cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Secuencia de inserción
A frecuencia de transposición de elementos de secuencia de inserción depende de múltiples parámetros, como a fase de crecemento do cultivo, a composición do medio, a tensión de oxíxeno, a escala de crecemento e a corformación estrutural de sitios diana (por exemplo: curvatura, presenza de certos motivos, composición do ADN).
Castro de Celeiros
O castro de Celeiros é un poboado castrexo situado no concello de Ponteareas, na parroquia de San Fins de Celeiros.
Descrición
Atópase na cima do outeiro do Castro. Por culpa das construcións que se fixeron enriba da acrópole, como por exemplo a igrexa de Celeiros, está case desaparecido, só se conservan algúns restos de terrazas e parapetos.
Janosch
Horst Eckert alias Janosch nado o 11 de marzo de 1931 en Hindenburg OS, República de Weimar, é un ilustrador, autor de libros infantís e escritor alemán. Janosch é coñecido por contos infantís ilustrados como Oh, wie schön ist Panama, Post für den Tiger e Ich mach dich gesund, sagte der Bär, algúns dos cales foron filmados como Janoschs Traumstunde ("a hora dos soños de Janosch"). Tamén é autor de varios libros para adultos.
Traxectoria
O pai de Janosch era alcohólico e violento coa súa familia. A súa nai era estritamente católica. Janosch creceu cos seus avós nun asentamento mineiro até que os seus pais pagaron o seu propio apartamento. Aos 13 anos, desenvolveu ictericia, tratada con licor destilado na casa. Era membro do que el dixo que era "un grupo xuvenil xesuíta intensamente atormentado" Marianischer Kongregation. En 1944 recibiu unha aprendizaxe como ferreiro e traballou nun taller de metalurxia ("O meu mellor e máis importante momento na vida, porque me ensinaron a frase máis importante da miña vida: "Es gibt nichts, was nicht geht" (Non hai nada que non se poida facer'").
Tras unha estadía en París, trasladouse a Múnic en 1953, onde estudou na Academia de Belas Artes con Ernst Geitlinger, entre outros, pero tivo que suspender os seus estudos de arte despois duns semestres de proba por "falta de talento". Con Romano Guardini estudou durante moito tempo o catolicismo. Despois traballou como artista freelance. En 1956 comezou a traballar como escritor. Un amigo aconselloulle que fixera un libro infantil a partir dos seus debuxos e o seu editor Georg Lentz que se chamase "Janosch". En 1960 publicou o seu primeiro libro infantil, Die Geschichte von Valek dem Pferd, cun editor amigo seu, e en 1970 a súa primeira novela, Cholonek oder Der Liebe Gott aus Lehm.
En 1980, orixinalmente para recuperarse dunha enfermidade, Janosch trasladouse ás Canarias, a unha casa nas montañas de Tenerife, pero pronto converteuse na súa casa permanente. Nunha entrevista, cando se lle preguntou por que era tan reticente a dar entrevistas, Janosch respondeu: "Son realmente autista. Preferiría ser invisible."
Algúns dos seus personaxes máis famosos son Schnuddel ou o Tigerente, que apareceu xunto co tigre e o oso en Post für den Tiger, Oh, wie schön ist Panama (filmado co mesmo título). Nos seus libros para adultos procesa, entre outras cousas, vivencias da súa infancia. O rexeitamento da relixiosidade temerosa de Deus, a aprobación das relacións familiares, a amizade e a cuestión do sentido da vida son temas recorrentes para el.
En 1985 e 1989 as súas historias foron producidas para televisión. Janosch adoitaba ser o propietario maioritario de Janosch film & medien AG. Recibiu as accións en lugar dun prezo de adquisición pactado e vendeunas ao banco que estaba afiliado á AG.
En 2005 tamén viaxou á súa cidade natal Zabrze e mesmo xogou coa idea de mudar alí a súa residencia, cousa que non realizou. En entrevistas coa prensa polaca, referiuse repetidamente aos seus lazos con Silesia e Polonia. Dixo: "Considérome silesiano, esta é a miña nacionalidade e a miña relixión". E tamén: “Eu tamén me sinto un pouco polaco. Na miña familia, só o nome Eckert é alemán. Os meus outros avós chamáronse Piecha, Morawiec, Głodny." Segundo Janosch, con todo, só fala "un pouco" polaco.
O seu libro autobiográfico Tagebuch eines frommen Ketzers ("Diario dun piadoso herexe") aínda non foi publicado por unha editorial. Porén, o primeiro capítulo foi traducido ao polaco e publicado no maior xornal polaco Gazeta Wyborcza en 2005, despois da visita do escritor á Alta Silesia. No capítulo da súa autobiografía publicado en Polonia, Janosch axusta críticamente as contas coa súa conservadora familia de Silesia. Janosch dixo neste contexto: "Nacer católico é o accidente máis grande da miña vida".
Janosch agora é membro do consello consultivo da Fundación Giordano Bruno, para a que debuxa viñetas satíricas críticas coa igrexa. Tamén é partidario da Spatzenkampagne (campaña papagaio) da Deutschen Wildtier Stiftung. Como motivo do seu compromiso, afirma que ten que resarcirse dunha débeda dunha determinada maneira, xa que o seu pai era Vogelfänger (paxareiro, capturador de paxaros). Tamén está comprometido coa Nachsorgeklinil Tannheim, unha entidade sen ánimo de lucro para tratar sobre todo o cancro, doenzas cardíacas e fibrose quística. miniatura| Parada de autobús con figuras de Janosch en BunsohEn abril de 2010, durante unha exposición súa, Janosch anunciou que xa non quería escribir máis libros. A partir de agora só quere "viaxar e deitarse na hamaca" engadindo que de todos os xeitos considérase sen talento.
Janosch casou coa súa parella de sempre Ines en 2013. A parella non ten fillos.
Obra
Janosch publicou máis de 150 libros até a data, algúns dos cales foron traducidos a máis de 30 idiomas:
Eva Iglesias Miguéns
Eva Iglesias Miguéns, nada o 1 de novembro de 1987 en Rianxo, é unha cantante e actriz galega.
Traxectoria
Estudou no IES Félix Muriel de Rianxo. Foi cantante de varias orquestras.
Máis coñecida pola súa participación no Land Rover da TVG, tamén participou en varios programas especiais da TVG, como as badaladas de fin de ano.
== Cantante de orquestra ==
Teatro
2022: Nais, con Inma Morandeira.
Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente
O Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente (PNUMA, en inglés UNEP polas siglas de UN Environment Programme) é o encargado de coordinar as respostas aos problemas ambientais dentro do sistema das Nacións Unidas. , axudando aos países en desenvolvemento a facer políticas ambientalmente racionais e fomentar o desenvolvemento sustentábel mediante prácticas ambientais sólidas.
Historia
Comezou como resultado da Conferencia das Nacións Unidas sobre o Medio Humano en xuño de 1972 e ten a súa sede en Nairobi, Kenya. O PNUMA tamén ten seis oficinas rexionais e outras oficinas de países.
Foi establecido por Maurice Strong, o seu primeiro director, despois da Conferencia das Nacións Unidas sobre o Medio Humano en Estocolmo en xuño de 1972. O seu mandato é proporcionar liderado, proporcionar ciencia e desenvolver solucións a unha ampla gama de problemas, incluíndo o cambio climático, a xestión dos ecosistemas mariños e terrestres e o desenvolvemento económico ecolóxico. A organización tamén desenvolve acordos ambientais internacionais ; Este organismo tamén publica e promove a ciencia ambiental e axuda aos gobernos nacionais a acadar obxectivos ambientais.
Como membro do Grupo das Nacións Unidas para o Desenvolvemento, o PNUMA ten como obxectivo axudar ao mundo a cumprir os 17 Obxectivos de Desenvolvemento Sostíbel.
O PNUMA acolle as secretarías de varios acordos ambientais multilaterais e organismos de investigación, incluíndo o Convenio sobre a Diversidade Biolóxica (CDB), o Convenio de Minamata sobre o mercurio, a Convención sobre Especies Migratorias e a Convención sobre o Comercio Internacional de Especies Ameazadas de Fauna e Flora Silvestres ( CITES).
En 1988, a Organización Meteorolóxica Mundial e o PNUMA crearon o Grupo intergobernamental sobre o cambio climático (IPCC). O PNUMA tamén é unha das varias axencias de execución do Fondo para o Medio Ambiente Mundial (GEF) e do Fondo Multilateral para a Aplicación do Protocolo de Montreal.
O PNUMA ás veces usa o nome alternativo UN Environment (ONU Medio Ambiente).
Asemblea de Medio Ambiente
A Asemblea das Nacións Unidas para o Medio Ambiente é o órgano reitor do PNUMA. Creado en 2012 en substitución do Consello de Goberno, conta na actualidade con 193 membros e reúnese cada dous anos.
Estrutura
A estrutura do PNUMA inclúe oito divisións:
Actividades
As principais ocupacións do PNUMA están relacionadas con:
Programas de premios
Establecéronse diversos programas de premios para recoñecer o traballo destacado no ámbito ambiental. A Lista de Honra Global 500 comezou en 1987 e rematou en 2003. O seu sucesor de 2005, Campións da Terra (Champions of the Earth), e un premio similar xove, Young Champions of the Earth, outórganse anualmente a emprendedores, científicos, líderes políticos, talentos futuros, individuos e organizacións que teñen un impacto positivo significativo nos recursos e no medio ambiente nas súas áreas.
Logros
O PNUMA rexistrou varios éxitos, como o Protocolo de Montreal de 1987 para limitar as emisións de adelgazamento da capa protectora de ozono do planeta, e o Convenio de Minamata de 2012, un tratado para limitar o mercurio tóxico.
En 2001, o PNUMA advertiu da destrución das marismas cando publicou imaxes de satélite que mostraban que o 90% foran destruídas. O "Soporte á xestión ambiental das marismas iraquís" do PNUMA comezou en 2004 para xestionar a zona de marisma dun xeito ambientalmente racional.
O PNUMA ten un programa xuvenil coñecido como Tunza. Dentro deste programa hai outros proxectos como a OEA Xuvenil.
Programa Internacional de Educación Ambiental (1975–1995)
Durante dúas décadas, a UNESCO e o PNUMA lideraron o Programa Internacional de Educación Ambiental (1975-1995), que estableceu unha visión e proporcionou orientacións prácticas sobre como mobilizar a educación para a concienciación ambiental. En 1976, a UNESCO lanzou un boletín de educación ambiental Connect como órgano oficial do Programa Internacional de Educación Ambiental (IEEP) da UNESCO e do PNUMA. Até 2007 serviu como centro de intercambio de información sobre educación ambiental en xeral e de promoción dos obxectivos e actividades do IEEP en particular, ademais de ser unha rede de institucións e persoas interesadas e activas na educación ambiental.
Cambio climático
O PNUMA en 1989 predixo que "nacións enteiras poderían desaparecer da faz da Terra debido ao aumento do nivel do mar se a tendencia do quecemento global non se inverte para o ano 2000". En 2005 predixo que "50 millóns de persoas poderían converterse en refuxiados ambientais para 2010, fuxindo dos efectos do cambio climático".
No quinto Foro Ambiental de Magdeburgo celebrado en 2008, en Magdeburgo, Alemaña, o PNUMA e o fabricante de automóbiles Daimler AG pediron o establecemento de infraestruturas para vehículos eléctricos. Nesta conferencia internacional, 250 políticos e representantes de organizacións non gobernamentais debateron sobre o futuro do transporte por estrada baixo o lema "Mobilidade sostible: a axenda do CO2 post-2012".
O PNUMA é copresidente e socio fundador (xunto con outros grupos como a Fundación Ellen MacArthur ) da Plataforma para Acelerar a Economía Circular, que é unha asociación público-privada de máis de 50 organizacións e gobernos globais que buscan apoiar a transición. a unha economía circular.círculo mundial.
O Programa de Mares Rexionais
Establecido en 1974, este é o único programa legal do mundo co propósito de protexer os océanos e mares a nivel rexional. Máis de 143 países participan en 18 programas rexionais, incluíndo a rexión do Caribe, os mares do leste asiático, a rexión de África oriental, a conca do Mediterráneo, a rexión do noroeste do Pacífico, a rexión de África occidental, o mar Caspio, a rexión do mar Negro, o nordeste. Rexións do Pacífico noroeste, nororiental e sueste, o Mar Vermello e o Golfo de Adén, a zona do mar ROPME, os mares do sur de Asia, a rexión do Ártico, a da Antártida, o mar Báltico e a rexión do Atlántico nororiental. Cada programa está formado por países que comparten o mesmo mar, polo que este mar é xestionado a nivel rexional. Os programas están controlados por secretarías ou Unidades de Coordinación Rexional e Centros de Actividades Rexionais. O PNUMA protexe os mares promovendo convencións internacionais mediante a educación e a formación.
O Plan de Acción Mediterráneo do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente (PNUMA/MAP) foi establecido en 1975 como o primeiro plan de acción rexional no marco do Programa de Mares Rexionais.
Reconstruction (filme de 2003)
Reconstruction é un filme dinamarqués de 2003 dirixido por Christoffer Boe, quen tamén foi o guionista xunto con Mogens Rukov. Foi filmado en Copenhague e gañou a Cámara de Ouro no Festival de Cannes de 2003. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 76ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente
Iniciativa "Fe pola Terra"
Lanzada en 2017, o obxectivo da iniciativa é fomentar e colaborar con organizacións confesionais para protexer o medio ambiente e investir en recursos verdes. En 2020, o PNUMA publicou un libro co Programa de Acción Climática do Parlamento das Relixións do Mundo titulado "Faith for the Earth: A Call to Action". O libro serve como un recurso educativo para estudantes, profesores e líderes de todo o mundo e destaca o papel que poden desempeñar as organizacións confesionais para abordar problemas ambientais críticos.
Anos internacionais
A ONU asigna anos específicos a temas para aumentar a conciencia e o compromiso. Os seguintes anos refírense a cuestións ambientais:
Reforma
Tras a publicación en 2007 do Cuarto Informe de Avaliación do Grupo intergubernamental sobre o cambio climático, o Chamado á Acción de París, presentado polo presidente francés Jacques Chirac e apoiado por 46 países, presentouse unha solicitude oficial para que o PNUMA fose substituído por unha nova e máis poderosa "Organización das Nacións Unidas para o Medio Ambiente", inspirada na Organización Mundial da Saúde. Os 46 países incluían as nacións da Unión Europea, pero non incluían aos Estados Unidos, Arabia Saudita, Rusia e a China, os catro principais emisores de gases de efecto invernadoiro.
En decembro de 2012, tras o Cumio Río+20, confirmouse a decisión da Asemblea Xeral das Nacións Unidas de "reforzar e mellorar" o PNUMA e establecer a adhesión universal ao seu órgano reitor.
Financiamento
O Banco Europeo de Investimentos e o Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente crearon en 2015 a Renewable Energy Performance Platform (REPP) para axudar a un proxecto das Nacións Unidas chamado Enerxía Sostíbel para Todos. A Plataforma de Rendimiento de Energía Renovable (Renewable Energy Performance Platform, REPP) foi creada con 67 millóns de dólares da iniciativa do Reino Unido International Climate Finance, xestionada polo Departamento de Estratexia Empresarial, Enerxética e Industrial, en 2015, e de novo con 128 millóns de dólares en 2018. REPP creouse cun obxectivo de cinco anos de mellorar o acceso á enerxía de polo menos dous millóns de persoas en África subsahariana. Ata o momento, investíronse preto de 45 millóns de dólares en proxectos de enerxía renovable en 13 países da África subsahariana. A enerxía solar e a hidroeléctrica están entre os métodos de enerxía máis utilizados nos proxectos.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Illa de patoxenicidade
As illas de patoxenicidade (PAIs nas súas siglas en inglés), denominadas así en 1990, son unha clase particular de illas xenómicas que adquiren os microorganismos por transferencia horizontal de xenes. As illas de patoxenicidade encóntranse en patóxenos de animais e plantas. Ademais, encóntranse tanto en bacterias grampositivas coma gramnegativas. Son transferidas entre os microorganismos durante os eventos de transferencia horizontal de xenes, como a transferencia feita por medio dun plásmido, fago ou transposón conxugativo. Por tanto, as illas de patoxenicidade contribúen á capacidade dos microorganismos de evolucionar.
Unha especie de bacteria pode ter máis dunha illa de patoxenicidade. Por exemplo, Salmonella ten polo menos cinco.
Unha estrutura xenómica análoga en rizobios denomínase illa de simbiose.
Propiedades
As illas de patoxenicidade son agrupacións de xenes incorporadas no xenoma, xa sexa cromosomicamente ou extracromosomicamente, presentes en organismos patóxenos, pero adoitan estar ausentes en organismos non patóxenos de cepas da mesma especie ou de especies relacionadas. Poden estar localizados no cromosoma bacteriano ou poden ser transferidos dentro dun plásmido ou poden encontrarse nos xenomas de bacteriófagos. O contido GC e o uso dos codóns nas illas de patoxenicidade acostuma a diferir do do resto do xenoma, o que potencialmente é unha axuda para a súa detección dentro dunha secuencia dada de ADN, a non ser que o doante e o receptor da illa teñan un contido GC similar.
As illas de patoxenicidade son un tipo de elemento xenético móbil e poden variar en tamaño de 10 a 200 kb e codificar xenes que contribúen á virulencia do patóxeno respectivo. As illas de patoxenicidade levan xenes que codifican un ou máis factores de virulencia, incluíndo entre outros adhesinas, sistemas de secreción (como o sistema de secreción tipo III), toxinas, invasinas, modulinas, efectores, superantíxenos, sistemas de captación de ferro, síntese de antíxeno O, resistencia ao soro, proteases de inmunoglobulina A, apoptose, síntese de cápsulas e tumoroxénese en plantas por medio de Agrobacterium tumefaciens.
Hai varias combinacións de modos de regulación nos que interveñen as illas de patoxenicidade. A primeira combinación é que a illa de patoxenicidade contén os xenes que regulan os xenes de virulencia codificados nas propias illas de patoxenicidade. A segunda combinación é que a illa de patoxeniciade contén os xenes para regular xenes localizados fóra da illa de patoxenicidade. Ademais, os xenes reguladores situados fóra da illa de patoxenicidade poden regular xenes de virulencia dunha illa de patoxenicidade. Entre os xenes de regulación normalmente codificados nas illas de patoxenicidade están as proteínas similares a AraC e reguladores da resposta de dous compoñentes.
As illas de patoxenicidade poden considerarse rexións de ADN inestables, xa que son susceptibles a delecións ou mobilización. Isto pode deberse á estuura das illas, con repeticións directas, secuencias de inserción e asociación con ARNt que permite maiores frecuencias de deleción e mobilización. Adicionalmente, as delecións das illas de patoxenicidade inseridas no xenoma poden ter como resultado a disrupción do ARNt, o que afecta o metabolismo da célula.
Jhumpa Lahiri
Jhumpa Lahiri, nada en 1967, é unha escritora estadounidense de orixe india (os seus pais eran de Bengala). Aínda que naceu en Londres, viviu nos Estados Unidos desde que os seus pais se mudaron alí en 1969, cando tiña dous anos. As súas orixes adoitan reflectirse na súa obra, que trata sobre a convivencia de culturas, especialmente entre as comunidades indias e occidentais. O seu primeiro libro, Emotion Performer, gañou o Premio Pulitzer de ficción en 2000, o PEN/Hemingway Award e unha distinción do New York Times.
Copa do Xeneralísimo de fútbol 1958/59
A Copa do Xeneralísimo de fútbol 1958/59 foi a 57ª edición do torneo. A competición comezou o 21 de decembro de 1958 e concluíu o 21 de xuño de 1959 coa final no estadio Santiago Bernabéu en Madrid. O campión foi o FC Barcelona, que sumou o seu 14º título ao derrotar na final ao Granada por 4-1.
Partidos de ida
{{Partidos Arsenio {{gol|41}} {{gol|74}} Vázquez {{gol|47}}} Carranza }}
Susana Martín Gijón
Susana Martín Gijón, nada en Sevilla, no ano 1981 é unha escritora española, especialista en novelas policiais.
Biografía e traxectoria
Martín Gijón licenciouse en Dereito e especializouse en relacións internacionais e dereitos humanos. Desde moi temperá idade afeccionouse á lectura e tamén a escribir algúns relatos. A súa inclinación pola novela negra chegoulle por influencia da súa nai e avoa, grandes seguidoras deste xénero.
Comezou a desenvolver a súa carreira de escritora á vez que realizaba outros traballos, como Directora Xeral do Instituto da Mocidade de Estremadura, cargo que ocupou entre 2007 e 2011, ou Presidenta do Comité contra o Racismo, a Xenofobia e a Intolerancia.
Colabora en plataformas nacionais e internacionais como a Asociación pola Igualdade de Xénero na Cultura, Clásicas e Modernas e a Rede de Mulleres Novas Africanas e Españolas.
Participou como xurado en diversos certames e concursos literarios como o de microrrelatos Alza a túa voz contra trata de mulleres e nenas, Ti tamén tes algo que dicir contra a violencia de xénero e no certame literario para persoas maiores, Experiencia e Vida ou o de Mulleres e Libros.
As creacións de Martín Xixón narran historias e tamén retratan a súa mirada particular do mundo, denunciando algunhas inxustizas e pon o acento no que considera que o merece.
É autora da saga policial Más que cuerpos, que se iniciou en 2013 coa novela titulada co mesmo nome, cuxa trama se desenvolve en Estremadura, con saltos ao pasado en Francia e a antiga Iugoslavia. Nesta primeira novela nos presenta a Annika Kaunda, a protagonista da saga, policía de orixe namibio e especialista en temas de xénero que dará cunha rede criminal de tráfico de mulleres con fins de explotación sexual, así como cun caso de violencia de xénero nunha parella xove. Outros moitos temas están presentes: homosexualidade e bisexualidad, amizade, a morte, o exilio e o trato que tiveron os españois que cruzaron a fronteira dos Pireneos ou a industria farmacéutica.
A serie continúa en 2014 con Desde la eternidad, na que Annika Kaunda traballa en Mérida, onde terá que investigar varios crimes que a levarán por varias cidades con ruínas romanas. Dous anos despois, en 2016, publicou Vino y pólvora, a terceira entrega da saga na que nos atopamos tres tramas ben separadas, cunha trama que Manuel Pecellín cualificou de trepidante, "a estrutura lembra o discurso do cine de acción. Como se encadean as fotogramas que trepidan, sucédense aquí as pasaxes múltiples que compoñen a novela, transitándose a veloz ritmo dun escenario a outro (...) Susana Martín conduce hábilmente aos lectores polas diversas tramas, urdidas con sabia distribución do suspense, até o imprevisto desenlace".
Nese mesmo ano 2016 publicáronse dúas novelas curtas nas que a metaficción xoga un papel predominante. Pensión Salamanca e Destino Gijón, situadas respectivamente no Congreso de Novela e Cine Negro de Salamanca e na Semana Negra de Xixón. Nelas, Annika Kaunda segue sendo a protagonista e debe resolver senllos crimes xunto coa propia autora, coa que vai trazando amizade sen sequera sospeitar que é a creadora das súas propias historias.
Como sinala Javier Morales, "Martín Gijón podería estar relacionada cos autores de novelas negras mediterráneas, os Camillieri, Márkaris, Andreu Martín, Eugenio Fuentes en Estremadura e o seu detective Cupido, entre outros, co eco aínda próximo de Vázquez Montalbán".
Ambientadas en lugares periféricos, centrándose especialmente en vilas e cidades da comunidade estremeña, a crítica citou a triloxía Más que cuerpos entre as dez novelas negras máis recomendadas e como exemplo dentro do xénero policial e suspense español.
Máis alá da trama policial, as súas novelas sempre levan un contido de denuncia social, tocando temas que afectan a tódalas persoas e fan reflexionar sobre as decisións a tomar. Deste xeito, no ano 2020 Martín Gijón iniciou unha nova serie policial coa publicación de Progenie, dentro da colección Negra Alfaguara da editorial Penguin Random House. Esta saga ten como escenario principal Sevilla e a súa protagonista é Camino Vargas, xefa accidental do Grupo de Homicidios da cidade. Progenie vendeu máis de vinte mil copias no seu primeiro ano de publicación e foi nomeada a varios premios de novela policial. A saga continuou con Especie e Planeta, as dúas novelas publicadas cun ano de diferenza e coa temática do cambio climático, o benestar animal, as adiccións e a igualdade dos sexos.
Premios e recoñecementos
A obra de Martín Gijón está presente en diferentes publicacións, comunicacións de congresos universitarios, artigos de publicacións académicas, etc que abordan o seu traballo. No libro ''Spanish and Latin American Women’s Crime Fiction in the New Millennium. From Noir to Gris, inclúese o capítulo Female Victims, Heroines, and Law Enforcers: The Polyphony of Identities in Susana Martín Gijón’s Novels'' escrito por Eva París-Huesca, adicado a escritora.
Ligazóns externas
Páxina oficial de Susana Martín Gijón.
Sceat
Sceat (en inglés antigo, pl. sceatta) foi unha pequena moeda de prata acuñada en Inglaterra, Frisia e Xutlandia durante o período anglosaxón.
Etimoloxía
A palabra sceat estaba relacionada con varios termos xermánicos: antigo alto alemán scaz (propiedade, diñeiro); nórdico antigo skattr (homenaxe); skatts gótico (moeda); frisón skat (moeda, gando); Scoot holandés medio; skød danés; Ruso скот (gando). Todos derivan do protoxermánico *skautas, que significaba tesouro e gando. O termo sceat aparece nas leis do rei Ethelberto de Kent desde ca. 601-604 e nas leis do reino de Mercia para designar o diñeiro en xeral ou unha pequena cantidade determinada de cartos, mentres que nas lendas rúnicas utilizábase no sentido de denominación de diñeiro.
Historia
esquerda|miniatura|Sceat da serie K ([[Kent, Inglaterra|Kent).]] A finais do século VI houbo unha transición das moedas de ouro ás de prata. Os francos producían cartos de prata (denarios) e os anglosaxóns comezaron a acuñar scetta, quizais substituíndo os trimes de ouro. Todas as probas dispoñibles indican que foron producidas durante os séculos VII-VIII. Son moi diversos e están organizados en cen tipos numerados derivados do Catálogo do Museo Británico da década de 1890 e por clasificacións alfabéticas realizadas polo numismático Stuart Rigold na década de 1970.
Eran equivalentes a 1⁄20 de xilin. Tamén eran imitacións e representaban unha depreciación ou inflación, habendo tamén devaluado paulatinamente coa adición de cobre ou redución de peso para exemplares tan pequenos como 14 gramos uns 750. O rei Offa de Mercia (r. 757–796 reformou a moeda do sur, pero os sceatta continuaron usándose en Northumbria e até a conquista viquinga de 867, foron emitidos polas imprentas reais e arcebispais de York. En 785, os novos cetos eran principalmente cobre. miniatura|Sceat da serie E da variedade Kloster Barthe ([[Frisia (histórica)|Frisia).]] miniatura|Sceat da serie U quizais acuñado preto do [[río Támese.]]
Deseño
Os deseños dos sceatta variaban moito en tipo e pureza. Poucos tiñan o nome ou busto do rei, e co paso do tempo os deseños foron cada vez máis autóctonos e menos copias de modelos romanos e merovinxios. As series máis comúns tiñan porco espiño mentres que outras tiñan o que a numismática denominaba animais fantásticos. Eran habituais as espirais, os lobos e as cobras. Algúns dos primeiros tiñan runas, outros cunha escritura romana-rúnica mixta, e as versións posteriores copiaban deseños árabes, cunha serie escrita ao revés. Era común nomear bispos en lugar de reis, e os acuñadores citábanse polo seu nome, por unha abreviatura ou por unha marca.
Padronelo
O topónimo Padronelo pode referirse a:
24 Horas de Le Mans de 2023
thumbnail|right|Pista do circuíto de la Sarthe
thumb|O [[Cadillac V-Series.R e o Porsche 963 (na imaxe de Daytona) están configurados para debutará nas 24 Horas de Le Mans en 2023.]]
Participacións automáticas
Os equipos que gañaron campionatos na European Le Mans Series (ELMS), Asian Le Mans Series (ALMS) e na Michelin Le Mans Cup (MLMC), recibiron invitacións de participación automáticas. Os segundos clasificados na ELMS de 2022 nos campionatos LMP2 e LMGTE tamén recibiron unha invitación automática. Tres participantes do IMSA SportsCar Championship (WTSC) foron elixidos pola ACO como entradas automáticas, independentemente do rendemento ou categoría. Os equipos que obtiveron pariticipacións automáticas en LMP2 podían cambiar os seus coches do ano anterior. Os equipos ELMS LMGTE e ALMS GT que obtiveron participacións automáticas só podían usalos en LMGTE Am. O campión europeo e asiático de LMP3 (Le Mans Prototype 3) tiña que presentar unha participación en LMP2, e o campión da Michelin Le Mans Cup Grupo GT3 (GT3) limitouse á categoría LMGTE Am.
Lista de Participantes
As inscricións na Copa LMP2 Pro-Am, reservadas para os equipos que teñan na súa formación un piloto clasificado como Bronce, están indicadas con iconas.
Participantes reservas
Ademais das sesenta e dúas inscricións invitadas para a carreira, dez inscricións fíxose unhalista unha lista de reserva para substituír potencialmente as invitacións que non fosen aceptadas ou retiradas. As inscricións de reserva ordénanse coa primeira reserva substituíndo a primeira retirada da carreira, independentemente da clase de calquera das participacións. A lista de reserva reduciuse a oito coches en maio despois de que Risi Competizione e Heart of Racing retiraran as súas inscricións.
Garaxe 56
O 17 de marzo de 2022, a NASCAR e Hendrick Motorsports anunciaron que presentarán un Chevrolet Camaro ZL1 Next Gen como Garaxe 56, o primeiro desde 2021, marcando a primeira presenza de NASCAR en Le Mans desde 1976 cando competiron un Dodge Charger e un Ford Torino.
Realizáronse numerosas modificacións nun modelo da Cup Series, incluíndo unha pila de combustible e un alerón máis grandes, canards e dive planes, o que resultou nunha perda de peso de 238 quilos en comparación co coche da Cup Series.
Resultados da cualificación
As Pole positions de cada clase denomínase en negriña.
Clasificación da carreira
O número mínimo de voltas para a clasificación na meta (70 por cento da distancia total do gañador da carreira) foi de 239 voltas. Os gañadores das clases están indicados en negra e con.
Notas
<references group="N"/>
Elisa Garrido
Elisa Garrido Gracia, coñecida como La mañica ou Françoise, nada en Magallón, Zaragoza, o 14 de xuño de 1909 e finada en 1990, foi unha militante antifascista libertaria española.
Traxectoria
Naceu na localidade zaragozana de Magallón, sendo filla de dous militantes anarquistas, membros da CNT. Emigrou a Barcelona onde coñeceu a Marino Ruiz de Angulo co quen formou parella. Despois do Golpe de Estado contra a Segunda República o 18 de xullo de 1936 e o inicio da guerra civil española, Garrido mobilizouse como miliciana, entrando no cuartel de Ausias March en Barcelona desde onde partiu cara á fronte de Aragón.
Despois da caída da República, exiliouse en Francia instalándose coa súa parella na cidade de Tolosa e uníndose aos grupos clandestinos da CNT de axuda aos exiliados. Despois da invasión alemá de Francia, ambos colaboraron coa Resistencia francesa, dentro do grupo de fuga organizado por Francisco Ponzán, facendo labores de correo de guerra e de enlace no departamento dos Altos Alpes. Foi alí onde comezou a ser coñecida polos seus dous alcumes de La mañica e Françoise.
En outubro de 1943, foi detida en Tolosa pola Gestapo, que a vixiaba por ser ela quen levaba a comida ao cárcere a diario a Francisco Ponzán e por ser presumiblemente o seu correo principal. A Gestapo interrogouna aplicando diferentes métodos de tortura co fin de obter información sobre a organización da resistencia. Garrido gardou silencio e foi mantida nunha cela incomunicada durante tres semanas. Trasladárona á prisión de Saint Michel, de alí á de París e logo a Compiègne. O 30 de xaneiro de 1944 foi trasladada cara ao campo de concentración de Ravensbrück, onde foi internada o 3 de febreiro, sendo rexistrada co número 27219. En setembro dese mesmo ano, foi trasladada ao kommando Hasag, dependente do campo de Buchenwald en Leipzig, onde traballou como escrava de guerra na fábrica de obuses en condicións infrahumanas. Garrido realizou diversas operacións de sabotaxe que chegaron a paralizar a planta e voala en parte.
Regresou a Ravensbrück onde foi ingresada no pavillón 28, onde adoitaban meter aos que ían executar. Realizou traballos de descarga de vagóns de carbón e patacas ata que, tras unha malleira por parte dos gardas, foi ingresada cun brazo roto. Pouco despois entrou nun intercambio de prisioneiros organizado pola Cruz Vermella, foi trasladada a Frankfurt e, desde alí, a Dinamarca para ir a Suecia e ser liberada en Estocolmo. Finalmente, foi trasladada a París onde permaneceu ata os anos cincuenta.
Regresou a España coa súa parella, Marino, e instaláronse durante un tempo na localidade de Cortes de Navarra, onde rexentou unha peixería, mentres que el traballou como taxista. Tempo despois decidiron regresar a Francia.
Recoñecementos
O 29 de xuño de 2019, o Concello de Magallón puxo o nome de Elisa Garrido a unha rúa do pobo. Uns meses despois, en novembro do mesmo ano, a Asociación de Familiares y Amigos de los Asesinados y Enterrados en Magallón (AFAAEM) e o concello de Magallón, coa colaboración da Deputación de Zaragoza e as Cortes de Aragón, realizáronlle unha homenaxe, onde se levou a cabo un coloquio cos xornalistas Ramón Lobo, Conchi Cejudo, Pilar Barranco e Gonzalo Barroso, e a actuación musical de Rozalén.
Cabo de vara
O cabo da vara era un condenado que en España se encargaba de manter a disciplina entre o resto dos presos dun cárcere, brandindo unha vara, o instrumento de castigo que lle daba nome.
Aínda que en 1885 foron substituídas legalmente por "gardas", seguiron utilizándose. Os cabos recorreron á violencia e aos malos tratos, e mesmo á tortura, para manter a orde e reforzar a súa autoridade delegada. Sobre os seus actos presentáronse denuncias. A súa figura foi asimilada á dos kapos dos campos de concentración nazis. Na inmediata posguerra da Guerra civil de 1936-1939 reapareceron coa represión franquista nos cárceres, campos de concentración e outros centros de internamento ateigados de presos políticos Así lembrou un preso a súa experiencia coas puntas da vara nos cárceres franquistas:
Outro preso viviu unha experiencia similar: En 1965 publicouse a novela de Tomás Salvador Cabo de vara, reeditada en 1970. Oito anos despois converteuse nunha película co mesmo título do director Raúl Artigot
Elsker dig for evigt
Elsker dig for evigt é un filme dinamarqués de 2002 dirixido por Susanne Bier empregando as técnicas de cinema minimalista do manifesto Dogma 95. Está protagonizado por Mads Mikkelsen, Nikolaj Lie Kaas, Sonja Richter e Paprika Steen. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 75ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Fatima Jibrell
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia nómade. O seu pai formaba parte da mariña mercante que se instalou en Nova York. De nena en Somalia, asistiu a un internado británico ata os 16 anos, cando saíu do país para unirse ao seu pai nos Estados Unidos. Alí, Jibrell formouse no instituto.
En 1969 regresou a Somalia e traballou para o goberno, e máis tarde casou co seu marido, Abdulrahman Mohamoud Ali, diplomático. Mentres ela e a súa familia estaban estacionadas en Iraq, Jibrell comezou os seus estudos universitarios na Universidade de Damasco na veciña Siria. En 1981, o seu marido foi trasladado aos Estados Unidos, polo que completou a licenciatura en artes en inglés. Finalmente asistiu a un máster en Traballo Social na Universidade de Connecticut. Mentres vivían nos Estados Unidos, Jibrell e o seu marido tiveron cinco fillas. Tamén se converteu en cidadá estadounidense.
Ambientalismo
Estimulada pola guerra civil en Somalia, que comezou en 1991, Jibrell xunto co seu marido e amigos da familia, co-fundaron o Corno de África, Socorro e Organización para o Desenvolvemento, coloquialmente coñecido como "Horn Relief", unha organización non gobernamental (ONG) para a que exerceu como directora executiva. En 2012, "Horn Relief" cambiou oficialmente o seu nome por Adeso. Cando Jibrell se retirou como directora executiva en 2002, mantivo un papel na organización do consello de administración. Adeso describe a súa misión como un traballo de base que ten como obxectivo animar ás comunidades locais.
Jibrell foi fundamental na creación da Coalición Mulleres pola Paz, para fomentar unha maior participación das mulleres na política e as cuestións sociais. Tamén foi cofundadora de "Sun Fire Cooking", que ten como obxectivo introducir cociñas solares en Somalia, co fin de reducir a dependencia do carbón vexetal como combustible.
En 2008, Jibrell escribiu e coproduciu unha curtametraxe titulada Traffic Coal, que emprega unha trama ficticia para educar ao público sobre a crise do carbón. A película foi dirixida polo cineasta Nathan Collett.
En 2011, Jibrell xunto co diplomático australiano retirado James Lindsay publicaron Peace and Milk: Scenes from Northern Somalia, un libro de fotografía sobre a Somalia nómade, paisaxe e vida. O traballo recibiu o recoñecemento internacional de organizacións ecoloxistas, incluíndo a Goldman Environment Foundation e Résistants pour la Terre.
Campaña contra o carbón
A través de Horn Relief, Jibrell realizou unha exitosa campaña para salvar bosques de acacia vellos no nordeste de Somalia. Estas árbores, que poden medrar ata os 500 anos de idade, estaban sendo cortadas para producir carbón vexetal, que así se chamou "ouro negro" e que ten unha gran demanda na Península Arábiga. A relixión das tribos beduínas cre que a acacia é sagrada. Non obstante, tendo un custo relativamente baixo e dado que satisfai as necesidades do usuario, a produción de carbón a miúdo leva á deforestación e á desertización. Como forma de solucionar este problema, Jibrell e Horn Relief formaron un grupo de adolescentes para educar ao público sobre os danos irreparables que pode producir a produción de carbón vexetal. En 1999, Horn Relief coordinou unha marcha de paz no nordeste de Puntland, Somalia, para poñer fin ás chamadas "guerras do carbón". Como resultado dos esforzos educativos do lobby de Jibrell, o goberno de Puntland prohibiu en 2000 a exportación de carbón vexetal.
Recoñecementos
Polos seus esforzos contra a degradación ambiental e a desertización, Jibrell recibiu unha serie de premios. En 2002, recibiu o Goldman Environment Award, o máis prestixioso premio ambiental. En 2008, tamén gañou o National Geographic Society/Buffett Foundation Award polo seu liderado na conservación.> Ademais, Jibrell recibiu o premio ao Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente de 2014 (PNUMA), Campións da Terra, polo seu traballo en conservación do medio ambiente.
José Caamaño Louro
José María Caamaño Louro é un empresario e ex piloto de rallys galego, cofundador do Grupo Caamaño, histórico subministrador de Inditex.
Competiu no Campionato de Galicia de Rallys de Terra, onde logrou varias vitorias e dous subcampionatos a bordo dun Citroën Visa, así como no Campionato de España de Rallys de Terra.
É pai do tamén piloto de rallys Iago Caamaño.
Traxectoria
Nos anos 80 fundou xunto a Emilio Mahía o Grupo Caamaño, empresa adicada ao sector da transformación do metal, carpintaría metálica e vidro para fachadas. Dita empresa converteuse nun dos principais subministradores de Inditex, realizando a montaxe íntegra das tendas da multinacional. O grupo creceu ata facturar darredor de 100 millóns de euros ao ano, e en 2019 a maioría das súas accións foron vendidas ao grupo vasco Kider.
Fóra do mundo empresarial, Caamaño probou como toureiro, realizando varias corridas e pasou logo a competir en rallys. Disputou diversas probas de asfalto e montaña, centrándose finalmente nos rallys de terra. Disputou o Campionato de Galicia de Rallys de Terra con José Manuel Valeiro como copiloto, e en 1988 quedou subcampión despois de subir ao podio no Rally de Narón e no Rally de Terra do Carballiño, cun Renault 5 GT Turbo e un Citroën Visa 1000 Pistas respectivamente. Cun Citroën Visa 4x4 revalidou o subcampionato ao ano seguinte, no que conseguiu a vitoria no 2º Rally de Narón e no 2º Rally de Terra de Ourense. Nos anos seguintes disputou o Campionato de España de Rallys de Terra co Visa e cun Citroën AX 4x4, pero con menos éxito.
O seu fillo Iago Caamaño tamén se adica aos rallys, sendo un dos pilotos máis destacados de Galicia.
Italiensk for begyndere
Italiensk for begyndere é un filme dinamarqués de 2000 escrito e dirixido por Lone Scherfig, e protagonizado por Anders W. Berthelsen, Lars Kaalund e Peter Gantzler, xunto con Ann Eleonora Jørgensen, Anette rúaøvelbæk e Sara Indrio Jensen. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 74ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Mayday
Mayday é un sinal de socorro utilizado internacionalmente como chamada de emerxencia nas comunicacións de radiotelefonía.
Emprégase para indicar unha emerxencia na que hai risco de perder a vida en diversos ámbitos como na aviación e na mariña e, nalgúns países, tamén o utilizan as forzas policiais, os bombeiros e as organizacións de transporte. A chamada sempre se fai tres veces seguidas para evitar confusións: «mayday mayday mayday».
Orixe do termo
No entanto, en ambos casos mayday debe ser considerada unha representación fonética inglesa. Convén resaltar que en inglés a frase utilízase só como chamada de socorro, mentres que no francés ten menos sentido de urxencia que a súa forma en inglés. O que os francofalantes utilizan en caso de emerxencia é a chamada «au secours!» (, «socorro!»).
Chamada de auxilio
A situación na que se utiliza mayday é cando unha embarcación, un avión ou un vehículo se atopa en perigo grave e inminente, e require axuda inmediata. As situacións de «perigo grave e inminente» nos que sería apropiada unha chamada de mayday poden ser lume, explosión ou afundimento. Tamén se utiliza en aeronáutica, cando a aeronave está en grave risco de accidente, xa sexa por fallos nos sistema de navegación, condicións climáticas adversas, secuestro, ameaza terrorista etc.
Seelonce mayday
"Seelonce mayday" é unha esixencia para que o canal se utilice unicamente polos buques e as autoridades involucradas na emerxencia. O canal non se pode utilizar polo tráfico convencional ata que se transmita "seelonce feenee". "Seelonce feenee" significa que a situación de emerxencia rematou e o canal pode usarse normalmente a partir dese momento.
Tanto "seelonce mayday" como "seelonce feenee" só poden ser comunicados pola estación de control a cargo da emerxencia.
A expresión "stop transmitting – mayday" é o equivalente aeronáutico de "seelonce mayday". "Seelonce distress" e "prudonce" xa non se utilizan dende a Conferencia Mundial de Radiocomunicación do ano 2007 da Unión Internacional de Telecomunicacións (UIT). "Distress traffic ended" é o equivalente aeronáutico de "seelonce feenee".
Historia
En 1927 a chamada de emerxencia mayday foi adoptada pola Convención Radiotelegráfica Internacional de Washington como chamada de socorro radiotelefónica. Antes de mayday, SOS era o seu equivalente radiotelegráfico no código Morse.
Sasha Sokolov
Sasha Sokolov (polo seu nome completo Аleksandr Vsévolodovich Sokolov), nado en Ottawa, Canadá o 6 de novembro de 1943, é un escritor en lingua rusa. É un dos prosistas máis importantes da literatura rusa moderna, coñecido sobre todo pola súa novela "Школа для дураков" (en galego: Escola para parvos). Polo escaseza da súa obra e a negativa a publicar os seus traballos foi a miúdo comparado co escritor estadounidense J. D. Salinger.
Traxectoria
Aleksandr Sokolov naceu en Otawa onde seu pai, Vsévolod Sokolov, era agregado militar da embaixada soviética. O ano 1946 o pai de Sasha Sokolov foi acusado de espionaxe e expulsado de Canadá. Un ano despois a familia estableceuse en Moscova. Alí, despois de finalizar a escola, Sasha traballou un tempo na morgue. En 1962 entrou no Instituto Militar de Linguas Estranxeiras, onde permaneceu ata 1965. Para evitar facer o servizo militar finxiu un desequilibrio mental e pasou tres meses ingresado nun sanatorio, ao que volvería anos máis tarde. Fixo varios intentos de fuxir da Unión Soviéica. En 1962 foi detido cando tentaba cruzar a fronteira con Irán. Foi condenado a tres meses na cadea e só evitou un castigo máis severo grazas ás amizades e influencias do pai.
En 1965 fíxoze mebro du grupo literario SMOG e participou na primeira intervención pública do grupo. As súas primeiras publicacións poéticas apareceron en forma de samizdat co pseudónimo de Veligosh. En 1967 entrou na faculta de periodismo da Universidade Estatal de Moscova. No terceiro curso decidiu facer educación a distancia. En 1967—1968 apareceron os seus primeiros artículos e relatos en xornais soviéticos. Entre 1969 e 1971 traballou como reporteiro no periódico "Rusia Literaria". Ata ese momento non tivera ningún contacto con personaxes da literatura oficial. Dende maio do 1972 traballou como cazador para unha sociedade cinexética no oblast de Kalinin, (actualmente oblast de Tver).