cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Relixión da Roma antiga
O imperialismo romano e os "outros"
A partir dos procesos de romanización, que se estableceron na relación entre as identidades culturais provinciais e a cultura romana, a cidade de Roma tivo acceso e activa interacción con cidades, pobos, culturas e relixións distintas da súa e distintas entre si, o que levou, inicialmente, a un intenso choque de costumes e hábitos.
Cando Roma inicia seu proceso expansionista e imperialista, distintos pobos e cidades son integrados ao seu dominio e ás súas prácticas políticas, económicas e militares, o que xerou trocos culturais moi frecuentes e mudanzas nas formas de adorar certas divindades, así como a inclusión doutras ou de certos ritos ao cotián romano.
Observándose a situación da integración relixiosa das provincias en relación ao imperialismo romano, destácase unha vez máis a cuestión da interpretatio, que pola definición das profesoras Norma Musco Mendes e Uiara Otero, pode ser entendida como "a identificación dos deuses nativos con equivalentes romanos, sexa pola asociación do nome do deus nativo á divindade romana, sexa pola latinización pura e simple do nome da divindade indíxena, o que comunmente e erroneamente nos fai crer, por exemplo, que divindades como Xúpiter e Zeus eran a mesma, porén elas foron interpretadas, a partir de semellanzas, e retratadas como unha soa, por fins, normalmente, políticos. Sumándose a iso, enténdese, e aínda a partir dos estudos das autoras enriba citadas, que a integración de novas divindades, cultos e festivais non se fundamentaba na benevolencia, mais no temor e na precaución en non desafiar os deuses dos ‘outros’, os cales poderían ser útiles aos romanos ".
Roberto Bolaño
Roberto Bolaño Ávalos, nado en Santiago de Chile o 28 de abril de 1953 e finado en Barcelona o 15 de xullo de 2003, foi un escritor e poeta chileno vinculado tamén a México e Cataluña. Autor de máis dunha vintena de libros, entre os cales salientan as súas novelas Los detectives salvajes, gañadora do Premio Herralde en 1998 e o Premio Rómulo Gallegos en 1999, e a póstuma 2666.
Após a súa morte converteuse nun dos escritores máis influentes en lingua castelá, como o demostran as numerosas publicacións consagradas á súa obra e o feito de que tres novelas —ademais das devanditas Los detectives salvajes e 2666, a breve Estrella distante— figuran nos 15 primeiros lugares da lista confeccionada en 2007 por 81 escritores e críticos latinoamericanos e españois, cos mellores 100 libros en lingua castelá dos últimos 25 anos.
A súa obra foi traducida a numerosas linguas, entre elas inglés, francés, alemán, italiano e neerlandés, tendo no intre da súa morte 37 contratos de publicación en dez países, e postumamente estendéndose a outros máis, entre eles os Estados Unidos, ascendendo a 50 contratos e 49 traducións en doce países, todos eles previos á publicación de 2666, a súa novela máis ambiciosa. Ademais, o autor goza de boas críticas tanto de escritores como da crítica literaria contemporánea, sendo considerado un dos grandes autores hispanoamericanos do século XX, a carón doutros escritores do talle de Jorge Luis Borges e Julio Cortázar, con quen adoita ser comparado.
Primeiros anos
Roberto Bolaño naceu en Santiago de Chile en 1953 e pasou a súa infancia en cidades como Los Ángeles, Valparaíso, Quilpué, Viña del Mar e Cauquenes. Aos 13 anos, Bolaño trasladouse coa súa familia a México. Viviu a súa adolescencia concentrado na lectura, encerrado durante horas nunha biblioteca pública de Cidade de México.
Regreso a Chile
En 1973 decidiu volver a Chile co propósito de apoiar o proceso de reformas socialistas de Salvador Allende. Tras unha longa viaxe en autobús, autostop e barco (atravesando practicamente toda América Latina) chega a Chile poucos días despois do golpe de estado protagonizado por Augusto Pinochet, polo que decidiu unirse á resistencia contra a nova orde ditatorial. Ao pouco tempo foi detido preto de Concepción e liberado logo de oito días grazas á axuda dun antigo compañeiro de estudos en Cauquenes que se atopaba entre os policías que debían custodialo e que quizais, se atope na orixe do seu conto Detectives publicado en Chamadas telefónicas (Narrativas Hispánicas, 1997).
O infrarrealismo
Meses despois regresa a México, onde xunto ao poeta Mario Santiago Papasquiaro (quen serviría de modelo para Ulises Lima en Os detectives salvaxes) fundou o movemento poético infrarrealista, que, xurdido a partir de reunións e faladoiros no Café La Habana da rúa Bucarelli, opúxose radicalmente aos poderes dominantes na poesía mexicana e ao establishment literario mexicano (o cal tiña a Octavio Paz como a súa figura preponderante). O movemento infrarrealista tivo como guías a ruptura co oficial e establecerse como vangarda. Aínda que se agruparon baixo o apelativo de infrarrealistas ao redor de quince poetas, Roberto Bolaño e Mario Santiago Papasquiaro foron os expoñentes estilisticamente máis sólidos, destacando ambos por unha poesía cotiá, disonante e con varios elementos dadaístas, xénero que Santiago cultivou ata o final da súa vida pero que Bolaño foi abandonando aos poucos pola prosa (aínda que o mesmo Bolaño nunca deixou de recoñecerse a si mesmo como poeta).
O movemento infrarrealista buscou, polas súas propias características fundacionais e polo seu espírito contestatario, inimigos e detractores que o mantiveron e ségueno mantendo marxinado e sen ningún tipo de recoñecemento, aínda que influíu decisivamente nunha xeración de creadores -que, cabe mencionar, tamén gardaron silencio sobre devandita influencia-. A popularidade alcanzada por Bolaño fixo que dita marxinalidade se vaia diluíndo lentamente. "Poderíase soster que o infrarrealismo determinouno como escritor da mesma forma que o afastamento da corrente permitiulle iniciar a súa carreira como novelista. México para el foi central, porque o determinou como escritor (...) o México nocturno, o México das rúas, da fala cotiá, dun destino crebado e ás veces tráxico e o humor cativárono. Non é casualidade que as súas dúas máis grandes novelas centrounas en México, Os detectives salvaxes e 2666", comentou Juan Villoro en referencia a Bolaño.
Logo emigrou a España, concretamente a Cataluña, onde xa vivía a súa nai. Alí desempeñou diversos oficios -vendimador no verán, vixilante nocturno dun cámping en Castelldefels, vendedor nun almacén de barrio- antes de poder dedicarse por completo á literatura. Bolaño faleceu o martes 14 de xullo de 2003 no hospital Vall d'Hebrón de Barcelona tras pasar dez días en coma como consecuencia dunha insuficiencia hepática. Deixou inconclusa a novela 2666, na cal levou ao extremo a súa capacidade fabuladora, esta vez ao redor dun personaxe que retoma a figura do escritor desaparecido, neste caso, Benno von Archimboldi.
En 1998 gañou Premio Herralde de novela grazas a súa obra Os detectives salvaxes, pola que tamén obtivo o Premio Rómulo Gallegos en 1999. En 2004, un ano logo da súa morte, obtivo o premio Salambó á mellor novela escrita en castelán, por 2666. O xurado do premio destacou o nivel e diversidade dos cinco finalistas, todos eles «libros nobres, respectábeis e moi notábeis». E referiuse á novela gañadora, como «o resumo dunha obra de moito peso, onde se decanta o mellor da narrativa de Roberto Bolaño». Unha novela que «contén moita literatura, que supón un gran risco e leva ao extremo a linguaxe literaria do seu autor».
Bolaño preséntase nalgunhas das súas obras (como Os detectives salvaxes, Amuleto, Estrela distante ou o borrador de 2666) como o seu alter ego, Arturo Belano. Tamén aparece retratado nas novelas Soldados de Salamina de Javier Cercas e en Mantra de Rodrigo Fresán.
Obras
A obra de Roberto Bolaño inclúe poesía, novelas, contos, ensaios e discursos literarios, publicados na súa maioría en Barcelona. Varias destas obras foron publicadas após a súa morte. A totalidade dos seus libros de contos, e case todas as súas novelas —agás Consejos de un discípulo..., reeditada pola Editorial Acantilado— foron publicadas por Anagrama, a través do seu amigo e principal editor Jorge Herralde, onde publicou entre 1996 e 2003 cando menos un libro por ano. A primeira edición de La pista de hielo foi publicada nun comezo pola Editorial Planeta, La literatura nazi en América por Seix Barral, e Una novelita lumpen pola editorial Mondadori. Os seus primeiros traballos narrativos foron ademais publicados inicialmente en pequenas edicións mediante a obtención de premios españois de provincia.
O Ancao, Mondriz, Castro de Rei
O Ancao é un lugar da parroquia de Mondriz no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Amazona festiva
Amazona festiva é unha especie de papagaio da familia Psittacidae. É orixinario do Brasil, Colombia, Ecuador, Bolivia, Güiana, o Perú e Venezuela. Conta con dúas subspecies; A. f. festiva e A. f. bodini.
Astigi
Corresponde a moderna Écija, na provincia de Sevilla.
The Yummy Fur
The Yummy Fur foi unha banda escocesa de indie rock de Glasgow, formanda no ano 1992 e separada en 1999. O grupo estaba composto polo cantante principal e guitarrista John McKeown e unha formación cambiante de músicos. O seu nome está collido do cómic Yummy Fur de Chester Brown.
Tras deixar a banda en 1997, Lawrence Worthington tocaría a batería en The Male Nurse e en Country Teasers, unha banda de art punk influenciada por The Fall.
Tres futuros membros da exitosa banda de indie rock Franz Ferdinand tocaron en The Yummy Fur. O batería Paul Thomson, que se uniu ao grupo en 1997, e o multiinstrumentista Alex Kapranos Huntley, que se uniu en 1998, foron membros fundadores de Franz Ferdinand, e Dino Bardot uniríase como guitarrista a Franz Ferdinand en 2017 para substituír a Nick McCarthy.
O teclista Mark Gibbons suicidouse no ano 1999.
A banda foi eloxiada polo DJ e presentador John Peel da BBC Radio 1, gravando dúas Peel Sessions en 1995 e 1998.
O 23 de novembro de 2009 anunciouse que McKeown e Thomson reunirían a The Yummy Fur para unha breve xira polos Estados Unidos en xaneiro de 2010 para promocionar un disco de grandes éxitos. Un novo informe de NME confirmou a participación do guitarrista de Brian MacDougall.
Age of Empires
Historia e características
O primeiro título, Age of Empires, apareceu en 1997; e dende aquela lanzáronse outros tres títulos e seis expansións máis. Todos eles contan con dous modos principais de xogo (mapa aleatorio e campaña) e tratan sobre diferentes eventos históricos que ocorreron realmente.
Os dous primeiros títulos, Age of Empires e Age of Empires: The Rise of Rome, céntranse nos eventos acaecidos en Europa e Asia dende a Idade de Pedra até a Idade clásica, explorando o segundo a formación e expansión do Imperio Romano.
Age of Empires II: The Age of Kings, e a expansión do mesmo Age of Empires II: The Conquerors, céntranse no período que vai dende a Idade Media até a conquista de México. Age of Empires III e as súas expansións, Age of Empires III: The WarChiefs e Age of Empires III: The Asian Dynasties, ambiéntanse na época pre-moderna, a través da colonización europea de América e a expansión de varias nacións de Asia. Un xogo derivado, Age of Mythology, lanzado entre The Conquerors e Age of Empires III, fíxase no período do primeiro Age of Empires, versando sobre as mitoloxías grega, nórdica, exipcia e atlántida.
A saga Age of Empires foi un éxito comercial, vendendo máis de 20 millóns de copias, tendo a popularidade dos xogos de Ensemble Studios gran reputación no xénero.
Jacques Prévert
Jacques Prévert, nado o 4 de febreiro de 1900 en Neuilly-sur-Seine (Altos do Sena) e finado o 11 de abril de 1977 en Omonville-la-Petite (Manche) foi un poeta, guionista, letrista e artista francés. Autor de poemarios, entre os que destaca Paroles (1946), foi un poeta popular grazas á súa linguaxe coloquial e xogos de palabras. Os seus poemas teñen fama no mundo francófono e son estudados nas escolas francesas.
Traxectoria
Fillo de André Louis Marie Prévert e de Marie Clémence Prévert, a súa infancia transcorre en Neuilly-Sur-Seine. Tivo un irmán máis vello, Jean, morto en 1915 de tifoides, e un irmán máis novo, Pierrre. O seu pai traballa en diversos oficios para ganarse a vida, e é crítico dramático e cinematográfico afeccionado.
Jacques abúrrese na escola e aos 15 anos, tras conseguir o certificado de estudos primarios, abandona os estudos- Tralo servizo militar en Saint-Nicolas-de-Port (Meurthe e Mosela) e despois en Istambul, volve a París en 1922. De 1924 a 1928 instálase en casa de Marcel Duhamel, futuro editor. A casa deste é un lugar de encontro do movemento surrealista.
En 1925 casa con Simone Geneviève Dienne, amiga da infancia e violonchelista nun cine, acompañando películas mudas. Aos 77 anos, o 11 de abril de 1977 falece en Omonville-la-Petite a consecuencia dun cancro de pulmón.
Gomariz, Loña do Monte, Esgos
Gomariz é un lugar da parroquia de Loña do Monte no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 65 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 26 eran homes e 39 mulleres. Isto supón un descenso de 7 habitantes con respecto a 2011, cando tiña 72 habitantes.
A Eixavedra, Mondriz, Castro de Rei
A Eixavedra é un lugar da parroquia de Mondriz no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (dous homes e dúas mulleres).
Fitness (bioloxía)
En xenética de poboacións a fitness, tamén chamada eficacia biolóxica ou aptitude biolóxica (xeralmente simbolizada como w ou ω nos modelos de xenética de poboacións) é unha idea central nas teorías evolutivas e de selección sexual. Pode ser definida con respecto a un xenotipo ou a un fenotipo nun determinado ambiente. En ambos os casos, describe o éxito reprodutivo individual e é igual á contribución media á poza xénica da seguinte xeración que fai un individuo medio co xenotipo ou fenotipo especificado. O termo "fitness darwinista" pode utilizarse para deixar clara a distinción coa fitness física. Cando a fitness está afectada polas diferenzas entre varios alelos dun determinado xene, a frecuencia relativa deses alelos cambiará nas sucesivas xeracións por selección natural e os alelos con maior efecto positivo na fitness individual faranse cada vez máis comúns co tempo; este proceso coñécese como selección natural. A fitness non supón unha medida de supervivencia ou duración da vida; a coñecida frase supervivencia dos máis aptos debería ser interpretada como: "Supervivencia da forma (fenotípica ou xenotípica) que deixará máis copias súas en xeracións sucesivas."
A fitness só pode medir deferenzas herdables, e estas diferenzas poden despois ser elixidas na elección de parellas (selección intersexual), causando selección sexual. A fitness dun individuo maniféstase por medio do seu fenotipo, que está afectado polo ambiente onde se desenvolve e polos xenes, e a fitness dun fenotipo dado pode ser diferente en distintos ambientes. As fitness de diferentes individuos co mesmo xenotipo non son, por tanto, necesariamente iguais. Porén, como a fitness do xenotipo é unha cantidade media, reflectirá os resultados reprodutivos de todos os individuos con ese xenotipo nun ambiente determinado ou conxnto de ambientes.
A fitness inclusiva difire da fitness individual ao incluír a capacidade dun alelo dun individuo de promover a supervivencia e/ou reprodución doutros individuos que comparten ese alelo, con preferencioa aos individuos cun alelo diferente. Un mecanismo de fitness inclusiva é a selección de parentesco.
Fitness absoluta
A fitness absoluta dun xenotipo defínese como a proporción entre o número de individuos con ese xenotipo despois da selección respecto ao número antes da selección. Calcúlase para unha soa xeración e debe calcularse a partir das cifras absolutas. Cando a fitness absoluta é maior que 1, o número de individuos que levan ese xenotipo increméntase; unha fitness absoluta menor de 1 indica unha caída absoluta no número de individuos que levan ese xenotipo. Se o número de individuos nunha poboación permanece constante, entón a fitness absoluta media debe ser igual a 1. A fitness absoluta para un xenotipo pode calcularse como o produto da probabilidade de supervivencia multiplicada pola fecundidade media. A fitness absoluta utilízase no teorema fundamental de Fisher.
Fitness relativa
A fitness relativa cuantifícase como o número medio de proxenie supervivente dun determinado xenotipo comparado co número medio de proxenie supervivente dos xenotipos en competencia despois dunha soa xeración, é dicir, un xenotipo é normalizado a w=1 e as fitness doutros xenotipos mídense con respecto a un xenotipo. A fitness relativa pode, por tanto, ter calquera valor non negativo, incluíndo o 0. A fitness relativa é utilizada nos modelos estándar de Wright-Fisher e de Moran de xenética de poboacións.
Os dous conceptos están relacionados, como pode verse ao dividir cada un pola fitness media (ϖ), que é ponderada polas frecuencias xenotípicas.
Historia
miniatura|100px|[[Herbert Spencer.]] O sociólogo británico Herbert Spencer acuñou a frase "supervivencia dos máis aptos" no seu traballoo de 1864 Principles of Biology para caracterizar o que Charles Darwin chamou selección natural.
Paisaxe de fitness
miniatura|A selección natural empuxa a fitness ata os picos máis próximos, pero carece de previsión para seleccionar o pico máis alto.
Unha paisaxe de fitness, conceptualizada primeiro por Sewall Wright, é un modo de visualizar a fitness como unha superficie de alta dimensionalidade. A altura indica a fitness, mentres que cada unha das outras dimensións pode representar a identidade de alelos nun xene, frecuencia alélica nun xene, ou un trazo fenotípico. Estas opcións representan tres vías diferentes nas cales se usa o termo paisaxe de fitness. Os picos corresponden á máxima de fitness local; a miúdo dise que a selección natural sempre progresa monte arriba pero só pode facelo localmente. Isto pode ter como resultado que a máxima local subóptima se faga estable, porque a selección natural non pode volver aos "vales" menos aptos da paisaxe en camiño aos picos máis altos. Porén, ao cambiar o ambiente e así a estrutura da paisaxe de fitness, os vales de fitness poden ser cruzados.
Visualización dunha poboación que evoluciona nunha paisaxe de fitness estatística.
Carga xenética
A carga xenética mide a fitness media dunha poboación de individuos, relativa a unha poboación hipotética na cal a maioría dos xenotipos aptos acaban fixados.
A carga xenética é a probabilidade de que un individuo medio morra ou non se reproduza a causa dos seus xenes nocivos. É un número entre 0 e 1 que mide a extensión na cal a media individual é inferior á do mellor individuo.
Se hai un certo número de xenotipos nunha poboación, cada un coa súa fitness característica; o xenotipo coa fitness máis alta denomínase Wopt. A fitness media da poboación completa é a fitness de cada xenotipo multiplicada pola súa frecuencia: isto denomínase fitness media. V simboliza a fitness media. A fórmula da carga xenética (L) é a seguinte:
L = (Wopt-V)/(Wopt)
Se todos os individuos da poboación teñen o xenotipo óptimo, entón v = Wopt e a carga é cero. Se todos menos un teñen un xenotipo de fitness cero entón v = 0 e L = 1.
Just Say Yes
"Just Say Yes" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editada como sinxelo do seu recompilatorio Greatest Hits o 18 de abril do 2001. Xunto con "Cut Here", tamén lanzada como sinxelo, é unha das novas cancións que aparecen nese recompilatorio.
Modibo Diakité
Modibo Diakité, nado en Bourg-la-Reine (Illa de Francia) o 2 de marzo de 1987, é un futbolista francés de orixe maliana. Xoga de central e o seu equipo actual é o Ternana Calcio.
Traxectoria
O 2 de setembro de 2014 fíxose oficial a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, logo de desvincularse do Sunderland AFC, por unha tempada. En decembro de 2014 rescindiu o seu contrato, ante a falta de minutos.
Montefurado
dereita|miniatura|Monte Montefurado, en Quiroga.
O topónimo galego Montefurado fai referencia a un monte no que se practicou a extracción mineira:
Club Deportivo Zalaeta
O Club Deportivo Zalaeta é un club de rugby galego da cidade da Coruña, que compite na Liga Galega de Rugby. Dende o ano 2008 disputa os seus encontros no campo de Suevos, do concello de Arteixo.
Anos '80
O primeiro encontro de rugby que disputou o club enfrontou ó CD Zalaeta cun equipo doutro instituto de Ferrol, o Saturnino Montojo, en novembro de 1982.
Coa fundación da Federación Galega de Rugby en 1983, creouse por vez primeira unha liga autonómica, como había noutras rexións de España dende había anos. Nesta primeira edición da liga galega de rugby inscribíronse 5 equipos: o CRAT da Coruña, o Marina de Ferrol, o CDU de Santiago de Compostela, o Bocoi de Vigo e o CD Zalaeta.
No ano 1984 o club acadou o primeiro campionato galego celebrado en categoría xuvenil, polo cal participou deseguido no campionato de España, caendo na primeira rolda fronte ó CD Lourdes de Valladolid (equipo que tres anos máis adiante sería refundado como o actual VRAC). Aquel encontro tivo moita repercusión no rugby coruñés xa que foi a primeira actividade a nivel nacional dun club de rugby da cidade, e o CD Lourdes era un equipo de primeiro nivel, cuxo primeiro equipo tiña algúns xogadores internacionais. O adestrador do CD Zalaeta naquel ano era Jorge Carman, un antigo xogador que tiña experiencia no CR Olivos arxentino.
Vigo, Bonxe, Outeiro de Rei
Vigo é un lugar da parroquia de Bonxe no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Club Deportivo Zalaeta
Anos '80
No ano 1985 a sección de rugby quedou como única actividade do club, desaparecendo tódalas demais seccións deportivas. Nese mesmo ano o equipo sénior acadou o subcampionato na liga galega, cun dos equipos máis competitivos do club na súa historia, debido a que varios xogadores de equipos de División de Honra estaban facendo o servizo militar na cidade herculina, razón pola cal xogaban ese ano co club. O equipo Marina de Ferrol privou ó CD Zalaeta do título no último encontro. Nese encontro, a pesar de perder, o equipo coruñés empatou na clasificación cos ferroláns, polo que se debería ter xogado un encontro de desempate, mais as lesións levaron ó Zalaeta a renunciar, perdendo dese xeito o título.
En 1987 accedeu á presidencia do club Julián Valiente Romero, quen levou a cabo un proxecto de mellora do club, contratando un adestrador con experiencia no CR El Salvador de Valladolid, e contratando tamén por vez primeira un preparador físico. O equipo clasificouse para a fase de ascenso xunto co Xabarín RC de Lugo, CD Independiente de Santander, o Ferroplas de Burgos e o Revillagigedo de Xixón.
Anos '90
O equipo seguiu a participar na liga galega durante algúns anos. En 1990 chegou un novo presidente á dirección do club, Martín Marticorena. Entre os adestradores que pasaron polo Zalaeta neses anos, Carlos Allegue e Fran Deive (ex xogador do CR Cisneros) foron os máis salientables polos resultados acadados.
Na tempada 1994/95 o club gañou por primeira vez na súa historia a liga galega de rugby, impoñéndose ó Compostela RC. O adestrador daquel equipo do CD Zalaeta era Ángel Garita, un antigo xogador do CR Liceo Francés de Madrid. Na fase de ascenso á Primeira División Nacional caeron fronte á sección de rugby do Sporting de Xixón.
En 1996 houbo de novo un troco na presidencia, chegando a ela Mauricio Iglesias, cuxa prioridade foron as categorías inferiores, facendo que o club comezase a colaborar con varios colexios da cidade. Non obstante, Mauricio Iglesias tivo de dimitir por razóns profesionais, o cal fixo posible que chegase á presidencia Miguel Peón, un antigo xogador do club, que tentou levar a cabo o mesmo traballo coas categorías inferiores.
Século XXI
Foi na tempada 2000/01 cando o CD Zalaeta, despois de rematar como subcampión na liga galega, acadou o ascenso á Primeira División Nacional (3º nivel do rugby español) logo de superar na fase de ascenso ó equipo filial do VRAC.
A primeira tempada do CD Zalaeta en categorías nacionais foi deportivamente moi dura. Coincidiu no grupo A da Primeira División Nacional co Vigo Rugby Club, cos filiais de CR El Salvador e VRAC, co Belenos RC, co Universidad de León e co Universidad de Oviedo. O equipo non acadou ningunha vitoria, e rematou na última posición, malia o cal non descendeu, xa que foi ampliado o número de participantes para a seguinte tempada. Nese mesmo ano xogou por vez primeira a final da Copa Xunta ante o Vigo RC.
Na tempada 2002/03, o club celebrou o seu 20º aniversario. O equipo coincidiu ese ano no grupo A da Primeira División Nacional co Vigo Rugby Club, co CRAT, co filial do VRAC, co Belenos RC, co Ingleses RC, co Universidad de Oviedo, co Universidad de León e co CR Lalín. Nesta ocasión o CD Zalaeta rematou 9º entre 10 equipos, acadando o obxectivo da permanencia. Ese ano Roberto Anido deixou o cargo de adestrador do primeiro equipo despois de sete anos, sendo substituído por Carlos del Río.
O primeiro ano como adestrador de Carlos de Río "Raper" á fronte do CD Zalaeta na tempada 2003/04 foi bo, xa que de novo o CD Zalaeta acadou a permanencia na Primeira Nacional, logo de rematar 7º entre os 9 equipos do grupo A.
Na seguinte tempada, a Federación Española de Rugby reformou de novo a categoría, pasando o grupo A a contar con só 6 equipos galegos e asturianos. O CD Zalaeta rematou 4º, o cal lle deu o dereito a manter a categoría, pero o club viuse obrigado a descender de división por mor do incumprimento na obriga de manter equipos en tódalas categorías inferiores.
Na tempada 2005/06, o CD Zalaeta disputou de novo a liga galega, rematando 3º tralo Muralla RC de Lugo e o CR Lalín. Na tempada 2006/07 chegou ó club o adestrador Gustavo Pardo, que cumpriu o obxectivo de gañar a liga galega de rugby acadando un 100% de vitorias. Na fase de ascenso a Primeira Nacional eliminou o Ferroplas de Burgos na primeira eliminatoria, e ó Salamanca RC na segunda, acadando o ascenso.
Na tempada 2007/08 o Zalaeta rematou 6º entre 8 equipos no grupo A da Primeira Nacional, acadando a permanencia. A tempada 2008/09 foi a de máis éxito na historia do club. Ese ano acadouse a 3ª posición final no grupo A da Primeira Nacional, malia o cal, o CD Zalaeta viuse na obriga de descender de categoría por razóns económicas.
Na tempada 2009/10 o equipo ascendeu de novo dende a liga galega á Primeira División Nacional. Non obstante, tralo seu ano en Primeira Nacional durante a tempada 2010/11, o club tivo que descender de novo á categoría rexional, disputando a edición 2011/12 da liga galega, na que rematou 2º tralo filial do Vigo Rugby Club.
Sección feminina
A sección feminina de rugby do CD Zalaeta foi creada na tempada 2009/10. Na tempada 2010/11 debutou en competición oficial na liga galega feminina. Na tempada 2011/12 o equipo rematou 3º entre 5 equipos, só superado polos equipos femininos do CRAT e do Vigo RC.
Lista de partidos políticos do Reino Unido
Partidos representados nos parlamentos e asembleas nacionais ou a nivel europeo
(Só os non citados anteriormente)
A Ribeiriña, Oleiros, Carballedo
A Ribeiriña é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 1 habitante, unha muller.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de ribeira, que deriva do latín, derivado de.
The Perfect Boy
"The Perfect Boy" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo, The Cure, editada como sinxelo do seu álbum 4:13 Dream o día 12 de agosto do 2008 nos Estados Unidos e un día máis tarde no Reino Unido. O grupo tocouna por vez primeira o 9 de maio en Fairfax, Virginia, no primeiro concerto nos Estados Unidos da xira 4Tour.
As Casas Novas, Goiás, Lalín
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Goiás, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Miopatía nemalínica
A miopatía nemalínica, tamén denominada miopatía de bastóns ou miopatía filamentosa (do grego Νεμα, -ιος, febra) é unha doenza neuromuscular conxénita hereditaria que provoca debilidade muscular, xeralmente non progresiva e de gravidade variable.
Consiste nunha forma de miopatía, é dicir, unha enfermidade muscular, que se caracteriza pola aparición na biopsia do músculo duns bastonciños con aspecto de febra chamados corpos nemalínicos, presentes nos miocitos. As persoas con miopatía nemalínica experimentan habitualmente atraso no desenvolvemento motor e debilidade nos membros, no tronco e pescozo e nos músculos faciais.
A doenza clasifícase habitualmente en varios grupos, segundo a súa gravidade, que pode ser leve (a máis típica), intermedia, grave e de aparición na idade adulta. Con todo, estas distincións son dalgún modo ambiguas, porque as categorías se solapan con frecuencia. Os problemas respiratorios son a principal preocupación en todos os pacientes de miopatía nemalínica, pero, aínda que nalgúns casos graves representa unha ameaza para as expectativas de vida, a aplicación de cuidados agresivos e proactivos permite a moitos individuos sobrevivir e levar unha calidade de vida aceptable.
Historia
A miopatía nemalínica describiuna por primeira o médico australiano Ralph Douglas Kenneth Reye, o mesmo que describiu a síndrome de Reye, en 1958, aínda que os seus resultados nunca foron publicados debido a que un revisor lles restou importancia ao pensar que as estruturas en forma de bastón atopadas eran artefactos da preparación da biopsia. Cinco anos despois, en dúas publicacións por Shy e colaboradores e Conen e colaboradores publicaron unha descrición desa nova miopatía. Actualmente admítese que Reye non só foi o primeiro que encontrou este trazo específico da doenza, senón que mesmo realizou observacións importantes sobre a súa patoxénese. Por outra parte, o nome de "miopatía nemalínica" aparece por primeira vez nas publicacións de Conen e Shy.
Epidemioloxía
Non existen datos concluíntes sobre a penetrancia ou anticipación de ningunha das formas desta enfermidade. Téñense datos dun estudo finlandés e doutros sobre individuos do colectivo asquenací dos Estados Unidos que estimaron unha incidencia de 1 de cada 50.000 nacementos vivos.
Nalgunhas poboacións a incidencia pode ser maior debido talvez ao efecto fundador. É salientable o exemplo da comunidade Amish, onde a afección ten unha incidencia de 1:500 na variante que afecta á troponina T1. Algunhas fontes dan unha cifra de incidencia sobre a poboación xeral de 0,02/1000 nacementos vivos, afectando por igual a ambos os sexos. A prevalencia estimouse en 1:57.000 persoas na poboación xeral
Diagnóstico
Os principais síntomas son debilidade, hipotonía e ausencia de reflexos tendinosos profundos, cunha gran variabilidade no curso e gravidade da sintomatoloxía. En consecuencia, establécense catro criterios de diagnóstico:
A debilidade adoita ser máis evidente na musculatura facial e do pescozo, e na parte proximal das extremidades, aínda que en casos graves tamén afecta á parte distal. Poden presentarse nas formas conxénitas trazos faciais e deformacións típicas ("facies miopática, signe des ciles"). Tamén son comúns a disartria e dificultades na inxestión, polo que é necesario no 25% das variantes conxénitas alimentar á forza aos bebés ou mediante gastrostomía nos primeiros anos de vida.
Hai problemas respiratorios debido á afectación dos músculos auxiliares da respiración, aínda que non existe unha correlación entre a febleza dos grupos musculares afectados (facial-respiratorio, por exemplo) nin co curso da mesma.
Tamén pode observarse hipermobilidade, contracturas e deformidade articular nas primeiras etapas da vida, que poden acabar en variacións do aliñamento da columna vertebral, en especial escoliose.
Histopatoloxía
A enfermidade caracterízase pola presenza nas células musculares dunhas estruturas fibrosas denominadas "bastóns nemalínicos", que carecen de actividade encimática, coas mesmas propiedades estruturais e bioquímicas dos discos Z. Porén, esta característica non é exclusiva (patognomónica), e pode observarse tamén noutras patoloxías, como a SIDA, algúns casos de dermatomiosite e polimiosite, e tamén miopatías asociadas co abuso de esteroides anabolizantes. Tamén pode producirse en situacións fisiolóxicas normais en fibras que perderon os filamentos grosos.
A composición dos bastóns adoita ser maioritariamente a proteína α-actinina, o compoñente principal dos discos Z do sarcómero, pero poden encontrarse outras proteínas deste disco, como a teletonina, filamina, miotilina, miozenina e miopaladina. O material para a observación obtense habitualmente mediante biopsia. Os bastóns son bastante máis abundantes nas fibras musculares tipo 1 e nalgunhas de tipo 2, e probablemente non se dan en fibras intrafusais. En moi escasas ocasións observáronse no tecido cardíaco.
Coa tinguidura hematoxilina-eosina non adoitan ser visibles, mais aparecen como corpos contráctiles de cor rosa. Unha das tinguiduras máis empregadas é a tricrómica modificada de Gomori, na que os bastóns aparecen como gránulos densos de cor avermellada escura. Localízanse preferentemente en torno ao sarcolema, aínda que tamén poden estar presentes noutras localizacións, como o núcleo ou en posición central. A súa lonxitude varía entre 1 e 7 μm de longo e 0,3-2 μm de largo.
Por medio de técnicas de inmunohistoquímica é posible revelar os bastóns nemalínicos utilizando anticorpos contra a α-actina e α-actinina. Hai presenza de desina na periferia dos corpos.
En microscopia electrónica presentan estriacións lonxitudinais cada 8 nm. Os corpos nemalínicos de menor tamaño están conectados cos discos Z, mentres que os de maior tamaño non adoitan estalo. Teñen unha ordenación tetragonal en seccións transversais. É salientable a presenza de filamentos que se expanden a partir dos corpos, que non están presentes naqueles que se localizan no núcleo.
Estudos xenéticos
Relacionáronse mutacións en polo menos seis xenes, todos eles codificantes de proteínas do sarcómero, relacionadas coa enfermidade, aínda que existen casos non asociados a estes loci, o cal indica que podería ter unha maior heteroxeneidade xénica. En relación á mutación causante, a miopatía nemalínica clasifícase en sete tipos, que se designan polas siglas "NEM" seguidas dun número de orde:
Existen test dispoñíbles para a detección destes xenes e en especial para o xene ACTA1. Son útiles no diagnóstico de confirmación e no diagnóstico prenatal cun historial familiar, aínda que hai que lembrar que poden darse mutacións de novo.
Outros estudos
Pódense realizar estudos electrofisiolóxicos:
Permiten distinguir entre miopatías e doenzas de orixe neuroxénica:
Mobilidade e ortopedia
A maioría dos nenos con miopatía nemalínica leve finalmente poden camiñar independentemente, aínda que a miúdo a unha idade posterior á normal. Algúns usan cadeira de rodas ou outros dispositivos que melloren a súa mobilidade. As persoas con miopatía nemalínica grave xeralmente teñen un movemento limitado das extremidades e usan a cadeira de rodas permanentemente.
Debido á debilidade dos músculos do tronco, as persoas con miopatía nemalínica son propensas á escoliose, a cal se empeza a desenvolver na infancia e empeora durante a puberdade. Moitos individuos con miopatía nemalínica deben someterse a cirurxía de fusión de vérgtebras (espondilosíndese, na que se unen vértebras) para endereitar e estabilizar as súas costas. A osteoporose é tamén común na miopatía nemalínica.
Afectación respiratoria
A atención ao funcionamento respiratorio é fundamental en casos de miopatía nemalínica. Os nenos con miopatía nemalínica grave experimentan frecuentemente angustia respiratorio no momento de nacer ou pouco despois. Moitos son ventilados por traqueostomía (orificio aberto por traqueotomía), e cunha boa asistencia respiratoria poden chegar a ter unha boa saúde. Aínda que a afecgtación respiratoria pode non ser inmediatamente aparente en persoas con miopatía nemalínica intermedia ou leve, case sempre existe nalgún grao. Igual que un moitos trastornos neuromusculares, a hipoventilación pode empezar insidiosamente, e pode causar serios problemas de saúde se non se remedia co uso de dispositivos mecánicos non invasivos para axudar á respiración, especialmente de noite.
Comunicación e alimentación
A debilidade muscular (na gorxa) bulbar é a principal característica da miopatía nemalínica. A maioría dos individuos con miopatía nemalínica grave son incapaces de tragar e reciben a súa nutrición por medio de tubos de alimentación. Porén, a maioría da xente con miopatía nemalínica leve ou intermedia toman os alimentos oralmente. A disfunción muscular bulbar pode tamén orixinar dificultades de comunicación. As persoas con miopatía nemalínica a miúdo teñen unha fala hipernasal como resultado do seu mal peche velofarínxeo (entre o padal brando e a parte posterior da garganta). As habilidades comunicativas poden ser melloradas por medio dunha terapia da fala, aparatos prostéticos orais, cirurxía, e aparatos que aumentan a comunicación. Os individuos con miopatía nemalínica son xeralmente moi sociables e intelixentes, e cun gran desexo de comunicarse.
A Igrexa, Lores, Meaño
A Igrexa é un lugar da parroquia de Lores no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 44 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 20 eran mulleres e 24 homes, o que representa un incremento respecto ós anos 2010, cando tiña 39 veciños, e 2005, cando eran 35.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Santiago Prol
Santiago Prol Blanco, nado en Maceda en 1960, é un ensaísta galego.
STS-74
STS-74 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 12 de novembro de 1995 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Santiago Prol
Traxectoria
Mestre e investigador, ten colaborado con diversos medios de comunicación, destacando A Nosa Terra, tendo realizado tamén exposicións fotográficas.
STS-74
Características
STS-74, con cinco astronautas (Kenneth Cameron, James D. Halsell, Jerry Ross, William S. McArthur e Chris Hadfield) a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, intercambiar equipamento e facer experimentos.
A misión foi a segunda na que un transbordador se acoplou á Mir das sete planificadas entre 1995 e 1997. O Atlantis levou ata a estación un módulo específico para o acoplamento dos transbordadores coa estación e dous paneis solares, así como subministracións e diverso equipamento, e levou de regreso a terra mostras de experimentos, equipamento para a súa reparación e análise e produtos fabricados na estación. A bordo tamén iba o instrumento GPP para o estudo da termosfera terrestre, a ionosfera e a mesosfera.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 20 de novembro de 1995.
A Igrexa, Mondriz, Castro de Rei
A Igrexa é un lugar da parroquia de Mondriz no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (dous homes).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Veiga, Bonxe, Outeiro de Rei
Veiga é un lugar da parroquia de Bonxe no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 114 habitantes (72 homes e 42 mulleres).
A Laxe, Lores, Meaño
A Laxe é un lugar da parroquia de Lores no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 67 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 31 eran mulleres e 36 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 78 veciños, e 2005, cando eran 76.
Cuautitlán Izcalli
Cuautitlán Izacalli é un concello do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Tepotzotlán, Cuautitlán, Atizapán de Zaragoza, Tlalnepantla de Baz, Nicolás Romero e co Teoloyucan. A súa área é de 109.54 km², e a súa poboación era de 511,675 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Cuautitlán Izcalli.
Eustaquio Giannini
Eustaquio Antonio Félix Giannini Bentallol, nado en Badaxoz o 20 de setembro de 1750 e finado en Buenos Aires o 1 de decembro de 1814, foi un enxeñeiro militar que realizou a súa labor principalmente nos portos da Coruña e Ferrol.
Traxectoria
Era fillo do xenovés Pedro Giannini Pallavicini, tenente do Rexemento de Infantería de Milán e autor de diversos libros de matemáticas, e de Magdalena Bentallol, natural de Cartaxena.
O 23 de marzo de 1784 casou con Mariana Hermosilla de Vizcarrondo, filla do tenente coronel de artillería José Hermosilla. En 1791, durante a súa etapa en Ferrol, contraeu segundas nupcias con Xaviera María Azpilicueta y Staford. Durante a súa posterior permanencia en Suramérica casou en terceiras nupcias con Tomasa Moyano, coa que tivo dous fillos, Prudencio e María Dolores.
Carreira militar
Despois da etapa pasada na Coruña, Giannini volveu a Ferrol, onde os méritos adquiridos lle permitiron a promoción aos graos de tenente de navío en 1784 e a capitán de fragata en 1792. En 1798 solicitou destino nunha comisión para cortes de madeira para navíos da Mariña, nos montes de Guipúscoa, Burgos e Asturias.
En 1799 Eustaquio Giannini ascendeu a enxeñeiro xefe, coa distinción militar de capitán de navío. En abril de 1804 saíu para Arxentina co encargo de inspeccionar o peirao de Bos Aires. A tal fin realizou medicións da sondaxe do río e levantou dous planos da capital. En 1805 levantou tamén planos dunha nova poboación en San Fernando e da canle e ponte para encanar futuras crecidas.
En 1806 dirixiu as tropas españolas contra a primeira invasión inglesa a Buenos Aires. Dous anos despois marchou a inspeccionar Misiones e Paraguai e entre outubro de 1808 e xuño de 1809 foi nomeado gobernador intendente provisorio de Paraguai, para cubrir a ausencia de Bernardo de Velasco. En 1810 marchou a Montevideo e dirixiu a instalación do fanal no faro da illa de Flores e en Santa Fé levantou planos na construción de balizas, realizou estudos hidrográficos e elaborou en 1811 un plano da cidade.
En 1811 recibiu autorización pra volver a España, pero a súa precaria saúde impediulle realizar a viaxe. En Santa Fé fixérono prisioneiro os independentistas e, aínda que logrou fuxir a Montevideo, ao ano seguinte foi detido de novo e levado a Buenos Aires, onde faleceu
Obras na Coruña
miniatura|dereita|150px|Torre de Hércules. miniatura|dereita|150px|Placa na Torre de Hércules testemuñando a reforma na época de [[Carlos III de España|Carlos III.]]
Giannini foi o principal encargado de deseñar e executar as infraestruturas portuarias necesarias pra dotas a cidade de peiraos e embarcadoiros, e que se consideraban prioritarias para o seu desenvolvemento económico. O Consulado Marítimo confioulle a reforma da Torre de Hércules, das obras do peirao e da construción dunha plataforma de comunicación do castelo de San Antón.
As obras de reforma da Torre de Hércules duraron de 1788 a 1790. O Consulado Marítimo asumiu os gastos da obra e o Departamento Marítimo de Ferrol fíxose cargo do seu mantemento e alumeado e de proporcionar o enxeñeiro. O traballo de restauración consistiu na retirada das partes en peor estado, o seu revestimento con paredes de granito e a creación dunha escaleira de pedra interior. En xuño de 1800 fíxose cargo da instalación dun fanal xiratorio procedente de Londres, obra que tivo que delegar no seu irmán José Giannini, tenente de navío e enxeñeiro ordinario. Ademais, ideou a plataforma que circunda a Torre de Hércules e proxectou o trazado dun camiño que comunicaba a Torre co casco urbano.
En 1789 Giannini elaborou un proxecto de construción dun novo peirao para o comercio nas inmediacións da porta da Torre de Abaixo, situada na fronte de terra do barrio da Pescaría. A obra suspendeuse indefinidamente en 1792 por falta de financiamento. Asemade presentou un proxecto para comunicar a cidade e o castelo de San Antón, que non se chegou a realizar.
Desoxicitidina difosfato
A desoxicitidina difosfato ou difosfato de desoxicitidina, abreviado como dCDP, é un nucleótido formado polo nucleósido desoxicitidina esterificado cun grupo de dous fosfatos. A molécula está formada polo azucre desoxirribosa enlazada coa base nitroxenada citosina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 1 da base, e un grupo de dous fosfatos esterificado no carbono 5', os cales están unidos entre si por enlace anhidro.
A dCDP, como en xeral todos os desoxirribonucleótidos difosfato (menos o dTDP), fórmase a partir do ribonucleótido correspondente, neste caso CDP, cuxa ribosa é reducida en posición 2' a desoxirribosa pola ribonucleótido redutase. Nesta reacción intervén a proteína transportadora de hidróxeno tiorredoxina. Tiorredoxina reducida + CDP → tiorredoxina oxidada + dCDP + H2O
O dCDP pode fosforilarse nunha reacción co ATP para dar dCTP, catalizada por unha quinase. ATP + dCDP → ADP + dCTP
Paulo III, papa
Paulo III, nacido Alessandro Farnese, nado en Canino o 29 de febreiro de 1468 e finado en Roma o 10 de novembro de 1549, foi Papa o 13 de outubro de 1534 ata a data da súa morte.
Morte
Pouco despois do final do primeiro período do Concilio (1545-1547), o papa Paulo III morreu de súpeto o 10 de novembro de 1549. Padeceu unha febre violenta e morreu rapidamente no Palacio do Quirinale, aos 81 anos. Os seus restos descansan na basílica de San Pedro, nunha tumba de Guglielmo della Porta.
Coremain
Coremain é unha empresa especializada en consultoría de Tecnoloxías da Información, enxeñería de software, despregamento de infraestruturas e servizos de outsourcing. Con máis de 25 anos de experiencia, está especializada en Tecnoloxías da Información e Comunicación aplicadas á sanidade, administracións públicas, industria e telecomunicacións.
Superman II
Superman II é un filme de 1980 de produción británico-estadounidense dirixido por Richard Lester. Está baseado na personaxe de DC Comics Superman. É a secuela do filme de 1978 Superman: The Movie e está protagonizado por Gene Hackman, Christopher Reeve, Terence Stamp, Ned Beatty, Sarah Douglas, Margot Kidder e Jack O'Halloran. O filme foi estreado en Australia e en Europa o 4 de decembro de 1980, e noutros países ó longo do ano 1981. Estreouse en galego na TVG o 6 de decembro de 2009.
Coremain
Ten oficinas en Santiago de Compostela (sede central), Pontevedra e Madrid, e conta na actualidade con arredor de 430 empregados.