cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Homeopatía
Verosimilitude das dilucións
miniatura|Unha preparación homeopática feita da planta Ledum palustre (hoxe chamada [[Rhododendron tomentosum): a dilución "15C" que se mostra aquí significa que a solución orixinal foi diluída a 1/1030 da súa forza orixinal.]] As concentracións excesivamente baixas das preparacións homeopáticas, que a miúdo non teñen nin unha soa molécula da substancia diluída, foron a base do cuestionamento dos efectos das preparacións desde o século XIX. As leis da química indican que a dilución límite, antes que se perda toda a substancia orixinal, que está relacionada co número de Avogadro, é aproximadamente igual a unha dilución homeopática de 12C (1 parte en 1024). James Randi e os grupos da campaña 10:23 salientaron a falta de ingrediente activo ao tomaren grandes 'sobredoses'. Ningún dos centos de persoas participantes no Reino Unido, Australia, Nova Zealandia, Canadá e os EUA sufriron danos nin tampouco se curaron de nada.
Os partidarios modernos da homeopatía propuxeron o concepto de "memoria da auga", segundo a cal a auga dalgún modo "lembraría" as substancias que se mesturaban con ela, e transmitiría o efecto de ditas substancias ao tomala. Este concepto é inconsistente co coñecemento actual da materia, e a memoria da auga nunca se demostrou que exista e teña ningún efecto detectable, biolóxico ou de calquera outro tipo. A existencia dun efecto farmacolóxico en ausencia de calquera ingrediente verdadeiramente activo é inconsistente coa lei de acción de masas e as relacións dose-resposta observadas características das drogas terapéuticas. Os homeópatas sosteñen que os seus métodos producen unha preparación activa terapeuticamente, incluíndo selectivamente só a substancia pretendida, aínda que os críticos sinalan que calquera molécula de auga estivo en contacto con millóns de diferentes substancias ao longo da súa historia, e os homeópatas non son quen de explicar unha razón de por que só a substancia homeopática seleccionada tería que ser un caso especial no proceso.
Os practicantes da homeopatía tamén manteñen que as dilucións máis altas (con menos produto) producen efectos medicinais máis fortes. Esta idea é tamén inconsistente coas relacións dose-resposta observadas, onde os efectos dependen da concentración do principio activo no corpo. Algúns argúen que o fenómeno da hormese pode apoiar a idea de que a dilución incrementa a potencia, pero as relacións dose-resposta fóra da zona da hormese declinan coa dilución como é normal, e os efectos farmacolóxicos non lineares non proporcionan ningún apoio crible para a homeopatía.
Eficacia
Ningunha preparación homeopática concreta demostrou nunca de forma non ambigua en investigacións que sexa diferente a un placebo. A calidade metodolóxica das investigacións primarias dos primeiros tempos da homeopatía era baixa, e tiña problemas como a debilidade do deseño do estudo e os informes, pequenos tamaños de mostra e nesgo na selección. Desde que se realizan ensaios clínicos de mellor calidade, as evidencias da eficacia das preparacións homeopáticas diminuíron; os ensaios de maior calidade indican que as preparacións como tales non exercen ningún efecto intrínseco. Unha revisión realizada en 2010 de todos os estudos relevantes das "mellores evidencias" producida pola Cochrane Collaboration chegou á conclusión que "as evidencias máis fiables (producidas por revisións Cochrane) non demostran que as medicinas homeopáticas teñan efectos máis alá do placebo".
En 2009 o Comité de Ciencia e Tecnoloxía da Cámara dos Comúns do Reino Unido concluíu que non había probas convincentes doutros efectos que non fosen o placebo. O Consello de Investigación Médica e Sanidade Nacional australiano completou unha ampla revisión da efectividade das preparacións homeopáticas en 2015, na cal se chegaba á conclusión de que "non había ningunha condición de saúde para a cal houbese evidencias confiables de que a homeopatía era efectiva" O Consello Asesor de Ciencias das Academias Europeas (EASAC) publicou a súa análise oficial en 2017 na que atopou unha falta de evidencias de que os produtos homeopáticos sexan efectivos e expresou a súa preocupación sobre o seu control de calidade. En contraste, publicouse un libro en 2011, supostamente financiado polo goberno suízo, que concluíu que a homeopatía era efectiva e rendible. Aínda que foi recibido polos partidarios como proba de que a homeopatía funciona, atopouse que era defectuoso desde un punto de vista científico, lóxico e ético, e a maioría dos seus autores tiñan un conflito de intereses. Posteriormente, a Oficina Federal Suíza de Sanidade Pública realizou unha declaración dicindo que o libro fora publicado sen o consentimento do goberno suízo.
O Salvador
O Salvador (en castelán: El Salvador) oficialmente República do Salvador (en República de El Salvador), é o país máis pequeno e máis densamente poboado de América Central. Limita polo nordeste con Honduras, polo leste co golfo de Fonseca, polo sur co Océano Pacífico e polo oeste con Guatemala. A súa capital é San Salvador, sendo tamén a meirande cidade. No ano 2016, o país tiña unha poboación de arredor de 6,34 millóns de persoas.
Homeopatía
Eficacia
As metaanálises son ferramentas esenciais para resumir as probas existentes sobre eficacia terapéutica, e as revisións sistemáticas encontraron que a calidade metodolóxica na maioría dos ensaios aleatorizados en homeopatía tiñan defectos e que tales ensaios eran xeralmente de menor calidade que os ensaios da medicina convencional. Un problema importante é o nesgo de publicación, na que é máis probable que se publiquen os resultados positivos nas revistas que os negativos. Isto obsérvase de modo máis acusado en revistas de medicina alternativa, onde poucos dos artigos publicados (só o 5% durante o ano 2000) informan de resultados nulos. Unha revisión sistemática das revisións sistemáticas dispoñibles confirmou en 2002 que os ensaios de alta calidade adoitaban ter menos resultados positivos e non atopou evidencias convincentes de que ningunha preparación homeopática exercese efectos clínicos diferentes do placebo. Á mesma conclusión chegou en 2005 unha metaanálise publicada en The Lancet. Unha revisión sistemática e metaanálise encontrou que as evidencias máis fiables non apoiaban a efectividade da homeopatía non individualizada.
As organizacións sanitarias, como o Servizo Sanitario Nacional do Reino Unido, a Asociación Médica Americana, a FASEB, e o Consello de Investigación Médica e Sanidade Nacional de Australia, emitiron declaracións dicindo que non hai evidencias de boa calidade de que a homeopatía sexa efectiva como tratamento de ningunha condición de saúde. En 2009, o funcionario Mario Raviglione da Organización Mundial da Saúde criticou o uso da homeopatía para tatar a tuberculose; de xeito similar, outro voceiro da OMS argumentou que non había evidencias de que a homeopatía fose un tratamento efectivo para a diarrea. Advertiron contra o uso da homeopatía para tratar condicións graves como a depresión, VIH/SIDA e malaria. O Colexio Americano de Toxicoloxía Médica e a Academia Americana de Toxicoloxía Clínica recomendan que ninguén use tratamentos homeopáticos para as enfermidades ou como medida sanitaria preventiva. Estas organizacións informan que non existen probas de que o tratamento homeopático sexa efectivo, pero que si hai probas de que usar estes tratamentos produce danos e pode acarrexar riscos indirectos para a saúde ao atrasar o comezo do tratamento convencional.
Supostos efectos noutros sistemas biolóxicos
Aínda que algúns artigos suxeriron que as solucións homeopáticas de alta dilución poden ter efectos estatisticamente significativos sobre procesos orgánicos como o crecemento dos cereais e reaccións enzimáticas, tales evidencias son moi discutidas dado que os intentos de replicalas fracasaron. En 2001 e 2004, Madeleine Ennis publicou varios estudos que informaban que as dilucións homeopáticas de histamina exercían un efecto sobre a actividade dos basófilos. En resposta ao primeiro destes estudos, a serie de TV Horizon emitiu un programa no cal científicos británicos intentaban replicar os resultados de Ennis e non foron quen de conseguilo. Unha revisión sistemática de 2007 de experimentos con altas dilucións atoparon que ningún dos experimentos con resultados informados como positivos puido ser reproducido por todos os investigadores.
O Salvador
Durante séculos, O Salvador estivo habitado por numerosos pobos mesoamericanos, especialmente o pobo pipil, así como o pobo lenca e os pobos maias. A comezos do século XVI, o Imperio Español conquistou o territorio, incluíndoo no Vicerreinado de Nova España, gobernado dende Cidade de México. Porén, o Vicerreinado de México tiña pouca ou ningunha influencia nos asuntos cotiáns do istmo de América Central, que foi colonizado en 1524. En 1609, a área converteuse na Capitanía xeneral de Guatemala, da cal O Salvador formou parte até a súa independencia de España en 1821, primeiro como parte do Primeiro Imperio Mexicano, do cal se secesionou, como parte da República Federal de América Central, en 1823. Cando a república se disolveu en 1841, O Salvador converteuse nun estado soberano, despois formou unha unión de curta duración con Honduras e Nicaragua chamada República Maior de América Central, que durou dende 1895 até 1898.
Homeopatía
Supostos efectos noutros sistemas biolóxicos
En 1988, o inmunólogo francés Jacques Benveniste publicou un artigo na revista Nature cando traballaba no INSERM. No artigo afirmaba ter descuberto que os basófilos liberaban histamina cando se expoñían a unha dilución homeopática do anticorpo anti-inmunoglobulina E. A revista Nature, escéptica con este descubrimento, reuniu un equipo de investigadores independentes para determinar a exactitude desa investigación. Despois de investigar, o equipo atopou que os experimentos estaban "estatisticamente mal controlados", "a interpretación fora enturbada pola exclusión das medicións en conflito coa afirmación", e colcluíu dicindo: "Cremos que eses datos experimentais foron avaliados acriticamente e as súas imperfeccións inadecuadamente informadas."
Valado, Sello, Lalín
Valado é un lugar da parroquia de Sello, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 18 habitantes (7 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Homeopatía
Ética e seguridade
miniatura|Preparación homeopática de Rhus toxicodendron, derivada da planta velenosa [[Toxicodendron radicans.]]
A provisión de preparacións homeopáticas foi descrita como non ética. Michael Baum, profesor emérito de Cirurxía e profesor invitado de Humanidades médicas no University College London (UCL), describiu a homeopatía como un "cruel engano". Edzard Ernst, o primeiro profesor de Medicina complementaria no Reino Unido e un anterior practicante da homeopatía, expresou a súa preocupación sobre os farmacéuticos que violan o seu código ético ao non proporcionar aos seus clientes a "información necesaria e relevante" sobre a verdadeira natureza dos produtos homeopáticos que anuncian e venden. En 2013 a Autoridade de Estándares dos Anuncios do Reino Unido concluíu que a Sociedade de Homeópatas estaba dirixíndose a persoas enfermas vulnerables e desaconsellando o uso de tratamentos médicos esenciais á vez que facían afirmacións enganosas sobre a eficacia dos produtos homeopáticos. En 2015 a Corte Federal de Australia impuxo sancións a unha compañía homeopática por facer afirmacións falsas ou enganosas sobre a eficacia da vacina da tose ferina e recomendar remedios homeopáticos como alternativa. miniatura|Preparación antiga homeopática de [[Atropa belladonna|beladona.|esquerda]]
O Salvador
Dende finais do século XIX até mediados do século XX, O Salvador padeceu inestabilidade política e económica crónicas, caracterizadas por golpes de estado, revoltas e unha sucesión de líderes autoritarios. A persistente desigualdade social e o malestar social culminaron na devastadora guerra civil do Salvador (1979–1992), entre o goberno militar e unha coalición de grupos guerreiros de esquerda. O conflito rematou cos Acordos de Paz de Chapultepec, que posibilitaron o estabelecemento dunha república constitucional multipartidista que se mantén até o presente.
Homeopatía
Ética e seguridade
Unha revisión de 2000 feita por homeópatas informaba que as preparacións é "improbable que provoquen graves reaccións adversas". En 2012, unha revisión sistemática que avaliaba as probas dos posibles efectos adversos da homeopatía concluíu que a "homeopatía ten o potencial de facer dano aos pacientes e consumidores tanto de forma directa coma indirecta". Unha revisión sistemática de 2016 e unha metaanálise atopou que, en ensaios clínicos homeopáticos, informáronse efectos adversos en pacientes aos que se lles administrou homeopatía aproximadamente na mesma proporción que entre os pacientes aos que lles administrou placebo ou medicina convencional.
Algunhas preparacións homeopáticas implican velenos como a beladona, arsénico e Toxicodendron radicans. En raros casos, os ingredientes orixinais están presentes a niveis detectables. Isto pode deberse a unha preparación inadecuada que contén máis dose da que se pretendía ou a unha dilución baixa deliberada. Informouse dalgúns efectos adversos e convulsións e mesmo mortes asociadas coas preparacións homeopáticas. Ocorreron casos de envelenamento por arsénico. En 2009, a FDA norteamericana aconsellou aos consumidores deixar de usar tres produtos de Zicam contra os arrefriados porque podían causar un dano permanente ao sentido do olfacto dos usuarios. En 2016 a FDA emitiu unha alerta de seguridade aos consumidores advertindo contra o uso de tabletas e xeles homeopáticos para a saída da dentición despois dos informes de eventos adversos despois do seu uso. Unha investigación da FDA anterior atopara que estes produtos foran diluídos inadecuadamente e contiñan "niveis inseguros de beladona" e que os informes de eventos adversos graves en nenos que usaron este produto eran "consistentes coa toxicidade da beladona".
Os pacientes que elixen usar a homeopatía en vez da medicina baseada nas evidencias arríscanse a non ser diagnosticados no seu debido momento e a non ter un tratamento efectivo, polo que empeoran os resultados de doenzas graves como o cancro. A Comisión sobre Pseudociencias dixo que a hoemopatía non é segura porque "os pacientes gastan unha cantidade significativa de diñeiro comprando medicinas que non funcionan e ignorando tratamentos efectivos xa coñecidos." Os críticos citaron casos de pacientes que deixaron de recibir un tratamento axeitado para doenzas que poderían ser manexadas doadamente coa medicina convencional e que morreron como resultado. Tamén condenaron a "práctica da comercialización" que critica e resta importancia á efectividade da medicina. Os homeópatas afirman que o uso de medicinas convencionais "fai a enfermidade máis profunda" e causa condicións máis graves, un proceso denominado "supresión". En 1978, Anthony Campbell, un médico consultor do Royal London Homeopathic Hospital, criticou as afirmacións de George Vithoulkas que sostiña que tratar a sífilis con antibióticos faría que se desenvolvese en forma de sífilis secundaria e terciaria afectando ao sistema nervioso central. As afirmacións de Vithoulkas fanse eco da idea de que tratar unha enfermidade con medicación externa usada para tratar os síntomas só fará que se faga máis profunda no corpo e entra en conflito cos estudos científicos, os cales indican que o tratamento con penicilina produce unha cura completa da sífilis en máis do 90% dos casos.
O Salvador
A economía do Salvador estivo dominada historicamente pola agricultura, comezando coas plantas Indigofera, o cultivo máis importante durante o período colonial, seguido polo café, que a comezos do século XX representaba o 90% das exportacións do país. Dende entón, O Salvador reduciu a súa dependencia do café e embarcouse na diversificación da economía mediante a apertura de relacións comerciais e financeiros e a expansión do sector manufactureiro. O colón, a moeda oficial do Salvador dende 1892, foi substituída polo dólar estadounidense en 2001.
Homeopatía
Ética e seguridade
O uso da homeopatía como preventiva para enfermidades infecciosas graves, chamada homeoprofilaxe, é especialmente polémica. Algúns homeópatas (especialmente os que non son médicos) aconsellan aos seus pacientes en contra da inmunización. Outros suxeriron que as vacinas sexan substituídas por "nosodes" homeopáticos. Aínda que Hahnemann se opoñía a tales preparacións, os homeópatas modernos úsanas con frecuencia aínda que non haxa probas que indiquen que teñan algún efecto beneficioso. A promoción de alternativas homeopáticas ás vacinas foi cualificado como perigoso, inapropiado e irresponsable. En decembro de 2014, viuse que o provedor de homeopatía australiano Homeopathy Plus! actuara enganosamente promovendo alternativas homeopáticas ás vacinas. En 2019, un traballo xornalístico de investigación de The Daily Telegraph revelou que os profesionais practicantes da homeopatía estaban desanimando activamente aos seus pacientes de que vacinasen aos seus fillos. Tamén se identificaron casos de homeópatas que daban consellos en contra do uso de medicinas antimalaria  poñendo en grave perigo aos que visitan os trópicos.
Unha revisión de 2006 recomenda que os colexios de farmacia inclúan un curso obrigatorio sobre os dilemas éticos implicados na recomendación de produtos que carecen dunha seguridade probada e datos de eficacia e que se debería ensinar aos estudantes onde se separan da medicina baseada nas evidencias sistemas non probados como a homeopatía.
O Salvador
O Salvador atópase no posto 16 entre os países de América Latina en termos de Índice de Desenvolvemento Humano, e o cuarto en América Central (detrás de Panamá, Costa Rica e Belize) grazas a que se atopa nunha fase de rápida industrialización. Porén, o país segue a loitar contra os altos índices de pobreza, desigualdade e crime.
Etimoloxía
O conquistador Pedro de Alvarado nomeou a nova provincia por Xesús de Nazaret ("O Salvador"). O nome completo era "Provincia De Nuestro Señor Jesús Cristo, El Salvador Del Mundo" ("Provincia do Noso Señor Xesucristo, o Salvador do Mundo"), que foi posteriormente abreviado como "El Salvador".
Historia
Os conquistadores españois que chegaron ao Salvador entre 1524 e 1525, viñan desde Guatemala logo de participar na conquista do México. Durante a colonia, O Salvador formou parte da Capitanía xeneral de Guatemala, tamén coñecida como Reino de Guatemala. O territorio salvadoreño estivo dividido nas Alcaldías Maiores de San Salvador e Sonsonate. En 1811 e 1814 producíronse importantes levantamentos contra o dominio español que expresaron a inquietude independentista dos crioulos (a elite branca descendente de españois). Finalmente, as nacións da América Central conseguiron a súa independencia de España, o 15 de setembro de 1821. O 1823 formouse a Federación Centro-Americana, composta polos actuais países da América Central: Guatemala, Honduras, O Salvador, Nicaragua e Costa Rica. O Salvador independizouse da federación o 1838.
Política
A Constitución de 1983 define o ordenamento legal básico do país. Aí estabelécese que O Salvador é unha república democrática, representativa na que rexe o sistema presidencialista, cuxos tres órganos son o Órgano Executivo, encabezado polo Presidente da República e o seu Gabinete. O órgan Lexislativo, nomeado Asemblea Lexislativa de O Salvador (Unicameral) de 84 deputados, e o Órgano Xudicial, expresado na Corte Suprema de Xustiza, integrada por 15 maxistrados, sendo un deles electo como Presidente do Poder Xudicial.
O presidente é electo por sufraxio directo e dura no cargo 5 anos. Non pode ser reelixido no período seguinte. O partido Alianza Republicana Nacionalista (ARENA) ten o poder executivo desde 1989 e séguese a manter no seu cargo após catro períodos consecutivos.
Subdivisións
miniatura|dereita|400px|Departamentos do Salvador. O Salvador está dividido en 3 zonas (Zona Occidental, Zona Oriental e Zona Paracentral) e 14 departamentos. Os departamentos, segundo a zona, son:
Zona Occidental Zona Central Zona Paracentral Zona Oriental
Xeografía
O relevo do Salvador está composto dunha meseta central pouco elevada (de 400 a 800 m de altitude) recortada por vales fluviais e recuberta de numerosos volcáns (Santa Ana, San Vicente, San Salvador, Tecapa, Conchagua, Ilamatepec), dos cales algúns están aínda activos. A parte máis elevada do país sitúase no norte, no monte El Pital (2.730 m). A estreita franxa costeira que bordea o océano Pacífico non supera os 25 km de ancho. O Lempa, que é parcialmente navegábel, é o principal río do país.
O clima do Salvador é tropical, cunha estación seca (novembro a abril) e unha estación húmida (maio a outubro). Atópase, segundo a altitude, terras quentes, ata 800 m, terras tempadas, ata 1800 m e, máis alá, terras xeadas. A temperatura anual medio da capital, San Salvador, é de arredor de 24 °C.
As cidades máis importantes do Salvador son:
Economía
A economía do Salvador experimentou unha mestura de resultados durante o goberno do partido ARENA nas iniciativas do mercado libre e o modelo de xerencia fiscal que inclúen a privatización do sistema de actividades bancarias, as telecomunicacións, as pensións públicas, a distribución eléctrica, e unha parte da xeración eléctrica, redución dos aranceis, eliminación dos controis de prezos e subsidios, e unha aplicación mellorada dos dereitos de propiedade intelectual. O PIB estivo a crecer nun paso constante pero modesto despois da sinatura dos Acordos de Paz en 1992, nun ambiente de estabilidade macroeconómica.
Un problema que O Salvador enfronta é a desigualdade económica da distribución das ganancias persoais. No 1999, a quinta parte da poboación máis rica recibiu o 45 % dos beneficios, mentres que a quinta parte máis pobre recibiu soamente o 5,6 %.
Desde o mes de decembro de 1999, as reservas internacionais netas igualaron aos 1.8 mil millóns de dólares. Tendo este almacenador intermediario de moeda forte para traballar, o Goberno do Salvador, emprendeu un plan monetario da integración que comezaba o 1 de xaneiro do 2001, polo cal o dólar dos Estados Unidos se converteu en moeda de curso legal xunto ao colón salvadoreño, e toda a contabilidade formal foi emprendida nos dólares. Deste xeito, o goberno limitou formalmente a súa posibilidade de poñer políticas monetarias sobre o mercado para influír variábeis a curto prazo na economía. Desde 2001, o colón deixou de circular e agora xa non se utiliza para facer transaccións; porén, algúns almacéns aínda informan ao público de prezos en colóns e á vez en dólares.
En xeral, a poboación apoiou o cambio do colón ao dólar, se ben os salarios seguen sendo iguais a pesar de que creceu o prezo da maioría dos produtos. O cambio ao dólar axudou a baixar os intereses nos créditos, co que moitas persoas tiveron acceso a créditos para compraren unha casa ou un automóbil. Os sectores políticos da esquerda foron moi críticos no proceso de dolarización, o cal unicamente favorece ás empresas do sector financeiro.
Actualmente, a economía está máis orientada cara á manufactura e aos servizos, en lugar da agricultura (cultivo do café). As súas principais industrias son a de alimentos e bebidas, produtos do petróleo, tabaco, produtos químicos, téxtiles e mobles.
Homeopatía
Regulación e prevalencia
miniatura|Hampton House, a antiga sede do [[hospital homeopático de Bristol.]]
A homeopatía é bastante común nalgúns países e rara noutros; está moi regulada nalgúns e case non regulada noutros. Practícase en todo o mundo e nalgunhas nacións son necesarias cualificacións profesionais e licenzas. Un informe de 2019 da OMS encontrou que 100 dos 133 estados membros avaliados en 2012 recoñeceron que a súa poboación utilizaba a homeopatía, e 22 deles dixeron que a práctica estaba regulada e 13 proporcionábanlle unha cobertura na seguridade social. Nalgúns estados non hai regulacións legais específicas sobre o uso da homeopatía, mentres que noutros, cómpre ter licenzas ou graos en medicina convencional de universidades acreditadas. En 2001 a homeopatía estaba integrada nos sistemas sanitarios nacionais de moitos países, como a India, México, Paquistán, Sri Lanka e Reino Unido.
Regulación
Algúns tratamentos homeopáticos están cubertos polos sistemas sanitarios públicos de varios países europeos, como Escocia, e Luxemburgo. Estiveron cubertos en Francia ata 2021. e en Alemaña os tratamentos homeopáticos están cubertos no 70% dos plans médicos gobernamentais e dispoñibles en case todas as farmacias. Noutros países, como España ou Bélxica, a homeopatía non está cuberta e no caso de España prohibida dentro da sanidade pública. En Austria, o sistema sanitario público require probas científicas para reembolsar o custo de tratamentos médicos e a a homeopatía está na lista dos non reembolsables, pero poden facerse excepcións; as pólizas de seguros sanitarios privadas ás veces inclúen os tratamentos homeopáticos. En 2018, a Universidade Médica de Viena deixou de ensinar homeopatía. O goberno suízo retirou a cobertura da homeopatía e doutros catro tratamentos complementarios en 2005, declarando que non cumprían os criterios de eficacia e de custo-efectividade, pero a constitución suíza permite facer referendos con gran facilidade e con fecuencia fanse varios ao ano, e nun referendo realizado en 2009 os votantes decidiron que se reinstaurasen as cinco terapias anuladas, polo que foron restauradas por un período de 6 anos de proba.
Os estados membros da Unión Europea deben asegurar que os produtos homeopáticos están rexistrados, aínda que as directivas comunitarias non esixen que estea probada a eficacia do produto. Isto contrasta cos medicamentos da medicina convencional vendidos en farmacias aos que se lles esixe a demostración en ensaios científicos completos da súa eficacia para as indicacións terapéuticas que indiquen e a seguridade, efectos adversos, contraindicacións, etc. No caso de España, aos medicamentos homeopáticos rexistrados vendidos en farmacias, regulados pola Axencia Española do Medicamento, só se lles fai un control de calidade e seguridade e poden ser vendidos aínda que non teñan indicacións terapéuticas probadas, pero nese caso debe constar na etiqueta "sen indicacións terapéuticas" ; no caso que un fabricante manifeste que o seu medicamento homeopático ten indicacións terapéuticas debe probalo como se fai con calquera outro medicamento convencional. A lista de medicamentos homeopáticos que foron retirados do mercado farmacéutico español por non presentarse a rexistro poden verse na lista da Axencia Española do Medicamento que figura na seguinte referencia. Os medicamentos homeopáticos que solicitaron o seu rexistro sinalando "sen indicacións terapéuticas" foron 1996, e os que sinalaron "indicacións terapéuticas" foron 12 e posteriormente terán que ser avaliados para a súa aprobación ou non. En España a Asociación para a protección dos pacientes das terapias pseudocientíficas está promovendo eliminar este procedemento de fácil rexistro que teñen os remedios homeopáticos. O propio goberno español intentou perante a Unión Europea que se modificase a directiva sobre os produtos homeopáticos que permite un fácil rexistro e que usen a denominación "medicamento", pero a resposta da Unión Europea de decembro de 2018 foi que polo momento non se vai modificar a directiva.
En Bulgaria, Hungría, Letonia, Romanía e Eslovenia a homeopatía, por lei, só pode ser practicada por doutores en medicina. Porén, en Eslovenia se un doutor practica a homeopatía a súa licenza médica é revocada. En Alemaña para ser médico homeópata debe asistirse a un programa de adestramento de tres anos, mentres que en Francia, Austria e Dinamarca as licenzas son obrigatorias para diagnosticar calquera doenza ou dispensar calquera produto cuxo propósito sexa tratar calquera enfermidade. Os homeópatas do Reino Unido non están baixo ningunha regulación legal, o que significa que calquera pode chamarse a si mesmo homeópata e administrar remedios homeopáticos.
En Inglaterra o NHS (Sistema Nacional de Saúde) fixo unha recomendación contraria a prescribir preparacións homeopáticas en 2017. En 2018 fixeronse prescricións por un valor de 55 000 libras en desafío ás directrices, o que representa menos do 0,001% do total do orzamento para prescricións do NHS. En 2016 o equipo de cumprimento das normas do Comité de Prácticas de Anuncios publicitarios do Reino Unido escribiu aos homeópatas do Reino Unido para "lembrarlles as normas que regulan o que se pode dicir e o que non nos seus materiais de márketing". A carta dicíalle aos homeópatas que "se asegurasen que non fan ningunha afirmación directa ou implícita de que a homeopatía pode tratar trastornos médicos" e pídelles que revisen as súas comunicacións de márketing "incluíndo sitios web e páxinas nas redes sociais" para asegurarse do cumplimento das normas. Os servizos homeopáticos ofrecidos no Hospital Homeopático de Bristol, Reino Unido, cesaron en outubro de 2015.
Nos Estados Unidos cada estado é responsable das leis e esixencia de licenzas para practicar a homeopatía. En 2015, a FDA celebrou unha audiencia sobre a regulación dos produtos homeopáticos. Os representantes do Centro para a Investigación e o Comité para a Investigación Escéptica prestaron testemuña resumindo o dano que os produtos homeopáticos fan ao público xeral e propuxeron accións reguladoras: En 2016 a Comisión de Comercio Federal (FTC) dos Estados Unidos emitiu unha declaración de política de aplicación para as afirmacións que se poden facer no márketing das drogas homeopáticas, no que se especificaba que a FTC aplicará o mesmo estándar ás drogas homeopáticas que se aplica a outros produtos que afirmen ter os mesmos beneficios para a saúde. Así, os produtos homeopáticos non poden incluír afirmacións de efectividade sen "evidencias científicas competentes e fiables." Se non existen evidencias dese tipo, deben indicar este feito claramente no seu etiquetado, e indicar que as afirmacións sobre o produto están só baseadas en teorías do século XVIII que foron desbotadas pola ciencia moderna. Un informe relacionado concluíu que as afirmacións da homeopatía sobre a súa efectividade "non son aceptadas pola maioría dos expertos médicos modernos e non constitúen evidencias científicas competentes e fiables de que eses produtos teñen os efectos no tratamento que se afirman." En 2019 a FDA eliminou unha política de aplicación que permitía que produtos homeopáticos non aprobados se puidesen vender.
Os remedios homeopáticos están regulados como produtos sanitarios naturais no Canadá. Ontario foi a primeira provincia canadense en regular a práctica da homeopatía, unha iniciativa que foi moi criticada por científicos e doutores. Health Canada esixe que todos os produtos teñan unha licenza antes de ser vendidos e os solicitantes da licenza deben enviar as probas que teñan sobre "a seguridade, eficacia e calidae da medicina homeopática". En 2015 a Canadian Broadcasting Corporation puxo a proba o sistema ao solicitar a licenza para unha droga non real inventada pensada para ser aplicable a nenos, e a licenza recibiu a aprobación gobernamental.
En Australia, a venda de produtos homeopáticos está regulada pola Administración de Produtos Terapéuticos (Therapeutic Goods Administration). En 2015, o Consello de Investigación Médica e Sanidade Nacional de Australia concluíu que "non hai evidencias fiables de que a homeopatía é efectiva e non debería usarse para tratar trastornos de saúde que sexan crónicas, graves ou puidesen chegar a ser graves". Recomendan a todos os que estean pensando en usar a homeopatía que primeiro busquen o consello dun médico rexistrado. Unha revisión de 2017 de Pharmacy Remuneration and Regulation recomendou que os produtos sexan prohbidos nas farmacias; e expresa a preocupación de que o goberno non adoptase a recomendación. En Nova Zelandia non hai regulacións específicas para a homeopatía e a Asociación Médica de Nova Zelandia non se opón ao uso da homeopatía, unha posición que foi cualificada de non ética por algúns doutores.
esquerda|miniatura|Remedios homeopáticos nunha farmacia homeopática en [[Varanasi, India]] O goberno indio recoñece a homeopatía como un dos seus sistemas nacionais de medicina e véndense os produtos podendo facer sobre eles afirmacións médicas. O goberno creou o Departamento de Ayurveda, Yoga e Naturopatía, Unani, Siddha e Homeopatía (AYUSH) dentro do Ministerio de Sanidade e Benestar familiar. O estado do sur da India de Kerala tamén ten un departamento de AYUSH con nivel ministerial. En 1973 creouse o Consello Central de Homeopatía para monitorizar a educación superior en homeopatía e o en 1975 creouse o Instituto Nacional de Homeopatía. Os principios e estándares dos produtos homeopáticos están na Farmacopea homeopática da India. Para practicar a homeopatía na India esíxese como mínimo un diploma en homeopatía recoñecido e rexistrarse nun rexistro esttal ou no Rexistro Central de Homeopatía.
Algunhas escolas de medicina de Paquistán, a India, e Bangladesh,  ofrecen un programa de pregrao en homeopatía. Unha vez completado o college outorga un título de "Licenciado en Medicina e Cirurxía Homeopática" (en inglés Bachelor of Homoeopathy Medicine and Surgery, B.H.M.S.).
Prevalencia
A homeopatía é un das formas máis comunmente usadas de medicina alternativa e ten un amplo mercado en todo o mundo. O seu tamaño exacto non é seguro, pero as informacións dispoñibles das vendas homeopáticas suxiren que supón unha boa porción do mercado médico. Por tanto, os intereses económicos en xogo das compañías produtoras son grandes. O maior produtor, a empresa Boiron, tivo vendas en 2015 de máis de 600 millóns de euros, con grandes beneficios, pero en 2019 tivo perdas ao retirarse gran parte do financiamento público dos produtos homeopáticos en Francia. Boiron financia cursos e másteres de homeopatía, aínda que algúns foron finalmente retirados polas Universidades, e a empresa e os foros que fianancia son uns grandes defensores públicos da homeopatía e da súa calidade científica. En España 13 empresas repártense o mercado da homeopatía.
En 1999, uns mil doutores no Reino Unido practicaban a homeopatía, a maioría dos cales eran médicos de familia que, en realidade, só prescribían un limitado número de remedios. Ademais, estímase que outros 1500 homeópatas sen formación médica oficial tamén a practican. En Alemaña e Francia uns dez mil médicos practican a homeopatía. Nos Estados Unidos unha enquisa da NHIS estimou en 5 millóns de adultos e 1 millón de nenos as persoas que usaran a homeopatía en 2011. Unha análise desta enquisa concluíu que a maioría dos casos eran autoprescricións dos pacientes para tratarse arrefriados e dores musculares ou articulares. Os grandes vendedores detallistas como Walmart, CVS e Walgreens venden produtos homeopáticos que son empaquetados de maneira que lembren as medicinas convencionais.
O mercado dos remedios homeopáticos en Alemaña ascende a 650 millóns de euros e unha enquisa de 2014 atopou que o 60% dos alemáns recoñecían ter probado a homeopatía. Unha enquisa de 2009 encontrou que só o 17% dos que responderon coñecía como se fabricaban as medicinas homeopáticas. Francia gastou máis de 408 millóns de dólares estadounidenses en produtos homeopáticos en 2008. Nos Estados Unidos o mercado homeopático supón un gasto duns 3 mil millóns de dólares ao ano; e en 2007 gastou 2,9 miles de millóns. Australia gastou uns 7,3 millóns de dólares estadounidenses en medicinas homeopáticas en 2008.
Unha revisión sistemática de 2017 non conseguiu encontrar enquisas sobre o uso da homeopatía na India en lingua inglesa, malia ser moi popular alí cuns 300 000 homeópatas practicantes estimados. A homeopatía utilízase tamén na China, aínda que chegou alí moito máis tarde que a moitos outros países, parcialmente debido á restrición da chegada de estranxeiros que persistiu ata finais do séclo XIX. En África hai unha gran confianza nas medicinas trradicionais, o cal se pode atribuír en boa parte ao custo elevado das medicinas modernas e á relativa abundancia de profesionais practicantes. Moitos países africanos non teñen ningunha instalación oficial para o seu adestramento.
Uso veterinario
miniatura|Cartel anunciando tratamentos homeopáticos para pequenos animais na [[illa de Man]] A idea de usar a homeopatía para o tratamento de animais é a denominada "homeopatía veterinaria" e remóntase aos comezos da homeopatía; o propio Hahnemann escribiu e falou sobre o uso da homeopatía en animais ademais de en humanos. O uso da hoemopatía na industria da agricultura ecolóxica foi moi promocionado. Dado que os efectos da homeopatía en humanos eran debidos ao efecto placebo e aos consellos de vida saudable que se dan nas consultas, tales tratamentos son incluso menos efectivos en animais. Os estudos realizados atoparon tamén que dar un placebo aos animais sen sabelo os amos dos animais podía xogar un papel activo en influenciar aos amos a crer na efectividade do tratamento cando non existía ningún. Isto significa que os animais aos que se lles dá remedios homeopáticos continúan sufrindo, o que é un problema desde o punto de vista do benestar animal.
Existen poucas investigacións sobre o asunto que teñan un estándar científico suficientemente alto como para proporcionar datos fiables sobre a eficacia. Unha revisión de 2016 de artigos revisados por pares publicados desde 1981 a 2014 por científicos da Universidade de Kassel, Alemaña, concluíron que non hai evidencias suficientes que permitan apoiar que a homeopatía é un tratamento efectivo para enfermidades infecciosas no gando. No Reino Unido o Departamento de Medio Ambiente, Alimentos e Asuntos Rurais (DEFRA) adoptou unha posición sólida contra o uso de preparacións para animais domésticos "alternativas" incluíndo a homeopatía. A declaración de posición feita pola Asociación Veterinaria Británica sobre as medicinas alternativas di que "non pode apoiar" a homeopatía, e a Asociación Veterinaria Australiana incluíuna na lista de "terapias ineficaces".
O Salvador
Demografía
A cidade capital de San Salvador ten unha poboación de arredor de 2,1 millóns de persoas. Preto do 42% da poboación do Salvador vive en zonas rurais. O proceso de urbanización medrou de xeito constante no Salvador dende a década de 1960, e millóns de persoas desprazáronse a centros urbanos creando problemas asociados coa planificación urbanística e os servizos.
Arredor de 100 000 nicaraguanos viven no Salvador.
Grupos étnicos
A poboación do Salvador componse de mestizos, brancos e pobos indíxenas. O 86% dos salvadoreños son mestizos, cunha mestura de devanceiros indíxenas e europeos. Entre a poboación mestiza, tódolos salvadoreños que son racialmente europeos, especialmente mediterráneos, así como afrosalvadoreños e os indíxenas que non falan a súa lingua nativa ou perderon a súa cultura orixinal identifícanse a si mesmos como culturalmente mestizos.
O 12,7% dos salvadoreños son brancos. Unha gran cantidade de inmigrantes de Europa central chegou ó Salvador durante a segunda guerra mundial como refuxiados orixinarios da República Checa, Alemaña, Hungría, Polonia e Suíza. Tamén hai pequenas comunidades de xudeus, palestinos critiáns, e árabes musulmáns (espacialmente palestinos).
O 0,23% da poboación é definida como indíxena, e os principais grupos son os cacaopera, que representan o 0,07% da poboación do país, os pipil cun 0,06%, os lenca cun 0,04% e outros grupos menores que compoñen o 0,06%. Moi poucos amerindios mantiveron os seus constumes e tradicións, sendo asimilados co paso do tempo na cultura mestiza/española dominante no país.
Existe unha pequena comunidade de afrosalvadoreños que forman o 0,13% da poboación, xa que tradicionalmente se impediu que os africanos emigrasen ó país por medi de políticas gobernamentais.
Cultura
A cultura mestiza é a dominante no país, amplamente influída polas raíces europeas e indíxenas americanas. A poboación formouse como resultado do cruzamento entre a poboación mesoamericana nativa de Cuzcatlan con colonizadores europeos. A Igrexa católica xoga un importante papel na cultura salvadoreña. O arcebispo Óscar Romero é considerado un heroe nacional pola súa defensa dos dereitos humanos durante a guerra civil do Salvador. Personalidades estraxeiras de relevancia no Salvador foron os sacerdotes e mestres xesuítas Ignacio Ellacuría, Ignacio Martín-Baró e Segundo Montes, que foron asasinados en 1989 polo exército do Salvador no trancurso da guerra civil.
As pinturas, a cerámica e os téxtiles son os principais produtos artesáns artísticos. Os escritores Francisco Gavidia (1863–1955), Salarrué (Salvador Salazar Arrué) (1899–1975), Claudia Lars, Alfredo Espino, Pedro Geoffroy Rivas, Manlio Argueta, José Roberto Cea e o poeta Roque Dalton están entre os máis importantes do país. Persoeiros de sona do século XX foron o director de cinema Baltasar Polio, a directora Patricia Chica, o artista Fernando Llort e o debuxante Toño Salazar.
Entre os representantes máis recoñecidos das artes gráficas están os pintores Augusto Crespin, Noe Canjura, Carlos Cañas, Giovanni Gil, Julia Díaz, Mauricio Mejia, Maria Elena Palomo de Mejia, Camilo Minero, Ricardo Carbonell, Roberto Huezo, Miguel Angel Cerna ou Esael Araujo.
Feiras
miniatura|dereita|Celebración da festa patria en Las Chinamas.
Pedrelada, Fontarón, Becerreá
Pedrelada é un lugar da parroquia de Fontarón no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2018 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres).
Egoeiras, Castromaior, Abadín
Egoeiras é un lugar da parroquia de Castromaior, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 18 habitantes en 2015 (5 homes e 13 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 19 habitantes (6 homes e 13 mulleres).
Machito
miniatura|Machito coa súa irmá Graciela. Francisco Raúl Gutiérrez Grillo, coñecido como Machito, nado na Habana o 16 de febreiro de 1912 e finado o 15 de abril de 1984, foi un músico e cantante cubano que desempeñou un papel fundamental na historia do jazz latino.
Traxectoria
A súa orquestra dos anos corenta, a denominada Machito and his Afro-Cubans, atópase entre as primeiras en realizar a fusión entre os ritmos afrocubanos e a improvisación jazzística. Machito foi o director, cantante e intérprete de maraca desta e das orquestras que a sucederon.
Lohja
Lohja (en sueco Lojo) é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Uusimaa. En 2018 a súa poboación era de 46 661 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 109,73 km2, dos cales 109,77 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 49,68 hab./km².
O concello é bilingüe con minoría de falantes de sueco e maioría de falantes en finés.
José Viéitez de Soto
José Viéitez de Soto, nado en Celanova o 29 de xullo de 1910 e finado en México en 1957, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido nas Neves o 22 de agosto, levado a prisión de Pontevedra e trasladado á Illa de San Simón o 21 de outubro. Logo de pagar unha suma de cartos foi posto en liberdade. Retornado a Ferrol, foi chamado a quintas e incorporouse ao exército franquista no Batallón Gallego. Na fronte madrileña realizou unhas declaracións aos soldados denunciando a represiva sublevación franquista. Por estas manifestacións foi detido e sometido a consello de guerra en Talavera de la Reina o 27 de novembro de 1937. Foi condenado a morte, pero a pena foille conmutada pola de cadea perpetua e inhabilitación absoluta. En marzo de 1938 foi trasladado á prisión de San Cristóbal de Pamplona. Trasladado a San Simón en xaneiro de 1939, permaneceu na illa ata marzo, cando o trasladaron á prisión central de Figueirido. Foi trasladado de xeito definitivo a San Simón en setembro de 1939.
Saíu do cárcere en febreiro de 1941, acolléndose aos beneficios da liberdade condicional, instalouse en Ferrol e puxo en marcha un negocio de distribución e venda de froita coa axuda do seu irmán residente nas Canarias. Pero a presión represiva e a imposibilidade de exercer como mestre lévano en 1946 a escapar a Portugal e de alí embarcar para México. Instalouse en Puebla e comezou a traballar como axente de laboratorio facendo visitas médicas. Dous anos despois logrou traer á familia de Galicia e trasladáronse a Cidade de México. José perdeu o traballo e tiveron que marchar a Puebla, onde montou unha granxa de polos. Alí morreu en 1957.
Vida persoal
Casou con Carmen Gómez Martínez e foi pai de Ana María Viéitez Gómez.
628
Outros
Historia ano a ano
Illas Chafarinas
As Illas Chafarinas (Ya`fariyya en árabe, Takfarinas en bérber) son un arquipélago español do mar Mediterráneo, situado fronte ás costas do norte de África, das que dista 4 km. Está constituído por tres illas principais: illa do Congreso, Isabel II e illa do Rei. Están protexidas baixo a forma de Reserva Nacional de Caza. Só os militares destinados nelas teñen acceso ás illas, xunto con gardas e científicos da Estación Biolóxica.
Historia
miniatura|left|250px|Igrexa da Purísima Concepción, na [[illa Isabel II, en 1893.]] Hai constancia dun xacemento neolítico de tipo cardial na Illa do Congreso datado na segunda metade do V milenio a.C.
As illas Chafarinas son sinaladas nos itinerarios xeográficos latinos como "Tres insulae" e en diferentes cartas con outros diversos nomes como Yezirat Meluia, Yezirat Quebdan, Shaffarin, Yasfárin, Zafarin, Quebdana, Farines, Chiafarina, Aljafarinas ou Illas de Maluia. O nome vén de Ya`far, nome propio árabe de home.
O arquipélago pertence a España desde o 6 de xaneiro de 1848, día en que desembarcou nas mesmas o Xeral Serrano con dous buques de guerra procedentes de Málaga. Ata entón foran terra de ninguén.
Xeografía
miniatura|Vista das illas Chafarinas desde a costa marroquí O arquipélago das Chafarinas está situado na zona meridional do mar de Alborán (35º 11' N 2º 26' W), a unhas 27 millas náuticas ao leste de Melilla e a 2,5 ao norte do Cabo da Auga (Ras el Ma), na costa marroquí. As illas atópanse separadas da costa africana por unha plataforma continental relativamente uniforme e de escasa profundidade (10-15 metros), que recibe a influencia sedimentaria do río Muluya, cuxa desembocadura está próxima á fronteira con Alxeria.
De orixe volcánico, consta de tres illas denominadas illa do Congreso, Isabel II e Rei Francisco, estando habitada actualmente só a segunda. A do Congreso é a illa máis occidental, a de maior tamaño con 22,5 hectáreas, e a máis alta, alcanzando a súa cima os 137 metros sobre o nivel do mar. Isabel II (15,9 ha; 35msnm) atópase situada entre as outras dúas, separada 1 km da anterior e uns 175 m do Rei Francisco, a illa máis oriental, con tan só 12,7 hectáreas e de menor altura (31 msnm).
Datos básicos
Coordenadas xeográficas: Latitude 35º 5' Norte, Lonxitude 2º 25' Oeste
Castelo de San Xurxo de Lisboa
miniatura|Castelo de San Xurxo. miniatura|Castelo de San Xurxo de Lisboa, iniciado polos musulmáns. Coñécese como Castelo de San Xurxo (en Castelo de São Jorge) ás ruínas dun castelo no outeiro de San Xurxo (Castelo de São Jorge), en Lisboa. Primitivamente coñecido simplemente como Castelo dos Mouros, érguese en posición dominante sobre o máis alto outeiro do centro histórico, proporcionando aos visitantes unha das máis fermosas vistas sobre a cidade e sobre o estuario do río Texo, polo que o goberno portugués fai grandes esforzos en conservalo.