cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Linguaxe autista
Trátase da linguaxe propia dos suxeitos autistas. A característica máis destacable é que a linguaxe non funciona como medio de comunicación, caracterizándose por frecuentes ecolalias que poden ser inmediatas (prohibicións dos adultos: ‘non berres’, que eles repiten) ou diferidas (referidas a anuncios publicitarios, frases feitas fóra de contexto, ás veces tamén prohibicións etc.); ausencia total de fala espontánea, de xeito que imita, pero non comunica, os seus sentimentos, emocións, gustos, necesidades etc.; non utiliza-lo eu ata os 7-8 anos, fálando de si mesmos en terceira persoa; con frecuencia presentan dislalias; vocabulario escaso e inadecuado; presenza de estereotipias verbais; os aspectos formais están menos deteriorados cós semánticos, posiblemente polo déficit cognitivo que sofren; outros autores recordan que algúns destes rapaces posúen unha intelixencia normal, por iso a resposta estaría no feito de que os símbolos representan un nivel de relación comunicativa co interlocutor e eles, sen sentiren a necesidade de comunicación, rompen con iso.
Úrsula (cráter)
Úrsula é un gran cráter da superficie da lúa do planeta Urano, Titania. Ten ó redor de 135 km de ancho, e está cortado pola Belmont Chasma. O seu nome está tomado da comedia de William Shakespeare, Much Ado About Nothing.
Úrsula ten un foso central dun diámetro aproximado de 20 km. É probablemente o cráter máis recente de entre os grandes cráteres que posúe Titania. O cráter está rodeado de suaves planicies, as cales amosan a densidade máis baixa de cráteres de impacto de entre tódolos accidentes xeolóxicos de importancia de Titania, exceptuando que están cortadas pola Belmont Chasma. Estas planicies poden ser depósitos de material expulsado no impacto que produciu o cráter Úrsula ou tamén poderían ser produto do criovulcanismo.
Quinta República Francesa
A Quinta República é a quinta e actual constitución republicana de Francia, presentada o 4 de outubro de 1958. A Quinta República xurdiu tralo colapso da Cuarta República, en substitución do anterior goberno parlamentario cun sistema presidencialista. É o terceiro sistema político máis duradeiro da historia de Francia, tras o Antigo Réxime e a Terceira República.
Orixes
O detonante do colapso da Cuarta República foi a crise de Alxeria; a pesar dos conflitos e revoltas do proceso de descolonización, África Occidental, Indochina e Alxeria seguían contando con representantes na Asemblea Nacional, nun sistema de sufraxio censatario na Unión Francesa. Alxeria en particular, a pesar de ser a colonia con máis poboación francesa, viu incrementarse a presión para a separación da metrópole. A situación complicouse pola disparidade de opinións da poboación, xa que algúns colonos brancos querían seguir pertencendo a Francia, o que provocou que a guerra de Independencia se converteu non só nun movemento separatista, senón que tamén tivo elementos dunha guerra civil. Complicouse máis a situación cando unha parte do exército francés se revelou e apoiou abertamente a "Alxeria Francesa" movemento para acabar coa separación. Charles de Gaulle, que se retirara da política unha década antes, meteuse no medio da crise, facendo un chamamento á nación para suspender ao goberno e crear un novo sistema constitucional. De Gaulle chegou ao poder pola incapacidade do parlamento para elixir a un goberno, as protestas populares forzaron a última votación do parlamento da Cuarta República, que acordou a disolución desta e un acordo constitucional. (Alxeria converteuse nun país independente o 5 de xullo de 1962.)
A Cuarta República sufriu unha falta de consenso político, un executivo débil e a rápida formación e disolución de distintos gobernos dende a segunda guerra mundial. Sen partidos ou coalicións capaces de manter unha maioría parlamentaria, os Primeiros Ministros foron incapaces de arriscar a súa situación política con reformas impopulares. De Gaulle e os seus simpatiizantes propuxeron un sistema de presidentes executivos fortes, con mandatos de sete anos. Segundo a constitución proposta, o presidente teria o poder executivo para dirixir o país, xunto co primeiro ministro. O 1 de xuño de 1958, Charles de Gaulle converteuse en presidente; o 3 de xuño de 1958, unha lei constitucional permitiu ao novo goberno redactar unha nova Constitución francesa, e outra lei permitiu a Charles de Gaulle e ao seu goberno gobernar por decreto durante un máximo de 6 meses, salvo en determinados asuntos relacionados cos deritos básicos dos cidadáns (dereito criminal etc.). Estas medidas aprobáronse mediante o Referendo do 28 de setembro de 1958, apoiado por máis dun 80% dos votantes. A nova constitución foi promulgada o 4 de outubro de 1958. Debido a que cada nova constitución comporta unha nova república, Francia pasou da Cuarta á Quinta República.
A constitución de 1958 tamén substituíu a Unión Francesa pola Comunidade Francesa, o que permitiu a catorce territorios membros lograr a independenza. 1960 coñeceuse como o "Ano de África", debido á independencia conseguida en varios estados.
Evolución
O presidente pasou a elixirse dende entón cada 5 anos, ata o referendo constitucional do 2000, que o mudou a sete anos o período de elección, para reducir a posibilidade de convivencia, isto é que coincidan no goberno un presidente ou un primeiro ministro dun partido e o outro da oposición, debido á diferenza do período de mandato do presidente e do primeiro ministro. A primeira volta está aberta a todos os candidatos e establece un presdente, se ningún deses candidatos obtén unha maioría absoluta. Se non hai un gañador na primeira volta, os dous candidatos con máis votos van a unha segunda volta.
Presidentes da Quinta República
Os Gaullistas están en azul, os Socialistas en rosa e os centristas en verde azulado.
Georges Cuvier
miniatura|Georges Cuvier
Georges Léopold Nicolas Frédéric Cuvier, barón de Cuvier, coñecido como Georges Cuvier (leva tamén os nomes de Dagobert e de Chrétien), nado en Montbéliard (Doubs) o 23 de agosto de 1769 e finado en París o 13 de maio de 1832, foi un naturalista francés, un dos máis importantes da primeira metade do século XIX. Desenvolveu métodos e programas de investigación en varias áreas da Historia Natural, destacando especialmente como promotor da anatomía comparada e da paleontoloxía.
Está enterrado no cemiterio do Père-Lachaise de París.
Traxectoria
Nado nunha familia protestante de Montbéliard, foi a lectura de Buffon a que orientou a súa vida. Despois de estudar no colexio de Montbéliard, inscribiuse na Academia Carolina de Stuttgart en Alemaña, onde foi alumno do botánico Johann Simon von Kerner. Nos catro anos en Stuttgart (1785-1788) adquire o coñecemento da lingua e a literatura alemás.
Normandía
Dedica os seus tempos de lecer ao estudo da historia natural: recolle fósiles e fai comparacións coas especies viventes. Destes traballos solitarios deduciría a lei de correlación das formas, que lle permitiu a reconstitución de esqueletos completos a partir duns poucos fragmentos. Moi cedo ten a intuición da necesidade dunha nova clasificación do reino animal.
O éxito en París
miniatura|250px|dereita|Retrato de Cuvier por [[François-André Vincent]]
O talento de Cuvier chamoulle a atención a Henri Alexandre Tessier (1741-1837), agrónomo, que o chama a París en 1795, onde de contado se fai notar, quer polas súas clases, quer polos seus escritos. O seu saber de autodidacta e a orixinalidade dos seus métodos fan que sexa admitido no Jardin des Plantes de París, onde Jean-Claude Mertrud, e despois Louis Jean-Marie Daubenton, procuran a súa colaboración e o introducen na Academia das Ciencias de Francia.
Foi nomeado sucesivamente profesor de historia natural nas escolas centrais, e asistente da cátedra de anatomía comparada (desempeñada por Mertud) no Museo Nacional de Historia Natural de Francia. Á morte de Mertrud en 1802, ocupou como titular esta cátedra no Museo de París. Nesta institución, Cuvier emprendeu gran cantidade de estudos de anatomía comparada que deron lugar ao recoñecemento dos seus métodos pola comunidade científica da época, á cal conseguiu adherir ao seu programa científico para o estudo dos fósiles.
Foi tamén profesor do Collège de France e membro da Academia das Ciencias, onde foi nomeado secretario perpetuo para as ciencias físicas en 1803. O mesmo ano casa coa viúva do antigo fermier général Duvaucel, guillotinado no ano I. Os seus catro fillos morreron antes do que el, e a súa morte causoulle moita dor. Foi admitido como membro estranxeiro da Royal Society o 17 de abril de 1806.
Unha sucesión de honores conducírono á Académie française en 1818, a ser par de Francia en 1831, pasando polo Consello de Estado e á chancelaría da Instrución pública, por non falar das distincións académicas que lle chegaron do mundo enteiro.
Foi inspector de estudos, co-conselleiro e chanceler da Universidade (1808), e desempeñou varias veces as funcións de gran mestre, aproveitando esta posición para favorecer o ensino da historia natural e das ciencias en xeral. Nomeado en 1814 conselleiro de Estado, e despois presidente do comité do interior, destaca nesta nova actividade por unha alta capacidade, pero amosándose demasiado compracente cara ao poder e consente en encargarse de soster na tribuna medidas impopulares.
Criticado por ambicioso, fixo numerosos adversarios porque non vacilou en atacar as teses de grandes sabios (como Buffon ou Étienne Geoffroy Saint-Hilaire); pero tampouco vacilou en axudar financeiramente a colegas necesitados.
Anatomía comparada: a clasificación dos animais
miniatura|250px|dereita|Retrato de Cuvier por [[Mathieu-Ignace Van Brée]]
Cuvier é un dos fundadores da anatomía comparada moderna. Partindo da súa concepción funcional do organismo, Cuvier investigou a permanencia das grandes funcións fisiolóxicas na diversidade das especies, e enunciou o principio de subordinación dos órganos e a lei de correlación das formas. Así, —sinalaba Cuvier— a predación implica un certo tipo de dentición, un tubo dixestivo capaz de asimilar a carne e membros que permitan unha locomoción adaptada a esa dieta.
Svartálfar
Na mitoloxía nórdica, svartálfar (Antigo nórdico "elfos negros", en singular svartálfr) son seres que habitan no Svartálfaheimr (antigo nórdico "mundo dos elfos escuros" ou "mundo dos elfos negros"). Tanto os svartálfar como o Svartálfaheimr aparecen atestados soamente na Edda prosaica, escrita no século XIII por Snorri Sturluson. Estudosos notaron que a svartálfar parece ser sinónimo de anano e potencialmente tamén de dökkálfar (Antigo nórdico "elfos escuros").
Georges Cuvier
Anatomía comparada: a clasificación dos animais
Cuvier foi o primeiro naturalista en clasificar o reino animal desde o punto de vista estrutural ou morfolóxico que, non obstante, estaba completamente subordinado á función. A súa obra máis importante foi Regne animal distribué d'après son organisation ("Reino animal distribuído a partir da súa organización") que apareceu en catro volumes na súa primeira edición en 1817 e en cinco a partir da segunda edición (1829-1830).
Cuvier defendeu o principio segundo o cal, tendo en conta os datos proporcionados pola anatomía comparada, os animais debían ser agrupados en catro plans estruturais de organización (embranchements): vertebrados, moluscos, articulados e radiados. Cada un destes grupos definíase por unha disposición particular dos sistemas esenciais entre os cales se encontraban, fundamentalmente, os núcleos vitais, a saber, o cerebro e o aparello circulatorio. O sistema nervioso, o aparello respiratorio e o resto dos órganos pode variar dentro de cada plan corporal, indicando sucesivamente a orde, a familia, o xénero e, en fin, a especie.
Xeoloxía e paleontoloxía. O catastrofismo
Cuvier xogou un papel crucial no desenvolvemento da paleontoloxía, considerándose o pai desta especialidade. Grazas ao seu principio de correlación puido crear, por así dicilo, un mundo novo, establecendo, por numerosas observacións, que deberon existir na superficie do globo animais e vexetais que xa desapareceron, pero que se poden reconstruír aínda que só queden apenas algúns restos, e clasificalos metodicamente. miniatura|240px|esquerda|Comparación anatómica dunha mandíbula de [[elefante indio e dunha mandíbula dun elefante fósil, por Cuvier, en 1796]]
En fin, deulle á xeoloxía novas bases, proporcionando os medios para determinar a antigüidade dos estratos terrestres pola natureza dos restos que gardan. Foi el quen bautizou o período xurásico da era secundaria (ou mesozoico) en referencia aos estratos sedimentarios no macizo do Jura, que coñecía ben.
Por outra parte era seguidor do actualismo ou uniformitarismo (termo empregado por William Whewell en 1832: "Os choques actuais son os mesmos que os do pasado"), e está de acordo coas ideas fixistas (que se referían sobre todo á creación divina) e catastrofistas. Por tanto, opoñíase radicalmente ao gradualismo, porque estes plans eran considerados irredutíbeis entre si. Tanto o seu funcionalismo como a súa defensa desta irredutibilidade conducírono á súa célebre polémica con Geoffroy Saint-Hilaire. miniatura|240px|dereita|Estatua de Georges Cuvier en [[Montbéliard]]
Non fala de extincións en masa, pero si de extincións maiores (que el chama "revolucións do globo"). Estas extincións produciríanse por catástrofes do tipo de inundacións ou sismos, e despois a Terra sería axiña repoboada por unha nova creación ou por migracións de novas especies que procederían doutras rexións do planeta nas que se salvaran da catástrofe. Así explicaba Cuvier os baleiros estratigráficos do rexistro fósil, que non parecían permitir a inferencia dunha continuidade das formas orgánicas.
Por prudencia de cara ás autoridades relixiosas, excluía o home desta historia xeolóxica.
Desde a perspectiva do catastrofismo, a idade da Terra non necesitaba ser excesivamente prolongada. De aí que Cuvier avogase por só 6.000 anos de antigüidade, o que o enfrontou a Charles Lyell, cuxo gradualismo requiría millóns de anos.
Oposición ao transformismo
miniatura|300px|dereita|A fonte Cuvier, que conmemora a Georges Cuvier ao lado do Jardin des Plantes de París
Esta defensa da constancia das especies -fixismo- fixo que se opuxera violentamente ao gradualismo, e o enfrontara á corrente transformista iniciada por Buffon e desenvolvida amplamente por Lamarck. Xefe de filas da corrente oposta ao transformismo, utilizou todos os poderes que lle daban a súa posición de profesor do Museo de Historia Natural e de secretario perpetuo da Academia de Ciencias para dificultar a difusión das ideas transformistas. Bloqueou o acceso dos seus partidarios á promoción académica, prohibiu o seu acceso ás coleccións do Museo e ás páxinas das revistas científicas nas que tiña o control.
Estas medidas non foron suficientes para desanimar os naturalistas opostos a Cuvier. Os afeccionados -é dicir, os non recoñecidos por unha institución oficial- proseguían con éxito os seus traballos, arrequecían as súas coleccións e publicaban as súas obras. Tiñan as súas propias revistas que, fóra do círculo parisiense, eran ben coñecidas. O ensañamento de Cuvier contra as teorías transformistas está tamén testificado pola tentativa de dificultar a publicación dos Annales des sciences de l'observation. François-Vincent Raspail, testemuña dos métodos empregados nesta ocasión, dixo:
Á morte de Lamarck, Cuvier compuxo un "eloxio fúnebre" onde non se privou de ridiculizar e deformar as ideas transformistas de Lamarck. Este eloxio, cualificado de "malleira académica", non se leu na Academia de Ciencias até o 26 de novembro de 1832. Foi traducido para o inglés e constitúe moi probabelmente a orixe da idea errónea segundo a cal Lamarck atribuía a transformación dos animais á súa "vontade" e aos seus "desexos".
No seu leito de morte, Cuvier tivo coidado de designar a Pierre Flourens como o seu sucesor no posto de secretario perpetuo da Academia de Ciencias, o cal, desde a súa dimisión en 1864, foi o derradeiro defensor, e o máis encarnizado deles, da doutrina de Cuvier no dominio das ciencias zoolóxicas. Cuvier morreu durante unha epidemia de cólera que asolou París; porén, a causa da súa morte foi un accidente vascular cerebral.
Racismo
Cuvier representaba o pensamento científico dominante en Francia, de acordo cos prexuízos racistas da época, e a súa influencia foi grande.
Neste contexto, fixo investigacións sobre os negros africanos que lle parecía que pertencían á "máis degradada das razas humanas, na cal as formas se aproximaban ás máis brutas, e onde a intelixencia non se podía educar de ningunha maneira de xeito que puideran chegar a un goberno regular"
Pouco despois da morte de Saartjie Baartman (coñecida como a Venus hotentote), procedeu a disecala en nome do progreso dos coñecementos humanos. Realizou un baleirado completo do corpo e extraeu o esqueleto, o cerebro e os órganos xenitais, que colocou en frascos de formol e expuxo no Museo do Home. En 1817, expuxo o resultado do seu traballo diante da Academia Nacional de Medicina. A publicación das súas Observations sur le cadavre d'une femme connue à Paris et à Londres sous le nom de Vénus hottentote pon de relevo as teorías racistas dos científicos da época. Fixo sobre todo alusión á clasificación das razas humanas polo "esqueleto da cabeza", e a unha "lei cruel que semella ter condenado a unha eterna inferioridade as razas de cranio deprimido e comprimido".
Saartjie Baartman foi descrita máis polos seus trazos simiescos que pola súa pertenza á raza negra:
Principais publicacións
Cuvier tamén colaborou no Dictionnaire des sciences naturelles. 61 vols. 1816-1845, e en Biographie universelle. 45 vols. 1843-18??
Homenaxes
O seu nome está inscrito na torre Eiffel. Un liceo de Montbéliard leva o seu nome.
Abreviaturas
A abreviatura Cuvier emprégase para indicar a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía e dos vexetais. (Ver lista de especies descritas por este autor no IPNI)
Linguaxe automática
Coñécese como linguaxe automática aquela linguaxe que se produce sen a intervención voluntaria do suxeito. Pertencen a este tipo de linguaxe as estereotipias verbais. É bastante común en anciáns, en suxeitos normais en estado de excitación ou en soños e, especialmente, nas persoas en transo hipnótico ou mediúmnico.
Os suxeitos afásicos adoitan ter moi conservado este tipo de linguaxe.
Linguaxe averbal do deficiente
E a linguaxe mímico-fonética propia do imbécil grave e do idiota. Adquírese, xeralmente, por condicionamento. Acompáñase dunha certa comprensión de vocábulos que, no ambiente familiar, posibilita certo grao de comunicación.
Syrah
Syrah (en francés) ou Shiraz (en inglés) é unha caste de uva tinta da familia da Vitis vinifera (videira común) orixinaria de Francia, de pequeno tamaño, forma esférica e pel de grosor medio de cor negra azulada, de cultivo moi estendido e utilizada especialmente no val do Ródano. É moi utilizada na produción de viños. Outros nomes cos que se coñece son candive noir, entournerein, hermitage, hignin noir, petite syrah, plan de la biaune, schiraz, serine, seräne, shiraz, sirac, sirah e syra. É un dato importante saber que o nome de Syrah provén das zonas frías de Francia e a denominación de Shiraz provén das zonas cálidas de Australia.
Orixe
A orixe desta cepa está arrodeado de controversias e dúbidas. Unha das hipótese é que provén da cidade persiana de Shiraz, dende onde ben os fenicios ou séculos despois os cruzados teríana levado á Galia. Segundo outros, viría de Siracusa, en Sicilia. Ten unha importante implantación no centro e sur de Francia, o que deu lugar a que se considere que pode ser orixinaria do Ródano, rexión onde se elaboran viños monovarietais con este bago, en particular os de Hermitage.
Expansión
Hoxe cultívase en países coma Australia (onde é chamada Shiraz) e Francia (onde é chamada Syrah). Outros países onde é posíbel encontrala son Arxentina, Estados Unidos, Chile (onde é chamada Shiraz), España (non en Galiza), Portugal ou no Brasil (rexións vinícolas do Vale do São Francisco, e sur de Minas Gerais).
No norte do Ródano, en Francia, todos os viños tintos proveñen da syrah.
O viño syrah
O viño syrah é un viño amábel e saboroso, de recendo profundo a froitas silvestres e a violetas. A cor é intensa, profunda. En boca adoitan ser viños robustos, estruturados. É ideal para compartilo en reunións combinado con queixos maduros e chacinas fortes, tamén é excelente acompañante para pastas con mollos vermellos e carnes xeralmente adubadas, asadas ou guisadas. O año tamén é unha boa razón para tirar a rolla dun viño Syrah, así como as carnes de porco. Os Syrah de América acompañan ben as carnes asadas; os syrah europeos, máis escuros e de corpo máis intenso, son ideais para animais de caza coma o veado, o porco bravo e aves. Os mellores viños son Côte-Rotie e Hermitage.
Arcadio González Rodríguez
Arcadio González Rodríguez, nado en Vilariño de Conso, é un profesor e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Profesor de Instituto en Ourense, foi o cabeza de lista do PSdeG-PSOE ás eleccións municipais de 2007 en Vilariño de Conso. Foi elixido alcalde grazas a un pacto de goberno co BNG. Por discrepancias entre os socios de goberno, dimitiu como alcalde en xuño de 2009, resultado elixido alcalde o candidato do PPdeG Ventura Sierra Vázquez pola indisciplina dun concelleiro do BNG que votou polo candidato do seu partido en lugar de polo do PSdeG.
Factotum (filme)
Factotum é unha produción noruega-estadounidense baseada na novela homónima de Charles Bukowski. Está dirixida por Bent Hamer e interpretada por Matt Dillon, Lili Taylor e Marisa Tomei. O guión é de Bent Hamer e Jim Stark, e a música de Kristin Asbjørnsen. Foi estreada en 2005.
Sinopse
Hank Chinaski é un escritor que non logra vivir do que escribe. A súa principal afección é a bebida, apostar nas carreiras de cabalos e compartir o seu amor con Jan e Laura, igualmente bebedoras. Para costearse os seus vicios, acepta diversos traballos temporais nos que nunca dura demasiado. Despois de que Jan o deixa por unha situación máis estable, finalmente unha revista acepta unha das súas obras.
Traxedia de Le Mans de 1955
miniatura|dereita A traxedia de Le Mans de 1955 foi un accidente durante a carreira automobilística 24 Horas de Le Mans, o 11 de xuño de 1955. Os coches involucrados no accidente pasaron magoaron máis dun cento de espectadores, matando 84 deles. Este foi o peor accidente da historia das 24 Horas de Le Mans. Esta traxedia foi causa da retirada do equipo Mercedes GP durante máis de 50 anos.
O accidente
O coche de Levegh saltou sobre un terraplén de terra entre a área dos espectadores e a pista, envorcou e rebotou no extremo das bancadas dos espectadores, entón golpeou a estrutura dunha escaleira de formigón. Ese impacto desintegrou a parte dianteira e lanzou o coche en alto, dando voltas e lanzando restos sobre a multitude. A carrozaría dianteira caeu directamente sobre a multitude. A suspensión dianteira, motor, e outros restos voaron pola zona dos espectadores deixando franxas de destrución fronte ás tribunas. O resto do coche aterrou no terraplén de terra e estalou en chamas. Os espectadores que subiran en escaleiras e andamiaxes para obter unha mellor visión da pista atopáronse no camiño directo dos letais restos. Levegh saíu lanzado do coche facendo un grande arco caendo, e o seu cranio resultou esmagado nalgún momento. Cando os bombeiros intentaron apagar as chamas con auga, o lume aínda ardía máis debido á reacción química resultante coa carcasa de aliaxe de magnesio. oficialmente dáse a cifra de 84 espectadores mortos, ademais de Levegh. O coche de Macklin rebotou no muro de boxes e quedou no terraplén de terra. Resultou ileso, pero o seu auto golpeou a tres espectadores, matando a un. Fangio esquivouno pasando entre Macklin e o coche de Hawthorn e continuou.
Consecuencias
O espectacular accidente, que chegou a ser coñecido como a Traxedia de Le Mans de 1955, é a maior traxedia na historia dos deportes de motor, morreron 84 espectadores e máis de 120 resultaron feridos. Cancelouse a seguinte rolda do Campionato Mundial de coches deportivos no circuíto de Nürburgring, así como a lendaria Carreira Panamericana. O accidente causou conmoción xeneralizada e prohibicións temporais das carreiras de automóbiles en varios países. A prohibición en Suíza non se levantou. a American Automobile Association deixou de patrocinar competicións deportivas de motor, xa que decidiu que as carreiras de autos distraia os seus obxectivos principais e formouse o United States Automobile Club para facerse cargo da organización de carreiras. Os equipos de carreiras de MG, Bristol, (logo de gañar o Grand Prix de 1955 e o Campionato de coches deportivos) e Mercedes-Benz, disolvéronse. O horror do accidente causou que algúns pilotos presentes, entre eles Phil Walters, Sherwood Johnston e John Fitch (logo de terminar a tempada con Mercedes-Benz), retiráranse da competición. Fitch foi sacado do seu retiro polo seu amigo Briggs Cunningham para axudar no proxecto de Chevrolet Corvette en Le Mans de 1960 e máis tarde traballou para desenvolver dispositivos de seguridade de tráfico, incluíndo os "barris Fitch" cheos de auga. Menos de tres meses despois, Lance Macklin decidiu retirarse logo de verse involucrado nun accidente mortal dobre durante a carreira Tourist Trophy en Dundrod. Moitos recriminaron directamente a Hawthorn en base a rumores de que cortara de súpeto diante de Macklin e freara preto da entrada a boxes, obrigando a Macklin a facer unha acción evasiva no camiño de Levegh, que se converteu no pronunciamento semi oficial do equipo Mercedes e a historia de Macklin. O equipo Jaguar á súa vez cuestionaron a idoneidade e competencia de Macklin e Levegh. Os primeiros informes dos medios foron moi impreciso, como o demostra a posterior análise da evidencia fotográfica realizada polo editor de Road & Track (e segundo clasificado en 1955) Paul Frere, en 1975. Detalles adicionais xurdiron cando os fotogramas revisados por Frere convertéronse en formato de vídeo. O Automobile Club l'Ouest (ACO) levou a cabo unha investigación e chegou á conclusión de que a causa principal do accidente foron as condicións inseguras preto da entrada á recta de boxes. Tony Rolt e outros pilotos protestaban pola seguridade da recta de boxes desde 1953.
Antes do evento de 1956, o ACO ampliou a recta de boxes, aumentando a separación entre a estrada e os espectadores, e revisou outros tramos perigosos da pista. A tecnoloxía e as prácticas de seguridade de pista evolucionaron lentamente ata que o piloto de Fórmula 1 Jackie Stewart organizou unha campaña para avogar por unha maior seguridade 10 anos máis tarde. A campaña de Stewart gañou impulso logo da morte de Lorenzo Bandini e Jim Clark.
Unha gaiola de grilos
Unha gaiola de grilos (en The Birdcage), é un filme estadounidense dirixido por Mike Nichols que foi estreado en 1996. Está baseado no filme La Cage aux Folles de Jean Poiret, Francis Veber, Edouard Molinaro e Marcello Danon.
Sinopse
A apracible vida de Albert e Armand, unha parella homosexual, vese totalmente alterada ante a inminente voda de Val, o fillo de Armand, coa filla dun senador ultra conservador. O político, que desexa promover os valores tradicionais da vida familiar, decide visitar á familia do noivo, sen saber co que se vai a atopar.
Rethymno Cretan Kings B.C.
O Rethymno Cretan Kings BC (en grego: Ρέθυμνο Κρητικός Κινγκς K.A.E.), é un equipo profesional de baloncesto da localidade de Retimno, na Illa de Creta (Grecia). O Rethymno foi fundado no ano 1986, o club compite actualmente na máxima categoría do baloncesto grego, a A1 Ethniki. Antes do ano 2015, o equipo era coñecido como Rethymno Aegean B.C. (Ρέθυμνο Αιγαίο K.A.E.) ou Athlitikos Gymnastikos Omilos Rethymno (Α.G.Ο.R.) (Αθλητικός Γυμναστικός Όμιλος Ρεθύμνο (Α.Γ.Ο.Ρ.). O Rethymno xoga os seus partidos como local no Pavillón Melina Merkouri, recinto con capacidade de 1.600 espectadores.
Historia
O Club Atlético Ximnástico Rethymo foi fundado no ano 1965, non nacendo a súa sección de baloncesto até o ano 1986. Un dos momentos históricos do equipo prodúxose durante a temporada 2006-07, cando o equipo se clasificou para xogar a final da Copa de Grecia despois de derrotar a varios equipos da primeira división: PAOK, Panionios, Sporting Atenas e Kolossos Rodou. Con todo, o foron finalmente derrotados cun resultado de 87-48 polo todopoderoso Panathinaikos. Ese mesmo ano o equipo consegue o ascenso á máxima categoría tras finalizar no terceiro posto da A2 Ethniki. Porén, o equipo aguanta tan só un ano, descendendo tras finalizar no trixésimo primeiro posto. Tras varias temporadas na segunda cateogoría, o club regresa á A1 na temporada 2010−11.
Dahomey
O Reino de Dahomey foi un reino africano (localizado dentro da área do actual Benín) que existiu dende 1600 até 1894, cando o último rei, Béhanzin, foi derrotado polos franceses, e o país foi anexionado ó imperio colonial francés. Dahomey desenvolveuse na chaira de Abomey a partir do pobo fon a comezos do século XVII e converteuse nun poder rexional no século XVIII mediante a conquista de cidades importantes na costa Atlántica.
Durante os século XVIII e XIX, o Reino de Dahomey foi un importante estado na súa rexión, deixando de ser estado tributario do Imperio de Oyo. O reino de Dahomey foi un poder rexional que tiña unha economía doméstica organizada no comercio e no traballo de escravos, cunha significativa relación comercial cos europeos, unha administración centralizada, sistema de impostos e grande organización militar. Neste reino salienta a súa obra artística, unha unidade militar completamente feminina chamada as amazonas de Dahomey polos observadores europeos, e as elaboradas prácticas relixiosas do vodú, cun gran festival anual. Comerciaron con prisioneiros, que capturaron durante guerras e redadas, e intercambiáronos cos europeos en troques de bens como coitelos, baionetas, armas de fogo, tecidos e licores.
The Good Life (sinxelo)
"The Good Life" é unha canción da banda de rock alternativo estadounidense Weezer, editado en 1996 como segundo sinxelo do seu álbum Pinkerton. Foi lanzado ás presas pola discográfica DGC para intentar salvar o fracaso comercial do álbum, pero non tivo éxito.
As súas caras-b destacan por proceder do álbum nunca editado de Weezer Songs from the Black Hole.
Campo magnético
miniatura|250 px|Liñas de forza dun campo magnético dun [[imán.]]
Un campo magnético é o campo producido por cargas en movemento, que resulta no exercicio dunha forza sobre outras cargas en movemento non paralelo. Esta forza é proporcional ao campo magnético xerado, isto é, ao valor de indución magnética (B) que é unha magnitude vectorial empregada para caracterizar un campo magnético; proporcional á carga que sofre a acción do campo, á velocidade desta carga e ao seno do ángulo que forman a velocidade da carga e o vector indución magnética.
Os campos magnéticos son producidos por calquera carga eléctrica en movemento e o momento magnético intrínseco das partículas elementais asociadas cunha propiedade cuántica fundamental, o seu spin. Na relatividade especial, os campos eléctricos e magnéticos son dous aspectos interrelacionados dun obxecto, chamado tensor electromagnético. As forzas magnéticas dan información sobre a carga que leva un material a través do efecto Hall. A interacción dos campos magnéticos en dispositivos eléctricos tales como os transformadores estúdase na disciplina dos circuítos magnéticos.
Historia
Aínda que algúns materiais magnéticos eran coñecidos dende a antigüidade, como por exemplo o poder de atracción que a magnetita exerce sobre o ferro, non foi ata o século XIX cando quedou plasmada a relación entre a electricidade e o magnetismo, pasando de seren campos diferenciados a formar o que se coñece como electromagnetismo. miniatura|[[Hans Christian Ørsted, Der Geist in der Natur, 1854]] Antes de 1820, o único magnetismo coñecido era o do ferro. Isto cambiou en 1820 cando Hans Christian Ørsted, un profesor de ciencias pouco coñecido da universidade de Copenhague preparou na súa casa unha demostración científica aos seus amigos e alumnos. Planeou demostrar o quecemento dun fío por unha corrente eléctrica e tamén levar a cabo demostracións sobre o magnetismo, para o que dispuxo dunha agulla de compás montada sobre unha peaña de madeira.
Mentres realizaba a súa demostración eléctrica, Ørsted notou que cada vez que se conectaba a corrente eléctrica, a agulla se movía. Calou e finalizou as demostracións, mais nos seguintes meses traballou duro intentando explicar o novo fenómeno sen conseguilo. A agulla non era nin atraída nin repelida pola corrente. En vez diso tendía a quedar en ángulo recto.
Nome
A forza sobre unha carga eléctrica depende d súa situación, velocidade e dirección; empréganse dous campos vectoriais para describir esta forza. O primeiro é o campo eléctrico, que describe a forza que actúa sobre unha carga estacionaria e dá a compoñente da forza que é independente do movemento. O campo magnético, en cambio, describe a compoñente da forza que é proporcional tanto á velocidade como á dirección das partículas cargadas. O campo defínese pola lei de Lorentz e é, en cada instante, perpendicular tanto ao movemento da carga como á forza que experimenta.
O nome campo magnético ou intensidade do campo magnético aplícase a dúas magnitudes:
Dende un punto de vista físico, ambos son equivalentes no baleiro, agás nunha constante de proporcionalidade (permeabilidade) que depende do sistema de unidades: 1 no sistema de Gauss, no SI. Só se diferencian en medios co fenómeno da magnetización.
Uso
O campo H considerouse tradicionalmente o campo principal ou intensidade de campo magnético, xa que se pode relacionar cunhas cargas, masas ou polos magnéticos por medio dunha lei similar á de Coulomb para a electricidade. Maxwell, por exemplo, empregou este enfoque, aínda que aclarando que esas cargas eran ficticias. Con iso, non só se parte de leis semellantes nos campos eléctricos e magnéticos (incluíndo a posibilidade de definir un potencial escalar magnético), senón que en medios materiais, coa equiparación matemática de H con E, por un lado, e de B con D, por outro, pódense establecer paralelismos útiles nas condicións de contorna e as relacións termodinámicas; as fórmulas correspondentes no sistema electromagnético de Gauss son:
En electrotecnia non é raro que se conserve este punto de vista porque resulta práctico.
Coa chegada das teorías do electrón de Lorentz e Poincaré, e da relatividade de Einstein, quedou claro que estes paralelismos non se corresponden coa realidade física dos fenómenos, polo que é frecuente, sobre todo en física, que o nome de campo magnético se aplique a B (por exemplo, nos textos de Alonso-Finn e de Feynman). Na formulación relativista do electromagnetismo, E non se agrupa con H para o tensor de intensidades, senón con B.
En 1944, F. Rasetti preparou un experimento para dilucidar cal dos dous campos era o fundamental, é dicir, aquel que actúa sobre unha carga en movemento, e o resultado foi que o campo magnético real era B e non H.
Para caracterizar H e B recorreuse a varias distincións. Así, H describe como de intenso é o campo magnético na rexión que afecta, mentres que B é a cantidade de fluxo magnético por unidade de área que aparece nesa mesma rexión. Outra distinción que se fai en ocasións é que H se refire ao campo en función das súas fontes (as correntes eléctricas) e B ao campo en función dos seus efectos (forzas sobre aas cargas).
Características
Por outra banda o campo magnético pódese abordar de xeito semellante ao eléctrico, mais en lugar de considerar a carga eléctrica (un escalar) como fonte do campo, este papel vaino facer o momento dipolar magnético (un vector). É neste senso que se fala do campo magnético coma un campo que deriva dun potencial vectorial e non dun escalar como o campo eléctrico.
Unha consecuencia disto é o feito de que o campo magnético non pode ser un campo conservativo, e daquela non ser irrotacional, presentando en xeral un rotacional que non se anula. Porén a súa diverxencia resulta nula por definición, polo que non hai fontes nin sumidoiros nun campo magnético, non hai "cargas magnéticas", ou máis correctamente, non hai monopolo magnético. E por isto mesmo as liñas de campo son sempre pechadas.
Para ter unha idea intuitiva do que é un dipolo magnético, pódese considerar o caso máis sinxelo que o xera: o dunha corrente eléctrica circular. Neste caso o dipolo magnético é un vector perpendicular ao plano do círculo, co sentido de avance dun sacarrollas que xira coa corrente. O seu módulo vén dado polo produto de corrente e radio.
Un caso importante de material magnético é o do imán. É un material como a magnetita (imán permanente), o ferro imantado etc., que crea ao seu redor un campo magnético. A razón atópase no feito de ter na súa estrutura interna unha serie de dominios, nos que os electróns presentan órbitas que dan lugar a momentos magnéticos paralelos, e ademais estes dominios están orientados dun mesmo xeito, fornecendo un momento resultante non nulo. O imán sempre presenta un polo norte e un polo sur, aínda que rompa cada anaco manterá os dous polos evidenciando de novo o feito de que as liñas de campo son sempre pechadas: saen do polo norte e entran de novo polo polo sur (ver a figura).
Isto segundo o comportamento que presenta a súa susceptibilidade magnética.
Fontes do campo magnético
Un campo magnético ten dúas fontes que o orixinan. Unha delas é unha corrente eléctrica de condución, que dá lugar a un campo magnético estático, se é constante. Por outro lado unha corrente de desplazamiento orixina un campo magnético variante no tempo, mesmo aínda que aquela sexa estacionaria.
Campo magnético producido por unha carga puntual
O campo magnético xerano por unha única carga en movemento (non por unha corrente eléctrica) pode calcularse de xeito aproximado a partir da ecuación derivada da lei de Biot-Savart:
Campo magnético producido por unha distribución de cargas
A inexistencia de cargas magnéticas leva a que o campo magnético é un campo solenoidal, o que leva a que localmente pode ser derivado dun potencial vector \mathbf{A}, é dicir:
Á súa vez este potencial vector pode ser relacionado co vector densidade de corrente mediante a relación:
A ecuación anterior formulada sobre, cunha distribución de cargas contida nun conxunto compacto, a solución é expresable en forma de integral. E o campo magnético dunha distribución de carga vén dado por:
Inexistencia de cargas magnéticas aisladas
Cómpre salientar que, a diferenza do campo eléctrico, no campo magnético non se comprobou a existencia de monopolos magnéticos, só dipolos magnéticos, o que significa que as liñas de campo magnético son pechadas, isto é, o número neto de liñas de campo que entran nunha superficie é igual ao número de liñas de campo que saen da mesma superficie. Un claro exemplo desta propiedade vén representado polas liñas de campo dun imán, onde se pode ver que o mesmo número de liñas de campo que saen do polo norte volve entrar a través do polo sur, dende onde volven polo interior do imán ata o norte. miniatura|250px|Ilustración dun campo magnético arredor dun arame a través do que flúe [[corrente eléctrica.]] Como se pode ver no debuxo, independentemente de que a carga en movemento sexa positiva ou negativa, no punto A nunca aparece campo magnético; non obstante, nos puntos B e C o campo magnético invirte a súa dirección dependendo de se a carga é positiva ou negativa. A dirección do campo magnético vén dada pola regra da man dereita.
Para determinar a dirección, tómase un vector q\vec{v}, na mesma dirección da traxectoria da carga en movemento. A dirección deste vector depende do signo da carga, é dicir, se é positiva e se move cara á dereita, o vector +q\vec{v} estará orientado cara á dereita. Non obstante, se a carga é negativa e se move cara á dereita, o vector -q\vec{v} vai cara á esquerda. A continuación, percórrese "sinalando" cos catro dedos da man dereita, dende o primeiro vector q\vec{v} ata o segundo U\vec{r}, polo camiño máis curto ou, o que é o mesmo, o camiño que forme o menor ángulo entre os dous vectores. O polgar estendido indicará nese punto a dirección do campo magnético.
Enerxía almacenada en campos magnéticos
A enerxía é necesaria para xerar un campo magnético, para traballar contra o campo eléctrico que un campo magnético crea e para cambiar a magnetización de calquera material dentro do campo magnético. Para os materiais non dispersivos, libérase esta mesma enerxía tanto cando se destrúe o campo magnético para poder modelar esta enerxía, como sendo almacenado no campo magnético.
Para materiais lineais e non dispersivos (tales que onde \mu é independente da frecuencia), a densidade de enerxía é:
Se non hai materiais magnéticos arredor, entón μ pode substituírse por μ0. Devandita ecuación non se pode utilizar para os materiais non lineais, emprégase unha expresión máis xeral. A cantidade incremental de traballo polo δW do volume de unidade necesitado para causar un cambio pequeno do δB do campo magnético en xeral é δW= H*δB
Unha vez que se obteña a relación entre H e B, esta ecuación se emprega para determinar o traballo necesitado para acadar un estado magnético dado. Para os materiais como os ferromagnéticos e supercondutores o traballo necesitado tamén dependerá de como se crea o campo magnético.
Janthinobacterium lividum
Janthinobacterium lividum é unha especie de bacterias aerobias, gramnegativas, habitantes do solo, que teñen unha característica cor violeta escura (case negra). Esta cor débese a que produce un composto chamado violaceína, a cal se xera cando se metaboliza o glicerol como fonte de carbono. A violaceína ten propiedades antibióticas antibacterianas, antifúnxicas e mesmo antivirais. As súas propiedades antifúnxicas son de especial interese porque J. lividum se atopa na pel de certos anfibios, como a píntega Plethodon cinereus, na que prevén a infección polo devastador fungo quitridio Batrachochytrium dendrobatidis.
Etimoloxía e sinonimia
O nome do xénero, Janthinobacterium, significa en latín "bacteria de cor violeta" (ou violeta-azulada). O nome da especie, lividum, tamén vén do latín e significa "de cor azul ou do chumbo".
Na caixa de datos taxonómicos indícanse os distintos sinónimos con que se foi coñecendo esta bacteria ao longo do tempo. Durante un tempo tivo o sinónimo Chromobacterium violaceum Ford 1927 e despois Leifson 1956, que xa non se usa, e non se debe confundir coa actual bacteria Chromobacterium violaceum, que é unha especie distinta da orde Neisseriales, pero que tamén produce violaceína e ten cor violeta escura.
Campo magnético
Campo medido por dous observadores
E para os campos magnéticos terase:
Cómpre indicar que en particular un observador en repouso respecto a unha carga eléctrica detectará só campo eléctrico, mentres que os observadores que se moven respecto das cargas detectarán unha parte eléctrica e magnética.
Campo creado por unha carga en movemento
O campo magnético creado por unha carga en movemento pode probarse pola relación xeral:
que é válida tanto en mecánica newtoniana como en mecánica relativista. Isto leva a que unha carga puntual movéndose a unha velocidade v proporciona un campo magnético dado por:
onde o ángulo \theta é o ángulo formado polos vectores \mathbf{v} e. Se o campo magnético é creado por unha partícula cargada que ten aceleración, a expresión anterior contén termos adicionais (potenciais de Liénard-Wiechert).
Unidades de medida
A principal característica da potencia do campo magnético é o vector de indución magnética. Dependendo do medio introdúcese como o vector do campo magnético.
As dimensións e unidades de medida das magnitudes magnéticas empredas no Sistema Internacional de Unidades son:
Piero Drogo
Piero Drogo, nado en Vignale Monferrato, Alessandria, o 8 de agosto de 1926 e finado en Bologna, o 28 de abril de 1973, foi un piloto de carreiras e carroceiro de Italia. Participou nun Gran Premio de Fórmula Un, debutando o 4 de setembro de 1960. Non logrou puntos de campionato. Formou unha «carrozzeria» en Módena para prestar servizo á próspera industria do automobilismo. Os seus Carrozzeria Sports Cars gañaron algunha fama máis tarde na década. Morreu nun accidente automobilístico aos 46 anos.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Swithred de Essex
Swithred (tamén coñecido como Swaefred), finado en 758, foi rei de Essex, tras a morte de Saelred. O período do seu reinado vai do 746 ao 758, época na que este país era unha dependencia do reino de Mercia.
Traxectoria
Swithred era o neto de Sigeheard. Hai moi pouca información sobre o seu reinado. Hai outro Swithred que podería ser o seu fillo ou neto, que foi arcebispo de Canterbury co nome de Feologild (c. 832).
Damien Chazelle
miniatura|Damien Chazelle en [[2014.]] Damien Chazelle, nado en Providence (Rhode Island) o 19 de xaneiro de 1985 é director de cinema e guionista estadounidense.
Traxectoria
Nado en Providence (Rhode Island), é fillo do informático Bernard Chazelle e da escritora Celia Martin.
Debutou como director e guionista con Guy and Madeline on a Park Bench, un filme dedicado ao jazz estreado en 2009. Máis tarde, participou nos guións de The Last Exorcism Part II (2013) e Grand Piano (2013). Co seu segundo filme como director, Whiplash (2014), obtivo o Gran Premio do xurado no Festival de Cinema de Sundance e varias candidaturas na 87ª edición dos Oscar.
Linguaxe bioprogramada
Linguaxe bioprogramada é unha teoría da adquisición da linguaxe desenvolvida por Derek Bickerton.