cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hugh Edwin Strickland
Traxectoria
Tamén lle prestou moita atención á ornitoloxía. Coñeceu a Roderick Murchison, que o presentou a William John Hamilton (1805-1867) e acompañouno en 1835 nunha viaxe a través de Asia Menor, Tracia (Bósforo) e á illa de Zante. Hamilton logo publicou os resultados desta viaxe a da súa posterior excursión a Armenia en Researches in Asia Minor, Pontus and Armenia (Investigacións en Asia Menor, Ponto e Armenia) (1842).
Mentres exploraba, en 1835, describiu a especie da ave Hippolais olivetorum, na illla de Zante, e Emberiza cineracea na proximidade de Izmir, ao oeste de Turquía.
Despois do su regreso en 1836, Strickland levou á Sociedade Xeológica de Londres varios documentos sobre a xeoloxía dos distritos que visitara no sur de Europa e en Asia. Tamén describiu en detalle os "sedimentos nos condados de Worcester e Warwick, con especial atención as sedimentos fluviais de Cropthorne, nos que se encontraron restos de hipopótamos etc.". Con Murchison leeu ante a Sociedade Xeológica un documento importante On the Upper Formations of the New Red Sandstone System in Gloucestershire, Worcestershire and Warwickshire (Sobre as formacións superiores do novo sistema de areísca vermella en Goucestershire, Worcestershire e Warwickshire) (Trans. Geol. Soc., 1840).
Noutros artigos describiría osarios sobre leitos, en Bristol, Tewkesbury e os Ludlow, e tamén osarios en Woolhope. Foi autor tamén de memorias ornitolóxicas, comunicadas á Zoological Society of London, aos Anais e a Revista de Historia Natural, e á Asociaicón Británica para o Avance da Cienoia.
Tamén elaborou un informe, en 1842, dun comité designado po esta Asociación Británica para considerar as regras de taxonomía zoolóxica. Este informe foi a codificación formal máis temperá do principio de prioridade, que representa o precepto guía fundamental que preserva a estabilidade da nomenclatura biolóxica.
Strickland foi un dos fundadores da Ray Society, suxerida en 1843 e establecida en 1844, cuxo obxecto era a publicación de obras sobre historia natural que non poderían ser emprendidas por sociedades científicas ou editoriais. Para esta sociedade Strickland corrixiu, ampliou e editou o manuscrito de Louis Agassiz para a súa "Bibliographia Zoologiae et Geologiae", (1848). En 1845 editou con J. Buckman unha segunda e ampliada edición de "Murchison's Outline of the Geology" de Cheltenham. En 1846 instalouse en Oxford, e dous anos máis tarde emitiu, xunto con Alexander Gordon Melville, un traballo en The Dodo and its kindred (1848).
Década de 2070
A década de 2070 é a década que abrangue o período entre o 1 de xaneiro de 2070 até o 31 de decembro de 2079.
Década de 2060
A década de 2060 é a década que abrangue o período entre o 1 de xaneiro de 2060 até o 31 de decembro de 2069.
Hugh Edwin Strickland
Traxectoria
En 1850 foi nomeado lector adxunto en xeología da Universidade de Oxford, durante a enfermidade de Buckland, e en 1852, foi elixido membro da Royal Society. Ao ano seguinte, despois de asistir á reunión da Asociación Británica en Hull, foi a examinar cortes xeolóxicos no Manchester Sheffield & Lincolnshire Railway cerca de Retford. Alí foi atropelado e morto por un tren; nunha vía dupla saíu do camiño dun tren de mercadorías e foi atropelado por un expreso que viña na dirección oposta. Foi enterrado na igrexa de Deerhurst cerca de Tewkesbury, onde se erixiu unha lápida conmemorativa.
Eponimia
O seu nome é honrado no apelativo de:
Década de 2080
A década de 2080 é a década que abrangue o período entre o 1 de xaneiro de 2080 até o 31 de decembro de 2089.
Década de 2090
A década de 2090 é a década que abrangue o período entre o 1 de xaneiro de 2090 até o 31 de decembro de 2099.
Manuel Rodríguez Pérez
Manuel Rodríguez Pérez, Galán, nado en Porcar (Santa Cruz do Salto, Cabanas) en 1908 e finado en Venezuela, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na loita contra os sublevados que avanzaban de Ferrol a Pontedeume. Integouse no grupo liderado por José Vázquez Mauriz e Ramiro Martínez López que loitaba na bisbarra do Eume, sendo un experto no uso de explosivos. Logrou embarcar en decembro de 1946 rumbo a Francia na evasión do Santa Teresa. Exiliouse en Venezuela.
John Orna-Ornstein
John Daniel Orna-Ornstein, nado en xuño de 1972, é un museólogo e numismático británico.
Traxectoria
Orna-Ornstein estudou Arqueoloxía no University College London entre 1991 e 1994.
Logo ingresou no Consello das Artes de Inglaterra, onde en 2013 foi nomeado director nacional de Museos e director rexional de Arte e Cultura no Leste de Inglaterra. Desde estes postos apoiou o desenvolvemento dos musos rexionais.
En xuño de 2017, Orna-Ornstein ingresou na xunta executiva da entidade de conservación do patrimonio National Trust, para ocupar o novo posto de director de Conservación e Experiencia.
Publicacións
Estes son os principais traballos monográficos publicados por John Orna-Ornstein:
Década de 2100
A década de 2100 é a década que abrangue o período entre o 1 de xaneiro de 2100 até o 31 de decembro de 2109.
Nottinghamshire
Nottinghamshire (abreviado Notts) é un condado de East Midlands, que limita con South Yorkshire, North Lincolnshire, Lincolnshire, Leicestershire e Derbyshire. esquerda|miniatura|O xogador de [[crícket Harold Larwood.]]
Administración
A cidade do condado é tradicionalmente Nottingham, a 52°57′17″N, 1°09′29″O, aínda que agora o concello ten a súa sede en West Bridgford (nun lugar que mira a Nottingham sobre o río Trent).
Distritos
Os distritos de Nottinghamshire son Ashfield, Bassetlaw, Broxtowe, Gedling, Mansfield, Newark e Sherwood e Rushcliffe. A cidade de Nottingham formou parte administrativamente de Nottinghamshire entre 1974 e 1998, pero agora é unha autoridade unitaria, aínda que segue sendo parte do condado.
Cultura
Nottinghamshire contén a casa ancestral do poeta Lord Byron, Newstead Abbey, que a vendeu en 1818. Agora é propiedade do Concello de Nottingham e está aberta ao público. No escudo do condado está representada a silueta de Robin Hood e na bandeira o lendario Carballo Maior (Major Oak) do bosque de Sherwood.
Asentamentos e comunicacións
A cidade tradicional do condado, e o maior asentamento nos límites históricos e cerimoniais do condado, é Nottingham. A cidade agora é independente administrativamente, pero os suburbios como Arnold, Carlton, West Bridgford, Beeston e Stapleford aínda están dentro do condado administrativo e West Bridgford é agora a sede do consello do condado.
Lugares de interese
esquerda|miniatura| A casa do concello e un tranvía na praza do mercado de [[Nottingham.]]
Juan Manuel Rodríguez Fernández
Juan Manuel Rodríguez Fernández, coñecido como Chato ou Marrolo ou Barrolo, nado en Cabral (Vigo) en 1912 e finado en Tui o 8 de abril de 1942, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Chofer e mecánico. Dende 1939 integóuse nun grupo guerrilleiro que actuaba na bisbarra de Vigo con Enrique Cameselle García, Jesús Lago González, Luciano Janeiro Valente, José Almeida Otero e Antonio Rodríguez Posada. Todos foron detidos e fusilados en Puxeiros o 24 de outubro de 1940, excepto Juan Manuel, que no momento de iniciarse a execución logrou fuxir, pois era o último do pelotón, non estaba atado e puido escapar correndo. O Xulgado Militar emitiu inmediatamente unha requisitoria que apareceu nos periódicos de Vigo o día 26. Fuxido en Portugal, onde estivo traballando durante un tempo, foi detido pola policía e devolto a España o 9 de marzo de 1942. Foi fusilado en Tui o 8 de abril de 1942 e soterrado no cemiterio de Puxeiros.
Vilosidade
Vilosidade (do latín villus, 'pelo'; en plural villi) pode significar 'calidade de viloso, con pelos', ou ser unha protuberancia anatómica filiforme, que cando están en conxunto parecen peluxe, como as seguintes:
Marta Abreu Arencibia
Marta de los Ángeles González - Abreu y Arencibia, coñecida como Marta Abreu de Estévez, nada en Santa Clara (Cuba) o 13 de novembro de 1845 e finada en París o 2 de xaneiro de 1909, foi unha filántropa cubana.
Traxectoria
Naceu en Santa Clara, na rúa Sancti Spíritus (hoxe Juan Bruno Zayas), na casa marcada co número 49. Foi filla de Pedro Nolasco González-Abreu y Jiménez e de Rosalía Arencibia y Plana, ambos nados na mesma cidade. Creceu e educouse no seo dunha adiñeirada familia, a cal se caracterizou polos seus cuantiosos donativos para obras de beneficencia e utilidade pública.
Posteriormente mudouse a unha leira da súa familia no actual municipio de Encrucijada, destinada ao cultivo da cana de azucre. Grazas ao traballo cos escravos e polo seu bo corazón e bondade era coñecida entre eles como «La Generosa». Na súa cidade natal abriu os colexios San Pedro Nolasco e Santa Rosalía, masculino e feminino, respectivamente. Tamén fundou dous asilos para pobres e erixiu o Teatro de la Caridad, inaugurado o 8 de setembro de 1885, cuxa recadación se destinou a obras benéficas. Amais, construíu os lavadoiros públicos dos ríos Bélico e Cubanicay, o dispensario El Amparo para nenos pobres e fomentou a construción dunha planta eléctrica. Contribuíu con numerosos recursos financeiros á loita pola independencia de Cuba.
Con fondos provistos por ela organizáronse a mediados de 1896 tres expedicións destinadas a Las Villas e Camagüey. Tamén financiou a construción da liña férrea desde o municipio de Encrucijada até a cidade de Santa Clara e posteriormente a terminal de trens que hoxe leva o seu nome.
En 1874 casou co doutor Luis Estévez y Romero, avogado natural da cidade de Matanzas, quen sempre apoiou as súas actividades benéficas e patrióticas. Este foi vicepresidente da República durante o goberno de Tomás Estrada Palma. En 1895, a Coroa Española quixo outorgarlle o título de Condesa de Santa Clara, mais ela rexeitouno.
Faleceu en París o 2 de xaneiro de 1909.
Homenaxe póstuma
O vapor Flandres partiu de Francia o 4 de febreiro de 1920 cos restos mortais de Marta Abreu e de Luis Estévez, quen se suicidara pouco despois de morrer a súa esposa. O día 20 foron inhumados no panteón da familia Abreu Arencibia, na Necrópole de Colón, con honras das autoridades gobernamentais.
Monumento a Marta Abreu
O Concello da Habana decidiu cambiar o nome da rúa Amargura na Habana Vella polo de Marta Abreu.
Patrimonio da Humanidade en Francia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Francia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Francia aceptou o Convención sobre a Protección do Patrimonio Mundial, Cultural e Natural o 27 de xuño de 1975, tras o cal podería propoñer bens no seu territorio para ser considerados para a Lista do Patrimonio da Humanidade.
En decembro de 2021, Francia tiña 49 propiedades rexistradas, 2 das cales están situadas fóra de continente europeo como están en Nova Caledonia, que é territorio dependente, e en Reunión, departamento de ultramar. Deles:
Ademais, 4 destes bens son compartidos con outros países: un con Bélxica, outro con España e outros dous nunha denominación multinacional.
Major Oak
miniatura| O Major Oak en outubro de [[2014.]] miniatura| O Major Oak en decembro de [[2006.]] O Major Oak (en galego, carballo maior) é un carballo centenario da especie Quercus robur que se atopa no bosque de Sherwood, preto da cidade de Edwinstowe, en Nottinghamshire, Inglaterra.
Patrimonio da Humanidade en Francia
Algúns sitios ocupan varias localizacións, como as 108 características distintas da “Conca mineira de Norte-Paso de Calais”, determinados lugares poden ser obxecto dunha inscrición en varios sitios (a basílica de Vézelay, por exemplo, está rexistrada no lugar da “basílica e outeiro de Vézelay” e no lugar de “Camiños de Santiago de Compostela en Francia.” En total, Francia conta con 319 sitios catalogados como Patrimonio da Humanidade.
Major Oak
Historia
Segundo as lendas locais, esta árbore serviu de refuxio para Robin Hood e a súa banda.
Patrimonio da Humanidade en Francia
Ademais, Francia tamén declarou 15 bens <FONT COLOR="#C71585">intanxibles</FONT>, entre os que se atopan a súa gastronomía ou cetrería, que se comparte con outras 17 países.
Major Oak
Historia
Está representado na bandeira de Nottinghamshire, en cuxo escudo aparece a silueta de Robin Hood.
Patrimonio da Humanidade en Francia
Lista de lugares Patrimonio da Humanidade
Os nomes das táboas seguintes son os nomes dos inmobles que se usan no sitio web da UNESCO. Existen tres tipos diferentes de propiedades posibles: culturais, naturais e mixtos. Criterios de selección I, II, III, IV, V e VI son os criterios culturais e os criterios de selección VII, VIII, IX e X son os criterios naturais. As datas dos bens na Lista do Patrimonio Mundial son as datas de inscrición, as datas para a lista provisional son as de presentación. Os números son os números de referencia utilizados pola UNESCO e enlazan directamente coas páxinas de descrición dos inmobles no sitio web da UNESCO.
Major Oak
Dimensións
O tronco ten un perímetro de 10 metros e unha copa arbórea de 28 metros. O seu peso aproximado é de 23 toneladas e a súa idade estimada está entre os 800 e os 1000 anos.
Popularidade
Nunha enquisa de 2002, foi votada como "a árbore favorita de Gran Bretaña". En 2014 foi elixida como "Árbore do ano en Inglaterra" por unha enquisa publicada polo Woodland Trust, recibindo o 18% dos votos.
Antonio Reyes Ferreiro
Antonio Reyes Ferreiro, nado en Pontevedra cara a 1911, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Ramón Reyes e Dolores Ferreiro. Xornalista. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Declarado en rebeldía. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1939, e en agosto de 1940 foi condenado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas a 10 anos de desterro a 150 quilómetros de Pontevedra, 10 anos de inhabilitación absoluta e multa de 250 pesetas.
Pedro Tomé
Pedro Tomé Alonso, nado en Teixeiro o 30 de abril de 1932 e finado na Pobra do Caramiñal o 20 de xullo de 2022, foi un futbolista galego. Xogaba de defensa central e facíao sempre cun pano branco na cabeza, imitando ao seu ídolo Pedrito.
Traxectoria
En 1949 asinou un contrato de cinco anos co Deportivo da Coruña. Con todo, foi cedido nos seguintes anos ao Xuvenil, da Terceira División, equipo do que acabou sendo capitán e onde tivo como adestrador ao histórico Rodrigo. Xogaba sempre cun pano branco arredor da cabeza, imitando ao seu ídolo Pedrito. Durante esa época compaxinaba o fútbol co atletismo, chegando a ser campión de España militar nos 400 metros vallas.
O 17 de abril de 1952 debutou co Deportivo da Coruña da man de Chacho, nun partido da Copa do Rei contra o Valladolid en Zorrilla no que os coruñeses encaixaron seis goles (6-2). Disputou tamén o partido de volta en Riazor, no que o Deportivo quedou eliminado (3-3). En febreiro de 1953 foi atropelado por un trolebús na rúa de San Andrés, sufrindo varias lesións, entre elas a fractura dunha clavícula.
En xullo de 1953 pediu rescindir o seu contrato co Deportivo e para a tempada 1953/54 asinou coa Cultural Leonesa, coa que debutou na Segunda División na primeira xornada contra o Racing de Ferrol no Inferniño. No equipo adestrado por Galarraga coincidiu con varios futbolistas galegos como Chas, Quis, Ricardo e Barbeito, e foi titular en case tódolos partidos da tempada, rematando a liga na cuarta posición.
En abril de 1954 foi traspasado ao Valencia por 50.000 pesetas, e asinou un contrato co club che por un salario de 125.000 pesetas ao ano. No equipo de Carlos Iturraspe non dispuxo de minutos e non chegou a debutar na Primeira División, disputando só dous partidos amigables contra o Burjassot e o Alzira. En febreiro de 1955 saíu cedido ao Oviedo, co que xogou só un encontro ante o Eibar. Na tempada 1955/56 xogou co San Fernando na Segunda División. No club gaditano recuperou o protagonismo e foi o futbolista de campo con máis minutos durante a tempada.
En 1956 regresou ao Xuvenil, no que militou durante a tempada 1956/57 e boa parte da 1957/58. En abril de 1958 o Racing de Ferrol recorreu aos seus servizos despois de que se lesionase o seu defensa Juan Sánchez. Debutou coa camiseta verde nun partido ante o Indautxu e foi titular nos restantes encontros da tempada. A continuación, e con só 27 anos, deixou o fútbol por mor dunha lesión.
Trala súa retirada do fútbol, converteuse en secretario técnico do Deportivo da Coruña durante a presidencia de Antonio González, e ocupou o cargo durante 16 anos. Xogou tamén ao tenis e foi directivo do Club de Tenis da Coruña, onde fixo amizade con Manolo Santana. Foi tamén directivo da Hípica da Coruña e secretario técnico do Aero Club de Santiago e presidiu a Mutua Gallega de Accidentes dende finais da década de 1980 ata a de 2010.
Run rig
dereita|miniatura| Run rig ou ridge & furrow en East Leake, [[Nottinghamshire.]] dereita|miniatura| Antigo aparello e marcas de surcos no Museo Nacional da Vida Rural O termo en lingua inglesa Run Rig (tamén escrito run rig ou run-rig) ou Ridge and furrow, ("crista e surco") refírese a un sistema de ocupación e uso da terra practicado tradicionalmente no norte e oeste de Gran Bretaña, especialmente en Escocia.
O nome fai referencia aos sucos e sucos deste sistema, alternando sucos e plataformas. A utilidade do sistema é que os surcos e plataformas teñen entre 3 e 20 metros de ancho e discorren paralelos ou perpendiculares á pendente, o que evita ou facilita a perda de auga no terreo, segundo a necesidade de cultivo.
O sistema continuou en uso durante o século XX nas illas Hébridas. Un sistema similar chamado Rundale existe en Irlanda.
Nas zonas onde a agricultura foi abandonada durante anos e a superficie terrestre permaneceu inalterada, aínda é visible a súa característica topografía ondulada. Un exemplo diso é o campo de golf Braid Hills en Edimburgo.
Clickbait (miniserie)
Clickbait é un miniserie estadounidense-australiana creada por Tony Ayres e Christian White. Ayres exerceu como promotor da serie, mentres que Brad Anderson, Emma Freeman, Ben Young e Laura Besley foron os directores. Estreouse en Netflix o 25 de agosto de 2021.
Clickbait explora as maneiras nas que os impulsos perigosos e incontrolados medran na era das redes sociais e amosan as fracturas cada vez maiores entre as persoas virtuais e as da vida real. Está ambientada en Oakland, California, mais foi rodado principalmente en Melbourne, Australia.
Manuel Martínez Vázquez
Manuel Martínez Vázquez, nado en Mourente (Pontevedra) cara a 1903, foi un loitador antifranquista galego.
Traxectoria
Albanel. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e procesado por chamar ao veciños á folga. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Declarado en rebeldía, en agosto de 1940 foi condenado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas a 10 anos de desterro a 150 quilómetros de Pontevedra, 10 anos de inhabilitación absoluta e multa de 250 pesetas. Foi xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión e condenado a 12 anos e 1 día de prisión. Extinguiu a pena por indulto o 14 de maio de 1948.
Bandeira da República dos Inguxos
A bandeira da República dos Inguxos (en ГӀалгӀайчен Байракх), é un dos símbolos oficiais desta república da Federación Rusa, e foi adoptado en 1994. Mostra un tríscele vermello nun fondo branco, con raias horizontais verdes estreitas por riba e abaixo.
Simbolismo
Na relixión e na filosofía do pobo inguxo, o emblema solar (no centro da bandeira) representa non só o Sol e o universo senón tamén a conciencia da unidade do espírito no pasado, presente e futuro. O vermello lembra a loita do pobo inguxo pola súa existencia e pola defensa da súa terra natal. O branco simboliza a pureza divina dos pensamentos e puntos de vista da nación. O verde é o símbolo do islam.
Benjamin Rush
Benjamin Rush, nado o 4 de xaneiro de 1746 e finado o 19 de abril de 1813, foi un médico, cirurxián e político estadounidense. Foi un dos asinantes da Declaración de Independencia dos Estados Unidos de América. Foi un líder na comunidade de Filadelfia, e tamén foi un pioneiro da psiquiatría nos EUA, reformador social, humanista e educador. Fundou o Dickinson College e foi profesor de medicina e química na Universidade de Pensilvania. Rush tamén foi o cirurxián xeral (Surgeon General) do Exército Continental.
Vida temperá
Rush naceu e creceu en Filadelfia, e foi á universidade no College of New Jersey (agora Princeton University). Recibiu formación médica en Europa e obtivo un título pola Universidade de Edimburgo. Rush volveu ás colonias americanas. Converteuse en profesor no College of Philadelphia (agora Universidade de Pensilvania). Rush tiña unha práctica médica e rescatou a American Philosophical Society. Entre as súas publicacións destaca o primeiro libro de texto estadounidense de Química.
Época revolucionaria
Rush foi alguén moi activo politicamente. Formou parte dos Fillos da Liberdade (Sons of Liberty), aconsellou a Thomas Paine, quen escribiu Common Sense. Asinou a Declaración de Independencia e representou a Filadelfia na Convención constitucional.
Rush tamén axudou como médico nas batallas da Guerra de Independencia dos Estados Unidos. Rush deu unhas instrucións para manter os soldados sans, e o exército estadounidense utilizou estas directrices até 1908. Porén, tamén entrou en polémicas. Rush enviou dúas cartas criticando a George Washington. Rush escribiu que os exércitos estaban desordenados baixo o mando de Washington. Rush dimitiu en 1778 e máis tarde lamentou as súas cartas.
Vida posterior
Despois da Guerra Revolucionaria, Rush traballou no Hospital de Pensilvania. Foi o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos de 1797 a 1813. Converteuse en membro da Academia Americana de Artes e Ciencias en 1788. Rush volveu á Universidade de Pensilvania como profesor de Medicina, e tivo como alumno a William Henry Harrison. En 1773 fundou o Dickinson College. Durante a epidemia de febre amarela de Filadelfia de 1793 estivo atendendo pacientes. Tamén foi un dos fundadores da Pennsylvania Prison Society. Rush preparou a Meriwether Lewis para a parte médica da expedición de Lewis e Clark.
Reformas
Rush foi un reformador en moitos aspectos. Opúxose á escravitude, falando publicamente contra o tráfico de escravos e argumentaba que os afroamericanos e os europeos e americanos de orixe europea eran iguais. Tamén se opuxo á pena de morte / pena capital. Cría que o castigo dos criminais debería ser privado e sostiña que a pena de morte ía en contra da razón e da felicidade. Rush tamén foi un pioneiro do feminismo, apoiou a educación das mulleres, fundou a Young Ladies' Academy of Philadelphia e contribuír aos ideais da Republican Motherood.
Medicina
Tamén escribiu informes de casos sobre enfermidades infecciosas como o dengue e cría que a negrura era unha condición ou doenza da pel curable (hoxe tamén demostrado falso, como moitos outros prexuízos racistas). Porén, Benjamin Rush defendía firmemente a igualdade de todos os seres humanos e estudou a saúde dos nativos americanos e as causas polas que contraían certas enfermidades. Reseñou o caso de Thomas Fuller, coñecido como "Tom o negro" nas cartas de Rush, e "Virginia Calculator" pola súa extraordinaria capacidade para resolver problemas de cálculo, e foi un dos primeiros casos rexistrados de síndrome savant na literatura médica. Rush describiu a sorprendente capacidade de Fuller para calcular sen ter recibido ningunha educación ou formación en matemáticas. A súa habilidade foi utilizada como proba de que os afroamericanos escravos eran iguais aos brancos en termos de intelixencia, algo que reforzou o discurso pro-abolicionista.
Benjamin Rush tamén fixo moito no eido da saúde mental e é considerado o "pai da psiquiatría nos EUA". Chegou a utilizar o mercurio para tratar algúns problemas mentais. Desenvolveu a terapia ocupacional e clasificou diversos trastornos mentais. Tratou a adicción como unha doenza médica e non como un pecado, nun momento en que a maioría da xente tiña malas opinións sobre os enfermos mentais, e defendeu que os enfermos mentais non eran "animais inhumanos".
Pasamento
Rush morreu de tifo en 1813. Foi enterrado no cemiterio da Christ Church en Filadelfia.
The Last Dance (miniserie)
The Last Dance é unha miniserie documental estadounidense de 2020 coproducida por ESPN Films e Netflix. Dirixida por Jason Hehir, a serie conta a historia da carreira deportiva de Michael Jordan, con especial interese na súa derradeira tempada cos Chicago Bulls. A serie conta con imaxes de arquivo e o equipo de rodaxe tivo acceso completo aos Bulls, e numerosas entrevistas a personalidades da NBA incluíndo ao propio Jordan, Scottie Pippen, Dennis Rodman, Steve Kerr e Phil Jackson.
A serie estreouse na canle ESPN dende o 19 de abril até o 17 de maio de 2020 nos Estados Unidos, mentres que os seus episodios foron lanzados en Netflix internacionalmente o día despois da súa emisión nos Estados Unidos; a partir do 23 de maio, transmitíronse dous episodios consecutivos no socio corporativo de ESPN, ABC. ESPN2 emitiu unha versión alternativa da serie destinada á visualización en familia, que eliminou a maior parte das blasfemias escoitadas nos episodios. Recibiu a aclamación da crítica, sendo especialmente eloxiadas a dirección e a edición.
Toktogul Satylganov
Toktogul Satylganov, coñecido como Toktogul, en Токтогул Сатылганов, nado o 25 de outubro de 1864 no actual Toktogul e finado o 17 de febreiro de 1933 foi un kirguiz Akyn, compositor, poeta e cantante. Hoxe considérase un heroe nacional, polo que, entre outras cousas, o seu lugar de nacemento leva o seu nome.
Xuventude
Toktogul Satylganov procedía dunha familia moi pobre da rexión de Jalal-Abat. Nunca aprendeu a ler nin a escribir, pero aos 12 anos foi enviado polos seus pais a vivir a un bai, unha especie de señor feudal, onde a súa vida era como a dun escravo. Aos 13 anos volveuse á música por primeira vez e compuxo as súas primeiras cancións. Tamén aprendeu a tocar o komuz, un laúde común en Asia Central. A súa primeira canción aborda as súas malas condicións de vida durante a súa mocidade; nos anos seguintes, fíxose cada vez máis coñecido. miniatura| Toktogul nun selo postal de [[Kirguistán|esquerda]]
Exilio
Despois do levantamento de Andijon en 1898, cando os insurxentes atacaron aos ocupantes rusos, Toktogul Satylganov foi acusado de rebelión e condenado a morte en agosto de 1898. Con todo, foi indultado e a súa condena reduciuse a sete anos de prisión en Siberia. Alí coñeceu a revolucionarios socialistas e foi influenciado polas súas opinións políticas. En 1902 Toktogul conseguiu escapar de Siberia coa axuda de partidarios rusos, e en 1903 volveu a Quirguisia.
Relación co dominio soviético
Toktogul apoiou explicitamente a revolución de Outubro, pero non participou activamente nela. Durante este tempo escribiu un dos seus poemas máis famosos titulado "Kandai ayal tuudu eken Lenindey uuldu?" (Que clase de muller deu a luz a un home como Lenin ?), que é considerada unha das obras máis importantes da literatura kirguiz durante o dominio soviético. Toktogul gozou de grande fama e popularidade no Kirguizistán soviético. Escribiu cancións e poemas sobre o Partido Comunista e foi eloxiado por eles como poeta popular.
Legado
Toktogul Satylganow é unha das persoas máis famosas de Kirguizistán na actualidade. Numerosas rúas e institucións públicas levan o seu nome, incluíndo a sala de concertos da capital, Bixkek. Tamén aparece representado na parte frontal do billete de 100 som, que ten unha representación da presa de Toktogul no reverso. As súas obras son unha parte central da música kirguiz e aínda se interpretan na actualidade.
ISEE 3
ISEE 3, acrónimo de International Sun-Earth Explorer 3, tamén coñecido como Explorer 59 e máis tarde como International Cometary Explorer (ICE), foi un satélite artificial colaboración da NASA e da ESA lanzado o 12 de agosto de 1978 mediante un foguete Delta 2914 desde Cabo Cañaveral.
Rundale
miniatura|300x300px| Os patróns de asentamento de rundale [[clachan aínda visibles en Inver, Kilcommon, Erris, condado de Mayo, Irlanda]] O sistema rundale (aparentemente das palabras gaélicas irlandesas "Roinn" que se refire á división de algo e "Dáil", que normalmente significa reunión ou asemblea) era unha forma de ocupación da terra en Irlanda, que se asemellaba algo ao sistema de campo común inglés. O terreo está dividido en parcelas descontinuas, e cultivado e ocupado por unha serie de arrendatarios aos que se lles arrenda conxuntamente. O sistema era común en Irlanda, especialmente nos condados occidentais. En Escocia, onde tamén existía o sistema, chamábase run rig (de run, e rig ou ridge).
Historia
Os sistemas de cultivo de Rundale en Irlanda existiron dende a Alta Idade Media até a época da Primeira guerra mundial. O sistema rundale da agricultura consistía en aldeas nucleadas coñecidas como clachans. Normalmente a terra era de mala calidade e a poboación que tentaba gañarse a vida era intensiva.
A principal zona "clachan" onde se concentraban as pequenas cottage, estaba situada nun acio nas mellores terras (os campos interiores) rodeada de terras montañosas ou de pasto de inferior calidade (os campos exteriores) onde pastaba o gando no verán ou períodos secos, unha práctica coñecida como "transhumancia" ou "booleying". Todas as ovellas ou gando da aldea pastábanse xuntos para aliviar a presión sobre as colleitas e tamén proporcionaban pastos frescos para o gando. Nas remotas áreas occidentais de Irlanda, onde se vía máis comunmente o sistema rundale, a terra era unha complexa mestura de cultivos, ásperas e turbeiras. Era unha tarefa difícil asegurar que cada inquilino tivese a mesma proporción de terras boas e pobres.
Os clachans de rundale e os seus pastos de transhumancia, tamén coñecidos como Booley, Boley, Bouley, Bualie e Boola aínda se poden ver na parroquia de Kilcommon en Erris, no condado de Mayo, en moitas cidades como Gortmelia, Inver e Glengad, onde se poden ver grupos de casas de campo. visto nas ladeiras con terra en estreitas franxas que baixan até o mar. Estes nomes perviven en topónimos como Buaile h'Anraoi en Kilcommon onde a paisaxe aínda mostra moi claramente o trazado do sistema rundale.
A desaparición do booleying en Irlanda produciuse no século XIX, cando os propietarios comezaron a incautarse do gando que invadía a súa propiedade. As multas por recuperación eran prohibitivas e produciuse a consecuente redución do número de reses mantidas.
Biblioteca Nacional do Brasil
Características
Considerada pola UNESCO unha das dez bibliotecas nacionais máis grandes do mundo e a máis grande de América Latina. Entre as súas diversas responsabilidades está a de conservar, actualizar e dar a coñecer unha colección con máis de nove millóns de pezas, que comezou coa chegada da Real Biblioteca de Portugal ao Brasil e crece constantemente, a través de doazóns, adquisicións e co depósito legal.
Entre os obxectos que deberían acompañar a familia real na súa viaxe ao Brasil había caixas de libros e documentos da Biblioteca Nacional da Ajuda, en Lisboa, cunha colección de arredor de 60.000 pezas. Axiña, as caixas foron abandonadas no porto e só en 1810 comezou a ser trasladada a Brasil. Coa colección reunida de novo, o príncipe rexente Xoán VI de Portugal fundou a Biblioteca Nacional Real. Ata 1814, só os estudosos puideron consultar a biblioteca e, aínda así, con autorización real. Despois desa data, o acceso foi lanzado ao público.
The History of The Hobbit
The History of The Hobbit é un estudo de dous volumes de J. R. R. Tolkien sobre a novela de 1937 O hobbit. Foi publicado por HarperCollins en maio e xuño de 2007 no Reino Unido, e por Houghton Mifflin o 21 de setembro de 2007 nos Estados Unidos. O 26 de outubro de 2007 lanzouse unha caixa que combina O hobbit con The History of The Hobbit. Unha edición nun único volume foi publicada o 27 de outubro de 2011.
Squid Game
Sinopse
miniatura|Galletas dalgona 456 persoas, todas elas cunha difícil situación financeira, xogan nunha misteriosa competición de supervivencia. Todos eles compiten en seis probas que están baseadas en xogos infantís pero nos cales arriscan as súas vidas. O premio final, composto de 45,6 billóns de wons será para o único supervivente do xogo.
The History of The Hobbit
O obra, composta de dous volumes, contén os borradores inéditos de Tolkien sobre a novela, con comentarios de John D. Rateliff. Tamén detalla as distintas revisións de Tolkien ao Hobbit, incluídas as revisións abandonadas para a terceira edición inédita da obra, prevista para 1960, así como mapas orixinais e ilustracións inéditas deseñadas polo propio Tolkien.
Biblioteca do Estado Ruso
Historia
Os seus fondos esténdense a máis de 200 idiomas; a porcentaxe total dos fondos da biblioteca noutros idiomas chega case ao 30%. Entre 1922 e 1991, había a obriga de depositar unha instancia de cada libro publicado na URSS, unha práctica que continúa hoxe en referencia á Federación de Rusia.
Dólar de prata dos prisioneiros de guerra estadounidenses
O dólar de prata dos prisioneiros de guerra estadounidenses é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1994 e cuñada polas Cecas de Filadelfia e de West Point.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 103-186, do 14 de decembro de 1993, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda conmemorativa na honra dos prisioneiros de guerra estadounidenses.
Cornelius Vermeule
Cornelius Clarkson Vermeule, nado en Orange, Nova Jersey, o 10 de agosto de 1925 e finado en Cambridge, Massachusetts, o 27 de novembro de 2008, foi un especialista estadounidense na arte antiga, numismático e conservador de Arte Clásica do Museo de Belas Artes de Boston entre 1957 e 1996, institución que tamén dirixiu de xeito interino.
Dólar de prata dos prisioneiros de guerra estadounidenses
Esta moeda está integrada nun programa de emisións para 2004 dedicado aos veteranos de guerra que integra tamén o dólar de prata da muller no servizo militar dos EEUU e o dólar de prata conmemorativo dos veteranos de Vietnam.
Deseño
No anverso da moeda, deseñado polo empregado do Departamento de Auntos dos Veteranos Tom Nielsen, reprodúcese unha aguia en voo que ten unha cadea rota na súa pouta esquerda. O deseño está rodeado por un arame de espiños e como única lenda amosa as palabras LIBERTY e FREEDOM ("liberdade"), ademais do habitual lema IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos"), das moedas estadounidenses.
Cornelius Vermeule
Nalgunhas das súas publicacións e en diversas doazóns de fondos ao Museo de Belas Arte de Boston, utilizou os pseudónimos de Wentworth Bunsen, Isao Tsukinabe et Northwold Nuffler.
Primeiros anos e formación
esquerda|miniatura|O seu bisavó, Cornelius Clarkson Vermeule I, en [[1917. |212x212px]]
Cornelius Clarkson Vermeule pertencía a unha coñecida familia de servidores públicos. O seu avó, Cornelius Clarkson Vermeule I (1859-1950) foi un destacado enxeñeiro civil e o seu pai, Cornelius Clarkson Vermeule II (1896-1943) dirixiu a Administración de Obras e Servizos de Nova Jersey e participou como comandante na primeira guerra mundial. A súa nai chamábase Catherine Sayre Comstock (1894-1996).
Vermeule iniciouse no coleccionismo numismático durante unha estadía en Inglaterra na súa infancia en 1934. Tanto o seu pai como o seu avó foran tamén coleccionistas, e el acabou herdando a colección familiar, que seguiu a cultivar ao longo da súa vida. Antes da súa etapa universitaria, traballou durante un tempo na casa de poxas Stack's, en Nova York, onde, no canto de recibir un pagamento en metálico, lle pagaban con moedas da antiga Roma.
Dólar de prata dos prisioneiros de guerra estadounidenses
Produción e comercialización
A moeda comercializouse aos prezos de 32 dólares en condición estándar e 35 en versión proof, e o beneficio conseguido coa súa venda destinouse ao establecemento e ao mantemento do Museo dos Prisioneiros de Guerra de Andersonville, en Xeorxia; as cantidades excedentes foron para a Secretaría de Asuntos dos Veteranos, destinadas ao mantemento dos cimeterios nacionais.
Cornelius Vermeule
Primeiros anos e formación
Ingresou na Universidade Harvard en 1943. Nese mesmo ano, o suicidio do seu pai, por unha parte, e a continua escalada da segunda guerra mundial, por outra, levárono a ingresar tamén nas Forzas Armadas dos Estados Unidos. No exército estudou xaponés e foi enviado ao Pacífico, onde permaneceu despois da guerra como experto lingüístico, ata acadar o grao de capitán. Finalizado este período, obtivo a súa licenciatura na Universidade Harvard en 1947 e o seu mestrado en 1951, coa dirección de George M. A. Hanfmann. Posteriormente viaxou a Europa, onde se doutorou en 1953, na Universidade de Londres.
Carreira profesional
Entre 1953 e 1955 foi profesor de Belas Artes na Universidade de Míchigan, e logo trasladouse ao Bryn Mawr College, en Bryn Mawr, Pensilvania, onde exerceu como profesor de Arqueoloxía ata 1957, ano en que foi nomeado conservador das coleccións clásicas do Museo de Belas Artes de Boston. Baixo a súa responsabilidade como conservador producíronse adquisicións tan relevantes como de dous grandes vasos que representaban a caída de Troia e a morte de Agamenón, así como un retrato romano dun ancián e unha machada dobre de ouro minoica. Dun período máis recente, Vermeule sinalou que unha das súas adquisicións favoritas fora un autorretrato de Paul Cézanne.
En 1968 acadou a presixiosa bolsa de formación Guggenheim á investigación en belas artes. En 1970 —e noutras diversas ocasións nesa década— Vermeule asumiu en diversas ocasións a dirección interina do Museo de Belas Artes de Boston, e xubilouse en 1996. Ao longo da súa traxectoria nesta institución formou varios conservadores relevantes, entre eles Marion True, do Getty Center, e Carlos Picon, do MET.
Entre 1960 e 1964, en paralelo a súa dedicación ao Museo, Vermeule foi tamén profesor de Belas Artes no Smith College, en Northampton, Massachusetts. e no curso académico 1973-1974 foi profesor visitante da Universidade Yale.
A colección Vermeule
O 23 de xuño de 1999, a compañía de poxas Classical Numismatic Group sacou á venda a colección de moedas romanas de Vermeule, cuxos beneficios se dedicaron ao departamento clásico do Museo de Belas Artes de Boston. As moedas de ouro do Imperio Romano foron incluídas na venda Triton III, celebrada en novembro e decembro de 1999. O resto da súa colección numismática incluíuse nun catálogo de venda da compañía Stack's para o 11 de setembro de 2001.
Vida familiar
Vermeule casou o 2 de febreiro de 1957 coa arqueóloga Emily Dickinson Townsend (1928-2001), daquela estudante de posgrao na Universidade Harvard que chegou a ser unha erudita dos estudos clásicos e catedrática na mesma universidade. Tiveron un fillo e unha filla que proseguiron a dedicación académica dos seus pais: Emily Dickinson Blake Vermeule como profesora de Literatura inglesa na Universidade Stanford, e Adrian Vermeule como profesor de Dereito en Harvard.
Cornelius Vermeule finou aos 83 anos o 27 de novembro de 2008, por mor das complicacións dun derramo cerebral,  no hospital Mount Auburn de Cambridge, Massachusetts.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por Cornelius Vermeule ao longo da súa traxectoria académica:
Jordi Puig Fabregat
Jordi Puig Fabregat, nado o 28 de abril de 1961 en Barcelona, é un ex-xogador profesional de baloncesto español. Xogaba na pocisión de base cunha altura de 1,97 m.
Bass Drum of Death
Bass Drum of Death é unha banda estadounidense de garage punk procedente de Oxford, Mississippi. O grupo leva publicados ata a data cinco álbums de estudio. O último deles, Say I Won’t, foi editado en xaneiro de 2023 polo selo Fat Possum Records.
The Book of Lost Tales
The Book of Lost Tales é unha colección de historias do escritor inglés J. R. R. Tolkien, publicada como os primeiros dous volumes da serie de 12 volumes de Christopher Tolkien The History of Middle-earth, no cal presenta e analiza os manuscritos daquelas historias, as cales forman a máis antiga forma (comezou en 1917) da mitoloxía ficticia que posteriormente formaría parte do ​Silmarillion. A cada un dos contos séguenlle notas e un comentario detallado de Christopher Tolkien.
Parque nacional Etosha
miniatura|260px|Localicación do Parque nacional en Namibia
O Parque nacional Etosha, situado en Namibia, é un dos máis grandes do mundo, cunha extensión de 22 270 km². Ten forma oblonga, cunha lonxitude máxima de leste a oeste de 350 km.
Etimoloxía
O termo Etosha en oshiwambo significa "o gran lugar branco", polo aspecto que lle da a esta gran planicie a cor do sal (en realidade, carbonato de calcio e magnesio) depositada na súa superficie.
miniatura|260px|[[Antidorcas marsupialis na sabana arbustiva de Etosha]] miniatura|260px|Animais nunha depresión do parque
Ecosistemas
O parque está formado por dous ecosistemas principais: o bosque baixo con matogueira e a sabana, que abarcan un contorno de máis de 100 000 km², e as depresións salobres de Etosha (chamadas pan en inglés), lagoas sagadas secas, que se inundaron hai tiempo pola afluencia dun río, probabelmente o Kunene, que hoxe desemboca no mar. A depresión máis importante e que dá nome ao parque é a de Etosha, situada ao nordeste do parque, cunha extensión de máis de 4 800 km², e unhas dimensións de 120 por 55 km de leste a oeste e de norte a sur, respectivamente.
Hai outras depresións no parque e fóra del que, sumadas á de Etosha, alcanzan unha superficie de case 7 000 km². O parque, composto por unha inmensa planicie, está bordeado polo sur polas montañas Ondundozonananandana, nome nativo que significa "lugar onde o muchacho perdeu ao seu rabaño", probabelmente a causa dun leopardo.
Accesos
O acceso ao parque pode realizarse por dúas entradas principais: a de Namutoni (Von Lindequist Gate), ao leste, e a de Okakuejo (Anderson Gate), ao sur, a 435 e 535 km respectivamente de Windhoek. O resto do parque, salvo a menos usada King Nehale Gate, ao norte, está valado. Ao redor do parque encóntranse varias reservas de caza privadas.
Fauna
No interior do parque contabilizáronse 114 especies de mamíferos, 340 de aves, 110 de réptiles, 16 de anfibios e unha dun peixe bastante sorprendente. Entre os grandes mamíferos contáronse 250 leóns, 300 rinocerontes, 2 000 elefantes, 2 500 xirafas e 6 000 cebras.
Historia
O parque foi creado polo gobernador da colonia da África do Suroeste alemá (Deutsch-Südwestafrika), Friedrich von Lindequist, o 22 de marzo	de 1907, e daquela contaba cunha extensión de case cen mil quilómetros cadrados, que englobaban o actual parque e gran parte de Kaokoland, co nome de Reserva de caza 2. Naquel tempo, a fauna era moito máis abundante que na actualidade, pois a rexión estaba practicamente deshabitada e era moi ácil ver rinocerontes en pleno día.
Tras a primeira guerra mundial, Namibia adquiriu o nome de África do Suroeste e pasou a ser colonia de Suráfrica até a súa independencia en 1991. En 1947 os surafricanos crearon no noroeste do país o bantustán de Kaokoland para resituar aos hereros, que vivían máis ao sur e ofrecerlle un país aos himbas, que vivían na fronteira con Angola, lonxe das riquezas das zonas habitadas polos brancos. Para iso houbo que reducir a extensión do parque, que chegaba entón até a Costa dos Esqueletos, na beira do mar, e cortaba prcticamente o país en dous.
En 1962 a Comisión Odendaal reduciu novamente a extensión do parque, cortando definitivamente a conexión de Etosha co mar e impedindo as migracións anuais dos elefantes.
Actualmente está en proceso a creación dun parque na rexión de Kunene (noroeste de Namibia), o que ampliaría Etosha cara ao oeste ao engadirllle as concesións de Palmwag (5 900 km²), Etendeka (507 km²) e Hobatere (260 km²). Entre as tres, calcúlas que conteñen uns mil elefantes do deserto, cen leóns e 150 rinocerontes negros.
Javier Cercas
José Javier Cercas Mena, máis coñecido como Javier Cercas, nado en Ibahernando, Cáceres, en 1962 é un escritor español, que ademais traballa como columnista no diario El País. Exerceu durante anos como docente universitario de filoloxía.
A súa obra é fundamentalmente narrativa e caracterízase pola mestura de xéneros literarios, o uso da novela testemuño e a mestura de crónica e ensaio con ficción. A partir da súa exitosa novela Soldados de Salamina (2001), a súa obra foi traducida en máis de vinte países e a máis de trinta idiomas.
Infancia e adolescencia
José Javier Cercas Mena é fillo dun veterinario rural e primo carnal do político Alejandro Cercas. Naceu en Ibahernando, un pequeno municipio español da provincia de Cáceres, Estremadura. En 1966, aos catro anos de idade, trasladouse coa súa familia a Xirona. Até os quince anos viaxou todos os veráns ao seu pobo natal, mantendo con Ibahernando unha estreita relación que mantén até a actualidade.
Durante a súa adolescencia interesouse pola literatura e o cine. Algúns membros da súa familia próxima, incluíndo ao seu pai, eran falanxistas, pero el comezouse a facer unha opinión propia da Guerra civil española, lendo moito sobre o tema.
Mocidade e idade adulta
En 1985 licenciouse en Filoloxía hispánica na Universidade Autónoma de Barcelona e máis tarde doutorouse na mesma especialidade na Universidade de Barcelona. Traballou durante dous anos na Universidade de Illinois en Urbana, época en que escribiu a súa primeira novela. Desde 1989 comezou a exercer como profesor de literatura española na Universidade de Xirona, e traballou escribindo artigos e críticas para diversos xornais. É colaborador habitual da edición catalá e do suplemento dominical do diario El País.