cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Augusto De Luca
miniatura|dereita|Augusto De Luca e Carla Fracci. Augusto De Luca, nado en Nápoles‬ en 1955, é un fotógrafo e artista italiano, recoñecido principalmente para unha serie de retratos fotográficos das celebridades contemporáneas. Está dedicado tanto á fotografía tradicional como á experimental. Destacou fundamentalmente como fotógrafo, especialmente das series dedicadas ás grandes cidades italianas: Roma, Milán, Florencia e Nápoles.
Filipe de Edimburgo
O príncipe Filipe, duque de Edimburgo, nado co nome de Filipe de Grecia e Dinamarca en Mon Repos (Corfú, Grecia) o 10 de xuño de 1921 e finado o 9 de abril de 2021 en Windsor, foi un nobre británico de orixe grega, esposo da raíña Isabel II do Reino Unido. Ostentou ademais os títulos de conde de Merioneth, barón Greenwich, cabaleiro da Orde da Xarreteira, cabaleiro da Orde do Cardo, chanceler da Orde do Imperio Británico e membro da Gran Loxa Unida de Inglaterra.
Traxectoria
Nunha visita da familia real á Royal Naval College en 1939, Filipe coñeceu a Isabel, filla e herdeira do rei Xurxo VI do Reino Unido. Ela quedou moi impresionada por Filipe e durante os anos da guerra mantiveron o seu contacto mediante cartas. O seu compromiso foi anunciado en 1947 e casaron na Abadía de Westminster. Antes do seu matrimonio, Filipe renunciara aos seus títulos gregos e daneses, adoptou o apelido Mountbatten e bautizárase na Igrexa Anglicana. Ademais, Xurxo VI nomeouno duque de Edimburgo, conde de Merioneth e barón Greenwich, outorgándolle o tratamento de Alteza Real.
Logo do matrimonio, Filipe compaxinou o traballo na mariña británica xunto coas súas responsabilidades como membro da familia real ata que en 1951 se retirou da vida militar. En 1952 asumiu o papel de consorte da raíña, aínda que as súas responsabilidades e tratamento foron cuestións polémicas pola súa vontade de desenvolver un papel máis activo. En 1957, Filipe foi nomeado Príncipe do Reino Unido pola raíña Isabel II.
Á parte dos seus deberes reais, o duque de Edimburgo foi patrocinador de moitas organizacións, entre elas os Premios Duque de Edimburgo e o Fondo Mundial para a Natureza do que foi presidente da sección británica entre 1961 e 1982 e a nivel internacional entre 1982 e 1996. Ademais foi reitor da Universidade de Cambridge e da Universidade de Edimburgo (a súa filla Ana relevoulle neste último cargo en 2011 ). En concreto, dedicouse a intentar que a humanidade tome conciencia da súa relación co medio ambiente desde que visitou as illas Sandwich do Sur en 1956. Publicou escritos e realizou charlas sobre temas do medio ambiente ao longo de máis de medio século.
En 2017 anunciouse que o príncipe Filipe deixaría de representar á Coroa en actos oficiais a fins dese verán, o que supuxo a súa retirada da vida pública. En 2020, por causa da pandemia de covid-19, a raíña e o duque de Edimburgo instaláronse no Castelo de Windsor para evitar a enfermidade. A parella real foi vacinada alí a comezos de 2021. En febreiro dese ano foi hospitalizado case un mes en Londres. Finalmente, o seu pasamento prodúxose o 9 de abril se 2021.
Córgomo, Vilamartín de Valdeorras
Santa Comba de Córgomo é unha parroquia civil que se localiza no leste do concello de Vilamartín de Valdeorras. Segundo o IGE en 2014 tiña 204 habitantes (114 homes e 90 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación. En 2004 tiña 288 habitantes (145 homes e 143 mulleres), 13 máis ca en 1999.
Desta parroquia é natural o escritor galego Florencio Delgado Gurriarán, homenaxeado co Día das Letras Galegas o ano 2022. alt=|miniatura|195x195px|Memorial do gaiteiro Leopoldo Quiroga
Ifixenia
dereita|miniatura|300px|O sacrificio de Ifixenia, pintura de [[Leonaert Bramer]] Ifixenia era unha dos catro fillos de Agamenón, rei da cidade de Micenas, e da raíña Clitemnestra.
Ifixenia en Áulide
Agamenón negouse ó principio, mais, presionado pola opinión xeral houbo de ceder. Mandou vir á súa filla có pretexto de prometela con Aquiles, e ordenou que Calcante a inmolase no altar de Artemisa. Pero no instante supremo, a deusa apiadouse da rapaza e puxo no seu lugar, como vítima, unha cerva. Levouna a Táuride, e converteuna na súa sacerdotisa.
Ifixenia en Táuride
miniatura|300px|Escena de Ifixenia en [[Tauride de Eurípides,fresco no triclinium da Casa de Vettii en Pompeia.]] A rapaza viviu moitos anos en Táuride ó servizo da deusa. A súa misión era sacrificar a todos os estranxeiros que algún naufraxio lanzaba á costa do país. Ata o día no que recoñeceu en dous forasteiros que ían conducidos á súa presenza para ser sacrificados, ó seu irmán Orestes e a Pílades, enviados polo oráculo de Delfos a Táuride en busca da estatua de Artemisa, de quen ela era sacerdotisa. Abandonando o seu sacerdocio, Ifixenia entregoulles as imaxes e fuxiu con eles a Grecia.
Fuxida de Ifixenia a Grecia
Durante a viaxe de regreso Ifixenia e o seu irmán xunto con Pílades, abordaron na cidade de Estemintio, na costa de Tróade, onde Apolo estaba un sacerdote,Crises, que tiña ó seu carón a un fillo da súa filla Crispida e de Agamenón, nacido durante o cativerio da rapaza no campamento grego. Este fillo chamábase como o seu avó, a quen sucedera como sacerdote. Pasaba por ser fillo de Apolo. Ao chegar os fuxitivos, perseguidos por Toante, rei de Táuride, o mozo Crises matou a Toante e seguiu ata Micenas cós seus irmáns.
Variantes do mito
Algunhas versións chegan a presentar a Ifixenia como a filla de Criseida, no lugar de Clitemnestra. Segundo esta variante, fora raptada por piratas na viaxe de regreso, cando Agamenón volvía a Grecia despois da toma de Troia. O mozo Crises morrera en Crisópolis (Bitinia), cidade que se chamaba así na súa lembranza.
Outra variante torna a Ifixenia na filla que Teseo tivo de Helena cando a secuestrou antes do seu matrimonio. Salvada polos Dióscuros, os seus irmáns, Helena xuroulles que permanecera virxe. En realidade dera a luz clandestinamente a unha nena, que confiou á súa irmá Clitemnestra, a cal criouna como filla propia.
Distintos finais do mito
Contábase ás veces que Ifixenia morrera en Mégara, onde tiña un santuario; outras, que Artemisa lle concedera a inmortalidade, identificándoa coa deusa Hécate; outras veces, incluso que levaba unha vida misteriosa casada con Aquiles, na illa Branca, na desembocadura do Danubio. Deste xeito teríase feito a unión de Ifixenia e Aquiles proxectada por Agamenón, nun principio, como pretexto, se ben despois teríana desexado Aquiles, e talvez a mesma doncela e que só o sacrificio a impedira.
Kwacha zambiano
O kwacha ou kwacha zambiano (en inglés Zambian kwacha) é a moeda oficia de Zambia e é emitida polo Bank of Zambia (Banco de Zambia). O seu código ISO 4217 é ZMK e o seu símbolo é ZK para diferencialo do kwacha do Malaui. Subdivídese en 100 ngwee.
Etimoloxía
O nome da moeda deriva da palabra das linguas chichewa e bemba para "alborada", aludindo ao eslogan nacionalista zambiano para unha nova alborada de liberdade. A palabra ngwee significa "brillante" en chichewa.
Historia
O kwacha comezou a emitirse en 1968 para substituír a libra zambiana a razón de 2 kwacha por cada libra. En decembro do 2008. A moeda sufriu unha forte inflación. En 1968 un kwacha valía 1.2 dólares estadounidenses, mais o seu valor no 2006 con respecto ao dólar estadounidense era dun dólar por cada 4800 kwacha.
No 2003 Zambia foi o primeiro estado de África en introducir os billetes de polímero, concretamente os billetes de 500 e 1000 kwacha.
A principios do 2009 o kwacha zambiano era a oitava moeda de valor máis baixo do mundo.
Lasiorhinus krefftii
Lasiorhinus krefftii é unha especie de mamífero marsupial da orde dos diprotodontes, suborde dos vombatiformes e familia dos vombátidos, unha das dúas que integran na actualidade o xénero Lasiorhinus], coñecido na bibliografía internacional como uombat de fociño peludo do norte.
É un dos mamíferos máis raros do mundo, e está en perigo crítico de extinción.
Descrición
A especie foi descrita en 1873 polo biólogo inglés Richard Owen en ''Philos. Trans. R. Soc. London'', 162: 178.
Etimoloxía
O nome do xénero, Lasiorhinus está formado polos elementos do latín científico lasio-, tirado do grego antigo λάσιος lásios, 'peludo' e -rhinus, derivado do grego antigo ῥίς ῥινός rhís, rhinós, 'nariz'. Literalmente: 'os do nariz peludo'.
Estado de conservación
O uombat de fociño peludo do norte, que antigamente vivía en numerosas rexións áridas e semiáridas de Australia, desde o centro-sur de Nova Gales do Sur até o centro de Queensland, está actualmente restrinxida ao Parque Nacional Epping Forest, onde ten unha área de dispersión dunhas 500 ha.
A súa poboación actual (2016) é de tan só 115 animais, e caera a 30 ou 40 individuos na década de 1980, pero a exclusión do gando en 1982 conducíu a un aumento constante no número de individuos. Os períodos de seca poden reducir grandemente a poboación. Por iso a UICN cualificou o status desta especie como CR (en risco crítico de extinción).
Karl Weierstrass
Karl Theodor Wilhelm Weierstraß (escrito Weierstrass cando non está dispoñible o carácter "ß"), nado en Ostenfelde (Westfalia) o 31 de outubro de 1815 e finado en Berlín o 19 de febreiro de 1897, foi un matemático alemán que se adoita considerar como o «pai da análise moderna».
Traxectoria
Estudou matemáticas na Universidade de Münster. Ademais das súas prolíficas investigacións hai que sinalar que foi profesor de cátedra na Universidade de Berlín na que tivo entre os seus discípulos a Georg Cantor, Ferdinand Georg Frobenius, Wilhelm Killing, Leo Königsberger, Carl Runge e Sofia Kovalévskaya.
Contribucións en matemáticas
Citado como o «pai da análise moderna», Weierstraß deu as definicións actuais de continuidade, límite dunha función e derivada dunha función matemática, que seguen vixentes hoxe en día.
Isto permitiulle demostrar un conxunto de teoremas que estaban ata entón sen demostrar como o teorema do valor medio, o teorema de Bolzano-Weierstrass e o teorema de Heine-Borel.
Tamén realizou importantes achegas en converxencia de series, en teoría de funcións periódicas, funcións elípticas, converxencia de produtos infinitos, cálculo de variacións, análise complexa etc.
Atol Kwajalein
Kwajalein (marxalés: Kuwajleen) forma parte das Illas Marshall. Está a 3.900 km de Honolulu, Hawai.
No seu territorio atópase unha das cinco estacións de monitorización do sistema GPS (as outras catro están en Colorado Springs, Hawai, Diego García e Ascensión).
Xeografía
Kwajalein é un atol coralino dos máis grandes do mundo, medido pola zona pechada de auga. Composto por 97 illotes, que teñen unha superficie de 16,4 km², e ao redor dunha das maiores lagoas do mundo, cunha superficie de 2.174 km².
'A illa de Kwajalein' é a parte máis ao sur, e a maior, das illas no atol de Kwajalein. A máis setentrional, e a segunda, é a illa de Roi-Namur.
A poboación do illote de Kwajalein atópase actualmente por baixo dos 1.000 habitantes, na súa maioría estadounidenses e un pequeno número das Illas Marshall e doutras nacionalidades, todos os cales teñen o permiso expreso do Exército dos EE.UU. para vivir alí.
Uso actual do Exército dos EE.UU.
Estas son as dúas illas principais utilizados polo persoal dos EE.UU., e as súas familias alóxanse en remolques ou infravivendas. A maioría do persoal solteiro reside en vivendas tipo apartamentos.
Desde 1944, cando forzas estadounidenses capturaron o atol ao Xapón na Batalla de Kwajalein, utilízase con fins militares polos Estados Unidos, escapou do destino dos atois Bikini, Rongelap e Enewetak. Kwajalein nunca foi un lugar de detonacións de armas nucleares. Con todo, foi a base principal destas probas de armas, é dicir, da Operation Crossroads. miniatura|esquerda|260px|Atol Kwajalein (Os nomes Jacob, Arnold etc. son códigos da segunda guerra mundial)
Kwajalein hoxe
Aínda que as Illas Marshall independizaronse oficialmente dos Estados Unidos, e converteuse nunha república independente en 1986, o atol de Kwajalein é aínda utilizado polos Estados Unidos para as probas de mísiles e outras operacións. Aínda que esta historia militar influenciou profundamente a vida dos habitantes das Illas Marshall que viviron no atol desde a guerra ata a actualidade, a historia militar de Kwajalein fixo que o turismo fose case inexistente polo que o medio mantívose relativamente virxe. Os civís norteamericanos e as súas familias que residen nas instalacións militares en Kwajalein poden gozar desta contorna con poucas restricións. A lagoa de Kwajalein ofrece un excelente lugar de mergullo no que ver naufraxios, unha gran cantidade de buques xaponeses, uns poucos avións, e o cruceiro pesado alemán Prinz Eugen. A pesca en mar a fóra e a pesca submarina tamén son excepcionais. A temperatura da auga de 27 graos e os 100 pés de visibilidade son comúns cando se mergulla no océano a veira do atol.
A veciña illa Ebeye ten a maior poboación do atol, con aproximadamente 13.000 habitantes (a maioría das Illas Marshall e unha pequena poboación de voluntarios e emigrantes doutros grupos de illas e nacións) que viven en 0´32 km² de terra. Ebeye é un dos lugares máis densamente poboados do mundo e os seus habitantes viven na extrema pobreza con só un arrecife de coral (visible e capaz de ser percorrido en marea baixa), unindoos a Kwajalein e o resto do mundo exterior.
Bathysolea profundicola
Bathysolea profuncicola é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos.
Frádegas, Pantín, Valdoviño
Frádegas é un lugar da parroquia de Pantín no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 20 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 12 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 12 habitantes.
Bathysolea profundicola
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1888 polo zoólogo francés Léon Vaillant, co nome de Solea profundicola.
Sinónimos
Ao longo do tempo esta especie foi coñecida, ademais de polo nome orixinario arriba mencionado, polos sinónimos:
Etimoloxía
O nome Bathysolea vén da forma do latín científico bathy-, que deriva do grego antigo βαθύς bathýs, "profundo", e o latín científico solea, que era o nome que lle daban os romanos a unha certa especie de linguado, debido ao seu aspecto que recordaba a sola dunha sandalia (en latín clásico, solea, -ae). Literalmente: "linguado das profundidades". O termo profundicola é un adxectivo do latín científico composto polos elementos profundi-, derivado de profundus, -a, -um, "profundo", e -´cola, derivado do verbo colĕre, "habitar". Literalmente, "que vive nas profundidades", o que indica, redundantemente (o que non é raro nos nomes científicos), que esta especie vive sobre fondos de gran profundidade.
Características
As principais características este peixe son:
Hábitat e distribución
Vive en fondos lameiros da plataforma continental, a profundidades de entre os 200 e os 1.300 m. Distribúese polo Atántico oriental, desde Irlanda até Angola, incluíndo as illas Canarias, e polo Mediterráneo.
Bioloxía
Aliméntase sobre todo de vermes poliquetos, e tamén dalgúns crustáceos afípodos. Reprodúcese durante o inverno, até o comezo da primavera.
En Galicia
A presenza desta especie está citada en augas de Galicia por A. Fernández et al. en 1978 (en: "La pesqueía demersal gallega. Estrategias de pesca para su regulación racional en base a la merluza", Bol. Inst. Esp. Ocean. IV (249): 67-110) e por F. Sánchez e F. J. Pereiro, en 1992 (en "Resultados de la campaña arrastre demersal "Carioca 90" en aguas del Cantábrico y Galicia", en: Inf. Téc. Ins. Esp. Oceanorgr., 127).
Estalactita
miniatura|dereita|200px|Estalactitas na cova de [[Valporquero.]] 200px|miniatura|Conxunto de estalactitas do tipo bandeira. miniatura|200px|Grupo de estalactitas creadas pola disolución do cemento.
Unha estalactita (do grego σταλακτίτης stalaktítēs, de στάλαγμα stálagma "gota", de σταλάσσω stalásso, "gotexar"), é un tipo de espeleotema (depósito de minerais que se forman por precipitación química) que se forma no teito dunha cova nunha zona calcaria debido á decantación de solucións e a deposición de carbonato cálcico. Por veces poden unirse coas estalagmitas do solo e formaren columnas ou piares.
As tres formas principais de estalactitas son: Igual que as covas, poden ter orixes variadas, pero principalmente son a orixe dos materiais disoltos ou en suspensión son tres:
As estalactitas poden ser macizas ou ter unha canle interior que alimenta a auga. Debido á súa beleza (normalmente o carbonato presenta iridisacións ante a iluminación exterior), ás veces córtanse vandalicamente para pretender desfrutalas na casa, pero é unha alternativa va: a estrutura de cada estalactita é estable unicamente nas condicións de humidade e temperatura nas que se formou.
A Uceira
Co topónimo A Uceira podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Correxais, Vilamartín de Valdeorras
San Pedro de Correxais é unha parroquia que se localiza no sueste do concello de Vilamartín de Valdeorras. Segundo o IGE en 2010 tiña 77 habitantes (38 mulleres e 39 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 114 habitantes.
Primeira División Nacional de Rugby
A Primeira División Nacional foi a terceira categoría do rugby en España dende 1998 até 2014, sendo a División de Honra B a segunda, e a División de Honra a primeira (as 3 divisións organizadas pola Federación Española de Rugby). Por debaixo da Primeira Nacional estaban as ligas rexionais, xestionadas polas distintas federacións autonómicas. Antes de 1998 (ano da creación da División de Honra B) a Primeira Nacional era a segunda división do rugby español (1972-1998). No ano 2014 a FER tomou a decisión de eliminar a Primeira Nacional, aumentando o número de participantes da División de Honra B.
A Primeira Nacional na estrutura das ligas de rugby en España
Tradicionalmente a Primeira Nacional foi o nivel máis baixo dentro das ligas nacionais de rugby, por enriba das diversas ligas rexionais. Os equipos que competían nesta categoría estaban encadrados en grupos por proximidade xeográfica, coa escepción de dúas etapas (1972-1975) (1991-1994) nas que a Primeira Nacional contaba cun único grupo no que todos xogaban contra todos.
10 de decembro
O 10 de decembro é o 344º día do ano do calendario gregoriano e o 345º nos anos bisestos. Quedan 21 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|125px|dereita|Emily Dickinson.
Mortes
miniatura|125px|dereita|Luigi Pirandello.
Outros
Os 366 días do ano
Call of Duty: Roads to Victory
Call of Duty: Roads to victory é un videoxogo pertencente á serie Call of Duty programado por Amaze Entertainment e distribuído por Activision para PSP. O xogo é un FPS (first person shooter) ambientado na segunda guerra mundial. Narra unha serie de combates reais nos que interviron soldados da 82 División Aerotransportada, no I Exército canadense e a VIII Forza Aérea.
Campaña
Inclúe 14 misións da guerra, nas que se inclúen a Operación Market Garden, a Operación Detroit e a Operación Blockbuster.
Multixogador
Roads to Victory inclúe un modo multixogador vía inalámbrica ad hoc para 6 xogadores.
Recepción e crítica
O xogo recibiu críticas en torno ao 6, acadando un resultado de 64 en Metacritic.
Vendas
As vendas ascenderon a aproximadamente 1,41 millóns de unidades.
Georg August Goldfuss
miniatura|160px|Georg August Goldfuss.
Georg August Goldfuss, nado en Thurnau, preto de Bayreuth (Baviera), o 18 de abril de 1782 e finado en Bonn o 2 de outubro de 1848, foi un naturalista, paleontólogo, zoólogo e explorador alemán.
Traxectoria
Goldfuss estudou en Erlangen, onde recibiu o seu grao de doutor en 1804. Traballou como profesor de zooloxía en 1818. Máis tarde foi profesor de zooloxía e mineraloxía na Universidade de Bonn, cidade na que faleceu en 1848.
Abreviatura
A abreviatura Goldfuss emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en botánica e zooloxía.
Música country
miniatura|[[Johnny Cash.]] A música country é un estilo popular no sur dos Estados Unidos orixinado na música dos apalaches e nas cancións vaqueiras. Os seus antecedentes son as danzas europeas e as tradicións celtas (sobre todo escocesas). Na orixe era moi simple e interpretada por poucos instrumentos: guitarra, banjo e violín principalmente, as súas letras falaban da dura vida no campo, tristeza e amores imposíbeis. As primeiras figuras do xénero foron a familia Carter e Jimmie Rodgers, o chamado pai do Country, aínda que a personalidade máis importante sexa Hank Williams. Nos cincuenta a música antano de pobres sofisticouse e encheuse de arranxos, cun estilo centrado en Nashville, fogar do Nashville Sound e do máis importante programa de radio do Sur, o Grand Ole Opry. Como reacción a estas producións comerciais houbo unha volta ás orixes acústicas no Bluegrass e un endurecemento co Honky Tonk.
Bold & Delicious/Pride
Bold & Delicious / Pride é o single nº 38 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado orixinalmente o 30 de novembro do ano 2005.
Información
Este é un dos singles que poden considerarse puntos destacables dentro da carreira de Ayumi Hamasaki, para ben o para mal. Para estas cancións pedíuselle axuda ó produtor europeo Geo, integrante da banda Sweetbox, e el foi quen produciu estas dúas cancións, que orixinalmente eran da súa propia banda. Tamén se incluíron dúas cancións deste produtor no álbum (miss)understood de Hamasaki, e de feito, "Bold & Delicious" foi o seu tema principal. As dúas cancións que compoñen este single teñen un aire bastante americanizado, o que se viu máis marcado nos vídeos xa que ambos vídeos gravados na cidade de Nova York, e teñen un aire bastante urbano. Incluso para o álbum foron incluídas voces dun coro de gospel, o que foi considerado por algúns críticos unha mala opción, xa que en ocasións tapan a mesma voz da cantante principal.
A pesar de debutar no primeiro lugar das listas de Oricon, as vendas deste single baixaron drasticamente o estándar de unidades vendidas pola artista, dende vender normalmente 300 mil copias por single, ata baixar a só 100 mil copias. O “fracaso” deste single tamén pode entenderse que afectou as vendas de (miss)understood, que foron tamén consideradas baixas comparadas ás dos traballos anteriores. O single inclúe ademais remezclas das dúas cancións que conformaron o single anterior.
Anfibio (homónimos)
Anfibio, anfibia ou anfibios pode referirse a:
Estadio Internacional de Iocoama
300px|miniatura|dereita|Vista do Estadio Internacional de Iocoama. O International Yokohama Stadium (chamado Nissan Stadium por razóns de publicidade) é un recinto deportivo da cidade de Iocoama, no Xapón, adicado principalmente á práctica do fútbol. O equipo que xoga os seus encontros como local neste estadio é o Yokohama F. Marinos, que compite na J. League, a primeira división do campionato nacional de liga no país nipón.
Cunha capacidade para acoller a 72.327 persoas sentadas, este estadio é o máis grande do país.
Eventos
Construído polo propio goberno da cidade, o estadio foi inaugurado o 1 de marzo de 1998. No Mundial de Fútbol Corea-Xapón 2002, este estadio foi escollido para acoller 3 encontros da fase de grupos, e tamén a final, na que se enfrontaron o Brasil e Alemaña, encontro que rematou coa vitoria dos brasileiros por 2 goles a 0.
O 3 de decembro de 2002 este estadio acolleu por primeira vez o encontro da Copa Intercontinental, que dende 1980 se viña disputando no Estadio Nacional de Toquio. O torneo que coroa ó mellor club do mundo, organizado pola FIFA, xogouse dende entón no Estadio Internacional de Iocoama nos anos 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008 e 2011. En 2012 acollerá por última vez este torneo.
O estadio foi escollido para que sexa unha das 10 sedes que acollerán a Copa do Mundo de Rugby 2019, que organizará Xapón coa colaboración de Singapur e da Rexión Administrativa Especial de Hong Kong.
Zunido
Chámase zunido ou acúfeno (latín médico tinnitus) a unha sensación auditiva cuxa fonte non procede dun estímulo externo ao organismo. É un síntoma asociado a varias formas de perda auditiva pero tamén a outras enfermidades, xeralmente asociado a traumatismos. Trátase dun fenómeno perceptivo que consiste en notar golpes ou pitos no ouvido que non están orixinados en fonte externa ningunha.
Causas
Este zunido suponse que se produce polo aumento da actividade das áreas cerebrais que interveñen na audición, e aparece asociado a trastornos do aparello auditivo. Non se limita a un tilintineo, pode percibirse en forma de pitos, zunido grave ou agudo, rouco, sibilancia, ruído branco, estrondo ou cantar de grilos, entre outros sons.
A forma máis habitual ten a súa orixe en lesións do oído interno, a cóclea, por exposición delongada a sons por riba do volume límite para a saúde humana, 85 decibelios. Outras causas poden ser as infeccións e as lesións, así como o uso dalgúns medicamentos.
Vatu
O vatu é a moeda oficial de Vanuatu e é emitida polo Reserve Bank of Vanuatu (Banco de Reserva de Vanuatu). O seu código ISO 4217 é VUV e abréviase Vt. O vatu non conta nin contou nunca con subdivisión algunha debido ao baixo valor da moeda, deseñada á par do franco CFP empregado en Nova Caledonia e a Polinesia Francesa. O seu valor é flotante.
Etimoloxía
O nome da moeda significa "pedra" en varias das linguas do arquipélago, xa que antígamente as pedras eran un elemente importante da sociedade: símbolo de continuidade e permanencia, e mesmo pensábase que algunhas tiñan propiedades máxicas.
Historia
O vatu foi introducido logo da independencia do país en 1982 para substituír ao Franco das Novas Hébridas e ao Dólar australiano. Foi deseñado á par do franco CFP empregado en Nova Caledonia e a Polinesia Francesa.
Conga (instrumento musical)
miniatura|dereita|150px|Conga A Conga é un instrumento membranófono percutido, é dicir, un instrumento de percusión.
A conga tócase directamente coas mans. Hoxe en día poden comporse de materiais sintéticos por unha razón principalmente de resistencia. O conguista pode tocar sentado ou de pé. Decote a conga é presentada por pares apoiada nun trípode, aínda que tamén pode haber un formato composto de tres, catro e até cinco congas, o cal non é tan habitual. miniatura|220px|left|polaroid - [[Augusto De Luca]]
Natascha McElhone
Natascha McElhone, nada como Natascha Taylor o 14 de decembro de 1969 en Surrey, é unha actriz inglesa de ascendencia irlandesa. Ten traballado no teatro, no cinema e na televisión, mais é principalmente coñecida pola súa participación en filmes como Ronin, The Truman Show ou Solaris. Máis recentemente, interpretou o papel de Karen van der Beek na serie de televisión estadounidense Californication.
Gran Premio do Canadá de 2011
O Gran Premio do Canadá de 2011 (formalmente o 2011 Formula 1 Grand Prix du Canada) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 12 de xuño de 2011 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. Foi a sétima carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2011. A carreira, composta por 70 voltas, foi gañada por Jenson Button do equipo McLaren-Mercedes.
Previo
Por primeira vez en toda a tempada, o DRS poderase utilizar en carreira en dúas zonas distintas. Por unha banda, na recta de meta, instalada entre as curvas 13 e 1, e por outra na longa recta comprendida entre os xiros 10 e 12. Ambas as zonas estarán separadas unicamente por unha chicane.
Na primeira sesión de adestramentos libres, Sebastian Vettel e Jenson Button sufriron problemas mecánicos, mentres que era unha mala sesión para Red Bull e McLaren, Mercedes e Ferrari foron sempre máis rápido. Vettel estrelouse no "Muro dos Campións", chamado así porque o ex campións do mundo Damon Hill, Michael Schumacher, Jacques Villeneuve e Jenson Button estrelaronse no mesmo lugar no pasado.
Sergio Pérez segue experimentando secuelas do seu accidente en Mónaco nos primeiros adestramentos libres e retirouse da carreira. O expiloto de Sauber e McLaren, o piloto de probas Pedro de la Rosa substituirao na segunda práctica libre. Fernando Alonso foi o máis rápido, aínda que a sesión foi suspendida dúas veces debido aos accidentes de Kamui Kobayashi e Jérôme d'Ambrosio na mesma curva.
O Mazo, Vilamartín de Valdeorras
Santo Antonio do Mazo é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Vilamartín de Valdeorras. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 34 habitantes (19 homes e 14 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 36 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 25 habitantes, sendo 13 homes e 12 mulleres.
Hind Azouz
Traxectoria
Azouz tivo formación autodidacta. Discípula de Zoubeida Bchir e Najiya Thamir, está recoñecida como pioneira no campo da radiodifusión. Empregada en Radio Tunis como locutora, tamén liderou como produtora o departamento de proxectos literarios. Publicou relatos en diversas publicacións, como al-Hayah al-thaqafiya, al-Fikr, Qisas, al-Idha'a, al-Mar'a, al-Tarbiya al-shamila, al-'Amal ou al-Sabah. Algúns deses relatos apareceron na escolma Fi-l-darb-al-tawil, de 1969, que inclúe tamén pezas de teatro e literatura infantil. Os seus escritos falan de temas de interese das mulleres de clase media do seu país, incluíndo tópicos controvertidos como o control de natalidade ou o aborto.
Foi membro da Unión de Escritores de Tunisia, e secretaria da sección feminina da Agrupación Constitucional Democrática.
Praza Ban Josip Jelačić
A Praza Ban Josip Jelačić (en lingua croata Trg Bana Josip Jelačić) é a praza principal de Zagreb, capital da República de Croacia. O seu nome é unha homenaxe a Ban Josip Jelačić (1801-1859), heroe nacional da República de Croacia.
Ágnatos
Os ágnatos (Agnatha, do grego ἀ- a- e γνάϑος gnáthos, mandíbula, literalmente: "sen mandíbulas") son un grupo parafilético de vertebrados acuáticos que, xunto cos condrictios e os osteíctios, conforman o grupo parafilético coñecido popularmente como peixes. Na clasificación tradicional lineana considérase como unha superclase.
Praza Ban Josip Jelačić
A praza fica situada na parte alta da cidade Gornji Grad-Medveščak, ao sur do mercado Dolac na intersección das rúas Ilica ao oeste, Radićeva ao noroeste, Jurišićeva ao leste, e Gajeva e Praška ao sur. Está no centro da zona peonil de Zagreb.
Ágnatos
Son os vertebrados máis primitivos, caracterizados por careceren de mandíbulas, pola respiración branquial depedente da farinxe e pola persistencia da notocorda ou corda dorsal nos adultos. Tradicionalmente os ágnatos dividíanse nas clases dos ostracodermos (Ostracoderma), isto é «os de pel dura», todos fósiles, e a dos ciclóstomos (Cyclostomi), é dicir, «os de boca circular», con formas actualmente viventes, moi simplificadas, e numerosas fósiles.
Debido a isto, adóitase identificar ágnatos con ciclóstomos.
Actualmente os ágnatos comprenden pouco máis de 100 especies actuais e gran número de formas fósiles.
As especies actuais habitan en augas temperadas de ambos os hemisferios e nas tropicais máis frías.
Características
O único elemento característico común de todos os ágnatos (fósiles e actuais) é a ausencia de mandíbulas, un carácter claramente primitivo. As formas paleozoicas eran de aspecto moi diferente ás especies actuais e moitas tiñan fortes escudos óseos na cabeza como protección fronte aos predadores, e estaban cubertos de escamas de diversos tipos. Os ágnatos actuais teñen aspecto de anguía e carecen de escamas, presentando unha pel mucosa e esvaradía.
A ausencia de mandíbulas obriga a estes animais a solucionar a súa alimentación de forma particular: por succión, sistema polo que lamben o sangue ou os tecidos en descomposición dos peixes dos que se alimentan. No caso das lampreas, son animais hematófagos; no caso dos mixinos, necrófagos.
Sistemática
Durante moitas décadas admitíanse dous grupos, coa categoría de clases:
Hoxe, ambos os grupos son considerados tamén parafiléticos e dividíronse en 12 clases, das cales 9 están extintas:
Ágnatos actuais
miniatura|250px|Boca da [[lamprea, Petromyzon marinus L. Foto realizada na Sala Maremagnum do Aquarium Finisterrae (Casa dos Peixes), na Coruña, Galicia, España.]] Os ágnatos actuais caracterízanse pola ausencia de mandíbulas, o aspecto angüiliforme, a ausencia de aletas pares e presenza dunha única aleta impar continua (dorsal, caudal e anal), sete ou máis arcos branquiais e pel mucosa con ausencia de escamas.
Canto á anatomía, presentan un ollo pineal sensible á luz (homólogo da glándula pineal dos mamíferos), esqueleto cartilaxinoso e un corazón con dúas cámaras. Presentan notocorda tanto en estado larvario como adulto.
Ligazóns externas
Árbore filoxenética dos ágnatos Janvier, Philippe (1997): ''Vertebrata. Animals with backbones''. Versión do 1 de xaneiro de 1997 (under construction).
Turbeira
miniatura|180px|Turbeira no Canadá.
Cupido
miniatura|Venus e Cupido, de [[Alessandro Allori. Museo Fabre, Montpellier.]]
Turbeira
Unha turbeira é un ecosistema húmido, un tipo de braña aceda na que se acumulou materia orgánica en forma de turba. Están composta principalmente por plantas higrófilas que ao medrar e sucedérense no tempo e no espazo acumulan gran cantidade de materia vexetal morta que non se pode descompoñer rapidamente polas baixas temperaturas, a baixa cantidade de osíxeno na auga e a pouca actividade biolóxica das bacterias e fungos descompoñedores. Coma consecuencia, ao longo do tempo fórmanse capas de turba nas que se distinguen restos de materia orgánica morta. As turbeiras adoitan atoparse en concas lacustres xeralmente de orixe glaciar que actualmente están cheas de material vexetal máis ou menos descomposto e que coñecemos coma turba de auga doce. Hai turbeiras nas zonas húmidas de todo o mundo. En Galicia abundan nas serras de todo o territorio, salientando as da Serra do Xistral. As turbeiras galegas chegan a acadar os 2 –3 m de grosor de turba.
Cupido
Cupido é, na mitoloxía romana, o Deus do amor.
Turbeira
Etimoloxía
miniatura|300px|Na [[Serra do Xistral hai a maior concentración de turbeiras de Galicia. ]] A verba galega turba (en portugués: turfa) procede da voz xermánica turf e fai referencia ao combustíbel fósil formado polos vexetais mortos acumulados en sitios enchoupados.
Formación
En xeral orixínanse cando o material orgánico depositado excede ao descomposto nunha lagoa ou braña. Deste xeito a lagoa pode rematar por se encher de material orgánico, e partes considerábeis da turbeiraa perden contacto coa auga das vertentes e mais coa auga subterránea polo que pasan a se fornecer principalmente da auga da choiva, o que equivale a un réxime ombrotrófico para o ecosistema. Cando isto ocorre especies coma os brións do xénero Sphagnum que sobreviven en augas de poucos nutrientes vense favorecidas. A acumulación de turba depende dos factores a seguir: produtividade, acideza, especies que medran no lugar e decaemento aeróbico anaeróbico.
Nas turbeiras acostúmase achar dous estratos ou camadas: o acrotelmo, unha tona óxica superficial; e o catotelmo, unha anóxica por baixo do acrotelmo. O nivel da táboa de auga flutúa dentro do acrotelmo polo que aquí ocorre a maior parte do decaemento aeróbico. O catotelmo, en troques está permanentemente baixo o nivel freático e aquí ocorre só un decaemento parcial do material orgánico por parte de bacterias anaeróbicas. O decaemento no acrotelmo produce principalmente dióxido de carbono (CO2) mentres no catotelmo prodúcese CO2 e metano (CH4) malia que parte do metano decae un CO2 cando pasa polo acrotelmo.
Tipos
Desde a superficie e cara abaixo pódense diferenciar tres zonas ou camadas: Segundo de onde proveñan os nutrientes que manteñen o ecosistema falamos de:
Lasiorhinus latifrons
Lasiorhinus latifrons é unha especie de mamífero marsupial da orde dos diprotodontes, suborde dos vombatiformes e familia dos vombátidos, unha das dúas que integran na actualidade o xénero Lasiorhinus], coñecido na bibliografía internacional como uombat de fociño peludo do sur.
Turbeira
Vexetación das turbeiras galegas
A vexetación das turbeiras está constituída basicamente por prados húmidos de buños e gramíneas nos que asoman distintos brións, sobre todo brión de turbeiras e nas partes máis secas aparecen carrouchas e queiroas. Nas zonas máis enchoupadas aparecen plantas higrófilas coma as plantas carnívoras rabelas e pinguículas. Tamén aparecen xuncos dispersos. Nas turbeiras baixas a vexetación sempre é dependente da auga e nutrientes do solo, estando mellor desenvolvidas nas zonas de terreos menos acedos de Lugo e Ourense. Nas turbeiras elevadas as elevacións centimétricas adoitan estar compostas por unha mestura de brións de turbeira, rabelas e gramíneas; os seus prados, do mesmo xeito que os das turbeiras de cobertor, presentan xuncas de algodón, que é a planta predominante. Os brións posúen unhas estruturas especiais semellantes ás raíces, talo e follas da maioría dos vexetais; son os rizoides, que agarran a planta ao solo, os caulidios, que elevan á planta do solo e os filidios, que actúan coma pequenas “folliñas”. Os brións de turbeira non posúen rizoides pero si as outras estruturas. Por outra banda os cauloide e os filoides posúen unha célula de grosor, fundamental para manter a humidade na turbeira, pois a metade das células que ten o esfagno están mortas e furadas, o que lles permite absorber auga até vinte veces o seu peso. Esta capacidade de reter auga permite o desenvolvemento doutros vexetais. Ademais o esfagno ceiba substancias que paralizan o crecemento dos microorganismos descompoñedores e como medra constantemente, as súas partes vellas quedan abaixo descompoñéndose moi devagar, colaborando na formación da turba. En Galicia hai máis de 10 especies de brións de turbeira, entre eles o endemismo galego Sphagnum pylaesii.
Lasiorhinus latifrons
Ao contrario que o seu conxénere, Lasiorhinus krefftii, que está ao bordo da extinción, o seu status actual é pouco preocupante.
Turbeira
Vexetación das turbeiras galegas
As queiroas ou queirogas son matos frecuentes no monte baixo galego pero tamén aparecen menos desenvolvidas nas turbeiras, do mesmo xeito cá carroucha de turbeiras. Ambas as plantas son capaces de sobrevivir porque teñen enormemente desenvolvido un fungo que vive en simbiose con elas nas raíces, de tal xeito que máis do 80% das raíces o constitúe este fungo. O conxunto da raíz–fungo é o que chamamos micorriza. A asociación aumenta a subministración de azote para a queiroa e protéxea contra microorganismos daniños.
Lasiorhinus latifrons
Descrición
A especie foi descrita en 1845 polo biólogo inglés Richard Owen en ''Proc. Zool. Soc. Lond.'', 1845: 82.
Turbeira
Vexetación das turbeiras galegas
As rabelas son pequenas plantas carnívoras que aparecen nas zonas húmidas galegas. Precisamente a capacidade para dixerir insectos é o que fai a rabela sobrevivir nestes zonas de escasos nutrientes. As súas follas arredondadas e de cor verde–vermella medran en estrela arredor dun eixo. Na súa face superior, seguindo a contorna do limbo e no propio limbo uns tentáculos que segregan un moco pegañento e transparente que atrae os insectos. Cando entra un insecto en contacto cos tentáculos, a folla cúrvase quimiotropicamente, as preas fican coladas e son dixeridas para que os nutrientes sexan incorporados á planta  polas glándulas dos tentáculos. Outras plantas carnívoras son as pinguículas.
Lasiorhinus latifrons
Etimoloxía
O nome do xénero, Lasiorhinus está formado polos elementos do latín científico lasio-, tirado do grego antigo λάσιος lásios, 'peludo' e -rhinus, derivado do grego antigo ῥίς ῥινός rhís, rhinós, 'nariz'. Literalmente: 'os do nariz peludo'.
En canto ao nome específico, latifrons, está formado polos elementos do latín científico lati-, raíz do adxectivo latino lātus, -a, -um, 'ancho', e o termo latino frons, frontis, 'a fronte'. Literalmente: 'o de fronte ancha'.
Estado de conservación
O status do uombat de fociño peludo do sur, que está amplamente distribuído no sur de Australia do Sur, ao oeste do río Murray, e parcialmente distribuído nas penínsulas de Cabo York e de Eyre, e que tamén está presente na chaira de Nullarbor en Australia Occidental, e que ten dúas pequenas colonias en Nova Gales do Sur é cualificado pola UICN como LC (pouco preocupante), debido a que a súa área de dispersión expandiuse nos últimos 45 anos, e aínda que hai gromos esporádicos de sarna sarcóptica, que sofre a competencia dos herbívoros introducidos, é susceptíbel á seca, e a súa poboación está moi fragmentada en partes da súa área de dispersión, a especie ten unha distribución ampla, a súa poboación é grande, encóntrase nun bo número de áreas protexidas, polo que non é probábel que a diminución dos seus efectivos alcance a velocidade necesaria como para cualificala nunha categoría ameazada.
Sestercio
O sestercio (sestertius, en latín) era unha antiga moeda romana. No período histórico da República era unha pequena moeda de prata, converténdose nunha moeda grande de bronce durante o Imperio (mais máis tarde volveuse cuñar nunha dobre serie de bronce e latón de 54,5 e 27,2 gramos respectivamente).
O nome provén das palabras latinas semis ("medio") e tres ("tres"), isto é, "medio terceiro", xa que valía dous ases e medio. Adoitaba ir marcado coas letras LLS (duae librae et semis, "dúas libras e medio ás"), rememorando as libras, ou tamén con I·IS ou HS.
Historia
miniatura|180px|dereita|Sestercio coa efixie de [[Vitelio.]] O sestercio foi creado cara ao 211 a. C. como unha pequena moeda de prata que valía un cuarto de denario e, polo tanto, unha centésima parte dun áureo). Cando o valor do denario foi reaxustado a 16 ases, o sestercio tamén sufriu un reaxuste, pasando a valer 4 ases (mantendo, polo tanto a paridade equivalente a un cuarto de denario.
Forma parte do novo sistema monetario introducido no ano 212 a. C. que substituíu ao cobre como patrón monetario baseado no ás. Este novo sistema monetario estaba formado ademais do sestercio, polo denario, polo quinario e polo ás, co seguinte cadro de equivalencias:
miniatura|320px|[[Dobre sestercio de Traxano Decio (249-251).]] No 23 a.C., a reforma monetaria de Augusto transformou o sestercio nunha moeda grande de bronce; do mesmo xeito que o dupondio, estaba feito cunha liga dourada chamada oricalco. O salario medio dun obreiro da época podía oscilar entre os 700 e os 2.000 sestercios ao ano. Circulou ata mediados do século III d.C.
Xa cara ao final do Imperio, no marco da forte desvalorización da moeda producida no século III, apareceu no seu lugar, con escaso éxito, o dobre sestercio, que foi emitido durante os reinados de Traxano Decio (249-251), pola súa esposa Herenia Etruscila (249-251) e por Póstumo (259-268).
Vilamarín (homónimos)
O topónimo Vilamarín pode referirse a:
Everything You Ever Wanted to Know About Silence
Everything You Ever Wanted to Know About Silence é o álbum de estrea da banda estadounidense de post-hardcore Glassjaw, editado o 9 de maio do 2000 a través do selo Roadrunner Records.
Listaxe de cancións
Todas as letras escritas por Daryl Palumbo. All music written by Glassjaw, except "Lovebites and Razorlines", "Hurting and Shoving (She Should Have Let Me Sleep)" and "Everything You Ever Wanted to Know About Silence", written by Glassjaw and Ross Robinson.
12 de decembro
O 12 de decembro é o 346º día do ano do calendario gregoriano e o 347º nos anos bisestos. Quedan 19 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|150px|dereita|Gustave Flaubert.
Mortes
miniatura|125px|dereita|Anne Baxter.
Outros
Os 366 días do ano
Telégrafo eléctrico
O telégrafo é un dispositivo de telecomunicación destinado á transmisión de sinais a distancia. O de máis amplo uso ao longo do tempo, foi o telégrafo eléctrico, aínda que tamén se utilizaron telégrafos ópticos de diferentes formas e modalidades funcionais.
Telégrafo de Morse
Se ben o telégrafo eléctrico que coñecemos é o deseñado por Samuel Morse, non é menos certo que Carl Friedrich Gauss e Wilhelm Eduard Weber comunicábanse xa, ao menos dende 1822, mediante un telégrafo eléctrico creado por eles mesmos, o cal unía os despachos de ámbolos dous, situados no observatorio astronómico e na facultade de Física, respectivamente, e distantes algo máis de dous quilómetros. (Non hai que esquecer que Gauss colaboraba activamente con Weber nas investigacións deste último sobre electromagnetismo).
O dispositivo de Morse está constituído por unha estación transmisora e unha estación receptora enlazadas ámbalas dúas mediante unha liña constituída por un só fío condutor.
Na Figura 1 seguinte, represéntase, de maneira moi esquematizada, os elementos que compoñen as dúas estacións.
dereita|miniatura|400px|Figura 1.- Representación esquemática dunha instalación telegráfica
O funcionamento do conxunto é o seguinte:
Cando na estación transmisora se cerra o interruptor (manipulador) circula unha corrente polo seguinte circuíto: polo positivo, liña, electroimán, terra, polo negativo, o que ten como consecuencia que, activado o electroimán, sexa atraída unha peza metálica terminada nun punzón que preme unha tira de papel, que se despraza mediante uns rodetes de arrastre, movidos por un mecanismo de reloxería, sobre un cilindro impregnado de tinta, de tal forma que, segundo a duración da pulsación do interruptor, traducirase na impresión dun punto ou unha raia na tira de papel.
A combinación de puntos e raias pódese traducir en letras mediante o uso dun código convido. Na práctica, o máis usado durante moitos anos, foi o código Morse.
Posteriores melloras dos dispositivos emisores e transmisores, permitiron a transmisión de mensaxes de forma máis rápida, sen necesidade de recorrer á tradución manual do código, así como ao envío simultáneo de máis dunha transmisión pola mesma liña.