cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia do rexistro do son
Outros artigos
Tonaufzeichnung History of sound recording Historia del registro del sonido Enregistrement sonore Lydopptak Gravação e reprodução sonora Începuturile înregistrărilor sonore Звукозапись
Ana e o rei de Siam
Ana e o rei de Siam (en Anna and the King of Siam) é un filme estadounidense dirixido por John Cromwell que foi estreado en 1946. É unha adaptación da novela homónima de Margaret Landon, baseada nos diarios ficticios de Anna Leonowens, unha muller inglesa que se converte en institutriz da Corte Real de Siam (a actual Tailandia) durante a década de 1860. Darryl F. Zanuck leu o libro de Landon e inmediatamente mercou os dereitos do filme.
Fingertips '93
"Fingertips '93" é unha canción de Roxette, lanzada como o terceiro single do seu álbum Tourism: Songs from Studios, Stages, Hotelrooms & Other Strange Places.
Mentres que o single non foi lanzado en tódolos países, a canción apareceu no seguinte single Almost Unreal que si tivo un lanzamento internacional.
Roberto Soldado
Roberto Soldado Rillo, nado en Valencia o 27 de maio de 1985, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual club é o Granada CF.
Traxectoria
Chegou ás categorías inferiores do Real Madrid aos catorce anos, o verán de 2000, tras destacar no Don Bosco CF, equipo valenciano de categoría autonómica. Tras pasar por todas as categorías inferiores do Real Madrid, a tempada 2002/03 ascende ao Real Madrid Castilla, onde empeza a despuntar como goleador: 7 tantos o primeiro ano, 16 o segundo e 21 o terceiro, no que ademais o filial logra o ascenso a Segunda División. Esa mesma tempada chega a debutar en partido oficial co primeiro equipo, con motivo dun partido da Copa do Rei ante o CD Tenerife.
A seguinte tempada, a pesar de ter aínda ficha co Castilla, chega o seu debut co primeiro equipo na Primeira División -o 23 de outubro de 2005 ante o Valencia CF- así como na Liga de Campións. A pesar de ser requirido en varias ocasións polo primeiro equipo, nos 29 partidos que esa tempada disputa co filial logra 19 goles, quedando como o segundo máximo goleador da Segunda División esa tempada.
Na tempada 2006-07 foi cedido ao Club Atlético Osasuna de Primeira División, onde se converte no máximo realizador do seu equipo, con once goles na liga, ademais de lograr o maior éxito na historia do club ao alcanzar as semifinais da Copa da UEFA.
A boa tempada realizada en Pamplona permitiulle regresar ao Real Madrid o verán de 2007, ademais de ampliar o seu contrato co club branco ata o 2012. Na súa volta ao equipo branco o xogador loce o dorsal número 9. A tempada termina co título ligueiro conquistado polo seu equipo, aínda que Soldado apenas conta para o adestrador, Bernd Schuster, e só disputa 8 partidos en toda a tempada (entre Liga, Copa e Liga de Campións).
O 29 de xullo de 2008 o xogador foi traspasado ao Getafe CF por seis millóns (catro iniciais e dous máis se o xogador é vendido, no futuro, a outro club). O contrato foi de catro tempadas.
Na súa primeira tempada no Getafe, arrinca a tempada alternando entre a titularidade e a suplencia, pero aos poucos partidos, tras as súas boas actuacións convértese nun fixo nas aliñacións de Víctor Muñoz. A pesar do mal rendemento do equipo, Soldado logra anotar 13 goles en 34 partidos. Esta tempada o equipo logra a permanencia grazas a Michel, que substituíu a Víctor Muñoz na xornada 31. O Getafe termina 17º e Soldado máximo goleador do equipo.
A seguinte tempada, o equipo de Michel arrinca con bo pé a liga, gañando 1-4 contra o Racing de Santander con tres goles de Soldado. Nesta tempada o equipo navega tranquilo toda a tempada pola primeira metade da táboa grazas ao bo nivel de xogo do equipo e o gran rendemento de xogadores como Pedro León e Soldado. A Liga termina co Getafe 6º, meténdose na UEFA Europa League. Roberto, que termina a tempada anotando 16 goles en 26 partidos, non puido xogar máis partidos por unha lesión no xeonllo que o mantivo afastado dos terreos de xogo 6 semanas. Na Copa do Rei, o Getafe chegou a semifinais, onde foi eliminado polo Sevilla FC. Soldado fixo 4 goles en 4 partidos. Terminou a tempada como máximo goleador do seu equipo. En total, 30 partidos, 20 goles.
O 9 de xuño de 2010 anunciouse o seu traspaso ao Valencia CF por dez millóns de euros.
O 15 de xullo de 2019 fichou polo Granada CF, firmando por unha tempada con opción a outra.
Selección nacional
Foi internacional con España nas categorías inferiores da selección.
Os seus bos números como dianteiro do Osasuna propiciaron que o 25 de maio de 2007, fose incluído por primeira vez nunha lista de convocados da Selección absoluta para disputar dous partidos de clasificación para a Eurocopa de 2008. Converteuse así no 23º xogador que debutaba baixo as ordes de Luis Aragonés.
O seu debut produciuse días despois, o 2 de xuño de 2007, nun partido en Riga contra a selección de Letonia. O resultado foi de 0-2 a favor de España, efectuando a asistencia para o segundo gol.
Juan Francisco Fontán Rodríguez
Juan Francisco Fontán Rodríguez, nado en Pontevedra o 5 de setembro de 1823 e finado en Madrid o 4 de maio de 1914, foi un político galego.
Traxectoria
Foi elixido deputado polo distrito de Huete (Cuenca) en 1864 e en 1865 foi elixido polo distrito de Vigo. Na Restauración foi elixido deputado por Cambados nas eleccións de 1876 e reelixido en 1879, 1884 e 1891.
Recoñecementos
Foi cabaleiro Gran Cruz da Real Orde de Isabel a Católica e comendador da Real e distinguida Orde de Carlos III.
Unha rúa en Vilagarcía de Arousa leva o seu nome.
Envoltura nuclear
miniatura|400px|Esquema do núcleo dunha célula humana A envoltura nuclear (abreviado, EN) é a envoltura membranosa que rodea o núcleo das células eucariotas, onde se encerra o material xenético, a cal está formada por dúas membranas superpostas (membranas nucleares interna e externa) separadas por un espazo. Cada unha destas membranas consta dunha bicapa lipoproteica. A envoltura nuclear tamén se chama carioteca ou ás veces, simplemente, membrana nuclear (pero téñase en conta que consta de dúas membranas).
A envoltura nuclear serve como barreira física que separa o contido do núcleo celular (ADN fundamentalmente) do citosol (citoplasma), sen que isto impida totalmente a comunicación entre ambos, xa que na envoltura nuclear hai numerosos poros nucleares, que permiten e regulan o intercambio de substancias entre o núcleo e o citoplasma, tales como proteínas, incluídos os factores de transcrición, e ARN. Pénsase que a envoltura nuclear xoga un papel na organización e actividade transcricional da cromatina.
A membrana nuclear externa continúase coas membranas do retículo endoplasmático rugoso, e pode presentar ribosomas sobre a súa superficie. Na membrana nuclear interna atopamos diversas proteínas de membrana específicas de dita membrana. Ambas as membranas están fusionadas na zona dos poros nucleares.
miniatura|400px|As tres capas de proteínas da envoltura nuclear. O complexo do poro nuclear (NPC) atravesa o grosor de ambas as membranas na zona dos poros. O espazo perinuclear é claramente visible. As proteínas da membrana interna, entre elas [[SUN1, LAP2, emerina, MAN1 e LBR, están principalmente asociadas coa lámina nuclear. A emerina, LAP2 e MAN1 únense a un dominio LEM, o cal interacciona co factor BAF, unha proteína de unión á cromatina. A lámina nuclear forma unha trama baixo a membrana nuclear interna. Chi et al. Journal of Biomedical Science 2009. ]]
A membrana nuclear interna está conectada pola súa cara nuclear coa lámina nuclear, un entramado de filamentos intermedios composto de varias proteínas laminas (A, B1, B2, e C). A proteína lamina actúa como un lugar de unión para os filamentos de cromatina e dálle estabilidade estrutural ao núcleo. Os defectos nas laminas están asociadas con varios trastornos xenéticos denominados laminopatías.
O espazo entre as membranas nucleares interna e externa ten de 20 a 40 nm de grosor e denomínase cisterna perinuclear ou espazo perinuclear e continúase co espazo interno do retículo endoplasmático rugoso. As proteínas acabadas de sintetizar nos ribosomas que pode haber na membrana nuclear externa entran na cisterna perinuclear, igual que o fan no interior do retículo endoplasmático rugoso.
Desaparición da envoltura nuclear durante a mitose en metazoos
miniatura|440px|A envoltura nuclear desfaise e volve a ensamblarse durante a [[mitose. Ao final da fase G2, a activación de quinases dependentes de ciclinas, como a CDK1, desencadea a entrada na profase mitótica. A membrana nuclear desfaise na profase e as proteínas asociadas á envoltura nuclear poden trasladarse aos cinetocoros, ou distribuírse xunto coa rede de fragmentos do retículo endoplasmático, ou mesmo disolverse no citoplasma. Durante a reensamblaxe da envoltura nuclear na anafase, SUN1 e LAP2 primeiro aparecen arredor da cromatina condensada, pero en diferentes rexións. As laminas nucleares únense na periferia do futuro núcleo na telofase. Esta figura ilustra a importante misión desempeñada pola envoltura nuclear e da lámina nuclear na mitose típica. Chi et al. Journal of Biomedical Science 2009. ]] Durante a profase da mitose, as cromátides empezan a condensarse transformándose en cromosomas, e a envoltura nuclear desfaise e retráese no interior do retículo endoplasmático mitótico. Na metafase, a envoltura nuclear xa está completamente desmantelada e absorbida polo retículo endoplasmático, o que permite aos cromosomas unirse polo seu cinetocoro ás fibras do fuso mitótico. Outros eucariotas como os lévedos presentan mitoses pechadas, nas cales os cromosomas segregan dentro da envoltura nuclear, a cal despois xema a medida que se forman as células fillas.
A degradación da envoltura nuclear durante a mitose ten lugar xa na prometafase. Sen este paso o material nuclear non se podería dividir en dous núcleos, e, por tanto, en dúas células. Ao final da anafase os cromosomas están xa separados e cada conxunto deles está nunha metade distinta da célula parental en división. Para protexer o material xenético, a membrana nuclear debe volverse a formar neste momento. Isto faise usando as membranas do retículo endoplasmático e as proteínas laminas que guían a formación da nova envoltura. (Alberts)
Igual que os demais orgánulos membranosos da célula, o retículo endoplasmático está composto por unha bicapa lipoproteica. Esta fina membrana é moi flexible e porcións dela poden evaxinarse e desprenderse para formar novos orgánulos, vesículas, ou, neste caso, a membrana nuclear, e isto último foi observado en experimentos en 2007. Porén, debe haber ademais un elemento estrutural que reúna todas estas vesículas membranosas, porque o núcleo é moito máis complicado estruturalmente ca o retículo endoplasmático.
Este elemento estrutural é unha capa de lamina situada entre as cromátides e a envoltura nuclear, chamada lámina nuclear. As laminas son proteínas fibrosas longas. Na prometafase, están fosforiladas (engádeselle un grupo fosfato), o que causa que a proteína cambie de forma e perda as súas propiedades estruturais. Isto é o que orixina a rotura da envoltura nuclear. Porén, cara o fin da anafase, as laminas xa existentes son desfosforiladas, e sintetízanse laminas novas. Unha vez que os cromosomas se separaron, as laminas empezan a formarse de novo. Ás veces ao principio da mitose, algúns extremos das cisternas do retículo endoplasmático únense ao ADN, usando o receptor A da lamina. (Duband-Goulet e Courvalin). Cando a lámina nuclear empeza a rexenerarse, forza aos túbulos do retículo endoplasmático a formar unha rede arredor da superficie da cromátide. (Anderson e Hetzer). Estes túbulos aplánanse e fusiónanse, formando unha membrana nuclear completa. Non se sabe seguro cal é o mecanismo que fai que isto aconteza.
O retículo endoplasmático e o receptor B das laminas (LBR) finalmente sepáranse do ADN. En células maduras a lamina nuclear forma unha capa continua xusto debaixo da envoltura nuclear, e permanece unida ao núcleo por unha proteína chamada emerina.
Lamina
As proteínas laminas nucleares, tamén chamadas filamentos intermedios de clase V, son proteínas fibrosas que desempeñan unha función estrutural e unha regulación transcricional no núcleo da célula. As laminas nucleares interaccionan con proteínas asociadas á membrana nuclear interna para formar a lámina nuclear na cara interna da envoltura nuclear (obsérvese a ortografía de lamina e lámina). Están implicadas na rotura e rexeneración da envoltura nuclear durante a mitose, e no posicionamento dos poros nucleares.
Función e estrutura
Estas proteínas localízanse en dúas rexións do núcleo celular, a lámina nuclear (unha capa proteica situada debaixo da cara interna da envoltura nuclear) e no nucleoplasma, no chamado "veo" nucleoplásmico.
Se comparamos as laminas cos filamentos intermedios do citoesqueleto veremos que as laminas teñen uns 42 residuos extra (seis héptadas) na espiral 1b. O dominio da cola C-terminal contén un sinal de localización nuclear (NLS), un dominio cun pregamento de Ig, e en moitos casos unha caixa CAAX carboxilo-terminal que está isoprenilada e carboximetilada (a lamina C non ten a caixa CAAX). A lamina A sofre un procesamento posterior no que se lle eliminan os últimos 15 aminoácidos e a súa cisteína farnesilada.
As laminas A e C forman homodímeros que se asocian cabeza con cola.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 50ª edición dos Óscar
Irán, Marrocos e Venezuela presentaron os seus filme por primeira vez.
Menisco
miniatura|Meniscos entre os ósos [[tibia e fémur.]] En anatomía, os meniscos son cartilaxe presentes na articulación femurotibial (xeonllo), entre os cóndilos do fémur e da tibia. Os meniscos teñen a función de diminuír o impacto e promover a adaptación (mellorar o encaixe) entre as faces articulares do fémur e da tibia. miniatura|Corte transversal da tibia, mostrando as súas estruturas. Hai dous meniscos, un medial e outro lateral, ambos os dous localizados por riba da tibia. Teñen forma de media lúa, cunha división en corno anterior, corpo e corno posterior. Como cartilaxe, presentan poucos vasos sanguíneos, o que dificulta a súa capacidade de rexeneración no caso que sufran algunha lesión. Unha vez lesionados, dificilmente se recuperan espontaneamente.
A artroscopía é un procedemento que permite a visión directa do menisco, usándose tanto para procedementos diagnósticos como de tratamento das lesións meniscais. Un destes tratamentos consiste na meniscectomía, que é a eliminación cirúrxica de parte do menisco.
Serra de Béjar
miniatura|Vista de Montemayor
Ten as súas raíces históricas en dous territorios diferenciados, o leonés Marquesado de Montemayor e o castelán Comunidade de Vila e Terra de Béjar, que se xuntaron tras a inclusión da maior parte do segundo na provincia de Salamanca. Esta operación levouse a cabo na división territorial de España en 1833 realizada por Javier de Burgos e sentou as bases das provincias actuais, que deron pé á organización destas en partidos xudiciais. Béjar constituíuse como cabeceira de partido en 1834 e é precisamente este feito o que dotou de sentido comarcal a toda a serra coa cidade de Béjar como capital e centro de servizos. O partido creado entón coincide coa bisbarra actual agás pola inclusión de Muíño, Pinedas e case todos os concellos do Alto Tormes. No século XX, partido e bisbarra empezáronse a diferenciar pois trala sucesiva perda de poboación na provincia salmantina, elimináronse os partidos xudiciais de Alba de Tormes, Ledesma e Sequeros, o que implicou o aumento de extensión do resto, entre eles o de Béjar.
Tafisa
Tafisa (Tableros y Fibras, S. A.) foi unha fábrica galega de taboleiros de madeira. Tivo factorías en Pontevedra e Valladolid.
Serra de Béjar
miniatura|Igrexa de Candelario
Tafisa
Traxectoria
dereita|miniatura|235px|Factoría de Tafisa en Pontevedra. 235px|miniatura|Factoría de Tafisa en Valladolid, despois fábrica Sonae Arauco.
Fundouse en 1958 froito dun encontro no Centro Escandinavo de Madrid entre o empresario español José Mª Pena Rich e o técnico sueco Folke Pehrzon, que decidiron comezar a producir taboleiros de piñeiro a partir de restos de poda e entresacas dos piñeirais. Iniciouse así unha actividade que se prolongaría durante máis de 40 anos, até que en 2003 se asinou un convenio para reconverter o complexo da fábrica nunha grande área verde de equipamentos públicos de 90 000 m2 e nunha zona residencial, comercial e hoteleira de 21 500 m2. Entre Tafisa e Ramafosa, a súa rama forestal, chegaron a ter 366 trablladores directos, deles uns 288 na fábrica do Lérez.
Serra de Béjar
Xeografía
A Serra de Béjar está situada ao sueste da provincia de Salamanca pero a súa elevación tamén forma parte das provincias de Cáceres e Ávila. Ocupa unha superficie de 614,09 km². É unha das subdivisións ou contrafortes do Sistema Central e á súa vez, componse doutros subsistemas como Serra de Candelario, La Covatilla e o macizo de Vallejera, Neila, La Hoya e El Tejado. Posúe a estación de esquí de La Covatilla, nas proximidades de Béjar. O pico máis alto de todo o conxunto montañoso é o denominado Pedregal de la Ceja con 2 428 msnm. Outro pico destacado é o Calvitero, o máis alto de Estremadura. Existen dous vértices xeodésicos, un no Calvitero e outro en Cabeza Gorda. miniatura|Estación de ski de La Covatilla
Tafisa
Traxectoria
A empresa, de capital sueco na súa orixe, encargou o deseño da fábrica a un equipo de enxeñeiros e arquitectos locais. Folke Pehrzon encargouse de dirixir a montaxe e posta a punto da maquinaria. A mentalidade sueca non só se reflectíu na parte técnica senón que abarcaba todo o ámbito sociolaboral da empresa. Seus traballadores beneficiábanse dunhas condicións laborais moi avanzadas para a época: seus soldos podían triplicar o habitual en España naqueles anos, chegando a cobrar até 18 pagas ao ano, e dipoñían ademais dun club social e un economato, pistas de tenis e de balonmán, campo de fútbol, piscina e incluso vivendas financiadas pola propia empresa.
Serra de Béjar
Demarcación
Comprende 32 concellos: Aldeacipreste, Béjar, Candelario, Cantagallo, El Cerro, Colmenar de Montemayor, Cristóbal de la Sierra, Fresnedoso, Fuentes de Béjar, Horcajo de Montemayor, La Cabeza de Béjar, La Calzada de Béjar, La Hoya, Lagunilla, Ledrada, Montemayor del Río, Nava de Béjar, Navacarros, Navalmoral de Béjar, Peñacaballera, Peromingo, Puebla de San Medel, Puerto de Béjar, Sanchotello, Santibáñez de Béjar, Sorihuela, Valdefuentes de Sangusín, Valdehijaderos, Valdelacasa, Valdelageve, Vallejera de Riofrío e Valverde de Valdelacasa. Se considera Béjar coma a capital do territorio e o Alto Tormes é moitas veces considerado unha subcomarca de Béjar.
Tafisa
Traxectoria
En pouco tempo Pontevedra viuse encaixada entre dúas fábricas, Tafisa ao norte e Ence ao sur, condicionando o seu desenvolmento urbano pola marxe esquerda do río. Foi precisamente a presión urbanística a que propiciou a venda dos terreos da fábrica a un grupo inmobiliario e o traslado de parte da produción a unha planta no veciño concello de Ponte Caldelas no ano 2004, tras vender os terreos urbanos, previa recualificación, ao Grupo Lar para a construción dunha urbanización.
Serra de Béjar
Demarcación
Limita con Entresierras e Salvatierra ao norte, coa provincia de Ávila a leste, con Estremadura ao sur e coa serra de Francia ao oeste.
Tafisa
Traxectoria
A presión urbanística era moi forte, e tamén a medioambiental, aínda que a fábrica non utilizaba produtos químicos, aínda que os residuos da fibra tapaban o leito del río, pero fixéronse moitas melloras; instalouse unha depuradora e un sistema de reutilización da auga. Finalmente, o grupo portugués Sonae, último propietario da empresa, decidiu o seu peche en 2014, dez anos despois do traslado, a pesar de que houbo un momento en que as accións de Tafisa cotizábanse altísimas e logo caeron en picado. Sonae entrara cunha pequena cantidade, o 5 % do capital, e acabou facéndose, cunha opa, con máis do 99 %, que foi cando tomóu as rendas da fábrica.
Serra de Béjar
Diversidade biolóxica
A Serra de Béjar foi declarada reserva da biosfera pola Unesco xunto á Serra de Francia e arredores. .
Cultura
miniatura|Traxes tradicionais da Serra de Béjar
Arquitectura tradicional
Un elemento moi característico das aldeas é a presenza da auga. Todos contan con numerosas fontes. Nas rúas de Candelario existen canalizacións polas que discorre a auga. Trátase dun pobo destacado como exemplo de conservación da arquitectura comarcal.
A fachada da típica casa bejarana posúe unha presenza moi sólida. Adoita ser simétrica na distribución das portas e ventás. Expón perpiaños de granito en estrutura e linteis. O resto recóbrese con cal quedando nunha característica cor branca. Segundo a capacidade económica dos moradores, presenta un ou dous pisos en altura e ademais se adoita construír unha terraza na segunda ou terceira planta, se a hai.
Nos tellados non se observan chemineas pois adoitan substituírse por un cántaro roto. Ás veces o fume simplemente sae por un teza levantada.
Ao entrar na planta baixa encontrámonos co «portal» ou vestíbulo distribuidor dende o que se accede a distintos cuartos e onde se sitúa a escaleira. Tamén dá acceso ao patio traseiro nas casas que o teñen. Un dos espazos desta planta é o coñecido como «picadeiro», un cuarto habilitado para realizar a matanza. Na viga central colgábase un arnés onde se colocaba o cadáver do animal para o seu despezamento*.
No primeiro piso encóntrase a «sala», un espazo que dá á fachada e conta con varias alcobas. A cociña encóntrase normalmente no segundo piso aínda que tamén pode presentarse no primeiro. É o espazo máis concorrido da casa. Adoita ser ampla e lousada de pedra. Ao contrario que na maioría das cociñas tradicionais do resto das bisbarras da provincia, nas da Serra de Béjar non existe a ampla e característica cheminea de campá. Existe un «sequero» ou teito de reixas polo que se escapa o fume cara ao faiado. Isto posibilitaba a curación e conservación do embutido e os produtos perecedoiros. Tamén axudaban a iso un conxunto de ventás practicables en solaina existentes na fachada desta planta.
Dialectoloxía
Na Serra de Béjar atópase hoxe en día falantes patrimoniais da lingua estremeña, aínda que moi poucos. Polo xeral nas poboacións pertencentes a esta bisbarra o castelán non é puro pois mostra moitos trazos estremeños. Así pois o castelán desta zona é unha fala de transición.
Vince Melouney
Vince Melouney, nado o 18 de agosto de 1945 en Sydney, é un guitarrista e letrista australiano que formou parte dos grupos Billy Thorpe & The Aztecs, Vince & Tony's Two, Bee Gees, Fanny Adams e The Vince Maloney Sect.
Carreira
miniatura|dereita|Os Bee Gees en 1967 con Vince Melouney no centro. Foi un dos membros fundadores de Billy Thorpe & The Aztecs, servindo como o guitarrista principal de 1963 a 1965, logo formou un dúo de curta vida co antigo compoñente dos Aztecs Tony Barber, denominado Vince & Tony's Two. En 1966 gravou "I Need Your Lovin' Tonight" e a súa cara B "Mystery Train" con Barry Gibb, Robin Gibb e Maurice Gibb cantando os coros en ámbalas dúas cancións.
En 1967, despois de se instalar no Reino Unido e contactar cos irmáns Gibb, que xa coñecera en Australia, entrou nos Bee Gees. Foi o guitarrista principal nos seus primeiros tres álbums; Bee Gees' 1st, Horizontal e Idea. En xuño de 1968 escribiu e gravou "Such a Shame" que se editou na versión británica do álbum Idea. O 1 de decembro de 1968 actuou por última vez cos Bee Gees.
En 1969, formou un supergrupo de curta vida, Fanny Adams, con Doug Parkinson, Teddy Toi e Johnny Dick que gravou un álbum Fanny Adams. No verán de 1976 escribiu para os Bee Gee "Let It Ride" e "Morning Rain", pero finalmente non se gravaron .A comezos da década de 1980 regresou a Australia, actuando en xiras con John Paul Young co nome de John Paul Young and The All Stars, dedicouse despois á publicidade. En 1999 actuou de novo cos Bee Gees nun concerto en Sidney e realizou unha xira con Billy Thorpe and the Aztecs en 2002/3, ao seu remate editou o seu primeiro álbum en solitario "Here At Last", reeditado ao ano seguinte como Covers con novos temas, incluíndo versións de cancións de Steve Millers, Billy Joel ou Rufus Thomas.
Faxín, Pedroso, Narón
Faxín é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 51 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 23 homes e 28 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 63 habitantes.
Nikita Mazepin
Nikita Dmitryevich Mazepin (Ники́та Дми́триевич Мазе́пин, nado o 2 de marzo de 1999) é un piloto de carreiras ruso. Correrá para Haas F1 Team no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021.
Campionato de Europa de Fórmula 3
En 2016 Mazepin competiu no Campionato de Europa da FIA de ​​Fórmula 3 de 2016 para Hitech Grand Prix. Foi unha tempada decepcionante no que só logrou catro puntos e quedou no 20º posto no campionato, a posición máis baixa dun piloto que participou en todas as carreiras. Despois de ser bloqueado durante unha sesión por Callum Ilott, Mazepin tivo un altercado con outro piloto, durante o cal golpeouno na cara, resultando na exclusión da primeira carreira do Gran Premio de Hungría. A sanción en si foi controvertida, con Frits van Amersfoort, xefe de Van Amersfoort Racing, o equipo que contratou a Ilott calificándoo como "unha decisión ridícula dos comisarios". Non obstante, Mazepin manteríase para outra tempada. Mellorou moito en comparación coa súa primeira tempada, anotando 108 puntos e rematando no podio en tres ocasións. Rematou un posto por detrás do seu compañeiro de equipo Ralf Aron, que quedou no 9º posto. thumb | Mazepin probando o Force India VJM11 en Barcelona, ​​2018
GP3
En 2018 Mazepin mudouse a GP3, para correr para ART Grand Prix xunto a Callum Ilott, Jake Hughes e o eventual campión Anthoine Hubert. Logrou catro vitorias, a máxima de calquera piloto ese ano, e terminou segundo no campionato, a só 16 puntos de Hubert. Ademais, axudou ao seu equipo a rematar primeiro no campionato por equipos.
Campionato da FIA de Fórmula 2
En 2019 Mazepin pasou a Fórmula 2 para asociarse a Nyck de Vries no equipo ART Grand Prix. A súa tempada foi especialmente notable por causar un accidente con Nobuharu Matsushita na carreira de velocidade no Circuíto de Sochi. Mentres o seu compañeiro de equipo acabou gañando o campionato, o resultado final de Mazepin sería o 18º posto con 11 puntos. Mazepin asinou para o novo Hitech Grand Prix Team para pilotar xunto ao  italiano Luca Ghiotto. O seu primeiro podio chegou en Hungaroring co segundo posto, mentres que gañaría a súa primeira vitoria na F2 en Gran Bretaña. Mazepin tamén gañou a carreira en Mugello.
Fórmula Un
En decembro de 2020 anunciouse que Mazepin uniríase a Haas F1 Team para por un contrato de varios anos.
Dove Cameron
Dove Olivia Cameron nada como Chloe Celeste Hosterman o 15 de xaneiro de 1996, é unha actriz e cantante estadounidense, coñecida polos seus papeis na serie orixinal de Disney Channel, Liv and Maddie e na franquía de Disney Descendants. Como cantante, Cameron fixo o seu debut coa banda sonora de Liv and Maddie (2015). Ese mesmo ano, lanzou o seu primeiro sinxelo, "If Only" para o filme Descendants (2015). O seu primeiro EP, Bloodshot / Waste, estreouse en 2019.
Nikita Mazepin
Vida persoal
É fillo de Dmitry Mazepin, que é o principal accionista e presidente da Uralchem ​​Integrated Chemicals Company.
Samuel Piette
Samuel Piette, nado en Repentigny (Quebec) o 12 de novembro de 1994, é un futbolista canadense. Xoga de mediocentro defensivo e o seu equipo actual é o CD Izarra.
13 Engines
13 Engines foi unha banda canadense de rock alternativo procedente da cidade de Toronto. Estivo activa dende 1985 e 1997, tempo durante o cal publicou cinco álbums de estudio.
Nikita Mazepin
Traxectoria profesional
† Como Mazepin era un piloto invitado, non podía puntuar.
Resultados completos no campionato de Europa da FIA de Fórmula 3
(clave) (carreiras en grosa indican pole position) (carreiras en itálica indica volta rápida)
Resultados completos nas GP3 Series
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
resultados completos no campionato da FIA de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position) (carreiras en itálica indican puntos para a [[volta rápida entre os dez primeiros) † Non rematou, pero cualificouse ao completar o 90% da distancia da carreira.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
Notas
<references group="N" />
Samuel Piette
Traxectoria
O 25 de agosto de 2014 anunciouse a súa incoporación no Deportivo da Coruña, para xogar no equipo filial.
O 8 de agosto de 2015 anunciouse a súa cesión durante unha tempada no Racing de Ferrol, de Segunda División B.
Na tempada 18/19 xoga nos Impact Montreal da Major League Soccer. MLS.
Capela de Rosslyn
A capela de Rosslyn é un templo cristián e unha atracción turística situado na viliña de Roslin, ás aforas da cidade escocesa de Edimburgo. Construída fundamentalmente no século XV como inicio dun templo de gran tamaño, a capela caeu no abandono e foi recuperada para o culto e para o turismo no século XIX.
Historia do edificio
A construción do templo iniciouna en 1446 o cabaleiro William St Clair, un nobre de familia normanda establecido ao sur de Edimburgo, dentro do que daquela era o reino de Escocia. A data rexistrada no muro norte do edificio é 1450, quizais porque os traballos de construción dos alicerces levaran catro anos. O proxecto de St Clair era o levantamento dun grande templo dedicado a San Mateo, e de feito descubríronse alicerces desa extensión prevista a uns 30 metros do actual edificio. Porén, o que se conserva hoxe é unicamente a cabeceira dese proxecto, completada e pechada en séculos posteriores. Crese que a construción durou uns corenta anos, e que se debeu interromper en datas próximas ás do falecemento de William St Clair, en 1484.
Un século máis tarde, en 1571, no medio da Reforma protestante, asaltan a capela e queda en estado de semiabandono. Todas as figuras exteriores de santos e virxes desapareceron daquela. Case un século despois, en 1650, as tropas de Oliver Cromwell atacaron o veciño castelo de Rosslyn e gardaron os cabalos e as bestas no interior dunha capela xa en ruínas.
Desde finais do século XVIII comezan as visitas turísticas ao edificio: o poeta Robert Burns visítao en 1780, en 1803 Dorothy Wordsworth e en 1842 a raíña Vitoria. En 1862 a capela volve ser consagrada, desta vez ao abeiro da Igrexa Episcopal Escocesa, que forma parte da comuñón anglicana. Comezaron daquela os primeiros traballos de reconstrución e reparación, que afectan sobre todo á incorporación dunha estatua da Virxe, que preside a nave principal, e o baptisterio, que lle dá a entrada.
A musealización do edificio, que se inicia a partir da visita da raíña Vitoria, aumenta nos anos finais do século XX, cando aparece o templo mencionado na novela de Dan Brown O código Da Vinci. O filme baseado na novela, protagonizado por Tom Hanks, tamén se rodou no templo, o que aviveceu distintas teorías especulativas sobre algunhas das esculturas que permanecen no interior da capela e as súas conexións coa masonaría, os cabaleiros templarios e o Santo Graal.
Descrición
O templo ten catro espazos principais:
A decoración da cabeceira
thumb|O "piar do aprendiz" en 2003. Na cabeceira da capela están algúns dos elementos decorativos máis coñecidos. Existen escenas da danza da morte, ou baile dos esqueletos, a representación dun anxo tocado a gaita (un instrumento que debeu de chegar a Escocia naqueles anos), un anxo cos pés para arriba, e os dous piares de maior sona, que se coñecen como a columna do canteiro e a columna do aprendiz. A columna do canteiro é unha columna recta, profusamente decorada, e a columna do aprendiz unha columna salomónica, de fuste retorto, apoiada sobre unha base de oito dragóns, quizais de inspiración ou conexión escandinava.
Sobre estas columnas cóntase a lenda do aprendiz e do canteiro, de aí que se chamen así. O mestre canteiro, logo de facer a columna da esquerda da nave, quixo mudar o modelo e construír unha columna salomónica, pero falto de referencias iniciou unha viaxe a Roma. Á súa volta, comprobou que o seu aprendiz xa fixera a columna: levado dos celos, o mestre asasinou o aprendiz dun golpe na cabeza. A lenda continúa explicando dúas pequenas cabezas que se ven no extremo oposto da nave: a do aprendiz, cunha fenda na chola, e a do mestre, condenado a ollar para sempre a columna do seu aprendiz.
Entre medias dos dous piares existe unha terceira columna, denominada en datas recentes a columna do oficial, aludindo os estadios da aprendizaxe da masonaría, e que en calquera caso a súa conceptualización foi posterior á construción da capela.
Nesa zona de cabeceira tamén hai, colocados sobre os arcos interiores que subdividen o teito da cabeceira, unha serie de 213 obxectos paralelepípedos, de pequeno tamaño, gravados con marcas e puntos. A interpretación máis habitual é que esas caixas son notacións musicais, e que servirían para reproducir unha melodía. Hai quen mesmo elaborou un motete a partir da combinación dos sons que supostamente reproducirían esas caixas.
Tamén podemos ver na cabeceira, así como no resto do edificio, homes verdes, representacións da fertilidade da natureza que debuxan o rostro dun home do que brotan flores, guenllos e follas pola boca.
A decoración da nave
thumb|O suposto millo dun dos arcos da capela.
A nave central é de pequeno tamaño, con cinco arcos góticos que a separan de cadansúa nave lateral. O teito que cobre a nave ten unha elaborada decoración, con ducias de elementos florais homoxéneos, separados polos piares.
As naves laterais inclúen tamén algúns dos elementos máis coñecidos, tanto polo detalle da escultura, como polas interpretacións que se lle fixeron a posteriori. Hai, por exemplo, un lintel na nave sur que recolle dun lado os sete pecados capitais e do outro as sete virtudes teologais; mais unha das pezas está virada, de maneira que unha das virtudes está do lado dos pecados e un pecado na beira das virtudes, algo que pode atribuírse a un erro ou dárselle unha significancia maior.
Tamén existen elementos decorativos vexetais que teñen sido identificados como plantas de lugares exóticos (como un arco esculpido con plantas que poderían parecer áloe vera) e mesmo de América, o que abondaría nas teorías de que houbera conexións entre Europa e América previas aos contactos de Cristovo Colón, como trillium e millo. Outros autores interpretan eses deseños vexetais como figuras estilizdas de trigo, amorodos ou lirios. .
Fólkaflokkurin
O Partido Popular ou Fólkaflokkurin é un partido político conservador das Illas Feroe, liderado por Anfinn Kallsberg. O partido está afiliado á Unión Internacional Demócrata. Nas derradeiras eleccións do 20 de xaneiro de 2004, o partido obtivo o 20.6% do voto popular e 6 dos 32 escanos. O partido ten defendido tradicionalmente unha grande autonomía para as Illas Feroe, pero dende 1994 amósase partidario da total independencia do arquipélago en coalición cos partidos Tjóðveldisflokkurin e Sjálvstýrisflokkurin.
As árbores na cultura popular galega
miniatura|right|250px|[[Carballo común|Carballo vello en Lugo]] miniatura|250px|[[Carballeira de Santa Susana, en Santiago de Compostela]] As plantas teñen un significado primordial na cultura galega sendo as árbores e os bosques e as fragas os máximos expoñentes.
Castelao dicía : "O albre é o símbolo do señorío espritual de Galiza. O albre é un engado dos ollos, pola súa fremosura; é unha ledicia dos ouvidos, porque nel cantan os paxaros; é un arrolador do esprito, porque nas súas ponlas conta contos o vento. O albre pídelle auga ao ceo para que a terra teña sangue, vida e bonitura."
Terra de bosques sagrados
Nunha terra primordialmente campesiña e forestal as árbores eran esenciais na vida cotiá: combustíbel, construción (trabes), ferramentas (carro), menciñas (plantas medicinais), alimento (froiteiras) etc, polo que o sentido espiritual non era tampouco raro. Todos os trebellos que arrodeaban a vida dunha persoa dende o seu nacemento até o seu enterro (nunha caixa de madeira ), proviñan das árbores, non é de estrañar que tamén dende a noite dos tempos forme parte dos nosos deuses. Galicia identifícase cun país de meigas e menciñeiras, unha mestura moi antiga de tradicións preindoeuropeas, atlánticas, célticas coa cultura cristiá occidental, onde sobreviven mitos, malia a oposición da Igrexa católica, que intentou riscar os diversos cultos procedentes de vellas relixións, entre os que atopamos o culto ás árbores. Os bosques e fragas galegas énchense de lendas e tradicións pagás, moitas delas cristianizadas.
A árbore era o símbolo da resurrección da vexetación, tal como amosa a celebración dos maios, asociándose con festas de primavera-verán. O 3 de maio en Laza, os mozos rouban unha árbore e lévana até a praza principal da vila para presidir a festa. Os maios son en si mesmos unha festa de exaltación da fertilidade vexetal celebrada con cantares e con roupas vexetais que visten os mozos. Vicente Risco levou a cabo un estudo sobre os distintos tipos de cultos con vixencia en Galicia e distingue ao respecto:
Crese que na antigüidade estaba moi estendido en Galicia o culto ás árbores. Unha boa proba apórtaa a toponimia galega: "Nemetóbriga", "Nemetatos", "Lucus" etc. Nemeth é unha voz celta que significa bosque sagrado, do mesmo xeito lucus é un vocábulo latino de semellante significado, ou incluso provir dunha raíz prerromana en relación coas divindades da luz. Todo isto dá xa conta da existencia de numerosos bosques sagrados na Gallaecia prerromana.
Aos nosos días chegan lendas e contos galegos relacionados cos bosques e fragas: trasnos, meigas, fadas, lobishomes, a Santa Compaña, o olláparo, o apalpador, mouros e mouras etc. Fálase de demos que foran expulsados do ceo ás fragas. A Igrexa Católica encirrouse en desprestixiar, concilio tras concilio, o culto as árbores que, procedente das vellas relixións, non desapareceu de todo e chega até os nosos días. As máis das veces mesturáronse tradicións pagás coas cristiás, como os baños das nove ondas da Lanzada, as lendas de Santo André de Teixido, o San Xoán etc. No caso das árbores sagradas, moitas foron consagradas a santos, como o carballo de Santa Mariña de Augas Santas en Allariz ou o carballo de Santo Antonio no Pazo de Vilardefrancos en Carballo. Os dous teñen unha lenda en común que di que cando se lle produce unha ferida no tronco botan sangue. Nos dous casos atribúen este feito aos milagres dos respectivos santos. A Carballa da Rocha é un carballo situado no concello de Rairiz de Veiga (provincia de Ourense), Monumento Natural dende o ano 2007. Estímase que ten uns 500 anos. Na carballeira do pazo de Cartelos no concello de Carballedo (Lugo), subsiste un exemplar, pouco coñecido, que pode ser o máis vello do mundo desta especie, que fai que sexa o ser vivo máis vello de Galicia xunto co castiñeiro de Pumbariños en Manzaneda (Ourense).
Propiedades máxicas dalgunhas árbores
miniatura|right|200px|[[Yggdrasil, árbore sagrada da mitoloxía nórdica.]] As árbores e plantas en xeral, presentan diversas propiedades máxicas e para sandar, pero tamén efectos contrarios. Cada árbore ten a súa función, os perennifolios, moitas veces considerados exóticos en Galicia, xa que adoitaban ser máis propios de climas mediterráneos, coma é o caso dos loureiros e das oliveiras, dicíase que protexían contra os lóstregos, os malos espíritos, as bruxas e evitaban que a envexa prexudique os meniños ou os animais da casa. Abondaba con pór unha póla enriba da entrada, tanto da casa coma da corte. Na porta das pousadas e tabernas era común pór unha póla de loureiro para indicarlle á xente que eran bos lugares de descanso. Cumpría así o ramo dúas funcións: protexía o viaxeiro e dáballe sorte ao negocio. No caso da oliveira, nove follas purifican e levábanas as mulleres que ían tomar as ondas. Tamén se usaba para protexer e conxurar nos nenos o mal da envexa, lévase o neno á oliveira e alí, espido, toca a árbore dicindo: oliveira bendita quita do neno a fada da envexa.
A sombra da nogueira non é recomendábel para as persoas e considérase nociva para as colleitas, dificultando que xermolen as sementes. Ademais da nogueira, son tamén árbores de mala sombra o castiñeiro, a figueira e o alcipreste dos cemiterios; durmir ao seu carón senta mal e até se pode enfermar. Pero xeralmente as árbores considéranse beneficiosas. Son as máis salientábeis o loureiro, a oliveira, o carballo e todas as árbores froiteiras. Este sentir popular recóllese no refrán: "Quen a boa árbore se achega, ben acubilla".
Tamén hai outras especies ás que se lles outorga un carácter máxico, moitas delas forman parte dos calendarios celtas, tal e como poden ser: o loureiro, o teixo, o bidueiro, o estripeiro, a abeleira, o freixo,o sabugueiro, a cerdeira, o, o lodoeiro, o cerquiño, o salgueiro, incluso algunhas árbores foráneas como o castiñeiro das bruxas, a oliveira ou o cinamomo ou árbore de Santo Eutelo (para curar a rabia).
Aínda hoxe está moi estendido o costume de plantar un limoeiro e un loureiro na horta ou no eido, ben preto da casa, ademais da utilidade, porque dá "boa sorte".
As árbores, en xeral, na cultura popular
300px|miniatura|Ó árbore sen froito chámolle leña pró lume
Acivro
O acivro, segundo a cultura popular e o nomeado libro Ciprianillo posúe facultades prodixiosas para namorar. Cando un mozo desexaba ser amado por unha rapaza abondaba ir á media noite da noite de San Xoán a apañar unha póla de acivro, levala ao mar e pasala por baixo das trece ondas, rezando de cada vez un credo. Así, a póla tórnase máxica e a moza á que se lle tocase con ela ficaría tolamente namorada do galán. Esta póla máxica recibe o nome de aciviño.
Ameneiro
miniatura|300px|Santo San Xinés de Bamio,/ feito de pau de ameneiro,/ primo carnal dos meus zocos,/ irmán do meu tabaqueiro
Bidueiro
Contra a caída da paletilla, os manciñeiros do Barco de Valdeorras colocan no colo do enfermo un rosario feito con poliñas de bidueiro.
Cedro
A chamada cruz de san Bartolomeu utilízase para protexerse do demo. Faise con tres anacos de pau de cedro, cobertos con romeu, ruda e apio, e pónselle no pé unha mazá de alcipreste; finalmente, déixase en aiga benta durante tres días e sácase ó dar a media noite.
Cerdeira
miniatura|300px|De menos lle fixo Dios o rabo ás cereixas
Robert Hunter
Robert Hunter, tamén coñecido como Robbie Hunter, nado o 22 de abril de 1977 en Xohanesburgo, é un ciclista surafricano especialista en espríns.
As árbores na cultura popular galega
Laranxeira
miniatura|300px|Xa fun a Marín,/ xa pasei o mar,/ xa comín laranxas/ do teu laranxal
Robert Hunter
Traxectoria deportiva
Hunter fíxose profesional en 1999 e dende entón foi atravesando diversos conxuntos, onde figurou como un esprínter relevante que, porén, non ten acadado gran número de vitorias en probas de gran categoría. Así, comezou a súa carreira no Lampre (1999), despois pasou ao Mapei (2002), ao Rabobank (2003) e en 2005 arriba ao Phonak.
As árbores na cultura popular galega
Piñeiro
Son boas, beneficiosas, as sombras do carballo e mais do piñeiro. Pola contra, é prexudicial, por húmida e fría, a sombra do castiñeiro; e a de nogueira pode enfermar a quen durma baixo ela.
Robert Hunter
Traxectoria deportiva
Con este camisola acompañou a Floyd Landis na súa vitoria no Tour de Francia 2006, que despois perdeu por dopaxe e en favor de Óscar Pereiro. Despois da disolución do equipo como consecuencia do escándalo nos medios, Hunter foi fichado polo Barloworld, un conxunto novo, onde ocupou a praza de líder. O equipo estreouse con bo pé no Tour de Francia 2007, conseguindo dúas vitorias de tirada, entre elas a do propio Robert Hunter. Ao conseguir a tirada número 11 da rolda gala, Hunter convertíase ao mesmo tempo no primeiro ciclista africano en gañar unha xornada do Tour de Francia.
As árbores na cultura popular galega
Piñeiro
miniatura|300px|Ai, que piñeiro tan alto!/ Ai, que pau ten pra culleres!/ Ai, que homildes son os homes/ cando van prónda as mulleres
Robert Hunter
Traxectoria deportiva
É un ciclista de tamaño medio, apto para rodar, con 1,78 m de altura e 72 kg de peso.
As árbores na cultura popular galega
Sabugueiro
A flor do sabugueiro utilízase para curar a erisipela (en Celanova) ou o sarampelo (en Lourizán (Pontevedra).
Robert Hunter
Principais vitorias
Ademais, foi nomeado mellor ciclista surafricano (premio Pick 'n Pay Go Banking) en 2001, 2002, 2003 e 2004.
As árbores na cultura popular galega
Sabugueiro
Dado o cheiro desagradable das súas pólas e follas, utilízase como repelente de sapos, cóbregas, salamántigas e outros bechos diabólicos.
Salgueiro
A casca de salgueiro utilízase para tinguir (encascar) as redes.
Crash! Boom! Bang! (sinxelo)
"Crash! Boom! Bang!" é unha canción do dúo de pop sueco Roxette, lanzado como a canción que da titulo o seu álbum Crash! Boom! Bang! A canción non ten nada que ver co que pode dar a entender o título, xa que se trata dunha balada sobre o amor e o desamor. O single tivo algo de éxito nalgúns países europeos, alcanzando a posición 26 nas listas do Reino Unido.
Período de incubación
O período de incubación é o tempo comprendido entre a exposición dun individuo a un organismo, a unha substancia química ou a unha radiación patoxénico a a aparición dos primeiros signos e síntomas da enfermidade. Este período pode ser tan curto como algúns minutos, ou tan longo como trinta anos, como no caso da enfermidade de Creutzfeldt-Jakob.
Aínda que latencia ou período de latencia poden ser sinónimos, ás veces faise unha diferenza entre estes termos e o de período de incubación —o período entre o contaxio e o inicio clínico da enfermidade— e período latente —o tempo desde a infección até que se volve contaxiosa— o cal adoita ser máis curto.