cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga Galega de Traiñeiras 2006
A edición do ano 2006 da Liga Galega de Traiñeiras (LGT) foi a primeira tempada disputada da segunda categoría de clubs de remo xunto coa Liga ARC e xusto por debaixo da Liga ACT. Esta edición estivo formada por 14 clubs, entre os que hai que destacar a presenza do club do Eo Navia Club de Mar Castropol da localidade galego falante de Castropol (Asturias), sendo tódolos demais clubs galegos. O campión desta edición foi o Samertolameu de Meira (Moaña), aínda que non conseguiu o ascenso á máxima categoría do remo en banco fixo, a Liga ACT. A Liga constou de 15 regatas que se disputaron entre o 16 de xuño coa disputa da XX Bandeira Concello de Redondela en Chapela (Redondela), e o 27 de agosto coa disputa da última regata da Liga, a XVI Bandeira de Oleiros en Oleiros.
Enerxías renovábeis en Alemaña
thumb|350px As enerxías renovábeis na Alemaña representaban en 2005 máis do 8% da subministracilón eléctrica do país. Os plans do Goberno federal son que en 2010 supoñan un 13% e cheguen ao 20% en 2020. A importancia económica desta industria aumentou notabelmente. En 2004 había 130.000 persoas empregadas no sector das enerxías renovábeis no país, especialmente en empresas pequenas e de mediano tamaño.
Política
O sector das enerxías renovábeis veuse beneficiado pola entrada de Os verdes (Bündnis 90 / Die Grünen) no Goberno federal entre 1998 e 2005, especialmente pola lei que obriga as empresas a comprar prioritariamente electricidade xerada por fontes renovábeis. Aqueles que producen enerxía na súa propia casa teñen a garantía por parte do Estado de que poden vender o seu “produto” a prezos fixos durante 20 anos. Iso creou un grande auxe na produción de enerxía limpa.
Para o período 2005-2010 o Goberno Federal destinou preto de 800 millóns de euros á investigación científica no país. Esta investigación vai estar enmarcada en políticas de desenvolvemento duradeiro.
Adicionalmente, en 2001 aprobouse a lei que prevé que todas as centrais nucleares se pechen tras un período de 32 anos. A idea é que en 2020 non se utilice a enerxía nuclear en ningunha parte do país.
A política enerxética alemá enmárcase dentro da da Unión Europea, así no Consello Europeo de marzo de 2007 en Bruxelas aprobou un plan enerxético obrigatorio que inclúe un recorte do 20% das súas emisións de dióxido de carbono antes do ano 2020 e consumir máis enerxías renovábeis para que representen o 20% do consumo total da UE (contra o 7% en 2006). O acordo recoñeceu indirectamente o papel da enerxía nuclear - que non é renovábel - na redución da emisión de gas de efecto invernadoiro, correspondendo a cada Estado membro decidir se recorrerá ou non a esta tecnoloxía.
Por outra parte, estableceuse o compromiso de lograr unha cota mínima dun 10% de biocombustíbeis no consumo total de gasolina e gasóleo de transporte en 2020.
Enerxía eólica
miniatura|250px|Parque Eólico en [[Mecklemburgo-Pomerania Occidental]] Alemaña é o país líder do mundo en enerxía eólica (con 20,622 MW instalados a 01/01/07). Un terzo da enerxía eólica do mundo estase xerando neste país, que en 2005 comezou a construción da súa primeira planta eólica mariña alemá no Mar do Norte na Illa Borkum.
O crecemento medio anual do mercado europeo da enerxía eólica é dun 35%. Ademais Europa achega o 75% da enerxía eólica mundial, con Alemaña e España como países líderes. O mercado eólico axudou a xerar na Unión Europea (UE) máis de 50.000 postos de traballo.
Segundo Greenpeace, a enerxía eólica mariña podería fornecer todos os fogares europeos en 2020. A instalación de 50.000 turbinas eólicas nos mares europeos poderían xerar abonda enerxía para satisfacer as necesidades de 150 millóns de fogares europeos. Ademais, o desenvolvemento de todo este potencial permitiría crear tres millóns de empregos en toda Europa.
The Pretty Reckless
The Pretty Reckless é unha banda estadounidense de hard rock orixinaria de Nova York, integrada actualmente por Taylor Momsen (voz e guitarra rítmica), Ben Phillips (guitarra líder e coros), Mark Damon (baixo) e Jamie Perkins (batería). En 2010, a banda asinou co selo discográfico Interscope Records e lanzou o seu álbum debut titulado Light Me Up, que debutou no sexto posto no Reino Unido e resultou no top-100 en varios países; deste extraéronse tres sinxelos, entre eles o máis relevante foi «Make Me Wanna Die» que debutou primeiro no UK Rock Chart.
Enerxías renovábeis en Alemaña
Enerxía eólica
Alemaña iguala en enerxía eólica a toda a enerxía eléctrica convencional xerada na Arxentina. No Estado federado máis setentrional, Schleswig-Holstein, situado entre o Mar do Norte e o Báltico, a enerxía eólica cobre aproximadamente unha cuarta parte do consumo neto de electricidade; a escala nacional, esta marca é do 3,5 por cento.
No 2002 a industria eólica logrou un superávit do 22%. Empresas como Nordex, Plambeck ou Energiekontor cotizan en bolsa, onde lograron recadar millóns de euros para a súa expansión. A empresa máis importante do sector é Enercon.
As turbinas alemás modernas son 30 veces máis potentes que as de hai 20 anos. Nos parques eólicos rexístrase unha onda rexuvenecedora á que se bautizou como repowering.
A maior parte da maquinaria desmontada véndese a países de Europa do Leste, que aproveitan estas instalacións para se iniciar no campo da xeración de enerxía eólica. Tamén se rexistran as primeiras mostras de interese por parte de países do sueste Asiático como Vietnam, China e Sri Lanka.
Alemaña negocia coa India unha cooperación bilateral na área das enerxías eólicas. Enercon India (filial do líder alemán na enerxía eólica) alcanzou en 2004 unha participación do 25 % no mercado das instalacións de enerxía eólica na India.
En 2004, as exportacións alemás de plantas eólicas foron por primeira vez maiores que as vendas no mercado interno. Segundo prognósticos do Instituto Alemán da Enerxía Eólica, a xeración global de enerxía eólica duplicarase de agora ao 2012 e os investimentos neste sector atinxirán os 130.000 millóns de euros.
Ligazón: En alemán e Inglés
Enerxía solar fotovoltaica
miniatura|Kreuzberg en [[Berlín]] miniatura|Complexo solar preto de [[Fürth]] Alemaña é desde 2004 o primeiro produtor mundial de enerxía solar fotovoltaica (363 MW), superando ao Xapón (280 MW), con preto de 10 millóns de metros cadrados de colectores de sol, que representa menos do 1% da súa produción enerxética total. As vendas de paneis fotovoltaicos creceron no mundo ao ritmo anual do 20% na década dos novenda. Na UE o crecemento medio anual é do 30%, e Alemaña ten máis do 80% da potencia instalada.
A maior central de enerxía solar do mundo inaugurouse en xullo de 2005 en Franconia, Baviera. O complexo chámase Bavaria Solarpark e os seus paneis solares cobren unha superficie de 250.000 m². A empresa Siemens liderou este proxecto que xera enerxía para un total de 3.500 fogares tras unha investimento superior aos 70 millóns de euros provenientes do sector privado.
A segunda central máis grande do mundo tamén está en Alemaña, preto de Leipzig. Con 33.500 paneis solares modulares monocristalinos e unha capacidade de produción de 5 megavatios, a central será suficiente para fornecer 1.800 fogares. O investimento ascendeu a 20 millóns de euros, segundo Shell Solar e Geosol, as empresas construtoras.
Pola súa parte, a Estación Central de Berlín que se inaugurara en 2006 cubrirá máis do 50 % das súas necesidades enerxéticas grazas a paneis fotovoltaicos instalados na súa cuberta.
O maior fabricante europeo de produtos fotovoltaicos é a compañía alemá RWE SCHOTT Solar con sede en Alzenau (Baviera). Esta compañía posúe a planta de produción fotovoltaica máis moderna e completamente integrada do mundo. En 2003, a compañía xerou unhas vendas netas de 123 millóns de euros e ten máis de 800 empregados.
Ademais Friburgo é a sede de ISES (Sociedade Internacional de Enerxía Solar) e conta coa maior cantidade de paneis instalados do continente. Poboacións próximas como Schönau im Schwarzwald posúen unha densidade aínda maior de instalacións solares.
Biocombustíbeis
O Ministerio alemán de Protección do Consumidor, Alimentación e Agricultura (BMVEL) conxuntamente co Instituto Worldwatch iniciaron un proxecto para investigar o potencial global da utilización a grande escala de biocombustíbeis para o transporte motorizado.
No proxecto participan tamén a Axencia alemá de Cooperación Técnica GTZ e a Axencia de Recursos Renovábeis. O proxecto que finalizará en xullo de 2006 busca a través dunha guía crear as bases para os responsábeis políticos sobre como minimizar os costos e maximizar os beneficios do desenvolvemento desta fonte de enerxía como un primeiro paso para aproveitar a enerxía solar, eólica e biolóxica.
Alemaña prevé que nun prazo medio se poida cubrir unha cuarta parte da súa demanda de combustíbeis con produtos como os refugallos biolóxicos, a palla ou o álamo.
Nesta mesma liña o consorcio DaimlerChrysler entregou en agosto de 2004 ao ex-chanceler federal, Gerhard Schröder, un Necar 5 que funciona con hidróxeno. Porén, as novas tecnoloxías baseadas no uso de hidróxeno apenas estarán bastante desenvolvidas para o ano 2010.
Outras iniciativas
Umweltbank é un banco especializado en proxectos ecolóxicos. Con sede en Núremberg, o banco logrou en 2004 un superávit de cerca do 40 por cento grazas a un crecemento do 10 por cento na súa carteira de clientes. A entidade inviste exclusivamente en proxectos ecolóxicos, como a construción de fogares ecolóxicos, proxectos de enerxía solar e eólica.
Un exemplo da cooperación con outros países é Ökocity, un proxecto xermán-xaponés que planifica o establecemento dunha urbanización de construción ecolóxica na metrópole industrial Kitakyushu. En 2006 iniciouse a construción dunha urbanización con 30 a 50 casas. O proxecto compleméntase mediante un intercambio científico con estancias de investigación de expertos alemáns e xaponeses en ambos os países. Por parte de Alemaña, participan o Centro Ecolóxico de Renania do Norte-Westfalia e como coordinador do proxecto a empresa alemá ECOS Japan Consult.
Moreirense Futebol Clube
O Moreirense Futebol Clube é un club de fútbol portugués da cidade de Moreira de Cónegos (Guimarães). Foi fundado en 1938 e compite na Primeira Liga. Xoga os seus partidos no Parque Joaquim de Almeida Freitas, con capacidade para 9.000 espectadores.
Fornelas, A Pobra do Brollón
Limita coas parroquias de Eixón ao norte, Cereixa ao leste, Chavaga ao sur e A Parte ao oeste.
Festividades
As festas da parroquia celébranse o primeiro domingo de agosto na honra a Santo Antón. Antigamente, celebrábanse o 1 de xaneiro.
Fred Stoller
Frederick "Fred" Stoller, nado o 19 de marzo de 1958 Brooklyn, Nova York, é un actor de voz estadounidense de cinema e televisión, así como cómico, autor e guionista. É coñecido por interpretar a Gerard en Everybody Loves Raymond. Tamén é a voz de Stanley na franquía cinematográfica Open Season, Fred the Squirrel en The Penguins of Madagascar, Chuck the Evil Sandwich-Making Guy en WordGirl, Jimbo en Mickey and the Roadster Racers de Disney Jr. e Rusty en Handy Manny.
A Forcamuniz, Os Vilares, Guitiriz
A Forcamuniz é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 5 habitantes.
Carolina Marín
Carolina María Marín Martín, nada en Huelva o 15 de xuño de 1993, é unha xogadora de bádminton española. Foi campioa olímpica, tres veces campioa do mundo, catro veces campioa de Europa e número un do mundo individual segundo a BWF, mantendo o posto durante un récord de 66 semanas.
Amplamente considrada unha das mellores deportistas femininas no circuíto do bádminton, ten a distinción de recibir algunha medalla en case todos os torneos da BWF, ademais de lograr ouros consecutivos nos Xogos Olímpicos, o campionato do mundo e o campionato de Europa. Gañou o mundial individual feminino tres veces, en 2014, 2015 e 2018, sendo a primeira muller en conseguilo. Tamén gañou de xeito consecutivo o título europeo en catro ocasións, 2014, 2016, 2017 e 2018. Gañou a medalla de ouro olímpica nos Xogos Olímpicos de Río de Xaneiro.
Adolphe Pictet
Adolphe Pictet, nado en Lancy o 11 de setembro de 1799 e finado en Xenebra o 20 de decembro de 1875, foi un lingüista suízo.
Traxectoria
Foi recoñecido polas súas investigacións no eido da lingüística comparada. Era curmán do biólogo Francois Jules Pictet. Tamén destacou en balística. Ao principio seguira estudos de estética.
A Pena Fachada, Os Vilares, Guitiriz
A Pena Fachada é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 15 habitantes.
Dryopteris guanchica
Dryopteris guanchica Gibby & Jermy é un fento raro do xénero Dryopteris da familia Dryopteridaceae, propio de cavorcos e vales pechados ou abeirados con alta humidade atmosférica, preto do mar, principalmente das Illas Canarias e o noroeste da Península Ibérica. Aparecen nas tres provincias costeiras galegas.
Etimoloxía
O nome específico: , vén do latín guanchicus, -a, -um = dos guanches (Illas Canarias).
Dryopteris guanchica por Gibby & Jermy, foi publicado en Bot. J. Linn. Soc. 74: 256 no ano 1977.
Descrición
Planta perenne con frondes de até 150 cm de lonxitude que xorden dun rizoma erecto ou ascendente, de grosor notorio. O pecíolo, normalmente tan longo como a lámina, é de cor castaña purpúrea na base e está cuberto de páleas lanceoladas, castañas, concolares ou cunha mancha máis escura, especialmente presente nas máis basais. A lámina, de amarelenta a verde azulada, ten forma triangular – lanceolada; é tripinnada, e en ocasións é unha cuarta vez pinnatífida. As pinnas son asimétricas, e a basiscópica proximal é máis longa que a súa acroscópica correspondente; van atenuándose aos poucos até formar un ápice agudo; o seu nervio está provisto comunmente de páleas lanceoladas coa marxe glandulosa; ademais, as pínnulas máis distais das pinnas basais de pinnatipartidas a pinnatisectas. As pínnulas son triangular – lanceoladas, co ápice agudo e glándulas marxinais rara vez; os segmentos de última orde presentan os lados converxentes cara o ápice; as das pinnas basais pecioluladas. As esporas prodúcense nos soros situados no envés da lámina, protexidos por un indusio glandular, plano, pardo avermellado e caduco; son espiñentas, de 24 – 38 micrómetros. Esporula de maio a novembro.
Hábitat e ecoloxía
Medra en zonas cunha alta humidade ambiental, sombrizas, xeralmente acedas, onde existe materia orgánica en descomposición, sobre cuarcitas, ou en bosques de ribeira. É unha planta diferencial da subalianza Hyperico androsaemi - Alneion (alianza Alno - Padion, orde Populetalia albae, clase Querco - Fagetea), que abrangue os bosques riparios cantábrico - atlánticos e nos que son características plantas coma Culcita macrocarpa, Dryopteris aemula, Dryopteris corleyi, Dryopteris x arecesiae (Dryopteris aemula x Dryopteris corleyi), Dryopteris x asturiensis (Dryopteris affinis x Dryopteris corleyi), Dryopteris x fraser-jenkinsii (Dryopteris affinis x Dryopteris dilatata ou Dryopteris guanchica), Dryopteris x gomerica (Dryopteris aemula x Dryopteris guanchica), Hypericum androsaemum, Osmunda regalis, o salgueiro bravo (Salix atrocinerea), Senecio nemorensis subsp. bayonenses, Stegnogramma pozoi e Woodwardia radicans.
Requirimentos ecolóxicos
É un fento que require sombra e temperaturas frescas. Piso subalpino principalmente. Continentalidade: euceánica: invernos suaves e humidade elevada. Prefire solos húmidos ou moi húmidos, polo que é un bo indicador de humidade edáfica. Medra en solos acedos: pH 3.5 - 5.5; indicador de acidez. Medra mellor en solos pobres en nitróxeno.
Distribución
Medra nas Illas Canarias, e na Península ibérica aparece en Asturias e Galiza, con poboacións nas provincias da Coruña, Lugo e Pontevedra. Tamén existen poboacións relictas na provincia de Cádiz.
Lorenzo Coullaut Valera
miniatura|175px|A [[Curros Enríquez en Vigo.]]
Lorenzo Coullaut Valera, nado en Marchena (provincia de Sevilla) o 12 de abril de 1876 e finado en Madrid o 21 de agosto de 1932, foi un escultor español.
Traxectoria
Foi sobriño do célebre escritor Juan Valera. Pasou a súa infancia en Francia, e de volta a España, formouse nos obradoiros de Susillo e de Querol, carecendo de formación regulada de Belas Artes.
Traballou sobre todo en obra monumental pública, participando en diversas Exposicións Nacionais de Belas Artes, obtendo unha 3ª medalla na de 1901; posteriormente participou na Exposición Universal de Barcelona de 1929. En 1905 gañou o concurso para a lápida conmemorativa do centenario da publicación do Quixote.
Obras
miniatura|A Emilia Pardo Bazán na Coruña.
Scout G1
Scout G1 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde tres sitios de lanzamento: a Base Vandenberg da Forza Aérea en California; o complexo de Wallops Island; e o Complexo de Lanzamento San Marco fronte ás costas de Nixeria.
Valsequillo de Gran Canaria
250px|thumb|Vista de Valsequillo Valsequillo de Gran Canaria é un concello español situado na zona centro-oriental da illa de Gran Canaria. Pertence á provincia das Palmas. Tiña en 2015 unha poboación de 9.276 habitantes.
Valsequillo sitúase maioritariamente na zona das medianías, entre os 300 e os 1.800 m sobre o nivel do mar. O centro urbano atópase a 574 m de altitude. Outra localidade importante do municipio é Tenteniguada.
A festa da amendoeira en flor é unha das máis importantes de Valsequillo, de cuxo patrimonio natural cabe destacar o palmeiral de San Roque e o roque Saucillo.
Valleseco
250px|miniatura|Rúa de Valleseco Valleseco é un concello español situado nas medianías do norte da illa de Gran Canaria. Pertence á provincia das Palmas.
Constituído en 1842, é o concello máis novo da illa. Anteriormente, o seu territorio formaba parte do concello de Teror.
Tiña en 2015 unha poboación de 3.856 habitantes, repartidos nos barrios de Barranquillo, Carpinteras, El Barranco de la Virgen, El Caserón, El Lomo, El Recinto, Lanzarote, Madrelagua, Monagas, Troyanas, Valleseco, Valsendero, Zamora e Zumacal.
Robert Remus
Robert Remus, nado o 27 de agosto de 1948 en Detroit, é un loitador profesional estadounidense semiretirado, coñecido polo alcume de Sgt. Slaughter. Actualmente traballa para a WWE na marca RAW. Foi incluído no WWE Hall of Fame en 2004.
Debido á súa complexión atlética, comezou a introducirse no mundo da loita libre en 1975 e debutou profesionalmente na federación AWA, onde creou o personaxe do Sarxento Slaughter, un patriótico instrutor militar con mal xenio.
En 1981 foi contratado pola WWF e ao longo da década chegou a ser un loitador respectado e querido. A súa popularidade foi tal que ata a casa de xoguetes Hasbro creou un boneco de acción inspirado nel, dentro da colección dos entrañables G.I. Joe, que viña co seu bastón de mando e conducindo un tanque. Ademais encargouse de prestar a súa voz a este personaxe ao longo das tres series de animación estreadas entre 1985 e 1990. Outro dos seus traballos como actor foi interpretándose a si mesmo na película Bad Guys (1986).
Abandonou a WWF en 1985 pero regresou en 1991 cunha imaxe renovada. O seu personaxe converteuse nun simpatizante dos iraquís e tivo como aliado a Mustafá, gañando así as antipatías dos espectadores. Pouco despois foi derrotado no ring por Hulk Hogan nun lendario e longo combate onde este lle pasou a bandeira norteamericana pola cara. En tempos aínda próximos á Guerra del Golfo, a súa imaxe negativa ante os norteamericanos chegou a causar unha enorme polémica, ata o punto de que Vince McMahon trasladou a competición de Wrestlemania VII ao "L. A. Sports Arena", en lugar do tradicional "Olympic Stadium" dos Ánxeles, por razóns de seguridade persoal cara a Slaughter. Tan improbable xiro argumental formaba parte da ficción do show e certo tempo máis tarde tornou a ser do "bando dos bos".
Aínda que a mediados dos 90 moitos dos seus veteranos compañeiros pasaron ás filas da "WCW", el seguiu vinculado á "WWF"/"WWE". Na actualidade está retirado pero traballa como enlace entre directivos e loitadores na WWE. Nalgunhas ocasións chegou a participar nalgúns combates lendarios e formou un equipo de loitadores veteranos completado por Ric Flair, Roddy Pipper, Dusty Rhodes e Arna Anderson. En 2004 foi incluído no "Hall of Famne de la WWE". Á marxe deste labor, tamén desenvolveu unha notable actividade vinculada á axuda humanitaria contra a pobreza infantil e a drogadicción, realizando varias campañas para trasmitir valores positivos.
O 24 de xuño de 2007 apareceu no evento de pagamento por visión da WWE Vengeance, facendo parella con Snuka na loita polo WWE Tag Team Championship contra Deuce e Domino, na que retiveron o título. Despois do combate Deuce e Domino agrediron a Snuka e Slaughter e entraron a defendelos as lendas Rick Martel e Tony Garea.
Os seus golpes son o Cobra clutch, Camel clutch (1990-1991), Atomic Noogie (1990), Slaughter Cannon, Super Slaughter Cannon, Gutbuster, Backbreaker, Inverted suplex slam, Multiple elbow drops, Piledriver e Bear hug.
Tivo como preparadores a Lord Alfred Hayes, Bobby "The Brain" Heenan, The Grand Wizard, General Adnan e Oliver Humperdink.
El Peñón, Santander
Historia
En 1943, foi recoñecida a fundación da poboación. Mediante un decreto de 1 de xaneiro de 1953 ascendeu á categoría de  correxemento do concello de Bolívar, pero logo diversas ordenanzas de 1990 e 1992 facultaron o gobernador para que o declarase concello, cousa que fixo o 8 de febreiro de 1993 o gobernador Juan Carlos Duarte Torres.
Federación Europea de Asociacións Numismáticas Profesionais
A Federación Europea de Asociacións Numismáticas Profesionais -FENAP- (en inglés: Federation of European Numismatic Trade Associations; en alemán: Föderation Europäischer Münzenhändlerverbände; en francés: Fédération Européenne des Associations de Numismates Profesionnels), fundada en 1991, é unha organización internacional que agrupa as asociacións de numismáticos profesionais (comerciantes) pertencentes a 12 países europeos.
O seu presidente é Ulrich Künter, quen substituíu no cargo a Hubert Lanz en 2017, e o seu secretario é Michael Becker (datos de abril de 2019).
Os representantes da federación manteñen un ou dous encontros anuais para tratar os asuntos relativos ao comercio numismático nos seus respectivos países, habitualmente relacionados coas restricións comerciais á importación e exportación de bens culturais, e coa loita contra as falsificacións e o branqueamento de capitais. Con frecuencia, o foro para estes encontros é a Feira Mundial do Diñeiro (World Money Fair), en Berlín.
Membros da FENAP
Esta é unha listaxe das asociacións dos 12 países europeos membros da FENAP:
Galería de imaxes da illa de Sálvora
A illa de Sálvora está situada na boca da ría de Arousa. Pertence á parroquia do Carmen de Aguiño, Ribeira.
John Aniston
John Aniston (en grego: Γιάννης Αναστασάκης), nado como Yannis Anastassakis en Creta o 24 de xullo do 1933 e finado o 11 de novembro de 2022, foi un actor grego-americano, pai da actriz Jennifer Aniston.
Vida persoal
Fillo de Stella e Anthony Anastassakis, o seu pai mudou o seu nome ó emigraren ós Estados Unidos cando el tiña dous anos de idade, e os seus pais, abriron un restaurante en Chester, Pensilvania. Ten dúas irmás e era membro da fraternidade Alpha Chi Rho.
Graduouse na Universidade Estatal de Pensilvania cunha licenciatura en Artes Teatrais. Serviu na Armada dos Estados Unidos coma oficial de intelixencia en servizo activo en Panamá e máis tarde na reserva, alcanzando o rango de Tenente Comandante.
Tivo á súa filla, Jennifer Aniston, coa súa primeira esposa, Nancy Dow (de quen se divorciou máis tarde), e tamén ten un fillo, Alexander, da súa segunda esposa, Sherry Rooney Aniston. O seu mellor amigo era o falecido actor Telly Savalas.
A súa carreira
Aniston comezou vendendo aspriadores a domicilio porque non gañaba cartos como actor. O seu mellor amigo, Telly Savalas, dáballe algún traballo como o fixo en Kojak. Apareceu en telenovelas case continuamente dende 1975, cando se incorporou ó elenco de Love of Life como Eddie Aleata, serie que deixou en 1978 para interpretar o novo amor de Mary Stuart, Martin Tourneur, en Search for Tomorrow, desempeñou ese papel até 1984. Incorporouse ó elenco Days of our Lives como Victor Kiriakis en 1985, mantendo ese papel ata a súa morte.
Tamén fixo cameos nas series Gilmore Girls e en My Big Fat Greek Life.
Os Calzados
O topónimo galego Os Calzados pode referirse a:
Cabrera (homónimos)
Co topónimo de Cabrera podemos referirnos a:
Fao
O topónimo Fao pode referirse a:
Amais, as siglas FAO poden referirse a:
Vega de San Mateo
250px|thumb|Vista de Vega de San Mateo Vega de San Mateo, tamén coñecido simplemente como San Mateo, é un concello español situado na zona centro-norte da illa de Gran Canaria. Pertence á provincia das Palmas.
Tiña en 2015 unha poboación de 7.668 habitantes, repartidos en diferentes núcleos de poboación: Aríñez, La Bodeguilla, Camaretas, Cueva Grande, Hoya del Gamonal, Las Lagunetas, La Lechucilla, La Lechuza, Risco Prieto, Utiaca, Vega de San Mateo (capital municipal), La Yedra, Cruz de Tejeda, Cruz del Herrero, Cruz del Saucillo, Galas, El Gallego, Lomo Carbonero e La Solana.
Crystal Swan
Crystal Swan é un filme belaruso de 2018 dirixido por Darya Zhuk. O filme foi escollido como candidato para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Deng Xiaoping
, nado en Guang'an, Sichuan o 22 de agosto de 1904 e finado en Pequín o 19 de febreiro de 1997 foi un político chinés, máximo líder da República Popular da China dende 1978 ata os últimos anos da súa vida.
Baixo o seu liderado, a República Popular da China emprendeu as reformas económicas de liberalización da economía socialista que permitiron a este país acadar unhas altas cotas de crecemento económico. Fronte a estes éxitos na economía, Deng exerceu un poder de marcado carácter autoritario, e o seu papel foi decisivo na represión violenta das protestas da praza de Tian'anmen en 1989.
Legado
Deng Xiaoping foi considerado ata a súa morte o líder supremo da China, e mesmo despois da súa desaparición, o Partido Comunista seguiu a grandes trazos as políticas que Deng puxera en marcha. O seu sucesor Jiang Zemin cedeu o poder a outro dirixente tamén achegado a Deng, o expresidente da República Popular da China Hu Jintao.
Segundo os seus partidario, baixo o liderado de Deng, a China, con máis de mil millóns de habitantes, iniciou unha época de desenvolvemento económico sen precedentes. A pesar dos problemas sociais que se derivaron das reformas económicas, consideran que as súas políticas sacaron da pobreza absoluta centos de millóns de chineses e situaron a China no camiño de converterse nunha das superpotencias económicas do mundo.
Fronte a estes éxitos no desenvolvemento económico e social da China, Deng Xiaoping foi criticado pola súa forma de goberno autoritaria e polo seu papel no uso da forza contra os manifestantes da praza de Tiananmen en 1989. Non obstante, algúns analistas consideran que o estilo de goberno de Deng foi máis humano e altruísta có do seu predecesor Mao Zedong e a diferenza de Mao, Deng non promoveu o culto á súa persoa.
Xunto a estas visións positivas da figura histórica de Deng Xiaoping tamén houbo analistas de ideoloxía marxista que criticaron o abandono da ortodoxia comunista e a introdución de políticas económicas capitalistas. Así, responsabilizan a Deng de arrebatar aos traballadores e campesiños o control do Estado para deixalo en mans dos grandes burócratas e empresarios.
Escudo do Uruguai
O escudo do Uruguai é un dos símbolos nacionais do país. Foi aprobado polas leis do 19 de marzo de 1829 e do 12 de xullo de 1906, e no decreto do 26 de outubro de 1908. De acordo con este último decreto, dispúxose como modelo oficial de Escudo Nacional o presentado por Miguel Copetti, axustado nas súas regras de execución á modificación indicada polo poder executivo, que consistía na supresión de trofeos militares e da mariña.
Celtic Woman: The Greatest Journey
Celtic Woman: The Greatest Journey é o cuarto álbum de estudio do grupo irlandés Celtic Woman. Foi lanzado ó mercado o 28 de outubro de 2008 e nel participan as cantantes Chloë Agnew, Órla Fallon, Lynn Hilary, Lisa Kelly, Méav Ní Mhaolchatha, e a violinista Máiréad Nesbitt.
Danny Mann
Daniel "Danny" Mann, nado o 28 de xullo de 1951 Tennessee, é un actor de voz estadounidense de cinema e televisión.
Traxectoria
Mann naceu en Tennessee e iniciou a súa carreira traballando como guionista para programas de televisión. El tamén colaborou con material adicional no guión de Oliver & Company (1988), achegando efectos vocais especiais para o filme Born to Be Wild (1995) e trabalhou como director de dobraxe durante a posprodución dun telefilme dos Muppets titulado It's a Very Merry Muppet Christmas Movie (2002) e de Shrek 2 (2004).
A Reboira, Os Vilares, Guitiriz
A Reboira é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 36 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 17 homes e 19 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 40 habitantes.
Partido da Esquerda Europea
O PEE é un partido político de ámbito europeo que agrupa no seu seo a unha gran parte dos partidos comunistas e anticapitalistas europeos.
Precedentes
Xurdido a partir do grupo parlamentar do Parlamento Europeo GUE-NGL (Esquerda Unitaria Europea, Esquerda Verde Nórdica) a maioría dos seus membros, fan un chamamento á fundación dun gran partido político europeo, que leve ás institucións europeas as políticas sociais e antineoliberais dos distintos partidos. Impulsado principalmente polos españois PCE e italianos Partido da Refundación Comunista (PRC), destacan as ausencias do Partido Comunista Portugués (PCP), Partido Comunista Grego (KKE) e o irlandés Sinn Fein que si son membros do grupo parlamentar GUE-NGL.
Gösta Peterson
Gösta "Gus" Peterson, nado en Estocolmo o 25 de abril de 1923 e finado en Nova York o 28 de xullo de 2017, foi un fotógrafo sueco de moda.
Os seus traballos fotográficos apareceron en varias publicacións e revistas incluíndo The New York Times, Esquire e Harper's Bazaar.
Inverness (homónimos)
Inverness é un topónimo, sendo o máis coñecido o que fai referencia á cidade de Inverness, en Escocia.
Na Escocia:
No Canadá:
Nos Estados Unidos:
Ensaimada
250px|miniatura|Ensaimadas A ensaimada (do catalán ensaïmada, de saïm, manteiga de porco) é un produto de repostería típico da illa de Mallorca. Trátase dun alimento de masa azucrada, fermentada e enfornada con forma de caracol, elaborada con fariña de forza, auga, azucre, ovos, masa nai e manteiga de porco (saïm en catalán).
É habitual atopala sen gornición, aínda que tamén pode encherse de cabelo de anxo, nata, crema ou sobrasada, entre outros produtos.
Unión dinástica
miniatura|[[Fernando III de Castela|Fernando III, rei de Castela e Toledo (1217-1252) e de Galiza e León (1230-1252).]] Unión dinástica é a unión de varios reinos, Estados, dominios ou calquera outro título de soberanía baixo un mesmo soberano ou gobernante por dereito dinástico. Como consecuencia de tal tipo de unión, os reinos, Estados, dominios ou títulos así unidos non foron integrados ou fusionados, senón que a mesma persoa posúe cada un deles de xeito independente; e, xeralmente, os dominios do título manteñen as súas propias institucións e lexislación (particularismo). Distínguense dous tipos:
Na maioría dos casos trátase dunha unión persoal. Dita unión pertence a unha dinastía ou familia, mais non é unión política, senón patrimonial. Os títulos ou dominios forman parte do patrimonio da casa reinante. Unha situación bastante común na Idade Media e no Antigo Réxime foi a unión de Estados vasalos baixo un mesmo soberano, cando este os herdaba por dereito natural; ou baixo un matrimonio de soberanos. Os resultados de tales unións non eran froito do azar, senón da política matrimonial que constituía a parte principal das relacións internacionais da época. No entanto, a imprevisíbel continuidade dos matrimonios concertados (por razóns persoais, biolóxicas ou políticas), así como a supervivencia ou non dos herdeiros, podía frustrar doadamente os proxectos de unións dinásticas.
Salmonella bongori
Salmonella bongori é unha especie de bacterias patóxenas, que hoxe en día é unha das dúas especies do xénero Salmonella (antes era considerada unha subespecie de Salmonella enterica, e denominábase Salmonella subsp. V ou S. enterica subsp. bongori). É un bacilo gramnegativo que causa unha enfermidade gastrointestinal, que orixina diarrea e cambras nalgúns animais, pero só en casos raros se informou que afectase a humanos. Considérase un microbio típico de animais de sangue "frío", a diferenza doutros membros do xénero, e a maioría das veces está asociada a réptiles.
Foi descuberta en 1966 nun lagarto na cidade de Bongor, no Chad, de onde recibiu o seu nome bongori. Despois de décadas de controversia na nomenclatura do xénero Salmonella, S. bongori adquiriu o seu status de especie en 2005.
Patoxenicidade e epidemioloxía
S. bongori é considerada clasicamente como unha Salmonella de lagartos. Porén, algunhas investigacións contradín a noción de que esta especie ten unha especificidade de hóspede estrita, xa que hai informes da súa aparición en cans e aves. Nos animais, a diferenza do que ocorre con infeccións por outras salmonelas, a infección pola especie bongori é xeralmente asintomática e non causa efectos discernibles, aínda que as infeccións en animais de compañía están asociadas con diarrea.
Ademais, foron confirmadas infeccións en humanos, con informes concluíntes en Italia. A maioría destes casos producíronse en nenos de menos de tres anos, que son proclives a ter un contacto oral coas cousas que encontran, ás veces contaminadas con deposicións de animais. Os síntomas son diarrea con febre, e enterite aguda. As primeiras observacións, procedentes de Mesina e Palermo, datan de finais de 1984, e foron seguidas de máis casos noutras cidades da illa de Sicilia.
Euroliga 2004-05
A Euroliga 2004-05 foi a quinta edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB). Incluíndo as edición desta competición organizadas por FIBA Europa é a edición número corenta e oito. Nesta edición compitiron vinte e catro equipos de trece estados distintos.
Os catro mellores equipos, nesta edición o Maccabi Elite israelí, o Panathinaikos grego, o CSKA Moscova ruso e o Tau Cerámica español disputaronse o título na Final Four, nesta edición xogada no Olimpiyskiy de Moscova, capital de Rusia. A final disputárona o Maccabi Elite de Tel Aviv, e o Tau Cerámica de Vitoria. Finalmente proclamouse campión o equipo israelí tras vencer por doce puntos de diferenza, 90 o 78, o que supuxo o seu quinto campionato até esta edición.
Antolín Faraldo
Antolín Faraldo Asorey, nado en Betanzos o 2 de setembro de 1822 e finado en Granada o 20 de xuño de 1853, foi un escritor e xornalista galego e un dos pais do movemento provincialista galego da primeira metade do século XIX e precursor do movemento literario.
Traxectoria
miniatura|200px|Portada do nº 2 de El Recreo Compostelano, 26/1/1842. |esquerda Antolín era fillo de Feliciano Vicente Faraldo e de Francisca Asorey Canda. O seu pai, escribán, era un activo defensor do absolutismo, aspecto que influíu decisivamente na súa ideoloxía.
Estudou, pese aos graves problemas económicos que sufría a súa familia tralo falecemento da súa nai, na Universidade de Santiago de Compostela, obtendo o grao de Bacharel en Medicina en outubro de 1842. Era un gran apaixonado da historia e da lectura, así como un mozo implicado cos problemas do seu tempo, polo que formou parte de múltiples movementos e asociacións públicas da época.
En 1842 incorpórase como xornalista ó periódico El Recreo Compostelano, que dirixía Antonio Neira de Mosquera, e do que pronto se convertería en redactor principal empregando o pseudónimo de Abenhumeya. Colaborou ademais no tamén compostelán La Situación de Galicia.
Participación na Revolución de 1846
No ano 1843, na asemblea federal celebrada en Lugo, propuxo debater a independencia de Galicia. A súa proposta non chegou a ser considerada por un voto.
Entre febreiro e outubro de 1845 funda e dirixe, xunto con José Rúa Figueroa e Antonio Romero Ortiz, El Porvenir. A revista, cuxo subtítulo era Revista de la Juventud Gallega, e que na súa cabeceira rezaba Todo para Galicia, serve a Faraldo de plataforma para expoñer o seu modelo político de Galicia, sempre mantendo unha liña liberal e rexionalista. O devandito modelo veríase plasmado coa súa participación na chamada Revolución de 1846, para a cal redacta o 15 de abril de 1846 a proclama de constitución da Xunta Provisional de Goberno de Galicia, da que era secretario.
Fracasado o intento de revolución, o 26 de abril dese mesmo ano vese obrigado a exiliarse en Portugal, xunto a outros compañeiros, a bordo do buque Nervión. O 8 de setembro é condenado en rebeldía polo citado levantamento, aínda que ó ano seguinte lograría a amnistía, instalándose en Madrid. Alí dirixiu durante un breve período a publicación La Europa, para perderse despois a súa pista histórica ata o seu falecemento en Granada, á pronta idade de trinta anos.
Pensamento político
miniatura|200px|Busto de Faraldo en Betanzos, obra de 1995 do escultor [[Eduardo Rodríguez Osorio. ]] Cunha Galicia en crise debido, principalmente, ó intenso centralismo aplicado pola monarquía borbónica, a visión provincialista de Faraldo supúxolle ser recoñecido por autores como Manuel Murguía como "o primeiro e o mellor" dos precursores do chamado Rexurdimento (en Los precursores, de 1886).
O pensamento de Faraldo pode resumirse no seguinte parágrafo, extraído da citada proclama de constitución da Xunta Provisional de Goberno de Galicia:
A través das publicacións nas que colaboraba, Faraldo pretendía xerar na mocidade galega da época unha conciencia da problemática galega, e facíao baseándose no engrandecemento da súa historia, sen dúbida influenciado polo nacente espírito romántico. Nas súas propias palabras, entendía que a medida que Galicia sexa máis coñecida será máis respectada e admirada.
No entanto, o fracaso da Revolución de 1846 e o seu posterior exilio truncaron as súas ilusións políticas, que xa non se plasmarán nos textos por el escritos desde ese momento e ata o seu falecemento.
Véxase tamén
miniatura|Antolín Faraldo imaxinado por unha intelixencia artificial a partir da pintura de Francisco Sobrino. Autor: [[Manuel Gago Mariño.]]
Castelo de Sobroso
O castelo de Sobroso é un castelo medieval restaurado no século XX situado dentro do territorio da entidade local menor en Vilasobroso (Mondariz), no sur da provincia de Pontevedra. Está empoleirado no alto dunha pena do monte Landín, con vistas sobre o territorio de Vilasobroso e o val do Condado ata a fronteira con Portugal.
Henrique II
Henrique II pode referirse á:
Castelo de Sobroso
Historia
miniatura|esquerda|250px|Ronda da muralla. dereita|miniatura|250px|Unha vista do castelo. No territorio de Vilasobroso foi onde tivo a orixe o antigo señorío de Sobroso, na actualidade marquesado de Sobroso, dende o 18 de maio de 1625.
O lugar que ocupa era terra de sobreiras, que lle deron nome ao castelo e á súa vila. Existiu no seu lugar un castro prerromano. As orixes do castelo remóntanse posiblemente á época da expansión cristiá cara ao sur da Península Ibérica, pero a primeira referencia sobre o castelo non chega ata o século X cando o rei Bermudo II se refuxia na fortaleza durante a batalla de Portela Arenaria, en Vilasobroso, no ano de 983 entre os seus partidarios e as tropas de Ramiro III, rei de León. En tempos de Afonso V o Nobre é conquistado e saqueado por Almanzor. No ano 1095 os reis de Galicia, dona Urraca e Raimundo de Borgoña, concédenlle o señorío de Sobroso ao bispo de Tui, Aderico. A histórica vila onde se localiza o castelo aparece por primeira vez documentalmente citada baixo o título de Villa de San Martini de Portela subcastelo de Suveroso no ano 1170 nunha escritura de doazón Real de Fernando II de León ao bispo de Tui.
Moitos historiadores atrasan a súa construción aos séculos IX, X e XI. Dende entón converteuse nun importante baluarte do sur de Galicia.
Polas súas estancias pasou a raíña Urraca, o seu fillo o rei Afonso VII (que foi coroado rei neste castelo), e os Sobroso, familia propietaria do castelo, emparentados co rei Afonso IX. No ano 1117 dona Urraca, tralo seu segundo casamento con Afonso I de Aragón, foi cercada polo exército dos partidarios do seu fillo. Asediada polo conde de Traba e Tareixa de Portugal, a raíña fuxiu supostamente por un pasadizo que a levou até as ribeiras de Tea exiliándose a León, onde comezou as negociacións co bispo Diego Xelmírez, feitos estes narrados na Historia Compostelá. miniatura|Detalle da fortificación. miniatura|Porta principal.
No ano 1190 o rei Fernando II nomea tenens do castelo a Pedro Muniz. Tamén aquí se celebrou a voda do rei de Portugal, Dinís I, con Isabel, filla de Pedro III de Aragón, máis tarde canonizada como santa Isabel de Portugal. No ano 1275, María Alfonso, sendo monxa no convento de Tabara, deu a súa parte do castelo ao abade Gómez Fernández que rexía o mosteiro de Melón. No ano 1368 o castelo é posesión de Álvaro Pires de Castro, irmán de Inés de Castro, representante en Galicia de Pedro I de Castela, o Cruel, que despois do triunfo de Henrique II se ve obrigado a refuxiarse en Portugal, onde recibe do rei Fernando I de Portugal os condados de Arraiolos e de Viana da Foz do Lima. A fortaleza foille outorgada a Pedro Ruíz Sarmiento, adiantado maior de Galicia e señor de Ribadavia, polo rei Xoán I, no ano 1379.
As páxinas máis relevantes da súa historia tiveron lugar nos séculos XV e XVI, coas familias Sarmiento e Soutomaior. Álvaro Páez, irmán do Madruga, asediou o castelo e levou alí a García Sarmiento, fillo de Diego Páez. Dise que o tiña atado de mans sobre unha mesa á vista dos defensores, pedíndolles que lle entregasen o castelo, pois do contrario lle cortaría a cabeza, ao que lle responderon que o podía matar porque non o ían deixar entrar.
As revoltas irmandiñas tiveron neste castelo un destacado protagonismo. Tras sufocarse a revolta, Diego García Sarmiento reconstrúe o castelo pero pouco despois Pedro Madruga apoderouse de Sobroso, e perdeuno durante o seu cativerio en Benavente (1477-1478). Unha vez libre, tratou infrutuosamente de recuperalo con 5.000 infantes e 1.000 cabaleiros, polo que levantou o veciño castelo da Picaraña.
Os Reis Católicos ordenaron o seu derrube dúas veces en 1481 e 1486, pero este non se levou a cabo e a fortaleza pasou a mans dos Sarmiento, señores de Sobroso e Salvaterra, á cabeza dunha ampla xurisdición até o século XVIII. Foi perdendo paulatinamente o seu papel defensivo, que foi seguido dun período de abandono e progresiva ruína de douscentos anos.
Abandono e recuperación
Ao principio do século XX, quedou en poder da familia dos Hijar e, máis tarde, do conde de Torrecedeira, que en 1923 vendeu as súas ruínas por 5000 pesetas ao xornalista Alejo Carrera, primeiro pedáneo da entidade local menor de Vilasobroso e primeiro alcalde republicano de Mondariz. Alejo Carrera Muñoz, que se autoproclamou señor de Sobroso, realizou traballos de restauración até o ano 1967. Primeiro construíu unha ponte e unha estrada de acceso; despois foi restaurando as torres pouco a pouco. Organizaba actividades culturais e literarias e o castelo estaba aberto ás visitas. Faleceu o 18 de xullo de 1967 e está soterrado no seu mausoleo familiar, preto da entrada ó recinto do castelo, no Cemiterio Parroquial de Vilasobroso.
Posteriormente o castelo foi adquirido por 30 millóns de pesetas polo concello de Ponteareas no ano 1981 a Zita Teresa Carrera Ferreira, a única filla herdeira de Alejo Carrera Muñoz. O concello realizou novas obras de restauración a partir do ano 1995.
Descrición
Edificada en bos perpiaños conserva boa parte dos muros, a entrada e algunha torre defensiva, de planta circular. Protéxese polos lados vulnerables cun talude en declive. A muralla exterior ten forma ovalada no seu lado norte e segue o primitivo trazo medieval e no resto forma poligonal resultado da reconstrución levada a cabo no século XV.
Os elementos máis antigos conservados son a galería gótica na esquina norte da cruxía rectangular, que semella orixinal e non da restauración feita no século XIX, e o trazado das murallas en cremalleira que deixou de usarse a finais do século XV. Nas obras de restauración apareceu un escudo do reino de Galicia que hoxe coroa a entrada principal do espazo amurallado. Na porta situada no leste atópase un escudo dos Sarmiento e os Valladares. Tamén se conserva a capela, de estilo románico e planta rectangular, no lado norte do patio de armas.