cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fosfolipase A2
Fosfolipases A2 citosólicas (cPLA2)
As PLA2 intracelulares son tamén dependentes de Ca, pero teñen unha estrutura tridimensional completamente diferente e significativamente máis grande que a PLA2 segregada (máis de 700 residuos). Inclúen o dominio C2 e o dominio catalítico grande.
Estas fosfolipases están implicadas en procesos de sinalización celular, como a resposta inflamatoria. O ácido araquidónico producido é á vez unha molécula de sinalización e o precursor doutras moléculas de sinalización denominadas eicosanoides. Entre estes están os leucotrienos e as prostaglandinas. Algúns eicosaoides sintetízanse a partir do diacilglicerol, liberado da bicapa lipídica pola fosfolipase C (ver abaixo).
As fosfolipases A2 poden clasificarse baseándose na homoloxía de secuencias.
PLA2s asociadas a lipoproteínas (lp-PLA2)
Viaxa polo sangue asociada a lipoproteínas, principalmente ás LDL, e en menor medida (un 20%) ás HDL. É un encima producido por células inflamatorias que hidroliza fosfolípidos oxidados nas LDL.
A lp-PLA2 é unha das varias PAF acetilhidrolase, que se segrega e cataliza a degradación do PAF a produtos inactivos ao hidrolizar o grupo acetilo en posición sn-2, orixinando os produtos bioloxicamente inactivos liso-PAF e acetato.
O aumento dos niveis de lp-PLA2 está asociado con enfermidades cardíacas, e pode contribuír á aterosclerose.
Mecanismo
O mecanismo catalítico suxerido da sPLA2 pancreática é iniciado polo complexo His-48/Asp-99/calcio situado no sitio activo. O ión calcio polariza o oxíxeno do carbonilo en sn-2 e tamén se coordina cunha molécula de auga catalítica, w5. A His-48 incrementa a nucleofilia da auga catalítica por medio dunha ponte cunha segunda molécula de auga, w6. Suxeriuse que cómpren dúas moléculas de auga para cubrir a distancia entre a histidina catalítica e o éster. A basicidade da His-48 crese que é potenciada por medio dunha ponte de hidróxeno co Asp-99. Unha substitución de asparaxina por His-48 mantén a actividade normal, xa que o grupo funcional amida da asparaxina pode tamén funcionar baixando o pKa, ou constante de disociación de ácido, da molécula de auga que fai ponte. O estado limitante está caracterizado pola degradación do composto intermediario tetraédrico constituído por un oxianión coordinado con calcio. O papel do calcio pode tamén ser duplicado por outros catións relativamente pequenos como o cobalto e o níquel. Antes de facerse activa na dixestión, a proforma da PLA2 e activada pola tripsina.
A PLA2 tamén pode ser caracterizada por ter un canal cunha parede hidrofóbica con residuos de aminoácidos hidrofóbicos como Phe, Leu, e Tyr, que serve para unirse ao substrato. Outros compoñentes da PLA2 son as sete pontes de hidróxeno que inflúen na regulación e o pregamento estable da proteína.
Regulación
Dada a importancia da PLA2 na resposta inflamatoria, a regulación deste encima é esencial. A PLA2 é regulada por fosforilación e as concentracións de calcio. A PLA2 é fosforilada pola MAPK no residuo serina-505. Cando a fosforilación está acoplada cun influxo de ións calcio, a PLA2 é estimulada e pode translocarse á membrana para empezar a catálise.
A fosforilación de PLA2 pode ser o resultado da unión dun ligando a receptores, como son os seguintes:
No caso dunha inflamación, a aplicación de glicocorticoides regula á alza (mediado a nivel xénico) a produción da proteína lipocortina, que inhibe a PLA2 e reduce a resposta inflamatoria.
Relevancia en trastornos neurolóxicos
Nas células de cerebro normais, a regulación da PLA2 explica o equilibrio entre a conversión do ácido araquidónico en mediadores proinflamatorios e a súa reincorporación á membrana. En ausencia dunha regulación estrita da actividade da PLA2, prodúcese unha cantidade desproporcionada de mediadores proinflamatorios. O estrés oxidativo inducido resultante e a neuroinflamación son análogos a doenzas neurolóxicas como a enfermidade de Alzheimer, epilepsia, esclerose múltiple, isquemia. Os lisofosfolípidos son outra clase de moléculas liberadas das membranas que son predecesores na ruta augas arriba de factores activadores das plaquetas (PAF). Os niveis anormais de potentes PAF están asociados con danos neurolóxicos. Un inhibidor encimático óptimo tería como diana específica a actividade da PLA2 sobre as membranas das células neurais que xa están baixo estrés oxidativo e inflamación potente. Así, o uso de inhibidores específicos da PLA2 do cerebro poderían ser un enfoque farmacéutico ao tratamento de varios trastornos asociados con traumas neurais.
Un incremento da fosfolipase A2 foi tamén asociado con trastornos neuropsiquiátricos como a esquizofrenia e os trastornos xeneralizados do desenvolvemento (como o autismo), aínda que os mecanismos utilizados non se coñecen.
Isocimas
Os isocimas da fosfolipase A2 humana son:
Ademais, as seguintes proeínas humanas conteñen o dominio de fosfolipase A2:
Gonzalo Martín March
Gonzalo Martín March, nado en Ourense en 1897 e finado na mesma cidade o 17 de setembro de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Foi profesor da Academia preparatoria do Instituto de Pontevedra. Militou na ORGA-FRG e posteriormente en Izquierda Republicana. Foi membro do triángulo masónico Solón de Marín. Durante a Segunda República foi alcalde de Marín en 1931. En 1936 foi nomeado gobernador civil de Ourense.
Nos días da sublevación militar de xullo de 1936 conseguiu fuxir de Ourense a Pontevedra, pero foi detido e estivo preso no Instituto de Pontevedra. Xulgado en consello de guerra sumarísimo, foi acusado de traizón e condenado a morte. No proceso, Martín March declárase autor de todo o sucedido en Ourense para evitar o movemento militar, e di que “si su vida es un obstáculo para la paz que se la ofrenda a España”. Foi fusilado o 17 de setembro negándose a recibir os auxilios relixiosos. Fóille incoado expediente de responsabilidades políticas.
Cilindro de Ciro
miniatura|250px|dereita|Cilindro de Ciro. miniatura|dereita|250px|Vista do lado oposto.
O cilindro de Ciro é unha peza cilíndrica de arxila que contén unha declaración en cuneiforme acadio babilonio do rei persa Ciro o Grande (559 - 529 a. C.). Nela, o novo rei lexitima a súa conquista e toma medidas políticas para gañar o favor dos seus novos súbditos.
Foi descuberto en 1879 polo arqueólogo asirio-británico Hormuz Rassam durante a escavación do templo de Marduk en Babilonia. Consiste en dous fragmentos ("A" e "B"), conservados actualmente no Museo Británico, o primeiro desde o seu descubrimento, mentres que o segundo estivo temporalmente na Universidade Yale.
Contexto
O 7 de outubro do 539 a. C. (15 de Tashritu no calendario babilonio) o exército persa entrou en Babilonia sen resistencia. O 29 de outubro o propio Ciro chegou á cidade, asumindo os títulos de "rei de Babilonia, rei de Sumer e Acad, rei dos catro extremos do mundo".
Malia conter seccións nas que Ciro fala en primeira persoa, a redacción do cilindro foille encomendada a sacerdotes babilonios, que usaron modelos babilonios e asirios. O cilindro foi depositado nos alicerces das murallas de Babilonia, unha práctica habitual na antiga Mesopotamia, para conmemorar as reparacións feitas por Ciro. Entre outros textos favorables a Ciro e escritos desde o punto de vista da clase sacerdotal de Babilonia, atópase o "Relato en verso sobre Nabonido".
Descrición e contido
O fragmento "A" (BM 90920) mide arredor de 23 x 8 cm e comprende 35 liñas (1-35), mentres que o fragmento "B" mide uns 8,6 x 5,6 cm e comprende 9 liñas (36-45). O seu contido pode resumirse deste modo:
Dereitos humanos
Personalidades como Mohammad Reza Pahlavi (o último Xa de Irán) ou a Premio Nobel da Paz iraniana Shirin Ebadi destacaron o valor humanístico do Cilindro de Ciro, que mesmo foi nomeado como a "Primeira Declaración dos dereitos humanos.
Nos últimos anos viu circulando por internet unha tradución fraudulenta ao inglés do cilindro. Esta pode recoñecerse pola mención de Ahura Mazda, ausente no orixinal, e por frases hiperbólicas como "Non imporei a miña monarquía sobre ningunha nación. Cada un é libre de aceptala, e se algún deles a rexeita, nunca utilizarei a guerra para impoñerme". . A cita é unha tradución propia dunha pasaxe presentada en Livius.org: "From now on, while Ahuramazda lets me rule, I will impose my monarchy on no nation. Each is free to accept it, and if any one of them rejects it, I shall never resolve on war to reign.".
José Manuel Pequeño
José Manuel Pequeño Castro, nado na Ameixenda (Cee) o 17 de marzo de 1955, é un político e arquitecto técnico galego do PSdeG-PSOE.
José María de Frutos Isabel
José María de Frutos Isabel, nado en Mozoncillo (provincia de Segovia) o 13 de decembro de 1927 e finado en Santiago de Compostela o 15 de novembro de 2019, foi un xurista e profesor universitario español.
Traxectoria
En marzo de 1945 trasladouse a Santiago de Compostela coma funcionario da Administración do Estado. En 1959 doutorouse pola Universidade de Santiago de Compostela coa tese La expropiación forzosa de interés social, dirixida por Laureano López Rodó.
José Manuel Pequeño
Traxectoria
Nas municipais de 1991 presentouse como cabeza de lista do PSdeG-PSOE e volveu ser elixido alcalde cunha ampla maioría absoluta (9 concelleiros de 11), sendo elixido deputado provincial. Volveu ser reelixido alcalde en 1995, 1999 e 2003 con 8 concelleiros, volvendo a ser deputado provincial de 1995 a 1999. En 2007 sube a 9 concelleiros e volve a ser deputado provincial. Volveu ser reelixido con maioría absoluta en 2011, 2015 e 2019, logrando 9, 10 e 9 edís, respectivamente, e ocupando de novo unha acta de deputado na Deputación da Coruña tralos dous últimos comicios, encargándose da área de infraestruturas, vías e obras.
Foi presidente provincial do PSdeG na Coruña de 2018 a 2022. En xaneiro de 2023 anunciou que non se presentaría á reelección nas municipais dese ano, sendo substituído como candidato socialista polo concelleiro Raúl González Lado, o cal logrou a alcaldía con maioría absoluta.
Bobby Fischer
Robert James Fischer, coñecido como Bobby Fischer, nado en Chicago (Illinois) o 9 de marzo de 1943 e finado en Reiquiavik o 17 de xaneiro de 2008, foi un xadrecista estadounidense, logo nacionalizado islandés.
José María de Frutos Isabel
Traxectoria
En 1963 foi nomeado profesor interino da Escola de Artes Aplicadas e Oficios Artísticos de Santiago de Compostela. Foi profesor titular do Departamento de Dereito Público e Teoría do Estado, na área de Dereito Administrativo da Universidade de Santiago de Compostela, até a súa xubilación.
Bobby Fischer
Primeiros anos
Naceu no seo dunha familia de emigrantes alemáns. Os seus pais divorciáronse cando Fischer tiña dous anos. Aos seis, cando marchou canda a nai a Brooklyn, Fischer aprendeu en por si a xogar ao xadrez polas instrucións que viñan nun pequeno xogo que lle regalara a irmá. Ao principio xogaba contra ela, pero axiña necesitou adversarios máis fortes para desenvolver o seu xogo. Á idade de 7 uniuse ao club de xadrez de Brooklyn, onde o seu presidente, Carmine Nigro, se encargou persoalmente da súa formación.
Ata os 13 anos, Fischer asistiu á Erasmus Hall High School, pero deixaría o instituto sen graduarse. Varios profesores do mesmo recórdano como un mozo difícil. En 1956 a súa nai conseguiu que John W. Collins, titor doutros xogadores sobresalientes, incluídos Robert Byrne e William Lombardy, o aceptase como alumno. O seu ascenso á elite da competición foi moi rápido. Con 13 anos participou no torneo "Rosenwald Memorial", onde xogou contra Donald Byrne. En 1957, á idade de 14, obtivo o campionato dos Estados Unidos de xadrez.
José María de Frutos Isabel
Traxectoria
En febreiro de 1954 casou con Consuelo Martínez Roig, con quen tivo oito fillos e fillas: José María, Manuel, Ramón, María Consuelo, Gracia María, Elena, Ana María e Santiago.
Recoñecementos
Condecorado coa Cruz de San Raimundo de Peñafort.
Bobby Fischer
Gran mestre
Naquel primeiro Torneo de Candidatos, Fischer ocupou un modesto sexto lugar. E, a pesar de conseguir sensacionais resultados nos torneos internacionais desde fins da década de 1950, diversos factores (ás veces o seu propio carácter, noutras ocasións a supremacía dos xadrecistas soviéticos) atrasaron a súa loita polo título máximo.
A principios da década de 1970 chegou á final do campionato mundial. Tras gañar o internacional de Palma, derrotou a Mark Taimanov (6-0), Bent Larsen (6-0) e Tigrán Petrosián (6,5-2,5) nos enfrontamentos do torneo de candidatos, todos eles no top 10 mundial e obtivo o dereito a enfrontarse a Boris Spassky. A serie de 19 vitorias consecutivas (as 6 últimas do interzonal, as dos seus enfrontamentos con Taimanov e Larsen e a primeira do seu enfrontamento con Petrosian) constitúe un fito histórico.
A partida do século
O encontro con Spassky celebrouse en Reiquiavik. Concitou unha extraordinaria atención en todo o mundo. Foi visto tamén como un encontro político en plena guerra fría. Fisher perdeu a primeira partida en enfrontamento limpo e a segunda por non presentarse. Parecía que Spassky retería o título para o xadrez soviético pero Bobby venceu na terceira. A cuarta partida foi táboas e desde a quinta impúxose rotundamente Fischer. Logo dun tenso desenvolvemento, Fischer venceu o seu rival tras 21 partidas (Spassky abandonou a partida decisiva mentres o seu adversario durmía no hotel) e coroouse campión mundial o 31 de agosto de 1972 cun total de 7 partidas gañadas, 3 perdidas e 11 táboas. Foi o primeiro e único estadounidense en conquistar o título. Foi coñecida pola historia como "a partida do século".
Este momento supuxo tamén a fin da súa carreira. Desde entón non volveu xogar ningunha partida oficial durante o seu reinado e, cando en 1975 tivo que defender o título fronte ao aspirante Anatolii Karpov, púxolle tantos requirimentos á FIDE que lle retirou o título por incomparecencia. Dende aquela e ata 1992 non volveu xogar en público e levou unha vida retirada.
Os últimos anos
En setembro de 1992 aceptou participar nun encontro de exhibición conmemorando os 20 anos do seu enfrontamento con Spassky (xa nacionalizado francés) que había de ter lugar en Iugoslavia. Volveu vencer o seu antigo rival e obtivo o premio de 3 millóns de dólares que ofrecera un empresario iugoslavo. Pero en 1992, Belgrado estaba baixo o bloqueo do goberno dos Estados Unidos e a acción de Fischer foi considerada no seu propio país como un acto de traizón e foi posto na lista de fuxitivos do FBI e da CIA. Entón, Fischer desapareceu de novo.
Á súa chegada a Reiquiavik foi aclamado como un heroe por unha multitude de seguidores. Faleceu catro anos despois nese país.
Tomás Alberto Hervás Girón
Tomás Alberto Hervás Girón, nado o 25 de novembro de 1970 en Ponferrada é un exfutbolista que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Sporting de Gijón, debutando co primeiro equipo na tempada 1991/92. Tralo descenso do Sporting no 1998 fichou polo Celta de Vigo, que aquela tempada xogaría a Copa da UEFA. Dende o principio contou coa confianza do adestrador, Víctor Fernández, xogando 35 encontros no seu primeiro ano en Vigo. Co tempo foi perdendo peso no equipo, deixando o equipo ao final da terceira tempada no Celta. Fichou entón polo Sevilla FC, onde militaría dúas tempadas antes de fichar polo UD Las Palmas de Segunda División.
Pese a facer un moi bo segundo ano na Palmas, disputou 33 encontros, o equipo descendeu a Segunda División B, categoría na que xogou un ano antes de volver a Asturias, está vez ao AD Universidad de Oviedo. Co equipo ovetense comezou na Terceira División e acadou o ascenso a Segunda B. Xogaría un ano máis antes de colgar as botas.
Unha vez retirado sacou o título de adestrador e entrou a formar parte do equipo técnico do Sporting de Gijón
Fontecada
O topónimo galego Fontecada pode referirse a:
Igrexa de Santa María de Darbo
A igrexa de Santa María de Darbo é o templo parroquial de Darbo no concello de Cangas. Sitúase no lugar do Seixo.
Nera
Nera foi unha cidade hitita do territorio de Nerik, que permaneceu durante longo tempo baixo dominio kaska. Sobre a metade do século –XVI foi atacada polos kaskas, pero talvez non foi ocupada ata aproximadamente o -1400. Foi reconquistada por Hattusilis, rei de Hakpis, (despois rei hitita Hattusilis III) aos comezos do século –XIII.
Igrexa de Santa María de Darbo
Características
Destaca pola súa proporcionada harmonía e a súa influencia colonial. A planta do santuario é de cruz latina, de brazos curtos e bóveda de medio canón. O corpo central da fachada forma unha composición arquitectónica rematada nun frontón semicircular coa imaxe da Nosa Señora de Darbo no centro. Todo iso presidido por unha Cruz sobre base labrada que se alza na parte superior do frontón.
Bruno Giacomelli
Bruno Giacomelli, nado en Poncarale o 10 de setembro de 1952, é un ex piloto de carreiras de Italia.
Gañou un dos dous Campionato Británico de Fórmula 3 de 1976 e o campionato de Fórmula 2 de 1978. Participou en 82 Grandes Premios de Fórmula Un, debutando o 11 de setembro de 1977. Logrou 1 podio e anotou un total de 14 puntos de campionato.
Naceu en Poncarale, Brescia, Italia.
Inicios
Giacomelli comezou a súa carreira na Fórmula Italia, participou na Fórmula 3 en 1976 cun March e terminou segundo na súa primeira tempada, para Rupert Keegan, no Campionato B.A.R.C e gañou o título B.R.D.C.. Tamén liderou de principio a fin nun March-Toyota na carreira de apoio de 1976 do Gran Premio de Fórmula 3 de Mónaco. A súa velocidade media foi de 120´44 km. por hora.
Giacomelli pasou á Fórmula 2 en 1977 en estreita asociación con Robin [Robin Herd] e a fábrica de March. Retirouse do Gran Premio de Pau de Fórmula 2 en maio de 1977, despois de que o seu automóbil chocase cun coche pilotado por Jacques Laffite. Con todo, logrou anotar tres vitorias na F2 en 1977, en Vallelunga, Mugello e Donington Park e terminou quinto no campionato. Tamén fixo o seu debut no Campionato Mundial de Fórmula Un en no terceiro McLaren M23-Cosworth no Gran Premio de Italia de 1977 en Monza retirouse cun problema no motor que o fixo trompear.
Giacomelli dominou a seguinte tempada de F2, gañando oito das 12 carreiras no seu camiño cara ao título e derrotando ao segundo Marc Surer por 29 puntos. Giacomelli retivo a súa vantaxe de puntos na Fórmula 2 cun terceiro posto no Gran Premio de Mugello en maio de 1978. A carreira gañouna Derek Daly nun Chevron Cars Ltd. En 1978 no Gran Premio de Rouen, Giacomelli consolidou o seu liderado no Campionato de Fórmula 2. Pilotou un March á vitoria logo de comezar desde a pole position. . Giacomelli converteuse no primeiro italiano en gañar o Campionato de Europa de Fórmula 2.
Fórmula Un
Logo da súa única carreira na F1 en, Giacomelli participou en cinco carreiras da tempada con McLaren, cando os seus compromisos na Fórmula 2 permitírono. Logrou o seu mellor resultado, sétimo, no Gran Premio do Reino Unido de 1978. Logo de gañar o título europeo de F2, cambiou a Alfa Romeo no regreso da marca á construción de autos de F1 en. Alfa só presentou os seus autos 177 e 179 nun puñado de eventos ese ano, e Giacomelli só puido lograr o mellor lugar, 17°, no Gran Premio de Francia de 1979. Con todo, o seguinte ano o equipo parecía máis prometedor. Giacomelli obtivo unha sorpresiva sexta posición na clasificación para Alfa Romeo en Brands Hatch para o Gran Premio do Reino Unido de 1980. Giacomelli logrou un terceiro lugar na clasificación para o Gran Premio de Italia de 1980 en Imola. Tres dos seus seis mecánicos sufriron lesións o venres antes da carreira, cando o seu helicóptero estrelouse de camiño á pista. Logrou a pole position do Gran Premio dos Estados Unidos de 1980 en Watkins Glen, Nova York no seu Alfa Romeo. Giacomelli mellorou o seu tempo o día da saída en 1.25 segundos, cun tempo de 1 minuto 33.29 segundos na pista de 4´828 km. Con todo, malia estes escintileos de velocidade, Giacomelli só logrou terminar tres das catorce carreiras da tempada debido a choques ou avarías mecánicas, aínda que dous dúa das súa chegadas a meta foron o quinto lugar no Gran Premio da Arxentina de 1980 e o Gran Premio de Alemaña de 1980, o que lle valeu catro puntos e colocouno no 16º posto do Campionato de Pilotos. En o coche era algo máis fiable, con Giacomelli clasificado en oito das 15 carreiras da tempada, con todo, loitou para lograr bos resultados ao final de ano, cun cuarto e un terceiro no final da tempada nos Grandes Premios de Canadá e Caesars Palace respectivamente, este último foi o único podio de Giacomelli na F1, e logrou o seu mellor resultado no campionato terminando no 15º posto na clasificación de pilotos. Para a tempada de Fórmula 1 de Alfa presentou o seu novo Alfa Romeo 182 para substituír o envellecido 179, con todo, o novo chasis demostrou ser pouco fiable na primeira metade da tempada. Na segunda metade foi o suficientemente fiable como para permitir a Giacomelli terminar todas menos dúas das carreiras, con todo, só logrou un punto no campionato, cun quinto posto en Alemaña. Giacomelli foi eliminado no comezo do Gran Premio de Bélxica de 1982 en Zolder cando o seu Alfa Romeo colisionou cos dous ATS de Eliseo Salazar e Manfred Winkelhock. Alfa fichou a Mauro Baldi como compañeiro de Andrea de Cesaris para a e Giacomelli uniuse a Toleman. Giacomelli foi superado polo seu compañeiro de equipo Derek Warwick, aínda que logrou anotar un último punto na F1 no Gran Premio de Europa de 1983 en Brands Hatch.
Batalla de Vinegar Hill
Preparativos
Para o 18 de xuño, os británicos reuniran ao redor de 20 000 soldados para invadir o Condado de Wexford e esmagar a rebelión. Os líderes rebeldes fixeron un chamamento a todos os seus loitadores para que se reuniran en Vinegar Hill co fin de enfrontarse ao exército nunha gran batalla decisiva. O número de xente que acudiu ao chamamento estímase que foi duns 20 000 homes, pero a maioría carecían de armas de fogo e tiveron que empregar lanzas como a súa arma principal. O campamento incluía moitos miles de mulleres e nenos que permanecían aló coma protección contra os militares que estaban a asolar a zona.
Bruno Giacomelli
CART
Realizou 11 saídas na CART en 1984 e 1985, 10 das cales foron pilotando para Patrick Racing. O seu mellor resultado foi un quinto lugar no circuíto urbano de Meadowlands en 1985. Intentou pero non puido clasificar para as 500 Millas de Indianápolis de 1984
Batalla de Vinegar Hill
Preparativos
O plan británico, formulado polo Xeneral Lake, comprendía a aniquilación completa do exército rebelde mediante rodear o outeiro e tomar a única vía de escape ao oeste, a ponte sobre o Río Slaney. Para lograr isto, Lake dividiu as súas forzas en catro columnas: tres baixo os Xenerais Dundas, Duff e Needham estaban encargadas de atacar o outeiro de Vinegar Hill, mentres a cuarta baixo o Xeneral Johnson tiña que asaltar Enniscorthy e a súa ponte.
Bruno Giacomelli
Resultados completos no campionato de Europa de Fórmula 2
(chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Batalla de Vinegar Hill
O bombardeo de Vinegar Hill
A batalla comezou pouco antes do alba cun bombardeo de artillaría das posicións irlandesas sobre o outeiro. Aproveitando a cobertura da artillaría, unidades de vangarda británicas movéronse rapidamente cara os contra os postos defensivos avanzados dos rebeldes, e posteriormente adiantaron as posicións de artillaría a medida que ían asegurando as zonas. O cerco empuxou aos miles de rebeldes a recuar cara a unha área que diminuía constantemente, e que os expuña cada vez máis aos proxectís da artillaría británica. Durante o bombardeo empregáronse proxectís experimentais de explosión retardada, que causaron centos de mortes e de eivados. Polo menos dúas cargas masivas dos rebeldes de Vinegar Hill lograron dar alivio provisional e causaron moitas vítimas entre os británicos, mais fracasaron en romper as liñas dos militares que avanzaban. A posición rebelde sobre o outeiro de Vinegar Hill estaba a volverse desesperada e cando as tropas británicas alcanzaron o seu cumio oriental, os rebeldes emprenderon unha retirada a través dun oco nas liñas británicas. Ese corredor chegou a ser coñecido máis adiante coma "O Oco de Needham", posto que o atraso en chegar das columnas do Xeneral Needham permitiu á gran masa dos rebeldes fuxir a sitio seguro.
Bruno Giacomelli
Resultados completos na BMW M1 Procar
(clave)
Batalla de Vinegar Hill
Atrocidades
Cando se facía evidente que a maior parte dos irlandeses se estaban a retirar de Vinegr Hill, se enviou á cabalaría británica, rapidamente seguida pola infantaría. Produciuse unha matanza de centos de rezagados, principalmente mulleres e nenos, coma resultado da combinación do ataque da cabalaría e a infantaría, mais tamén pola artillaría, que trocou a munición convencional por munición de metralla para maximizar as vítimas entre as masas que fuxían. Ademais, os militares británicos foron culpables de múltiples casos de violacións en grupo de mulleres no campamento irlandés.
Bruno Giacomelli
American Open-Wheel racing
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position)
Resultados completos no campionato do mundo do Endurance/World Sports Protype
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida) Non elixible para puntuar no campionato
Batalla de Vinegar Hill
Atrocidades
En Enniscorthy mentres tanto, as tropas británicas prenderon lume a un hospital rebelde improvisado na cidade, queimando vivos aos rebeldes feridos que se atopaban dentro atrapados e indefensos; segundo se comenta, ao día seguinte os seus corpos aínda estaban a asubiar entre as cinsas.
Consecuencias
Mentres tanto, a maior parte das forzas rebeldes se dirixía tranquila cara o campamento de Three Rocks (Tres Rochas, en inglés) ás aforas da vila de Wexford, e tras tomar a decisión de abandonar a cidade, se dividiron en dúas columnas distintas co obxectivo de levar a cabo unha nova campaña para estender a rebelión máis alá de Wexford. Unha partiu ao oeste, e a outra ao norte cara as Montañas Wicklow para unirse coas forzas do Xeneral Joseph Holt.
A derrota non foi polo tanto o golpe definitivo aos rebeldes, tal e como foi tradicionalmente descrito, pero si que alterou o curso da loita dos Irlandeses Unidos pola independencia. A resistencia que seguiu a eses acontecementos tomou a forma de guerra móbil, asaltos, e operacións de guerrilla a grande escala.
Notas
miniatura|dereita|250px|Vista actual de Enniscorthy dende o outeiro de Vinegar Hill.
Hastira
Hastira foi unha cidade hitita próxima de Nerik que sobre o -1400 foi conquistada polos kaska. Foi reconquistada por Hattusilis (despois Hattusilis III) no primeiro terzo do século –XIII.
Faxil, Viladavil, Arzúa
Faxil é un lugar da parroquia de Viladavil no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Segundo o INE en 2010 tiña nove habitantes (dous homes e sete mulleres).
Liposoma
miniatura|250px|Esquema dun lisosoma formado por [[fosfolípidos en solución acuosa.]]
Un liposoma (do grego 'corpo graxo') é unha vesícula esférica que ten polo menos unha bicapa lipídica. Os liposomas poden utilizarse como vehículo para a administración de nutrientes e fármacos. Poden prepararse desintegrando membranas biolóxicas por procedementos como a sonicación.
Coedo, Coedo, Allariz
Coedo é un lugar da parroquia de Coedo no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 44 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 25 eran homes e 19 mulleres.
Liposoma
Os principais tipos de liposomas son:
Os liposomas non deben confundirse cos lisosomas (orgánulos celulares dixestivos), nin coas micelas e micelas inversas compostas de monocapas.
Descubrimento
Os liposomas foron descritos por primeira vez polo hematólogo británico Alec D Bangham  en 1961 (publicado en 1964), no Instituto Babraham de Cambridge. Descubríronse cando Bangham e R. W. Horne estaban comprobando o novo microscopio electrónico do instituto engadindo unha tinguidura negativa a fosfolípidos secos. A semellanza coa membrana plasmática ou plasmalema era obvia, e as imaxes microscópicas serviron como primeira evidencia de que a membrana plasmática tiña unha estrutura de bicapa lipídica. A súa integridade como estrutura de bicapa pechada, que podía liberar o seu contido despois do tratamento cun deterxente (latencia ligada á estgrutura) foi establecida por Bangham, Standish e Weissmann ao ano seguinte. Weissmann foi quen lle deu a estas estruturas o nome de "liposomas" por analoxía coa palabra lisosoma, os cales estivera estudando no seu laboratorio: un orgánulo simple cuxa latencia ligada á estrutura podía ser distorsionada por deterxentes e estreptolisinas. Os liposomas poden ser doadamente distinguidos das micelas e das fases lipídicas hexagonais por microscopia electrónica de transmisión de tinguidura negativa.
Alec Douglas Bangham cos seus colegas Jeff Watkins e Malcolm Standish escribiron un artigo en 1965 que lanzou a “industria” do liposoma. Naquela época xuntárase no Instituto Babraham con Gerald Weissmann, un médcico estadounidense interesado nos lisosomas. Weissmann, que agora é profesor emérito da Escola de Medicina da Universidade de Nova York, lembra como ambos discutiron nun pub de Cambridge sobre o papel e importancia das capas lipídicas nas células e o nome que se lles daría ás novas estruturas que atoparan. Bangham propuxera chamarlles "mesofases esmécticas multilamelares” ou ás veces “banghasomas”, pero Weissmann propuxo o termo liposoma, que prevalecería.
Mecanismo
Un liposoma ten un núcleo central constituído por unha solución acuosa rodeada dunha membrana hidrófoba de tipo bicapa lipídica; os solutos hidrófilos disoltos no núcleo central non poden pasar facilmente a través da bicapa. Os compostos químicos hidrófobos asócianse coa bicapa. Un liposoma pode, por tanto, cargarse con moléculas hidrófobas e/ou hidrófilas. Para enviar esas moléculas a un sitio onde deben actuar, a bicapa lipídica debe fusionarse con outras bicapas como a membrana plasmática e ao facelo descarga o contido do liposoma; porén, este é un evento complexo e non espontáneo. Preparando liposomas nunha solución de ADN ou fármacos (que normalmente serían incapaces de difundir a través da membrana) estes poden ser enviados (indiscriminadamente) ao outro lado da bicapa lipídica, pero son despois distribuídos normalmente de forma non homoxénea.
Os liposomas son utilizados como modelos para as células artificiais, Poden tamén ser deseñados para enviar fármacos doutras maneiras. Os liposomas que teñen pH baixo (ou alto) poden construírse de modo que os fármacos acuosos disoltos teñan carga en disolución (é dicir, o pH está fóra do rango do punto isoeléctrico do fármaco). Como o pH se neutraliza de forma natural dentro do liposoma (os protóns poden pasar a través dalgunhas membranas), o fármaco será tamén neutralizado, o que permite que pase libremente a través da membrana. Estes liposomas funcionan entregando os fármacos por difusión en vez de por fusión directa coa célula.
Unha aproximación similar pode ser aproveitada na biodetoxificación de fármacos inxectándoos en liposomas baleiros cun gradiente de pH transmembrana. Neste caso as vesículas actúan como sumidoiros para eliminar o fármaco da circulación sanguínea e impiden que exerzan os seus efectos tóxicos. Outra estratexia para a entrega de fármacos por medio de liposomas é por medio de endocitose nunha diana. Os liposomas poden facerse dentro dun determinado intervalo de tamaños que os fai dianas viables para a fagocitose natural dos macrófagos. Estes liposomas poden ser dixeridos mentres están no fagosoma do macrófago, liberando así o seu fármaco. Os liposomas poden tamén ser decorados con opsoninas e ligandos para activar a endocitose noutros tipos celulares.
O uso de liposomas para a transformación ou transfección de ADN nunha célula hóspede denomínase lipofección.
Ademais de aplicacións na entrega de fármacos e xenes, os liposomas poden utilizarse como transportadores para facer chegar tinturas a fibras téxtiles, pesticidas ás plantas, encimas e suplementos nutricionais a alimentos, e cosméticos á pel.
Os liposomas utilízanse tamén como cubertas externas dalgúns axentes de contraste microburbullas usados nos contrastes ecográficos.
Suplementos dietéticos e nutricionais
En canto ao uso dos liposomas como transportadores de suplementos dietéticos e nutricionais, ata moi recentemente o uso dos liposoms estaba principalmente dirixido ao envío de fármacos a unha diana e non se desenvolvera o seu uso para entregar nutrientes. Porén, as capacidades tan versátiles dos liposomas están agora sendo aplicadas para outras funcións, como a administración oral de certas dietas e suplementos nutricionais dietéticos.
Actualmente só unhas poucas compañías de suplementos dietéticos e nutricionais están sendo pioneiras na aplicación dos beneficios dos liposomas. Esta nova dirección e emprego da ciencia dos liposomas débese en parte a baixa absorción e taxas de biodispoñibilidade de pastillas e cápsulas orais tradicionais dietéticas e nutricionais. A baixa biodispoñibilidade oral e absorción de moitos nutrientes está ben documentada clinicamente. Por tanto, a encapsulación natural de nutrientes lipófilos e hidrófilos contidos en liposomas converteuse nun método moi efectivo de sortear os órganos destrutivos do sistema gástrico e axudar á encapsulación de nutrientes para que sexan entregados nas células e tecidos.
Cómpre salientar que certos factores teñen efectos de longo alcance sobre a porcentaxe de liposomas que se producen na fabricación. Estas influencias tamén teñen efectos sobre a cantidade real de atrapamento dos liposomas e a calidade dos propios liposomas. Estes son elementos cruciais que contribúen a estabilidade a longo prazo dos liposomas. Estes complexos pero significactivos factores son os seguintes: (1) O método de fabricación e preparación concreto dos liposomas; (2) a constitución, calidade e tipo de fosfolípido usado como materia prima na formulación e fabricación dos liposomas; (3) a capacidae para crear tamaños de partículas liposómicas homoxéneas que sexan estables e conserven o cargamento encapsulado.
Fabricación
A elección do método de preparación dos liposomas depende dos seguintes parámetros: Os liposomas útiles raramente se forman espontaneamente. Fórmanse normalmente proporcionando suficiente enerxía aunha dispersión de (fosfo)lípidos nun solvente polar, como a auga, para degradar os agregados multilamelares en vesículas bicapa unilamelares ou oligolamelares.
Os liposomas poden, pois, crearse por sonicación dunha dispersión de lípidos anfipáticos, como os fosfolípidos, en auga. Unha baixa taxa de cizalladura orixina liposomas multilamelares. Os agregados orixinais, que teñen moitas capas como unha cebola, forman progresiamente liposomas menores e finalmente unilamelares;estes últimos adoitan ser inestables, debido ao seu pequeno tamaño e os defectos creados pola sonicación. A sonicación considérase xeralmente un método algo "bruto" de preparación xa que pode danar a estrutura do fármaco que foi encapsulado. Novos métodos como a extrusión e o método Mozafari están a ser empregados para producir materiais para uso humano. Usando lípidos diferentes da fosfatidilcolina pode facilitarse moito a preparación de liposomas.
Perspectivas
Outros avances na investigación sobre liposomas permitiron que os liposomas eviten a detección polo sistema inmunitario do corpo, especificamente, as células do sistema reticulo-endotelial. Estes liposomas denomínanse "liposomas sixilosos". Foron propostos por G. Cevc e G. Blume e pouco despois, independentemente, polos grupos de L. Huang e V. Torchilin e constrúense con PEG (polietilén glicol) chatolado na parte externa da membrana. O recubrimento con PEG, que é inerte no corpo, permite unha vida circulatoria máis longa para o mecanismo de entrega do fármaco. Porén, as investigacións tratan actualmente de descubrir a que cantidade de recubrimento con PEG en realidade se dificulta a unión do liposoma co sitio diana. Ademais do recubrimento de PEG, a maioría dos liposomas sixilosos tamén teñen algún tipo de especie química biolóxica unida como ligando ao liposoma, que lle permite unirse por medio da expresión específica no sitio diana de entrega do fármaco. Estes ligandos de diana poden ser anticorpos monoclonais (constituíndo un inmunoliposoma), vitaminas ou antíxenos específicos, pero deben ser accesibles. Os liposomas dirixidos a diana poden unirse a case calquera tipo de célula do corpo e entregar fármacos que, se non, habería que administralos sistemicamente. Os fármacos que son tóxicos poden ter efectos tóxicos moito menores se só se entregan nos tecidos enfermos. Os polimersomas, relacionados morfoloxicamnte cos liposoms, poden tamén utiliarse deste modo. Tamén están relacionados morfoloxicamente cos liposomas as vesículas moi deformables, deseñadas para a entrega de material transdérmico non invasiva, coñecidos como transfersomas.
Certos fármacos anticancerosos como a doxorrubicina (Doxil) e a daunorrubicina poden ser administrados por medio de liposomas.
Ópera seria
miniatura|300px|Caricatura dunha representación do [[Flavio de Handel, incluíndo tres dos máis coñecidos cantantes de opera seria do momento: Senesino á esquerda, a soprano Francesca Cuzzoni no centro, e o castrato Gaetano Berenstadt á dereita.]]
Entre os principáis compositores de ópera seria compre destacar a Alessandro Scarlatti, Georg Friedrich Händel, Nicola Porpora, Leonardo Vinci, Johann Adolph Hasse, e na segunda metade do século XVIII Christoph Willibald Gluck, Niccolò Jommelli, Josef Mysliveček, Tommaso Traetta e Wolfgang Amadeus Mozart. O máis famoso libretista foi Pietro Metastasio, destacando ademais Apostolo Zeno, Ranieri de' Calzabigi e Lorenzo da Ponte.
Matamá, Vigo
San Pedro de Matamá é unha parroquia do concello de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 3.659 habitantes (1.757 homes e 1.902 mulleres). Limita coas parroquias de Beade, Castrelos, Coia, Comesaña e Valadares e pertence ó arciprestado de Vigo-Santo Andrés. Ten 42 entidades de poboación.
Xentilicio
O seu xentilicio é matamanexo.
Patrimonio
miniatura|Igrexa parroquial. Conta cun importante patrimonio arqueolóxico con restos da Idade de Bronce. Posúe mostras de arte rupestre no Monte Fabal, no barrio de Mó, en Gáspara, nas Tomadas e nos Sobreiros. Ademais, Matamá posúe dous poboados castrexos.
A igrexa parroquial de San Pedro é de estilo neoclásico e foi construída a finais do século XVIII. Na zona abundan as fontes e os lavadoiros e, nos barrios de Balsa e das Carneiras, hai varios muíños de auga. O cemiterio alberga o único cruceiro de Matamá, construído no 1691.
Na Zona Franca está situada a fábrica de PSA-Citroën.
Haharwa
Haharwa foi unha rexión próxima a Tishsina e á rexión de Marasantiya, que estivo en mans dos kaskas todo o século XIV a.C., pero foi reconquistada por Hattusilis, rei de Hakpis, (futuro Hattusilis III) sobre o 1270 a.C..
Firmin Ngrébada
Firmin Ngrébada, nado en Bangui o 24 de maio de 1968, é un político centroafricano.
Traxectoria
Firmin Ngrébada aprobou o bacharelato en 1988, logo obtivo unha mestría en dereito público en 1994, na Universidade de Bangui. Ingresou na administración pública en outubro de 1993, á inspección do traballo e a lexislación social.
Henrik Nordbrandt
Henrik Nordbrandt, nado o 21 de marzo de 1945 en Frederiksberg (municipio anexo a Copenhague), e finado o 31 de xaneiro de 2023, foi un poeta, novelista e ensaísta dinamarqués.
Traxectoria
Fixo o seu debut literario en 1966 co poemario Digte. Foi galardoado co Premio de Literatura do Consello Nórdico no ano 2000 polo poemario Drømmebroer (Pontes soñadas).
Malia ser un escritor dinamarqués, pasou gran parte da súa vida na costa Mediterránea (máis en concreto, en Turquía, Grecia e Italia), algo que influíu na súa escritura.
Nobsa
Nobsa é un concello colombiano do departamento de Boyacá, que se atopa na rexión do Alto Chicamocha. Conta, segundo os datos do censo de 2005, cunha poboación de 14.946 habitantes. Nobsa forma parte da provincia do Sugamuxi..
No eido económico, salienta como un importante centro artesanal de Boyacá, destacada principalmente polos seus traballos en la. Tamén destaca pola actividade industrial, polo sector cementeiro e mineiro que opera neste concello.
Fundada en 1593 e declarada municipio en 1811, limita polo norte cos concellos de Santa Rosa de Viterbo e Floresta, polo leste con Corrales e Tópaga, polo oeste con Tibasosa e Santa Rosa de Viterbo e polo sur con Sogamoso e Tibasosa.
Toponimia
Segundo a etimoloxía chibcha, Nobsa quere dicir “nome ilustre de persoa” e ten o carácter equivalente de nobreza na organización muisca.
Vilanova, Viladavil, Arzúa
Vilanova é un lugar da parroquia de Viladavil no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres.
Castelán chileno
O español chileno ou tamén chamado o castelán chileno, é a variante da lingua castelá falada en Chile. As principais diferenzas deste dialecto están na pronunciación, no léxico e a sintaxe.
Vocabulario
O castelán de Chile recibiu influencias sobre todo indíxenas (como a palabra guagua = bebé) e das linguas de inmigrantes europeos, así como do inglés.
Bill Withers
William Harrison Withers Jr., coñecido como Bill Withers, nado en Slab Fork (Virxinia Occidental) o 4 de xullo de 1938 e finado o 3 de abril de 2020 nos Ánxeles, foi un cantautor e músico estadounidense cuxa carreira abrangue de 1970 até 1985. Algunhas das súas composicións máis coñecidas son "Lean on Me", "Ain't No Sunshine", "Use Me", "Just the Two of Us", "Lovely Day" ou "Grandma's Hands".
Patrice Lumumba
Patrice Émery Lumumba (2 de xullo de 1925 - 17 de xaneiro de 1961) foi un líder anticolonial e o primeiro ministro elixido en xuño de 1960 na actual República Democrática do Congo despois de axudar a conquistar a independencia do Congo Belga en relación á Bélxica.
Terceiro Período Intermedio
O Terceiro Período Intermedio do Antigo Exipto foron os séculos de desunión e invasións estranxeiras (1070-664) que seguiron ao Imperio Novo
A dinastía XXI estableceu a capital en Tanis, no delta do Nilo, mentres o val era controlado polos grandes sacerdotes tebanos. Nos últimos anos os "libios" ocupaban xa moitos dos postos de maior poder, e o primeiro faraón da XXI dinastía, Sheshonk I (945-924), tiña esta orixe. Pretendeu reunificar o poder instalando ao seu fillo como Sumo Sacerdote de Amón en Tebas, ao tempo que xeneral en xefe dos exércitos e gobernador do Alto Exipto. Outro tanto tentou Takelot II (860-835), pero o seu fillo, Osorkón, foi rexeitado polos tebanos e orixinou unha longa guerra civil durante a que calquera potentado optaba á realeza, incluído un rei nubio, Kashta (770-750), que gobernou sobre o Alto Exipto desde Napata (Gebel Barkal).
Patrice Lumumba
O día en que foi concedida a independencia ao Congo, o rei Balduíno de Bélxica dixo "Cómpre agora aos señores cabaleiros nos mostrar que son dignos da nosa confianza" cun ton irónico. Patrice Lumumba respondeu. Dixo que a independencia política non era suficiente para liberar a África de seu pasado colonial, era preciso tamén que África deixase de ser controlada economicamente por Europa. Iso causou gran alarma nas potencias Occidentais. Grandes empresas americanas e belgas tiñan grandes investimentos no Congo, que era rico en moitos minerais preciosos. O peor é que non había nada que o puidese comprar. Lumumba non encontrou apoio no Occidente e así recorreu á Unión Soviética.
Terceiro Período Intermedio
A finais do século VIII enfrontáronse os gobernantes locais de Sais, no delta occidental, e os tebanos. Piye (750-712), irmán e sucesor de Kashta, desenvolveu unha campaña por todo Exipto que o levou até Menfis, onde se lle someteron catro reis - se ben, na verdade, o reino non ficaba unificado. Shabaka (712-698) si se impuxo sobre os demais reis e estableceu a capital en Menfis, malia que os gobernantes locais continuaron sendo bastante independentes.
Kumagaya
Kumagaya (熊谷市, くまがやし, Kumagaya-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e ao norte da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 159,88 km² de superficie e unha poboación de 203.720 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1.270 h/km².
Patrice Lumumba
Pasadas só dez semanas da súa elección foi deposto xuntamente co seu goberno nun golpe de estado sendo aprisionado e asasinado en xaneiro de 1961.
Terceiro Período Intermedio
O medio século de reinado nubio (dinastía XXV) permitiu a mellora económica e un rexurdimento artístico. Este período é fundamental para o estudo da disciplina da escultura en metal.
O único rival era Asiria, que viña expendéndose desde o século IX, e coa que se enfrontaron na Palestina durante os reinados de Sennaquerib (704-681) e Esarhaddón (681-669).
Ulisses Correia e Silva
José Ulisses de Pina Correia e Silva, nado en Praia, Cabo Verde, o 4 de xuño de 1962, é un político, economista e profesor universitario caboverdiano.
Traxectoria
Nacido na capital caboverdiana, Praia, o día 4 de xuño de 1962, fixo a súa formación primaria e secundaria no Liceo Domingo Ramos e seguidamente licenciouse en 1988 polo Instituto Superior de Economía e Xestión da Universidade Técnica de Lisboa (UTL).
Logo de rematar os seus estudos superiores, entre 1989 e 1994 tivo unha importante experiencia no sector bancario, o que levou a ser o Director do Departamento de Administración do Banco de Cabo Verde.
Seguidamente entrou no mundo da política como membro do partido Movemento para a Democracia (MPD) e pasou a pertencer ó goberno como Secretario de Estado de Facenda entre 1995 e 1998, e un ano máis tarde até o 2000, foi Ministro de Facenda. Durante a etapa na que se desempeñou como ministro, cómpre salientar o achegamento do escudo caboverdiano en relación co euro, tamén tivo un grande impacto na economía do país, logrando así un crecemento económico e a creación de emprego.
Entre 2002 e 2007 exerceu como profesor da Universidade Jean Piaget de Cabo Verde, na que impartiu cursos sobre o Control da Estratexia corporativa e da Economía da empresa.
Antes de iniciar o seu primeiro mandato como Presidente da Cámara Municipal do Distrito de Beach, foi elixido como deputado na Asemblea Nacional de Cabo Verde, onde máis tarde foi Xefe do Grupo Parlamentario do seu partido "MPD" dende marzo de 2006 até marzo de 2008 e ó mesmo tempo asumiu o posto de Vicepresidente.
Dende xuño de 2013 é o Presidente do MPD e tamén do Comité executivo da organización internacional "Unión de Cidades Capitais Luso-Áfro-Américo-Asiática (UCCLA)" e dende novembro de 2014 do " IDC - África".
Fenosa (homónimos)
Fenosa é o acrónimo de Fuerzas Eléctricas del Noroeste. pode referirse a: