cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miguel Bosé
Colaboracións
O seu último proxecto musical titulado Papito reúne artistas consagrados e populares nun particular homenaxe ós seus 30 anos de carreira musical. Invitando a personalidades como Shakira, Juanes, Ricky Martin, Julieta Venegas, Paulina Rubio, Sasha Sökol, Laura Pausini, Amaia Montero (vocalista de La oreja de Van Gogh), Pedro Andrea, Michael Stipe (vocalista de R.E.M.), Bimba Bosé (a súa sobriña), Ivete Sangalo, Rafa Sánchez (vocalista de La Unión), Mina, David Summers de Hombres G, Hotel Persona (con Stefan Olsdal, baixista de Placebo) ou Alaska de Fangoria, entre outros.
Deste ambicioso proxecto despréndese o que parece ser o seu último Tour Internacional titulado "Papitour", iniciado no mes de maio e que debería concluír en setembro en España e comezar en América en outubro e concluílo en novembro de 2007.
Cinema
Con só 14 anos, vese obrigado a renunciar ó papel de Tadzio na película Muerte en Venecia de Luchino Visconti. A súa cita definitiva co mundo do cine chegará dous anos máis tarde da man do director italiano Duccio Tessari.
Ó longo da súa traxectoria musical, Miguel nunca descoidou o seu amor polo cine. En 1976 protagoniza a película Retrato de familia de Antonio Giménez-Rico baseada na novela Mi idolatrado hijo Sisí de Miguel Delibes. A pesar de tantos parénteses cinematográficos, pódese destacar o seu traballo como actor na película Tacones lejanos (1991) de Pedro Almodóvar. Tamén traballou noutras películas como Lo más natural (1991), La Nuit Sacrée (1992), Mazzepa (1993), La reina Margot (1994), Felpudo maldito (1995), Libertarias (1995) ou Enciende mi pasión (1995).
Teatro
Á marxe da música e do cine, entre os intereses artísticos de Miguel tamén está o teatro. Participa en dúas producións: El Martirio de San Sebastián de La Fura dels Baus, como narrador, e nun recital de poesía dedicado a Rafael Alberti e Pablo Neruda.
Presentador
De 1997 a 1999 presentou o programa musical de TVE 1 Séptimo de Caballería rebautizado como El Séptimo, pero con escasa audiencia.
En 2002 presentou a versión Italiana de Operación Triunfo, Operazione Trionfo.
Discografía
WEA
Taifa de Badaxoz
dereita|miniatura|300x300px|Taifa de Badaxoz.
Bellegarde-sur-Valserine
Bellegarde-sur-Valserine é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Taifa de Badaxoz
A Taifa de Badaxoz (en طائفة بطليوس) foi unha das distintas taifas da Al-Andalus que xurdiron en dous momentos distintos da historia andalusí, cuxa capital foi a cidade de Badaxoz (en árabe: Baṭalyaws بطليوس). Nun primeiro momento apareceu trala fragmentación do Califato de Córdoba a comezos de século XI, chegando a ser a máis extensa da Península Ibérica e foi invadida polos almorábides. A mediados do século XII, coa descomposición do poder almorábide, xurdiu outra taifa en Badaxoz, que foi sometida polo novo poder almohade.
Bellegarde-sur-Valserine
Xeografía
miniatura|esquerda|O río [[río Valserine|Valserine en inverno]] Bellegarde está localizado na confluencia dos ríos Valserine e Ródano.
Taifa de Badaxoz
Primeira taifa
A primeira taifa de Badaxoz creouse no ano 1013, trala desintegración do Califato de Córdoba, polo liberto Sabur (de nome completo Abu Muhámmad Abdallah ben Muhámmad el-Sapur al-Saqlabi) 1013-1022, de etnia eslava e antigo escravo ou cliente de Al-Hakam II. A taifa dominou gran parte da antiga Lusitania e incluía Mérida, Lisboa, Elvas e Marvão. esquerda|miniatura|Lápida de Sabur, conservada no Museo Arqueolóxico Provincial de Badaxoz.
Segunda taifa
En 1144 os almorábides son atacados na súa propia terra, Marrocos, e teñen que replegarse. Na zona occidental da península ibérica prodúcese a revolta do sufí Abu-l-Qásim ben Husáyn ben Qasi en Mértola. Así mesmo Sidray ibn Wazir sublevouse en Beja e recoñeceu a ben Qasi. En 1145 Sidray conquistou Badaxoz e deixou de recoñecer a en Qasi.
Este período remataría coa chegada ó poder dos almohades cando ocuparon a taifa en 1150.
José Rúa Figueroa
José Rúa Figueroa, nado en Santiago de Compostela o 20 de maio de 1820 e finado en Madrid o 22 de maio de 1855, foi un xornalista, revolucionario e escritor galego. Foi un dos pais do movemento provincialista en Galicia.
Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de Santiago. Publicou alí o seu drama El arzobispo don Suero (1840), que a censura eclesiástica local impediu representar. Con Antonio Romero Ortiz fundou Santiago y a ellos (1842), periódico satírico de literatura e costumes, e xunto ó propio Romero Ortiz e Antolín Faraldo Asorey, El Porvenir (1845), que recollía os ideais do provincialismo galego. Participou na revolta de 1846, escribindo a súa historia en Madrid baixo o pseudónimo de Juan do-Porto.
En Madrid interveu na revolta de 1848, dirixíndose logo á Coruña, onde foi encarcerado. Na prisión escribiu o drama inédito También por amor se muere. De novo en Madrid dirixiu o periódico progresista La Nación, e desde 1854 La Gaceta. Colaborou no Semanario Pintoresco Español con artigos costumistas sobre Galicia, como "La cascada de Toja", "Monte Furado" ou "Paso del Ulla en San Juan de Cova".
MR-501B
MR-501B é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites artificiais.
Características
Os motores MR-501B son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes satélites, como o BSAT-2. Úsanse para control de actitude e utilizan como único propelente hidracina, que é acendida electrotermicamente. O motor necesita 493 vatios de potencia eléctrica que son subministrados a 24 voltios de corrente continua.
Meiga chuchona
240px|dereita|miniatura|Ilustración representando unha meiga chuchona, segundo unha intelixencia artificial. A meiga chuchona é unha figura mítica do imaxinario popular galego que dá orixe a unha lenda tradicional que se coñece co mesmo nome. De acordo coa lenda, a meiga chuchona entra ao empardecer o día nas casas onde hai cativos para lles chuchar o sangue, motivo que os fai enmagrecer até quedar co corpo mirrado. Existe unha versión cinematográfica de 2006 a cargo de Pablo Millán.
A meiga chuchona na literatura
Rosalía de Castro refírese á meiga chuchona no seu poema Airiños, airiños, aires.
Así mesmo, Vicente Risco, refírese a ela na súa novela curta Galamandalfa, escrita en castelán e recollida nas súas obras completas :
Atribucións
A desnutrición foi un problema habitual entre os campesiños galegos, especialmente grave entre os meniños, aos que debilitaba e consumía ata chegar, nalgúns casos, a producir a súa morte. Esta situación recibiu distintas denominacións: tangaraño ou enganido, coma máis comúns, e é o que actualmente se designaría como raquitismo. Adoitaba atribuírse a distintos poderes máxicos, coma un mal de ollo, unha sombra maligna que acababa con eles (de aí o nome de asombramento) ou aos efectos dunha meiga chuchona.
Proteccións contra as meigas
Para evitar as meigas, e a consunción dos cativos, había a crenza de que podían empregarse diferentes remedios, coma atarlle no pulso ou poñerlle ó pescozo distintos amuletos (un corno de vacaloura, unha figa, un dente de allo) ou os denominados rescritos (papeis con oracións en latín dentro dunha bulsa dos atavíos). Cos mesmos efectos protectores, o dente de allo pode levalo a nai no peto cando leva o meniño ao colo.
Unha vez comezada a enfermidade, cando xa o meniño foi vítima da meiga chuchona, recorríase a outras prácticas pretendidamente curativas: queimar nunha encrucillada uns pelos do rapaz, nunha noite de lúa chea. Tamén, atarlle as dedas de mans e pés cunha cinta e saír con el a un camiño despois das 12 da noite, para pedirlle ao primeiro camiñante con quen se atope que corte a cinta: Homiño que vén á ventura, desenquirquílleme esta criatura.
Na Arnoia ataban o enfermo nunha cruz de madeira que espetaban nunha encrucillada, e pedían ao primeiro que pasase que cortase as cordas, o que debía facer en completo silencio.
Outro remedio consiste en pasar tres veces o rapaz enfermo, entre dúas Marías, a través do oco dun carballo ou dunha cerdeira (abertura que algunhas veces se facía á mantenta, abrindo o tronco ao longo desde o pé e uníndoo de novo a certa altura. Ao rematar deixábanse as roupas do meniño nas pólas da árbore e vestíano con roupas novas.
Île de la Cité
A Illa da Cidade (en francés: Île de la Cité ou Illa do Asentamento) atópase no medio do río Sena, no corazón da cidade de París, Francia. É considerada como o antigo centro da cidade de París. Atópase nos actuais distritos I e IV. Gui de Bazoches evocábaa en 1190 como «a cabeza, o corazón e a medula de París». A súa superficie é de arredor de 22,5 ha. O 1 de xaneiro de 2007 tiña 1168 habitantes na illa.
Historia
miniatura|Imaxe de 1771.
Turces, Touro
Santa María de Turces é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Touro, na comarca de Arzúa, na provincia da Coruña. Conta cunha superficie de 4,36 km². Segundo o IGE en 2013 tiña 177 habitantes (85 mulleres e 92 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 248 habitantes.
Île de la Cité
Berce de París
A illa estivo habitada por unha tribo gala chamada os parisii, que vivía na illa desde 250 antes de Cristo. A zona era rica en pesca e en caza e o acceso dun lado a outro do Sena era máis fácil grazas á estreiteza do río. Dúas pasarelas de madeira prolongaban o camiño natural norte-sur, que descendía do monte da Chapelle e ía cara ao outeiro de Santa Xenoveva, permitindo así evitar as moitas marismas do redor. En 52 a. C., en tempos da loita entre Vercinxétorix e Xulio César, os parisii vivían efectivamente nos arredores da illa.
Pero hoxe en día, os historiadores inclínanse máis ben por outras hipóteses. En efecto, os parisii poderían perfectamente instalarse máis lonxe, na desembocadura do Río Bièvre (afluente do Sena), ou ben sobre outra illa actualmente desaparecida, mesmo sobre a península formada pola desembocadura do Bièvre, na beira esquerda do río (rive gauche).
Turces, Touro
Xeografía
Na parroquia está situado o CEIP de Turces.
Agroturismo
En Murgás atópase o centro agroturístico Arquesán, da queixaría que funciona dende o ano 1987 producindo queixos Arzúa-Ulloa. Nesta queixaría-escola calquera que acceda a ela poderá proceder a elaboración de queixos ou outros produtos lácteos.
Île de la Cité
Berce de París
Toda esta zona de París era inundable ou pantanosa, como a zona logo chamada Le Marais ('A Marisma'), e a propia illa alagouse completamente en data tan tardía como o ano 1197.
Antonio Giráldez
O nome Antonio Giráldez pode referirse a:
Antonio Munch Zapata
Antonio Munch Zapata, nado na Coruña en 1898 e finado en Coirós o 1 de setembro de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Tranviario, foi representante do Sindicato de la Unión de Obreros Tranviarios da UGT coruñesa no Congreso da Federación Local Obrera en abril de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi paseado pola Garda Civil en Coirós. Foi soterrado nunha fosa común sen que chegase a localizarse o seu cadáver.
En outubro de 1957 publicouse un edicto do xuíz de primeira instancia número 1 da Coruña, no que se daba conta da tramitación dun expediente sobre a súa declaración de falecemento, a petición da súa muller María de la Concepción Iglesias López.
Cemiterio de Montmartre
miniatura|305x305px|Cemiterio de Montmartre. O cemiterio de Montmartre (en Cimetière de Montmartre) é un cemiterio que se atopa no número 20 de Avenue Rachel, no 18ème arrondissement de París, Francia.
Teleférico
250px|miniatura|Teleférico en Yuzawa, Niigata ([[Xapón)]] O teleférico é un sistema de transporte aéreo constituído por cabinas colgadas dunha serie de cables que se encargan de facer avanzar ás unidades a través das estacións. Emprégase para salvar grandes desniveis, sobre todo en montaña. Cando as cabinas van por terra denomínase funicular.
Cemiterio de Montmartre
Historia
Os cemiterios foran prohibidos en París dende a clausura do Cimetière des Innocents ('Cemiterio dos Inocentes') en 1786, pois presentaban perigos sanitarios. Varios cemiterios novos substituíron a todos os parisienses, fóra dos recintos da capital, a comezos do século XIX: Montmartre no norte, o Cimetière du Père Lachaise no leste, Cimetière de Passy no oeste e o Cimetière du Montparnasse no sur.
Benza, Trazo
San Pedro de Benza é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Trazo na comarca de Ordes. Segundo o IGE en 2013 tiña 334 habitantes (167 mulleres e 167 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 433 habitantes.
Gondoriz Pequeno, Vilatuxe, Lalín
Gondoriz Pequeno é un lugar da parroquia de Vilatuxe, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 15 habitantes (4 homes e 11 mulleres), o que supón o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
O Seixal, San Pedro de Nós, Oleiros
O Seixal é un lugar da parroquia de San Pedro de Nós no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2021) ten 870 habitantes (429 homes e 441 mulleres).
As Ribadas, Seoane de Argas, San Xoán de Río
As Ribadas é un lugar da parroquia de Seoane de Argas, no concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE, en 2016 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Royal Irish Constabulary
miniatura|200px|Insignia da sección de cabalería da RIC. A Royal Irish Constabulary (RIC; en galego Policía Real Irlandesa) foi o principal corpo de policía irlandesa operativo entre 1822 e 1922. Divisións especiais dentro da propia RIC actuaban en Belfast e Derry.
Xogou un papel destacado ao servizo dos intereses británicos no Alzamento de Pascua de 1916 e na Guerra de Independencia Irlandesa (1919 - 1921). Desapareceu en 1922 substituída pola Garda Síochána no Estado Libre Irlandés e pola Royal Ulster Constabulary en Irlanda do Norte.
Leptocephalus
Leptocephalus é un pequeno xénero de peixes angüiliformes da familia dos ofíctidos, subfamilia dos mirofinos.
Especies
O xénero comprende tan só dúas especies:
Neste xénero estiveron incluídas durante moito trempo numerosas especies, hoxe reclasificadas noutros xéneros, entre elas Leptocephalus conger (Linnaeus, 1758) na actualidade aceptada como Conger conger.
Ammanford
miniatura|igrexas de Ammanford Ammanford (Rhydaman) é unha comunidade no condado de Carmarthenshire en Gales de 5.411 habitantes segundo o censo de 2011. Situado no val de Amman, a vila é unha antiga cidade mineira e serve como o principal centro comercial para moitas aldeas da contorna. Segundo o censo de 2011, o 69,5% da poboación ten algún grao de competencia en lingua galesa. As estradas A483 e A474 danlle servizo, e mais tamén conta cunha estación de ferrocarril.
Severino Rivas Barja
dereita|miniatura|Homenaxe a Severino Rivas en Ribeiras de Lea. Severino Rivas Barja, nado en Loentia (Castro de Rei) o 13 de setembro de 1875 e finado en Portomarín o 29 de outubro de 1936, foi un político, alcalde de Castro de Rei durante a República.
Traxectoria
Home de extensa cultura e vencellado ó PSOE. Enviuvou a finais dos anos 1920, e enviou ó seu fillo máis novo, Darío, que daquela tiña 8 anos, á Arxentina, onde xa residían as súas irmás máis vellas. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, o 18 de marzo o gobernador civil nomeou unha comisión xestora en Castro de Rei encabezada por Serafín Carballo Aguiar para substituír á corporación presidida por Ramón Perejón Pardo. Ao pouco tempo o gobernador nomeou unha nova xestora da que formou parte Severino Rivas, que foi nomeado alcalde accidental o 6 de maio. Tres días despois, o 9 de maio de 1936 foi elixido alcalde por votación dos concelleiros. Debido ao golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e a ocupación de Galicia polas tropas rebeldes, durou só tres meses no cargo, sendo destituído polo comandante da Garda Civil o 29 de xullo. Severino agochouse en Lugo, pero o 26 de agosto foi detido no Hotel España de Lugo e ingresou na Prisión Provincial. O 29 de outubro sacárono da Prisión e foi asasinado no camiño de Torrentes xunto á capela de Cortapezas (Portomarín), xunto con Víctor Dorrego Queizán.
Enterro e exequias
Foi soterrado anonimamente nunha foxa común no que entón era o adro da capela (actualmente o camposanto). Durante máis de 50 anos, Darío Rivas intentou por todos os medios encontrar os restos do seu pai. En 1994, durante unha viaxe de Darío a España, un veciño de Portomarín proporcionoulle os datos que lle permitiron achar o lugar de enterramento. Logo de longas xestións, e coa intervención da Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica, os restos de Rivas Barja foron finalmente enterrados no panteón familiar de Loentia en agosto de 2005.
Na súa lápida pode lerse a inscrición:
Querelas
Con data 14 de abril de 2010, o fillo de Severino, Darío Rivas Cando, canda outras organizacións como a Asociación por la Recuperación de la Memoria Histórica, Abuelas de Plaza de Mayo ou a Federación de Asociaciones Gallegas de la República Argentina presentaron unha querela na Arxentina por xenocidio e crimes de lesa humanidade da ditadura de Francisco Franco, onde se detalla o caso do pai do denunciante.
Masacre de San Patricio
miniatura|250px|Placa na memoria dos Pais Palotinos na igrexa de San Silvestre en Roma. Coñécese como o masacre de San Patricio o asasinato de tres sacerdotes e dous seminaristas palotinos o 4 de xullo de 1976, durante a ditadura militar autodenominada Proceso de Reorganización Nacional executado na igrexa de San Patricio, situada no barrio de Belgrano da cidade de Buenos Aires, Arxentina.
Os relixiosos asasinados foron os sacerdotes Alfredo Leaden, Alfredo Kelly e Pedro Duffau e os seminaristas Salvador Barbeito Doval, galego, e Emilio Barletti.
Os feitos
miniatura|250px|Foto forense dos corpos dos Pais Palotinos ao ser achados. A iso da 1 da mañá do 4 de xullo de 1976, tres mozos, Luis Pinasco, Guillermo Silva e Julio Víctor Martínez, viron como dous automóbiles estacionaban fronte á igrexa de San Patricio. Como Martínez era fillo dun militar e pensou que podería tratarse dun atentado contra o seu pai, foi á Comisaría Nº 37 para facer a denuncia. Minutos despois un automóbil policial chegou ao lugar e o oficial Miguel Ángel Romano falou coas persoas que estaban nos autos sospeitosos. Ás 2 da mañá Silva e Pinasco viron como un grupo de persoas con armas longas saían dos autos sospeitosos e entraban á igrexa.
Á mañá seguinte, á hora da primeira misa, un grupo de fieis esperaba fronte á porta da igrexa que se atopaba pechada. Estrañado pola situación, o mozo Fernando Savino, organista da parroquia decidiu entrar por unha fiestra e atopou no primeiro piso os corpos cribados dos cinco relixiosos, boca abaixo e aliñados, nun enorme charco de sangue sobre unha alfombra vermella.
Os asasinos escribiran con xiz nunha porta:
A sigla "M.S.T.M." corresponde ao Movimiento de Sacerdotes para el Terceiro Mundo, en tanto que a primeira frase sobre "Seguridad Federal" está evidentemente referida ao atentado con explosivos que Montoneros realizara dous días antes no comedor desa dependencia policial causando a morte de 20 policías.
Sobre o corpo de Salvador Barbeito os asasinos puxeron un debuxo de Quino, tomado dunha das habitacións, no que Mafalda aparece sinalando o bastón dun policía dicindo: “Este es el palito de abollar ideologías” (ver).
Ao día seguinte, o diario La Nación publicou unha crónica sobre o masacre que incluía o texto dun comunicado do Comando da Zona I do Exército que dicía:
Ese mesmo 5 de xullo de 1976 realizouse na igrexa de San Patricio unha misa polos relixiosos asasinados. Á mesma presentáronse altas autoridades militares e máis de tres mil fieis. No valente sermón pronunciado polo pai palotino Roberto Favre, parcialmente publicado ao día seguinte polo diario Clarín, aquel dixo:
O entón nuncio apostólico na Arxentina, Pío Laghi, concelebrou a misa e díxolle ese mesmo día a Robert Cox, director do xornal Buenos Aires Herald:
En agosto de 1975 un grupo armado secuestrou por unhas horas a Mariano Grondona, coñecido avogado e xornalista simpatizante da ditadura. Ao liberalo os seus captores indicáronlle que debía levar unha mensaxe aos bispos: que se seguían tolerando a sacerdotes de esquerda "proseguirían los episodios como el de los palotinos y sufririan una escalada hacia la jerarquía eclesiástica". Grondona comunicou a mensaxe ao Nuncio Pio Laghi e ao vicario castrense Monseñor Tortolo, pero non fixo denuncia ningunha do secuestro nin puxo o feito en coñecemento da xustiza ata 1984.
A investigación da Igrexa
O nuncio Pio Laghi e o cardeal arcebispo Juan Carlos Aramburu nomearon ao sacerdote Efraín Sueldo Luque para que realizase unha investigación sobre o sucedido.
A investigación do xuíz Rivarola
A primeira investigación xudicial foi realizada polo xuíz Guillermo Rivarola nos anos 1976 e 1977, sendo o fiscal a cargo era Julio César Strassera. As investigacións foron evidentemente restrinxidas e a causa foi sobresida provisionalmente a pedido do fiscal argumentando que non se atoparon persoas que puidesen considerarse responsábeis. Con todo, das declaracións das testemuñas na causa, xurdía claramente que a Comisaría 37 actuara con intención de encubrir o delito e que o oficial de policía Miguel Ángel Romano, como mínimo estaba mentindo.
A investigación do xuíz Blondi
En 1984 a causa foi reaberta polo Xuíz Néstor Blondi, unha vez establecido o goberno democrático presidido por Raúl Alfonsín. Na causa declarou tamén Pedro Álvarez, o policía que se atopaba de custodia na casa de Martínez, que contou que, logo que o policía Romano falase cos ocupantes dos dous autos fronte á parroquia, o patrulleiro achegouse á súa posición e dixéronlle:
Con eses elementos e as contradicións no accionar dos policías que pertencían á Comisaría 37 o fiscal Aníbal Ibarra solicitou o procesamento do policía Miguel Ángel Romano e do Comisario Rafael Fensore, por considerar que ambos foran partícipes do homicidio múltiple. Con todo, pouco despois, en xuño de 1987 o xuíz Blondi desprocesou a ámbolos dous policías e clausurou a causa considerando que os delitos prescribiran.
Memoria
Na igrexa de San Silvestre, da orde dos Palotinos, situada en Roma, colocouse unha placa en memoria dos cinco relixiosos da orde. Na mesma igrexa gárdase a cabeza de San Xoán Bautista.
Na igrexa de San Patricio colocouse un monumento en memoria dos relixiosos, a quen a orde xa considerou como mártires.
En Belgrano, Buenos Aires, próximo o lugar do asasinato, déuselle o nome "Mártires Palotinos" a unha rúa en lembranza.
En 2006 o cardeal Jorge Mario Bergoglio iniciou os trámites para a canonización dos cinco relixiosos como mártires da fe.
En 2007, estreouse o documental "La matanza de San Patricio. 4 de julio" dos realizadores Juan Pablo Young e Pablo Zubizarreta. Nel recrearon os feitos e incidiron nas reaccións ante eles.
O Valiño, San Pedro de Nós, Oleiros
O Valiño é un lugar da parroquia de San Pedro de Nós no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2021) ten 199 habitantes (106 homes e 93 mulleres).
Belley
Belley é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes.
Home Rule
Home Rule foi o nome xenérico que recibiron as distintas concesións dun certo grao de autonomía por parte dalgúns estados de lingua inglesa a áreas de territorio baixo a súa administración.
Distínguense as seguintes Home Rule.
Javier Urruticoechea
Francisco Javier González Urruticoechea máis coñecido coma Urruti, nado en Donostia o 17 de febreiro de 1952 e finado en Esplugues de Llobregat (provincia de Barcelona) o 24 de maio de 2001 foi un futbolista vasco que xogaba na demarcación de gardameta. Foi un dos porteiros da liga española con maior prestixio dos anos 80 e foi internacional coa selección de fútbol de España.
La Molina, Xirona
miniatura|250px|Barrio da Estación La Molina é unha entidade de poboación do municipio de Alp, na provincia de Xirona. Atópase á saída do túnel ferroviario de Toses, xunto á cabeceira do río de Alp, a unha altitude de entre 1.400 e 1.700 metros sobre o nivel do mar. En 2005 tiña unha poboación de 424 habitantes.
Javier Urruticoechea
Traxectoria
Chegou ao RCD Espanyol comezada a tempada 1977/78, facéndose coa titularidade dende o primeiro momento. As súas boas actuación fixeron que fichase polo FC Barcelona de cara á tempada 1981/82 para substituír o que xa fora compañeiro seu na Real Sociedade, Pedro María Artola. Xogando nas filas do Barcelona gañou o Trofeo Zamora ao porteiro menos goleado da Primeira División.
La Molina, Xirona
A localidade naceu grazas aos precursores da práctica de deportes de inverno e creceu ao redor da estación de esquí de La Molina, na que ademais de practicarse actividades como esquí, snowboard e outras relacionadas coa neve, tamén pódense pasar unhas vacacións de verán na montaña. A neve que cobre a paisaxe boa parte do ano é o principal recurso económico, comportando unha afluencia importante de turistas durante o inverno.
Javier Urruticoechea
Traxectoria
Co tempo na portería catalá substituiríao o tamén porteiro vasco, Andoni Zubizarreta.
La Molina, Xirona
La Molina está formada por dous núcleos principais. O primeiro, coñecido como L'Estació, atópase a 1.500 metros de altitude xunto á estación de tren da liña que une Ripoll e Puigcerdà. Trátase dunha zona residencial sen instalacións para o esquí. O outro núcleo é a urbanización Super Molina, formada por apartamentos, hoteis e comercios. Atópase na cota 1.700, onde comezan as pistas e remontadores.
Javier Urruticoechea
Coa selección de fútbol
A pesar de ir convocado a tres Mundiais (Arxentina 78, España 1982 e México 1986) non chegou a debutar en ningún deles, ao igual que na Eurocopa de Fútbol Italia 1980, a causa da titularidade indiscutíbel de Luis Miguel Arconada. En total so disputou cinco encontros coma titular, encaixando 6 goles.
Debutou en Xixón o 29 de marzo de 1978 ante Noruega, con vitoria de España por tres a cero.
Os Carballiños, Vilatuxe, Lalín
Os Carballiños é un lugar da parroquia de Vilatuxe, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 62 habitantes (27 homes e 35 mulleres), 20 menos ca en 2000.
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos
O Gran Premio do oeste dos Estados Unidos foi unha carreira celebrada en Long Beach (California), como carreira de Fórmula 5000 en 1975 e como proba do mundial de Fórmula 1 de a. Logo de 1983, a carreira volveu como o Gran Premio de Long Beach da Champ Car World Series.
Coa pista de Watkins Glen en declive durante mediados dos 70, foi creado o West USGP, polo que os EE.UU. foi o segundo país (logo de Italia) en albergar dúas carreiras do Campionato Mundial de F1 na mesma tempada. O circuíto urbano foi un éxito inmediato desde a súa primeira carreira en, e converteuse na resposta dos Estados Unidos á Gran Premio de Mónaco. O deseño da pista, no centro da cidade cambiou tres veces nos seus oito anos de permanencia, pero todos incluíron unha longa recta (en realidade unha longa curva á dereita) pola vía da costa, cerca do porto. Na última carreira en 1983, John Watson gañou saíndo da 22ª posición da grella, o máis atrás do que un piloto nun Gran Premio moderno chegara a gañar unha carreira.
Os gañadores do Gran Premio do oeste dos Estados Unidos
Ver tamén Gran Premio de Long Beach
Gañadores múltiples (construtores)
Equipos en negra están competindo no campionato de Fórmula Un na tempada actual.
Unha aventura en Macau
Unha aventura en Macau é un filme estadounidense de 1952 dirixido por Josef von Sternberg e Nicholas Ray. Está protagonizado por Robert Mitchum, Jane Russell, William Bendix e Gloria Grahame.
Estreouse en galego a través da TVG baixo o título Unha aventura de Macao, aínda que o nome correcto da cidade en galego é Macau. Estreouse subtitulado co título Unha aventura en Macau o 10 de xullo de 2021 na TVG.
Home Rule en Irlanda
A Home Rule refírese ao establecemento dun Estatuto que dotase de certa autonomía a Irlanda dentro do Reino Unido, e ao movemento que o sustentaba.
Historia
Dende finais do século XIX o Partido Parlamentario Irlandés viña demandando ao goberno británico un maior autogoberno para a illa irlandesa. Con ese obxectivo, o PPI fixo pasar 4 proxectos de autonomía polo Parlamento do Reino Unido. Os dous primeiros, en 1886 e 1893, foron rexeitados. O presentado en 1914 foi aprobado, pero non entrou en vigor polo estalido da primeira guerra mundial. Só a de 1920 logrou aplicarse finalmente, pero só no Ulster, xa que no resto da illa constituíuse o Estado Libre Irlandés.
Estación de Toural dos Vaos
Toural dos Vaos é unha estación de tren de Adif, situada na vila de Toural dos Vaos, provincia de León. Ten servizos de Media Distancia operados por Renfe. Ten tamén funcións loxísticas.
Situación ferroviaria
Está situada no punto quilométrico 265,8 da liña de ancho ibérico que une León e A Coruña, a 427 metros de altitude, entre as estacións da Barosa e Villadepalos. O tramo é de vía única e está electrificado.
Era tamén o quilómetro cero do ramal, parcialmente desmantelado, que a unía con Vilafranca do Bierzo.
Historia
A estación foi aberta ao tráfico o 4 de setembro de 1883 coa posta en marcha do tramo Ponferrada-Toural dos Vaos da liña que pretendía unir Palencia coa Coruña. As obras correron a cargo da Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León ou AGL creada para continuar cos proxectos iniciados pola Compañía do Ferrocarril do Noroeste de España e xestionar as súas liñas. En 1885, a mala situación financeira de AGL tivo como consecuencia a súa absorción por parte de Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
A estación sitúase ao sur da localidade. O seu amplo edificio para viaxeiros de tres plantas ao que se lle uniron varias estruturas anexas formando un complexo de certa envergadura dan conta da importancia que tivo o lugar. Por iso dispón dunha praia de vías formada por unha vía principal (vía 1) e cinco derivacións da mesma (vías 2, 3, 5, 7 e 9). Desde a estación apréciase o antigo ramal que chegaba a Vilafranca desde o norte. O acceso ás vías realízase grazas a dúas plataformas, unha lateral e outra central.
Media Distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Ryal
Ryal é a denominación de diversas moedas escocesas e inglesas de prata e de ouro, cuñadas nos séculos XV e XVI.
Atlas de Guadalajara
O equipo recibe o seu nome en honra do titán da mitoloxía grega Atlas, xa que segundo comentou un dos fundadores, Lico "Cortina", sentíanse o sostén do mundo.
Ryal
O ryal ou rose noble
O ryal (tamén coñecido como rose noble) foi introducido en 1465 durante o primeiro reinado de Eduardo IV de Inglaterra (1461-1470), en substitución do noble. O seu peso era de 120 grans (ca. 7,80 gramos) e o seu valor era equivalente ao de medio soberano ou, o que é o mesmo, 10 xilins.
A tipoloxía do anverso é moi similar á do preexistente noble: o monarca amósase de fronte nun navío que navega, portando unha espada e un escudo coas armas de Inglaterra e de Francia; na proa hai un estandarte coa inicial E e no costado do barco unha rosa, que lle dá o nome de rose noble. A lenda do anverso é do tipo ED · · WARD’ · DI · GRA’ · REX · ANGL’ · S · FRAn · · C DNS’ · I · B’ ("Eduardo, pola graza de Deus, rei de Inglaterra e Francia, señor de Irlanda" ; os puntos intermedios teñen forma de trifolios).
Pola súa banda, o reverso estaba caracterizado por unha rosa central da que emanan raios de sol, con coroas e leóns ao seu remate, todo isto dentro dun polilóbulo arqueado que, pola súa vez, está rodeado por unha lenda do tipo IhD’ · AVT’ · TRAnSIenS · PER · MeDIVm · ILLORVm : I · B?T ("Mais Xesús, pasando entre eles, seguiu o seu camiño").
Ademais do ryal, Eduardo IV cuñou tamén as fraccións de medio e dun cuarto de ryal, con pesos e valores proporcionais.
A cuñaxe do ryal foi retomada por outros soberanos da Casa de Tudor. Dos emitidos por Henrique VII (1486-1509) coñécense apenas tres exemplares. Dos de Henrique VIII (1509-1547) só se ten constancia dun espécime, propiedade do Gabinete de Moedas e Medallas do Museo Británico. Pola súa parte, o ryal de María I (1553-1558), cuñado unicamente na ceca londiniense en 1553, cun peso de 118,8 grans (ca. 3,63 gramos), é moi similar ao orixinario de Eduardo IV, con variacións lóxicas como o busto da raíña sobre o barco e a lenda alusiva a ela, e cun valor elevado aos 15 xilins (3/4 de libra escocesa). Tamén a súa irmá, Isabel I (1558-1603) cuñou o ryal, cunha tipoloxía moi semellante.
O ryal de Xacobe I de Inglaterra
Baixo Xacobe IV de Escocia e I de Inglaterra (1603-1625) emitíronse en Inglaterra dúas variantes do ryal de ouro, no marco da segunda serie de emisións (1604-1619) deste monarca: o spur ryal, que mantiña o valor de 15 xilins herdado da súa antecesora, e o rose ryal, co dobre do valor, é dicir 30 xilins ou unha libra e media, ambas cuñadas a partir de 1605 na Casa de Moeda de Londres.
Spur ryal
O spur ryal, de 15 xilins, é unha moeda de ouro de 995 milésimas de ca. 6, 25 gramos de peso e uns 32 milímetros de diámetro. O seu anverso está presidido por un gran león coroado que sostén o cetro coa súa gadoupa dereita e o escudo coas armas reais coa esquerda, flanqueado polos números romanos XV, a modo de indicación de valor. A lenda do anverso é IACOBVS D:G: MAG : BRIT : FRA : ET HI : REX · ("Xacobe, pola graza de Deus, rei de Gran Bretaña, Francia e Irlanda").
Rose ryal
Do rose ryal producíronse dúas emisións, a primeira dentro da segunda serie de emisións (1604-1619) de Xacobe I e a segunda no marco da súa terceira serie de emisións (1619-1625). En ambos os casos trátase dunha moeda de ouro de 995 milésimas, cun peso próximo aos 13 gramos e un valor do dobre do spur ryal, ou 30 xilins. Os anversos son moi semellantes nas dúas emisións, cun retrato do monarca de fronte no trono, sostendo un orbe e un cetro e coa lenda IACOBVS · D · G · MAG · BRIT · FRAN · ET · HIBER · REX ("Xacobe, pola graza de Deus, rei de Gran Bretaña, Francia e Irlanda").
A lenda dos reversos é común en ambas as emisións: A · DNO · FACTVM · EST · ISTVD · ET · EST · MIRAB · IN · OCVLIS · NRIS · ("Esta é a obra do señor e é marabillosa para os nosos ollos"). No entanto, o motivo do reverso varía: mentres na primeira se amosaban as armas reais dentro dunha gran rosa da Casa de Tudor (que lle dá o nome de rose ryal), na segunda desaparece a rosa e o escudo se amosa nun tamaño superior, debaixo da marca XXX, representativa dos 30 xilins do seu valor.
O rose ryal, sinaladamente o da primeira emisión, retomaba a tipoloxía e as lendas do soberano cuñado con anterioridade pola raíña Isabel I de Inglaterra (1558-1603), co que compartía o valor de 30 xilins, que amosaba no anverso a imaxe da raíña de corpo enteiro sedente no trono e cun enreixado baixo os pés, e no reverso unha grande rosa coas armas reais no seu interior.
Imitacións noutros países
O ryal de ouro foi imitado nalgunhas ocasións na Europa continental.
Un exemplo destas emisións é o ryal de imitación do de Eduardo IV e Inglaterra que foi cuñado en Gorinchem, nos Países Baixos, cara a 1585-1586, e tamén en case todas as cecas do norte durante a Guerra dos Trinta Anos.
Do mesmo xeito, o ryal de ouro foi imitado por Cristina de Suecia (1632-1654) durante a ocupación sueca da cidade de Riga, cun peso de 13,96 gramos e un valor de catro ducados.
Ryal de ouro
O ryal foi introducido no Reino de Escocia no reinado de María Estuardo (1542-1567) no marco da súa primeira serie de emisións (1542-1558), é dicir, o período anterior ao casamento co Delfín de Francia, posteriormente rei Francisco II (1559-1560), que se iniciou co ascenso de María ao trono aos nove meses de idade. Apareceron daquela, como novas moedas de ouro, o lion de 44 xilins, o medio lion e o ryal de 3 libras escocesas ou 60 xilins.
O ryal de ouro escocés tiña un peso de 117,75 grans (ca. 7,63 gramos), cunha lei de 22 quilates, e cuñouse en 1555, 1557 e 1558, ano, este último, en que foi substituído polo ducado de ouro, co mesmo valor. No seu anverso represéntase o busto da raíña cara á esquerda rodeado pola lenda MARIA · DEI · G · SCOTOR· REGINA · ("María, pola graza de Deus, raíña dos escoceses"), en tanto que o seu reverso está ocupado polo escudo de armas de Escocia, co característico león rampante, coa lenda · IVSTVS · FIDE · VIVIT · [data] · ("O home xusto vive pola fe").
Xunto co ryal tamén se cuñou o medio ryal, co valor de 30 xilins e compartindo a mesma tipoloxía e as mesmas lendas.
Ryal de prata (dólar escocés)
Durante o reinado de María Estuardo deuse unha aproximación do sistema monetario escocés aos estándares continentais. Isto manifestouse especialmente coa introdución en 1565, no marco da cuarta serie de emisións (1565-1567) desta monarca, do ryal de prata, tamén chamado dólar escocés, cun peso de ca. 30,397 gramos e un valor de 30 xilins (unha libra e media), do que tamén se cuñaron as súas fraccións de dous terzos (20 xilins) e dun terzo (10 xilins).
Trátase dunha moeda de gran módulo, que se emitiu en dúas ocasións, en 1565 e en 1567. A primeira delas presentaba no anverso os bustos enfrontados de María e o seu segundo esposo, Henrique Estuardo, Lord Darnley, rodeados pola lenda HENRICVS · & · MARIA · D : GRA · R · & · R · SCOTORVM ("Henrique e María, pola graza de Deus, reis dos escoceses"). O reverso estaba ocupado polas armas reais escocesas e a lenda · QVOS · DEVS · COIVNXIT · HOMO · NON · SEPARET · ("O que Deus uniu, non o separe o home").
A disposición dos bustos e a lenda desta moeda atoparon unha gran constestación popular, xa que tanto nun caso coma no outro aparecía Henrique en primeiro lugar, o que se consideraba como un símbolo de preeminencia deste sobre María. Por tal motivo, esta primeira emisión foi retirada axiña da circulación, en tanto non se determinaba unha nova tipoloxía para a moeda que fose mellor aceptada. Como resultado da retirada rápida, hoxe só se coñecen dous exemplares da moeda, ambos os dous en museos públicos: un deles no Museo Nacional de Escocia, en Edimburgo, e outro no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, en Londres.
Na segunda emisión do ryal de prata, en 1567, os bustos do anverso foron substituídos polas armas reais escocesas, coa lenda · MARIA · DEI · GRA · SCOTORVM · REGINA ·, que reafirmaba que era María a que exercía a autoridade do reinado, en tanto que o reverso pasaba a estar ocupado por unha palmeira coroada pola que gabea un sapoconcho, coas lendas DAT GLORIA VIRES ("A gloria dá forza") e EXVRGAT · DEVS · & · DISSIPENT : INIMICI · EI ("Que Deus se erga e que os inimigos se dispersen").
A emisión do ryal de prata foi continuada polo fillo de María Estuardo, Xacobe VI de Escocia (1567-1625). Cuñouse anualmente durante a súa primeira serie de emisións (1567-1571), xunto coas xa coñecidas fraccións de dous terzos e dun terzo. O ryal conservaba o mesmo peso que o que xa emitiran María e Henrique dous anos antes, é dicir ca. 30,397 gramos, así como o seu valor de 30 xilins. O seu anverso estaba caracterizado polo escudo coroado co característico león das armas escocesas e, aos lados, as letras I e R, coa lenda · IACOBVS · 6 · DEI · GRATIA · REX · SCOTORVM · ("Xacobe VI, pola graza de Deus, rei dos escoceses") arredor. A lenda do reverso era PRO · ME · SI · MEREOR · IN · ME ("Por min, mais contra min se o merezo"), que rodeaba, como tipo principal, unha espada en posición vertical, xunto cunha man que indicaba cara á espada e a indicación do valor: XXX, XX ou X, segundo se tratase da unidade, de 2/3 ou de 1/3.
A espada do reverso outórgalle a esta moeda a denominación alternativa de sword dollar.
Na revalorización da moeda escocesa producida en 1578, o ryal pasou a adquirir o valor de 36 xilins e 6 peniques, o que se indicou coa sobreestampaxe dunha marca nos reversos das moedas que daquela estaban en circulación, consistente nun cardo coroado.
Viño de Acerbaixán
miniatura|A variedade [[pinot noir foi amplamente empregada na elaboración do viño en Acerbaixán.]] O viño de Acerbaixán é producido en varias rexións do país. Antés do goberno comunista do século XX, Acerbaixán tivo unha próspera industria do viño que se remonta ó segundo milenio a.C. A longa historia de produción de viño no país foi redescuberta polas investigacións arqueolóxicas levadas a cabo en Kültəpə, Qarabağlar e Galajig, onde os arqueólogos descubriron recipientes de almacenamento e fermentación que contiñan residuos e sementes de uva do segundo milenio a.C. Os antigos gregos eran coñecidos pola súa produción de viño na área no século -VII, segundo Heródoto. Estrabón comentou no século -I century BC sobre un viño azarí coñecido como Albania. Os historiadores e xeógrafos árabes, principalmente Abu'l-Fida, Al-Masudi, Ibn Hawqal e Al-Muqaddasi, describiron a viticultura extensiva arredor de Ganja e Barda que tivo lugar despois da conquista islámica da área.
Jens Stoltenberg
Carreira
O seu pai, Thorvald Stoltenberg, é un dos políticos máis prominentes de Noruega, chagando ocupar o cargo Ministro de Asuntos Exteriores de Noruega. A súa nai, Karin Stoltenberg tamén foi ministra. Jens Stoltenberg foi educado na Universidade de Oslo.
O 22 de xullo de 2011, estoupou unha ou varias bombas na rúa onde están as oficinas do primeiro ministro, matando polo menos a sete persoas e ferindo a outras. Stoltenberg non estaba no seu despacho no momento dos estoupidos. Unhas horas máis tarde, un home armado e vestido de policía matou a 84 persoas en Utøya, unha illa a uns corenta quilómetros de Oslo onde se celebraba o acampamento anual das mocidades do Partido dos Traballadores Noruegueses. A policía detivo ao home que realizou os disparos, un cidadán noruegués de 32 anos de ideoloxía ultradereitista e islamófoba.
Elvira Méndez (raíña)
Elvira Méndez de Melanda, finada o 2 de decembro de 1022, foi raíña consorte do rei Afonso V o Nobre.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Elvira e o seu home [[Afonso V o Nobre|Afonso V no Corpus Pelagianum.]] Elvira foi unha das fillas do conde Menendo González e a condesa Maior. O seu pai, fillo do conde Gonzalo Menéndez dux magnus de Portugal, foi, xunto coa raíña Elvira García, rexente e titor do rei Afonso V o Nobre con quen Elvira contraeu matrimonio.
Casamento e descendencia
Do seu matrimonio co rei Afonso V en 1015 naceron dous fillos:
Bandeira da Arxentina
A bandeira da República Arxentina é obra de Manuel Belgrano, quen a deseñou coas cores da escarapela nacional, celeste e branca, e que izou por primeira vez na cidade de Rosario o 27 de febreiro de 1812.
Elvira Méndez (raíña)
Morte e sepultura
Finou o 2 de decembro de 1022 e recibiu sepultura no panteón de reis de Santo Isidoro de León. O sepulcro de pedra no que foi depositado o corpo da raíña consérvase no presente. Na súa cuberta aparece a seguinte inscrición latina:
Bandeira da Arxentina
Historia
miniatura|220px|dereita|Bandeira arxentina
Escarapelas
A tradición considera que a escarapela arxentina xorde, polo menos, entre os días 22 e 25 de maio de 1810. Nesas datas da Revolución de Maio, os patriotas chamados "chisperos" (alcume despectivo posto polos realistas que querían seguir subordinados a España), cuxos xefes máis notorios eran Domingo French e Antonio Luís Beruti, repartían cintas entre os adherentes á liberación. Hai quen supón que eran vermellas, brancas coa figura do rei deposto, e celestes e brancas como as cores que identifican aínda hoxe á dinastía dos Borbóns, recoñecidos entre os partidarios dunha monarquía limitada por unha carta constitucional e un parlamento (monarquía ilustrada).
En 1811, as tropas ás ordes de Manuel Belgrano comezan a empregar unha escarapela bicolor azul celeste e branco. O mesmo Belgrano expresou nun informe oficial que non usaba o vermello "para evitar confusións", xa que os exércitos "realistas" (é dicir, os españois e os seus adictos) usaban esa cor. Só cinco anos máis tarde, o 20 de xullo de 1816, o Congreso de Tucumán consagrou definitivamente o pavillón celeste e branco.
Simbolismo das cores na escarapela
miniatura|190px O branco identificaba á monarquía absoluta europea de orixe divina, e o azul, a liberdade de pensamento e de expresión, fundamento da liberdade política defendida polo liberalismo francés. De xeito que o celeste —resultado da mestura do azul e o branco— expresaba a idea de conciliar ambas as dúas ideoloxías. Esta idea foi sostida por moitos dos patriotas que participaron na xesta de maio de 1810. Só unha minoría, cuxo representante máis coñecido era Mariano Moreno, era decididamente republicana e xacobina. O creador da bandeira era un dos máis ferventes defensores de establecer unha monarquía parlamentaria americana. As escarapelas eran entregadas a quen se consideraban aliados ou fieis á Revolución e utilizábanse como distintivo para non ser atacados polas tropas dos chisperos en caso de disturbios.
As cintas celestes e brancas, empregadas para distinguir aos partidarios do primeiro goberno patrio, serían elixidas para afastar calquera sospeita de conspiración antimonárquica e profrancesa.
A banda celeste e branca que usa o monarca español, Xoán Carlos de Borbón, nas cerimonias oficiais, é proba suficiente de que tales cores representan aos Borbóns, casa dinástica de orixe francesa, identificada dende un principio cos principios da monarquía constitucional. Xa que logo, mediante as cores celeste e branca, os patriotas quixeron expresar ou indicar naquelas históricas xornadas que eran partidarios da monarquía e non do liberalismo republicano de cuño francés e que ademais eran leais ao Rei Fernando VII, entón prisioneiro de Napoleón Bonaparte na cidade francesa de Bayona.
Xa en 1807, durante as invasións inglesas, suponse que rexementos constituídos por criouloss (por exemplo, os do Rexemento de Patricios ou os Húsares de Pueyrredón) empregaron escarapelas coas cores azul celeste e branca, pero non existen constancias documentais respecto diso.