cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kanazawa
Kanazawa (金沢市, かなざわし; Kanazawa-shi) é un concello xaponés, capital da prefectura de Ishikawa. Está situada ó oeste da rexión de Hokuriku na rexión de Chūbu e ó norte da prefectura, no centro da illa de Honshū. Ten 467,77 km² de superficie, unha poboación de 456.366 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 976 hab./km².
O concello de Kanazawa limita cos concellos de Hakusan, de Nonoichi, de Tsubata, de Uchinada (son da prefectura de Ishikawa); de Nanto e de Oyabe (son da prefectura de Toyama).
Aeroporto de Sundsvall-Timrå
O aeroporto de Sundsvall-Timrå (IATA: SDL, ICAO: ESNN) é un aeroporto sueco situado a 21 km ao norte da cidade de Sundsvall, a 8 km ao leste de Timrå e a 32 km ao sur de Härnösand. Tamén é coñecido polo nome de Midlanda, pola súa céntrica localización en Suecia. Anteriormente era coñecido como aeroporto de Sundsvall–Härnösand ata que os municipios de Sundsvall e Timrå se converteron nos seus donos ao mercarllo a Swedavia o 13 de xuño de 2013. O aeroporto de Sundsvall–Timrå é o 11º máis concorrido do país, pasando no ano 2016 un total de 280 077 pasaxeiros polas súas instalacións.
Xapón no Festival Televisivo da Canción da URA
A participación do Xapón no Festival Televisivo da Canción da URA comeza no Festival Televisivo da Canción da URA 2012, en Seúl, Corea do Sur. A participación do país é organizada pola cadea nacional NHK.
Maurice Jeffers
Maurice Cardale Jeffers, nado o 3 de abril de 1979 en Morrilton, no condado de Conway (Arcansas), é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha estatura de 1,94 metros xogaba nas posicións de ala e escolta. Foi seleccionado na segunda rolda do Draft da NBA de 2001 polos Sacramento Kings (número 55).
Chicago Pile-1
miniatura|dereita|300px|Ilustración do Chicago Pile-1 Chicago Pile-1 (CP-1) foi o primeiro reactor nuclear artificial da historia. O 2 de decembro de 1942 iniciouse no CP-1 a primeira reacción nuclear en cadea autosostible iniciada polos humanos, nun experimento liderado por Enrico Fermi. O desenvolvemento deste reactor foi parte do Proxecto Manhattan, construído polo Laboratorio Metalúrxico na Universidade de Chicago, baixo as bancadas do campo de fútbol americano de Stagg Field. O propio Fermi describiu este reactor como "unha primitiva pila de ladrillos negros e vigas de madeira".
O reactor foi ensamblado en novembro de 1942 por un equipo liderado por Fermi, Leo Szilard, Herbert L. Anderson, Walter Zinn, Martin D. Whitaker e George Weil. Contiña 45 000 bloques de grafito cun peso de 360 toneladas usados como moderadores de neutróns, utilizando 5.4 toneladas de metal de uranio e 45 toneladas de óxido de uranio como combustible. Parte dos neutróns libres producidos polo decaemento natural do uranio absorbíanse noutros átomos de uranio, provocando unha fisión nuclear deses átomos e liberando neutróns libres adicionais. A diferenza da maioría de reactores posteriores, non tiña protección contra a radiación ou sistema de refrixeración xa que operaba a unha potencia moi baixa, de ó redor de medio watt.
En 1943 o CP-1 trasladouse a Red Gate Woods e reconfigurouse converténdose no Chicago Pile-2 (CP-2). Alí operou ata 1954, ano no que foi desmantelado e soterrado. As bancadas de Stagg Field demoleronse en agosto de 1957, e o lugar quedou designado como Fito Histórico Nacional e Fito de Chicago.
As Maus, Tosende, Baltar
As Maus ou Meaus é un lugar da parroquia de Tosende no concello de Baltar. Tiña 35 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 19 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 36 habitantes (18 homes e 18 mulleres). Segundo o INE no ano 2007 tiña 38 habitantes (19 homes e 19 mulleres), o que supón unha diminución de 9 habitantes en relación ao ano 2000.
Xunto cos lugares de Rubiás e Santiago da parroquia de Rubiás dos Mixtos (concello de Calvos de Randín) conformaba ata 1864 o Couto Mixto.
Toponimia
O topónimo As Maus que aparece no Nomenclátor de Galicia é un erro, pois a forma popular e propia é Meaus. O lugar tamén se coñecía como Meaus na época do Couto Mixto e así aparece en moita bibliografía sobre o tema.
A orixe dun topónimo As Maus habería que procurala nun xentilicio medieval derivado do río Asma, Asmanos. A reinterpretación como un artigo mais un substantivo, As Maus, testemúñase xa dende o século XIII.
DeJuan Blair
DeJuan Lamont Blair, nado o 22 de abril de 1989 en Pittburgh, Pensilvania, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Jiangsu Monkey King da Chinese Basketball Association (CBA).
Traxectoria profesional
Blair foi elixido na 37ª posición do Draft da NBA de 2009 polos San Antonio Spurs o 25 de xuño de 2009. Asinou o seu contrato cos Spurs o 17 de xullo. Fixo o seu debut no primeiro partido da tempada contra os New Orleans Hornets, onde anotou 14 puntos e capturou 11 rebotes. Ó remate da súa primeira tempada en San Antonio, Blair foi incluído no segundo equipo de rookies do ano.
En setembro de 2011, asinou un contrato dun ano co BC Krasnye Krylya Samara ruso, debido ó lockout da NBA. Porén, en outubro chegaron a un acordo para rescindir o seu contrato. Volveu á NBA en outubro, onde acadou 9.5 puntos, 5.5 rebotes e 1.2 asistencias en 64 partidos xogados na tempada 2011-12.
O 17 de xullo de 2014, Blair foi traspasado ós Washington Wizards a cambio dos dereitos de Emir Preldžić.
Rodas, Guillarei, Tui
Rodas é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 29 habitantes (11 homes e 18 mulleres), un descenso de 4 habitantes respecto ao ano 1999.
Cerdedo, Cerdedo-Cotobade
San Xoán de Cerdedo é unha parroquia do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 688 habitantes (311 homes e 377 mulleres) distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 870 habitantes.
O Ézaro, O Ézaro, Dumbría
O Ézaro é un lugar da parroquia do Ézaro no concello coruñés de Dumbría na comarca de Fisterra. Tiña 753 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 350 homes e 403 mulleres.
Furacán Erika (2003)
250px|miniatura|Imaxe do furacán Erika o día [[16 de agosto de 2003.]] O furacán Erika foi un furacán que arremeteu contra o extremo nordeste de México, a carón da fronteira entre Texas e Tamaulipas, a mediados de agosto na tempada de furacáns no Atlántico de 2003. Erika foi o oitavo ciclón tropical, quinta tempestade tropical, e terceiro furacán da tempada. Ó principio, o Centro Nacional de Furacáns (NHC polas súas siglas en inglés) non o designou operacionalmente como furacán por mor da información inicial que pronosticaba ventos de 115 km/h na intensidade máxima de Erika. Non foi senón despois que se analizou a información, que o NHC o rexistrou como categoría 1 na escala de furacáns de Saffir-Simpson. A tempestade desenvolveuse a partir dunha área de baixa presión non tropical que comezou a vixiarse cinco días antes de desenvolverse sobre o Golfo de México o 14 de agosto. Baixo a influencia dun sistema dalta presión, Erika moveuse rapidamente en dirección oeste e colleu maior forza coas condicións favorables. Arremeteu como furacán ó nordeste de México o 16 de agosto, disipándose rapidamente terra adentro.
Mentres que o precursor de Erika se movía a través de Florida, deixou fortes choivas. Ó sur de Texas, Erika produciu ventos moderados de entre 80 e 95 km/h ademais de choivas lixeiras, causando danos menores e illados no estado. No nordeste de México, Erika produciu unha moderada cantidade de choivas, dando como resultado asolagamentos e lamas. Ademais, produciu dous mortos ó arrastrar un vehículo pola auga.
Hallowed Ground
Hallowed Ground é o segundo álbum da banda estadounidense de grunge Skin Yard, publicado no ano 1988 a través do selo Toxic Shock Records.
Listaxe de cancións
A reedición en CD contén dous temas extra:
Corticosterona
A corticosterona (CORT) ou 17-desoxicortisol é unha hormona esteroide de 21 carbonos do grupo dos corticosteroides producida no córtex adrenal.
Funcións
En moitas especies, incluíndo anfibios, réptiles, roedores e aves, a corticosterona é un glicocorticoide principal, que intervén na regulación da enerxía, reaccións inmunitarias e nas respostas ao estrés.
Produción e liberación
Un exemplo de vía de liberación desta hormona nos animais, concretamente nos anfibios da especie Taricha granulosa, é a exposición á luz ultravioleta B da súa pel; este estímulo parece desencadear neles a xeración interna de corticosterona.
Catopuma
Descrición
O xénero foi descrito en 1858 polo explorador e naturalista ruso Nikolai Severtzov, en ''Rev. Mag. Zool. Paris'', ser. 2, 10: 387.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, o xéneo coñeceuse tamén polo sinónimo:
Clasificación
Na actualidade recoécense as seguentes especies e subespecies no xénero:
Catopuma Severtzov, 1858
Características
Ambas as especies son gatos de pequeno tamaño de cor parda avermellada, con marcas máis escuras na cabeza.
Hábitat e distribución
Viven en ambientes boscosos do sueste Asiático. O gato de Borneo ten unha distribución limitada á illa de Borneo.
Evolución
As dúas especies diverxeron entre elas hai entre 4,95 e 3 millónes de anos, moito antes de que Borneo se separara das illas veciñas.
O seu parente vivo máis próximo é o gato marmorado (Pardofelis marmorata), do cal o antepasado común do xénero Catopuma diverxeu hai ao redor de 9,4 millóns de anos.
1546
Outros
Historia ano a ano
Xosé Eduardo López Pereira
Xosé Eduardo López Pereira, nado en 1954 en Trasalba, Ourense, é un catedrático de Filoloxía Latina.
Traxectoria
Licenciouse en Filoloxía Clásica pola Universidade de Salamanca, e acadou o doutoramento en Filoloxía Latina pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi bolseiro do Deutscher Akademister Austauchsdienst na Academia de Baviera, dedicándose aos textos latinos medievais. É catedrático da Universidade da Coruña.
Foi secretario xeral da UdC durante seis anos, foi director xeral de universidades da Xunta de Galicia durante oito anos, e é director da Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galicia.
Especializouse na cultura da Gallaecia romana e no Reino Suevo de Galicia, así como en persoeiros da Historia de Galicia como Prisciliano, Exeria, Paulo Orosio, Hidacio ou Martiño Dumiense. Foi director xeral de ordenación universitaria durante o mandato de Manuel Fraga Iribarne. Dirixiu entre 1994 e 2019 o equipo de investigación Corpus documentale latinum Gallaeciae, ligado ao Centro de Investigación Ramón Piñeiro, que recolle e analiza tódolos documentos galegos dende o ano 850 a 1250.
En 2021 foi escollido presidente da Fundación Otero Pedrayo.
Recoñecementos
En 1994 obtivo o Premio Xesús Taboada Chivite.
Deuteronomio
miniatura|Moisés explica a Lei. Libro do Deuteronomio. Biblia de Francysk Skaryna (1519) O Deuteronomio (do grego τὸ Δευτερονόμιον / tò Deuteronomion, "a segunda lei"; hebreo: דְּבָרִים, Devarim, "estas son as palabras") é un dos libros da Biblia.
O seu título significa segunda Lei. Recolle, basicamente, as leis polas que se rexe o pobo de Israel. Nas Biblias cristiás, atópase antes dos Libros históricos, o primeiro dos cales é o de Xosué.
Contido
Comeza cunha sección narrativa onde relata parte dos acontecementos que seguiron á Alianza do Sinaí.
Esta narración serve de prólogo á sección central e con diferenza a máis grande, onde se recollen as leis de Israel. Son presentadas como concreción da Alianza e rexen con bastante detalles practicamente tódolos aspectos da vida, tanto pública como privada.
A Eirexa, Alais, Castro Caldelas
A Eirexa é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 3 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Deuteronomio
Contido
Remata con outra seción narrativa onde relata a fin do éxodo polo deserto e a morte de Moisés no monte Nebo, xa á vista da Terra Prometida, pero sen que Deus lle permita entrar nela.
A Eirexa, Alais, Castro Caldelas
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Deuteronomio
Autor
Das catro fontes autoras do Pentateuco, o Deuteronomio é obra exclusiva da deuteronomista.
Ogōri
Ogōri (小郡市, おごおりし, Ogōri-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Kyūshū e ó suroeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikugo, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 45,50 km² e a poboación de 58.515 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.290 h/km².
O concello de Ogōri limita cos concellos de Chikushino, de Chikuzen, de Tachiarai, de Kurume (son da prefectura de Fukuoka); de Kiyama e de Tosu (son da prefectura de Saga).
Unión de Labradores de Montecubeiro
miniatura|
Figueiroa, Cerdedo-Cotobade
San Martiño de Figueiroa é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2012 tiña 175 habitantes (92 mulleres e 83 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 324 habitantes.
Unión de Labradores de Montecubeiro
Pretendían mellorar a agricultura, o desenvolvemento social e representar os intereses dos labregos. En xuño do ano 1931 aprobouse o seu regulamento. Posteriormente no mes de xullo de 1931 constituíuse a sociedade e elixiuse a primeira directiva inscribíndose no acto trinta e cinco socios da parroquia de Montecubeiro e arredores. Colaboraban con outras asociacións republicanas da rodeada. O 20 de outubro de 1935 asistiron á inauguración da biblioteca escolar na aldea de San Bernabel promovida por Argimiro Rico Trabada. Segundo unha acta de decembro do ano 1935 había 219 socios. No mes de febreiro de 1936 patrocinaron un mitin organizado pola Coalición Republicana no campo da feira de Castroverde facendo a presentación dos oradores o señor Sarille de Montecubeiro. No ano 1936 e 1937 a Unión de Labradores sufriu a represión. Varios socios e familiares foron detidos, expedientados ou asasinados.
Castro, Cerdedo-Cotobade
Santa Baia de Castro é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o padrón municipal en 2014 tiña 120 habitantes (55 homes e 65 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 204 habitantes.
Xeografía
A parroquia está formada polos lugares de Bugarín, Castro do Cabo, Castro do Medio e Filgueira. Situada ó noroeste do concello, o seu nome procede directamente da verba latina Castrum, xa que o seu principal accidente xeográfico é o coto de Castrodiz (681 m).
Desde o lugar do Medio e o do Cabo pódese gozar dunha vista do val do río Lérez, e cara á parte de abaixo das aldeas as casas parecen precipitarse sobre o val do río de Queireza, mantendo a estrutura labiríntica típica do concello.
Patrimonio
Na cima do coto de Castrodiz aprecianse indicios de asentamentos castrexos. A cima do coto aparece sesgada nun planalto que recibe o nome de Eira dos Mouros. Este planalto está arrodeado dos restos dunha dobre muralla moi similar á doutros asentamentos mellor conservados. Desde alí, nos días claros de verán, pódese ver a liña do horizonte no mar mais aló da Illa de Ons. Tamén hai testemuñas de pinturas rupestres na Cova dos Mouros.
A igrexa parroquial de Santa Baia de Castro atópase a metade do camiño entre o Lugar do Cabo e o Lugar do Medio. No 1809, durante a guerra da Independencia Española, foi queimada xunto con tódalas súas pertenzas polos soldados de Napoleón, segundo refire o párroco Ignacio de Silva, quen conta tamén como os franceses deron morte a anciáns e enfermos que non foron quen de fuxir. Xa na década de 1940 a igrexa foi rexistrada en varias ocasións pola Garda Civil, xa que Lisardino Lois Ventín, o crego de Castro, foi considerado sospeitoso de axudar á guerrilla antifranquista e recibir os guerrilleiros na súa reitoral; se ben fóra o anterior párroco, Jesús Rodríguez Anllo, quen uns anos antes, no 1938, dera chivatazos ás autoridades falanxistas para o apresamento de decenas de persoas e a eliminación de varios líderes agraristas e mestres nacionais da veciña Quireza e de toda a contorna.
No lugar de Filgueira, son dignas de ver as mostras de arquitectura popular que podemos atopar en todas as casas e no seu fermoso eirado composto dun conxunto de 12 canastros (Eira da Ermida) que está xunto á capela da Virxe dos Remedios (queimada tamén polos soldados de Napoleón), dende onde hai unha gran vista panorámica da parroquia de Quireza e montes do arredor. Filgueira é terra de ferreiros e fiadeiras e sobre todo destacan famosos canteiros, como Domingo Matías e Tomás Penelas.
Outra das aldeas da parroquia é Bugarín, onde está a capela da Virxe da Saleta.
No antigo camiño que comunicaba o Lugar do Cabo con Bugarín (hoxe un carreiro abandonado que é a única conexión directa existente entre os dous lugares da mesma parroquia) hai unha pedra moi grande na zona que chaman Os Corticiños. Conta a lenda que a un home que pacía as ovellas sempre por aquela zona lle saíu dunha vez ao camiño unha serpe de gran tamaño. A serpe, á que lle gustaba o leite, muxiulle dúas ovellas. Dende aquela, o home asubiaba na pedra todos os días para que viñera a serpe, ata que pareceu que lle collera ata certo achego. Pero o home tivo que marchar fóra uns anos, e atopouse cando volveu que a serpe non acudía ao seu asubío. Volveu ao día seguinte e, desta vez, a serpe apareceu e de tanto que o estrañara abrazouno tanto que o matou. Días despois sete homes de Bugarín fixeron unha batida e mataron a serpe con escopetas.
Irmáns García Naveira
miniatura|Os irmáns García Naveira, na praza do seu nome, en Betanzos. Os irmáns Juan e Jesús García Naveira foron dous betanceiros que, ó regresaren da emigración na Arxentina, realizaron numerosas obras sociais e culturais na súa vila natal, na que investiron boa parte da fortuna que reuniron alá, tanto individual como conxuntamente. Como mostra de agradecemento e recoñecemento, a cidade de Betanzos dedicoulles a praza principal da cidade.
Eran fillos de labregos, que tiveron que emigrar para sobreviviren, desenvolvendo distintos traballos en Buenos Aires ata que crearon unha empresa dedicada á importación, Etchegaray, Arriarán y Cía. Posteriormente emprenderon outros negocios e dedicáronse ós servizos bancarios, o que lles reportou abundantes ingresos cos que fixeron unha boa fortuna.
Traxectorias
miniatura|Busto de Juan García Naveira no [[Museo das Mariñas.]] Juan María García Naveira, nado o 16 de maio de 1849 en Betanzos e morto o 9 de marzo de 1933, emigrou á Arxentina con 20 anos para regresar definitivamente en 1893, fixando a súa residencia primeiramente na Coruña e logo definitivamente en Betanzos. No ano 1900 encarga ao afamado arquitecto Juan de Ciórraga a construción dunha casa en estilo francés na praza do Campo.
Foi o creador e impulsor do Parque do Pasatempo (1893-1914), así como de dous lavadoiros públicos no lugar das Cascas e un colexio para nenas con deficiencias físicas (1923). Tamén doou á cidade as terras sobre as que se construíu un sanatorio para os Anciáns Desamparados e un asilo, e subvencionou un quirófano e outras medidas de hixiene no hospital de San Antonio de Padua. Á súa morte deixou no seu testamento legados a favor do asilo e do refuxio.
O seu irmán, Jesús García Naveira, nado o 14 de xuño de 1853 e morto o 24 de marzo de 1912 de accidente de tráfico, en San Nicolás de los Arroyos (Arxentina), tamén emigrou á Arxentina con 18 anos. Legou unha importante cantidade ás escolas García Hermanos e ó asilo, así como para a construción da Casa do Pobo e doutra escola municipal.
Outras obras sociais froito de doazóns conxuntas foron o lavadoiro das Cascas (1902), para uso público e gratuíto, á beira do río Mendo. Fundaron en 1908 o Patronato Benéfico-Docente García Hermanos, para a construción dun asilo para os pobres naturais de Betanzos e das chamadas Escolas García Naveira que, ademais de formación, proporcionaba roupa e comida ós rapaces pobres: o asilo inaugurouse en 1912 e as escolas en 1914. Trala morte dos fundadores, o Patronato foi esmorecendo ata a súa desaparición.
Praza Irmáns García Naveira
A praza central de Betanzos, denominada popularmente como praza do Campo, foi renomeada en recoñecemento á obra realizada polos dous irmáns pola cidade e os seus veciños. Na praza levántase a casa de Juan, que este construíu a pouco de regresar a Galicia, na que tamén se situaba a sede da empresa familiar.
No centro da praza, unha estatua lembra os dous benfeitores. Orixinalmente estaba situada nos xardíns do Parque do Pasatempo, e un dos irmáns estaba sinalando o asilo de anciáns, preto de alí.
1545
Outros
Historia ano a ano
Jonathan Ke Quan
Jonathan Luke Ke Huy Quan (en Quan Kế Huy, nado en Saigón o 7 de agosto de 1971, é un actor estadounidense nado en Vietnam. É coñecido polas súas aparicións nos filmes da década de 1980 Indiana Jones e o templo maldito e Os Goonies.
O Souto, Guillarei, Tui
O Souto é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 48 habitantes (25 homes e 23 mulleres), un descenso de 2 habitantes respecto ao ano 1999.
Jonathan Ke Quan
Traxectoria
Quan naceu en Saigón, Vietnam do Sur. Foi obrigado a abandonar o seu país cando as Forzas Armadas da República de Vietnam foron derrotadas durante a Caída de Saigón. A súa familia foi escollida para o asilo político e inmigraron ós Estados Unidos. Converteuse en actor infantil, e con 12 anos protagonizou xunto con Harrison Ford o filme Indiana Jones e o templo maldito. Despois de formar parte do elenco, a súa familia cambiou o seu nome a Ke Huy, o nome no que é acreditado no filme.
En 1985, co-protagonizou Os Goonies intepretando a Richard "Data" Wang. En 1986, apareceu no filme xaponés "Passengers" (Norimono) xunto coa cantante Honda Minako. Fixo o papel de Sam na serie de televisión de curta duración Together We Stand (1986–1987) e a Jasper Kwong en Head of the Class entre 1989 e 1991. Tamén protagonizou Breathing Fire (1991) e fixo un cameo wn Encino Man (1992). Tamén apareceu no filme chinés Second Time Around a carón de Ekin Cheng e Cecilia Cheung.
Vida persoal
Asistiu a Mount Gleason Jr. High en Tujunga, California e a Alhambra High School en Alhambra, California. Despois do instituto, graduouse na Universidade do Sur de California na Escola de Artes Cinematográficas. Posteriormente, asistiu á Universidade de Manchester, no Reino Unido. Fala con fluidez vietnamita, cantonés, mandarín e inglés.
Estudou taekwondo con Philip Tan na rodaxe de Indiana Jones e o templo maldito, e máis tarde con Tao-liang Tan. Traballou como coordinador de especialistas en X-Men e The One como asistente do coreógrafo de loita Corey Yuen.
San Crimenzo, O Ézaro, Dumbría
San Crimenzo é un lugar da parroquia do Ézaro no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 57 habitantes no ano 2022 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 29 homes e 28 mulleres.
San Xurxo de Piquín, Ribeira de Piquín
San Xurxo de Piquín é unha parroquia do concello lugués de Ribeira de Piquín na comarca de Meira. No ano 2007 tiña 281 habitantes (147 homes e 134 mulleres) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 31 habitantes en relación ao ano 2000.
Historia
Nun documento do mosteiro de San Xoán de Mera, datado en 985, a monxa Gudilona, filla de Froilán, fai doazón da vila que se chama Soutelo de Eo, situada nos montes que dividen Asturias e Galicia, e que recibira dos seus pais Ero e Gudeguia.
Eleccións municipais en Leiro
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Leiro dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Leiro]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Leiro desde a aprobación da Constitución de 1978.
Melanina
miniatura|dereita|O pigmento melanina (gránulos escuros no centro da imaxe) nun [[melanoma pigmentado. Tinguidura Papanicolau.]]
A melanina (do grego μέλας, negro) é un pigmento amplamente distribuído na nautreza, que se atopa na maioría dos organismos (agás nas arañas). É o pigmento que lle dá cor á pel, pelo e iris dos ollos. Nos animais a melanina deriva do aminoácido tirosina. A forma bioloxicamente máis común de melanina é a eumelanina, un polímero castaño escuro-negro de dihidroxiindol-ácidos carboxílicos, e as súas formas reducidas. Todas as melaninas teñen unha estrutura similar á dos derivados do poliacetileno, xa que se basean nunha estrutura policonxugada. Outra forma común da melanina é a feomelanina, un polímero vermello-castaño da benzotiazina principal responsable do pelo vermello e as pencas. Algunhas neuronas conteñen neuromelanina. A presenza de melanina nas arqueas e bacterias está sendo debatida polos investigadores nese eido.
Lingua de sinais catalá
A lingua de sinais catalá (en Llengua de signes catalana; LSC) é unha lingua de sinais empregada en Cataluña. No 2012, a Federación de persoas Xordas de Cataluña estimou en 25 000 os usuarios desta lingua, das cales 12 000 eran persoas xordas de Cataluña. Ten un 50% de intelixibilidade coa lingua de sinais española (LSE). Segundo as bases de intelixibilidade, léxico e actitudes sociais, os lingüistas concordan en que son linguas distintas.
Melanina
O aumento da produción de melanina na pel humana chámase melanoxénese. A produción de melanina é estimulada polos danos no ADN inducidos pola radiación ultravioleta B, e produce un bronceado, que tarda en desenvolverse pero é moi duradeiro.
As propiedades fotoquímicas da melanina fan que sexa un excelente fotoprotector. Absorbe as radiacións ultravioleta nocivas e transforma a enerxía en calor. Pode disipar como calor máis do 99,9% da luz ultravioleta absorbida. Isto impide os danos indirectos no ADN que son responsables do desenvolvemento de cánceres de pel como o melanoma maligno.
Nos seres humanos
miniatura|dereita|O [[albinismo aparece cando os melanocitos producen pouca ou ningunha melanina. Na imaxe nena albina de Papúa Nova Guinea.]]
A melanina da pel prodúcena os melanocitos, que se encontran na capa basal da epiderme, os cales transfiren a melanina aos queratinocitos. Aínda que, en xeral, os seres humanos posúen unha concentración de melanocitos similar na súa pel, os melanocitos dalgúns individuos e grupos étnicos expresan en maior ou menor medida os xenes para a produción de melanina, o que causará unha maior ou menor concentración de melanina na pel. Tanto en animais coma en humanos algúns individuos teñen moi pouca ou ningunha melanina, condición chamada albinismo.
Como a melanina é un polímero e, por tanto, un agregado de moléculas máis pequensas, hai moitos tipos diferentes de melaninas con diferentes proporcións e patróns de enlace das moléculas que a compoñen. Tanto a feomelanina coma a eumelanina están presentes na pel e pelo humanos, pero a eumelanina é a máis abundante nos humanos, e tamén a que máis frecuentemente é deficiente no albinismo.
Eumelanina
miniatura|esquerda|Parte da fórmula estrutrural da [[eumelanina. "(COOH)" pode ser COOH ou H, ou máis raramente outros substituíntes. A frecha significa que o polímero continúa.]] Considerouse durante moito tempo que os polímeros de eumelanina constaban de numerosos polímeros 5,6-dihidroxiindol (DHI) e 5,6-dihidroxiindol-2-ácido carboxílico (DHICA) entrelazados. Porén, recentes investigacións sobre as propiedades eléctricas da eumelanima indicaron que pode consistir en oligómeros máis básicos adheridos un a outro por algún outro mecanismo. A eumelanina atópase no pelo, aréola, e pel. É máis abundante nos individuos de pel escura.
Hai dous tipos diferentes de eumelanina. Os dous tipos son a eumelanina negra e a castaña. A negra aparece principalmente entre os non europeos e nos europeos vellos, e a castaña principalmente nos europeos novos.
Unha pequena cantidade de eumelanina en ausencia doutros pigmentos orixina os cabelos grises. Unha pequena cantidade de eumelanina castaña en ausencia doutros pigmentos orixina cabelos louros.
Feomelanina
miniatura|dereita|Parte da fórmula estrutural da feomelanina. "(COOH)" pode ser COOH ou H, ou máis raramente outros substituíntes. As frechas significan que o polímero continúa. A feomelanina tamén se atopa na pel e pelo, tanto nos individuos de pel clara coma de pel escura. As feomelaninas están especialmente concentradas nos beizos, mamilas, glande do pene, e vaxina. A feomelanina dá un ton rosa ou vermello, polo que é un pigmento que se atopa en grandes cantidades nos individuos roxos (de pelo vermello). Quimicamente, a feomelanina difire da eumelanina en que a súa estrutura oligomérica incorpora unidades de benzotiazina e benzotiazol, que se producen, en lugar do DHI e DHICA, cando o aminoácido L-cisteína está presente.
Neuromelanina
A neuromelanina é o pigmento escuro presente nas neuronas pigmentadas de catro núcleos profundos do encéfalo. Son a substancia negra, a pars compacta do locus coeruleus, o núcleo motor dorsal do nervio vago (par cranial X), e o núcleo do rafe medio da ponte de Varolio. Tanto a substancia negra coma o locus coeruleus poden identificarse facilmente nunha autopsia pola súa pigmentación escura. Nos humanos, estes núcleos non están pigmentados no momento do nacemento, pero desenvolven a súa pigmentación durante a maduración e a idade adulta.
Aínda que a natureza funcional da neuromelanina no encéfalo non se coñece, o pigmento está feito a partir de oxirradicais de neurotransmisores monoaminas como dopamina e norepinefrina. Luigi Zecca e David Sulzer demonstraron que o pigmento neuromelanina é un produto autofáxico que se acumula nos lisosomas, que non poden degradalo. Neste sentido, a síntese de neuromelanina é protectora, xa que a súa encapsulación dentro do orgánulo autofáxico impídelle reaccionar no citosol neuronal causando unha posible neurotoxicidade.
Aínda que normalmente a neuromelanina se fai máis abondosa durante a vida na maioría da xente, tamén se pode dar a perda de neuronas pigmentadas en núcleos específicos do encéfalo, que é signo de diversas enfermidades neurodexenerativas. Na enfermidade de Parkinson hai unha perda masiva de neuronas pigmentadas produtoras de dopamina na substancia negra e no locus coeruleus. Detéctanse tamén niveis elevados de neuromelanina noutros primates, e nos carnívoros como os gatos e cans.
Noutros organismos
As melaninas teñen moi diversas funcións en distintos organismos. Unha forma de melanina serve para producir a tinta dos cefalópodos, que é unha defensa contra os depredadores. As melaninas tamén protexen a moitos microorganismos, como bacterias e fungos, contra os estreses ambientais que implican danos nas células, como a radiación ultravioleta do sol ou as especies reactivas do osíxeno. A melanina tamén protexe contra os danos por altas temperaturas, estreses químicos (como os metais pesados e axentes oxidantes), e ameazas bioquímicas (como as defensas do hospedador contra os microbios invasores). Por tanto, en moitos microbios patóxenos (por exemplo, o fungo Cryptococcus neoformans) as melaninas parecen desempeñar un importante papel na virulencia e patoxenicidade ao protexeren ao microbio contra as respostas inmunitarias do hospedador. Nos invertebrados, unha parte importante das respostas defensivas innatas ou inespecíficas contra os patóxenos invasores implica á melanina. En poucos minutos despois dunha infección, o microbio é encapsulado en melanina (melanización), e pénsase que a xeración de subprodutos de radicais libres durante a formación desta cápsula axuda a matalos. Algúns tipos de fungos, chamados fungos radiotróficos, parecen poder utilizar a melanina como pigmento que lles permite captar raios gamma e usar esa enerxía para biosínteses.
As plumas negras dos paxaros deben a súa cor á melanina; estas plumas son degradadas moito máis facilmente polas bacterias ca as plumas brancas ou ca as que conteñen outros pigmentos como carotenos.
As catecol melaninas son melaninas de plantas.
Rutas biosintéticas
miniatura|L-tirosina miniatura|L-DOPA miniatura|L-dopaquinona miniatura|L-leucodopacromo miniatura|L-dopacromo O primeiro paso da vía biosintética das eumelaninas e feomelaninas é catalizado pola tirosinase: A dopaquinona pode combinarse coa cisteína por dúas rutas dando benzotiazinas e feomelaninas
Alternativamente, a dopaquinona pode converterse en leucodopacromo e seguir dúas vías máis para dar eumelanina
Aparencia microscópica
A melanina é castaña, non refractil, e finamente granular con gránulos individuais dun diámetro de menos de 800 nanómetros. Isto diferencia a melanina doutros pigmentos comúns, como os resultantes da degradación de pigmentos sanguíneos, que son máis grandes, macizos, e refrinxentes, e cunha cor que vai do verde ao amarelo ou vermello-castaño. En zonas danadas moi pigmentadas, os agregados densos de melanina poden escurecer os detalles histolóxicos. Un efectivo decolorante da melanina é unha solución diluída de permanganato potásico.
Trastornos xenéticos e enfermidades
A deficiencia de melanina está asociada con varias anormalidades xenéticas e doenzas.
Hai aproximadamente dez tipos de albinismo oculocutáneo (OCA), que é principalmente un trastorno recesivo autosómico. Certas etnias teñen unha maior incidencia de determinadas formas. por exemplo, o tipo máis común, chamado albinismo oculocutáneo de tipo 2 (OCA2), é un trastorno recesivo caracterizado por unha redución conxénita ou ausencia do pigmento melanina na pel, pelo e ollos, que é especialmente frecuente entre as persoas de orixe africana. Por exemplo, nos Estados Unidos, a frecuencia estimada de OCA2 entre os afroamericanos é de 1/10.000, que contrasta coa dos norteamericanos brancos, que é de 1/36.000. Nalgunhas nacións africanas, a frecuencia do trastorno é sete veces maior, entre 1/2.000 e 1/5.000. Outra forma de albinismo, o "albinismo oculocutáneo amarelo", parece ser máis frecuente entre os Amish, que son de ascendencia principalmente suíza e alemá. A xente coa variante IB xeralmente teñen o pelo e a pel brancos ao naceren, pero rapidamente desenvolven unha pigmentación normal na pel durante a infancia.
O albinismo ocular afecta non só á pigmentación dos ollos, senón tamén á agudeza visual.
Tamén se está a estudar o papel que pode xogar a melanina nas síndromes de Hermansky-Pudlak e Chediak-Higashi. Na primeira prodúcese unha predisposición ás hemorraxias, fibrose pulmonar e cardiomiopatía. Na segunda son susceptibles a infeccións e poden desenvolver o mal linfofolicular maligno.
A conexión entre o albinismo e a xordeira, que se dá nos homes e varios animais, non se comprende ben. Parece que ten que ver con trastornos nos melanocitos e non coa síntese de melanina. A ausencia de melanocitos na estría vascular da cóclea orixina a xordeira. Nos humanos a hipopigmentación e a xordeira están asociados na pouco frecuente síndrome de Waardenburg, observada predominantemente entre os indios hopi de América do Norte. .
Na enfermidade de Parkinson, que afecta ao funcionamento neuromotor, obsérvase un descenso de neuromelanina na substancia negra e no locus coeruleus como consecuencia dunha diminución das neuronas dopaminérxicas e noradrenérxicas pigmentadas.
Ademais da deficiencia de melanina, o peso molecular do polímero de melanina pode decrecer por varios factores como o estrés oxidativo, exposición á luz, perturbación da súa asociación coas proteínas da matriz melanosómicas, e cambios de pH ou das concentracións locais de ións metálicos. Suxeriuse que un descenso do peso molecular ou unha diminución no grao de polimerización da melanina ocular cambia as propiedades normalmente antioxidantes do polímero en prooxidantes, o que pode causar a progresión da dexeneración macular e melanoma.
A nicotina ten afinidade polos tecidos que conteñen melanina pola súa función precursora na síntese de melanina ou a súa unión irreversible coa melanina.
Santa Uxía, O Ézaro, Dumbría
Santa Uxía é un lugar da parroquia do Ézaro no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 15 habitantes no ano 2022 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 7 homes e 8 mulleres.
Tagawa
Tagawa (田川市, たがわし, Tagawa-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Kyūshū e no centro da prefectura, na zona da Chikuhō, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 54,52 km² e a poboación de 49.658 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 911 h/km².
O concello de Tagawa limita cos concellos de Iizuka, de Itoda, de Fukuchi, de Kawara, de Ōtō, de Kawasaki e de Kama.
Irmandamento
Irmandamento (derivado do verbo irmandar) é o proceso político polo que dúas localidades distintas establecen un vencello común, que pode ser simplemente simbólico ou de intensidade moito máis forte. As razóns máis visibles do irmandamento son as de etimoloxías similares para os topónimos (v. Lalín, Santiago de Compostela, A Pobra de Trives, Palas de Rei, Monterrei, Beade ou Gondomar), inda que tamén se pode deber a unha gran proporción de emigrantes dunha das localidades na poboación da outra (v. irmandamentos coa Arxentina, Cuba, Francia e Alemaña ou Burela no sentido inverso), unha historia semellante (v. Baiona a Real), a unha similitude cultural ou económica (v. Tomiño), a unha busca común de recursos ou a outros motivos.
Irmandamentos da provincia de Pontevedra
Lista tirada de "Os irmanamentos en Galicia", de María del Mar Gómez. Dispoñible na web do IGADI.
Hidroperoxilo
O radical hidroperoxilo, tamén chamado radical perhidroxilo, é un radical que é a forma protonada do superóxido e ten a fórmula HO2. Esta especie química xoga un importante papel na atmosfera terrestre e, como especie reactiva do oxíxeno, en bioloxía celular.
Estrutura e reaccións
A molécula ten unha estrutura dobrada nun ángulo duns 104º.
O anión superóxido, e o radical hidroperoxilo coexisten en equilibrio químico en solución acuosa: A pKa do HO2 é 4,88. Por tanto, un 0,3% dos superóxidos presentes no citosol dunha célula típica están en forma protonada.
Oxida o óxido nítrico a dióxido de nitróxeno:
Especies reactivas do oxíxeno en bioloxía
Xunto coa súa base conxugada superóxido, o hidroperoxilo é unha importante especie reactiva do oxíxeno. A diferenza do, que ten propiedades redutoras, o HO2 pode actuar como oxidante en varias reaccións biolóxicas importantes, como a abstracción de átomos de hidróxeno do tocoferol e de ácidos graxos poliinsaturados na bicapa lipídica da membrana celular, polo que pode ser un importante iniciador da peroxidación de lípidos.
Importancia na química atmosférica
O hidroperoxilo gasoso está implicado en ciclos de reaccións que destrúen o ozono estratosférico. Tamén está presente na troposfera, onde esencialmente é o subproduto da oxidación do monóxido de carbono e de hidrocarburos polo radical hidroxilo.
Como a constante dieléctrica ten un forte efecto sobre o pKa, e a constante dieléctrica do aire é bastante baixa, o superóxido producido (fotoquimicamente) na atmosfera está presente case exclusivamente en forma de HO2. Como o HO2 é bastante reactivo, actúa como un "limpador" na atmosfera ao degradar certos contaminantes orgánicos, polo que a química do HO2 é de considerable importancia xeoquímica.
Drag queen
miniatura|[[RuPaul é unha drag famosa, coñecida polo programa RuPaul's Drag Race.]] Unha drag queen é unha persoa, normalmente home, que utiliza roupa e maquillaxe para imitar ou esaxerar os símbolos da feminidade e os roles de xénero con fins de entretemento. Historicamente, a maioría das drag queens foron homes vestidos de mulleres. Na actualidade, as drags queens asócianse con homes gais e coa cultura gai, aínda que poden ter calquera identidade de xénero e de sexo.
As persoas que fan drag, fano por motivos que van dende o desexo de expresarse ata o de facer espectáculos para público. Os espectáculos de drag adoitan incluír cancións con sincronía labial ou ao vivo, e tamén baile. Normalmente teñen lugar en eventos como marchas do orgullo, concursos de beleza drag e lugares como cabarés e discotecas. As drag queens varían segundo o seu tipo, cultura e dedicación, que van dende profesionais ata persoas que o fan de xeito ocasional.
Something in the Rain
Something in the Rain (en hangul: 밥 잘 사주는 예쁜 누나; romanizado: Bap Jal Sajuneun Yeppeun Nuna) é unha serie de televisión surcoreana dirixida por Ahn Pan-seok e protagonizada por Son Ye-jin e Jung Hae-in. A serie significou a volta de Son Ye-jin á pequena pantalla logo de cinco anos. Emitiuse na canle JTBC cada venres e sábado dende o 30 de marzo até o 19 de maio de 2018. Tamén foi distribuída a través de Netflix na súa versión subtitulada.
A serie foi un éxito comercial e un dos dramas surcoreanos con máis audiencia da historia da televisión por cable.
A Teixugueira, Guillarei, Tui
A Teixugueira é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres), un aumento de 7 habitantes respecto ao ano 1999.
Liga ASOBAL 1990/91
A Liga ASOBAL 1990-91 foi a 40ª edición da liga española de balonmán e a 1ª edición coa denominación ASOBAL. Ao final da competición, o FC Barcelona se proclamou campión da competición por primeira vez (se ben xa gañara 8 títulos da máxima gategoría do balonmán español baixo a denominación de División de Honra).
Sistema de competición
A competición disputouse en dúas fases. A primeira contou con 16 equipos repartidos en dous grupos de 8 equipos cada un que se enfrontaron entre si a dúas voltas nun total de 14 xornadas, os cinco mellores equipos de cada grupo se clasificaron para a segunda rolda polo título, mentres que os tres peores clasificados xogaron unha segunda rolda para evitar o descenso. Na segunda rolda polo título, os dous mellores equipos clasificáronse para disputar a Copa de Europa na tempada 1991-92, mentres que o campión da Copa do Rei e o campión da Copa ASOBAL se clasificaron para xogar a Recopa de Europa e a Copa EHF respectívamente. Na segunda rolda pola permanencia os dous equipos peor clasificados descenderon de xeito directo, mentres que o terceiro e cuarto clasificados do grupo xogaron unha promoción a dobre partido contra o terceiro e cuarto clasificados da liga inferior.
Alicia Boole Stott
Alicia Boole Stott, nada en Cork (Irlanda) o 8 de xuño de 1860 e finada en Middlesex o 17 de decembro de 1940, foi unha matemática irlandesa-inglesa. A pesar de non ter nunca unha posición académica, realizou un gran número de valiosas contribucións ás matemáticas, recibindo un doutoramento honorífico pola Universidade de Groninga. É coñecida por cuñar o vocábulo "polítopo" para un sólido convexo de catro (ou máis) dimensións, e por ter un impresionante entendemento da xeometría catro-dimensional dende moi nova.
Primeiros anos
Alicia Boole naceu en Cork, terceira filla do matemático e lóxico George Boole e de Mary Everest Boole, matemática autodidacta e educadora. Varias das súas irmás tamén destacaron, xa que Lucy Everest Boole foi química e farmacóloga e Ethel Lilian Voynich foi novelsita. Trala repentina morte do seu pai en 1864, a familia mudouse a Londres, onde a súa nai se converteu en bibliotecaria no Queen's College. Estudou nunha escola situada xunta o Queen's College coa súa irmá, mais nunca asistiu á universidade. her Era coñecida entre os seus amigos e familia como Alice, aínda que sempre publicou co nome de Alicia.
Inicio da carreira
Alicia foi a única das irmás Boole que herdou o talento matemático dos seus pais, aínda que a súa nai educara os seus cinco fillos dende idade temperá "para familiarizalos co fluxo da xeometría" proxectando formas no papel, colgando péndulos etc. Foi exposta por primeira vez aos modelos xeométricos polo seu cuñado Charles Howard Hinton cando tiña dezasete anos, e desenvolveu a habilidade de visualizar unha cuarta dimensión. Descubriu que había exactamente seis polítopos regulares en catro dimensións e que estaban rodeados por 5, 16 ou 600 tetraedros, 8 cubos, 24 octaedros ou 120 dodecaedros, aínda que xa era coñecido por Ludwig Schläfli. Produciu entón seccións centrais tridimensionais dos seis polítopos regulares mediante construcións puramente euclidianas e métodos sintéticos pola sinxela razón de que nunca aprendera xeometría analítica. Realizou modelos de cartolina de todas as seccións e cuñou o vocábulo "polítopos" para describilos.
Carreira posterior
Tras obter un traballo de secretaria preto de Liverpool en 1889 coñeceu e casou co actuario Walter Stott en 1890. Tiveron dous fillos, Mary (1891–1982) e Leonard (1892–1963). Stott aprendeu da obra de Pieter Schoute sobre seccións centrais dos polítopos regulares en 1895. Schoute foi a Inglaterra e traballou con Alicia Stott, convencéndoa de que publicase os seus resultados, o que fixo en dous artigos editados en Amsterdam en 1900 e 1910.
A Universidade de Groninga honrouna invitándoa a asistir ás celebracións do seu tricentenario e otorgoulle un doutoramento honorífico en 1914. Trala morte de Schoute en 1913 Alicia fixo un receso do seu traballo matemático.
Alicia faleceu en Middlesex en 1940.
Legado
Na primavera de 2001 atopouse un rolo de papel con debuxos coloreados de poliedros na Universidade de Groninga. Aínda que non estaba asinado, recoñeceuse inmediatamente como obra de Alicia. Foi investigado por Irene Polo-Blanco, que incluíu un capítulo sobre Alicia no seu libro Theory and History of Mathematical Models (2007).
1542
Outros
Historia ano a ano
Alfred Radcliffe-Brown
Alfred Reginald Radcliffe-Brown, nado en Birmingham o 17 de xaneiro de 1881 e finado o 24 de outubro de 1955, foi un antropólogo inglés.
Traxectoria
Radcliffe-Brown naceu en Sparkbrook, Birmingham, Inglaterra. Estudou en Cambridge. Despois de estudar no Trinity College, viaxou ás Illas Andaman, na baía de Bengala, onde pasou dous anos (1906-1908). Logo trasladouse a Australia Occidental, para conducir investigacións de campo entre as sociedades que habitaron a rexión. Estudo as Relacións de parentesco e o sistema do totemismo entre os Kariera.