cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mustang (cabalo)
Historia e ecoloxía
A poboación en itinerancia libre está xestionada e protexida polo servizo gobernamental Bureau of Land Management (BLM). Xurdiron polémicas sobre o repartimento de terras e recursos por parte dos mustangs libres co gando da industria gandeira, e tamén sobre os métodos polos que o goberno federal xestiona os números da poboación natural. A política de redondear o exceso de poboación e ofrecer estes cabalos en adopción por particulares resultou inadecuada para as cuestións sobre o control da poboación, e moitos animais viven actualmente en zonas de aloxamento temporal, mantidos en catividade pero non adoptados nin adoptados en vivendas permanentes. As controversias adicionais céntranse en cuestións de se os mustangs, e os cabalos en xeral, son unha especie nativa ou unha especie invasora introducida. Utilízanse moitos métodos para xestionar as poboacións, como a adopción por particulares de cabalos capturados no seu territorio.
Etimoloxía
A palabra inglesa mustang provén da palabra da lingua española mexicana do século XVI mestengo, definida como "un animal que deambula perdido". Deriva da palabra castelá mestengo / mostrenco, definida como "natural, errante, sen dono" (en galego mostrengo) A palabra castelá, pola súa banda, puido orixinarse da expresión latina mixta, referida a animais de propiedade incerta, que era usada polas asociacións gandeiras, especialmente mesta na Castela medieval.
Samuel Lago Ozón
Samuel Lago Ozón, nado en Vilastose (Muxía) en 1979, é un enxeñeiro técnico agrícola e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciado en Enxeñería Técnica Agrícola pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi elixido concelleiro en Muxía polo PSdeG-PSOE tralas eleccións municipais de 2003, formando parte da oposición. Nas municipais de 2007 o PSdeG logrou a vitoria e Samuel Lago asumiu a concellería de urbanismo, manténdose no cargo tralas municipais de 2011 e 2015, nas que os socialistas lograron a maioría absoluta con Félix Porto á fronte.
Lepidurus arcticus
Lepidurus arcticus é unha especie de crustáceo da clase dos branquiópodos, orde dos notostráceos, e familia dos triópsidos, unha das 12 integradas no xénero Lepidurus.
Descrición
A especie foi descrita en 1793 polo médico, zoólogo e botánico alemán que traballou en Rusia, baixo o nome de Monoculus arcticus.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Lepidurus.
O epíteto específico, arcticus fai referencioa a súa distribución.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actalmente alido, a especie coleceuse tamé polos sinónimos:
Ekaterina Breshko-Breshkovskaia
Ekaterina Konstantinovna Breshko-Breshkovskaia (en ruso: Екатери́на Константи́новна Бре́шко-Брешко́вская), nada en Viciebsk o 13 de xaneiro de 1844 e finada en Horní Počernice o 12 de setembro de 1934 foi unha revolucionaria, veterana socialista, fundadora do Partido Social-Revolucionario e membro da súa fracción conservadora, coñecida tamén como «a avoa da revolución» ou simplemente babushka («a avoa»).
Lepidurus arcticus
Distribución e características
Lepidurus arcticus habita en pozas efémeras, lagoas ou lagos permanentes de auga doce de Finlandia, Noruega, Suecia, Svalbard, Groenlandia, Islandia, norte de Rusia e as Illas Kuriles.
Ekaterina Breshko-Breshkovskaia
Liberal nos seus comezos, Breshko-Breshkovskaia pasara ao populismo, apoiara o terrorismo, máis tarde adoptara unha postura defensista durante a primeira guerra mundial e durante o período interrevolucionario en 1917 foi unha destacada dirixente da corrente dereitista do Partido Social-Revolucionario.
Lepidurus arcticus
Distribución e características
A diferenza doutras especies de notostráceos, sábese que Lepidurus arcticus coexiste con peixes, como Salvelinus alpinus, Salmo trutta, e Coregonus lavaretus.
Ekaterina Breshko-Breshkovskaia
Comezos
Breshkovskaia, nada Verigo -o apelido polo que se coñece habitualmente débese ao seu matrimonio- en 1844, creceu no seo dunha familia da aristocracia rural de espírito liberal na provincia de Viciebsk.
Nos primeiros anos da década de 1860 xa se entregou a traballar xunto aos campesiños nas escolas rurais e nos zemstvos. Na mesma década contraeu matrimonio, pero abandonou ao seu marido en 1873. Debido á súa actividade política foi vixiada pola policía.
Lepidurus arcticus
Distribución e características
Ademais, pode vivir a temperaturas da auga moito máis frías (4–7 °C) que as outras especies da súa orde.
Ekaterina Breshko-Breshkovskaia
Comezos
O ano que abandonou ao seu esposo trasladouse a Kíiv, onde estableceu unha comuna xunto cunha irmá súa. Convertida en bakuninista, participou na campaña dos narodniki da primavera e o verán de 1874 na que intelectuais rusos idealistas marcharon ao campo para tratar de transformar ao campesiñado. Detida polas autoridades en setembro dese ano, foi encerrada na Fortaleza de San Pedro e San Paulo en San Petersburgo. Foi xulgada catro anos máis tarde e condenada a traballar nas minas de Siberia durante cinco anos, pena que foi conmutada a dez meses de exilio na mesma rexión. Habendo escapado en 1881, foi arrestada novamente e condenada a catro anos de traballos forzados nas minas e ao exilio interior, impedíndoselle regresar á Rusia europea ata 1896.
Lepidurus arcticus
Distribución e características
É un depredador común de Daphnia pulex.
Ekaterina Breshko-Breshkovskaia
Comezos
Foi unha dos escasos membros do movemento populista que mantivo a súa fe no campesiñado e a súa reforma tralo fracaso da campaña de 1874.
Socialrevolucionaria
A comezos do século XX, retomou a axitación revolucionaria, asociándose con Grigorii Gershuni e máis tarde con Viktor Chernov, cos que fundou o novo Partido Social-Revolucionario en 1901. Percorreu o país, seguida de Gershuni, para solicitar o apoio dos vellos revolucionarios e lograr novas afiliacións ao partido, utilizando para iso o seu prestixio de veterana revolucionaria.
En 1903 fuxiu do país, buscada pola policía tsarista. Estableceuse en Xenebra e pasou a formar parte do comité central do novo partido. O ano seguinte asistiu ao congreso socialista en Ámsterdan e trasladouse aos Estados Unidos para recadar fondos para a agrupación política.
Regresou a Rusia durante a Revolución de 1905 e asistiu ao segundo congreso campesiño en Nizhni Nóvgorod, antes de ser novamente detida en 1907 e devolta á fortaleza capitolina onde xa fora encerrada. En 1909 foi xulgada e condenada ao exilio siberiano. Tratou en balde de escapar en 1913 e foi castigada co illamento carcerario. En total pasou vinte anos en Siberia.
As revolucións de 1917
Caricatura de Breshko-Breshkovskaia por Artsibushev durante a [[Conferencia Estatal de Moscova do verán de 1917.|miniatura|dereita]] Coñeceu a Aleksandr Kerenskii durante o seu segundo exilio en Siberia, converténdose nunha das súas maiores defensoras. O propio Kerenskii organizou o seu regreso a Europa trala revolución de febreiro. Seguía entón en Siberia, xunto con outros destacados membros do partido como Abraham Gotz ou Mariia Spiridonova.
No período do goberno provisional ruso, Breshko-Breshkovskaia destacou como un dos principais membros do á máis dereitista do partido, financiando o diario Volya Naroda (A vontade do pobo) e apoiando activa e firmemente ao Goberno. Como outros antigos revolucionarios, Breshko-Breshkovskaia converteu o seu anterior respaldo ás ideas populistas en nacionalismo e nun certo paneslavismo anti-xermano. Financiou ao diario conservador do partido con abundantes fondos recadados por admiradores estadounidenses e apoiou as accións para manter o esforzo bélico do país.
Adversaria feroz dos bolxeviques, aos que consideraba axentes alemáns, e das posturas da fracción esquerda dos socialrevolucionarios, foi quedando illada na formación. Defendeu con vehemencia o mantemento da alianza con Francia e o Reino Unido e a continuación da guerra ata a vitoria. A súa influencia real era escasa, malia o seu prestixio como veterana revolucionaria.
Na primavera, foi elixida como membro do comité executivo central dos soviets de campesiños, dominado pola corrente dereitista do partido.
Oposición aos bolxeviques e exilio
Tras a toma do poder por Lenin na revolución de outubro, enfrascouse na preparación da Asemblea Constituínte Rusa e, trala súa disolución polos bolxeviques, apoiou ao Goberno antibolxevique do Komuch; trasladouse á súa sede en Samara no verán de 1918. En setembro de 1918, participou como membro da Unión pola Rexeneración de Rusia na conferencia de Ufá que reuniu a diversas autoridades antibolxeviques e levou á formación do efémero Directorio de Omsk. Volveu aos Estados Unidos para recadar fondos e arremeteu ante o Senado en 1919 contra Lenin e os seus partidarios.
Permaneceu exiliada en Rutenia, entón parte da nova república checoslovaca, xestionando dúas escolas.
Eugene H. Trinh
Eugene Huu-Chau "Gene" Trinh, nado en Saigón (Vietnam) o 14 de setembro de 1950, é un astronauta vietnamita-estadounidense que formou parte da misión STS-50.
Traxectoria
Trinh graduouse en enxeñaría mecánica e física aplicada na Universidade de Columbia en 1972. Ten un máster en ciencia e filosofía e un doutoramento en física aplicada pola Universidade Yale en 1974, 1975 e 1977 respectivamente. Participou na misión STS-50, pasando un total de 13,81 días no espazo.
Punta Lobos (Perú)
Punta Lobos (distrito de Chilca, Cañete, Perú) é unha base da Forza Aérea do Perú e centro de lanzamento de foguetes sonda.
Características
Punta Lobos acolle unha base científica e unha base aérea, funcionando como sitio de lanzamento de globos sonda e foguetes sonda tanto dos Estados Unidos como do Perú. Os lanzamentos comezaron a mediados dos anos 1970 usando foguetes Black Brant e Nike Tomahawk. Tamén se usaron foguetes Super Arcas, Super Loki, Nike Apache e Taurus Orion en misións para o estudo da atmosfera superior.
Ningún de nós ha volver
Ningún de nós ha volver (en Aucun de nous ne reviendra) é unha novela da escritora francesa Charlotte Delbo. Trátase do primeiro de tres tomos que constitúen o libro titulado Auschwitz et après. Escribiuno en 1946 e foi publicado case vinte anos despois, en 1965. O seguinte tomo, Une connaissance inutile, publicouse en 1970 e o último, Mesure de nos jours, en 1971.
A autora, a través de capítulos breves que non seguen unha orde cronolóxica, relata a súa experiencia dende que foi deportada a Auschwitz en 1943 até a súa liberación. O libro está escrito en primeira persoa de plural, sendo o "nós" tanto as mulleres foron deportadas con Delbo dende Francia, como os prisioneiros polacos cos que simpatizaba ou os deportados xudeus destinados a morrer rapidamente.
En marzo de 2022 foi traducido ao galego por Sergio Gómez Blanco e publicado pola editorial Rinoceronte.
Argumento
Segundo Marie-Claude Vaillant-Couturier, que foi deportada con ela, Charlotte Delbo describe neste libro as impresións que tivo durante a súa deportación. Relata en particular as horas que pasaba de pé ao frío durante a revisión da lista, ou a anguria creada pola sede extrema que adoitaba sentir no campo de concentración.
Época (revista)
Época foi unha revista semanal editada no Brasil pola Editora Globo. Segundo ANER (Asociación Nacional de Editores de Revistas), a revista tiña unha circulación media estimada en aproximadamente 350 mil exemplares. Foi lanzada o 25 de maio de 1998. O seu estilo baseouse na revista alemá Focus, que valora a imaxe e o estándar gráfico da presentación dos informes.
Historia
A partir de marzo de 2018, a revista comezou a ser distribuída de xeito gratuíto a todos os subscritores dos xornais O Globo e Valor Econômico, sempre xunto coa edición do venres. O contido completo da revista está dispoñible para os subscritores en formato dixital. En maio de 2021, Época anunciou o fin das súas actividades como revista impresa para converterse en sección do xornal O Globo a partir do 28 de maio.
Wikipedia en suazi
A Wikipedia en suazi (en Wikipedia siSwati) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua suazi.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Adolphe Dieudonné
Adolphe Edmond Dieudonné, nado en París o 31 de xaneiro de 1868 e finado na mesma cidade o 4 de agosto de 1945, foi un numismático francés vinculado ao Gabinete de Medallas e Moedas da Biblioteca Nacional de Francia.
Traxectoria
Adolphe Dieudonné naceu o 4 de agosto de 1868 no parisiense bulevar Voltaire, fillo de Marié Léonie Garnier e do enxeñeiro ferroviario Marie Henry Camille Dieudonné (1836-1891), de ascendencia normanda.
Cursou a súa educación primaria e secundaria na escola Rocroy-Saint-Léon e no colexio Rollin, na súa cidade natal, e en 1891 ingresou na École des Chartes, onde acadou o seu título de arquiveiro paleógrafo, mediante a presentación dunha tese sobre Hildebert de Lavardin, bispo de Le Mans no século XII.
Dieudonné comezou a traballar en 1895 na Biblioteca Nacional de Francia, no Departamento de Impresións. No entanto, o 7 de novembro de 1896 pasou a estar adscrito ao Departamento de Medallas e Moedas, onde se lle encomendou colaborar nos traballos de clasificación das moedas da colección Waddington, baixo a dirección de Ernest Babelon. Neste departamento permaneceu durante toda a súa carreira profesional, ata o seu retiro en 1937. En 1913 foi nomeado conservador adxunto do Gabinete de Medallas e en 1924 pasou a substituír a Ernest Babelon na dirección, como conservador titular.
O seu interese centrouse inicialmente na numismática antiga, sobre a que publicou numerosos artigos na revista Revue numismatique, publicada pola Sociedade Francesa de Numismática. Nalgúns casos, nestas colaboracións presentaba as adquisicións de moedas gregas e romanas do Gabinete de Medallas e Moedas, entre 1895 e 1905. Logo da saída de Maurice Prou do Gabinete, Doieudonné pasou a focalizar o seu interese na historia da moeda francesa, sobre todo nas emisións reais e feudais, tema central das súas monografías posteriores.
Entre 1906 e 1934 foi secretario da Revue numismatique e novamente ocupou o mesmo cargo no período 1939-1942.
En paralelo á numismática, Dieudonné encargouse tamén, como epigrafísta, do inventario das inscricións antigas do Gabinete de Medallas.
Adolphe Dieudonné foi tamén profesor de Numismática na École des Chartes. Entre outras sociedades e entidades eruditas, foi membro da Sociedade Francesa de Numismática, que presidiu entre 1916 e 1918, e da Sociedade Nacional de Anticuarios de Francia.
O 4 de agosto de 1945 faleceu aos 77 anos nun hospital de París, como consecuencia das feridas sufridas ao ser atropelado por un camión uns días antes.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos máis salientables publicados por Adolphe Dieudonné ao longo da súa carreira:
Prevaricación
A prevaricación é un delito que consiste en que unha autoridade, xuíz ou outro funcionario público dite unha resolución arbitraria nun asunto administrativo ou xudicial sabendo que dita resolución é inxusta e contraria á lei.
Descrición
É equiparable ao incumprimento dos deberes do funcionario público. Tal acción é unha manifestación dun abuso de autoridade. Está sancionado pola lei penal, que busca a protección tanto do cidadán como da propia Administración. Para que este delito sexa punible, deberá ser cometido por servidor ou xuíz no exercicio das súas competencias.
A misión dos xuíces é aplicar a lei vixente ao caso concreto. O exercicio desta función denomínase "xurisdicción", é dicir, o ámbito ou ámbito no que pode actuar un funcionario xudicial. Cando un xuíz se aparta voluntariamente da aplicación da lei ao caso concreto, comete un delito de dereito penal denominado prevaricación ou prevaricato.
Gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos
miniatura|187x187px|[[James B. Longacre]] miniatura|192x192px|[[William Barber.]] miniatura|140x140px|[[John R. Sinnock]] miniatura|152x152px|[[John Mercanti]]
Prevaricación
Requisitos
A prevaricación ten os seguintes requisitos:
Gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos
O gravador xefe Casa da Moeda dos Estados Unidos (en inglés: Chief Engraver of the United States Mint) e o posto de superior nivel dentro do cadro de persoal da Casa da Moeda dos EEUU.
Prevaricación
Exemplos
Como caso concreto, pódese citar como prevaricación a conduta pola que os xuíces ditan resolucións contrarias á lei expresa ou basean ditas resolucións en feitos falsos ou outras resolucións falsas. O delito é recollido de distintos xeitos nas diversas lexislacións.
Gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos
Historia
O cargo foi creado polo Congreso dos Estados Unidos a través da Lei da Moeda (Coinage Act) do 2 de abril de 1792, coa responsabilidade do deseño das moedas e do gravado dos cuños para todas as ramas da US Mint: as casas da moeda de Filadelfia, Denver, San Francisco e West Point. Desde a súa creación, o posto encadrouse na estrutura do Departamento do Tesouro, que se encarga da regulación da produción de moeda circulante nos Estados Unidos.
Prevaricación
Mundo anglosaxón
"Perverting the course of justice" ('Pervertir o curso da xustiza') é un delito tipificado no mundo anglosaxón, cometido cando unha persoa impide que a xustiza se lle faga a si mesma ou a outra parte.
Gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos
Historia
Ata 1964, cando Gilroy Roberts colleu o seu retiro, o posto era vitalicio e os oito gravadores xefe anteriores faleceran no exercicio do seu cargo.
Prevaricación
Arxentina
Como exemplo de castigo pódese citar o Código Penal Arxentino, que no seu Capítulo x, art. 269, establece multas e inhabilitación absoluta perpetua para o primeiro suposto, e prisión ou prisión e inhabilitación absoluta perpetua para o segundo.
Non só os xuíces son susceptibles de sancións por prevaricación, tamén os avogados. O código penal arxentino, en Cap. X Art. 271, impón penas de multa e inhabilitación temporal até seis anos ao avogado ou representante xudicial que prexudique deliberadamente a causa que se lle encomenda. E, segundo o art. 272, a disposición do art. 271 será de aplicación aos fiscais, asesores e demais funcionarios encargados de emitir o seu ditame ante as autoridades.
Brasil
O delito de 'Prevaricação' está descrito no Código Penal brasileiro.
Gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos
Historia
O 19 de maio de, 2006, nomeouse a John Mercanti no cargo de "supervisor de deseño e mestre especialista en desenvolvemento de ferramentas" da US Mint, o que supuña unha consideración asimilable á do 12º gravador xefe, aínda que con outra denominación e unhas atribucións lixeiramente diferentes. Esta situación mantívose ata o 3 de febreiro de 2009, cando o director da casa da moeda, Edward C. Moy, restableceu a denominación orixinal do cargo e nomeou formalmente a John Mercanti como gravador xefe. Desde ese momento, o nomeamento pasou a ter carácter temporal e só se pode estender por períodos dun ano e ata un máximo de cinco.
Prevaricación
Chile
O Código Penal chileno establece, no seu art. 223 a 232, diversos delitos no ámbito do exercicio da potestade xurisdicional. Así, o art. 223 # 1 establécese unha figura de prevaricación ao condenar aos xuíces de todo tipo e aos fiscais xudiciais á inhabilitación absoluta e perpetua para cargos públicos, dereitos políticos e profesións titulares e á de prisión ou prisión leve en calquera dos seus graos cando, a sabendas, se pronuncien en contra da lei expresamente e en forza en causas penais ou civís, que sería a figura estrita de dolo. Cando seduzan ou soliciten a unha persoa no exercicio da súa función ou aproveitándose do seu cargo (núm. 3), que son formas "impropias" de prevaricación. Así mesmo, establece o case delito de prevaricación cando por descoñecemento ou neglixencia inescusables diten unha sentenza manifestamente inxusta en materia penal (art. 224 núm. 1) ou civil (art. 225 núm. 1), neste último caso a sanción é menor que no primeiro.
Gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos
Historia
En virtude dese carácter temporal do cargo, Mercanti abandonouno en 2010, e o posto ficou vacante ata febreiro de 2019, cando foi nomeado o seu substituto, Joseph Menna.
Prevaricación
Colombia
A Lei 599 de 2000 cualifica o delito de prevaricación como unha conduta cometida por un funcionario público que actúe en contra da lei ou que omita o cumprimento da súa función, como segue:
España
O delito de prevaricación xudicial non consiste na lesión do patrimonio xurídico individual das partes do proceso, senón no aprazamento por parte do autor da validez da lei ou do seu imperio e, polo tanto, na vulneración do Estado de dereito, dado que se rompe a función xudicial de decidir aplicando unicamente a lei, na forma prevista no art. 117.1 da CE. Desde este punto de vista, o delito de prevaricación, xa sexa xudicial ou oficial (art. 404 CP), esixe sobre todo que as sentenzas ou resolucións xudiciais ou as resolucións da materia administrativa poidan ser consideradas como unha desviación grave do dereito en prexuízo de calquera das partes.
A prevaricación consiste, pois, no abuso do cargo que a lei outorga ao xuíz ou funcionario, con evidente incumprimento dos seus deberes constitucionais. En definitiva, a inaplicación da lei ou a aplicación incorrecta por condena persoal do xuíz ou maxistrado.
Artigo 404 do vixente Código Penal:
México e Cidade de México
O Código Penal do Distrito Federal (hoxe Cidade de México), no seu artigo 290, contempla a prevaricación e di:
A nivel federal non se contempla un título ou capítulo especial para este delito, pero non se omite para iso; é dicir, está previsto en diversos ámbitos e de forma implícita ao longo dos seus artigos.
Perú
A prevaricación é un delito punible no ordenamento xurídico peruano e está tipificado no artigo 418 do Código Penal, onde só poden incorrer nesta acción xuíces e fiscais sancionados con 5 anos de prisión. Fóra deste contexto quedan os funcionarios e funcionarios públicos que, podendo realizar un acto doloso, só estarían incluídos no delito de “abuso de autoridade” que, aínda que é certo, é delito, considérase infracción administrativa e moitos empregados públicos, mediante esta, conseguen arquivar os procesos xudiciais iniciados contra eles.
República Dominicana
Artigo 168. Os delitos simples non constitúen o funcionario público en estado de prevaricación.
Uruguai
O Código Penal uruguaio, no seu Título V, "Dos delitos contra a administración de xustiza", capítulo IV, Prevaricación, establece: CAPÍTULO IV Prevaricación.
Francos, Pezós, Pezós
Francos é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 382 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 0,9 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 tiña unha poboación de 8 habitantes.
Rainiero V de Hainaut
Rainiero V, finado en 1039, foi conde de Hainaut e Mons desde 1013 ata 1039. Era fillo de Rainiero IV de Mons, conde de Hainaut e Mons, e de Hedwiga de Francia.
Traxectoria
Casou ao redor de 1015 con Matilde de Verdún, filla de Herman, conde de Verdún e de Ename (ducado de Brabante). Tiveron a Herman (morto en 1051), conde de Mons e da parte sur do condado de Brabante, máis tarde (1048) marqués de Valenciennes.
Wikipedia en ndonga
A Wikipedia en ndonga é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua ndonga. Foi pechada en 2010 por falta de actividade, mais o seu contido foi importado a Wikimedia Incubator.
Rainiero V de Hainaut
Traxectoria
Non tiña máis de quince anos á morte do seu pai e Godofredo I de Baixa Lorena, conde de Verdún e duque de Baixa Lorena, intentou retomar Hainaut, que fora propiedade de seu pai e que fora adquirido por Rainiero IV de Mons. Rainiero foi axudado polo seu tío Lamberto I de Lovaina. A guerra rematou coa batalla de Florennes (na que morreu Lamberto), pero o emperador Henrique II intentou reconciliar os rivais, e negociou o matrimonio de Rainiero IV cunha sobriña de Godofredo.
Marchou en 1018 en campaña con Godofredo contra Teodorico III de Holanda, conde de Holanda, pero a operación rematou nun desastre e Godofredo e Rainiero permaneceron durante algún tempo prisioneiros do conde de Holanda.
En 1024, seguiu ao duque Gotelón I de Lorena, irmán e sucesor de Godofredo, que se opuxo ao novo emperador, Conrado II, pero tivo que se someter.
A diferenza dos seus antepasados, mostrouse piadoso e converteuse no protector de abadías e igrexas.
Infrared Background Signature Survey
Infrared Background Signature Survey ou IBSS foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 28 de abril de 1991 mediante o transbordador espacial Discovery durante a misión STS-39 desde Cabo Cañaveral.
Características
IBSS viaxou ao espazo na bodega do transbordador, desde onde foi liberado para facer as súas observacións para logo ser recollido e devolto a terra. A súa misión principal foi realizar experimentos para o desenvolvemento de sensores de detección de mísiles balísticos.
IBSS estaba patrozinado pola Organización da Iniciativa de Defensa Estratéxica ou SDIO. A carga a bordo do satélite estaba composta por un sensor infravermello, un sensor multiespectral para observar en varias lonxitudes de onda, dúas cámaras de televisión para baixas intensidades de luz e equipamento de soporte. Unha vez en voo libre, IBSS observou o comportamento dos motores do sistema de control de posición do transbordador para usalo como perfil para o desenvolvemento de sensores capaces de detectar o mesmo tipo de sinatura no espazo, indicativo doutros sistemas de control de posición como o dos mísiles balísticos durante manobras de corrección de traxectoria. Parte dos experimentos de IBSS tamén implicaban a solta de diferentes tipos de gases no baleiro para estudar o seu comportamento e caracterizalos para mellorar a detección de gases parecidos durante o voo de mísiles balísticos. Ao final da súa misión IBSS foi recollido polo transbordador e devolto a terra, o 2 de maio de 1991.
Wikipedia en kwanyama
A Wikipedia en kwanyama é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua kwanyama. Foi pechada en 2007 por falta de actividade, mais o seu contido foi importado a Wikimedia Incubator.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Dean Chamberlain
Dean Chamberlain é un fotógrafo e artista audiovisual especializado en efectos de iluminación exclusivos e tempos de exposición prolongados. Os modelos famosos das súas fotos sentan até cinco horas mentres deixa o obturador da cámara aberta e "pinta" o espazo que o rodea con luces cargadas e proxectadas de varias cores e formas, creando imaxes brillantes e coloridas. A súa técnica de fisiogramas foi descrita nunha das súas exposicións como "Pintar coa luz a través do tempo e do espazo".
Fixo fotografías artísticas de persoas de moitos ámbitos. Unha serie de impresións de edición limitada "Psychedelic Pioneers" incluían retratos de Timothy Leary, Ram Dass, Albert Hofmann, Laura Huxley, Alexander Shulgin, Rick Doblin, Oscar Janiger, Stan Grof, Terence McKenna e John Lilly ; outra serie documentou a artistas como Keith Haring e Jeff Koons. Tamén creou retratos para músicos como David Bowie, Duran Duran, Debbie Harry, Paul McCartney, Madonna, Arcadia e Roy Orbison, e dirixiu vídeos musicais usando as mesmas técnicas de longa exposición: "This One" para Paul e Linda McCartney., "Missing" para Arcadia e "All She Wants Is" para Duran Duran, gañador dun MTV Video Music Award pola innovación.
Chamberlain naceu en Boston, Massachusetts. Interesouse pola fotografía cando tiña trece anos usando unha cámara Polaroid, e aos quince adquiriu a súa primeira Konica. Sempre quixo ser artista e inspirouse na súa avoa que o animou a pintar sobre lenzo. Asistiu ao Sheridan College e ao Rochester Institute of Technology e, aos seus vinte anos, sabía que era un pintor de luz e concentrouse nesa técnica desde entón. Estaba moi interesado no movemento psicodélico e fíxose amigo de Timothy Leary cara ao final da súa vida. En 2003, a súa galería realizou unha exposición de arte e recordos que Chamberlain seleccionou dos arquivos de Leary despois da súa morte.
Johann Strauss (pai)
Johann Baptist Strauss (en Johann Baptist Strauß), nado en Leopoldstadt o 14 de marzo de 1804 e finado en Viena o 25 de setembro de 1849, foi un compositor romántico austríaco. Foi famoso polos seus valses, e popularizounos xunto a Joseph Lanner, sentando así as bases para que os seus fillos —Johann, Josef e Eduard— continuasen coa súa dinastía musical. É coñecido especialmente pola composición da Marcha Radetzky (chamada así en honra a Joseph Radetzky von Radetz).
Traxectoria
Strauss naceu en Leopoldstadt (actualmente en Viena). Os pais de Strauss, Franz Borgias Strauss (10 de outubro de 1764–5 de abril de 1816) e Barbara Dollmann (3 de decembro de 1770–28 de agosto de 1811), eran hostaleiros (Zum heiligen Florian). A familia era católico romano.
A nai de Strauss morreu de "febre trepidante" cando el tiña sete anos e cinco anos despois o seu pai morreu afogado, posiblemente como consecuencia dun suicidio, no río Danubio. O gardián de Strauss, o xastre Anton Müller, colocouno como aprendiz do encadernador Johann Lichtscheidl; Strauss tomou clases de violín e viola ademais de continuar coa súa aprendizaxe. Ao contrario dunha historia que máis tarde contou o seu fillo Johann II, Strauss completou con éxito a súa aprendizaxe de encadernador en 1822. Tamén estudou música con Johann Polischansky durante o seu período de aprendizaxe e finalmente logrou conseguir un posto nunha orquestra local, dirixida por Michael Pamer. Strauss deixou a orquestra para unirse a un popular cuarteto de cordas coñecido como Lanner Quartet, formado polos que despois foron os seus rivais Joseph Lanner e os irmáns Drahanek, Karl e Johann.
Strauss converteuse en director adxunto da orquestra para axudar a Lanner nos encargos despois de que se fixese tan popular durante o Fasching de 1824 e Strauss axiña foi posto ao mando dunha segunda orquestra máis pequena que se formou como resultado do éxito da orquestra matriz. En 1825, decidiu formar a súa propia banda e comezou a escribir música (principalmente, música de baile) despois de que se decatou de que tamén podería emular o éxito de Lanner ademais de poñer fin ás súas loitas financeiras. Ao facelo, converteu a Lanner nun serio rival aínda que a rivalidade non supuxo consecuencias hostís xa que a competencia musical foi moi produtiva para o desenvolvemento do valse e doutras músicas de baile en Viena.
Strauss converteuse rapidamente nun dos compositores de baile máis coñecidos e queridos de Viena. Durante o entroido de 1826, Strauss inaugurou a súa longa serie de triunfos presentando a súa banda ao público de Viena no Schwan, no suburbio de Roßau, onde o seu Täuberln-Walzer (Op. 1) estableceu á vez a súa reputación. Fixo unha xira coa súa banda por Alemaña, Holanda, Bélxica e Gran Bretaña. As rendas da dirección e o goberno desta orquestra Strauss pasaron finalmente ás mans dos seus fillos ata a súa disolución por Eduard Strauss en 1901.
Nunha viaxe a Francia en 1837, Strauss escoitou a cuadrilla e comezou a compoñelas el mesmo, converténdose en gran parte responsable de introducir esa danza en Austria no Fasching de 1840, onde se fixo moi popular. Foi esta mesma viaxe (en 1837) a que demostrou a popularidade de Strauss entre públicos de diferentes estratos sociais e isto abriu o camiño para formar un ambicioso plan para interpretar a súa música en Inglaterra para a coroación da raíña Vitoria en 1838. Strauss tamén adaptou varias melodías populares da súa época nas súas obras para asegurar un público máis amplo, como se demostra na incorporación da abertura de Oberon ao seu primeiro vals, "Wiener Carneval", Op. 3, e tamén o himno nacional francés "La Marseillaise" no seu "Paris-Walzer", Op. 101. miniatura|Johann Strauss I, 1837 Strauss casou con Maria Anna Streim (1801–1870) en 1825 na igrexa parroquial católica de Lichtental en Viena. O matrimonio foi relativamente infeliz debido ás súas prolongadas ausencias causadas polas frecuentes viaxes ao estranxeiro que provocaron unha separación gradual. Tiveron seis fillos: Johann (nado en 1825), Josef (nado en 1827), Anna (nada en 1829), Therese (nada en 1831), Ferdinand (nado en 1834 e que sobreviviu só dez meses) e Eduard (nado en 1835). O primeiro fillo de Eduard foi Johann Strauss III.
A casa familiar chamábase "Hirschenhaus" mais era coñecida en Viena como "Goldener Hirsch" ("o cervo de ouro"). Strauss era un disciplinario estrito e esixiu que ningún dos seus fillos realizase carreiras na música, a pesar do seu talento musical. Johann II ía estudar banca, do mesmo xeito que o seu irmán Josef estaba destinado a unha carreira militar, mentres que se esperaba que o máis novo, Eduard, se incorporase ao consulado austríaco.
En 1834 Strauss tomou unha amante, Emilie Trampusch, coa que tivo oito fillos. Cando o seu marido recoñeceu abertamente a paternidade dunha filla nada de Emilie en 1844, Maria Anna solicitou o divorcio. Coa fin do matrimonio, Anna Strauss decidiu seguir avanzando na carreira musical de Johann II, permitíndolle desenvolver as súas habilidades como compositor.
A pesar dos problemas familiares, Strauss pai continuou de xira con frecuencia e sempre estivo preparado para escribir pezas novidosas para numerosas organizacións benéficas. Os seus valses foron desenvolvéndose gradualmente desde unha danza campesiña rústica a outra que a posteridade recoñeceu como o valse vienés. Escribíanse en tres cuartos cunha pequena introdución; moitas veces con poucas ou ningunha referencia á cadea posterior de cinco estruturas de valse en dúas partes; xeralmente engadíase cunha coda curta e concluía cun final emocionante, aínda que o seu fillo Johann II ampliou a estrutura do valse e utilizou máis instrumentos que o seu pai. Aínda que non posuía un talento musical tan rico como o do seu fillo máis vello, nin unha mente empresarial tan astuta, estivo entre os primeiros compositores de valses xunto con Joseph Lanner para escribir activamente pezas con títulos individuais, co fin de aumentar as vendas das súas partituras, o que permitiu aos entusiastas da música recoñecer facilmente esas pezas. De feito, durante as súas actuacións no Sperl-Ballroom de Viena, onde estableceu o seu nome, proseguiu activamente co concepto de cobrar unha taxa de entrada fixa dos mecenas do salón de baile en lugar da vella práctica de pasar un prato de recollida onde os ingresos dependían da boa vontade dos patróns.
Johann II interpretaba a miúdo as obras do seu pai e declarou abertamente a súa admiración por elas, aínda que para os vieneses non era ningún segredo que a súa rivalidade era intensa, e a prensa daquela época alimentábaa. O pai rexeitou tocar nunca máis no Dommayer's Casino, que lle ofreceu ao seu fillo o seu debut como director, e superou o seu fillo durante a súa vida en canto ao avance profesional, aínda que Johan II o eclipsou en canto a popularidade no repertorio clásico. En 1846, Johann Strauss I recibiu o título honorífico de K.K. Hofballmusikdirektor (Director de Música dos Bailes da Corte Imperial e Real) do emperador Fernando I. miniatura|Tumba de Johann Strauss I, [[Zentralfriedhof, Viena, Austria]] Strauss morreu en Viena o 25 de setembro de 1849 á idade de 45 anos por mor da escarlatina contraída dun dos seus fillos ilexítimos. Foi enterrado no cemiterio de Döblinger xunto ao seu amigo Joseph Lanner. En 1904, os dous restos foron trasladados ás tumbas de honra do Zentralfriedhof. O antigo cemiterio de Döbling é agora o parque Strauss-Lanner. O propio Hector Berlioz rendeu homenaxe ao "pai do valse vienés" comentando que "Viena sen Strauss é como Austria sen Danubio".
Galops e polcas
Os galops e as polcas de Strauss inclúen:
Oristano
Oristano (en sardo Aristanis) é unha comuna italiana da rexión de Sardeña, provincia de Oristano.
Poboación
Oristano ten uns 29.185 habitantes. A densidade de poboación de 347 hab/km².
Localización
Esténdese por unha superficie de 84 km². Limita con Baratili San Pietro, Cabras, Nurachi, Palmas Arborea, Santa Giusta, Siamaggiore, Siamanna, Simaxis, Solarussa, Villaurbana, Zeddiani.
Economía e industria
A economía de Oristano baséase principalmente nos servizos, a agricultura, o turismo e as pequenas industrias.
Historia
esquerda|miniatura|Port'a Ponti Tower in Piazza Roma Oristano era coñecido anteriormente polos bizantinos como Aristanis (en grego bizantino: Αριστάνις), e fundado preto do antigo asentamento fenicio de Othoca (agora Santa Giusta). Adquiriu importancia en 1070, cando, como consecuencia dos frecuentes ataques dos sarracenos, o arcebispo Torcotorio converteuno en sede do bispado, que antes estaba na veciña cidade costeira de Tharros. Tamén se converteu na capital do Xulgado (equivalente a un reino) de Arborea. En consecuencia, deseñaron fortificacións, pero a construción das mesmas continuou até que o xuíz Mariano II subiu ao poder.
Na época medieval Oristano disputou o poder sobre toda a illa de Sardeña e, polo tanto, levou a cabo guerras contra os outros reinos sardos que culminaron no intento de conquistar toda a illa durante o reinado (1347–75) de Mariano IV e o do seu fillo Hugo III (1376–1383) e a súa filla Leonor (1383–1404). O Xulgado de Arborea afirmou ser o último reino sardo que deixou de existir en 1420, uns 10 anos despois da batalla de Sanluri. Foi transformado en Marchesato polos aragoneses e conquistado, tras unha revolta do último marqués Leonardo Alagon, polas tropas catalás do Reino de Aragón, en 1478 despois da batalla de Macomer.
Despois, a historia de Oristano foi a da illa de Sardeña, caracterizada pola dominación aragonesa (até 1708) e piemontesa (desde 1720 até a unificación de Italia). En abril de 1921, David Cova, Emilio Lussu, Camillo Bellieni e outros veteranos sardos da Primeira guerra mundial fundaron na cidade o Partido Acción Sarda.
Atraccións principais
esquerda|miniatura|Catedral de Oristano esquerda|miniatura|Igrexa de San Francisco miniatura|Igrexa do Carmine
Wikipedia en herero
A Wikipedia en herero é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua herero. Foi pechada en 2007 por falta de actividade, mais o seu contido foi importado a Wikimedia Incubator.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Nothhelm de Sussex
Nothhelm, tamén chamado Nunna (unha forma hipocorística do seu nome), é un rei dos saxóns do sur activo entre finais do século VII e principios do século VIII.
Traxectoria
O reinado de Nothhelm está documentado por catro cartas, tres nas que aparece como doador e outra na que só é testemuña. A máis antiga, datada en 692, rexistra unha doazón do rei á súa irmá Nothgyth. Esta última recibe terras en Lidsey, Aldingbourne, Westergate e North Mundham  para fundar alí unha igrexa. Neste documento aparece mencionado tanto Nothelmus rex Suthsax na introdución como Nunna rex Sussax na lista de testemuñas. Outro rei, chamado Watt, aparece nesta lista de testemuñas.
As outras dúas cartas emitidas por Nothhelm son máis difíciles de datar. O primeiro, que pertence aos anos que van entre 705 e 716, refírese a terras en Peppering, no val de Arun, que se ofrecen a un tal Beorhtfrith. O outro, datado en 714, pero en realidade emitido entre 717 e 724, rexistra doazóns de terras en Herotunun, Tættæshamstede e Sidlesham en beneficio dun home chamado Beadufrith e dos monxes da abadía de Selsey. Un rei chamado Æthelstan aparece na lista de testemuñas.
A última carta auténtica na que aparece Nothhelm, emitida ao redor do ano 700, é unha doazón dun home chamado Bryni co título de "Duque de Sussex". Este Bryni ofrece terras en Hileigh ao abade de Selsey Eadberht. Outra carta presenta unha doazón de Nothhelm ao mesmo Eadberht, pero é unha falsificación producida a finais do século X ou a principios do século XI.
Nothhelm está emparentado co rei de Wessex Ine, que reinou dende o 688 ou 689 ata o 726. A Crónica anglosaxoa informa que en 710, Ine et Nunna, parente seu, enfrontáronse con Geraint, o rei dos galeses (os Bretóns de Cornualla). Estas escasas pistas suxiren que Sussex estaba daquela suxeito á autoridade de Wessex e que o poder alí era compartido entre varios reis. Os lugares mencionados nas cartas de Nothhelm parecen indicar que a súa autoridade se estendía sobre Sussex Occidental, mentres que Sussex Oriental podería ser gobernada sucesivamente por Watt e Æthelstanref.
Sarracenos
miniatura| Unha ilustración de "Saracenos" nunha ilustración da Peregrinatio in terram sanctam, de Bernardo de Breidenbach, [[1486]] Sarracenos (do grego σαρακηνοί) foi unha das formas empregadas polos cristiáns na Idade Media para designar xenericamente árabes ou musulmáns.
Terminoloxía
En português o termo adoita aplicarse especificamente aos árabes que dominaron a Península Ibérica. As palabras Islam e "musulmán" non foron introducidas nas linguas europeas até o século XVII. Antes diso utilizáronse expresións como "lei de Mahoma", mahometanos, agarenos (descendentes de Agar ), mouros etc.
Historia
O termo apareceu na Antigüidade e até o século III d. C. designaba unha tribo que vivía no Sinaí ou, de xeito máis xeral, poboacións que vivían en zonas desérticas da provincia romana de Arabia Petraea ou as súas proximidades, concretamente no noroeste da península arábiga e ao norte do Sinaí, e que distinguíronse dos árabes.
Segundo fontes medievais francesas, o termo sarrasíns xorde da invasión musulmá repelida na batalla de Poitiers (732) e do establecemento das fronteiras do Imperio Carolinxio. Especialmente na época das cruzadas, o termo estendeuse a todos os musulmáns, especialmente aos que invadiron Sicilia, o sur de Italia e a Península Ibérica. Nas antigas crónicas occidentais, o termo "imperio sarraceno" utilizábase para referirse ao primeiro califato árabe, gobernado polas dinastías omeia e abasí.
Étimo
A etimoloxía probábel é a palabra árabe شرقيين ( romanizado sharquiyyin; "orientais"). Máis tarde, os súbditos de fala grega do imperio estenderon a palabra a todos os árabes.
Segundo o filósofo e antropólogo Youssef Seddik, os homes non musulmáns que, durante séculos despois do ascenso do islam, non tiñan dereito a nomearse árabes, chamáronse entón "sarracenos" ou "pagáns".
Richard H. Truly
Richard Harrison Truly, nado en Fayette, Mississippi, o 12 de novembro de 1937, é un astronauta estadounidense e vicealmirante da Armada dos Estados Unidos que formou parte das misións STS-2 e STS-8.
Traxectoria
Truly graduouse en enxeñaría aeronáutica no Instituto de Tecnoloxía de Georcia en 1959. Graduouse como aviador naval na escola de voo o 7 de outubro de 1960 e pasou a formar parte do corpo de astronautas da NASA en agosto de 1969. Participou nas misións STS-2 e STS-8, pasando un total de 8,31 días no espazo. Deixou a NASA en 1983 para pasar a ser o primeiro comandante do Mando Espacial Naval. Foi administrador da NASA entre 1989 e 1992.
Carl Friedrich Wilhelm Claus
Carl Friedrich Wilhelm Claus, nado o 2 de xaneiro de 1835 en Kassel, e finado o 18 de xaneiro de 1899 en Viena, foi un zoólogo e anatomista alemán.
Foi un opositor ás ideas de Ernst Haeckel.
Traxectoria
Claus estudou nas Universidades de Marburgo e de Giessen con Rudolf Leuckart. Traballou na universidade de Würzburgo. En 1863 foi profesor de zooloxía en Marburgo, en 1870 en Gotinga e en 1873 en Viena.
Foi xefe da estación de investigación oceanográfica de Trieste, e estaba especializado en zooloxía mariña e alí o seu interese centrouse nos crustáceos.
Durante as súas investigacións sobre bioloxía celular acuñou a palabra fagocito.
É coñecido polo feito de que Sigmund Freud comezou os seus estudos sobre a aínda sen resolver a historia da vida da anguía.
Obras
Entre as súas numerosas obras destacan as seguintes:
Abreviatura
A abreviatura Claus emprégase para recoñecer a Carl Friedrich Wilhelm Claus como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Pearl I. Young
Pearl I. Young, nada en Minnesota e 1895 e finada en 1968, foi a primeira muller empregada como técnica no Comité Asesor Nacional para Aeronáutica (NACA), o cal evolucionou para devir hoxe na  NASA. Foi xefa de redacción técnica no Centro de investigación de Langley,  e profesora de enxeñaría.
Traxectoria
Pearl Novo medrou en Dacota Do norte. Asistiu ao Jamestown College e á Universidade de Dacota do Norte. Licenciouse en 1919 con matrícula de honra, unha chave Phi Beta Kappa e unha titulación en física, química e matemáticas. Foi contratada pola Universidade para ensinar física en 1922.
Carreira
En 1922 Young foi contratada como física polo Comité Asesor Nacional para Aeronáutica (NACA) e foi asignada  á División de Investigación de Instrumentos do Laboratorio Aeronáutico Langley Memorial, baixo a dirección de Henry J.E. Reid. En 1929, Reid nomeou a Young xefa de redacción técnica de Langley. Estableceu unha oficina, contratou persoal e elaborou os informes de investigación e os documentos oficiais que comunicaban os extraordinarios logros técnicos de Langley. Young escribiu o Manual de Estilo para Autores de Enxeñería da NACA, unha obra de referencia que tivo unha influencia duradera en Langley e noutros lugares da NACA. En 1943, Young dixou o laboratorio de Langley para ir ao novo Laboratorio de Investigación de Motores de Avións da NACA en Cleveland, Ohio, que se converteu no Centro de Investigación Lewis da NASA. En 1947 foise á Universidade Estatal de Pensilvania para ser profesora adxunta de física de enxeñería. Regresou ao Centro de Investigación Lewis.
A NACA incorporouse á NASA en 1958. Ao longo dos seus 28 anos na NACA e na NASA, Young axudou a definir a imaxe pública da NACA e influíu no modo en que os aeronáuticos do goberno estadounidense se comunicaban nas publicacións. Young xubilouse en 1961 na NASA e ensinou física durante un ano máis na Universidade Estatal de Fresno. A continuación, adicouse a tempo completo a investigar a biografía do pionero da aviación Octave Chanute, unha das figuras máis importantes da historia da aviación.
En 1995 púxose o nome de Pearl Young a un teatro da NASA en Langley. Os arquivos dos documentos de Pearl Young atópanse na Biblioteca Pública de Denver.
Lucía Catoira Pan
Traxectoria
Estudou Belas Artes na Universidade de Vigo e especializouse en fotografía cinematográfica pola ESCAC.