cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lena Frances Edwards
Carreira na medicina
Aos 60 anos contribuíu a fundar a Clínica de Maternidade Our Lady of Guadeloupe en Hereford, Texas, encargada de axudar as familias dos traballadores emigrantes mexicanos. Doou máis dun terzo dos cartos necesarios para a construción do edificio e traballou alí sen salario. Estivo alí ata 1965, cando un ataque cardíaco a levou a deixar o posto e mudarse de volta a Washington. Alí traballou na Office of Economic Opportunity e no proxecto Head Start ata a súa xubilación en 1970.
Faleceu en 1986 en Lakewood, New Jersey.
Vida persoal
Edwards e Keith Madison, compañeiro na escola de medicina, casaron despois da súa graduación. Tiveron seis fillos entre 1925 e 1939. Deles, dous fixéronse médicos, un traballador social, un oficial da forza aérea e un sacerdote católico. Edwards e Madison separáronse en 1947.
Relixión
Edwards foi unha católica devota durante toda a súa vida. En 1947 converteuse en membro leiga da Orde Terceira de San Francisco. O seu fillo Thomas Madison uniuse á Congregación Franciscana da Penitencia en 1953 adoptando o nome relixioso de Martin. Foi ordenadao en 1962, primeiro sacerdote afroamericano desta congregación. O traballo de Edwards en Hereford foi inspirado polo seminario do seu fillo: tras asistir a unha misa alí, dixo que quería servir os pobres cando os seus fillos medrasen. Un dos compañeiros do seu fillo recomendoulle que visitase Hereford. Primeiro fixo unha longa visita ao lugar e posteriormente volveu para a construción da clínica.
Honras e legado
O seu servizo foi recoñecido en 1964 polo presidente Johnson cando lle outorgou a Medalla Presidencial da Liberdade. En 1966 recibiu un grao de honra do Saint Peter's College de Nova Jersey. Foi galardoada coa Medalla Poverello en 1967.
Edwards foi diplomada do American Board of Obstetrics and Gynecology e membro do Colexio Internacional de Cirurxiáns.
En 1955, foi nomeada Muller Médica do Ano polo distrito de Nova Jersey da American Medical Women's Association.
O Pantaño, Louredo, Mos
O Pantaño é un lugar da parroquia de Louredo, no concello pontevedrés de Mos, na comarca de Vigo.
José Gregorio Hernández
José Gregorio Hernández Cisneros, nado en Isnotú o 26 de outubro de 1864 e finado en Caracas o 29 de xuño de 1919, foi un médico, científico, profesor, filántropo venezolano de vocación católica e franciscano segrar, declarado beato pola Igrexa Católica. Foi venerado por hispanofalantes de todo o mundo, a súa canonización está en marcha.
En 1949, a Igrexa católica iniciou o proceso de canonización para declaralo santo. En 1986, o papa Xoán Paulo II recoñeceu as súas virtudes heroicas e declarouno "venerable". O proceso renovouse o 18 de xaneiro de 2021, tras un milagre atribuído pola Igrexa Católica a Hernández en San Fernando de Apure, no que unha moza se recuperaría dunha ferida de bala grazas á súa intercesión. O papa Francisco autorizou a misa de beatificación de José Gregorio Hernández, celebrada o 30 de abril de 2021, e a súa celebración litúrxica foi asignada o 26 de outubro.
Biografía
esquerda|miniatura|De adolescente cando se graduou no bacharelato
Familia
Foi o primeiro de seis irmáns, fillo de Benigno María Hernández Manzaneda e Josefa Antonia Cisneros Mansilla.
Cartograma
miniatura| Cartograma de mosaico que mostra a distribución da poboación global. Cada un dos 15.266 píxeles representa o país de orixe de 500.000 persoas, cartograma de Max Roser para Our World in Data miniatura|Cartograma da [[Unión Europea previo ao Brexit, baseado na poboación por Estado membro. Alemaña, Francia, Reino Unido e Italia ocupan aproximadamente a metade da área porque aproximadamente a metade da poboación da UE vive neses catro países.]] Un cartograma (tamén chamado mapa de área de valor ou mapa anamórfico, este último termo común entre os que falan alemán) é un mapa temático dun conxunto de características (países, provincias etc.), no que o seu tamaño xeográfico se modifica para ser directamente proporcional a unha variable de nivel de relación seleccionada, como o tempo de viaxe, a poboación ou o PNB. O espazo xeográfico en si está deformado, ás veces extremadamente, para visualizar a distribución da variable. É un dos tipos de mapas máis abstractos; de feito, algunhas formas poden denominarse máis adecuadamente diagramas. Úsanse principalmente para mostrar énfase e para a análise como nomógrafos. Poden resultar confusos se o espectador-lector descoñece os mapas sen distorsionar. É un tipo particular de mapa coroplético e un exemplo de visualización dos datos.
José Gregorio Hernández
Familia
Pola súa liña materna descendía do cardeal Francisco Jiménez de Cisneros, confesor de Isabel I de Castela, fundadora da Universidade de Alcalá, e por parte do pai, estaba emparentado con Santo Hermano Miguel, pedagogo e escritor, membro da Academia Ecuatoriana de la Lengua e correspondente da Real Academia Española. esquerda|miniatura| Medalla de graduación de José Gregorio Hernández como médico
Carreira
miniatura|De esquerda a dereita: o doutor José Gregorio Hernández, de 26 anos, o doutor Emilio Ochoa e o doutor Francisco Antonio Rísquez; na Escola de Enfermería da UCV na urbanización Sebucán, en [[Caracas (1890).]]
Cartograma
Os cartogramas aproveitan o feito de que o tamaño é a variable visual máis intuitiva para representar unha cantidade total. Nisto, é unha estratexia similar aos mapas de símbolos proporcionais, que escalan as características dos puntos, e moitos mapas de fluxo, que escalan o peso das características lineais. Porén, estas dúas técnicas só escalan o símbolo do mapa, non o espazo en si; un mapa que estende a lonxitude das características lineais considérase un cartograma lineal (aínda que se poden engadir técnicas adicionais de mapas de fluxo).
Historia
miniatura| Un dos cartogramas de Europa de Levasseur en [[1876, o primeiro exemplo publicado coñecido desta técnica.]] O cartograma desenvolveuse máis tarde que outros tipos de mapas temáticos, pero seguiu a mesma tradición de innovación en Francia. O primeiro cartograma coñecido foi publicado en 1876 polo estatístico e xeógrafo francés Pierre Émile Levasseur, quen creou unha serie de mapas que representaban aos países de Europa como cadrados, dimensionados segundo unha variable e ordenados na súa posición xeográfica xeral (con mapas separados escalados por área, poboación, adeptos relixiosos e orzamento nacional). Os críticos posteriores chamaron ás súas cifras un diagrama estatístico en lugar dun mapa, pero Levasseur referiuse a el como unha carta figurativa, o termo común que se usaba entón para calquera mapa temático. Produciunos como instrumentos didácticos, recoñecendo de inmediato o poder intuitivo do tamaño como unha variable visual: "É imposíbel que un neno non se deixe sorprender pola importancia do comercio de Europa occidental en relación co de Europa do Leste. Teña en conta canto Inglaterra, que ten un pequeno territorio pero supera a outras nacións pola súa riqueza e sobre todo pola súa mariña, canto pola contra Rusia que, pola súa área e a súa poboación ocupa o primeiro rango, aínda quedan atrás por outras nacións en comercio e navegación".
José Gregorio Hernández
Estudos en Caracas e Europa
Despois rematar o Bacharelato e de estudar Filosofía, Estudou na Universidade Central de Venezuela (UCV).
Linguas
Ao graduarse co título de Doutor en Medicina, o 29 de xuño de 1888, falaba inglés, francés, portugués, alemán e italiano e dominaba latín e hebreo, era filósofo, músico e teólogo.
Cartograma
Historia
A técnica de Levasseur non parece ter sido adoptada por outros, e relativamente poucos mapas similares apareceron durante moitos anos. O seguinte desenvolvemento a destacar foi un par de mapas de Hermann Haack e Hugo Weichel dos resultados electorais de 1898 para o Reichstag alemán en preparación para as eleccións de 1903, o primeiro cartograma contiguo coñecido. Ambos os mapas mostraron un esquema similar do Imperio alemán, cun subdividido en circunscricións a escala, e o outro distorsionando as circunscricións por área. A posterior expansión de áreas densamente poboadas ao redor de Berlín, Hamburgo e Saxonia pretendía visualizar a controvertida tendencia dos socialdemócratas principalmente urbanos a gañar o voto popular, mentres que o Zentrum, principalmente rural, obtivo máis escanos (presaxiando así a moderna popularidade dos cartogramas mostrando as mesmas tendencias nas últimas eleccións nos Estados Unidos).
O cartograma continuo xurdiu pouco despois nos Estados Unidos, onde apareceu unha variedade nos medios populares despois de 1911. A maioría foron debuxados con menor coidado que os de Haack e Weichel, coa excepción dos "cartogramas estatísticos rectangulares" do mestre cartógrafo estadounidense Erwin Raisz, que afirmou inventar a técnica.
José Gregorio Hernández
Linguas
Trasladouse a exercer a medicina na súa cidade natal, establecendo un consultorio temporal, co que ampliou a súa carreira como médico.
Cartograma
Historia
Cando Haack e Weichel se referían ao seu mapa como un kartograma, este termo usábase normalmente para referirse a todos os mapas temáticos, especialmente en Europa. Non foi até que Raisz e outros cartógrafos académicos manifestaron a súa preferencia por un uso restrinxido do termo nos seus libros de texto (Raisz inicialmente defendía un cartograma de área de valor ou value-area cartogram) que se adoptou gradualmente o significado actual.
O principal desafío dos cartogramas sempre foi o debuxo das formas distorsionadas, converténdoas nun obxectivo principal para a automatización informática. Waldo R. Tobler desenvolveu un dos primeiros algoritmos en 1963, baseado nunha estratexia de deformación do espazo en lugar dos distintos distritos. Desde entón, desenvolvéronse unha gran variedade de algoritmos, mais aínda é común elaborar cartogramas manualmente.
José Gregorio Hernández
Mestrados e docencia
Completou estudos en París e Berlín. Tras regresar de Europa en 1891, comeza a súa actividade como profesor nas cátedras de Histoloxía Normal e Patolóxica, Fisioloxía Experimental e Bacterioloxía, da Universidade Central de Venezuela, converténdose no fundador de ambas. Ademais, ao remate dos seus estudos de posgrao, delegóuselle a responsabilidade de adquirir, con recursos do Estado venezolano, os materiais necesarios para instalar o Laboratorio de Fisioloxía Experimental en Caracas, así como a adquisición da bibliografía necesaria para a apertura das citadas cátedras na UCV.
Pioneiro en varios eidos
Hernández foi o responsábel da introdución do microscopio e outros instrumentos científicos en Venezuela, do que tamén ensinou o seu uso e manexo.
Pilar Valero
María Pilar Valero Cebrián, nada en Zaragoza o 27 de maio de 1970 e finada o 7 de novembro de 2022, foi unha xogadora española de baloncesto, gañadora de seis ligas e catro copas, internacional coa selección e considerada unha das mellores xogadoras aragonesas.
Militou no club Celta Bosco, co que gañou dúas Ligas e unha Copa da Raíña nunha primeira etapa de cinco tempadas e despois regresou para xogar outras tres xa como ilustre veterana e retirarse aquí para pasar a formar parte do corpo técnico do hoxe seleccionador español, o vigués Miguel Méndez.
José Gregorio Hernández
Pioneiro en varios eidos
Considérase o promotor e pioneiro do ensino científico e pedagóxico en Venezuela, baseado en leccións explicativas, con observación de fenómenos vitais, experimentación sistemática, prácticas de vivisección e probas de laboratorio. Tamén coloreou e cultivou microbios e deu a coñecer a teoría celular de Virchow. Tamén exerceu como fisiólogo, biólogo, físico, químico e matemático.
Obra literaria e científica
Foi o fundador da cátedra de Bacterioloxía, a primeira desta disciplina en América, e a primeira persoa en Venezuela en publicar un traballo da devandita disciplina (Elementos de Bacteriología, 1906). Tamén escribiu sobre a anxina de peito de carácter palúdico xunto con Nicanor Guardia, e en 1893 publicou varios números da Gaceta Médica.
Cartograma
Cartogramas de área
As diversas estratexias e algoritmos clasificáronse de varias maneiras, xeralmente segundo as súas estratexias con respecto á preservación da forma e topoloxía. Ás que conservan a forma ás veces chámaselles equiformes, aínda que isomorfos (de mesma forma) ou homomorfos (de forma similar) poden ser mellores termos. Acéptanse amplamente tres grandes categorías: contigua (preservar topoloxía, distorsionar forma), non contigua (preservar forma, distorsionar topoloxía) e diagramática (distorsionar ambas).
José Gregorio Hernández
Obra literaria e científica
Ademais de 11 obras publicadas e dúas inéditas no ámbito científico, escribiu cinco obras literarias. Unha delas, La verdadera enfermedad de Santa Teresa de Jesús escrita en 1907, ficou sen rematar; as outras, D. Nicanor Guardia (1893), Visión del arte (1912), En un carro (1912) e Los maitines (1912), publicáronse en El Cojo Ilustrado. esquerda|miniatura|José Gregorio Hernández en 1917, en [[Nova York, 54 anos]]
Cartograma
Cartogramas de área
Recentemente, taxonomías máis minuciosas de Nusrat e Kobourov, Markowska e outros baseáronse neste marco básico nun intento de captar a variedade nos enfoques que se propuxeron e nas aparencias dos resultados. As distintas taxonomías adoitan coincidir nos seguintes tipos xerais de cartogramas de área.
José Gregorio Hernández
Interrupción do seu traballo docente
Por dous intervalos deixou de impartir clases na universidade. O primeiro, cando decidiu facerse relixioso e ingresar no mosteiro da orde de San Bruno na Cartuja de Farneta, ao que chegou o 16 de xullo de 1908, e do que regresou o 21 de abril de 1909, reincorporándose á Universidade en maio de 1909.
Cartograma
Proxección anamórfica
Este é un tipo de cartograma contiguo que usa unha única fórmula matemática paramétrica (como unha superficie curva polinómica ) para distorsionar o propio espazo para igualar a distribución espacial da variable elixida, en lugar de distorsionar as características individuais. Debido a esta distinción, algúns preferiron chamar ao resultado pseudo-cartograma. O primeiro algoritmo de cartograma de computador é de Waldo R. Tobler para o cal desenvolveu a construción matemática xeral na que se basean os seus algoritmos e os seguintes. Este enfoque modela primeiro a distribución da variable escollida como unha función de densidade continua (normalmente empregando un axuste de mínimos cadrados ), despois usa a inversa desa función para axustar o espazo de xeito que a densidade sexa igualada. O algoritmo de Gastner-Newman, unha das ferramentas máis populares empregadas na actualidade, é unha versión máis avanzada deste enfoque. Debido a que non escalan directamente os distritos, non hai garantía de que a superficie de cada distrito sexa exactamente igual ao seu valor.
José Gregorio Hernández
Interrupción do seu traballo docente
A segunda vez foi desde outubro de 1912, cando o goberno ditatorial do xeneral Juan Vicente Gómez decretou o peche da Universidade, xa que fora en contra do seu réxime. Porén, restablece a súa actividade docente en xaneiro de 1916, tras a fundación da Escola Oficial de Medicina, que funcionaba no Instituto Anatómico.
Cartograma
Cartogramas contiguos de deformación de forma
miniatura| Cartograma contiguo (Gastner-Newman) do mundo con cada país modificado en proporción ás hectáreas de [[agricultura ecolóxica ]] Tamén chamados cartogramas irregulares ou cartogramas de deformación, Esta é unha familia de algoritmos moi diferentes que escalan e deforman a forma de cada distrito mantendo os bordos adxacentes. Este enfoque ten as súas raíces nos cartogramas de principios de século XX de Haack e Weichel e outros, aínda que raramente eran tan matematicamente precisos como as versións computarizadas actuais. A variedade de enfoques que se propuxeron inclúen autómatas celulares, particións de catro árbores, xeneralización cartográfica, eixes mediais, forzas tipo resorte e simulacións de inflación e deflación. Algúns tentan preservar algunha aparencia da forma orixinal (e así poden denominarse homomorfos ), pero estes son a miúdo algoritmos máis complexos e lentos que os que distorsionan intensamente a forma.
José Gregorio Hernández
Interrupción do seu traballo docente
Outra pequena interrupción, sen saír do ámbito académico, foi en 1917 para visitar Nova York e Madrid para estudar, ficando o doutor Domingo Luciani á fronte provisional das súas cátedras. Reiniciou a súa actividade docente o 30 de xaneiro de 1918, até a súa morte.
Cartograma
Cartogramas diagramáticos (Dorling)
dereita|miniatura| Cartograma diagrama (Dorling) do número de veces que se vincula cada país na Wikipedia en lingua francesa. Nesta aproximación, cada distrito é substituído cunha forma xeométrica sinxela de tamaño proporcional. Así, a forma orixinal é completamente eliminada, e a contigüidade pode ser retida nunha forma limitada ou en nada. A pesar de que son normalmente referidos como Dorling cartograms (cartogramas de Dorling) despois de que o algoritmo de Daniel Dorling de 1996 facilitase a súa construción por primeira vez, estes son en realidade a forma orixinal de cartograma, que se remonta a Levasseur (1876) e Raisz (1934). Hai varias opcións dispoñibles para as formas xeométricas:
A Zapateira, Mos, Mos
A Zapateira é un lugar da parroquia de Mos, no concello pontevedrés de Mos, na comarca de Vigo.
Cartograma
Cartogramas diagramáticos (Dorling)
Debido a que os distritos non son en absoluto recoñecíbeis, este enfoque é moi útil e popular para situacións nas que as formas non serían familiares para mapear aos lectores de todos os xeitos (por exemplo, circunscricións parlamentarias do Reino Unido ) ou onde os distritos son tan familiares para mapear que a súa distribución xeral é información suficiente para recoñecelos (por exemplo, países do mundo). Normalmente, este método úsase cando é máis importante para os lectores determinar o patrón xeográfico global que identificar distritos concretos; se se precisa identificación, as formas xeométricas individuais adoitan etiquetarse.
Cartogramas de mosaico
[[Ficheiro:Cartogram_2008_red_blue.png|esquerda|miniatura|Cartograma mosaico dos resultados do Colexio Electoral dos Estados Unidos (escalados polos electores de 2008) de catro eleccións presidenciais pasadas (1996, 2000, 2004, 2008)
José Gregorio Hernández
Interrupción do seu traballo docente
Durante a pandemia de gripe de 1918 visitou enfermos en Caracas.
Cartograma
Cartogramas de mosaico
As cores indican as veces que os Republicanos gañaron nesas catro eleccións.]] Neste enfoque (tamén chamado bloque ou cartogramas regulares ), cada forma non só é escalada ou deformada, senón que se reconstrúe a partir dunha teselación discreta do espazo, normalmente en cadrados ou hexágonos. Cada cela da teselación representa un valor constante da variable (por exemplo, 5000 residentes), polo que se pode calcular o número de celas enteiras a ocupar (aínda que o erro de redondeo a miúdo significa que a área final non é exactamente proporcional á variable). A continuación, unha forma é ensamblada a partir desas celas, normalmente con algún intento de conservar a forma orixinal, incluíndo características salientables como certas manipulacións que axuden ao recoñecemento (por exemplo, nalgúns mapas do nordeste dos EE.UU. Long Island e Cape Cod son a miúdo esaxerados). Así, estes cartogramas adoitan ser homomorfos e polo menos parcialmente contiguos.
A Gándara, Mos, Mos
A Gándara é un lugar da parroquia de Mos, no concello pontevedrés de Mos, na comarca de Vigo.
Cartograma
Cartogramas de mosaico
Este método funciona mellor con variables que xa se miden como un enteiro de valor relativamente baixo, permitindo unha coincidencia un a un coas celas. Isto fíxoos moi populares por visualizar o Colexio Electoral dos Estados Unidos que determina a elección do presidente, aparecer na cobertura televisiva e numerosos sitios web de seguimento de votos. Varios exemplos de cartogramas de bloques foron publicados durante a tempada das eleccións presidenciais dos Estados Unidos en 2016 por The Washington Post, o blog FiveThirtyEight e o Wall Street Journal, entre outros.
A maior desvantaxe deste tipo de cartogramas foi tradicionalmente que tiñan que ser construídos manualmente, pero recentemente desenvolvéronse algoritmos para xerar automaticamente cartogramas de mosaico cadrado e hexagonal. Un destes, Tilegrams, mesmo admite que os resultados do seu algoritmo non son perfectos e ofrece aos usuarios unha forma de editar o produto.
Cartogramas lineais
dereita|miniatura| Un cartograma lineal do metro de Londres, coa distancia distorsionada para representar o tempo de viaxe desde a estación High Barnet Mentres un cartograma de área manipula a área dunha característica de polígono, un cartograma lineal manipula a distancia lineal nunha característica de liña. A distorsión espacial permite ao lector de mapas visualizar facilmente conceptos intanxibles como o tempo de viaxe e a conectividade nunha rede. Os cartogramas a distancia tamén son útiles para comparar tales conceptos entre diferentes características xeográficas. Un cartograma a distancia tamén se pode chamar cartograma de punto central.
José Gregorio Hernández
Pasamento
O 29 de xuño de 1919 pola tarde, José Gregorio Hernández acudiu á esquina de Cardones para atender a unha enferma, pero foi atropelado mortalmente na esquina de Amadores, La Pastora, en Caracas.
Valoración do seu traballo
esquerda|miniatura|Vidriera do templo do Santuario do Neno Jesús, Isnotú, Trujillo Hernández foi autor de trece ensaios científicos sobre diversas disciplinas médicas, sendo recoñecido pola Academia Nacional de Medicina de Venezuela, da que foi un dos seus membros fundadores.
Cartograma
Cartogramas lineais
Un uso común dos cartogramas de distancia é amosar os tempos de percorrido e as direccións relativos desde os vértices dunha rede. Por exemplo, nun cartograma de distancia que mostra o tempo de viaxe entre cidades, canto menos tempo se precise para ir dunha cidade a outra, menor será a distancia no cartograma. Cando se tarda máis en viaxar entre dúas cidades, mostraranse como máis afastadas no cartograma, aínda que estean fisicamente moi xuntas.
Os cartogramas de distancia tamén se usan para amosar conectividade. Isto é común nos mapas de metro, onde as estacións e paradas mostran a mesma distancia no mapa aínda que a distancia real varía. Aínda que a hora e a distancia exactas dun lugar a outro están distorsionadas, estes cartogramas aínda son útiles para viaxes e análises.
José Gregorio Hernández
Valoración do seu traballo
O seu traballo é importante pola súa capacidade como clínico para someterse ao rigor do método anatomoclínico (como nos casos presentados por el sobre tuberculose, pneumonía e febre amarela).
Cartograma
Cartogramas multivariantes
esquerda|miniatura| Cartograma de mosaico hexagonal dos resultados das eleccións parlamentarias canadenses de 2019, coloreado co partido de cada gañador mediante unha técnica de [[Mapa de coropletas|coropleth nominal.]] Tanto os cartogramas lineais como os de área axustan a xeometría base do mapa, pero ningún dos dous ten requisitos para simbolizar cada característica. Isto significa que a simboloxía pode usarse para representar unha segunda variable empregando un tipo diferente de técnica de cartografía temática. Para cartogramas lineais, o ancho de liña pode escalarse como un mapa de fluxo para representar unha variable como o volume de tráfico. Para os cartogramas de área, é moi común encher cada distrito cunha cor como un mapa coroplético. Por exemplo, WorldMapper utilizou esta técnica para cartografar temas relacionados con problemas sociais globais, como a pobreza ou a desnutrición; un cartograma baseado na poboación total combínase cun coropleth dunha variable socioeconómica, dando aos lectores unha visualización clara do número de persoas que viven en condicións desfavorecidas.
Outra opción para os cartogramas diagramáticos é subdividir as formas como gráficos (normalmente un gráfico circular), do mesmo xeito que se fai a miúdo cos mapas de símbolos proporcionais. Isto pode ser moi eficaz para mostrar variables complexas como a composición da poboación, pero pode resultar abafante se hai un gran número de símbolos ou se os símbolos individuais son moi pequenos.
José Gregorio Hernández
Valoración do seu traballo
Tamén é recoñecida a súa capacidade para xestionar os recursos derivados de técnicas de diagnóstico complementarias (datos de histoloxía patolóxica, bacterioloxía, parasitoloxía e fisioloxía ) para lograr unha interpretación completa dos procesos patolóxicos presentes no paciente e pola súa capacidade para crear hipóteses novidosas (os datos hematométricos en suxeitos da contorna, a descrición dunha nova forma de anxina de peito de orixe palúdica etc.).
Cartograma
Produción
Un dos primeiros cartógrafos en xerar cartogramas coa axuda da visualización por computador foi Waldo Tobler da UC Santa Barbara nos anos sesenta. Antes do traballo de Tobler, os cartogramas creábanse a man (como ocasionalmente aínda se fan). O Centro Nacional de Información e Análise Xeográfica situado no campus da UCSB en Buffalo, Nova York, EEUU, mantén un Cartograma Central en liña con recursos relativos aos cartogramas.
Varios paquetes de software xeran cartogramas. A maioría das ferramentas de xeración de cartogramas dispoñibles funcionan xunto con outras ferramentas de software SIX (Sistema de Información Xeográfica, GIS en inglés) como complementos ou producen de xeito independente saídas cartográficas a partir de datos SIX formateados para traballar con produtos SIX de uso común. Exemplos de software de cartogramas son ScapeToad, Cart, e Cartogram Processing Tool (un ArcScript para ESRI 's ArcGIS ), que usan o algoritmo Gastner-Newman. Tamén se implementa un algoritmo alternativo, Carto3F, como un programa independente para uso non comercial en plataformas Windows. Este programa tamén ofrece unha optimización do algoritmo orixinal de follas de goma Dougenik. O paquete CRAN recmap proporciona unha implementación dun algoritmo de cartograma rectangular.
José Gregorio Hernández
Culto público
miniatura|Devotos ante a antiga tumba de José Gregorio Hernández na Igrexa Nuestra Señora de la Candelaria, Caracas. Coa súa beatificación, José Gregorio Hernández convértese no cuarto beato de Venezuela, e no primeiro laico recoñecido como tal pola Igrexa Católica.
Hernández era considerado un santo popular, a pesar de que a Igrexa non o recoñeceu como tal até 2021 A súa festa celébrase, xa oficialmente, o 26 de outubro.
Cartograma
Algoritmos
miniatura| Cartograma (probabelmente Gastner-Newman) que mostra a estimación [[Unión Europea|do gasto neto total da Unión Europea en euros para todo o período 2007-2013, per cápita, baseado no Eurostat 2007 pop. estimacións (Luxemburgo non se mostra).
José Gregorio Hernández
Culto público
No seu Isnotú natal, o seu santuario oficial desde 2021 é o Santuario do Neno Xesús, onde tamén descansan os seus restos. Nese templo, ademais de imaxes e placas colocadas por persoas que lle agradecen as súas curacións, tamén hai unha vidreira con el representado axeonllado, rezando á Virxe María e a un neno Xesús.
Cartograma
Algoritmos
As cores indican os Contribuidores netos (os maiores, representados en vermello) {{legend|#FF7900|−500 to 0 euro per capita}} De 0 a 500 euros por habitante Destinatarios netos{{legend|#2DA842|500 to 1000 euro per capita}}{{legend|#08AEE2|1000 to 5000 euro per capita}}{{legend|#566BE9|5000 to 10000 euro per capita}}{{legend|#000000|10000 euro plus per capita}}]] Algoritmo segundo ano (Year), autor (Author), nome do algoritmo en inglés (Algorithm) e tipo en inglés (Type), forma de preservación (Shape preservation) e topoloxía de preservación (Topology preservation):
José Gregorio Hernández
Culto público
Na Igrexa da Nosa Señora da Candelaria de Caracas repousan os restos do doutor, o que xera que o templo sexa a sede dunha grande peregrinación de fieis.
94ª edición dos Óscar
A 94ª edición dos Óscar, presentada pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS), galardoou os mellores filmes estreados entre o 1 de marzo e 31 de decembro de 2021. A cermimonia tivo lugar no Dolby Theatre de Hollywood, Os Ánxeles, California o 27 de marzo de 2022. A cerimonia estivo presentada por Regina Hall, Amy Schumer e Wanda Sykes. Foi a primeira cerimonia dende a 83ª edición dos Óscar en 2011 en ter varios presentadores. CODA gañou o Óscar ó mellor filme, mentres que Dune foi o filme que obtivo máis premios. Segundo os comentaristas, os premios foron "eclipsados"  por un incidente no que Will Smith lle deu unha labazada a Chris Rock no escenario por unha referencia á alopecia da súa esposa Jada Pinkett Smith.
José Gregorio Hernández
Sincretismo
esquerda|miniatura|Vidriera do templo do Santuario do Neno Jesús, Isnotú, Trujillo. Ademais do culto católico non oficial até 2021 e da profunda veneración popular que suscita, José Gregorio Hernández é tamén unha figura clave no sincretismo relixioso ou no paganismo esotérico, posto que se lle atribúen curacións milagrosas. Aínda que a maioría dos que o veneran son católicos, unha porcentaxe minoritaria non se considera practicante de ningunha relixión.
94ª edición dos Óscar
Gañadores e nomeados
miniatura|dereita|150px|[[Jane Campion, mellor directora.]] miniatura|dereita|150px|[[Will Smith, mellor actor.]] miniatura|dereita|150px|[[Jessica Chastain, mellor actriz.]] miniatura|dereita|150px|[[Troy Kotsur, mellor actor secundario.]] miniatura|dereita|150px|[[Ariana DeBose, mellor actriz secundaria.]] miniatura|dereita|150px|[[Sian Heder, mellor guión adaptado.]] miniatura|dereita|150px|[[Kenneth Branagh, mellor guión orixinal.]] miniatura|dereita|150px|[[Byron Howard, mellor filme animado.]] miniatura|dereita|150px|[[Questlove, mellor documental.]] miniatura|dereita|150px|[[Ryusuke Hamaguchi, mellor filme internacional.]] miniatura|dereita|150px|[[Hans Zimmer, mellor banda sonora.]] miniatura|dereita|150px|[[Billie Eilish e Finneas O'Connell, mellor canción orixinal]] Os nomeados da 94ª edición dos Óscar foron anunciados o 8 de febreiro de 2022, polos actores Tracee Ellis Ross e Leslie Jordan.
José Gregorio Hernández
Sincretismo
Algúns defensores da súa causa como persoa de veneración católica indican que o fervor popular que espertou foi tan forte que os practicantes do esoterismo o converteron nun ídolo curativo e nun éxito comercial; Por exemplo, en Colombia son populares os centros esotéricos fundados en honra a Hernández, a quen chaman Hermano José Gregorio e eles a si mesmos gregorianos.
94ª edición dos Óscar
Gañadores e nomeados
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Patrimonio da Humanidade no Uruguai
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade no Uruguai, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. O Uruguai aceptou a convención o 9 de marzo de 1989, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
José Gregorio Hernández
Sincretismo
Foi precisamente a vinculación de Hernández co esoterismo o que atrasou a aprobación do culto pola Igrexa católica. De feito, indícase que esa é a razón pola que o Vaticano decidiu aprobar o seu culto público, para "descontaminar" o culto a Hernández "socavado" polo esoterismo e as prácticas supostamente máxicas, moitas veces asociadas ao espiritismo e a bruxería.
Homenaxes
miniatura|Busto de José Gregorio Hernández en Isnotú, Trujillo. Varios lugares de Venezuela foron nomeados na súa honra, entre eles o Hospital Xeral Dr. José Gregorio Hernández e a Universidade José Gregorio Hernández. miniatura|225x225px| Escultura de José Gregorio Hernández realizada por Francisco Narávez en 1950, na UCV . Entrada do Instituto de Medicina Experimental.
Cine e televisión
En 1990 producíronse en Venezuela dous telefilmes sobre a súa vida:
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Kyoko Nozaki
Kyoko Nozaki (|野崎 京子|Nozaki Kyōko|) nada o 9 de febreiro de 1964, é unha química xaponesa e profesora na Universidade de Toquio, no Xapón. Está especializada en química orgánica e a súa área de investigación é o deseño de catalizadores moleculares para novos tipos de síntese orgánica e de polímeros. En 2021 foi galardonada nos Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia.
Francisco Lamas Salgado
Francisco Lamas Salgado, nado en Ourense e finado en Buenos Aires, foi un agrarista e xornalista galego.
Traxectoria
miniatura|Coa filla [[Chita Lamas Barreiro|Chita na Granxa Ceres en Ituzaingó, en 1929.]] Militante republicano propietario dunha confeitaría en Ourense. Na primeira década do século XX trasladouse coa famila a Arxentina. Residiron no número 383 da rúa Suipacha de Buenos Aires e pasaban temporadas na Granxa Ceres, en Ituzaingó, a poucos quilómetros da capital, unha moderna explotación agrícola. Foi un dos fundadores da Unión Provincial Orensana en 1913. De ideoloxía anarquista, dende 1917 exerceu como correspondente en O Tio Marcos d'a Portela onde publicou unha serie de colaboracións de carácter agrarista e galeguista. En 1917 participou con Ignacio Ares de Parga na fundación da Asociación Regionalista A Terra, de carácter autonomista, e foi un dos promotores da constitución da Casa de Galicia de Buenos Aires o 31 de outubro de 1918. Colaborou en Acción Gallega
Vida persoal
Casou con Amparo Barreiro e foi pai de catro fillos, entre eles Francisco e Inmaculada Concepción (Chita) Lamas Barreiro, que casou con Ramiro Illa Couto.
Tricocito (algas)
Os tricocitos en algas son células que crecen na parte exterior da estrutura talofítica, a partir das cales crecen pelos. Son frecuentes nalgunhas algas coralinas. En algas como Jania adherens os tricocitos crecen principalmente no verán e o seu crecemento depende da temperatura da auga e das horas de luz diúrna.
Nas algas coralinas os tricocitos orixínanse en meristemos do talo nos cales unha célula se divide en dúas células que non se calcifican e orixinan pelos non calcificados que sobresaen da superficie da alga co núcleo na base e un gran vacúolo. Na maioría das especies estes pelos múrchanse rapidamente. J. Cabioch distingue tres tipos de tricocitos nestas algas: (1) simples, como en Fosliella, na que o tricocito permanece aínda que caia o pelo ; (2) complexos, como en Jania rubens e Metagoniolithon radiatum, nos que o pelo se murcha e o tricocito desaparece, e (3) máis complexos, como en Neogoniolithon notarisii e Parolithon oncodes, nos que os tricocitos se murchan, pero transfórmanse nas chamadas megacélulas, que persisten certo tempo pero non teñen pelos.
Cachotería ciclópea
miniatura|300x300px| [[Cachotería ciclópea, parte traseira da Porta do León, Micenas, Grecia]] A cachotería ciclópea ou cachotaría ciclópea é un tipo de cantería que se atopa na arquitectura micénica, construída con pedras calcaria macizas, encaixadas aproximadamente cunha mínima separación entre as pedras adxacentes e con morteiro de arxila ou sen uso de morteiro. As pedras normalmente parecen sen traballar, pero algunhas poden ser traballadas grosso modo cun martelo e os ocos entre pedras cubertos con anacos máis pequenos de pedra calcaria.
Os exemplos máis famosos de cachotería ciclópea atópanse nos muros de Micenas e Tirinto, e o estilo é característico das fortificacións micénicas. Estilos similares de cantería atópanse noutras culturas e o termo chegou a ser usado para describir a cantería típica deste tipo, como as antigas murallas da cidade de Rajgir.
Definicións actuais
Os muros adoitan estar fundados en camas extremadamente pouco profundas talladas na rocha. "Ciclópeo", o termo normalmente aplicado ao estilo de cachotería característico dos sistemas de fortificación micénicos, describe muros construídos con enormes pedras calcarias sen traballar que están aproximadamente encaixadas entre si. Entre estes penedos, pequenos anacos de pedra calcaria enchen os intersticios. As caras exteriores das pedras grandes poden estar máis ou menos revestidas de martelo, pero as propias pedras nunca son bloques cortados con coidado. As pedras moi grandes son típicas das murallas micénicas de Micenas, Tirinto, Argos, Krisa (en Fócida ) e a Acrópole de Atenas. Nos muros de Midea hai pedras algo máis pequenas, mentres que as grandes laxes de pedra calcaria son características das paredes de Gla. A cantería de pedra cortada só se usa nas portas e arredores, o conglomerado en Micenas e Tirinto e quizais tanto conglomerado como pedra calcaria en Argos.
Definicións obsoletas
Harry Thurston Peck, escribindo en 1898, dividiu a cachotería ciclópea en catro categorías ou estilos, segundo os tamaños, formas, pesos e disposicións. Un primeiro serían os muros de cachotería típicos de Irlanda ou Galiza, no que os ocos de pedras grandes son recheados con pedras menores; outro formado por pedras poligonais que encaixan con grande precisión; outro de distintas formas pero do mesmo peso; e un cuarto de perpiaño de pedras rectangulares.
Aínda que o primeiro e posiblemente segundo e terceiro estilos de Peck se axustan ao que os arqueólogos hoxe clasificarían como ciclópeo, o cuarto agora non se considera ciclópeo. Hai unha descrición máis detallada dos estilos ciclópeos no Proxecto Perseus.
Relatos históricos
miniatura| Diferenza entre perpiaño ou [[cantaría (esquerda) e cachotería ciclópea (dereita), mostrada no rectángulo azul; Porta do León, Micenas, século XIII a. C.]] Pausanias describiu as murallas ciclópeas de Micenas e Tirinto :
Localizacións de estruturas ciclópeas
A entrada dunha cidadela micénica na Idade do Bronce, Porta do León. Demostraba a monumentalización acontecida en Grecia e mostrou o poder da cidadela.
Ademais das murallas de Tirinto e Micénicos, outras estruturas ciclópeas inclúen algunhas tumbas de colmeas en Grecia e as fortificacións de varios sitios micénicos, o máis famoso en Gla.
En Chipre, o sitio arqueolóxico de Kition, na actual Larnaca, revelou murallas ciclópeas. Na antiga cidade de Rājagṛha (agora Rajgir, Bihar, India), pódense ver muros ciclópeos.
Tamén se describe o Nuraghe de Cerdeña da Idade do Bronce construído en cachotería ciclópea, así como algunhas das construcións da cultura Talaiot que abundan en Menorca e presentes en menor medida en Mallorca.
Unha das máis grandes e menos coñecidas é a "acrópole" de Alatri, a unha hora ao sur de Roma. Tamén parece ter un portal no que brilla o sol do solsticio de verán e algúns pensan que tamén ten outros puntos de significado astronómico. Pénsase que é o segundo máis grande de Europa despois de Atenas.
En Italia, a cachotería poligonal é particularmente indicativa da rexión do Lacio; estudosos como Giuseppe Lugli realizaron estudos da técnica. Algúns sitios notables que teñen muros de fortificación construídos con esta técnica inclúen Alatri, Alba Fucens, Boiano, Circeo, Cosa, Norba, Palestrina, Terracina, Signia e Santa Severa.
Miłość do kwadratu
Miłość do kwadratu é un filme polaco de 2021 dirixido por Filip Zylber. Foi escrito por Wiktor Piątkowski e Marzanna Polit, e está protagonizado por Adrianna Chlebicka, Mateusz Banasiuk e Mirosław Baka. O filme está ambientado en Varsovia, Polonia, e conta a historia dun popular xornalista que se namora dunha modelo que ten unha dobre vida. Estreouse o 11 de febreiro de 2021 a través de Netflix.
Karl Pribram
Karl Harry Pribram, coñecido como Karl H. Pribam ou Karl Pribram, nado en Viena o 25 de febreiro de 1919 e finado o 19 de xaneiro de 2015, foi un médico e académico austríaco, profesor de psiquiatría e psicoloxía en varias universidades americanas, entre elas a Universidade de Stanford e a de Georgetown.
Traxectoria
Os seus estudos máis importantes refírense ao cerebro humano e ao sistema nervioso: en particular, axudou a definir a natureza do sistema límbico e a relación entre este e a cortiza frontal.
É coñecido principalmente por desenvolver, en colaboración co físico David Bohm, o chamado "modelo holográfico do cerebro da función cognitiva", que el chamou "modelo holonómico do cerebro" e tamén coñecido como "modelo holográfico de Pribram e Bohm" ou como " paradigma holográfico".
Con este modelo, Pribram teorizou que a información, e polo tanto tamén os recordos, almacenados no noso cerebro non están "rexistrados" nas neuronas, senón que son o resultado de patróns de ondas interferentes, explicando así a capacidade do cerebro para almacenar unha enorme cantidade de información nun espazo relativamente pequeno.
Durante as décadas de 1940 e 1950, Pribram contribuíu ao estudo e comprensión do papel dos ganglios basais na organización das emocións e motivacións. Tamén descubriu os sistemas sensoriais da zona do cerebro chamado córtex asociativo sensorial (tamén chamado córtex cerebral posterior ou córtex de asociación), e mostrou como funcionan estes sistemas para organizar as eleccións que facemos entre os estímulos sensoriais, e non só para a detección dos propios estímulos.
Campo de Eiró, Pereiras, Mos
Campo de Eiró é un lugar da parroquia de Pereiras, no concello pontevedrés de Mos, na comarca de Vigo.
Ponte de Cruzul
dereita|miniatura|Ponte de Cruzul en 2017. dereita|miniatura|Ponte de Cruzul en 2022. dereita|miniatura|Ponte de Cruzul en 2022.
A ponte de Cruzul atravesa o río Narón na parroquia Cruzul (Becerreá). Foi construída a finais do século XVIII como parte do camiño real da Coruña, proxectado no plan de Carlos III de España de crear unha red de camiños reais en España. De estilo neoclásico, está considerada a primeira obra de enxeñaría civil moderna, de capital importancia para as comunicacións de Galicia co resto de España. Forma parte dun espazo natural catalogado pola rede Natura 2000, e solicitouse a súa declaración como Ben de Interese Cultural. Situado á altura do km 465 da antiga estrada N-VI, a súa titularidade corresponde ao Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana.
Características
É unha construción de pedra calcaria, de 29 metros de altura e 93 metros de lonxitude, cunha calzada de 8 metros de ancho e tres arcos semicirculares de 12 metros de diámetro, con dovelas tamén de pedra calcaria. Os seus dos piares centrais teñen unha sección rectangular de 4 por 8,5 m rematados por unha imposta que corre ao longo de toda a ponte. Unha segunda imposta superior marca o perfil da calzada. Catro monólitos cun corpo piramidal marcaban os extremos da ponte, mais só se conservan tres. Os planos orixinais da ponte foron depositados no Arquivo Xeral de Simancas en 1765.
Concepto e deseño
O Real decreto de 10 de xuño de 1761 de Carlos III estableceu crear en España unha rede radial de camiños reais solidamente construídos, empezando polos que van da capital a Valencia, Andalucía, Cataluña e Galicia. Tras unha serie de diverxencias e ata enfrontamentos entre o capitán xeneral de Galicia, Carlos Francisco de Croix, e o marqués de Esquilache, ministro de Facenda, o marqués de la Ensenada optou por nomear o enxeñeiro francés Carlos Lemaur encargado da dirección do camiño de Astorga a Galicia en 1763, en substitución do enxeñeiro José Crane. Lemaur encargouse do camiño real ata o seu cesamento e substitución por Baltasar Ricaud en 1769. Desde o inicio do proxecto, Lemaur mantivo fortes discrepancias co capitán xeneral de Galicia polo trazado do camiño, xa que decidiu facelo coincidir co da calzada romana (unha das rutas de Antonino) que acababa de descubrir, a que partía de Astorga cara a Lugo e Betanzos, o que abarataría custos. As obras empezaron entre 1776 e 1778, e non se sabe con exactitude cando terminaron, mais asúmese que foi antes de finalizar o século.
Guerra da Independencia
A ponte está documentada na invasión napoleónica de Galicia en 1809, e aparece citada nas Proezas de Galicia, explicadas baxo la conversación rústica de los dos compadres Chinto y Mingote, de Xosé Fernández Neira. Na ponte houbo episodios de resistencia, e os guerrilleiros fixéronse con máis de mil fusís que os soldados franceses esconderan xunto a ela. Algúns dos canóns deses fusís foron utilizados como tubos de desaugadoiro nas casas da contorna. Tamén se conserva un manocrito do capitán francés Gérard, conservado por Fernando Gabriel Fernández, de Vilar de Ousón, onde relata que pretendía transportar armas a un continxente destacado en Astorga xunto cun retén de reforzo, mais tivo que deterse en Cruzul por mor dun temporal de neve. Está tamén documentado o enfrontamento da veciñanza na ponte cando o xeneral Pedro Caro y Sureda chamou á mobilización cando xa se expulsaran as tropas francesas.
A importancia e o prestixio da ponte de Cruzul queda patente en varias representacións publicadas no século XIX. En 1809 aparece no libro de Adam Noel Letter from Portugal and Spain, editado en Londres, que relata como o xeneral inglés John Moore, camiño de Lugo tras pernoctar nas Nogais, chegou a Cruzul cando os franceses preparaban a voladura da ponte. Existe outra lámina do século XIX que representa a retirada do exército inglés pola ponte de Cruzul, perseguido polos franceses. Tamén aparece no Semanario pintoresco español do 21 de abril de 1850. O fotógrafo Jean Laurent fotografouna para o seu catálogo de 1867 entre os exemplos de obras civís españolas que Lucio del Valle escolleu mostrar na Exposición Universal de París de 1867.
A estrada á que daba servizo a ponte quedou enmarcada, como camiño real, entre as seis estradas radiais que comunicaban Madrid coas distintas capitais de provincia e as principais aduanas. Como elas, pasou a denominarse «estrada xeral» en 1851 (por diante das demais estradas clasificadas en transversais, provinciais e locais) para as cales o Estado asumía integramente os gastos de construción e mantemento. A lei de 1857 e o Plan xeral de estradas establecido polo Real decreto de 7 de setembro de 1860 confirmaron esta clasificación mudando os nomes por estradas de primeira, segunda e terceira orde.
En 1940 o Plan Peña, coñecido así polo ministro de Obras Públicas Alfonso Peña Boeuf, clasificou as estradas en nacionais, comarcais e locais, e estableceu unha sistematización da nomenclatura das estradas, adquirindo os códigos identificativos aínda en vigor. A estrada de Madrid á Coruña foi nomeada N-VI. O vial mantivo o seu trazado orixinal na rexión ata que se finalizaron as obras previstas polo Plan de accesos a Galicia de 1970. No verán de 1987 rematouse o novo viaduto de Cruzul, e en 1988 inaugurouse o tramo da N-VI As Nogais-Becerreá, relegando a antiga N-VI e a ponte de Cruzul a un uso local.