cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco Castro Veloso
Traxectoria
En 2009 obtivo o Primeiro Accésit e Pluma de Prata no I Certame de Xornalismo de Opinión Raimundo García ‘Borobó’ polo seu artigo titulado "Borobó despedido". Tamén neste ano publicou na colección Árbore de Galaxia a novela Chamádeme Simbad (Lista de Honra de IBBY 2012) e Premio Frei Martín Sarmiento 2011, e ao ano seguinte, a novela xuvenil, O segredo de Marco Polo.
No ano 2013, a súa novela O corazón da Branca de neve resultou gañadora da 13ª edición do Premio de Novela por Entregas de La Voz de Galicia. miniatura|[[Xaime Toxo, Francisco Castro, Víctor Freixanes, Fina Casalderrey, Xesús Alonso Montero, na presentación de Unha ducia de galegos, en Pontevedra o 08/10/2017]] En 2014 publicou a novela Tes ata as 10 e en 2016 Amor é unha palabra coma outra calquera.
En 2016 pasou a ocupar o cargo de director na Editorial Galaxia, sucedendo no posto a Víctor F. Freixanes.
Río Oiartzun
O Oiartzun é un pequeno río de Guipúscoa, en Euskadi, de pouco máis de 16 km de longo. A súa conca, de 82,27 km², atópase na xona oriental da provincia.
Nace en Aiako Harria, no concello de Oiartzun, nunha das zonas con máis precipitacións anuais da península Ibérica (2.300 mm). Posteriormente pasa polos termos municipais de Errenteria e Lezo. Desemboca na baía de Pasaia, no mar Cantábrico, onde se atopa o porto de Pasaia, o máis importante da provincia.
Jesús Rodríguez Murias
dereita|miniatura|Antiga escola de Rinlo, doada por Rodríguez Murias.
Jesús Rodríguez Murias, nado en Rinlo (Ribadeo) e finado en 1909, foi un indiano e filántropo galego.
Doou 50 000 pesetas a Ribadeo, que foron destinadas como contribución a diversas obras culturais e benéficas, en particular á traída de augas, rematada en 1916. Na súa honra foille adicada unha rúa na vila.
Ribeira
Ribeira é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca da Barbanza. Segundo o IGE en 2020 tiña 26.848 habitantes (27.778 no 2012, 27.699 no 2011, 27.504 no 2010). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Situación
O concello de Ribeira ocupa o extremo da península do Barbanza, asomándose ás rías de Arousa e de Muros-Noia.
Orografía e hidrografía
A maior parte do territorio ocúpano os contrafortes da serra do Barbanza, de cuxos 200 m. de alto baixan numerosos regatos encaixados en vales estreitos, como o de Artes.
Merece especial consideración o conxunto formado polo Complexo Dunar de Corrubedo e a Lagoa de Carregal e Vixán, declarado parque natural, e a illa de Sálvora, pertencente á parroquia de Aguiño e ó Parque nacional das Illas Atlánticas, en fronte da península do Grove (na península do Salnés).
Historia
Como en toda A Barbanza, abundan os restos megalíticos, entre os que cabe mencionar o dolmen de Axeitos. Da idade de bronce é a Pedra das Cabras, petróglifo situado a parroquia de Palmeira.
Da época castrexa destacan dous poboados: o castro do Monte da Cidá e mailo castro de Artes.
Os fomentadores cataláns que chegaron no século XVIII construíron fábricas de salgadura e no século XIX introducíronse as novas técnicas de conservación e envasado en folla de lata, co que as fábricas se reconverteron e deron lugar ás conserveiras actuais.
Toponimia
Ribeira é palabra galega procedente do latín RIPARIA, 'franxa de terra que está ao lado dun río, dun lago ou do mar'. Esta forma documentase por vez primeira nun testamento dado en 1387: ''Item mando a Sta. Ougea de Ribeira hua libra de cera en huun frolal et outra libra de azeite''. As formas escritas con b son xerais para este topónimo até 1607, cando se documenta a grafía Santa Eugenia de Riveira. Desde ese momento, nas mencións (en castelán) a este porto e freguesía, altérnanse formas escritas con b, como no Diccionario Madoz, e con v.
O pleno do concello aprobou o 11 de novembro de 1984 unha moción para denominar o concello "Santa Uxía de Riveira", con v, previo informe do cronista oficial Carlos García Bayón. O concello basea nese acto a súa utilización da forma Riveira malia que a única forma oficial é Ribeira, tal como aprobou a Comisión de Toponimia da Xunta de Galicia.
O 3 de marzo de 2020 o concello aceptou o topónimo oficial nun acto institucional coa participación do alcalde, Manuel Ruiz, de representantes dos diferentes grupos políticos do concello, do presidente da Real Academia Galega, Víctor F. Freixanes, do secretario xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia, Valentín García, e do director da Comisión de Onomástica e Toponimia da RAG, Antón Santamarina.
Festas e celebracións
Na cidade de Ribeira cobran especial importancia a festa da dorna e as festas do verán. A festa da Dorna ten lugar entre o 18 e o 24 de xullo. Nese tempo a xente agrúpase en peñas e levan a cabo todo tipo de actividades, como o "Voo sen motor", a "Regata de embarcacións feitas a machada" ou o "Gran prix de carrilanas". Cómpre destacar que é unha festa que consta de "idioma propio". É unha festa desfrutada por todos, na que toda a cidade se bota á rúa con gañas de divertirse e gozar desta festa esperada por todos os habitantes.
Tamén teñen importancia as festas de agosto, onde as atraccións, barracas e tómbolas se apoderan dalgunhas rúas ribeirenses. Son amenizadas con orquestras e concertos de artistas tanto nacionais como internacionais.
Ribeira na literatura popular
Na capela de Santo Alberte realízase un rito adiviñatorio co que as mozas intentan saber cando van casar. Para iso lanzan tres anacos de tella e intentan que queden na soleira dunha pequena xanela na ábsida, quedando garantido o casamento se o conseguen.
Na mesma capela celébrase a romería de Santo Alberto, na que as esposas dos mariñeiros intentan garantir a pronta volta dos seus homes mediante o rito do "cambio de tella", que consiste en mover unha das tella desde un dos puntos cardinais ó contrario, buscando así que os ventos teñan unha dirección favorable.
The Pursuit of Happyness
The Pursuit of Happyness é un filme estadounidense dirixido por Gabriele Muccino que foi estreado no 2006. É un filme biográfico baseado na vida de Chris Gardner.
Sinopse
Chris Gardner (Will Smith) é un vendedor ambulante con talento, pero o seu emprego non lle permite cubrir as súas necesidades máis básicas. Tanto é así que o acaban botando, xunto co seu fillo de cinco anos (Jaden Smith), do seu piso de San Francisco, e non teñen ningún lugar ó que ir. Cando Gardner consegue facer unhas prácticas nunha prestixiosa corredoría de bolsa, os dous protagonistas terán que afrontar moitas adversidades parar facer realidade o seu soño dunha vida mellor.
Banda sonora
Varèse Sarabande realizou a banda sonora para o 7 de xaneiro de 2007, que inclúe dezaseis temas.
The Pursuit of Happyness: Original Motion Picture Soundtrack
Tempo total (40:00)
Guillén Ramón de Moncada y Castro
Guillén Ramón de Moncada y Castro, nado en Barcelona en 1619 e finado en Madrid o 17 de marzo de 1670, foi un nobre, militar e home de estado español, IV marqués de Aitona, xentilhome de cámara e conselleiro de estado de Filipe IV, comendador de La Fresneda e definidor da orde de Calatrava, gobernador de Galicia e de Cataluña, mordomo maior da raíña Mariana de Austria e membro da xunta de goberno do reino durante a minoría de idade de Carlos II.
Traxectoria
Foi o terceiro fillo (primeiro varón) de Francisco de Moncada e de Margarita de Castro e Alagón, de quen herdou os títulos de marqués de Aitona e de Puebla de Castro, conde de Osona, de Marmilla, vizconde de Cabrera, de Bas e de Villamury e Grande de España.
Deixou escrito un opúsculo titulado «Discurso militar: propóñense algúns inconvenientes da milicia destes tempos, e o seu reparo».
Khotin
Khotin (ucraíno e ruso: Хотин; polaco: Chotim; romanés: Hotin) é unha cidade do oblast de Chernivtsi en Ucraína, situada a beira do río Dnister. No ano 2001 tiña 11.216 habitantes.
Historia
Situada ao norte da rexión de Besarabia, a zona da actual Khotin foi sede dun núcleo urbano aparentemente dende o ano 1001, cando é mencionada por primeira vez unha poboación con este nome nos rexistros da Rus de Kíiv. Nos anos seguintes formou parte do principado de Galicia-Volinia, pero a decadencia deste estado desde comezos do século XIII permitiu que os monarcas de Polonia e Lituania impuxeran o seu poder sobre a rexión, ata que o Gran Ducado de Lituania o incorporou no 1351, só para cedelo en 1359 ao Principado de Moldavia.
Entre 1915 e 1918 Jotín foi ocupado por forzas do Imperio Austrohúngaro con motivo da primeira guerra mundial, e a partir de 1918 integrouse no Reino de Romanía como o resto de Besarabia.
Do mesmo xeito que o resto de Besarabia, Khotyn foi anexionado á Unión Soviética tras un ultimato a Romanía o 26 de xuño de 1940, segundo o acordado entre o Terceiro Reich e a URSS no Pacto Ribbentrop-Molotov. Despois de ser brevemente ocupado polas tropas romanesas entre 1941 e 1944 durante a segunda guerra mundial, Khotyn reincorporouse á URSS como parte da RSS de Ucraína en 1944, ata que a propia Ucraína declarou a súa independencia en 1991.
Norður-Ísafjarðarsýsla
Xeografía
Este condado está localizado na península máis nórdica do país, limitando polo leste co condado de Strandasýsla, polo sur co de Austur-Barðastrandarsýsla, e ao oeste co condado de Vestur-Ísafjarðarsýsla e a cidade independente de Ísafjörður. conta cunha extensión de 1.958 quilómetros cadrados de superficie. O seu clima é frío, como en case toda Islandia. O fuso horario empregado é o Atlantic/Reykjavik, que é empregado no resto do país.
Localidades
Norður-Ísafjarðarsýsla comprende as seguintes localidades:
Lorem ipsum
miniatura|dereita Lorem ipsum é o texto que se usa habitualmente en deseño gráfico en demostracións de tipografías ou de bosquexos de deseño para probar o deseño visual antes de inserir o texto final. O texto en si non ten sentido, senón que deriva dun texto en lingua latina de Cicerón, a cuxas palabras se lles eliminaron sílabas ou letras. O significado do texto non ten importancia, posto que só é unha demostración ou proba, senón que é o aspecto tipográfico e da maquetación o que importa.
Critters 2: The Main Course
Sinopse
Nun planeta primitivo, uns cazadores soben a bordo da súa vella nave espacial. Un deles é Ug, que mantén a aparencia dunha estrela de rock & roll que adquiriu durante a súa última viaxe á Terra. O seu acompañante é Charlie McFadden, o antigo borracho de Groves Bend, Kansas. Mentres a nave se adentra no espazo, os cazadores reciben unha mensaxe que lles di que os Critters non foron aniquilados totalmente. Mentres tanto, un home na Terra ten un valioso tesouro: centos de ovos con manchas de estrañas cores.
José María López Noceda
José María López Noceda, nado en San Xusto de Cabarcos (Barreiros) o 25 de xullo de 1931 e finado en Burela o 10 de febreiro de 2013, foi un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Profesor Mercantil e xestor administrativo. Nas primeiras eleccións democráticas presentouse á alcaldía de Lourenzá encabezando unha candidatura independente e foi elixido alcalde. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións xa por AP sempre con maioría absoluta. Nas eleccións de 1989 foi elixido deputado do Parlamento de Galicia polo PPdeG e renunciou como alcalde por incompatibilidade pasando a primeiro tenente de alcalde. Volveu ser elixido deputado do Parlamento galego en 1993. Foi presidente da Mancomunidade de Municipios da Mariña Lucense dende a súa fundación. Foi membro fundador da FEGAMP e do Consello Federal.
Bocadoce
miniatura|235px|Debuxo dun bocadoce. miniatura|235px|Dentes de bocadoce.
O bocadoce, chamado bocadoce gris por Lahuerta e Mouriño,  Hexanchus griseus, é unha especie de tiburón da familia dos hexánquidos (Hexanchidae) que habita nas augas profundas (avistouse a profundidades próximas aos 2 000 m), e que apenas evolucionou desde o período xurásico, hai uns 190 millóns de anos.
Descrición
As principais características do bocadoce son:
Historia natural
O bocadoce ten unha lonxitude de até 4,8 m e pode alcanzar un peso de até 590 kg (o maior exemplar capturado chegou a medir 4,82 m e pesar uns 800 kg).
É unha especie de hábitos solitarios e de ambientes bentónicos e peláxicos ligados ás vertentes da plataforma continental, encontrándose a profundidades que van desde a superficie até os 1 875 m; polo día permanece en augas profundas, para ascender pola noite para se alimentar; os individuos novos viven máis preto da costa.
Encóntrase nas costas oceánicas tropicais e temperadas, no Atlántico desde Islandia a Namibia, estando presente no Mediterráneo. En determinadas épocas do ano ascende pola noite até ambientes litorais, e é posíbel observalo a poucos metros da superficie. É carnívoro, caníbal intrauterino e tamén preeiro, alimentándose fundamentalmente de raias, quimeras e outros tiburóns, e de bacallaus, beretes, pescadas e outros peixes, e de cangrexos, camaróns, cefalópodos e mesmo, nalgunhas latitudes, focas.
As femias alcanzan a madurez sexual cando chegan aos 4,5 m de lonxitude e os machos aos 3,6 m. A época de reprodución é entre outubro e maio. É un tiburón ovovivíparo, con camadas que van desde as 20 até as 100 crías, que miden ao nacer de 60 a 70 cm.
O bocadoce e o home
O bocadoce non é unha especie perigosa para o ser humano, e os escasos ataques rexistrados a humanos foron tras provocalo previamente.
A súa carne comercialízase fresca ou conxelada para consumo —aínda que se considera semitóxica polos seus fortes efectos laxantes— e tamén para a produción de aceite e alimentos para peixes.
Reggio de Calabria
miniatura|300px|Parte da zona costeria de Reggio, vista dese o Lungomare Falcomatà.
Reggio de Calabria (en italiano, Reggio di Calabria ou Reggio; en grecocalabrés, Righi; en dialecto regino, Rrìggiu, en catalán, Regols, na época da Coroa de Aragón, no século XIII e, en castelán antigo, Ríjoles), é unha cidade e poto da Italia meridional, na rexión de Calabria, situada xunto ao estreito de Messina, enfronte de Sicilia.
Foi a antiga capital da provincia de Reggio Calabria e, desde o 1 de xaneiro de 2015, é a capital da Cidade metropolitana de Reggio de Calabria,
Xeografía
miniatura|180px|A cidade metropolitana de Reggio de Calabria. miniatura|180px|A comuna de Reggio de C.
O municipio (comuna) ocupa unha superficie de 236 km², sobre a que se asentaba, no ano 2016, unha poboación de 182 703 habitantes, o que facía unha densidade de poboación de 	790,52 hab./km².
Etimoloxía
O nome de Reggio é posíbel que teña a súa orixe, segundo di Esquilo no seu drama satírico Galuco marino, nos desastres que tiveron lugar nesta rexión. Segundo o tráxico ateniense, Sicilia foi arrincada do continente por un sismo. A etimoloxía establécese a partir da raíz verbal grega rhēg-, sobre o seu significado "arrincar", "separar".
Nomes a través da Historia
Ao longo da Historia, a cidade recibiu distintos nomes:
Cultura
A cidade é sede do Consello Rexional da Calabria e da Superintendecia Arqueolóxica da Calabria. En Reggio hai dúas novas universidades, a "Mediterránea" (fundada en 1968) e a "Dante Alighieri" (instituída en 1984), ademais posúe un dos máis importantes museos arqueolóxicos nacionais de Italia, no que están expostos os notábeis Bronces de Riace, que se converteron nun símbolo da cidade.
Vilaverd
Vilaverd é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà.
Abelardo López Varela
Abelardo López Varela, nado en Miño, foi un político galego.
Traxectoria
Xornaleiro de profesión. Foi un dos impulsores da Agrupación Socialista de Miño con María Vázquez Suárez en 1933. Na asemblea constituínte da AS celebrada en marzo de 1936, foi elixido secretario. Logo do triunfo do Frente Popular foi nomeado concelleiro de Miño e foi elixido segundo tenente de alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. O 11 de agosto de 1937 conseguiu fuxir na lancha pesqueira "La Golondrina" xunto con Ricardo Pérez Medín e outros nove compañeiros e logrou chegar a Francia. Abríuselle causa en Ferrol por rebelión militar (sustración da motora Golondrina) e foi declarado fuxido e en rebeldía.
Emanzhelinsk
Emanzhelinsk (ruso: Еманжелинск) é unha cidade e centro administrativo do distrito homónimo do Óblast de Chelyabinsk, en Rusia. Localízase na vertente oriental dos Montes Urais do Sur, 50 km ao sur de Chelyabinsk, na fronteira con Casaquistán. No ano 2010 o seu censo constaba de 30.216 habitantes.
Historia
Fundada no ano 1770 polos cosacos, converteuse nun asentamento mineiro de carbón en 1930 e foille concedido o estatuto de cidade o 25 de setembro de 1951.
Ligazóns externas
Datos xeográficos da cidade
Miami
Miami é unha cidade da Florida, nos Estados Unidos de América. É a sede do condado de Miami-Dade. Ten preto de 350 mil habitantes, aínda que súa zona metropolitana posúa 2.1 millóns, chegando a cinco millóns, cando se contan os condados veciños de Broward e Palm Beach. Foi fundada o 28 de xullo de 1896 e segundo as Nacións Unidas no ano 2008, Miami converteuse na cuarta área urbanizada máis grande do país, despois dos Ánxeles, Nova York e Chicago. Tamén no 2008 a cidade de Miami foi premiada co galardón de "Cidade máis limpa dos Estados Unidos".
Historia
miniatura|300px|Centro de Miami A área da desembocadura do río Miami na Baía Viscaíno levaba mil anos habitada polos indios Tequesta cuxas principais aldeas asentábanse na beira norte. No século XVI apareceron exploradores españois, os primeiros europeos, que en 1567 levantaron unha misión xesuíta na mesma desembocadura pero que foi abandonada aos tres anos.
Ata comezos do século XIX non se ten constancia dunha ocupación permanente. Eran bahameses buscadores de tesouros nos naufraxios da zona, sen título de propiedade. Pero venderon a Richard Fitzpatrick terras que o converteron no primeiro poboador branco do lugar.
En 1836 o exército americano levanta alí, na súa propiedade (beira norte do río, na desembocadura) un cuartel que chaman Fort Dallas, coma parte da defensa nas Guerras Semínolas. En 1842, tralo fin da segunda guerra, o sobriño e herdeiro de Fitzpatrick, William English, utiliza os restos do cuartel coma base para o establecemento dunha pequena aldea que chama Miami. Xa en 1844 é sede do condado contando para o censo de 1850 con 96 habitantes. A terceira Guerra Semínola (1855-58) e a posterior Guerra de Secesión impedirán o seu crecemento.
Será en 1871 cando chegarán coma colonos dende Cleveland, primeiro William Brickell (o Pai de Miami) quen merca terras ao sur do río fronte aos restos de Fort Dallas, establecendo unha oficina de correos e un posto comercial; e no 1891 Xulia Tuttle (a Nai de Miami), quen herda as terras do norte do río, as do forte. Entrambos, tras unha terrible xeada (1895) que arrasa toda a colleita de cítricos do norte de Florida, van convencer, curiosamente a outro home de Cleveland, Henry M. Flagler, propietario do Florida East Coast Railroad, para que achegue o ferrocarril ata as súas plantacións.
Así, da man do tren, comeza en 1896 un gran desenvolvemento e a incorporación coma City of Miami, votada por 502 homes (100 negros, man de obra do ferrocarril, que habitan a Colored Town ao noroeste).
O mesmo Flagler vai iniciar a que será a industria clave da cidade no futuro, constrúe un hotel na punta norte da desembocadura do río, o Royal Palm. A era do turismo comeza. Asemade draga o porto natural. A muller de Brickell, Mary, tralo pasamento do seu home en 1908, vai ser unha das principais promotoras inmobiliarias nas terras da súa propiedade.
O boom prodúcese na década dos vinte, cando a poboación da cidade se triplíca (Miami Beach comezara a planificarse en 1915). Pero a tremenda especulación inmobiliaria (planificación para 200.000 h., cando en 1920 a cidade tiña 30.000) estalou o que unido a varios furacáns desastrosos provocou a paralización do desenvolvemento. Con todo, a infraestrutura do futuro estaba feita.
A segunda guerra mundial significou o segundo boom (sen repouso significativo ata o de agora). Os soldados substituíron aos turistas.
Un feito importante produciuse nos anos sesenta: 200.000 refuxiados da Cuba castrista fan de Miami o seu fogar de acollida. Dende entón, a cidade comezou a se converter na cidade hispana dos Estados Unidos de América, cosmopolita e multicultural. A importante colonia cubana concéntrase en Little Havana, barrio ao oeste do centro.
Lingua
Na cidade fálase, alén do inglés, o español, debido á cantidade de hispanoamericanos que viven en Miami. Tamén se falan linguas menos comúns entre os habitantes como son o crioulo haitiano, o francés, o portugués, o alemán, o italiano, o árabe, o chinés e o grego. A rexión tamén conta cunha colonia xudía numerosa.
Economía
Miami é unha das cidades máis visitadas polos turistas nos Estados Unidos, frecuentadas polos snow birds, termo usado para describir os habitantes da rexión norte dos Estados Unidos de América, que pasan o inverno neste estado (e principalmente nos arredores desta cidade), para fuxiren da neve e do frío.
Clima
O clima de Miami é un clima tropical, con veráns calorosos e húmidos, e con invernos tépedos e secos, e normalmente con temperaturas non máis baixas de 10 °C. Miami está considerada unha das cidades con máis calor do país, chegando a ter 3.000 horas de sol ó ano.
Barrios
A cidade de Miami está dividida en trece barrios, o barrio central da cidade, é o Downtown Miami. No norte atópase Midtown, un barrio no que hai diversas culturas de diferentes países. O do sur é Coral Way no cal a súa arquitectura colonial española é o máis destacado, e tamén o Coconut Grove. No lado oeste sitúase Little Habana, West Flagler e Flagami.
Música popular
A música en Miami é variada. As diversas culturas trouxeron a Miami varios tipos de bailes. Os cubanos, a conga e a rumba. Os de Porto Rico, o actual Reggaeton. Os dominicanos fixerón o mesmo coa bachata e o merengue. Os que máis contribuíron foron os caribeños, que engadiron a esa lista o reggae, o soca, o kompa, o zouk, o calipso e o steelpan. A cidade de Miami tamén está considerada a mellor do mundo no freestyle, un estilo de música dance, desta cidade saíu moita xente que se fixo famosa con este tipo de música, como o caso de Stevie B ou Exposé. Grazas a que Miami tamén é unha gran potencia na música techno, organízanse festas en grandes discotecas como Mansion ou Opium Garden.
Medios de comunicación
Os destacados, Miami Herald en inglés e El Nuevo Herald en español, son os máis comúns na parte de periódicos, seguido de periódicos para estudantes que son menos lidos. Miami é a cidade de produción de moitas cadeas televisivas como o caso de Telemundo ou Mega TV. Tamén a radio ten unha grande achega no país, polo alto porcentaxe de oíntes que hai.
Deportes
Miami ten catro equipos de diversos deportes, como poden ser os Miami Heat de baloncesto, os Miami Dolphins da NFL, os Florida Marlins da MLB e os Florida Panthers da NHL. O American Airlines Arena é o estadio dos Miami Heat, campións no 2012, é o único estadio que está situado no centro de Miami. O Dolphin Stadium, campo de fútbol americano que xa se sitúa nas aforas de Miami, foi varias veces o escenario das finais da Super Bowl.
Bro Gernev
Bro Gernev (tamén Bro Gerne ou simplemente Kerne(v) en bretón, Cornouaille en francés) é un dos broiù (países) nos que se dividía a Bretaña histórica. Consta de 218 vilas nun territorio de 5.979 km² e unha poboación de 475.233 habitantes, segundo o censo de 2007. A capital é Kemper.
Hexanchus
Hexanchus é un xénero da familia dos hexánquidos (Hexanchidae), da orde dos hexanquiformes (Hexanchiformes) que inclúe dúas especies.
Praia de La Nova Mar Bella
La Nova Mar Bella é unha praia situada na cidade de Barcelona (España), no distrito de Sant Martí. Ten unha lonxitude aproximada de 500 metros e, xunto coa praia de La Mar Bella, creouse ao recuperar a fachada litoral de Barcelona con motivo dos Xogos Olímpicos de 1992.
Está considerada coma unha praia relativamente tranquila dada a súa menor afluencia que a praia da Barceloneta.
miniatura|500px|esquerda|Praias de Barcelona
Callitris
miniatura|240px|[[Callitris pancheri (en primeiro plano), no seu ambiente natural, nas Chutes de la Madeleine, Nova Caledonia.]]
Callitris é un xénero de coníferas da familia das cupresáceas (Cupressaceae), subfamilia das calitroideas (Callitroideae).
Actualmente recoñécnse dentro do xénero 16 especies, das que 13 son propias de Australia e as outras 3  (C. neocaledonica, C. pancheri e C. sulcata) son endémicas de Nova Caledonia.
Características
As principais características da plantas deste xénero son:
Tonhito de Poi e Rasa Loba
Tonhito de Poi e Rasa Loba foi un grupo galaico-portugués de rock creado en 2007 por Tonhito de Poi.
Historia
Tonhito de Poi e Rasa Loba nace no verán de 2007 como un novo proxecto do artista polifacético Tonhito de Poi tras a disolución do seu anterior grupo, A Banda de Poi, debido a múltiples problemas no seo da formación. Publicaron un disco en 2008 titulado Instinto.
Callitris
Descrición
O xénero foi descrito en 1808 polo botánico e relixioso francés Étienne Pierre Ventenat, na súa obra Decas Generum Novorum, aut parum Cognitorum.
Especies
miniatura|240px|[[Piña (coníferas)|Conos de Callitris verrucosa]] miniatura|240px|Callitris glauca
Etimoloxía
O nome científico Callitris é un derivado irregular do elemento latino calli-, calco do grego antigo καλλί- kallí-, que deriva de κάλλοσ kállos, "beleza", "fermosura".
Calixto II, papa
miniatura|180px Calixto II ou Callistus II en latín (kallistos, o máis belo en grego antigo), nado coma Guido de Bourgogne en Borgoña en data descoñecida e finado en Roma o 13 de decembro de 1124, foi o 162º papa da igrexa católica, entre o 1 de febreiro de 1119 e o día da súa morte. Da familia dos Condes de Borgoña, da Casa Ivrea, resolveu a Querela das Investiduras (45 anos de guerra entre o poder xerárquico do papado e os emperadores xermánicos) e apoiou a peregrinación a Santiago de Compostela, contribuíu nas cruzadas e na fundación da Orde do Císter maila do Temple.
Primeiros anos
Cuarto fillo de Guillerme I, conde de Borgoña, un dos gobernantes máis ricos de Europa, Guy era un membro da máis alta aristocracia europea. A súa familia era parte dunha rede de alianzas nobres. Era primo de Arduíno de Ivrea, rei de Italia. Unha irmá súa, Xisela, casou con Humberto II, conde de Savoia, e despois con Rainerio I de Montferrat; outra irmá, Maud, era esposa de Eudes I, duque de Borgoña. O seu irmán Raimundo estaba casado con Urraca, a herdeira de León, e xerou o futuro rei Afonso VII de León. O seu irmán Hugo foi arcebispo de Besançon.
Critters 3
Sinopse
Uns pequenos monstros vidos do espazo volven á Tierra para arrasar con todo o que atopan polo seu camiño.
Calixto II, papa
Arcebispo de Vienne
Guy aparece por primeira vez nos rexistros contemporáneos cando se converteu en arcebispo de Vienne en 1088. Sostivo fortes opinións pro-papais sobre a Querela das Investiduras. Como arcebispo, foi nomeado legado papal en Francia polo papa Pascual II durante o tempo que Pascual foi premido polo sacro emperador romano Henrique V para emitir o Privilegium de 1111, polo cal o emperador obtivo gran parte das prerrogativas papais que foran tan vigorosamente reivindicadas polo papa Gregorio VII nas reformas gregorianas. Estas concesións foron recibidas cunha violenta oposición só en Francia, onde a oposición foi liderada por Guy, quen estivo presente no Sínodo de Letrán de 1112.
Ao tornar a Francia, inmediatamente convocou a unha asemblea de bispos franceses e de Borgoña en Vienne, onde a reivindicación imperial dunha investidura leiga tradicional do clero foi denunciada como herexía e proferiuse unha sentenza de excomuñón contra Henrique V, alegando que Pascual II lle outorgara o Privilegium por mor da violencia imperial. Estes decretos foron enviados a Pascual II cunha petición de confirmación, a cal recibiron o 20 de outubro de 1112.
Papado
Durante os enfrontamentos entre Henrique e o sucesor de Pascual II, o papa Xelasio II, o papa foi forzado a fuxir de Roma, onde se nomeou outro papa (ou antipapa), Gregorio VIII.
O 29 de xaneiro de 1119 Xelasio, refuxiado na Abadía de Cluny, morreu. Entón Guy de Borgoña, foi elixido papa na mesma abadía o 2 de febreiro de 1119. Na elección só participaron nove cardeais pois a maioría dos outros ficaran en Roma. Guy foi coroado en Vienne en 9 de febreiro de 1119 como Calisto II.
Ao principio, pareceu que o novo papa estaba disposto a negociar con Henrique V, quen recibiu a embaixada papal en Estrasburgo, e retirou o seu apoio ao antipapa que el mesmo proclamara en Roma. Acordouse que o papa e o emperador se encontrarían no Château de Mousson, preto de Reims, e en outubro o novo papa abriu o concílio en Reims coa presenza de Luís VI de Francia, coa maioría dos baróns de Francia e máis de catrocentos bispos e abades. Henrique V chegou á Mousson, non só, como adiantara, senón cun exército de máis de trinta mil homes. Calisto II, temendo que esa forza fose utilizada para extraer concesións preliminares, permaneceu en Rheims. Alí, Calixto II ocupouse ineficazmente en tentar unha reconciliación entre os irmáns Henrique I de Inglaterra e Roberto II, duque de Normandía, e o consello disciplinar tratou regulamentos e decretos contra as investiduras leigas, a simonía, e as concubinas dos clérigos. Como Henrique V non se comprometeu a nada, determinouse o 30 de outubro de 1119 que o emperador e o seu antipapa serían solemnemente excomungados.
miniatura|O antipapa Gregorio VIII someténdose a Calisto II. Ao retornar a Italia, onde o antipapa Gregorio VIII era apoiado en Roma por forzas imperiais e aliados italianos do emperador, Calixto II conseguiu gañar a primeira xogada en medio de manifestacións claras de apoio popular. O candidato imperial viuse obrigado a fuxir á fortaleza de Sutri, onde foi feito prisioneiro grazas á intervención do reino normando de Nápoles. O antipapa foi trasladado de prisión en prisión. Os aliados imperiais en Roma desbandáronse.
Sicut Judaeis
Máis tarde foi reafirmada polos papas Alexandre III, Celestino III (1191-1198), Inocencio III (1199), Honorio III (1216), Gregorio IX (1235), Inocencio IV (1246), Alexandre IV (1255), Urbano IV (1262), Gregorio X (1272 & 1274), Nicolao III, Martiño IV (1281), Honorio IV (1285-1287), Nicolao IV (1288-1292), Clemente VI (1348), Urbano V (1365), Bonifacio IX (1389), Martiño V (1422) e Nicolao V (1447).
Concordato de Worms
Establecido o seu poder en Italia, o papa decidiu reabrir as negociacións con Henrique V sobre a querela das investiduras. Henrique V estaba ansioso para pór fin a unha polémica que reducira a autoridade imperial en Alemaña. Calisto enviou a Alemaña unha embaixada de tres cardeais, e as negociacións para un acordo permanente pola cuestión das investiduras iniciáronse en outubro de 1121 en Würzburg, onde acordouse proclamar unha tregua xeral en Alemaña, que a Igrexa faría libre uso das súas posesións e que as terras dos que estiveran en rebelión serían restauradas. Estes decretos foron comunicados a Calisto II, que despachou ao seu legado Lamberto -tamén futuro papa- para asistir ao sínodo que fora convocado en Worms, onde, o 23 de setembro de 1122, foi celebrado o acordo coñecido como o Concordato de Worms. Pola súa parte o emperador abandonou a súa pretensión de investir con anel e báculo, e concedeu liberdade de elección para sés episcopais. Pola parte papal, admitiuse que os bispos recibisen a investidura co cetro, que as eleccións episcopais se realizasen en presenza do emperador ou os seus representantes, que en caso de eleccións disputadas o Emperador, despois da decisión do bispo metropolitano e os bispos sufragáneos, confirmase o candidato lexitimamente elixido, e, para rematar, que a investidura imperial das propiedades temporais relacionadas coas sés terían lugar en Alemaña antes da consagración. En Borgoña e Italia a investidura imperial tería lugar tras a cerimonia de consagración, mentres nos Estados Pontificios só o papa tiña o dereito de investidura, sen interferencia por parte do Emperador. Como resultado deste concordato, o emperador aínda mantivo nas súas mans a influencia controladora na elección dos bispos en Alemaña, aínda que resignou moito en relación coas eleccións episcopais en Italia e Borgoña.
Para garantir a confirmación deste Concordato de Worms, Calisto II convocou ao Primeiro Concilio de Letrán o 18 de marzo de 1123. Solemnemente confirmou o Concordato e aprobou varios decretos disciplinarios, como aqueles contra a simonía e o concubinato no clero. Tamén se aprobaron decretos contra os violadores da Tregua de Deus, os ladróns de igrexas e falsificadores de documentos eclesiásticos. As indulxencias xa concedidas aos cruzados foron renovadas, e definiuse máis claramente á xurisdición dos bispos sobre o clero, tanto secular como regular.
Vida posterior e morte
Calisto II dedicou os seus últimos anos para restablecer o control papal sobre a Campaña e establecer o primacía da súa sé de Viena sobre a sé de Arles, un antigo conflito. Calisto reconstruíu a igrexa de Santa María in Cosmedin en Roma. Calixto II morreu 13 de decembro de 1124.
Calisto II e Galiza
O 27 de febreiro de 1120 publicou a bula Omnipotentis dispositione. Nela concedía a Santiago de Compostela o 27 de febreiro de 1120 a dignidade de Metropolitana de Mérida (pasando os Bispos a ostentar a dignidade de Arcebispos), e instauraba o Ano Santo Xacobeo, que se celebra cada ano no que o 25 de xullo, día do apóstolo Santiago, coincidise en domingo. Todos aqueles peregrinos que visitaran a tumba do Apóstolo en Ano Xacobeo gañarían o Xubileu (Indulxencia plenaria).
Lugares de Ames
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Ames.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Ames
Galería de imaxes de Castrelo de Miño
Galería de imaxes do concello de Castrelo de Miño na provincia de Ourense.
Lugares de Ames
Ames
150px|miniatura|dereita|Lugar de Augapesada na parroquia de [[Ames, Ames|Ames.]]
Biduído
150px|miniatura|dereita|Igrexa de [[Biduído, Ames|Biduído]]
Bugallido
150px|miniatura|dereita|Petróglifo da Nave, en [[Mourigade, Bugallido, Ames|Mourigade (Bugallido).]]
Covas
150px|miniatura|dereita|Petróglifo da Peneda Negra ou da Pena Negra en Ventosa na parroquia de [[Covas, Ames|Covas.]]
Ortoño
150px|miniatura|dereita|Muíño en [[Lapido, Ortoño, Ames|Lapido (Ortoño).]]
Piñeiro
150px|miniatura|dereita|[[Piñeiro, Ames|Piñeiro.]]
Trasmonte
150px|miniatura|dereita|Pazo de Leboráns ([[Trasmonte, Ames|Trasmonte.]]
Coquimbo
miniatura|O escudo da comuna. Coquimbo é un municipio, comuna e cidade de Chile, que xunto coa comuna de La Serena forman a conurbación do Gran La Serena. A súa área é de 1.429 km2 e segundo estimacións de 2012, a cidade tiña 202.287 habitantes.
Tempada 2004 do Campionato de Galicia de Autocross
A tempada 2004 foi a 21ª edición do Campionato de Galicia de Autocross.
Toxina botúlica
Historia
Justinus Kerner describiu a toxina botulínica como un "veleno da salchicha" e "veleno graxo", porque a bacteria que producía a toxina causaba con frecuencia envelenamentos ao crecer en carne manipulada incorrectamente ou en produtos cárnicos preparados, como as salchichas. Foi Kerner, que era médico, o primeiro que pensou nun posible uso terapéutico da toxina botulínica e acuñou o nome botulismo para a doenza (do latín botulus que significa "salchicha"). En 1897, Emile van Ermengem descubriu que o produtor da toxina botulínica era unha bacteria, á cal chamou Clostridium botulinum. En 1928, P. Tessmer Snipe e Hermann Sommer purificaron por primeira vez a toxina. En 1949, o grupo de Arnold Burgen descubriu que a toxina botulínica bloquea a transmisión neuromuscular por medio dunha diminución da liberación de acetilcolina.
Tempada 2004 do Campionato de Galicia de Autocross
Constou de 7 probas, comezando o 3 de abril de 2004 co XI Autocross Santa Comba e rematando o 4 de setembro co XII Autocross Santa Comba. Os campións das diferentes categorías foron Ricardo Marcos (+1600cc), Sergio Cancela (-1600cc) e Iván Ares (Kart-Cross).
Toxina botúlica
Estrutura química
A toxina é un polipéptido de dúas cadeas, cunha cadea pesada de 100 kDa unida por unha ponte disulfuro a unha cadea lixeira de 50 kDa. Esta cadea lixeira é un encima protease que ataca unha das proteínas de fusión (SNAP-25, sintaxina ou sinaptobrevina) da unión neuromuscular, o que impide que as vesículas sinápticas se ancoren á membrana plasmática para liberar acetilcolina. Ao inhibir a liberación de acetilcolina, a toxina interfire cos impulsos nervioso e causa a parálise fláccida dos músculos no botulismo, o que é diferente da parálise espástica observada no tétano.
Baltar (homónimos)
O topónimo Baltar pode referirse a:
Toxina botúlica
Estrutura química
A toxina botulínica desnaturalízase a temperaturas superiores a 80 °C.
A toxina sintetízase en forma de monómero de 150 kDa, estado no que é inactiva. O monómero está composto de tres dominios. Un dominio con actividade protease (endopeptidase de cinc), outro dominio de translocación e outro de ligazón. O dominio de translocación é responsable da translocación da cadea lixeira que posúe actividade de protease no citoplasma da zona sináptica da neurona diana. O dominio de ligazón está composto por dous subdominios de tamaño equivalente. O subdominio HC-N ten unha estrutura similar á das proteínas que se unen a azucres. O subdominio HC-C está repregado de xeito similar ás proteínas implicadas en funcións de ligazón proteína-proteína. Este motivo contén unha estrutura de β-trevo que está presente en varias proteínas que recoñecen e se ligan a proteínas como IL-1, factores de crecemento ou inhibidores da tripsina. Este tipo de estrutura permite ligarse coa membrana presináptica por intermediación dunha dobre interacción entre dúas moléculas.
Baltar (homónimos)
Amais, como apelido pode referirse a:
Toxina botúlica
Estrutura química
A cadea inactiva de 150 kDa da neurotoxina é activada ao sufrir unha proteólise específica do bucle exposto que contén a ponte disulfuro que unía a cadea lixeira e a pesada. Varias proteinases endóxenas bacterianas ou exóxenas dos tecidos do hóspede poden activar así a toxina. A cadea pesada e a lixeira quedan asociadas por dúas ligazóns non covalentes e por unha ponte disulfuro situada no bucle de clivaxe. Pero para que o sitio activo situado na cadea lixeira sexa operacional, será necesario romper a ponte disulfuro, o cal se realiza no momento da translocación cara ao interior da neurona.
A toxina botulínica é unha endonuclease de cinc. Presenta unha secuencia moi conservada de 20 aminoácidos localizada na parte media da cadea lixeira, co motivo His-Glu-Xaa-Xaa-His, propio das encdopeptidases de cinc. Contén unha soa unidade de cinc por toxina (agás a BoNT/C que contén dúas) que se une á cadea lixeira en dous residuos histidina e un de glutamato. Un cuarto ligando é unha molécula de auga, que permite a hidrólise do enlace peptídico do substrato. Tamén teñen un papel na actividade da toxina as moléculas de calcio.
Fontes
As toxinas botulínicas prodúcenas as bacterias Clostridium botulinum, C. butyricum, C. baratii e C. argentinense. O botulismo adquirido dos alimentos pode ser transmitido por alimentos que non foron quentados correctamente antes de ser enlatados ou alimentos que non foron cociñados suficientemente despois de sacados da lata. A maioría dos casos de botulismo infantil non se poden previr porque a bacteria que os causa neses casos está no solo e no po. A bacteria pode encontrarse dentro das casas e pisos, alfombras, e mesados mesmo despois de limpos. O mel pode conter a bacteria e pode causar botulismo infantil, polo que ás veces se aconsella que aos nenos de menos de 12 meses non se lles dea mel. O mel é seguro para os nenos de máis de 1 ano e persoas maiores.
A bacteria produce esporas moi resistentes, polo que o botulismo producido por alimentos xeralmente é o resultado da inxestión de comida contaminada con esas esporas, que despois xerminan e crecen en ambientes anaeróbicos (como unha lata perforada). As bacterias en crecemento (vexetativas) son as que producen a toxina. A inxestión da toxina é a que causa o botulismo, e non a inxestión das esporas ou as bacterias vexetativas directamente. O botulismo en nenos ou o orixinado en feridas está causado por infección por esporas, as cales despois xerminan, empezando a producir a toxina e os síntomas do botulismo.
Unha axeitada refrixeración a temperaturas por debaixo de 3 °C retarda o crecemento de Clostridium botulinum. O organismo é tamén susceptible ás altas concentracións salinas, alto nivel de oxíxeno, e pH baixo. A toxina é rapidamente destruída por calor, como o xerado ao cociñar os alimentos suficientemente. Ao contrario, as esporas son tolerantas á calor e sobreviven en auga fervendo durante un longo período de tempo.
A toxina botulínica pode ser absorbida polos ollos, membranas mucosas, tracto respiratorio ou pola pel non intacta.
A toxina botulínica é considerada como unha temible arma bioterrorista ou bélica potencial.
Mecanismo bioquímico de toxicidade
miniatura|dereita|300px|Moléculas diana das neurotoxinas botulínica (BoNT) e tetánica (TeNT) dentro do axón terminal. A cadea pesada da toxina é especialmente importante para dirixir a toxina a tipos específicos de axóns terminais. A toxina debe chegar aos axón terminais para causar parálise. Despois da unión da cadea pesada da toxina a proteínas da superficie dos axóns terminais, a toxina pode ser introducida nas neuronas por endocitose. A cadea lixeira pode clivar as vesículas endocíticas e pasar ao citoplasma. A cadea lixeira da toxina ten actividade de protease. A toxina de tipo A degrada proteoliticamente a proteína SNAP-25, que é un tipo de proteína SNARE. A proteína SNAP-25 é necesaria para a fusión de vesículas que libera os neurotransmisores nos terminais axónicos (especialmente a acetilcolina). A toxina botulínica cliva especificamente estes SNAREs, polo que impide que as vesículas neurosecretoras atraquen/fusionen coa membrana plasmática da zona sináptica do nervio e liberen así os seus neurotransmisores.
Toxicidade
A toxicidade da toxina botulínica é xeralmente expresada en unidades rato (U), onde unha unidade (U) da toxina botulínica é a dose letal media intraperitoneal (LD 50) en ratos e é de aproximadamente 20 unidades / nanogramos (1U = aproximadamente 0,05 ng). A dose letal en humanos non se coñece, pero extrapolada a partir de datos de experimentos en monos, para un humano de 70 kg de peso, sería de 0,09-0,15 picogramos de toxina por vía intravenosa ou intramuscular, 0,70-0,90 picogramos por inhalación e 70 µg por vía oral.
Tratamento do envelenamento por botulismo
Se o diagnóstico dos síntomas do botulismo adquirido pola inxestión de alimentos é rápido, o tratamento utilizado é administrar antitoxina equina, enemas, e lavado de estómago. As infeccións orixinadas en feridas poden ser tratadas cirurxicamente. Son métodos de prevención as informacións sobre métodos de enlatado de alimentos con seguridade, e a educición pública sobre a doenza. A probas para detectar o botulismo inclúen escáneres cerebrais, probas de condución nerviosa, e unha proba para a miastenia gravis para diferenciar o botulismo doutras doenzas con síntomas similares. A electromiografía pode utilizarse para diferenciar a miastenia gravis e a síndrome de Guillain-Barré. As probas de toxicidade de mostras de soro, cultivos de tecidos de feridas, e cultivos de mostras de feces son os mellores métodos para identificar o botulismo. As probas de laboratorio do soro e feces do paciente son inxectadas en ratos. A forma máis rápida de detectar o botulismo nas persoas é a espectrometría de masas, porque reduce o tempo das probas a só tres ou catro horas e ao mesmo tempo pode identificar os sete tipos de toxina.
Todas estas probas e tratamentos fixeron que os casos de morte por botulismo diminuíran nas últimas décadas. En países como EUA entre 1950 e 1996 a mortalidade nesta doenza era do 15,5%, o que significa unha redución do 60% con respecto á taxa dos anteriores 50 anos. A morte nestes casos prodúcese xeralmente por unha insuficiencia respiratoria debido á parálise dos músculos respiratorios, polo que se administran antitoxinas e se proporciona ventilación artificial ata que as neurotoxinas son excretadas ou metabolizadas. Se se inician ao seu debido tempo, estes tratamentos son bastante efectivos, aínda que o antisoro pode non afectar aos polipéptidos BoNT que xa entraron nas células. Ocasionalmente, a recuperación funcional total pode tardar semanas ou meses.
Disponse de dous tipos de antitoxinas para o tratamento do botulismo, que son:
Investigación terapéutica
A finais da década de 1960, o oftalmólogo de San Francisco Alan Scott, e Edward Schantz foron os primeiros que traballaron cunha preparación estandarizada de toxina botulínica con propósitos terapéuticos. En 1973, Scott (no Instituto Smith-Kettlewell) utilizou a toxina botulínica de tipo A (BTX-A) en experimentos con monos, e en 1980, utilizouna oficialmente por primeira vez con humanos para tratar o estrabismo, e o blefaroespasmo (pestanexo incontrolable). En 1993, Pasricha e colegas demostraron que a toxina botulínica podía usarse para o tratamento da acalasia, un espasmo da esfínter esofáxico inferior. En 1994, Bushara demostrou que as inxeccións de toxina botulínica inhibían a suoración. Esta foi a primeira demostración dun uso non muscular para a BTX-A en humanos.
Blefaroespasmo e estrabismo
A inicios da década de 1980, oftalmólogos universitarios dos Estados Unidos e do Canadá refinaron máis o uso da toxina botulínica como axente terapéutico. En 1985, determinárase empiricamente un protocolo científico de sitios de inxección e dosificación para o tratamento do blefaroespasmo e o estrabismo. Os efectos secundarios eran considerados raros, suaves e tratables. Os efectos beneficiosos da inxección duraban só 4–6 meses. Así, os pacientes de blefaroplasma precisaban reinxeccións dúas ou tres veces ao ano.
En 1986, o fabricante e distribuidor de Scott de Botox xa non podía subministrar o fármaco debido á imposibilidade de obter un seguro de responsabilidade. Os pacientes quedaron gradualmente sen medicación a medida que as existencias se foron consumindo. Os problemas co seguro de responsabilidade resolvéronse catro meses despois.
En decembro de 1989, o Botox, fabricado por Allergan, Inc., foi aprobado pola FDA norteamericana para o tratamento do estrabismo, blefaroespasmo, e espasmo hemifacial en pacientes de máis de 12 anos de idade.
Aínda que non foi aprobado para o uso pediátrico, o Botox foi tamén usado para o tratamento de pacientes de menos de 12 anos, especialmente os nenos con esotropía infantil. Varios estudos sobre estes tratamentos deron resultados variados; as taxas de éxito eran similares ás da cirurxía especialmente para a esotropía de ángulo medio ou pequeno.