cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Souto, Carnoedo, Sada
Souto é un lugar da parroquia de Carnoedo no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 227 habitantes (113 homes e 114 mulleres).
Política de Nova Zelandia
dereita|200px|miniatura|A raíña [[Isabel II do Reino Unido|Isabel II de Nova Zelandia en 2012]] Nova Zelandia é unha democracia parlamentaria independente. O país é oficialmente unha monarquía constitucional, cuxo o Xefe de Estado titular é a raíña Isabel II do Reino Unido, representada polo Gobernador Xeral, actualmente Sir Jerry Mateparae.
Historicamente, Nova Zelandia seguiu o sistema «Westminster» británico de goberno parlamentario, pero xa non hai unha cámara alta desde a abolición do Consello Lexislativo, un corpo non elixido, en 1951. O Parlamento está agora composto unicamente pola Cámara dos Representantes, formada por 120 membros elixidos por un sistema de representación proporcional desde 1996.
Neste sistema hai 65 membros que representan distritos electorais, dos que cinco se reservan para a poboación maorí, e o resto selecciónanse de listas de candidatos dos partidos, para obter un resultado proporcional. Unha consecuencia do novo sistema é que os partidos maioritarios necesitan agora o apoio dos partidos minoritarios para formar os gobernos de coalición.
Desa Cámara é seleccionado un gabinete executivo de 20 membros, que é dirixido polo actual Primeiro Ministro, John Key, do Partido Nacional, de centro-dereita. Actualmente, outros cinco outros partidos teñen representación na Cámara, do cal o Partido Laborista, de centro-esquerda, é a oposición oficial.
Entre marzo de 2005 e agosto de 2006, 112 anos despois de converterse no primeiro país en outorgar á muller o dereito a voto, Nova Zelandia foi o único país do mundo no que todos os cargos máis altos do goberno foron ocupados simultaneamente por mulleres: Isabel II (raíña), Silvia Cartwright (gobernadora xeral), Helen Clark (primeira ministra), Margaret Wilson (presidenta da Cámara de Representantes) e Sian Elias (presidenta do Tribunal Supremo).
Xefatura do Estado
miniatura|dereita|150px|O Gobernador Xeral de Nova Zelandia, sir [[Jerry Mateparae.]] A raíña Isabel II é a actual Xefa do Estado e Raíña de Nova Zelandia e dos seus dominios. A monarquía de Nova Zelandia é independente da monarquía británica desde a adopción do Estatuto de Westminster de 1947, e todos os actos oficiais de Nova Zelandia realízanse en nome da Raíña de Nova Zelandia, non da Raíña Reino Unido.
Na práctica, as funcións do monarca exérceas o Gobernador Xeral, nomeado polo monarca baixo suxestión do Primeiro Ministro. En 2014 o Gobernador Xeral é sir Jerry Mateparae. Os seus poderes son principalmente simbólicos e formais en natureza. Ten poderes para nomear e destituír aos Primeiros Ministros e para disolver o Parlamento; tamén ratifica as leis tras pasar estas polo Parlamento.
Xefatura de Goberno
As eleccións xerais celébranse cada tres anos, sendo a última no 2011 e a próxima en setembro de 2014. O Primeiro Ministro é o líder do Partido Nacional de Nova Zelandia, John Key.
Poder Lexislativo
Case todas as eleccións parlamentarias xerais entre 1853 e 1996 celebráronse por sufraxio directo. A única elección sen voto directo foi a de 1908, cando se utilizou un sistema con segunda volta. Desde 1930 as eleccións estiveron dominadas por dous partidos políticos: o Partido Nacional e o Partido Laborista. As críticas ao sistema de sufraxio directo comezaron na década de 1950 e intensificáronse despois de que o Partido Laborista perdese as eleccións de 1978 e 1981, malia ter máis votos que o Partido Nacional. En 1992 celebrouse un referendo consultivo para cambiar o sistema de votación, o que conduciu a un referendo vinculante durante as eleccións de 1993. Elixiuse unha forma de representación proporcional, chamada representación proporcional mixta, a cal continúa ata a data. Baixo este sistema, cada persoa ten dereito a dous votos: un decide os 65 asentos electorais (incluíndo sete reservados para os maorís) a través de sufraxio directo, e o outro é para elixir un partido político. Os restantes 55 asentos son asignados para que a representación no parlamento reflicta os resultados do segundo voto. Un partido ten que obter o 5 % dos votos totais para ser elixible a ocupar un dos 120 escanos do parlamento.
Poder Xudicial
Nova Zelandia ten catro niveis xudiciais:
Unha vez que Nova Zelandia se converteu nunha colonia da coroa, xa non estaba baixo a xurisdición da Corte Suprema de Nova Gales do Sur, cuxa autoridade no país terminou o 22 de decembro de 1841. O primeiro xuíz do poder xudicial neozelandés foi designado tres semanas máis tarde. O poder xudicial está conformado polos xuíces e funcionarios xudiciais que son nomeados baixo normas estritas en canto ao seu exercicio e non politicamente, co fin de manter a independencia constitucional do goberno. Isto teoricamente permite interpretar a lei baseándose nas políticas aprobadas polo parlamento sen outras influencias sobre a súa decisión. Ata 2004 o Consello Privado do Reino Unido en Londres, era a corte final de apelación, pero foi abolida e substituída pola Corte Suprema de Nova Zelandia, que é agora a corte máis alta no país. O poder xudicial inclúe tamén o Tribunal de apelación, o Tribunal superior e os tribunais inferiores. O xefe da xudicatura é o presidente do Tribunal Supremo, actualmente ocupado por Sian Elias.
As fontes do Dereito neozelandés son a Common Law inglesa, algúns estatutos do Parlamento británico aprobados antes de 1947 (especialmente a Bill of Rights de 1689), e os estatutos do Parlamento de Nova Zelandia. Os tribunais interpretan a lei do mesmo xeito que os tribunais ingleses e teñen xurisdicións similares. .
Partidos políticos en Nova Zelandia
O primeiro partido político de Nova Zelandia fundouse en 1891, e o seu rival principal no 1909; desde entón e ata a Reforma política de Nova Zelandia de 1992, que supuxo un cambio no sistema electoral do país, Nova Zelandia tivo un sistema bipartidista. Desde entón, Nova Zelandia ten un sistema no que participan máis partidos políticos, con oito partidos representados desde 2011 no Parlamento. Ningún dos dous grandes partidos foi quen de gobernar sen formar coalición desde 1996.
Othar
miniatura|dereita|Extensión do imperio huno durante o mandato de Atila Othar era o nome do cabalo de Atila, quen viviu entre 406 e 453 e foi o último e máis poderoso rei dos hunos. Deste equino dicíase e aínda hoxe segue a ser unha sentenza coñecida, que alí onde pisaba non volvía medrar a herba. Othar acompañou a Atila ao longo do seu mandato, que destacou como un período de enorme expansión do imperio huno.
Hexemonía
A hexemonía (do ἡγεμονία = mando, primacía) é a supremacía que unha poboación, unha nación ou bloque de nacións pode ter, grazas ao seu maior potencial económico, militar ou político, e que exerce sobre outras poboacións, aínda que estas non a desexen. Isto pode ser un dominio directo, como a través do poder militar, pero pode ser un dominio indirecto, como cando unha nación pode ditar os termos do comercio á súa vantaxe.
Por hexemonía mundial enténdese o dominio do mundo por parte dunha soa nación ou un grupo de nacións.
Historia
O termo "hexemonía" orixinouse na Grecia antiga; o verbo hexemonizar significa etimoloxicamente "dirixir, continuar". O problema da hexemonía foi estudado na antiga Grecia por Xenofonte no Helenico (​​libro VI, cap. 3-5 respecto á hexemonía tebana, e no libro VII).
Os estados gregos individuais eran independentes pero formaban parte dunha Liga Anfionia, e as decisións relacionadas coa política exterior (é dicir, a paz e a guerra), xa que afectaban a toda a liga, eran responsabilidade da liga no seu conxunto. non do estado único. . A rapidez coa que había que tomar as decisións militares, porén, esixía que a dirección da guerra estivese en mans dun só estado, o estado hexemónico. Outros exemplos son a Liga do Peloponeso de Esparta (séculos VI a IV a.C.); a efémera Liga de Delian da Atenas clásica. A posterior Liga de Corinto estivo dirixida non por un estado, senón por Filipo II de Macedonia. Tal hexemón era un rei ou gobernante con poder persoal.
Unha relación hexemónica normalmente descríbese como menos que un imperio, pero máis que unha potencia rexional. Isto significa que un hexemón pode non tomar o control doutras nacións, pero ten o poder de influír moito no que fan. Por outra banda, un hexemón global é máis poderoso que, por exemplo, Irán é no Oriente Medio.
Outros significados
A hexemonía expresábase sobre todo no mando militar: os estados aliados colocaban as súas tropas e parte dos recursos económicos ás ordes dos maxistrados ou soberanos do Estado hexemónico, conservando a súa autonomía, teoricamente. De feito, na época clásica a hexemonía de Esparta e Atenas era tamén de tipo filosófico ou espiritual, xa que as dúas nacións representaban cada unha ideais de vida moi diferentes.
No ámbito militar, a hexemonía é o obxectivo teórico xeral da estratexia.
Por analoxía co significado de hexemonía na antiga Grecia, o termo indica a dominación total dun grupo sobre outros grupos, con ou sen ameaza de forza, na medida en que as perspectivas culturais se adaptan de tal xeito a favorecen o grupo hexemónico (dominante).
Fálase de hexemonía política ou de grupo hexemónico para referirse a aquel grupo cuxas propostas gozan dun nivel de aceptación preeminente entre as clases dirixentes; o tema da hexemonía política e cultural é a base do pensamento de Antonio Gramsci un dos pais do Partido Comunista de Italia (PCI).
Coro (grupo musical)
miniatura|[[Nenos Cantores de Viena, quizais a escolanía con maior fama no mundo.]] Coro é un grupo de música vocal. Que interpreta as súas pezas ben a capela, só coas voces ou ben con acompañamento instrumental. Pola súas propias características: aberto a moita xente, economicamente accesible e que non necesita fondos coñecementos musicais, polo menos como afeccionado; a agrupación coral ten sido un elemento de animación cultural en asociacións de veciños, centros culturais, parroquias...
Voces do coro
As distintas voces do coro podémolas clasificar en:
Estroncio
Características principais
O estroncio é un metal brando de cor prateada brillante, algo maleable, que rapidamente se oxida en presenza de aire adquirindo un ton amarelento pola formación de óxido polo que debe conservarse mergullado en queroseno. Debido á súa elevada reactividade o metal atópase na natureza combinado con outros elementos e compostos. Reacciona rapidamente coa auga liberando o hidróxeno para formar o hidróxido.
O metal arde en presenza de aire -espontaneamente se se atopa en po finamente dividido- con chama vermella rosada formando óxido e nitruro; dado que co nitróxeno non reacciona por baixo de 380 °C forma unicamente o óxido cando arde a temperatura ambiente. Os sales volátiles de estroncio pintan dunha fermosa cor carmesí as chamas polo que se usan en pirotecnia.
Presenta tres estados alotrópicos con puntos de transición a 235 °C e 540 °C.
Aplicacións
Hoxe día non ten case uso, antes o principal uso do estroncio era en cristais para tubos de raios catódicos de televisores en cor debida á existencia de regulacións legais que obrigan a utilizar este metal para filtrar os raios X evitando que incidan sobre o espectador. Outros usos son:
Historia
O estroncio (de estronciana) foi identificado en 1970 por Adair Crawford no mineral estroncianita distinguíndoo doutros minerais de bario. En 1798 Klaproth e Hope descubrírono de forma independente. O primeiro en illar o estroncio foi Humphry Davy mediante electrólise da estronciana —óxido de estroncio— de onde provén o nome do metal.
Abundancia e obtención
O estroncio é un elemento abundante na natureza representando unha media do 0,034% de tódalas rochas ígneas e atópase maioritariamente en forma de sulfato (celestita) e carbonato (estroncianita). A similitude dos radios iónicos de calcio e estroncio fai que este poida substituír o primeiro nas redes iónicas das súas especies minerais o que provoca que o estroncio estea moi distribuído. A celestita atópase en boa medida en depósitos sedimentarios de tamaño suficiente para que a súa minería sexa rendible razón pola que é o principal mineral de estroncio malia que a estroncita sería, en principio, mellor xa que o estroncio se consome principalmente en forma de carbonato, así a todo os depósitos de estroncita economicamente viables atopados ata a data son escasos. As explotacións principais de mineral de estroncio atópanse en Inglaterra.
O metal pódese extraer por electrólise do cloruro fundido mesturado con cloruro de potasio: ou ben por aluminotermia, é dicir, redución do óxido con aluminio en baleiro á temperatura de destilación do estroncio.
Isótopos
O estroncio ten catro isótopos naturais estables: Sr-84 (0,56%), Sr-86 (9,86%), Sr-81 (7,0%) e Sr-88 (82,58%). Unicamente o isótopo Sr-87 é radioxénico, produto da desintegración de rubidio-87. Xa que logo, o Sr-87 pode ter dúas orixes o formado durante a síntese nuclear primordial (xunto cos outros tres isótopos estables) e o formado polo decaemento do rubidio. A razón Sr-87/Sr-86 é o parámetro tipicamente utilizado na datación radiométrica da investigación xeolóxica, atopándose entre valores entre 0,7 e 4,0 en distintos mineralé e rochas.
Coñécense dezaseis isótopos radioactivos. O máis importante é o Sr-90, de 29 anos de vida media, subproduto da choiva nuclear que segue ás explosións nucleares e que representa un importante risco sanitario xa que substitúe con facilidade ao calcio nos ósos dificultando o seu eliminación. Este isótopo é un dos mellor coñecidos emisores beta de alta enerxía e longa vida media e emprégase en xeradores auxiliares nucleares (SNAP, Systems for Nuclear Auxiliary Power) para naves espaciais, estacións meteorolóxicas remotas, balizas de navegación e, en xeral, aplicacións nas cales se requira unha fonte de enerxía eléctrica lixeira e con grande autonomía.
Precaucións
O estroncio puro é extremadamente reactivo e arde espontaneamente en presenza de aire polo que se lle considera un risco de incendio.
O corpo humano absorbe estroncio do mesmo xeito ca calcio. As formas estables (non radioactivas) de estroncio non provocan efectos adversos significativos na saúde, pero o Sr-90 radioactivo acumúlase no corpo prolongando a exposición á radiación e provocando diversas desordes incluído o cancro de óso.
Kosmos 327
Kosmos 327 (Космос 327 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 8, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de marzo de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 327 foi o oitavo membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 855 km de apoxeo e 279 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71,0 graos e un período de 95,7 minutos.
Kosmos 327 reentrou na atmosfera o 19 de xaneiro de 1971.
Consorcio
Tamén se denomina consorcio ao acordo polo cal os accionistas de empresas independentes acceden a entregar o control das súas accións a cambio de certificados de consorcio que lles dan dereito de participar nas ganancias comúns de devandito consorcio. Os participantes no consorcio denomínanse concordados. Uns exemplos de consorcios son o W3C, Airbus (ao momento de crearse en 1970) e en certa forma o European Southern Observatory (ESO).
Por outra banda, en Dereito administrativo un consorcio é unha organización de dereito público entre unha ou máis entidades públicas -Administración- e un ou máis suxeitos ou organizacións de Dereito Privado.
Un consorcio tamén se define como a asociación dos individuos e/ou persoas xurídicas nun grupo, patrocinado por unha empresa administradora, co fin de proporcionar aos seus membros a adquisición de bens a través da autofinanciación. Para as persoas o obxectivo é conseguir un ben administradas por unha institución que se encarga dos sorteos coa posibilidade de destinar libremente eses aforros, para calquera obxectivo, segundo os distintos proxectos das persoas.
Historia
Os consorcios xurdiron como modalidade de asociación económica no Brasil na década dos sesenta do século XX e modernizáronse e transformáronse co paso do tempo. Unha achega fundamental neste sentido foi a fundación ABAC (Asoaciación Brasileira de Administradoras de Consorcios). Aínda que estudosos do tema como Mazzuchini (2005, p. 13) atopa antecedentes no Brasil en 1900 co chamado «Club de Mercadorías», regularizado máis tarde en 1917 e melloras en 1950 con inmigrantes xaponeses.
Consorcios de avaliación
Existen puntos importantes da avaliación en diferentes contratos existentes:
Castro de Poulo
O castro de Poulo é un castro de chaira situado no concello de Valdoviño.
Descrición
O recinto principal é de forma ovalada irregular. Mide de nordeste a suroeste uns 120 m e de noroeste a sueste uns 94 m. Dentro do castro hai varias edificacións, vivendas e hortas.
Flebótomo
Os flebótomos (nome científico Phlebotomus) son un xénero de dípteros da subfamilia Phlebotomidae da familia Psychodidae. No pasado, ás veces foron considerados como pertencentes a unha familia propia, a Phlebotomidae, pero esta clasificación alternativa non tivo moita aceptación.
Epidemioloxía
miniatura|esquerda|A [[leshmaníase cutánea é unha enfermidade transmitida por Phlebotomus no Norte de África. Leishmania infantum = verde, Leishmania major = azul, Leishmania tropica = vermello ]]
Xoán IX, papa
Traxectoria
Abade dun mosteiro beneditino, Xoán foi elixido papa co apoio de Lamberto de Spoleto o que lle permitiu vencer ao outro candidato que optaba á elección, Serxio, que foi excomungado e expulsado da cidade, o cal non lle impediría, anos máis tarde acceder ao trono pontificio como Serxio III.
Durante o seu pontificado convocou un concilio en Rávena no que finalizado a tarefa iniciada por o seu predecesor, rehabilitouse definitivamente ao papa Formoso ao que, no chamado “Concilio do cadáver”, se lle someteu a xuízo tras exhumar o seu corpo.
Flebótomo
Epidemioloxía
As especies de Phlebotomus son tamén os vectores da bartonelose, verruga peruana, febre pappataci, que é unha doenza causada por arbovirus concretamente causado por virus de flebotomos como as cepas de Nápoles e Sicilia, que son membros do xénero Phlebovirus (familia Bunyaviridae), que tamén inclúe o virus Toscana moi relacionado. En Exipto, dúas especies de importancia médica son Phlebotomus papatasi e P. langerni.
Xoán IX, papa
Traxectoria
En dito concilio decretouse que a elección papal, para ser válida, debía realizarse en presenza dun representante do emperador e recaer sobre un membro do clero romano. Así mesmo prohibiu o costume de saquear os palacios dos bispos ou do Papa trala súa morte.
Flebótomo
Morfoloxía
Os adultos teñen unha lonxitude entre 1,5 e 3,0 mm e son amarelados en cor, con ollos negros conspicuos, e corpos ás, e patas pelosos. Levan as ás lanceoladas ovais ergueitas sobre o seu tórax xiboso. Os machos posúen terminais xenitais prominentes para agarrar. As femias teñen un par de rectos anais.
Xoán IX, papa
Traxectoria
Declarou inválida a consagración de Arnulfo como emperador e coroou, no seu lugar, ao seu protector Lamberto.
Faleceu o 5 de xaneiro de 900 sendo enterrado no adro da Basílica de San Pedro.
Flebótomo
Ciclo vital
Estas moscas poñen uns ovos diminutos (0,3–0,4 mm) que son máis ou menos ovoides e xeralmente castaños ou negros, e un exame microscópico coidadoso revela que teñen un patrón. Deposítanse de 30 a 70 ovos en cada oviposición. Crese que se depositan en pequenas gretas e buratos do chan, na base de montículos de térmites, en fendas de paredes de edificios e pisos, en granxas de galiñas, entre follas caídas. O tipo de sitio de ovoposición varía presumiblemente moito segundo a especie. Aínda que os ovos non se poñen na auga necesitan un microhábitat con alta humidade. Son incapaces de resistir o desecamento e eclosionan pasados de 4 a 20 días, aínda que a eclosión pode probablemente ser atrasada con tempo máis frío.
As larvas aliméntanse principalmente de materia orgánica como fungos, follas caídas en descomposición, vexetación semipodre, feces animais e corpos en dscomposición de artrópodos. Aínda que algunhas especies de flebotómidos, especialmente as do xénero Phlebotomus, viven en zonas semiáridas, os hábitats das larvas teñen que ter un alto grao de humidade. As larvas poden sobrevivir migrando a áreas secas se os seus lugares de cría quedan temporalmente asolagadas. Hai catro ínstares larvarios. As larvas maduras teñen de 3 a 6 mm de longo e teñen unha cabeza negra ben definida que está provista cun par de pequenas mandíbulas; o corpo é branco ou cincento e ten 12 segmentos. Ventralmente os segmentos abdominais teñen pequenos pseudópodos, pero a súa característica máis salientable é a presenza na cabeza de todos os segmentos corporais de sedas grosas moi aparentes con talos plumosos, que en moitas especies teñen extremos lixeiramente agrandados. Denomínanse pelos de "pau de mixto", e identifican claramente as larvas como de especies de Phlebotominae. Na maioría das especies o último segmento abdominal leva dous pares de longos pelos conspicuos chamados sedas caudais. O primeiro ínstar larvario teñen dúas sedas solitarias, non dous pares. Os desenvolvementos larvarios complétanse xeralmente despois de 20 a 30 días; a duración depende das especies, a temperatura e a dispoñibilidade de alimento. En áreas temperadas e rexións áridas poden invernar como larvas totalmente crecidas en diapausa. Antes da pupación as larvas adoptan unha posición ergueita no hábitat, a pel entón abre e a pupa sae. A pel da larva non é completmente desbotada, senón que queda pegada ao extremo da pupa. A presenza desta pel, cos seus característicos dous pares de sedas caudais, axuda no recoñecemento das pupas dos Phlebotominae.
Os adultos emerxen das pupas pasados de 6 a 13 días. O ciclo vital, desde a oviposición á emerxencia dos adultos, é de 30 a 60 días, pero esténdese a varios meses nalgunhas especies con larvas en diapausa. En áreas temperadas os adultos morren do final do verán ou outono e as especies hibernan como larvas, e os adultos emerxen na primavera seguinte. É xeralmente moi difícil atopar larvas ou pupas de flebotomos, e sábese relativamente pouco sobre a súa bioloxía e ecoloxía.
Sobreira, Piñeiro, Maside
Sobreira é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 3 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 era home e 2 mulleres.
Ramiro III
Ramiro III, nado en 961 e finado en Astorga no 985, foi rei de Galicia entre os anos 966 e 982 exercendo o seu poder desde a cidade de León.
Orixes familiares
Fillo de Sancho I de Galicia e da súa esposa Teresa Ansúrez. Sucedeu a seu pai con tan só cinco anos de idade.
A rexencia do reino quedou entón nas mans da súa tía, a monxa Elvira de León, e a súa propia nai, que á morte do seu esposo tamén se retirou a un mosteiro. Grazas a isto Ramiro III sempre contou co apoio do clero do reino.
A vendedora de mistos
A vendedora de mistos ou A meniña dos mistos é un conto de fadas de Nadal do escritor e poeta dinamarqués Hans Christian Andersen, coñecido polos seus contos para nenos. Foi escrito en lingua dinamarquesa co título de Den lille Pige med Svovlstikkerne, e é o número 37 da colección de Andersen.
Ramiro III
Vida política
Como rei ratificou o tratado de paz co califa de Córdoba, Alhakén II. Enfrontouse coas tropas normandas que invadiran as costas galegas, acabando coa vida do bispo compostelán Sisnando. En 976, tras a chegada ao poder do califa Hixem II, conclúe o período de paz cos musulmáns, polo que tropas andalusís, comandadas polo visir Almanzor, devastaron o norte peninsular.
A vendedora de mistos
Enredo
A véspera do aninovo era dura e fría, as rúas da vila ficaban cubertas pola neve, e unha rapariga descalza percorríaas sen máis consolo que a idea de acender un dos mistos que levaba nunha caixiña para vender, mais que ninguén lle comprara. Sentada no chan e feita unha bóla, atreveuse a tirar un e prendelo. A calor foi tan agradábel que a este seguíronlle outros mentres imaxinaba lugares fermosos onde querería estar. E deste xeito prenderon uns tras outros até que viu no ceo caer unha estrela; pensou que alguén estaba a morrer, pois así llo dixera súa avoa, que tanto tiña querido: «Cando unha estrela cae, unha alma érguese cara Deus». E mentres os mistos ardían, viu vir á súa avoíña. Xuntas marcharon ao ceo, onde non vai frío, nin fame nin medo. Ao día seguinte atoparon a cativa morta polo frío.
Ramiro III
Vida política
Ramiro III tentou instaurar unha monarquía absolutista, cousa que acentuou as tendencias centrífugas de Castela e Galiza a respecto de León. Isto, unido ás constantes derrotas ante os musulmáns (San Esteban de Gormaz, 976; toma de Zamora en 981), provocou que a nobreza se revirase contra do monarca, proclamando rei, en Compostela, ao seu curmán Vermudo II de León, fillo bastardo de Ordoño III de León. Coñecido este feito, Ramiro tentou vencer ao seu rival ao que atacou preto de Monterroso, en portela de Areas, sen lograr vencelo, aínda que sen saír derrotado. Retirado a Astorga, alí faleceu.
A vendedora de mistos
Análise
O conto pretende dar unha lección arredor da compaixón: unha realidade nas clases sociais sumidas na miseria, fame e dor, sufrindo os embates da natureza sen que ninguén os acuda. A historia tenta provocar nos nenos e nenas un sentimento de compaixón a través da tráxica historia da personaxe anónima.
Adaptacións ao galego
En 1986 apareceu Contos de Andersen traducido por Teresa Barro na colección Narrativa para nenos de Ediciós do Castro. En 1999 apareceu o conto publicado na colección Os Contos do Trasno Comodín, da editorial Kalandraka, con tradución de María Dolores Hermida e ilustracións de Belén Padrón.
No libro de Xerais Contos de Andersen de 1999 aparece o relato co nome: A pequena fosforeira.
Neoconservadorismo
miniatura|dereita|[[Ronald Reagan, un dos primeiros presidentes neoconservadores dos Estados Unidos.]] O neoconservadorismo é unha ideoloxía marcada polos obxectivos políticos e ideas dos "novos conservadores" en Estados Unidos. A novidade respecto ao clásico conservadorismo estadounidense consiste en que é unha nova ondada do pensamento e organización política conservadores. Considérase un movemento político xurdido como reacción ao liberalismo e ás ideas da contracultura de esquerda da década de 1960.
Haarlem
Haarlem é un concello e cidade dos Países Baixos, sendo a capital da provincia de Holanda Setentrional, a parte norte de Holanda, a cal foi unhas das máis poderosas das sete provincias da República Neerlandesa. A cidade está ás beiras do río Spaarne, ao redor de 20 km ao oeste de Ámsterdan e preto das dunas costeiras.
Foi o centro histórico do distrito de cultivo de tulipáns durante séculos e é alcumada por este motivo "Bloemenstad" (Cidade Flor). O concello de Haarlem tamén comprende parte da vila de Spaarnwoude, unha nova urbanización que forma parte da municipalidade de Haarlemmerliede en Spaarnwoude. O lema da cidade é Vicit vim virtus, en latín A virtude superou á violencia.
Economía
A economía desta cidade holandesa céntrase na industria floral (sobre todo tulipáns), cervexeira, téxtil e chocolateira.
Edificios famosos e lugares de interese
miniatura|esquerda|140px|Haarlem no século XVII miniatura|esquerda|140px|Muíño de vento De Adriaan en Haarlem A cidade é famosa polos seus moitos hofje, asilos construídos ao redor de patios, que eran principalmente hospicios de fundación privada para anciás solteiras. Hoxe en día quedan 19 en Haarlem, moitos abertos ao público durante fins de semana. Moitos deles seguen pertencendo ás fundacións orixinais, e aínda se usan para mulleres solteiras anciás.
As principais visitas de interese son dous museos:
Ademais, poden verse:
José Millán-Astray
Este artigo é sobre un militar. Para o seu pai avogado, político e músico, véxase José Millán Astray
José Millán-Astray y Terreros, nado na Coruña o 5 de xullo de 1879 e finado en Madrid o 1 de xaneiro de 1954, foi un militar galego vinculado ao franquismo e fundador da Lexión Española.
Atol Ravahere
Ravahere é un atol de Tuamotu na Polinesia francesa. Atópase situado a 53 km ao noroeste de Nengonengo o atol e está separado por so 2 km do atol de Marokau, o seu veciño máis próximo ao norte.
José Millán-Astray
Comezos
O seu pai foi o avogado e director do Cárcere Módelo de Madrid José Millán Astray, e a súa nai Pilar Terreros Segade. A súa irmá foi a escritora Pilar Millán Astray. Moi vinculado ao seu pai, utilizou legalmente os seus dous apelidos, e cando tivo idade ingresou na carreira militar, o que non puidera facer seu pai ao obrigarlle o seu proxenitor a estudar dereito. O 30 de agosto de 1894 ingresou na Academia de infantería de Toledo, aproveitouse dun programa de estudos abreviado que o goberno permitiu polas necesidades de oficiais para os conflitos de Cuba e as Filipinas, así pois en febreiro de 1896 José Millán-Astray graduouse como tenente segundo, após servir seis meses nun rexemento de Madrid ingresou o 1 de setembro de 1896 na Escola Superior de Guerra para obter o diploma de Estado Maior, interrompeu os seus estudos para pedir o traslado ás Filipinas para loitar contra os independentistas, pola súa actuación na defensa da vila de San Rafael recibiu a Cruz ao Mérito Militar de Primeira Clase e volveu a España convertido nun heroe, continuou os seus estudos na Escola Superior de Guerra e en 1905 ascendeu a capitán.
África
No ano 1906 casou con Elvira Gutiérrez, filla do xeneral Gutiérrez Cámara. Pasou a formar parte do Estado Maior da Academia de Infantaría de Toledo en 1910, mais aos dous anos solicita o traslado a África, servindo nos Regulares Indíxenas, ascendeu a comandante por méritos de guerra en 1914. Cando en 1917 recibiu destino en Madrid comezou a preocuparse pola necesidade que España tiña de contar cunha forza formada por mercenarios estranxeiros ao xeito da Lexión Estranxeira Francesa, tras obter o apoio do ministro da Guerra, José Villalba Riquelme, a Lexión Estranxeira estableceuse por real decreto o 28 de xaneiro de 1920 con Millán-Astray, xa tenente coronel, como o seu xefe e Francisco Franco, un dos seus grandes apoios, como xefe segundo. Millán-Astray trasladouse a Ceuta, onde se establecera o cuartel da Lexión. Destemido no campo de batalla, foi ferido en numerosas ocasións, perdendo un brazo e un ollo. Principal valedor da fracción africanista do exército español no seu enfrontamento co sector máis liberal redactou en 1922 unha carta aberta dirixida ao rei Afonso XIII renunciando á xefatura da Lexión en protesta pola pouca influencia dos africanistas, trasladado á Península coa ditadura de Primo de Rivera ascendeu a coronel e recibiu destino no alto comisariado de Marrocos e en 1926 volveu á xefatura da Lexión durante un ano.
Atol Ravahere
O atol Ravahere ten máis ou menos a forma dun búmerang. Míde 18 km de lonxitude cunha anchura máxima de 7,5 km. A lagoa pouco profunda ten unha superficie de 50 km², pero non hai paso para entrar nela.
José Millán-Astray
Guerra Civil Española
Na Guerra Civil española tivo un papel secundario no bando franquista, dedicándose á propaganda e foi famosa a agarrada que tivo con Miguel de Unamuno o 12 de outubro de 1936, durante o acto de comezo do curso académico (que concidía coa celebración do "Festa da Raza"), no Paraninfo da Universidade de Salamanca, e despois dunha serie de discursos de oradores atacando á "anti-España", ao pechar o acto como reitor, Unamuno fixo un discurso improvisado, criticando duramente como se estaba a levar a rebelión, sentenciando ao rematar: "Venceredes, pero non convenceredes. Venceredes porque tedes sobrada forza bruta; pero non convenceredes, porque convencer significa persuadir. E para persuadirdes necesitades algo que vos falta: razón e dereito na loita.".
Atol Ravahere
Ravahere está permanentemente deshabitado.
José Millán-Astray
Honras
En 1922 foi nomeado fillo predilecto da cidade da Coruña, homenaxe que lle retirou o concello e que en 2011 tivo que repoñer logo do recurso presentado pola súa filla por vía xudicial. Finalmente a retirada foi avalada polo TSXG en 2013.
Espiñeiro, Carnoedo, Sada
Espiñeiro é un lugar da parroquia de Carnoedo no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 66 habitantes (34 homes e 32 mulleres).
Estevo VI, papa
Estevo VI (VII), nado en Roma, ? e finado o 14 de agosto de 897, foi Papa da Igrexa do 896 ao 897.
Traxectoria
Como o seu predecesor, Bonifacio VI, foi escollido Papa coa axuda do rei de Italia e o emperador do Sacro Imperio, Lamberto de Spoleto, que logo de ser expulsado de Roma por Arnulfo de Carintia, puido reconquistar a cidade despois de marchar Arnulfo por culpa do seu estado de saúde e por problemas internos que xurdiron no seu propio reino.
miniatura|left|230px|O Papa Formoso e Estevo VI, de Jean-Paul Laurens (1980) Neste concilio, celebrado baixo a presidencia de Estevo II na Basílica Constantiniana procedeuse a revestir o cadáver de Formoso dos ornamentos papais e sentouno nun trono para que escoitase as acusacións. A principal foi que sendo bispo da diocese de Porto, deixouna para ocupar como papa a diocese de Roma.
Formoso I foi declarado culpábel e considerouse inválida a súa elección como Papa. Polo tanto, anuláronse todos os actos e as ordenanzas do seu papado. A continuación, espiuse o cadáver, arrincáronlle da man os tres dedos con que impartía as bendicións e foi tirado ao río Tíber despois de o queimar. Os restos de Formoso non se recuperaron ata o pontificado de Teodoro II, que as restituíu á Basílica de San Pedro.
O pobo romano, ao coñecer este feitos, prendeu a Estevo VI no Pazo de Latrán. Foi esganado na prisión o 14 de agosto de 897.
Cheminea de fadas
miniatura|300px|Chemineas de fadas no [[Parque Nacional Bryce Canyon, Utah (2007)]]
Unha cheminea de fadas, en xeomorfoloxía, é unha especie de gran columna natural constituída a base de rochas débiles, xeralmente sedimentarias, cuxa cima é de rocha máis resistente que a protexen dos efectos da erosión. Son un accidente parecido ao que ocorre nas costas cos stack, nos que tamén intervén a erosión mariña.
Atópanse principalmente no deserto e en zonas áridas, secas e quentes. No uso común, a diferenza entre as chemineas de fadas e os pináculos ou agullas é que as chemineas teñen un espesor variable e as agullas, en cambio, posúen un perfil máis suave ou un espesor uniforme que se vai estreitando desde o chan cara arriba. As chemineas varían en tamaño desde a altura dun humano ata máis dun edificio de 10 pisos. Os minerais depositados nos diferentes tipos de rocha son a causa de que certas chemineas varíen de color ao longo da súa altura.
As máis coñecidas, xa que son un importante reclamo turístico, están na rexión de Capadocia, en Turquía, e as chemineas do Parque Nacional Bryce Canyon (EUA). Estas formas, ás veces estrañas, están presentes en tódalas partes do planeta e son unha fonte de crenzas, supersticións e lendas.
Formación
As chemineas de fadas son columnas naturais de rocha, ás veces de estrañas formas, creadas por diferentes fenómenos erosivos e que poden acadar varias decenas de metros de altura.
A erosión das chemineas pode ter unha ou varias orixes, dependendo do lugar en que aparezan. Poden deberse á forza das correntes de auga de chuvia e ás reaccións químicas entre as rochas e a auga. A forza do vento tamén ten un efecto significativo, así como a sucesión de períodos de glaciación e desxeo que destrúen a rocha por expansión.
As columnas se compoñen de estratos (varias capas de solo superpostas) compostos de rochas friables (calcarias, por exemplo), mentres que a súa cima está constituída por unha capa de protección (por exemplo unha capa dunha grosa rocha máis dura) máis resistente á erosión. Este casco protexe da erosión ás capas fráxiles situadas por debaixo, mentres que as capas veciñas desaparecen co tempo. O peso da rocha dura que domina a columna tamén aumenta a resistencia da columna xa que o peso exerce presión sobre as capas internas desta. Isto leva a unha compactación das rochas que reforza a resistencia. Algúns fenómenos de calcificación nas columnas tamén poden mellorar a resistencia. Na rexión de Capadocia, en Turquía, as chemineas teñen unha orixe volcánica. Compóñense dunha capa de basalto (que provén de erupcións volcánicas) resistente que recobre unha capa de ignimbritas máis suave. As columnas aparecen tamén nas zonas en que se encontraban as morenas nos antigos glaciares. Neste caso, as rochas depositadas polos glaciares protexen as capas inferiores do solo. No parque de Bryce Canyon, a capa superior está constituída por magnesio, mentres que as capas inferiores están feitas de pedra calcaria.
Fento fero
O fento fero ou formalmente blechno (Blechnum spicant) é unha especie de fento da familia Blechnaceae. Existen dúas variedades deste fento en Galiza. Blechnum spicant subsp. spicant, que é a máis estendida e de frondes estériles e fértiles moi diferenciados; e a Blechnum spicant subsp. homophyllum, cuxos frondes estériles e fértiles son máis semellantes e dun tamaño menor a 20 cm. Esta última variedade esténdese dende as serra do Xurés e o Baixo Miño até o Eume.
Descrición
Os fentos presentan alternancia de xeracións, isto quere dicir que no mesmo ciclo de vida pasan por dúas formas, a que produce esporas, chamadas esporófitos, e as que producen gametos, chamadas gametófitos. A xeración que vemos nesta especie é a do esporófito, pois o gametófito é moi miúdo. O esporófito está composto dunha fronde formada por un pecíolo e unha lámina. A lámina pode estar unha ou varias veces dividida. Cada división chámase pinna e as divisións das pinnas chámanse pínnulas.
Fento perenne rizomatoso, con rizoma oblicuo ou erecto cuberto de escamas. Frondes de 15–50 cm persistentes formando fascículos, coma xa dixemos, de dous tipos, fértiles e estériles, con pecíolo moito máis curto ca o limbo unha vez pinnadamente dividido (pinnatífido); os estériles (trofófilos) con divisións (pinnas) oblongas ou linear-oblongas, subagudas; as fértiles (esporófilos) con pinnas máis estreitas, lineares. Esporanxios reunidos en grupos (soros), dispostos en liña a ambos os dous lados do nervio principal das pinnas das frondes fértiles, cubrindo practicamente todo o envés das mesmas, producindo un só tipo de esporas (isospóreos) cubertos dunha membrana linear (indusio) ben desenvolvida.
Distribución e hábitat
Eurosiberiano. Bosques de ribeira húmidos e sombrizos. Noiros e cavorcos lamacentos máis ou menos umbros. Bota as esporas dende a primavera até fins do verán. É moi común nos regueiros e ríos en toda Galiza, en zonas húmidas até os 2.000 m. No verán é moi común.
Taxonomía
Blechnum spicant foi descrita por (Carl von Linné) Sm. e publicado en Mémoires de l'Academie Royale des Sciences 5: 411. 1793.
Outros nomes galegos
Felgo fero, fento pente, fenta (cómpre non confundir coa especie Athyrium filix-femina).
Cabodevila
O topónimo galego Cabodevila pode referirse a:
Lords of Sounds and Lesser Things
O EP está composto por cinco novas cancións e unha gravación de Richard Patrick de Filter berrando repetidamente "I got my pants on!" (púxenme os pantalóns). Dous dos temas, "Save You" e "The Sun", foron regravados para o cuarto álbum da banda, IV. O EP estivo dispoñible orixinalmente só nos concertos do grupo ou a través da súa páxina web, porén, hoxe en día pode atoparse na meirande parte das grandes distribuidoras online.
Internado
miniatura|dereita|250px|Internado privado Hermann-Lietz-Schule no [[castelo Bieberstein.]] Un internado é un colexio onde algúns ou todos os pupilos —termo que se emprega para designar a quen asisten aos internados—non só estudan, senón que tamén viven alí durante o período escolar. De feito, o termo internado refírese ao estado das persoas cando están a vivir nun lugar.
Moitas escolas privadas son internados nos países da Mancomunidade imperial británica e os Estados Unidos de América. Os pupilos viven case toda a súa infancia e adolescencia lonxe do seu pais, a pesar de que teñen a posibilidade de volver á súa casa durante os días festivos e vacacións, ou cunha autorización especial concedida polos directivos do colexio.
Tamén son denominados como internados aquelas institucións onde nenos e nenas de sectores rurais acoden para recibir alimentación e vivenda mentres realizan os seus estudos. Nalgúns casos a escola e o internado conforman parte dunha mesma institución e edificio, noutros casos estes son separados.
Financiamento
Existen diferentes fontes de financiamento nos diversos internados. Diferéncianse segundo se rexan por un método didáctico concreto (Steiner, Montessori, Summerhill, Sudbury), unha relixión determinada, ou ben unha institución privada.
Ademais existen tamén internados públicos.
Contracultura
miniatura|dereita|O movemento Punk, encadrado dentro da contracultura Denomínase contracultura aos valores, tendencias e formas sociais que chocan cos estabelecidos dentro dunha sociedade.
Xunqueira de Ambía
Xunqueira de Ambía é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Allariz - Maceda. Segundo o IGE en 2020 tiña 1.374 habitantes (1.863 no 2006, 1.901 no 2005, 1.934 no 2004, 1.997 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Opinións dun pallaso
Opinións dun pallaso é unha novela do escritor alemán Heinrich Böll, Premio Nobel de Literatura en 1972, publicada en 1963, na editorial Kiepenheuer & Witsch, radicada na cidade alemá de Colonia.
Xunqueira de Ambía
Situación
O concello, de 60,21 km², abrangue seis parroquias. Limita ó norte con Baños de Molgas, ó sur con Sandiás, ó leste con Vilar de Barrio e Sarreaus, e ó oeste con Allariz e Paderne de Allariz.
Opinións dun pallaso
A novela foi editada en galego por primeira vez en 1994, na editorial Tambre, con tradución de Laureano Araujo. En 2018 a editorial Rinoceronte levou a cabo unha reedición, coa mesma tradución.
Xunqueira de Ambía
Hidrografía
O municipio está atravesado polo río Arnoia. No Baniño hai augas termais que nacen a 18 °C, e no Porteiro están a poza de Santa Lucía e a poza do Malladoiro.
Demografía
Fonte: IGE e INE.
Opinións dun pallaso
Trama
O narrador da novela é o protagonista, Hans Schnier, un pallaso profesional de 27 anos. Hans está en horas baixas: foi abandonado por Marie, a súa moza, e as súas actuacións cada vez renden menos cartos. Ademais, está enfrontado aos seus pais.
A novela ambiéntase na Alemaña occidental de mediados dos anos cincuenta. Contén fortes críticas á sociedade alemá do tempo, en especial as que se refiren ao pasado nazi da elite. Tamén hai críticas furibundas contra a Igrexa católica alemá, que o autor coñecía ben porque fora educado no seo dunha familia de fortes raíces católicas.
Xunqueira de Ambía
Historia
Hai restos megalíticos. Da cultura castrexa consérvanse os poboados de Cerdeira e A Medorra. Trala romanización de Galicia construíuse a Vía Nova (vía XVIII no itinerario de Antonino) entre Braga e Astorga que atravesaba a zona. Dela consérvase un miliario, trasladado a carón da casa consistorial.
Segundo a tradición, no século IV apareceuse a Virxe María nunha xunqueira (de onde procedería o nome a poboación), e no lugar construíuse unha ermida. Entre os séculos VIII e X naceu o Mosteiro de Santa María, e en 1164, por orde do rei Fernando II de León, comezou a construírse a colexiata de Santa María a Real, de arquitectura románica, declarada Ben de Interese Cultural en 1931. Foi no século XII, co mosteiro estivo a cargo da Orde de Santo Agostiño, cando acadou o seu maior esplendor. O claustro actual é do século XVI.
Opinións dun pallaso
Trama
A novela está adicada á súa muller, a tradutora Annemarie Böll (nacida Annemarie Čech), a quen coñeceu en 1942 e coa que tivo dous fillos.
Estilo
A novela está dividida en 25 capítulos. Son capítulos relativamente breves, agás o 7 e o 15, de moita maior extensión que o resto.
Xunqueira de Ambía
Historia
A calzada romana deu pé a unha variante da Vía da Prata do Camiño de Santiago, que entra no concello pola aldea de Bobadela parroquia de Bobadela a Pinta) e percorre os lugares de Padroso, Cima de Vila (parroquia da Abeleda), Quintela, Xunqueira de Ambía (na rúa Asdrúbal Ferreiro hai un albergue de peregrinos de 24 prazas), San Xillao (parroquia de Xunqueira de Ambía), A Pousa, Salgueiros e Os Casares (parroquia de Armariz). En 1541 o prior do mosteiro, Alonso de Piña, fundou un hospital de peregrinos.
Opinións dun pallaso
Estilo
Desde o punto de vista do estilo, os trazos máis acusados da novela son o humor e o uso frecuente de digresións.
Xunqueira de Ambía
Patrimonio
Amais da xa mencionada colexiata, en Salgueiros hai un peto de ánimas de comezos do s. XIX.
Lugares de Xunqueira de Ambía
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Xunqueira de Ambía vexa: Lugares de Xunqueira de Ambía.
León V, papa
León V, nado en Ardea e finado en Roma en febreiro de 904, foi papa da Igrexa católica en 903.
Opinións dun pallaso
Estilo
O humor baséase no recurso constante á esaxeración grotesca dos trazos dos personaxes e das situacións que viven. Un exemplo moi evidente é a agre conversa telefónica que o protagonista mantén coa súa nai no capítulo 5. Pola súa parte, as digresións deteñen constantemente a acción da novela e retrotráena a distintos momentos da Alemaña dos anos trinta, corenta e principios dos cincuenta. Un exemplo destas digresións está no capítulo 4, cando o protagonista detalla as circunstancias que rodearon a morte da súa irmá Henriette en 1944, durante a segunda guerra mundial.
A pesar do ton sarcástico e acedo do conxunto da novela, non está exenta de momentos líricos, como as evocacións que o protagonista fai da súa relación con Marie.
León V, papa
Traxectoria
O seu breve pontificado só durou un mes ao ser deposto polo seu director espiritual, o cardeal Cristovo, que o recluíu nun mosteiro onde morrería, en setembro, aparentemente asasinado. Cristovo exerceu un ano o papado e é considerado pola Igrexa Católica como un antipapa.
Kosmos 362
Kosmos 362 (Космос 362 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 9, foi un satélite artificial soviético lanzado o 16 de setembro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 362 foi o noveno membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 854 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71,0 graos e un período de 95,6 minutos.
Kosmos 362 reentrou na atmosfera o 13 de outubro de 1971.
Leaves Turn Inside You
Leaves Turn Inside You é o oitavo e derradeiro álbum de estudio da banda estadounidense de post-hardcore Unwound, publicado o 17 de abril de 2001 a través do selo Kill Rock Stars. O disco tivo moi boas críticas tras o seu lanzamento.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Unwound.