cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Interacción nuclear forte
Cromodinámica cuántica
Actualmente a interacción forte considérase que queda ben explicada pola cromodinámica cuántica (en inglés Quantum Chromodynamics, QCD). A cromodinámica cuántica é unha teoría que forma parte do modelo estándar da física de partículas e matematicamente é unha teoría gauge non abeliana baseada nun grupo de simetría interna (gauge) baseada no grupo SU(3). De acordo con esta teoría a dinámica dos quarks vén dada por un lagrangiano que é invariante baixo transformacións do grupo SU(3), esa invariancia polo teorema de Noether leva aparellada a existencia de magnitudes conservadas ou leis de conservación especiais. Concretamente a invariancia dese lagrangiano baixo SU(3) implica a existencia de certas cargas de cor, en certo xeito análogas á conservación da carga eléctrica (que vai asociada á invariancia baixo o grupo U(1)). A cromodinámica cuántica describe polo tanto a interacción de obxectos que posúe carga de cor, e como a existencia desas cargas de cor comporta a existencia dun campo gauge asociado (campo de gluóns) que define como interactúan esas partículas con carga de cor.
O Son
O topónimo O Son pode referirse a un concello e dous lugares de Galicia:
Neil Harbisson
Neil Harbisson, nado en Mataró (provincia de Barcelona) o 27 de xullo de 1984, é un artista e activista cyborg británico de orixe catalá, residente en Nova York.
Traxectoria
É coñecido por ser a primeira persoa no mundo en ter unha antena implantada no cranio e por ser a primeira en ser recoñecido oficialmente como cyborg por un goberno. A antena emprega vibracións audibles no seu cranio para recoller información. Isto inclúe medicións de radiación electromagnética, chamadas de teléfono, música, así como vídeos ou imaxes que son traducidos en sons. A súa antena ten sinal wifi que lle permite recibir sinais e información de satélites.
Kari Tapio
Kari Tapio, nado en Suonenjoki o 22 de novembro de 1945 e finado en Espoo o 7 de decembro de 2010, foi un cantante finés especializado en schlager. Durante as décadas de 1970 e 1980 foi un dos cantautores máis populares do seu país, e permaneceu en activo durante 38 anos.
Bilinda Butcher
Bilinda Jayne Butcher, nada o 16 de setembro de 1961 en Londres, é unha compositora, vocalista e guitarrista inglesa coñecida por tocar na banda de shoegaze My Bloody Valentine.
Cemiterio de San Salvador de Manín
miniatura O cemiterio de San Salvador de Manín comezouse a construír na segunda metade de 1980, no lugar da Travesa, entre Ludeiros e Compostela, onde tamén sería trasladada a igrexa de San Salvador de Manín.
Historia
O cemiterio e a igrexa parroquial forman parte dun conxunto para as aldeas de Manín, Ludeiros, Compostela, Aceredo e O Vao. Na súa primeira localización estivo en Manín, onde foi erixida a igrexa parroquial, de advocación a Santa Eufemia. Ese lugar era escollidos polos cristiáns da antiga Gallaecia e viñan enterrar desde Braga (Portugal) á Chan de Campelo.
O segundo cemiterio parroquial estivo en Aceredo cun adro en volta da igrexa, a onde foi trasladada a igrexa en 1764. Contaba con sepulturas de pedra e enterramentos na terra para os que non tiñan sepultura. Tamén tivo algún nichos este cemiterio, incluso un conxunto de catro labrado en pedra e de grandes proporcións que destacaba á man esquerda na entrada pola parte do lugar de Aceredo, eses nichos pertenceron á familia dos Pretas, e foi trasladado, como consecuencia da construción do encoro de Lindoso, ao cemiterio de A Illa (Entrimo), ao ser mercado por unha familia desa aldea próxima; ademais nos últimos anos, na década dos oitenta, contou con varios conxuntos de nichos de ladrillo e cemento.
O cemiterio de Aceredo foi trasladado á súa nova localización, na Travesa, entre Compostela e Ludeiros. A finais dos anos oitenta remataron as obras do novo adro, prevendo o asolagamento do val do Limia e pola necesidade da veciñanza de contar cun lugar para os enterramentos e para o traslado dos seus familiares. Dende entón, o cemiterio parroquial está á beira da igrexa parroquial, nunha cota máis baixa. miniatura|Cruceiro na entrada do cemiterio.
Situación
Está situado na lugar coñecido coma A Travesa, en Compostela. Ao norte linda co monte comunal e o que foi resío da Casa da Escusalla. Ao sur está a entrada e a aldea de Compostela. Ao este a estrada que o separa da igrexa parroquial. Ao oeste o camiño que vai de Compostela á Escusalla.
Persoeiros inhumados
Algúns persoeiros enterrados no camposanto:
Pablo Cavallero
Pablo Cavallero (Lomas de Zamora, 13 de abril de 1974) é un exfutbolista arxentino. Xogaba como porteiro.
Xogou para varios clubs incluíndo Club Atlético Vélez Sarsfield, Unión de Santa Fe, Reial Club Deportiu Espanyol e o Real Club Celta de Vigo, co que gañou o Trofeo Zamora no ano 2003, Levante UD e rematando a súa carreira deportiva no Club Atlético Peñarol Cavallero xogou na selección arxentina e participou nas Olimpiadas de 1986 e os mundiais de 1998 e 2002.
A Lamalonga, Coiro, A Laracha
A Lamalonga é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 21 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 11 homes e 10 mulleres.
Hirvensalmi
Hirvensalmi é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Sur. En 2018 a súa poboación era de 2 151 habitantes. A superficie do termo municipal é de 746,59 km2, dos cales 281,31 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 4,62 hab./km².
Heinävesi limita cos municipios de Kangasniemi, Mikkeli, Mäntyharju, Pertunmaa e Joutsa, este último na rexión veciña de Finlandia Central.
O concello é unilingüe en finés.
O Vieiro, Castrelo, Forcarei
O Vieiro é un lugar da parroquia de Castrelo, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 10 habitantes deles 2 homes e 8 eran mulleres, o que supón que se mantivo a poboación desde 2007.
Condado de New Castle, Delaware
O condado de New Castle (en inglés New Castle County) é un dos tres condados do estado de Delaware. No censo do ano 2010 tiña unha poboación de 538.479 habitantes, sendo o condado máis poboado do estado. A súa capital está na cidade de Wilmington. Recibe o seu nome da cidade inglesa de Newcastle.
Édouard Balladur
Édouard Balladur (nado o 2 de maio de 1929 en Esmirna, Turquía) é un político francés, que foi primeiro ministro de Francia entre 1993 e 1995.
Biografía
Graduouse na Escola Nacional de Administración e foi membro do Consello de Administración da Oficina de radiodifusión da televisión francesa (1967-68), conselleiro técnico do gabinete do primeiro ministro Georges Pompidou (1966-68), secretario xeral do presidente no Eliseo (1969).
Tras a morte de Pompidou, abriu unha paréntese na súa vida política, que se pecharía a principios dos anos oitenta coa súa volta da man de Jacques Chirac. Considéraselle o executor da política de reprivatizacións levada a cabo como Ministro de Economía e Ministro de Estado do goberno de Chirac (1986-1988). Coa vitoria da coalición de centro-dereita formada por RPR e UDF nas eleccións lexislativas de marzo de 1993, foi nomeado primeiro ministro, volvendo a denominada cohabitación co socialista François Mitterrand. Durante ese período favoreceu a liberalización da economía.
Exeter Chiefs
Exeter Chiefs é un club profesional inglés de rugby, con sede na cidade de Exeter, e que ascendeu por vez primeira na súa historia á Aviva Premiership na tempada 2009/10. O equipo xoga en Sandy Park, un estadio con capacidade para 10.744 persoas.
Aínda que o club foi creado en 1871, a maioría da historia do club transcorreu nas categorías inferiores do rugby inglés, sendo un club non profesional. O desexo do Exeter Chiefs por converterse nun club profesional e por acadar a máxima categoría limítase ás últimas tempadas.
O club debutou na tempada 2010-11 na Premiership inglesa logo de bater ao Bristol nunha eliminatoria de promoción a dobre encontro en maio do 2010. Coa súa presenza na máxima categoría do rugby inglés, tamén debutou en competicións europeas, concretamente na European Challenge Cup, e participou na Anglo-Welsh Cup. A súa primeira participación na Premiership rematou cun 8º posto, mentres que a segunda rematou cun 5º posto, e polo tanto a piques de participar nas eliminatorias semifinais polo título de liga.
La Antorcha Gallega
La Antorcha Gallega foi unha revista editada na Habana entre 1913 e 1914.
Historia e características
Revista semanal ilustrada, apareceu o 5 de outubro de 1913. Dirixida por Ángel Fernández, o seu administrador era Julián Cabrera. No seu primeiro editorial sinala que se propón:
Engade que fará labor
Finalmente expresa que
Publicou noticias de Galicia e das sociedades galegas de Cuba. Apoiou o labor do Centro Galego e informou da marcha das súas obras en construción. Defendeu a xestión de Ángel Barros como presidente do Centro Galego fronte a Eugenio Mañach. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel Gómez Cordido e os pseudónimos: Pepe da Mota, La Brego, Czaritos. Incluíu algunhas páxinas literarias en galego con textos de Lugrís Freire e Curros Enríquez. Cesou a súa publicación o 8 de marzo de 1914.
Longra, Coiro, A Laracha
Longra é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña dous habitantes (dous homes).
O soño sulagado
O soño sulagado é o segundo libro de poemas publicado en galego por Celso Emilio Ferreiro. Trátase dun conxunto de 31 composicións publicadas por vez primeira en Vigo pola Colección Alba no 1955.
Flor de lis
miniatura|250px|Flor de lis. A flor de lis é unha flor de azucena estilizada que é empregada como un deseño decorativo ou como símbolo. Moitos dos santos cristiáns son representados a miúdo cunha azucena, sendo o máis destacado san Xosé. Como Francia foi orixinalmente unha nación católica, a flor de lis converteuse "ó mesmo tempo, nun obxecto relixioso, político, dinástico, artístico, emblemático e simbólico", especialmente na heráldica francesa.
O soño sulagado
Contexto histórico
miniatura|Busto de Celso Emilio Ferreiro en [[Celanova]] O soño sulagado foi creado no clima da posguerra, no cal o galeguismo cultural e político unicamente resistiu en pequenos núcleos clandestinos. Na década dos 50, o réxime franquista consolídase ao abeiro do repartimento de poder dos bloques e o horizonte dunha loita política galeguista semella esmorecer. Isto provoca que o movemento galeguista se desprace cara posicións netamente culturais, dando lugar, por exemplo, á fundación da Editorial Galaxia no 1950.
Flor de lis
En heráldica é moi común e simboliza a pureza, polo que adoita representar a Nai de Deus. A lenda di que un anxo lle deu unha flor de azucena de ouro a Clodoveo I, monarca franco da dinastía merovinxia, que se convertera ó cristianismo. Séculos máis tarde, no século XII con Luís VI, a flor de lis é empregada como distintivo no escudo da casa real francesa. A flor de lis proveniente da casa real de Francia aparece no escudo de moitas cidades deste estado, na bandeira do Quebec e no escudo de España, entre outros. A flor de lis é tamén o emblema da cidade de Florencia.
O soño sulagado
Contexto histórico
É este un período de pesimismo, de fondo existencialismo e dun intenso malestar social e cultural. Porén, a poesía galega de posguerra continúa as direccións menos conflitivas da poesía galega de preguerra. . O neotrobadorismo de Álvaro Cunqueiro e a lírica da paisaxe de Noriega Varela e Iglesia Alvariño dominan o panorama poético da época. Mención á parte merece a produción de Luís Pimentel, situado entre o intimismo existencial e o simbolismo. Pero é Celso Emilio o único poeta que define neste contexto unha poética social ou comprometida, sendo O soño sulagado o seu verdadeiro punto de partida.
Temática
Segundo afirma Xesús Alonso Montero, n' O soño sulagado xa están presentes os contidos esenciais da poesía de Ferreiro: o intimismo, a crítica social e a sátira. A amargura pola perda do soño, o asolagamento do soño é o fío transversal que abrangue estes contidos. Ese soño é o idealismo, a utopía que se percibe irrealizable, tanto no plano sociopolítico, como potencia liberadora do ser humano, coma no plano íntimo ou existencial, metáfora da infancia perdida e do paso do tempo sen futuro. Todos estes puntos condénsanse fortemente nos dous primeiros versos do poema Falareivos de min:
Ramiro Fonte salienta os seguintes núcleos temáticos na obra:
O antibelicismo prolóngase ao presente histórico, con críticas á Guerra fría, ás veces botando man dun sarcasmo indisimulado como na composición Poema nuclear.
Estrutura e estilo
miniatura|A [[guerra civil española está moi presente n' O soño sulagado (substitución republicana destinada á fronte de Teruel, 1938).]] A unidade estrutural conséguese mediante o emprego constante dun tipo de metros, especialmente o hendecasílabo e o heptasílabo. Utiliza unha ordenación por estrofas, non renegando aínda da linguaxe poética tradicional, característica que o definirá en obras posteriores, agás nalgúns casos.
As figuras literarias máis frecuentes son os paralelismos e as anáforas, xunto coas aliteracións e as onomatopeas, as máis das veces cun matiz irónico. A construción dos poemas seguindo a liña do prosaísmo crítico é frecuente sobre todo naqueles poemas con intención máis satírica. Por outra parte, a riqueza das imaxes simbólicas é un trazo constante na produción do celanovés que o achega á Xeración do 27 ou ao hilozoísmo galego.
A lingua
Segundo Gonzalo Navaza, e tomando como referencia o estándar actual do galego, as características máis salientables da lingua d' O soño sulagado (e, en xeral, de toda a poesía de Celso Emilio) son as seguintes:
Á parte do emprego dalgún castelanismo e hiperenxebrismo, cómpre salientar a introdución que fai Ferreiro dalgúns campos léxicos pouco comúns na poesía galega daquel tempo, como os relacionados cos ámbitos urbanos ou con terminoloxías burocráticas ou tecnolóxicas.
Traducións
Foi traducido ao castelán polo propio autor, e publicado en edición bilingüe pola editorial Akal en 1981 co título de El sueño sumergido.
Córneas, Dúas Igrexas, Forcarei
Córneas é un lugar da parroquia de Dúas Igrexas, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 41 habitantes deles 20 homes e 21 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Espindo, Dúas Igrexas, Forcarei
Espindo é un lugar da parroquia de Dúas Igrexas, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE en 2008 tiña 48 habitantes (25 homes e 23 mulleres), os mesmos ca en 2007.
Gwyddno Garanhir
Gwyddno Garanhir foi un rei lendario do reino galés de Meirionydd e fillo de Gwrin Farfdrwch.
Segundo a tradición, tería perdido unha gran parte do seu reino, que o océano Atlántico tería asolagado. Este territorio, chamado Maes Gwyddno, estaría protexido por un dique. Mererid, unha moza deixou abertas as comportas e o mar ocupou esta terra. Tamén lle botan a culpa a Seithenyn, o gardián do dique que esqueceu pechar as comportas no medio dunha borracheira.
Ligazóns externas
Gwyddno Garahnhir en Early British Kingdoms
Víctor Fraiz Castellanos
Traxectoria
Fillo de Víctor Fraiz Villanueva e Placeres Castellanos Pan. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu pai fuxiu ao monte, e pasou a Portugal. En represalia foi detido e internárono no campo de concentración da illa de San Simón, pero foi finalmente paseado na estrada Redondela-Vigo, en Cuncheira (Trasmañó) o 10 de novembro de 1936.
Tito (Josip Broz)
Josip Broz "Tito", nado en Kumrovec (Austria-Hungría, na actualidade Croacia) o 7 de maio de 1892 e finado en Ljubljana (Iugoslavia, hoxe Eslovenia) o 4 de maio de 1980, foi un político iugoslavo. Foi presidente do país durante 27 anos.
Tomou o alcume Tito en 1934, cando se fixo membro do Politburo do Partido Comunista de Iugoslavia e pasou á clandestinidade. Dirixiu os partisanos comunistas durante a segunda guerra mundial na súa loita contra os ocupantes alemáns e italianos. Despois da guerra foi primeiro ministro e despois presidente da República Iugoslava, cargo que ocupou ata a morte en 1980. Aínda que comunista seguiu unha política independente da da Unión Soviética e desde os anos 50 foi un dos líderes do Movemento de Países Non Aliñados.
Xuventude e primeira guerra mundial
Josip Broz procedía dunha familia labrega croata da área de Zagorie. Croacia era entón parte do Imperio austro-húngaro. Seu pai, Franjo, era un croata de familia procedente do actual Trentino italiano. A mai, María, era eslovena. Foi o sétimo fillo da parella. Pasou parte da súa infancia co avó materno en Podsreda. Entrou na escola primaria, que deixou en 1905, en Kumrovec.
Tranvías del Ferrol
Tranvías del Ferrol foi unha empresa ferrolá de viaxeiros que operou na cidade de Ferrol, en Narón e en Neda.
Tito (Josip Broz)
Xuventude e primeira guerra mundial
No ano 1907 comezou a traballar como aprendiz de zarralleiro en Sisak. En 1910 entrou na unión de traballadores da metalurxia e no Partido Socialdemócrata de Croacia e Bosnia. Entre 1911 e 1913 traballou como metalúrxico en Kamnik Eslovenia, Cenkovo Bohemia, Múnic e Mannheim (Alemaña). Traballou para a empresa automobilística Daimler en Viena como condutor de probas.
Tranvías del Ferrol
Historia
As orixes da compañía están na solicitude de José Fernández Solórzano y Freire para explotar en 1904 un tranvía con motor eléctrico entre Ferrol e Santa María de Neda. Nos seus inicios a liña tiña 7 km dende a Estrada de Castela, na Porta Nova (Praza de España), e terminaba no Portazgo de Xuvia (Xuvia). En 1961 os autobuses pasaron a substituír aos tranvías. As cores identificativas das súas unidades eran a branca e a azul mariña (inspirándose nas cores da bandeira de Ferrol), e co inicio do século XXI foron trocadas pola laranxa.
As súas cocheiras estaban en Freixeiro (Narón); pero nos inicios do século XXI foron vendidos os terreos nos que se situaban (para a construción de vivendas), sendo trasladadas a unha nave do polígono industrial Río do Pozo.
Tito (Josip Broz)
Xuventude e primeira guerra mundial
En 1913 foi chamado a filas polo exército austro-húngaro. Cando empezou a primeira guerra mundial foi enviado á fronte contra Serbia como suboficial. Foi arrestado por facer propaganda antibélica e recluído na fortaleza de Petrovaradin. En xaneiro de 1915 foi enviado á fronte de Galitsia. Despois de ser proposto para unha condecoración, foi ferido en Bukovina en marzo de 1915 e feito prisioneiro polos rusos.
36ª edición dos Óscar
A 36.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 13 de abril de 1964 no Santa Monica Civic Auditorium de Santa Monica (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Jack Lemmon.
Tito (Josip Broz)
Rusia
Ferido de gravidade, Josip Broz, pasou trece meses no hospital e despois foi enviado a un campo de traballo nos montes Urais. En febreiro de 1917 foi liberado por un grupo de traballadores revolucionarios e volto a arrestar. Escapou definitivamente e, en xullo de 1917, participou nas manifestacións prerrevolucionarías en Petrogrado. Foi detido cando se dirixía a Polonia, recluído en Petropavlovsk e enviado despois a Kungur. Escapou do tren durante a viaxe e agachouse cunha familiar rusa. Coñeceu a Pelegeia Belousova coa que casou. Entrou na Garda Vermella en Omsk e, en 1918, pediu ser admitido no Partido Comunista Ruso. Traballou de mecánico e participou na guerra civil rusa do lado bolxevique. Finalmente, en 1920 volveu coa súa muller ó recentemente fundado estado iugoslavo.
Tranvías del Ferrol
Historia
Cesou os seus servizos a noite do 31 de decembro de 2019.
Servizos
As liñas de Tranvías del Ferrol deron servizo (primeiro con tranvías e logo con autobuses) a Ferrol, Narón e Neda.
Tito (Josip Broz)
Regreso a Iugoslavia
Nos anos vinte, Broz utilizou a súa experiencia como zarralleiro para fabricar copias de chaves e ganzúas, foi condenado por roubos en casas e perdoado pola amnistía de 1928. As actas da policía iugoslava implícano nun roubo no que morreu un xendarme en 1935. Foi acusado tamén de ser o xefe dunha banda de falsificadores de moeda.
A ilegalización do partido Comunista, provocou que fora encarcerado en diversas ocasións entre 1928 e 1934. Despois de ser liberado en 1934 dun deses arrestos marchou a París, pero regresou no mesmo ano ó ser escollido membro do comité central do Partido Comunista Iugoslavo, que daquela se reunía en Viena. Foi entón cando adoptou o alcume "Tito".
Os anos do Komintern
En 1935 Tito viaxou a Unión Soviética, onde traballou durante un ano na sección balcánica do Komintern. Foi membro do PCUS. En 1936, o Komintern enviouno a Iugoslavia, para dirixir as purgas no Partido Comunista Iugoslavo.
Entre os anos 1936 e 1938 estivo implicado na guerra civil española como organizador dunha brigada de 11.000 iugoslavos qua apoiaban ás forzas republicanas. Só uns 1.000 soldados iugoslavos puideron regresar ó seu país. Tito tomou parte co comunista francés André Marty en Albacete, España, no adestramento dos comunistas das Brigadas Internacionais. En 1937 foi escollido secretario xeral do Partido Comunista Iugoslavo.
En 1937 foi escollido secretario xeral do partido Comunista Iugoslavo e enviado a Iugoslavia para reorganizar o partido, (o antigo secretario xeral do Partido comunista Iugoslavo fora asasinado en Moscova). Nesa época Tito seguía as políticas do Comintern e apoiaba a Stalin. Os comunistas iugoslavos eran, porén, sospeitosos de apoiar a Trotski e o mesmo Tito estivo, segundo algunhas fontes, a piques de ser arrestado por orde de Stalin.
A segunda guerra mundial
En marzo de 1941 o goberno iugoslavo de Cvetkovic firmou o pacto co Eixo formado por Alemaña, Italia e o Xapón. Ós dous días produciuse en Belgrado un golpe de estado dirixido polo xeneral Simovic. O 6 de abril forzas de Alemaña, Italia, Bulgaria e Hungría atacaron Iugoslavia. Despois dos bombardeos de Belgrado e outras cidades pola aviación nazi o 17 de abril representantes iugoslavos firmaron o armisticio con Alemaña. Os alemáns estableceron un estado croata independente dirixido pola Ustaša, un partido colaboracionista de ideoloxía fascista. Bosnia, Herzegovina e partes de Eslovenia e Serbia foron ocupadas por soldados alemáns e o resto do país por tropas dos outros países atacantes. O pacto xermano-soviético puido estar na base da lenta reacción dos comunistas. Despois da invasión alemá da URSS o 22 de xuño de 1941 Tito reuniu o comité central do Partido Comunista Iugoslavo, foi nomeado comandante militar e dirixiu unha chamada a toma-las armas e a revolución socialista.
A guerra partisana comezou o 7 de xullo en Bela Crkva. Os triunfos iniciais dos guerrilleiros foron respondidos polos alemáns con asasinatos en masa de civís. Nos territorios liberados os partisanos organizaron comités populares para actuaren coma goberno civil. Tito foi o líder máximo do Consello Antifascista de Liberación de Iugoslavia (AVNOJ), que se reuniu en Bihac en novembro de 1942 e en Jajce en novembro de 1943 e estableceu as bases da futura organización da Federación Iugoslava. En decembro de 1943, coa maior parte do país aínda ocupada, Tito proclamou un goberno provisional.
Ratificación do poder de Tito
O “Consello Antifascista” tiña o poder en Iugoslavia dende finais de 1944, situación aceptada polos aliados e apoiada expresamente polo primeiro ministro británico Winston Churchill. Tito tentara xa nos anos da guerra mante-lo equilibrio nas relacións cos aliados occidentais e coa Unión Soviética, dun lado para acadar a axuda de ámbalas dúas partes durante o conflito, da outra para asegurarse a independencia de actuación cando acabara.
Despois do acordo Tito-Šubašic a finais de 1944 o goberno provisional da República Federal Iugoslava dirixido por Tito reuniuse o 7 de marzo de 1945 en Belgrado. Despois das eleccións de novembro de 1945, Tito foi nomeado primeiro ministro e ministro de exteriores. En novembro dese mesmo ano proclamouse unha nova constitución e organizouse o exército. Ata 1953 organizou o cambio de Iugoslavia nun estado socialista.
En xuño de 1950 a Asemblea Nacional apoiou unha proposta de Tito e Milovan Ðilas sobre a autoxestión, un sistema que experimentou coa repartición de beneficios entre as empresas controladas polo estado e os traballadores. En xaneiro de 1953 estableceuse a autoxestión como lei fundamental da orde social do país.
Conflito coa Unión Soviética
O feito de ser o único pais socialista sen forzas ocupantes rusas permitiu a Tito manter a equidistancia na súa política exterior e unhas relacións fluídas cos países occidentais. O camiño iugoslavo cara o socialismo, provocou axiña conflitos con Stalin, que levaron á romper as relacións entre eles en 1948. Stalin tentou sen éxito move-los fíos no partido comunista iugoslavo para provoca-la caída de Tito e no diario Pravda publicáronse artigos ameazantes contra el. Tito rexeitou unha invitación de Stalin para visita-lo en Moscova por medo a ser asasinado (chegou a pedir a Stalin que deixara de enviar homes para mata-lo e ameazouno con face-lo mesmo) e a situación estivo a punto de causar un conflito armado. Os comunistas iugoslavos foron expulsados da Internacional Comunista e as relacións entre os dous partidos comunistas non se restableceron ata a chegada ó poder na URSS de Nikita Khrushchev. O novo líder soviético visitou a Tito en Belgrado en 1955, visita que foi devolta polo gobernante iugoslavo en 1956. As relacións volverían a empeorar a finais dos anos 60 do século XX, despois da invasión de Checoslovaquia polas tropas do pacto de Varsovia.
Presidente da República Federal de Iugoslavia
En 1953, despois de ser aprobada unha nova constitución, Tito tomou o título de presidente do estado, sucedendo a Ivan Ribar título que sería vitalicio a partir de maio do ano 1974. Iniciou unha política que procuraba o equilibrio entre estados e entre bloques políticos. Cos líderes de Exipto e a India Gamal Abdel Nasser e Jawaharlal Nehru, o indonesio Sukarno e o ghanés Kwame Nkrumah fundou o Movemento de Países non Aliñados. O seu carisma e a súa política exterior permitíronlle acadar un gran recoñecemento fóra de Iugoslavia.
O 7 de abril de 1963 o país cambiou o seu nome polo de República Federal de Iugoslavia. As reformas levadas a cabo permitían a iniciativa privada e máis liberdade relixiosa, o que facilitou un acordo co Vaticano para asegura-la liberade da Igrexa católica iugoslava para ensinar o catecismo e abrir seminarios. A revolta interna contra estas medidas acabou coa destitución do xefe da “Axencia de Seguridade Estatal” (UDBA) Aleksandar Rankovic en 1966. Os poderes da “UDBA” foron limitados e o seu persoal reducido. O autoritarismo de Tito moderouse o que supuxo unha clara liberalización da sociedade iugoslava, que se amosou na liberdade relativa da que dispoñían artistas e xente da cultura en xeral. En xaneiro de 1967, Iugoslavia abriu as súas fronteiras a tódolos visitantes estranxeiros.
Reforma do estado
En 1971 Tito reaccionou contra as manifestacións, de ton nacionalista, da Primavera Croata con arrestos en masa, considerando que ameazaban a lei fundamental do socialismo iugoslavo de “Irmandade e Unidade”. Estes acontecementos provocaron, porén, a promulgación dunha nova constitución máis federalista en 1974. Estableceuse unha presidencia colectiva de 22 membros representativos das seis repúblicas e as dúas provincias autónomas, cun presidente de carácter rotativo entre as seis repúblicas. O poder e a independencia do consello de ministros foron reforzados. As repúblicas dispuñan de máis autonomía controlando a educación, a sanidade e a política de vivenda.
Últimos anos
Despois dos cambios constitucionais o papel de Tito foise reducindo pouco a pouco. En xaneiro de 1980 foi hospitalizado en Liubliana por unha trombose na perna dereita, que lle foi amputada pouco despois. Faleceu o 4 de maio de 1980. Millóns de persoas acompañaron o traslado do féretro a través do país. Foi enterrado no mausoleo “Casa das flores” (Kuca cveca) en Belgrado.
Vida privada
A vida persoal de Tito estivo marcada polo cambio constante de parella sentimental. Tivo varios fillos, nados dentro e fóra do matrimonio. Hans Studer, un dos seus fillos ilexítimos, morreu combatendo como soldado do exército alemán, contra os partisanos dirixidos por seu pai.
36ª edición dos Óscar
Premios
miniatura|150px|[[Sidney Poitier, mellor actor]] miniatura|150px|[[Melvyn Douglas, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Jimmy Van Heusen, mellor canción]] miniatura|150px|[[Sammy Cahn, mellor canción]] miniatura|150px|[[André Previn, mellor banda sonora adaptada]] miniatura|150px|[[James Wong Howe, mellor fotografía en branco e negro]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Tito (Josip Broz)
Vida privada
A primeira muller de Tito foi Pelageia Belousova, unha rusa coa que tivo un fillo, Žarko. Foi levada a Moscova polos comunistas durante a estancia na cadea de Tito en 1928.
Tivo tamén un fillo, Mišo Broz, en 1941 con Hertha Haas, unha muller de orixe hebrea, á que coñeceu en París en 1937. A relación durou ata 1943. Tito mantivera durante estes anos varias outras relacións amorosas, entre elas unha con Davorjanka Paunovic, alcumada ‘‘Zdenka’’, á súa secretaria persoal. Zdenka morreu de tuberculose en 1946, e Tito quixo que fora enterrada na súa residencia de Beli Dvor, en Belgrado.
A súa muller máis coñecida foi Jovanka Budisavljevic, coa que casou en 1952, despois de que Tito rompera coa cantante de ópera Zinka Kunc. A relación foi difícil e atravesou por diversas infidelidades. Jovanka morreu en 2013, sen ter fillos.
Lockheed AH-56 Cheyenne
O Lockheed AH-56 Cheyenne foi un helicóptero de ataque desenvolvido por Lockheed para o Exército dos Estados Unidos. Xurdiu do programa do Exército Sistema Avanzado de Soporte de Fogo aéreo (AAFSS) para crear o primeiro helicóptero de ataque dedicado en servizo. Lockheed deseñou o Cheyenne usando un sistema de rotor ríxido de catro palas e configurou a aeronave como un helicóptero composto con palas baixas e unha cola cunha hélice de pulo cun motor turboeixo General Electric T64. O Cheyenne tiña que ter unha alta velocidade para operar como escolta armada aos helicópteros de transporte do Exército como o Bell UH-1 Iroquois.
Schlager
Schlager é un xénero de música popular, cuxos inicios se remontan á década de 1950 en Alemaña, e que é frecuente en moitas zonas de Europa, predominando no norte, a rexión de Escandinavia, a propia Alemaña e Austria, os países bálticos etcétera, e con menos repercusión en Francia e Países Baixos. As cancións poden ser baladas doces, de melodía simple e fácil de lembrar. Predomina nos temas o amor, os sentimentos e a melancolía. A variante do norte, sobre todo en Finlandia, axusta elementos do folk nórdico e eslavo. Un exemplo disto último é o cantante finés Kari Taipo.
Lockheed AH-56 Cheyenne
En 1966 o Exército premiou a Lockheed cun contrato por dez prototipos do AH-56, pero como recurso provisional tamén pediu o menos complexo AH-1 Cobra como helicóptero de ataque para combater en Vietnam. O AH-56 realizou o seu primeiro voo o 21 de setembro de 1967. En xaneiro de 1968 o Exército asinou un contrato de produción con Lockheed, baseándose no progreso das probas de voo. Un accidente fatal e problemas técnicos afectaron ao rendemento atrasando o desenvolvemento do Cheyenne e levando á cancelación do contrato de produción o 19 de maio de 1969. O desenvolvemento do Cheyenne continuou coa esperanza de que finalmente entrase en servizo.
O Loureiro, Coiro, A Laracha
O Loureiro é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 4 homes e 6 mulleres.
Lockheed AH-56 Cheyenne
Pero a medida que a participación estadounidense no Vietnam se reducía, o Exército cancelou o programa Cheyenne o 9 de agosto de 1972. Nesa época o AH-1 Cobra estaba amplamente despregado polo Exército durante a guerra de Vietnam equipado co mísil anti-carro TOW. A polémica coa USAF sobre o papel do Cheyenne en combate ademais do clima político en relación aos programas militares de adquisición causaron que o Exército modificase os requerimentos para un helicóptero de ataque en favor dun aparello bimotor convencional. O Exército anunciou un novo programa para un Helicóptero de Ataque Avanzado (AAH) o 17 de agosto de 1972, que levou ao desenvolvemento do AH-64 Apache.
Antecedentes
Antes do desenvolvemento do AH-56, todos os helicópteros armados foran modificacións de aeronaves existentes deseñadas para usos desarmados. En 1962 o entón Secretario de Defensa estadounidense Robert McNamara convenceu á Xunta Howze a revisar os requisitos para a aviación do Exército. A xunta recomendou unha división aerotransportada apoiada por 90 helicópteros armados. A recomendación da Xuntae Howze chegou ao mesmo tempo no que o Exército estaba preparando despregar os seus primeiros helicópteros de escolta armados en Vietnam; 15 UH-1A Iroquois foron modificados con sistemas para montar metralladoras, lanzagranadas e foguetes.
En xuño de 1962 Bell Helicopter presentou un novo deseño de helicóptero a oficiais do Exército, coa esperanza de solicitar financiamento para continuar o desenvolvemento. O D-255 Iroquois Warrior foi concibido como un helicóptero de ataque baseado na célula e nos compoñentes dinámicos do UH-1B, cunha torreta montada no nariz, un canón na barriga e ás para levar foguetes ou mísiles anti-carro SS.10.
Tregua (grupo musical)
Tregua é un grupo galego da Coruña, creado no 2007 por Mario García "Petru" en colaboración co pianista Rubén Rodríguez e o guitarrista Adri Torreira. O seu estilo de música vai dende o rock and roll, ao blues, ao swing, achegándose tamén ao chamado rock urbano. Levan publicados seis álbums de estudio.
Historia
O 21 de xuño do 2008 publicaron o seu primeiro álbum, titulado Donde todo empieza. O seu segundo álbum, Nunca es tarde saíu o 28 de marzo do 2009, mentres que o seu terceiro traballo, Luces y sombras, publicouse en 2011.
En 2017 publicaron un novo traballo, titulado Tregua, e que foi financiado grazas a unha campaña de mecenado. En 2018 publicaron Kilómetro a kilómetro, un disco no que contaron coa colaboración de numerosos artistas, entre eles Fernando Madina, Javi Maneiro, Alberto Cereijo, José Andrëa, Carlos Goñi ou Miguel Costas. No 2021 viu a luz o seu sexto traballo, titulado Lo urgente es vivir.
HISTAGRA
Investigación
A súa investigación está centrada na Historia Agraria e Política do Mundo Rural, nos séculos XIX e XX. Consituíuse en 2006 e funcionou tamén en 2010, 2013 e 2017.
Condado de Sussex, Delaware
O condado de Sussex (en inglés Sussex County) é un dos tres condados do estado de Delaware. No censo do ano 2010 a súa poboación era de 197.145 habitantes. A súa capital atópase na cidade de Georgetown. O primeiro asentamento europeo (neerandés) do estado de Delaware fundouse en 1631 preto da actual vila de Lewes. Porén, o condado de Sussex non se organizou ata 1683.
HISTAGRA
Investigación
En 2016 organizaron o congreso ''1936. Un novo relato? 80 anos entre historia e memoria''.
En 2020 colaborou na Querela arxentina contra os crimes do franquismo.
Voo 3591 de Atlas Air
O voo 3591 de Atlas Air era un voo regular de carga doméstico operado para Amazon Air entre o aeroporto de Miami e o aeroporto intercontinental George Bush en Houston. O 23 de febreiro de 2019 o Boeing 767-375(ER)(BCF) que operaba a ruta esnafrouse en Trinity Bay durante a aproximación a Houston, matando aos dous tripulantes e a un pasaxeiro a bordo. O accidente ocorreu preto de Anahuac, Texas, ao leste de Houston, pouco antes das 12:45 CST (18:45 UTC). Os restos atopáronse nas augas pouco profundas de Trinity Bay.
Avión
O Boeing 767-375ER ( MSN 25865/430) tiña o rexistro N1217A e case 27 anos de idade no momento do accidente, sendo construído en 1992. Fora pedido orixinalmente por Canadian Airlines, pero comezou a operar con China Southern Airlines a través de GPA, unha compañía de alugamento de avións. En 1997 foi transferido a LAN Airlines onde voou durante 19 anos antes de ser almacenado en xaneiro de 2016. Foi convertido en cargueiro en abril de 2017, e posto en servizo para Amazon Prime Air por Atlas Air. En agosto de 2018 Amazon bautizou dous avións co nome CustomAir Obsession, incluído o N1217A. O nome, pintado xusto detrás das fiestras da cabina de mando, facía referencia a "customer obsession", un dos principios de Amazon. O aparello acumulaba máis de 90 000 horas de voo en 23 000 ciclos e estaba equipado con dous motores GE CF6-80.
Novas Xeracións do Partido Popular
Novas Xeracións do Partido Popular -coñecida orixinalmente como Novas Xeracións de Alianza Popular ou, máis abreviadamente, como Novas Xeracións (NNGG)- é a organización xuvenil do Partido Popular español. O seu ámbito de actuación é toda España, existindo estruturas en todas as comunidades e cidades autónomas, provincias e illas. Ten tamén estruturas noutros países como NNGG de Bélxica, Arxentina, Uruguai etc. Comparte os postulados ideolóxicos do Partido Popular (en terminoloxía do propio partido centro reformista. ).
Agapito Serra Fernández
Agapito Serra Fernández, nado en Redondo (Barcia de Mera, Covelo) na segunda metade do século XIX e finado en Portugal en xullo de 1939, foi un empresario e filántropo galego.
Novas Xeracións do Partido Popular
A súa misión primordial é promover a participación dos mozos na vida política a través do partido, defendendo e impulsando os seus valores e principios, e contribuíndo ao desenvolvemento do artigo 48 da Constitución Española
Agapito Serra Fernández
Traxectoria
Moi novo emigrou a Portugal. Instalouse en Lisboa e montou un restaurante chamado A Estrela de Ouro. Tamén creou unha fábrica de alimentos co mesmo nome e logrou un importante éxito empresarial.
Novas Xeracións do Partido Popular
Conta con máis de 100.000 afiliados en toda España. Nos seus comezos, a idade para formar parte da organización estaba comprendida entre 18 e 28 anos, aínda que posteriormente se ampliou ao intervalo de 16 a 28 anos. O Partido Popular establece que os afiliados menores de idade só son membros das NNGG mentres que os maiores de 18 o son tamén daquel. No XIII Congreso Nacional aprobouse aumentar un ano o límite máximo de idade para pertencer á organización, pasando a estar comprendida entre os 16 e 29 anos. Unha vez chegado ao límite de idade, se non se ocupa ningún cargo dentro dalgunha estrutura local, provincial, autonómica ou nacional da organización, os afiliados pasarán directamente ao partido propiamente dito.
Hollis Thompson
Keith Hollis Thompson II, nado o 3 de abril de 1991 en Pasadena (California), é un xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Novas Xeracións do Partido Popular
Historia
Novas Xeracións naceu, como Novas Xeracións de Alianza Popular en 1977 (AP nacera en 1976). Promovidas polo entón Secretario de Organización de Alianza Popular, Jorge Verstrynge, a súa impulsora foi Loyola de Palacio. Foi o propio Verstrynge quen elixiu ese nome fronte a Manuel Fraga que prefería Xuventudes de Alianza Popular. Para o politicólogo ese nome recordaba moito ás Xuventudes de Acción Popular (JAP) da Segunda República, de tendencia autoritaria. Escolleu ese nome baseándose nunha organización xuvenil francesa gaullista. A súa primeira Asemblea Nacional celebrouse os días 17 e 18 de abril do devandito ano, sendo elixida Loyola de Palacio primeira Secretaria Xeral. A partir do II Congreso, todos os máximos dirixentes da organización pasaron a denominarse Presidentes Nacionais. Durante o XII Congreso Nacional, celebrado en Toledo en setembro de 2006, homenaxeouse a Loyola de Palacio denominándoa estatutariamente como Secretaria Xeral Fundadora de NNGG.
Agapito Serra Fernández
Traxectoria
En 1907 encargoulle ao arquitecto Norte Júnior edificar unha barriada de casas, que levaría o nome das súas empresas. Estas casas eran alugadas por un módico prezo aos seus traballadores e hoxe constitúen un dos barrios lisboetas máis característicos. Formado por uns 120 edificios, de dous e tres andares, tiñan acceso directo ao exterior e seguían modelos arquitectónicos de carácter ecléctico. Os edificios destacaban polos paneis de azulexos e os balcóns de ferro forxado.
Foi un destacado membro da colectividade galega asentada en Portugal, directivo de varias sociedades de socorros mutuos, como a Asociación Galaica e a Fraternidad Española, e un dos promotores da fusión de ambas, que deu lugar, en 1931, á creación do Centro Galego de Lisboa.
Novas Xeracións do Partido Popular
Organización territorial
NNGG conta cunha organización descentralizada. Os seus órganos son de carácter nacional, autonómico, provincial ou insular e local; e onde é preciso, existen unidades de acción comarcais ou organizacións de distrito (como na cidade de Madrid) e barrio. Recoñéceselles plena autonomía para o exercicio das competencias estatutarias, sen prexuízo dos necesarios principios de organización e xerarquía que aseguren a súa unidade, coordinación e eficacia.
Hollis Thompson
Traxectoria profesional
Tras non ser escollido no Draft da NBA de 2012, Thompson asinou cos Oklahoma City Thunder o 11 de xullo de 2012, pero foi cortado o 27 de outubro de 2012. Catro días máis tarde, uniuse ós Tulsa 66ers, afiliado dos Thunder na NBA Development League.
Novas Xeracións do Partido Popular
Organización interna
Novas Xeracións está dirixido por órganos electos propios a nivel nacional, autonómico, provincial ou insular e local ou de distrito. De acordo cos Estatutos Nacionais, réxense por principios democráticos '' '. Os órganos e cargos dos ámbitos territoriais superiores prevalecen xerarquicamente sobre os dos ámbitos territoriais inferiores, sen prexuízo das competencias propias de cada un nos seus respectivos niveis de actuación nin da xerarquía propia de cada estrutura territorial (segundo o artigo 6).
Hollis Thompson
Traxectoria profesional
O 27 de setembro de 2013, asinou cos Philadelphia 76ers.
Novas Xeracións do Partido Popular
Organización interna
O goberno das organizacións territoriais de NNGG vertébrase internamente mediante órganos colexiados (Congresos, Xuntas Directivas e Comités Executivos), unipersoais (Presidente e Secretario Xeral), consultivos (Convención Nacional) e especializados (Comité Nacional de Dereitos e Garantías), segundo o artigo 22.
Canal Nou Internacional
Canal Nou Internacional, previamente Televisió Valenciana Internacional (TVVi, valenciano para "Televisión Valenciana Internacional") era unha das canles de televisión do ente público Radiotelevisió Valenciana (RTVV).
Agapito Serra Fernández
Traxectoria
Mandou construír na súa aldea natal unha escola "con capacidad para setenta alumnos y casa habitación correspondiente para el maestro con todas las comodidades". Ao seu carón, financiou tamén a construción dunha capela dedicada ao seu santo patrón, San Xosé.
En agosto de 1931, como recoñecemento ao seu labor, os veciños erixiron un busto no recinto onde estaban a capela e a escola que el financiou.
Canal Nou Internacional
Historia e características
A súa creación débese á intención de achegar a Comunidade Valenciana aos valencianos que residen fóra dela, ben como promocioná-la no mundo, de aí que o seu ámbito de difusión supere ao das tres canles autonómicas de emisión terrestre (Canal 9, Punt 2 e 24/9) e que a súa programación sexa unha mestura dos contidos das tres canles autonómicas, aínda que normalmente con maior presenza de contidos de Punt 2, ao seren programas de produción propia. A estes programas súmanse os informativos emitidos en Canal 9 e 24/9, ben como algúns eventos deportivos. Anteriormente a canle era coñecida como Canal Comunitat Valenciana (CCV, en galego Canle Comunidade Valenciana). Os seus contidos son case exclusivamente en valenciano.
En 2010 está previsto que a canle mude a súa imaxe e o seu nome para Canal Nou Internacional, para unificar a imaxe de todas as canles do grupo RTVV.
Dispoñibilidade
A recepción da canle podía facerse a través do satélite Hispasat e das distintas operadoras de TV por cable, pero en xullo de 2010 a canle pasa a emitir exclusivamente pola internet, cesando as súas emisións por outras plataformas sen aviso previo.
Novas Xeracións do Partido Popular
Organización interna
O máximo órgano de Novas Xeracións é o Congreso Nacional, no que se elixen democraticamente o Presidente Nacional, a Xunta Directiva e Comité Executivo Nacional. De acordo co artigo 26.1 dos Estatutos Nacionais, os Congresos celébranse normalmente cada tres anos. Ademais os Congresos aproban os estatutos e os relatorios para a elaboración dos textos que guiarán a acción política de Novas Xeracións ata o seguinte Congreso.
No XII Congreso Nacional, celebrado en Toledo en setembro de 2006, elaboráronse os actuais Estatutos Nacionais e aprobouse o relatorio político ('Paixón pola Política'), así como textos sectoriais en materia de educación e liberdades.
O Malló, Coiro, A Laracha
O Malló é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 0 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Cuba Gooding, Jr.
Cuba M. Gooding, Jr., nado 2 de xaneiro de 1968 no Bronx, Nova York, é un actor estadounidense. Despois do seu papel como Tre Styles en Boyz n the Hood (1991), apareceu en Algúns homes bos (1992), The Tuskegee Airmen (1995), Outbreak (1995) e Jerry Maguire (1996), polo cal gañou o Óscar ó mellor actor secundario, e  What Dreams May Come (1998). Posteriormente conseguiu a fama con Men of Honor (2000) no papel de Carl Brashear, e no filme épico sobre a segunda guerra mundial Pearl Harbor (2001) no papel de Doris Miller. Outros filmes salientables da súa carreira inclúen As Good as It Gets (1997), Rat Race (2001), The Fighting Temptations  (2003), American Gangster (2007), Lee Daniels' The Butler (2013) e Selma (2014), no cal intepretou ó fiscal dos dereitos cívis Fred Gray. En 2016, interpretou a O.J. Simpson en The People v. O. J. Simpson: American Crime Story, e coprotagonizou a sexta tempada da serie antolóxica American Horror Story, subtitulada Roanoke. Tamén foi a voz de Buck no filme animado Home on the Range (2004).
Subrexión de Raahe
miniatura|200px|Localización da subrexión de Raahe en Finlandia. A subrexión de Raahe (en finés Raahen seutukunta) é unha das sete subdivisións da rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 33 685 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Zero Dark Thirty
Zero Dark Thirty é un filme estadounidense dirixido por Kathryn Bigelow que foi estreado no 2012.
Sinopse
Logo de varios anos de traballo de investigación da CIA, que incluíu torturas a prisioneiros detidos en Afganistán, e grazas sobre todo á perseveranza e decisión da axente especial Maya (Jessica Chastain), o presidente Obama deu o visto e prace á operación militar que acabou coa vida de Osama bin Laden, líder de Al Qaida. "Zero Dark Thirty" fai referencia á hora: as 00:30 da noite do 2 de maio de 2011, intre no que o comando dos marines penetrou na residencia de Bin Laden en Abbottabad, Paquistán, para dar caza ó home máis buscado da historia.