cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patraix
A poboación censada no 2009 era de 58.947 habitantes segundo o concello de Valencia.
Localización e distribución
miniatura|Situación do distrito na cidade de Valencia Limita cara o norte co distrito de L'Olivereta, ao sur cos distritos de Jesús e Pobles del Sud, ao leste con Extramurs e ao oeste co municipio de Xirivella.
O distrito de Patraix tiña 58.401 habitantes en 2007, divididos entre cinco barrios:
Torre del Tiro Tirso
A Torre del Tiro Tirso é unha montaña española de 2.641 metros enclavada no Macizo Central dos Picos de Europa, na provincia de León.
O seu cume foi ascendido oficialmente por primeira vez polo alemán Gustavo Schulze o 19 de setembro de 1906. A súa dificultade de escalada é Algo Difícil Inferior.
Igrexa de Irlanda
A Igrexa de Irlanda é unha provincia autónoma da Comuñón anglicana. Ten xurisdición sobre a totalidade da illa de Irlanda, e é a segunda crenza en número de fieis por detrás do catolicismo. Como outras igrexas anglicanas, mantén elementos anteriores á reforma protestante, en particular o goberno episcopal. Porén, en materia teolóxica e litúrxica, incorpora moitos dos principios da reforma inglesa. A igrexa considérase ao mesmo tempo "católica e reformada", como a maioría de igrexas anglicanas, é acolle tanto membros máis próximos ao catolicismo (coñecidos como high church) como outros máis achegados ao protestantismo (low church ou evanxélicos). Na República é a segunda tradición relixiosa, e a terceira en Irlanda do Norte.
A Pereira, Santa Mariña do Monte, San Sadurniño
A Pereira é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (10 homes e 5 mulleres).
O Ladelo, Rioaveso, Cospeito
O Ladelo é un lugar da parroquia de Rioaveso no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
José María Figueres
José María Figueres Olsen, nado en San Xosé o 24 de decembro de 1954, é un empresario e político costarriqueño, experto internacional en Desenvolvemento Sustentábel e Tecnoloxía. Foi Presidente de Costa Rica de 1994 a 1998, ministro de Comercio Exterior de 1986 a 1988, e ministro de Agricultura e Gandería de 1988 a 1990.
Experiencia Política
En 1986, o entón presidente (1986-1990) e Premio Nobel da Paz de 1987, Óscar Arias, designou a Figueres a misión de modernizar o debilitado INCOFER (Instituto Costarriqueño de Ferrocarrís). Pouco tempo despois tras cumprir co seu cometido, foi nomeado ministro no Goberno Arias, primeiro de Comercio Exterior e logo de Agricultura. Unha vez concluído o seu período no Goberno, Figueres seguiu os seus estudos académicos na Escola de Goberno John F. Kennedy]] da Universidade Harvard, graduándose en 1991 cun mestrado en Administración Pública.
Ao seu regreso a Costa Rica, Figueres anuncia a súa intención de concorrer á presidência polo seu partido, o Partido Liberación Nacional (PLN). Tras unhas primarias acaloradas e moi disputadas con cinco pre-candidatos, Figueres conseguiu a indicación como candidato o 1993, e gañou as eleccións nacionais en febreiro de 1994. Con 39 anos de idade, José María Figueres Olsen foi elixido Presidente de Costa Rica por un mandato de catro anos, converténdose no presidente máis novo do país no século XX.
Presidencia
O Presidente Figueres promoveu o Desenvolvemento Sustentábel como marco principal para as accións do seu Goberno. Este programa estaba baseado en tres alicerces: en primeiro lugar, transformar a economía costarriqueña cara a unha maior produtividade, con especial énfase na tecnoloxía. Segundo, que a sociedade costarriqueña expresase unha maior solidariedade, creando oportunidades para o benestar común. E, en terceiro lugar, que a sociedade desenvolvésese en harmonía coa natureza (do libro de Leonardo Garnier, "Gobernando en Tempos de Cambio: Administración Figueres Olsen"). A súa administración é recoñecida por traballar para avanzar e promover unha maior integración de Costa Rica na economía globalizada.
Críticas
Para algúns, o mandato do Presidente Figueres foi controvertido. As principais críticas son:
Prison Sex
"Prison Sex" é un sinxelo da banda estadounidense de metal progresivo Tool. Foi editado no ano 1993 coma primeiro sinxelo do seu álbum de estrea Undertow.
Vídeo musical
O vídeo para "Prison Sex" foi creado coa técnica de animación stop motion, e foi dirixido polo guitarraista Adam Jones (que tiña experiencia previa en dirección artística e animación, incluído o traballo cos dinosauros de Jurassic Park). O vídeo foi retirado da MTV debido ao seu contido perturbador. "Prison Sex" foi nomeada nos MTV Music Video Awards de 1995 na categoría de Mellores efectos especiais.
RNA
As siglas RNA poden referirse a:
The Fame
The Fame é o primeiro álbum de estudio da cantante de pop estadounidense Lady Gaga. Todas as cancións están escritas pola propia cantante, coa axuda dos produtores.
Composición
Gaga comezou a escribir este álbum en 2006, traballando con varios produtores (RedOne, Fusari, Kierszebaum). As cancións deste álbum están inspiradas, na súa maioría, no amor de Gaga á fama, e máis polo miúdo, ao estilo de vida da clase rica e famosa de Nova York. Musicalmente, ten influencias do electropop e synthpop da década dos anos 80, mesturando este estilos co dance. En canto ao título e concepto do álbum, a mesma Gaga explicou: The Fame'' é sobre como calquera se pode sentir famoso. A cultura pop é arte. A fama que canto no álbum é unha fama compartibel, quérovos invitar a todos á festa, quero que a xente se sinta parte deste estilo de vida.''
Promoción
O primeiro single foi Just Dance (8 de abril de 2008), foi a canción que deu a coñecer a Gaga internacionalmente, estaba no top 10 de máis de 30 países. Ten vendidos, ata a data de hoxe, 7.700.000 copias a nivel mundial. O segundo single foi Poker Face (25 de setembro de 2009). Esta canción foi #1 en 15 países e deulle un gran recoñecemento mundial a Gaga, converténdose na súa canción máis coñecida. Hoxe en día, as súas vendas sitúanse nos 10.000.000 de exemplares. Eh, Eh (Nothing Else I Can Say) foi lanzada como terceiro sinxelo do álbum en Suecia, Australia e Nova Zelandia (xaneiro de 2009). Máis tarde, sería lanzada en Francia. LoveGame foi seleccionada como o terceiro single mundial en marzo de 2009, acadando o top 5 nas principais listas mundiais. O último sinxelo extraído do álbum debut da neoiorquina foi Paparazzi en xullo de 2009. Esta canción contou cun impresionante vídeo dirixido por Jonas Akerlund e converteuse no cuarto número un de Gaga na lista estadounidense Pop Songs. Á par, Gaga saía a promocionar o disco nunha pequena xira que a levaría a percorrer pequenos escenarios de Europa e Norteamérica, o The Fame Ball Tour.
Cancións
Bonus Tracks
Demanda Química de Osíxeno
En química ambiental, a determinación da Demanda Química de Osíxeno (DQO) adoita empregarse para medir a presenza indirecta de compostos orgánicos en auga.
A DQO serve para determinar a cantidade de contaminantes orgánicos que se poden atopar tanto en augas superficiais (como serían as augas de. lagoas, ríos e encoros) ou augas residuais (urbanas ou industriais) facendo da DQO unha media útil para medir a calidade da auga ou o grao de contaminación orgánica que presenta. Adoita expresarse en termos de miligramos por litro (mg/l), o que indica a masa de osíxeno consumido por litro de disolución.
O fundamento da análise da DQO en augas baséase en que practicamente todos os compostos orgánicos se oxidan a dióxido de carbono cun axente oxidante forte, nun ambiente fortemente ácido (normalmente usando dicromato de potasio como axente oxidante en presenza de ácido sulfúrico). Cómpre sinalar que durante o ensaio o ión amonio que puidera estar presente non reacciona, permanecendo inalterado.
Goberno de España
A súa regulación fundamental está nos Títulos IV e V da Constitución, e na Lei 50/1997, de 27 de novembro, do Goberno.
Composición
miniatura|Goberno de Pedro Sánchez (decembro de 2018) Segundo o artigo 98 da Constitución Española e o artigo 1.2 da Lei do Goberno, o Goberno de España está composto por:
Biduído, Ames
Santa María de Biduído é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Ames, na comarca de Santiago. Ten unha superficie de 5,8 km². Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 14.523 habitantes (6.900 homes e 7.623 mulleres). A parroquia ten 16 entidades de poboación, sendo O Milladoiro a máis habitada.
Goberno de España
Requisitos
De acordo co artigo 11 da Lei do Goberno, "para ser membro do Goberno requírese ser español, maior de idade, gozar dos dereitos de sufraxio activo e pasivo, así como non estar inhabilitado para exercer emprego ou cargo público por sentenza xudicial firme".
Foro penal
Os membros do Goberno gozan dun foro procesual penal propio, de maneira que haberán de ser xulgados pola Sala do Penal do Tribunal Supremo.
A iniciación dunha causa por traizón ou contra a seguridade do Estado só poderá responder á iniciativa dunha cuarta parte do Congreso dos Deputados, aprobada pola maioría absoluta do mesmo, non podendo ser concedido o indulto en tales supostos.
O Goberno de España na XIV Lexislatura
A composición do Goberno de España durante a XIV Lexislatura é o seguinte:
Organización
Os membros do Goberno reúnense en Consello de Ministros e en Comisións Delegadas do Goberno.
Contémplanse tamén diversos órganos de colaboración e de apoio do Goberno no Capítulo II do Título I da Lei do Goberno, concretamente os Secretarios de Estado, a Comisión Xeral de Secretarios de Estado e Subsecretarios, o Secretariado do Goberno e os Gabinetes.
Consello de Ministros
O Consello de Ministros é o órgano colexiado plenario do Goberno. Reúne a todos os membros do Goberno (Presidente, Ministros, e en caso de existir, Vicepresidentes e Ministros sen Carteira), podendo ser convocados os Secretarios de Estado.
Dada a súa composición, o Consello de Ministros adoita identificarse co propio Goberno, ostentando ademais unha natureza dual (de elo) como órgano de Goberno e como órgano Administrativo. Isto último levou á xurisprudencia constitucional a soster a teoría do "acto de Goberno" (rexido pola oportunidade política), fronte ao "acto administrativo" (que aínda podendo ser discrecional, é xudicializable).
Comisións Delegadas do Goberno
As Comisións Delegadas do Goberno son órganos colexiados reducidos, que se crean e suprimen por Real Decreto do Consello de Ministros, a proposta do Presidente do Goberno.
O devandito Real Decreto haberá de recoller os membros do Goberno que integran a Comisión Delegada (podendo incluírse Secretarios de Estado), nomeando a un Presidente e a un Secretario, e determinando as funcións que desenvolverá o órgano.
Haberán de preparar as propostas a realizar no Consello de Ministros, cando estas requiran a intervención conxunta de varios Ministerios. Tamén teñen entre as súas funcións a de resolver os asuntos, que a pesar de afectar a varios Ministerios, non requiren da intervención de todos eles, desconxestionando así o labor do Consello de Ministros. Finalmente, encargaranse de coordinar a actuación conxunta dos Ministerios que a integren, así como de examinar as cuestións de carácter xeral que teñan relación con varios dos seus Departamentos Ministeriais.
A regulación do órgano sitúase na Lei de Goberno, esixindo para a súa modificación, creación e supresión un Real Decreto do Consello de Ministros a proposta do Presidente do Goberno.
A presidencia de toda Comisión Delegada recae no Presidente do Goberno ou nos seus Vicepresidentes. De maneira excepcional, incluíuse como membro dunha Comisión Delegada do Goberno a un Alto Cargo sectorial.
Presidente do Goberno
Trátase da maxistratura con maior poder político efectivo do Estado. É o membro máis importante do Goberno, sendo ademais o encargado de nomear e destituír á súa libre disposición a ministros e vicepresidentes. A confianza do Congreso dos Deputados de España élle outorgada a el persoalmente, tendo por iso unha autoridade moi ampla dentro do Executivo.
O artigo 98.2 da Constitución do 1978 afirma que o Presidente do Goberno "dirixe a acción do Goberno e coordina as funcións dos demais membros do mesmo, sen prexuízo da competencia e responsabilidade directa destes na súa xestión". Xunto cunha ampla gama de funcións de carácter constitucional, a súa tarefa de cara á Administración Pública vén enumerada no artigo 2 da Lei de Goberno, que lle encarga a determinación orgánica e funcional do Goberno, a representación deste e da súa política, e a dirección e coordinación dos membros do equipo de Goberno.
Así, no referente á estruturación orgánica e funcional do Goberno, o Presidente, segundo dita o artigo 2.2.j LGob, será o encargado de "crear, modificar e suprimir, por Real Decreto, os Departamentos Ministeriais, así como as Secretarías de Estado". Tamén decide que persoas ocuparán os Ministerios e as Vicepresidencias, que serán nomeados formalmente polo Rei a proposta do Presidente. Cabe destacar que se trata dun "acto regulado" do Rei, en canto á imposibilidade constitucional que ten o monarca para oporse ou modificar tal proposta, quedando vinculado por completo á vontade expresada polo Presidente do Goberno.
Doutra banda, representa ao Goberno e a súa política nas relacións que este manteña co resto de órganos constitucionais, de maneira que a actuación do Presidente poderá facer xurdir unha eventual responsabilidade xurídica do Goberno ao que representa. De novo, trátase dunha función lexitimada polo vínculo de confianza directo existente entre o Presidente e o Congreso dos Deputados, e non entre o propio Goberno e a Cámara Baixa.
Finalmente, a función máis importante do Presidente do Goberno consiste en dirixir a actuación de cada un dos membros do Goberno, así como deste no seu conxunto. Así, no plano formal, segundo o artigo 2.2.g LGob, atribúeselle a competencia para "convocar, presidir e fixar a orde do día das reunións do Consello de Ministros...". Igualmente, no plano material, é o encargado de establecer un programa político sobre o que o Congreso dará a súa confianza na sesión de investidura, segundo o que se desprende do artigo 99.2 da Constitución: "O candidato proposto conforme ao previsto no apartado anterior exporá ante o Congreso dos Deputados o programa político do Goberno que pretenda formar e solicitará a confianza da Cámara. No mesmo sentido, será responsable da execución de tal programa, para o que poderá dar instrucións aos membros do Goberno, supervisar o cumprimento de obxectivos, determinar prioridades e garantir a coherencia da actuación do conxunto de ministerios, tal e como se desprende do apartado m) do artigo 2.2 LGob".
Vicepresidente do Goberno
A vicepresidencia, ou vicepresidencias no seu caso, é un órgano de existencia puramente eventual e de carácter esencialmente persoal, que se extingue se cesa a persoa que o ostenta, e que pode combinarse coa condición de ministro. O Presidente do Goberno proporá ao rei libremente o número de vicepresidencias, así como os seus titulares, e no mesmo sentido. O Rei noméaos e separa (artigo 100 CE).
No referente ás súas funcións, cabe destacar que non hai regulación algunha na Constitución, sendo unha materia regulada pola Lei de Goberno. Así, o seu artigo 13 afirma que as funcións do Presidente do Goberno serán asumidas polos Vicepresidentes nos casos de vacante, ausencia ou enfermidade, seguindo a correspondente orde de prelación.
Órganos de colaboración e apoio
Os titulares dos órganos de colaboración e apoio non son considerados membros do Goberno no sentido estrito do Consello de Ministros.
Secretarios de Estado
A Secretaría de Estado é un órgano directivo unipersonal, integrado na Administración Xeral do Estado e sometido á dirección dun Ministro ou do Presidente do Goberno.
As súas competencias virán determinadas por Real Decreto, ocupándose xeralmente dun determinado sector homoxéneo de actividade dentro do ámbito competencial do Ministerio ao que estean adscritos; ou da Presidencia do Goberno, no seu caso.
Comisión Xeral de Secretarios de Estado e Subsecretarios
A Comisión Xeral de Secretarios de Estado e Subsecretarios é un órgano de colaboración e apoio ao goberno. Encárgase de estudar e preparar os asuntos que se someten a deliberación nos Consellos de Ministros, sen dereito a adoptar decisións ou acordos por delegación do Goberno.
A súa presidencia corresponde a un Vicepresidente do Goberno, ou no seu caso, ao Ministro da Presidencia. A Comisión está integrada polos titulares das Secretarías de Estado e polos Subsecretarios dos distintos Departamentos Ministeriais. Regulamentariamente determinarase quen exerce a Secretaría da Comisión.
Secretariado do Goberno
O Secretariado do Goberno, organicamente integrado no Ministerio da Presidencia, encárgase de proporcionar apoio técnico e administrativo ao Consello de Ministros, ás Comisións Delegadas e á Comisión Xeral de Secretarios de Estado e Subsecretarios.
Gabinetes
Os Gabinetes son órganos de marcado carácter político que asisten ao Presidente do Goberno, aos Vicepresidentes, aos Ministros e aos Secretarios de Estado.
Conforme á Lei do Goberno, os Gabinetes desenvolven tarefas de confianza e asesoramento especial sen que en ningún caso poidan adoptar actos ou resolucións que correspondan legalmente aos órganos da Administración Xeral do Estado.
Funcións
As funcións do goberno atópanse vinculadas a un programa que ha de ser aceptado polo Congreso, que poderá ser sometido a cuestión de confianza ou a unha moción de censura.
Lexislativas
Art. 87 e 88, proxectos de lei, prioridade ante as proposicións das Cortes Xerais; ditar decretos lexislativos e decretos lei; potestade para ditar regulamentos; a actividade de goberno articúlase a través dun programa e materialízase en leis.
Monarca
O referendo dos actos do Rei, asumindo a responsabilidade; excepto a disolución da ou das cámaras e a proposta de presidente do Goberno, que o referenda o Presidente do Congreso dos Deputados.
Políticas
O goberno asesora ao Presidente do Goberno ante a disolución do parlamento e a prestación da cuestión de confianza.
Xestión
Elabora o orzamento e as Cortes Xerais examínao e aproban, o goberno realiza a planificación económica para harmonizar e equilibrar o desenvolvemento rexional.
Internacionais
O artigo 97 atribúe ao goberno a dirección da política exterior ligada á defensa e as relacións internacionais.
Xustiza
Propón o nomeamento do Fiscal Xeral do Estado, o nomeamento de 2 membros do Tribunal Constitucional, interpor o recurso de inconstitucionalidade e membros do Consello Xeral do Poder Xudicial.
Investidura
A investidura parlamentaria recae sobre o Presidente do Goberno, quen á súa vez nomea libremente aos Ministros e demais membros do Goberno.
A investidura do Presidente prodúcese a proposta do Rei tras a correspondente rolda de consultas cos grupos parlamentarios. O candidato haberá de expor o seu programa político ante o Congreso dos Deputados., resultando investido se obtén a confianza da súa maioría absoluta.
En caso de non obter dita maioría absoluta, a votación habería de repetirse transcorridas 48 horas. Nesta ocasión, o candidato resultaría investido cunha mera maioría simple.
Se tras dous meses repetindo o devandito procedemento segue sen resultar investido ningún candidato, o Rei procederá a disolver as Cortes, convocando acto seguido novas eleccións xerais.
Control político
As Cámaras e as súas Comisións poderán solicitar, a través dos seus Presidentes, a información e axuda que precisen do Goberno e departamentos, das autoridades do Estado ou das CCAA. Poderán reclamar tamén a presenza dos membros do Goberno.
Os membros do Goberno teñen acceso ás sesións das Cámaras e das súas Comisións e facultade de facerse ouvir nelas. O Goberno e cada un dos seus membros están sometidos ás interpelacións e preguntas que se lles formulen no Congreso ou o Senado.
Cuestión de confianza
A Cuestión de confianza é un procedemento constitucional polo que, a iniciativa do Presidente do Goberno e previa deliberación do Consello de Ministros, o Congreso outorga a súa confianza ao Goberno por maioría simple, ou a retira en caso de non obter dita maioría.
No caso de que o Congreso negue a súa confianza, producirase a dimisión do Goberno, abrindo acto seguido un novo proceso de investidura.
Moción de censura
A moción de censura é un procedemento constitucional polo que, a iniciativa da décima parte dos Deputados esíxese responsabilidade política ao Goberno, e a súa aprobación por maioría absoluta no Congreso provoca o cesamento do Goberno e a substitución do presidente polo candidato que debe proporse na propia moción.
O sistema constitucional español expón un modelo de Moción de censura construtiva caracterizado por substituír directamente ao Presidente por un novo candidato. Trátase dunha medida destinada a fomentar a estabilidade do Goberno e evitar os baleiros de poder, obxectivo que tamén se reflicte na prohibición de que os mesmos Deputados que iniciaron unha moción de censura poidan volver poñer en marcha o procedemento durante o mesmo período de sesións.
En canto ao procedemento, a Constitución sinala que, tras o inicio dunha Moción de censura, abrirase un prazo de dous días en que poden presentarse mocións alternativas. A votación só poderá iniciarse transcorridos cinco días desde a formulación da Moción de censura.
Goberno en funcións
O artigo 101 da Constitución española establece no seu apartado primeiro que "o Goberno cesa tras a celebración de eleccións xerais, moción de censura, por dimisión ou falecemento do seu Presidente". A iso engade no seu apartado segundo que "O Goberno cesante continuará en funcións ata a toma de posesión do novo Goberno".
A continuidade en funcións do órgano gobernamental debuxa neste unha natureza diferenciada que se asenta na finalidade da súa actuación: impedir que se produza unha parálise da función de goberno e posibilitar o traspaso de poderes e a formación do novo Executivo. Isto debese traducirse, teoricamente, e desde consideracións políticas, na inhabilitación do mesmo para o desenvolvemento do seu programa de goberno conforme a consideracións partidistas, e a limitación da súa actividade á ordinaria administración dos asuntos públicos, coa lóxica habilitación -con independencia de tales criterios- para os supostos en que a urxencia da medida así o puidese facer preciso; limítase así a acción do Goberno, condicionando a liberdade dos seus fins, contidos e formas de actuación.
Trasladar estas ideas á práctica non resulta fácil. En ausencia de previsión expresa que limite o ámbito de actuación dun Goberno que permanece en funcións, son os usos constitucionais os que darán, en todo caso, a pauta da interpretación de devandita continuidade e as súas consecuencias. Con tal ausencia unicamente podería esbozarse a exclusión de determinadas competencias do seu elenco de potestades sobre a base da existencia de limitacións implícitas derivadas da propia estrutura institucional; con excepción destas, o resto de competencias teríaas habilitadas xuridicamente, por máis que sería igualmente problemático concretar aquelas.
De calquera forma, e se pretende darse un paso máis aló que saia dunha concisa recondución á autorrestricción gobernamental ou do deseño de limitacións implícitas, debemos afirmar que nin acoutar as competencias dun Goberno en funcións resulta operación sinxela, nin facelo resolve, sen máis, os problemas que leva analizar as consecuencias prácticas da natureza diferenciada dun Goberno neste estado.
Tentar delimitar este ámbito de actuación podía facerse a través de dúas operacións diferenciadas, mediante un achegamento positivo ou negativo ao mesmo. Aquela primeira atoparía o problema da súa interpretación e aplicación, posto que unha delimitación positiva parece precisar, en todo caso, conceptos xurídicos indeterminados para a súa resolución; a segunda sería máis realista e factible xa que ao excluírse expresamente determinadas competencias resultarían practicamente innecesarios maiores análises.
A Lei de Goberno 50/1997 serviuse de ambas as perspectivas á hora de abordar este fenómeno, regulando de maneira minuciosa tanto a configuración do seu status diferenciado como as súas competencias; así, por unha banda determinou como ámbito propio de actuación dun Goberno en funcións o “despacho ordinario dos asuntos públicos”, podendo ir máis aló deste límite en supostos de “urxencia” ou de “interese xeral”; lembremos o tenor literal desta Lei:
Artigo 21. “(..) 3. O Goberno en funcións facilitará o normal desenvolvemento do proceso de formación do novo Goberno e o traspaso de poderes ao mesmo e limitará a súa xestión ao despacho ordinario dos asuntos públicos, absténdose de adoptar, salvo casos de urxencia debidamente acreditados ou por razóns de interese xeral cuxa acreditación expresa así o xustifique, calquera outras medidas.”
A esta determinación acompañou unha lista taxada (e detallada) de potestades que non poderían ser exercitadas en ningún caso durante a permanencia en funcións do Goberno, sistematizándoas en función de que se tratase de limitacións nas facultades do Goberno ou do seu Presidente.
Estas previsións específicas xunto a aquelas máis xenéricas do apartado terceiro conforman o campo de actuación do Goberno en funcións no noso ordenamento, restrinxíndolle a súa capacidade de dirección política, concibida como aquela actividade do Goberno dirixida a orientar e impulsar a actuación do sistema estatal no seu conxunto, ao entender que é naquela onde se traduce ou debe traducirse a transformación da lexitimidade do Goberno nestes períodos. (Véxase, Reviriego Picón, F., O Goberno cesante ou en funcións no ordenamento constitucional español, Boletín Oficial do Estado, 2003)
Condado de Arad
Arad é un condado administrativo de Romanía, na rexión histórica de Transilvania. A súa capital é a cidade de Arad. En 2002 tiña unha poboación de 461.791 e unha densidade de poboación de 60 h/km².
Os Currás, Loureda, Oza-Cesuras
Os Currás é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
Aldea de Arriba, Castro, Boiro
Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Castro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 151 habitantes (80 homes e 71 mulleres).
O padriño (II parte)
O padriño (II parte) recibiu unha acollida diversa por parte da crítica, que eloxiou a súa fotografía mais atopou a súa narrativa non liñal desorganizada. Foi nomeado a once Premios Oscar, e converteuse na primeira secuela en gañar o Óscar ó mellor filme. Os outros premios Oscar que gañou inclúen o de mellor director para Coppola, mellor actor secundario para De Niro e mellor guión adaptado para Coppola e Puzo. Pacino gañou o BAFTA a mellor actor e estivo nomeado ó Oscar ó mellor actor.
Estreouse en galego o 25 de decembro de 1988 a través da TVG.
Sabanda, Santa Mariña do Monte, San Sadurniño
Sabanda é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
William Turner (compositor)
William Turner, nado en 1651 (ou 1652) e finado en Londres o 13 de xaneiro de 1740, foi un compositor e contratenor do Barroco inglés, coetáneo de John Blow e Henry Purcell. É particularmente coñecido polos seus himnos relixiosos, dos cales se conservan arredor de corenta. Como cantante, foi cabaleiro da Capela Real desde 1669 ata a súa morte.
Lagoa de Abaixo, Rioaveso, Cospeito
Lagoa de Abaixo é un lugar da parroquia de Rioaveso no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 19 habitantes (7 homes e 12 mulleres).
Xurxo Acropolita
Xurxo Acropolita (Γεῶργιος Ἀκροπολίτης), nado en 1217 e finado en 1288, foi un escritor, teólogo e historiador bizantino.
Traxectoria
Escribiu gran número de estudos teolóxicos, vidas de santos, oracións fúnebres e unha Crónica, interesante a título de documento porque detalla a historia do imperio grego desde a Caída de Constantinopla en 1204 e a retirada a Nicea até o retorno do emperador á súa capital do Bósforo no ano 1261.
É autor dun epitafio a Xoán III Dukas Vatatzés, emperador bizantino durante a etapa de Nicea (1204 - 1261).
William Turner (compositor)
Traxectoria
A partir de 1696 pasou a coñecerse normalmente como "Dr. Turner", xa que desde xuño dese ano comezou a concederse o grao honorario da Universidade de Cambridge.
Música
A maior parte das composicións de Turner escribiuse antes de 1700 e pertence, maioritariamente, ao xénero de música sacra. Entre estes traballos hai cancións, máis de 40 himnos (algúns dos cales inclúe partes para instrumentos de corda) e un motet. Contribuíu tamén con cancións e con música para polo menos cinco representacións teatrais, entre as que cómpre salientar The Libertine, de Thomas Shadwell. Compuxo máis de cincuenta cancións profanas, a maioría delas publicadas, así como unha pequena cantidade pezas instrumentais, maiormente para teclado.
Carrie & Lowell
Carrie & Lowell é o sétimo álbum de estudio do músico estadounidense Sufjan Stevens, publicado o 31 de marzo de 2015 a través do selo Asthmatic Kitty. A diferenza do anterior disco de Stevens, o electrónico The Age of Adz, Carrie & Lowell é pouco instrumental e marca un regreso á raíces indie folk do músico. O disco foi estreado unha semana antes do seu lanzamento na rede de radio NPR.
O álbum foi editado coa aclamación do críticos, con moitos deles considerando que era o mellor de Stevens. Carrie & Lowell foi amplamente considerado un dos mellores discos do ano 2015.
O disco inspirouse na morte da nai de Stevens, Carrie, regeríndose o título a ela e ao seu segundo marido Lowell Brams.
Mesnada
Unha mesnada era, en España durante a Idade Media, a reunión de homes armados pertencente a un ricohome, consello, parroquia ou distrito que formaba a unidade orgánica da hoste ou exército.
Esta voz era puramente orgánica e diferénciase da az, ou aaz, en que a mesnada, era un corpo, un anaco, unha división da hoste e a az, era unha unidade táctica no campo de batalla.
Véxase tamén
Organización dos Irmandiños
Economía de Nicaragua
thumb|250px|left|[[Managua.]] Nicaragua, o país máis pobre da América Central e o segundo máis pobre do hemisferio, ha subemprego e pobreza diseminados. O acordo de libre comercio entre os Estados Unidos e a América Central está en vigor desde 2006 e ampliou as posibilidades de exportación para moitos produtos agrícolas e manufacturados.
Os téxtiles e o vestiario responden por case 60% das exportacións nicaraguanas, pero os aumentos do salario mínimo durante o goberno Daniel Ortega deberán reducir esta vantaxe comparativa da industria. Ortega promoveu a creación de empreendimentos binacionais administrados polas empresas petrolíferas estatais da Nicaragua e Venezuela. Estas iniciativas, xunto co débil sistema legal, poderán prexudicar o clima para investimentos de empresas locais e estranxeiras nun futuro próximo.
A súa economía é baseada na agricultura (maioritariamente café, algodón, banana). Contén reservas minerais de ouro, cobre, prata e chumbo, ningún deles de relevante importancia. As principais industrias sitúanse na costa occidental.
Broken Boy Soldiers
Broken Boy Soldiers é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo The Raconteurs, editado o 16 de maio do 2006 no Reino Unido e o 16 de maio do 2006 nos Estados Unidos. O disco foi acollido con boas críticas en xeral e deu sinxelo número 1 "Steady, As She Goes". O traballo foi nomeado ao mellor álbum de rock na 49 edición dos Premios Grammy.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Brendan Benson e Jack White.
Eixample de Valencia
miniatura|300px|O [[Xardín do Turia. Tramo de Ricard Bofill no distrito do Eixample.]] miniatura|Situación do distrito na cidade de Valencia. L'Eixample (en galego: O Ensanche) é o nome que recibe o distrito número 2 da cidade de Valencia. Limita coa Ciutat Vella polo noroeste, Extramurs polo oeste, Quatre Carreres polo sur e Pla del Real polo nordeste.
Está composto por tres barrios: Ruzafa, El Pla del Remei e Gran Vía. Este territorio anexionouse a Valencia en 1877 canda o resto do municipio de Ruzafa. A súa poboación censada no 2009 era de 44.099 habitantes segundo o Concello de Valencia.
Poboación
L'Eixample tiña 44.127 habitantes en 2007, distribuídos entre tres barrios:
James Bay (cantante)
James Bay, nado en Hitchin, Hertfordshire o 4 de setembro de 1990, é un cantautor e guitarrista inglés. Lanzou varios EPs e un álbum de estudio Chaos and the Calm (2015). O álbum acadou o número 1 nas listas do Reino Unido e dos Estados Unidos de América. O sinxelo de Bay "Hold Back the River" acadou o número 2 nas listas británicas.
Justo Prada López
Justo Prada López, nado en Vilamartín de Valdeorras o 7 de agosto de 1882 e finado en Xixón o 20 de novembro de 1937, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Obtivo o título de mestre de primeira ensinanza elemental en Ourense en 1906. Foi nomeado mestre de Arcos (Vilamartín de Valdeorras) en novembro de 1923, e despois foi mestre de Viloira (O Barco de Valdeorras) e Córgomo (Vilamartín de Valdeorras). Membro da Sociedad Agraria de Trabajadores do Barco de Valdeorras e militante do PSOE dende 1931. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ao Comité Revolucionario de Vilamartín de Valdeorras facendo fronte á sublevación militar ata o 21 de ese cando escapou aos montes de León. Permaneceu no monte ata o 7 de agosto que chegou a Asturias por San Antolín de Ibias (Ibias). Foi cociñeiro das milicias ata que en novembro de 1936 se trasladou a Xixón reclamado como mestre. Estivo destinado na escola de Llorío (Laviana) e despois en San Ignacio de Ponga (Ponga). En febreiro de 1937 afiliouse á Asociación de Trabajadores de la Enseñanza da UGT de Asturias e ao Partido Comunista de España. Logo da caída de Asturias en outubro de 1937 foi detido e condenado a morte en consello de guerra o 9 de novembro. Foi executado en Xixón o 20 de novembro.
Narón (homónimos)
O topónimo galego Narón pode referirse a:
Avengers: Age of Ultron
Avengers: Age of Ultron é un filme estadounidense de 2015 baseado nos superheroes de Marvel Comics Os Vingadores, producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. É a secuela do filme de 2012's The Avengers e o décimo primeiro filme do Universo Cinematográfico Marvel (MCU). O filme foi escrito e dirixido por Joss Whedon e conta cun elenco composto por Robert Downey Jr., Chris Hemsworth, Mark Ruffalo, Chris Evans, Scarlett Johansson, Jeremy Renner, Don Cheadle, Aaron Taylor-Johnson, Elizabeth Olsen, Paul Bettany, Cobie Smulders, Anthony Mackie, Hayley Atwell, Idris Elba, Stellan Skarsgård, James Spader e Samuel L. Jackson. No filme, os Vingadores loitan contra Ultron, unha intelixencia artificial obsesionada con causar a extinción humana.
Personaxes
miniatura|Elenco de Avengers: Age of Ultron en 2014.
Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre
miniatura|dereita|250px|Petróglifo do cervo na Laxe dos Carballos.
Coronelía
A coronelía é unha formación militar ideada polo "Gran Capitán" Gonzalo Fernández de Córdoba e utilizada con grande efectividade durante as Guerras Italianas de 1494 - 1559.
Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre
miniatura|dereita|250px|Vista xeral da Laxe dos Carballos.
Coronelía
Representaba a evolución natural das vellas compañías de milicia, efectivas en escaramuzas e combates en frontes reducidas, pero pouco apropiadas para unha campaña a grande escala.
Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre
O Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre (PAAR), é un parque dedicado a arte rupestre ao ar libre, situado no concello de Campo Lameiro e pertencente á Rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico. Abrangue 22 hectáreas con numerosos petróglifos de gran valor arqueolóxico e histórico, sendo varios deles Ben de Interese Cultural.
Coronelía
Así, as compañías foron integradas nunha unidade maior: a coronelía, que constaba de catro daquelas. Isto permitía unha potencia de combate maior sen renunciar á manobrabilidade das compañías.
A medida que os exércitos europeos evolucionaban, aumentaban os terreos por defender, e as coronelías foron á súa vez integradas nunha unidade maior: os terzos, creados tras a reforma do exército realizada por Carlos I en 1534.
Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre
Historia
O proxecto de creación do PAAR foi iniciado no 2002, coa presentación dun concurso de anteproxectos por parte do goberno de Manuel Fraga. A súa construción comezou no 2007, durante o goberno bipartito, e inaugurouno o 6 de xullo do 2011 o presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo.
Características do parque
Os gravados repártense entre os sitios de Paredes, Parada e Santo Isidro, Painceiros, As Fragas, A Lagoa / Fentáns e Caneda, sendo relativamente sinxelos de visitar. O parque comprende nove estacións rupestres cunha vintena de rochas gravadas nuns tres quilómetros de largura. En 1974 foron declarados Monumentos Histórico-Artísticos, e toda a área foi declarada Zona Arqueolóxica o 20 de xuño do 2002.
O parque inclúe a reconstrución dun poboado da Idade de Bronce, un centro de interpretación con 5.000 m², que conta con salas de proxección, exposicións, biblioteca e fondos.
Os petróglifos
Os petróglifos do lugar inclúen deseños xeométricos (cruces, círculos concéntricos, coviñas...) e naturalistas (cervos, cabalos, serpes...) propios da arte rupestre galega (que inclúe o Norte de Portugal) e que se integran dentro do grupo da vertente atlántica europea. No sitio pódense ollar algún dos petróglifos mellor conservados do Grupo Galaico de Arte Rupestre.
As súas principais estacións son:
Xeografía física
A xeografía física é o estudo das características naturais existentes na superficie terrestre.
Principios
A superficie da Terra é irregular e varía dun lugar a outro. A manifestación local desta variación é a paisaxe. En xeografía a paisaxe é un fenómeno de interese particular, mesmo considérase obxecto de estudo: Otto Schlüter, Siegfried Passarge, Leo Waibel, Jean Brunei, Carl Sauer, entre outros.
A evolución da paisaxe como consecuencia da dinámica terrestre superficial explícase polo ciclo xeográfico. O ciclo xeográfico comeza co levantamento do relevo a través de procesos xeolóxicos (fallas, vulcanismo, convulsión tectónica etc). Os ríos e as escorras comezan a crear vales coa perfil en V entre as montañas (nunha fase chamada "de mocidade"). Ao longo do tempo as correntes poden esculpir vales máis amplos ( "madurez"), e logo o vento, só nas montañas máis altas ("senectude"). Finalmente a paisaxe toda ven formar unha chaira da menor altura posible (o chamado "nivel de base"). Esta chaira foi chamada por William Morris Davis peneplano, que significa "case plana".
Estes procesos permiten o paso paulatino por diferentes fases. Os factores que determinan estes procesos poden clasificarse en catro grupos:
Aínda que os moitos factores que alteran a superficie da Terra están incluídos na dinámica do ciclo xeográfico, os factores xeográficos só contribúen para o desenvolvemento do peneplano. O resto dos factores (biolóxicos, xeolóxicos e sociais) interrompen ou perturban o ciclo.
Ramas da xeografía física
A xeografía física estuda as interrelacións entre factores xeográficos. Estas ramas son moitas e entre as máis importantes inclúen:
En cada país, a xeografía física pode ter disciplinas peculiares, así como os seus propios enfoques. En Europa, por exemplo, hai unha preocupación maior pola Glacioloxía, de fundamental importancia no moldeado dos relevos modernos. En Rusia e o Canadá emerxeu a xeocrioloxía, dedicada ao estudo do permafrost. Á súa vez, nos países do hemisferio sur, sobre todo nos de clima tropical, a Pedoloxía e os estudos de cambios químicos nas rochas veñen gañando grande importancia.
Historia da xeografía física
Desde o nacemento da xeografía e as ciencias durante o período grego clásico, e ata o final do século XIX, co nacemento da Antropoxeografia, a xeografía foi case exclusivamente unha ciencia natural. Pódense citar diversas obras entre as máis coñecidas durante este longo período: a Xeografía de Estrabón, a de Eratóstenes o Periegesis Oiceumene de Dionisio na Idade Antiga; ata a Summa de Geografía de Martín Fernández de Enciso (século XVI), que menciona por primeira vez Novo Mundo, ou o Cosmos de Alexander von Humboldt (século XIX), no que a xeografía é considerada unha das ciencias físicas e naturais.
Dous procesos desenvolvidos durante o século XIX tiveron unha grande importancia no desenvolvemento da xeografía física. O primeiro foi o colonialismo europeo en Asia, África, Australia e mesmo en América, en busca de materias primas necesarias para a Revolución Industrial. Este fenómeno axudou a crear os departamentos de xeografía das universidades das potencias coloniais e as sociedades nacionais xeográficas, dando orixe ao proceso identificado por Horacio Capel como a institucionalización da xeografía. Un dos imperios máis prolíficos neste sentido foi o ruso: a mediados do século XVIII o almirantado ruso enviou xeógrafos en diferentes ocasións para realizar buscas xeográfica na área do Ártico siberiano. Entre estes figuraba o que é considerado o patriarca da xeografía rusa, Mikhail Lomonosov, que a mediados de 1750 comezou a traballar no departamento de Xeografía da Academia de Ciencias. As súas contribucións mostran a orixe orgánica do solo e desenvolve unha lei sobre o movemento do xeo, abrindo así un novo sector xeográfico: a Glacioloxia. En 1755, a iniciativa súa, foi fundada a Universidade de Moscova, da que en 1758 foi nomeado director do Departamento de Xeografía da Academia das Ciencias. Neste cargo desenvolverá unha metodoloxía de traballo para a investigación xeográfica.
Así, seguiu a liña de Lomonosov e as achegas da escola rusa se ​​fixo máis frecuente cos seus discípulos, no século XIX, temos grandes xeógrafos como Vasily Dokuchaev que executou obras de grande importancia como un "principio de análise global do territorio" e "os Chernozem rusos" ser o máis importante, onde as introduce o concepto de suolo como distinguido dun simple estratos xeolóxicos e, polo tanto, fundar unha nova área xeográfica de estudo: a Pedologia.
O clima tamén recibirá un forte impulso a partir da escola rusa por Wladimir Köppen, cuxa contribución principal, a clasificación do clima, aínda hoxe é válida. Porén este gran xeógrafo tamén contribuíu ao Paleoxeografia a través do seu traballo Os climas do pasado xeolóxico, que é considerado o pai da Paleoclimatoloxia. Neste período xeógrafos rusos como Sibirtsev, Semyonov, Glinka e Neustrayev, entre outros, fixeron grandes contribucións á disciplina.
O outro grande evento no final do século XIX e comezos do século XX que dará un grande impulso ao desenvolvemento da xeografía terá lugar na América. É o traballo do famoso xeógrafo William Morris Davis, que fixo contribucións importantes á creación da disciplina no seu país e desenvolveu a teoría do ciclo xeográfico. Aínda que a teoría de Davis non é enteiramente precisa, foi absolutamente revolucionaria. No caso de paleoxeografia esta teoría proporciona un modelo para a comprensión da evolución da paisaxe. O traballo de Davis levou ao desenvolvemento dunha nova rama da xeografía física: a xeomorfoloxía. Algúns dos seus discípulos, tales como Curtis Marbut, Mark Jefferson e Isaiah Bowman, entre outros, fixeron contribucións significativas para varias ramas da xeografía física.
Jim Shapiro
James Gordon Shapiro, nado o 19 de marzo de 1965, é un músico estadounidense.
Traxectoria
Foi o batería orixinal de Veruca Salt e co-escribiu a canción "Number One Blind" do seu debut, American Thighs de 1994. En 1997 deixou a banda despois de que o segundo disco, Eight Arms to Hold You, fose editado. Entón formou a súa propia banda chamada Ultraswiss, onde é o líder, guitarrista e vocalista, xunto co antigo baixista de Veruca Salt Steve Lack.
No debut en solitario de Nina Gordon Tonight and the Rest of My Life (2000), Jim Shapiro tocou o mellotrón e a guitarra, e en 2003 gravou Up Late With People con Rick Ness, para o seu proxecto Ness.
Actualmente é membro da banda Hushdrops.
Bandeira da Illa Norfolk
A bandeira da Illa Norfolk é un dos símbolos oficiais da Illa Norfolk e foi aprobada polo seu Consello o 6 de xuño de 1979. Converteuse na bandeira oficial na data de inicio da "Lei de 1979 sobre a bandeira e selo público da illa de Norfolk" o 17 de xaneiro de 1980. Mostra o piñeiro da Illa Norfolk (Araucaria heterophylla).
É parecida á bandeira do Canadá que emprega só dúas cores e un símbolo local prominente no medio. Tamén ten unha proporción de 1:2. Mais non ten o rectángulo canadense
Lagoa de Arriba, Rioaveso, Cospeito
Lagoa de Abaixo é un lugar da parroquia de Rioaveso no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá.
Sela (homónimos)
O termo sela pode referirse a:
Bugallido, Ames
San Pedro de Bugallido é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Ames, na comarca de Santiago. Ten unha superficie de 8,04 km². Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 1.542 habitantes (738 homes e 804 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.307 habitantes.
Manuel Mur Oti
Manuel Mur Oti, nado en Vigo o 25 de outubro de 1908 e finado en Madrid o 5 de agosto de 2003, foi un director de cine, guionista e escritor galego.