cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gala Placidia
Traxectoria
En Rávena construíu dúas basílicas. Unha dedicada a San Xoán o Bautista e a outra á Santa Cruz. Da segunda só sobrevive o oratorio de San Lourenzo, coñecido como Mausoleo de Gala Placidia. En Roma finalizou a basílica de San Xoán Laterano, hoxe Letrán.
New England Patriots
Os New England Patriots son un equipo profesional estadounidense de fútbol americano con sede na rexión da área metropolitana de Boston, Massachusetts. Forman parte da National Football League (NFL) como membros da American Football Conference (AFC) na súa División Leste. O equipo xoga os seus partidos como local no Gillette Stadium, situado na localidade de Foxborough, a cal está situada a 34 km ao suroeste do centro de Boston e 32 km ao nordés de Providence, Rhode Island. A sede do club está tamén situada no Gillette Stadium.
Membro orixinal da American Football League (AFL), os Patriots uníronse á NFL en 1970 grazas á fusión de ambas competicións. Ao ano seguinte, tras trasladar a súa sede a Foxborough, o club muda o seu nome orixinal: Boston Patriots. A franquía xogou entón no Foxboro Stadium desde 1971 até 2001, traslandándose ao seu actual estadio ao comezo da temporada 2002. O principal equipo rival dos Patriots son os New York Jets, con quen manteñen unha das rivalidades máis encarnizadas da NFL.
Os Patriots participaron en nove Super Bowls ao longo da súa historia, sete das cales son a partir da chegada á franquía do adestrador Bill Belichick e o quarterback Tom Brady no ano 2000. Desde aquela convertéronse nun dos equipos máis existosos da historia da NFL, gañando dezaseis títulos da AFC Leste en dezaoito anos desde 2001, con todas as temporadas rematadas con máis vitorias que derrotas. bateron, ademais, moitos récords, incluíndo o maior número de vitorias nun período de dez anos (126 no período 2003–2012), unha temporada perfecta con 16 vitorias e ningunha derrota, a maior xeira de vitoiras consecutivas da historia da NFL (contando liga regular e playoffs) con 21, e a maior xeira de títulos de división consecutivos con 10 (2009−2019). Ademais, o tándem Belichick-Brady posúe o récord de máis Super Bowls disputadas polo mesmo par adestrador e quarterback con novo, das que gañaron seis. Os Patriots son xunto cos Pittsburgh Steelers o equipo con maior número de Super Bowls gañadas (6), perdidas (5) e disputadas (11).
Fundación
miniatura|left|Billy Sullivan (no medio). A historia dos New England Patriots comeza o 16 de novembro de 1959 cando ao empresario William "Billy" Sullivan e a Sullivan Brother Printers, propiedade de Joseph Sullivan, se lles concedeu a oitava e última franquía da aínda en desenvolvemente American Football League (AFL). O seguinte inverno, os veciños da cidade enviaron miles de ideas para escoller o nome do novo equipo de fútbol americano de Boston. Finalmente, o 20 de febreiro, Sullivan escolle o nome de "Boston Patriots", o cal fora suxerido por 74 seareiros, entre os cales sen encontraba Larry Kepne. A escolla do nome ten a ver cos históricos patriotas da Guerra da Independencia. Inmediatamente despois o artista Phil Bissell desenvolve o logo de "Pat Patriot".
O primeiro adestramento da franquía foi o 4 de xullo de 1960, pouco máis de dous meses antes do primeiro partido oficial. Así, o 9 de setembro, os Boston Patriots debutan ante os Denver Broncos no primeiro partido de tempada regular do AFL. Os Broncos derrotaron aos Patriots 13-10. Nas súas primeiras tres tempadas, os Patriots conseguiron unha puntuación acumulada de 23-17, mais non acadaron os playoffs en ningún dese tres anos. Con todo, en 1963 o equipo proclámase campión da División Leste da AFL e xoga por vez primeira as eliminatorias polo título. En semifinais conseguen vencer aos Buffalo Bills por 26-8, aínda que despois non son capaces de vencer na final aos San Diego Chargers, equipo que gaña por 51-10. Durante o resto da década o equipo non volve a xogar os playoffs.
Durante esta súa etapa da AFL, o equipo non tivo ningún estadio permanente. De feito, foron utilizados o Nickerson Field, o Harvard Stadium, Fenway Park e o Alumni Stadium, todos eles situados en Boston ou nas proximidades. Os primeiros xogadores destacados do equipo foron os defensive tackles Jim Lee "Earthquake" Hunt e Houston Antwine, o quarterback Vito "Babe" Parilli e o flanker-placekicker Gino "The Duke" Cappelletti. Hunt, Parilli e Cappelletti xogaron todos anos da existencia da AFL. Hunt e Cappelletti pasaron en total dez anos no equipo de Massachusets. Cómpre destacar que Cappelletti foi o máximo anotador da historia da AFL. Posteriormente chegarían á franquía estrelas como o defensive end Larry Eisenhauer, o fullback Jim Nance e middle linebacker e futuro membro do Hall of Fame Nick Buoniconti.
Comezos na NFL
miniatura|left|Johnny Rembert en 1988. Como resultado da fusión da NFL coa AFL, os Patriots unísronse á NFL en 1970. A franquía foi incluída na American Football Conference (AFC), onde permanencen desde aquela. O debut, con todo, non sería o deseaxado, xa que os Patriots remtaron cun balance de 2-12, o peor da nova liga. Ao ano seguinte, tras pasar toda a súa historia mudando de terreo de xogo en diferentes sitios da área metropolitana de Boston, o equipo trasládase a un novo estadio en Foxborough. Denomidado na súa inauguración Schaefer Stadium, mudaría de nome en 1983 a Sullivan Stadium e en 1990 a Foxborough Stadium. Ademais, para reflictir o feito de que o equipo estaba agora localizado na área metropolitana da cidade, en marzo de 1971 o equipo mudo o seu nome a New England Patriots. Sullivan considerou tamén o nome de Bay State Patriots, mais rexeitou o nome porque sería inevitablemente abreviado como "BS Patriots".
En 1973 a franquía contrata como adestrador xefe e xerente xeral a Chuck Fairbanks, quen chegaba de dirixir con notábel éxito á Universidade de Oklahome, a cal situou entre os dez mellores equipo de fútbol americano universitario do país. Xa no equipo de Boston, comezou a crear unha das máis talentosas escuadras da NFL nos anos 1970, aínda que sen chegar a conseguir ningún título. Tras acabar en 1974 cun balance de 7-7 e en 1975 cun 3-11, acometéronse varias mudanzas de importancia no equipo, destacando o traspaso de Plunkett aos San Francisco 49ers e a fichaxe do seu substituto, Steve Grogan. Grogan e Fairbanks encontraron o éxito en 1976: os Patriots terminaron 11-3, o mellor resultado na historia da franquía até ese momento, e clasificáronse para os playoffs por primeira vez desde 1963. Porén, pero perderon ante os Oakland Raiders 24-24 na primeira rolda nun partido marcado por unha falta controvertida sinalada polo árbitro Ben Dreith contra o xogador defensivo Ray "Sugar Bear" Hamilton. A decisión foi tan disputada que Dreit nunca máis volveu arbitrar ante os New England Patriorts.
En 1978, Fairbanks foi despedido como adestrador xefe cando se revelou que fora secretamente contratado como adestrador xefe da Universidade de Colorado. Foi substituído por Ron Erhardt, ao que á súa vez sucedeu Ron Meyer en 1981. De 1977 a 1984, os Patriots só alcanzaron os playoffs as tempadas de 1978 e 1982, saíndo en ambas derrotados na primeira rolda. En busca de mellorar o liderado, os Sullivan trocaron a Ron Meyer por Raymond Berry en 1984. Ao ano seguinte, os Patriots fixeron un balance de 11-5 en temporada regular, conseguindo o dereito de participar nos playoffs por ser un dos mellores equipos de entre os non clasificados directamente (posto coñecido como "wild card"). Con Berry convertéronse no primeiro equipo en gañar tres partidos como visitante nas eliminatorias para chegar á Super Bowl. Na final, aínda que gozando dunha vantaxe de 3-0 durante o primeiro cuarto, os Patriots perderon ente os Chicago Bears por 46-10. Na seguinte temporadada, os de Boston gañaron a AFC Leste de novo cun balance de 11-5, mais esta vez nos playoffs perderon na primeira rolda de playoffs ante os Denver Broncos na primeira rolda dos playoffs.
Crise financeira e deportiva
miniatura|Drew Bledsoe. Durante o finais dos anos 1980 e principios da seguinte década, os Patriots non conseguiron clasificarse nunca para os playoffs. Isto manifestouse en constantes trocos de adestradores e problemas na administración por parte dos Sullivan. A familia perde millóns de dólares en investimentos custosos, incluíndo o Victory Tour de The Jackson Five en 1984 e aproximadamente 100 millóns de dólares na franquía. Como consecuencia, os Sullivan víronse forzados a vender o equipo por 84 millóns ao magnate propietario de Remington Products, Victor Kiam, en 1988. Con todo, Billy Sullivan e o seu fillo permaneceron, respectivamente, como presidente e xerente xeral da franquía. Mentres tanto, Robert Kraft comezou a súa relación cos Patriots ao comprar o Sullivan Stadium (previamente Schaefer Stadium) o 23 de novembro de 1988. Durante esta mudanza de liderado, o adestrador Berry foi remplazado por Rod Rust.
A peor camapaña na historia da franqucia dos Patriots viño baixo o mando de Rust en 1990, cando o equipo terminou 1-15. Finalmente, Rust foi despedido despois ao finalizar a temporada, sendo substituído por Dick MacPherson. En setembro, os Patriots víronse envolvidos nun escándalo de acoso sexual cando o Boston Herald deu a noticia de que Lisa Olson fora acosada sexualmente e insultada verbalmente por varios xogadores dos Patriots nos vestiarios do equipo. A NFL investigou o incidente e o comisionado da NFL multou ao equipo con 50.000 dólares. Tamén varios xogadores foron multados: Zeke Mowatt con 12.500 dólares e Michael Tompson e Robert Perryman con 5000 cada un. Este asunto foi ademais unha das razóns polas cales Rod Rust foi rapidamente despedido do seu posto como adestrador xefe.
En 1992, chega á franquía un novo dono, o empresario de St. Louis James Orthwein. Por toda Nova Inglaterra, os comentaristas deportivos e os afeccionados rumoreaban a psobilidade de que a Orthwein trasladase a franquía en á súa cidade. Con todo, non se realizou ningún movemento para a tempada dese ano. En 1993, os Patriots volveron realizar mudanzas a nivel deportivo ao despedir a MacPherson e contratar ao adestrador Bill Parcells. A fichaxe máis destacada para 1993 foi Drew Bledsoe, quen sería o quarterback do equipo até 2001. A pesar do novo xogador, os resultados do ano foron negativos, e os rumores da recolocación continuaron tras a tempada. Para salvar ao equipo da mesma, Robert Kraft venceu a unha forte competencia e obtivo a propiedade absoluta dos Patriots en 1994.
Os Patriots comezaron a temporada de 1994 elixindo na primeira rolda do draft ao linebacker Willie McGinest, o cal posteriormente se convertería nun importante xogador da historia da franquía. Ese mesmo ano o equipo chega so playoffs, mais o equipo perde en primeira rolda por 20-13 ante os Cleveland Browns. A temporada de 1995 cun sería peor, e o equipo acaba cun balance de 6-10. Porén, Kraft decide manter a Parcells como adestrador. Ao ano seguinte o equipo acada un destacábel balance de 11-5, gañando o campionato da AFC Leste. Tras gañar aos Pittsburgh Steelers cun contundente 28-3 na rolda divisional, os Patriots gañan tamén con claridade (20-6) aos Jacksonville Jaguars na final da Conferencia Americana, clasificándose por segunda vez á Super Bowl. Na final agasradaban os Green Bay Packers de Brett Favre. Porén, ao igual que sucedera en 1986, o equipo queda ás portas do título tras perder por 35-21.
Debido ao incremento da tensión entre Parcells e Kraft, o primeiro foi remplazado por Pete Caroll en 1997. Mentres tanto, os Patriots e os New York Jets comezaron a intercambiar xogadores e adestradores, incluíndo ao até ese entón adestrador en xefe dos NY Jets, Eric Mangini, o mencionado Parcells e o running back Curtis Martin. Os Patriots terminaron o ano 1997 cun resultado de 10-6, suficientemente bo para obter o primeiro lugar na AFC Leste. NA rolda inaugural dos playoffs os Patriots derrotaron aos Miami Dolphins 17-3 en casa, antes de perder ante os Pittsburgh Steelers cun marcador de 7-6. Un ano despois, os Patriots terminan cun balance de 9-7, perdendo esta vez xa na primeira rolda dos playoffs ante os Jacksonville Jaguars. A mala tempada de 1999 terminou co despedimento de Carroll.
A era de Belichick e Brady
miniatura|[[Tom Brady.]] Despois do despedimento de Pete Carrol en xaneiro de 2000, o dono dos Patriots Robert Kraft contratou como adestrador xefe ao adestrador asistente dos New York Jets Bill Belichick. O novo técnico reestruturou o cadro de persoal da franquía. Na pretemporada, despois de que varios xogadores chegasen fóra de forma, declarou que o equipo "non pode gañar con 40 bos xogadores cando outros equipos teñen 53". Os Patriots acabaron a primeira temporada desta era cun récord de 5−11, acabando no último lugar da AFC Leste e non xogando os playoffs por segunda temporada consecutiva. A franquía aproveitou tamén este ano para actualizar os logotipos e uniformes. As principais mudanzas foron o uso dun azul máis escuro e o uso de fontes máis modernas.
A comezos da seguinte temporada Drew Bledsoe, quarterback titular do equipo, lesionouse. Na súa ausencia, Tom Brady, unha elección de sexta rolda do draft de 2000, saíu ao campo gañou tres partidos consecutivos como titular, batendo un récord da NFL ao non permitir ningunha intercepción nos seus primeiros 162 pases. Grazas a isto, Brady gañou a confianza de Belichick e dos seus compañeiros e, cando Bledsoe volve estar listo para xogar, o adestrador anunciou que Brady continuaría no posto. A pesar de que nun principio Bledsoe non estivo contento con seu novo papel, non casou problemas ao equipo e apoiou a Brady e aos Patriots. Liderados por Brady, a nova estrela para os seareiros locais, os Patriots continuaron xogando ben, gañando os seus últimos seis partidos e conseguindo o título da AFC Leste cun balance de 11–5. Xa nos playoffs, derrotaron na rolda divisional aos Oakland Raiders nun controvertido partido chamado pola prensa "Tuck Rule Game" e na final de conferencia aos Pittsburgh Steelers, chegando á Super Bowl. Na final derrotaron aos St. Louis Rams cun gol de campo de Adam Vinatieri nos últimos segundos. Foi a primeira vitoria dos Patriots nunha Super Bowl, sendo Brady foi nomeado mellor xogador do partido. Ao acabar a temporada Bledsoe foi traspasado aos Buffalo Bills.
Na seguinte temporada os Patriots ixeron balance de 9–7, insuficiente para acadar os playoffs. A campaña seguinte comeza mal para os de Boston, perdendo na primeira xornada ante os Buffalo Bills por 31-0 e na cuarta ante os Washington Redskins por 17-20, facendo un balance de 2−2 nas catro primeiras xornadas. Con todo, o equipo encadea doce vitorias consecutivas para acabar cun récord de 14−2, conseguindo o título de división. Tras gañar dous partidos máis en playoffs aos Tennessee Titans e aos Indianapolis Colts de Peyton Manning, o equipo chega de novo á Super Bowl, conseguindo o seu segundo título tras gañar aos Carolina Panthers por 32-29, sendo os últimos tres puntos novamente dun gol de campo de Vinatieri. Brady foi nomeado MVP do Super Bowl por segunda vez na súa carreira.
Ao ano seguinte continúa a xeira de vitorias, batendo o récord con dezaoito grazas á vitoria sobre os Miami Dolphins. De feito, aínda seguirían invictos até chegar á vixésimo segundo partido, onde perden ante os Steleers. Despois de acabar a temporada 14-2, os Patriots derrotaron aos Colts e aos Steelers camiño da Super Bowl XXXIX, onde venceron aos Philadelphia Eagles cun marcador de 24-21, converténdose no primeiro equipo en seis anos e o oitavo na historia en repetir como campións da NFL, ademais de no segundo equipo en gañar tres Super Bowls en catro anos, igualando o fito dos Dallas Cowboys de comezos da década de 1990. Cabe engadir que estas tres Super Bowls conseguidas foron por vitorias de tres puntos, dúas das cales chegaron grazas a un gol de campo no último segundo de Adam Vinatieri. Os Patriots gañaron as súas tres Super Bowls por tres puntos, dous dos cales viñeron cun gol de campo no derradeiro segundo por Adam Vinatieri.
Despois da temporada 2004, os dous coordinadores, Charlie Weis e Romeo Crennel, deixaron o equipo na procura de traballo como adestradores xefe, así como importantes xogadores. Ao final da temporada, os Patriots gañaron de novo a AFC Leste cun balance de 10−6, derrotando aos Jacksonville Jaguars 28-3 na primeira rolda dos playoffs, antes de perder ante os Denver Broncos por 27-13. New England converteuse así no sétimo equipo da NFL en fallar no seu intento de conseguir tres Super Bowls consecutivas. Compre destacar que no último partido da temporada regular ante os Dolphins (derrota por 26-28), Doug Flutie realizou un drop kick para conseguir un punto de extra point, o primeiro na liga desde 1941. En 2006, chegados a playoffs, os Patriots conseguiron a vitoria fronte os San Diego Chargers mais foron derrotados na final de conferencia polos Colts.
Despois da derrota na final de conferencia contra Indianapolis, os Patriots iniciaron esa tempada cunha das mellores na historia da franquía A isto axudou a chegada de Adalius Thomas, Junior Seau, Donte' Stallworth, Sammy Morris e Kelley Washington. No draft elixen, entre outros ao safety Brandon Meriweather e a Randy Moss, unha das adquisicións máis importantes do equipo. Nesta temporada 2007 os Patriots conseguen unha temporada regular perfecta ao gañar os dezaseis partidos (16-0). Nos playoffs conseguen o título da AFC, clasificándose para a Super Bowl. Porén, a pesar de non ser derrotados en toda a temporada, perden na final ante os New York Giants de Eli Manning (17-14). A temporada seguinte estivo marcada pola lesión de Brady, sendo a única vez en toda a década que o equipo non consegue gañar o título de división. Con todo, a partir da seguinte temporada, os Patriots volven á senda da vitoria con dous campionatos máis da AFC (2011, 2014) e unha Super Bowl (2015) gañada aos Seattle Seahawks. Na temporada 2016 os Patriots volven chegar á Super Bowl, onde agardaban os Atlanta Falcons. Tras ir perdendo por 3−28 a falta de 12 minutos para o final do partido, conseguen remontar no último cuarto para ir á prórroga e culminar unha das maiores remontadas da historia da NFL, vencendo finalmente por 34−28.
Rivalidades
En termo de número de partidos xogados, os Patriots tiveron máis veces como rivais aos seus compañeiros da actual ou antiga división AFC East. Isto inclúe os seus actuais equipos, os New York Jets, os Miami Dolphins e os Buffalo Bills, así como antigamente os Indianapolis Colts.
New York Jets
A rivalidade de maior proximidade xeográfica dos Patriots é a que mantén cos New York Jets. Ambos equipos comparten división desde a súa fundación en 1960, xogando entre eles polo menos dúas veces ao ano desde esa data. Con todo, a rivalidade entre os Jets e Patriots comezou a aumentar en 1996, cando o daquela adestrador dos de Boston Bill Parcells deixou o equipo para converterse no novo técnico dos de Nova York; precisamente, foi substituído polo ex-adestrador dos Jets Pete Carroll. Cando despois de catro anos Carroll foi despedido, Bill Belichick, asistente de Parcells, renunciou ao seu pasto cando ía ser nomeado adestrador dos Jets para converterse no novo técnico dos Patriots. Seis anos máis tarde, Eric Mangini, asistente de Belichick, converteuse en adestrador dos Jets.
Logo e uniformes
En canto aos uniformes, orixinalmente os Patriots vestiron camisolas vermellas con tipografía branca en casa, e camisolas brancas con tipografía vermella fóra. Ambos uniformes utilizaban pantalóns e cascos brancos, no cal estaban debuxadas dúas liñas vermella e o logo do chapeu, o cal a partir de 1961 mudou ao de "Pat Patriot". Pouco tempo despois, en 1964, engadíuselle ao casco unha terceira liña azul. Non sería esta a única inclusión desta cor, xa que en 1973 os números, tanto do uniforme local como o de visitante gañaron unha liña azul que os rodeaba. En 1979, os Patriots comezaron a levar ocasionalmente pantalóns de cor vermella coas camisolas brancas. Esta idea foi desbotada en 1981, mais recuperada de novo entre 1984 e 1998 e entre 1990 e 1992.
Na temporada 1993 os Patriots fixeron unha mudanza de estilo total, comezando coa introdución do anteriormente mencionado logotipo do "Flying Elvis". Os novos uniformes consistían nunha camisola azul escuro para os partidos na casa e un branco para os de fóra. En canto ao casco, pasou a ser de cor prata co novo logotipo impreso e sen ningún tipo de adorno máis. Ambos conxuntos utilizaban pantalóns tamén de cor prata, orixinalmente adornados con faixas semellantes ás do novo logotipo, mais que tras unha temporada mudaron a liñas sinxelas de cor azul e vermello. Os primeiros uniformes co novo deseño contaban con tipofrafía de cor vermella, mais tras un ano mudaron ao actual branco con bordo vermello.
En 1995, os Patriots mudaron a tipografía dos números a outra máis redondeada cunha sombra paralela. De feito, foron un dos primeiros equipos en adoptar números personalizados, unha tendencia habitual nos anos seguintes. Con todo, no ano 2000, tamén se converteron nun dos poucos equipos en retomar os números do anterior estilo. Tamén ese mesmo ano mudaaron o ton do azul do equipamento a un máis escuro. Aproveitaron incluso para mudar os pantalóns de cor gris do uniforme visitante, que non tivera moito éxito, a uns de cor azul, mantendo a camisola branca.
Estadio
miniatura|O Gillette Stadium. Desde o ano 2002, os estadio local dos Patriots é o Gillette Stadium, unha instación que tivo un custo de 350 millóns de dólares financiados por Kraft. A súa construción comezou o 24 de marzo de 2000, sendo dous anos despois, o 11 de maio de 2002, o primeiro evento oficial celebrado no estadio: un partido de fútbol dos Revolution. Porén, a gran cerimonia de inauguración sería o 9 de setembro co partido de fútbol americano entre os Patriots e os Pittsburgh Steelers, reeditando a Super Bowl daquel ano. O Gillette Stadium é tamén a sede das oficinas administrativas do equipo e da súa compañía propietaria, The Kraft Group, así como do equipo da Major League Soccer (MLS), tamén propiedade de Kraft, New England Revolution. O estadio ten capacidade para albergar a 66.829 espectadores, incluíndo 87 palcos de luxo.
O céspede do terreo de xogo era orixinariamente de céspede natural, mais en 2006 foi substituído por FieldTurf. Nas proximidades do estadio foi construído, comezando en 2007, un "centro de estilo de vida e entretemento", valorado en 375 millóns de dólares, co nome de Patriot Place; entre as instalacións máis grandes do centro está o restaurante CBS Scene. Antes do 2002, os Patriots xogaron como locais no Foxboro Stadium, recinto que databa do ano 1971, segundo ano tras a fusión da AFL coa NFL. Cando a finais desa década se precisou dun novo recinto, pois o antigo, con máis de vinte anos de uso, xa non atendía as necesidades, pensouse en trasladar ao equipo a Hartford, Connecticut. Con todo, a idea foi abandonada e decidiuse construír Gillette Stadium ao lado do antigo Foxboro Stadium. Durante os anos previos a esta fusión, os Boston Patriots xogaron en numerosos recintos localizados en Boston ou nas súas proximidades como Braves Field, Harvard Stadium, Fenway Park e Alumni Stadium.
Hall of Fame dos Patriots
Os New England Patriots incluíron desde 1991 a vinte e dous ex xogadores e dous contribuidores no seu Hall of Fame (do inglés: Salón da Fama). Un comité de membros dos medios de comunicación e persoal do club seleccionaron 11 xogadores para a súa inclusión entre 1991 e 2001, seguido de seis anos nos que non foi incluído ninguén máis. En 2007, previo á inauguración en 2008 do salón Patriot Place, os Patriots nomearon a un novo comitépara seleccionar a tres candidatos, aos cales se unir ao gañador dunha votación a través de internet. Para poder ser elixidos, os xogadores debían ter estado retirados durante, como mínimo, catro anos. A partir de 2001, un comité, que se reune cada cinco anos, ten a posibilidade de votar a un xogador que leve retirado polo menos 25 anos. Adicionalmente, catro dos membros do Salón da Fama dos Patriots foron incluídos no Pro Football Halla of Fame: John Hannah, Nick Buoniconti, Mike Haynes e Andre Tippett.
miniatura|Andre Tippett (1982–1993)
Dorsais retirados
miniatura|John Hannah (1973–1985) Os New England Patriots retiraron os seguintes son os dorsais para o seu uso a modo de homenaxe.
Adestradores
miniatura|Bill Belichick.
Batalla de Mons-en-Pévèle
250px|miniatura|A batalla de Mons-en-Pévèle, por [[Charles Philippe Larivière (1839).]] A batalla de Mons-en-Pévèle foi un conflito bélico que tivo lugar en Francia a comezos do século XIV, entre as tropas do rei de Francia e as flamengas. Coa fin de restablecer a autoridade real despois da batalla de Courtrai en 1302, Filipe IV de Francia o Fermoso decide unha nova campaña no verán de 1304.
Historia
Evitando o combate, xa que era inferior en forza (durante a batalla os 3 000 cabaleiros enfrontáronse a 12 000-15 000 flamengos), o exército real foi repregado o 17 de agosto, preto da vila de Mons-en-Pévèle. Despois dos enfrontamentos de arqueiros, besteiros e infantería, a cabalería francesa ataca pola esquerda, cortando o acceso ós flamengos a un curso de auga, e pola dereita, o dos duques da Bretaña e de Borgoña. Lanzouse unha carga desde o centro para obrigar os arqueiros flamengos a loitar corpo a corpo. Na retirada da cabalería, as catapultas francesas entraron en acción. Os homes de Ypres conseguiron neutralizar as catapultas, e os franceses deciden entón atacar o resto dos flamengos. Daquela fíxose unha pausa na batalla, ningún bando levaba vantaxe, e comezan unhas longas negociacións.
De súpeto, pouco antes do crepúsculo, Robert de Nevers e Guillaume de Jülich lanzan un ataque contra o campo francés. Filipe o Fermoso está agora ameazado, cando o condestable e os mariscais, reunindo as súas tropas, contraatacan, e masacran os homes de Guillaume de Jülich. As outras forzas flamengas válense da noite para se retiraren, dando a vitoria ós franceses.
Richard Patrick
Richard Patrick, nado en Needham (Massachusetts) o 10 de maio de 1968, é un músico estadounidense. É o líder da banda Filter, un dos membros fundadores do supergrupo Army of Anyone, e traballou como guitarrista de xira en Nine Inch Nails.
Nine Inch Nails
Despois de coñecer a Trent Reznor nunha tenda de música de Cleveland, Patrick traballou como guitarrista de xira na encarnación ao vivo da banda de Reznor Nine Inch Nails. Eztivo no grupo de 1989 ata 1993 e a súa única contribución gravada pode escoitarse ao final do tema "Sanctified", do álbum Pretty Hate Machine. Patrick tamén apareceu nos vídeos musicais de "Down in It", "Head Like a Hole", "Wish", e nun dos dous vídeos promocionais de "Gave Up" (xunto con Marilyn Manson). Decidiu abandonar o grupo durante a gravación do álbum The Downward Spiral en 1993.
Filter
Despois de saír de Nine Inch Nails, Patrick formou a súa propia banda, Filter, con Brian Liesegang, o cal deixou o grupo despois de gravar o seua álbum de estrea, Short Bus, editado en 1995. Catro anos despois Richard Patrick editou o segundo álbum de Filter, Title of Record, coa axuda do guitarrista Geno Lenardo.
O terceiro disco do grupo, The Amalgamut, lanzouse no ano 2002, cancelando Patrick a meirande parte dos concertos da súa xira de promoción para rehabilitarse dos seus problemas co alcol, que levaban con el varios anos.
Despois de cinco anos de hiato, Filter editou o seu quinto álbum o 13 de maio do 2008 co título Anthems for the Damned. Patrick gravou as voces a ameirande parte dos instrumentos, agás as baterías, interpretadas por Josh Freese. Nesa época tamén traballou con Wes Borland e John 5 nun feixe de cancións.
Army of Anyone
Mentres escribía os temas para o cuato disco de Filter, Patrick chamou aos irmáns DeLeo de Stone Temple Pilots para que o axudasen a compoñer un tema. O resultado foi unha canción chamada "A Better Place". Debido á quimica que existiu entre os tres nesta composición, decidiron formar un supergrupo que recibiría o nome de Army of Anyone.
O 25 de setembro do 2005 anunciouse a formación de Army of Anyone, e, ademais de Dean e Robert DeLeo, uniuse á banda Ray Luzier, o antigo batería de David Lee Roth.
Army of Anyone, o seu único álbum, foi lanzado o 14 de novembro do 2006. O seu primeiro sinxelo, "Goodbye", acadou o nñumero 3 da lista estadounidense Mainstream Rock Tracks. O 26 de maio do 2007 o grupo realizou o seu último concerto en El Paso, Texas.
Juan Zapata Monteiro
Juan Zapata Monteiro, finado en Lubre (Bergondo) o 28 de febreiro de 1948, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Zapata Amil. Foi nomeado xuíz municipal de Bergondo en 1920, permanecendo no posto até 1928. No franquismo foi nomeado alcalde de Bergondo o 27 de setembro de 1947. O 28 de febreiro de 1948 foi axustizado pola guerrilla no lugar do Pilón da parroquia de Lubre.
Vida persoal
Casou con Antonia Cubeiro Amor e foi pai de María e Juan Zapata Cubeiro.
Benito Iglesias Cacicedo
Benito Iglesias Cacicedo, nado en Vigo o 15 de abril de 1923 e finado na mesma cidade o 26 de xuño de 1997, foi un político galego.
Traxectoria
Emigrado de neno en Barcelona, pasou alí a guerra civil. Mestre industrial, traballou en Citroën como responsábel de Formación Profesional. Foi elixido parlamentario pola provincia de Pontevedra nas primeiras eleccións autonómicas por Alianza Popular.
Cova de Pech Merle
miniatura|dereita|275px|Man e puntos asociados na cova de Pech Merle A gruta de Pech Merle é unha cova decorada prehistórica sita en Francia.
Situación e historia
A caverna de Pech Merle está situada no departamento de Lot, na rexión de Midi-Pyrénées, no concello de Cabrerets. Ábrese nun outeiro (Pech en occitano, do latín podiu) que domina o val do río Célé, no Quercy. O abade Henri Breuil dixo desta cova: "A sala pintada da caverna de Pech Merle é como a Capela Sistina dos planaltos calcáreos do Lot".
A cova decorada foi descuberta o 4 de setembro de 1922 por André David e Henri Dutertre. Foi estudada por Amédée Lemozi, que publicou "La grotte temple du Pech Merle" (A gruta-templo de Pech Merle), en 1929, André Leroi-Gourhan e mais Michel Lorblanchet.
O Outeiro, Os Casás, Cerdido
O Outeiro é un lugar da parroquia dos Casás no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 3 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que supón unha diminución en relación ao ano 2007 cando tiña 4 habitantes.
Cova de Pech Merle
Situación e historia
En 1949, o mesmo André David descubriu o divertículo do Combel, un ramal na mesma cova, e Amédée Lemozi estudou as pinturas descubertas nel.
O Outeiro, Os Casás, Cerdido
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Cova de Pech Merle
Situación e historia
Pech Merle foi declarado Monumento histórico, e representa un sitio salientable da arte paleolítica europea.
A arte de Pech Merle
Abondo vasta, a gruta comprende dous subconxuntos situados a un e outro lado da entrada prehistórica:
Visita
En 2006, 72.000 persoas visitaron a caverna.
Don Giovanni (ópera)
Il dissoluto punito ossia il Don Giovanni (en galego O libertino castigado ou Don Xoán) é unha ópera en dous actos con música de Wolfgang Amadeus Mozart e libreto en italiano de Lorenzo da Ponte, baseado no personaxe literario de Don Juan.
Historia
Foi estreada no Teatro da Ópera Italiana de Praga (actualmente denominado Teatro Estatal de Praga) o 29 de outubro de 1787 baixo a batuta do propio compositor. O libreto de Da Ponte foi considerado por moitos na época como dramma giocoso, un termo que denota unha mestura de acción cómica e seria. Mozart incluíu a obra no seu catálogo como "opera buffa". Aínda que ás veces sexa clasificada como cómica, mestura comedia, melodrama e elementos sobrenaturais.
Como obra destacada do repertorio operístico estándar, aparece como o número sete na lista Operabase das óperas máis representadas en todo o mundo, e a terceira de Mozart. Foi ademais un tema moi froitífero para escritores e filósofos.
Pacharán
miniatura|200px|Botella de pacharán caseiro
O pacharán (en éuscaro: patxaran) é un licor cuxo contido alcólico alcanza o 25-35% do volume, obtido pola maceración de abruños, froito de cor negra azulada do abruñeiro (Prunus spinosa), en augardente anisada, característico de Navarra. O substantivo provén do éuscaro patxaran, composto de paitar, pattar "augardente, licor" e aran "abruñeiro". Este produto xa era reputado na Idade Media.
En Galicia atópanse as empresas Maitines; Licores y aguardientes e Ruavieja que elaboran pacharán entre outros licores.
Na Idade Media
O pacharán xa formara parte do menú servido na voda de Gonofre de Navarra (1394 - 1428), fillo do rei Carlos III, quen, en 1415 casa con Dona Tareixa de Arellano. Tamén se sabe que a raíña Branca I de Navarra (1385 - 1441) bebía pacharán polas súas propiedades medicinais cando enfermou no Mosteiro de Santa María de Nieva en 1441.
Na actualidade
A venda total de pacharán no 2000 alcanzou os 7,7 millóns de litros, segundo o Consello Regulador do Pacharán Navarro. E a isto habería que engadir todo o pacharán que se fai nos fogares navarros.
Características organolépticas
O pacharán navarro ten que ser vermello ou rosado intenso. Se aparece turbio ou con pousos significa que non se filtrou correctamente. O brillo é sinal de xuventude, e os tons opacos, de vellez. Ha de ter aroma intenso e afrutado, e non se debe notar o olor a alcol.
Valores nutricionais e medicinais
O abruño contén vitamina C, é tónico, adstrinxente, e fortifica o estómago. As flores do arbusto son diuréticas e suavemente laxantes cando se utilizan en infusión. Estas son as propiedades medicinais do pacharán, que resulta ser bo para o estómago, aliviar os achaques da vellez e previr a arteriosclerose e o infarto. Ademais, actúa como sedante sobre o sistema nervioso.
Preparación
Para a súa elaboración precísanse uns 250 gramos de abruños, a ser posíbel maduros, por cada litro de augardente; outra receita declara oito froitos por litro. Macéranse durante sete ou oito meses nun lugar fresco e escuro. Pasado ese tempo, fíltrase, rebáixase cun xarope de auga fervida e azucre morena, e embotéllase. No tempo de maceración pódeselle engadirunha folla de loureiro ou grans de café preparado, para darlle outros toques. Ou botarlle canela, macela ou outras herbas.
Degustación
É aconsellábel tomalo en copa ou vaso de cristal, e fresco, entre 6 e 8 °C. Pódese arrefriar a botella no frigorífico ou refrescar a bebida con xeo para producir frescura na boca, mais non é recomendábel, pois a auga producida co xeo sácalle sabor ao pacharán e pode resultar incluso desagradábel.
O pacharán non mellora co tempo, polo que é recomendable consumilo antes de dous ou tres anos dende a súa elaboración.
Combinado
Tradicionalmente o licor consumíase só, mais en Navarra, sobre todo nas festas populares, hai o costume de mesturalo. E así reciben os nomes populares de:
Mocedade Galeguista de Celanova
A Mocedade Galeguista de Celanova foi a organización xuvenil da agrupación local do Partido Galeguista de Celanova.
Historia e características
miniatura|300px|Cabeceira de Adiante, semanario dirixido por [[Celso Emilio Ferreiro|Emilio Ferreiro Míguez.]] Foi fundada no 15 de xullo de 1932, sendo Xosé Velo o seu primeiro presidente e Celso Emilio Ferreiro o vicepresidente. Así figura na súa acta fundacional, que foi descuberta polo Comité de Memoria Histórica de Comarca de Celanova no ano 2020, na casa familiar do mestre Odilo Pérez Fernández. Neste documento a Mocedade comprometíase a traballar pola implantación dun "réxime autónomo" en Galiza e por todos e cada un dos puntos contidos no programa do Partido Galeguista.
En xaneiro de 1933 a organización editou o periódico 'Adiante' (do que só saíu un número). Integrouse na Federación de Mocedades Galeguistas cando se formou en 1934.
A Mocedade Galeguista de Celanova tivo grande influencia no seo da Federación de Mocedades Galeguistas, boa parte dos seus dirixentes tiñan tamén postos de responsabilidade na organización nacional. En xaneiro de 1934 contaba con 50 membros, ademais dunha sección infantil composta por 40 nenos.
Semasioloxía
A semasioloxía estuda a relación entre o contido e a expresión, céntrase na descrición dos significados que corresponden a un significante específico dunha lingua ou ben nun ámbito interidiomático por medio da comparanza entre varias linguas.
Bungarus fasciatus
Bungarus fasciatus é unha especie de serpe da familia dos elápidos que vive no subcontinente indio e no sueste asiático. É unha das serpes máis grandes do xénero Bungarus, cunha lonxitude máxima de 2,1 m. Ten un veleno neurotóxico.
O nome científico do xénero deriva da palabra da lingua telugu bangarum, que significa 'ouro', en referencia aos aneis amarelos do seu corpo.
Descrición
É unha especie doada de identificar polas súas bandas alternantes negras e amarelas que cruzan o seu corpo como aneis, a súa sección transversal corporal triangular e a súa marcada crista vertebral consistente en escudos vertebrais agrandados ao longo do corpo. A cabeza é ancha e deprimida. Os ollos son negros. Ten marcas amarelas con forma de punta de frecha na súa cabeza que no resto é regra, e son de cor amarela a súa zona labial, os loros, queixo e gorxa.
Mide como máximo 2,25&nbsp:m de longo, pero normalmente as lonxitudes que adoita ter son de 1,8 m.
Ten unha placa anal completa e subcaudais únicas. A cola é pequena, de aproximadamente unha décima parte da lonxitude da serpe.
Distribución e hábitat
Vive en toda a subrexión indochina e a India, a península de Malaca e o arquipélago de Indonesia e no sur da China. É unha especie común na India nos estados de Mizoram, Assam e Tripura, así como no Nepal e Bangladesh, pero vaise facendo progresivamene menos común cara a parte occidental da India.
Foi rexistrada cara ao leste desde India central ata Bangladesh, Myanmar, Camboxa, Tailandia, Laos, Vietnam e sur da China (incluíndo Hong Kong), as Filipinas ata Malaisia e as illas grandes de Indonesia de Borneo, Xava e Sumatra, e tamén en Singapur.
Na India, foi rexistrada en Andhra Pradesh, Bihar, Chhattisgarh, Jharkhand, Madia Pradesh, Maharashtra, India do Nordeste, Odisha, Tamil Nadu e Bengala Occidental. Rexistrouse recentemente no distrito de Hassan en Karnataka e Chalkari, distrito de Bokaro, Jharkhand.
A especie pode atoparse en diversos hábitats, que van desde os bosques a zonas agrícolas. Habita en termiteiros e buratos de roedores e na auga, e adoita vivir preto dos asentamentos humanos, especialmente en aldeas, debido a que atopa alí unha provisión de roedores e auga. Prefire as chairas abertas do campo. Atopouse en Myanmar ata alturas duns 1500 m.
Comportamento
Son serpes tímidas, que normalmente non se deixan ver e son maiormente nocturnas. Cando son acosadas, agochan a cabeza baixo o corpo enroscado e xeralmente non tratan de trabar o seu acosador, aínda que de noite son moito máis activas e son consideradas máis perigosas nese período.
Durante o día descansa na herba, buratos ou drenaxes. Son bastante pasivas e preguiceiras incluso se son provocadas. Vense principalmente durante a chuvia.
Alimentación
Aliméntase principalmente doutras serpes, pero tamén come peixes, ras, escíncidos e ovos de serpes. Entre as serpes que come están as seguintes: -
A presa é tragada empezando pola cabeza, unha vez que quedou inactiva polo veleno inxectado.
Reprodución
Sábese pouco dos seus hábitos reprodutores. En Myanmar, unha femia foi desenterrada mentres incubaba unha posta de oito ovos, catro dos cales fixeron eclosión en maio. As crías miden de 298 a 311 mm ao faceren eclosión. Crese que chegan ao estado adulto aos tres anos, cunha lonxitude aproximada de 914 mm.
Veleno
O veleno desta especie contén principalmente neurotoxinas (neurotoxinas pre- e postsinápticas), como as bungarotoxinas. O veleno ten valores de LD50 de 2,4 mg/kg —3.6 mg/kg subcutáneo, 1,289 mg/kg intravenoso e 1,55 mg/kg intaperitoneal. A cantidade de veleno inxectado como media é de 20 a 114 mg. Engelmann e Obst (1981) listaron o rendemento do veleno en 114 mg (peso seco). Os principais efectos clínicos causados polo veleno desta especie son: vómitos, dor abdominal, diarrea e mareos. Os envelenemaentos grves poden orixinar insuficiencia respiratoria e pode producirse a morte por asfixia.
Un estudo toxicolóxico clínico atopou unhas taxas de mortalidade en casos non tratados do 1 ao 10%, o cal pode ser porque o contacto cos humanos é raro e cando se producen trabadas, a taxa de envelenamento en trabadas defensivas se cre que é moi baixa. Actualmente, disponse dun antiveleno polivalente na India e Indonesia.
Pramado, Lamas, San Sadurniño
Pramado é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Batalla de Courtrai
A batalla de Courtrai enfrontou a Filipe IV de Francia coas milicias comunais flamengas o 11 de xullo de 1302, preto de Courtrai, chamada tamén batalla das esporas de ouro. miniatura|Batalla de Courtrai (1302)
Preámbulo
A industria téxtil fixera prosperar a Flandres, provincia do norte do reino de Francia. Usaba a la, esencialmente importada de Gran Bretaña. Os artesáns tecedores e comerciantes opinaban que as taxas elevadas polo rei Filipe IV de Francia o Fermoso para prexudicar a Inglaterra era elevadas de máis.
Guido de Dampierre, Conde de Flandres, que se puxera de parte dos seus tecedores, foi deposto e encarcerado en París.
Despois das "Mâtinés de Bruxas" os rebeldes dominaban a rexión salvo dúas prazas fortes: Cassel e Courtrai. Despois de dous ataquen en van á cidade, os 60 000 sitiadores foron atacados polo exército de cabaleiros francés, baixo o mando de Roberto de Artois.
Batalla
Os «Klauwaerts» (partidarios da pouta) acurralados por dez cabaleiros e os dous fillos de Guido de Dampierre, están nun outeiro, á beira do Lys. Os cabaleiros franceses aséntanse no outeiro de Mossemberg.
Despois da batalla, os flamengos recollerán da lama dos campos de Groninga 500 esporas de ouro que irán ornar a igrexa de Notre-Dame de Courtrai.
Despois da batalla
Filipe o Fermoso obterá o desquite dous anos despois na batalla de Mons-en-Pévèle onde combaterá el mesmo valentemente en primeira liña.
Os franceses recuperan as esporas e lévanas a unha igrexa de Dijon.
O 23 de xuño de 1305, unha paz de compromiso asinada en Athis-Mons permitiralle ó rei anexionar soamente Lille, Douai e Béthune. Francia terá agora acadado a fronteira que será aínda súa sete séculos máis tarde malia numerosas guerras por ela.
Baíña, Baiona
Santa Mariña de Baíña é unha parroquia do concello de Baiona. Limita coas parroquias de Belesar, Baredo, Santa Cristina da Ramallosa e Baiona e pertence á comarca do Val Miñor e ó arciprestado de Miñor.
Segundo o IGE, tiña 1749 veciños en 2015 e os seus lugares máis destacados son: O Burgo (518), O Cruceiro (178), Os Eidos (150), As Fontes (231), A Igrexa (121), As Laxes (442), O Río (104) e San Cosme (5). Algúns dos seus casais son: A Moura, O Rial, A Sirimba, As Laxes de Quinós, Almirante Fontán (253) e Santa Marta (331).
Patrimonio
miniatura|Capela de Santa Marta. Existen petróglifos en puntos moi diversos, algúns obsérvanse a simple vista, como os do Outeiro dos Lameiros e os da ermida de Santa Marta. Moitos outros atópanse semienterrados e non divulgados para os protexer dos estragos humanos. Tamén se conservan os restos dunha calzada romana e restos dun poboado castrexo na península de Santa Marta.
O nome da parroquia aparece documentado na Idade Media como Vayna. Pertenceu ao mosteiro de Oia até 1482, e daquela agregouna a Baiona o bispo de Tui Diego de Muros.
Un mundo distinto e igual
Un mundo distinto e igual (en Mundus alter et idem sive Terra Australis antehac semper incognita; Longis itineribus peregrini Academici nuperrime illustrata, e coñecida coa forma abreviada Mundus alter et idem) é unha novela de corte satírico escrita en latín polo autor inglés Joseph Hall contra o ano 1605. Na páxina de créditos aparece como autor "Mercurius Britannicus", detrás do cal en 1674 o orientalista inglés Thomas Hyde afirmou que estaba a pluma de Hall, quen o escribiría a novela a fin de distribuíla nun ámbito privado e reducido. O editor do libro foi William Knight, quen ademais se encargou de escribir un prefacio en lingua latina. Mundus Alter et Idem reimprimiuse en 1643, canda as obras Civitas Solis de Tommaso Campanella e Nova Atlántida de Francis Bacon
TCP
O TCP (acrónimo para o inglés Transmission Control Protocol) é un dos protocolos baixo os cales asenta o núcleo de Internet. A versatilidade e robustez deste protocolo fíxoo adecuado para redes globais, xa que verifica se os datos se envían de forma correcta, na secuencia apropiada e sen erros, pola rede.
O TCP é un protocolo do nivel da capa de transporte (capa 4) do Modelo OSI e sobre el asentan a maioría das aplicacións cibernéticas, como o SH, FTP, HTTP, e polo tanto, a World Wide Web.
Características técnicas
As características fundamentais do TCP son:
Descrición do funcionamento
miniatura|210px|Fig. 1 - Neste exemplo considérase o backlog preenchido para forzar o timeout no cliente para que o paquete SYN sexa reenviado. Porén, o primeiro paquete podía terse perdido debido a erros na rede. O protocolo TCP especifica tres fases durante unha conexión: estabelecemento da ligazón, transferencia e finalización da ligazón. O estabelecemento da ligazón faise en tres pasos, en tanto que a finalización se fai en catro. Durante o estabelecemento inicialízanse algúns parámetros, como o Sequence Number (número de secuencia) para garantir a entrega ordenada e robustez durante a transferencia.
Estabelecemento da ligazón
Tipicamente, nunha ligazón TCP existe aquel designado de servidor (que abre un socket e espera pasivamente por ligazóns), nun extremo, e o cliente no outro. O cliente inicia a ligazón enviando un paquete TCP coa flag SYN activa e espera que o servidor acepte a ligazón enviando un paquete SYN+ACK. Se, durante un determinado espazo de tempo, ese paquete non for recibido ocorre un timeout e reenvíase o paquete SYN. O estabelecemento da ligazón é concluído por parte do cliente, confirmando a aceptación do servidor, que responde cun paquete ACK.
Filloi, Aciveiro, Forcarei
Filloi é un lugar da parroquia de Aciveiro no concello pontevedrés de Forcarei. No ano 2007 contaba cunha poboación de 69 habitantes. Este lugar conta cunha importante cabaña gandeira e unha queixería asentada tamén na vila.