cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madhubala
En 1951, captou o interese de Hollywood cando o director de fotografía James Burke visitou a India e fotografouna para a revista Life. No artigo foi denominada "a maior estrela" da industria cinematográfica internacional. Madhubala foi comparada con Marilyn Monroe: o aspecto ardoroso, a carreira curta e o tráxico final:
Era unha grande afeccionada a Hollywood, e mentres visitaba Bombay, Frank Capra intentou darlle unha oportunidade nos Estados Unidos, mais o seu pai rexeitouno.
Madhubala tivo unha longa relación co actor Dilip Kumar, mais casou co seu coprotagonista de Chalti Ka Naam Gaadi, Kishore Kumar en 1960. Xuntos traballaron en filmes como Dhake Ki Malmal (1956), Chalti Ka Naam Gaadi (1958), Jhumroo (1961) e Half Ticket (1962). O seu matrimonio durou nove anos e acabou coa morte de Madhubala tras unha longa enfermidade aos 36 anos. O seu último filme, Jwala, rodado na década de 1950, estreouse en 1971.
Legado
A forte presenza de Madhubala na memoria do público evidénciase en todas as recentes enquisas sobre as principais actrices ou belezas do cinema da India. Cada ano, no aniversario do seu nacemento, publícanse numerosos artigos e emítense programas de televisión para conmemorala. Os seus carteis aínda están á venda xunto cos de actrices contemporáneas como Meena Kumari, Nargis, Waheeda Rehman e Nutan. As revistas modernas continúan a publicar historias da súa vida persoal e a súa carreira, e adoitan promocionar o seu nome para atraer vendas. No especial de 2007 para o Día Internacional da Muller de Rediff.com, Madhubala foi escollida segunda na lista das dez mellores actrices de Bollywood. Con todo, moitos cren que Madhubala é unha das actrices máis infravaloradas, xa que "a súa beleza atraía máis atención que o seu talento".
O 18 de marzo de 2008 emitiuse un selo conmemorativo que representa a Madhubala. O selo foi producido por India Post nunha serie limitada. Só outra actriz, Nargis Dutt, fora honrada deste xeito con anterioridade.
En 2018 The New York Times publicou un obituario tardío para ela.
Víctor Senra
Víctor Manuel Senra Carreira nado o 23 de xullo de 1984 en Dumbría, máis coñecido como Victor Senra é un piloto de rally galego que compite no Campionato de Galicia de Rallys, do que foi campión seis veces consecutivas (en 2017, 2018, 2019, 2020, 2021 e 2022).
Ten competido tamén no Campionato de España de Rallys. É fillo do cinco veces campión galego de rallys Manuel Senra.
Inicios
Fillo do piloto Manuel Senra, comezou competindo en karting no ano 1996, logrando o subcampionato galego no ano 1998 na categoría júnior. Ese mesmo ano debutou en autocross cun Peugeot 106. En 1999 foi de novo subcampión galego júnior e no ano 2001 proclamouse campión galego de karting na categoría Inter-A. Ademais quedou segundo en Lousada nas 6 Horas de Rallycross de Lousada. Tempo despois, no ano 2003, participou no Campionato Nacional de Velocidade de Portugal e debutou no Campionato de Galicia de Montaña, na Subida a Chantada. Tamén ese ano debutou no Campionato de Galicia de Rallys, dominado por seu pai que nese momento era bicampión, participando no Rally Botafumeiro. Nese momento abandonou definitivamente o mundo do karting. No 2004 competiu co 106 en varios rallys do campionato galego logrando como mellores resultados dous cuartos postos no Rally de Noia e no Botafumeiro. Foi ademais segundo no Rali Vila Verde en Portugal.
En 2005 debutou no Campionato de España de Rallys en La Vila Joiosa a bordo dun Peugeot 206 XS. Participou ese ano en sete das nove probas do campionato, logrando completalas todas excepto a de Cantabria, onde sufriu un accidente. O seu mellor posto foi un vixésimo primeiro no Rally de Ourense. Rematou a tempada como subcampión júnior, por detrás de Dani Sordo. Participou ademais no campionato galego en Noia quedando sexto e debutou no Campionato de España de Rally de Terra co 106 nas dúas citas de Ourense, rematando 15º e 13º.
Volante RACC
Na seguinte tempada alternou o campionato de España co galego. Disputou cun Citroën C2 GT o Rally de La Vila Joiosa, onde abandonou, igual que na cita ourensá do nacional de terra, pero si rematou as dúas seguintes probas do campionato galego nas que participou: o Rally do Albariño, onde chegou sétimo e o Rally Cidade de Narón, que finalizou en undécima posición. Os problemas mecánicos impedíronlle rematar o Rally de Ourense, quinta proba do nacional de asfalto. Si rematou as seguintes tres citas do nacional, sendo un décimo terceiro posto no Rally de Ferrol o seu mellor resultado. Mentres, no campionato galego foi sétimo no Rally do Lacón no Carballiño e oitavo no Botafumeiro, resultados cos que se proclamou campión da primeira edición do Volante RACC Galicia. Ese triunfo abriulle as portas do programa de promoción de pilotos do RACC, que lle proporcionou o volante dun Mitsubishi Lancer Evo IX, co que disputou o calendario case completo do nacional de 2007.
A pesar de tres abandonos, dous por avaría e un por accidente en Asturias, acabou o resto de probas e logrou o seu primeiro podio no nacional cun segundo posto no Rally de Ferrol, por detrás de Diego Vallejo. Acabou sexto na clasificación final do campionato, logrando o subcampionato da Mitsubishi Evo Cup e o quinto posto do grupo N. Mentres, na tempada do Campionato de Galicia participou cun Mitsubishi Evo VIII no Rally de Noia, onde logrou o seu primeiro podio na competición, ao finalizar segundo por detrás de Pedro Burgo, e no Rally Botafumeiro, conseguindo a súa primeira vitoria nun rally, ao gañar por diante do propio Burgo e de Luis Vilariño. En 2008 competiu no Campionato de España co Peugeot 206, sendo o seu mellor resultado un 11º posto en La Vila Joiosa.
Producción Rallye Racing
No ano 2009 participou cun Mitsubishi Lancer Evo X na Copa PRR (Producción Rally Racing), unha copa que alternaba probas do campionato de España de asfalto co de terra. Finalizou dito campionato en segunda posición, con vitorias en Shalymar, Cataluña, Príncipe de Asturias, Cantabria, segundo posición en Cabanas e Guijuelo e terceira en Lanzarote. Na clasificación final absoluta do Campionato de España de Rallys de Terra rematou oitavo cos dous cuartos postos en Cabanas como mellores resultados, mentres que no nacional de asfalto o seu mellor resultado foi o 6º posto en Cantabria. Ese mesmo ano debutou nunha proba do Campionato do Mundo, no Rally de Catalunya onde finalizou 21º, a 27 minutos do vencedor, o francés Sébastien Loeb.
No 2010 comezou o ano participando no Rally Torrié de Portugal cun Peugeot 206 S1600 onde finalizou quinto. No campionato de España conseguiu catro podios, con dous segundo postos no Rally de Cantabria e no Rally Príncipe de Asturias, neste último cun Ford Fiesta S2000, e dous terceiros no Rally de Ferrol e no Rally Comunidad de Madrid. Finalizou o campionato en sétima posición. Participou por segunda vez no Rally de Cataluña, do campionato do mundo, esta vez cun Ford Fiesta R2, mais non conseguiu rematar a proba. A finais de tempada debutou co Peugeot 306 Maxi co que seu pai Manuel se proclamou cinco veces campión de Galicia, disputando o Rally Botafumeiro e logrando a vitoria. Gañou tamén na Subida a Silleda, última proba do Campionato Galego de Montaña.
En 2011 participou co 306 no campionato de España quedando cuarto na primeira proba, en La Vila Joiosa, e subindo ao podio en Cantabria (3º) e Ourense (2º). Ademais volveu disputar o Botafumeiro, gañándoo por terceira vez. Ao ano seguinte comezou gañando o Rally de Guriezo, do campionato cántabro. Competiu co Evo X no nacional e a pesar de varios abandonos, logrou subir ao podio no Rally Rías Baixas e no Rally de Ourense, ambos en terceiro lugar. Disputou tamén dous rallys do campionato galego: o Rally de Noia, onde sufriu un abandono, e o Botafumeiro, logrando a súa cuarta vitoria na proba, a terceira consecutiva, sacándolle máis dun minuto ao Porsche 911 do segundo clasificado, Luis Vilariño. Ademais participou de novo no Rally Cataluña, tendo que abandonar por avaría mecánica, e no II Máster de Campións, celebrado en Santiago, logrando a vitoria por diante de seu pai e de Sergio Vallejo.
Yacar Racing
En 2013 competiu no nacional co equipo Yacar Racing e de novo sobre o Evo X, cunha importante mellora de resultados. Rematou todas as carreiras que disputou agás a de Ferrol e logrou a súa primeira vitoria nun rally do nacional, no Rally Villa de Llanes, con Diego Vallejo como copiloto. Acudiu ao Rally de Sierra Morena cun Porsche 997 GT3 RS 3.6 pero tivo que abandonar por unha avaría no embrague. Rematou o campionato en sétima posición. Ademais quedou segundo no Rally de Noia por detrás de Sergio Vallejo e quedou terceiro no III Máster de Campións, por detrás de Iván Ares e Sergio Vallejo. miniatura|Víctor Senra, xunto a David Vázquez no podio do [[Rally Botafumeiro de 2007, a súa primeira vitoria nun rally. Acompañáronos no podio os irmáns Burgo (Pedro e Marcos) e Luis Vilariño e Ramón López.]] Na tempada 2014 do Campionato de Galicia de Rally participou no Rally de Noia cun Citroën C2, no que quedou cuarto, gañou de novo o Rally Botafumeiro (no seu regreso ao calendario tras ser anulado o ano anterior) cun Evo X e abandonou no Rally Comarca da Ulloa. Do nacional correu só no Rally de Ferrol, onde tivo que abandonar por avaría mecánica. Competiu cun Citroën DS3 Proto no CAM Rali Festival de Portugal, con Paula Ramos como copiloto, e no RallyMix de Cerceda, tendo que abandonar en ambas probas. Ademais gañou o RallyMix A Gudiña e quedou décimo no 1º Rally Concello de Curtis, do nacional de terra. En 2015 centrouse no nacional de asfalto cun Peugeot 208 R2 preparado por Yacar, rematando entre os 10 primeiros en varias probas, sendo dous oitavos postos nas Rías Baixas e Ourense os seus mellores resultados. Ao ano seguinte as súas participacións foron esporádicas. Cun Ford Fiesta R2 correu o CAM Rali Festival e o RallyMix de Touro, co Ford Fiesta R5 o Rally de Noia e o Rally de Ferrol, onde logrou a súa segunda vitoria absoluta no campionato de España, e co Polaris RZR 1000 o RallyMix Concello de Barbadás.
Dominio no Campionato de Galicia
miniatura|Peugeot 306 Maxi no [[Rally Botafumeiro de 2010. En Santiago Victor logrou a súa segunda vitoria.|alt=|esquerda]] No ano 2017 centrou os seus esforzos no campionato galego e conseguiu a vitoria nas primeiras catro probas (Coruña, Cocido, Noia e Cidade de Narón). Ausentouse da quinta proba, o Rally Sur do Condado, para poder participar no Rally de Ferrol, do nacional, disputado na mesma data, e no que participou co Citroën DS3 R5 de Sergio Vallejo, quedando segundo por detrás de Iván Ares. No quinto evento do campionato galego, o Rally Ourense-Ribeira Sacra, picou unha roda e sufriu unha saída de pista, co que só puido ser quinto, mentres a vitoria foi para o xaponés Hiroki Arai seguido polos máximos rivais de Senra para o título, Iago Caamaño e Alberto Meira. No Rally San Froilán, penúltima proba, a vitoria foi para Adrián Díaz con Meira segundo e Senra terceiro, mentres que a última, o Rally Comarca da Ulloa, foi cancelado, polo que Víctor Senra proclamouse campión galego xunto ao seu copiloto habitual David Vázquez Liste, con 52 puntos de vantaxe sobre Alberto Meira, segundo.
A tempada 2018 comezou cun segundo posto no Rally da Coruña, por detrás de Iván Ares e outro segundo en Noia, con vitoria para Iago Caamaño. Rompeu o motor do seu Ford Fiesta R5 nun accidentado Rally Rías Baixas, no que os seus principais rivais tamén sufriron numerosos problemas. Gañou a seguinte cita, en Narón, con só 1,7 segundos de vantaxe sobre o segundo, Iago Caamaño, mentres que no Sur do Condado foi segundo por detrás de Alberto Meira, despois de picar unha roda. A continuación gañou por sexta vez o Botafumeiro, que levaba catro anos sen celebrarse, e logrou a vitoria tamén nos dous seguintes rallys (Ourense-Ribeira Sacra e San Froilán), proclamándose por segunda vez campión de Galicia, con 327 puntos de vantaxe sobre o subcampión, de novo Alberto Meira. Ademais do campionato galego, participou co Peugeot 208 R2 no Rally de Ferrol, do nacional, firmando unha sétima praza. miniatura|Víctor Senra no [[Rally Botafumeiro de 2012, co mítico Peugeot 306 co que seu pai Manuel se proclamara cinco veces campión galego.]] miniatura|Víctor Senra no [[Rally do Cocido de 2017 co Ford Fiesta R5 co que se proclamou campión de Galicia.]] Comezou a tempada 2019 de novo no Rally da Coruña, esta vez a bordo dun Citroën C3 R5 e con Ramón López de copiloto, substituíndo a David Vázquez que se accidentara pouco antes. Mantivo un intenso duelo con Iván Ares, que se decantou finalmente a favor deste, despois de que Senra picase unha roda no cuarto tramo, en Aranga. O resultado final foi o mesmo podio que o ano anterior, con Ares primeiro, Senra segundo e Iago Caamaño terceiro. Despois logrou a vitoria nun chuvioso Rally de Noia, no que Meira e Caamaño abandonaron, e repetiu vitoria nas Rías Baixas. Logo quedou terceiro no Cidade de Narón e gañou os tres seguintes rallys: Sur do Condado, Botafumeiro (por sétima vez) e Ourense-Ribeira Sacra, proclamándose deste xeito tricampión de Galicia de rally, a falta de dúas probas.
Tras a proba inicial na Coruña a pandemia por coronavirus paralizou todas as competicións e provocou a cancelación da maioría de rallys do Campionato de Galicia. En xullo comezou o Campionato de España e Senra participou na segunda proba, o 51º Rally de Ferrol, rematando en cuarta posición, a 1:25 do vencedor, Pepe López. En outubro volveu o campionato galego co Rally San Froilán, e con el unha nova vitoria de Senra, que se afianzou no liderado. Na terceira e derradeira proba, o 2ª Rally Mariña Lucense, acabou segundo por detrás do ruso Nicolai Griazin, gañando o seu cuarto título galego consecutivo.
John DeLorean
John Zachary DeLorean, nado en Detroit o 6 de xaneiro de 1925 e finado en Summit, Nova Jersey, o 19 de marzo de 2005, foi un enxeñeiro, inventor e empresario estadounidense da industria automobilística, fundador da DeLorean Motor Company.
Biografía
John Zachary DeLorean naceu o 6 de xaneiro de 1925 en Detroit, Míchigan, sendo fillo dunha familia de inmigrantes de clase media-baixa. John era o maior dos catro fillos de Zachary DeLorean e Kathryn Pribak. Seu pai, Zachary (nado Zaharia) era un inmigrante de Romanía, orixinario de Șugag (distrito de Alba). Zachary partiu para os Estados Unidos aos vinte anos. El pasou un tempo en Montana e Gary, Indiana, denantes de mudarse a Míchigan. Na época en que seu fillo John naceu, el atopou un emprego como delegado sindical na fábrica da Ford Motor Company preto de Highland Park, Míchigan. Cando non era requirido en Ford, traballaba ocasionalmente como carpinteiro.
A nai de John, Kathryn, era unha inmigrante de Austria-Hungría que traballaba na División de Produtos Carboloy de General Electric. En 1942, Kathryn divorciouse de Zachary.
A segunda guerra mundial interrompeu os estudos de John DeLorean. En 1943, DeLorean foi recrutado para o servizo militar e serviu durante tres anos no exército dos Estados Unidos. Despois da guerra, DeLorean continuou estudando e graduouse en enxeñaría mecánica. Ao longo de toda a súa vida estivo involucrado coa industria automotriz. John pronto entrou no mundo do automóbil, comezando con Chrysler e logo pasando á Packard en 1952. Despois de unirse a General Motors en 1956, o apelido DeLorean comezou a gañar impulso. Ao principio da súa carreira, foi chamado a ser o enxeñeiro xefe de Pontiac. Fíxose coñecido por darlle vida ao Pontiac GTO en 1964. DeLorean tivo unha boa carreira en Pontiac, e en 1969 foi ascendido a xerente xeral de Chevrolet. Nos anos seguintes, realizou claras melloras no deseño e a calidade de Chevrolet. Logo, en 1973, DeLorean foi ascendido a vicepresidente das divisións de automóbiles e camións de General Motors. Foi designado para ser o próximo presidente de GM, mais debido aos constantes desacordos coa xerencia de GM, DeLorean deixou a compañía en 1973.
Libre de GM, o 4 de outubro de 1975 DeLorean fundou a DeLorean Motor Company para cumprir o seu soño de facer realidade o seu coche deportivo, o DMC DeLorean, encabezando un imperio empresarial financiado por máis de 100 millóns de dólares doutras persoas. Comezou contratando aos mellores enxeñeiros e deseñadores, e construíu a súa fábrica en Dunmurry, preto de Belfast, en Irlanda do Norte (a fábrica ía estar en Porto Rico, mais Gran Bretaña ofreceu máis diñeiro). Contou coa axuda de Colin Chapman, de Lotus, no desenvolvemento do automóbil, e Giorgetto Giugiaro (o mesmo que creara modelos coma o BMW Nazca, o Lotus Esprit, o Volkswagen Golf e o Fiat Uno) de Italdesign Giugiaro, foi o encargado de deseñar a carrozaría do coche. DeLorean planeaba debutar co coche en 1979, pero fixo o seu debut en 1981.
Hai moitas contradicións sobre a quebra da DeLorean Motor Company Ltd. John Z. DeLorean foi acusado polo informante do FBI James Hoffman de asociarse co traficante de drogas William Hetrickde para traficar cocaína por valor de $ 25 millóns de dólares nun suposto intento de salvar a súa empresa. DeLorean foi arrestado nun hotel nos Ánxeles, foi levado á cela 2 B4 da prisión coñecida como a casa de cristal e foi ceibado dez días despois por falta de probas. O seu xuízo terminou cun veredicto de inocencia en agosto de 1984, cando DMC xa pechara e a súa reputación estaba arruinada.
A finais de 1982, finalizou a produción do DMC DeLorean e entrou na historia do automóbil, converténdose nun mito tras a súa aparición na triloxía de filmes de Back to the future.
Derradeiros proxectos
Nos anos anteriores á súa morte, DeLorean planeaba resucitar a súa empresa de automóbiles, e deu entrevistas nas que describiu un novo vehículo chamado DMC2. De acordo coa súa familia, el pasou moito tempo nos seus derradeiros anos traballando neste novo proxecto.
Na época da súa morte, DeLorean estaba a traballar no proxecto dunha empresa coñecida como DeLorean Time, unha empresa que vendería reloxos de pulseira de gama alta, mais a morte de DeLorean causou a disolución da empresa.
Vida persoal
Cando se estreou a película Back to the Future en 1985, John DeLorean escribiu unha carta ao produtor Bob Gale, agradecéndolle por usar o seu automóbil na película.
En 1999, DeLorean declarouse en quebra persoal após máis de corenta casos xudiciais dende a quebra da DeLorean Motor Company. Tivo que vender a súa casa con 200 hectáreas de terreo; a propiedade finalmente foi adquirida por Donald Trump onde se construíu o Trump National Golf Club, un lugar que visitou con frecuencia mesmo despois de converterse en presidente dos Estados Unidos.
Morte e legado
John DeLorean morreu no Hospital Overlook en Summit, Nova Jersey, na noite do 19 de marzo de 2005, á idade de 80 anos, debido a un accidente cerebrovascular. As súas cinzas foron soterradas no cemiterio White Chapel en Troy, Míchigan, a pedido da súa familia, e segundo a tradición militar, foi enterrado con todas as honras militares polos seus servizos na segunda guerra mundial.
En 1997, un inglés chamado Steve Wynne mercou os dereitos da DeLorean Motor Company, un inventario de pezas e un almacén da mesma en Houston, Texas, e arranxa e vende DeLorean restaurados.
Lugares de Porto do Son
miniatura|dereita|[[Casa do concello Porto do Son.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Porto do Son
O Carrizo, Santaballa, Vilalba
O Carrizo é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 35 habitantes (17 homes e 18 mulleres).
Autódromo de Brno
miniatura|left|[[Casey Stoner cunha MotoGP en Brno]] O Autódromo de Brno é un autódromo localizado na cidade de Brno, na República Checa. O trazado mide 5'403 quilómetros de longo. O circuíto moderno inaugurouse no 1987 pero o autódromo leva acollendo o Gran Premio da República Checa de Motociclismo dende 1965.
Códec
Códec é un acrónimo de «codificador/decodificador». Fai referencia a unha especificación implementada en software, en hardware ou en ambos que permite transformacións bidireccionais sobre datos e sinais. O obxectivo desas transformacións pode ser converter un sinal de analóxico a dixital e viceversa (transmisión), comprimir e descomprimir datos co obxectivo de aproveitar mellor a capacidade dos dispositivos de almacenaxe ou para facilitar a súa transmisión (compresión) ou para converter datos a un formato que só se pode ler se se escribe o contrasinal que restrinxe o acceso ao contido (encriptación).
John Soane
John Soane (10 de setembro de 1753 — 20 de xaneiro de 1837), foi un importante arquitecto inglés do último terzo do s.XVIII e principios do s.XIX.
Pertencía ao movemento arquitectónico chamado "clasicismo romántico" inglés, unha variante dentro do Neoclasicismo. Era un arquitecto con certa visión utópica.
Levaba sempre consigo ao pintor Gandy, que retrataba e esaxeraba os seus proxectos. Debuxáballe incluso algúns edificios en ruínas.(moi típico dos románticos).
Obras principais
Ten certa idea de planta libre, xa que se interconexionan espazos.
É extremadamente sinxelo, ata un extremo revolucionario. A súa composición baséase en edificios, espazos pequenos no interior doutros máis grandes; espazos diáfanos e transitorios. Pra ilumina-las zonas interiores utiliza lucernarios, diversos e con vidro de cores.
Algúns espazos eran moi estreitos e era nestes nos que colocaba as súas coleccións. Dunha forma moi romántica, mesturou todos os estilos, na súa colección e na súa arquitectura. Creou grandes espazos en altura, chegando incluso a tripla altura, onde colocaba as coleccións.
No seu "Breackfast room", colocou espellos pra face-los espazos máis grandes.
Hoxe en día é un museo, e xa el o ideara para tal, coma "casa-museo".
Chama a atención po-las referencias arqueolóxicas que emprega. Decoracións funerarias, ataúdes na fachada... Isto recorda de novo a Piranesi.
Composición de Floreiros, e elementos xeométricos moi elementais.
Outras obras relevantes foron:
Moreiras, Boborás
Santa Mariña de Moreiras é unha parroquia do concello de Boborás na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 237 habitantes, deles 104 eran homes e 133 eran mulleres, o que supón unha diminución de 15 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Moldes, Boborás
San Mamede de Moldes é unha parroquia do concello de Boborás na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 180 habitantes (88 homes e 92 mulleres), a mesma cantidade que no ano anterior.
Patrimonio
Nun pequeno outeiro está o castro de Moldes, aínda sen escavar, onde durante moitos anos se celebrou a feira do Castro, a cal foi indo a menos pola proximidade do Carballiño e a competencia das feiras celebradas alí. Sobre a súa croa érguese a igrexa de San Mamede de Moldes, de orixe románica e da orde do Temple. No seu interior atópanse os restos do escritor Antón Losada Diéguez. Ao seu pé está o templo parroquial, de estilo barroco e no que dúas veces ao ano se celebra a festividade de San Bieito. A carón da igrexa nova está o campo da feira, a escola municipal e a casa de Manuel Chamoso Lamas. Preto de alí atópanse dous pazos: o pazo de Moldes (onde viviu Antón Losada Diéguez) e o seu carón un pazo recentemente restaurado (pazo dos Tizón) onde se atopa a Adega Extramundi, de viño do Ribeiro.
Ética científica
Ética científica
A ética científica é a moral da ciencia que se fai respetando os principios da ética. A ética científica está dividida en dúas áreas principais: a interna e a externa.
A ética interna é necesaria para o propio exercicio da ciencia. É constituída por normas non escritas, pero ben recoñecidas e aceptadas pola comunidade científica, que ningún científico pode violar sen correr o risco de perder o dereito a ser considerado parte desa comunidade. A ética interna da ciencia tamén inclúe descubrimentos relacionados co crédito, como a que se prohibe apropiarse do traballo de compañeiros, ou esixe recoñecer as achegas dos demais dunha regulación de investigación.
A ética exterior da ciencia é a que está relacionada aos seus efectos sobre a sociedade ou ambiente. Inclúe regras como a prevención de experimentos con seres humanos, ou obrigados a minimizar o sufrimento dos animais de laboratorio ou os danos causados a un ecosistema para estudalo.
Lugares de Rianxo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Rianxo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Rianxo
Buffon (homónimos)
Buffon pode referirse a:
Mortoares, Bandoxa, Oza-Cesuras
Mortoares é un lugar da parroquia de Bandoxa no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 18 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 11 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 17 habitantes.
Construción endocéntrica
A construción endocéntrica é aquela construción sintáctica que consta dun núcleo, que é elemento indispensable, e doutros elementos prescindibles que complementan ao núcleo. Os sintagmas nominais son construcións endocéntricas. Por exemplo, na expresión «[o [paxaro] verde] pousou na rama da árbore», o núcleo «paxaro» podería prescindir dos outros dous elementos que lle acompañan no sintagma nominal «o paxaro verde» sen que se orixine ningunha expresión anómala.
The Fault in Our Stars (filme)
The Fault in Our Stars é un filme estadounidense dirixido por Josh Boone, que foi estreado no 2014. Está baseado na novela homónima de John Green. Está protagonizado por Shailene Woodley, Ansel Elgort e Nat Wolff, xunto con Laura Dern, Sam Trammell Willem Dafoe nos papeis secundarios. Woodley interpreta a Hazel Grace Lancaster, unha adolescente de dezaseis anos con cancro que é obrigada polos seus pais a asistir a programas de axuda en grupo. Alí coñecerá e namorarase de Augustus Waters, interpretado por Elgort.
A creación de The Fault in Our Stars comezou en xaneiro de 2012, cando Fox 2000, unha división de 20th Century Fox, se fixo cos dereitos para adaptar a novela. A rodaxe principal comezou o 26 de agosto de 2013 en Pittsburgh, cuns días adicionais en Ámsterdam, e concluíu o 16 de outubro de 2013.
The Fault in Our Stars foi estreado o 6 de xuño de 2014 nos Estados Unidos. Recibiu unha boa acollida da crítica, que eloxiou a interpretación de Woodley, así como o filme completo. Tamén foi un éxito comercial, sendo o número un en recadación na semana da súa estrea, e conseguindo $299 millóns en todo o mundo, partindo dun presuposto de $12. Foi estreado en Blu-Ray e DVD o 16 de setembro de 2014.
Sinopse
Malia que un milagre médico conseguiu reducir o seu tumor e darlle uns anos máis de vida, a adolescente Hazel (Shailene Woodley) sempre se considerou unha enferma terminal. Porén, cando Gus (Ansel Elgort) entra a formar parte do grupo de axuda para enfermos de cancro xuvenil, a vida de Hazel cambia de súpeto.
Yanerit Morgan
Yanerit Cristina Morgan Sotomayor, nada en Veracruz o 17 de xaneiro de 1963, é unha diplomática e académica mexicana. Desde 2018 é Xefa de Gabinete Adxunta da Presidenta do 73° Período de Sesións da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, cuxa apertura do período ordinario foi o 18 de setembro de 2018. Previamente traballou como embaixadora de México en Ecuador, desde novembro de 2017 até agosto de 2018. É membro do Servizo Exterior Mexicano (SEM) desde o 1 de abril de 1991.
Traxectoria
Egresada da Escola Nacional de Estudos Profesionais, Acatlán da Universidade Nacional Autónoma de México, obtivo o seu título de Licenciada en Relacións Internacionais en 1988, ano en que ingresou na Secretaría de Relacións Exteriores (SRE), onde traballou na Dirección Xeral para o Sistema das Nacións Unidas.
Desenvolveu a súa carreira profesional no ámbito multilateral, rexional e bilateral con especialidade en América Latina e o Caribe. Tralo seu ingreso na SRE en 1988, foi adscrita á Misión de México ante a Organización das Nacións Unidas (ONU) en Nova York, onde representou a México ante a terceira comisión da Asemblea Xeral de Nacións Unidas sobre asuntos sociais e humanitarios, de 1993 a 1998.
Destaca a súa participación nos traballos da Conferencia de Viena sobre Dereitos Humanos en 1993, a Conferencia de Beijing sobre os Dereitos da Muller en 1995 e na Sesión Extraordinaria sobre o Combate ao Narcotráfico en Nova York en 1998.
Formou parte da Delegación de México en varios períodos de sesións da Comisión de Dereitos Humanos da ONU que se reúne anualmente en Xenebra, Suíza, entre 1990 e 2002.
En 1998 e até 2003, foi Directora Xeral Adxunta de Dereitos Humanos da SRE, encargada de dar seguimento aos compromisos internacionais de México en materia de dereitos humanos.
No ámbito rexional foi Directora Xeral de Organismos e Mecanismos Rexionais Americanos de 2004 a 2005 e de 2016 a 2017, onde traballou como Coordinadora Nacional nos Cumes Grupo de Río, os Cumes Iberoamericanos e o Cume das Américas. Foi coordinadora nacional de México da Alianza do Pacífico, encargada da organización do 47 Período de Sesións da Asemblea Xeral da Organización de Estados Americanos (OEA) celebrada en xuño de 2017 en Cancún, México e encargada da preparación do IV Cume México-CARICOM (Comunidade do Caribe) celebrada en Belize en 2017.
Traballou como directora Xeral para América Latina e o Caribe de xaneiro de 2015 a abril de 2016, onde lle correspondeu coordinar a política bilateral na rexión, en particular cos países de Centroamérica e o Caribe.
No ámbito bilateral, de febreiro de 2006 a setembro de 2010 foi embaixadora de México en Panamá, cuxo goberno outorgoulle en 2010, a Condecoración da Orde Vasco Núñez de Balboa, en grao de Gran Cruz e de novembro de 2017 até agosto de 2018 foi embaixadora de México en Ecuador.
Ao situarse como promotora activa da inclusión da perspectiva de xénero na axenda 2030, foi facilitadora das negociacións da reunión rexional para a preparación da sesión da Comisión sobre o adianto da Muller celebrada en México en febreiro de 2014, na que se propuxo a inclusión na axenda 2030 dun capítulo específico para a igualdade de xénero e a incorporación do tema de maneira transversal.
Representou a México na vicepresidencia da III Conferencia Internacional sobre os Pequenos Estados Insulares en Desenvolvemento (PEID), celebrada en Samoa en setembro de 2014, facilitou as negociacións sobre a participación das organizacións non gobernamentais e moderou un dos tres diálogos da conferencia. A Cuarta Conferencia Mundial Sobre a Muller, celebrada en Beixing (China) en 1995, supuxo un punto de inflexión para ela, en gran medida porque alí discutíronse temas transcendentais sobre igualdade de xénero, do cal conclúe que “a muller tivo máis obstáculos para exercer o liderado”.
Dentro do ámbito académico impartiu as materias de Historia da Diplomacia Mexicana, Organismos Internacionais, Sociedade e Política do México actual, entre outras, na entón ENEP Acatlán. Tamén foi articulista para os xornais mexicanos “El Día” e “El Sol de Mediodía”.
Impartiu conferencias en institucións académicas e ante grupos gremiais sobre a participación de México nas Nacións Unidas e en especial sobre a igualdade de xénero e o apoderamento da muller.
Clasicismo romántico
O Clasicismo Romántico, é un movemento arquitectónico, que pode incluírse dentro do Neoclasicismo, que data de finais do século XVIII e metade do século XIX.
É unha arquitectura burguesa, a burguesía por primeira vez ten real importancia, pois a partir da Revolución Francesa, os burgueses conseguirán poder político con Parlamento e a Cámara dos Comúns.
A muller comeza a ter importancia, e tamén é salientable o dereito ao voto, inda que soamente os ricos son os que o poden exercer.
Os burgueses son os que encargan esta arquitectura.
O clasicismo romántico diferenciase do Neoclasicismo no seu carácter doméstico. Son edificios máis pequenos, onde o máis importante é o confort, o benestar, que é xusto o que valora a burguesía.
Os arquitectos románticos sométense máis á cidade que os "neoclásicos normais", os románticos teñen máis en conta a cidade.
Construción exocéntrica
A construción exocéntrica, segundo Quirk, Greenbaum, Leech e Svartvick (1985), é aquela construción sintáctica que non conta en si mesma con ningún elemento que poida ser substitutivo de toda ela. Por exemplo: un sintagma preposicional ou unha oración, en contraposición coa construción endocéntrica: ...con todo o que dixen é un sintagma preposicional que non pode ser substituído por ningún dos elementos que o conforma-
Xabier Paz
Traxectoria
Reside en Vigo, Doutor en Ciencias Biolóxicas, campo no que traballa desde 1985, e no que exerceu de investigador (biólogo pesqueiro) no Centro Oceanográfico. Foi colaborador do Suplemento das Artes e das Letras do Faro de Vigo e máis recentemente das revistas Sobremesa e Viajes de National Geographic, así como da revista galega de pensamento crítico Inzar Razóns.
Vigo (xornal)
Vigo foi un xornal editado en Vigo en 1911.
Características
Logo da suspensión gobernativa de Noticiero de Vigo en setembro de 1911, apareceu para substituílo Vigo o 3 de outubro. Estaba dirixido por Eusebio Zuloaga de la Prida, que fora redactor xefe de Noticiero de Vigo.
John Needham
John Turberville Needham, nado o 10 de setembro de 1713 e finado o 30 de decembro de 1781, foi un biólogo inglés defensor da xeración espontánea.
En 1745 John Needham realizou un experimento: ferveu caldo de carne para destruír os organismos preexistentes e colocouno nun recipiente que non estaba o debidamente selado, xa que segundo a súa teoría, necesitábase aire para que se produciran microorganimos. Ao cabo dun tempo observou colonias de microorganismos sobre a superficie e concluíu que se xeraban espontaneamente a partir da materia non viva.
En 1769, Lazzaro Spallanzani repetiu o experimento pero tapando os recipientes de maneira hermética, comprobando que deste xeito non aparecían colonias de microorganismos, o que contradicía a teoría da xeración espontánea.
Pero Needham argumentou que o aire era esencial para a vida, incluída a xeración espontánea de microorganismos, e que este aire fora excluído nos experimentos de Spallanzani; en concreto, chegou a afirmar que Spallanzani destruía o que el chamaba a "forza vexetativa". Porén, Spallanzani volveu abrir os recipientes onde supostamente destruíra esa forza vexetativa e observou que entón si aparecían os microorganismos.
Needham en 1748 publicou Observacións acerca da xeración, composición e descomposición das substancias animais e vexetais, traballo co que pretendía demostrar a teoría da xeración espontánea da vida a partir da materia inorgánica.
En 1768 foi elixido membro da Royal Society of London.
Sergio Rodríguez García
Sergio Rodríguez García, alcumado Rodri, nado en Mataró (Barcelona) o 17 de agosto de 1984, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o K.A.S. Eupen.
Traxectoria
No mercado invernal da tempada 2008–09 chegou ao UD Salamanca, proviniente do CS Marítimo portugués. Debutou nun partido contra o Hércules CF e continuou como titular tras a lesión de Pelegrín. Logrou o seu primeiro tanto coa camisola charra contra o Sevilla Atlético, metendo o quinto gol da tarde nunha contundente goleada (6–0). No seguinte partido como local contra o Girona FC marcou o primeiro tanto da tarde, rematando o partido en empate (2–2).
No verán de 2009 desvinculouse do Deportivo da Coruña e o 31 de xullo fichou polo Hércules CF, cun contrato dunha tempada con opción a outra se xogaba 25 partidos. Na súa primeira campaña conseguiu o ascenso a Primeira División quedando na segunda posición da táboa. Ao xogar máis de 25 encontros renovou automaticamente.
En marzo de 2011 foi traspasado ao FC Spartak Moscova por 400.000 euros, cun contrato dunha tempada.
Paul Giamatti
Paul Edward Valentine Giamatti, nado en New Haven, Connecticut o 6 de xuño de 1967, é un actor e comediante estadounidense.
Traxectoria
Comezou a súa carreira como actor secundario durante os anos 1990 como Private Parts, The Truman Show, Saving Private Ryan ou Man on the Moon, antes de conseguir papeis como protagonista durante os anos 2000 en películas como American Splendor, Cinderella Man, John Adams e Cold Souls.
Durante a súa carreira foi nomeado a un Óscar e gañou dous Globo de Ouro.
Sangorzo, Bandoxa, Oza-Cesuras
Sangorzo é un lugar da parroquia de Bandoxa no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 32 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 17 homes e 15 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 31 habitantes.
Lugares de Ribeira
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Ribeira.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Ribeira
Aeroporto de Aberdeen
O aeroporto internacional de Aberdeen (IATA: ABZ, ICAO: EGPD) é un aeroporto internacional situado en Dyce, un suburbio da cidade escocesa de Aberdeen, a uns 9,3 km ao noroeste do seu centro. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 2 955 338 pasaxeiros, un 15% menos que no ano anterior. O seu propietario é AGS Airports, que tamén ten os aeroportos de Glasgow e Southampton.
Aldeas Infantís SOS
Aldeas Infantís SOS é unha organización non gobernamental (ONG) internacional destinada á infancia, creada en 1949 por Hermann Gmeiner. O seu fin principal é integrar, familiar e socialmente, aos nenos en desamparo que lles sexan confiados, de forma eficaz e positiva, impulsando a súa autonomía e emancipación en igualdade de dereitos e obrigacións que o resto de mozos, conseguindo que sexan e sentan cidadáns válidos para a sociedade.
Aeroporto de Aberdeen
O aeroporto de Aberdeen é unha base para BMI Regional, Eastern Airways, Flybe e Loganair. Tamén serve como principal heliporto para a industria petrolífera escocesa no mar do Norte. Os aparellos máis modernos poden acadar as plataformas máis afastadas da zona das Shetland. Porén, os helicópteros normalmente usan Wick, Kirkwall, Scatsta e Sumburgh como paradas para reabastecer combustible.
Aldeas Infantís SOS
Na actualidade está presente en 135 países. En España edita un boletín dende 1987, Aldeas, que en 2019 ten unha difusión de 245 000 exemplares.
Montse Pena
Montserrat Pena Presas, nada en Sada o 27 de abril de 1981, é unha crítica literaria galega.
Aeroporto de Aberdeen
Ten unha terminal principal, que serve voos de vacacións regulares e chárter. Ademais, hai catro terminais dedicadas a operacións de helicópteros no mar do Norte, usadas por Bristow Helicopters, CHC-Scotia, NHV Helicopters e Bond Offshore Helicopters. Tamén hai unha pequena terminal pegada á principal, Broomfield House, usada principalmente por voos chárter de compañías petrolíferas ata Scatsta in Shetland, operados por Eastern Airways.
Aldeas Infantís SOS
En Galicia ten unha instalación (aldea infantil) en San Martiño de Ventosela, Redondela.
Montse Pena
Traxectoria
No eido da crítica literaria, colabora en diferentes suplementos culturais (Faro da Cultura, ProTexta, Sermos Galiza ) e revistas especializadas (Grial, Anuario de Estudos Literarios Galegos, Madrygal. Revista de Estudios Gallegos, entre outras), tendo publicado artigos sobre Carlos Casares, Agustín Fernández Paz ou Xohana Torres.
É coautora de materiais didácticos moi variados, entre eles os libros de Lingua e Literatura Galega para a ESO de Editorial Galaxia. Colaboradora do Diario Cultural da Radio Galega. En 2023 nomeárona membro correspondente da Real Academia Galega.
Pardal mouro
thumb| Passer hispaniolensis
O pardal mouro ou pardal español (Passer hispaniolensis) é unha especie de ave paseriforme da familia dos paséridos (Passeridae).
A especie é autóctona da península Ibérica, e tamén se pode encontrar no Magreb, Sicilia, Sardeña, Grecia e boa parte de Asia.
O seu aspecto é moi similar ao do pardal común, especie coa que está moi relacionado.
Características
Mide de 15 a 16 cm de longo e pesa de 22 a 36 g. É lixeiramente maior e máis pesado que o pardal común, e o seu bico tamén é máis longo e robusto. Pero as femias e os individuos novos das dúas especies son practicamente indistinguíbeis; unicamente os machos adultos se poden distinguir a pesar de seren moi semellantes. O machos teñen o píleo marrón (non gris), as meixelas brancas (non gris pálido), o dorso máis negro e as partes inferiores con manchas negras máis extensas.
Distribución xeográfica
O pardal mouro ten unha ampla e moi complicada distribución pola rexión mediterránea (África setentrional, gran parte da península Ibérica —centro, sur e leste—, Sardeña, Sicilia, Malta e os Balcáns, as illas de Cabo Verde, Canarias e Madeira e a través de Asia sudoccidental e central, desde Turquía até o occidente da China.
Falta, porén, dalgunhas zonas da rexión mediterránea, en particular Italia e Córsega, onde o substitúe o pardal italiano (Paser italiae), que é unha especie intermedia (pode ser un híbrido) entre o pardal común e o mouro. Tamén hibridan frecuentemente en África do norte (nordeste de Alxeria, Tunisia e noroeste de Libia), formando unha poboación mixta moi variábel que vai desde paxaros de aspecto idéntico ao pardal común, pasando por todos os aspectos intermedios.
Nos últimos 200 anos a especie ampliou considerabelmente a súa área de distribución, en parte por colonización natural, como nos Balcáns (Bulgaria, Romanía, Serbia e Moldavia, colonizades despois de 1950), e en parte por intervención humana accidental, como a chegada a Canarias (a comezos do século XIX) e a Cabo Verde (1832) a bordo de barcos. Madeira foi colonizada en maio de 1935 despois dun període de fortes ventos de levante que arrastraron algúns paxaros.
Na parte occidental da súa área de distribución son principalmente sedentarios, pero as poboacións orientais son máis migratorias; desde os Balcáns e Turquía migran cara ao nordeste de África e á península Arábiga. [[Ficheiro:SpanishSparrowMap.svg|thumb|center|600px| Distribución dos pardais mouro e italiano.
As outras cores representan zonas de hibridación.]]
Costumes
Nalgunhas zonas é un paxaro urbano, en particular onde falta o pardal común, como nas illas Canarias, Madeira e Malta, pero máis frecuentemente viven en árbores próximas a ríos ou outras zonas húmidas; en terras de cultivo, viven preto dos edificios.
As femias poñen de tres a oito ovos, que incuban ambos os membros da parella durante 12 días. Os pitos abandonan o niño aos 14 días.
Como outros pardais, aliméntanse basicamente de sementes.
Os pardais mouros son moi gregarios, e adoito fan os niños moi proximos entre eles, ou mesmo comparten grandes niños múltiples, aínda que cada parella ten a súa cavidade e a súa entrada. Algunhas colonias de cría encóntranse na base de grandes niños de aves como a cegoña branca. As colonias poden contar desde unhas poucas parellas até a máis de mil.
Subespecies
Passer hipaniolensis ten dúas subespecies:
Etatus
A poboación europea do pardal mouro comprende entre 2 800 000 e 6 200 000 parellas ou de 8 400 000 a 18 600 000 individuos. Á parte da poboación europea, a poboación global estímase entre os 17 e os 74 millóns de individuos. A poboación está decrecendo nalgunhas partes de Europe, pero noutras estase a incrementar, e a especie non está seriamente ameazada, polo que se evalúa como preocupación menor na lista vermella da UICN.
Viacheslav Malafeev
Club
En 1997, Malafeev comezou a xogar no segundo equipo do FC Zenit San Petersburgo, da terceira división. Tivo a súa primeira oportunidad para xogar no primeiro equipo en 1999. Converteuse no gardameta titular do Zenit en 2001. Gañou a Copa da UEFA na tempada 2007-08 co Zenit tras gañarlle na final ó Rangers FC.
Selección
Malafeev debutou coa selección absoluta o 19 de novembro de 2003 contra Gales, nun partido de clasificación para a Eurocopa de Portugal de 2004, e participou en dous partidos na propia Eurocopa.
Foi incluído tamén no equipo da selección rusa para a disputa da Eurocopa de Polonia/Ucraína de 2012.
A Baiuca, Cutián, Oza-Cesuras
A Baiuca é un lugar da parroquia de Cutián no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 3 habitantes (2 home e 1 mulleres).
Toponimia
Unha baiuca é un local público onde se serve alcohol, como unha taberna ou tasca.
Conxunción (astronomía)
miniatura|300px|Conxunción da Lúa, Venus e Xúpiter. Dous astros están en conxunción cando observados dende un terceiro (xeralmente a Terra) se achan na mesma lonxitude celeste. Como a latitude celeste pode ser diferente, os astros aproxímanse moito no ceo, aínda que non coinciden, pasando un por enriba do outro.
A Lúa áchase en conxunción co Sol cando pasa entre este e a Terra, é dicir na Lúa nova. Se as latitudes non son moi diferentes, é dicir se a Lúa está preto dos nodos da súa órbita, ocorrerá unha eclipse de sol.
Os planetas exteriores á órbita da Terra (o resto) só poden acharse en conxunción superior, que se denomina simplemente conxunción, pois o planeta non pode pasar entre o Sol e a Terra. Non debe confundirse con oposición, que é cando a Terra pasa entre o Sol e o planeta exterior.
Leyton House Racing
Leyton House Racing foi un construtor de Fórmula Un que correu nas tempadas de e. Era, en esencia, a nova imaxe do equipo March que volveu á F1 na tempada. Leyton House, unha empresa inmobiliaria xaponesa, foi o patrocinador da marca do equipo desde ese ano, e pasou a comprar o equipo en. Os pilotos Ivan Capelli e Maurício Gugelmin, que pilotaran para o equipo March de a, continuaron co equipo baixo a súa nova forma.
Tempada de 1990
1990 resultou ser un desastre desde o principio. O chasis Leyton House CG901 non era fiable e durante as seis primeiras carreiras da tempada, o equipo non puido anotar un só punto e non lograron cualificarse en numerosas ocasións; tanto Gugelmin como Capelli non cualificaron para os grandes premios brasileiro e mexicano (Gugelmin tampouco puido cualificar para as carreiras de Mónaco e o Canadá). Con todo na carreira logo da catástrofe de México, o Gran Premio de Francia os dous coches non só cualificaron, senón que marcharon primeiro e segundo por un período ata que o motor de Gugelmin explotou. De feito Capelli liderou a maior parte do resto da carreira, antes de ser adiantado polo eventual gañador Alain Prost. Capelli terminou en segundo lugar, os seus únicos puntos e o único podio do equipo da tempada. Gugelmin anotou os seus únicos puntos da tempada (e o último da súa carreira na Fórmula 1) no Gran Premio de Bélxica de 1990, deixando a Capelli no odiado 7º lugar.
O equipo orixinalmente terminou 7º no Campionato de Construtores, pero máis tarde foi promovido ao 6º porque Larrousse (irregularmente) utilizou chasis Lola.