cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Policía da axencia india
Un policía da axencia india foi unha figura de autoridade nos Estados Unidos asignada a unha tribo nativa americana. Era un policía contratado polos axentes indios dos Estados Unidos durante finais do século XIX e comezos do XX. O policía da axencia india tiña o deber de aplicar as leis federais, as leis do estado onde a súa reserva estaba localizada, e os termos dos tratados federais coa súa autoridade tribal.
Moitas tribos non tiveron gobernos recoñecíbeis e polo tanto ningunha lei tribal. Nas reservas destas tribos, o axente indio contratou membros tribais para efectuar a lei de acordo coas normas federais, da axencia e dos tratados.
Algunhas tribos, coma os cherokees, tiveron sistemas ben desenvolvidos de leis tribais e tribunais tribais; a policía de axencia tamén aplicou estas leis, e testemuñaron o seu mantemento nos tribunais tribais. Xa que a policía de axencia eran axentes federais, os delitos contra eles tiveron que ser tentados nun tribunal de Distrito dos Estados Unidos.
Varios policías da axencia india foron responsábeis da morte do líder lakota Touro Sentado. Durante unha loita posterior entre os seguidores de Touro Sentado e a policía da axencia, Touro Sentado recibiu un disparo no costado e na cabeza polos policías de Standing Rock, o tenente Bull Head (Tatankapah, ) e Red Tomahawk (Marcelus Chankpidutah, ), despois de que os partidarios de Touro Sentado dispararan contra a policía.
Juan Vázquez Loureda
Juan Vázquez Loureda, "Anido", nado en Mugardos en 1922 e finado en Mugardos o 15 de decembro de 2014, foi un enlace da guerrilla antifranquista galega.
Markos Vafiadis
Markos Vafhiadis (en Μάρκος Βαφειάδης), nado en Erzurum en 1906 e finado en Atenas o 23 de febreiro de 1992, foi un político e militar grego. Membro das Mocidades Comunistas (1929), foi encarcerado, en numerosas ocasións, durante a ditadura de Metaxas. En 1941 na illa de Creta, integrouse na resistencia grega e contribuíu á organización do exército guerrilleiro de resistencia (ELAS). Desde 1947 foi primeiro ministro do goberno rebelde da Grecia libre (Goberno Democrático Provisional), pero en 1949 perdeu o apoio soviético, e o seu partido fíxolle abandonar as súas actividades.
Juan Vázquez Loureda
Traxectoria
Nos anos corenta foi enlace da guerrilla antifranquista, proporcionáballes comida e apoio loxístico aos guerrilleiros. Foi detido en 1950 por aloxar a Francisco Martínez Leira e outro guerrilleiro na súa casa, onde construíron un refuxio na corte. Xulgado en consello de guerra en Ferrol o 18 de marzo de 1952 con outros 42 enlaces da guerrilla, foi condenado a quince anos. Nas primeiras eleccións democráticas foi candidato ao Concello de Mugardos polo Partido Comunista de España.
Vida persoal
Casou con Carmen Filgueiras Vázquez e foi pai de Juan e Dolores Vázquez Filgueiras.
Markos Vafiadis
Biografía
Os seus ascendentes e familia proviñan da illa de Quíos. Tras o intercambio de poboación entre Grecia e Turquía de 1922, Vafiadis tivo que irse de Erzurum a Tesalónica e Kavala, como refuxiado. Atopou traballo como obreiro tabacaleiro. A partir de 1924 foi membro da Unión de Mozos Comunista de Grecia (OKNE). En 1932, foi encarcerado e enviado ao exilio interno pola súa acción política. Despois da súa liberación en outubro de 1933, traballou como educador comunista en moitas zonas de Grecia.
A comezos da ditadura de Ioannis Metaxas, en 1936, é desterrado de novo á illa de Agios Efstratios, pero logrou escapar en menos dun mes. Posteriormente traballou na organización clandestina do Partido Comunista de Grecia en Creta e foi un dos líderes do levantamento de Chania, contra a ditadura (28 de xullo de 1938). Despois da represión do levantamento, viaxou a Atenas, onde foi detido. Encarcerado en Akronafplia, foi desterrado á illa de Gavdos.
Resistencia antinazi
En maio de 1941, ao comezo da ocupación nazi de Grecia, a Vafiadis, xunto con outros presos comunistas, permitíuselle saír de Gavdos. Comezou o que se convertería no traballo clandestino contra a ocupación alemá, nun principio en Creta, máis tarde en Atenas, Tesalónica e finalmente toda Macedonia. En 1942, foi elixido como integrante do Comité Central do Partido Comunista de Grecia e foi nomeado supervisor da fronte de Macedonia do Exército Popular de Liberación Nacional (ELAS). En maio de 1944, foi elixido como representante de Tesalónica ao Congreso Nacional que tivo lugar en Koryschades, en Euritania, pero non puido chegar. En outubro de 1944, despois da retirada do exército alemán, entrou en Tesalónica cos seus homes.
Guerra civil
En novembro de 1944, as súas forzas liberaron Macedonia Central. En febreiro de 1946, Markos Vafiadis estivo en desacordo con Nikos Zachariadis, secretario xeral do Partido Comunista recentemente liberado do campo de concentración de Dachau, quen, apoiado por Stalin, quería crear un exército comunista regular e soster unha guerra de posicións. Vafiadis cría que as forzas do goberno grego eran demasiado fortes e que a mellor opción para as forzas revolucionarias era unha guerra de guerrillas. A pesar do desacordo, en xullo de 1946, Zachariadis designouno como líder das formacións guerrilleiras comunistas. En outubro de 1946, cando se fundou a Comandancia Xeral do Exército Democrático Grego (DSE), Vafiadis asumiu o seu liderado, e en decembro de 1947 foi nomeado primeiro ministro e ministro do Goberno Provisional Democrático.
Durante as últimas etapas da guerra civil, as críticas a Zachariadis en cuestións de doutrina militar e en particular a esixencia de Vafiadis, de dar prioridade á guerra de guerrillas, para evitar a derrota do DSE, conduciu á súa destitución do liderado (agosto de 1948) e despois de todos os seus cargos (xaneiro de 1949). Vafiadis, foi sinalado como "seguidor de Tito" e en outubro de 1950 foi expulsado do Partido Comunista, mentres estaba no exilio na Unión Soviética, despois da derrota do DSE. Permaneceu alí durante 33 anos, durante os cales traballou como obreiro reloxeiro na cidade de Penza. Casou cunha obreira rusa, Zina, con quen tivo un fillo, Vladimir.
Posguerra
Tras o final da era de Stalin, Markos Vafiadis foi readmitido no Partido Comunista e elixido como membro do Buró Político do Comité Central do partido. Con todo, novos desacordos coa dirección do partido levárono á súa separación do cargo en xaneiro de 1958 e á súa segunda expulsión en xuño de 1964. Despois de que o partido se dividise en 1968, fixo parte da fracción do "interior" (eurocomunista). En marzo de 1983, pondo fin ao seu longo exilio na Unión Soviética, regresou a Grecia, á illa de Quíos, onde máis tarde publicou as súas Memorias. En abril de 1990, foi elixido honorificamente membro do Parlamento grego pola lista nacional do Movemento Socialista Panhelénico (PASOK).
Na súa última entrevista, a Argyris Dinopoulou, despois da disolución da Unión Soviética e pouco antes da súa morte, Vafeiadis respondeu que o comunismo non é unha quimera e dixo que a pesar da súa cooperación co PASOK, continuaba definíndose como un comunista.
Linguas arauanas
As linguas arauanas (tamén chamadas arahuanas, arawanas, arawán, arawa, arauán) son unha familia das linguas faladas no oeste do Brasil (nos estados do Amazonas e Acre) e no Perú (Ucayali).
Contacto lingüístico
Jolkesky (2016) observou semellanzas léxicas coas linguas chapacura-wañam, xíbaras, kwazá, makú, mura-matanawi, taruma, yanomami, arauacas, nadahup, puinave-kak e tupís debido ao contacto entre as distintas familias lingüísticas.
División da familia
As linguas arauanas constan de media ducia de linguas:
A Valboa, Angoares, Ponteareas
A Valboa é un lugar da parroquia de Angoares, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 94 habitantes (45 homes e 49 mulleres).
Franz Viehböck
Franz Artur Viehböck, nado en Perchtoldsdorf (Austria), o 24 de agosto de 1960, é o primeiro astronauta austríaco. Formou parte das misións Soiuz TM-12 e Soiuz TM-13.
Traxectoria
Viehböck graduouse en enxeñaría e foi un dos cinco candidatos austríacos seleccionados pola ESA en 1992. Participou nas misións Soiuz TM-12 e Soiuz TM-13, pasando 7,93 días no espazo.
Monovolume
miniatura|Monovolume Suzuki Landy. O monovolume é un tipo de carrozaría que ten o compartimento do motor, de pasaxeiros e maleteiro integrados nunha soa unidade, para aproveitar o espazo de maneira óptima. Distínguese dun turismo pola maior altura (xeralmente entre 1,60 e 1,80 metros), e porque o capó e o vidro dianteiro son practicamente paralelos, a diferenza dos vehículos deportivos utilitarios como exemplo. Os compradores de monovolumes adoitan ser familias numerosas, que precisan utilizar moitas prazas e cargar moitos obxectos frecuentemente, ou que desexan simplemente un vehículo espazoso.
Denomínase «monovolume» debido a que o automóbil constitúe un único corpo, ou sexa deseño de «unha caixa» (é dicir, o parabrisas e o capó son o mesmo ángulo). O motor está aloxado de tal maneira que sobresae moi pouco por diante do eixe dianteiro, e está montado máis alto e mesmo máis inclinado ca nun turismo, para ceibar espazo no habitáculo. Segundo o modelo, os asentos pódense desenganchar e reenganchar ou desprazar sobre carrís, encartar ou mesmo desmontar. Esta «flexibilidade» permite configurar o interior do automóbil de acordo coas necesidades do propietario en cada situación. Todos os monovolumes teñen porta traseira, e o usual é que sexa moi vertical para aproveitar o espazo que se perdería se o vidro traseiro estivese máis inclinado.
Historia
thumb|[[DKW F89 L (1949-1962).]] thumb|[[Volkswagen Transporter|Volkswagen Tipo 2 introducido no ano 1950.]]
O DKW F89 L, fabricado dende 1949 até 1962, foi un deseño con rodas dianteiras por diante da cabina de pasaxeiros, un curto e inclinado capó aerodinámico, tracción dianteira, motor transversal, piso de carga plano ao longo con asentos e aloxamento de carga flexíbeis - os ingredientes clave de deseño que describen a configuración moderna de «monovolume» popularizado nestes exemplos tan notábeis como os Renault Espace e Chrysler Voyager/Caravan.
Outros precursores dos monovolumes foron as furgonetas compactas. En 1950, o Volkswagen Tipo 2 adaptou unha carrozaría en forma de autobús ao compacto Tipo 1 (Escaravello). Colocouse ao condutor por riba das rodas dianteiras, sentado detrás dun «morro plano», co motor montado na parte traseira. Este enfoque para o condutor que se coloca na parte superior do eixe dianteiro coñécese como unha «cabina frontal». As dúas portas laterais con gonzos estaban do lado oposto ao do condutor, con portas laterais opcionais no lado do condutor.
Fiat construíu un vehículo semellante pero máis pequeno; o Fiat 600 Multipla baseado no Fiat 600 co mesmo concepto de cabina frontal, disposición do motor e o deseño das portas. Os fabricantes xaponeses e estadounidenses responderon con furgonetas compactas dende 1960. Polo xeral, sobre a base dos coches compactos con motor dianteiro e cun deseño de motor central dianteiro, o motor foi montado detrás ou debaixo do asento dianteiro e a parte dianteira cun morro plano, vertical. Como exemplos inclúense os modelos Ford Econoline (1961-1967), Chevrolet Van (1964-1970), Suzuki Carry e Toyota Hiace.
Cando Volkswagen presentou unha porta lateral corredoira na súa furgoneta en 1968, entón tiña todas as características que virían máis adiante a definir un «monovolume»: longura, tres filas de asentos orientados cara adiante, deseño da porta traseira con gonzos semellante a un familiar, porta lateral corredoira, e a base dos automóbiles de turismo.
Categorías de monovolumes
Nos últimos anos xurdiron monovolumes en segmentos semellantes aos dos automóbiles de turismo. Actualmente existen catro categorías:
Micromalthus debilis
Micromalthus debilis é unha especie de escaravello nativo do leste dos Estados Unidos de América e o único representante vivo do xénero Micromalthus e de toda a familia Micromalthidae. Ten un ciclo de vida moi pouco común no que as larvas femia se reproducen asexualmente por partenoxénese e hai "adultos fantasma" non funcionais.
Taxonomía
A clasificación de M. debilis foi historicamente controvertida e non quedou firmemente establecida. O primeiro que informou da especie foi John Lawrence LeConte en 1878 e foi durante longo tempo considerado un Polyphaga e situado na familia Lymexylidae ou Telegeusidae, ou nunha familia propia dentro de Cantharoidea. Porén, as características das larvas, ás e xenitais masculinos mostran que pertence á suborde Archostemata, onde está situado desde 1999.
Morfoloxía e ciclo vital
esquerda|miniatura|300x300px|Diagrama do ciclo vital O escaravello adulto é alongado, cunha lonxitude entre 1,5 e 2,5 mm, e de cor marrón escuro á case negro, con patas e antenas amarelo-marróns. A cabeza é máis grande que o tórax, con grandes ollos que sobresaen por ambos os lados.
As larvas perforan a madeira que comen, en troncos húmidos e en descomposición de castiñeiros e carballos. Tamén se informou que causan danos en madeiras de edificios e postes de madeira (de feito, nos Estados Unidos teñen o nome local de "escaravello dos postes de teléfono").
O ciclo vital é pouco común porque o estadio cerambicoide da larva pode parir larvas caraboides por medio de partenoxénese, ou máis raramente, desenvolverse nunha femia adulta. Os machos adultos tamén é raro que se desenvolvan. O desenvolvemento en adultos está desencadeado polas altas temperaturas, pero isto tamén ten como resultado unha alta mortalidade das larvas. As femias adultas viven uns seis días, mentres que os machos só unhas 12 horas, cunha proporción de sexos fortemente escorada cara ás femias. Os adultos de ambos os sexos son estériles e son os vestixios que quedan dun tempo no que o ciclo vital comprendía tamén unha fase de reprodución sexual. A perda posterior da reprodución sexual está probalemente asociada coa infección que este insecto sofre por bacterias do xénero Wolbachia.
Nun estudo experimental utilizáronse altas temperaturas para xerar un número substancial de adultos para estimular o ciclo de vida adulto non funcional. Esta especie mostrou un rol sexual inverso, no que as femias tiñan un papel moi activo. As femias preferían aparearse con machos que procedían de troncos diferentes do seu, e realizaban un movemento de "danza" no que abaneaban o abdome e batían as ás probablemente para rexeitar os machos non apropiados. As femias tamén competían e iniciaban interaccións cos machos, fretando os xenitais do macho cos seus propios xenitais.
Historia evolutiva
Os estudos xenéticos situaron a Micromalthus como máis relacionado cos Ommatidae que cos Cupedidae dentro dos Archostemata. A existencia dunha relación próxima entre Ommatidae e Micromalthidae apóiase en varios caracteres morfolóxicos, como o tipo de mandíbulas e de xenitais dos machos. O rexistro máis antigo de Micromalthidae é Archaeomalthus do Permiano superior de Rusia de hai arredor 252 millóns de anos, o cal é morfoloxicamente similar en moitos aspectos a Micromalthus, incluíndo ter un corpo cunha esclerotización débil. Tamén se coñecen outros xéneros fósiles da familia, como Cretomalthus, coñecido por unha larva atopada en ámbar libanés do Cretáceo temperán (Barremiano). Tamén Protomalthus atopado en ámbar birmano de Myanmar datado no Cretáceo medio (Albiano-Cenomaniano).
Os fósiles de Micromalthus coñécense desde o Mioceno, atopados en ámbar dominicano (adultos e larvas, que non se podían distinguir das especies vivas ), en ámbar mexicano (larvas), en ámbar de Rovno do Eoceno superior de Ucraína (Micromalthus priabonicus), e en ámbar de Oise de Francia do Eoceno temperán (Ypresiano) (Micromalthus eocenicus). Outro posible espécime de Micromalthus achouse en ámbar birmano, mais a súa mala conservación fixo que a súa asignación fose provisional.
Status
Os informes da especie son infrecuentes e non se sabe se é escasa ou común e pasa desapercibida. Un estudo recente feito por Bertone et al. (2016) atopou exemplares nun exame da fauna de artrópodos dentro das casas en 50 casas localizadas arredor de Raleigh, Carolina do Norte. Un recente estudo encontrou que a especie se espallara a todos os continentes menos a Australia, con rexistros en Suráfrica, Hong Kong, Belize, Cuba, Brasil, Xapón, Hawai, Italia e Austria ; esta dispersión está posiblemente relacionada co comercio da madeira.
Medalla Emperatriz da India
A medalla Emperatriz da India é unha medalla conmemorativa británica que foi concedida con motivo da proclamación da raíña Vitoria do Reino Unido como Emperatriz da India en 1877.
Trátase da primeira medalla para conmemorar unha efeméride no Imperio Británico que se podía levar posta.
Caracterización
No seu anverso represéntase un busto diademado e coroado da raíña Vitoria ollando cara á esquerda, cun velo que cae sobre a caluga e o pescozo. A ambos os lados amosa a inscrición VITORIA 1ST JANUARY, coa data de 1877 no exergo.
O reverso está ocupado pola inscrición EMPRESS OF INDIA ("Emperatriz da India") en inglés, en hindustano e en persa, todo rodeado por un elemento decorativo xeométrico.
Non é unha medalla nominativa, aínda que nalgúns dos casos se lle gravou posteriormente de xeito privado o nome da persoa receptora.
A medalla vai acompañada por unha fita de 42 milímetros para a colocar arredor do pescozo. Esta fita é de cor carmesí, con raias finas de cor amarela nos bordos.
Concesión
A medalla concedeuse en dous graos, en ouro e en prata; a primeira para príncipes e altos funcionarios indios, e a segunda para oficiais militares e civís británicos e indios, así como a un soldado de cada rexemento británico e indio en servizo naquel territorio no momento das celebracións da proclamación na asemblea coñecida como Delhi Durbar, do 1 de xaneiro de 1877.
Os oficiais e os soldados uniformados dos exércitos británico e indio non podían levar posta a medalla, en tanto que os príncipes e os civís indios si que a portaban adoito.
Cerimonia
Durante o Delhi Durbar no que se proclamou a Vitoria como Emperatriz da India, o vicerrei, adobiado coas roupaxes do gran mestre da Orde da Estrela da India, recibiu por quendas a cada un dos 63 gobernantes da India:
Consonte relata o mariscal de campo Frederick Sleigh Roberts:
Receptores
Estes son as 28 persoas que foron recoñecidas coa concesión da medalla Emperatriz da India:
Marco Livio Druso Claudiano
Ma rco Livio Druso Claudiano (en latín, Marcus Livius Drusus Claudianus) finado no ano 42 a. C, foi un político e militar romano do século I a. C., pai da emperatriz Livia Drusila (consorte de Octavio Augusto) e avó do emperador Tiberio. Pelexou ao lado dos libertadores na batalla de Filipos.
Familia
Claudiano foi membro da familia dos Claudios Pulcros por nacemento, pero foi adoptado por Marco Livio Druso, tribuno da plebe no ano 91 a. C. Casou con Alfidia, filla dun aristócrata provincial de Fundi, coa que tivo unha filla: Livia Drusila. Ao carecer de herdeiros homes, adoptou a un membro dos Escribonios Libones que tomou o nome de Marco Livio Druso Libón.
Carreira pública
Aparece mencionado por primeira vez no ano 59 a. C. entre os partidarios dos triunviros cando esperaba entrar nunha embaixada a Exipto. Ocupou a pretura no ano 55 ou 50 a. C. Neste último ano presidiu un proceso xudicial rexido pola Lei Escantinia, aínda que tamén o puido ter presidido en calidade de iudex quaestionis.
Probabelmente foi quen animou a Décimo Xunio Bruto Albino, un dos conspiradores contra César. Após a morte de Xulio César, uniuse aos libertadores e loitou no seu bando na batalla de Filipos. Cando Casio e Bruto se quitaron a vida despois da súa derrota na batalla de Filipos (42 a. C.), Claudio seguiu o seu exemplo e suicidouse tras a derrota.
A Estibada, Arcos, Ponteareas
A Estibada é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 25 habitantes (15 homes e 10 mulleres).
A Camba, Arcos, Ponteareas
A Camba é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 34 habitantes (17 homes e 17 mulleres).
A Gándara, Arcos, Ponteareas
A Gándara é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 67 habitantes (28 homes e 39 mulleres).
Metoxiclor
O metoxiclor (methoxychlor) é un insecticida organoclorado, actualmente obsoleto e prohibido na Unión Europea.
Uso
O metoxiclor foi utilizado para protexer cultivos agrícolas, ornamentais, gando e animais de compañía contra as pulgas, mosquitos, cascudas e outros insectos. Pretendíase que fose un substituto do DDT, pero anos despois foi prohibido para o seu uso como pesticida debido á súa aguda toxicidade, bioacumulación e actividade de perturbador endócrino.
A cantidade de metoxiclor atopado no medio ambiente cambia estacionalmente debido ao seu uso en granxas e forestal. Non se disolve doadamente en auga, polo que se mestura cun fluído baseado no petróleo e aplícase en spray ou utilízase en forma de po. O metoxiclor en spray deposítase no chan ou en ecosistemas acuáticos, onde pode detectarse nos sedimentos. A súa degradación pode tardar moitos meses. Os organismos vivos inxiren e absorben o metoxiclor e este acumúlase na cadea trófica. Algúns metabolitos seus poden ter efectos non desexados.
Prohibición
O uso do metoxiclor como pesticida foi prohibido na Unión Europea en 2002 e nos Estados Unidos en 2003.
Exposición humana
Disponse de pouca información sobre os seus efectos sobre o embarazo humano e os nenos, pero asúmese polos estudos feitos en animais que o metoxiclor cruza a placenta, e foi detectado no leite humano.
A contaminación dos alimentos pode ocorrer a baixos niveis e recoméndase lavar todos os alimentos. Varios lugares con lixo perigoso sábese que conteñen metoxiclor.
Os límites de residuos de pesticida máximos na Unión Europea están establecidos en 0,01 mg/kg nas laranxas e 0,01 mg/kg nas mazás.
Etiquetado
A EPA clasifica o metoxiclor como "un composto químico persistente, bioacumulativo e tóxico (PBT) polo programa da EPA Toxics Release Inventory (TRI)", e, por tanto, é un composto con prioridade para a súa minimización no lixo.
Jon Bakero González
Familia
É fillo do exfutbolista e adestrador José María Bakero, sobriño de Santi Bakero e Jon Bakero Escudero, tamén futbolistas, e irmán da xornalista Lorea Bakero.
Clubs
Actualizado o 25 de maio de 2022. Datos oficiais.
David Prowse
David Prowse, nado en Bristol, Inglaterra, o 1 de xullo de 1935 e finado en Londres o 28 de novembro de 2020, foi un culturista, levantador de pesas e actor de cine, televisión, teatro e voz inglés coñecido por interpretar o papel de Darth Vader en catro películas de Star Wars.
Primeiros anos
Fillo de Gladys Burt e Charles Prowse. Criouse na urbanización Southmead en Bristol, gañando unha bolsa para a Bristol Grammar School. Prowse era alto e desenvolveu un interese polo musiculturismo (culturismo e danza). Os seus primeiros traballos incluíron o de porteiro nun salón de baile (onde coñeceu a Norma, coa que estivo casado desde 1963 até a súa morte) e axudante na piscina de Henleaze. Tras os seus éxitos de 1961 no campionato británico de halterofilia, deixou Bristol en 1963 para traballar nunha empresa de halterofilia de Londres.
Deporte e adestramento
Prowse gañou o campionato británico de levantamento de pesas en 1962 e os dous anos seguintes. Representou a Inglaterra nos Xogos do Imperio Británico e da Commonwealth de 1962 en Perth, Australia Occidental. Axudou a adestrar a Christopher Reeve para o papel principal en Superman (1978), papel que el mesmo buscara interpretar. Nunha entrevista televisiva, relatou como a súa resposta cando lle dixeron "atopamos o noso Superman" foi "Moitas grazas". Entón dixéronlle que Reeve fora elixido e que el só ía ser adestrador. Adestrou a Cary Elwes para o seu papel de Westley en A princesa prometida (1987). Prowse tamén se converteu en consultor de fitness de Harrod's e abriu unha serie de ximnasios, incluíndo o Dave Prowse Fitness Center en Londres.
Como Darth Vader
Foi elixido para este papel pola súa constitución física (2,01 m e 118 kg), pero George Lucas decidiu prescindir da voz de Prowse, gravando a de James Earl Jones por riba da súa. Como declarou máis tarde, non soubo desa substitución até a estrea da película.
Lucas afirmou que quería unha voz "máis escura" para o personaxe que Prowse non puido proporcionar. Nunha entrevista en 2004, Carrie Fisher, a actriz que interpretou a Princesa Leia, afirmou que alcumaran a Prowse "Darth Farmer" (Darth Granxeiro) debido ao seu pouco intimidante acento do oeste de Inglaterra.
Interpretou a Darth Vader coa voz do personaxe interpretada por James Earl Jones, en películas filmadas entre 1976 e 1982. En 2015, protagonizou un documental titulado I Am Your Father ("Eu son o teu pai") sobre a súa experiencia durante a rodaxe de Star Wars.
Nas escenas finais da loita entre Vader e Luke Skywalker (Mark Hamill), Prowse, un espadachín non moi hábil (rompía as varas que se interpoñían no camiño dos sabres de luz), foi substituído en combate polo coreógrafo da escena, dobre e adestrador de acrobacias e esgrima Bob Anderson. Prowse tamén foi substituído polo actor británico Sebastian Shaw como o personaxe detrás da máscara na devandita película.
Na edición remasterizada de 2004 Shaw é substituído por un mozo Anakin Skywalker como pantasma da Forza sen o traxe negro habitual da primeira triloxía (papel asumido por Hayden Christensen na saga recente), só para dar continuidade á historia.
I am your father
A voz e o rostro de David Prowse non aparecen en ningunha das tres películas nas que protagonizou, por iso en 2015, no documental I am your father, financiado pola televisión autonómica balear (IB3 Televisió) gravaron a escena final da morte de Darth Vader interpretada por David Prowse, aínda que só se emitiu en pase privado, pois Lucasfilm non deu o permiso de emitila publicamente. No documental contan como nunha entrevista nos anos 70, pouco despois do primeiro filme gravado da saga, desvelou detalles que, supostamente, non coñecía ninguén. El afirmou que non o lembraba, e membros do equipo dixeron que non foi máis que unha elucubración. Prowse, nesa entrevista afirmaba que talvez habería máis filmes de Star Wars, e que neles igual cadraba que Darth Vader morría e que igual era o pai de Luke Skywalker. O documental conta tamén como Prowse foi paulatinamente apartado das convencións oficiais da saga, até que desde 2010 se lle prohibiu participar en ningunha máis.
Anos finais
En novembro de 2014, Prowse revelou que tiña demencia. En 2018, diagnosticáronlle por segunda vez cancro de próstata despois de entrar en remisión en 2009.
Prowse morreu o 28 de novembro de 2020 en Londres, aos 85 anos. Dúas semanas antes da súa morte, diagnosticáronlle COVID-19.
A Igrexa, Arcos, Ponteareas
A Igrexa é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 32 habitantes (17 homes e 15 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Agnome
O agnome ou agnomen era na Antiga Roma un alcume honorífico que se engadía ao nome de determinada persoa para resaltar unha das súas virtudes ou lembrar o éxito dun dos seus feitos. Era un sobrenome individual que se podía agregar ao convencional sistema dos tria nomina (praenomen, nomen, ''cognomen). ''
Outras civilizacións
Pero o uso de agnome é aínda máis antigo. Entre os hebreos, por exemplo, os acabados de nacer recibían nomes individuais nos primeiros oito días de vida. Usaban un só nome, como Moisés, Ester, Xacobe etc. Mais co crecemento da poboación comezaron a aparecer moitos homónimos. Para solucionar este problema, comezaron a engadir un segundo nome ao nome persoal, sendo o do proxenitor masculino, e para iso engadiron a expresión Bar, que significa “fillo de”, entre o nome persoal e o nome do pai. Deste xeito, podería haber un Moisés máis, diferente e único, que non se confundiría con outro Moisés (Moisés Bar Jacob era Moisés Fillo de Xacob). Co paso do tempo tamén se aceptaron as indicacións xeográficas, ademais do nome do proxenitor. Vexamos o caso de Xesús. Atópase na Biblia a Xesús o Fillo de Xosé, que máis tarde tamén foi identificado como Xesús de Nazaret, e mesmo Xosé, o seu pai terreal, aparece como Xosé o Carpinteiro. Vexa que neste caso a embarcación úsase como indicador.
Na actualidade
Hoxe en día ou uso dos agnomes está restrinxido a títulos honoríficos (ex. "dr." para "doutor honoris causa") ou profesionais (ex. "enx." para enxeñeiro e "prof." para profesor), expresados como prefixos do nome.
Agnomes no Brasil
Esta práctica está legalmente admitida no Brasil, onde non é raro ter varias persoas dunha mesma familia co mesmo nome e apelidos, diferenciándose polo agnome (p. ex. José Ernesto da Silva, José Ernesto da Silva Filho, José Ernesto da Silva Sobrinho e José Ernesto da Silva Neto).
Os identificadores de xeración tamén son agnomes ( Segundo, Terceiro ). Até a chegada do Rexistro Civil, moitos alcumes desempeñaban tamén o papel do agnome, sumándose ao nome do individuo (José das Neves Valente, António da Silva Velho, Carlos Moura Viúvo etc.). O agnome, por regra xeral, non é transmisíbel aos fillos.
Tempada 1990 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 1990 foi a 12ª edición do Campionato de Galicia de Rally. O vencedor foi o cabanés Germán Castrillón, sobre un Ford Sierra RS Cosworth. Foi o primeiro dos seis títulos que gañou.
Calendario
O Rally de Ferrol non puido ser celebrado en setembro como estaba previsto e dado que a Federación Galega de Automobilismo non permitía a celebración de dous rallys no mesmo mes, quedou sen data dispoñíbel. Con todo, posteriormente cancelouse o Rally San Martiño por non ser presentada a regulamentación a tempo, polo que o Rally de Ferrol puido ocupar o seu oco de decembro.
Desenvolvemento
O campionato comezou coa vitoria de Jorge Pérez no Rally de Vigo, nunha proba na que abandonou o principal favorito, o campión galego do ano anterior, Arturo Rial, e na que Manuel Senra participou cun Peugeot 309 GTI 16v sen homologar. Germán Castrillón non disputou ese rally nin os tres seguintes por falta de patrocinadores. O vascofrancés Marc Etchebers logrou a vitoria en Noia e no Botafumeiro, mentres que o berciano Antonio Garrido fixo o propio no Lacón, colocándose ademais líder do campionato.
No quinto rally da tempada, o Rally Rías Baixas, reapareceron Germán e Estrella Castrillón, a bordo dun Ford Sierra Cosworth que pertencera a Carlos Piñeiro. Con este vehículo conseguiron superar a "Culebra" e lograron a vitoria. A partir de aí o seu dominio foi absoluto e venceron de xeito consecutivo as restantes catro probas: o Rally Cidade de Cristal, o San Froilán, o Rally da Coruña e o Rally de Ferrol. Deste xeito proclamáronse campións antes incluso do último rally. Remataron o campionato con máis de 300 puntos de vantaxe sobre o segundo, Antonio Garrido, que logrou o subcampionato ao superar en Ferrol os puntos de "Peitos" que ía segundo ata ese momento. Con todo, Garrido consideraba que Castrillón non podía ser declarado campión debido a que non disputara os seis rallys que segundo a súa interpretación do regulamento eran precisos para a puntuación final, polo que puxo unha reclamación perante a Federación Galega de Automobilismo. Esta foi desestimada por defecto de forma, polo que presentou outra ante a Secretaría Xeral para o Deporte da Xunta de Galicia, pero tampouco esa saíu adiante.
Arthur Cayley
Arthur Cayley, nado en Richmond (entón en Surrey) o 16 de agosto de 1821 e finado en Cambridge o 26 de xaneiro de 1895, foi un prolífico matemático británico que traballou principalmente en álxebra. Axudou a fundar a moderna escola británica de matemáticas puras.
Postulou o teorema de Cayley-Hamilton: cada matriz cadrada é unha raíz do seu propio polinomio característico e verificouno para matrices de orde 2 e 3. Foi o primeiro en definir o concepto de grupo de xeito moderno, como un conxunto cunha operación binaria que satisfai certas leis. Antigamente, cando os matemáticos falaban de "grupos", referíanse a grupos de permutación. As táboas de Cayley e os gráficos de Cayley, así como o teorema de Cayley, noméanse na súa honra.
Primeiros anos
Arthur Cayley naceu en Richmond, Londres, o 16 de agosto de 1821. O seu pai, Henry Cayley, era un primo non achegado de Sir George Cayley, enxeñeiro innovador en aeronáutica, e descendía dunha antiga familia de Yorkshire. Estableceuse en San Petersburgo, Rusia, como comerciante. A súa nai era Maria Antonia Doughty, filla de William Doughty. Segundo algúns escritores era rusa, mais o nome do seu pai indica unha orixe inglesa. O seu irmán foi o lingüista Charles Bagot Cayley. Arthur pasou os seus primeiros oito anos en San Petersburgo. En 1829 os seus pais instaláronse definitivamente en Blackheath, preto de Londres. Arthur foi enviado a unha escola privada e aos 14 anos foi enviado á King's College School. O mestre da escola observou indicios de xenio matemático e aconsellou ao pai que educase o seu fillo non para o seu propio negocio, como tiña previsto, senón na Universidade de Cambridge.
Educación
Á pouco habitual idade de 17 anos, Cayley comezou a residir no Trinity College de Cambridge. A causa da Analytical Society triunfara e Gregory e Robert Leslie Ellis instituíron o Cambridge Mathematical Journal. Para este xornal, aos vinte anos, Cayley contribuíu con tres traballos sobre temas que foran suxeridos lendo a Mécanique analytique de Lagrange e algúns dos traballos de Laplace.
O titor de Cayley en Cambridge foi George Peacock e o seu ensinante privado foi William Hopkins. Rematou o seu curso de graduación gañando o posto de Senior Wrangler e o primeiro premio Smith. O seu seguinte paso foi sacar o título de M.A. e recibir unha bolsa por oposición. Seguiu a residir na Universidade de Cambridge durante catro anos, tempo durante o cal tutelou algúns alumnos, mais o seu traballo principal foi a preparación de 28 memorias para o Mathematical Journal.
Como avogado
Debido ao limitado da súa bolsa viuse obrigado a escoller unha profesión; do mesmo xeito que De Morgan, Cayley elixiu a lei e foi admitido en Lincoln's Inn de Londres o 20 de abril de 1846 aos 24 anos. Especializouse en transferencias de posesións. Mentres preparaba o exame para o colexio de avogados, foi a Dublín a escoitar as conferencias de Hamilton sobre cuaternións.
Ixión (mitoloxía)
miniatura|300px|Ixión e Néfele (Rubens, 1615)
Arthur Cayley
Como avogado
O seu amigo J. J. Sylvester, cinco anos máis antigo en Cambridge, era entón un actuario, residente en Londres; adoitaban camiñar xuntos polos patios do Lincoln's Inn, discutindo a teoría dos invariantes e covariantes. Durante este período da súa vida, que se estendeu durante catorce anos, Cayley produciu entre douscentos e trescentos artigos.
Como profesor
Na Universidade de Cambridge a antiga cátedra de matemática pura denominábase Lucasiana, e era a cadeira que fora ocupada por Isaac Newton. Arredor de 1860, algúns fondos legados por Lady Sadleir á Universidade, ao seren inútiles para o seu propósito orixinal, empregáronse para establecer outra cátedra de matemáticas puras, chamada Sadleirian. Os deberes do novo profesor definíronse como "explicar e ensinar os principios da matemática pura e aplicarse no avance desa ciencia". Para este cargo foi elixido Cayley cando tiña 42 anos. Abandonou unha práctica lucrativa por un modesto salario; mais nunca se arrepentiu do intercambio, porque a cadeira de Cambridge permitiulle acabar coa lealdade dividida entre dereito e matemáticas e dedicar as súas enerxías á procura no que máis lle gustaba. Ao tempo casou e estableceuse en Cambridge. Máis afortunado que Hamilton na súa elección, gozou dunha vida doméstica de gran felicidade. O seu amigo e colega investigador, Sylvester, comentou unha vez que Cayley fora moito máis afortunado ca el; que ambos viviran como solteiros en Londres, mais que Cayley casara e se instalara nunha vida tranquila e pacífica en Cambridge, mentres que el nunca casara e estivera loitando contra o mundo durante todos os seus días.
Ixión (mitoloxía)
Na mitoloxía grega, Ixión foi un lapita rei de Tesalia. Considérase, habitualmente, fillo de Flexias e Perimele (filla de Amitaón). Outros autores fano fillo de Leonteo, Aetón, Antión ou do deus Ares. A súa irmá foi Corónide, amada por Apolo e nai de Asclepio.
Un fillo de Ixión foi Pirítoo, amigo do heroe Teseo e na cuxa voda tivo lugar a guerra entre lapitas e centauros; outros autores din que Pirítoo era fillo de Zeus.
Arthur Cayley
Como profesor
Nun principio o deber docente do profesorado sadleiriano limitábase a un curso de conferencias que se estendía nun dos termos do curso académico, mais cando a universidade se reformou contra o 1886 e parte dos fondos universitarios se aplicaron á mellor dotación dos profesores da universidade, as conferencias estendéronse por dous termos. Durante moitos anos a asistencia foi pequena e proviña case na súa totalidade daqueles que remataran a súa carreira de preparación para oposicións; trala reforma, a asistencia era duns quince estudantes. O tema sobre o que se falaba era xeralmente os traballos en que estaba dedicado o profesor nese momento.
O outro deber da cátedra, o avance das ciencias matemáticas, foi realizado de xeito elegante grazas á serie de traballos que publicou, que abranguían todos os departamentos de matemáticas puras, mais tamén dun xeito moito menos intrusivo; converteuse no árbitro permanente polos méritos dos traballos matemáticos en moitas sociedades tanto no país como no estranxeiro.
Ixión (mitoloxía)
Sacrilexios de Ixión
Casou con Día, filla do rei Deioneo. Cando lle pediu a este a man de Día prometeulle grandes regalos, polo que Deioneo aceptou. Pero logo Ixión negouse a cumprir as súas promesas cando, xa casado, o sogro esixiulle os presentes prometidos. Ante esta negativa, Deioneo colleulle en prenda as súas eguas, o que encolerizou sobremaneira a Ixión. Este invitou ó sogro a unha festa en Larisa, prometendo entregarlle o pago acordado pero en lugar de facelo púxolle unha trampa á entrada no palacio e botouno nun foxo cheo de carbóns acesos.
Arthur Cayley
Como profesor
En 1876 publicou un Tratado sobre as funcións elípticas. Interesouse moito polo movemento para a educación universitaria das mulleres. En Cambridge as universidades femininas eran Girton e Newnham. Nos primeiros tempos do Girton College deu docencia directa alí e durante algúns anos foi presidente do consello do Newnham College, no progreso do cal se implicou moito.
Ixión (mitoloxía)
Sacrilexios de Ixión
Deste xeito, Ixión cometeu un pecado de perxurio e un asasinato agravado polo feito de ser a vítima un membro da súa familia. Isto provocou o rexeitamento dos outros reis, que se negaron a purificalo, o que obligou a Ixión a vivir agochado, abandonado e aborrecido por todos. Perseguido polas Erinias, volveuse tolo.
Nesta situación, implorou a Zeus o seu perdón e o deus apiadouse e perdonouno, purificándoo, porque sabía que ata os mesmos deuses cometían loucuras por amor. A maiores, Zeus invitouno ós banquetes dos deuses, onde lle deu a beber néctar e a comer ambrosía, o alimento dos deuses que concedía a inmortalidade.
Arthur Cayley
Como profesor
En 1881 recibiu da Universidade Johns Hopkins de Baltimore, onde Sylvester era entón profesor de matemáticas, unha invitación para impartir un curso de conferencias. Aceptou a invitación e deu clases en Baltimore durante os primeiros cinco meses de 1882 sobre funcións abeliana e theta.
En 1893 Cayley converteuse en membro estranxeiro da Real Academia Neerlandesa de Artes e Ciencias.
Ixión (mitoloxía)
Sacrilexios de Ixión
Pero Ixión foi un ingrato e intentou seducir a Hera, a esposa de Zeus. Para uns, foi esta, indignada, a que lle contou a Zeus as intencións de Ixión; para outros, Hera estaba disposta a complacer a Ixión como vinganza contra as infidelidades de Zeus, pero este terminou sabendo o que tramaba Ixión. En calquera caso, Zeus quixo saber se era certo que Ixión buscaba seducir a Hera e creou unha nube coa forma de Hera, chamouna Néfele e fíxoa aparecer diante de Ixión; outras fontes din que foi Hera quen, para zafarse del, interpuxo unha nube coa súa figura. En todo caso, Ixión uniuse á nube sen decatarse do engano e enxendrou un fillo, Centauro, o pai da raza dos centauros.
Castigo
miniatura|esquerda|250px|Morte de Ixión (Cornelis van Haarlem, c. 1588)
Nesta ocasión, Zeus decidiu un castigo exemplar para Ixión. Atado por Hermes (ou por Hefesto), con serpes, a unha roda que xiraba continuamente, Zeus lanzouno polos aires, ou ben botouno ó Tártaro. O castigo durará eternamente porque, ó haber comido a ambrosía dos deuses, Ixión acadara a inmortalidade. Tan só puido descansar do seu tormento cando Orfeo baixou ós infernos para rescatar á súa esposa Eurídice, pois a roda deixou de xirar ante o seu marabilloso canto.
miniatura|250px|Sísifo, Ixión e Tántalo (C. Grignion, 1790)
Nunha versión do mito, Zeus limitaríase a desterrar a Ixión, pensando que probar o néctar e a ambrosía o volvera louco, pero logo comprobou que se vangloriaba de haber seducido a Hera. Foi entón cando o matou cos seus raios (a única forma de morrer que tiñan os inmortais) e botouno ó Tártaro.
Iconografía
O mito de Ixión aparece na literatura grega a partir do século VI a.C.. A tortura da roda en lapas reflíctese en vasos cara o 500 a.C. Ata a época helenística dicíase que Zeus o lanzara polos aires, pero a partir de entón se localiza nos infernos, e así aparece en pinturas no século II d.C. e en sarcófagos romanos.
A publicación das Metamorfoses de Ovidio durante o Renacemento consolida esta segunda versión e así se representará na arte das idades Moderna e Contemporánea.
Territorio de Dacota
miniatura|250px|Territorio de Dacota entre 1861 e 1889. O Territorio de Dacota foi un territorio organizado incorporado dos Estados Unidos que existiu dende o 2 de marzo de 1861 até o 2 de novembro de 1889, cando a extensión final do territorio foi reducida e dividida e posteriormente foi admitida á Unión como os estados de Dacota do Norte e Dacota do Sur.
Historia
Cando Minnesota se converteu en estado no ano 1858, a zona sobrante entre o río Missouri e o límite oeste de Minnesota quedou desorganizada. Cando se asinou o Tratado de Yankton a finais dese ano, cedendo gran parte do que fora terra india síux ao goberno dos Estados Unidos, os primeiros colonos formaron un goberno provisional e fixeron presión sen éxito para conseguir o estatuto de territorio dos Estados Unidos. Wilmot Wood Brookings foi o gobernador provisional. As vilas de Wilmot e Brookings, así como o condado de Brookings levan o seu nome. Tres anos despois, o presidente electo Abraham Lincoln, parente de J.B.S. Todd fixo presión persoalmente polo status de territorio e o Congreso dos Estados Unidos de América creou formalmente o Territorio de Dacota. Converteuse nun territorio organizado o 2 de marzo de 1861. Trala súa creación, o Territorio de Dacota incluía gran parte dos actuais Montana e Wyoming, así como as actuaia Dacota do Norte e Dacota do Sur e unha pequena parte da actual Nebrasca. O presidente Lincoln nomeou o primeiro gobernador do Territorio de Dacota, William Jayne, que era o vello amigo e veciño de Lincoln de Springfield, Illinois.
Unha pequena parcela de terra coñecida como "Lost Dakota" existiu como un enclave remoto do Territorio de Dacota ata que pasou a formar parte do condado de Gallatin, no Territorio de Montana, en 1873.
Toda a terra ao norte do río Keya Paha (que inclúe a maior parte do condado de Boyd, Nebrasca, e unha parte máis pequena do veciño condado de Keya Paha) era orixinalmente parte de Territorio de Dacota, pero foi transferido a Nebrasca en 1882.
Deimos 1
Deimos 1 é un satélite artificial español lanzado o 29 de xullo de 2009 a bordo dun foguete Dnepr desde o cosmódromo de Baikonur.
Universidade de Leipzig
miniatura|260px|Logo
Deimos 1
Características
Deimos 1 foi construído por SSTL para Elecnor Deimos Space, que vendeu o satélite a súa división de imaxe a UrtheCast. O satélite ten unha masa de 91 kg e forma cúbica, xerando enerxía mediante células solares. Está adicado a obter imaxes da superficie terrestre dispoñibles comercialmente, para o que usa cámaras en tres bandas espectrais cunha resolución de 22 metros. Foi sucedido polo Deimos 2.
Universidade de Leipzig
A Universidade de Leipzig (Universität Leipzig), localizada en Leipzig no Estado Libre de Saxonia, é a segunda máis antiga de Alemaña.
Foi fundada o 2 de decembro de 1409 por Frederico I, Elector de Saxonia e seu irmán Guillerme II, margrave de Meißen.
Na súa orixe estaba formada por catro facultades e, en 2021, albergaba catorce facultades e arredor de 31.000 estudantes.
Esta Universidade cumpriu máis de 600 anos ininterrompidos dedicada á docencia e á investigación.
Actualmente conta cun Centro de Estudos Galegos, un dos catro existentes en Alemaña.
Historia
A Alma máter de Leipzig foi inaugurada a principios do século XV polo antipapa Alexandre V na súa Bula de Recoñecemento do 9 de setembro de 1409.
O seu primeiro reitor foi Johannes Otto von Münsterberg.
Entre 1953, durante o "Ano de Karl Marx", a universidade foi renomeada como Universidade Karl Marx, nome que conservou até 1991.
Facultades
As catro facultades orixinais foron Filosofía e Letras, Teoloxía, Medicina e Dereito. Hoxe en día, a Universidade alberga as seguintes catorce facultades:
Novexil, Arcos, Ponteareas
Novexil é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 estaba despoboado.
Thou (grupo musical estadounidense)
Thou é unha banda estadounidense de sludge metal formada en Baton Rouge, Luisiana en 2005. No presente está composta por Bryan Funck (voces), Andy Gibbs (guitarra), Matthew Thudium (guitarra e voces), Mitch Wells (baixo), KC Stafford (guitarra e voces), e Tyler Coburn (batería).
Fe del Mundo
Fe Villanueva del Mundo, nada en Intramuros o 27 de novembro de 1911 e finada en Quezon City o 6 de agosto de 2011, foi unha pediatra filipina, fundadora do primeiro hospital pediátrico de Filipinas.
O Monte, Arcos, Ponteareas
O Monte é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 1 habitante (1 home).
Fe del Mundo
Traxectoria
Foi a primeira muller en ser admitida na Facultade de medicina de Harvard.