cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jonathan Larson
Legado
En outubro de 2018, Feinstein's/54 Below presentou The Jonathan Larson Project, un concerto con cancións inéditas de Larson. O espectáculo foi concibido e dirixido por Jennifer Ashley Tepper. Un CD do programa foi lanzado por Ghostlight Records en abril de 2019.
Jonathan foi interpretado polo actor Andrew Garfield no drama musical biográfico Tick, Tick... Boom! baseado na obra homónima, lanzado en Netflix en novembro de 2021. Foi nomeada unha das mellores películas de 2021 polo American Film Institute, e foi nomeada ao Academy Award ao Mellor Actor, Golden Globe Award á Mellor Película - Musical ou Comedia e Golden Globe Award ao Mellor Actor - Película Musical ou Comedia (Garfield), gañando este último.
Concesións de Jonathan Larson
En memoria de Larson, en 1996, a familia Larson xunto coa Jonathan Larson Performing Arts Foundation estableceron un premio en homenaxe aos escritores e compositores emerxentes de teatro musical. En 2008, o American Theatre Wing adoptou e continuou co legado a través das subvencións Jonathan Larson, un agasallo en efectivo sen restricións para axudar nos esforzos creativos dos escritores e promover o seu traballo.
Sartego dos esposos
thumb|250px|Sartego dos esposos na [[Villa Giulia, Roma.]] O sartego dos esposos (en italiano: sarcofago degli sposi), de finais do século VI a. e. c., é unha urna funeraria etrusca antropoide. Ten 1,14 metros de alto por 1,9 metros de longo e está feito de terracota, estando pintado antigamente. O sartego amosa unha parella casada reclinándose nun banquete na outra vida (nunha escena similar ás dos vasos gregos contemporáneos). Foi achado nunhas escavacións do século XIX na necrópole da Banditaccia de Cerveteri (a antiga Caere).
As facianas sorrintes, os ollos en forma de améndoa e o cabelo longo trenzado, do mesmo xeito que a forma dos pés da cama, revelan influencias gregas. O marcado contraste entre os bustos de altorrelevo e as pernas algo esmagadas é tipicamente etrusco. O interese do artista etrusco centrouse na metade superior das figuras, e especialmente nas faces vibrantes e brazos xesticulantes.
Esta obra atópase exhibida no Museo Nacional Etrusco de Villa Giulia. É moi similar ao sartego de Cerveteri, e posibelmente ambas as obras foron realizadas polo mesmo artista. As dúas retratan o afecto entre un home e unha muller.
Douai
Douai, que tivo a súa orixe no asentamento romano de Castellum Duacum ou Duacum, desenvolveuse como cidade sede dunha importante universidade católica e un rico centro téxtil de Flandres durante o dominio dos Habsburgo españois desde o século XVI até o século XVII.
Tras incorporarse á coroa de Francia no século XIX creceu impulsada pola revolución industrial e, tras a segunda guerra mundial, como centro da industria mineira do norte de Francia. A crise económica do sector e a reconversión industrial dos anos 1980 causou unha perda da poboación, que se recuperou a finais dos anos 1990 tras a orientación económica da cidade cara ao sector da automoción.
O Beffroi de Douai, un edificio ricamente ornamentado do século XVI, forma parte do conxunto de beffrois, un tipo de torres cívicas, campanarios municipais de Bélxica e Francia clasificados Patrimonio UNESCO da Humanidade.
Así mesmo, o desfile procesional dos xigantes Gayant, manifestación do folclore de Flandres, está catalogado como unha das obras mestras do Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade.
Final da Copa do Rei de fútbol 2001/02
A final da Copa do Rei de fútbol 2001/02 foi a centésima final desde a creación da competición. Tivo lugar o 6 de marzo de 2002 no estadio Santiago Bernabéu, en Madrid, e foi disputada entre o Real Madrid e o Deportivo da Coruña, con arbitraxe de Manuel Mejuto González. O Deportivo levantou o trofeo por segunda vez na súa historia cunha vitoria por 1-2, nun partido que pasou á historia como o Centenariazo, pois ese día cumpríanse cen anos da fundación do Real Madrid.
Antecedentes
O Real Madrid chegou á final eliminando polo camiño ao Pájara Playas, a UD Lanzarote, o Nàstic, o Rayo Vallecano e o Athletic de Bilbao. Pola súa banda, o Deportivo derrotou a Marino de Luanco, Cultural Leonesa, L'Hospitalet, Valladolid e Figueres. Por petición do Real Madrid, a RFEF elixiu como sede da final o Estadio Santiago Bernabéu e como data o 6 de marzo, o día no que o club cumpría 100 anos de historia.
Resumo do partido
O Deportivo saíu cun xogo ofensivo dende o primeiro momento e aos 2 minutos Diego Tristán tivo a primeira ocasión de gol, cun lanzamento dende a beira da área que puxo nun apuro a César. Cando aínda non se cumpriran 6 minutos, chegou o primeiro gol para o equipo galego, obra de Sergio nunha xogada individual na que lle realizou un caneo a Fernando Hierro antes de internarse na área e superar ao porteiro do Real Madrid. Aos 38 minutos o Deportivo anotou o segundo, despois de que Diego Tristán rematase á portería un pase de Valerón. No descanso Vicente del Bosque retirou a Pavón e deu entrada a Solari. O equipo conseguiu recortar distancias cun gol de Raúl a pase de Morientes, pero o Deportivo continuou dominando e o partido acabou co 1-2 no marcador.
Alzavidros
Os alzavidros son uns dispositivos técnicos usados para subir e baixar vidros en vehículos, especialmente en automóbiles.
Historia
thumb|Un [[Jeep Willys co parabrisas abatido.]] thumb|Alzavidros con manivelas prateadas nas portas dun AMC Marlin de 1967. thumb|Fiestras deslizantes horizontalmente dun Renault 4. thumb|Controis dos alzavidros eléctricos na porta do condutor dun Cadillac Fleetwood. thumb|right|Interior da porta do condutor nun Buick, amosando o [[cilindro hidráulico dun alzavidros eléctrico.]] As primeiras xanelas na construción de automóbiles foron fixas ou acoplábeis nunha posición determinada. Primeiro usáronse como parabrisas e logo colocáronse tamén nos laterais. En moitos casos, os parabrisas dispuñan duns gonzos que permitían abatelos sobre o capó, característica que aínda conservaron vehículos todo terreo da segunda guerra mundial, como o Jeep estadounidense ou o Kubelwagen alemán.
En 1926, o industrial alemán Max Brose patentou o primeiro sistema de alzavidros moderno. Accionado mediante unha manivela, permitía por primeira vez subir e baixar os cristais e deixalos en calquera posición intermedia utilizando unha soa man. Despois de que a empresa estadounidense Ternstedt adquirise os dereitos de uso da patente do freo de resorte enrolábel, en 1928 comezou a produción en serie dos alzavidros mecánicos ideados por Brose.
O sistema de manivela fíxose practicamente universal, aínda que en vehículos económicos e de baixo mantemento aínda perduraron até a década de 1970 sistemas para abrir as xanelas máis simples, como as xanelas colgantes. Este sistema, utilizado en vehículos como o Citroën 2CV, consiste en dividir horizontalmente o vidro dunha fiestra en dúas partes, ficando a parte superior fixa e a parte inferior pendurada da outra mediante uns gonzos, que permiten encartar a fiestra cara arriba por fóra, onde se suxeita cun retenedor de goma no que se encaixa a presión un vástago metálico. Ademais, tamén se utilizaron xanelas corredoiras, por exemplo no Renault 4.
Os primeiros alzavidros motorizados datan do outono de 1940, cando o fabricante estadounidense Packard introduciu alzavidros electro-hidráulicos para os seus novos coches da serie Packard Custom Super Eight de 1941. Nese mesmo ano, Ford presentou os seus primeiros alzavidros eléctricos no Lincoln Custom (só a limusina e os sedáns de sete pasaxeiros). Pola súa banda, Cadillac dispuña dun vidro divisor interior recto accionado electricamente na súa serie 75, aínda que non nas fiestras laterais.
Pouco iñantes da segunda guerra mundial, General Motors desenvolveu unha bomba hidráulica central para manexar automaticamente as capotas dos seus cabriolés. Este sistema introduciuse nos cabriolés de 1942 construídos por GM. Anteriormente, a firma utilizara un sistema sen carga que non tiña a potencia abonda para manexar mecanismos de capota nos cabriolés cada vez máis grandes e complexos (nos cabriolés con catro xanelas laterais, fronte aos cupés de só dúas).
O sistema Hydro-Electric (xanelas, axuste do asento dianteiro e teito cabriolé) converteuse nun estándar na gama de 1947. O sistema de asistencia para o asento e as ventás estivo dispoñíbel nos automóbiles pechados de GM (estándar nalgúns modelos Cadillac Serie 75 e en todos na Serie 60 Special, comunmente coñecidos como Fleetwood, a partir de 1948). O sistema completo era estándar só nos cabriolés GM de gama alta fabricados por Oldsmobile, Buick e Cadillac. Só estaba dispoñíbel como un paquete pechado, formado polo accionamiento automático dos vidros, o asento dianteiro e no seu caso da capota. Esta característica pódese identificar nos números de modelo de General Motors de 1948 e posteriores cun "X" ao final, como no sedán Cadillac Sixty Special de 1951, modelo 6019X. O sistema de bomba hidráulica operado eléctricamente foi compartido por Hudson e Packard para os seus modelos de 1948 a 1950. A porta do condutor contiña catro botóns, ademais dos das xanelas individuais restantes.
Ford tamén tiña un sistema electrohidráulico similar nos cabriolés de gama alta. Os cabriolés Mercury e Ford Sportsman (con molduras de madeira) estiveron equipados con catro xanelas motorizadas dende 1946 até 1948, e os Mercury e Lincoln en 1951. Estes sistemas foron utilizados por outros modelos de automóbiles de luxo (Imperial e Packard) ata que Chrysler introduciu a operación eléctrica no Imperial de 1951. A dispoñibilidade de alzavidros eléctricos aumentou co uso de motores eléctricos pequenos de alto par. General Motors tamén introduciu a operación totalmente eléctrica en 1954. Isto incluíu asentos de catro posicións e logo de seis posicións, que se introduciron en 1956. Chevrolet introduciu a rareza das xanelas dianteiras eléctricas (só) no modelo de 1954. Ford tamén introduciu os alzavidros eléctricos das catro portas nos sedáns en 1954. Os modelos Nash "Airflyte" de tamaño completo do ano 1955 presentaban alzavidros eléctricos opcionais.
As xanelas de ventilación operadas electricamente xa estaban dispoñíbeis en 1956 no Lincoln Continental Mark II. O Cadillac Fleetwood da década de 1960 viña de serie con xanelas eléctricas de ventilación dianteiras e traseiras, ademais de xanelas laterais eléctricas estándar, para un total de oito controis de fiestras eléctricas no panel da porta do condutor.
Os camións de estrada modernos de servizo pesado con frecuencia teñen unha opción para os controis das xanelas eléctricas; porén, estes son xeralmente o que se coñece como de "ar puro", é dicir, o sistema de ar comprimido que se usa para os freos de ar tamén se usa para as xanelas. Estes tipos de camións utilizaron durante moito tempo cilindros de ar comprimido para axustar a altura do asento. De maneira similar ao sistema electrohidráulico, o ar comprimido simplemente céibase para baixar a xanela e/ou o asento. Deseguido, admítese o ar comprimido no cilindro respectivo para levantar o vidro ou o asento.
Nunha instalación típica de automóbil/camión lixeiro, disponse dun interruptor individual en cada xanela e un conxunto de interruptores na porta do condutor, para que este poida operar todas as xanelas. Estes interruptores adquiriron moitas aparencias diferentes, dende unha placa de cromo até un plástico máis económico.
Porén, algúns modelos como Saab, AB Volvo, Mazda e Holden utilizaron interruptores situados na consola central, onde son accesíbeis para todos os ocupantes. Neste caso, pódense omitir os interruptores montados nas portas. Isto tamén elimina a necesidade de producir compoñentes de porta e cableado separados para as variantes de volante á esquerda e á dereita.
Orixes
thumb|220px|Unha sinxela tecnoloxía contribuíu ao éxito do [[Citroën 2CV.]] As primeiras xanelas na industria do automóbil eran fixas ou desmontábeis, inicialmente só na parte frontal e máis tarde nos laterais. Máis tarde chegaron as xanelas frontais que se podían tombar coa axuda de gonzos. O último avance iñantes da solución moderna foron as xanelas laterais encartábeis. Un exemplo de uso de vidros encartábeis pode observarse no Citroën 2CV. Tamén as xanelas deslizábeis, como no Renault 4 eran frecuentes. As xanelas deslizábeis ou encartábeis teñen dúas vantaxes: son máis económicas e impermeábeis. Os illamentos dos alzavidros non poden asegurar unha impermeabilidade total. Por iso a parte inferior das portas dispón dunha canle para desviar a auga. Se se atascan ou o vehículo non está en posición vertical, entón acumúlase a auga e pode provocar corrosión na porta.
Alzavidros de manivela
O empresario Max Brose foi o primeiro en crear en 1928 os alzavidros mecánicos convencionais por xiro da manivela. Grazas ao freo de resorte antirolo posibilitouse por primeira vez que a xanela permanecese en calquera posición. Esta tecnoloxía comercializouse baixo a marca "Atlas" para fabricantes de automóbiles como Daimler-Benz, Volkswagen así como Borgward e Lloyd.
Alzavidros eléctricos
thumb|Botóns para o control do alzavidros no [[Saab 9-5 (2005).]] En 1938 foi presentado nos Estados Unidos o prototipo Buick Y-Job, que foi o primeiro coche equipado con alzavidros eléctricos. Poucos anos despois introducíronse os alzavidros eléctricos nos coches Lincoln (hoxe parte do Grupo Ford) en 1941.
O primeiro vehículo europeo con alzavidros eléctricos foi o BMW 503 dos anos 1950.
Na actualidade a variante eléctrica é o estándar, cun botón para accionar cada vidro na porta do mesmo. Igualmente, o condutor dispón da posibilidade de accionar os 4 alzavidros, na súa porta ou na consola central.
Funcionamento
thumb|right|Funcionamento dun alzavidros eléctrico. Na imaxe, deslízase cara arriba. No caso de alzavidros eléctricos que funcionan con cordóns tirantes, un motor eléctrico impulsa un tambor co cordón coa axuda dun parafuso sen fin. No tambor os dous extremos do cordón de aceiro están deseñados para que co xiro un extremo se enrole e o outro se desenrole.
Sistema de seguranza
O antipinzamento é un sistema de seguranza que evita danos en obxectos ou persoas se estes son atrapados cando se pecha a xanela.
Os sistemas máis sinxelos implementan o antipinzamento en parte de xeito mecánico por medio de limitadores de par. Os alzavidros eléctricos máis complexos e confortábeis con función de peche automático requiren un sistema antipinzamento: axiña que como o intre de propulsión para pechar elevando o vidro supera un valor límite dependente da posición do vidro, entón invértese a dirección de movemento do vidro para ceibar o obxecto pinzado. O sistema de antipinzamento debe de diferenciar con axuda da posición da xanela se se trata dun obxecto externo ou se se acadou o límite no que se atopa o illamento de goma.
Normalmente impleméntase a función antipinzamento con electrónica do motor, dado que se pode pescudar a posición do vidro no eixe do motor de forma sinxela coa axuda de sensores Hall.
Adenilato quinase
A adenilato quinase, tamén chamada ADK ou mioquinase, é un encima fosfotransferase que cataliza a interconversión dos varios fosfatos de adenosina (ATP, ADP e AMP). A ADK monitoriza constantemente os niveis de nucleótidos fosfato dentro da célula e xoga un importante papel na homeostase da enerxía celular.
José Ramón Vidal Castelo
José Ramón Vidal Castelo, nado en Fruíme (Lousame) o 18 de outubro de 1951, é un mestre e político galego do PSdeG-PSOE, alcalde de Lousame entre 1979 e 2003.
Calistro, Fonteita, O Corgo
Calistro é un lugar da parroquia de Fonteita no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Adenilato quinase
Substrato e produtos
A reacción catalizada é:
José Ramón Vidal Castelo
Traxectoria
Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi mestre en Noia. Militante do PSdeG-PSOE dende 1977, tralas eleccións municipais de 1979 foi elixido alcalde de Lousame polo PSdeG-PSOE ao gañar as eleccións con 6 concelleiros, o mesmo número que a UCD, e contar co apoio da AMDG, unha coalición que presentaba diversos candidatos comunistas e de esquerda en varios concellos. Nas municipais de 1983 foi reelixido alcalde ao obter a maioría absoluta con 11 concelleiros, fronte a só 2 de AP.
Adenilato quinase
Substrato e produtos
ATP + AMP ⇔ 2 ADP
José Ramón Vidal Castelo
Traxectoria
Revalidou a maioría absoluta nos comicios de 1987, 1991 e 1995. Foi deputado provincial polo Partido Xudicial de Noia entre 1991 e 1995, durante o goberno socialista de Salvador Fernández Moreda. Nas municipais de 1999 foi a candidatura máis votada, pero sen maioría absoluta, e gobernou en minoría.
Nas municipais de 2003 perdeu a alcaldía ao gañar o PPdeG e aliarse cunha edil independente, e foi voceiro na oposición durante todo o mandato. Volveu concorrer como candidato socialista nas municipais de 2007 e non foi elixido ao obter o PPdeG a maioría absoluta. Non chegou a tomar posesión como concelleiro, sendo substituído posteriormente á fronte dos socialistas lousamáns por Julio Paradela Busto.
Adenilato quinase
Substrato e produtos
A constante de equilibrio varía coas condicións, pero está preto de 1. Así, a ΔGo para esta reacción está próxima a cero. No músculo de diversas especies de vertebrados e invertebrados, a concentración de ATP é normalmente de 7 a 10 veces maior que a de ADP, e xeralmente 100 veces maior que a de AMP. A velocidade da fosforilación oxidativa está controlada pola dispoñibilidade de ADP. Así, a mitocondria intenta manter os niveis de ATP altos debido á acción combinada da adenilato quinase e os controis da fosforilación oxidativa.
Isocimas
Ata agora identificáronse nove isoformas da proteína ADK humana. Mentres que algunhas están presentes na maioría dos tecidos do corpo, algunhas están localizadas só en tecidos ou partes da célula específicos. Por exemplo, a ADK7 e a ADK8 só se encontran no citosol das células; e a ADK7 encóntrase no músculo esquelético, mentres que ADK8 non. Non só varía a localización das isoformas dentro da célula, senón que a unión ao substrato do encima e a cinética da transferencia do fosforilo son tamén diferentes. A ADK1, é a isocima ADK máis abundante no citosol, ten unha K m unhas mil veces máis alta que as K m de ADK7 e 8, indicando unha unión moito máis feble da ADK1 co AMP. A localización subcelular dos encimas ADK faise incluíndo unha secuencia diana na proteína. Cada isoforma tamén ten unha diferente preferencia polos nucleósidos trifosfato (NTPs). Algúns só usan o ATP, mentres que outros aceptan GTP, UTP e CTP como portadores do fosforilo.
Algunhas destas isoformas prefiren outros NTPs. Hai unha GTP:AMP fosfotransferase mitocondrial, tamén específica para a fosforilación de AMP, que só pode usar GTP ou ITP como doante de fosforilos. A ADK foi tamén identificada en diferents especies de bacterias e en lévedos. Coñécense outros dous encimas máis relacionados coa familia da ADK, que son a uridín monofosfoquinase de lévedos e a UMP-CMP quinase de mofos mucilaxinosos. Algúns residuos están conservados nas distintas isoformas, o que indica o esenciais que son para a catálise. Unha das áreas máis conservadas inclúe un residuo Arg, cuxa modificación inactiva o encima, xunto cun Asp que se sitúa na fenda catalítica do encima e participa nunha ponte salina.
Mecanismo
A transferencia de fosforilos só ocorre cambiando á conformación Pechada o dominio 'LID Aberto' do encima. Isto causa unha exclusión de moléculas de auga que deixa os substratos próximos uns a outros, diminuíndo a barreira de enerxía para o ataque nucleofílico polo α-fosforilo do AMP sobre o grupo γ-fosforilo do ATP, que orixina a formación de ADP por transferencia do grupo γ-fosforilo ao AMP. Na estrutura cristalina do encima ADK de Escherichia coli co inhibidor Ap5A, o residuo Arg88 únese ao Ap5A no grupo α-fosfato. Observouse que a mutación R88G causa unha perda do 99% da actividade catalítica deste encima, o que suxire que este residuo está estreitamente implicado na transferencia de fosforilos. Outro residuo moi conservado é a Arg119, que está na rexión de unión da adenosina na ADK, e actúa facendo de sándwich coa adenina no sitio activo. Suxeriuse que a promiscuidade destes encimas ao aceptaren outros NTPs débese ás interaccións relativamente sen importancia da base no peto de unión do ATP. Unha rede positiva de residuos conservados (Lys13, Arg123, Arg156 e Arg167 na ADK de E. coli) estabiliza a acumulación de cargas negativas sobre o grupo fosforilo durante a transferencia. Dous residuos de aspartato distais únense á rede de arxininas, causando que o encima sufra un pregamento e reduza a súa flexibilidade. Tamén é necesario o magnesio] como [[cofactor, esencial para incrementar a electrofilicidade do fosfato sobre o AMP, aínda que este ión magnesio só se mantén no peto activo por interaccións electrostáticas e disóciase doadamente.
Estrutura
miniatura| Residuos de ADKE. coli implicados na unión do substrato
A flexibilidade e plasticidade permite que as proteínas se unan a ligandos, formen oligómeros, se agreguen e realicen traballos mecánicos. Grandes cambios conformacionais nas proteínas desempeñan un importante papel na sinalización celular. A adenilato quinase é unha proteína de transdución de sinais; así, o balance entre as conformacións regula a actividade da proteína.
miniatura|Esquema que describe o ciclo cinético xenérico da familia do encima ADK. O complexo ternario está etiquetado.
Un estudo de 2007 feito por Whitford et al. mostra as conformacións da ADK cando se une ao ATP ou AMP. O estudo mostra que hai tres conformacións ou estruturas relevantes da ADK: CORE, Aberta e Pechada. Na ADK, hai dous pequenos dominios chamados o LID e o NMP. O ATP únese no peto formado polos dominios LID e CORE. O AMP únese ao peto formado polo dominios NMP e CORE. O estudo de Whitford tamén descubriu que rexións localizadas da proteína despregábanse durante as transicións conformacionais. Este mecanismo reduce a tensión e mellora a eficiencia catalítica. O despregamento local é o resultado das enerxías de tensión en competencia na proteína.
Valeri Korzun
Valeri Grigorievich Korzun, nado en Krasny Sulin, oblast de Rostov, o 5 de marzo de 1953, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TM-24, STS-111 e STS-113, sendo membro da Expedición 5 á Estación Espacial Internacional.
Adenilato quinase
Estrutura
A estabilidade termodinámica local dos dominios de unión ao substrato ATPlid e AMPlid é significativamente menor cando se compara co dominio CORE da ADKE. coli. Ademais, os dous subdominios (ATPlid e AMPlid) poden pregarse de "maneira non cooperativa". A unión dos susbstratos causa unha preferencia polas conformacións 'pechadas' entre todas as que mostrea a ADK (nas paisaxes de enerxía). Estas conformacións 'pechadas' hipotetízase que axudan a retirar a auga do sitio activo para evitar hidrólises inútiles de ATP ademais de contribuíren a optimizar o aliñamento dos substratos para a transferencia de fosforilos. Ademais, o apoencima aínda mostrea as conformacións 'pechadas' dos dominios ATPlid e AMPlid en ausencia de substratos. Cando se compara a taxa de apertura do encima (que permite a liberación do produto) e a taxa de peche que acompaña a unión do substrato, a apertura é o proceso máis lento.
Valeri Korzun
Traxectoria
Korzun graduouse na Facultade de Aviación Militar de Kachin en 1974. Entrou no corpo de cosmonautas en decembro de 1987, participando nas misións Soiuz TM-24, STS-111 e STS-113, sendo membro da Expedición 5 á Estación Espacial Internacional, acumulando un total de 516,42 días no espazo.
Adenilato quinase
Monitorización metabólica
A capacidade dunha célula de medir termodinamicamente os niveis enerxéticos proporciónalle un método para monitorizar os procesos metabólicos. Ao monitorizar continuamente e alterar os niveis de ATP e os outros adenil fosfatos (niveis de ADP e AMP), a adenilato quinase é un importante regulador do gasto de enerxía a nivel celular. A medida que cambian os niveis de enerxía baixo deiferentes estreses metabólicos a adenilato quinase pode entón xerar AMP, e este composto actúa como unha molécula de sinalización nas seguintes fervenzas de sinalización. Este AMP xerado pode, por exemplo, estimular varios receptores dependentes de AMP como os que interveñen nas vías glicolíticas, canles de K-ATP, e proteína quinase activada por AMP (AMPK). Factores comúns que inflúen nos niveis de nucleótidos de adenina, e, por tanto, na actividade da ADK, son o exercicio, o estrés, cambios nos niveis de hormonas e a dieta. Isto facilita a descodficación da información celular ao catalizar intercambios de nucleótidos na íntima “zona detectora” dos sensores metabólicos.
Lanzadeira de ADK
A adenilato quinase está presente nos compartimentos mitocondrial e miofibrilar da célula, e proporciona dous fosforilos de alta enerxía (β e γ) do ATP para que sexan transferidos entre moléculas de nucleótidos de adenina. En esencia, a adenilato quinase transporta ATP a sitios de alto consumo de enerxía e retira o AMP xerado no decurso destas reaccións. Estas fosfotransferencias secuenciais teñen en último extremo como resultado a propagación de grupos fosforilos entre conxuntos de moléculas de ADK. Este proceso pode entenderse como unha "cadea humana" (neste caso de moléculas) de ADK que produce cambios no fluxo metabólico local sen cambios aparentes globais nas concentracións de metabolitos. Este proceso é extremadamente importante para a homeostase global da célula.
Deficiencia de nucleósido difosfato quinase
A nucleósido difosfato quinase é un encima que cataliza in vivo a síntese dependente de ATP de ribo- e desoxirribonucleósidos trifosfato. En bacterias mutadas de Escherichia coli que tiñan unha nucleósido difosfato quinase alterada, a adenilato quinase realizaba unha función encimática dobre, xa que complementaba a deficiencia en nucleósido difosfato quinase.
Anemia hemolítica
A deficiencia en adenilato quinase no eritrocito está asociada coa anemia hemolítica. Esta é unha rara eritroencimopatía hereditaria que nalgúns casos está asociada con atraso mental e discapcidade psicomotora. Informouse de polo menos dous pacientes que experimentaron ictericia neonatal e esplenomegalia e requiriron transfusións de sangue debido a esta deficiencia. Noutro paciente un fragmento anormal con substitucións A → G homocigotas e heterocigotas no codón 164 causaron graves deficiencias na ADK de eritrocitos. Estudouse tamén o caso de dous irmáns que tiñan deficiencia na ADK do eritrocito, pero un non presentou evidencias de hemólise.
A AK1 e o refluxo coronario post-isquémico
O knockout de AK1 altera a sincronía entre o fosfato inorgánico e o recambio dos sitios que gastan ATP e os que o sintetizan. Isto reduce a comunicación do sinal enerxético no corazón postísquémico e precipita o refluxo coronario inadecuado despois de isquemia e reperfusión.
Adaptacións estrututrais
A ablación xenética de AK1 diminúe a tolerancia ao estrés metabólico. A deficiencia de AK1 induce unha variación específica de tipo de fibra muscular en grupos de transcritos na glicólise e o metabolismo mitocondrial e en produtos xénicos que definen eventos estruturais e mioxénicos. Isto apoia o metabolismo enerxético muscular.
Chavín, Fonteita, O Corgo
Chavín é un lugar da parroquia de Fonteita no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Lixeiro
Lixeiro é un libro de poemas de Ismael Ramos publicado en 2021 por Edicións Xerais en papel e ePub.
Características
miniatura|[[Ismael Ramos, con Alba Cid, presentando Lixeiro na Libraría Paz de Pontevedra en xuño de 2021]] Comeza cunha cita de Peter Handke: Ao final direi algo, un pouco
Son dúas partes: Notas e agradecementos: Algúns dos poemas do libro foron premiados en 2020 no certame Xuventude Crea. O libro de poemas foi escrito entre 2016 e 2020 e titulouse nalgún punto O libro dos amigos.
Segundo a editora :
Para Laura Martelo :
O propio autor sinala nunha entrevista :
En "Unha postal" di o poeta:
Tesouro de Wold Newton
O tesouro de Wold Newton é un tesouro numismático achado en 2014 en Wold Newton, Yorkshire, Inglaterra, composto por 1.857 moedas romanas datadas a principios do século IV d. C., depositadas nun recipiente de cerámica.
Trátase do maior tesouro romano deste tipo descuberto no norte de Inglaterra.
Descuberta
O tesouro foi descuberto polo detector de metais David Blakely o 21 de setembro de 2014 nunha leira preto de Wold Newton, en Yorkshire Leste.
O descubridor notificou o achado ao Portable Antiquities Scheme, o que posibilitou aos arqueólogos o seu estudo in situ.
Contido e datación
O tesouro de Wold Newton componse de 1.857 moedas de aliaxe de cobre, todas elas nummi excepto un antoniniano. Todos os nummi datan do período 294-307 d.C. e o antoniniano do 268-270 d.C. O feito de que as moedas máis recentes daten de 307 suxire que o tesouro debeu ser agochado preto desa data.
A suma de diñeiro agochada equivalía no seu tempo ao salario anual dun lexionario, ao soldo de tres anos dun carpinteiro ou ao de seis anos dun labrego.
As moedas acháronse no interior dunha vasilla de cerámica agrisada do século IV, xunto a un prato fragmentado e outros fragmentos de cerámica, algúns dos cales podería ter servido como tapa da vasilla.
Adquisición e conservación
Logo de ser legalmente declarado como tesouro, o achado valorouse en algo máis de 44.000 libras. O Museo de Yorkshire comezou o 25 de xullo de 2016 unha campaña de recadación de fondos co fin de reunir o diñeiro, que incluíu doazóns de centos de persoas de todo o mundo, así como 10.000 libras doadas conxuntamente polo Arts Council England e o Victoria and Albert Museum, e 9.981 libras achegadas por American Friends of the Arts.
O tesouro estivo exposto ao público o 1 de xuño de 2017 no Museo de Yorkshire como parte do Festival Romano de York, e posteriormente pasou a formar parte da súa exposición permanente.
Jean Tricou
Jean Louis Tricou, nado en Lión o 13 de setembro de 1890 e finado na mesma cidade o 27 de xaneiro de 1977, foi un numismático e notario francés, conservador do Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión e presidente da Sociedade Francesa de Numismática.
Traxectoria
Jean Tricou cursou o seu ensino secundario no Collège des Minimes de Lión. Logo licenciouse en Dereito e en 1919 comezou a traballar no despacho do seu pai, Georges Tricou, notario de Lión, a súa cidade natal. O 26 de decembro de 1930 sucedeu o seu pai como titular da notaría e foi membro da Cámara de Notarios de Lión. Non abandonou este posto ata 1961, cando llo cedeu ao seu xenro.
Tricou herdou do seu pai e do seu avó, Claude Vachez —tamén notario— non só a súa profesión, senón tamén o seu interese pola historia, a numismática e as artes. Comezou unha incipiente colección de moedas na súa infancia, coa axuda do seu pai, e o seu estudo levouno a interesarse tamén pola heráldica e a sixilografía. En 1909 publicou o seu primeiro artigo, en Archives de la Société des collectionneurs d'ex-libris.
En 1913 foi admitido na Sociedade Literaria, Histórica e Arqueolóxica de Lión, e Tricou expandiu o ámbito das súas investigacións a todos os aspectos da historia de Lión antes da Revolución Francesa, o que deu lugar a unha gran cantidade de publicacións. miniatura|260x260px|Placa no [[Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión, dedicada a Jean Tricou.]] Tricou participou moi activamente na vida intelectual da súa cidade, e foi membro e promotor de diversas entidades e sociedades eruditas. En 1954, foi un dos fundadores do Círculo Lionés de Numismática, que tivo como primeira sede o despacho da súa notaría; tamén foi o presidente do Círculo ata 1970, e en 1956 instituíu as Xornadas Numismáticas de Lión. Igualmente, presidiu a Academia das Ciencias, as Letras e as Artes de Lión, na que ingresou en 1942, e foi membro da Sociedade Literaria, Histórica e Arqueolóxica de Lión. Exerceu tamén como conservador do Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión desde 1945 ata a súa morte.
En 1924 ingresou na Sociedade Francesa de Numismática, entidade da que foi presidente durante o período 1957-1959. Tricou formou parte do grupo de directores da Revue numismatique desde 1962 ata o seu falecemento.
Jean Tricou faleceu a mañá do 27 de xaneiro de 1977. Estivo casado con Marthe Breton, que falecera o 29 de decembro de 1960. O seu acervo documental consérvase nos Arquivos Municipais de Lión.
Publicacións
Jean Tricou foi un prolífico autor de artigos relativos ás súas investigacións históricas e numismáticas; estes superan as 350 referencias e foron publicados sobre todo en publicacións periódicas como Revue Numismatique e o Bulletin de la Société française de numismatique. Tamén publicou unha boa cantidade de traballos monográficos, dos que aquí se escolman algúns dos máis significativos:
Erich B. Cahn
Erich Bernhard Cahn, nado o 24 de febreiro de 1913 en Frankfurt e finado o 26 de abril de 1993 en Berna, foi un numismático e comerciante de moedas alemán, nacionalizado suízo en 1948.
Traxectoria
Erich B. Cahn proviña dunha coñecida familia de comerciantes numismáticos de Frankfurt. O seu avó, Adolph E. Cahn (1840-1918) fundara en 1874 unha tenda de moedas nesa cidade, que chegou a organizar poxas importantes. O seu pai, Ludwig Theodor Cahn (1877-1924) e o seu irmán Julius Cahn (1871-1935) dirixiron conxuntamente ese negocio familiar ata despois da primeira guerra mundial.
Ademais do labor comercial, Erik B. Cahn foi un investigador numismático e é autor de diversos traballos monográficos acerca da historia da moeda suíza e do sur de Alemaña. En 1968 acadou o doutoramento pola Universidade de Basilea cunha tese acerca das moedas da Baviera ducal e electoral de 1506 a 1679.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por Erich B. Cahn:
Bērze, unidade administrativa
miniatura|250px|Localización de Bērzes pagasts en [[Letonia]]
Xeografía
miniatura|250px|Atardecer en Bērzes pagasts Esta entidade ocupa unha superficie de 80,57 km².
No ano 2021 tiña unha poboación de 1 596 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 20 hab./km².
Alberto Sordi
Alberto Sordi, nado en Roma o 15 de xuño de 1920 e finado na mesma cidade o 24 de febreiro de 2003, foi un actor, director e guionista de cinema italiano.
Traxectoria
Sordi naceu en Roma, de pais mestres e músicos, último dos seus cinco fillos. Recibiu o seu nome por un irmán máis vello que morreu varios días antes de que el nacese. Sordi entrou na academia das artes dramáticas de Milán, mais foi expulsado polo seu forte acento romano. Mentres tanto estudou para converterse en cantante de ópera. A súa voz acabou por converterse na súa marca.
Sordi comezou a súa carreira artística aos dezanove anos, como dobrador do cómico Oliver Hardy (do dúo O Gordo e o Fraco). Despois, participou en programas de radio e nalgunhas obras de teatro, mais foi no cinema que alcanzou fama internacional.
Sordi actuou en cerca de 150 filmes ao longo de máis de sesenta anos de actividade artística.
Faleceu catro meses antes do seu 83 aniversario por mor dun cancro de pulmón. Unha multitude de máis dun millón de persoas reuniuse para honralo no seu funeral celebrado na basílica de San Xoán de Latrán. Ata a súa morte residiu na súa magnífica villa en Roma, hoxe coñecida como Villa Sordi.
A Costa de Pandos, Fonteita, O Corgo
A Costa de Pandos é un lugar da parroquia de Fonteita no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Río Bērze
Discorre durante 107 km antes de desembocar no río Svēte.
Os seus principais afluentes son o Bikstupe, o Sesava, o Ālav, o Līčupe e o Gardene.
As principais localidades ao longo do curso deste río son Zebrene, Biksti, Kaķenieki, Annenieki, Dobele, Bērze e Līvbērze.
Características
De réxime nival e pluvial, a súa lonxitude é de 107 km, e a súa conca abrangue 903,9 km2.
O Bērze é considerado o segundo río máis rápido do país despois do Ogro.
O río ten un lago artificial no territorio de Annenieki, no municipio de Dobele, que se estende por 27,4 ha cunha profundidade media de 2 m e unha máxima de 5,9 m.
A presa foi creada no século XIX, e foi dotada dunha turbina en 1952, o que permitiu transformar o muíño dunha antiga leira nunha pequena central hidroeléctrica que funcionou até 1970. Posta de novo en servizo en 2002, a súa potencia é de 300 kW. No encoro viven varias especies de peixes: Esox lucius, Perca fluviatilis, Rutilus rutilus, Abramis brama, Sander lucioperca, Tinca tinca, Cyprinus carpio, Lota lota, Carassius carassius, Scardinius erythrophthalmus e Leuciscus leuciscus.
O Noviño, Fonteita, O Corgo
O Noviño é un lugar da parroquia de Fonteita no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
O Mesón dos Ramos, Fonteita, O Corgo
O Mesón dos Ramos é un lugar da parroquia de Fonteita no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Toponimia
O topónimo "Mesón" pode facer referencia a un establecemento público onde se serve comida, ou tamén pode estar vinculado cun orónimo que fai referencia a unha zona chá e elevada, nunha relación figurada co termo meso semellante á existente entre meseta e mesa.
Rubial, Fonteita, O Corgo
Rubial é un lugar da parroquia de Fonteita no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Soutolubián, Fonteita, O Corgo
Soutolubián é un lugar da parroquia de Fonteita no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Ekaterina Budanova
Ekaterina Vasilievna Budanova (Екатерина Васильевна Буданова), coñecida como Katia (Катя), nada en Konoplanka (Imperio Ruso) o 6 de decembro de 1916 e finada en Novokasnovka (RSS de Ucraína) o 19 de xullo de 1943, foi unha aviadora de combate na Forza Aérea Soviética durante a Segunda Guerra Mundial. Atribúenselle decote polo menos cinco vitorias aéreas. Xunto con Lidia Litviak, é a miúdo considerada unha das dúas mulleres ases de combate a nivel mundial.
Primeiros anos
Budanova naceu nunha familia campesiña en Konoplanka, unha aldea da gubernia de Smolensk. Tras rematar a primaria con notas brillantes, tivo que abandonar os estudos pola morte do pai, e empezou a traballar coidando nenos. Con 13 anos a nai enviouna a Moscova coa súa irmá, onde empezou a traballar como carpinteira nunha fábrica de aeronaves. Alí empezou a interarse pola aviación, e uniuse á sección de paracaidismo dun aeroclub. Obtivo a súa licenza de voo en 1934 e graduouse como instrutora de voo en 1937. Participou en varios desfiles aéreos a bordo do monopraza Yakovlev UT-1. dereita|miniatura|Un Yakovlev UT-1. Katia Budanova pilotou este modelo de aeronave en varios desfiles aéreos sobre [[Moscova antes da Gran Guerra Patria]]
Segunda Guerra Mundial
Despois do ataque alemán á URSS en xuño de 1941, alistouse na aviación militar e foille asignada o 586º Rexemento Aéreo, formado por Marina Raskova. Esta unidade estaba composta unicamente por mulleres e foi equipado con Yak-1. Nun principio, as aviadoras foron colocadas en tres unidades non mixtas: o 586º Rexemento Aéreo, o 587º Rexemento Aéreo de Voo Picado e o 588º Rexemento Aéreo de Bombardeiros Nocturnos. Os 500 nomeamentos tiñan como obxectivo inicial reforzar as fortificacións defensivas. Eran unidades compostas por mulleres que foran instrutoras de voo ou membros de clubs de voo xa dende antes da guerra.
O 586º, liderado pola comandante Tamara Kazarinova, entrou no combate na primavera de 1942 como parte da retagarda. En maio de 1942 este rexemento foi enviado a Anisovka, onde foi asignado á 144ª Unidade Aérea para cubrir as instalacións ferroviarias próximas á cidade de Saratov. Foi aquí onde Budanova participou por primeira vez nunha misión de combate aéreo. Porén, conforme se foi prolongando a Batalla de Stalingrado, tamén se foron esgotando os suplentes dos aviadores masculinos. Vendo as habilidades desas mulleres, a Stavka (alto mando soviético) empezou a asignar aviadoras seleccionadas a unidades masculinas xa existentes.
O 10 de setembro, Budanova foi asignada, xunto con Lidia Litviak, Maria Kuznetsova e Raisa Beliaeva, ao 437º Rexemento Aéreo. Este tiña a súa base en Verkhnania Akhtuba, na marxe dereita do río Volga, centrado na batalla de Stalingrado. O 437º, formado por cazas LaGG-3, estaba liderado polo comandante Khvostikov, quen se mostraba inicialmente escéptico ante as habilidades das mulleres para pilotaren avións.
Segundo algunhas fontes, derrubou o seu primeiro adversario (un caza Messerschmitt Bf 109) o 14 de setembro de 1942, en conxunto con Lidia Litviak. Segundo Ekaterina Polunina, arquivista do rexemento, o 2 de outubro de 1942 Budanova conseguiu as súas dúas primeiras vitorias en solitario ao derrubar un Junkers Ju 88 e un Bf 109. Con todo, segundo Inna Pasportnikova, mecánica de Budanova, derrubou a súa primeira aeronave o 6 de outubro, nun ataque a trece bombardeiros Ju 88.
Dende outubro até xaneiro de 1943 Budanova e Litviak prestaron servizo na zona de Stalingrado co 9º Rexemento Aéreo de Gardas, un grupo de elite comandado por Lev Shestakov, Heroe da Unión Soviética. Este rexemento estaba formado por ases ou potenciais ases. Un deles foi Vladimir Lavrinenkov, quen acabou a guerra con 36 cazas derrubados en solitario e outros 11 en conxunto. Máis adiante recordou que Budanova «era alta, tiña sempre o cabelo curto,... e co traxe de voo posto apenas destacaba entre os compañeiros». Describiu a Budanova como «unha persoa de carácter alegre», mentres que Litviak semellaba «pensativa e tranquila». Consideraba a ambas excelentes pilotos.
Malia as dúas mulleres voaren xuntas ao principio, máis adiante adoitaban voaban por separado como copilotos. Durante a súa estadía na zona de Stalingrado, solicitouse o retorno das dúas mulleres ao 586º Rexemento Aéreo. Anos despois, Pasportnikova lembraba que «Budanova e Litviak solicitáronlle ao tenente coronel Shestakov, comandante do 9º Rexemento Aéreo de Gardas, que as deixase ficar no rexemento». Recibiron o permiso e permaneceron nese rexemento durante máis de tres meses.
O 10 de decembro Budanova derrubou dous Messerschmitt Bf 110. Durante os meses seguintes atribuíronselle varios éxitos máis. miniatura|Budanova derrubou dous [[Messerschmitt Bf 110|Bf 110 o 10 de decembro de 1942, o seu primeiro éxito dobre]] En xaneiro de 1943 o 9º Rexemento Aéreo de Gardas foi re-equipado con cazas P-39 "Airacobra", construídos nos EUA. Budanova e Litviak pasaron ao 296º Rexemento Aéreo (máis tarde renomeado como 73º Rexemento Aéreo de Gardas) de Nikolai Baranov, e continuaron a pilotar o Yak-1. Neste rexemento Budanova e Litviak conseguiu os máis dos seus logros en combate. Baranov escolleu a Budanova como copiloto, mentres que o xefe de escuadra Aleksei Solomatin escolleu a Litviak.
Budanova recibiu axiña autorización para a «caza libre», un privilexio concedido a pilotos agresivos e exitosos.
O 10 de febreiro de 1943, nas proximidades de Rostov do Don, derrubou un Focke-Wulf Fw 190 xunto co Primeiro Tenente Nikolai Demkin e o copiloto Tenente Boris Gorkhiver.
O 23 de febreiro foi condecorada coa Orde da Estrela Vermella. O 9 de marzo, entre as 17:30 e as 18:30, notificou o derrubamento dun Bf 109 xunto co Tenente Oleg Filipchenko.
O 20 de abril de 1943 o semanario Ogoniok, dirixido a adultos novos, incluíu na súa portada unha imaxe de Budanova e Litviak. Nun artigo detallábanse os seus logros, en especial os obtidos en conxunto. A revista enumerou as misións de combate e vitorias en conxunto até o momento das dúas aviadoras. O 30 de maio, baixo as ordes de Soshnikov, Budanova participou na destrución doutro Bf 109.
Última misión
O 19 de xullo de 1943 participou na última misión, preto de Novokrasnovka. Aquela mañá despegou para actuar de escolta e nas proximidades da cidade de Antratsit (óblast de Luhansk) estivo implicada nunha batalla con cazas Bf 109. Inna Pasportnikova relembraba: "«Albiscou tres Messerschmitt que se dirixían contra un grupo de bombardeiros. Katia atacou e distraeu o inimigo. Unha loita desesperada tivo lugar no ar. Katia logrou ter unha aeronave inimiga a tiro para cribala. Foi a quinta aeronave que derrubou en solitario. O caza de Katia elevouse rapidamente e botouse en picado sobre unha segunda aeronave inimiga. Cheo de balazos, o segundo Messer fuxiu cara o oeste envolto en fume negro. Porén, o caza de Katia fora alcanzado; as súas as xa estaban entre linguas de lume.'"Budanova logrou apagar o lume e realizar unha aterraxe forzada en terra de ninguén. Porén, cando foron os labregos da zona sacala da aeronave, xa estaba morta. Enterrárona nos arrabaldes da aldea de Novokrasnovka. O piloto que a derrubou foi Georg Schwientek, cun JG 52, ou Emil Bitsch, cun 8/JG 3, os dous únicos que notificaron ese día o derrubamento dun Yak-1 nesa zona.
Número de vitorias
Existen varias versións sobre o número de vitorias aéreas de Budanova. O máis estendido é un reconto de 11 derrubamentos (6 individuais e 5 en conxunto). Algunhas fontes mesmo notifican un total de 11 vitorias en solitario.
Pasportnikova afirmou que Budanova levaba cinco vitorias en solitario cando finou. Varias fontes da historia da aviación rusa cuestionan o recoñecemento de Budanova como ás de combate.
Andrei Simonov e Svetlana Chudinova atribúenlle só tres vitorias en solitario, mentres que Mikhail Bikov rexistra tres en solitario e unha en conxunto. En abril de 1943 a revista soviética Smena citou tres vitorias en solitario e tres en conxunto.
Na cultura popular
A serie de banda deseñada White Lily, de Pocket Jacks Comics, está protagonizada por unha Budanova trasladada á ficción. A historia describe con detalle a súa relación con Lidia Litviak.
Vandal
Os vándalos foron unha tribo xermánica oriental, que saqueou Roma en 455, e o termo aplícase hoxe a quen comete vandalismo. En lingua inglesa vándalo é vandal, termo homónimo para o apelido de diversas persoas, bandas de música e empresas. Pode referirse a:
Música
Outros
Kārlis Ulmanis
Kārlis Vilhelms Augusts Ulmanis, nado o 4 de setembro de 1877​ en Bērze, Letonia, e finado o 20 de setembro de 1942​ en Krasnovodsk, Turkmenistán, foi dos máis importantes políticos letóns de antes da segunda guerra mundial, durante o período de independencia de Letonia de novembro de 1918 a xuño de 1940.
O legado da súa ditadura segue dividindo hoxe a opinión pública de Letonia.
Traxectoria
Ulmanis estudou Agronomía na ETH de Zúric (Suíza) e na Universidade de Leipzig (Alemaña).
Tras a revolución de 1905 exiliouse nos Estados Unidos. Durante o período de exilio estudou na Universidade de Nebraska–Lincoln usando o nome de Karl August Ulmann, obtendo o título de licenciado en Agricultura.