cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Planetesimal
Formación e evolución dos planetesimáis
Na teoría comunmente aceptada sobre a formación dos planetas, a denominada hipótese nebular, sostén que os planetas se forman pola agregación de gas e po que condensan e vanse unindo para formar corpos cada vez máis grandes, denominados planetesimáis. Cando estes alcanzan unha medida central aproximada dun quilómetro, poderían atraerse uns a outros debido á súa propia gravidade, axudando a un crecemento maior ata a creación de protoplanetas cun centro sólido do tamaño aproximado entre Ceres e a Lúa. Os corpos máis pequenos que os planetesimáis non exercen unha atracción gravitaria suficiente sobre as partículas veciñas como para agregalas, pero aínda así prodúcense colisións debido ao movemento browniano das partículas ou a turbulencias no gas. Alternativamente, algúns planetesimáis tamén poderían haberse formado dentro dunha espesa capa de grans de area situada no plano medio dun disco protoplanetario, e que experimentase unha inestabilidade gravitacional colectiva. Moitos dos planetesimáis destruiríanse debido a colisións violentas, pero algúns dos máis grandes poderían sobrevivir a eses encontros e continuar crecendo ata converterse, primeiro en protoplanetas e posteriormente en planetas.
Está xeralmente aceptado que fai aproximadamente 3800 millóns de anos, tras un período coñecido como o Bombardeo intenso tardío (Late heavy bombardment), moitos dos planetesimáis dentro do Sistema Solar foran ou ben expulsados do mesmo, a distantes órbitas excéntricas tales como a Nube de Oort, ou ben chocaran con obxectos máis grandes debido á atracción dos grandes planetas gaseosos (particularmente Xúpiter e Neptuno). Uns poucos planetesimáis puideron ser capturados como lúas, tales como Fobos, Deimos (as lúas de Marte), ou moitas das lúas pequenas e de grande inclinación dos planetas xigantes gasosos, en especial Febe, a pequena lúa de Saturno. Na actualidade están a observarse diversas zonas que, segundo os indicios recolleitos, estarían en plena formación de planetesimáis.
Os planetesimáis que sobreviviron ata os nosos días son moi valiosos para a ciencia, xa que conteñen información acerca do nacemento do noso Sistema Solar. Aínda que o seu exterior estivera suxeito a unha intensa radiación solar (o que alteraría a súa composición), o seu interior contén un material prístino, esencialmente idéntico desde a propia formación do planetesimal. Isto converte a cada planetesimal nunha "cápsula do tempo", e a súa composición podería contarnos moito acerca das condicións da Nebulosa protosolar desde a que o noso sistema planetario se formou.
Definición de planetesimal
A palabra planetesimal vén do concepto matemático infinitesimal, e literalmente significa "planeta infinitamente pequeno"
Aínda que o nome se aplica sempre a pequenos corpos durante o "proceso" de formación dos planetas, algúns científicos usan a palabra tamén como termo xeral para se referir a moitos corpos menores do Sistema Solar (tales como asteroides e cometas) que sobreviviron ao proceso de formación. Un grupo de expertos en formación de planetas propuxo nunha conferencia en 2006 a seguinte definición de planetesimal: miniatura|180x180px|Imaxe de Fobos, posible planetesimal sobrevivente ao proceso de formación de planetas. Un planetesimal é un obxecto sólido que xorde durante o proceso de acumulación de planetas, cuxa forza interna está dominada pola súa propia gravidade, e cuxa dinámica orbital non é afectada significativamente polo arrastre do gas. Isto corresponde a obxectos que teñen un diámetro maior a aproximadamente 1 km na nebulosa solar. No actual Sistema Solar, estes corpos pequenos clasifícanse habitualmente pola súa dinámica e a súa composición, e poderían haber subsecuentemente evolucionado ata converterse en cometas, obxectos do cinto de Kuiper ou asteroides troianos, por exemplo. Noutras palabras eses obxectos que agora coñecemos por outros nomes non son máis que planetesimáis que sobreviviron ao proceso de formación planetaria; así, é posible referirse a eles por un ou outro nome.
Alcelaphus caama
Alcelaphus caama, coñecido vulgarmente como alcélafo caama, é unha especie de mamífero artiodáctilo ruminante da familia dos bóvidos, subfamilia dos alcelafinos e tribo dos alcelafininos, polo que é un parente próximo dos damaliscos, os ñus e o antílope de Hunter.
Planetesimal
Definición de planetesimal
En todo caso, hase de facer notar que a definición citada non está aprobada pola Unión Astronómica Internacional, e outros grupos de traballo poderían adoptar a mesma ou outras definicións.
Alcelaphus caama
Durante moito tempo este antílope africano foi considerado como unha subespecie de Alcelaphus buselaphus, Alcelaphus buselaphus caama.
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1803 polo naturalista francés Étienne Geoffroy Saint-Hilaire na súa obra Catalogue des mammifères du Muséum National d'Histoire Naturelle, p. 269. Muséum National d'Histoire Naturelle, París. 269.
A autoría e a data de publicación foron validadas pola Opinion 2005 da Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica.
Alcelaphus caama sería parafilético de incluírse na especie irmá Alcelaphus lichtensteinii. Porén, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (e outros autores) consideran o xénero Alcelaphus como monoespecífico, sendo Alcelaphis buselaphis caama unha das súas subespecies,
Caracteríasticas
As principais características físicas desta especie son: miniatura|240px|A plena luz do día, apréciase ben a súa coloración. Antílope grande, moi semellante ao alcélafo busélafo, co pedículo frontal moi desenvolvido. A altura na cruz é de 125 a 130 cm; o peso, de 169 a 189 kg. miniatura|esquerda|240px|Visto desde atrás, vese ben a mancha abrancazada das ancas. miniatura|240px|De perfil, vese a típica curvatuda dos cornos. Coloración xeral parda amarelada avermellada clara. Mostra unha mancha escura na metade da cara, interrompida entre os ollos por unha banda de cor leonada. O dorso do pescozo, o manto e as patas até a altura dos ombros e das cadeiras, de cor máis ou menos escura. Presenta unha gran mancha abrancazada na parte inferior das ancas, en forte contraste coa parte superior, máis escura, e coas cadeiras.
Os cornos, presentes en ambos os sexos, teñen unha lonxitude de entre 48 e 66 cm, están fortemente anelados na porción basal, e teñen forma de "V" na base cando se ve de fronte o animal; ao principio están curvados lixeiramente cara a adiante e cara a dentro; despois, agudamente cara atrás.
O dimorfismo sexual é escaso, non mostrando características físicas distíntas facilmente identificábeis, pero o tamaño do corpo é lixeiramente inferior nas femias e, sobre todo, o tamaño dos corno, porén, expresa máis dimorfismo entre machos e femias: como os machos loitan entre eles no época da reprodución, propiciando a selección sexual, teñen o cranio máis pesado e os cornos lixeiramente máis grosos que as femias.
Hábitat e distribución
miniatura|240px|Distribución actual das subspecies de [[Alcelaphus En cor parda, a de A. caama.]] O seu hábitat preferido son as rexións secas e áridas, de Namibia, o Kalahari, o sur de Botsuana e o noroeste de Suráfrica. Vive en sabanas e outras áreas herbosas, e tamén en zonas montañosas (até o cume dos Drakensberg.
Antigamente estaba distribuído por case toda a África austral, ocupando a maior parte da antiga provincia do Cabo, o oeste do Trasvaal, a antiga provincia do Estado Libre e a parte oeste de Natal (hoxe na provincia de KwaZulu-Natal), en Suráfrica, en Lesoto, Botsuana e África do Suroeste. Pero na actualidade encóntrase tan só nas rexións áridas da moderna Provincia do Noroeste do Cabo, Botsuana e Namibia.
Foi reintroducido nalgunhas reservas de caza e Parques Nacionais de Suráfrica (non no Parque Nacional Krugger, onde nunca habitou) e tamén no oeste de Zimbabue.
Costumes
O alcélafo caama é un animal gregario. Viven en rabaños de 10 a 30 cabezas, aínda que antigamente chegaban a formar, nalgunhas épocas do ano, enormes mandas que cubrían as chairas. Os machos vellos son ás veces solitarios.
Son animais moi veloces, máis ben silenciosos, pero ocasionalmente emiten unha especioe de esbirro ou bufido cando están alarmados.
Os alcélafos caama teñen uns excelentes sentidos do oído e do olfacto, aínda que o seu sentido da vista é pobre. Cando se alarman, foxen; poden alcanzar unha velocidade máxima de 55 km/h. A súa táctica de evasión é a de correr en zig-zag, o que fai máis difícil aos depredadores a súa captura.
Alimentación
Aliméntanse basicamente de herba, o que se evidencia polo seu longo fociño, que lle dá ventaxe na capacidade para apañar e mastigar as gramíneas máis eficientemente. Durante a tempada de chuvias na África meridional, as especies de herbas Andropogon son abundantes, e son a principal fonte da súa dieta. Como todos os herbívoros salvaxes, a súa dieta varía estacionalmente, xa que consomen herbas verdes de máis alta calidade nas tempadas húmidas e materiais de calidade inferior nas épocas secas. Raramente consomen ramiñas e follas. miniatura|200px|Femia coa súa cría. Beben regularmente cando hai auga dispoñíbel, pero poden pasar sen ela durante longos períodos de tempo. De feito, os alcélafos caama están considerados como os menos dependentes da auga que a maioría dos alcelafinos, e só teñen necesidade de beber auga cando os melóns e os tubérculos son inaccesíbeis.
Reprodución
A maioría das femias comezan a criar aos dous anos de idade, e poden preñar outra vez 9 ou 10 meses despois do parto.
Inimigos
Os carnívoros que depredan a esta especie son o león, as hienas pintas, o guepardo e o leopardo. Porén, non son a fonte primaria de alimento de calquera destas especies. Para os leóns surafricanos os alcélafos caama só representan ao redor do 7% da súa dieta; a das hienas constitúe o 3,5%; a dos guepardos, o 1,75% e a dos leopardos o 6,25%. Os leóns tipicamente cazan machos adultos, mentres que as hienas pintas e os leopardos tenden a cazar becerros.
Poboación e status
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza clasifica o estado da especie como LC (pouco preocupante). Pero hai que ter en conta que esta entidade considera só unha única especie dentro do xénero Alcelaphus: Alcelaphus buselaphus.
Illas Pitcairn
As Illas Pitcairn (Pitkern] ]: Pitkern Ailen), oficialmente as Illas Pitcairn, Henderson, Ducie e Oeno,   son un grupo de catro illas volcánicas no sur do [[Océano Pacífico que forman o único Territorio Británico de Ultramar que queda no Océano Pacífico. As catro illas Pitcairn, Henderson, Ducie e Oeno, están espalladas por varios centos de quilómetros de océano e teñen unha superficie terrestre combinada duns 47 km². A illa Henderson ocupa o 86% da superficie terrestre, e é a única illa habitada. As illas máis próximas ás illas Pitcairn son Mangareva (da Polinesia Francesa) ao oeste e Illa de Pascua ao leste.
Pitcairn é a xurisdición nacional menos poboada do mundo. Os insulares de Pitcairn son ​​un grupo étnico birracial que descende na súa maioría de nove amotinados da Bounty e un puñado de tahitianas consortes, como aínda se desprende dos apelidos de moitos dos insulares. O motín da Bounty e as súas consecuencias foron obxecto de moitos libros e películas. En xaneiro de 2020, o territorio tiña só 47 habitantes permanentes. (de nove familias).
Historia
As illas Pitcairn tiveron antigamente unha poboación de orixe polinesia que se cre chegou ao arquipélago ao redor do ano 800. Estes poboadores viviron na Illa Pitcairn e na illa de Henderson, xa que o resto do arquipélago non era habitable. As illas tiñan un comercio constante entre elas e coa illa Mangareva, máis afastada, o cal daba aos habitantes dun e outro lado os recursos dos que carecían naturalmente.
Ao redor de 1500 o comercio entre as tres illas desapareceu, probablemente por un desastre ambiental en Mangareva que levaría á extinción de varias especies e a incapacidade de seguir comerciando. Isto provocou o illamento de Pitcairn e Henderson, cuxas poboacións agora carecían de recursos fundamentais para a súa supervivencia e desapareceron. Crese que as illas de Henderson, Ducie e Pitcairn foron redescubertas polo navegante portugués Pedro Fernández de Quirós o 26 de xaneiro de 1606, aínda que non existe total seguridade respecto diso. Do que si podemos estar seguros é de que Pitcairn foi redescuberta en 1767, Ducie en 1791, Henderson en 1819 e Oeno en 1824.
Pitcairn converteuse en colonia británica en 1838, e en 1850 a illa quedou completamente deshabitada cando a poboación se volveu demasiado grande para sosterse e se mudou á Illa Norfolk. 18 meses despois, 17 habitantes regresaron a Pitcairn para repoboala. Desde ese momento a poboación alcanzou un pico de 223, pero dado que a maioría da xente emigra a Nova Zelandia, normalmente habitan a illa uns 50 habitantes.
En 1838 as illas foron o primeiro territorio do mundo onde se aprobou o sufraxio feminino, coas mesmas características que o sufraxio masculino.
Goberno e política
Nominalmente, o gobernador das illas Pitcairn é o Alto Comisionado británico en Nova Zelandia, actualmente Richard Fell. Debido a que o Alto Comisionado non reside na illa, a xestión diaria correspondía anteriormente ao maxistrado presidente do Concello da Illa (Island Council). Cada tres anos celebrábanse eleccións para este posto. Con todo, logo dunha reforma constitucional en 1998, estas funcións pasaron ao alcalde de Pitcairn a partir de 1999. Os outros cargos electos da illa son o Maxistrado da Illa (Island Magistrate) e o Presidente do Comité Interno (Chairman of the Internal Committee). Desde o 15 de decembro de 2004, o alcalde de Pitcairn é Jay Warren, que substituíu a Steve Christian, ao ser este condenado por violación infantil xunto con outros homes. Un terzo da poboación (de preto de 50 persoas) foi xulgada por abusos sexuais en 2004.
Xeografía
As illas Pitcairn constitúen unha extensión xeolóxica do arquipélago Tuamotu da Polinesia Francesa, e consisten en cinco illas: a Pitcairn (illas Pitcairn), Sandy, Oeno, Henderson e Ducie:
As illas Pitcairn son un grupo de illas cuxa área de exclusión marítima se estende por 56.000 km². Pitcairn é unha illa volcánica, Ducie e Oeno son atois de coral, a illa Sandy é só unha barra de area que forma parte do mesmo atol de Oeno, e a illa Henderson é unha illa de coral formada tras levantamentos tectónicos.
O punto máis elevado da illa é o Pawala Valley Ridge, con 347 m de altitude.
Aínda hoxe a illa está extremadamente apartada e illada. A maior relación mantena con Nova Zelandia, onde a maior parte da poboación está emigrada.
A illa Pitcairn non ten fonte de auga permanente; porén, a illa ten tres mananciais semipermanentes estacionais
Demografía
En 1997 a illa tiña unha poboación activa de 12 homes e dun número non determinado de mulleres. É o país menos poboado do mundo (aínda que non é soberano): 46 habitantes, de 9 familias.
A maior parte da poboación descende dos amotinados do barco Bounty, como se pode deducir dos apelidos. Todos os habitantes son membros da Igrexa Adventista do Sétimo Día.
Lugares de Soutomaior
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Soutomaior.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Soutomaior
Aeroporto de Linköping
O aeroporto de Linköping (IATA: LPI, ICAO: ESSL) é un aeroporto sueco situado na cidade de Linköping. As súas intalacións están compartidas entre a aviación civil e Saab. O 1 de abril de 2013 o concello de Linköping asumiu a dirección do aeroporto que é operada pola empresa Linköping City Airport AB, de propiedade municipal. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 157 780 pasaxeiros.
Baralla (homónimos)
Como topónimo, Baralla pode referirse a:
Pedraza de Campos
Pedraza de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 70 habitantes (INE 2012).
O Reboredo, Santa María de Arzúa, Arzúa
O Reboredo é un lugar da parroquia de Santa María de Arzúa no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Forte de San Lourenzo
dereita|miniatura|200px|Entrada ao recinto. dereita|miniatura|200px|Exterior do recinto. dereita|miniatura|200px|Escudo na entrada. dereita|miniatura|200px|Escudo na entrada.
Historia
A historia desta construción está ligada á da veciña Fortificación de Goián, construída xunto a outras ao longo do Baixo Miño para a defensa da fronteira sur de Galiza con Portugal. En 1663 a fortificación de Goián foi atacada e tomada polo exército portugués. No Tratado de Lisboa asinado en 1668 entre España e Portugal, ambas as dúas partes acordaron devolver as prazas fortes tomadas. A Coroa Española decidiu entón construír un novo forte de menores dimensións, o Forte de San Lourenzo, pois o tamaño da Fortaleza de Goián era excesivo para servir de base para unha gornición de soldados.
A construción do forte comezou en 1671, en cumprimento da Cédula Real da Raíña Mariana de Austria, no lugar no que antes se levantaba o Fortín da Barca. As obras, cun custo de 143.704 reais, remataron en 1673, xa durante o reinado de Carlos II.
A mellora nas relacións entre España e Portugal provocou que fose pouco utilizado, e co tempo foi obxecto dun abandono progresivo até o abandono definitivo no século XIX. En 1847 Pascual Madoz descrivíao do seguinte xeito:
Despois do seu abandono foi froito de graves espolios que afectaron ó conxunto. A finais do século XX foi obxecto dun plan de recuperación e posta en valor.
Arquitectura
O forte presenta planta cadrada con baluartes defensivos nos extremos que completan a forma estrelada do conxunto. Segundo Blanco Rotea e García Rodríguez "presentaba unha das plantas máis interesantes do conxunto galego de fortificacións do sistema defensivo do Baixo Miño, pola súa perfección e simetría de similares características ao Forte da Ínsua, no lado português". Cada baluarte tiña 3 garitas en cada un dos esquinais, que se poden apreciar nalgúns planos do século XVII.
Un foxo defensivo rodea o conxunto, salvado por unha ponte que permite o aceso á porta principal, antigamente pechada cunha porta levadiza. Neste portón consérvase unha inscrición da fundación co seguinte texto:
Aos lados da porta sitúanse os escudos do sobrenome Girón á esquerda e Castillo á dereita.
No interior divídese en varias construcións: A Casa do Gobernador, a capela, cuarteis para 3 compañías, o almacén das armas, a corte, diversos almazéns e un pozo.
Na actualidade, os elementos defensivos do conxunto mantéñense en bo estado de conservación.
1769
Outros
Historia ano a ano
Destroyer
Destroyer é unha banda canadense de indie rock procedente de Vancouver. Formouse a mediados dos anos 90 e está liderada polo cantautor Dan Bejar. As súas cancións caracterízanse polas letras poéticas e abstractas e polas súas voces idiosincráticas. A discografía do grupo baséase nunha variedade de xéneros musicais, que Bejar autoproclamou "inteeses variados", dando como resultado álbums que soan marcadamente distintos entre eles.
Batu
thumb|right|222px Batu Khan nado en 1205 e finado en 1255 foi un carismático líder mongol, fillo do primoxénito de Xenxis Kan, Jochi, e fundador da Horda de Ouro, o subkhanato máis occidental do Imperio Mongol.
Inicios
Tras o pasamento de Xenxis Kan, o seu irmán máis vello Orda, fundador da Horda Branca gobernou entre o río Volga e o lago Balkash, entrementres o propio Batu ficaba co control nas terras ao oeste do Volga e quedaba como líder da dinastía de Jochi. O apoio de Batu á campaña do novo Gran Khan Ögödei contra a dinastía Ching, na China, fixo que este entregara terras á súa familia nestes lugares de Asia. Batu dirixiu tamén a conquista de Crimea.
Invasión de Europa
Ögödei púxoo á fronte de 130.000 homes para a invasión de Europa e chegar ao Atlántico. Baixo as súas ordes colocaba ao famoso xeneral de Xenxis Kan, Subotai. En 1236 someteu aos búlgaros do Volga, dos Kipchaks e os alanos. Seguidamente arrasou as cidades de Ryazán, Kolomma e Moscova. En só tres días caeu Vladimir, a capital do rei Yuri II, que foi completamente destruída. Tras a batalla do río Sit xa non quedou nada do exército de Yuri. As cidades rusas foron caendo unha por unha. Smolensko e Novgorod adiantáronse a someterse comprometéndose a pagar a Batu os correspondentes tributos.
Tras estas vitorias, o fillo de Ögödei, Güyük, puxo en cuestión o liderado de Batu tras ofendelo nun banquete. Ögödei amoestouno duramente chamándoo a Mongolia e obrigándoo a retornar con Batu disciplinadamente.
Relacións co Gran Khan Güyük
O seu gran carisma e virtual independencia non foi suficiente para ser elixido polo kurultai, que tardou en optar por Güyük como Gran Khan.
Batu estableceu a súa capital en Sarai e dende alí gobernaba sobre os príncipes rusos aos que esixía unha fidelidade persoal. Pretendeu tamén dirixir a política en Xeorxia a prol de David Narin, pero o Gran Khan Güyük interferiu e impuxo como soberano ao liberado do poder dos turcos David Ulu. Güyük quixo poñer de manifesto a súa superior autoridade; recibiu a Alexandre Nevski e púxoo á fronte do sur de Rusia e a André II confirmoulle o trono de Vladimir-Suzdal.
Por fin Güyük chamou a Batu a Mongolia. Advertido este pola viúva de Tolui, Sorghaghtani Beki, de que podía ser unha trampa, dirixiuse a Mongolia co seu poderoso e temido exército. Güyük saíu ao seu encontro facendo o propio. Cando o choque parecía inevitable, Güyük faleceu en circunstancias pouco claras.
Apoxeo
Batu convocou un kurultai nos seus extensos dominios e, co fin de desprazar a dinastía de Ögödei, propuxo a Mongke. As familias de Ögödei e de Chagatai alegaron que o kurultai non era válido por celebrarse lonxe das sacras terras de Mongolia. Daquela Batu mandou a Mongke co seu fillo Sartaq e o seu irmán Berke a Kodoe Aral onde foi recoñecido definitivamente como Gran Khan no ano 1251.
Estas e outras incidencias animaron á rebelión aos príncipes rusos dirixidos por André II. Batu reaccionou ordenando unha dura expedición punitiva mediante a que recuperou o control dos seus estados.
O seu prestixio como o gran sustentador do Gran Khan conferiulle un enorme grao de independencia aínda que non opuxo dificultades para a confección do gran censo que Mongke ordenou facer en todo o Imperio. Cando se iniciaban os preparativos dunha nova invasión de Europa faleceu deixando ao seu fillo Sartaq o goberno do subkhanato.
National League East
A National League East ou Liga Nacional Leste é unha das tres divisións da Liga Nacional da Major League Baseball (MLB). A división foi creada cando a Liga Nacional, xunto coa Liga Americana, aceptou dous novos equipos de expansión, dividíndose en dúas divisións: a Leste e a Oeste. Até a creación dunha terceira división en 1993, os Philadelphia Phillies e os Pittsburgh Pirates foron os equipos máis existosos da mesma. Con todo, o equipo con máis títulos desta división son os Atlanta Braves, os cales gañaron a maior parte dos seus títulos durante unha xeira de catorce aparicións consecutivas nos playoffs.
Campións
† – Debido á folga de xogadores, a temporada foi dividida en dous. Os Montreal Expos gañaron o segunda parte e derrotaron ao campión da primeira parte, Philadelphia Phillies (59–48), na postemporada. § – Debido ao paro de xogadores iniciado o 12 de agosto, esta temporada non houbo ningún campión oficial. Antes do comezo da folga, os Montreal Expos eran os líderes da división.
Trent Reznor
Michael Trent Reznor, nado o 17 de maio de 1965 en Mercer, Pensilvania, é un músico, compositor, multi-instrumentista e produtor estadounidense. É vocalista e principal compositor do proxecto de rock industrial Nine Inch Nails,  que fundou en 1988 e do que foi oficialmente o único membro ata 2016. A primeira edición de Reznor coma Nine Inch Nails, Pretty Hate Machine de 1989, foi un éxito comercial, e dende entón leva editados 11 álbums de estudio co grupo.
National League East
Equipos wild card
A "wild card" (equipos invitados a xogar os Playoffs sen seren campións de división) é outorgada ao mellor equipo da cada liga que non conseguiu ser campión dunha das tres divisións, permitíndolle disputar os playoffs. Desde a temporada 2012, cada liga posúe dous equipos wild-card. Os dous equipos xogan unha eliminatoria a partido único para determinar quen se enfrontará ao cabeza de serie das Series Divisionais da Liga Nacional.
Trent Reznor
Reznor comezou a súa carreira a mediados dos 80 como membro de bandas de synth-pop como Option 30, The Innocent, e Exotic Birds. Colaborou en álbums de artistas como Marilyn Manson, do que foi mentor, o rapeiro Saul Williams e Halsey. Xunto coa súa muller Mariqueen Maandig e os colaboradores habituais de Nine Inch Nails Atticus Ross e Rob Sheridan, formou o grupo de post-industrial How to Destroy Angels en 2009.
National League East
Equipos wild card
* – Derrotou aos Cincinnati Reds nunha eliminatoria a partido único pola Wild Card (5–0).
Trent Reznor
A partir de 2010 Reznor, xunto con Atticus Ross, comezou a traballar en música para películas e televisión. O dúo compuxo música para moitas das películas de David Fincher, como The Social Network (2010), The Girl with the Dragon Tattoo (2011), Gone Girl (2014), e Mank (2020). Gañaron o Óscar á mellor banda sonora e o Grammy á mellor banda sonora para medios visuais tanto por The Social Network (2010) como por Soul (2020). O dúo tamén compuxo música para os filmes Patriots Day (2016), Mid90s, Bird Box (os dous de 2018), Waves (2019), Bones and All, e Empire of Light (ámbolos dous de 2022). Tamén fixeron música para os documentais Before the Flood (2016) e The Vietnam War (2017), e a serie de televisión Watchmen (2019), gañando un premio Primetime Emmy Award por esta última.
National League East
Títulos por equipo
† Xa non pertence á división
Trent Reznor
Traxectoria
Reznor naceu en Mercer, Pennsylvania e despois de que os seus pais se divorciasen cando tiña seis anos viviu co seus avós maternos, mentres a súa irmá Tera quedou coa súa nai. Reznor é descendente directo de George Reznor, quen fundou a Reznor Company, unha empresa de calefacción e aire acondicionado, en 1884. A familia vendeu o negocio na década dos 60.
Comezou a tocar o piano aos cinco anos e amosou habilidades para a música a unha idade moi nova. Na Mercer Area Junior/Senior High School, Reznor aprendeu a tocar o saxofón e a tuba, e alí foi membro das bandas de jazz e de marcha. Reznor tamén fixo teatro nos seus anos de instituto. Foi votado "mellor en drama" polos seus compañeiros polos seus papeis de Xudas Iscariote en Jesus Christ Superstar e do profesor Harold Hill en The Music Man. Reznor graduouse no instituto en 1983 e matriculouse na Allegheny College, onde estudou enxeñería informática.
Primeiros proxectos
Mentres estaba no Allegheny College, Reznor uniuse á banda local Option 30 e tocou en tres concertos nunha semana con ela. Tras un ano de universidade, Reznor deixou os estudos e mudouse a Cleveland para facer carreira na música. A súa primeira banda en Cleveland foi The Urge, un grupo de versións. En 1985 uniuse a The Innocent como teclista; o grupo editou un álbum, Livin' in the Street, pero Reznor marchou despois de tres meses. En 1986 pasou a formar parte do conxunto local Exotic Birds e apareceu con eles como unha banda ficticia chamada The Problems na película de 1987 Light of Day. Nesa época Reznor tamén tocou os teclados no grupo Slam Bamboo, e uniuse brevemente á banda de new wave Lucky Pierre.
Reznor conseguiu un traballo no estudio Right Track de Cleveland como enxeñeiro asistente e conserxe. Reznor pediulle ao dono do estudio, Bart Koster, permiso para gravar demos dos seus propios temas de balde no tempo no que estudio non era usado e Koster accedeu.
Nine Inch Nails
Mentres montaba as primeiras gravacións de Nine Inch Nails, Reznor foi incapaz de atopar unha banda que puidese articular as cancións como el quería. O que fixo, inspirado por Prince, foi tocar el mesmo todos os instrumentos agás a batería. Este papel permaneceu na meirande parte das gravacións de Reznor no estudio, aínda que ocasionalmente contou con outros músicos e asistentes. Varios selos responderon favorablemente ao material demo e Reznor asinou con TVT Records. Nove pezas das Right Track demos foron editadas de xeito non oficial en 1988 baixo o nome de Purest Feeling e moitas desas cancións apareceron revisadas en Pretty Hate Machine, o primeiro lanzamento oficial de Reznor como "Nine Inch Nails".
A meirande parte do traballo de Reznor como músico ten sido como principal membro de Nine Inch Nails. Pretty Hate Machine foi publicado no ano 1989 e tivo un moderado éxito comercial, sendo certificado ouro en 1992. No medio de presións do selo discográfico para producir a continuación de Pretty Hate Machine, Reznor comezou segredamente a gravar baixo varios pseudónimos para evitar a interferencia da discográfica, dando como resultado un EP chamado Broken (1992). Nine Inch Nails foi incluída na xira do Lollapalooza no verán de 1991, e gañou un Grammy en 1993 á "Mellor interpretación heavy metal" polo tema "Wish".
O segundo álbum de Nine Inch Nails, The Downward Spiral, entrou na lista Billboard 200 en 1994 no número 2, e segue sendo a edición máis vendida da banda nos Estados Unidos. Para gravar o disco, Reznor alugou e mudouse á mansión 10050 Cielo Drive, onde en 1969 Charles Manson asasinou a Sharon Tate e os seus convidados. Reznor construíu un estudio na casa, que bautizou como Le Pig pola palabra que escribiron os asasinos na porta principal co sangue de Tate. Reznor dixo a Entertainment Weekly que, a pesar da notoriedade da casa, elixiu gravar alí debido a que "mirara un feixe de sitios e ese foi o único que me gustou moito".
Nine Inch Nails xirou estensamente durante os seguintes anos, chegando a actuar en Woodstock '94, aínda que Reznor admitiu ao público que non lle gustaba togar en grandes lugares. Sobre ese tempo, o seu perfeccionismo no estudio, as loitas coa adicción, e episodios de bloqueo creativo prolongaron a produción da continuación de The Downward Spiral. En 1999 editouse o álbum dobre The Fragile. Este foi parcialmente exitoso, pero fixo perder cartos ao selo de Reznor, polo que este financiou a North American Fragility Tour do seu propio peto. Pasarían outros seis anos antes do novo disco de Nine Inch Nails, With Teeth. Durante ese período Reznor estivo en rehabilitación e foi capaz de manexar a súa adicción ás drogas.
Despois de With Teeth Reznor publicou o álbum Year Zero, que fala sobre como as actuais políticas do goberno estadounidense afectarán ao mundo no ano 2020. Tras a súa edición en 2007 Reznor rompeu cos grandes selos discográficos, e lanzou dous álbums, The Slip e Ghosts I-IV, de forma independente a través da súa propia etiqueta, The Null Corporation. En 2009 Nine Inch Nails entrou en hiato despois da Wave Goodbye Tour. En 2013 a banda regresaría aos grandes selos asinando con Columbia Records. No mes de setembro dese ano publicaríase Hesitation Marks, e un mes antes deu comezo a xira Tension 2013.
Colaboracións con outros artistas
Reznor cantou no tema de 1991 de Pigface "Suck", aparecido no seu álbum de estrea Gub, que tamén contaba coa produción de Steve Albini. Reznor fixo coros en "Past The Mission", no álbum de 1994 de Tori Amos Under the Pink. Produciu o primeiro álbum de Marilyn Manson, Portrait of an American Family (1994), e varios temas dos discos Smells Like Children (1995) e Antichrist Superstar (1996). "Entrei directamente a facer un disco de Manson", lembrou Reznor deste último, "que foi unha forma de estar mentalmente en xira. Cada noite era un escenario ridículo. Cando iso acabou, estaba realmente nun momento emocional baixo, desilusionado".
Posteriormente a relación entre Reznor e Manson deteriorouse. "Tiven que facer unha elección", dixo Manson, "entre ser amigos e ter unha carreira mediocre, ou romper cousas e continuar para ter éxito. A cousa púxose demasiado competitiva. E el non pode esperar de min non querer ser máis exitoso que el".
No video do tema de David Bowie "I'm Afraid of Americans" (1997), Reznor interpreta a un acosador que aparece onde Bowie vai. Nun artigo de 2016 da Rolling Stone tras a morte de Bowie, Reznor recordou como xirar con Bowie en 1995-96 inspirouno para manterse sobrio.
Reznor produciu as bandas sonoras do filme de 1994 de Oliver Stone Asasinos natos e do de 1997 de David Lynch Lost Highway. Foi acreditado nos temas "Driver Down" e "Videodrones; Questions" na desta última; outra canción, "The Perfect Drug", foi acreditada a Nine Inch Nails. Reznor produciu un remix da canción de The Notorious B.I.G. "Victory" en 1998, que contaba con Busta Rhymes.
Aram Khalili
Aram Khalili, nado en Bukan o 28 de xullo de 1989, é un futbolista iranio-noruegués que xoga como dianteiro do Bryne FK.
Provincia de Krabi
Distritos
A provincia está subdividida en 8 distritos (amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 53 comunas (tambons) e estas en 374 poboados (moobans).
esquerda|miniatura|250px|Distritos da provincia
Balanceo de carga
O balanceo de carga é a técnica de distribuír o peso do cómputo entre varios dispositivos. O obxectivo é optimizar o uso dos recursos, maximizar o desempeño, minimizar os tempos de resposta e evitar a sobrecarga. Un sistema de balanceo de carga non implica necesariamente unha tolerancia a erros. O elemento que falle perderá os seus procesos e deberán crearse de novo no resto de servidores que soporten o balanceo.
Todo o hardware ten o seu límite, e moitas veces o mesmo servizo ten que se repartir por varias máquinas, co fin de evitar unha saturación. Entre os elementos dunha rede máis susceptibles de ser balanceados atópanse servidores, servizos web, liñas de comunicacións, routers, switches e devasas.
Balanceo de carga entre servidores
Grupo de servidores físicos, no que cada nodo ten o seu propio enderezo IP. O servizo que se desexa balancear ten asignada un enderezo IP virtual. Un dos servidores do balanceo actúa como Master e encárgase de atender as peticións á IP virtual e seleccionar o servidor menos cargado para atender a petición. As formas de selección do servidor menos cargado inclúen carga de CPU, número de conexións que atende, selección alternativa etc.
Para garantir que o usuario verá os seus datos independentemente do servidor que lle atenda, existen mecanismos de afinidade que asignan o mesmo servidor ao mesmo usuario entre diferentes conexións.
Balanceo de carga entre devasas
Utilízanse para dar continuidade ao servizo de acceso a Internet da compañía. A táboa de conexións é compartida entre tódalas devasas que atenden exclusivamente ás conexións.
Balanceo de carga entre liñas de comunicacións
Esta técnica consiste en agrupar varias liñas de comunicacións, coma por exemplo ADSL, para conseguir unha única liña de maior capacidade. Tódalas liñas poden utilizarse ao mesmo tempo (Shortest Path Bridging), a carga é compartida e as conexións dende o exterior son balanceadas polo dispositivo de balanceo de carga. O balanceo tamén pode consistir nun reencamiñamento do tráfico por camiños alternativos co fin de desconxestionar o acceso aos servidores.
Balanceo de almacenamento
O balanceo de soporte de almacenamento permite distribuír o acceso a sistemas de arquivos por varios discos, conseguindo así melloras nos tempos de acceso. As soluciones poden ser adicadas ou existir en cada un dos servidores do cluster de servidores. Típicas solucións poden ser varios dispositivos locais configurados RAID e/ou dispositivos accesibles dentro da rede SAN. Tamén pódese ofrecer como un servizo na nube, que non precisa de hardware adicional, posto que o servizo préstase de xeito remoto. Todas as peticións de acceso son encamiñados a través de Internet a datacenter. O provedor do servizo adoita a cobrar por este en concepto de peticións simultáneas e por cantidade de datos transferidos.
Arakawa
Arakawa (荒川区, あらかわく, Arakawa-ku) é un barrio especial da prefectura de Toquio, no Xapón. Está situada no sur da rexión de Kanto e ao leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 10,2 km² e a poboación de 202.277 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 19.830 hab./km².
O barrio de Arakawa limita cos barrios de Kita, de Bunkyō, de Taitō, de Sumida e de Adachi.
Autocontrol
Todo sistema de autocontrol debe ser especificamente deseñado para a empresa que o deba aplicar, tendo en conta a natureza do produto elaborado ou da actividade desenvolvida, as fases do proceso de elaboración e os tratamentos ós que será sometido o alimento posteriormente. Debe deseñarse con flexibilidade para que sexa realista e eficaz, tendo presente o tamaño do establecemento. Debe describir, dunha forma sistemática e programada, a actividade e os produtos que se elaboran, e debe estar documentado, para coñecemento dos responsables e empregados da empresa e para responder ós controis oficiais que poidan realiza-las autoridades sanitarias.
Responsabilidade das empresas
Para que as empresas poidan asumir esa responsabilidade e demostrar á Administración que poñen as medidas necesarias para conseguir garanti-la seguridade alimentaria dos produtos postos no mercado, deberán desenvolver sistemas de autocontrol. Estes sistemas der autocontrol aplicaranse a todo o proceso produtivo de cada empresa, na actividade que desenvolva cada empresa dentro da cadea alimentaria.
Cada empresa deberá identificar calquera aspecto da súa actividade que sexa determinante para garanti-la hixiene dos alimentos e velará por que se definan, se poñan en práctica, se cumpran e se actualicen sistemas eficaces de autocontrol adecuados, de acordo cos principios nos que se basea o sistema de análise de perigos e puntos de control crítico (APPCC).
miniatura|Termómetro para controla-la temperatura dos alimentos e dos equipos de frío.
Mediante este sistema a empresa debe poder controlar eficazmente a seguridade dos seus produtos e deberá poder demostrar ás autoridades sanitarias que realiza ese control dunha forma eficaz.
Contido dos sistemas de autocontrol
Os programas de autocontrol constarán dos seguintes documentos:
esquerda|150px
Enlace fosfodiéster
miniatura|200px|Dous enlaces fosfodiéster (PO43-) entre tres nucleótidos (T-A-A).
miniatura|250px|Enlace fosfodiéster (frechas) nun [[fosfolípido.]]
Un enlace fosfodiéster é un tipo de enlace covalente que se establece entre un grupo fosfato (H3PO4) e dous grupos hidroxilo (-OH) de dúas moléculas distintas, de modo que se orixinan dous enlaces éster, e as dúas moléculas quedan unidas por medio do fosfato. É un enlace típico dos ácidos nucleicos. Os enlaces fosfodiéster son esenciais para a vida, porque son os responsables da formación do esqueleto pentosa-fosfato das cadeas do ADN e ARN. Estes enlaces tamén están presentes nos fosfolípidos, moléculas que son os principais constituíntes das bicapas lipídicas de todas as membranas celulares.
Tanto no ADN coma no ARN, o enlace fosfodiéster é o vínculo entre cada dous nucleótidos. Neles reacciona o -OH do carbono 3' do azucre (ribosa ou desoxirribosa) cun fosfato á súa vez unido por enlace éster ao carbono 5' do azucre doutro nucleótido. Os grupos fosfato do enlace fosfodiéster teñen unha forte carga negativa na célula. Isto débese a que os grupos fosfato teñen unha pKa próxima a 0, polo que a súa carga é negativa a pH 7. A repulsión entre estas cargas negativas obriga aos fosfatos a posicionarse nos lados opostos das dúas cadeas do ADN, e esta carga está neutralizada polas proteínas histonas, ións metálicos e poliaminas.
Para que os enlaces fosfodiéster se formen e os nucleótidos se unan hai que ceder enerxía. Xeralmente se unen os nucleósidos trifosfato. O nucleósido trifosfato perde dous dos seus fosfatos en forma de pirofosfato e a enerxía liberada utilízase para establecer o enlace con outro nucleótido, proceso catalizado encimaticamente por encimas como a ADN polimerase, ARN polimerase ou ADN ligase.
A hidrólise dos enlaces fosfodiéster pode ser catalizada pola acción das fosfodiesterases, que xogan un papel importante na reparación das secuencias de ADN.
Pedrosa de la Vega
Pedrosa de la Vega é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 340 habitantes (INE 2012).
Honor de cabaleiros
Honor de cabaleiros (en De brief voor de Koning) é un filme dirixido por Pieter Verhoeff que foi estreado no 2008. Estreouse en galego na TVG o 3 de xaneiro de 2012.
Sinopse
Tiuri, un rapaz de 16 anos, arrisca o seu futuro como cabaleiro cando recibe un encargo doutro cabaleiro agonizante. Debe entregar unha carta ó Rei de Unauwen no máis absoluto dos segredos. A súa aventura levarao a atravesar montañas, fragas e vales, onde o perigo agóchase en cada recuncho. Baixo ningunha circunstancia esa carta pode caer en malas mans.
Fortaleza Esporte Clube
O Fortaleza Esporte Clube e un club polideportivo destacado de fútbol, brasileiro da cidade de Fortaleza en Ceará. Fundouse o 18 de outubro de 1918. O seu campo é o Estadio Alcides Santos.
Illas Feroe
As Illas Feroe (en feroés: Føroyar, en dinamarqués: Færøerne, literalmente illas das ovellas) é un arquipélago situado no Atlántico Norte entre Escocia e Islandia e que constitúe un territorio dependente do Reino de Dinamarca, xunto con Groenlandia, posuíndo dende 1948 un goberno autónomo para case tódolos asuntos exceptuando a defensa e as relacións exteriores. Ademais a bandeira das Illas Feroe (Merkið) así como a súa condición de nación foron recoñecidas polo Estado Dinamarqués o 29 de marzo de 2005.
Tradicionalmente ligadas con Islandia, Shetland, Órcadas e as Hébridas Exteriores, o país está politicamente asociado a Dinamarca dende 1380, cando Noruega entrou na Unión de Kalmar, o que foi supoñendo un control gradual das illas por parte dos dinamarqueses, mais esta asociación cesou en 1814. As illas son un membro asociado ao Consello Nórdico e, a diferenza de Dinamarca, non pertencen á Unión Europea.
Historia
As Illas Feroe foron descubertas no 625 por monxes irlandeses, que habitaron nun principio en Sumba, desta época só se sabe que se cultivaba avea e que a poboación estaría composta por un pequeno grupo de ermitáns. Despois de 800 colonizadas polos viquingos, dos que descenden en parte os actuais feroeses. Esta época viquinga orixinou a Saga Færeyinga, reconstruída a partir do achado de múltiples xacementos arqueolóxicos.
A colonización viquinga
miniatura|esquerda|Típico mascarón dun bote de remos feroés. A inmigración principal levárona a cabo os viquingos no século IX, que viaxaban dende Noruega cara ao oeste. De acordo á saga Færeyinga o primeiro colono foi Grímur Kamban e a súa chegada produciuse ao redor de 825. Outro colono coñecido deste tempo é Naddoddur, ao que se lle atribúe o descubrimento de Islandia en 850. Entre o ano 885 e 890 tivo lugar a segunda colonización, pois moitos noruegueses fuxiron da persecución de Harald I de Noruega, chegando tamén inmigrantes irlandeses e escoceses, principalmente viquingos, mais tamén mulleres e escravos celtas.
Crese que o antigo Løgting (Parlamento das Illas Feroe) xa estaba disposto en 900, aínda que só está documentada con seguridade a súa presenza dende 970, sendo nesa época unha república. A la foi dende esa época até o século XIX a exportación máis importante das illas, aínda que tamén destacaba o peixe desecado. Algunhas importacións eran por exemplo madeira de Noruega para a construción de barcos. Para o seu propio abastecemento os colonos servíanse da ampla variedade de aves autóctona e dos peixes, baleas e focas do mar.
Cristianización e goberno noruegués
miniatura|esquerda|Estatua do bispo Erlendur. Tras o bautizo do Rei Olaf I de Noruega en 994 por Etereldo II acudiron ás illas misioneiros noruegueses, convidados polo importante xefe feroés Sigmundur Brestisson para que convertesen aos feroeses dende o Althing (actual Løgting). A renuncia dos viquingos nativos baixo o mando de Tróndur í Gøtu levou en 1005 ao asasinato de Sigmundur Brestisson. A súa lápida en Skúvoy é un dos monumentos máis importantes do arquipélago. O seguinte Olaf, Olaf II de Noruega, levou a cabo a cristianización de Noruega, das Illas Feroe e de Islandia. Na actualidade celébrase o aniversario da súa morte, a Ólavsøka.
Desde 1035 o arquipélago pertenceu ao feudo de Leivur Øssurson de Noruega, que puxo fin á era viquinga. Os feroeses tiveron unha alta independencia debido á distancia da súa seño. Unha proba do comercio internacional desta época é o Tesouro de Sandur, que debeu enterrarse entre 1070 e 1080. En 1100 dispúxose o bispado católico de Kirkjubøur, sede da diocese das Illas Feroe. En 1110 os feroeses abriron a primeira escola de sacerdotes. En 1250 construíuse a Igrexa de San Olaf, que se conserva na actualidade. Neste tempo viviu Erlendur, o máis ilustre clérigo da era católica.
O Mapa Herefold de 1280 é o mapamundi máis antigo dos feroeses. Nel nomean ao arquipélago como farei. Segundo moitos lingüistas é un nome celta que significa illas afastadas. Con todo, o nome Feroe (Føroyar) provén de fær-øer, onde fár significa en nórdico antigo gando ou ovella e øer significa en danés illas. Dada a prevalencia desta interpretación, pódese dicir que o nome significa illas dos carneiros, e por iso é polo que no escudo de armas das Illas Feroe apareza un carneiro.
En 1294 Erik II prohibiu á Liga Hanseática o comercio coas Illas Feroe, que realizarse exclusivamente en Bergen. En 1302 renovouse a prohibición e en 1361 revogouse. En 1298 as Illas Feroe obtiveron do rei noruegués a súa «constitución», a Seyðabrævinð, que se modificaría por primeira vez en 1637. A Seyðabrævinð non só regulaba a gandaría, tamén a caza de baleas, os gastos en entretementos, e moitas outras cousas. A Peste Negra arrasou as Illas Faroe en 1349 e 1350, acabando con máis do 30% da poboación. No século XIV produciuse tamén o endurecemento do clima. A pobreza xeral agravou as consecuencias. Moitos granxeiros tiveron que ceder as súas terras á igrexa, que acabou posuíndo o 40% do territorio. A actividade comercial das illas resentiuse severamente.