cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Radio-televizija Srbije
Como Radiotelevisión de Belgrado
Radio Belgrado comezou a emitir de forma regular o 24 de marzo de 1929. A televisión nacería tres décadas despois, cando a República Federal Socialista de Iugoslavia autoriza o investimento e creación de Televisión de Belgrado, dentro da Radiotelevisión de Iugoslavia. En febreiro de 1958 formouse, da unión dos 2 medios, a Radiotelevisión de Belgrado (RTB).
O 23 de agosto de 1958 comezan as emisións da televisión de Belgrado coa emisión dos informativos (Dnevnik), comezando as súas emisións desde o edificio da Feira de Belgrado. Durante os primeiros anos TV Belgrado fíxose popular entre o público grazas ás súas series e concursos A partir de 1970 todo o territorio serbio recibiría o sinal de RTS, e un ano despois comezarían como emisores independentes as cadeas de Novi Sad e Pristina, o cal levou a que a zona serbia tivese unha segunda canle, emitindo en cor e a diario PAL, a partir de 1972. Posteriormente, tería unha terceira canle para 1989.
A RTS tamén lanzou as súas emisións vía satélite para Europa a través do satélite Eutelsat.
Como Radiotelevisión de Serbia baixo Milošević (1989-2001)
miniatura|Edificio de RTS esnaquizado tralos [[Bombardeo da OTAN sobre Iugoslavia|bombardeos da OTAN sobre Belgrado en 1999.]] Coa chegada ao poder de Slobodan Milošević e co cese da Radiotelevisión Iugoslava trala disgregación da Antiga República, decídese unir en 1992 as cadeas de Belgrado, Pristina e Novi Sad para crear a nova Radiotelevisión Serbia (RTS), de titularidade estatal. Durante esa época produciríanse varios avances como a implantación do teletexto, a creación do departamento gráfico, ou as emisións por satélite de RTS para América.
Con todo, a cadea entrou nunha forte crise de credibilidade debido á utilización do Ente por parte do Goberno tralo paso a compañía estatal, motivo polo que moitos dos antigos traballadores foron despedidos e outros marcharon ás novas cadeas de radio e televisión privadas como Pink TV. Durante ese período, denunciouse o uso partidista do Ente Público, especialmente dos seus informativos, e as críticas aumentaron con motivo da Guerra de Kosovo e o feito de que a radiotelevisión pública convertésese no único medio autorizado para emitir informativos debido á censura militar aplicada no país.
A crise alcanzou o seu punto máis álxido cando a OTAN bombardeou na madrugada do 22 ao 23 de abril de 1999 os estudos da cadea en Belgrado, causando 16 mortos e varios feridos. Tres anos despois o director da cadea durante ese período, Dragoljub Milanović, foi condenado a 10 anos de prisión por obrigar aos traballadores da cadea a permanecer nos estudos malia coñecer que estes serían bombardeados. Tamén se destruíron varios repetidores en todo o país, polo que a cadea tivo serias dificultades para emitir.
O 5 de outubro de 2000 a xente tomou, durante a revolución que derrocaría a Milošević do poder, os estudos da Radiotelevisión Serbia, causando varios destrozos no edificio que ata dificultaron as súas emisións durante uns días, e botando á cúpula directiva da cadea. Durante uns días denominouse á cadea como Novi RTS (Nova RTS) logo da detención de Milošević.
Radiotelevisión de Serbia na actualidade (2001-Hoxe)
240px|esquerda|miniatura|[[Marija Šerifović, gañadora do Festival de Eurovisión 2007 por Serbia.]] Logo da caída de Milošević, o Ente Público enfrontouse a un período de cambio no que tamén se intentou lavar a súa imaxe fronte aos espectadores. En primeiro lugar, reformando os servizos informativos. Despois, e de acordo co novo plan de radiotelevisión, as emisoras de Novi Sad e Pristina abandonarían o Ente Público RTS para volver ser canles independentes. Isto significou tamén un expediente de regulación de emprego no que máis de 800 traballadores perderon os seus postos de traballo. Para rematar, engadiuse a área historiográfica para recuperar todos os arquivos danados pola guerra ou pola censura.
En 2001 a RTS Serbia ingresa xunto coa RTCG de Montenegro na UER. Co seu ingreso estaban todos os países balcánicos pertencentes á antiga Iugoslavia.
En 2006 o Ente Público sufriu varios cambios importantes: tras outorgarse de xeito oficial en abril as concesións de TV Privada (aínda que estas xa emitían por cable ou de forma alegal), a RTS decidiu pechar a súa terceira canle de televisión "3K RTS", e tamén se dividiu o Ente en 2 entidades autónomas: por unha banda o Servizo Público de Serbia, xa existente, e por outro o Servizo Público de Vojvodina, con sede en Novi Sad e orixes na antiga Radiotelevisión de Novi Sad. A división enmárcase dentro dun período de transición de "emisora estatal" a "cadea pública".
En 2008 a RTS encárgase de organizar o festival de Eurovisión trala vitoria do seu representante, Marija Šerifović, con "Molitva" no anterior festival celebrado en Helsinqui, Finlandia. Durante 2008 a cadea investiu en novas tecnoloxías, converténdose na primeira cadea do país en transmitir en alta definición. Ademais mellorou a súa páxina web e adquiriu os dereitos sobre as series da cadea HBO en Serbia.
Radio
Durante 65 anos ata 2010 existía unha cadea de radio chamada RTS Ninš.
Televisión
miniatura|Estudos de RTS.
Radio-televisión de Serbia tamén tivo desde 1989 ata 2006 a terceira cadea de televisión 3K/RTS que emitía unha programación deportiva e musical, pero do mesmo xeito que noutros países balcánicos como Croacia, a RTS acabou coa cadea en beneficio da implementación da televisión privada en Serbia. Outras cadeas de TV defuntas de RTS son: RTS Priština, RTS-TVNS Plus e 3P (xunto coa radiotelevisión de Voivodina).
As canles de RTS poden seguirse en vivo a través de Internet
1822
América
miniatura|esquerda|200px|Sucre, vencedor en Pichincha
Outros
Historia ano a ano
Rastrexos Project
Rastrexos Project é un grupo galego de música folk, creado en 2011. A súa música esta marcada pola fusión de ritmos africanos, latinos, brasileiros, galegos…
Campomarzo, Abades, Silleda
Campomarzo é un lugar da parroquia de Abades no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 20 habitantes, 12 homes e 8 mulleres. Isto supón unha perda de habitantes en releción ao ano 2000.
Hannah Montana
Hannah Montana é unha serie de televisión estadounidense creada por Michael Poryes, Richard Correll e Barry O'Brien que se emitiu en Disney Channel durante catro tempadas entre o 24 de marzo de 2006 e o 16 de xaneiro de 2011. Coproducida por It's a Laugh Productions e filmada en Hollywood, xunto con That's So Raven foi un dos programas máis exitosos da cadea e a súa banda sonora foi un dos discos máis vendidos en 2006.
O 10 de abril de 2009 estreouse un filme baseado na serie, Hannah Montana: The Movie.
Sinopse
A serie trata de Miley Stewart, interpretada por Miley Cyrus, unha estudante adolescente de catorce anos que vai vivir a Malibú co seu irmán máis vello, Jackson (Jason Earles) e seu pai Robby (Billy Ray Cyrus), compositor de música. Miley leva unha vida paralela pola noite como Hannah Montana, famosa cantante pop que oculta a súa identidade real ó publico, a non ser ós seus amigos íntimos, Lilly e Oliver, e á familia. Con todo, malia as vantaxes da fama, o que quere en realidade Miley é vivir unha vida como a de calquera rapaza da súa idade.
Ángel Rama
Ángel Antonio Rama Facal, nado en Montevideo o 30 de abril de 1926 e finado en Madrid o 27 de novembro de 1983, foi un escritor uruguaio considerado un dos principais ensaístas e críticos latinoamericanos.
Traxectoria
Era o segundo fillo dunha parella de emigrantes galegos, Manuel Rama e Carolina Facal, naturais de Cores (Ponteceso) e Traba (Coristanco), respectivamente. . O seu pai abandonou España para evitar o servizo militar. O seu irmán máis vello foi o historiador, sociólogo, avogado, xornalista e profesor Carlos Manuel Rama.
Obra
A súa obra refírese a literatura proveniente de practicamente todas as rexións do continente americano así como de diferentes períodos históricos. "En ese sentido [...] pensó e imaginó la cultura de los países latinoamericanos como una totalidad." Rama foi membro da chamada «Generación del 45» o «Generación Crítica». Tres dos seus libros de crítica literaria máis importantes son Rubén Darío y el modernismo (1970), Transculturación narrativa en América Latina (1982), e La ciudad letrada (1984).
Faleceu xunto á súa esposa Marta no accidente do Voo 011 de Avianca, cando se dirixía ao Primeiro Encontro da Cultura Hispanoamericana en Bogotá. No accidente, acontecido no Aeroporto de Madrid-Barajas faleceron tamén os escritores Jorge Ibargüengoitia e Manuel Scorza, e a pianista catalá Rosa Sabater.
Torre Ostankino
miniatura|250px|Torre Ostankino.
A Torre Ostankino (en Останкинская телебашня), situada en Moscova, capital da Federación Rusa, é con 537 metros de altura a torre de telecomunicacións máis alta de Europa e a segunda do mundo, sendo só superada pola Torre CN de Toronto, no Canadá. Entre as construcións en xeral, é a terceira máis alta, sendo a primeira o rañaceos Burj Dubai.
Incendio
miniatura|200px|Incendio da Torre Ostankino no ano [[2000. ]]
O 27 de agosto de 2000 ocorreu un grande incendio na torre que se iniciou a unha altura de 460 metros e no que arderon tres pisos completamente. Durante a extinción do lume finaron tres persoas. Decenas de cables que sosteñen o edificio rompéronse pola calor, pero a pesar disto a torre resistiu en pé. Máis tarde estes cables foron repostos. Actualmente a súa reconstrución está paralizada, e por razóns técnicas non se instalou un elevador adicional. O 25 de maio de 2007 a torre incendiouse outra vez, porén este incendio non tivo consecuencias tan serias como o do ano 2000. Todas as persoas que estaban no interior da torre foron evacuadas e o lume foi extinguido sen problemas.
Restaurante
O restaurante O sétimo ceo atópase a unha altura de 328 metros e ocupa uns tres pisos. Ten forma circular e xira sobre o seu eixo cunha velocidade de entre unha e tres voltas por hora. En toda a súa historia, o restaurante e a plataforma de observación recibiron máis de 10 millóns de visitas. Na actualidade a plataforma de observación está reparada e desde o 7 de abril do ano 2009 realízanse excursións para grupos organizados. Porén o restaurante permanece pechado.
Bandeira
Ata o ano 1991 a bandeira da Unión Soviética estaba situada na parte superior da torre. O 12 de xuño de 2009, coincidindo co Día de Rusia izouse unha bandeira de Rusia de 2,5 metros de ancho e 5 de largo.
Ballico
O ballico (Lolium perenne), coñecido tamén co termo inglés galeguizado raigrás (do inglés: ryegrass, literalmente "herba centeo"), é unha gramínea perenne de importancia na creación de céspedes e na produción de forraxes en lugares de clima temperado e subtropical. thumb|240px|Detalle das [[Lígula (botánica)|lígulas.]] thumb|240px|[[Aurícula (botánica)|Aurículas.]] thumb|240px|Ilustración.
Descrición
Talos de até 90 cm, coas follas, de cor verde escura e brillante, son enteiras ou bilobadas, con limbo de até 18 cm de lonxitude; estriadas e con nervio central marcado. A inflorescencia está composta por espigas sésiles alternadas a esquerda e dereita dun eixo central. As espículas están dispostas xuntas, con 3 - 10 flores cuxa pálea é tan longa como a lema. Como na maior parte das gramíneas, a reprodución pode ser por sementetes ou por mouteiras.
Distribución e hábitat
De distribución circumboreal. É orixinaria de Europa e norte de África. É a gramínea pratense sementada máis utilizada na Península Ibérica. Foi introducida en América do Sur, Australia e Nova Zelandia. É un hemicriptófito que habita céspedes, xardíns e pastos húmidos e antropizados. Dáse en zonas temperadas. Os seus rendementos oscilan en torno a 10-12 t/ha no primeiro ano, e 8-10 t/ha en anos seguintes tendo unhas condicións favorábeis.
Importancia económica e aproveitamento forraxeiro
Ten o potencial de producir gran cantidade de biomasa de boa calidade e apetecíbel para o gado, mais necesita solos con niveis altos de fertilidade e é sensíbel á seca e ao exceso de auga.
Téñense desenvolvido centos de cultivares para adaptalos a diferentes zonas de produción. A maioría dos cultivares neozelandeses conteñen coma hóspede ao fungo endófito Neotyphodium lolii, que non causa dano á planta, mais produce alcaloides que poden afectar ao gado e tamén ao insecto Listronotus bonariensis, considerado unha praga da cultura.
Pode producir hematuria (presenza de sangue nos ouriños) no gado por exceso de proteína e alongamento do intervalo entre paristallos.
Ten unha elevada produtividade, precocidade e calidade nutritiva. Se se sementa no outono o primeiro aproveitamento se produce antes de que remate o ano. En áreas de inverno suave, a mediados de marzo pode realizarse a seguinte seitura. Produción estival practicamente nula. Está xeralmente asociada co trevo branco (Trifolium repens L.)
Taxonomía
Lolium perenne foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 83. 1753. Lolium : nome xenérico dado por Virxilio a unha maleza problemática. perenne: epíteto latino que significa "perenne".
Monan Patera
Monan Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 113 kms de diámetro e está situado a 19,72° N 105,39° O. O nome de Monan provén da mitoloxía brasileira, onde Monan era un deus que destruíu o mundo con lume e inundación, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1997.
Monan Patera ten unha depresión en forma de verme bastante peculiar ó norte dos contrafortes da alongada montaña Monan Mons, ó sur da cal está Ah Peku Patera. Ó leste está o centro eruptivo de Amirani, e o norte está Skythia Mons. Cara o leste está Gish Bar Patera, Gish Bar Mons, e Estan Patera. Monan Patera ten unhas marxes norte e sur moi semellantes que indican que podería terse formado coma unha cunca e que despois sería recuberta de lava.
Pereza
Pereza foi un grupo musical madrileño de rock español.
Traxectoria
Rubén Pozo Prats e José Miguel Coello Torres, coñecidos artisticamente como Rubén e Leiva, os seus compoñentes, gravaron xa cinco discos: Pereza, Algo para cantar, Animales, Los amigos de los animales (un disco recompilatorio publicado no 2006 no que se inclúen algúns dos seus mellores temas, e no que colaboraron artistas coma de Amaral, Bunbury ou Ariel Rot) e Aproximaciónes, publicado en agosto de 2007. Pulicaron tamén dous DVD: no primeiro, Algo para encantar inclúense os videoclips do seu disco anterior Algo para cantar e algúns temas en directo, e Barcelona, un DVD cun concerto en dita cidade acompañado dun CD titulado Rarezas, no que dan a coñecer temas inéditos desde o inicio da banda.
Ecballium
Ecballium é un xénero monoespecífico de plantas herbáceas perenne da familia das cucurbitáceas. Unha das características que o diferenza do resto de xéneros da familia é a ausencia de gabiáns.
As súas flores son unisexuais, solitarias as femininas e en acios auxiliares as masculinas. O froito, en forma de pequeno cogombro, guinda de súpeto e nun estoupido as sementes cando se desprende do pedúnculo.
Especie
Todas as outras especies descritas son meros sinónimos
Rexistro Civil
O Rexistro Civil é un organismo administrativo ou servizo público, encargado de deixar constancia dos feitos ou actos relativos ó estado civil das persoas naturais, así como outros que as leis lles encomenden.
No Rexistro Civil inscríbense os nacementos, a filiación, o nome e apelido das persoas, os falecementos reais ou presuntos, os matrimonios. Así mesmo, pode corresponderlle, segundo o país, o rexistro das gardas, a patria potestade, as emancipacións, as nacionalizacións, os antecedentes penais e os vehículos que usen matrículas.
Os rexistros civís creáronse, primeiramente, en Francia no século XVIII, e logo a partir do século XIX, a súa existencia estendeuse ó resto do mundo como parte do proceso secularizador do Estado, por mor da separación da Igrexa e o Estado e o ditado de leis laicistas (ou laicas).
Rexistro Civil en España
En España, o Rexistro Civil é levado polos Xulgados de Primeira Instancia, ou, naquelas localidades onde os haxa, polos Xulgados de Paz. Administrativamente depende da Dirección Xeral dos Rexistros e do Notariado, pertencente ao Ministerio de Xustiza.
Covas, Abades, Silleda
Covas é un lugar da parroquia de Abades no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 15 habitantes, 7 homes e 8 mulleres. Isto supón unha perda de habitantes en releción ao ano 2000.
Primeira guerra púnica
miniatura|300px|Principais batallas da primeira guerra púnica.
A primeira guerra púnica foi un conflito trabado entre -264 e -241 que opuxo Cartago á República de Roma, as maiores potencias da rexión do Mediterráneo da época. Foi a primeira de tres guerras entre os dous pobos, todas vencidas polos romanos. As baixas e consecuencias económicas do enfrontamento foron moi altas para ambas as partes.
Antecedentes
A mediados do século -III, Roma era xa unha forza militar que dominaba toda a Península itálica, mediante guerra ou por alianzas con outras cidades, coma as cidades da Magna Grecia, colonias gregas na península italiana, sendo Taranto a máis importante, que se renderon a Roma tralo fracaso da guerra coa que Pirro, rei de Epiro, prestou axuda ás cidades de influencia grega.
miniatura|350px|Cartago antes da primeira guerra púnica.
Cartago era unha potencia comercial e marítima no Mediterráneo, con portos no norte de África, Península Ibérica e Sicilia. A cidade púnica e Siracusa tiñan unha rivalidade histórica pola proximidade e pola pretensión de ambas de dominar Sicilia.
En -288, unha compañía de mercenarios itálicos que loitara por Siracusa contra Cartago, os mamertinos, atacou a cidade de Messina, ata entón en poder de Siracusa, matando todos os homes e facendo das mulleres as súas esposas. Os mamertinos dominaron o Estreito de Messina que separa o sur de Italia da illa, dominando algunhas das rutas comerciais máis importantes da rexión. O éxito da ocupación incentivou unha rebelión semellante na cidade romana de Rhegium, na outra beira do Estreito de Messina que só foi controlada dez anos despois, en -270.
Asumindo o poder de Siracusa en -270, Hierón II decidiu reconquistar Messina e cercou a cidade. Acuados, os mamertinos pediron axuda asemade a Roma e a Cartago. Cartago viu no pedido de axuda unha oportunidade de prexudicar a Siracusa e aumentar o seu poder en Sicilia e así respondeu enviando tropas.
A pesar dos mamertinos seren itálicos, os romanos quedaron dubitativos a axudalos contra Siracusa, sobre todo por sufriren en Rhegium un conflito semellante contra mercenarios, pero temían un aumento do poder de Cartago na súa veciñanza.
Kłodzko
miniatura|400px|Ponte gótica no centro da cidade.
Primeira guerra púnica
Antecedentes
Cando Roma decidiu axudar os mamertinos, Cartago xa dominaba Messina, pero os mercenarios preferiron entregar o poder aos romanos. Enfurecida, Cartago aliouse a Hierón contra a nova ameaza ao seu poder en Sicilia: os romanos.
Kłodzko
Kłodzko (en alemán:Glatz) é unha cidade de Polonia, no voivodato de Baixa Silesia.
Primeira guerra púnica
Antecedentes
Dunha guerra que tiña que ver co control dunha cidade nas mans de mercenarios, pasouse a un conflito entre as maiores forzas da rexión do Mediterráneo.
Kłodzko
Kłodzko foi a capital do condado de Kłodzko, e desde 1975 a 1998 formou parte do antigo voivodato de Wałbrzych.
Massaua
miniatura|220px|Porto de Massaua. Massaua (ምጽዋዕ en tigriña; مصوع en árabe), é unha cidade de Eritrea, capital do distrito homónimo, na rexión de Semenawi Keyih Bahri (Costa Norte do Mar Vermello).
Kłodzko
Con 28 148 habitantes (2007), Kłodzko é o principal centro comercial, así como un importante nó de comunicacións e centro turístico da zona.
Polos seus monumentos históricos denomínase ás veces como a "Pequena Praga" (en polaco, Mała Praga; en alemán, Klein-Praga).
Massaua
Foi a capital da Eritrea italiana de 1890 a 1897.
Kłodzko
Cultural e tradicionalmente bohemia, administrativamente foi unha parte da Silesia prusiana desde 1763, e de Alemaña até 1945.
Massaua
Xurdida de dúas illas, Massaua e Taulud, está unida a terra firme por dúas presas.
Primeira guerra púnica
Os primeiros combates en Sicilia
A pesar de estaren cercados por dous fortes inimigos, os romanos comandados polo cónsul Apio Claudio atacaron e venceron primeiro as tropas de Siracusa, e logo as de Cartago, forzándoas a abandonaren e fuxiren en desorde. Co éxito e a ida de novas tropas baixo mando do novo cónsul Manio Valerio Mesala os romanos atacaron e cercaron Siracusa, forzando a Hierón a cambiar de perfil no conflito, aliándose Roma contra Cartago en -263.
Massaua
A poucas millas de distacia das illas do porto de Massaua encóntrase a illa Dahlak caracterizada por un ambiente natural virxe; está o suficientemente cerca como para chegar a ela facilmente cos sambuquis (antigos barcos de pesca locais).
Primeira guerra púnica
Os primeiros combates en Sicilia
miniatura|Agrigento, Roma e Cartago.
Kłodzko
Xeografía
Kłodzko está situada ao suroeste de Polonia, nun val dos Sudetes, bañada polo río Nysa Kłodzka, afluente do Oder.
Licor 43
Licor 43 é un licor de fabricación española.
Primeira guerra púnica
Os primeiros combates en Sicilia
Coa situación desfavorábel, Cartago pasou a utilizar exércitos mercenarios e concentrou a súa forza na cidade de Agrigento, principal cidade de Sicilia so o seu dominio. En -262 Roma comezou un gran e lento cerco á cidade. Aníbal Grisco, o comandante das tropas cercadas, pediu reforzos e mantementos a Cartago e Hannón foi enviado con tropas e elefantes para axudalo. Hannón conseguiu significativas vitorias atacando as liñas de auxilios do exército romano, pero debido á situación e fame e desercións nas tropas de Grisco que continuaban cercadas, Hannón tivo que partir para unha batalla contra as tropas principais de Roma. A batalla de Agrigento terminou con vitoria dos romanos, a pesar de que Grisco conseguiu fuxir coa maior parte das súas tropas, abandonando a cidade aos inimigos.
Licor 43
Características
Contén un 31% de volume de alcol, é de textura espesa e de cor amarelento. Confecciónase con zumes de froitas. De feito, o nome de 43 procede dos 43 ingredientes cos que se fai o licor, entre eles vainilla e outras especias.
Primeira guerra púnica
Primeiras batallas navais
Trala vitoria en Agrigento, Roma pasou a controlar gran parte do territorio de Sicilia, porén Cartago continuaba a dominar os mares, atacando as cidades costeiras aliadas a Roma e dificultando a chegada de reforzos e auxilios. Con iso Roma decidiu empezar a producir unha frota marítima.
Licor 43
Características
Adoita beberse acompañado con xeo, e normalmente mesturado con algún refresco, normalmente laranxa, cola ou lima.
Primeira guerra púnica
Primeiras batallas navais
Ata o principio da guerra Roma non posuía ningunha experiencia naval, pero coa axuda das cidades gregas so o seu dominio, Roma produciu unha frota de 100 quinqueremes e 20 trirremes, a partir de barcos capturados de Cartago.
Kłodzko
Xeografía
Esténdese por unha superficie de 24,84 km².
Primeira guerra púnica
Primeiras batallas navais
A primeira batalla naval foi trabada próxima ás illas Lípari e rematou coa derrota das inexpertas forzas romanas. Pouco despois nunha batalla maior (Batalla de Mylae) os romanos acadaron a súa primeira vitoria naval, baixo o mando do cónsul Gaio Duilio, que pasou a ser considerado coma un heroe en Roma. Esa e as demais vitorias romanas na fase inicial da guerra débense en gran parte a un novo dispositivo que pasou a equipar os barcos romanos: o corvus. O corvus era unha especie de ponte que os romanos prendían nos barcos inimigos ao achegárense, e así tomaban o barco, utilizando a súa superioridade no combate home a home. Con esa táctica Roma acabou co dominio marítimo de Cartago, vencendo nas batallas de Sulci (-258) e Tyndaris (-257).
Kłodzko
Xeografía
Segundo o censo de 2007 tiña 28 148 habitantes, o que fai unha densidade de poboación de 1 133 hab/km².
Primeira guerra púnica
Primeiras batallas navais
miniatura|300px|Batalla de Ecnomo.
En -256 unha gran forza con preto de 330 barcos foi montada so o mando dos cónsules Marco Atilio Régulo e Lucio Manlio Vulso para invadir o Norte de África. Cartago, consciente desta ameaza, enviou a súa frota para impedir o ataque. Os xenerais Hannón e Hamílcar (coñecidos polas súas accións en Agrigento e Paropus) foron postos ao mando da frota de Cartago. Cando esas dúas forzas se enfrontaron ao sueste de Sicilia na batalla de Ecnomo, a maior batalla naval da antigüidade, a frota romana saíu vitoriosa, podendo seguir para atacaren os territorios de Cartago na África.
Kłodzko
Xeografía
miniatura|centro|800px|Panorámica de Kłodzko.
Massaua
A cidade tiña 39 758 habitantes segundo o censo de 2007.
Primeira guerra púnica
Combates na África
Trala batalla gran parte da forza romana volveu con Lucio para Roma ou para Sicilia, deixando a Régulo con 15 mil homes na África. Régulo avanzou atacando cidades menores. Cartago mandou un exército para afrontalo cando cercaba Adys. A batalla de Adys foi gañada polos romanos, o que fixo que Cartago tentase un acordo de paz cos invasores. Porén as condicións impostas polos romanos foron tan severas que o acordo non foi concretado.
Massaua
Localización: as rexións de Eritrea
miniatura|220px|Mapa das rexións de Eritrea.
Kłodzko
Idade media
Desde principios do século XII, Polonia e Bohemia disputan a vila. En 1114, o duque bohemio Sobieslao I incéndiaa. Segundo o tratado de paz asinado en 1137, o duque Boleslao III renuncia ás súas pretensións sobre Kłodzko.
Massaua
Localización: as rexións de Eritrea
Eritrea está dividida en seis rexións administrativas, subdivididas á súa vez en provincias e entidades locais. As seis rexiónes son as seguintes:
Primeira guerra púnica
Combates na África
Sen acordo Cartago contratou o xeneral mercenario espartano Xantipo para organizar a súa defensa contra as lexións romanas. Xantipo enfrontouse a Régulo na batalla de Tunis, onde os romanos sufriron unha pesada derrota.
Kłodzko
Idade media
Contra 1250, Kłodzko recibiu os privilexios urbanos (dereito de Magdeburgo). En 1278, pasa ás mans dos Piastas e foi incorporada por Henrique IV o Xusto ao ducado de Wrocław.
Massaua
Localización: as rexións de Eritrea
No mapa, na rexión Semenawi Keyih Bahri (Costa Norte do Mar Vermello), pódese ver o arquipélago das illas Dahlak.
Kłodzko
Idade Moderna e Contemporánea
En 1526, Kłodzko pasa a ser un feudo dos Habsburgo. Decontado, a cidade, entón co nome de Glatz, reemprende o seu crecemento.
Primeira guerra púnica
As tempestades de -255 e -253
Ao saber da derrota en Tunis, Roma enviou a súa frota para rescatar os sobreviventes. Cartago tentou impedilo, pero foi derrotada na batalla naval de Hermaeum. Porén, no retorno a Sicilia, unha tempestade destruíu a maior parte desa frota (case 300 barcos destruídos).
Kłodzko
Idade Moderna e Contemporánea
Durante a Guerra de sucesión austríaca, a cidade cambia varias veces de mans. Finalmente foi conquistada polos prusianos en 1743 e anexionada a Prusia en 1763.
Primeira guerra púnica
As tempestades de -255 e -253
Debido á traxedia, Roma tivo que construír unha nova frota decontado. Esa frota foi mandada para Sicilia, onde conquistou a cidade de Panormo, a máis importante baixo o dominio de Cartago.
Kłodzko
Idade Moderna e Contemporánea
En 1807, despois dun longo sitio, foi conquistada polos franceses. Despois da caída de Napoleón, Glatz volve a Prusia. A cidade permanece unida ao resto de Alemaña por unha liña de ferrocarril. Nesta época viviu na cidade o científico e aventureiro Wilhelm Hemprich.
Primeira guerra púnica
As tempestades de -255 e -253
Trala vitoria, parte da frota foi para África, onde atacou algunhas cidades, pero no retorno foi novamente sorprendida por tempestades, perdendo preto de 150 barcos.
Kłodzko
Idade Moderna e Contemporánea
A finais do século XIX, a actividade turística comeza a desenvolverse na rexión.
Séculos XX e XXI
En 1910, Glatz conta con 17 121 habitantes dos cales 13 629 son católicos, 3 324 protestantes e 150 xudeus. A partir de 1936, os xudeus son vítimas de actos antisemitas e a maior parte deles emigran, de xeito que en 1939 non quedan máis que 25.
Primeira guerra púnica
Cerco a Lilibeo
A frota de Cartago baixo mando do almirante Aderbal atopábase próxima e pese ao cerco, viña conseguindo enviar auxilios á cidade.
Kłodzko
Séculos XX e XXI
Durante a Segunda guerra mundial, o seu castelo foi transformado en prisión. A Gestapo convertiuno nun do centros de detención máis crueis de Silesia. A cidade non foi demasiado danada pola guerra, e foi tomada polo Exército Vermello, que non encontrou moita resistencia. Os nazis na súa fuxida destruíron as pontes, permanecendo unicamente a vella ponte gótica construída en 1390.
Primeira guerra púnica
Cerco a Lilibeo
Para terminar con ese problema, o cónsul Publio Claudio Pulcro decide atacar a frota inimiga por sorpresa, pero o ataque é un fracaso completo, volvéndose a maior derrota naval dos romanos na guerra. Pouco despois o resto da frota romana que non participara na batalla é destruída por tempestades mentres tentaba cercar a frota de Aderbal. Após iso Cartago volveu a ter o dominio marítimo na guerra e Roma quedou moitos anos sen poder construír unha nova frota.
Kłodzko
Séculos XX e XXI
Despois da capitulación de Alemaña, a cidade pasa a soberanía polaca e cambia de nome; os alemáns foron case todos expulsados, e substituídos por polacos expulsados dos territorios anexionados pola URSS.
Na actualidade, Kłodzko é un dos centros culturais, comerciais e turísticos máis importantes da Baixa Silesia.
Primeira guerra púnica
Cerco a Lilibeo
En terra, o cerco a Lilybaeum e a base naval de Drepana continuou, pero sen maiores avances.
Asustada co rumbo que a guerra estaba tomando, Roma nomea a Aulo Atilio Caiatino ditador.
Amílcar Barca
En -247 Amílcar Barca, pai de Aníbal Barca, converteuse en comandante das forzas de Cartago e comezou a aproveitar o dominio marítimo para atacar cidades costeiras no Sur de Italia. No mesmo ano el estabeleceuse co seu exército preto de Panormus, en medio do territorio inimigo. De alá os seus ataques a cidades italianas estendéronse ata Cumas e, grazas a eses ataques, el conseguía auxilios para as súas tropas, xa que a esa altura da guerra a economía de Cartago, e ata mesmo de Roma, estaban quebrantadas dabondo. A pesar das constantes ataques, o seu exército non só atinxiu defenderse, senón que avanzou cara ao Monte Eryx (Monte San Giuliano).
Edward Gibbon
Edward Emily Gibbon, nado en Putney o 8 de maio de 1737 e finado en Londres o 16 de xaneiro de 1794, foi un historiador británico, considerado como o primeiro historiador moderno, e un dos historiadores máis influentes de todos os tempos. A súa obra magna, The History of the Decline and Fall of the Roman Empire (Historia da decadencia e caída do Imperio romano), publicada entre 1776 e 1788, é un traballo fundamental cuxa influencia perdura ata hoxe en día, non só para comprender a evolución historiográfica sobre este tema —que non o estado da cuestión, dado que a obra está, loxicamente, desfasada—, senón tamén como sólido fito metodolóxico no estudo histórico.
Primeiros anos
Naceu en Putney, daquela unha cidade xunto ao río Támese, preto de Londres, Inglaterra. O seu avó fixera e perdera a fortuna familiar na burbulla dos mares do Sur. Gibbon era fillo único, e nas súas memorias descríbese a si mesmo como un "raparigo enfermizo". A súa nai morreu cando el contaba con dez anos, e a súa crianza e coidado correu a cargo da súa tía Catherine Porten. Asistiu ao Kingston Grammar School, residindo na casa da súa favorita "Aunt Kitty", seguida de Westminster School. Aos 14 o seu pai enviouno ao Magdalen College da Universidade de Oxford.
Primeira guerra púnica
A nova frota de Roma
Debido á dificultade enfrontada na guerra en terra contra Amílcar, Roma volveu a construír unha frota, pretendendo acabar coa chegada de auxilios por mar ás tropas de Cartago en Sicilia.
Frogstomp
Frogstomp é o álbum de estrea da banda australiana de rock Silverchair. Foi publicado en Australia o día 27 de marzo de 1995, cando os membros do grupo tiñan só 15 anos, a través do selo Murmur Records e acadou o número 1 das listas de álbums. O 20 de xuño de 1995 Frogstomp foi publicado por Epic Records nos Estados Unidos e sería certificado dobre platino pola RIAA.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Daniel Johns e Ben Gillies agás onde se indique.
Primeira guerra púnica
A nova frota de Roma
Como o Estado non tiña máis remedio que pagar esa nova frota, foi custeada polos cidadáns ricos que se organizaron en pequenos grupos, construíndo cadanseu barco. Así Roma, mesmo desfalecida pola guerra que xa se estendía por máis de 20 anos, atinxiu unha nova frota de 200 barcos.
Cartago, sen recursos para intentar calquera manobra na guerra, aceptou a derrota e, so o mando de Amílcar, negociou un tratado de paz con Roma, poñendo fin á guerra.
Consecuencias
Roma gañou a Primeira Guerra Púnica tras 23 anos do conflito e substituíu a Cartago como poder naval dominante de Mediterráneo. Na fin da guerra, ambos os estados estaban esgotados financeira e demograficamente'''.
Para determinar as fronteiras finais dos seus territorios, fixeron unha liña recta a través de mediterráneo. Hispania, Córsega, Sardeña e África permaneceron con Cartago. Todo ao norte desa liña foi incorporado por Roma. A vitoria de Roma foi influenciada extremadamente pola súa escusa persistente a admitir a derrota e aceptando soamente a vitoria total. Ademais, a habilidade da república de atraer investimentos privados no esforzo de guerra, usando o patriotismo dos seus cidadáns para pagar barcos e tripulación, foi un dos factores decisivos na guerra, sobre todo cando o comparamos coa desatención aparente da nobreza de Cartago en arriscar as súas fortunas para o ben común. A fin da primeira guerra púnica resultou tamén no nacemento oficial da mariña romana, que no futuro proporcionou a expansión do Imperio Romano.
Termos de Paz
Os termos da paz proxectados polos romanos eran particularmente pesados contra Cartago, que non estaba en posición de negociar. Foron impostos a Cartago:
Outras cláusulas determinaban que os aliados de cada lado non serían atacados polos do outro e a ambos os dous lados lles foi prohibido levantaren tropas dentro do territorio do outro. Isto impedía a Cartago usar forzas mercenarias romanas.
Perdas no conflito
O número de vítimas de cada lado é sempre difícil de determinar precisamente, debido á parcialidade nas fontes históricas, dirixidas normalmente a realzar o valor de Roma. Porén, considerando que (excluíndo vítimas da guerra terrestre):
Chégase á conclusión que, aínda que incertas, as vítimas eran definitivamente pesadas para ambos os lados. O historiador Polibio comentou que a guerra foi, ata entón, a máis destrutiva en termos de vítimas na historia das guerras, incluíndo as batallas de Alexandre o Grande, o que pode dar unha idea da dimensión do conflito. Ollando os datos do censo romano do século III a. de C., Adrian Goldsworthy notou que, durante o conflito, Roma perdeu aproximadamente 50.000 cidadáns. Isto exclúe tropas auxiliares e os homes no exército sen status de cidadán, que estarían fóra do cómputo principal.
Cartago trala guerra
Trala guerra, Cartago non tiña practicamente cartos e non puido sequera pagar os exércitos mercenarios mobilizados. Isto conduciu a un conflito interno, a Revolta dos Mercenarios, gañada tras duro esforzo por Amílcar Barca. Quizais o resultado político máis inmediato da primeira guerra púnica foi a caída de Cartago como un poder naval principal. As condicións asinadas no tratado da paz comprometeran a situación económica de Cartago e impediron a recuperación da cidade. A indemnización esixida polos romanos causou unha tensión adicional nas finanzas, forzando a cidade a mirar para outras áreas de influencia para obter o diñeiro para pagar a Roma. Iso resultou nunha ocupación cada vez máis agresiva nas colonias de Hispania, o que máis tarde causou a segunda guerra púnica.
Unha comparación interesante pode ser feita coa política da Alemaña trala derrota na primeira guerra mundial. O tratado de Versalles levou á crise económica e por consecuencia a Segunda Guerra Mundial.
Para Roma, a fin da primeira guerra púnica marcou o principio da expansión ademais da península italiana. Sicilia transformouse na primeira provincia romana gobernada por un pretor, en vez dun aliado. Sicilia tornaríase moi importante para Roma como fonte de gran. En -238 Roma anexionou Sardeña como outra provincia e Córsega como mero territorio (ambos os dous perdidos por Cartago).
Edward Gibbon
Regreso
Ao seu regreso a Inglaterra Gibbon publicou o seu primeiro libro Essai sur l'Etude de la Littérature en 1758. De 1759 a 1763 Gibbon pasou catro anos de servizo coa milicia de Hampshire. A finais de 1763 embarcou para un Grand Tour a Europa, que incluíu unha visita a Roma. Foi alí, en 1764, cando Gibbon concibiu por primeira vez a idea de escribir sobre a historia do Imperio romano.
En 1772 o seu pai morreu deixándolle o suficiente como para vivir desafogadamente en Londres. Empezou a escribir a súa historia en 1773 e o primeiro "quarto" da Decadencia e Ruína apareceu en 1776. A obra tivo moito éxito entre os intelectuais do seu tempo e provocou certa polémica coas autoridades eclesiásticas. Os últimos tomos da "Decadencia e caída do Imperio romano" apareceron en 1788. Traballou na súa autobiografía ata a súa morte, en 1794.
Primeira guerra púnica
Cronoloxía
miniatura|300px|Principais batallas da primeira guerra púnica.
Edward Gibbon
Enfermidade
Gibbon sufriu dunha afección, que agora se pensa que podería ser hydrocele testis, de acordo co Manual de Merck. Produce a exsudación de fluído dos testículos en proporcións extraordinarias. Gibbon ideou moitos xeitos de retirar o fluído en anos posteriores, pero a situación empeorou e converteuse en algo máis doloroso e vergonzoso. O seu médico, que facía medicións, sacou unha vez máis dun litro de líquido da protuberancia.
Telomerase
miniatura|dereita|300px|Telomerase co compoñente proteico (TERT) en gris e o compoñente de ARN (TR) en amarelo. miniatura|dereita|Telómeros.
Edward Gibbon
Historia da decadencia e caída do Imperio romano
Gibbon proponse escribir a historia de xeito accidental. Nas súas memorias escribiu que a redacción do libro se lle ocorreu en Roma, cando está entre as ruínas do Capitolio e, mentres oe orar aos franciscanos, pregúntase o porqué da decadencia do Imperio romano. Quizais por iso asociará a caída do Imperio co ascenso do Cristianismo, aínda que na obra isto non parece ser unha teoría creada ad hoc.
Telomerase
A telomerase (EC 2.7.7.49) é un complexo ribonucleoproteico que funciona como un encima con actividade polimerase, que permite o alongamento dos telómeros dos cromosomas. Está presente en células da liña xerminal, en tecidos fetais e en certas células nai pouco diferenciadas, e tamén en organismos eucariotas unicelulares. Polo contraio, nas células somáticas maduras está inactiva, xa que é reprimida en ditas células despois do nacemento, o que implica que se produce un acurtamento dos telómeros cromosómicos despois de cada división celular.
Edward Gibbon
Historia da decadencia e caída do Imperio romano
A pregunta inicial do libro será a causa da caída do Imperio romano, e o tema central, quizais pola relevancia histórica do mesmo, será o ascenso e desenvolvemento do Cristianismo. A primeira edición da primeira parte da obra publícase en 1776, e vai seguida do escándalo, porque Gibbon por primeira vez aplica a historia filosófica á historia da Igrexa, é dicir, escribe este libro desde unha perspectiva ilustrada e crítica. O escándalo e a seriedade inherente da obra contribúen o éxito da obra, polo que publica a segunda parte en 1788.
Telomerase
A telomerase alonga a rexión dos telómeros engadindo a secuencia repetida de ADN "TTAGGG" (en todos os vertebrados) ao extremo 3' das cadeas de ADN dos extremos dos cromosomas eucarióticos. O telómero contén secuencias repetidas de nucleótidos de ADN non codificante. O feito de non ser unha rexión codificante dificulta que se perdan secuencias importantes do ADN situadas despois do telómero, xa que en cada mitose os extremos dos cromosomas se fan máis curtos. En cada replicación do ADN só se perden 100–200 nucleótidos nos telómeros, que non son codificantes, o que non causa danos ao organismo. A telomerase ten tamén actividade de transcriptase inversa ou reversotranscitase, xa que leva a súa propia molécula de ARN, que se utiliza como molde para alongar os telómeros.
Edward Gibbon
Historia da decadencia e caída do Imperio romano
A primeira parte abarca desde os Antoninos ata o ano 476, no que se produce a desaparición do último Emperador, Rómulo Augústulo. A segunda parte ocúpase fundamentalmente da historia bizantina e de occidente, desde o ano 476 ata a Caída de Constantinopla no ano 1453. A caída de Roma e Constantinopla produciuse, segundo el, por un proceso de decadencia moral, debido a que o Cristianismo ía en contra dos ideais de Roma, que eran a liberdade intelectual e moral.
Unha das formulacións centrais da obra é responder a por que o Cristianismo se impuxo en Roma (e cal puido ser a súa influencia na caída do Imperio). A resposta obvia que lle deron na súa época é porque se trata da doutrina verdadeira. Gibbon, aínda que agnóstico confeso, non discute esta causa, senón que a ignora e analiza as causas verdadeiras, que son, segundo el: Todo isto contribúe a explicar a caída do Imperio.
O verdadeiro mérito de Gibbon, emporiso, non se centra nas súas teses decadentistas, senón en como aborda o estudo do período, en como manexa as fontes históricas, e en como non se conforma con recoller aquilo que cada unha destas relata, senón que o fía e contextualiza tratando de ofrecer unha imaxe global de cada período histórico. Así, o novidoso e valioso de Gibbon non son as súas teses políticas, morais ou relixiosas, que son as mesmas de Voltaire e de Montesquieu, senón que soubo comprender o importante papel dos feitos na Historia, e soubo ordenalos e valoralos, realizando a primeira historia moderna: niso radica a súa importancia e a forza con que calou en toda a historiografía posterior.
Telomerase
A existencia dun mecanismo de compensación para o acurtamento dos telómeros foi predito en primeiro lugar polo biólogo soviético Alexey Olovnikov en 1973, que tamén suxeriu a hipótese do telómero sobre o envellecemento e as conexións do telómero co cáncer. A telomerase descubrirona Carol W. Greider e Elizabeth Blackburn en 1984 no ciliado Tetrahymena. Greider e Blackburn, xunto con Jack W. Szostak foron galardoados en 2009 co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina por este descubrimento.
Edward Gibbon
Valoración
miniatura|Placa conmemorativa de Edward Gibbon en Bentinck Street, Londres. A arte literaria de Gibbon, a continua excelencia do seu estilo, os seus epigramas picantes e a súa brillante ironía, poida que non asegurasen á súa obra a inmortalidade de que probabelmente goza, de non ser polo pulo ecuménico, a precisión extraordinaria e unha perspicacia de xuízo que raramente foi igualada en historia, ou mesmo na prosa inglesa. Winston Churchill anotou, "empecei Decadencia e Ruína (e) fun inmediatamente dominado tanto pola historia como polo estilo. Devorei a Gibbon. Seguino triunfalmente de principio a fin." Máis tarde, nos seus propios escritos tendería a imitar o estilo da súa prosa, aínda que a un nivel menos elevado.
De modo infrecuente para o século XVIII, Gibbon nunca estaba satisfeito de segundas fontes se as primarias estaban a man. "Sempre me esforcei", dixo, "por extraer da fonte principal; a miña curiosidade, tanto como un sentido do deber, urxíronme sempre a buscar nos orixinais." Nesta insistencia na importancia das fontes primarias Gibbon é considerado por moitos como o primeiro historiador moderno.
O capítulo décimo quinto, que documenta as razóns para o rápido crecemento da cristiandade ao longo do Imperio romano foi particularmente vilipendiado e causou a prohibición do libro en varios países ata hai relativamente pouco. (Irlanda, por exemplo, levantou a prohibición sobre a súa venda pouco despois de 1970)
A Abelaira, Muras, Muras
A Abelaira é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller), o que supón un aumento respecto do ano 2009, cando tiña un habitante.
Edward Gibbon
Valoración
A historia de Gibbon sobre a Decadencia e Ruína do Imperio romano segue sendo unha obra de valor indiscutíbel, unha inspiración para os historiadores e, sobre todo, unha crítica brillante, sostida e extraordinariamente perspicaz da fraxilidade da condición humana. Emporiso, a tese decadentista que suscitou en canto ao "fin do imperio romano de occidente" está máis que desfasada e bastante superada pola historiografía actual. A Gibbon é importante telo en conta para comprender a evolución historiográfica sobre este tema, xa que foi un dos pioneiros na historiografía moderna, pero a súa proposta xa non é aceptada polos estudosos do tema.
Influencia noutros autores
Os temas sobre os que escribiu Gibbon así como as súas ideas e o seu estilo influíron noutros autores, como é o caso de Isaac Asimov, que usou a súa obra principal "The History of the Decline and Fall of the Roman Empire" como a súa guía ao escribir un dos contos que forman parte do libro "Fundación e Imperio" (Parte I: "O Xeneral"), dentro da famosa Triloxía da Fundación.
A Abelaira, Muras, Muras
Este lugar dista da capital do concello 0,7 quilómetros.
Primeira División da LNFS 2011-12
A tempada 2011-12 da Primeira División da LNFS foi a 23ª edición da máxima competición ligueira do fútbol sala en España.
A liga estivo composta por dúas partes, a tempada regular e as eliminatorias polo título. A tempada regular contou con 16 equipos que se enfrontaron todos entre si na casa e fora ó longo de 30 xornadas. Ó remate da tempada regular os 8 primeiros da táboa loitaron polo título nas eliminatorias finais, rematando nas mans do FC Barcelona Alusport por 2º ano consecutivo.
Tempada regular
''Actualizado o 15 de maio de 2012, tralo remate da liga regular. O Benicarló FC quedou fora da competición por razóns económicas.''
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles