cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Exonuclease
Actividade de exonuclease nas polimerases
O holoencima ADN polimerase III ten unha actividade exonuclease 3'→5' na súa subunidade epsilon, necesaria para a corrección de probas na que se eliminan os erros de replicación.
A ADN pol I coloca desoxirribonucleótidos no lugar ocupado polo cebador de ARN que acaba de ser eliminado. A ADN polimerase I tamén posúe actividades de exonuclease 3'→5' a cal se utiliza para facer a corrección de probas para corrixir os erros na replicación do ADN. Tamén ten unha actividade exonuclease 5' → 3' que media a chamada nick translation (traslado da amosega) durante a reparación do ADN.
A ARN polimerase II funciona durante a terminación da transcrición en lévedos en conxunción coa exonuclease 5' Rat1 degradando o extremo 5' do transcrito acabado de formar, deixando o sitio de poliadenilación e disparando simultaneamente a polimerase.
Tipos de exonucleases presentes en E. coli
miniatura|200px|dereita|Exonuclease [[WRN cos seus sitios activos en cor amarela.]] En 1971 descubriuse a primeira exonuclease de E. coli, a exonuclease I, e despois descubríronse máis, como as exonucleases II, III, IV, V, VII e VIII. Cada tipo de exonuclease ten unha función ou requirimento específico. As máis importantes son:
Descubrimentos en humanos
No procesamento dos pre-ARNm das histonas humanas interveñen as actividades de endonuclease e exonuclease do CPSF-73. Para iniciar a degradación requírese a ribonucleoproteína U7 pertencente ás ribonucleoproteínas nucleares pequenas (snRNP), e despois actúa a exonuclease ata que o produto da clivaxe é completamente degradado. Isto permite a reutilización dos nucleótidos.
Descubrimentos en lévedos
O CCR4-NOT é un complexo regulatorio xeral presente en lévedos. Este complexo está relacionado co metabolismo do ARNm, na iniciación da transcrición e na degradación do mesmo. O complexo posúe actividade exonuclease 3'-5' tanto sobre o ARN coma sobre o ADN monocatenario. Outro compoñente asociado co complexo CCR4 é a proteína CAF1, a cal ten actividade 3'-5' ou 5'-3' en Mus musculus (rato). Os lévedos conteñen ademais as exonucleases Rat1 e Xrn1. A Rat1 funciona da mesa maneia que a Xrn2 humana, mentres que a actividade da Xrn1 realízase no citoplasma onde degrada ARNr pre-5,8S e 25S en ausencia de Rat1.
Jacinto Crespo
Jacinto Crespo Figueras, coñecido como Chinto Crespo, nado en Lugo en 1849 e finado en Vigo o 17 de xaneiro de 1931, foi un mestre e político agrarista.
Traxectoria
Mestre na escola fundada polo Sindicato de agricultores de Teis. A súa actividade comezou a documentarse cando xa roldaba os cincuenta anos, coa participación activa na loita dos neoagraristas de Teis. No ano 1907 dirixiu a asemblea agrarista desta localidade e dende o ano seguinte actuou como secretario do Directorio de Teis, ademais de ser membro integrante da Sociedade de Agricultores de Teis. Chinto foi un salientable orador dos mitins antiforais de Vigo, Pontevedra, Ourense, A Coruña e Lugo. Formou parte do Comité Provincial da Federación Agraria de Pontevedra e da embaixada societaria que trataba de integrar o agrarismo asturiano na loita iniciada en Galicia. Presidiu a mesa constitutiva da I Asemblea Agraria de Monforte.
Dende 1909 Crespo diversificou as súas actividades, exercendo en Teis de mestre, de porteiro da Sociedade de Agricultores e participando nos mitins aldeáns do antiforismo militante por diversas zonas galegas (Tomiño, Redondela, Oia, A Fonsagrada), levando a estas concentracións agrarias unha importante iniciativa da súa marca: o uso popular da lingua galega. En 1909 presentouse como candidato a concelleiro de Lavadores e asinou, xunto con outros compañeiros do Directorio, artigos e follas de propaganda dirixidas contra os máis famosos caciques urzaístas. Como consecuencia desta campaña foi denunciado por inxurias polos irmáns Eduardo e José Iglesias Añino xunto con Manuel Lago Martínez, Manuel Álvarez, José Martínez Vila e Arturo Nieto Lázaro. Xulgados na Audiencia de Pontevedra en 1911, foron condenados a tres anos, seis meses e vinte e un días de desterro a 25 quilómetros de Teis e mil pesetas de multa. Finalmente só foron desterrados Chinto Crespo, Manuel Lago e Arturo Nieto. Viviu o desterro nos concellos de Lalín e A Estrada, onde conseguiu reorganizar o agrarismo estradense, dándolle un combativo carácter anticaciquil, abríndolle as portas do movemento a Basilio Álvarez e demais oradores de Acción Gallega.
miniatura|250px|Directorio Antiforista de Teis, 1908. Jacinto Crespo é o cuarto pola esquerda.
En 1913, novamente reintegrado na loita agraria, chegou a Ponteareas e arremeteu contra os caciques bugallalistas, polo que foi procesado e encarcerado de novo. Permaneceu en terras do Umia e do Tea ata rematar o cumprimento da condena e posteriormente volveu ao distrito de Lavadores. Presentouse en 1917 como unha figura simbólica da nacente conxunción agrario-republicano-socialista. Despois, no IV Congreso Agrario Provincial, decidiuse crear un posto para el no concello de Lavadores, momento a partir do cal se empezou a distanciar da escena agraria.
Perdéronse os seus discursos en galego e quedaron só as súas prosas periodísticas, nesta lingua e en castelán. Tanto aqueles coma estas, xiran ao redor de diferentes cuestións agrarias como a necesidade de que os campesiños se organicen en sociedades de oficio, que disputen o dominio local aos caciques e que deixen de pagar os foros.
Rosa Díez
Rosa Díez González, nada en Sodupe, Güeñes (Biscaia) o 27 de maio de 1952, é unha política de orixe vasca. Foi deputada do Partido Socialista Obrero Español (PSOE) no Parlamento Europeo, dende 1999 ata o 30 de agosto de 2007, cando abandonou o PSOE e deixou a súa acta de eurodeputada para fundar o novo partido Unión Progreso y Democracia (UPyD).
Conselleira do Goberno Vasco
Foi conselleira de Comercio, Consumo e Turismo do Goberno Vasco baixo a presidencia de José Antonio Ardanza, do Partido Nacionalista Vasco, entre o 4 de outubro de 1991 e o 3 de febreiro de 1998. Igualmente, foi deputada no Parlamento Vasco, o que aumentou a súa visibilidade social.
En 1998 presentouse ás eleccións primarias do PSE-EE para elixir candidato a lehendakari, que gañou Nicolás Redondo Terreros.
Eurodeputada
Desde o ano 1999 ata o 2007 foi europarlamentaria. Na votación da proposta a favor do proceso de paz con ETA defendido polo Grupo dos Socialistas Europeos abstívose.
Mantivo friccións coa dirección do Partido Socialista de Euskadi e o PSOE en relación coa postura de diálogo do goberno español e vasco co contorno de ETA.
Abandono do PSOE
En agosto de 2007, trala creación uns meses atrás da Plataforma Pro, unha plataforma nacida no seo de ¡Basta Ya!, anunciou a súa saída das filas do PSOE para integrarse na devandita plataforma (onde se atopan tamén outros personaxes da vida pública como Fernando Savater ou Carlos Martínez Gorriarán), cos que máis tarde colaboraría para crear un novo partido político español, Unión Progreso y Democracia, da cal é voceira e secretaria xeral. Cómpre sinalar que unha vez fóra do PSOE estivo un tempo participando activamente en actos da asociación Ciutadans de Catalunya.
Perfil político
Desde sectores da esquerda e centro-esquerda, critícase o seu discurso contra a identidade vasca, galega e catalá e o seu posicionamento público e hostil en favor do españolismo, o cal é visto por estes sectores coma unha pugna electoral coa ala máis extrema do Partido Popular.
Foi membro da plataforma política ¡Basta Ya!. En Galicia prestou o apoio do seu partido e o seu persoal para a campaña da asociación Galicia Bilingüe contra o proceso de normalización da lingua galega.
Polémicas
Foi acusada numerosas veces de autoritarismo por ex-militantes do seu propio partido. Foi duramente criticada polas declaracións feitas a Iñaki Gabilondo onde dixo que "Zapatero podería ser galego, no sentido más pexorativo do termo". Sobre Rajoy respondeu cun "é galego". Antes, en outubro de 2009, empregara semellantes verbas ó se referir a Alberto Núñez Feijóo. Os tres partidos políticos galegos con representación parlamentar, como tamén o sector cultural galego, pediron publicamente unha rectificación da voceira de UPyD e condenaron as palabras xenófobas contra o pobo galego. Perante a clamor social, Díez pediu da xente "que teña sentido de humor para aceptar unha afirmación que xa tiña dito outras veces". Un día despois de dicir isto, o gabinete de prensa de UPD respondeu así: Ofenderse por isto é unha mostra de intolerancia, complexo de inferioridade ou perturbación nacionalista.
A pesar de ter militado no nacionalismo unionista de UPyD, no ano 1999 (cando aínda militaba no PSOE) fixo unhas declaracións que logo lle foron recriminadas polos seus adversarios políticos: "Se a maioría de vascos quixera a independencia a democracia adaptaríase. Ténselle recriminado non falar éuscaro, cando creceu e viviu a meirande parte da súa vida no País Vasco, así como a súa relación con partidos extremistas: o partido da ultradereita española Falange Auténtica ofreceulle ir nas súas listas no ano 2006 e o histórico falanxista Ynestrillas apoiou a UPyD varias veces chegando a dicir que era un "sopro de aire fresco".
Serra do Pando e Maseiras
O punto de maior altitude é o monte Fieiró de Deva, con 1.643 metros sobre o nivel do mar.
Rexión de Bruxelas-Capital
A Rexión de Bruxelas-Capital (francés: Région de Bruxelles-Capitale, neerlandés: Brussels Hoofdstedelijk Gewest) ou ben Rexión de Bruxelas (francés: Région Bruxelloise, neerlandés: Brusselse Gewest) é unha rexión de Bélxica que abrangue 19 concellos, entre os que se inclúe a propia cidade de Bruxelas, que é a capital do país. A Rexión de Bruxelas-Capital atópase no centro do país e forma parte das dúas comunidades lingüísticas de Bélxica, a francesa e a flamenga, mais está separada de Flandres (na que forma un enclave) e de Valonia.
A de Bruxelas é a rexión máis densamente poboada de Bélxica, e aínda que ten o maior PIB per capita, tamén ten a menor renda dispoñible por fogar. A rexión de Bruxelas abrangue 162 km², unha área relativamente pequena comparada coas outras dúas rexións do país, e ten unha poboación de 1,2 millóns de habitantes. A área metropolitana de Bruxelas é cinco veces maior e ten unha poboación de arredor de 2,5 millóns, sendo a meirande de Bélxica. Tamén forma parte dunha conurbación que se estende cara ás cidades de Gante, Antuerpen e Lovaina, así como a provincia do Brabante Valón, que é fogar de máis de 5 millóns de persoas.
Historicamente foi unha rexión de fala flamenga, Bruxelas sufriu un proceso cambio lingüístico ao francés a partir de finais do século XIX. Hoxe en día, a rexión de Bruxelas-Capital é oficialmente bilingüe en francés e flamengo. Aínda que o francés é a lingua franca con arredor dun 90% dos habitantes quen de falar a lingua, Bruxelas tamén é cada vez máis multilingüe. O inglés é falado como segunda lingua por case un terzo da poboación e moitos emigrantes e expatriados tamén falan outras linguas.
Historia
Bruxelas naceu como un pequeno asentamento rural á beira do río Senne e pasou a converterse nunha importante cidade-rexión de Europa. Desde o final da segunda guerra mundial, foi un importante centro da política internacional e alberga numerosas organizacións internacionais, políticos, diplomáticos e funcionarios europeos. Bruxelas é de facto a capital da Unión Europea e acolle moitas das principais Institucións da Unión Europea, incluíndo a Comisión Europea, o Consello Europeo e Parlamento Europeo (aínda que o poder xudicial se atopa na cidade de Luxemburgo e o Parlamento tamén se reúne en Estrasburgo). Por mor disto, o seu nome úsase acotío para referirse á Unión Europea e ás súas institucións. A secretaría do Benelux e a sede da OTAN tamén están situadas en Bruxelas.
O 18 de xuño de 1989, por primeira vez, os bruxelenses elixen directamente aos seus representantes rexionais. Bruxelas-Capital constitúe dende entón unha Rexión autónoma, comparable ás Rexións de Flandres e a Rexión Valoa.
Pontoporíidos
Nas rexións onde vive coñécese vulgarmente, na Arxentina e o Uruguai, como franciscana ou tonina (no Brasil, toninha), e nos textos científicos da rexión, como delfín del Plata, nome que pasou á bibliografía internacional.
Rexión de Bruxelas-Capital
Concellos
A Rexión componse de 19 concellos (communes): Bruxelas, que se atopa no centro, e ao seu ao redor os 18 restantes. Os 19 municipios son:
Demografía
miniatura|esquerda|[[Densidade de poboación de Europa. Bruxelas atópase entre grandes aglomeracións urbanas.]] Bruxelas atópase nunha das zonas máis urbanizadas de Europa, entre París, Londres, a rexión alemá de Rin-Ruhr e o Randstad (Países Baixos). A Rexión de Bruxelas-Capital ten unha poboación de arredor de 1,2 millóns de habitantes, e tivo un aumento considerable de poboación nos últimos anos. En xeral, a poboación de Bruxelas é máis nova que a media nacional, e ten unha fenda de desigualdade maior.
Pontoporíidos
Descrición
Ten o bico máis longo (en proporción ao seu tamaño) de todos os cetáceos, máis do 15 % do tamaño do corpo nos adultos. Os machos alcanzan 1,6 m de lonxitude, e as femias poden ser maiores (até 1,8 m). O corpo é cor castaña agrisada, máis clara no ventre (de aí o nome popular de framciscana). As aletas tamén son moi longas en comparación ao corpo, e son moi anchas. A aleta dorsal ten unha gran base e forma arredondada. O peso medio dos exemplares desta especie ronda os 50 kg.
Rexión de Bruxelas-Capital
Situación lingüística
miniatura|dereita|Linguas faladas no fogar na Rexión de Bruxelas-Capital (2013) A rexión de Bruxelas-Capital distínguese das outras dúas polo seu bilingüismo oficial: o francés e o neerlandés son de uso obrigado en todos os servizos públicos (administracións, hospitais, policía...). De facto, o francés é amplamente maioritario na poboación (95,55%), debido tanto á aprendizaxe na escola como ao fluxo migratorio dende países francófonos.
Pontoporíidos
Distribución e hábitat
O golfiño do Prata distribúese pola costa atlántica do sueste de Suramérica, sendo a parte máis importante da súa área de distribución o estuario do Río da Prata. Polo norte chega até o trópico de Capricornio cerca de Ubatuba, Brasil, e polo sur até a península Valdés, Arxentina. É o único membro do grupo dos golfiños de río que vive tamén en auga salgada, como a dos estuarios e mesmoi en matr aberto, ademais de en auga doce, o que indica a gran tolerancia da especie aos cambios de hábitat. Aínda que algúns espécimes vagan constantemente, pasando períodos de tempo en ríos e no mar, outros pasan toda a súa vida nos ríos.
Bioloxía e ecoloxía
A súa expectativa de vida é de 20 anos. O período de xestación é de 10 a 11 meses. As femias poden parir a desde os cinco anos de idade. Normalmente solitarios, obsereváronse excepcionalmente grupos de até 15 individuos.
Rexión de Bruxelas-Capital
Situación lingüística
De acordo coa lingua materna dos habitantes, a distribución é a seguinte:
Pontoporíidos
Bioloxía e ecoloxía
Aliméntanse en augas profundas, e exames dos seus estómagos revelaron que a súa dieta componse de cerca de 24 diferentes especies de peixes, ademais de polbos, luras e camaróns.
Rexión de Bruxelas-Capital
Situación lingüística
A distribución de linguas correctamente faladas na práctica pola poboación sería a seguinte:
325px|dereita Historicamente Bruxelas é unha cidade flamenga na que o idioma popular era o neerlandés, mais no século XIX do mesmo xeito que en practicamente toda Europa, a nobreza e a alta burguesía falaba francés. Cando Bélxica se independiza, as clases dirixentes escollen o francés como lingua oficial do país, xa que o tiña coma un idioma máis culto e avanzado. Esta decisión ocasionaría posteriormente un conflito lingüístico aínda pendente de resolver.
Pontoporíidos
Bioloxía e ecoloxía
Os seus inimigos naturais son as candorcas e varias especies de tiburóns.
Conservación
Platanista balionvillei está clasificada desde 2008 como especie vulnerábel (VU) na Lista vermella da IUCN, debido á perda dun 30 % da súa poboación durante tres xeracións (36 anos). A súa situación produce preocupación, particularmente na comunidade científica debido ao reducido da súa área de distribución e a súa gran predispocición para quedar atrapada accidentalmente nas artes de pesca, onde un gran número de individuos perecen ao quedaren prendidos nas redes. Aínda que o maior número de capturas documentadas produciuse na década de 1970 no Uruguai, as mortes accidentais en décadas recentes aumentaron no sur do Brasil e na Arxentina. Científicos dos tres países manifestaron a súa preocupación polo futuro da especie, para intentar implicar aos gobernos e á comunidade onde se distribúe, en estudos para trazar un plan de conservación deste golfiño.
Rexión de Bruxelas-Capital
Situación lingüística
En Bruxelas, onde se establece a corte, toda a burguesía convértese en francófona e tamén gran parte da poboación aprende o francés para mellorar as súas probabilidades de promoción. Posteriormente Bélxica recoñece como oficial o idioma neerlandés e tras marcar unha fronteira lingüística, Bruxelas como capital tanto de Bélxica como de Flandres é declarada oficialmente bilingüe, aínda que de facto o francés continuará sendo maioritario.
Clima
A rexión de Bruxelas ten un clima oceánico (Clasificación climática de Köppen: Cfb) con veráns temperados e invernos fríos. A súa proximidade a zonas costeiras influencia o seu clima ao recibir masas de aire mariño dende o océano Atlántico. As zonas húmidas próximas tamén aseguran un clima marítimo temperado. De media (con base nas medicións do período 1981–2010), hai aproximadamente 135 días de choiva ao ano na rexión de Bruxelas-Capital. As nevaradas son pouco frecuentes, cunha media de 24 días ao ano. A cidade tamén adoita experimentar violentas tormentas nos meses de verán.
Alec Brown
Instituto
Brown asistiu ao instituto "Winona Senior High School" en Winona, Minnesota. No seu terceiro ano como "junior", fixo unha media 14,2 puntos e 7,0 rebotes por partido. No seu último ano como "senior", fixo 22,4 puntos, 9,8 rebotes e 4,9 tapóns por partido. Liderou ao seu instituto a unha marca de 29-2 e finalizaron en terceiro lugar no Campionato Clase AAA de Minnesota. O 8 de xaneiro de 2010, Brown rexistrou un triplo-dobre con 22 puntos, 12 rebotes e 12 tapóns contra o instituto "Mankato West High School". Foi nomdado "Xogador do Ano Winona Daily News", tamén foi nomeado no mellor quinteto estatal Associated Press, no mellor quinteto estatal do campieonato Clase AAA, e no mellor quinteto da Big 9 Conference. Durante a súa carreira no instituto estabeleceu sete récords en Winona, tales como puntos nun partido (44), puntos nunha temporada (650), tapóns nun partido (13), tapóns nunha temporada (141), tiros de campo anotados nun partido (18), tiros de campo anotados nunha temporada (247), e tiros libres anotados nunha temporada (152).
Rexión de Bruxelas-Capital
Cidades irmandadas
Varias cidades están irmandadas coa Rexión de Bruxelas-Capital:
Ligazóns externas
Oficiais Non oficiais
Alec Brown
Universidade
Brown converteuse no primeiro xogador de seis pés de estatura en asinar con Green Bay do instituto "Winona Senior High School". Na súa primeira temporada como "freshman" en 2010-11, Brown foi nomeado no mellor quinteto debutante da Horizon League, xa que estabeleceu as marcas da universidade de tapóns, tales como tapóns nun partido (8), tapóns nunha temporada (67), e tapóns por un "freshman" (debutante) nunha temporada (67). Brown logrou anotar dobres díxitos en 18 partidos e foi o terceiro máximo anotador do equipo. En 32 partidos, fixo unha media de 10,2 puntos, 5,6 rebotes e 2,1 tapóns en 25,1 minutos por partido.
Na súa segunda temporada como "sophomore" en 2011-12, Brown foi nomeado no mellor quinteto da Horizon League, primeiro xogador "sophomore" de Green Bay en ser elixido o equipo desde Jeff Nordgaard en 1993-94. Tamén foi nomeado no segundo mellor quinteto do Distrito 12 da NABC. Brown estabeleceu unha nova marca de 11 tapóns contra Wright State, esa marca tamén foi o número máis alto logrado esa temporada por calquera xogador nacional. Brown rexistrou 100 tapóns no partido número 43 da súa carreira, o xogador dos Phoenix en chegar máis rápido aos 100 tapóns. Tamén rexistrou un total de 89 tapóns esta temporada rompendo a marca do equipo, o cal logrou no seu primeiro ano. Na Horizon League, finalizou sexto en anotación (13,9), empatado en primeiro lugar en rebotes (8,4) e segundo en tapóns por partido (3,2), tamén finalizou empatado en noveno lugar na nación en tapóns por partido (3,0). En 30 partidos, fixo unha media de 13,8 puntos, 8,2 rebotes e 3,0 tapóns en 31,3 minutos por partido, acadou cifras dobres 23 veces.
Na súa terceira temporada como "junior" en 2012-13, Brown foi nomeado no segundo mellor quinteto da Horizon League, e no mellor quinteto do distrito 12 da NABC por segunda temporada consecutiva. Brown alcanzou entrar ao club dos 1,000 puntos, tamén estivo entre os líderes da Horizon League en anotación, rebotes, rebotes ofensivos, rebotes defensivos e tapóns. En 34 partidos, fixo unha media de 14,1 puntos, 6,0 rebotes, 1,7 tapóns e 1,2 asistencias en 30,6 minutos por partido. Ademais acadou 20 ou máis puntos en 6 partidos, logrando cifras dobres en 24 partidos.
Na súa cuarta e última temporada como "senior", Brown foi nomeado no mellor quinteto da Horizon League por segunda vez, e no mellor quinteto do distrito 12 da NABC por terceira temporada consecutiva, tamén foi elixido Xogador Defensivo do Ano da Horizon League. Foi nomeado xogador da semana da Horizon League 4 veces. O 23 de novembro de 2013, Brown rexistrou un triplo-dobre con 15 puntos, 10 rebotes e 10 tapóns nunha vitoria por 92-57 contra Minnesota Duluth. O 21 de decembro de 2013, Brown estabeleceu a súa marca persoal de 40 puntos nunha vitoria contra Fairfield. Tamén rexistrou o total de 94 tapóns rompendo novamente a marca do equipo, o cal superou na súa primeira temporada e despois na súa segunda temporada. Acadou 20 ou máis puntos en 8 partidos, logrando cifras dobres en 22 partidos. En 30 partidos, fixo unha media de 15,3 puntos, 5,7 rebotes, 3,1 tapóns e 1,0 asistencias en 30,3 minutos por partido.
Ao terminar a temporada, Brown anotou 1,678 puntos na súa carreira universitaria, ocupando o quinto lugar de todos os tempos na historia dos Green Bay Phoenix. Ademais logrou 309 tapóns na súa carreira, rompendo a marca anterior da universidade. Os 309 tapóns tamén empataron a marca da Horizon League de máis tapóns nunha carreira. Con 94 tapóns en 2013-14, 89 tapóns en 2011-12, 67 tapóns en 2010-11 e 59 tapóns en 2012-13, Brown ten os catros mellores temporada en tapóns totais na historia da universidade. Ocupa o terceiro lugar na historia do equipo en rebotes totais nunha carreira, atrapando 800. Ese total é o máis alto por un xogador dos Phoenix na era da División I.
Profesional
Tras finalizar a súa etapa no baloncesto universitario, Brown adestrouse para preparar o Draft da NBA de 2014. Chamou a atención na Combine de Chicago ao ser un xogador que medía 2,16 metros sen calzado cun destacábel lanzamento de entre todos os participantes, incluíndo 18 de 25 lanzamentos de tres a distancia NBA. O 26 de xuño elixido na 50ª posición polos Phoenix Suns. Uns días máis tarde uniríase ás Ligas de Verán da NBA cos Suns. Porén, durante o último encontro da competición ante os Dallas Mavericks, Brown resultou mancado no seu ombro esquerdo durante o primeiro cuarto. Tras ter que operarse da lesión tivo que pasar varios meses de recuperación. En setembro asina contrato cos Suns para xogar na NBA, mais é despedido tres días despois. Inicialmente, Brown tiña pensado xogar para o Obradoiro unha vez recuperado da lesión, mais finalmente decide xogar na NBA G League. Concretamente, asina polos Bakersfield Jam en febreiro, o afiliado da G League dos Suns. No seu debut consegue facer seis puntos e cinco tapóns na vitoria do seu equipo ante Los Angeles D-Fenders. Durante a súa estadía cos Jam, fixo unha media de 7 puntos, 3,5 rebotes e 2 tapóns en 20 partidos.
En xullo de 2015 Brown regresa aos Phoenix Suns para a Liga de Verán das Vegas. Con todo, o 31 de xullo de 2015, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB a temporada 2015−16. En 29 partidos cos santiagueses fixo unha media de 6,1 puntos (42% en triplas) e 2,9 rebotes por partido. En xullo de 2016 de novo volve á Liga de Verán cos Suns, mais o equipo decide finalmente renunciar aos seus dereitos sobre o xogador. Posteriormente asina cos Windy City Bulls, afiliado dos Chicago Bulls da G League para a seguinte temporada. Debutou cos Bulls o 11 de novembro de 2016, facendo 17 puntos, 6 rebotes e tres tapóns ante os Long Island Nets. O 6 de abril de 2017 asina co Movistar Estudiantes para o que restaba de Liga ACB, onde en 6 partidos fai unha media de 14,5 puntos (64% en triplas) e 2 rebotes por partido. Ao ano seguinte segue a xogar para o equipo madrileño, finalizando a campaña con 10,8 puntos (37,3% en triplas), 4,5 rebotes e 1 tapón por partido. Tras finalizar a campaña asina co Club Baloncesto Breogán da Liga ACB.
O 29 de xullo de 2019, anunciouse a súa fichaxe polo BC Nizhny Novgorod.
Internacional
Brown xogou coa selección absoluta dos Estados Unidos na FIBA AmeriCup de 2017, onde gañou a medalla de ouro.
Walter Veltroni
Walter Veltroni, nado en Roma o 3 de xullo de 1955, é un político e xornalista italiano, secretario nacional do Partido Democrático e candidato a presidente do goberno nas eleccións lexislativas de 2008. Tamén foi alcalde de Roma nos últimos anos.
A carreira cara ao goberno
Walter Veltroni naceu nunha familia acomodada da capital italiana. O seu pai, Vittorio Veltroni, traballara de alto cargo da RAI e o seu avó, Ciril Kotnik, fora embaixador do reino de Iugoslavia na Santa Sé. Despois de rematar o bacharelato non proseguiu carreira universitaria, e dedicouse ao labor político e ao traballo como xornalista. Porén, licenciouse en xornalismo a mediados dos anos noventa.
O seu primeiro cargo político foi o de concelleiro en Roma polas listas do Partido Comunista Italiano, en 1976, con tan só 21 anos. Permanece nese cargo, sen responsabilidades de goberno, ata 1981. En 1987 é elixido deputado no Congreso italiano, e en 1988 figura xa no comité central do PCI. No seu seo, e como consecuencia da caída do muro de Berlín, apoia o sector aperturista e moderado de Achille Occhetto, que acaba fundando o Partido Democrático de Esquerda. En 1992 foi nomeado director de L'Unità, o xornal do partido, que dirixe durante dous anos.
En 1994 é proposto como candidato a liderar a súa formación enfrontándose a Massimo D'Alema, e sae derrotado. Dous anos máis tarde, e logo da vitoria da coalición de centroesquerda L'Ulivo, Romano Prodi, o novo presidente do goberno, noméao vicepresidente e ministro de Cultura e de Medio ambiente, con competencias ademais sobre os espectáculos e o deporte.
miniatura|esquerda|250 px|Walter Veltroni en [[Trento durante a campaña electoral de 2008]]
A alcaldía
En 1998 cae o primeiro goberno de Prodi e Veltroni céntrase na xestión do seu partido, que muda outra vez o nome, desta volta para Demócratas de Esquerda, ao entraren nel diversos sectores republicanistas, católicos, laicos, laboristas etc. É o seu partido quen en 2001 o presenta como candidato á alcaldía de Roma, e obtén o 53% dos votos, converténdose en alcalde e relegando á oposición ao conservador da Casa das Liberdades Antonio Tajani. Catro anos máis tarde é reelixido co 61,45% dos votos, derrotando nesta oportunidade a Gianni Alemanno.
O 23 de maio de 2007 entra a formar parte do consello nacional do larvario Partido Democrático, que pretendía substituír a anterior formación de Demócratas de Esquerda, e onde empeza a obter apoios para acceder ao posto de secretario xeral. Presenta a súa candidatura o 27 de xuño, cun programa baseado en catro piares: medio ambiente, pacto xeracional, educación e seguridade. O proceso de elección faise aberto a toda a cidadanía, e participan nel tres millóns de italianos, que o escollen claramente por diante dos outros candidatos: Rosy Bindi, Enrico Letta, Mario Adinolfi, Pier Giorgio Gawronski e Jacopo G. Schettini. A creación do Partido Democrático tivo lugar oficialmente pois, o 14 de outubro de 2007, día da convocatoria electoral.
Candidato a presidente do goberno
Cando a comezos de 2008 cae o segundo goberno Prodi, Veltroni postúlase como candidato e para iso dimite do seu cargo de alcalde o 13 de febreiro. As eleccións teñen lugar o 13 e 14 de abril, e Veltroni figura como número dous da lista de centroesquerda nas circunscricións de Sicilia II, Campania II, Lacio I e Lombardía I, ademais de ser o elixido como candidato a presidente do goberno pola coalición do Partido Democrático-A Italia dos Valores.
Pepe Barro
Xosé María Pérez Barro, coñecido como Pepe Barro, nado en 1955 en Pontedeume, é un deseñador, ilustrador e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|Cartaz deseñado por Pepe Barro para o [[Día Nacional de Galicia de 1978. ]] Primeiro como independente (1977), despois á fronte do Grupo Revisión (1985) ou desde Barro Deseño (2013) leva desenvolvendo traballos de deseño editorial coma o do semanario A Nosa Terra (1977), o Diario de Galicia (1987), a revista Tempos (1996), e as publicacións de Turgalicia entre 2001 e 2004. No 2000 o Museo Raíña Sofía elixiu o de Turgalicia como un dos cen logos do século XX. Tamén proxectou a identidade corporativa da Universidade da Coruña, o Consello da Cultura Galega, Edicións Xerais, Denodo e Culturgal. Tamén deseñou exposicións como a do centenario da Real Academia Galega (2006); Rosalía de Castro, no principio foi o verso (2013), ou a Casa-Museo Manuel Antonio (2011)
En 2016 deseñou as exposicións Con-fío en Galicia ; Saúde e Terra, irmá(n)s!, centenario das Irmandades da Fala, Galicia 100, obxectos para contar unha cultura. En 2017 concluíu a renovación museolóxica e museográfica da Casa Museo de Rosalía. Outros traballos seus son os deseños para a selección galega de fútbol, a caixa de ovos do pazo de Vilane, os albariños Terra de Asorei e mesmo os primeiros «cuponazos» da ONCE. Ademais ilustrou libros como Arnoia, Arnoia ou Cantares gallegos.
Deseñou o Museo Ramón Cabanillas de Cambados inaugurado en 2021.
É membro da Asociación Galega de Deseño (DAG).
Edirne
Edirne (nome romano: Adrianopolis; grego: Adrianoupolis ou  Ἁδριανούπολις ) (tamén coñecida como Andrinopla ou Adrianópole, é unha cidade histórica, capital da provincia turca do mesmo nome, limítrofe con Bulgaria e Grecia. A cidade ten ao redor de cen mil habitantes. Está á beira do río Maritza (Meriç en turco). Os seus habitantes son os adrianopolitanos.
Historia
É nesta vila onde Sabbataï Tsevi foi detido e xulgado polo Sultán Mehmed IV en setembro de 1666. Para evitar unha certa condena a morte, profesa o islamismo, un acontecemento que marca o comezo do movemento dos sabateos.
Os rusos e os turcos asinaron en Edirne en 1829 un tratado polo que os turcos cedían a Rusia a desembocadura do Danubio, aprobaron a libre navegación no mar Negro, recoñeceron a independencia dos gregos e o status da Valaquia, da Moldavia et da Serbia.
O fundador do Bahaísmo, Mirza Husayn Ali Nuri viviu catro anos en Edirne entre 1864 e 1868. A casa que habitou (coñecida baixo o nome de Beyaz Ev, literalmente: a casa branca) é un alto lugar de peregrinación bahaí.
Foi escenario dunha célebre batalla durante a guerra ruso-turca de 1877-1878, que culmina co tratado de San Stefano.
Despois da primeira guerra dos Balcáns (outubro 1912-maio 1913), Edirne pasou a ser posesión búlgara, mais despois da segunda guerra dos Balcáns (xuño-xullo de 1913), volve a ser turca.
En 1918, Turquía atópase no lado dos vencidos da Primeira Guerra mundial. O tratado de Sèvres (agosto de 1920) cede Edirne - renomeada Adrianópole - a Grecia, despois Adrianópole - renomeada Edirne – foi reincorporada a Turquía polo Tratado de Lausanne en xullo de 1923.
O “vermello” de Adrianópole
No dominio da cor e dos tinxidos existe un vermello denominado como vermello de Adrianópole.
Está composto dun cromado de chumbo e dun óxido de chumbo: un pigmento tóxico que está en vías de eliminación. A súa composición actual é exactamente a mesma que a versión do xa extinguido amarelo de cromado laranxa. De feito o termo “vermello de Adrianópole” corresponde a unha antiga lagoa lingüística, xa que hoxe en día sería clasificado entre os laranxas, e contén eosina.
Liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia
miniatura|250px|Viaduto da liña alta velocidade sobre o [[río Ulla.]] A liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia é unha liña de alta velocidade que conectará Galicia co resto da península Ibérica. Parte da LAV Madrid-Valladolid á altura de Olmedo e finaliza en Santiago de Compostela.
Para facilitar a explotación de trens que continúan por vía convencional, ten actualmente ancho ibérico de 1.668 mm entre Ourense e Santiago. Cando a liña estea finalizada, cambiarase ao ancho internacional de 1.435 mm, como o resto de liñas de alta velocidade. O trazado está adaptado ás esixencias de interoperatibilidade da Unión Europea. Cando se atope finalizado completamente, contará con dobre vía electrificada a 25 kV e unha velocidade máxima de 350 km/h. Forma parte do Corredor Atlántico da Rede Transeuropea de Transporte.
Historia
thumb|Servizo [[Talgo entre Madrid e Galicia circulando polo viaduto de Martín Gil en 2010.]] thumb|Construción do viaduto do [[río Ulla, no tramo Ourense-Santiago de Compostela.]] En 1986 o Goberno de Felipe González, co galego Abel Caballero á fronte do Ministerio de Transportes, deseña o Plan de Transporte Ferroviario, aprobado o 30 de abril de 1987, con obxectivo no ano 2000. Nesta primeira versión non se prevén investimentos ferroviarios para as principais cidades de Galicia. Para reducir os tempos de viaxe, deséñase unha liña de alta velocidade de Madrid a León pasando por Valladolid, con velocidade máxima de 250 km/h. Desde León ata Monforte de Lemos planéase unha reforma da liña existente para aumentar a súa velocidade ata os 160 km/h. Prevese outra reforma, neste caso da liña entre Medina del Campo e Zamora, a 160 km/h.
En plena crise económica de 1993, o Goberno recorta os plans para a liña a Galicia e limita o proxecto de liña de alta velocidade ao tramo Madrid-Valladolid. Descarta construír a longo prazo o tramo de alta velocidade entre Valladolid e León, substituíndoo por unha reforma para alcanzar os 160 km/h nese tramo. Os tramos Monforte-Vigo e Ourense-A Coruña só serían obxecto de actuacións complementarias.
Ao terminar o anterior plan ferroviario no ano 2000, o goberno de José María Aznar lanza un novo e ambicioso plan para levar a alta velocidade a todas as rexións da península, de tal forma que ningunha capital de provincia quede a máis de catro horas de Madrid. As modernizacións a 160 km/h do plan anterior son eliminadas e proxéctase unha nova liña de alta velocidade a Galicia a 300 km/h en todo o seu percorrido, pero non por León, senón mediante un trazado máis directo por Zamora. Desde Ourense, proxéctanse tres ramais de alta velocidade: cara a Lugo, Santiago de Compostela e Vigo. Este último non seguiría o curso do Miño como fai a liña convencional, senón o trazado da autovía A-52.
A partir de 2005, o goberno de José Luis Rodríguez Zapatero define con exactitude os trazados e usos das liñas de alta velocidade galegas. O traxecto Olmedo-Santiago sería exclusivo de pasaxeiros, como tamén o sería unha solución distinta para conectar Ourense e Vigo, coa variante de Cerdedo. Este by-pass de 54 km entre Ourense e Pontevedra daría servizo a esta cidade, ademais de Vigo, sen que o tren teña que cambiar de sentido como ocorre na actualidade. Dita liña permitiría acurtar os tempos entre Ourense e Vigo, pois sen ela e tendo que dar un rodeo por Santiago, o tren non sería competitivo contra a estrada. O resto das liñas proxectadas serían mixtas, para tráfico de pasaxeiros e mercadorías.
En 2011 ponse en servizo en ancho ibérico o tramo Ourense-Santiago, xunto co tramo Santiago-A Coruña do eixe atlántico. A partir de 2012 circulan trens híbridos Alvia da serie 730 entre Madrid e Galicia, capaces de circular polas liñas de alta velocidade e as estándar non electrificadas sen cambiar de locomotora, a diferenza do Altaria existente ata entón.
A aproximadamente 3 km da estación de Santiago de Compostela e concretamente no punto quilométrico 80,620, á altura de Angrois, tivo lugar o 24 de xullo de 2013 o descarrilamento dun tren Alvia con orixe en Madrid-Chamartín e destino Ferrol. Polo menos 79 persoas faleceron e outras 131 resultaron feridas de diversa consideración, sendo este un dos accidentes máis graves da historia ferroviaria de España.
En 2015 entra en servizo o eixe atlántico entre Santiago e Vigo e o tramo de alta velocidade Olmedo-Zamora, reducindo os tempos de viaxe.
Ourense - Santiago de Compostela
A liña atópase operativa desde a súa inauguración oficial o 10 de decembro de 2011.
Painting With
Painting With é o décimo álbum da banda de pop experimental Animal Collective, publicado o 19 de febreiro de 2016 a través do selo Domino. O disco é unha continuación de Centipede Hz (2012), e conta con contribucións de John Cale e Colin Stetson. Chegou ao número 46 na lista Billboard 200. Publicáronse tres sinxelos deste disco: "FloriDada" (2015), "Lying in the Grass" e "Golden Gal" (ámbolos dous en 2016). No ano seguinte tamén se publicou un EP de acompañamento, The Painters.
Para Painting With a formación da banda consistía en Avey Tare (David Portner), Panda Bear (Noah Lennox) e Geologist (Brian Weitz), o mesmo trío que participou en Merriweather Post Pavilion (2009). Deakin (Josh Dibb), que volvera á banda en novembro de 2010 para Centipede Hz e xirou con ela entre 2011 e 2013 non aparece neste traballo.
Batalla de Falkirk
A Batalla de Falkirk, (Blàr na h-Eaglaise Brice en gaélico escocés) foi un conflito militar que tivo lugar o 22 de xullo de 1298, e foi unha das maiores batallas da Primeira Guerra de Independencia de Escocia. Liderado polo Rei Eduardo I de Inglaterra, o exército inglés derrotou ós escoceses, liderados por William Wallace. Pouco despois da batalla, Wallace renunciou ó título de Gardián de Escocia.
Antecedentes
Eduardo I estaba en campaña contra os franceses en loita pola rexión de Flandres cando xa sufrira unha derrota na Batalla da ponte de Stirling no norte de Escocia. Despois de pactar unha tregua co rei francés Filipe IV, volveu a Inglaterra en marzo de 1298 e inmediatamente comezou a organizar un grande exército para a segunda invasión de Escocia. Nos preliminares da campaña Eduardo trasladou o centro do goberno inglés á cidade de York, onde residiría durante os seguintes seis anos. O consello de guerra para preparar os últimos detalles para a invasión fíxose nesta cidade no mes de abril. Tódolos señores escoceses foron convocados polo rei inglés, pero, cando ningún deles apareceu, foron condenados por traizón. Entón, Eduardo ordenou que o seu exército se reunise en Roxburgh o día 25 de xuño. As forzas que se xuntaron foron: 3 000 cabaleiros, 4 000 soldados de cabalería lixeira, 12 500 de infantería, incluíndo moitos galeses armados con potentes e certeiros arcos de longo alcance, e 500 mercenarios gascóns. As forzas de Wallace compoñíanse de 1 000 soldados de cabalería e máis de 5 000 de infantería.
A batalla
miniatura|esquerda|250px|Primeira fase da batalla. Carga da cabalería inglesa, rexeitada. O exército escocés, composto por lanceiros campesiños como en Stirling, estaba disposto en catro grandes formacións de ourizo. As longas lanzas eran de varios metros e daban forma a unha defensa aparentemente inexpugnable. Os ocos entre as formacións escocesas foron ocupados por arqueiros con arcos de curto alcance, e na retagarda estaba a pequena tropa de cabalería, procedentes de Comyns (Clan Cumming) e doutros nobres.
O martes 22 de xullo, a cabalería inglesa, dividida en tres batallóns, finalmente caeu de cheo no corazón das forzas escocesas. O flanco esquerdo estivo comandado por Roger Bigod e o dereito por Anthony Berk, bispo de Durham, mentres o rei Eduardo comandaba o centro, na parte traseira da vangarda. Berk intentou manter a posición ata que chegara o rei Eduardo, pero os seus cabaleiros desoírono e atacaron a tropel, nun desorganizado batallón que acabou pechado entre os dous flancos da armada de Wallace. O terreo retumbou polas galopadas dos xinetes e os lanceiros escoceses preparáronse para o impacto. A visión deste feito foi demasiado para a cabalería escocesa, que deu media volta e foise do campo de batalla. Pero as formacións escocesas mantivéronse firmes, asimilando a forza do impacto. Os cabaleiros ingleses non se amedrentaron polo bosque de lanzas e foron empalados. Un gran número de cabalos foron aniquilados baixo os seus xinetes. Eduardo chegou a tempo para presenciar o desconcerto da súa cabalería e axiña restaurar a disciplina. Ordenou a retirada da cabalería e preparouse para empregar as táctica que lle outorgaran a vitoria contra os galeses na batalla de Maes Moydog en 1295.
miniatura|dereita|250px|Segunda fase. Ataque dos arqueiros galeses contra a formación escocesa. A pesar de saír ben parada da loita contra os cabaleiros ingleses, a formación de falanxe escocesa foi illada e bloqueada dentro da estática formación defensiva. Eduardo xuntou entón ós seus arqueiros cos dos outros batallóns e atacou mediante varias choivas de frechas á formación defensiva escocesa. Os escoceses non tiñan onde agocharse xa que estaban totalmente parados na súa nova posición, cousa que facilitou que os arqueiros ingleses deran de cheo no branco dos seus obxectivos. Os escoceses foron esnaquizados. Un gran número de homes caeron mortos, incluído Macduff (Clan Macduff), que gobernaba a rexión de Fife. Os superviventes, incluído William Wallace, fuxiron o mellor que puideron. Esta foi a primeira gran vitoria dos arqueiros en batalla campal.
A Xestosa, Brandoñas, Zas
A Xestosa é un lugar da parroquia de Brandoñas no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 12 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 4 homes e 8 mulleres.
Jesse Hughes
Jesse "The Devil" Hughes, nado o 24 de setembro de 1972, é un músico estadounidense de Greenville, Carolina do Sur. Hughes e o líder da banda de California, Eagles of Death Metal.
Berlin (álbum)
Berlin é o terceiro álbum en solitario do músico estadounidense Lou Reed, publicado en xullo de 1973 a través do selo RCA Records. No ano 2003 foi colocado no número 344 da lista da Rolling Stones dos "500 mellores álbums de todos os tempos", aínda que a revista dixera que o disco era un "desastre" 30 anos antes.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Lou Reed.
Liña de alta velocidade Madrid-Sevilla
250px|miniatura|Situación da liña en [[España.]] 250px|miniatura|Trens [[Alta Velocidade Española|AVE na estación de Sevilla-Santa Justa.]] A liña de alta velocidade Madrid-Sevilla é unha liña de alta velocidade de España que discorre entre as estacións de Madrid-Puerta de Atocha e Sevilla-Santa Justa. Foi inaugurada en 1992, como desenvolvemento dun proxecto chamado novo acceso ferroviario a Andalucía. Dispón de dous ramais, un a Toledo e outro á liña de alta velocidade Córdoba-Málaga.
Historia
Nos anos 80 o paso de Despeñaperros converteuse nun problema para o tráfico ferrovario cara a Andalucía, polo que se decidiu a construción dun acceso alternativo denominado Novo Acceso Ferroviario a Andalucía (NAFA). Pola época estaba previsto que a primeira liña de alta velocidade española fose a Madrid-Barcelona-Fronteira francesa, sendo o NAFA un traxecto aberto a calquera tipo de trens.
O plan orixinal do NAFA era constuir unha nova liña entre Alcolea e Xetafe, para que despois os trens continuasen polas vías xa existentes. O 9 de decembro de 1988 tomouse a decisión de construír as novas liñas en ancho internacional (1.435 mm), incluído o NAFA, o que convertía a este proxecto xa en obras nunha illa desde a que os trens non poderían continuar ao resto de Andalucía. Por iso, decidiuse continuar a liña ata Sevilla para que puidese ser utilizada na Expo 92, e fíxose necesario construír un novo acceso ata Madrid. Así, o NAFA deixou de ser un novo paso montañoso para converterse na liña de alta velocidade Madrid-Sevilla.
En xaneiro de 1993 inaugúrase o Talgo 200 Madrid-Málaga, que une a ambas cidades coa infraestrutura propia de alta velocidade ata Córdoba, desde onde se alcanza Málaga por vía convencional. O 23 de abril do mesmo ano alcanzouse o récord de velocidade de AVE, 356,8 km/h. A mediados de ano inaugúranse os servizos Talgo 200 Madrid-Cádiz e Madrid-Huelva mediante o uso de trens de ancho mixto.
En 1994 iníciase a explotación comercial a 300 km/h nos trens AVE de longa distancia, reducíndose en 40 minutos a duración do traxecto entre Madrid e Sevilla.
En 1999 Renfe inicia a comercialización do servizo Talgo 200 Madrid-Alxeciras. Durante os seguintes anos reordénase a planificación da alta velocidade en España e poténcianse algunhas obras xa en marcha. Neste sentido, os servizos Talgo 200 Madrid-Cádiz, Madrid-Huelva e Madrid-Alxeciras traspásanse a Grandes Liñas Renfe en 2003 pasando a chamarse Altaria. Proxéctase a construción da LAV Córdoba-Málaga, para poder levar o tren de alta velocidade á Costa do Sol. Esta liña inaugurouse en decembro de 2007.
En marzo de 2014 inaugúrase entre Puertollano e Córdoba a nova estación de Villanueva de Córdoba-Los Pedroches, que dá servizo de alta velocidade a Villanueva de Córdoba e a súa comarca.
As fadas de estraño nome
As fadas de estraño nome é un dobre álbum do grupo tradicional galego Milladoiro gravado no ano 1995 en directo durante unha xira pola Arxentina. Temas clásicos e novos de Milladoiro, soando coa frescura e potencia do directo. Editado no mercado xaponés por Tokuma e por Green Linnet nos Estados Unidos.
Michael Nyman
Michael Laurence Nyman, nado o 23 de marzo de 1944, é un pianista, musicólogo e compositor minimalista británico, coñecido sobre todo polas obras escritas durante a súa longa colaboración co cineasta británico Peter Greenaway.
Traxectoria
Nyman (que estudou co académico Thurston Dart, experto en música barroca no King’s College en Londres) inspirouse frecuentemente na música antiga nas súas composicións para as longametraxes de Greenaway, Henry Purcell en The Draughtsman's Contract e The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover, Heinrigh Ignaz Franz von Biber en A Zed and Two Noughtsm, Mozart en Drowning by Numbers e John Dowland en Prospero's Books.