cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uttarakhand
O estado é tamén o lugar no que se sitúa un dos máis ambiciosos proxectos do goberno indio, a presa de Tehri, proxecto concibido no ano 1953 e que aínda non se completou.
Demografía
thumb|esquerda|300px|Danza Chanchari/Jhoda da rexión kumaon de Uttarakhand. Os nativos da zona chámanse Garhwali / Kumaoni e son predominantemente hindús. Outras comunidades étnicas presentes en Uttaranchal inclúen ós nepalís. Os Jadh, Marcha e Shauka, coñecidos colectivamente como Bhotiya, viven na zona fronteiriza co Tíbet. Nas chairas do sur do estado establécense numerosos bengalís, punxabi e tibetanos.
Universidade de Friburgo, Suíza
A Universidade de Friburgo (en alemán Universität Freiburg, en francés Université de Fribourg, en latín Universitas Friburgensis) é un centro de educación superior fundado no século XIX, a sexta universidade de Suíza por número de estudantes e a única universidade oficialmente bilingüe do país. Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.
Facultades
A universidade ten cinco facultades: Teoloxía católica, Dereito, Ciencias económicas e Sociais, Filosofía (tamén chamadas letras) e Ciencias.
Estudantes
Na UniFr estudaron persoas coñecidas como Joseph Bech (1887–1975), presidente do goberno de Luxemburgo; Mary Daly (1928–2010), feminista estadounidense; Giuseppe Lepori (1902–1968), político, conselleiro federal; Joseph Deiss, conselleiro federal e Presidente da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, Christian Frei (nado en 1959), director de filmes documentais; Antonin Scalia (nado en 1936), xuíz da Corte Suprema dos Estados Unidos; Klaus Schwab (nado en 1938), fundador e presidente do Foro Económico Mundial (WEF) en Davos; W. G. Sebald (1944–2001), escritor, ou Chaim Weizmann (1874–1952), químico, primeiro presidente israelí.
Honoris Causa
As facultades da Universidade nomearon diversos doutores honoris causa, entre eles Agustin Bea (1961), Yves Congar (1965), Hans Urs von Balthasar (1967), Walter Burkert (1989), Xoán Carlos I (1993), Wim Wenders (1995), Desmond Tutu (1999), Bertrand Piccard (2000), D. Strauss-Kahn (2005), Giorgio Agamben (2012) ou Roberto Saviano (2013).
Sétima tempada de The Simpsons
A sétima tempada da serie de televisión de debuxos animados The Simpsons foi emitida orixinalmente pola cadea Fox dende o 17 de setembro de 1995 até o 19 de maio de 1996. Os produtores executivos da sétima tempada foron Bill Oakley e Josh  Weinstein, quen producirían 21 episodios da tempada. David Mirkin foi o show runner dos catro restantes, incluíndo dous vestixios que foran producidos para a tempada anterior. A sétima tempada estivo nomeada para dous Premios Primetime Emmy, incluíndo a categoría "Mellor programa animado (de duración menor a unha hora)" e obtivo un Premio Annie por "Mellor programa animado de televisión". A versión en DVD foi lanzada á venda na Rexión 1 o 13 de decembro de 2005, na Rexión 2 o 30 de xaneiro de 2006 e na Rexión 4 o 29 de marzo do mesmo ano. A caixa recompilatoria foi posta á venda en dous formatos diferentes: unha caixa coa forma da cabeza de Marge e outra rectangular clásica, na cal o debuxo amosa a estrea dunha película.
Zilda Paim
Zilda Paim, nada en Santo Amaro da Purificação o 3 agosto de 1919 e finada en Salvador de Baía o 22 de abril de 2013, foi unha escritora, docente, política e pintora brasileira.
Divulgación e escritura
É lembrada principalmente polo seu traballo no campo do folclore e das tradicións populares brasileiras, e en particular polo estudo e divulgación da Maculelê e da Capoeira.
Política
Foi a primeira muller vereadora (o equivalente a edil ou concellal) da súa vila natal. Tamén foi presidenta da Comarca entre 1980 e 1982.
Pasamento
Zilda Paim morreu en 2013 no hospital portugués de Salvador de Baía aos 93 anos, onde levaba aproximadamente un mes ingresada.
Dina Boluarte
thumb|dereita|Dina Boluarte. Dina Ercilia Boluarte Zegarra, nada en Chalhuanca (Perú) o 31 de maio de 1962, é unha avogada e política peruana e presidenta da República dende o 7 de decembro de 2022. Vicepresidenta entre 2021 e 2022, foi proclamada xefa do Estado peruano logo de que o Congreso do Perú destituíse a Pedro Castillo. É a primeira muller en exercer a presidencia da República do Perú.
Traxectoria
Trasladouse a Lima durante a súa infancia e compatibilizou os estudos universitarios de Dereito co traballo. Unha vez licenciada pola Universidade de San Martín de Porres, onde tamén cursou estudos nun mestrado de Dereito notarial e rexistral. Logo de pasar varios anos emigrada en México, en 2007, de regreso no Perú, ingresou como funcionaria no Rexistro Nacional de Identificación e Estado Civil.
Membro do partido Perú Libertario, en 2018, presentouse á alcaldía de Surquillo aínda que non resultou electa, como tampouco foi en 2020 cando concorría a deputada no Congreso. En 2021, o esquerdista Pedro Castillo escolleuna como vicepresidenta na súa candidatura á Presidencia do Perú. Unha vez lograda a vitoria fronte a Keiko Fujimori, Dina Boluarte comezou o seu mandato como vicepresidenta o 28 de xullo de 2021, sendo ademais, ministra de desenvolvemento e inclusión social.
A presidencia de Castillo foi moi convulsa pois as acusacións de corrupción e o enfrontamento co parlamento, controlado pola oposición, déronlle unha grande inestabilidade. Dina Boluarte destacou, inicialmente, como unha grande defensora do presidente: en decembro do 2021, durante a primeira moción de censura contra Castillo, chegou a manifestar que no caso de ser destituído o presidente, ela non aceptaría substituílo e dimitiría canda a el. En 2022 afrontou acusacións de irregularidades administrativas que motivaron a apertura dun proceso non lexislativo para o seu cesamento. Con todo, este procedemento foi rexeitado en comisión parlamentaria o 5 de decembro de 2022. Segundo algúns analistas ese intento de destitución buscaba apartala da sucesión de Castillo para que este fose relevado polo presidente do Congreso, afín á oposición. Mais, entrementres, Dina Boluarte foise distanciando do presidente Castillo conforme avanzaron os seus problemas ata que o 25 de novembro de 2022 presentou a súa dimisión como ministra pola designación de Betssy Chávez como primeira ministra. Boluarte xustificouse facendo chamamentos á fin da polarización política.
Logo da destitución de Pedro Castillo durante os primeiros días de presidencia de Dina Boluarte, houbo protestas populares por todo o país pedindo eleccións anticipadas. Durante as mobilizacións houbo varios falecementos, razón que levou ao goberno a establecer o estado de emerxencia nos departamentos de Apurímac, Arequipa e Ica. Ademais, nunha nova mensaxe á nación, Dina Boluarte chamou a eleccións para abril de 2024. Malia a estes anuncios as protestas medraron e nos seguintes días o goberno ampliou o estado de emerxencia a todo o país. Ademais, a crise política agudizouse pois o Congreso rexeitou o adianto electoral e a represión causou a morte dunha vintena de persoas, o que motivou a dimisión de dous ministros.
Ligazóns externas
Páxina web da Presidencia da República do Perú (en español)
Laura LaMontagne
Laura Iglesias Vázquez, de nome artístico Laura Lamontagne, nada en Lugo en 1993, é unha actriz, cantautora e poeta galega.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Santiago de Compostela o grao en Lingua e literatura inglesas. Toma o seu apelido artístico do cantautor norteamericano Ray LaMontagne. Laura protagoniza, coa súa irmá, o videoclip do tema "Papá borracho" (2017) do grupo Ataque Escampe. No filme A estación violenta (2017) interpreta o personaxe de Daniela e canta e toca coa guitarra a canción "Azulejos", da súa autoría.
Participou no proxecto Novas voces para a lingua da RAG e a USC. Ten un proxecto musical co DJ e produtor compostelán PicoAmperio no que interpretan temas baseados en textos de Martín Codax, Airas Nunes, Rosalía de Castro, Luz Fandiño, Fernando Pessoa e Xela Arias e co que o 16 de maio de 2021 actuaron no Concerto do Día das Letras Galegas, no Auditorio Pazo de Congresos Mar de Vigo.
Galinha Pintadinha
A Galinha Pintadinha é un proxecto infantil creado polos produtores brasileiros Juliano Prado e Marcos Luporini. A Galinha converteuse nun dos maiores éxitos audiovisuais do Brasil de todos os tempos.
Historia
O 28 de decembro de 2006, o dúo decidiu engadir unha animación infantil no sitio web de YouTube para a súa presentación a algúns produtores dunha canle infantil en São Paulo, xa que non poderían asistir á reunión. Os executivos non aprobaron o vídeo e a idea inicial non se mantivo. Porén, seis meses despois, os produtores, que non retiraran o vídeo do sitio web, decatáronse de que o número de reproducións era ben impresionante, cerca de 500.000.
Entendendo a posibilidade de éxito, o proxecto seguiu adiante coa creación do DVD Galinha Pintadinha e Sua Turma, que contaba con animacións en 2D con personaxes infantís e cancións de dominio público. O son incluía cancións de varias xeracións, como "A Barata", "Indiozinhos", " Escravos de Jó" e "Marcha soldado".
En 2010, xa co apoio da Som Livre, o equipo creou o segundo DVD, titulado Galinha Pintadinha 2. O DVD tamén incluía cantigas clásicas, como "Atirei o pau no gato", "Alecrim Dourado", "Sapo Cururu" e "Se Essa Rua Fosse Minha". No primeiro mes vendéronse máis de 100.000 copias, o que garantiu o premio cun dobre disco de platino.
Até 2015, a marca está na 89a posición mundial entre as 150 marcas con licenza que máis gañan no mundo, aparecendo en Forbes Brasil.
No ranking creado pola ABPD para o mercado musical brasileiro, o segundo DVD do proxecto foi o sexto DVD máis vendido en 2010 e o 17o máis vendido en 2011.
Co éxito dos DVD, nos últimos tempos o proxecto tamén se centrou na venda doutros produtos como peluches, xogos, libros e aplicacións para teléfonos intelixentes.
Alén do espectáculo lúdico Galinha Pintadinha Official Tour, o proxecto tamén chegou ao palco dos musicais, con Galinha Pintadinha: O Musical, dirixido por Ernesto Piccolo, que xa foi nomeado dúas veces ao premio Shell.
En 2012, o clip que comezou todo xa fora visto máis de 450 millóns de veces. O sitio web oficial mostra que o número de visualizacións totais en YouTube en 2014 xa superaba os 7.000.000.000 (7.000 millóns), a primeira canle brasileira en alcanzar este obxectivo. O equipo tamén revelou que se venderan máis de 450.000 DVD oficiais, o que resultou na recepción de dous discos triplos de platino.
O éxito do proxecto fixo que recibise unha parodia súa no programa cómico de Rede Globo Tá no Ar: TV na TV en 2015, a Galinha Preta Pintadinha. En novembro de 2016, foi indicada como unha das finalistas na categoría de Televisión infantil.
En 2017, lanzouse unha serie web animada con episodios completos chamada "Galinha Pintadinha Mini" na súa propia canle ne YouTube, separada da canle principal. Esta serie web foi posteriormente ao catálogo de Netflix, e tamén ás canles de TV Cultura e SBT.
En marzo de 2018, anunciouse que a canle da franquía alcanzou máis de 100 millóns de reproducións e que hai un proxecto de programa de televisión.
Tours
Galinha Pintadinha Turnê Oficial foi a súa primeira xira, en apoio de todos os álbums editados, con preto de 67 concertos no Brasil só entre 2011 e 2012. O seu repertorio inclúe as cancións "Cão Amigo", "Alecrim Dourado", "Pintinho Amarelinho", "Marcha Soldado", "Dó Ré Mi Fá", "Lava a Mão" e "O Cravo e a Rosa".
Nomes internacionais
Alén das canles en portugués do Brasil e algunhas cancións readaptadas ao portugués de Portugal, a Galinha Pintadinha ten canle en castelán e inglés no YouTube, e presenza de varios xeitos noutros países doutras falas. Na Galiza as cantigas da Galinha Pintadinha tamén tiveron grande acollida, sendo empregadas habitualmente por numerosas escolas como material didáctico.
Sami Elopuro
Sami Elopuro, nado o 22 de novembro de 1964, é un xogador de squash finlandés.
Traxectoria
Comezou a xogar en torneos da PSA World Tour a finais da década de 1980 ata a súa retirada en 1995. Participou por primeira volta nun mundial coa selección finlandesa en 1985, repetiu en 1987 e levou o bronce do Campionato do Mundo na competición por equipos en 1991 que se celebrou en Finlandia, canda el participaron tamén Ville Mäkisarka, Pentti Pekkanen e Marko Pulli. En 1993 o seu equipo, liderado de novo por Elopuro, volveu xogar as semifinais e quedou cuarto. Participou tamén individualmente no Campionato do Mundo entre 1989 e 1995 e chegou a cuartos de final en 1992 e 1995. Logrou prata por equipos no campionato de Europa en 1991, 1992 e 1995 e bronce por equipos de 1986-1990 e 1996. Xogou 91 partidos nacionais entre 1984–1996 e gañou oito campionatos finlandeses, sete entre 1987 e 1993 e máis o de 1995.
Na clasificación mundial de squash, Elopuro chegou a estar na sétima posición en xaneiro de 1992, o máximo posto dun xogador finlandés en xogos individuais de raqueta. Logo de se retirar iniciou unha carreira de adestrador de squash, e adestrou a xogadores como Jami Äijänen ou Miko Äijänen.
Bandeira dos arromaneses
A bandeira dos arromaneses (en flãmbura-a armãnjilor) é unha bandeira étnica oficiosa empregada por algúns membros do pobo arromanés, un grupo étnico orixinario dos Balcáns que vive espallado por Albania, Bulgaria, Grecia, Macedonia do Norte, Romanía e Serbia. Non existe ningunha entidade oficial arromanesa en ningún deses países.
Nalgúns casos e entre algúns colectivos, a bandeira considérase "santa" e existen regras estritas sobre o seu uso nas vodas.
Presidente da Asemblea Xeral das Nacións Unidas
Os presidentes da Asemblea Xeral das Nacións Unidas son elixidos entre os diplomáticos e dignatarios dos países membros por un período dun ano.
Abdulla Shahid é o actual presidente desde o 14 de setembro de 2021. O 7 de xuño de 2021, foi elixido presidente número 76 da Asemblea Xeral das Nacións Unidas cunha maioría de tres cuartos, con 143 a favor, 48 en contra, ningunha abstencións e sen votos nulos.
Elección
A presidencia rota anualmente entre os cinco grupos xeográficos: Africano, Asia-Pacífico, Europa Oriental, América Latina e Caribe, e Estados de Europa Occidental e outros.
Debido á súa poderosa estatura a nivel mundial, algúns dos países máis grandes e poderosos nunca ocuparon a presidencia, como a República Popular da China, Francia, Xapón, Rusia, o Reino Unido e os Estados Unidos. En particular, é habitual que ningún membro permanente do Consello de Seguridade das Nacións Unidas actúe como presidente da AXNU.
Bandeira dos arromaneses
Variacións
As seguintes son algunhas bandeiras históricas ou tradicionais usadas polos arromaneses:
Olivier Picard
Olivier Picard, nado o 4 de marzo de 1940 en Bernay, Normandía, é un historiador, arqueólogo e numismático francés especializado na Antiga Grecia.
Picardo foi director da Escola Francesa de Atenas e é membro da Académie des inscriptions et belles-lettres.
Traxectoria
Olivier Picard naceu na vila normanda de Bernay o 4 de marzo de 1940, o maior dos fillos dos historiadores e arqueólogos Gilbert Charles-Picard e de Colette Durand, e neto do helenista Charles Picard. Graduouse en educación secundaria en 1957 no instituto Fustel de Coulanges, en Estrasburgo.
Picard formouse na École normale supérieure (1960) e acadou a agregación para a docencia da historia no ensino secundario en 1964. No período 1966-1971 foi membro da Escola Francesa de Atenas. En 1976 acadou o seu doutoramento cunha tese titulada Chalcis et la Confédération eubéenne.
Entre 1981 e 1992 dirixiu a Escola Francesa de Atenas e logo regresou durante un ano o seu posto na Universidade de París-Nanterre. Finalmente, en 1993 foi nomeado profesor da Universidade de París Sorbona (París IV), na que desde 2004 dirixiu a escola de doutoramento "Mundos antigos e medievais".
Como arqueólogo, participou nas escavacións de Thasos et Lato. Entre 1996 e 1999 dirixiu a Maison Archéologie & Ethnologie René-Ginouvès, establecida no campus da Universidade París-Nasterre. Así mesmo, Picard presidiu a Asociación de Estudos gregos (1997-1998), de cuxa revista Revue des Études grecques foi nomeado director en 2000.
Entre 1995 e 1997 foi o presidente da Sociedade Francesa de Numismática. Tamén codirixiu a revista desta sociedade, Revue numismatique, desde 1997 ata 2014.
No verán de 1999 foi o profesor encargado do seminario estival da American Numismatic Society.
Recoñecementos
Olivier Picard foi elixido membro da Académie des inscriptions et belles-lettres, de París, en 2001. No seu país tamén foi recoñecido como cabaleiro da Lexión de Honor, oficial da Orde nacional do Mérito e comendador da Orde das Palmas Académicas.
Publicacións
Picard foi autor dun bo número de artigos publicados en diferentes revistas especializadas, así como de máis dunah ducia de traballos monográficos:
Agustín Fernández Fernández
Agustín Fernández Fernández, nado en Foz e finado en Columbrianos, Ponferrada, o 28 de xuño de 2009, foi un piloto galego de motociclismo.
Disputou oito veces consecutivas o Rally Dakar entre 1987 e 1994, conseguindo completalo en seis delas. O seu mellor resultado foi o sexto lugar do ano 1993. Despois de deixar a competición, adicouse á organización de eventos de motor. Faleceu en 2009 nun accidente de tráfico na Autovía do Noroeste, no que tamén perderon a vida a súa muller Begoña e un compañeiro.
Quirocéntridos
miniatura|240px|Chirocentrus dorab. Debuxo do antigo artista de [[FishBase Robbie Cada]] A dos quirocéntridos (Chirocentridae) é unha pequena familia de peixes osteíctios da orde dos clupeiformes.
Comprende tan só un xénero con dúas especies mariñas relacionadas cos arenques.
Familia
A familia foi descrita en 1849 polo naturalista, anatomista comparativo e ictiólogo neerlandés Pieter Bleeker.
Xénero
O xénero fora descrito en 1816 polo naturalista francés Georges Cuvier.
Especies
Como quedou dito, o xénero conta dó con dúas especies:
Características
Ambas as especies teñen corpos alongados e mandíbulas con dentes longos e afiados que facilitan o seu apetito voraz, principalmente para comer outros peixes.
Ambas as especies alcanzan unha lonxitude de 1 m. Teñen os costados prateados e as costas azuladas.
Canle do Iucatán
A canle do Iucatán (en Canal de Yucatán) é un estreito situado entre México e Cuba. Conecta a baía do Iucatán no mar Caribe co golfo de México. Ten algo máis de 200 km de largo e case 2800 m de profundidade no seu punto máis fondo preto da costa cubana.
Correntes
A canle do Iucatán separa Cuba da península do Iucatán en México e une o mar Caribe co golfo de México. O estreito mide 217 km entre o cabo Catoche en México e o cabo San Antonio en Cuba. Ten unha profundidade máxima preto da costa cubana de 2779 m. A auga flúe a través do mar Caribe do leste ao oeste. Este fluxo consiste en 5 Sv de auga da corrente ecuatorial norte que vai a través do paso dos Ventos e 12 Sv de auga da corrente ecuatorial sur que vi a través da costa do Brasil. O fluxo total é duns 17 Sv a unha temperatura de polo menos 17 °C. Cando a auga supera a península do Iucatán recibe o nome de corrente do Iucatán. Esta corrente proporciona a maior parte da auga interior do golfo de México, xa que a cantidade que entra a través dos estreitos de Florida é pequena e intermitente. A corrente do Iucatán flúe con forza na parte occidental da canle mentre que as contracorrentes cubanas flúen en sentido contrario na parte máis oriental. Baixo a corrente do Iucatán, hai unha corrente submarina cara ao sur que toma auga dende o golfo de México.
Arrecifes de coral
Cando a auga que flúe a través da canle do Iucatán entre no golfo de México, pasa sobre o banco de Campeche, unha área pouco fonda. Alí hai arrecifes de coral sobre as marxes exteriores da plataforma do Iucatán a uns 100 km da beira. Os principais corais que os forman son Acropora cervicornis, Acropora palmata e Montastraea annularis e a finais da década de 1990 moitos morreron. Dende entón realizáronse algunhas repoboacións. O banco de Campeche é unha zona de gran biodiversidade, e aí e noutras parte da canle lévase a cabo moita pesca por parte de pescadores artesáns que converxen na zona dende a costa de México. A área está ameazada pola sobreexplotación.
Roberto Oya Alonso
Roberto Oya Alonso, coñecido como Cachopas, nado en Vigo cara 1902 e finado na mesma cidade o 22 de decembro de 1941, foi un obreiro e guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Metalúrxico de Lavadores. Foi detido en xullo de 1933 con Bernardo Álvarez Troncoso, Manuel Piñeiro Comesaña, Antonio Grilo Moreira e Manuel Cobas Vidal, acusados de colocar unha bomba no domicilio de Antonio Abalde Comesaña, en Santo André de Comesaña. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Reclamado por requisitoria en xuño de 1937 xunto con Álvaro Ballesteros Estévez, Guillermo Santos Caride, Eugenio González Fernández, Abraham Lloriente Sánchez, Fermín Pais Alonso e outros veciños de Lavadores fuxidos, volveu ser reclamado por requisitoria en agosto dese ano con outros veciños de Lavadores para ser xulgado na causa 194/37, e foi declarado en rebeldía. Liderou un grupo de fuxidos que comezou a actuar en agosto de 1936 por Bembrive, Candeán, na contorna viguesa e no Condado. A Garda Civil atribúelles o asalto ás casas reitorais de Sárdoma (o 25 de xullo de 1936), Candeán e Bembrive e outras vivendas daquela zona. Foi detido en 1939. Xulgado en Vigo por rebelión militar foi condenado a pena de morte. Foi executado no castelo do Castro de Vigo, ás 8 horas do 22 de decembro de 1941. En decembro de 1941 abríronlle expediente de responsabiliadades políticas.
Echium rosulatum
Echium rosulatum é unha especie de planta pertencente á familia das Boraginaceae.
Hábitat
Especie atlántica de pasteiros, espinares, carballeiras, marxes de cursos de auga, cantís e rochedos litorais, gabias e áreas húmidas máis ou menos nitrificadas, sobre chans ácidos. De 0-900 m s. n. m.. Oeste da península ibérica: Galicia, practicamente todo Portugal e áreas montañosas das provincias de Zamora, Salamanca e Cáceres, penetrando no sur por Sierra Morena até a Provincia de Córdoba.
Descrición
É unha herba perenne, xeralmente multicaule, verde ou agrisada, subserícea. Talos de até 100 cm, decumbentes ou ascendentes nacendo na axila das follas dunha ampla roseta basal, laxamente ramificados, con indumento dobre de cogomelos longos pouco ríxidos e pelos curtos adpresos e retrorsos. Follas subseríceas ou seríceas con indumento escaso de cogomelos pouco abundantes e pelos curtos; verdes ou agrisadas; as da roseta basal de até 15 x 4 cm., anchamente elípticas ou oblanceadas, estreitadas na base nun peciolo máis ou menos marcado; as caulinares de até 10 (-11) x 2,5 (-3); ovado-elípticas, oblongo-elípticas ou elípticas; as máis superiores estreitamente ovadas ou ovado-lanceoladas, sentadas, de base truncada, cuneada ou subcordada.
Inflorescencia paniculada, laxa, con cimas paucifloras laxas ou densas de até 13 (-18) cm na frutificación. Brácteas de (4,5-) 8-12 (-19) x (0,5-) 1,5-2,5 (-3) mm, máis longas que o cáliz, con lóbulos de (4-) 7-10 x (0.5-) 1-2,5 mm, bastante desiguais e linear-lanceolados ou estreitamente oblongos na floración, escasamente acrescentes, alongándose até 12 cm na frutificación, con indumento dobre de cogomelos longos e pelos curtos. Corola de 15–25 mm, infundibuliforme, marcadamente zigomorfa, con tubo pouco marcado, con algúns pelos longos sobre os nervios, particularmente nos lóbulos e pelos curtos en case toda a superficie, rosada, rosado-violeta, azul-violeta ou violeta. Androceo con (2-) 3-4 dos estames escasamente exertos, con filamentos laxamente pelosos. Núculas de 1,8-2,5 (-3) x 1,3–2 mm, irregularmente tuberculado-rugosas, grises. 2n=32.
Taxonomía
Echium rosulatum foi descrita por Johan Martin Christian Lange e publicada en Ind. Sem. Hort. Haun. (1854) 22.
Echium: nome xenérico que deriva do grego echium, que significa víbora, pola forma triangular das sementes que lembran vagamente á cabeza dunha víbora.
rosulatum: epíteto latino
Deontoloxía
Deontoloxía (do Grego δέον, translit. deon, "deber, obriga" + λόγος, logos, "ciencia"), en filosofía moral contemporánea, é unha das teorías normativas, segundo a cal as escollas son moralmente necesarias, prohibidas ou permitidas. Polo tanto, inclúense entre a teorías morais que orientan as nosas escollas sobre o que debe ser feito. Tamén é entendida como parte da Filosofía que trata sobre os principios, fundamentos e sistemas da moral.
Tamén é, ás veces, descrita como a ética con base na "obriga ou en "regras", porque as regras "vinculan ao seu deber". A ética deontolóxica é comunmente contrastada co consecuencialismo e a ética da virtude. Nesta terminoloxía, a acción é máis importante que as consecuencias.
O termo foi introducido en 1834, por Jeremy Bentham, para referirse á rama da ética cuxo obxecto de estudo son os fundamentos dos deberes e das normas morais. Tamén se coñece co nome de "Teoría do deber". É unha das dúas ramas principais da Ética Normativa, xunto coa axioloxía.
Principio lóxico
Ten como obxectivo a secuencia de actos e medios para proporcionar seguridade para descubrir a verdade e evitar erros. No mundo laboral, este principio utilízase para o proceso de toma de decisións, aínda que sexa necesario restar a un profesional con características esenciais para o desenvolvemento operativo da empresa.
Principio político
Ofrece garantía social dos dereitos, ten como obxectivo a pacificación social. Ten correspondentes principios epistemolóxicos na Constitución Federal brasileira, o principio de lealdade procesual e o duplo grao de xurisdición.
Kant
thumb|[[Immanuel Kant|right]] En Kant, a deontoloxía baséase en dous conceptos: a razón práctica e a liberdade. Actuando por deber é a forma de darlle á acción valor moral, á súa vez, a perfección moral só pode ser alcanzada por unha vontade libre. O imperativo categórico no dominio da moralidade é a forma racional do "deber-ser", determinando a vontade sometida á obriga. O predicado "obrigatorio" da perspectiva deontolóxica designa, na visión moral, o "respecto de si".
Deontoloxía profesional
Deontoloxía tamén se refire ao conxunto de principios e regras de conduta — os deberes — inherentes a unha determinada profesión. Así, cada profesional está suxeito a súa deontoloxía propia para regular o exercicio da súa profesión, segundo o Código de ética da súa categoría. Neste caso, a deontoloxía é entendida como un conxunto codificado de obrigas impostas aos profesionais dunha determinada área, no exercicio da súa profesión. Son normas estabelecidas polos propios profesionais do sector, cuxo obxectivo non é exactamente a calidade moral mais a corrección das súas intencións e accións, en relación cos dereitos, deberes ou principios, nas relacións entre a profesión e a sociedade.
O primeiro código deontolóxico foi destinado para a área médica e foi elaborado nos Estados Unidos, a mediados do século xx.
A Carretera, Santiso de Abres, Santiso de Abres
A Carretera é un lugar da parroquia de Santiso de Abres no concello de Santiso de Abres que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 84 metros sobre o nivel do mar, o lugar localízase a 1,5 km da vila, e capital do concello, de O Chao e en 2021 contaba con 29 habitantes.
Herluf Stenholt Clausen
Traxectoria
Coñecido polo seu traballo sobre os peixes de río de África Occidental. Aínda que a miúdo citado como H. S. Clausen, publicou como H. Stenholt Clausen, co apelido composto Stenholt Clausen.
O seu fillo, Ian Henning Stenholt Clausen, foi un aracnólogo.
Epónimos
Phractura clauseni, unha especie de siluriforme, foi nomeado na súa honra, así como o actinopterixio Enteromius clauseni.
Abreviatura
A abreviatura Clausen emprégase para recoñecer a Claus Herluf Stenholt Clausen como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Rutas de ratas
As rutas de ratas (ou rat lines en inglés), eran sistemas de escape para oficiais nazis e fascistas que deixaban Europa a finais da Segunda Guerra Mundial tras a derrota dos países do Eixe. Estas rutas de escape terminaban, polo xeral, en Suramérica, particularmente na Arxentina, Brasil, Chile, Paraguai e, en menor medida, Uruguai, e Bolivia. Outros destinos incluían os Estados Unidos, Canadá, España e o Medio Oriente.
Unha destas «rutas de ratas», popularizada polo suspense de Frederick Forsyth, The Odessa File (en galego, O documento Odessa), era administrada pola Organización ODESSA (Organisation der ehemaligen SS-Angehörigen, "Organización de ex membros das SS"), rede dirixida por Otto Skorzeny. Con todo, algunhas investigacións recentes demostraron que o rol desta organización na fuxida dun gran número de criminais de guerra nazis foi limitado.
As liñas de ratas en Roma
O seu fundador sería o pai Felix Morlion, un dominico belga que escapou en 1941 aos EUA. Estaba perseguido polo nazismo debido á súa actividade no Centro Internacional Pro Deo de Bruxelas. Nos Estados Unidos traballou nas Actividades de Guerra Psicolóxica até 1944.
Posteriormente, el e os seus asociados crearon unha universidade de inspiración estadounidense en Roma, a Universidade Internacional de Estudos Sociais Pro Deo. Esta universidade tiña o obxectivo de reforzar a fraternidade entre xente de distintas relixións e procedencias sociais (con particular colaboración de xudeus). Tamén se lle atribúe un papel destacado no freo do comunismo en Italia e noutros países de Europa e América.
Tentativas temperás: O bispo Hudal
O bispo católico Alois Hudal era reitor do Pontificio Instituto Teutónico Santa Maria dell’Anima en Roma, un seminario para sacerdotes procedentes de Austria e Alemaña. Amais, era o director espiritual dos alemáns residentes en Italia. Ao remate da guerra en Italia, Hudal deveu nun defensor activo dos prisioneiros de guerra e internados de fala alemá esparexidos polo país. En decembro de 1944, a Secretaría de Estado da Santa Sé recibiu autorización para nomear un funcionario que "visitase os internados civís de fala alemá en Italia", traballo asignado a Hudal, quen usou o posto para axudar a escapar criminais de guerra. Entre eles estaban Franz Stangl, comandante de Treblinka; Gustav Wagner, comandante de Sobibor; Alois Brunner, responsábel do campo de internamento de Drancy e encargado das deportacións de Eslovaquia a campos de concentración alemáns, e Adolf Eichmann. Estes feitos foron comprobados posteriormente. Algúns destes estaban internados en campos. Polo xeral, carecían de documentos de identidade, polo que era fácil asignarlles nomes falsos. Outros nazis estaban agochados en Italia. A axuda de Hudal para escapar empezou a ser coñecida nestes círculos. Nas súas memorias, Hudal diría das súas accións: Agradézolle a Deus que El [me permitise] visitar e confortar a moitas vítimas encarceradas ou detidas en campos de concentración, axudándoas a escapar con papeis falsos.
En decembro de 1944, a Secretaría de Estado da Santa Sé recibiu autorización para nomear un funcionario que "visitase os internados civís de fala alemá en Italia", traballo asignado a Hudal.
Hudal usou o posto para axudar a escapar criminais de guerra. Entre eles estaban Franz Stangl, comandante de Treblinka; Gustav Wagner, comandante de Sobibor; Alois Brunner, responsábel do campo de internamento de Drancy e encargado das deportacións de Eslovaquia a campos de concentración alemáns, e Adolf Eichmann. Estes feitos foron comprobados posteriormente. Algúns destes estaban internados en campos. Polo xeral, carecían de documentos de identidade, polo que era fácil asignarlles nomes falsos. Outros nazis estaban agochados en Italia. A axuda de Hudal para escapar empezou a ser coñecida nestes círculos. Nas súas memorias, Hudal diría das súas accións: Agradézolle a Deus que El [me permitise] visitar e confortar a moitas vítimas encarceradas ou detidas en campos de concentración, axudándoas a escapar con papeis falsos.
Hudal explica que, segundo a súa visión:"A guerra das Potencias Aliadas contra Alemaña non foi unha Cruzada, senón unha rivalidade entre complexos económicos na cal loitaran para conseguir a vitoria. Este negocio... usou lemas como democracia, raza, liberdade relixiosa e cristiandade a xeito de anzol para as masas. Por todas estas razóns, despois de 1945 sentíame obrigado a dedicar todo o meu traballo de caridade principalmente a antigos nazis e fascistas, especialmente aos chamados 'Criminais de Guerra'."De acordo con Mark Aarons e John Loftus no seu libro Unholy Trinity, Hudal foi o primeiro sacerdote católico que se dedicou a crear rutas de escape. Aarons e Loftus afirman que Hudal forneceu aos seus protexidos de diñeiro para que puidesen escapar e, aínda máis importante, de documentación falsa da Organización de Refuxiados do Vaticano (Commissione Pontificia d'Assistenza).
Estes documentos do Vaticano non eran suficientes para viaxar a outros continentes. Con eles, os criminais podían obter un pasaporte persoal a través do Comité Internacional da Cruz Vermella (CICR), que á súa vez podían empregar para obter un visado. En teoría, a CICR debía investigar os antecedentes dos solicitantes de pasaporte. Porén, na práctica abondaba co testemuño dun sacerdote ou dun bispo. Segundo a información recollida pola historiadora austríaca Gitta Sereny dende a delegación do CICR en Roma, Hudal podía usar a súa posición como bispo para solicitar documentos do CICR "de acordo coas súas propias especificaciones". As fontes de Sereny tamén revelaron un intenso comercio ilícito de documentos da CICR.
De acordo con informes desclasificados da intelixencia do goberno dos EUA, Hudal non foi o único sacerdote que axudou aos nazis a escapar. En 1984 desclasificouse o coñecido como Informe de La Vista. Nel, o axente Vincent La Vista, do Corpo de Contraintelixencia (un servizo de intelixencia dos Estados Unidos activo durante a segunda guerra mundial), describiu como conseguira facilmente documentos falsos da CICR para dous supostos refuxiados húngaros mediante unha carta do sacerdote católico Joseph Gallov. Gallov, administrador dunha asociación de caridade para refuxiados húngaros do Vaticano, escribiulle, sen realizar ningunha pregunta, ao seu "contacto persoal na Cruz Vermella Internacional, que despois obtivo os pasaportes".
Echium plantagineum
Echium plantagineum é unha planta incluída no xénero Echium. É unha herba anual que pode alcanzar os 70 cm de altura. Desenvólvese abundantemente en pradarías a pleno sol e tolera media sombra. miniatura|240x240px|Detalle da flor. miniatura|240x240px|Detalle da roseta. miniatura|240x240px|Vista da planta no seu hábitat.
Descrición
Anual ou bienal. Planta herbácea de até 70 cm de altura, con talos ramificados. Toda a planta áchase densamente cuberta dun indumento de pelos ríxidos que lle dan un tacto microáspero. As follas son lanceoladas, salvo as da roseta basal que son oblongas. Forma unha inflorescencia erecta. As flores son de cor azul-violeta intensa cos pétalos soldados en case toda a súa lonxitude, soamente teñen pelos sobre os nervios, feito que marca a diferenza de Echium plantagineum con respecto a Echium sabulicola (máis pequena e con pilosidade na corola da flor).
Florece no hemisferio boreal, segundo a rexión e o seu clima, de febreiro a xullo.
Distribución e hábitat
Zonas chairas de toda Europa ao longo de camiños e terras baldías. En España amplamente estendida por todo o territorio.
Esta é tamén a especie invasora e praga por excelencia (comparable coa expansión dos coellos) na maior parte do sur de Australia, onde infecta os antigamente produtivos pastos nativos. Foi introducida nos primeiros anos de colonización desde Europa pola familia Patterson para embelecer o seu xardín pero en pouco tempo púidose ver a súa imparable expansión a través dos anteriormente produtivos pastos circundantes. Hoxe en día séguese loitando pola súa erradicación con todos os medios posibles.
Principios activos
Mucílagos, cinogloxina, consolicina, nitratos, tanino. Esta especie contén, como todas as demais pertencentes a este xénero, pequenísimas cantidades dun alcaloide bastante tóxico chamado equiína, que se asemella, no seu modo de actuación, ao curare que usan os indios suramericanos para envenenar as frechas. De feito, describíronse mortes de reses por pastar en zonas onde medraba esta especie e tela inxerido en grandes cantidades.
Usos medicinais
O zume úsase en cosmética como eficaz emoliente para peles delicadas e arroibadas. Úsanse cataplasmas de flores frescas para curar forúnculos e uñeiros; usando as extremidades florais, que se colleitan en xullo.
A raíz dá un colorante vermello para os tecidos.
Taxonomía
Echium plantagineum foi descrita por Jean-Baptiste Lamarck e publicada en Mantissa Plantarum 2: 202. 1771.
Número de cromosomas de Echium plantagineum (Fam. Boraginaceae) e taxóns infraespecíficos: n=8
Echium: nome xenérico que deriva do grego echium, que significa víbora, pola forma triangular das sementes que lembran vagamente á cabeza dunha víbora. Este feito tamén explica que na Idade Media se tivese a esta planta como protectora fronte ás víboras e se utilizara, por asociación, como remedio contra as mordeduras deste ofidio.
plantagineum: epíteto que alude á semellanza foliar con especies do xénero Plantago.
Tesoman jäähalli
O Tesoman jäähalli é unha pista de xeo situada na parte oriental do distrito de Tesomajärvi, na cidade de Tampere, Finlandia. A pista de xeo canta con dúas salas, a Tesoma 1 construída en 1989, e o Tesoma 2, construído en 1999.
Con todo, o Tesoma 1, propiedade da cidade de Tampere, foi demolido, entre outros motivos, por problemas co sistema de refrixeración, e o tamaño insuficiente de estruturas e cargas. Posteriormente construíuse unha pista nova e máis grande, con capacidade para 1 500 persoas en lugar das 800 anteriores. O novo pavillón foi encargado a principios de agosto de 2017.
Neste pavillón xoga os seus partidos como local o equipo feminino de hóckey sobre xeo de Ilves, así como o equipo de ringette de Ilves.
Facultade de Fisioterapia de Pontevedra
A Facultade de Fisioterapia de Pontevedra é un centro educativo universitario da Universidade de Vigo, con sede en Pontevedra, no campus da Xunqueira.
Historia
A implantación dos estudos de Fisioterapia en Pontevedra foi autorizada en 1993 polo decreto 192/1993, do 29 de xullo, no seu artigo 20, no que aparecían integrados na tamén de nova creación facultade de Ciencias Sociais da cidade.
Con todo, a implantación da titulación de fisioterapia no Campus Universitario de Pontevedra fíxose finalmente efectiva en outubro de 1995, data na que empezaron as clases desta carreira universitaria na Facultade de Ciencias Sociais.
En 1998 a Consellería de Educación e Ordenación Universitaria creou polo decreto 346/1998, do 20 de novembro, no seu artigo 7, a Escola Universitaria de Fisioterapia de Pontevedra, segregando as ensinanzas de fisioterapia da facultade de Ciencias Sociais na que estiveran albergadas ata ese momento. . As clases pasaron a impartirse provisionalmente na Escola de Enxeñaría Forestal ata o ano 2000 en que foi inaugurado o novo edificio da facultade deseñado polo arquitecto José Ramón Rúa Rodríguez no campus da Xunqueira, que se convertería na súa sede definitiva.
En 2009 aprobouse un novo plan de estudos de grao e en 2011 a escola universitaria de Fisioterapia converteuse en facultade de Fisioterapia polo decreto 14/2011, do 3 de febreiro, como disposto no seu artigo segundo.
Titulacións
Como estudos de posgrao acolle o seguinte máster: miniatura|215x215px|A facultade moi preto do [[Illa das Esculturas|parque da Illa das Esculturas.]]
Equipo decanal
A decana da facultade é Mercedes Soto e a videdecana Iria da Cuña. A secretaria é Rocío Abalo.
Actividades
A facultade ten convenios con distintos centros privados e co Servizo Galego de Saúde, para a realización do Prácticum Clínico. Tamén conta con acordos con diversos países europeos para acoller alumnos Erasmus, e mantén convenios con 6 universidades españolas e acordos puntuais con universidades iberoamericanas.
Cultura
O patrón da facultade é santo Aquiles e a facultade celebra a súa festividade no mes de abril.
Tània Balló Colell
Tània Balló Colell, nada en Barcelona en 1977, é directora e produtora de cine e televisión, guionista e escritora española. É impulsora do proxecto transmedia Las Sinsombrero, xunto con Serrana Torres e Manuel Jiménez Núñez, sobre as pensadoras e artistas pertencentes á Xeración do 27.
Traxectoria
Balló estudou no Centre d’Estudis Cinematogràfics de Catalunya (CECC) e realizou o posgrao sobre Documental, Investigación e Desenvolvemento da Universidade de Nova York. En 2011, realizou o curso de especialista en Historia e Estética da Cinematografía da Universidade de Valladolid e o Taller de Documental de Televisión Española.
En 2003, co colectivo de realizadores "Discusión 14", asinou o documental 200 Km sobre a marcha dos traballadores despedidos de Sintel a Madrid, que foi seleccionado polo Festival de Internacional de Cine de Donostia, o Festival de Cine de España de Tolosa, o Festival de Bogotá e o Festival Internacional de San Francisco. Dous anos despois, en 2005, traballou como directora de produción noutra obra colectiva: a longametraxe Entre el ditador y yo, na que seis directores realizaron unha peza de nove minutos sobre o seu recordo persoal da figura do ditador español Francisco Franco.
Como produtora, en 2012 Balló fundou xunto a Serrana Torres Intropía Media, empresa responsable de Las Sinsombrero. Posteriormente, fundou tamén Nina Produccions para desenvolver proxectos de impacto, como o documental Milicianes sobre o batallón feminino de Mallorca durante a guerra civil española, nunha multiplicidade de formatos.
En 2013, Balló foi produtora delegada na longametraxe arxentina de ficción Infancia clandestina do director Benjamín Ávila. A película está protagonizada por Ernesto Alterio, Natalia Oreiro, César Troncoso, Cristina Banegas e Teo Gutiérrez Romero, e contou coa coprodución de España e o Brasil. Estreouse no Festival de Cannes na sección Quincena de Realizadores, e estivo nomeada aos Premios Goya como Mellor Película Hispanoamericana. Dous anos despois e xunto a Serrana Torres e Manuel Jiménez-Núñez, codirixiu e produciu o webdoc Las Sinsombrero en colaboración con Televisión Española. O obxectivo deste proxecto era recuperar, divulgar e perpetuar o legado das artistas esquecidas da Xeración do 27 coñecidas como Las Sinsombrero, e tras o seu éxito, Balló publicou en 2016 o libro Las Sinsombrero. Sin ellas la historia no está completa editado polo Grupo Planeta.
En 2016 produciu Oleg y las raras artes, xunto con Serrana Torres e Marta Andreu, un documental dirixido polo cineasta Andrés Duque sobre o pianista ruso Oleg Karavaichuk. O protagonista da película é un personaxe excéntrico, sensíbel e prodixioso que tocou o piano para Stalin e compuxo bandas sonoras para películas e obras de teatro. Ese ano estreouse na Sección de Voices do Festival Internacional de Cine de Rotterdam nos Países Baixos e gañou o premio á Mellor Película na 10ª edición do Festival Punto de Vista en Navarra. Ao ano seguinte, en 2017, xunto co historiador Gonzalo Berguer Querido diario: hoy ha empezado la guerra, un libro que saca á luz os diarios escritos durante a guerra civil española da moza barcelonesa Pilar Duaygües Nebot. Tamén en 2017 dirixiu e escribiu a curtametraxe Mamáguerra que mostra a guerra civil española desde a perspectiva da maternidade recollida no diario de Carmen Manso.
En 2018, Balló comisariou xunto con Gonzalo Berguer a mostra No pasarán, organizada pola Oficina de Dereitos Humanos e Memoria do Concello de Madrid e dedicada aos madrileños que se enfrontaron aos franquistas cando o Goberno da Segunda República abandonou a capital en 1936.
Chaira europea setentrional
miniatura|300px|Situación da chaira europea setentrional, en verde A chaira europea setentrional (en Norddeutsches Tiefland; en Niż Środkowoeuropejski) é unha rexión xeomorfolóxica de Europa. Consiste principalmente en chairas entre as terras altas centroeuropeas ao sur e o mar do Norte e o Báltico no norte. Estes dous mares están separados pola península de Xutlandia. A chaira europea setentrional está conectada coa chaira europea oriental e xuntas forman a gran chaira europea.
Xeografía
A elevación está entre os 0 e os 200 m. Mentres que a maior parte é terra agrícola, a rexión contén tamén pantanos, uceiras e lagos. Na costa do mar do Norte, atópase o mar de Wadden, unha gran zona de marea. Na costa do mar Báltico, sitúase a lagoa de Pomerania, a lagoa do Vístula e a lagoa de Curlandia, unha serie de grandes lagoas de auga doce.
Localización
A chaira europea setentrional localízase en Bélxica, os Países Baixos, Alemaña, Dinamarca e Polonia, ademais de tocar a República Checa. Partes da Inglaterra oriental poden tamén considerarse parte da chaira, xa que comparten o seu carácter de terra baixa e estivo conectada por terra durante a última idade de xeo.
Patrimonio da Humanidade en Níxer
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Níxer, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Níxer ratificou a convención o 10 de novembro de 1960, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.