cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Walden Two
Contido
Skinner mostra na obra unha sociedade construída cientificamente, que funciona utilizando a teoría condutista operante. Na obra descríbense cada un dos métodos empregados para condicionar aos membros da comunidade: os seus ideais en canto a aprendizaxe e a formación dunha sociedade sen envexas, maldade e enfrontamentos; onde se coopere en lugar de competir; unha forma de goberno que nada teña que ver coas formas de gobernar dos nosos países, todo desde o punto de vista condutista, e faino despregando sobre esta novela toda a súa doutrina psicolóxica desde o punto de vista de Frazier, creador de Walden Two.
Caponiñas, Barrantes, Ribadumia
Caponiñas é un lugar da parroquia de Barrantes no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 103 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 55 eran mulleres e 58 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 112 veciños, pero un aumento respecto a 2005, cando eran 92.
Walden Two
Contido
Nesta comunidade todos os membros son felices, traballan catro horas ao día como máximo e poden dedicar o tempo restante a facer o que cada un queira. A comunidade enteira é a encargada do coidado de todos os fillos, desfacéndose así dos ideais de familia baseados nos lazos de sangue.
Os problemas desta comunidade son resaltados a través da aplicación da ciencia. Na novela, cun estilo en certo modo achegado ao ensaio, explícase o fundamento de tal comunidade en detalle, explicando certos sistemas que son unha mellora sobre os sistemas utilizados na sociedade actual, pero o obxectivo principal da comunidade de Walden Two é que cada membro sexa feliz como individuo mentres funciona como parte dun colectivo.
Os membros
Os membros da comunidade son felices, produtivos e creativos, a felicidade deriva da promoción de ricas relacións sociais e da vida familiar, o afecto libre, a creación de arte, música e literatura, oportunidade para xogos, e o merecido descanso, alimentación, e durmir. A comunidade é auto-gobernada, os membros rexistrarte para o Código Walden de técnicas de auto-control, que permiten o mantemento dunha vida feliz, a vida produtiva en Walden Two, con esforzo mínimo. O autogoberno, con todo, é complementado con conselleiros comunitarios que supervisan o comportamento e están dispoñibles para axudar aos membros cos seus problemas en seguir o Código de Walden. Moitas das normas do Código Walden, son como un mandato xeral para evitar expresións de gratitude persoal, para os membros da sociedade americana.
Scolopendra subspinipes
Scolopendra subspinipes é unha especie de quilópodo de gran tamaño que habita en Asia oriental. É unha das especies máis xeneralizadas e comúns do xénero Scolopendra, xa que esta especie tamén se atopa en tódalas áreas arredor do Océano Índico, toda Asia tropical e subtropical dende Rusia ás illas de Malaisia e Indonesia, Australia, América Central e do Sur, as illas caribeñas, e posibelmente partes do sur dos Estados Unidos de América. Porén, non está claro se a súa distribución neses hábitats é natural ou é produto da introdución humana.
Está entre os quilópodos máis grandes, cunha lonxitude máxima de 20 cm. Este animal é un activo e agresivo depredador que cazará calquera animal máis pequeno ca el.
Xelea real
thumb|230px|Desenvolvemento de larvas reais arrodeadas de xelea real A xelea real é unha substancia segregada polas glándulas hipofarínxeas da cabeza de abellas novas, de entre 5 e 15 días, que mesturan con secrecións estomacais e que serve de alimento ás larvas depositadas pola abella mestra. É unha masa viscosa dunha suave cor amarela e sabor ácido.
Características
Todas as larvas consomen esta xelea, mais aquelas que serán as futuras mestras reciben unha xelea máis pura, sen pole, mentres que as que serán obreiras recíbena con algúns grans de pole. Ao terceiro día, as obreiras deixan de recibir xelea e pasan a consumir un concentrado de mel, auga e pole, mentres que as futuras mestras continúan consumindo a xelea real toda a súa vida. Isto asegura a supervivencia das abellas mestras, o seu maior tamaño e gran vitalidade para a reprodución. Cabe salientar que a esperanza de vida dunha abella obreira é de 30 a 45 días, mentres que unha mestra pode chegar a vivir até 5 anos. As abellas xeran entre 250 g e 300 g de xelea para a alimentación das mestras.
Na súa composición podemos encontrar case un 60% de auga, azucres, proteínas, lípidos e cinza. Contén vitaminas B1, B2, B6, B5 (en gran cantidade), B8, E e PP, e ácido fólico. Ten, ademais, antibióticos, gammaglobulina, albuminas, e aminoácidos (arxinina, valina, lisina, metionina, prolina, serina, glicina etc.). Ademais tamén posúe minerais como ferro, ouro, calcio, cobalto, silicio, magnesio, manganeso, níquel, prata, xofre, cromo e cinc.
Enrique Fernández Alsina
Enrique Fernández Alsina, I Marqués de Loureda, finado na Coruña o 4 de marzo de 1915, foi un político galego.
Xelea real
Características
Algunhas das súas propiedades máis recoñecidas son as seguintes:
Enrique Fernández Alsina
Traxectoria
Mercou o pazo de Loureda. Foi elixido deputado polo distrito de Carballo en 1871, polo de Carral en 1872, e durante a Restauración, entre 1881 e 1903, deputado liberal polo distrito da Coruña. Foi nomeado Marqués de Loureda en 1872 como pagamento aos seus servizos á nación no cargo de vicepresidente do Congreso de Deputados. Foi fundador e presidente da Electra Industrial Coruñesa. Foi pai de Enrique Fernández Herce
Xelea real
Características
Debido a que se deteriora axiña, debe ser conservada a baixas temperaturas de entre 0 e -2 graos centígrados e en recipentes opacos que impidan o paso da luz.
Hidromel
miniatura|Un vaso de hidromel O hidromel é unha bebida alcohólica fermentada a base de mel e auga. Consumida desde a antigüidade, a súa fabricación é anterior á do viño e seguramente á da cervexa.
Na Grecia clásica chamábase "melikraton" e os romanos chamábanlle "auga mulsum", aínda que esta poida ser unha variante feita con viño de uva adozado con mel. Plinio conta que foi Aristeo quen criou a primeira fórmula do hidromel.
Outras culturas antigas consumidoras desta bebida foron a celta, a saxoa e a viquinga. Tamén era coñecido o consumo dunha bebida similar na civilización maia.
Existía a tradición de que os matrimonios acabados de casar debían consumir esta beberaxe durante o primeiro ciclo lunar despois da voda para teren un fillo home. De aí provén a lúa de mel.
Mosteiro da Nosa Señora de Valdeflores
O Mosteiro da Nosa Señora de Valdeflores é un mosteiro situado na parroquia de Magazos, no alfoz da vila luguesa de Viveiro e moi preto do río Landro. Este edificio relixioso está rexido pola congregación das Dominicas contemplativas (Orde dos Pregadores), orde fundada por Domingos de Guzmán, nacido no século XII en Caleruega (Reino de Castela). A fundación do convento remóntase ao século XV. A igrexa, tamén do século XV, de estilo gótico, momento tamén ao que corresponde a talla da Virxe de Valdeflores a cal se venera neste templo. Esta imaxe, segundo conta a tradición, foi atopada nos terreos sobre os que se ergue o mosteiro. O edificio do mosteiro é de finais do século XVII. Dende hai sete século, e sen interrupción, existe a congregación no mosteiro.
Características
O mosteiro conta cun gran claustro que foi remodelado nos séculos XVI, XVIII e XX. A igrexa presenta riscos románicos e oxivais (gótico). A torre do campanario data de 1618, para a súa construción tomouse como referencia a do desaparecido convento de San Domingos. A portada é oxival con arco interior en forma de trevo e con arcos sostidos por columnas e capiteis de follas. Sobre ela existe unha escultura de San Domingos proveniente do desaparecido convento dominico. O interior é dunha soa nave, con presbiterio e coros alto e baixo ao fondo. Tralo retablo óllanse restos de pinturas murais. Entre a moblaxe salienta o órgano do século XVIII e un Lignum Crucis traído de Xerusalén pola beata Constanza de Castro.
Venancio Fortunato
San Venancio Fortunato ou Venantius Honorius Clementianus Fortunatus, nado en Valdobbiadene, cerca de Treviso (Italia) circa 530 e finado en Poitiers (Francia) circa 600/609, foi poeta e compositor de himnos e bispo de Poitiers. Foi chamado o «derradeiro poeta romano» (F. Leo) da Antigüidade tardía, mais tamén é considerado o primeiro poeta medieval.
Traxectoria
Venance Fortunat naceu no norte de Italia, nalgún lugar entre Valdobbiadene, Ceneda, e Treviso. Creceu durante a reconquista Bizantina da Italia e foi educado en Rávena. Os seus traballos posteriores mostran familiaridade con poetas clásicos como Virxilio, Horacio, Ovidio, Publio Estacio, e Marcial, mais tamén con poetas cristiáns, incluíndo Arator, Claudiano, e Sedulio.
Fortunato eventualmente migrou por Alemaña ata a Galia a mediados de 560, probabelmente coa intención de converterse en poeta na corte Merovinxia. Circunstancias políticas impediron a súa carreira na corte, polo que Fortunat recibiu o patrocinio de varias figuras relixiosas, incluíndo a San Gregorio de Tours. Converteuse en bispo de Poitiers pouco despois do ano 600. Outra teoría da súa peregrinación puido ser a de visitar en Tours a tumba de San Martiño de Tours, a quen querería agradecer a curación dunha doenza ocular. En 567 estableceuse en Poitiers, foi ordenado sacerdote e en 599 foi nomeado bispo desa cidade.
Himnos
Entre os moitos elementos culturais que o cristianismo asumiu da literatura latina encóntranse os himnos. Moitos autores destacan dentro deste xénero nos primeiros séculos cristiáns: San Ambrosio é un dos máis coñecidos, Venance Fortunat pode ser considerado outro dos que dignifican este xénero. De especial importancia son os seus once libros Carmina miscellanea, que conteñen himnos, elexías, encomios, epigramas, epitafios e outros textos variados.
Fortunat é máis coñecido por dous poemas que se converteron en parte da liturxia da Igrexa Católica, o Pange Lingua Gloriosi Proelium Certaminis ("Canta, o lingua, da gloriosa luta"), un himno que posteriormente inspirou o Pange Lingua Gloriosi Corporis Mysterium de Santo Tomé de Aquino, quen empregou este primeiro verso no seu coñecido himno eucarístico. Tamén escribiu Vexilla Regis prodeunt ("As bandeiras do Rei están erguidas"), que é unha canción cantada nas vésperas de Semana Santa.
Malcolm I de Escocia
Máel Coluim mac Domnaill, tamén coñecido sinxelamente como Malcolm I, finado en 954, foi un rei dos escoceses. Deveu en rei cando o seu curmán Causantín mac Áeda abdicou para facerse monxe. Era o fillo de Domnall mac Causantín.
Venancio Fortunato
Obras
Venance Fortunat escribiu unha obra épica en catro volumos sobre San Martiño de Tours (De virtutibus Martini Turonensis), que contribuíu grándemente a difundir a fama deste Santo, tan popular en toda Europa durante a Idade Media. Emprega como fontes os escritos de Sulpicio Severo e Paulino de Périgueux. Escribiu outras sete vidas de santos, por exemplo a de Hilario de Poitiers.
A súa Carmina miscellanea contén tamén poemas ocasionais, entre os que se encontra De navigio suo, que describe unha viaxe en barco polo río Mosela. Consérvase tamén unha elexía pola caída da casa real de Turinxia (De excidio Thoringiae).
Diferentes cartas e dous tratados en prosa completan a obra literaria que se conserva: un sobre o Nosopai, o outro —inspirado na obra de Rufino de Aquileia—, do Credo.
As súas obras son importantes no desenvolvemento da literatura latina, en boa medida por escribir nunha época na que a prosodia latina se afastaba do verso cuantitativo do latín clásico en dirección á métrica do latín medieval.
Conmemoración
Fortunatus é un santo da Igrexa Católica, é conmemorado o 14 de decembro, especialmente na diocese de Poitiers e en certas igrexas do Véneto.
Ceitil
O ceitil foi unha moeda portuguesa creada no reinado de Afonso V.
A súa designación ten orixe no nome "sextil", ou sexa, un sexto.
O seu valor pasou de 1/5 de real branco a 1/6 de real. Hai conxecturas dunha desvalorización ata 1/7 de real a finais do século XV. .
Lugares de Abadín
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Abadín.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Abadín
Zapateiro (homónimos)
O termo zapateiro pódese referir a:
Soutelinho da Raia, Chaves
Soutelinho da Raia foi unha freguesía portuguesa de 8,57 km² de área que se localizaba no municipio de Chaves, na Raia con Galiza. No ano 2011 tiña 150 habitantes.
Estaba formada por un único lugar homónimo, que até 1868 foi considerado ―canda Cambedo e Lamadarcos― un dos tres pobos promiscuos, por estar situado na mesma fronteira, entre Galiza e Portugal, pertencendo a parte galega á parroquia de Videferre. Nese ano, a parte galega foi anexada a Portugal e incorporada á freguesía de Soutelinho da Raia.
Xeografía
Soutelinho sitúase no extremo noroccidental do concello de Chaves, a 18 km da súa capital. Limita ó leste coa freguesía de Ervededo, ó sur coa de Calvão, ó oeste co concello de Montalegre e ó norte con Galiza.
Áchase nas alturas da Serra da Panadeira, na súa zona de transición á serra do Larouco. A súa altitude elevada (entre 750 e 850 msnm) determina o seu clima rigoroso, con invernos moi fríos e de abondosas nevaradas.
Historia
miniatura|esquerda|Freguesía de Soutelinho e mais a parte galega do [[Soutelinho da Raia, Soutelinho da Raia|lugar homónimo na Carta Xeométrica de Galiza de Fontán (1845).]] A freguesía de Soutelinho, co seu lugar do mesmo nome, era unha poboación dividida en dúas partes pola fronteira galego-portuguesa. Mais non só era dividido o lugar en si, senón que a liña fronteiriza atravesaba as propias casas, pertencendo cada parte a un país. Ademais, as dúas partes adoitaban ter cadansúa porta. Isto podía favorecer o contrabando e a burla das autoridades. A primeira referencia coñecida desta situación áchase nun documento de 1526, aínda que se ignora a súa orixe.
Até 1836 pertenceu ó concello de Chaves. Despois formou parte do antigo concello de Ervededo desde a súa creación en 1836 até a súa extinción en 31 de decembro de 1853, cando pasou de novo para o de Chaves.
En 1868, coa entrada en vigor do Tratado de Lisboa de 1864, en troco do Couto Mixto foron anexados a Portugal as partes galegas dos chamados pobos promiscuos. Deste xeito, foille incorporada a outra parte de Soutelinho, que pertencía á parroquia de Videferre. Eclesiasticamente seguiu a pertencer á freguesía galega e por tanto á diocese de Ourense. Porén, coa entrada de Portugal en 1910 nun novo réxime e as crecentes dificultades dos párrocos para cruzar a fronteira, a parte galega acabou sendo incorporada tamén á arquidiocese de Braga o 27 de novembro de 1914.
Thomas Campbell Eyton
Thomas Campbell Eyton, nado o 10 de setembro de 1809 en Eyton Hall, preto de Wellington, condado de Shropshire, Inglaterra, e finado o 25 de outubro de 1880, foi un naturalista británico especializado en aves, peixes e animais de gando. Foi compañeiro de estudos na Universidade de Cambridge, e amigo, de Charles Darwin, aínda que estaba en desacordo coas súas teorías.
Primeiros anos
En 1835 Eyton casou con Elizabeth Frances Slaney, filla máis vella e coherdeira do parlamentario Robert Aglionby Slaney. Tiveron sete fillos. Elizabeth faleceu dez anos antes que o propio Eyton.
Carreira profesional
Eyton publicou History of the Rarer British Birds (1836), A Monograph on the Anatidae, Or Duck Tribe (1838), A History of Oyster and Oyster Fisheries (1858) e Osteologia Avium (1871–78). Ao redor de 1842, fundou a colección "Herd Book of Hereford Cattle" (Libros do gando Hereford), que editaría até 1860.
Foi xuíz de paz e Deputy Lieutenant do condado de Shropshire.
En 1830 ingresou na asociación South Salopian Yeomanry Cavalry co grao de corneta, e foi ascendido a tenente en 1838.
Abreviatura
A abreviatura Eyton emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Nórico
Nórico (en latín NORICVM) era un territorio da tribo celta dos nóricos na actual Austria e o sur de Alemaña. Foi conquistado por unha minoría céltica antes da chegada dos romanos, ao que chamaron en latín REGNVM NORICVM, e máis tarde convertido en provincia romana, dividida en Noricum Ripense ao norte e Noricum Mediterranum ao sur e considerada dentro do territorio diocesal do Illyricum Pannoniæ xunto con Panonia e Dalmacia.
Xeografía
A súa extensión inclúe os hoxe día estados austríacos de Carintia, Salzburgo, Alta Austria, Baixa Austria, Estiria e tamén Baviera ao sueste (Alemaña).
As provincias romanas veciñas eran Recia no oeste, Panonia no leste e Dalmacia no sueste. Polo sur lindaba coa mesma Italia, e polo norte o río Danubio era a fronteira do Imperio Romano coas tribos xermánicas.
Área e poboación
Ao redor do 800 a.C., a rexión estaba habitada principalmente pola xente da cultura celta Hallstatt. Ao redor do 450 a.C., fusionáronse coa xente das outras áreas celtas do noroeste das rexións de Alemaña e da cultura de La Tène.
O país é montañoso e rico en ferro e sal. Forneceu material para a fabricación de armas en Panonia, Moesia e norte de Italia. O famoso aceiro Nórico utilizouse en gran medida na fabricación de armas romanas (por exemplo, Horacio, Odes, i.16.9-10: Noricus ensis, "a Noric sword"). Ouro e sal atopáronse en cantidades considerables. A planta chamada saliunca (a salvaxe ou nardo celta, parente da lavanda) crecía en abundancia e utilizábase como un perfume segundo Plinio o Vello.
A investigación arqueolóxica, particularmente nos cemiterios de Hallstatt, demostrou que unha vigorosa civilización celta habitaba na zona séculos antes da historia rexistrada, pero a civilización celta de Hallstatt foi unha manifestación cultural previa ás outras invasións celtas. As tumbas de Hallstatt contiñan armas e adornos da Idade de Bronce, durante o período de transición, ata a "cultura Hallstatt", é dicir, o período máis antigo desenvolvido da Idade de Ferro.
Historia
O reino fundouse ao redor do 400 a.C., e tiña o seu capital na residencia real en Virunum no Magdalensberg.
Noricum foi incorporado ao Imperio Romano no 16 a.C. Durante moito tempo, os noricanos gozaron de independencia baixo os seus propios príncipes e continuaron co comercio cos romanos. No 48 a.C. tomaron o bando de Xulio César na guerra civil contra Pompeio. No 16 a.C., logo de unirse aos panonios para invadir Histria, foron derrotados por Publio Silio Nerva, procónsul de  Illyricum. A continuación, Noricum foi chamada provincia, aínda que non estaba organizada como tal e permaneceu como un reino monárquico co título de regnum Noricum, aínda baixo o control dun procurador imperial. No reinado do emperador Claudio (41–54) o Reino de Noricum foi incorporado ao Imperio Romano para mellorar as defensas fronte aos xermanos, aparentemente sen ofrecer resistencia. Non foi ata o reinado de Antonino Pio que a Legio II Italica, a Segunda Legión, posteriormente renombrada "Italica", estivera en Noricum, con base na capital da provincia Lauriacum (Lorch, barrio actual de Enns, Austria)., e o comandante da a lexión converteuse no gobernador da provincia.
Baixo Diocleciano (245-313), Noricum dividiuse en Noricum ripense ("Noricum ao longo do río", a parte norte cara ao sur desde o Danubio), e "Noricum mediterraneum" ("Noricum sen litoral", o distrito máis montañoso do sur). A liña divisoria ía ao longo da parte central dos Alpes orientais. Cada división estaba baixo un praeses e ambos pertencían á diocese de Illyricum na prefectura pretoriana de Italia. Foi nesta época (304 d.C.) que un cristián que servía como oficial militar na provincia sufriu un martirio por mor da súa fe, máis tarde canonizado como San Florian.
As colonias romanas e as principais cidades eran Virunum (preto de Maria Saal ao norte de Klagenfurt), Teurnia (preto de Spittal an der Drau), Flavia Solva (preto de Leibnitz), Celeia (Celje) hoxe día en Eslovenia, Juvavum (Salzburg), Ovilava (Wels), Lauriacum (Lorch na desembocadura do Enns, o antigo Anisus).
O coñecemento do Nórico romano ampliouse decisivamente polo traballo de Richard Knabl, un epigrafista austríaco do século XIX.
A transición do goberno romano ao bárbaro en Noricum está ben documentada na vida de San Severino escrita por Euxipio, que proporcionou material para as análises deste proceso noutras rexións onde faltan fontes primarias do período.
Käthe Kollwitz
dereita|miniatura| Selo alemán de [[1954]] dereita|miniatura| Estatua de Käthe Kollwitz en [[Berlín]] Käthe Kollwitz, nada en Königsberg en 1867 e finada en Moritzburg en 1945, foi unha pintora, gravadora e escultora alemá.
Estilo artístico
As súas primeiras pinturas, de estilo expresionista, eran escenas de alto contido social nas que reflectía a profunda miseria dos barrios portuarios e dos traballadores das grandes cidades e do campo: A folga dos tecedores (1897), Guerra dos campesiños (1903 - 1908), A traballadora (1906).
Posteriormente fixo esculturas centradas na problemática da maternidade e foi autora dunha serie de carteis e follas humanitarias de temas pacifistas, polo que foi perseguida polos nazis.
Foi a fundadora da Unión Artística Feminina (1913), a primeira muller elixida na Academia Prusiana das Artes (1919) e a artista gráfica alemá máis eminente da primeira metade do século XX.
Legado
Dous museos (un en Berlín e outro en Colonia ) están dedicados exclusivamente á súa obra.
Arcaísmo
miniatura|Cartel co arcaísmo inglés [[Ye Olde.]] Un arcaísmo (do ἀρχαϊκός, archaïkós, 'anticuado', ou de ἀρχαῖος, archaîos, 'antigo'), é un termo ou elemento lingüístico amplamente empregado nunha época pasada, e que en gran parte caeu en desuso, sendo utilizado marxinalmente en contextos moi específicos ou con fins especiais.
Arcaísmos lingüísticos
En lingüística histórica, o termo arcaísmo úsase para designar un termo léxico ou un elemento gramatical empregado no pasado na maior parte do dominio dunha lingua determinada, pero que desapareceu da fala cotiá maioritaria, e só é usado en certos contextos, en certas variantes illadas e non ten un uso amplo na maioría de variedades da lingua.
O oposto a un arcaísmo relativo é unha innovación. Cando un elemento vello é substituído nalgunha das variedades dunha lingua, dise que devandita variedade innovou no uso dese elemento.
No galego
Os arcaísmos galegos son palabras que existían no galego medieval, mais que no presente non se aceptan por seren consideradas antigas debido a tres factores:
O Moneco, Probaos, Oza-Cesuras
O Moneco é un lugar da parroquia de Probaos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 25 habitantes (14 homes e 11 mulleres).
Principio de Huygens-Fresnel
O Principio de Huygens-Fresnel chamase así en honor aos físicos Christiaan Huygens e Augustin Fresnel, é un método de análise aplicado aos problemas de propagación de ondas. Afirma que todo punto dunha fronte de onda inicial pode considerarse como unha fonte de ondas esféricas secundarias que se espallan en todas as direccións coa mesma velocidade, frecuencia e lonxitude de onda que a fronte de onda da que proceden.
Arcaísmo
A aceptación
Existen casos específicos onde un termo moi habitual do galego medieval si que se acepta. Este pode ser o caso dos indefinidos "ren" e "res", que figuraban no DRAG en 2014. Ás veces a lingua común ou a terminoloxía e a neoloxía poden botar man de formas antigas para ampliar o seu significado ó presente e recuperar o seu uso. Así, estas dúas palabras, perdidas no galego oral, recuperáronse a partir de galego medieval (ou a partir do seu outro herdeiro directo, o portugués).
Principio de Huygens-Fresnel
centro|280px|Refracción da luz segundo o principio de Huygens
Esta visión da propagación das ondas axuda a entender mellor unha variedade de fenómenos de onda, tales como a difracción. A Lei de Snell tamén pode ser explicada segundo este principio.
Veiga, Veiga, A Bola
Veiga é un lugar da parroquia de Veiga no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 47 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 31 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 45 habitantes (16 homes e 29 mulleres).
Carlos Martínez Esparís
Carlos Martínez Esparis, finado na Coruña o 25 de xullo de 1897, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Avogado de profesión. Concelleiro da Coruña, foi nomeado alcalde da cidade en novembro de 1894, permanecendo no cargo ata abril de 1895, cando presentou a súa dimisión por problemas de saúde. Foi deputado provincial.
Recesindes, Carantoña, Vimianzo
Recesindes é un lugar da parroquia do Carantoña no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 61 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 27 homes e 34 mulleres.
Refracción (son)
miniatura|200px|dereita|C1, é o [[son incidente; C2, o refractado.]] A refracción é un fenómeno que afecta á propagación do son, e que consiste na desviación que sofren as ondas na dirección da súa propagación cando o son pasa dun medio a outro diferente.
A diferenza do que ocorre no fenómeno da reflexión, na refracción, o ángulo de refracción xa non é igual ao de incidencia.
A refracción débese a que ao cambiar de medio, cambia a velocidade de propagación do son.
A refracción tamén pode producirse dentro dun mesmo medio, cando as características deste non son homoxéneas, por exemplo, cando dun punto a outro dun medio aumenta ou diminúe a temperatura.
Guillermo García de la Riega Bellver
Guillermo García de la Riega Bellver, nado Pontevedra o 12 de setembro de 1958, é un escritor galego.
Traxectoria
Bisneto de Celso García de la Riega e fillo de Celso García de la Riega Álvarez. Estudou Bioloxía na Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor de ensino medio. Publicou unha Biografía de Celso García de la Riega en 2014, e en 2019 publicou Historia de una infamia coa pretensión de rehabilitar a memoria do seu bisavó.
Thor: The Dark World
Thor: The Dark World é un filme estadounidense de 2013 baseado no personaxe de Marvel Comics Thor, producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. É a secuela do filme de 2011 Thor e o oitavo filme no Universo Cinematográfico Marvel (MCU). Foi dirixido por Alan Taylor, cun guión de Christopher Yost, xunto con Christopher Markus e Stephen McFeely. Está protagonizado por Chris Hemsworth como Thor, a carón de Natalie Portman, Tom Hiddleston, Anthony Hopkins, Stellan Skarsgård, Idris Elba, Christopher Eccleston, Adewale Akinnuoye-Agbaje, Kat Dennings, Ray Stevenson, Zachary Levi, Tadanobu Asano, Jaimie Alexander e Rene Russo nos papeis secundarios. En Thor: The Dark World, Thor únese a Loki para salvar os Nove Reinos dos elfos escuros, liderados polo vingativo Malekith, que quere sumir o universo na escuridade.
Geranium
O xénero Geranium, comunmente chamado xeranio, agrupa 422 especies de plantas anuais, bienais e perennes frecuentemente utilizadas en xardinaría polas súas atractivas flores e o seu aroma característico. O seu hábitat comprende todas as rexións tépedas do mundo incluídas as zonas montañosas dos trópicos, aínda que se atopan maioritariamente na rexión oriental do Mediterráneo. Comprende 1216 especies descritas e destas, só 411 aceptadas.
Por coincidencia, xeranio é tamén o nome vulgar, con que se refire, sobre todo nas rexións subtropicais a varias especies do xénero Pelargonium (P. hortorum, P. domesticum e P. peltatum) que inclúe aos malvóns e que tamén deriva da familia Xeraniáceas; o cal orixina confusión. Antigamente o xénero Geranium incluía ás especies do Xénero Pelargonium.
En xeral, as especies agrupadas no Xénero Geranium, son máis resistentes ao frío que as do Xénero Pelargonium, salvo algunhas excepcións como o de Geranium maderense.
Descrición
Segundo o seu uso paisaxístico clasifícanse como herbáceas, respecto de arbustivas e arbóreas. Moitas especies aquí agrupadas, posúen fitotoxinas, o cal fai que outras herbáceas atopen dificultades en penetrar plantacións xa estabelecidas dunha especie determinada deste xénero. Por iso recoñécense como confiables tapizantes.
As súas follas son simples, normalmente palmatidivididas, ás veces case enteiras e dentadas, estipuadas -estípulas libres ou soldadas, papiráceas-, pecioladas. As follas basais dispóñense xeralmente formando unha roseta; as follas caulinares, alternas ou opostas.
Inflorescencia
As súas flores forman unha inflorescencia chamada Pleiocasio ou cima umbeliforme.
A forma das flores, permite dilucidar a confusión dos xéneros mencionados. As flores correspondentes ao xénero Geranium presentan cinco pétalos moi similares e radialmente simétricos, mentres que as que se corresponden co xénero Pelargonium, presentan os dous pétalos superiores diferentes dos tres inferiores.
As especies agrupadas no xénero Geranium posúen un mecanismo diferencial de dispersión de sementes, polo cal, estas resultan exectadas ao secarse o froito, que é un esquizocarpo, cápsula subdividida en cinco mericarpos, contendo unha semente cada unha.
Cultivo
Respecto de requirimentos de luz, variará segundo as especies. Dos nomeados, por ex, G. macrorrhyzum e G. robertianum preferirán a sombra, mentres os restantes, pleno sol.
O abonado con humus diluído en auga, estimula o desenvolvemento da planta. Pódese agregar un tapón de urea por planta (procurando botalo afastado do talo) cada 20 días.
Para obter unha floración máis continua e limpa, pódense eliminar as flores secas.
Pragas e enfermidades
As follas adoitan ser atacadas por distintos tipos de fungos causando manchas de diversas cores que poden ser combatidas con funxicidas. Tamén poden sufrir o ataque de lesmas, ácaros ou "araña vermella" e áfidos ou, como comunmente son chamados, "pulgóns". Na rexión mediterránea os xeranios sofren a praga da bolboreta do xeranio desde os anos 1980, cando foron introducidas desde Suráfrica.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 676. 1753. A especie tipo é: Geranium sylvaticum  L.   Geranium: nome xenérico que deriva do grego:   geranion , que significa "grúa", aludindo á aparencia do froito, que lembra ao pico desta ave.
-202
Outros
Historia ano a ano
Gardado, Árbol, Vilalba
Gardado é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña 46 habitantes (21 homes e 25 mulleres).
Constantino II de Escocia
Constantino, fillo de Áed (en gaélico medieval: Constantín mac Áeda; en gaélico moderno: Còiseam mac Aoidh, coñecido na maioría das listas de reis como Constantino II), finado en 952, foi un rei de Escocia, coñecida daquela polo nome gaélico Alba. O reino de Alba, un termo que apareceu por vez primeira durante a vida de Constantino, sitúase na moderna Escocia. O núcleo do reino estaba formado polas terras arredor do río Tay. O seu límite polo sur era o río Forth, cara ó leste estendíase até Moray Firth e quizais Caithness, mentres que as fronteiras occidentais son descoñecidas. O avó de Constantino, Kenneth I de Escocia (Cináed mac Ailpín, finado en 858) foi o primeiro da familia en ser rei, mais como rei dos pictos. Este cambio de título, de rei dos pictos a rei de Alba, é parte dunha gran tranformación do reino picto e a orixe do reino de Alba.
O seu reinado, coma o dos seus predecesores, estivo dominado polas accións dos gobernantes viquingos das illas Británicas, particularmente Uí Ímair ("os netos de Ímar", ou Ivar o Desosado). Durante o reinado de Constantino, os gobernantes dos reinos sureños de Wessex e Mercia, posteriormente o reino de Inglaterra, estenderon a súa autoridade cara ó norte, no reino en disputa de Northumbria. Ó comezo, Constatino foi aliado dos gobernantes sureños contra os viquingos, pero despois entrou en conflito con eles. O rei Æthelstan tivo éxito en someter a Constantino en 927 e 934, pero volveu loitar con el cando Constantino se aliou cos britanos de Strathclyde e o rei viquingo de Dublín, invadindo o reino de Æthelstan en 937, mais foi derrotado na batalla de Brunanburh. En 943, Constantino abdicou e retirouse a Céli Dé (Culdee) no mosteiro de St Andrews, onde morreu en 952. Foi sucedido polo fillo do seu predecesor, Malcolm I.
Lois Pérez Leira
Lois Pérez Leira, nado en Vigo o 29 de xaneiro de 1953, é un escritor e político galego. Desde 2013 é co-voceiro de Nova Esquerda Galega.
Traxectoria
De neno emigrou a Arxentina cos seus pais. En Bos Aires tivo unha destacada actuación na vida política arxentina, como así tamén na colectividade galega. Neste país foi presidente da Confederación Arxentina de Estudantes Secundarios (CAES) e directivo do Centro de Estudantes de Filosofía e letras. Militou durante a maior parte dese tempo nas filas da Federación Xuvenil Comunista. Incorporouse á esquerda peronista desde unha óptica de esquerda marxista. Foi membro da Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina e frecuentou os círculos galeguistas deste país.
En 1990 retornou definitivamente a Galicia, especializándose en temas migratorios. Durante os últimos anos escribiu numerosos libros e artigos de opinión en diferentes medios sobre a emigración galega e impartiu numerosas conferencias en distintos países do mundo.
Lois Pérez Leira combinou o seu labor cultural e político co seu traballo como director de emigración da Confederación Intersindical Galega durante case 20 anos. Durante eses anos foi Conselleiro Xeral da emigración en representación da CIG e representante da mesma ante a Audiencia Nacional como entidade acusadora no xuízo que se instruíu sobre os delitos de xenocidio e terrorismo de estado cometidos durante a ditadura arxentina. Na actualidade é querelante no xuízo que se instrúe na Arxentina polos delitos cometidos pola ditadura franquista.
Obras
Dirixiu 18 documentais, entre eles Os Santamaría, de Prexigueiro a Cuba, que participou no festival de cine latinoamericano da Habana.
Indulf de Escocia
Ildulb mac Causantín, tamén coñecido como Indulf, alcumado An Ionsaighthigh, "o Agresor", finado en 962 foi rei de Escocia dende 954 até 962. Era o fillo de Constantino II (Causantín mac Áeda).
Lamas, Barrantes, Ribadumia
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Cirurxía pediátrica
A cirurxía pediátrica é unha especialidade da medicina conforme a Lei de especialidades médicas do ano 1977. Está incluída dentro do grupo das especialidades cirúrxicas. Abrangue o estudo e tratamento cirúrxico das doenzas que afectan ao feto, neonato, lactante, neno e adolescente.
En España é unha das 47 especialidades médicas recoñecidas. Para cursala cómpre estar en posesión do título de Graduado ou Licenciado en Medicina, e posteriormente aprobar o exame MIR. A especialidade ten unha duración de 5 anos.
Apolodoro
Apolodoro (Ἀπολλόδωρος Apollódōros en grego) pode referirse a:
Bang & Olufsen
Bang & Olufsen (tamén chamada B&O) é unha empresa dinamarquesa adicada ao deseño e fabricación de equipamento musical e audiovisual de luxo.
Canal+ (canal)
Canal+ (anteriormente Canal+ 1) é unha cadea de televisión de pago que emite a través da plataforma dixital por satélite Canal+, propiedade parcialmente de Canal+, unha canle francesa (o nome lese canal plus, que en francés significa: canle máis).
MMX
MMX son as siglas de Multi Media eXtensions, extensións multimedia. Son un conxunto de instrucións desenvoltas por Intel e incorporadas por primeira vez nos seus procesadores Pentium MMX e que teñen coma obxectivo mellorar o rendemento do procesador en aplicacións multimedios.
Canal+ (canal)
Historia
O 8 de xuño de 1990 Canal+ inicia as súas emisións en probas, e o 14 de setembro dese mesmo ano as emisións regulares, ofrecendo por primeira vez televisión de pago en España mediante un sistema decodificador do sinal, que emite cifrada mediante o sistema Nagravisión.
A programación en aberto incluíu programas de alta popularidade como Las Noticias del Guiñol (us espazo protagonizado por caricaturas humorísticas de personaxes coñecidos, deportistas e políticos) ou outros programas como Lo+ Plus (un magacine con entrevistas e espazos de humor).
En codificado emitiu películas de estrea tódalas noites (entre elas as películas X) e as transmisións en exclusiva do fútbol en directo fixo que se sumaran un gran número de abonados, entre os que hai que destacar os establecementos de hostalería que ofrecían con iso aos seus clientes a visualización dos partidos. No ano 1995 a canle alcanza o millón de abonados.
O 31 de agosto de 1997 prodúcese unha renova total da imaxe corporativa que estreará a canle alá polo 1990. Coa chegada en 1997 de Canal Satélite Digital, a plataforma dixital de Sogecable, créanse dúas versións da canle con distintos horarios de programación para conformar o "paquete premium" do operador. Trátase de Canal+ Azul e Canal+ Rojo.
Coa evolución da oferta dixital e sobre todo coa chegada de Canal+, o paquete de canles de Canal+ foi crecendo: Canal+, Canal+ 2 (a distinto horario), Canal+ ...30 (programación de Canal+ con 30 minutos de atraso), tres canles de Canal+ Cine e outros tres de Canal+ Deporte.
En 2005 Sogecable solicitou ao Goberno a modificación das condicións de adxudicación para autorizar a emisión en aberto as 24 horas. A partir do 7 de novembro de 2005, Canal+ pasou a emitirse exclusivamente a través da plataforma de pago Canal+, en tanto que na canle analóxica nacional comezaron as emisións dunha nova canle de televisión de Sogecable denominada Cuatro. Deste modo, Sogecable entrou no mercado audiovisual xeralista xunto a TVE, Antena 3 e Telecinco. No ano 2010 Canal+ entrou na TDT de pago coa canle Canal+ Dos. No mesmo ano, lanzou Canal+ 3D, a primeira canle en emitir en 3D en España.
Cambio de denominación
Co cambio de nome da plataforma Digital+ a Canal+, realizado o 17 de outubro de 2011, os nomes das canles principais tamén foron modificados. Canal+ 1 recuperou o seu nome orixinal Canal+ 1 e Canal+ Dos tamén recuperou a súa denominación orixinal de Canal+ 2.
OpenBSD
miniatura|Logo do proxecto OpenBSD coa mascota Puffy, o pufferfish.
OpenBSD é un sistema operativo, da liña de UNIX, de código aberto con licenza BSD e multiplataforma. Xorde dunha modificación dunha distribución Berkeley Software Distribution (BSD), que era unha distribución de investigación que se creou na Universidade de California, Berkeley. Ese fork, ou novo desenvolvemento, comezouno Theo de Raadt a finais de 1995 empregando a NetBSD como base. Ademais do sistema operativo, a distribución mantén versións que de versións de subsistemas como OpenSSH, e que se integra en múltiples paquetes doutros sistemas operativos.
Iván Marrube
Iván Marrube Rodríguez, nado en 1980, é un político galego.
Traxectoria
Xerente dunha empresa de loxística e transporte. Foi militante do Bloque Nacionalista Galego e concelleiro en Alfoz. En maio de 2012 abandonou o BNG e creou con outra xente un novo partido, Independentes polo Val. Foi o principal abandeirado da iniciativa cidadá de fusión dos concellos de Alfoz e Valadouro. En setembro de 2012 foi elixido en primarias para encabezar a candidatura de Compromiso por Galicia pola provincia de Lugo para as eleccións ao Parlamento de Galicia de 2012. Foi membro da executiva de Compromiso por Galicia.
OpenBSD
O coordinador do proxecto desde o seu comezo ata o 2018 foi De Raadt, que traballa desde Alberta, Canadá. A mascota do proxecto é un peixe tetraodóntido que ten o alcume de Puffy.
Historia
OpenBSD é unha bifurcación, fork, de NetBSD deuse por mor de diverxencias entre Theo de Raadt e os outros fundadores do proxecto NetBSD.
Versión
A versión actual é 6.3 foi publicada en abril de 2018. Incluíu melloras no soporte de hardware, en vmm, na implementación da wifi IEEE 802.11 e outras melloras nas conexións á rede, daemons de routing e melloras na seguridade do sistema. esquerda|miniatura|200px|Cota de mercado dos S.O. BSD
Administrador apostólico
Un administrador apostólico é un prelado da Igrexa Católica nomeado polo Papa para exercer de ordinario dunha administración apostólica ou dunha diocese (ou estrutura equivalente) que non ten bispo (administrador apostólico sede vacante, logo do pasamento ou renuncia do anterior) ou, ás veces, cun bispo incapacitado (administrador apostólico sede plena).
Pedro Castro
Pedro Castro, nado o 23 de xaneiro de 1975 en Santiago de Compostela, é un cineasta galego especializado en vídeos musicais.
Traxectoria
Aos dezaseis anos marchou estudar o bacharelato a Nova Orleáns, e continuou nos Estados Unidos ao licenciarse en Historia da Arte nos Ánxeles.
Na industria do cine comezou como operador de cámara en Last Days, o filme de Steven Spielberg. Posteriormente comezou a traballar na industria dos videoclips musicais, producindo e dirixindo vídeos para artistas fundamentalmente da música latina nos Estados Unidos, como Chayanne, Julio Iglesias, John Secada, Carlos Baute ou Keith Urban.
Vida persoal
Ten dous fillos do seu primeiro matrimonio. En 2013 casou coa cantante española Raquel del Rosario, vocalista de El sueño de Morfeo.
Pascual Madoz
Pascual Madoz Ibáñez, nado en Pamplona o 17 de maio de 1806 e finado en Xénova o 13 de decembro de 1870, foi un político español de tendencia liberal. Tivo diversos cargos como gobernador de Barcelona, ministro de Facenda, deputado e presidente da Xunta Provisional Revolucionaria durante a revolución de 1868. É moi coñecido pola súa obra Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar tamén coñecido como Dicionario Madoz.
Traxectoria
miniatura|Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar (Madrid, 1845). Nado nunha familia humilde, en 1813 a súa familia trasládase a Barbastro (Huesca) onde comeza os estudos no Colexio San Lorenzo dos Pais das Escolas Pías (ou escolapios). Posteriormente, a partir de 1821 comeza os estudos de Dereito na Universidade de Zaragoza conseguindo, en 1825, o título de bacharel en Leis.
Grupo Sargadelos
miniatura|219px|Traballadora de cerámica en Sargadelos O Grupo Sargadelos é unha sociedade limitada que ten como principal accionista a empresa Cerámicas do Castro S.L. desde 1949. Actualmente, a sociedade Sargadelos ten dúas plantas de produción cuns 245 empregados. Unha está situada no Castro de Samoedo, no concello de Sada (A Coruña), e outra en Sargadelos, no concello mariñao de Cervo.
Pascual Madoz
Traxectoria
Durante o segundo período absolutista do reinado de Fernando VII, a Década Ominosa, a defensa dos seus ideais liberais levarao a participar, en 1823, na Milicia Nacional, para a defensa de Zaragoza e de Monzón fronte os Cen Mil Fillos de San Luís, e onde será collido prisioneiro e encarcerado. Máis tarde en 1831, tivo que se exiliar en Francia. Alí, en París e en Tours adicouse ao estudo da Xeografía e da estatística.
Grupo Sargadelos
Xunto á súa actividade industrial e comercial, Sargadelos leva adiante un importante labor de difusión e promoción da cultura galega, principalmente, dos talentos máis novos da arte e da literatura.
Pascual Madoz
Traxectoria
En 1832, puido volver a España tras a amnistía decretada pola raíña María Cristina de Borbón, fixando a súa residencia en Barcelona, onde, a inicios de 1833, comeza a súa traxectoria profesional e política na que foi apoiado por liberais que despois formarían o Partido Progresista.
Grupo Sargadelos
Fundación (1806–1809)
A Cerámica de Sargadelos xurdiu a comezos do século XIX, da man do ilustrado Antonio Raimundo Ibáñez quen contando coa protección en Madrid de Manuel Godoy, primeiro ministro de Carlos IV, instalou na parroquia de Sargadelos do concello de Cervo (Lugo) unha ferrería e unha fábrica de fundición de ferro colado, dotada dun alto forno de carbón vexetal. Grazas a un contrato do Estado para producir municións no ano 1794, os seus altos fornos producirían moitos dos canos, cadeas, rodas hidráulicas, útiles de cociña e demais ferramentas das empregadas na España do século XVIII, creándose incluso diversos conxuntos escultóricos, fontes públicas e balaustres decorativos.
Pascual Madoz
Traxectoria en Cataluña
Consegue dirixir as oficinas do Diccionario geográfico universal (Barcelona, 1829–1834), que estaba a se publicar nesa cidade e onde chegou a dirixir de outubro a maio de 1835 o periódico "El Catalán". Tamén foi presidente da sociedade de Amigos Colaboradores, redactor da Colección de Causas Célebres, editou o seu primeiro libro titulado "Reseña sobre el Clero" e foi alcalde Maior de Barcelona, gobernador militar do Val de Arán e deputado en 1836.
Grupo Sargadelos
Fundación (1806–1809)
En 1806, aproveitando a excelente calidade dos caolíns (arxilas brancas moi puras) da zona, instalou unha moderna fábrica de louza que acabaría converténdose na fábrica de louza máis importante de España durante o século XIX. O proxecto permitiulle a Raimundo Ibáñez desenvolver o seu gusto refinado polas artes plásticas ao mesmo tempo que aproveitar a oportunidade de mercado que supuxo o cesamento das importacións de louzas "Bristol" inglesas.
Pascual Madoz
Traxectoria en Cataluña
Licenciado en Dereito en 1834, ese ano concibe xa un plano para crear un Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar, que lograría ver culminado en 1850.
Grupo Sargadelos
Primeira etapa (1809–1832)
miniatura|Encoro construído para a fábrica de Sargadelos Trala morte de Antonio Raimundo Ibáñez, o seu fillo José Ibáñez, ampliou fábrica orixinal ata instalar tres fornos de produción, dous pequenos para ensaios e varios talleres con máis de 25 tornos. Chegando a producir 20.000 pezas anuais de louza a comezos dos anos trinta do século XIX.
Pascual Madoz
Traxectoria en Cataluña
En 1843, púxose á fronte dunha coalición progresista de oposición a Espartero. Tras a Vicalvarada de 1854, o 9 de agosto foi nomeado gobernador de Barcelona. Volveu logo ao seu escano de deputado; presidiu as Cortes, e o 21 de xaneiro de 1855 confióuselle o Ministerio de Facenda. Nesta ocasión, presentou o famoso proxecto de lei de Desamortización, que conseguiu ver aprobado e que se publicou o 1 de maio de 1855 na Gaceta de Madrid e, posteriormente, o 31 de maio publicouse tamén a Instrución para levala a cabo.
Grupo Sargadelos
Primeira etapa (1809–1832)
Durante esta primeira época as louzas de Sargadelos caracterizaríanse pola súa cor branca, esmaltada de remate cremoso ou lixeiramente azulado. Desta época destacan as placas, floreiros e xerros, deseñados cun estilo neoclásico, inspirado na louza inglesa de Bristol así como as primeiras pezas pintadas a man.
Pascual Madoz
Traxectoria en Cataluña
Tras a revolución de 1868 (a «Gloriosa») foi gobernador de Madrid, cargo ao que tamén renunciou ao pouco tempo. Formou parte da oposición ao goberno provisional, e despois de votar a candidatura de Amadeu de Savoia para o vacante trono de España, formou parte da legación enviada a Florencia para ofrecerlle a ese príncipe a coroa, mais finou en Xénova repentinamente.
Grupo Sargadelos
Segunda etapa (1835–1842)
O 19 de maio de 1835 José Ibáñez asociouse con Antonio Tapia constituíndo a empresa Ibáñez y Tapia. Coa dirección do francés M. Richard, chegado dende Turín, apostaron pola fabricación de louza fina en cor branca pintada a man. Tamén abordaron as primeiras probas de estampación e policromía.