plaça de Sant Jaume, diante do Palau de la Generalitat de Catalunya. A súa construción tivo lugar durante varios séculos. A súa fachada principal, situada na plaça de Sant Jaume, data do ano 1847. Porén, a súa orixe é do ano 1369, intre no que se comezou a construír o Saló de Cent, alicerce da historia do concello da cidade de Barcelona.
O edificio é un pazo. A súa fachada principal é de estilo neoclásico e foi deseñada por Josep Mas i Vila, e a fachada que dá á rúa Ciutat é de estilo gótico, creada per Arnau Bargués. O patio interior, tamén de estilo gótic mais con trazos renacentistas, data do ano 1391, e nel atópanse esculturas de autores como Josep Llimona, Joan Miró ou Josep Clarà. Outras estancias destacables son o Saló de Cent, o Saló de Cròniques, o Saló de la Reina Regent e a Capella del Bon Consell.
Purificación García
Purificación García Ribeira, nada en Castrelo do Val o 25 de xuño de 1952, é unha deseñadora de moda galega. Desde 1998, a marca Purificación García comercialízaa o grupo STL.
Traxectoria
En 1998 tomou unha decisión transcendental, ao fichar por Sociedade Téxtil Lonia (STL). A empresa téxtil, con sede en Ourense, fora creada pouco antes por Josefina, Javier e Jesús Domínguez, irmáns do modisto Adolfo Domínguez. Purificación García encargaríase do deseño e dirección de coleccións masculina e feminina de prêt-à-porter, xunto cos seus correspondentes accesorios. Da fabricación e a comercialización, baixo a marca Purificación García, encargaríase STL. Con todo, en novembro de 1999 a relación con STL deu un xiro radical cando, durante a renegociación do seu contrato, foi acusada polos irmáns Domínguez de espionaxe industrial, chegando mesmo a ser detida no aeroporto de Vigo. A denuncia foi arquivada tres meses despois, e o conflito resolveuse mediante un acordo extraxudicial polo que a deseñadora proseguiu a súa vinculación con STL. En palabras da propia Purificación García, «Moitos deseñadores quedáronse polo camiño porque non souberon traballar coa industria. Quizais é un problema de ego. Tes que deixalo de lado. Cando firmas cun grupo debes saber moi ben o que vas atopar e asegurarte de que a balanza estea equilibrada: perdes unha certa liberdade de acción, pero gañas en expansión, en capacidade de chegar á xente, en difusión... Eu ao final chegueino a entender, pero custoume».
En 2001 publicou un libro, Ter Estilo (Temas de Hoy) e en 2003 creou o Premio de Fotografía Purificación García co fotógrafo Chema Madoz, galardón que se ampliaría, en abril de 2011, coa convocatoria do Premio Purificación García de Fotografía Latinoamericana dentro da feira de arte Zona MACO. En novembro de 2011 foi condecorada coa Medalla de Prata ao Mérito no Traballo outorgada polo Ministerio de Traballo e Inmigración.
A Insua do Baio, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
A Insua do Baio é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Lugares de Xermade
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Xermade.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Xermade
Festival de Eurovisión Júnior 2006
O IV Festival de Eurovisión Júnior celebrouse o 2 de decembro de 2006 na Sala Polivalenta da cidade de Bucarest, Romanía. A gala foi presentada por Andreea Marin e Ioana Ivan e contou coa participación de 15 países. O gañador foi Rusia, que estivo representada polo dúo de xemelgas Xemelgas Tolmachevy, formado por Nastya e Masha Tolmachevy de 9 anos, que interpretaron a canción Vesna (Jazz de primavera).
Os países debutantes nesta edición foron Portugal e Ucraína, mentres que Serbia participou de forma solitaria ao Montenegro independizarse de Serbia e Montenegro en xuño de 2006. E retornou Chipre.
As cadeas de televisión nacionais dos países escandinavos que participaron nas tres edicións anteriores (Dinamarca, Noruega e Suecia), retíraronse do Festival xa que consideraron que o evento perdera a súa esencia de ser un espectáculo feito por nenos e para nenos. Por sorte, a canle privada sueca TV4 adquiriu os dereitos de transmisión do evento, polo que Suecia tivo representante.
Ademais de Dinamarca e Noruega tamén se retiraron desta edición Letonia (por razóns económicas) e o Reino Unido (polas baixas audiencias televisivas das edicións anteriores).
Eusebio Alonso Vieites
Eusebio Alonso Vieites, nado en Santiago de Compostela en 1861 e finado en Moaña o 7 de abril de 1939, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Antigo seminarista. Foi redactor xefe de Gaceta de Galicia e El País Gallego, redactor de La Prensa Gallega e foi promotor de El Liberal Compostelano; tivo imprenta propia. Foi director da Cadea da Coruña (1893). Próximo ao socialismo, foi un dos precursores do societarismo proletario compostelán, participou na fundación do Centro Obrero, dirixiu La Voz del Pueblo e sufriu cadea e proceso logo da violenta folga xeral que viviu a cidade en 1898. Foi membro do Centro Republicano de Santiago.
Instalouse en Moaña e en 1900 enfrontouse a Eugenio Sequeiros Matos. Simpatizante do republicanismo radical de Lerroux, foi procesado en 1904 polas súas colaboracións no semanario republicano-federal de Vigo La Lucha. Dende 1906, cando se configurou a liña republicano-radical-lerrouxista en Galicia, colaborou en La Libertad. En 1914, a raíz das escisións que se operan no radical-lerrouxismo de Pontevedra, abandonou o partido e fundou o Partido Radical Autónomo, que ingresou na Conxunción Republicano-Socialista de Pontevedra. Foi organizador e líder principal do agrarismo e o obreirismo de Moaña, creando en 1903 a sociedade La Marina de Moaña, en 1917 era presidente da Sociedade de Agricultores El Porvenir de Moaña e ese mesmo ano foi presidente da Alianza de Cangas, polo que foi procesado con Bernardino González Paz por instigar na folga xeral. En 1917 a Conxunción Republicano-Socialista de Pontevedra propúxoo como candidato á Deputación Provincial. Máis adiante, desconforme co radicalismo das loitas sociais de principios dos anos vinte, moderou as súas posturas políticas achegándose ás teses de Calvo Sotelo. Foi xuíz municipal de Moaña.
Vida persoal
Casou en primeiras nupcias con Luísa Mirás Punín e en segundas con Clementina Currás.
Brad Delson
Traxectoria
Graduouse no High School de Agoura (California) en 1996 e fundou Xero con Mike Shinoda, que posteriormente se convertería en Linkin Park. Graduouse na Universidade de California na especialidade de comunicación
Durante a universidade, Delson tivo que tratar cun membro da industria da música como parte da súa carreira. Antes de crear Xero, o primeiro instrumento de Delson foi a trompeta. A súa primeira banda chamábase Pricks e tamén tocou nunha banda chamada Relative Degree co seu compañeiro en Linkin Park Rob Bourdon.
Giuseppe Piazzi
miniatura|Giuseppe Piazzi Giuseppe Piazzi, nado en Ponte in Valtellina o 7 de xullo de 1746 e finado en Nápoles o 22 de xullo de 1826, foi un astrónomo e sacerdote italiano. Fundou o observatorio astronómico de Palermo.
Traxectoria
O 1 de xaneiro de 1801, descubriu un obxecto estelar que se desprazaba polo fondo de estrelas: o seu movemento era retrógrado primeiro e directo despois, de modo que pensou que era un novo planeta; na carta remitida ao seu amigo Barnaba Oriano, de Milán, así o indicaba aínda que cando escribiu a Joseph Lalande (en París) e a Johann Elert Bode (en Berlín) non quixo arriscarse: anuncioulles o descubrimento dun novo "cometa".
Piazzi bautizouno co nome de Ceres Ferdinandea, pola deusa grega e siciliana, e polo rei Fernando IV de Nápoles e Sicilia. Máis adiante, o Ferdinandea eliminouse por razóns políticas. Ceres resulou ser o primeiro asteroide que se observaba do cinto de asteroides e, ata agora, o de maior tamaño coñecido.
Poucas semanas despois perdeuse no resplandor solar de ocaso. Baseándose nas poucas observacións dispoñibles, Gauss creou unha ferramenta matemática nova, coa cal puido predicir a posición do asteroide. Meses máis tarde recuperábase novamente Ceres.
Piazzi adicouse durante moito tempo a elaborar un catálogo de estrelas, hoxe en desuso, que presentaba a posición exacta dalgúns miles delas. Este sería superado polo de Friedrich Bessel primeiro (uns 75 000 estrelas) e Friedrich Argelander despois (máis de 259 000).
Miyazu
Miyazu (宮津市, みやづし, Miyazu-shi) é un concello xaponés da prefectura de Quioto. Está situado ao norte da rexión de Kinki e da prefectura, na zona da provincia histórica de Tango, no centro-oeste da illa de Honshu. A súa superficie é de 169,32 km² e a poboación de 20.029 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 118 hab./km².
O concello de Miyazu limita cos concellos de Ine, Kyōtango, Yosano, Fukuchiyama e Maizuru.
Impresiones y paisajes
Impresiones y paisajes é un libro de viaxes de 1918 escrito polo poeta e dramaturgo español Federico García Lorca. É o seu único libro escrito en prosa e relata as viaxes de estudo que fixo o poeta granadino cando era estudante universitario por terras de Madrid, O Escorial, Ávila, Medina del Campo, Salamanca, Zamora, Astorga, Ourense, Redondela, Santiago de Compostela, A Coruña, Lugo, León, Sahagún, Venta de Baños, Burgos e Segovia durante os anos 1916 e 1917. A portada fíxoa o seu amigo o pintor Ismael González de la Serna.
Filmes de Irán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Irán presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional de xeito regular dende o ano 1994. Antes da Revolución Iraniana de 1979, o Irán Imperial enviou un só filme en 1977. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Irán para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Autostrada A24
miniatura|Autostrada A24 A Autostrada A24, ou Autostrada dei Parchi (“Autoestrada dos parques”), é a conexión por autoestrada de Roma co Mar Adriático.
Roo, Outes
San Xoán de Roo é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Outes. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 656 habitantes (321 homes e 335 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 907 habitantes.
Roberto II de Flandres
Roberto II de Flandres, nado ca. 1065 e finado o 5 de outubro de 1111, foi conde de Flandres entre os anos 1093 e 1111. Foi coñecido como Roberto de Xerusalén (Robertus Hierosolimitanus) ou Roberto o Cruzado tras os seus logros durante a Primeira cruzada.
Traxectoria
Foi o fillo maior de Roberto I de Flandres e Xertrude de Saxonia. O seu pai comezou a asocialo aos labores de goberno ao redor do ano 1077. Entre 1085 e 1091, Roberto II ocupou o cargo de rexente do condado en ausencia do seu pai, que partira en peregrinación a Terra Santa.
Tras converterse en conde no ano 1093, Roberto uniuse á Primeira Cruzada, que foi convocada polo papa Urbano II en 1095. Roberto estableceu un consello de rexencia en Flandres e seguiu ao grupo dirixido por Godofredo de Bouillon, duque da Baixa Lorena. Tras chegar a Constantinopla, os cruzados víronse obrigados a prestaren un xuramento de fidelidade ao emperador bizantino Aleixo I Comneno e a prometer retornar ao Imperio bizantino todas as terras que conquistasen. Roberto, cuxo pai xa servira a Aleixo durante a peregrinación da década de 1080, non tiña problema ningún á hora de pronunciar o xuramento, pero dado que outros dos líderes si que o tiñan houbo certo atraso á hora de deixar a cidade.
Roberto participou no cerco de Nicea, tras o cal o exército se dividiu en dous grupos. Roberto marchou xunto con Estevo II de Blois, Bohemundo de Tarento, Roberto II de Normandía e os guías bizantinos, a un día de marcha do resto dos cruzados. O seu exército foi rodeado polo sultán selxúcida Kilij Arslan I, o que provocou a batalla de Dorilea o 30 de xuño de 1097. Ao día seguinte, o segundo exército, dirixido por Raimundo IV de Tolosa, Godofredo de Bouillon e Hugo I de Vermandois, chegou e liberou ao exército rodeado. Os dous exércitos reuníronse, con Roberto e Raimundo formando no centro. Os turcos foron derrotados e os cruzados continuaron a súa marcha.
A finais de 1097, os cruzados chegaron a Antioquía. O cerco de Antioquía durou moitos meses. En decembro, Roberto e Bohemundo separáronse do exército que mantiña o asedio para saquear as zonas circundantes en busca de comida. O 30 de decembro, ao volver, derrotaron a un exército enviado para liberar a cidade, que estaba comandado por Duqaq, gobernador de Damasco. Antioquía foi finalmente traizoada e entregada a Bohemundo por un garda armenio, e Roberto foi un dos primeiros que entraron na cidade. Con todo, só uns días máis tarde foron eles quen se viron asediados por Kerbogha de Mosul. O 28 de xuño de 1098 os cruzados saíron da cidade para se enfrontaren co novo exército, e Roberto e Hugo de Vermandois dirixiron a primeira das seis divisións do exército cruzado. Kerbogha foi derrotado, e a cidadela que aínda controlaban os musulmáns terminouse rendendo aos cruzados. Roberto, xunto con Bohemundo, Raimundo e Godofredo, ocupou a cidadela, pero Bohemundo reclamou pouco despois a cidade de Antioquía para el. Raimundo tamén a reclamou, pero Roberto apoiou a Bohemundo.
A disputa atrasou a cruzada aínda máis. Raimundo deixou Antioquía para atacar Ma'arrat al-Numan, que foi capturada e Roberto tomou parte tamén neste cerco. Raimundo tentou entón subornar a Roberto e aos outros líderes para que o seguisen a el en lugar de a Bohemundo, e chegou a ofrecer a Roberto a cantidade de seis mil sólidos bizantinos, pero todos os intentos de suborno foron ignorados. Raimundo continuou cara ao sur, cara a Xerusalén, en xaneiro de 1099, pero Roberto e Godofredo quedaron atrás, en Antioquía, até febreiro. Reuníronse con Raimundo no cerco de Arqa.
En xuño, Roberto e Gastón IV de Bearn dirixiron a vangarda do exército que chegou a Ramla e dirixiu unha incursión en Samaria xunto con Tancredo de Galilea para atopar madeira que servise para a construción de maquinaria de asedio para o cerco de Xerusalén. Cando Xerusalén foi capturada o 15 de xullo, Roberto apoiou a Godofredo como novo gobernador da cidade, e o 9 de agosto marchou con el a enfrontarse ao exército fatimí dirixido por al-Afdal Shahanshah que viña para tentar retomar Xerusalén, no que finalizou coa vitoria dos cruzados. Godofredo e Raimundo discutiron sobre o control da cidade de Ascalón, e neste caso nin sequera Roberto puido apoiar a Godofredo. A cidade quedou sen tomar, aínda que a vitoria permitiu a creación do Reino de Xerusalén.
A finais de agosto, Roberto volveu a casa xunto con Roberto de Normandía e Raimundo de Tolosa. No camiño de regreso capturaron Latakia, que foi devolta ao emperador bizantino, como se prometeu anos atrás. Raimundo permaneceu alí, pero ambos os Robertos seguiron o camiño ao fogar por medio de Constantinopla, despois de rexeitar a solicitude de Aleixo de quedar nela ao seu servizo. Roberto levou consigo unha preciosa reliquia, o brazo de San Xurxo, un agasallo de Aleixo. A reliquia foi colocada na igrexa de Anchin, en Flandres. Tras o seu regreso, Roberto construíu o mosteiro de Santo André en Zevenkerke, nos arredores de Bruxas. Debido á súa participación na cruzada e ao botín que trouxo a casa, foi alcumado Roberto de Xerusalén.
Durante a súa ausencia, o sacro emperador romano xermánico, Henrique IV, tratara de apoderarse do Flandres imperial. Roberto respondeu apoiando a revolta da Comuna de Cambrai contra o emperador e ao seu defensor, o bispo Gaulcher, e apoderouse dunha serie de castelos. A paz foi restaurada en 1102 cando rendeu homenaxe ao emperador de Flandres, pero despois de 1105, o novo emperador, Henrique V, marchou sobre Flandres coa axuda de Balduíno III de Hainaut e un exército desde Holanda. Roberto detívoos nos arredores de Douai e asinouse unha nova paz, na que o emperador recoñeceu a reclamación de Roberto sobre Douai e Cambrai.
En 1103 aliouse con Henrique I de Inglaterra, ao que ofreceu 1000 cabaleiros a cambio dun tributo anual, pero cando Henrique se negou a pagar, Roberto aliouse co seu señor nominal, Luís VI de Francia e xuntos atacaron Normandía. Co rei distraído, Teobaldo II de Champaña encabezou unha revolta dos baróns franceses. Roberto conduciu un exército contra Meaux, pero preto da cidade foi fatalmente ferido, caeu do seu cabalo e afogou no Marne.
Familia
Casou con Clemencia de Borgoña, irmá do papa Calixto II. Tiveron tres fillos, pero só o maior sobreviviu até a idade adulta. Sucedeu a Roberto como Balduíno VII de Flandres.
Transcendencia (filosofía)
Transcendencia (do latim transcēndo, is, di, sum, ĕre: 'pasar subindo, atravesar, superar, traspor') é un termo que, en filosofía, pode conducir a tres significados distintos - aínda que relacionados -, todos eles orixinarios da raíz latina que significa 'ascender' ou 'indo alén', sendo un significado oriúndo da filosofía antiga; outro, da filosofía medieval, e o último, ligado á filosofía moderna.
Enfoque medieval
O segundo significado, que vén da filosofía medieval, defende que transcendental se encaixa nas categorías de Aristóteles que foron usadas para organizar conceptualmente o concepto de realidade. Os exemplos básicos de transcendental están presentes (insignia) nas características designadas transcendentais de unidade, verdade, e bondade.
"Transcendencia" na filosofía moderna
Na filosofía moderna e actual, Kant deu, a transcendental, un novo significado na súa teoría do coñecemento, preocupado coas posibilidades condicionais do propio coñecemento. Para el, "transcendental" significa coñecemento sobre a nosa facultade cognitiva con respecto a como os obxectos son posíbeis a priori. Isto é, algo é transcendental se ten un papel no modo como a mente "constitúe" os obxectos e fai posíbel, a nós, probalos como obxectos en primeiro lugar. Normalmente, coñecemento é o saber sobre un obxecto; coñecemento transcendental é o saber sobre como é posíbel, para nós, probarmos estes obxectos como obxectos. Isto baséase no concepto de Kant sobre o argumento de David Hume de que certas características do obxecto (tales como a persistencia, relacións causais) non poden derivar da impresión que temos deles. Kant argumenta que a mente debe contribuír para estas características e tornar posíbel, para nós, probarmos os obxectos como obxectos. Na parte central da súa Crítica da Razón Pura, a "Dedución Transcendental das Categorías", Kant argumenta que hai unha profunda interconexión entre a habilidade de estar autoconsciente e a habilidade de probar o mundo de obxectos. Aínda que, no proceso de síntese, a mente xestiona ambos: a estrutura dos obxectos e a súa propia unidade. Para Kant, a "transcendencia", oponse ao "transcendental", é o que xace alén da nosa capacidade de coñecemento lexitimamente coñecido. A contraargumentación de Hegel a Kant foi que, para coñecer a fronteira e estar consciente de que ela é a fronteira, nós xa a transcendemos.
En fenomenoloxía, o "transcendente" é aquilo que transcende a nosa propia consciencia - aquilo que é obxectivo, máis do que só fenómeno da consciencia.
As Lamelas, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
Toponimia
O orónimo Lamelas é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Casa Lleó Morera
miniatura|250px|Casa Lleó Morera. A Casa Lleó Morera é un edificio modernista do arquitecto Lluís Domènech i Montaner situado no número 35 do Passeig de Gràcia de Barcelona. O proxecto foi unha encarga feita en 1902 por Francesca Morera para reformar a antiga Casa Rocamora construída en 1864. Á súa morte, no ano 1904, o seu fillo Albert Lleó i Morera continuou coas obras e deulle nome ó edificio. A obra rematou o 10 de marzo de 1905.
É un dos tres edificios feitos por grandes arquitectos modernistas -Gaudí, Puig i Cadafalch, Domènech i Montaner- que forman parte da chamada Mansana de la Discòrdia, xunto coa Casa Batlló e a Casa Amatller. A Casa Lleó i Morera é a única que conseguiu o premio do Concurs anual d'edificis artístics outorgado polo Concello de Barcelona, en concreto na edición de 1906.
Trátase dunha obra modernista que Lluís Permanyer cualificou como «un Palau de la Música Catalana a escala reducida».
Smartavia
Smartavia, coñecida como Nordavia ata marzo de 2019, é unha aeroliña de baixo custo rusa con sede en Arkhangelsk. Opera principalmente servizos domésticos e rexionais regulares. As súas bases principais son o aeroporto de Arkhangelsk, o aeroporto de Pulkovo e o aeroporto de Moscova-Domodedovo. Smartavia é unha sociedade por accións.
Frota
miniatura|[[Boeing 737-800 de Smartavia|250x250px]] En decembro de 2020 a frota de Smartavia estaba formada polos seguintes avións:
Eladia Pedrayo
María Eladia Ramona Pedrayo Ansoar, nada en Ourense o 18 de febreiro de 1859 e finada en Ourense o 4 de febreiro de 1957, foi un membro da burguesía ourensá da época, máis coñecida por ser a nai de Ramón Otero Pedrayo.
Traxectoria
Nada en Ourense, foi bautizada como Eladia Ramona na igrexa de Santa Eufemia do Centro o 19 de febreiro de 1859. Era filla do avogado ourensán Ramón Mª Pedrayo Silva, que tivo o seu bufete nun dos edificios da Praza Maior de Ourense, foi decano da Xunta de Goberno do Ilustre Colexio de Avogados de Ourense, presidente do Casino de Ourense e mesmo chegou  a ser alcalde da cidade en 1860. A súa nai, Antonia Ansoar, morreu con 38 anos, deixando orfa de mai a Eladia cando esta non tiña seis anos, no ano 1864. Eladia tivo tres irmáns: Ricardo, Nieves e Lucila.
Casou con Enrique Otero Sotelo en 1883. Segundo afirma Ramón Otero Pedrayo a parella tivera un fillo anterior a el mesmo, pero este morrera ao pouco de nacer. Enviuvou o 28 de maio de 1904. Logo da morte do seu esposo fíxose cargo do goberno da casa e rendas da familia en Trasalba.
Faleceu cando lle faltaba pouco para cumprir os 98 anos, o 4 de febreiro de 1957. A súa saúde empeorara logo dunha caída no xardín de Trasalba tras a que tivo que ser hospitalizada. Foi soterrada no Cemiterio de San Francisco de Ourense coa presenza de numerosas personalidades vindas de diferentes puntos de Galicia. Tamén se estableceu a suspensión das aulas no Instituto de Ourense en sinal de loito.
Rob Bourdon
Robert Gregory Bourdon, nado o 20 de xaneiro de 1979 en Calabasas (California), é o batería da banda de nu metal Linkin Park.
Biografía
Comezou a tocar a batería á idade de dez anos tras ver un concerto de Aerosmith. Xa que a súa nai tivo unha relación con Joey Kramer, o batería de Aerosmith, Bourdon puido estar no backstage e ver toda a produción.
Nos seus primeiros dez anos, Bourdon tocou nalgunhas bandas cos seus amigos. Foi naquela época cando coñeceu ao seu actual compañeiro en Linkin Park, Brad Delson, e tocaron xuntos durante un ano nunha banda, Relative Degree.
A Fraga, Carballido, Vilalba
A Fraga é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Lugares de Viveiro
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Viveiro.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Viveiro
Lugares de Viveiro
Pendentes lugares das parroquias de:
Viveiro (Santa María e Santiago)
Autor
O termo autor pode ter diferentes definicións:
Narratoloxía
Nunha narración existen diferentes visións:
Véxase tamén
Para percibir a diferenza entre escritor e autor, narratario
-548
Outros
Historia ano a ano
Valentim Rodrigues Fagim
Valentim Rodrigues Fagim, nado en Vigo en 1971, é licenciado en Filoloxía Galego-portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela e diplomado en Historia. Entre 2009 e 2012 presidiu a AGAL.
Traxectoria
Despois de finalizar os seus estudos fundou a libraría A Palavra Perduda, que posteriormente se fusionaría coa empresa Livros Portugueses. Concluída a efémera faceta empresarial, comezou a traballar como tradutor e posteriormente como profesor de portugués na Escola Oficial de Idiomas de Ourense, avogando polas teses reintegracionistas para o galego.
Entre xuño de 2009 e outubro de 2012 presidiu a Associaçom Galega da Língua, principal entidade reintegracionista de Galiza, da que actualmente é vogal editorial. É, así mesmo, co-director da Através Editora.
Clítoris
O clítoris é a parte eréctil do aparato sexual feminino, situado na parte superior dos labios menores da vulva. A súa función nos seres humanos é producir pracer sexual e orgasmos.
Terminoloxía
Sobre o termo usado en galego clítoris hai varias teorías que o fan proceder do grego, ben de kleitys (outeiro ou aba), de kleitos (eminente, espléndido ou excelente) ou incluso de kleiein (pechar) ou de kleis (chave). Tamén se relacionou coa palabra danesa keest (núcleo, centro). Apareceu como termo anatómico no século I EC nos escritos de Rufo de Éfeso.
Orixe e estrutura
Desde unha visión androcéntrica dos xenitais, o clítoris feminino é interpretado desde o século XVII como o equivalente ao pene masculino ao ser ambos os órganos eréctiles e unha vez que a equivalencia nas mulleres do pene deixou de considerarse a vaxina. Embrioloxicamente proveñen tanto o clítoris como o pene do mesmo tecido fino.
O tamaño medio do clítoris vai de 8 a 10 centímetros de longo e de 3 a 6 centímetros de largo. A parte exterior do clítoris, a glande clitoridiana, está parcial ou totalmente cuberta polo prepucio, e varía grandemente dende aqueles moi reducidos (que non sobresaen do prepucio) a outros moi saíntes, pero a maior parte do clítoris está oculto. A estimulación externa de todo o clítoris pode dar lugar a unha resposta sexual máis intensa. Unha explicación do orgasmo vaxinal é que resulta da estimulación do interior do clítoris durante a penetración sexual, e o pracer ligado ao sexo é un mecanismo evolutivo que favorece a reprodución.
Recoñecemento da súa existencia
miniatura|Creada por [[Helen O’Connell (uróloga)|Helen O'Connell usando IRM, a primeira imaxe 3D dun clítoris en estado erecto cos órganos adxacentes do útero e a vexiga. 1 Glande do clítoris; 2 Piar ou corpo do clítoris; 3 Crus; 4 Corpos cavernosos vestibulares (bulbos); 5 Uretra; 6 Orificio vaxinal; 7 Vaxina; 8 Útero; 9 Vexiga urinaria.]] A literatura médica recoñeceu a existencia do clítoris no século XVI. No ano 1559 Realdo Colombo publicou De re anatomica, no que describía o asento de pracer da muller. Gabriele Falloppio reclamou ser tamén o descubridor do clítoris.
Con todo, o médico grego Galeno en De Usu Partium xa o describía. Galeno consideraba que era de utilidade para incitar ao coito, aínda que cría que a súa función era protexer a vaxina comparándoo coa protección que a úvula dá á gorxa. O seu coñecemento non se restrinxía a Occidente, Avicena tamén fixo referencia a el. Por outra banda, no século I o fisiólogo grego Rufo descríbeo con detalle e tamén o fai Sorano de Éfeso no século II.
Modificación do clítoris
A mutilación xenital feminina, ou ablación, consiste na extirpación total ou parcial da parte exterior do clítoris. Esta práctica é rexeitada en nome dos dereitos humanos e da protección do menor en case tódolos países, aínda que a práctica está viva en moitas sociedades tradicionais da África subsahariana e Asia.
Ligazóns
Chíos de Iria Veiga.
Autódromo Slovakia Ring
O Autódromo Slovakia Ring ou Slovakia Ring (en eslovaco: Automotodróm Slovakia Ring) é un autódromo situado en Orechová Potôň, no Distrito de Dunajská Streda en Eslovaquia, a uns 30 km do Aeroporto de Bratislava. Foi construído entre os anos 2008 e 2009 e o trazado principal conta cunha lonxitude de 5'922 quilómetros.
Heinrich Olbers
Heinrich Wilhelm Matthäus Olbers, nado en Arbergen o 11 de outubro de 1758 e finado en Brema o 2 de marzo de 1840, foi un astrónomo, físico e médico alemán, principalmente coñecido polo paradoxo de Olbers.
Traxectoria
Estudou medicina en Göttingen. Tras graduarse en 1780, empezou a practicala en Brema, traballo que continuou realizando ata 1823. Polas noites, dedicaba o seu tempo á astronomía, observando o ceo nocturno dende o piso superior da súa casa, que tiña habilitado como observatorio.
En 1797 descubriu un método para determinar as órbitas dos cometas que aínda se utiliza hoxe en día. En 1802 localizou o asteroide 1 Ceres, que fora descuberto, e acto seguido perdido, por Giuseppe Piazzi o ano anterior. Atopouno na posición predita polo matemático Carl Friedrich Gauss.
O 28 de marzo de 1802 descubriu e bautizou o segundo asteroide 2 Pallas. Pensou que os dous corpos tiñas que estar relacionados e púxose a buscar máis. O 29 de marzo de 1807 descubriu 4 Vesta e deixou que fose Gauss quen lle puxese o nome. Formulou a hipótese de que os asteroides eran fragmentos dun antigo planeta que estoupou. Actualmente, esta teoría non se considera moi probable.
O 6 de marzo de 1815 descubriu un cometa periódico bautizado na súa honra (formalmente designado 13P/Olbers). En total, descubriu 5 cometas e calculou a órbita de 18.
En 1826 formulou o seu famoso paradoxo (denominado paradoxo de Olbers na súa honra) onde se pregunta: Por que o ceo nocturno é escuro se existen infinitas estrelas que terían que iluminalo coma se fose de día?. Actualmente, é posible dar unha resposta razoada a esta pregunta en termos dos valores finitos da velocidade da luz e a idade do Universo e do desprazamento cara o vermello da radiación do Big Bang.
Inmanencia
Inmanencia é un concepto filosófico e metafísico que designa o carácter daquilo que ten en si o propio principio e fin. É, por tanto, antitético ao concepto de transcendencia (carácter daquilo que ten unha causa que lle é exterior e superior).
O problema da inmanencia ou da transcendencia de Deus dividiu os filósofos medievais - neoplatónicos, como Agostiño de Hipona, ou aristotélicos, como Alberte o Magno e Tomé de Aquino.
Na encíclica Pascendi Dominici Gregis, o papa Pío X criticou o abuso da noción de inmanencia na filosofía de Baruch de Espinoza e Immanuel Kant. Retomando o concepto escolástico de inmanencia, entendida como a presenza do resultado dunha acción na propia acción, Espinoza afirmou que "Deus é causa inmanente e non transitiva de todas as cousas", isto é, Deus é causa de todas as cousas que están nel e nada existe fóra del (Deus sive Natura). Tal teoría contraponse á ortodoxia cristiá, que atribúe a Deus unha existencia separada das cousas (transcendencia de Deus) das cales el é o creador.
Etimoloxía
O termo "inmanencia" componse dos termos latinos in e manere, que, xuntos, teñen o significado orixinal de "existir ou permanecer no interior".
Inmanencia na filosofía
No panteísmo e no pampsiquismo, o termo "inmanencia" é entendido como unha forza divina ou o ser divino que permea todas as cousas. - ou sexa, a divindade estaría inseparabelmente presente en todas as cousas. Nese sentido, inmanencia oponse a transcendencia, entendida como a divindade sendo separada ou transcendente ao mundo. Segundo o actualismo de Giovanni Gentile, a inmanencia do suxeito é identificada coa transcendencia sobre o mundo material. As filosofías de Giordano Bruno, Baruch de Espinoza e, posibelmente, Hegel foron filosofías de inmanencia, así como o estoicismo. Filosofías transcendentes son, por exemplo, o tomismo ou a tradición aristotélica. Gilles Deleuze cualifica Espinoza como o "príncipe dos filósofos" pola súa teoría de inmanencia, expresa na Ética e resumida na famosa locución "Deus sive Natura" ("Deus, ou sexa a Natureza"): Deus é Natureza, Natureza é Deus. Tal teoría considera que non hai transcendencia, ou sexa, un principio ou unha causa externa do mundo; o proceso da produción da vida está contido na propia vida. Cando combinada con idealismo, a teoría da inmanencia cualifícase como "o mundo" que non ten ningunha causa externa alén da mente.
No contexto da teoría de Kant, o coñecemento da inmanencia significa manterse nos límites da experiencia posíbel.
O filósofo contemporáneo Gilles Deleuze usou o termo "inmanencia" para se referir á súa "filosofía empirista", na cal foi grazas a crear acción, o que resultou algo alén do que a transcendencia estabelecía. O seu texto final, titulado Inmanencia: unha vida..., fala dun plano de inmanencia. Giorgio Agamben escribe en A comunidade que vén (1993) : "Hai, de feito, algo que o home é e ten que ser, mais este algo non é unha esencia, non é propiamente unha cousa: é o simple feito da súa propia existencia como posibilidade ou potencia.
Inmanencia na relixión
Ao prestar culto, un pescudador pola inmanencia pódese pensar Deus dentro de si procurándoo. Este concepto é usado frecuentemente no hinduísmo para describir o relacionamento de Braman, ou Ser Cósmico, no mundo material. (Como demostrado no teísmo monístico). O hinduísmo define Braman como ambos transcendente e inmanente - variando a énfase destas calidades de acordo con cada ramo filosóficas dentro desta relixión. A inmanencia é un dos 'cinco conceptos' para os drusos, e é representada pola cor branca. Moitos estudosos, como Henry David Thoreau, que popularizaran o concepto de inmanencia, foron influenciados polo punto de vista hindú.
Inmanencia e Xesús no cristianismo
No cristianismo o Deus transcendente, (que transcende - supera - as eras do mundo), santo e omnipotente, que non pode ser alcanzado ou visto, pode ser atinxido pola primariedade inmanente no Home-Deus Xesús Cristo, que é o fillo de Deus. Isto foi expresado na famosa carta de Paulo aos filipenses.
Tzimtzum na teoría cabalística
No misticismo xudeu,Tzimtzum (צמצום Hebreo: "contracción" ou "constrición") refírese á teoría Cabalística que na creación Deus "contrae" a súa esencia infinita para permitir un "espazo conceptual" no cal un mundo finito e independente existiría. O concepto de Tzimtzum contén un paradoxo embutido, pois exixe que Deus sexa simultaneamente transcendente e inmanente:
Dzogchen
O budismo tántrico e o Dzogchen presupoñen unha base non dual, tanto para a experiencia canto para a realidade, que podería ser considerada como unha filosofía da inmanencia cuxa historia no subcontinente indio data do inicio da Era Cristiá. Dise que unha paradoxal consciencia non dual (rigpa en Tibetano; vidya en sánscrito) é o 'estado de autoperfección' de todos os seres. Estudosos diferencian estas tradicións do monismo. O non dual non é imanente, nin transcendente, nin ambos. Unha exposición clásica é a Madhyamaka, a refutación dos extremos, proposta por Nagarjuna.
Expoñentes desa tradición non dual enfatizan a importancia dunha experiencia directa de non dualidade, tanto a través da práctica da meditación como da investigación filosófica. Nunha versión, o individuo mantense consciente - mentres os pensamentos xorden e se disolven dentro do 'campo' da mente, sen que sexan aceptados nin rexeitados - e deixa a mente vagar libremente até que unha sutil sensación de inmanencia aparece. Vipassana ou insight é a integración da 'presenza da consciencia' con aquilo que xorde na mente. A non dualidade ou rigpa é o recoñecemento de que tanto a quietude, o estado de calma permanente, que é encontrado en samatha, como o movemento ou xurdimento do fenómeno, encontrado en vipassana, non son separados. Dese modo, pódese dicir que Dzogchen é un método para o recoñecemento da 'pura inmanencia' análogo a aquel teorizado por Deleuze.
San Cosme de Outeiro, Outes
San Cosme de Outeiro é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Outes. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 669 habitantes (319 homes e 350 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 937 habitantes.
A Granda, Carballido, Vilalba
A Granda é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Cintura escapular
miniatura|350px|Cintura escapular A cintura escapular é a primeira parte do membro superior humano, formada por dous ósos, a clavícula e a escápula. A cintura mantén unido o brazo ao tronco e polo tanto estabiliza o ombreiro.
Articulación esternoclavicular
A articulación esternoclavicular é a articulación máis interna do ombreiro e artella a clavícula co esterno, a través dun menisco articular. A cápsula articular mantén unidos a ambos ósos.
Articulación acromioclavicular
A articulación acromioclavicular artella o acromion da escápula coa parte máis lateral ou externa da clavícula. Ten unha mobilidade reducida e ten numerosos ligamentos de reforzo.
Articulación glenoumeral
A articulación glenoumeral é a máis móbil do ombreiro. Artella o úmero coa cavidade glenoide da escápula.
Unión escapulocostal
É a unión fisiolóxica da escápula e as costelas. Contribúen a ela o músculo trapecio, o músculo romboide maior, o músculo romboide menor e o músculo serrato anterior. Recibe unha pequena achega do músculo pectoral menor.
Unión supraumeral
É unha unión entre a cabeza umeral co ligamento acromiocoracoide. Participa o tendón do músculo supraespiñal.
-435
Outros
Historia ano a ano
Montevideo (homónimos)
Montevideo pode referirse a:
Racer-X
Racer-X é o terceiro EP da banda estadounidense de post-hardcore Big Black, publicado no ano 1984 a través do selo Homestead Records. O traballo foi reeditado por Touch and Go Records en 1992.
Racer-X foi o primeiro disco de Big Black en cimentar a súa formación instrumental de dúas guitarras, un baixo e unha caixa de ritmos Roland TR-606. Foi o derradeiro traballo en contar co baixista Jeff Pezzati que doixou a banda para dedicar máis tempo ao seu grupo principal, Naked Raygun.
Ao igual que os dous primeiros EPs de Big Black, o disco orixinal só seis cancións (cinco de Big Black e unha de James Brown), cunha duración de menos de 20 minutos.
Título
Racer X era unha personaxe da serie seminal de anime Speed Racer. A canción título do EP fai numerosas referencias ao programa de televisión orixinal.
Sinxelo
A canción "Il Duce" (sobre Benito Mussolini) gravouse na mesma sesión que os temas de Racer-X. A canción foi editada o seguinte ano como un sinxelo en 7" con "Big Money", do álbum Atomizer, como cara b. Homestead Records tamén lanzou unha versión promocional en 12" do sinxelo con "Il Duce" e "Big Money" na cara A e tres temas ao vivo na B.
Bob e Carol, Ted e Alice
Bob e Carol, Ted e Alice (en Bob & Carol & Ted & Alice) é un filme estadounidense de 1969 dirixido por Paul Mazursky. Foi escrito por Paul Mazursky e Larry Tucker, que tamén produciu o filme, e está protagonizado por Natalie Wood, Robert Culp, Elliott Gould e Dyan Cannon. A banda sonora orixinal foi composta por Quincy Jones. A fotografía do filme foi realizada por Charles Lang. Recibiu catro nomeamentos na 42ª edición dos Oscar, mais non conseguiu ningún premio.
Estreouse en galego o 31 de outubro de 2001 a través da TVG.
Andrei Gromiko
Andrei Gromyko, nado en Starye Gromiki (Belarús) o 18 de xullo de 1909 e finado en Moscova o 2 de xullo de 1989, foi un político e diplomático soviético, ministro de asuntos exteriores da URSS durante máis de 25 anos, e despois presidente do præsidium do Soviet Supremo.
Traxectoria
En 1939 entrou no comisariado do pobo para asuntos estranxeiros como xefe do departamento de América. Enseguida comeza a ascender chanzos chegando a ser conselleiro na embaixada da URSS nos Estados Unidos de 1939 a 1943, despois embaixador nese mesmo estado de 1943 a 1946. Participou na maior parte das conferencias internacionais da época (Dumbarton Oaks, Ialta, Potsdam, Helsinqui etc.). De 1944 a 1975, salienta coma hábil negociador e proba que ten un grande talento para defender a política estranxeira do seu estado.