cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lexionelose
Prevención e control
En España, as medidas de prevención e control da lexionelose establecéronse con rango de norma legal desde 1998, cando a Comunidade de Madrid ditou unha primeira norma a raíz do abrocho de Alcalá de Henares en 1996. En 2001 publicaron as súas propias normas as comunidades de Cataluña, Valencia e Galicia (Decreto 9/2001) e, xa con ámbito nacional, publicouse o Real decreto 909/2001. En 2003 esta norma foi derrogada e substituída polo Real decreto 865/2003, actualmente en vixencia. As medidas de prevención e control que establece baséanse na mellora e mantemento dos equipos ou sistemas que poden servir de crecemento e difusión da bacteria (redes de auga quente sanitaria e torres de refrixeración, especialmente). Tódalas instalacións de risco deben estar rexistradas e categorizadas, e son sometidas a inspeccións periódicas polos servizos de inspección de Saúde Pública.
Arciprestado de Xuvia
Parroquias
Narón
Darío I
Administración do imperio
Posibelmente o aspecto civil máis destacado do seu reinado foi a reorganización administrativa do imperio, algo que o situou ao nivel do propio Ciro para os persas da posteridade. A nova organización das provincias e a fixación dos impostos foi descrita por Herodoto (iii. 90 if.), quen contaba ao parecer con boas fontes. Darío dividiu o Imperio persa en vinte provincias ou satrapías, cada unha baixo a supervisión dun gobernador ou sátrapa. Este cargo era xeralmente hereditario, e gozaba dunha ampla autonomía, que permitía a cada provincia conservar as súas propias leis, tradicións e clases dirixentes. No entanto, cada rexión era responsable do pago dun determinado tributo ao emperador, en ouro ou prata, algo que algunhas provincias acusaron co paso do tempo, como foi o caso de Babilonia.
Arciprestado de Xuvia
Parroquias
Santa María de Castro, San Martiño do Couto, San Lourenzo de Doso, Santiago Apóstolo da Gándara, San Salvador de Pedroso, San Xiao de Narón, Nosa Señora dos Desamparados, Santo Estevo de Sedes, San Mateo de Trasancos e Santa María a Maior do Val, Santa Rita de Xuvia e San Xosé Obreiro.
Neda
Lexionelose
Prevención e control
As instalacións de auga que poden estar implicadas en casos de lexionelose teñen distinta probabilidade de ser causa de infección segundo a temperatura da auga e a posible formación de aerosois: miniatura|300px|Torres de refrixeración xunto un hotel de Zlín (República Checa)
Arciprestado de Xuvia
Parroquias
San Pedro de Anca, San Nicolás de Neda, Santa María de Neda e Santo André de Viladonelle.
San Sadurniño
Santa María de Bardaos, San Paio de Ferreira, Santa María de Igrexafeita, San Xiao de Lamas, Santa María de Naraío, Santa María de San Sadurniño e Santa Mariña do Monte.
Valdoviño
Lexionelose
Prevención e control
No contorno hospitalario, tamén se consideran instalacións de risco determinadas instalacións de terapia respiratoria, como respiradores, nebulizadores e outros equipos médicos en contacto coas vías respiratorias.
Os propietarios ou responsables de calquera destas instalacións están obrigados a elaborar e cumprir un plan de mantemento periódico das instalacións e realizar un control da calidade da auga e da eficacia dos sistemas de desinfección que utilicen. Todo o anterior deberá quedar rexistrado documentalmente e a disposición das autoridades sanitarias.
Este plan de mantemento, no caso das instalacións de auga quente sanitaria (e fría para consumo humano) debe programar revisións cunha frecuencia establecida:
Entre as medidas preventivas contempladas no plan de prevención hainas xerais e específicas, entre as que podemos citar:
Se se declarase un abrocho de lexionelose asociado a un edificio ou unha instalación, o propietario ou responsable deberá adoptar unha serie de medidas que serán supervisadas e aprobadas polas autoridades sanitarias. Entre estas medidas están as seguintes:
Darío I
Administración do imperio
Cada satrapía posuía un administrador financeiro e un coordinador militar independentes, ademais do sátrapa, quen controlaba a administración e o cumprimento das leis. Estes tres cargos respondían directamente ante o rei, quen con esta medida impedía a concentración do poder en cada satrapía, diminuíndo así as posibilidades de deslealdades e revoltas. Darío tamén incrementou a burocracia do imperio, aumentando o número de escribas que rexistrasen as tarefas administrativas de cada provincia.
Construcións destacadas
miniatura|250px|A [[inscrición de Behistún.]] Durante o reinado de Darío iniciáronse moitos proxectos de construcións, sendo o máis destacado a edificación dunha nova capital para o imperio, a cidade de Persépole, en detrimento da antiga capital de Ciro, Pasargadas, que estaba moi asociada aos reis anteriores, algo que Darío quería evitar. A nova capital posuía murallas de 60 pés de altura (uns 20 metros) e 33 pés de espesor (uns 11 metros), sendo xa que logo un importante labor de enxeñería arquitectónica. Así mesmo, a futura tumba de Darío foi tallada nunha parede de roca, non moi lonxe da cidade.
Outro dos proxectos de Darío foi a escavación dunha canle que comunicase o río Nilo con Suez, unha vía que, como demostran os fragmentos dunha inscrición xeroglífica recuperada, os barcos persas utilizaban para navegar desde o mesmo Nilo ata Persia, seguindo o Mar Vermello cara ao sur e rodeando a península arábiga e o reino de Saba antes de dirixirse cara ao Golfo Pérsico e a Susa.
Darío encargou tamén a creación dunha importante rede de camiños que percorresen todo o imperio, como é o destacado Camiño Real que desde Sardes atravesaba Anatolia, Siria e Mesopotamia para chegar ata Susa, e de alí, ata Persépolis, como mencionan as taboíñas de Persépolis. Este camiño apoiábase en postas de mensaxeiros, postos de descanso, pousadas e gornicións militares, evitando así o risco que supoñían os bandidos. Darío é tamén recordado pola impresionante inscrición de Behistún, que foi tallada na parede dun acantilado preto da cidade de Behistún, a cal nos informa acerca da súa ascensión ao trono e onde Darío argumenta sobre a súa lexitimidade como rei de Persia.
Reforma monetaria
miniatura|[[Dárico do tempo de Darío I a Xerxes I, ca. 505-480 a. de C. ]]
Darío introduciu un novo sistema monetario unificado para todo o imperio, baseado no dárico como moeda de ouro, algo antes do 500 a. de C. Realmente utilizou o sistema monetario como unha moeda internacional coa que regular o comercio ao longo de todo o seu imperio. O dárico foi recoñecido e aceptado alén das súas fronteiras, en lugares como a Europa Oriental e tamén polos pobos celtas da Europa Central. Xunto co dárico instituíuse tamén o siclo como mnoeda de prata. En tanto que a cuñaxe do dárico estaba reservada para o poder real, importantes xenerais e sátrapas emitiron moeda de pratra, esta última utilizada, entre outras cousas, para recrutar mercenarios en Anatolia.
Os pesos e as medidas foron normalizados (como o cúbito real ou a medida do rei), pero adoitaban coexistir coas tradicionais unidades exipcias e babilonias, o cal incentivou o comercio debido a que nunca antes existira un mercado tan amplo como era o imperio persa.
Comercio
A creación do dárico supuxo un importante pulo para o comercio internacional; os bens téxtiles, as alfombras, ferramentas e outros instrumentos metálicos comezaron a viaxar por Asia, África e Europa. Darío fomentou o desenvolvemento do comercio a través de expedicións que abrisen novos mercados e rutas, sendo moi probábel que Persia chegase a manter contactos con Cartago (cf. o termo Karka da inscrición de Nakshi Rustam) en Sicilia e Italia. O seu reinado caracterizouse así polo crecemento da poboación e o desenvolvemento das actividades artesanais nas cidades.
As melloras na rede de comunicacións e a reordenación administrativa contribuíron a dotar ao imperio aqueménida dunha aparente unidade comercial, baseada na xeración de riqueza.
Tradicións e relixión
miniatura|150px|Darío I (xeroglífico). [[Museo do Louvre]]
No aspecto relixioso, Darío aparece en todas as súas inscricións como un fervente crente da relixión monoteísta oficial, o zoroastrismo; Ahura Mazda é o único deus mencionado nas mesmas. No entanto, demostrou un profundo respecto e tolerancia polos outros cultos existentes no seu imperio, unha política tradicional das súas predecesores. Tamén é mencionado adorando, sufragando ou loando varios panteóns, unha actitude a destacar en canto a maioría das súas súbditos eran politeístas. Do mesmo xeito que outros reis persas, mantivo a política contra a escravitude, de maneira que, por exemplo, todos os traballadores que traballaron en Persépolis e noutros lugares eran remunerados, unha idea revolucionaria para a época. Esta política de dereitos humanos foi moi común nos seus predecesores e nos posteriores reis persas, sendo practicamente o primeiro testemuño continuado da mesma.
A expansión por Asia
Desta forma, respecto de Asia, someteu os territorios indios de Gandhara (o actual Punjab), máis aló das satrapías orientais de Bactriana, Aracosia e Xedrosia, ata chegar ao río Indo, considerándoo como a lóxica fronteira oriental do seu imperio. Ordenou a saída desde Cabul dunha expedición fluvial ao mando do cario Escila de Carianda, que explorou o río Indo augas abaixo, e que chegou ata o océano Índico e probabelmente ata a mesma Suez. Tamén atacou aos saces das estepas iranias, e aos turanios de máis alá do Oxus, e someteu aos pobos salvaxes das montañas anatolias e armenias, estendendo o imperio ata o Cáucaso, á vez que expandiu a área de influencia persa pola ribeira meridional do Golfo Pérsico (-512).
A campaña escita
En canto a Europa, no ano -512 dirixiu unha campaña militar contra os escitas que habitaban nas estepas pónticas da ribeira setentrional do Mar Negro (na actual Ucraína). O propósito desta expedición foi atacar ás tribos nómades que fustrigaban a fronteira norte do imperio persa, aínda que o plan estaba baseado nunha incorrecta interpretación xeográfica, moi común na Antigüidade e que tamén cometeu Alexandre Magno máis adiante: o feito de identificar o Hindu Kush (o Cáucaso indio) como unha prolongación do Cáucaso real, e de supoñer ao Mar Negro como unha parte do Mar Caspio (ou moi próximo ao mesmo), de maneira que os escitas pónticos foron confundidos cos escitas da Asia Central.
A Primeira Guerra Médica
Nesta mesma etapa hai que sinalar os conflitos que serían posteriormente coñecidos como as Guerras Médicas, e que foron iniciados polos propios gregos. A Grecia europea (a Hélade) estaba intimamente ligada á costa exea de Asia Menor, debido á existencia de numerosas colonias gregas na mesma, e moitos partidos rivais dentro das cidades gregas pugnaban por lograr o favor do rei persa nas súas disputas, aínda que Darío non se involucrou inicialmente nestes conflitos internos. Con todo, o apoio que as polis de Atenas e Eretria brindaron ás cidades xónicas e carias na súa revolta contra o poder persa que as sometía, animadas trala frustrada campaña persa contra os escitas, fixo que Darío decidise castigar esa axuda unha vez que as revoltas foron aplacadas (-499).
Desta forma, reuniu un importante exército e lanzou unha primeira expedición de castigo contra as cidades gregas, ao mando de Mardonio, aínda que a escuadra naval foi detida xunto aos acantilados do Monte Athos (-492). Unha segunda expedición foi encomendada a Datis, que contaba co apoio ou a neutralidade de gran parte dos estados gregos, grazas ao diñeiro persa. Enviada cara á Ática contra a alianza de Atenas e Esparta, foi no entanto derrotada de novo polos atenienses de Milcíades na batalla de Maratón (-490). Antes de que Darío dirixise unha terceira expedición contra a Hélade, desencadeouse unha revolta en Exipto no -486. Darío morreu en outubro do ano seguinte, tras un longo reinado de trinta e seis anos; a súa morte, unida a unha caída no prestixio persa trala derrota ante os gregos, foi a causa de novas revoltas que estalaron en Babilonia e Exipto, que tiveron que ser sufocadas polo seu fillo e herdeiro, Xerxes I.
Megan Prescott
Megan Elizabeth "Meg" Prescott (nada o 4 de xuño de 1991 en Londres, Inglaterra) é unha actriz británica, coñecida polo seu papel de Katie Fitch en Skins, un drama adolescente gañador de dous premios BAFTA.
Vida Persoal
Megan afirmou a través da súa páxina de Myspace que toca a batería; ten unha gran variedade de gustos musicais, que inclúen a Cyndi Lauper, Kim Carnes ou Weezer.
Está representada por Matt Wynter, de Insanity Xestión de Artistas en Reino Unido.
Carreira
Aínda que Prescott fixo o seu debut como actriz nun episodio de Doctors, unha telenovela da BBC xunto a súa irmá Kathryn en 2008, non foi ata o ano seguinte, cando apareceu como Katie Fitch na terceira temporada de Skins, o cal representou para ela un gran avance na interpretación. Ela e súa irmá, quen interpretan a Katie e Emily Fitch, xemelgas idénticas na serie, comezaron o rodaxe da terceira temporada de Skins en xullo de 2008 e tamén representaron aos seus personaxes na temporada seguinte (o formato do programa está limitado a só dúas tempadas por "xeración" de novos personaxes).
Tras rematar coa serie Skins, Prescott expresou a súa preocupación polo seu futuro na actuación, a pesar do que expresou o seu interese en protagonizar Desperate Housewives, serie da cal é seguidora.
Cariosoma
O cariosoma é unha agrupación en masa da cromatina dentro do núcleo celular que se observa na interfase ou ao inicio da división meiótica. Ten a aparencia dunha masa densa que ocupa moi pouco volume no medio da célula e a miúdo pode ser confundido co nucléolo. Tense utilizado como sinónimo o termo cariosfera (ver Historia).
Xeralmente considérase que a formación do cariosoma está asociada co silenciamento transcricional dos xenes, aínda que este silenciamento varía coa especie e co momento en que se encontra a célula.
Os cariosomas aparecen en moitos animais, invertebrados e vertebrados, dunhas 120 especies, incluídos os humanos. Tamén se fala de cariosomas en moitos protozoos, como Endolimax, Giardia intestinalis e outros. Hai diversos tipos de cariosomas/carisoferas. Porén, outras especies non forman cariosoma/cariosfera; por exemplo a ra Xenopus non o forma, a pesar de que outros anfibios si.
Aínda que a terminoloxía usada para esta formación celular ás veces é algo confusa, e úsanse os termos cariosoma e cariosfera, propúxose distinguir a cariosfera do cariosoma, utilizándose cariosfera cando o material cromatínico ten unha cápsula, e cariosoma cando non ten cápsula (como en Drosophila).
Historia
Outro caso especial de cariosfera é o constituído pola agrupación dos cromosomas arredor dun corpo central nuclear extracromosómico. A esta estrutura Mira N. Gruzova chamoulle en 1988 cariosfera invertida, xa que a situación da cromatina aquí está invertida con respecto ás cariosferas con cápsula, é dicir, o material extracromosómico non está no exterior da masa cromatínica (a cápsula) senón no centro (corpo central nuclear) e rodeado do material cromatínico. Os ovocitos humanos teñen unha destas cariosferas invertidas. Como estas non teñen cápsula tamén se poderían denominar cariosomas.
Cariosfera con cápsula
Encóntrase no núcleo de ovocitos de diversos organismos, como moitos insectos e ras. Presenta unha cápsula fibrosa de moitas cqpas que separa a cromatina do resto do núcleo. En Rana temporaria a cápsula é moi complexa, e consta dunhas "pseudomembranas" formadas por estruturas aneladas que lembran os complexos dos poros da envoltura nuclear, inclúe tamén nucléolos e hai diversos corpos nucleares asociados á cápsula. Demostrouse que a cápsula contén proteínas estruurais como actina ou laminina B, e os detalles varían coa especie.
Cariosfera sen cápsula (cariosoma)
O máis característico é o cariosoma do núcleo dos ovocitos de Drosophila durante o diploteno da profase meiótica I. A cromatina en condensación, ao formarse o cariosoma, pasa a ocupar un 10% ou menos do volume nuclear. Aínda que non está rodeado de cápsula, está asociado con algunhas estruturas extracromosómicas, como uns endocorpos nucleares que parecen ser un tipo de corpos de Cajal de insectos, ou os chamados HLB (corpos do locus de histona), que posteriormente se asocian cos xenes de histonas.
Nos mamíferos úsase xeralmente o termo cariosoma en vez de cariosfera e nunca ten cápsula. Aparece en case todos os que foron estudados, menos nas cabras e gatos. Nalgúns mamíferos (por exemplo o rato) o cariosoma forma un anel de cromatina e está asociado aos corpos NLB (corpos similares ao nucléolo), orixinados a partir do nucléolo (que Gruzova chamou o corpo central). O corpo central ou NLB, se está presente, é o corpo máis prominente do núcleo do ovocito e contén fibrilas de 6-10 nm moi empaquetadas e é un resto do nucléolo. Noutros mamíferos (por exemplo o coello) a cromatina non forma un anel arredor do NLB.
Superliga española de voleibol feminino
A Superliga Femenina de Voleibol (SFV) ou División de Honra é a máxima categoría do voleibol español en categoría feminina. Está organizada pola Real Federación Española de Voleibol (RFEVB). Na tempada 2007-08 a liga reduciu o número de equipos de 14 a 12, formándose unha nova categoría denominada Superliga 2 feminina ou División de Honra B.
En paralelo, os equipos xuvenís disputan, tamén dende a tempada 2007-08, a Superliga Júnior Feminina, competindo en catro xornadas en torneos cuadrangulares e cuxa fase final é celebrada coa Copa da Raíña.
Equipos da tempada 2010-11
Equipos participantes na tempada 2010-2011 da Superliga feminina de voleibol.
Lugares de Vedra
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Vedra.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Vedra
Sentido (matemáticas)
En matemáticas e física enténdese por sentido o signo positivo ou negativo nas direccións e se representa en forma de frecha nun vector. A punta da frecha ou vector indica se o gráfico, forza ou movemento na dirección é de sentido positivo ou negativo. Este sentido será positivo en:
Cómpre non confundir sentido con dirección, xa que as direccións sinalan unha traxectoria e teñen ambos os dous sentidos. Por exemplo, para falar correctamente no sentido físico habería que dicir o accidente produciuse na autoestrada Coruña-Santiago, sentido Coruña (e non dirección).
Trastoi, Santaballa, Vilalba
Trastoi é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 38 habitantes (18 homes e 20 mulleres).
Pobo seminole
Os seminoles son un pobo indíxena que habitaba orixinalmente en Florida. No presente viven no estado de Oklahoma cunha minoría en Florida, e comprende tres tribos recoñecidas federalmente: os Seminoles de Oklahoma, a Tribo Seminole de Florida e a Tribo Miccosukee de Florida, así como outros grupos independentes. A nación seminole emerxeu nun proceso de etnoxénese de diversos grupos nativos americanos que se asentaron en Florida no século XVIII, a maioría muskogee (Creeks) procedentes de Xeorxia e Alabama. No século XIX, os seminoles eran coñecidos como unha das "cinco tribos civilizadas", xa que integraran numerosas prácticas culturais e tecnolóxicas traídas polos europeos. A palabra seminole é a corrupción de cimarrón, un termo castelán que quere dicir "asilvestrado".
Sentido (bioloxía)
Os sentidos son o mecanismo fisiolóxico da percepción. O estudo e clasificación dos sentidos é obxecto de varias ciencias, sobre todo a fisioloxía, as neurociencias, a psicoloxía cognitiva e a filosofía da percepción.
Os sentidos nos seres humanos
300px|miniatura|Cadro de [[Jan Steen no que concorren os sentidos.]]
Universidade Niccolò Cusano
A Università degli Studi Niccolò Cusano (en galego, Universidade Niccolò Cusano), ou abreviada, UNICUSANO, é unha universidade fundada en 2006 por Stefano Bandecchi, situada na cidade de Roma (Via don Carlo Gnocchi, 3), Italia. A universidade ten catro facultades. UNICUSANO é unha universidade privada.
Sentido (bioloxía)
Os sentidos nos seres humanos
Os sentidos restantes pódense considerar tipos de tacto ou sensación física do corpo (somatosensación).
Yoshimi P-We
Yoshimi P-We (nada como Yokota Yoshimi o 18 de febreiro de 1968) é unha músico xaponesa coñecida polo seu rol como o batería que tocou durante máis tempo na banda de rock xaponesa Boredoms.
Ademais das súas habilidades coa batería con Boredoms, tamén se encarga das voces en OOIOO, e tamén toca a trompeta, a guitarra e os teclados.
Nada en Okayama, Xapón, Yoshimi uniuse á súa primeiro banda, U.F.O. or Die, no ano 1986. Dende 1997 lidera a banda de mulleres OOIOO e continúa contribuíndo na presente encarnación de Boredoms.
Yoshimi traballou nun gran número de proxectos, destacando unha banda de raga chamada Saicobab, un proxecto de ambient chamado Yoshimi and Yuka, the tribal-drum-influenced OLAibi, e o supergrupo indie Free Kitten. Yoshimi aparece como músico de sesión e vocalista no álbum de 2002 de The Flaming Lips Yoshimi Battles the Pink Robots. Yoshimi participou como batería un (no concerto participaron 74 baterías) na actuación de Boredoms recollida no álbum ao vivo 77 Boadrum, que tivo lugar o día 7 de xullo de 2007, no Empire-Fulton Ferry State Park en Brooklyn, Nova York.
Engracia Vidal Estévez
Engracia Vidal Estévez, nada en Cambados en 1930, é unha relixiosa e escritora galega.
Traxectoria
Naceu en Cambados, onde estaba destinado o seu pai como rexistrador da propiedade. Foi a pequena de tres irmáns. Con nove anos foi a Pontevedra facer o ingreso para o Sagrado Corazón de Praceres. Estudou Historia e Teoloxía en Santiago de Compostela rematando en Madrid a licenciatura de Historia e diplomándose en Teoloxía. Con vinte anos marchou a Roma para participar nunha formación e ingresou na orde do Sagrado Corazón. Volveu a España destinada ao colexio da congregación de Granada, onde foi profesora catro anos. Despois volveu a Roma para outra formación máis relixiosa. Con 24 anos foi como directora para o Sagrado Corazón de Praceres. Volveu ser directora do Colexio de Praceres aos 37 anos e despois pasou a ser directora do colexio de Chamartín de Madrid. Dende 1970 foi directora dunha residencia en Santiago de Compostela para rapazas do rural que non podían estudar o bacharelato nas súas localidades e deu clase no Seminario menor de Belvís. Saíu da congregación e foi profesora en Ferrol e no Instituto A Xunqueira de Pontevedra. Foi a primeira directora da revista Encrucillada en 1977, da que tamén foi secretaria, e onde publicou múltiples colaboracións.
Eiravedra, Requeixo, Chantada
Eiravedra é un lugar na parroquia de Requeixo, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 4 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Igrexa de San Francisco de Asís (Adén)
A igrexa de San Francisco de Asís, antigamente catedral de San Francisco de Asís, é unha igrexa católica da cidade de Adén (Iemen).
Historia
O templo foi a catedral da vigairía apostólica de Arabia meridional entre 1892 e 1974, ano no que a catedral pasou a ser a de San Xosé de Abu Zabi. Dende entón, o templo pasou a ter clasificación como igrexa parroquial.
Durante a etapa de dominio británico da rexión, a carón da igrexa estaba situada a Escola de Santo Antón, mais logo da independencia o goberno apropiouse dela, e construíu un muro entre o templo e a escola.
A Braña, Ladra, Vilalba
A Braña é un lugar da parroquia de Ladra, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 22 habitantes (13 homes e 9 mulleres).
Igrexa de San Francisco de Asís (Adén)
Historia
miniatura|esquerda|300px|A igrexa en 2013, moi deteriorada e vandalizada Actualmente está nunha situación moi deteriorada, e as fiestras e a porta principal foron tapiadas. A estatua de Xesús Cristo bendicindo o mar ten sido atacada en varias ocasións, mais permanece no seu lugar.
O templo é administrado por un salesiano, un dos cinco únicos sacerdotes católicos con presenza estable no país. En 1990 encargouse da parroquia o salesiano indio Mathew Uzhunnalil, que permaneceu nela até a súa volta á Bangalore en 2007. O seu irmán máis novo, o párroco Tom Uzhunnalil, foi secuestrado por un grupo islamista o 4 de marzo de 2016, no ataque ao fogar para anciáns da cidade levado polas Misioneiras da Caridade, no que foron asasinadas 16 persoas. O sacerdote foi libertado en setembro de 2017.
Alemaña
Alemaña (en alemán: Deutschland, en alto sorabo: Němska, en baixo alemán: Düütschland, en baixo sorabo: Nimska, en dinamarqués: Tyskland, en frisón: Dütschland, en romaní: Jermaniya) oficialmente República Federal de Alemaña  (en alemán: Bundesrepublik Deutschland ) é un estado federal da Europa central. Limita ao norte co mar do Norte, Dinamarca e o mar Báltico, ao leste con Polonia e a República Checa, ao sur con Austria e Suíza, e ao oeste con Francia, Luxemburgo, Bélxica e os Países Baixos. O territorio alemán espállase ao longo de 357.021 km² e está influenciado, na meirande parte do territorio, por un clima temperado estacional.
Cunha poboación por riba dos 82 millóns de habitantes, é o país máis poboado da Unión Europea e o terceiro entre os países cunha maior comunidade estranxeira. A rexión chamada Xermania, habitada polos Xermanos, foi coñecida e documentada antes do ano 100 a.C.. Dende o século X os territorios alemáns formaron parte do Sacro Imperio Romano Xermánico até 1806. Durante o século XVI, as rexións setentrionais alemás convertéronse no centro da Reforma protestante. Como nación-estado moderno, a primeira unificación alemá produciuse en 1871, durante a guerra franco-prusiana. Trala Segunda guerra mundial, Alemaña ficou dividida en dous estados con fronteiras determinadas polas tropas aliadas en 1949. Ambos países reunificáronse en 1990. Alemaña (RFA) foi membro fundador da CEE en 1957, convertida na Unión Europea en 1993. Asemade, o país forma parte da Zona Schengen e adoptou o Euro en 1999.
Alemaña é unha república parlamentaria federal constituída por dezaseis estados (en alemán: Bundesländer). A capital e principal cidade do país é Berlín. É membro das Nacións Unidas, a OTAN, o G8 e o G4, e tamén asinou o protocolo de Quioto. O país constitúe a quinta maior economía por PIB e o principal país exportador no ano 2007. En termos absolutos, é o segundo país do mundo cunha maior dotación orzamentaria para a cooperación co desenvolvemento, e o sexto en gasto militar. O país desenvolveu un alto nivel de vida e estableceu un complexo sistema de seguridade social. Posúe unha posición chave nos asuntos exteriores europeos e mantén diversos acordos de colaboración internacionalmente. Alemaña está recoñecida como un líder científico e tecnolóxico en diversos eidos.
Etimoloxía
O termo "Alemaña" deriva do francés Allemagne (terra dos alamáns), en referencia ao pobo xermánico de mesmo nome que vivía na actual rexión fronteiriza entre Francia e Alemaña, e que durante o século V cruzou o Río Rin e invadiu a Galia. O país tamén é coñecido por Xermania, que deriva do latín Germania (terra dos xermanos).
Debido á súa situación xeográfica no centro de Europa e á súa longa historia coma rexión formada por variados tribos e estados, hai unha gran variedade de nomes do país, probablemente máis que calquera outra rexión europea. Así, en xeral, os nomes de Alemaña pódense clasificar en seis grupos diferentes:
Tribos xermánicas
A etnoxénese das tribos xermánicas asúmese que ocorreu durante a Idade de Bronce nórdica ou, ao máis tardar, durante a Idade de Ferro prerromana. A partir da Escandinavia meridional e do norte de Alemaña, as tribos comezaron a expandirse cara ao sur, leste e oeste no século I a. C., e entraron en contacto coas tribos celtas da Galia, así como tribos iranianas, bálticas, e tribos eslavas na Europa Oriental. Pouco se sabe sobre historia xermánica antes diso, excepto a través das súas interaccións co Imperio Romano, pescudas etimolóxicas e achados arqueolóxicos.
miniatura|esquerda|Expansión das [[tribos xermánicas (750 a. C. - 1|1 d. C.).]] Por orde do emperador Augusto, o xeneral romano Publius Quinctilius Varus comezou a invadir Xermania (termo usado polos romanos para definir un territorio que comezaba no río Rin e ía até os Urais), e foi neste período cando as tribos xermánicas se familiarizaron coas tácticas de guerra romanas, mantendo porén a súa identidade tribal. No 9|9 d. C., tres lexións romanas lideradas por Varo foron derrotadas polo líder querusco Arminio na batalla da fraga de Teutoburgo. O territorio da actual Alemaña, así como os vales dos ríos Rin e Danubio, permaneceron fóra do Imperio Romano. No ano 100 d. C., na época do libro Xermania de Publio Cornelio Tácito, as tribos xermánicas asentadas ao longo do Rin e do Danúbio (a Limes Germanicus ou fronteira xermánica) ocupaban a maior parte da área da actual Alemaña. O século III viu o xurdir dun gran número de tribos xermánicas occidentais: alamáns, francos, chatti, saxóns, frisios, anglos, suevos, visigodos, vándalos, godos, ostrogodos, longobardos, sicambres e turinxios. Ao redor do 260, os pobos xermánicos romperon as súas fronteiras do Danubio e expandiron a limes cara ás terras romanas.
No ano 723 o territorio da Xermania central foi obxecto da predicación do apóstolo inglés Wynfrith, que adoptou o nome latino co que foi canonizado de Bonifacio. A conversión dos saxóns do norte deuse só durante o imperio carolinxio (comezos do século IX), coa súa conversión Carlomagno ao final puido civilizar a súa rexión, unificando culturalmente a Alemaña, como os romanos fixeran na Galia.
Sacro Imperio Romano Xermánico (962-1806)
miniatura|Os Príncipe Electores do [[Sacro Imperio Romano (1341).]] O 25 de decembro de 800 foi fundado o Imperio Carolínxio, o cal foi dividido en 843. O imperio medieval xurdiu coa porción oriental deste, existindo en diversas formas dende 962 até 1806. Estendíase dende o Río Eider, ao norte do país, até o Mediterráneo, no litoral sur. Moitas veces referido coma o Sacro Imperio Romano (ou o Antigo Imperio), foi oficialmente chamado do Sacro Imperio Romano da Nación Alemá (en latín: "Sacro Romanum Imperium Nationis Germanicæ") a partir de 1448, para axustar o nome para o seu territorio de entón.
miniatura|esquerda|178px|[[Martiño Lutero deu inicio á Reforma protestante.]] Só co reinado dos emperadores Otonianos (919-1024) foron consolidados os ducados de Lorena, Saxonia, Franconia, Suabia, Turinxia e Baviera, e o rei alemán foi coroado Emperador do Sacro Imperio Romano desas rexións en 962. Baixo o reinado dos emperadores Salianos (1024-1125), o Sacro Imperio Romano absorbeu o norte da Italia e a Borgoña. Con todo, o emperador perdeu parte do poder a través da Querela das Investiduras coa Igrexa católica. Baixo os emperadores Hohenstaufen (1138-1254), os príncipes alemáns aumentaron a súa influencia cara ao sur e o leste, territorios habitados por pobos eslavos, bálticos e estonianos antes da ocupación alemá da rexión.
Co colapso do poder imperial en 1250, debido ao constante batallar coa Igrexa católica, fíxose necesario a creación dun novo sistema de escolla do emperador. Creouse así, o consello dos sete príncipes-electores, que tiñan o poder de escoller o comandante do Sacro Imperio. Durante ese período, as cidades comerciais uníronse para protexer os seus intereses comúns; sendo a máis coñecida delas a Liga Hanseática, que reunía poderosas cidades do norte alemán como Hamburgo e Bremen. A partir do século XV, os emperadores foron elixidos case exclusivamente a partir da dinastía Habsburgo de Austria.
O monxe Martiño Lutero publicou as súas 95 Teses en 1517, desafiando as prácticas da Igrexa católica, e dando inicio á Reforma protestante. O luteranismo tornouse a relixión oficial de moitos estados alemáns tras 1530 o que levou a conflitos relixiosos resultantes da división relixiosa no imperio, que xeraron a guerra dos Trinta Anos (1618-1648) que devastou os territorios alemáns. A Paz de Westfalia (1648) acabou coa guerra relixiosa entre os estados alemáns, mais o imperio estaba de facto dividido en moitos principados independentes. De 1740 en diante, o dualismo entre a Monarquía austríaca dos Habsburgo e o Reino de Prusia dominou a historia alemá. En 1806, o Imperium foi disolto como resultado das guerras napoleónicas.
Restauración e revolución (1814-1871)
miniatura|esquerda|O [[Parlamento de Frankfurt (1848).]] Despois da caída de Napoleón Bonaparte, o Congreso de Viena reuniuse en 1814 e a súa resolución fundou a Confederación Xermánica (en alemán: Deutscher Bund), a unión de trinta e nove estados soberanos.
Desentendementos coa restauración política proposta polo Congreso de Viena, parcialmente levou ao xurdir de movementos liberais, esixindo unidade e a liberdade. Estes, porén, foron reprimidos con novas medidas de represión por parte do estadista austríaco Metternich. A Zollverein, unha unión aduaneira, procuraba unha unión económica dos estados alemáns. Durante esta época, moitos alemáns foran axitados cos ideais da Revolución Francesa, e o nacionalismo pasou a ser unha forza máis significativa, especialmente entre os mozos intelectuais. Por primeira vez, o negro, o vermello e o dourado foron escollidos para representar o movemento, os cales máis tarde se tornaron as cores da bandeira de Alemaña.
Por mor dunha serie de movementos revolucionarios na Europa, que estabeleceron con éxito unha república en Francia, intelectuais e burgueses comezaron a Revolución de 1848 nos Estados alemáns. Os monarcas inicialmente aceptaron as esixencias dos revolucionarios liberais para conter a mobilización popular. Ao Rei Frederico Guillerme IV foille ofrecido o título de Emperador, mais sen poder absoluto. Con todo, rexeitou a coroa e a proposta de Constitución, o que conduciu a un revés temporal no movemento.
O conflito entre o rei Guillerme I de Prusia e o parlamento cada vez máis liberal foi roto durante a reforma militar en 1862, cando o rei nomeou a Otto von Bismarck o novo Primeiro Ministro de Prusia. Bismarck trabou con logro unha guerra coa Dinamarca, en 1864. A vitoria prusiana na guerra austro-prusiana de 1866 permitiu crear a Confederación Alemá do Norte (en alemán: Norddeutscher Bund), que excluía a Austria, ex-líder dos estados alemáns, dos asuntos dos Estados restantes.
Imperio alemán (1871-1918)
miniatura|dereita|Fundación da moderna Alemaña en [[Versalles, Francia, en 1871. Bismarck aparece no centro cun uniforme branco.]] O estado coñecido como Alemaña foi unificado como un moderno Estado-nación en 1871, cando o imperio alemán foi creado co Reino de Prusia, o seu principal constituínte. Trala derrota francesa na guerra franco-prusiana, o Imperio alemán foi proclamado en Versalles o 18 de xaneiro de 1871. A Casa de Hohenzollern de Prusia declarou o novo imperio, con capital en Berlín. O imperio, coñecido como Segundo Reich era unha unificación de tódalas partes de Alemaña, agás Austria, a Kleindeutschland ("Pequena Alemaña"). A partir de 1884, o país comezou a estabelecer colonias fóra de Europa, primeiro por iniciativa privada e despois co aval estatal. Durante ese período experimentou un gran crecemento económico, cunha forte industrialización, especialmente das industrias mineira e metalúrxica, e das derivadas das enxeñarías eléctrica, mecánica e química.
esquerda|miniatura|O [[Imperio Alemán (1871-1918), co Reino de Prusia en azul.]] No Gründerzeit, período posterior á unificación, a política externa de Guillerme I garantiu a posición do Imperio Alemán mediante alianzas comerciais e políticas con outros países europeos. Deste xeito, foi illando a Francia por medios diplomáticos, a través de acordos secretos. A unificación foi consolidada con Rusia como principal aliada.
Con todo, o káiser Guillerme II, como outras potencias europeas, tomou un curso imperialista debido á fricción cos países veciños. A maior parte das alianzas que Alemaña tiña non foron renovadas, e as novas alianzas excluían o país. Especificamente, Francia estabeleceu novas relacións coa sinatura da entente cordiale co Reino Unido e garantiu os lazos co Imperio Ruso. Alén dos contactos con Austria-Hungría, Alemaña tornouse cada vez máis illada. Tivo inicio o período armamentista, a Paz Armada.
O imperialismo alemán, a Weltpolitik, superou as súas propias fronteiras e uniuse a outros poderes europeos que reivindicaban a súa parte de África, dividida na Conferencia de Berlín. Alemaña obtivo varios anacos do continente, como a África Oriental Alemá, o Suroeste Africano Alemán, Togolandia e o Camerún. A repartición de África causou tensión entre as grandes potencias, o que contribuíu para as condicións que levaron á primeira guerra mundial.
O asasinato en Saraxevo do príncipe Francisco Fernando de Austria o 28 de xuño de 1914 desencadeou a primeira guerra mundial. Alemaña, como parte das Potencias Centrais, foi derrotada polo bando aliado. A revolución alemá estourou en novembro de 1918, o que forzou ao káiser Guillerme I e a tódolos príncipes á abdicación. O 11 de novembro foi asinado un armisticio que puxo fin á coñecida como "Gran Guerra". Alemaña foi forzada a asinar o Tratado de Versalles en xuño de 1919. A súa negociación, ao contrario da diplomacia tradicional de posguerra, excluíu as derrotadas Potencias Centrais. O tratado foi percibido no país xermánico como unha humillante continuación da guerra por outros medios, e a súa dureza é frecuentemente citada como unha das causas do ascenso do nazismo.
República de Weimar (1919-1933)
miniatura|Ilustración da época sobre a Dolchstoßlegende, unha táctica da dereita da época para acceder ao poder. Tralo éxito da Revolución Alemá en novembro de 1918, foi proclamada a República de Weimar. A súa constitución entrou en vigor coa sinatura do Presidente Friedrich Ebert o 11 de agosto de 1919. O Partido Comunista de Alemaña (Kommunistische Partei Deutschlands, KPD) foi creado por Rosa Luxemburg e Karl Liebknecht en 1918, e o Partido dos Traballadores Alemán (Deutsche Arbeiterpartei, DAP), en xaneiro de 1919. Este último foi o antecedente do Partido Nacionalsocialista Alemán dos Traballadores (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP), coñecido tamén como Partido Nazi, unha abreviación de Nationalsozialist, por analoxía con Sozi'', de Sozialdemokrat (Partido Socialdemócrata de Alemaña), rival político do DAP.
Sufrindo as duras condicións impostas polo Tratado de Versalles, xunto cunha longa sucesión de gobernos máis ben inestábeis, cada vez había menos identificación política coa democracia parlamentaria. Esta situación foise agravando pola ampla divulgación dun mito político por parte da dereita (monárquicos, völkischs e nazis): a Dolchstoßlegende ou coitelada polas costas, que alegaba que Alemaña perdera a Gran Guerra debido á Revolución Alemá e non á derrota militar. Por outro lado, os partidos da esquerda comunista, como a Spartakusbund, querían abolir o que entendían como "goberno capitalista" e estabelecer un comunismo de consellos, o Räterepublik. Diversos partidos crearon tropas paramilitares ou Freikorps, e producíronse asasinatos por motivos políticos. Os Freikorps sementaban a violencia e a rabia entre o pobo, que sufría unha elevada taxa de desemprego e pobreza. Despois dunha serie de gabinetes frustrados, o presidente Paul von Hindenburg, empurrado polos seus asesores de dereita, nomeou chanceler a Adolf Hitler o 30 de xaneiro de 1933.
Terceiro Reich (1933-1945)
miniatura|upright|[[Adolf Hitler, líder do Terceiro Reich.]] O 27 de febreiro de 1933 produciuse o incendio do Reichstag. Como consecuencia, algúns dereitos democráticos fundamentais foron rapidamente revogados por un decreto de emerxencia. Unha Lei de plenos poderes deulle a Hitler o poder lexislativo absoluto. Só o Partido Socialdemócrata votou en contra. O Partido Comunista de Alemaña non foi quen de presentar oposición, pois os seus membros foran asasinados ou presos. A centralización totalitaria estatal foi estabelecida por unha serie de decretos políticos, e Alemaña tornouse nun Estado de partido único.
Houbo queimas de libros de autores considerados "inimigos da nación" e persecucións a artistas e científicos, polo que moitos emigraron, principalmente para aos EUA. A industria foi fortemente regulamentada con cotas e requirimentos, para mudar a economía a unha base produtiva de guerra. En 1936 as tropas alemás entraron na desmilitarizada Renania, e as políticas de acougo do primeiro ministro do Reino Unido Neville Chamberlain resultaron insuficientes. Entusiasmado, Hitler seguiu adiante dende 1938 co seu plan de crear a Großdeutschland, a Grande Alemaña. En marzo deste ano comezou coa Anschluss, a anexión de Austria. Para evitar unha guerra de dúas frontes, Hitler concluíu o Pacto Molotov-Ribbentrop coa Unión Soviética, un pacto que el mesmo rompería máis tarde.
En 1939, as tensións de nacionalismo, militarismo, e cuestións territoriais levaron ao Terceiro Reich á blitzkrieg, a "guerra lóstrego", o 1 de setembro contra Polonia. Dous días despois, o Reino Unido e Francia fixeron cadansúa declaración de guerra, o que supuxo o inicio da Segunda guerra mundial. Alemaña rapidamente logrou control directo ou indirecto da maioría de Europa.
miniatura|esquerda|[[Berlín en ruínas trala fin da segunda guerra mundial, Potsdamer Platz, 1945.]]
O 22 de xuño de 1941, Hitler rachou o pacto coa URSS. Abriu a Fronte Oriental e puxo en marcha a Operación Barbarossa, a invasión da Unión Soviética. En decembro dese ano, o Xapón, aliado do Terceiro Reich, atacou a base de Pearl Harbor nas illas de Hawai‘i, e así Alemaña declarou a guerra aos EUA. Aínda que inicialmente o exército alemán avanzou rapidamente sobre a Unión Soviética, a batalla de Stalingrado marcou un xiro importante na contenda, pois fixo recuar a Wehrmacht, o exército alemán. O Desembarco de Normandía marcou unha volta importante sobre a Fronte Occidental. As forzas aliadas desembarcaron no norte de Francia e avanzaron con rapidez, o que precipitou a derrota de Alemaña. O 8 de maio de 1945, as forzas armadas alemás capitularon trala ocupación de Berlín polo Exército Vermello.
No que foi coñecido posteriormente como o Holocausto, o Terceiro Reich elaborou políticas que subxugaban directamente moitos colectivos, entre eles a comunidade xudía, o pobo xitano, persoas homosexuais, membros da disidencia política ou persoas con discapacidade. Durante este período, calcúlase que preto de once millóns de persoas foron asasinadas, incluídas as vítimas dos campos de concentración e exterminio. No total, a segunda guerra mundial e o xenocidio nazi foron responsábeis duns 35 millóns de vítimas mortais en Europa.
División e reunificación (1945-1990)
miniatura|dereita|250px|Zonas ocupadas polos [[aliados da segunda guerra mundial|aliados en Alemaña en 1947, cos territorios ao leste da liña Oder-Neisse baixo administración polaca ou anexión soviética, alén do protectorado de Sarre e a Berlín dividida. A Alemaña Oriental era formada pola Zona Soviética, mentres a Alemaña Occidental era formada polas zonas estadounidense, británica e francesa en 1949 e do Sarre en 1957.]]
A guerra supuxo, entre outros, a morte de case dez millóns de soldados alemáns e civís, a expulsión duns 15 millóns de alemáns dos territorios orientais e doutros países e a destrución de varias cidades. O resto do territorio nacional foi dividido coa ocupación militar das potencias aliadas. Berlín, así mesmo, ficou dividida en catro zonas.
Os sectores controlados por Francia, o Reino Unido e os EUA fusionáronse o 23 de maio de 1949 e formaron a República Federal de Alemaña, a Bundesrepublik Deutschland, con capital en Bonn. O 7 de outubro dese mesmo ano, a Zona Soviética creou a República Democrática de Alemaña, a Deutsche Demokratische Republik, con capital en Berlín Leste. A RFA declarou que o status de Bonn como capital era provisional, a fin de salientar que a existencia de dous Estados alemáns foi unha solución artificial e provisional.
A Alemaña Occidental, estabelecida como unha república federal parlamentaria e cunha "economía social de mercado", foi aliada dos EUA, Francia e o Reino Unido. O país chegou a beneficiarse dun crecemento económico prolongado a partir da década de 1950, o que se coñeceu como Wirtschaftswunder ou milagre económico alemán. Ingresou na OTAN en 1955 e foi membro fundador da Comunidade Económica Europea en 1958.
miniatura|esquerda|O [[Muro de Berlín na fronte da Porta de Brandeburgo pronto trala súa apertura en 1989.]] Pola súa parte, a Alemaña Oriental foi un estado do bloque do leste baixo control político e militar da Unión Soviética a través do Pacto de Varsovia. O poder político foi executado exclusivamente polo Politburo, os principais membros do Partido Socialista Unificado de Alemaña. O seu poder foi asegurado polo Stasi, un servizo secreto, e unha variedade de sub-organizacións que controlaban tódolos aspectos da sociedade. Á súa vez, as necesidades básicas da poboación foron cubertas por custos baixos polo Estado. A economía planificada foi implantada, e máis tarde a RDA pasou a ser un estado do COMECON. O Muro de Berlín, construído en 1961 para impedir a fuga para Alemaña Occidental, tornouse nun símbolo da coñecida como guerra fría.
Por mor dunha crecente migración do Leste para Alemaña Occidental a través de Hungría e de manifestacións en masa durante o verán de 1989, as autoridades do Leste alemán facilitaron as condicións fronteirizas en novembro, e permitiron o tránsito do Leste cara o Occidente. A medida foi orixinalmente concibida como un método de presión para manter a Alemaña Oriental como un estado. Porén, a abertura da fronteira acelerou o proceso de reforma na Alemaña Oriental. Este finalmente concluíu co Tratado Dous Máis Catro o 12 de setembro de 1990 e a reunificación alemá ocorreu en 3 de outubro de 1990. Segundo os termos do tratado, as catro potencias ocupantes renunciaban aos seus dereitos, e Alemaña recuperaba a plena soberanía do territorio.
República de Berlín e integración na UE
miniatura|dereita|Alemaña adoptou o [[euro o 1 de xaneiro de 2002.]] Con base na Lei Bonn-Berlín, aprobada polo parlamento o 10 de marzo de 1994, a capital do Estado unificado pasou a ser Berlín. Bonn obtiña o status único de Bundesstadt (cidade federal) e retivo algúns ministerios federais. A mudanza do goberno foi concluída en 1999.
Dende a reunificación, Alemaña vén tendo un rol de liderado na Unión Europea e na OTAN. Participou no exército que garantiu a estabilidade nos Balcáns durante as guerras neses territorios. Así mesmo, enviou tropas a Afganistán como parte da OTAN, co obxectivo de "proporcionar seguranza neste país". Estes desprazamentos foron controvertidos, debido a que trala guerra, Alemaña estaba obrigada por lei a manter unicamente tropas de defensa. Estas incursións foron entendidas como alleas á lei de defensa. Porén, a votación parlamentaria sobre a cuestión legalizou a acción nun contexto de "mantemento da paz".