cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Función eta de Dirichlet
na rexión de parte real positiva. Isto dá por resultado a función eta como unha transformada de Mellin.
Hardy deu unha demostración simple da ecuación funcional para a función eta, que é
Método de Borwein
Peter Borwein utilizou aproximacións baseadas nos polinomios de Chebyshov para desenvolver un método para avaliar en forma eficiente a función eta. Se
entón
onde o termo erro γn atópase acoutado por
onde t = \Im(s).
Anthicidae
Os antícidos (Anthicidae) son unha familia de coleópteros polífagos. A familia comprende unhas 3500 especies nuns 100 xéneros. A maioría das especies son de pequeno tamaño e teñen aparencia de formiga.
Función eta de Dirichlet
Valores particulares
Véxase tamén constante zeta
Anthicidae
Características
A cabeza estréitase xusto enfronte do pronoto formando un pescozo, e o extremo posterior do pronoto é xeralmente tamén estreito. As patas e antenas son delgadas, aumentando a súa aparencia de formiga, e o corpo está escasamente cuberto con pelos longos.
Os escaravellos adultos son omnívoros, consomen pequenos artrópodos, pole, fungos... Algúns tipos teñen interese para controis biolóxicos, xa que comen os ovos ou larvas de pragas.
Función eta de Dirichlet
Valores particulares
A forma xeral para enteiros positivos pares é:
Anthicidae
Características
Moitos membros da familia séntense atraídos pola cantaridina, que parece que acumulan e que disuade os seus posibles depredadores. miniatura|Os membros do xénero Anthelephila teñen aparencia de formigas.
Subfamilia
Inclúe as seguintes subfamilias:
Fong juk
Fong juk (en 放‧逐) é un filme de Hong Kong de 2006 producido e dirixido por Johnnie To. Está protagonizado por Anthony Wong, Francis Ng, Nick Cheung, Josie Ho, Roy Cheung e Lam Suet, coas aparicións especiais de Richie Jen e Simon Yam. A acción está ambientada na cidade de Macau. Estreouse na 63ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia, e competiu polo León de Ouro.
Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sigurd Ragnarsson
Sigurd Ragnarsson ou tamén Sigurðr ormr í auga, en nórdico antigo (en galego, Sigurd "Ollo de serpe", ou "Serpe no ollo"), foi un semi-lendario guerreiro viquingo e un rei danés dende mediados do século IX. O seu prototipo histórico podería se-lo rei danés Sigfred que gobernou brevemente na década do 870. .A partir do século XII, aparece en múltiples sagas e lendas escandinavas como un dos fillos do viquingo lendario Ragnar Lodbrok e Aslaug (ou quizais Þóra, filla de Heroth, rei de Gothia).
Vida temperá
O alcume de Sigurd, "Serpe dentro do ollo" denotaba unha característica física, pois nacera cunha marca no seu ollo, descrita como a imaxe do Ouroboros (unha serpe ou dragón mordendo a súa propia cola, rodeando a pupila do seu ollo esquerdo). Esa marca da serpe fora profetizada pola súa nai Áslaug, a filla da valquiria Brynhildr.
Segundo a Saga de Ragnar Lodbrok, mentres Sigurd era só un mozo, os seus medio irmáns Eric e Agnar foran asasinados polo rei sueco Eysteinn Beli (tamén coñecido como Östen). Cando Áslaug ouviu a noticia da morte de Eric e Agnar, aínda que non era a súa nai, chorou sangue e encirrou os outros fillos de Ragnar para vinga-los seus irmáns mortos. Como o rei sueco controlaba Uppsala e tiña unha vaca sagrada llamada Sibilja, Ivar Ragnarson cría que os deuses protexían a Eysteinn e temía a maxia que alí reinaba. Porén, o seu meido irmán, Sigurd, de só tres anos, quixo atacar a Eysteinn polo que os irmáns cambiaron de opinión. O pai adoptivo de Sigurd reuniu cinco barcos, Hvitsek e Björn Ragnarson xuntaron catorce e Aslaug máis Ivar, outros dez. Con toda esa forza, atacaron e conseguiron vingarse de Eysteinn.
O historiador danés Saxo Grammaticus relatou que Sigurd, cando era de mozo, residiu durante un tempo en Escocia e as Illas escocesas. Posteriormente, Ragnar e mailo exército viquingo asasinaron os condes locais, e Sigurd e o seu irmán Radbard foron nomeados como gobernantes destes territorios. Máis tarde, Sigurd e os seus irmáns acompañaron a Ragnar nunha expedición perigosa até o Helesponto a través do Rus de Kíiv.
A morte de Ragnar e o Grande Exército Pagán
A maioría das fontes lendarias coinciden en que o rei Ælla de Northumbria matou Ragnar Lothbrok, contra o 865, botándooo nun pozo con serpes. Segundo os contos tradicionais, Ragnar exclamou no momento da morte morría, "Como se moverían os porcos novos se soubesen o que sofre o vello xabaril!" Sigurd e mailos seus irmáns foron informados da sorte de seu pai por un enviado do rei Ælla. Cando ouviu a noticia, Sigurd sentiuse tan afectado que se fixo un corte cun coitelo que tiña na man; seu irmán prendeu unha lanza tan fortemente que, supostamente, quedaron na madeira impresas as pegadas dos dedos. Sigurd e os seus irmáns xuraron que vingarían a morte de Ragnar.
No 865-866 os xefes viquingos Ivar o Desosado e Ubba, cruzaron o Mar do Norte cun "Grande Exército". As lendas tradicionais afirman que tódolos fillos sobreviventes de Ragnar, ademais de Ivar, lanzaron un primeiro ataque contra o reino de Ælla, mais foi un fracaso. Nese momento, un irmán de Sigurd, Ivar o Desosado, deseñou unha estratexia que conseguiu que o Grande Exército Pagán conquistara York para provocar a Ælla. Seguno o plan de Ivar, os viquingos finxiron a retirada o que provocou que Ælla os subestimara e os cercara. Finalmente, segundo Ragnarssona þáttr (A Lenda dos fillos de Ragnar, que forma parte das Sagas de Ragnar Lothbrok), Ælla foi capturado vivo e foi executado despois mediante a aguia de sangue.
Descendentes de Sigurd
O Ragnarssona þáttr expón que cando o seu pai morrera, Sigurd herdara Selandia, Escania, Halland, as illas danesas, e Viken. Tamén é posible que fose co-gobernante de Dinamarca co seu irmán Halfdan, porque as fontes francas mencionan a certos Sigfred e Halfdan como gobernantes no 873 (os nomes Sigurd e Sigfred adoitan mesturarse na literatura nórdica). Puido ter sucedido ao seu irmán Halfdan Ragnarsson como único rei de Dinamarca ao redor do 877, cando Halfdan caeu nunha batalla no mar de Irlanda. Un rei viquingo danés chamado Sigfred, que por esta época quedou sen terra, foi asasinado no oeste de Francia no 887 e resulta posible que fosen a mesma persoa. Sigurd casou con Blaeja (tamén chamada Heluna), a filla do rei Ælla de Northumbria e tiveron tres fillos, Harthacnut, Áslaug Sigurðardóttir (nada polo 800), quen casou con Helgi da liñaxe de Dagling e Thora (nada pollo 796). Helgi puido suceder, brevemente, ao seu suposto sogro como rei de Dinamarca antes de ser derrocado por Olof, un xefe viquingo que chegou cara o 900, e proviña de Suecia.
Harthacnut I e seu fillo Gorm
O Ragnarssona þáttr, tamén afirma que o rei danés Harthacnut I era fillo de Sigurd. Con todo, o cronista do século XI, Adam de Bremen, menciona a Hardegon (probabelmente Harthacnut I) como fillo dun tal Sven. Hardegon ou Harthacnut sucedeu, polo 916 aproximadamente, a Sigtrygg Gnupasson como rei dunha parte de Dinamarca (probablemente Xutlandia; aínda que segundo a tradición posterior, sería Selandia, Escania e Halland). No entanto, segundo o Ragnarssona þáttr, perdeu Viken (Fiorde de Oslo) que fora parte do Reino de Dinamarca no século IX. Foi pai de Gorm o Vello, rei de Dinamarca. Gorm sucedeu ao seu pai como rei e casou con Thyra Danebod, filla do caudillo de Xutlandia, Harald Klak. Despois da morte de Harald, Gorm tomou o seu territorio e unificou o reino.
O fillo de Gorm, Harald Bluetooth, sucedeu o seu pai como rei e casou posibelmente tres veces: con Gunhild, Tove e Gyrid. Harald tivo un fillo chamado Svend Tveskæg que se sublevou contra el e o sucedeu como rei. Sven, casou con Świętosława de Polonia (que ao casar trocou o nome a Gunhilda) e tiveron varios fillos, sendo un deles Canuto o Grande. Svend gobernou Inglaterra e chegou a establece-lo Imperio danés. Ao morrer, seu fillo Harald Svendsen converteuse en rei de Dinamarca, mentres que o ex rei de Inglaterra, Ethelred, reuperou o trono.
Trala morte de Harald Svendsen, o seu irmán, Canuto o Grande, converteuse en rei, restablecendo o Imperio danés do Mar do Norte. Este casou con Emma de Normandía coa que tivo un fillo chamado Canuto Hardeknut. Cando morreu Canuto e, posteriormente, os seus irmáns, se converteu en rei de Dinamarca e Inglaterra. Á súa morte, Eduardo o Confesor converteuse en gobernador de Inglaterra en 1042.
Por outra banda, Svend Tveskæg tamén tivo unha filla, Estrid, da que descenderon, a partir de 1047, tódolos reis e raíñas de Dinamarca.
Aslaug e seu fillo Sigurd Hart
Como se mencionou anteriormente, a filla de Sigurd, Áslaug, casara con Helgi o Afilado da dinastía Dagling. Tiveron un fillo chamado Sigurd Hart, que casou cunha muller chamada Ingeborg. Sigurd Hart e Ingeborg tiveron 2 fillos: Guttorm Sigurdsson e Ragnhild Sigurdsdotter. Cando o tío de Sigurd Hart, o rei Fróði de Ringerike, morreu, Sigurd Hart foi a Noruega para sucedelo como rei de Ringerike.
Thora e seu fillo Ingjald Helgasson
Thora casou con Helgi Olafsson (n. 795), fillo de Olaf Geirstad-Alf, e emigrou a Irlanda. Froito desa relación nanaceu Ingjald Helgasson, un poderoso caudillo do reino de Dublín, pai de Olaf o Branco.
Na cultura popular
Sigurd "serpe no ollo" tivo un papel relevante na serie televisiva Vikings, na que foi interpretado polo actor David Lindström.
Contido de descarga
Un contido de descarga ou contido descargable, tamén coñecido polas siglas DLC (DownLoadable Content, «contido descargable») o DDC (Descarga De Contido), é un arquivo de datos liberado en forma dixital, xeralmente creado para un videoxogo, e distribuído a través de Internet. A frase se utiliza para referirse especificamente a todo material novo, exclusivo o adicional creado polos desenvolvedores para os videoxogos e que se publica por separado, non incluído no produto base. A frase, non obstante, tamén se ha utilizado para referirse a calquera tipo de medios de entretemento dixital distribuído en liña, por exemplo os mods.
Entre que tipo de información o contido se inclúe, hai variacións entre personaxes, mapas, puzzles, niveis, escenarios, e traxes novos; ata cambio de contorno, códigos de liberación de contido xa existente, obxectos, etc.
Os precursores do DLC
Un ano despois en 1995, a competencia directa de Sega, Nintendo ofreció un servizo con características similares de maneira exclusiva no Xapón, o Satellaview coñecido popularmente como BS-X ofrecía a descarga vía satélite de videoxogos exclusivos a través dun módem, sendo títulos orixinais o remakes de anteriores, a día de hoxe se manteñen exclusivos desta plataforma.
En videoconsolas
A Dreamcast foi a primeira videoconsola en ofrecer soporte en liña como unha norma; o DLC estaba dispoñible, aínda que limitado en tamaño debido á conexión de banda estreita e as limitacións de tamaño dunha tarxeta de memoria. Estas características en liña se consideraban un gran avance nos videoxogos, pero de inmediato a competencia da Dreamcast, a PlayStation 2 de Sony e a GameCube de Nintendo, non quedaron atrás cos adaptadores de red.
Coa chegada da Xbox, Microsoft foi a segunda empresa en implementar o contido de descarga. Moitos títulos orixinais de Xbox Live, incluíndo Splinter Cell, Halo 2 e Ninja Gaiden, ofreceron diversas cantidades de contido extra dispoñible para descarga a través do servizo Live de Xbox. A maioría destes contidos, coa notable excepción dos contidos dos títulos publicados de Microsoft, se dispoñía de forma gratuíta. Ademais, Microsoft foi a primeira empresa en cobrar por contido de descarga, co videoxogo de 2002 MechAssault. Coa Xbox 360, Microsoft integro máis contidos de descargas na súa consola, incluso dedico unha sección completa na interface de usuario en Xbox Live Marketplace. Tamén, elimino a necesidade de tarxetas de crédito mediante a aplicación dos seus propios puntos de divisas, unha estratexia que aprobo Nintendo cos Wii Points e Sony coa PlayStation Network Card.
Sony adopto gran parte das características de Xbox Live Marketplace nas súas descargas, na PlayStation Store. Con Gran Turismo HD Concept, Sony previo un título completamente barebone (moi limitado o semi ensamblado), coa idea de exixir a compra da maior parte do contido por separado a través de moitas microtransaccións en liña. O proxecto foi cancelado pouco despois. Nintendo ofreceu unha cantidade máis escasa de contido de descarga na súa Wii Shop Channel, na súa maior parte a distribución dixital de emuladores dos títulos de Nintendo das xeracións anteriores.
Videoxogos musicais como Guitar Hero e Rock Band, tomaron vantaxe significativa nos contidos de descargas. Harmonix dixo que Guitar Hero II conta con «máis contidos en liña do que ninguén ha visto xamás nun xogo ata a data». Aínda que o lanzamento do seu sucesor, Guitar Hero III: Legends of Rock, adiantouse a esta declaración. Rock Band conta co maior número de elementos de descarga de calquera consola de videoxogos, cun número constante de novas cancións que se engaden semanalmente. A adquisición de todo o contido de descarga para Rock Band costa ó menos $500.
En videoconsolas portátiles
A través do uso da conexión Wi-Fi e por cable de Nintendo, os usuarios poden descargar contido para a Gameboy e Nintendo DS en certos xogos; un bo exemplo é Picross DS, no que os usuarios poden descargar paquetes de 'crebacabezas' o puzles clásicos dos anteriores xogos Picross (como Mario's Picross),así como para descargar contido xerado por usuarios. Se penso que no videoxogo Professor Layton and the Curious Village os "crebacabezas bonus" podían ser descargados mediante a conexión Wi-Fi de Nintendo, non obstante, esta conexión simplemente abriu o crebacabezas que se almacena xa no xogo. Do mesmo modo, en Moero! Nekketsu Rhythm Damashii: Osu! Tatakae! Ouendan 2 había traxes ocultos que se activaban en lugares de descarga DS por un tempo limitado.
Debido ao uso de cartuchos por parte da Nintendo DS e a falta dun disco duro, hai espazo limitado para o DLC e os desenvolvedores tendrían que planificar o espazo de almacenamento no cartucho. Picross DS so ten espazo para 10 paquetes de crebacabezas, e os DLC de Professor Laytonn's e Ouendan 2 xa están no cartucho e se desbloquean cun código por semana.
Os DLC de Nintendo son distintos, xa que están dispoñibles sen custo ningún. Non obstante, a Nintendo DSi conten unha tenda similar á da Wii que conten xogos e aplicacións, a maioría destes deben ser comprados utilizando os Nintendo Points. Tamén vale a pena sinalar que, utilizando o Nintendo Channel da Wii, varios arquivos de DS, como demos e vídeos de xogos, se poden descargar na consola e transferirse vía inalámbrica a unha computadora de mano DSi. Coa chegada da Nintendo 3DS, se prevé que varios videoxogos do portátil, comprados de forma física, conten con DLC (un exemplo sería Sonic Generations, onde o nivel "Casino Night Zone" se descarga por medio dun código incluído no xogo).
Yè Yàn
Yè Yàn (en 夜宴) é un filme de Hong Kong e a China de 2006 dirixido por Feng Xiaogang e protagonizado por Zhang Ziyi, Ge You, Daniel Wu e Zhou Xun. É unha adaptación vaga da traxedia Hamlet de William Shakespeare e de Gengangere de Henrik Ibsen, on temas de vinganza e destino. Está ambientado no período das Cinco Dinastías e dos Dez Reinos, na China do século X.
Contido de descarga
En videoconsolas portátiles
A partir do iPhone OS versión 3.0, de Apple, a descarga de contido (DLC) se fixo dispoñible para a plataforma a través de aplicacións compradas desde a App Store. Se ben esta capacidade foi inicialmente so dispoñible para os desenvolvedores de aplicacións de pago, Apple finalmente permite aos desenvolvedores ofrecer isto en aplicacións gratuítas no outubro de 2009.
Yè Yàn
Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Karolina Wisniewska
Karolina Wisniewska, nada en Varsovia o 26 de xullo de 1976, é unha esquiadora alpina paralímpica. Nada en Polonia, mudouse ao Canadá cando tiña 5 anos, onde comezou a esquiar como unha forma de terapia física para a súa parálise cerebral. No transcurso da súa carreira deportiva como esquiadora, gañou oito medallas paralímpicas totais por esquiar e 18 medallas nas Copas Mundiais do Comité Paralímpico Internacional (IPC). Nos Xogos Paralímpicos de Inverno de 2002 de Salt Lake City, gañou catro medallas, a maior cantidade obtida por un esquiador paraalpino canadense nun só evento olímpico. Wisniewska retirouse do deporte por segunda vez en maio de 2012 despois dunha lesión en 2011 que a levou a perderse a maior parte da tempada de esquí 2011/2012.
Traxectoria
Wisniewska naceu o 26 de xullo de 1976 en Varsovia, Polonia e mudouse a Alberta, Canadá cando tiña cinco anos. Vivía na área de Vancouver en 2010, pero regresou a Calgary en 2012.
Nada con parálise cerebral que afecta as súas pernas e equilibrio, Wisniewska tomou un descanso do esquí nun momento para asistir á Universidade de Oxford. En 2007, foi incluída no Salón da fama do esquí canadense. En 2012, estaba a traballar como oficial superior de programa na división de alto rendemento de Sport Canada. En 2017, Wisniewska foi incluída no Salón da Fama do Comité Paralímpico Canadense.
Heart of a Dog (filme de 2015)
Heart of a Dog é un filme documental estadounidense de 2015 dirixido pola compositora e artista visual Laurie Anderson.
Estreouse subtitulado en galego o 28 de marzo de 2019, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
Fritz Rasp
Fritz Rasp, nado como Heinrich Fritz Rasp o 13 de maio de 1891, en Bayreuth e finado o 30 de novembro de 1976, en Gräfelfing, foi un actor alemán que apareceu en 104 películas durante seis décadas (de 1916 a 1976), sendo recoñecido principalmente polos seus roles de malo. Algúns dos seus papeis máis representativos foron en Spione (1928), Frau im Mond (1928) e en Metropolis (1927), de Fritz Lang; de feito, moitas das escenas deste último filme onde apareceu eran consideradas perdidas, até a recuperación dunha cinta completa en Buenos Aires en 2008, coas que se puido recuperar o 100% das escenas nas que aparecía Rasp.
Infancia e primeiros anos
Fritz Rasp foi o décimo terceiro fillo do topógrafo Daniel Rasp e de Augusta Grahl. En 1908 comezou a traballar na Escola de Teatro de Múnic, e ao ano seguinte debutrou como actor. En maio de 1914, asinou un contrato para traballar con Max Reinhardt no Deutsches Theater de Berlín. En 1915 e 1916 realizou os seus primeiros filmes, con directores como Paul Wegener e Ernst Lubitsch. Debido á Primeira guerra mundial, Rasp serviu no exército de 1916 a 1918, despois de que volveu traballar con Reinhardt.
Metropolis e os anos 20
Unha das primeiras películas que rodou Fritz Rasp na década de 1920 foi Waming Shadows, dirixida por Fritz Lang, quen o chamou para actuar posteriormente en varias das súas producións. Unha delas foi Metropolis, en 1926; Rasp interpreta a un perturbador secundario: un espía, criado do dono da cidade, Joh Fredersen (Alfred Abel), que lle ordena que vixíe todo o que fai o seu fillo Freder (Gustav Fröhlich), para evitar un levantamento contra el. O aspecto do personaxe de Rasp é o que máis chama a atención: un home alto, fraco e malhumorado, pero cuxa maldade se expresa claramente no seu rostro. Quizais foi este papel o que determinou que despois os seus personaxes fosen preferiblemente viláns.
Aínda que a película non foi un éxito na súa estrea, a valoración posterior foi moi importante. Despois de Metropolis, Rasp continuou traballando en películas mudas, como Die Liebe der Jeanne Ney, 1928, de George Wilhelm Pabst, na que interpreta a un estafador (Fritz Rasp sufriu un accidente que o deixou inconsciente e incapaz de continuar co traballo; Pabst decidiu suspender a rodaxe até que se recuperou), e Diary of a Lost Girl, 1929, xunto á estadounidense Louise Brooks.
Cine do Reich e fin da guerra
Rasp díxolle ao crítico soviético Alexander Dymshitz, membro da Academia das Artes da RDA, que cando veu chegar aos soldados do exército roxo en 1945, desenterrou libros Ilya Ehrenburg do seu xardín con dedicatorias por ter participado nun filme con guión do escritor. Os soldados víronos, pediron un intérprete, leváronlle comida e puxeron unha inscrición na porta da casa: "O amigo de Ilya Ehrenburg vive aquí. A casa está custodiada por tropas soviéticas". Cando lle contaron iso a Ehremburg, dixo que "Raps era un bo tipo", e continuaron a súa amizade ao longo dos anos.
Anos posteriores
A década de 1950 foi moi próspera, con producións como Skandal in der Botschaft (1950) e Hokus Pokus (1953). En 1955 faría o seu único traballo para Hollywood, en Magic Fire de William Dieterle (1955), representando a Herr Pfistermeister, ministro de Luís II de Baviera que fora en busca de Wagner, interpretado por Alan Badel.
Entre 1959 e 1961 traballou en diversas obras de Harald Reinl, baseadas nas novelas de terror do escritor Edgar Wallace. Destacan Der Frosch mit der Maske (1959), Die Bande des Schreckens (1960), Der rote Kreis (1961) e Die seltsame Gräffin (1961).
En 1963 recibiu un premio da Academia de Cine Alemán, pola súa longa e destacada traxectoria no cinema alemán, e pola súa constante contribución ao mesmo ao longo dos anos.
Nas décadas de 1960 e de 1970 traballou máis en series de televisión que no cine. Entre os filmes nos que actuou están Dr. med Hiob Prätorius (1965) e Lina Braake (1975). A súa última aparición foi na televisión, na serie Dorothea Merz, de 1976. Morreu aos 85 anos en Gräfelfing.
Vida persoal
Rasp casou con Charlotte Petermann (1904 - 1993), filla do dramaturgo alemán Felix Höllander. Tiveron catro fillos, entre eles Andreas (1921-2013), profesor de instituto e poeta, Gerhard (1931-1994) e Renate (1935-2015), destacado escritor asociado ao Grupo 47.
Xosé Antonio Andrade Figueiras
Xosé Antonio Andrade Figueiras, nado en Seavia (Coristanco) en 1957, é un avogado e escritor galego.
Traxectoria
Fixo o bacharelato na Academia Leus de Carballo. Traballou de ferreiro, na construción e como taxista. Licenciouse en Dereito. É membro do Instituto de Estudos Bergantiñáns, do Club de Oratoria e Comunicación Toast Masters International e da Asociación Ambiental Senda Nova. Nas eleccións municipais de 2019 encabezaou a candidatura do BNG en Coristanco e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 2023 volverá encabezar a candidatura do BNG en Coristanco.
O rapaz dos cabelos verdes
O rapaz dos cabelos verdes (en The Boy with Green Hair) é un filme estadounidense de 1948 dirixido por Joseph Losey. Está protagonizado por Dean Stockwell no papel de Peter, un neno orfo que é obxecto de ridículo logo de que o seu cabelo se volve misteriosamente de cor verde. Está coprotagonizado por Pat O'Brien, Robert Ryan e Barbara Hale.
Alpes do Sur
Os Alpes do Sur son unha gran cordilleira da rexión oeste da Illa Sur, Nova Zelandia, que forman unha espiña en dirección norte-sur que divide a illa en dous lados. Nos Alpes do Sur localízase o monte Cook, punto máis alto do país.
A cordilleira recibiu o nome en 1770 polo capitán James Cook, mais xa chamara a atención de Abel Tasman en 1642.
Características
Os Alpes do Sur posúen 450 km de lonxitude en dirección norte-sur. O punto máis alto, o monte Cook, posúe 3754 metros de altura, mentres outros 16 lugares superan os 3000 metros de altitude. A rexión tamén está constituída por grandes glaciares e lagos.
A localización dos Alpes permite que a rexión teña un clima extremamente agradable. A localidade de Omarama, no sopé das montañas, recibiu reputación internacional debido ao seu clima, provocado polo vento Föhn.
Fauna e flora
Os animais máis habituais na rexión son as aves Xenicus gilviventris e o kea. Tamén existen algúns insectos adaptados ao clima frío e a Apteryx haastii.
A pesar das condicións climáticas, os Alpes son ricos en flora alpina. Preta do 25% das plantas neozelandesas habitan esta rexión. As plantas adaptadas a ese clima rigoroso son dos xéneros Hebe, Dracophyllum, Coprosma, Podocarpus nivalis e Carex.
Áreas protexidas
esquerda|miniatura|274x274px|As montañas dos Alpes do Sur Os Alpes do Sur son practicamente inaccesíbeis e polo tanto conservan a súa vexetación orixinal. Con todo, os Alpes están protexidos por varios parques nacionais como:
Hua pi
Hua pi (en 畫皮) é un filme de Hong Kong e a China de 2008 dirixido por Gordon Chan, e protagonizado por Donnie Yen, Chen Kun, Zhou Xun, Zhao Wei, Sun Li e Qi Yuwu. Aínda que o filme está baseado en parte nunha premisa sobrenatural, é máis unha película de acción e romántica que un filme de terror.
Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Alex Holcombe
Alex Bernard Holcombe, nado o 22 de novembro de 1969 en Houston, Texas, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado na Universidade Baylor, cunha altura de 2,05 metros xogaba nas posicións de pivote e ala-pivote.
Músculo bucinador
O músculo bucinador (Musculus buccinator) é un músculo ancho e plano que se atopa na fazula, detrás do músculo maseter.
Insercións do bucinador
Insírese, detrás do bordo alveolar do óso maxilar e da mandíbula; na lámina medial da apófise pterigoidea e no ligamento pterigomandibular; adiante na mucosa da comisura labial; tamén está atravesado por unha rama do nervio facial.
Innervacións
Innervado polo nervio bucal, rama do temporobucal (V3 do trixemino)(Sensorial). Innervado polo VII nervio cranial (nervio facial) (motor).
Gran Premio de Hungría de 2000
O Gran Premio de Hungría do 2000 (oficialmente o XVI Marlboro Magyar Nagydíj) foi unha carreira de automóbiles de Fórmula 1 celebrada o 13 de agosto de 2000 no circuíto de Hungaroring, preto de [Budapest]], Hungría. Foi a duodécima carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2000 e o 16º [Gran Premio de Hungría. A carreira de 77 voltas gañouna Mika Häkkinen, pilotando un McLaren -  Mercedes, despois de partir da terceira posición. Michael Schumacher terminou segundo nun Ferrari, logo de comezar na pole position sendo terceiro o compañeiro de Häkkinen David Coulthard.
Häkkinen adiantou a Schumacher e Coulthard na liña de saída e pasou a liderar cada volta, agás a primeira rolda de paradas en boxes. A marxe final de vitoria do finlandés foi de oito segundos, con Schumacher retendo a Coulthard para ser segundo. A vitoria, a terceira da tempada de Häkkinen, deulle o liderado do Campionato de Pilotos de Fórmula 1 por primeira vez en 2000, dous puntos por diante de Schumacher e seis por diante de Coulthard, mentres que McLaren tomou o liderado do campionato de construtores por un punto a Ferrari.
Antecedentes
O provedor de pneumáticos Bridgestone levou á carreira dous compostos de pneumáticos diferentes; os pneumáticos compostos secos Soft e Extra Soft. Ao comenzo da carreira, o piloto de Ferrari Michael Schumacher lideraba o Campionato de Pilotos con 56 puntos, por diante dos compañeiros de McLaren Mika Häkkinen e David Coulthard, que estaban empatados  segundos con 54 puntos. Rubens Barrichello era cuarto con 46 puntos mentres que Giancarlo Fisichella era quinto con 18 puntos. No mundial de construtores, Ferrari lideraba con 102 puntos, catro puntos por diante do seu rival McLaren segundo. Williams con 22 puntos e Benetton con 18 puntos disputábanse o terceiro posto, mentres que BAR era quinto con 12 puntos. McLaren e Ferrari dominaran ata o momento o campionato, gañando as once carreiras anteriores. Os participantes no campionato Fisichella e Barrichello gañaran o segundo posto no podio, mentres que Ralf Schumacher e Heinz-Harald Frentzen lograran cada un un terceiro posto no podio.
Despois do Gran Premio de Alemaña o 30 de xullo, seis equipos realizaron probas de media tempada no Circuíto Ricardo Tormo do 3 ao 5 de agosto. O piloto de probas de McLaren Olivier Panis foi o máis rápido o primeiro día, por diante de Häkkinen. O coche Sauber de Pedro Diniz viuse afectado por unha fuga de aceite, o que limitou o tempo de probas do seu equipo a medida que se reparaba a fuga. Coulthard foi o máis rápido o segundo día. Fisichella marcou os mellores tempos no último día de probas. O seu compañeiro de equipo Alexander Wurz partiu e chocou coa barreira dos pneumáticos. O chasis do seu coche golpeoulle na perna dereita e foi trasladado ao centro médico do circuíto antes dun traslado a un hospital local. Wurz foi autorizado para competir na carreira o día seguinte ao seu accidente. Ferrari optou por pasar cinco días probando no Circuíto Fiorano e concentrados no desenvolvemento do automóbil, prácticas de saída, probas aerodinámicas e simulacións de distancia de carreira co seu piloto de proba Luca Badoer. Barrichello uniuse o segundo día e Michael Schumacher a partir do cuarto día. Badoer e Michael Schumacher pasaron outros dous días no circuíto realizando probas de resistencia do coche Ferrari F1-2000.
Cualificación
Na sesión de cualificación dunha hora do sábado pola tarde, cada piloto limitouse a doce voltas, decidíndose a orde de saída polas súas voltas rápidas. Durante esta sesión, estivo en vigor a regra do 107%, o que requiriu que cada piloto fixase un tempo no 107 por cento da volta máis rápida para clasificarse para a carreira. A sesión celebrouse con tempo seco. Michael Schumacher conseguiu a súa 28º pole position da súa carreira e a súa cuarta no circuíto, cun tempo de 1:17.514. Xunto a el na primeira fila da grella Coulthard, que estaba a tres décimas de segundo do ritmo de Michael Schumacher. Häkkinen clasificouse en terceiro lugar e afirmou que o seu equipo fixo cambios na configuración do seu coche ao non estar satisfeito co seu coche en sesións anteriores. Barrichello loitou co manexo do seu coche ocupando a quinta posición e afirmou que Coulthard lle impediu establecer un tempo de volta máis rápido. Frentzen, Fisichella, Button, Salo e Irvine completaron os dez primeiros postos. Wurz perdeu a clasificación entre os dez primeiros por dúas décimas de segundo. Trulli clasificouse 12º loitando co sobreviraxe, por diante de Diniz, Alesi, o piloto de Arrows Pedro de la Rosa e Villeneuve. Johnny Herbert para Jaguar clasificouse 17º a pesar de trompear a finais da sesión, e foi seguido por Zonta, Nick Heidfeld e Jos Verstappen. Os pilotos de Minardi clasificáronse en último lugar; Marc Gené excedeu á cualificación do seu compañeiro de equipo Gastón Mazzacane por dúas décimas de segundo.
Warm-up
Os pilotos saíron á pista ás 09:30 hora central do verán de Europa ( UTC + 2) para unha sesión de quecemento de 30 minutos. Coulthard mantivo o seu bo rendemento na clasificación e marcou o mellor tempo, 1:19.261. Os Ferrari foron segundo e terceiro: Michael Schumacher máis rápido que Barrichello. Häkkinen completou os catro primeiros postos, a 1,2 segundos do seu compañeiro Coulthard.
Carreira
A carreira comezou ante 120.000 espectadores ás 14:00 hora local. As condicións da grella eran secas antes da carreira; a temperatura do aire era 32 °C e a temperatura da pista oscilou entre 34º e 44 °C; agardábase que as condicións seguisen sendo consistentes durante toda a carreira. Mentres se formaba a grella, o coche de Mazzacane sufriu un problema na caixa de cambios e viuse obrigado a comezar a carreira co seu Muletto. Herbert tamén planeaba usar o seu coche de reposto xa que o seu coche habitual tiña unha fuga que se solucionou antes do inicio. Häkkinen acelerou máis rápido que Michael Schumacher e Coulthard na liña de saída, adiantándose aos dous pilotos na primeira curva. Coulthard resistiu entón os intentos de Ralf Schumacher de pasalo á terceira posición. Dirixíndose á chicane, Villeneuve e de la Rosa chocaron. Villeneuve entrou a boxes a cambiar a á dianteira seguido de Verstappen, que entrou a cambiar un novo pneumático traseiro esquerdo. Ao final da primeira volta, Häkkinen lideraba diante de Michael Schumacher, Coulthard, Ralf Schumacher, Barrichello, Frentzen, Fisichella, Irvine, Wurz, Salo, Diniz, Trulli, Alesi, Herbert, Zonta, Heidfeld, Verstappen, Gené, Mazzacane, Villeneuve e de la Rosa. Häkkinen comezou a afastarse gradualmente de Michael Schumacher mentres que o primeiro marcaba voltas rápidas consecutivas.
Fisichella trompeou cando marchaba no sétimo lugar na oitava volta, perdendo oito posicións e Irvine pasou á antiga posición de Fisichella. Alesi entrou en boxes na novena volta e volveu xurdir na parte traseira da pista despois de arranxar a dirección do seu coche. Villeneuve pasou de la Rosa pola 21ºa posición. Dúas voltas despois, Alesi dirixiuse ao seu garaxe e converteuse na primeira retirada da carreira. Fisichella saíuse fóra na volta 12 e Herbert pasouno 13º. Tres voltas despois, Fisichella fixo a súa primeira parada en boxes para arranxar os freos do seu coche e saíu na 19ª posición. A vantaxe de Häkkinen sobre Michael Schumacher era de sete segundos na volta 19. Coulthard marchaba tres segundos por detrás de Michael Schumacher e estaba por diante de Ralf Schumacher. Villeneuve pasou á 18ª posición despois de adiantar a Fisichella e Zonta na volta 20. Heidfeld converteuse na segunda retirada da carreira cando se detivo despois de facer a primeira parada en boxes programada na volta 22. Dúas voltas despois, Irvine, que corría sétimo, fixo a súa primeira parada en boxes e caeu á 11ª posición. thumb | left | vertical | alt = Cabeza e ombreiros dun home duns trinta anos co pelo louro e os ollos grises, mirando cara á dereita. Leva un xersei de polo negro. | Mika Häkkinen gañou a carreira desde a terceira posición tras superar a Michael Schumacher e ao seu compañeiro de equipo de McLaren [[David Coulthard]]
Ralf Schumacher fixo a súa primeira parada en boxes na volta 28, emerxendo na sétima posición. Barrichello entrou unha volta despois. O líder da carreira Häkkinen fixo o pit stop na volta 31 e saíu detrás do seu compañeiro Coulthard. Häkkinen recuperou o liderado despois de que Coulthard fixera o pit stop na volta 32, e saíra na terceira posición. Fisichella retirouse con problemas de freo na volta 32. Häkkinen marcou a volta rápida da carreira, 1:20.028 na volta 33, mentres continuaba estendendo a súa vantaxe sobre Michael Schumacher. Coulthard, que tiña pneumáticos frescos, comezou gradualmente a reducir a diferenza con Michael Schumacher na volta 39. Michael Schumacher aumentou a diferenza cando Coulthard perdeu dous segundos, o resultado de ser detido por Genè ao que máis tarde se lle impuxo unha pena de 10 segundos de parada. Barrichello entrou a boxes por segunda vez na volta 47. Michael Schumacher e Ralf Schumacher fixeron as súas paradas en boxes na volta 50, unha volta por diante de Coulthard.
Häkkinen entrou na volta 53 e mantívose no liderado, despois de construír unha vantaxe de 20 segundos sobre Michael Schumacher. Frentzen converteuse no último piloto en facer unha parada en boxes programada na volta 56. Ao final da volta 57, coas paradas programadas realizadas en boxes, a orde de marcha era Häkkinen, Michael Schumacher, Coulthard, Barrichello, Ralf Schumacher, Frentzen, Button, Trulli, Diniz, Irvine, Salo, Wurz, Herbert, Villeneuve, Verstappen, Zonta, Gené, Mazzacane e de la Rosa. Herbert tropeou mentres loitaba pola 13ª posición con Villeneuve. Diniz retirouse da carreira cando o seu motor fallou na volta 63. Herbert recibiu a presión de Verstappen na volta 67 e sufriu o seu segundo trompo, perdendo a posición fronte a Verstappen. Herbert retirouse na volta 69 como resultado de problemas na caixa de cambios. Mazzacane saíu da pista na volta 70 e retirouse por un fallo do motor.
Trulli conseguiu reducir a diferenza con Button e pasouno polo sétimo na volta 74, mentres Button perdeu outra posición ante Irvine unha volta despois. Häkkinen cruzou a liña de meta na volta 77 para lograr a súa terceira vitoria na tempada cun tempo de 1'45:33.869, a unha velocidade media de 173´965 km/h. Michael Schumacher rematou segundo a 7,9 segundos, por diante de Coulthard terceiro, Barrichello cuarto, Ralf Schumacher quinto con Frentzen redondeando os puntos anotando a sexta posición. Trulli, Irvine, Button, Salo e Wurz encheron as seguintes cinco posicións, aínda que a unha volta do gañador da carreira. Villeneuve, Verstappen, Zonta, Gené e de la Rosa foron os últimos clasificados.
Post-carreira
Despois da vitoria de Ferrari na carreira anterior, o director técnico do equipo Ross Brawn dixo que "as nosas paradass e a nosa estratexia de carreira saíron ben, pero non fomos o suficientemente rápidos", mentres que di Montezemolo instou aos mecánicos e enxeñeiros de Ferrari a concentrarse en corrixir o problema do deslizamento das rodas e tamén eloxiou a Häkkinen pola súa recente tendencia de boas saídas. Barrichello culpou ao seu mal rendemento na cualificación o seu cuarto posto. Ralf Schumacher e Frentzen quedaron satisfeitos de rematar respectivamente no quinto e no sexto lugar. Fisichella, que se retirou da carreira por un problema de freos, dixo que o problema recorrente causou danos no seu coche e obrigou a retirarse posteriormente. Gené botou a culpa a unha comunicación por radio defectuosa co seu equipo como o motivo da súa penalización de stop-go e dixo que non recibiu a bandeira azul ata o último momento. O director técnico de Jaguar Gary Anderson estaba enfadado con Gené despois da carreira xa que cría que a condución do español custoulle a Irvine a oportunidade de puntuar. "Non entendo por que non se ondearon as bandeiras azuis porque era sinxelo para que todos as viran". dixo Anderson.
Como consecuencia da carreira, Häkkinen pasou a liderar o Campionato de Pilotos, con 64 puntos, tomando o liderado do campionato por primeira vez na tempada 2000. Michael Schumacher perdeu o liderado do Campionato de Pilotos, caendo a dous puntos de Häkkinen. Coulthard mantivo o terceiro posto con 58 puntos, nove puntos por diante de Barrichello e corenta e un por diante de Fisichella. No Campionato de Construtores, McLaren fíxose co liderado do Campionato de Construtores con 112 puntos. Ferrari con 111 puntos no segundo posto. Williams aumentou a diferenza con Benetton a 6 puntos, con Jordan saltando por diante de BAR por quinto en 12 puntos. A pesar de que McLaren tomou o liderado de ambos campionatos, o director do seu equipo Ron Dennis recoñeceu que esperaba que os seus dous pilotos tivesen a vantaxe na maior parte das cinco carreiras restantes, aínda que cría que ser compracente reduciría as posibilidades de éxito de McLaren.
Metamorfismo
miniatura|upright=1.35|Representación esquemática dunha [[reacción metamórfica. Abreviaturas dos minerais: act = actinolita; chl = clorita; ep = epidota; gt = granate; hbl = horneblenda; plag = plaxioclasio. Dous dos minerais representados na figura non participan na reacción (cristais rosas e amarelos) e poden ser o cuarzo e o feldespato potásico. Esta reacción ten lugar na natureza cando unha rocha máfica pasa da facies da anfibolita á facies do xisto verde.]]
O metamorfismo é a transformación de rochas xa existentes (o protólito ou rocha de partida) orixinando outra rocha de diferente composición mineral ou textura chamada rocha metamórfica. O protólito pode ser unha rocha de calquera tipo: sedimentaria, magmática ou mesmo unha rocha metamórfica preexistente (que dará lugar a outra rocha metamórfica distinta). O metamorfismo ten lugar a temperaturas que pasan dos 150 a 200 °C, e a miúdo a presións elevadas ou en presenza de fluídos quimicamente activos, pero a rocha permanece esencialmente sólida durante todo o proceso de transformación. Pero tanto os cambios á alza coma á baixa da presión e temperatura poden orixinar transformacións metamórficas. As rochas estaban estables nunhas determinadas condicións e deixan de estalo cando estas condicións cambian, producíndose cambios nas rochas que as devolven á estabilidade nas novas condicións. O metamorfismo é distinto da meteorización e da diaxénese, que son cambios que teñen lugar na superficie ou relativamente preto da superficie da Terra.
Hai varias formas de metamorfismo, incluíndo o rexional, de contacto (térmico), hidrotermal, de impacto e dinámico. Diferéncianse nas temperaturas e presións características de cada tipo e na velocidade á que ten lugar e o grao en que interveñen fluídos reactivos. O metamorfismo que ocorre cun incremento das condicións de presión e temperatura denomínase metamorfismo prógrado ou progresivo, mentres que a diminución da temperatura e presión caracterizan o metamorfismo retrógrado ou regresivo.
A petroloxía metamórfica é o estudo das rochas metamórficas e da súa formación. Os petrólogos metamórficos utilizan moito a mecánica estatística e a petroloxía experimental para comprender os procesos metamórficos.
Axentes do metamorfismo
miniatura|400px|Diagrama de presión-temperatura do metamorfismo Os axentes que interveñen no metaformismo son a calor, a presión, a presenza de fluídos. Tamén inflúen a natureza previa da rocha que vai ser afectada e o tempo:
Ademais dos axentes anteriores, tamén inflúen no resultado final os seguintes factores:
Procesos metamórficos
miniatura|upright=1.2|(Esquerda) Os grans están orientados ao chou antes do metamorfismo. (Dereita) Os grans están aliñados perpendicularmente á tensión aplicada se a rocha foi sometida a tensión durantre o metamorfismo. Esta é a razón polo que moitas rochas metamórficas presentan foliación ou bandas.
O metamorfismo é o conxunto de procesos polos cales as rochas existentes se transforman física ou quimicamente a elevada temperatura, sen fundirse en ningún grao. A importancia da calor na fomación de rochas metamórficas foi recoñecido primeiramente polo naturalista escocés James Hutton, quen se considera o pai da xeoloxía moderna. Hutton escribiu en 1795 que algunhas capas de rocha das terras altas escocesas foran orixinalmente rochas sedimentarias, pero que se transformaron por estar sometidas a unha gran calor.
Hutton tamén especulou que a presión era importante no metamorfismo. Esta hipótese foi comprobada polo seu amigo, James Hall, quen selou creta nun improvisado recipiente a presión construído a partir do tubo dun canón e quentouno nun forno alto de fundición. Hall atopou que isto producía un material que lembraba fortemente ao mármore, en vez de ao habitual cal vivo producido ao quentar a creta ao aire libre. Segidamente xeólogos franceses engadiron o metasomatismo como outra causa do metamorfismo, é dicir, a circulación de fluídos cargados de minerais a través das rochas enterradas. Porén, o metamorfismo pode ter lugar sen intervención do metasomatismo (metamorfismo isoquímico) ou a profundidades de só uns poucos centos de metros, onde as presións son relativaemnte baixas (por exemplo, no metamorfismo de contacto).
Unha rocha pode ser transformada sen fundirse porque a calor causa que rompan os enlaces entre átomos, liberando os átomos para que se movan e formen novos enlaces con outros átomos. O fluído que hai nos poros entre os grans dos minerais é un medio importante onde se intercambian os átomos. Isto permite a recristalización dos minerais existentes ou a cristalización de novos minerais con diferentes estruturas cristalinas ou composicións químicas (neocristalización). A transformación converte os minerais do protólito en formas que son máis estables (próximas ao equilibrio térmico) baixo as condicións de presión e temperatura ás que ten lugar o metamorfismo.
O metamorfismo considérase xeralmente que empeza a temperaturas de 100 a 200 °C. Isto exclúe os cambios diaxenéticos debidos á compactación e litificación, que ten como resltado a formación de rochas sedimentarias. O límite superior das condicións metamórficas está no punto de sólidus da rocha, que é a temperatura á que a rocha empeza a fundir. Nese punto, o proceso pasa a ser de tipo ígneo ou magmático. A temperatura de sólidus depende da composición da rocha, da presión e de se a rocha está saturada de auga ou non. As temperaturas típicas de sólidus van desde 650ª C no granito húmido a unha presión duns poucos centos de megapascais (Mpa) ata uns 1080ª C no basalto húmido á presión atmosférica. As migmatitas son rochas formadas nese límite superior (alto metamorfismo), que conteñen cápsulas e veas de material que empezou a fundir pero que non se segregou completamente do residuo refractario.
O proceso metamórfico pode ocorrer a case calquera presión, desde preto da presión da superficie (por metamorfismo de contacto) ata presións de máis de 1.500 Mpa (16 kbar).
Recristalización
miniatura|upright=1.35|Mostra de basalto (rocha magmática) mostrando a súa textura fina. miniatura|upright=1.35|A anfibolita formada por metamorfismo do basalto mostrando unha textura grosa.
O cambio no tamaño e orientación dos grans da rocha durante o proceso de metamorfismo chámase recristalización. Por exemplo, os pequenos cristais de calcita das rochas sedimentarias calcaria e creta cambian dando unha rocha con cristais máis grandes, que é a rocha metamórfica mármore. No arenito metamorfizado, a recristalización das areas de cuarzo orixinais dá lugar a unha cuarcita moi compacta, tamén chamada metacuarcita, na cal os cristais de cuarzo, xeralmente máis grndes, están entrelazados. Tanto as altas temperaturas coma as altas presión contribúen á recristalización. A temperatura alta permite que os átomos e ións nos cristais sólidos migren, reorganizando así os cristais, mentres que as presións causan a disolución dos cristais da rocha nos seus puntos de contacto (disolución a presión) e a súa redeposición no espazo acuoso dos poros.
Durante a recristalización, a identidade do mineral non cambia, só a súa textura. A recristalización empeza xeralmente cando as temperaturas acadan a metade do punto de fusión do mineral xeralmente medida na escala Kelvin.
A disolución a presión empeza duranre a diaxénese (o proceso de litificación de sedimentos en rochas sedimentarias) pero complétase durante as etapas iniciais do metamorfismo. Para un protólito de arenito, a liña divisoria entre a diaxénese e o metamorfismo pode situarse no punto en que os grans de cuarzo en tensión empezan a ser substituídos por novos cristais de cuarzo pequenos non tensionados, producindo unha textura de morteiro que pode identificarse en sección fina baixo un microscopio de polarización. Ao incrementarse o grao de metamorfismo prodúcese unha maior recristalización con textura de escuma, caracterizada por grans poligonais que se xuntan en unións triplas e despois unha textura porfiroblástica (porfírica), caracterizada por grans irregulares grosos, incluíndo algúns grans grandes (porfiroblastos.)