cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Violoncello
Técnica da posición
O mastro ten que pasar pola esquerda do pescozo do músico, e a caravilla máis inferior ao lado esquerdo visto de fronte, a correspondente á nota do, debe quedar aproximadamente á altura da orella esquerda. Ademais, todo o corpo do violoncello ten que estar lixeiramente rotado cara á esquerda. Os ombreiros do violoncellista teñen que estar relaxados e á mesma altura, e as costas debe de estar recta. O máis aconsellable é que non sente apoiándose contra o respaldo da cadeira, senón que sente no bordo. miniatura|150px|Suxeición correcta do [[Arco (música)|arco]] As notas emítense premendo os dedos da man esquerda contra as cordas e o mastro mentres co arco prodúcese a vibración desa corda, ou ben se produce esa vibración doutro xeito, por exemplo a pizzicato. O que produce esa presión sobre as cordas é que se acurte a súa lonxitude, producindo sons máis agudos canto menor sexa esta. O polgar esquerdo, colócase na parte posterior do mastro, e os outros catro na parte anterior, formando unha especie de C coa man. En posicións máis altas (isto é, máis próximas á ponte), úsase a posición thumb (posición do polgar), na que o polgar sitúase na parte anterior do diapasón xunto co resto de dedos.
O arco suxéitase coa man dereita, tomándoo pola cabeza. O polgar dereito colócase na parte posterior da cabeza, meténdoo lixeiramente entre as dúas partes da noz, e o resto dos dedos sitúanse no seu parte anterior. Sobre todo, os que son máis importantes son o índice e o maimiño, para sostelo e para dirixilo.
Técnica da man esquerda
Para unha boa execución da man esquerda, é necesario comezar cunha boa colocación do brazo e antebrazo esquerdo. Para tocar en posicións baixas (na parte alta do mastro) o cóbado débese manter afastado do tronco, formando o brazo un ángulo próximo a 90° co corpo. O brazo e antebrazo hai que telos bastante flexionados para que a man alcance a zona desexada. Nesta zona do mastro o antebrazo debe colocarse perpendicularmente ás cordas. Se se quere tocar en posicións altas (zona baixa do mastro), hai que manter o cóbado elevado para que o brazo non choque coa caixa de resonancia e adiantar lixeiramente os ombreiros para facilitar a extensión do brazo.
Posicións
Cando se toca nunha soa corda e quérese conseguir sons máis agudos é necesario premer os dedos máis cerca do ponte, para iso hai que colocar a man en diferentes lugares do mastro, máis arriba (ou máis abaixo se se quere conseguir sons máis agudos). Estes distintos lugares nos que se coloca a man ao longo do mastro chámaselles posicións e a cada unha destas coñéceselle cun número ordinal. Antes de entrar na análise de cada posición hai que diferenciar dous tipos de posicións: as posicións baixas, que son as que se sitúan máis afastadas da ponte e nelas o dedo polgar colócase na parte posterior do mastro, e as posicións altas, que son as que se sitúan máis cerca da ponte e nelas o polgar colócase sobre a corda, perpendicularmente a esta e facendo presión.
As posicións baixas son a primeira, segunda, terceira e cuarta. A máis cómoda e fácil de todas as que hai é a primeira posición, a máis próxima ás caravillas e a máis afastada da ponte, é dicir, a máis baixa. Nesta posición, o dedo índice preme no lugar preciso para conseguir a nota que forme un intervalo de segunda maior coa nota propia da corda en que se toca. Por exemplo, se se toca na corda la, o índice premendo debe conseguir un si. A segunda posición obtense subindo un intervalo de segunda maior cada un dos dedos, estando a man un pouco máis cerca da ponte e nunha posición máis alta na que se conseguirán sons máis agudos. A terceira posición obtense subindo un intervalo de segunda maior todos os dedos respecto da segunda posición, achegándose o dedo polgar á caixa de resonancia. A cuarta posición obtense subindo un intervalo de segunda maior todos os dedos respecto da terceira posición, é a posición máis alta na que se pode manter o polgar na parte posterior do mastro, xa que nesta posición o polgar xa choca coa caixa de resonancia. A parte destas catro posicións existe unha quinta posición que é evitada en moitas ocasións e chámase media posición. Esta é realmente a máis baixa de todas, é dicir, a máis afastada da ponte. Nela o índice premido crea unha nota medio ton superior á nota propia da corda.
As posicións altas chámaselles posicións do polgar, thumb, ou de cejilla. Nestas posicións, o polgar colócase sobre as cordas, perpendicularmente a estas e preméndoas, e funciona como un quinto dedo. Cada posición destas obtense subindo un intervalo de segunda maior respecto da anterior. A posición máis baixa destas é a quinta, e a máis alta é a que máis se achegue á ponte, aínda que non se pode subir todo o que se queira posto que a partir dun lugar do mastro o son empeora notablemente. Estas posicións son máis incómodas que as baixas e xa que logo de maior dificultade. Canto máis alta é a posición, os dedos teñen que colocarse máis xuntos por razóns físicas, polo que nas posicións de polgar é máis difícil afinar.
Técnicas adicionais de man esquerda
miniatura|80px|Representación do harmónico
miniatura|80px|Representación do glissando
Técnica da man dereita
A técnica da man dereita aparenta ser máis sinxela que a da man esquerda, pero isto é completamente falso. Na teoría da man dereita, hai que facer maior fincapé en como mover o brazo dereito, xa que é o encargado de producir o son e del depende o movemento do arco.
Para producir un son óptimo, é necesario fregar co arco as cordas, movéndoo de dereita a esquerda, entre a ponte e o mastro. O arco debe estar perpendicular ás cordas e debe colocarse da forma idónea para que todas as crinas entren en contacto con estas. Cando se move o arco pola parte do talón (a zona do arco máis próxima á man), o brazo enteiro tense que mover en bloque, coidando que o arco permaneza sempre perpendicular ao mastro e ás cordas.
Cando se move o arco pola parte da punta (a zona do arco máis afastada da man) tense que estirar o antebrazo, deixando a parte anterior ao cóbado queda. Desta forma o arco non se torce e non se perde o son. A medida que o arco achégase á punta, a man dereita queda máis afastada do corpo, e para evitar que o arco vire (o brazo funcionaría como un compás) a boneca ten que virar cara á súa esquerda, para manter a man perpendicular respecto das cordas.
Este movemento da boneca coñéceselle como pronación, moi importante para facer sons fortes cando se toca na punta do arco. A boneca dereita débese manter sempre relaxada, ata en momentos de intensidade sonora. Para conseguir, en xeral, un son máis forte, o único que se ten que facer é deixar máis peso do brazo apoiado no arco, e non tensar a boneca porque produciría dor e agarrotamento. Respecto da forma de suxeitar o arco, xa se falou na sección de Técnica da posición.
Arco arriba e arco abaixo
miniatura|80px|Arco arriba miniatura|80px|Arco abaixo Estas son as denominacións que se lle dan aos dous posibles movementos horizontais do arco, de dereita a esquerda, ou de esquerda a dereita. Denomínase arco arriba ao desprazamento global do arco cara á esquerda sobre a corda. Este pode efectuarse desde calquera parte do arco, e normalmente acabar no talón, aínda que tamén é variable. Denomínase arco abaixo ao desprazamento global do arco sobre a corda cara á dereita. Este, do mesmo xeito que o anterior, pode comezar desde calquera lugar do arco, ben o talón ou outro punto.
Estes dous posibles movementos simbolízanse sobre o pentagrama cunha V sobre a nota (no caso do arco arriba), e cun corchete (no caso de arco abaixo). Son importantes non só para que en agrupacións onde haxa varios instrumentos de corda ou varios violoncellos movan o arco á vez, para facelo máis estético, senón tamén porque o carácter e a expresión que se lle dá a unha obra cun movemento ou outro de arco é distinto.
En xeral, o arco abaixo é un movemento máis natural, polo que adoita ter máis sonoridade e ser máis agresivo, e adoita coincidir coas partes fortes do compás. Normalmente comézase e termínase a obra con este arco por ese mesmo motivo, aínda que por suposto non sempre. Con todo, o arco arriba produce menos sonoridade, e adóitase usar para as notas en partes débiles do compás, pero tamén é moi variable. Algunhas pasaxes poden resultar máis cómodos ou máis complexos segundo empécese a tocar arco arriba ou arco abaixo, sobre todo pasaxes rápidas ou dobres cordas, xa que os distintos golpes de arco e as distintas articulacións cambian completamente segundo se úse un ou outro.
Técnicas adicionais de man dereita e articulacións
miniatura|80px|Notación dun acorde en arpexo
Intérpretes famosos
miniatura|200px|[[Mstislav Rostropovich nun concerto na Casa Branca o 17 de setembro de 1978]]
Obras para violoncello solista
miniatura|215px|Johann Sebastian Bach
Sonatas e outras obras para violoncello
200px|miniatura|dereita|Retrato de Beethoven en [[1820, de Joseph Karl Stieler.]] miniatura|200px|Brahms
Series Mundiais de Tríatlon 2019
Foron organizadas pola Unión Internacional de Tríatlon e consistiron en oito pares de carreiras de tríatlon, en categorías masculina e feminina, comezando o 8 de marzo en Abu Zabi, e concluíndo o 1 de setembro coa gran final en Lausana, Suíza. A edición tamén contou con catro carreiras de relevos mixtos das Series de Relevos Mixtos, que ofreceron puntos aos equipos nacionais que se cualificaron, para o a proba de relevos mixtos dos Xogos Olímpicos de Toquio 2020.
Calendario
As Series Mundiais de Tríatlon 2019 visitaron dez cidades, incluíndo unha carreira de proba no circuíto de relevos dos Xogos Olímpicos de 2020 como parte das Series Mundiais de Relevos Mixtos.
Sistema de puntos
Por cada carreira que un triatleta finalizou outorgáronse puntos baseándose na posición na que se cruzou a liña de meta. Por unha vitoria nunha proba normal das series mundiais recibíanse 1000 puntos e por cada posto seguinte un 7.5% menos, para os primeiros corenta triatletas. Na gran final, o premio para o gañador eran 1200 puntos e unha vez máis decrecendo un 7.5% por cada posto, pero neste caso os puntos alcanzaban ata o posto 50.º. Con todo, calquera triatleta fóra do tempo de corte non recibiiu puntos mesmo se acaba en posición de puntos, o tempo de corte calculouse engadindo un 5% ao tempo do gañador na proba masculina e un 8% na feminina.
A puntuación final de cada triatleta era a suma dos seus puntos na gran final e nas súas cinco mellores carreiras dese ano.
Abu Zabi
alt=|miniatura|235x235px|O porto de [[Yas Marina alberga a proba de natación antes da de ciclismo no circuíto de Fórmula 1.]] As series de 2019 empezaron cunha carreira de distancia sprint en Abu Zabi dentro e ao redor do porto da illa Yas. Era a 10ª vez que a carreira se celebraba alí e a 5ª vez que se realizaba unha carreira de distancia sprint. O percorrido de natación foi realizado no porto con voltas de 750 metros, antes da transición a fóra do circuíto de Yas Marina. Despois os atletas deron cinco voltas en bicicleta a un percorrido de 4 km ao longo do circuíto de Fórmula 1. Despois da sección de bicicleta, os competidores procederon a completar dúas voltas dun circuíto de 2.5 km circuíto corrido sobre parte da pista de F1 e parte do porto antes de acabar o tríatlon na Marina.
Na carreira feminina apareceu unha pequena división na proba de natación que se agrandou no segmento ciclista, de tal xeito que á metade do percorrido de bicicleta estableceuse unha fuga de sete atletas. O grupo incluía ás americanas Zaferes, Spivey e Knibb, xunto con Learmonth do Reino Unido. As fuxidas aproveitaron a súa vantaxe de xeito que lle sacaban un minuto ás perseguidoras cando chegaron á segunda transición. Zaferes foi a primeira en chegar ao segmento a pé e liderou o resto da carreira, aumentando a vantaxe sobre as demais para chegar soa á meta. Spivey chegou soa, entre o primeiro posto e a batalla polo terceiro, que foi disputado ao sprint por Knibb e Learmonth, gañándoo esta última.
No lado masculino, a división apareceu na natación pero ao longo de toda a sección de bicicleta, todo o pelotón foise reagrupando lentamente, de modo que todos os competidores fixeron a última transición ao mesmo tempo. Hayden Wilde, de Nova Zelandia, intentou inicialmente crear un oco na carreira a pé, pero pronto foi alcanzado por Yee e Mola. A parella mantívose unida e liderando ata que, a 500 metros de distancia, Mola aumentou o ritmo para chegar primeiro seguido de Yee. O terceiro en cruzar a liña de meta foi o talaverano Fernando Alarza.
A Granxa, Valdoviño, Valdoviño
A Granxa é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 11 habitantes.
Ferrari 575M Maranello
O Ferrari 575M Maranello é un modelo de automóbil deportivo producido polo fabricante italiano Ferrari entre os anos 2002 e 2006. Pertence ó segmento de deportivos con motor dianteiro, tracción traseira e dous asentos. O motor de 5'7 litros ten 515 cabalos de potencia.
A Valiña das Ovellas, Carballido, A Fonsagrada
A Valiña das Ovellas é un lugar da parroquia de Carballido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Joan Didion
Joan Didion, nada en Sacramento, California o 5 de decembro de 1934 e finada en Nova York, o 23 de decembro de 2021, foi unha escritora e xornalista estadounidense, coñecida polas súas novelas e ensaios.
Traxectoria
Didion comezou a escribir textos á temperá idade de cinco anos, a pesar de que ela afirma que nunca se viu como escritora ata que se editaron as súas obras. Voraz lectora, necesitou un permiso especial da súa nai para poder pedir prestados libros de adultos na biblioteca.
De nena, concorreu ao xardín de infantes e primeiro grao. Aínda que, debido a que o seu pai era parte de Corpo Aéreo do Exército dos Estados Unidos durante a segunda guerra mundial, a súa familia mudábase constantemente e non foi ao colexio regularmente. Á idade de 9 ou 10 anos, en 1943 ou 1944, a súa familia restableceuse en Sacramento.
En 1956, graduouse en Inglés pola Universidade de California en Berkeley. Gañou un primeiro lugar nun concurso de ensaios patrocinado pola revista Vogue, o "Prix de Paris", cuxo premio era un traballo na devandita publicación.
En dous anos, ascendeu de copywriter a editora asociada. Mentres tanto, escribiu a súa primeira novela, Run, River, que foi publicada en 1963. Volveu a California xunto ao seu novo esposo, o escritor John Gregory Dunne, e en 1968 publicou Slouching Towards Bethlehem, a súa primeira obra de non ficción, unha colección de notas xornalísticas sobre as súas experiencias en California. Gañou sona como representante do "novo xornalismo" dos Estados Unidos e como voz da contracultura na década de 1970 cando participou activamente nas reivindicacións feministas e pacifistas.
En 1979, publica The White Album, outra colección de notas das revistas Life, Esquire, The Saturday Evening Post, The New York Times, e The New York Review of Books.
Dunne e Didion traballaron xuntos ao longo das súas carreiras, e de feito moitas das súas obras están entrelazadas. Xunto a Dunne, Didion coescribiu varios guións, entre elas unha adaptación da súa novela Play It As It Lays. Ademais pasaron oito anos adaptando a biografía da xornalista Jessica Savitch ao filme Up Close & Persoal.
En 2006, Everyman's Library publicou We Tell Ourselves Stories in Order to Live, un compendio de gran parte da obra de Didion, incluíndo os seus primeiros sete libros de non ficción: Slouching Towards Bethlehem, The White Album, Salvador, Miami, After Henry, Political Fictions, e Where I Was From, cunha introdución do crítico John Leonard.
En 2007, comezou a traballar nunha adaptación de The Year of Magical Thinking. Producida por Scott Rudin, esta obra de teatro foi protagonizada en Broadway por Vanessa Redgrave.
Tamén esbozou os guións dunha película biográfica que ía ser dirixida por Robert Benton, sobre a famosa xornalista e editora Katharine Graham, mais este proxecto quedou sen título e abandonado.
En 2011, a editorial Knopf publica Blue Nights, un ensaio sobre o envellecemento. Este libro céntrase na súa filla, Quintana Roo Dunne, que morreu pouco antes da publicación de The Year of Magical Thinking.
Vida persoal
Mentres traballaba en Vogue, coñeceu o seu futuro marido, John Gregory Dunne, quen nese momento escribía para a revista Time. casaron en 1964 e mudáronse aos Ánxeles, California, onde vivirían máis de vinte anos.
En 1979, Didion vivía en Brentwood Park, California, un tranquilo suburbio dos Ánxeles. Antes de mudarse alí, viviu na área de Hollywood/Los Feliz.
Dúas traxedias golpearon á escritora en menos de dous anos. O 30 de decembro de 2003, o seu marido sufriu un ataque cardíaco fatal. A súa filla Quintana atopábase moi enferma nese momento (choque séptico como consecuencia dunha pneumonía), e Didion suspendeu o funeral por un mes ata que ela mellorase e puidese asistir. Pouco despois, Quintana sufriu hematomas masivos. Practicáronlle cirurxía cerebral durante seis horas no Centro Médico UCLA. Quintana morreu de pancreatite o 26 de agosto de 2005, aos 39 anos de idade.
Con 30 anos foi diagnosticada de esclerose múltiple. Faleceu o 23 de decembro de 2021 na súa casa de Nova York por mor de complicacións asociadas á enfermidade de Parkinson, segundo informou o seu editor.
Premios e recoñecementos
A obra The Year of Magical Thinking, foi galardoada co "Premio Nacional á Non Ficción" en 2005.
En 2007, recibiu a "Medalla por contribucións distinguidas ás Letras estadounidenses" da Fundación Nacional do Libro." Ese mesmo ano, gañou o premio Evelyn F. Burkey.
En 2009, foi premiada cun grao honorario de Doutora en Letras da Universidade de Harvard. A Universidade de Yale conferiulle outro grao honorario de Doutora en Letras en 2011. En 2012, o presidente dos Estados Unidos, Barack Obama, conceudeulle a Medalla Nacional das Humanidades.
Turgovia
Turgovia (en alemán: Thurgau, francés: Thurgovie, en italiano: Turgovia, en romanche: Turgovia) é un cantón da confederación Suíza, situado ao noroeste do país.
O Barroso, Triabá, Castro de Rei
O Barroso é un lugar da parroquia de Triabá no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Alvarín, Veascós, Carballedo
Alvarín é un lugar da parroquia de Veascós, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 1 habitante, 1 home.
Toponimia
O topónimo ten que ver cun diminutivo do antropónimo visigótico.
Red Amick
Richard "Red" Amick, nado en Kansas City (Missouri) o 19 de xaneiro de 1929 e finado en Crystal River (Florida) o 16 de maio de 1995, foi un piloto de automobilismo estadounidense.
Traxectoria
Pilotou no campionato da serie USAC, competindo nas tempadas 1958-1960 con 5 saídas, incluíndo as carreiras das 500 Millas de Indianápolis de 1959 e 1960.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Esther Baamonde Díaz
María Esther Baamonde Díaz, nada en Vilalba, é unha mestra e política galega.
Traxectoria
Mestra. Presentouse ás primeiras eleccións democráticas en Muras e foi elixida concelleira e foi concelleira de cultura. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura do PPdeG que obtivo maioría absoluta e foi elixida alcaldesa de Muras. Foi elixida representante dos concellos de Lugo para integrar o Consello de Educación de Galicia. Nas municipais de 1987 foi a número dous da candidatura do PPdeG e volveu ser elixida concelleira.
Vida persoal
É irmá de Agustín Baamonde Díaz.
Louis Rosier
Louis Rosier nado en Chapdes-Beaufort o 5 de novembro de 1905 e finado en Neuilly-sur-Seine o 29 de outubro de 1956, foi un piloto de carreiras francés.
Traxectoria
Participou en 38 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutando o 13 de maio de 1950. Logrou dous podios, e anotou un total de 18 puntos de campionato. Gañou o Gran Premio dos Países Baixos dúas veces en anos consecutivos 1950 e 1951, o Circuíto d'Albi, Gran Premio de l'Albigeois e as 24 Horas de Le Mans co seu fillo Jean-Louis Rosier. Rosier era propietario do concesionario Renault de Clermont-Ferrand.
En 2016, nun traballo académico que informou dun estudo de modelaxe matemática que avaliou a influencia relativa do piloto e da máquina, Rosier clasificouse como o 19º mellor piloto de Fórmula Un de todos os tempos.
Écurie Rosier
Louis Rosier foi o propietario e director dun equipo de carreiras, a "Ecurie Rosier". Creado orixinalmente para acoller o Talbot-Lago T26 de Rosier (para Rosier ou para un piloto invitado), máis tarde evolucionou a un equipo real que correu principalmente con coches Talbot-Lago, logo Maserati 4CLT e 250F, e finalmente con Ferrari 500, simultaneamente para Rosier e outro piloto. Ao longo da década de 1950, Écurie Rosier proporcionou pilotaxes na Fórmula Un para Henri Louveau, Georges Grignard, Louis Chiron, Maurice Trintignant, André Simon e Robert Manzon.
Circuíto Louis Rosier
Louis Rosier foi un dos principais patrocinadores do Circuíto de Charade. Despois da Segunda Guerra Mundial, Jean Auchatraire (presidente da sección de carreiras do Automobile Club local) e Louis Rosier promoveron a idea dunha pista de carreiras arredor de Clermont-Ferrand.
Elaboráronse un conxunto de anteproxectos para un circuíto de lonxitude entre 4 e 6 km, cumprindo as últimas normas de seguridade con gran capacidade de aparcadoiro nun lugar fóra dos límites da cidade nunha paisaxe montañosa.
O Desastre de Le Mans (número de mortos: 84 vidas) o 11 de xuño de 1955 detivo o proxecto. Todos os eventos de carreiras aprazáronse. Non se permitiu que se producisen máis eventos en pistas urbanas temporais. Os eventos de carreiras só se permitiron en pistas de carreiras pechadas, sempre que cumprisen un novo conxunto de regras. En Clermont-Ferrand, como ocorreu con moitos outros novos circuítos de carreiras, imaxinaban e discutían, revisaban e avaliaban novos dispositivos de seguridade. Pero o concepto de "pista de carreiras de montaña" avanzou. Sería o único deste tipo en Francia.
Auchatraire, Rosier e Raymond Roche (o xestor do circuíto de Reims-Gueux) traballaron xuntos para que o proxecto fose aceptado pola comunidade política antes de buscar financiamento. Pero Rosier morreu en Montlhéry o 26 de outubro de 1956 e non foi testemuña de que o seu proxecto chegara a bo porto. O circuíto inaugurouse o 27 de xullo de 1958, co nome do seu famoso fundador "Circuit de Charade Louis Rosier". Pouco despois, varios campións participaron en carreiras na pista, cada un deles, incluído Stirling Moss, facendo declaracións moi positivas sobre a pista e os seus arredores.
Morte
Louis Rosier sufriu feridas na cabeza nun accidente na pista de Montlhéry, ao sur de París, Francia, o 7 de outubro de 1956. Tres semanas despois, o 29 de outubro de 1956, Rosier sucumbiu as feridas recibidas no accidente.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Jesús Barros
Jesús Barros Martínez, nado na Gudiña en 1940 e finado na mesma vila o 4 de outubro de 2015, foi un político galego de centro-dereita, alcalde da Gudiña e deputado.
Traxectoria
Fillo dos donos dunha tenda de ultramarinos na Gudiña, estudou no Colexio Cardenal Cisneros de Ourense. Profesionalmente foi empresario e empregado de banca, onde chegou a dirixir unha oficina do Banco Central Hispano.
Durante o franquismo foi designado alcalde da Gudiña en 1973. Nas primeiras eleccións democráticas de 1979 encabezou a candidatura de UCD á alcaldía da Gudiña e foi elixido alcalde por maioría absoluta. En 1983 volveuse presentar, neste caso encabezando a candidatura de Coalición Galega, e de novo resultou elixido alcalde, se ben desta volta con maioría simple. Durante esa lexislatura simultaneou o cargo co de deputado provincial.
Nas eleccións de 1987 foi relevado por Guillermo Lago, se ben continuou como concelleiro e como tenente de alcalde. Despois de abandonar a corporación municipal afiliouse ao PPdeG, formación política á que continuou vencellado ata o remate da súa vida. Nas elección xerais de 1993 figurou na candidatura do PP ao Congreso dos Deputados, como número 3, e se ben non resultou elixido inicialmente, accedeu á Cámara Baixa en 1995 en substitución de Manuel Cabezas. Nas seguintes eleccións, en 1996 sucedeulle algo parecido: figurou de número 3, non foi elixido, pero acabou substituíndo, xa dende xuño de 1996 a Jesús de Juana. Durante o seu paso polo Congreso foi un dos poñentes do cambio de denominación oficial das provincias de Ourense e da Coruña dereita|miniatura|Nicho no cemiterio da Gudiña. Vinculado durante moitos anos á Cruz Vermella como voluntario, logo da súa retirada da política foi vicepresidente da entidade na provincia de Ourense.
Galardóns
Recibiu a Medalla de Galicia (categoría de bronce) en 2002.
Vida persoal
Casou e tivo tres fillos.
Richard O. Covey
Richard Oswalt Covey, nado en Fayetteville (Arcansas) o 1 de agosto de 1946, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-51-I, STS-26, STS-38 e STS-61. Pasou un total de 26,88 días no espazo.
Traxectoria
Covey licenciouse en enxeñería pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1968 e máster en aeronáutica e astronáutica pola Universidade Purdue en 1969.
Seleccionouno a NASA en xaneiro de 1978, converténdose oficialmente en astronauta en agosto do ano seguinte. Participou nas misións STS-51-I, STS-26, STS-38 e STS-61, pasando un total de 26,88 días no espazo. Retirouse da NASA en agosto de 1994.
Krasnodar
Krasnodar é unha cidade no sur de Rusia, capital administrativa do krai de Krasnodar, localizada nas marxes do Kuban a 148 km ao nordeste do porto de Novorossiysk no Mar Negro. A súa poboación é de 744.933 habitantes (2010). Fundada en 1793 co nome de Ekaterinodar, tomou o nome actual en 1920.
Antigone (filme de 2019)
Antigone é un filme canadense de 2019 dirixido por Sophie Deraspe. É unha adaptación da obra grega Antígona de Sófocles, e conta a historia dunha familia de refuxiados en Montreal. Está protagonizado por Nahéma Ricci como Antígona, xunto con Rawad El-Zein, Hakim Brahimi, Rachida Oussaada, e Nour Belkhiria. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto e recibiu valoracións positivas por parte da crítica e gañou o premio ó mellor filme canadense. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ferrari 550 Maranello
O Ferrari 550 Maranello é un modelo de automóbil deportivo producido polo fabricante italiano Ferrari entre os anos 1996 e 2001. Pertence ó segmento de deportivos con motor dianteiro, tracción traseira e dous asentos. O motor de 5'5 litros ten 485 cabalos de potencia.
A Mourela, Valdoviño, Valdoviño
A Mourela é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 15 habitantes.
A Veiga dos Binteiros, Carballido, A Fonsagrada
A Veiga dos Binteiros é un lugar da parroquia de Carballido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña dous habitantes, dous homes.
Rikke Schubart
Rikke Schubart, nada o 16 de novembro de 1966, é unha autora dinamarquesa e erudita do cinema, que ensina no Instituto para o Estudo da Cultura na Universidade de Dinamarca do Sur en Odense, Dinamarca. As súas investigacións céntranse nas emocións e o xénero no cinema e na televisión. O seu traballo centrouse no cinema de terror, de acción e bélico.
Casanova, Viladonelle, Neda
Casanova é un lugar da parroquia de Viladonelle no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística (IGE) dos cales eran 4 homes e 4 mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Antón Risco
Antón Martínez-Risco Fernández, máis coñecido como Antón Risco, nado en Allariz o 30 de maio de 1926 e finado en Vigo o 7 de febreiro de 1998, foi un escritor galego, fillo de Vicente Risco.
Traxectoria
Doutor en Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid, exerceu a docencia na Universidade de Tolosa, onde estivo en contacto con republicanos e exiliados do franquismo. Logo dunha estancia en Oregón, en 1964 asentouse no Quebec, acadando a praza de catedrático de lingua castelá e portuguesa na Universidade de Laval. Trala súa xubilación regresou a Galiza, onde morreu por mor dun cancro.
É autor de numerosos traballos de teoría e crítica literaria, sendo especialista na obra de Valle-Inclán. Tamén é coñecido pola súa obra de ficción en galego.
Na súa honra, creouse en 2015 o Premio Antón Risco de literatura fantástica.
Interpretación dos soños
miniatura|O pesadelo de [[Johann Heinrich Füssli|Füssli como representación do soño na arte.]]
Oniromancia e interpretación dos soños
A oniromancia baseábase na antiga crenza de que os soños son usualmente premonitorios avisando así da posible ocorrencia dun acontecemento ou situación.
O soño é unha función vital, sen el, os seres humanos non poderiamos sobrevivir. Con todo, o soño, non só se presenta cando se dorme, en estado de vixilia tamén se soña, ocorre durante eses curtos instantes de evasión no que a mente deriva, desconéctase e divaga. Denominado fantasía diúrna ou soño diúrno, poderíase considerar este un estado intermedio situado entre a vixilia e o soño.
Neurociencia e psicanálise
Dende o punto de vista neurolóxico, a función do soño é unha consecuencia da actividade cerebral e orgánica.
A partir de Sigmund Freud, a psicanálise ve no soño efectos compensatorios e pantasmas producidas pola libido, entendido aquí como enerxía dos instintos e das tendencias que constitúen o fondo da personalidade: a súa finalidade sería un cumprimento de desexo.
As antigas culturas entendían os soños como mensaxes enviadas polos deuses, para iluminarlles, previrlles, advertirlles e guiarlles. A crenza actual máis aceptada dende o punto de vista tanto neurolóxico como psicolóxico é que os soños resultan naturalmente das funcións cerebrais e orgánicas, que son froito de desexos insatisfeitos ou inhibidos, ou ben, que son simplemente un reordenamiento mental inconsciente que á súa vez facilita a interpretación de posibles fallos na conduta e favorecen tomas de conciencia mediante mensaxes simbólicas esenciais que se manifestan en forma de advertencias, avisan de certas situacións, circunstancias, ou acontecementos que poderían presentarse nun futuro, se non se corrixe unha situación presente.
Rexistro de soños
Dada a dificultade que presenta o lembrar os soños, a maioría desvanécense da mente do soñante ao dez ou quince minutos despois do espertar. O método máis sinxelo, inspirado nas técnicas da oniromancia tradicional, consiste en redactar un diario onde se consignen os soños inmediatamente ao espertar. Iso axuda a que símbolos importantes sexan rexistrados cando aínda son vívidos, antes de que desaparezan da mente o soñante. A principal idea buscada con este método é que ao escribir o seu soño, o soñante libérase del, e dálle tempo para reflexionar máis comodamente, buscar analoxías e nexos comúns entre soños.
Dicionarios de símbolos
Un dicionario de símbolos oníricos proporciona un medio para que o soñante poida, dalgunha maneira, descifrar os símbolos que atopou no seu soño. Estes dicionarios foron editados dunha forma moi variada e veñen sendo usados desde tempos milenarios, sendo o máis antigo coñecido o escrito por Artemidoro de Daldis (ou de Éfeso) no século II.
Nalgúns dos mencionados manuais de símbolos é moi factible atopar elementos a primeira vista contraditorios e en moitos casos a explicación dada a un símbolo nos soños pode pasar por algo totalmente oposto ao soño en si.
Finalizando o século XIX e penetrándonos no século XX, Sigmund Freud publicará a súa obra «A interpretación dos soños» e con ela tratará de situar a análise dos soños nun contexto científico, abandonando a tradición oniromántica. Pasaríase dunha interpretación xeneralista onde se podería interpretar o sentido dun soño a través dun manual ou dicionario común, é dicir, por medio dun axente externo ao soñante, sexa un tratado ou o propio oniromante, cara a unha análise onde cada soño é único e remite por tanto a unha ideosincrasia onírica, sendo a propia persoa que soña o axente encargado de desentrañar o seu significado. En palabras do propio Freud, o psicanalista cumpriría realmente unha función semellante ao dunha persoa que axuda no intre do parto. Cada significado ou interpretación individual só tería cabida entón no contexto dunha vivencia histórica persoal. Deixa de ter primacía e exclusividade o uso do dicionario. De feito, nin Freud nin Jung, quen ampliaría a súa interpretación ao ámbito do inconsciente colectivo, escribirían dicionario de soños algún.
Simurg
250px|dereita|miniatura|Imaxe do Simurg ou Simourg.
O simurg é un ser mitolóxico descrito en textos zoroástricos de grande antigüidade, coma o Avesta e o Bundehish. Nestes escritos noméase ó paxaro lendario Saena (ou senmurv en idioma pahleví. Descríbese coma un gran grifón, dotado dunha especial preeminencia e sabedoría. Sentábase no máis alto da Árbore de tódalas sementes e co seu bater de ás esparexía estas sementes por toda a terra. Esta árbore medraba no medio do Vourukasha, ou mar descrito coma o punto de reunión de tódalas augas, e ademais albergaba o niño do propio Simurg.​
O Simurg na tradición cultural persa
Textos posteriores vinculan ó Simurg cos heroes propios da tradición persa. Un exemplo son os textos do Shahnama escritos por Firdusí, preto do 1010 (2000 anos despois do Avesta). Aínda que non é seguro, moitos estudosos consideran o Saena o mesmo ser co Simurg, por ter ás mesmas características e poderes.
O​ Shahnama explica a vida do pai do grande heroe persa Rustam, Zal. Zal, nace de pais que ansiaban ter un fillo, mais o aspecto do bebé é infrecuente: o seu corpo é puro e a súa pel é resplandecente. O pai, Sam, séntese avergoñado e abandona ó neno no macizo de Elbuz.
Marie Senghor Basse
Marie-Thérèse Camille Senghor Basse, nada en Rufisque o 20 de marzo de 1930 e finada en 2019, foi unha doutora senegalesa.
Simurg
O Simurg na tradición cultural persa
Unha vez feito adulto, O Simurg suxire a Zal que regrese cos homes profetizándolle que será pai dun dos meirandes heroes. O Simurg dálle unha das súas plumas para que en momentos de perigo lle prenda lume e a faga servir coma sinal, prometéndolle que o axudaría en todo momento.
Pasados os anos, Zal pídelle axuda ó Simurg no nacemento do seu fillo xa que a súa muller, Rudabeh, sofre grandes dores no parto. O Simurg axuda no nacemento do neno por cesárea e grazas as súas menciñas, a nai recupérase do parto. Ademais o Simurg prognostica o gran futuro do neno Rustam.
Marie Senghor Basse
Traxectoria
Dirixiu o Centre de protection maternelle et infantile (Centro de Protección da Nai e do Neno) e traballou como representante do Senegal na Organización para a Alimentación e a Agricultura das Nacións Unidas desde 1961 a 1966. Despois diso regresou a Senegal co seu marido Edouard Camille Basse, o embaixador do Senegal en Italia, e traballou dous anos como inspectora na Escola de Medicina de Dakar. En 1968 Basse fundou o Institut de Technologie Alimentaire (Instituto de Tecnoloxía Alimentaria) do Senegal onde investigou o procesamento de froitas, vexetais, cereais, e produtos animais. Ademais, Basse apareceu con frecuencia na televisión nacional senegalesa promovendo o "consumo de alimentos locais". Basse tamén foi membro fundador da sección senegalesa da Comunidade Cultural Africana, unha organización fundada por Wole Soyinka que procura axudar a artistas e intelectuais africanos a adaptarse aos desafíos únicos da era moderna.
Simurg
O Simurg na tradición cultural persa
Noutra historia contada por Firdusí, no Shahnama, Isfandiyar mata a outra ave tamén chamada Simurg. Mais aquí identificada coma un ave perversa.
O Simurg na tradición islámica
Posteriormente coa chegada do islamismo e da súa corrente mística, o ​sufismo, o Simurg pasou a considerarse un símbolo relixioso. Na obra A conferencia dos paxaros identificase ó Simurg coa divindade, porén ​noutras ocasión identificouse ó Simurg co mestre sufí que orienta ós seus discípulos no seu camiño espiritual.
A Bouza Vella, Triabá, Castro de Rei
A Bouza Vella é un lugar da parroquia de Triabá no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres).
William Barber
William Barber, nado en Londres, Inglaterra, o 2 de maio de 1807 e finado en Filadelfia, EEUU, o 31 de agosto de 1879, foi o quinto gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, desde 1869, cando socedeu a James B Longacre, ata o seu falecemento.
Profesional
William Barber aprendeu do seu pai, John Barber, a profesión de gravador, cando era moi novo. En Londres traballara no gravado de vaixelas de prata e na fabricación de cuños para a fabricación de tarxetas e etiquetas, entre outras, na empresa De la Rue & Co.
Ao pouco de chegar como emigrante aos Estados Unidos en outuro de 1852, comezou a exercer como ourive, con traballos de chapa de prata. Alí residiu en Boston durante 10 anos, onde ocupou varios postos de traballo relacionados co seu oficio. Sobre este período, nun artigo de outubro de 1879 publicado no American Journal of Numismatics, da Sociedade Numismática dos EEUU, lese: "Estaba empregado en Boston e non atopaba moito traballo relacionado coas moedas e as medallas de alta calidade, aínda que si facendo fichas comerciais, medalliñas políticas e similares". Durante a Guerra Civil (1861-1865), traballou para o fabricante de artigos de prata e ouro Gorham & Co., daquela un competidor directo da firma Tiffany & Co.
A súa habilidade no seu ámbito chegou ao coñecemento de Longacre, daquela gravador xefe da United States Mint, quen requiriu os seus servizos como un axudante en 1865. Logo, o 20 de xaneiro de 1869, á morte de Longacre, foi nomeado polo presidente Andrew Johnson como o seu sucesor, posto no que se mantivo o resto da súa vida. En 1877, o soldo de Barber nese posto era de 3.000 dólares anuais.
Durante a súa longa etapa na ceca estadounidense, a súa obra cumio foi o dólar de comercio emitido entre 1873 e 1878, para a súa circulación no Extremo Oriente, cun anverso inspirado na personificación nacional de Britannia.
Cando se fixeron os primeiros preparativos para a creación dun novo valor na moeda estadounidense, a peza de vinte centavos (ou dobre dime), William Barber, como gravador xefe, e o director da ceca de Filadelfia (unha das ramas da Casa da Moeda dos Estados Unidos), James Pollock, eran conscientes de que o deseño tiña que ser ben diferente do do cuarto dólar existente, coñecido como "dólar da Liberdade sedente". Barber realizou unha serie de deseños, que cuñou como probas, tanto para os anversos como para os reversos da nova moeda en proxecto. Porén, o director da US Mint, H. R. Linderman, decidiu que esas novas moedas de 20 centavos se cuñasen co coñecido deseño da "Liberdade sedente" no anverso, obra de Christian Gobrecht (adaptado por Barber), e unha aguia no reverso deseñada especificamente por Wiliam Barber. Tal decisión condenou a moeda ao fracaso, xa que apenas se mantivo en circulación en 1875 e 1876 (con emisións de probas non circulantes tamén en 1877 e 1878).
En 1876, o fracaso da moeda de 20 centavos derivou nunha relación tensa entre William Barber e o director da ceca, Linderman. Este último quixo entón incorporar novos talentos ao departamento de gravado da Casa da Moeda dos EEUU e para iso contratou a George T. Morgan, vinculado ata entón á Royal Mint, en Londres. A relación de Barber con Linderman e con Morgan nunca chegou a ser fluída no tempo que tiveron que convivir na casa da moeda. Logo da xubilación de Linderman en 1878, a relación entre Barber e Morgan comezou a mellorar ata o punto de alcanzar unha colaboración profesional moi estreita. miniatura|[[Medalla da US Mint na honra do seu gravador xefe, William Barber, obra do seu fillo, Charles E. Barber]]
Barber foi tamén o deseñador e gravador de diversas medallas, tanto públicas como privadas. Destacan entre elas a coñecida como Broken column ("columna rota"), de 1869, en lembranza do asasinato de Lincoln, e as populares Pacific Railroad, tamén de 1869, a do centenario da independencia, de 1876, ou a medalla da segunda investidura presidencial de Ulysses S. Grant, feita en colaboración co seu fillo, Charles Barber, e asinada coa inscrición W & C BARBER.
A William Barber débeselle tamén o deseño da que puido chegar a ser a primeira moeda conmemorativa dos EEUU, se chegase a ver a luz (tal honra correspóndelle ao seu fillo Charles e a George T. Morgan, co medio dólar Colombino). Consérvanse esbozos seus para unha moeda de cuarto dólar coa cabeza da Liberdade que comemoraría o principio da segunda centuria dos EEUU como nación. No entanto, este proxecto non contou co apoio necesario e non chegou sequera a ser cuñado como proba.
Á parte das moedas circulantes e das medallas, Barber foi autor dun bo número de probas de deseños de moedas finalmente non adoptadas para a circulación. Mesmo, durante unha época mantivo unha especie de "guerra de probas" co seu axudante, colega e futuro gravador xefe George T. Morgan. A que se considera como a mellor e a máis fermosa destas probas numismáticas é a serie coñecida como Amazonian ("Amazónica"), de 1872, cuñada en prata e en ouro. No entanto, só unha das probas propostas por William Barber chegou a ser cuñada regularmente para o seu uso como moeda circulante: o dólar de comercio (1873-1878).
Barber caeu enfermo en Atlantic City, na costa de Nova Jersey, a onde fora de vacacións, na segunda metade de agosto, de 1879, e morreu o 31 dese mesmo mes na súa casa da rúa Ellsworth, en Filadelfia.
A estima e a consideración da traxectoria de Wilian Barber entre os seus compañeiros gravadores e o persoal na casa da moeda foi moi boa. O 2 de setembro de 1879, dous días despois da morte de Barber, tivo lugar unha reunión do persoal da ceca para lembrar a súa vida e o seu paso pola institución. A modo de acta desta reunión redactouse unha nota de dúas páxinas que lle foi entregada á familia, da que se extraen pasaxes como a seguinte:
Logo do seu falecemento, varios dos gravadores da ceca optaban a sucedelo no seu posto como gravador xefe, entre os que estaban Charles Barber, George Morgan, e outros. Logo duns meses co posto vacante, o presidente Rutherford B. Hayes tomou a decisión de nomear como novo gravador xefe o fillo de William, Charles E. Barber, o 20 de xaneiro de 1880.
Uns anos despois da súa morte, en xullo de 1883, Patterson DuBois fixo no American Journal of Numismatics este comentario:
Familiar
miniatura|[[Retrato de William Barber. Ca. 1840]] William Barber casou con Anna Maria (1808-1880), con quen tivo catro nenos, entre os que destaca Charles E. Barber (1840-1917), o seu sucesor como gravador xefe da ceca estadounidense. Do outro fillo varón, de nome Harry, sábese só que era máis novo que Charles. As dúas fillas de William e Anna Maria foron Florence H. (1846-1900) e Mary J. (1837-1913).
William e Anna Maria Barber, xunto coas súas dúas fillas, foron soterrados no cemiterio Mount Moriah, de Filadelfia.
Ata que se fixo público un cadro cun retrato xuvenil de William Barber, pintado na década de 1840, que estaba en posesión da súa familia, o seu rostro coñecíase unicamente por unha medalla de 1880 elaborada polo seu fillo Charles.
En febreiro de 2019, a familia atopou senllas fotografías do matromonio Barber (William e Anna Maria) datadas na década de 1870. Na parte posterior do marco de madeira que as contén, unha nota autógrafa da súa neta Edith revela a identidade das persoas dos retratos.
Cucunubá
Cucunubá é un concello colombiano que se atopa no departamento de Cundinamarca. Forma parte da provincia de Ubaté. Sitúase a oitenta e oito quilómetros ó norte de Bogotá, distrito capital.
Nacional G
Nacional G foi un fabricante español de automóbiles con sede en Zaragoza de 1939 ata 1940. Tan só produciu dous automóbiles e dous chasis.
Cucunubá
O concello limita polo norte cos concellos de Ubaté e Lenguazaque; polo sur con Suesca; polo leste con Lenguazaque e Suesca; e polo oeste con Tausa, Sutatausa e Ubaté.
Nacional G
Historia da Compañía
A compañía Técnico Industrial de Zaragoza fundouse en 1939 baixo a dirección de Natalio Horcajo e Martín Gómez coa produción de automóbiles. En 1940 terminou a produción.
Cucunubá
Historia
esquerda|miniatura|230x230px|Templo parroquial do Divino Salvador de Cucunubá. O primeiro encomendeiro foi Juan de Montalvo. O 27 de abril de 1577, a Real Audiencia de Santafé de Bogotá encargou a Rodrigo Tellez de las Peñas como xuíz poboador para facer a poboación do repartimento de Cucunubá, que quedou delimitado por sete cerros: Fumbraguila, Tuguagula, Foquegula, Cucuachonchiquia, Guaguachiquia Tiguavita e Chiangosguala. O 17 de xullo de 1600, o oidor visitador Luis Enríquez, despachou dende Zipaquirá un auto de vita notificando ó encomendeiro de Cucunubá para que congregar ós indios da súa vila. O 1 de agosto, Luis Enríquez chegou a Cucunubá, inspeccionou as terras e as labranzas de trigo e de millo. Ó día seguinte, o 2 de agosto, acompañado polos oficiais que o acompañaban, convocou ós caciques indíxenas, e por medio do intérprete Blas Martín, levantou a Acta de Fundación. Ese mesmo día contratouse a construción da igrexa. co I.E.D Divino Salvador.
Nacional G
Historia da Compañía
O único modelo tiña un motor de dous cilindros de dous tempos e 700 cc. O prototipo do motor era refrixerado por aire, pero os vehículos foron refrixerados por auga. A transmisión tiña tres marchas. Os vehículos tiñan un bastidor de tubo central e suspensión independente. Había un sedán de dúas portas e un convertible.
O Chao da Aldea, Viladonelle, Neda
O Chao da Aldea é un lugar da parroquia de Viladonelle no concello coruñés de Neda na comarca de Ferrol. Tiña 25 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística (IGE) dos cales eran 10 homes e 15 mulleres.