cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia do mundo
A agricultura
A mediados do quinto milenio a. C., produciuse un cambio crucial que foi o desenvolvemento da agricultura, cambio cualificado como "revolución" polo historiador australiano Gordon Childe ; tivo lugar na zona do Crecente Fértil, e cara a 7000 a. C. estendeuse a outros lugares, como ao val do Indo, a Exipto (6000 a. C.) e a China (5000 a. C.). Por outra banda, en Mesoamérica tamén se atoparon restos arqueolóxicos que confirman que a agricultura xa se practicaba neste lugar no 2700 a. C. A partir do 5500 a. C., xeneralizouse o desenvolvemento do regadío organizado e da utilización, por parte dos sumerios, de man de obra especialziada.
A investigación tradicional tendeu a concentrarse na rexión do chamado Crecente Fértil pero os estudos arqueolóxicos realizados no continente americano, así como no leste e sueste de Asia, mostran que certos sistemas agrícolas utilizaban diferentes tipos de cultivos e que funcionaban con apio de determinados animais, poderían terse desenvolvido de maneira paralela practicamente na mesma época.
É, pois, o desenvolvemento da agricultura o que crea as condicións necesarias para facer posible a emerxencia de sociedades complexas, chamadas "civilizacións", a formación de estados e a aparación de mercados. E, de xeito paralelo, o desenvolvemento da tecnoloxía permitiu ao home exercer un control da natureza e desenvolver sistemas de trasnporte e redes de comunicación.
O uso dos metais
miniatura|[[Cobre|Fundición de cobre en murais funerarios exipcios.]] O uso dos metais, o bronce e o ferro, suplantaron o sílex e outros materiais pétros que ata ese momento eran a materia básica para a elaboración de ferramentes agrícolas, armas e materiais de construción; isto fixo posible o poder dispoñer de obxectos máis duradeiros e eficientes.
Despois do cobre, descubríronse novas aliaxes do cobre co estaño ou o chumbo, que xuntos deron lugar a un novo produto, o bronce; este novo material é menos maleable, pero máis duro. Un gran salto tecnolóxico deuse co uso da forxa, estes fornos de alta temperatura fixeron posible a manipulación do ferro para producir ferramentes aínda máis resistentes. Esta secuencia tecnolóxica configurou a denominación das diferentes etapas da idade dos metais: a Idade do Cobre, a Idade de Bronce e a Idade de Ferro.
Todos estes materiais xa eran coñecidos polo home preneolítico, pero este non dominaba as técnicas para a súa elaboración e manipulación, técnicas que requirían de temperaturas moi altas. Os utensilios, armas e adornos de cobre ou bronce eran o material básico no 3000 a. C. Posteriormente, no Mediterráneo oriental, no Oriente Próximo e na China implantouse, de maneira xeneralizada, o uso do ferro.
É posible que os habitantes de América non coñecesen o uso do ferro con anterioridade á cultura chavín (900 a. C.), pero se sabe que os mochicas dispoñían de armaduras, de coitelos e de vaixelas de metal. Os incas, que tiñan poucos recursos para conseguir metais, recorrían ao relevo dos seus arados, polo menos durante a conquista dos Chimú. A investigación arqueolóxico no Perú foi pouco desenvolvida pero é posible que o aceiro xa existise nesa zona antes que en Europa.
Historia de Euroasia
A partir do terceiro milenio a. C. xurdiron grandes civilizacións, creadoras de imperios territoriais e organicamente máis vastos cada vez. Os principais núcleos de civilización foron os seguintes:
China
miniatura|A [[Gran Muralla Chinesa]] miniatura|Mapa político animado das dinastías na historia da China
Nimbostrato
miniatura|dereita|300px Os nimbostratos (en nomenclatura abreviada, Ns) son un xénero de nubes que, segundo a definición adoptada pola Organización Meteorolóxica Mundial, caracterízanse por se presentaren como unha capa de nubes gris, a miúdo escura, cun aspecto velado pola precipitación de chuvia ou neve que cae de xeito máis ou menos continuado dela. O seu espesor é grande dabondo como para ocultar o Sol completamente.
Características
Son nubes medias que se forman entre 3 e 7 quilómetros de altitude. Asociados ás frontes cálidas, dan lugar a choivas ou nevaradas continuas de intensidade feble ou moderada.
Ortópteros
Os ortópteros (Orthoptera) son unha orde de insectos entre os que están os saltóns, grilos, lagostas, wetas, e moitos outros. Existen máis de 27 000 especies de ortópteros e a orde ten distribución mundial. Moitos insectos desta orde son paurometábolos ou con metamorfose incompleta e producen sons (estridulacións) ao fretaren as súas ás unha contra outra ou contra as patas; as ás ou patas teñen ringleiras de saíntes corrugados que orixinan o son. O tímpano ou oído destes animais está localizado na parte frontal da tibia nos grilos, grilos ceboleiros, e tettigónidos, e no primeiro segmento abdominal nos saltóns e lagostas. Estes animais usan vibracións para localizar a outros individuos.
Nimbostrato
Especies
Non ten.
Ortópteros
Os saltóns poden pregar as ás, o que sitúa a este grupo de animais dentro do gran grupo dos Neoptera.
Nimbostrato
Variedades
Non ten.
Ortópteros
Etimoloxía
O nome deriva do grego ortho, 'recto' e ptera 'con ás'.
Características
Os segmentos primeiro e terceiro do tórax son máis grandes, mentres que o segundo segmento é moito máis pequeno. Teñen dous pares de ás, que colocan sobre o abdome cando descansan. As ás anteriores, ou tegmina, son máis estreitas que as posteriores e están endurecidas na súa base, mentres que as ás posteriores son membranosas con veas rectas e numerosas veas transversais. Cando están en repouso, as ás posteriores están pregadas como en abano baixo as anteriores. Os dous ou tres segmentos finais do abdome están reducidos, e teñen cercos dun só segmento.
Ciclo vital
As especies ortopteroides teñen un ciclo vital paurometábolo ou con metamorfose incompleta. Os sons que emiten son xeralmente fundamentais no cortexo, e a maioría das especies teñen cancións peculiares. A maioría dos saltóns poñen os ovos no chan ou sobre a vexetación. Os ovos eclosionan e as ninfas novas lembran os adultos, pero carecen de ás. Con frecuencia teñen tamén unha coloración radicalmente diferente dos adultos. Ao longo de sucesivas mudas, as ninfas desenvolven ás ata a súa muda final a adulto maduro na que as ás están completamente desenvolvidas. O número de mudas varía entre especies; o crecemento é tamén moi variable e pode levar desde unhas poucas semanas a algúns meses dependendo da dispoñibilidade de comida e as condicións climáticas.
Filoxenética
A orde de ramificación destes animais coñécese bastante ben. As subordes Caelifera e Ensifera parecen ser monofiléticas e o Rhaphidophoridae son un grupo irmán dos Tettigoniidae. Os Pyrgomorphidae son o grupo máis basal dos Caelifera. Os Myrmecophilidae parecen formar un clado cos Gryllotalpidae en vez de cos Gryllidae. Serán necesarios traballos adicionais para confirmar isto.
Entre as catro subfamilias dos Tettigoniidae, as relacións son {Phaneropterinae + [ Conocephalinae + (Bradyporinae + Tettigoniinae)]}; entre as seis subfamilias de acrídidos as relacións son  {Oedipodinae +  [ Acridinae + | Gomphocerinae + /Oxyinae + (Calliptaminae + Cyrtacanthacridinae)/|]}.
Clasificación
Nesta orde distínguense dúas subordes e 235 subfamilias. miniatura|upright|O saltón [[Teratodus monticollis]]
España (xornal)
O España foi un xornal publicado en Tánxer entre 1938 e 1967.
Historia
Fundado en 1938, por inspiración do alto comisario de España en Marrocos, Juan Beigbeder, o xornal sacou o seu primeiro número o 25 de outubro de 1938. O seu fundador e primeiro director foi o xornalista Gregorio Corrochano. O diario foi publicado nun contexto en que Falanxe editaba varios diarios no norte de África, incluída a Zona Internacional de Tánxer. Aínda que se editaba na cidade tanxerina, a liña editorial de España non prestaba moito interese polos asuntos africanos e, pola contra, si o facía sobre os asuntos españois e internacionais. Tamén adoitaba ofrecer abondosas crónicas taurinas. No seu mellor momento chegou a ter unha tirada diaria de 50.000 exemplares. O España converteuse no principal diario español do norte de África. Malia as súas orixes, a súa redacción acolleu a moitos exiliados republicanos. Na década de 1950, publicou un suplemento satírico, Don José, baixo a dirección de Antonio Mingote. O seu derradeiro número foi do 31 de outubro de 1967.
Tras a súa desaparición, foi sucedido polo Sol de España, que se publicou en Málaga entre 1967 e 1982.
Carballiño, Cesantes, Redondela
Carballiño é un lugar da parroquia de Cesantes, no concello de pontevedrés de Redondela. Ten 485 habitantes, 420 homes e 425 mulleres.
Italia nos Xogos Olímpicos
Italia competiu en tódalas edicións dos Xogos Olímpicos modernos. Italia tamén competiu en tódolos Xogos Olímpicos de Inverno, gañando 124 medallas, e 617 medallas máis nos Xogos Olímpicos de Verán. Italia gañou un total de 256 medallas de ouro, o cal o converte no sexto país máis exitoso da historia olímpica, despois dos Estados Unidos de América, a Unión Soviética, Alemaña, o Reino Unido e Francia. Italia tamén ten o sexto maior número de medallas totais de tódolos tempos, con 741.
O Comité Olímpico Nacional Italiano foi creado en 1908 e recoñecido oficialmente en 1913.
Mater Matuta
Mater Matuta, na mitoloxía romana era a deusa da Mañá ou da Aurora. Máis tarde foi asociada á deusa grega Ino e aínda a Aurora (Eos).
Historia
Tiña un templo no Foro Boario, preto do porto fluvial de Roma, consagrado por Rómulo, destruído no ano 506 a.C. foi reconstruído no 396 a.C. por Marco Furio Camilo,, na actual área de Sant'Omobono. r
Como mai de Portunus protexía os portos e os mariñeiros. O seu animal favorito era a víbora. Ás veces era representada cunha espada na man ou ben cun neno no colo e sentada.
Casas Longas, Montemaior, A Laracha
Casas Longas é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 27 habitantes (doce homes e quince mulleres).
Anxo Lorenzo Suárez
Anxo Lorenzo Suárez, nado en Vigo en 1964, é un sociolingüista e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Hispánica e doutor pola Universidade Autónoma de Barcelona. Foi profesor de Filoloxía Galega e Latina da Universidade de Vigo desde 1992. Foi secretario da comisión de Normalización Lingüística en 2004 e coordinador da exposición itinerante As Nosas Palabras. En 2009 foi nomeado secretario xeral de Política Lingüística. En 2012 foi nomeado secretario xeral de Cultura.
Portunus
miniatura|dereita|Templo de Portunus en Roma
Portunus (chamado tamén Portunes) era, na mitoloxía romana, o deus das portas e das chaves, protector dos depósitos de trigo sitos nas beiras do río Tíber.
Atribucións
O seu atributo é unha chave. Foi asociado ás veces ao deus grego Melicertes ou Palemón e herdou tamén o título de deus dos portos e dos navegantes.
Templo e culto
O seu templo (denominado tamén templo da Fortuna Viril) está situado preto do Forum Boarium. As súas festas eran as Portunalia, conmemoradas no 17 de agosto, durante as cales botábanse chaves no lume para se protexer de malos fados.
Marás, Grou, Lobios
Marás é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 3 habitantes no ano 2021 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 1 muller.
Adai, Adai, O Páramo
Adai é un lugar da parroquia de Adai no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria. Tiña 16 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 10 eran mulleres.
Monóxido de carbono
O monóxido de carbono, cuxa fórmula química é CO, é un gas inodoro, incoloro, insípido, inflamable, non irritante e altamente tóxico. Na clasificación toxicolóxica, considérase un axente tóxico de carácter asfixiante-sufocante ou citotóxico, e pode causar a morte cando se respira en niveis elevados. Prodúcese ó queimar materiais combustibles como gas, gasolina, queroseno, carbón, petróleo, tabaco ou madeira. As chemineas, as cadeiras, os quentadores de auga e os aparatos domésticos que queiman combustible, como as estufas ou fogóns da cociña ou os quentadores a queroseno, tamén poden producilo se non funcionan ben. Os vehículos detidos co motor acendido tamén o despiden.
Descubrimento
O óxido de carbono (II) foi descuberto polo químico francés de Lassone en 1776 mentres quentaba óxido de zinc con coque. Erroneamente pensou que se trataba de hidróxeno porque xeraba unha chama de cor azul. Máis tarde, en 1800, o químico inglés William Cruikshank comprobou que dito composto contiña carbono e osíxeno. Non obstante, non foi ata 1846 cando o físico francés Claude Bernard descubriu en profundidade as propiedades tóxicas do CO, que envelenando cans co gas detectou que o seu sangue se tornaba máis avermellado e brillante en todos os tecidos.
Baldomir
O topónimo galego Baldomir pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Monóxido de carbono
Descubrimento
Durante a segunda guerra mundial, o óxido de carbono (II) foi usado nos motores dos vehículos xa que escaseaba a gasolina. Introducíase carbón mineral ou vexetal e o óxido de carbono (II) xerado por gasificación alimentaba o carburador. O CO tamén foi usado como un método de exterminio durante o Holocausto nos campos de concentración nazis.
Orixe
Fórmase en todos os procesos nos que se produza a combustión de carbono. Nas combustións incompletas en lugares pechados e sen ventilación.
Toxicidade
Se se respira en niveis elevados, o monóxido de carbono pode causar a morte por envelenamento en poucos minutos porque substitúe o osíxeno nos eritrocitos do sangue. Cada ano un gran número de persoas perden a vida accidentalmente debido ó envelenamento con este gas. As mulleres embarazadas e os seus meniños, os nenos pequenos, as persoas maiores e as que sofren de anemia, problemas do corazón ou respiratorios poden ser moito máis sensibles ó monóxido de carbono.
Isabel Sánchez Montenegro
Isabel Sánchez Montenegro, nada en Monterroso en 1961 e finada en Monforte de Lemos o 4 de xuño de 2020, foi unha mestra e política galega do BNG.
Traxectoria
Mestra de Educación Primaria, era especialista en Ciencias Sociais e Educación Infantil. Traballou en Monforte de Lemos. Dende 2007 formou parte do goberno municipal de Monforte de Lemos como Concelleira de Medio Ambiente, Educación e Xuventude. Foi elixida deputada do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2009.
Ortografía do estremeño
A ortografía do estremeño é a primeira ortografía feita para a normalización escrita do estremeño, ademais de ser a ortografía empregada na Güiquipeya. O seu autor é Ismael Carmona García.
Ortografía
A ortografía foi redactada entre os anos 2006 e 2007 co obxectivo de homoxeneizar e normalizar a escrita do estremeño.
Divídese en dúas grandes partes: microortografía e macroortografía. A microortografia recolle a norma para escribir a verba concibida de xeito illado, mentres que na macroortografía atópanse aquelas normas que poñen en relación a escrita da palabra nun contexto maior como é o sintagma, a oración ou o texto. Engadida a esta obra aparece un apéndice sobre a escrita dos prefixos curtos de orixe grecolatino.
O Coto, Cesantes, Redondela
O Coto é un lugar da parroquia de Cesantes, no concello pontevedrés de Redondela. Segundo o IGE, en 2015 tiña 826 habitantes (411 homes e 415 mulleres), o que supón un aumento con respecto ao ano 2007, cando tiña 637.
Pedro (antroponimia)
Pedro é un nome de pía masculino. Deriva, a través do latín petra, da palabra grega πέτρος (petros), co significado de "pedra" ou "rocha".
Segundo o Novo Testamento, Xesús deu a San Pedro o nome de Kephas ou Cephas, co significado de "pedra" en lingua aramea.
Celso Pedro Blanco Álvarez
Celso Pedro Blanco Álvarez, nado en Vigo o 7 de xullo de 1914, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de centrocampista, máis coñecido como Blanco.
Traxectoria
Fichou polo Celta de Vigo na tempada 1935/36 da Segunda División Española ao igual que os defensas Varela e Ignacio co obxectivo de acadar o ascenso á máxima categoría. O equipo finalmente conseguiu o obxectivo o 19 de abril de 1936 nun encontro contra o Xerez CD que rematou con vitoria céltica por 5-0.
Blanco realizou unha moi boa tempada na que, coa confianza do adestrador Ricardo Comesaña, disputou 22 dos 24 encontros xogados polo equipo. Isto levouno a ser convocado pola Selección de fútbol de España xunto a José Vega para disputar dous encontros amigábeis, contra Checoslovaquia e contra Suíza, porén non chegaría a debutar.
Porén a súa carreira futbolística en ascenso viuse truncada co golpe de estado do exército e co comezo da Guerra Civil Española.
Unha vez finalizada a contenda foi fichado polo Atlético de Madrid (naquel momento Atlético Aviación). Na tempada 1939-40 converteuse nun dos cinco primeiros futbolistas galegos en gañar a liga española, xunto cos seus compañeiros no Atlético Juan Vázquez, Cesáreo Bachiller, Enrique Rubio e Guillermo. Finalmente unha grave lesión foino apartando dos terreos de xogo, disputando o último encontro en Primeira División o 14 de marzo de 1943.
Palmarés
Co Real Club Celta de Vigo: campión da Segunda división de España na tempada 1935/36.
Co Athletic Aviación Club de Madrid: campión da Primeira división española nas tempadas 1939/40 e 1940/41.
Zungaria
miniatura|400px|Localización da Zungaria (en verde, á dereita), e da coñecida como [[porta de Zungaria, na Asia Central.]]
A Zungaria (tamén transcrito como Dzungaria e Junggar) é unha árida rexión histórica e xeográfica da Asia Central situada no noroeste da China, na metade norte de Xinjiang, tamén coñecido como Beijiang (en chinés 北疆; en pinyin Běijiān; literalmente, 'Xinjiang do Norte'), entre as montañas Altai e as do Tian Shan.
Etimoloxía
miniatura|250px|Mapa físico ue mostra a separación de Zungaria ("Dsungarei" no mapa) e a conca de Tarim (Taklamakan) polas montañas Tian Shan. O nome Zungaria é unha corrupción da expresión mongol Zuun Gar ou Juun Gar, dependendo do dialecto mongol usado. Zuun/Juun significa 'esquerda' e Gar significa 'man'. O nome orixinouse da noción de que os mongois occidentais estaban no lado esquerdo cando o imperio Mongol comezou a súa división en mongois do Leste e do Oeste. Despois desta fragmentación, a nación de Mongolia occidental chamouse Zuun Gar. Hoxe, o berce desta antiga nación conserva o seu nome: Zungaria.
Localización
Situada entre as actuais República Popular Chinesa e Casaquistán, e case contigua ás fronteiras da Federación Rusa e Mongolia, a maior parte do territorio está baixo soberanía chinesa, formando a parte setentrional da rexión autónoma de Xinjiang.
Limitada ao sur pola cordilleira de Tian Shan e ao norte polas montañas de Altai, cobre uns 777 000 km², e se estende polo oeste por Mongolia e polo leste por Casaquistán.
Dúas rexións
miniatura|220px|Zungaria (vemello). Conca do Tarim (azul). miniatura|220px|Norte de Xinjiang-conca de Zungaria (amarelo). Sinkiang Oriental-depresión de Turfán (vermello). Xinjiang do Sur-conca de Tarim (azul).
Xinjiang comprende dúas rexións principais, que son xeográfica, histórica e etnicamente distintas: Zungaria, ao norte das montañas Tian San, e a conca do Tarim, ao sur destas montañas. Antes da dinastía Qing, a China unificounas nunha soa entidade política chamada provincia de Xinjiang. No momento da conquista Qing en 1759, Zungaria estaba habitada por pobos zúngaros, nómades budistas tibetanos da estepa, mentres que a conca do Tarim estaba poboada por agricultores sedentarios musulmáns de fala túrquica, asentados nos oasis, e coñecidos hoxe como uigures.
Relevo e hidrografía
Zungaria encóntrase delimitada naturalmente ao norte pola cordillera de Altai mongol, e ao sur por outra importante cordilleira, Tian Shan (ou "montes Celestiais"). Adoita considerarse que polo leste alcanza até o gran lago salado, en proceso de colmatación e desecamento, o lago Balkhash, aínda que as montañas de Zungaria separan a Zungaria propiamente dita do lago.
A Zungaria propiamente dita correspóndese coa rexión chamada en chinés Junggar Pendi (conca [deprimida] de Zungaria), aínda que a conca do río Ili, por razóns históricas, considérase como a zona meridional de Zungaria.
Clima
O territorio caracterízase polo seu clima continental e moi seco, razón pola cal se producen grandes amplitudes térmicas, tanto estacionais como durante os ciclos diúrnos e nocturnos. O seu relevo é o dunha gran conca endorreica rodeada por altas e esgrevias montañas con cumios nevados e abas cubertas por abetos (predomina a especie Picea sriemkiana), mentres que a maior parte do territorio é unha depresión que historicamente formou parte dun mar interior. Como restos de tal mar queda un extenso deserto de sal e lagos pouco profundos e moi salinos, como o Ulungur Hu, o Manas Hu e o Ebinur Hu. Deste modo, a parte baixa de Zungaria é case na súa totalidade un deserto frío coa presenza de zonas esteparias.
O grao de amplitude térmica é tal que, durante o inverno boreal, en xaneiro, as temperaturas adoitan descender a -40 °C nas zonas máis baixas e durante o verán –especialmente en xullo– as temperaturas poden alcanzar facilmente os 45 °C. Excepto nas montañas, as precipitacións son escasas, no rango dos 400 mm/ano.
Historia
A pesar do seu relevo e ao clima, a Zungaria desempeñou un papel dalgunha significación histórica. Os primeiros habitantes da rexión foron pobos de lingua indoeuropea, como os tocarios na prehistoria e os jushi (ou gushi) no primeiro milenio antes de Cristo. Antes da era actual foi un dos principais asentamentos do pobo wusun (así chamado polos chineses), e tamén a sede dunha especie de reino escita. Os escitas (en grego antigo Σκύθης, Scýthēs, ou Σκύθοι, Scýthoi) era como se denomoniaban na Antigüidade aos membros dun grupo de pobos de orixe iranio caracterizados por unha cultura baseada no pastoreo nómade e a cría de cabalos de monta. Durante a Antigüidade clásica, os escitas dominaron a estepa póntica, a cal recibiu o nome de Escitia. O seu idioma sería o antecesor do moderno oseto.
Durante o período que corresponde á Idade Media europea, a rexión foi ocupada consecutiva –e, moitas veces solapadamente– por diversos pobos nómades das estepas: os xiongnu, os hunos, os xianbei, os uigures, os tiele e göktürk, os heftalitas e os mongois de Xenxis Kan. Despoiso pasou a ser o centro dos mongois eleutas ou zúngaros, até que este pobo foi practicamente exterminado en 1757 polas tropas da dinastía manchú dos Qing. Tras esta época, a Zungaria foi zona de conflitos fronteirizos entre Rusia e a China.
Sendo xeográfica, histórica e etnicamente distinta a Zungaria propiamente dita da zona de fala túrquica da conca do Tarim, a dinastía Qing era ben consciente destas diferenzas entre a antiga zona mongol budista ao norte dos Tian Shan e os musulmáns de fala turca ao sur destes montes, e gobernounos en unidades administrativas separadas nun principio. Con todo, os Qing e os gobernos chineses posteriores comezaron a pensar en ambas as áreas como parte dunha rexión distinta, e integráronas nunha soa provincia, Xinjiang.
Willian Borges da Silva
Willian Borges da Silva, máis coñecido como Willian, nado en Ribeirão Pires, São Paulo, o 9 de agosto de 1988, é un futbolista profesional internacional brasileiro que xoga como extremo para o Arsenal da Premier League inglesa. Co Shakhtar Donetsk gañou a Copa da UEFA en 2009.
Zungaria
Historia
Na actualidada, como centro da industria pesada de Xinjiang —xerador da maior parte do PIB de Xiniiang e coa súa capital política Urumchi ("pasteiro fermoso", en mongol)— o norte de Xinjiang segue atraendo migración intraprovincial e interpCrovincial ás súas cidades. En comparación co sur de Xinjiang (Nanjiang, ou a conca do Tarim), Zungaria está relativamente ben integrada co resto da China por ferrocarril e mantén vínculos comerciais co resto do país.
Gran parte da poboación contemporánea pertence á nacionalidade casaca, que habita as zonas rurais das estepas que rodean as zonas máis áridas do Junggar Pendi. A densidade de poboación é baixísima, vivindo nesta zona os sobreviventes dos mongois eleutas. Nas cidades predomina a poboación chinesa (da etnia han) –en gran parte recentemente inmigrada– e hui, seguida numericamente pola poboación uigur.
Cidades
As cidades principais de Zungaria son Ürümqi e Yining, encontrándose Turfán, na conca do Tarim, case inmediata a Zungaria.
María Bouzas
María Xosé Rodríguez Bouzas, nada en Piñeiro (Mugardos) en 1962, é unha actriz galega.
Traxectoria
Formouse como intérprete na Escola Superior de Arte Dramática de Madrid entre os anos 1983 e 1987. Conta cunha extensa traxectoria profesional, acadando gran popularidade a raíz das súas personaxes nas series da TVG Pratos combinados e Terra de Miranda, na que tivo un papel protagonista.
Participou así mesmo en multitude de películas e curtametraxes, ademais de montaxes teatrais, algunhas delas coa Compañía de Marías, da que é cofundadora xunto coa súa amiga, a tamén actriz galega María Pujalte.
En 2003 conduciu a gala dos Premios Max de teatro, celebrada en Vigo xunto coas tamén actrices galegas María Pujalte e Berta Ojea e o actor Serxio Pazos.
Foi a presidenta da Academia Galega do Audiovisual, organizadora dos premios Mestre Mateo, desde outubro de 2006 até maio de 2009, momento na que a sucedeu no cargo o actor Xosé Manuel Olveira "Pico".
Actuou como xurado, xunto a Quico Cadaval, Cristina Domínguez, Camilo Franco e Ana Romaní, na II edición do Premio de Teatro Radiofónico da Radio Galega.
Entre 2011 e 2020 interpretou durante 12 tempadas e máis de 2000 episodios a Francisca Montenegro na serie de Antena 3 El secreto de Puente Viejo.
Camisa
miniatura|dereita|220px|Camisa de cor azul e manga longa. Unha camisa é unha peza de roupa feita de tea, con colo o sen el, con mangas curtas ou longas, que cobre o torso e se pon sobre unha camiseta ou ben directamente sobre a pel. Xeralmente é aberta por diante e adóitase pechar con botóns, aínda que tamén pode ser aberta dende o pescozo até o peito. As camisas de maior calidade son as de seda ou de algodón.
Julio Gutiérrez Rubio
Julio Gutiérrez Rubio, nado en Vitoria o 24 de agosto de 1923 e finado en Madrid o 11 de outubro de 2014, foi un avogado e político español, da época franquista.
Traxectoria
Home moi fiel ao réxime franquista, o rei Xoán Carlos I desígnouno senador en 1977. Estivo na Cámara Alta unicamente esa lexislatura constituínte, onde ocupou unha cadeira no Grupo Mixto. Despois de abandonar a política dedicouse á avogacía.
A Laxe, Adai, O Páramo
A Laxe é un lugar da parroquia de Adai no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria. Tiña 16 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 5 eran mulleres.
Provincia de Pistoia
Pistoia é unha provincia da rexión da Toscana, en Italia. A súa capital é a cidade de Pistoia.
Ten unha área de 965 km2, e unha poboación de 268.503 habitantes (2001). Hai 22 municipios na provincia.
Cumulus
miniatura|dereita|Cumulus humilis, con cumulus congestus no horizonte. Os cumulus ou cúmulos, abreviadamente Cu, son un xénero de nubes que, segundo a definición adoptada pola Organización Meteorolóxica Mundial, se caracterizan por seren nubes con contornas ben definidas, encopetadas e densas. Desenvólvense verticalmente a xeito de protuberancias, cúpulas ou torres. As súas zonas superiores aseméllanse con frecuencia a unha coliflor. As partes iluminadas polos raios do Sol teñen unha coración branca intensa, namentres que a súa base e plana e de cor escuro. Ás veces, aparecen esgazados polo vento.
Características
Son nubes de desenvolvemento vertical, que se forman a alturas entre 500 a 6.000 m, e adoitan atoparse espalladas en paquetes amontoados pola convección. As correntes de aire ascendentes, orixinadas polo desigual quecemento do aire, a unha altura onde a humidade do aire pode comezar a condensar, desenvólvendose os cúmulos verticalmente en vez de horizontalmente.
Batido
350px|miniatura O batido (ou batida, malteada e batido de leite) é unha bebida a base de leite e zume, froitas, turrón, chocolate ou xeado.
Existen máquinas deseñadas especificamente para realizar batidos. A miúdo, estas máquinas mesturan os ingredientes e insiren aire na mestura, e fan que teña unha consistencia suave, mentres que as sacudidas fan que se espese durante o proceso da mestura. Algúns establecementos utilizan máquinas onde o leite e a mestura se conxelan e únense nun envase situado dentro da máquina, mentres que outras preparan e mesturan o batido a man dentro dunha cunca especial de aceiro inoxidable.
Os sabores máis comúns do batido son vainilla, chocolate, e amorodo, aínda que tamén se empregan outros doces e froitas como plátano, goiaba, manga etcétera.
Historia
A primeira referencia que se coñece do termo batido aparece imprimida en 1607, aínda que o termo se refería a ovos batidos aos que se engadía algún outro ingrediente, principalmente fariña para formar o que en realidade sería unha masa ou un rebozo. O batido de leite actual non parece popularizarse ata finais do século XIX, cando as máquinas frigoríficas e os batedores eléctricos empezan a introducirse en establecementos de Europa e Angloamérica.
The Velvet Underground & Nico
The Velvet Underground & Nico é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock The Velvet Underground e coa colaboración nas voces de Nico. Foi orixinalmente editado o día 12 de marzo de 1967 a través do selo Verve Records. Gravado en 1966 durante a xira multimedia de Andy Warhol "Exploding Plastic Inevitable", The Velvet Underground & Nico gañaría notoriedade polo seu carácter experimental, ademais de polo enfoque das controvertidas temáticas expresadas en moitas das cancións,como o abuso das drogas, a prostitución, sadismo e masoquismo e desviación sexual.
Aínda que foi un fracaso comercial tras a súa publicación, o disco dende entón converteuse nun dos álbums máis influentes e aclamados da historia do rock, aparecendo no número trece da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos", ademais de ser engadido ao National Recording Registry da Biblioteca do Congreso estadounidense.
Os Homes Salvaxes de Borneo
miniatura|dereita Waino e Plutano, Os Homes Salvaxes de Borneo, foron dous irmáns ananos excepcionalmente fortes que se fixeron famosos da man de P. T. Barnum e o seu espectáculo de monstros.
Biografía
Waino e Plutano eran en realidade Hiram e Barney Davis, dous irmáns deficientes mentais nados nunha granxa de Connecticut en 1825 e 1827 respectivamente. Cada un medía un metro de alto e pesaba uns 20 quilogramos, e aínda así podían realizar fazañas de grande forza como levantar grandes pesos e loitar con xente do público no escenario. Descubertos e apadriñados por un feirante ambulante en 1850, Hiram e Barney recibiron novos nomes, Waino e Plutano, e unha incríbel nova historia - dicíase que eran da illa de Borneo, onde casualmente foran capturados despois dunha grande liorta con mariñeiros armados.
En 1880 Waino e Plutano tomaron contacto con P. T. Barnum e o seu espectáculo ambulante. Cas lendarias capacidades promocionais de Barnum, a carreira dos Homes Salvaxes de Borneo colleu pulo e durante os seguintes 25 anos a parella gañou aproximadamente un 200.000 dólares estadounidenses, o que era unha grande suma de diñeiro. As súas exhibicións consistían basicamente en realizar actos de grande forza, tales como levantar a unha persoa adulta do público e loitar cada un con dúas persoas do público. Dicíase que cada un era quen de erguer máis de 135 quilogramos.
A parella deixou de traballar cando Hiram faleceu en 1905. Barney morreu 7 anos despois en 1912. Ambos os dous foron soterrados xuntos no Monte Vernon, Ohio, baixo unha lápida onde se pode ler "Little Men" (pequenos homes).
Viño de plátano
O Viño de plátano é un viño de froita feito exclusivamente de bananas. É moi común en Filipinas, India, Francia (Caribe) e África.
Dende o ano 2000, O goberno de Filipinas pretende expandir a industria de viño de plátanos local a todo o país. A illa francesa de Guadalupe tamén produce viño de plátanos.
Euroliga 2011-12
A Euroliga 2011-12 é a duodécima edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB) e a segunda dende o seu patrocinio por Turkish Airlines. Incluíndo as edición desta competición organizadas por FIBA Europa é a edición número 55. Nesta edición compiten vinte e catro equipos.
Os catro mellores equipos, nesta edición o CSKA Moscow ruso, o Panathinaikos e o Olympiacos gregos e o Montepaschi Siena italiano, o Maccabi Electra israelí e o Regal FC Barcelona español disputaronse o título na Final Four, esta vez disputada no Sinan Erdem Spor Salonu de Istambul, Turquía. A final disputárona o CSKA de Moscova e o Olympiacos do Pireo, proclamándose campión o equipo grego tras vencer por 61 a 62, o que supuxo o seu segundo campionato até esta edición.
Fase previa
A fase previa de clasificación consistiu en tres roldas, QR1, QR2 e QR3. Cada rolda xógase a o mellor dun partido, xogados no Siemens Arena de Vilnius (Lituania) no caso da primeira árbore, e no Spiroudome de Charleroi (Bélxica) no caso da segunda.
Sorteo
O sorteo para a configuración dos grupos para a Turkish Airlines Euroleague 2011–12 foi celebrado o xoves 7 de xullo de 2011 en Barcelona. O sorteo determinou os encontros a disputar da fase de clasificación e os grupos da fase regular da Euroliga, as roldas de clasificación da Eurocup e a fase regular da EuroChallenge.
Os equipos foron organizados en seis bombos de catro equipos cada un. Dous equipo do mesmo estado non poden coincidir no mesmo grupo da fase regular, excepto no caso de España que contaba con cinco equipos participantes na competición.
Primeira fase
Os catro primeiros de cada grupo acadan o Top 16.
Top 16
Os dezaseis equipos clasificados foron repartidos en catro grupos con catro equipos cada un. Clasificánse para a seguinte rolda os dous primeiros de cada grupo.
Cuartos de final
Os vencedores de cada eliminatoria pasan a xogar a Final Four.
Final Four
Xogouse no Sinan Erdem Dome de Istambul, Turquía do 11 ao 13 de maio.
Blanca Madison
Blanca Madison é unha produción cinematográfica dirixida polo galego Carlos Amil. Estreouse no ano 2000, aínda que a súa rodaxe tivo lugar na Coruña dous anos antes.
Argumento
Bocanegra rexenta un club nunha cidade atlántica, axudado por Nonó, coa que mantén unha complexa relación, na que Nonó exerce unha actitude protectora, maternal, e de amante non correspondida, que a leva mesmo a descoidar os seus deberes para con Urbano, un fillo ao que case non coñece. Este, que vén de saír do cárcere, entra ao servizo de Bocanegra como taxista.
Urbano recolle co seu taxi unhas prostitutas, coas que tamén viaxa unha meniña. Sen que el o saiba, é seguido por Blanca Madison, cantante de boleros, muller ferida física e psiquicamente na súa puberdade. Blanca volve á cidade onde sufriu con Bocanegra, para organizar, con desesperada frialdade matemática, unha quente vinganza que arrastrará tódolos personaxes do relato.
Bocanegra vive nun delicado equilibrio entre o mundo da familia que forma coa súa muller e a filla de doce anos, e o mundo da noite polo que se move como peixe na agua. A chegada de Blanca Madison altera a súa vida familiar e revive o monstro que leva dentro.
Blanca Madison utiliza a Urbano como levaetrae das súas mensaxes a Bocanegra. Pero o taxista non se conforma co papel de mensaxeiro e converte á cantante no seu obxecto de desexo. Os acontecementos precipítanse cando Urbano se decata de que só é un pelello utilizado por Blanca Madison ao seu antollo e como medio para achegarse a Bocanegra.
A Rasela, Grou, Lobios
A Rasela é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 1 habitante no ano 2019 segundo datos do INE e do IGE, era 1 home. No ano 2020 ficou deshabitado.
Outeiro das Penas, Cesantes, Redondela
Outeiro das Penas é un lugar da parroquia de Cesantes, no concello de Redondela. Conta cunha poboación de 926 habitantes, 453 homes e 473 mulleres.
P.S. I Love You (canción)
"P.S. I Love You" é unha canción da banda británica The Beatles, composta principalmente por Paul McCartney, e acreditada a Lennon-McCartney. Foi lanzada o 5 de outubro de 1962 como cara B do sinxelo "Love Me Do". Tamén foi incluída no seu álbum debut Please Please Me. Máis tarde foi incluída no álbum recompilatorio Love Songs.
Composición
Escrita en 1961, mentres Paul McCartney estaba en Hamburgo, esta canción é ás veces considerada como unha dedicatoria á súa entón noiva Dot Rhone. Con todo, McCartney nega esta historia; describe a «P.S. I Love You» como
John Lennon dixo sobre a canción:
Melodicamente podería considerarse retrospectivamente como típica ao estilo de composición de McCartney, con Lennon contribuíndo cunha sinxela nota harmónica enfatizando o comezo de cada estrofa. Hai dúas notables excepcións ao modelo contemporáneo musical. Durante o coro de apertura, o acorde Do en sétima colócase de xeito incongruente entre Sol e Re (en «write»), e durante a liña do título da canción un cambio repentino a Si bemol prodúcese por baixo de «P.S. I Love You», que Ian MacDonald describiu como «un paso lateral escuro». Liricamente construída coa súa audiencia feminina en mente, The Beatles incluírona como parte do seu repertorio no Cavern Club, onde a canción era unha das favoritas dos afeccionados. The Beatles admiraban a Buddy Holly and The Crickets (demostrándoo pola súa versión de «Words of Love» en Beatles for Sale). O escritor Jonathan Cott suxeriu que o «P.S.» da canción foi unha sutil referencia a «Peggy Sue», pola liña: «I love you, Peggy Sue».
Gravación
A versión presentada no sinxelo foi gravada en dez tomas o 11 de setembro de 1962 nos Estudios EMI de Londres. O produtor George Martin contratara o batería de sesión Andy White en substitución de Pete Best, que non era considerado tecnicamente bo para a gravación (Martin non sabía que Best fora despedido e substituído por Ringo Starr, quen toca as maracas nesta canción). White era un batería autónomo, e deulle á gravación un lixeiro toque de chachachá.
Martin non estivo presente na sesión, polo que a canción foi producida por Ron Richards na súa ausencia. Richards dixo ao grupo que a canción non podería ser a cara A do sinxelo debido á existencia dunha canción anterior co mesmo título : «Eu era orixinalmente un home do mundo musical, así que sabía que alguén fixera unha canción con ese título. Díxenlle a Paul 'Podes usala como cara B, pero non como cara A'».
Persoal
O persoal utilizado na gravación da canción foi o seguinte:
Edward James Olmos
Edward James Olmos, nado nos Ánxeles (California) o 24 de febreiro de 1947, é un actor e director estadounidense.
División Suroeste da NBA
A División Suroeste é unha división da Conferencia Oeste da NBA. Os Mavericks, Rockets, Grizzlies, Spurs chegaron da defunta División Medio-Oeste e os Hornets viñeron da División Central da Conferencia Leste. As divisións actuais existen dende o inicio da tempada 2004-2005, e precisamente dende esa tempada os posuidores do título son os San Antonio Spurs.
Títulos
מבנה ה-NBA
Carlos Gómez Prado
Carlos Gómez Prado, nado en Baiona, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Concelleiro de Baiona. Foi elixido alcalde de Baiona en xuño de 2019 grazas a un acordo con Nós Baiona e o BNG.
Barreiros, Bogo, A Pontenova
Barreiros é un lugar da parroquia de Bogo no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 22 habitantes (14 homes e 8 mulleres).
A Scanner Darkly (filme)
A Scanner Darkly é un filme estadounidense de ficción científica dirixido por Richard Linklater que foi estreado no 2006. Está baseado na novela A Scanner Darkly de Philip K. Dick. Ó igual que xa fixera Waking Life, Linklater mestura animación e personaxes reais, como nunha novela gráfica.
Sinopse
No Condado de Orange, en California, nun futuro onde os Estados Unidos perderon a batalla contra as drogas, un policía de incógnito (Keanu Reeves) recibe a orde de espiar ós seus amigos.
Gijón Baloncesto
O Gijón Baloncesto foi un club profesional de baloncesto español con sede na cidade de Xixón, Asturias. Fundado en 1982, militou durante catro temporadas na ACB, máxima categoría do baloncesto español, sendo o único equipo asturiano en conseguilo. Após descender á LEB Prata en 2007, o equipo aguanta dúas temporadas dúas temporadas até desaparecer por problemas financeiros.
Historia
O 26 de novembro de 1981 un grupo de persoas representantes de clubs e colexios nos que se practicaba o baloncesto xuntaron os seus intereses comúns co fin de revitalizar este deporte en Xixón. O proxecto foi madurando após acadar o apoio de clubs e autoridades. O 7 de xuño de 1982 o club adquire os dereitos federativos do Real Grupo de Cultura Covadonga, equipo que entón militaba na Segunda División, a terceira categoría do baloncesto español. O club, baixo o mando de Pedro Zorrozúa no banco, comezaría a súa andaina xogando no Pavillón da Area. A temporada do club foi un éxito xa que conseguiu 23 vitorias en 24 partidos e o ascenso á Primeira División B nunha fase celebrada en Melilla. Na segunda categoría competiu até a temporada 1994−95, ano no que o equipo consegue o seu primeiro ascenso á máxima categoría, a Liga ACB.
A Coviña, Cundíns, Cabana de Bergantiños
A Coviña é un lugar da parroquia de Cundíns no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. No ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 1 habitante (1 muller).
Gijón Baloncesto
Adestradores
Os seguintes foron os adestradores do Gijón Baloncesto.
Alain Poher
Alain Poher, nado en Ablon-sur-Seine, en Val-de-Marne, o 17 de abril de 1909 e finado en París o 9 de decembro de 1996, foi un político francés membro do Mouvement Républicain Populaire. Presidiu o Senado de Francia entre os anos 1968 e 1992 e foi dúas veces Presidente Interino da República Francesa, en 1969 e en 1974.
Saír do armario
Saír do armario é o proceso declarar voluntaria e publicamente a propia orientación sexual ou identidade de xénero.
Bogo, Bogo, A Pontenova
Bogo é un lugar da parroquia de Bogo no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) conta 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Nairobi
Nairobi é a capital e a maior cidade de Kenya. O nome deriva da frase en lingua masai Enkare Nairobi, que significa 'lugar de augas frías', en referencia ao río Nairobi, que discorre pola cidade. Segundo o censo de 2019, tiña unha poboación de 4 397 073 habitantes, mentres que a área metropolitana contaba cunha poboación estimada en 2022 de 10,8 millóns de persoas. A cidade recibe o sobrenome de Cidade Verde baixo o Sol.
Nairobi foi fundada en 1899 polas autoridades coloniais da África Oriental Británica, como un depósito ferroviario no ferrocarril Uganda - Kenya. A cidade creceu rapidamente para substituír a Mombasa como capital de Kenya en 1907. Despois da independencia en 1963, Nairobi converteuse na capital da República de Kenya. Durante o período colonial de Kenya, a cidade converteuse nun centro para a industria do café, o té e o sisal. A cidade atópase na parte central sur de Kenya, a unha altitude de 1.795 metros.
Nairobi é a sede dos edificios do Parlamento de Kenya e acolle miles de empresas kenyanas e máis de 1000 grandes empresas e organizacións internacionais, incluíndo o Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente e a Oficina das Nacións Unidas en Nairobi (UNON). Nairobi é un importante centro de negocios e cultura. A Bolsa de Valores de Nairobi (NSE) é unha das maiores de África e a segunda bolsa máis antiga do continente. É a cuarta bolsa máis grande de África en termos de volume de negociación, capaz de realizar 10 millóns de intercambios ao día. Tamén contén o Parque Nacional de Nairobi. Nairobi uniuse á Rede Mundial de Cidades da Aprendizaxe da UNESCO en 2010.
Historia breve
Nairobi foi fundada en 1899 arredor dun depósito de aprovisionamento da Uganda Railway (Ferrocarrís de Uganda) no camiño de ferro que se estaba a construír entre Mombasa, na costa, e Uganda. A comezos do século XX foi reedificada por enteiro logo dunha epidemia de peste e o incendio do asentamento orixinario. Desde entón seguiu a medrar, ata se converter na capital da África Oriental británica en 1905. Máis tarde, en 1963, pasou a ser tamén a capital de Kenya ao acadar esta a independencia.
A escolla de Nairobi como capital derivou de que a súa altitude, por enriba dos 1.500 metros, facía o lugar menos vulnerable á malaria. A capitalidade converteuse nun dos factores do crecemento; o segundo foi o turismo, pois a cidade era o centro desde onde se organizaban expedicións de cacería.
En 1919, Nairobi converteuse nun concello. Entre 1920 e 1950, o número de moradores brancos na cidade pasou de 9.000 a 80.000. Porén aumentaron tamén os roces entre os novos asentados e os antigos poboadores. Nairobi acadou o status de cidade en 1954.
Xeografía
miniatura|esquerda|Vista satélite de Nairobi. Nairobi está situada entre as cidades de Kampala e Mombasa. Como Nairobi está adxacente ao bordo oriental do Val do Rift, ocasionalmente ocorren pequenos terremotos e tremores. Os outeiros de Ngong, situados ao oeste da cidade, son a característica xeográfica máis destacada da área de Nairobi. O monte Kenya está situado ao norte de Nairobi e o monte Kilimanjaro está cara ao sueste.
thumb|O río Athi atravesando a zona leste de Nairobi. O río Nairobi e os seus afluentes cruzan o condado de Nairobi e únense ao río Athi no extremo oriental do condado.
A gañadora do Premio Nobel da Paz Wangari Maathai loitou ferozmente para salvar o bosque de Karura, no norte de Nairobi, que estaba baixo a ameaza de ser substituído por vivendas e outras infraestruturas.
Os barrios occidentais de Nairobi esténdense desde o Hospital Nacional Kenyatta no sur ata a sede da ONU no suburbio de Gigiri, no norte, a unha distancia duns 20 quilómetros. A cidade articúlase arredor da Praza da Cidade, que está situada no Distrito Central de Negocios. Os edificios do Parlamento de Kenya, a Catedral da Sagrada Familia, o Concello de Nairobi, os Xulgados de Nairobi e o Centro de Conferencias Kenyatta rodean a praza.
Clima
miniatura|Nubes sobre Nairobi en decembro de 2019. Segundo a Clasificación climática de Köppen, Nairobi ten un clima subtropical das terras altas (Cwb). A 1.795 metros sobre o nivel do mar, as noites poden ser frescas, especialmente na tempada de xuño/xullo, cando a temperatura pode baixar ata os 5 °C. Os meses entre decembro e marzo son os máis solleiros e cálidos do ano e as temperaturas medias son de vinte graos Celsius durante o día. A temperatura máxima media para este período é de 28 °C.