cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Doohan
Inicios
Debutou no Campionato Mundial de Motocicletas de Velocidade na categoría Premier en 1989 aos mandos dunha Honda do equipo oficial Honda HRC (Honda Racing), equipo que non abandonou ata o final da súa carreira deportiva e en que tivo como compañeiros, entre outros, a Wayne Gardner e Eddie Lawson. Axiña comezou a demostrar unha habilidade sorprendente para un novato na categoría e, apuntando boas maneiras, rematou noveno no seu debut no campionato. En 1990 chegou a primeira vitoria no Gran Premio de Hungría en Hungaroring e acabou terceiro no campionato dese ano. En 1991, continuando coa súa progresión, logrou gañar tres carreiras e rematou subcampión tras Wayne Rainey (Yamaha).
Accidente en Assen
En 1992, tras un comezo abafador e a metade de tempada, despois de gañar cinco dos primeiros sete grandes premios e con 65 puntos de vantaxe sobre o segundo clasificado, Wayne Rainey, produciuse un terrible accidente durante os adestramentos do oitavo gran premio no circuíto de Assen (Países Baixos) que case lle custou a perna dereita debido a unha complicación médica posterior. Este accidente sacouno da loita polo título mundial debido á longa convalecencia que requiriu para recuperarse das graves feridas. Non obstante, a súa vontade fixo que, cando todos consideraban a Rainey campión, contra todo prognóstico, reapareceu a falta de dous grandes premios para o final desa tempada, coa intención de manter a vantaxe que aínda tiña na táboa clasificatoria e que durante a súa ausencia Rainey foi recurtando. Así, presentouse no último gran premio con posibilidades matemáticas de obter o título mundial. Porén, moi esgotado fisicamente e aínda sen recuperarse totalmente, non puido evitar que Rainey revalidase o título obtido en 1990 e 1991, tendo que conformarse co subcampionato, con catro puntos por detrás.
Na tempada de 1993 debido á lenta recuperación e mesmo coas secuelas do terrible accidente da tempada anterior, só puido rematar cuarto no campionato, título que pasou ás mans do texano Kevin Schwantz (Suzuki). Non obstante, logrou unha nova vitoria, que devolveu á loita un recuperado Michael Doohan e situouno entre os aspirantes á coroa mundial da tempada seguinte.
A era Doohan
miniatura|[[Honda NSR500 de Doohan de 1997]] Seis anos despois de que os médicos neerlandeses suxerisen que a amputación da perna dereita de Doohan, o australiano gañou cinco títulos de 500cc consecutivos. En 1994 comezou a "era Doohan", xa que gañou consecutivamente os campionatos de 1994, 1995, 1996, 1997 e 1998. Todos estes campionatos tiñan como denominador común un dominio innegable do australiano; como mostra, na tempada de 1997 gañou doce dos quince grandes premios disputados, quedando segundo noutros dous e sufrindo un accidente na última carreira celebrada en Australia. Así, as súas vitorias distribúense do seguinte xeito: en 1994 gañou nove probas, seis en 1995, nove en 1996 e oito en 1998.
Unha das características de Michael Doohan foi que, a pesar de ter varios competidores con motocicletas idénticas á súa, a diferenza do que ocorría con Agostini que frecuentemente tiña unha montura moi superior á dos seus rivais, ningún deles era capaz de extraer todo o potencial da Honda NSR 500 como o australiano. Así, grazas a esta marxe de superioridade, limitouse a conducir ao límite ata ter unha cómoda vantaxe sobre os seus rivais, o que aseguraba a vitoria. Aínda que as súas habilidades innatas para conducir foron en gran parte as que provocaron o seu éxito, non se debe esquecer que a súa capacidade para afinar as suspensións e a xeometría da súa moto tivo un papel moi importante e deulle unha vantaxe adicional sobre os seus rivais, mesmo neses que se beneficiaron de configuracións similares ás súas (xeralmente os seus compañeiros de equipo). Cómpre ter en conta que no desenvolvemento e evolución de Honda na década de 1990, os éxitos de Michael Doohan tiveron unha grande influencia, xa que tamén hai que considerar os campións do mundo posteriores (Álex Crivillé ou Valentino Rossi) beneficiouse do desenvolvemento que lle levou a retirarse do Campionato Mundial de Motos. No momento da retirada de Doohan e grazas aos seus coñecementos, a Honda NSR500 converteuse no NSR 500, máis compatible e fácil de conducir.
Retirada
miniatura|Doohan nunha exhibición en 2007 cunha [[Honda CBR1000RR coas cores do Repsol Honda Team]] O 8 de maio de 1999, un accidente durante os adestramentos do Gran Premio de España de Motociclismo, en Xerez da Fronteira, e de novo, despois de que se rompese a perna dereita, marcou o adeus de Doohan á competición, anunciado ao final desa tempada. Pódese dicir que ao longo da súa carreira, en certo xeito, tivo mala sorte, xa que a pesar de sufrir poucos accidentes, sempre tiveron consecuencias moito máis graves que as que sufriron outros compañeiros.
Despois da súa retirada, permaneceu vinculado ao Gran Premio ata 2004 como director deportivo do Repsol Honda Team-HRC, facéndose cargo dos novos valores e, sobre todo, de Valentino Rossi.
Vida persoal
Doohan casou con Selina Sines o 21 de marzo de 2006 en Hamilton Island; a parella ten dous fillos, incluído o piloto Jack Doohan.
Jorge Maciel
Jorge Maciel Andrés, nado na Guarda o 31 de agosto de 1970, é un ex-regatista galego que competía na clase Mistral. Participou en dous Xogos Olímpicos: Atlanta 1996 e Sydney 2000.
A Costa, San Vicente de Castillón, Pantón
A Costa é un lugar da parroquia de San Vicente de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Jorge Maciel
Traxectoria
Foi membro do Monte Real Club de Yates de Baiona, e proclamouse varias veces campión galego e español de windsurf. En 1996 en Atlanta disputou os seus primeiros Xogos Olímpicos, rematando na 15ª posición da clase Mistral. Disputou varios Campionatos do Mundo e en 1999 conseguiu a medalla de bronce no Campionato de Europa de Mistral celebrado na localidade polaca de Pluck. Ao ano seguinte disputou os seus segundos xogos, Sydney 2000, quedando na 22ª posición final.
Eduvixes I de Polonia
Eduvixes I de Anjou-Hungría (en Jadwiga Andegaweńska, en Hedvig, en Hedwig), nada o 18 de febreiro de 1374 e finada en Cracovia o 17 de xullo de 1399, foi a raíña de Polonia (1382-1399) á morte do seu pai o rei Luís I de Hungría, que herdara tamén o trono de Polonia. Aínda que Eduvixes gobernou Polonia e a súa irmá máis vella, María I, reinou en Hungría, ambas acabaron casadas con poderosos nobres que evitaron que reinasen de xeito independente. É venerada pola igrexa católica como Santa Eduvixes a Raíña, considerada como santa húngara e polaca. É a patroa das raíñas e da Europa Federal.
Traxectoria
Eduvixes pertenceu á Casa dos Anjou de Hungría. Naceu en 1374 no palacio real de Buda, como unha das fillas do poderoso rei Luís I de Hungría e da súa segunda esposa, Isabel de Bosnia. Ao nacer Eduvixes, Hungría achábase na súa época dourada medieval, onde o monarca gobernaba un imperio composto por case dez estados menores na Europa Central. As minas de ouro e prata húngaras abastecían en gran parte as nacións europeas, e as froitas e as verduras húngaras eran coñecidas nas cortes dos reinos occidentais. Deste xeito, cando morreu o rei Casimiro III de Polonia en 1370 e o fillo da súa irmá (Luís I de Hungría) herdou o reino, os dous estados, aínda que funcionaban independentemente, estaban gobernados polo mesmo monarca. Isto levou a certos problemas ao comezo, mais considerábase máis tráxico o drama que tiña que resolver Luís I: non contaba con fillos herdeiros varóns, así que fixo que as súas fillas fosen aceptadas pola nobreza como as súas sucesoras trala súa morte mediante o Privilexio de Koszyce o 17 de setembro de 1374. Luís I faleceu en 1382, e de inmediato xurdiron conflitos sucesorios, onde as súas fillas foron coroadas como raíñas, mais non exerceron o poder independentemente.
Eduvixes fora comprometida en matrimonio co duque Guillerme de Austria, que nesa época era un mozo de catorce anos. Con todo, a nobreza polaca non desexaba ver un Habsburgo no trono de Polonia xunto á raíña, así que conseguiron a anulación do compromiso. Por outra banda, considerando moito máis conveniente, estes arranxaron que a raíña Eduvixes de dez anos de idade fose tomada como esposa polo pagán Jagiełło, duque de Lituania, quen para casar tivo que se converter ao cristianismo, lográndose finalmente a conversión dos lituanos e a asimilación ao mundo "cristián civilizado" medieval. Automaticamente volveuse o soberano polaco co nome de Ladislau II de Polonia. Ladislau pasou a exercer o goberno, quedando a raíña en segundo plano. A pesar diso, foi unha fervente colaboradora do seu esposo.
O matrimonio non tivo descendencia, xa que a única filla do matrimonio, Elżbieta Bonifacja, morreu ás tres semanas de nacer, o 13 de xullo de 1399. Eduvixes tamén estaba no sei leito de morte. Ela mesma aconsellou o seu marido que casase con Ana de Cilli, neta de Casimiro o Grande, o que fixo, e faleceu o 17 de xullo de 1399, catro días despois da súa filla. Ambas foron enterradas xuntas na catedral de Wawel o 24 de agosto de 1399, como dicía a última vontade da raíña. O 12 de xullo de 1949 abriuse a tumba, máis non quedaba ningún resto da súa filla.
Legado
A pesar de ser venerada en Europa durante séculos, non foi até 1979 cando o papa Xoán Paulo II rezou ante o seu sartego. Foi beatificada en 1986 e canonizada en Cracovia o 8 de xuño de 1997. É a santa patroa das raíñas e da Europa Unida.
Lista de municipios de Alemaña con vieiras no escudo
Este artigo contén a lista dos escudos municipais coa cuncha de vieira en Alemaña. miniatura|Indicativo do [[Camiño de Santiago en Remscheid]]
As cunchas heráldicas adoitan ser bivalvos, maiormente dúas pertencentes ao xénero Pecten vinculadas a Santiago, patrón dos peregrinos, cuxo símbolo é a cuncha de vieira.
Baden-Wurtemberg
esquerda|miniatura|119x119px| Bräuinisheim
A Estrada, Eiré, Pantón
A Estrada é un lugar da parroquia de Eiré no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Lista de municipios de Alemaña con vieiras no escudo
Baden-Wurtemberg
Amstetten - Bräunisheim (antigo), Alb-Donau-Kreis
En vermello, unha chave de ouro inclinada para a esquerda acompañada de dúas cunchas de prata.
Explicación: ''o escudo de armas deseñado en 1954 conmemora aos condes de Dillingen, os señores máis antigos coñecidos de Bräunisheim; a chave simboliza ao apóstolo Pedro, de quen leva o nome da igrexa de Bräunisheim; as cunchas son un símbolo do apóstolo Santiago o Maior, a quen está dedicada a igrexa de Sontbergen. '' esquerda|miniatura|112x112px| Bad Mingolsheim Bad Schönborn - Bad Mingolsheim (antigo), distrito de Karlsruhe
En azul, unha cuncha de prata sobre dous aneis de prata adxacentes que se abren cara ao exterior.
Explicación: os aneis de prata sinalan a San Roco, que figura no escudo como patrón local; simbolizan os aneis da prisión de Saint Roch (Roque de Montpellier), que estivo preso na súa cidade natal de Montpellier, no sur de Francia, como peregrino e "santo da peste". esquerda|miniatura|115x115px| Berkheim Berkheim, distrito de Biberach
En vermello, un sombreiro de peregrino dourado cun cordón dourado que o rodea, anoado dúas veces por diante e rematado en dúas borlas, acompañado na parte superior de dúas cunchas douradas.
Explicación: o día 18 de novembro de 1957 o municipio recibiu o permiso do Ministerio do Interior para levar un escudo con dúas vieiras douradas e o sombreiro dourado do peregrino de Saint Willebold en cor vermella. esquerda|miniatura|123x123px| Ahausen
Bermatingen - Ahausen, distrito do lago de Constanza
Cuartelado por ouro e verde cun escudo de corazón vermello que contén unha cuncha de prata.
Explicación: o escudo cuartelado de ouro e verde é o escudo dos señores de Ellerbach, que gobernaron no século XV ''en Ahausen; a cuncha de prata fai referencia á capela de Santiago da cidade. '' esquerda|miniatura|113x113px| Dorzbach Dörzbach, distrito de Hohenlohe
Enriba dunha barra cuadriplicada por prata e vermello, tres (2:1) cunchas vermellas en prata, debaixo dunha roda de prata de cinco raios en negro
Explicación: o emperador Rodolfo II deu a Dörzbach o 27 de xuño de 1583 o brasón xunto á roda dos señores de Berlichingen coa barra do escudo dunha familia nobre local extinguida. ''Despois da venda de Dörzbach aos señores de Eyb en 1601, as cunchas de Eybsche (vieiras coa articulación cara arriba) substituíron a roda na metade superior do escudo. En 1931, o municipio incluíu a roda de Berlichingen na metade inferior (azul) do escudo. O esmalte da base, da roda e das cunchas foron corrixidos máis tarde.''
esquerda|miniatura|120x120px| Eberhardzell
Eberhardzell (antigo, até 1981), distrito de Biberach
Tres cunchas de prata caídas en barras diagonais vermellas
esquerda|miniatura|113x113px| Bad Imnau
Unha fonte de prata en vermello, acompañada na parte superior dunha cuncha de prata
esquerda|miniatura|113x113px| Immenstaad no [[lago Constanza]]
Immenstaad am Bodensee, Bodenseekreis
En vermello dentro dun bordo dividido nunha onda cortada por azul e prata, dous bastóns de peregrino dourados cruzados en diagonal, acompañados arriba dunha vieira dourada, abaixo dunha coroa de trevo dourado.
esquerda|miniatura|123x123px| Halzhausen
Unha cruz de prata flotante en vermello, angulada nos cadrados un e catro por unha vieira de prata, nos cadrados 2 e 3 por unha ferradura de prata caída.
Explicación: ''as cunchas son o símbolo e a insignia do apóstolo Santiago o Maior, co-patrón das dúas igrexas de Halzhausen e Sinabronn. ''
esquerda|miniatura|110x110px| Laupertshausen
Castanopsis cuspidata
Castanopsis cuspidata é unha especie da familia das fagáceas pertencente ao xénero Castanopsis.
Humor vítreo
miniatura|330x330px|Diagrama esquemático do ollo humano. O humor vítreo, tamén coñecido como corpo vítreo do ollo ou simplemente vítreo, é a substancia viscosa e xelatinosa, formada por unha substancia amorfa semilíquida, fibras e células, que se atopa no segmento posterior, entre o cristalino e o cristalino e a retina, baixo presión, para manter a forma esférica do ollo.
Castanopsis cuspidata
É orixinaria do sur do Xapón (illas Kyūshū e Shikoku) e do sur da península coreana.
Hábitat e distribución
Crece en bosques e barrancos, particularmente cerca do mar, no Xapón e Corea do Sur. Ademais das illas anteriormente citadas, no Xapón encóntrase tamén noutras illas menores achegadas, pero non nas Ryukyu. En Corea del Sur a especie non está tan estendida, e só se encontra nas partes máis meridionais da península e na illa Jeju.
Segundo as localizacións rexistradas no Xapón, e as estimacións en Corea do Sur, a área de distribución da especie é duns 397 513 km2.
Humor vítreo
O humor vítreo componse de substancias solúbeis en auga e un compoñente insolúbel (proteína residual), ademais de ácido hialurónico, ácido ascórbico e láctico, glicosa, lípidos, albuminas, globulinas, aminoácidos (glutamina e histidina) e compoñentes inorgánicos; é máis viscoso que a auga, debido á concentración de hialuronato de sodio, ten fibras de coláxeno tipo II e pódense atopar células (hialocitos) no córtex. Ten unha función estrutural para manter a forma do ollo e evitar o desprendemento de retina. Algunhas matrices biolóxicas utilízanse como alternativas para a análise de laboratorio, especialmente nos estudos de toxicoloxía forense, como en casos de corpos carbonizados, por exemplo. O humor vítreo representa unha destas matrices biolóxicas complementarias, aínda que presenta algunhas desvantaxes: pequeno volume, pequenas concentracións de fármacos, precisa de técnicas máis sensibles e hai poucos estudos sobre a súa análise. Non obstante, presenta importantes vantaxes como a resistencia aos cambios bioquímicos de descomposición, ademais de ser menos susceptíbel á contaminación bacteriana. A análise do humor vítreo consiste en recoller de 2 a 4 ml mediante punción directa no globo ocular, este contido será sometido a métodos analíticos que permitan determinar que substancias están presentes e cuantificar estes compostos, un dos métodos é o GS-MS (Cromatografia Gasosa Acoplada à Espectrometria de Masas, polas siglas en inglés) e HPLC (Cromatografía Líquida de Alto Rendemento). Os resultados do laboratorio deben ser rápidos, sensibles e específicos para determinar determinadas substancias. A cuantificación destas substancias é de grande importancia cando hai ausencia ou deterioración doutras matrices. O etanol analízase con frecuencia no humor vítreo para confirmar a súa inxestión. Tamén se analiza a detección de cocaína, opioides, diazepam, benzodiacepinas, entre outros. A análise macroscópica determinará a opacidade do vítreo e a análise microscópica revelará a presenza de células atípicas ou achados patolóxicos. Algúns métodos empregados na investigación para a análise do humor vítreo: • Extracción en fase sólida e HPLC-PAD; • HPLC con detector de fluorescencia para detección de MDMA; MDEA e MDA en humor vítreo; • Metilendioxi- derivados (MDMA: N-metil-3,4-metilendioximetanfetamina, MDA: 3,4-metilendioxianfetamina e MDEA: N-etil-3,4-metilendioxietilanfetamina); • Detección de heroína, entre outros.
A Estrada, Mañente, Pantón
A Estrada é un lugar da parroquia de Mañente no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Castanopsis cuspidata
Hábitat e distribución
O hábitat de Castanopsis cuspidata está actualmente en declive nalgunhas partes da súa área de distribución. No Xapón, as laurisilvas están diminuíndo en calidade debido á explotación humana descontrolada, o que levou á fragmentación e á contracción destes bosques.
Lista de municipios de Alemaña con vieiras no escudo
Baden-Wurtemberg
Maselheim - Laupertshausen, distrito de Biberach
En vermello unha espada dourada caída acompañada de dúas cunchas de prata.
Explicación: as cunchas e a espada son símbolos dos santos da igrexa: para Santiago a cuncha e para San Pelaxio ou San Paio a espada; as cores proceden dos escudos dos antigos señores locais de Holzapfel/Biberach e dos señores de Ellmannsweiler; Na súa forma actual, o escudo de armas foi adoptado o día 6 Xuño de 1957 concedido polo Ministerio do Interior de Baden-Württemberg.
Unha cruz alta dourada en vermello, cada unha flanqueada por unha vieira de prata
esquerda|miniatura|112x112px| Huttenheim
Philippsburg - Huttenheim (antigo), distrito de Karlsruhe
En azul, dous salmóns prateados sobre unha cuncha de prata
esquerda|miniatura|121x121px| Frohnstetten
Stetten am Kalten Markt - Frohnstetten, distrito de Sigmaringen
Dividido por prata e vermello, unha cruz de barra vermella continua arriba, unha vieira de prata debaixo
Explicación: a cruz está tomada do escudo do convento aristocrático principesco de Buchau. ''A cuncha é un atributo de San Silvestre, patrón da igrexa de Frohnstetten. ''
esquerda|miniatura|125x125px| Sigmarswangen
Sulz am Neckar - Sigmarswangen, distrito de Rottweil
En prata, tres puntos vermellos ascendentes, dúas vieiras vermellas na parte superior, unha de prata na parte inferior
esquerda|miniatura|126x126px| Dienstadt
Tauberbischofsheim - Dienstadt, distrito de Main-Tauber
En prata sobre unha base de escudo verde, un home de prata barbudo con túnica vermella e un círculo aureolado, sostén un libro dourado na man dereita e un bastón dourado de peregrino rematado cunha vieira.
esquerda|miniatura|125x125px| Nordhausen
Unter Schneidheim - Nordhausen, distrito de Ostalb
Prata dividida e vermella, cruz de barra negra continua diante, vieira de prata cargada na dereita.
Explicación: ''cruz paté da Orde Teutónica, en Nordhausen desde 1313; a vieira é tomada do escudo dos baróns de Eyb. ''
Baviera
esquerda|miniatura|122x122px| Achslach Achslach, distrito de Regen
Unha barra ondulada de prata en azul, dous bastóns de peregrino dourados cruzados en diagonal na parte superior, cubertos cunha vieira de prata, debaixo dun torso de cabra montesa de prata acoirazado dourado.
Explicación: a barra ondulada prateada, símbolo heráldico fluvial, fai referencia ao Teisnach e á localización da comunidade no val de Achslacher. A cuncha e os bastóns do peregrino representan a igrexa parroquial de Santiago, do século XIX. O torso de cabra montés de prata é unha reprodución reducida do escudo dos Ramsberger. As cores prata e azul lembran aos Wittelsbach, que estableceron como soberanos o tribunal de distrito de Achslach.O escudo de armas foi aprobado en 1985 polo goberno da Baixa Baviera. esquerda|miniatura|120x120px| Anger Anger, distrito de Berchtesgadener Land
Dúas chaves de prata cruzadas en vermello; na parte superior unha vieira de prata, abaixo un peche de prata
Explicación: a composición do escudo refírese á incorporación dos municipios previamente independentes de Aufham e Högl ao concello de Anger, no transcurso da reforma municipal de 1978. Os escudo fusiona elementos dos tres escudos municipais anteriores. ''O tinte en vermello e prata refírese e as chaves refírense ao vínculo histórico con Salzburgo. O gancho Raitel, ferramenta de elevación para transportar pedras, procede do antigo escudo municipal de Högl e fai referencia ao século XVI. A vieira foi tomada do escudo de armas de Aufham referida a Santiago, patrón da igrexa local.'' O escudo de armas utilízase desde 1980. esquerda|miniatura|107x107px| Anger-Aufham Anger - Aufham, distrito de Berchtesgadener Land
Castanopsis cuspidata
Características
As principais características desta especie son:
Lista de municipios de Alemaña con vieiras no escudo
Baviera
En ouro (amarelo) dúas chaves vermellas cruzadas, enriba dunha cabeza de león negro con lingua vermella, debaixo dunha vieira vermella
Conceição Evaristo
Traxectoria
Naceu nunha favela nunha familia de nove irmáns e a súa nai, comezou a traballar moi nova como empregada doméstica e en 1971, con 25 anos, mudouse a Río de Xaneiro onde estudou letras na UFRJ.
É profesora en literatura brasileira pola Pontifícia Universidade Católica do Rio de Janeiro e doutora en literatura comparada pola Universidade Federal Fluminense.
Lista de municipios de Alemaña con vieiras no escudo
Baviera
Explicación: o escudo de armas foi concedido en 1967 polo Ministerio do Interior de Baviera. O campo e a cabeza de león lembran o arcebispado de Salzburgo. As chaves cruzadas, atributos de San Pedro, fan referencia ao patrón do mosteiro de Höglwörth. A vieira fai referencia ao padroado da igrexa local. esquerda|miniatura|125x125px| Eyb Ansbach - Eyb
En vermello, unha ampla barra ondulada de prata, acompañada de dúas cunchas mariñas na parte superior e outra na parte inferior
Explicación: Desde o 1400 o escudo mostra a cuncha de vieira no escudo. Segundo a lenda, despois dunha peregrinación (1341) a Palestina en 1352, o emperador Luís o Bávaro deulle a Luís II de Eyb tres cunchas vermellas nun escudo de prata. esquerda|miniatura|111x111px| Willing Bad Aibling - Willing, distrito de Rosenheim
En azul sobre tres barras onduladas douradas baixadas, unha vieira de prata estilizada e caída esquerda|miniatura|117x117px| Deisenhausen Deisenhausen, distrito de Günzburg
Campo dividido por negro e prata en corte almenado, detrás en vermello dous bastóns de peregrino cruzados, por riba e por debaixo de cada unha unha vieira de prata.
Explicación: A actual Deisenhausen está formada polas antigas comunidades de Deisenhausen, Oberbleichen e Unterbleichen. A maioría de gobernantes foron historicamente de Augsburgo e Ulm, así como institucións relixiosas. O almenado provén do brasón de Ulm de Ungelter. As cores negra e prata refírense á familia Vöhlin von Frickenhausen. Os dous bastóns e as vieiras están extraídos do escudo do Jakobsspital de Augsburgo, que tiña o dominio local en Deisenhausen desde 1679.
Este escudo úsase dende 1980. esquerda|miniatura|115x115px| Effeldorf Effeldorf, cidade de Dettelbach, no distrito de Kitzingen, na Baixa Franconia
Dous bastóns de peregrino azuis cruzados en diagonal en prata, a cada lado dunha vieira azul; arriba e abaixo unha rosa heráldica vermella con lesmas douradas e sépalos verdes.
Explicación: os bastóns e as cunchas do peregrino fan referencia a Santiago. As cores prata e vermella do escudo fan referencia á nobreza do século XIII e as relacións de Effeldorf coa Universidade de Würzburg.
esquerda|miniatura|124x124px| Feldkirchen Feldkirchen, distrito de Múnic
Fendido por azul e prata; á esquerda enriba dunha barra esquerda oblicua de prata rebaixada unha cuncha dourada; á dereita unha esfera azul da que sae unha cruz azul
O actual escudo do municipio baséase nunha resolución do consello municipal e a aprobación do Ministerio do Interior de Múnic de 1970.
esquerda|miniatura|109x109px| Willmatshofen Fischach - Willmatshofen, distrito de Augsburgo
En prata, unha barra oblicua vermella cuberta con tres cunchas de prata, cada unha acompañada dunha estrela vermella de seis puntas.
Explicación: ''o escudo simboliza o desenvolvemento do sistema señorial en Willmatshofen; esta estaba en mans da familia Schmucker (2 estrelas), á que seguiu en 1616 o Augsburger Konrad Peutinger (en azul, unha barra diagonal vermella cuberta con tres vieiras de prata). ''
esquerda|miniatura|117x117px| Frauenneuharting Frauenneuharting, distrito de Ebersberg
En prata, unha barra oblicua negra cuberta de tres bólas de ouro, acompañada na parte superior dunha estrela azul de cinco puntas, na parte inferior unha cuncha vermella.
Explicación: a barra oblicua cargada de bólas deriva do escudo dos señores de Pienzenau, conectados con Jakobneuharting. Estrela e cuncha refírense aos patróns da igrexa Maria e Jakob e aluden aos determinantes do topónimo "Frauen" (dona) e "Jakob" (Santiago). O símbolo da estrela azul simboliza a advocación de María da igrexa, consagrada arredor do ano 1000, e o nome da comunidade en Frauenneuharting. ''A vieira fai alusión á veneración de Jacob na igrexa de Jakobneuharting. ''
esquerda|miniatura|108x108px| Ketterschwang Germaringen - Ketterschwang, distrito de Ostallgäu
Por unha punta de prata rebaixada, nela unha montaña de tres sinoples, cuberta cunha gadaña dourada voltada á esquerda, dividida por azul e vermello, diante unha vieira de prata, detrás un casco prateado de lexionario romano.
Explicación: a vieira é un atributo de Santiago o Maior, patrón da igrexa parroquial de Ketterschwan. O casco do lexionario romano encarna un achado de bronce da época romana, o chamado "Ketterschwanger Tropaion". O 'Dreiberg' (tres montes) verde coa folla de gadaña tenta significar o topónimo. As cores verde e dourada remiten á agricultura.
esquerda|miniatura|118x118px|Großlangheim Großlangheim, tamén transcrito Grosslangheim, distrito de Kitzingen
De vermello, un home de prata con aureola e bordado de ouro, cunha túnica longa, cunha vieira de ouro na man dereita inclinada cara abaixo e un bastón de ouro na esquerda. Explicación: dende 1547 coñécese a pegada dun selo con Santiago, a quen se lle dedica a igrexa parroquial. A representación do santo remóntase a un selo de 1633, no que leva unha cuncha e un bastón de peregrino. As cores prata e vermella proceden do escudo dos condes de Castell e do estado de Würzburg.
O Ministerio do Interior confirmou en maio de 1961 o escudo de armas na representación de 1633. esquerda|miniatura|121x121px| Reisenburg Günzburg - Reisensburg, distrito de Günzburg esquerda|miniatura|122x122px| Sickershausen Kitzingen - Sickershausen, distrito de Kitzingen
José Manuel Mouzo
José Manuel Mouzo Castiñeira, nado na Coruña en 1966 e finado o 16 de maio de 2021, foi un político do PSdeG-PSOE, que chegou a ser alcalde de Laxe.
Lista de municipios de Alemaña con vieiras no escudo
Baviera
Dividido por un bastón de peregrino oblicuo á esquerda de vermello e negro, sobre unha cuncha de prata, debaixo dunha estrela de seis puntas de prata.
Explicación: un selo da corte do século XVII mostra un peregrino cun bastón e cuncha de peregrino. Esta representación fai referencia a unha peregrinación dese século. O esquema de cores branco e negro remite aos margraves de Ansbach, e as cores branca e vermella indican o bispado de Würzburg.
Castanopsis cuspidata
Descrición
A especie foi descrita en 1863 por (Thunb.) Schottky e publicada en Journal of Botany, British and Foreign 1 (6): 137, 182. 1863.
Nota taxonómica
Inicialmente denominada Quercus cuspidata por Carl Peter Thunberg en 1784 na súaa Flora japonica, foi renomeada en 1912 por Ernst Max Schottky na súa obra Botanische Jahrbücher für Systematik, Pflanzengeschichte und Pflanzengeographie.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Variedades e formas
Definíronse as seguines variedades e formas da especie:
Usos
Esta especie úsase para a revexetación, e para obter zonas de sombra e refuxio para as aves, e tamén se planta como árbore ornamental. A súa  madeira úsae para obter carbón vexetal e polpa de papel.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que a especie está moi estendioda no Xapón, e é unha árbore de sucesión tardía que a miúdo forma parte da vexetación clímax da laurisilva, e de que nalgunhas áreas mostra un aumento na súa área de distribución, aínda que noutras o seu hábitat, e polo tanto a área da especie está experimentando unha diminución como resultado da explotación humana, aínda que a importancia desta ameaza non se coñece actualmente, non se espera que cause unha diminución que a faga chegar a unha categoría de ameaza importante nos próximos 100 anos, polo que avalía o seu status como LC (pouco preocupante).
Transubstanciación
miniatura|A disputa do Sacramento, por [[Rafael|Rafael Sanzio, Cidade do Vaticano, Estancias de Rafael.]] miniatura|Ostensorio con hostia transparente (detalle do vidro de cor da Eucaristía de J. Mehoffer na Catedral de San Nicolao de Friburgo, Suíza. A transubstanciación é, segundo os ensinos da Igrexa católica, a conversión de toda a substancia do pan na substancia do Corpo de Cristo, e de toda a substancia do viño na substancia do seu Sangue. Esta conversión opérase na pregaria eucarística coa consagración, mediante a eficacia da palabra de Cristo e da acción do Espírito Santo. Con todo, permanecen inalteradas as características sensibles do pan e do viño, isto é, as «especies eucarísticas». Significando «especie» para estes efectos, os "accidentes" do pan e do viño: cor, gusto, cantidade, etcétera.
Renato Cappellini
Renato Cappellini, nado en Soncino o 9 de outubro de 1943, é un exfutbolista italiano, que xogaba como dianteiro.
Transubstanciación
A transubstanciación baséase no sentido literal e inmediato das palabras de Cristo na Última Cea: «Isto é o meu corpo... e o meu sangue» Marcos 14:12-16 16:22-26, Mateo 26:26-28, Lucas 22: 14-23. Aínda que no evanxeo de Xoán non se fai mención á instauración da Eucaristía, Xesús fai mención a dar para comer a súa carne como alimento de vida eterna (Xn 6: 51-58). A doutrina definiuse dogmaticamente no Concilio de Trento, aínda que no Concilio de Letrán IV en 1215 usouse o termo para designar o cambio do pan no corpo de Cristo; a doutrina en si xa figuraba desde o século IV, posto que Cirilo de Xerusalén xa o redactou no catecismo aos catecúmenos.
Renato Cappellini
Traxectoria
Formouse como futbolista na canteira do Inter de Milán, co que debutou na Serie A o 29 de setembro de 1963, nunha vitoria por 2-0 contra o Mantova. Despois de pasar a tempada 1964/65 cedido no Genoa, regresou ao equipo nerazzurro, co que gañou un scudetto da man de Helenio Herrera.
Transubstanciación
Os cristiáns da Igrexa ortodoxa aceptan tamén esta doutrina. Pola súa banda, Lutero aceptou como propia a doutrina da consubstanciación, seguida polas igrexas que derivan da súa reforma.
Renato Cappellini
Traxectoria
Nos cuartos de final da Copa de Europa 1966/67 ante o Real Madrid, marcou un gol tanto no partido de ida como no de volta, clasificándose así para a seguinte fase. Nas semifinais enfrontouse ao CSKA Sofia búlgaro, eliminatoria que precisou dun partido de desempate, no que Cappellini fixo o único tanto, metendo así o equipo milanés na súa terceira final continental.
Transubstanciación
As Igrexas da Comuñón Anglicana aceptan a presenza real de Xesús nos elementos consagrados, sen entrar a discutir a maneira en como ocorre este misterio, simplemente baseadas nas palabras de Xesús: «este é o meu Corpo», «este é o meu Sangue».
Renato Cappellini
Traxectoria
En 1968 foi traspasado ao Varese, onde xogou un ano, antes de fichar pola Roma, club no que militou durante cinco campañas. Posteriormente pasou polo Como, a Fiorentina e o Chiasso, da liga suíza, antes de colgar as botas en 1977.
Transubstanciación
As demais denominacións protestantes rexéitana argumentando que, para obter a vida eterna, non é necesaria outra cousa que unha fe verdadeira en Xesús; o que eliminaría a necesidade de calquera sacramento.
Doutrina da transubstanciación
A doutrina católica da transubstanciación ten a súa base na narración bíblica da Última Cea e na interpretación literal que se fai dela. Baséase nas palabras de Cristo:
Renato Cappellini
Selección italiana
En marzo de 1967 disputou dous partidos coa selección italiana e marcou un gol ante Portugal.
José Manuel Mouzo
Traxectoria
Profesional do sector do transporte, empezou a militar en política en 1983, en Esquerda Galega, canda o seu compañeiro Antón Carracedo. Seguindo a Carracedo incorporouse ao PSOE en 1993, e chegou a concelleiro nas eleccións municipais de 2007, con Carracedo como alcalde. Foi concelleiro de cultura e de protección civil ata que en 2015, logo de retirarse Carracedo, encabezou a candidatura socialista. Malia baixar en votos, retivo a alcaldía para o seu partido grazas a un pacto co BNG. Nas eleccións municipais de 2019 a súa lista foi derrotada e abandonou a alcaldía. Porén, continuou como voceiro socialista ata o seu falecemento.
Cerámica azul e branca
A cerámica azul e branca (en chinés : 青花; pinyin : qīng-huā; lit. "Flores / patróns azuis") abrangue unha gran variedade de cerámica e porcelana brancas, decoradas baixo o esmalte cun pigmento azul, normalmente óxido de cobalto. A decoración adoitaba ser aplicada á man, orixinalmente pintanda con pincel, máis modernamente mediante esténcil, impresión por transferencia e outros métodos. O pigmento de cobalto é dos poucos que pode soportar as altas temperaturas de cocción requiridas, o que explica en parte a súa popularidade duradeira. Outras cores requirían decoración sobre o esmalte, pero entón é necesaria unha segunda cocción a unha temperatura inferior para seren fixadas. miniatura|Cerámica da dinastía Ming, século XV miniatura|Vaso holandés de delftware en estilo xaponés c. 1680
Transubstanciación
Doutrina da transubstanciación
Interpretadas de maneira enfática, sen simbolismos. De feito, o texto orixinal do Evanxeo segundo San Xoán utiliza as palabras gregas "fagon" que en galego significa literalmente "comer". Segundo a esexese católica, os primeiros cristiáns interpretaron deste xeito a celebración da cea do Señor, logo coñecida como Eucaristía, e citan no seu apoio as palabras de San Paulo:
E o texto do evanxeo de Xoán:
José Manuel Mouzo
Vida persoal
Vivía en Matío (Nande). Casou e tivo dous fillos.
Transubstanciación
Doutrina da transubstanciación
No século IV santo Agostiño predica:
Sábese, no entanto, que outras tradicións cristiás como os docetas, negaban esta presenza. Do mesmo xeito certos textos de Tertuliano parecen defender a idea dunha presenza simbólica antes que real: "Cristo, tomando o pan e téndoo distribuído aos seus discípulos, fíxoo o seu corpo, ao dicir: Este é o meu corpo, a saber, a figura do meu corpo", aínda que o texto pode ter outras interpretacións. Segundo os católicos, tanto o ensino da igrexa e a práctica litúrxica (incluídas a das igrexas orientais), testemuñan a crenza na presenza real de Cristo no pan e o viño consagrados. Admiten, con todo, que o termo transubstanciación non era empregado e que a dogma non estaba taxativamente definido. Isto non sucedeu até o século IX, cando nalgúns mosteiros debateuse sobre a presenza de Cristo nas especies consagradas.
Cerámica azul e branca
Máis tarde, na China, refinouse e empregouse a maior escala un estilo de decoración baseado en formas sinuosas de plantas distribuídas polo obxecto. Esta decoración foi moi usada na porcelana chinesa do século XIV, despois de que o pigmento de cobalto para o azul comezase a ser importado de Persia. Inspirou imitacións na cerámica islámica e xaponesa, e no século XVIII na europea, esmaltada con estaño, unha técnica coñecida como delftware. Seguen producíndose cerámicas azuis e brancas nesas tradicións, a maioría copiando estilos anteriores.
Transubstanciación
Doutrina da transubstanciación
O primeiro escrito en defensa da transubstanciación débese ao monxe beneditino e abade da Abadía de Corbie, Pascasio Radberto na súa De Corpore et Sanguine Domini do ano 831 quen escribe que "na sacra eucaristía o pan convértese no corpo real de Cristo, no mesmo corpo nado de María e crucificado." Como tal, o termo transubstanciación parece ser utilizado por primeira vez por un discípulo de Berengario, Hildeberto de Lavardin ao redor do 1097.
Abeozen
Fañch Eliès (en François Eliès), e máis coñecido polo seu alcume Abeozen, nado en Saint-Sauveur, Finistère, en 1896 e finado en La Baule en 1963, foi un nacionalista bretón, novelista e dramaturgo que escribiu na lingua bretoa. Abeozen tamén foi un destacado erudito da lingua galesa.
Cerámica azul e branca
Orixe e desenvolvemento
miniatura|257x257px| Esmalte [[Islam|islámico, producido en Iraq no século IX. A inscrición árabe significa "felicidade" (escrita dúas veces). ]]
Faramontaos, Eiré, Pantón
Faramontaos é un lugar da parroquia de Eiré no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Cerámica azul e branca
Azul e branco das dinastías Tang e Song
As primeiras pezas azuis e brancas chinesas foran producidas no século VII na provincia de Henan durante a dinastía Tang, aínda que só se descubriron fragmentos. O azul e branco do período Tang é máis raro que o da dinastía Sung e era descoñecido antes de 1985. As pezas do período Tang son de arxila cunha capa branca verdosa, non de porcelana, e utilizan pigmentos de azul cobalto.
Ferreiroá, Eiré, Pantón
Ferreiroá é un lugar da parroquia de Eiré no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Transubstanciación
Doutrina da transubstanciación
A Transubstanciación foi declarada como doutrina sobre todo contra as seitas espiritualistas nadas da Igrexa católica no século XII, como os albixenses, cátaros ou petrobrusianos, quen atacaban a xerarquía eclesial, con iso o poder do presbítero de consagrar e por último a presenza real de Cristo na eucaristía.
Lista de municipios de Alemaña con vieiras no escudo
Baviera
esquerda|miniatura|117x117px|Königsfeld Königsfeld, tamén transcrito <b id="mwAdQ">Koenigsfeld</b>, distrito de Bamberg
Transubstanciación
Doutrina da transubstanciación
O IV Concilio de Letrán en 1215 falou do pan e o viño como "transubstanciados" no corpo e o sangue de Cristo: "O seu corpo e sangue están verdadeiramente contidos no sacramento do altar baixo as formas de pan e viño, sendo transubstanciados o pan e o viño, polo poder de Deus, no seu corpo e o seu sangue."
A doutrina foi reafirmada polo Concilio de Trento a mediados do século XVI, esta vez contra os reformadores afirmando que: "pola consagración do pan e do viño opérase a conversión de toda a substancia do pan na substancia do Corpo de Cristo e de toda a substancia do viño na substancia do seu Sangue; a Igrexa católica chamou xusta e apropiadamente este cambio transubstanciación."
En efecto, durante a Reforma, a crenza na presenza real de Cristo nas especies de pan e veu foi negada por diversos grupos cristiáns de maneira directa ou indirecta, como Wycliffe, Xoán Calvino, Zwingli, e en certo aspecto Lutero. Este último elaborou a doutrina da consubstanciación como oposta á transubstanciación, que aínda que non negaba a presenza real, facía permanecer a substancia do pan e o viño xunto coa substancia do corpo e sangue de Cristo.
Para explicar e entender a doutrina da transubstanciación empréganse dous termos filosóficos aristotélicos: substancia e accidentes. Substancia é aquilo que fai que unha cousa sexa o que é. "Accidente" corresponde ás propiedades non esenciais dunha cousa e que son perceptibles polos sentidos.
Lista de municipios de Alemaña con vieiras no escudo
Baviera
Dous manguais de prata cruzados en vermello, acompañados arriba dunha coroa dourada, abaixo unha vieira dourada
Explicación: a coroa representa o topónimo (Königsfeld = campo real). Os dous manguais proceden do escudo de armas dos antigos señores de Königsfeld, ao servizo dos condes de Truhendingen. A vieira fai referencia ao patrón da igrexa parroquial.O municipio de Königsfeld ten o actual escudo de armas desde a reforma do goberno local en 1973.
Transubstanciación
Doutrina da transubstanciación
Os partidarios da transubstanciación cren que a substancia do pan cambia, por un milagre e polas palabras da consagración que pronuncia o sacerdote, e convértese na substancia do corpo de Cristo, o pan xa non ten o que o facía pan, agora é o corpo de Cristo. De igual maneira pasa co viño, pero permanecendo os accidentes do pan e o viño como o seu olor, textura, sabor e outros elementos perceptibles. Como a substancia é a de Cristo, calquera pedazo minúsculo contén a Cristo todo enteiro, igualmente calquera pinga do viño. Deste xeito comendo só o pan ou bebendo só o viño cómese ou bébese o corpo enteiro de Cristo.
A Estrada, Ferreira de Pantón, Pantón
A Estrada é un lugar da parroquia de Ferreira de Pantón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Cerámica azul e branca
Azul e branco das dinastías Tang e Song
As únicas tres pezas completas de «azul e branco Tang» recuperáronse en 1998, do Belitung, un veleiro árabe afundido no ano 830 en Indonesia, con pezas de ouro, prata e cerámica de varios tipos. ​
Abeozen
Traxectoria
Abeozen comezou a facer achegas no xornal literario bretón Gwalarn en 1925. Traballou como mestre en Saint-Brieuc dende 1927 até 1940 e fundou a rama local da organización comunista Secours Rouge. Durante a ocupación alemá de Francia, uniuse a Roparz Hemon na Radio Rennes Bretagne e escribiu para La Bretagne, L'Heure Bretonne e Arvor. Foi membro de Seiz Breur e do Instituto celta da Bretaña.
Olsen-banden ser rødt
Olsen-banden ser rødt é un filme dinamarqués de 1976 dirixido por Erik Balling e protagonizado por Ove Sprogøe, Morten Grunwald e Poul Bundgaard. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 49ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Abeozen
Traxectoria
Logo da liberación de Francia, Abeozen, como moitos nacionalistas bretóns, foi arrestado por colaborar cos ocupantes alemáns e pasou catorce meses no cárcere. Tamén foi despedido do Ministerio de Educación Nacional e prohibíuselle permanecer na rexión administrativa da Bretaña.
Lista de municipios de Alemaña con vieiras no escudo
Baviera
esquerda|miniatura|114x114px| Langquaid Langquaid, condado de Kelheim