cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baldomero Lois Asorey
Traxectoria
Sobriño de Baldomero Lois Pérez. Licenciouse en Medicina e Cirurxía na Universidade de Santiago de Compostela en 1923, sendo Premio Extraordinario de Licenciatura. En 1924 aprobou a oposición da Beneficencia Municipal de Madrid e trasladase á capital onde iniciou a súa formación en Psiquiatría. Obtivo a praza de médico titular do Sanatorio de Conxo, onde realizou unha importante labor de renovación do establecemento. A súa actitude deu lugar a un conflito na empresa que rematou coa súa expulsión e a doutros médicos e empregados. En 1931 leu a súa tese de doutoramento La Creatinina en Psiquiatría. Logo da morte de Francisco Bacariza Varela en 1933, fíxose cargo do seu Sanatorio, no que intentou ofrecer unha asistencia psiquiátrica alternativa é que se vivía en Conxo. En 1957 publicou o libro La Histamina en el tratamiento de las enfermedades mentales, que presenta no Congreso Mundial de Psiquiatría de Zúric.
Vida persoal
Casou en 1929 con Aurora Asorey Segond, que finou en 1933; e en segundas nupcias con Josefina Mastach Prieto en 1939.
Lampris
miniatura|240px|Reconstrución de Lampris zatima.
Lampris é un xénero de peixes osteíctios da orde dos lampriformes, clase dos actinopterixios, subclase dos neopterixios, infraclase dos teleósteos, que é o tipo da familia dos lámpridos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1799 polo naturalista sueco Anders Retzius.
Etimoloxía
O nome científico Lampris deriva do grego antigo λαμπρός lamprós "brillante", en referencia á coloración brillante destes peixes.
Especies
O xénero comprende tan só dúas especies:
Coñécese tamén unha especie fósil, † Lampris zatima (Jordan & Gilbert, 1920), que viviu no Mioceno na sur de California.
Distribución xeográfica
Lampris guttatus encóntrase nas augas tropicaies e subtropicais temperadas de todos os océanos do mundo, e Lampris immaculatus, en unha área de distribución limitada, circundante ao océano Antártico, co paralelo 34° como o seu límite norte.
Sergi Barjuán
Sergi Barjuán i Esclusa, nado en Les Franqueses del Vallès (Barcelona) o 28 de decembro de 1971, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa e actualmente adestra o FC Barcelona B.
Lampris
Características
Vistos de perfil estes peixes teñen unha forma ovalada, presentan unha coloración rechamante, caracterizada pola súa atractivo ventre dunha cor azul aceiro, nos costados presenta unha gran cantidade de pequenas manchas brancas, e as aletas son de cor vermella, contrastando fortemente co resto do corpo. Esta combinación de cores e puntos brancos, que recorda a un vestido de flamenga, valeuulles a denominación de gitanilla nos portos españois do sur da península. ​ Tamén destacan os seus grandes ollos, que están rodeados por un anel amarelo dourado. O fociño é acentuado, coa boca pequena, desdentada e terminal. A liña lateral forma un arco alto sobre as aletas pectorais antes de baixar até p pedúnculo caudal.
Gastronomía
miniatura|250px|L. guttattus marinado con salsa verde. Frecuentemente encóntrase a especie máis coñecida, L. guttattus, nos mercados asiáticos e da Polinesia. Nas culinarias destas rexións son moi prezados. Pero só se encontran sporadicamente nos mercados dos países de Europa, América, Oriente Medio e África. O alto contido en graxa destes peixes supera ao do salmón. A súa carne, que ten catro texturas diferentes, ten un sabor doce natural, e mantén unha natureza firme despois da cocción.
As capturas desta especie en Europa é normalmente accidental, durante a pesca doutras especies, pese a ter valor comercial. Úsase como trofeo para algúns pescadores deportivos de profundidade pois o seu gran tamaño e a súa forma atractiva préstase ben á taxidermia. Adoita aparecer como captura accesoria na pesca do atún vermello con palangre e adoita prepararse como sashimi, así como asado e afumado. A súa carne, aínda que fibrosa, á prexada, en especial en Hawai, onde aumenta o interese dos restaurantes na súa introdución no sector alimenticio. O 35 % do seu peso corporal medio é utilizado para o consumo humano.
Misións diplomáticas de Nova Zelandia
miniatura|dereita|450px|Embaixadas/Altas Comisións de Nova Zelandia no mundo Nova Zelandia ten as seguintes misións diplomáticas:
América
miniatura|dereita|Embaixada de Nova Zelandia en Washington, D.C.
Asia
miniatura|dereita|Alta Comisión de Nova Zelandia en Nova Delhi
Europa
miniatura|dereita|Alta Comisión de Nova Zelandia en Londres dereita|miniatura|Embaixada de Nova Zelandia en Moscova miniatura|dereita|Embaixada de Nova Zelandia en Varsovia
Oceanía
miniatura|dereita|Alta Comisión de Nova Zelandia en Nukuʻalofa
Hurritas
miniatura|300px|Área aproximada dos hurritas na idade de bronce (púrpura). Os hurritas foron un pobo que habitou a Asia Menor durante a Antigüidade.
Orixes
As orixes dos hurritas son mal coñecidas. Parece que se trata dun pobo orixinario das rexións situadas ao sur do Cáucaso, pertencente ao mesmo grupo que os urarteos. Aparecen na historia nos textos de Ebla no século a.C., cando emigran cara ao sur, nas montañas situadas ao norte de Mesopotamia, no Kurdistán e no Zagros, onde forman pequenos reinos. Constitúen temibles adversarios para os soberanos de Acad, e os da terceira dinastía de Ur.
Expansión
Durante a primeira metade do segundo milenio antes da nosa era, os hurritas se expanden na Siria do Norte (atopámolos nos arquivos de Mari). Tras a caída dos reinos amorritas, convértense na etnia dominante nesta rexión e os seus reinos afrontan o expansionismo hitita no século XVI a.C.. Poderosos reinos hurritas aparecen daquela, como Kizzuwatna (en Cilicia), pero sobre todo Mitanni, que se situaba arredor do triángulo do Khabur en Siria do Norte. Este reino, dirixido orixinariamente por unha elite indoeuropea, pero poboado maioritariamente por hurritas, estende o seu dominio sobre os seus veciños entre os séculos XVI e XV a.C., a Siria e a Asiria. Este expansionismo faino entrontarse sucesivamente cos exipcios, despois cos hititas, e finalmente cos asirios que, tras liberárense do xugo mitanio, destrúen o reino definitivamente no século XIII a.C.. A derradeira dinastía do reino hitita, a de Suppiluliuma I, é con toda probabilidade de orixe hurrita, e, con todo, contribuíu fortemente ao debilitamento do reino de Mitanni.
Relixión
A relixión hurrita é moi próxima ao fondo relixioso anatolio. O seu deus principal é Teshub, o deus da Tempestade, que ten como paredro a Hebat, e por fillo a Sharruma. Outras divindades hurritas importantes eran Kushukh, o Deus-Lúa, Shimegi, o Deus-Sol, e Shaushka, a deusa do Amor. O panteón hurrita comprendía igualmente a Hepit, o deus do Ceo, Kumarbi (a Natureza), ou mesmo Astabis (a Guerra) e Ishara (a Escritura). A mitoloxía hurrita elaborou mitos como o Canto de Ullikumi, ou a Teogonía hurrita, afastado devanceiro da Teogonía de Hesíodo.
Lingua
A lingua hurrita é mal coñecida, pois só recentemente se puido mellorar a súa tradución grazas ao descubrimento de textos bilingües hurrita-hitita. O problema é que posuímos moi pouca cantidade de documentación en hurrita (escrita en cuneiforme).
Inferno (filme de 2016)
Inferno é un filme estadounidense de suspense e misterio dirixido por Ron Howard e escrito por David Koepp que foi estreado no 2016. Está baseado na novela Inferno de Dan Brown. É unha secuela de The Da Vinci Code e Angels & Demons, e é o terceiro filme da serie de Robert Langdon, intepretado por Tom Hanks. Tamén aparecen no filme Felicity Jones, Omar Sy, Sidse Babett Knudsen, Ben Foster e Irrfan Khan.
A rodaxe comezou o 27 de abril de 2015 en Venecia, Italia, e rematou o 21 de xullo en Budapest.
Bote de Halkett
350px|miniatura|Un bote de Halkett. Un bote de Halkett é un tipo de bote inflable lixeiro que foi deseñado polo tenente Peter Halkett (1820-1885) durante a década de 1840.
Historia e características
Estes botes intentaban poñer solución as dificultades para navegar no Ártico canadense: precisábase unha embarcación lixeira de abondo para ser transportada por terra e robusta abondo para ser empregada nas extremas condicións meteorolóxicas da zona.
O primeiro deseño de Halkett consistía nun bote plegable e inflable fabricado en tea imbuída de caucho. Cando estaba desinflado, o casco do bote podía levarse coma se fose un abrigo ou unha capa, o remo usarse como un caxato e a vela e o mastro como un paraugas; só tiña capacidade para unha persoa. Halkett, alentado pola positiva acollida, levou a cabo melloras: o modelo seguinte era para dúas persoas e pequeno abondo como para coller nunha mochila e poder ser empregado, unha vez desinflado, como manta impermeable.
Aínda que foi ben recibido polos exploradores canadenses, o mercado para estes deseños era moi limitado e Halkett non foi quen de persuadir a Royal Navy do Reino Unido da súa utilidade para os servizos navais.
The Verve
The Verve foi unha banda inglesa de rock alternativo formada en Wigan no ano 1990. Fundárona o vocalista Richard Ashcroft, o guitarrista Nick McCabe, o baixista Simon Jones e o batería Peter Salisbury. O guitarrista e teclista Simon Tong uniríase a eles máis tarde na súa primeira reunión.
Comezou facendo un son psicodélico con influencias do shoegazing e do space rock, e a mediados dos 90 o grupo xa levaba editados varios EPs e tres álbums. O seu éxito comercial chegou en 1997 co seu traballo Urban Hymns e o seu sinxelo "Bitter Sweet Symphony". Pouco despois, en abril de 1999, separáronse debido a conflitos internos. A formación orixinal reuniuse en xuño do ano 2007, comezando unha xira e editando o álbum Forth en agosto de 2008. No 2009 a banda volvería a separarse.
Festival de Eurovisión 2018
O LXIII Festival da Canción de Eurovisión celebrouse na capital lusa, Lisboa, os días 8, 10 e 12 de maio de 2018. O certame foi albergado no Altice Arena, tras a vitoria de Portugal na edición anterior. Tanto as semifinais coma a final foron presentadas por Filomena Cautela, Sílvia Alberto, Daniela Ruah e Catarina Furtado.
Corenta e tres países participaron na competición, igualando o récord do Festival de Eurovisión 2008 e Festival de Eurovisión 2011. Rusia regresou ao festival trala súa ausencia na edición anterior, e por primeira vez desde o 2011 ningún país deixou o concurso.
Esta edición estivo marcada polo feito de que tanto Acerbaixán, Romanía e Rusia non se clasificaron para a final por primeira vez desde a introdución das semifinais no Festival de Eurovisión 2004. Por outra banda, ningún país da zona do Cáucaso logrou tampouco clasificarse para a final, o que non ocorría desde o Festival de Eurovisión 2005.
O país gañador do Festival de Eurovisión 2018 foi Israel coa canción "Toy", interpretada por Netta. Esta foi a cuarta vitoria de Israel no concurso, sendo as anteriores nos anos Festival de Eurovisión 1978, Festival de Eurovisión 1979 e Festival de Eurovisión 1998. Nesta edición tanto Chipre como a República Checa recibiron as súas mellores puntuacións desde os seus respectivos debuts, obtendo a 2ª e 6ª praza respectivamente, mentres que Portugal, o país anfitrión, quedou último.
Sede do festival
Tras a vitoria de Salvador Sobral no Festival da Canción de Eurovisión de 2017 coa canción "Amar pelos dois", a edición de 2018 está programada para ter lugar en Portugal. O supervisor executivo de Eurovisión, Jon Ola Sand, emitiu a invitación de acollida a Rádio e Televisão de Portugal (RTP) durante a conferencia de prensa do gañador, entregando un "dossier" de organizador á RTP.
O 15 de maio de 2017, a RTP declarou que o evento tería lugar en Lisboa, e informou que a Unión Europea de Radiodifusión suxeriulles o MEO Arena como recinto potencial, aínda que non confirmou este extremo de xeito definitivo. Esta decisión desencadeou críticas polo seu carácter centralista, xa que, nos anos anteriores, todos os países anfitrións elixiron o lugar do festival a través dun concurso. En reacción, o día seguinte, o director de programas de RTP, Daniel Deusdado, volveu atrás e garantiu que "non hai decisión sobre o local" e que a estación pública portuguesa "vai mirar cara ao mapa de Portugal", antes de elixir unha localización, que será determinada polos custos, área cuberta, condicións do contorno e capacidade hoteleira. Os concellos de Lisboa, Guimarães, Faro e Santa Maria da Feira declararon o seu interese en recibir o evento. Pola contra, o concello do Porto, unha seria cidade candidata a recibir o festival, na voz do seu presidente, Rui Moreira, non mostrou interese en recibir o evento xustificando como razóns o custo que iso tería para a cidade e que o concello non estaría diposto a pagar. Así mesmo, o Consello Metropolitano do Porto defendeu, en declaracións do seu presidente, a realización do festival na Área Metropolitana do Porto, pero no municipio de Santa Maria da Feira, onde se sitúa o Europarque, un dos máis grandes centros de convencións de Portugal. O responsable engadiu que, nun radio de 30 quilómetros ao redor do Europarque "hai máis de oito mil camas, quedando próximo do aeroporto e dos principais ferrocarrís", polo que, para a organización do evento, "Lisboa e o Porto están en igualdade, pero xa é tempo de que non quede todo centralizado en Lisboa".
O 25 de xullo de 2017, a RTP e a UER anunciaron en rolda de prensa que Lisboa fora seleccionada como sede, sendo Braga, Gondomar, Guimarães e Santa Maria da Feira as outras candidaturas que se incluíran no proceso de licitación.
Datas
miniatura|dereita|200px|O escenario montado para o Festival no Altice Arena de Lisboa. O 25 de xullo de 2017, na mesma rolda de prensa na que se anunciou Lisboa como cidade sede, as datas das semifinais fixáronse o 8 e o 10 de maio de 2018, e a final o 12 de maio.
Sorteo de semifinais
Os compoñentes do Big Five (Alemaña, España, Francia, Italia e Reino Unido) e o anfitrión Portugal teñen garantido o seu pase á final do festival, que se celebrará o 12 de maio.
Os outros 37 países gañaranse este posto na semifinal. 19 deles enfrontaranse na primeira semifinal do 8 de maio mentres que os outros 18 restantes farán o propio o 10 de maio. Os dez máis votados de cada semifinal conseguirán o pase á gran final. O sorteo para decidir en que semifinal actuará cada candidatura e en que metade (primeira metade ou segunda metade) levouse a cabo o 29 de xaneiro de 2018 no Concello de Lisboa; para iso os países participantes foron repartidos en seis bombos en razón á súa localización xeográfica e tendencia nas votacións.
miniatura|dereita|300px|Representantes de 21 países durante o concerto previo ao festival celebrado en [[Madrid.]]
Primeira semifinal
miniatura|dereita|A representante de Chipre, Elena Foureira, participou coa canción «Fuego» quedando segunda na Final. miniatura|dereita|O representante de Austria, Cesár Sampson, participou coa canción «Nobody but You» quedando terceiro na Final. A primeira semifinal celebrouse o 8 de maio de 2018 21:00 CEST. Participaron 19 países e só 10 pasaron á Gran Final. Un total de 22 países tiveron dereito a voto: os 19 participantes desta serie máis España, Reino Unido e Portugal, quen xa estaban directamente clasificados ao ser membros de Big Five e o país anfitrión respectivamente.
Os países resaltados obtiveron a clasificación para a Gran Final aparecen resaltados na seguinte táboa:
Segunda semifinal
Os países resaltados obtiveron a clasificación para a Gran Final aparecen resaltados na seguinte táboa:
Final
Tal como pasou nas semifinais, a orde de actuación foi decidido polos produtores tras coñecerse a identidade dos 20 semifinalistas clasificados e determinarse por azar en que metade da gala actuarán xunto aos finalistas directos (primeira metade, do 1-13; ou segunda metade, do 14-26); con todo, durante a reunión de xefes de delegación dos 43 países participantes determinouse por sorteo que o anfitrión, Portugal, actuase na oitava posición.
Cándido Pereira Garea
Cándido Pereira Garea, finado en Santiago de Compostela o 10 de xaneiro de 1890, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Procurador dos tribunais. Foi vicesecretario do Partido Republicano Progresista de Santiago de Compostela.
Ndabaningi Sithole
Ndabaningi Sithole, nado en Nyamandhovu o 31 de xullo de 1920 e finado en Filadelfia o 12 de decembro de 2000, foi un escritor, pastor congregacionalista e político cimbaués, foi un dos fundadores o 1 de xullo de 1963 da Unión Nacional Africana de Cimbaue(ZANU), organización que se opuxo ao goberno de Rodesia e pasou en prisión dez anos tras o goberno prohibir o ZANU.
Traxectoria
Educouse en misións cristiáns e grazas a unha bolsa estudou maxisterio no Waddilove Training Institute (1939-1941) e traballou como profesor en escolas e institutos de Rodesia. En 1948 realizou estudos bíblicos na Tegwani Training Institution, converténdose en predicador metodista, primeiro da Igrexa Metodista de Gran Bretaña e a partir de 1950 da Igrexa Metodista Unida e profesor na Misión Americana Metodista, que o enviou aos Estados Unidos para estudar teoloxía entre 1955 e 1958 en Newton Theological College e ordenouse ministro da Igrexa Unida de Cristo á súa volta a Rodesia en 1958. A publicación do seu libro African Nationalism  e a súa prohibición inmediata polo goberno de minoría branca motivou a súa entrada na política, primeiro na organización de Joshua Nkomo, o Partido Demócrata Nacional.
ZANU
Fundou a Unión Nacional Africana de Cimbabue en agosto de 1963 canda Herbert Chitepo, Robert Mugabe e Edgar Tekere. O congreso do partido que se celebrou en Gwelo en 1964 elixiu a Sithole como o seu presidente e a Robert Mugabe o seu secretario xeral. Ao pouco o goberno de Ian Smith prohibiu o ZANU e logo do seu arresto o 22 de xuño de 1964, Sithole pasou dez anos en prisión xunto con Mugabe, Tekere, Nyagumbo e Takawira polas súas actividades políticas. Mentres estivo na cadea autorizou especificamente a Chitepo para continuar a loita no estranxeiro como representante da ZANU. A condena de Sithole foi por tramar o asasinato de Ian Smith e saíu do cárcere en 1974 e marchou ao exilio en Tanzania.
O 18 de marzo de 1975 asasinaron a Chitepo en Lusaca cun coche bomba. En Mozambique, Mugabe asumiu unilateralmente o control do ZANU. A finais dese ano procuciuse unha escisión no ZANU, unha facción, principalmente formada polos ndebele, seguía a Joshua Nkomo. Sithole fundou o moderado ZANU-Ndonga que renunciou á loita armada mentres o ZANU dirixido por Mugabe, denominado agora ZANU PF e controlado principalmente por shonas, seguía unha axenda máis militante.
Exilio e regreso
Declarando que a súa vida estaba en perigo por motivos políticos, Sithole autoexiliouse ao Reino Unido en 1980 e logo en Silver Spring nos Estados Unidos en 1984. Volveu a Cimbaue en 1992. Nas eleccións de 1995 saíu elixido pola circunscrición de Chipinge e presentou a súa candidatura ás eleccóns presidenciais de 1996 así e todo retirouna pouco antes da votación afirmando que o ZANU PF de Mugabe lle impedía facer campaña. En decembro de 1997 un tribunal condenouno por conspiración para asasinar a Mugabe e o goberno inhabilitouno para acudir ao parlamento. Non obstante Sithole volveu gañar o escano nas eleccións en Chipinge nas eleccións de xuño de 2000
Obra
Sithole é autor da primeira novela en nbedele Umvukela WamaNdebele publicada en 1956 pola Oficina de Literatura de Rodesia do Sur co título de Amandebele kaMzilikazi. Tamén o autor The Polygamist, unha novela publicada en 1972 por The Third Press/Joseph Okpaku Publishing en Nova York.
Rosa María Cid Galante
Rosa María Cid Galante, nada en Ourense en 1966, é unha profesora e investigadora ourensá.
Licenciouse en Xeografía e Historia na Universidade de Santiago de Compostela. É doutora en Xeografía e Historia pola Universidade de Vigo, título que acadou coa tese de doutoramento Muller e educación en Ourense (1900-1930), dirixida por Carmen Benso Calvo. Tamén é Diplomada en Educación Xeral Básica (EXB) e licenciada en Psicopedagoxía. En 2022 acadou a titulación de Catedrática de Xeografía e Historia.
Traxectoria
Desde 2011 ao 2014 traballou como profesora asociada na Facultade de Ciencias da Educación impartindo as materias de Aprendizaxe das Ciencias Sociais no Grao de Educación Infantil e Didáctica das Ciencias Sociais no Grao Educación Primaria. As súas grandes paixóns son a didáctica, a metodoloxía de ensinanza-aprendizaxe e a investigación histórica.
Dende 2022 é catedrática de ensino secundario na especialidade de Xeografía Historia. Continúa a escribir estudos de investigación, imparte conferencias nas que o tema principal é a muller ourensá e rexenta un blog sobre as mulleres ourensás relevantes, tanto históricas como actuais.
Recoñecementos
En 2019 recibiu o premio Clara Campoamor á Igualdade de Oportunidades que outorga o Concello de Ourense.
A Universidade de Vigo outorgoulle o Premio Extraordinario en 2006 pola súa tese de doutoramento.
O Pazo, Cuntis, Cuntis
O Pazo é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 21 habitantes deles 13 homes e 8 eran mulleres, o que supón que aumentou a poboación desde 2007.
A Estrada, A Torre, Vilalba
A Estrada é un lugar da parroquia da Torre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Stereophonics
Stereophonics é unha banda galesa de rock alternativo formada en 1992 na vila de Cwmaman en Cynon Valley. Na actualidade está composta polo vocalista e guitarrista Kelly Jones, o baixista e corista Richard Jones, o batería Jamie Morrison, o guitarrista e corista Adam Zindani e o membro de xira Tony Kirkham (teclados). Stereophonics leva publicados oito álbums de estudio, incluídos cinco números 1 británicos consecutivos. Un exitoso recompilatorio foi tamén lanzado en novembro do 2008, Decade in the Sun, acadando o núemro 2 no Reino Unido. En marzo do 2013, estrearon o seu oitavo álbum Graffiti on the Train, lanzado co seu propio selo Stylus Records, o cal debutou no número 3 nas listas de éxitos do Reino Unido.
A banda definiuse como posuidora dun son semellante ao dos xéneros do rock alternativo e o rock tradicional británico. O seu álbum de estrea, Word Gets Around, foi publicado en agosto de 1997 e entrou instantaneamente no número 6 no Reino Unido, axudado polos sinxelos "Local Boy in the Photograph", "More Life in a Tramps Vest" e "A Thousand Trees". O grupo acadou o éxito entre o gran público coa edición de Performance and Cocktails (cos seus sinxelos promocionais "The Bartender and the Thief", "Just Looking" e "Pick a Part That's New") en 1999.
Tendo vendidos uns 9 millóns de discos en todo o mundo, Stereophonicsé unha das bandas de rock máis exitosas de Gales. Tras o lanzamento de Pull the Pin, converteuse no oitavo grupo en acadar 5 números 1 cnsecutivos no Reino Unido (tras The Beatles, Led Zeppelin, ABBA, Genesis, Oasis, Blur e U2).
Nanoarqueotas
Os nanoarqueotas (Nanoarchaeota) son un filo (e tamén un reino) do dominio Archaea que foi especialmente creado para clasificar a especie Nanoarchaeum equitans, descuberta en 2002, que ten unhas relacións de parentesco inseguras.
Nanoarchaeum equitans é unha célula esférica diminuta, de só 400 nm, que vive sobre a superficie doutras arqueas máis grandes específicas do xénero Ignicoccus, en chemineas hidrotermais oceánicas (hipertermófila). Ten o xenoma máis pequeno entre as arqueas (uns 0,5 Mb). Como esta especie tiña unha secuencia de ARNr 16S tan peculiar era indetectable polos métodos usuais de estudos ecolóxicos baseados na PCR. O exame inicial desta secuencia indica que o organismo pertence moi probablemente ao dominio Archaea. O organismo puido ser cultivado e ao comparar esta secuencia de ARNr coas dos filos principais de arqueas, Euryarchaeota e Crenarchaeota, aprécianse diferenzas tan grandes como a diferenza que hai entre eses dous filos, polo que se lle asignou un novo filo, chamado Nanoarchaeota.
Porén, outro grupo de investigadores en 2005 comparou outras mostras de secuencias xenómicas de proteínas ribosómicas e outros marcadores e sostén que a especie está máis próxima ao filo Euryarchaeota, concretamente ao grupo das Thermococcales, pero que sufriu unha rápida evolución e transferencia lateral de xenes, polo que non se xustificaría a creación do novo filo.
Piñeiros, Cuntis, Cuntis
Piñeiros é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 79 habitantes deles 36 eran homes e 43 mulleres, o que supón que aumentou a poboación desde 2007.
Zigomorfo
O adxectivo zigomorfo (do grego ζυγός zygós, "xugo", "liña (de soldados)" e μορφή morphé "aparencia", "forma"), aplícase, en botánica, aos órganos ou partes da planta (normalmente as flores) que posúen un plano de simetría bilateral, como as flores dalgunhas fabáceas (as Faboideae presentan flores zigomorfas, pero as pertencentes ás outras dúas subfamilias dentro de Fabaceae, é dicir, Mimosoideae e Caesalpinioideae, presentan flores actinomorfas) e as das orquídáceas.
Kitaakita
Kitaakita (北秋田市, きたあきたし, Kitaakita-shi) é un concello da prefectura de Akita no Xapón. Está situado ó oeste da prefectura e da rexión de Tōhoku, na illa de Honshū. A súa superficie é de 1.152,57 km² e a poboación de 37.338 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 32,4 h/km².
O concello de Kitaakita limita cos concellos de Kamikoani, de Noshiro, de Fujisato, de Ōdate, de Kazuno, de Senboku e de Akita.
Historia
A cidade de Kitaakita foi fundada pola fusión de 4 concellos de vila do distrito de Kitaakita (Takanosu, Aikawa, Moriyoshi e Ani) no ano 2005.
Porto de Gómez, Cuntis, Cuntis
Porto de Gómez é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 144 habitantes deles 60 homes e 84 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Panamá nos Xogos Olímpicos
Panamá participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1928. Nunca participou nos Xogos de Inverno. O país gañou tres medallas (un ouro e dúas medallas de bronce), todas elas en probas de atletismo. O saltador de lonxitude Irving Saladino gañou o primeiro e único ouro olímpico de Panamá.
Fauno
miniatura|Debuxo dun fauno. miniatura|Un fauno tocando a frauta, por Pál Szinyei Merse. Fauno (en latín Faunus, ‘o favorecedor’ —de favere— ou quizais ‘o portador’ —de fari—) era, na mitoloxía romana, unha das divindades máis populares e antigas, dos indigetes; identificado co grego Pan debido á similitude dos seus atributos.
Mito
Nas fábulas, Fauno aparece como o terceiro dos reis do Lacio, fillo de Pico, neto de Saturno, e pai de Latino coa ninfa Marica (que tamén era ás veces a súa nai). Como os seus dous predecesores, Fauno promovera a agricultura e a cría de gando entre os seus súbditos, e tamén se distinguiu como cazador. Igualmente, críase que no seu reinado o arcadio Evandro e Heracles chegaron ao Lacio.
Fauno desempeña un papel moi prominente na historia mítica do Lacio, pois, con independencia do que fixo pola agricultura, era considerado un dos grandes fundadores da relixión do país, polo que Lactancio o sitúa á altura de Numa Pompilio. Tras a súa morte foi elevado á posición de deidade tutelar do país, polos seus moitos servizos á agricultura e a gandaría.
Nas Dionisíacas, de Nono de Panópolis, Fauno acompañaba a Dioniso cando este foi á campaña da India.
Roles e funcións
Fauno foi adorado en dous roles diferentes: como o deus dos campos e os pastores, e como unha divindade oracular e profética. Como deidade rústica, era un espírito bo do bosque, as chairas e os campos, e cando facía fértil ao gando chamábano Inuo (Innuus).
Como deus profético, chamado polo nome de Fatuo (Fatuus), críase que revelaba o futuro ao home parte en soños e parte mediante voces de orixe descoñecida, que eran comunicados a quen ían durmir nos seus recintos, tombándose sobre o vélaro dos años sacrificados. O que era Fauno a este respecto ao sexo masculino, a súa esposa Fauna ou Faula (ás veces considerada a súa nai ou a súa filla; véxase Bona Dea) era ao feminino, polo que levaban os epítetos Fatuus/Fatua ou Fatuellus/Fatuella, derivados de fari (‘falar’) e fatum (‘fado’, ‘destino’). Dicíase que daban os seus oráculos en verso saturnio, do que quizais poida inferirse que existiron no Lacio coleccións de oráculos nesta métrica. W. Warde Fowler suxeriu que Fauno é idéntico a Favonio, un dos deuses-vento romanos.
Debido á forma en que daba os seus oráculos, considerábase a Fauno o autor de aparicións espectrais e son terroríficos; e por tanto describíano como un deus lascivo e voluptuoso, que moraba nos bosques e era afeccionado ás ninfas.
Culto
Os lugares nos que se daban estes oráculos eran bosques sagrados: un preto de Tibur (actual Tívoli), ao redor da fonte Albunea, e outra no Aventino, preto de Roma. Os ritos observados no primeiro lugar son minuciosamente descritos por Virxilio: un sacerdote ofrecía unha ovella e outros sacrificios, e a persoa que consultaba o oráculo tiña que durmir unha noite sobre a pel da vítima, dando entón o deus unha resposta ás súas preguntas ben nun soño ou mediante voces sobrenaturais. Ovidio describe ritos parecidos celebrados sobre o Aventino.
En Roma había un templo redondo de Fauno, rodeado por columnas, sobre o monte Celio, e construíuse outro no -196 na Illa Tiberina, onde se lle ofrecían sacrificios as idos de febreiro, día en que os Fabii pereceran en Cremera.
O escritor cristián Xustino Mártir identificou a Fauno con Luperco (‘o que protexe do lobo’), o protector do gando, seguindo a Livio, que bautizou o seu aspecto de Inuo como o deus que foi orixinalmente adorado nas Lupercalia, celebradas no aniversario da fundación do seu templo (15 de febreiro), cando os seus sacerdotes (Luperci) levaban peles de cabra e golpeaban aos espectadores con cintos de pel de cabra.
No festival da Faunalia, que se celebraba o 5 de decembro, a xente do campo con gran alegría e banquetes, facía referencia a Fauno como deus da agricultura e o gando.
Xenios
miniatura|Copia moderna da antiga figura romana en bronce de Fauno bailando que dá nome á [[Pompeia|Casa do Fauno de Pompeia.]] Do mesmo xeito que Pan era acompañado polos Paniskoi, ou ‘pequenos Pans’, tamén se asumía a existencia de moitos faunos ademais do principal, idea que parece ter a súa orixe na forma na que o deus se manifestaba. Estes faunos son xenios do bosque salvaxe, descritos como monstros, metade cabra, e con cornos.
Como se cría Fauno, e máis tarde os Fauni, eran seres alegres e caprichosos, especialmente afeccionados a asustar á xente de diversas formas, non é improbábel a conxectura de que Faunus sexa un eufemismo relacionado con faveo Fauno pasou gradualmente así a ser identificado co Pan arcadio, e os faunos como idénticos aos sátiros gregos, os seguidores salvaxes e orxiasticamente ebrios de Dioniso; de aí que Ovidio use a expresión Fauni et Satyri fratres (‘irmáns faunos e sátiros’). Con todo, faunos e sátiros eran orixinalmente criaturas ben diferentes: ambos tiñan cornos e parecíase a cabras por baixo da cintura e a humanos por encima desta, pero orixinalmente os sátiros tiñan pés humanos e os faunos pezuños cabrúos.
Eliseo Nicolás Alonso
miniatura|Praza de Eliseo Nicolás "Lise", Mestre Azabachero, inaugurada no ano 2014.
Eliseo Nicolás Alonso, nado en Pravia o 15 de febreiro de 1955 e finado en Grau o 2 de xuño de 2012, foi un artesán do acibeche, escultor e tallista de madeira asturiano, coñecido como Lise.
Traxectoria
Viviu coa súa familia na casa-escola de Reconco. O seu taller de traballo estaba na parte baixa da súa vivenda. De formación académica profesor de EXB, tivo tendencia desde novo a todo o relacionado coas artes plásticas. O barro e a madeira foron os seus primeiros materiais de iniciación ao coñecemento das formas, a súa formación foi totalmente autodidacta.
Presentou a súa primeira exposición de tallas en madeira no ano 1973.
Traballo e obra
A necesidade e incapacidade de obter pezas grandes pola escaseza de acibeche levárono a investigar nas mesturas, taraceas e incrustacións nas que o acibeche se rodea doutros materiais, madeiras nobres, guayacán, pau santo, ouro, prata, madreperla, malaquita, lapislázuli, rodocrosita, calcaria rosa, marfil de mamut etc., todos eles elixidos tendo en conta cores, tons e durezas afíns ao material protagonista, o acibeche.
Das súas primeiras obras como tallista da madeira cabe destacar a potencia e dominio da técnica que presenta no bastón de mando do Concello de Candamu ou a talla da Capela das Dores con campás de acibeche.
Posteriormente, grazas ás súas técnicas pioneiras como as incrustacións superpostas, a técnica do baleirado ou a combinación con outros materiais nobres como a madeira ou o marfil de mamut, converterase no referente da acibecharía. Até entón as técnicas que se aplicaban ao acibeche limitábanse á talla e ao seu engarzamento en metais preciosos.
Das súas obras en acibeche destacan sobre todo a súa recompilación do prerrománico asturiano e, entre elas, a súa peza de San Miguel de Lillo.
No mundo da xoiaría é onde desenvolveu a maior parte da súa actividade. As súas coleccións de paisaxes nocturnas con terras con sementados de diferentes madeiras, estrelas e árbores de ouro e prata, lúas de marfil de mamut ou lapislázuli. As representacións de constelacións e os motivos florais foron o groso da súa obra, fóra de cando conseguía algunha peza de acibeche de tamaño adecuado, que acababa inevitablemente convertida nunha pequena escultura.
As pezas que lle foron encargadas, xa fosen por certames públicos ou por pedidos privados, estaban condicionadas pola institución ou persoa que a ía recibir, como a escultura para Gas Asturias. Porén, nas pezas que realizaba pola súa conta actuaba con maior liberdade, como en “Desenvolvemento en cadea” ou no “Conxunto escultórico do retablo de Ponga” onde as combinacións de texturas e cores, os encontros e os ensamblados, presentes en todas as súas obras, alcanzan outra magnitude.
Certames
Con periodicidade anual, celébranse dous certames que levan o seu nome. O primeiro celébrase en Villaviciosa de Asturias a iniciativa da "Asociación Acebache", e outro é organizado pola "Asociación Cultural Amigos de Lise”, cada mes de xuño, que varía de temática cada ano, inclúe exposicións, conferencias e outros eventos educativos de temática relacionada con talleres de arte ou educación, escultura, pedra, talla de madeira, acibeche de Asturias, que se celebra na casa de cultura da vila, Palacio de Miranda-Valdecarzana en Grao, Asturias.
Tempada de furacáns no Atlántico de 1911
miniatura|280px|Mapa resumo da tempada. A tempada de furacáns no Atlántico de 1911 foi relativamente inactiva, con só seis ciclóns tropicais coñecidos formados no Atlántico durante o verán e o outono de 1911. Tendo en conta tanto o primeiro ciclón que comezou a tempada a principios de febreiro como o derradeiro que a pechou en decembro, rexistráronse só tres depresións tropicais. Tres ciclóns intensificáronse até o status de furacán, e dous deles acadaron a categoría 2 na escala de furacáns de Saffir-Simpson vixente na actualidade. Os datos dos ciclóns da tempada de 1911 fundaméntanse principalmente na base de datos de furacáns do Atlántico, que no ano 2005 revisou en profundidade o período entre 1911 e 1914.
A maioría dos ciclóns tocaron terra firme. A finais de agosto, un furacán que avanzou en dirección oeste matou 17 persoas e causou danos severos en Charleston, Carolina do Sur e arredores. Un par de semanas antes, a área de Pensacola, Florida tamén se vira afectada por unha treboada no golfo de México que provocou ventos de 130 km/h en terra. O cuarto ciclón da tempada golpeou a costa de Nicaragua, matando 10 persoas e provocando danos xeneralizados.
Juan Rof Codina
Juan Rof Codina, nado en El Prat de Llobregat o 31 de agosto de 1874 e finado en Lugo o 17 de xuño de 1967, foi un veterinario catalán, un dos principais impulsores desta disciplina en Galicia.
En 2022, a Real Academia Galega de Ciencias nomeouno Científico Galego do Ano, pola súa contribución á modernización do sector agropecuario en Galicia.
Traxectoria
Era o terceiro fillo dunha modesta familia catalá. O seu pai tiña un taller de ferreiría e cerrallería. Con 14 anos viuse obrigado a deixar a escola para axudar o seu pai no taller. En 1893, animado pola nai, marchou a Madrid estudar na Escola Superior de Veterinaria. Para facer fronte ós gastos traballou de mancebo nunha farmacia.
Obtivo o posto de veterinario militar en 1898. Foi destinado a Lugo, e permaneceu xa en Galicia toda a súa vida. A súa presenza na Galicia rural permitiulle familiarizarse coas enfermidades máis comúns na época, como o gripo, ou febre aftosa, e a nacida, ou carbuncho bacteriano. Axiña empezou a escribir artigos divulgativos para tratar de difundir boas prácticas de hixiene. O primeiro foi "La cuestión de la carne", en 1899, no diario lugués La Idea Moderna. Tamén difundiu os resultados das investigacións de Louis Pasteur sobre a vacinación contra o carbuncho bacteriano.
Vicente Vázquez González
Traxectoria
Adicou a maior parte da súa vida ás súas empresas, entre as que destacaron unha ferretería en Baiona e un bar, así como a fábrica de gasosas "Cruz Verde" en Gondomar. Alcalde accidental na ausencia do por aquel entón alcalde José Rodríguez de Vicente, na ditadura de Primo de Rivera, dende outubro de 1929 ata a formación dunha nova corporación en febreiro de 1930, sendo substituído por Julián Revollar. Foi alcalde de Baiona durante a Segunda República e despois de Gondomar no franquismo (1947-1949). Foi condecorado coa Gran Cruz da Orde de Cisneros.
Juan Rof Codina
Traxectoria
En 1901, tras un problema disciplinario cun superior, foi trasladado a Granada, pero conseguiu regresar a Lugo o ano seguinte. Porén, tras ascender ó grao de capitán, solicitou a licenza. Foi redactor xefe da Revista Veterinaria (1903).
Vicente Vázquez González
Vida persoal
Casou con Isabel Rodríguez Ante.
Juan Rof Codina
Traxectoria
Rof foi un decidido agrarista. Participou en varias iniciativas destinadas a difundir o asociacionismo agrario. Entre elas, colaborou como redactor na revista coruñesa Prácticas Modernas desde 1903. Foi un firme defensor da organización das feiras de gando como fórmula de fomento dos mellores exemplares de gando, especialmente da vaca rubia galega. Foi o verdadeiro impulsor da Feira de Lugo de 1906. Dentro da súa participación no movemento agrarista, no seo de Solidaridad Gallega, participou nas asembleas agrarias de Monforte de Lemos e de Ribadavia entre 1908 e 1913. Tamén asesorou os sindicatos e asociacións agrarias en aspectos de sanidade pecuaria, comercio e mellora gandeira. Así mesmo, fomentou a creación de sociedades cooperativas e de seguros na gandaría, as mutuas, que facilitaban a compra de maquinaria e permitían compartir gastos en caso de morte ou enfermidade do gando.
Canto á súa actividade profesional, participou con outros compañeiros na creación do Corpo de Inspectores de Hixiene e Sanidade Pecuaria. En 1909, cando se convocaron as primeiras oposicións, obtivo o posto de Inspector Provincial de Hixiene. Trasladouse á Coruña, onde exerceu o cargo durante máis de 20 anos. En 1932 foi nomeado para dirixir a sección de mellora gandeira da Inspección Xeral Veterinaria en Madrid. Desde este posto centrouse no desenvolvemento e dignificación da gandería.
En 1929, por solidarizarse publicamente con Félix Gordón Ordás, represaliado na ditadura de Primo de Rivera, foi trasladado a Córdoba. Ao comezo da Guerra civil española, Rof Codina atopábase nun congreso en Alemaña e regresou a Madrid para presentarse ó goberno republicano. Isto tivo como consecuencia, rematada a guerra, un novo expediente e o exilio na illa de Tenerife.
miniatura|225px|Juan Rof Codina no seu despacho, 1932 Rof Codina regresou á Península en 1941 e foi relegado a dirixir a Estación Pecuaria de Lugo, posto en que se xubilou en 1944. Porén, permaneceu activo a través da Cátedra ambulante de Divulgación Pecuaria de Galicia, que el mesmo creou, ata a súa morte con 93 anos, en Lugo, en 1967.
Ó longo da súa vida escribiu unha inxente cantidade de artigos co fin de difundir as novas teorías nos eidos da agricultura e a gandería.
En 1994 creouse a Fundación Rof Codina, co obxectivo de crear o Hospital Veterinario Universitario Rof Codina, na Facultade de Veterinaria da Universidade de Santiago de Compostela. A filla, Carmen Rof Carballo, cedeu á fundación a maior parte da súa obra orixinal e da súa biblioteca persoal.
Goiriz, A Torre, Vilalba
Goiriz é un lugar da parroquia da Torre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Paraserianthes lophantha
Paraserianthes lophantha é unha especie de arboriña leguminosa na familia das Fabaceae. Coñécese comunmente cos nomes de albicia amarela ou albizia amarela. É orixinaria de América do Sur. miniatura|240x240px|Inflorescencias miniatura|320x320px|Froitos
Descrición
Arboriña que na súa etapa adulta pode chegar a medir entre 4 a 7 metros. As follas son compostas, semellantes á das acacia s, son perennes, con todo poden caer se vai moito frío. A súa floración prodúcese no inverno, sendo as flores coma pompóns de cor amarela e en forma de tubo. As sementes botan un fedor especial ao se abriren.
É moi resistente e rústica e pode medrar en calquera solo, incluso pobres, mais sempre con boa drenaxe e abeirados do vento. É por iso que se emprega coma ornamental, sen precisar coidados especiais para o seu cultivo.
Especie moi parecida á árbore da seda (Albizia julibrissin), diferenciándose desta pola tonalidade das flores, xa que nesta última son de cor vermella e amarela.
Taxonomía
Paraserianthes lophantha foi descrita por (Willd.) I.C.Nielsen e publicado en Bulletin du Muséum National d'Histoire Naturelle, Section B, Adansonia. Botanique Phytochimie 5(3): 326. 1983[1984]. Albizia: nome xenérico dedicado a Filippo Degli Albizzi, naturalista italiano do século XVIII que foi o primeiro en introducila en Europa contra os anos 1740 dende Constantinopla.
lophantha: epíteto latino que significa "flor con crista".
La Liga de Amigos
La Liga de Amigos foi un periódico editado en Muros entre 1907 e 1915.
Historia e características
Subtitulado ''Periódico quincenal. Defensor de los intereses generales y locales de esta villa y su partido''. Órgano da Liga de Amigos de Muros fundada en 1906. Publicábase os días 15 e 30 de cada mes. Estaba dirixido por José Fuentes Pérez, e entre os seus colaboradores figuraron Juan Campelo Rodríguez e Atanasio López. En 1909 editou un número especial baixo o título ''La Muy Noble, Muy Leal y Muy Humanitaria Villa de Muros - 2 de Mayo de 1808 á 2 de Mayo de 1909. RECUERDO DE LA LIGA DE AMIGOS''. Mantivo polémicas con La Integridad Muradana. Desapareceu en 1915.
Gran Premio de Alemaña de 2019
O Gran Premio de Alemaña de 2019 (oficialmente o "Formula 1 Mercedes-Benz Großer Preis von Deutschland 2019") foi unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 28 de xullo de 2019, en Hockenheimring, Hockenheim, no estado alemán de Baden-Württemberg, Alemaña. Será a undécima rolda da tempada, e marca a septuaxésima oitava edición do Gran Premio de Alemaña, e o sesaxésima cuarta vez que a carreira foi disputada como unha proba do Campionato Mundial de Fórmula 1.
Antecedentes
Mercedes anunciou que estarían levaran unha librea diferente en homenaxe á herdanza das Frechas de prata no Gran Premio de Alemaña deste fin de semana, xa que Mercedes-Benz celebra o seu 125º aniversario nas competicións de automobilismo, así como a súa carreira número 200 na F1. Racing Point F1 Team anunciou que levarían un paquete de actualización de "dous pasos" para a fin de semana e o equipo Williams en dificultades anunciou que tamén levarían unha actualización. O equipo Haas anunciou que tería que dividir as súas configuracións de coches como resultado dos accidentes na anterior carreira en Gran Bretaña.
Práctica
Sebastian Vettel foi o máis rápido na primeira sesión de adestramentos, seguido do seu compañeiro de equipo Charles Leclerc de Ferrari en segundo lugar con Lewis Hamilton, o terceiro máis rápido. A sesión pasou na súa maioría sen incidentes coa excepción de Kevin Magnussen despois de que o seu coche fallase causando unha breve bandeira vermella.
Cualificación
A sesión de cualificación consistiu en tres quendas cun tempo de execución de 45 minutos. No primeiro segmento de clasificación (Q1), os pilotos tiveron 18 minutos para cualificar para a carreira. Todos os pilotos que conseguiron un tempo na primeira sección, co máximo do 107 por cento do tempo de volta rápida, clasificáronse para o Gran Premio. Os 15 mellores pilotos pasaron á seguinte quenda. Leclerc foi o máis rápido. Vettel non fixou un tempo de volta debido a un defecto técnico e non se clasificou para o Gran Premio. Xunto a Vettel quedaron fora os dous pilotos de Williams, Alexander Albon e Lando Norris.
A segunda quenda (Q2) durou 15 minutos. Os dez pilotos máis rápidos se clasificaron para a terceira quenda da cualificación. Bottas, Hamilton e Leclerc cualificáronse co composto medio, todos os outros pilotos cos pneumáticos brandos. Leclerc foi o máis rápido. Lance Stroll, Daniil Kwjat, Daniel Ricciardo, Kevin Magnussen e Antonio Giovinazzi foron eliminados.
Carreira
A carreira estaba programada para 67 voltas. No GP de Alemaña de 2019 empregouse unha regra relevante para unha carreira que foi declarada de "chuvia". A regra afirma que, tras a volta de formación e cero ou máis voltas detrás do coche de seguridade, o director da carreira ten tres opcións para iniciar a carreira, unha saída en parado desde a grella sen o coche de seguridade, un inicio en marcha tralo coche de seguridade cando este se retire ou a suspensión da carreira. Nesta carreira, tras a volta de formación e tres voltas adicionais detrás do coche de seguridade, o director de carreira elixiu comezar o gran premio parados na grella. En consecuencia, a distancia de carreira fixouse en 64 voltas; as catro voltas detrás do coche de seguridade ao comezo da carreira marcáronse oficialmente como voltas de formación.