cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mary Brooks
Carreira pública
En 1970 ingresou no Salón da Fama da Universidade de Idaho, que lle concedeu un doutoramento honorario en 1999.
Vida persoal
Brooks casou en 1939 con Arthur Jacob Peavey, con quen tivo un fillo e unha filla; Pavey faleceu nun accidente de caza en 1941. Ao enviuvar e logo do pasamento da súa nai, trasladouse cos seus fillos a Washington, onde o seu pai ocupaba un posto como senador.
En Washington casou en segundas nupcias, en maio de 1945, con C. Wayland Brooks, senador por Illinois. Cando este cesou como senador, a familia marchou a vivir nas proximidades de Chicago, onde el faleceu dun infarto en 1957.
Logo da súa renuncia á dirección da US Mint, Brroks regresou a Idaho para se facer cargo do rancho familiar.
Brooks finou en 2002 en Twin Falls aos 94 anos.
Anatomía vexetal
230px|miniatura|Os estudos a nivel anatómico normalmente implican diseccionar o órgano idealmente cun micrótomo, tinguir as seccións e montalas en portaobxectos para poder visualizalas nun [[microscopio óptico. ]]
A anatomía vexetal é a parte da botánica que estuda a estrutura interna dos organismos vexetais, tanto dos tecidos como a estrutura celular dos órganos das plantas.
Keizō Yasumatsu
Traxectoria
Keizō Yasumatsu fixo os seus primeiros estudos en Fukuoka, e graduouse na Universidade de Kyūshū (daquela Universidade Imperial de Kyūshū) en 1933. O seu principal profesor foi o doutor Teiso Esaki, un dos entomólogos máis distinguidos daquela época, que foi o primeiro profesor de Entomoloxía da Universidade de Kyūshū. Doutorouse nesa Universidade en 1945, cunha tese titulada "Algunhas análises sobre o crecemento dos insectos, con especial referencia a un fásmido, Phraortes kumawzotoensis Shiraki". En 1933 foi nomeado membro do persoal non regular no laboratorio entomolóxico da Facultade de Agricultura da Universidade de Kyūshū. Durante tres anos, desde 1936 o doutor Yasumatsu traballou como conselvador asistente do laboratorio biolóxico Hikosan, a uns 90 km ao leste da cidade de Fukuoka, que era unha das institucións de investigación dependentes da Universidade de Kyūshū. Durante estes anos realizou estudos intensos sobre a bioloxía de moitos insectos. Dado que o laboratorio está situado nas ladeiras do monte Hikosan (a 1 200 m), tiña un cómodo acceso a moitos insectos para estudos de campo. En 1939 foi nomeado axudante de entomoloxía, e foi trasladado de novo ao laboratorio de entomoloxía da Facultade de Agricultura da Universidade de Kyūshū. Foi ascendido a profesor asociado de entomoloxía en 1942, e profesor de entomoloxía en 1958, momento no que sucedeu ao profesor Teiso Esaki que faleceu aos 58 anos en 1957. Despois de 38 anos de servizo retirouse en marzo de 1971.
Anatomía vexetal
Partes que comprende
230px|miniatura|Detalle dun [[cloroplasto onde se observa a grana e os tilacoides que a forman visto baixo un microscopio electrónico de transmisión (MET). Os caracteres que se observan co microscopio electrónico de transmisión son frecuentemente referidos como "caracteres ultraestruturais". ]] 230px|miniatura|Células da epiderme e tricomas vistos baixo un [[microscopio electrónico de varrido (MEV). Os caracteres que se observan co microscopio electrónico de varrido son moitas veces chamados "caracteres micromorfolóxicos". ]]
Keizō Yasumatsu
Traxectoria
K. Yasumatsu é coñecido, entre outras cousas, por ser o descritor da especie Dryocosmus kuriphilus, a avespa do castiñeiro.
Anatomía vexetal
Partes que comprende
De reducirse a examinar detalladamente cada unha das partes ou órganos adultos do vexetal, considerando a súa posición respectiva, estariamos a falar da anatomía descritiva. O estudo da constitución dos divrsos tecidos que integrados na planta denomínase, loxicamente histoloxía vexetal. Se non se para no estudo dos tecidos, senón que se investiga a célula até o máis íntimo da mesma, chegando até orgánulos que a constitúen, estariamos no campo da citoloxía. Por outra parte, cando o estudo a anatomía vexatal non se limita aos órganos adultos, senón que vai seguindo o seu desenvolvemento, desde que comezan a formarse, e a través de todas as súas fases até chegar ao seu máximo grao, a anatomía cualifícase de ontoxénica. Outras veces establécense comparacións entre uns ou outros órganos de distintas plantas, co obxecto de descubrir as analoxías e as homoloxías que poidan presentarse entre eles: neste caso trátase da anatomía comparada. Pero se as comparacións establécense tendo en conta os antepasados dos organismos, daquela a anatomía recibe o apelido de filoxenética. A anatomía fisiolóxica estuda a estrutura das partes e órganos vexetais tendo en conta a función que desempeñan. A mecanoxenética estuda as causas fisicoquímicas de determinadas estruturas. Finalmente, a anatomía patolóxica examina a estrutura dos órganos deformados por causa de calquera clase de enfermidades.
Keizō Yasumatsu
Obras
Foi o autor de 64 obras en 108 publicacións. As máis destacadas poden verse aquí.
Anatomía vexetal
Procedementos de estudo
O termo anatomía, aplicado ás plantas, xeralmente trata con estruturas que son observadas por un microscopio óptico con boa resolución, ou cos microscopios electrónicos de transmisión ou de varrido; os caracteres tomados baixo os dous últimos moitas veces refírense como "caracteres ultraestruturais" e "caracteres micromorfolóxicos" respectivamente;
Asociación de Terapia Familiar e Mediación de Galicia
A Asociación de Terapia Familiar e Mediación de Galicia (ATFM de Galicia), ás veces coñecida pola forma abreviada de Asociación de Terapia Familiar de Galicia, é unha asociación dedicada a dar formación relacionada coa terapia familiar a profesionais da psicoloxía, do traballo social, da medicina e da educación social. Forma parte da Federación Española de Asociaciones de Terapia Familiar (FEATF).
Anatomía vexetal
Procedementos de estudo
Exclúense os caracteres celulares dos órganos reprodutivos, que se sitúan nos campos da embrioloxía das plantas e a palinoloxía.
Asociación de Terapia Familiar e Mediación de Galicia
Na súa fundación, o seu primeiro presidente foi Luis Ferrer i Balsebre. Na actualidade, o presidente é o psicólogo Roberto Antón Santiago.
Keizō Yasumatsu
Abreviatura
A abreviatura Yasumatsu emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Anatomía vexetal
Diferenza coa anatomía animal
Esta definición de anatomía difire da utilizada en zooloxía, na que o termo anatomía refírese unicamente ao estudo dos órganos internos, mentres que é a histoloxía animal' a que se ocupa do estudo das células e os tecidos dos animais.
Por outra parte, a anatomía está fortemente correlacionada coa fisioloxía vexetal, o estudo dos procesos metabólicos das plantas.
Historia
Nos seus comezos, a anatomía vexetal incluía tamén a morfoloxía vexetal, que estuda a forma física e a estrutura externa das plantas. A partir de mediados do século XX as investigacións sobre anatomía vexetal están referidas soamente á súa estrutura interna, constituíndo un campo de estudo separado.
Aplicacións á sistemática
Os caracteres anatómicos son uns dos "campos de evidencia taxonómica" utilizados en análises filoxenética (outros son a morfoloxía, a embrioloxía, os cromosomas, a palinoloxía, os metabólitos secundarios, as proteínas). En comparación cos morfolóxicos, os caracteres anatómicos requiren dunha habilidade técnica e tomalos consome moito tempo.
Selección de fútbol de Noruega
A selección de fútbol de Noruega (en noruegués: Norges herrelandslag i fotball) é o equipo que representa a Noruega nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Norueguesa de Fútbol (Norges Fotballforbund), pertencente á UEFA.
Oběť
Oběť é un filme de 2022 dirixido por Michal Blaško e escrito por Jakub Medvecký. Estreouse na sección "Orizzonti" da 79ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Preferente Galicia 2021/22
dereita|miniatura|Entrega da copa á UD Ourense. A tempada 2021–22 da Preferente Galicia foi a 82.º edición deste campionato. Empezou o 19 de setembro de 2021 e finalizou o 29 de maio de 2022.
Ascenso
Na fase de ascenso participaron os 20 clubs clasificados nos cinco primeiros postos dos catro subgrupos da primeira fase, distribuídos en dous grupos -Norte e Sur- de dez equipos cada un. Os primeiros clasificados de cada subgrupo comezaron a fase de ascenso con 6 puntos, os segundos clasificados con 4, os terceiros con 3, os cuartos con 2 e os quintos cun punto. Os clubs participantes enfrontáronse a dobre partido mediante o sistema de puntos e non se enfrontaron aos equipos que procedían do seu mesmo subgrupo, disputándose un total de 10 xornadas.
Permanencia
Na fase de permanencia participaron os 30 clubs clasificados a partir da sexta posición dos catro subgrupos da primeira fase, distribuídos en seis subgrupos -tres Norte e tres Sur- de cinco equipos cada un. Os sextos clasificados de cada subgrupo comezaron a fase de permanencia con 7 puntos, os sétimos clasificados con 6, os oitavos con 5, os novenos con 4, os décimos con 3, os undécimos con 2, os duodécimos cun punto e os décimo terceiros con 0 puntos. Os clubs participantes enfrontáronse a dobre partido mediante o sistema de puntos, disputándose un total de 8 xornadas.
Os clubs clasificados nos dous últimos postos dos seis subgrupos descenderon a Primeira Galicia.
Tamén descenderon debido á reestruturación da categoría (ao ter que pasar de 50 aos habituais 40 participantes pre-pandemia para a seguinte tempada) dous dos clubs clasificados no terceiro posto de cada un dos tres subgrupos (dous terceiros clasificados dos tres subgrupos de Norte e dous terceiros clasificados dos tres subgrupos de Sur) con peor coeficiente de puntuación. Para este cálculo tivéronse en conta os partidos disputados e a puntuación obtida no cómputo global da competición.
Ousende
O topónimo galego Ousende pode referirse a:
Ibn Zaydun
Aḥmad ibn ˁAbd Allāh ibn Aḥmad ibn Gālib ibn Zaydūn (en árabe, أحمد بن عبد الله بن زيدون), máis coñecido como Ibn Zaydún ou Abenzaidún (segundo as fontes cristiás), nado en Córdoba en 1003 e finado en Sevilla en 1071, foi un poeta árabe andalusí considerado como o maior poeta neoclásico de Al-Ándalus. Renovou a lírica amorosa en árabe ao infundirlle un ton de experiencia máis propio e sensual.
Este feito supúxolle ser considerado o mellor dos poetas amorosos da Hispania musulmá e modelo para a poesía árabe occidental posterior. Chegou a ser considerado «o mellor poeta neoclásico de Al-Ándalus» e recibiu o título de «o Tibulo árabe». Os seus intensos amores coa princesa e poeta Wallada inspiraron a numerosos escritores e dramaturgos do mundo musulmán.
Traxectoria e obra
Durante moito tempo foi o predilecto do emir de Córdoba, Abulhazam ben Chauar. Mantivo apaixonados e tormentosos amores coa princesa e poeta Wallada. Acusado dun delito común, foi encarcerado, mais logrou evadir a prisión. Desde o desterro pregou o perdón de Chauar e de Wallada por medio de encantadoras epístolas e poemas. Tras obtelo, viviu en varias cidades de Al-Ándalus, principalmente en Ishbiliya (Sevilla), onde foi ministro de Al-Mutádid e Al-Mutámid, monarcas cultos e excelentes poetas.
Apenas se coñecen datos da súa vida até coñecer a princesa e poeta Wallada. Dese encontro transcendental arrinca a revitalización da poesía amorosa árabe, que adquire un ton persoal inusitado. Até entón o tratamento do amor na poesía árabe viña determinado pola reelaboración de tópicos baseados na reflexión sobre o aspecto espiritual da relación amorosa e evitar tratar o amor carnal, coñecido como «amor udrí». Tras a súa obra, reuníronse de xeito natural os conceptos do amor neoplatónico coa descrición de experiencias físicas.
Outra das súas innovacións é a do amor concibido como relixión. Trátase dunha nova profesión de fe que presenta os seguintes trazos:
CB Caja Bilbao
Historia
O Club Baloncesto Caja Bilbao foi fundado en 1983, volvendo situar a Bilbao na elite do baloncesto, como xa fixeran anteriormente o Club Águilas e o KAS Bilbao. Catro anos despois da súa fundación, logrou unha praza na entón recentemente creada Liga ACB, na que se mantería entre 1986 e 1991. Tras descender á Primeira B, en 1994 logrou de novo o ascenso á máxima categoría. Porén, non se materializaría debido á falta de apoio económico que recibiu o conxunto. Esta sitaución, entre outras cousas, levou á desaparición do club.
Ibn Zaydun
Traxectoria e obra
Estes e outros trazos gardan similitude coa idea de amor cortés da poesía que nesa época se estaba a xestar en Occitania e na lírica galaico-portuguesa.
CB Caja Bilbao
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores do Caja Bilbao na súa etapa na Liga ACB.
Ibn Zaydun
Traxectoria e obra
Os amores con Wallada tiveron un final tempestuoso, despois de que Abulhazam ben Chauar se fixese co poder en Córdoba. Tras a ruptura, a correspondencia entre os amantes convértese nunha sucesión de sátiras feroces. Nelas aparece o novo amante de Wallada, Abu Amir ibn Abdus, tamén destinatario das duras imprecacións de Ibn Zaydun. As consecuencias das duras palabras dirixidas a ibn Abdus (postas en boca da princesa para realzar a ridiculización), levárono ao cárcere. Dende alí escribiu belas epístolas aos seus amigos para intercederen por el ante Ben Chauar. As súas súplicas tiveron efecto e acabou por ser liberado. Porén, foi afastado da corte con misións de embaixador ante outros reis de taifas.
Svart krabba (filme)
Svart krabba é un filme sueco de 2022 dirixido por Adam Berg, e escrito por Adam Berg e Pelle Rådström. Está protagonizado por Noomi Rapace, Aliette Opheim e Dar Salim.
Ibn Zaydun
Traxectoria e obra
Percorreu as cortes de Sevilla, Badaxoz e Valencia, entre outras. En 1049 instalouse na corte de Al-Mutádid como secretario, cargo que exerceu até a súa morte en 1071, xa con Al-Mu'támid como rei. Neste período escribiu poesía áulica ao servizo dos abaditas sevillanos. Renovou o panexírico, sobre todo nas composicións destinadas ao novo príncipe e poeta, Al-Mu'tamid, por quen sentía gran afecto, amais de respectar a súa calidade lírica.
Svart krabba (filme)
Sinopse
Svart krabba trata dun equipo de soldados recrutados para unha posible misión suicida para pór fin a unha guerra: Caroline Edh (Rapace), Karimi, Malik, Granvik, Nylund e o líder Forsberg.
Ousoño
Ousoño é un topónimo galego que ten a súa orixe ben no antropónimo Ausonus ou ben en Ossonius e que se pode referir a:
Gennaro Rambone
Gennaro Rambone, nado en Nápoles o 1 de abril de 1935 e finado na mesma cidade o 12 de xuño de 2010, foi un futbolista e adestrador italiano.
Traxectoria
Nacido no Rione Sanità de Nápoles, militou durante a maior parte da súa carreira na Serie A, xogando como extremo no Catanzaro, no Brescia, no Venezia, na Salernitana e no Matera. Na tempada 1959/60 xogou na Serie A coa camiseta do Napoli, disputando 8 partidos e marcando un gol contra o Bari.
Máis tarde desenvolveu unha carreira como adestrador durante máis de 30 anos, dirixindo numerosos equipos, a maioría deles en categorías modestas. Na Serie B adestrou o Como, o Padova e o Catania, e na campaña 1982/83 foi adestrador xunto con Bruno Pesaola do Napoli, na Serie A. Máis tarde tamén foi preparador físico do Olympique de Marsella.
Senado da República de Colombia
miniatura|250px|Selo do Senado da República de Colombia. miniatura|dereita|250px|O edificio do Senado no [[Capitolio Nacional de Colombia, en Bogotá.]] O Senado da República de Colombia (en Senado de la República de Colombia) é a cámara alta do Congreso de Colombia, sendo a cámara baixa a Cámara de Representantes. O Senado da República é o corpo colexiado de representación directa do pobo e debe actuar consultando á xustiza e polo ben común.
Ancora più bello
Ancora più bello é un filme italiano de 2021 dirixido por Claudio Norza. É a secuela do filme de 2020 Sul più bello. O 31 de xaneiro de 2022 estreouse o terceiro título da serie, Sempre più bello.
Senado da República de Colombia
A composición e poderes do Senado atópanse estipulados no Título VI da Constitución de Colombia de 1991 e na Lei 5ª de 1992. O Senado da República está composto por 108 senadores, 100 son elixidos por voto popular en todo o territorio nacional, cinco son senadores do partido FARC por mor do proceso de paz, dous en representación das comunidades indíxenas, a través de circunscrición especial, e un para o segundo candidato con maior votación nas eleccións presidenciais. O Senado da República elixe os seus membros en representación de toda o estado.
Ancora più bello
Sinopse
Pasaron doce meses e a historia entre Marta e Arturo rematou. Todo parece ir mal cando de súpeto chega unha chamada do hospital: apareceu un doador compatible para Marta.
Senado da República de Colombia
O Senado da República de Colombia cumpre coas funcións constituínte, lexislativa, de protocolo, electoral, xudicial, administrativa e de control político dentro do eido lexislativo.
Dende o 20 de xullo de 2020 o Senado está presidido por Arturo Char Chaljub do Partido Cambio Radical e o Secretario Xeral é Gregorio Eljach Pacheco.
Palacio de Xustiza de Colombia
miniatura|250px|Palacio de Xustiza de Colombia. O Palacio de Xustiza de Colombia (en Palacio de Justicia de Colombia) é un edificio que se atopa na praza Bolívar da cidade de Bogotá, sede e símbolo do poder xudicial en Colombia.
Historia
Ao longo da historia de Colombia existiron tres edificios que serviron de sede ao Palacio de Xustiza. O primeiro era un edificio de estilo neoclásico deseñado polo arquitecto Pablo de la Cruz, o cal se atopaba na rúa 11 coa carreira 6ª e funcionou dende a década de 1920. O edificio foi destruído por un incendio durante os disturbios do 9 de abril de 1948, coñecido como o Bogotazo, ocorridos tralo asasinato de Jorge Eliécer Gaitán.
O edificio que o substituíu foi deseñado polo arquitecto Roberto Londoño na década de 1960, de tendencia modernista con elementos neoclásicos aínda que quedando en parte inconcluso. Atopábase na praza de Bolívar e foi destruído o 6 de novembro de 1985 como consecuencia da toma que realizou a guerrilla do M-19 e a retoma que executou o exército.
Kiko Loureiro
Pedro Henrique "Kiko" Loureiro, nado o 16 de xuño de 1972 no Río de Xaneiro e criado en São Paulo é un compositor e guitarrista brasileiro, membro da banda de thrash Megadeth e antigo membro da banda de power metal Angra.
Referentes
Segundo a súa páxina oficial, Kiko ficou fascinado por íconas musicais tan diversas como Jeff Beck, Jimmy Page, Paco de Lucía, Herbie Hancock, Pat Metheny, Astor Piazzolla, Hermeto Pascoal, Jimi Hendrix, Randy Rhoads e Jason Becker, entre outros, e bandas como Black Sabbath, Led Zeppelin, Deep Purple, Iron Maiden e Van Halen. Outros dos seus artistas favoritos son Yngwie Malmsteen, David Lee Roth, Edu Lobo, Tom Jobim, Miles Davis, George Lynch, Queen, The Beatles e Caetano Veloso.
Guitarras
Varias empresas asociaron as súas marcas ao seu nome, principalmente as Tagima que o acompañaron en varias xiras. Outra compañía, a xaponesa Stafford, creou un modelo signature de Kiko Loureiro, vendido exclusivamente no Xapón. A ESP tamén creou un modelo signature co seu nome. A marca Ibanez conta con catro modelos co seu nome: KIKOSP, KIKOSP2, KIKO100 e KIKO10P.
Outros instrumentos
Ademais da guitarra, Kiko toca o baixo, o piano e a batería. En Temple of Shadows fixo unha aparición co piano e nos seus discos en solitario tocou a batería nalgunhas cancións. No sinxelo "Acid Rain" de Angra tocou o baixo, pois coa marcha de Luiz Mariutti a banda aínda non contaba cun substituto (que máis tarde sería Felipe Andreoli) Xunto a Rafael Bittencourt, son os únicos membros que tocan en todos os discos do grupo.
A pesar de ser zurdo, Kiko toca os seus instrumentos de corda destro, xa que comezou tomando clases de guitarra dese xeito.
Medios
Foi columnista durante un ano e dúas veces portada da revista xaponesa Young Guitar, columnista e portada das revistas Guitar & Bass e Cover Guitar e publicou un artigo no American Guitar Player, entre outras publicacións, e foi elixido mellor guitarrista do mundo pola revista Burrn!. Tocou en varios programas de televisión en TV Globo, SBT, RecordTV e ESPN Brasil, entre outros.
Colaboracións
En abril de 2015, Dave Mustaine confirmou a entrada de Kiko como guitarrista da banda estadounidense de trash metal Megadeth e participou nas gravacións desde o 15º álbum da banda, Dystopia.
Vida persoal
Casou coa pianista e teclista finlandesa Maria Ilmoniemi en 2011. Os dous coñecéronse durante o Storm World Tour de Tarja Turunen en 2008. A súa primeira filla, Livia, naceu en setembro de 2011 e o en novembro de 2016 naceron os xemelgos Dante e Stella.
Discografía
Alén da súa discografía con Angra, publicou cinco discos en solitario. En xaneiro de 2016, Kiko lanzou o seu álbum debut con Megadeth.
Stella
A palabra stella ou Stella ("estrela" en latín e italiano) pode estar referida a:
Universidade de Massachusetts
A Universidade de Massachusetts é un sistema universitario público dos Estados Unidos con cinco campus e un único sistema público de investigación, na Commonwealth de Massachusetts.
Sistema universitario
O sistema universitario inclúe cinco campus (Amherst, Boston, Dartmouth, Lowell e unha Escola de Medicina en Worcester), un campus satélite en Springfield. Conta tamén con 25 campus en California e Washington, D.C. confomado a Universidade de Massachusetts Global. Nos seus campus estudaban en 2019, 75 065 alumnos.
A administración do sistema está en Boston e Shrewsbury, e está acreditada pola Asociación de Escolas e Facultades de Nova Inglaterra.
Algúns datos
O sistema universitario inclúe cinco universidades: miniatura|270px|Cumnock Hall. Campus de Lowell
Conta cun alumnado global de máis de 75 000 estudantes.​
Segundo a clasificación académica de universidades do THE, en 2010 foi catalogada como a 56ª mellor universidade do mundo. Tamén foi catalogada como a 19ª mellor universidade do mundo na clasificación de reputación mundial do xornal The Times no ano 2011.
En 2012, o estado de Massachusetts achegou 607 millóns de dólares para favorecer a posta en marcha de proxectos de educación e investigación de alto nivel a través do Sistema de universidades públicas de Massachusetts.
Orkester
Orkester é un filme esloveno de comedia e drama en branco e negro de 2021, dirixido e escrito por Matevž Luzar. Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Pata Negra
Pata Negra foi unha banda española de flamenco fundada en 1978, no barrio de Las 3000 Viviendas de Sevilla e liderada polos irmáns Raimundo e Rafael Amador Fernández tras a disolución do seu anterior grupo, Veneno, do que tamén formaba parte o músico Kiko Veneno.
Juan Pereiro Maceiras
Traxectoria
Albanel de Irís, foi un dos fundadores da agrupación local de Unión Republicana de Cabanas. Logo do triunfo do Frente Popular foi nomeado concelleiro de Cabanas en febreiro na corporación que presidiu Álvaro Puentes Antón. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado en Cabanas o 2 de agosto de 1936 xunto con Antonio Brage Porta.
Pata Negra
Traxectoria
En 1996 realizaron unha xira con Navajita Plateá.
Photinus pyralis
Photinus pyralis é unha especie de escaravello lampírido, que é o vagalume máis común de América do Norte (o vagalume "galego" é o Lampyris noctiluca). P. pyralis é un escaravello voador produtor de luz nun órgano da luz que ten no lado ventral do seu abdome. miniatura|Photinus pyralis
Pata Negra
Traxectoria
En 2005 Rafael resucitou o grupo, sen o seu irmán Raimundo.
Photinus pyralis
A femia de Photuris (un vagalume doutro xénero) pode tamén atraer un Photinus pyralis para comelo e obter esteroides chamados lucibufaxinas que son repelentes para as arañas. Un erro que se observa frecuentemente é clasificar o Photinus pyralis co nome incorrecto Photuris pyralis por confusión.
Pata Negra
Estilo
O estilo de Pata Negra mesturaba flamenco, rock e blues, no propio grupo chamaba «blueslería». De feito, Raimundo participou na gravación dun disco fundamental na fusión de flamenco con outros estilos, La leyenda del tiempo (1979), de Camarón de la Isla.
Photinus pyralis
En machos o órgano da luz cobre toda a superficie ventral dos tres segmentos máis posteriores (forma a chamada lanterna ou farol) e en femias só cobre unha porción do terceiro segmento posterior. Estes vagalumes son máis visibles entre lusco e fusco, ao principio do serán voando preto do chan. O macho ten un voo característico, cunha traxectoria con forma de J, escintilando na subida. Durante o voo, a figura con forma de J que fan utilízana en combinación cun xogo de flashes mentres buscan unha parella. Os seus flashes están estimulados polas condicións de luz, non por impulsos rítmicos como se pensaba orixinalmente.
O xenoma de Photinus pyralis secuenciouse en 2018.
Produción de luz
Os machos de Photinus pyralis localizan as femias por medio dunha serie de flashes de luz, aos cales as femias responden cun flash retardado codificado. O órgano produtor de luz de P. pyralis está composto de dúas capas; unha capa de células refráctiles no lado dorsal e unha capa fótica con células produtoras de luz no lado ventral. O órgano da luz (especificamente a capa fotoxénica) recibe aire por numerosas ramas traqueais, que se cre proporcionan o oxíxeno requirido para a produción de luz. O encima produtor de luz luciferase atópase dentro das células da lanterna. As luciferases necsitan oxíxeno para funcionar, luciferina e adenosín trifosfato (ATP) para catalizar unha reacción química que produce bioluminescencia nestes insectos. O resplandor non está controlado polas células traqueais terminais (que se pensaba que contiñan válvulas) nin por impulsos do sistema nervioso central como se viu en estudos en condicións de baixos niveis de oxíxeno. As pupas destes escaravellos teñen órganos da luz diferentes aos dos adultos. Non teñen as características células traqueais terminais dos adultos luminosos, e mentres que os adultos emiten flashes brillantes, as pupas emiten un resplandor de baixa intensidade.
Defensa
Os escaravellos da familia Lampyridae usan certas defensas como un cheiro desagradable e a excreción dunha substancia pegañenta para evitar a predación. A excreción de fluídos desagradables desde zonas ao longo dos élitros e o pronoto é o resultado da estimulación táctil e foi denominado sangrado reflexo. Este sangrado reflexo é unha función defensiva do vagalume, que causa que certos predadores queden atrapados na substancia pegañenta (por exemplo formigas) ou causa revulsión noutros durante a predación. A excreción contén lucibufaxinas, esteroides que orixinan mal sabor a certas aves predadoras. Mentes que o adulto usa os flashes como sinalización no apareamento, o resplandor das pupas crese que é unha manifestación aposemática para os predadores nocturnos.
Apareamento
Os machos son os primeiros en empezar a emitir unha serie de flashes para localizar e aparearse cunha femia. Os machos voan activamente mentres escintilan, mentres que as femias son sedentarias. Eles emiten flashes cada 6 segundos e esperan un flash de resposta das femias, o cal chega despois dun atraso de 1-2 segundos. As femias só responden aos seus machos conespecíficos; identificándoos pola cor do seu flash luminiscente amarelo, en combinación co padrón temporal, duración e intensidade dos flashes dos machos. As femias torcen o seu abdome cara o flash do macho, presentando o seu propio flash cara ao macho. Os machos poden verse voando cunha orientación case vertical; manteñen as antenas dirixidas cara adiante e ríxidas mentres que colocan as patas contra o corpo durante a súa patrullaxe. Tamén mostran un obvio cambio da mirada fitando cara ao flash das femias e continúa dirixíndose ao flash ata que a femia volve a emitir outro flash. Os flashes continúan ata que o macho chega onda a femia. Os machos congréganse en grandes masas e o máis probable é que máis dun deles encontre a mesma femia; nese caso o macho móstrase agresivo contra os outros cando non están en voo.
Durante o estado de "agresión", os machos con élitros menores e lanternas menores son os favorecidos; mentes que durante a fase de sinalización, os machos con élitros mais longos e maiores lanternas son os favorecidos. A razón de que os machos con maiores lanternas sexan os favorecidos na fase de sinalización do cortexo é que as súas emisións de flashes poden ser vistas polas femias que están máis lonxe, tamén se suxeriu que debido ao maior tamaño dos seus élitros poden ter unha vantaxe para atopar as femias máis rápido. Os vagalumes Photinus non se alimentan cando son adultos e, por tanto, os machos teñen máis probabilidades de atraer as femias se ofrecen regalos nupciais nutritivos en forma de espermatóforos que as femias poden utilizar para proporcionar nutrientes aos seus ovos.
Paleobotánica
miniatura|250px|[[Folla fósil de faia (Fagus sylvatica) do Plioceno tardío de Francia, de hai aproximadamente tres millóns de anos.]]
A paleobotánica, tamén chamada ás veces fitopaleontoloxía, é a ciencia que ten por obxecto o estudo dos restos fósiles e das pegadas dos vexetais (en sentido amplo) para facerse cargo da morfoloxía, estrutura, ecoloxía, época nas que se desenvolveron, etc., das plantas doutros tempos xeolóxicos. Debido a que a súa práctica require métodos especiais, constitúe unha disciplina independente que, en esencia, vén a completar a sistemática vexetal coa achega de datos a miúdo de importancia extraordinaria no estudo as afinidades das plantas e as súas relacións filoxenéticas. Por iso hoxe en día non se considera distinta da sistemática botánica máis que polos seus métodos de traballo (que son fundamentalmente os da paleontoloxía).
Tipos de fósiles vexetais
Desde a perspectiva da tafonomía vexetal, os restos atravesan as tres etapas da taxonomía clásica: necrobiose, bioestratinomía e fosildiaxénese e, dependendo de como se preservaran no sedimento unha vez atravesados todos os filtros tafonómicos, é posíbel diferenciar:
Impresións e compresións: este tipo de fosilización dáse cando os vexetais se imprimen no sedimento deixando a súa pegada e a cor do resto fósil é idéntica á da rocha portadora. Tamén se denominan improntas.
Moldes e contramoldes: sucede cando as partes das plantas con máis volume se enterran no sedimento. Se a materia orgánica se destrúe quedará un espazo deixado polo tronco. Se este oco se rechna con sedimento, fórmase eomolde, e o sedimento que o rodea constitúe o contramolde.
Permineralizacións ou mineralización: dáse cando os tecidos quedan impregnados de minerais como a sílice ou o carbonato de calcio. Normalmente imprégnanse as células despois da destrución do seu contido. Tamén poden encontrarse froitos e sementes mineralizados que son obxecto de estudo dentro da disciplina coñecida como paleocarpoloxía.
Carbonización: ao morrer a planta ou caer un resto da mesma nun ambiente pantanoso ou redutor, nun medio con pouco oxíxeno, os hidratos de carbono que constitúen a celulosa descompóñense lentamente, desprendendo metano e anhídrido carbónico. Esta forma de fosilización ten distintas etapas a través de períodos moi longos de tempo, formándose distintos materiais: turba, que é o carbón vexetal menos transformado, é unha substancia amourada de aspecto esponxoso, lignito, hulla e antracita, que é o carbón mineral máis transformado.
Ámbar e copal: son resinas fósiles que poden conter no seu interior diversos elementos da flora ou a fauna do momento previo á fosilización.
Los Corrales
Los Corrales é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 67,06 km² e unha poboación de	3.938 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 59,6 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 385 m e a 107 km da capital provincial, Sevilla.
The Irregulars
The Irregulars é unha serie de televisión británica de crime e aventuras creada por Tom Bidwell para Netflix. Está baseada nas obras de Arthur Conan Doyle, e conta como os "Irregulars de Baker Street" traballan para o Dr. Watson salvando Londres de fenómenos sobrenaturais.
Desenvolvida por Drama Republic, a serie componse de oito episodios e foi estreada o 26 de marzo de 2021. En maio de 2021, a serie foi cancelada despois da primeira tempada.
Paleobotánica
Tipos de fósiles vexetais
Pole e esporas fósiles: células sexuais estudadas poa paleopalinolocía.
Doris
O antropónimo Doris (en grego antigo Δωρίς Dōrís), pode referirse a:
Bébés
Bébés é un filme documental francés de 2010 dirixido por Thomas Balmès. O documental conta a historia de catro bebés durante o seu primeiro ano de vida. Dous dos bebés do filme proceden de áreas rurais: Ponijao de Opuwo, Namibia, e Bayar (jargal) de Bayanchandmani, Mongolia, e os outros dous son de área urbanas: Mari de Toquio, Xapón, e Hattie de San Francisco, nos Estados Unidos de América. O filme estreouse nos cinemas dos Estados Unidos a través de Focus Features o 14 de abril de 2010.
Recadación
Estreouse en 543 cinemas dos Estados Unidos, recadando 7 320 323 dólares. Conseguiu outros 2 898 983 noutros países, conseguindo unha recadación internacional de 10 219 306 dólares.
Traizón de ouro
Traizón de ouro (en Zlatý podraz) é un filme checo de 2018 dirixido por Radim Špaček. Estreouse subtitulado en galego o 7 de agosto de 2021 na TVG.
Movemento Alternativo Indíxena e Social
O Movemento Alternativo Indíxena e Social (en Movimiento Alternativo Indígena y Social; ou MAIS) é un partido político colombiano, xurdido do seo da Organización Nacional Indíxena de Colombia, de ideoloxía indixenista, progresista e agrarista.
Historia
Fundouse no ano 2013 no concello caucano de Santander de Quilichao. O 9 de marzo de 2014, nas eleccións lexislativas de Colombia de 2014, o partido alcanzou un escano no Senado da República de Colombia con Luis Evelis Andrade. O 11 de marzo de 2018, nas eleccións lexislativas de Colombia de 2018, MAIS alcanzou con Feliciano Valencia un escano da circunscrición indíxena no Senado; tamén obtivo dous escanos da Cámara de Representantes con Abel David Jaramillo Largo pola circunscrición indíxena, e con César Pachón como representante por Boyacá.
Vanderlei Eustáquio de Oliveira
Vanderlei Eustáquio de Oliveira, máis coñecido como Palhinha, nado en Belo Horizonte o 11 de xuño de 1950 e finado na mesma cidade o 17 de xullo de 2023, foi un futbolista e adestrador brasileiro que xogaba como mediapunta e dianteiro. Está considerado como un dos mellores xogadores da historia do Cruzeiro, club co que disputou 457 partidos, nos que marcou 156 goles. Gañou oito veces o Campionato Mineiro co Cruzeiro e conquistou tamén a Copa Libertadores de 1976, da que foi o máximo goleador. Militou ademais noutros importantes clubs brasileiros, e sumou ao seu palmarés outros dous Campionatos Mineiros co Atlético Mineiro, dous Campionatos Paulistas co Corinthians e un Campionato Carioca co Vasco da Gama. Foi internacional coa selección brasileira en 16 ocasións.
Cruzeiro
Comezou a xogar ao fútbol na rexión de Barreiro, en Belo Horizonte, aos 10 anos. Aos 14 anos foi descuberto polo adestrador Lincoln Alves, do equipo de fútbol sala do Cruzeiro, club no que empezou a xogar como lateral esquerdo. Ao ano seguinte pasou a xogar no equipo xuvenil de fútbol herba e con 18 anos debutou co primeiro equipo, nun encontro do Campionato Mineiro contra o Araxá no Mineirão. Esa tempada gañou o seu primeiro título mineiro.
Non dispuxo de moitos minutos durante os primeiros anos, pois o equipo contaba con destacados xogadores como Dirceu Lopes, Tostão ou Evaldo. Despois da venda de Tostão ao Vasco da Gama en 1972, fíxose coa titularidade. Ese ano gañou o seu terceiro Campionato Mineiro, marcando os dous goles da vitoria por 2-1 sobre o Atlético Mineiro no partido de desempate polo título. En 1974 alcanzou por primeira vez a final do Campionato Brasileiro, perdendo diante do Vasco da Gama. Continuou destacando no Cruzeiro durante os seguintes anos, nos que gañou ata sete veces o Campionato Mineiro. Foi o máximo goleador da edición de 1975, ano no que disputou tamén a súa segunda final do Campionato Brasileiro, contra o Internacional, despois de marcar dous goles nas semifinais contra o Santa Cruz. Ese mesmo ano gañou a Bola de Prata da revista Placar.
En 1976 conquistou a Copa Libertadores, da que foi o máximo goleador. Os seus 13 goles en 11 partidos son o cuarto mellor rexistro da historia da Libertadores, só por detrás dos 17 de Daniel Onega en 1966, os 15 de Luizão en 2000 e os 14 de Norberto Raffo en 1967. Dous dos goles marcounos no partido de ida da final contra o River Plate.
Corinthians
En 1977 foi vendido ao Corinthians por 7 millóns de cruzeiros, na que foi a maior transacción do fútbol brasileiro da época. Na súa primeira campaña co club de São Paulo acadou a final do Campionato Paulista, onde se enfrontou ao Ponte Preta. Na ida Palhinha marcou o único gol do encontro, mentres que no partido de volta, diante dos case 150.000 seareiros que ateigaban o Morumbi, o Ponte Preta gañou e forzou un partido de desempate. Finalmente un solitario gol de Basílio no terceiro partido deulle ao Corinthians un título que non gañaba dende facía 23 anos. Trala chegada de Sócrates ao equipo, Palhinha formou con el unha gran dupla, e repetiu título paulista en 1979, marcando de novo un gol nun dos partidos da final, outra vez contra o Ponte Preta. Deixou o equipo en 1980, despois de 148 partidos e 44 goles co club paulista.
Atlético Mineiro
Dende 1980 defendeu a camiseta do Atlético Mineiro, que contaba cun gran elenco de futbolistas como João Leite, Reinaldo, Cerezo, Chicão ou Éder Aleixo. Conquistou dúas veces consecutivas o Campionato Mineiro en 1980 e 1981 e foi subcampión do Campionato Brasileiro de 1980, tras unha polémica e disputada final ante o Flamengo, na que foi un dos tres xogadores mineiros expulsados no partido de volta no Maracanã.
Últimos anos
Máis tarde pasou polo Santos e polo Vasco da Gama, gañando con este último o Campionato Carioca de 1982, ao derrotar na final ao Flamengo. A continuación regresou ao Cruzeiro, co que gañou en 1984 o seu décimo Campionato Mineiro, o oitavo co Cruzeiro. Disputou un total de 457 partidos co Cruzeiro entre as súas dúas etapas no club, e marcou 156 goles.
Pechou a súa carreira en 1985 no América de Belo Horizonte, onde inmediatamente iniciou tamén a súa carreira como adestrador. Posteriormente pasou tamén polos bancos do Corinthians e o Cruzeiro, entre outros clubs.
Selección brasileira
Foi 16 veces internacional coa selección brasileira, coa que debutou o 27 de maio de 1973, nun amigable contra Bolivia no Maracanã que rematou con goleada brasileira por 5-0. Foi convocado por Osvaldo Brandão para a Copa América de 1975. No primeiro encontro do torneo marcou os seus dous primeiros como internacional, nunha vitoria por 0-4 sobre Venezuela no estadio Olímpico de Caracas. Marcou un terceiro gol no torneo, de novo ante Venezuela, na goleada brasileira por 6-0 no Mineirão. O equipo brasileiro caeu eliminado nas semifinais contra o Perú. Repetiu convocatoria na seguinte Copa América, en 1979, na que marcou o seu cuarto e último gol coa canarinha, nun partido ante Paraguai.
Xosé Antón Gómez Segade
Xosé Antón Gómez Segade, nado en Monterrei o 20 de agosto de 1943, é un avogado e profesor galego.
Traxectoria
Licenciado e Doutor en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor Agregado en Donostia (1974), e posteriormente Catedrático de Dereito Mercantil en Valencia (1976). Dende 1981 é catedrático de Dereito Mercantil da USC. Foi un dos primeiros integrantes do Clube Nacionalista Alén Nós. En 2012 foi nomeado Xuíz Honorario do Couto Mixto.
Emmylou Harris
Emmylou Harris, nada en Birmingham (Alabama) o 2 de abril de 1947, é unha cantante e compositora estadounidense de country, folk e música alternativa. A súa voz de soprano converteun nunha das cantantes máis diferentes da música popular dos Estados Unidos.
Pablo Prigioni
Pablo Prigioni, nado o 17 de maio de 1977 en Río Tercero, Córdoba, é un ex-xogador e adestrador profesional de baloncesto arxentino con pasaporte italiano. Como xogador ocupaba na pocisión de base cunha altura de 1,93 m. Xogou durante cinco temporadas da NBA, aínda que onde máis destacou foi España, onde conseguiu ser campión de Liga, Copa do Rei e Supercopa. A nivel internacional gañou a medalla de bronce coa selección arxentina nos Xogos Olímpicos de 2008 en Pequín. Actualmente exerce como adestrador asistente dos Minnesota Timberwolves.
Emmylou Harris
Traxectoria
Nada nunha familia de militares, Harris pasou a infancia e a adolescencia mudándose por cidades de Alabama, Carolina do Norte e Virixinia. Mentres estudaba teatro na Universidade de Carolina do Norte, aprendeu a tocar a música de Bob Dylan e Joan Baez. Deseguido, mudouse a Nova York, para dedicarse só á música. Traballou como camareira e actuou en clubs de música folk. En 1969 casou co compsitor Tom Slocum e ese mesmo ano lanzou o seu primeiro álbum, Gliding Bird, do que despois renegou.
Divorciada pouco despois e cunha filla que criar, Harris volveu á casa dos pais, nese momento donos dunha facenda preto de Washington, D.C. Posteriormente formou un trío e volveu tocar. En 1971, cando actuaban nun pequeno club, foron descubertos pro Chris Hillman, antigo membro de The Byrds, que nesa época estaba na banda de country rock Flying Burrito Brothers. Hillman presentou a Emmylou a Gram Parsons, que precisaba dunha cantante. Así participou en dous discos de Parsons, G.P. (1972) e Grievous Angel (1973) e nunha xira en que realizaron preciosos dúos. Coa morte de Parsons en 1973, Emmylou regresou a Washington e formou a Hot Band, con quen finalmente gravou o seu primeiro disco para unha grande discográfica, o aclamado Pieces of the Sky, en 1975. O álbum foi producido por Brian Ahern, con quen casou despois.
Con Hot Band, en varias formacións, Harris gravou a maioría dos seus discos seguintes ata Brand New Dance, de 1990. A banda revelou os músicos Ricky Skaggs, famoso nos círculos bluegrass e Rodney Crowell, compositor que tivo unha importancia transcendental na música country, alén de contar con nomes famosos, como James Burton, o lendario guitarrista de Elvis Presley.
Coa fin de Hot Band, Emmylou formou a acústica The Nash Ramblers, con quen gravou o álbum ao vivo At The Ryman, en 1993. A esa altura, Harris xa era dona de gran prestixio nos medios musicais e xa vendera millóns de discos, mais en lugar de parar, procuraba novos camiños e en 1995 lanxou o seminal Wrecking Ball. Producido por Daniel Lanois, que xa traballara con Bob Dylan, U2 e Peter Gabriel; o disco é o resultado de moita ousadía e experimentación, con climas etéreos e ausencia de fórmulas fáciles. En 2000 publicou o premiado Red Dirt Girl, que gañou o Grammy ao mellor disco de folk contemporáneo, e que foi o primeiro que só tiña composicións propias dende The Ballad of Sally Rose, de 1985.
Discografía
A pesar de ser situada como referencia no xénero country, Harris transitou tamén polo folk, o country alternativo, o rock e, ocasionalmente o pop. Sempre interesada nas raíces da música estadounidense, os seus discos case sempre conteñen antigas cancións folclóricas, cancións gospel e bluegrass. Ademais de compor, Harris gravou música de case todos os grandes compositores de música popular, de Bob Dylan a Lennon-McCartney, pasando por Bruce Springsteen, Hank Williams, Steve Earle, Louvin Brothers, Neil Young ou Johnny Cash.
Outra característica dela é a dispoñibilidade para participar en proxectos doutros artistas. Con iso, gravou con nomes tan dispares como Sheryl Crow, Ralph Stanley, Marianne Faithfull, Roy Rogers, Beck, Dave Matthews, Bob Dylan e John Denver.
Kalev (filme)
Kalev é un filme estoniano de 2022 dirixido por Ove Musting. Está baseado en acontecementos da vida real. Foi escollido como candidato de Estonia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Eami
Eami é un filme paraguaio de 2022 dirixido por Paz Encina. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Rotterdam, onde gañou o Premio do Tigre. Foi escollido como candidato de Paraguai para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Kalev (filme)
Sinopse
É un drama deportivo inspirado na vida real que conta a viaxe do equipo de baloncesto de Kalev, o cal se converteu no vencedor do último campionato da Unión Soviética en 1991. O filme trata varios temas importantes a través do progreso do equipo de baloncesto de Kalev: o dereito á autodeterminación nacional, o orgullo nacional, a oposición á visión imperialista do mundo, así como a idea dunha competición deportiva que transcende os estándares políticos.
Eami
Produción
O filme é unha coprodución internacional entre Paraguai, Alemaña, a Arxentina, os Países Baixos, Francia e os Estados Unidos.
Ramón Area Carracedo
Traxectoria
Ramón Area Carracedo estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Con posterioridade, fixo a especialidade de psiquiatría na cátedra do antigo Hospital Xeral de Galicia en Santiago, para traballar, máis tarde, no Hospital Calde de Lugo durante un longo período de tempo que o marcaría profundamente, tanto no profesional como no persoal.
Actualmente desenvolve a súa profesión nunha Unidade de Rehabilitación do Hospital Psiquiátrico de Conxo, en Santiago de Compostela.
Desde hai anos é membro activo da Asociación Galega de Saúde Mental da cal é o seu presidente.
Psiquiátricas
Ramón Area ten escrito numerosos artigos científicos en revistas nacionais e internacionais, sobre todo no Siso Saúde, unha publicación periódica editada pola Asociación Galega de Saude Mental.
Así mesmo, publicou moitos traballos en monografías colectivas, como:
Novela
En decembro de 2015 presentou a súa primeira novela, Tempo de Pedra, publicada por Editorial Canela. ISBN 978-84-6084-348-1. En 2020, publicou en Edicións Positivas, Camiño negro.
Vida persoal
É fillo do escritor e profesor de filosofía Ramón Area Míguez e irmán do profesor de matemáticas e xestor da Universidade de Vigo, Iván Area.
Lates calcarifer
Lates calcarifer é unha especie de peixe perciforme catádromo da familia dos látidos. É unha especie amplamente distribuída no Índico e Pacífico occidental, desde as augas de Oriente Medio, sur de Asia, sueste asiático, leste de Asia e Oceanía e en ríos.