cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pelicans Lahti
Pelicans Lahti
Na tempada 2011-12 proclamouse subcampión e conseguiu a medalla de prata logo de perder na final disputada ao mellor de sete partidos fronte ao JYP por 4-1.
En 2017 o equipo conquistou o seu primeiro título internacional logo de gañar a primeira edición do Energy Steiermark Trophy, un torneo de pretemporada celebrado na cidade de Graz (Austria), na que tamén participaron o Eisbären Berlin alemán, o HK Nitra eslovaco, e o equipo local, o Graz 99ers. Na final os Pelicans derrotaron a Eisbären por 5-3.
Denominacións
Os Pelicans fundáronse na cidade de Viipuri (actualmente en Rusia) baixo o nome de Viipurin Reipas. A historia do equipo na cidade de Lahti começou en 1945, e dende aquela adoptou distintas denominacións ata que en 1996 adoptou a súa denominación actual:
Pavillón
300px|miniatura|Interior do Isku Areena. O equipo xoga os seus partidos como local no Isku Areena dende que adoptou a súa denominación actual en 1996. O pavillón está situado nas proximidades da estación de tren e o centro da cidade de Lahti, e ten capacidade para 5 371 persoas. O estadio conta tamén con salas de reunións e dous restaurantes.
Capitáns
miniatura|200px|[[Jan Latvala exerceu de capitán nas tempadas 2009-2010 e 2010-2011.]] O primeiro xogador en ser nomeado capitán do equipo foi o finlandés Erkki Mononen na tempada 1966-67, dende aquela sucedéronse un total de 16 capitáns, a maioría deles liderando o equipo en solitario, coas únicas excepcións das tempadas 2001-2002 e 2009-2010, nas que Mika Niskanen e Toni Koivunen primeiro, e Erik Kakko e Jan Latvala despois, compartirion capitanía. Erik Kakko foi o xogador que máis tempadas exerceu de capitán cun total de catro en solitario e unha xunto con Jan Latvala. De todos os capitáns que tivo o equipo tan só un non naceu en Finlandia, foi o dinamarqués Stefan Lassen. Os diferentes xogadores que teñen sido capitáns do equipo ao longo da súa historia son: {|
Adestradores
Dende que o club adoptou a súa denominación actual en 1996, os Pelicans tiveron trece adestradores diferentes, dos cales dous deles (Hannu Aravirta e Petri Matikainen) dirixiron o equipo en dúas etapas distintas. O primeiro adestrador dos Pelicans foi Kari Eloranta, que é ademais o que máis tempo estivo á fronte do equipo de Lahti cun total de seis tempadas consecutivas entre a 1996-97 e a 2001-02. Con todo, foi con Kai Suikkanen cando o equipo logrou o seu mellor resultado histórico logo de proclamarse subcampión da máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés, a SM-liiga. A seguinte táboa mostra todos os adestradores do equipo dende 1996:
Lahti-Kiekon Hall of Fame
O Lahti-kiekon Hall of Fame naceu en 2013 para homenaxear ás personalidades que realizaron unha maior achega ao hóckey sobre xeo na cidade de Lahti e de Finlandia. Inicialmente foron introducidos 15 nomes: Ilpo Koskela, Erkki Mononen, Seppo Liitsola, Teemu Hiltunen, Hannu Koskinen, Erkki Laine, Kari Eloranta, Jarmo Mäkitalo, Markku Hakulinen, Yrjö Hakulinen, Reijo Mäki-Korvela, Harri Nyman, Harri Toivanen, Juhani Jokela e Pentti E Rantanen. As persoas nomeadas para o Lahti-Kiekon Hall of Fame son escollidas por un comité integrado por persoas coñecedoras da historia e o presente do hóckey sobre xeo da cidade e do país. En 2019 estaba integrado polos seguintes nomes:
Balaguer
Balaguer é un municipio catalán, pertencente á provincia de Lleida. É a capital da comarca da Noguera e do partido xudicial de Balaguer.
Historia e características
miniatura|300px|Igrexa de Santa Maria, Balaguer. A poboación en 2006 era de 15 769 habitantes, sendo o terceiro municipio da provincia logo da cidade de Tàrrega e a capital, Lleida, da que dista uns 25 km. A cidade é un importante centro hortícola e industrial para a provincia. A cidade está comunicada mediante as estradas C-12, C-13, C-26 e C-53 e a liña de ferrocarril de Lleida-La Pobla de Segur.
A cidade atópase no val do río Segre, río que pasa pola poboación e ao que verte as súas augas o río Sió xusto antes de chegar Balaguer. A poboación limita ao norte con Gerb, que pertence a Os de Balaguer; ao nordés con Camarasa; ao leste con La Sentiu de Sió; ao sueste con Vallfogona de Balaguer; ao sur con Térmens; ao suroeste con Menarguéns; e ao noroeste con Castelló de Farfanya.
Lingua karbi
A lingua karbi é unha lingua sino-tibetana da India.
Carlos Fernández Santander
Carlos Fernández Santander, nado na Coruña en 1944, é un periodista, historiador e escritor galego en lingua castelá.
Traxectoria
Fillo de militar, quedou orfo de pai de neno, marchando a estudar a Madrid ao Colexio de Orfos do Exército, onde estivo oito anos. Regresou á Coruña na década de 1960, estudando Naútica e obtendo o título de capitán da Mariña Civil.
Como periodista foi redactor de La Voz de Galicia e colaborou nas revistas Defensa, Historia 16, Naval, Cambio 16, El Ciervo, La Aventura de la Historia e Diario 16. Foi comentarista radiofónico en Antena 3 Galicia e Radiovoz.
No mundo do cinema foi director de documentais, recibindo premios como El Bosco de Oro, o primeiro premio do Festival Internacional de Cala D'Or ou o Gran Premio Castelo d'Ouro (Lisboa). Foi guionista de televisión d' O monacato en Galicia (TVG) e ¿Lembraste? (crónica sentimental del franquismo).
Como historiador centrouse na Guerra Civil e o franquismo en Galiza. Dirixiu a reedición comentada de Galicia Mártir - Episodios del terror blanco en las provincias gallegas, en 2005, publicada como Galicia bajo la bota de Franco. Galicia Mártir, publicada en París e Argentina en 1938 co pseudónimo de Hernán Quijano, contando a sublevación militar e a represión nas provincias de Pontevedra e A Coruña entre agosto e decembro de 1936. Non se coñece a autoría real tralo pseudónimo de "Hernán Quijano", se ben Fernández fala de Luis Seoane e Manuel Domínguez Benavides.
Obtivo o premio Ejército do Ministerio de Defensa e os premios Wesceslao Fernández Flórez e Julio Camba de periodismo.
Celaguantes, A Peroxa
San Xulián de Celaguantes é unha parroquia do concello da Peroxa na comarca de Ourense, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 59 habitantes, deles 31 eran homes e 28 eran mulleres, o que supón unha diminución de 6 habitantes en relación ao ano anterior, 2006. miniatura|Igrexa parroquial de Celaguantes.
Gruyère
Dereita|miniatura|230px|Queixo gruyère de Suíza. O gruyère (pronunciado gruier en galego) é un queixo de orixe suíza, elaborado con leite de vaca, coa codia dura e apardazada e a pasta prensada e cocida, de cor marfil, textura firme e sabor e aroma lixeiramente picantes, que adoita comercializarse en forma cilíndrica ou de prisma.
Recibe o seu nome de Gruyère, un distrito do cantón de Friburgo onde se fabrica.
Status
O verdadeiro queixo orixinario denomínase Le Gruyère AOC para se diferenciar do resto de producións, o Dicionario de alimentación e restauración da RAG recolle o nome en galego respectando a escrita orixinal á francesa: gruyère.
Fóra da Suíza, durante moito tempo o termo «Gruyère» era xenérico e designaba tanto ao queixo suízo como a calquera queixo producido en Francia baixo o nome de Gruyère. Isto incluía o emmental (de aí a expresión ter máis buracos que un queixo de gruyère, que en realidade se refire ao segundo). Hoxe fálase de queixos da familia do Gruyère, na cal están englobados os queixos comté, beaufort e xura. A partir do 26 de xullo de 2001 este queixo benefíciase da Certificación de Orixe da Suíza. A súa zona de produción esténdese polos territorios dos cantóns suízos de: Friburgo, Neuchâtel, Vaud, Xura e Berna.
Está en desenvolvemente un proxecto de protección de orixe para o gruyère francés. No entanto, o gruyère francés debería diferenciarse do seu par helvético, por ser algo máis grande, máis groso e ter buracos.
Descrición
miniatura|Rodas de gruyère nun mercado grosista. É un queixo duro feito a base de leite de vaca enteiro, de pasta prensada e cocida. A súa roda ten unha forma arredondada e presenta unha codia granulada, uniformemente apardazada e sa. O formato debe ser normal e ben proporcionado. O talón da roda debe ser levemente convexo. As súas dimensións deben ser: altura, a partir 9,5 a 12 cm (de 8 a 13 na lexislación española); diámetro, de 55 a 65 cm (40–65 cm na lexislación española), para un peso de 25 a 40 kg (peso mínimo de 20 kg na lexislación española). Tamén pode ter forma prismática.
A codia ten consistencia dura, un aspecto graxento e cor amarela dourada a parda. A pasta pódese cortar facilmente e presenta unha cor marfil a amarela clara. É un queixo no que poden aparecer ollos redondos en número variábel distribuídos regularmente e un diámetro de medio a un centímetro. Normalmente non presenta buracos.
Contrariamente ao emmental, durante a maduración mantense húmido con auga salgada para acelerar o proceso.
Necesítanse aproximadamente 400 litros de leite para facer unha roda de 35 kg. O queixo refínase durante un período de 5 a 12 meses. Durante a refinación, as rodas son volteadas e fregadas con moira.
O seu sabor e aroma é máis ou menos picante. O queixo está pronto para o consumo cando ten un mínimo de oitenta días de maduración a partir da súa fabricación. Normalmente o queixo gruyère deberá conservar as súas características a unha temperatura de 15 °C durante un mes polo menos, a partir do momento en que está pronto para o consumo.
Aecio
Flavio Aecio, (en latín, Aetius) nado en Durostorum, Mesia, no 396 e finado en Rávena o 21 de setembro do 454, foi un xeneral romano.
Lugares de Miño
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Miño.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Miño
Aecio
Orixinario da provincia de Moesia, era fillo do magister equitum Gaudencio e da dama Aurelia. Os primeiros anos de aprendizaxe pasounos como refén de Alarico I, o que lle permitiu coñecer o modo de pensar e loitar dos godos. Serve á súa vez como magister equitum nas Galias durante a xefatura militar de Félix, ata que no 433 alcanza el mesmo a dita maxistratura de magister militum.
Precedido por mediocres e efémeros predecesores, Aecio destaca no seu cargo por ser quen de poñer orde nun caótico Imperio de Occidente que está en proceso de derrube. Protexe Italia e detén a expansión dos bárbaros: frea aos visigodos na Galia e reduce aos burgundios en Savoia. Outras decisións son mal recibidas, pero inevitábeis, como o recoñecemento do asentamento vándalo no norte de África.
Pero a súa campaña máis notábel, a que lle ha valer para a historia o sobrenome de "o derradeiro romano", será a que dirixirá contra os hunos. Sentíndose insultado o seu caudillo Atila polo emperador Valentiniano III ante o rexeitamento da petición de man da súa irmá Honoria, lánzase a destruír Roma. Para isto convoca unha gran confederación de tribos escitas, sármatas, xépidas, ostrogodas, alanas, que se unen aos hunos na súa marcha. Pero Aecio dirixindo maxistralmente, a francos, vándalos, visigodos e as tropas romanas que quedan acada unha gran vitoria nos Campos Cataláunicos no ano 451: é a última gran batalla do Imperio de Occidente.
Para a súa desgraza, esta gran vitoria halle valer a envexa do emperador, que, abrigando sospeitas dunha hipotética pretensión ao trono, ordena matalo no 454. Posteriormente, a intriga vólvese contra o propio Valentiniano, que é asasinado un ano despois por seguidores de Aecio.
Carbono-14
O carbono-14 (14C, masa atómica = 14,003241 uma) é un radioisótopo do carbono e foi descuberto o 27 de febreiro de 1940 por Martin Kamen e Sam Ruben. O seu núcleo contén 6 protóns e 8 neutróns. Willard Libby determinou un valor para o período de semidesintegración ou semivida deste isótopo: 5568 anos. Determinacións posteriores en Cambridge produciron un valor de 5730 anos. Debido á súa presenza en todos os materiais orgánicos, o carbono-14 emprégase na datación de espécimes orgánicos.
Datación por radiocarbono
O método de datación por radiocarbono é a técnica baseada en isótopos máis fiable para coñecer a idade de mostras orgánicas de menos de 60.000 anos. Está baseado na lei de decaemento exponencial dos isótopos radioactivos. O isótopo carbono-14 (14C) é producido de forma continua na atmosfera como consecuencia do bombardeo de átomos de nitróxeno por neutróns cósmicos. Este isótopo creado é inestable, polo que, espontaneamente, se transmuta en nitróxeno-14 (14N). Estes procesos de xeración-degradación do 14C atópanse practicamente equilibrados, de maneira que o isótopo atópase homoxeneamente mesturado cos átomos non radioactivos no dióxido de carbono da atmosfera. O proceso de fotosíntese incorpora o átomo radioactivo nas plantas, de maneira que a proporción 14C/12C nestas é similar á atmosférica. Os animais incorporan, por inxestión, o carbono das plantas. Agora ben, tras a morte dun organismo vivo non se incorporan novos átomos de 14C aos tecidos, e a concentración do isótopo vai decrecendo conforme vai transformándose en 14N por decaemento radioactivo.
A masa en isótopo 14C de calquera espécime diminúe a un ritmo exponencial, que é coñecido: aos 5730 anos da morte dun ser vivo a cantidade de 14C nos seus restos reduciuse á metade. Así pois, ao medir a cantidade de radioactividade nunha mostra de orixe orgánica, calcúlase a cantidade de 14C que aínda queda no material. Así pode ser datado o momento da morte do organismo correspondente. É o que se coñece como "idade radiocarbónica" ou de 14C, e exprésase en anos BP (Before Present). Esta escala equivale aos anos transcorridos desde a morte do exemplar ata o ano 1950 do noso calendario. Elíxese esta data por convenio e porque na segunda metade do século XX os ensaios nucleares provocaron severas anomalías nas curvas de concentración relativa dos isótopos radioactivos na atmosfera.
Ao comparar as concentracións teóricas de 14C coas de mostras de madeiras de idades coñecidas mediante dendrocronoloxía, descubriuse que existían diferenzas cos resultados esperados. Esas diferenzas débense a que a concentración de carbono radioactivo na atmosfera tamén variou respecto ao tempo. Hoxe coñécese con suficiente precisión (unha marxe de erro de entre 1 e 10 anos) a evolución da concentración de 14C nos últimos 15.000 anos, polo que pode corrixirse esa estimación de idade comparándoo con curvas obtidas mediante interpolación de datos coñecidos. A idade así achada denomínase "idade calibrada" e exprésase en anos Cal BP.
Trascarreira, San Fiz de Asma, Chantada
Trascarreira é un lugar na parroquia de San Fiz de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 13 habitantes segundo datos do INE e do IGE. deles 3 eran homes e 6 eran mulleres.
Tárrega
300px|miniatura|Igrexa de Santa María do Alba de TárregaTárrega (en catalán e oficialmente, Tàrrega) é un municipio catalán localizado na provincia de Lleida. É capital da comarca de Urgell, cunha poboación de 17.030 habitantes e unha extensión de 88 km². É ademais, a segunda cidade en tamaño dentro da xurisdición da provincia de Lleida. As principais actividades económicas son o seu comercio e as industrias alimentarias e metalúrxicas.
Limburgo, Bélxica
Limburgo (Limburg en neerlandés, Limbourg en francés, Limburg e en inglés) é unha provincia da Bélxica, localizada na rexión de Flandres. A súa capital é a cidade de Hasselt.
Os 70 concellos e cidades da provincia de Limburgo
thumb|Divisións de Limburgo. 1. Alken
2. As
3. Beringen
4. Bilzen
5. Bocholt
7. Bree
8. Diepenbeek
9. Dilsen-Stokkem 10. Genk
11. Gingelom
12. Halen
13. Ham
14. Hamont-Achel
15. Hasselt
16. Hechtel-Eksel
17. Heers
18. Herk-de-Stad
19. Herstappe
20. Heusden-Zolder
21. Hoeselt
22. Houthalen-Helchteren
23. Kinrooi
24. Kortessem
25. Lanaken
26. Leopoldsburg
27. Lommel
28. Lummen
Galería de imaxes de paporroibos de Galicia
Galería de imaxes de paporroibos de Galicia.
Os paporroibos pertencen á orde dos paseriformes.
Limburgo, Bélxica
Os 70 concellos e cidades da provincia de Limburgo
29. Maaseik
30. Maasmechelen
31. Meeuwen-Gruitrode
32. Neerpelt
33. Nieuwerkerken
34. Opglabbeek
35. Overpelt
36. Peer
37. Riemst
38. Sint-Truiden
39. Tessenderlo
40. Tongeren
41. Voeren
42. Wellen
43. Zonhoven
44. Zutendaal
Brabante Flamengo
O Brabante Flamengo fai fronteira (dende o norte e no sentido horario) coa provincia de Antwerp, a provincia de Limburgo, a provincia de Liexa, o Brabante Valón, coa provincia de Hainaut e co Flandres Oriental.
Concellos do Bravante flamengo
Concellos do Bravante flamengo. 1. Aarschot 2. Affligem 3. Asse 4. Beersel 5. Begijnendijk 6. Bekkevoort 7. Bertem 8. Bever 9. Bierbeek 10. Boortmeerbeek 11. Boutersem 12. Diest 13. Dilbeek 14. Drogenbos 15. Galmaarden 16. Geetbets 17. Glabbeek 18. Gooik 19. Grimbergen 20. Haacht 21. Halle 22. Herent 23. Herne 24. Hoegaarden 25. Hoeilaart 26. Holsbeek 27. Huldenberg 28. Kampenhout 29. Kapelle-op-den-Bos 30. Keerbergen 31. Kortenaken 32. Kortenberg 33. Kraainem 34. Landen 35. Lennik 36. Lovaina 37. Liedekerke 38. Linkebeek 39. Linter 40. Londerzeel 41. Lubbeek 42. Machelen 43. Meise 44. Merchtem 45. Opwijk 46. Oud-Heverlee 47. Overijse 48. Pepingen 49. Roosdaal 50. Rotselaar 51. Scherpenheuvel-Zichem 52. Sint-Genesius-Rode 53. Sint-Pieters-Leeuw 54. Steenokkerzeel 55. Ternat 56. Tervuren 57. Tielt-Winge 58. Tienen 59. Tremelo 60. Vilvoorde 61. Wemmel 62. Wezembeek-Oppem 63. Zaventem 64. Zemst 65. Zoutleeuw
Lugares de Moeche
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Moeche.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Moeche
Diocese de Visby
miniatura|Catedral de Visby A Diocese de Visby (Visby stift) é unha división da Igrexa de Suecia que abrangue Gotland. A sé é a catedral situada na parte antiga de Visby.
O bispo de Visby tamén é o responsable da supervisión da Igrexa de Suecia no estranxeiro (SKUT).
Arenas de Iguña
Arenas de Iguña é un concello español da Comunidade Autónoma de Cantabria. Tiña unha poboación de 1.867 habitantes en 2007. A súa área é de 86 km2.
Castros cántabros poñen de manifesto a presenza humana desde séculos nestas terras. A actividade económica principal céntrase no sector primario combinándose co secundario dos municipios industriais próximos.
Xeografía
Situado na comarca do Val do Besaya, limita polo norte con Cieza; polo oeste con Los Tojos; polo sur con Molledo e Bárcena de Pie de Concha; e poloi leste con Anievas e máis Corvera de Toranzo.
Encóntrase logo nun dos vales polos que o río Besaya conta cunha grande influencia. Este val comunícase co val de Buelna a través da garganta das Hoces del Besaya ou Mediahoz. Na paisaxe predominan as agras.
miniatura|centro|600px|Vista panorámica desde o Pico Tordías (968 [[metros) en Arenas de Iguña.]]
Historia
Durante o Antigo Réxime Iguña foi un dos numerosos señoríos que posuían en Cantabria os Marqueses de Aguilar de Campoo, Condes de Castañeda.
Arenas de Iguña tamén foi historicamente ruta importante de comercio coa meseta.
Localidades
Os 1.882 habitantes (INE, 2006) de Arenas de Iguña distribuíanse por:
Administración
Ramón Morais Vallés (PP) é o actual alcalde do municipio. Nestas táboas móstranse os resultados das eleccións municipais celebradas no 2003 e no 2007.
Patrimonio
Destacan neste municipio os seguintes bens de interese cultural:
Ademais, están protexidas:
Outros lugares de interese son: miniatura|esquerda|250px|Pazo de Los Hornillos
José Cerviño
José Cerviño Cerviño, nado en Aldán (Cangas) o 21 de agosto de 1920 e finado en Vigo o 18 de abril de 2012, foi un bispo católico galego.
Traxectoria
Ordenouse sacerdote en Santiago de Compostela o 6 de abril de 1946. Ocupou diversos cargos como sacerdote, entre eles o de crego da parroquia urbana de San Miguel dos Agros en Santiago de Compostela, e despois foi reitor do Seminario Arquidiocesano.
O 4 de xuño de 1968 o papa Paulo VI nomeouno bispo titular de Benepota e bispo auxiliar de Santiago de Compostela, do que era titular o cardeal Quiroga Palacios, e recibiu a ordenación episcopal o 28 de xullo dese ano. Trala morte do arcebispo en decembro de 1971, ata abril de 1973 rexeu a arquidiocese coma vicario capitular, é dicir, coma bispo en funcións.
O 20 de maio de 1975 foi nomeado administrador apostólico da diocese de Tui-Vigo. Tomou posesión, por procurador, o 9 de xuño de 1975, e ocupou a súa praza o 21 dese mesmo mes. O 8 de novembro de 1976 Paulo VI nomeouno bispo de Tui-Vigo. Coma tal, tomou posesión da diocese na catedral de Tui o 18 de decembro de 1976.
Logo de vinte e un anos de servizo nesa diocese, renunciou ao seu cargo en 1995, ao acadar a idade de xubilación, pero non lle foi aceptada ata o 7 de xuño de 1996. Dende ese día ata o 14 de xullo do 1996, cando tomou posesión o novo bispo, rexeu a diocese coma administrador apostólico. A partir desa data quedou como bispo emérito.
Está enterrado na Capela do Santísimo da Catedral de Tui.
Carballedo, Sabadelle, Chantada
Carballedo é un lugar na parroquia de Sabadelle, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 24 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 13 eran homes e 11 eran mulleres.
Xacebáns, Quintela de Leirado
Santiago de Xacebáns é unha parroquia do concello ourensán de Quintela de Leirado, na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 91 habitantes (43 homes e 48 mulleres).
Xeografía
Está situada a beira do monte de Panagache (1213 m). Dentro do Parque Nacional de Peneda-Gerês, constitúe un marco incomparable de natureza, fauna e diversidade. Existe unha ruta de sendeirismo que chega ata a vila portuguesa de Castro Laboreiro. Por esta parroquia transcorre o río Deva, que nace na serra de Leboreiro e que se une o río Miño na Frieira.
Days of the New (álbum de 1997)
Days of the New (tamén coñecido como o álbum laranxa ou amarelo) é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Days of the New, publicado o 3 de xuño de 1997 a través do selo Outpost Records.
Xacebáns, Quintela de Leirado
Historia
En 1893 creouse a parroquia, segregándose os seus lugares de Leirado.
Patrimonio
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial. Na parroquia atópase unha pequena capela de estilo románico (Santiago de Xacebáns) e mais uns cruceiros de pedra de principios do século XIX, que van desde a igrexa ata a fonte (antigo lavadoiro).
Existe tamén un forno antigo, onde se cocía o pan antigamente, hoxe rehabilitado como local social.
Lugares e parroquias
miniatura|Hórreos.
Dexipo
Publio Herenio Dexipo, coñecido como Dexipo, (en grego, Δέξιππος; en latín, Publius Herennius Dexippus) foi un político, militar, retórico e historiador grego, nado en Atenas polo 210 e finado polo 278.
Traxectoria
Nado en Atenas baixo o Imperio Romano, exerceu como sacerdote herdeiro da familia eleusina dos Kerykes, e ostentou os cargos de arconte basileus e arconte epónimo en Atenas. Mandou o continxente ateniense na batalla das Termópilas, onde se enfrontou á invasión dos hérulos (entre 253 e 267) que conseguiron saquear Atenas no 269. Porén, demostrou un gran valor persoal, anovando o esquecido espírito patriótico entre os seus concidadáns polo que se ergueu, na súa honra unha estatua, que se conserva, e na que se indicaba, na base, os seus servizos, aínda que omiten os seus logros militares. Esta guerra, foi relatada no seu relato Σκυθικά (Scythica), na que co apelativo de "escitas" refírese, principalmente, aos godos e insiste na necesaria complementariedade necesaria entre as tropas profesionais romanas e os voluntarios gregos que viñeron defende-la súa provincia.
Obra
Focio ​ menciona tres traballos de Dexipo sobre Historia, dos que se conservan fragmentos importantes:
A maior parte deste traballo perdeuse e só quedan algúns fragmentos conservados nos extractos constantinianos da época bizantina (Excerpta de legationibus). Tamén se pode ter un coñecemento indirecto dela porque serviu como fonte para a Historia Augusta, que, con todo, ás veces o cita de xeito erróneo e para Xurxo Sincelo, e quizais tamén para Zósimo. Igualmente, foi o modelo para Eunapio de Sardes, cuxo traballo histórico segue a mesma secuencia cronolóxica có de Dexipo. As "Crónicas" bizantinas de Jean Malalas (século VI) e Xoán de Antioquía (século VII) tamén están inspiradas nas obras de Dexippe.
Este Dexipo historiador, non debe confundirse co comentarista grego de Aristóteles, Dexipo, que deixou un comentario sobre as categorías de Aristóteles.
Mar Vila López
María do Mar Vila López, nada en Dozón en 1979, é unha política galega do BNG.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias Políticas e da Administración pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi elixida concelleira de Dozón polo BNG nas municipais de 2011. Dende 2013 é membro da executiva do BNG como Secretaria de defensa do territorio.
Paredones
miniatura|Zona rural do concello de Paredones Paredones é un concello (comuna) de Chile da Provincia de Cardenal Caro, na Rexión de O'Higgins
Demografía
A concello de Paredones atingue unha superficie de 562 km2 e unha poboación de 6 695 habitantes (Censo INE: Ano 2002) e unha densidade de 11,92 hab/km2. Do total da poboación, 3.133 son mulleres (46,80%) e 3.562 son homes (53,20%). Un 67,21% (4.500) corresponde a poboación rural e un 32,79% (2.195) a poboación urbana.
A Costa, A Regueira, Oza-Cesuras
A Costa é un lugar da parroquia da Regueira no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos.
Neste lugar o 9 de marzo de 1952 foi detido Foucellas.
Gueral, A Peroxa
San Martiño de Gueral é unha parroquia do concello ourensán da Peroxa. Segundo o IGE en 2014 tiña 73 habitantes (33 homes e 40 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación.
Desde o punto de vista eclesiástico, xunto co lugar de Moure (en Gueral, Coles), forma a parroquia eclesiástica de Gueral.
Ben Johnson (atleta)
Benjamin Sinclair "Ben" Johnson, nado en Falmouth (Xamaica) o 30 de decembro de 1961, foi un atleta canadense, coñecido pola súa descualificación por dopaxe logo de gañar a final Olímpica dos 100 metros nos Xogos Olímpicos de 1988.
As Quintas, Codeseda, A Estrada
As Quintas é un lugar da parroquia de Codeseda no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 33 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 17 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 38 habitantes (17 homes e 21 mulleres).
Ben Johnson (atleta)
Traxectoria
No Campionato do mundo de 1987 celebrado en Roma, Johnson fíxose famoso ao derrotar a Lewis batendo ademais a marca do mundo cun rexistro estratosférico, 9,83 segundos. Un ano máis tarde, Johnson e Lewis volverían enfrontarse nunha gran final, os Xogos de 1988. De novo, Johnson gañou a Lewis, e fíxoo rebaixando aínda máis a marca mundial deixándoo en 9,79 segundos. O mundo quedou marabillado, unha fazaña da grandeza de Bob Beamon, unha plusmarca que perduraría, un atleta que sería recordado, Johnson era un heroe. Pero poucos días despois unha análise de ouriños demostrou que Johnson consumira esteroides o que lle valeu a descualificación por dopaxe. O escándalo foi tan grande ou máis có foi a súa vitoria. A proba raíña da velocidade quedou en dúbida e moitos atletas quedaron ensombrecidos pola caída de Johnson.
Palafrugell
300px|miniatura|Panorama da localidade de Tamariu.
Ben Johnson (atleta)
Traxectoria
Máis tarde recoñecería consumir esteroides cando conseguiu o Récord do Mundo de 1987, o que provocou que o rexistro quedase tamén anulado. A súa descualificación outorgou a medalla de ouro a Carl Lewis, a prata a Linford Christie e o bronce a Dennis Mitchell. Aínda que Johnson foi o único atleta que deu positivo no exame, non é o único que consumiu determinadas substancias prohibidas pola federación de atletismo. Anos máis tarde, descubriuse que Christie tamén consumía esteroides. Segundo uns documentos feitos públicos en 2003 por un oficial anti-dopaxe norteamericana, Lewis consumiu a mesma substancia durante as probas de selección para as Olimpíadas de 1988.
En 1991 Johnson intentou regresar ás pistas sen demasiado éxito, facendo unha mellor marca de 10,31. En 1993 Johnson parecía achegarse á súa mellor forma, pero un novo control de dopaxe con resultado positivo, truncou definitivamente a súa carreira ao ser suspendido para sempre.
Palafrugell
Palafrugell é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, pertencente á comarca do Baix Empordà. Está situado aos pés das Gavarres, na parte central e máis característica da Costa Brava.
Tiña en 2015 unha poboación de 22.733 habitantes, agrupados en varios núcleos de poboación: El Bruguerol, Calella de Palafrugell, Ermedàs, Llafranc, Llofriu, Palafrugell, Santa Margarida, Tamariu e la Vessana.
Ten algunhas calas moi representativas da Costa Brava e dispón dunha tradición gastronómica extensa e dunha riqueza cultural personificada no escritor Josep Pla.
A Castiñeira, Igrexafeita, San Sadurniño
A Castiñeira é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Arte asturiana
miniatura|250px|Igrexa de [[Santa María do Naranco.]]thumb|left|[[Santa Cristina de Ḷḷena.]] A arte asturiana ou prerrománico asturiano é un estilo artístico do prerománico, localizado na zona á beira do mar Cantábrico que quedou libre da ocupación musulmá a finais do século VIII. Estivo vixente até o comezo do século X, cando se adoptou a arte románica procedente de Francia.
Aínda que é sucesor do estilo visigótico, non se pode dicir que a arte asturiana sexa herdeira lexítima súa, xa que non conserva máis que algún dos seus elementos principais como é o arco de ferradura. Malia que ó comezo foi unha imitación da devandita arte, axiña se manifestou con novos e orixinais elementos –poida que importados do Oriente ou da Lombardía– que o salientaron de xeito singular, converténdose nunha precursora do románico. A arquitectura caracterízase polo emprego de muros de perpiaño, arcos de medio punto, bóvedas de canón con contrafortes exteriores. A tipoloxía principal é a da planta basilical de tres naves con crueceiro e tres capelas rectangulares á cabeceira. No período preramirense destaca a igrexa de San Xián dos Prados, ó ramirense a de Santa María do Naranco e á postramirense a de San Salvador de Valdediós. thumb|[[San Xián dos Prados, Oviedo.]]
Foi un tipo de arte na que destacou a arquitectura por enriba de todo. Da escultura só quedan mostras das decoracións de capiteis e algunhas placas acaroadas na construción dos edificios; as pinturas son as feitas ó fresco nos muros dos templos. A ourivaría foi importante, tendo en conta a cantidade de pezas que chegaron até os nosos días.
No ano 1985, a UNESCO declarou o conxunto das igrexas do Reino de Asturias como Patrimonio cultural.
Sant Feliu de Guíxols
300px|miniatura|Vista nocturna do Casino La Constància Sant Feliu de Guíxols é un municipio da comarca do Baix Empordà, na provincia de Xirona situada en pleno corazón da Costa Brava, a beiras do mar Mediterráneo, na comunidade autónoma de Cataluña, España.
Nos últimos anos, converteuse nun importante centro de vacacións. contribuíu á súa notoriedade Carmen Cervera, que posúe un chalé desde hai décadas e está impulsando a creación dun museo no mosteiro, construído en 1723 polos monxes beneditinos.
Xunto á punta de Garbí atópase Es Freu, un pequeno illote.
Linguas angami-pochuri
Clasificación
Clasificación das linguas angami-pochuri:
Lamas de Moreira, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Lamas de Moreira é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 36 habitantes (17 homes e 19 mulleres).
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Banyoles
300px|miniatura|Vista aérea do [[Lago de Banyoles]] Banyoles é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, capital da comarca do Pla de l'Estany. Pertence ao ámbito das Comarques Gironines.
Handwriting
Handwriting é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de música instrumental Rachel's, publicado o 23 de maio de 1995 a través do selo Quarterstick Records.
Banyoles
Parte do seu territorio está ocupado polo Lago de Banyoles, o lago natural máis grande da Península Ibérica. É o principal atractivo turístico da zona, pola súa beleza e pola súa oferta de actividades deportivas e de lecer. Foi subsede oficial dos Xogos Olímpicos de 1992 na modalidade de remo.
Tiña en 2016 unha poboación de 19.239 habitantes. Ademais da capital municipal, o concello inclúe seis pequenos núcleos de poboación máis: Lió, El Mas Usall, Els Pins, Puigpalter de Baix, Mas Riera e Puigpalter de Dalt.
Piña (coníferas)
miniatura|Pinus coulteri
Unha piña, cono ou estróbilo é unha estrutura, ás veces leñosa, en forma de cono que protexe as sementes das coníferas.
Lugares de Monfero
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Monfero.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Monfero
Jackie Joyner-Kersee
Jacqueline "Jackie" Joyner-Kersee, nada en East St. Louis (Illinois) o 3 de marzo de 1962 é unha ex-atleta estadounidense, considerada das mellores heptatletas e saltadoras de lonxitude da historia. Gañou tres ouros, unha prata e dous bronces nos Xogos Olímpicos. A revista Sports Illustrated for Women votouna como a mellor atleta feminina de todos os tempos. Pertence á xunta da USA Track & Field (USATF), órgano de goberno dese deporte.
Joyner-Kersee é unha filántropa dedicada á educación infantil, igualdade racial e dereitos da muller. É a fundadora da Jackie Joyner-Kersee Foundation, que impulsa a xente nova de East St. Louis a destacar en atletismo e academicamente. Asociouse con Comcast para crear o programa Internet Essentials en 2011. Dende o seu inicio, achegou acceso a internet a catro millóns de estadounidenses.
Joyner-Kersee é unha das atletas máis célebres vítimas de asma severa.
Traxectoria
Jacqueline Joyner naceu en East St. Louis, Illinois, e recibiu o seu nome por Jackie Kennedy. Como atleta no instituto East St. Louis Lincoln Senior High School, clasificouse para as finais de salto de lonxitude nos 1979 Olympic Trials, acabando 8.ª tras outra estudante de instituto, Carol Lewis. Foi inspirada a competir en probas combiandas tras ver un telefilme de 1975 sobre Babe Didrikson Zaharias. Didrikson, atleta, xogadora de baloncesto e golfista, foi elixida mellor atleta feminina da primeira metade do século XX. Quince anos despois, a revista Sports Illustrated for Women elixiu a Joyner-Kersee como a mellor atleta da historia, por diante de Zaharias.
Joyner-Kersee asistiu á Universidade de California nos Ánxeles, onde participou tanto en atletismo como en baloncesto entre 1980 e 1985. Durante o curso 1983-1984 tivo unha excedencia (“redshirt”) para concentrarse no héptatlon para os Xogos Olímpicos de 1984, en que gañou a medalla de prata. Era a favorita, mais finalizou cinco puntos detrás da australiana Glynis Nunn.
Nos Xogos Olímpicos de 1988 gañou as medallas de ouro en héptatlon e salto de lonxitude; nos de 1992 gañou o ouro en héptatlon e o bronce en salto de lonxitude.
Nos preolímpicos de 1996, feriuse nun tendón, e cando comezaron os Xogos aínda non estaba totalmente recuperada e despois da primeira proba do héptatlon, os 100 metros valos, retirouse. Si puido cualificarse para a final de salto de lonxitude, gañando a medalla de bronce.
En 1996 Joyner-Kersee asinou un contrato para xogar profesionalmente con Richmond Rage na American Basketball League. Aínda que era moi popular entre os afeccionados, só apareceu en 17 partidos e non marcou máis de 15 puntos en ningún deles. O 21 de febreiro de 1998 foi honrada como unha das 15 grandes xogadoras de baloncesto da UCLA.
Dous anos despois de retirarse, tratou de cualificarse para competir en salto de lonxitude nos Xogos Olímpicos de Sydney de 2000. Fracasou no intento ao finalizar sexta na preselección.
En abril de 2001, Joyner-Kersee foi elixida “Mellor atleta feminina colexiada dos últimos 25 anos”. A votación foi realizada entre 976 membros da NCAA. ''
Vida privada
O irmán de Jackie é o campión olímpico de triplo salto Al Joyner, que casou coa tamén campioa olímpica Florence Griffith Joyner. Joyner-Kersee casou co seu adestrador, Bob Kersee, en 1986.
En 1988, Joyner-Kersee creou a Jackie Joyner-Kersee Foundation, que achega á mocidade, xente adulta e familias leccións atléticas e mellora a súa calidade de vida. En 2007, xunto con Andre Agassi, Muhammad Ali, Lance Armstrong, Warrick Dunn, Mia Hamm, Jeff Gordon, Tony Hawk, Andrea Jaeger, Mario Lemieux, Alonzo Mourning e Cal Ripken, Jr. fundou a organización de caridade Athletes for Hope.
Amido, Igrexafeita, San Sadurniño
Amido é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Lisa Kenna
Lisa S. Dougherty Kenna, nada en Peoria, Illinois o 19 de agosto de 1965, é unha avogada e diplomática estadounidense. O 15 de xuño de 2017 foi nomeada Secretaria Executiva do Departamento de Estado dos Estados Unidos baixo a administración do presidente Donald Trump.
Traxectoria
Kenna naceu en Peoria, estado de Illinois o 19 de agosto de 1965. É a filla do coronel da Forza Aérea Andrew Joseph Dougherty (14 de outubro de 1929 - 19 de xullo de 1997) e Marjorie Marie (Schrader) Dougherty (finada o 16 de xaneiro de 2015). Kenna estudou en Middlebury College e na Facultade de Dereito da Universidade de Connecticut antes de unirse ao Servizo Exterior.
Lisa Kenna estivo casada con Roger T. Kenna (29 de xullo de 1966 - 4 de marzo de 2009).
Nomeamento de embaixador
O 1 de maio de 2020, o presidente Donald Trump anunciou a súa intención de nomear a Kenna como o próximo embaixador dos Estados Unidos no Perú. O 6 de maio de 2020, o seu nomeamento foi enviado ao Senado. O seu nomeamento atópase actualmente pendente ante o Comité de Relacións Exteriores do Senado dos Estados Unidos. O 23 de xullo de 2020, Kenna compareceu ante o comité para unha audiencia de nomeamento.
Glicinia
As glicinias ou wisterias son plantas rubideiras pertencentes ao xénero Wisteria e á familia Fabaceae.
Distribución
Son nativas do leste de Estados Unidos e de países do leste de Asia tales coma a China, Corea e o Xapón. Moi estendidos en xardinería pola beleza das súas flores en acios pendurados e cun recendo moi agradábel. Comúns nos xardíns privados de Galicia.
Descrición
Son arbustos leñosos de hábito gabeador. Cultívanse como plantas de decoración por mor aos seus acios de flores primaverais e á súa mesta follaxe. Segundo as variedades, as flores son violetas, azuis ou albas. A longura das inflorescencias varía de 10 cm a un metro da Wisteria floribunda ‘Macrobotryes’. O nome Wisteria provén do doutor Caspar Wistar, un anatomista da universidade de Pensilvania. Algunhas variedades son perfumadas, e entre estas, as variedades son ‘Rosea’ ou ‘Jacko’. Os grans son tóxicos. A especie máis sonada á a Wisteria sinensis (Sims) Sweet, a glicinia chinesa, amplamente cultivada en Europa occidental. Outra especie frencuente á a Wisteria floribunda (Willd) DC., a glicinia do Xapón.
As plantas desta especie usan as súas pólas para agatuñar sobre outras plantas, enrolando as pólas en sentido igual ou contrario ás agullas do reloxo, tomando como soporte. Poden gabear até 20 metros sobre o chan e uns 10 metros lateralmente.
Piranosa
miniatura|180px|α-D-Glicopiranosa En bioquímica, piranosa é un termo utilizado para denominar os carbohidratos que teñen unha estrutura química cíclica formada por un anel de seis membros, que leva nos seus vértices cinco átomos de carbono e un átomo de osíxeno, ao que se unen os distintos substituíntes. O nome deriva da súa similitude estrutural co composto heterocíclico osixenado pirano, pero o anel de piranosa non ten enlaces dobres coma o pirano. Unha piranosa na que o grupo hidroxilo (OH) do carbono anomérico foi convertido nun grupo O-R denomínase piranósido.
Formación do anel de piranosa
Cando os azucres de 5 ou máis carbonos están en disolución non permanecen na súa forma liñal, senón que se ciclan orixinando piranosas ou furanosas. Nos azucres aldosas de 5 e 6 carbonos en disolución o anel de piranosa orixínase por reacción do grupo hidroxilo do carbono 5 do azucre, co grupo aldehido do carbono 1 da mesma molécula. Isto forma un hemiacetal intramolecular. Polo contrario, se a reacción se establece entre o hidroxilo do carbono 4 e o grupo aldehido, fórmase unha furanosa pentagonal, o que é moito menos frecuente. Nas aldohexosas a forma piranosa é termodinamicamente máis estable ca a forma furanosa, o que pode verse na distribución destas dúas formas cíclicas en solución, na cal a forma piranosa é a adoptada polo 99% das moléculas. miniatura|centro|600 px|Formación dun hemiacetal de piranosa, e representacións da beta-D-glicopiranosa.
Historia
miniatura|Proxección de Haworth da β-D-glicopiranosa. En 1902, Hermann Emil Fischer gañou o Premio Nobel de Química polos seus traballos para determinar a estrutura das D-aldohexosas. Porén, as estruturas liñais de aldehido libre que Fischer propuxo representan un porcentaxe menor das formas que os azucres de hexosa adoptan en solución. Foi Edmund Hirst e Clifford Purves, no grupo de investigación de Walter Norman Haworth, os que determinaron concluintemente que os azucres de hexosa forman preferentemente unha piranosa, ou un anel de seis membros. Haworth debuxou o anel como un hexágono plano con grupos por encima e por debaixo do plano do anel, o que se denomina proxección de Haworth.
Unha representación máis exacta da conformación dos aneis de piranosa chegou cando Sponsler e Dore (1926) notaron que o tratamiento matemático de Sachse de aneis de seis membros podía ser aplicado á súa estrutura de raios X da celulosa. Determinouse que o anel de piranosa non ten unha forma plana, que permitía que todos os átomos do anel teñan unha xeometría próxima á tetraédrica.
Conformación do anel de piranosa
Debido á forma non plana do anel de piranosa, distínguense 38 conformacións básicas distintas da piranosa: 2 de cadeira, 6 de bote, 6 de bote torcido, 12 de media cadeira, e 12 de sobre. miniatura|580px|centre|Conformacións d β-D-glicopiranosa. Chair= cadeira, Boat= bote ou barco, Skew= torcido (bote torcido), Half chair= media cadeira, Envelope= sobre (de cartas). miniatura|300px|Enerxía relativa dos [[confórmeros da β-D-glicopiranosa.]] Estes confórmeros poden interconverterse uns noutros; porén, cada forma pode ter diferente enerxía relativa, así que pode presentarse unha barreira significativa para a interconversión. A energía destas conformacións pode cuantificarse a partir de cálculos de mecánica cuántica; móstrase un exemplo posible de inverconversións da glicopiranosa.
As conformacións do anel de piranosa son superficialmente similares ás do anel de ciclohexano (ver Conformación do ciclohexano). Porén, a nomenclatura específica das piranosas inclúe referencias ao átomo de osíxeno do anel, e a presenza de grupos hidroxilo unidos ao anel ten diferentes efectos na súa preferencia conformacional. Tamén existen efectos conformacionais e estereoquímicos específicos ao anel de piranosa.
Nomenclatura dos aneis de piranosa
dereita|250 px Para nomear as conformacións da piranosa, primeiro determínase o confórmero. Os confórmeros comúns son similares aos atopados no ciclohexano, e forman a base do nome. As conformacións comúns e as letras (etiquetas) que os simbolizan son: cadeira (C), bote (B), torcida (S), media cadeira (H), e sobre (E). Os átomos do anel están numerados; o carbono anomérico é sempre o 1. Os átomos de osíxeno da estrutura denomínanse con referencia ao carbono ao que están unidos na forma acíclica da molécula, e son designados por O. Ademais: Por exemplo, 1,4B, indica o seguinte: B é a etiqueta que significa bote, e neste confórmero os átomos 1 e 4 están por riba do plano do anel (por iso se poñen antes da letra e como superíndices). Os demais carbonos están no anel e non hai ningún por debaixo do anel (se os houbese aparecerían como subíndices despois da letra). O carbono 6 non forma parte do anel.