cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lesoto
O problema da SIDA
Do mesmo xeito que en moitos outros países da África subsahariana, a SIDA converteuse nun auténtico problema. A data de hoxe, o 29% da poboación é portadora do virus ou desenvolveu a enfermidade, e os datos de organismos internacionais estiman que a porcentaxe subirá ata o 35% nos próximos anos. A consecuencia máis palpable deste fenómeno é a espectacular caída da esperanza de vida ata os 37 anos.
O goberno nacional tardou en recoñecer a gravidade do problema, e as súas medidas para frear as consecuencias de devandita enfermidade non comezaron a levarse a cabo ata 1999. En devandito ano, organismos gobernamentais finalizaron o seu plan estratéxico contra a SIDA, reforzado nos vindeiros anos con novas propostas tanto no ámbito da educación, a prevención ou o tratamento. A este problema, debe sumarse a falta de persoal médico especializado no país.
Magnetosfera
A magnetosfera é a rexión atmosférica onde ocorren fenómenos magnéticos e alta condutividade atmosférica, causada pola ionización dos gases alcanzados por partículas cargadas, procedentes do Sol e doutras manifestacións físicas da alta atmosfera. A magnetosfera terrestre non é única no Sistema Solar e todos os planetas con campo magnético, Mercurio, Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno posúen unha magnetosfera propia. Ganímedes, lúa de Xúpiter, ten un campo magnético, mais demasiado débil como para atrapar o plasma do vento solar. Marte ten unha moi débil magnetización superficial sen magnetosfera exterior.
As partículas do vento solar que son detidas, forman os cintos de Van Allen. Nos polos magnéticos, as zonas nas que as liñas do campo magnético terrestre penetran no seu interior, parte das partículas cargadas son conducidas sobre a alta atmosfera procucindo as auroras boreais ou austrais. Tales fenómenos aurorais foron tamén observados en Xúpiter e Saturno.
Estrutura
A uns poucos millares de quilómetros da superficie terrestre atópase unha rexión no ecuador magnético no que moitas das partículas cargadas son atrapadas e aceleradas formando os cintos de Van Allen ou cintos de radiación.
Algúns científicos pensan que sen a magnetosfera, a Terra tería perdido a maioría de auga da atmosfera e os océanos no espazo, debido ao impacto de partículas enerxéticas que disociarían os átomos de hidróxeno e osíxeno permitindo escapar os lixeiros átomos de hidróxeno, polo que o planeta se parecería moito máis a Marte. Estímase que este puido ser un factor importante na perda de auga da atmosfera primitiva marciana.
Historia
A magnetosfera terrestre foi descuberta en 1958 polo satélite estadounidense Explorer I. Antes, coñecíanse algúns afectos no espazo xa que as erupcións solares producían en ocasións tormentas magnéticas na Terra, detectábeis por medio de ondas de radio. Ninguén coñecía como ou por que se producían estas correntes e tamén era ignorado o vento solar.
Antes disto, os científicos sabían que fluía a corrente eléctrica no espazo, debido ás erupcións solares. Non se sabía cando fluían esas corrente e máis por que. En agosto e setembro do 1958, o Proxecto Argus realizou, para comprobar unha teoría sobre a formación dos cintos de radiación que poden ter uso táctico na guerra.
O Carballo, Abeledo, Abadín
O Carballo é un lugar da parroquia de Abeledo, no concello lucense de Abadín. Tiña 24 habitantes en 2015 (11 homes e 13 mulleres) segundo datos do IGE, os mesmos habitantes que en 2013 (11 homes e 13 mulleres).
Tunisair
Société Tunisienne de l'Air ou Tunisair (árabe: الخطوط التونسية‎‎) é a aeroliña nacional de Tunisia. Fundada en 1948, opera voos regulares internacionais cara destinos en Europa, África, América e Oriente Medio. A súa base principal atópase no aeroporto de Tunes-Cartago e a súa sede atópase na cidade de Tunes, preto do aeroporto. Tunisair é membro da Organización Árabe de Transportistas Aéreos.
Frota
En novembro de 2017 a frota de Tunisair estaba formada polos seguintes avións:
Manuel Becerra Bermúdez
Traxectoria
En 1854 volveu participar nos movementos revolucionarios que deron lugar ao Bienio Progresista (1854-1856) e foi detido tras o golpe de estado do xeneral O'Donnell que lle puxo fin, desterrado a Bilbao e posteriormente exiliouse en Francia.
Manuel Becerra volveu á vida política do país con ocasión da Revolución de 1868 formando parte, como deputado, da Xunta Superior Revolucionaria entre o 5 de outubro e o 19 de outubro de 1868. Tras as eleccións de 1869 resultou elixido deputado en Cortes pola provincia de Lugo aínda que finalmente optou pola circunscrición de Madrid e como tal ocupou a carteira de ministro de Ultramar entre o 13 de xullo de 1869 e o 31 de marzo de 1870 durante a rexencia do xeneral Francisco Serrano Domínguez.
Ocupará ese mesmo ministerio no primeiro goberno da Primeira República Española entre o 12 de febreiro e o 24 de febreiro de 1873 baixo a presidencia de Estanislao Figueras.
Coa restauración monárquica formou parte de tres dos gobernos presididos por Práxedes Mateo Sagasta como ministro de Ultramar: entre o 11 de decembro de 1888 e o 21 de xaneiro de 1890, entre o 21 de xaneiro e o 5 de xuño de 1890 e entre o 12 de marzo e o 4 de novembro de 1894.
Vida masónica
Foi un destacado masón: Soberano Gran Comendador do Supremo Consello nos anos 1884-1889 e Gran Mestre do Gran Oriente de España.
Ipecacuaña
A ipecacuaña (Psychotria ipecacuanha), tamén chamada cagosanga, poaia, raiz-do-brasil e ipeca, é unha planta da familia Rubiaceae, moi común nos solos dos montes dos estados de Baía e do Mato Grosso, no Brasil.
Emetina
As súas raíces contén un poderoso emético (estimulante do reflexo do vómito) denominado "emetina" ou "ipecacuaña". Foi introducida en Europa en 1672 por Legros, un viaxante en América do Sur. Foi usada no tratamento da disentería e vendida polo médico francés Adrien Helvetius baixo a licenza de Luís XIV. Hoxe en día, os fármacos purificados cefaleína e emetina aínda son usados como eméticos. Eles estimulan o centro neuronal vomitivo (área postrema medular).
A emetina tamén é usada contra a amebíase, pois a súa actuación como limitador na formación de proteínas, alén de efectos circulatorios. Polos anos 1930, foi sintetizado a dehidroemetina (diferente da primeira apenas por unha dobre ligazón próxima a un radical etilo), que posúe menos efectos colaterais.
Segundo Cristina Brandt Friedrich, que fai unha pescuda sobre a influencia das doenzas traídas polos colonizadores na formación do Brasil, é que de todo coñecemento da flora medicinal indíxena, a ipecacuaña, tamén coñecida como “planta de doente de estrada”, foi a planta que máis interesou aos europeos por ser usada como purgativo e antídoto para calquera veleno. .
Taxonomía
Carapichea ipecacuanha foi descrita por (Brot.) L.Andersson e publicado en Kew Bulletin 57(2): 371. 2002.
Massanassa
Xeografía
Situado na comarca de Horta Sud, atópase a 7 km de Valencia, ben preto do parque natural da Albufeira. Accédese a esta localidade dende a capital tomando a V-31. O termo municipal de Masanasa limita coas localidades de Alfafar, Paiporta, Valencia e Catarroja todas da Horta Sud. Ten especiais vínculos de veciñanza co resto de municipios da comarca da Horta-Albufeira, como Sedaví, Benetússer e Albal.
Historia
A súa orixe atópase na época musulmá, aínda que hai indicios de que puido ser unha vila romana ao atoparse no traxecto da Vía Augusta. As primeiras noticias documentais remóntanse a uns versos do poeta Ibn al-Abbar (1199 - 1260), onde se lamenta da derrota da Valencia musulmá fronte ás tropas do rei Xaime I. Nestes versos nomea esta poboación como Manzil Nasr, que significa Alquería de Nasr e que naquela época designaba a un conxunto de casas como centro dunha explotación agrícola.
As mencións posteriores de Massanassa xa corresponden ao período cristián e atópanse no Llibre del Repartiment, onde se rexistran as doazóns que o rei Xaime I fai das terras conquistadas, escrito entre os anos 1237 e 1252. Antes da ocupación da cidade de Valencia este rei dedicouse a repartir terras e casas a quen lle axudan nesta guerra, e así aparece mencionada esta poboación entre as doazóns efectuadas. Concretamente o 16 de marzo de 1238, doa a Martí "3 jovades en alquería de Massanassa". O 15 de maio dese mesmo ano outorga a "Fra Mateu comanador de l'orde de Calatrava, Alquería de Massanassa amb molins". O día 13 de agosto a Eiximén de Lusia: "8 jovades a Massanassa" e o 23 do mesmo mes a Fra Gerald de Prat, comendador de Alfama, "30 jovades a Massanassa".
Outro documento, este de 1278, infórmanos sobre algúns dos primeiros poboadores cristiáns de Masanasa, citando os seus nomes e permitíndonos ver con detalle, por vez primeira, como era o pobo fai 700 anos. Seguramente contaba cun núcleo de poboación central, onde vivía a maioría dos veciños e na súa contorna, os campos de cultivo, tanto de secaño como de regadío. Os cultivos son os tradicionais naquela época; cereais e vide, algunhas hortas e unha zona de oliveiral.
En 1386, Massanassa pasou a mans de Pedro Boïl e da súa familia, quedando en poder desta até o ano 1738 no que Masanasa, xunto a outros pobos cambia novamente de donos ao adquirila o marqués de Dues Aiugües. Tería a poboación por aqueles anos uns 280 habitantes; no entanto, ao finalizar o século alcanzaba xa a cifra de 1.398 veciños, o que significou un incremento demográfico considerable.
Economía
Tradicionalmente dedicada á agricultura (cereal e vide) esta sufriu unha gran transformación intensificándose o cultivo do arroz, os froitales e as hortalizas, desaparecendo os anteriores cultivos. A proximidade a Valencia facilitou a súa industrialización, aínda que non perdeu totalmente o seu carácter agrícola inicial.
George Reid
George Reid pode facer referencia a:
Euphorbia ipecacuanhae
Euphorbia ipecacuanhae, é unha especie fanerógama pertencente á familia das euforbiáceas. É orixinaria de América.
Taxonomía
Euphorbia: nome xenérico que deriva do médico grego do rei Xuba II de Mauritania (52 a 50 a.C. - 23), Euphorbus, no seu honor – ou ben en alusión ao seu gran abdome – xa que usaba médicamente Euphorbia resinifera. En 1753, Carlos Linneo, púxolle o nome a todo o xénero.
ipecacuanhae: epíteto que ven da tupí i-pe-kaa-guéne, que significa 'planta da beira do camiño que te pon enfermo'.
Museo Marítimo Seno de Corcubión
O Museo marítimo Seno de Corcubión, é un centro adicado á vida marítima da Costa da Morte, situado na vila de Corcubión. Atópase nunha antiga fábrica de salgadura e foi inaugurado o 6 de outubro do 2001. Nel hai gran cantidade de apeiros de pesca, instrumentos de navegación, de salvamento marítimo, maquinaria, obxectos de carpintaría de ribeira e moitas pezas máis relacionadas co traballo no mar.
En 2015 clausurou as súas portas definitivamente, despois do fracaso dunha iniciativa para construír un hotel nas instalacións.
A Coroza, Abeledo, Abadín
A Coroza é un lugar da parroquia de Abeledo no concello lugués de Abadín. Tiña 3 habitantes en 2015 (dous homes e unha muller) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2014 no que a súa poboación descendera ata un habitante, unha muller. No ano 2004 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller), un descenso dunha persoa respecto ó ano 2002.
Isabel Ríos
Isabel Ríos Lazcano, nada en Curtis o 12 de xullo de 1907 e finada en Madrid o 17 de xuño de 1997, foi unha sindicalista e guerrilleira galega.
Traxectoria
Comezou os seus estudos primarios cunha mestra da aldea de Pedrouzos. Fixo varios intentos de exame por libre de Perito Mercantil, até que se presentou a unhas oposicións para Facenda, nas que conseguiu praza na Subdelegación de Xixón.
Antes de partir ao seu destino laboral coñeceu a Manuel Calvelo López, que se atopaba veraneando en Curtis, con quen casou o 7 de xullo de 1929. Marcharon a Los Llanos de Aridane (na illa de La Palma) onde Manuel exerceu a súa profesión de médico.
En 1934 afiliouse ao Partido Comunista e, aproveitando unha viaxe a Curtis, organizou alí a primeira célula. Despois de traballar en Madrid, foi trasladada a Lugo, a onde ía todos os días dende Curtis.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi detida co seu home o 5 de agosto e trasladados a Curtis. Ao día seguinte foron levados ao cárcere de Santiago. O 19 de decembro celébrase o Consello de guerra que condena ao matrimonio á pena de morte.
A execución da sentenza estaba prevista para o día 24, pero as autoridades postergárono para o 31 de decembro. O día 30 comunicáronlle que lle conmutaran a pena pola de reclusión perpetua, mentres que Manuel Calvelo foi fusilado ese mesmo día.
En 1946 trasladouse a vivir á Coruña. O acoso policial era incesante e decidiu marchar a Buenos Aires, onde tiña familia, para deixar os fillos ao seu coidado e volver a Galicia para incorporarse á guerrilla. O 18 de xullo embarcou cos seus fillos rumbo a Río da Prata. Reiniciou a súa militancia comunista no seo da emigración. Incorporouse á Federación de Sociedades Gallegas, onde participou na comisión feminina e na de cultura.
A principios dos anos 60 cos cambios producidos na China, Isabel e un grupo de comunistas comezan a ter diferenzas ideolóxicas co PCE e finalmente foi expulsada xunto con outros militantes por seren considerados "fraccionistas". En 1966 debido ao golpe militar de Onganía, o seu fillo Roberto Calvelo trasladouse a Chile e ela seguiuno. Roberto fora contratado polo Ministerio de Educación de Chile e en 1971 pasou a ser consultor da FAO. En 1973 o golpe de Pinochet volveu levala outra vez ao exilio trasladándose a Perú. En 1975 o seu fillo Manuel invitouna a pasar unhas vacacións en España; ao pouco de chegar conseguiu reincorporarse no seu posto laboral no Ministerio de Facenda e estableceuse en Madrid.
U.C. Sampdoria
A Unione Calcio Sampdoria é un club de fútbol de Italia, da cidade de Xénova. Foi fundado en 1946, froito da fusión da Sampierdarenese e a Andrea Doria, dous antigos equipos xenoveses dos que adoptou a combinación de cores da súa camiseta. Xoga na Serie A italiana.
Desde a súa fundación, a Sampdoria conquistou un Scudetto, catro Copas de Italia, unha Supercopa e unha Recopa de Europa, o único trofeo internacional que posúe o club. Con todo, o momento álxido do equipo xenovés chegou en 1992 cando, tras gañar a liga italiana, alcanzou a final da Liga de Campións da UEFA que perdeu fronte ao FC Barcelona. Tamén perdeu contra o Barcelona unha Recopa, en 1989, un ano antes de gañar devandito torneo.
O seu máximo rival é o Genoa, equipo co que protagoniza o Derbi della Lanterna (nome dado pola Torre della Lanterna), no Estadio Luigi Ferraris.
Historia
A Unione Calcio Sampdoria nace o 1 de agosto de 1946 da unión de dous equipos da cidade, Società Sampierdarenese e Andrea Doria. Ese mesmo ano debuta na Serie A. Na tempada 90-91 obtén o seu primeiro e único scudetto. A tempada seguinte, chegaría á final da Copa de Europa disputada no Estadio Wembley, na que caeu pola mínima 1-0 ante o FC Barcelona de Johan Cruyff.
Estadio
Estadio Luigi Ferraris, fundado en 1989, con capacidade para 38.879 persoas. Foi construído para ser usado na Copa Mundial de Fútbol de 1990. Ten unhas dimensións de 106 x 68 metros.
Cadro actual
Actualizado o 26 de xaneiro de 2012
12px
O Coto, Abeledo, Abadín
O Coto é un lugar da parroquia de Abeledo no concello de Abadín na provincia de Lugo. Tiña 19 habitantes en 2015 (9 homes e 10 mulleres) segundo datos do IGE, os mesmos habitantes que en 2013 (9 homes e 10 mulleres) e oito menos que en 2003.
Cabezón de la Sal
300px|miniatura|Localidade de Cabezón de la Sal. Cabezón de la Sal é un municipio e unha vila da comunidade autónoma de Cantabria, España. Cabezón está situado na fouce de Santa Lucía, horadada polo río Saja paralelamente á serra do Escudo de Cabuérniga.
Cabezón de la Sal limita cos seguintes municipios: ao norte con Udías e Alfoz de Lloredo, ao sur con Ruente e Mazcuerras, ao leste con Reocín e ao oeste con Valdáliga.
Historia
Cabezón de la Sal, ao estar situado no cruzamento de camiños para Asturias de Oviedo e ter a Ruta dos Foramontanos (cara Campoo e Castela), tivo historicamente unha situación estratéxica que a beneficiou. Por outra parte, a ruta dos foramontanos tamén foi unha das vías de repoboación durante a Reconquista.
En 1544, o Val de Cabezón, ademais doutros vales de Asturias de Santillana, emprenderon o Preito dos Nove Vales, que resolveu que o Rei dominaría estes vales fronte ao abolido poder señorial. Posteriormente, en 1630, constituíse a Provincia dos Nove Vales, antecedente do que sería a provincia de Santander no século XVIII.
Máis recentemente, en 1979, a vila cabezonense foi dos primeiros concellos en reclamar a autonomía de Cantabria, da daquela provincia de Santander, como despois apoiarían a maioría destes.
Xeografía
Atópase no comarca do Saja. Ocupa basicamente unha chaira, cunha cota máxima de 659 msnm, a mínima, de 79. A capital municipal está a 128 msnm.
O principal río que atravesa este municipio, desde o suroeste cara o nordeste, é o río Saja, que atravesa a Serra de Escudo de Cabuérniga por Hoz de Santa Lucía. Na localidade de Casar, hai un coto troiteiro, chamado "Coto Caranceja", que se estende, ademais, polos municipios de Alfoz de Lloredo e Reocín.
Flora e fauna
Forma parte da Reserva Nacional de Caza do Saja; dentro do municipio está o Lote San Cifrián, de caza maior. Predominan os bosques de ribeira de ameneiros, salgueiros e chopos.
Existen parques urbanos en Cabezón e Carrejo, ademais de estaren rexistradas como árbores singulares o teixo (Taxus baccata L.) de Periedo, as sequoias de Igareda, o arborado do Feiral e dous notables Sequoiadendron no terreo do Centro Cultural Matilde de la Torre (Cabezón de la Sal).
Predominan os paxaros como o rabirrubio real, cormoráns grandes, ánades...
Xeoloxía
A súa capital encóntrase asentada xeoloxicamente sobre un diapiro salino antano explotado mediante grandes cantidades de auga que extraían o mineral do subsolo e que posteriormente se quentaba co lume para a evaporación e decantación do sal. A presenza e explotación deste depósito evaporítico, provocou que haxa áreas do municipio con perigo de subsidencia, cos chamados "Afundimentos de Cabezón de la Sal", no casco urbano da capital municipal.
Localidades
Os 8.234 habitantes de Cabezón de la Sal (INE, 2008) distribuíanse por:
Gandaría e agricultura
O sector primario é practicamente nulo, aínda que permanece o uso para pasto na Mancomunidade Campoo-Cabuérniga conxuntamente coa Hermandad de Campoo de Suso e outros municipios. A gandería para a produción de leite mantén certa presenza.
Industria e construción
Debido á súa situación xeográfica, a importancia do sector servizos e a súa tradición industrial centrada en téxtil, mobles e cerámica, a poboación veu incrementándose continuamente durante todo o século XX.
Igualmente é importante a construción, conservándose a tradición de artesáns canteiros.
Servizos
As empresas deste sector son individuais e heteroxéneas. Existe un importante comercio retallista e hostalaría. É un dos centros comerciais do Occidente cántabro. Ten feira todos os sábados.
Comunicacións
O concello está atravesado pola Autovía do Cantábrico e pola liña de ferrocarril de FEVE Santander - Oviedo, sendo Cabezón o final da liña de proximidades que parte desde Santander.
Kevin Rudd
Kevin Michael Rudd, nado en Nambour, Queensland o 21 de setembro de 1957, foi o Primeiro Ministro de Australia e líder do Partido Laborista dende o 27 de xuño até o 18 de setembro de 2013. Ocupou devanditos cargos entre 2006 e 2010.
Dende 1998 até 2013, foi membro da Cámara de Representantes de Australia pola circunscrición de Griffith. O premier australiano abandonou a súa carreira como diplomático para abrirse camiño na política, e converteuse en líder do Partido Laborista en decembro de 2006. esquerda|miniatura|190x190px|Sr. Kevin Rudd coa Senadora [[Hillary Clinton (marzo de 2008)]]
Lexislatura
O 3 de decembro de 2007, inmediatamente despois de tomar posesión do cargo, o Primeiro Ministro Rudd asinou o instrumento de ratificación do Protocolo de Quioto contra o cambio climático, cumprindo así unha das súas principais promesas electorais.
Máis tarde en xaneiro de 2008, expuxo ós Estados Unidos o plan de retirar as tropas de combate de Iraq a mediados de ano con «o menor trastorno posible» da denominada Guerra de Iraq.
O 24 de xuño de 2010 foi substituído pola súa correlixionaria, a vice primeira ministra Julia Gillard, tras perder o apoio do Partido Laborista. Cargo que volve ocupar o 27 de xuño de 2013, sucedéndoa.
Yakuza
dereita|miniatura|300px|Rúa do [[Shinjuku|distrito de Shinjuku en Toquio, supostamente frecuentado pola Yakuza.]]
A yakuza (やくざ) é o equivalente xaponés do crime organizado; é unha mafia xaponesa que data do século XVII. A orixe da palabra non se coñece con exactitude, pero dise que provén dun xogo de cartas chamado Oicho-Kabu, moi famoso entre os bakuto, no que a peor man consiste nun 8 (ya), un 9 (ku) e un 3 (za). A Yakuza moderna estendeu as súas actividades á corrupción bancaria e política. Esta mafia é unha das máis antigas e poderosas e é, sen dúbida, a que máis membros ten, cun número aproximado de 84.700 membros.
Historia
Durante o período Edo, a figura do samurai era privilexiada dentro da sociedade debido á súa eficiencia militar e ós servizos de seguridade que prestaban á comunidade, a través dos daimyō, señores feudais. Ó final do período Edo, Xapón iniciou a súa era moderna e continuou unificándose nun só goberno, así que moitos samurais eran despedidos porque resultaban inútiles ós novos destinos da nación e convertíanse en mercenarios ambulantes coñecidos como rōnin. Estes seguiron facendo traballos de xeito independente para os seus xefes e a alta sociedade. Ó cabo dun tempo comezaron a organizarse en bandas paramilitares que protexían rexións a cambio de comida e comodidades que proporcionaba a comunidade. Pouco tempo despois acaban dominando os negocios ilegais do Xapón.
A finais do século XIX e ó iniciarse o XX tiñan o control da prostitución, o xogo, o contrabando, lavado de cartos, os espectáculos, a especulación de bens inmobiliarios, a extorsión, e o tráfico de drogas, pornografía e armas. Ademais, despois da segunda guerra mundial certas bandas de ideoloxía de ultradereita comezaron a operar e extorsionar dentro de grupos políticos.
A súa organización derivouse dos códigos dos samurais pero moito máis estruturados e fornecidos; todo o clan considérase unha familia onde se profesa a fidelidade absoluta á banda, o ultranacionalismo, a obediencia ó maior rango e o seu estrito e brutal código de honra. Os novatos adoutrínanse a través do sistema senpai e kōhai, no cal se especifican os procedementos de castigo á deslealdade, como por exemplo a amputación dun dedo maimiño (iubitsume). Dita amputación serve aínda na actualidade para recoñecer os membros retirados ou disidentes.
Fabián Estoyanoff
Fabián Larry Estoyanoff Poggio, nado en Montevideo o 27 de setembro de 1982, é un futbolista uruguaio. A súa posición natural é de interior dereito e actualmente xoga no Peñarol do Uruguai.
Traxectoria
No verán do ano 2005 ficha polo Valencia CF, club que cede ao xogador ao Cádiz CF, en 2006 ao Deportivo da Coruña e en 2007 ao Real Valladolid. No mercado invernal de 2007 foise ao Peñarol uruguaio.
Consello de Galiza
miniatura|300px|Bandeira do consello de Galiza. miniatura|300px|Bandeira do Consello da Galiza. O Consello de Galiza foi unha entidade política galega que se constituíu o 15 de novembro de 1944 en Montevideo e que pretendía aglutinar os deputados galegos, por riba de partidos políticos, para dotar dun órgano político a Galicia no exilio e que pretendía actuar na práctica como un goberno galego no exilio, lexitimado polo Estatuto de autonomía que se sometera a plebiscito en 1936, pero sen chegar a constituírse formalmente como a Xunta que prevía o propio Estatuto.
A iniciativa da constitución do Consello de Galiza foi de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, influído polo pensamento de José Antonio Aguirre, o lehendakari no exilio. O seu primeiro presidente foi o propio Castelao e estaba formada ademais, nun primeiro momento, por Antón Alonso Ríos, Ramón Suárez Picallo e Elpidio Villaverde. Posteriormente integrouse Alfredo Somoza.
Mausoleo de Halicarnaso
miniatura|275px|O Mausoleo de Halicarnaso, pintado por Martin Heemskerck (1498-1574) baseándose en descricións. O mausoleo de Halicarnaso foi unha tumba de mármore branca construída en 353 a.C., situado na Asia Menor, actual Turquía. Foi construída na honra do rei Mausolo (en grego Μαύσωλος Maúsōlos), rei de Caria.
Historia
O proxecto da construción foi concibido pola raíña Artemisa, esposa e irmá do rei Mausolo de Caria. A construción puido comezar durante o reinado de Mausolo e puido acabar sobre o ano 350 a.C., tres anos despois da morte de Mausolo e un ano despois do falecemento de Artemisa. A construción foi encargada a dous arquitectos gregos, chamados Sátiros e Piteos, para construíren un soberbio monumento. Os arquitectos construíron unha estrutura rectangular de 30 por 40 m, e sobre ela unha pirámide con 24 banzos e 117 columnas xónicas. No último banzo había unha estatua dunha cuadriga (poxada por catro cabalos) coas esfinxes do rei e a raíña. Para completar esta marabilla, os mellores escultores gregos da época tallaron figuras e relevos na súa estrutura. O nome á estrutura foi unha homenaxe a Mausolus, e hoxe aplícase o nome de mausoleo a sepulcros suntuosos.
Soportou as invasións e destrución da cidade por parte de Alexandre Magno, os bárbaros e os árabes, pero, finalmente, foi destruído por un terremoto no ano 1404. Durante o século XIV os Cabaleiros de San Xoán acabaron de esnaquizalo e utilizaron os restos para a construción do Castelo de San Pedro de Halicarnaso. Durante esta época, encontráronse unha serie de túneles, debaixo da construción, que levaban aos sarcófagos dos defuntos reis. A tumba foi saqueada por ladróns e por iso hoxe xa non queda case nada dela. Os seus restos están no Museo Británico, en Londres, e tamén en Bodrun, na Turquía.
XLR
miniatura|Conectores XLR3, macho e femia.
O XLR é un tipo de conector eléctrico, tamén chamado cannon en referencia ao seu creador James H. Cannon, da Cannon Electric dos Ánxeles (actualmente parte da ITT Corporation). Emprégase amplamente na cablaxe de instrumentos profesionais de son e vídeo, para os micrófonos e para sinais de liña (CD, amplificador...) Nos aparellos domésticos normalmente empréganse outro tipo de conectores.
Primeiramente era coñecido como Cannon X, logo engadíuselle un peche (latch) (Cannon XL) e despois unha goma (rubber), quedando así co nome de XLR. Normalmente fálase do XLR-3 en referencia o 3 ao número de pins que leva, pero o número destes pode variar. O XLR3 emprégase universalmente para a conexión de sinal balanceado.
EIA Standar RS-297-A descrito para o XLR3 para sinal de son balanceado:
Motor
O termo motor pode referirse a:
HRT F112
O HRT F112 é un monopraza de competición construído por HRT F1 Team para competir na tempada de Fórmula 1 de. Será pilotado polo español Pedro de la Rosa e o indio Narain Karthikeyan e presentouse o 5 de marzo en Montmeló.
Kai Besar
A illa Kai Besar (Pulau Kai Besar ou Pulau Kei Besar), tamén coñecida como a Gran Kei, Nuhu Yuuta ou Nusteen, é unha illa que pertence ao arquipélago das illas Kai situado na provincia de Molucas, no leste de Indonesia.
Forma parte das illas Molucas e cobre unha área de 550 km². A segunda illa máis grande do arquipélago das illas Kai é a próxima Kai Kecil (tamén chamada «Pequena Kai»), situada ao oeste. Ao leste de Kai Besar esta o arquipélago das illas Aru. O extremo norte da illa chámase Tanjung Boranga, mentres que o extremo sur é chamado Tanjung Wedu. O punto máis alto alcanza os 900 metros sobre o nivel do mar.
HRT F112
Presentación
HRT non participou en ningunha das sesións de prácticas programadas co bólido deste ano por falta de tempo, polo que as tan ansiadas primeiras imaxes do F112 non se puideron observar ata un ensaio privado o 5 de marzo. Antes da presentación do monopraza definitivo do equipo español, a escuadra quería participar nos primeiros test de pretempada para facer rodaxe co equipo, completamente renovado. Por iso, en Xerez, Pedro de la Rosa pilotou o F111 do ano anterior, completamente branco. Aínda que a aparición do novo monopraza fíxose esperar, xa era previsible un cambio nas cores da carrocería, consecuente ao cambio de logotipo do equipo, que agora é de cor dourada. O motivo de que aínda non sexa desvelado o novo modelo é que os coches deben pasar probas de impacto antes da súa presentación e as súas probas en pista. A primeira data de presentación prevista era o 21 de febreiro, data de inicio das segundas sesións de adestramento de pretempada. Dado que o chasis non superou dúas das 16 probas ás que foi sometido, por unha estreita marxe segundo portavoces da escuadra, impediuse a realización da 17ª e última. As probas que fallou foron as de choque fronto-lateral e a de envorco, por iso o equipo ten que emendar erros no morro e na barra anti-envorco. De todos os xeitos, o equipo afirmou non estar preocupado, xa que desde un tempo atrás a maioría do traballo céntrase neste obxectivo, pero implica cambiar os plans de fabricación, xa que hai que realizar novas pezas.
Nos tres anos que HRT leva participando do mundial de Fórmula 1, nunca puido chegar a tempo co novo monopraza aos test de pretempada (estreando o F110 e F111 no primeiro Gran Premio da tempada, e o F112 nunhas probas privadas días antes da primeira cita do calendario).
Finalmente o F112, realizou as súas primeiras voltas no Circuíto de Cataluña, en Barcelona o 5 de marzo de 2012. Logo de superar as últimas probas de impacto e ser homologado, o equipo realizou quendas de traballo para cubrir as 24h de modo que puidesen chegar facendo unha rodaxe previa ao primeiro Gran Premio da tempada, por primeira vez na súa historia. Esta rodaxe foi posible aproveitando unha das xornadas promocionais das que os equipos dispóñen durante o ano.
Deseño
A falta de dúas semanas para a data prevista da súa presentación, o piloto Pedro de la Rosa desvelou durante os primeiros adestramentos de pretempada que o F112 ten un morro graduado, tamén coñecido como pico de ornitorrinco, como a maioría dos coches correspondentes ao mesmo ano. Con todo, este non será tan pronunciado como noutros exemplos. Espérase que as súas prestacións permítanlle achegarse máis ao resto de rivais que o F111. Tamén se coñece desde a pasada tempada que equipará o tren traseiro do Williams FW33, incluído o sistema KERS. Isto débese a un acordo entre as dúas escuderías, mediante o cal HRT benefíciase da tecnoloxía e os coñecementos aplicados a un coche dun equipo con máis experiencia, pero co que comparte o motor Cosworth, e Williams recibe un importante ingreso económico ao vender produtos e tecnoloxías que foron deseñados para ser aplicados a vehículos de rúa, pero que non conseguiron froitos. Estímase que este acordo custe ao redor de 5 millóns de euros.
Piloto probador
O día 13 de febreiro do 2012, o equipo HRT fixo oficial a contratación do piloto español Dani Clos como terceiro piloto da escudería. Prevese que acuda a todas as carreiras, co fin de que realice varias sesións de adestramentos dos venres. E parece ser que este tamén será o rol do outro piloto que actualmente se atopa en negociacións co equipo. Vitantonio Liuzzi, sen un rol aínda determinado, completa a nómina de pilotos.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Call of Duty 2: Big Red One
Call of Duty 2: Big Red One é un videoxogo pertencente á serie Call of Duty, programado por Treyarch, con colaboración de Gray Matter Interactive e Pi Studios. Foi distribuído por Activision e posto á venda en novembro de 2005 para GameCube, Xbox e Playstation 2. Ao igual co seu predecesor Call of Duty: Finest Hour, trátase dun FPS (first person shooter) ambientado na segunda guerra mundial.
Argumento
O xogo narra unha serie de batallas da segunda guerra mundial nas que interveu a unidade estadounidense Primeira división de infantería , alcumada a Big Red One, que inclúen combates no norte de África, en Italia e na Francia ocupada. A parte final do xogo sitúase no cruzamento da liña Sigfrido na fronteira coa Alemaña nazi.
Multixogador
Big Red One inclúe multixogador en liña nas versións de PS2 e Xbox, para ata 32 xogadores, pero non na de GameCube. Unha parte do código e dos modos multixogador foron introducidos xa en Call of Duty e Call of Duty: Finest Hour.
Recepción e crítica
Este videoxogo recbiu boas críticas nas tres versións, un 77 na versión de PS2, un 78 en Xbox e un 76 na de GameCube.
Vendas
A versión de PS2 logrou vender 2,32 millóns de unidades e a de Xbox 1,14.
Mieloma múltiple
O mieloma múltiple é unha forma de cancro de medula ósea no que existe unha proliferación anormal de células plasmáticas, que son as células do sangue que producen os anticorpos (inmunoglobulinas), os encargados de defender o corpo ante infeccións e outras substancias estrañas (antíxenos). No mieloma, prodúcese de forma continua e inapropiada o mesmo anticorpo, e nunha cantidade maior á habitual. Este anticorpo chámase paraproteína ou compoñente monoclonal (proteína M) e pódese detectar no soro e na urina do paciente con mieloma múltiple.
Cara ó descoñecido
Estreouse en galego o 31 de xaneiro de 1989 a través da TVG.
Ecualizador shelving
O ecualizador Shelving é un tipo de ecualizador que opera en todas as frecuencias de maneira plana. Ou sexa, crea unha transición entre unha rexión extrema (no extremo grave ou no extremo agudo) do espectro de son e a rexión central.
Estes ecualizadores están dispoñibles como unidades de alta e baixa frecuencia, realzando as altas e baixas frecuencias respectivamente. A desvantaxe destes compoñentes é o seu potencial de realzar frecuencias por encima e por baixo do rango de son audible causando como mínimo perdida de potencia do amplificador, e no peor dos casos, danos no altofalante. Os sinais subsónicos pódense atenuar usando un filtro pasa-alta por baixo da banda de son (18 herzios) para evitar excesiva información de baixa frecuencia.
O uso máis común deste ecualizador é en controis de ton nos sistemas de son domésticos. Estes controis de baixos e agudos teñen xeralmente unha pendente máxima de 6db por oitava e características recíprocas.
Abe Rábade
Xesús Abelardo Rábade Villar, coñecido como Abe Rábade, nado en Santiago de Compostela o 8 de setembro de 1977, é un compositor e pianista galego de jazz. Conta con 14 álbums e realizou máis de 200 composicións en catro estilos principais: jazz, clásico, experimental e músicas de raíz.
Traxectoria
Licenciouse en Jazz Composition e Piano Performance pola Berklee College of Music (Boston) no 1999. Foi en Boston onde naceu o trío de jazz que dirixe dende 1996, Abe Rábade Trío (A.R.T.), naquel momento formado por el no piano, Paco Charlín no contrabaixo e o búlgaro Val Tzenkov na batería.
Abe Rábade Trío
O primeiro disco do trío, Babel de Sons, gravouse ao vivo no Festival de Jazz de Getxo (Euskadi) en 2001. No 2006 publican un novo traballo, Playing on Light, escollido Mellor Disco de Jazz en España daquel ano pola revista Cuadernos de Jazz. Esta gravación foi realizada cun novo batería, Bruno Pedroso, quen forma parte do A.R.T. xunto a Pablo Martín Caminero no contrabaixo. Esta nova formación leva traballando xunta dende 2008.
Illa Esmeralda, Territorios do Noroeste
A illa Esmeralda (en inglés: Emerald Isle ) é unha das illas árticas do Canadá, pertencente especificamente ás illas Parry, un subgrupo das illas da Raíña Isabel (Queen Elizabeth). Pertence aos Territorios do Noroeste, no norte do Canadá. Está situada nas coordenadas xeográficas ten unha superficie de 549 km², 35 km de longo, 17 km de largo e o seu punto máis elevado está a 150 metros.
Abe Rábade
Abe Rábade Trío
Durante este tempo presentaron Zigurat (2010) e A Modo (2012) con concertos en países de América Latina coma Costa Rica, O Salvador, Guatemala e México. Tamén publicaron os discos Once (2016) e Doravante (2018), o cal presentaron no Festival de Jazz de Monterey (California). Por último está Sorte (2020), unha obra formada por 12 composicións orixinais que representan diferentes estados de ánimo ou fontes de inspiración. O disco consta de 4 trípticos: Sorte mística formado por Orballo, Pálpito e Fluido; Sorte épica con Ideas, Travesía e Victoria; Sorte íntima con Desencanto, Desexo e Lúa; e Sorte lúdica con Amencida, Calma e Retorno.
Ademais disto, o pianista santiagués realizou outros traballos durante estes anos. En 2003 fundou o proxecto GHU! Project no que participaron solistas como Chris Kase, Jesús Santandreu, Alan Ferber, Toni Belenguer, Perico Sambeat ou Michel González. En 2006 formou o grupo Nordestin@s con Guadi Galego e Ugia Pedreira, un traballo que deu unha ollada contemporánea á música tradicional galega. O disco que publicaron baixo o mesmo nome do grupo foi un dos 100 máis vendidos en España no Nadal do 2006.
Obra sinfónica
Entrando máis na actualidade, Abe Rábade publica un par de obras sinfónicas: Tránsitos (2015) e Tempos Velados (2017). A primeira delas, que consta de catro movementos, foi estreada no Auditorio de Galicia pola Real Filharmonía de Galicia e o Abe Rábade Trío e foi dirixida por Paul Daniel. Tempos Velados foi inaugurada pola Real Filharmonía de Galicia, o Orfeón Terra a Nosa, o Coro de Nenos da EMMS e Abe Rábade de pianista solista, tamén baixo a dirección de Paul Daniel. Esta obra dura uns 27 minutos e conta con 4 movementos.
Producións poético-musicais
Un dos seus grandes proxectos é Lorca Namorado, un espectáculo que viu a luz o 30 de maio de 2019 na Praza da Quintana en Santiago de Compostela. Abe Rábade realizou este traballo ó longo dun ano entre a capital galega e Sevilla. Está formado por versións propias dos 6 Poemas Galegos de Federico García Lorca e son pezas que beben da tradición galega, o flamenco e o jazz. A produción conta con 5 cancións solistas levadas a cabo por Salvador Sobral, Arcángel, Davide Salvado, Kiki Morente e Marcelo do Bode. A sexta das pezas, adicada a Rosalía de Castro, está protagonizada polas 3 voces femininas das pandeireteiras de Lilaina.
Antes de Lorca Namorado tamén realizou outros proxectos próximos á poesía. En 2008 dirixiu musicalmente o proxecto Rosalía 21, un espectáculo e disco con composicións orixinais realizadas a partir de poemas de Rosalía de Castro. Tamén en 2010 dirixiu musicalmente o proxecto Travessia dos Poetas, unhas composicións orixinais realizadas a partir de textos de poetas portugueses coma Fernando Pessoa ou Sophia de Mello Breyner.
Outros traballos artísticos
Á parte destes proxectos máis clásicos, no eido musical, Abe Rábade comezou a partir de 2008 a experimentar no campo das voces harmonizadas creando pezas poéticas, pero tamén humorísticas ou reivindicativas.
Durante a corentena pola Covid-19, o pianista realizou unha serie de vídeos baixo o título de Dual lauD xunto a artistas e músicos que admira. Realizaron interpretacións a modo de dueto que subiu á súa canle de YouTube. Tamén no 2020, comezou unha serie de vídeos que chamou VerSons no espello nos que o pianista toca obras doutros artistas. Nestas gravacións aparece reflectido nun espello en troques de enfocarse a el directamente.
Ámbito académico
O pianista traballa ademais dentro do ámbito educativo. É codirector artístico do Seminario Permanente de Jazz (Pontevedra) e profesor na Escola Superior de Música e Artes do Espectáculo (ESMAE) de Porto (Portugal) e no Centro Superior de Música de Galiza (CSM Galiza) de Valga (Pontevedra). Asemade, realizou ducias de masterclasses por España, Portugal e países do continente americano coma México ou EEUU.
Vida persoal
É fillo dos escritores Xesús Rábade Paredes e Helena Villar Janeiro, e irmán da poeta María do Cebreiro e ten unha filla.
Luís Seoane
Luís Seoane López, nado en Buenos Aires o 1 de xuño de 1910 e finado na Coruña o 5 de abril de 1979, foi un editor, escritor, xornalista, ilustrador, gravador, ceramista e pintor galego. Colaborou en Resol, Claridad e El Pueblo Gallego. Militante do Partido Galeguista durante a II República Española, na Guerra civil fuxiu a Buenos Aires. O seu estilo pictórico evolucionou cara ó debuxo esquemático sobre planos de cor. Con Isaac Díaz Pardo recuperou a antiga fábrica de Sargadelos, fundou o Laboratorio de Formas e o Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside. Durante o exilio apoiou a escritores e artistas galegos e promoveu diversas iniciativas editoriais. A Real Academia Galega dedicoulle o Día das Letras Galegas do ano 1994 e a Real Academia Galega de Belas Artes o Día das Artes Galegas do ano 2019.
A Fervoira, Abeledo, Abadín
A Fervoira é un lugar da parroquia de Abeledo no concello de Abadín na provincia de Lugo. Non tiña habitantes en 2015 segundo datos do IGE, o mesmo que en 2013 e un menos que en 2003.
Luís Seoane
Traxectoria
miniatura|[[Luís Manteiga, Héctor Raurich e Seoane en Compostela en 1930. ]]
Primeiros anos
Nado en Buenos Aires no ano 1910, fillo de Luis Seoane Brocos e María López Mosquera que casaran en Compostela o 18 de febreiro de 1909, e emigraran a América. En 1916, con seis anos de idade, veu a Galicia, instalándose na Coruña. , onde estivo uns meses, dando aquí comezo os seus estudos primarios. Porén, a súa nai recibiu unha herdanza dunha leira na parroquia piñeira de Arca e decidiron construír aí unha casa, que aínda hoxe se conserva e onde pasou boa parte da súa xuventude. Comezou a ir ao Instituto de Santiago, polo que só vivía na casa de sábado a luns na mañá e nos meses de verán. Ademais, preto do cemiterio municipal, ao sur do lugar da Igrexa, estaba a chamada Casa de Brey, que era onde vivía a súa avoa e o resto da familia materna, que visitaba a miúdo. Ao dar comezo os seus estudos universitarios, a familia mudouse a Santiago, deixando así a casa de Arca.
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, onde participou na actividade política e cultural estudantil. Nesta cidade mergullouse no ambiente das Irmandades da Fala e da Xeración Nós, contactando cos novos escritores vinculados ás vangardas. Sendo aínda estudante universitario demostrou a súa vocación artística ilustrando libros e publicando debuxos en revistas e xornais. Militou na Federación Universitaria Escolar.
De 1931 a 1936 exerceu de avogado laboralista na Coruña. En 1933 afiliouse ao Partido Galeguista. Colaborou asiduamente na revista Ser, de Ramón Suárez Picallo. Foi membro da Masonería. Durante esta época participou na campaña en prol do Estatuto de Autonomía.
Exilio
Tras o Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 mantívose agochado ata que en setembro puido exiliarse a Buenos Aires vía Lisboa. Alí fixou a súa residencia e traballou no consulado republicano. miniatura|[[Alfonso Daniel Rodríguez Castelao|Castelao, Seoane, Eiroa e Cuadrado, en Compostela en 1932.]] Casou por poderes coa súa prima, a coruñesa María Elvira Fernández López (1912-2003), filla da súa tía Teresa López Mosquera e irmá de Manuel Fernández López, dende aquela máis coñecida como Maruxa Seoane. Casaron de novo, por exixencia das autoridades arxentinas, no Porto de Buenos Aires á chegada dela alí. Non tiveron descendencia.
En 1937 publicou o seu primeiro libro, Trece estampas de la traición.
Foi o promotor de moitas empresas culturais, da emigración e do interior (revistas como Galicia Libre, Galicia Emigrante ou Cuco-Rei, a imprenta Resol en Santiago de Compostela xunto a Arturo Cuadrado; editoriais como Editorial Citania, Ediciones Botella al Mar e outras; o Laboratorio de Formas de Galicia, xunto a Isaac Díaz Pardo, do que nacerá o complexo de Sargadelos etc.).
Unha das cousas que fixo na Arxentina foi dar a coñecer a cultura galega, para o que en 1940 fundou en Emecé Editores as coleccións Dorna e Hórreo e en 1942 a Editorial Nova, nas que se recuperaron obras de Manuel Antonio, Eduardo Pondal, Rosalía de Castro, Macías o Namorado, Rafael Dieste, Manuel Murguía, Benito Xerónimo Feijoo, Salvador de Madariaga, Roberto Nóvoa, Ramón Otero Pedrayo, Emilia Pardo Bazán, Martín Sarmiento, Ramón María del Valle-Inclán, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao etc. De Seoane eran, ademais, as tapas e ilustracións de case todos os números.
Non deixou nunca de afrontar proxectos e participar activamente na recuperación da cultura galega.
Idas e vidas
Regresou a España en 1960. En 1968 fixo unha exposición retrospectiva na Art Gallery Internacional de Buenos Aires e o 22 de agosto dese mesmo ano foi designado Académico de Número da Academia Nacional de Bellas Artes da Arxentina. Nas últimas décadas da súa vida, alternou a residencia en América con viaxes a Galicia. Morreu na Coruña en abril de 1979. miniatura|200px||Pintando o mural Músicos y Labradores, [[BBAA 1956. ]]
Legado
En 1980 a súa viúva legou á Real Academia Galega 2.411 libros sobre arte e creación. A biblioteca é unha das mellores na súa especialidade, cun marcado carácter internacional e composta case integramente por primeiras edicións. 276 volumes do fondo están relacionados con Pablo Picasso e os libros dedicados a Paul Klee, Joan Miró, Henri Matisse ou George Grosz teñen tamén unha notable presenza nesta colección.
Obra plástica
A súa obra, de tendencia expresionista e próxima á abstracción, foi exposta en lugares como Buenos Aires, Montevideo, Londres, Nova York, Venecia, México, Bruxelas ou Hamburgo.
Teñen obra súa, entre outras, as seguintes institucións: o Museo Nacional de Artes Visuais do Uruguai, o MoMA de Nova York , o Museo de Belas Artes da Coruña , a Colección Afundación , o Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside , o Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa, o Museo Provincial de Pontevedra, o Museo Nacional de Belas Artes da Arxentina , o Museo de Artes Plásticas Eduardo Sívori de Buenos Aires, o Metropolitan Museum of Art, a Free Library of Philadelphia, o Museo de Bellas Artes de Caracas, o Museo Municipal Quiñones de León , o Museo Genaro Pérez de Córdoba, Arxentina, a Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América , a Pinacoteca Francisco Fernández del Riego , o Centro Internacional da Estampa Contemporánea de Betanzos , o Museo de Arte Moderno de Buenos Aires e o Teatro San Martín de Buenos Aires.
Libros ilustrados por Seoane
miniatura|Mural de 1957 de [[Carlos Torrallardona|Torrallardona e Seoane no Teatro Municipal General San Martín.]] Ilustrou centos de libros, editados en Galicia e maioritariamente na Arxentina. Por exemplo:
Murais
Seoane fixo o seu primeiro mural en Buenos Aires en 1943, no restaurante La Casa de Troya da Avenida de Mayo, nun edificio hoxe desaparecido. Na cidade consérvanse, catalogados, 25 murais nos barrios de Recoleta, Retiro, San Nicolás, Balvanera e Belgrano, 11 deles situados en lugares públicos como galerías comerciais ou teatros e 14 en recibidores de edificios particulares. Algúns exemplos son: