cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patulate
Distribución e hábitat
No Atlántico esténdese desde o norte de Noruega e Suecia até o oeste de África, até as costas do Sáhara Occidental.
En Galicia
Liocarcinus depurator é unha especie moi frecuente nas augas de toda Galicia, tanto nas rías como na plataforma continental, desde augas pouco profundas até os 300 m, sendo máis abundante a menos dos 100 m, e en zonas de maior influencia oceánica. É frecuente, así mesmo, en deteeminadas zonas de area e pedras dispersas. Chega a densidades de 0,44 individuos/m2. Captúrase adoito en arrastres realizados dentro das rías galegas, en fondos lamacentos e areoso-lamacentos.
Hai que destacar que as poboacións de Liocarcinus depurator, xunto coas do seu conxénere Liocracinus navigator, aumentaron considerabelmente a pariir de mediados do século XX, á raíz da instalación das bateas mexilloeiras, debido á modificación dos ecosistemas bentónicos e, a dicir de Gurriarán e outros, constitúén dous dos principais braquiúros nas nosas augas.
De certo interese comercial noutras zonas da península, por exemplo, na rexión pesqueira tramontana (cosatas de Cataluña e a Comunidade Valenciana), en Galicia péscse ao arrastre para emprgar como engado para a pesca da piarda (Atherina presbyter) con mediomundo.
Vertixe
miniatura|dereita|A vertixe é un trastorno do equilibrio. A vertixe é unha sensación de falta de estabilidade ou de situación no espazo. O paciente sente que as cousas dan voltas en derredor ou que é el quen xira arredor das cousas. Xeralmente é de carácter rotatorio e pódese acompañar doutras manifestación como náuseas, vómitos ou suores. Existen varias formas de vertixe: pode ser central ou periférica, e pode haber falsas vertixes como as lipotimias, a vertixe de altura, mareos por aceleración e algunhas crises epilépticas.
Vicq-d'Auribat
Vicq-d'Auribat (en francés e oficialmente; en Vic d'Auribat ) é unha poboación e concello francés situada na rexión de Nova Aquitania, departamento de Landas, no distrito de Dax e cantón de Montfort-en-Chalosse. A súa poboación en 2013 era de 266 habitantes que en francés se denominan vicquois. Dende 2014, Pascal Hontans é o alcalde.
O código postal é 40380 e o código INSEE é 40324. A altitude mínima é de 9 metros e a máxima de 45 metros. A superficie total é de aproximadamente 4,2 km² e a densidade de 45 habitantes por km².
Cantón de Montfort-en-Chalosse
O cantón de Montfort-en-Chalosse era unha división administrativa francesa, que estaba situada no departamento de Landas e a rexión de Aquitania.
Composición
O cantón estaba formado por vinte e un concellos:
Supresión do cantón de Montfort-en-Chalosse
En aplicación do Decreto nº 2014-181 de 18 de febreiro de 2014, o cantón de Montfort-en-Chalosse foi suprimido o 22 de marzo de 2015 e as súas 21 comunas pasaron a formar parte do novo cantón de Ladera de Chalosse.
Durián
O durián (Durio zibethinus) é unha especie de árbore tropical asiática pertencente á familia Malvaceae, orixinaria do sueste de Asia. Dá un froito comestíbel.
En Galicia non é aínda común o consumo.
Etimoloxía
Froita amplamente coñecida e reverenciada no sueste de Asia e chamda "Rei das froitas", o seu nome provén da verba malaia duri (espiña) co sufixo an, (usado para crear pronomes), e dando coma resultado "froita espiñenta".
Descrición
É unha árbore duns 25 m de alto, orixinaria do sueste de Asia pertencente á familia Malvaceae, unha enorme familia que inclúe o hibisco, o quiabo ou o cotón. O seu froito, especialmente apreciado polos nativos, é de varias formas, de cadrada a arredondada, dependendo da especie, con até 40 cm de circunferencia. e entre 2 ou 3 kg de peso ; ten unha codia de espiñas de cor verde ou café, a casca é entre pálida a vermella, sempre dependendo especie. Ten un gusto intenso e agradábel, unha textura cremosa (como o aguacate) e un cheiro moi forte, que pode desgustar a algunhas persoas. As sementes son comestíbeis unha vez asadas, esmagadas serven para preparar tortas.
As árbores de durián son relativamente altas, entre 25 e 50 metros de altura, dependendo da especie. As follas son perennes, opostas, elípticas e cadradas, de 10 a 18 centímetros de longo. As flores reprodúcense en grupos de 3 a 30, en pólas longas e no toro; cada flor ten un cáliz e 5 (raramente 4 ou 6) pétalos.
As árbores teñen unha ou dúas floración se frutificacións por ano, aínda que o tempo varía dependendo da especie, cultivo e localidade. Unha árbore de durián típica pode soster os froitos de 4 a 5 anos. O froito que pendura de cada póla, madura arredor dos tres meses despois da polinización.
Especies
Hai arredor de 30 especies recoñecidas de árbores durián, todas nativas do sueste de Asia e polo menos 9 producen froitos comestíbeis. coma: D. zibethinus, D. dulcis, D. grandiflorus, D. graveolens, D. kutejensis, D. lowianus, D. macrantha, D. oxleyanus e D. testudinarum. Porén, hai moitas especies aínda non estudadas debidamente.
O Durio zibethinus é a única especie dispoñíbel no mercado internacional, as outras son vendidas localmente.
thumb|left|Unha planta de Durio zibethinus, de oito meses de idade.
Usos
É unha especie altamente coñecida polo valor alimentario dos seus froitos. Estes caracterízanse por presentar un mal cheiro (un fedor semellante a unha cebola podre), incluso en moitos hoteis de Malaisia teñen prohibido o seu consumo nos cuartos, dado que o fedor fica no cuarto máis de tres horas. A polpa é dunha cremosidade exquisita polo que é coñecido coma o mellor froito do mundo (Pérez, 1996).
Bärtels (2002), comenta que a polpa de tan exquisito froito contén proteínas, graxas e azucres. Consómese cru, aínda que forma parte de diversos pratos en estado verde, semi maduro e fermentado. En Asia é considerado afrodisíaco. As súas raíces, cascas e follas empréganse en menciñas populares. As sementes frítense ou tórranse en aceite. Emprégase tamén na elaboración de xeados.
É moi comercializado en Tailandia, Indonesia e Malaisia.
Ligazóns externas
Durian
Castelos de Nagorno-Karabakh
Esta é a lista de castelos de Nagorno-Karabakh (Acerbaixán):
Louis de Funès
Traxectoria
Louis de Funès naceu en Francia de pais españois. O seu pai, o nobre sevillano Carlos Luis de Funes de Galarza, era avogado en España pero converteuse en cortador de diamantes en Francia. A súa nai, Leonor Soto Reguera, nada en Ortigueira, era filla do notario e político Teolindo Soto Barro. A parella coñeceuse nesa vila, onde Funes chegara tras cambiar o bufete pola representación de xoias. Como as súas familias se opoñían ao matrimonio establecéronse en Francia en 1904.
Durante a súa infancia gustáballe o debuxo e o piano e na súa mocidade tivo traballos modestos, dos que era repetidamente despedido. Chegou a ser pianista, traballando como músico de jazz no barrio de Pigalle. Durante un ano estudou interpretación na escola Simon, onde logrou contactos útiles, incluíndo a Daniel Gélin. Continuou os seus estudos de piano nunha escola de música durante a ocupación de París durante a segunda guerra mundial. Alí coñeceu unha secretaria, Jeanne Barthelémy de Maupassant, sobriña neta de Guy de Maupassant. Casaron en 1943 e estiveron xuntos ata a morte de Funès.
Comezou a súa carreira no mundo do espectáculo no teatro, onde logrou un certo éxito. A súa carreira teatral continuou mesmo cando xa se convertera nunha estrela. Debutou no cinema en 1945 grazas ao seu contacto con Daniel Gélin. Durante os seguintes vinte anos interveu nuns 130 filmes. Acadou o estrelato en 1963 co filme de Jean Girault Pouic-Pouic.
Gabinete de Medallas
A expresión Gabinete de Medallas fai referencia a varias institucións:
Louis de Funès
Traxectoria
Aos 49 anos conseguiu inesperadamente recoñecemento internacional co éxito de O xendarme de Saint-Tropez, que sería o primeiro dunha serie de seis filmes. Entre 1964 e 1979 foi sete veces o protagonista do filme de máis éxito do ano. Funès finou en 1983, vítima dun infarto, poucos meses despois de acabar o seu último filme.
A Gándara, Goián, Tomiño
Debe o seu nome a ser un sitio moi aberto, ventoso, e bastante frío, lindante polo poñente coa serra de Argallo. Descoñécese a época da súa fundación. Quizais fora un barrio con soamente unha ducia de veciños contando as edificacións máis antergas.
As xentes de maior idade contaban que en 1664, durante a guerra contra Portugal, ó queimaren os portugueses as casas do Couto de Goián, as súas xentes fuxiran cara o monte, facendo alí as súas casas, especialmente no lugar chamado o Feal que o párroco consideraba como barrio, pois nos libros de bautizados, casamentos e defuntos figuran inscritos nese barrio. A última persoa falecida que moraba en dito lugar foi Ninfa Barreiro Domínguez, nada no Feal en 1860 e falecida en 1931 na Gándara.
Tamén é de salientar a posta en funcionamento polo veciño Aquilino Alonso e súa muller nos anos da pos-guerra civil de España, dunha das primeiras industrias lácteas da comarca, estivo en funcionamento unhas décadas.
Nese barrio vivían algunhas familias que quizais viñeran de fóra da rexión, como "os Maragatos" ou os "Pílos".
C.B. Sarria
O Club Baloncesto Sarria é un equipo de baloncesto da vila lucense de Sarria (Galiza). Malia ter competido durante moitas tempadas na liga EBA, actualmente o primeiro equipo masculino xoga na Primeira División Sénior Masculina, e o feminino na Primeira División Autonómica Feminina, máximas categorías do baloncesto galego.
Traxectoria
Con anterioridade ao ascenso á liga EBA, o C.B. Sarria permaneceu 15 anos ininterrompidamente na Primeira División Nacional (anteriormente denominada 2ª división), sendo sempre a base do equipo os xogadores saídos da canteira, chegando a formar parte do equipo de liga EBA seis xogadores da canteira.
A pesar da curta historia do club, son moitos os éxitos acadados ata a data. O primeiro e máis importante deles é o arraigamento que o baloncesto acadou na vila, tanto polo número de practicantes como polo de seareiros que apoian o conxunto sarriano, demostrando partido a partido a máxima fidelidade.
Instalacións
O Club Baloncesto Sarria disputa os seus partidos no Novo Pavillón do Chanto, situado na zona escolar e deportiva da vila de Sarria.
Somos unos animales
Somos unos animales é o segundo álbum de estudio do grupo estremeño de rock Extremoduro, gravado, producido e publicado por Área Creativa no 1991.
Á hora de gravar unha segunda entrega, o grupo faino nun principio de novo con Avispa, como xa fixeran co primeiro disco, Rock transgresivo. A localización do estudio, porén, esixe ao grupo trasladárense para gravar nel; é a discográfica a que lles cobre os gastos, pero as 10.000 pesetas diarias que lles dan de dieta para todo, incluído hotel, fan que Roberto Iniesta, líder da banda, pida que lles manden todo o diñeiro ao seu lugar de residencia, e diga que logo irán gravar. Desde a discográfica denéganlle a súa proposta, o que fai que a abandonen por outra discográfica independente, Área Creativa.
É con Área Creativa, unha vez superados os problemas con Avispa, coa que gravan o segundo disco, que conta cunha produción bastante superior á do primeiro disco, aínda estando feita de novo polo propio grupo. Este segundo traballo chega a vender 8.000 copias, aínda sen contar con ningunha promoción; con todo, aparecen novos problemas coa discográfica do momento (non cobran nada en concepto de dereitos de autor por este disco) failles abandonala de novo e buscaren outra. Destacan entre o seu repertorio temas como "Tu corazón", "La canción de los oficios", "Quemando tus recuerdos" e "Necesito droga y amor (Los camellos no me fían)", se ben non chega ao nivel doutros álbums de Extremoduro.
A música deste disco representa unha evolución respecto do seu predecesor, coa incorporación ocasional de novos instrumentos ao tradicional conxunto guitarra-baixo-batería; tamén conta con certas colaboracións de artistas externos ao grupo, como a de Rosendo Mercado acompañando a Iniesta como voz principal en "La canción de los oficios" e coa guitarra en "Perro callejero". As letras, pola súa banda, supoñen tamén unha mellora, e comezan a marcar ata onde chegarán en vindeiras entregas.
No ano 1995, o álbum é de novo lanzado pola discográfica Warner.
Guindastre
miniatura|Guindastres do porto da [[A Coruña|Coruña.]]
Denomínase tamén coa forma grúa, que o Dicionario da Real Academia Galega admite como forma menos recomendable.
Historia
O guindastre é a "evolución" do puntal de carga que se ten usado dende a antigüidade. Os seus fundamentos foron expostos por Blaise Pascal, mais foi patentado por Luz Nadina con posterioridade. Existen documentos antigos​ nos que se pon de manifesto o uso de máquinas semellantes a guindastres en Sumeria e Caldea, de onde pasaron a Exipto.
Fixos
Coa capacidade para soportar cargas maiores e conseguir máis altura con estabilidade. A súa característica é que a súa estrutura principal queda ancorada ó chan. Algúns poden ser montados e desmontados no lugar de traballo.
Mexillóns tigre
thumb|Detalle duns tigres. Os tigres (ás veces chamados mexillóns recheos) son un prato servido coma tapa ou petisco orixinario de Galicia, mais que se ten popularizado en moitas zonas de España, especialmente en Madrid. Consiste nunhas cunchas de mexillóns enchidas, rebozadas e fritidas. Adóitanse servir fríos ou quentes coma tapa, xeralmente acompañando unha bebida: viño (xeralmente viño branco: un albariño ) ou un vaso de cervexa.
Características
O recheo dos tigres adoita constar dunha masa na que participan a carne dos propios mexillóns, cebola, allo, pan relado, un ovo duro. As máis das veces acostúmase engadir algún mollo picante. Adóitase formar unha masa mesta (semellante a unha bechamel ) que rechea a cuncha do mexillón. Rebózase con pan relado (empánase) e frítese en aceite a ferver até que collan unha cor dourada. Ás veces chámaselle tigre á croqueta elaborada coa mesma masa, mais sen a carapaza.
A conversación
A conversación (en The Conversation) é un filme estadounidense de 1974 escrito, dirixido e producido por Francis Ford Coppola e protagonizado por Gene Hackman. Tivo a aclamación da crítica e gañou múltiples premios, incluída a Palma de Ouro do Festival de Cannes. Foi candidato a tres premios Óscar, mais perdeu o premio ao mellor filme contra O padriño (II parte), tamén dirixido por Francis Ford Coppola. En 1995, foi seleccionado para a súa conservación no National Film Registry pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".
Argumento
Harry Caul é un espía profesional (Gene Hackman) que traballa tanto para clientes privados como públicos. Ata o momento, nunca pensou que podía pasar con toda a información que sacaba da xente, mais o organizar unha escoita para un cliente que se desenvolve nunha praza, cae na tentación de escoitar que din as dúas persoas que ten que espiar. Axiña a situación atormentarao e quererá saber máis, converténdose no cazador cazado.
Produción
Coppola citou Ampliación, de Michelangelo Antonioni (1966) como unha influencia clave no seu concepto dos temas do filme, como a vixilancia contra a participación, e a percepción contra a realidade. "Francis vira [o filme] un ano ou dous antes, e tivera a idea de fusionar o concepto de Blowup co mundo da audiovixilancia".
A personaxe de Harry Caul está inspirada polo experto en tecnoloxía de vixilancia Martin Kaiser, que tamén actuou como asesor técnico do filme.
Existo
miniatura|Existo anima á súa amante a matar a Agamenón na obra Clytemnestre vacilando antes de matar ao durmido Agamenón (1817) de [[Pierre-Narcisse Guérin]] Na mitoloxía grega Existo é o fillo de Tiestes e a súa filla Pelopia e o asasino de seu pai adoptivo Atreo e o seu medio irmán Agamenón.
Nacemento
Tiestes, expulsado de Micenas, diríxese ao Oráculo de Delfos co afán de se vingar do seu irmán Atreo quen mandara matar os seus fillos todos. O oráculo predí que só un fillo nada da unión entre el e a súa filla Pelopia o podería vingar. Tiestes vai a Sición, onde a súa filla era sacerdotisa de Atenea e pupila do rei. Unha tarde, levando unha máscara para que non o recoñecese, viólaa cando estaba fóra do templo. Semanas despois Atreo casa con Pelopia e esta ao dar a luz abandona o neno que uns cabreiros recollen, recibindo o nome de Existo ( en grego Αίγισθος de aigos, cabra). Ao saber Atreo o que pasaba mandou buscalo para levalo ao palacio como o seu terceiro fillo, xunto a Agamenón e Menelao.
Morte de Atreo
Anos máis tarde por orde de Atreo, Agamenón e Menelao partiron cara a Delfos na procura de seu tío Tiestes, atópano por casualidade, captúrano e lévano a Micenas. O rei ordena a Existo, que entón tiña sete anos, matar a Tiestes na prisión pero este reconéceo e pídelle que antes de o matar traia a súa nai, revelándolle o secreto da súa filiación. Pelopia non o pode soportar e mátase. Logo da morte de súa nai fai crer a Atreo que matou a Tiestes pero cando ten oportunidae mata a Atreo, colocando a Tiestes no trono e expulsa a Agamenón e Menelao. Tempo despois, Agamenón, o rei lexítimo coa axuda de Tíndaro, rei de Esparta, recupera o trono mais perdoa a Existo. miniatura|Morte de Existo nun [[enócoe do século IV a.C. ]]
Guerra de Troia
Oposto á expedición grega, Existo non segue a Agamenón á guerra de Troia e durante a súa ausencia seduce a Clitemnestra, dona de Agamenón. Ao rematar a guerra e volver Agamenón, os dous amantes mátano xunto coa súa escrava Casandra. Durante sete anos os dous amantes dirixen a cidade ata que Orestes consegue vingar a seu pai matándoos.
Veritas F1
miniatura|Veritas 1953 Veritas foi unha famosa compañía de Alemaña Occidental, situada na vila de Hausen am Andelsbach, preto de Sigmaringen, Baden-Württemberg, despois en Meßkirch e Muggensturm e trasladouse finalmente á Nürburgring.
A compañía foi fundada por Ernst Loof, Georg Meier e Dietrich Lorenz, inicialmente reconstrue e axusta BMW 328 de antes da guerra con compoñentes fornecidos polo cliente, converténdoos en coches BMW-Veritas. O primeiro coche foi utilizado en 1947 polo seu propietario Karl Kling para gañar en Hockenheim e, posteriormente, converterse no campión alemán de 2 litros de 1947. Logo de facer só uns poucos coches, por mor dunha obxección de BMW, os coches coñécense simplemente como Veritas.
Coches de estrada
Os primeiros Veritas en ser feitos para o uso normal na estrada fíxeronse en 1949 co lanzamento do coupé Komet que era un Veritas RS de carreiras adaptado para ser legal na rúa. Foi seguido polo máis civilizado Saturno 2+2 coupé e o Escorpión cabriolet.
A empresa trasladouse a un local máis amplo en Muggensturm Máis de 200 pedidos foron recibidos para o novo coche, pero non había suficiente diñeiro dispoñible para comprar os compoñentes e a produción detívose en 1950, a compañía continuou en funcionamento ata o ano 1952 fabricando fuselaxes para os coches Panhard.
Ernst Loof trasladouse ao circuíto de Nürburgring en 1950 onde alugou os talleres de Auto Union e creou unha nova empresa Ernst Loof Automobilwerke GmbH e empezou a fabricar nun primeiro momento unha nova gama de coches Veritas con motores Heinkel con carrocerías cabriolet de Spohn. Rapidamente quedaron sen diñeiro e todas as carrozerías foron equipados con motores Ford ou Opel. O número de coches fabricados no circuíto de Nürburgring estímase entre 6 e 20.
Coches de Fórmula 1
Construíu coches cada vez máis evolucionados ata chegar a competir no campionato do mundo da Fórmula 1 en tres tempadas,, e.
Un total de dezasete monoplazas Veritas disputaron carreiras de Fórmula 1.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Actualidade
Logo da práctica desaparición das carreiras de motor e da automoción durante case 50 anos, unha pequena empresa coñecida como Vermot AG planeou "resucitar" o nome de Veritas nun modelo coñecido como o RS III.
En 2001, presentouse un concepto coñecido como o Veritas RS3. Con algúns detalles de deseño tomados dos barcos, nos que Vermot explorou o mercado nun tempo, foi ben recibido. Utilizouse un BMW de orixe 6,0 litros V-12, producindo 670 hp.
A produción e as probas comezaron a principios de 2008. Fabricouse sobre un BMW de orixe 5,0 litros V-10 que xera 600 hp. O peso manterase ata 2.360 libras debido á utilización de materiais lixeiros, e unha velocidade máxima de 348 km/h.
As letras das mulleres
"As letras das mulleres" é unha colección literaria de narrativa traducida ao galego (agás para as obras de Rosalía de Castro, Pardo Bazán e Concepción Arenal, escritas en castelán e mantidas aquí nesa lingua) publicada en colaboración entre o Servizo Galego de Igualdade da Xunta de Galicia e a editorial Sotelo Blanco.
Historia e características
A colección comezou a distribuírse en 2004. O primeiro título publicado foi A cidade das mulleres.
A Pomba, Erbecedo, Coristanco
A Pomba é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 73 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 34 homes e 39 mulleres.
Javier Alonso Seoane
Javier Alonso Seoane, nado en Pontevedra en 1966, é un empresario e político galego.
Traxectoria
miniatura|Papeleta das eleccións locais 2019 en Vigo de Ciudadanos. Licenciouse en ciencias empresariais na Universidade de Santiago de Compostela. En 2007 canda outros tres socios fundou PROTEC, dedicada á xestión de activos de administracións públicas e entidades financeiras e dende 2014 é xerente e socio de Tecyp Ingeniería. Militante de Ciudadanos, é dende 2017 membro da xunta directiva local da formación en Pontevedra e voceiro na provincia de Pontevedra.
Na Eleccións xerais de abril de 2019 foi candidato ao Congreso dos Deputados por Ciudadanos. Nas Eleccións municipais de maio de 2019 foi o candidato do seu partido á alcaldía de Vigo. Nas Eleccións xerais de novembro de 2019 repetiu candidatura ao Congreso.
Giya Kancheli
Giya Kancheli (გია ყანჩელი), nado en Tbilisi o 10 de xullo de 1935, e finado o 2.10.2019, é un compositor xeorxiano, premiado varias veces polas súas bandas sonoras.
Michelle Williams
Michelle Ingrid Williams, nada o 9 de setembro de 1980 en Kalispell, Montana, é unha actriz estadounidense.
Juan Cárdenas Acedo
Juan Cárdenas Acedo, nado o 2 de marzo de 1920 en Antequera (Málaga), foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Na tempada 1940–41 foi xogador do Atlético de Madrid, conseguindo o título de liga ese mesmo ano, aínda que sen xogar ningún partido. Na tempada 1942–43 foi contratado polo Deportivo da Coruña, participando en 11 partidos esa campaña.
Rinia
Rinia o Rhenea Ρήνεια é unha illa grega nas Cícladas. Atópase xusto ao oeste da illa de Delos da que lle separa unha canle duns 700 metros de anchura, e aínda máis ao suroeste da illa de Mykonos a 9 km, da que dependen administrativamente. A súa superficie é de 14 km². Tiña unha pequena poboación ata a década de 1980, pero actualmente está deshabitada. Tamén é denominada Gran Delos.
A orientación de Rinia é de norte a sur, cunha lonxitude de 8 km. Componse de dúas partes unidas entre elas por un istmo de 1´2 km de largo por 70 m de longo no seu punto máis estreito. Ten unha superficie total de 13´9 km². O seu punto culminante, situado na parte norte, alcanza os 136 m.
Na Antigüidade, foi conquistada por Polícrates de Samos e dedicouse ao culto de Apolo Delio. Tiña unha cidade do mesmo nome que a illa: Renea.
Servía de necrópole aos delios e de refuxio para as mulleres que estaban a piques de parir, pois o carácter sagrado de Delos prohibía que alí tivesen lugar nacementos e defuncións.
Ata un pasado recente, estaba habitada por apenas unha vintena de persoas. Actualmente está deshabitada.
Justas Tamulis
Justas Tamulis, nado o 12 de xullo de 1994 en Kėdainiai, é un xogador profesional de baloncesto lituano que xoga para o Nevėžis na Lietuvos krepšinio lyga. Cunha altura de 1,94 metros, xoga na posición de aleiro.
Vicente Valle Ondiz
Vicente Valle Ondiz, nado en Algorta (Biscaia) o 5 de abril de 1918, foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro.
Eduardo Barreiros
Eduardo Barreiros Rodríguez, nado en Gundiás (Nogueira de Ramuín) o 24 de outubro de 1919 e finado na Habana, o 19 de febreiro de 1992, foi un enxeñeiro e empresario galego.
Traxectoria empresarial
miniatura|Modelo de camión Barreiros. Foi o primeiro fillo de Ludivina Rodríguez Ansia e Eduardo Barreiros Nespereira. Os seus irmáns foron Valeriano, Graciliano e Celso, con quen traballaría durante moitos anos. O seu pai, que fora emigrante a Gran Canaria, tiña unha empresa de coches de liña que cubría o percorrido entre Ourense, Luíntra e Os Peares. Alí comezou a traballar realizando adaptacións mecánicas, fundamentalmente nos motores.
Durante a guerra civil española presentouse na Coruña co autobús da familia e formou parte dos convois das tropas sublevadas na fronte do norte. Cando se mobilizou a súa quinta, integrouse na fronte do Alto do León co terzo Abárzuza e despois foi chofer en Estremadura e Toledo levando pezas de artillaría.
Trofeo Teresa Herrera 2018
O Trofeo Teresa Herrera de 2018 foi a 73ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 14 de novembro de 2018 a partido único. O campión foi o Athletic Club, que derrotou por na quenda de penaltis ao Deportivo da Coruña, conquistando o seu 3º título, 35 anos despois do anterior.
Eduardo Barreiros
Traxectoria empresarial
Ao remate do conflito segue vencellado ao mundo do motor. Monta un taller en Ourense ao tempo que segue co autobús familiar. Comezou a mercar autobuses, camións, e pezas, que foi axustando á carrocería. En 1945 vende a liña de autobuses e funda a construtora BECOSA (Barreiros Empresa Constructora, S.A.), unha empresa de obras públicas para a que desenvolve maquinaria e aplicacións de construción propia. A construtora, grazas ás melloras tecnolóxicas, axiña prospera e consegue contratos en Galicia e en Castelló. En 1948 comezou a converter motores de gasolina en diésel, ao principio para o propio consumo nas súas empresas e despois, a partir de 1951, como liña de negocio fundamental, tras presentar a solicitude da patente. En 1952 estableceuse en Madrid, alugando uns talleres en Villaverde, no km 7 da estrada de Andalucía. En 1954 fundou a empresa Barreiros Diésel cun capital de 10 000 000 de pesetas, e onde fabricou o motor EB-6 de tecnoloxía propia e posteriormente tamén camións completos. Despois pasará a desenvolver novos motores EB-4 para turismos e taxis, así como material complementario eléctrico (bombas de inxección a través da empresa CABSA, dinamos e arrinques a través de CEESA etc.). Estaba en condicións de dedicarse de cheo á produción de automóbiles completos, e funda MOSA, cun capital de 5 000 000 para a comercialización dos vehículos e das pezas.
A partir de 1957 comeza a internacionalización do seu capital. Primeiro chega a un acordo coa empresa británica David Brown para montar unha sociedade, participada maioritariamente por el e dedicada á construción de engrenaxes. En 1960 dedícase á fabricación de tractores coa alemá Hanomag, tamén maioritariamente controlada por Barreiros, e despois expándese cara á construción de pequenos camións, motores para turismos ou máquinas de transporte de mercadorías. En 1962 asociouse coa empresa estadounidense Chrysler e fundou Barreiros Chrysler, o que supuxo a entrada en España desa marca de automóbiles e un rápido desenvolvemento das vendas dos produtos Barreiros, particularmente das series de automóbiles Simca e Dodge Dart e de camións Saeta. No momento de máximo apoxeo da empresa, en 1966, traballaban na factoría que tiña en Madrid uns 10.000 empregados (25.000 entre todas as empresas do grupo).
Tamén inicia proxectos empresariais en Guinea Ecuatorial de extracción de petróleo. Logo dun desencontro cos socios estadounidenses, vendeulles as accións á Chrysler en 1969, e deixou o mundo da mecánica. Durante os anos setenta dedícase á agricultura en La Solana (Cidade Real), e merca e produce viño, e despois tamén á mellora xenética de gando coa importación de sementais de charolesa a través da empresa PUVASA. Despois proba tamén coa explotación mineira, extraendo estaño e pirita en Ourense. Despois dunha crise a primeiros dos oitenta, regresou ao sector automobilístico ao dedicarse á venda de motores diésel en Cuba a partir de 1981, a través dunha firma de capital mixto, ata que faleceu na capital da illa en 1992.
Legado
Leva o seu nome unha rúa en Madrid, ao pé dos terreos da factoría que construíu no distrito de Villaverde, unha praza en Ourense e o polígono industrial de San Cibrao das Viñas.
En 2007 Marco Besas dirixiu o documental Barreiros, motor humano, producido por Elemental Films, La Región TV e a TVG. En 2011 Simón Casal de Miguel dirixiu o telefilme Eduardo Barreiros, o Henry Ford galego.
En novembro de 2013 a aeroliña Privilege Style, presidida polo ourensán Chema Álvarez, bautizou o seu novo Boeing 767-300ER co nome de "Eduardo Barreiros".
Vida persoal
Casou con Dorinda Ramos. A súa filla Mariluz foi muller de Jesús Polanco.
O Couce Gordo
O topónimo galego O Couce Gordo pode referirse a:
Euratom
A Comunidade Europea da Enerxía Atómica (EURATOM) creouse en Roma coa sinatura do Tratado da Comunidade Europea da Enerxía Atómica, o 25 de marzo de 1957, asinada xunto co tratado que daba orixe á Comunidade Económica Europea (CEE).
Establécese como obxectivo o desenvolvemento dunha industria propia nuclear europea mediante a creación dun mercado común de equipamento e materiais nucleares, así como o establecemento dunhas normas básicas en materia de seguridade e protección da poboación.
O tratado, que foi firmado polos seis países fundadores da CECA e da CEE (Bélxica, Francia, Alemaña, Italia, Luxemburgo e os Países Baixos), entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1958.
A-WA
A-WA ("Si" en árabe) é unha banda israelí composta polas tres irmás Tair, Liron e Tagel Haim. Fan música tradicional iemení mesturada con hip-hop e música electrónica. O seu sinxelo Habib Galbi (“Amor do meu corazón”) converteuse nun éxito a nivel mundial.
Traxectoria
As tres irmás naceron no poboado comunal de Shaharut, unha comunidade de aproximadamente 30 familias no desértico val de Aravá ao sur de Israel. Son fillas de pai arquitecto de orixe xudía iemení e nai terapeuta holística de orixe ucraína e marroquí. Tair ten unha licenciatura en música do Levinsky College, Liron é arquitecta e Tagel é deseñadora gráfica e ilustradora. Tamén teñen dúas irmás máis novas, Shir e Tzlil, e un irmán, Evyatar, quen é enxeñeiro de son e estivo implicado na produción do álbum Habib Galbi.
Os seus avós paternos son orixinalmente de Saná e foron traídos a Israel durante a Operación Alfombra Máxica. Durante a súa nenez e adolescencia, as irmás Haim adoitaban pasar a maioría das súas vacacións cos seus avós paternos, cantando piyyutim, poemas litúrxicos tradicionais en hebreo e arameo, así como cancións tradicionais iemenís en árabe que adoitaban ser cantadas por mulleres. As irmás Haim descubriron unha gravación de “Habib Galbi” da década de 1960, do cantante israelí de orixe iemení Shlomo Moga'av. Foi a primeira vez que escoitaron a canción (unha melodía tradicional iemení cantada no dialecto iemení do xudeoárabe) nunha gravación, pois elas aprendérana de maneira oral na súa familia, e sorprendéronse de escoitar a un home cantándoa, xa que a canción versa en primeira persoa sobre unha muller cuxo amor a abandonou.
Carreira
As irmás mandaron unha maqueta de "Habib Galbi" a Tomer Yosef, o cantante líder de Balkan Beat Box. Tomer amosou a maqueta musical a unhas cantas señoras iemenís de idade, quen logo de oír o acento pensaron que realmente eran verdadeiras cantantes do Iemen. O vídeo da súa primeira canción, Habib Galbi, volveuse viral mesmo no mundo musulmán, e especialmente na terra ancestral dos seus avós paternos e Mipsterz a través do mundo. Foi a primeira canción en árabe na historia de chegar ao Número 1 nas carteleiras da música pop israelí.
Despois de tocar nunha xira por Europa e os EUA comezaron a traballar no seu segundo álbum, o cal podería incluír melodías que mesturan árabe e inglés.
Ventspils
Porto de Ventspils|miniatura|esquerda|200px
Ventspils (alemán: Windau) é unha cidade portuaria de Letonia cun réxime de autonomía localizada na rexión de Kurzeme e cunha poboación de 43.806 habitantes (2006). Ventspils está situada no noroeste do país e está bañada polo Mar Báltico.
A cidade foi fundada en 1378.
¡Non máis emigración!
Historia
En 1885 o escritor galego Ramón Armada Teixeiro publicou na Habana a súa peza teatral Non máis emigración. O 10 de agosto do ano seguinte estreouse no Teatro Tacón da capital cubana unha segunda edición da peza con música do compositor galego Felisindo Rego a xeito de zarzuela.
No seu tempo foi moi ben vista pola meirande parte dos intelectuais, como mostran as boas críticas recibidas. As poucas críticas negativas colleitadas pola obra facían referencia ao escaso impacto que lle auguraron á súa mensaxe antiemigracionista, oscilando entre o escepticismo duns:
E o pensamento de que o intento era nulo doutros:
Argumento
Na obra preséntase a vida cotiá dos galegos emigrados en Cuba e outros lugares de América. Conta a historia dun rapaz namorado que decide marchar de Galiza para facer as américas. Porén, ao chegar á outra beira do Atlántico descobre a miseria e as penas, o lado escuro do soño latinoamericano.
Igrexa de Escomb
miniatura|250px|Vista da igrexa dende o sur.
Pikachu
miniatura|dereita|250px|Boeing 747 de All Nippon Airways con imaxes de Pikachu e outros pokémons.
Orixe do nome
A palabra Pikachu ou máis concretamente Pikachuu, vén dun xogo de palabras xaponés, "pika" significa faísca, e chuu é unha onomatopea dun rato en xaponés, ademais pi, significa pequeno en xaponés.
Bolshoy Lyakhovsky
A illa Bolshoy Lyakhovsky (en ruso: Большой Ляховский остров) ou Gran Lyakhovsky é unha illa do ártico ruso, localizada entre o mar de Laptev e o mar de Siberia Oriental.
Administrativamente, a illa, como o resto do arquipélago, pertence á República de Sakha (Yakutia) da Federación Rusa.
As illas "de Liajov" (Liajovski) levan o seu nome en honra de Iván Liajov, que as explorou en 1773.
Xeografía
A illa Gran Liajovski é a illa maior do grupo das illas de Liajov, un grupo pertencente ao arquipélago de Nova Siberia. Ten unha superficie de 4.600 km² e unha altitude máxima de 270 m. (Emy Tas).
A illa está separada do continente polo Estreito de Dmitri Laptev, estreito duns 50 km de anchura que conecta as augas do mar de Laptev coas do mar de Siberia Oriental. A illa Pequena Liajovski está situada fronte ás súas costas noroccidentales, a tan só 13 km.
Clima
A estación meteorolóxica do cabo Shalaurova, que se atopa na costa sueste da illa Bolshoy Lyakhovsky, nos 73° 11'N 143° 56' E proporciona rexistros do clima da illa. A media de precipitacións é de 184 mm/ano, calculada nun período de 7 anos, entre abril de 1994 e setembro de 2000, calculado a partir dos datos da «Administración nacional océanica e atmosférica». A maior precipitación, ao redor de dous terzos do total anual, prodúcese entre xuño e setembro. No mesmo período de tempo e con similares datos, a temperatura media en cabo Shalaurova é -13´6 °C. Xaneiro é o mes máis frío cunha temperatura media de -31´0 °C e agosto é o mes máis caloroso cunha temperatura media de 2´4 °C. O intervalo medio diario de temperaturas é de -40´5 °C a 9´4°.
O Pumariño, Erbecedo, Coristanco
O Pumariño é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 22 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 11 homes e 11 mulleres.
Bolshoy Lyakhovsky
Historia
Permyakov e Vagin foron asasinados no camiño de regreso da súa exploración polos membros amotinados da expedición. Os cosacos tomaron o cadáver de Permyakov e prendéronlle lume. Non se sabe que fixeron os rebeldes coas cinzas, pero os restos de Permyakov nunca foron atopados.
Serifopoúla
Serifopoulo (en Σεριφοπούλα) é unha illa grega nas Cícladas. É unha parte do municipio de Serifos. Serifopoula estaba deshabitada non censo grego de 2001.
RandstadRail
dereita|miniatura|Un mapa da rede RandstadRail, que une [[A Haia (á esquerda) con Zoetermeer (á dereita) e con Rotterdam (abaixo).]] RandstadRail é unha rede pública de transporte rápido da zona sur da conurbación coñecida como Randstad, no oeste dos Países Baixos, que conecta A Haia, Zoetermeer e Rotterdam.
A rede utiliza principalmente antigas vías de tren e as xa existentes do tranvía, cun novo paso elevado na Haia e un novo túnel en Rotterdam. Trátase, pois, dun sistema híbrido de tranvías e de metro, con tramos de superficie e outros soterrados (as estacións utilizadas por estas liñas dispoñen de plataformas cunha parte alta e outra baixa), todo isto complementado con dúas liñas de autobuses.
A rede
miniatura|esquerda|O metro de Rotterdam pasando en superficie preto de Nootdorp.
Liña de metro
A liña E do metro de Rotterdam, antes chamada Erasmuslijn, discorre por unha gran parte da antiga liña ferroviaria de Hofpleinlijn, entre a estación central da Haia (Den Haag Centraal Station) e a estación de Hofplein, en Rotterdam. Inaugurouse como liña pertencente á RandstadRail en setembro 2006.
Dentro da operación de conversión da antiga liña á nova RandstadRail, comezouse utilizando a rede de tranvía de Rotterdam (mantendo algúns pasos a nivel), á que se lle engadiron máis paradas, ao tempo que se incrementou a frecuencia dos trens. Aínda que esta conversión non estivo exenta de problemas técnicos e, mesmo, un descarrilamento, a liña entrou en funcionamento convertida xa en metro en setembro de 2007.
A terminal de Rotterdam Hofplein foi substituída en 2010 por un túnel que conecta a liña coa rede local de metro na estación central de ferrocarril de Rotterdam (Rotterdam Centraal). En decembro de 2011, a liña estendeuse ata a estación de metro de Slinge, ao sur de Rotterdam, compartindo a sección entre Rotterdam Centraal e Slinge coa liña de metro D xa existente, tendo así a súa estación termo na cidade de Spijkenisse, ao suroeste de Rotterdam. O metro desta liña pasa cada 10 ou 15 minutos.
miniatura|esquerda|Un tranvía da RandstadRail no túnel da Haia
Liñas de tranvía e tren
A RandstadRail inclúe tres liñas de tranvía e tren (liñas 3, 4 e 19), todas elas entre A Haia e Zoetermeer. Encárgase destas liñas a HTM, empresa operadora do transporte público da Haia.
miniatura|esquerda|Un autobús da RandstadRail preto de Berkel en Rodenrijs.
Liñas de autobús
En decembro de 2012 engadíronse a RandstadRail dúas liñas de autobús, coñecidas como ZoRo-bus (as liñas 170 e 173), que van de Zoetermeer e a estación Rodenrijs RandstadRail, onde conectan coa liña E do metro da Randstadrail que fai o traxecto de ida e volta a Rotterdam. Para este proxecto construíuse un novo carril para autobuses entre ambas as cidades. Opera estas rutas a empresa RET
Estas liñas teñen unha periodicidade de tres percorridos cada hora e dispoñen dunha conexión case instantánea para chegar ao metro de Randstadrail na estación de Rodenrijs RandstadRail. Na súa estación termo (Zoetermeer Centrum-West Randstadrail) estas liñas de autobús conectan con todas as liñas locais e rexionais de Zoetermeer (Arriva e Veolia) e coas liñas RandstadRail 3 e 4.
Eduardo Aldán
Eduardo Aldán, nado en Portugalete o 28 de xuño de 1973, é un humorista, actor e presentador de televisión, famoso pola súa participación coma guionista e monologuista no Club de la Comedia.
Traxectoria
Licenciado en Belas Artes na rama Audiovisual, pertenceu durante a súa xuventude a un grupo de música e a un grupo de teatro na súa localidade natal. Posteriormente mudouse a Madrid, onde comezou a presentar o seu espectáculo de ilusionismo nos bares da cidade.
En 2002 pasou a ser un dos presentadores do programa Desesperado Club Social e ao remate do mesmo fundou a súa propia produtora Aldan Company, dirixindo diversos espectáculos entre os que destaca Operación Terapia. En 2004 participou no espazo Un, dos, tres e a finais dese mesmo ano interveu na serie de televisión Obsesión. En 2005 converteuse nun dos tres presentadores de Caiga Quien Caiga no regreso do programa a Telecinco xunto con Manel Fuentes e Arturo Valls, aínda que só permaneceu durante a primeira temporada. Por esta época presentou tamén os espazos Sálvese quien pueda e Lingo.
En 2008 copresentou a primeira edición de Tienes talento con Nuria Roca. Actualmente representa a obra Espinete no existe no Pequeno Teatro da Gran Vía de Madrid.
Castro, Castro, Carballedo
Castro é un lugar da parroquia de Castro, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada.
Segundo o INE en 2016 o lugar contaba con 151 habitantes, 80 mulleres e 71 homes.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, fortaleza.
Patrimonio
A Igrexa parroquial de San Cristovo de Castro, situada en Castro, data da segunda metade do século XIX. .
As feiras en Castro celébranse o 17 e o 29 de todos os meses. En 2017 a xente achégase a comer o polbo e a carne, antes facíase unha boa feira de gando. Ao estar o xulgado do concello en Castro durante boa parte do século XX a xente aproveitaba o día da feira para inscribir os nenos e nenas que acababan de nacer; esa é a razón de que en Carballedo haxa moita xente que naceu oficialmente os 15/16 e 27/28 de cada mes.
Dise que Castro é o mellor lugar para comer a carne ó caldeiro, que se serve os días de feira en varios establecementos. Cada 3º domingo de abril celébrase na localidade a Festa da carne ó caldeiro.
En Castro naceu en 1969 Pablo Carpintero Arias.
STS-44
Características
STS-44, con seis astronautas a bordo (Frederick Gregory, Terence Henricks, Story Musgrave, Mario Runco, James Voss e Thomas Hennen), foi lanzada para poñer en órbita o satélite DSP 16 e facer varios experimentos. Entre os experimentos a bordo atopábanse IOCM, AMOS, CREAM, SAM, RME III, VFT-1 e UVPI, así como varios experimentos biolóxicos e médicos.
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 2 de decembro de 1991, antes do previsto ao fallar unha unidade de medición inercial en órbita.
Genève-Servette HC
O Genève-Servette Hockey Club é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Xenebra, Suíza. Foi fundado en 1905 e actualmente compite na NLA, a máxima categoría deste deporte en Suíza.
Historia
En 1905 fúndase a sección de hóckey sobre xeo do Servette FC, un ano despois, en 1906 fúndase o HC Gèneve. En 1908 Servette e HC Genève participan na fundación da Federación Suíza de Hóckey sobre Xeo.
No ano 1956 o equipo ascende á segunda categoría, a NLB, e dous anos máis tarde inaugúrase o seu novo pavillón, o Patinoire des Vernets, onde en 1959 gañou a Copa de Suíza logo de derrotar na final ao Neuchâtel-Sports Young Sprinters HC por 7 goles a 3 ante 11.820 espectadores, un récord de asistencia no Patinoire des Vernets. En 1963 créase o Genève-Servette HC logo da fusión das sesións de hóckey sobre xeo do Servette e do UGS. Un ano despois Genève-Servette proclámase campión da segunda división suíza, a NLB, logo de derrotar ao EHC Biel na final, acadando o ascenso á máxima categoría, a NLA.
Logo duns anos escuros tras descender á segunda categoría (1975) e á terceira categoría (1980), en 1995 volve á segunda categoría, e seis anos despois á máxima categoría.
O 24 de marzo do 2008, o GSHC chega á final da liga suíza por primeira vez na súa historia, ao gañar ante o HC Fribourg-Gottéron nas semifinais por 4-1 na serie. No 2010, logo dunha boa tempada na que conseguiu o segundo posto na liga, o GSHC derrotou ao HC Fribourg-Gottéron nos cuartos de final, ao EV Zug nas semifinais, e caendo no sétimo partido da final fronte ao SC Bern logo de remontar o 3-1 inicial e empatar a serie a 3 pertidos.
O Ribeiro, Erbecedo, Coristanco
O Ribeiro é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 96 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 45 homes e 51 mulleres.
Juan de Torquemada
Juan de Torquemada, nado en Valladolid no ano 1388 e finado en Roma no ano 1468, foi un teólogo católico, relixioso dominicano e bispo e cardeal castelán. Dirixiu a diocese de Cádiz entre os anos 1440 e 1442, e de Ourense en dous períodos: de 1442 a 1445 e de 1463 a 1466.
Traxectoria
Naceu en Vallladolid en 1388, semella que dunha familia de xudeus conversos. Estudou filosofía e teoloxía en Salamanca e doutorouse en teoloxía en París.
Redactou varias obras teolóxicas.
Era tío de Tomás de Torquemada, inquisidor xeneral español.
Cargos eclesiásticos
O papa Uxío IV nomeouno Mestre do Sacro Pazo en 1431 e cardeal en 1439. Foi bispo de Ourense e de Cádiz.
Obras
thumb|Decretum Gratiani, 1727
Deixou escritos uns Comentarios al Decreto de Graciano, divididos en cinco partes. La Suma Eclesiástica dedicada á Nicolao V, na cal contesta aos inimigos da Igrexa e o Primado de San Pedro: cren algúns que este é o tratado da Potestad del Papa, y del Emperador, que tivo o manuscrito na súa biblioteca o Conde Duque de Olivares.
Publicou tamén libros Del agua bendita, de su virtud y eficacia; Meditaciones de la vida de Christo; Comentarios á la Regla de San Benito; Breve y útil declaración de los Salmos; Qüestiones espirituales sobre los Evangelios de todo el año, os cales distinguen algúns dos sermóns das feiras e dominicanas, e dos santos. Un Tratado contra los principales errores de Mahoma. Outro sobre la verdad de la Concepción de la Santísima Virgen. Unha Colección de sentencias de Santo Tomás sobre la autoridad del Papa y del Concilio General en respuesta al Orador del Concilio de Basilea. Un Aparato acerca del Decreto de la unión de la Iglesia Griega, publicado no Concilio de Florencia. Un Tratado de la salud del alma. Outro del Cuerpo de Christo: e outros varios que se conservan manuscritos na Biblioteca Vaticana, na biblioteca Minerva (Biblioteca Casanatense, Roma), e na biblioteca de San Lorenzo de El Escorial (Madrid).
Diocese episcopal estadounidense de Taiwán
A é unha diocese na Provincia VIII da Igrexa Episcopal nos Estados Unidos, que abrangue a illa de Taiwán. A diocese foi estabelecida pola Igrexa Episcopal en 1954.
Historia
A diocese de Taiwán ten a súa orixe en 1949, cando varios episcopalianos trasladáronse a Taiwán dende a China continental xunto cos nacionalistas chineses. Foi estabelecida formalmente en 1954, pasando a pertencer á Provincia VIII da Igrexa Episcopal.