cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa de Creta
Dominio otomán
Heraklion estaba rodeada por altos muros e baluartes e estendeuse cara ao oeste e cara ao sur polo século XVII. A zona máis opulenta da cidade era o cuadrante nordeste, onde residía á elite. A cidade recibira outro nome baixo o dominio dos otománs, "a cidade deserta". A política urbana que aplicaron os otománs en Candia foi un dobre enfoque. A primeira foi a dotación relixiosa. Fíxose que a elite otomá contribuíra á construción e rehabilitación da cidade en ruínas. O outro método consistía en aumentar a poboación e a renda urbana mediante a venda de propiedades urbanas. De acordo con Molly Greene (2001) houbo numerosos rexistros de transaccións inmobiliarias durante o dominio otomán. Na cidade deserta, as minorías recibían igualdade de dereitos na compra da propiedades. Os cristiáns e os xudeus tamén foron capaces de comprar e vender no mercado de bens raíces.
Estado de Creta 1898-1908
miniatura| left | A bandeira histórica do [[Estado cretense]]
A raíz dos repetidos levantamentos do pobo de Creta, en 1889, 1895 e 1897, en marzo de 1897, as grandes potencias decidiron restaurar a orde na illa temporalmente a través dun comité de catro almirantes que permanecían no cargo ata a chegada do príncipe Jorge de Grecia como o primeiro Alto Comisionado de Creta autónoma, efectivamente separada do Imperio Otomán, o 9 de decembro de 1898. O 25 de agosto, en 1898, unha turba turca masacraron a centos de gregos de Creta, ao cónsul británico e 17 soldados británicos. Como resultado diso, as forzas turcas foron expulsados da illa polas grandes potencias, en novembro de 1898, e fundouse un estado autónomo cretense, baixo soberanía otomá. Estaba guarnecido por unha forza militar internacional, e o seu Alto Comisionado foi proporcionado por Grecia. O 29 de abril, o Príncipe George formou o seu primeiro goberno, cos seguintes Ministros: Eleftherios Venizelos - Xustiza, Manousos Koundouros - Interior e Transportes, Nicholas GIAMALAKI - Educación Pública e Relixión, Constantino Lampblack - Economía e Skyllianakis Hassan - Seguridade Pública.
Creta declarou unilateralmente a unión con Grecia en 1908, pero isto non foi recoñecido internacionalmente ata o 1 de decembro de 1913.
Segunda guerra mundial
Durante a segunda guerra mundial, a illa foi escenario da famosa batalla de Creta en maio de 1941. Os paracaidistas alemáns sufriron case 7000 vítimas, encontraron unha feroz resistencia dos habitantes e das forzas da British Commonwealth, ao mando do tenente xeneral Sir Bernard Freyberg. Como resultado diso, Adolf Hitler prohibiu novas operacións aéreas a grande escala. Durante a ocupación, os escuadróns alemáns utilizaron habitualmente pelotóns de fusilamento para executar varóns civís, que estaban reunidos ao azar nas aldeas locais, en represalia pola morte dos soldados alemáns, como en Kondomari.
Xeografía
Creta é a illa máis grande de Grecia e a segunda máis grande no leste do Mar Mediterráneo (logo de Chipre). Atópase situada na parte sur do Mar Exeo que separando o mar Exeo do mar de Libia.
Morfoloxía da illa
A illa ten unha forma alargada: esténdese 260 km de leste a oeste, e ten 60 km no seu punto máis ancho, e redúcese a tan só 12 km (reto de Ierapetra. Creta ten unha extensión de 8336 km², cunha costa 1046 km. Ao norte, limita co Mar de Creta (en grego: Κρητικό Πέλαγος), ao sur, co Mar de Libia (en grego: Λιβυκό Πέλαγος), no oeste, co Mar Mirtoico, e cara ao leste co Mar de Karpathos. Atópase aproximadamente a converter 160 km ao sur da península grega.
Creta conta oficialmente con aproximadamente 300 000 oliveiras.
Montañas e vales
Creta é moi montañosa, e o seu carácter defínese por unha alta cadea montañosa que cruza de oeste a este, formada por tres grupos diferentes de montañas:
Estas son as marabillas de Creta cos vales, como o Val de Amari, mesetas fértiles, como as meseta Lasithi, Omalos e Nidha, as covas, como a Diktaion e Idaion (o lugar de nacemento do antigo deus grego Zeus), e unha serie de barrancos.
Gargantas, ríos e lagos
A illa ten unha serie de barrancos como o famoso desfiladeiro de Samaria, o desfiladeiro Imbros, a garganta Kourtaliotiko, a garganta Ha, a garganta Platania, a Crebada dos Mortos (en Kato Zakros, Cerca), e o Richtis Gorge e a fervenza de Exo Mouliana en Sitia.
Os ríos de Creta son o Río Ieropotamos, o Koiliaris, a Anapodiaris, Almiros, e Potamos Megas. Só hai dous lagos de auga doce: Lago de Kournas e o Lago de Agia, que ambos na prefectura de Chania, o Lago Voulismeni na costa, en Agios Nikolaos, antes era un lago de auga doce, pero agora está conectada co mar, en Lasithi.
Illas que a rodean
Un gran número de illas, illotes e rocas rodean a costa de Creta. Moitas son visitadas polos turistas, algunhas son visitadas só polos arqueólogos e biólogos. Algunhas son de protección ambiental. Unha pequena mostra das illas inclúen:
Clima
Creta está dacabalo entre dúas zonas climáticas, o Mediterráneo e Norte de África, principalmente na primeira. Como tal, o clima en Creta é principalmente tépedo. O ambiente pode ser moi húmido, en función da proximidade ao mar, mentres que o inverno é bastante suave. As nevadas son frecuentes nas montañas entre novembro e maio, pero pouco frecuente nas zonas baixas. Mentres as cimas das montañas permanecen cubertas de neve todo ano, preto da costa a neve só queda no chan durante uns minutos ou horas. Con todo, unha onda de frío excepcional varreu a illa en febreiro de 2004, período durante o cal toda a illa estaba cuberta de neve. Durante o verán de Creta, as temperaturas mínimas medias alcanzan os 20 - 30 graos Celsius, cunhas medias máximas de 30 a 40 graos.
Na costa sur, incluíndo a Meseta Mesara e as Montañas Asterousia, caen na zona climática do Norte de África, e polo tanto goza de máis días asollados e temperaturas altas durante todo o ano. Alí, a palmeiras datileras da seu froito, e as anduriñas permanecen todo o ano en lugar de emigrar a África. A fértil rexión ao redor de Ierapetra, na esquina sueste da illa, é recoñecida pola súa excepcional produción agrícola todo o ano, con todo tipo de verduras de verán e a froita producida en invernadoiros durante todo o inverno.
Burgundios
Os burgundios foron unha tribo xermana orixinaria de Escandinavia, que a partir do ano 200 iniciou unha migración masiva cara á Europa continental seguidos polos vándalos cara a Pomerania (Polonia). Instaláronse na Galia, entre francos e alamáns, nas beiras do Rin. Estableceron a súa capital en Worms e tomaron Maguncia aos romanos.
Durante o século III, instaláronse pacificamente na Provenza e as terras entre as actuais Suíza, Francia e Italia, que acabaría tomando o nome de Borgoña por eles. En 534, os francos derrotaron a Gundemaro, o último rei burgundio, e anexionáronse o seu territorio tralo masacre de Tolbiac.
Foron feitos heroes grazas ás súas fantásticas sagas como o Tesouro dos Nibelungos, un gran relato da época, editado por vez primeira na Idade Media no Sacro Imperio Romano. Como moitas tribos xermanas, convertéronse ao arianismo, aínda que os católicos creceron trala conversión do rei Gundebaldo en 500.
LIG3
Hai tres familias de ADN ligases dependentes do ATP en eucariotas. Estes encimas utilizan o mesmo mecanismo de reacción en tres pasos: (i) formación dun intermediario covalente encima-adenilato; (ii) transferencia do grupo adenilato ao 5’-fosfato terminal dunha amosega no ADN; (iii) formación dun enlace fosfodiéster. A diferenza dos membros das familias de LIG1 e LIG4, que se encontran en case todos os eucariotas, os membros da familia de LIG3 están menos amplamente distribuídos. O xene LIG3 codifica varias especies de ADN ligases distintas xeradas por mecanismos de iniciación da tradución alternativa e empalme alternativo que se describen máis abaixo.
Estrutura, unión ao ADN e actividades catalíticas
As ADN ligases dependentes de ADN eucarióticos teñen unha rexión catalítica relacionada que contén tres dominios: un dominio de unión ao ADN, un dominio de adenilación e un dominio de pregamento de unión a oligonucleótido / oligosacárido. Cando estes encimas se asocian a unha amosega na dobre hélice do ADN, estes dominios rodean a dobre hélice e cada un deles fai contacto co ADN. A estrutura da rexión catalítica da ADN ligase III en complexo cunha amosega do ADN foi determinada por cristalografía de raios X e é moi similar á formada pola rexión catalítica da ADN ligase I humana unida ao ADN amosegado. Unha característica única das ADN ligases codificadas polo xene LIG3 é ter un dedo de zinc N-terminal que lembra os dous dedos de zinc N-terminais da poli (ADP-ribosa) polimerase 1 (PARP1). Igual que o dedo de zinc da PARP1, o dedo de zinc da ADN ligase III está implicado na unión a roturas de febras do ADN. No polipéptido da ADN ligase III, o dedo de zinc coopera co dominio de unión ao ADN para formar un módulo de unión ao ADN. Ademais, o dominio de adenilación e un dominio de pregamento de unión a oligonucleótido/oligosacárido forma un segundo módulo de unión ao ADN. No modelo da navalla proposto polo laboratorio de Ellenberger, o módulo do dominio de unión ao ADN de dedo de zinc funciona como un sensor da rotura de febras que se une a interrupcións dunha soa febra do ADN sen ter en conta o tipo do terminal da rotura da febra. Se estas roturas son ligables, son transferidas ao módulo formado polo dominio de adenilación-dominio de pregamento de unión a oligonucleótido/oligosacárido, que se une especificamente a amosegas ligables. Comparada coas ADN ligases I e IV, a ADN ligase III é o encima máis activo na unión intermolecular de dobres hélices de ADN. Esta actividade é predominantemente dependente do dedo de zinc da ADN ligase III, o que suxire que os dous módulos de unión ao ADN da ADN ligase III poden unirse simultaneamente a extremos da dobre hélice de ADN.
Empalme alternativo
A iniciación da tradución alternativa e os mecanismos de empalme ou splicing alteran as secuencias amino- e carboxilo-terminais que flanquean a rexión catalítica da ADN ligase III. Nos mecanismos de empalme alternativo, o exón que codifica un dominio BRCT situado no dominio C-terminal da ADN ligase III-alfa é substituído por unha secuencia cargada positivamente que actúa como un sinal de localización nuclear, xerando así a ADN ligase III-beta. Esta variante empalmada alternativamente só foi detectada ata agora en células xerminais en machos. Dado o seu padrón de expresión durante a espermatoxénese, parece probable que a ADN ligase III-beta estea implicada na recombinación xenética meiótica ou na reparación do ADN en espermatozoides haploides, pero isto non foi definitivamente demostrado. Aínda que o sitio preferido para a iniciación da tradución dentro do marco de lectura aberto da ADN ligase III é un ATG interno, as iniciaciacións da tradución tamén ocorren no primeiro ATG dentro do marco de lectura aberto, o que ten como resultado a síntese dun polipéptido cunha secuencia N-terminal que indica o seu destino mitocondrial.
Función celular
O ARNm da ADN ligase III-alfa codifica unha versión nuclear e outra mitocondrial da ADN ligase III-alfa. A versión nucler encóntrase e funciona formando un complexo estable coa proteína de reparación do ADN XRCC1. Estas proteínas interaccionan por medio dos seus dominios BRCT C-terminais. A XRCC1 non ten actividade encimática senón que parece actuar como proteína armazón ao interaccionar cun gran número de proteínas implicadas na reparación por escisión de bases e na reparación de roturas dunha soa febra. A participación de XRCC1 nestas vías é consistente co fenotipo das células xrcc1. En contraste coa ADN ligase III-alfa nuclear, a mitocondrial funciona independentemente de XRCC1, proteína que non se encontra na mitocondria. Parece que a ADN ligase III-alfa nuclear forma un complexo con XRCC1 no citoplasma e o destino nuclear posterior do complexo resultante está determinado polo sinal de localización nuclear de XRCC1. Aínda que a ADN ligase III-alfa mitocondrial tamén interacciona con XRCC1, é probable que a actividade da secuencia de destino mitocondrial da ADN ligase III-alfa sexa maior que a actividade do sinal de localización nuclear da XRCC1 e que o complexo ADN ligase III-alfa/XRCC1 sexa alterado cando a ADN ligase III-alfa mitocondrial pasa a través da membrana mitocondrial.
Dado que o xene LIG3 codifica a única ADN ligase que hai na mitocondria, a inactivación do xene LIG3 ten como resultado a perda do ADN mitocondrial (xa que é necesario para a súa integridade), o que orixina a perda da función mitocondrial. Os fibroblastos co xene Lig3 inactivado poden propagarse nun medio suplementado con uridina e piruvato. Porén, estas células carecen de ADNmt. Un dato interesante é que as células cun nivel 100 veces menor do normal de contido mitocondrial de ADN ligase III-alfa mitocondrial manteñen o número de copias normal de ADNmt. O papel esencial da ADN ligase III-alfa no metabolismo do ADN mitocondrial pode ser desempeñado por outras ADN ligases, como a ADN ligase dependente de NAD+ de Escherichia coli, se son destinadas a ir á mitocondria. Así, poden xerarse células viables que carecen de ADN ligase III-alfa nuclear. Aínda que a ADN ligase I é o encima predominante que une os fragmentos de Okazaki durante a replicación do ADN, é agora evidente que o complexo ADN ligase III-alfa/XRCC1 permite que as células que carecen ou teñen unha actividade reducida de ADN ligase I completen a replicación do ADN. Dado que hai moitos estudos bioquímicos e de bioloxía celular que ligan o complexo ADN ligase III-alfa/XRCC1 coa reparación por escisión e a reparación de roturas dunha soa febra do ADN,   é sorprendente que as células que carecen de ADN ligase III-alfa nuclear non mostren un incremento significativo da sensibilidade a axentes que danan o ADN. Estes estudos suxiren que hai unha redundancia funcional significativa entre a ADN ligase I e a ADN ligase III-alfa nestas vías de reparación do ADN nuclear. En células de mamíferos, a maioría das roturas de dobre febra do ADN son reparadas por unión de extremos non homólogos dependente de ADN ligase IV. A ADN ligase III-alfa participa nunha vía alternativa menor da unión de extremos non homólogos que xera translocaciós cromosómicas. A diferenza doutras funcións de reparación do ADN nuclear, parece que o papel da ADN ligase III-alfa na reparación de extremos non homólogos alternativa é dependente de XRCC1.
Importancia clínica
A diferenza dos xenes LIG1 e LIG4,   non se identificaron mutacións herdadas no xene LIG3 na poboación humana. Non obstante, a ADN ligase III-alfa foi implicada indirectamente no cancro e en enfermidades neurodexenerativas. No cancro, a ADN ligase III-alfa está frecuentemente sobreexpresada e isto serve como biomarcador para identificar células que son máis dependentes da vía alternativa da unión de extremos non homólogos para a reparación das roturas de dobre febra do ADN. Aínda que o incremento da actividade da vía de unión de extremos non homólogos alternativa causa inestabilidade xenómica que orixina unha progresión da enfermidade, tamén constitúe unha nova diana para o desenvolvemento de estratexias terapéuticas específicas para células cancerosas. Varios xenes que codifican proteínas que interaccionan directamente coa ADN ligase III-alfa ou indirectamente por medio de interaccións con XRCC1 foron identificados como xenes mutados en enfermidades neurodexenerativas herdadas. Deste modo, parece que as moificacións do ADN que implican a ADN ligase III-alfa xogan un importante papel no mantemento da viabilidade das neuronas.
A LIG3 desempeña unha función na reparación por unión de extremos mediada por microhomoloxía de roturas de dobre febra. É un dos 6 encimas necesarios para esta vía de reparación do ADN tendente ao erro. A LIG3 está regulada á alza na leucemia mieloide crónica, mieloma múltiple, e cancro de mama.
Os cancros son moi a miúdo deficientes na expresión dun ou máis xenes de reparación do ADN, mais a sobreexpresión de xenes de reparación do ADN é menos habitual nos cancros. Por exemplo, hai polo menos 36 encimas de reparación do ADN, que cando son mutacionalmente defectivos en células da liña xerminal, causan un incremento do risco de cancro (síndromes de cancro hereditarias). (Ver tamén trastorno de deficiencia de reparación do ADN.) De xeito similar, polo menos 12 xenes de reparación do ADN atópanse frecuentemente reprimidos epixeneticamente nun ou máis cancros. (Ver tamén reparación do ADN reducida epixeneticamente e cancro.) Normalmente, a expresión deficiente de encimas de reparación do ADN orixina un incremento de danos no ADN que quedan sen reparar, o cal por medio de erros de replicación (síntese translesión), causan mutacións e cancro. Porén, a reparación por unión de extremos mediada por microhomoloxía mediada por LIG3 é moi imprecisa, polo que neste caso, a sobreexpresión, en lugar da subexpresión, é o que aparentemente leva ao cancro.
Manuel Lage Touriño
Manuel Lage Touriño, nado en Sanxenxo en 1949, é un escritor e pintor galego.
Traxectoria
Entre 1959 e 1985 viviu na Arxentina, onde escribiu letras para grupos de rock arxentino.
Carmen Monteferro
Carmen Gloria González Prado, coñecida como Carmen Monteferro, nada en Panxón (Nigrán) en 1920, foi unha escritora galega.
Traxectoria
Emigrou a Arxentina. Colaborou en varios xornais e publicou Al borde de la sombra (1972) e Tránsito de alas (1976).
Río Lahn
O Lahn é un río da Alemaña. É un dos afluentes máis caudalosos do Rhin, ao cal se une pola súa marxe dereita, logo dun curso de 242 km. A súa bacía cobre unha área de 5.964 km².
Percorrido
O Lahn nace na Rootharrgebirge a uns 600 msnm e desauga no Rhin en fronte da cidade de Coblenza (en alemán Koblenz).
O río atravesa os estados (Länder, nominativo plural do alemán Land) de Hessen, Renania-Palatinado e máis Renania do Norte-Westfalia.
Entre as cidades importantes que baña, cómpre destacar Marburg, Gießen, Wetzlar, Limburg e Coblenza.
Teresópolis
Teresópolis é un municipio brasileiro do estado do Río de Xaneiro, situado nas montañas da Rexión Serrana Fluminense. Foi bautizado como homenaxe á esposa do emperador Pedro II do Brasil, Teresa Cristina (Teresópolis = cidade de Teresa).
A cidade alberga a sede dun importante parque nacional brasileiro, o Parque Nacional da Serra dos Órgãos, que conserva restos da foresta tropical coñecida como Mata Atlântica. Tamén alberga un parque estatal, o Parque Estatal dos Três Picos, recentemente creado. É unha cidade cercada por matas e por montañas como o Dedo de Deus, a Pedra do Sino, a Agulla do Diabo, a Pedra da Tartaruga e a Muller de Pedra. Polas súas formacións montañosas, a cidade é considerada a capital brasileira do alpinismo.
miniatura|esquerda|A montaña Dedo de Deus próxima a Teresópolis. Polo seu clima agradable (tropical de altitude), a cidade foi escollida como sede de adestramento da Confederación Brasileira de Fútbol, estando o local de concentración da Selección Brasileira de Fútbol situado nunha propiedade chamada Granxa Comary.
A economía da cidade baséase principalmente para o turismo. A cidade ten un comercio diversificado e un sector hoteleiro desenvolvido. Forma parte tamén do cinto verde do estado do Río de Xaneiro, rexión responsábel pola produción da maior parte dos produtos hortícolas consumidos no estado. As principais industrias son as de roupas e de bebidas.
José Boedo
José Boedo López, nado en 1887 no concello de Oza (integrado posteriormente no concello da Coruña) e finado o 19 de agosto de 1936, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Viviu no barrio coruñés da Silva. Estivo vinculado ao Sindicato de Canteiros da Coruña, no que ocupou xa un cargo directivo á altura de 1918. Comezou a destacar publicamente e a intervir en actos públicos, como o multitudinario mitin que tivo lugar en agosto de 1923 na praza de touros da Coruña pedindo o indulto para o cabo Sánchez Barros, un coruñés que fora condenado a morte pola súa intervención nunha revolta popular en Málaga contra as levas para a guerra de África. Durante os anos da II República foi un dos máis destacados militantes do seu sindicato, ao que representou en diversos comicios de ámbito galego, e mesmo ocupou cargos de responsabilidade na Federación Local Obreira da Coruña e no Comité Rexional da Confederación Nacional do Traballo (CNT). Foi tamén un dos fundadores do Ateneo Resplandor en el Abismo de A Silva. Despois do triunfo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi detido e fusilado o 19 de agosto de 1936. A súa familia sufriu unha brutal represión; o seu fillo José Antonio Boedo Núñez foi fusilado o 11 de setembro de 1937. Outro dos fillos, Pucho Boedo, foi un cantante de sona.
Albert Bonniers Förlag
Albert Bonniers Förlag é unha editorial sueca fundada en 1837, unha das máis antigas empresas editoriais.
Traxectoria
Albert Bonnier fundou a compañía en 1837 en Estocolmo. Co seu fillo Karl Otto Bonnier, a empresa medrou até se converter nunha das principais editorias de toda Suecia.
Luciano Meleiro Tejada
Luciano Meleiro Tejada, nado en Celanova en 1871 e finado en Monforte de Lemos a finais de agosto de 1931, foi un notario e xornalista galego.
Albert Bonniers Förlag
Traxectoria
EN 2016 formaba parte do Grupo Bonnier, corporación familiar que engloba máis de cento cincuenta empresas.
Luciano Meleiro Tejada
Traxectoria
Presidente da Unión Republicana de Celanova, dirixiu El Correo de Celanova. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en 1898. En Compostela dirixiu La Asamblea Regional e foi presidente do Centro Republicano en 1899. Foi notario de Entrimo (1900-1916), Viveiro (1916-1924), A Fonsagrada (1924-1926), Berja (1926-1929) e Monforte de Lemos (1929-1931).
Guerra Grande
miniatura|dereita|Oribe, presidente do Uruguai e aliado dos federais arxentinos. Guerra Grande é o nome polo que hoxe é coñecido o conflito que se produciu na área do Río de la Plata entre o 10 de marzo de 1839 e o 8 de outubro de 1851. Os belixerantes foron os brancos do Uruguai, encabezados por Manuel Oribe, aliados dos federais arxentinos, liderados entón por Juan Manuel de Rosas, enfrontados aos colorados, aliados dos unitarios arxentinos. O conflito transcendeu amplamente a colectividade propia das repúblicas platenses e contou coa intervención, diplomática e militar, do Imperio do Brasil, Francia e Gran Bretaña, amais da participación de forzas estranxeiras (italianos de Giuseppe Garibaldi, españois, franceses) algunhas das cales actuaron en condición de mercenarias.
Walk
"Walk" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Foo Fighters. É o segundo sinxelo do seu sétimo álbum Wasting Light (2011).
Pelmeni
miniatura|Prato servido con pelmeni e unha porción de [[smetana (lácteo)|smetana, pronto para comer.]]
O pelmeni (пельмени en ruso, singular pel'men`, пельмень; пяльмені en belaruso; pilmän(när)/пилмән(нәр) en tártaro) é un prato tradicional da Europa do leste (principalmente da cociña rusa). Elabórase con recheo de pequenas bólas de carne elaboradas de carne picada de porco, de año ou boi. A masa que arrodea a bóla de carne realízase con fariña, ovos, auga e ás veces de leite. A receita tradicional do Ural cómpre o 45% de carne de vaca, o 35% de año e o 20% de porco para facer o recheo. As especias a miúdo difiren, tales como pementa, cebolas, e o allo, mestúranse no recheo. O pelmeni é unha comida con claras connotacións sociais, trátase da "comida dos traballadores".
Cassà de la Selva
250px|miniatura|Igrexa parroquial de Cassà de la Selva Cassà de la Selva é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que pertence á comarca do Gironès.
Atópase aos pés do macizo das Gavarres. No centro da vila hai varios monumentos como a igrexa gótica de Sant Martí, do século XVI, que conserva restos romanos no seu interior. Consérvanse tamén edificios de estilo modernista.
Tiña en 2016 unha poboación de 10.025 habitantes, agrupados nas entidades de Cassà de la Selva, Verneda, Esclet, Les Serres, Matamala, Mont-roig, Mosqueroles, Sangosta, Serinyà, Llebrers de Baix e Llebrers de Dalt.
Endonuclease homing
miniatura|400px|Estrutura cristalina de [[I-CreI unida ao seu sitio de recoñecemento. Homodímero de I-CreI sobre o ADN: o encima móstrase completo, cada monómero dunha cor, rosa ou amarela. Os átomos do ADN móstranse como esferas coloreadas segundo o elemento químico.]]
As endonucleasas homing (ou endonucleases buscadoras de dianas) son un tipo especial de encimas de restrición codificados en xenes situados en intróns, como fusións con proteínas do hóspede, ou en inteínas con autosplicing, que actúan sobre o ADN da propia célula que as sintetiza, e só sobre un punto concreto (ou moi poucos) do xenoma, xeralmente sobre o alelo oposto ao que as codifica. A palabra inglesa homing que lles dá nome alude ao movemento ou traslado deses xenes de intróns ou inteínas cara a dito alelo, como se procuraran ou se guiaran cara a unha diana determinada situada nun punto do xenoma. A reparación do ADN hidrolizado pola célula hóspede frecuentemente ten como resultado que a endonuclease homing se copia no sitio de clivaxe. As endonucleases homing poden transmiir os seus xenes horizontalmente nunha poboación, incrementando a súa frecuencia alélica a máis que na proporcion mendeliana esperada.
Comparación con encimas de restrición típicos
Comparadas cos encimas de restrición tradicionais de tipo II, as endonucleases homing diferéncianse no seguinte:
Nomenclatura
O sistema de nomenclatura que se adoptou para elas é similar ao dos encimas de restrición pero con algunhas engádegas:
Como exemplo, podemos citar o enzima PI-TliII, que é o segundo encima codificado nunha inteína descuberto no organismo Thermococcus litoralis; ou H-DreI, primeira endonuclease homing artificial creada no laboratorio a partir dos encimas I-DmoI e I-CreI de Desulfurococcus mobilis e Chlamydomonas reinhardtii, respectivamente.
Orixe e mecanismo de funcionamento
Aínda que a orixe e a función das endonucleases homing aínda se encontra en proceso de investigación, as últimas hipóteses considéranas como elementos xenéticos egoístas, de xeito similar aos transposóns, xa que estes encimas facilitan a autoperpetuación do elemento xenético ao que pertencen sen que se puidese determinar de forma clara que isto ofrece unha vantaxe selectiva ao organismo.
A secuencia de recoñecemento á que se unen é longa dabondo como para que a súa presenza se produza ao chou cunha probabilidade moi reducida (aproximadamente cada 7•1010 pb), e habitualmente hai unha única repetición desta secuencia en todo o xenoma, que é o xene que codifica a endonuclease (xene HEG, homing endonuclease gene). Este xene HEG atópase precisamente en medio da secuencia de recoñecemento que ten que recoñecer o encima que codifica, interrompéndoa, e impedindo así que a endonuclease homing corte o ADN que o leva.
Na situación inicial previa á transmisión, o xene que leva o xene HEG denomínase alelo HEG+, mentres que no cromosoma homólogo o xene homólogo non leva o xene HEG e denomínase "alelo HEG-", polo que este último é susceptible de ser cortado polo encima. Unha vez que o encima é sintetizado exerce a súa acción rompendo o cromosoma no alelo HEG-, e despois o sistema de reparación do ADN celular responde realizando unha recombinación, utilizando como patrón o ADN intacto do alelo oposto HEG+ para así reparar o dano. Este ADN que é utilizado como patrón contén o xene da endonuclease. Deste xeito, o xene cópiase no alelo que inicialmente non o tiña, polo que o xene se propaga.
Este proceso de procura da diana (o alelo que non ten o xene, para despois integrarse nel) é coñecido como homing (xeralmente a palabra non se traduce).
Familias estruturais
Actualmente, recoñécense 6 familias estruturais destes encimas, segundo aos motivos conservados que presentan:
Arquitectura do dominio
A estrutura cristalina da endonuclease homing PI-Sce revelou que consta de dous dominios: un centro endonucleolítico que lembra ao domino C-terminal da proteína Hedgehog de Drosophila melanogaster, e un segundo dominio (o dominio Hint asociado á endonuclease homing) que contén o sitio activo para o splicing da proteína.
Ligazóns externas
Bases de datos:
Oudenaarde
Ligazóns externas
Web oficial (en holandés e inglés)
American Numismatic Association
A American Numismatic Association -ANA- (en galego: "Asociación de Numismática dos Estados Unidos") é unha sociedade erudita e sen ánimo de lucro dos Estados Unidos dedicada ao estudo, á investigación e á difusión da numismática, desde as perspectivas educativa, histórica e científica. Foi fundada en Colorado Springs, en 1891 por George F. Heath e recibiu do Congreso dos Estados Unidos o recoñecemento oficial como entidade de ámbito nacional (Federal Charter) en 1912
A ANA ten máis de 25.000 membros que se acollen a diversos beneficios, como descontos, o acceso a seccións privadas do sitio web e a subscrición á revista The Numismatist, de periodicidade mensual. Na sede social en Colorado Springs atópanse as oficinas de administración, a biblioteca e o museo do diñeiro.
Silu (filme)
Silu (en सिलु) é un filme nepalés de 1987 dirixido por Pradeep Rimal. É o primeiro filme rodado en lingua newari. O filme describe a dor de separación dunha parella de Katmandú após que a muller fose secuestrada durante unha peregrinación no Himalaia, así como o sufrimento do seu marido que persegue ós seus captores.
American Numismatic Association
Á fronte da ANA está unha xunta directiva, auxiliada nas súas funcións por diversos comités asesores. Entre os seus programas é de salientar o dedicado á promoción da numismática entre a xuventude. Outra das súas actividades máis destacadas é a organización dunha convención, que se celebra anualmente desde 1891 (con algunha interrupción) ao longo de todo o territorio dos EEUU, e que en 1978 pasou a desdobrarase en dúas convencións anuais. Ademais, a ANA recoñece co premio Chester L. Krause Memorial os seus membros máis destacados, e mantén actualizado un "salón da fama".
Historia
George F. Heattz, da pequena localidade de Monroe, en Míchigan, cultivaba o seu coñecemento da historia mundial a través da súa colección de moedas, mais na súa vila non era quen de acceder a determinados exemplares e quixo facer partícipes outros numismáticos das súas necesidades. Así as cousas, en 1888, imprimiu, publicou e distribuíu un folleto de catro páxinas que titulou Numismatist ("Numismático"), no que engadía unha listaxe coas moedas que precisaba e as repetidas das que dispuña para a súa venda ou o seu intercambio, e onde tamén comentaba diversos temas numismáticos.
Aquela publicación incipiente atopou moi bo acollemento entre outros coleccionistas dispersos e, á medida que medraba o número dos seus subscritores, ficaba patente a necesidade dunha organización que agrupase os coleccionistas a nivel nacional. O número de febreiro de 1891 propuña a cuestión "E se houbese unha asociación de numismática dos EEUU?", seguida dunha declaración de intencións: "non hai nada como a alianza dos intereses comúns para estimular o crecemento e o interese".
Os días 7 e 8 de outubro daquel mesmo ano, cinco homes —o propio Heath, William G. Jerrems, David Harlowe, J. A. Heckelman e John Brydon—, que representaban outros 26, xuntáronse en Chicago con outros 61 interesados na cuestión. O resultado daquela xuntanza foi a fundación da American Numismatic Association, que se constituía como a organización numismática sen ánimo de lucro que abranguía unha área máis grande en todo o mundo.
Desde os primeiros momentos, Heath propuxo a idea dunha convención numismática na que os membros da asociación puidesen establecer os seus contactos. A primeira destas convencións tivo lugar no mesmo 1891 e mantívose anualmente ata 1895; despois celebrouse en 1901 e en 1904, e a partir da convención de Columbus, en Ohio, de 1907, tomou consistencia o seu carácter anual. miniatura|[[Farran Zerbe, presidente da ANA de 1808 a 1810]] O 16 de xuño de 1908 Heath morreu repentinamente e o que daquela era presidente da entidade, Farran Zerbe, asumiu o empeño de seguir editando The Numismatist, e de camiño lles comprou aos herdeiros de Heath a cabeceira, que era da súa propiedade. En 1911, o canadense de Montreal W. C. C. Wilson mercoulle ao novo propietario a titularidade de The Numismatist e púxoa ao dispor da ANA. Desde esa data a revista é propiedade da asociación e publícase con periodicidade mensual.
O 9 de maio de 1912, a ANA obtivo co Congreso o recoñecemento como asociación de ámbito nacional mediante a sinatura dun recoñecemento chamado Federal Charter por parte do presidente William H. Taft.
En 1962, o congreso aprobou unha emenda presentada polo congresista Wilbur Mills e o senador John L. McClellan, ambos de Arkansas, para facer permanente a consideración de asociación de ámbito nacional, que foi asinada o 10 de abril polo presidente John F. Kennedy.
Feijoo Montenegro
Os apelidos Feijoo Montenegro poden facer referencia a algún dos seguintes persoeiros:
American Numismatic Association
Historia
O 29 de abril de 1961 estableceuse un fondo para a construción dun edificio que servise de sede central da American Numismatic Association, para o que se escolleron uns terreos en Colorado Springs. A inauguración das obras tivo lugar o 6 de setembro de 1966 e, logo de acadar uns fondos de 250.000 dólares para a construción, a sede da ANA inaugurouse o día 10 de xuño de 1967.
Actividades e servizos da ANA
esquerda|miniatura|120px|[[Dólar de 1804, no Museo do Diñeiro da ANA]] A partir de entón, a sede de Colorado Springs converteuse no núcleo da actividade da asociación; desde alí diríxese a súa administración e alí prodúcese The Numismatist, con Barbara J. Gregory como editora e nutrido por colaboracións de moitos dos seus membros.
As instalacións albergan unha das bibliotecas numismáticas máis importantes do mundo, onde se lles prestan aos seus membros libros, obras videográficas e material educativo sen ningún custo engadido ao propio do seu envío a calquera parte dos EEUU.
Á parte das afiliacións individuais, a ANA conta entre os seus membros con outras entidades asociativas de carácter local, como é o caso do Beberly Hills Coin Club ou do Chicago Coin Club.
Calasparra Fútbol Club
O Calasparra Fútbol Club foi un club de fútbol español, da cidade de Calasparra, na Rexión de Murcia. Fundado no 1991, desapareceu en 2011 por problemas económicos.
American Numismatic Association
Afiliación
A ANA con máis de 25.000 membros, que poden ter unha afiliación por un, tres ou cinco anos, ou ben con carácter indefinido. O custo desta última modalidade é de entre 800 e 1.200 dólares, en función da idade, e dá dereito tamén á recepción da versión impresa de The Numismatist e ao acceso restrinxido á súa versión en liña.
Calasparra Fútbol Club
Historia
O actual Calasparra FC foi fundado en 1991. Debuta en Terceira División na tempada 2001/02. Nas tempadas 2006/07 e 2007/08 acaba preto dos postos de promoción, pero non consegue clasificarse. Na seguinte tempada o club vese envolvido en problemas económicos que facer rebaixar as aspiracións da entidade. Ao finalizar a tempada en 2011 desaparece.
Manuel Oribe
miniatura|dereita|Oribe. Manuel Ceferino Oribe e Viana, coñecido como Manuel Oribe, nado en Montevideo o 26 de agosto de 1792 e finado o 12 de novembro de 1857, foi un militar e político uruguaio, presidente constitucional do Uruguai entre 1835 e 1838 e fundador do Partido Nacional de Uruguay.
American Numismatic Association
Xunta directiva
miniatura|Membros da xunta directiva da ANA en [[1937]] A xunta directiva da ANA componse de nove membros: o presidente, un vicepresidente e sete vogais, todos eles elixidos polos membros da asociación bianualmente, nos anos impares. Para seren elixidos membros da xunta directiva deben ter unha antigüidade mínima na asociación de tres anos, e o presidente e o vicepresidente deben ter exercido con anterioridade como vogais. O tempo máximo que se pode estar na xunta directiva é de 10 anos.
A composición da xunta directiva elixida en 2019 é a seguinte:
miniatura|[[Lyman W. Hoffecker|L. W. Hoffecker, presidente da ANA de 1939 a 1941]]
Listaxe de presidentes de ANA
miniatura|Barry Stuppler, presidente da ANA de [[2007 a 2009]]
A American Numismatic Association tivo máis de 60 presidentes desde a súa fundación en 1891. O seu primeiro presidente foi W. G. Jerrems, quen o ano seguinte foi sucedido polo fundador da entidade, George F. Heath. Estes son os seus nomes e os seus períodos de mandato:
Comités asesores
A ANA conta tamén con diversos comités asesores, algúns de carácter temporal —como o conformado para definir unha visión estratéxica da xunta en 2012 ou os constituídos para asesorar investigacións concretas— e outros permanentes, que son os seguintes:
Programas para a xuventude
A ANA conta con diversos programas orientados á difusión da numismática entre os máis novos. En tres destes programas, os rapaces poden obter moedas como premio por completaren con éxito actividades relacionadas: un centrado nas primeiras moedas de cobre dos EEUU, outro sobre as moedas da Antigüidade e outro que se ocupa das moedas dun dólar. Outro dos programas premia os cativos con moedas para as súas coleccións a cambio de obter unhas boas cualificacións escolares. Desde 1968, a ANA outorga anualmente un premio ao numismático xuvenil máis destacado.
Eventos periódicos
miniatura|O daquela presidente da ANA, T. James Clarke (centro), amosa a súa colección de moedas raras dos [[Estados Unidos de América|EEUU no transcurso da World's Fair of Money de Washington, en agosto de 1937.]]
Seminario de Verán da ANA
O Seminario de Verán de ANA componse dunha serie de actividades de carácter académico dirixidas por expertos numismáticos, a maioría dunha semana de duración, que teñen lugar en Colorado Spring a mediados de cada verán (xeralmente na derradeira semana de xuño e na primeira de xullo). Os asistentes son de todas as idades e divídense entre coleccionistas, afeccionados e numismáticos profesionais, e hai programas educativos especiais para os máis cativos. Tanto a ANA como algunhas asociacións locais promoven bolsas para favorecer a asistencia a estes seminarios de verán.
Convención anual da ANA
A ANA organiza tamén convencións anuais desde 1891; a partir de 1978 pasaron a desenvolverse dúas cada ano. A primeira destas convencións, que se celebra na primavera, coñécese como National Money Show ("Mostra Nacional do Diñeiro"), en tanto que no verán ten lugar a World's Fair of Money ("Feira Mundial do Diñeiro"). Nos anos 2011 e 2012 organizáronse, extraordinariamente, tres convencións, xa que en paralelo á Mostra de primavera se celebrou, neses anos, outra no outono.
Nestes eventos desenvólvese unha importante actividade de compra-venda de moedas e hai outras actividades, como exposicións, programas educativos, actividades infantís, poxas numismáticas e reunións e asembleas dalgunhas das organizacións afiliadas á ANA.
Premios
Estes son os premios outorgados anualmente pola American Numismatic Society:
Por outra parte, no Salón da Fama (Numismatic Hall of Fame) da American Numismatic Association figuran personaxes tan relevantes da numismática estadounidense como Barclay Vincent Head, B. Max Mehl, Edward T. Newell, Farran Zerbe, Q. David Bowers, Eric P. Newman, Agnes Baldwin Brett, Margo Russell.
Falansterio
miniatura|Ilustración do «Falansterio» de Charles Fourier para 3000 persoas ([[Biblioteca Nacional de España|BNE).]] O falansterio ou falanxe é a comunidade de produción, consumo e residencia teorizada polo socialista utópico francés Charles Fourier como base do seu sistema social igualitarista. Eran de carácter agrícola e estaban formados por grupos de 1.620 persoas. Nestas comunidades a competitividade económica estaba abolida, non había salarios nin propiedade privada.
Fundábanse na idea de que cada individuo traballaría de acordo coas súas paixóns e non existiría un concepto abstracto e artificial de propiedade, privada ou común. Todos os individuos participarían da propiedade da terra e dos medios de produción.
Fases cara ao Falansterio
miniatura|Falansterio no Condado de Monmouth, [[Nova Jersey, EE.UU.]] Fourier afirmaba que o progreso da humanidade sería a través de sete fases que levarían á harmonía definitiva: a confusión, o salvaxismo, o patriarcado e a barbarie eran as primeiras; o período contemporáneo á súa época era a fase da civilización, a cal se caracterizaba pola anarquía individual e era unha etapa de transición até chegar aos últimos estados, o garantismo (sexta fase) e a harmonía (sétima).
O Garantismo
Esta fase tería o obxectivo de superar a desorde das cidades da época, mais non chegaría aínda á fase ideal. A cidade garantista estaría formada por tres coroas concéntricas: a primeira contén a cidade comercial e administrativa (central), a cidade industrial ao redor da primeira (arrabaldes) e na periferia a cidade agrícola (suburbio). A densidade do construído iría decrecendo desde o centro cara a fóra. É dicir que, na primeira coroa a superficie libre será igual á ocupada, na segunda, o duplo e na terceira, o triplo.
Co Garantismo comezará o verdadeiro progreso -material, moral e amoroso- que culminará na Harmonía, co Falansterio como unidade harmónica.
A Harmonía
A fase harmónica sería a última, na que os seres humanos erradicarían por fin as inxustizas, o sufrimento, e alcanzado, todos, a particular forma de dita á que aspiraban.
Baltimore Orioles
Os Baltimore Orioles son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Baltimore, Maryland. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Leste da American League (AL). Os Orioles foron en 1901 unha das oito franquías fundadoras da American League co nome de Milwaukee Brewers, para trasladarse posteriormente a St. Louis onde recibiron o nome de St. Louis Browns. Tras cincuenta e dous anos en Missouri, a franquía foi comprada en 1953 un grupo de homes de negocios de Baltimore liderados por Clarence Miles. O equipo moveuse oficialmente a Baltimore en 1954 e adopaou o nome histórico nome de "Orioles" na honra do paxaro oficial do estado de Maryland: o ouriolo ou vichelocrego.
Falansterio
A Harmonía
Sobor do papel da arquitectura sostiña que: "Á arquitectura foille dado un papel como axente do cambio social". Ao alcanzar a fase da Harmonía, a falanxe ou o falansterio sería o edificio pabellonario que representaría o logro da arquitectura como unidade social. Para Fourier, a vida e a propiedade deben estar completamente colectivizadas:
Polunga
Aparece por primeira vez na saga de Freezer. Despois de que os dous primeiros desexos se fixesen realidade, Saichōrō morre e as bólas máxicas desapareceron. Unha vez resucitado grazas a Shenron, o terceiro desexo puido facerse realidade. Os tres primeiros desexos foron:
Falansterio
A Harmonía
"Se existe unidade no sistema do universo, deberá existir tamén unha teoría da harmonía xeométrica no mundo social así como para o mundo material." "
Organización
O Falansterio é o edificio colectivo mixto de produción e residencia. Estaría conformado por trescentas a catrocentas familias, unhas mil oitocentas persoas, que substituirían a familia como a institución básica da organización social. Esta sociedade iríase formando de maneira gradual, voluntaria e pacífica. Cada persoa podería decidir libremente e cando quixese se quería pertencer ou retirarse do establecemento. A Falanxe non obedecía a un patrón único, que se reproduciría de forma repetitiva, senón que variaría segundo as preferencias dos seus habitantes co obxectivo de crear un espazo estimulante, onde o traballo fose unha fonte de diversión e pracer e non un elemento opresivo. A agricultura sería o eixo principal para o traballo e o abastecemento. Os membros do Falansterio consumirían o que eles mesmos producirían. Os traballos serían de libre elección, segundo o rol que quixese desempeñar cada persoa, e rotativos, para que nunca resultasen tarefas aburridas.
O edificio estaría conformado por un espazo central destinado ás funcións públicas, como comedores, salas de estudo, biblioteca e lugares para asembleas. Unha das ás contería espazos ruidosos e grandes salas especializadas, tales como obradoiros de carpintaría e cociñas, mentres que na outra se situarían os baños e os lugares de relacións con persoas alleas. Contaría tamén cun xardín de inverno, teatro, igrexa, depósitos e cortellos. As grandes galerías facilitarían reunións e a circulación de todos os individuos. Outros sectores estarían destinados á privacidade dos departamentos. Está regulado por un minucioso código da edificación que define distancias entre as unidades habitacionais en relación coas alturas, as larguras das rúas e as formas dos tellados. A súa proposta de harmonía non permite a construción de casas pequenas, senón só casas colectivas que favorecerían a concentración dos servizos e das relacións. Cada familia viviría no seu propio apartamento, e utilizaría os restaurantes e salóns comúns. Os pisos terían dimensións distintas dependendo das necesidades e os gustos, así como diferenzas económicas entre as distintas familias.
Polunga
Aparece unha segunda vez durante os combates contra Majin Boo para cumprir os desexos de Vexeta.
Baltimore Orioles
Primeiros anos
A franquía dos Orioles pode remontar as súas raíces aos Milwaukee Brewers orixinais da Western League das ligas menores. No ano 1900 esta competición retirouse do Acordo Nacional de béisbol (o entendemento formal entre a Liga Nacional e as ligas menores), adoptou o nome o de Liga Americana e, Dous meses despois, autoproclamouse liga maior. Isto produciu unha gran serie de mudanzas na competición e nos seus equipos, sendo os Brewers, xunto cos Detroit Tigers, unha das únicas dúas franquías que non se trasladaron ou foron expulsadas da mesma. No seu primeiro partido na Liga Americana, o equipo perdeu ante os Tigers por 14-13 despois de desperdiciar unha vantaxe de nove carreiras na novena entrada. Neste primeiro ano, o equipo disputou os seus xogos no Lloyd Street Grounds.