cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Café
Robusta
É de sabor intenso, con maior contido de cafeína, maior acidez e resulta unha infusión máis densa (máis corpo). É menos aromático e máis simple respecto do arábica. É a especie con que se fabrica case a totalidade dos cafés instantáneos e os moidos económicos para cafeteiras de filtro.
Mesturas ou blends
A miúdo realízanse mesturas de cafés para conseguir combinacións equilibradas ou complexas, e existen moitas mesturas populares. Unha das mesturas tradicionais máis antigas é a de Moka-Xava, combinando grans de ambos tipos de planta. As particulares notas de sabor chocolateado da moka deron lugar á popular bebida condimentada con chocolate, o Café moca, que se puido inventar en circunstancias onde non había dispoñibles grans de moka. Hoxe en día, a mestura de Moka-Xava lévase a cabo a miúdo con outras variedades para proporcionar diversidade. Ademais das mesturas comercializadas, moitas cafeterías teñen a súa propia firma «mestura da casa».
Algunhas variedades de grans son tan coñecidas e demandadas que son moito máis caras que outras. Os cafés Montaña azul de Xamaica e o Kona hawaiano son quizais os exemplos máis importantes. Estes grans mestúranse a miúdo con outras variedades, máis económicas, e engádeselle o termo «mestura» ao etiquetado, por exemplo «Mestura Montaña azul» ou «Mestura de Kona» aínda que tan só conteñan unha pequena cantidade do café mencionado.
Preparación
miniatura|220px|dereita|Fabricante de café, Indonesia
Elección dos grans
O primeiro paso no preparado do café é elixir os grans segundo a súa cor e tamaño. En moitos países pouco desenvoltos, séguese a facer este traballo á man, xa que así se abaratan os custos. Noutros lugares, os grans son escollidos automaticamente empregando máquinas que usan cámaras CCD e poden así determinar tanto a cor coma o tamaño. O emprego destas máquinas é rendible en grandes producións onde a cantidade de café producido é un factor importante.
Idade
A pesar de ser este un punto aínda en debate, crese que certos tipos de gran de café melloran coa idade; entre estes tipos destacan especialmente aqueles caracterizados pola súa baixa acedume, coma os cafés de Indonesia ou da India. Moitos dos produtores de cafés destes países venden os grans que teñen máis de tres anos, xunto con algúns de máis de oito.
Non obstante, moitos expertos en café afirman que os grans de café alcanzan o punto álxido de sabor e frescura no primeiro ano de colleita.
Torradura
Chegados ao seu destino, os grans son torrados, feito que desenvolve o seu aroma e dálles a súa cor escura característica. O proceso de torrado é fundamental para producir unha boa cunca de café. Cando os grans de café se torran, medran ata alcanzar o dobre do seu tamaño orixinal, cambiando de cor e densidade. A medida que o gran absorbe calor, a súa cor cambia pasando por amarelo, ata alcanzar un ton castaño. Durante este proceso a humidade dos grans desaparece. Os grans de café agrétanse durante o proceso de torrado; os momentos en que os grans se agretan son momentos de referencia que se empregan para medir o progreso do torrado. Os grans escurécense e comezan a soltar un aceite a través da súa superficie, ata que son retirados da calor.
En torrados lixeiros, o gran terá un sabor máis parecido ao orixinal; o sabor engadido pola sucidade e as condicións atmosféricas dependen do lugar onde este medrara. Os grans de café de rexións como a de Xava e Kenya acostuman a estar pouco torrados, de maneira que as características da zona predominan no sabor. Un método de torrado procedente da poboación de Ipoh (en Malaisia) inclúe o uso de manteiga e azucre durante o proceso de torrado.
No século XIX, o café comprábase habitualmente en forma de grans frescos, que se torraban na tixola. Esta forma de torrado require moita pericia para que os grans queden ben. Hoxe en día, o torrado de café na casa volve a ser popular. Agora existen máquinas que permiten facer este torrado, e ademais pódese empregar o forno ou as máquinas de facer flocos de millo.
Debido a que o café emite dióxido de carbono os días seguintes a ser torrado, é preciso que se bote todo o gas antes de ser empaquetado. Por esta razón, cando se empaqueta o café xusto despois de o torrar, faise en bolsas con válvulas que permiten que o CO2 saia e que non entre nada. Este CO2 tamén afecta ao sabor do café, e moitos expertos recomendan un período de descanso de entre dous e cinco días despois do torrado, para evitalo.
Unha vez torrado, os compoñentes volátiles que lle dan ao café o seu sabor característico disípanse rapidamente. Os especialistas na industria do café recomendan que sexa tomado en non máis de 14 días despois de ser torrado. Algunhas compañías intentaron prorrogar a frescura do café mediante un sistema que emprega nitróxeno para substituír o osíxeno do café e reducir así a oxidación.
Bureau of Indian Affairs
Rexión das Chairas do Sur (oficina central en Anadarko)
Creada para o resto das tribos de Oklahoma. Consta de 4 axencias:
Café
Presentación
A presentación do café é unha das que máis flexibilidade permite e polo tanto, máis variedade amosa, aínda que un dos principais adoita ser con azucre engadida. En ocasións engádeselle chocolate ou especias como a canela, noz moscada, cardamomo ou un toro de limón e xeo. Xeralmente sérvese quente, pero recentemente estenderonse bebidas conxeladas a base de café. Nalgúns países é costume tomalo tamén con xeo. O gusto polo café non é espontáneo, senón que debe cultivarse, posto que o seu sabor é forte e amargo
Velaquí unha lista con moitos dos cafés máis coñecidos:
Bureau of Indian Affairs
Rexión do Oeste (oficina central en Phoenix)
Creada para as tribos de Arizona (agás o territorio Navajo), Nevada e Utah. Abrangue tamén pequenos territorios de California, Oregón e Idaho. Inclúe 13 axencias que administran 143.000 indíxenas de 42 tribos en 23 reservas.
Café
Presentación
470px|centro|miniatura|Consumo mundial de café percápita
Efecto do café na saúde
thumb|200px|Detalle dun graffiti en Tui (Pontevedra) O consumo excesivo de café (máis de 4 cuncas ao día) prexudica á saúde. Así o reflicte e comproba un estudo da UCM; outros estudos (que se poden ler en internet) tamén avalan isto.
Un coñecido efecto do café, é a súa acción contraria ao soño (se o café non é descafeinado e contén cafeína), aínda que o posible insomnio pode evitarse se se realiza un consumo moderado de café e se se evita o mesmo logo da tarde (en canto a intención sexa durmir de noite; doutro xeito, para evitar o insomnio provocado pola cafeína sempre convén evitar o consumo de café polo menos unhas catro horas antes de intentar ir a durmir).
Coñécense efectos positivos da cafeína para diminuír ou sedar directamente as cefaleas, o que explica existan fármacos como a cafiaspirina.
Varios estudos atoparon relacións entre o consumo de café e varios padecementos, desde a diabetes e as enfermidades cardiovasculares ata o cancro e a cirrose. Os estudos son contraditorios en canto aos beneficios para a saúde que supón o consumo de café, e extráense resultados similares en canto aos efectos negativos do consumo. Ademais, a miúdo non está claro se eses riscos ou beneficios están ligados á cafeína ou ben a outras substancias químicas presentes no café (e se o café descafeinado ten os mesmo beneficios e riscos).
Un achado máis ou menos consistente foi a redución da diabetes mellitus tipo 2 nos consumidores de café, asociación que non pode ser explicada só polo contido en cafeína, dado que, de feito, pode ser maior co café descafeinado.
O efecto vasodilatador da cafeína parece ser útil para inhibir o blefaroespasmo (tic ou contracción involuntaria das pálpebras), por outra banda estudos provisionales publicados na revista médica estadounidense AJOG (edición da segunda semana de xaneiro de 2008) suxiren que a vasodilatacion nas arterias uterinas provocada pola dose de cafeína que pode atoparse en 200 mg (tres cuncas) ou máis ao día pode inducir a abortos espontáneos en mulleres xestantes (tales conclusións son provisionais).
Al-Hakam II
Abû al-`Âs al-Mustansir bi-llah al-Hakam ibn `Abd ar-Rahman (en árabe, أبو العاص المرتضى الحكم بن هشام), máis coñecido como Al-Hakam II ou Alhakén II (Córdoba, 13 de xaneiro de 915 - 16 de outubro de 976), segundo califa omeia de Córdoba, desde o 16 de outubro de 961 até a súa morte.
Sucedeu ao seu pai Abderramán III, continuando a súa política e mantendo a paz e a prosperidade en Al-Andalus. Non só sostivo o apoxeo ao que chegou o califato co seu pai, senón que con el alcanzou o seu máximo esplendor.
Aos 8 anos foi nomeado sucesor de Abderramán III, e a súa educación foi exquisita, participando intensamente nas actividades de goberno, así como nas campañas militares, acompañando ao califa en varias ocasións.
Cando á morte de seu pai fíxose cargo do poder contaba con case 47 anos e adoptou o título de al-Mustansir Bi-llah (o que busca a axuda vitoriosa de Alá). Até entón, e pese á súa unión con Radhia, non tivo fillos. Ao chegar ao trono a descendencia facíaselle necesaria, e logrou conseguila cunha concubina escrava, de orixe vasca, chamada Subh (e tamén Zohbeya e Aurora, e a quen Al-Hakam deu o nome masculino de Chafar).
Política exterior e campañas militares
A diferenza do seu pai, Al-Hakam apoiouse en dous personaxes da corte: o xeneral Galib, un liberto de orixe eslava, e o chambelán al-Mushafi que, xunto á concubina Subh, exerceron practicamente o goberno, alcanzando altas cotas de poder.
Os reinos cristiáns
Entre as primeiras medidas que tomou ao ser nomeado califa foi a reclamación ao reino cristián de León das dez fortalezas que o seu rei, Sancho I, prometera ao seu pai Abderramán III polo apoio prestado na disputa dinástica que aquel mantivo con Ordoño IV, rei de Galicia (ou de León, segundo os historiadores), e que lle permitiu recuperar o trono.
Ante a negativa do rei leonés a cumprir a súa promesa, Al-Hakam acolleu ao deposto Ordoño IV na corte cordobesa prometéndolle repoñelo no trono, o que fixo que Sancho I se retractase e enviase unha embaixada a Córdoba coa promesa de cumprir o pactado. Porén, a morte de Ordoño IV motivou que Sancho I cambiase novamente de postura e concertase unha alianza co rei navarro García Sánchez I, co conde castelán Fernán González e co conde de Barcelona Borrell II para faceren xuntos fronte ao poderío do califa.
Al-Hakam inicia en 963, en resposta, unha ofensiva militar que culminou con éxito ao conquistar as prazas de San Esteban de Gormaz, Atienza e Calahorra o que, unido ás crises dinásticas que se abriron nos reinos cristiáns, volveu a situar ao califato cordobés na súa posición de supremacía, iniciándose un período de calma militar que se estendería até 973, cando o novo conde castelán García Fernández, que sucedera a Fernán González, aproveitando que o groso do exército califal se encontraba en África, atacou as prazas de Deza e Sigüenza, actuación que veu acompañada en 974 polo asalto do tamén novo rei de León Ramiro III da praza de San Esteban de Gormaz. O retorno do xeneral Galib da súa campaña africana puxo fin aos ataques cristiáns ao vencelos nas batallas de Langa e Estercuel.
O Magreb
A política africana de Al-Hakam estivo marcada polo intento de frear a expansión do califato fatimí, con capital en Kairouan, no actual Tunes, polo Magreb. Política que se veu favorecida pola conquista, en 969, de Exipto polos fatimíes, que trasladaron a súa capital a O Cairo e, con iso, a súa zona de influencia lonxe do Estreito de Xibraltar.
O traslado fatimí fai que, en 972, Al-Hakam decida recuperar a súa zona de influencia no Magreb, para o cal debeu enfrontarse ao último representante da dinastía idrísí, o emir Al-Hasan ben Kannun, ao que logrou someter en 974 grazas ao envío das tropas de elite do xeneral Galib, a quen deu total liberdade, tanto para subornar como para combater inimigos. Tanto e tan ben subornou, que venceu sen apenas combater, pero gastou tanto diñeiro e de forma tan pouco controlada que o califa enviou ao seu intendente Muhammad Ibn abi-Amir para vixiar as contas. Esta foi a primeira vez que o que despois sería chamado Almanzor (Al-Mansur, o Conquistador) soubo realmente o que era un exército.
Invasión normanda
Al-Hakam tamén tivo que afrontar a ofensiva marítima dos daneses que, ao mando dun tal Gundurendo, percorrían os portos de Europa levando o terror: atacaron Lisboa en 966, pero foron derrotados fronte a Silves por unha frota que o califa desprazara desde Sevilla ao mando do seu almirante Ibn al Rumahis. Despois, Al-Hakam ordenou construír en Almería unha frota ao estilo nórdico coa intención de establecer combate en mar aberto e non esperar a estar cerca da costa ou en terra firme.
Política interior
miniatura|300px|Mesquita de Córdoba. miniatura|300px|Medina Azahara. O califato baseábase na igualdade de todos os grupos étnicos e relixiosos para acceder aos postos de goberno, acabando coa nobreza militar árabe, bérbere, eslava ou de calquera outra orixe.
O respecto aos cristiáns, aos xudeus e á inmensa parte da poboación, así como a constitución dunha burocracia meritocrática e unha clase media comercial e administrativa, foron as bases dun estado de benestar.
Economía
Os impostos coránicos case nunca bastaron para facer fronte ao gasto do Estado, pero a economía alcanzou un desenvolvemento insospeitado grazas á longa etapa de paz que o califato deu aos seus súbditos, o que proporcionou ao fisco uns ingresos saneados que permitiron a construción das grandes obras públicas. miniatura|250px|Caixa de marfil e prata con decoración tallada ([[Medina Azahara).]]
Cultura
miniatura|250px|[[Herbolario de Al-Ándalus.]] O desenvolvemento das ciencias e das letras debeuse ás facilidades que os califas Abderramán III e Al-Hakam II deron aos sabios orientais inmigrados, xa que os abásidas perseguiron sen tregua a quen cultivara o saber máis alá dos rudimentos necesarios para a solución dos problemas xurídico-relixiosos. A difusión da cultura andalusí por Europa quedou asegurada grazas ás continuas viaxes dos monxes mozárabes á España cristiá, á Marca Hispánica e até a Lorena.
miniatura|250px|Volume dun [[Corán de Al-Ándalus.]]
Sucesión
Quizais por sentir próxima a súa morte polo ataque de hemiplexía que sufriu, apresurouse en nomear sucesor ao seu fillo, Hisham II que, ao acceder ao trono sendo menor de idade, converteuse nunha marioneta utilizada con astucia por Al-Mansur e os seus partidarios.
As desbordadas ambicións do visir e o seu obsesivo fanatismo relixioso e militarista abocarían a Al-Ándalus a emprender continuas campañas bélicas. Xunto aos seus acólitos apropiouse da autoridade administrativa, iniciando un período de intransixencia que desencadeou graves conflitos civís e afectou moi negativamente á unidade política das diversas colectividades que integraban o conxunto social de Al-Ándalus. A continuidade do califato fíxose inviábel e comezou a súa decadencia.
Almanzor
130px|miniatura|Almanzor. Durante o reinado de Al-Hakam II fixo a súa aparición na historia Muhammad Ibn abi-Amir, máis coñecido como Almanzor quen, tras realizar os seus estudos na capital califal, iniciou a súa carreira política pasando desde o posto de auxiliar do cadí de Córdoba ao de administrador do patrimonio de Subh, a concubina favorita do califa, de grande influencia política na corte e que o fixo ascender rapidamente até alcanzar, en 973, o cargo de intendente do exército na campaña africana.
Fernando Clavijo Batlle
Fernando Clavijo Batlle, nado en San Cristóbal de la Laguna, Tenerife, o 10 de agosto de 1971, é un político español, membro de Coalición Canaria, presidente do Goberno das Illas Canarias dende 2015.
Traxectoria
Naceu en San Cristóbal de la Laguna, concello no que segue residindo desde entón e no que viviu en diversos barrios e vilas como San Roque, Los Baldíos, Bajamar ou o Barrio del Timple. Cursou o Bacharelato no Instituto Vise y Clavijo, e máis tarde licenciouse en Ciencias Económicas e Empresariais na Universidade de La Laguna. Traballou na empresa privada, tamén mentres estudaba, e foi asesor do Organismo de Actividades Musicais do Concello de San Cristóbal de la Laguna, así como concelleiro de Seguridade Cidadá dende 2003 até 2007 e alcalde entre 2008 e 2014.
No eido político, Fernando Clavijo afiliouse a ATI (hoxe Coalición Canaria) en 1992, e dende entón ocupou diferentes cargos de responsabilidade interna no partido, entre os que salientan o de Secretario Xeral dos mozos de ATI na Laguna dende 1997 a 2003, e o mesmo cargo a nivel insular dende 2001. Dende ese ano até o seu nomeamento como alcalde (o máis novo da historia do concello) foi primeiro tenente de alcalde e concelleiro de Urbanismo. Está en política dende 1992, sendo secretario xeral das mocidades ATI-CC e, posteriormente, presidente da Agrupación Local de Coalición Canaria na Laguna, ademais de pertencer á Executiva Nacional do partido. Dende 2012 é Secretario Xeral de Coalición Canaria en Tenerife.
Durante a súa alcaldía, a cidade cultivou varios premios internacionais, entre eles, os entregados polo Ministerio de Cultura, á xestión do Plan Especial de Protección do Centro Histórico, e o Ministerio de Industria, Turismo e Comercio ao modelo de Zona Comercial Aberta. Asemade, La Laguna obtivo o Premio Reina Sofía contra as Drogas.
Foi o candidato de Coalición Canaria para a Presidencia do Goberno das Canarias nas eleccións autonómicas de 2015, tras derrotar a Paulino Rivero no Consello Político do seu partido celebrado o 12 de setembro de 2014. Tras esas eleccións, nas que a súa coalición obtivo 18 deputados, e, tras unha coalición co PSOE (15 deputados), accedeu á presidencia do Goberno da comunidade autónoma o 9 de xullo de 2015.
Al-Hakam II
Almanzor
Porén, o esplendor da carreira política e militar de Almanzor alcanzaríase baixo o reinado do seguinte califa, Hisham II.
Galacia
300px|dereita|miniatura|"O [[Gálata moribundo"; estatua helenística, inspirada pola conquista de Galacia]] 300px|dereita|miniatura|Localización de Galacia en Anatolia A antiga Galacia (grego Γαλατία) foi unha área das terras altas da península de Anatolia, na moderna Turquía. Galacia recibe o nome dos invasores galos chegados dende Tracia, que se estableceron alí e se converteron na caste dominante no século III a.C., seguindo a invasión celta dos Balcáns no 279 a.C.. Tamén foi chamada a "Galia" do leste, xa que os historiadores romanos chamaron ós seus habitantes Galli (Galo ou Celta). Os termo gálatas é un exónimo, e o termo co que se denominaban a si mesmos é descoñecido.
Al-Hakam II
Almanzor
Al-Hakem faleceu por un derramo cerebral en brazos de Fagil e Djahad, os seus eunucos, o 30 de setembro de 976, un ano e once meses despois de que padecera o primeiro ataque de hemiplexía.
Galacia
Xeografía
Galacia estaba delimitada ó norte por Bitinia e Paflagonia, ó leste por Ponto e Capadocia, ó sur por Cilicia e Licaonia, e ó oeste por Frixia. A súa capital era Ancyra (i.e. Ancara, a capital de Turquía).
Al-Hakam II
Descrición do Califa
Fisicamente, Al-Hakam era loiro, como case todos os Omeias, pero tirando a roxo, con nariz aguileño, grandes ollos negros, meixelas fláccidas, corpulento, de pernas curtas, case imberbe, cocotudo, antebrazos demasiado longos e acusado prognatismo. A súa voz era moi forte, case estentórea.
Lista de pokémons
A franquía Pokémon implica 898 especies de ficción de monstros coleccionables, cada un cun deseño e habilidades únicas. Concividos por Satoshi Tajiri a principios de 1989, os Pokémon son as criaturas que habitan a ficción World of Pokémon. Os deseños para varias especies poden ilustrar a inspiración de calquera cousa, como obxectos inanimados, animais do mundo real ou a mitoloxía. Algúns Pokémon poden evolucionar cara a especies máis poderosas, mentres que outras poden cambiar de forma e lograr resultados similares. Inicialmente, só os artistas liderados por Ken Sugimori deseñaron o Pokémon. Non obstante, en 2013, un equipo de 20 artistas traballan xuntos para crear novos deseños de especies. Sugimori e Hironobu Yoshida dirixen ao equipo e determinan os borradores finais. Cada iteración da serie gañou eloxios e críticas por varias criaturas.
Al-Hakam II
Descrición do Califa
Al-Hakem nunca tivo boa saúde. En 974 sufriu un ataque de hemiplexía do que nunca se recuperou totalmente, polo que, morto o seu primoxénito Abderramán en 970, fixo xurar a Hisham II como sucesor.
Lista de pokémons
A maioría das criaturas generalmente están divididas en "Xeracións", con cada división que abrangue novos títulos nas principais series de videoxogos e moitas veces un cambio desde o contedor de xogo. A xeración I refírese a Red, Green, Blue e Yellow; A xeración II refírese ao Gold, Silver e Crystal; A xeración III refírese a Ruby, Sapphire e Emerald; A xeración IV refírese a Diamond, Pearl e Platinum; A xeración V refírese a Black, White, Black 2 e White 2, a xeración VI refírese a X e Y; e a xeración VII refírese a Sun, Moon, Ultra Sun e Ultra Moon. Cada xeración tamén está marcada pola adición de novos Pokémon: 151 na xeración I, 100 na xeración II, 135 na xeración III, 107 na xeración IV, 156 na xeración V, 72 na xeración VI e 86 na xeración VII.
Al-Hakam II
Descrición do Califa
Foi un califa intelixente, ilustrado, sensíbel e extremadamente piadoso, tanto que, preocupado polo costume de beber dos seus súbditos, intentou evitalo arrincando os viñedos. Os seus conselleiros convencérono de dúas cousas: a augardente de figos emborrachaba máis, e as uvas eran necesarias para facer as pasas que se distribuían entre as tropas.
Periférico
Un periférico é un compoñente externo dun sistema computacional que se liga mediante conexións físicas directas (cabos ou cables) ou indirectas (radiofrecuencia ou raios infravermellos) e que serve para interactuar co sistema. Poden ser para introducir ou recibir información, caso no que se adoitan chamar respectivamente periféricos de entrada (input, abreviado "I") ou de saída (output, abreviado "O"). Por tanto, algúns elementos como o microprocesador non son periféricos, senón que forman parte do sistema mesmo. Aínda así, outros como o disco duro ou a memoria USB tamén se poden entender como periféricos de saída, pois permiten almacenamento de datos. Hai tamén dispositivos mixtos de entrada e saída (I/O), como o módem, e casos de elementos intermediarios ou posibilitadores do funcionamento dun periférico, como a tarxeta que permite o uso do módem, a tarxeta de rede. Nótese que as abreviacións O e I semellan tamén os números 0 e 1 do código binario.
Mina da Parxubeira
miniatura|dereita miniatura|dereita
A mina da Parxubeira, tamén coñecida como dolmen de Corveira, é unha anta situada na parroquia de San Fins de Eirón, en Mazaricos, no lugar coñecido como Estivada Vella e datada entre o IV e III milenios a.C. Intégrase na necrópole de Sotorraño-Parxubeira-Portocoiro.
No seu interior atopouse un enxoval consistente en láminas de sílex, unha punta de frecha, anacos de cerámica campaniforme, catro estelas antropomórficas de gneis granítico e uns pequenos ídolos de coios, un deles con decoración baseada en incisións, chamados betilos, todo o cal se atopa no Museo Arqueolóxico da Coruña. As estelas e os betilos estaban chantados verticalmente fronte ao corredor de entrada, xusto na periferia, mais non á vista dos vivos. É posíbel que se colocasen para protexer o morto como materialización simbólica da divindade da morte.
Eritrosa
A eritrosa é un monosacárido de catro carbonos cun grupo aldehido polo que é unha aldosa e unha tetrosa (aldotetrosa). Na natureza atopamos o isómero D-eritrosa.
A eritrosa ten dous carbonos asimétricos, o 2 e o 3, ambos os dous coa mesma configuración que o D-gliceraldehido: segundo a estrutura de Fischer, os -OH dos carbonos 2 e 3 represénentanse cara á dereita. Nome químico IUPAC segundo a convención de Cahn-Ingold-Prelog: (2R,3R)-2,3,4-Trihidroxibutanal.
A outra aldotetrosa, a treosa, é un diastereoisómero da eritrosa.
O seu derivado eritrosa-4-fosfato prodúcese na ruta da pentosa fosfato, intervén no ciclo de Calvin da fotosíntese e inicia a ruta de síntese dos aminoácidos esenciais fenilalanina e tirosina. esquerda|250px|miniatura|D-eritrosa e L-eritrosa. Na natureza atópase a forma D.
Flaviana Charles
Flaviana Charles é unha avogada de Tanzania e a directora executiva de Business and Human Rights Tanzania. É tamén unha membro activa da Rede de Mulleres na Prevención de Conflitos e a Mediación da Unión Africana.
Traxectoria
Flaviana Charles medrou en Mtandika, Tanzania como orfa. Charles puido asistir á Escola de Comercio de Mtandika grazas a unha bolsa de patrocinio, unha dos dez estudantes que o fixo. Foi criada pola Irmá Barberina Mhagala, a supervisora da escola de oficios, a cal proporciona a mozas novas que non puideron continuar a educación secundaria habilidades de xastrería e confección.
Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia
Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia.
Santalla, Lousada, Pedrafita do Cebreiro
Santalla é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 34 habitantes (22 homes e 12 mulleres).
Selección de rugby de Vanuatu
A Selección de rugby de Vanuatu, alcumados Tuskers, representa a Vanuatu nas competicións oficiais de rugby. Sen ningunha participación na Copa do Mundo de Rugby, o Vanuatu está considerado por World Rugby como equipo de terceira categoría (Desenvolvemento 2).
New England Revolution
O New England Revolution é un club de fútbol estadounidense que xoga na Major League Soccer. É o equipo de fútbol de Boston, no estado de Massachusetts, polo que xoga na conferencia Leste. Os Revs deben o seu nome de Revolution ó forte apoio que se rexistrou na rexión de Nova Inglaterra na Revolución Americana. O único título oficial da franquía e a US Open Cup que gañaron en 2007, e en 5 ocasións o club chegou á finail da MLS Cup pero non conseguiron gañar ningunha.
Inicios
O New England Revolution é un dos equipos históricos da MLS na que participa dende 1996. O primeiro ano de liga o equipo finalizaron a fase regular na quinta praza da conferencia, de cinco equipos, polo que non logrou chegar óss playoffs. Pero o ano seguinte acadaron a súa primeira participación nos playoffs, onde quedaron eliminados nos cuartos de final fronte o D.C. United que conseguiría o campionato. Nos dous anos que restaban para rematar o século na que a liga contou con dúas franquías máis os Revs non conseguiron clasificarse para as roldas eliminatorias.
Comezos do século XXI
Os Revs comezaron o século coa súa mellor posición histórica na fase regular, cun segundo posto, aínda que non puideron pasar dos cuartos de final nos playoffs. Ó ano seguinte, chegaron á final da U.S. Open Cup pero perdérona contra ó Los Angeles Galaxy cun gol de ouro de Danny Califf. No ano 2002, conseguiron gañar a conferencia Leste e lograron chegar á súa primeira final da MLS Cup, pero perdérona, de novo, fronte ó Los Angeles Galaxy na prórroga. Tras este subcampionato clasificáronse para xogar a Liga de Campións da CONCACAF ó ano seguinte, pero foron eliminados na primeira rolda. Nos anos 2005, 2006 e 2007 chegaron á final da MLS Cup, pero volveron perder nas tres ocasións primeiro de novo fronte ó Los Angeles Galaxy e nas seguintes dúas ocasións contra ó Houston Dynamo. A MLS Cup de 2006 foi a máis dolorosa xa que foi perdida na rolda de penaltis. Aínda que no 2007 conseguiron o seu primeiro título importante, a U.S. Open Cup fronte ó FC Dallas por 3-2 con goles de Pat Noonan, Taylor Twellman e Wells Thompson. Tras as tres finais consecutivas o equipo de Boston caeu dúas tempadas seguidas na semifinais de conferencia.
A chegada de estrelas internacionais
Coa chegada de estrelas internacionais á MLS o equipo sufriu unha mala época, quedando durante tres tempadas consecutivas fora da fase dos playoffs. Non foi até o ano 2013 cando volveu clasificarse para os playoffs, pero caeu nas semifinais de conferencia. Pero o ano seguinte lograron chegar a súa quinta final da MLS Cup pero perderon por terceira vez fronte ó Los Angeles Galaxy.
Xogadores
Actualizado a 3 de xullo de 2017
† ‡
† Xogador cedido polo EA Guingamp.
‡ Xogador cedido polo Hammarby IF.
Xogadores con máis partidos
Actualizado a 3 de xullo de 2017 En grosa os xogadores que aínda seguen no plantél actual
Xogadores con máis goles
Actualizado a 3 de xullo de 2017 En grosa os xogadores que aínda seguen no plantél actual.
Descarboxilación
miniatura|upright=2|Descarboxilación
A descarboxilación é unha reacción química que elimina un grupo carboxilo dunha molécula e libera dióxido de carbono (CO2). Xeralmente, a descarboxilación refírese a unha reacción de ácidos carboxílicos na que se elimina un átomo de carbono dunha cadea carbonada. O proceso inverso, que é o primeiro paso químico na fotosíntese, denomínase carboxilación, a adición de CO2 a un composto. Os encimas que catalizan as descarboxilacións chámanse descarboxilases ou, usando un termo máis formal, carboxi-liases (número EC 4.1.1).
En química orgánica
O termo "descarboxilación" significa literalmente a eliminación dun grupo carboxilo (-COOH) e a súa substitución por un átomo de hidróxeno. O termo relaciónase co estado do reactivo e o produto. A descarboxilación é unha das reaccións orgánicas coñecidas desde hai máis tempo, xa que a miúdo implica unha simple pirólise, e os produtos volátiles destilados dun reactor. Necesítase quentar o medio porque a reacción é menos favorable a baixas temperaturas. O rendemento é moi sensible ás condicións. Na retrosíntese, as reaccións de descarboxilación poden considerarse o oposto das reaccións de homologación, porque a lonxitude da cadea diminúe, xa que se fai un carbono máis curta. Xeralmente son necesarios metais, especialmente os compostos de cobre. Tales reaccións proceden por medio da intermediación de complexos metal carboxilato.
A descarboxilación de aril carboxilatos poden xerar o equivalente do correspondente aril anión, que á súa vez pode sufrir reaccións de acoplamento cruzadas.
Os ácidos alcanoicos e os seus sales non sempre sofren descarboxilación doadamente. Excepcións son a descarboxilación dos beta-cetoácidos, ácidos α,β-insaturados, e α-fenil, α-nitro, e α-cianoácidos. Tales reaccións son aceleradas debido á formación dun tautómero zwitteriónico no cal o carbonilo é protonado e o grupo carboxilo é desprotonado. Tipicamente, os ácidos graxos non se descarboxilan facilmente. A reactividade dun ácido cara á descarboxilación depende da estabilidade do intermediario carbanión formado polo mecanismo de máis arriba. Déronse nome a moitas destas reaccións polo nome dos primeiros investigadores que traballaron en química orgánica. A descarboxilación de Barton, a electrólise de Kolbe, a reacción de Kochi e a reacción de Hunsdiecker son reaccións de radicais. A descarboxilación de Krapcho é unha descarboxilación relacionada dun éster. Na descarboxilación cetónica un ácido carboxílico é convertido en cetona.
Hidrodescarboxilación
As hidrodescarboxilacións supoñen a conversión dun ácido carboxílico ao correspondente hidrocarburo. Isto é conceptualmente o mesmo que o termo máis xeral "descarboxilación" definido antes excepto que require especificamente que o grupo carboxilo sexa, como se espera, substituído por un hidróxeno. A reacción é especialmente común en conxunción coa síntese de éster malónico e condensacións de Knoevenagel. A reacción implica a base conxugada do grupo carboxilo, un ión carboxilato, e un receptor insaturado de densidade electrónica, como un grupo carbonilo protonado. Onde as reaccións implican quentamento o ácido carboxílico con ácido clorhídrico concentrado, como ruta directa é imposible, xa que produciría dióxido de carbono protonado. Neses casos, a reacción é probable que ocorra por adición inicial de auga e un protón.
En bioquímica
As descarboxilacións oxidativas biosintéticas de aminoácidos a aminas son:
Outras reaccións de descarboxilación do ciclo do ácido cítrico son:
Exemplos de casos estudados
miniatura|Ácido tetrahidrocannabinólico. A descarboxilación deste composto pola calor é esencial para o efecto psicoactivo do [[cánnabis (droga)|cánnabis fumado, e depende da conversión dun enol ao grupo ceto cando o carbono alfa é protonado.]] Sometido a calor, o ácido Δ9-tetrahidrocannabinólico descarboxílase para dar o composto psicoactivo Δ9-tetrahidrocannabinol.
En bebidas almacenadas durante longos períodos, poden formarse cantidades moi pequenas de benceno a partir de ácico benzoico por descarboxilación catalizada pola presenza de ácido ascórbico.
A adición de cantidades catalíticas de ciclohexenona cataliza a descarboxilación de aminoácidos. Porén, utilizar esta catálise pode orixinar a formación de produtos non desexados.
Marine Vacth
Marine Vacth, nada en París o 9 de abril de 1991 é unha actriz e modelo francesa.
Pobo crow
Os crow, chamados na súa propia lingua apsáalooke, son unha tribo amerindia dos Estados Unidos, cuxo territorio histórico corresponde ao val do río Yellowstone. No século XXI, os crow, a súa denominación en lingua inglesa, habitan nunha reserva india ao sur de Billings, estado de Montana. O principal poboado deste pobo localízase en Crow Agency.
A Compañía do Ruído
A Companhia do Ruído é unha banda de música fundada en Ribeira en 2002.
Traxectoria
Na primavera do 2003 gravan o seu primeiro EP, Só existe ruído. Comparten escenarios con grupos como O Jarbanzo negro ou La Kinky Beat, en lugares de toda Galicia como Bueu ou O Grove, e mesmo Madrid, Donostia, Bergara ou Plasencia.
Entre o 7 e o 9 de xaneiro do 2004 gravan en directo no Auditorio de Ribeira o seu segundo traballo: Barruntando. Como o anterior, está producido por eles mesmos, e conta coa colaboración de diversos artistas da zona. Ese ano tocan con Cheb Balowski, Alberto Mbundi, Cuchufellos, Río Bravo, La Gran Orquesta Republicana, A Matraca Perversa ou Lamatumbá.
Adelante (A Coruña)
Adelante foi un periódico editado na Coruña entre 1930 e 1931.
K-pop
O K-pop (, do inglés Korean pop "música pop coreana") é un xénero musical popular surcoreano. Inclúe diferentes estilos de música dance, electropop, hip hop ou R&B contemporáneo. A revista Billboard ten unha categoría específica para K-pop.
A Compañía do Ruído
Traxectoria
A finais de 2005 gravan o seu terceiro álbum, A Compañía do Ruído, nos estudios Bonjan da Coruña. Un disco con 16 temas que segue a mesma liña musical e festiva, combinada con letras de corte social, pero sempre desde un punto de vista irónico. Colaboran músicos como Marquiños Viascón (Garbanzo Negro), Lorenzo Castro (O Vendaval do Rosal), Pablo Bicho, Mestre Foscaldo, Paulino González ou Juan Sieira (Auga de Beber).
Adelante (A Coruña)
Historia e características
Semanario republicano, apareceu o 18 de maio de 1930. Fundado por Fernando Osorio Docampo, Carlos Monasterio Valeiro e Ánxel Casal, estaba dirixido por Fernando Osorio. A comisión promotora estaba formada por Fernando Osorio Docampo, Enrique Freijido García, César Alvajar Diéguez, Eduardo Paredes Rodríguez, Ramón Lago Portela, Antonio Zapata Fernández e Fernando Balsa Antón. Despois foi dirixido por César Alvajar. Publicou extraordinarios e suplementos. Foi multado e censurado polo Gobernador civil. Publicou un número extraordinario con motivo do aniversario da I República o 11 de febreiro de 1931. O 20 de febreiro de 1931 foi secuestrado por publicar un artigo de Luis Jiménez de Asúa. O seu director, Fernando Osorio, foi acusado de sedición e xulgado na Coruña en abril de 1931. Coa proclamación da República pasou a ser diario o 18 de maio de 1931, co subtítulo de Diario republicano de la tarde, co compromiso dos fundadores-propietarios, de suspendelo cando fose aprobada a Constitución, momento no que cada un deles recobraría a súa independencia política. Porén, cesou a súa publicación un pouco antes, o 15 de agosto de 1931.
K-pop
Grazas á Internet, o K-pop é accesible en moitos países e foi descuberto para o gran público. É popular sobre todo entre os mozos. O K-pop non é só música, xerou unha subcultura propia.
A Compañía do Ruído
Traxectoria
No ano 2007 participan no recompilatorio 120 capadores, de homenaxe ós Diplomáticos de Monte-Alto, co tema "Bestilleiro".
K-pop
Algúns artistas do xénero destacados
Lista parcial de músicos ou grupos do K-pop
A Compañía do Ruído
Traxectoria
Tras un breve parón no ano 2010 gravan o seu quinto traballo, Había de chover merda, un disco con 10 temas e cun son moito máis punk que os anteriores discos, pero sen perder a esencia de festa e de taberna. E no ano 2013 volven ao estudo para gravar Pensares Galegos.
No ano 2017 a Compañía do Ruído estivo inmersa na presentación do seu sétimo traballo discográfico, O Punchi Must Go On, como consecuencia do proxecto audiovisual “12 meses, 12 punchis”, que consta de 12 temas orixinais, grabados durante os 12 meses, cos seus correspondentes videoclips. Neste proxecto, que aposta por unha temática social e reivindicativa, colaboran artistas como García MC, Pulpiño Viascón, Trópico de Grelos ou Ismael da Fanfarria Taquikardia, e varias escolas de música.
Douglas, Illa de Man
Douglas (en Doolish) é a capital e meirande cidade da Illa de Man, cunha poboación de 28.939 persoas (2011). Está localizada na desembocadura do río Douglas, nunha baía de 3 km. O río Douglas forma parte do peirao da cidade e do principal porto comercial.
Douglas era un pequeno asentamento ata o seu rápido crecemento como resultado da conexión co porto inglés de Liverpool no século XVIII. Ademais, o crecemento da poboación viuse favorecido pola industrialización do lugar no século seguinte. Como consecuencia disto, o goberno da illa, o Tynwald, foi trasladado en 1869 a Douglas dende Castletown. Os Tribunais Superiores tamén están na capital.
Douglas é o núcleo principal das actividades da illa, sendo a base para as empresas, finanzas, servizos legais, a pesca, o transporte e o entretemento. O TT Illa de Man de motociclismo comeza e remata en Douglas.
Historia temperá
A primeira documentación detallada amosa que en 1511 só había trece fogares residentes no asentamento agrupado ao norte do porto, a maior parte das propiedades alí estaban clasificadas como "cámaras" (estruturas desocupadas, sen calefacción, unicelulares) polas que pagaban alugueres os non residentes, incluídos clérigos, funcionarios e propietarios de terras doutras partes da illa. Isto suxire que o núcleo da cidade se orixinou como un porto non urbano. As actuais especulacións vinculan os edificios das tendas coa pesca de arenque no mar de Irlanda e co comercio de importación e exportación.
Crecemento e desenvolvemento
Ao longo do século XIX, a demografía da cidade seguiu as mesmas tendencias que o Reino Unido, debido á Revolución Industrial. O número de visitantes de vacacións creceu a comezos do século XIX, e a partir de 1870, a cidade transformouse nun centro turístico líder. Pero as condicións cada vez máis insalubres e as vivendas de mala calidade, volven a reflectir unha tendencia vista en todo o Reino Unido. A rede de sumidoiros aberta, as augas residuais (vertedoiros domésticos) e o cheiro do porto en marea baixa contribuíron á inmundicia da cidade. As lámpadas de petróleo e gas apareceron por primeira vez a finais dos anos 1820 e 1830, o primeiro hospital que se incorporou ao Dispensario construíuse en 1850, e en 1832 construíuse a pintoresca Torrre do Refuxio na baía de Douglas para ofrecer refuxio e provisión para os mariñeiros que esperan rescate. Douglas na primeira metade do século XIX sufría a miúdo a indixencia da súa poboación e moitas epidemias, en particular o cólera.
O ascenso de Douglas como fortaleza social e económica recoñeceuse en 1869, cando se converteu na sede do parlamento da illa, Tynwald, e polo tanto na capital, un honor que anteriormente tivo Castletown, unha cidade máis pequena no sur da illa. O panorama político de Douglas tamén cambiou significativamente no século XIX, a pesar do conservadorismo dalgúns cidadáns, en 1844, por exemplo, nunha reunión pública, rexeitouse a idea dun concello a favor de manter o sistema de altos alguacís da cidade. Cando se aprobou a Lei Town Bill Act no Tynwald en 1852, a xente de Douglas rexeitou a idea. Non obstante, unha Lei aprobada máis tarde esa década, que non incluía cláusulas de renuncia, aceptousee, e en 1860, Douglas elixiu o seu primeiro consello municipal, que estaba predominantemente composto por xente de clase media. Os comisionarios da cidade podían resolver os problemas da cidade cunha maior eficiencia e en 1869 o problema das augas residuais resolvérase en gran medida.
David Prieto
David Prieto Gálvez, nado en Sevilla o 2 de xaneiro de 1983, é un futbolista profesional español que actualmente xoga como defensa central no Club Deportivo Lugo.
Douglas, Illa de Man
Crecemento e desenvolvemento
Os comisionarios tamén traballaron para alterar a anacrónica arquitectura de Douglas, construída durante a era da pesca e do comercio, xa non era accesible nin segura para os turistas. A proporción da poboación nativa total que vivía en Douglas tamén expandiuse, o 35% vivía alí en 1891. A época victoriana e posterior modernización da cidade conseguíuse a costa do esquema orixinal de labirinto das rúas máis antigas. Estas elimináronse nos novos esquemas de rúas e os deslindes dos barrios baixos na década de 1870 a 1920. A infraestrutura da cidade modificouse radicalmente por comodidade dos turistas e en 1878 construíuse o Paseo Loch. En 1870, recibía 60.000 visitantes ao ano, en 1884, pasaron a 182.000. En 1887, 310.916 a visitaron durante o xubileu de ouro da raíña Vitoria.
David Prieto
Comezo no Sevilla
David Prieto formouse na canteira do Sevilla Fútbol Club, conseguindo chegar até o filial, o Sevilla Atlético, na tempada 2002-03. Con todo, o primeiro ano foi cedido ao Jerez CF estremeño. Xa no filial sevillista na seguinte tempada afianzouse no eixo central da defensa, chegando a xogar 35 partidos que serviron ao equipo para meterse na promoción de ascenso á Segunda División como terceiro clasificado. Porén, na posterior fase de ascenso o club non consegue subir a categoría de prata. Na seguinte campaña o equipo acaba a liga na primeira posición do Grupo 4, aínda que de novo volve a fallar na súa tentativa de ascenso nas eleiminatorias. Así a todo a decepción de David tras non obter o ascenso viuse acougada ao conseguir debutar co primeiro equipo na Primeira División.
Na súa terceira tempada seguiu xogando co Sevilla Atlético, onde por terceira vez consecutiva clasificase para xogar a promoción de ascenso a Segunda. Esta vez o equipo terminou a liga na terceira posición, repetenido de novo a historia dos anos anteriores nas que non conseguiron o ascenso. Doutra banda, David Prieto seguía a xogar co primeiro equipo. Debido aos seus partidos na Primeira División co primeiro equipo e os fallos nas tentativas de ascenso á Segunda Divisón, para non frear a traxectoria do xogador e obter experiencia o club toma a decisión de procurarlle unha saída en calidade de cedido na Segunda categoría.
Douglas, Illa de Man
Enlaces marítimos
thumb|180px| Estación Slavamento de Douglas Os primeiros servizos de transbordador organizados xurdiron entre Douglas e Whitehaven, establecidos por William Nicholson na década de 1750. As conexións eran irregulares e dependían moito das condicións meteorolóxicas. Os servizos de Steamer trouxeron unha mellora considerable, o primeiro enlace regular (en ruta entre Greenock e Liverpool) estivo dispoñible desde 1819. A formación do que se converteu na Compañía de Paquebotes de Vapor da Illa de Man en 1830 levou a mellorar moito os servizos e tamén puxo as bases para o crecemento tanto no tráfico de carga como turístico.
O Royal National Lifeboat Institution (RNLI) ten unha estación de salvamento en Douglas. A primeira estación de salvamento no porto creouse en 1802. En 1825 foi unha das primeiras estacións de barcos de salvamento dotada cun bote salvavidas construído a propósito, isto foi a petición de Sir William Hillary, o fundador da Institución. Non estivo operativo entre 1851 e 1868, e pechou en 1895. A estación actual, creada en 1874, opera o bote de salvamento Tyne-class  Sir William Hillary . Hai tres monumentos a Sir William en Douglas: un na igrexa de San Jorge onde foi enterrado en 1847, un no paseo de Loch e outro no Cabo de Douglas, preto de onde en 1832 estableceu a Torre do Refuxio.
Galería de imaxes
miniatura|800px|center|Vista da baía en Douglas co Castelo Mona no centro.
miniatura|800px|center|Panorama da baía de Douglas ollando cara o mar.
David Prieto
Segunda División
Finalmente o xogador recala para a tempada 2006-07 no Xerez Club Deportivo da Segunda División. Ese ano é unha das revelacións da Liga, demostrando un gran nivel nun Xerez no que disputa 38 partidos da competición. A pesar da gran tempada realizada, David Prieto segue sen ter un sitio no Sevilla FC. Porén, o ascenso a Segunda do Sevilla Atlético fai que o central regrese á casa sevillista para xogar no filial na tempada 2007-08. Tras a volta desde o equipo de Jerez de los Caballeros ao Sevilla Atlético, o filial sevillista convértese contra todo prognóstico no equipo revelación dos recentemente ascendidos. Tras pasar unha campaña tranquila nos postos medios-altos da táboa, acaba na novena posición, xogando David un total de 26 partidos. A súa continuidade no filial viuse interrompida polas convocatorias co primeiro equipo onde Juande Ramos vía nel unha promesa para o Sevilla FC con moito que achegar. En total Prieto xogou nove partidos, dos cales oito fíxoo como titular disputando todos os minutos.
Na tempada 2008-09, Prieto pasa ser definitivamente parte do cadro de xogadores do primeiro equipo do Sevilla Fútbol Club, sendo o encargado de levar o dorsal número 16 que se deixou vacante o falecemento de Antonio Puerta. No seu primeiro ano como xogador exclusivo de Primeira División consegue xogar 13 partidos de Liga, todos como titular. No verán de 2009, Manolo Jiménez notifica a David Prieto que non conta con el para a próxima campaña de Liga, xa que era o último central co que contaría no cadro de xogadores, recomendándolle así que se buscase equipo.