cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heinkel
Historia
Heinkel está principalmente asociada aos avións usados pola Luftwaffe durante a Segunda Guerra Mundial. Esta relación comezou coa adaptación do He 70 e, particularmente, co He 111, para ser usados como bombardeiros. Heinkel tamén proporcionou o único bombardeiro pesado operacional da Luftwaffe, o Heinkel He 177, aínda que nunca foi despregado de xeito significativo.
Heinkel tivo menos éxito vendendo deseños de cazas. Antes da guerra, o Heinkel He 112 fora rexeitado en favor do Messerschmitt Bf 109, e o intento da compañía de superar o avión de Messerschmitt co Heinkel He 100 fallou debido á interferencia política dentro do Reichsluftfahrtministerium (Ministerio de Aviación do Reich). Heinkel tamén lle proporcionou á Luftwaffe un extraordinario caza nocturno, o Heinkel He 219, que tamén se atopou con problemas políticos e foi fabricado nun número limitado, aínda que foi o primeiro avión de primeira liña da Luftwaffe en usar un tren de aterraxe en triciclo retraíble e o primeiro do mundo en levar asentos exectables. Polo contrario, o único bombardeiro pesado en entrar en servizo coa Luftwaffe durante a guerra, o Heinkel He 177 Greif, resultou ser un dos deseños alemáns máis problemáticos, producíndose numerosos incendios nos seus motores tanto debidos ao deseño de colocación pouco axeitado dos mesmos como ao deseño da fuselaxe en xeral, construído para poder realizar bombardeos en picado moderados. miniatura|250px|Fabricación do Heinkel He 111 en 1939 Dende 1941 ata o final da guerra a compañía foi fusionada co fabricante de motores Hirth para formar Heinkel-Hirth, dándolle a capacidade de fabricar os seus propios motores.
O nome de Heinkel tamén estivo tras o traballo pioneiro dos motores a reacción e do desenvolvemento dos foguetes, e tamén foi a firma que intentou popularizar o uso do tren de aterraxe en triciclo retráctil, unha rareza relatica no deseño de fuselaxes da Segunda Guerra Mundial. En 1939, voados por Erich Warsitz, os Heinkel He 176 e Heinkel He 178 convertéronse nos primeiros deseños de avións en voar con foguetes de combustible líquido e motores turbojet respectivamente.
Heinkel foi o pimeiro fabricante en desenvolver un caza a reacción ata chegar ao prototipo, o Heinkel He 280, o primeiro deseño de Heinkel en usar o tren en triciclo retractil. A principios de 1942, a unidade de interpretación fotográfica da RAF en Medmenham atopou as primeiras evidencias da existencia do He 280 en fotografías de recoñecemento aéreo tomadas tras un bombardeo na fábrica de Rostock. A partir de entón os Aliados comezaron a realizar recoñecementos aéreos de xeito intensivo para aprender máis sobre o programa de reactores alemán.
O Heinkel He 280 foi o único birreactor deseñado pola compañía en voar, pero nunca chegou a ser producido debido a que o Ministerio de Aviación quería que Heinkel se concentrase na fabricación de bombardeiros e no seu lugar promocionou o desenvolvemento do seu rival, o Messerschmitt Me 262. A finais da guerra un caza monorreactor de Heinkel, o Heinkel He 162A Spatz, realizou o seu primeiro voo sendo o primeiro reactor militar en usar un tren en triciclo retráctil e un asento exectable, pero apenas entrou en servizo debido á rendición alemá.
Tras a guerra prohibíuselle producir avións e no seu lugar fabricou bicicletas, scooters e o microcoche Heinkel. A compañía finalmente volveu ao negocio da aviación a mediados dos anos 50, fabricando baixo licenza o F-104 Starfighter para a forza aérea da Alemaña occidental. En 1965 Heinkel foi absorvida por Vereinigte Flugtechnische Werke (VFW), que á súa vez foi mercada por Messerschmitt-Bölkow-Blohm en 1980 e posteriormente converteuse en parte de EADS.
He - Heinkel
P - Projekt
Espermatófita
As espermatófitas ou, como din outros, respectando as normas de adaptación de cultismos de orixe grecolatina, os espermatófitos (Spermatophyta) é un taxon, con categoría de superdivisión, que inclúe as plantas que producen flores e, por tanto, sementes.
O nome científico provén do grego σπέρμα spérma, "semente") e φυτόν phytón, "planta", é dicir, "as plantas con semente". A circunscrición do grupo (é dicir, os taxons dos que se compoñe) coincide exactamente coa do antigo taxon ao que Linné deu o nome de fanerógamas que, por tanto é un sinónimo deste grupo.
A causa que nas espermatófitas o gran de pole produce un tubo polínico para chegar ao óvulo e facer posíbel a fecundación, o grupo tamén se chamou embriofitinas sifonógamas (do grego έμβρυον émbryon, "embrión"; φυτόν phytón, "planta"; σίφων sífon, "tubo" e γάμος gámos, "unión sexual"; literalmente, "plantas con embrión nas que a unión sexual ocorre nun tubo"). Tamén recibiron o nome de antófitos, que significa plantas con flores.
Hoxe en día as espermatófitas son, con moita diferenza, a liñaxe máis extensa de plantas vasculares, cunhas 270.000 especies viventes. Un só subclado é o responsábel desta diversidade: as anxiospermas (as plantas con sementes encerradas en froitos). Outros subclados, normalmente agrupados como ximnospermas, son os das Pinophyta, Cycadophyta, Ginkgophyta e Gnetophyta, todas elas con plantas que producen sementes espidas.
Características
Son plantas co corpo diferenciado en raíz, talo e follas, cun sistema vascular composto por xilema e floema e cunha alternancia de xeracións especial:
As espermatófitas forman parte do clado das embriófitas, tamén chamadas "plantas terrestres" (ao cal pertencen os fieitos e os musgos) por teren desenvolvido características que lles permiten vivir fóra da auga, aínda que secundariamente moitas plantas deste grupo sexan actualmente acuáticas. Dentro deste grupo, as espermatófitas pertencen ao clado das traqueófitas, ou sexa, as "plantas vasculares" (ao cal pertencen os fieitos, mais non os musgos).
As espermatófitas son tradicionalmente divididas en:
Esta división, baseada só na presenza dun carácter era obviamente artificial e, de feito, estudos recentes demostraron que as anxiospermas probablemente tiveron un antepasado pertencente ao grupo das "ximnospermas", o que o torna parafilético.
Alén dos taxons citados enriba, o rexistro fósil contén evidencias de varios grupos actualmente extintos de plantas con sementes. Pteridospermae, por exemplo, foi un dos primeiros grupos ben sucedidos de plantas terrestres. Glossopteris foi o máis predominante xénero dese grupo de árbores no antigo super-continente meridional de Gondwana. Durante o Triásico, os fieitos con sementes foron declinando en importancia até o Cretáceo, cando as plantas con flores e froitos, as Angiospermae, tornáronse predominantes no rexistro fósil.
Hontoria de la Cantera
Hontoria de la Cantera é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 135 habitantes (INE 2012).
Xuventudes Socialistas de España
Xuventudes Socialistas de España (JSE) é a organización xuvenil de ideoloxía de esquerda, socialista democrático, progresista, republicana e laica afín ao Partido Socialista Obrero Español. Ten independencia ou autonomía orgánica e política respecto ao PSOE. Foi fundada en Erandio, Biscaia, en 1903 por Tomás Meabe.
Orixes
A situación laboral dos mozos españois, sobre todo nas empresas mineiras e siderúrxicas do norte de España, así como a vontade de combater o nacionalismo vasco, levou a Tomás Meabe a fundar a primeira agrupación de mozos socialistas en Bilbao en 1903, imitando o modelo austríaco e de acordo coas teses propugnadas por Rosa Luxemburgo. En 1905, celebrábase en Madrid o II Congreso ordinario do Partido Socialista, no que se recoñece a organización de Meabe como rama xuvenil do PSOE.
Do 14 ao 17 de abril de 1906 celebraron o seu primeiro congreso como Federación Nacional de Xuventudes Socialistas de España. Esta primeira toma de contacto non vén acompañada dun programa político claro, limitándose a formular unha opción antimilitarista. Tamén se caracterizaban pola súa loita contra o alcoholismo xuvenil, moi estendido entre a clase obreira naquela época. O seu órgano de prensa dende febreiro de 1907 foi Renovación. A organización é recoñecida como tal polo PSOE en 1908.
Moi activa durante a folga xeral durante a coñecida como crise española de 1917, obtería nas filas do PSOE o seu primeiro deputado en 1918.
As Xuventudes Socialistas na actualidade
Tras a legalización en marzo de 1977, celebran o XIII Congreso en Madrid e elíxese a Juan Antonio Barragán como Secretario xeral, o primeiro dirixente non exiliado. A partir desta data, as JSE seguen o mesmo camiño que o PSOE, renunciando ao marxismo como doutrina única socialista. En 1984, Javier de Paz é elixido secretario xeral das JSE.
Dende 2012 o Secretario Xeral é Marcelino Torre Canto, sucedendo a Sergio Gutiérrez Prieto, eurodeputado do PSOE, elixido no Congreso Federal de 2007. Sergio Gutiérrez saíu elixido como único candidato do 23º Congreso Federal celebrado o 20, 21 e 22 de xullo de 2007, contando con máis do 90% do apoio dos delegados.
As Xuventudes Socialistas de España son membros do Consello da Xuventude de España, ostentando a Coordinación interna.
Sistema educativo de Finlandia
dereita|miniatura|Universidade de Jyväskylä.
O sistema educativo de Finlandia está considerado o mellor sistema occidental dos avaliados polos informe PISA de 2003. Divídese en dous grandes tipos de formacións a partir dos 3 anos: a formación teórica, que se imparte nas escolas secundarias superiores e as universidades, e a formación profesional, que se imparte nas escolas profesionais.
Principios básicos
Un dos obxectivos centrais da política de educación de Finlandia é darlle a toda a cidadanía as mesmas oportunidades de acceso á educación, sen importar a idade, lugar de residencia, situación económico-social, sexo ou lingua materna. Tanto a educación preescolar, a educación básica e a educación secundaria superior tanto xeral como de formación profesional son, en principio, libres de custos: a ensinanza, a atención social e sanitaria ao alumno e as comidas ofrécense gratuitamente en todos estes niveis. Os libros de texto e outros materiais precisos para a aprendizaxe son gratuítos nos niveis preescolar e básico. Na educación básica tamén o transporte de ida e volta á escola adoita corren a cargo da entidade provedora dos servizos educativos. En Finlandia considérase que a calidade da educación é moi importante, un dos valores máis importantes deste país. É importante que todo o alumnado, independentemente da súa clase social, poida ter a posibilidade de desenvolver o seu talento. As prioridades do goberno son a alta calidade da educación e das titulacións, garantir a dispoñibilidade de man de obra cualificada, e o desenvolvemento das universidades e das escolas superiores profesionais. Unha das prioridades do sistema educativo é a confianza no profesorado e na dirección dos centros educativos.
En Finlandia o 97 % do centros escolares son públicos. Tanto colexios públicos como privados son gratuítos. O Estado achega de media o 57 % do financiamento dos centros, e os municipios o 43 % restante. O Estado só se ocupa ao completo da xestión dos centros de educación especial.
Organización
Educación preescolar: é optativa, e os municipios encárganse da súa organización. O obxectivo desta educación é fortalecer as competencias da aprendizaxe dos nenos, tamén apoia o desenvolvemento multifacético e o crecemento dos nenos e nenas. Comeza aos seis anos e dura unha media de catro horas diarias.
Educación básica: a educación obrigatoria comprende dende os sete ata os dezaseis anos. Ao completar a educación básica, a escola non dá ningún tipo de titulación pero outorga competencias para continuar os estudos. Nos primeiros dous graos a xornada escolar non pode ter máis de cinco horas de clase, nos restantes pode chegar ata sete horas. Prestan unha grande importancia ao sistema de patios, e cada 45 minutos de clase concentrados hai 15 minutos de recreo. Os principais obxectos de desenvolvemento na educación básica son a calidade de ensinanza, a orientación dos estudos e as actividades extracurriculares. Tamén se promove a cooperación entre as familias e a escola.
Educación secundaria superior: comprende o Bacharelato e a formación profesional. Pódese acceder a calquera delas unha vez superada a educación básica. Ambas teñen unha duración de tres anos e outorgan competencias xerais para continuar estudos superiores. Unha vez completado o bacharelato, os estudantes participan no exame nacional para obter o correspondente diploma. A formación profesional outorga unha titulación profesional de grao básico.
Educación superior: consiste en dous sectores complementarios, as escolas superiores profesionais e as universidades. A misión das escolas superiores profesionais é impartir a educación superior para o exercicio cualificado de profesións. As universidades promoven a libre investigación e a educación científica e artística.
Avaliación educativa e informe PISA
Segundo o Goberno de Educación, a base do éxito de Finlandia na proba PISA pódese concentrar en nove puntos: oportunidades iguais, exhaustividade da educación, profesorado competente, orientación e a educación dos estudantes con necesidades de apoio educativo, avaliación, importancia da educación na sociedade, sistema flexible, cooperación entre todos os niveis, e concepción de aprendizaxe activa e orientada ao alumnado
Formación do profesorado
O sistema da selección dos estudantes garante que os futuros docentes teñen as aptitudes necesarias para a ensinanza. Posteriormente, o sistema de formación do profesorado desenvolve profesores investigadores autónomos e altamente capacitados tanto para aprender como para axudar a outras persoas a alcanzar as metas establecidas. Este proceso garante a igualdade de oportunidades educativas en toda a poboación. Existen distintas fases para seleccionar e formar ao profesorado:
Fase A: selección nacional. O profesor debe ter unhas “propiedades” individuais que o fagan posible. Deben demostrar a súa capacidade educativa e o grao de sensibilidade social. Para poder seleccionar aos mellores do país é necesario dispoñer dun sistema centralizado, onde se analizan os perfís dos candidatos para poder escoller aos mellores. O proceso realízase na Universidade de Jyvaskylä. As notas deben superar o 9 de media das súas medias de bacharelato e a reválida. A segunda propiedade é a sensibilidade social. Por esa razón valórase se os aspirantes participan en actividades sociais. Esta fase é exclusiva para os mestres de primaria.
Fase B: selección en cada facultade de formación. Ata finais da década de 1980 había tres aspectos esenciais na entrevista: un resumo dunha lectura dun libro, unha explicación ante unha pequena clase sobre un tema, e demostrar aptitudes artísticas. Na década dos noventa engadíronse dous aspectos novos xeralmente: unha proba de matemáticas e outra de aptitudes para a tecnoloxía da información. Na entrevista de entrada analízase que o aspirante a profesor dispoña doutras propiedades necesarias; como por exemplo a capacidade de comunicación, a actitude social e a empatía. Se o elemento analizado non ten estas propiedades e non se percibe a capacidade de incorporalas, prescíndese del e non accede á formación. Isto é importante xa que se asegura que os docentes non teñan dificultades emocionais ou mentais. Esta fase realízase tanto para o profesorado de primaria como de secundaria.
Fase C: período de formación docente. Este período consta de 6400 horas, divididas en créditos de formación, máis de 600 horas de prácticas en centros e por último a tese final. Os centros nos que se realizan as prácticas contan cos mellores profesores de todas as promocións e das especialidades que ensinan. Unha vez obtido o título non se realiza oposición. Os profesores son seleccionados polos directores dos centros. Estas tres fases dan a entender que para ser profesor hai que valer e crer na educación, xa que consideran que o profesorado é a clave do sistema educativo, un piar básico e fundamental para que a educación avance, para que o alumnado poida desenvolver as súas capacidades, habilidades e para que a sociedade conte con persoas formadas, capacitadas, comprometidas e preparadas para desenvolver unha profesión.
Administración
En Finlandia, a educación básica, a ensinanza secundaria superior e a formación profesional son financiadas polo goberno central e polos municipios así como os comedores. As autoridades locais teñen as competencias sobre a educación. Os responsables educativos e as escolas elaboran os seus propios currículos a partir do currículo nacional básico. Estes currículos permiten dar respostas ás necesidades locais. As escolas poden ter perfís propios como, por exemplo, a educación científica ou musical.
Ao acabar a escola comprensiva non existen exames finais, pero a Xunta Nacional de Educación avalía cada dous anos as aprendizaxes en matemáticas e na lingua materna (finés e sueco). Outras disciplinas como as linguas estranxeiras, a historia e a relixión, avalíanse cun programa específico. Coas avaliacións móstranse os resultados, fanse públicos sen ningún tipo de clasificación. Con estas avaliacións externas, as escolas e docentes teñen a posibilidade de recibir a información periódica sobre as competencias do seu alumnado con respecto a outras escolas e aos obxectivos establecidos a nivel nacional. Coa axuda desta información, as escolas cun rendemento inferior á media teñen oportunidade de comezar programas de mellora.
Certame Literario Musical de O'Galiciano
O Certame Literario Musical de O'Galiciano, foron uns xogos florais que tiveron lugar no verán do ano 1886 en Pontevedra, coincidindo coas festas da Peregrina. Estivo organizado por O Galiciano, o primeiro periódico escrito enteiramente en galego. Este certame, celebrado estritamente en galego, tiña un gran significado no ámbito cultural, xa que tanto os literatos como os poetas e compositores poñían a proba a súa valía, sendo estimulados por un premio.
O certame
Este certame foi creado pola revista galega, O Galiciano, propiedade de Rufino Rivera Losada, co fin de brindar instrución e cultura, poñendo a proba a valía de todos aqueles escritores e literatos en lingua galega. Estes xogos tiñan un carácter esencialmente rexionalista xa que, o principal requisito para poder participar era que tanto as composicións como os discursos ou composicións musicais debían estar en lingua galega.
Os organizadores puideron dárense por moi satisfeitos cos froitos do Certame, xa que con el se iniciou un novo camiño para a literatura galega, xa que uns setenta escritores presentaron os seus traballos en dito certame. Os escritores acudían, mesmo, ao traballo de formas en que o galego era pouco empregado. Estes xogos brindaban instrución e benestar. A primeira porque, como xa é sabido, os certames son torneos da cultura que representan un paso ou camiño cara o progreso, onde poetas, literatos e compositores empregan o seu enxeño estimulados por un premio; a segunda, porque carrexan milleiros de persoas desexosas de asistir a eses espectáculos.
Memoria
O Certame Literario Musical de O’Galiciano non era tan só un acto solemne no cal se axudicaron premios e se deu lectura ás publicacións premiadas, senón que ditas composicións, discursos e memorias reuníronse e publicáronse nun mesmo tomo, quedando como recordo e mostra da literatura da época e contribuíndo ó inicio do renacemento da literatura galega. Esta memoria contén as seguintes pezas de traballo: "Biografía de don Manoel Ventura Figueroa", por Roberto García Feixó; unha serie de descricións de fillos de Galicia que cultivaban a lingua galega naquel tempo, de Rodríguez de Cea; unha das primeiras novelas galegas Xuana de Manuel Amor Meilán etc.
Os premios
As producións premiadas máis destacadas foron:
Ademais, conseguiron premios Enrique Labarta Posse, Eladio Rodríguez González, Adolfo Mosquera, Manuel Amor Meilán, Xoán Manoel Rodrigues Cea, Xosé Herraiz Ruibal, Roxelio Civeira e Heliodoro Cid e Rozo.
A música
Na parte musical destacaron as actuacións de orfeóns e bandas que rivalizaron na execución das Galegadas, sendo tamén suxestivas e vistosas as interpretacións da melodía de Marcial del Adalid intitulada Bágoas e sonos. Concorreron os mellores gaiteiros da provincia e sobre todo da comarca, xa que a estes últimos a revista organizadora abonáballes os gastos de locomoción. Os premios concedéronse ás mellores interpretacións da auténtica muiñeira executadas con gaita timbal ou sexa "composta de rouco, ronquillo e punteiro", acompañada de tamboril. Tamén levaron premios un par de cegos que cos seus lazarillos e as súas zanfonas, foron os mellores intérpretes dos temas requiridos. Así mesmo concedeuse premio de baile a un par de parellas, mellores intérpretes da ribeirana.
Repercusión
Coa axuda do carácter rexionalista deste Certame, os periódicos centralistas de Madrid fixeron eco deste certame. Neles víñase a dicir que se leu, cantou e recitou en galego, que galega fora a música, galego o baile e todo rabiosamente galego, de tal forma que aquilo máis parecía un cantón que unha provincia española. Soado foi tamén o discurso de Murguía, por máis que fose lido en castelán, sendo recollido por todos os periódicos de Galicia, comentado, louvado polos rexionalistas, e criticado polos antirrexionalistas.
Damián de Molokai
Damián de Molokai nado en Tremoloo (Flandres) o 3 de xaneiro de 1840 e finado en Molokai (Hawai) o 15 de abril de 1889, foi un misioneiro católico que adicou a súa vida ao coidado e promoción de doentes de enfermidades marxinais.
Traxectoria
Fillo de labregos, entrou como novizo na Congregación dos Sagrados Corazóns en Lovaina o 2 de febreiro de 1859. O 19 de marzo de 1864 chegou como misioneiro a Honolulu (Hawai), onde uns días máis tarde foi ordenado sacerdote.
O Reino de Hawai sufría unha crise de saúde severa por mor do contaxio por parte de mercadores estranxeiros de enfermidades descoñecidas como a gripe ou a sífilis. Asemade proliferaba a lepra. En condicións inhumanas o goberno concentrou estes doentes na illa de Molokai. Damián acudiu a ese lugar onde a loita pola supervivencia xeraba caos, violencia e degradación humana. Organizou comunidades, asistencia sanitaria, educación e actividades produtivas e culturais e reclamou os dereitos dos doentes ata que el mesmo se contaxiou, morrendo de lepra tras cinco anos de padecementos e sen abandonar ás súas comunidades.
Significación
Aínda que padeceu incomprensión por parte das autoridades, o seu labor acabou sendo recoñecido ao recibir a orde de Cabaleiro Comandante da Real Orde de Kalākaua, por parte do rei David Kalākaua.
Os seus restos repousan en Lovaina, Bélxica. Os hawaianos, co gallo da súa incorporación como estado federado aos Estados Unidos, elixiron a Damián de Molokai para que a súa estatua os representase no Capitolio dos Estados Unidos en Washington, D.C..
Foi beatificado por Xoán Paulo II o 4 de xuño de 1995 e canonizado por Bieito XVI o 11 de outubro de 2009.
Bibliografía
PELLICER-CORDERO. Kamiano y yo. Reinado Social. Madrid, 2009 ISBN 978-84-931393-5-3
Andes (homónimos)
O topónimo Andes pódese referir a:
Nefropatía por IgA
A nefropatía por IgA (NIgA), tamén coñecida coma doenza de Berger ou glomerulonefrite mesanxial IgA, é unha glomerulonefrite (inflamación do glomérulo renal) descrita por vez primeira por Jean Berger no ano 1968. Constitúe a glomerulonefrite máis frecuente arredor do mundo, con especial incidencia en áreas mediterráneas e o Xapón, e adoita afectar a homes de entre 20 e 40 anos. Está provocada por un depósito anormal de anticorpos IgA no glomérulo. Caracterízase pola presenza de hematuria macroscópica recidivante, isto é, episodios nos que o doente detecta sangue ao ouriñar, e pode evolucionar a insuficiencia renal crónica. Existen outras doenzas asociadas a un depósito de IgA, sendo a púrpura de Schönlein-Henoch. De feito, esta está considerada a forma sistémica da nefropatía por IgA.
Anatomía patolóxica
Histolóxicamente, a nefropatía por IgA adoita presentar inflamación focal e proliferación mesanxial. No microscopio óptico obsérvase proliferación mesanxial focal ou difusa, mentres que a inmunofluorescencia amosa depósitos difusos de IgA, e ás veces tamén de C3 e properdina, ademais de pequenas cantidades doutras inmunoglobulinas, coma a IgG e a IgM. Os depósitos de IgA na inmunoflorescencia é o feito que define á doenza. Os compoñentes precoces da vía clásica do sistema do complemento (C1q ou C4) non adoitan observarse. Ao microscopio electrónico confírmanse depósitos electrodensos dentro do mesanxio, que se estenden a área subendotelial dos capilares adxacentes, en moitos casos con proliferación focal.
Signos e síntomas
miniatura|Púrpura de Schönlein-Henoch nun neno. A característica máis destacada desta doenza é a hematuria macroscópica recidivante (isto é, a presenza de sangue na urina), 24 ou 48 horas após unha infección das vías respiratorias, en contraste coa glomerulonefrite postestreptocócica, que acontece semanas despois do proceso infeccioso. Esta presentación dáse en case o 50% dos casos, mentres que outros tipos de infeccións coma as gastrointestinais son máis raras. A hematuria tamén pode precipitarse tras a práctica de exercicio físico intenso.
Unha pequena proporción de doentes, na súa meirande parte anciáns, poden debutar con hematuria microscópica e proteinuria (proteínas na urina) de menos de 2g/día. Moi raramente pode presentarse en forma de síndrome nefrótico, insuficiencia renal aguda ou crónica.
Ás veces, a nefropatía por IgA fica englobada nun síndrome sistémico, a Púrpura de Schönlein-Henoch.
Tratamento
O tratamento ideal sería eliminar os depósitos de IgA. Porén, non hai ningún fármaco nin tratamento que evite que os anticorpos IgA precipiten no mesanxio do ril. Así as cousas, o tratamento desta doenza consiste na abordaxe dos síntomas que causa, coa fin de minguar os problemas que poidan causar na calidade de vida do individuo. O control da tensión arterial é fundamental para frear e tratar a perda de proteínas pola urina (proteinuria). Así, os medicamentos máis empregados son os inhibidores do sistema renina-anxiotensina-aldosterona (IECAs e ARA-II). En doentes onde a proteinuria é intensa e non se consegue reducir con fármacos antihipertensores, os corticoides poderían estar indicados, malia ter unha eficacia cuestionada. Como prevención, pódese realizar unha amigdalectomía en pacientes que sufran de infeccións das vías respiratorias con alta frecuencia.
Prognóstico
O sexo masculino, a aparición de proteinuria (especialmente maior a 2 g/día), a hipertensión arterial, o tabaquismo, a hiperlipidemia, a idade avanzada, unha historia familiar de antecedentes de nefropatía por IgA e unha creatinina elevada son todos marcadores dun peor prognóstico da doenza. A franca hematuria semella estar asociada a un mellor prognóstico, quizais por razón dun diagnóstico precoz, agás no grupo no que fora previamente reportado un mal prognóstico. A proteinuria e a hipertensión son os factores máis poderosos dun mal prognóstico neste grupo.
Certos elementos atopados na biopsia, como a cicatrización intersticial asócianse a un mal prognóstico. Nos últimos tempos demostrouse que o polimorfismo do xene da enzima convertedora de anxiotensina ECA I ten un impacto co xenotipo dominante, sobre todo do xenotipo DD, asociado cunha máis rápida evolución até insuficiencia renal.
A presenza de insuficiencia renal no momento no que se diagnostica a doenza é outro marcador de mal prognóstico.
Cullerete
O cullerete (Anas clypeata) é unha ave da familia dos anátidos (Anatidae) caracterizada polo bico espatulado en forma de culler que lle dá nome. Trátase dunha das especies de parrulo máis comúns e espalladas polo hemisferio norte.
Sistemática
O cullerete é o representante europeo dos culleretes, que ten representantes noutras áreas do mundo como o cullerete arxentino (Anas platalea), o cullerete australiano (Anas rhynchotis) e o cullerete surafricano ou cullerete do Cabo (Anas smithii). Os catro forman parte do grupo zoolóxico dos Anatini. O cullerete arxentino é a especie de menor tamaño. Os culleretes son o exemplo clásico da distribución de especies moi similares ata cubrir a terra.
Os costumes de tódolos culleretes son semellantes, e diferéncianse entre eles só por pequenas variacións de tamaño e pola plumaxe. O máis característico dos culleretes é o bico ancho en forma de culler ou espátula, que lles serve de aparato para filtrar a auga.
Descrición
O cullerete pode chegar aos 50 cm e pesa entre 400 e 1.100 gramos. A amplitude das alas acada os 80 cm. O peteiro, a parte que chama máis a atención ao observalo, mide uns 7 cm. Amosa un claro dimorfismo sexual: a cabeza do macho é verde escura e o bico é de cor gris intensa. O peito é branco, as plumas do lombo son escuras con plumas brancas intercaladas. No medio da zona lateral ten plumaxe castaña avermellada. O iris dos ollos e as patas son vermellos.
Sistema de tres dominios
Este sistema de tres dominios substitúe ao anteriormente usado sistema de dous imperios formado polos grupos Eukaryota e Prokaryota.
Cullerete
Descrición
A femia ten un debuxo de fondo acastañado, co bico tamén castaño e patas vermellas. Non é doado diferenciala da doutras especies de culleretes.
Sistema de tres dominios
Para describir estas tres grandes ramas, Woese deciciu tratalas como dominios en 1990, sempre promovendo a separación dos dous grupos procariotas.
Cullerete
Descrición
Non é un parrulo especialmente tímido. Voando, acada velocidades de 85 km/h. Chegan a vivir ata 20 anos. O seu son característico, unha especie de "tock", é pouco audible.
Sistema de tres dominios
Aínda que a maioría dos sistemáticos moleculares aceptou rapidamente o sistema de tres dominios, algúns biólogos como Mayr criticárono por dar demasiada énfase á singularidade das arqueas e por ignorar as fortes similitudes entre os grupos procarióticos. Porén, estudos posteriores confirmaron que a membrana das células das arqueas ten unha composición pouco usual, e igual ocorre coa estrutura dos seus flaxelos. Outras diferenzas significativas son os sistemas arqueanos para a replicación do ADN e a transcrición, que son bastante diferentes aos das bacterias. Por exemplo, as ARN polimerases das arqueas constan de ata 14 subunidades, mentres que as ARN polimerases das bacterias só teñen 4. As análises de ditas subunidades suxiren que están máis estreitamente relacionadas coas dos eucariotas. De igual xeito, as arqueas producen proteínas que se unen ao ADN similares ás histonas dos eucariotas.
Semellanzas e diferenzas
A seguinte táboa comparativa relaciona as diferentes características eucariotas, bacterianas e arqueanas:
Cullerete
Descrición
miniatura|esquerda|300px|Distribución xeográfica en Europa. Verde claro: no verán. Azul: no inverno. Verde escuro: todo o ano
Sistema de tres dominios
Semellanzas e diferenzas
As principais características que levaron a recoñecer tres diferentes dominios foron as análises do ARN ribosómico da subunidade menor: en Bacteria hai unha secuencia particular entre as posicións 500-545 do ARNr 16S, en Archaea hai unha estrutura única entre as posicións 180-197 ou 405-498 do mesmo ARNr 16S e en Eucarya o ARNr da subunidade menor é 18S e difire dos procariontes entre as posicións 585-656.
Cullerete
Distribución xeográfica
Vive en augas interiores con alimento abundante de Norteamérica e Eurasia. Prefire zonas acuáticas con moita vexetación e ribeiras con moitos xunqueiras mestas. Fóra da época de cría pode verse tamén á beira do mar e en lagos salgados. No inverno, os exemplares do norte e centro de Europa emigran ao sur do continente ou a África.
Alimentación
Os culleretes criban co bico a auga procurando plancto, larvas de insectos, pequenos crustáceos, cabezolos e ovos de peixes ou anfibios.
Sistema de tres dominios
Situación previa
Durante os séculos XIX e XX fixéronse grandes avances no coñecemento microbiolóxico. Porén isto non supuxo avances en filoxenia e nas clasificacións naturais dos procariontes. A clasificación de plantas e animais baseábase na anatomía comparada e embrioloxía, pero as bacterias carecen de complexidade morfolóxica e teñen unha enorme diversidade fisiolóxica.
Cullerete
Reprodución
miniatura|dereita|260px|Macho de cullerete
Sistema de tres dominios
Situación previa
O manual de Bergey desde a década de 1960 á de 1980, optou por utilizar clasificacións non naturais, pero razoables, en lugar de especular filoxenias que cambiasen continuamente. Moitos especialistas (Stanier, van Niel, Winogradsky) resignáronse a aceptar que unha clasificación filoxenética procariota era imposible, a pesar da aceptación en xeral de que son un grupo monofilético que está relacionado coa orixe monofilética da vida.
Descubrimento
Un gran paso en bioloxía molecular dáse cando un equipo da Universidade de Illinois, realizou análises xenéticas na década de 1970 usando o método de secuenciación molecular do ARN ribosómico procariota de 16S. Ademais os ribosomas son abundantes en todas as células e doados de extraer, facendo deste orgánulo o favorito para a investigación. O resultado foi toda unha revolución na elaboración de árbores filoxenéticas, que fixo renacer a taxonomía microbiana, o que ata entón parecía imposible, e aparece un novo campo dentro do amplo estudo dos procariotas.
Cullerete
Reprodución
thumb| Spatula clypeata
Maduran sexualmente ao ano de idade. A época de cría vai de maio a xullo. A femia fai no chan, preto da auga, un niño de anacos de plantas, ben agochado na vexetación. Pon de seis a trece ovos de cor gris azulada e duns cinco centímetros de longo. A femia choca os ovos entre 22 e 28 días. Os polos nados son inmediatamente conducidos á auga, e están en condicións para voar aos 40 ou 45 días de naceren.
Sistema de tres dominios
Descubrimento
En 1977, identificouse un grupo peculiar de bacterias metanóxenas que aparecían nas probas de ARNr 16S afastadas das demais bacterias. Concluíuse que a maior diverxencia entre organismos procariotas se dá entre as arqueas metanóxenas e as demais bacterias.
En 1990, Woese e colaboradores, usaron a mesma análise para a comparación con outros organismos. Observaron que os metanóxenos e un grupo importante de extremófilos (coñecidos como eocitos) eran un grupo coherente segundo os datos da proba de ARNr 16S, e postularon o sistema de tres dominios e renomearon os tres grupos: Archaea, Bacteria e Eucarya, os cales teñen diferenzas distintivas na subunidade menor do ARN ribosómico, e desestiman a Procaryotae ou Monera como taxons válidos. Os tres dominios terían unha antigüidade de 3 a 4 mil millóns de anos e descenden dun antepasado común denominado proxenote ou protobionte. Este mesmo estudo postula que as arqueas (Archaea) poden dividirse en dous reinos: o dos euriotas (Euryarchaeota) que son metanóxenos e o dos crenotas (Crenarchaeota) que son extremófilos.
Análise proteica
A análise de aliñamento de secuencias de proteínas produciu árbores filoxenéticas que avalan as investigacións previas baseadas no ARNr, apoiando fortemente a separación natural nos tres dominios descubertos.
Críticas
Como en todo o referente á clasificación biolóxica, no concepto dos dominios non hai consenso, polo que hai varias hipóteses.
Hipótese de catro dominios
Ao analizar virus, algunhas proteínas virais específicas están presentes en virus que infectan aos distintos membros dos tres dominios da vida, o que suxire que os virus son en realidade moi antigos. En particular, as análises estruturais de proteínas da cápside revelaron que polo menos se orixinaron dous tipos de virións de maneira independente antes que LUCA (o último antepasado universal celular); desafiando así o sistema de clasificación actual dos organismos en tres dominios (Archaea, Bacteria e Eukarya), xa que algúns grupos de virus ao analizalos parecen apoiar a creación dun cuarto dominio.
Hipótese de dous dominios
Algúns autores non aceptan o sistema de 3 dominios, e incorporan a Archaea e Eubacteria como procariotas (A. H. G. Balows e outros).
Lynn Margulis tampouco o acepta e apoia a división en dous grandes grupos, definindo aos procariontes pola súa simplicidade e aos eucariontes pola súa evolución endosimbiótica. Sostén que a maior descontinuidade existente entre todas as formas de vida presentes na Terra, é a que hai entre procariotas e eucariotas, porque a especiación, no seu maior sentido, non era posible antes da orixe e evolución dos eucariontes por simbioxénese. Hai dous metabolismos eucariotas, o heterótrofo (animais, fungos) que depende das mitocondrias, e o autótrofo (plantas, algas) que depende dos cloroplastos (aínda que tamén teña mitocondrias). Polo contrario hai máis de 20 metabolismos procariotas. Non é comprensible a bioloxía eucariota sen recoñecer a orixe bacteriana de mitocondrias e cloroplastos. O sistema de tres dominios baséase nalgúns aspectos xenéticos, pero ignora os aspectos relativos á historia da vida, estrutura xenética, ecoloxía, relacións simbióticas, morfoloxía e desenvolvemento evolutivo.
Ernst Mayr, en 1990 e 1998 defendeu a unidade do imperio Prokaryota e sostén que a carencia ou non posesión dunha característica é tan importante en calquera clasificación coma a súa posesión, agás nos casos en que a carencia está demostrada por unha perda secundaria. Critica o sistema de tres dominios porque pensa que a evolución non é só unha cuestión de fenotipos, e resalta a complexidade e tamaño dos eucariontes.
Tom Cavalier-Smith sostén que a orixe dos eucariontes foi o resultado dos cambios máis radicais en estrutura celular e mecanismos de división, na historia da vida. Eukaryota é o principal exemplo da complexidade do proceso evolutivo e, sobre todo, da masiva creación de novos xenes e proteínas. O sistema de tres dominios ignorou os datos fósiles, os cales dan 900 Ma (millóns de anos) de antigüidade aos eucariontes e 3.500 Ma aos procariontes. Ao seren os eucariontes máis próximos evolutivamente ás arqueas, dedúcese que estas últimas non son moi antigas malia o seu nome, a súa orixe estaría relacionada coa adaptación a condicións anaerobias termoacidófilas, e os metanóxenos foron probablemente responsables das superglaciacións do Proterozoico porque alteraron o equilibrio atmosférico. Segundo Cavalier-Smith, esaxerouse a diferenza entre os ARNr procariotas; e nas demais características son maiores as homoloxías.
A rivalidade entre o sistema de tres dominios e o de dous imperios chegou a provocar un vivo debate entre biólogos, no que Woese foi atacado mesmo con epítetos como "tolo chalado" e polo outro lado os seus defensores calificaban aos tradicionalistas de "dogmáticos" e pechados aos novos descubrimentos. En calquera caso, un grande mérito de Woese e os seus colaboradores foi o descubrimento da análise xenética ribosómica, a cal permitiu estudar máis a fondo a filoxenia procariota, ata entón escorregadiza; un método que se usa agora amplamente, mesmo ata polos críticos do -polo de agora vixente- sistema de tres dominios.
O Bosque
dereita|miniatura|[[Fragas do Eume, bosque de ribeira.]]
Un bosque é a un tipo de ecosistema arbóreo. Como topónimo, Bosque pode referirse a:
O Campo do Souto
O topónimo galego O Campo do Souto pode referirse a:
Hontoria de Valdearados
Hontoria de Valdearados é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 218 habitantes (INE 2012).
Vilela, Mandiá, Ferrol
Vilela é un lugar da parroquia de Mandiá no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 107 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 52 homes e 55 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 108 habitantes.
Christina Koch
Christina Hammock Koch, nada en Grand Rapids, Míchigan (Estados Unidos) o 29 de xaneiro de 1979, é unha astronauta estadounidense da promoción do 2013 de astronautas da NASA.
Traxectoria
Christina Hammock naceu en Míchigan, pero considérase de Jacksonville, Carolina do Norte. Graduouse pola Facultade de Ciencias e Matemáticas de Carolina do Norte, en Durham en 1997, e matriculouse na Universidade Estatal de Carolina do Norte en Raleigh, onde obtivo dúas licenciaturas en Ciencias en Enxeñaría Eléctrica en 2001 e Física en 2002, e realizou un Máster en Enxeñaría Eléctrica en 2002.
Ten experiencia tanto no desenvolvemento de instrumentos de ciencia espacial como na enxeñaría de campo. Traballou como Enxeñeira eléctrica no Laboratorio de Astrofísica de Alta Enerxía da NASA, o Goddard Space Flight Center, onde contribuíu con instrumentos científicos en varias misións da NASA que estudaban cosmoloxía e astrofísica.
Durante este tempo, tamén dirixiu un curso de Laboratorio de Física no Montgomery College. Pasou a converterse en investigadora asociada no Programa Antártico dos Estados Unidos desde 2004 até 2007. Completou unha tempada de inverno na estación Admunsen-Scott South Pole e unha tempada na estación Palmer. Mentres estivo na Antártida, foi membro dos equipos de loita contra incendios e dos equipos de procura e rescate de Océano/Glaciar. De 2007 a 2009, regresou ao desenvolvemento de instrumentos de ciencia espacial como enxeñeira eléctrica no Departamento Espacial do Laboratorio de Física Aplicada da Universidade Johns Hopkins. Contribuíu aos instrumentos que estudan as partículas de radiación para as misións da NASA, incluídas Juno e as sondas Van Allen. Durante este tempo, ofreceuse voluntaria como titora na Anne Arundel Community College en varias materias de ciencias e matemáticas.
En 2010 regresou ao traballo científico de campo con xiras que incluían a estación Palmer na Antártida e varias tempadas de inverno na Summit Station en Groenlandia. En 2012 continuou traballando en bases científicas remotas, agora coa Administración Nacional Oceánica e Atmosférica (NOAA). Traballou como Enxeñeira de campo no Observatorio de liña de base da División de Monitoreo Global do NOAA, en Barrow, Alasca, e logo como xefa de estación do Observatorio de Samoa Americana. Tamén participou en moitas oportunidades de alcance educativo para compartir o traballo científico que se realiza nestas estacións remotas.
Manuel da Ventosela
Manuel Álvarez Rivero, coñecido como Manuel da Ventosela, nado en Novás (O Rosal) o 29 de marzo de 1907 e finado no mesmo concello o 7 de novembro do 1944, foi un poeta galego.
Christina Koch
Carreira na NASA
Graduouse do programa da Academia da NASA no Goddard Space Flight Center (GSFC) en 2001. Traballou como enxeñeira eléctrica no Laboratorio de Astrofísica de Alta Enerxía no GSFC de 2002 a 2004. Foi seleccionada en xuño de 2013 como unha dos oito membros do GRUPO 21 de astronautas da NASA. A súa capacitación como candidata a astronauta incluíu informes científicos e técnicos, instrución intensiva en sistemas da Estación Espacial Internacional, camiñadas espaciais, robótica, adestramento fisiolóxico, adestramento de voo T-38 e adestramento de supervivencia na auga e o deserto. Completou a capacitación en xullo de 2015.
Manuel da Ventosela
Traxectoria
Con 14 anos emigrou a Sevilla onde traballou no comercio co seu tío Francisco Lorenzo Fernández. Volveu a Galicia a facer o Servizo Militar en Ferrol. Publicou poemas e relatos en Heraldo Guardés, El Pueblo Gallego, Vida Gallega, Nuevo Heraldo e Alma Gallega. En 1932 publicou o poemario Lágrimas del corazón. Voveu de Sevilla para incorporarse á guerra no bando franquista e escribiu poesía e crónicas en diversos xornais. Ao rematar a guerra foi concelleiro no Rosal e depositario municipal. Entre 1942 e 1943 formou parte da directiva da Sociedade Liga de Amigos, da que foi secretario e bibliotecario.
Christina Koch
Carreira na NASA
O 14 de marzo de 2019, Koch chegou á Estación Espacial Internacional na Soiuz MS-12, xunto con Aleksey Ovchinin e Nick Hague, para unirse á tripulación da Expedición 59/60/61.
Manuel da Ventosela
Traxectoria
En 2007 o concello do Rosal editou Novos poemas de Manuel da Ventosela en galego e castelán.
Christina Koch
Carreira na NASA
Koch tiña progra mado realizar o seu primeiro EVA o 29 de marzo; esta sería a primeira camiñada espacial só para mulleres xunto a Anne McClain, pero os problemas de tamaño do traxe espacial provocaron a reasignación de McClain á Haia. Koch realizou a primeira camiñada espacial exclusivamente feminina con Jessica Meir o 18 de outubro, como parte dunha longa serie de actualizacións aos sistemas de enerxía e observatorios de física da EEI. Koch e Meir seguiron a histórica camiñada con outras dúas camiñadas femininas en xaneiro de 2020.
O 17 de abril de 2019, debido aos horarios de reasignación co Programa de Desenvolvemento da tripulación comercial, a súa misión estendeuse até febreiro de 2020 para regresar á Terra despois de 328 días. Finalmente aterrou o 6 de febreiro de 2020 e logrou a estadía continua máis longa no espazo duna muller, excedendo a Peggy Whitson en 289 días. Ademais, para unha astronauta primeiriza, este cambio de misión da NASA nunca sucedera antes.
Seoane, Allariz
San Xoán de Seoane é unha parroquia situada no suroeste do concello de Allariz. Segundo o IGE, en 2015 tiña 100 habitantes (46 homes e 54 mulleres). O seu núcleo máis poboado é Pumares, con 35 habitantes.
Limita coas parroquias allaricenses de San Trocado, San Martiño de Pazó, Allariz (Santiago) e Torneiros, e cos concellos de Rairiz de Veiga, A Bola e A Merca.
Tradicionalmente a zona de Seoane é tamén coñecida como Terra do Millo e os habitantes como da mafúa ou mafueiros.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Docente
O día 27 de novembro celébrase o Día do Mestre. Celébrase nesta data en memoria de Xosé de Calasanz, que fundou unha escola en Roma para meniños pobres nese día de 1597. O papa Pío XII proclamouno patrón das escolas cristiáns.
Cenáculo ourensán
Recibe o nome de cenáculo ourensán un grupo de autores que, naturais ou residentes na cidade de Ourense, posteriormente formarán parte (na súa maioría) do denominado grupo Nós. Os seus membros máis destacados foron Ramón Otero Pedrayo, Florentino López Cuevillas e Vicente Risco.