cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Loxa Simbólica Española
A consolidación interna e internacional
O 9 de maio de 2009, durante o mandato do Gran Mestre Jordi Farrerons, a GLSE participou na fundación do Espazo Masónico de España (EME), que coordina as catro Obediencias masónicas liberais máis importantes con presenza en España: a propia GLSE, a Federación española do Dereito Humano, a Gran Loxa Feminina de España e o Grande Oriente de Francia. O 1 de outubro de 2016 inaugurouse a nova sede central da GLSE, situada na rúa do Vallès de Barcelona, e díxose adeus ao vello templo da rúa Avinyò. O 29 de outubro de 2019, o Gran Mestre Xavier Molina presidiu a inauguración da nova e extensa sede en Madrid, propiedade do GLSE e situada na rúa de Belianes, en cuxos templos traballan loxas doutras varias organizacións masónicas.
Hoxe, 2022, a Gran Loxa Simbólica Española integra a 64 loxas activas en catro países (España, Francia, Bélxica e Suecia) nas que traballan máis de 900 homes e mulleres.
Organizacións estatais e internacionais
A Gran Logia Simbólica Española pertence ás seguintes organizacións masónicas:
Europa
Austria:
Bélxica:
España:
Francia:
Grecia:
Italia:
Luxemburgo:
Portugal:
Polonia:
Reino Unido
Rumania:
Eslovenia:
Suíza:
Turquía:
África
Congo:
América
Arxentina:
Brasil:
Canadá:
Chile:
Colombia:
Ecuador:
Estados Unidos de América:
Perú:
Uruguai:
Mediterráneo
Líbano:
Malta:
Marrocos:
Cormo (homónimos)
En botánica, o termo cormo pode referirse a:
Pedro Benavente
Pedro Ignacio Benavente Jareño, nado en Sabiñánigo (provincia de Huesca) o 31 de xullo de 1950, é un veterinario e escritor galego.
Traxectoria
É licenciado en Veterinaria pola Universidade de Oviedo. Radicado no Grove, foi inspector de Saúde Pública na zona de Pontevedra até a súa xubilación.
Foi colaborador no Dicionario da Real Academia Galega. É editor habitual na Galipedia desde 2007.
Parsifal
Parsifal é unha ópera en tres actos con música de libreto en alemán de Richard Wagner. O propio compositor a cualificou de «Festival Escénico Sacro». Esta ópera está baseada no poema épico medieval (do século XIII) Parzival de Wolfram von Eschenbach, sobre a vida deste cabaleiro da corte do Rei Artur e a súa procura do Santo Graal. Wagner concibiu a obra en abril de 1857 mais só a completou 25 anos despois, estreándose en Bayreuth o 26 de xullo de 1882 (á estrea asistiron, entre outros, Vincent d'Indy e Ernest Chausson).
Wagner outorgoulle ao Festival de Bayreuth o monopolio absoluto das representacións de Parsifal durante os 30 anos posteriores á súa morte (ata 1913, incluído). Con todo, en 1903 o Metropolitan Opera de Nova York saltouse esta restrición e representou a ópera. En 1914 comezaron as representacións "legais" fóra de Bayereuth: o 1 de xaneiro programouse en numerosos teatros. O primeiro teatro en representala foi o Gran Teatre del Liceu de Barcelona, que comezou a representación ás 22 horas do día 31 de decembro de 1913, co permiso da familia Wagner, xa que, a consecuencia da diferenza horaria, esta hora correspondía coa media noite en Bayreuth.
Instrumentación
A partitura de Wagner require a utilización de:
En escena:
Lamorak
miniatura|dereita|200px|Morte de Sir Lamorak ilustración de [[N.C. Wyeth (1922)]] Sir Lamorak ou Lamorak de Gulis é un cabaleiro da Táboa Redonda e un personaxe recorrente nas lendas da Materia de Bretaña.
Era o fillo do rei Pellinore, irmán de Sir Tor, Aglovale, Perceval e Dindrane. Tamén era o amante de Morgause.
Dependendo das versións, existen diferentes finais para a súa vida:
Geoffrey Crossley
Geoffrey Crossley, nado en Baslow (Derbyshire) o 11 de maio de 1921 e finado en Headington (Oxfordshire) o 7 de xaneiro de 2002, foi un piloto de automobilismo inglés. Participou en dous Grandes Premios do Mundial de Fórmula 1, debutando o 13 de maio de 1950. Non logrou puntos de campionato. Tamén participou en numerosas carreiras fóra de campionato da Fórmula Un.
Traxectoria
De profesión, Geoffrey Crossley era fabricante de mobles, pero fora un entusiasta piloto de carreiras afeccionado desde xusto antes da segunda guerra mundial. Despois da guerra, mantivo o seu interese e competiu en varias carreiras usando un Alta de preguerra, incluíndo a carreira do British Empire Trophy de 1947 na Illa de Man.
En 1949 mercou un Alta GP Grand Prix, GP2, do fabricante, en Surrey. Fabricado por encargo, o coche presentaba unha carrozaría máis elegante que os seus predecesores. Con el, Crossley obtivo récords de velocidade en arranque parado na clase F internacional (1100 cc a 1500 cc) de máis de 50 km/h e 100 km/h no circuíto de Montlhéry a finais de 1949. Crossley tamén participou co Alta GP en carreiras seleccionadas en 1949, incluído o Gran Premio de Bélxica de 1949, onde quedou sétimo e último, a seis voltas do gañador.
Ao ano seguinte participou na primeira carreira do Mundial de Fórmula Un: o Gran Premio do Reino Unido de 1950 no Circuíto de Silverstone. Cualificouse no 17º lugar, tres postos por diante de Joe Kelly nun Alta similar, a pesar das especificacións de motor máis altas deste último. A carreira de Crossley rematou cun fallo de transmisión na volta 43. Máis tarde esa tempada, Crossley presentouse no Alta para o Gran Premio de Bélxica de 1950, onde se clasificou 12º e terminou en novena posición. Ademais das súas entradas no Campionato, Crossley tamén participou nunha serie de carreiras fóra de campionato no Alta, pero ao final da tempada de decidiu retirarse debido aos altos custos do deporte.
Fixo un breve regreso ao automobilismo en 1955, despois de construír un motor Lea-Francis especial ao que chamou Berkshire Special. Crossley presentou o automóbil para o Richmond Trophy de 1955 no Circuíto de Goodwood, pero os problemas iniciais do coche significaron que fose o máis lento da práctica. e decidiu retirarse da carreira. Debido aos compromisos familiares e laborais, Crossley abandonou o desenvolvemento do Berkshire Special, e retirouse das carreiras para sempre.
Geoffrey Crossley morreu dun accidente cerebro-vascular, no John Radcliffe Hospital, o 7 de xaneiro de 2002.
Aquí no hay quien viva
Narra a vida dunha peculiar comunidade de veciños de «Desengaño 21»: tres pisos, dúas casas por piso, unha portería e un local contiguo. A serie foi creada por Alberto e Laura, sobriños de José Luis Rodríguez Moreno, produtor da serie.
A serie estivo en prime time durante cinco tempadas na cadea de televisión Antena 3. Despediuse definitivamente nesta cadea en xullo de 2006, tras 90 capítulos, como unha das series máis exitosas da historia, chegando a obtenir o 40% de cota de pantalla e como a serie máis vista da década. Actualmente emítese en Telecinco La que se avecina, a súa adaptación, con gran parte do equipo de actores, guionistas, produtores e técnicos de Aquí no hay quien viva.
Características
Foi creada por Alberto e Laura, sobriños de José Luis Rodríguez Moreno, produtor da serie. Ademais foi producida pola produtora deste, Miramón Mendi. Algúns viron similitudes do argumento con 13, Rue do Percebe, tira cómica creada por Francisco Ibáñez.
A súa banda sonora foi composta e interpretada a cappella polo grupo Vocal Factory. A serie despediuse definitivamente da súa audiencia en xullo de 2006 trala emisión de 90 capítulos.
Abrairas, A Braña, Baleira
Abrairas é un lugar da parroquia da Braña no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres). Nesta aldea está a capela de San Ramón Nonato.
Diabase
miniatura|Diabase ou dolerita A diabase, tamén chamada dolerita ou microgabro, é unha rocha hipoabisal ou subvolcánica máfica, holocristalina, equivalente ao basalto volcánico ou ao gabro plutónico. Os diques e os sill de diabases son corpos intrusivos de pouca profundidade e a miúdo mostran unha textura de gran fino ou marxes de arrefriamento afaníticos que poden conter taquilita (vidro máfico escuro). Ás veces dependendo do contexto ou do país, o termo diabase aplícase só a basaltos e doleritas alteradas, mentres que dolerita se aplica nos demais casos, polo que en ocasións os termos son un pouco confusos. Para evitar esta confusión moitos petrólogos prefiren usar como nome xeral microgabro.
Petrografía
A diabase normalmente ten unha textura fina pero visible de cristais de plaxioclasio (62%) euédrico con forma de listón en medio dunha matriz máis fina de clinopiroxeno, tipicamente auxita (20–29%), con menores cantidades de olivina (do 3% ao 12% nas diabases de olivina), magnetita (2%), e ilmenita (2%). Minerais accesorios e de alteración que poden aparecer son horneblenda, biotita, apatita, pirrotita, calcopirita, serpentina, clorita, e calcita. A textura denomínase diabásica e é típica das diabases. Esta textura tamén se denomina intersticial. Os feldespatos son ricos en anortita (en contraposición coa albita), o membro final cálcico da serie de solución sólida do plaxioclasio anortita-albita, máis comunmente labradorita.
Localizacións
En Galicia encóntranse diques de diabase en diversas localizacións asociadas coa oroxenia herciniana; algúns mesmo foron explotados comercialmente.
O sill de Palisades que forma as Palisades de Nova Jersey no río Hudson, preto da cidade de Nova York, é un exemplo de sill de diabase. Os complexos de diques da Provincia volcánica terciaria británica que inclúe Skye, Rum, Mull e Arran no oeste de Escocia e a rexión de Slieve Gullion en Irlanda, e que se estende polo norte de Inglaterra, contén moitos exemplos de diques radiais de dolerita, e cara aos Midlands outro exemplo é a rocha Rowley Rag. En partes das trampas do Decán da India, que se formaron ao final do Cretáceo, tamén aparece a dolerita. Tamén abunda en gran parte da illa caribeña de Curaçao. Outro exemplo de diques de diabase é o que se atopa en Mongo no macizo de Guéra no Chad en África central.
Nas Montañas de Lousa de Turinxia-Franconia-Vogtland no centro de Alemaña a diabase é de idade devoniana. Forma paisaxes típicamente de forma abovedada, especialmente no Vogtland. Unha atracción xeoturística é a Steinerne Rose preto de Saalburg, un monumento natural cuxa forma actual se debe á meteorización típica que sofren as lavas almofadadas.
Os diques anulares son grandes diques case verticais que se mostran sobre o terreo como afloramentos circulares de ata 30 km de diámetro, cunha profundidade de centos de metros a varios quilómetros. Os diques máis grosos adoitan estar feitos de rochas plutónicas en vez de hipoabisais e están centrados en intrusións profundas.
Uso
A diabase tritúrase e utilízase na construción como árido nas plataformas das estradas, en edificios, como recheo entre as vías de tren (balastro usado pola súa gran dureza e pouca transmisión das vibracións), e en encoros e diques.
A diabase pode tamén tallarse para uso ornamental en mesados, pedra de fachadas e recubrimentos e pavimentos. Unha forma de dolerita chamada bluestone, é un dos materiais que se utilizou na construción de Stonehenge.
A diabase tamén serve como pedra de construción local. En Tasmania, onde é unha rocha relativamente común, utilízase para a construción, en paisaxismo e para levantar muros nas granxas. No norte de County Down, Irlanda do Norte, utilízase a "dolerita" en construcións como o pazo de Mount Stewart, xunto co arenito de Scrabo e ambas as dúas rochas extráense de Scrabo Hill.
A obra de arte con forma de violín (que pode tocarse) chamada Blackbird está feita de diabase negra.
Voyager 1
dereita|miniatura|220px|Sonda Voyager 1. A sonda espacial Voyager 1 (viaxeira, en inglés) foi lanzada ao espazo o 5 de setembro de 1977 pola NASA a bordo dun foguete Titan IIIE. Foi deseñada para estudar o sistema solar e o espazo interestelar. Trátase do obxecto inventado polo ser humano que se atopa máis lonxe do planeta Terra.
Traxectoria
miniatura|180px|Traxectoria inicial da sonda Voyager 1 Chegou a Xúpiter no ano 1979 sufrindo unha aceleración debido ao seu campo gravitacional. No ano 1980 pasou por Saturno e o seu satélite Titán impulsándose ata os confíns do Sistema Solar. No ano 1990 tomou unha fotografía do planeta Terra a unha distancia de 6.000 millóns de km na que se albisca o noso planeta como un punto ao que se lle chamou Punto azul pálido (pale blue dot).
No ano 2011 atopábase a 17 400 millóns de km de distancia do planeta Terra. En 2013, segundo información subministrada pola NASA, tornouse no primeiro aparello humano en deixar o Sistema Solar.
Fonte de alimentación
Ten como fonte de enerxía a electricidade producida por un xerador radioactivo de plutonio-238. Está previsto o esgotamento da fonte de alimentación no ano 2025.
Clase
O termo clase pode referirse a:
Voyager 1
Disco de Ouro
Leva a bordo un disco de ouro deseñado polo profesor Carl Sagan no que están gravadas mensaxes que poderán ser lidas e interpretadas por unha posible civilización extraterrestre.
Goat
Goat é o segundo álbum da banda estadounidense de noise rock The Jesus Lizard, publicado o 21 de febreiro de 1991 a través do selo Touch and Go Records. O traballo foi producido por Steve Albini e trátase do seu disco máis aclamado.
A súa portada, realizada polo baixista David Wm. Sims, nun primeiro momento semella unha chama, pero realmente é unha muller en topless cunha imaxe de preto de unllas proxectadas no seu corpo. A parte de atrás e varias páxinas do libreto do CD inclúen imaxes semellantes da mesma muller núa, con diferentes proxeccións no seu corpo. A publicación en liña Pitchfork situouno no número 38 na súa lista dos 100 mellores álbums dos 90.
Alsacia
Alsacia  (en alsaciano e alemán: Elsass; en francés: Alsace) é unha rexión cultural e histórica de Francia, localízase ao leste do país, xunto ás fronteiras alemá e suíza. A súa capital e maior cidade é Estrasburgo.
Dende 1982 até 2016, Alsacia era a rexión administrativa máis pequena de Francia, formada polos departamentos de Baixo Rin e Alto Rin. A reforma territorial aprobada na lexislatura de 2014 provou a fusión da rexión de Alsacia con Champaña-Ardenas e Lorena para formar o Gran Leste.
A rexión foi obxecto de conflitos e disputas continuos entre Francia e as diferentes entidades de Alemaña, cambiando sucesivamente de soberanía a partir dos períodos que seguiron aos enfrontamentos armados entre ambas as nacións e que finalizaron en 1871, 1918 e 1945. O proceso de reconciliación franco-alemá xurdido tras o desastre humano, material e moral provocado pola segunda guerra mundial e que impulsou o nacemento e desenvolvemento dende a segunda metade do século XX da Unión Europea, converteu á rexión nun símbolo da paz e a unión política do continente, acollendo na súa capital a sede de importantes institucións e organismos internacionais de Europa.
Xeografía
miniatura|esquerda|150px|Vista da canle do río Bruche A superficie de Alsacia é de 8.280 km², sendo a menor rexión da Francia metropolitana, sendo a súa lonxitude de aproximadamente catro veces a súa largura, estendéndose sobre unha chaira (Pleine d'Alsace) entre o río Rin ao leste e as montañas dos Vosgos a oeste.
O val de Alsacia é unha zona de afundimento tectónico centrada axialmente na falla pola cal discorre o Rin. Ao leste de tal río delimítalle a Selva Negra e ao sur o conxunto dos montes de Xura previo o hiato xeográfico que se produce no true de Belfort e no amplo desfiladeiro do Lomont. Tal gran val entre os Vosgos e o Xura coñécese como a Porta dos Burgundios. Posúe diversas masas forestais, principalmente nos Vosgos e no Baixo Rin. Diversos vales tamén embelecen a rexión. O seu máis alto cumio é o Ballon d'Alsace, no Alto Rin, que culmina a 1.426 m.
A Alsacia ten un clima semicontinental con invernos fríos e secos e veráns quentes. Hai pouca precipitación pluviométrica debido á protección dos Vosgos ao oeste. A cidade de Colmar ten un microclima seco: é a segunda cidade máis seca de Francia (logo de Perpiñán), cunha precipitación anual de soamente 550 mm, o que a converte en ideal para o cultivo da vide e a produción do viño da Alsacia (vin d'Alsace).
Administración
A rexión de Alsacia divídese en dous departamentos: o Alto Rin ao sur e o Baixo Rin ao norte. Ten fronteiras internacionais ao norte e leste con Alemaña e ao sur con Suíza. Cara ao oeste limita coa rexión francesa de Lorena, e ao suroeste, coas do Franco Condado e o seu pequeno departamento de Belfort, historicamente administrado por Alsacia.
As vilas alsacianas
As principais cidades da rexión de Alsacia son :
1 Estas cidades forman parte da Comunidade Urbana de Estrasburgo.
Historia
Co declive do Imperio Romano, a Alsacia tornouse un territorio controlado polos alamanes, un pobo agrícola cuxa lingua formou as bases do moderno alsaciano. Os francos expulsaron os alamanos da rexión durante o século V e a Alsacia tornouse entón parte do Reino da Austrasia, permanecendo baixo control franco ata que o reino se disolveu oficialmente en 843, co Tratado de Verdún.
Logo desta época tornou entón a ser parte do Sacro Imperio Romano Xermánico, ficando baixo a administración dos Habsburgo de Austria ata que foi cedida a Francia ao remate da guerra dos Trinta Anos en 1648. Durante esta época Alsacia tivo unha gran prosperidade, sobre todo durante os séculos XII e XIII, baixo a administración dos Hohenstaufen, mais esa prosperidade rematou no século XIV cunha serie de invernos rigorosos, pésimas colleitas e a Peste bubónica. Estas dificultades foron atribuídas aos xudeus, levando ás terribles matanzas de 1336 e 1339. Durante o Renacemento, a prosperidade retornou á Alsacia baixo a administración dos Habsburgo.
Alsacia, xunto con Lorena, foi durante séculos obxecto de disputas e guerras entre Alemaña e Francia. Dende o ano 500 a área estaba poboada principalmente por unha poboación de orixe e lingua xermánicas, que loitou contra a imposición da lingua e costumes francesas (mostrando que ese territorio é esencialmente xermánico), mais sendo dúas rexións finalmente anexadas polos franceses durante o reinado de Luís XIV. As dúas rexións pasaron á Alemaña despois da guerra franco-prusiana de 1870, causando a emigración (estimada) de 50.000 persoas (dun total de 1 millón) para Francia, permanecendo Alsacia como parte de Alemaña ata o final da primeira guerra mundial, cando a cedeu de volta a Francia no Tratado de Versalles. Algúns, non obstante, como o presidente dos Estados Unidos de América Woodrow Wilson, consideraban que a rexión debería ser independente e autónoma, pois a súa Constitución definía que estaba suxeita unicamente á autoridade do káiser, e non do Estado Alemán (os alsacianos defendían a anexión ao Grande Imperio Alemán).
Despois da primeira guerra mundial, os habitantes que viñeran doutras partes de Alemaña foron expulsados e a identidade xermánica foi reprimida cunha política sistemática de prohibición do uso do alemán e dos seus dialectos, e a obriga do uso do francés como lingua vernácula, o que provocou o enfado dos alemáns buscando vinganza durante a segunda guerra mundial. Curiosamente, a rexión non foi obrigada a recoñecer as leis promulgadas en Francia entre 1870 e 1918, tales como a lei de separación entre a Igrexa e o Estado.
Durante esta guerra a rexión foi finalmente anexada pola Alemaña e absorbida pola rexión alemá do Baden, e a Lorena pola do Saarland. Nótese o estatuto diferente da situación do resto de Francia, que foi ocupada pola Alemaña. Con iso, os alsacianos foron obrigados a se alistar nas forzas armadas alemás, como calquera cidadán, sendo moitos enviados á Fronte rusa, a fin de distancialos da rexión natal e cohibir as tentativas de deserción. Moitos desertaron, e as súas familias sufriron as consecuencias.
A rexión trocou de mans novamente en 1944, volvendo ao dominio francés, que restaurou a vella política de represión do período entre-guerras. Por exemplo, de 1945 a 1984 o uso da lingua alemá en xornais limitouse a un máximo do 25%. Nos últimos anos, coa dilución da consciencia nacionalista, a liberdade cultural foi gradualmente restablecida.
Política
miniatura|270px|[[Estrasburgo, capital de Alsacia]] Alsacia é unha das rexións máis conservadoras de Francia. Foi unha das dúas rexións da Francia metropolitana onde a dereita gañou as eleccións rexionais de 2004, controlando así o Consello Rexional da Alsacia (conseil régional d'Alsace). O presidente do Consello Rexional é Adrien Celler, membro do partido gobernamental Union pour un mouvement populaire (Unión para un Movemento Popular) ou UMP. Os frecuentes trocos de status da rexión a través da historia deixou a súa pegada na política moderna cun interese particular en cuestións de identidade nacional. Alsacia é tamén unha das rexións máis pro-europeas, sendo unha das poucas rexións de Francia que votaron si á Constitución Europea en 2005.
Economía
miniatura|270px|Viñedos de Alsacia Segundo o Institut National de la Statistique et des Études Économiques (INSEE), Alsacia tivo un PIB de 44.300 millóns de euros en 2002 (3% do PIB francés). Cun PIB per cápita de 24.804 euros, é a segunda rexión máis rica de Francia, ocupando a Illa de Francia o primeiro lugar. O 68% dos empregos son no sector servizos (terciario) e o 25% na industria (secundario), sendo unha das rexións francesas máis industrializadas.
As actividades económicas máis importantes son:
Alsacia ten moitos vínculos internacionais e o 35% das empresas son as empresas estranxeiras (sobre todo de Alemaña, Suíza, Estados Unidos, Xapón e Escandinavia).
Demografía
A poboación alsaciana incrementouse a 1 836 000 habitantes en 2008, medrando regularmente ao longo dos anos, excepto en tempos de guerra, tanto por crecemento natural como pola inmigración. Este crecemento acelerouse a finais do século XX. O INSEE estima que a poboación alsaciana crecerá dun 12,9% a 19,5% entre 1999 e 2030.
Cunha densidade de 222 hab./km², a Alsacia é a terceira rexión máis densamente poboada na Francia metropolitana. A poboación ten, na súa maior parte, orixe xermánica (a lingua alemá foi prohibida despois da I Guerra Mundial e hoxe son poucos os que a falan).
Cultura
Historicamente, a rexión pasou de Francia cara a Alemaña en multitude de ocasións, o que resultou nunha rica mestura cultural. Alén diso, Alsacia beneficiouse da súa situación xeográfica central que a converteu nun dos lugares de paso das migracións humanas desde xa antes da Idade Media e lugar de confluencia das diversas tendencias do pensamento europeo, dende o humanismo e a reforma protestante até o movemento contemporáneo da construción da Unión Europea.
Lingua
miniatura|Moza coa vestimenta típica tradicional da Alsacia, caracterizada polo toucado en forma de papillon ou ás de bolboreta Na rexión de Alsacia, o alsaciano refírese á lingua dialectal e o conxunto de variedades de orixe xermánico que se falan nela e que, a pesar de ser recoñecida entre as linguas de Francia, aínda non teñen un estatuto de lingua oficial. Os dialectos alemáns locais son o alsaciano e o franco. A pesar de que ambos poden ser distinguidos en francés (alsacien e francique), tendese a se referir a ambos como alsaciano. Ningún dos dous ten un estatuto oficial, a pesar de ambos seren recoñecidos como linguas de Francia.
A partir de 1648, coa asimilación progresiva de Alsacia ao reino de Francia e o resultante nacemento da rivalidade franco-xermana, o uso do alsaciano vese afectado as decisións políticas da administración de quenda que competirán fortemente pola instrución dos habitantes da rexión ao uso da lingua oficial, en detrimento todo iso do local. Cando a Alsacia estaba baixo control alemán de 500 a 1648, de 1871 a 1919 e de 1940 a 1944, o uso da lingua alemá era obrigatorio, sobre todo nestas últimas dúas etapas, nas que se chega a prohibir o uso de palabras de orixe francesa ao falar en alsaciano. Á súa vez as administracións francesas que impulsaron o uso da lingua de Molière até a anexión de 1871, renovárono con particular énfase dende 1919, chegando os seus partidarios máis intransixentes a considerar o alsaciano como unha lingua anti-patriótica.
A partir da década de 1960, no contexto da reconciliación franco-alemá, a recuperación do uso da lingua alsaciana, até entón en retroceso, foi o obxecto de interese da cultura alsaciana, co rexurdimento das representacións teatrais en alsaciano, o uso na televisión local ou o seu emprego por figuras relevantes da cultura alsaciana. Con todo, a nivel da administración do Estado francés dende 1992, coa intención de preservar a lingua alsaciana, existen clases bilingües paritarias na Alsacia, onde o ensino dáse metade en Hochdeutsch e metade en lingua francesa. Actualmente, representan aproximadamente un 5 % dos estudantes. No segundo grao (colexial), os alumnos poden pasar un diploma chamado 'Abibac, mestura do Abitur alemán e do Baccalauréat francés.
O alsaciano pode ser falado no xardín de infancia e pode ser ensinado ou falado na escola primaria, malia iso, a parte escrita faise en alemán, considerando que esta é a versión escrita común do conxunto de dialectos alsacianos. Porén, é considerado polo 95% dos alsacianos como a lingua rexional contra a un 1% que opina que é o alemán (sondaxe de Dernières Nouvelles d'Alsace, DNA, 22 de setembro de 1999), pode, no entanto, ser ensinado na gardaría e a escola primaria, pero permanece aínda como unha lingua de uso familiar maioritariamente.
Gastronomía
miniatura|Pastelaría alsaciana miniatura|Uvas Riesling A cociña alsaciana, fortemente influenciada pola tradición culinaria alemá, caracterízase polo uso do porco en varios pratos. A lista de pratos tradicionais inclúe baeckeoffe, tartes flambées (Flammekueche), choucroute, e fleischnackas. O sur da Alsacia, tamén chamado Sundgau, é famoso pola súa carpe frite (carpa frita).
As festividades de fin de ano, contrariamente ao resto de Francia, inclúen a produción dunha gran variedade de biscoitos e pequenos bolos chamados brédalas, así como de pain d'épice (algo parecido ao pan de mel brasileiro), que son distribuídos aos nenos dende os mercados tradicionais nas festas do Nadal. Estes preparados de repostaría, como o Kugelhof, os pain d'épices e os brédalas, son característicos da gastronomía desta rexión.
Outro alicerce no que se asenta a gastronomía de Alsacia é a calidade dos produtos das terras alsacianas, algúns de gran prestixio internacional, como os seus viños de denominación ou as súas cervexas, e outros de uso local, como as carnes de aves, o foie gras, os caracois, coles e espárragos, o mel e a crema fresca, todos con clasificacións de calidade do organismo oficial francés. Outros produtos de renome local son as augas naturais das fontes dos Vosgos.
Alsacia é tamén a maior produtora de cervexa de Francia, grazas principalmente ás cervexarías na rexión de Estrasburgo. Entre elas, podemos citar as de Kronenbourg, Fischer, Heineken, Météor e Kanterbräu. O Schnapps (augardente) tamén se produce na Alsacia, mais está en declive porque as destilarías domésticas son menos comúns hoxe en día, e tamén porque o consumo de bebidas tradicionais, con forte contido alcohólico, diminúe drasticamente. Alén diso, tamén é coñecida polos seus zumes de froita e as súas augas minerais.
Viticultura
Rexión vitícola por excelencia, os seus viños son principalmente brancos, tendo unha grande influencia xermánica. Tamén produce algúns dos máis destacados Rieslings secos do mundo, e é a única rexión de Francia a dar o nome da cepa ao viño, ademais da denominación xeral de Vins d'Alsace.
Aínda que son maioritariamente brancos, froito das uvas das variedades Riesling, Sylvaner ou Gewürztraminer, outros son tintos como o Pinot Noir. Parte da produción de caldos brancos derívase para a elaboración de viños polo método champenoise, protexidos coa AOC Crémant d'Alsace.
Costumes e tradicións
Comparables no seu poder de convocatoria popular, os Winstub son a Alsacia o que os Pubs á Gran Bretaña. Porén, a diferenza destes últimos, os clientes van para gozar da gastronomía do lar, os seus viños e terminar en tertulias, xa sexa ao almorzo ou á cea.
Bandeira
A bandeira alsaciana histórica está formada por dúas bandas horizontais, unha vermella e outra branca. Ten a súa orixe na forte presenza destas cores nos emblemas das familias nobres e das vilas do país. Durante o período 1871-1918, en que Alsacia pertenceu ao Imperio Alemán, esta bandeira era utilizada coma símbolo de Alsacia, sobre todo como reacción ás pretensións centralizadoras de Prusia. O 25 de xuño de 1912, o parlamento de Alsacia-Lorena adoptouna coma emblema nacional.
Actualmente, esta bandeira compite coa a oficial, calcada do escudo de armas alsaciano, de recente creación e sen ningún fundamento histórico. A bandeira alsaciana tradicional é coñecida en alsaciano como Rot un Wiss (en galego: vermello e branco).
Himno
O himno de Alsacia é o Elsässisches Fahnenlied (Canto alsaciano da bandeira). Foi escrito en 1911 por Emil Woerth (1870-1926), e adoptado o mesmo ano como himno oficial de Alsacia-Lorena.
A cegoña
miniatura|Unha cegoña branca alsaciana. O símbolo da Alsacia é a cegoña branca, ave que tradicionalmente presentaba unha poboación elevada e unha presenza marcada nesta rexión comparativamente co resto de Francia, resultado posiblemente da súa situación nas vías de migración entre o norte de Europa e a África Occidental. Como en moitos outros lugares, en Alsacia as lendas e contos populares asocian á cegoña un simbolismo de fecundidade e fidelidade, ao traer os bebés ás familias.paxaro que, segundo as historias contadas aos nenos, traía os bebés ás familias.
Case extinta na rexión a finais dos anos 1970, e considerando o seu simbolismo, foi reintroducida comezando a repoboar os tellados das igrexas e o ceo da Alsacia. As cegoñas reintroducidas fixéronse sedentarias e xa non migran máis.
Outro símbolo atópase nas imaxes e iconas de Hansi, e as súas publicacións ilustradas de contos infantís de principios do século XX.
StarCraft: Brood War
StarCraft: Brood War é unha expansión para o videoxogo de estratexia en tempo real de ciencia ficción futurista StarCraft, desenvolvida por Blizzard Entertainment e publicada en 1998. É un dos xogos para ordenador máis vendidos da historia, catalogado de best-séller e considerado como un clásico dos xogos de ordenador. Foi presentado para distintas plataformas, como Windows, Mac e Nintendo 64, aínda que esta última con menos acollida. Arredor de StarCraft: Brood War desenvolveuse un fenómeno de masas desde o seu lanzamento, aínda que anos despois comezou a desinflarse, coa excepción de Corea do Sur onde o xogo seguía a ser o máis popular ata 2010 co lanzamento de StarCraft II: Wings of Liberty
Campañas para un xogador
A campaña divídese en tres apartados segundo a raza coa que se xoga: Protoss, Terran e Zerg. Nelas particípase no argumento que é unha continuación da primeira entrega de StarCraft, e que tanto Protoss como Terran pretenden acabar co poder acadado polos Zerg, e estes últimos farán todo o posible por evitalo.
Multixogador
O modo multixogador supuxo unha revolución para os xogos da época. Co sistema Battle.net, acadouse un gran rendemento e un amplo número de xogadores en todo o mundo, obrigando a Battle.net a pasar dun único servidor para todo o mundo a distintos servidores segundo a zona xeográfica.
Esta expansión converteuse nun xogo de culto, tanto é así que en Corea do Sur chegáronse a crear canles de televisión co único fin de retransmitir partidas entre profesionais deste xogo como son Ongamenet e a desaparecida MBC Game. Os profesionais coreanos son considerados altamente populares polo seu extenso público, comparados en ocasións coa repercusión dos futbolistas en Europa.
Noutras partes de mundo, StarCraft tamén foi importante aínda que non chegou ata eses niveis. Cabe destacar a importancia en países como a China, Taiwán ou os Estados Unidos, onde os xogadores profesionais eran altamente premiados por patrocinadores.
Na actualidade
Dende o lanzamento de StarCraft II: Wings of Liberty en 2010, o xogo perdeu un considerable número de xogadores, embelesados polos novos gráficos e unidades da nova entrega. Non obstante, rapidamente ese xogo está a perder un gran número de afeccionados e nótase en StarCraft: Brood War, onde o número de xogadores está a medrar de novo desde finais do 2012.
Cormo (esporófito)
miniatura|250px|Exemplo dun cormo con caules e follas.
O cormo é a forma en que se organiza o corpo das plantas vasculares.
Trátase dunha estrutura diferenciada en tecidos situados en dous órganos: raíz e *vástago. O *vástago normalmente pode diferenciarse en talo ou caule e follas e por iso ás veces considérase ao cormo constituído por tres órganos, raíz, caule e follas (as flores son follas modificadas).
Cada órgano posúe unha función distinta: a raíz ten a función de absorber auga e sales minerais disolvidas nela, e o *vástago ten a función de fotosintetizar. Pero se o *vástago está diferenciado en caule e follas, o caule ten a función de sostemento da parte aérea da planta, mentres que a función fotosintetizadora recae nas follas e, accesoriamente, nos caules novos, verdes.
Un sistema de feixes vasculares vincula raíz e *vástago, levando a auga e os sales ao *vástago a través do xilema, e levando os produtos da fotosíntese e sínteses subseguintes ás raíces a través do floema.
Esperanza Mariño
Esperanza Mariño Dávila, nada en Santiago de Compostela o 15 de abril de 1963, é unha ensaísta e tradutora galega, actualmente encóntrase xubilada.
Traxectoria
Como investigadora, ten publicado artigos sobre lingua, literatura e crítica literaria en diversas revistas, tales como Festa da Palabra Silenciada, Revista de lenguas y literaturas catalana, gallega y vasca da UNED, Dorna e A Freita (da Mesa prá Defensa del Galego de Asturias). Tamén participou como relatora en múltiples Congresos, Xornadas e Encontros, dentro e fóra de Galiza. Durante os anos noventa foi a representante galega na Fédération Européenne des Maisons de Pays (na defensa das linguas e culturas minorizadas de Europa). Ten colaborado tamén coas revistas Lletres Asturianes e Lliteratura.
Zeltia
Zeltia era un grupo galego de empresas químico-farmacéuticas e de biotecnoloxía. Estaba composto polas empresas biofarmacéuticas PharmaMar (produtos antitumorais de orixe mariña), Noscira (fármacos para enfermidades neurodexenerativas), Sylentis (fármacos baseados en silenciamento xénico - RNAi), Zelnova (insecticidas, ambientadores), Xylazel (produtos de protección da madeira) e Genomica (análise molecular).
O grupo Zeltia cotizaba na bolsa (co identificativo ZEL), e aposta pola I+D como eixo da súa actividade.
En 2015 fusionouse inversamente coa súa filial PharmaMar. Outras empresas tamén con a súa orixe en Zeltia, Zendal e Zelnova naceron a partir da venda de filiais.
Traxectoria
dereita|miniatura|ZZ Doricida, [[insecticida para o escaravello da pataca, distribuído por Zeltia.]]
Primeiros anos
Fernando Calvet, que traballaba como director técnico nos laboratorios Miguel Servet de Vigo (Instituto Bioquímico) ao final do curso 1935-36, tiña como misión organizar un laboratorio para estudar métodos de conservación, análise e extracción do cornizó do centeo para obter alcaloides que se empregan para fabricar o preparado "Pan-Ergot", indicado para a afección de xaquecas e glaucomas. O director desta empresa farmacéutica era o doutor e militante galeguista Ramón Obella Vidal, asociado cun farmacéutico chamado Rubira, xunto co economista e político galeguista Alexandre Bóveda, que levaba os labores de contabilidade. Tralo Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, Calvet exiliouse en Suecia e Obella en Portugal. Bóveda é detido e fusilado. En agosto de 1937, Obella rexistrou neste país unha marca co nome de Zeltia para a explotación do cornizó. Entre outras cousas, conseguiu unha concesión para sementar plantas medicinais na zona do Porriño, zona onde os irmáns Fernández López tiñan instaladas a maior parte das súas empresas.
Debido a esta proximidade xeográfica entre as sedes das empresas e á sintonía ideolóxica, xurdiu o proxecto empresarial entre os irmáns Fernández López e Obella Vidal. Posiblemente Obella Vidal, nun momento precario desde o punto de vista económico e político, e logo dalgunhas experiencias negativas, debeu venderlle a idea aos irmáns Fernández López, introducindo no trato a vinculación á nova empresa do persoal adscrito coa empresa anterior.
O obxectivo inicial da empresa foi explotar a flora medicinal de Galicia e o aproveitamento dos produtos procedentes de glándulas de animais que se obtiñan das empresas cárnicas coas que operaban os irmáns Fernández López a través dos matadoiros do Porriño e de Mérida.
Tras chegar a un acordo con Obella, Calvet regresou a Galiza e retomou o seu posto na empresa. Na fundación de Zeltia inscribíronse os catro irmáns Fernández López con 200 accións cada un, o doutor Obella Vidal con 200 accións, José Ruiz con 25, Fernando Calvet Prats con 25, e Fidel Isla Couto con 10 accións.
Nesa época, Fernando Calvet xunto cun grupo de científicos formado por destacados catedráticos das facultades de Ciencias, Farmacia e Medicina da USC patentaron en pouco máis dun ano e medio máis de dez especialidades farmacéuticas, cada unha co seu correspondente rexistro sanitario. Nos seus laboratorios elaborábanse fármacos como a efedrina, dixitalina, extractos hepáticos, foliculina, insulinas, Purpuripán e vitaminas de todo tipo, comercializadas como Zeltivit. Tamén se elaboraron e comercializaron vacinas, pesticidas e funxicidas, o máis coñecido deles o DDT (dicloro-difenil-tricloroetano), principal compoñente dos insecticidas e pesticidas da época. Cos produtos derivados do DDT a empresa Zeltia creou unha nova división dedicada a fins agrícolas, chegando a unha gran distribución dos produtos ZZ, que se converteron nos primeiros en cota de mercado en España.
Trala marcha de Fernando Calvet a Salamanca en 1944, onde continuou o seu labor docente, en 1945 Zeltia participou na creación de Antibióticos S.A., xunto cos laboratorios Abelló, Ibys, Leti, LLorente e Uquifa, mantendo unha participación accionarial do 23 % até 1985, cando foi comprada por Mario Conde.
Novas divisións
En 1952 estableceu relacións científicas e comerciais con Imperial Chemical Industries (ICI) e con Cooper McDougall e Robertson Limited, creando catro divisións: médica, agroquímica, insecticidas e veterinaria. En 1964, estas catro divisións convertéronse en tres novas compañías: Zeltia Agraria, ICI Farma e Cooper Zeltia, baixo a dirección e xestión de Zeltia S.A. Na década de 1960 naceron dúas empresas pertencentes ao grupo Zeltia de gran relevancia a nivel estatal: pinturas e vernices Xylazel, S.A. e a compañía de insecticidas e ambientadores Zelnova, S.A., ambas as dúas con sede na área metropolitana de Vigo.
No 1986, creouse a filiar Pharmamar, enfocada na investigación de fármacos antitumorais de orixe mariña. En 1993, Zeltia vende a súa filial Cooper-Zeltia tomando o nome de CZ Veterinaria, que anos máis tarde pasaría a denominarse Zendal. No 2003, a filial Pharmamar situou a súa sede fóra de Galiza, na vila madrileña de Colmenar Viejo. No 2015, Pharmamar realizou unha fusión inversa coa súa matriz Zeltia co obxectivo de centrarse no sector da oncoloxía e cotizar en bolsa directamente por este. Esta fusión supuxo que todos os activos e filiais do grupo empresarial fixasen a súa sede social en Madrid.
En 2018, PharmaMar vendeu Xylazel á empresa holandesa AkzoNobel. En 2019, PharmaMar vendeu Zelnova, última filial en Galicia do grupo, á sociedade galega de investimento Allentia Invest por 33 millóns de euros.
Dirección
José María Fernández Sousa é presidente de PharmaMar desde a súa fundación en 1986, e nese mesmo ano pasou a ser presidente do grupo Zeltia.
Empresas do grupo Zeltia
O grupo Zeltia estaba formado polas seguintes empresas:
Yondelis e PharmaMar
Aínda que o campo de acción do grupo Zeltia é amplo, un dos seus piares fundamentais é o desenvolvemento de fármacos de orixe mariña, especialmente contra o cancro e o Alzheimer. PharmaMar desenvolveu o fármaco comercializado coa marca Yondelis (trabectedina, ecteinascidin 743 ou ET-743), derivado do tunicado mariño Ecteinascidia turbinata, o primeiro fármaco antitumoral desenvolvido en España.
Yondelis para sarcoma de tecidos brandos
Yondelis (trabectedina), obtivo o visto e prace da EMEA (Axencia Europea de Medicamentos) para a súa comercialización contra o sarcoma de tecidos brandos en xullo de 2007. PharmaMar comercializa o medicamento en Europa e a compañía estadounidense Johnson & Johnson ten os dereitos nos EUA e o resto do mundo agás no Xapón.
Yondelis para cancro de ovario
O uso de Yondelis en combinación con DOXIL®/Caelyx para cancro de ovario recorrente foi aprobado o 25 de setembro de 2009 pola EMEA e o 2 de novembro de 2009 pola Comisión Europea.
Yondelis en fase de estudo para outros cancros
Realízanse ensaios de fase II con Yondelis® para outros cancros: cancro de mama, de próstata e de pulmón, así como para outros tumores pediátricos que deberán probar a súa eficacia e tolerancia.
Carlos Arévalo López
Traxectoria
Despois de gañar varias medallas internacionais en categorías inferiores, participou en 2013 e 2014 tanto no Campionato Europeo como Campionato Mundial absolutos, alternando o K2 200 metros cos relevos do K1 4x200 m. En 2015 competiu nos primeiros Xogos Europeos, en Bakú, quedando ás portas das medallas ao rematar cuarto na final de K2 200, con Cristian Toro como compañeiro. Ao ano seguinte disputou o Mundial sub-23 en Minsk, conquistando a medalla de bronce no C1 200 m.
Tras non conseguir unha praza para os Xogos Olímpicos de 2016 no Río de Xaneiro, pensou en deixar a competición de máximo nivel. Centrouse entón en entrar no Exército e tras unha longa paréntese comezou a prepararse para loitar por un posto nos Xogos Olímpicos de 2020.
En 2019, en Szeged, proclamouse subcampión do mundo na proba de K4 500 metros, formando equipo con Saúl Craviotto, Rodrigo Germade e Marcus Walz. Acabaron a medio segundo da embarcación alemán de Max Rendschmidt, Ronald Rauhe, Tom Liebscher e Max Lemke. Con este mesmo equipo logrou en marzo de 2021 clasificarse para a proba de K4 500 m dos Xogos Olímpicos de Toquio 2020, só uns días despois de lograr unha praza tamén para o K1 200 m.
Comezou a súa participación olímpica en Toquio no K1 200, quedando segundo na primeira serie e terceiro nas semifinais, e meténdose así nunha final na que conseguiu un diploma olímpico ao acabar na quinta posición, a menos de dúas décimas das medallas. Na proba de K4 500m, de novo con Germade, Walz e Craviotto, clasificáronse para as semifinais como primeiros da súa serie e metéronse na final ao acabar as semifinais tamén na primeira posición. Xa na regata final, colocáronse na primeira posición dende a saída, pero foron adiantados nos metros finais pola piragua alemá, formada polos mesmos piragüistas contra os que perderan o Mundial de 2019, obtendo deste xeito a medalla de prata.
A súa consagración chegou no Campionato Mundial de 2022 celebrado na cidade canadense de Dartmouth, de onde regresou con dúas medallas de ouro, converténdose no primeiro español en logralo. Competiu primeiro no K-4 500m, xunto ao seu equipo habitual, conseguindo a vitoria na final por diante do cuarteto alemán. Un día despois disputou a final do K-1 100m, onde obtivo o seu segundo ouro, ao impoñerse na meta ao sueco Petter Menning e ao húngaro Kolos Csizmadia.
Estación de Valença
A Estación de Valença é unha parada de ferrocarril da vila de Valença, no norte de Portugal.
Características
Sitúase xunto ao Largo da Estación. En 2010 tiña 3 vías de circulación, con 397, 365 e 248 metros de servizo; as plataformas teñen 154, 141 e 99 metros de extensión. A parada dá servizo aos ferrocarrís rexionais, internacionais (Tren Internacional Porto-Vigo) e interrexionais da operadora Comboios de Portugal.
Historia
O enlace ferroviario á estación de Valença naceu en 1882. Até finais da década de 1980 acollía un servizo internacional mixto de RENFE, con clasificación de omnibus, entre as localidades de Guillarei, e Valença, pasando por Tui.
A Braña, A Braña, Baleira
A Braña é un lugar da parroquia da Braña no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (11 homes e 6 mulleres).
Ganglios linfáticos deltoidopectorais
Os ganglios linfáticos deltoidopectoriais ou infraclaviculares son un conxunto dun ou dous ganglios linfáticos do membro superior humano, pertencentes ao grupo axilar. Áchanse por debaixo da vea cefálica, entre dous tendóns, o do músculo pectoral maior e o do músculo deltoide, baixo a clavícula.
O Cadro, A Pedra, Cariño
O Cadro é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 71 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 36 homes e 35 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 70 habitantes.
Hot Thoughts
Hot Thoughts é o noveno álbum da banda estadounidense de indie rock Spoon, publicado o 17 de marzo de 2017 a través do selo Matador Records. É o primeiro traballo do grupo editado por Matador dende a súa estrea de 1996 Telephono Tamén é o primeiro álbum de Spoon dende o Kill the Moonlight de 2002 que non conta co multiinstrumentista Eric Harvey, que deixou a banda despois de rematar a xira mundial de They Want My Soul de 2014.
Rosamund Pike
Rosamund Mary Ellen Pike, nada en Londres o 27 de xaneiro de 1979, é unha acriz inglesa. A súa primeira aparición foi na serie de televisión de 1998 A Rather English Marriage, e acadou a fama interpretando a Miranda Frost en Die Another Day (2002).
Diastase
A diastase é un enzima de orixe vexetal sintetizado por certas sementes e outras partes das plantas, aínda que se atopa tanto en plantas coma en animais. A diastase hidroliza algúns glícidos de cadea longa coma o amidón, o glicóxeno e a dextrina.