cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Períodos na historia da arte occidental
Arte moderna
Nota: os países listados son aqueles nos que comezaron os movementos ou grupo. A maioría dos movementos de arte moderna tiñan un alcance internacional.
Arte contemporánea
Nota: hai solapamento co que se considera "arte contemporánea" e "arte moderna", aínda que, coma outros termos artísticos son polisémicos.
O Burgo, Cela, Bueu
O Burgo é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
A Cabreira, Cela, Bueu
A Cabreira é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
As Castiñáns, Cela, Bueu
As Castiñáns é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Disección
A disección (do latín dissecare, 'cortar en partes') é unha práctica médica ou veterinaria que consiste na disección dun ser vivo ou morto para estudar a súa anatomía, as transformacións debidas a unha enfermidade ou particularmente na medicina forense, o exacto causa da morte. Cando se trata dun morto, chámase autopsia, unha investigación que inclúe, segundo sexa necesario, xunto coa disección, tamén a observación minuciosa de trazos externos e análise bioquímica de tecidos e líquidos corporais.
Terminoloxía
O termo aplícase nos eidos das Ciencias da Saúde como medicina e veterinaria e da bioloxía (zooloxía), mais tamén en física (mecánica, disección de mecanismos, enxeñería inversa), lingüística (disección dun texto, morfosintáctica ou deconstrución ou literaria), informática, electrónica e electrotecnia (disección de imaxe).
Etimoloxía
A palabra deriva do latín dissectio, derivado á súa vez do participio pasado do verbo dissecare, cortado en partes. miniatura| Ferramentas de disección
Historia
miniatura| Mondino dei Liuzzi, Anatomía, 1541 Na tradición católica, tocar o corpo humano, baixo a influencia de Paulo de Tarso, consideraba un "templo do Espírito Santo" diseccionalo, mesmo que fose por razóns médicas, adoitaba considerarse tabú aínda que non estaba completamente prohibido. A igrexa, por exemplo, en 1533 ordenou a disección das irmás siamesas Xoana e Melchiora Ballestero na Hispaniola para saber se compartían ou non a mesma alma. Encontrar dous corazóns concluíu con que tiñan dúas almas, segundo a teoría do filósofo grego Empédocles, que defendía que a alma estaba no corazón.
O médico brabantista renacentista André Vesalio no século XVI foi un dos primeiros médicos modernos en defender a disección de cadáveres humanos como única fonte de coñecemento e ensinanza anatómica e descubrir o sistema circulatorio.
Emmanuel Carrère
Emmanuel Carrère, nado en París o 9 de decembro de 1957, é un escritor, guionista e realizador francés, diplomado polo Instituto de Estudos Políticos de París.
Traxectoria
Fillo de Louis Édouard Carrère e da sovietóloga da Academia francesa Hélène Carrère d'Encausse. Ten dúas irmás: Nathalie Carrère e Mariña Carrère d'Encausse. Os seus avós maternos foron inmigrantes xeorxianos. É o pai de Jeanne, unha filla que tivo coa xornalista Hélène Devynck, coa que estivo casado dende 2011 ata marzo de 2020. Desde a publicación da súa novela Ioga, a súa exmuller négase a identificarse nas novelas que publica sen dar o seu consentimento previo.
Licenciado no Instituto de Estudos Políticos de París, estivo dous anos en Surabaia (Indonesia) para o seu servizo nacional de cooperación, principalmente ensinando francés.
A maioría das súas obras destacan pola mestura de ficción e non ficción e nelas verte a súa propia experiencia co desenvolvemento da historia que conta. Tamén aborda cuestións sobre a identidade ou o desenvolvemento da ilusión. Algúns dos seus libros foron levados ao cine e el mesmo dirixiu a adaptación da súa novela A Moustache.
Foi membro do xurado internacional do Festival de Cannes 2010, do xurado do Cinéfoundation e da sección de curtas do Festival de Cannes 2012. Foi tamén membro do xurado do Festival Internacional de Cine de Venecia de 2015.
Gañou en 2017 o Premio FIL de Literatura en Linguas Romances (antigo Premio Juan Rulfo), que outorga a Feira Internacional do Libro de Guadalaxara.
María Dionisia Vives y Zires
María Dionisia de Vives y Zires, nada na Coruña o 13 de agosto de 1823 e finada en Madrid o 30 de marzo de 1892, foi unha nobre e filántropa galega. Ostentou os títulos de duquesa de Pastrana e condesa de Cuba.
Traxectoria
Filla de Francisco Dionisio Vives. Foi segunda condesa de Cuba, casou primeiro con Juan Bessières y Portas, brigadier dos Reais Exércitos. Após enviuvar, volveu contraer matrimonio con Manuel de Toledo Lesparre Salm Salm y Silva, grazas ao cal pasou a ostentar os títulos de duquesa de Pastrana, marquesa do Cenete e condesa de Villada. Finou en Madrid o 31 de marzo de 1892, no hotel Washington, e foi soterrada no cemiterio das relixiosas do Sagrado Corazón de Xesús, en Chamartín de la Rosa.
Castrelo, Cela, Bueu
Castrelo é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Aleksandr Ivanchenkov
Aleksandr Sergeievich Ivanchenkov (en Алекса́ндр Серге́евич Иванче́нков) é un cosmonauta ruso retirado que participou nas misións Soiuz 29, Soiuz T-6 e Soiuz 31. Pasou un total de 147,53 días no espazo.
Estado Miranda
Estado Miranda ás veces Estado de Miranda e abreviado como Edo Miranda ou '''Edo. Miranda''' é un dos 23 estados de Venezuela.
miniatura| Piedras Gemelas, Salmerón, Parque Nacional El Ávila
Historia precolombiana
Cando chegaron os conquistadores de Castela, a rexión estaba habitada por varias tribos do Caribe. Entre eles estaban os Caracas, os Teques, os Cumanagoto, os Mariche e os Quiriquire. Os Teques habitaban a parte suroeste de Guaire. Os Mariches habitaban a parte oriental do val de Caracas. Practicaban a caza e a recolección, mentres que outros vivían da pesca. Cando chegaron os conquistadores casteláns, estas tribos opuxeron resistencia e loitaron polo territorio, comandados por caciques como Guaicaipuro e Yare (avó de Yaracuy, que dá nome ao veciño Estado Yaracuy).
Colonización castelá
Os indios de Guaicaipuro resistiron ao conquistador Diego de Losada, mentres que o cacique Yare foi o xefe cumanagoto, quiriquire, charagoto e arauco que matou ao capitán Mendoza, quen asasinara ao indio Tamanaco. Unha vez sometidas todas as tribos, os casteláns asentáronse nesas terras, fundando a cidade de Santiago León de Caracas, e posteriormente distintas vilas do interior do estado de Miranda. miniatura| Facenda Colonial en [[Izcaragua]] Durante a colonización esta rexión pasou a formar parte da Provincia de Caracas. A finais do século XVI e comezos do XVII as terras altas foron utilizadas para o cultivo, entre outros produtos, de trigo destinado en gran parte á exportación a Cartaxena de Indias e as illas do Caribe. A partir da segunda década do século XVII, o cacao desprazou estes cultivos. Ademais, todas as actividades comerciais foron monopolizadas pola Real Compañía de Guipúzcoa, que xerou os primeiros descontentos e levantamentos contra a coroa. Desde principios do século XVII, o traballo escravo substituíu rapidamente á forza laboral india, concentrándose na rexión de Barlovento, que era o maior produtor de cacao. Foi nesta rexión onde os primeiros negros libres se levantaron contra os seus amos, pero despois foron sufocados polas tropas castelás.
Gándara, Cela, Bueu
Gándara é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Estado Miranda
Século XIX
Despois da disolución da Gran Colombia, Venezuela aínda utilizaba as provincias como organización político-territorial, que levaba tempo sendo utilizada. Miranda, daquela, formaba parte dunha provincia. Entre 1832 e 1855 persistiu o uso da provincia pola confusión xerada pola existencia dun Estado como división política do país.
A división por estados non apareceu en Venezuela dun xeito concreto até 1864, cando se fundaron unha vintena de estados que, nos seguintes gobernos, quedarían reducidos a nove, entre estes, o estado fundado de Guzmán Blanco, que en 1873 só abarcaba a rexión de Aragua. miniatura| Miranda en 1889-1898 En 1881, o Estado de Guzmán Blanco ampliou o seu territorio para incluír a comarca de Miranda, entre outras comarcas próximas que foron incluídas como parte de Guárico.
En 1889, o territorio do Estado Guzmán Blanco foi de novo modificado pola Constitución, e o seu tamaño reduciuse ao excluír varias rexións do país como a rexión de Aragua, pero renomeando o Estado como Edo Miranda.
Séculos XX e XXI
En 1909 realizouse a última modificación importante, cambiando a capital a Los Teques.
A Costiña, Cela, Bueu
A Costiña é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Estado Miranda
Séculos XX e XXI
En 1982 fundouse o municipio de Los Salias a través do Boletín Oficial do Estado de Miranda.
En 1989, tras a descentralización levada a cabo polo presidente Carlos Andrés Pérez, Arnaldo Arocha foi elixido primeiro gobernador por votación popular.
O 15 de outubro de 2017 Héctor Rodríguez foi elixido gobernador do Estado de Miranda, tras enfrontarse a Carlos Ocariz.
Cronoloxía
miniatura| Arquitectura colonial en Caucagua, municipio de Acevedo
Superficie
O Estado Miranda cobre unha superficie total 7950 km2.
Localización
O estado de Miranda está situado na parte centro-norte de Venezuela. Forma parte da denominada Rexión Capital xunto co Distrito Capital e o estado de Vargas. Está situado na zona costeira central do país.
A Fonte Alta, Cela, Bueu
A Fonte Alta é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Estado Miranda
Localización
Limita ao norte co Distrito Federal, ao sur cos estados de Guarico e Aragua, ao leste co mar Caribe e ao oeste con Aragua.
Relevo
O relevo é predominantemente accidentado e abrupto, con grandes pendentes e vales estreitos dentro das montañas. O sector oriental constitúe unha depresión na Serranía do Litoral. O río Guaire, que atravesa a cidade de Caracas, divide o sector en dúas franxas que se diferencian polo seu descenso: o Valles del Tuy e La Depresión de Barlovento.
As augas que conforman a rede hidrográfica do Estado son na súa maioría de curso curto. A principal conca fluvial do Estado é a do río Tuy. A dispoñibilidade de recursos hídricos no estado é realmente precaria, xa que o estado está situado no maior conglomerado urbano do país. O volume de auga dispoñible está comprometido para abastecer case todo o distrito metropolitano de Caracas, así como todo o territorio de Mirandina, que está mal abastecido polos encoros de La Mariposa, Lagartijo, La Pereza, Ocumarito, Agua Fría, Taguaza, El Guapo e Quebrada Seca. Moitas das cidades do estado non reciben frecuentemente auga potable debido ao alto consumo de recursos hídricos. Non se aproveitan os ríos Guaire, Tuy e Grande por estar en estado de contaminación.
Hidrografía
A hidrografía do Estado Miranda caracterízase polo curto curso e o baixo caudal dos seus ríos, a excepción do Tuy. Esta característica, unida ao asentamento da maior masa de poboación do país, confire aos seus ríos unha grande importancia como fontes de auga para o consumo urbano. O río Tuy, cunha lonxitude de 250 km, nace a 2 100 m de altitude, no flanco sur da serra do Litoral, discorre cara ao leste polo Abra de Tácata até os vales de Tuy e Barlovento e desemboca no mar Caribe pola desembocadura do Paparo. O río El Jarillo e os regos de Aguas Frías e A Negra, afluentes do Tuy na marxe esquerda, foron embalsados, preto dos Teques, no encoro de Auga Fría, mentres que o Ocumare, foi embalsado preto de Ocumare del Tuy, no encoro Ocumarito. O afluente máis coñecido é o río Guaire. Na marxe dereita, o Tuy recibe os ríos Taguaza, Taguacita e Cuira. Outros ríos importantes son o Guarenas, Río Grande ou Caucagua, Capaya, El Guapo, Pacairigua, El Curiepe e Cúpira. miniatura| Parque Nacional Lagoa Tacarigua
Clima
O clima do estado de Miranda é moi cálido nas zonas baixas con temperaturas que oscilan entre 20 °C e 42 °C con humidade moi alta na rexión costeira de Barlovento.
Na comarca dos Altos Mirandinos as temperaturas varían lixeiramente ao longo do ano. Na estación seca (decembro-marzo), as temperaturas varían entre 10 °C e 23 °C, no inicio da estación húmida (abril, maio) pódense rexistrar altas temperaturas de até 33 °C, o resto do ano varía entre 16 °C e 25 °C.
Solo
O estado de Miranda posúe solos de alta vocación agrícola que se empregaron dende a época colonial para o cultivo de cacao, froitas, hortalizas, cereais e outros cultivos de subsistencia. Porén, a presión das actividades urbanas e industriais, especialmente o asentamento de altas concentracións de poboación, supuxo unha perda de superficies agrícolas moi considerables nos Vales do Tuy, na zona de Guarenas e Guatire e na comarca de Barlovento.
Fauna
En zonas montañosas, ríos e regatos é frecuente ver mamíferos como o mapache (Didelphis marsupialis ) e a rata espiñada (Proechimys sp.), o esquío (Sciurus granatensis), o espinheiro ( Dasypus novemcinctus ), o porco espiño ( Coendou prehensilis ), o agutí (Dasyprocta leporina), o preguiceiro ( Bradypus tridactylus ) moi común en todas as zonas do concello, o coello ( Sylvilagus brasiliensis ), e o case desaparecido do termo municipal, o cervo matacán ( Mazama americana) que era común na zona de Turgua. Ademais, pola noite é habitual observar morcegos, entre os que destacan o morcego da lista (Saccopteryx bilineata), o morcego común da froita (Artibeus jamaicensis), o morcego común vampiro (Desmodus rotundus ) e o morcego común (Molossus molossus). Na zona das covas dos Carraos e Zuloaga identificáronse as especies de morcegos insectívoros Natalus tumidirostris, Myotis keaysi e Tadarida aurispinosa.
Flora
Entre as árbores comúns que se atopan no bosque están oGyranthera caribensis, o cedro amargo (Cedrela mexicana), leitosa do xénero Sapium (Sapium stylare), o 'yagrumo' ( Cecropia peltata, Schefflera morototoni), bucare (Erythrina poeppigiana ), ceiba (Ceiba pentandra), 'indio espido' ( Bursera simaruba); nalgunhas partes do estado interviuse a flora autóctona e substituíuse por árbores froiteiras como o guamo (Inga fastuosa), a manga (Mangifera indica), a laranxa (Citrus × sinensis), a mandarina (Citrus × tangerina ), a goiaba (Psidium guajava ), pomarosa (Syzygium jambos ), aguacate (Persea americana ) e bananeira ou 'cambur' ( Musa × paradisiaca).
Na zona urbana é habitual ver diferentes tipos de árbores ornamentais, entre as que destacan os eucaliptos ( Eucalyptus camaldulensis), apamatos (Tabebuia rosea ), araguaneis (Tabebuia chrysantha ), caobas (Swietenia macrophylla), areeiros (Hura crepitans), 'kujis' ou 'cauxís' ( Acacia farnesiana), samans (Pithecellobium saman), bambúes (Bambusa vulgaris), 'riqui riquis' (Heliconia latispatha) e filodendros ou 'uñas de tapir' (Philodendron).
Administración
Miranda é un importante centro de actividades políticas, económicas, culturais e comerciais. O Estado está administrado por un gobernador, e está subdividido en 21 municipios, cada un baixo o goberno dun alcalde, e 55 parroquias segundo a Constitución Rexional e Nacional.
Divisións administrativas
miniatura| Municipios do Estado de Miranda O Estado de Miranda como ente federal con rango constitucional ten unha Constitución propia, (Constitución do Estado Miranda, a Constitución do Estado de Miranda) e ten dúas ramas de poder público segundo o artigo 14 da súa Constitución: o Executivo (Gobernador). de Miranda) e o Lexislativo (Consello Lexislativo). Así mesmo, establécense organismos autónomos como a Intervención do Estado e a Fiscalía Xeral do Estado. Os outros tres dependen do Poder Nacional como o Xudicial (Distrito Xudicial Estatal de Miranda), Electoral (Oficina Electoral Estatal de Miranda) e Cidadán.
As súas autoridades son elixidas polo pobo mirandino de xeito universal, directo e secreto, enviando 13 deputados á Asemblea Nacional de Venezuela.
Concellos e cabeceiras municipais
O estado de Miranda está subdividido en 21 municipios, que se indican a continuación cos seus centros administrativos, áreas e poboacións: miniatura|Leira no Concello de Pedro Gual miniatura| Guatire, Municipalidade de Plaza
Outras vilas importantes
miniatura| Higuerote
Censo
Miranda é o segundo máis poboado despois do Estado Zulia. A proxección do Instituto Nacional de Estadística de Venezuela (INE, Caracas) segundo o censo de 2001 para 2008 era de 2.902.235 habitantes. Segundo o censo de 2011, tiña unha poboación de 2.675.165 habitantes. A mediados de 2016 a estimación de poboación era de 3.194.390. Tamén ten o maior índice de desenvolvemento humano de Venezuela, segundo o INE.
Etnias e razas
O censo de 2011 fai referencia á composición racial da poboación era "mestiza" nun 48%, "branca" nun 45'8%, "negra" nun 5'2% e "outra raza" nun 1%. A clasificación racial non está baseada na evidencia científica e varía substancialmente cronolóxica e territorialmente (véxase raza e regra dunha gota).
Economía
miniatura| Centro Empresarial Galipan, Municipio de Chacao O desenvolvemento económico do Estado baséase na excelencia dos seus solos, o que permitiu o auxe da agricultura. A comarca dos vales de Tuy caracterízase pola produción de cacao, cana de azucre e millo, entre outros cultivos. Barlovento tamén conta cunha gran fertilidade das súas terras, destacando o cultivo de cacao e unha gran variedade de froitas e hortalizas. Así mesmo, Guatire e Guarenas contan con boas terras para o cultivo, sendo o café un dos principais produtos da zona.
Entre outras actividades económicas está a industrial, destacando a manufactureira, que conforma xunto coa do Distrito Federal o primeiro conxunto industrial urbano do país. miniatura| [[Gando en Chaguamaral]] O sector terciario é sumamente importante: as actividades financeiras, comerciais e de servizos concéntranse na zona de Miranda. Durante as últimas dúas décadas a actividade turística medrou coa instalación dunha gran infraestrutura hoteleira na costa de Barlovento.
Os cereais cultívanse nas veigas do Tuy, mentres que os microclimas utilízanse para actividades hortícolas e froiteiras cuxos produtos se procesan nas agroindustrias.
Nas zonas suburbanas practícase a cría de aves e porcino, especialmente promovida por inmigrantes de Estados do sur de Europa (maiormente portugueses, galegos, canarios e italianos).
A produción de café diminuíu; non obstante, continúa a expansión dos cultivos de cana de azucre e algodón no val do Tuy. Desde a época colonial existen plantacións de cacao en Barlovento combinadas con mandioca, ñame, caraotas (feixóns ou xudías) e plátanos.
O proceso de industrialización tivo un importante impacto económico, favorecido pola súa proximidade á cidade de Caracas, principalmente nas cidades de Petare, Guarenas e Guatire e no val de Tuy, onde se atopaban centros de fabricación dos sectores metalmecánico, químico e alimentario. establecido. Isto provocou un importante auxe urbanístico, que provocou unha diminución da superficie agrícola.
Turismo
O estado é moi coñecido polas súas zonas verdes (incluíndo varios parques nacionais, haciendas e áreas protexidas), polas súas cidades moi urbanizadas que conviven con vilas rurais, polas costas do mar Caribe, unha parada segura en épocas de vacacións, os Diablos de Yare e a lagoa Tacarigua; só por mencionar algúns dos atractivos turísticos da comarca que é visitada anualmente por miles de visitantes estacionais.
Hai centros comerciais de grandes dimensións que contan con feiras gastronómicas, cines e servizos diversos. No centro profesional La Cascada atópase a sede alta mirandina do SENIAT, tamén preto de Los Teques atópase a localidade de San Pedro de Los Altos, localidade agrícola, onde se cultivan hortalizas e grandes superficies de cultivo de flores, e hai varias empresas embotelladoras de auga de manancial.
Tamén destaca a súa arquitectura que vai dende o Chacao moderno até a arquitectura colonial de moitas aldeas, destacando nese aspecto os moitos museos, catedrais e igrexas históricas que posúe. Tamén conta cunha ampla variedade de monumentos, parques urbanos, miradoiros, teatros, entre outros moitos espazos turísticos.
Patrimonio natural
O estado de Miranda posúe monumentos e patrimonio natural pola súa incrible beleza, algúns deles son: miniatura| Praia de Caimán
Patrimonio construído
O estado de Miranda posúe un patrimonio arquitectónico variado: miniatura| Igrexa de Santa Rosalía de Palermo, El Hatillo
miniatura| Cubo Negro
miniatura| Santuario Nosa Señora da Mercé - Río Chico
Educación
miniatura| Universidade Simón Bolívar, Concello de Baruta
Transporte
miniatura| Estación Petare II, Cabletren, Municipio de SucreO Sistema Ferroviario Central Ezequiel Zamora (Liña Caracas - Cúa) ten 4 estacións (Caracas, Charallave Norte, Charallave Sur, Cúa) e ten unha lonxitude de 41,4 km.
O Sistema de Metro componse de:
Palmeros de Chacao
A tradición dos Palmeros de Chacao remóntase ao período colonial venezolano en 1770, cando o párroco José Antonio Mohedano decidiu, en forma de promesa, pedir misericordia a Deus debido a unha epidemia de febre amarela que existía en Caracas ao tempo. Procedente das haciendas próximas ao Parque Nacional El Ávila, Mohedano enviou un grupo de traballadores para que baixasen follas da Palma Real para conmemorar a entrada de Xesús en Xerusalén.
Hoxe en día, os Palmeros soben todos os venres do Concello (o venres anterior ao Domingo de Ramos) e baixan o sábado seguinte coas follas de palmeira que serán bendicidas na celebración dominical. As palmas recóllense nun sector chamado Cueva de los Palmeros pola entrada de Sabas Nieves. Unha vez bendicidas, as palmas repártense entre os crentes, que as trenzan, esmagan e transforman en cruces que gardan nas súas casas en sinal de fe.
Habilitación
A habilitación é a máis alta cualificación académica ou administrativa que pode acadar unha persoa en moitos países para aspirar ao posto de profesor universitario. Obtida tras o doutoramento universitario, a habilitación require que o candidato realice unha segunda tese, revisada e defendida ante unha comisión académica nun proceso similar ao de doutoramento. Ás veces é necesaria unha publicación nun libro para que teña lugar a defensa. Aínda que na maioría dos países o doutoramento é suficiente para cualificar para un posto de profesorado nunha universidade, noutros países só a habilitación habilita o titular para supervisar os candidatos a doutoramento. Tal posición coñécese en Alemaña como Privatdozent (abreviado como PD ou Priv. -Dúas. ), despois do cal é posible ser admitido como profesor da facultade.
Estado Miranda
Diablos Danzantes de Yare
A súa orixe remóntase ao século XVIII, sendo esta a confraría máis antiga do continente americano e a máis grande do mundo. A fraternidade dos demos divídese nunha orde xerárquica, representada nas súas máscaras.
Todos os xoves de Corpus Christi (9º xoves despois do Xoves Santo) hai unha danza ritual dos chamados diaños danzantes, onde adoran o Santísimo Sacramento do Altar e celebran o triunfo do ben sobre o mal.
Festa de San Xoán de Curiepe
É unha celebración de afro-descendente que se celebra na localidade de Curiepe, no estado de Miranda en Venezuela. Conmemora a imaxe de San Xoán Bautista, cunha serie de rituais de música e baile que se desenvolven dende a medianoite do 23 de xuño até o serán do 25 de xuño de cada ano. A festa de San Xoán é unha das festas que máis devotos reúne en todo o país, sendo a manifestación de Curiepe unha das máis coñecidas do país.miniatura| Igrexa da Sagrada Familia de Nazaret
Habilitación
A palabra habilitación utilízase para describir a propia cualificación, o proceso de obtención da mesma ou, incorrectamente, a tese escrita como parte do proceso (que se denomina Habilitationsschrift en alemán). Unha habilitación exitosa require que o candidato (Habilitand en alemán) reciba oficialmente a venia legendi, unha expresión latina que significa "permiso para ler", ou o ius docendi, "dereito a ensinar".
Igrexario, Cela, Bueu
Igrexario é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Estado Miranda
Medios
miniatura| Sede da Canle de Televisión Televen no Concello de Sucre
Televisión
Nesta entidade teñen a súa sede varias canles, como son: Mira Tv, Telemir, Venezolana de Televisión (principal canle de televisión do Estado venezolano), Televen, La Tele, Canal i e Telesur (principal canle internacional de noticias con sede en Venezuela). Tamén se transmiten canles desde doutros estados ou países, como Globovisión e Venevisión.
Radio
Hai varias emisoras de radio no Estado, e tamén se pode obter o sinal doutras emisoras de radio dos Estados de Aragua e Guarico.
Prensa escrita
Entre os xornais publicados na zona están os diarios Avance de Los Teques, La Voz de Guarenas e La Región, que abrangue o Alto Mirandinos, a área metropolitana, Guarenas e Guatire, tamén no Valles del Tuy circula o diario Noticias del Tuy. Outros xornais rexionais inclúen "Avance" e Ciudad Petare (naquela parroquia caraqueña). Neste estado tamén está a sede do xornal El Nacional, un dos máis importantes do país.
Deportes
miniatura| Estadio multiusos da [[Universidade Simón Bolívar]]
Política e goberno
O Estado Miranda (como entidade federal) ten a súa propia carta, a Constitución do Estado de Miranda, que é a base do ordenamento xurídico do Estado e foi aprobada en 2006. O seu actual gobernador é Héctor Rodríguez. miniatura| Edificio de Xustiza Municipal, municipalidade de Chacao
Poder executivo
O poder executivo está composto por un gobernador e un consello de secretarios que o axudan na xestión do goberno e son funcionarios de libre designación e removibles. O gobernador é elixido polo pobo mediante voto directo e secreto por un período de catro anos con posibilidade de reelección para novos períodos, estando a cargo da administración estatal.
Até 1988, o gobernador foi nomeado polo presidente da república. En 1989 celebráronse as primeiras eleccións rexionais directas no país.
O actual gobernador é Héctor Rodríguez. Foi elixido o 15 de outubro de 2017 co 52,78% dos votos.
Poder lexislativo
O Poder Lexislativo está representado polo Consello Lexislativo unicameral do Estado de Miranda, elixido polo pobo mediante voto directo e secreto cada catro anos. Poderán ser reelixidos por novos períodos consecutivos, baixo un sistema de representación proporcional da poboación do Estado e dos seus concellos. O PSUV conta na actualidade con 15 lexisladores e dende as eleccións autonómicas de 2012 o PSUV conta cunha maioría de 8 lexisladores fronte a 7 da Mesa da Unidade Democrática. A Presidenta do Consello Lexislativo é a Lexisladora Aurora Morales e o Vicepresidente é o Lexislador Miguel Mora.
Policía
O Estado Miranda ten o seu propio corpo policial autónomo baseado no artigo 164 da Constitución venezolana de 1999, que se coñece como Polimiranda (Policía Estatal de Miranda), creado en 1996 como Instituto de Policía Autonómica do Estado Miranda. O seu actual director é o xeneral de división Regulo Argotte Prieto.
Murráns, Cela, Bueu
Murráns é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Anatoli Ivanishin
Anatoli Alekseievich Ivanishin (en Анатолий Алексеевич Иванишин) é un cosmonauta ruso que participou nas misións Soiuz TMA-22, Soiuz MS-01 e Soiuz MS-16 e foi parte das expedicións 29, 30, 48 e 49 á Estación Espacial Internacional, pasando un total de 280,41 días no espazo.
Traxectoria
Ivanishin naceu o 15 de xaneiro de 1969 en Irkutsk. Gradouse en 1991 na Escola Superior de Aviación Militar Chernigov en 1991. Graduouse en 2003 en Economía, Estatística e Teoría da Información na Universidade do Estado de Moscova. Formou parte das misións Soiuz TMA-22, Soiuz MS-01 e Soiuz MS-16, así como das expedicións 29, 30, 48 e 49 á Estación Espacial Internacional.
Paradela, Cela, Bueu
Paradela é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Paul Naster
Primeiros anos e formación
Paul Naster naceu en Lovaina en 1913, fillo de Félicien Naster e de Marie Van Langendonck.
Naster desenvolveu na súa cidade natal practicamente toda a súa carreira académica. Logo de cursar a educación secundaria na súa vila natal, continuou coa súa formación superior na Universidade Católica de Lovaina, onde acadou as licenciaturas en Arqueoloxía e Historia da Arte (1934) e en Filoloxía Clásica (1935), e a diplomatura en Historia da Antigüidade (1935). Por outra parte, nesa época iniciouse tamén na numismática da man de Marcel Hoc. En 1938 doutorouse en Filoloxía e Historia Orientais, cunha tese titulada ''L'Asie mineure et l'Assyrie aux VIIIe et VIIe siècles avant J.-C. d'après les Annales des rois assyriens'' ("Asia Menor e Asiria nos séculos VIII e VII a. de C. segundo os anais dos reis asirios"), e trasladouse a Praga para continuar alí a súa formación en linguas semíticas, durante un curso, na Universidade Carolina. O inicio da segunda guerra mundial obrigouno a regresar ao seu país.
Carreira académica
A partir de 1941, comezou a súa carreira académica na Universidade Católica de Lovaina, desde 1952 como profesor titular, onde se dedicou á docencia en ámbitos diversos, entre eles a filoloxía oriental, a arqueoloxía e a historia da arte do Oriente Medio e da Grecia antiga, a numismática e a economía. En concreto, as súas clases de numismática dividíanse en dous cursos: un sobre o mundo antigo e outro sobre as épocas medieval e moderna. Foi, xunto co etruscólogo Franz de Ruyt e o historiador da arte Jacques Lavalleye, un dos artífices da creación do Instituto de Arqueoloxía e de Historia da Arte de Lovaina, onde inicialmente impartiu tamén clases, tanto en francés como en neerlandés. Ademais, tamén dirixiu diversas teses de doutoramento, entre elas a de Simone Scheers en 1943, unha das súas discípulas máis destacadas, que o sucedeu na cátedra logo do seu retiro en 1983.
Cando a Universidade de Lovaina se dividiu en dúas comunidades lingüísticas a finais da década de 1960, el decantouse pola súa comunidade de orixe e comezou pasou a ensinar unicamente en lingua neerlandesa na denominada Katholieke Universiteit Leuven, ata o seu paso á condición de profesor emérito en 1983.
Naster numismático
Desde os seus primeiros artigos, Paul Naster interesouse sinaladamente polos aspectos técnicos da cuñaxe da moeda, particularmente con estudos dos cuños e da metroloxía. Aínda que os seus traballos abrangueron períodos moi amplos e diversos (numismática celta, Oriente Medio, moeda carolinxia, tesouros dos séculos XV e XVI, etc.), centrouse particularmente na moeda da Antiga Grecia. A súa publicación numismática máis coñecida é o seu catálogo das moedas gregas da colección Lucien de Hirsch, editado en 1959.
Naster foi membro da Comisión Internacional de Numismática e, en tal condición, presidiu entre 1971 e 1986, a subcomisión para a publicación de Sylloge Nummorum Graecorum.
Entre 1949 e 1992 foi un dos directores da Revue Belge de Numismatique, e de 1961 a 1967 presidiu a Sociedade Real de Numismática de Bélxica, á que pertencía desde 1941. En 1974 foi nomeado presidente de honra da institución. En 1966, con ocasión do 125º aniversario desta institución, foi o primeiro presidente que usou a lingua neerlandesa, a súa lingua materna, nunha reunión. O mesmo ano dirixiu un seminario de verán organizado pola American Numismatic Society na Universidade Columbia, de Nova York.
Naster filólogo e arqueólogo orientalista
Noutras áreas da súa actividade científica distinguiuse principalmente como especialista no Oriente Próximo e Medio e foi un destacado especialista en Asiria. Como filólogo, Naster estudou as táboas cuneiformes, o texto de Gilgamesh, o código de Hammurabi, os anais dos reis asirios e os documentos arameos de Elefantina. Como arqueólogo, participou nas escavacións de Apamea en Siria e xogou un papel destacado como presidente fundador do Comité Belga das Escavacións en Xordania e na organización de escavacións do sitio nabateo de El Lahun, e dirixiu varias campañas a partir de 1979. Así mesmo, foi membro da Academia Real de Arqueoloxía de Bélxica (1966), e membro fundador da Asociación Asiriolóxica Georges Dossin (1976) e do Comité Belga para a Historia, a Epigrafía e a Arqueoloxía de Mesopotamia.
Recoñecementos
No seu país foi honrado coa Cruz de Guerra e foi nomeado cabaleiro da Orde de Leopoldo II.
Publicacións
Preséntase a seguir unha listaxe das monografías publicadas por Paul Naster, así como unha escolma dos seus artigos publicados na Revue Belge de Numismatique:
Georgi Ivanov
Georgi Ivanov Kakalov foi o primeiro un cosmonauta búlgaro, participando na misión Soiuz 33. Pasou un total de 1,96 días no espazo.
Traxectoria
Ivanov naceu o 2 de xullo de 1940 en Lovech. Gradouse como enxeñeiro na Forza Aérea Búlgara e formou parte da misión Soiuz 33.
Improved TIROS Operational System
Improved TIROS Operational System (ás veces denominados Improved TIROS Operational Satellite) ou ITOS foron unha serie de satélites meteorolóxicos de segunda xeración dos Estados Unidos.
ITOS 1 (TIROS M), ITOS A (NOAA 1) e ITOS B
TIROS M foi o prototipo dos satélites ITOS, mentres que ITOS A foi en primeiro en recibir a denominación NOAA (NOAA 1) e ITOS B fallou por problemas co seu vehículo lanzados. Cada satélite levaba a bordo dúas cámaras de televisión, dúas cámaras Vidicon, un radiómetro de baixa resolución, un monitor de protóns solares e dous radiómetros para o infravermello e que tamén funcionaban como respaldo para as cámaras. Os satélites tiñan forma aproximada de cubo de arredor de 1 m de longo, coas cámaras apuntando verticalmente cara a Terra. Levaban tres paneis solares curvados, cada un duns 4,2 m de longo, e mantiñan a súa orientación mediante xiroscopios. Todos foron lanzados mediante foguetes Delta N6.
ITOS D (NOAA 2), ITOS E, ITOS F (NOAA 3), ITOS G (NOAA 4) e ITOS E2 (NOAA 5)
Tratábase de satélites ITOS reconfigurados e lanzados con novos sensores para mellorar a capacidade do sistema. Foron os primeiros satélites meteorolóxicos en usar unicamente radiómetros para estudar a capa de nubes. Levaban a bordo un radiómetro de moi alta resolución, un radiómetro para facer perfís de temperatura vertical e un radiómetro de exploración. Polo demais en forma e tamaño eran similares aos primeiros ITOS. Foron lanzados por foguetes Delta 300 e Delta 2310
Atlas interactivo UNESCO das linguas en perigo no mundo
O Atlas interactivo UNESCO das linguas en perigo do mundo (en inglés, UNESCO Interactive Atlas of the World's Languages in Danger) é un informe da UNESCO, publicado por primeira vez en 1996. Pretende alertar os lexisladores, as comunidades de falantes e o público xeral sobre as linguas en perigo e a necesidade de protexer a diversidade lingüística mundial. Tamén permite monitorear o estado das linguas en perigo e da diversidade lingüística a nivel mundial.
Historia
O Atlas, que se publicou por primeira vez en 1996 (en edición impresa), incluía 12 páxinas de mapas. A segunda edición (2001) contiña 14 páxinas de mapas con 800 linguas. En 2005 a UNESCO desenvolveu un mapa táctil en liña de África, que detalla 100 linguas africanas en perigo xa mencionadas na edición de 2001. En febreiro de 2009 publicouse a versión en liña do Atlas, de acceso gratuíto. Inclúe 2498 linguas, 230 das cales se extinguiron desde 1950.
De cada unha das linguas, o atlas indica o nome, o nivel de perigo e o país ou países en que se fala. Respecto da edición impresa, a versión en liña achega información adicional de cada lingua: número de falantes, políticas e proxectos relacionados, fontes, códigos ISO e coordenadas xeográficas.
Clasificación das linguas
Para determinar a vitalidade dunha lingua téñense en conta diferentes parámetros, entre eles o número absoluto de falantes, a transmisión interxeracional e a presenza nos medios. A partir deses datos estabelécese un dos 5 niveis de risco seguintes identificados con cores:
Non se inclúen nestes niveis as linguas consideradas «seguras», é dicir, faladas por todas as xeracións e cunha transmisión interxeracional non interrompida. Algunhas das linguas presentes no atlas son o aragonés, o asturiano, o éuscaro, o gascón, o cántabro, o occitano do Languedoc, o provenzal ou o alguerés.
T-7
T-7 foi un foguete sonda de propelente líquido da República Popular da China desenvolvido ao finais dos anos 1950 e formado por unha soa etapa.
Características
T-7 foi comezado a ser desenvolvido polo Instituto de Deseño Electromecánico de Shanghai en outubro de 1959. O resultado foi un primeiro foguete de probas a escala, o T-7M, que engalou con éxito desde Laoqong por primeira vez o 19 de febreiro de 1960, chegando a 8 km de altura. Un segundo lanzamento, usando foguetes auxiliares de propelente sólido, levaron a outro T-7M a 9,8 km de altura. En marzo de 1960 comezouse a construír unha rampla de lanzamento para os T-7 a escala completa na zona de Guangde, na provincia de Anhui. O T-7 definitivo era un foguete de propelente líquido, sen guiado e auxiliado por propulsores de propelente sólido capaz de enviar 25 kg de carga a case 60 km de altura. O primeiro lanzamento con éxito dun T-7 tivo lugar o 13 de setembro de 1960, aínda que non sería ata o lanzamento do 23 de novembro de 1961 en que o foguete sonda chegaría á súa altura de deseño. Os foguetes usáronse tanto para probas tecnolóxicas como para estudar a atmosfera e facer investigacións meteorolóxicas. Ao T-7 substituíuno o T-7A, máis potente.
A Pena, Cela, Bueu
A Pena é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Pousada, Cela, Bueu
Pousada é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Jean Baptiste Colbert de Beaulieu
Jean Baptiste Colbert de Beaulieu, nado o 25 de decembro de 1905 en París e finado o 26 de xaneiro de 1995 en Joinville-le-Pont, na rexión da Illa de Francia, foi un erudito, numismático e historiador, director de investigación do CNRS, especialista na numismática celta e en concreto no estudo da moeda gala, cuxa serie de cuños estableceu baseándose nunha nova metodoloxía.
Traxectoria
Aínda que Jean-Baptiste Colbert de Beaulieu era médico exerceu esta profesión pouco tempo. Durante a segunda guerra mundial dirixía un laboratorio de produtos de beleza en Bruxelas.
A súa curiosidade fixo que se interesase por ámbitos tan diversos como a astronomía, a pintura clásica, a numismática, a filatelia, a radio ou os libros antigos, sobre os que publicou diversos artigos, así como sobre outros estudos históricos. En 1931 fundou en Aviñón o Groupe numismatique du Comtat et de Provence, do que foi nomeado presidente de honra en 1970. .
En 1948, nunha das súas frecuentes viaxes de volta a Francia, atopou un grupo de moedas nun anticuario de Sanit-Jacques-de-la Lande que, coa axuda de Paul Naster, catalogou como moedas celtas da Galia; ese mesmo ano e sobre ese mesmo tema publicou o seu primeiro artigo sobre numismática. A partir dese momento dedicou gran parte da súa vida á clasificación dos cuños destas emisións, para o que estableceu unha nova metodoloxía.
O 1 de outubro de 1951 ingresou, da man de Adrien Blanchet, como bolseiro de investigación no CNRS, onde 25 anos despois culminou a súa carreira como director de investigación. Nesa institución desenvolveu as súas investigacións sobre a moeda da Galia, que deron lugar a numerosas publicacións, entre as que destaca o tratado de numismática celta publicado en 1973, onde expón a súa metodoloxía e sintetiza as súas achegas doutros traballos parciais.
Colbert de Beaulieu foi membro de diversas sociedades e entidades académicas. En 1963 foi un dos fundadores da Sociedade de Estudos Numismáticos e Arqueolóxicos (SENA), en París, que presidiu e da que foi nomeado posteriormente presidente de honra.
Publicacións
Colbert de Beaulieu foi un autor prolífico: entre 1948 e 1983 a súa bibliografía totaliza 306 artigos (máis de oito cada ano). Esta é unha listaxe dos seus traballos monográficos e unha escolma dalgúns dos seus artigos máis representativos:
Koke Vegas
Jorge Ruiz Ojeda, nado o 27 de setembro de 1995 en Antequera, é un futbolista español. Xoga de gardameta e o seu actual club é o Levante UD da Liga Santander.
Traxectoria
O 16 de xullo de 2019, Koke foi cedido ó Deportivo da Coruña da Segunda División ata final de tempada. O 31 de xaneiro de 2020, o Levante repescou a Koke.
Georg Christoph Lichtenberg
Georg Christoph Lichtenberg nado en Ober-Ramstadt, 1 de xullo de 1742 e finado en Gotinga o 24 de febreiro de 1799 foi un físico, satírico e anglófilo alemán. Foi o primeiro científico en ter unha cátedra dedicada explicitamente á física experimental en Alemaña. É lembrado polos seus cadernos publicados postumamente, que el chamou Sudelbücher, e polo seu descubrimento de patróns de descargas eléctricas en forma de árbores, agora chamados figuras de Lichtenberg.
Primeiros anos
Lichtenberg naceu en Ober-Ramstadt, preto de Darmstadt, e foi o máis novo de 17 fillos. O seu pai, Johann Conrad Lichtenberg, era un pastor da igrexa que chegou superintendente de Darmstadt. Infrecuentemente para un clérigo da época, posuía unha boa cantidade de coñecementos científicos. Lichtenberg estudou na casa dos seus pais até os 10 anos, cando ingresou na Lateinschule de Darmstadt. Quería estudar matemáticas, pero a súa familia non podía pagar a matrícula; finalmente en 1763 Lichtenberg puido entrar na Universidade de Gotinga.
Docencia
En 1769 converteuse nun profesor extraordinario de física e seis anos despois nun profesor ordinario. Ocupou este cargo até a súa morte. Invitado polos seus alumnos, visitou Inglaterra dúas veces, desde Pascua ata principios do verán de 1770 e desde agosto de 1774 até o Nadal de 1775, onde foi recibido cordialmente por Xurxo III e a raíña Carlota. Dirixiu ao rei a través do observatorio real de Richmond, onde o rei propuxo que fose profesor de filosofía. Tamén se reuniu con participantes das viaxes de Cook. A Gran Bretaña impresionouno e converteuse nun coñecido anglófilo.
Foi un dos primeiros científicos en introducir experimentos con dispositivos nas súas conferencias, e tornouse unha figura popular e respectada nos círculos intelectuais europeos contemporáneos. Foi un dos primeiros en introducir o pararraios de Benjamin Franklin en Alemaña, instalando estes dispositivos na súa casa e nos pendellos do xardín. Relacionousa coa maioría das grandes figuras da época, entre elas Goethe e Kant. En 1784, Alessandro Volta visitou Gotinga para ver a Lichtemberg e os seus experimentos. Ás súas conferencias asistiu o matemático Karl Friedrich Gauss. En 1793, foi elixido membro da Royal Society.
Lichtenberg estaba suxeito a procrastinación. Non conseguiu lanzar o primeiro globo de hidróxeno, aínda que foi seguramente o primeiro en idealo. Sempre soñou con escribir unha novela ao estilo de Tom Jones de Fielding, pero nunca rematou máis que unhas poucas páxinas.
Vida persoal
Lichtenberg converteuse en chepudo de neno debido a unha malformación da columna que sufriu unha caída. Isto deixouno infrecuentemente baixo, mesmo para os estándares do século XVIII. Co paso do tempo, esta malformación empeorou e acabou afectando a súa respiración.
En 1777 coñeceu a Maria Stechard, entón de 13 anos, que viviu permanentemente co profesor despois de 1780. Morreu en 1782. A súa relación foi convertida nun romance por Gert Hofmann.
En 1783, ao ano seguinte, Lichtenberg coñeceu a Margarethe Kellner (1768-1848). Casou con ela en 1789, para darlle unha pensión, xa que pensaba que morrería pronto. Tiveron seis fillos e ela viviu outros 49 anos.
En 1799, Lichtenberg morreu en Göttingen tras unha curta enfermidade aos 56 anos.
Cadernos e libros persoais
Son os extensos cadernos e libros persoais que deixou Lichtenberg, que gardou desde os seus tempos de estudante ata o final da súa vida. A cada volume asignouse unha letra do alfabeto desde A, que comezou en 1765, a L, que cesou coa morte de Lichtenberg en 1799.
T-7A
Características
T-7A foi desenvolvido a partir de xaneiro de 1962 para cumprir o obxectivo de facer investigacións por enriba dos 60 km de altura de teito máximo do T-7. Os requerimentos eran poder enviar 40 kg de carga a 115 km de altura ou 170 kg a 60 km. A sección de carga estaba deseñada para poder separarse do resto do foguete e ser recuperada mediante paracaídas, o que permitía enviar cargas biolóxicas, xeofísicas ou de estudos de radiación. O primeiro lanzamento dun T-7A tivo lugar o 1 de decembro de 1963 e foi un éxito, recuperándose a carga útil. En varios dos lanzamentos posteriores se enviaron ratas, ratos, moscas do vinagre e outros seres vivos a bordo. Nun lanzamento en xuño de 1965 enviouse un can a bordo bautizado como Xiao Bao para estudar, mediante unha cámara a bordo, o seu comportamento en microgravedade.
Georg Christoph Lichtenberg
Cadernos e libros persoais
Estes cadernos foron coñecidos polo mundo despois da morte do autor, cando os seus fillos e irmáns publicaron a primeira e a segunda edición de Lichtenbergs Vermischte Schriften (1800–06 e 1844–53). Despois das publicacións iniciais, con todo, os cadernos G e H, e a maior parte do caderno K, foron destruídos ou desapareceron. Crese que estas pezas desaparecidas contiñan materiais sensibles. Os manuscritos dos restantes cadernos consérvanse na Universidade de Göttingen.
O Río, Cela, Bueu
O Río é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.