cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ayumi Shibata
Ayumi Shibata (柴田 あゆみ) (22 de febreiro, 1984) é un membro de Melon Kinenbi, un grupo xaponés de J-Pop formado unicamente por mulleres englobado dentro do Hello! Project. Uniuse o grupo Tanpopo en 2002 ata que o mesmo entrou nun hiato definitivo despois de lanzar un single. Shibata é un membro activo do Hello! Project dende o ano 2000, participando no club de fútbol sala do mesmo chamado Gatas Brilhantes H.P., e en moitos grupos formados pola mestura de membros de distintos grupos do Hello! Project, concertos e eventos especiais.
Peñarroya-Pueblonuevo
Peñarroya-Pueblonuevo é un concello da provincia de Córdoba, na comunidade autónoma de Andalucía. Está a 79 km da capital da provincia. Esténdese por unha área de 63 km², cunha poboación de algo menos de 12.000 habitantes, 11.918 no ano 2007.
Demografía
Na evolución da poboación do concello vemos como se vive unha tendencia negativa, perdendo habitantes:
Política
Este concello cordobés está gobernado por José Ignacio Expósito Prats do PSOE.
Amancio Lavandeira
Amancio Lavandeira Suárez, nado en Seavia (Coristanco) en 1966, é un político galego de Terra Galega.
Varchavianka
Varchavianka pode referirse a:
Alberte, antipapa
Traxectoria
Pouco despois da súa elección unha multitude de xente entrou na igrexa na que se realizara a asemblea que o elixira, Alberte tentou refuxiarse na Basílica de San Marcelo pero foi feito prisioneiro e conducido xunta Pascual II quen o recluíu nunha torre e posteriormente no mosteiro de San Lourenzo de Aversa onde permaneceu como freire ata a súa morte.
Philips PM5544
miniatura|Mira de axuste xerada por unha Philips PM5544. Philips PM5544 é un xerador de sinais de televisión que frecuentemente se usa para dotar ás canles de televisión dunha mira de axuste coñecida como a mira Philips (Philips Pattern) que se incorporou a outros modelos posteriores da marca Philips e que utiilizan ou utilizaron moitas canles europeas e que contén informacións relevante para axustar os receptores de televisión e as propias emisións da canle.
Sexy
miniatura|dereita|[[Marisol Ribeiro, portada da edición de decembro de 2005, exemplo da nova fase da revista dende a reformulación en 2004.]]
Sexy é unha revista brasileira dedicada ao público masculino. Ten periodicidade mensual e é publicada pola casa editorial Rickdan Ltda., con sede na cidade de São Paulo.
Historia
Normalmente era identificada como unha revista máis explícita e ousada que a súa competencia. Porén, en 2004 foi reformulada, adoptando un estilo máis parecido ao anterior, o que xerou descontento entre algúns lectores. Porén, esta mudanza implicou a aparición na revista de grandes estrelas que antes non se imaxinaba puideran posar para a revista, como Cissa Guimarães, Marisol Ribeiro ou Scheila Carvalho.
Premium
Revista "irmá" de Sexy, destaca por ter contidos máis explícitos, tendo maior recoñecemento tras a reformulación da revista Sexy en 2004. Nas súas capas aparecen mulleres menos coñecidas, coma Days Brucieri ou Vivi Fernandez.
A primeira edición apareceu en xuño de 2003 co título de Sexy Especial - Serie Premium. No 2003 foi trocada para Sexy Premium e en novembro de 2004 para poñer o nome que ata hoxe: Premium.
Sexy Total
Apareceu en agosto de 2000. En formato menor, adoita publicar un ensaio por edición, xeralmente cunha modelo que xa posara para unha das dúas outras revistas.
Mensualmente, aparecen nas súas páxinas cómics do personaxe Tianinha, do debuxante Laudo Ferreira Jr.
Produción de cinema
A produción de cinema, produción de cine ou produción cinematográfica, na industria cinematográfica, é o cargo responsábel dos aspectos organizativos e técnicos da elaboración dun filme, complementando a actividade creativa da dirección. Está a cargo da contratación do persoal, do financiamento dos traballos e do contacto coas empresas distribuidoras para a difusión da obra.
En moitos aspectos a súa tarefa superponse estreitamente coa da dirección, en especial no control do elenco e da selección do equipo técnico e artístico (dirección de fotografía, montaxe, persoal de efectos especiais, dirección artística, composición etc.) que colaborarán na produción; estas atribucións significaron que durante os primeiros anos da industria cinematográfica de Hollywood a produción fose en gran medida a parte responsábel da estética e do contido dos seus produtos. Un caso famoso foi o de Howard Hughes, quen exerceu un férreo control sobre os directores que contrataba, aínda que este tipo de relación fose frecuente no chamado sistema de estudos de Hollywood, vixente até finais da década de 1950.
Coas crecentes necesidades de financiamento e mercadotecnia provocadas pola renovación da industria nos anos 1980, a produción volveu cobrar un papel importante, e algúns deles (como Jerry Bruckheimer) son figuras tan identificábeis como calquera director polas características das súas producións.
Os termos "produtor" e "produtora" utilízanse indistintamente para designar tanto a figura do empresariado cinematográfico como a das profesionais encargadas de liderar a produción dunha película. Nalgunhas ocasións estas dúas figuras son coincidentes na mesma persoa, pero noutros casos contrátase outra persoa, delegando nela a responsabilidade.
Os diferentes adxectivos que poden aplicarse á produción adoitan definir o seu status real na película. Segundo a nomenclatura anglosaxoa, produción executiva (executive production), produción de liña (line production), produción asociada (associated production) produción de consulta (consulting production) ou produtor a secas (production), definen as diferentes figuras. A produción executiva é a representación da empresa, mentres que a produción e produción de liña refírense aos profesionais a cargo da produción.
Segundo a nomenclatura galega, ao falar de produción adoita referirse ao empresariado, e cando se alude á persoa profesional adoita facerse baixo as denominacións de produción executiva ou dirección de produción.
Osamu Shimomura
Osamu Shimomura (下村 脩), nado en Fukuchiyama (prefectura de Quioto) o 27 de agosto de 1928, é un químico orgánico e biólogo mariño xaponés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2008 polo descubrimento e desenvolvemento da proteína fluorescente verde (GFP), xunto aos estadounidenses Martin Chalfie e Roger Y. Tsien.
Traxectoria
Shimomura foi educado en Manchuria e Osaca, onde o seu pai, oficial do exército, estaba destinado. Posteriormente trasladouse a Isahaya, Nagasaki. A súa muller, Akemi, á que coñeceu na Universidade de Nagasaki, é tamén química orgánica e compañeira nas súas investigacións. O seu fillo, Tsutomu Shimomura, é un experto en seguridade informática que colaborou no arresto do hacker e phreaker Kevin Mitnick.
Estudos académicos e traballo científico
O profesor Shimomura posúe un Ph.D. en química orgánica e é profesor emérito de dúas institucións científicas dos Estados Unidos, o Marine Biological Laboratory (MBL) situado en Woods Hole, Massachusetts (onde traballou desde 1980 ata a súa xubilación, en 2001) e a Boston University Medical School.
O 8 de outubro do 2008 foi galardoado co Premio Nobel de Química, xunto a Martin Chalfie e Roger Y. Tsien, polo seu traballo coa proteína fluorescente verde (GFP), dentro dos seus estudos da medusa Aequorea vitoria e da proteína aequorina. O profesor Shimomura foi o primeiro que illou e describiu a GFP da medusa, e descubriu que a GFP, ao recibir radiación ultravioleta, emite unha luz verde.
Joaquín García Picher
Joaquín García Picher, nado o 29 de agosto de 1932 en Vigo e finado o 12 de setembro de 1985, foi un político galego, alcalde de Vigo.
Traxectoria
Era perito industrial, profesor mercantil e economista. Foi nomeado alcalde de Vigo en 1974, antes da morte de Francisco Franco, e continuou até agosto de 1978, cando dimitiu nun pleno municipal embarullado por mor das protestas veciñais pola venda dunha parcela municipal para rescatar unha concesión municipal para dar paso a Enma González Bermello.
Durante a súa alcaldía foi inaugurada a nova casa consistorial, promoveuse a creación da Universidade de Vigo e que a cidade fose unha das sedes do Mundial de Fútbol España 1982. Foi o último alcalde que exerceu como presidente da Caixa de Aforros Municipal de Vigo.
Home dels nassos
miniatura|250px|Home dels nassos segundo un almanaque do século XIX. O home dels nassos (en galego: Home dos fociños) é unha personaxe da mitoloxía catalá que ten tantos fociños como días lle restan ó ano. Porén, só se pode ver o 31 de decembro ou aninovo. Facéndose visible só o último día do ano, a personaxe da mitoloxía ten, como todos os seres humanos, un único nariz, e polo tanto, pode ser calquera persoa.
Tradicionalmente, explícaselles ós nenos que o último día do ano aparece o Home dels nassos, unha persoa que ten tantos fociños como días ten o ano. Cóntaselles de tal xeito que os nenos imaxinan unha persoa monstrosa con 365 narices na súa faciana, sen pensar que o 31 de decembro só resta un día para rematar o ano. Malia que esta tradición ten un forte arraigo na cidade de Barcelona, tamén está presente en diversas poboacións catalás que presentan nalgúns casos pequenas variacións ou localismos.
Popular Televisión Galicia
Popular Televisión Galicia é unha canle de televisión privada que emite no territorio galego desde o 9 de outubro de 2009, propiedade das dioceses galegas con participación da COPE, a programación céntrase no entretemento e na difusión dos valores cristiáns. Formou parte da rede de televisións Popular TV propiedade da COPE. O 4 de xullo de 2013 anunciouse o seu peche, efectivo o día 31 de xullo.
Praia de Carragueiros
miniatura|dereita|300px|Praia de Carragueiros.
A praia de Carragueiros é un areal que se encontra en Cabo de Cruz na parroquia de Castro, no concello coruñés de Boiro. Ten 1 km de longo e uns 20 m de ancho. A area é branca e as augas son normalmente tranquilas, a súa ocupación é alta no verán polo que conta con numerosos servizos.
O Mono da Tinta
O Mono da tinta foi unha revista do século XX, concretamente do ano 1987, fundada e dirixida por Carlos Quiroga e editada en Santiago de Compostela. A súa temática era principalmente cultural, na que destacaban contidos humorísticos, literarios, reivindicativos e artísticos. Apareceron tan só catro números, rematando en 1991.
Exemplares e contido
A revista constou de catro números.
Número 1
O primeiro exemplar publicado na primavera de 1987 presenta os seguintes apartados:
Número 2
O segundo en outono dese mesmo ano contén os seguintes apartados:
Número 3
No terceiro número no inverno do 1988/1989 encóntranse os seguintes apartados:
Número 4
E o último do verán/inverno de 1991 presenta os seguintes apartados:
Hai que destacar que este número non conta cun índice como os exemplares anteriores.
Sesto, Sesto, Agolada
Sesto é un lugar da parroquia de Sesto, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 20 habitantes (7 homes e 13 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes respecto ao ano 2000.
Refrey
Refrey (o apelido Freire coas sílabas alternadas) foi unha empresa galega con sede en Vigo adicada ao deseño e fabricación de máquinas de coser.
Historia
As súas orixes están na familia Freire. En 1943 obtiveron a patente 161.097 para fabricar unha máquina de coser universal e en ziz-zag, de gran velocidade con lanzadeira rotativa. En 1948 creouse a empresa, e o prototipo da máquina exhibiuse na Exposición Industrial de Galicia.
Situada en Bouzas, a finais da década de 1950 comezou a fabricar máquinas de coser industriais chegando a fabricar 30 000 maquinas ao ano con 500 traballadores. Na década de 1980 a entrada de máquinas de coser a baixo custe fixo entrar en problemas á empresa. En 1992 os fundadores deixaron a empresa en mans dos traballadores, que formaron unha sociedade anónima laboral coa participación da Xunta de Galicia. En 1997 a empresa pasou a chamarse Marcofrey, con 100 traballadores, e a sede pasou a Mos. En 2007 a empresa pechou definitivamente.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 54ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[István Szabó, director do filme gañador.]] Os seguintes 25 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 54ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Italia, o Xapón, Hungría, Italia e Suíza. O galardón recaeu sobre Hungría, co filme Mephisto.
Agália
Agália é unha revista galega creada en 1985, órgano de expresión da Associaçom Galega da Língua.
Historia
A revista Agália apareceu en 1985 cunha periodicidade trimestral, co subtítulo de "Revista da Associaçom Galega da Língua", como órgano a través do cal informar das actividades da entidade e co obxectivo de contribuír como ferramenta de coexión da súa base asociativa. Pretendía, ademais, servir como espazo para a intervención no ámbito académico galego dunha óptica reintegracionista.
Entre 1985 e 2000 estivo dirixida por María do Carmo Henríquez Salido e por José Martinho Montero Santalha. No ano 2000 asumiu o cargo Carlos Quiroga, e a revista pasou a ser semestral con números duplos. En 2002, no número 69/70, a revista Agália mudou o seu subtítulo polo de "Revista de Ciências Sociais e Humanidades".
En 2011, coincidindo coa aparición do número 100, mudou novamente o subtítulo polo de "Revista de Estudos na Cultura", agora baixo a dirección de Roberto Samartim.
Características
Agália recolleu desde o seu nacemento tres orientacións básicas: de tipo asociativo, de tipo literaria (textos de creación en prosa e verso) e de tipo científica. Amais, inclúe noticias das actividades da AGaL relacionadas coa promoción da lingua galega e do reintegracionismo. Desde o número 62 inclúe tamén creación artística nos campos da ilustración e a fotografía.
Silvestre IV, antipapa
Silvestre IV, chamado Maginulfo de nacemento, nado en Roma cara ao 1050, foi elevado a antipapa pola aristocracia romana en novembro de 1105.
Traxectoria
Substituíu nese posto a Alberte, en oposición ó papa lexítimo Pascual II. Renunciou en 1111 unha vez que Pascual II lle outorgou ó Emperador Henrique V o privilexio das investiduras.
Béjart
Béjart é un apelido francés
Caviar
miniatura|[[Caviar Beluga listo para servir.]] miniatura|Culleriña de caviar. miniatura|Seis tipos de caviar.
Denomínase caviar (en farsi خاویار, khāviār, en ruso чёрная икра, chiórnaia ikrá) a un alimento elaborado a partir das ovas ou míllaras dos esturións, concretamente das especies orixinarias dos ríos e lagos do leste de Europa e da Asia Central, que se destinan ao consumo humano.
Das vinte e cinco especies existentes de esturión, tres pódense capturar no mar Caspio: Beluga, Ossetra e Sevruga.
O elevado prezo dalgunhas das súas variedades é consecuencia da rareza ou escasa dispoñibilidade desta delikatessen gastronómica, e chegou a superar os 12 000 € o quilogramo en 2011.
Pode consumirse só, ou dándolle toques a algunhas preparacións culinarias.
Ademais dos caviares auténticos tamén existen sucedáneos feitos a base de ovas doutros peixes, como lumpo, bacallau, salmón ou muxo), ás que se lles engade un colorante negro.
Características
O mellor caviar é o dos esturións que se pescan no mar Caspio, en Acerbaixán, Irán e Rusia. Os máis elevados prezos páganse polo caviar das variedades Beluga, Ossetra e Sevruga. (O caviar Beluga refírese ao esturión beluga, e non á beluga, unha especie de cetáceo que nada ten que ver co caviar agás o nome, derivado en ambos os casos do nome ruso da cor branca).
Debido a factores como a sobrepesca e a contaminación, o número de esturións reduciuse considerabelmente nos últimos tempos, polo que outra opción é o sucedáneo moi común, as ovas do salmón, tamén chamado caviar vermello.
Como resposta a este problema, e á crecente demanda, desde hai varios anos está a desenvolverse a piscicultura dos esturións.
A forma de producilo en cativerio consiste en criar os esturións en viveiros e, cando alcanzan a idade fértil, insemínanse artificialmente e, chegado o momento, extráeselles ás femias as ovas, que se limpan, se salgan e, case inmediatamente, se envasan, sen que haxa ningún outro proceso, xa que afectaría negativamente á calidade do produto.
Hoxe en día non só se consome un caviar de calidade que sexa orixinario de Irán ou doutros países que linden co mar Caspio, senón que tamén se produce un sucedáneo de caviar de gran calidade na costa romanesa do mar Negro, Estados Unidos, Arxentina, Francia, Uruguai, Israel e España.
Actualmente está xurdindo un certo consumo doutros produtos que se asemellan ao caviar na súa aparencia, como por exemplo os pequenos ovos de caracol. En España existe unha industria deste produto cun gran potencial de extensión.
Historia do caviar
Os antigos persas do imperio Aqueménida foron o primeiro pobo que consumiu caviar de maneira regular. Con anterioridade só se consumía a carne dos esturións, e non as súas ovas. Os persas tiñan a crenza de que o caviar potenciaba a forza e a resistencia física.
Os romanos incluso chegaron a atribuírlle ao caviar cualidades curativas.
Durante a Idade Media, en Rusia, o consumo de caviar era algo propio das clases máis altas, que consumían caviar como substitutivo da carne nos días de xexún e abstinencia.
Menciónase o consumo de caviar no Quixote de Miguel de Cervantes. No capítulo LIV lese:
É famosa a anécdota ocorrida na recepción ofrecida por Luís XV de Francia ao embaixador do tsar Pedro o Grande de Rusia. O embaixador brindoulle ao seu anfitrión como presente unha caixa de caviar. Ante a sorpresa de todos, Luís XV cuspiuno.
Irónico é recordar como, durante o século XIX, o caviar foi, ao mesmo tempo, un alimento habitual entre as mesas máis selectas da aristocracia rusa, e un alimento propio de pobres nos Estados Unidos. Mentres os tsares ofrecían caviar aos seus comensais máis distinguidos, nos Estados Unidos, daquela o primeiro produtor mundial polas súas inmensas capturas no río Delaware, era consumido polas clases populares debido ao seu escaso custo.
O caviar converteuse nun elemento de distinción e bo gusto nas mesas podentes de Occidente tras a Revolución rusa de 1917. Isto debeuse á emigración de gran parte da aristocracia rusa ao París dos alegres "anos vinte". Peza fundamental foron os irmáns Petrossian, que chegaron a un acordo co goberno ruso para conseguir en exclusiva os dereitos de exportación do caviar ruso e o deron a coñecer na Exposición Universal de París de 1925 (tiveron a precaución de colocar múltiples cuspideiras en previsión de rexeitamento).
Pero foi o multimillonario Charles Ritz, fillo de César Ritz, quen consolidou o consumo do caviar entre a alta sociedade, ao incluílo entre os pratos preferidos elaborados polos chefs dos seus prestixiosos hoteis.
Servizo
miniatura|150px|Servindo [[caviar Beluga.]] Para presentar o caviar na mesa ten que servirse nun recipiente fondo de cristal ou porcelana fina, colocando este recipiente noutro cheo até a metade de xeo picado.
Pode adornarse con berros e acompáñase cun prato á parte de rebandas de pan, inglés ou moreno untadas con manteiga lixeiramente salgada.
O caviar debe conservarse no seu envase de orixe a unha temperatura de entre -2 e 2 °C, ou sobre xeo picado. Nunca se debe conxelar.
Pódese tomar directamente con culleriña (a tradición rusa exixe unha culleriña de nácara) ou sobre unha rebanda de pan torrado e untado cun pouco de manteiga.
Non é aconsellábel tomalo con limón, nin ao estilo anglosaxón, con cebola ou ovo cocido.
Porén, resulta exquisito co consomé gelée ou uns simples ovos fritos.
Como bebida de acompañamento, as máis indicadas son o vodka frío, cavas o champañas e os viños brancos secos (os albariños maridan moi ben).
Sucedáneos do caviar
O moi reducido hábitat dos esturións (mar Caspio), a contaminación e a actual sobrepesca que levou aos esturións salvaxes a figurar no Libro Vermello das especies en vías de extinción da UICN e, por suposto, o elevado prezo do caviar verdadeiro, son os motivos polos cales xurdiu a busca de alternativas para encontrar un substituto das ovas de esturión.
Caviar sucedáneo ou sucedáneo de caviar son termos que se aplican para denominar ás ovas de peixes máis difundidos (e mesmo dalgún molusco, como o caracol) e, polo tanto, máis económicas. Non teñen parecido co caviar dos esturións, nin no seu tamaño, nin na súa cor, nin no seu aroma nin, moito menos, no seu sabor. Porén, son bastante populares nas cociñas de todo o mundo por teren un custo máis accesíbel.
O único que máis ou menos teñen en común co caviar é a súa forma de procesamento, aínda que tamén teñen as súas diferenzas (a dos esturións é máis artesanal, practicamente todo o proceso é manual, e na súa salgadura úsase un sal especial, de máxima pureza, cuxo custo é moi elevado).
Hai unha gran variedade de especies de peixes utilizados, de acordo cos costumes, o país de orixe, a a dispoñibilidade de peixes que estean ao seu alcance. Velaí os máis difundidos:
Caviar vermello (ovas de salmón)
miniatura|Salmón do Atlántico ([[Salmo salar).]] A historia do caviar de salmón é distinta, porque nunca se tratou de falsificar o caviar de esturións, se non que empezou a fabricarse na mesma época, sendo o salmón un peixe nobre, moi prezado pola súa carne firme e graxa, e os seus delicados sabor e cor, que varía de rosada pálida a vermella intensa (dependendo do tipo de salmón).
Tivo unha grande aceptación e unha constante demanda desde épocas moi remotas. Porén, o seu prezo nunca chegou ao nivel astronómico do caviar pola súa constante oferta e a abundancia dos salmóns.
Con grans moito máis grandes (entre 4 e 6 mm), de cor que varia da laranxa pálida á vermella, ten un sabor moito máis sutil, con inconfundíbel toque frutal, lixeramente doce.
Tamén se comercializan ovas de salmón afumadas. A súa elaboración é similar á do peixe afumado. As ovas introdúcense durante un tempo en sal e apértanse cun peso enriba para que solten toda a auga que conteñen. Despois enxúganse e secan, afumándose queimando madeiras e herbas aromáticas. As ovas colócanse para afumarse dentro dunha bolsa. O resultado é un produto compacto con textura firme e con sabor moi intenso.
Ovas de lumpo
Este sucedáneo de caviar é o máis difundido a nivel comercial, e provén do lumpo (Cyclopterus lumpus), unha especie propia das augas frías e temperadas que está amplamente distribuída pola rexión nórdica de ambos os lados do Atlántico e do mar Mediterráneo. miniatura|Lumpo ([[Cyclopterus lumpus).]]
É un peixe de corpo moi robusto, globoso, alto e ancho, e de pel grosa, sen escamas, pero percorrida por sete fileiras lonxitudinais de tubérculos óseos ben desenvolvidos, unha dorsal, catro laterais e dúas ventrais. Pode chegar até os 60 cm de lonxitude, sendo os machos máis pequenos que as femias, coa crista (aleta) dorsal máis alta adquiren unha tonalidade rosácea ou avermellada na zona ventral na época da reprodución, en contraste coa coloración azul verdosa das femias. Teñen unha ventosa no ventre, cerca da cabeza, coa que o animal se suxeita ao fondo. Vive nos fondos mariños, afastado do litoral, entre os 50 e os 200 m. A súa tendencia a fixarse nas rochas coa ventosa faino parecer, cando é pescado, unha peza de maior tamaño.
As postas teñen lugar de febreiro a agosto en augas pouco profundas sobre substratos rochosos. A femia pon até 300 000 ovos de cor rosa de entre 2,2 e 2,7 mm de diámetro, en grandes masas que son posteriormente fecundados polo macho, que os protexe de 6 a 10 semanas, e os oxixenará, de cando en vez, mediante correntes de auga que provoca coas súas aletas.
Esta especie é máis valorada, máis que pola súa carne fláccida, polas súas míllaras de cor orixinal que varia da alaranxada clara á rosada e que, para a súa comercialización, se tinxen con colorantes vermellos ou negros, para simular os caviares de salmón e esturión, respectivamente. Os seus principais produtores son Alemaña, Suecia, Noruega e Finlandia.
Tobiko (ovas de peixes voadores)
miniatura|200px|Tobiko en diferentes cores. As ovas amarela brillante son a coloración natural.
Os peixes voadores (familia dos exocétidos) encóntranse en todos os océanos, especialmente nas cálidas augas tropicais e subtropicais. A súa máis rechamante característica son as súas aletas pectorais, infrecuentemente grandes e que lles dan a capacidade de voaren distancias curtas, de 30 a 50 m.
O uso das ovas de peixes voadores está moi difundido na cociña xaponesa para a preparación e decoración de suxi. Prodúcense en varias presentacións:
Caviar de caracol (caviar branco)
miniatura|200px|[[Caracol.]] Os ovos de caracol ou caviar branco son un produto que cada vez gaña máis seguidores, especialmente entre os gourmets. A utilización deste novidoso produto polos grandes chefs nas súas creacións permitiu que os ovos de caracol adquiriran rapidamente status de produto selecto e exclusivo.
Os ovos de caracol non se poden comparar co caviar de esturión, e mesmo cos sucedáneos de caviar doutros peixes. Aínda que se elaboran co mesmo proceso, é un produto totalmente distinto.
Os ovos de caracol son de maior tamaño (máis parecidos nisto ás ovas de salmón), e o seu sabor é moi sutil (aromas de bosque, terra, con suaves notas herbáceas). A súa cor crema, abrancazada, tirando a parda clara, recorda á das perlas.
Aínda que estamos falando de "caviar sucedáneo" (que tampouco o é, porque neste caso non se trata de imitar o caviar dos esturións) o seu prezo imítao bastante: na actualidade un quilogramo de ovos de caracol ou caviar branco ronda uns 1 500 €.
Caviar de Kalix
miniatura|Caviar de Kalix.
O caviar de Kalix é unha especialidade culinaria sueca propia do arquipélago formado por unhas 1 500 pequenas illas próximas á costa noroeste do golfo de Botnia, correspondente ao condado de Norrbotten.
Trátase basicamente de ovas de corégono branco (Coregonus albula) prensadas consal.
Debido ao grande afluxo de auga doce no mar Báltico, procedente dos ríos suecos, que permite que vivan alí os corégonos, debido á moi baixa salinidade, fai a estes peixes únicos, con ovas diferentes en color e sabor ás dos espécimes que viven en auga doce, polo que a UE lle concedeu ao caviar de Kalix a Indicación Xeográfica Protexida.
Adoita servirse caviar de Kalix nos banquetes reais, sendo común na cea de gala que o rei lles ofrece anualmente aos premios Nobel.
A Bugalleira, Borraxeiros, Agolada
A Bugalleira é un lugar da parroquia de Borraxeiros, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución de 10 habitantes con respecto ao ano 2000.
Caviar
Ligazóns externas
delbuencomer.com.ar/index_archivos/caviar.htm Caviar]
Jim Belushi
James Adam "Jim" Belushi, nado en Chicago, Illinois o 15 de xuño de 1954, é un actor, comediante, cantante e músico estadounidense.
Belushi apareceu en filmes como Thief (1981), Trading Places (1983), About Last Night (1986), Salvador (1986), Red Heat (1988), Superaxente K-9 (1989), Mr. Destiny (1990), Curly Sue (1991), Jingle All the Way (1996), Underdog (2007) e The Ghost Writer (2010).
Objective-C
Objective-C é unha linguaxe de programación orientada a obxectos creada como un superconxunto de C pero que pon en funcionamento un modelo de obxectos semellante ó de Smalltalk. Orixinalmente foi creado por Brad Cox e a Corporación StepStone en 1980. En 1988 foi adoptado como linguaxe de programación de NEXTSTEP e en 1992 foi liberado baixo licenza GNU para o compilador CCG. Actualmente emprégase como linguaxe principal de programación en Mac OS X e GNUstep.
Historia
A principios da década de 1980, o software desenvolvíase empregando programación estruturada. A programación estruturada púxose en funcionamento para axudar a dividir os programas en pequenas partes, facendo o desenvolvemento máis sinxelo cando a aplicación se volvía máis grande. Porén, como os problemas seguían crecendo ó pasar o tempo, a programación estruturada volveuse menos útil, xa que tiñan que ser escritas unha e outra vez máis sentenzas, levando a un código espaguete e dificultando a reutilización de código.
Moitos viron que a programación orientada obxectos sería unha solución ó problema. De feito Smalltalk xa tiña solucionado moitos problemas deste tipo: algúns dos sistemas máis complexos no mundo funcionaban grazas a Smalltalk. Pero, Smalltalk empregaba unha máquina virtual que requiría moita memoria para esa época e corría demasiado lenta.
Objective-C foi creado principalmente por Brad Cox e Tom Love nos inicios da década de 1980 na súa compañía Stepstone. Ambos foron iniciados en Smalltalk mentres estaban no Programming Technology Center de ITT en 1981. Cox viuse interesado nos problemas de reutilización no desenvolvemento de software. Decatouse de que unha linguaxe como Smalltalk sería imprescindible na construción de contornas de desenvolvemento potentes para os desenvolvedores en ITI Corporation. Cox empezou a modificar o compilador de C para agregar algunhas das capacidades de Smalltalk. Pronto tivo unha extensión para engadir a programación orientada a obxectos a C, a cal chamou "OOPC" (Object-Oriented Programming in C). Love, mentres tanto, foi contratado por Shlumberger Research en 1982 e tivo a oportunidade de adquirir a primeira copia de Smalltalk-80, o que influíu no seu estilo como programador.
Para demostrar que se fixeran progresos reais, Cox mostrou que facer compoñentes de software verdadeiramente intercambiables só necesitaban uns pequenos cambios nas ferramentas existentes. Especificamente, estas necesitaban soportar obxectos de xeito flexible, vir cun set de bibliotecas que fosen utilizables, e permitir que o código (e calquera recurso necesitado polo código) puidese ser empaquetado nun formato multiplataforma.
Cox e Love logo fundaron unha nova empresa, Productivity Products International (PPI), para comercializar o seu produto, o cal era un compilador de Objective-C cun conxunto de bibliotecas potentes. En 1986, Cox publicou a principal descrición de Objective-C na súa forma orixinal, no libro Object-Oriented Programming, An Evolutionary Approach. Aínda que foi coidadoso en resaltar que hai moitos problemas de reutilización que non dependen da linguaxe, Objective-C frecuentemente foi comparado detalladamente con outras linguaxes.
Recoñecemento por medio de NeXT
En 1988, NeXT, a compañía que iniciou Steve Jobs logo de Apple, licenciou Objective-C de StepStone (o propietario da marca Objective-C) e lanzou o seu propio compilador e bibliotecas de Objective-C nos que estaba baseada a interface gráfica de NeXTSTEP. Aínda que as estacións de traballo de NeXT foron un fracaso, as ferramentas foron moi encomiadas na industria. Isto levou a NeXT a deixar a produción de hardware e enfocarse en ferramentas de software, vendendo NeXTSTEP (e OPENSTEP) como plataformas para programación.
Logo de adquirir NeXT en 1996, Apple usou OpenStep no seu novo sistema operativo, Mac OS X. Este incluía as ferramentas de desenvolvemento de NeXT, Project Builder (logo substituído por Xcode) e tamén o deseñador de interfaces, Interface Builder. A maioría da API actual de Cocoa esta baseada en OpenStep, sendo a contorna de Objective-C máis importante para desenvolver software.
Psilótico
Psilótico pode referirse a:
Madeleine Béjart
Biografía
Madeleine formaba parte dunha familia de actores parisiense, era a irmá máis nova de Joseph Béjart. Ós vinte anos tivo un fillo co protector da familia, o duque de Modène. Entrou no Théâtre du Marais a finais da década de 1630 e en 1643 fundou xunto con Molière o «Illustre Théâtre» do cal foi directora durante un tempo e demostrou gran talento para a xestión que contribuíu á boa marcha da tropa teatral pero en 1645 o teatro caeu en bancarrota e Béjart xunto a varios membros da súa familia e Molière marcharon ó sur de Francia para poder sobrevivir representando as obras de Molière en numerosas cidades e vilas. En 1658 Béjart e o seu grupo teatral volveron a París. Béjart foi a actriz principal do seu amante, interpretando as súas obras con gran fidelidade artística.
Club de Fútbol Lira
O C. F. Lira, coñecido popularmente como Lira, é un equipo de fútbol galego fundado no lugar de Lira en 1977. Aínda que conta cun campo propio en desuso, disputa os seus partidos no Campo de Lombáns, inaugurado en 1969.
La Chapelle-Thouarault
La Chapelle-Thouarault (en Bredual) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Pablo Zabaleta
Pablo Javier Zabaleta Girod, máis coñecido como Pablo Zabaleta, nado en Buenos Aires o 16 de xaneiro de 1985, é un exfutbolista arxentino.
Saudade (revista)
Saudade foi unha revista galega que se publicou en México entre 1942 e 1953. Estaba editada polo Grupo Saudade e Irmandade Galeguista de Cidade de México.
Historia e características
Tivo como editor responsable nos dous primeiros números a Xosé Caridad Mateo, pasando a ocupar o posto Ramiro Illa Couto no terceiro número, e Ramón Cabanillas Álvarez nos números catro e cinco. A redacción estaba integrada por Florencio Delgado Gurriarán, Carlos Velo, Ramiro Illa Couto e Ramón Cabanillas Álvarez, e con eles colaboraban Marcial Fernández Vázquez, Manuel Porteiro Viñas e Bieito Búa Rivas.
Na súa segunda etapa estivo dirixida por Marcial Fernández Vázquez, Luís Soto Fernández incorporouse á redacción e contou con colaboracións de galeguistas do interior.
Dentro da liña editorial de Saudade estivo sempre a defensa da lingua e o seu mantemento e difusión fóra de Galicia. No número 7 Ramón Cabanillas di que a lingua é a defensa e o máis transcendente signo de identidade do país. A lingua é unha bandeira ideolóxica que centra frases propagandísticas e textos doutrinais ao longo dos sete números da publicación. Mesmo con frecuencia os anuncios das páxinas publicitarias levan textos en galego. As achegas de colaboradores non galegos foron tamén traducidas ó galego. Hai poucos textos en castelán.
Saudade tomou como motivo principal a publicación de contidos relacionados co ámbito galego, máis concretamente os de interese para os exiliados galegos en México. Trátase de páxinas de carácter cultural, defensoras e divulgadoras da lingua en América, con atención particular á creación literaria. A súa orientación política é de signo galeguista e nacionalista, e a súa posición antifascista intensifícase nos dous derradeiros números.
Contidos
Saudade caracterizouse como revista de contido poético, con máis do 30% dos textos publicados na revista. Os textos en prosa eran minoritarios e consistían en artigos de crítica e ensaio, narrativa e poética. A temática galega foi constante nas páxinas dedicadas a escritores, á emigración, historia, folclore, economía, música, lingua, política de Galicia, celtismo e atlantismo etc.
As ilustracións son relativamente escasas, sempre en branco e negro e normalmente de pequeno formato. Predominan as inspiradas en figuras, paisaxes e escenas galegas. A fotografía foi empregada en contadas ocasións. Colaboraron os ilustradores Arturo e Uxío Souto, Manuel Colmeiro, Zarzalejo, Carlos Maside, Cándido Sánchez Mazas ou Ramiro Illa Couto, que normalmente non asinaban as súas obras.
María Escario
María Esperanza Rodríguez Escario, nada en Madrid o 18 de decembro de 1959, é unha xornalista española, presentadora de Televisión Española.
Traxectoria
É licenciada en xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid, e comezou a súa carreira profesional facendo vídeos didácticos para as escolas nunha produtora. No ano 1985 comezou a traballar en TVE, contratada por Pedro Erquicia. Nesta cadea ten presentado todas as edicións do Telediario, o programa 48 horas, con Andrés Aberasturi e o informativo Buenos días, con Pedro Erquicia.
María Escario é coñecida en boa medida pola súa ligazón estreita coa información deportiva. Presentou Estudio Estadio, Estadio 2 (domingo deporte) e desde 1986 aparece diariamente no noticiario chamado Telediario na primeira canle de televisión da Radio Televisión Española, téndose a especializar, desde o ano 1989 en información deportiva.
Foi nomeada aos Premios ATV de 2002 como a Mellor Comunicadora de Programas Informativos polo seu traballo á fronte do noticiario Telediario.
En febreiro de 2012 foi internada no hospital por mor dun accidente vascular encefálico.
En 2013 recibiu o Premio Ondas á mellor presentadora.
Desde setembro de 2014, coas mudanzas no equipo dos informativos de Televisión Española, María Escario marchou da sección deportiva do telediario, despois de case 30 anos en pantalla. Desde setembro de 2014 Escario é responsable das reportaxes informativas relacionadas co mundo do deporte en '‘Enfoque’', a microsección incluída no Telediario da noite (TD2) de La 1 que aborda varios temas con máis profundidade.
Bugalleira
O topónimo galego Bugalleira pode referirse a:
Calandreta
As calandretas son escolas bilingües en occitano e en francés, cun estatuto privado e asociativo. Naceron en 1979 en Pau (Occitania) inspirándose na lei Deixona (lei 51-46 de 11 de xaneiro de 1951), que regula o ensino das "linguas e dialectos" de Francia.
Segundo datos de 2015, as calandretas teñen escolarizados naquela altura a 3.614 estudantes en 62 centros educativos de primaria e tres colexios.
A pesar de que non se integran na Educación Nacional, o servizo público de ensino francés, obtiveron un convenio co Ministerio de Educación, polo que respectan os programas oficiais de ensino.
Simply Red
Simply Red é unha banda de música de British soul que vendeu máis de 50 millóns de álbums nos seus 25 anos de carreira. Influído polos xéneros musicais blue-eyed soul, New Romantic, rock, reggae e jazz. Dende os seus comezos o principal condutor da banda é o cantante Mick Hucknall.
Psilose
Fenómeno fonético consistente na desaparición de fonemas aspirados previamente existentes; así no grego antigo unha serie de dialectos, como o xónico ou o lésbico, presentaba formas sen aspiración fronte ás correspondentes dos demais dialectos.
Veraudunus
Veraudunus é un deus celta coñecido por dúas inscricións votivas atopadas en Luxemburgo. Unha desas inscricións suxire que ‘Veraudunus’ pode ser un epíteto do importante deus dos tréveros Lenus Marte. En ámbolas inscricións, Veraudunus é invocado xunto con Inciona.
dereita|miniatura|Inscrición votiva de Widdebierg, Luxemburgo. Na pedra altar de Mensdorf, Widdebierg, o deus Veraudunus ( DEO VERAVDVNO ) e Inciona son invocados na honra da familia imperial en cumprimento do voto feito por Marcus Pl(autius?) Restitutus' nai Alpinia Lucana.
A segunda inscrición é unha pequena placa de bronce de Kaul en Luxemburgo, onde se le: As letras NO MAR poden significar Leno Marti, polo que ‘Veraudunus’ sería un epíteto de Lenus Marte, o protector tribal dos tréveros que habitaron no actual Luxemburgo.
COPI
miniatura|263x263px|[[Micrografía electrónica de transmisión|Micrografía electrónica de vesículas revestidas de COPI. O diámetro medio das vesículas a nivel de membrana é de 60 nm.]] A COPI (/cop un/) é un coatómero, un complexo proteico que recobre vesículas celulares que transportan proteínas desde o lado cis do aparato de Golgi de regreso ao retículo endoplasmático rugoso, onde foi orixinalmente sintetizada, e entre os compartimentos do Golgi. Este tipo de transporte denomínase transporte retrógrado, en contraste co transporte anterógrado asociado coa proteína COPII (/cop dous/). O nome "COPI" procede do inglés e refírese a coat protein complex I (complexo proteico de cuberta I), que inicia o proceso de evaxinación nas membranas no lado cis do Golgi. O recubrimento ou revestimento consta de grandes subcomplexos proteicos que están feitos de sete subunidades proteicas diferentes, chamadas α, β, β', γ, δ, ε e ζ. As vesículas que levan este recubrimento denomínanse vesículas COPI.
Proteínas de revestimento
Esta proteína de cuberta COPI é unha proteína dependente do factor de ADP-ribosilación (ARF), implicada no tráfico de membranas. A COPI foi primeiramente identificada no tráfico retrógrado desde o cis-Golgi ao retículo endoplasmático rugoso e é o máis estensamente estudado dos adaptadores dependentes de ARF. A COPI consta de sete subunidades que forman un complexo proteico heteroheptamérico.
A función primaria dos adaptadores é a selección de proteínas cargamento para a súa incorporación a transportadores nacentes (vesículas). As moléculas de cargamento que conteñan os motivos de selección KKXX e KXKXX interaccionan coa COPI para formar transportadores que son transportados desde o cis-Golgi ao retículo endoplasmático. A opinión actual é que os ARF están tamén implicados na selección do cargamento para a incorporación en transportadores.
Proceso de evaxinación
O factor de ADP-ribosilación (ARF) é unha GTPase implicada no tráfico de membrana. Hai 6 ARF de mamíferos, que están regulados por unhas 30 GEF e GAP. A ARF é modificada postraducionalmente no seu extremo N-terminal por adición do ácido graxo miristato.
A deformación da membrana e a evaxinación do transportador ocorre despois do conxunto de interaccións descritas antes. O transportador entón evaxínase da membrana doante, no caso de COPI esta membrana é o cis-Golgi, e o transportador móvese ao retículo endoplasmático, onde se fusiona coa membrana aceptora e o seu contido é expulsado.
Kvothe
Kvothe é un personaxe ficticio protagonista de The Kingkiller Chronicle (Crónica do asasino de reis), triloxía escrita polo estadounidense Patrick Rothfuss formada polos libros The Name of the Wind (O nome do vento), The Wise Man's Fear (O temor dun home sabio), e The Doors of Stone (As portas de pedra, título non definitivo).
Descrición
No primeiro libro, The Name of the Wind, Kvothe aparece como un pousadeiro chamado Kote nunha aldea pouco habitada. É descrito como un home de cabelo vermello, mans finas e longas, musculatura máis propia dun guerreiro ca dun pousadeiro, e aparentemente impasible. Tódolos habitantes da aldea coñecen as cancións, aventuras e historias de Kvothe, pero ninguén, coa excepción dun alumno do propio Kvothe, un ser fata chamado Bast, sabe que ese do que tanto falan e cantan está diante dos seus ollos, atendéndoos e servíndolle-la comida e a bebida. No relato aparece Devan Lochees, tamén chamado Cronista, un escribán que se decata de quen é realmente o pousadeiro e o invita a contarlle a súa verdadeira historia. Comeza así o relato de Kvothe dende os primeiros anos da súa vida.
COPI
Estrutura
miniatura|396x396px|A tríada COPI. Esquema de cores: membrana - gris; Arf1 - rosa; gamma-COP - verde claro; beta-COP, verde escuro; zeta-COP - amarelo; delta-COP - laranxa; betaprima-COP - azul claro; alfa-COP - azul escuro Na superficie dunha vesícula COPI as moléculas forman trímeros simétricos ("tríadas"). A estrutura curvada da tríada posiciona as moléculas Arf1 e os sitios de unión do corgamento próximos á membrana. As subinidades β′- e α-COP forman un arco sobre o subcomplexo γζβδ-COP, orientando os seus dominios N-terminais de tal maneira que o sitios de unión do motivo do cargamento K(X)KXX están situados optimamente contra a membrana. Así o β′- e α-COP non forman unha gaiola ou retículo como os recubrimentos de COPII e clatrina como previamente se pensaba; ao contrario, están ligadas unha a outra por medio dos subcomplexos γζβδ-COP, formando unha ensamblaxe interconectada. As tríadas están unidas entre si por contactos de valencia variable orixinando catro tipos diferentes de contactos.
Kvothe
Descrición
Ó longo da historia Kvothe desenvolve distintas facetas: músico, alumno da Universidade, guerreiro e arcanista (mago).
Ligazóns externas
Recensión do personaxe en lecturalia.com
Fokker
Historia
Aos 20 anos Anthony Fokker fabricou o seu primeiro avión, o Spin, que tamén sería o primeiro avión neerlandés. Aproveitando as mellores oportunidades que había en Alemaña trasladouse a Berlín onde, en 1912, fundou a súa primeira compañía, Fokker Aeroplanbau, mudandose posteriormente ao suburbio de Görries, ao suroeste de Schwerin, onde sería fundada Fokker Aviatik GmbH en febreiro de 1912. miniatura|left|250px|Fokker Spin
Primeira guerra mundial
Fokker aproveitou ter vendidos varios monoplanos Spin ao goberno alemán e ontou unha fábrica no país para abastecer ao exército xermano. O seu primeiro novo deseño para os alemáns en ser producido en gran número foi o Fokker M.5, que era basicamente unha copia do Morane-Saulnier G, coa fuselaxe fabricada con tubos de aceiro en vez de madeira, e con cambios menores no esquema do temón e na tren de aterraxe, e cun novo perfil aerodinámico. Cando se decataron de que era recomendable equipar equipar a estes avións de recoñecemento cunha metralladora que disparase a través da súa hélice, Fokker desenvolveu un equipo de sincronización semellante ao que patentara Franz Schneider.
Equipado cunha versión desenvolvida dese equipo, o M.5 converteuse no Fokker Eindecker o cal, debido ao seu revolucionario armamento, sería un dos avións máis temidos na fronte occidental, e a súa introdución levaría a un período de superioridade aérea alemá coñecida como a "azouta Fokker", ata que se recuperou o equilibrio con avións como o Nieuport 11 e o Airco DH.2.
Poteriormente durante a guerra, o goberno alemán forzou a Fokker e a Junkers a colaborar máis estretamente, resultando na fundación de Junkers-Fokker Aktiengesellschaft o 20 de outubro de 1917. Como esta asociación demostrou ser problemática, finalmente sería disolta. cara entón, o deseñador Reinhold Platz adaptara algúns conceptos de deseño de Junkers, dando como resultado unha semellanza visual entre os avións dos dous fabricantes na seguinte década.
Algúns dos modelos máis destacados producidos por Fokker durante a segunda metade da guerra foron o Fokker D.VI, o Fokker Dr.I Dreidecker (o avión do Barón Vermello), o Fokker D.VII (o único aparello ao que se fai referencia directa nun tratado: todos os DVII deberon ser entregados aos aliados segundo os termos do acordo do armisticio) e o Fokker D.VIII.