cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castro de Santa Comba
O Castro de Santa Comba é un castro costeiro situado na illa de Santa Comba (concello de Ferrol), formada actualmente por tres illas, con orientación NO-SE. Sobre a illa central, a de maior tamaño, está a ermida de Santa Comba, do século XI.
Descrición
miniatura|esquerda|Debuxo dunha [[fusaiola do século I da era actual ou I antes da actual. Coa inscrición REBE TRASANCI AVG[VST]E.]] No ano 2001 a Universidade da Coruña e o CSIC iniciaron un traballo de escavación na illa de Santa Comba que foi continuado ata o ano 2006. As tres illas formaban unha península unida a terra. As tres illas teñen unha lonxitude total de 320 metros e unha anchura máxima de 110 metros. Alí atopouse o único forno obradoiro para traballos con ferro que se coñece en Galiza.
STS-107
Características
A misión orixinalmente iba ser lanzada en 2001 pero sucesivos atrasos e outras misións desprazaron a data de lanzamento ata xaneiro de 2003. Durante o lanzamento observouse un anaco de espuma do illante do tanque principal impactando contra o bordo de ataque do ala esquerdo do transbordador, pero concluíuse que o impacto non era de importancia. A misión transcorreu sen incidencias. O día 1 de febreiro comezaron as manobras de reentrada. En canto o transbordador ingresou na atmosfera terrestre e comezou a quentarse, sensores ao longo da nave empezaron a indicar anomalías na temperatura e na presión. As comunicacións coa tripulación cesaron ás 14:59 GMT, ao tempo que videoafeccionados gravaban a nave desintegrándose sobre Texas e Louisiana. Miles de pezas caeron nun corredor sobre eses dous estados. Ningún dos astronautas sobreviviu. A análises e investigación posteriores demostraron que o impacto da espuma no ala abriu un burato polo que entraron gases a alta temperatura durante a reentrada, destruíndo a estrutura do transbordador e matando as tripulantes. A frota de transbordadores quedou en terra durante a investigación, e desenvolvéronse procedementos para evitar un desastre parecido nas misións restantes.
Castro de Santa Comba
Descrición
O 15 de outubro de 2001 André Pena Graña atopou unha lousiña circular datada no século I do tamaño e da forma dunha fusaiola duns 4 centímetros de diámetro, cunha inscrición adicada a Reva: REBE TRASANCI AVG[VST]E ("PARA REVA TRASANCIUCA", da «Terra de Trasancos»). Esta inscrición fai referencia á Terra de Trasancos, organización territorial nacida durante a Cultura castrexa.
The F Word (filme de 2013)
The F Word (estreado nalgúns países como What If?) é un filme irlandés-canadense dirixido por Michael Dowse que foi estreado no 2013. Foi escrito por Elan Mastai, baseado na obra de TJ Dawe e Michael Rinaldi Toothpaste and Cigars. Está protagonizado por Daniel Radcliffe, Zoe Kazan, Megan Park, Adam Driver, Mackenzie Davis e Rafe Spall e conta a historia de dous amigos que comezan a namorarse o un do outro.
Demetri Martin
Demetri Martin, nado o 25 de maio de 1973 en Nova York, é un humorista e actor estadounidense.
Traxectoria
Martin é coñecido polas súas contribucións a The Daily Show e polo seu programa Important Things with Demetri Martin (2009-2010) en Comedy Central, protagonizou o filme Taking Woodstock (2009).
Premios Ondas 2007
Os Premios Ondas 2007, correspondentes á súa 54ª edición, foron fallados o 24 de outubro de 2007. Nesta edición premiáronse a 23 programas e profesionais entre as 696 candidaturas presentadas.
A gala de entrega de premios tivo lugar o 4 de decembro de 2007 no Gran Teatro do Liceo de Barcelona, sendo presentada polos locutores da Cadena SER Àngels Barceló e Carles Francino e amenizada polo actor Santi Millán. Actuaron Paul Potts, María, La Quinta Estación, Andrea Corr, The Frei, Alicia Keys e Chambao.
A cerimonia foi retransmitida para España, en diferido, pola canle de televisión Cuatro e en directo a través da emisoras radiofónicas 40 Principales, Cadena Dial e M80 Radio.
Previamente á gala, ó mediodía, o alcalde de Barcelona, Jordi Hereu e o novo presidente do Grupo Prisa, Ignacio Polanco, realizaron o tradicional xantar con todos os premiados no Palacete Albéniz.
Bricbarca
240px|miniatura|A bricbarca [[Portugal|portuguesa NRP Sagres.]] A bricbarca é, tradicionalmente, un veleiro de tres mastros.
Estrutura
O seu aparello está formado por velas cadradas nos dous primeiros paus, chamados trinquete e maior, ao estilo dos bergantíns ou das fragatas; é dicir, con velas dispostas nos paus colgando de vergas transversais respecto ao eixe lonxitudinal da nave (o que vai desde a proa até a popa). A súa característica distintiva é a de ter un terceiro mastro, o de mesana, con velas cangrexa e escandalosa.
As bricbarcas podían teren catro ou máis paus; isto é, no centro tiñan dous ou tres paus maiores, pero sempre só o último (o de mesana) era o de velas cangrexa e escandalosa.
Luz Beloso
Luz Mª Beloso Rodríguez, coñecida como Luz Beloso, nada o 17 de maio de 1968 en Monforte de Lemos, é unha profesora, pintora e ilustradora galega.
Bricbarca
Diferenzas con outros veleiros
As bricbarcas diferéncianse das goletas e dos pailebotes en que estes teñen só un pau (o trinquete) con vela cadrada e os subsecuentes teñen velas cangrexas.
Luz Beloso
Traxectoria
Licenciada en Belas Artes, especialidade de pintura, na Universidade de Salamanca, exerceu de profesora de Educación Plástica e Audiovisual en Galicia desde 1993 no IES As Barxas de Moaña e desde 2019 como profesora de Artes no IES María Soliño de Cangas.
Impartiu obradoiros, cursos de formación a profesores e palestras sobre proxectos e experiencias de aula en diferentes eventos e encontros educativos: SIMO, Culturgal, Curso de Arte e Educación no “Centro Galego de Arte Contemporánea”, Escola TIC CAFI, xornadas Espiral colegio Base... miniatura|Con [[Isabel Blanco (escritora)|Isabel Blanco na presentación de María  Vinyals. Un talento rebelde, Pontevedra, Casa das Campás, 16/01/2019]] Pintora e ilustradora, participou en numerosas exposicións nacionais e internacionais, como ''Luz Beloso. Exposición,'' MITCFC de Cangas, xullo 2020.
Bricbarca
Historia
Hoxe en día nas armadas modernas, como calquera gran veleiro, as bricbarcas utilízanse principalmente como barcos escolas. A xeito de exemplo temos as catro bricbarcas irmás construídas polos Astilleros Celaya S. A. (Bilbao, España), para as armadas hispanoamericanas:
Unión Soviética nos Xogos Olímpicos
A Unión Soviética participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1952, e competiu posteriormente nos Xogos en 18 ocasións. En seis das súas nove aparicións nos Xogos de Verán, o equipo soviético clasificouse no primeiro posto no número total de medallas de ouro, quedando segundo no número total de medallas. De xeito semellante, o equipo clasificouse no primeiro posto en sete ocasións nos Xogos Olímpicos de Inverno. O éxito da Unión Soviética nos Xogos atribúese ao investimento do estado nos deportes como parte dunha axenda política no escenario internacional.
Despois da Revolución Rusa de novembro de 1917 e a guerra civil rusa (1917–1922), a Unión Soviética non participou en eventos deportivos internacionais por motivos ideolóxicos; porén, despois da segunda guerra mundial (1939–1945), dominar os Xogos Olímpicos foi considerado polo oficiais e líderes soviéticos como un método útil para promocionar o comunismo. O Comité Olímpico da Unión Soviética foi creado o 21 de abril de 1951, e o Comité Olímpico Internacional recoñeceuno na 45ª sesión do COI (7 de maio de 1951). Ese mesmo ano, o representante soviético Konstantin Andrianov converteuse en membro do COI e a Unión Soviética uniuse oficialmente ao Movemento Olímpico.
miniatura|250px|O equipo da Unión Soviética na cerimonia de inauguración dos Xogos de 1964, liderado por [[Yury Vlasov.]]
A Ramallosa, Fechas, Celanova
A Ramallosa é un lugar da parroquia de Fechas no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 56 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 22 eran homes e 34 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 56 habitantes (23 homes e 33 mulleres).
Castro de Untia
O castro de Untia é un poboado castrexo sobre o cal se asenta a actual cidade de Betanzos.
Historia
A actual cidade de Betanzos asenta sobre o castro situado no outeiro entre os ríos Mandeo e Mendo, ao fondo da ría de Betanzos. O trazado das sucesivas edificacións e rúas ao longo do tempo mantivo a estrutura ovalada e o escalonamento imposto pola orografía do monte. A croa do castro estaría na zona máis alta do monte, sendo a actual praza da Constitución.
O rei Afonso IX nun documento datado en Valencia de Don Juan o 13 de febreiro de 1219 traslada a vila de Betanzos ao castro de Untia (Castrum de Vnctia) a petición dos habitantes. O castro era entón propiedade do mosteiro de Sobrado.
Xersei
miniatura|dereita|350px|Diferentes tipos de xerseis miniatura|250px|Detalle da parte frontal un xersei Un xersei é unha peza de vestir de punto, frecuentemente de la, algodón ou teas sintéticas, a cal cobre o tronco e extremidades superiores.
William Baffin
William Baffin, nado en Londres en 1584 e finado na illa de Ormuz o 23 de xaneiro de 1622, foi un navegante inglés.
Traxectoria
Foi piloto de James Hall, e á morte deste en Groenlandia pasou a servir nos baleeiros das Spitsbergen. En 1615 acompañou ao capitán Robert Bylot na procura do Paso do Noroeste, entre o Atlántico e o Pacífico, e en 1616 chegou á baía que agora se denomina Baía de Baffin.
Piloño, Vila de Cruces
Santa María de Piloño é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2011 tiña 334 habitantes (168 mulleres e 166 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 446 habitantes.
Nesta parroquia fundouse a Banda de música de Piloño.
Freixo (homónimos)
Amais, o fitónimo Freixo indica un lugar poboado desta árbore. Pode referirse a:
Televisión Española
TVE ten a súa sede nos estudios de Prado del Rey, en Pozuelo de Alarcón (Madrid). Desde o 1 de xaneiro de 2010 finánciase a través de subvencións públicas e impostos directos sobre os operadores privados de televisión e telefonía, abandonando o mercado publicitario. España é un dos poucos países da Unión Europea onde os cidadáns non pagan un canon para subvencionar de xeito parcial ou total a radiotelevisión pública.
Historia
A aparición da Televisión Española no ano 1956 é o comezo da televisión en España. A Constitución española define a súa misión no artigo 20: "Que protexe o dereito a comunicar ou recibir libremente información veraz por calquera medio de difusión".
No ano 1962 pasa a depender do Ministerio de Información e Turismo, do cal era Ministro Manuel Fraga Iribarne. Os primeiros contidos da canle eran informativos, musicais e publicidade. Todos os programas emitíanse en directo dende o Paseo de la Habana (Madrid).
En novembro de 1966 aparece a segunda canle de TVE (TVE2). En TVE2 emitiríanse os contidos deportivos, culturais e de servizo público de baixa audiencia.
En 1974 comeza a emitir en galego a media hora do programa informativo Panorama de Galicia.
En 1990 aparece a Lei de Televisión Privada a trae con ela novas canles (Antena 3, Telecinco, Canal+).
En 1994 créanse as canles temáticas Teledeporte e Canal Clásico que emiten vía satélite (agora Teledeporte emite por TDT), tamén comeza a emitir por vía satélite TVE internacional lanzado en 1989.
O 1 de xaneiro de 2010 desapareceu a publicidade en todas as súas canles (igual que noutras cadeas públicas europeas como a BBC ou France 2). Ademais eliminouse a posibilidade de que TVE poida ter canles TDT de pagamento como os operadores privados.
Coa chegada da Televisión Dixital Terrestre Televisión Española conta con maior número de canles. O 3 de abril de 2010 completouse o apagamento analóxico, cesando definitivamente as emisións de La 1 e La 2 por este medio.
Centros territoriais e de produción
Ademais dos seus estudos en Madrid, TVE conta ademais con dous centros de produción:
Illa de Baffin
A Illa de Baffin (en Inuktitut: ᕿᑭᖅᑖᓗᒃ Qikiqtaaluk) é unha illa ártica de Nunavut, Canadá. É a illa máis grande do Canadá e a quinta do mundo, cunha área de 507.451 km², e 11.000 habitantes (2004). O explorador William Baffin deulle o nome. A cidade principal da illa, e capital de Nunavut, Iqaluit (antes coñecida como Frobisher Bay) localízase na costa sur
Historia
Os máis antigos restos de hábitat humano localízanse no suroeste da illa e remóntanse ao 2.400 a.C. En 1576 o explorador inglés Martin Frosbisher é o primeiro europeo en chegar á illa e entre 1615 e 1616 William Baffin explora o sur da illa A illa de Baffin (ás veces chamada, Terra de Baffin; en inuit, Qikiqtaaluk, e, en nórdico antigo, Helluland, a «terra da pedra prateada») é unha grande illa situada no extremo noriental do Canadá, pertencente ás illas do arquipélago ártico canadense. É a illa máis grande do Canadá e a 5ª do mundo, cunha superficie de 507.451 km². Administrativamente, pertence ao territorio autónomo de Nunavut e á rexión Qikiqtaaluk.
Xeografía
A illa de Baffin ten unha forma bastante irregular, asimilable a unha J virada uns 45º á esquerda, cos dous extremos máis anchos e unha parte central máis estreita. Ten unha lonxitude, en dirección NO-SE, de máis de 1600 km, variando a súa anchura entre os 500 km do seu parte setentrional, os 200-300 km da parte central e os de máis de 800 km da parte meridional.
A illa está atravesada por profundos entrantes de mar que conforman varias grandes penínsulas:
Os puntos extremos de illa Baffin son os seguintes. Obtivéronse directamente mediante o Google Earth, polo que a súa precisión pode ter algún erro debido á propia forma da consulta:
Iqaluit -antes denominada Frobisher Bay-, a capital de Nunavut, está situada na costa sur da illa, na baía homónima, da cal recibiu o nome. No 2001 tiña 5236 habitantes.
Ao sur está o estreito de Hudson e o Québec, ao continente. Ao leste sitúase o estreito de Davis e a baía de Baffin e, á outra banda, Groenlandia. Ao oeste e ao norte, a baía de Foxe, o golfo de Boothia e o estreito de Lancaster separan a illa de Baffin do resto do arquipélago. miniatura|Illa de Baffin
Outros artigos
esquerda|250px|Monte Odin (2.147 m), o punto máis alto de Illa Baffin.
Sirusho
Siranush Harutyunyan (en Սիրանուշ Հարությունյան, nada en Iereván o 7 de xaneiro de 1987, é unha cantante armenia máis coñecida como Sirusho (en Սիրուշո). Comezou a súa carreira musical mentres vivía no Canadá, na escena musical da diáspora armenia. Con nove anos recibiu un Premio da Música Armenia pola súa canción "Lusabats". O seu primeiro álbum, Sirusho, foi lanzando no 2000, e foi seguido por Sheram no 2005.
Sirusho acadou o recoñecemento internacional despois de ser a voceira de Armenia no Festival de Eurovisión 2007 e a representante do país no Festival de Eurovisión 2008 celebrado en Belgrado. Co-escribiu e interpretou a canción "Qélé, Qélé", con música composta e producida por H.A. Der-Hovagimian.
Gena Rowlands
Virginia Cathryn Rowlands, nada en Madison, Wisconsin o 19 de xuño de 1930 é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Nada en Wisconsin, marchou coa súa familia a Washington en 1939 cando o seu pai, banqueiro e lexislador estatal, foi ascendido no Departamento de Agricultura. Tres anos despois volveron ao seu estado natal, onde estudou na universidade, para logo marchar a Nova York para estudar arte dramática.
Rowlands traballou en teatro, cinema e televisión, sendo candidata ao Oscar á mellor actriz en dúas ocasións e gañando numerosos premios.
Carly Simon
Carly Elisabeth Simon, nada en Nova York o 25 de xuño de 1945, é unha cantante estadounidense. Foi unha das artistas chamadas "confesionais", polo seu estilo musical e as súas letras biográficas, máis populares dos anos 70 e 80.
Inicios
O seu pai, Richard Simon, foi cofundador da editorial Simon and Schuster. A comezos da década de 1960 formou un dúo chamado The Simon Sisters xunto coa súa irmá, Lucy, que se presentou inicialmente nos bares de Greenwich Village, en Nova York. Gravaron dous LP, un de folk bastante suave e outro con cancións para nenos. Soamente tiveron un sinxelo que estivo fugazmente nas listas en abril de 1964: "Winkin' Blinkin' and Nod".
Carreira
As irmás separáronse a finais dos 60 e Carly Simon decidiu empezar unha carreira como solista folk. Púxose en contacto con Albert Grossman, quen para entón era o representante de Bob Dylan. Desafortunadamente, o intento non prosperou.
Diferentes produtores e executivos coñecían os seus dotes vocais pero non sabían que facer con ela, como encaixala no negocio e, dunha forma natural, decidiu dedicarse á composición xunto ao crítico de cine Jacob Brackman.
Da man do selo Elektra as cousas empezaron a funcionar mellor e, en 1971, dúas das súas cancións, "That's The Way I've Always Heard It Should Be" e "Anticipation", convertéronse en éxitos dentro de Estados Unidos. A primeira viña no seu primeiro disco, chamado Carly Simon, mentres que a segunda deulle título ao seu segundo LP. Fixo a súa aparición na película do mesmo ano Taking Off (Mocidade sen esperanza).
Coas cousas nun terreo máis positivo, Carly Simon axudouse co talento do produtor Richard Perry para producir o seu terceiro LP. Nel incluíu a súa canción máis famosa: "You’re So Vain", da que se di fala de Warren Beatty e/ou Mick Jagger, que ademais canta nesa canción. Aínda hoxe, en todas as entrevistas que se lle fan a Carly Simon pregúntaselle sobre quen é o dedicado e a resposta sempre é unha evasiva que simplemente tende a enredar máis a cuestión.
A canción vendeu máis dun millón de copias en 1972 e a inicios dos anos 90 volveuse a lanzar en Gran Bretaña logo de que saíse nun comercial de televisión.
Jacques Laffitte
Jacques Laffitte, nado en Baiona o 24 de outubro de 1767 e finado o 26 de maio de 1844, foi un banqueiro e político francés, Primeiro Ministro de Francia, entre 1830 e 1831.
Traxectoria
Procedente dunha familia humilde, Jacques Laffitte experimentou un rápido ascenso no mundo bancario que o levou ó posto de gobernador do Banco de Francia. Deputado liberal, participou na revolución de xullo en 1830 e converteuse en Primeiro Ministro con Luís Filipe de Orleáns.
Blas de Prado
Blas de Prado, nado en Camarena, provincia de Toledo en 1545, e finado en Madrid en 1599, foi un destacado pintor manierista español, que traballou para a construción da Catedral de Toledo e doutras igrexas da sede da arquidiocese católica latina de Toledo, así como para o rei Filipe II e o xerife de Fes a quen, entre outras obras, lle fixo un retrato da súa filla. Crese que tivo como metres, segundo Antonio Palomino, a Alonso Berruguete e, segundo o historiador Juan Agustín Ceán Bermúdez, ó pintor toledano Francisco de Comontes.
Pedro Riesco
Pedro Riesco Herrera, nado en Madrid o 25 de outubro de 1969, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Pedro Riesco comezou a destacar xogando no Rayo Vallecano, a tempada 1991–92, en Segunda División. Os oito goles que conseguiu esa campaña contribuíron a que o seu equipo lograse o ascenso. Debutou en Primeira División o 5 de setembro de 1992, ante o Valencia CF. O seu rendemento esa tempada, o mellor da súa carreira deportiva na máxima categoría –35 partidos e seis goles– espertou o interese de clubs como o Real Madrid ou o Atlético de Madrid, pero finalmente foi o Deportivo da Coruña quien se fixo cos seus servizos, a cambio de 100 millóns de pesetas e un contrato de tres anos.
Na seguinte tempada o Deportivo reforzou a súa dianteira con Emil Kostadinov e Julio Salinas, co que Riesco quedou relegado ao ostracismo. Tras negociarse infrutuosamente a súa marcha ao Racing de Santander e ao SD Compostela, finalmente foi cedido ao Real Valladolid durante o mercado de inverno. No equipo castelán xogou até xuño de 1995, participando en 15 partidos, nos que marcou un tanto. Na tempada 1995–96 afrontou unha nova cesión, esta vez ao Albacete Balompié –tamén en Primeira División–, onde xogou 25 partidos e anotou catro dianas.
No verán de 1996 abandonou definitivamente a disciplina do Deportivo e firmou polo Deportivo Alavés, daquela en Segunda División. No club vitoriano xogou con regularidade –64 partidos e cinco goles– durante dúas tempadas, logrando o ascenso a Primeira en 1998. Esa mesma campaña o equipo alcanzou as semifinais da Copa do Rei tras apear ao Real Madrid, nun histórico partido no estadio Santiago Bernabéu, cun gol de Riesco.
Coa carta de liberdade na man, tras finalizar o seu contrato de dous anos co Alavés en xullo de 1998, Pedro Riesco foi contratado polo CD Ourense co que xogou un ano en Segunda División. Descartado ó termo desa campaña, chegou a un acordo co Terrassa FC, que daquela militaba en Segunda División B. Co equipo catalán logrou o ascenso a Segunda División en 2002 e o seu regreso á categoría de prata estivo marcado polas lesións, e só xogou 88 minutos, polo que ao finalizar a tempada 2002–03 colgou as botas. Máis tarde aceptou o cargo de responsable do fútbol base do club egarense, que desempeñou durante a tempada 2003–04.
Os Teletubbies
Os Teletubbies é unha serie infantil de televisión da BBC especialmente dirixida aos nenos dun a catro anos. Emitiuse orixinalmente de 1997 a 2001 e en total producíronse 365 episodios de 25 minutos. Na versión orixinal o narrador era Tim Whitnall e deseguida o programa se converteu nun éxito comercial e de crítica no Reino Unido e noutros países, polos valores que intentaba transmitir.
Os Teletubbies son catro: Tinky Winky, Dipsy, Laa-Laa, e Po. Outros personaxes que aparecen na serie son Nu-nu, unha aspiradora con vida propia, o Sol representado pola cara dun neno e unha voz en off que sae dun dos tubos da Terra.
Controversias Twinky Winky
Tinky Winky foi mascota para un movemento de extrema esquerda que se consideraba humanista nos Estados Unidos. A inocencia e tenrura que representa o personaxe fixo que os líderes do partido o escollesen como a súa mascota. Sendo o slogan : « Think Wink », unha deformación  de "Tinky Winky". O obxectivo era sensibilizar a xente contra a rixidez dos partidos de dereita.
Dende 1999, unha controversia cre que dous dos Teletubbies teñen tendencias homosexuais ao ver as femias e os machos inseparables.
En Polonia, o semanal Wprost ( edición do 28 de maio de 2007) cuestionou a Ewa Sowińska, portavoz da Oficina do goberno para a protección dos nenos, cunha pregunta deliberadamente provocadora: {{cita | Pensa vostede que a homosexualidade é tamén difundida nesta forma oculta}?} [é dicir ca presenza casual de personaxes gais en programas para nenos,levase mensaxe de xeito oculto]}}. Sowinska dixo que non viu esa proba, pero co mellor era ter testemuña dun psicólogo sobre o tema.
Facundo Cabral
Facundo Cabral, nado en La Plata (provincia de Buenos Aires) o 22 de maio de 1937 e asasinado na Cidade de Guatemala o 9 de xullo de 2011, foi un cantautor arxentino. Caracterizouse polas súas composicións de troba e os seus soliloquios con anécdotas persoais e reflexións espirituais.
Mérida Unión Deportiva
O Mérida Unión Deportiva foi un club de fútbol de España, da cidade de Mérida, en Estremadura. Foi fundado en 1990 e foi o sucesor do Club Polideportivo Mérida, do que era filial. Desapareceu en 2013 e os seus dereitos foron adquiridos polo Mérida Asociación Deportiva.
Historia
É o sucesor do histórico Club Polideportivo Mérida fundado o 28 de decembro de 1912. O 31 de agosto de 2000 este club desapareceu, tomando a substitución o seu filial fundado en 1990, o Mérida Promesas, que pasou a chamarse Mérida Unión Deportiva.
O Mérida tomou a substitución e o 16 de xuño de 2001 subiu a Segunda B ao gañar 3-0 ao Torredonjimeno con goles de Ramírez, Juanjo e Santi e con Jorge Gruart na presidencia. Na tempada 01-02 xogou a fase de ascenso a Segunda, sendo eliminado pola SD Compostela. Tras outro descenso a Terceira División na tempada 03-04, toma as rendas do club José Fouto Galván e o Mérida conseguiu o ascenso á Segunda na tempada 04-05. A tempada 07-08 xogou a Fase de ascenso a Segunda, sendo eliminado pola SD Ponferradina.
O club descendeu administrativamente á Terceira División no verán do 2009 por falta de pagamentos aos seus xogadores e tomou as rendas unha Xunta Xestora liderada por Antonio Higuero.
Desapareceu en 2013 e os seus dereitos foron adquiridos polo Mérida Asociación Deportiva.
Xogadores 2009/10
12px|Capitán
Filial
O club ten un equipo filial en Primeira Rexional de Estremadura, o Mérida Club de Fútbol. O Mérida CF ademais xestiona varios equipos de canteira, desde escola de iniciación ata xuvenís, e conta con varias escuadras xogando competicións rexionais en categorías inferiores. A súa canteira é unha das mellores de Estremadura, destacando os infantís, os cadetes e os xuvenís.
Quemchi
Quemchi é unha comuna chilena da Rexión dos Lagos, localizada na Provincia de Chiloé, cuxa capital é o pobo do mesmo nome, localizada nas coordenadas. A comuna comprende un sector da costa nororiental da illa Grande de Chiloé, entre Ancud e Dalcahue, a illa Caucahué, o illote de Aucar e o grupo de illas Chauques, composto por Añihué, Mechuque, Voigue, Cheñiao, Butachauques, Tac e Aulín.
A comuna constitúese de:
Na mesma comuna está o pobo de Quicaví, o sitio considerado en que na mitoloxía se encontra a cova dos bruxos de Chiloé.
Dentro da comuna atópanse 1 das 16 igrexas de madeira do Arquipélago de Chiloé que foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola Unesco.
Premios Ondas 2006
Os Premios Ondas 2006, correspondentes á 53ª edición, foron entregados o 23 de novembro de 2006 no Barcelona Teatre Musical de Barcelona (España).
A cerimonia foi presentada por Carles Francino, Gemma Nierga e Carlos Latre, coa actuación musical de Alejandro Sanz, Ricky Martin, Ana Torroja, La Mari (Chambao), David Bisbal, Corinne Bailey Ray e Shakira. A gala foi retransmitida para España por Cuatro.
Seán Ó Tuama
Seán Ó Tuama, nado en 1926 en Cork (condado de Cork) e finado en setembro de 2006, foi un poeta, dramaturgo e académico irlandés.
Club Deportivo Santiago Sar
O Club Deportivo Santiago Sar foi un equipo de fútbol de Santiago de Compostela, xa desaparecido.
Historia
O Club Deportivo Santiago Sar fundouse trala fusión do AD Colexiata do Sar e o Rosalía CF, en 2004. Nesa tempada disputou a competición en Primeira Autonómica, onde quedou en segunda posición, co que conseguiu o ascenso. Porén, o club desapareceu e foi substituído polo Santiago de Compostela Club de Fútbol.
Merín, Merín, Vedra
Merín é un lugar da parroquia de Merín no concello coruñés de Vedra na comarca de Santiago. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 2 homes e 4 mulleres.
Levi Strauss & Co.
Levi Strauss & Co., tamén coñecida simplemente como Levi's é unha empresa​ estadounidense produtora de pezas de vestir, mundialmente coñecida pola marca Levi's de pantalóns vaqueiros. Foi fundada en San Francisco, California en 1853 por Levi Strauss, inmigrante de orixe xudea, procedente de Buttenheim, no estado federado de Baviera, ao sur de Alemaña.
Os seus ingresos por vendas, a data de 2016, eran de 4 600 millóns de USD, e conta con máis de 15 000 empregados.
Sabrexo, Vila de Cruces
Santa María de Sabrexo é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2012 tiña 273 habitantes (141 mulleres e 132 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 391 habitantes.
Historia
Sabrexo foi ata o século XVIII freguesía autónoma, cunha pequena igrexa dedicada a San Miguel.
A casa-torre de Sabrexo aparece mencionada en textos antigos.
Nesta parroquia naceu o bispo de Ourense e, posteriormente, de Tui-Vigo Luís Quinteiro Fiúza.
Patrimonio
A igrexa de Santa María de Sabrexo mostra o lado sobrio do barroco rural, ten o escudo da Orde dos Dominicos nunha das súas capelas.
Ramon Barnils i Folguera
Ramon Barnils i Folguera, nado en Sabadell (Vallès Occidental) o 13 de outubro de 1940 e finado en Reus (Baix Camp) o 14 de marzo de 2001, foi un xornalista e tradutor catalán.
Escribiu e colaborou en medios como Tele/eXpres, El Noticiero Universal, El Temps e La Vanguardia, e axencias de noticias Reuters e EFE; recuperou El be negre amb potes rosses; activou Ajoblanco, dirixiu Solidaridad Obrera e participou de Catalunya Ràdio desde a súa fundación con programas como o El lloro, el moro, el mico i el senyor de Puerto Rico e El Mínim Esforç.
Meixóns á bilbaína
Meixóns á bilbaína é un prato típico do País Vasco, e unha das formas máis comúns de preparar os meixóns.
Está preparado con meixóns, allo e pemento chile. Cocíñanse nunha cazola de barro e cun garfo de madeira. Tradicionalmente comese directamente da cazola de barro e empregando o garfo de madeira.
Este prato prepárase tamén con gulas.
Jon Stewart
Jon Stewart, nado Jonathan Stuart Leibowitz o 28 de novembro de 1962 en Nova York, é un satirista político, presentador de televisión, actor e humorista estadounidense, amplamente coñecido no seu país como o presentador de The Daily Show, un informativo satírico que emite Comedy Central.
Traxectoria
Stewart comezou como humorista na década de 1980, chegou á televisión como presentador en 1991 de Short Attention Span Theater de Comedy Central. En 1992tivo o seu propio programa na MTV chamado You Wrote It, You Watch It, e posteriormente tivo outro programa na cadea The Jon Stewart Show (1993-1995) e en 1999 converteuse no presentador de The Daily Show substituíndo a Craig Kilborn, sendo tamén un dos produtores executivos e guionistas do programa centrándoo máis cara a política, levou un Emmy en 2001 e dous Peabody. Tamén actuou en varias películas como Big Daddy (1998) ou Death to Smoochy (2002).
Cabanelas, Merín, Vedra
Cabanelas é un lugar da parroquia de Merín no concello coruñés de Vedra na comarca de Santiago. Tiña 14 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 6 homes e 8 mulleres.
Julián de Guzmán
Julián 'Bobby' de Guzmán, nado en Toronto o 25 de marzo de 1981, é un exfutbolista canadense. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
miniatura|esquerda|De Guzmán no Deportivo da Coruña Comezou xogando no club xuvenil do North Scarborough FC e de alí pasou ó Olympique Marseille permanecendo como reserva ata pasar ó FC Saarbrücken, equipo da segunda división da Bundesliga en 2001-02. En 2002 pasou ó Hannover 96.
Selección nacional
Foi internacional máis de 60 veces con Canadá. Foi elixido o mellor xogador da Golden Cup 2007 coa súa selección.
A Muradela, Foxado, Curtis
A Muradela é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
Mick Schumacher
alt=|miniatura|275x275px|Mick Schumacher en 2016, xunto a [[Nico Rosberg, Mika Häkkinen e o seu fillo Hugo, na Champions for Charity, partido de fútbol en honra ao seu pai Michael.]] miniatura|275x275px|Mick Schumacher no Campionato Europeo de Fórmula 3 da FIA 2018. alt=|miniatura|275x275px|Mick a bordo do Benetton B194 do seu pai en [[Circuíto de Spa-Francorchamps|Spa-Francorchamps, 2017.]]
Mick Schumacher nado en Vufflens-lle-Château, Suíza o 22 de marzo de 1999 é un expiloto de carreiras alemán de orixe suízo que competiu para o Haas na Fórmula 1, fillo do sete veces campión de Fórmula 1 Michael Schumacher. É membro da Ferrari Driver Academy e piloto de reserva da Scuderia Ferrari. Comezou a súa carreira no karting en 2008, progresando ao alemán ADAC Fórmula 4 para 2015. Despois de gañar o Campionato de Europa de F3 de FIA ​​de 2018, Schumacher pasou á Fórmula 2 en e gañou o Campionato de Fórmula 2 de 2020.
Vida persoal
É fillo de Michael Schumacher, sete veces campión da Fórmula 1, e Corinna Schumacher, campioa europea de reining. Ademais, é sobriño do tamén expiloto de F1 Ralf Schumacher.
Miolo (pan)
miniatura|Pan caseiro amosando o miolo. miniatura|As [[Migas|migas de pastor é unha comida tradicional de zonas do centro e sur da Península Ibérica.]] O miolo é a parte mol e esponxosa interior do pan. Tamén recibe os nomes de miga, migalla, miola, mola, e rafa. Ao elaborar o pan no forno este recóbrese dunha codia dura e crocante que evita a perda de humidade. Esta codia estaladiza dóurase por mor do efecto das reaccións de Maillard, deixando no seu interior o denominado miolo.
Características
A textura do miolo ha depender en gran medida da fariña empregada (trigo, de orxo, de millo etc.), do tamaño do pan enfornado, etc. Algúns pans non posúen miolo no seu interior, este é o caso dos pans planos, ou dos biscuits. Algúns pans como a fogaza (pan español) elabórase para que o seu contido de miolo sexa o maior posíbel.
Mick Schumacher
Vida persoal
Mick naceu e creceu en Suíza, viviu en Vufflens-lle-Château até 2008, para logo vivir en Gland.
Benito Rubiñán
Benito Rubiñán Soutullo, nado en Redondela o 11 de setembro de 1949, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa.
Miolo (pan)
Usos
Os usos do miolo de pan céntranse en dúas áreas, a principal é a culinaria. Nela emprégase o miolo pola súa abundante superficie e textura como material alimenticio capaz de reter sabores. Na artística, debido á facilidade de moldeo, é un material empregado na escultura de pequenas figuriñas.
Benito Rubiñán
Traxectoria
Rubiñán comezou a súa carreira deportiva xogando nos xuvenís do Club Deportivo Choco, pasando posteriormente ao CD Ourense.
Miolo (pan)
Culinarios
O principal uso é culinario. Por regra xeral o miolo de pan posúe maior alimento e dixírese mellor ca a codia. Na cociña española (non na galega) emprégase na elaboración dalgúns pratos tradicionais como é o caso das migas, diferentes sopas (sopa de allo, sopas de gato etc.), así coma no salmorejo. Participa igualmente na elaboración de certas papas (chamadas gachas en castelán). Os sándwiches de miga, moi populares na Arxentina, especialmente na cidade de Bos Aires, constitúen un prato típico da gastronomía dese país. No Uruguai coñécense co nome de sándwiches de confitería.
Artísticos
Entre outros usos artísticos é empregado como material de escultura na elaboración de pequenas figuriñas e cadros. Adoita mesturarse con cola branca para que adquira unha maior consistencia, e poder moldearse posteriormente.
Kåre Holt
Kåre Holt nado en Våle o 10 de outubro de 1916 e finado en Holmestrand o 15 de marzo de 1997, foi un escritor noruegués.
Traxectoria
Escribiu libros infatís como o seu primeiro libro, Tore Kramkar e tamén novela histórica. Gañou varios premios como o Doblougprisen en 1970.
Benito Rubiñán
Traxectoria
En xuño de 1970 firmou co Deportivo da Coruña, onde xogou en postos de defensa e ataque, destacando pola súa combatividade e velocidade. En xuño de 1973 o Deportivo descendeu a Segunda División e Rubiñán foi traspasado ao Real Madrid CF por seis millóns de pesetas e un partido do Real Madrid en Riazor, equipo no que militou até 1977.
El Internado
El Internado foi unha serie de televisión producida por Globomedia para a cadea española de Antena 3, emitida entre o 24 de maio de 2007 e o 13 de outubro de 2010.
Mick Schumacher
Karting
En 2011 e 2012 Schumacher competiu na clase KF3 dos ADAC Kart Masters, terminando en 9º e 7º respectivamente. Tamén disputou na KF3 do Euro Wintercup neses anos, resultado 3º en ambos. En 2012 tamén foi terceiro na KF3 da Rating DMV Kart Championship.
En 2013 terminou terceiro no Campionato Alemán llunior, e na Copa Super KF da CIK-FIA.
El Internado
A estrea das sucesivas tempadas produciuse os días 7 de novembro de 2007 (2ª), 23 de abril (3ª), 22 de outubro de 2008 (4ª), 12 de maio de 2009 (5ª), 16 de novembro de 2009 (6ª) e 2 de xuño de 2010 (7ª). O 13 de outubro de 2010 despediuse cun final feliz, exceptuando a morte de Fermín, un dos personaxes protagonistas.
Mick Schumacher
Karting
En 2014 saíu segundo na clase KF llunior do Campionato Mundial de Karting da CIK-FIA, detrás de Enaam Ahmed, do mesmo xeito que no Campionato Europeo.
El Internado
É a segunda serie máis cara de España cun orzamento de 600.000 euros por capítulo e é considerada unha das mellores series da televisión española.
Mick Schumacher
ADAC Fórmula 4
Debutou nos monoplazas en 2015, na tempada inaugural da ADAC F4, resultando 10º.
Ao ano seguinte continuou na categoría, pero cun fórmula alistado por Prema. Terminou 2º o campionato a 52 puntos do campión Joey Mawson.
El Internado
Argumento
Comeza un novo curso no internado La Laguna Negra, un prestixioso centro educativo emprazado en metade dun bosque onde estudan os fillos das familias máis influentes do país. Os integrantes do centro, alumnos, profesores e o persoal que traballa alí volven verse, dispostos a iniciar o curso con ilusión.
Mick Schumacher
Fórmula 4 de Italia
En 2016 disputou a súa primeira tempada no Campionato de Italia de Fórmula 4, resultado segundo con 216 puntos e 5 vitorias, detrás dos arxentino Marcos Siebert.
El Internado
Argumento
Este ano, chegan dous novos alumnos ao internado: Marcos Novoa Pazos e a súa irmá Paula, quen teñen que iniciar unha nova vida tras a desaparición dos seus pais. Tamén acaba de vir a nova moza da limpeza, María, unha moza de pasado turbio da que o centro descoñece que se fuxiu dun hospital psiquiátrico, e que veu ao internado buscando ao seu fillo.
Mick Schumacher
Campionato Europeo de Fórmula 3 da FIA
Comezou a tempada 2018 con dous podios nas primeiras catro roldas. Gañou por primeira vez en Spa, e repetiu vitoria en Silverstone e Misano. quedou con cinco carreiras de maneira consecutiva; o tres de Nürburgring e dous de Red Bull Ring, pasando á punta do torneo para a última data. Nesta, consagrouse campión ao finalizar a carreira dúas, sobre o británico protexido de Red Bull, Dan Ticktum.
O 27 de novembro de 2018, confirmouse que Mick disputará a tempada 2019 de Fórmula 2 co equipo Prema.
El Internado
Localización
O Internado Laguna Negra é un prestixioso centro educativo emprazado na metade dun bosque onde estudan os fillos das familias máis influentes de España. É un internado de primaria, secundaria e preparatoria no que estudan alumnos de 6 a 18 anos. Residen máis de 400 persoas no internado, entre encargados, profesores e alumnos.
Mick Schumacher
Fórmula Un
"Hoxe, disfrutei realmente", dixo. "Sentíame como na casa no garaxe dende o primeiro momento, con moita xente que me coñece desde moi pequena. O SF90 é incrible debido á potencia que ten, pero tamén é suave de conducir e por iso me gustou tanto". Schumacher engadiu que quedou impresionado coa potencia de freada dun moderno coche de F1. "Pareceume que podías frear máis tarde e máis tarde e o coche tería dado a volta de todos os xeitos. Gustaríame darlle as grazas a Ferrari por esta incrible oportunidade". Schumacher continuaría as probas de tempada para Alfa Romeo Racing ao día seguinte.
El Internado
Localización
Os exteriores da serie foron rodados no campus de La Berzosa da Universidade Antonio de Nebrija en Hoyo de Manzanares, Madrid.
Mick Schumacher
Haas (2021 - 2022)
Schumacher pilotou para Haas en  despois de asinar un contrato de varios anos, xunto a Nikita Mazepin, con quen corría en karts. Oseu número sera o 47.
El Internado
México
O 25 de maio de 2009 estreouse a serie na cadea mexicana Azteca 7, ás 8:00. A canle mexicana xa terminou de transmitir a cuarta tempada. Para a estrea da quinta tempada non se programou ningunha data. Pasábase de luns a xoves nun horario de 7:00 a 8:00 pm., e os venres transmitíase (no mesmo horario) o "Maratón El Internado", na sección chamada "Viernes Irreversible", o cal era un reconto dos catro capítulos transmitidos durante a semana. Actualmente non se transmite en ningún horario.
Mick Schumacher
Campionato Europeo de Fórmula 3 da FIA
(Clave) (negra indica pole position) (cursiva indica volta rápida) ‡ Outorgarons a metade dos puntos ao completar menos do 75% da distancia de carreira.
El Internado
Europa Central
A serie tamén se emitirá proximamente, a través de AXN Central Europe en varios países de Europa Central como Hungría, República Checa, Eslovaquia, Polonia, Romanía ou Bulgaria.
Mick Schumacher
Campionato de Fórmula 2 da FIA
‡ Concedéronse a metade dos puntos ao non completarse o 75% da distancia da carreira.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
El Internado
Asia
Está prevista a emisión da serie orixinal en Vietnam a través da canle VTC9.
Suramérica
Actualmente, a cuarta tempada estase emitindo a traves da canal 201 do sistema de Tv Satelital DirecTV, na Arxentina. E en Chile atraves do canal 13.
Estados Unidos
A serie non se vendeu a Estados Unidos, aínda que existen contactos da produtora española Globomedia con canles e produtoras americanas para adaptar ou co-producir esta serie.
Directorio de Ucraína
miniatura|O Directorio en [[1920, Simon Petljura sentado, segundo pola esquerda.]] O Directorio de Ucraína, ou simplemente Directorio (ucraíno: Директорія, Direktoria), foi o goberno da República Nacional Ucraína formado en 1918, que se sublevou contra o Hetmanato de Pavlo Skoropadsky.
El Internado
Francia
Farase unha versión francesa do Internado que se chamará L'Internat na cadea M6. A estrea está prevista para finais de 2009.
Repercusión
Para Antena 3 foi a súa mellor estrea de ficción desde hai 3 anos, superando sempre os 3 millóns de espectadores, chegando ata, en seis ocasións, a superar os 4 millóns. É unha das series de maior éxito da historia da cadea e é gañadora de diferentes premios, entre eles o Ondas.
Directorio de Ucraína
Considérase que funcionou entre o 14 de decembro de 1918 e o 10 de novembro de 1920.
Fundación
Coa derrota das Potencias Centrais na primeira guerra mundial, Skoropadsky non podía contar xa co apoio do Imperio alemán e o do Imperio austrohúngaro para manterse no poder. O 14 de novembro de 1918, os opositores a Skoropadski formaron unha entidade rival coñecida como Directorio, presidido por Volodymyr Vynnychenko e con Symon Petlyura como xefe das forzas armadas que o apoiaban, encabezadas polo recentemente formado corpo de Fusileiros de Sich. A maioría das tropas de Skoropadski uníronse ao Directorio. Skoropadsky facilitou o paso de moitos oficiais rusos brancos ao lado de Antón Denikin, formando corpos especiais, pero estas tropas non podían enfrontarse ás tropas do Directorio. En decembro de 1918 as tropas do Directorio tomaron Kíiv, derrubando o réxime de Skoropadski.
O Directorio restableceu a República Nacional Ucraína. O novo réxime debatíase entre as fraccións dos nacionalistas ucraínos e os federalistas rusos, predominando finalmente os nacionalistas, polo que quedou como xefe do Directorio o dirixente nacionalista ucraíno Simon Petlyura.
Situación militar
Xura de fusileiros fieis ao Directorio no verán de 1919 en presenza de Simon Petlyura.|miniatura Para enfrontarse aos diversos inimigos en todas as frontes, o Exército da República Nacional de Ucraína organizouse para afrontar cada ameaza. No nordeste estaban os bolxeviques, no sueste os rusos brancos de Denikin, no suroeste os romaneses con reclamacións territoriais, e as forzas de intervención francesas que tomaron Odesa en decembro de 1918 e que encheron o baleiro de poder orixinado pola retirada de austrohúngaros e alemáns.
Acadáronse rápidos acordos cos franceses e romaneses, permitindo ao Exército da República Nacional de Ucraína dispoñer de máis homes nas outras frontes. Tras sopesar temporalmente un acordo cos bolxeviques con certas condicións, como a aceptación da independencia ucraína, Vinichenko optou finalmente polo acordo cos franceses o 11 de febreiro de 1919, de carácter antibolxevique. O acordo, aínda que aceptado polo Directorio, non foi ben visto polos socialistas e parte dos liberais, contrarios a unha nova ocupación estranxeira que substituíse á alemá.
Desenvolvemento dos combates
Os principais combates leváronse a cabo en xaneiro de 1919, nos que os ucraínos foron obrigados a retroceder, caendo Kíiv o 5 de febreiro de 1919, e trasladándose o goberno a Vinnytsia. O 11 do mesmo mes Vynnychenko dimitiu e foi substituído por Petlyura. En xaneiro o Directorio contaba unicamente con 21.000 homes baixo o seu control directo, sendo o resto das súas tropas bandas autónomas leais teoricamente a el, pero baixo o control efectivo de atamáns. En maio, o Exército do Directorio quedou confinado nunha estreita franxa de territorio nas proximidades de Brodi. Nesta situación, os membros do goberno negociaron coa Segunda República Polaca, que atacaba pola retagarda, conseguindo un cesamento ao fogo que permitiu ás forzas do Directorio contraatacar e retomar Podolia, e establecer a capital en Kamenets-Podilski.
En xuño, as forzas da República Nacional de Ucraína uníronse ás da República Nacional de Ucraína Occidental, que foran expulsadas de Galicia polos polacos, que se apoiaban nas tropas que acababan de chegar de Francia. En maio de 1919 o xeneral Denikin expulsou ao Exército Vermello do centro e o leste de Ucraína, o que aproveitou o Directorio para retomar Kíiv (8 de agosto de 1919), presionado por Francia para apoiar a Denikin, a pesar dos receos de Petlyura sobre os obxectivos políticos deste. Denikin, porén expulsou ás tropas do Directorio ao día seguinte e fíxose co control da cidade. O mesmo mes sóubose que a Conferencia de Paz de París decidira, para non debilitar ao movemento antibolxevique de Denikin, non recoñecer á República de Ucraína.
Crise final e derrota
Dous días antes do acordo, o Directorio e o Consello de Ministros outorgaron todo o poder a Petlyura (15 de novembro de 1919), que non puido evitar a aniquilación das últimas tropas a mans de Denikin. O 5 de decembro de 1919 abandonou o territorio ucraíno e refuxiouse en Polonia.
Últimos acontecementos
En 1920 formáronse dúas novas divisións ucraínas con axuda polaca. Despois da derrota de Denikin por parte dos bolxeviques, a República Nacional de Ucraína asinou unha alianza con Polonia en abril de 1920, poñendo ás tropas ucraínas baixo mando polaco. Na guerra polaco-soviética de 1920, as forzas polaco-ucraínas avanzaron conxuntamente, retomando novamente Kíiv.
Na contraofensiva de verán, o Exército Vermello fixo retroceder a polacos e ucraínos, asinando os primeiros cos soviéticos, a finais de 1920, un armisticio. As forzas da República Nacional Ucraína lanzaron un ataque pola súa propia conta contra o Exército Vermello desde territorio polaco, que foi rexeitado rapidamente, véndose forzadas a retirarse cara á Galicia, que quedou incorporada a Polonia polo Tratado de Riga.
Coa derrota militar, púxose fin ao Directorio, que cruzou definitivamente a fronteira polaca e marchou ao exilio.
O Directorio, a poboación xudía e os pogroms
[[Symon Petliura|Petliura, dereita, xunto ao xeneral polaco Antoni Listowski durante a guerra polaco-soviética en 1920.|miniatura]]