cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ninja
Shogunato Tokugawa
Despois do ascenso ao poder de Ieyasu unha vez gañada a Batalla de Sekigahara, estableceu o shogunato Tokugawa, que perduraría máis de 250 anos. O shogunato Tokugawa instaurouse oficialmente no ano 1603 e finalizou en 1867. Durante este período a actividade tanto dos ninja como a dos samurai decreceu grandemente, polo que neste período as artes marciais sufriron un gran declive, aínda que foi neste período no que o mito do ninja comezou a medrar e se mesturou con distintas lendas.
Ieyasu empregou a algúns ninja para custodiar o interior do castelo, xusto onde se atopaban as habitacións das súas concubinas, mentres que o grupo principal estivo encargado de vixiar a seguridade da porta exterior principal.
Asedio de Osaka
A última ameaza real para o novo shogunato tivo lugar cando Toyotomi Hideyori, xa de idade adulta, empezou a reunir unha forza de rōnin e samurais inimigos do shogunato no Castelo Osaka, polo que Ieyasu, xa como Ōgosho (大御所) e o seu fillo Hidetada como shōgun, comezaron a primeira etapa do asedio do castelo no inverno de 1614.
Tokugawa recorreu novamente a shinobi tanto de Iga como de Kōga, os cales estaban baixo as ordes de Hattori Masanari e Yamaoka Kagetsuge respectivamente.
Os Cangrexeiros
miniatura|Os Cangrexeiros logo dunha mañá de pasarrúas.
Ninja
Asedio de Osaka
A «campaña de inverno» terminou despois de que se chegou ao acordo entre ambas partes de que o foxo do castelo sería recheado pero Ieyasu regresou de novo no verán de 1615 para concluír a batalla. Os ninjas que participaran na primeira campaña regresaran a Iga insatisfeitos coa recompensa que obtiveran, pero foron convocados de novo para a «campaña de verán» por Miura Eu'emon, o que demostra que aqueles que non eran parte dos serventes de Tokugawa aínda eran uns mercenarios.
Os Cangrexeiros
Os Cangrexeiros é unha formación musical, da parroquia de Taragoña (Rianxo), encadrada dentro do xénero tradicional da música galega. Os membros do grupo, da propia parroquia, son ex-compoñentes da Banda de Gaitas Buxaina de Taragoña.
Ninja
Asedio de Osaka
Finalmente, coa participación de ninjas entre as tropas regulares, o castelo caeu logo de chegar a un punto crítico na batalla de Tennōji, onde Hideyori cometeu seppuku no medio do castelo en chamas.
Os Cangrexeiros
Os instrumentos que empregan son: Gaita galega, caixa (instrumento musical), e bombo como partes fundamentais da agrupación; podendo incrementarse o número de instrumentos con: pandeireta, multigüiro, violín, guitarra eléctrica e acústica, claves, charrasco, culleres, saxofón, trompeta, clarinete e acordeón.
Ninja
Rebelión Shimabara
A maioría dos académicos concordan en que foi durante a Rebelión Shimabara de 1637, un levantamento armado de conversos católicos, en que os ninjas tiveron a súa última gran participación. Turnbull, 2003:55. Durante o conflito, preto de 40.000 rebeldes ocuparon o Castelo Shimabara, situado na illa de Kyūshū, polo que un grupo de ninjas introducíronse ao castelo para entregar informes detallados da súa construción, roubar contrasinais e víveres. Foron os ninjas ademais, quen confirmaron que a situación dentro do castelo era crítica debido á falta de alimentos e provisións, polo que se decidiu realizar o ataque final, onde os rebeldes foron vencidos.
Os Cangrexeiros
Características
Este grupo de Taragoña, interpretan principalmente temas da cultura tradicional galega, así como música popular, mais tamén empregan no seu repertorio temas de orixe doutros países, principalmente Portugal e Escocia.
Ninja
O último ninja
Os principais escritores e investigadores no tema aseguran que debido a que a natureza do ninjutsu non era a dunha arte marcial, senón unha táctica de guerra e que ademais os seus practicantes eran expertos en farmacoloxía, medicina, astroloxía, espionaxe así como a preparación de explosivos e non só nun aspecto deportivo, ao día de hoxe sería practicamente imposible que existisen verdadeiros ninja logo da morte de Fujita Seiko en 1966; con todo, o director honorario do Museo de Iga, Jinichi Kawakami, é considerado como o último verdadeiro ninja, debido a que é o vixésimo primeiro Sōke da Koka-ryū Hanto (ninjutsu de Iga e Kōga).
Os Cangrexeiros
Características
Os compoñentes principais da agrupación taragoñés son os seguintes: Antonio Tembra Picón (gaita), Francisco López Resúa (gaita), Ismael Alonso Tubío (gaita), Xosé Luis Tembra Peneireiro (caixa) e mais Miguel Vicente Sobradelo Gil (bombo).
Historia
A historia dos Cangrexeiros remóntase ó ano 1991, cando os membros do grupo comezaron a recibir clases de música tradicional no Centro Cultural e Deportivo de Taragoña, onde uns anos despois fundaríase a Banda de Gaitas Buxaina de Taragoña. Durante este longo período, ata o ano 2001, os membros do grupo estiveron vencellados dun xeito directo á banda taragoñesa, sendo nese mesmo ano, cando por distintas inquedanzas e motivos parte da banda orixinal deixou paso ás novas xeracións de gaiteiros.
Nese ano 2001, foi cando os cangrexeiros como grupo tradicional comeza a súa andaina, no eido musical de xeito de xeito independente, inda que seguían e seguen ligados indirectamente á “Banda de Gaitas Buxaina de Taragoña” onde naceron e formáronse como músicos.
Logo de cinco anos actuando polas distintas vilas e corredoiras da comarca da Barbanza e arredores, a finais do ano 2006, Os Cangrexeiros constituíronse como Asociación Xuvenil e fixaron o seu local de ensaio na aula de música do edificio de CCD de Taragoña.
O Agro da Area, Abelleira, Muros
O Agro da Area é un lugar da parroquia de Abelleira no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Caverna de Kapova
miniatura|dereita|250px|Figuras da "Sala de Pinturas" de Kapova A caverna de Kapova e unha gruta situada nos montes Urais, Rusia, que contén pinturas rupestres, clasificadas dentro do período magdaleniano da cultura de Paleolítico Superior.
Situación
Denominada tamén Chulgan Tache, a caverna está situada no sur dos montes Urais, na rexión de Bashkiria, no distrito de Belorestk. miniatura|esquerda|400px|Localización de Kapova no oriente extremo europeo. Moitos das localizacións sinaladas no mapa só forneceron arte mobiliar.
Arte
Descuberta a fins da década de 1950, foi estudada por Otto N. Bader. O feito constituíu un fito importantísimo para a historia da arte paleolítica, porque en Europa, salvo na Península Ibérica, Italia e Francia, non se coñecía ningunha gruta con decoración.
Tanto polo estilo como pola temática, Kapova mostrou estar emparentada coas covas e abrigos occidentais. Con pinturas en ocre represéntanse mamuts, cabalos, bisontes e rinocerontes, fauna coñecida noutros murais rupestres. Hai tamén figuras humanas.
Por razóns estilísticas algunhas das figuras clasificáronse como similares ás do Magdaleniano. Cronoloxicamente remonta á 14.000 anos a.n.e.
Aínda que pouco vulgarizada fóra de Rusia, esta gruta constitúe unha etapa máis que testemuña as relacións entre a cultura do Paleolítico Superior europeo-occidental e Asia Central, onde as estacións arqueolóxicas do río Angara e as proximidades do lago Baikal (Malta, Buret e Krasni-Iar) mostran tamén afinidades no instrumental e a súa arte móbil.
Porén Kapova non está illada, pois nas súas proximidades descubríuse unha segunda gruta ornamentada, Ignatievka.
Pripyat
Esta cidade é coñecida por sufrir os efectos do accidente nuclear o 26 de abril de 1986, cando se produciu o sobrequecemento e explosión do reactor número 4 da Central Nuclear de Chernóbil, o cal emitiu 500 veces máis radiación que a bomba atómica que foi lanzada sobre Hiroshima en 1945. A cidade foi afectada pola radiación e tivo que ser evacuada. A evacuación foi levada a cabo polo Exército Vermello 36 horas despois do accidente, a maioría dos habitantes foron evacuados das súas casas para protexelos da enorme radiación, os animais domésticos e o gando deberon ser deixados atrás e sacrificados para evitar alteracións xenéticas e morte nos seus descendentes.
Historia
Foi fundada o 4 de febreiro de 1970 expresamente para dar fogar aos traballadores da Central Nuclear V.I. Lenin de Chernóbil e as súas familias. Debido á súa estratéxica posición xeográfica nun clima relativamente temperado e un solo moi fértil, cerca dunha estación de tren, unha autoestrada e, por suposto, o río Pripyat, a cidade empezou logo a desenvolverse, converténdose nunha das zonas máis agradables para vivir da antiga URSS. Debido a isto, a poboación en só 16 anos creceu até máis de 40.000 persoas. A construción da cidade foi levada a cabo polo Partido Comunista da Unión Soviética, mentres Leonid Brezhnev era o presidente. left|220px|miniatura|Cartel de benvida á cidade. Pripyat estaba composta por varios microdistritos (veciñanzas), cun radial atravesando o centro da cidade. Na cidade, os construtores engadiron numerosos sinais e paneis luminosos, que foron acompañados tamén de decoracións de cerámica nas fachadas dos edificios. A beleza da cidade tiña que ser fundamental para os traballadores da central, e por iso se contrataron arquitectos soviéticos progresistas que puidesen visualizalo. Os sitios máis fermosos da cidade eran a entrada, o Centro Cultural Energetik, o Edificio de Administración, o Café Pripyat (que se encontraba preto do río), e, no centro da cidade, o Bulevar Lenin.
Ao contrario que as cidades de importancia militar, o acceso a Pripyat non estaba restrinxido antes do desastre. Antes do Accidente de Chernóbil, as centrais nucleares eran vistas pola Unión Soviética como máis seguras que outros tipos de centrais eléctricas. Foron presentadas como un logro da enxeñaría soviética, onde a enerxía atómica era utilizada para proxectos pacíficos. O slogan "Átomo Pacífico" (en ruso: мирный атом, mirny atom) era popular neses tempos. Inicialmente a construción do complexo estaba prevista a só 25 km de Kíiv, pero a Academia Ucraína das Ciencias, xunto con outros corpos, expresaron a súa preocupación de que a central estivera tan próxima á cidade, polo que a planta, xunto con Pripyat, foron construídos na súa actual localización, a uns 100 km de Kíiv. Tras o desastre, a cidade de Pripyat foi evacuada en tres horas.
Desenvolvemento urbano
miniatura|300px|A cidade de Pripyat, ao fondo, a [[central nuclear de Chernóbil.]] En febreiro de 1970, no inicio da súa construción, os oficiais chegaron á conclusión de que a maior parte dos 10.000 habitantes que tiveron inicialmente eran de Kíiv e pensaron que para que os novos poboadores se sentiran máis como en casa, plantaron un arbusto de rosas por habitante, así que en 1986 a cidade tiña uns 50.000 arbustos de rosas aproximadamente.
As primeiras vías urbanas chamáronse Avenida dos Entusiastas e rúa da Amizade dos Pobos. A finais de 1985, a cidade dispoñía dun centro cultural, unha libraría, un cine, un hotel, unha escola de arte cunha sala de concertos, institucións médicas, escolas de formación profesional, unha escola técnica de enxeñaría chamada Kuybyshevsk, institucións domésticas, comedores, cafetarías, tendas e máis de dez garderías.
A cidade tamén tiña unha zona máis próxima á central onde os empregados ao saír tiñan unha zona para relaxarse e comer, e incluso se facían competicións entre os empregados. Pripyat era un sitio de recreación no que vivían habitantes cunha media de 30 anos. Os construtores prestaron moita atención aos xardíns de infantes e as instalacións deportivas. Pero sobre todo prestaron atención á media de idade da poboación e puido comprobarse que dos primeiros habitantes a maioría non eran maiores de 26 anos. Máis de 1.000 nenos nacían cada ano, polo que era moi habitual ver nais cos seus bebés.
Evacuación da poboación
250px|miniatura|Centro de Pripyat. Os órganos de distrito da RSS de Belarús e RSS de Ucraína e da defensa civil recibiron o informe sobre a explosión e lume na Central Nuclear de Chernóbil cedo na mañá do 26 de abril. Varias horas despois, o persoal de defensa civil da RSS de Ucraína, despregouse na cidade de Pripyat. Os militares colocaron cordóns e prohibiron a entrada de todos os vehículos de transporte, con excepción dos camións de servizo. Pola tarde organizouse o control constante do estado da radiación en Pripyat e arredores. Os niveis máis altos estaban no oeste da central, pero a difusión da contaminación radioactiva foi máis ben insignificante, polo pouco vento. O persoal de Defensa Civil estaba preparado para a evacuación da cidade, aínda que só o goberno da URSS era capaz de tomar esa decisión, que non se chegou a producir até pasadas 36 horas do accidente. As autoridades soviéticas, ao mando de Mikhail Gorbachov, asegurábanlle á poboación que podían continuar coas súas vidas normais. Incluso as escolas de Pripyat abriron as súas portas e recibiron os alumnos de forma habitual.
miniatura|left|250px|Feira abandonada na cidade. Pola noite o nivel de radiación en Pripyat superou o nivel normal en 600.000 veces (0,1 mSv/h). Aínda que a situación da radiación non causaba alerta, os físicos da comisión gobernamental recomendaban evacuar os habitantes, xa que non podían xulgar con confianza o estado da zona do reactor activo e o conseguinte desenvolvemento do accidente. Cerca das 22:00, a Comisión chegou á conclusión de comezar a evacuación o día seguinte - 27 de abril. Contactouse coas organizacións de transporte até Kíiv, que organizaron máis de dous mil autobuses, que chegaron pola noite. A autoridade civil local dos asentamentos circundantes preparouse para a aceptación dos evacuados.
Ás 7 da mañá do domingo, o presidente da comisión gobernamental confirmou unha decisión sobre a evacuación da poboación. Ás 10:00 reuniuse con autoridades da cidade e déronse instrucións para a preparación da evacuación, que estaba prevista para as 14:00 horas. Ás 13:10 a curta mensaxe oficial aos habitantes foi enviada pola radio na que se lles comunicou que se producira unha "situación insatisfactoria de radiación" e que como medida de seguridade decidírase evacualos por tres días. As autoridades tiñan a man 2.700 autobuses, 15 barcos, dous trens e 300 camións, sumado a arredor de 9.000 persoas que se foran nos seus vehículos particulares.
Ás 2 da tarde saíu o primeiro coche e para as 5 a cidade estaba deserta. Ás 06:20 a policía revisou todos os apartamentos e contaron 20 persoas que non querían ser evacuadas, os seus cadáveres foron atopados semanas despois. Os evacuados foron colocados en familias das cidades e aldeas dos distritos contiguos.
Preveuse a evacuación para 44.600 persoas, pero o número real foi menor debido a que algúns xa abandonaran a cidade ou xa estaban fóra. Con todo, as autoridades informaron á poboación de que non había necesidade de levar nada consigo excepto documentos e alimentos para a viaxe, xa que regresarían ás súas casas nuns días. Segundo a fonte oficial de información, os vehículos de transporte foron suficientes e a evacuación foi relativamente fácil.
Expansión da área de evacuación
miniatura|250px|A cidade abandonada. O 28 de abril de 1986, a defensa civil da RSS de Ucraína ofreceuse para crear arredor da central unha zona de exclusión de 10 km. O 2 de maio os líderes do goberno chegaron de Moscova. O presidente do Consello de Ministros da URSS Nikolái Ryzhkov, organizou a operación no Buró Político do Comité Central do PCUS para a xestión das obras.
Aceptouse a decisión sobre a evacuación da poboación o 2 de maio dun radio de 30 km arredor do reactor, que se completou o 6 de maio. Esa foi unha operación que requiriu o transporte de miles de persoas e animais. A zona foi vallada e desde entón o acceso está estritamente restrinxido. Aínda que hoxe en día ninguén vive alí, un certo número de persoas fan quendas para traballar na Central Nuclear de Chernóbil, facéndose cargo das tarefas de descontaminación do territorio, e investigacións científicas. Algúns habitantes evacuados máis tarde volveron secretamente ás súas casas. Segundo os informes, algunhas persoas obtiveron o permiso de retorno, na parte menos contaminada da zona.
Tras Chernóbil
En 1986, a cidade de Slavutych foi construída para substituír a Pripyat. Despois da cidade de Chernóbil, esta é a segunda maior cidade para acomodar os traballadores da planta e os científicos.
Moitos dos edificios de apartamentos foron case completamente saqueados. Nada de valor se deixou atrás. Algúns continúan sen ser tocados. Moitos dos interiores dos edificios foron vítima de vandalismo ao longo dos anos. A causa da falta de mantemento, os teitos gotean, e en primavera os cuartos anéganse. Non é infrecuente encontrar árbores crecendo en teitos e incluso dentro dos cuartos. Debido a isto, un colexio de catro pisos derrubouse parcialmente en xullo de 2005.
Estado da cidade
left|180px|miniatura|Imaxe que amosa a deterioración dos edificios por dentro A cidade ten moitos edificios de apartamentos, dentro dos cales se encontran abandonados fotografías, xoguetes de nenos, roupa e outros obxectos persoais. Tamén hai restaurantes, prazas de xogo, hospitais, escolas e ximnasios abandonados. Debido ao inexistente mantemento das construcións, dentro delas o mofo, os fungos e as plantas medran grazas á humidade producida ao derreterse a neve de inverno. Na primavera, ao derreterse a neve do inverno, ou nos días de choiva, acostuma quedar a auga estancada nas terrazas ou nos pisos superiores dos edificios, e cando baixa humedece os solos que caen, ou as paredes, debilitando a pintura das mesmas.
Frades, Sarria
San Xulián de Frades é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres) distribuídos nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 15 habitantes.
Pripyat
Estado da cidade
Por unha longa estrada deserta chégase ao posto de control da zona de exclusión, unha zona de seguridade de 30 km á redonda resgardada polo exército arredor da área do accidente. O terreo que rodea o antigo reactor está cercado tamén por un novo perímetro de 10 km á redonda, onde se considera que hai máis contaminación. De feito, en Pripyat aínda existen zonas nas que o nivel de radioactividade é doce veces superior ao que existe na capital, Kíiv. Especialmente perigosos son os tellados que aínda seguen en pé, xa que albergan os maiores índices de radiación.
Na zona de 30 km arredor do reactor había unhas 94 aldeas e as cidades de Pripyat e Chernóbil. Actualmente, tras a masiva evacuación da poboación, só queda un puñado de aldeas e a pequena urbe de Chernóbil, onde hai unhas 2.000 persoas, é dicir, menos de 5% do que había hai 30 anos.
A cidade quedou totalmente suspendida no tempo, unha mostra diso é que aínda se encontran símbolos comunistas. Sobre o edificio de goberno, aínda están os escudos da URSS e da República Socialista Soviética de Ucraína; e incluso partes do himno da URSS escritas nun edificio.
Plans futuros
miniatura|250px|O Hotel Polissya, cerca do centro de Pripyat 250px|miniatura|Edificio de vivendas. Crese que a zona non será habitable até dentro de varios séculos pola concentración de elementos radioactivos que non desaparecerán de forma absoluta até dentro de 24.000 anos (o que se cre que tarda o plutonio en extinguirse). Practicamente calquera persoa pode entrar na cidade, pero é recomendable levar un dosímetro e non quedar de noite debido á presenza de animais salvaxes. As portas e ventás foron abertas para reducir o risco dos visitantes. Pese a esta situación, hai quen regresaron ás súas antigas casas e que, facendo caso omiso dos perigos na zona, volveron cultivar as terras. A pesar de todo, a cidade, como toda a zona de exclusión, que unha vez abandonada polo ser humano foi fortemente colonizada por animais salvaxes, serve de refuxio para os mesmos, sendo posible encontrarse con mandas de lobos instaladas na cidade.
Cultura popular
A cidade de Pripyat aparece como escenario principal de varias obras literarias. Así sucede coa novela El ciclista de Chernóbil (Barcelona, DVD, 2011) de Javier Sebastián e co relato «Los siluros de Prípiat» (en Rusia imaginada, Madrid, Nevsky, 2011) de Daniel Sánchez Pardos.
Tamén aparece no libro Cielo Rojo do autor David Lozano Garbala, onde nun capítulo o protagonista percorre o lugar describindo o aspecto actual da cidade.
Os videoxogos S.T.A.L.K.E.R.: Shadow of Chernobyl, S.T.A.L.K.E.R.: Clear Sky e S.T.A.L.K.E.R.: Call of Pripyat teñen como argumento principal os sucesos do Accidente nuclear de Chernobyl. Tanto a central nuclear de Chernóbil como a cidade de Pripyat son localizacións explorables e escenarios de diversas misións, en parte da denominada "Zona": Área de laboratorios, bases e campamentos, construídos arredor do escenario real, con certas modificacións.
Steve Nash
Stephen Josh Nash, coñecido como Steve Nash, nado en Xohanesburgo (Suráfrica) o 7 de febreiro de 1974, é un ex xogador profesional de baloncesto canadense. Conseguiu o MVP da liga regular dous anos consecutivos, en 2005 e 2006. Foi encargado de acender o pebeteiro nos Xogos Olímpicos de inverno de 2010 celebrados en Vancouver. Anunciou a súa retirada en marzo de 2015.
Traxectoria
Antes de facer dous anos mudouse cos seus pais ao Canadá, instalándose en Vitoria, Columbia Británica. A razón fundamental foi que os seus pais non querían que Steve crecese envolvido no apartheid. A súa familia está moi relacionada co mundo do deporte. O seu pai John foi un futbolista profesional que xogou en Suráfrica, mentres que a súa nai, Jean, era membro da selección inglesa de netball. O seu irmán Martin foi internacional 33 veces coa selección canadense de fútbol, mentres que a súa irmá Joann foi a capitá do equipo de fútbol da Universidade de Vitoria durante tres tempadas.
Preparatoria
Nash atendeu primeiro ao Mount Douglas Secondary School (onde xogou xunto ao seu irmán Martin) para despois pasar á escola privada de St. Michael's University School, en Vitoria, onde formou parte do equipo de baloncesto. Alí asinou como "sénior" 21,3 puntos, 9,1 rebotes e 11,2 asistencias, case un triplo dobre de media. Liderou ao equipo ao título provincial. Nash decidiu adicarse ao baloncesto a pesar de que tamén xogaba ao fútbol no instituto, onde foi nomeado Xogador do Ano en Columbia Británica, idéntico galardón ao que recibiu en baloncesto durante a súa tempada sénior.
Universidade
Debido á limitada oferta que ofrecía o baloncesto universitario no Canadá, Nash tivo que buscarse a vida en Estados Unidos para recalar na NCAA. Ian Hyde-Lay, o seu adestrador do instituto, enviou vídeos de Steve a 30 universidades, pero a ningunha lle chamou a atención. Con todo, nunha viaxe de traballo, o adestrador da Universidade de Santa Clara, deu con Nash, de quen pediu vídeos antes de concertar unha cita co xogador. Despois de verlle dominar un partido, Davey recalcou: "Estaba moi nervioso esperando que ninguén máis puidese fixarse nel". Nash matriculouse en Santa Clara na tempada 1992-93. Como freshman, axudou aos Broncos ao título da West Coast Conference e a un gran triunfo ante o nº2, Arizona Wildcats, na 1ª rolda do torneo NCAA de 1993, aínda que logo caerían ante Amorne Owls. Aquela tempada faría 821 puntos, 225 rebotes e 222 asistencias por partido.
Como sénior asinou 17 puntos, 3.6 rebotes e 6 asistencias. Foi honorable mención All-America por The Associated Press e USBWA. Esta vez caerían en 2ª rolda ante Kansas Jayhawks. Nash finalizou a súa carreira en Santa Clara como líder histórico en asistencias (510), porcentaxe en tiros libres (86,2) triplos anotados e tentados (263-656). Acabou 3º en puntos (1.689) e ostenta o récord de mellor porcentaxe en tiros libres nunha tempada, con 89,4. En setembro de 2006, Santa Clara retirou o seu dorsal 11, converténdose no primeiro deportista da devandita universidade en ter tal honra. Mentres estivo na universidade, xogou coa selección canadense de baloncesto na Universiada de 1993, onde gañou a medalla de prata tras perder fronte a Estados Unidos, onde xogaban Michael Finley e Damon Stoudamire. Ese mesmo ano, Steve tamén xogou con Columbia Británica nos Xogos do Canadá, logrando a medalla de bronce nesta ocasión.
NBA
150px|miniatura|esquerda|Tras a chegada de Nash, os Suns gañaron 33 partidos máis que a tempada anterior. Foi seleccionado por Phoenix Suns na posición número 15 do draft de 1996. Tras xogar dúas tempadas a un nivel correcto, foi traspasado a Dallas a cambio de Müürsepp, Bubba Wells, Pat Garrity e unha rolda de draft futura. Cos Mavericks disputou seis tempadas, dúas delas xogando tódolos partidos. Despois da tempada 2004 non renovou o seu contrato co equipo e quedou como axente libre. Os Phoenix Suns non dubidaron en volver contratalo.
O seu tres últimas tempadas en Phoenix convertéronlle en toda unha estrela da NBA, coñecido a nivel mundial como un dos mellores xogadores do mundo. As súas grandes calidades valéronlle para ser o MVP da NBA dúas veces, en 2005 e 2006. Na tempada 2005-2006 facendo 10,5 asistencias, 18,8 puntos e 4,2 rebotes por partido. Tivo un tanto por cento de acerto excelente: o 51,2% en tiros de dous puntos, o 43,9% en triplos e o 92,1% desde a liña de tiros libres. Superar o 50%, o 40% e o 90% nos respectivos campos é algo que só conseguiron catro xogadores até o momento: Mark Price, Larry Bird, Reggie Miller e Steve Nash. Como curiosidade, dende Larry Bird ningún xogador branco conseguira o MVP.
miniatura|200px|Nash nun partido ante [[Washington Wizards.]] Nash liderou aos Phoenix Suns durante dous anos consecutivos á final da conferencia oeste e na tempada 2005-2006 quedaron ás portas das finais, eliminados polo seu ex equipo, os Dallas Mavericks. Nash ten ademais grandes habilidades para o fútbol. Isto púidose comprobar nun concurso de mates do All-Star, cando lle deu un pase preciso e espectacular ao seu compañeiro de equipo Amar Stoudemire coa cabeza aínda que finalmente non se alzase co trofeo. Non é algo estraño, pois o seu pai foi futbolista profesional en Suráfrica e o seu irmán e irmá son profesionais deste deporte. As dúas virtudes máis importantes e características de Steve Nash son: a súa capacidade para asistir aos seus compañeiros de calquera xeito practicamente e sempre da forma máis adecuada (permitíndose en multitude de ocasións realizar movementos espectaculares) e a súa facilidade para converter anotacións de todos os tipos, sobre todo en canto o que a lanzamentos de tres puntos se refire.
Modo musical
Na teoría da música occidental, un modo é un tipo de escala musical unido a un conxunto de comportamentos melódicos e harmónicos característicos. Os modos musicais formaron parte do pensamento musical occidental desde a Idade Media e inspiráronse na teoría da música grega antiga. O nome modo deriva da palabra latina modus, "medida, estándar, xeito, tamaño, límite de cantidade, método".
Modos e escalas
Unha escala musical é unha serie ordenada de sons —a partir dunha primeira e última nota do mesmo nome, que dan nome á escala— entre os que se manteñen uns determinados intervalos musicais, que dan nome ao tipo de escala.
O termo modo fai referencia ás escalas e regras compositivas da melodía usadas nos sistemas musicais antigos, especialmente aos «modos medievais» utilizados nos cantos chans (como o canto gregoriano). Tamén pode utilizarse para designar aos «modos gregos», escalas descendentes do sistema musical da antiga Grecia. Nun sentido máis amplo engloba tamén as ordenacións de alturas utilizadas na música folclórica, étnica e a proveniente de culturas non europeas. O uso dun modo nunha peza ou fragmento musical coñécese como «modalidade». Cando se utiliza máis dun modo simultaneamente fálase de polimodalidade, por exemplo a polimodalidade cromática.
Transposición de modos
No sistema tonal, os dous tipos de escalas (maior e menor) son soamente relativos e pódense aplicar a unha escala baseada en calquera altura (por iso dise do maior, do menor, re maior, re menor, etc.). En cambio no sistema modal cada tipo de escala ten unha altura correspondente. Naturalmente un compositor moderno, ao usar un modo antigo, pode transpoñelo a calquera altura.
Corda mutabilis
Incluso os compositores medievais descubriron ese recurso, ao tratar de evitar a aparición do "diabólico" intervalo de cuarta aumentada fa-si, pero usárono dunha maneira máis limitada, chamada corda mutabilis (a deformación dalgúns modos mediante o uso do fa sostido e do si bemol).
Historia
Debido a unha confusión histórica na transcrición utilízanse os mesmos nomes dos modos do sistema modal grego (dórico, frixio, lidio, mixolidio...) para designar os modos usados durante a Idade Media no sistema modal eclesiástico, que son moi diferentes entre si. Como regra mnemotécnica, os modos auténticos gregos créanse descendentemente partindo das notas mi, re, do, si. Os modos auténticos medievais fórmanse ascendentemente a partir das notas re, mi, fa, sol.
Modos gregos
Na teoría musical da antiga Grecia é máis apropiado empregar os termos harmonia ou tons (en plural harmoniai ou tonoi), xa que a palabra «modo» é un termo latino posterior. Os modos gregos antigos ou escalas gregas segundo a tradición de Aristoxeno de Tarento eran os seguintes:
A base da antiga teoría grega era o tetracordo, sucesión conxunta de catro notas en sentido descendente comprendidas no ámbito dunha cuarta xusta. O dórico ou dorio era o tetracordo básico de cuxas notas xurdían outras tres. A unión de dous tetracordos iguais constituía o modo. O nome dos tetracordos e os seus nomes son: Dórico -simétrico, Frixio -simétrico, Lidio -simétrico, Mixolidio -asimétrico
Cada modo tiña unha nota fundamental, (tónica, a primeira nota da escala), e unha nota dominante (a quinta nota dunha escala). A fundamental e a dominante eran as mesmas notas no modo auténtico e no seu correspondente hipo- ou plagal. A diferenza era que a escala hipo- empezaba e terminaba coa fundamental e no modo auténtico empezaba e terminaba coa dominante. Soamente as notas la', sol, fa e mi podían ser fundamentais e mi, re, do e si eran dominantes. O modo dórico era o máis importante do sistema.
Tipos
Este oito modos clasificábanse en dous tipos:
Xéneros
centro|miniatura|800x800px|Os oito modos gregos, a letra «D» indica a dominante e a «F» indica a fundamental.
Modos medievais
Durante a Idade Media levouse a cabo unha reorganización do sistema modal, de tal maneira que os modos pasaron a ser ascendentes. Chámaselles tamén modos eclesiásticos ou gregorianos por ser utilizados no canto chan litúrxico. Os sons que conforman cada un dos oito modos son o resultado de tocar só as teclas brancas do piano, comezando nunha determinada tecla branca cada vez e subindo tecla por tecla. A sucesión de tons e semitóns en cada un dos modos é o que lles dá o seu carácter especial. Así, o modo en que está escrita unha melodía caracterízase pola súa nota final (a nota na que termina) e o seu ámbito (desde a nota máis grave á máis aguda).
Estes modos medievais son unha copia dos oito tons bizantinos e tomaron as súas denominacións dos modos gregos. A igrexa bizantina desenvolveu nas súas orixes un sistema de oito modos musicais (o oktōēchos), que serviu como modelo para que os teóricos do canto chan medieval europeo desenvolvesen o seu propio sistema de clasificación modal a partir do século IX. O éxito da síntese occidental deste sistema con elementos do cuarto libro da serie De institutione musica de Boecio, creou a falsa impresión de que o oktōēchos bizantino era herdanza directa da antiga Grecia. O termo foi usado orixinalmente para designar a unha das harmoniai tradicionais da teoría musical grega e tiña varios significados, entre os que se incluía o sentido dunha oitava formada por oito sons. Este nome foi tomado polo teórico Ptolomeo do século II xunto con outros seis para designar os seus sete tonoi ou tonalidades de transposición. Catro séculos máis tarde, Boecio interpretou a Ptolomeo en latín, aínda co sentido de tonalidades de transposición en lugar de escalas. Cando a teoría do canto chan estaba a ser formulada por primeira vez no século IX, estes sete nomes máis un oitavo, hipermixolidio (máis tarde substituído por hipomixolidio), foron novamente reasignados no tratado anónimo Alia Musica. Un dos comentarios sobre ese tratado denominado Nova expositio, deulles por primeira vez o sentido de especies de oitavas diatónicas ou escalas.
Son en total oito modos construídos ascendentemente mediante dous tetracordos. A partir dos catro modos auténticos fórmanse os catro modos plagales desprazando o tetracordo superior por baixo da primeira nota do modo auténtico. Cada modo ten dúas notas básicas: o tenor (principal nota sobre a que se apoia o canto, que adoita actuar a modo de polo ou corda de recitación), e a finalis que é a nota final coa que conclúe o canto. centro|miniatura|800x800px|Os oito modos medievais, a letra «F» indica a finalis e a «T» o tenor.
Usos
Os modos utilizábanse en diferentes cantos chans (como o canto gregoriano). Utilízanse tamén en composicións modernas.
Revelle, Santa Cristina de Asma, Carballedo
Revelle é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Asma, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 9 habitantes (4 mulleres e 5 homes).
Toponimia
O topónimo fai referencia a terras ou casa de, antropónimo.
O Pazo, Ponte Ambía, Baños de Molgas
O Pazo é un lugar da parroquia de Ponte Ambía no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 7 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Bornalle, Abelleira, Muros
Bornalle é un lugar da parroquia de Abelleira no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 143 habitantes (73 homes e 70 mulleres).
Arca de san Domingos
A Arca de san Domingos, é o monumento funerario que contén os restos de sa Domingos de Guzmán, na basílica de San Domingo de Boloña.
Historia
Despois da morte de Domingos de Guzmán en 1221, os seus restos foron postos o ano 1233, nun simple sartego de mármore dentro do altar dunha capela lateral da basílica de san Domingos. Co obxecto de ser visíbel para os fieis, en 1267 os restos do santo foron trasladados a un monumento maior decorado con episodios da vida do santo, obra de Nicola Pisano e os seus discípulos Fra Gugliemo Agnelli e Arnolfo di Cambio. Máis adiante foi modificada a súa decoración por Niccolo da Bari (que a partir desta obra sería máis coñecido como Niccolo dell'Arca), o cal realizou as estatuas dos catro evanxelistas, de San Francisco de Asís, san Domingos de Guzmán, san Floriano, san Vitale e un Cristo morto adorado por anxos, todo coroado pola imaxe de Deus Pai. Pola morte en 1494 deste artista, recorreuse a Michelangelo para a terminación das imaxes de san Petronio, san Procolo e un Anxo porta candelabro facendo parella co de Niccolo dell'Arca. O ano 1531 fixo o escultor Alfonso Lombardi, os baixo reieves para a predela de mármore da Arca con Escenas da vida de san Domingos de Guzmán e a Adoración dos Reis Magos.
Volvo S40
O Volvo S40, V40 ou V50 é un automóbil do segmento D (S40/V40 de primeira xeración e S40/V50 de segunda xeración) ou C (V40 de terceira xeración) producido polo fabricante sueco Volvo desde o ano 1996. O modelo é un cinco prazas con motor dianteiro transversal e tracción dianteira ou ás catro rodas. S40 corresponde á versión con carrozaría sedán de catro portas. As denominacións V40 e V50 refírense á variante familiar de cinco portas de primeira e segunda xeración, e á hatchback de cinco portas da terceira xeración. Os principais rivais da terceira xeración no mercado son o Audi A3, o BMW Serie 1/3 e o Mercedes-Benz Clase A/CLA.
Os Volvo S40 e V50 deixáronse de producir en 2012 e foron substituídos polos Volvo V40 e V40 Cros Country.
Primeira xeración (1996-2004)
A primeira xeración foi producida en cooperación co fabricante xaponés Mitsubishi, que fabricou o Mitsubishi Carisma con elementos compartidos co Volvo S40. O Carisma con todo non tivo tanto éxito en vendas como o S40. Esta versión lanzada no ano 1996 se ensamblou xunto co Carisma na fábrica automotriz NedCar, nos Países Baixos.
A seguridade que caracteriza a Volvo foi sumamente salientada nesta versión, que sacou a puntuación máis alta do ano (1997) na proba de protección a pasaxeiros adultos de EuroNCAP.
Segunda xeración (2004-2012)
A segunda xeración do S40, lanzada en 2004, foi deseñada sobre a Plataforma Volvo P1, unha plataforma derivada da Ford C1 usada noutros modelos pertencentes a Ford Motor Company, como os Ford Focus, Ford C-Max e Mazda 3. A reestilización de 2007 (liña 2008) inclúe cambios visuais e mecánicos.
A segunda xeración do Volvo S40 (xunto coa versión familiar V50, o cabrio-coupé C70 e o hatchback C30) foron fabricados exclusivamente na fábrica de Volvo de Gante, Bélxica.
Terceira xeración (2012-presente)
A terceira xeración presentouse no Salón do Automóbil de Xenebra de 2012 coa denominación V40, esta vez con carrozaría hatchback de cinco portas, e comezouse a vender a mediados de ano. De momento, é a única carrozaría prevista do modelo. A plataforma é unha versión actualizada da Ford C1, a usada na segunda xeración do S40 e V50, o Volvo C30 e o Ford Focus II. O V40 convivirá polo momento co C30, que é un hatchback do segmento C con carrozaría hatchback de tres portas lanzado en 2006.
O Volvo V40 comezouse a producir para substituír os S40 e V50 que se deixaron de producir en 2012.
V40 Cros Country (2012-presente)
No exterior, o V40 Cros Country distínguese polo deseño das fascias e as proteccións na parte baixa. O habitáculo está situado 40 mm máis alto que no V40 normal. Conta con motores diésel cuxa potencia vai desde 112 até 170 CV, así como versións de gasolina con turbocompresor e potencias desde 177 até 251 CV. Todas as versións posúen tracción dianteira, e están dispoñibles con caixa de cambios manual ou automática de seis velocidades.
Sociedad Deportiva de Remo Castreña
A Sociedad Deportiva de Remo Castreña é un club de remo da localidade de Castro Urdiales, Cantabria (España) fundado pola Sociedad Deportiva de Remo Castro Urdiales para poder participar con ámbalas dúas tripulacións nos campionatos celebrados en Cantabria. Disputou regatas en tódalas categorías e modalidades de banco fixo, en bateles e traiñeriñas principalmente.
Antón Carracedo
Antonio Carracedo Sacedón, coñecido como Antón Carracedo, nado en Laxe o 29 de xaneiro de 1955, é un político galego do PSdeG-PSOE, que foi alcalde de Laxe a principios do século XXI.
Sociedad Deportiva de Remo Castreña
Ten a súa sede no Pavillón de Actividades Náuticas de Castro Urdiales.
Antón Carracedo
Traxectoria
Foi director do ISM en Laxe. Comezou a súa carreira política en Esquerda Galega encabezando a candidatura en Laxe en 1983 e logrando 1 concelleiro. En 1987 e 1991, xa como PSG-EG logrou 3 concelleiros e foi a segunda forza política. En 1995 integrouse con todo o seu equipo no PSdeG-PSOE, formación que encabezou e coa que logrou 5 concelleiros, quedándose a 1 de lograla maioría fronte ao PPdeG. En 1999 foi elixido alcalde de Laxe con maioría absoluta tras un empate inicial a votos co Partido Popular, pero finalmente terminou superándoo en votos trala anulación de 5 votos da emigración ó PPdeG, tras diversas irregularidades no voto emigrante ás que se lle sumou a aparición de dous sobres na papeleira. Nas eleccións municipais de 2003 foi reelixido alcalde por maioría absoluta. Continuou como alcalde nas municipais de 2007 tamén con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu acadar a alcaldía como cabeza da lista máis votada. Ao remate desa lexislatura deixou a primeira liña política.
Sociedad Deportiva de Remo Castreña
Gañou varias regatas de traiñeriñas no 2006, e no 2008 proclamouse Campión de España de Bateles.
O Caño, Abelleira, Muros
O Caño é un lugar da parroquia de Abelleira no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Ponte Ambía de Abaixo, Ponte Ambía, Baños de Molgas
Ponte Ambía de Abaixo é un lugar da parroquia de Ponte Ambía no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 6 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Principio de Pascal
miniatura|120px|Principio de Pascal: o tonel rebenta baixo a presión dunha columna de auga.
En física, o principio de Pascal ou lei de Pascal, tamén chamado principio das forzas relativas, é unha lei enunciada polo físico e matemático francés Blaise Pascal (1623–1662) que se resume na frase: "a presión exercida por un fluído incompresíbel e en equilibrio dentro dun recipiente de paredes indeformábeis, transmítese con igual intensidade en todas as direccións e en todos os puntos do fluído".
Podemos ver aplicacións do principio de Pascal nas prensas hidráulicas, nos elevadores hidráulicos e nos freos hidráulicos.
Aplicacións do principio
O principio de Pascal pode interpretarse como unha consecuencia da ecuación fundamental da hidrostática e do carácter altamente incompresíbel dos líquidos. Nesta clase de fluídos a densidade é practicamente constante, de modo que de acordo coa ecuación: Onde:
A presión defínese como a forza exercida sobre a unidade de superficie p = F/A. Deste modo obtemos a ecuación: F1/A1 = F2/A2, sendo F1 a forza no primeiro pistón e A1 a superficie deste, e F2 a forza no segundo pistón e A2 a superficie deste. Realizando despexes nesta ecuación básica podemos obter os resultados desexados na resolución dun problema de física desta orde.
Se aumentamos a presión sobre a superficie libre, por exemplo, a presión total no fondo ha aumentar na mesma medida, xa que o termo ρgh non varía ao non facelo a presión total. Se o fluído non fora incompresíbel, a súa densidade respondería aos cambios de presión e o principio de Pascal non podería cumprirse. Por outra parte, se as paredes do recipiente non foran indeformábeis, as variacións na presión no seo do líquido non poderían transmitirse seguindo este principio.
Prensa hidráulica
A prensa hidráulica é unha máquina complexa que permite amplificar a intensidade das forzas e constitúe o fundamento de elevadores, prensas, freos e moitos outros dispositivos hidráulicos de maquinaria industrial.
A prensa hidráulica constitúe a aplicación fundamental do principio de Pascal e tamén un dispositivo que permite entender mellor o seu significado. Consiste, en esencia, en dous cilindros de diferente sección comunicados entre si, e cuxo interior está completamente cheo dun líquido que pode ser auga ou aceite. Dous émbolos de seccións diferentes axústanse, respectivamente, en cada un dos dous cilindros, de modo que estean en contacto co líquido. Cando sobre o émbolo de menor sección S1 se exerce unha forza F1 a presión p1 que se orixina no líquido en contacto con el transmítese integramente e de forma case instantánea a todo o resto do líquido. Polo principio de Pascal esta presión será igual á presión p2 que exerce o fluído na sección S2, é dicir:
Estadio Santo Domingo
O Estadio Santo Domingo é un estadio de fútbol da cidade de Alcorcón, no que disputa os seus partidos como local a Agrupación Deportiva Alcorcón que actualmente milita na Segunda División.
O seu terreo de xogo é de herba natural, o estadio dispón de chanzos con capacidade para 5.000 espectadores (todos sentados). O estadio foi inaugurado no 1999 coa visita do Real Madrid, o resultado dese partido foi 0-0.
Alcorconazo
O 27 de outubro de 2009 disputouse no Estadio Santo Domingo o partido de ida dos dezaseisavos da Copa do Rei entre o Alcorcón de Segunda División B e o Real Madrid. Debido ao sorprendente resultado de 4 a 0 a favor do Alcorcón, este partido recibiu o apelativo de Alcorconazo. O partido de volta, no Estadio Santiago Bernabéu, saldouse coa vitoria do Real Madrid por 1 a 0, o que non impediu o pase do Alcorcón á seguinte rolda por un global de 4 a 1.
Plans de ampliación
Co ascenso da Agrupación Deportiva Alcorcón á Segunda División Española estase estudando realizar unha ampliación das bancadas para poder dar cabida a máis espectadores. Ampliarase o aforamento dos 3.000 espectadores acturlaes ao dobre, 6.000, podendo ser 12.000 se o club ascende a 1ª División. O proxecto terá un custo duns 6 millóns de euros.
Lingua azarí
O azarí, tamén coñecido como azerí ou acerbaixano, é a lingua oficial de Acerbaixán. Os falantes deste idioma denomínano azrbaycan. Presenta varios dialectos falados en varios países veciños coma Irán, Rusia (no Daguestán), Xeorxia, Iraq e Turquía. Estímase que entre 20 e 50 millóns de persoas falan azarí. É unha lingua altaica, da rama Oghuz, moi relacionada co turco e influenciada polo persa e o árabe.
Nomenclatura
Durante o período inicial da República de Acerbaixán, o idioma denominábase "Türkdili" ("turco"), pero dende 1994 úsase o nome "Azərbaycan dili" ("azarí"). En moitas partes de Irán denomínase ó azarí turki ou torki, chamando ó turco turco de Istambul. Algúns expertos considérano un dialecto do turco, aínda que o código ISO denomínao "azarí".
Historia e evolución
O autor medieval Ibn al-Nadim, na súa obra Al-fihrist, menciona que nas zonas da antiga Persia, incluído o territorio da actual República de Acerbaixán, falábase unha lingua distinta. Así, cita as linguas de raíz iraniana: fahlavi (pahlavi), dari, juzi, farsi (persa), e seryaní.
Principio de Pascal
Prensa hidráulica
e por tanto, a relación entre a forza resultante no émbolo grande cando se aplica unha forza menor no émbolo pequeno será tanto maior canto maior sexa a relación entre as seccións:
Ligazóns externas
Основное уравнение гидростатики
Lingua azarí
Historia e evolución
Os estudos etimolóxicos apuntan que os dialectos actuais que se falan nas rexións de Bakú, Jaljal e Semnan xurdiron dunha lingua común.
Crese que a forma turca que presenta actualmente o azarí substituíu ó pahlavi durante a chegada dos pobos turcos.
Literatura
A literatura clásica azarí xurdiu no século XI, baseada nos dialectos Tabriz e Shervan. A literatura moderna de Acerbaixán está baseada no dialecto shervani, mentres que en Irán se basea no tabrizí. No 1875 publicouse o primeiro xornal en azarí, Əkinçi. Durante o período soviético, o azarí foi usado como lingua franca entre tódolos pobos de etnia turca que habitaban a Unión Soviética.
Alfabetos
Oficialmente, o azarí usa o alfabeto latino inda que o alfabeto cirílico está amplamente difundido e aínda é oficial no Daguestán. Existe total correspondencia entre os dous alfabetos, que dá ó cirílico unha orde distinta da habitual:
Aa Аа, Əə Әә, Bb Бб, Cc Ҹҹ, Çç Чч, Dd Дд, Ee Ее, Ff Фф, Gg Ҝҝ, Ğğ Ғғ, Hh Һһ, Xx Хх, Iı Ыы, İi Ии, Jj Жж, Kk Кк, Qq Гг, Ll Лл, Mm Мм, Nn Нн, Oo Оо, Öö Өө, Pp Пп, Rr Рр, Ss Сс, Şş Шш, Tt Тт, Uu Уу, Üü Үү, Vv Вв, Yy Јј, Zz Зз.
Ata 1929, só se usou o alfabeto árabe. Entre 1929 e 1938 usouse o alfabeto latino inda que de forma distinta á que se usa hoxe. A partir dese ano e ata 1991 usouse o alfabeto cirílico. Dende ese ano e ata a actualidade houbo un lento período de transición ó alfabeto latino. Os falantes de azarí en Irán continúan usando o alfabeto árabe.