cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Formentera
Comunicacións
Para moverse dentro da illa existen varias opcións; hai 4 liñas de autobús que unen os principais puntos da illa como o porto de La Savina ou Sant Francesc de Formentera. Tamén hai unha pequena rede de estradas entre as que destaca a PM-820, que atravesa a illa pasando polas localidades máis importantes.
Hostias para todos
Hostias para todos é o segundo álbum de estudio da banda galega de garage punk Terbutalina, publicado en 2012. E considerabelmente máis curto co anterior disco, con tan só 7 pistas.
Foi gravado en Hertzcontrol Studios (Caminha, Portugal) e mesturado por Manelson Studios.
Rally Rías Baixas de 1994
Itinerario
Constou de seis treitos, con dúas pasadas aos da mañá (Camos, Morgadáns e Salceda) e tres aos da tarde (Celeiros-Guillade, Sabaxáns e Barcia de Mera), sumando un total de 166,79 km cronometrados.
Concilio
Concilio (do latín concilium) é unha reunión ou asemblea de autoridades relixiosas (bispos e outros eclesiásticos) xeralmente efectuada pola Igrexa Católica ou Ortodoxa, para deliberar ou decidir sobre as materias doutrinais e de disciplina.
Distínguense tres clases de concilios:
Álex de la Iglesia
Alejandro de la Iglesia, máis coñecido como Álex de la Iglesia, nado en Bilbao, o 4 de decembro de 1965, é un realizador, produtor e guionista de cinema español, licenciado en filosofía pola Universidade de Deusto, ex-debuxante de banda deseñada.
Traxectoria
O seu primeiro traballo no mundo cinematográfico foi como director artístico no filme Todo por la pasta, de Enrique Urbizu, traballo que repetiu na curtametraxe "Mamá" de Pablo Berguer. A súa primeira curtametraxe, Mirindas asesinas (1991), conseguiu chama-la atención do cineasta Pedro Almodóvar, e da súa produtora El Deseo Films, produciu a primeira longametraxe de Álex, Acción Mutante (1993). Seguiulle o filme que o consagraría como un dos directores máis importantes do panorama do cinema español: El día de la Bestia (1995). Esta longametraxe, considerada como un filme de culto por moitos adolescentes, conseguiu seis premios Goya, entre os que destaca o premio á Mellor Dirección. Este filme tamén encumbrou a Santiago Segura, un dos actores máis famosos do cinema español.
Máis tarde dirixiu sketches para televisión (El peor programa de la semana de O Gran Wyoming para Televisión Española e Inocente, Inocente, para as televisións autonómicas) e máis longametraxes: Perdita Durango (1997), Muertos de risa (1999), La comunidad (2000), 800 balas (2002), Crimen ferpecto (2004), The Oxford Murders (2007), Balada triste de trompeta (2010) e en 2011 estrenou La chispa de la vida, con Salma Hayek e José Mota como protagonistas.
Escribiu tamén a novela Payasos en la lavadora (1997) e publicou varios artigos en prensa.
Xosé I Absi
Xosé I Absi (en يوسف عبسي‎), nado en Damasco (Siria) o 20 de xuño de 1946, é o Patriarca de Antioquía e todo Oriente, de Alexandría e de Xerusalén da Igrexa Católica Greco-Melquita e bispo de Damasco dende o 21 de xuño de 2017. ;
Traxectoria
Absi naceu en Damasco, Siria, o 20 de xuño de 1946. O 6 de maio de 1973 foi ordenado sacerdote da Orde dos Misioneiros de San Paulo, de quen foi tamén superior entre 2001 e 2006
O 21 de xuño de 2017 foi elixido patriarca de Antioquía e bispo de Damasco. O papa Francisco concedeulle o 22 de xuño de 2017 a comuñón eclesial.
Arco de Mazarelos
200px|miniatura|Arco de Mazarelos. O arco de Mazarelos, tamén coñecido como porta de Mazarelos , é unha das portas que daban acceso á cidade de Santiago de Compostela nas Idades Media e Moderna, cando a cidade estaba defendida por unha muralla.
Características
A porta de Mazarelos é o único vestixio que queda en pé da muralla de Santiago de Compostela, xa que o resto da mesma foi derrubado entre os séculos XVIII e XIX.
A porta, de arco de medio punto peraltado, ten acaroada no lateral sur unha edificación que conserva os baseamentos do torreón defensivo que flanqueaba a porta. Ambas as arquitecturas están construídas en granito.
Construción
A expedición militar de Almanzor sobre Santiago de Compostela no ano 997 levou ao bispo Cresconio (1037-1066) a reconstruír o sistema defensivo creado por Sisnando II contra 968.
Sobre o segundo anel defensivo (profundos fosos e cercas) que rodeaba o núcleo urbano (o primeiro protexía o locus Sancti Iacobi), Cresconio edificou outra muralla con torreóns de planta cadrada e rolda interior.
Importancia da porta na Idade Media
Esta porta antigamente permitía entrar en Santiago de Compostela aos viaxeiros procedentes de Ourense.
Na Idade Media, os peregrinos que llegaban a Santiago de Compostela desde Mérida pola Vía da Prata entraban na cidade pola porta de Mazarelos, que era tamén o lugar por onde entraban o viño do Ribeiro desde a cidade de Ourense, segundo consta no capítulo IX do libro V do famoso Codex Calixtinus, citado por Miguel Etayo Gordejuela:
Hai constancia de que na Idade Media varios cambistas de moedas vivían na praza de Mazarelos, e tamén de que a porta de Mazarelos era unha das máis frecuentadas por transeúntes e transportistas de mercadorías, xa que até ela chegaba o camiño que unía Santiago de Compostela con Comarca do Sar, e por ela chegaban a Santiago os cereais casteláns e os viños do Ribeiro e do val dol Ulla.
Reformas
Durante os séculos XVI e XVII realizáronse importantes reparacións e reformas no sistema defensivo da cidade.
Finalmente, no século XIX derrubárionse as murallas, quedando só o arco de Mazarelos e algúns outros pequenos vestixios.
Chuvia de meteoros
miniatura|Chuvia de meteoros A chuvia de meteoros, popularmente coñecida como "chuvia de estrelas", é un fenómeno astronómico que se produce cando a Terra atravesa os restos da cola dun cometa (estes restos, mentres se atopan no espazo exterior, chámanse meteoroides), o que permite que durante uns días se poidan ver entrando na atmosfera un gran número de meteoros, que parecen irradiar todos dun punto chamado radiante.
Tipos e características
Calquera meteoro capaz de provocar sombras ten magnitude superior a -4 (refulxir de Venus),e denomínase bólido. Estes bólidos poden sobrevivir a entrada na atmosfera, estoupar (coma en Tunguska), ou chegar ao chan (meteorito). A altura habitual de visión está entre 120 e 80 km.
Calquera noite despexada e con boa visibilidade pódense atopar meteoros no ceo, para diferencialos e importante determinar o radiante, esperar se aparece algún outro na mesma zona, e despois acudir as listas de chuvias de meteoros para saber se estaba identificada. De tal xeito que se non se repite a observación nesa noite e nas sucesivas tan só sería un meteoro illado.
Principais chuvias de meteoros
Estas son as chuvias anuais máis notables, segundo a constelación situada na posición de entrada dos meteoros (radiante):
Reserva da biosfera Gerês-Xurés
A reserva da biosfera transfronteiriza Gerês-Xurés é a reserva da biosfera galego-portuguesa de 260 hectáreas de afluentes do río Limia, como o Vez, Homen e o Cávado, ao seu paso polas serras do Xurés, do Quinxo e da Santa Eufemia. Abrangue a concellos galegos ourensás da Limia e Baixa Limia e en municipios portugueses, miñotos e trasmontanos, de Viana do Castelo, Braga e Vila Real. É un espazo de montaña granítica, con picos como a Nevosa e a Fontefría, e de abundantes ríos que discorren case dun xeito rectilíneo. Dentro da reserva atópanse o parque nacional da Peneda-Gêres e o parque natural da Baixa Limia - Serra do Xurés. De feito, esta reserva da biosfera ten un 24% da súa área na zona galega e dun total 260 mil ha. que están catalogadas como zonas núcleo, de máxima importancia de conservación.
Flora
A flora catalogada na reserva da biosfera conta con 807 especies. 117 especies son endemismos no nordés peninsular. A flora vascular de interese de conservación inclúe a especies como Armeria sampaioi e Ceratocapnos claviculat. Destaca o catálogo de 317 especies de briófitos, dos cales 227 son musgos e 90 hepáticas.
Fauna
A fauna de invertebrados catalogados na reserva é de 1196 especies e de vertebrados de 235 especies. Algunhas especies como a serpe Coronella girondica, o moucho Bubo bubo, ou as xinetas Genetta genetta son abundantes.
Demografía
Na reserva viven arredor de 126 mil persoas. As zonas menos poboadas son as zonas de montaña, que son a zona núcleo do espazo. Pola contra, a meirande parte da poboación habita en lugares de praderías e ribeiras, en zonas de riparias e de clasificadas como zonas de transición na reserva.
Economía
A agricultura foi historicamente o motor económico na rexión. Agora, porén, prevalece o sector servizos, como o turismo, e a produción de carne.
Lexislación
A reserva da biosfera acolle no seu territorio espazos protexidos por outras medidas lexislativas e de acción, como é :
José María Varela Rendueles
José María Varela Rendueles, nado en Madrid en 1904 finado na Coruña o 20 de decembro de 1986, foi un avogado, político e empresario español.
Traxectoria
Foi oficial do goberno civil de Biscaia e dende marzo de 1930 do de Pontevedra. Militante de Acción Republicana, durante a Segunda República foi nomeado gobernador civil de Guipúscoa o 30 de decembro de 1931,  o 17 de agosto de 1932 pasou a ser gobernador civil de Murcia. Despois reincorposouse ao seu posto de oficial do goberno civil de Pontevedra. Cando se constituíu a organización de Izquierda Republicana de Pontevedra en maio de 1934, Varela foi nomeado secretario. En novembro de 1934 foi destinado ao goberno civil de Soria. Co triunfo da Fronte Popular, o 22 de febreiro de 1936 foi nomeado gobernador civil de Biscaia, e dende o 24 de maio de 1936 foi gobernador de Sevilla.
Gobernador en Sevilla
Cando se produciu o Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, Varela era o gobernador civil de Sevilla. Despois de que o xeneral Queipo Llano sublevara a gornición a tarde do 18, Varela intentou resistir o golpe no goberno civil xunto a outras autoridades, como o xefe dos gardas de Asalto, o comandante José Loureiro. Tamén intentou, sen éxito, que o xefe da Base aérea de Tablada bombardeara as forzas sublevadas que operaban dous canóns. Rexeitou as peticións do líder do PCE sevillano, Saturnino Barneto, para que entregase armas á poboación e poder resistir así o golpe. Despois de que os sublevados disparasen un canonazo contra o goberno civil, Varela chamou por teléfono a Queipo de Llano e acordou a rendición a cambio de que respectara a súa vida. Logo de ser feito prisioneiro, foi enviado á prisión provincial xunto a outros como o alcalde, Horacio Hermoso, ou o presidente da deputación, José Manuel de Puelles.
Posteriormente foi xulgado en consello de guerra e condenado a morte, aínda que finalmente polos bos oficios do xesuíta Ayala e da condesa de Lebrija, a sentenza foi reducida a 30 anos de prisión.
Memorias
Nas súas memorias (Rebelión en Sevilla: memorias de su gobernador rebelde) xustificou os seus actos o 18 de xullo de 1936, día en que se levantou a guarnición de Sevilla ao mando do xeneral Queipo de Llano, alegando que confiaba "na verdade dos demais e na lealdade dos demais”.
Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela con María de la Concepción Plá Varela en xaneiro de 1931.
Tonight, Tonight
"Tonight, Tonight" é unha canción de The Smashing Pumpkins escrita polo seu líder Billy Corgan. Foi o cuarto sinxelo do seu terceiro álbum, Mellon Collie and the Infinite Sadness, e editouse en abril de 1996.
Tomé
Tomé pode referirse a:
Como apelido, pode referirse a:
José Manuel Santos Maneiro
Traxectoria
É enxeñeiro técnico agrícola, era Xefe de explotacións no Servizo de Extensión Agraria de Santa Comba antes de dar o salto á política local. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Mazaricos e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta. No ano 2000 ocupou a presidencia da asociación para o desenvolvemento comarcal Neria. Foi deputado provincial na Deputación da Coruña de 2007 a 2011. O 31 de xaneiro de 2011 foi detido por corrupción na Operación Orquesta. Non se presentou á reelección nas municipais de 2015. Na actualidade é xefe territorial da Consellería do Medio Rural.
Ferreras de Arriba
Ferreras de Arriba é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León, en España. Segundo o INE de 2010 o concello tiña 472 habitantes repartidos en 48 km², cunha densidade de poboación moi baixa.
esquerda|miniatura|250px|Vista de Ferreras de Arriba
Curtametraxe
Unha curtametraxe é unha produción audiovisual ou cinematográfica que dura substancialmente menos que o tempo medio dun filme de produción normal. Aínda que non existe unha norma estrita, unha posible clasificación por tempo podería facerse deste xeito: a duración das curtametraxes vai dende menos dun minuto ata os 30 minutos. Os filmes de entre 30 e 60 minutos son mediametraxes. A partir dunha hora de duración considéranse longametraxes.
Estación de Vilar de Barrio
dereita|miniatura|Vista da estación. Vilar de Barrio é unha estación de tren de Adif situada na vila de Vilar de Barrio, na provincia de Ourense. Dende o peche da liña Ourense-Pobra de Seabra nos recortes do sector ferroviario producidos polo Goberno en xuño de 2013, esta estación non ten servizos ferroviarios.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 203,3 da liña férrea de ancho ibérico que une Zamora e A Coruña a 705 metros de altitude, entre as estacións da Alberguería-Prado e Baños de Molgas. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A vontade de unir Madrid vía Medina del Campo con Vigo polo camiño máis curto posible é antiga e apareceu plasmada nalgúns anteproxectos como o de 1864. Con todo, o mesmo descartaba dita posibilidade ao considerar que supoñía "dificultades enormísimas" que superaban mesmo "os da baixada do porto de Payares no ferrocarril de Asturias". É por iso, que a estación non foi inaugurada ata o 1 de xullo de 1957 coa posta en marcha do tramo Ourense-Pobra de Seabra da liña entre Zamora e A Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe cuxo nacemento se produciu en 1941.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Debido aos recortes no sector ferroviario levados a cabo polo Goberno en xuño de 2013, a estación da Gudiña quedou sen os servizos de Media Distancia entre Ourense e Pobra de Seabra.
A estación
O edificio de viaxeiros é unha estrutura realizada en pedra. Posúe dous pisos e unha galería na planta baixa formada por cinco arcos. Conta con dúas plataformas laterais ás que acceden dúas vías.
Fleet Street
miniatura|300x300px|A Fleet Street en 2005. Fleet Street é unha rúa en Londres, Inglaterra, bautizada en homenaxe ao río Fleet. Foi a sede da prensa británica até á década de 1980. Mesmo despois de que o último gran representante dos medios, a Reuters, deixase a zona en 2005, o nome da rúa continúa a ser usado como unha metonimia para a prensa nacional británica.
Historia
Na esquina ao nordeste da rúa hai un busto do escrito Edgar Wallace, que traballara alí para o Daily Mail antes de acadar sona internacional como autor e guionista.
Seoane, Barcala, A Baña
Seoane é un lugar da parroquia de Barcala no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 59 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE,, dos cales 31 eran homes e 28 eran mulleres. No 2010 tiña 70 habitantes: 35 homes e 35 mulleres.
Agrupación Deportiva Almería
A Agrupación Deportiva Almería foi un club de fútbol español, da cidade de Almería, en Andalucía. Fundado en 1971, tras 11 anos de historia, desapareceu a finais do verán de 1982 por mor dos problemas económicos que arrastraba. Entre os seus logros destacan as 2 tempadas que estivo o club na Primeira División Española, entre os anos 1979 e 1981.
Manuel Corzo
Manuel Corzo Macías, nado en Chandoiro (O Bolo) en 1941, é un médico, adegueiro e político galego do PPdeG, que foi alcalde do Bolo durante tres décadas.
Traxectoria
De profesión médico, traballou de doutor no Bolo moitos anos. Elixido concelleiro por AP a primeiros dos 80, e despois baixo a candidatura do PP, foi designado tenente de alcalde do Bolo polo PPdeG. Renovou a concellería nas municipais de 1991 integrado no PPdeG, pero só uns meses máis tarde encabezou a moción de censura de Centristas de Galicia contra o alcalde tamén popular Silverio Fernández: o propio Corzo foi elixido alcalde en 1991.
Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía do Bolo e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta (incluso nas municipais de 1999 como único candidato), ata que en 2023 anunciou a súa retirada.
Dono da adega de viño Viña Corzo, que herdou do pai en 2004, compaxinou este labor coa súa militancia política. A adega está adscrita á Denominación de Orixe Valdeorras, e ten unha produción de mencía e godello en cinco hectáreas de aba.
Campos, San Romao de Campos, Carballedo
Campos é un lugar da parroquia de San Romao de Campos, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2019 tiña 1 habitante, unha muller.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, campo.
Hangaku Gozen
Hangaku Gozen (en 板額御前) foi unha muller samurai (onna-bugeisha) xaponesa, unha das poucas guerreiras do seu país coñecidas e referenciadas na historia e a literatura clásica.
Traxectoria
A súa vida transcorreu entre a fin do período Heian e o comezo do período Kamakura. Era a filla dun guerreiro samurai chamado Jō Sukekuni (城資国). Os seus irmáns eran Jō Sukenaga (城資永) e Jō Nagamochi (城長茂 ou Sukemochi 助茂).
Hangaku loitou e axudou na defensa do castelo de Echigo en 1201. Vestida con roupas de home, foi abatendo coas súas frechas dende a torre do castelo a tódolos atacantes que se achegaban. Finalmente, un arqueiro evitouna e rodeándoa pola parte de atrás do castelo, foi quen de ferila cunha frecha.
Pete Docter
Peter Hans "Pete" Docter, nado en Bloomington (Minnesota) o 9 de outubro de 1968 é un director de cinema, animador, guionista, produtor e actor de voz estadounidense.
Traxectoria
Comezou na animación de xeito autodidacta, facendo flip books e curtametraxes caseiras coa cámara da familia. Estudou na Universidade de Minnesota e graduouse no California Institute of the Arts en 1990.
Entrou en Pixar aos vinte e un anos e comezou a traballar o día seguinte á súa graduación. Foi o décimo traballador e terceiro animador contratado pola compañía.
Tras dirixir a dobraxe en inglés de Hauru no Ugoku Shiro, debutou como director con Monsters, Inc.
James Newton Howard
James Newton Howard, nado nos Ánxeles o 9 de xuño de 1951, é un compositor, director musical, produtor e músico estadounidense. Creou bandas sonoras para máis de 100 filmes conseguindo un Grammy, un Emmy, así como oito nomeamentos ós Premios Oscar. Entre as súas bandas sonoras están as dos filmes Pretty Woman (1990), O príncipe das mareas (1991), O fuxitivo (1993), Pactar co demo (1997), O sexto sentido (1999), Dinosaur (2000), Atlantis: The Lost Empire (2001), Treasure Planet (2002), Signs (2002), The Village (2004), King Kong (2005), Batman empeza (2005), Diamante de sangue (2006), Son lenda (2007), O cabaleiro escuro (2008), The Bourne Legacy (2012), a serie de filmes The Hunger Games (2012–2015), Nightcrawler (2014) e Animais fantásticos e onde atopalos (2016). Entre os directores cos que máis veces ten colaborado están M. Night Shyamalan, en nove dos seus filmes dende O sexto sentido, e Francis Lawrence, para quen compuxo tódalas bandas sonoras dos seus filmes dende Son lenda.
Faro de cabo Touriñán
O faro de cabo Touriñán atópase na localidade de Muxía en plena Costa da Morte e foi construído no ano 1898.
Historia
O primeiro faro inagurouse en 1898. É unha pequena torre con lanterna e galería centrada no teito dunha casa de garda cadrada dun piso. É o punto máis occidental de España, a uns 2´1 km ao oeste de Cabo Fisterra.
Foi substituído en 1981 por un segundo faro. É unha torre branca de formigón cilíndrico de 14 m de altura, con lanterna e dobre galería, construída fronte ao antigo faro. Forma parte dunha serie de modernos faros de deseño estandarizado desde 1970.
Descrición
Está formado por unha torre cilíndrica branca duns 14 metros de altura e a súa luz é branca. Ten un alcance de 24 millas.
En Touriñán hai dous faros, o antigo de 1898 e o novo de 1981. O antigo é unha casiña cadrada pintada de branco de cuxo tellado sobresae a torre. En 1981 comezou a funcionar o novo faro, un cilindro de formigón de tres metros de diámetro e once de altura.
miniatura|dereita|220px|Sinal informativo sobre o faro.
Estrela de neutróns
miniatura|upright=1.5|Estrutura interna dunha estrela de neutróns. Unha estrela de neutróns é o terceiro tipo de obxecto que se pode formar na fase final da evolución das estrelas, cando o núcleo restante ten entre 1,4 e 3 veces a masa do Sol. Neste caso a contracción detense debido á formación dunha 'sopa' de neutróns (aínda que diferentes modelos permiten a existencia de protóns e aínda quark illados), quedando un obxecto de masa maior á do Sol que ten o tamaño dunha cidade. Moitos emiten raios X e rotan a grande velocidade, polo que se detectan como fontes de pulsos de raios X, e se denominan púlsares.
A razón pola que as estrelas que colapsan en estrelas de neutróns rematan xirando a alta velocidade débese á conservación do momento angular da estrela matriz rotatoria (de xeito semellante a unha patinadora que aumenta a velocidade de xiro ao encollerse) ao colapsar e facerse mais pequeno o seu radio acelerará a súa rotación inicial ata xerar pulsos electromagnéticos.
O tamaño das estrelas rolda os 10 km de radio para unha masa de 1,4 veces a solar, segundo estimacións que pouco a pouco van facéndose máis precisas.
Boris Pasternak
Borís Leonídovich Pasternak, nado en Moscova o 10 de febreiro de 1890 e finado o 30 de maio de 1960, foi un poeta e novelista ruso.
Traxectoria
En occidente Pasternak é coñecido pola súa monumental novela tráxica ambientada na Rusia Soviética Doutor Zhivago, publicada por primeira vez en Italia en 1957. Tamén, A vida, a miña irmá (1917) é unha das súas grandes obras poéticas, área da literatura na que tamén se destacou. É un dos catro poetas que emerxeron nos anos de goberno de Stalin. Os outros tres membros deste cuarteto son Anna Akhmatova, Maria Tsvetaieva e Osip Mandelshtam.
Era fillo do famoso pintor xudeu, Leonid Pasternak, profesor na escola de pintura de Moscova. O seu pai converteuse do xudaísmo ao cristianismo ortodoxo. A nai de Borís, Rosa Kaufman tamén de orixe xudeu, era unha famosa concertista de piano. Pasternak medrou nunha atmosfera cosmopolita: na súa casa desfilaban artistas do talle de Sergei Rachmaninov, Lev Tolstoi ou Rainier Maria Rilke.
A conversión do seu pai tivo un grande impacto no mozo Boris. Moitos dos seus poemas teñen temas cristiáns. Estudou filosofía na Universidade de Marburg, en Alemaña, xunto a Hermann Cohen e Nicolai Hartmann. Con todo, decidiu renunciar á filosofía como profesión. Regresou a Moscova en 1914 e publicou a súa primeira colección de poemas ese mesmo ano.
Durante a Primeira Guerra Mundial traballou nunha fábrica de produtos químicos nos Urais; seguramente aquí atopou material que logo utilizaría na súa novela Doutor Zhivago. A revolución de 1917 significou o inicio da fama de Pasternak como poeta.
O Premio Nobel
miniatura|dereita|230px|Museo de Borís Pasternak Pasternak gañou o Premio Nobel en 1958, logo de que Doutor Zhivago fose publicada en ruso. Con isto, cumpría a condición para recibir o premio. Con todo, nunha publicación recente da revista Time, o escritor ruso Ivan Tolstoi describiu no seu libro, The Laundered Novel, o xeito en que Pasternak conseguiu o premio.
A súa investigación, que durou 16 anos, revela que a CIA tivo algo que ver co premio. Segundo Tolstoi, a CIA e a Intelixencia Británica decatáronse de que o manuscrito da novela estaría en certo avión, certo día de 1958. Desviaron o avión cara a Malta, detivérono alí, e fotografaron folla por folla o manuscrito para logo devolvelo sen que ninguén se dese conta.
Días despois, transcribiron o material e editárono utilizando papel ruso e tipografías típicas das edicións soviéticas. Logo encargáronse de facerlles chegar algúns exemplares aos membros da Academia Sueca, e ese mesmo ano Pasternak logrou o premio Nobel.
O resto da historia é máis coñecida: Pasternak enviou unha carta de agradecemento, contando o "agradecido" e "sorprendido" que estaba. Días despois, baixo unha intensa presión do goberno soviético debeu enviar outra carta: "Considerando o significado que este premio tomou na sociedade á que pertenzo, debo rexeitar este premio inmerecido que se me entregou. Por favor non tomen isto a mal". Ameazado con ser expulsado de Rusia, e presionado polo KGB, Pasternak morreu en 1960.
En 1958, o caricaturista Bill Mauldin gañou o Premio Pulitzer pola caricatura que mostra a un suposto Pasternak facendo traballos forzados en Siberia e dicíndolle a outro prisioneiro: "Eu gañei un Premio Nobel, Cal é o teu crime?".
Só en 1989, o seu fillo Yevgueny foi autorizado para recibir o premio en nome do seu pai.
A investigación de Tolstoi tamén afirma que a razón que tivo a CIA foi avergoñar ao Kremlin, quen prohibira a publicación do texto.
ADP-ribosa cíclico
O ADP-ribosa cíclico, frecuentemente abreviado como ADPRc (en inglés cADPR), é un nucleótido de adenina cíclico (parecido ao AMP cíclico) que se pode describir como un ADP que está unido a unha ribosa adicional que se enlaza formando un ciclo coa adenina e co último fosfato do ADP. Por tanto, molécula ten dúas ribosas.
O ADPRc prodúcese a partir do NAD+ polo encima ADP-ribosil ciclase (co número EC 3.2.2.5) como parte dun sistema de segundo mensaxeiro.
Funcións
O ADPRc funciona como un mensaxeiro celular na sinalización celular por calcio. É o modulador alostérico fisiolóxico do receptor de rianodina (RyR), que estimula a liberación de calcio inducida polo calcio a concentracións citosólicas baixas de Ca2+. A activación do RyR con altas concentracións de cafeína é debida en parte a que a cafeína parece que pode unirse tamén a dito receptor, mimetizando os efectos do ADPRc. Se a acción se realiza por unión directa do ADPRc ao RyR ou indirecta (por medio da unión con FKBP12.6) aínda se debate. Algúns informes suxiren que a unión do ADPRc produce FKBP12.6, o cal normalmente se une ao RyR2, facendo que se desactive o RYR2.
Metabolismo
O ADPRc e o ADPR sintetízanse a partir do NAD+ polos encimas bifuncionais da familia proteica de CD38 (que tamén inclúe o CD157 ancorado a GPI e a ADP ribosil ciclase específica monofuncional do molusco Aplysia). Os mesmos encimas poden tamén hidrolizar o ADPRc a ADPR. A catálise realízase por medio dun intermediato covalente. A reacción de hidrólise é inhibida polo ATP, o que fai que se acumule o ADPRc. A síntese e degradación do ADPRc polos encimas da familia de CD38 implica, respectivamente, a formación e a hidrólise dun enlace N1-glicosídico. En 2009, informouse do descubrimento do primeiro encima con capacidade de hidrolizar no ADPRc o enlace fosfoanhídrido, é dicir, o que se establece entre os dous grupos fosfato.
Ligazóns externas
The web page of Dr. Hon Cheung Lee, the discoverer of cyclic ADP-ribose. [http://books.google.es/books?id=UfUpyJZW0roC&printsec=frontcover&source=gbs_summary_r&cad=0 Cyclic ADP-ribose and NAADP. The first book on these two second messengers.]
José Antonio Tejedor
José Antonio Tejedor Sanz, nado en Pedrajas de San Esteban (Valladolid) o 2 de novembro de 1943, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro.
Illa Dragonera
A illa Dragonera (Sa Dragonera en catalán) é unha illa pertencente ao arquipélago das Illas Baleares, situada ao oeste de Mallorca.
José Antonio Tejedor
Traxectoria
Na tempada 1970–71 fichou polo Deportivo da Coruña, en Segunda División. Ese ano, Tejedor participou en 13 partidos e anotou 2 goles, e o equipo ascendeu a Primeira División. Na tempada 1971–72, xogou tan só 2 partidos, sen anotar ningún gol. Na campaña 1972–73, xogou 5 partidos sen anotar ningún gol, descendendo o equipo a Segunda División.
Na tempada 1973–74 fichou polo Real Valladolid, en Segunda División. Ese ano participou en 17 partidos, sen lograr ningún gol.
Illa Dragonera
Permanece virxa, malia que a principios da década de 1970, estivo a piques de ser urbanizada. A planificación estaba terminada: mansións de luxo, un hotel, un porto e un casino. As protestas dos ecoloxistas, que paralizaron do comezo da construción varias veces nun proceso xudicial longo, acabaron parando definitivamente o proxecto. En 1987 o Consell Insular de Mallorca comprou a illa. O 26 de xaneiro de 1995, e polo decreto 7/1995, o Goberno Balear protexeu a illa Dragonera si como as illas de Pantaleu e Illa Mediana.
Só se pode acceder a Sa Dragonera vía barco desde Sant Telm ou Paguera, sempre que se teña permiso. A illa ten un pequeno porto natural cun embarcadoiro en Cala Lladó. Desde o embarcadoiro pódense realizar varias rutas a pé para explorar a illa.
Posto que non hai restaurantes, bares ou negocios na illa, os visitantes deben aprovisionarse de comida e bebida antes de viaxar á illa.
Xeografía
Ten unha lonxitude de 3.200 metros e unha anchura que chega ata os 500 metros cun relevo moi escarpado e irregular que provoca a aparición dalgunhas protuberancias chegando a alcanzar o pico máis alto da illa, chamado Na Popia, uns 360 metros de altura. Nesta cima atopábase un faro, na actualidade en ruínas. As localidades máis próximas a esta illa son as de Sant Telm e Port d'Andratx, onde se estableceron centros de submarinismo e mergullo que atrae a moitos turistas nas tempadas estivais.
Historia
miniatura|250px|dereita|Vista da Dragonera. En Sa Dragonera atopouse unha necrópole prehistórica en Es Lladó o que fai pensar que a illa se utilizou para enterramentos. En 1229 Xaime I de Aragón utiliza Sa Dragonera para preparar o ataque e posterior conquista de Mallorca. O Libre do Repartiment de Mallorca outorga a propiedade da illa de Dragonera ao bispado de Barcelona. En 1581 constrúese a torre de na Pòpia. A torre de Llebeig constrúese en 1585.
En 1811 a familia Villalonga obtén a propiedade da illa, que conservaría ata 1934, volvéndoa a recuperar en 1939. En 1880 o Arquiduque Lluís Salvador realiza unha descrición da illa no seu libro Die Tirotearen. En 1910 entran en funcionamento os faros de Tramuntana e Llebeig. En 1941 Joan Flexas compra a illa e converte a zona des Lladó en terras de cultivo. Durante anos a illa utilízase como agocho de contrabando.
En 1974 a empresa PAMESA compra a illa con intención de urbanizala. A planificación estaba terminada: mansións de luxo, un hotel, un porto e un casino. As protestas dos ecoloxistas, que paralizaron do comezo da construción varias veces nun proceso xudicial longo, acabaron parando definitivamente o proxecto. En 1984 a Audiencia Nacional de España decreta a imposibilidade de urbanizar. En 1987 o Consell Insular de Mallorca comprou a illa. O 26 de xaneiro de 1995, e polo decreto 7/1995, o Goberno Balear protexeu a illa Dragonera así como as illas de Pantaleu e Illa Mediana.
Na actualidade só se pode acceder a Sa Dragonera vía barco desde Sant Telm ou Paguera, sempre que se teña permiso. A illa ten un pequeno porto natural cun embarcadoiro en Cala Lladó. Desde o embarcadoiro pódense realizar varias rutas a pé para explorar a illa.
Posto que non hai restaurantes, bares ou negocios na illa, os visitantes deben aprovisionarse de comida e bebida antes de viaxar á illa. En pleno verán o sol é moi potente, polo que as bebidas son unha necesidade. Obviamente os restos de envases e outros lixos deben devolverse a Mallorca, xa que non se poden deixar na illa.
Clima
A cantidade de precipitación media é de 350 mm. Nos meses de setembro e decembro rexístranse as precipitacións máis fortes.
Faros
miniatura|250px|Cala Lladro e o seu pequeno porto. O faro vello foi construído en 1850 sobre a antiga torre de vixilancia. Por mor das nubes e néboa que ocultaban moitas veces a luz do faro, este foi desmantelado en 1910.
O faro de Llebeig empeza a construírse en 1905, entrando en servizo en novembro de 1910.
O faro de Tramuntana empezou a construírse en 1907. Está a unha altura de 54 metros e consta dunha torre de 11 metros, o que fai que a súa luz alcance a distancia de 20 millas. Actualmente é un museo sobre os faros da illa e a vida dos fareiros.
Amarradoiro e casa gardabosques
Outras pequenas construcións (almacén, galiñeiro, casa...) da illa son utilizadas actualmente para o mantemento do Parque Natural.
Excursións
miniatura|dereita|250px|illa Dragonera. Aínda que se pode explorar a illa libremente, hai catro grandes rutas marcadas. Todas estas rutas parten do embarcadoiro de Cala Lladó.
Abeladoira, San Fiz de Paz, Outeiro de Rei
Abeladoira é un lugar da parroquia de San Fiz de Paz no concello lugués de Outeiro de Rei na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Este lugar está a 8 quilómetros da capital do concello.
Número
Se busca o significado deste termo aplicado nas linguas, v. Número gramatical.
miniatura|Escrituras occidental, árabe e nalgunhas linguas indias, das cifras do [[sistema de numeración decimal.]] Un número, en ciencia, é unha abstracción que representa unha cantidade ou unha magnitude. En matemáticas un número pode representar unha cantidade métrica ou máis xeralmente un elemento dun sistema numérico ou un número ordinal que representará unha posición dentro dunha orde dunha serie determinada. Os números complexos úsanse como unha ferramenta útil para resolver problemas alxébricos e que  alxebricamente son un mero engadido aos números reais que á súa vez ampliaron o concepto de número  ordinal. Sobre todo, un número real resolve o problema de comparación de dúas medidas: tanto se son conmensurables ou inconmensurables. Exemplo: o lado dun cadrado é conmensurable co seu perímetro, pero o lado do cadrado coa diagonal do mesmo son inconmensurables.
O símbolo dun número recibe o nome de numeral, mentres que cada un dos signos que conforman o numeral recibe o nome de algarismo. Pódese falar así de algarismos arábigos (0, 1, ..., 9), algarismos romanos (I,V,X,C,D,M) etc.
Os números úsanse con moita frecuencia na vida diaria tamén como etiquetas (números de teléfono, numeración de estradas), como indicadores de orde (números de serie), como códigos (ISBN) etc.
Tipos de número
Na Matemática, a definición de número esténdese a partir dos números naturais para incluír abstraccións tales como números negativos, fraccionarios, irracionais, transcendentes e complexos, como se aprecia na seguinte táboa:
Os números máis coñecidos son os números naturais. Denotados mediante \mathbb{N}, son conceptualmente os máis simples e os que se usan para contar unidades discretas. Estes, conxuntamente cos números negativos, conforman o conxunto dos enteiros, denotados mediante \mathbb{Z} (do alemán Zahlen 'números'). Os números negativos permiten representar formalmente débedas, e permiten xeneralizar a resta de calquera dos números naturais.
Outro tipo de números amplamente usados son números fraccionarios, e tanto cantidades inferiores a unha unidade, como números mixtos (un conxunto de unidades máis unha parte inferior á unidade). Os números fraccionarios poden ser expresados sempre como cocientes de enteiros. O conxunto de todos os números fraccionarios é o conxunto dos números racionais (que usualmente defínese para que inclúa tanto aos racionais positivos, como aos racionais negativos e o cero). Este conxunto de números desígnase como \mathbb{Q}.
Un dos problemas dos números reais é que non forman un corpo alxebricamente pechado, polo que certos problemas non teñen solución expostos en termos de números reais. Esa é unha das razóns polas cales se introduciron os números complexos \mathbb{C}, que son o mínimo corpo alxebraicamente pechado que contén aos números reais. Ademais algunhas aplicacións prácticas así como nas formulacións estándar da mecánica cuántica considérase útil introducir os números complexos. Ao parecer a estrutura matemática dos números complexos reflicte estruturas existentes en problemas físicos, polo que en física teórica e en diversas aplicacións os números complexos úsanse en pé de igualdade cos números reais, a pesar de que inicialmente foron considerados unicamente como un artificio matemático sen relación coa realidade física. Todos os conxuntos de números foron dalgunha maneira "descubertos" ou suxeridos en conexión con problemas expostos en problemas físicos ou no seo da matemática elemental e todos eles parecen ter importantes conexións coa realidade física.
Fóra dos números reais e complexos, claramente conectados con problemas das ciencias naturais, existen outros tipos de números que xeneralizan aínda máis e estenden o concepto de número dunha maneira máis abstracta e responden máis a creacións deliberadas de matemáticos. A maioría destas xeneralizacións do concepto de número úsanse só en matemáticas, aínda que algúns deles atoparon aplicacións para resolver certos problemas físicos.
Alén destes números habitualmente estudados en primaria e secundaria, hai algunhas álxebras que se corresponden con estruturas numéricas nas que se combinan máis dimensións (igual que \mathbb{C} se pode interpretar coma un plano no que se poden multiplicar os seus puntos). Trátase, por exemplo, dos cuaternións (\mathbb{H}), os octonións (\mathbb{O}) e os sedenións (\mathbb{S}), que terían unha correspondencia cos espazos, e  dotados cun produto entre os seus elementos. Este tipo de construcións reciben o nome de números hipercomplexos.
Enumeración dos tipos
A teoría dos números trata basicamente das propiedades dos números naturais e os enteiros, mentres que as operacións do álxebra e o cálculo permiten definir a maior parte dos sistemas numéricos, entre os cales están:
Estrutura
En álxebra abstracta e análise matemática un sistema numérico caracterízase por unha:
Outra propiedade interesante de moitos conxuntos numéricos é que son representables mediante diagramas de Hasse, diagramas de Euler e diagramas de Venn, podéndose tomar unha combinación de ambos nun diagrama de Euler-Venn coa forma característica de cuadrilátero e ademais podéndose representar internamente un diagrama de Hasse (é unha recta). Tanto historicamente como conceptualmente, os diversos conxuntos numéricos, desde o máis simple dos números naturais, ata extensións transcentes dos números reais e complexos, elaboradas mediante a teoría de modelos durante o século XX, constrúense desde unha estrutura máis simple ata outra máis complexa.
Números naturais especiais
O estudo de certas propiedades que cumpren os números produciu unha enorme cantidade de tipos de números, a maioría sen un interese matemático específico. A continuación indícanse algúns:
Unha vez entendido o problema da natureza e a clasificación dos números, xorde outro, máis práctico, pero que condiciona todo o que se vai a facer con eles: a maneira de escribilos. O sistema que se impuxo universalmente é a numeración posicional, grazas ao invento do cero, cunha base constante.
Máis formalmente, en The concept of number, o matemático Frege realiza unha definición de «número», a cal foi tomada como referencia por moitos matemáticos (entre eles Russell, cocreador de principia mathematica):
Véxase tamén que Frege, tanto como calquera outro matemático, ven inhabilitados para definir ao número como a expresión dunha cantidade, porque a simboloxía matemática non fai referencia necesaria á numerabilidade, e o feito de «cantidade» referiría a algo numerable, mentres que números se adoptan para definir a cardinalidade de, por exemplo, os elementos que se atopan no intervalo aberto (0, 1), que contén innumerables elementos (o continuo).
Peano, antes de establecer as súas cinco proposicións sobre os números naturais, explícita que supón sabida unha definición (quizais debido á súa «obviedade») das palabras ou conceptos cero, sucesor e número. Desta maneira postula:
Con todo, se un define o concepto cero como o número 100, e o concepto número como os números maiores a 100, entón as cinco proposicións mencionadas anteriormente aplican, non á idea que Peano querería comunicar, senón á súa formalización.
A definición de número atópase polo tanto non totalmente formalizada, aínda que se atope un acordo maioritario en adoptar a definición enunciada por Frege.
Tipos de números enteiros
Os números pares son números enteiros que só se poden dividir de forma exacta por 1 e por 2. Os números impares non poden dividirse por 2 de forma exacto. En ambos os casos, poden ser divisíbeis por outros números chamados divisores. Exemplos:
Un número primo é un número enteiro maior que 1 que non pode ser expresado como produto de dous enteiros positivos menores ca el. Estes números veñen sendo estudados dende hai máis de 2000 anos.
Outros números enteiros son os números de Fibonacci ou os números perfectos.
Tipos de números complexos
Os números alxébricos son os que son solución dunha ecuación polinómica con coeficientes enteiros. Os números complexos non alxébricos chámanse números transcendentes.
Historia do concepto de número
miniatura|[[Ósos de Ishango.]] miniatura|Número 605 no sistema de numeración khmer (ano 683), un dos primeiros usos documentados do cero. Cognitivamente o concepto de número está asociado á habilidade de contar e comparar cal de dous conxuntos de entidades similares ten maior cantidade de elementos. As primeiras sociedades humanas topáronse moi pronto co problema de determinar cal de dous conxuntos era "maior" que outro, ou de coñecer con precisión cantos elementos formaban unha colección de cousas. Eses problemas podían ser resoltos simplemente contando. A habilidade de contar do ser humano, non é un fenómeno simple, aínda que a maioría de culturas teñen sistemas de conta que chegan como mínimo a centenares, algúns pobos cunha cultura material simple, só dispoñen de termos para os números 1, 2 e 3 e usualmente usan o termo "moitos" para cantidades maiores, aínda que cando é necesario usan de forma recursiva expresións traducibles como "3 máis 3 e outros 3" cando é necesario.
O paso cara aos símbolos numerais, do mesmo xeito que a escritura, asociouse á aparición de sociedades complexas con institucións centralizadas constituíndo artificios burocráticos de contabilidade en rexistros impositivos e de propiedades. A súa orixe estaría en primitivos símbolos con diferentes formas para o reconto de diferentes tipos de bens como os que se atoparon en Mesopotamia inscritos en táboas de arxila que á súa vez viñeran a substituír progresivamente o cálculo de diferentes bens mediante fichas de arxila (constatadas polo menos desde o 8000 a. C.) Os símbolos numerais máis antigos atopados sitúanse nas civilizacións mesopotámicas usándose como sistema de numeración xa non só para a contabilidade ou o comercio senón tamén para a agrimensura ou a astronomía como, por exemplo, rexistros de movementos planetarios.
En conxunto, desde hai 5000 anos a maioría das civilizacións contaron como se segue a facer, se ben a forma de escribir os números (aínda que todos representan con exactitude os naturais) foi moi diversa. Basicamente pódese clasificar en tres categorías:
As fraccións unitarias exipcias (Papiro Ahmes/Rhind)
No papiro de Rhind adquirido polo anticuario Alexander Henry Rhind en 1858 cuxo contido data do 2000 ao 1800 a. C. ademais do sistema de numeración antes descrito atopámonos co seu tratamento das fraccións. Non consideran as fraccións en xeral, só as fraccións unitarias (inversas dos naturais 1/20) que se representan cun signo oval encima do número, a fracción 2/3 que se representa cun signo especial e nalgúns casos fraccións do tipo n/n+1. Hai táboas de descomposición de 2/n desde n=1 ata n=101, como por exemplo ou, non se sabe por que non utilizaban 2/n=1/n+1/n pero parece que trataban de utilizar fraccións unitarias menores que 1/n.
Ao ser un sistema sumativo a notación é: 1+1/2+1/4. A operación fundamental é a suma e as nosas multiplicacións e divisións facíanse por "duplicacións" e "mediacións", por exemplo 69x19=69x(16+2+1), onde 16 representa 4 duplicacións e 2 unha duplicación.
Fraccións sexaxesimais babilónicas (documentos cuneiformes)
Nas tabliñas cuneiformes da dinastía Hammurabi (1800-1600 a. C.) aparece o sistema posicional, antes referido, estendido ás fraccións, pero XXX vale para 2\times60+2, ou  cunha representación baseada na interpretación do problema.
Para calcular recorrían, como nós antes de dispoñer de máquinas, ás numerosas táboas das que dispoñían: De multiplicar, de inversos, de cadrados e cubos, de raíces cadradas e cúbicas, de potencias sucesivas dun número dado non fixo etc. Por exemplo para calcular a, tomaban a súa mellor aproximación enteira a_1, e calculaban b_1=a/a_1 (unha maior e outra menor) e entón  é mellor aproximación, procedendo igual obtense b_2=a/a_2 e  obtendo na tabliña Yale-7289 2=1;24,51,10 (en base decimal 1,414222) como valor de a_3 partindo de a_1=1;30 (véxase algoritmo babilónico).
Realizaban as operacións de forma parecida a hoxe, a división multiplicando polo inverso (para o que utilizan as súas táboas de inversos). Na táboa de inversos faltan os de 7 e 11 que teñen unha expresión sexaxesimal infinitamente longa. Si están 1/59=;1,1,1 (os nosos 1/9=0,111...) e 1/61=;0,59,0,59 (os nosos 1/11=0,0909...) pero non se decataron do desenvolvemento periódico.
Descubrimento dos inconmensurables
As circunstancias e a data deste descubrimento son incertas, aínda que se atribúe á escola pitagórica (utilízase o Teorema de Pitágoras). Aristóteles menciona unha demostración da inconmensurabilidade da diagonal dun cadrado con respecto ao seu lado baseada na distinción entre o par e o impar. A reconstrución que realiza C. B. Boyer é: