cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Posición do misioneiro invertida
Vantaxe
Unha vantaxe das posicións de muller arriba é que o peso do home non está sobre a muller. Estas posicións son ideais durante o embarazo xa que non hai presión sobre o abdome da muller, e é fácil para ela controlar a profundidade e a velocidade de penetración. Tamén son útiles se o home está a recuperarse dunha enfermidade grave ou dunha cirurxía ou se a muller deu a luz recentemente.
Galería
O sexo coa muller enriba é coñecido na maioría das culturas de todos os tempos, e foi representado na arte:
Sentada no colo
Entre os adultos, unha muller sentada no colo doutra persoa adoita indicar unha relación íntima ou romántica entre ambos, ou pode ser considerada como coqueta. En público, tal comportamento pode ser considerado como unha mostra pública de afecto. En privado, sentarse no colo dun home ou ser tirada polo home sobre o seu colo, especialmente se ela está a horcaxadas sobre as súas pernas ou a cintura, cando se acompaña cun sorriso, un bico ou outro xesto coqueteo, pode considerarse que mostra interese pola actividade sexual ou como foreplay. É raro que un home se sente no colo dunha muller, aínda que non que el incline a cabeza alí.
O significado erótico de sentarse no colo é un factor da actividade erótica nos clubs de striptease, como un lap dance, onde unha persoa (xeralmente unha muller) ponse a cabalo sobre o colo da outra e xira as súas extremidades inferiores dun xeito provocativo.
Francisco Lamas
O nome Francisco Lamas pode referirse a:
Manuel Álvarez Silva (político)
Manuel Álvarez Silva, nado en Vigo cara a 1908 e finado en Vilagarcía de Arousa o 9 de novembro de 1938, foi un político galego.
Traxectoria
A Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica escavou a fosa no cemiterio de Cornazo e topou os seus restos en 2009.
Vida persoal
Casou con Rosa Taibo Varela e foi pai de Carmen, Manuel e Elvira Álvarez Taibo.
The Reactionaries
The Reactionaries foi unha banda de punk rock formada en San Pedro, California no ano 1978. Os seus membros foron o vocalista Martin Tamburovich, o guitarrista D. Boon, o baixista Mike Watt, e o batería George Hurley. The Reactionaries existiron durante a meirande parte dos anos 1978 e 1979, ensaiando con regularidade pero rara vez tocando ao vivo. Tras a súa disolución a finais de 1979, Watt e Boon formaron Minutemen co batería Frank Tonche e Hurley uniuse a Hey Taxi!; Hurley uniríase a Minutemen pouco despois, substituíndo a Tonche como batería da banda.
Historia
A influencia e aporte de Tamburovich permaneceu cos seus amigos e antigos compañeiros de banda durante toda a existencia de Minutemen; Watt, Boon, e Tamburovich cofundaron o selo New Alliance Records en 1980; Tamburovich contribuiría con letras para varias cancións de Minutemen e viaxou algunhas veces coa banda como roadie.
No existen gravacións formais de The Reactionaries exist, pero unha demo gravada en xaneiro de 1979 (posiblemente dun ensaioe) da canción "Tony Gets Wasted In Pedro" aparece no álbum recompilatorio de Minutemen The Politics of Time, editado por vez primeira en 1984 a través de New Alliance. Cando Tamburovich morreu dunha infección bacteriana en 2003, Watt tocou "Tony Gets Wasted In Pedro" e tributo ao seu amigo no seu programa de radio de internet The Watt from Pedro Show.
En 2009, o selo independente baseado en San Pedro Water Under The Bridge Records, editou o primeiro disco de The Reactionaries. A primeira cara do LP contén dez cancións que a banda gravou no pendello de George Hurley en 1979, totalmente remasterizadas a partir da cinta orixinal. A segunda cara contén as mesmas dez cancións regravadas por diferentes músicos de San Pedro das anteriores catro décadas (incluídos George Hurley e Mike Watt). O disco, titulado 1979, foi lanzado oficialmente o 20 de febreiro de 2010.
Monster Hunter (filme)
Monster Hunter é un filme de 2020 producido, escrito e dirixido por Paul W. S. Anderson. Está baseado na serie de videoxogos Monster Hunter de Capcom. Está protagonizado por Milla Jovovich, na súa quinta colaboración con Anderson como director e ela como actriz principal. Os outros membros do elenco son Tony Jaa, Tip Harris, Meagan Good, Diego Boneta, Josh Helman, Jin Au-Yeung e Ron Perlman. O filme conta a historia de Artemis (Jovovich) e os seus leais soldados que son transportados a un novo mundo, onde deben loitar unha batalla pola supervivencia contra enormes monstros con poderes incribles.
Zoosemiótica
dereita|thumb|As abellas practican diversos xeitos de comunicación das abellas, como a [[danza das abellas ou a comunicación química. Unha abella do mel expón a glándula de Nasonov (branca, na punta do abdome) que libera feromonas para atraer o enxame a unha colmea baleira]] A zoosemiótica é a rama da biosemiótica que estuda os métodos que usan os animais para comunicarse entre si. É o estudo do uso dos signos entre animais, desde o punto de vista semiótico, é dicir, o estudo de como algo chega a funcionar como signo para algúns animais. É o estudo das formas animais de coñecemento.
Considerada parte da biosemiótica, a zoosemiótica está relacionada cos campos da etologia e a comunicación animal. Foi desenvolvida polo semiótico Thomas Sebeok baseándose nas teorías do biólogo alemán-estoniano Jakob von Uexküll. O campo defínese por ter como obxecto todos aqueles procesos semióticos que comparten tanto animais como humanos. Tamén se diferencia do campo da comunicación animal ou en xeral da biocomunicación en que tamén interpreta signos que non son comunicativos no sentido tradicional, como camuflaxe, mimetismo, comportamento de cortexo etc. O campo tamén estuda a comunicación entre especies, por exemplo entre humanos e animais.
Definición
Denomínase zoosemiótica á comunicación animal, biolóxica e celular; ao intercambio de sinais que se dá entre os animais de calquera especie. Os animais teñen diferentes sistemas de emitir mensaxes. Utilizan a súa sensibilidade e os seus sentidos de olfacto, vista, tacto, oído e gusto para emitir e recibir mensaxes. Usan catro campos ou sistemas de comunicación: o campo químico, o óptico, o táctil e o acústico. O uso destes, permítelles abarcar cheiros, intensidade da luz, movementos e o escoitar con claridade e precisión se alguén se achega ou se afasta, etc. Por exemplo; un can gardián percibe claramente a presenza de estraños, sabe como avisar ou atacar si é necesario defender ao seu compañeiro humano. Percibe claramente o cheiro das persoas coñecidas e descoñece sen temor a equivocacións cando a persoa que está cerca non é grata. A comunicación entre os humanos e animais doutras especies tamén é moi frecuente cando se establece unha relación entre ambos, como ocorre entre o can e o seu compañeiro humano. O animal non humano aprende que comportamentos son "bos" e cales non, e despois a manter un intercambio de afecto e lealdade indiscutíbel con algunhas especies.
A biocomunicación entre animais xeralmente dáse entre individuos dunha mesma especie, pero tamén pode ocorrer entre dous animais de especies diferentes. Os animais comunícanse mediante sinais, que poden ser visuais, auditivas, químicas —coa participación de feromonas— ou táctiles. (fp)
Hipótese
A principal hipótese da zoosemiótica, asegura que todos os animais son sociais e que cada especie ten os seus propios medios de comunicación e manifestan a través dela o seu humor, época de celo, alegría, dor, tristeza, etc. Esta ciencia divídese en zoosemiótica pura que deseña os modelos que permiten estudar as mensaxes e sinais que se emiten entre os animais de maneira científica, e zoosemiótica descritiva que estuda a comunicación entre as especies animais, como os sinais que utilizan para elixiren parella, para chamaren ás súas crías ou para alertaren da intromisión de seres estraños ou de perigo.
Funcións da comunicación animal
Unha das funcións importantes é reunir os sexos para a reprodución. O cortexo adoita incluír rituais complexos, nos que un ou ambos os participantes adoptan posturas para "chamarse" entre si. En virtude destes rituais, os participantes aprenden a recoñecerse e a avaliar a conveniencia de aparearse co outro.
Outra función é a de distanciarse doutros animais, como forma de establecer límites territoriais e posicións dentro dunha xerarquía. As xerarquías están determinadas pola agresión e a submisión. Nunha manda de lobos indican a súa submisión baixando as costas, poñendo as orellas cara atrás e colocando o rabo entre as pernas.
Na defensa contra o ataque de rivais ou predadores, moitas veces interveñen sinais intensos ou repentinos. Os mamíferos adoitan emitir ruxidos ou berros fortes ou graves cando senten ameazados. Os coellos e os cervos fan sinais co rabo co obxecto de advertir aos demais dalgún perigo inminente. Un individuo dun grupo que atopou unha fonte de alimento adoita transmitir esa información ao resto dos seus compañeiros.
Químicas
Dependen do sentido do olfacto e nalgunhas ocasións do gusto. Estes sinais poden percorrer grandes distancias cando son transportadas polas correntes do aire, aínda que só son percibidas a favor do vento. As substancias químicas específicas que producen efectos concretos chámanse feromonas. Nas colonias de abellas, por exemplo, a raíña produce unha feromona "real" que impide o desenvolvemento dos ovarios das obreiras. As feromonas teñen grande importancia no relativo á atracción sexual. Tamén se dá isto en mamíferos, por exemplo os cans, xa que a cadela en época de celo, solta un cheiro que atrae ao macho.
Nelson Carrero
Nelson José Carrero Hera, nado en Caracas o 8 de febreiro de 1953, é un exfutbolista e adestrador venezolano. Xogaba como dianteiro e foi internacional coa selección venezolana.
Zoosemiótica
Acústicas
Poden variar rapidamente en altura e intensidade. Serven para transmitir unha ampla gama de información. Estes sinais viaxan en todas as direccións e son facilmente localizados polo receptor. Por exemplo, os monos ouveadores (alouatta) e algunhas aves, ras e sapos teñen grandes sacos vocais que amplifican moito os sons que emiten. No caso dos sapos, emiten un son para atraer á femia e outro para "advertir" aos demais de que tamén son machos.
Nelson Carrero
Traxectoria
Militou no Deportivo Galicia, no ULA, no Deportivo Italia, no CS Marítimo de Venezuela e no Caracas FC. Trala súa retirada foi adestrador do UA Maracaibo e directivo da Federación Venezolana de Fútbol.
Selección venezolana
Foi internacional coa selección de Venezuela en 21 ocasións entre 1981 e 1985 e participou con esta nas Copas América de 1983 e 1987. Tamén representou a Venezuela nos Xogos Olímpicos de 1980 en Moscova, onde o seu equipo foi eliminado na primeira fase.
Zoosemiótica
Visuais
Moitos animais diferentes usan estes sinais, que se poden acender e apagar nun instante, aínda que adoitan ser útiles a determinadas horas do día. Normalmente son rechamantes ou consisten en movementos bruscos. Unha das pinzas do carangrexo violinista macho é máis grande que a outra, de cores brillantes para atraer ás femias. A coración e patróns das ás das bolboretas e os machos de moitas aves atraen aos seus compañeiros a curtas distancias. As cores son un tipo particular de vibracións (a sensación visual ocorre pola recepción das lonxitudes de onda do espectro).
Vibracións
Só actúan a distancias moi curtas. Para sinalar a súa presenza ás femias, as arañas macho vibran as súas membranas dun xeito característico. Os machos de heterópteros producen ondas na superficie da auga para a súa detección polos machos rivais e as femias potenciais. As toupeiras golpean a cabeza contra os teitos dos seus túneles subterráneos para comunicarse cos rivais ou compañeiros. Durante a época de reprodución, as femias de mosquitos moven as súas ás, emitindo unha vibración. Como se dixo, os estímulos auditivos e cromáticos tamén ocorren a través de vibracións.
Eléctricas
Algúns peixes que viven nos ríos lodosos de América do Sur e África usan sinais eléctricos capaces de atravesar corpos sólidos. Son utilizadas para a agresión, para o cortexo e para orientarse.
Comunicación humana e doutros animais
O interese destes sistemas de comunicación radica nas súas similitudes e diferenzas coa linguaxe humana:
Rusty trombone
thumb|150px|Ilustración sinxela dun rusty trombone O Rusty trombone (trombón enferruxado ou trombón sucio) é un acto sexual no que un home queda de pé cos xeonllos e as costas lixeiramente torsionados cos pés separados polo menos ao ancho dos ombreiros para deixar ao descuberto o seu ano. Unha persoa normalmente axeonllase detrás do home e realiza un anilingus mentres pasa unha man por debaixo dos testículos ou arredor do corpo para realizar manualmente movementos rápidos cara arriba e abaixo do pene, imitando os movementos dun músico de trombón. O acto defínese principalmente pola orientación física da parella, a combinación de anilingus con estimulación sexual manual e a semellanza do esfínter anal cunha boquilla de trombón, non obstante, son posibles outras posicións e variacións.
Historia de uso
En 2003, o programa de radio de Detroit, Míchigan Deminski & Doyle comezou unha hora de discusión educativa sobre actos sexuais urbanos-lendarios coa afirmación: "Intente describir con coidado o que é un 'Cleveland steamer' sería..." e despois entrou en detalles do blumpkin e do trombón sucio. Quince meses despois, a Comisión Federal de Comunicacións propuxo unha multa de 27.500 dólares ao propietario da estación, Infinity Broadcasting, mediante un Aviso de Responsabilidade Aparente (NAL) que facía referencia especificamente ao trombón enferruxado.
Ochromonas
Ochromonas é un xénero de algas pertencentes á familia Chromulinaceae.
Rusty trombone
Historia de uso
Rusty trombón (trombón sucio) gañou un uso máis amplo nos proxectos de entretemento desenvolvidos para a súa estrea en 2005. Por exemplo, o cómico Andy Dick usou o termo no filme documental de 2005  The Aristocrats como parte da infame broma sucia do mesmo nome. En aparente recoñecemento de que a frase forma parte da linguaxe máis sucia, fontes de noticias como The Daily Telegraph, Slant Magazine, New Statesman, e The Globe and Mail destacaron o trombón sucio na súa crítica de The Aristocrats. Ademais, na película de 2005 The 40-Year-Old Virgin. o personaxe Mooj declarou: "Non se trata destes trombóns sucios, e estes Sánchez sucio." Na película  Tenacious D in The Pick of Destiny, o actor Jack Black é visto paseando polo paseo marítimo de Venice Beach, California cunha Camiseta rusty trombone. No Late Late Show with Craig Ferguson, o anfitrión Craig Ferguson gardaba un trombón enferruxado debaixo da súa mesa, que ocasionalmente mencionaba e revelaba para efectos cómicos.
Ochromonas
É un xénero de distribución cosmopolita.
Os clorosulfolípidos son unha clase de compostos bioloxicamene activos descubertos por primeira vez nalgunhas especies de Ochromonas.
Rusty trombone
Historia de uso
En 2007, o activista de Salt Lake City, Utah, David Nelson, iniciou unha petición en liña pedindo a derogación da lei de sodomía existente en Utah. Segundo se informa, a lei de sodomía existente en Utah prohibe o sexo oral, o sexo anal e o rusty trombone.
Ochromonas
Especies
Especies aceptadas:
(?) non aceptada polo GBIF en agosto de 2022.
Rusty trombone
Historia de uso
Ademais, en 2007, o rusty trombone catalogouse como unha das 76 entradas en The Contemporary Dictionary of Sexual Eufemisms (2007), coa súa definición literal e corolario sexual.
Mira quen fala
Mira quen fala (en Look Who's Talking) é un filme estadounidense de 1989 escrito e dirixido por Amy Heckerling, e protagonizado por John Travolta e Kirstie Alley. Bruce Willis interpreta a voz do fillo de Mollie, Mikey. O filme tamén conta coa interpretación de George Segal como Albert.
Estreouse en galego o 13 de maio de 1993 a través da TVG.
Personaxes
Voces
Frederico V de Dinamarca
Frederico V (en dinamarqués e Frederik V), nado en Copenhague o 31 de marzo de 1723 e finado na mesma cidade o 14 de xaneiro de 1766, foi Rei de Dinamarca e Noruega e Duque de Schleswig-Holstein desde o 6 de agosto de 1746 ata a súa morte en 1766. Era fillo de Cristián VI de Dinamarca e de Sofía Madalena de Brandeburgo-Kulmbach.
Traxectoria
Frederico era fillo do rei Cristián VI de Dinamarca e da súa consorte, a margravina Sofía Madalena de Brandeburgo-Kulmbach. Creceu e educouse nun fogar de estritas conviccións pietistas. Porén, desenvolveu un carácter licencioso, adoitaba ir acompañado de mulleres e visitar as tabernas e prostíbulos de Copenhague. O seu pai, que era profundamente relixioso, considerouno non apto para a sucesión ao trono.
Frederico e Luísa convertéronse en reis de Dinamarca e Noruega en 1746, tras a morte de Cristián VI. A raíña Luísa morreu en 1751, e Frederico volveu casar en 1752, esta vez con Xiana María de Brunswick-Wolfenbüttel, na igrexa do palacio de Fredensborg.
Raza fantástica
miniatura| Representación dunha [[Elfo|elfa.]] Unha "raza fantástica" é un grupo de seres máis ou menos fantásticos mencionados normalmente nos universos imaxinarios da fantasía heroica, a ciencia ficción e os xogos de rol. O termo pode referirse a grupos étnicos, especies, nacionalidades ou grupos sociais. Nos xogos de rol a "raza" refírese a calquera especie que poida usarse como personaxe xogador ou non.
O uso deste concepto foi popularizado polo escritor británico J. R. R. Tolkien a partir das súas obras O hobbit (1937) e O Señor dos Aneis (1954-55), e posteriormente foi adaptado e difundido polo xogo de rol Dungeons & Dragons (1974).
Hai centos de razas fantásticas, algunhas completamente inventadas e posteriormente reutilizadas por outros autores, como os hobbits de Tolkien, e outras adaptadas de criaturas mitolóxicas preexistentes pero "revisitadas", como elfos, trasnos ou dragóns. Moitas veces, estas razas están relacionadas, desenvolvéndose con influencia máxica dunha especie base (normalmente elfos ou humanos).
Pavia, Mora
Pavía é unha vila portuguesa do concello de Mora, na comarca do Alentejo, con 185,28 km² de superficie e uns 1000 habitantes, variando segundo o ano (932 segundo o censo de 2011). A súa densidade de poboación é de 5 hab/km².
O territorio de Pavía está poboado dende a prehistoria, como o demostran os numerosos monumentos megalíticos da zona, incluíndo a Anta de Pavia, representada no escudo da vila.
As orixes históricas da actual poboación, a máis antiga do concello de Mora, remóntanse a un grupo de inmigrantes italianos, asentados a mans de D. Afonso III ou D. Dinis, tendo este último outorgado a primeira carta en 1287.
Johan Fernandes de Ardeleiro, escudeiro galego e un dos derradeiros trobadores da lírica galego-portuguesa medieval, tivo posesións en Pavia e puido frecuentar a corte de Don Dinís ou a do conde de Barcelos.
É vila e foi cabeceira comarcal entre 1287 e principios do século XIX.
Proceso de formación da vila
Na formación de Pavía destacan dúas fases de crecemento diferenciadas.
A posición de defensa amurallada, de difícil acceso polo norte, fai pensar na orixe feudal do futuro "burgo". O desenvolvemento urbano linear ao longo do camiño en cumeada e a produción en serie das edificacións reflicten un proceso de formación e crecemento propios da Baixa Idade Media.
A parcelación, aliñamentos e reprodución dun tipo de edificación en banda constitúen un proceso urbanístico que se traduce nunha exploración intensiva da parcelación urbana.
Pavia foi historicamente sede do concello. A reforma administrativa da vila tivo lugar o 6 de novembro de 1836, integrando en Pavía os extintos concellos de Águias, Cabeção e Mora. Esta situación mantívose até o 17 de abril de 1838, cando a sede do concello de Pavía foi trasladada a Mora.
A parroquia de Pavía está hoxe formada por dúas aldeas, Pavia e Malarranha, cunha poboación que ronda os 1600 habitantes, sendo unha vila típica do Alentexo, alonxada de Ribatexo, está rodeada de paisaxe até onde alcanza a vista e onde se aprecian pequenos puntos brancos, típicos outeiros do Alentexo espallados entre sobreiras e aciñeiras.
Nesta vila viviron ilustres personaxes como o mencionado Johan Fernandes (trobador), Fernando Namora (médico e escritor) e Manuel Ribeiro, que posteriormente adoptou o nome da vila como Manuel Ribeiro de Pavia (pintor), quen deixou un museo moi visitado.
Patrimonio
miniatura|300px|[[Anta de Pavia|Anta de Pavia, transformada na Anta-Capela de São Dinis]]
Notas
<references group="" responsive="1">
Thomas Fuller
Thomas Fuller, nado en 1710 e finado en decembro de 1790, tamén coñecido como "Tom o Negro" e "A Calculadora de Virxinia", foi un escravo africano coñecido polas súas habilidades na matemática.
Traxectoria
Naceu en África, nalgún lugar dos actuais Liberia e Benín. Fuller foi feito escravo e levado a América en 1724, con 14 anos. Foi propiedade de Presley e Elizabeth Cox, de Alexandria (Virxinia). Fuller era analfabeto. Os Cox tiñan 16 escravos, mais semellaba que o seu favorito era Fuller. De feito, este mostroulles gratitude por non o venderen.
Falábase das súas habilidades por toda a Costa Leste. Mesmo se utilizaron para demostrar que a raza negra non era mentalmente inferior á branca.
Probas documentais
En 1777 William Hartshorne, cuáquero e home de negocios de Filadelfia, mudouse coa súa numerosa familia a Alexandria. Ao saber de Fuller e do seu talento, decidiu visitalo, xunto con outros tres compañeiros cuáqueros seus, tamén de Pensilvania. Expuxéronlle algunhas cuestións para satisfaceren a súa curiosidade. Daquela, Fuller tiña xa arredor de 70 anos.
Malia a precisión das respostas de Fuller, Hartshorne e Samuel Coates, un dos seus compañeiros, coidaban que as súas habilidades mentais foran outrora superiores: "Tiña o cabelo cano e mostraba marcas da febleza dunha persoa anciá. Traballara arreo nunha granxa durante toda a súa vida, mais nunca tivera excesos coa bebida. Falaba con moito respecto da súa ama e en particular das obrigas que tiña con ela por recusar vendelo, malia que lle ofreceron moito diñeiro por el. Un dos homes, Mr. Coates, laiouse de que Fuller non recibise unha educación acorde ao seu xenio. Fuller, quen o escoitara, retrucou: «Non, meu señor, mellor así, pois moitos dos homes instruídos son tamén grandes paspáns»."
Hartshorne e os seus acompañantes regresaron a Filadelfia e axiña acudiron ao Dr. Benjamin Rush, daquela un destacado abolicionista. Rush envioulle unha carta coas notas deles á Abolitionist Society of Pennsylvania, que a transmitiu á súa vez á London Abolitionist Society. Así, xa a unha avanzada idade, «Tom o Negro» foi recoñecido a ambos lados do Océano Atlántico.
Recoñecemento
Na sepultura de Thomas Fuller figura este epitafio:
"«Aquí xace 'Tom o Negro', aritmético autodidacta, académico inculto! -- Se chegase a ter as mesmas oportunidades cós seus iguais, nin a Royal Society of London, nin a Académie des Sciences de París, nin sequera o mesmísimo Newton, terían por que sentiren vergoña de recoñecelo como compañeiro na ciencia»."
Drúedain
Os drúedain son unha raza ficticia de homes que viven no bosque de Drúadan, que forman parte do legendarium da Terra Media creado polo autor inglés J. R. R. Tolkien. Cóntanse entre os Edain que viaxaron a Beleriand na Primeira Idade e se fixeron amigos dos elfos. Na obra O Señor dos Aneis, axudan aos caballeiros de Rohan a evitar unha envoscada na súa viaxea cara á batalla dos Campos de Pelennor.
Os drúedain están baseados nos homes salvaxes mitolóxicos, que segundo as lendas vivían nos bosques de Gran Bretaña e Europa; de feito, os cabaleiros de Rohan chámanlles woses.
A Virxe do Cristal (ópera)
A Virxe do Cristal é unha ópera con música de Xosé Baldomir sobre a obra homónima de Manuel Curros Enríquez. En 2021 a partitura non fora localizada.
Historia
Inicialmente a prensa da época sinalou que a ópera se estrearía en Barcelona, no Gran Teatre del Liceu, na primavera de 1920, mais os progresos de Baldomir non fixeron posible a estrea nesa data e finalmente atrasouose ata 1922, mudando a cidade da estrea a Madrid. Con todo, a oposición dos fillos de Curros a realizar a adaptación musical da obra de seu pai fixo que finalmente a ópera non se chegase estrear.
Neutronium
O neutronium ou neutronio, tamén chamado "elemento cero" é un termo creado por Andreas von Antropoff en 1926, varios anos antes do descubrimento do neutrón, para referirse a unha substancia teórica formada só por neutróns, é dicir, un elemento químico sen protóns ., que ocuparía o número atómico cero na táboa periódica. Este elemento de ficticio foi moi utilizado na ciencia ficción para referirse a unha fase ou estado de agregación extremadamente denso da materia.
Como termo científico aceptado, o neutronio chámase masa compacta de neutróns que se forma no interior das estrelas de neutróns. A masa fórmase cando os núcleos cargados con neutróns os perden, deixándoos libres. A masa creada por estes neutróns é o neutronio.
Neutronio na ciencia ficción
Na ciencia ficción, o neutronio ten sido mencionado en varias series e videoxogos. Na saga de Star Trek, os científicos da Federación coñecían a súa existencia dende mediados do século XXII, pero a tecnoloxía necesaria para manipulalo non se desenvolvería até a século XXIV. En Stargate, o neutronio é un elemento básico na tecnoloxía Asgard e esencial para construír replicantes humanos. No videoxogo Minecraft, o dineutrónio é un material para as etapas finais do xogo.
Santos e meigas (zarzuela)
Santos e Meigas é unha zarzuela nun acto e tres cadros de Xosé Baldomir e Vicente Lleó sobre un libreto en castelán de Manuel Linares Rivas, conta tamén con dous poemas en galego de Rosalía de Castro, Eu levo unha pena e A un latido. A súa data de composición estimada é o período entre 1904 e 1908, e a súa estrea tivo lugar no Teatro de la Zarzuela de Madrid o 11 de febreiro de 1908.
Emden
Emden é unha cidade do noroeste de Alemaña.
Administración
Ten a condición de cidade libre e pertencente ao estado de Baixa Saxonia.
Xeografía
Está á beira do río Ems na rexión de Frisia Oriental, Tamén é unha cidade costeira, cun dos portos comerciais máis importantes do Mar do Norte, ao que se accede pola súa localización no Golfo de Dollart.
Nome
Ao longo da historia a cidade de Emden chamousse Amuthon, Embda, Emda e Embden.
Fundación
Descoñécese a data exacta na que se fundou Emden, pero a súa existencia coñécese dende o século VIII.
Finais da Idade Media
En 1495, o emperador Maximiliano I do Sacro Imperio Romano Xermánico, que aínda era rei naquel momento, concedeu á cidade o seu actual brasón, o Engelke up de Mue (en alemán moderno Engelchen auf der Mauer, "Anxo no muro"). A finais do século XV, Emden tamén recibiu do mesmo emperador o seu dereito de almacenamento (Stapelrecht), outorgado á cidade e que obrigaba aos comerciantes a permanecer alí máis de tres días para vender os seus bens.
Mira quen fala tamén
Mira quen fala tamén (en Look Who's Talking Too) é un filme estadounidense de 1990 dirixido por Amy Heckerling. É a secuela de Mira quen fala (1989). Está protagonizado polos membros orixinais do elenco, John Travolta e Kirstie Alley, nos papeis de James e Mollie Ubriacco, os pais de Mikey (voz de Bruce Willis), un neno que fai fronte á nova incorporación á familia, a nena Julie (voz de Roseanne Barr). Ademais disto, está a ter problemas para usar o penico, e os consellos pouco ortodoxos que recibe do seu compañeiro de xogos, Eddie (coa voz de Damon Wayans), non melloran o seu problema.
Emden
Idade Moderna
A igrexa de Emdem apoiou os Geuzen na batalla de Heiligerlee e a Revolta Holandesa nos comezos da guerra de Flandres.
Mira quen fala tamén
Estreouse en galego o 6 de xaneiro de 1994 a través da TVG.
Emden
Idade Moderna
O dereito Stapelrecht foi abolido coa creación da Unión Alfandegueira do Norte de Alemaña en 1834.
Destrución e reconstrución na segunda metade do XX
Durante a segunda guerra mundial, a cidade sufriu os primeiros bombardeos aliados, destruíndo máis do 90%.
Economía
Hoxe en día, é unha das cidades máis prósperas da rexión de Frisia Oriental (Ostfriesland), e considérase a súa capital, no norte da Baixa Saxonia (Niedersachsen). Destaca por ter a terceira fábrica de automóbiles Volkswagen de Alemaña, polo seu importante porto, no estuario do río Ems, e pola súa actividade universitaria.
Ensino
En Emden atópase a Universidade Politécnica de Emden (Fachhochshule Oldenburg / Ostfriesland / Wilhelmshaven), hoxe Escola Universitaria de Emden-Leer (Hochschule Emden-Leer, con sedes en Emden e Leer).
Personaxes da Terra Media
A seguinte é unha lista dos personaxes notábeis do legendarium da Terra Media do autor inglés J. R. R. Tolkien. A lista é só para os personaxes das obras de Tolkien.
Os hobbits aparecen clasificados polos seus nomes familiares, non polos seus nomes propios (por exemplo, Frodo Bulseiro é baixo Bulseiro, Frodo).
Juan Caride
Juan Antonio Caride Grandal, nado en Vigo o 13 de decembro de 1965, é un ex-loitador galego. Foi dúas veces campión de España de loita libre e competiu nos Xogos Olímpicos de 1988.
Traxectoria
miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas. Comezou a practicar loita libre no Club Sambo de Vigo, con Manuel Roca como adestrador, e foi campión de España en categorías inferiores. En 1987 gañou o seu primeiro título de campión de España absoluto, en menos de 62 kg, e ao ano seguinte foi seleccionado para competir nos Xogos Olímpicos de Seúl 1988. Participou na categoría de menos de 68 kg, perdendo os seus dous combates, o primeiro deles contra o finlandés Jukka Rauhala, medallista nos Ánxeles 1984, e o segundo contra o soviético Arsen Fadzaev, que acabou levando a medalla de ouro.
En 1993 gañou o seu segundo campionato de España, esta vez en menos de 68 kg.
Erebor
No legendarium da Terra Media creado polo autor inglés J. R. R. Tolkien, a Montaña Solitaria é unha montaña ficticia que se atopa ao nordeste do Bosque Escuro. É o fogar do Reino baixo a Montaña dos ananos. A cidade de Dale atópase nun val nas súas ladeiras do sur. Na obra O Señor dos Aneis, a montaña é mencionada co seu nome en sindarin, Erebor. A Montaña Solitaria é o obxectivo dos protagonistas da obra O hobbit, e o escenario do clímax da historia.
A Montaña Solitaria é un símbolo da aventura en O hobbit, e da maduración do protagonista, Bilbo Bulseiro, como individuo.
Arantxa Iturbe
Arantxa Iturbe Maiz, nada en Alegría de Oria, Guipúscoa, o 9 de xuño de 1964, é unha xornalista, locutora e escritora vasca.
Traxectoria
Arantxa Iturbe Maiz é licenciada en Ciencias da Información pola Universidade de Navarra. Desde a década dos 80 traballa na emisora Euskadi Irratia. Na década de 1990 comezou como articulista nos xornais el Diario Vasco e posteriormente en Gara.
Ademais en 1992 publicou o seu primeiro de contos Ezer baino lehen e en 1995 publicou o segundo, Lehenago zen berandu. En ambos os libros de contos o tema principal son as relacións interpersoais e sobre todo a relación amorosa, coas mulleres como protagonistas máis destacados. En moitos dos seus contos fala da soidade das parellas, os malentendidos e os celos. O seu estilo é próximo ás formas orais e sempre se mostrou partidaria da prosa sinxela e directa. Cando publicou o seu primeiro libro de contos e declarou que fixera un libro "lixeiro", tivo que escoitar críticas negativas que a obrigaron a declarar na presentación do seu segundo libro que a literatura lixeira e a subliteratura son cousas moi diferentes. As relacións interpersoais son o principal tema deses dous libros de relatos, pero unhas relacións levadas a extremos, con situacións incómodas, froito do destino ou da mala sorte.
En 1999 publicou Ai, ama!, enmarcable no xénero do ensaio e no que reflexiona sobre os inconvenientes, as dúbidas e as satisfaccións que entraña a maternidade. Esta obra, editada por Alberdania, constituíu un éxito de vendas e no 2001 Agurtzane Intxaurraga preparou unha versión teatral, en colaboración coa propia escritora. Nsa VI edición dos Premios Max, das Artes Escénicas en España que se celebraron o 5 de maio de 2003 recibiu o primeiro premio na categoría de mellor autor teatral en éuscaro por Ai, ama! Gañou este premio noutras dúas ocasións, en 2005 por Ixa / Equis e en 2011 por Aitarekin bidaian.
No ano 2000 recibiu o premio de xornalismo Rikardo Arregi polo seu traballo como locutora e condutora do programa Goizean Behin.
No 2001 publicou Nik eserita egiten dut eta zer? coa que iniciou a súa andaina na literatura infantil. Esta obra foi traducida a varios idiomas entre outros ao castelán e catalán, galego...
En 2006 publicou a obra Kontu-jaten onde se recollen os testemuños vitais de mulleres nadas nas primeiras décadas do século XX mesturando a realidade cun punto de ficción. O libro non é unicamente a transcrición dos testemuños recolleitos en vídeo senón unha novelización das súas vidas.
En 2022 participou en "Un verán en Galeusca", proxecto impulsado entre VilaWeb, Berria e Nós Diario co relato Ves?
Traducións
Obras de Arantxa Iturbe traducidas a outros idiomas:
Nik eserita egiten dut
Ai ama!
Lehenago zen berandu
Hamaika arrosa
Maria eta Jose ; Pano gorria lepoan
Nik arrazoi; Gehiago galderarik ez
Gehienez bost hilabete
Provincia eclesiástica de Santiago de Compostela
A provincia eclesiástica de Santiago de Compostela constitúe unha das 14 provincias eclesiásticas en España. Constituída pola arquidiocese de Santiago de Compostela e as súas catro dioceses sufragáneas: as dioceses de Mondoñedo-Ferrol, Lugo, Ourense e Tui-Vigo.
Geuzen
Historia
Foron orixinalmente un grupo de nobres das Dezasete Provincias que en 1566 se queixaron da política, a Inquisición e a falta de liberdade relixiosa baixo o reinado de Filipe II xunto á gobernadora Margarida de Parma. Para tranquilizar o ansioso gobernador ante un centenar de nobres, un dos seus conselleiros de Estado diría en francés: "N'ayez pas peur Madame, ce ne sont que des gueux" (Non teña medo, Señora, son só uns mendigos).
Provincia eclesiástica de Santiago de Compostela
Historia
A diocese de Compostela foi erixida o 5 de decembro de 1095 mediante a bula Veterum sinodalia do papa Urbano II, mediante a cal decláraa herdeira absoluta da diocese de Iria Flavia. Ademais do cambio de nome e da sé, Urbano II exímea da súa condición de sufragánea da diocese de Braga, pasando a selo unicamente da Santa Sé.
Tras o auxe cada vez maior da sede compostelá, o 27 de febreiro de 1120, o papa Calixto II mediante a bula Onmipotentis dispositione executada o 25 de xullo dese mesmo ano, converte a diocese de Compostela en Arquidiocese Metropolitana de Santiago de Compostela; trasladándolle a esta os dereitos e privilexios de Mérida, desaparecida como igrexa metropolitana tras a invasión dos bérberes.
Geuzen
Historia
thumb|Guillerme I de Orange
Provincia eclesiástica de Santiago de Compostela
Historia
Declarada capital da Lusitania, sometéronselle como sufragáneas as sedes de Beja, Lisboa, Ossobona (Faro), Idaña (Guarda), Coímbra, Viseu, Lamego, Cidade Rodrigo, Salamanca, Ávila, Évora e Coria.
Geuzen
Historia
En 1569 Guillerme I de Orange, que non se colocara abertamente á fronte do partido revolta, emitiu patentes de corsario a varios barcos tripulados por criminais de diversas nacionalidades. Estes violentos corsarios baixo unha sucesión de líderes atrevidos e impulsivos, o máis coñecido deles Guillerme II de la Marck, foron chamados os Mendigos do Mar. Inicialmente contentáronse con saquear por mar e terra, e levar o seu botín a portos ingleses onde podían reequiparse e abastecerse.
Porén, en 1572, a raíña Isabel I de Inglaterra negouse bruscamente a admitir aos mendigos do mar nos seus portos. Non tendo máis refuxio, realizaron un ataque desesperado contra Brielle, que tomaron por sorpresa ante a ausencia da gornición hispánica o 1 de abril de 1572. Animados por este sorprendente éxito, navegaron até Vlissingen, que tamén foi tomada nun ataque rápido. A toma destas dúas cidades supuxo un xiro, permitindo unha revolta xeral dos Países Baixos, e considérase o verdadeiro comezo da independencia holandesa.
Provincia eclesiástica de Santiago de Compostela
Historia
No ano 1393, o papa Bonifacio IX mediante a bula «In eminentissimae dignitatis» eleva a diocese de Lisboa a metrópole eclesiástica, pasando a ser sufragáneas desta as dioceses de Évora, Guarda, Lamego e Silves (Faro). Segregando así por completo as dioceses portuguesas de Santiago.
Dous anos máis tarde (1395) durante o Cisma de Occidente as igrexas de Portugal prestaron obediencia a Roma. En cambio as de Galicia, o mesmo que as de Castela, sometéronse ao papa de Aviñón, e pasaron a ser sufragáneas de Compostela. miniatura|Mapa eclesiástico de España antes do concordato de 1851 En 1851 o estado español firma un concordato coa Santa Sé que implicaría, entre outras cousas, unha reorganización territorial das dioceses españolas, onde nese mesmo ano a diocese de Coria pasaría a ser sufragánea da arquidiocese de Toledo e en 1857 crearíase a Provincia Eclesiástica de Valladolid mediante a bula «Vicariam Potestatem» do papa Pio IX, pasando a formar parte dela as dioceses de Ciudad Rodrigo, Salamanca e Ávila.
Geuzen
Historia
En 1573 os Geuzen derrotaron a unha frota hispana baixo o mando do almirante Bossu fóra do porto de Hoorn, no golfo de Zuiderzee. Mesturados coa poboación nativa, rapidamente estimularon rebelións contra o "duque de ferro" cidade tras cidade e estenderon a resistencia cara ao sur.
Provincia eclesiástica de Santiago de Compostela
Historia
Tras o concordato de 1953 modificánse os límites das dioceses de España para "evitar, en lo posible, que las diócesis abarquen territorios pertenecientes a diversas provincias civiles". Producíndose así unha serie de agregacións e segregacións entre as dioceses de Oviedo, Astorga, Mondoñedo - Ferrol, Lugo e Ourense para que en cada unha delas non houbese territorios dunha comunidade autónoma distinta á das súas sedes; a excepción dos arciprestazgos de Rúa e Barco de Valdeorras, que sendo da provincia de Ourense mantivéronse na diocese de Astorga. miniatura|Mapa eclesiástico de España despois do concordato de 1851
Geuzen
Historia
Algúns dos antepasados ​​dos grandes heroes navais holandeses comezaron as súas carreiras navais como Geuzen, tal foi o caso de Evert Heindricxzen, o avó de Cornelis Evertsen. Entregáronse moitas  'medallas de Geuzen'.
Provincia eclesiástica de Santiago de Compostela
Arciprestazgos
miniatura|Mapa dos arciprestazgos da provincia Eclesiástica de Santiago de Compostela As dioceses da provincia eclesiástica de Santiago de Compostela subdivídense nun total de 84 arciprestazgos, repartidos do seguinte xeito:
Geuzen
Watergeuzen e Bosgeuzen
Fálase de Watergeuzen (mendigos ou esmoleiros do mar) para designar aos que atacaron a Armada española e de Bosgeuzen (esmoleiros do bosque) para guerrilleiros no continente.
Uso na actualidade
A palabra geuzennaam ou nome de mendigo úsase cando un grupo ou minoría discriminado usa o mesmo alcume que outros lle dan como título de honra, como fixeron os nobres do século XVI. Isto desactiva a súa natureza insultante. En neerlandés de Bélxica tamén recibiu o significado de non-católico.
Estudantes holandeses lembran o evento coa rima:"'Op 1 april verloor Alva zijn bril'"significando "O 1º de abril, Alva perdeu as súas gafas", facendo un xogo entre bril, 'lentes' en holandés, e o nome da cidade, Brielle ou Den Briel.[5]
April verloor é o nome en neerlandés para o April Fools' Day, ou día das bromas ou mentiras (en galego, o 1º de abril van os burros onde non debían ir)
A Enfesta, Órrea, Agolada
A Enfesta é un lugar da parroquia de Órrea, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Etimoloxía
O topónimo Enfesta é un orónimo que indica un terreo irregular con bastante pendente.
Carballedo, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Carballedo é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Santa Comba, Santa Comba, Agolada
Santa Comba é un lugar da parroquia de Santa Comba, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Matthias Gallas
Matthias Gallas, nado en Trento o 17 de outubro de 1588, e finado en Viena o 25 de abril de 1647, foi un xeneral austríaco que participou do bando católico durante a Guerra dos Trinta Anos. Foi tenente de Wallenstein e posteriormente o seu sucesor á fronte das tropas imperiais, sendo a súa acción máis destacada a Batalla de Nördlingen en 1634.
Na segunda metade da guerra, a carreira de Gallas despegou baixo o mandato do emperador Fernando III. moi cambiante. Despois do grande éxito na Batalla de Nördlingen, que provocou temporalmente a disolución do exército sueco, e a posterior conquista de Renania, moitas campañas terminaron en decepción ou mesmo coa perda de unidades do exército enteiro, o que lle valeu o mandato despectivo. "Heerverderber". En parte as derrotas non se deben a epidemias desenfreadas e ás condicións meteorolóxicas extremas, en parte Gallas contribuíu significativamente ás derrotas pola súa obediencia aos plans impracticables da corte e pola súa excesiva cautela e crecente pasividade. Na literatura máis antiga, Gallas e o seu modo de vida persoal adoitan ser responsables de derrotas e fracasos e faise referencia á súa borracheira ou á suposta falta de educación e competencia. A literatura máis recente sobre o curso da guerra no período posterior á Paz de Praga, cando houbo moitos fracasos militares, abstense de facer declaracións críticas sobre a persoa de Galla. En cambio, subliñase que os dereitos de codeterminación dos estados imperiais establecidos na Paz de Praga no que respecta ao financiamento, subministración e aloxamento dunha unidade do exército dificultaron moito que o respectivo comandante do exército manteña unha unidade do exército de forma permanente. unha campaña e sobre todo durante o inverno.
A Carballosa, Castro de Rei de Lemos, Paradela
A Carballosa é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Carballosa indica abundancia de carballos, nome prerromano , o mesmo significado ca Carballedo.
Fitocromo
miniatura|Especrro de absorción do fitocromo de [[avea (Devlin, 1969)]] Os fitocromos son unha clase de fotorreceptores en plantas, bacterias e fungos usados para detectar a luz. Son sensibles á luz na rexión do vermello e vermello distante (=infravermello próximo) do espectro visible e poden ser clasificados como de tipo I, que son activados pola luz do vermello distante, ou de tipo II que son activados pola luz vermella. Avances recentes suxeriron que os fitocromos tamén actúan como sensores de temperatura, xa que as temperaturas máis cálidas potencian a súa desactivación. Todos estes factores contribúen á capacidade das plantas para xerminaren.
Os fitocromos controlan moitos aspectos do desenvolvemento das plantas. Regulan a xerminación de sementes (fotoblastia), a síntese de clorofila, a elongación de plantas de sementeiro, o tamaño, forma, cantidade e movemento das follas e o tempo da floración en plantas adultas. Os fitocromos son amplamente expresados en moitos tecidos e estadios do desenvolvemento.
Outros fotorreceptores de plantas son os criptocromos e as fototropinas, que responden ao azul e á luz ultravioleta A e o UVR8, que é sensible á luz UV B.
Estrutura
Os fitocromos constan dunha proteína, unida covalentemente a un cromóforo bilina sensible á luz. A parte proteica consta de dúas cadeas idénticas (A e B). Cada cadea ten un dominio PAS, un dominio GAF e un dominio PHY. A combinación de dominios en fitocromos coñecidos de plantas, bacterias e fungos é comparable, xa que os tres dominios N-terminais son sempre de tipo PAS, GAF e PHY. Porén os dominios C-terminais son máis diverxentes. O dominio PAS serve como sensor de sinais e o dominio GAF é responsable da unión do GMPc e tamén percibe sinais luminosos. Xuntas, estas subunidades forman a rexión fitocromo da molécula, que regula os cambios fisioloxicos en plantas causados polas condicións de luz vermella ou vermella distante. En plantas, a luz vermella cambia os fitocromos á súa forma bioloxicamene activa, mentres qaue a luz vermella distante cámbiaa á súa forma bioloxicamente inactiva.
Isoformas ou estados
miniatura|250px|Dúas hipóteses que explican as conversións inducidas pola luz dos fitocromos (PR - forma para luz vermella, PIR - forma para luz vermella distante, B - proteína). Esquerda - disociación de H+. Dereita - formación do anel similar ao da [[clorofila. ]] Os fitocromos están caracterizados por unha fotocromicidade vermella/vermella distante. Os pigmentos fotocrómicos cambian a súa "cor" (propiedades de absorbancia espectral) coa absorción de luz. No caso dos fitocromos o estado fundamental é Pr, o subíndice r indica que absorbe a luz vermella (red) de maneira especialmente intensa. O máximo de absorbancia é un pico agudo de 650–670 nm, polo que as concentracións de fitocromo concentardas aparecen de cor azul turquesa ao ollo humano. Pero unha vez que se absorbeu un fotón vermello, o pigmento sofre un rápido cambio conformacional para pasar ao estado Pfr. Aquí, o subíndice fr (far red) indica que agora non se absorbe preferentemente o vermello senón o vermello distante (tamén chamado "infravermello próximo"; 705–740 nm). Este cambio en absorbancia aparece ante o ollo humano como unha cor lixeiramente máis verdosa. Cando Pfr absorbe luz do vermello distante convértese de novo en Pr. Por tanto, a luz vermella crea Pfr e a vermella distante Pr. En plantas polo menos o Pfr é o estado fisioloxicamente activo ou "de sinalización".
Efecto sobre o fototropismo
Os fitocromos tamén teñen a capacidade de percibir a luz e causan o crecemento das plantas cara á luz, o que se chama fototropismo. Janoudi e colaboradores estudaron se os fitocromos eran os responsables de causar o fototropismo por medio dunha serie de experimentos. Atoparon que a luz azul causa que a planta Arabidopsis thaliana mostre pouca resposta fototrópica, pero que a súa curvatura cara á luz aumenta coa adición de luz vermella. Encontraron que a planta tiña cinco fitocromos, e había diversos mutantes nos que os fitocromos non funcionan axeitadamente. Dous deses mutantes foron moi importantes nos seus estudos, o phyA-101 e o phyB-1, que son mutantes para os fitocromos A e B, respectivamente. O fitocromo A con funcionalidade normal causa que haxa sensibilidade á luz vermella e vermella distante, e orixina unha regulación na expresión da curvatura da planta cara á luz. O fitocromo B é máis sensible á luz vermella.