cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Escultura da Grecia antiga
Período Arcaico
Malia ser os tres tipos de escultura moi comúns, o kouros asumiu unha importancia superlativa para o desenvolvemento desta arte, xa que a cultura grega só viría a permitir a exposición do corpo feminino espido a partir do século IV a.C. e realizouse en moi poucas ocasións. Os kouroi seguían todos un mesmo modelo: sempre mozos, en actitude de dar un paso á fronte, corpo rixidamente erecto, brazos estendidos cos puños xunto ao corpo, e un sorriso nos beizos. Atopáronse diversas variacións na conformación do peiteado e nas dimensións das estatuas, existindo poucas pezas con outras posicións. Destas son importantes o kouros ecuestre e mailo Moscóforo (cargando un becerro).
Os kouroi non eran producidos soamente con fins estéticos. Eran ofrendas relixiosas colocadas en santuarios, tumbas dalgunha personalidade ou eran monumentos públicos. Non representaban persoas individualizadas, senón a corporificación dalgún ideal de beleza, honra, virtude, piedade ou sacrificio. Neste período comezan a ser rexistrados algúns nomes de escultores importantes, como Aristocles de Sidónia, Kanacos de Sikyona e Héguias de Atenas.
Período severo
Como transición entre o Período Arcaico e o Período Clásico está a fase coñecida como Período Severo, onde se observa un entrecruzamento de tendencias antigas e progresistas, asociadas á introdución da democracia en Atenas, que levou ao fin a cultura aristocrática epitomizada polo kouros, cunha contrapartida visible na mudanza importante no estilo e na función da estatuaria. En liñas xerais esta fase se caracteriza por un progresivo incremento no dinamismo das figuras, os brazos gañan en liberdade, o torso flexibilízase nalgunha medida e hai un maior detallamento e suavización da anatomía.
miniatura|esquerda|110px|Copia de Mirón: Discóbolo, séc. V a.C., Gliptoteca de Múnic
Período Clásico
miniatura|150px|Relevo funerario no [[Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas]] miniatura|150px|Oficina de Fidias: Dioniso, c. 440 a.C., antigamente no Partenon, hoxe no [[Museo Británico]] miniatura|dereita|150px|Copia de Polícleto: O Diadumeno, c. 430 a.C., Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas
Ao mesmo tempo a escultura pasou a ser usada para outras finalidades, como a simple decoración e o rexistro histórico de eventos importantes. Nesta época estaban sendo construídos grandes templos, como o Partenón, que precisaba de elementos decorativos para o van triangular do frontón e os frisos. Esta necesidade, debido ás súas dificultades técnicas e estéticas de execución, foi un estímulo á creatividade dos escultores, producíndose a aparición de innovacións formais. No campo da escultura funeraria abandónase o carácter impersoal e son retratados grupos familiares, ben como individuos asolados en actitude de loito ou en despedida de parentes falecidos. miniatura|esquerda|110px|Copia de Praxíteles: Afrodita Braschi, c. 345 a.C., Gliptoteca de Múnic. miniatura|esquerda|110px|Leocares: Apolo Belvedere, c. 350-325 a.C. Tamén comezan a ser rexistradas as actividades de artistas que formarían importantes escolas e establecerían novos patróns. Os primeiros notables, vencendo definitivamente a rixidez do período Arcaico, foron Mirón, autor de obras primas como o Discóbolo, onde as tensións do movemento son exploradas con mestría e realismo, e Kálamis, autor do célebre Apolo do Onfalo, que sobreviviu grazas ás súas copias romanas.
A mediados do século V a.C., xorde Fidias quen levou a estatuaria grega ao seu primeiro momento de real esplendor, inaugurando o apoxeo da época Clásica. O escultor traballou na construción do Partenón e foi autor de estatuas colosais como o Zeus de Olimpia e a Atena Parthenos, imaxes dotadas de grande maxestade, das cales hoxe subsisten infelizmente apenas copias menores ou descricións. Máis dinámicas son as esculturas do frontón do Partenón, creadas baixo a súa supervisión directa. Outras obras atribuídas a el ou á súa escola son o Apolo de Kassel e a Atenea Lemnia. Entre os seus seguidores atópanse Alcamenes e Kresilas.
Contemporáneo de Fidias foi Policleto, de fama igualmente recoñecida, creador dun canon de proporcións ideais do corpo humano que atopou a expresión magnífica en obras como o Doríforo, o Discóforo e o Diadumeno. Eufranor adaptou este canon e representa a evolución da escultura grega en dirección a unha escola máis realista, sensual e delicada, de cariz máis humano e menos augusto e idealizante, que tería grandes como grandes mestres a Lisipo, Escopas e Praxíteles.
Lísipo foi o escultor predilecto de Alexandre Magno, e o seu discípulo Cares de Lindos foi o autor do célebre Coloso de Rodas, unha das Sete Marabillas do mundo antigo. Escopas participou da decoración escultórica do Mausoleo de Halicarnaso, outra das Sete Marabillas, e Praxíteles, o máis famoso deles, foi o primeiro a introducir o nu feminino en escala natural. Das súas obras son máis coñecidas a Afrodita de Cnido, o Hermes co neno Dioniso, e o Apolo Sauróctono.
Outro grande representante desta fase é Leocares, autor da Diana de Versalles e do paradigmático Apolo Belvedere, considerado polos neoclasicistas do século XIX a máis perfecta expresión do ideal de equilibrio e maxestade típicos do alto clasicismo grego, influíndo xeracións de artistas.
Período Helenístico
110px|miniatura|esquerda|O chamado Gálata Ludovisi e a súa dona, c. 220 a.C., [[Museo Nacional de Roma]]
A transición cara ao Período Helenístico ocorreu ao longo do século IV a.C., seguindo as conquistas de Alexandre Magno, quen levou a arte grega ata a India. Esta incursión por Asia fixo que numerosos artistas entrasen en contacto coas culturas locais recibindo influencias delas, gañando deste xeito en diversidade de temas e formas de tratamento. Ao mesmo tempo establecéronse novos centros de produción, destacando Alexandría e Antioquía, ademais de Pérgamo. miniatura|110px|Vella bébeda, c. 190 a.C., Museos Capitolinos
Pérgamo destácase entre os novos centros deste período, producindo unha serie de obras con movemento, punxentes e con detalles como bigotes e cabelos rizados, especialmente no Mausoleo de Atalo que representa a súa vitoria sobre os gálatas con estes feridos -Gálata moribundo- ou en acto de suicidarse -Gálata Ludovisi- ante a inminente captura. Estas características atoparían un punto alto no grandioso Altar de Pérgamo, decorado cunha Xigantomaquia de 100 m de extensión.
Por volta do século II a.C. outro forte elemento modificador viu de Roma, que iniciaba a súa expansión, absorbendo moito da tradición grega e á súa vez influenciándoo, por constituíres un novo e grande mercado consumidor de estatuaria, con preferencias de seu. Os romanos apreciaban o naturalismo, con rapaces, animais e persoas comúns pasando a ser tema recorrente, e moitas veces esculpidos baixo encomenda para a decoración de residencias e xardíns de familias ricas. miniatura|110px|esquerda|Retrato de bárbaro, Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas
Os escultores xa non se sentían obrigados a retratar o ideal. Introdúcense temas como o sufrimento, o sono, a morte e a vellez, que ofrecían formas e expresións aínda pouco exploradas. Extraordinaria nesta produción é a Vella bébeda, obra que mostra sen reservas unha muller envellecida, chea de engurras e coa cara torcida, agarrada a un vaso de viño. Outra obra a destacar é o Laocoonte envolto en serpes xunto cos seus fillos, nun intre de desesperación e coa musculatura en extrema tensión.
The Hateful Eight
The Hateful Eight é un filme estadounidense de 2015 do xénero western revisionista escrito e dirixido por Quentin Tarantino. Está protagonizado por Samuel L. Jackson, Kurt Russell, Jennifer Jason Leigh, Walton Goggins, Demián Bichir, Tim Roth, Michael Madsen e Bruce Dern, que interpretan oito descoñecidos que buscan refuxio dunha treboada de neve nunha parada de dilixencias pouco despois da guerra civil estadounidense.
San Pedro de Sarandón, Vedra
San Pedro de Sarandón é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Vedra. Segundo o IGE en 2013 tiña 220 habitantes (113 mulleres e 107 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 253 habitantes.
El Cantaclaro
El Cantaclaro foi un semanario editado en Monforte de Lemos en 1900.
Historia e características
Subtitulado Semanario literario, defensor de los intereses generales, apareceu en marzo de 1900. Imprimíase en Ourense e na súa cabeceira aparecían as frases: "Orense no tiene caciques y los desvelos y laboriosidad de sus gobernantes la hacen ser una ciudad grande y florecinete" e "El caciquismo ignorante es el culpable de nuestras desgracias y sinsabores". Dirixido por Ramón Plasencia Ruibal. Entre os seus colaboradores figuraron Juan Nuevo López e Ramón Fernández Mato. Foi un periódico combativo contra o caciquismo, polo que o seu director foi ameazado e perseguido. Contén noticias locais e colaboracións. Mostrouse partidario da Unión Nacional. Cesou a súa publicación en outubro dese mesmo ano.
Condamine, Ain
Condamine é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Poboación
No 2007 a poboación de Condamine era de 380 persoas. Había 146 familias das cales 35 eran unipersonais (22 homes vivindo sós e 13 mulleres vivindo soas), 34 parellas sen fillos, 73 parellas con fillos e 4 familias monoparentais con fillos.
972
Mortes
Historia ano a ano
Condamine, Ain
Poboación
A poboación evolucionou segundo o seguinte gráfico:
Habitantes censados
Condeissiat
Condeissiat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Festa
miniatura|dereita|250px|Festa infantil en Vietnam. Unha festa é un rito social mediante o cal as persoas marcan certo acontecemento derivado polo xeral dun motivo concreto ou especial, como un aniversario ou unha voda; non obstante, sobre todo na cultural occidental, non se considera imprescíndibel a existencia dun motivo definido, puidéndose xa que logo levar a cabo a festa coma un simple acto ocioso de xuntanza. Asé mesmo, o carácter festivo tamén engloba os festexos ou celebracións polulares, que segundo o tipo reciben o nome de foliadas ou romarías; tamén neste grupo de carácter folclórico entran as feiras.
Como rito que é, a festa segue uns patróns, que adoitan incluír bailes, música e dispensación de comida e bebida. Con todo, o concepto de festa é aberto e non ten unhas directrices fixadas, de xeito que estes patróns poden mudar para ficar nun segundo plano ou mesmo para terminar por desaparecer.
Os participantes da festa poden ser de todo tipo. Calquera individuo pode nun momento dado formar parte dela; dende unha familia ou grupo social até unha localidade, vila, municipio ou mesmo unha nación.
En canto á mocidade, o termo festa é dotado de novas acepcións, chegando a entenderse decote coma unha diversión buliciosa. Daquela, a palabra festa multiplícase dando orixe a diversas denominacións: xolda, esmorga, algueirada, pándega, rexouba, troula, trouleo, ruada...
Tipos de festa
Algunhas das máis comúns son:
Paulo Silenciario
miniatura|Interior da [[igrexa de Santa Sofía en 2008.]] Paulo Silenciario (Paulus Silentiarius, en grego Παῦλος Σιλεντιάριος ) foi un poeta bizantino.
Ruovesi
Ruovesi é un municipio de Finlandia da rexión de Pirkanmaa. En 2017 a súa poboación era de 4.514 habitantes. A superficie do termo municipal é de 950,16 km2, dos cales 173,97 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,82 hab./km². Limita cos municipios de Juupajoki, Mänttä-Vilppula, Orivesi, Tampere, Virrat e Ylöjärvi.
Paulo Silenciario
Traxectoria
Ciro, seu pai, suponse que foi o ἀπὸ ὑπάτων ou consul codicillaris que escribiu algúns Epigrammata na antoloxía grega. O seu avó podería ser o Floro ἀπὸ ὑπάτων ou consul codicillaris que aparece citado en diversas Novellae, e no Código de Xustiniano, pero Fabricius pensa que o avó debía ser anterior. Probabelmente dos seus devanceiros había herdar o oficio de xefe dos silentiarii (secretarios da corte).
Ruovesi
O concello é unilingüe en finés.
Paulo Silenciario
Obras
Escribiu:
A desorde que deixas (serie de televisión)
A desorde que deixas (en El desorden que dejas) é unha serie de televisión española orixinal de Netflix que se estreou o 11 de decembro de 2020. É unha adaptación de El desorden que dejas, novela de Carlos Montero publicada en 2016. Está protagonizada por Inma Cuesta e Bárbara Lennie, xunto con Tamar Novas, Arón Piper e Roberto Enríquez.
A comezos de 2019, a plataforma de streaming anunciou a adaptación da novela e que a súa estrea sería ao longo do ano 2020. A rodaxe comezou o 21 de outubro do mesmo ano en Galicia. A serie contén 8 episodios de 40 minutos escritos e dirixidos por Carlos Montero xunto a Silvia Quer e Roger Gual.
Oda Nobunaga
Oda Nobunaga (織田 信長), nado en 1534 e finado en 1582, foi un destacado daimio (señor feudal) do período Sengoku no período Azuchi-Momoyama da historia do Xapón. Naceu o 23 de xullo de 1534 na Provincia de Owari, mais existen dúbidas sobre o lugar exacto. A teoría máis aceptada defende que naceu no Castelo de Hara (na actual cidade de Inazawa), malia que tamén se fala do Castelo de Furano (en Nagoia). Fillo dun daimio menor da provincia de Owari, coa morte do seu pai loitou contra outros membros da súa familia polo control do clan, e matou a un dos seus irmáns no proceso. En 1560, durante a batalla de Okehazama enfrontouse con só 3 000 soldados contra un numeroso exército estimado en 40 000 samurais, comandado por Imagawa Yoshimoto. Grazas a un ataque sorpresa saíu vitorioso e situouse no cumio do poder militar do país.
En 1568, axudou Ashikaga Yoshiaki a ser nomeado shōgun polo emperador, entrando na capital Kioto co seu exército e tomando o control da cidade. Yoshiaki quería nomealo Kanrei pero negouse e, no canto diso ditou unha serie de regulacións, as cales limitaban a actividade do shogun a practicamente tan só a asuntos cerimoniais. Yoshiaki contactou entón con varios daimyōs e monxes guerreiros para formar unha coalición contra Nobunaga, quen lles afrontou entre 1570 e 1573, ano en que a rivalidade entre o shōgun e Nobunaga se fixo pública e aberta. Nobunaga afrontou Yoshiaki e derrotouno facilmente, poñendo fin ó shogunato Ashikaga.
Anseán, O Corgo
Santa Catarina de Anseán é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 66 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 33 homes e 33 mulleres. O que supón unha diminución de 14 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 80 habitantes (41 homes e 39 mulleres) e 24 menos que en 2000.
San Miguel de Sarandón, Vedra
San Miguel de Sarandón é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Vedra. Segundo o IGE en 2010 tiña 357 habitantes (174 mulleres e 183 homes) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 387 habitantes. Linda coas parroquias San Mamede de Ribadulla, San Cristovo, San Pedro de Sarandón e Santa Eulalia de Vedra e no sur con Río Ulla. Está formado por once aldeas: Canicova, A Casanova, Casansula, Caxaraville, Cimadevila, Dozar, A Pedreira, Sarandón, A Silva de Abaixo, A Silva de Arriba e Ximonde.
Na aldea de Ximonde atópase o couto de pesca, importante couto salmoneiro.
Patrimonio
En 1776 Carlos III de España concedeu o Condado de Ximonde a Xoán Antón Cisneros de Castro e da Barrera (1747-1798), rexedor da cidade de Santiago de Compostela e señor do Couto de Ximonde.
Festexos
Na parroquia de San Miguel celébranse anualmente tres festas.
Deportes
A parroquia de Sarandón é un dos lugares por onde transcorre dende hai anos un dos treitos do Rally Botafumeiro, proba de rally que se disputa anualmente e que forma parte do calendario do Campionato de Galicia de Rally.
Mar de Scotia
O mar de Scotia cobre unha área duns 900 000 km², atopándose sumariamente dividido en dous sectores: a conca Occidental e a conca Oriental, ambas as concas abarcan extensións similares e posúen a súa superficie submarina bastante anfractuosa con profundidades media de 4500 metros correspondentes á placa tectónica Scotia. Con todo, as maiores profundidades ou simas sitúanse na conca occidental uns 200 km ao sur do banco Namuncurá cara a, aproximadamente, as coordenadas 55°35'S/57°58'W; nesa zona a profundidade alcanza os 5840 metros baixo o nivel do mar (véxase Fosa das Sandwich do Sur).
O mar de Scotia é frecuentemente tormentoso e frío, as súas augas frías son ricas en vida mariña existindo grandes bancos de krill. Durante os invernos, gran parte da súa superficie conxélase e cóbrese con banquisa procedente da inlandsis da Antártida, mesmo no verán é frecuente a presenza de grandes icebergs ou témpanos.
Historia
Este mar recibe o seu nome desde 1932, logo de que o navío Scotia, insignia da Expedición Antártica Nacional Escocesa á Antártida sucase as súas augas entre 1902 e 1904, ao mando do explorador escocés William S. Bruce. É de notar que tal expedición, como o seu nome indica e ao mando dun dos integrantes dun dos máis importantes clans da historia de Escocia, buscou poñer distancia política histórica do Reino Unido e do Estado dominante en tal reino: Inglaterra. Por tal motivo deuse o nome de Scotia (Escocia en latín) á nave insignia e logo ao mar que explorase. Máis aínda, Bruce fundou a base das illas Órcadas do Sur, a cal en lugar de ser entregada ao Reino Unido ou a Inglaterra foi doada á Arxentina en 1904 (tal base é o establecemento humano permanentemente habitado máis antigo dentro do sector antártico).
Sismo de 2006
Baixo as augas do mar do Scotia interactúan as placas tectónicas suramericana e antártica. O mesmo fondo do mar do Scotia está constituído por unha pequena placa satélite da suramericana: a placa do Scotia que, xunto á microplaca tectónica das Sándwich do Sur, se afunde baixo a placa antártica na fosa das Sándwich do Sur. Por iso non son tan estraños os movementos telúricos como o ocorrido o 20 de agosto de 2006 (e á hora 0341 GMT). Ocorreu un terremoto e subsecuente maremoto cunha magnitude de 7,1 na escala de Richter. O punto exacto do epicentro foi nas coordenadas 61.011°S, 34.375°Ó e a unha profundidade de 10 km.
Sismo de 2013
Un sismo de 7.8 graos de magnitude rexistrouse no mar de Scotia ás 06:04 do 17 de novembro (hora e data local), a unha profundidade de 10 km e cunha intensidade na escala de Mercalli de IX.
Distrito de Portalegre
Distrito de Portalegre Localización do Distrito de Portalegre
O distrito de Portalegre é un distrito portugués pertencente na súa maior parte á provincia tradicional do Alto Alentexo, completándose con algúns concellos pertencentes ao Ribatexo. Limita ao norte co distrito de Castelo Branco, ao leste con España, ao sur co distrito de Évora e ao oeste co distrito de Santarém. Abrangue unha área de 6065 km², que o converte no 6º maior distrito portugués. Conta cunha poboación residente de 119.543 habitantes (2006), sendo a súa capital a cidade de Portalegre.
O distrito de Portalegre subdivídese nos seguintes 15 concellos:
Na actual división principal de Portugal en NUTS II, o distrito intégrase na rexión do Alentexo e todos os concellos, agás Sousel, pertencen á subrexión do Alto Alentexo. Pola súa parte, Sousel intégrase no Alentexo Central. En resumo:
O tempora, o mores!
miniatura|[[Marcus Tullius Cicero|Cicerón desenmascara a Catilina no Senado romano, obra de Cesare Maccari.]] O tempora, o mores! é unha locución latina que significa, literalmente, Oh tempos!, oh costumes!. Esta frase pertence a Cicerón e aparece no "Actionis in C. Verrem Secundae" e no "Oratio in L. Catilinam Prima". O orador, no seu discurso inaugural contra Catilina, deplora a crueldade e a corrupción dos homes da súa época en comparación a tempos pasados, onde os costumes e a moralidade non estaban tan corrompidos. Cicerón sentíase frustrado porque a pesar de todas as probas recompiladas en contra de Catilina, quen estivera conspirando en contra do senado romano dirixido por Cicerón, este aínda non fora executado.
Cicerón fai unha profunda descrición ao longo da historia de Roma, onde demostra que moitos cónsules mataron os seus conspiradores con moitas menos probas, como fora o caso do asasinato de Lucio Opimio a Caio Sempronio Graco, baseado unicamente en quasdam seditionum suspiciones (algunhas sospeitas de sedición).
John Carmack
John D. Carmack, nado en Roeland Park, Kansas o 20 de agosto de 1970, é un programador de videoxogos e enxeñeiro aeroespacial e de realidade virtual estadounidense. Foi un dos cofundadores da empresa de videoxogos id Software, xunto con John Romero, Tom Hall e Adrian Carmack. Carmack foi o principal programador dos videoxogos Commander Keen, Wolfenstein 3D, Doom, Quake, Rage e as súas respectivas continuacións. É notable tamén polas súas innovacións no campo dos gráficos en 3D xerados por computadora, como por exemplo o seu algoritmo da "Inversa de Carmack" para os volumes de sombras, ademais de ser un entusiasta dos foguetes e o fundador e enxeñeiro en xefe da empresa Armadillo Aerospace. En agosto de 2013 converteuse no CTO da empresa Oculus VR, que no 2014 pasou a ser unha subsidiaria de Facebook.
Urcela, Moreira, Ponteareas
Urcela é un lugar da parroquia de Moreira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 99 habitantes (47 homes e 52 mulleres).
Pablo Ruiz
Pablo Maximiliano Miguel Coronel Vidoz, nado en Buenos Aires o 4 de maio de 1975, coñecido popularmente como Pablito Ruiz ou como Pablo Ruiz, é un cantante arxentino, moi popular na Arxentina e México a finais dos anos 80.
Sesshū Tōyō
Sesshū Tōyō (雪舟等楊), nado na provincia de Bitchū en 1420 e finado o 26 de agosto de 1506, tamén coñecido como Tōyō, Unkoku ou Bikeisai, foi un pintor xaponés, un dos principais expoñentes do suibokuga (pintura con tinta), e un monxe budista zen. Está considerado un dos mestres da pintura xaponesa.
Pablo Ruiz
Traxectoria
Integrou desde neno o elenco coral de Festilindo no período 86-88, destacando pola cor da súa voz, razón pola cal era o encargado de abrir diariamente o ciclo. Chegou a presentarse no teatro Colón de Bos Aires.
Sesshū Tōyō
Traxectoria
Naceu dentro do clan Oda, na provincia de Bitchū (actual prefectura de Okayama). Converteuse en monxe zen en 1431 e estudou no templo Hōfuku-ji, na cidade de Sōja. En 1440 trasladouse ao templo Shōkoku-ji en Quioto, onde continuou os seus estudos zen e aprendeu pintura co monxe Shūbun. Nesta etapa imitou as técnicas dos pintores paisaxistas da China da dinastía Sung, como Ma Yuan e Xia Gui.
Durante a década de 1460, trasladouse a un templo budista zen en Yamaguchi e en 1467 realizou unha misión de dous anos á China, acudindo á corte imperial en Pequín, onde logrou pintur un mural no palacio. Durante a súa estadían na China acudiu a varios mosteiros zen chineses.
Ao seu regreso ao Xapón en 1469, conseguiu mellorar as súas composicións baseadas no estilo chinés, que eran máis racionais e tiñan maior intensidade e solidez nas súas pinturas cás do seu mestre, consideradas máis incoherentes e poéticas. Con Sesshū substituíuse o tema do baleiro na pintura zen xaponesa, incorporándose montañas, árbores, ríos, templos e persoas nas pinturas, elementos da dinastía Ming. Nesta etapa pintou biombos, pergamiños, paisaxes e figuras zen.
Pablo Ruiz
Traxectoria
En 2002, retorna ao país onde fai actuacións no programa da presentadora arxentina Susana Giménez na súa sección El Circo de las Estrellas. Participou no programa televisivo conducido por Marcelo Tinelli, ShowMatch no "Bailando por un sueño", sendo eliminado na semana 14.
Sesshū Tōyō
Traxectoria
En 1476, fundou un estudio preto da prefectura de Ōita chamado Unkoku-an (雲谷庵), onde ensinou pintura. Durante os seus últimos anos viaxou arredor do Xapón.
Pinturas
Existen seis obras que están debidamente acreditados a Sesshū, todas designadas como Tesouros Nacionais. Existen outras obras atribuídas a el, mais non están corroboradas. Entre as súas pinturas están o Rolo da longa paisaxe, a Vista de Ama-no-Hashidate, os biombos Flores e cimbro e Falcóns e garzas.
Pablo Ruiz
Traxectoria
En 2011, Ruíz confesou ser homosexual, logo de que se coñecese o ano anterior unha noticia similar do seu amigo e tamén cantante Ricky Martin. Ese mesmo ano, participou no programa Canta si puedes de Perú, no cal debía cantar unha canción mentres era atacado por dous cans rottweiler.
Sesshū Tōyō
Pinturas
Os traballos de Sesshū atópanse no Museo Nacional de Toquio, a Galería Freer de Arte en Washington, D.C. e o Museo de Belas Artes de Boston.
Pablo Ruiz
Traxectoria
En 2014 participou en varias galas de Tu cara me suena 2. Imitou a Bruce Springsteen, substituíndo a Miguel Ángel Rodríguez. Tamén acompañou a Coki Ramírez imitando a Ricky Martin e a Patrick Swayze en Dirty Dancing.
Sesshū Tōyō
Continuadores
A técnica de Sesshū foi continuada por Bunsei, Shengon e Soga Rasoku, fundador da escola Soga de pintura.
Bandeira de Kosovo
A bandeira de Kosovo foi adoptada polos organismos transitorios de goberno de devandito territorio xunto coa declaración de independencia unilateral, proclamada o 17 de febreiro do ano 2008.
A bandeira está composta por un fondo azul sobre o cal atópase un mapa de Kosovo en cor amarela e seis estrelas brancas que simbolizan aos seis grupos étnicos que poboan a rexión: os albaneses de Kosovo, os serbios, os turcos, os goranis, os xitanos e os bosníacos. Este deseño creouse imitando as características tanto da bandeira da Unión Europea como das bandeiras de Bosnia-Hercegovina e Chipre, creadas co propósito de conciliación entre diversos grupos étnicos.
Previamente, a rexión empregaba a bandeira das Nacións Unidas dende a creación da UNMIK en 1999 como unha forma de manter un consenso entre as etnias serbia e albanesas, en constante conflito político e territorial na rexión. A bandeira de Serbia (e dos seus estados predecesores) non era utilizada a pesar de ser a bandeira de iure do territorio, sendo unicamente izada polas minorías étnicas de orixe serbia; pola contra, a bandeira de Albania é o símbolo máis empregado polos habitantes do país, na súa maioría de etnia albanesa.
Historia
miniatura|esquerda|200px|A [[bandeira de Albania foi historicamente vencellada ao pobo albanokosovar, que conforma preto do 90% da poboación total de Kosovo]] Kosovo nunca nomeou unha bandeira de seu ata o ano 2008, cando declarou a súa independencia de Serbia. Previamente, empregara as bandeiras dos diversos países que dominaron a rexión, destacando principalmente a bandeira de Iugoslavia, que foi empregada ata a desintegración do país en 1992.
Tras este feito, Kosovo pasou a formar legalmente parte da República Federal de Iugoslavia (ao ser parte do territorio do estado de Serbia). Con todo, en 1991 foi proclamada a independencia do país por Ibrahim Rugova, a cal non foi recoñecida pola comunidade internacional. Esta república empregou oficialmente a bandeira de Albania como o seu emblema nacional ao ser o símbolo máis utilizado pola comunidade albanokosovar.
O goberno provisional existente, a cargo de políticos de orixe albanesa e liderado por Ibrahim Rugova, deseñou un emblema para o cargo de presidente de Kosovo. Esta bandeira incluía un fondo azul sobre o cal atopábase un selo que incorporaba a aguia bicéfala da bandeira albanesa sobre campo vermello, un escudo no seu peito e un lazo co nome "Dardania", un antigo nome dado á rexión de Kosovo. Este estandarte foi moitas veces utilizado como bandeira de Kosovo co fin de diferencialo da bandeira albanesa e dar un signo de independencia do territorio (tanto de Albania como de Serbia).
A busca dunha bandeira
miniatura|200px|[[Ficheiro:FIAV proposal.svg|20px Estandarte presidencial deseñado por Ibrahim Rugova, ás veces empregado como emblema kosovar.]]
Atendendo a posibilidade de requirir unha nova bandeira, en xuño do 2007, realizouse unha competición, dando como resultado 993 entradas para a posible nova bandeira. Baixo os termos das negociacións da ONU, todos os símbolos terían que reflectir a natureza multiétnica de Kósovo, polo que se prohibiu a presenza da aguia bicéfala albanesa ou serbia, o emprego dos esquemas de cores nos que soamente se atopaban vermellos e negros ou vermellos, azuis e brancos. Ademais, todas as bandeiras debían ser rectangulares e ter unha proporción de 2:3. De todos os deseños participantes un total de 700 lograron satisfacer aos xuízos. Un grupo de políticos de Kosovo e expertos coñecidos coma o “Unity Team” seleccionou tres deseños, os cales foron votados pola Asemblea de Kosovo. Das tres propostas, foi elixida a primeira, aínda que foron modificadas algunhas características.
Buenaventura Durruti
José Buenaventura Durruti Dumange, nado en León o 14 de xullo de 1896 e finado en Madrid o 20 de novembro de 1936, foi un sindicalista e revolucionario anarquista español.
Orixes e primeiros anos
Durruti naceu en León, no barrio de Santa Ana, fillo dun obreiro afiliado ó sindicato socialista UXT. Era mecánico-axustador, traballou no sector ferroviario e nos lavadoiros das minas en Matallana de Torio, onde contactou cos mineiros asturianos. Participou na folga xeral revolucionaria de 1917 como militante da UXT, da que sería expulsado por defender posicións revolucionarias. Trasladouse en 1920 a Barcelona, onde se afiliou á Confederación Nacional do Traballo.
A Costa, Aldixe, Abadín
A Costa é un lugar da parroquia de Aldixe, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Buenaventura Durruti
Atracos e folgas
En 1922 formou, xunto con Joan García Oliver e Francisco Ascaso, o grupo "Los Solidarios", co que perpetrou un atraco ó Banco de España de Xixón en 1923, e ó que se lle imputou, un ano despois, o asasinato do cardeal Juan Soldevila y Romero, un dos principais financeiros en Aragón dos comandos de pistoleiros brancos da patronal, que asasinaban a militantes obreiros destacados.
Tivo que fuxir a Arxentina e logo a Chile, onde xunto a compañeiros anarquistas leva a cabo o primeiro asalto nese país. O atraco é produto dunha campaña para xuntar recursos para liberar a compañeiros que se encontraban en cárceres españolas. Continuou logo o seu paso por outros países latinoamericanos e europeos.
En 1931 volveu a España, e integrouse no sector próximo á Federación Anarquista Ibérica da CNT (partidaria da loita contra o Estado e de exercer unha irresistíbel presión folguista sobor os gobernos que levara canto antes á revolución social) e tomou parte nas insurreccións de 1932 (levouse a cabo en xaneiro na conca dos ríos Llobregat e Cardener; a insurrección reprimiuse en 3 días, e tódolos mineiros foron despedidos) e de 1933.
Guerra civil española
Nos comezos da guerra civil en 1936 foi un dos principais protagonistas dos sucesos revolucionarios de xullo, formando parte o grupo "Nosotros" (sucesores de "Los Solidarios") da dirección da defensa da cidade de Barcelona, na que faleceu o seu compañeiro de toda a vida Francisco Ascaso por un disparo procedente do bando nacional. O 20 de xullo, xa derrotado o alzamento en Barcelona e sendo a CNT quen controlaba a situación, sobre todo tras apoderarse do parque de Artillería de San Andrés, os seus principais dirixentes tiveron unha entrevista co presidente da Generalitat catalá, Lluís Companys. Nunha segunda entrevista ó día seguinte, despois do pleno de Federacións locais da CNT, Durruti xunto con outros principais dirixentes da CNT propuxeron nomear un Comité Central de Milicias Antifascistas de Cataluña, sendo aceptado polas restantes organizacións. Este comité (formado por libertarios, republicanos nacionalistas e marxistas) converteuse no verdadeiro poder en Cataluña, ratificando a Generalitat posteriormente o que se decidía. Cansado das disputas internas e o desgaste debido ó feito de encontrarse nunha guerra civil, do Comité de Milicias Antifascistas (da cal era xefe do departamento de transportes), decidiu pasar á fronte co bando republicano, empezando por liberar dos nacionais Zaragoza, tras Barcelona, outro gran núcleo urbano anarquista. Formouse entón a famosa Columna Durruti, que tomou rumbo a Zaragoza.
Á columna negóuselle a subministración de armas, artillería e demais recursos por parte dos axentes comunistas, polo que tivo que limitarse a tomar tódalas vilas por onde pasaba. Nelas os campesiños víanse libres para facer a revolución: os terratenentes eran expropiados das súas terras, que eran colectivizadas, abolíase a propiedade privada e instaurábase o comunismo libertario.
En novembro daquel ano marchou a Madrid coa súa columna a conter a ofensiva das tropas sublevadas (batalla de Madrid).
Cando se encontraba nas proximidades do Hospital Clínico de Madrid (ocupado polos sublevados) foi ferido mortalmente por un disparo de procedencia pouco clara, existindo diversas hipóteses sobre a orixe da bala que o feriu. Mentres algunhas versións afirman que foi disparada accidentalmente polo seu propio "laranxeiro" (versión española do subfusil Schmeisser MP28 II), outras apuntan a que puido ser asasinado por axentes estalinistas. A versión do accidente é bastante verosímil, pois o citado modelo de subfusil carecía de seguro e podía dispararse por un simple golpe da culata contra o chan. Joan García Oliver, compañeiro de Durruti desde os tempos dos solidarios, e que foi a persoa que acompañou a Durruti á fronte de Madrid e que o acompañou de regreso a Barcelona, morto, explica no seu libro biográfico "El Eco de los Pasos" que nunca quixo crer esa versión, pois Durruti nunca na súa vida usou un laranxeiro. O mesmo García Oliver nunca o viu con ningún (usaba pistola), nin sequera en fotografías, recordando que Durruti se facía acompañar permanentemente dun fotógrafo e un médico.
Aínda así, o posterior asasinato de Andreu Nin, líder do POUM, partido comunista non-prosoviético, por parte do NKVD, reforza a sospeita de que Durruti tamén foi asasinado polo réxime da URSS.
Estudos sobre Durruti
Buenaventura Durruti é unha das grandes referencias do anarquismo español. Existe abundante literatura sobre a súa figura, sendo o estudo máis significativo a obra de Abel Paz Durruti en la Revolución española (Madrid, Fundación Anselmo Lorenzo, 1996), cun estudo de J.L. Gutiérrez Molina.
En 1999 levouse a cabo unha produción cinematográfica hispano-francesa titulada Buenaventura Durruti, anarquista.
Confort
Confort é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Babies (serie de televisión)
Babies é unha serie documental estadounidense de 2020. A premisa da serie é o seguimento de 15 familias de todo o mundo durante o primeiro ano de vida dos seus bebés. A primeira parte de Babies estreouse o 21 de febreiro de 2020 a través de Netflix. A segunda parte estreouse o 19 de xuño de 2020.
Luciano García Rodríguez
Luciano García Rodríguez, nado en Santa Lucía de Gordón, La Pola de Gordón, Provincia de León, en 1865, e finado en Madrid o 18 de xaneiro de 1935, foi cóengo arquiveiro e maxistral da Catedral de Santiago de Compostela, orador e poeta, profesor da Universidade Pontificia de Compostela.
Traxectoria
miniatura|…Como los pájaros cantan… Estudou no seminario de Oviedo e obtivo o doutoramento en teoloxía en 1892 na Universidade Pontificia de Salamanca. Foi profesor nos seminarios de Valdediós, Astorga e Santiago de Compostela. Colaborou na presa escrita de Santiago de Compostela, Oviedo e León.
Kemba Walker
Kemba Hudley Walker, nado o 8 de maio de 1990 en Bronx, Nova York, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no AS Monaco Basket da LNB Pro A francesa.
Traxectoria profesional
O 23 de xuño de 2011, Walker foi elixido na 9ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Charlotte Bobcats. O 11 de decembro de 2011, asinou o seu contrato coma rookie cos Bobcats, e coa lesión do base D.J. Augustin, converteuse no seu base titular. O 28 de xaneiro de 2012, conseguiu a súa primeira tripla-dobre, con 20 puntos, 11 asistencias e 10 rebotes, uníndose a Boris Diaw e a Stephen Jackson coma os únicos en conseguir un na historia dos Bobcats. Walker participou no Rising Stars Challenge de 2012 durante o All-Star Weekend da NBA.
Roberto Locatelli
Roberto Locatelli (nado en Bérgamo, Lombardía) o 5 de xullo de 1974, e un piloto de motociclismo italiano.
Os comezos
En 1993, con 19 anos, Locatelli consegue o campionato italiano de motociclismo. En 1994 debuta no Campionato do Mundo de Motociclismo, na categoría de 125cc pola súa conta e obtén sorprendentemente a pole position no Gran Premio de Italia, aínda que na meta só puido ser décimo. En 1995 e 1996 corre sobre unha aprilia de 250cc, pero sen conseguir resultados interesantes.
Kemba Walker
Traxectoria profesional
O 6 de xullo de 2019, Walker asinou cos Boston Celtics. O 18 de xuño de 2021, Walker foi traspasado xunto a unha elección da primeira rolda do Draft de 2021 e outra da segunda rolda de 2025 ós Oklahoma City Thunder, a cambio de Al Horford, Moses Brown e unha elección da segunda rolda do Draft de 2023. Walker foi cortado polos Thunder o 6 de agosto de 2021.
O 18 de xuño de 2021, Walker foi traspasado ós Oklahoma City Thunder xunto a unha elección da primeira rolda do Draft de 2021 e unha elección da segunda rolda do Draft de 2025, a cambio de Al Horford, Moses Brown e unha elección da segunda rolda do Draft de 2023. O 6 de agosto de 2021, Walker foi cortado polos Thunder, e cinco días máis tarde asinou cos New York Knicks.
O 6 de xullo de 2022, Walker foi traspasado xunto a Jalen Duren ós Detroit Pistons a cambio de catro futuras eleccións da primeira rolda do Draft. O 17 de outubro de 2022, foi cortado polos Pistons sen chegar a debutar en partido oficial.
Roberto Locatelli
Os comezos
En 1997 regresa a 125cc, pero neste caso sobre unha honda, se ben é traspasado de novo a Aprilia para a última carreira do campionato. En 1998 comezan a funcionar as cousas pouco e pouco para Locatelli. Con Honda conquistou tres poles, aínda que o seu mellor resultado final foi unha terceira praza no Gran Premio de Alemaña.
Os Grandes Premios
En 1999 volveu a Aprilia, e conseguiu finalmente os seus primeiros grandes premios, Gran Premio de Francia e Gran Premio de Italia e remata o campionato mundial de cuarto. En 2000 vence nos grandes premios de Malaisia, Italia, República Checa, España, Xapón, e consegue o seu primeiro campionato do mundo con 230 puntos, sempre sobre 125cc.
Saudisat 4
Saudisat 4 é un satélite artificial de Arabia Saudita lanzado o 19 de xuño de 2014 mediante un foguete Dnepr desde a Base Aérea de Dombarovskiy, en Rusia.
Características
Saudisat 4 foi un demostrador tecnolóxico que levaba a bordo un experimento construído en colaboración coa NASA para estudar a acumulación de carga eléctrica en masas en voo libre usadas como sensores de referencia gravitacional (GRS, Gravitational Reference Sensors, polo seu acrónimo en inglés) no interior de satélites artificiais. A importancia dos GRS radica en que poden medir aceleracións con precisión extrema, pero o seu rendemento vese afectado pola acumulación de cargas eléctricas.
O satélite probou un sistema de luz ultravioleta para iluminar as masas libres dos GRS e eliminar a carga eléctrica na súa superficie por fotoemisión.
Roberto Locatelli
Os Grandes Premios
Acadado xa o éxito, iniciou un período de experimentación, e probou sorte na cilindrada de 250cc, pero en escudarías de terceira fila: primeiro foi coa que promovía o cantante de rock Vasco Rossi, logo co cantante de canción lixeira Eros Ramazzotti e despois de dous anos desastrosos regresou a 125cc con KTM, unha moto que aínda estaba en probas e que lle permitiu colleitar unicamente 18 puntos.
En 2004 Locatelli rexorde coa volta a Aprilia, consegue as vitorias de Italia e Alemaña e leva tamén unha pole. Obtén 192 puntos finais, e queda de terceiro na clasificación xeral dun campionato do mundo que vai parar ás luvas de Andrea Dovizioso. Como os pilotos de máis de 28 anos non poden correr en 125cc, en 2005 tivo que mudarse a 250, pero a unha escudaría menor, a de Lucio Cecchinello, cuns resultados moi discretos. En 2006 ficha por Toth, e malia rodar cunha moto vella, obtén dous podios (segundo en Valencia e terceiro en Qatar), e ademais remata quinto na táboa clasificatoria final.
En 2007 ficha por Gilera. O 24 de marzo sofre unha gravísima caída no Gran Premio de España.
Mide 1,72 metros e pesa 65 quilos.
Penosiños (homónimos)
O topónimo Penosiños pode referirse a unha parroquia eclesiástica ou a tres parroquias civís da comarca da Terra de Celanova:
Gran Premio de Luxemburgo
O Gran Premio de Luxemburgo (Großer Preis von Luxemburgo) foi o nome dado a dúas carreiras do Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA, que tivo lugar en e. As normas da Fórmula Un, estipulan que ningún país pode celebrar máis dunha carreira. Con todo, a FIA atopou a maneira de saltar esta norma, mediante a execución de Grandes Premios con outro nome, por exemplo aínda que o circuíto de Imola non está en San Marino, as carreiras disputadas nel leváronse a cabo baixo o título de Gran Premio de San Marino xa que o circuíto está moi preto.
En 1997, houbo dous grandes premios en España e dous en Alemaña. Barcelona foi sede do Gran Premio español, mentres que Xerez foi sede do Gran Premio de Europa, e en Alemaña, Hockenheim foi sede do Gran Premio de Alemaña e unha segunda carreira estaba prevista para o circuíto de Nurburgring. A FIA decidiu o nome da carreira, Gran Premio de Luxemburgo xa que o circuíto atópase a uns oitenta quilómetros da fronteira de Alemaña con Luxemburgo, eludindo así a prohibición de dúas carreiras co mesmo nome. A carreira de tamén foi coñecida como o Gran Premio de Luxemburgo a pesar de non celebrarse o Gran Premio de Europa, os dereitos do Gran Premio de Europa foran revogados polos organizadores da carreira logo dun incidente no podio en 1997, e negáronse a permitir que Nurburgring utilizara o nome. A partir de o circuíto de Nurburgring realizou a súa carreira baixo o título de Gran Premio de Europa.
1997
Resultados: Gran Premio de Luxemburgo de 1997
En o Gran Premio de Luxemburgo proporcionou un momento histórico, os coches con motor Renault conseguiron os primeiros catro lugares na meta con Jacques Villeneuve de (Williams - Renault), no primeiro lugar. A carreira foi tamén a última vitoria na F1 de Villeneuve.
Durante moito tempo da carreira parecía que Mika Häkkinen obtería a súa primeira vitoria na F1 cando co seu McLaren tomou a dianteira co seu compañeiro de equipo, David Coulthard. Con todo, no espazo dunha volta os dous McLaren retiráronse da carreira o que permitiu a Villeneuve acercarse ó Campionato do Mundo. A carreira de Michael Schumacher terminou ó final da primeira volta logo de que o seu irmán Ralf Schumacher chocara co seu compañeiro de equipo na primeira curva causando danos na suspensión e a retirada, do Ferrari.
1998
Resultados: Gran Premio de Luxemburgo de 1998
En, Mika Häkkinen vingouse polo fallo do seu motor na carreira anterior acadando a vitoria nesta, con Michael Schumacher segundo a pesar de cualificar na pole, e o seu compañeiro Coulthard terceiro. Häkkinen gañou o Campionato do Mundo na última carreira en Suzuka, curiosamente, isto significa que todos os gañadores do Gran Premio de Luxemburgo gañaron o campionato mundial dese ano.
Gañadores do Gran Premio de Luxemburgo
As carreiras que non formaban parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un indícanse cun fondo de cor rosa.
O Espiño, Aldixe, Abadín
O Espiño é un lugar da parroquia de Aldixe, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
A Casanova, Piñeiro, Xermade
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
973
Nacementos
Historia ano a ano
Artródiros
Os artródiros (Arthrodira) son unha orde de peixes acoirazados pertencente á clase dos placodermos, que predominou no período devoniano e se extinguiu a finais deste, sobrevivindo ao redor de 50 millóns de anos e habitando en moitos nichos ecolóxicos mariños.
Etimoloxía
O termo do latín científico Arthrodira componse dos elementos arthro-, derivado do grego antigo ἄρθρον árthron, 'articulación', 'xoga', e -dira, tirado do grego δειρή deiré, 'pescozo', coa terminación en -a para indicar substantivo neutro plural. O significado é, pois, os de pescozo articulado.
A pronuncia do ditongo -ει- é /i/, polo que se transcribe en latín como -i- (breve). Por iso, segundo as normas da prosodia latina, o acento tónico recae na vogal da sílaba anterior, neste caso no "o" de arthro-, polo que resulta unha voz proparoxítona (esdrúxula), sendo por tanto a súa pronuncia en galego artródiros.
Características
Os artródiros tiñan unha armadura que rodeaba o corpo, incliuíndo a cabeza. A boca podía ter unha gran apertura. Carecían de dentes diferenciados; como todos os placodermos utilizaban os bordos dunhas placas óseas afiadas para cortaren as súas presas.
As concas oculares estaban protexidas por un annel óseo, unha característica compartida polas aves e algúns ictiosauros.
Artródiros primitivos, tales como os do xénero Arctolepis, eran peixes de estrutrura aplanada.
O maior membro do grupo, Dunkleosteus, foi un verdadeiro superdepredador do período devoniano, alcanzando entre 6 e 9 m de lonxitude. En contraste, o Rolfosteus, de longo nariz, medía só uns 15 cm.
Hai unha idea falsa común de que os artródiros (xunto con todos os outros placodermos) eran lentos habitantes dos fondos mariños que foron excluídos por peixes máis avanzados. Porén, durante o seu apoxeo, os artródiros foron unha das ordes de peixes máis diversos e numéricamente exitosos.
Pero a pesar do seu éxito, os artródiros foron un dos moitos grupos eliminados polas catástrofes ambientais da extinción do Devoniano superior, o que permitiu que outros peixes, como os tiburóns, se diversificaran nos nichos ecolóxicos vacantes durante o período carbonífero.
Orde Arthrodira
miniatura|240px|Fósil de Eastmanosteus calliaspis. miniatura|240px|Coccosteus. miniatura|240px|Reconstrución de Heterosteus ingens, do Devoniano medio de Estonia. miniatura|240px|Reconstrución de Yiminaspis shenme.
Filoxenia
O seguinte cladograma está baseado en Dupret et al. (2009). Para fontes, véxase Haaramo (2005).
Sixas, Moreira, Ponteareas
Sixas é un lugar da parroquia de Moreira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 23 habitantes (15 homes e 8 mulleres).
Techniques d'Avant Garde
TAG Group (Holdings) S.A. é un holding privado con sede na Cidade de Luxemburgo, Luxemburgo.
TAG Group (Holdings) S.A. xera ingresos a través das súas diferentes filiais que ofrecen produtos e servizos nos negocios de aviación, os deportes de motor, hostalería, produtos de consumo e nas industrias de bens raíces.
TAG é un acrónimo de Techniques d'Avant Garde (técnicas vangardistas).