cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chalota
Descrición
Trátase dunha planta herbácea da familia Amaryllidaceae, perenne, de 30 a 50 cm de altura, coas follas lineais, cilíndricas, as flores brancas ou moradas, e as sementes de cor escura, caracterizada por ten unha parte subterránea formada por varios bulbos ovoides comestíbeis, brancos por dentro e avermellados por fóra, as chalotas propiamente ditas.
A diferenza das cebolas, onde normalmente cada planta constitúe un único bulbo, as chalotas forman grupos de bulbos, e non a xeito de allos.
Usos
miniatura|left|Bulbos de chalotas á venda Como a maioría das plantas deste xénero, a chalota cultívase con fins culinarios. A parte comestíbel desta planta está na base das follas, que forma bulbos, ovados de forma e sabor entre o allo e maila cebola. Resulta ideal para os mollos de carne e é aceptada dende hai anos pola cociña francesa.
As cebolas empréganse crúas ou cociñadas Crúas serven para dar aroma ás ensaladas. Cociñadas empréganse en mollos, caldos ou para acompañar pratos de carne. As follas picadas poden substituír os do ceboliño.
A chalota é un parente da cebola, o sabor aseméllaselle un pouco, pero con matices doces e macíos. Adoita ser máis cara cá cebola, e é escasa nos mercados galegos. Pódese almacenar durante polo menos 6 meses.
Semllante ao que acontece coas cebolas, as chalotas crúas ceiban produtos químicos que irritan os ollos cando se tallan ou se fan toros, o que resulta lacrimóxeno.
Propiedades
Indicacións: é estomacal, nutritivo, dixestivo, diurético, afrodisíaco. Úsase o bulbo. miniatura|240px|Chalotas
Taxonomía
Allium ascalonicum foi descrita por Carl von Linné e publicado en Flora Palaestina 17, no ano 1756. Allium: nome xenérico moi antigo. As plantas deste xénero eran coñecidas tanto polos romanos como polos gregos. Porén, semella que o termo ten unha orixe celta e significa "queimar", en referencia ao forte cheiro agre da planta. Un dos primeiros en utilizar este nome para fins botánicos foi o naturalista francés Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708).
Utah Grizzlies
Os Utah Grizzlies son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de West Valley City, Utah (Estados Unidos). O equipo xoga na ECHL e disputa os seus partidos como local no Maverik Center, un pavillón con capacidade para 10.100 espectadores.
Historia
Anteriormente, entre 1995 e 2005, existiu outro equipo co mesmo nome que competiu na IHL e na AHL (1995–2005)
Os actuais Utah Grizzlies comezaron a súa historia como Virginia Lancers, un dos membros fundadores da East Coast Hockey League. A franquía tivo sete nomes diferentes en cinco cidades distintas do sueste estadounidense entre 1988 ata 2003, cando a franquía Lexington Men O' War suspendeu as súas operacións despois dunha tempada.
Tempadas
Nota: PX = Partidos xogados, V = Vitorias, D = Derrotas, E = Empates, OTL = Derrotas na prórroga, Pts = Puntos, GF = Goles a favor, GC = Goles en contra, PIM = Penalties in minutes
Mate
200px|miniatura|dereita|Presentación dun mate con calabaza e bombilla. O mate é unha infusión tradicional na metade sur de Suramérica (Arxentina, Uruguai, Brasil, Chile, Paraguai e Bolivia) feita con follas de herba mate. Ten un sabor amargo polos taninos das follas, polo cal algunha xente bótalle azucre, mel ou outros edulcorantes.
A herba mate posúe unha pequena cantidade de cafeína, o que fai que esta infusión poida ter un efecto estimulante nos consumidores. Non obstante, as marcas comerciais de mate adoitan engadirlle outras herbas co fin de reducir a acidez da infusión, e algunhas desas herbas teñen un efecto sedante que contrarresta o efecto estimulante da cafeína.
Esta bebida xa era consumida polos guaranís na época precolombiana, e foi adoptada polos colonizadores españois, pasando a formar parte axiña da identidade cultural das futuras sociedades da Arxentina, Uruguai e Paraguai.
Preparación
A infusión prepárase nun recipiente chamado mate ou calabaza, que se enche con tres cuartas partes de herba mate. A herba mate está secada, cortada e molida. Despois tápase coa man e ponse boca abaixo, axítase, e ponse de novo boca arriba con tino, de xeito que a superficie fique inclinada. Por unha beira a herba ten que chegar ata o bordo, e pola outra ten que estar mais baixa. Despois engádeselle un pouco de auga a uns 90 °C, agárdase a que a absorba, e despois ségueselle botando auga quente. O seguinte paso e introducir a bombilla pola parte oposta á que ten mais herba. A bombilla é unha palliña metálica coa que se suga a infusión. Esta ten que ser introducida tapando cun dedo o burato superior, para que as herbas non entren e bloqueen o seu interior.
Ligazóns externas
Información sobre o mate
Deserto da Patagonia
miniatura|172x172px|Deserto visto polo satélite da [[NASA.]] dereita|miniatura|300x300px|Parque nacional Bosques Petrificados de Jaramillo.
O deserto da Patagonia, tamén coñecido como estepa da Patagonia, é o maior deserto da Arxentina e o oitavo maior deserto do mundo por área, ocupando unha área de aproximadamente 673 000 km2. Atópase principalmente na Arxentina, con pequenas partes en Chile e está limitado polos Andes, polo oeste, e polo Océano Atlántico polo leste, na rexión da Patagonia, no sur da Arxentina. Ó norte do deserto atópase a rexión de Cuyo e as Pampas. A parte central da estepa está dominada por gamallos e plantas herbáceas que son maiores cara ó oeste, onde hai máis precipitacións e gramíneas. Topograficamente, o deserto componse de chairas e macizos atravesados por vales de ríos e canóns. As partes máis occidentais teñen lagos de orixe glaciar e montañas con bosques de clima frío.
Estivo habitado por cazadores recolectores dende tempos pre-hispánicos, e dende o século XIX tivo migracións de mapuches, chilenos, arxentinos, galeses e outros pobos europeos que o transformaron nunha zona fronteiriza conflitiva nunha parte integral da Arxentina, con gandería de vacas, ovellas e cabalos.
Acadou grande importancia económica no século XIX, cando se descubriron abondosas reservas minerais. A súa maior riqueza é o petróleo, mentres que o seu subsolo é rico en ferro. De poboación reducida, ten como actividades aínda a agricultura de cereais e a gandería tradicionais. De grande extensión, limita polo océano Atlántico e pola Cordilleira dos Andes, cun clima variado de semiárido a polar.
Ayora
Ayora é un concello da provincia de Valencia, pertencente á comarca de Val de Cofrents. En 2016 tiña 5320 habitantes (2675 homes e 2645 mulleres)
Toponimia
Hai varias opinións acerca da orixe do topónimo. Segundo Joan Coromines deriva do árabe uyura, cun significado de "onagro", "asno salvaxe". Porén, segundo Álvaro Galmés de Fuentes procede da raíz prerromana abia, "río", máis o sufixo diminutivo latino ola. Isto daría como resultado Abiola; a sílaba /-bi-/ palatalizaría en /i/ e a sílaba /o/ non ditongaría por influencia mozárabe.
Xeografía
miniatura|Nevada en xaneiro de 2017. O termo municipal, de 16,21 km², está situado ao suroeste da provincia de Valencia, nos límites coa provincia de Albacete. Ocupa a metade sur do val do río Xúcar. Está atravesado por un afluente do mesmo, o río Reconque-Cautaban. Está asentado no bordo dunha chaira, e protexida pola serra de Enguera ao leste e as de Palomeras-La Hunde e Montemayor ao oeste, con cumios como o Puntal de Meca (1058 m], Puntal de Mediodía (1146 m), Puntal de Tortosilla (1199 m), Montemayor (1105 m), Peñón de los Machos (1091 m) ou Palomeras (1258 m).
Ten un clima mediterráneo continentalizado, con invernos fríos e veráns cálidos e secos. A oscilación térmica anual supera os 15 °C.
Entidades de poboación
Amais da propia vila de Ayora están os núcleos de Casas de Madrona, San Benito (xunto á antiga lagoa de San Benito) e La Vega.
Historia
Da prehistoria consérvanse estacións de arte rupestre. Foron descubertas a comezos do século XX polo mestre Pascual Serrano Gómez, veciño de Bonete. Máis recentemente se descubriu o friso de El Abrigo del Sordo. En 1998 a Unesco declarounas Patrimonio da Humanidade dentro do conxunto da Arte Rupestre do Arco Mediterráneo da Península Ibérica.
O poboado ibero de Castellar de Meca foi desocupado trala romanización. Trala ocupación musulmá no século VIII, a vila foi conquistada no século XIII por Xaime I de Aragón, quen a cedeu ao reino de Castela no Tratado de Almizra (1244). Levouse a cabo unha repoboación con xentes chegadas de Castela, o que explica o predominio de fala castelá na zona. Os musulmáns da vila construíron un barrio extramuros, actual barrio de Santa Lucía. En 1281 o Tratado de Campillo entre Afonso X de Castela e Pedro III de Aragón recollía a cesión do Val de Cofrents en compensación pola axuda prestada na pacificación da revolta mourisca. Porén, a integración definitiva de Ayora no Reino de Valencia tivo lugar en 1305 co Acordo de Elche e referendada baixo o reinado de Xaime II de Aragón.
Durante a Guerra de Sucesión Española a vila apoiou ao Arquiduque Carlos antes da batalla de Almansa (1707), polo cal sufriu o asedio das tropas borbónicas dirixidas polo conde de Pinto, quen asaltou a vila e incendiou o castelo
En 1822 foi incluída na provincia de Xàtiva, mais desde a división territorial de España en 1833 pertence á provincia de Valencia.
Facultade de Medicina e Odontoloxía de Santiago de Compostela
miniatura|300px|Edificio da Facultade de Medicina da [[USC na rúa de San Francisco]] A Facultade de Medicina e Odontoloxía de Santiago de Compostela é unha institución docente da Universidade de Santiago de Compostela situada en tres localizacións: na rúa de San Francisco, s/n, onde se imparte Medicina (e onde está a Biblioteca da Facultade); na rúa Entrerríos, s/n, onde se cursa Odontoloxía, e na rúa da Choupana, s/n, onde está o Edificio Docente Roberto Novoa Santos.
Estudos impartidos
Na Facultade de Medicina e Odontoloxía impártense as seguintes titulacións:
Equipo de goberno
O equipo de goberno da Facultade está integrado por:
Departamentos
Na Facultade imparten docencia os seguintes Departamentos da USC:
Iakov Iurovski
Iakov Mikhailovich Iurovski (en Я́ков Миха́йлович Юро́вский), nado en Tomsk (Siberia) o 19 de xuño de 1878 e finado en Moscova o 2 de agosto de 1938, foi un bolxevique ruso, coñecido por ser o encargado de executar ó tsar de Rusia Nicolao II e a súa familia en 1918.
Primeiros anos
Iakov foi o oitavo de dez fillos dunha familia de clase obreira. A familia Iurovski era xudía, pero a súa relación coa fe xudía foi ambigua. Segundo a historiadora Helen Rappaport Iurovski estudou o Talmud na súa mocidade, mentres que a súa familia tratou de distanciarse das súas raíces xudías, o que pode ser motivado pola discriminación que sufrían os xudeus en Rusia nese momento, de feito a súa familia odiaba e desprezaba por tradición á Rusia imperial.
Viviu no Imperio Alemán desde 1904, onde se converteu ó luteranismo e cambiou o seu nome. Ó volver a Rusia durante a Revolución rusa de 1905, uniuse ós bolxeviques. Arrestado varias veces durante anos, acabou converténdose nun fervente comunista.
Asasinato da Familia Imperial
A noite do 16 de xullo de 1918, un escuadrón bolxevique asasinou o último emperador de Rusia, o tsar Nicolao II, e a súa familia, a tsarina Alexandra, o tsarévich Alexei e as Grandes Duquesas, Olga, Tatiana, María e Anastasia. Coa familia estaban ademais, o médico da familia Eugene Botkin e outros tres servos, que tamén foron executados. Todos foron fusilados e apuñalados na Casa Ipatiev da cidade de Ekaterinburgo, unha cidade da rexión dos Urais. Crese que Iurovski disparou ó tsar e o seu fillo en persoa, mentres que os seus compañeiros de escuadrón asasinaron os outros membros da familia.
Para evitaren calquera intento de culto ó tsar morto, os corpos foron soterrados no campo. Durante longo tempo creuse que os cadáveres de Nicolao e a súa familia foron colocados nun pozo mineiro, coñecido como Catro Irmáns. Logo, comprobouse que realmente foran soterrados alí a noite do 16 de xullo. Cando os rumores da morte do tsar chegaron a Ekaterinburgo, Iurovski ordenou rescatar os cadáveres e soterralos noutro lugar. Ao avariarse o vehículo que transportou os corpos, improvisouse e enterrouse a maioría dos corpos nunha mina oculta e selada no camiño Koptyaki a 20 quilómetros de Ekaterinburgo.
Despois da guerra civil rusa
Ocupou unha serie de postos económicos e no partido, morrendo no hospital do Kremlin en 1938 aos 60 anos. Antes da súa morte, doou as pistolas que usou a noite do 16 de xullo de 1918 ao museo da revolución de Moscova e deixou tres valiosas, aínda que contraditorias, versións dos feitos. Nunca expresou remordementos polos asasinatos. No seu lugar lembraba, nunha última carta aos seus fillos pouco antes da súa morte, a súa carreira revolucionaria e como "a tormenta de outubro tróuxolle o seu lado máis brillante", converténdoo no "máis feliz dos mortais". Tanto el como o seu asistente Nikulin, quen morreu en 1964, foron soterrados no cemiterio de Novodevichii en Moscova. O seu fillo, Aleksandr Iurovski, entregou voluntariamente as memorias do seu pai aos arqueólogos aficionados Avdonin e Ryabov en 1978.
Chedas, Añá, Frades
Chedas é un lugar da parroquia de Añá no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Amendoado
O amendoado é un doce característico das vilas medievais galegas como Melide (onde comparte protagonismo co rico e co melindre na festa do melindre e da repostaría tradicional de Melide), Ribadavia ou Allariz.
Características
O froito da amendoeira non se cultiva no país. A tese máis popular é que sexa un produto introducido por arrieiros casteláns que intercambiaban mercadorías nas viaxes de ida e volta polos camiños. A améndoa ten unha maior presenza nas vilas medievais con mosteiros, como o franciscano de Melide, onde se trocaba o aceite, améndoa ou mel da Alcarria por bacallau, nun constante intercambio de produtos.
Na súa elaboración o doceiro deixa primeiro que se arrefríe a améndoa torrada. Separa a clara da xema dos ovos e mistura. Prepara unha bandexa para forno con oblea cortada sobre ela para a base do doce e antes da cocción apolvilla con azucre a peza.
En Galicia
miniatura|Amendoados de [[Allariz]] Os amendoados de Allariz son unha sobremesa tradicional dentro da provincia de Ourense, típica do concello de Allariz. Son unha mestura de améndoa moída, azucre e clara de ovo. Cando está sólida a masa resultante colócase en anacos por riba dunhas obleas e lévase ao forno.
1932
Acontecementos
miniatura|175px|Estatuto de Galicia.
Nacementos
miniatura|175px|[[Federico García Lorca en Betanzos. ]] miniatura|Homenaxe a [[Alfonso Daniel Rodríguez Castelao|Castelao, Lugo.]]
Taricha granulosa
Taricha granulosa é un anfibio urodelo de Norteamérica con aspecto de tritón ou píntega, que se caracteriza por exsudar pola súa pel unha forte toxina.
Aspecto
É un urodelo corpulento de fociño arredondado de cor que vai de marrón claro a oliváceo ou marrón escuro na parte de arriba, mentres que a parte de abaixo, incluíndo patas, cabeza e cola, é dunha cor que vai de laranxa a amarelo. A súa pel é granular, pero os machos teñen a pel lisa durante a estación reprodutora. Miden de 6 a 9 cm do fociño ao ano, e de 11 a 18 cm de lonxitude total. É similar á especie Taricha torosa, pero difiren en que T. granulosa ten ollos máis pequenos, iris amarelos, patróns de dentes con forma de V, e pálpebras uniformemente escuras. Os machos poden distinguirse das femias durante a estación reprodutora polos seus grandes lobos anais inchados e as almofadas dos dedos cornificados.
Distribución e subspecies
miniatura|247x247px|Un exemplar de T. granulosa no condado de Josephine, [[Oregón.]]
Os hábitats destes anfibios encóntranse por toda a costa oeste dos Estados Unidos e a Columbia Británica canadense. A súa área de distribución esténdese cara ao sur ata Santa Cruz, California, e polo norte chega a Alasca. Son raros ao leste das Montañas Cascadas, aínda que ocasionalmente en se encontraron en Montana (onde son considerados exóticos e posiblemente introducidos artificialmente). Ademais, unha poboación illada vive en varias pozas ao norte de Moscow, Idaho, tamén probablemente introducida.
Definíronse varias subespecies baseándose en variantes locais, pero ao final só están recoñecidas amplamente dúas subespecies, que son: Agora pénsase que a subespecie Taricha granulosa mazamae xa non é válida, xa que espécimes que parecen similares a T.g.m foron atopados tamén en áreas de Alasca.
Toxicidade
Moitos anfibios producen toxinas en glándulas da pel como defensa contra a predación, pero as toxinas do xénero Taricha son particularmente potentes e identificáronse como tetrodotoxinas. Desta especie sae un cheiro acre, que actúa como advertencia para que os outros animais se manteñan afastados. A toxina non se absorbe pola pel polo que os humanos deberían poder manipular o animal coas mans espidas. A toxicidade só se experimenta xeralmente se o animal é inxerido, aínda que algunhas persoas informaron que sufriron irritación da pel ou ollos despois dun contacto dérmico, especialmente se se tocan os ollos sen lavar as mans despois de coller o animal. Publicouse que, por causa dunha aposta, unha persoa en Oregón tragou un exemplar duns 20 cm en 1979 e morreu poucas horas despois.
Unión da tetrodotoxina
O animal produce unha neurotoxina chamada tetrodotoxina (TTX), que antes nesta especie foi chamada "taricatoxina". É a mesma toxina do peixe globo e outros animais mariños. Esta toxina afecta ás canles de sodio regulados por voltaxe ao unirse a sitios alostéricos acoplados, impedindo o fluxo de sodio, e o resultado é que bloquea nas células nerviosas os sinais eléctricos necesarios para a transmisión do impulso nervioso. Isto causa parálise muscular e, en último extremo, a morte.
Resistencia á toxina e predación
esquerda|miniatura|T. granulosa na auga. dereita|miniatura|T. granulosa en Brice Creek, Oregón.|247x247px
En gran parte da súa área de distribución, observouse que a serpe Thamnophis sirtalis, que depreda a este anfibio, mostra resistencia á tetrodotoxina producidoa pola pel do anfibio. Os investigadores descubriron que varias poboacións da serpe teñen unha mutación que modifica a proteína da canle de sodio de modo que impide a unión a ela da toxina. Nesas poboacións, as serpes mostran resistencia á toxina e poden depredar nos anfibios. Os individuos destas poboacións poden calibrar se o nivel de toxina do anfibio é demasiado alto para comelo. T. sirtalis avalía o nivel de toxina do anfibio tragándoo parcialmente e decidindo se o libera ou o traga definitivamente. Estes ofidios son os únicos animais que se saiba que poden comer estes anfibios e sobrevivir.
Carreira de armamentos
Na teoría evolutiva a relación entre T. granulosa e Thamnophis sirtalis é considerada un exemplo de coevolución. As mutacións nos xenes da serpe que lle dan resistencia á toxina tiveron como resultado unha presión selectiva que favorece que estes anfibios produzan niveis máis potentes de toxina. Pero os incrementos na cantidade de toxina no anfibio xeran unha presión selectiva sobre as serpes que favorece nestas as mutacións que lle dan unha maior resistencia. Este ciclo entre predador e presa que evolucionan un en resposta ao outro denomínase carreira de armamentos evolutiva porque as dúas especies compiten en desenvolver adaptacións e contraadaptacións un contra o outro. Como resultado o anfibio produce niveis de toxina moi superiores aos necesarios para matar a outro depredador (algúns individuos producen toxina dabondo para matar varios adultos humanos). Parece que nalgunhas áreas a serpe superou o anfibio nesta carreira, de modo que o pode comer.
Efecto da toxina
A toxina inxectada nunha das serpes, pode non matar a individuos resistentes; pero normalmente os seus movementos son máis lentos polos efectos tóxicos, pero os exemplares non resistentes quedan paralizados.
Os anfibios non son inmunes á súa propia toxina; só presentan un aumento da resistencia. Cada vez que liberan a toxina absorben algúns miligramos. A TTX concéntrase máis en certas partes do tecido atravesando as membranas celulares, e o animal desenvolveu un mecanismo de protección por medio dunha soa susbtitución de aminoácidos na proteína da canle de sodio afectada pola TTX. Os peixes globo teñen unha secuencia de aminoácidos similar co mesmo propósito.
A predación destes anfibios por arte de T. sirtalis mostra tamén evidencias de que a tetrodotoxina pode servir como protección dos ovos pola nai. Mentres que a TTX localízase principalmente nas glándulas da pel, T. granulosa, e outros anfibios tamén teñen TTX nos ovarios e nos ovos. Canto maior nivel de toxina ten a femia, maior nivel de toxina teñen os ovos. Isto é unha evidencia de que os altos niveis de toxina da pel poden, de feito, estar baixo selección indirecta. Como os niveis de toxina dos ovos incrementan finalmente a supervivencia das crías ante os depredadores, os niveis de toxina nos ovos poden estar baixo selección directa por apareamentos, o cal se pode detectar polo nivel de toxina da pel.
Evitación dos predadores
T. granulosa usa un comportamento baseado química para evitar ser comido polos predadores, esencialmente a serpe Thamnophis sirtalis. As serpes, despois de tragar, dixerir, e metabolizar un destes anfibios, liberan unha firma química. Este estímulo pode ser detectado por un T. granulosa que se encontre próximo e isto desencadea unha resposta de evitación, que lles permite minimizar os riscos de predación. Deste modo, os anfibios poden distinguir se unha serpe é resistente ou sensible á toxina para evitaren ser depredados. Porén, os anfibios non evitan os cadáveres doutro anfibio acabado de dixerir que foi deixado ata descompoñerse. Este comportamento é diferente ao das píntegas nas que se documentou que evitaban as píntegas danadas.
Parasitos
Os seus parasitos son os trematodos Halipegus occidualis, cuxa forma adulta pode infestar o esófago do anfibio e a parte anterior do seu estómago.
Ídem (signo)
O signo de ídem (〃) é un símbolo tipográfico que indica a repetición da palabra ou elemento que está na liña superior. Por exemplo:
Cinco 〃     〃     〃    ..... 6,75€</tt>
Este signo está codificado no estándar Unicode como o carácter U+3003. Non obstante, cando non está dispoñible, úsanse habitualmente no seu lugar as comiñas inglesas (<tt>”</tt> ou <tt>"</tt>).
Lexington Men O' War
Os Lexington Men O' War foron un equipo profesional de hóckey sobre xeo que xogou na ECHL. O Men O' War xogaba os seus partidos como local no Rupp Arena en Lexington, Kentucky (Estados Unidos), na tempada 2002-03. Como o anterior equipo de Lexington (os Kentucky Thoroughblades), o éxito no xeo non estivo acompañada de boas cifras de asistencia. O nome Man O' War vén do cabalo de carreiras que foi criado en Lexington, tamén o nome dunha rúa moi transitada de Lexington. O equipo cesou a súa actividade logo da tempada 2002-03, e puido revivir máis tarde coa adquisición da franquía baixo o nome Utah Grizzlies ao principio da tempada 2005–06.
Jim Wiley foi o único adestrador do equipo, co que conseguiu un rexistro de 34 vitorias, 31 derrotas e 7 empates, conseguindo a clasificación para os play-offs, onde caeu na primeira rolda fronte aos Toledo Storm por 3-0.
Tierra Gallega
Tierra Gallega foi o título de varias publicacións:
Universidade Internacional Menéndez Pelayo
A Universidade Internacional Menéndez Pelayo (UIMP) é unha universidade pública española con domicilio social en Madrid e sedes en Santander, Valencia, Barcelona, Cuenca, A Coruña, Granada, Huesca, Sevilla, Tenerife e La Línea de la Concepción (Cádiz).
Gran Premio de Motociclismo da República Surafricana
O Gran Premio de Motociclismo da República Surafricana foi unha proba de motociclismo de velocidade que formou parte do calendario do Campionato do Mundo de Motociclismo que se celebrou intermitentemente entre os anos 1983 e 2004.
Universidade Internacional Menéndez Pelayo
Trátase dun Organismo Autónomo do Ministerio de Educación e Ciencia que, segundo os seus estatutos, defínese como un «centro universitario de alta cultura». O seu nome rende homenaxe a Marcelino Menéndez Pelayo. É a institución pioneira e decana en España en cursos de verán e cursos de lingua e cultura española para estranxeiros.
Na actualidade, ás súas actividades académicas tradicionais que teñen lugar en Santander, a UIMP incorpora á súa oferta académica a organización e desenvolvemento de ensino oficial de posgraduado, homologada dentro do Espazo Europeo de Educación Superior. A UIMP imparte mestrados en diversas áreas de coñecemento, estando dirixidos a universitarios que xa están en posesión do título de grao ou outro declarado expresamente equivalente.
A súa actividade máis emblemática e tradicional é a que teñen lugar durante o verán no Palacio da Magdalena de Santander, ademais dos cursos de castelán para estranxeiros que se desenvolven durante todo o curso académico no Campus de Las Llamas, na mesma cidade.
Le huitième jour
Le huitième jour é un filme belga de 1996 dirixido por Jaco Van Dormael. Conta a historia de amizade que se desenvolve entre dous homes que se coñecen por casualidade. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 69ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Antonio Blanco Solla
Antonio Blanco Solla, nado en Marín o 30 de decembro de 1897 e finado na mesma vila o 31 de decembro de 1936, foi un canteiro e político galego.
Traxectoria
Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido dous días despois do pronunciamento, o 20 de xullo de 1936. Preso xunto cos veciños de Marín Armando Iglesias Pérez, Santiago Ramos Ramos, Demetrio Lorenzo Ordóñez, Albino Agraso Santamaría e Bernardino de la Torre Fernández; xulgáronos o 18 de decembro nun consello de guerra celebrado en Pontevedra e executáronos por un delito de rebelión o 31 de decembro.
Kosmos 303
Kosmos 303 (Космос 303 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 25, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de outubro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 303 foi o vixésimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo terceiro lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 303 foi inxectado nunha órbita inicial de 492 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91,9 minutos. Reentrou na atmosfera o 23 de xaneiro de 1970.
Kamel Ghilas
Kamel Fathi Ghilas, nado o 9 de marzo de 1984 en Marsella, coñecido deportivamente como Ghilas, é un exfutbolista francés de orixe alxeriana, que xogaba de dianteiro. Xogou coa Selección de fútbol de Alxeria. É irmán do tamén futbolista Nabil Ghilas.
Panzer II
Panzer II é o nome común usado para unha familia de carros de combate alemáns empregados na segunda guerra mundial. A designación oficial alemá era Panzerkampfwagen II (abreviado como PzKpfw II).
Aínda que o vehículo foi orixinalmente deseñado como un recurso provisional mentres se desenvolvían carros máis grandes e avanzados, while larger, este pasou a xogar un importante papel nos primeiros anos da guerra, durante as campañas de Polonia e Francia. O Panzer II foi o carro máis numeroso nas divisións Panzer e foi tamén usado tanto no norte de África contra os británicos, como na fronte leste contra a Unión Soviética.
O Panzer II foi complementado polos Panzer III e IV cara 1940/1941. A partir de entón, empregouse con grande éxito como carro de recoñecemento. Cara finais de 1942 foi retirado en gran parte da liña de fronte e usouse para o adestramento e en frontes secundarios. A fabricación do Panzer II rematou en 1943, pero o seu chasis seguiu sendo usado como base para varios vehículos blindados, principalmente para artillería autopropulsada e cazacarros como o Wespe e o Marder II.
Conquista do Deserto
A Conquista do Deserto foi a campaña militar realizada pola República Arxentina entre 1878 e 1885, pola que ingresou ó territorio e derrotou s tribos, pobos ou nacións (segundo o bando) mapuche, ranquel e tehuelche e que tivo como principais consecuencias a incorporación á soberanía da República Arxentina dunha ampla zona da rexión pampeana e da Patagonia (chamada Puelmapu polos mapuches) que até ese momento estaba dominada polos pobos indíxenas vencidos que sufriron a aculturación, a perda das súas terras e a súa identidade ó seren recolocados pola forza en reservas indias ou trasladados para servir como man de obra forzada.
Os feitos son obxecto de debate e visións diferentes, tanto dentro como fóra dese país. A posición tradicional arxentina sostén que se tratou dunha xesta militar e unha guerra lexítima respecto da efectiva soberanía da República Arxentina sobre territorios herdados do Imperio español e que respondeu aos malóns mapuches sobre a fronteira. Contra a posición tradicional arxentina, políticos e xornalistas arxentinos da época, denunciaron o que consideraron un "crime de lesa humanidade" cometido polo Exército Arxentino.
Outra postura arxentina cuestiona a actuación do Estado arxentino contra as nacións indíxenas, tanto pola violencia con que se desenvolveu a conquista, como pola imposición unilateral, a insuficiencia de dereitos e o obxectivo de beneficiar un grupo de terratenentes. Unha opinión máis recente, compartida polas comunidades indíxenas, un sector arxentino e estudosos doutras nacionalidades, sostén que se tratou dun xenocidio e un etnocidio institucional.
Nun sentido histórico máis amplo, o termo inclúe tamén as campañas previas á Conquista do Deserto, é dicir, o conxunto de expedicións militares levadas a cabo polos gobernos nacionais e provinciais arxentinos que se sucederon, en contra dos indíxenas, antes da gran campaña de 1879.
Galería de imaxes do castelo de Andrade
O castelo de Andrade, tamén coñecido como fortaleza da Nogueirosa, é un castelo medieval situado no lugar do Castelo, parroquia de Nogueirosa do concello de Pontedeume.
Robur Carolinum
350px|miniatura|Robur Carolinum e Argo Navis.
Robur Carolinum, o carballo de Carlos, é unha constelación obsoleta creada por Edmund Halley no 1679 con estrelas da Argo Navis. Halley creouna na honra do seu patrón Carlos II de Inglaterra, para conmemora-lo carballo no que o rei Carlos se agochara durante 24 horas despois da súa derrota provocada por Oliver Cromwell a mans das forzas republicanas na batalla de Worcester.
Halley navegou á illa de Santa Helena, no sur do Océano Atlántico, no 1676 para observa-las estrelas do sur. El presentou os seus resultados á Royal Society de Londres ó seu regreso no 1678 e o ano seguinte publicou o seu catálogo de estrelas do sur, Catalogus Stellarum Australium, acompañados dun mapa. Halley describiu a súa nova constelación coma unha "perpetua memoria" do Rei, pero resultou ser menos permanente do que a calquera deles lles tería gustado. Robur Carolinum foi rexeitada polo astrónomo francés Nicolas Louis de Lacaille, quen realizou un mapa das estrelas do sur moito máis completo 75 anos despois de Halley, e a meirande parte dos astrónomos seguiron o seu exemplo, aínda que Johann Elert Bode incluíuna no seu atlas de 1801 coma Robur Caroli II.
Hoxe en día Robur Carolinum forma parte das constelacións de Carina e Vela, e estaba situada na parte oriental das mesmas. A Vía Láctea atravesaba esta antiga constelación que contiña algunhas estrelas brillantes coma μ Velorum (magnitude aparente 2,69), θ Carinae (magnitude 2,74) e ω Carinae (magnitude 3,29).
1946
Outros
Historia ano a ano
Cozido à portuguesa
Características
Realízase como calquera cocido dos existentes na cociña e entre os vexetais empregados están os feixóns (feijões), patacas (batatas), cenorias (cenouras), nabos, coles (couves) e arroz. Entre os produtos cárnicos inclúese galiña (ou polo, frango), entrecosto de porco afumado (entrecosto de porco), orella de porco etc. Entre os embutidos está a tradicional farinheira, o chourizo (chouriço), a morcilla (morcela), o chouriço de sangue etc., todos eles dun profundo sabor afumado, sabor e aroma que o caracteriza fronte a outros cocidos da Península Ibérica.
Edificio Docente Roberto Novoa Santos
O Edificio Docente Roberto Novoa Santos da USC, integrado no Complexo Hospitalario Universitario de Santiago de Compostela (CHUS), é un edificio anexo ao novo Hospital Clínico.
Historia
O ano 2015 marca un antes e un despois na ensinanza da medicina en Santiago de Compostela. Porque para esa data, a Universidade de Santiago de Compostela prevía inaugurar os últimos edificios do soñado Campus da Saúde da Choupana, xusto ao lado do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago. Así, as Facultades de Medicina e Odontoloxía e a Escola Universitaria de Enfermaría (futura Facultade, sen dúbida) trasladaranse dentro duns poucos anos ao Campus Sur, integradas dentro do ambicioso proxecto do Campus Vida.
O novo edificio foi inaugurado o 21 de setembro de 2009 polo reitor da Universidade de Santiago, Senén Barro, que o cualificou como «unha peza moi importante» do Campus de Ciencias da Saúde. O reitor presentou o novo edificio como un dos referentes «do que é a asistencia clínica, a docencia e a investigación no ámbito das ciencias da saúde» e indicou que a universidade colaborou financiando a súa construción con «6 millóns de euros». A «boa colaboración» que manteñen a USC e a Consellería de Sanidade terá como froito, segundo Barro, «máis infraestruturas compartidas e colaboración a nivel docente». Xa que «compartir sempre é moito mellor que competir», dixo, ambas as entidades tamén colaboran no ámbito da investigación, por exemplo, coa creación do Instituto de Investigacións Sanitarias.
O Edificio Docente Roberto Novoa Santos, un inmoble de máis de 5 200 m² en cinco andares, alberga xa as clases dos estudantes de Medicina desde hai meses. Os futuros médicos deixarán de estar no edificio da rúa de San Francisco para trasladarse a un maior: serán 13 785 m² de construción nos que se incluirá unha biblioteca de Ciencias da Saúde.
Características
O edificio ten unha superficie de 5 240 m² distribuídos en cinco plantas das que dúas son de semisoto. Este espazo dedicado á docencia está dotado con seis aulas con capacidade para 120 alumnos, outras tantas para 48 alumnos, tres titorías, un seminario, unha aula magna para 342 persoas, unha biblioteca, cafetería e vestiario para o alumnado.
O arquitecto redactor do proxecto foi Miguel Pérez Moreiras, correspondéndolle a adxudicación da construción do edificio á empresa Dragados S.A. Para a súa execución foi necesario construír ao mesmo tempo un novo heliporto que posibilitase as manobras dos helicópteros segundo a normativa da aviación civil. Estas obras foron contratadas pola USC á mesma empresa e a súa construción foi realizada de maneira coordinada coa do edificio. Isto motivou retardar a execución das primeiras fases da obra, debido a que non se puideron instalar guindastres fixos por motivos de seguridade.
O anteproxecto do arquitecto Manuel Gallego Jorreto resolveu convenientemente un dos maiores problemas á hora de construír as edificacións: o uso intensivo da parcela dedicada a Enfermería. Por iso, os usos propios da vida colectiva estudantil trasladaranse a Odontoloxía. Mediante unha pasarela, ambos centros quedarán unidos, polo que serán un único complexo. Ademais, Odontoloxía contará cunha zona autónoma dedicada á atención ao doente que contará con acceso propio. Situarase na planta baixa e sobre ela se desenvolverase a actividade investigadora do centro. A área clínica contará con 32 boxes e dúas salas de recuperación, así como zonas de revelado, baleirado de modelos dentais, radiodiagnóstico e esterilización. Para a investigación dedicaranse 13 unidades para as especialidades con atención a doentes e catro laboratorios especializados. Enfermaría, pola súa parte, contará con dous laboratorios docentes, seis de investigación, outras tantas aulas e un total de oito seminarios.
Transformación do barrio da Choupana
Con estas novas construcións, o barrio da Choupana perfílase como a extensión do Campus Sur da USC, e en poucos anos está chamado a ser o corazón do Campus Vida, porque albergará xunto ao Hospital Clínico a nova Facultade de Medicina e a Escola de Enfermaría. Nesta zona avanzan as obras do Cimus, e xa funciona o Edificio Docente Roberto móvoa Santos, que permite compatibilizar mellor a alumnos e docentes as clases teóricas e as prácticas no complexo hospitalario. Ao outro lado da estrada, no Campus Sur, prevense construír as novas instalacións Odontoloxía e Enfermería, que permanecen por agora no centro histórico de Santiago. O arquitecto Manuel Gallego Jorreto concibiu un sistema de pasarelas e pasos subterráneos que comunicarán estes futuros inmobles cos da Choupana, de modo que sexa posíbel ir dun extremo ao outro, até case as portas do Clínico, sen ter que camiñar nada ao descuberto.
Manu Dibango
miniatura|Manu Dibango en 2006. miniatura|Dibango tocando en Stuttgart no verán de 2013 Emmanuel N'Djoké Dibango, máis coñecido como Manu Dibango, nado o 12 de decembro de 1933 en Douala e finado o 24 de marzo de 2020 en París, foi un cantante e saxofonista camerunés de world jazz, falecido por mor da enfermidade do coronavirus 2019.
Traxectoria
Seu pai, Michel Manfred N'Djoké Dibango, era funcionario e pertencía á etnia yabassi e súa nai era costureira e ocasionalmente exercía como profesora na coral do templo protestante onde rendía culto a familia, e foi alí onde comezou a cantar mentres no gramófono dos pais descubriu a música francesa, norteamericana e cubana, grazas aos discos que mariñeiros destes países, habituais no porto, levaban consigo.
Comezou a súa educación na escola local e logo foi á "escola dos brancos", onde logrou o certificado de estudos. Despois continuou os estudos en Francia. Coa súa familia de acollida viviu en Sarthe. Na súa autobiografía Trois kilos de café recolle que chegou cun saco de tres quilos de café, raro e caro naquela época, para pagar os seus primeiros meses de pensión. Máis tarde estudou en Chartres e mais en Château-Thierry a principios dos anos 50, e alí descubriu o jazz, tocou a mandolina e aprendeu piano. Durante unha estadía nun centro de colonias reservado a nenos cameruneses residentes en Francia en Saint-Hilaire-du-Harcouët, descubriu o saxofón e coñeceu a Francis Bebey, quen lle ensinou o básico do jazz e con quen formou un grupo. Pero foi en Reims, onde preparaba o bacharelato, onde se introduciu seriamente no saxofón e comezou a actuar en clubs e festas, para desgusto de seu pai, que lle cortou os fondos enen 1956 tras fallar na segunda parte do bacharelato.
Diversos contratos levárono a finais de 1956 a Bélxica, tocando con orquestras en clubs privados ou en cabarets de Bruxelas, onde coñeceu á pintora e modelo Marie-Josée "Coco" con quen casou en 1957, e foi en Antuerpen e Charleroi, onde se africanizou o seu jazz en contacto co ambiente congolés que se vivía por mor da independencia do Congo Belga en 1960, en especial tocou coa orquestra dos Anges Noirs, que frecuentaban políticos e intelectuais congoleses, no medio das negociacións para a independencia do seu país. Alí coñeceu a Grand Kalle, que o convenceu para se unir á súa orquestra. Gravaron varios discos que tiveron éxito en África, especialmente Independance Cha Cha e realizaron unha xira por Congo Léopoldville en agosto de 1961. A parella Dibango fíxose cargo asemade de Afro-Negro en Léopoldville, onde Manu lanzou o twist en 1962 co título Twist A Léo. A petición de seu pai en 1963 abriu o seu propio club no Camerún, Tam Tam, que resultou ser un fracaso financeiro por mor do toque de queda imposto durante a guerra civil e finalmente volveu a Francia en 1965.
En 1967, Manu Dibango púxose á cabeza da súa primeira Big Band. Creou e desenvolveu o seu propio estilo musical, innovador e urbano e descubriu o rhythm and blues. Participou nunha serie de programas de televisión titulados Pulsations, co produtor Gésip Légitimus. Despois coñeceu a Dick Rivers e Nino Ferrer, estrelas da época que tamén participaron nos programas de Légitimus. Tocou o órgano de Hammond para Dick Rivers durante seis meses, e despois colaborou con Nino Ferrer. Ao seu servizo primeiro tocou o órgano, logo o saxofón para pasar a liderar a súa orquestra. En 1969 o seu álbum afro-jazz Saxy Party, producido por Mercury (Philips) con versións e composicións persoais, gozou de éxito. En 1972 o lado B dun 45 rpm, Soul Makossa conquistou os Estados Unidos e levouno a realizar unha xira polo país. Os seus acentos africanos fascinaron os músicos afroamericanos.
En 1992 Yves Bigot de Fnac Music propúxolle gravar Wakafrika, un álbum con versións dos máis grandes saxofonistas africanos coa elite dos artistas africanos e internacionais. O álbum, so a realización de George Acogny e a produción executiva de Philippe Poustis, lanzouse no mundo enteiro. Nun proxecto ambicioso de reunificación musical de África, Manu revisitou o patrimonio musical con cantantes como Youssou N'dour en Soul Makossa, King Sunny Adé en Hi-Life, Salif Keïta en Emma, Angélique Kidjo e  Papa Wemba en Ami Oh !, sen  esquecer a Peter Gabriel, Sinéad O'Connor, Dominic Miller (guitarrista de Sting) e Manu Katché. No sinxelo Biko participaron Alex Brown, Peter Gabriel, Ladysmith Black Mambazo, Geoffrey Oryema e Sinéad O'Connor con remix realizado en Atlanta por Brendan O'Brien.
En 1997, Dibango creou o Festival Soirs au Village (título dunha das súas cancións) na cidade que o acolleu, Saint-Calais. Este festival vénse celebrando cada ano dende entón. Werrason invitouno en 2001 para colaborar nunha canción da Cruz Vermella no álbum Kibwisa Mpimpa coa cantante Nathalie Makoma.
O 8 de setembro de 2015 a secretaria xeral da Organización Internacional da Francofonía, Michaëlle Jean, nomeou a Manu Dibango Grand Témoin de la Francophonie nos Xogos Olímpicos e Paralímpicos de Río 2016.
Morreu o 24 de marzo de 2020 en París, seis días despois da súa hospitalización, pola enfermidade do coronavirus 2019.
Channel V Thailand
Channel [V] Thailand é unha canle de televisión musical de Tailandia, dedica a súa programación á música internacional, arredor do 65% e á música tailandesa, o restante 35%. Naceu en 1996 froito da alianza entre STAR TV, propietaria de Channel V International, e que posúe o 49% da canle tailandesa, TrueVisions, o 26% e GMM Media o 24%. A maior parte da programación é de produción propia coa excepción de America's Next Top Model e algúns programas de Channel [V] International.
Orde Teutónica
dereita|Símbolo da Orde Teutónica
Orde Teutónica, tamén Orde dos Cabaleiros Teutóns, Cabaleiros Teutónicos do Hospital de Santa María de Xerusalén e Cabaleiros Hospitalarios (en alemán Deutscher Ritterorden, en latín Domus Hospitalis Sanctæ Mariæ Teutonicorum) foi unha Orde medieval de carácter relixioso-militar fundada en Palestina no ano 1190 (Terceira cruzada) durante o asedio da fortaleza de San Xoán de Acre para axudar aos xermanos feridos nas cruzadas. En 1198 converteuse en orde militar.
Desde o século XIX a orde pervive como unha organización cristiá de carácter caritativo, especialmente en Europa central.
miniatura|[[Hermann von Salza.]]
Terra Santa
A Orde que estaba formada por nobres cruzados alemáns e seguía o modelo da Orde do Amorne e da Orde de San Xoán de Xerusalén foi fundada na fortaleza de San Xoán de Acre (Palestina) o 19 de novembro de 1190 durante a Terceira cruzada tras a toma de Xerusalén por Saladino. Orixinalmente foi soamente unha organización caritativa que axudaba aos peregrinos cristiáns, foi reorganizada como orde militar en 1192 e obtivo o recoñecemento oficial do papa Inocencio III en 1198.
Derrotados nas Cruzadas, os cabaleiros da Orde Teutónica, trasladáronse primeiro a Venecia e despois a Transilvania, onde construíron o castelo de Bran, ata a súa expulsión en 1225 polo rei André II de Hungría por mor de intentar colocarse baixo soberanía papal e non real.
En 1220, os Cabaleiros Teutónicos estableceron o seu cuartel xeral na fortaleza de Monfort en Palestina que fora doada por Leopoldo II de Austria e que, en 1229, se converteu na sede dos grandes mestres. En 1266, os sarracenos intentaron, sen o conseguir, tomar a fortaleza, pero regresaron en 1271 e conquista o castelo por medio dun túnel escavado na rocha polo que os cabaleiros víronse na obriga de se refuxiaren en San Xoán de Acre.
Vinte anos despois, en 1291, a toma de Acre polos Mamelucos obriga aos cruzados a se retirarsen de Terra Santa, impulsando á orde a reconsiderar a súa misión.
Estado Teutónico
miniatura|Fortaleza teutónica de [[Malbork.]] miniatura|Casa da Orde Teutónica en [[Frankfurt.]] Nese momento a orde estableceuse, xa definitivamente en Prusia creando un Estado da Orde Teutónica independente, desde o que lanzaron campañas contra o Reino de Polonia, o Ducado de Lituania e contra outros pobos non cristianizados, proceso que se coñeceu como as Cruzadas Bálticas.
O emperador Frederico II Hohenstaufen outorgou aos teutóns todos os privilexios dos príncipes do Imperio, como o dereito de soberanía sobre os territorios conquistados.
A pesar dunha derrota fronte ao ruso Alexandre Nevski en 1242, a orde estende rapidamente o seu dominio sobre os países bálticos.
Ao darse en Europa a Reforma protestante, a Orde converteuse ao luteranismo por medio do seu Gran Mestre.
Secularización de Prusia
A Orde foi suprimida na zona meridional do feudo e as súas terras secularizadas para crear o Ducado de Prusia en 1525. A Orde perviviu vinculada aos Habsburgo, pero en 1809 Napoleón Bonaparte ordenou a súa disolución, polo que perderon boa parte dos seus bens seculares.
Hurray For Me, Fuk You
Hurray For Me, Fuk You é un EP da banda estadounidense de sludge metal, editado o 28 de agosto do 2010 a través do selo Amphetamine Reptile.
Feito especialmente para ser vendido no Bash Outdoor & Indoor Music/Art Festival polo 25 aniversario do selo Amphetamine Reptile, este 12" conta cunha cara en branco e unha única canción chamada "Paraquat Plus" cunha duración de máis de 12 minutos.
Susilo Bambang Yudhoyono
Susilo Bambang Yudhoyono, nado o 9 de setembro de 1949, é presidente de Indonesia dende o 20 de outubro de 2004. É o primeiro presidente de Indonesia elixido por voto directo.
Minas de San Fins
dereita|miniatura|Arreira.
miniatura|dereita|miniatura|Vista do recinto, cun rego canalizado e unhas antigas vivendas. As minas de San Fins son unha explotación mineira localizada no lugar das Minas de San Fins, na parroquia de Vilacova no concello de Lousame.