cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de México de 2017
Carreira
Na volta 51, Vettel pasaba a 'Checo' Pérez para tomar o sexto lugar, ficando detrás de Lance Stroll. Ocon, en cuarto, estaba moito máis á cabeza. O mexicano arriscou e entrou nos boxes para facer nova parada e colocar pneumáticos ultrabrandos para o seu stint final, mentres Hamilton xa era 12º, sen se arriscar, detrás do McLaren de Vandoorne e do Williams de Masa. Mais non demorou moito en entrar na zona de puntos facendo dous adiantamentos para subir ao décimo lugar. Vettel tamén abríase camiño e chegaba ao cuarto lugar na volta 58, con Räikkönen diante, 24s031 faltando 11 voltas para o fin. Ao ser informado por Ferrari sobre a diferenza co Ferrari, Vettel brincou: "Mamma mia!".
Nas voltas finais, Hamilton escoltaba a Alonso, noveno, e a Kevin Magnussen, oitavo. Lewis tentou pasar ao seu primeiro gran rival na F1. Foi un duelo emocionante entre dous dos grandes nomes da historia do deporte. O británico pasouno en carreira e colocouse noveno. Un brillo final nunha xornada con drama e emoción para confirmar o tetracampionato dúas voltas despois.
Lavochkin La-7
O Lavochkin La-7 foi un caza soviético usado durante a segunda guerra mundial. Desenvolveuse a partir do La-5, pero deseñado como interceptador puro en vez de como substituto deste. Era un avión máis potente, cunha célula máis limpa e con máis capacidade de armamento. Voou por primeira vez en novembro de 1943 e entrou en servizo en 1944. Construíronse 5.753 unidades ata comezos de 1946.
Kazuyoshi Hoshino
Kazuyoshi Hoshino (Shinjitai: 星野 一義) é un expiloto de carreiras e empresario do Xapón.
Andaina no automobilismo
O alcume de Hoshino era "o home/rapaz máis rapido do Xapón" (日本一速い男). Gañou os campionatos nacionais de motocrós xaponés nas clases 90cc e 125cc para Kawasaki en 1968 antes de cambiar aos coches como un piloto de fábrica de Nissan en 1969.
Hoshino participou en dous Grandes Premios de Fórmula 1, debutou o 24 de outubro de 1976 no Gran Premio do Xapón de 1976. pilotando un Tyrrell-Ford para Heros Racing, retirouse logo de esgotar o seu fornezo de pneumáticos. Regresou en á Fórmula 1 na tempada de e volveu participar no Gran Premio do Xapón de 1977 tamén con Heros Racing. Terminou no undécimo lugar pilotando un vello Kojima-Ford.
O seu único triunfo no campionato mundial foi na carreira do Campionato Mundial de Sportscar de 1985 na carreira dos 1000 km de Fuji, que foi boicoteado por moitos equipos competidores debido á choiva torrencial.
Hoshino gañou o campionato da Fórmula 2000 do Xapón en 1975 e 1977, antes de gañar o campionato xaponés da Fórmula 2 en 1978. A continuación, competiu no campionato da Fórmula 3000 do xapón, gañando ese título en 1987, 1990 e 1993.
Hoshino tamén dominou as Fuji Grand Champion Series nos anos 1970 e 1980. Gañou cinco títulos en 1978, 1982, 1984, 1985 e 1987, con 28 vitorias e 42 podios.
Como o seu compatriota Masahiro Hasemi, continuou a súa carreira que competía con Nissan, conducindo un Skyline GT-R para gañar o campionato xaponés de coches de turismo na tempada 1990. Hoshino pilotou un Nissan R90C con Toshio Suzuki para gañar o Suzuka 1000 de 1990. Hoshino e Suzuki tamén gañaron o campionato de prototipos do Xapón en 1991 e 1992. Cos compañeiros en Nissan Motorsports Aguri Suzuki e Masahiko Kageyama, Hoshino pilotou un Nissan R390 GT1 para terminar en terceiro lugar nas 1998 24 Horas de Le Mans de 1998.
Hoshino retirouse das carreiras en 2002 e agora segue dirixindo o seu propio equipo Super GT e a súa propia compañía especializada de repostos de Nissan, Impul. Desde 2003, o seu equipo de carreiras gañou o campionato de Fórmula Nippon sete veces en oito anos. O seu fillo, Kazuki Hoshino, compite en Super GT, pilotando para o equipo do seu pai.
Resultados no campionato xaponés de Top Formula
(chave) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida) Esta sección é un anaco. Podes axudar expandíndoa.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos na JGTC
(clave)
Piranga olivacea
Piranga olivacea é unha especie de Passeri de tamaño medio.
Descrición
Os adultos roldan entre os 17 e os 19 cm. Teñen o peteiro agrisado pálido e as patas escuras. Durante a época reprodutiva o macho é de cor vermella brillante, coas ás e a cola negras. A femia ten a plumaxe opaca de cor olivácea coas ás parduzcas escuras e a rexión ventral do corpo amarela. A plumaxe invernal do macho presenta un patrón de coloración semellante ó da femia, mais coas ás e cola máis escuras. Os machos inmaturos tamén son semellantes ás femias, pero a medida que medran adquiren un patrón intermedio entre as femias e os machos adultos coa librea de verán.
Bullhead
Bullhead é un álbum da banda estadounidense de sludge metal Melvins, editado o 3 de maio de 1991 a través do selo Boner Records. Este álbum destaca por ter cancións máis longas que os anteriores traballos da banda (antes deste, as súas cancións adoitaban a durar entre 2 e 3 minutos).
A banda xaponesa de rock experimental Boris colle o seu nome da primeira canción deste disco.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Buzz Osborne.
Jesús Moreno Manzaneque
Jesús Moreno Manzaneque, nado en Madrid o 7 de xuño de 1931, é un ex-adestrador de fútbol español.
Traxectoria como adestrador
Na tempada 1978–79 fíxose cargo do Racing de Ferrol en Segunda División na xornada 9, tras o cesamento de José López. Debutou con derrota fronte ao Getafe Deportivo (1−3). Foi cesado na xornada 22 tras perder co CE Sabadell (3−0) e co equipo en última posición e con 8 puntos. O seu substituto foi o brasileiro Otto Bumbel.
Cobertor
miniatura|right|A cama de [[Henri de Toulouse-Lautrec representa a dúas persoas acochadas, baixo sabas e cobertor.]] miniatura|Variado de cobertores na feira Masaai de [[Nairobi (Kenya).]] Un cobertor é unha peza téxtil de la, cotón etc., en forma de cadrado ou de rectángulo, que se usa fundamentalmente para abrigarse na cama. Tamén pode denominarse manta.
Os cobertores úsanse para se protexer do frío, e en especial para se acochar ou arroupar mentres se dorme. Diferéncianse dos edredóns, sobrecamas, sabas e doutros cobertores polo seu grosor. Polo xeral fabrícanse con forma alargada e rectangular.
O seu uso específico ao longo da historia no comercio e a guerra asociouna como peza complementaria no oficio dos arrieiros e carrexadores de auga e na impedimenta das cabalarías.
Tipos e texturas
Moitos dos materiais para fabricar cobertores, como a la, empréganse porque son grosos e polo tanto máis axeitados para a súa feitura, porén tamén se usa o cotón no caso de cobertores máis lenes. Os de la son máis quentes. Os máis comúns son acrílicos, de poliéster, de visón, de cotón e de la. Mais tamén os hai de materiais exóticos coma o gancho afgán ou cubertos de seda. En Galicia os cobertores facíanse a man no tear da casa, especialmente de la. Eran comúns os de cor beixe natural da la, con algunhas liñas ou fitas tinxidas de cores con tinturas naturais.
miniatura|O xantar na herba, (sección dereita) de [[Claude Monet]]
Usos
Os cobertores teñen sido empregados no exército para durmir, sendo os maiores consumidores de mantas de la de todos os tempos. As mantas militares adoitan ser de cor cinsenta, de la, e bastante grosas. Fornecedores como J. E. Ashworth & Sons e Faribault Woolen Mills fixeron a metade de todos os cobertores empregados nos EUA de todos os tempos.
Cobertores e mantas máis pequenos pódense empregar fóra do leito, por exemplo para se cubrir en sofás e cadeiras de brazos, ou coma obxectos de decoración.
Un dos usos máis populares dos cobertores é o seu uso no chan en xantares campestres (pícnics). O seu uso foi moi popular nas romarías galegas, onde a xente procura lugares con herba e cómodos para emprazar as mantas no chan. Téñense de feito deseñado mantas especialmente para este uso.
Pobo atikamekw
Os atikamekw son un pobo indíxena que habita a área chamada Nitaskinan ("a nosa terra"), no val superior do río Saint-Maurice do Quebec, no Canadá. A súa poboación rolda arredor das 8000 persoas. Unha das principais comunidades é a de Manawan, a uns 160 km ó nordeste de Montreal. Tradicionalmente, dedicábanse á agricultura, á pesca, á caza e á recolección. Teñen fortes relacións co pobo innu, dos cales eran aliados históricos contra os inuit.
A lingua atikamekw, unha variedade da lingua cree que pertence á familia de linguas álxicas, é aínda empregada no día a día, o que a converte nunha das linguas indíxenas menos ameazadas de extinción. Porén, as súas terras tradicionais foron apropiadas polas empresas madeireiras e o seu xeito de vida tradicional está case extinto. Só un pequeno número de familias viven da elaboración das tradicionais canoas e de cestos de cortiza de bidueiro. O seu nome, que significa literalmente "peixe branco do lago", tamén é escrito ás veces como "atihkamekw", "attikamekw", "attikamek" ou "atikamek". Os colonizadores franceses referíanse a eles como Têtes-de-Boules, traducible como "cabezas de balón" ou "cabezas redondas".
miniatura|250px|Membros atikamekw de Manawan c. 1900.
Andrés Canoura Palmeiro
Andrés Canoura Palmeiro, nado en Santa Cruz do Valadouro o 8 de abril de 1852 e finado en Ferreira o 25 de febreiro de 1930, foi un político galego.
Traxectoria
Emigrou a Cuba. Na Habana foi propietario da zapataría La Moda. Foi un dos fundadores do Centro Galego da Habana en 1879 e vocal da súa primeira Xunta directiva. Foi presidente de honra da Sociedad de Instrucción, Recreo y Protección El Valle de Oro. Ao seu retorno fundou a Hidroeléctrica e a fábrica de fariñas El Canedo. Foi alcalde do Valadouro nos anos dez.
Casou con Ramona Fernández nunha das súas visitas a Galicia en 1891 e foi pai de Ramón Canoura Fernández.
Tinakula
Tinakula é un volcán cónico que forma unha illa ao norte de Nendo na provincia de Temotu, nas Illas Salomón. Atópase no extremo norte da Illas Santa Cruz. Ten ao redor de 3´5 km de ancho e elévase 851 metros sobre o nivel do mar, pero elévase de tres ou catro quilómetros por encima do fondo do mar. Entra en erupción aproximadamente cada hora cunha columna de cinza e rocas. A primeira erupción do volcán rexistrouse en 1595, cando Álvaro de Mendaña navegaba preto na súa volta ó redor do mundo.
Ocupación
A illa está deshabitada. Unha poboación anterior foi erradicada cando o volcán entrou en erupción ao redor de 1840 e o fluxo piroclástico varreu todos os lados da illa. En 1951, polinesios de Nukapu e Nupani establecéronse na illa, que alcanzou un pico de poboación de 130 habitantes, antes de que tivese que ser evacuada coa erupción de 1971. O pobo de Temateneni atópase na costa sueste. A finais de 1980, dúas familias (menos de 10 persoas) de Nupani fixeron outro intento de colonización.
A illa está cuberta de selva, agás a parte occidental, que está cuberta de cinza. Foi arrasada por deslizamentos de terra en 1965. Cando o volcán entra en erupción, é posible observar grandes rocas rodando pola ladeira da montaña.
Montañas Semien
miniatura|Montañas Semien no ano 2011.
As montañas Semien (en amhárico: ስሜን ተራሮች; tamén escrito Səmen, Simien ou Simen) son unha cadea montañosa que se atopa no norte de Etiopía, formando parte do altiplano de Etiopía. Forman parte do parque nacional de Simien e son Patrimonio da Humanidade.
Características
Malia o seu carácter escarpado e da súa altura, as montañas presentan numerosas vilas e aldeas. Historicamente estaban habitadas polos xudeus de Etiopía, mais logo de repetidos ataques dos emperadores cristiáns, no século XV retiráronse á antiga provincia de Dembiya, na actual zona de Gondar, na rexión Amhara.
Fauna
miniatura|200px|[[Theropithecus gelada.]] As súas ladeiras serven de ecosistema para diversas especies de animais, varias das cales son endémicas, tales como a Capra walie, o Canis simensis ou o Theropithecus gelada, un tipo de babuíno que só vive nas terras altas etíopes e eritreas.
Antonio González Pacheco
Antonio González Pacheco, nado en Aldea del Cano (provincia de Cáceres) o 10 de outubro de 1946 e finado o 7 de maio de 2020, foi un ex-policía español, máis coñecido polo seu alcume Billy el Niño.
Traxectoria
Comezou como funcionario en prácticas por oposición o 1 de setembro de 1969. Tres meses despois xa era subinspector segundo do Corpo Superior da Policía Española, da Brigada Político Social. En xullo de 1977 o ministro da Gobernación Rodolfo Martín Villa concedeulle a medalla de prata ao Mérito Policial polos servizos prestados. Está acusado de malos tratos e torturas a detidos.
Foi denunciado por ducias de detidos e interrogados sendo condenado a pagar dúas multas polas lesións a Enrique Aguilar Benítez de Lugo e pola detención de Paco Lobatón.
Entre as súas vítimas están:
En 1984, pediu a excedencia do Corpo Nacional de Policía e pasou a ser xefe de seguridade da fábrica de Barreiros en Villaverde, Madrid.
Denuncia na Arxentina
Foi denunciado na Arxentina por José María Galante Serrano, Miguel Ángel Gómez Álvarez, Andoni Arrizabalaga, Antonia Hernández, Francisca Villar del Sanz, Luis Suárez Carreño, Silvia Carretero, Acacio Puig, Alfredo Rodríguez, Antonio Chapera, Felisa Echegoyen, Francisco José Fernández e Jesús Rodríguez acusado de torturas e pedida a súa extradición para ser xulgado alí.
Recoñecementos
Fóronlle concedidas catro medallas polos servizos prestados na Policía. que lle supoñen cobrar un 50% máis de pensión.
En xullo de 1979, antes de ter que declarar no xuízo polos asasinatos dos avogados de Atocha, foi homenaxeado nunha cea por un cento de policías.
En setembro de 2018 anunciouse que lle serían retiradas as condecoracións e os suplementos da pensión.
Hecatonquiros
miniatura|dereita|300px|Talla de 1793, obra de Tommaso Piroli (1752 – 1824) a partir dun debuxo de [[John Flaxman, empregada nunha edición da Ilíada de 1795: Tetis invoca a Briareo.]] miniatura|dereita|300px|Pronuncia do nome. Na mitoloxía grega os Hecatonquiros ou Hecatonqueros (en grego Έκατόνχειρες Hekatonkheires ou Έκατόνταχειρας Hekatontakheiras, 'os de cen mans'), coñecidos tamén como Centimanos (do latín Centimani), eran xigantes monstruosos con cen brazos e cincuenta cabezas, fillos de Xea e Urano.
Os Hecatonquiros eran tres: Briareo ('forte'), Xigues e Cotto. Homero tamén se referiu a Briareo como Exeón ('cabruno'), aínda que este era tamén o nome dun deus do mar diferente. Segundo Pierre Grimal, os deuses chamábano Briareo, e os homes, Exeón.
As teorías evemeristas (desenvolvidas por Evémero de Mesene (s. IV a. C.)) sosteñen que realmente os hecatonquiros non eran xigantes senón homes de Macedonia que axudaron ós habitantes de Olimpia a expulsar ós titáns. En xeral Evémero sostiña a crenza de que os deuses pagáns non eran máis que personaxes históricos mal recordados, e magnificados despois por unha tradición fantasiosa e lendaria.
Mitoloxía
Urano, espantado polo seu aspecto, lanzounos ao Tártaro, no máis profundo dos infernos, ata que, tempo despois, foron rescatados por Cronos, ao que axudaron a derrocar a Urano no transcurso da Guerra dos Titáns, xunto ós Ciclopes. Nesta guerra eran quen de lanzar rocas de cen en cen contra os Titáns.
Pero, tras loitar no lado de Cronos, este encerrounos de novo no Tártaro, onde permaneceron gardados por Campe ata que Zeus os rescatou para que o axudaran na guerra da Xigantomaquia.
Ao terminar a guerra, os Hecatonquiros establecéronse en palacios no río Océano, converténdose nos gardiáns das portas do Tártaro, onde Zeus encerrara aos Titáns. Na Ilíada hai unha historia, que non se atopa en ningún outra fonte clásica, que conta que os deuses intentaron derrocar a Zeus, que chegou a ser encadeado por Hera, Atenea e Poseidón, pero fracasaron cando Tetis invocou aos Hecatonquiros e estes acudiron na súa axuda; outros autores din que requiriu a axuda de Exeón, e só coa súa presenza, pola súa inmensa forza, conseguiu evitalo.
Outro mito di que Poseidón quixo recompensar a Briareo/Exeón polo seu valor demostrado na guerra e concedeulle a man da súa filla Cimopolea.
Ás veces considéraselles deidades do mar, e poida que proveñan dos pentekonter, barcos con cincuenta remeiros.
Selección de fútbol de San Tomé e Príncipe
A Selección de fútbol de San Tomé e Príncipe é o equipo representativo do de San Tomé e Príncipe nas competicións oficiais internacionais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federação Santomense de Futebol, afiliada á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. É unha selección con moi pouca historia internacional, non conseguindo participar nunca nin na Copa do Mundo nin na Copa África de Nacións.
Historia
En 2003, San Tomé e Príncipe abandonou as competencias internacionais tras ser derrotado por. Após varios anos sen disputar partidos, foi eliminada da clasificación mundial da FIFA, ata que tras nove anos participou na fase de clasificación da CAF para a Copa Mundial de Fútbol de 2014, quedando eliminada na primeira rolda ante o por un marcador de 6 a 1.
Fixo parte das eliminatorias para a Copa de África de Nacións 2013 superando contra todo prognóstico a 1 a 0 como locais na ida e empatando a cero no xogo de volta. Superada esta serie correspondese enfrontarse contra, comezando como local obtivo un serprenedente 2 a 1, pero no xogo de volta, en Freetown, os locais venceron 4 a 2, eliminando a San Tomé e Príncipe da competición.
Gustavo II Adolfo de Suecia
Gustavo II Adolfo, nado en Estocolmo o 9 de decembro de 1594 e finado en Lützen o 6 de novembro de 1632, foi o rei de Suecia dende 1611 ata 1632 e considérase un dos fundadores do Imperio Sueco. Levou Suecia á supremacía militar durante a guerra dos Trinta Anos, axudando a determinar o equilibrio de poder político e relixioso en Europa. Postumamente recibiu o nome de Gustavo Adolfo o Grande (sueco: Gustav Adolf den store, latín: Gustavus Adolphus Magnus) por parte do Riksens ständer en 1634. Adoita a ser considerado un dos mellores mandos militares de todos os tempos polo seu innovador uso de armas combinadas. A súa vitoria militar máis destacada foi a batalla de Breitenfeld (1631). Cunha excelente maquinaria militar, boas armas, un bo adestramento e artillería de campo efectiva, respaldada por un goberno eficiente que podía proporcionar os fondos necesarios, Gustavo Adolfo estaba preparado para converterse nun gran líder europeo. Porén, morreu un ano despois na batalla de Lützen (1632). Foi habilmente axudado nos seus esforzos polo conde Axel Oxenstierna, o Gran Chanceler de Suecia, que tamén actuou como rexente despois da súa morte.
Nunha época caracterizada por un estado de guerra constante, Gustavo Adolfo herdou tres guerras en curso simultáneas do seu pai con 16 anos. Dúas delas foron guerras fronteirizas con Rusia e Dinamarca, e a outra unha guerra máis persoal (polo menos para o seu pai) contra o primeiro curmán de Gustavo, o rei Sixismundo III Vasa de Polonia. Desas tres guerras a guerra contra os daneses foi a máis grave.
Durante o seu reinado, Suecia pasou de ter o status de potencia rexional da conca do mar Báltico a ser unha das principais potencias de Europa e un modelo de goberno da era moderna. Gustavo Adolfo é coñecido como o "pai da guerra moderna", ou o primeiro gran xeneral moderno. Baixo a súa tutela, Suecia e a causa protestante desenvolveron unha serie de excelentes comandantes, como Lennart Torstensson, quen derrotaría aos inimigos de Suecia e expandiría as fronteiras e o poder do imperio moito despois da morte de Gustavo Adolfo en batalla. Os botíns dos seus inimigos convertérono nun exitoso traficante de libros en Europa, especificamente coas Colección Xesuítas.
Chamado "O Rei Dourado" e "O León do Norte", fixo de Suecia unha das grandes potencias de Europa, en parte grazas á reforma da estrutura administrativa. Por exemplo, comezou a facer rexistros parroquais de poboación, polo que o goberno central podía impoñer impostos e recrutar á xente de xeito máis eficiente. O historiador Christer Jorgensen sostén que o seu logro no campo da reforma económica, comercio, modernización e creación da autocracia burocrática moderna foi tan importante como as súas fazañas nos campos de batalla. As súas reformas domésticas, que transformaron unha sociedade e economía atrasada e case medieval, foron de feito non só as bases das súas vitorias en Alemaña, senón tamén absolutamente cruciais para a creación e supervivencia do Imperio Sueco.
Gustavo Adolfo é amplamente conmemorado polos protestantes en Europa como o principal defensor da súa causa durante a guerra dos Trinta Anos, con múltiples igrexas, fundacións e outras empresas que levan o seu nome, como a sociedade Gustav-Adolf-Werk.
Traxectoria
Gustavo Adolfo naceu en Estocolmo como o fillo máis vello do duque Carlos da dinastía de Vasa coa súa segunda esposa, Cristina de Holstein-Gottorp. Nese momento o rei de Suecia era o curmán de Gustavo Adolfo Sixismundo. O acérrimo protestante dique Carlos obrigou ao católico Sixismundo a abandonar o trono de Suecia en 1599, unha parte das disputas relixiosas previas á guerra dos Trinta Anos, e reinou como rexente antes de tomar o trono como Carlos IX de Suecia en 1604. O príncipe herdeiro Gustavo Adolfo tivo a Gagnef-Floda en Dalecarlia como un ducado dende 1610. Tras a morte do seu pai en outubro de 1611 Gustavo Adolfo, que nese momento tiña dazaseis anos, herdou o trono e unha serie de disputas belixerantes pola sucesión co seu curmán polaco. Sixismundo III quería recuperar o trono de Suecia e intentou obrigar a Gustavo Adolfo a que renunciase ao título.
Nunha volta desta disputa dinástica, Gustavo invadiu Livonia cando tiña 31 anos, comezando a guerra polaco-sueca de 1626-1629. Interveu no nome dos literanos en Alemaña, que lle abriron as portas das súas cidades. O seu reinado fíxose famoso por estas accións uns poucos anos despois, cando en xuño de 1630 aterrou en Alemaña, marcando a intervención sueca na guerra dos Trinta Anos. Gustavo interveu no lado anti-imperial, que nese momento estaba perdendo contra o Sacro Imperio Romano Xermánico e os seus aliados católicos; as forzas suecas revertirían rapidamente esa situación.
Gustavo estivo casado con María Leonor de Brandeburgo, a filla de Xoán Sexismundo, Elector de Brandenburgo, e elixiu a cidade prusiana de Elbing como base para as súas operacións en Alemaña. Morreu na batalla de Lützen en 1632. A súa prematura morte foi unha gran perda para o lado luterano, facendo que grandes partes de Alemaña e outros países, que foran conquistadas polo luteranismo, fosen reconquistadas polo catolicismo (a través da Contrarreforma).
Innovador militar
O historiador Ronald S. Love atopou que en 1560-1660 houbo "un feixe de innovadores, destacando Mauricio de Nassau e Gustavo Adolfo de Suecia, a quen moitos académicos atribúen os desenvolvementos revolucionarios na guerra e ter sentado as bases da práctica militar para os seguintes dous séculos". Os académicos están de acordo en que Gustavo Adolfo foi un comandante militar extremadamente capaz. A súa innovadora integración táctica de infantería, cabaleiría, loxística e particularmente o seu uso da artillería, fixo que gañase o título de "pai da guerra moderna". Futuros comandantes que estudaron e admiraron a Gustavo II Adolfo foron Napoleón I de Francia e Carl von Clausewitz. Os seus avancesn en ciencia militar fixeron de Suecia a potencia dominante no mar Báltico durante os seguintes cen anos.
Gustavo Adolfo foi a principal figura responsable do éxito do exército sueco durante a guerra dos Trinta Anos e levou á súa nación a conseguir un gran prestixio. Como xeneral, Gustavo Adolfo é famoso por empregar artillería móbil no campo de batalla, ademais de por usar tácticas moi agresivas enfatizando o ataque sobre a defensa, e destacando a mobilidade e iniciativa da cabaleiría.
Santiago Rusiñol
Santiago Rusiñol i Prats, nado en Barcelona o 25 de febreiro de 1861 e finado en Aranjuez o 13 de xuño de 1931, foi un pintor e escritor catalán. Foi un personaxe importante da Renaixença literaria e cultural de Cataluña, e do mundo intelectual e bohemio da Barcelona do seu tempo.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de industriais do téxtil, procedentes de Manlleu. Formouse no Centro de acuarelistas de Barcelona e foi discípulo de Tomás Moragas. Viaxou a París en 1889, onde viviu en Montmartre xunto con Ramón Casas e con Zuloaga.
Familiarizouse co simbolismo e a pintura ao aire libre. Tras regresar a Cataluña funda en Sitges o taller-museo do Cau e frecuenta os faladoiros do café Els Quatre Gats. A súa posición social e económica, acomodada, permitiulle facer frecuentes viaxes. En 1908 recibiu a medalla da Exposición Nacional de Belas Artes.
A súa pintura está moi influenciada polos impresionistas e ten temática paisaxista, tanto rural como urbana, retratos e composicións simbólicas de inspiración modernista. Ao comezo da súa carreira incluía figuras humanas. Nas etapas finais só pintaba paisaxes, especialmente dos Reais Sitios como Aranjuez ou La Granja.
Na súa obra literaria inclúense poemas en prosa (Oracions, 1987), dramas como L'alegría que passa (1898), Cigals i formigues (1901), La bona gent (1906) e novelas costumistas como L'auca do senyor Esteve (1907), que foi adaptada ao teatro por Rusiñol en 1917, La nena Gorda (1914), El catalá de la Mancha (1917) ou En Josepet de Sant Celoni.
Tamén escribiu para xornais como La Vanguardia ou revistas como L'Esquella de la Torratxa.
Estivo en Buenos Aires, en Rosario e en Córdoba para o centenario da Revolución de Maio, en 1910; estreando obras súas.
Faleceu mentres pintaba os seus famosos xardíns de Aranjuez.
Cthulhu
miniatura|dereita|220px|Debuxo de Cthulhu por [[H.P. Lovecraft, 1934.]] Cthulhu é un deus primordial do mundo mariño ideado por H.P. Lovecraft; cuxa mitoloxía trata sobre estraños seres extraterrestres que habitaron a Terra moito antes de que os homes aparecesen e sobre os seus intentos presentes por recuperala. Apareceu por vez primeira no relato A chamada de Cthulhu, publicado na revista pulp Weird Tales no ano 1928.
Características
Cthulhu descríbese precisamente no relato de A chamada de Cthulhu como un enorme monstro con cabeza de polbo ou lura, con numerosos tentáculos e corpo de dragón, coas súas respectivas ás. Ten a capacidade de alterar a súa forma, aínda que case sempre é a mesma. O seu corpo escamoso está composto dunha substancia distinta ás que se atopan no noso planeta, como unha especie de masa xelatinosa que o fai practicamente indestructible. De todos os xeito, se algún día fose destruído por completo (cousa bastante improbable), a súa esencia fecundaría á súa propia filla, volvendo a nacer. Foi un dos conquistadores da Terra e dominouna dende as profundidades do océano.
Cthulhu é un primixenio, parte dun grupo de seres que, aínda que poderosos e inmortais, non acadan o poder dos deuses exteriores. Os seus principais seguidores son a Semente Estelar de Cthulhu. Tamén o adora a maior parte dos Profundos, seres metade humano, metade batracio, que habitan os océanos.
Segundo a mitoloxía, Cthulhu repousa soñando baixo un selo na cidade somerxida de R´lyeh (nalgún lugar do Océano Pacífico). Agarda escapar algún día (o día no que "as estrelas estean de novo en posición") coa axuda de ocultistas e seitarios para volver estender o seu poder sobre a Terra. A el dedican o salmo "Ph´nglui mglw´nafh Cthulhu R´lyeh wgah-nagl fhtagn" que aproximadamente significa "na súa morada de R'lyeh Cthulhu morto agarda soñando".
Pronunciación
Que a pronunciación de Cthulhu non sexa precisa é algo típico do estilo lovecraftiano: estilo da ambigüedade, do impreciso, do magmático (ata suxerir o caos -algo que provoca fobia no inconsciente-) nas súas descricións.
CLIPS
CLIPS é unha ferramenta que prové un ambiente de desenvolvemento para a produción e execución de sistemas expertos. Foi creado a partir de 1984, no Lyndon B. Johnson Space Center da NASA. Os fondos cesaron a principios dos anos 1990, e houbo un mandato da NASA para comprar software comercial.
CLIPS é un acrónimo de C Language Integrated Production System (Sistema de Produción Integrado en Linguaxe C). Na actualidade, entre os paradigmas de programación que soporta CLIPS atópanse a Programación lóxica, a Programación imperativa e a Programación orientada a obxectos.
CLIPS probablemente é o sistema experto máis amplamente usado debido a que é rápido, eficiente e gratuíto. Aínda que agora é de dominio público, aínda é actualizado e mantido polo seu autor orixinal, Gary Riley.
Historia e motivación
Durante 1984, no Lyndon B. Johnson Space Center da NASA, a sección de Intelixencia artificial (IA) desenvolvera ao redor dunha ducia de prototipos de sistemas expertos usando hardware e software daquela época. A pesar do demostrado potencial dos sistemas expertos, a maioría daqueles prototipos non estaban sendo usados regularmente. Segundo a NASA isto debeuse a que o linguaxe de programación usado para o desenvolvemento destas aplicacións era LISP. Atopáronse varias debilidades de LISP, entre as que se destacan tres: non estaba dispoñible para unha ampla variedade de equipos de cómputo, non era facilmente integrable con outras aplicacións, e o seu custo era moi elevado.
A sección de Intelixencia Artificial notou que o uso dunha linguaxe convencional (como C) eliminaría a maioría deses inconvenientes. Ao principio buscouse que a nova ferramenta fose desenvolvida por terceiros, pero os custos aínda eran demasiado altos e os tempos de entrega non eran satisfactorios. Polo tanto, foi necesario que a sección de Intelixencia Artificial desenvolvese a súa propia linguaxe para sistemas expertos baseado en C.
O primeiro prototipo de CLIPS foi desenvolvido durante a primavera (boreal) de 1985, e tomou pouco máis de dous meses. Era compatible con todos os desenvolvementos feitos pola sección de Intelixencia Artificial, e a súa sintaxe estaba baseada na sintaxe de ART (outra ferramenta para o desenvolvemento de sistemas expertos). Con todo, CLIPS foi desenvolvido sen ter acceso ou coñecer previamente o código fonte de ART.
Inicialmente, co desenvolvemento de CLIPS buscábase ter maior coñecemento sobre a construción de sistemas expertos e botar as bases dunha linguaxe para substituír as ferramentas comerciais que estaban sendo usadas. A versión 1.0 de CLIPS demostrou que iso era posible. Logo dun desenvolvemento adicional, viuse que o custo de CLIPS sería significativamente menor ao doutras ferramentas e que sería ideal para adestramento. Outro ano de desenvolvemento e de uso interno serviu para mellorar portabilidade, desempeño, funcionalidade e documentación de soporte. A mediados de 1986, CLIPS v3.0 estivo dispoñible para grupos fóra da NASA.
Outras funcionalidades agregadas transformaron CLIPS; xa non era unha ferramenta para adestramento sobre construción de sistemas expertos, senón que agora servía tamén para o desenvolvemento e execución dos mesmos. As versións CLIPS v4.0 e v4.1 (1987) tiñan significativas melloras en canto a desempeño, integración con outras linguaxes, e capacidade de execución. CLIPS v4.2 (1988) foi unha completa re-escritura do código fonte co fin de facelo máis modular. Esta versión tamén incluíu un manual detallado da arquitectura de CLIPS e unha aplicación de axuda para a verificación e validación de programas baseados en regras. Novas funcionalidades viñeron coa CLIPS v4.3 (1989).
Orixinalmente, CLIPS era unha linguaxe de regras baseado no Algoritmo Rete (Programación Lóxica). CLIPS v5.0 (1991) introduciu dúas novos paradigmas de programación: Programación Imperativa e Programación Orientada a Obxectos (POO). A linguaxe POO dentro de CLIPS é chamado COOL (CLIPS Object-Oriented Language, ou Linguaxe Orientada a Obxectos de CLIPS). CLIPS v5.1 (1991) xa soportaba as recentemente desenvolvidas ou melloradas interfaces X Window, MS-DOS e Macintosh. CLIPS v6.0 (1993) tiña novas funcionalidades relacionadas co recoñecemento de patróns en obxectos/regulas e soporte a Enxeñería de Software baseada en regras. CLIPS v6.1 (1998) soportaba compiladores C++, aínda que xa non soportaba os vellos compiladores C non ANSI. Tamén se agregaron comandos para levar control do tempo de desenvolvemento e para funcións definidas polo usuario. CLIPS v6.2 é soportada por diversos sistemas operativos, e ten melloras na súa interface de desenvolvemento para Windows 95/98/NT e MacOS.
Actualmente, CLIPS é mantido fóra da NASA como software de dominio público.
Características principais
As características principais de CLIPS son:
Exemplo de CLIPS
Como outras linguaxes para sistemas expertos, CLIPS traballa con regras e feitos. Algúns feitos poden facer que unha regra sexa aplicable. Unha regra aplicable actívase. En principio as regras e feitos créanse definíndoos, como se mostra a continuación:
(deffacts trouble_shooting    (car_problem (name ignition_key) (status on))     (car_problem (name engine) (status wont_start))     (car_problem (name headlights) (status work))  ) (defrule rule1    (car_problem (name ignition_key) (status on))     (car_problem (name engine) (status wont_start))      =>     (assert (car_problem (name starter) (status faulty)) )
Derivados de CLIPS
Unha das razóns do amplo uso de CLIPS está nos seus derivados e interfaces con outras linguaxes, como:
Handley Page Hampden
Deseño e desonvelvemento
Handley Page deseñou o Hampden coas mesmas especificacións que o Vickers Wellington (Air Ministry Specification B.9/32) para un bombardeiro diario bimotor. Un prototipo do HP.52 foi pedido e realizou o seu voo de estrea o 21 de xuño de 1936. O primeiro lote de produción de 180 Mk I Hampdens foi fabricado segundo a "Specification 30/36", voando o seu primeiro exemplar o 4 de maio de 1938.
O Mk I tiña unha tripulación de catro persoas: piloto, navegante/bombardeiro, operador de radio e artilleiro traseiro. Concibido como un cazabombardeiro rápido e manobrable, o Hampden tiña unha metralladora fixa de 7.7 mm Vickers K na fuselaxe dianteira. Para evitar o peso de torretas, o Hampden tiña un nariz curvado de plexiglás cunha Vikers K manual, e outras sinxelsa na parte traseira superior do avión e na parte baixa da fuselaxe. A configuración era semellante á introducida nesa época nos bombardeiros medios da Luftwaffe, entre os que destacaba o Dornier Do 17. As metralladoras demostraron ser inaxeitadas para a defensa, polo que en 1940 as armas sinxelas foron substituídas por Vickers K dobres.
O Hampden usaba un deseño de pel tensada reforzada cunha mestura de seccións dobradas e extruídas coa á tendo un único longueiro. A construción realizouse con seccións prefabricadas que despois se unían. A fuselaxe estaba dividida en tres grandes seccións (frontal, central e traseira); a central e a traseira estaban así mesmo divididas noutras dúas. Con este sistema era máis doado equipar as distintas partes por separado, mellor que facelo unha vez o avión estivese montado. De xeito semellante, a á estaban compostas por tres grandes pezas.
Fabricaríanse un total de 1.430 Hampdens: 500 por Handley Page, 770 por English Electric e, durante os ano 1940 e 1941, 160 no Canadá polo consorcio Canadian Associated Aircraft (aínda que algúns foron retidos no Canadá, 84 foron enviados por mar ao Reino Unido).
Autostop xenético
O autostop xenético ou efecto autostop, tamén chamado arrastre por ligamento (na literatura en inglés genetic hitchhiking e genetic draft), é un efecto xenético no que cambia a frecuencia dun alelo pero este cambio non é causado pola selección natural, senón por estar situado preto doutro xene no mesmo cromosoma (ligamento xenético) que está sufrindo un varrido xenético. Cando un xene está experimentando un varrido selectivo, calquera outro polimorfismo próximo, que estea en desequilibrio de ligamento, tenderá a cambiar a súa frecuencia alélica tamén. Os varridos selectivos ocorren cando mutacións de nova aparición e, por tanto, raras, son vantaxosas, e incrementan a súa frecuencia. Os alelos cun efecto neutro ou mesmo lixeiramente deletéreo que cadra que están situados preto no cromosoma do xene varrido 'fan autostop' xunto co xene varrido. En contraste con isto, os efectos sobre un locus neutro debidos ao desequilibrio de ligamento con mutacións deletéreas de nova aparición denomínanse selección de fondo ou ambiental (background selection). Tanto o autostop xenético coma a selección de fondo son forzas evolutivas estocásticas (aleatorias), igual que a deriva xenética.
Historia
O termo "autostop" para referirse a este efecto empezaron a utilizalo en 1974 Maynard Smith e Haigh, mais o fenómeno foi pouco estudado ata os traballos de John H. Gillespie de 2000.
Resultados
O autostop ocorre cando un polimorfismo neutro está en desequilibrio de ligamento cun segundo locus que está sufrindo un varrido selectivo. O alelo neutro que está ligado á adaptación incrementará a súa frecuencia, en certos casos ata quedar fixado na poboación. O outro alelo neutro, que está ligado á versión non vantaxosa, diminuirá a súa frecuencia, nalgúns casos ata a súa extinción. En conxunto, o autostop reduce a cantidade de variación xenética.
Mutacións "pasaxeiras" deletéreas poden tamén facer autostop, non só as mutacións neutras.
A recombinación pode interromper o proceso de autostop xenético, facendo que acabe antes de que o alelo autostopista ou deletéreo queden fixados ou se extingan. Canto máis próximo é un polimorfismo autostopista a un xene baixo a selección, máis oportunidade hai para que teña lugar a recombinación. Isto leva á redución da variación xenética preto dun varrido selectivo que está moito máis próximo ao sitio seleccionado. Este patrón é útil para usar datos de poboacións para detectar varridos selectivos, e, por tanto, detectan que xenes estiveron sometidos a unha selección moi recente.
Autostop xenético e deriva xenética
Tanto a deriva xenética (genetic drift) coma o autostop de xenes (genetic draft) son procesos evolutivos aleatorios, é dicir, actúan estocasticamente e dun modo que non está correlacionado coa selección no xene en cuestión. A deriva xenética é o cambio na frecuencia dun alelo nunha poboación debido á mostraxe aleatoria en cada xeración. O autostop xenético é o cambio na frecuencia dun alelo debido ao feito aleatorio de que outros alelos non neutros casualmente se atopan en asociación con el.
Asumindo que a deriva xenética é a unica forza evolutiva que actúa sobre os alelos, despois dunha xeración en moitas poboacións idealizadas replicadas de tamaño N, que empezan coas fecuencias alélicas p e q, a nova varianza engadida na frecuencia alélica a través desas poboacións (é dicir, o grao de aleatoriedade do resultado) é. Esta ecuación mostra que o efecto da deriva xenética é moi dependente do tamaño da poboación, definido como o número real de individuos nunha poboación idealizada. O autostop xenético presenta un similar comportamento na ecuación anterior, pero cun tamaño efectivo de poboación que pode non ter ningunha relación co número real de individuos na poboación. En lugar disto, o tamaño efectivo da poboación pode depender de factores como a frecuencia de recombinación e a frecuencia e forza das mutacións beneficiosas. O incremento na varianza entre as poboacións replicadas debido á deriva é independente, mentres que co autostop está autocorrelacionado, é dicir, se a frecuencia dun alelo aumenta debido á deriva xenética, non contén información sobre a seguinte xeración, e se aumenta debido ao autostop xenético, é máis probable que aumente que que baixe na seguinte xeración. O autostop xenético xera un espectro de frecuencias de alelos diferente do da deriva xenética.
Cromosomas sexuais
O cromosoma Y non sofre recombinación xenética, o que fai que sexa especialmente proclive a que se fixen nel de mutacións deletéreas por medio do autostop. Isto propúxose como unha explicación de por que hai tan poucos xenes funcionais no cromosoma Y.
Surf de xenes
Cando unha poboación está moi espallada xeograficamente, o autostop xenético pode intensificarse na fronte a onde chegan especies invasoras, onde os alelos adaptativos teñen unha dobre vantaxe: son adaptativos, e tamén chegan primeiro a novos territorios. Este fenómeno coñécese como surf de xenes (gene surfing).
Evolución de mutador
O autostop é necesario para que a evolución de taxas de mutación máis altas sexa favorecida pola selección sobre a evolucionabilidade. Un hipotético mutador M é un elemento xenético que incrementa a taxa de mutación xeral na área que o rodea. Debido a ese incremento da taxa de mutación, o alelo A próximo pode mutar a un novo alelo vantaxoso A*
--M--A-- -> --M--A*--
Teoría neutralista da evolución molecular
A teoría neutralista da evolución molecular asume que a maioría das novas mutacións son ou deletéreas (e rapidamente eliminadas pola selección) ou neutras, e que moi poucas delas son adapatativas. Tamén asume que o comportamento das frecuencias de alelos neutros pode describirse polas matemáticas usadas na deriva xenética. O autostop xenético considérase, por tanto, un desafío importante para a teoría neutralista, e unha explicación de por que as versións aplicadas a todo o xenoma da proba de McDonald-Kreitman parecen indicar unha alta proporción de mutacións que son fixadas por razóns conectadas coa selección.
Gran Premio de Mónaco de 1984
O Gran Premio de Mónaco de 1984 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 3 de xuño de 1984 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a sexta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Informe
A carreira, que tivo lugar no medio de fortes choivas, foi unha das máis polémicas na historia da Fórmula Un, e anunciou a aparición de polo menos dúas novas estrelas. Alain Prost logrou a primeira das súas catro vitorias no circuíto.
Logo dunha demora por choiva de 45 minutos, (a pista estaba tan mollada que os pilotos solicitaron aos comisarios de pista que mollaran a sección do túnel porque os coches serían máis difíciles de pilotar nunha superficie seca, con pneumáticos de choiva). O pole Prost liderou a carreira desde o principio, mentres que un choque entre René Arnoux e Derek Warwick lanzou coche de Warwick contra o do seu seu compañeiro de equipo Patrick Tambay. Ambos os pilotos sufriron lesións nas pernas, e Tambay perdeuse a seguinte carreira no Canadá.
Prost asumiu o liderado de novo, pero Ayrton Senna, quen, na súa primeira carreira nun circuíto urbano na súa primeira tempada na Fórmula Un nun pouco competitivo coche Toleman, alcanzouno rapidamente, a pesar de comezar a carreira décimo terceiro. Na volta 29, Prost fixo acenos aos comisarios da carreira para indicar que a carreira debía ser detida. Fixo un novo xesto na volta 31 cando pasou a liña de meta. A bandeira vermella para deter a carreira móstrase na parte final da volta 32 logo de que o director de carreira Jacky Ickx decidira que as condicións eran demasiado perigosas para seguir a carreira. Senna pasou ao McLaren de Prost antes da liña de meta, pero de acordo ás regras, as posicións que contan son as da última volta completada por todos os pilotos, a volta 31, momento no que Prost era aínda líder. A parada foi controvertida, xa que beneficiou Prost, que levaba un motor deseñado por Porsche, e que fora ideado por Ickx, empregado de Porsche nas carreiras de autos deportivos. Ickx foi suspendido das súas funcións de control das carreiras por non consultar cos delegados a súa decisión antes de tomala. A choiva non caía tan forte nese momento como o caía previamente.
Se lle permitisen continuar ata completar o 75% das voltas, lograría a totalidade dos puntos e Prost puido ter os 6 puntos do 2º lugar no canto de 4´5 puntos da vitoria, a metade dos puntos concedidos ao non chegar a dito porcentaxe. Prost co tempo chegaría a perder o campionato con Niki Lauda por medio punto.
Senna e Mansell non foron os únicos pilotos novos en correr cerca da cabeza. Stefan Bellof, pilotando o único coche de aspiración natural da carreira, terminou terceiro. Os resultados do equipo Tyrrell foron borrados máis tarde debido ás infraccións por peso, o que significa que Bellof foi desposuído do seu podio, o seu lugar foi tomado por René Arnoux.
Esta foi a primeira vez que Ayrton Senna logrou unha volta rápida na Fórmula Un.
Paul Hinojos
De forma imprevista, Hinojos abandonou Sparta no ano 2005 e poucos días despois anunciou o seu ingreso en The Mars Volta, onde actualmente toca a guitarra.
Omitama
Omitama (小美玉市, おみたまし, Omitama-shi) é un concello xaponés da prefectura de Ibaraki. Está situada ao leste da rexión de Kanto e no centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 140,21 km² e a poboación de 52.477 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 374 hab./km².
O concello de Omitama limita cos concellos de Ishioka, Kasama, Ibaraki, Hokota e Namegata.
Pazo de San Román
Descrición
Na actualidade unicamente se poden ver algúns restos do que foi a construción orixinal. O único elemento arquitectónico que se conserva é a capela, edificio que na actualidade constitúe a igrexa parroquial de Saxamonde.
No pazo viviron persoeiros coma Luis Sarmiento de Valladares, marqués de Valladares, ou José Sarmiento de Valladares, vicerrei de Nova España.
Makrónisos
Makronisos (Μακρόνησος, lit. Illa Longa), ou Makronisi, é unha illa no mar Exeo, en Grecia. Atópase preto da costa da Ática, fronte ao porto de Lavrio. A illa ten unha forma alargada, 13 km. de norte a sur, e en torno a 500 m. de leste a oeste, o seu relevo é árido e rochoso.
Na antigüidade a illa chamábase Helena.
forma parte da unidade rexional de Kea-Kiznos e do municipio de Ceos.
Hoxe en día só viven 9 persoas, foi utilizado como unha illa prisión desde a Guerra Civil grega ata a restauración da democracia, tralo colapso da Réxime dos Coroneis en 1974. Debido á súa historia, considérase como un monumento da éra da guerra civil. Polo tanto, a illa e as estruturas orixinais se atopan protexidas contra modificacións.
A Canle de Ceos entre Makronisos e a veciña Ceos, foi o lugar do hundimiento, en 1916, do HMHS Britannic, barco xemelgo do RMS Titanic.
miniatura|esquerda| Vista da illa desde [[Cabo Sunion, Ática]]