cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aquis Querquennis
Historia do campamento
Fóra da muralla, na área máis cara o sur atopáronse dúas bases circulares pavimentadas con tégula, probablemente fosen bases de fornos cerámicos, Tamén apareceron vestixios dunha vivenda. Neste lugar asentaríase un vicus ou cannaba, que sería un pequeno poboado coetáneo ao campamento.
Na actualidade está a escavarse o praetorium ou casa do pretor, o máximo cargo da unidade militar.
Crese que a unidade militar que ocupaba Aquis Querquennis foi a cohorte III, que dependía da Legio VII Gemina (cuxa base estaba en León) debido a que apareceron marcas cerámicas sobre tégula que así o confirman. Sería unha unidade con 600 soldados de infantería e de cabaleiría.
Historia da mansión-viaria
A escasos metros do campamento atópase a mansión-viaria. Sería a terceira dende Braga. Nela hai varias estancias, que se empregarían para hospedar aos viaxeiros que percorrían a vía romana e como cuadras para as cabaleirías. Tamén se atopou un forno para cocer o pan e un pozo circular. Consérvase ademais un vestíbulo enlousado para acceder á mesma.
Moi preto da pousada atópase unha zona de augas termais, coñecida como O Baño. Nela hai varias piscinas e bañeiras de pedra, que son vestixios dun balneario que funcionou ata a construción do citado encoro das Conchas. No lugar estaría a terma romana, pero aínda non se levaron a cabo escavacións.
99
Outros
90er
Mapa
miniatura|250px|Mapa nunha obra de Johannes Kepler
Un mapa é unha representación que ilustra a xeografía dun lugar. Trátase dunha representación bidimensional dun territorio no que se aprecia a deformación terrestre. A ciencia da elaboración e fabricación de mapas denomínase cartografía. Dentro desta disciplina salienta o proceso de planificación, que consiste en proxectar unha superficie curva (como é a Terra) sobre outra de natureza plana.
Historia
Un dos grandes pasos na evolución dos mapas deuse na época dos Descubrimentos, cando as áreas representadas eran ben maiores do que ata o momento se pensara, e existía a necesidade de obter bos niveis de precisión posicional para navegar con relativa seguridade (cómpre lembrar que na época estabelecíase a execución do capitán de navío que perdese o rumbo, así como a do membro da tripulación que alterase a compás).
Aspectos da cartografía
Se o mapa cobre unha grande área da superficie terrestre, de modo a que a curvatura da Terra ou a ondulación do xeoide poidan influír na medición de distancias e na precisión pretendida na representación, terase de escoller unha proxección cartográfica. Matematicamente, esta é unha función que transforma coordenadas polares ou xeodésicas (latitude, lonxitude) en coordenadas do plano do mapa. Necesariamente, isto provoca distorsión.
Pintia
miniatura|Escavación dunha tumba da necrópole de Las Ruedas.
Mapa
Aspectos da cartografía
Un dos elementos fundamentais dos mapas modernos é a presenza dunha escala, que permite determinar as dimensións reais dos obxectos cartografados e medir distancias (a escala é un cociente entre a medida no mapa e a medida real correspondente). Canto maior é a escala, maior a precisión.
Pintia
Pintia é o nome dunha antiga cidade vaccea, situada na localidade de Padilla de Duero (Peñafiel), na actual provincia de Valladolid.
Historia
Os vacceos foron os primeiros poboadores asentados no centro do Val do Douro e no curso baixo do Pisuerga, nunha zona que englobaría a actual provincia de Valladolid, boa parte da de Palencia e zonas das provincias de Zamora, Segovia e Ávila. En 1993 foi declarado Ben de Interese Cultural como zona arqueolóxica.
Mapa
Aspectos da cartografía
Tamén hai mapas que soamente ofrecen a posición relativa dos obxectos, polo que non permiten tirar conclusións sobre a distancia entre eles. Algúns exemplos son os mapas do transporte urbano. Outros mapas, que abdican da fidelidade posicional dos obxectos para escalaren as súas representacións en función de cantidades asociadas a esses obxectos: son os cartogramas.
Pintia
Historia
Os vacceos eran un pobo celta proveniente do norte de Europa que chegou en diversas ondadas a esta zona. Fundaron varias cidades (Pallantia, Pintia) que tiñan un goberno autónomo ata ser case cidades-estado, pero sen perder as relacións coas cidades irmás do seu ámbito. Tan grande era a irmandade das cidades, que os vacceos axudaron os arévacos de Numancia durante o asedio ao que foron sometidos polos romanos. Precisamente por esta axuda, os invasores romanos atacaron as cidades vacceas tras someter Numancia. Ao cabo dos anos Pintia remataría romanizada coma os restos dos pobos ibéricos.
Arqueoloxía
Durante anos, pensouse que Valladolid era a antiga Pintia; non obstante, nin as distancias viarias nin a arqueoloxía da propia cidade así o mostraban. As escavacións arqueolóxicas que se veñen realizando en Padilla de Duero descubriron un importante núcleo de poboación que foi identificado como a súa posible localización.
Mapa
Aspectos da cartografía
Como representacións abstractas do mundo, os mapas non son neutrais e deben ser interpretados coidadosamente: unha das razóns é a distorsión provocada polas proxeccións cartográficas, que pode inducir a erro á hora de comparar áreas distintas. Os obxectos que se representan nun mapa dependen do tipo de uso para o cal este é elaborado. Por exemplo, un mapa de estradas dará importancia á rede viária ao representar os varios tipos de vías, os cruzamentos e as distancias entre cidades. Un mapa xeológico caracterizará do punto de vista da xeoloxía o solo dunha rexión determinada. E, porén, un mapa político mostrará as fronteiras ou outras divisões administrativas; mentres que un mapa para navegación marítima dará prioridade á localización de faros, portos e relevo submarino.
Domrémy-la-Pucelle
Domrémy-la-Pucelle é unha comuna francesa situada no departamento dos Vosges, na rexión de Lorena. A segunda parte do seu nome, la Pucelle, fai referencia ó lugar onde naceu Xoana de Arco.
Mapa
Aspectos da cartografía
A cartografía sufriu unha verdadeira revolución coa aplicación dos Sistema de Información Xeográfica e do Sistema de Posicionamento Global a partir do final do século XX. Esta revolución non é só na produción, senón tamén na circulación, manipulación e uso de información espacial: grazas á internet, actualmente podemos obter no momento un mapa de calquera punto do mundo.
Pintia
Arqueoloxía
A zona arqueolóxica consta de tres partes diferenciadas: A cidade no lugar de "Las Quintanas", o lugar de enterramento ou necrópole de "Las Ruedas" e o barrio oleiro de "Carralaceña". En "Las Quintanas" descubriuse que a cidade foi destruída por un incendio. Posteriormente os visigodos da zona instalaron a súa necrópole sobre a antiga cidade vacceo-romana. Na necrópole de "Las Ruedas" encontráronse ricos enxovais de guerreiros, mulleres, nenos... Por outro lado, xa no termo da próxima localidade de Pesquera de Duero encóntrase o barrio artesán de "Carralaceña", situado ao outro lado do río Douro, para evitar que por un accidente sobrevido durante o proceso de cocción da cerámica, o lume se puidese propagar ao núcleo de poboación principal. Este barrio oleiro unido a Pintia por un vao no río Douro contaba ademais coa súa propia necrópole ou lugar de enterramento. Os fornos encontrados aquí son únicos en Europa, polas súas dimensións e cronoloxía, pero non se poden visitar porque a Xunta de Castela e León non considerou rendible a súa restauración e posta en valor.
Domrémy-la-Pucelle
Xeografía
A comuna atópase no val do río Mosa (Meuse, en francés) no norte de Coussey. Ó oeste hai unha montaña boscosa de 407 m de altitude chamada bosque de Domrémy.
Pintia
Arqueoloxía
A permisividade institucional e a falta de apoio aos proxectos de escavación supuxo a destrución parcial do poboado coa plantación de viñedos. A Universidade de Valladolid encárgase actualmente da recuperación do poboado e do seu estudo. Parte do material exhumado pódese contemplar no Museo de Valladolid.
Domrémy-la-Pucelle
Historia
O lugar estivo habitado na época dos celtas e existen restos de murallas.
No século XV dividiuse a parroquia en dúas partes: unha deles dependía do condado de Champagne e a outra de Barrois mouvant, parte occidental do Ducado de Bar.
Xoana de Arco ía rezar á capela de Bermont, preto de Greux, e á igrexa de Domrémy.
Domrémy uniuse oficialmente a Lorena no 1571, e dende 1578 chámase oficialmente Domrémy-la-Pucelle, pasando a ser unha comuna durante a Revolución francesa.
Magneta Lane
Magneta Lane é unha banda canadense de rock alternativo procedente de Toronto, Ontario e formada no ano 2003. Os seus tres membros son mulleres, Lexi Valentine (voces e guitarra), Nadia King (batería) e French (baixo). O grupo recibiu boas críticas co seu álbum de estrea The Constant Lover. O seu primeiro sinxelo, tamén titulado "The Constant Lover", e o segundo, "Ugly Socialite", emitíronse frecuentemente nas canles MTV, VH1 e MuchMusic.
Historia
Editaron os seus álbums The Constant Lover e Dancing with Daggers a través do selo independente de Toronto Paper Bag Records. Ámbolos dous tiveron éxito e permitíronlles xiras polo Canadá, os Estados Unidos, o Xapón e parte de Europa. Posteriormente, o grupo asinou un contrato con Last Gang Records e editou Gambling with God no Canadá o 15 de setembro do 2009.
Tras Gambling with God, a banda pasou por dificultades e estivo desaparecida por un tempo ata regresar en 2013 co EP Witchrock. Este traballo foi publicado a través da nova discográfica creada polo propio grupo, Splendor House, sendo distribuído por eOne Music.
A música de Magneta Lane apareceu na banda sonora das series The L Word e Lost Girl e da película CAKE.
Michigan State Spartans
Os Michigan State Spartans son o equipo deportivo da Universidade Estatal de Míchigan. Os equipos dos Spartans participan nas competicións universitarias organizadas pola NCAA, e forman parte da Big Ten Conference e da Central Collegiate Hockey Association. O programa deportivo da universidade conta con 22 deportes diferentes.
O equipo de fútbol americano, de gran tradición en Míchigan, formouse en 1884 e gañou o título nacional en 1951, 1955, 1957 e 1966. O equipo de baloncesto tamén ten a súa historia, iniciada co gran Magic Johnson na mítica final da NCAA ante Indiana State de Larry Bird. En 2000 tamén se alzaron co título. O 13 de decembro de 2003, Michigan State e Kentucky xogaron o partido con máis espectadores na historia do baloncesto, 78.129 no Ford Field, un estadio de Detroit. Kentucky gañou 79-74. No hockei sobre xeo tamén se bateu ese récord, con 74.554 espectadores no ano 2001.
Minas Tênis Clube (baloncesto)
O Minas Tênis Clube é un equipo profesional de baloncesto brasileiro con sede na cidade de Belo Horizonte, Minas Xerais. Fundado en 1935, xoga no Novo Basquete Brasil, máxima categoría do baloncesto carioca, e onde posúe o récord de temporadas consecutivas, tendo disputada todas as edicións desde 2002. O equipo compite ademais no Campionato Mineiro. É parte da asociación polideportiva Minas, que conta con equipos de deportes como o tenis, futsal, natación ou voleibol.
Historia
A sección de baloncesto do Minas foi unha das primeiras en ser organizada e dar bos resultados ao club. Con tradición en baloncesto, o equipo minastenista participa no Campionato Brasileiro desde cando este tiña o nome de Taça Brasil. A primeira disputa no certame ocorreu en 1966 e o Minas ficou co terceiro lugar. O equipo posúe máis temporadas consecutivas na elite do baloncesto brasileiro, tendo disputado todas as edicións do principal campionato nacional da modalidade desde 2002. A nivel estatal, o Minas conquistou o Campionato Mineiro por 19 veces, sendo a última en 2015. En 2007, o Minas conquistou o seu título máis importante en baloncesto: o Campionato Suramericano de Clubs Campións.
Arrows of the Thunder Dragon
Arrows of the Thunder Dragon é un filme australiano de 2013 dirixido por Greg Sneddon. O filme foi escollido como candidato de Australia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme foi rodado en Bután.
NCAA
A National Collegiate Athletic Association (NCAA) é unha asociación composta dunhas 1.200 institucións, conferencias, organizacións e individuos que organizan a maioría dos programas deportivos universitarios nos Estados Unidos de América. A súa sede atópase actualmente en Indianapolis, Indiana.
miniatura|dereita|350px|Oficinas centrais da NCAA, en [[Indianapolis, Indiana)]]
Historia
A súa predecesora, a Asociación Intercolexial de Atletismo dos Estados Unidos (IAAUS polas súas siglas en inglés), foi fundada o 31 de marzo de 1906 para fixar as regras do deporte afeccionado nos Estados Unidos. A súa creación foi suxerida polo entón presidente Theodore Roosevelt como reacción á súa preocupación pola crecente cantidade de lesións serias e mortes no fútbol universitario. A IAAUS despois converteuse na NCAA en 1910.
Ata os anos 80, a asociación non ofrecía deportes femininos. En 1982, porén, todas as divisións da NCAA ofrecían campionatos nacionais para mulleres.
En agosto de 1973, a NCAA repartiu aos seus membros en 3 divisións: División I, División II e División III. Baixo as regras da NCAA, as universidades da División I e da División II poden ofrecer bolsas aos alumnos por practicar algún deporte. As universidades da División III por outro lado, non poden ofrecer esas bolsas.
A NCAA non é a única entidade do seu ámbito nos Estados Unidos, aínda que é a maior con diferenza, senón que tamén existe a National Association of Intercollegiate Athletics (NAIA). No Canadá opera a Canadian Interuniversity Sport (CIS).
Organización
miniatura|dereita|200px|Estandartes de Campións do [[2006 colgando do NCAA Hall of Champions en Indianapolis.]] A estrutura lexislativa da NCAA está delegada en gabinetes e comités, formados por membros representantes das universidades. Estes, á súa vez, están divididos en sub-comités. Os regulamentos van dende alí ao Consello de Administración, que supervisa todos os gabinetes e comités, e que tamén inclúe a representantes das universidades, coma directores deportivos e asesores académicos. A lexislación do Consello de Administración pasa á Board of Directors, que está formado polos reitores das universidades, para a súa aprobación definitiva.
O cadro de persoal da NCAA proporciona soporte, actúa de guía, contacto, investigación e relación cos medios de comunicación. O presidente actual da NCAA é Myles Brand, antigo director da Universidade de Indiana.
Deportes
Os deportes aprobados pola NCAA son:
Ata 1961 tamén se incluía o boxeo.
Noutros deportes universitarios que se practican e que non están supervisados pola NCAA, existen organizacións equivalentes que regulan a competición, como por exemplo:
Conferencias
As 3 divisións agrupan aos seus membros en diferentes conferencias, que se poden ver nos artigos correspondentes a cada División:
Illas Columbretes
miniatura|250px|Illas Columbretes. miniatura|250px|Mapa do arquipélago. As illas Columbretes son un conxunto de catro grupos de illas volcánicas que sumadas posúen 0,19 km², situadas a 30 millas (48,2 km) ao leste do Cabo de Oropesa, integradas no termo municipal de Castelló de la Plana, na provincia de Castelló (España).
Os grupos de illas son: a Illa Grossa (en castelán: Columbrete Grande), La Ferrera, La Foradada (La Horadada) e El Carallot (El Bergantín). Ademais, existen no arquipélago numerosos escollos e baixos.
Historia
O nome das illas vén dos primeiros navegantes gregos e romanos que as incluíron nas súas cartas de navegación. Inicialmente déuselles o nome de Ophiusa ou Colubraria, debido ás moitas serpes que alí se atopaban. Durante séculos, foron morada e refuxio de piratas e contrabandistas.
No século XIX incendiouse a illa Columbrete Grande para acabar coas serpes, e instalouse un faro que mantivo unha poboación de fareiros ata 1975, ano no que o faro se automatizou. Desde entón, as illas están habitadas tan só por persoal pertencente aos servizos de vixilancia establecidos pola Generalitat Valenciana en 1987.
Xeografía
Están asentadas sobre fondos de 80 metros de profundidade e alcanzan unha cobertura de tres millas mariñas, representando un dos pequenos arquipélagos con maior interese ecolóxico do mar Mediterráneo.
A illa de maior tamaño, coñecida como a "Columbrete Grande" ou "L'illa Grossa", ten un perfil en forma de arco aberto, característico dunha grande actividade volcánica submarina. O Carallot, cos seus 32 metros de altura, representa os restos da cheminea central dun volcán.
Ata que foron protexidas, constituían un campo de tiro da aviación e da mariña, feito que produciu a deterioración de moitos dos escollos que as forman. A isto uníronse as visitas incontroladas e a pesca furtiva.
Antonio Guayre
Antonio Guayre Betancor Perdomo, coñecido como Guayre, nado nas Palmas de Gran Canaria (Canarias) o 23 de abril de 1980, é un exfutbolista profesional internacional español cuxo último equipo foi o Lugo da Liga Adelante. Xogaba como mediapunta ou dianteiro.
Clubs
Formouse na canteira da Unión Deportiva Las Palmas, club co que debutou en Primeira División o 14 de outubro de 2000. Na súa primeira tempada na máxima categoría xogou 31 partidos e anotou oito goles.
Illas Columbretes
Reserva natural
O parque natural das Illas Columbretes ten unha extensión emerxida de 19 ha e mergullada de 4.000 ha. A situación xeográfica é 39º55'N,0º40'E.
Antonio Guayre
Clubs
Finalizada esa campaña, o Villarreal CF pagou 6 millóns de euros pola nova promesa canaria. Alí xogou durante cinco tempadas, e destacou até ser convocado pola Selección nacional de fútbol, pero perdeu a confianza do técnico Manuel Pellegrini e foi fichado en 2006 polo Celta de Vigo como reforzo para afrontar a Copa da UEFA, pero ese ano as lesións cebáronse con el e apenas puido disputar 300 minutos en toda a tempada. O 30 de xullo de 2008, chegou a un acordo co Celta de Vigo para desvincularse do club. Pouco despois ficha polo CD Numancia de Primeira División, onde tampouco tivo continuidade polo seu estado físico, rescindindo o contrato tras acumular só 194 minutos en toda a tempada.
Finalmente, en xullo de 2009 volveu ao seu equipo de orixe, a UD As Palmas, terminando a relación contractual en xuño de 2011. Nestas dúas tempadas apenas xoga debido a diversas lesións, que o deixan sen equipo durante un ano enteiro e sen disputar un partido dende o 24 de abril de 2011 até o 31 de xullo de 2012 en que xoga un encontro como proba para fichar polo Cádiz CF. Con todo non asinaría finalmente polo equipo gaditano por problemas coas fichas. En novembro pasa a estar de proba Lugo da Liga Adelante, pasando a ter ficha como xogador o 16 de xaneiro de 2013. Tras sufrir graves molestias no seu nocello esquerdo o 23 de abril de 2013 decide retirarse como xogador profesional de fútbol.
Internacional
Foi internacional coa selección de fútbol de España nunha ocasión, no partido que enfrontou o 9 de febreiro de 2005 á selección contra San Marino, en partido valedoiro para a clasificación para o Mundial de Alemaña con vitoria para o combinado español por 5-0.
Diario dun rebelde
Diario dun rebelde (en The Basketball Diaries) é un filme estadounidense dirixido por Scott Kalvert que foi estreado en 1995. Está baseado na novela The Basketball Diaries de Jim Carroll.
Estreouse en galego na TVG no outono de 1998.
Sinopse
Crónica autobiográfica dun grupo de adolescentes, entre os que se atopa o escritor Jim Carroll, ós que as súas troulas están a piques de levalos polos escuros camiños da desesperación, xa que as súas accións fóra da clase ameazan con destruílos. Inhalando produtos de limpeza, ríndose con fotografías pornográficas, participando en pequenos furtos, os cinco amigos aínda non saben onde están os seus límites e iso cambiará as súas vidas para sempre.
Mariñana
Mariñana foi unha revista aparecida en Sada entre 1925 e 1926.
Características
Subtitulada Revista quincenal ilustrada, apareceu en xaneiro de 1925. Constaba de 16 páxinas. O director e propietario era Eduardo García Ramos; Manuel Lorenzo Freire-Calvelo foi o redactor-xefe e o fotógrafo Francisco Varela Pose encargouse da parte gráfica. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel Lugrís Freire, Antón Vilar Ponte, Ramón Suárez Picallo e Máximo Navarro. Cesou logo de publicar 26 números, cun número extraordinario editado en febreiro de 1926.
Matt Barnes
Matt Kelly Barnes, nado o 9 de marzo de 1980 en Santa Clara, California é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que xogou 14 tempadas na National Basketball Association (NBA). Mide 2,01 metros e xogaba na posición de ala.
Instituto e universidade
Barnes asistiu ao Instituto Do Campo en Fair Oaks, California, onde xogou ao baloncesto e ao fútbol americano, sendo neste último deporte All-American. Tras deixar o instituto, xogou catro anos en UCLA, facendo 13,5 puntos e 6,2 rebotes por partido na súa última campaña.
Traxectoria profesional
esquerda|miniatura|140px|En [[Phoenix Suns|Phoenix.]] Foi seleccionado por Memphis Grizzlies en segunda rolda do Draft de 2002. Xogou en Los Angeles Clippers, Sacramento Kings, New York Knicks e Philadelphia 76ers, cunha media de 4,1 puntos por encontro. Foi traspasado dos Kings aos 76ers a metade de tempada 2004-05 no intercambio que mandaba a Chris Webber a Filadelfia. Ao pouco tempo foi cortado e fichou polos Knicks, equipo que tamén lle cortou tras xogar soamente seis partidos. Finalizou a tempada xogando novamente nos 76ers.
En outubro de 2006, Barnes asinou con Golden State Warriors. O 26 de decembro de 2006, anotou 7 triplos nun partido, marca da franquía. Meses máis tarde, Jason Richardson rompeu devandita marca, anotando unha canastra de tres máis. Despois de ser case desprezado por moitos equipos da NBA, Barnes fíxose un sitio na liga facendo 9,8 puntos, 4,6 rebotes e un 36,6% en triplas na tempada 2006-07, ademais de axudar ao equipo a entrar en playoffs. Barnes, antigo xogador de fútbol americano no instituto, chegou a dicir que se os Warriors non lle ficharan, probaría na NFL.
O 20 de xullo de 2008 fichou por Phoenix Suns e o 23 de xullo de 2009 asinou cun contrato de dous anos con Orlando Magic. Con todo non cumpriu o contrato e o 23 de xullo de 2010 asinou cos Los Angeles Lakers.
Presidente do Comité Permanente da Asemblea Popular Suprema
O Presidente do Comité Permanente da Asemblea Popular Suprema da República Popular Democrática de Corea é o xefe do Comité Permanente da Asemblea Popular Suprema, que é a máis alta institución do poder estatal en Corea do Norte cando a Asemblea Popular Suprema non está en sesión. O Presidente do Comité Permante da Asemblea era considerado o xefe de Estado de facto de Corea do Norte, xa que era o responsable de representar o Estado e recibir as credenciais de representantes diplomáticos estranxeiros. Con todo, dende 2019 a Constitución designa como xefe do Estado ao Presidente da Comisión de Asuntos de Estado. Entre 1998 e 2020 o cargo chamouse Presidente do Presidium da Asemblea Popular Suprema.
O actual presidente do Comité Permanente da Asemblea Popular Suprema é Choe Ryong-hae, elixido o 11 de abril de 2019.
Historia
O cargo creouse o 9 de setembro de 1948 co nome de Presidente do Comité Permanente da Asemblea Popular Suprema. O presidente era o xefe do Comité Permanente da Asemblea Popular Suprema, e tiña o poder de ratificar ou anular os tratados con países estranxeiros, nomear ou convocar embaixadores para países estranxeiros, recibir cartas credenciais, ou convocar representantes diplomáticos estranxeiros segundo a Constitución de 1948. Isto facía ao presidente do Comité Permanente da Asemblea o xefe de Estado de Corea do Norte.
Tras a introdución da Constitución Socialista de 1972, o papel de xefe de Estado foi transferido ao presidente de Corea do Norte. Ao Comité Permanente da Asemblea fóronlle eliminados os seus poderes de representar ao Estado e foi limitado ao traballo lexislativo, co presidente exercendo tamén como presidente da Asemblea Popular Suprema.
A revisión da Constitución de 1972 creou en 1998 o cargo de presidente do Presidium da Asemblea Popular Suprema, que no 2020 recuperou o nome de Presidente do Comité Permanente.
Kushiro, Hokkaido
Kushiro (釧路市, くしろし, Kushiro-shi) é un concello da subprefectura de Kushiro da prefectura de Hokkaidō no Xapón e a capital da súa subprefectura. Está situada ao leste da illa de Hokkaidō, no norte do Xapón. A súa superficie é de 1.362,75 km² e a poboación de 187.569 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 138 h/km².
O concello de Kushiro limita cos concellos de Shiranuka, de Teshikaga, de Tsurui, de Kushiro (son da subprefectura de Kushiro); de Urahoro, de Ashoro, (son da subprefectura de Tokachi); e de Tsubetsu (da subprefectura de Abashiri).
Josefa de Óbidos
miniatura|300px|Josefa de Óbidos: Adoración dos pastores (1669). Museo Nacional de Arte Antiga, [[Lisboa.]]
Josefa de Óbidos, de nome Josefa de Ayala Figueira, nada en Sevilla en febreiro de 1630 e finada en Óbidos o 22 de xullo de 1684, foi unha pintora española que viviu e produciu en Portugal.
Traxectoria
En 1634, cando tiña apenas catro anos de idade, os pais de Josefa regresan a Portugal, onde foran estabelecerse na Quinta da Chapeleira, en Óbidos. Alí a nena foi educada, manifestando dende cedo, vocación para a pintura e para a gravados en metal, en láminas de cobre e prata, nun xénero denominado como pontiño.
Foi especialista na pintura de flores, froitas e obxectos inanimados. A influencia exercida polo barroco tornárana unha artista con intereses diversificados, téndose dedicado, alén da pintura, á estampa, aos gravados, á modelaxe do barro, ao deseño de figurinos, de tecidos, de accesorios varios e a arranxos florais.
En 1653, aos 19 anos de idade, fixo o gravado da edición dos Estatutos de Coimbra. Traballou en seguida como pintora para diversos conventos e igrexas. Na Capela do Noviciado do Convento de Varatojo había unha excelente Nosa Señora das Dores e no coro un Menino Xesús, cadros que lle atribuídos a ela. Tamén existen cadros seus no Mosteiro de Alcobaça, no Mosteiro da Batalha, en Vale Bem-Feito no Mosteiro de San Xerónimo, en Évora, onde existe un Cordeiro engrinaldado de flores, que pasa por ser un dos seus mellores traballos.
Como retratista da Familia Real Portuguesa, destácanse os seus retratos da raíña D. María Francisca Isabel de Savoia, esposa de D. Pedro II, e da súa filla, a princesa D. Isabel, que foi noiva de Vítor Amadeu, duque de Savoia, a quen ese retrato foi enviado.
Tendo vivido case sempre na Quinta da Capeleira, a súa reputación que granxeou era de tal orde que moitos dos que ían tomar baños ás Caldas da Rainha se desviaban do seu camiño para iren a Óbidos cumprimentala.
O seu irmán Barnabé de Ayalla tamén foi pintor.
Mikel Arteta
Mikel Arteta Amatriain, nado en Donostia, o 26 de marzo de 1982, é un exfutbolista e actual adestrador español que xogaba como centrocampista. Actualmente adestra ó Arsenal FC da Premier League.
Adestrador
O 20 de decembro de 2019, foi contratado polo Arsenal como adestrador.
Vedran Ćorluka
Vedran Ćorluka, nado en Derventa o 5 de febreiro de 1986, é un futbolista croata. Xoga de defensa e dende o ano 2012 xoga no Lokomotiv Moscova. Ademais, é internacional coa selección croata.
Traxectoria
Ćorluka comezou nas categorías inferiores do Dinamo Zagreb, e chegou ó primeiro equipo no ano 2003. En 2007, fichou polo Manchester City a cambio de 8 millóns de libras. Tras unha tempada en Manchester, foise ó Tottenham Hotspur, onde pasou catro tempadas antes de fichar polo Lokomotiv Moscova.
Punto crítico
miniatura|300px|Un típico diagrama de fase. A curva rubia amosa a variación da temperatura de sublimación dunha substancia. A curva verde marca a variación do [[punto de conxelación (o tramo de curva verde con puntos mostra o comportamento anómalo da auga) e a curva azul, a do punto de ebulición. Móstrase como a temperatura de sublimación, a de conxelación e a de ebulición varían coa presión. O punto de unión entre as tres curvas, a vermella, a verde e a azul, é o punto triplo. O punto crítico vese no extremo dereito da curva azul.]]
En termodinámica e en fisicoquímica, un punto crítico é aquel límite para o cal o volume dun líquido é igual ao dunha masa igual de vapor ou, dito doutro xeito, no cal as densidades do líquido e do vapor son iguais. Se se miden as densidades do líquido e do vapor en función da temperatura e se representan os resultados, pode determinarse a temperatura crítica a partir do punto de intersección de ambas curvas.
Temperatura e presión por riba das cales non se pode condensar un gas.
Condicións matemáticas do punto crítico
No punto crítico verifícase:
sendo P a presión, v o volume molar, T a temperatura e T_c a temperatura crítica do sistema considerado.
Winston Churchill
Winston Leonard Spencer-Churchill, nado no pazo de Blenheim, na comarca de Oxford, o 30 de novembro de 1874 e finado en Londres o 24 de xaneiro de 1965, foi un político e escritor británico, coñecido polo seu liderado no Reino Unido durante a segunda guerra mundial. Así mesmo desempeñou labores de periodista, soldado e pintor, este último no seu lecer. Foi gañador do Premio Nobel de Literatura no ano 1953.
Mocidade
Descendente directo de John Churchill, primeiro duque de Malborough, título que herdaría o seu curmán, Churchill foi o maior de dous irmáns, fillos de Lord Randolph Churchill e Jeanette Jerome, filla dun multimillonario americano.
Winston Leonard Spencer-Churchill naceu o 30 de novembro de 1874 no pazo de Blenheim, preto de Woodstock, na comarca de Oxford, nomeado así por unha das batallas que gañou o seu máis célebre antepasado, John Churchill, primeiro duque de Marlborough. Seu pai, o político Lord Randolph Churchill, era o terceiro fillo do Sétimo Duque de Marlborough, e a súa nai, Lady Randolph Churchill, cuxo nome de solteira era Jeanette Jerome, era a filla do millonario americano Leonard Jerome.
A infancia de Churchill, como a de moitos mozos de clase alta de Inglaterra daquela, estivo marcada pola separación dos seus pais, enviado interno a varios colexios e poucas veces visitado pola súa nai e polo seu pai, ós que botaba de menos. Churchill desenvolveu tamén unha estreita relación coa súa neneira, unha das poucas persoas que o chamaba Winnie, e lamentou moito a súa morte anos despois.
No ano 1893 uniuse á Real Escola Militar de Sandhurts, graduándose dous anos despois sendo o oitavo da súa clase, e asumindo o posto de Segundo Tenente da carta unidade de cabalería húsar.
Os tempos de soldado
esquerda|miniatura|200px|Churchill en 1895 Churchill foi destinado á India, onde participou en poucas operacións militares pero desenvolveu unha paixón polo deporte do Polo, aínda que mancándose no ombro, unha lesión que se lle repetiría a miúdo dende entón. Foi na India onde comezou a escribir, e a partir de 1895 compaxinaría o seu posto militar co periodismo. En 1895 vai a Cuba como observador militar e como periodista do Saturday Review, acompañando o exército de España nas operacións contra os independentistas. En 1898 acompaña, en condición de reporteiro, a 21ª unidade de lanceiros na Batalla de Omdurman, no Sudán.
Mentres tanto, comezaba a facer política, falando nalgúns mitins dos torys, e mesmo presentándose, perdendo, no distrito de Oldham. Arthur Balfour, líder do Partido Conservador naquel tempo, di de Churchill que "pensei que era un mozo prometedor, pero parece que é un home de promesas". Trala derrota, Churchill é correspondente de guerra na segunda guerra anglo-bóer entre o Reino Unido e os Afrikaaners en Suráfrica. É capturado polos Boer nunha emboscado a un convoi británico, e protagoniza unha espectacular fuga dun campo de concentración de Pretoria, chegando a cruza-la fronteira con Mozambique e chegar ó porto de Lourenço Marques (agora chamado Maputo). Esta fuga dálle fama no seu país de orixe.
Entrada en política
Nas eleccións de 1906, Churchill preséntase e gaña en Manchester, e no goberno liberal de Henry Campbell-Bannerman é subsecretario de estado das colonias. Churchill axiña se converteu nun dos membros do goberno non ministros máis destacábeis, e cando Herbert Henry Asquith sucede a Campbell-Bannerman como primeiro ministro, Churchill é nomeado presidente da Cámara de Comercio e polo tanto entra no gabinete de goberno.
Non embargantes, segundo as leis daquela alguén ascendido a ministro tiña que gañar outras eleccións no seu distrito, e Churchill perde en Manchester fronte ó conservador William Joynson-Hicks, pero pronto recupera un escano presentándose na cidade escocesa de Dundee.
Carreira ministerial
Como presidente da Cámara de Comercio, Churchill impulsou importantes reformas sociais en conxunción con David Lloyd George, por aquel entón ministro de facenda(Chancellor of the Exchequer); Lloyd George e Churchill farían parella política durante non pouco tempo de alí en diante. En 1910 Churchill foi nomeado ministro do interior, onde foi protagonista dunha curiosa polémica no transcurso dunhas folgas en 1911. No famoso episodio do Asedio a Sidney Street, a garda escocesa estaba a loitar cuns anarquistas na mesma rúa, é Churchill foi fotografado moi preto da acción. Esta actitude imprudente xerou moita polémica, e de novo destaca unha cita de Arthur Balfour sobre o comportamento de Churchill: "El e mais un fotógrafo estaban ámbolos dous arriscando valiosas vidas. Entendo o que facía o fotógrafo, pero, que facía alí o Honorable Cabaleiro?".
En 1911 Churchill é nomeado Primeiro Lord do Almirantado, un posto equivalente ó de Ministro de Mariña se o houbese en España, posto que conservaría ata ben entrada a primeira guerra mundial. Neste posto levaría a cabo unha importante política de carreira militar no ámbito naval competindo co II Imperio Alemán do kaiser Guillerme II.
De volta á política
En decembro de 1916, Asquith renunciou como primeiro ministro e foi substituído polo galés Lloyd George, que decidiu meses despois, en xullo de 1917, traer de volta a Churchill coma ministro de municións, cargo que desempeñaría ata o final da guerra. Logo desta sería ministro de defensa e ministro do aire, sentando as bases da futura RAF. Durante a guerra civil rusa, logo da revolución bolxevique, Churchill apoiaría a intervención da Gran Bretaña na guerra por parte das forzas brancas, o que lle supuxo críticas da oposición e da opinión pública, e logo da retirada das tropas apoiou o envío de armas a Polonia para a súa loita coa flamante URSS polo control do oeste de Ucraína. Churchill foi nomeado ministro para as colonias e foi o responsable das negociacións do Tratado Anglo-Irlandés de 1921, que estableceu o Estado Libre de Irlanda dentro da Commonwealth.
En 1923 presentouse coma candidato liberal por Leicester, sendo derrotado. Foise achegando cada vez máis ao Partido Conservador, ata que en 1925 se uniu xa formalmente ao partido. Un ano antes foi nomeado ministro de Facenda. Á fronte deste ministerio supervisou a volta do Reino Unido para o patrón Ouro, dando lugar a un período de suba do desemprego e diversas folgas que desembocarían na folga xeral de 1926. A súa actuación valeulle as críticas do economista John Maynard Keynes, e el mesmo recoñecería os seus erros máis tarde.
Tamén crearon polémica os seus comentarios acerca do réxime de Benito Mussolini, cando afirmou que lle fixera un servizo ao mundo por impedir unha revolución comunista en Italia. Finalmente, en 1929, o goberno conservador perdeu as eleccións, chegando ao poder o laborista Ramsay McDonald.
Anos trinta
Churchill foi un dos poucos políticos da época que axiña se decataron do perigo que podía supoñer a fase de rearmamento que estaba a desenvolver a Alemaña nazi de Adolf Hitler. Insistiu especialmente na importancia de que os alemáns non obtivesen a superioridade aérea, pero foi desoído e en 1938 a Luftwaffe xa superaba claramente a RAF. Afastado por aqueles anos da política partidista, observou preocupado como a política condescendente do tamén conservador e primeiro ministro Neville Chamberlain con Hitler conducía o país para o desastre.
Os acontecementos precipítanse. O goberno de Chamberlain oponse á anexión de Abisinia por parte de Mussolini, pero a Liga de Nacións non adopta ningunha sanción contra o goberno italiano. Hitler ocupa o corredor do Rhin, primeiro, e anexiónase Austria, despois. Logo pon a súa ollada en Checoslovaquia. Perante esta situación, a Unión Soviética de Stalin propón un acordo a Francia e ao Reino Unido de intervir militar se Alemaña invade Checoslovaquia, proposta que apoia Churchill, mais nin Chamberlain nin o goberno francés a admiten. Así, Hitler invade Checoslovaquia sen resitencia. Chamberlain viaxa entón a Múnic coa idea de lle facer desistir a Hitler de calquera outra pretensión territorial a cambio de que o goberno de Praga recoñecese unha autonomía especial á rexión checa dos Sudetes de maioría alemá. O führer finxe aceptar o acordo e Chamberlain pronuncia, á súa chegada a Londres, o seu discurso da Paz deste século, no que exhibe o acordo coma o garante dunha paz para toda unha era. Mais Curchill desconfía e repróchalle a Chamberlain nestes termos:
Efectivamente, o incumprimento do acordo por parte de Hitler ao invadir Polonia o 1 de setembro de 1939 obriga o goberno de Chamberlain a lle declarar a guerra a Alemaña. Francia secúndao. A segunda guerra mundial dá comezo en Europa e nela Winston Churchill ía ter un protagonismo capital.
Segunda guerra mundial
miniatura|esquerda|200px|Churchill na [[Conferencia de Ialta xunto a Roosevelt e Stalin]] Ao se iniciar a guerra Churchill é nomeado Primeiro Lord do Almirantado. Encárgaselle a misión de fortalecer a base naval escocesa de Scapa Flow para impedir que a mariña alemá atacase os barcos mercantes das colonias. Planificou a toma dos portos do norte de Noruega para lle subministrar armamento a Finlandia, que fora invadida pola URSS, e os de Suecia, para interceptar os continxentes de ferro que ían para Alemaña. Porén, Hitler anticípase e invade Dinamarca e Noruega, neutrais ata daquela. Churchill contraataca e envía unha frota a Noruega, pero fracasa perante os alemáns. O fracaso na operación pon a Chamberlain contra as cordas; finalmente, o primeiro ministro dimite e Churchill substitúeo o 11 de maio de 1940. Dous días despois pronuncia o seu soado discurso, no que asegura non ter máis que ofrecer que sangue, suor, esforzo e bágoas.
Ou estoutra:
Logo do afundimento do cruceiro HMS Hood durante a batalla do Estreito de Dinamarca, o 24 de maio de 1941, ás mans do acoirazado alemán Bismarck, Churchill ordenou o afundimento deste, que se fai efectivo tres días despois, eliminando así unha perigosa ameaza para a subministración dos británicos.
A súa boa relación co presidente estadounidense Franklin Delano Roosevelt asegurou a subministración de envíos vitais dende o país norteamericano ao Reino Unido, ademais de resultar un aliciente para a entrada dos Estados Unidos no conflito. Durante o transcurso da guerra, Churchill mantivo ata doce reunións con Rooselvelt para discutiren a estratexia a seguir.
Algunhas decisións do primeiro ministro británico foron, cando menos, controvertidas. A súa indiferenza perante a fame que asolou a rexión de Bengala, na India, que ocasionou a morte de dous millóns e medio de persoas, foi interpretada como un intento de deixar a zona arrasada fronte unha hipotética invasión xaponesa, cuxas tropas invadiran Birmania e ameazaban as posesións británicas na India. Tamén apoiou o bombardeo de Dresde, malia que a cidade alemá carecía de valor estratéxico e a inmensa maioría das vítimas foron civís.
Posguerra
miniatura|200px|Churchill na Conferencia de Postdam en [[1945.]] O papel de Churchill tamén foi crucial nos diversos acordos que se sucederon tras a fin da guerra. Foi un dos líderes da Conferencia de Potsdam, que, xunto con Harry S. Truman e Stalin, decidiron sobre a reordenación das fronteiras en Europa e Asia e os pasos a seguir na reconstrución das desfeitas da guerra. Os seus empeños en impedir que Polonia caese baixo a esfera de influencia da Unión Soviética foron, porén, en van. Defendeu a idea dunha Europa unida como mellor instrumento para evitar futuros conflitos entre Francia e Alemaña, aínda que pensaba que o Reino Unido non debía facer parte desa unión, ligando o seu futuro ao dos Estados Unidos.
Malia ao seu indiscutible protagonismo durante o conflito mundial e a súa popularidade, Churchill non puido revalidar o seu cargo de primeiro ministro nas eleccións de 1945, sendo derrotado polo laborista Clement Attlee, quen o substituíu como representante británico en Potsdam. As súas posturas en contra de mellorar a educación e a sanidade pública, así como a mala xestión dos anteriores gobernos conservadores dos anos 30, son, segundo algúns historiadores, algunhas das causas que poden explicar a viraxe á esquerda do electorado británico, dándolle as costas a quen conducira o país á vitoria durante a segunda guerra mundial.
Logo da derrota do nazismo, o comunismo pasou a ser a obsesión do político inglés. Foi el quen popularizou o termo do pano de aceiro en 1946 para se referir á Europa dividida durante a guerra fría entre os bloques capitalista e comunista.
Segundo mandato (1951-1955)
Nas eleccións de 1951 o Partido Conservador derrotou o Partido Laborista, o que permitiu recuperar o poder a Churchill. O seu segundo mandato resultou máis polémico, caracterizado polo intervencionismo militar no estranxeiro e intentando no plano doméstico evitar a chegada de inmigrantes á Gran Bretaña (chegou a afirmar que a frase Manter a Gran Bretaña branca sería un bo slogan).
Churchill era un defensor da idea de Imperio Británico e, quizais anacronicamente, pulou por conservar os restos do imperio forxado no século XIX. Para tal efecto, apoiado polo presidente estadounidense Dwight D. Eisenhower, deseñou o golpe de estado acontecido no Irán en agosto de 1953. A razón desta intervención, en flagrante contradición cos valores democráticos que apaixoadamente defendera no transcurso da loita contra o nazismo, foi a decisión do goberno iraniano de Mohammed Mossadeg de nacionalizar a compañía petroleira Anglo-Iranian Oil, o que implicaba a perda das substanciosas ganancias económicas que viña mantendo o Reino Unido ao controlar a produción petrolífera iraniana. O golpe de estado, bautizado co nome de Operación Ajax, foi un éxito e as potencias anglófonas colocaron no poder o coronel Fazllolah Zahedi, monicreque ao servizo dos intereses británicos, aínda que quen realmente pasou a ostentar o poder absoluto foi o monarca Mohammad Reza Pahlavi. Tras o golpe sucedéronse os asasinatos de líderes do Tudeh, o Partido Comunista de Irán.
En 1952 tivo que se enfrontar a unha insurrección de rebeldes kenyatas contra a administración colonial británica, coñecida co nome de Rebelión do Mau Mau. Aínda que os rebeldes foron derrotados militarmente polas tropas británicas, Kenya logrou finalmente a independencia en 1963.
Por outro lado, Malaisia viña loitando pola súa independencia dende 1948. Churchill intensificou as accións militares contra os insurrectos malaios, ao mesmo tempo en que aplicaba a vella táctica do "divide e vencerás", procurando alianzas con algúns sectores da poboación. Malia que militarmente as forzas do Reino Unido ían sufocando a rebelión, os custos económicos fixéronse insostibles para a metrópole, co que finalmente o país asiático conseguiu a independencia en 1957.
Últimos anos
miniatura|200px|Estatua de Winston Churchill en Parliament Square, Londres Con xa 81 anos e como consecuencia da mingua das súas capacidades físicas e mentais, Winston Churchill presentou a dimisión como primeiro ministro en 1955, sendo sucedido polo tamén conservador Anthony Eden, durante moitos anos o seu protexido e esposo da súa sobriña. Aínda que seguiu a conservar o seu escano parlamentario ata 1964, cada vez acudía menos ás sesións e nunca máis volveu a falar na cámara. En 1959 pasou a ser o membro do parlamento co servizo continuo máis prolongado, o Father of the House, sendo o único que por aquel entón tiña servido baixo os reinados da raíña Vitoria e de Isabel II. Con tendencia á depresión, pasou longos períodos na costa mediterránea francesa e acompañou o multimillonario Aristóteles Onassis en varios dos seus cruceiros.
Faleceu o 24 de xaneiro de 1965 como consecuencia dunha trombose cerebral aos 90 anos de idade. O seu funeral, con todas as honras debidas a un xefe de estado, tivo lugar na Catedral de San Paulo. Foi soterrado no panteón familiar en Blandon.
Churchill como escritor
Winston Churchill recibiu o premio Nobel de Literatura en 1953 polas súas obras históricas, os seus artigos xornalísticos e os seus discursos. Como historiador non amosou interese polos procesos sociais e económicos, senón que só concedía importancia ás accións concretas dos individuos, o cal conduciuno, inevitablemente, a unha concepción da historia parcial e pouco madurada cientificamente en canto ao que debe ser a ciencia histórica. O esquema das obras históricas de Churchill é igual en todas: apóiase na convicción de que as fronteiras, as razas, o patriotismo e as guerras constitúen as verdades últimas e fundamentais da historia do xénero humano, fronte ás cales atopan a súa situación e a súa medida os individuos e as sociedades, os estados e os gobernos. Así, Churchill é basicamente un historiador da actividade política, un historiador de Estado como expresión de forza, de potencia. A lei pola cal se miden os Estados é a da súa capacidade para alcanzar o seu obxectivo e, xa que logo, e en primeiro lugar, para tomar conciencia da súa función. E desta función dos Estados son expresión e medio as grandes personalidades, as individualidades fortes concibidas como protagonistas da historia. Ademais, mantivo a anacrónica interpretación dun destino histórico especial que estaba reservado para a Gran Bretaña, sendo a súa historia un progreso continuo co obxectivo de acadar o devandito destino, incluíndose na corrente coñecida como concepto Whig.