cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xogo
Existen xogos competitivos, onde os xogadores teñen que lograr un obxectivo, e xogos non competitivos, onde os xogadores buscan simplemente gozar da actividade e diversión. Os xogos normalmente diferéncianse dos traballos polo obxecto da súa realización. Con todo, en moitos casos estes non teñen unha diferenza demasiado clara. Así mesmo, o xogo utilízase como ferramenta educativa, pois na maioría dos casos funcionan estimulando habilidades prácticas psicolóxicas.
A primeira referencia sobre xogos que existe é do ano 3000 a. C. Os xogos, son considerados como parte dunha experiencia humana e están presentes en todas as culturas. Probablemente, as cóxegas, combinadas coa risa, sexan unha das primeiras actividades lúdicas do ser humano, á vez que unha das primeiras actividades comunicativas previas á aparición da linguaxe.
Concepto do xogo
O xogo é unha actividade inherente ao ser humano. Non é unha actividade exclusiva deste.
American Hustle
Sinopse
Estado de Nova York, anos setenta. Irving Rosenfeld (Christian Bale), un espelido estafador, e a súa intelixente e sedutora compañeira Sydney Prosser (Amy Adams) vense na obriga de traballar para un axente do FBI, Richie DiMaso (Bradley Cooper), que sen querelo os arrastra ó perigoso mundo da política e da mafia de Nova Jersey.
Xogo
Concepto do xogo
Etimoloxicamente, os investigadores refiren que a palabra xogo procede de dous vocábulos en latín: "iocum e ludus-ludere" ambos fan referencia de broma, diversión, chiste, e adóitanse usar indistintamente xunto coa expresión actividade lúdica.
Existen multitude de definicións sobre o xogo, pero a propia polisemia deste e a subxectividade dos diferentes autores implican que calquera definición non sexa máis que un achegamento parcial ao fenómeno lúdico. Pódese afirmar que o xogo, como calquera realidade sociocultural, é imposible de definir en termos absolutos, e por iso as definicións describen algunhas das súas características. Entre as conceptualizacións máis coñecidas apuntamos as seguintes: 354x354px|miniatura|Nenos festexando unha vitoria nun xogo.
En conclusión, estes e outros autores como Roger Caillois, Moreno Paus, etc., inclúen nas súas definicións unha serie de características comúns a todas as visións, das que algunhas das máis representativas son:
Diferenza entre xogo e deporte
miniatura|311x311px|Salto con goma, xogo infantil. Existen múltiples concepcións de deporte segundo o autor que se tome como referencia, autores como Coubertain, Demeny, Cagigal, Parlebas, García Ferrando, etc. Sintetizando pódese definir deporte e diferencialo do xogo:
O deporte é un conxunto de situacións motrices e intelectuais, diferenciado do xogo en que busca a competición con outros ou consigo mesmo, que precisa unhas regras máis concretas ademais de estar institucionalizado.
Función do xogo na infancia
O xogo é útil e é necesario para o desenvolvemento do neno na medida en que este é o protagonista.
A importancia da utilidade do xogo pode levar aos adultos a roubar o protagonismo ao neno, a querer dirixir o xogo. A intervención do adulto nos xogos infantís debe consistir en:
miniatura|Xogando con bólas de cores.
O xogo permite ao neno:
O xogo sempre fai referencia implícita ou explícita ás relacións entre infancia, diversión e educación.
Funcións do xogo infantil:
Descubrir novas sensacións.
Os xogos de representación (simbólicos, rol, dramáticos, ficción).
Evolución do xogo nas especies
O xogo social é unha conduta sumamente corrente na práctica totalidade dos mamíferos e algunhas aves. Os mamíferos xogan para aprender. De feito a principal función do xogo é aprender. Os mamíferos caracterízanse por un cerebro evolucionado, infancia longa, coidado parental, aleitamento das crías, caza en grupo, división social e non xenética de traballo. Os mamíferos xogan a cazar en grupo, definir xerarquías, explorar, dividirse o traballo, entre outros. O xogo entre os mamíferos (caninos, felinos, acuáticos, primates) baséase na imitación e na exploración por ensaio e erro. Nos mamíferos hai unha ausencia total de xogo simbólico.
O xogo simbólico faise sobre representacións e non sobre cousas reais. As pinturas rupestres son o primeiro exemplo de ¨xogo¨ simbólico. Os homes prehistóricos utilizábanas para actuar sobre os animais a través das súas representacións. O xogo simbólico está claramente presente en tódolos nenos normais a partir dos dous anos de idade. O xogo simbólico está presente cando un neno toma unha pedra e xoga con ela coma se fose un carro. Este neno está a xogar co carro, non coa pedra.
Os chimpancés e outros primates teñen a capacidade de utilizar representacións, poden por exemplo usar algunhas palabras, pero non aparece neles ningunha forma de xogo simbólico. O xogo dos chimpancés ten as mesmas características que o de todos os mamíferos. A aparición do xogo simbólico preséntase exclusivamente nos nenos, xunto coa linguaxe 'intrinsecamente simbólica'.
O ser humano pode profundar e divertirse máis no xogo grazas ao seu lóbulo frontal (tamén chamado neo-cortex) que é onde se atopa a imaxinación, o xogo, a arte, matemáticas etc, o cal nos diferencia dos demais mamíferos que tamén xogan e dalgúns parentes xa extintos como o neandertal que como non tiñan o lóbulo frontal tan desenvolvido, producía que non tivesen unha capacidade de resolución de problemas rápida.
Nos seres humanos, logo da aparición do xogo simbólico, cara aos dous anos, comeza unha etapa de xogo social, no que os nenos xogan cada vez máis entre si e cos adultos, utilizando a linguaxe. Este xogo social require cada vez máis o establecemento de acordos e finalmente termina no xogo formal, cuxa característica esencial é que é un xogo con regras moi claras. Os xogos de bólas son un excelente exemplo de xogos infantís con regras, cara aos seis anos de idade. Isto non desaparece grazas á neotemia que é a capacidade dunha especie de conservar trazos da infancia no período adulto, o cal nos deixa seguir gozando coma os nenos. Na historia da especie humana é probable que o xogo formal apareza logo da sedentarización resultado da agricultura e a escritura. No xogo formal o obxecto do xogo son as regras en si mesmas, non as representacións. Grazas a esta capacidade para establecer regras e xogar dentro delas, a especie puido construír ¨xogos¨ chaves como a democracia, a relixión e a ciencia. Crear xogos con regras é a esencia da evolución da civilización. A partir dos cinco anos os nenos poden utilizar regras para manipular os obxectos, interactuar socialmente ou para xerar coñecemento, os tres usos fundamentais do xogo e das regras.
Elementos dos xogos
Os xogos poden caracterizarse polo "que fai o xogador". Os elementos clave principais neste contexto son as ferramentas e as regras que definen todo o xogo.
Ferramentas
Algúns xogos como as agachadas non empregan ferramentas obvias, mais a súa interactividade defínese polo contorno. Os xogos deste tipo varías dependendo do lugar no que se xoga.
Regras
Á parte das ferramentas, en ocasións os xogos defínense polas súas regras. As regras están suxeitas a cambios poden dar lugar a un xogo "novo". As regras en xeral determinan o sistema de quendas, os dereitos e responsabilidades dos xogadores e os obxectivos de cada un.
Habilidade, estratexia e sorte
As regras e ferramentas dun xogo requiren ademais habilidade, estratexia, sorte ou unha combinación destas. Poden considerarse xogos de habilidade física a loita e de habilidade mental as damas. Os xogos de estratexia inclúen o go e os de sorte son os xogos de azar como o mah-jongg, ademais dos que precisan dados ou naipes. Con todo, a maioría de xogos conteñen varias destes elementos, como a maioría dos xogos de taboleiro de estratexia, como o Risk, Settlers of Catan ou Carcassonne.
Solitarios
A maioría de xogos requiren múltiples xogadores, mais os solitarios son únicos en canto os desafíos que formulan. Porén, xogar cun yo-yo ou xogar ao tenis contra unha parede non adoitan ser considerados xogos debido á falta de oposición.
Xogos populares
miniatura|Partido de [[rugby.]]
Os xogos populares están moi ligados ás actividades do pobo, e ao longo do tempo pasaron de pais a fillos. Da maioría deles non se coñece a orixe: simplemente naceron da necesidade que ten o home de xogar, é dicir, trátase de actividades espontáneas, creativas e moi motivadoras.
O seu regulamento é moi variable, e pode cambiar dunha zona xeográfica a outra con facilidade; mesmo poden ser coñecidos con nomes diferentes segundo onde se practique.
Os xogos populares adoitan ter poucas regras e normalmente sinxelas, e neles utilízase todo tipo de materiais, sen que teñan que ser específicos do propio xogo. Todos eles teñen os seus obxectivos e un modo determinado de levalos a cabo: perseguir, lanzar un obxecto a un sitio determinado, conquistar un territorio, conservar ou gañar un obxecto, etc. A súa práctica non ten unha transcendencia máis aló do propio xogo, non está institucionalizado, e o grande obxectivo do mesmo é divertirse.
Os xogos populares poden servir como ferramenta educativa na aula en diversas materias xa que nos seus retrousos, cancións ou letras obsérvase características de cada unha das épocas. Esta tipoloxía pode ser unha estratexia divertida na que as persoas que os realizan aprenden ao mesmo tempo que se divirten.
Xogos tradicionais
Son xogos máis solemnes que tamén foron transmitidos de xeración en xeración, mais a súa orixe remóntase a tempos moi afastados. Na súa conservación e divulgación tiveron moito que ver as institucións e entidades que se preocuparon de que non se perdesen co tempo. Están moi ligados á historia, á cultura e ás tradicións dun territorio. Os seus regulamentos son semellantes independentemente de onde se desenvolven.
O material dos xogos é específico deles e está relacionado coa zona, os costumes e mesmo as clases de traballo que se desenvolvían no lugar.
Os seus practicantes adoitan estar organizados en clubs, asociacións e federacións e existen campionatos oficiais e competicións máis ou menos reguladas. Algúns destes xogos tradicionais convertéronse en deportes, denominados tradicionais, de xeito que a popularidade que teñen entre os habitantes dun territorio compite coa popularidade doutros deportes convencionais. Algúns exemplos son a petanca, os birlos etc. A orixe dalgúns dos xogos e deportes tradicionais está vencellado á propia orixe dese pobo e denomínanse xogos ou deportes autóctonos, como a loita canaria ou a soga tira.
Xogos de mesa
miniatura|O parchís é a versión occidental dun xogo [[India|indio.|alt=Tabuleiro de parchís]] Os xogos de mesa empregan como ferramenta central un taboleiro no que se segue o estado, os recursos e o progreso dos xogadores empregando símbolos físicos. Moitos tamén implican dados ou naipes. A maioría dos xogos que simulan batallas son de taboleiro, e este pode representar un mapa no que se moven de forma simbólica os contendentes. Algúns xogos, como o xadrez e o go son completamente determininstas, baseados só na estratexia. Os xogos infantís baséanse en gran parte na sorte, mentres que o parchís é unha mestura de sorte e estratexia.
Os xogos de mesa son antigos ou tradicionais, mais son considerados actuais debido a que foron mellorando o seu deseño, complementos e características.
Xogos de naipes
Os xogos de naipes empregan como ferramenta central unha baralla. Esta pode ser de diferente tipo segundo o xogo.
Videoxogos
miniatura|DUO, videoxogo de naipes.
Os videoxogos son aqueles que controla un ordenador ou computadora, que poden crear as ferramentas virtuais que se utilizarán nun xogo, como naipes ou dados ou elaborados mundos que se poden manipular.
Un videoxogo utiliza un ou máis dispositivos de entrada, ben unha combinación de teclas e joystick, teclado, rato, trackball ou calquera outro controlador. Nos xogos de computador o desenvolvemento do xogo depende da evolución das interfaces utilizadas.
Ás veces, hai unha carencia de metas ou de oposición, que provocou unha discusión sobre se estes débense considerar "xogos" ou "xoguetes".
Coa conexión a Internet apareceron novos xogos; algúns necesitan un cliente mentres que outros requiren soamente un navegador web. O xogo de computador distribuíuse por todos os sectores sociais, transformando a forma tradicional de xogar.
Xogos de rol
Os xogos de rol son un tipo de xogo no que os participantes asumen o papel das personaxes do xogo. Na súa orixe o xogo desenvolvíase entre un grupo de participantes que inventaban un guión con lapis e papel. Unidos, os xogadores poden colaborar na historia que implica as súas personaxes creando, desenvolvendo e explorando o escenario, nunha aventura fóra dos límites da vida diaria. Un dos primeiros xogos de rol en seren comercializados foi Dungeons & Dragons.
Tristfardd
Tristfardd foi un bardo do Vello Norte (Hen Ogledd) que se relaciona con Urien Rheged (fl. na segunda metade do século VI?). Sería contemporáneo do bardo Taliesin. Non se conserva nada da súa obra.
Na tríade da compilación Trioedd Ynys Prydain, menciónase como un dos "Tri bardd coch eu gwaywffyn Ynys Prydain", con Dygynnelw e Afan Ferddig:
O bardo medieval Cynddelw Brydydd Mawr alude a varias obras a Tristfardd pero sen engadir nada ao noso coñecemento sobre el. Ao ter Cynddelw orixe en Powys, é posíbel que estivese familiarizado con tradicións sobre el xa desaparecidas.
1217
Mortes
Historia ano a ano
Pescoso, Santa Mariña de Pescoso, Rodeiro
Pescoso é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Pescoso, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Beat Happening (álbum)
Beat Happening é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de lo-fi Beat Happening, publicado en 1985 a través do selo K Records.
1218
Mortes
Historia ano a ano
Anastasio II, papa
Anastasio II, nado en Roma e finado o 16 de novembro de 498, foi o papa número 50 da Igrexa católica, entre os anos 496 e 498.
Traxectoria
Intentou rematar co cisma acaciano intentando unha reconciliación cos monofisitas que dominaban a Igrexa oriental. Para iso enviou, en 497 unha delegación a Constantinopla encabezada polo diácono Fotino que lle valeu fortes reproches dos autores do Liber pontificalis e que Dante Alighieri o situase no Inferno da súa Divina Comedia.
Foi o primeiro papa que non foi canonizado.
Frank de Boer
Franciscus "Frank" de Boer, nado en Hoorn o 15 de maio de 1970, é un exfutbolista e actual adestrador neerlandés. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección neerlandesa, da que é o actual adestrador dende setembro de 2020.
Xogador
Ajax
Barcelona
Al Rayyan
Adestrador
Ajax
Atlanta United
Valio
Valio (en Valio Oy) é unha das maiores empresas de Finlandia, que produce principalmente leite e produtos lácteos tales como queixos, manteiga, iogures e outros. Valio é a industria procesadora de leite máis grande de Finlandia, producindo o 85 % do leite do país.
Valio ten 15 plantas de produción en Finlandia, dúas en Estonia e unha planta para a produción de queixo fundido e un centro loxístico en Moscova, Rusia.
Así msmo conta con empresas subsidiarias que operan en Rusia, Suecia, os Países Bálticos, Bélxica, China e Estados Unidos.
As operacións internacionais representan un terzo da facturación neta de Valio.
Ponte Kizuna
miniatura|250px|Ponte Kizuna.
Valio
A facturación neta do grupo Valio foi de 2 billóns de euros en 2012. A empresa é líder do mercado en produtos lácteos en Finlandia e pioneira na produción de alimentos funcionais.
Ponte Kizuna
A ponte Kizuna (en ស្ពានគីសូណា: ) é unha ponte sobre o río Mekong, que se atopa a carón da cidade de Kampong Cham, no distrito de Kampong Cham.
Valio
Valio é propiedade de 18 cooperativas leiteiras que agrupa a uns 7.900 gandeirosa. Na actualidade produce unha gama de aproximadamente 1.000 produtos.
Ponte Kizuna
Foi inaugurado no ano 2001 e foi a primeira ponte en ser construída sobre o río Mekong en Camboxa. A construción da ponte foi financiada por 56 millóns de dólares do goberno xaponés. Con 1500 metros, foi a ponte máis longa de Camboxa até a construción da ponte Koh Kong, unha ponte tai-camboxana de 1900 metros de longo construído na cidade de Koh Kong en 2002. A ponte Kizuna conecta o leste e o oeste do país por estrada por vez primeira na historia. A construción da ponte comezou en 1999 e levou tres anos rematala. Estímase que unhas 10 000 persoas asistiron á cerimonia de inauguración.
Valio
Historia
Valio foi fundada en 1905 por 17 cooperativas de gandeiros produtores de leite. O nmoe orixinal da compañía ers Voivienti-osuusliike Valio r.l, é dicir, "Cooperativa Valio Exportadoda de Manteiga". Esta compaññía tiña a súa primeira sede en Hanko, e o seu máis importante mercado era o Reino Unido.
miniatura|esquerda|140px|[[Artturi Ilmari Virtanen|A. I. Virtanen.]] En 1909 as actividades de Valio ampliáronse, pasando da produción esclusiva de manteiga á doutros produtos lácteos e, ba década de 1920, a comercialización dos seus produtos en Finlandia era xa máis grande que no estranxeiro.
Artturi Ilmari Virtanen (1895–1973), investigador finlandés en química e agricultura, era un empregado de Valio que inventou un método para a conservación de forraxes, que denominou voas súas iniciais, AIV. Os primeiros forraxes AIV, que permitiron mellorar o almacenamento do forrxe verde, sen que fermentara, o que era especialmente importante durante os longos invernos nórdicos, introducíronse en 1929, e o método foi patentado en 1932. En 1945 Virtanen foi galardoado co Premio Nobel de Química "polas súas investigacións e invencións en agricultura e nutrición química, especialmente polo seu método de conservación de forraxes". O importe do premio emprgouno no eu equipo de traballo.
miniatura|160px|O Centro Comercial do [[Centro de Kamppi.]]
En 2001, Valio lanzou ao mercado un tipo de leite e de derivadoa lácteo sen lactosa, fabricados mediante un método de separción cromatográfica patentado pola empresa, que comercializou tamén en Suecia, Estonia, Bélxica, e nos Estados Unidos, onde a empresa empezou a utilizar o método da ultrafiltración.
En 2004, Valio vendeu o seu procedemento de fabricación de xeados á compañía multinacional Nestlé, permitíndolle tamén o uso do nome "Valiojäätelö" durante 10 anos (que rematou en 2014).
En 2005 inaugurosuse Valion Jäätelöbaari (a Xeadaría Valion), deseñada por Paola Suhonen, no Centro de Kamppi, en Helsinqui.
En 2007, Valio investiu uns 60 millóns de euros nunha factoría cerca de Moscova para o envasado de queixo e manteiga para o mercado ruso, así como un centro loxístico para enviar os seus produtos desde a capital de Rusia até o Pacífico.
Os produtos son na súa maioría importados da empresa matriz en Finlandia. A capacidade de produción da planta moscovita será de 8.000 t por ano, e pode ampliarse até as 20.000 t. Traballarán na fábrica máis 400 empregados. A facturación de Valio en Rusia foi de 283 millóns de euros en 2010, o que a converte no maior operador finlandés de produtos de gran consumo no mercado ruso despois de Nokia.
Despois de que en 2014 a UE impuxera sancións a Rusia á causa do conflito en Ucraína, a manteiga fabricada por Valio na Rusia aparece nos supermercados dos Estados Unidos baixo a marca FINLANDIA.
Vall de Núria (estación de esquí)
Vall de Núria é unha estación de esquí situada no val de Núria (Xirona), no Pireneo Catalán. Atópase no concello de Queralbs, na comarca do Ripollès. Está xestionada por Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya, igual que o tren cremalleira de acceso ao val.
A estación ten un total de once pistas de esquí alpino (tres verdes, tres azuis, tres vermellas e dúas negras) ademais de tres pistas para zorras, un circuíto de raquetas, un snow-park, un border cross e un parque lúdico, cun total de 7,6 km esquiables.
Langres
Langres é unha cidade francesa, no departamento de Alto Marne dentro da rexión Champagne-Ardenne. Ostenta a clasificación de cidade de arte e historia, fundamentalmente polas espectaculares murallas, de 3,6 km, que rodean a cidade antiga.
Agapito I, papa
Agapito I, nado en Roma e finado en Constantinopla o 22 de abril de 536, foi o papa nº 57 da Igrexa católica, entre 535 e 536.
Traxectoria
Fillo dun sacerdote chamado Gordianus, que foi asasinado durante as revoltas que sufriu Roma en tempos do papa Símaco, desempeñou os distintos graos do exercicio sacerdotal nos templos de San Xoán e San Paulo, colaborando con Casiodoro na fundación en Roma dunha biblioteca eclesiástica de autores gregos e latinos e nun proxecto en Vivarium para traducir os filósofos gregos ao latín.
Foi elixido papa cando exercía de arquidiano, trala morte de Xoán. O seu primeiro acto como pontífice foi queimar publicamente as bulas polas que o papa Bonifacio II excomungara ao antipapa Dióscoro.
Confirmou, enfrontándose así ao emperador Xustiniano, os decretos do concilio de Cartago, que negaban aos arianos que volvían á ortodoxia cristiá a conservación dos seus cargos e beneficios.
Na súa loita contra a herexía enfrontouse tamén coa emperatriz Teodora, de ideas monofisitas, excomungando ao patriarca de Constantinopla Ántimo I, nomeado por ela por ser seguidor da súa mesma doutrina, depoñéndoo e ordenando patriarca a Menas. Do mesmo xeito, condenou aos monxes acemetas de Constantinoplas moi próximos ao nestorianismo.
Agapito faleceu o 22 de abril de 536 cando aínda se encontraba en Constantinopla. O seu corpo foi trasladado a Roma nun ataúde de chumbo, sendo soterrado na igrexa de San Pedro.
Marín (periódico)
Marín foi un periódico editado en Marín entre 1913 e 1915.
Traxectoria
Subtitulado Semanario independiente, apareceu o 16 de febreiro de 1913. Veu subsistir a El Fustazo. Dirixido por Raimundo Vidal Pazos ata outubro de 1913. O periódico estaba vinculado ao que fora alcalde de Marín e presidente da Deputación de Pontevedra, Antonio Pazos Fontenla, e manifestou a súa admiración por Eduardo Vincenti. Entre os seus colaboradores figuraron Domingo Seguí, José Pueyo García, Ramón María del Valle Inclán, Antonio Noriega Varela, Sofía Casanova, Gerardo Álvarez Limeses e Sarah Lorenzana. Publicou textos de Valentín Lamas Carvajal, Rosalía de Castro, Joaquín Costa, Victor Hugo e Lev Tolstoi. Manifesta unha mentalidade progresista e preocupación polo problema da emigración. Incluíu novas de Galicia, notas de sociedade e datos sobre a vida cotiá de Marín, lonxa municipal, movemento de poboación, información da sociedade Hijos de Marín de Bos Aires, crónicas da I Guerra Mundial, artigos de divulgación e sección poética. Sostivo polémicas cos periódicos locais La Defensa e El Eco de Marín. Cesou a súa edición o 14 de novembro de 1915.
Bernhard Riemann
Georg Friedrich Bernhard Riemann, nado o 17 de setembro de 1826 e finado o 20 de xullo de 1866, foi un matemático alemán que realizou contribucións moi importantes en análise e xeometría diferencial; algunhas delas achandaron o camiño para o desenvolvemento máis avanzado da relatividade xeral. O seu nome está conectado coa función zeta, a integral de Riemann, o lema de Riemann, as variedades de Riemann, as superficies de Riemann (como a esfera de Riemann) e mais a xeometría de Riemann.
Galería de imaxes de Chantada
Galería de imaxes do concello de Chantada na provincia de Lugo.
1219
Outros
Historia ano a ano
Uranio-235
O U-235 é un isótopo do uranio. Atópase na natureza en moi pequena proporción, arredor do 0,7%. A primeira fisión nuclear que se descubriu foi a do uranio-235 ao ser bombardeado por neutróns lentos.
Olallo, antipapa
Olallo, nado sobre o 380 e finado sobre o 450, foi un antipapa de orixe romana en oposición ao papa Bonifacio I entre o 27 de decembro de 418 e o 3 de abril de 419.
Traxectoria
Á morte do papa Zósimo, o clero romano dividiuse ao elixir ao que tería que ser o seu sucesor, posto que mentres unha parte deles elixiron a Bonifacio I un grupo de diáconos descontentos apoiados por Símaco, o prefecto de Roma, optou por elixir ao diácono Olallo.
Ao non solucionarse o conflito entre os dous bandos, requiriuse ao emperador Flavio Honorio para que interviñese na disputa. O emperador convocou un sínodo, converténdose con isto no primeiro emperador que interveu activamente nunha elección papal. A presenza dos aspirantes en Roma e os conflitos que na cidade provocaron os partidarios dun e outro fixeron que o sínodo non chegase a unha decisión, polo que o emperador ordenou a celebración dun segundo sínodo ordenando que os dous candidatos se afastasen de Roma. Este segundo sínodo confirmou no trono papal a Bonifacio I.
Eulalio aceptou a decisión do sínodo retirándose a Nepi de onde, posteriormente, baixo o pontificado de Celestino I, foi nomeado bispo, exercendo esta dignidade até a súa morte.
Leandro Carré Alvarellos
Leandro Carré Alvarellos, nado na Coruña o 30 de agosto de 1888 e finado na mesma cidade o 14 de febreiro de 1976, foi un escritor galego.
Traxectoria
Foi o cuarto fillo (de once irmáns) de Uxío Carré Aldao e Purificación Alvarellos Pena. Traballou na librería do seu pai e despois na litográfica La Artística. Acudiu á escola de Marcial Miguel de la Iglesia Vázquez e de Eduardo Corral, mais non fixo estudos superiores porque debía axudar na economía familiar e aforrar gastos, xa que a libraría de seu pai comezara o declive. En 1911 foi destinado á sucursal da fábrica no Porto. Logo de tres anos regresou á Coruña onde foi oficinista, contador e encargado de varios negocios. Foi redactor na Coruña de Vida Gallega, colaborou en Coruña Cómica (co pseudónimo "Fabriella") e Tierra Gallega (co pseudónimo "L. de S."). Foi un dos fundadores das Irmandades da Fala e colaborou en A Nosa Terra, da que foi director na ditadura de Primo de Rivera. No ámbito teatral dirixiu os grupos de teatros dos coros Cántigas da Terra e Saudades e entre 1922 e 1926 a Escola Dramática Galega herdeira do Conservatorio Nacional de Arte Galega e fundou a editorial Lar en 1924, foi membro do Seminario de Estudos Galegos.
Durante a guerra civil española, o seu fillo Leandro Carré Brandariz faleceu en estrañas circunstancias en Asturias en maio de 1937. Carré Alvarellos foi buscalo con resultados infrutuosos, e detivérono ao volver á Coruña, polo que pasou cinco meses no cárcere.
Porto de Eivisa
right|275px|miniatura|Vista do porto de Eivisa dende [[Dalt Vila.]] O Porto de Eivisa (en catalán: Port d'Eivissa) é un porto pesqueiro, comercial, de pasaxeiros e deportivo da cidade de Eivisa, na illa balear homónima.
Leandro Carré Alvarellos
Traxectoria
Colaborou coa prensa emigrada e do exilio. Foi membro de número da Real Academia Galega, onde ingresou o 3 de marzo de 1945 coa lectura do discurso El idioma gallego en la Edad Media, respondido por Xosé Filgueira Valverde. Empregou o pseudónimo de Ramón Alvariño.
Porto de Eivisa
O porto conta, ademais dos peiraos para mercadorías e pasaxeiros, co dique de Botafoc, onde se realiza a descarga de combustibles que consome a illa e lugar onde amarran os grandes cruceiros que recalan nela. Tamén dispón de varias dársenas deportivas cun total de 1 400 amarres para embarcacións de recreo. O porto é de grande importancia para a illa de Formentera, xa que a conexión entre os dous portos é a única regular de pasaxeiros e mercadorías que funciona todo o ano.
Leandro Carré Alvarellos
Vida persoal
miniatura|dereita|[[Uxío Carré Aldao cos seus fillos, de esquerda a dereita Gonzalo, Leandro, Uxío, Lois e Carlos.]]
Porto de Eivisa
A actividade portuaria na zona data da fundación cartaxinesa, cara ao 650 a. C. e a súa continuidade documéntase cos romanos, vándalos, bizantinos, árabes, cataláns e españois. No século XVII xa había edificios con finalidades portuarias na zona do Raval. A principios do século XX construíuse un dique de abrigo que protexe a zona sur do porto, e desde entón a súa modernización foi intensa.
Leandro Carré Alvarellos
Vida persoal
Casou con Carmen Brandariz Eiroa, e foi pai de Leandro, Ana María e Adela Carré Brandariz.
Gramáticas e dicionarios
miniatura|300px|Entrada dos poetas no SEG en 1926 en Santiago. Están, entre outros: [[Florentino López Cuevillas, Victoriano Taibo, Risco, López Abente, Cabeza de León, Antón Villar Ponte, Xosé Filgueira Valverde, Castelao, Otero Pedrayo, Lugrís, Leandro Carré e Jaime Vidal Rey.]]
Sousa (xénero)
Sousa é un xénero de cetáceos odontocetos da familia dos delfínidos que comprende tres especies de golfiños que se caractarizan por teren unha xiba ba base da aleta dorsal, e que viven na rexión Indo-pacífica e nas costas da África centrooccidental.
Taxonomía
A taxonomía do xénero Sousa é complicada e discutida, chegando algúns autores a propoñer até cinco especies dentro del: Até mediados da década de 2000, a maioría das autoridades aceptaban só dúas especies, Sousa chinensis e S. teuszi.
Porén, na sistemática de Rice, amplamente utilizada, identifícanse tres especies, engadindo S. plumbea ás dúas anteriores.
Pero o cetólogo autraliano Graham Ross escribiu "porén, recentes estudos morfolóxicos, apoiados por análises xenéticas, indican que hai unha soa especie con diverdas variantes, para a cal o nome S. chinensis ten prioridade".
De calquera xeito, o consenso maioritario na actualidade sobre es especies de Sousa son as tres especies seguintes:
Abrasión (xeoloxía)
miniatura|200px|Faíscas producidas por abrasión dunha peza metálica. miniatura|200px|O [[Monumento Natural La Portada, en Chile, formado por abrasión mariña.]]
Denomínase abrasión (do lat. abradĕre, "raer") á acción mecánica de rozamento e desgaste que provoca a erosión dun material ou tecido.
Características
En xeoloxía, a abrasión mariña é o desgaste causado a unha roca pola acción mecánica da auga cargada por partículas procedentes dos derrubios. É importante, sobre todo, na formación de costas abruptas. Batidas polo mar, estas retroceden e as pedras desprendidas do cantil, arrastradas con movementos de vaivén polas ondas, tallan ao pé do mesmo unha plataforma de abrasión que descende con lixeira pendente cara ao mar.
A abrasión glaciar é a erosión do leito dun glaciar polos materiais sólidos inclusos no xeo e arrastrados polo mesmo; cando se trata de grans finos, chamados fariña glaciar, a roca da canle adquire co tempo un pulimento glaciar.
Ligazóns externas
Corrasione
Consello de Cooperación do Golfo
O Consello de Cooperación para os Estados Árabes do Golfo (en árabe: مجلس التعاون لدول الخليج العربي), coñecido orixinalmente (e aínda coloquialmente) como o Consello de Cooperación do Golfo (CCG, مجلس التعاون الخليجي), é unha unión rexional política e económica intergobernamental de todos os estados árabes do golfo Pérsico (Bahrein, Kuwait, Omán, Qatar, Arabia Saudita e os Emiratos Árabes Unidos), agás Iraq. A Carta do CCG asinouse o 25 de maio de 1981, establecendo formalmente a institución.
Todos os estados membros actuais son monarquías: tres monarquías constitucionais (Qatar, Kuwait e Bahrein), dúas monarquías absolutas (Arabia Saudita e Omán) e unha monarquía federal (os Emiratos Árabes Unidos, composta por sete estados membros, cada un dos cales é unha monarquía absoluta co seu propio emir). Houbo discusións sobre a futura adhesión de Xordania, Marrocos e o Iemen.
Arabia Saudita presentou unha proposta en 2011 para transformar o CCG nunha "Unión do Golfo" cunha coordinación económica, política e militar máis estreita, un movemento destinado a contrarrestar a influencia iraniana na rexión. Outros países presentaron obxeccións contra a proposta. En 2014, o primeiro ministro de Bahrein, Khalifa bin Salman Al Khalifa, dixo que os sucesos actuais na rexión destacaban a importancia da proposta.. O Escudo da Península, brazo militar do GCC, formouse en 1984.
Fundación
A unión orixinal de 2 673 110 km2 comprendía Bahrein, Kuwait, Omán, Qatar, Arabia Saudita e os Emiratos Árabes Unidos. O acordo económico unificado entre os países do Consello de Cooperación do Golfo asinouse o 11 de novembro de 1981 en Abu Dhabi. Estes países adoitan denominarse "estados do CCG" ou "países do Golfo".
Obxectivos
En 2001, o Consello Supremo do CCG estableceu os seguintes obxectivos:
Omán anunciou en decembro de 2006 que non sería capaz de cumprir a data prevista de 2010 para unha moeda común. Tralo anuncio de que o banco central da unión monetaria estaría situado en Riad (Arabia Saudita) e non nos Emiratos Árabes Unidos, estes anunciaron a súa retirada do proxecto de unión monetaria en maio de 2009. Propúxose o nome khaleeji para esta moeda. De realizarse, a unión monetaria do CCG sería a segunda unión monetaria supranacional máis grande do mundo, medida polo PIB da área de moeda común.
Branchiostoma floridae
Branchiostoma floridae é unha especie de cefalocordado (os anfioxos) do xénero Branchiostoma. O xenoma desta especie foi secuenciado, revelando que entre os cordados, os morfoloxicamente máis simples tunicados están en realidade máis estreitamente relacionados cos vertebrados que os anfioxos. Conseguiron realizarse híbridos con éxito entre esta especie e o cefalocordado Asymmetron lucayanum, a pesar de que as dúas estirpes se separaron xa no Mesozoico, hai entre 120 e 160 millóns de anos.
Fede Vico
Traxectoria
Na temporada seguinte Fede Vico consegue o seu primeiro gol co primeiro equipo. Sería o 3 de marzo de 2012 na vitoria por 2-1 ante o Xerez CD, sendo o xogador máis novo da historia do club en anotar un tanto. A finais dese mesmo ano Vico é a estrela do Córdoba, sendo recompensado cun contrato que o converte no xogador mellor pagado do club. Tras callar unha gran tempada, o Royal Sporting Club Anderlecht faise cos seus servizos ao final de tempada. Co equipo belga consegue o seu primeiro título oficial ao gañar a Supercopa ante o KRC Genk. Con todo, Vico non disputou o partido por estar convocado coa Selección de fútbol sub-19 de España. O 31 de xaneiro de 2014, Fede chega ao K.V. Oostende da Pro-League (Primeira División) en calidade de cedido. Posteriormente é cedido ao Córdoba, ese ano en Primeira División, onde disputa 20 partidos. Tras unha nova cesión, esta no mercado de inverno ao Albacete Balompié, rescinde o seu contrato co club belga e asina o 8 de decembro de 2016 polo Club Deportivo Lugo por dúas temporadas.
Consello de Cooperación do Golfo
Obxectivos
Outros obxectivos declarados inclúen:
Esta área ten algunhas das economías de máis rápido crecemento do mundo, principalmente debido a un boom dos ingresos polo petróleo e polo gas natural xunto cun boom da construción e do investimento apoiado por décadas de ingresos aforrados do petróleo. Nun esforzo por construír unha base impoñible e unha base económica antes de que se esgoten as reservas, as ramas de investimento dos Emiratos Árabes Unidos, incluída a Autoridade de Investimento de Abu Dhabi, conservan máis de 900 000 millóns de dólares en activos. Outros fondos rexionais tamén teñen varios centos de miles de millóns de dólares en activos xestionados.
A rexión é un punto emerxente de eventos, incluídos os Xogos Asiáticos de 2006 en Doha, Qatar. Doha tamén presentou unha solicitude sen éxito para os Xogos Olímpicos de verán de 2016. Posteriormente, Qatar foi elixido para organizar a Copa Mundial da FIFA 2022.
Santa Mariña, Santa Mariña de Pescoso, Rodeiro
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Pescoso, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución de 9 habitantes con respecto ao ano 2000.
Paloma Gázquez
Traxectoria
Entrou no Partido Popular en 1985, estudou enxeñería en Obras Públicas na Universidade Politécnica de Madrid (1995) e traballou como enxeñeira no concello de Oviedo. Foi concelleira de Oviedo entre 2007 e 2011 e foi a responsable en Asturias da candidatura de Pablo Casado á dirección do PP. Entre 2012 e 2016 foi a Presidenta do Colexio Oficial de Enxeñeiros Técnicos de Obras Publicas e Enxeñeiros Civís de España, e máis tamén foi decana do Colexio de Enxeñeiros Técnicos de Obras Públicas de Asturias de 2011 a 2012. Nas eleccións xerais de 2019 encabezou a candidatura ao Congreso do Partido Popular pola circunscrición do Principado de Asturias.
Praia (homónimos)
Praia, unha forma xeolóxica consistente na acumulación de sedimentos, por efecto da dinámica local das ondadas.
1220
Acontecementos
miniatura|esquerda|250px|Vista actual de Samarcanda
República Federal de Iugoslavia
A República Federal de Iugoslavia foi un estado federal formado polas repúblicas de Serbia e de Montenegro en 1992 e que no ano 2003 foi renomeado por Serbia e Montenegro. A capital foi a cidade de Belgrado.
O novo Estado
Tras a caída da República Federal Socialista de Iugoslavia entre 1991 e 1992, só Serbia e Montenegro acordaron manter o estado iugoslavo, e estableceron unha nova constitución para unha nova Iugoslavia en 1992. Coa caída do comunismo na Europa do Leste, o novo estado seguiu a onda de cambios e non reviviu a estrutura do partido comunista (que fora disolta en 1990). O novo estado deixou a simboloxía comunista: a estrela vermella foi retirada da bandeira, e o escudo de armas comunista foi substituído por unha aguia bicéfala coas armas de Serbia e de Montenegro. Outros cambios foron introducidos como renomear a policía ata entón Milicija (Милиција) por Policija (Полиција); as dúas repúblicas terían as súas propias forzas. O novo estado estableceu un goberno baseado nun sistema dun só presidente, que sería elixido de xeito democrático, así coma un parlamento democrático.
Serbia e Montenegro
No 2002 os gobernos das dúas repúblicas que conformaban a federación chegaron a un novo acordo co propósito de mellorar a cooperación entre as dúas. O 4 de febreiro do 2003, aprobouse unha nova Carta Constitucional, o estado foi reestruturado, e cambiouse o nome polo de Unión dos Estados de Serbia e Montenegro. Porén diversos grupos comezaron a premer pola independencia de Montenegro, que finalmente foi aprobada o 21 de maio de 2006 e declarada o 3 de xuño de 2006.
Ana Cela Trulock
Ana Cela Trulock, nada en Madrid o 1 de decembro de 1928 e finada o 4 de xaneiro de 2018, foi unha profesora e tradutora española.
Traxectoria
Filla de Camilo Crisanto Cela y Fernández e de Camila Emanuela Trulock Bertorini, foi a quinta de nove irmáns, entre eles o escritor Camilo José Cela.
Foi profesora de lingua e literatura castelá en diversos centros de Madrid e Bélxica. Foi bolseira da Universidad Católica de Lovaina, onde participou no seminario de Literatura do Século XX e Cristianismo, dirixido por Charles Moeller. Foi codirectora do Centre Universitarie de dita universidade.
Traduciu do francés máis de vinte e cinco libros de diversos xéneros, sobre todo novela. Obtivo un accésit do Premio Fray Luis de León de tradución.
Practicou o baloncesto, balonmán e voleibol.
Lois Carré Alvarellos
Traxectoria
Fillo de Uxío Carré Aldao, fixo o servizo militar en Madrid, onde se matriculou en Maxisterio pero abandonou a carreira e comezou a traballar como administrativo na Sociedad General Gallega de Electricidad, que en 1943 pasou a formar parte de Fenosa.
Foi membro correspondente da Real Academia Galega e pertenceu como especialista no conto popular á asociación alemá Märchen der europäischen Völker.
Antero, papa
miniatura|Antero Antero (falecido en Roma o 3 de xaneiro de 236) foi Papa da igrexa católica entre o 235 e o 236. Foi elixido papa o 21 de novembro de 235 trala abdicación do seu predecesor, o papa Ponciano. Era fillo dun cristián de orixe grega chamado Rufino.
Ordenou que as reliquias dos mártires fosen recollidas e conservadas na igrexa, nun lugar chamado "Scrinium".
Olga Nikolaevna Romanova
Olga Nikolaevna Romanova (en Ольга Николаевна), nada en Tsarskoe Selo o e finada en Ekaterimburgo o 17 de xullo de 1918, foi unha gran duquesa rusa, filla primoxénita do tsar Nicolao II de Rusia e a súa muller Alexandra.
Traxectoria
Durante a súa vida, o futuro matrimonio da gran duquesa foi obxecto de grande especulación no imperio. Algúns rumores a relacionaban co gran duque Demetrio Pavlovich de Rusia, Carlos de Romanía, Eduardo de Gales, e con Alexandre de Serbia. A propia Olga anunciou en varias ocasións a súa intención de casar cun ruso e permanecer no país. Durante a primeira guerra mundial, Olga traballou como enfermeira ao cargo dos soldados feridos nun hospital militar montado en Tsarskoe Selo, ata que tivo que deixalo por mor dos nervios e pasou a adicarse ás tarefas administrativas.
A súa morte tivo lugar trala revolución rusa de 1917 e a chegada ao poder dos bolxeviques. A familia imperial foi exiliada a Ekaterimburgo onde foi asasinada a noite do 17 de xullo de 1918. Os restos da familia foron atopados trala caída da Unión Soviética e sepultados en 1998 na catedral de san Pedro e san Paulo de San Petersburgo. A Igrexa ortodoxa rusa canonizou a Olga, xunto ao resto da súa familia como mártires portadores da paixón.
Devanceiros
Devanceiros de Olga Nikolaevna Romanova
AC-12
A AC-12, ou Avenida da Pasaxe, é unha estrada urbana multicarril da área metropolitana da Coruña, consecuencia do desdobramento da N-6. Conecta o porto da Coruña co último tramo de estrada convencional da propia N-6 (km 586), no lugar do Carballo (San Pedro de Nós, Oleiros), tras 9,47 km.
Avenida do Exército (A Coruña)
Constitúe a prolongación natural da Avenida de Primo de Rivera desde o seu cruzamento coa Rúa Ramón y Cajal e a Estrada do Porto, até o Miradoiro dos Castros, a partir do cal pasa a se denominar Avenida da Pasaxe. Foi inaugurada o 19 de xullo de 1976 polo rei Xoán Carlos I. centro|miniatura|300x300px|Conxunto de vivendas ao pé da Avenida do Exército, co Parque de San Diego en primeiro plano.
Avenida da Pasaxe (A Coruña)
Parte do Miradoiro dos Castros, atravesando o bario homónimo en dous niveis grazas a un falso túnel que permite o tránsito peonal polo nivel superior. Unha ponte salva o cruzamento coa liña férrea León - A Coruña e viaduto, a conexión coa estrada das Xubias máis a AC-10. Consitúe a principal vía de acceso aos distintos centros do CHUAC e conclúe na Ponte da Pasaxe (mudando a súa denominación por se adentrar no termo municipal de Oleiros). Previamente á ponte que salva a Ría do Burgo, converxe coa AC-11 e Avenida de Fonteculler. centro|miniatura|300x300px|Vista nocturna da Avenida da Pasaxe na altura da curva de Casabranca. alt=|centro|miniatura|300x300px|A Ponte da Pasaxe une a Avenida da Pasaxe (A Coruña) coa das Mariñas (Oleiros).
Moraxeláceas
As Moraxeláceas (Moraxellaceae) Rossau et al. 1991 é unha familia de Gammaproteobacteria que comprende maioritariamente bacterias que viven no solo e nas augas naturais. Malia a predominancia de especies de vida libre, existen nesta familia outras que son parasitas, en xeral inofensivas, das mucosas dos mamíferos, incluíndo os seres humanos. Algunhas especies son patóxenas, entre as cales están Moraxella catarrhalis, patóxena para os humanos e Moraxella bovis, axente causante da doenza dos ollos vermellos ou rosas do gando bovino (queratoconxuntivite infecciosa bovina, tamén coñecida como IBK ) , e Acinetobacter baumannii pode causar infeccións intrahospitalarias en pacientes debilitados.
As bacterias desta familia son gramnegativas, aeróbicas, quimioheterótrofas e mesófilas ou psicrófilas (viven a baixas temperaturas), e en xeral considéranse bacterias psicrotróficas (especialmente as do xénero Psychrobacter). Son bacilos ou cocos catalase positivos.
José María Acuña López
José María Acuña López, comunmente citado como Acuña, nado en Salcedo (Pontevedra) o 4 de abril de 1903 e finado en Vigo o 4 de xuño de 1991, foi un escultor galego.
Traxectoria
Fillo dun ferreiro e membro dunha familia humilde de oito irmáns, el e outros tres eran xordos de nacemento. Estudou Belas Artes na Real Academia de Belas Artes de San Fernando, en Madrid, cunha bolsa da Deputación de Pontevedra. Foi discípulo de Francisco Asorey. Traballou na Cerámica Celta de Pontecesures e desenvolveu unha importante labor docente, coma profesor de debuxo, modelaxe e talla, no Colexio Rexional de Xordomudos de Santiago, do que fora alumno.
Premiárono coa Medalla de Prata ao Mérito no Traballo en 1973 e a Medalla Castelao no ano 1990. O CEIP Escultor Acuña de Coia, Vigo, centro de referencia para a integración de alumnado con discapacidade auditiva, así como rúas nas cidades de Pontevedra e Vigo, levan o seu nome.
Maxine Hong Kingston
Maxine Hong Kingston (en 汤婷婷), nada como Maxine Ting Ting Hong o 27 de outubro de 1940, é unha novelista estadounidense de orixe chinesa, autora e profesora emérita da Universidade de California en Berkeley, onde se graduou cunha BA en inglés en 1962. Kingston escribiu tres novelas e varias obras de non-ficción sobre as experiencias dos inmigrantes chineses que viven nos Estados Unidos, contribuíndo ó movemento feminista, con obras como as súas memorias The Woman Warrior; Memoirs of a Girlhood among Ghosts. O libro versa das diferenzas de xénero e orixe étnica, e como estes conceptos afectan á vida das mulleres. Este traballo reportoulle o premio do Círculo de Críticos Nacional do Libro. Tamén gañou un National Book Award en 1981 por un outra obra, China Men.
Kingston recibiu importantes críticas por reforzar estereotipos racistas nos seus traballos e por volver ficticias historias tradicionais chinesas para facer os seus textos máis atractivos o público occidental. Tamén recibiu críticas de estudosas asiáticas pola súa "esaxerada representación da opresión feminina cara ás mulleres asiáticas americanas".
Eero Aarnio
Eero Aarnio, nado en Helsinqui o 21 de xullo de 1932, é un deseñador finlandés, coñecido polas súas pezas de mobiliario fabricadas na década de 1960, en particular polas cadeiras de brazos de plástico e fibra de vidro.
Arquidiocese católica latina de Burgos
A arquidiocese de Burgos (en Archidioecesis Burgensis) é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Latina. En 2012 tiña 339.185 bautizados sobre unha poboación total de 375.563 habitantes. O seu arcebispo actual é Fidel Herráez.
Territorio
A arquidiocese abrangue a provincia de Burgos. Limita coas dioceses de Palencia (suroeste), Santander (norte), Vitoria (nordeste), Calahorra e La Calzada-Logroño (leste), Osma-Soria (sueste), Segovia e Valladolid (sur).
Historia
A diocese de Burgos foi erixida en 1075, e pouco despois ampliou os seus territorios coa supresión das dioceses de Valpuesta (en 1087) e de Nájera (en 1100).
22 de outubro de 1574 foi elevada ao rango de arquidiocese metropolitana.