cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uche Agbo
Selección nacional
Despois de ser internacional coas categorías inferiores, foi convocado coa selección nixeriana absoluta en outubro de 2016 para substituír ao lesionado Leon Balogun contra Zambia, aínda que non chegou a xogar o encontro. O seu debut produciuse finalmente en xuño de 2017, nun partido amigable contra Togo.
Longyearbyen
Longyearbyen ( (literalmente A cidade de Longyear) é o asentamento máis grande e o centro administrativo de Svalbard, Noruega. En decembro de 2015, a cidade tiña 2.144 habitantes. Longyearbyen está situado no Val Longyear e na costa de Adventfjorden, unha baía de Isfjorden situada na costa oeste de Spitsbergen. Desde 2002, o Consello da Comunidade de Longyearbyen ten moitas das mesmas responsabilidades dun municipio de Noruega, incluíndo servizos públicos, educación, instalacións culturais, bombeiros, estradas e portos. A cidade é a sede do gobernador de Svalbard. É o asentamento máis setentrional do mundo con máis de 1.000 residentes permanentes. Desde 2011 goberna o alcalde Christin Kristoffersen..
Coñecida como Longyear City ata 1926, a cidade fundouna John Munro Longyear, cuxa Arctic Coal Company iniciou as operacións de minería de carbón en 1906. As operacións foron tomadas pola Store Norske Spitsbergen Kulkompani (SNSK) en 1916, que aínda segue explotando. A cidade foi destruída case completamente polo alemán Kriegsmarine o 8 de agosto de 1943, pero reconstruíuse despois da segunda guerra mundial. Longyearbyen foi tradicionalmente unha colonia industrial, pero a maioría das operacións mineiras mudáronse a Sveagruva desde a década de 1990, mentres que a cidade experimentou un grande aumento no turismo e na investigación. Isto viu a chegada de institucións como o Centro Universitario en Svalbard, o Svalbard Global Seed Vault e a Estación de Satélite de Svalbard. A comunidade está servida polo Aeroporto de Svalbard.
Historia
miniatura|left | Longyear City en 1908 miniatura|left | Verán de 1925 en Longyearbyen.
En 1896, Vesteraalens Dampskibsselskab comezou a facer viaxes turísticas a Hotellneset. Para aloxar aos turistas, construíu un hotel, que foi pechado en 1897. Dúas familias instaláronse alí en 1898–99 e a Oficina de correos noruegués operaron unha oficina de correos en Hotellneset de 1897 a 1899. e a Oficina de correos noruegués operaron unha oficina de correos en Hotellneset de 1897 a 1899. Tamén se estableceron temporalmente na zona de Søren Zakariassen en 1899 e a empresa Bergen-Spitsbergen Kullgrube-kompani en 1901, con establecemento en Adventtoppen.
Características
É unha cidade ártica na que a actividade mineira estivo sempre presente. A súa vexetación é polar no inverno e tundra no verán. É a cidade con máis de 1000 habitantes máis ao norte do mundo.
Ademais, é a sede de UNIS (Universitetssenteret på Svalbard), o centro de estudos universitarios máis setentrional do mundo. Concentra estudantes de máis de 25 nacionalidades diferentes para continuar estudos de xeoloxía, xeofísica, tecnoloxía (enxeñaría) e bioloxía.
O pequeno cemiterio local deixou de enterrar aos mortos hai 70 anos, despois de comprobar que os corpos non se descompoñian. Os cadáveres están conservados por xeo permanente (permafrost) e isto creou unha morbilidade crecente. Dáse o caso de que algúns científicos recuperaron o tecido dun home falecido en 1917, e ao analizalo descubriron que foi vítima dunha epidemia que acabou coa vida de moitas persoas na illa.
Jazz de vangarda
O jazz de vangarda (tamén coñecido pola súa denominación en inglés avant-garde jazz ou avant-jazz) é un estilo de música e improvisación que combina a música culta de vangarda e a composición co jazz. O jazz de vangarda soa semellante ao free jazz, pero difire en que, malia renegar tamén da harmonía tradicional, ten unha estrutura predeterminada sobre a que a improvisación pode ter lugar. Esta estrutura pode estar previamente composta parcial ou incluso completamente.
Anos 50
As orixes do jazz de vangarda están nas innovacións dos discípulos de Charlie Parker. Con base en Nova York, músicos non canónicos como Charles Mingus, Miles Davis e John Coltrane introduciron a improvisación modal e experimentaron coa atonalidade e a disonancia. Sun Ra, Cecil Taylor e Ornette Coleman convertéronse nunha nova vangarda de controvertidos innovadores do jazz, fóra do rango do que moitos oíntes consideraban escoitable.
Anos 60
Os músicos que incorporaron as innovacións do free jazz e o jazz de vangarda, pero manténdose nun marco máis convencional, gravaron para Blue Note Records. O segundo quinteto de Miles Davis (Wayne Shorter, Herbie Hancock, Ron Carter e Tony Williams), así como outros tales como Eric Dolphy e Andrew Hill, son os representantes máis recordados deste estilo.
Mentres, en Chicago, a Association for the Advancement of Creative Musicians comezaba a ir trala súa propia variedade de jazz de vangarda, ás veces descrita como jazz "posmoderno". Os músicos da AACM (Muhal Richard Abrams, Anthony Braxton, Roscoe Mitchell e o Art Ensemble of Chicago) tendían cara ao eclecticismo, e incorporaron desenvolvementos da música clásica do século XX (particularmente Karlheinz Stockhausen e John Cage) así como o funk e o ska, ademais do Dixieland e outros elementos da historia do jazz. Rahsaan Roland Kirk tamén fixo uso do pastiche.
Anos 70
O jazz tamén se internacionalizou considerablemente nos 70, con saxofonistas como Gato Barbieri (arxentino), Kaoru Abe (xaponés), Peter Brötzmann (alemán) e pianistas Sergey Kuryokhin (ruso), Egberto Gismonti e Hermeto Pascoal (brasileiros). O free jazz europeo, en particular, comezou a se desenvolver. Evan Parker e Derek Bailey foron pioneiros do novo estilo non-idiomático. Algúns veteranos do jazz de vangarda (Charlie Haden) e moitos dos máis novos, incluíndo moitos dos que tocaran con Miles Davis nos 70 (Dave Holland, Keith Jarrett, Chick Corea) e varios europeos (Jan Garbarek, entre eles), comezaron a gravar para a discográfica ECM. O son ECM, invariablemente gravado por Manfred Eicher, tendía cara a un estilo elegante, refinado e puído que tiña unha gran débeda coa música clásica. ECM tamén publicou gravacións de música minimalista e medieval e traballos do Art Ensemble of Chicago (que era moito máis caótico có estereotipo do ECM). Moitos dos músicos da AACM e de ECM colaborarían entre eles, por exemplo no grupo Circle.
Moitos dos músicos da AACM mudáronse a Nova York, onde alimentaron a cerna da escena do loft jazz. O World Saxophone Quartet tamén emerxeu desta contorna.
Anos 80
Os 80 viron o predominio de Wynton Marsalis e o seu enfoque clasicista e a conseguinte diminución da visibilidade da vangarda. Non obstante, xa que o jazz de vangarda foi unha influencia principal da no wave, Nova York converteuse no centro dunha nova colleita de agresivos improvisadores: John Zorn, Borbetomagus, os Lounge Lizards, James Chance, James Blood Ulmer, Sonny Sharrock, Diamanda Galás, Bill Laswell (que tamén traballou nas gravacións funk e elctro de Herbie Hancock) e Bill Frisell (que tamén gravou cos músicos de ECM) entre eles. Este movemento coñécese como punk jazz.
John Zorn, en particular, converteuse nunha figura icónica da escena da cidade, interpretando free jazz, improvisación libre e diversos estilos de rock e música extrema. Moitos destes músicos actualmente residen en Brooklyn; Tim Berne é un notable representante.
Anos 90
Os 90 viron un retorno á visibilidade da escena jazz de Chicago, incluíndo intérpretes ligados á AACM. Os máis notables son David Boykin, Aaron Getsug, Nicole Mitchell, Ken Vandermark e Rob Mazurek - todos os cales proveñen da Velvet Lounge de Fred Anderson. Outros intérpretes inclúen ther Jeff Parker e Kevin Drumm; estes músicos teñen contactos coas escenas do post-rock ou o noise rock.
Do mesmo xeito, houbo un incremento da vitalidade no remanente da escena do loft jazz en Nova York, centrada arredor de David S. Ware. Matthew Shipp, Susie Ibarra e William Parker practicaron unha variedade máis tradicional de jazz de vangarda cós músicos influenciados polo punk jazz do centro de Nova York, aínda que se deron algunhas colaboracións entre os dous campos. Matthew Shipp acabou por colaborar con músicos de illbient e hip hop alternativo (DJ Spooky, Anti-Pop Consortium, El-P) e mudou cara a un estilo distintivo de nu jazz comparable ao de Craig Taborn.
Johannes Kepler
miniatura|180px|dereita|Johannes Kepler Johannes Kepler, nado o 27 de decembro de 1571 en Weil der Stadt (Baden-Württemberg) e finado o 15 de novembro de 1630 en Ratisbona, foi un astrónomo e matemático alemán e unha figura clave na revolución científica.
É coñecido, fundamentalmente, polo descubrimento das leis sobre o movemento dos planetas que plasmou nas súas obras Astronomía Nova e Harmonices Mundi. Foi axudante do tamén astrónomo Tycho Brahe e matemático da corte do emperador Rodolfo II. Tamén proporcionou unha das bases para a teoría da gravitación universal elaborada por Isaac Newton.
Traxectoria
Kepler nunha familia de relixión protestante luterana, instalada na cidade imperial libre de Weil der Stadt, que hoxe en día forma parte da rexión metropolitana de Stuttgart, no estado alemán de Baden-Württemberg, a 30 quilómetros ao oeste do centro de Stuttgart. O seu avó, Sebald Kepler, fora alcalde desta cidade, pero na época que naceu Johannes, a fortuna da familia Kepler atopábase en decadencia. O seu pai, Heinrich Kepler, gañábase a vida de xeito precaria como mercenario no exército do duque de Wurtemberg e raramente frecuentaba o domicilio familiar, el abandonou a familia cando Johannes tiña cinco anos. Crese que morreu loitando na guerra dos oitenta anos, nos Países Baixos. A súa nai, Katharina Guldenmann, era filla dun posadeiro, era curandeira e herborista e máis tarde acabou sendo xulgada por bruxería. Nado prematuramente aos sete meses de embarazo, Johannes afirmou que fora un neno débil e enfermizo. Kepler foi un neno brillante e como detalle das súas capacidades intelectuais, parece que impresionaba os viaxeiros que a miúdo pasaban polo hotel do seu avó, mostrando unhas facultades matemáticas excepcionais.
Á idade de tres anos contraeu a varíola, o que entre outras secuelas afectaría á súa vista para sempre. Kepler tivo dous irmáns e unha irmá, Heinrich, Christopher e Margarette. De 1574 a 1576 viviu con Heinrich, que era epiléptico, na casa dos seus avós ante a ausencia de seus pais.
Trala volta de seus pais trasladouse a Leonberg, onde ingresa na escola latina en 1577, a súa familia fomentou dende pequeno o seu interese pola astronomía, con cinco anos abservou o cometa de 1577 comentando que súa nai o levou a un sitio elevado para velo, seu pai mostroulle con nove anos a eclipse de lúa do 31 de xaneiro de 1580.
Costa (xeografía)
A costa, beiramar ou mariña é o lugar onde a terra se une co mar. Ten unha paisaxe inestábel, onde ás veces a terra pode crecer debido ao depósito de sedimentos e noutros casos pode diminuír polos procesos de erosión mariña. Mais as costas tamén mudan por outros factores, como o clima, a xeoloxía costeira, o vento, as ondas e as actividades humanas.
Johannes Kepler
Traxectoria
Seu pai partiu de novo para a guerra en 1589, desaparecendo para sempre.
Costa (xeografía)
A enerxía do mar
miniatura|Costa irlandesa As mareas e correntes achegan á zona costeira parte da enerxía do mar, mais as ondas son o principal factor na formación das costas, ao entregar a maior parte da enerxía que erosiona, transporta e deposita os sedimentos. As ondas que percorreron longas distancias teñen unha enerxía considerábel como modeladoras das costas.
Johannes Kepler
Traxectoria
Comezou estudando ética, dialéctica, retórica, grego, hebreo, astronomía e física e máis tarde teoloxía e ciencias humanas. Continou os estudos despois de obter a mestría en 1591, o seu profesor de matemáticas, Michael Maestlin, ensinoulle o sistema heliocéntrico de Copérnico.
Tamboril (homónimos)
Tamboril pode referirse a:
Johannes Kepler
Traxectoria
Mentres proxectaba facerse ministro luterano na escola protestante de Graz quedou vacante unha praza de profesor de matemáticas, polo que abandonou os estudos de teoloxía para tomar o posto, e deixou Tubinga en 1594.
Costa (xeografía)
Corrente costeira
En zonas onde predominan os ventos e as ondas nun só sentido, a capacidade do mar para transportar materiais ao longo da costa, nun sentido determinado, produce un proceso chamado corrente costeira.
Johannes Kepler
Traxectoria
Kepler estivo casado dúas veces, casou a primeira vez, de conveniencia, o 27 de abril de 1597 con Barbara Müller. No ano 1600 foi obrigado a avandonar Austria, cando o arquiduque Fernando promulgou un edicto contra os protestantes. En outubro dese mesmo ano trasladouse a Praga invitado por Tycho Brahe, que lera algúns traballos de Kepler. Brahe faleceu ao ano seguinte e Kepler substituíuno coma matemático imperial de Rodolfo II e traballou frecuentemente coma conselleiro astrolóxico.
Costa (xeografía)
Corrente costeira
O problema que se vai resolver é o de encontrar a forma que adopta a superficie libre dunha capa de auga que cobre toda a Terra, cando consideramos as forzas de atracción que exercen o Sol e a Lúa.
Johannes Kepler
Obra científica
Levou a cabo a revolución heliocéntrica no Renacemento, a través da formulación das chamadas tres leis fundamentais da mecánica celeste, as Leis de Kepler. Dedicouse tamén ao estudo da óptica.
Na defensa da astroloxía, publicou Tercius interveniens, onde critica aqueles que atacan a astroloxía polo seu nesgo supersticioso e non a distinguen da astroloxía como cosmoloxía. É importante notar, como di Kenneth Negus, que Kepler defendía a astroloxía como cosmogonía, como explicación do modo como se procesan as relacións entre astros e acontecementos terreos, dentro do ámbito da actuación divina. É clara a súa crítica tanto aos cépticos canto aos supersticiosos.
Obras
thumb|Astronomiae pars optica
Recoñecementos
miniatura|Telescopio espacial [[Kepler (telescopio)|Kepler.]]
Costa (xeografía)
Costas erosivas
A erosión prodúcese nas costas que están expostas a ondas que percorreron unha gran distancia, ou con ventos mariños que traen moita enerxía. Estas costas están dominadas por acantilados, en cuxa base prodúcese unha plataforma erosionada polas ondas.
A erosión costeira é producida a través da acción hidráulica (a presión das ondas que rompen aos pés do acantilado) e do proceso polo cal os sedimentos da auga son lanzados contra a superficie rochosa.
Porén, vento e ar non son o mesmo: o vento é o movemento do ar. Os ventos globais xéranse como consecuencia do desprazamento do ar desde zonas de alta presión a zonas de baixa presión, determinando os ventos dominantes dunha área ou rexión. Ar: é o nome que recibe a combinación de gases que forma a atmosfera da Terra.
Paisaxes costeiras
Os seres humanos tamén afectan a paisaxe. Entre as accións máis importantes está a construción de defensas costeiras, tanto para reducir o perigo das inundacións nas zonas baixas e tamén para controlar a erosión. As terras gañadas ao mar como no caso dos Países Baixos, constitúen 2.227 km².
Choripán
miniatura|Un choripán. O choripán é un alimento procesado en forma de sándwich que consta de chourizo. Adoita estar aderezado con algún condimento como o chimichurri ou a salsa criolla. É un alimento típico na Arxentina, moi popular en América Latina.
Etimoloxía
A palabra choripán vén do castelán (chorizo y pan).
Miño (pesca)
Os miño é unha das principais artes de pesca de enmalle, e ademais unha das máis populares e utilizadas polas embarcacións galegas de pesca artesanal, canda ás nasas.
Segundo os rexistros da Consellería do Medio Rural e do Mar da Xunta de Galicia, 960 embarcacións que dispoñen da autorización para poder utilizala, das cales 110 están afiliadas ás confrarías de pescadores de Muros, Fisterra e Laxe.
Características
O miño é unha arte de enmalle fixa ao fondo, formada por tres panos de rede superpostos, similar ao trasmallo, do que se diferencia polo seu maior tamaño e amplitude des mallas. Cada 24 horas deberán ser levantados do seu caladoiro, para recoller as capturas e evitar que estas se deterioren na rede. Centola, sepia, sargo, pinto, maragota, sanmartiño, rodaballo, curuxo e linguado, entre outras, son as especies que adoidan capturarse con esta arte.
O miño ten as seguientes características técnicas:
A tralla ou relinga superior leva flotadores, a outra inferior está lastrada con chumbos para manter o miño en posición vertical unha vez calada na auga. Están armadas de tal forma que capturan as especies mariñas que quedan embolsadas ou atrapadas nas mallas das redes rectangurales que as forman.
Frank País (homónimos)
Frank País pode referirse a:
Esta persoa deu nome a:
Sofia Kovalewska
Sofia Vasilyevna Krukovsky Kovalewska, nada en Moscova o 15 de xaneiro de 1850 (3 de xaneiro no calendario ruso) e finada en Estocolmo o 10 de febreiro de 1891, foi unha matemática rusa.
Familia
Pola súa parte materna, era descendente do rei de Hungría, Matías Corvino. Porén, o seu avó casou cunha xitana, en contra das normas reais. Como resultado, denegóuselle o título de príncipe ao que tiña dereito. Por parte do seu pai, tivo varios parentes famosos entre os seus antepasados ​​polacos, como o cartógrafo Friedrich Schubert e o astrónomo Theodor von Schubert.
Traxectoria
Sofía Kovalewska está considerada a matemática europea máis prestixiosa, o que compatibilizou coa escritura e a reivindicación dos dereitos femininos, loitando por abrir ás portas da universidade ás mulleres. Os seus profundos traballos en matemáticas fixeron reconsiderar ós seus coetáneos as arcaicas nocións da inferioridade da muller na ciencia. Realizou traballos sobre ecuacións diferenciais, teoría de funcións e cinemática. No 1874 recibiu o doutoramento da Universidade de Gotinga. Apareceron selos coa súa efixie en 1951 e 1996.
Nada nunha familia nobre, foi educada na propia casa, e así o seu carácter nervioso e retraído crese que foi debido á acción dunha estrita gobernanta que tivo de pequena. Sentiuse cedo atraída polas matemáticas: cóntase que a idade de once anos, as paredes da súa habitación estaban recubertas de papeis co traballo do matemático ruso Ostrogradski, e ós 14 anos aprendeu polos seus propios medios trigonometría para comprender a sección de óptica dun libro de física que estaba a ler por aquel entón. Diversas persoas convenceron ó pai para que ela asistira á escola para continuar os seus estudos. No 1869 intentou estudar matemáticas e ciencias na universidade de Heidelberg, persuadindo ás autoridades universitarias para que lle deixaran ir á clase de Gustave R. Kirchhoff. A súa tese doutoral, “Sobre a teoría de ecuacións diferenciais parciais” trataba sobre un sistema abondo xeral de ecuacións diferenciais de primeira orde e calquera número de variables, estendendo un traballo previo de Karl Weierstrass con condicións de contorno.
Grazas ao apoio de Gösta Mittag-Leffler conseguiu entrar como profesora da universidade de Estocolmo, ao principio sen soldo, e coa cátedra de matemáticas a partir de 1883, sendo a primeira muller en Europa en conseguilo. Promocionouna tamén na revista Acta Mathematica, fundada por el, sendo tamén a primeira muller editora dunha revista científica.
Residiu en Estocolmo dende o ano 1884.
Alma Gallega (Montevideo)
Alma Gallega foi unha publicación editada pola Casa de Galicia de Montevideo (Uruguai) de 1919 a 1967 con carácter mensual -teoricamente- ata 1938 e como números extraordinarios, de periodicidade variable, ata a súa desaparición. En total, editáronse 24 números ordinarios e 17 extraordinarios. Trátase da revista societaria de maior duración das publicadas polos emigrantes galegos do Uruguai. Editouse principalmente en lingua castelá, aínda que algunhas narracións e textos poéticos utilizaban o lingua galega.
Manuel Portela Valladares
Manuel Portela Valladares, nado en Pontevedra o 31 de xaneiro de 1867 e finado en Bandol (Francia) o 29 de abril de 1952, foi un político liberal de ideoloxía centrista. Foi ministro durante o reinado de Afonso XIII e chegou a ser presidente do goberno durante a II República Española.
Alma Gallega (Montevideo)
Historia da publicación
Alma Gallega viviu tres etapas diferenciadas, caracterizadas en todo caso pola irregularidade na súa publicación.
Manuel Portela Valladares
Traxectoria
Fillo de Juan Portela Dios e Teresa Valladares Rial, quedou orfo de pai con só dez anos. Foi porfillado pola súa tía, Juana Portela Dios, muller do impresor José Vilas García. Este matrimonio gozaba dunha situación económica desafogada, o que lle permitiu estudar no colexio dos xesuítas de Camposancos na Guarda, para posteriormente seguir a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Durante a súa etapa universitaria faleceu o seu tío José Vilas, e herdou unha parte importante da súa fortuna. Graduouse en 1889 na universidade compostelá. Ata 1899 residiu na súa vila natal, onde traballou como redactor do Diario de Pontevedra, exerceu de xuíz municipal e foi decano do Colexio de Avogados.
Alma Gallega (Montevideo)
Historia da publicación
Na primeira época, desde agosto de 1919 ata 1927, publicáronse 18 números máis 2 extraordinarios.
Manuel Portela Valladares
Traxectoria
En 1898, con 31 anos, conseguiu praza como rexistrador da propiedade en Madrid. Instalado en Madrid, entrou no mundo da política da man de Montero Ríos sendo elixido deputado a Cortes polo distrito de Fonsagrada nas eleccións de 1905. Volveu ser elixido en 1907 e 1910 polo mesmo distrito. En 1909 foi fundador, xunto con outros intelectuais e políticos, da Liga Agraria de Acción Gallega que liderou Basilio Álvarez, con quen o uniu unha grande amizade.
Home de confianza de José Canalejas, foi nomeado en 1910 Gobernador Civil de Barcelona e dous anos máis tarde fiscal do Tribunal Supremo. En 1913 contraeu matrimonio coa aristócrata catalá Clotilde Puig i Mir, que lle deu o título de Conde de Brías e lle proporcionou unha importante fortuna. O matrimonio separouse en 1937 cando Clotilde Puig renegou do enlace na prensa franquista. thumb|left|150px|Portela cara a 1912.
Alma Gallega (Montevideo)
Historia da publicación
Na segunda época, entre 1934 e 1938, publicáronse 6 números ordinarios e 4 extraordinarios. Nos anos seguintes xa só estes últimos, e nin sequera tódolos anos.
Manuel Portela Valladares
Traxectoria
Despois de concentrarse nos negocios particulares, a comezos da década de 1920 volveu impulsar a súa carreira política posicionándose a favor do abolicionismo dos foros gañando gran popularidade. Paralelamente comezou o seu achegamento ás posicións do galeguismo. En 1923 exerceu como ministro de Fomento do último gabinete liberal de García Prieto anterior á ditadura de Primo de Rivera. Apartado da política, xubilouse como rexistrador da propiedade e chegou durante os anos 20 ao cumio na súa carreira dentro da masonería. Doutra banda, en 1924 fundou en Vigo El Pueblo Gallego, periódico democrático que abriu as portas a intelectuais republicanos e galeguistas e fixo campaña a prol dunha rexeneración da vida política española. En 1930, Portela Valladares foi un dos asinantes do chamado Pacto de Barrantes, no que participaron os máis destacados líderes republicanos e nacionalistas do momento, entre eles Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, con quen compartía a necesidade de autonomía para Galicia e a quen o uniría unha mutua relación de amizade e confianza. Durante a República foi elixido parlamentario por Lugo nas eleccións de 1931 co Partido Agrario Republicano Autonomista e nas eleccións de febreiro de 1936 pola provincia de Pontevedra co Partido de Centro Democrático.
En 1935, baixo o goberno dereitista de Alejandro Lerroux, foi gobernador xeral de Cataluña (entre marzo e abril de 1935) e ministro da Gobernación en dúas ocasións. A finais de ano, o presidente da república Alcalá Zamora encomendoulle a presidencia do Goberno. O goberno centrista que presidiu exerceu as súas funcións ata a toma de posesión en febreiro de 1936 do goberno resultante das eleccións xerais. Consciente da polarización política en dous bloques, tentou artellar unha alternativa centrista co Partido do Centro Democrático que acadou o 3,5% dos sufraxios. Coñecido o escrutinio e a pesar das presións golpistas dos grupos dereitistas recoñeceu a vitoria da Fronte Popular e entregou o poder ós vencedores lexítimos o 19 de febreiro.
Alma Gallega (Montevideo)
Historia da publicación
Nos 27 anos que comprende a terceira época, de 1941 a 1967, só se publicaron 11 números, todos de carácter extraordinario. O derradeiro número apareceu en outubro de 1967.
Ó longo dos anos, o número de páxinas variou desde as 24 ás 44, nos números ordinarios, e desde as 48 ás 112, nos extraordinarios. Os contidos da revista dirixíanse, basicamente, a recolle-las actividades normais da Casa de Galicia, complementándose con textos literarios, culturais e históricos referidos a Galicia. As ilustracións corresponden a esta dobre liña editorial, con numerosas fotografías das instalacións da Casa de Galicia, por unha banda, e outras fotografías de cidades galegas, paisaxes e persoeiros ilustres, por outra. Contén tamén numerosos cadros e debuxos de diferentes artistas galegos, como Fernando Álvarez de Sotomayor, Francisco Asorey, Bonome, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, Manuel Colmeiro Guimarás, Luís Seoane etc.
Entre os colaboradores habituais ou esporádicos da revista pódense citar case tódalas personalidades políticas e literarias galegas e españolas da época (Ramón Cabanillas, Uxío Carré Aldao, Castelao, Eduardo Pondal, Ramón Otero Pedrayo, Rosalía de Castro, Ramón María del Valle-Inclán, Emilia Pardo Bazán etc.).
Edición facsimilar
En 2006, o Centro Ramón Piñeiro publicou a edición completa dos 41 números que se publicaron. Esta edición facsimilar consta dos números extraordinarios correspondentes ós anos 1922, 1927 e 1941, en papel, e dos 38 números restantes en formato electrónico, nun CD que se adxunta ó libro.
A edición facsimilar estivo dirixida por Luís Alonso Girgado e María Vilariño Suárez e realizouse principalmente a partir dos exemplares conservados na Biblioteca Nacional de Montevideo, completados coas coleccións da Fundación Penzol e da Real Academia Galega.
Ben Ainslie
Charles Benedict Ainslie, nado en Macclesfield o 5 de febreiro de 1977, é un deportista británico que competiu en vela nas clases Laser, Laser Radial e Finn.
Participou en cinco Xogos Olímpicos, en que obtivo en total cinco medallas: prata en Atlanta 1996 (clase Laser), ouro en Sydney 2000 (clase Laser), ouro en Atenas 2004 (clase Finn), ouro en Pequín 2008 (clase Finn) e ouro en Londres 2012 (clase Laser).
En catro ocasión foi nomeado Regatista Mundial do Ano pola Federación Internacional de Vela (1998, 2002, 2008 e 2012).
Vela olímpica
En 2012 conseguiu a súa quinta medalla consecutiva en cinco Xogos Olímpicos disputados, igualando en número de medallas olímpicas neste deporte a Torben Grael e superando a Paul Elvstrøm, que era o único con catro medallas de ouro.
Copa América
No ano 2000, despois de gañar o ouro olímpico en Sydney, debutou na Copa América co equipo do OneWorld Challenge. En 2004 incorporouse ao Team New Zealand como táctico na campaña da Copa América, para pasar a continuación a ser o temoneiro do barco "B" de adestramento.
Participou na Copa América 2013 como táctico do Oracle Challenge, substituíndo a John Kostecki na sexta regata. O seu equipo adxudicouse a Copa ao vencer o Team New Zealand por 9 a 8 regatas.
En 2014 anunciou a formación dun equipo para representar o Real Escuadrón de Iates na Copa América 2017. Ese equipo, o Ben Ainslie Racing, clasificouse para as semifinais (Challenger Playoffs) da Copa, mais perdeu por 5 a 2 ante o Team New Zealand na eliminatoria ao mellor de nove regatas.
Vida persoal
Ainslie vive en Seaview na illa de Wight e pertence ao Sea View Yacht Club e é membro honorario do Royal Yacht Squadron. Foi adestrado por David (Sid) Howlett, que participou nos Xogos Olímpicos de Montreal 1976 na clase Finn. É seguidor do Chelsea.
En agosto de 2014, foi unha das duascentas figuras públicas que asinaron unha carta a The Guardian en que expresaban a súa esperanza de que Escocia votase para permanecer no Reino Unido no referendo de independencia de setembro de 2014.
O 20 de decembro de 2014, Ainslie casou coa antiga presentadora de Sky Sports News Georgie Thompson. A parella ten unha filla, Bellatrix, nada en 2016.
Acaia, Grecia
Acaia (grego clásico Ἀχαΐα, ; grego moderno Αχαΐα, Ajea) é unha antiga provincia e unha prefectura actual de Grecia que se atopa na costa norte do Peloponeso, pero na periferia de Grecia Occidental, lindando co golfo de Corinto.
Acaia limita ao oeste con Elis e ao leste con Sición. A súa poboación en 2001 superaba os 300 000 habitantes.
Historia
Historicamente os aqueos eran a tribo grega que habitaba a Acaia, e segundo Homero, a Acaia era o berce dos Mirmidóns, comandados por Aquiles.
Nikolai Nekrasov
Nikolai Alekseevich Nekrasov (en ruso Николай Алексеевич Некрасов), nado en Nemirov (Gobernación de Podolia) o 10 de decembro de 1821 e finado en San Petersburgo o 8 de xaneiro de 1878, foi un poeta e autor teatral ruso.
Thomas Cook
Thomas Cook, nado en Melbourne, Derbyshire o 22 de novembro de 1808 e finado en Leicester, Leicestershire o 18 de xullo de 1892, foi un empresario británico, coñecido por ser a primeira persoa en crear unha viaxe organizada, cando en 1841 fretou un tren cun grupo de xente con destino a un congreso antialcol en Loughborough. A pesar de que esa primeira viaxe organizada non lle proporcionou demasiado éxito económico, Cook viu nesa actividade un posible beneficio futuro, polo que anos máis tarde decidiuse a crear unha axencia de viaxes, Thomas Cook & Son, considerada a primeira da historia.
Nikolai Nekrasov
Traxectoria
Naceu nunha familia de terratenentes e a súa infancia transcorreu nas beiras do río Volga, das que contou as súas grandezas e miserias nos seus versos. Dende moi neno padeceu un ambiente familiar tenso, coas cacerías e ruidosas bacanais que organizaba o seu pai, e as escenas de castigos, maltratos e desprezos que este, home despótico e cruel, inflixía aos seus servos campesiños deixaron fonda impresión na mente e no espírito do futuro poeta. Cursou estudos en distintos internados e no instituto público de Iaroslavl, onde comezou a escribir algunhas poesías satíricas e se interesou polo teatro; porén, estudaba mal e apenas foi capaz de facer cinco cursos en seis anos. En 1838 chegou a Moscova e intentou dous anos consecutivos ingresar na universidade, mais non logrou superar os exames de ingreso. Malviviu os tres anos seguintes, durmindo en albergues para vagabundos e escribindo cartas de encargo na praza do mercado a cambio de comida. A súa primeira poesía, "Дума" ("O pensamento"), publicouse en 1838 na revista Syn otechestva.
En febreiro de 1840 Nekrasov publicou a súa primeira colección de poemas empregando as iniciais "N. N." seguindo o consello do seu patrón Vasili Zhukovski que suxeriu que o autor podía sentirse avergoñado polos seus exercicios infantís nalgúns anos. O libro, con críticas favorables de Piotr Pletniov e Ksenofont Polevoi, foi rexeitado por Alexei Galakhov e Vissarion Belinsky. Varios meses máis tarde, Nekrasov destruíu os exemplares non vendidos. Algunhas copias que sobreviviron convertéronse nunha rareza dende entón.
Buscando a súa identidade literaria, escribiu varios vodevís que se estrearon con éxito e boa crítica, mais tampouco era este o camiño que quería seguir.
A súa verdadeira actividade chegou coa adquisición dos dereitos de publicación das revistas Sovremennik en 1847 e Anais da Patria en 1866, onde colaboraron as plumas máis importantes das letras rusas. Na medida que se ía radicalizando cara á esquerda a postura da primeira delas, foron marchando dela os aristócratas Lev Tolstoi, Ivan Turgenev, Goncharov, Saltikov-Shchedrin, e entraron os narodniki ou "populistas" e "heteroxéneos", homes máis afíns ás ideas social-revolucionarias, como Nikolai Dobroliubov, Nikolai Chernishevski, Vissarion Belinski, Nikolai Pomialovski, Fiodor Reshetnikov e outros, amigos e colaboradores de Nekrasov.
As Obras completas de Nekrasov, do grupo de poetas populistas e cantor do campo e das liberdades cívicas, ocupan doce tomos. Está enterrado no cemiterio Novodevichi de San Petersburgo. Catro mil persoas acudiron ao seu enterro, e a comitiva converteuse nunha manifestación política.
Obra
A obra poética de Nekrasov é ampla, polifacética e rica, cunha temática variada: poesía lírica e intimista, cívica e social e, moi especialmente, de temática campesiña, mais sempre cun carácter de denuncia social, protesta e inconformismo. A actitude crítica e negativa ante o estado das cousas constitúe a característica esencial da súa creación poética.
Tamén se ocupou dos nenos escribindo para eles unha serie de poemas como Дедушка Мазай и зайцы (1870).
Nos seus últimos anos, canso de loitar e enfermo, escribiu fermosas elexías e poesías líricas intimistas, en que intenta resumir a súa vida, próxima á súa fin.
Retina
A retina é unha parte do ollo dos vertebrados responsábel da formación de imaxes. É como unha pantalla onde se proxectan as imaxes: retén as imaxes e tradúceas para o cerebro a través de impulsos eléctricos enviados polo nervio óptico.
O Goberno español declarou o ano 2017 como ''Ano da Retina en España.
Organización
En cada retina hai cerca de 100 millóns de fotorreceptores (conos e bastonetes) que libertan moléculas neurotransmisoras a unha taxa que é máxima na escuridade e diminue, dun modo proporcional (logarítmico), co aumento da intensidade luminosa. Ese sinal é transmitido despois á cadea de células bipolares e células ganglionares.
Existen cerca de 1 millón de células ganglionares e son os seus axóns os que constitúen o nervio óptico. Hai, por tanto, cerca de 100 foto-receptores por cada célula ganglionar; no entanto, cada célula ganglionar recibe sinais que proveñen dun «campo receptivo» na retina, aproximadamente circular, que abrangue millares de fotorreceptores.
centro|miniatura|400px|A estrutura celular da retina (á dereita, 1 cono e 9 bastonetes; ao centro, 2 células bipolares; á esquerda, 3 axonios de células ganglionares que pertencen ao nervio óptico).
Gallia Narbonensis
A Gallia Narbonnensis (Galia Narbonense) era unha provincia do Imperio Romano creada a partir da primeira colonia fundada no -118 polos romanos no litoral mediterráneo da Galia, actual Francia.
Historia
Esta colonia primitiva, Narbo (Narbona), situada nas beiras do río Aude, daralle máis tarde o seu nome a toda a provincia romana que se estrutura ao seu redor. Os romanos déronlle o nome de Narbo Martius, xa que estaba dedicada a Marte, deus romano da guerra. Outra cidade importante da Galia Narbonense, Aquae Sextiae (Aix-en-Provence), foi fundada na mesma época (-122). Os vinculos desta provincia con Roma foron tan fortes que os romanos a miúdo se referían con Provincia só a esta rexión. esta denominación deu lugar ao actual nome de Provenza (Provence, en francés).
Retina
Organización
Entre os fotorreceptores e as células bipolares, hai unha camada de células horizontais (a amarela na figura) ligadas a eles e ligadas entre si de modo que o potencial de cada unha delas é unha media pesada do das súas veciñas (sendo o peso das máis proximas maior). Cada célula bipolar recibe entradas dun fotorreceptor e dunha célula horizontal e produce un sinal que é proporcional á diferenza entre os sinais logarítmicos producidos polas dúas células; o que equivale a dicir que é un sinal con moita menor gama dinámica, porque é unha razón entre a intensidade local e a iluminación de fondo na veciñanza, independentemente, por iso, do nivel absoluto de iluminación. Como resultado diso, áreas grandes da retina con iluminación uniforme producen sinais moi febles, en canto áreas de maior variación, como é o caso dos contornos dos obxectos, resulta en sinais fortes. Ou sexa, a retina detecta esencialmente variacións de luminosodade.
Gallia Narbonensis
Historia
Roma ocupa a Galia Narbonesa mediante varias campañas militares, entre 125 e -121, co obxectivo de crear unha ligazón terrestre entre a Hispania e a Galia Cisalpina. A colonia grega de Massilia (Marsella) e a súa comarca constitúen un enclave territorial especial no seo da Narbonnensis, até a súa integración definitiva nela decretada por Xulio César. Esta medida foi tomada como castigo á cidade de Marsella, que apoiara a Pompeio na súa guerra contra César. Este, procónsul da Galia narbonesa do -58 ao -49, estabeleceu alí a súa base para a conquista das Galias.
Retina
Organización
O sistema de fotorreceptores responde a unha alta gama dinámica -con variacións de iluminación de 1 para 1 millón. Os bastonetes son só sensíbeis a baixos niveis de iluminación, mais os conos, que son sensíbeis a altos niveis de iluminación, responden dentro dunha gama de intensidades que varía coa iluminación media da escena observada. É iso o que nos fai sentir ofuscados cando a intensidade luminosa aumenta de repente.
Gallia Narbonensis
Historia
Durante o Imperio, sobre todo a partir do principado de Octavio Augusto, Narbona pasará a ser unha cidade importante. Co obxectivo de estabelecer un censo dos galos e de organizar o seu territorio, Augusto estabelécese en Narbona. No -22, a Gallia Narbonnensis pasa a ser unha provincia senatorial, isto é, situada baixo a autoridade do Senado romano. O territorio da provincia foi dividido en 22 civitates, unidades administrativas intraprovinciais de diferente tamaño e creadas sobre as divisións territoriais indíxenas.
Retina
Organización
As células bipolares teñen unha gama dinámica moito máis baixa -só precisan de responder a un sinal proporcional á razón entre a intensidade local e a iluminación de fondo. Deste mecanismo sensorial resulta un efecto de adaptación enorme.
Como as células horizontais teñen unha resposta relativamente lenta, cando un fotorreceptor detecta un obxecto en movemento, elas aínda teñen información sobre a situación anterior; e iso fai que o sinal de saída das células bipolares, que pasa despois a través da camada das células amacrinas (camada violeta na figura) para as células ganglionares, conteña información útil para a detección de movemento.
Gallia Narbonensis
Historia
"Narbonensis provincia appellatur pars Galliarum quae interno mari adluitur, Bracata antea dicta, amne Varo ab Italia discreta Alpiumque vel saluberrimis Romano imperio iugis, a reliqua vero Gallia latere septentrionali montibus Cebenna et Iuribus, agrorum cultu, virorum morumque dignatione, amplitudine opum nulli provinciarum postferenda breviterque Italia verius quam provincia".
''Chámase Provincia Narbonesa á parte das Galias situada no litoral mediterráneo. Noutrora chamada Bracata, limita con Italia no río Var e nas montañas dos Alpes, a muralla natural máis segura do Imperio Romano. Máis para o norte, encóntrase separada do resto da Galia polas montañas do Cebenna e do Xura. A provincia narbonesa non se debe considerar a última das provincias debido á calidade dos seus cultivos, a respectabilidade dos seus habitantes e das súas tradicións, e a abundancia de recursos. En definitiva, a Narbonesa parécese máis a Italia que unha simple provincia.''
No século IV, durante a tetrarquía, a galia Narbonense dividiuse en tres provincias vinculadas á Prefectura das Galias:
Durante as grandes invasións do século V, a Narbonense Primeira foi ocupada en 406 polos visigodos, mentres que a Segunda e a Viennensis mantivéronse vinculadas a Roma até o 476, cando foron anexionadas ao reino dos ostrogodos e dos burgundios respectivamente.
Antón Losada Espinosa
Antón Losada Espinosa, nado en Moldes (Boborás) en 1916 e finado en Vigo o 23 de xullo de 1975, foi un avogado galego.
Traxectoria
miniatura|Antón Losada Diéguez co fillo Antón, [[circa|c. 1918.]] miniatura|Pazo de Moldes. Neto de Miguel Losada Losada, primeiro fillo de Antón Losada Diéguez (e da súa primeira muller, Albina Espinosa Cervela). Estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra. Licenciouse en dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou co Seminario de Estudos Galegos. Durante a guerra civil foi alférez de infantería. Estableceuse como avogado en Ourense.
Tamboril
miniatura|200px|dereita|Un atabal, tamboril de Valencia, cunha [[dulzaina.]] O tamboril é un instrumento de percusión bimembranófono, pertencen a familia dos tambores, de amplo uso Europa e Hispanoamérica.
Características
Consiste nun cilindro de madeira, de entre 20 e 50 centímetros de altura e entre 20 e 40 centímetros de diámetro. Os parches son de pel, suxeitos por dous bastidores que se unen entre si por unha corda en forma de zig-zag ou outros mecanismos. No caso das cordas, uns torniquetes de coiro permiten tensar as cordas e, polo tanto, os parches, obtendo así un mecanismo de afinación.
Na parte interior, pegados o parche inferior, leva unhas pequenas cordas de pel ou similar, chamadas bordóns, que engaden variantes tímbricas o instrumento. Os bordóns ténsanse tamén cun mecanismo que leva na parte exterior da caixa. Un, en ocasións dous, buraquiños na caixa, chamados ouvidos, permiten equilibrar a presión do interior da caixa.
Para tocalo suxéitase de distintas formas: cun cinto que se pasa polo ombreiro ou cun ferro que se engancha na cintura do pantalón. Antigamente tamén se suxeitaba ao pulso da man esquerda cunha corda, pero este modo incrementaba a dificultade da técnica necesaria para tocalo.
Bátese con dous paus chamados baquetas, feitos de madeira dura; na man esquerda a baqueta queda apoiada no dedo medo e suxeito co polgar, mentres que na man dereita, que queda coa palma cara abaixo, apóiase no polgar e suxéitase cos outros catro. As dúas baquetas quedan lixeiramente libres para poder facer redobres, mentres que tamén é posible facer golpes nítidos e controlar a forza co que baten no parche. En ocasións cos paus bátese no canto do tamboril ou directamente na caixa.
Historia
miniatura|200px|Tocadores de frauta de tres buracos e tamboril, nunha das miniaturas das [[Cantigas de Santa María.]] O instrumento aparece xa nas Cantigas de Santa María. Toda a iconografía deste instrumento desde a Idade Media mostra ao tamboril e á frauta de tres buracos unidos, tanto na Corte como na aldea. Aínda que o tamaño varía a colocación e execución do intérprete parecen similares sempre.
Usos
Típico da Península Ibérica, a súa forma varía notablemente segundo a zona xeográfica onde se utilice. Así, na provincia de León e na metade norte da provincia de Zamora, por exemplo, adoita ter uns 40 cm de diámetro por 60 de alto. Os aros que suxeitan a pel son metálicos e a pel ténsase cun sistema de parafusos similar ao dos redobrantes. Alí a técnica de golpeo é de abaixo cara arriba e con movemento de boneca, tecendo ritmos rápidos e recargados. Ademais, non se utiliza o aro.
Na zona sur da provincia de Zamora, en Trás-os-Montes e nas provincias de Salamanca e Cáceres a altura do cilindro é maior. Aquí aparecen ritmos con golpes acentuados a contratempo, caso do charro, e ritmos coxos (en Salamanca sobre todo) en charradas, picádevos, perantóns. Utilízase o golpeo no aro e noutras partes do parche para conseguir distintas intensidades sonoras. O tamboril chega xa a ter grandes dimensións nas provincias de Badaxoz e Huelva e no Alentejo portugués, polo que teñen unha sonoridade moi grave que favorece os ritmos simples e básicos. En todos os casos o tamboril golpéase cunha soa baqueta e coa man dereita.
O tamboril tamén adoita servir de acompañamento a frautas e dolzainas nas provincias castelás, leonesas e valencianas, pero en zonas illadas como Jaca ou Yebra de Jasa, en Huesca, e comarcas do País Vasco francés nas que a frauta tamén se acompaña cun salterio de cordas (tamén chamado chicotén en Zaragoza ou ttun-ttun no País Vasco).
O seu uso está ligado tanto a música de baile e festa como a ritos relixiosos e procesións. Tamén vincúlase a música militar. En todos os casos, vén sendo substituído en ocasións pola caixa ou os tambores modernos, tanto polo seu son máis uniforme como pola maior intensidade.
Fotosíntese
miniatura|250px|Esquema da fotosíntese nas plantas. Os [[carbohidratos producidos almacénanse ou son usados pola planta.]] miniatura|250px|Ecuación global para a clase de fotosíntese que ocorre nas plantas. miniatura|dereita|250px|Imaxe que amosa a distribución global da fotosíntese, incluíndo tanto a vexetación oceánica (coma o [[fitoplancto) coma a terrestre.]] A fotosíntese (do grego φώτο foto, 'luz' e σύνθεσις synthesis, 'composición') é o proceso no que as plantas, cianobacterias e outras bacterias e algas macroscópicas, todas elas seres autótrofos, transforman enerxía luminosa en enerxía química procesando o dióxido de carbono (CO2), auga (H2O) e minerais en compostos orgánicos e osíxeno gasoso (O2).
A través do proceso aqueles producen o seu propio alimento, constituído esencialmente por azucres, como a glicosa (C6H12O6), de onde obteñen enerxía e carbono, aínda que tamén necesitan elementos químicos procedentes de sales minerais absorbidos polas raíces. Coa fotosíntese iníciase toda a cadea trófica. Sen esta, os animais e os outros seres heterotróficos serían incapaces de sobrevivir, pois a base da súa alimentación estará sempre nas substancias orgánicas proporcionadas polas plantas verdes.
Historia experimental
Xa na antigüidade Aristóteles observara e describira que as plantas necesitaban luz solar para adquirir a cor verde.
Descuberta
miniatura|esquerda|Retrato de [[Jan Baptist van Helmont por Mary Beale, c. 1674]] Jan van Helmont comezou a investigación do proceso a mediados do século XVII cando mediu coidadosamente a masa do solo utilizada por unha planta e a masa da planta a medida que medraba. Despois de notar que a masa do chan cambiaba moi pouco, fixo a hipótese de que a masa da planta en crecemento debía proceder da auga, a única substancia que engadiu á planta en maceta. A súa hipótese foi parcialmente precisa: gran parte da masa gañada tamén provén do dióxido de carbono e da auga. Non obstante, este foi un punto de sinalización da idea de que a maior parte da biomasa dunha planta provén das entradas da fotosíntese, non do solo en si.
En 1771, o inglés Joseph Priestley, químico e ministro comezou a estudar o proceso fotosintético. Illou un volume de aire baixo un frasco invertido e queimaba unha candea nel (que desprendía CO2), a candea queimaría moi rápido, moito antes de que se esgotase cera. Descubriu ademais que un rato tamén podía "ferir" o aire. Despois mostrou que o aire que fora "ferido" pola candea e o rato podía ser restaurado por unha planta. No futuro acabouse descubrindo que dita substancia era un gas, o osíxeno.
En 1779, Jan Ingenhousz, físico-químico neerlandés repetiu os experimentos de Priestley. Descubriu que era a influencia da luz solar sobre a planta a que podía facer que revivise un rato en cuestión de horas. Sustentou que o dióxido de carbono do ar era utilizado polas plantas como nutriente. A comprobación deuse deseguida por diversos químicos daquel século que repetiron as experiencias do científico neerlandés.