cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castro de Ricos
Morfoloxía
O castro é un amplo recinto de forma circular con moitas irregularidades no seu trazado. Está totalmente rodeado por un parapeto, que acada na súa parte máis alta uns 3 metros. No sector setentrional ten dúas entradas: unha estreita, de orixe recente, e outra que podería ser a orixinaria. Na zona meridional foi destruída boa parte do parapeto e alí apréciase que foi construído de terra. Hai referencia de achados de muíños circulares.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas. Na actualidade non se pode visitar.
Golden Gate
Złota Brama (ujednoznacznienie)
Lapua
Lapua (en sueco Lappo) é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 14.522 habitantes. A superficie do termo municipal é de 751,82 km2, dos cales 13,67 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,82 hab./km².
Limita cos municipios de Alajärvi, Kauhava, Kuortane, Lappajärvi e Seinäjoki, todos eles na rexión de Ostrobotnia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
Cidades irmás
Lapua está irmandada con:
Rania de Xordania
A Raíña Rania de Xordania (Rania Al Abdullah), nada Rania Al-Yassin (en árabe, رانيا العبدالله) é a dona do rei de Xordania, Abdullah II. Naceu en Kuwait, Kuwait, o 31 de agosto de 1970 e é filla de pais palestinos.
Escudo de Pontevedra
dereita|120px|miniatura|Escudo do concello de Pontevedra. dereita|120px|miniatura|Escudo da provincia de Pontevedra.
Rania de Xordania
Biografía
Rania Al-Yassin naceu na Cidade de Kuwait, Kuwait o 31 de agosto de 1970 de pais palestinos de Tulkarm. O seu pai é médico (1934–2022), e é a mediana de tres irmáns. Asistiu ás escolas primaria e secundaria New English School en Kuwait. Despois obtivo un grao en Administración da American University no Cairo. Despois da súa graduación en 1991, traballou en Citigroup e para a compañía Apple na capital xordana. Tamén obtivo un Diploma de Estudos Avanzados da Universidade de Xenebra en Suíza.
Escudo de Pontevedra
O escudo de Pontevedra é o escudo oficial do concello e da Provincia de Pontevedra. Ambos os dous baséanse no mesmo brasón. Neles aparece, nun campo de azur, unha ponte de tres arcos de ouro sobre ondas de azuis e arxénteas. No medio da ponte, un cruceiro de ouro. Na beira dereita, un castelo ameado de ouro e aclarado de goles, e na esquerda unha torre ameada de ouro. O escudo áchase timbrado cunha coroa real, forrada de goles, ou vermello, fechada, que é un círculo de ouro, engastallado de pedras preciosas, composto de oito floróns de follas de acanto, visíbeis cinco, interpoladas de perlas e de cada unha das súas follas saen cinco diademas sumados de perlas que converxen nun mundo azur, co semimeridiano e o ecuador de ouro, sumado de cruz de ouro.
Rania de Xordania
Biografía
Coñeceu ao Rei Abdullah bin Al-Hussein nunha celebración en xaneiro de 1993. Dous meses máis tarde anunciaron a súa relación e o 10 de xuño de 1993 casaron. Tiveron catro fillos: Hussein (28 de xuño de 1994), Iman (27 de setembro de 1996), Salma (26 de setembro de 2000) e Hashem (30 de xaneiro de 2005).
Raíña de Xordania
Aínda que o seu home se converteu en rei o 7 de febreiro de 1999, Rania non se converteu en raíña inmediatamente. Foi proclamada raíña polo seu home o 22 de marzo do mesmo ano. Sen esa proclamación, tería ostentado o título de princesa consorte, ao igual que a súa sogra, a princesa Muna Al-Hussein.
Rania é unha defensora dos dereitos das mulleres. Recibiu do seu home o rango honorario de coronel das Forzas Armadas Reais de Xordania o 9 de xuño de 2004. En 2005 foi nomeada a terceira muller máis bela do mundo pola revista Harpers and Queen (que desde novembro de 2005 é coñecida como Harper's Bazaar ). Ademais, foi a raíña máis nova do mundo no momento en que coroaron ao seu home.
Motionless In White
Motionless in White é un grupo musical estadounidense de metalcore con orixe en Scranton, Pensilvania. O grupo formouse no 2005 e ten contrato co selo musical Fearless Records. Publicaron tres álbums de estudio, sendo o máis recente Reincarnate, publicado o 16 de setembro do 2014.
Rania de Xordania
Raíña de Xordania
Rania de Xordania realizou numerosas aparicións públicas, incluíndo unha entrevista para a televisión no programa de Oprah Winfrey o 17 de maio de 2006, onde falou sobre as ideas equivocadas sobre o islam e o rol da muller nesa relixión. En maio de 2000 foi nomeada membro honoraria da clase do 2000 da Academia Deerfield, a Universidade na que estudou o seu esposo. Tamén se encontra na lista das 100 mulleres máis poderosas do mundo segundo Forbes.
Actividades
Rania desempeña unha serie de actividades centrándose nos dereitos da muller e dos nenos e representa a Xordania en visitas oficiais e eventos fóra do país.
Organizacións que apoia
É patroa das seguintes organizacións ó redor do mundo:
Morcego común
O morcego común ou morcego anano (Pipistrellus pipistrellus) é unha especie de morcego moi espallado por toda Europa (dende a Península Ibérica até Rusia), Norte de África, suroeste de Asia e probablemente Corea, o Xapón e Taiwán. É o máis pequeno dos morcegos europeos e coñécense colonias de máis de 1.000 exemplares. En casos excepcionais do centro e leste de Europa chegáronse a atopar máis de 10.000 animais en igrexas e cavidades subterráneas. Ao longo dos anos 90 separouse á subespecie Pipistrellus pipistrellus mediterraneus nunha especie propia, Pipistrellus mediterraneus.
Cliff Curtis
Clifford Vivian Devon Curtis nado o 27 de xullo de 1968 en Rotorua, na Illa Norte de Nova Zelandia, é un actor neozelandés de etnia maorí.
Morcego común
Pode vivir dende o nivel do mar até os 2.000 m. É moi común atopalo en zonas habitadas polo ser humano, vivindo en recunchos ou casas abandonadas, así como en xardíns e parques de cidade. Como refuxio poden usar buratos de árbores e rochas, así como fendas en edificios. Viven uns 5 anos de media aínda que se deron casos de animais con 15 anos de vida. A mortalidade é moi alta durante o primeiro ano de vida, chegando a acadar o 80%.
Descrición física
miniatura|esquerda|240px|Pipistrellus p. en voo Mide de 3,5 a 5 cm, a envergadura das súas ás oscila entre 19 e 25 cm e son estreitas. Pesa de 3,5 a 8 g. As súas orellas son curtas, triangulares e cos vértices redondeados. Do mesmo xeito que outros morcegos da familia Vespertilionidae, Pipistrellus pipistrellus posúe un grolo pregado, de punta redondeada e especialmente longo e desenvolvido.
Cliff Curtis
Traxectoria
Comezou a actuar en producións de teatro nos musicais Fiddler on the Roof e The Man of La Mancha antes de ir á The New Zealand Drama School e ó Teatro Dimitri Scoula en Suíza. Traballou en varias empresas de teatro neozelandesas, incluíndo Mercury Theatre, e Centre Point.
Morcego común
Descrición física
O óso premaxilar está fusionado ao maxilar e a súa fórmula dentaria é de 2/3, 1/1, 2/2, 3/3 (arriba/abaixo; incisivos, cairos, premolares e molares). O seu fociño é curto e presenta avultamentos glandulares a ambos os dous lados, que se desenvolven especialmente no outono, xunto ás glándulas labiais. Estas últimas constitúen as chamadas boqueiras, de cor abrancazada.
Cliff Curtis
Traxectoria
O seu primeiro papel no cinema foi no filme nomeado ó Premio Oscar, The Piano. Outros notábeis papeis no cine neozelandés foron Once Were Warriors, Desperate Remedies, River Queen e Whale Rider.
Morcego común
Descrición física
A súa pel é de cor marrón, de tonalidades variables, pero normalmente máis escuras que en Pipistrellus pygmaeus. As membranas das ás e cola son máis escuras e carecen de pelo. A pel da cara é máis escura que a do resto do corpo, chegando en ocasións ao negro.
Nostocales
As Nostocales son unha orde de cianobacterias que contén a maioría das especies deste tipo de bacterias. Inclúe formas filamentosas, tanto de filamentos simples coma ramificados, e tanto cunha soa febra de filamentos coma con moitas febras dentro dunha vaíña. Algúns membros, pero non todos, presentan un decrecemento de anchura na base. Algúns xéneros presentan heterocistes (células especiais fixadoras de nitróxeno). Multiplícanse por hormogonios (fragmentos de filamento que se desprenden), e algúns xéneros poden formar acinetos (células de resistencia de grosas paredes) e hormocistes (segmentos de filamento de resistencia rodeados de grosas paredes).
Morcego común
Comportamento
Normalmente son animais sedentarios aínda que se deron casos de exemplares que viaxaron varios centenares de quilómetros. As femias son máis remisas a cambiar de territorio.
Cliff Curtis
Traxectoria
Dende entón, apareceu en filmes como Blow, Bringing Out the Dead, Sunshine, e Push, en 2009.
Nostocales
As familias que comprende son:
Morcego común
Comportamento
É frecuente atopalos preto de farois e luces artificiais, cazando aos insectos que son atraídos até elas. Non son especialmente rápidos ou maniobrables en voo pero se que mostran unhas capacidades medias que lles permiten certa versatilidade tanto en terreos abertos como en pleno bosque.
Cliff Curtis
Traxectoria
En 2004, xunto co produtor Ainsley Gardiner, formou a produtora de cine independente Whenua Films. Os obxectivos da empresa son apoiar o crecemento dos actores indíxenas neozelandeses, e ser solidario cos cineastas locais de curtametraxes.
Nostocales
(En Algaebase distínguense máis familias ).
Morcego común
Comportamento
Aínda que usualmente hibernan, poden verse nos días máis calorosos do inverno bebendo ou cazando ás horas máis calorosas.
Cliff Curtis
Traxectoria
No filme de M. Night Shyamalan, The Last Airbender, estreado en 2010, interpretou o Señor do Lume Ozai.
Morcego común
Comportamento
Pipistrellus pipistrellus emite dous tipos de chamadas de ecolocalización: unha curta de 4 ms cun rango de 80-56 kHz, e unha longa de 51 kHz que chega a 10 ms. As chamadas son usadas para localizar e cazar ás súas presas, xa que os seus ollos están pouco desenvolvidos.
miniatura|esquerda|De caza miniatura|centro|2 exemplares de caza miniatura|Distribución europea Son animais moi intranquilos e nerviosos. O seu corazón latexa 700 veces por minuto.
Reprodución
A época de reprodución ten lugar entre finais do verán e comezos de outono, de finais de agosto a finais de setembro. Os machos defenden territorios con até 10 femias. Realizan voos de cortexo ao redor das femias e emiten un forte cheiro a almiscre. Se a cópula prodúcese nun mal momento, as femias poden atrasar a fertilización dos óvulos, o cal é unha característica típica dos membros da familia Vespertilionidae.
As femias xestantes dan a luz unha ou dúas crías a finais de primavera ou principios de verán. Ás tres ou catro semanas de idade os recentemente nados xa son capaces de voar, e unha semana despois do seu primeiro voo xa son capaces de afastarse varios quilómetros do refuxio. As femias acadan a madurez sexual ao ano de vida e os machos aos dous anos.
Distribución
Distribúese ao longo de Europa, Norte de África, Península Arábiga e subcontinente indio. En Europa atópase dende a España meridional até Dinamarca, acadando residualmente o sur de Suecia. En España atópase en todo o territorio, agás nas Illas Canarias. A súa área de distribución solápase coa do morcego de Cabrera.
Eidián, Eidián, Agolada
Eidián é un lugar da parroquia de Eidián, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 18 habitantes (8 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 9 habitantes con respecto ao ano 2000.
Rosendo
Rosendo é un usual antropónimo:
Como topónimo pode referirse a:
Alejandro Febrero Lorenzo
Alejandro Febrero Lorenzo, nado en Madrid o 25 de febreiro de 1925 e finado o 13 de agosto de 2010, foi un nadador olímpico español que habitou a maior parte da súa vida na cidade de Vigo, onde formou parte de varios clubs deportivos.
Traxectoria
O seu fito máis salientable foi a inclusión no equipo olímpico que competiu na cidade de Londres en 1948. Tamén foi o primeiro en cruza-la Ría de Vigo a nado. miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas. En 1944 incorporouse coma nadador ao Club Marítimo de Vigo, nese ano participou nos campionatos galegos na proba de 1500 metros libres, obtendo un tempo de 25,33',08. En 1945, xa trala integración do seu club no Náutico de Vigo, mellorou o seu rexistro na devandita proba a 23,01'09, progresión que continuaría en 1946 con medio minuto menos, 22,25',04, sendo o mellor dos nadadores galegos. No Campionato de España da cidade de As Palmas de Gran Canaria obtivo a segunda praza en 400 metros libres, e en 1500 metros libres mellorou a súa marca a 21,12',07, polo que foi seleccionado para os Xogos Olímpicos de 1948 en Londres, primeiros en organizarse despois da segunda guerra mundial.
Foi quinto clasificado na primeira eliminatoria de 400 metros libres, e cuarto clasificado na terceira eliminatoria de 1500 metros cunha marca de 21,15',27 próxima ao seu mellor rexistro, ficando na sétima posición entre 39 nadadores.
Xuízo Final
miniatura|[[Xuízo Final (Michelangelo)|Xuízo Final de Michelangelo, na Capela Sistina.]] O Xuízo Final ou o Día do Xuízo Final é a denominación relixiosa da fin do mundo, na que toda a humanidade será xulgada polos seus actos.
Nas crenzas cristiás é un día no que deus xulgará todos os seres humanos e creará a nova terra segundo a Apocalipse, a cal será gobernada polo mesmo deus dende a Nova Xerusalén. Esta crenza inspirou numerosas representacións artísticas.
Xudaísmo
No xudaísmo, a crenza no xuízo final susténtase en varias pasaxes bíblicas (da Biblia hebrea ou Tanakh), coma o relativo ao Val de Josafat (Yehoshaphat, que significa en hebreo "Yahve xulga").
Cristianismo
miniatura|O xuízo final, de [[Giovanni Bernardino Azzolino, no Colexio da Nosa Señora da Antiga de Monforte de Lemos.]] Segundo a escatoloxía cristiá, no día do Xuízo Final, tras a segunda vinda de Xesucristo e a resurrección da carne, toda a humanidade será xulgada segundo as súas obras.
Entre os textos neotestamentarios que describen ese momento están o Evanxeo de Mateo (cp. 24 e 25), o Evanxeo de Marcos (cp. 13), o Evanxeo de Lucas (cps. 17 e 21) e a Apocalipse. Sexa ou non o autor deste último texto o mesmo que o do Evanxeo de San Xoán, si parecen estar relacionados ambos os dous no seu interese pola ampliación da concepción escatolóxica propia do cristianismo primitivo: se o Evanxeo de Xoán comeza cun principio no Verbo (o "Logos"), na Apocalipse (20, 7-15) descríbese o Xuízo Final, e a chegada da Nova Xerusalén. Non obstante, a lectura do libro da Apocalipse realizábase orixinariamente como a esperanza dun cristián na caída de Roma e no final da persecución contra os primeiros cristiáns. A súa inclusión nos libros canónicos supuxo o cambio de interpretación, pasando de ser profético a ser tamén alegórico.
Hussein I de Xordania
Hussein bin Talal (en árabe, حسين بن طلال), nado en Amán o 14 de novembro de 1935, finado o 7 de febreiro de 1999, coñecido como Hussein I de Xordania ou Hussein de Xordania, foi o rei de Xordania desde o 11 de agosto de 1952 até a súa morte. Sucedeu ao seu pai o rei Talal aos 17 anos.
Hussein foi educado no Victoria College en Alexandría. Procedía da Harrow School en Inglaterra, onde fixo amizade co seu curmán Faisal II de Iraq. Posteriormente segue estudando na Real Academia Militar de Sandhurst.
Coroación
Sucedeu ao se avó o 11 de agosto de 1952, pola renuncia do seu pai, Talal ibn Abd Allah. O rei tiña 17 anos no momento da súa sucesión, non era maior de idade, e polo tanto, formou un Consello de Administración Fiduciaria no trono, e foi coroado o 2 de maio de 1953.
Vida persoal
Casou catro veces e con cada unha das súas mulleres tivo fillos:
Sabariz, San Xes de Vilariño, Lobeira
Sabariz é un lugar da parroquia de San Xes de Vilariño no concello ourensán de Lobeira na comarca da Baixa Limia. Tiña 30 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 20 eran homes e 10 mulleres.
Kubilius
Kubilius é un apelido lituano, lévano entre outros:
Os Castros de Torre
Morfoloxía
O xacemento está formado por un único recinto, inda que sería posible que houbera un antecastro. O recinto principal é duns 65 metros no eixo L-O e está defendido por un parapeto de ata 3 metros de altura e un foxo. Na zona N-O aprécisase que puido haber un segundo parapeto.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas. Na actualidade non se pode visitar.
1087
Outros
Historia ano a ano
Randstad
Hai que distinguir entre a rexión metropolitana de Randstad, cunha poboación ao redor dos 6,5 millóns de habitantes (40% do total dos Países Baixos), e a Rexión de Randstad, (unha asociación socio-económica) que reúne uns 7,6 millóns de habitantes (case a metade da poboación do país).
Ambas as entidades esténdense polas provincias de Holanda Meridional, Holanda Setentrional, Utrecht e Flevoland.
Xeografía do Randstad
O Randstad está formado por unha cadea de cidades e aglomeracións urbanas que se estende polo oeste dos Países Baixos dende o centro xeográfico até a costa do Mar do Norte. A cadea forma unha especie de anel, en cuxo centro se sitúa a área relativamente despoboada e rural coñecida localmente como "Corazón Verde" (en neerlandés Groene Hart).
Dita conurbación inclúe as cidades principais de Almere, Amersfoort, Ámsterdan, Delft, Dordrecht, Gouda, Haarlem, Leiden, Rotterdam, A Haia, Utrecht e Zoetermeer, e as cidades e pobos secundarios de Alphen aan dean Rijn, Amstelveen, Capelle aan dean Ijssel, Hoofddorp, Leidschendam, Nieuwegein, Purmerend, Rijswijk, Schiedam, Spijkenisse, Vlaardingen, Voorburg e Zaanstad.
O Randstad divídese en dúas áreas principais:
O conflito entre grandes e pequenas cidades do Randstad
As cidades maiores do Randstad (Ámsterdan, Rotterdam, A Haia e Utrecht) son os centros comerciais, administrativos, de infraestruturas, económicos e de lecer do Randstad, mentres que as poboacións menores adoitan ser cidades dormitorio. Isto xera un conflito de intereses: as grandes desexan espazo para poder ampliarse e rebaixar a presión dos miles de cidadáns que entran nelas todos os días para traballar; as pequenas, pola súa banda, non desexan masificarse e queren manter unha identidade separada.
Rexión metropolitana
A rexión metropolitana de Randstad esténdese por unha superficie de 5.129 km² e conta cunha poboación de 6,55 millóns de habitantes, polo que ten unha densidade de poboación de 1.277 hab/km².
Componse das cidades principais de Ámsterdan, Rotterdam, A Haia e Utrecht e de 116 pequenas cidades e municipios contiguos (entre as que destacan as cidades de Almere, Amersfoort, Haarlem e Zaanstad), como se mostra na táboa seguinte.
Rexión económica
A rexión de Randstad é unha rexión socio-económica situada no corazón dos Países Baixos. Está baseada na rexión metropolitana de Randstad e ten como fins a promoción e o desenvolvemento económico, cultural, científico e turístico da rexión.
As partes integrantes desta rexión son as provincias de Holanda Setentrional, Holanda Meridional, Utrecht e Flevoland. En total fálase dunha rexión con 7,62 millóns de habitantes, nunha área de 11.357 km², repartidos como se indica na táboa seguinte.
Guillerme I de Inglaterra
miniatura|Guillerme I de Inglaterra Guillerme I de Inglaterra, nado en 1027 e finado o 9 de setembro de 1087, foi o primeiro rei normando de Inglaterra, tras a morte de Haroldo II de Inglaterra na batalla de Hastings. Tamén foi chamado Guillerme o Conquistador e Guillerme de Normandía, e mesmo Guillerme o Bastardo, por ser fillo ilexítimo do seu pai, Roberto o Magnífico, duque de Normandía.
Traxectoria
Guillerme naceu no 1027 e accedeu ao ducado de Normandía á idade de sete anos. Aos 15 foi nomeado cabaleiro por Henrique I de Francia, e aos 19 xa facía fronte a rebelións internas no ducado. Tras a morte do seu tío, Eduardo o Confesor, rei de Inglaterra, Guillerme reclamou o trono, que dicía lle deixara en herdo o seu tío, argumentando ademais que Harold Godwinson, o maior terratenente de Inglaterra, o recoñecera como rei. Pero Harold converteuse en Harold II de Inglaterra, e Guillerme reclamou os seus dereitos mediante a guerra, tras recibir a aprobación do papa.
A batalla definitiva da Conquista Normanda de Inglaterra foi a de Hastings, onde Harold II morreu, atravesado o seu ollo por unha frecha. Os restantes nobres saxóns non tardaron en renderse ao poder normando, e Guillerme foi proclamado rei.
Durante o seu reinado, Guillerme fixo grandes cambios que permanecerían durante séculos. Baixo o seu mandato compilouse o primeiro catastro da historia, chamado Domesday Book. Guillerme tamén reformou a lei, mesturando as leis anglosaxoas coas normandas. Por último, impuxo o francés normando como lingua das clases altas durante tres séculos, ata que se mesturase a gramática e vocabulario básico inglés cunha enorme cantidade de léxico de orixe latino do francés normando ata crear a base do inglés moderno.
Georges Simenon
Georges Joseph Christian Simenon, nado en Liexa o 13 de febreiro de 1903 e finado en Lausana o 4 de setembro de 1989, foi un escritor belga.
Traxectoria
Simenon procedía dunha familia acomodada limburguesa asentada en Liexa. En 1918 deixa os estudos e en 1919 comeza a traballar par o xornal conservador La Gazette de Liège. Logo da morte do seu pai estableceuse en París (1922). Entre 1945 e 1955 viviu nos Estados Unidos e dende 1957 residiu en Suíza.
Simenon foi un dos escritores máis prolíficos do século XX, escribía entre 60 e 80 páxinas ao día, e durante a súa vida publicou 368 novelas e máis de 200 relatos, aínda que é coñecido sobre todo polas 75 novelas 28 relatos do Comisario Maigret; a primeira novela da serie, Pietr-Le-Letton apareceu en 1931 e a última, Maigret et M. Charles en 1972. As novelas de Maigret traducíronse a 55 linguas e moitas convertéronse en filmes. Unha delas foi traducida ao galego, Maigret na escola.
Simenon tamén escribiu gran número de novelas psicolóxicas como La neige était sale (1948) ou Le fils (1957).
B. K. S. Iyengar
Bellur Krishnamachar Sundararaja Iyengar (en ಬೆಳ್ಳೂರ್ ಕೃಷ್ಣಮಾಚಾರ್ ಸುಂದರರಾಜ ಐಯಂಗಾರ್), nado o 14 de decembro de 1918, e finado o 20 de agosto de 2014, foi un importante mestre de ioga máis coñecido como B.K.S. Iyengar. Foi o fundador dun estilo coñecido como "ioga Iyengar" e está considerado un dos máis senlleiros mestres de ioga do mundo. Foi o autor de varios libros sobre a práctica e a filosofía do ioga como Light on Yoga, Light on Pranayama, Light on the Yoga Sutras of Patanjali e Light on Life. Iyengar foi un dos primeiros estudantes de Tirumalai Krishnamacharya, quen é considerado a miúdo como "o pai do ioga moderno". Foi considerado como o principal embaixador do ioga, primeiro na India e despois arredor de todo o mundo.
Perífiton
miniatura|dereita|300px|Perífiton nos [[Everglades]] miniatura|300px|Cuncha do [[molusco Eustrombus gigas no seu hábitat natural cuberto de perífiton]] O perífiton (do grego periphyton, de peri 'arredor' e phyton 'planta') é unha complexa mestura de algas, cianobacterias, microbios heterótrofos e detritos que está adherida ás superficies de obxectos ou outros seres vivos mergullados na maioría dos ecosistemas acuáticos. Nos países de falas xermánicas utilízase como termo practicamente equivalente  aufwuchs. As superficies sobre as que crece o perífiton poden ser inertes (rochas, madeira morta, cemento...), bioconstruídas (cunchas) ou vexetais vivos ou animais ou superfices porosas e filtrantes como as das esponxas.
O perífiton é unha importante fonte de alimento para moitos invertebrados, cágados e algúns peixes. Estes poden tomar o perífiton directamente das superficies ás que está adherido ou cando os residuos ou fragmentos de perífiton quedan regularmente en suspensión nas augas poden servir de alimento aos animais filtradores (bivalvos, caracois, esponxas...). Cando se produce unha sobreproliferación do perífiton, o que a miúdo se debe a achegas importantes de nutrientes (fósforo, nitróxeno), este pode chegar a destruír o hábitat de invertebrados ou os sitios de desova de peixes. A abundancia e tamaño dos macroinvertebrados bentónicos está en relación coa abundancia de perífiton en moitos ecosistemas. As comunidades do perífiton poden utilizarse en acuicultura como sistemas para a produción de alimentos e para a eliminación de polucionantes disoltos ou sólidos. A súa aplicación como alimento en acuicultura está a ser investigada.
Tamén pode absorber contaminantes, eliminándoos da columna de auga e limitando o seu movemento polo medio ambiente. O perífiton é tamén un importante bioindicador da calidade da auga; as respostas desta comunidade aos contaminantes poden medirse nunha variedade de escalas representando fisioloxicamente os cambios a nivel de comunidade. Por iso o perífiton foi utilizado con frecuencia como un sistema experimental, por exemplo nos estudos de tolerancia da comunidade inducida pola polución. Propúxose que se utilice como un bioindicador útil nos ambientes acuáticos xestionados ou en curso de renaturalización.
O perífiton serve como indicador da calidade das augas porque:
En certos contextos, un perífiton biomineralizante e inrustante pode conducir á formación dunha rocha bioxénica (tufo calcario).
Un risco ao que está sometido o perífiton é a urbanización, xa que o gran incemento dos niveis de turbidez asociados coa expansión urbana poden asfixiar o perífiton causando que se despegue das rochas onde vivía. Non obstante, pode ser importante para a limpeza de substancias químicas daniñas e na redución, en parte, da turbidez.
O termo "perífiton" foi introducido en 1924 por A. L. Behning, orixinalmente referido a seres que crecían sobre substratos artificiais. Nun sentido estrito o perífiton inclúe só a flora de algas e diatomeas, pero o termo úsase tamén nun sentido máis amplo para incluír igualmente a micro e mediofauna que vive alimentándose sobre el. O aufwuchs inclúe flora, micro e mediofauna, polo que é practicamente sinómimo de perífiton en sentido amplo, e ambos os termos úsanse hoxe sen importar o tipo de substrato sobre o que vivan os seres.
Gamma 2
O motor foguete Gamma 2 foi un motor desenvolvido polo Reino Unido durante os anos 1960 e que voou por primeira vez en 1969. Consumía peróxido de hidróxeno e queroseno e tiña un impulso específico de 265 segundos, cun pulo de 68,2 N e unha masa de 173 kg. Medía 1,37 m de diámetro e funcionaba durante 113 segundos. Foi usado como motor da segunda etapa do foguete Black Arrow e no foguete Black Knight. Os Gamma 2 eran fabricados por Bristol Siddley.
Parque Natural da Serra de Grazalema
O Parque Natural da Serra de Grazalema atópase no extremo máis occidental da Cordilleira Subbética, en Andalucía. Esténdese polas provincias de Cádiz e Málaga. Ten unha superficie de 53.411 hectáreas.
Flora
O Parque Natural é un importante reduto para o pinsapo. Ademais pódese atopar o carballo anano, a alfarrobeira e a oliveira silvestre. É salientable a presenza da papoula de Grazalema (Papaver rupifragum), que só se atopa aquí e no norte de África.
Fauna
Os mamíferos máis comúns e salientables son a cabra montesa e o corzo. Tamén se atopa o meloncillo e a xeneta. Entre as aves, nomear a choia e o merlo azul.
O Briallo, Cospindo, Ponteceso
O Briallo é un lugar da parroquia de Cospindo no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Tiña 21 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 11 eran homes e 10 mulleres.
Heat 1X Tycho Brahe
miniatura|lift-off - Heat 1X & Tycho Brahe Heat-1X-Tycho-Brahe é a denominación dada ao primeiro foguete espacial contruído de maneira voluntaria e sen ánimo de lucro (financiado con doazóns e sponsors) que pretendía alcanzar unha altura de 30 quilómetros o 5 de setembro de 2010, obxectivo fallado na primeira tentativa, na illa de Bornholm, a causa dunha mala conexión eléctrica.
Historia e características
O foguete tiña unha lonxitude de 9 metros e un peso de 1,6 toneladas. O nome vénlle en homenaxe a Tycho Brahe, figura destacada da astronomía dinamarquesa grazas a, entre outras cousas, as súas observación de supernova 1572.
Parque Arqueolóxico do Megalitismo da Costa da Morte
miniatura|350px|Concellos do PAMCM en laranxa: a sede (en Dombate, Cabana de Bergantiños), en amarelo; a maior concentración, Vimianzo, en vermello miniatura|300px|Dolmen de Dombate. miniatura|270px|O dolmen de Dombate en 2009. O Parque Arqueolóxico do Megalitismo da Costa da Morte é un dos catro centros de interpretación que constitúen a Rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico.
Terá a súa sede central no contorno do Dolmen de Dombate pero comprenderá actuacións sobre outros 14 enclaves megalíticos distribuídos en 8 concellos da Costa da Morte.
O Dolmen de Dombate, ficou parcialmente excluído do ámbito deste proxecto supramunicipal por contar xa co seu propio plan director. Dun xeito similar, hai outros monumentos non incluídos en toda a Costa da Morte (v. Costa da Morte de Lista de megálitos de Galicia)
Bésta
miniatura|250px |Bésta trazada por [[Leonardo da Vinci, c. 1500]]
Historia
Puido ser inventada polos chineses e foi coñecida polos romanos. Nun principio foi utilizada para a caza e adaptouse para a guerra durante a Idade Media. Desprezada polos cabaleiros, foi prohibida pola Igrexa contra os cristiáns, o que non impediu a súa utilización. A palabra tería sido sincopada do italiano balestra, que á súa vez deriva do latín tardío ballistra ou arcuballistra.
O arco de madeira foi substituído por un potente arco metálico formado por unha ou varias láminas metálicas unidas. A corda vexetal ou de tripa trenzada foi substituída finalmente por arame. E a frecha de vara vexetal foi substituída por unha seta curta e metálica, capaz de perforar as coirazas. Agregóuselle perpendicularmente ao arco un carril acanalado no que se aloxaba a seta e sobre o que se desprazaba violentamente a corda impulsora ou arame. Para flexionar o arco metálico e vencer a súa potente resistencia realizábanse diversas manobras. As primeiras consistiron en poñer o arco en terra e tensar o arame con ambas mans ou o pé ata trabalo nun gancho; máis tarde montáronse mecanismos diversos sobre o carril central. O máis exitoso e usado foi o tensado mediante torniquete a manivela. O arame poderosamente tensado e suxeito por unha traba, disparábase cun gatillo.
150px|miniatura|esquerda Esta arma mellorou radicalmente a eficacia do arco e frecha, pola súa gran potencia (o proxectil metálico perforaba unha loriga a 350 metros), precisión (ao poderse apuntar como un rifle) e eficiencia (era certeiro a maior distancia que a frecha, disparábase corpo a terra, a pé ou a cabalo e non precisaba tanta destreza como o arco para darlle ao branco). A súa lentitude de recarga era a principal desvantaxe. Nisto tomoulle vantaxe un novo arco aparecido por ese tempo en Gales (Illas Británicas): mentres o besteiro disparaba unha seta por minuto, no mesmo tempo un hábil e rexo arqueiro galés co seu enorme arco de 1,80 metros, lograba disparar dez frechas a case 300 metros de distancia.
miniatura|[[Cabalaría medieval|Cabaleiro francés do século XVI armado cunha bésta]] A resistencia das armaduras fora aumentando co progreso da siderurxia, o que obrigou a aumentar o poder da bésta coa creación do arco de aceiro a comezos do século XIV, que substituíu aos arcos de madeira e aos mixtos (madeira, tendóns e corno). A bésta constituíu o anticipo máis equivalente das armas de fogo. Como nestas, a bésta gatillábase e apuntábase acercando o ollo ao extremo do carril da frecha para aliñalo co branco ao que se tiraba. A a súa efectividade a distancia só foi superada pola pólvora. Os soldados que portaban esta arma chamábanse "besteiros".
A bésta revolucionou as posibilidades individuais de dar morte ao inimigo: calquera inexperto podía matar a distancia un consumado guerreiro. Isto resultou tan novidoso e ameazador que mereceu unha bula papal onde se prevía á cristiandade contra o seu uso polo "perigo que representaba para a humanidade unha arma semellante".
A bésta utilízase na actualidade como deporte, se ben non ten a categoría de deporte olímpico, como si o ten o tiro con arco.
Partido Liberal do Quebec
O Partido Liberal do Quebec (en francés: Parti libéral du Québec), ou PLQ, é un partido político da provincia de Quebec. É o partido político máis antigo no Quebec, presente dende 1867. A organización é de ideoloxía liberal e federalista (oposto á independencia de Quebec). Ata 1964 estivo afiliado co Partido Liberal do Canadá.
Xosé González Varela
Xosé González Varela, nado en San Xurxo de Goá (Cospeito), diocese de Mondoñedo, contra 1750 e finado en Santiago en 1842, foi un avogado, catedrático de Universidade de Santiago, filósofo ilustrado e destacado afrancesado.
Traxectoria
Sábese que contra 1785 ingresou no Colexio de Santiago Alfeo (ou Colexio Novo) de Santiago ata estudar Filosofía e Cánones. O seu expediente de ingreso hai moitas testemuñas de limpeza de sangue, segundo exixían as regras para ser colexial.
Guntín, Bóveda
San Cristovo de Guntín é unha parroquia do concello de Bóveda na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 78 habitantes (43 homes e 35 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación: Aquelcabo, O Arroxo, Lama Redonda, Pardiñas, As Pedreiras e Vilar, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 116 habitantes.
Pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. Limita coas parroquias de Tuimil e Laiosa ao norte, Ver e Mosteiro ao sur, Freituxe ao leste, e Bóveda ao oeste.
Febe
Febe pode referirse a:
Guntín, Bóveda
Historia
No ano 1668 Juan Rodríguez de Ver fundou a capelanía de San Lázaro na igrexa parroquial.
Festividades
As festas celébranse a primeira fin de semana de agosto, na honra á virxe do Rosario.
Xosé González Varela
Traxectoria
Doutor en Artes, Teoloxía en Cánones, foi avogado dos Reais Consellos e vicerreitor do Colexio de San Xerome, lugar onde se reunía un club de afrancesados e ao que acudía Bazán de Mendoza (que era o seu fundador e presidente) e outros simpatizantes coas ideas modernizadoras. Alí planearon a renovación do ensino universitario e a provisión das cátedras tratando de romper o monopolio do clero regular.
En 1799 foi cesado de cargo de vicerreitor de San Xerome baixo o pretexto de que casara —o que ía contra as constitucións do Colexio— aínda que a verdadeira razón eran as reunións de afrancesados que tiñan lugar nos seus apousentos.
Moitos catedráticos da Universidade compostelá simpatizaban coas ideas francesas. E González Varela tivo a oportunidade de expresar esta simpatía cando o exército francés invadiu Galicia. El, e outros catedráticos, apresuráronse a felicitar a Murat, lugartenente de Napoleón en España, a quen consideraban impulsor dun novo modelo político e social. Esa fidelidade sería recompensada co nomeamento de moitos deles para ocupar cargos públicos na cidade. Así, catro personaxes desta institución serían nomeados por Bazán Maxistrados inspectores da Policía Xeral da cidade de Santiago e a súa provincia, entre eles Xosé González Varela que se ocupará Quartel de las Parroquias de San Andrés, Salomé y Sar.
Isto molestou moito a outros compañeiros de cátedra polo que, no claustro de 1 de xuño de 1808 —no que se creou o Batallón Literario—, González Varela foi suspendido da súa cátedra, xunto con Bazán de Mendoza e Xosé de la Vega, por manifestar sentimientos contraros a la causa pública en las actuales críticas circunstancias amenazando negarían certificados de curso al que se atreviese a decir que los ejércitos franceses que cruzan nuestra España tenían otras intenciones que las de amistad y nuestra propia felicidad. A comezos de 1809 el e os seus compañeiros foron repostos nas súas cátedras polo xeneral Marchand.
Pero, como os outros ilustrados que simpatizaron cos ideais revolucionarios franceses, foron tachados de traidores. O clero, aliado coa aristocracia, encirraron aos campesiños para que combateran aos franceses e aos afrancesados. A Igrexa galega loitou con todas as súas forzas contra eles. E así, o xornal El Patriota compostelano convidaba a "escupir, abominar y desterrar a los acaudillados ateos que el infierno vomitó en Francia para que pasando los Pirineos enarbolasen el estandarte de la irreligión en España".
Os ilustrados galegos convertéranse no branco de todas as críticas. A prensa denigrábaos considerándoos "perfidos e desnaturalizados patricidas". Cando os franceses marcharon de Santiago, a universidade sancionou e represaliou con dureza aos afrancesados. González varela foi declarado traidor por unha sentenza do 29 de abril de 1810 na que se revogaba o seu título de Doutor, o seu nome foi borrado de todos os libros da universidade (damnatio memoriae), foi expulsado da mesma e foron confiscados todos os seus bens.
Grazas á amnistía de 1820 puido reincorporarse á súa cátedra durante o trienio liberal.
Obras
Traduciu ao español (1821) os Principios lógicos de Destut de Tracy (1754-1856), engadindo algunhas notas. (Este autor sitúase dentro do pensamento sensista de Locke e Condillac: o pensamento fúndase na actividade dos sentidos).
As obras lóxicas e metafísicas destinadas a servir de texto na universidade están escritas en latín moderno, por ser o idioma usado nesa institución. Pero mentres que a Metaphisica está escrita cun estilo argumentativo e siloxístico —usual na escolástica— a Logica, en cambio, adopta unha forma liñal e directa de describir e argumentar —facilitando así a súa comprensión— sen perder por iso rigor.
Senderiz, San Xes de Vilariño, Lobeira
Senderiz é un lugar da parroquia de San Xes de Vilariño no concello ourensán de Lobeira na comarca da Baixa Limia. Tiña 60 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 35 mulleres.
Anerxia
A anerxia é un termo usado en inmunobioloxía para describir a falta de reacción dos mecanismos de defensa do corpo contra unha determinada substancia allea, que consiste na indución directa de inmunotolerancia nos linfocitos periféricos. O linfocito non é eliminado, senón que segue presente, pero é inactivo. Cando se di que un individuo está en estado de anerxia, iso normalmente indica que o seu sistema inmunitario non pode dar unha resposta inmune contra un antíxeno específico, xeralmente un antíxeno propio. Dise que os linfocitos son anérxicos cando non responden ao seu antíxeno específico. A anerxia é un dos tres procesos que induce tolerancia inmunolóxica, modificando o sistema inmunitario para impedir a autodestrución (os outros dous procesos son a deleción clonal e a inmunorregulación).
Mecanismo
Este fenómeno describiuno primeiro nos linfocitos B Gustav Nossal e denominouno "anerxia clonal". Os clons de linfocitos B neste caso poden atoparse vivos en circulación, pero son moi pouco efectivos á hora de levar a cabo respostas inmunes. Máis tarde, Ronald Schwartz e Marc Jenkins describiron un proceso similar que operaba nos linfocitos T. Moitos virus (o VIH é o exemplo máis extremo) parecen aproveitarse da indución de tolerancia do sistema inmunitario para evadirse da acción inmunitaria, aínda que a supresión de antíxenos específicos tamén a fan uns poucos patóxenos (como Mycobacterium leprae).
A nivel celular o termo "anerxia" define a incapacidade dunha célula inmunitaria de levar a cabo unha resposta inmune completa contra a súa diana. No sistema inmunitario, os linfocitos circulantes forman a principal defensa do corpo contra os virus, bacterias e parasitos patóxenos. Existen dous tipos de linfocitos, chamados T e B. Entre os millóns de linfocitos do corpo humano, só uns poucos son específicos para un determinado axente infeccioso. No momento da infección, estas poucas células deben ser recrutadas e multiplícanse rapidamente. Este proceso, chamado "expansión clonal", permite que o corpo mobilice rapidamente un exército de clons no momento e lugar en que son necesarios. Este exército clonal combate ao patóxeno ata que o corpo queda libre da infección. Despois da desaparición da infección, os clons xa non son necesarios e morren de forma natural.
Porén, un pequeno número de linfocitos poden reaccionar coas proteínas que están normalmente presentes no noso corpo, polo que potencialmente poderían desencadear unha reacción inmunitaria contra esas proteínas propias. Se se produce unha activación e expansión clonal desas células prodúcense enfermidades autoinmunitarias. Para impedir que isto ocorra, os linfocitos posúen un mecanismo intrínseco de control, que inactiva a capacidade dos linfocitos de reaccionar contra as proteínas propias.
A anerxia de células T pode orixinarse cando á célula T se lle presenta de forma incompleta un antíxeno específico, xa que non recibe unha apropiada coestimulación cando o está recoñecendo. O péptido élle presentado unido ás moléculas do MHC de clase II, pero falta o segundo sinal coestimulador (unión a outra molécula), que normalmente está presente nas células presentadoras de antíxenos "profesionais", pero que está ausente noutras células, polo que o recoñecemento de antíxenos nestas produciría anerxia.
A anerxia de células B pode inducirse cando se produce unha exposición a antíxenos circulantes solubles, e está a miúdo marcada pola regulación á baixa da expresión de IgM de superficie e o bloqueo parcial de vías de sinalización celular intracelulares.
Importancia clínica
A anerxia pode aproveitarse para usos terapéuticos. A resposta inmune a órganos ou tecidos transplantados pode minimizarse sen debilitar á vez todo o sistema inmunitario (como ocorre co uso de inmunosupresores como a ciclosporina). A anerxia pode tamén utilizarse para facer que linfocitos activados se volvan insensibles en enfermidades autoinmunes como a diabetes mellitus, a esclerose múltiple e a artrite reumatoide. Igualmente, impedir que se produza a anerxia en resposta a un tumor podería axudar ás respostas antitumorais.
Probas clínicas
O "Multitest Mérieux" ou o sistema "CMI Multitest" (Multitest IMC, Istituto Merieux Italia, Roma, Italia) utilízase como unha proba xeral do nivel de inmunidade celular. É unha proba intradérmica da reactividade da pel (similar á proba da tuberculina) na cal se usa unha substancia de control (glicerol) con sete antíxenos de orixe bacteriano ou fúnxico (toxina tetánica, tuberculina, difteria, estreptococo, Candida, Trichophyton, e da bacteria Proteus). As reaccións destas probas están categorizadas segundo o número de antíxenos que provocan unha resposta e a extensión sumada da resposta na pel aos sete antíxenos. Aquí, considérase que hai anerxia cando nunha rexión da pel probada hai unha reactividade de 0–1 mm de diámetro; hai hipoerxia cando a reacción é de 2–9 mm en resposta a menos de tres antíxenos; hai normoerxia cando a reacción é de 10–39 mm ou a tres ou máis antíxenos, e hipererxia cando a reacción é de 40 mm ou máis.
Torneiros, San Xes de Vilariño, Lobeira
Torneiros é un lugar da parroquia de San Xes de Vilariño no concello ourensán de Lobeira na comarca da Baixa Limia. Tiña 41 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 24 mulleres.
José Antonio Franco Taboada
José Antonio Franco Taboada, nado na Coruña o 25 de xullo de 1944 é un arquitecto, profesor e escritor galego.
Traxectoria
Obtivo o título de Arquitecto en 1969 pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Foi director da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña dende a súa fundación no ano 1975 ata o ano 1986. É director do Departamento de Representación e Teoría Arquitectonicas da Universidade da Coruña dende a súa creación. 230px|miniatura|Torre Costa Rica, ou Edificio Hercón.
A Brixería, Cospindo, Ponteceso
A Brixería é un lugar da parroquia de Cospindo no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 8 eran homes e 9 mulleres.
Andrius Kubilius
Andrius Kubilius, nado o 8 de decembro de 1956 en Vilnius, é un político lituano, líder da Unión Patriótica - Cristiáns Demócratas Lituanos desde 2003 e primeiro ministro do seu país desde o 9 de decembro de 2008 ata o 13 de decmbro de 2012, anteriormente fórao no período 1999-2000.
Biografía
O seu pai foi Vytautas Kubilius, estudoso da literatura lituana. Kubilius estudou física na Universidade de Vilnius desde 1974, graduouse en 1979 pero continuou estudos de posgraduado ata 1984. Membro do movemento independentista Sąjūdis, foi o seu secretario executivo (1990-1992). Logo da independencia foi deputado a partir de 1992 do parlamento en todas as lexislaturas e desde 1993 é membro da Unión Patriótica. Foi vicepresidente primeiro do Seimas (1996-1999), primeiro ministro entre o 3 de novembro de 1999 e o 9 de novembro de 2000, partido que dirixe e que tras as eleccións do 28 de outubro de 2008 se converteu no máis votado. O 27 de novembro de 2008 o Seimas elixía a Kubilius como primeiro ministro con 89 votos a favor, 27 en contra e 16 abstencións.
Kubilius fala lituano, ruso e inglés.
10,000 BC
10,000 BC é unha longametraxe estadounidense dirixida por Roland Emmerich que foi estreada en 2008. Estreouse en galego na TVG o 1 de xaneiro de 2013.
Sinopse
Era un tempo no que o home e a besta eran indomábeis e o poderoso mamut camiñaba pola terra. Un tempo no que as ideas e as crenzas naceron e déronlle forma á humanidade. 10 000 a. C. Un xove cazador D'Leh (Steven Strait) comeza a busca da súa namorada á fronte dun exército atravesando o gran deserto. Terá que facer fronte ó mamut, e tamén ao smilodon (tigres de dentes de sabre) e outros depredadores prehistóricos, ó tempo que descobre unha avanzada civilización, os refuxiados da Atlántida que desembarcaron no que máis tarde se coñecería como o Antigo Exipto.
Erros cronolóxicos
O filme, á parte duns excelentes efectos visuais, ten algúns erros como por exemplo que nela móstrase como o home cultiva a terra, pero os primeiros cultivos datan do ano 8000 a. C. Tamén aparecen homes montando a cabalo, cando o home domestica cabalos aproximadamente dende o ano 2000 a. C. E finalmente os homes xa descubriran o ferro no filme, cando en realidade o home aprendeu a dominar o ferro cara ao ano 1500 a. C.
Aínda que se presenta como un filme sobre a prehistoria, contempla teorías non oficiais sobre este período, por exemplo, a teoría de que existiu unha cultura civilizada hai 10000 anos, algo semellante ó mito da Atlántida, retoma teorías de exiptólogos que din que se cadra a Esfinxe é anterior ó Antigo Exipto e que ó mellor os exipcios eran herdeiros dalgunha outra gran civilización.
Barcela
Barcela pode referirse como topónimo a:
Bion 11
Bion 11 foi un satélite artificial non tripulado da Unión Soviética pertencente á serie de satélites Bion para investigacións biolóxicas. Foi lanzado o 24 de decembro de 1996 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Bion 11 foi o undécimo satélite da serie de satélites Bion. Foi lanzado nunha órbita inicial de 225 km de perixeo, 401 km de apoxeo e 62,8 graos de inclinación orbital, cun período de 90,5 minutos.
Bion 11 levaba bordo dous monos que foron chamados Lalik e Multik e estivo adicada a investigacións biomédicas.
A cápsula regresou o 7 de xaneiro de 1997, tras 15 días de voo.