cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campionato de Europa de hóckey a patíns feminino 2018
Sede
Todos os partidos do campionato celebráronse no Pavillón Municipal de Mealhada, un recinto cuberto con capacidade para 1 000 persoas e unha pista de xogo sintética cunhas dimensións de 20 × 40 metros, e que é o fogar do principal equipo de hóckey a patíns da cidade, o Hóquei Clube da Mealhada.
A Ghost Is Born
Listaxe de cancións
Todos os temas por Jeff Tweedy agás onde se indique.
Kuwait
Kuwait é un emirato. O Emir é o xefe de estado e Al Sabah é a familia gobernante que domina o sistema político do país. A relixión oficial do estado de Kuwait é o islam. Kuwait é un país en desenvolvemento cunha economía de ingresos altos, apoiada pola sexta maior reserva de petróleo. O dinar kuwaití é a moeda máis valorada do mundo. Kuwait é o quinto país máis rico do mundo por ingreso nacional bruto per cápita. En 2009, Kuwait tiña o índice de desenvolvemento humano máis alto do mundo árabe. Kuwait ten o maior número de apátridas de toda a rexión. Kuwait é membro fundador do CCG e tamén é membro da ONU, da AL, da OPEP e da OCI. Kuwait nomeou ao fillo do emir novo primeiro ministro do país o 24 de xullo de 2022 para substituír o primeiro ministro interino Sheikh Sabah al-Khalid`, que se enfrontou a un parlamento combativo como xefe de gabinete nunha disputa. obstaculizando a reforma fiscal.
Campionato de Europa de hóckey a patíns feminino 2018
Árbitros
O campionato será arbitrado por un total de oito árbitros de seis federacións europeas distintas: España (2 árbitros), Portugal (2), Italia (1), Inglaterra (1), Francia (1) e Alemaña (1). Os árbitros alternarán encontros de países distintos ao seu e tamén mudarán a súa posición, xa que exercerán de árbitros principais nuns partidos e noutros serán árbitros de mesa en apoio aos seus dous compañeiros en pista. Os árbitros participantes nesta edición foron os seguintes:
Premio de Novela Mulleres Progresistas de Vigo
Premios outorgados
Este premio tivo seis edicións, a primeira en 1997 e a última en 2005. Dúas das obras premiadas chegaron a ser publicadas en editoriais profesionais. Tempos agradables, de Conchi Reguerio (Edicións do Cumio, 2002) e Caderno de bitácora, de María Reimóndez (Edicións Positivas, 2004)
Kuwait
Etimoloxía
O nome do país procede da forma diminutiva árabe de كوت (Kut ou Kout ), que significa "fortaleza construída preto da auga". Desde 1961, o nome oficial do estado é "Estado de Kuwait".
Historia
O territorio que actualmente conforma Kuwait habitárono diversas tribos árabes; os Tamim, os Abd Qais, os Taglob e mais outras. A comezos do século XVIII estableceuse un núcleo urbano habitado por comerciantes, pescadores e buscadores de perlas, así como de tribos árabes do sur que acabaron formando a nova tribo de Bani Utub. A súa localización na rota comercial que unía o leste da Península Arábica con Iraq e a súa condición de porto natural favoreceron o desenvolvemento do núcleo habitado e a finais do século XVIII comezou a adquirir certa importancia como porto comercial.
En 1752 os xefes das familias kuwaitís aclamaron como primeiro gobernante a Sabah Ben Jaber, da familia Al Sabah, aínda que nominalmente baixo a autoridade da Sublime Porta.
En 1773 a peste rematou coa maioría da poboación pero a recuperación foi rápida e en 1793 a Compañía Británica das Indias Orientais trasladou alí a súa axencia de Basora tras ser ocupada esa cidade polos persas. En 1870 Kuwait pasou a formar parte da provincia de Al Ahsa e en 1875 da provincia de Basora, o que non cambiou a estrutura política de Kuwait gobernada efectivamente polos Al-Sabah.
En 1899 Mubarak Al-Sabah asinou un acordo cos británicos no que estes se comprometían a prestarlle protección militar contra os otománs e a cambio o control da política exterior pasaba aos británicos; Kuwait converteuse de feito nun protectorado británico. Na Convención Anglo-Otomá de 1913 definiuse Kuwait como un estado autónomo do Imperio Otomán con autoridade sobre un raio de 80 quilómetros da capital e outros 100 máis onde podía establecer tributos. Despois da primeira guerra mundial os británicos invalidaron a Convención e declararon Kuwait estado autónomo baixo protectorado británico, nun territorio que abranguía un raio de 140 quilómetros da capital. Pero entrou en conflito con Nejd que reclamaba o seu territorio e en 1920 atacou Jahra, a 40 quilómetros da capital; os atacantes foron derrotados e os kuwaitís consideran esta vitoria o comezo do seu estado moderno.
En 1922 a Conferencia de Uqair estableceu as fronteiras entre Kuwait e Nejd e a formación dunha zona neutral no sur do seu territorio. En 1934 Ahmad Al-Jaber Al-Sabah asinou un acordo coa compañía británica Kuwait Oil Company no que lle daba o monopolio da exploración e extracción petrolífera, que non empezou a explotar ata despois da segunda guerra mundial. Nos anos cincuenta o petróleo pasou a ser a primeira fonte de riqueza do país, converténdose nun dos primeiros países produtores. O 19 de xuño de 1961 Kuwait converteuse nun estado independente e aprobouse unha constitución en 1962.
Política
Kuwait é unha monarquía constitucional, cuxo xefe de Estado é o emir (dende 2006 Sabah Al-Ahmad Al-Jaber Al-Sabah). Está dirixido por un primeiro ministro (dende 2019 ocupa o cargo o xeque Sabah Al-Khalid Al-Sabah), responsábel ante o parlamento, composto de 50 deputados elixidos e ministros en exercicio que teñen igualmente dereito ao voto.
Ata maio de 2005, só o 15 % da poboación tiña o dereito de voto: as mulleres eran excluídas do corpo cívico así como os militares. A idade mínima para votar está nos 21 anos. O 16 de maio do 2005 o parlamento votou unha emenda á lei electoral que doa o dereito de voto ás mulleres. O artigo primeiro da lei electoral, que data de 1962, limitaba, antes do seu emendamento, o dereito de voto e de elixibilidade soamente aos homes, mentres que a Constitución do Kuwait garante a igualdade entre os sexos. Aumentou o número de electores que pasou de 145.000 persoas a máis de 350.000, ou sexa un 37 % dunha poboación autóctona de 956.000 habitantes.
Subdivisións
Kuwait está dividida en 6 provincias (árabe: muhafazat, singular muhafadhah). O goberno kuwaití prefire o nome de gobernacións ao de provincias.
Xeografía
miniatura|Mapa de Kuwait thumb|upright=1.0|Kuwait comparte fronteiras terrestres con Iraq e Arabia Saudita, e fronteiras marítimas con Iraq, Arabia Saudita e Irán. thumb|upright=1.0|Unha imaxe de satélite de Kuwait revela a súa topografía do deserto.
Kuwait ten dez illas. Cunha superficie de 860 km², a Bubiyan é a illa máis grande de Kuwait e está conectada co resto do país por unha ponte de cemento de 2380 m., tras a liberación en 1991, a illa converteuse nunha base militar e actualmente non se permite a entrada de civís. O resto das illas son Auhah, Bubiyan, Failaka, Kubbar, Miskan, Qaruh, Umm ao Maradim, Umm an Namil e Warbah. Só o 0,6 % da superficie terrestre de Kuwait considérase cultivable con escasa vexetación que se atopa ao longo da súa costa de 499 km. Kuwait City atópase en Baía de Kuwait, un porto natural de augas profundas.
O campo de Burgan de Kuwait ten unha capacidade total de aproximadamente 70 mil millóns de barrís (11 mil millóns de metros cúbicos) de reservas probadas de petróleo. Durante os incendios de petróleo de Kuwait de 1991, creáronse máis de 500 lagos petrolíferos que cubrían unha superficie combinada duns 35´7 km². A contaminación do solo resultante debido ao petróleo e a acumulación de hollín fixo que as partes leste e sueste de Kuwait resultasen inhabitables. Os residuos de area e petróleo reduciran gran parte do deserto de Kuwait a superficies semiasfálticas. Os vertidos de petróleo durante a Guerra do Golfo tamén afectaron drasticamente os recursos mariños de Kuwait.
Clima
O clima é continental variable. Os veráns (de abril a outubro) son extremadamente quentes e secos, con temperaturas superiores aos 51 °C na cidade de Kuwait. Os invernos (de novembro a febreiro) son frescos, con precipitacións escasas e temperaturas por baixo dos 21 °C. A primavera é fresca e agradábel.
Economía
dereita|200px|miniatura|A cidade de [[Kuwait (cidade)|Kuwait é un dos centros financeiros e de negocio máis activos de Oriente Medio]] Kuwait é unha economía pequena, rica e relativamente aberta, con reservas de cru seguras de 94 mil millóns de barrís (15 km³), o 10% das reservas mundiais. O petróleo representa case a metade do PIB, o 90% das exportacións e o 75% dos ingresos do goberno. Con todo, en 1990 o país gañou máis diñeiro dos investimentos estranxeiros que da exportación de petróleo. Ten grandes reservas, co Gran Burgan como segunda reserva mundial en 2020.
Os gastos xerados pola invasión de Iraq e a reconstrución da posguerra foron unha carga económica importante para o país. Con todo, cara a metade dos anos noventa Kuwait recuperara a súa prosperidade.
O clima limita o desenvolvemento da agricultura. Como consecuencia, coa excepción do peixe, depende case por completo das importacións para a comida. O 75% da auga ten que ser destilada ou importada. Al-Jahra, baseada nun oasis, é a principal rexión agrícola de Kuwait.
O Banco Central de Kuwait na capital, emite o dinar kuwaití (KWD), a moeda local. O dinar ten un valor de 0.351676 dinares por 1 Euro e 0.292010 dinares por 1 USD, o que a converte na moeda de curso máis alto do mundo.
Demografía
miniatura|300px|centro|Evolución da demografía entre 1961 e 2003 (cifra da [[Organización das Nacións Unidas pola alimentación e a agricultura|FAO, 2005). Poboación en milleiros de habitantes.]]A case tot\zlidade da poboación concéntrase na capital.
Cultura
A cultura de Kuwait, do mesmo xeito que moitas outras culturas árabes, dálle moita importancia á hospitalidade.
O saúdo: os kuwaitís tradicionalmente saúdanse dando a man e bicándose nas fazulas. Tradicionalmente os homes e as mulleres non intercambian máis que unhas palabras e quizais se dean a man como saúdo para respectar a privacidade da muller. Con todo, é común que mulleres e homes se biquen na fazula se están emparentados. Tamén é costume no saúdo facer longas series de preguntas sobre a saúde, a dos parentes, os seus traballos etc.
Té e café: a hospitalidade móstrase a miúdo polo ofrecemento de té e café. É raro que ao hóspede que entra nunha casa, oficina ou mesmo nalgunhas tendas, non lle sexa ofrecido té ou café. Os beduínos kuwaitís teñen por costume interpretar como un insulto que o hóspede rexeite o ofrecemento.
Comida: a comida ten un papel importante na cultura Kuwaití. A comida tradicional de Kuwait é coñecida como Machboos e consiste en cordeiro, polo ou peixe sobre ou mesturado cunha gran cantidade de arroz cocido, similar ao biryani indio. O prato principal compleméntase con salsas de curry e pequenos pratos adicionais. Tradicionalmente cómese coas mans, aínda que actualmente moitos prefiren comer con cubertos occidentais. Habitualmente a comida é preparada e servida en grandes cantidades e é moi habitual invitar a comensais para compartir a comida.
Diwaniah
O diwaniah é unha institución exclusiva da cultura de Kuwait, que non se coñece noutros países do Golfo Pérsico. Os diwaniahs son reunións de homes que normalmente teñen lugar ás tardes, unha, dúas ou tres veces por semana ou mesmo todos os días. Habitualmente, os homes reúnense en confortables cadeiras de brazos e discuten calquera tema, tanto político, social, económico, coma local ou internacional, sen medo a ser perseguidos. Os diwaniahs pódense considerar como un símbolo e proba do talante democrático e a liberdade de expresión do país. Normalmente o anfitrión serve té ou algún refrixerio. Algúns comerciantes e membros do parlamento anuncian os seus diwaniahs nos xornais para que membros do público poidan visitalos.
As mulleres ás veces tamén teñen os seus diwaniahs, aínda que non son tan estendidos e non se mesturan cos de homes.
Música
miniatura|dereita|200px|Músico tocando a [[táboa no VIII Festival Internacional de Música de Kuwait]] A tradición musical de Kuwait estivo ben documentada ata a Guerra do Golfo, cando o exército de Iraq destruíu o arquivo. Con todo, Kuwait mantivo unha industria musical activa, tanto antes como logo da invasión. A música reflicte as diversas influencias da cultura kuwaití en xeral, incluíndo música da África oriental e da India.
Kuwait é, xunto a Bahrein, o centro do sawt, un tipo de música popular con aires de blues. Foi popularizada nos anos 1970 por Shadi ao Khaleej (o Canto de paxaro do Golfo). Nabil Shaeil e Abdullah O Rowaished son os artistas de sawt máis populares na actualidade. Ambos teñen influencias da música techno e do pop europeo.
Outro grupo popular e a Al-Budoor Band.
Música e baile tradicional
A música tradicional kuwaití é realizada principalmente por mulleres en privado, e hai algunhas bandas de música exclusivamente de mulleres que fan concertos en celebracións públicas. Os instrumentos de percusión simples, coma pequenos tambores é (mirwas) e palmas son os únicos utilizados habitualmente. Entre as cancións de voda están os al-Fann, e nelas tamén se baila individualmente o al-Khamary e mais o al-Sameri.
A canción de mariñeiros Ao Arda Ao Bahariya é amplamente coñecida en Kuwait, tal coma son as cancións do tipo al-Nahma que acompañaban os labores de navegación.
Os mawled son recitacións de seccións da biografía de Mahoma, cantadas en festas relixiosas.
Os beduínos son coñecidos polo uso dun instrumento chamado rubabah, aínda que tamén empregan o oud, o tanbarah (instrumento de corda) e o habban (gaita).
O al-Fareesa é unha danza bailada por mulleres disfrazadas de homes en determinadas festas nacionais e relixiosas. A danza realízase como unha batalla entre un cabaleiro e dous atacantes. Outros bailes tradicionais son unha danza de sabres chamada ardah, acompañada de tambores e pandeiretas, e as danzas de mulleres chamadas khamari, tanboura, fraisah, zifan e samiri.
Campionato de Europa de hóckey a patíns feminino 2018
Árbitros
Entre os oito árbitros encóntranse o ponteareán Alberto Veiga e o tamén galego Daniel Villar.
Batalla de Luchana
A batalla de Luchana (Lutxana en éuscaro) acaeceu en Bilbao e arredores o 23 e 24 de decembro de 1836, na zona limítrofe do actual concello de Bilbao co de Erandio, tras uns prolegómenos que se prepararon durante todo o mes. Foi unha das batallas máis decisivas da Primeira guerra carlista pois puxo remata ao segundo asedio de Bilbao
Forma parte da Primeira guerra carlista e, polo tanto, os bandos belixerantes eran os seguidores do carlismo, que defendían os dereitos á coroa de Carlos María Isidro de Borbón e os liberais (tamén chamados cristinos ou isabelinos) que apoiaban os dereitos da futura Isabel II, que aínda menor de idade, tiña como rexente á súa nai María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias (muller do defunto Fernando VII).
Cronoloxía
O campo de batalla situouse no límite da antiga igrexa de Deusto e o municipio de Desierto-Erandio, nas beiras do río Asúa, que desemboca no Nervión á altura de Luchana-Erandio, fronte a Luchana-Barakaldo, na confluencia co tamén río Cadagua.
Os carlistas de Bilbao, sitos na beira esquerda do río Asúa, encontrábanse fortificados sobre o monte Enekuri; os seus contrafortes estaban no coñecido como monte Cabras, dominando desde esta altura o leito da ría e a chegada dos reforzos liberais desde o leito baixo do Nervión, desde Portugalete e a zona das Encartaciones, por onde chegaran a Biscaia desde Castela tras tomar Medina e Villarcayo, na provincia de Burgos. Por mor desa posición estratéxica, o control desta altura era vital no avance terrestre e fluvial até Bilbao.
Os liberais triunfaron sobre os carlistas e liberaron Bilbao.
Trofeo Memorial Quinocho
O Trofeo Memorial Quinocho é un torneo futbolístico de verán de carácter amigábel que se disputa anualmente no Estadio Municipal de Balaídos e que é organizado polo Celta de Vigo. Está dedicado ao antigo futbolista e xerente do equipo, Joaquín Fernández Santomé 'Quinocho', asasinado tras un atraco á sede do club.
Comezou a disputarse no ano 1995 e, desde entón celebrouse todos os anos en Balaídos, excepto en 2006 que se disputou en Melgaço por mor do mal estado do céspede do estadio vigués, e nos anos 2020 e 2021 por mor da pandemia da COVID-19.
Rexión de Ternopil
A rexión de Ternopil (en Тернопільська область, "Ternopilska oblast"), tamén coñecida como Ternopilshchyna (en Тернопільщина) é unha rexión (oblast) de Ucraína. O seu centro administrativo é a cidade de Ternopil. Ten unha superficie de 13.823 km², e en 2013 a súa poboación era de 1.075.455 habitantes.
Osoño, Vilardevós
San Pedro de Osoño é unha parroquia do concello de Vilardevós na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 308 habitantes, deles 140 eran homes e 168 eran mulleres, o que supón unha diminución de 13 habitantes en relación ao ano anterior, 2006. É a parroquia máis poboada do concello de Vilardevós.
Aliivibrio fischeri
Aliivibrio fischeri (antes chamada Vibrio fischeri) é unha especie de bacterias gramnegativas, con forma de bacilo que se encontra por todo o mundo nos ambientes mariños. A. fischeri é un organismo con propiedades bioluminescentes, e encóntrase predominantemente en simbiose con varios animais mariños, como os cefalópodos da orde Sepiolida. É heterótrofo e móvese por medio de flaxelos. Os A. fischeri de vida libre sobreviven alimentándose de materia orgánica. Esta bacteria é un organismo modelo clave para a investigación da bioluminescencia microbiana, a percepción do quórum, e a simbiose bacteria-animal. Recibiu o seu nome en honor do microbiólogo alemán Bernhard Fischer.
Un estudo comparativo de ARNr de especies bacterianas fixo que en 2007 esta especie fose recflasificada e separada do xénero Vibrio, no cal fora tradicionalmente clasificada co nome de Vibrio fischeri, e que se crease para ela o novo xénero Aliivibrio.
Ecoloxía
Os A. fischeri planctónicos encóntranse en moi baixas cantidades (case indetectables) en case todos os océanos do mundo, preferentemente en mares temperados e subtropicais. Estes A. fischeri de vida libre subsisten da materia orgánica que hai na auga. Atópanse en maiores concentracións en simbiose con certas especies mariñas de zonas profundas formando parte de órganos luminosos, ou como parte da microbiota intestinal normal de animais mariños.
Relacións simbióticas
As relacións simbióticas que establecen cos peixes monocéntridos e os cefalópodos Sepiolida parecen ter evolucionado separadamente. Unha das máis prolíficas destas relacións é co cefalópodo hawaiano (Euprymna scolopes).
Os A. fischeri de vida libre no océano entran no cefalópodo inoculando os órganos luminosos dos peixes e cefalópodos xuvenís. As células ciliadas dos órganos luminosos atraen selectivamente as bacterias simbióticas. Estas células promoven o crecemento dos simbiontes e rexeitan activamente os competidores. As bacterias causan a morte destas células unha vez que o órgano luminoso está suficientemente colonizado.
Os órganos luminosos de certos cefalópodos conteñen placas reflectoras que intensifican e dirixen a luz que producen, debido a que conteñen proteínas chamadas reflectinas. Regulan a luz para que o animal non proxecte sombra nas noites de luar, por exemplo. Os Sepiolida expulsan o 90% das súas bacterias simbióticas do seu órgano luminoso cada mañá nun proceso denominado "descarga". Esta descarga ou escape hipotetízase que proporciona a fonte de inóculos vivos para os novos Sepiolida que nacen.
Bioluminescencia
A bioluminescencia de A. fischeri está causada pola transcrición do operón lux, inducido pola percepción do quórum dependente da densidade de poboación. A luminescencia só se produce cando a densidade de poboación chega a certo nivel. A luminescencia parece seguir un ritmo circadiano, no cal é máis brillante durante a noite que durante o día. Os niveis de bioluminescencia están proporcionalmente relacionados tanto coa protección contra os danos causados pola radiación ultravioleta aos xenes coma coa patoxenicidade dos A. fischeri bioluminescentes.
Xenética da bioluminescencia
A. fischeri é só unha das varias especies de bacterias que comunmente establecen relacións simbióticas con organismos mariños. Os organismos mariños conteñen bacterias que usan a bioluminescencia para encontrar parella, repeler a predadores, atraer presas, ou comunicarse con outros organismos (Widder, 2010). A cambio, o organismo hóspede proporciona á bacteria un ambiente rico en nutrientes.
O sistema bacteriano luciferina-luciferase está codificado por un conxunto de xenes que forman o operón lux. En A. fischeri, cinco deses xenes (LuxCDABE) foron identificados como activos na emisión de luz visible, e dous xenes (LuxR e LuxI) están implicados na regulación do operón. Varios factores intrínsecos e externos parecen inducir e inhibir a transcrición deste conxunto de xenes e producir ou suprimir a emisión de luz.
O operón lux é un fragmento de 9 kb do xenoma de A. fischeri que controla a bioluminescencia por medio da catálise feita polo encima luciferase. O operón lux ten unha secuencia de xenes coñecida, que é LuxCDAB(F)E, onde Lux A e Lux B codifican os compoñentes da luciferase, e os xenes Lux CDE codifican un complexo de ácido graxo redutase que produce os ácidos graxos para o mecanismo da luciferase. O xene Lux C codifica o encima acil-redutase, o Lux D a acil-transferase, e o Lux E as proteínas necesarias para o encima acil-proteína sintetase. A luciferase produce luz azul/verde por medio da oxidación do mononucleótido de flavina reducido (FMNH2) e un aldehido de cadea longa (R-CHO) polo oxíxeno diatómico (O2). A reacción resúmese así:
FMNH2 + O2 + R-CHO → FMN + R-COOH + H2O + luz
O mononucleótido de flavina reducido (FMNH2) é proporcionado por un xene fre chamado LuxG. En A. fischeri, está situado xusto despois do LuxE (a secuencia é LuxCDABE-fre).
Para xerar o aldehido necesario na reacción anterior, cómpren tres encimas adicionais. Os ácidos graxos necesarios para a reacción obtéñense na vía da biosíntese de ácidos graxos por acción do encima acil-transferase. A acil-transferase reacciona coa acil-ACP para liberar un ácido graxo libre (R-COOH). Este ácido graxo é reducido por un sistema de dous encimas a un aldehido. A reacción é esta:
R-COOH + ATP + NADPH → R-CHO + AMP + PP + NADP+
Aínda que o operón lux codifica os encimas necesarios para que a bacteria brille, a bioluminescencia está regulada por autoindución. Un autoindutor é un promotor transcricional dos encimas necesarios para a bioluminescencia. Antes de que poida haber bioluminescencia, debe estar prtesente unha certa concentración do autoindutor. Así, para que ocorra a bioluminescencia, debe haber concentracións coloniais altas de A. fischeri no organismo.
Lista de sinónimos
Ademais de Vibrio fischeri, outros sinónimos que se teñen utilizado para nomear esta especie son:
Bieite, Castelo de Rei, Outeiro de Rei
Bieite é un lugar da parroquia de Castelo de Rei no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Hilozoísmo (literatura)
Denominacións e orixes
Carballo Calero (o primeiro crítico en utilizar o termo hilozoísmo aplicado á obra de Amado Carballo), tanto na súa obra referencial coma en traballos anteriores bautizara tamén esta estética co nome de escola neo-románica, xa que entendeu que nela se homenaxeaba, como antes fixera Noriega Varela, o mundo rural, os pequenos espazos, as cousas ínfimas. Pola súa parte X. L. Méndez Ferrín, no estudo que precede a súa edición da obra completa de Luís Amado Carballo en galego (1970 ), denomina esta escola como "imaxista", xa que crea imaxes plásticas, presentando unha natureza activa. Cómpre precisar que o imaxinismo é un movemento de vangarda xa existente noutras literaturas e nada ten que ver co hilozoísmo.
Na opinión de certos críticos o poeta en español Juan Bautista Andrade, natural de Pontevedra, sería un antecesor do que se deu en chamar despois hilozoísmo. Mais Andrade mantiña unha boa amizade con outros dous poetas pontevedreses, Xoán Vidal Martínez e, sobre todo, con Luís Amado Carballo, o verdadeiro impulsor do movemento. Ademais, como máis adiante veremos, esta corrente prescribe o uso do verso octosílabo mentres en Andrade predomina o dodecasílabo.
O hilozoísmo non formou parte da vangarda galega
A pesar de que a práctica totalidade dos manuais escolares -e algunha obra de referencia - repiten desde hai décadas que tanto o neotrobadorismo coma o hilozoísmo son vangardas galegas, o certo é que non existe apenas apoio crítico para afirmalo en canto que ningunha das dúas correntes responden á maioría das características encadrables no movemento das vangardas históricas (tamén denominadas Ismos): reacción agresiva contra a literatura anterior, conciencia de grupo (articulada moitas veces en torno a un ou varios manifestos), vocación internacional, ruptura temática e formal etc.
Así, en sentido estrito, só Manuel Antonio e Álvaro Cunqueiro serían representantes da vangarda plena no campo da literatura galega. O crítico Xosé R. Pena sitúa o hilozoísmo baixo a etiqueta de "vangarda pactada" (en calquera caso, non encadrable nos Ismos) dado que os versos de Amado Carballo e os seus seguidores constitúen, como xa advertira Carballo Calero, un punto de encontro entre a tradición imaxinista-paisaxista da lírica galega e a presenza daquelas novidades vangardistas que eran consideradas "axeitadas á espiritualidade galega" por parte dos mentores do nacionalismo.
O éxito de Amado Carballo -saudado como verdadeiro innovador dunha "estética apropiada para os novos" por parte de personalidades significativas como Antón Villar Ponte ou o mesmo Vicente Risco- e a excelente recepción da súa obra por parte dunha crítica coetánea que se mostraba moi receosa coa vangarda plena dan sentido, segundo Xosé R. Pena, ao concepto de vangarda pactada (de seu un oxímoro, porque se algo caracteriza o vangardismo, como reflicte en Galicia o manifesto "Máis Alá", é a actitude hostil a calquera transacción). Sendo Cabanillas "o poeta por antonomasia" das Irmandades e movementos afíns, Amado Carballo e o hilozoísmo conformarían iso que certa crítica pretende definir a posteriori como vangarda necesaria, vangarda enxebre ou vangarda pactada. Tal paradoxo terminolóxico faría referencia, indirectamente, ao intento de supervisar a produción artística por parte das elites galeguistas dos anos 20.
Entre as xeracións máis novas da posguerra identificouse esa "estética amolecida " como un manifesto tácito de moderación que lanzaban os dirixentes da política cultural daquel tempo. O que tampouco quere significar que se minusvaloren as achegas da poesía hilozoísta, en ocasións brillante no seu pulo reformador e na capacidade para dialogar, por exemplo, coas artes plásticas da época.
Trazos principais
Algúns dos seus principais trazos son:
Prostaglandina
miniatura|dereita|[[Alprostadil|E1 - Alprostadil.]] miniatura|[[Prostaciclina|I2 - Prostaciclina.]] As prostaglandinas son lípidos do grupo dos eicosanoides, que derivan de ácidos graxos e exercen importantes funcións no corpo animal. Están formadas por 20 átomos de carbono e conteñen un anel de 5 carbonos.
Son mediadores e teñen diversos efectos fisiolóxicos intensos, como a regulación da contracción e relaxación do músculo liso. As prostaglandinas non son hormonas endócrinas, senón que teñen un funcionamento autócrino ou parácrino, polo que funcionan como moléculas mensaxeiras de acción local. Diferéncianse das hormonas en que non se producen en lugares concretos do corpo (como as glándulas endócrinas onde se forman as hormonas), senón que se producen en diversos lugares repartidos por todo o corpo. Ademais, as súas células diana están situadas na inmediata veciñanza do sitio onde foron producidas. Mentres que unha hormona viaxa por vía sanguínea e pode actuar moi lonxe de onde foi producida, as prostaglandinas nunca viaxan lonxe.
As prostaglandinas, xunto coas prostaciclinas e tromboxanos, forman o grupo dos prostanoides, que é unha subclase de eicosanoides.
Historia e nome
O nome prostaglandina procede de próstata. Cando as prostaglandinas foron illadas por primeira vez do seme en 1935 polo fisiólogo sueco Ulf von Euler, e independentemente por M.W. Goldblatt, pensábase que formaban parte das secrecións prostáticas. En realidade, hoxe sabemos que as prostaglandinas se producen nas vesículas seminais. Despois viuse que producían prostaglandinas moitos outros tecidos, onde exercían variadas funcións. A primeira síntese total de prostaglandinas, concretamente da prostaglandina F2α e da prostaglandina E2, realizouna E. J. Corey en 1969, feito polo que recibiu o Premio do Xapón en 1989.
En 1971, determinouse que fármacos do tipo da aspirina podían inhibir a síntese das prostaglandinas. Os bioquímicos Sune K. Bergström, Bengt I. Samuelsson e John R. Vane rcibiron en 1982 o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina polos seus descubrimentos no eido das prostaglandinas.
Biosíntese
miniatura|300px|Biosíntese de eicosanoides (serie-2). As prostaglandinas atópanse en moitos tecidos e órganos. Prodúcense en case todas as células nucleadas. Son mediadore lipídicos autócrinos e parácrinos que actúan sobre as plaquetas, endotelio, células do útero e células mastoides. Son sintetizadas na célula a partir de ácidos graxos esenciais.
A fosfolipase-A2 crea un intermediato, e despois este pode seguir a vía da ciclooxixenase ou a da lipoxixenase, para orixinar no primeiro caso prostaglandinas e tromboxanos, e no segundo leucotrienos, respectivamente. A vía das ciclooxixenases produce tromboxanos, prostaciclinas e prostaglandinas D, E e F. A vía do encima lipoxixenase está inactiva nos leucocitos e macrófagos e orixina leucotrienos.
Liberación de prostaglandinas na célula
Pensábase inicialmente que as prostaglandinas se liberaban da célula por difusión pasiva debido á súa grande lipofilidade, pero o descubrimento do transportador da prostagandina (PGT, SLCO2A1), que media a absorción de prostaglandinas, demostrou que non se podía explicar a penetración das prostaglandinas a través da membrana plasmática só por difusión. Sabemos agora que a liberación de prostaglandinas está mediada por un transportador específico chamado proteína 4 de resistencia a multidrogas (MRP4, ABCC4), que forma parte da supermfamilia do transportador de casete de unión ao ATP (ATP-binding cassette transporter). Aínda non está claro se o MRP4 é o único transportador que libera as prostaglandinas da célula.
Ciclooxixenases
As prostaglandinas orixínanse seguindo a oxidación secuencial do ácido araquidónico, do ácido dihomo-gamma-linolénico ou do ácido eicosapentaenoico realizado polas ciclooxixenases (COX-1 e COX-2) e por prostaglandina sintases terminais. A idea clásica é a seguinte:
Porén, entanto que a COX-1 e COX-2 están ambas as dúas localizadas nos vasos sanguíneos, estómago e riles, a COX-2 incrementa os niveis de prostaglandinas en lugares de inflamación.
Prostaglandina E sintases
A prostaglandina E2 (PGE2) xérase pola acción da prostaglandina E sintases sobre a prostaglandina H2 (PGH2). Foron idenficadas varias prostaglandina E sintases. Actualmente, a prostaglandina E sintase-1 microsómica considérase un encima chave na formación de PGE2.
Outras prostaglandina sintases terminais
As prostaglandina sintases terminais son responsables da formación doutras prostaglandinas. Por exemplo, as prostaglandina D sintases hematopoéticas e lipocalinas (hPGDS e lPGDS) son responsables da formación de PGD2 a partir de PGH2. De igual xeito, a prostaciclina (PGI2) sintase (PGIS) converte a PGH2 en PGI2. Foi identificada tamén unha tromboxano sintase (TxAS). A prostaglandina-F sintase (PGFS) cataliza a formación de 9α,11β-PGF2α,β a partir de PGD2 e de PGF2α a partir de PGH2 en presenza de NADPH. este encima foi cristalizado recentemente nun complexo coa PGD2 e bimatoprost (un análogo sintético da PGF2α).
Función
Coñécense actualmente dez receptores de prostaglandinas en varios tipos celulares. As prostaglandinas líganse a unha subfamilia de sete receptores transmembrana da superficie celular, que son receptores acoplados á proteína G. Estes receptores denomínanse DP1-2, EP1-4, FP, IP1-2, e TP, segundo se liguen á prostaglandina correspondente (por exemplo, os receptores DP1-2 líganse á prostaglandina PGD2).
A existencia desta diversidade de receptores significa que as prostaglandinas actúan sobre un conxunto de células e teñen unha ampla variedade de efectos, como:
As prostaglandinas teñen un efecto potente pero teñen unha curta vida media e son rapidamente inactivadas e excretadas. Por tanto, envían só sinais parácrinos (activos localmente) ou autócrinos (que actúan sobre a mesma célula que as sintetizou).
Inhibición
A aspirina (un AINE antiinflamatorio non esteroideo ou, en inglés, NSAID) suprime a acción de prostaglandinas e tromboxanos debido a que realiza unha inhibición irreversible do encima ciclooxixenase (COX), requirido para a síntese de ambos, xa que actúa acetilando un residuo de serina do sitio activo do encima. Outros exemplos de antagonistas das prostaglandinas son:
Aplicacións clínicas
As prostaglandinas sintéticas utilízanse para:
Selaquios
Segundo a taxonomía actual (2020), a dos selaquios (Selachii) é unha infraclase de peixes gnatostomados da superclase dos gnatostomados, clase dos elasmobranquios, unha das dúas integradas na subclase dos neoselaquios.
Clasificación
A infraclase subdivídese en dúas superordes, coas ordes que se indican:
Blackened Sky
Blackened Sky é o álbum de estrea da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editado o 10 de marzo do 2002 polo selo Beggars Banquet Records. Do disco sacáronse catro sinxelos: "27", "Justboy", "57" e "Joy.Discovery.Invention", e acadou o número 78 na lista británica de álbums.
Ao igual que cada un dos tres primeiros álbums da banda, foi tocado só unha vez enteiro en directo, o día 13 de decembro do ano 2005 no King Tut's Wah Wah Hut de Glasgow.
Santiago Liste Mourenza
Santiago Liste Mourenza, nado cara a 1889 e finado na Coruña o 7 de febreiro de 1944, foi un xornalista e político galego. miniatura|300px|Homenaxe a Otero Pedrayo polo seu ingreso na [[RAG en 1929. De pé: César Otero, José Berguer, Pardo, Liste Mourenza, Abelaira, Salvador Mosteiro, Manuel Cabanillas, Calviño Domínguez e A. Villar Ponte. Sentados: Laureano Alonso, Eladio Rodríguez, Otero Pedrayo, Risco, Ángel del Castillo e Rafael González Villar.]]
Traxectoria
Con propiedades en Corvelle (Os Ánxeles, Melide). Emigrou a Cuba nos primeiros anos vinte, e desde a illa enviou crónicas para El Compostelano. Ao seu retorno foi axente comercial en Galicia. Participou nas campañas agraristas de principios dos anos vinte. Foi correspondente da revista Galicia da Habana en Galicia, seguiu colaborando en El Compostelano, publicou artigos en El Ideal Gallego e El Eco de Santiago, e foi redactor de El Noroeste. Asinaba como S. Liste Mourenza.
Vida persoal
Casou na Coruña con Carmen Juega López en xuño de 1925.
Leonor Teles de Meneses
Leonor Teles de Meneses, cognominada A Aleivosa, nada en Tras os Montes c. 1350 e finada en Tordesillas o 27 de abril de 1386, foi raíña de Portugal entre 1371 e 1383, polo seu matrimonio con Fernando I, con quen casou o 15 de maio de 1372. En febreiro de 1373, nacía Beatriz de Portugal.
Traxectoria
Sobriña de Xoán Afonso Telo de Meneses, conde de Barcelos, descendía polo seu pai (Martín Afonso Tello de Meneses) do rei Froila II de Asturias e León e, pola súa nai (Aldonça Anes de Vasconcelos) de Teresa Sánchez, filla bastarda do rei Sancho I de Portugal.
Coa morte de Fernando o 22 de outubro de 1383, Leonor asumiu a rexencia do reino e o seu amante galego Xoán Fernández de Andeiro pasou a vivir no pazo real. Esta ligazón desagradou principalmente ao pobo, á burguesía e a parte da nobreza, que odiaban a rexente e temían un matrimonio cun soberano vencellado á coroa castelán-leonesa.
Xoán, Mestre de Avis, apoiado por un grupo de nobres, entre os que Álvaro Pais, e o mozo Nuno Álvares Pereira foi animado polo descontento xeral a asasinar o conde de Andeiro. A acción tivo lugar no pazo, a 6 de decembro de 1383, e iniciou o proceso de obtención da rexencia en nome do infante Xoán
Leonor fuxiu de Lisboa, fiel ó Mestre de Avis, e refuxiouse en Ourense e logo en Santarém, cidades fieis á causa da raíña, onde intentou manobrar politicamente a súa continuidade no poder. Porén, co desenvolvemento do conflito entre o Mestre de Avis e o rei castelán, a rexente perdeu espazo de manobra e acabou por ceder a rexencia a Beatriz, esposa de Xoán I de Castela.
Coa vitoria do partido do Mestre de Avis na guerra civil, este converteuse en rexente e despois rei, e Xoán I de Castela, xenro de Leonor, internouna no mosteiro de Tordesillas, preto de Valladolid, onde viría a falecer.
As Foucellas, Cabrui, Mesía
As Foucellas é un lugar da parroquia de Cabrui, no concello coruñés de Mesía, na comarca de Ordes. Segundo o IGE en 2016 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres) o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 8 habitanes.
Neste lugar naceu, en 1908, o guerrilleiro antifranquista Benigno Andrade García "O Foucellas".
Os contos de Canterbury
miniatura|250x250px|Gravado dos Contos de Canterbury (1484). Os contos de Canterbury (en inglés medio: Tales of Caunterbury; en inglés, The Canterbury Tales) é unha colección de 24 contos escritos en inglés medio polo escritor inglés Geoffrey Chaucer entre 1387 e 1400. Foron escritos na súa maioría en verso, aínda que hai dous en prosa, e son presentados como parte dunha competencia de narración de historias dun grupo de peregrinos durante unha viaxe de Londres a Canterbury para visitar o santuario de Thomas Becket na catedral de Canterbury. O premio é unha comida na taberna Tabard de Southwark ó seu regreso. Os contos presentan unha estrutura semellante ó Decamerón de Boccaccio.
Os contos de Canterbury é unha das obras máis importantes da literatura inglesa, e quizais a mellor obra da Idade Media en Inglaterra. Foi a derradeira obra de Geoffrey Chaucer, quen en 1386 foi nomeado Contralor de Aduana e Xustiza de Paz en 1386 e, en 1389, escriba da obra do rei. A versión da obra que prevalece hoxe en día procede de dous manuscritos ingleses diferentes, o Ellesmere e os manuscritos Hengwrt. A súa maior contribución á literatura inglesa foi a popularización do inglés vernáculo na literatura, en oposición ó francés, o italiano e o latín. Porén, o inglés fora utilizado como lingua literaria séculos antes de Chaucer e varios dos seus contemporáneos como John Gower, William Langland, o Poeta Pearl e Xuliana de Norwich tamén escribiron obras literarias prominentes en inglés. É incerto até que punto foi Chaucer crucial na evolución desta preferencia literaria.
A Storm of Swords
A Storm of Swords ("Treboada de espadas") é o terceiro libro da saga literaria A Song of Ice and Fire, unha a serie de fantasía escrita polo autor estadounidense George R. R. Martin. Foi publicado por vez primeira o 8 de agosto de 2000 no Reino Unido, á cal lle seguiu en novembro a edición dos Estados Unidos de América. A súa publicación foi precedida pola novela Path of the Dragon, que recolle os capítulos de Daenerys Targaryen nun só libro.
No momento da súa publicación, A Storm of Swords foi a parte máis longa da serie. A súa extensión fixo que no Reino Unido, Australia e Israel as edición de tapas brandas fosen divididas en dúas metades, sendo a parte 1 publicada baixo o nome Steel and Snow en xuño de 2001 e a parte 2 como Blood and Gold en agosto de 2001. A mesma división foi utilizada na edición polaca. En Francia, tomouse a decisión de dividir a novela en catro partes.
A Storm of Swords gañou o Premio Locus de 2001, o Premio Geffen de 2002 na categoría de mellor novela e foi nomeada no 2001 ó Premio Nebula. Foi a primeira novela da serie en ser nomeada ó Premio Hugo, un dos máis prestixiosos galardóns no xénero de ficción científica e fantasía. Porén, perdeu contra a novela de J. K. Rowling Harry Potter e o Cáliz de fogo.
A Storm of Swords tamén é o nome da segunda expansión do do xogo de mesa A Game of Thrones, lanzado en xullo de 2006. Aproximadamente a primeira parte da novela será adaptada na televisión como terceira tempada da serie da HBO Game of Thrones.
Casalpaio, Frades, A Estrada
Caslapaio é un lugar da parroquia de Frades no concello pontevedrés da Estrada na Comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 19 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 9 mulleres.
Charlotte, Carolina do Norte
Charlotte é a cidade máis grande de Carolina do Norte nos Estados Unidos. Situada no piemonte dos Apalaches, ó leste do val do río Catawba xunto a fronteira con Carolina do Sur. Importante nó de comunicacións, hoxe constitúe o centro fabril, comercial e financeiro dá ampla rexión que a circunda entre Washington, D.C. e Atlanta. Charlotte é coñecida como un centro financeiro, xa que dous dos bancos máis grandes dos Estados Unidos (Wachovia & BankAmerica) teñen a súa sede corporativa na cidade.
Xeografía
De acordo coa Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha área de 629 km², dos cales 627,5 km² son terreos sólidos e os restantes 1,6 km², auga (0,25%).
Clima
Está situada na zona de clima húmido subtropical. Ten invernos moderados e veráns quentes e húmidos. Durante o mes de xaneiro, as temperaturas mínimas polas mañás son, de media, 0 °C e as medias máximas son 11 °C. En xullo, as medias oscilan entre 22 e 32 °C. Recibe uns 1.105 mm de choiva ao ano.
Historia
En 1755, na intersección de dous sendeiros comerciais indios ao pé dos Apalaches preto do río Catawba, Thomas Polk construíu a súa casa. A ruta NL-SO era parte ademais da Great Wagon Road, principal comunicación do tempo entre Pensilvania e as Carolinas. Cos anos converteuse na rúa Tryon e a SL-NO na rúa Trade, configurando no cruceiro The Square (Independence Square), o centro da actual cidade. Foi en 1770 cando se deseñou a cuadrícula de desenvolvemento sobor deses eixos da poboación que, dous anos antes en 1768, fora nomeada coma Charlotte (en honor da raíña consorte de Xurxo III). Ese cruzamento das dúas rúas configuraba catro cuadrantes, catro distritos ou wards, que ata hoxe articulan o uptown da cidade.
Permaneceu dentro dos límites da cuadrícula inicial coma pequena vila, centro dunha área eminentemente rural, ata mediados do século XIX. E mesmo despois da Guerra Civil, cun gran crecemento coma centro ferroviario e de procesamento do algodón, soamente acadaba os 7.000h en 1880 e 18.000h en 1900.
O crecemento continuou de maneira lenta e progresiva durante a primeira metade do século XX, pero o verdadeiro salto de Charlotte para se converteres na metrópole da rexión entre Washington e Atlanta (Carolina), veu da man da súa conversión en centro bancario a nivel nacional nos anos setenta e oitenta.
Área metropolitana
A poboación de Charlotte é de 594.359 habitantes, de acordo cun estimado do censo estadounidense do 2004. A zona metropolitana de Charlotte-Gastonia-Salisbury está composta dos condados de Mecklenburg, Gaston, Lincoln, Cabarrus, Union, Iredell, Cleveland, Anson, Rowan e Stanly en Carolina do Norte. Cruza a fronteira estatal chegando a Carolina do Sur cos condados de York, Lancaster e Chester. A poboación da área metropolitana é de 1 897 034 habitantes (2004).
Apeadoiro de Begonte
Begonte é un apeadoiro ferroviario de Adif situado na vila de Begonte, na provincia de Lugo. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Charlotte, Carolina do Norte
Deporte
Charlotte estivo representada no baloncesto estadounidense polos Charlotte Hornets entre 1998 e 2002, e polos Charlotte Bobcats a partir de 2004. O equipo Carolina Panthers da National Football League ten sede en Charlotte. A cidade tamén está representada en divisións menores do fútbol asociación e o hockey sobre xeo.
Apeadoiro de Begonte
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 453,2 da liña férrea de ancho ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións de Rábade e Baamonde. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Charlotte, Carolina do Norte
Deporte
Gran parte dos equipos do tres divisións nacionais da NASCAR teñen as súas bases a poucos quilómetros de Charlotte. O tres inclúen no seu calendario o óvalo de Charlotte Motor Speedway. Agora está a vivir en Charlotte o retirado loitador da WWE Ric Flair.
Cidades irmáns
Charlotte ten nove cidades irmáns:
Apeadoiro de Begonte
Historia
A estación foi inaugurada o 10 de outubro de 1875 coa o apertura do tramo A Coruña-Lugo da liña férrea que pretendía unir Palencia coa Coruña. A Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León foi a encargada das obras. Dita compañía creouse para continuar coas obras iniciadas por Noroeste e xestionar as súas liñas ante a quebra da mesma. Con todo a situación financeira desta última tamén se volveu rapidamente delicada sendo absorbida por Norte en 1885. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supón a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.
Xosé María Cao Luaces
Xosé María Cao Luaces, nado en Cervo o 13 de decembro de 1862 e finado en Lanus o 27 de xaneiro de 1918, foi un caricaturista e xornalista galego.
Apeadoiro de Begonte
Historia
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Xosé María Cao Luaces
Traxectoria
Fillo dun funcionario de Facenda, residiu de novo en varios lugares, até que o seu pai conseguiu un emprego na fábrica de Sargadelos. Despois marchou a Xixón, onde traballou como pintor decorador na fábrica de louza La Asturiana e foi alumno de José María López Rodríguez. Emigrou a Buenos Aires en 1886. Ao ano seguinte foi contratado por Eduardo Sojo, director da revista Don Quijote. Traballou en Caras y Caretas.
Apeadoiro de Begonte
Media distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Xosé María Cao Luaces
Traxectoria
Fundou o Orfeón Gallego en 1890. En 1892 creou e dirixiu o periódico El Eco de Galicia, desde o que impulsou a refundación do Centro Galego de Buenos Aires, pechado un ano antes. En 1894 fundou a revista El Cid Campeador, que se fusionou con La Bomba en 1895. Ilustrou almanaques da época, como El Criollo en 1893.