cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aditivo
Antecedentes históricos
Resulta difícil dar unha cifra dos aditivos alimentarios utilizados. Na actualidade, e referíndonos ós autorizados na Unión Europea, superan escasamente os 300 pero se poden estimar en varios miles os que se utilizaron nos primeiros momentos. Como veremos máis adiante, a avaliación toxicolóxica e outros filtros establecidos polas autoridades sanitarias foron prohibindo substancias que non demostraban os principios de necesidade, seguridade e eficacia, o que levou a esa drástica redución ata as cifras actuais. Neste proceso resultou fundamental o establecemento de listas positivas, considerando ilegais tódolos que non estivesen contidos nelas, é dicir, tódolos que non conseguiran superar eses filtros.
Funcións dos aditivos
O uso dos aditivos na alimentación actual é unha práctica controvertida e moitas veces rexeitada polos consumidores, e non sempre con fundamento. A xustificación do seu emprego baséase en razóns tecnolóxicas (permitir certas operacións ou presentacións, facilita-lo envasado, mellora-las súas condicións de conservación etc.), razóns sociais (prolonga-lo período de comercialización de produtos de tempada) e razóns psicolóxicas (conseguir alimentos máis atractivos ou máis parecidos á súa presentación natural). Finalmente, non se poden esquece-las razóns económicas tanto para o fabricante (reducir costos na elaboración ou no almacenamento e distribución) como para o consumidor (pénsese, por exemplo, na diferenza de prezo entre o azafrán e o colorante alimentario, baseado no aditivo E-102 tartrazina, que se bota nunha paella).
A realidade é que a transcendencia económica da industria dos aditivos é moi forte: o diario británico The Guardian estimaba en máis de 25.000 millóns de dólares o volume anual de negocio deste sector.
En resumo, as principais funcións dos aditivos alimentarios son as seguintes:
Clasificación dos aditivos alimentarios
Nun primeiro momento, os aditivos clasificáronse segundo a súa orixe, en naturais -obtidos a partir de extractos de plantas ou animais- ou sintéticos -obtidos no laboratorio mediante procedementos químicos, enzimáticos ou outros-. Este criterio foi pronto abandonado tanto por ser pouco eficaz como, sobre todo, por da-la falsa imaxe de relaciona-lo natural cun alimento san, e o artificial ou sintético cun alimento perigoso, e foi substituído por unha clasificación de acordo a súa función principal no alimento.
Tendo isto en conta, clasifícanse en diversos grupos, aínda que unha mesma substancia poida ser clasificada nun ou noutro grupo ó realizar varias funcións simultaneamente:
Virginia Beach, Virxinia
Virginia Beach é unha cidade independente situada en Hampton Roads, área metropolitana de Virxinia, xunto ao Océano Atlántico e a baía de Chesapeake. Aínda que o condado de Fairfax é a xurisdición máis poboada no estado de Virxinia, Virginia Beach é a cidade máis poboada do estado, así como a 39ª cidade máis grande dos Estados Unidos, cunha poboación de 437.994 habitantes, segundo o censo do 2010.
Segunda División Galega de Wáter-polo
A Liga Galega de Wáter-polo división 2 é unha competición de wáter-polo de carácter anual, que se disputa en Galicia e que está regulamentada pola Federación Galega de Natación. É a categoría inmediatamente inferior á Liga Galega de Wáter-polo. Foi disputada por primeira vez na tempada 2012-2013.
Virginia Beach, Virxinia
Virginia Beach é a cidade máis oriental da área de Hampton Roads (ou Tidewater) que conforma o núcleo coñecido estatisticamente como Virginia Beach-Norfolk-Newport News, VA-NC MSA. Esta zona, coñecida como a Primeira Rexión de América, tamén inclúe ás cidades independentes de Chesapeake, Hampton, Newport News, Norfolk, Portsmouth, e Suffolk, así coma outras cidades máis pequenas, condados e cidades de Hampton Roads.
Segunda División Galega de Wáter-polo
Sistema de competición
O sistema de competición consiste nunha liga regular con enfrontamentos entre todos os equipos, a modo de ida e volta. Unha vez rematada a tempada regular, os dous primeiros clasificados enfróntase entre si e, o gañador deles, disputa o play-off de ascenso co último clasificado da Liga Galega de Wáter-polo.
Virginia Beach, Virxinia
Virginia Beach é un centro turístico con quilómetros de praias e centos de hoteis, moteis e restaurantes ao longo da beira do mar. Cada ano, a cidade acolle o East Coast Surfing Championships, así como o North American Sand Soccer Championship (Campionato de Fútbol Praia de Norte América). Na cidade hai tamén varios parques estatais, varias zonas longas de praia protexida, tres bases militares, un bo número de grandes empresas, dúas universidades, a Asociación de Edgar Cayce para a Investigación e a Ilustración e numerosos lugares históricos. Cerca do lugar onde se xuntan a baía de Chesapeake e o Océano Atlántico encóntrase Cape Henry, que foi o sitio do primeiro desembarco dos colonos ingleses, que finalmente se estableceron en Jamenstown, o 26 de abril de 1607.
A cidade aparece no Libro Guinness dos Récords por ter a praia máis longa do mundo. Atópase no extremo sur da ponte-túnel máis longa do mundo, o Chesapeake Bay Bridge-Tunnel.
Historia
Os Chesepians foron os primeiros habitantes coñecidos da zona de Virxinia que agora se coñece como Tidewater, sobre a cal moi pouco se sabe. Ocuparon unha área que pertence agora as cidades de Norfolk, Portsmouth, Chesapeake e Virxinia Beach.
No 1607, despois dunha viaxe de 144 días, tres barcos liderados polo capitán Christopher Newport, levando 105 homes e rapaces, fixeron o seu primeiro desembarco no Novo Mundo, onde o Océano Atlántico se atopa coa boca sur da baía de Chesapeake na parte noroeste da actual cidade. Chamaronlle Cabo Henry, na honra de Henry Frederick, daquela o Príncipe de Gales e fillo máis vello do rei Xacobe I de Inglaterra. Non obstante, estes colonos ingleses da "Virginia Company of London, abandonaron a zona, xa que tiñan orde de buscar un asentamento máis ao interior, mellor resgardado dos buques de países competidores europeos. Así crearon o seu primeiro asentamento en Jamestown.
Adán Thoroughgood (1604-1640) de King's Lynn, no condado de Norfolk, Inglaterra, foi un dos primeiros ingleses que se estableceron na área que se converteu en Virginia Beach. Á idade de dezaoito anos, converteuse en servinte para pagar a pasaxe ata a colonia de Virxinia, buscando unha vida mellor. Despois de varios anos de servidume obtivo a liberdade e converteuse nun dos cidadáns máis importantes da zona. No 1629 foi elixido membro da Cámara dos Burgueses de Elizabeth Cittie, unha das catro "cidades" ou incorporacións nas que se subdividiron as zonas establecidas no 1619.
Perxa
A perxa (a pértega en galego) é unha modalidade da pelota valenciana a ratlles, iso é, sen unha metade do campo preestabelecida, senón que esta ha se de marcar primeiro e gañar despois.
Virginia Beach, Virxinia
Historia
O Condado de Norfolk Inferior, era bastante grande e estendíase dende o Océano Atlántico, polo leste, ata máis alá do río Elizabeth, unha área que actualmente abarca toda a zona das modernas cidades de Portsmouth, Norfolk, Chesapeake e Virxinia Beach.
Perxa
Difusión
A perxa é fundamentalmente xogada nas comarcas da Marina Alta e Baixa, e no Alcoià, pero ten unha meirande difusión polo feito de coñecerse tanto ao norte do País Valenciano coma en Les Alcubles (os Serrans), onde é denominada coma palico.
Historia
A perxa é unha evolución do xogo a ratlles por antonomasia, os Llargues. Máis tarde, foi un precedente da Galotxa.
Virginia Beach, Virxinia
Historia
Debido ao grande incremento da poboación, no 1691 o Condado de Norfolk Inferior foi dividido en dous para formar os condados de Norfolk e o da Princesa Anne. Este último era o condado máis oriental dos dous, estendéndose desde o Cabo Henry ata a boca da Baía de Chesapeake e polo sur ata o que se converteu na fronteira coa colonia (e posterior estado) de Carolina do Norte; incluía toda a fachada marítima do Océano Atlántico. O condado da Princesa Anne mantívose como tal dende o ano 1691 ata 1963, durante máis de 250 anos.
Perxa
Regulamento
Tanto a pelota coma as regras da perxa son as mesmas que as de llargues, cunha sacada específica.
Virginia Beach, Virxinia
Historia
Nos primeiros tempos da colonia esta era unha área rural, adicada ao cultivo agrícola. A finais do século XIX, despois da chegada do ferrocarril ata a costa en 1888, Virxinia Beach coverteuse nunha área turística dentro do Condado da Princesa Anne. A "Norfolk and Virginia Beach Railroad and Improvement Company" abriu e xestionou o Hotel Princesa Ana, situado fronte o mar, preto da pequena localidade de Seatack.
Perxa
A sacada
Na perxa, a sacada non a fai o xogador nomeado banca dende a súa ratlla de quinze (raia de quinze), senón que un xogador que recibe o nome de feridor, o cal, para comezar o quinze, ha de lanzar a pelota dende unha zona delimitada por unha corda que cruza lonxitudinalmente a rúa (a unha alzada de entre 2,4 e 3 m) para que caia sobre un dau, un rectángulo de dimensións de 1,5m de amplitude por 3 de longo no recuncho esquerdo detrás do quinze del rest (quince do resto).
Virginia Beach, Virxinia
Historia
En 1891, os clientes do novo hotel puideron ver o naufraxio e os traballos de rescate do Servizo de Salvamento dos Estados Unidos do barco noruegués Dictator. O mascarón da proa da nave, que se atopou na praia varios días máis tarde, erixiuse como un modesto monumento ás vítimas e aos rescatadores. Mántívose en pé fronte ao océano durante máis de 50 anos. Xa no século XXI inspirou a orixinal parella de estatuas chamadas Damas Norueguesas, esculpidas por Ørnulf Bast e situadas á beira do Atlántico, unha en Virxinia Beach e a outra en Moss, Noruega. Coa inscrición "I am the Norwegian Lady. I stand here, as my sister before me, to wish all men of the sea safe return home" (Son a dama norueguesa. Estou aquí, de pé, como a miña irmá antes ca min, para desexarlles a todos os homes do mar un regreso seguro á terra).
Perxa
A sacada
É, pois, un xeito de sacada moi semellante á Galotxa e á Escala i corda, das cales é precursora.
Virginia Beach, Virxinia
Historia
Aínda que a actividade do complexo dependía inicialmente dos servizos de ferrocarril e tranvía eléctrico, a finalización da estrada Virxinia Beach Boulevard no 1922, que ía desde Norfolk ata a beira do mar, abriu camiño para vehículos de tracción mecánica. O número de pasaxeiros de ferrocarril foi caendo conforme aumentaba o tráfico de vehículos.
Aditivo
Categorías de aditivos
As distintas fontes consultadas dan entre 12 e 26 tipos de aditivos diferentes. A discrepancia débese, principalmente, en que uns agrupan distintos aditivos nunha mesma familia e outros sepárannos en familias diferentes.
K2
O K2, tamén coñecido como Mont Godwin-Austen, Chogori ou Dapsang, é unha montaña do Himalaia no masivo de Karakoram, na fronteira sino-paquistanesa (na rexión da Caxemira ocupada). É o segundo pico máis alto do mundo, despois do Everest, cunha altitude de 8.611 metros.
Ascensións
Foi explorado pola primeira vez por un europeo en 1856. T.G. Montgomery, na expedición liderada por Henry Habershan Godwin-Austen, designouno como "K2" ("Karakoram 2").
A ascensión do K2 é considerada moito máis difícil que a do Everest. Ata xuño de 2000, 189 persoas tiñan conseguido atinxir o cumio, en canto que case 1500 xa escalaran o Everest. 49 persoas morreron tentando a ascensión, 13 das cales en 1986. A primeira tentativa profesional de ascensión foi no 1902, mais a pesar de cinco tentativas infrutíferas e mortais, o seu cumio non foi atinxido ata que unha expedición italiana realizou este feito o 31 de xullo de 1954. A expedición estaba liderada por Ardito Desio, e os dous alpinistas que atinxiron o cumio foron Lino Lacedelli e Achille Compagnoni.
Vilariño, San Xes de Vilariño, Lobeira
Vilariño é un lugar da parroquia de San Xes de Vilariño no concello ourensán de Lobeira na comarca da Baixa Limia. Tiña 70 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 35 eran homes e 35 mulleres.
Aditivo
Categorías de aditivos
A normativa española vixente establece 25 categorías ou familias de aditivos que serían as seguintes:
Un grupo á parte, con regulamentación propia, é o constituído polos aromatizantes. Considéranse aromas ou substancias aromatizantes aquelas preparacións definidas por posuír esta propiedade, que transfiren ó alimento, obtidas a partir de extractos naturais ou por síntese química.
Indicación dos aditivos na etiquetaxe
miniatura|250px|Indicación mediante os códigos E miniatura|esquerda|250px|Indicación mediante o nome químico A inclusión de calquera aditivo nun alimento debe indicarse expresamente na etiquetaxe, cumprindo a regra xeral de ordenación de maior a menor presenza. Esta indicación debe facerse expresando a categoría seguida do código E do aditivo ou aditivos que conteña ou do seu nome químico. Así, nuns casos poderemos ler que contén emulxente: lecitina de soia e noutros que contén emulxente: E-322, que indica o mesmo aditivo; outro exemplo sería o E-500ii, que pode designarse desta forma ou como bicarbonato sódico.
Nalgún caso en particular, certas substancias poden causar reaccións adversas en consumidores especialmente sensibles, polo que a norma esixe a inclusión de mensaxes de advertencia na etiquetaxe. Así por exemplo, os produtos ós que se lle engada o edulcorante aspartamo (E-951) deben incluí-la frase "Contén unha fonte de fenilalanina", estando contraindicados para enfermos de fenilcetonuria.
Igualmente, os produtos que conteñan cantidades superiores ó 10% de poliois (outro grupo de aditivos edulcorantes, entre eles o E-420 sorbitol ou o E-421 manitol) deben indicar na etiqueta a advertencia de que "un consumo excesivo pode ter efectos laxantes". Outro caso particular é o do anhídrido sulfuroso ou os sulfitos (aditivos conservantes con número E comprendido entre o E-220 e o E-228) utilizados, por exemplo, no viño e nos crustáceos, e que deben mencionarse na etiqueta mediante a frase "contén sulfitos".
Retorno a Tagen Ata
Retorno a Tagen Ata é unha novela en lingua galega de Xosé Luís Méndez Ferrín, publicada en xaneiro de 1971 por Edicións Castrelos na colección O Moucho. Foi adaptada ao cinema en 1974 por Eloy Lozano na curtametraxe Retorno a Tagen Ata.
Trama
Rotbaf Luden é unha moza de vinte e tres anos, estudante de filoloxía clásica e filla de emigrantes, que chega a Tagen Ata desde a illa de Anatí. Milita na resistencia, e representa a organización exterior da Irmandade de Tagen Ata. Chega ao país dos seus pais para entrevistarse con Ulm Roan, un personaxe misterioso.
Tagen Ata é un país cunha gran fraga e cultivos de vide nos vales do sur, con pequenas vilas e aldeas espalladas polo territorio. Desde a Idade Media está sometido por Terra Ancha. Rotbaf ten unha visión idealizada que realmente non se correspondía co que pasaba, en parte polo retardo na comunicación, pois as cartas podían tardar moito tempo en chegar.
Nunha pequena taberna de aldea dinlle onde pode contactar con Ulm Roan. Vai á vila de T., e alí coñece a súa tía Natalia. Xa na casa de Ulm, este dille que a ITA foi desmantelada, e que el é o responsable. Esta decisión de carácter posibilista levouse a cabo logo de que Terra Ancha lle cedese certa autonomía administrativa a Tagen Ata. Porén, os cimarróns queren seguir adiante coa loita armada, refuxiándose na fraga e actuando en forma de guerrilla non só contra o estado, senón tamén contra o capital.
Rotbaf perde a súa virxindade con Ulm, e á mañá seguinte escribelle unha notiña dicíndolle que está moi equivocado, que os cimarróns, finalmente, vencerán. Rotbaf foxe ao bosque, controlado polos rebeldes, e únese á resistencia.
Narración
A novela está narrada en primeira persoa por Rotbaf. O tempo narrativo dura uns poucos días, e o tempo histórico correspóndese coa década de 1960. A acción comeza na illa de Anatí, onde embarca, e discorre principalmente en varios lugares de Tagen Ata.
Tantoo Cardinal
Rose Marie "Tantoo" Cardinal nada o 20 de xullo de 1950 en Alberta, Canadá é unha actriz de cine e televisión.
Traxectoria
Cardinal naceu en Alberta. A súa nai, Julia Cardinal, era do pobo dos Métis de ascendencia cree. Ela interpretou numerosos papeis en filmes e series de televisión, incluídos Spirit Bay, Dances with Wolves, Black Robe, Legends of the Fall, Smoke Signals e North of 60. Ela estaba no elenco de actores da mini-serie By Way of the Stars xunto con Gordon Tootoosis como "O xefe cree" e Eric Schweig como "Tormenta Negra". Foi rodado en Uxbridge, Ontario.
Retorno a Tagen Ata
Personaxes
A relación entre Rotbaf e Ulm ten un punto moi interesante de psicanálise, dentro do ciclo de iniciación sentimental das novelas da década de 1970, de rebelión contra os valores herdados e impostos (sacrificio ritual e morte do pai).
Aditivo
Autorización e control dos aditivos
350px|miniatura|9 aditivos nunhas pastas con chocolate As substancias que se poden utilizar como aditivos deben estar incluídas nas "listas positivas" que publican as autoridades sanitarias para cada tipo de produto alimenticio. A inclusión dos aditivos autorizados nestas listas positivas faise logo de garanti-la súa inocuidade para o consumidor, ás doses máximas indicadas. Existe dentro da FAO un Comité Mixto FAO/OMS de Expertos en Aditivos Alimentarios (Joint Expert Committe on Food Additives, JECFA), que ten como función específica a avaliación toxicolóxica continua de tódalas substancias empregadas como aditivos e a revisión das súas condicións de uso e de seguridade cada vez que novos coñecementos poidan condiciona-la súa autorización. Os ditames desta Comisión son adoptados polos gobernos dos distintos países e aplicados na súa lexislación nacional. No caso de Europa, este cometido está encomendado ó Comité Científico para os Alimentos (Science Committe for Food, SCF) e a Comisión Europea dita a partir dos seus ditames as correspondentes Directivas que son posteriormente incorporadas á lexislación de cada estado membro.
Retorno a Tagen Ata
Personaxes
Hai personaxes que xa apareceran en Arrabaldo do norte (1964), como Natalia Orsen e o Doutor. Amais reaparece Percival (de Percival e outras historias) como líder mítico da resistencia.
Aditivo
Autorización e control dos aditivos
Para a autorización dun novo aditivo séguese o seguinte protocolo:
Retorno a Tagen Ata
Escrita
A obra foi escrita logo de tempo sen escribir mentres o autor estaba preso no cárcere de El Dueso (Cantabria), e rematouna na Coruña en agosto de 1970. Enmárcase na Nova Narrativa Galega, e saíu publicado na colección O Moucho de Edicións Castrelos, polo que foi un relato popular e sen requintes.
Talal de Xordania
Talal I bin Abdullah, Rei de Xordania (en طلال بن عبد الله, Ṭalāl ibn `Abd Allāh) nado o 26 de febreiro de 1909 na cidade da Meca (Arabia Saudita) e finado o 7 de xullo de 1972 en Istambul (Turquía), foi rei de Xordania desde o 20 de xullo de 1951 até verse forzado a abdicar por razóns de saúde o 11 de agosto de 1952 (os británicos afirmaron de que sufría esquizofrenia ).
Retorno a Tagen Ata
Referencias históricas
O propio autor definiuno como un panfleto literario, non político, dado a ler como trasunto da historia galega e alegoría das nacións sen estado, como Irlanda ou País Vasco. A trama podería ter certos paralelismos coa escisión de ETA do PNV ou o IRA do Sinn Féin. É, xa que logo, unha crónica novelada da ruptura de Ferrín co galeguismo máis posibilista e a toma de partida cun nacionalismo máis radical.
Talal de Xordania
Vida
Recibiu formación castrense na Real Academia Militar de Sandhurst do Reino Unido graduándose en 1939. Talal accedeu ao trono de Xordania despois do asasinato do seu pai, o rei Abdullah I en Xerusalén durante a oración do Venres. Seu fillo Hussein, quen acompañaba ao seu avó, tamén estivo a piques de ser asasinado.
Retorno a Tagen Ata
Referencias históricas
Hai varias correspondencias literarias coa historia de Galicia. Así, Tagen Ata é Galiza, o len é o latín e Terra Ancha é España. A Irmandade de Tagen Ata correspóndese ás Irmandades da Fala; creada en 1903, pasou por unha primeira fase culturalista, racista e idealista. Anatí é o trasunto literario de Cuba, e o autor critica a actividade dos Centros galegos a mediados do século XX, por considerar que se centraba demasiado en festividades folclóricas e autosatisfacción, deixando de lado a política.
Talal de Xordania
Vida
Durante o seu breve reinado, Talal promoveu a redacción dunha Constitución liberal para o Reino de Xordania que permitise a formación dun goberno de carácter representativo con ministros responsables de forma individual ante o Parlamento. A Constitución foi ratificada o 1 de xaneiro de 1952. Tamén destacou durante o reinado de Talal a mellora que experimentaron as relacións entre o Reino de Xordania e os veciños Estados árabes de Exipto e Arabia Saudita, previamente tensas.
Retorno a Tagen Ata
Referencias históricas
Identificouse a Ulm Roan como Ramón Piñeiro. Aparece nomeado Ulisses Fingal, heterónimo do pintor Urbano Lugrís.
Aditivo
Autorización e control dos aditivos
Ademais, a substancia estudada como posible aditivo debe poder ser extraída ou sintetizada nas debidas condicións de pureza e debe poder identificarse e illarse nos alimentos mediante métodos analíticos simples.
A necesidade tecnolóxica do aditivo e a garantía de seguridade para o consumidor determinan a aprobación e condicións de uso. Para fixa la inxestión diaria admisible (ou dose diaria aceptable) adóptase unha ampla marxe de seguridade. Considérase o tipo de alimento, os hábitos de consumo, a idade do consumidor potencial e mesmo a posibilidade de inxerir simultaneamente outros aditivos que poidan ter efectos sinérxicos, co obxectivo de que, mesmo no hipotético caso dun consumo extremo do alimento que conteña o aditivo en estudo, non se alcancen nunca os niveis que poidan dar lugar a efectos adversos. O obxectivo é garantir que un consumidor medio pode consumilo durante un período prolongado -incluso, durante toda a súa vida- sen perigo para a saúde.
A IDA exprésase en miligramos por kg de peso corporal e, unha vez calculada, divídese por 100 para obte-la dose á que se autoriza o emprego do aditivo. Este factor de corrección de 100 estímase ó supoñer unha toxicidade 10 veces maior en humanos que nos animais de experimentación, e prever outra potencia de 10 para cubri-la variabilidade dos hábitos de consumo da poboación.
Naqueles aditivos nos que non se demostran efectos tóxicos non se pode establecer ningunha inxestión diaria admisible. O seu emprego queda, xa que logo, condicionado unicamente ás boas prácticas de fabricación e limitado ó nivel necesario para consegui-lo efecto desexado. Nas listas positivas de aditivos esta limitación queda indicada coa expresión Quantum satis.
Unha vez que o aditivo é aprobado, asígnaselle un nome químico estandarizado e o número que, coa letra E, identificará esa substancia en tódolos estados membros.
Seguindo todo este procedemento preténdese garantir que non se poidan utilizar aditivos que supoñan un risco razoable, que poidan levar ó engano ó consumidor (por modificar ou oculta-las verdadeiras características de calidade do alimento), que comporten unha redución do seu valor nutritivo nin que os obxectivos que pretende consegui-lo aditivo se poidan alcanzar con outros métodos tecnolóxicos.
Obxeccións ó uso dos aditivos alimentarios
160px|dereita Aínda que os métodos de autorización e control descritos anteriormente pretenden dar suficientes garantías de seguridade para os consumidores, e a pesar de que en moitas veces representan indubidables vantaxes na presentación e conservación do alimento, o certo é que existe, en xeral, unha reacción negativa fronte á súa presenza nos alimentos. Neste rexeitamento común baséanse os reclamos publicitarios que podemos ler en moitos casos que anuncian o alimento como "sen colorantes nin conservantes" (expresión que adoita agacha-lo emprego doutras categorías de aditivos) ou "sen aditivos".
O caso dos colorantes é especialmente debatido, afirmándose deles que son o perfecto exemplo do aditivo inútil. O profesor Casalderrey, experto en aditivos alimentarios, aconsella ó consumidor que "evite los aditivos colorantes, sólo sirven para pintar de 'colorines' los alimentos".
Parello é o caso dalgúns emulxentes cando se utilizan coa finalidade de aumenta-la retención de auga do alimento (como tal, o E-450 polifosfato no xamón cocido), co que iso pode implicar de intento de engano ó consumidor.
300px|miniatura|Aditivos nun produto de alta gamma (un salchichón ibérico) Outra vella crenza, por veces xustificada, é que o uso de aditivos permite o uso de materias primas de peor calidade que se poden enmascarar con estas substancias. Esta alegación pode te-lo seu fundamento cando se fala de aditivos colorantes, edulcorantes ou algún outro, pero o certo é que resulta común utilizar aditivos tamén en produtos de alta gama, especialmente os conservantes e algúns outros de interese tecnolóxico. A modo de exemplo, na etiqueta adxunta, dun salchichón ibérico, pode comprobarse o uso de conservantes E-250 e E-252 (nitrito sódico e nitrato potásico) que, como veremos a seguir, resultan practicamente imprescindibles nos produtos cárnicos conservados ó dete-lo crecemento do Clostridium botulinum, unha perigosa bacteria.
En resumo, pódese afirmar que os posibles problemas atribuíbles ó consumo de aditivos se deben ó mal uso que nalgún caso se pode facer deles (por non cinguirse ás doses autorizadas), máis que ó feito da súa presenza. En realidade, estímase que un consumidor normal inxire uns 3 kg de aditivos ó ano.
Talal de Xordania
Familia
O 27 de novembro de 1934 Talal casou coa súa prima irmá Zein bint Jamil 'Ali, Xerifa da Meca, coa que tivo catro fillos e dúas fillas:
Aditivo
Alerxias
A incidencia na Unión Europea de reaccións alérxicas ós aditivos alimentarios é da orde do 0,03-0,05%. Outros autores estiman que están relacionados co 4,5% dos enfermos que acoden ós centros especializados en alerxias. A tartrazina (E-102)é un dos colorantes sospeitosos de provocar reaccións alérxicas.
Virginia Beach, Virxinia
Historia
O continuo crecemento de Virginia Beach fixo que se convertese en concello de seu dentro do condado en 1906. Durante os seguintes 45 anos, Virxinia Beach seguiu crecendo en popularidade como un lugar de vacacións de tempada, e os casinos déronlle paso aos parques de lecer e as instalacións orientadas ao turismo familiar. No 1927 abriu o Hotel Cavalier, que se converteu nun popular lugar de vacacións.
Aditivo
Hiperactividade
Nos anos 70, o alergólogo norteamericano Ben Feingold elaborou unha dieta que se demostrou eficaz fronte a certas alerxias infantís, eliminando produtos ricos en salicilatos (como améndoas, mazás, tomates, cítricos ou uvas) e os que contiñan colorantes e outros aditivos, á vez que se enriquecía en alimentos ricos en omega 3 e substituía a fariña branca pola integral. Pronto se comprobou que esta dieta tamén provocaba cambios no comportamento infantil, especialmente en rapaces diagnosticados de hiperactividade.
Recentemente (setembro de 2007 ) demostrouse esta relación entre a hiperactividade infantil e determinados aditivos colorantes do grupo dos azoicos : E-102 tartrazina, E-104 amarelo de quinoleína, E-110 amarelo alaranxado, E-122 azorrubina, E-123 amaranto, E-124 vermello cochinilla A, E-127 eritrosina, E-131 azul patentado V e E-132 indigotina. Estes aditivos son usuais en caramelos e outras lambonadas, iogures de sabores ou chourizos.
Virginia Beach, Virxinia
Historia
Bens raíces, defensa e turismo son os principais sectores da economía de Virxinia Beach, pero a cidade comezou a quedar sen terras dispoñibles para a construción por riba da Liña Verde, un límite de crecemento urbano que divide as seccións urbanizadas do norte e as rurais do sur da cidade.
As autoridades locais e grupos privados colaboran no desenvolvemento urbanístico da cidade. Isto deu como resultado unha serie de proxectos de colaboración público-privada, como parques comerciais. Exemplos desta colaboración son a Virginia Beach Convention Center, o Oceanfront Hilton Hotel, o Virginia Beach Town Center e o Convention Center. O Concello financiou os proxectos recorrendo a impostos e taxas finalistas, como taxas de desenvolvemento de distrito, así como construíndo as rúas e infraestruturas necesarios para levalos adiante.
Aditivo
Efectos tóxicos
Bo número de aditivos teñen fixada unha dose máxima de uso e están aprobados só para determinados alimentos, o que obedece a que son quen de producir efectos tóxicos nos consumidores por riba desas cantidades determinadas como inxestión diaria admisible. Un exemplo deste efecto tóxico recoñecido témolo nos nitritos e nitratos (E-249 a E-252), utilizados adoito como conservadores en produtos cárnicos curados (embutidos). O seu uso está xustificado polo efecto inhibidor sobre o Clostridium botulinum, unha bacteria que segrega unha poderosa toxina -a toxina botulínica- que causa unha enfermidade de orixe alimentaria coñecida como botulismo.
Virginia Beach, Virxinia
Historia
O desenvolvemento urbano está condicionado pola presenza da "Naval Air Station Oceana" (Base Naval e Aérea Oceana), da Mariña estadounidense. A pesar do arraigamento da mesma na cidade, unha comisión do Departamento de Defensa propuxo a súa clausura ao longo da terceira década do século XXI.
Aditivo
Efectos tóxicos
O problema é que os nitritos tamén dan lugar a nitrosaminas, substancias de acción canceríxena coñecida, polo que de cando en vez salta a alarma e se escoitan voces pedindo a prohibición daqueles. Aínda así, o certo é que o uso destes aditivos segue estando permitido en todo o mundo porque non se coñece actualmente ningún outro tratamento ou produto que controle con tanta eficacia o risco que representa o crecemento do clostridio, polo que o equilibrio risco/beneficio segue recomendando o uso dos nitritos neste tipo de produtos.
Virginia Beach, Virxinia
Historia
miniatura|
Aditivo
Obxeccións dietéticas ou éticas
Os seguidores dalgúns réximes dietéticos, como son os vexetarianos ou, especialmente, os veganos, rexeitan o uso de certos aditivos sobre a base de moitos deles proceden de animais ou foron testados mediante experimentos sobre animais.
Harmonización internacional dos aditivos
Outro problema respecto ós aditivos é o feito de que haxa diferentes listas positivas segundo os distintos países, é dicir, substancias autorizadas nun país e prohibidas ou limitadas noutros, como o caso da sacarina que mencionamos antes. Isto representa serias dificultades no mercado internacional e xera unha lóxica desconfianza nos consumidores. A unificación de criterios a este respecto nos países da Unión Europea aínda non é completa e cada país recolle as directivas europeas cos matices e excepcións que considere oportunas. Por outra banda, están tamén as diferenzas entre as listas positivas europeas e as establecidas nos Estados Unidos e noutros países no resto do mundo.
Existe un comité internacional dependente do Codex Alimentarius, o General Standars fo Food Additves (GSFA), que traballa na aproximación das diferentes regulamentacións e na harmonización dos aditivos autorizados para establecer unha lista aceptada internacionalmente. Esta codificación identifica os aditivos mediante o número SIN (Sistema Internacional de Numeración).
Virginia Beach, Virxinia
Xeografía e clima
Segundo o United States Census Bureau, a cidade ten unha área total de 497,3 millas cadradas (1.288 km²), das que 248,3 millas cadradas (643 km²) son terra e 249 millas cadradas (645 km², o 50,07%) son auga. A elevación media é de 12 pés (3,7 m) por enriba do nivel do mar. Unha parte da cidade drena cara á baía de Chesapeake pola vía do río Lynnhaven e os seus afluentes.
Aditivo
Harmonización internacional dos aditivos
As excepcións que neste momento permite a Unión Europea nos seus estados membros son as seguintes:
Falsas listas de aditivos canceríxenos
O principal temor que parecen suscita-los aditivos nos consumidores é o seu posible efecto canceríxeno. Este temor, que non está fundamentado nos actuais coñecementos científicos, foi aproveitado para fins que nada tiñan que ver coa seguridade alimentaria e explica a existencia de listas de aditivos publicadas en forma de fotocopia ou a través de internet, ou mesmo en diferentes medios de comunicación. A máis famosa é a Lista Villejuif, de orixe francesa, divulgada en España baixo o nome de Lista de Majadahonda. Nelas atribúense a unha longa relación de aditivos efectos "tóxicos, canceríxenos, producen perturbacións intestinais e dixestivas, accidentes vasculares, cálculos renais, colesterol, trastornos dermatolóxicos e destrución da vitamina B12". O caso máis rechamante é que cualifica o E-330 (que non é outro co ácido cítrico, presente nas laranxas, limóns etc.) como "o máis perigoso; canceríxeno", cando en realidade está absolutamente demostrada a súa inocuidade.
Unha posible explicación para esta absurda atribución sería a seguinte: alguén le nunha etiqueta que contén E-330. Buscando nas listas de aditivos descobre que é o ácido cítrico. Segue buscando e le que o ácido cítrico é un dos pasos principais do ciclo de Krebs. Como ignora que o ciclo de Krebs é un proceso normal no organismo para almacenar e liberar enerxía, busca nun dicionario de alemán e descobre que krebs significa cancro. A conclusión que tira de todo isto é que o E-330, o ácido cítrico, é un paso na evolución do cancro.
Virginia Beach, Virxinia
Barrios
Cando a moderna cidade de Virginia Beach foi creada en 1963, pola consolidación das 253 millas cadradas (660 km2) de Princess Anne County coas 2 millas cadradas (5,2 km²) da cidade de Virginia Beach. A cidade máis grande dividiuse recentemente en sete distritos: Bayside, Blackwater, Kempsville, Lynnhaven, Princess Anne, Pungo, e a Virginia Beach, propiamente dita.
El Avia Ilustrado
El Avia Ilustrado foi un periódico editado en Ribadavia entre 1897 e 1900.
Virginia Beach, Virxinia
Barrios
Virginia Beach ten moitas comunidades e veciñanzas distintivas dentro dos seus límites, incluíndo: Acredale, Alanton, Alexandria, Village Aragona, Arrowhead, Colony Bay, Bayside, Blackwater, Brigadoon, Brighton on the Bay, Buckner Granjas, Farm Carolanne, Castleton, Chesapeake Beach, Charlestown Lagos, College Park, Croatan Beach, Glenwood, Great Neck, Greenwich, Heritage Park, Colina, Indian Lakes, Indian River Plantation, Kempsville, Lago Mar, Landstown, Little Neck, London Bridge, Lynnhaven, Magic Hollow, Munden, North End, Oceana, Ocean Lakes, Ocean Park (fronte ao mar), Old Beach, Pembroke Manor, Pembroke Meadows, Pembroke Shores, Pine Meadows, Princess Anne, Pungo, Redwing, Salem, Sandbridge, Seatack, Thalia, Strawbridge, Shores Thalia, Thoroughgood, Woods Windsor e Witchduck Point.
Aditivo
Falsas listas de aditivos canceríxenos
Cómpre advertir que estas listas están absolutamente infundadas, que carecen da mínima base científica e que non se deben observar nin contribuír na súa difusión. A orixe da lista Villejuif, que circula desde 1976, foi unha folga laboral nunha fábrica de bebidas refrescantes localizada en Villejuif, cerca de París, e foi elaborada por un traballador da empresa coa clara intención de difamala, a partir dalgúns dos aditivos que, efectivamente, utilizaba esta industria. En Villejuif existe un hospital oncolóxico, que desde o primeiro momento negou calquera vinculación coa redacción da lista. A lista de Majadahonda non é máis que unha tradución daquela e atribúe a autoría a un suposto Hospital de Majadahonda, que realmente non existe; e tivo especial difusión a raíz da intoxicación masiva ocorrida en España con aceite de colza desnaturalizado, a chamada Síndrome tóxica, en 1981.
Ámbalas listas foron desmentidas sistematicamente polas autoridades sanitarias europeas e por diferentes Asociacións de Consumidores, o que non logrou impedi-la súa difusión.
Lexislación aplicable
A normativa europea ou nacional que regula o uso dos aditivos é abundante e dispersa, ademais de sufrir frecuentes modificacións para introducir novas substancias nas listas positivas ou modifica-los produtos nos que se permiten ou as doses máximas autorizadas. En España, a normativa básica está formada polos seguintes Reais decretos (coas modificacións posteriores que lles correspondan):
Virginia Beach, Virxinia
Parques e lugares recreativos
Virxinia Beach é fogar de 210 parques da cidade, abarcando máis de catro mil acres (1.600 ha), incluíndo parques veciñais, parques comunitarios, parques de distrito e outros espazos abertos. Cada parque é único: dende os grandes espazos abertos para parques infantís, refuxios para picnic e campos de xogos de pelota.
O Parque do Monte Trashmore é claramente visible desde a I-264 cando se viaxa cara a costa. O parque ten cento sesenta e cinco acres (67 ha). Foi creado pola compactación de capas de residuos sólidos e chan limpo. É o punto máis alto de Virxinia Beach. O parque tamén conta con dous lagos: o Lago Windsor e o Lago Trashmore. Este último está repleto de fauna piscícola, pero é insalubre para a pesca. Os residentes tamén poden desfrutar dun parque de skate.
Outro parque importante na cidade é o Parque Great Neck, duns setenta acres (28 hectáreas), que está situado no distrito de Lynnhaven. As instalacións inclúen cinco albergues para grandes grupos, mini-refuxios, mesas de picnic e grellas familiares, parques infantís, canchas de voleibol, máquinas expendedoras, sendeiros para camiñar, catro campos de béisbol, así como un miradoiro situado ao final dun camiño panorámico con vistas ao río Lynnhaven.
O Back Bay National Wildlife Refuge, creado en 1938, ten oito mil acres (32 km² de auga doce) que limita co Océano Atlántico ao este e co Back Bay no oeste. As illas de barreira ofrecen grandes dunas de area, bosques marítimos, pantanos de auga doce, lagoas, mar, praia e encoros grandes para a invernada de aves de caza. Está administrado polo "USA Fish & Wildlife Service". First Landing State Park e False Cape State Park tamén están localizadas en áreas costeiras dentro dos límites corporativos da cidade. Ámbolos ofrecen facilidades para acampar, cabanas e actividades recreativas ao aire libre, ademais de excursións na natureza e na historia.
Aviación Naval Monument Park foi dedicado formalmente o 6 de maio de 2006, polo Escuadrón de Hampton Roads da Aviación Naval Asociación Fundación. Planeada dende 1997 en colaboración coa cidade de Virginia Beach, o parque conta con moitas estatuas e relieves para contar a historia da aviación naval.
Por último, a cidade conta con instalacións interiores de recreo, que a miúdo inclúen canchas de baloncesto e racquetball e salas de fitness de adestramento, así como piscinas olímpicas de natación. Estes centros tamén acollen moitos programas especiais para nenos, mozos e adultos. A instalación de Bayside, por exemplo, ofrece clases de ioga e pilates, varios tipos e estilos de danza, e ofertas de tempada para nenos e anciáns.
Katheryn Winnick
Katheryn Winnick, nada o 17 de decembro de 1977 en Etobicoke, Ontario, é unha actriz canadense de ascendencia ucraína.
Traxectoria
A causa da súa ascendencia familiar ten como idiomas nativos o ucraíno, único idioma que falou ata os oito anos de idade, e o inglés.
Ten unha ampla traxectoria en series de televisión, coma House M.D., Law & Order, Criminal Minds ou Vikings. Tamén protagonizou xunto a Paul Giamatti a comedia dramática Could Souls que se estrenou mundialmente no Festival de Cine de Sundance en 2009.
Como deportista
Actualmente é cinto negro terceiro dan en taekwondo, cinto negro segundo dan en Karate e gardacostas con licenza.
O Couto, Cospindo, Ponteceso
O Couto é un lugar da parroquia de Cospindo no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Tiña 154 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 77 eran homes e 77 mulleres.
Batalla de Plassey
Ocorrida no 1747. Batalla que lle abriu ó Reino Unido as portas da colonización da India. Robert Clive, con tan só un exército de 3 000 homes ingleses e indios, venceu a un de 60 000 do nawab de Bengala.
O Couto, Cospindo, Ponteceso
Celebran anualmente o Festiletras.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Batalla de Plassey
Véxase tamén
Grandes Batallas
Microstomus pacificus
Microstomus pacificus é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das catro que integran o xénero Microstomus, e que é coñecida en galego como mendo do Pacífico.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos ten o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1879 polo zoólogo inglés William Neale Lockington, baixo o nome o nome de Glyptocephalus pacificus.
Bioloxía
Trátase dun peixe mariño, demersal, oceanódromo, de certa importancia económica, que pode alcanzar até os 76 cm de lonxitude e até os 3,5 kg de peso, aínda que os exemplares capturados rondan os 40 cm, que habita en augas pouco profundas dos mares do Pacífico oriental, en fondos lamacentos a profundidades de entre os 10 e os 1.370 m, e que se distribúe desde o mar de Bering polo norte, até a Baixa California, polo sur.
Pesca e usos
O mendo do Pacífico captúrase, mediante artes de arrastre, en toda a súa área de distribución, nas zonas pesqueiras 67 e 77 (Pacífico nordeste e Pacífico centro leste, respectivamente).
Comercialízase enteiro ou en filetes. Para cociñalo xeralmente quítaselle a pel, xa que é moi vicosa. A súa carne é firme e de sabor suave, aínda que non tanto como a do seu próximo parente o mendo limón (Microstomus kitt), co que garda gran semellanza.
Nai Coraxe e mais os seus fillos
miniatura|dereita|200px|[[Manfred Wekwerth e Gisela May durante unha representación da obra en 1978.]] miniatura|dereita|200px|Selo conmemorando a produción da Berliner Ensemble.
Nai Coraxe está considerada unha das máis grandes obras teatrais do século XX e unha das principais pezas antibélicas da historia.
Contexto e trama
Nai Coraxe é unha das nove obras que Brecht escribiu contra o ascenso do fascismo e o nazismo. Como resposta á invasión de Polonia polo exército alemán ordenada por Adolf Hitler en 1939, Brecht escribiu a peza Nai Coraxe en pouco máis dun mes. , sobre os devastadores efectos dunha guerra europea e a cegueira de calquera que esperase beneficiarse dela. . Aínda que seguindo os propios principios de Brecht para o drama político non se sitúa na época contemporánea senón na Guerra dos Trinta Anos de 1618–1648 seguindo a Anna Fierling, de alcume "Nai Coraxe", personaxe tomado do escritor picaresco alemán do século XVII Grimmelshausen, unha arteira vendedora ambulante que vai tras do exército sueco esquivando as diferenzas entre católicos e protestantes e resolta a vivir da guerra pero no seu decurso perde os seus tres fillos.
Chile
Chile descríbese normalmente como constituído de tres distintas zonas. A primeira delas, situada na costa occidental do Cono Sur e coñecida como Chile continental, comprende unha longa e estreita franxa de terra que se estende, maiormente, entre a ribeira suroriental do océano Pacífico e a cordilleira dos Andes, desde os 17º29'57'S ata os 56º32'S de latitude, ao longo de 4.270 km. O seu ancho máximo alcanza os 445 km no paralelo 52º21'S e o seu ancho mínimo, os 90 km en 31º37'S. A segunda, denominada Chile insular, corresponde aos territorios insulares no océano Pacífico Sur: por unha banda, o arquipélago Juan Fernández e as illas Desventuradas, pertencentes a América do Sur; doutra banda, a illa Sala y Gómez e a illa de Pascua, situadas na Polinesia. Chile continental e Chile insular totalizan unha superficie de 756.096,3 km². A terceira, chamada Territorio Chileno Antártico, comprendida entre os meridianos 90º e 53º oeste, é unha zona da Antártida de 1 250 257,6 km² sobre a cal Chile reclama soberanía, prolongando o seu límite meridional ata o Polo Sur. Esta reclamación está conxelada de acordo co estipulado polo Tratado Antártico, do que Chile é signatario, sen que a súa firma constitúa unha renuncia. Localízase tamén en Chile a punta sur de América do Sur: o Cabo Horn, que é tamén o punto máis próximo da Antártida. Tamén en Chile está o lugar considerado como o máis seco do planeta: o Deserto de Atacama. Debido á súa presenza en América, Oceanía e a Antártida, Chile defínese a si mesmo como un país tricontinental.
Ademais, Chile exerce dereitos exclusivos, reclamacións de diverso grao e soberanía sobre o seu espazo marítimo, chamado Mar chileno. Este comprende o mar territorial (120.827 km²), a zona contigua (131.669 km²), a zona económica exclusiva ou «mar patrimonial», cunha superficie total de 3 681 989 km², e a correspondente plataforma continental, cunha superficie de 145.194 km², que tamén forman parte do territorio chileno Chile posúe un bordo costeiro de 6.435 km de lonxitude.
Os seus máis de 17 millóns de habitantes alcanzan índices de calidade de vida, e porcentaxe de globalización que se atopan entre os máis altos de América Latina.
Toponimia
miniatura|esquerda|200px|[[Torres do Paine, Patagonia.]]
Antes da chegada dos europeos ao continente, xa na tradición indíxena chamábase Chili as terras situadas ao sur do deserto de Atacama. Unha vez instalados no Vicerreinado do Perú, os conquistadores españois seguiron chamando desa forma á rexión do sur, ás veces tamén como «val de Chile», que posteriormente se faría extensiva a todo o país actual.
Os historiadores Agustín de Zárate e Jerónimo de Vivar afirmaron que o nome sería orixinario da palabra quechua chire (chiri), «frío». De acordo cos cronistas Antonio de Herrera y Tordesillas e Vicente Carvallo y Goyeneche, derivaríase de Berre, antigo nome dun río no val do Aconcagua. Para Diego de Rosales, cronista do século XVII, proviría do nome dun cacique picunche, Tili ou Trili, que gobernaba ese mesmo val á chegada dos incas, antes do arribo dos españois. Segundo os xesuítas Miguel de Olivares e o abade Molina, orixinaríase en chili, onomatopeación mapuche do son da ave trile, palabra usada para chamar a este paxaro de manchas amarelas nas ás. O historiador Miguel Luís Amunátegui afirmou que a súa orixe proviría da voz aimará chilli, «onde se acaba a terra». Segundo o antropólogo Ricardo E. Latcham, o vocábulo deberíase a un grupo de indios mitimaes, levados a Chile polos incas, que provirían dunha rexión do Perú onde existiría un río bautizado con ese nome.
Baixo o goberno do director supremo Ramón Freire, un decreto estableceu oficialmente o nome «Chile» para designar ao país o 30 de xullo de 1824.