cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ambreína
Como fixadora de perfumes
Por iso, historicamente, o principal uso comercial do ámbar gris foi a elaboración de pefumes, aínda que tamén se usou para fins medicinais e saborizantes. Porén, debido a que é difícil lograr unha subministración consistente e fiábel de ámbar gris de alta calidade, a gran demanda deste e o seu elevado prezo, especialmente despois das restricións á caza do cachalote, a industria perfumista procurou o desenvolvemento de compostos substitutivos sintéticos, especialmente o ambroxano.
Como analxésico
Demostrouse que a ambreína actúa como analxésico.
Copa do Rei de fútbol 1990/91
A Copa do Rei de fútbol 1990–91 foi a 87ª edición do torneo. A competición empezou o 5 de setembro de 1990 e rematou o 29 de xuño de 1991 coa final. O campión foi o Atlético de Madrid, que se impuxo na final ao Mallorca.
Oitavos de final
Os partidos de ida xogáronse o 6 de febreiro, e os partidos de volta o 27 de febreiro de 1991.
Cuartos de final
Os partidos de ida xogáronse o 12 de xuño, e os partidos de volta o 16 de xuño de 1991.
Semifinais
Os partidos de ida xogáronse o 19 de xuño, e os partidos de volta o 23 de xuño de 1991.
Final
A final xogouse o 29 de xuño de 1991 no Estadio Santiago Bernabéu de Madrid.
Rúa dos Muíños, O Temple, Cambre
Rúa dos Muíños é un lugar da parroquia do Temple no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Silo (depósito)
Os máis comúns teñen forma cilíndrica, asemellándose a unha torre, construída de madeira, formigón armado ou metal. O deseño, inventado por Franklin Hiram King, emprega polo xeral un aparello mecánico para a carga e descarga dende a parte superior.
Foxacos
O topónimo galego Foxacos pode referirse a:
Doncos, As Nogais
Santiago de Doncos é unha parroquia do concello das Nogais na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. Tiña 198 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 90 homes e 108 mulleres. O que supón unha diminución de 53 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 251 habitantes (117 homes e 134 mulleres) e 61 menos que en 2006.
A parroquia, situada á beira dereita do río Navia, está atravesada pola N-VI e a A-6.
En Doncos nacera Lisardo Freijo, coñecido como Tenente Freixo ou Teniente Freijo -pois acadou ese grao no exército republicano na fronte de Asturias-. Trala guerra organizou en 1943 un grupo guerrilleiro que actuaba nas bisbarras de Curtis e Ordes.
Virxe (astroloxía)
En astroloxía, Virxe ou Virgo (♍︎) é o sexto signo do zodíaco, o terceiro de natureza negativa (nocturna, pasiva, yin, feminina) e de calidade mutábel. Simboliza o traballo e o seu símbolo representa unha virxe, pertence xunto a Tauro e Capricornio ó elemento terra. Está rexido por Mercurio.
Dado que o seu símbolo está representado por unha muller, foi identificada con varias deusas tales coma Artemisa e mesmo comparada con Afrodita. Para os romanos representaba a Ceres, a deusa da agricultura, as colleitas e a fecundidade, quen posúe unha espiga na súa man, de aí o nome da estrela Spica que pertence a esta constelación. Considérase que alguén é do signo Virxe cando nace entre o 22 ou 23 de agosto e o 22 ou 23 de setembro segundo o zodíaco tropical ou entre o 17 de setembro e 17 de outubro segundo o zodíaco sideral. O seu oposto e compatíbel é Pisces.
Mitoloxía
Na mitoloxía grega, a constelación de Virxe é a representación de Astrea, unha titánide, filla de Zeus e Temis, quen era a deusa virxe que levaba os raios de Zeus nos seus brazos. Foi tamén a derradeira inmortal que viviu entre os humanos durante a Idade dourada de Cronos, abandonando a Terra en último lugar cando esta se envileceu na Idade de Bronce. Zeus subiuna ó ceo, situándoa entre as estrelas como a constelación Virxe, e a balanza da xustiza que levaba nas mans converteuse na próxima constelación Libra. A recompensa pola súa lealdade cara a Zeus pode ser o permiso para conservar a súa virxindade (é a única virxe entre todas as Titánides) e un lugar entre as estrelas como a constelación Virxe (pois aínda que nacera coma unha deusa das estrelas, presumibelmente ó principio non era máis que unha sinxela estrela, coma os seus irmáns).
XIV edición dos Premios Goya
A cerimonia de entrega da XIV edición dos Premios Goya tivo lugar no Auditorio de Barcelona o 29 de xaneiro de 2000, sendo arestora (2010) a única ocasión en que se celebrou lonxe de Madrid. A gala, dirixida por Rosa Vergés, foi presentada por Antonia San Juan, candidata a un Goya esa mesma noite por Todo sobre mi madre.
Revelado da fotografía en branco e negro
miniatura|dereita|250px|Peirao de [[Castiñeiras, Ribeira|Castiñeiras Ribeira]] O revelado en branco e negro consta de catro pasos, tanto en negativo coma en papel, revelador, baño de paro, fixador e lavado. Os líquidos teñen que estar a unha temperatura de 20 - 23º.
$pringfield (Or, How I Learned to Stop Worrying and Love Legalized Gambling)
"$pringfield (Or, How I Learned to Stop Worrying and Love Legalized Gambling)", tamén coñecido como "$pringfield", é o décimo episodio da quinta tempada de The Simpsons. Emitiuse orixinalmente na canle Fox dos Estados Unidos o 16 de decembro de 1993. No episodio, Springfield legaliza o xogo para revitalizar a súa economía. Burns abre un casino onde Homer é contratado como un repartidor de blackjack. Marge desenvolve unha adicción aos xogos de azar, Bart abre un casino na súa casa árbore e o aspecto e o estado mental de Burns deterioran nunha parodia de Howard Hughes.
Trama
Na casa do concello, o alcalde Quimby presenta suxestións sobre como mellorar a diminución da economía de Springfield. O director Skinner suxire que a cidade legalice o xogo para rexuvenecer a súa economía; a todos, incluída a frecuente naysayer Marge, gústalle a idea. Burns e o alcalde Quimby traballan xuntos para construír un casino, onde Homer é contratado como un repartidor de blackjack. Burns deseña o propio casino, coa súa semellanza no corpo dunha serea adornando o seu letreiro de neon.
Á espera de que remate a quenda de Homer, Marge atopa unha moeda no chan do casino e úsaa para xogar a unha máquina comecartos. Cando gaña, vólvese inmediatamente adicta ao xogo. Bart é demasiado novo para xogar no Casino de Burns, polo que comeza o seu propio casino na súa casa da árbore, enganando a Robert Goulet para que actúe alí. Burns faise aínda máis rico co seu casino, pero o seu aspecto e estado mental empeoran, facéndoo parecer a Howard Hughes. Desenvolve paranoia e un profundo medo aos xermes microscópicos, ouriña en botes e leva caixas de papel en lugar de zapatos nos pés.
Marge pasa todo o tempo no casino e descoida á súa familia. Ela non se decata cando Maggie se afasta das máquinas comecartos e case é atacada por un tigre branco do acto circense de Gunter e Ernst. Esquécese de axudar a Lisa a facer un traxe para o seu concurso de xeografía, obrigándoa a levar un mal deseñado polo seu pai. Homer irrompe no casino buscando a Marge. As cámaras de seguridade capturan o seu furor, provocando que Burns o degradase ao seu antigo traballo na central. Despois de darse conta do moito que bota de menos a planta, Burns decide volver a ela. Cando Homer se enfronta a Marge polo seu comportamento, dáse conta de que ten un problema de xogo.
Lisa gaña un premio especial no concurso de xeografía porque o mal deseño de vestiario de Homer fai que os xuíces pensen que o fixo soa. Ralph recibe o mesmo premio polo seu traxe primitivo: unha nota pegada á camisa na que se le "Idaho".
Factor de von Willebrand
O factor de von Willebrand (vWF) é unha glicoproteína do sangue implicada na hemostase. É deficiente ou defectiva na enfermidade de von Willebrand e está implicada en moitas outras enfermidades, como a púrpura trombocitopénica trombótica, síndrome de Heyde e posiblemente a síndrome hemolítica-urémica. O factor denomínase así polo médico finlandés Erik Adolf von Willebrand, que describiu a doenza causada pola deficiencia deste factor en 1926.
Síntese
O vWF é unha glicoproteína mulimérica grande do plasma sanguíneo producida constitutivamente como vWF ultragrande no endotelio (nos corpos de Weibel-Palade), megacariocitos (gránulos α de plaquetas) e tecido conectivo subendotelial.
Estrutura
O monómero vWF básico é unha proteína de 2050 aminoácidos. Cada monómero contén varios dominios cunha función específica; elementos e aspectos salientables son:
Os monómeros son seguidamente N-glicosilados, dispostos formando dímeros no retículo endoplasmático e multímeros no aparato de Golgi polo enlace cruzado establecido por residuos de cisteína que forman pontes disulfuro. Con respecto á glicosilación, o vWF é unha das poucas proteínas que levan antíxenos do sistema dos grupos sanguíneos AB0.
Función
miniatura|300px|dereita|A interacción de vWF e GP1b alfa. O receptor GP1b da superficie das plaquetas é por onde as plaquetas se unen ao vWF, que queda exposto cando hai danos nos vasos sanguíneos. O dominio A1 do vWF (en amarelo) interacciona co dominio extracelular do GP1ba (en azul). A función primaria do factor de von Willebrand é unirse a outras proteínas, especialmente ao factor VIII, e é importante na adhesión de plaquetas aos sitios lesionados. Non é un encima, xa que carece de actividade catalítica.
O vWF únese a varios tipos de células e de moléculas. As máis importantes son:
O vWF xoga un papel principal na coagulación do sangue. Por tanto, a deficiencia ou disfunción de vWF (enfermidade de von Willebrand) orixina unha tendencia a ter hemorraxias, que é máis aparente en tecidos que teñen un alto fluxo de corte en vasos estreitos. Os estudos indican que parece que o vWF se desenrola durante estas circunstancias, desacelerando as plaquetas que pasan. Investigacións recentes tamén suxiren que o factor de von Willebrand está implicado na propia formación de vasos sanguíneos, o cal explicaría por que algunhas persoas que teñen a enfermidade de von Willebrand desenvolven malformacións vasculares (predominantemente no tracto dixestivo), que poden causar unha hemorraxia gastrointestinal.
Catabolismo
A degradación biolóxica no catabolismo do vWF está en gran medida mediada polo encima ADAMTS13. Trátase dunha metaloprotease que cliva o vWF entre a tirosina na posición 842 e a metionina na posición 843 (ou posicións 1605–1606 do xene) no dominio A2. Isto rompe os multímeros en pequenas unidades, que son degradadas por outras peptidases.
Papel en enfermidades
Os defectos hereditarios ou adquiridos no vWF orixinan a enfermidade de von Willebrand, unha diatese hemorráxica da pel e membranas mucosas, que causa hemorraxia nasal, menorraxia e hemorraxia gastrointestinal. O punto no que se produce esta mutación determina a gravidade da diatese hemorráxica. Distínguense tres tipos (I, II e III) desta doenza, e ademais o tipo II comprende varios subtipos. O tratamento depende da natureza da anormalidade e gravidade dos síntomas. A maioría dos casos desta doenza son hereditarios, pero tamén se poden adquirir ao longo da vida anormalidades no vWF; a estenose da válvula aórtica, por exemplo, foi ligada á enfermidade de von Willebrand de tipo IIA, causante de hemorraxias gastrointestinais, unha asociación coñecida como síndrome de Heyde.
Na púrpura trombocitopénica trombótica e a síndrome urémica hemolítica, o encima ADAMTS13 é deficiente ou foi inhibido por anticorpos dirixidos contra o encima. Isto orixina unha diminución da degradación dos multímeros ultragrandes de vWF e anemia hemolítica microanxiopática con deposición de fibrina e plaquetas en pequenos vasos, e necrose capilar. Na púrpura trombocitopénica trombótica, o órgano máis afectado é o cerebro; na síndrome urémica hemolítica, o ril.
Os altos niveis de vWF son máis comúns en persoas que tiveron un accidente cerebrovascular isquémico (por un coágulo) por primeira vez. A frecuencia de aparición non se ve afectada polo encima ADAMTS13, e o único factor xenético significativo é o grupo sanguíneo que teña a persoa. Os niveis plasmáticos altos de vWF son un preditor independente de hemorraxias importantes en pacientes de fibrilación auricular anticoagulada.
Historia
O vWF e a súa doenza son denominados así en lembranza de Erik Adolf von Willebrand, un médico finlandés que en 1926 describiu por primeira vez un trastorno hemorráxico hereditario en familias das illas Åland do Báltico. Aínda que von Willebrand non identificou a causa última da doenza, distinguiu a enfermidde de von Willebrand da hemofilia e outras formas de diatese hemorráxica.
Interaccións
O factor de von Willebrand interacciona co coláxeno, tipo I, alfa 1.
Recentemente, informouse de que a cooperación e interaccións entre factores de von Willebrand potencia a probabilidade de adsorción na hemostase primarias. A probabilidade de adsorción dun vWF fluente confinado no campo receptor mellora cando encontra outro vWF xa adherido ao lado de receptores de coláxeno. Esa cooperación mantense nun amplo intervalo de proporcións de fluxo de corte.
Velilla del Río Carrión
Velilla del Río Carrión é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 1.512 habitantes (INE 2011).
Falocentrismo
O falocentrismo consiste nunha visión ou forma de pensamento que defende a lóxica do patriarcado. Estabelece o sistema da división simbólica do traballo entre os sexos, cuxa expresión "entre os xéneros" axuda a explicar. Neste sistema, o masculino e o feminino encóntranse nunha posición estruturalmente asimétrica: os homes, como os referentes empíricos do masculino, posúen o falo, ou sexa, a visión da virilidade abstracta. En oposición, a produción teórica do concepto de feminidade ten vindo a ser traballada dunha forma que non estea estritamente vinculada ao falo, representando unha alternativa á concepción falocéntrica, que trata a sexualidade feminina a través dun paradigma universal. A partir deste paradigma, o modelo adoptado é o da sexualidade masculina, e todo o que se afasta dese modelo é tratado de forma negativizada. O concepto de feminidade acentúa, en relación co modelo falocéntrico, a valorización do que é singular en oposición ó universal.
A Tapia, O Temple, Cambre
A Tapia é un lugar da parroquia do Temple no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Falocentrismo
Ese imaxinario promoveu, ó longo da historia, unha asignación social do poder ó home, que este recibía como algo que lle era propio, "por natureza" como posuidor dun pene, garantía do "brillo fálico". En momentos en que os atributos de forza e valor físico eran imprescindíbeis para asegurar a posesión das terras, dos estados e das mulleres, a supremacía masculina era incontestábel. Todo un aparello institucional estaba destinado a sustentar a lóxica que dividía a especie entre seres “completos” e “incompletos”. Dende a psicanálise, pensar o falocentrismo, que sustenta a distribución de valores – e de poderes – na sociedade patriarcal, non xerou, mais reforzou o imaxinario “eles teñen – elas non” que non é máis que a teoría infantil nacida da imposibilidade de inscribir a diferenza sexual nos primeiros anos de vida.
Santo Stefano Roero
Santo Stefano Roero é unha localidade e concello (comune) italiana da provincia de Cuneo, rexión de Piemonte, con 1.353 habitantes.
Academia de Infantería de Toledo
A Academia de Infantería (ACINF) é un centro de formación militar do Exército de Terra español situado na localidade de Toledo. O centro encárgase tanto de ofrecer formación básica, especialización e formación de oficiais e suboficiais de Infantería.
Historia
A academia foi creada co nome de Colexio de Infantería en Toledo, en 1850. O 17 de outubro de 1875, tras ser trasladada temporalmente a Madrid, instalouse no Alcázar de Toledo. En 1882 pasou a chamarse Academia Xeral Militar e entre 1931 e 1936 fusionouse coas academias de Infantería, Cabalería e o Corpo de Intendencia. A academia foi destruída en dúas ocasións: unha en 1887 durante un incendio e outra durante a Guerra civil.
A actual academia empezou a construírse en 1941, estando preparada para o curso 1948-49. En 1974 fusionouse coa Escola de Aplicación da Arma, do mesmo xeito que o fixo a Academia de Enxeñeiros.
Himno da infantería española
miniatura|Escudo.
Castelo, Cervantes
San Pedro de Castelo é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 37 habitantes (19 mulleres e 18 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón o mantemento en relación ao ano 1999 cando tiña 37 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 31 habitantes, sendo 19 homes e 12 mulleres.
Ferrol, Virxinia
Ferrol é unha entidade local inframunicipal do condado de Augusta, Virxinia, nos Estados Unidos, próxima a Staunton.
Lugares próximos
Monte Elliott Springs (2,0 km), Augusta Springs (3 km), Chapin (4,5 km), Summerdean (4,5 km), North Mountain (5,8 km), McKinley (7,4 km), Trimbles Mill (6,5 km), Estaline (8,1 km), Buffalo Gap (9,6 km), Middlebrook (8,9 km), Swoope (8,8 km), Christian (9,6 km), Fordwick (8,7 km), Craigsville (9,2 km), Little Baltimore (11,9 km).
Es Freus
Es Freus é o estreito que separa as illas de Eivissa e Formentera, no arquipélago balear, constituído por varios pasos separados por illotes. A distancia total, entre a punta meridional de Eivissa e a illa de s'Espalmador, é de 6,3 km. É o paso obrigado entre o porto de Eivissa e o de La Savina, en Formentera, e de Eivissa cara a poñente. O nome procede do latín fretu, que significa "estreito". Antigamente, e de certo uso entre os habitantes de Formentera, chamábase ses Portes. Toda a zona forma parte da reserva mariña do Parque Natural de ses Salines. Trátase dunha zona desprotexida dos ventos, con pouca profundidade e con correntes de irregular dirección e intensidade. Os grandes temporais, especialmente de poñente e gregal, converten Es Freus nun paso de navegación difícil e motiva a incomunicación de Formentera nalgunhas épocas do ano. Ao longo da historia producíronse varios naufraxios.
Os pasos que forman Es Freu son:
Aleksander Kwaśniewski
Aleksander Kwaśniewski, nado o 15 de novembro de 1954 en Białogard, foi o presidente de Polonia dende o 23 de decembro de 1995 ata o ano 2005 pertencendo á Alianza da Esquerda Democrática.
Foi activista do Sindicato Socialista de Estudantes Polacos, en polaco, Socjalistyczny Związek Studentów Polskich, SZSP, organización ligada ao réxime comunista, e logo ministro de deportes no goberno comunista na década dos 80.
Sucedeu a Lech Wałęsa como presidente tras gañar as eleccións en 1995 e foi reescolleito para un segundo e último mandato no 2000 (obtendo a maioría dos votos xa na primeira volta).
Tamén foi antigo dirixente e un dos fundadores do Partido Socialdemócrata da República de Polonia (Socjaldemokracja Rzeczypospolitej Polskiej), sucesor do Sindicato de Traballadores Polacos, e posteriormente da Alianza da Esquerda Democrática (Sojusz Lewicy Demokratycznej).
Tras a formación da coalición política Esquerda e Demócratas foi elixido como o seu presidente.
Gontán
O topónimo galego Gontán pode referirse a:
Galician Bizarre
Galician Bizarre é un álbum recompilatorio composto por 15 temas de 15 bandas galegas que foi publicado o 9 de decembro de 2010. Trátase dunha escolma do autodenominado underground galego, e nel poden escoitarse diversos estilos que van dende o punk rock ata o noise rock.
Álvaro Morata
Álvaro Borja Morata Martín, nado en Madrid o 23 de outubro de 1992, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é a Juventus de Turín.
Entalpía de vaporización
A entalpía de vaporización ou calor de vaporización é a cantidade de enerxía necesaria para que a unidade de masa (quilogramo, mol etc.) dun elemento que se atope en equilibrio co seu propio vapor a unha presión dunha atmosfera pase completamente ao estado gaseoso. Represéntase por, por ser unha entalpía. O valor diminúe a temperaturas crecentes, lentamente cando se está lonxe do punto crítico, máis rapidamente ao achegarse, e por riba da temperatura crítica as fases de líquido e vapor xa non coexisten. Xeralmente determínase no punto de ebulición da substancia e corríxese para tabular o valor en condicións normais.
O Castro, Cervantes
Santa María do Castro é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 86 habitantes (50 homes e 36 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 90 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 62 habitantes, sendo 34 homes e 28 mulleres.
A igrexa parroquial, feita con lousa en cachotería, foi encalada e pintada no 2011.
Gloria Macapagal-Arroyo
Gloria Macapagal-Arroyo, nada o 5 de abril de 1947 é unha académica e ex-política filipina, que foi presidenta de Filipinas dende o 20 de xaneiro de 2001 ata o 30 de xuño de 2010.
É membro da Academia Filipina da Lingua Española, irmandada coa Real Academia Española.
Traxectoria
Macapagal-Arroyo é a filla do anterior presidente Diosdado Macapagal e de Evangelina Macaraeg. Chegou a ser a presidenta en 2001 durante Revolución de EDSA II que desprazou a Joseph Ejército Estrada no medio de acusacións de extensa corrupción. Arroio foi reelixida en 2004, derrotando ao principal líder da oposición filipina, o actor Fernando Poe Jr.
Leneas
Na antiga Atenas, as Leneas (Λήναια) era unha festa na honra de Dioniso Leneo. O epíteto significa ben o do lenos ("cuba de viño") ou ben das lenai (as ménades).
Os gregos xónicos celebraban a festa o día 12 do mes chamado Leneón, que transcorría entre o que hoxe son xaneiro e febreiro. En Atenas, ese mes, chamado Gamelión, corresponde aproximadamente ao que hoxe é xaneiro.
Durante a festa, tiña lugar unha procesión, e sábese moi pouco dos ritos, pero a súa maior importancia estriba nos concursos dramáticos que tiñan por escenario o teatro de Dioniso, inaugurados ao redor do -440 e nos que a comedia ocupaba un lugar importante.
As Edreiras, San Martiño de Meanos, Zas
As Edreiras é un lugar da parroquia da San Martiño de Meanos no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres). Este lugar foi, no pasado, un pequeno couto señorial con xurisdición propia.
Patrimonio
No lugar atópase o Pazo das Edreiras, do século XVII. Anexa o pazo sitúase a capela da Virxe do Rosario.
Belle & Sebastian
Belle & Sebastian é unha banda de indie pop escocesa formada en Glasgow en xaneiro de 1996. Belle and Sebastian adoita ser comparada con influentes bandas indies como The Smiths, ademais de clásicos como Love, Bob Dylan e Nick Drake. O nome do grupo está sacado do libro infantil Belle et Sébastien, do escritor francés Cécile Aubry.
Despois de editar varios álbums e EPs a través do selo Jeepster Records, na actualidade teñen asinado un contrato con Rough Trade Records no Reino Unido e con Matador Records nos Estados Unidos.
Composición fotográfica
A perspectiva, o horizonte, a diagonal, a liña "S", a imaxe horizontal, a imaxe vertical, o centro de interese, o fondo, o contraste.. son elementos a ter en conta á hora de facer unha fotografía, que proveñen en orixe da composición na arte (en especial da pintura).
Elementos e ferramentas básicas da composición
• Elixir ben o encadramento e o punto de vista: temos que elixir o obxecto ó que queremos fotografar e buscar o punto de vista en que resalte máis, e evitar a aparición de elementos que desvíen a nosa atención.
• A regra dos terzos: esta regra consiste en dividir a pantalla, imaxinariamente, en terzos, tanto horizontal como verticalmente. O obxecto non debe estar no centro da imaxe, senón nun dos puntos de intersección da cuadrícula imaxinaria. Ademas da regra dos terzos hai outros métodos e teorías para acadar unha boa composición, como por exemplo o método diagonal.
• As liñas dominantes: estas liñas deben centrar a atención, non desviala. Pódese achar unha liña case en calquera cousa. Unha das normas máis populares da composición baséase na repetición das liñas e obxectos, especialmente cando o tema é unha estrutura. As liñas poden ser, horizontais, verticais, curvas ou oblicuas. As diagonais e liñas en "S" son moito máis interesante cás liñas paralelas, utilízanse para imprimar un certo movemento ás fotos.
• O espazo por diante: chamado lead room ou espazo de nariz, é preciso deixar ver o que está por diante na ollada ou no movemento dos suxeitos fotografados.
Enfoque total ou selectivo
O enfoque selectivo non deixa de ser unha aplicación dunha reducida profundidade de campo. En fotografía de paisaxes, en xeral, é preferíbel unha grande profundidade de campo para abarcar todos os pormenores con nitidez en todas as zonas da foto. Porén, para o retrato, a fotografía de detalle e noutras ocasións adoita ir mellor unha profundidade de campo limitada para que só o que interesa apareza nítido. Un efecto particular da aplicación do enfoque selectivo limitando a profundidade é o efecto diorama.
Froxán, San Martiño de Meanos, Zas
Froxán é un lugar da parroquia da San Martiño de Meanos no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 12 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 6 homes e 6 mulleres.
Teoloxía da Luz
A Teoloxía da Luz é unha teoloxía que se desenvolve na arquitectura gótica, guiando a concepción das catedrais góticas en toda Europa.
Historia e características
O prototipo é a basílica de Saint-Denis, concibida no século XII por Suger, conselleiro próximo ó rei Luís VI.
Consonte Vitellion, intelectual do século XIII, diferéncianse dous tipos de luz : a luz divina (Deus) e a luz física (a manifestación de Deus).
Na teoloxía da Luz, a luz está cargada dunha forza simbólica. As vidreiras das igrexas representan escenas do Antigo Testamento e do Novo Testamento, da vida dos santos ou ben da vida cotiá. Eran o equivalente das ilustracións do catecismo moderno. Na Idade Media, este era un dos medios de ensinar ás xentes, que moi a miúdo eran iletradas.
Cando a luz do ceo (física) pasa a través das vidreiras, cárgase simbolicamente de manifestación divina. As vidreiras son as encargadas de transformar a luz física en luz divina, dito doutro xeito son as encargadas de facer entrar a presenza divina na igrexa.
Noceda, As Nogais
San Xoán de Noceda é unha parroquia do concello das Nogais na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. Tiña 218 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 123 homes e 95 mulleres. O que supón unha diminución de 64 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 282 habitantes (150 homes e 132 mulleres) e 62 menos que en 2006.
A parroquia, situada á beira dereita do río Navia, está atravesada pola N-VI e a A-6.
Adolf Schmidt
Adolph Johann Schmidt, nado o 6 de decembro de 1806 en Frankfurt am Main e finado na mesma cidade o 8 de decembro de 1889, foi un médico e malacólogo alemán.
Formación e primeiros traballos
Adolf Schmidt, fillo dun rico comerciante, comezou os seus estudos de medicina na Universidade de Königsberg, que proseguiu na de Erlangen en 1826, trasladándose ao ano seguinte á de Heidelberg. Alí involucrouse en actividades políticas e foi expulsado, pero máis tarde, grazas á intervención de personalidades influentes, puido continuar os seus estudos, na Universidade de Halle, obtendo o título de doutor en medicina en 1830.
Schmidt viaxou a Francia e Inglaterra e en 1831 estableceuse como médico na súa cidadr natal. En 1834 estivo implicado con colegas afíns ideoloxicamente na construción de clínicas para pobres. No campo médico, Schmidt adquiriu notoriedade sobre todo polas súas contribucións ao desenvolvemento do controvertido tratamento da tuberculose pulmonar iniciado en Silesia polo doutor Hermann Brehmer, cuxo éxito foi recoñecido máis adiante polos críticos.
Investigacións nas ciencias da natureza
As ciencias naturais, en particular a malacoloxía, tamén interesaron a Adolf Schmidt, que en 1832 ingresou no Museo Senckenberg de Historia Natural de Frankfurt, onde levou a sección de moluscos. Schmidt tamén foi cofundador da Asociación Médica e, en 1855 da Asociación de microscopistas, da que foi director até 1875. A súa atención especial centrouse no estudo dos parasitos intestinais nos humanos.
Abreviartura
A abreviatura A. Schmidt emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Villada
Villada pode facer referencia a:
Moncelos
O topónimo galego Moncelos pode referirse a:
Villada, Palencia
Villada é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 1.086 habitantes (INE 2011).
Orto helíaco
O orto helíaco dunha estrela é a súa primeira aparición polo horizonte leste despois do seu período de invisibilidade –aproximadamente seis meses–. É un caso particular de orto.
Descrición
Dependendo da magnitude visual da estrela, o orto helíaco producirase nos solpores, co Sol a 12º ou 6º, por debaixo do horizonte, antes do amencer. O día do seu orto helíaco, a estrela fai a súa primeira aparición durante breve tempo, xa que axiña o amancer do Sol agocharaa. A partir de entón, a distancia angular estrela-Sol increméntase e será visible durante períodos máis longos de tempo, ata que finalmente brille en plena noite.
Cereixedo, Cervantes
Santiago de Cereixedo é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes. Segundo o IGE en 2014 tiña 255 habitantes (148 homes e 107 mulleres) distribuídos en 26 entidades de poboación. En 2004 tiña 335 habitantes (196 homes e 139 mulleres), 29 máis ca en 1999.
Nicolás Tenorio
Nicolás Tenorio Cerero, nado en Villalba del Alcor (provincia de Huelva), o 28 de decembro de 1863 e finado en Sevilla o 1 de decembro de 1930, foi un maxistrado, xuíz e historiador español.
Biografía
Orfo aos cinco anos, trasladouse a vivir á cidade de Sevilla. Estudou a carreira de dereito na Universidade de Sevilla entre os anos 1881 e 1886.
Tras licenciarse en dereito, gañou as oposicións a xuíz. O seu primeiro destino, sobre o papel, no ano 1897, foi na cidade da Habana, na illa de Cuba (cando pertencía ao reino de España); non chegou a tomar posesión pois días antes de desembarcar na illa declarouse a Guerra Hispano-Estadounidense que levou á proclamación de Cuba como país independente.
De regreso a España, permaneceu catro anos sen destino de xuíz, tempo que aproveitou para cursar a carreira universitaria de Historia e iniciarse no estudo dos importantes arquivos situados en Sevilla, como o Arquivo Xeral de Indias e outros, ao tempo que exerceu a avogacía en Sevilla.
Exerceu a carreira de maxistrado xuíz en distintas provincias de España como Ourense, Murcia, Cádiz, Burgos e Sevilla. Foi Secretario Contador do Ateneo de Sevilla entre os anos 1889 e 1893. Membro electo da Real Academia Sevillana das Boas Letras desde 1900. Redactor da revista El Noticiero Sevillano desde a súa fundación no ano 1893, traballando para outras publicacións da época como El Porvenir.
No seu primeiro destino como xuíz de primeira instancia e instrución, Nicolás Tenorio, chegou ao partido xudicial de Viana do Bolo (Ourense), desde Sevilla en outubro de 1900. Exerceu en Viana ata o ano 1906, data en que se trasladou a Vilamartín de Valdeorras. Posteriormente foi trasladado á localidade de Mula (Murcia) en 1910, de onde pasou a exercer en Cádiz en 1910, sendo novamente traslado a Burgos como Tenente fiscal da Audiencia; para anos despois en 1917, terminar a súa carreira xudicial na súa Sevilla natal, como maxistrado do civil.
Paralelamente ao seu exercicio profesional da carreira xudicial, dedicouse ao estudo histórico, coa creación de interesantes libros sobre a época medieval en Sevilla, as institucións xurídicas e políticas da época. Publicou libros de estudo sociolóxico. Nomeado fillo predilecto de Sevilla, a súa obra tivo nos últimos anos unha nova reedición, en especial a titulada La aldea gallega.
Por tódalas súas contribucións ó estudo dos costumes do pobo, o concello de Viana do Bolo dedicoulle unha rúa que leva o seu nome.
Bibliografía
miniatura|Portada do seu libro El concejo de Sevilla publicado en 1901.
O Temple, O Temple, Cambre
O Temple é un lugar da parroquia do Temple no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 5.276 habitantes (2.600 homes e 2.676 mulleres).
A fundación da localidade foi promovida polos cabaleiros templarios no século XII e foi chamada "Burgo Novo do Faro" para diferenciala do Burgo do Faro.
As Nogais, As Nogais
Santa María Madanela das Nogais é unha parroquia do concello das Nogais na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 185 habitantes (103 homes e 82 mulleres), 38 menos ca en 2007 (cando tiña 223 habitantes, 113 homes e 110 mulleres) e 35 menos que en 2006.
Oficina Filatélica e Numismática da Cidade do Vaticano
A Oficina Filatélica e Numismática da Cidade do Vaticano (en italiano: Ufficio Filatelico e Numismatico) é a entidade responsable da emisión dos selos postais e das moedas da Cidade do Vaticano.
Produtos
esquerda|miniatura|155x155px|[[Selo postal do Vaticano (2003)]]
Aínda que os selos vaticanos só se poidan usar dentro da Cidade do Vaticano e que a cantidade de moedas dese Estado que se cuñan anualmente sexa moi limitada (por exemplo: o valor total das moedas emitidas en 2002 estivo restrinxido a 310.400 euros), as moedas e os selos do Vaticano convertéronse un importante sinal de soberanía deste microestado, e a súa escaseza fixo que se convertesen en pezas moi populares entre os coleccionistas numismáticos e filatélicos.
De feito, este interese e a demanda xerada no mercado xustificaron a creación en 2007 do Museo Filatélico e Numismático da Cidade do Vaticano, integrado nos Museos Vaticanos, acontecemento que foi obxecto de emisión de dous selos conmemorativos.
Malia ser a autoridade emisora, o Ufficio non se encarga da cuñaxe das moedas vaticanas, senón que é o Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, de Italia, quen se ocupa dese labor. Isto é así en virtude dun tratado monetario asinado anteriormente coa República Italiana, que foi asumido tamén pola Unión Europea, que recoñece o euro como moeda propia da Cidade do Vaticano.
Axencia Española de Seguridade Alimentaria e Nutrición
A Axencia Española de Seguridade Alimentaria e Nutrición (AESAN), en castelán Agencia Española de Seguridad Alimentaria y Nutrición, foi un organismo autónomo de España adscrito ao Ministerio de Sanidade e Consumo, que existiu entre 2002 e 2014. En 2014, polo Real Decreto 19/2014, de 17 de xaneiro, fundiuse co Instituto Nacional do Consumo dando lugar á Axencia Española de Consumo, Seguridade Alimentaria e Nutrición.
Langueirón, San Martiño de Meanos, Zas
Langueirón é un lugar da parroquia da San Martiño de Meanos no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 93 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 47 homes e 46 mulleres.
Axencia Española de Seguridade Alimentaria e Nutrición
Misión
A súa misión era garantir o máis alto grao de seguridade e promover a saúde dos ciudadáns:
San Sebastián de la Gomera
San Sebastián de la Gomera, coñecido popularmente como La Villa, é un municipio español pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife. É a capital da illa de La Gomera, pertencente ás Canarias. Neste municipio atópase a ermida da Virxe de Guadalupe, patroa da illa.
Ten unha poboación de 9.120 habitantes (INE, 2011). Ademais do casco, as entidades poboacionais máis importantes son El Molinito, Laguna de Santiago e Tecina. Preto de 1850 absorbeu ao municipio de Jerduñe.
Descrición
Conta cun porto comercial, polo que pasou Cristovo Colón nas súas viaxes ao continente americano. O lugar onde se aloxou, a Casa de Colón, é agora un museo.
Neste municipio atópase La Torre del Conde que foi construída entre os anos 1447 e 1450 polo Conde da Gomera. Durante unha rebelión dos nativos da illa foi lugar de refuxio para os españois. Tamén destaca en San Sebastián a igrexa da nosa Señora da Asunción e a Ermida de San Sebastián.
A economía no pasado estivo baseada na agricultura, pero nos últimos anos cobrou importancia o sector servizos.
Ao redor de 1599, un grupo de holandeses intentaron invadir a illa polo porto da Vila, pero foron rexeitados polos gomeros.
Augas interiores
300px|right|Mapa esquemático das zonas marítimas As augas interiores inclúen, de acordo coa Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar, as augas do litoral da liña de base das augas territoriais dunha nación, agás nos estados arquipelagos. Inclúen vías fluviais como ríos e canles, e ás veces a auga dentro de pequenas baías.
Nas augas interiores, a soberanía do Estado é igual á que exerce no continente. O estado costeiro é libre de facer leis relacionadas coas súas augas internas, regular calquera uso e utilizar calquera recurso. A falta de acordos en contrario, os buques estranxeiros non teñen dereito de paso dentro das augas internas, e esta falta de dereito a paso inocente é a diferenza fundamental entre augas internas e as augas territoriais. As "augas arquipélagicas" dentro das illas ultraperiféricas dos estados arquipélagos son tratadas como augas internas, coa excepción de que se debe permitir o paso inocente, aínda que o estado arquipelágico pode designar certas rúas marítimas nestas augas.
Disputas
A reclamación por un estado dunha vía fluvial como augas internas levou a disputas con outros estados. Por exemplo, Canadá reclama unha sección do Paso Noroeste como parte das súas augas internas, totalmente baixo a xurisdición canadense, unha reclamación que foi discutida polos Estados Unidos e pola maioría das nacións marítimas, que o consideran un estreito internacional, o que significa que os buques estranxeiros teñen dereito a paso de tránsito. (Ver augas internas do Canadá e Paso do Noroeste ).
O Tribunal Internacional do Dereito do Mar, formado en 1994, ten o poder de resolver disputas marítimas entre os estado, aínda que na práctica, estas resolucións dependen da vontade destes estados de respectar as decisións.
Suffragette
dereita|miniatura|300x300px|Suffragettes participando nun piquete de folga ás portas da [[Casa Branca, en xaneiro de 1917.]] O termo suffragette designaba, a comezos do século XX, a unha muller que reinvindicaba o dereito a voto das mulleres, e que mesmo estaba disposta a infrinxir a lei para conseguilo, nun contexto no cal as mulleres non tiñan máis opción. De acordo co Oxford English Dictionary, foi cuñado polo Daily Mail en 1906, como forma despectiva de distinguir ente as suffragettes e as sufraxistas máis moderadas, unha forma de dividir o movemento.
Neste sentido refírese máis especificamente a unha militante da Unión Social e Política das Mulleres (WSPU), unha organización fundada no Reino Unido en 1903 por Emmeline Pankhurst, partidaria da acción directa —reunións públicas e marchas de protesta— que nace como escisión de, e en contraposición ó, sector sufraxista británico moderado —formado tanto por mulleres como por homes—, agrupado sobre todo na Unión Nacional de Sociedades de Sufraxio Feminino (NUWSS), creada en 1897 e liderada por Millicent Fawcett, dedicada á convocatoria de campañas e mitins dentro da máis estrita legalidade.
Logo de máis de 50 anos tentando conseguir o voto para a muller, sen éxito, ante as institucións —por exemplo, o intento do deputado John Stuart Mill de introducir unha lei a prol do voto da muller en 1866 só conseguira 88 votos a favor—, a falta de resultados reais levou ó activismo das suffragettes, baseado na provocación e a rebeldía, baixo a lema de Deeds, not Words! —«Feitos, non Palabras!»—, rompendo así coa delicadeza e a etiqueta que até entón dominaba no movemento sufraxista británico, e xeneralizáronse os encarceramentos —entre 1905 e 1913 encarceráronse a unhas 1100 suffragettes e creceron tanto a represión como as reaccións políticas a esta represión. A partir de 1909, implantouse unha estratexia de folgas de fame entre as suffragettes encarceradas, «obrigando» así ó Goberno británico a impor a moi controvertida práctica da alimentación forzada até aprobar en 1913 a Prisoners (Temporary Discharge for Ill Health) Act.
Argumentouse que a extrema militancia das suffragettes atrasou en varios anos o dereito do voto da muller no Reino Unido, sobre todo entre os deputados máis a favor do voto para as mulleres, como foron os do Partido Liberal e o Partido Laborista, xa que en 1911 a votación que na Cámara dos Comúns deu como resultado 255-88 a favor do sufraxio converteuse nunha votación en contra de 222-208 en 1912.
En 1918, a Representation of the People Act concedeu o dereito a voto a todos os homes maiores de 21 anos de idade e as mulleres maiores de 30 anos que reunisen certas condicións, como ter propiedades por enriba de certo valor ou ser licenciadas univesitarias. A igualdade neste tema chegou dez anos máis tarde, en 1928, cando as mulleres puideron votar dende os 21 anos de idade como pago ós servizos que prestaran durante a contenda da primeira guerra mundial.
Gran Premio da Arxentina de 1974
O Gran Premio da Arxentina de 1974 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 13 de xaneiro de 1974 no Autódromo Oscar Alfredo Gálvez de Buenos Aires. Foi a primeira carreira da tempada de.
Preliminares inicio de tempada
Foi unha pretempada frenética, só Ronnie Peterson, Denny Hulme, Carlos Reutemann e James Hunt permaneceron cos seus equipos. Emerson Fittipaldi pasou de Lotus de McLaren para ser substituído por Jacky Ickx. O posto de Mike Hailwood en Surtees foi ocupado por Jochen Mass, mentres que Peter Revson marchou de McLaren a Shadow.
Niki Lauda e Clay Regazzoni seguiron como compañeiros de equipo, pero pilotando para Ferrari en lugar de BRM que os substituíu por Henri Pescarolo e François Migault. Coa morte de François Cevert e a retirada de Jackie Stewart, Tyrrell tivo un novo equipo con Jody Scheckter e Patrick Depailler.
Resumo da carreira
Por primeira vez, a visita da Fórmula Un no circuíto de Bos Aires viu a utilización da longa e rápida configuración Nº 15. Peterson logrou a pole pero Hunt liderou desde o principio. Revson e Jean-Pierre Jarier chocaron e Reutemann tomou a dianteira na volta 3. Peterson tivo problemas cos pneumáticos, mentres que Fittipaldi danou as engrenaxes. Hulme marchaba no segundo lugar e na volta 52 tomou a dianteira cando Reutemann quedou sen combustible. O angustiado arxentino estaba só a unha volta da liña de meta e unha vitoria na casa. Sería a última vitoria de Hulme nun Gran Premio, Ferrari firmou a segunda e terceira praza para completar o podio.
El Pilar de la Mola
250px|thumb|Vista do altiplano de La Mola dende a praia de Tramuntana. El Pilar de la Mola é unha localidade de Formentera, nas illas Baleares, situada no centro do altiplano de La Mola, no leste da illa. Está nunha zona illada da illa, nun altiplano elevado e rodeado de cantís.
Forma unha das tres parroquias de Formentera. A poboación formouse arredor da igrexa consagrada da Mare de Déu del Pilar en 1784. O núcleo de poboación tiña 58 habitantes en 2007 pero a maioría da súa poboación é diseminada. En total tiña 991 habitantes, entre El Pilar de la Mola, La Mola e Es Caló.
O seu clima, con precipitacións máis frecuentes que no resto da illa, e a altura que o separa do mar, configuraron unha comunidade rural dedicada á agricultura. É unha das principais zonas de produción do viño da terra de Formentera.
Entre os seus lugares de interese destacan a igrexa da Mare de Déu del Pilar, do século XVIII, o Molí Vell e o Faro de la Mola.
Esencialismo
O esencialismo é un termo que engloba as doutrinas ocupadas en describir a esencia —o que fai que un ser sexa o que é— por oposición ás continxencias —o que é accidental, cuxa ausencia non cuestiona a natureza deste ser—, a condición ou a identidade do obxecto ou individuo. O esencialismo foi controvertido dende os seus comezos. Tanto Sócrates como Platón xa cuestionaron a noción ó suxerir, no Parménides, que se aceptamos a idea de que cada cousa ou acción participa dunha esencia, entón tamén debemos aceptar a "existencia de esencias separadas" para os seus compoñentes. O papel e valor real do esencialismo na bioloxía aínda é un tema de debate. En socioloxía, o esencialismo serviu a miúdo como base para lexitimar diferenzas discriminatorias entre os seres humanos alegando á súa esencia, tales son os casos de homofobia, racismo, misoxinia, misandria e segregacionismo en xeral. En xeral, as diferentes teorías esencialistas definen a un grupo a través dun pequeno set de propiedades fixas ignorando o resto de condicións baixo as cales emerxe a súa identidade.
Esencialismo en bioloxía
Para os biólogos, o esencialismo é unha concepción segundo a cal diversas especies animais e vexetais difiren entre si por esencia, o que implica o recoñecemento de descontinuidades na natureza. Esta concepción oponse ao nominalismo, segundo o cal só os individuos e as poboacións de individuos existen, considerando que as categorías son só unhas abstraccións construídas polo ser humano no seo dun vasto continuum de formas na natureza.
Jorge Sampaio
Descendente dunha familia xudía, viviu na súa mocidade nos Estados Unidos e no Reino Unido debido á actividade profesional do pai.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Jorge_Sampaio_e_Lula.jpg|Jorge Sampaio e Lula durante un encontro no Brasil.
Kirishima
Kirishima (霧島市, きりしまし, Kirishima-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situada ó sur da rexión de Kyūshū e ó sueste da prefectura, e na península de Ōsumi, na zona de provincia histórica de Ōsumi, a illa de Kyūshū. A súa superficie é de 603,68 km² e a poboación de 127.551 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 211 h/km².
O concello de Kirishima limita cos concellos de Yūsui, de Satsuma, de Satsumasendai, de Aira, de Kajiki, de Tarumizu, de Kanoya, de Soo (son da prefectura de Kagoshima); de Miyakonojō, de Takaharu, de Kobayashi e de Ebino (son da prefectura de Miyazaki).
Historia
A cidade de Kirishima foi fundada pola fusión dun concello de cidade de Kokubu e 6 concellos de vila do distrito de Aira (de Mizobe, de Yokogawa, de Makizono, de Kirishima, de Hayato e de Fukuyama) no ano 2005.