cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José López Rega
Chegada ao poder
Entre as primeiras accións de Perón, tras asumir, contouse o agravamento das penas contra a "sedición" e a "subversión"; o agravamento da ruptura foi visíbel no enfrontamento interno da bancada peronista no Congreso, onde renunciaron oito deputados da Mocidade Peronista. Cando, o 1 de xullo, falecía Perón, Isabel asumiu a presidencia e López Rega un rango case de primeiro ministro, ao serlle confiada a dirección de todas as secretarías baixo a órbita da Presidencia. A composición do novo ministerio foi case integramente obra súa.
Caída
López Rega abandonou España e refuxiouse en Suíza, onde viviría preto de Xenebra ata 1982, cando foi descuberto por un fotógrafo. Escapando da notoriedade, fuxiu a Bahamas, onde viviu ata 1986, alternando a súa residencia con Miami. En 1986 foi situado cando intentaba renovar o seu pasaporte e extraditado á Arxentina, onde a xustiza o buscaba por diversos delitos, entre eles corrupción, asociación ilícita e homicidio. No ínterim, a CONADEP atribuíra á Triple A a intervención en 19 homicidios en 1973, 50 en 1974 e 359 en 1975; sospeitábase ademais da súa participación en centos doutros. Preso e en espera de sentenza, morreu en Buenos Aires aos 73 anos.
Malasartes. Cadernos de Literatura para a Infância e a Juventude
'Malasartes. Cadernos de Literatura para a Infância e a Juventude, coñecida tamén polo noma abreviado de Malasartes' é unha revista portuguesa dirixida por José Antonio Gomes e editada inicialmente por Campo das Letras e máis tarde por Porto editora , co apoio da Universidade do Porto. A súa temática está centrada na literatura infantil e xuvenil e está orientada a "educadores, bibliotecarios, pais, profesores e estudantes do ensino superior e profesionais do libro".
Conflito de Darfur
miniatura|300px|Campo de refuxiados no sur de [[Darfur.]]
O conflito de Darfur (ou xenocidio de Darfur) é un conflito armado que ocorre na rexión de Darfur, no oeste do Sudán, que confronta principalmente aos janjawid (milicianos recrutados entre os baggara, tribos nómades africanas de lingua árabe e relixión musulmá) cos pobos non-árabes da área. O goberno sudanés, aínda que negue publicamente que apoia os janjawid, tenlles fornecido armas e asistencia e ten incluso colaborado en ataques conxuntos. Tivo comezo en febreiro de 2003 e segue hoxe en día.
As mortes causadas polo conflito estímanse entre 50.000 (Organización Mundial da Saúde, setembro de 2004) e 450.000 (Dr. Eric Reeves, 28 de abril de 2006). A maioría das ONG traballa coa estimativa de 400.000 mortes. O número de persoas obrigadas a deixar os seus lares estímase en 2 000 000. Os medios de comunicación veñen describindo o conflito como un caso de "limpeza étnica" e de "xenocidio". O goberno dos EUA tamén o considera xenocidio, aínda que as Nacións Unidas aínda non o teñan feito.
Cando os combates se intensificaron en xullo e agosto de 2006, o Consello de Seguridade das Nacións Unidas aprobou a Resolución 1706, de 31 de agosto de 2006, que prevé o envío dunha nova forza de mantemento da paz da ONU, composta de 20.000 homes, para substituír as tropas da Unión Africana presentes no lugar, que contan con 7000 soldados. O Sudán oponse á Resolución e, no día seguinte, lanzou unha grande ofensiva na rexión.
A diferenza da Segunda Guerra Civil Sudanesa, que opuxo o norte musulmán ao sur cristián e animista, en Darfur non se trata dun conflito entre musulmáns e non musulmáns pois a maioría da poboación é musulmá, inclusive os janjawid.
Antecedentes
Darfur ten cerca de 5 a 6 millóns de habitantes, nunha rexión con baixo nivel de desenvolvemento: só 44,5% dos nenos do sexo masculino - e un terzo do feminino - frecuentan a escola.
O Sudán ten unha historia de conflitos entre o sur e o norte do país, que resultaron na primeira (1955-1972) e na segunda (1983-2005) guerras civís sudanesas. A segunda confrontación causou cerca de dous millóns de mortos e máis de catro millóns de refuxiados, en ambos os casos principalmente no sur.
O conflito
En 2003, dous grupos armados da rexión de Darfur rebeláronse contra o goberno central sudanés, proárabe. O Movemento de Xustiza e Igualdade e o Exército de Liberación Sudanesa acusaron o goberno de oprimir os non-árabes en favor dos árabes do país e de neglixencia na rexión de Darfur.
En reacción, o goberno lanzou unha campaña de bombardeos aéreos contra localidades darfurenses en apoio a ataques por terra efectuados por unha milicia árabe, os janjawid. Estes últimos son acusados de cometer grandes violacións dos dereitos humanos, inclusive asasinatos en masa, saqueos e o estupro sistemático da poboación non-árabe de Darfur. Os janjawid tamén practican o incendio de aldeas enteiras, forzando os sobreviventes a fuxir para campos de refuxiados localizados en Darfur e no Chad; moitos dos campos darfurenses atópanse cercados por forzas janjawid. Ata o verán de 2004, morreran entre 50.000 e 80.000 persoas e polo menos un millón fuxiran, provocando unha gran crise humana na rexión.
En setembro de 2004, o Consello de Seguridade da ONU aprobou a Resolución no. 1564, que estabeleceu unha comisión de investigación en Darfur para avaliar o conflito. En xaneiro de 2005, a ONU divulgou un relatorio afirmando que aínda que teña habido asasinatos en masa e estupros, aquela organización internacional non estaba en condicións de clasificalos como xenocidio, Debido a "unha aparente falta de intención xenocida" (tradución libre do inglés).
En maio de 2006, o Exército de Liberación Sudanesa, principal grupo rebelde, concordou cunha proposta de acordo de paz co goberno. O acordo, preparado en Abuja, Nixeria, asinouse coa facción do Movemento liderada por Minni Minnawi. No entanto, o acordo rexeitouse tanto polo Movemento Xustiza e Igualdade como por unha facción rival do propio Exército de Liberación Sudanesa, dirixida por Abdul Wahid Mohamed el Nur.
Esquí (deporte)
O esquí é un deporte que consiste en esvarar pola neve empregando dúas táboas suxeitas ás botas, co obxectivo de percorrer un trazado no menor tempo posible. Nas súas diferentes variantes, é un deporte olímpico, que se practica en áreas especialmente preparadas, chamadas estacións de esquí.
A práctica do esquí require dun equipamento especial, composta polas dúas táboas de esquí, as dúas botas de esquí, dous bastóns, e opcionalmente tamén uns lentes, roupa térmica especial e proteccións para cabeza, xeonllos e cóbados.
Disciplinas
180px|miniatura|dereita|Esquí alpino. 180px|miniatura|dereita|Esquí nórdico. O esquí de alta competición divídese en varias disciplinas, que se diferencian unhas das outras segundo sexan probas individuais ou en grupo, pola lonxitude da proba, pola distancia entre os obstáculos que se deben salvar, pola inclinación do terreo, ou mesmo polos saltos.
Competicións
Cada ano dispútanse a Copa do Mundo de Esquí Alpino e a Copa do Mundo de Esquí Nórdico, consistentes ámbalas dúas en ducias de probas que se levan a cabo entre novembro e marzo, completando unha clasificación individual por puntos, dun xeito semellante á Fórmula 1 en coches ou á MotoGP en motos.
Ademais diso, en anos impares dispútanse o Campionato do Mundo de Esquí Alpino e o Campionato do Mundo de Esquí Nórdico, que consisten nunha única proba por disciplina.
Ámbalas copas do mundo e campionatos do mundo, son organizados pola Federación Internacional de Esquí (FIS).
Diario de Ana Frank
O Diario de Ana Frank (Het Achterhuis no seu orixinal neerlandés), é un diario escrito por Anne Frank entre o 12 de xuño de 1942 e o 4 de agosto de 1944.
Historia e características
Oculta coa súa familia e outros xudeus nunha bufarda duns almacéns de Ámsterdan durante a ocupación nazi dos Países Baixos, Ana Frank con trece anos conta no seu diario a vida do grupo. Axudados por varios empregados da oficina, permaneceron durante máis de dous anos no achterhuis (coñecido como "o anexo secreto") ata que, finalmente, foron delatados. Ana escribiu un diario entre o 12 de xuño de 1942 e o 4 de agosto de 1944, tres días antes de que os ocupantes do anexo fosen traizoados. Margot Frank tamén escribiu un diario, pero nunca se atopou ningún rastro deste.
O 4 de agosto de 1944, axentes da Gestapo deteñen a tódolos ocupantes e son levados a diferentes campos de concentración.
Despois de permanecer durante un tempo nos campos de concentración de Westerbork e Auschwitz, Ana e máis a súa irmá máis vella, Margot, foron deportadas a Bergen-Belsen, onde ámbalas dúas morreron durante unha epidemia de tifo entre finais de febreiro e mediados de marzo de 1945.
O seu pai, Otto Frank, foi o único dos agochados que sobreviviu aos campos de concentración. Cando regresou a Ámsterdam, Miep Gies, unha das persoas que lles axudara durante a súa estadía no anexo, entregoulle o diario que a súa filla escribira mentres estaban agochados. En 1947, e segundo desexo de Anne, o seu pai decide publicar o diario e, dende entón, converteuse nun dos libros máis lidos en todo o mundo.
Tralo falecemento de Otto Frank no 1980, os seus escritos foron legados ao Instituto Holandés para a Documentación da Guerra. O Fondo Anne Frank (Suíza) é o herdeiro dos dereitos de autor dos textos. No 1998 publicáronse cinco páxinas máis descoñecidas do citado diario.
O libro foi un éxito en todo o mundo, en especial en Israel, Estados Unidos e Reino Unido, país onde encabezou as listas de libros máis vendidos durante vinte semanas consecutivas, vendéndose máis de 350 000 000 de exemplares.
Algúns negacionistas consideran este libro como propaganda política da época e negan a súa autenticidade, e incluso a existencia de Anne Frank.
Persoas citadas no diario
miniatura|dereita|Reconstrución do moble que cubría a entrada ao anexo secreto onde Anne Frank e a súa familia se esconderon, na [[Casa de Anne Frank|casa-museo Anne Frank de Ámsterdan.]]
Traducións
O diario foi verquido ao galego por Tomás Ruibal e publicado en 2004 por Kalandraka.
3 de novembro
Nacementos
miniatura|100px|Neira Vilas
Mortes
miniatura|100px|Matisse
Outros
Os 366 días do ano
Túneles ferroviarios Atocha-Chamartín
250px|miniatura|[[Estación de Nuevos Ministerios]] Os túneles ferroviarios Atocha-Chamartín, coloquialmente coñecidos como túneles da risa, son uns túneles ferroviarios da cidade Madrid que, con orientación sur-norte, unen as estacións de Atocha (cabeceira sur) e Chamartín (cabeceira norte), as máis importantes da capital en canto a número de viaxeiros.
A conexión consta actualmente de dous túneles en servizo con dúas vías cada un e un terceiro en construción para o AVE. Normalmente, o coñecido como "Túnel da Risa" é o orixinal, pasando pola estación de Recoletos. O segundo túnel en servizo atópase ao oeste do primeiro, pasando por Sol, e o de alta velocidade, ao leste.
Orixe do nome
Recibe o nome de "túnel (tamén tubo) da risa" pola similitude que presentaba cunha atracción de feira, moi popular na época da construción, chamada «tubo da risa». Consistía nun tubo que había que atravesar mentres viraba ao redor do eixo lonxitudinal do mesmo. A prensa da época contraria ao goberno ríase da nova construción e por iso a bautizou con ese nome.
Primeiro túnel (1967): Túnel central
miniatura|Cabeceira norte do primeiro Túnel da risa, na [[estación de Chamartín.]] O túnel de 7 km foi proxectado durante a etapa de Indalecio Prieto á fronte do Ministerio de Fomento (1933) á vez que se deseñaba a estación de Chamartín como alternativa á estación do Norte, aínda que debido á chegada da guerra civil española e a subseguinte crise económica, non foi inaugurado ata 1967.
O túnel proxectado discorría baixo o Paseo del Prado, o Paseo de Recoletos, onde estaba proxectada a estación de Recoletos para servizo ao centro de Madrid, o Paseo de la Castellana, onde estaba proxectada a estación de Nuevos Ministerios nunha área financeira en desenvolvemento e finalmente sepárase do eixo do Paseo de la Castellana e baixo diferentes rúas do distrito de Chamartín chega á antiga localidade de Chamartín de la Rosa, onde sae a superficie e chega á nova estación de Chamartín. Ao seu paso por Nuevos Ministerios, o túnel transcorre por baixo da praza do edificio ministerial, onde se atopa a estación, e por baixo do complexo AZCA, en concreto baixo a Torre do Banco de Bilbao, a cal tivo que realizar unha cimentación especial nos laterais do túnel.
Tras a súa apertura, que coincidiu coa inauguración da estación de Chamartín e as ligazóns ferroviarias desta última coa liña Madrid-Zaragoza e a Liña Imperial ou Xeral do Norte (Madrid-Irún), un ano despois foi inaugurado o ferrocarril directo Madrid-Burgos.
Coa creación da rede de proximidades Madrid, este túnel acolleu ao principio os tráficos de catro liñas creadas: C-1, C-2, C-8a e C-8b, aumentando ano tras ano o volume de trens que por el circulan alcanzando frecuencias de paso similares a unha liña de metro. Na actualidade circulan por el as liñas C-1, C-2, C-7, C-8 e C-10, ademais dalgúns trens de Media Distancia e de longa distancia.
Segundo túnel (2008): Túnel oeste
Para resolver o problema da capacidade limitada do túnel, así como a masificación da liña C-1 de Proximidades Madrid, en 2004 comezaron as obras para construír un segundo túnel de 7,5 km, situado ao oeste do anterior. Este novo túnel foi inaugurado o 9 de xullo de 2008 e presta servizo comercial desde o 11 de xullo do mesmo ano.
O proxecto do túnel contempla tres estaciones intermedias: Sol (en pleno centro de Madrid), Alonso Martínez e Nuevos Ministerios. A nova estación de Sol non abriu ata 2009 (un ano despois que o propio túnel), en tanto que a estación de Alonso Martínez atópase actualmente en punto morto a falta dun acordo entre administracións para iniciar a obra.
A lonxitude do túnel oeste é de 7,5 km, aínda que a distancia total da nova infraestrutura é de 8,254 km. Ten a particularidade de utilizar vía en placa embutida, o cal só ten precedentes en toda España na estación de Atocha, así como no túnel de entrada á estación de Alcobendas-San Sebastián de los Reyes. Inclúe dezasete pozos de ventilación, así como trece saídas de emerxencia (situadas cada 600 m). Como medidas de seguridade, estará dotado co sistema ASFA 200, así como ERMTS nos seus niveis 1 e 2 (por primeira vez nunhas liñas de proximidades). Polo novo túnel circulan os trens de proximidade das liñas C-3 e C-4 o cal supón un aforro de entre 8 e 9 minutos para os viaxeiros procedentes de Aranjuez ou Parla con destino o centro de Madrid. Tamén circulan algúns trens de longa distancia e Media Distancia.
Cando estean todas as estacións intermedias en servizo asegurarase a correspondencia coas liñas 1, 2, 3, 4, 5, 6, 8 e 10 do Metro de Madrid.
Terceiro túnel (2018): Túnel leste
miniatura|Inicio do túnel na [[estación de Chamartín.]] Este terceiro túnel, alcumado “Xardín Botánico”, comezouse a construír o 24 de abril de 2010 e a perforación do mesmo concluíu o 11 de febreiro de 2011. Ten unha lonxitude de 7,31 km, dos cales 6,8 foron perforados pola tuneladora «Gran Vía» (125,6 m de lonxitude, 2.200 toneladas de peso e unha previsión de escavación de 20 m/día). Será exclusivo para a alta velocidade e comunicará as estacións de Puerta de Atocha e Chamartín mediante ancho internacional e sen paradas intermedias na estación de Atocha. O seu orzamento é de algo máis de 206 millóns de euros, a súa profundidade media é de 45 m e discorre baixo a Praza do Emperador Carlos V, o Xardín Botánico e as rúas de Alfonso XII e Serrano.
Está situado máis ao leste que o primeiro túnel da risa e permitirá conectar a estación de Chamartín coas liñas de alta velocidade cara ao norte (Castela e León, Asturias, Cantabria, Galicia e País Vasco) e a estación de Atocha coas liñas cara ao sur e leste (Andalucía, Castela-A Mancha, Cataluña, Comunidade Valenciana, Rexión de Murcia, Estremadura, A Rioxa, Navarra e Aragón).
A súa inauguración, orixinalmente prevista para finais de 2013 atrasarase, aínda que a súa construción concluíuse en 2011, debido aos recortes de Fomento con motivo da crise ata, polo menos, 2018, xa que está pendente de finalización as obras de cuadruplicación das vías en ancho internacional entre Atocha e Chamartín, necesario para absorber o tráfico cara ao norte.
Circulación
Na actualidade ambos os túneles son percorridos exclusivamente por trens de viaxeiros, por unha banda de proximidades ou rexionais cadenciados que efectúan parada en todas as estacións, con intervalos de paso entre trens similares aos dunha liña de metro, e por outra trens de Media Distancia e longo percorrido con orixe en Chamartín e destinos meridionais ou longo percorrido norte-sur e sur-norte. miniatura|[[Estación de Sol nas liñas C3 e C4 de Proximidades Madrid]]
Proximidades
Polo túnel leste circulan as liñas C1, C2, C7, C8 e C10 de Proximidades Madrid, e polo túnel oeste, máis novo, as liñas C3 e C4. Os trens realizan parada en todas as estacións. Con estas liñas chéganse a moitas circulacións en ambos os túneles, cunha frecuencia similar á dunha liña de metro.
Media distancia
Fóra dos rexionais cadenciados, que sempre circulan polo túnel leste e efectúan parada en Recoletos e Nuevos Ministerios, os demais poden circular alternativamente por un túnel ou outro segundo as necesidades de regulación no posto de mando. Os rexionais que utilizan os túneles teñen como destino Ávila, Segovia, Badaxoz, Albacete e Xaén.
Longa distancia
Circulan alternativamente polo túnel leste ou o túnel oeste segundo as necesidades de regulación no posto de mando, e non realizan parada nas estacións do túnel. A gran maioría adoitan circular polo túnel oeste.
Os trens de longa distancia con destino Almería (Talgo) e Murcia e Cartaxena (Altaria) parten da estación de Chamartín e atravesan os túneles para realizar paradas en Atocha Cercanías.
Tamén utilizan os túneles os trens Alvia transversais que parten de Alacant e chegan á Coruña, Pontevedra, Xixón e Santander. Estes transversais chegan e parten de Madrid por liñas de alta velocidade de ancho internacional, polo que necesitan realizar un cambio de ancho tanto en Atocha como en Chamartín para utilizar os túneles actuais.
Nun futuro o terceiro túnel unirá as liñas de alta velocidade que chegan a Atocha (Madrid-Barcelona-Fronteira francesa, Madrid-Sevilla e Madrid-Levante) coa liña Madrid-Valladolid, pola que parten todos os trens cara ao norte de España.
Gabriel Alonso
Traxectoria
Aínda que a gran parte da súa traxectoria futbolística transcorreu no Celta de Vigo e Real Madrid, tamén defendeu as cores do Real Unión de Irún e o Racing de Ferrol.
Nesta época realiza a súa participación coa Selección española de fútbol máis importante, no Mundial de Fútbol Brasil 1950, España gaña por primeira vez a Inglaterra por 1-0 con gol de Zarra en Maracaná, rematando o combinado na cuarta posición.
Debido á difusión que lle deu o réxime ditatorial de Francisco Franco, o gol acadou unha gran sona, e Gabriel Alonso como iniciador da xogada contravindo as indicacións do adestrador encumbrado como futbolista.
Na tempada 1948/49 mete presión para fichar polo Real Madrid que estaba interesado nel, pero non conseguiría o traspaso ata dous anos despois, xunto con outro céltico, Sobrado.
No equipo madrileño asistiu á chegada de Alfredo Di Stéfano, aínda que non puido desfrutar da grande época de esplendor do equipo merengue puido participar na conquista dunha Liga na tempada 1853/54.
Tras tres anos na disciplina madridista é traspasado ao Málaga CF e ao cabo dun ano ao Rayo Vallecano, onde se retirará definitivamente.
Thomas Mulcair
Thomas Joseph "Tom" Mulcair, nado en Ottawa o 24 de outubro de 1954, é un político canadense, líder do Novo Partido Democrático e mais Xefe da Oposición Oficial no Canadá.
Traxectoria
Avogado de profesión, Mulcair entrou no NPD federal en 1974. Secasí foi deputado na Asemblea Nacional do Quebec entre 1994 e 2007, como membro do Partido Liberal do Quebec. Serviu como o ministro de Medio Ambiente desde 2003 ata 2006 no goberno do liberal Jean Charest. Elixido para a Cámara dos Comúns en 2007 polo NPD, Jack Layton nomeouno xefe adxunto desa formación pouco despois. O 26 de maio de 2011 coverteuse no líder parlamentario da oposición na cámara baixa e serviu tamén como o voceiro do líder do NPD para asuntos quebequeses (Lieutenant quebécois). Seleccionado como o xefe do NPD o 24 de marzo de 2012, co 57.2% dos votos.
A Regueira, Cospeito, Cospeito
A Regueira é un lugar da parroquia de Cospeito no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
Julio Prieto Martín
Julio Prieto Martín, nado o 21 de novembro de 1960 en Madrid é un exfutbolista español que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Formado nas categorías inferiores do Atlético de Madrid debutou co primeiro equipo en 1981, porén nun principio non tivo moita continuidade no equipo e foi cedido ao CD Castellón. Ao comezo da tempada 1987/88 foi finalmente traspasado ao Celta de Vigo, sendo o máximo goleador do equipo o ano do seu debut con oito tantos. Ao ano seguinte perdeu protagonismo trala chegada do dianteiro brasileiro Amarildo pero mantívose nas súas cifras goleadoras.
Deixou o equipo galego tralo descenso do mesmo á Segunda División en 1990, e tras dúas tempadas no CP Mérida retirouse xogando no Talavera CF.
Fernando Alonso Amat
Fernando Alonso Amat, nado o 3 de decembro de 1918 en Madrid e finado na mesma cidade o 3 de xaneiro de 1990, foi un escritor e avogado galego.
Traxectoria
Fillo de pai galego. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, foi inspector técnico fiscal en Vigo, presidente do Real Club Náutico de Vigo e Delegado Especial do Estado na Zona Franca de Vigo dende 1978 ata 1989. Publicou moitos traballos literarios e artigos sobre cine, temas fiscais e outros en xornais e revistas. É pai de Fernando Alonso Romero.
Albinismo
miniatura|Pingüín ([[Spheniscus demersus) albino.]] O albinismo é unha condición xenética na que hai unha ausencia conxénita de pigmentación (melanina) de ollos, pel e pelo nos seres humanos e noutros animais (nas aves, tamén nas plumas), causada por unha mutación nos xenes.
Tamén pode aparecer nos vexetais, cando faltan outros compostos como os carotenos.
O albinismo é hereditario, a aparece coa combinación dos dous proxenitores portadores do xene recesivo.
Hail to the Thief
Hail to the Thief é o sexto álbum de estudio da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, editado o 9 de xuño do 2003 polo selo Parlophone. Estreouse no número 1 no Reino Unido e no 3 nos Estados Unidos, onde vendeu máis copias na súa primeira semana que os anteriores álbums de Radiohead. Os seus sinxelos foron "There There", "Go to Sleep" e "2 + 2 = 5".
Albinismo
Nos individuos non albinos, os melanocitos transforman o aminoácido tirosina na substancia coñecida como melanina. A melanina distribúese por todo o corpo dando cor e protección á pel, aos cabelos e ao iris do ollo. Cando o corpo é incapaz de producir esta substancia ou de distribuíla prodúcese a hipopigmentación coñecida como albinismo.
Hail to the Thief
Despois de dous álbums de Radiohead con voces fortemente procesadas, menos guitarra e moita influencia da música electrónica e o jazz, Hail to the Thief é un pequeno regreso ás vellas influencias de rock alternativo da banda. Con preto dunha hora de duración, Hail to the Thief é o álbum máis longo da banda, aínda que moitos dos seus temas teñen unha lonxitude de sobre tres minutos, máis curta que a media da banda.
Albinismo
A melanina sintetízase tras unha serie de reaccións enzimáticas (ruta metabólica) polas cales se produce a transformación do mencionado aminoácido en melanina pola acción do enzima tirosinase.
Hail to the Thief
Hail to the Thief foi elixido o cuarto mellor disco do ano pola publicación de internet Pitchfork Media, na súa lista dos 50 mellores álbums do 2003.
Albinismo
Os individuos albinos teñen esta ruta metabólica interrompida, xa que o seu enzima tirosinase non presenta ningunha actividade, ou moi pouca (tan pouca que é insuficiente), de modo que non se produce a transformación, e estes individuos no presentan pigmentación.
Hail to the Thief
Título
alt=|esquerda|miniatura|A frase Hail to the Thief ("Saúdo ao ladrón") foi utilizada polos manifestantes durante a polémica sobre as eleccións presidenciais dos Estados Unidos de [[2000.]] Os Radiohead consideraron titular o álbum The Gloaming (que significa "crepúsculo" ou "solpor"), pero isto foi rexeitado por ser demasiado "poético" entre outros motivos e así converteuse no subtítulo do álbum. Outros títulos considerados foron Little Man Being Erased, The Boney King of Nowhere e Snakes and Ladders, que se converteron nos títulos alternativos de "Go To Sleep", "There There" e "Sit Down. Stand Up".
Albinismo
Existen diferentes tipos de albinismo e, na especie humana, algúns individuos poden seren rubios ou tan só presentar ollos claros, pero non ter o pelo rubio. Por iso é incorrecto concluír que unha persoa albina teña todas as características.
Hail to the Thief
Título
O uso de títulos alternativos inspirouse nos playbills vitorianos que mostraban cancións moralistas interpretadas nos music halls. A frase Hail to the Thief, "Salve ao ladrón" foi utilizada polos manifestantes anti-Bush como unha parodia do "Hail to the Chief", o himno presidencial estadounidense.
Copa Suramericana
A Copa Suramericana é a segunda competición continental de fútbol a nivel de clubs en Suramérica. Organizada pola Conmebol, comezou a disputarse en 2002.
Albinismo
Herdanza
O albinismo é hereditario (cromosoma 11) e transmítese de forma autosómica recesiva.
Hail to the Thief
Título
Radiohead escolleu o título en parte en referencia a Bush, pero tamén en resposta ao auxe da intolerancia xeral e da loucura. O título tamén fai referencia á filtración dunha versión inacabada do álbum antes do seu lanzamento.
Estatuto de Autonomía da Rioxa
miniatura|Cuberta do Estatuto de Autonomía da Rioxa. O Estatuto de Autonomía da Rioxa (tamén coñecido como Estatuto de San Millán) é a norma institucional básica da rexión española da Rioxa, sancionada por lei orgánica de 9 de xuño de 1982 e mediante o cal constitúese oficialmente como comunidade autónoma. O estatuto permitiu, ao amparo do artigo 147 da Constitución española -a denominada "vía lenta", para as rexións "non históricas"- obter un certo grao de autogoberno; unhas competencias que foron ampliadas en sucesivas reformas aplicadas nos anos 1994 e 1999.
Albinismo
Albinismo oculocutáneo
O albinismo oculocutáneo (OCA, polas súas siglas en inglés), tamén chamado tirosinase-negativo, caracterízase pola hipopigmentación da pel e o pelo, e as características oculares varían encontrándose en todos os tipos de albinismo, nistagmo, redución da pigmentación do iris, redución da pigmentación retinal, hipoplasia foveal asociada a redución da agudeza visual, redución da visión estereoscópica.
Copa Suramericana
O equipo que gaña a Copa Suramericana acada o dereito a disputar a Recopa Suramericana fronte ó campión da Copa Libertadores.
Albinismo
Albinismo oculocutáneo
Os individuos con OCA1A teñen o pelo branco, a pel clara e o iris translúcido, que non escurecen coa idade. No momento do nacemento, os individuos con OCA1B teñen o pelo branco ou amarelo claro, que escurece coa idade, pel branca que desenvolve co tempo certo grao de pigmentación e iris azul, que cambia a gris ou verdoso co paso do tempo. A maioría da poboción subsahariana afectada de albinismo oculocutáneo tipo 2 presenta unha deleción en homocigose de 2,7 kb no xene OCA2.
Estatuto de Autonomía da Rioxa
Réxime preautonómico
Antes das primeiras eleccións democráticas de 1979 foi constituída unha asemblea de parlamentarios co obxectivo de discutir o réxime preautonómico, chegándose a redactar un proxecto de "Decreto Lei sobre Réxime Preautonómico para A Rioxa". Con todo, a campaña electoral levou o interese dos políticos cara a outros temas, deixando en suspenso a cuestión autonómica.
Copa Suramericana
Diferenzas entre Copa Libertadores e Copa Suramericana
As diferenzas entre a Copa Libertadores e a Copa Suramericana son as seguintes:
Estatuto de Autonomía da Rioxa
Proxecto de estatuto
miniatura|O estatuto de autonomía tamén é coñecido como "Estatuto de San Millán", por ser este o lugar onde se asinou. O concello de Logroño iniciou en 1979 os trámites para a creación do estatuto, realizando unha consulta aos 174 concellos, dos cales 172 mostráronse a favor, quedando á marxe Quel por reclamar a vía do artigo 153 (seguida polo País Vasco e Cataluña) e Entrena por non decantarse por un modelo específico. Tras o apoio dos municipios, trasládase a cuestión á deputación provincial, que se pronuncia coa súa incorporación ao proceso autonómico o 12 de decembro do mesmo ano. Tanto o cambio de nome da provincia (aprobada por lei do 15 de novembro de 1980), ata entón coñecida como provincia de Logroño, como a selección da súa bandeira (usada popularmente desde 1978), foron tarefas non triviais e que xeraron gran discusión.
Manuel Barreiro Núñez
miniatura|Manolo Barreiro Núñez "Budiño" á gaita. Manuel Barreiro Núñez, nado en 1920 e finado en 1979, e máis coñecido como Budiño, foi un gaiteiro galego nado no lugar do Casal en Moaña.
Albinismo
Albinismo ocular
O albinismo ocular, tamén coñecido como tirosinase-negativo, preséntase cando a carencia de melanina se percibe na pel, o cabelo e os ollos. As persoas afectadas presentan a pel e o cabelo de cor branca e os ollos dunha cor rosada. Presentan tamén unhas características manchas en forma de lúa nas mamilas, no pene e nos labios vaxinais debidas esencialmente ao déficit do enzima tirosinase que é o catalizador da reacción que xera eumelanina. Cando se expoñen ao sol non se broncean, e poden sufrir severas queimaduras.
Estatuto de Autonomía da Rioxa
Reformas
Desde a súa aprobación en 1982, o Estatuto de San Millán foi modificado dúas veces, polas leis orgánicas 3/1994 e 2/1999.
Manuel Barreiro Núñez
Foi membro fundador do grupo de gaitas Brisas do Mar de Moaña.
Traxectoria
Desde novo iníciase no mundo da gaita. Construía as súas propias gaitas de cana e de sabugueiro. Foi mariñeiro. Xa con 14 anos se embarca e sofre un naufraxio en 1955 nas Illas Cíes, no que sobreviven todos gabeando polas rochas dos cantís e sendo socorridos polo fareiro da illa. Tamén traballou de caseiro no pazo dos Montenegro, no Rosal (Moaña).
Estatuto de Autonomía da Rioxa
Reformas
O 24 de marzo de 1994 engádese ao estatuto a Lei Orgánica 9/1992, para incorporar as novas transferencias de competencias pactadas entre o goberno central e o autonómico. A reforma foi proposta no Parlamento da Rioxa o 11 de febreiro de 1993, como unha proposición de Lei dos grupos PSOE e Partido Popular.
Manuel Barreiro Núñez
Traxectoria
Organizaba rondas ou coros de Nadal e reis, e colabora xa desde os anos 50 na Sección Feminina de Coros e Danzas Rexionais de Moaña, grupo de oito parellas e catro pandeiretas dirixido por Lola "a do Quisque".
Estatuto de Autonomía da Rioxa
Reformas
O 7 de xaneiro de 1999, a iniciativa dos grupos socialista, populares e Esquerda Unida, leva a cabo a reforma do Estatuto, modificándose esta vez, non só as competencias da rexión, senón tamén as disposicións xerais, a regulación, administración, relacións e facenda da mesma. A proposta foi presentada o 16 de marzo de 1998.
Manuel Barreiro Núñez
Traxectoria
Brisas do mar estaba composto por Manuel Barreiro "Budiño", sr. Lucha, Celso de López, Jaime de Soledá, Lolo o "Grolo" e Suso de Soledá. Tamén teñen tocado coa formación os seus fillos, Manuel Barreiro e Pepe Barreiro. O grupo actuou por numerosos lugares de Galicia e o resto da península. De entre todas estas actuacións hai que destacar a actuación que fixeron xunto co grupo de baile diante de Eva Perón cando visitou Vigo (xuño de 1947), no hotel Universal.
Estatuto de Autonomía da Rioxa
Contido
A Lei Orgánica 3/1982 (e as súas modificacións) estableceron un marco regulador base que foi posteriormente desenvolvido por distintas leis aprobadas na Comunidade da Rioxa.
Manuel Barreiro Núñez
Traxectoria
A mediados dos anos 50 fanse cuns cabezudos en Vigo para desfilar nos pasarrúas das festas do carme de Moaña. Costume que mantiveron ata 1977. Tamén foron asiduos das festas de A Guarda.
Estatuto de Autonomía da Rioxa
Definicións
miniatura|O estatuto define algúns dos símbolos de identidade rioxana, como a bandeira. Como outras normativas parecidas, o estatuto comeza no seu título preliminar aclarando o sentido dalgúns termos relacionados coa identidade rioxana:
Organización
Nos títulos II, III e IV, desenvolve a súa organización política, xestión administrativa e xurídica. Define os órganos institucionais como o Parlamento, o Goberno e o seu Presidente. Tamén delimita a actuación e competencias do Tribunal Superior de Xustiza da Rioxa, así como as fontes de financiamento e regulación dos seus orzamentos.
Microfluídica
250px|miniatura|dereita|Dispositivos microfluídicos a base de polímero de silicona e vidro. Arriba: fotografía dos dispositivos. Abaixo: imaxes en [[contraste de fases dun canal en serpentina de ~15 μm de largura.]] A microfluídica estuda o comportamento de líquidos e gases nas escalas máis pequenas. Este comportamento diferénciase de maneira fundamental do observado en fluídos macroscópicos porque a esta escala algúns efectos normalmente considerados insignificantes en mecánica de fluídos clásica poden ser dominantes. Se por exemplo as forzas de fricción son predominantes con respecto ás forzas inercias, o que se corresponde cun fluxo a baixo número de Reynolds, o fluxo resultante é laminar sen turbulencias apreciables. Isto dificulta a mestura de líquidos, que só pode ocorrer neste caso a través da difusión. Unha diferenza adicional é o posible dominio de forzas capilares sobre as forzas gravitatorias. Isto tradúcese nun número de Bond pequeno e como resultado o efecto do peso no transporte de pequenas cantidades de líquido é insignificante, o que contradí a experiencia cotiá.
Exemplos de aplicacións
A microfluídica utilízase en moitas areas da bioloxía e da medicina, a miúdo baixo a etiqueta de Lab on a Chip. Así, os compoñentes microfluídicos pódense utilizar para o cultivo e análise de células, tecidos ou partes de órganos ou para a investigación de novos medicamentos. Atopa ademais aplicacións en campos como sensores, e máis recentemente, bens de consumo. Para isto utilízanse diferentes tecnoloxías e materiais, incluíndo vidro, materiais compostos ou silicio, así como o transporte, mestura e separación de fluídos. Estes procesos poden ocorrer de forma pasiva, por exemplo con estruturas que empregan forzas capilares, ou activas con microbombas hidráulicas, microválvulas e micromesturadores.
Microfluídica de gotas
Ao inxectar dous líquidos inmiscibles nun mesmo microcanal fórmase unha interface, ou límite de fase, e baixo certas condicións un dos líquidos pode formar gotas no interior do outro. Esta técnica denominase “microfluídica de gotas”. Neste proceso prodúcense habitualmente secuencias enteiras de gotas. Estas gotas representan microreceptáculos independentes nos que se poden investigar milleiros de reaccións químicas ou procesos biolóxicos. Adicionalmente, esta técnica pódese empregar para o procesamento lóxico de información.
Willie Colón
Primeiros pasos musicais
Tivo os seus primeiros contactos co mundo da música á idade de 11 anos, primeiro coa frauta, máis tarde co clarín, a trompeta e, ao cabo, co trombón, instrumento que o habería afianzar como un referente da Salsa. Con soamente 16 anos, en 1966, gravou o seu primeiro disco para Fania All Stars, na compaña de Héctor Lavoe, titulado El malo. Sería a primeira colaboración dunha longa restra entre os dous artistas, profundos coñecedores ambos do ambiente cultural latino de xacando.
Binomio con Héctor Lavoe e faceta de Produtor
A sociedade Colón-Lavoe prolongouse durante seis anos, nos que amais de "El Malo", gravaron The Hustler (1968), Guisando (1969), Cosa nuestra (1970), Asalto navideño (1971), La gran fuga (1971), Crime Pays (1972), El juicio (1972), Lo mato (1973), e The Good - The Bad - The Ugly (1975) e así até 14 discos. Estas producións fixeron fincapé nas liortas dos barrios baixos de Nova York, poñendo especial énfase nas cuestións da integración, a marxinalidade, as pandillas, o perigo, as armas brancas, é dicir, o estilo de vida do Guetto. Temas como Lo mato, Calle Luna, calle Sol, El día de mi suerte, Te Conozco, Bacalao, Barrunto, Piraña ou Todo tiene su final dan boa proba disto. Similares inquietudes, anos máis tarde, serían asociadas a outros xéneros como o rap ou o punk.
Derradeira achega musical
Con 58 anos de idade, oito despois de ter sacado o seu último álbum Guerrero de corazón, Colón volveu no 2008 cun tributo aos seus comezos, "El Malo 2".
Outras facetas
Despois de incontábeis homenaxes e tributos (ten 11 nomeamentos aos Grammy Latinos, quince discos de ouro e cinco de platino), Willie Colón deixaría a música para participar activamente da vida política estadounidense co partido demócrata. Malia esta retirada de música acaecida a mediados do 2006, no 2008 volveu deixar pegada cun novo álbum titulado El malo 2.
Willie Colón foi ademais presidente da Asociación de Artes Hispanas, presidente da Coalición para unha Nova York mellor, membro da xunta directiva do Instituto Caucus Congresional Hispano, membro da xunta directiva da Comisión Latina Contra a SIDA, membro fundador da xunta de Asuntos Hispanos da cidade de Nova Rochelle, membro fundador do Comité Sistema Xudicial da cidade de Nova Rochelle, membro da Fundación Pro Inmigrantes da ONU, voceiro da Organización de Axuda e Desenvolvemento Internacional CARE.
Características, estilo e singularidades
miniatura|dereita|250px|Música salsa na rúa Como músico, Willie Colón foi sempre un entusiasta da fusión de ritmos que levaron a algúns a cualificar a súa música como áspera e agresiva ; isto é notorio xa desde o primeiro disco e segue tendo absoluta vixencia no último, Demasiado Corazón, da discográfica Azteca Music. Na derradeira etapa, desbota totalmente os convencionalismos salseiros ao presentarse con novos sons tomados de tubas, chelos e frautas. Con todo, non deixa de ser con el con quen nace a salsa, unha música ideal para lle botar o dente aos temas das clases marxinadas, que sofren con Colón dunha asimilación moi persoal dos ritmos caribeños tal que o son, o mambo, a guaracha, o cha-cha-cha, o son montuno, a guajira, a cumbia colombiana, o joropo venezolano e a rumba. Tamén está moi ligada a súa música ao denominado Jazz Latino Moderno. Estas mudanzas estilísticas experimentadas ao longo da súa carreira semellan certamente acaídas se temos en conta que o artista leva vendidos máis de 30 millóns de discos en todo o mundo.
Discografía
Ten unha extensa discografía que até o de agora conta con 43 álbums ao longo dos últimos 33 anos. Velaquí unha listaxe cronolóxica:
Filmografía
Colón ten participado en catro filmes e dúas telenovelas.
Rubus ulmifolius
A Rubus ulmifolius, tamén coñecida vulgarmente como silva ou silveira, é un arbusto que pertence á familia das rosáceas, de talos espiñentos pode medrar até os tres metros. Moi abondosa en Galiza, o seu froito aseméllase a unha baga pero é un conxunto de drupas unidas entre si, coñecida como amora, é comestíbel, de cor morada que se volve negra ao madurecer, o seu sabor é doce.
É unha planta invasiva que medra axiña e pode colonizar extensas zonas de bosque ou formar grandes sebes en pouco tempo.
Etimoloxía
O seu nome científico deriva do latín. O xénero ruber (rubio, vermello), pola cor dos seus froitos. O epíteto específico fai referencia á semellanza dos seu folíolos coas follas do umeiro (Ulmus minor).
O nome común en galego é silva ou silveira, aínda que este último tamén se refire ao conxunto destas plantas. Cómpre ter en conta que outras especies do xénero Rubus tamén se chaman silvas en galego, especialmente Rubus fruticosus.
Descrición
miniatura|left|Froitos ([[amoras).]] miniatura|left|Diversos estadios de floración e frutificación. Ten follas imparipinnadas, compostas por 3 ou 5 folíolos peciolulados e en punta, bastante variábeis, de forma elíptica ovada ou obovada, co bordo dentado ou aserrado, de cor verde escura pola face e branco-tomentoso polo envés.
As flores, pentámeras, teñen pétalos ovalados brancos ou rosados duns 10-15 mm e os sépalos son cinsentos ou tomentoso-abrancazados. Nacen en acios, dando lugar a inflorescencias de forma oblonga ou piramidal.
Distribución
É unha planta moi invasiva e que medra axiña que tamén pode multiplicarse vexetativamente xerando raíces dende as súas pólas. Pode colonizar extensas zonas de bosque, monte baixo, abas ou formar grandes sebes nun tempo relativamente curto.
É frecuente en sebes e a súa distribución orixinal abrangue case toda Europa, o norte de África e o sur de Asia. Tamén foi introducida nas Américas e en Oceanía, con efectos moi negativos como maleza; por exemplo en Chile, é considerada unha especie invasora; porén, a venda dos seus froitos e os seus subprodutos tamén significa unha fonte de ingresos para moitas familias, que realizan a colleita dos seus froitos.
Taxons infraespecíficos
Practicamente todos son meros sinónimos da especie, mais os seguintes son taxonomicamente aceptados :
Usos
En Galiza a amora tamén se usou para tinxir a la de cor negra.
A casca dos talos utilízase como material de cestaría e para facer cordas. É por exemplo material tradicional para coser as colmeas de palla ou 'skep hives' de tradición anglosaxoa que aínda se utilizan hoxe en día.
Outro uso, pouco coñecido, é como substituto do tabaco.
Julia Pérez Montes de Oca
Julia Pérez Montes de Oca, nada en Santiago de Cuba en 1839 e finada en Artemisa o 25 de setembro de 1875, foi unha poetisa cubana, irmá da tamén poetisa Luisa Pérez de Zambrana.
Rally Botafumeiro de 2011
O Rally Botafumeiro de 2011 foi a 23º edición e a novena e última rolda da tempada 2011 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 16 e o 17 de decembro.
Julia Pérez Montes de Oca
Traxectoria
Naceu en Santiago de Cuba, onde foi educada. Era irmá máis nova da tamén poetisa Luisa Pérez de Zambrana, coa cal sempre mantivo unha boa amizade e o seu esposo, o doutor Ramón Zambrana. De feito, o vencello da súa familia con Zamabrana é tal que, cando a súa irmá casou con el, toda a familia se trasladou a vivir á Habana.
Interesada na poesía dende nova, publicou os seus primeiros poemas nos xornais Redactor de Santiago de Cuba e Kaleidoscopio de la Habana, e máis tarde colaborou con outras cabeceiras cubanas e estranxeiras. Era adoito que asistise a reunións artísticas e literarias, onde recitaba as súas composicións. A súa obra foi eloxiada tanto pola súa irmá como pola prensa daquela, que a citou nun dos seus recitais como «conmovedora» e «deliciosa».
A súa poesía enmárcanse no segundo romanticismo, de carácter serodio, e abrangue xéneros diferentes, trata temas diversos, e aínda que polo xeral ten trazos románticos, Pérez móvese máis no clasicismo, con referencias constantes ó locus amoenus, que lembra a Garcilaso de la Vega. Coa morte do doutor Zambrana, os seus versos vólvense tráxicos, mais outros supóñense a amores non correspondidos. En colaboración con outras poetisas do momento, publicou algúns poemas en El álbum cubano de lo bueno y lo bello, fundado e dirixido por Gertrudis Gómez de Avellaneda, en 1860. Non publicou nunca en vida ningún poemario, malia que de maneira póstuma saíu unha única colección de poesías con nome Poesías, no ano 1875 en Barcelona. Unha edición supostamente máis completa foi publicada, finalmente, en 1957.
Pérez morreu o 25 de setembro de 1875 por mor de tuberculose, probablemente na casa El Jardín, residencia de Cornelio Souchay e Angélica Zambrana, en Artemisa. Foi enterrada no cemiterio da localidade. Algúns dixeron que se suicidou, de acordo cos derradeiros versos que deixou escritos, mais outros descártano porque no seu certificado de defunción pon que recibiu a extrema unción.
Sylvinho
Silvio Mendes Campos Junior, coñecido como Sylvinho, nado en São Paulo o 12 de abril de 1974, é un exfutbolista brasileiro. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección brasileira.
Traxectoria
Comezou a súa carreira no Corinthians onde militou cinco tempadas, nas cales gañou dúas Ligas e unha Copa do Brasil. No ano 1999 deu o salto a Europa, sendo contratado polo Arsenal FC. No club inglés disputou a final da Copa da UEFA na que o Arsenal foi derrotado polo Galatasaray turco nos penaltis.
Co Celta tamén viviu outros momentos moi bos, como a clasificación para disputar a Liga de Campións da UEFA na tempada 2002–03, pese a que foron eliminados en oitavos de final polo Arsenal. Porén o ano seguinte pasou do ceo ao inferno ao pasar de disputar encontros da Champións League a que se consumase o descenso a Segunda División.
Tralo descenso Sylvinho non chegou a debutar en Segunda División xa que foi fichado polo FC Barcelona por catro millóns de euros, unha cantidade moi inferior ao prezo real do xogador. No equipo catalán gañou dúas Copas de Europa e tres Ligas, conseguindo na tempada 2008–09 o primeiro triplete da historia do fútbol español.
No verán de 2009 non renovou o contrato co Barcelona e fichou polo Manchester City inglés, onde permaneceu até o 8 de xuño de 2010, abandonando o fútbol profesional.
Aeroporto de Buffalo Niagara
O aeroporto internacional de Buffalo Niagara é un aeroporto estadounidense situado en Cheektowaga, Nova York. O aeroporto serve a Buffalo e á rexión de Golden Horseshoe no sur de Ontario, Canadá. É o terceiro aeroporto máis concorrido do estado de Nova York e o máis concorrido fóra da área metropolitana da cidade de Nova York. Atópase a uns 18 quilómetros ao leste do centro de Buffalo e a preto de 100 ao sueste de Toronto.
A Barreira, Buciños, Carballedo
A Barreira é un lugar da parroquia de Buciños, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non aparece este lugar, tampouco no Sixpac, pero si no Nomenclátor de Galicia.
Toponimia
O topónimo fai referencia a un lugar onde abunda o barro, palabra prerromana.