cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yuki Tsunoda
AlphaTauri (2021- )
O 22 de setembro de 2022, AlphaTauri anunciou que Tsunoda permanecería co equipo durante a tempada. Nyck de Vries substituirá a Gasly que marchou a Alpine como novo compañeiro de equipo de Tsunoda.
Resultados completos nos Campionato da FIA Fórmula 3
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position, carreiras en itálica indican puntos para a volta rápida entre os dez primeiros clasificados) † Piloto que non rematou a carreira, pero clasificouse ao completar o 90% da carreira.
Resultados completos no Campionato da FIA de Fórmula 2
(key) (Carreira en grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican puntos para a voltarápida en tre os dez primeiros clasificados) ‡ Concedéronse medios puntos xa que se completou menos do 75% da distancia programada.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
Certhia
Certhia é un xénero de aves paseriformes, o tipo da familia dos cértidos, ou certíidos (Certhiidae), que comprende aos gabeadores máis típicos.
Catacterísticas
As súas especies ocupan gran parte dos bosques da rexión temperada do hemisferio norte norte. Normalmente non migran máis que en desprazamentos locais, como os descensos das montañas das especies que viven no Himalaia.
Teñen bicos finos, acabados en afiada punta e curvados cara a abaixo, que usan para sacaren insectos das físgoas das codias das árbores. As plumas da súa cola son estreitas e ríxidas, e úsanas como apoio cando gabean en troncos verticais, como os paxaros carpinteiros. Todas as plumas da cola, menos as dúas centrais, múdanse nunha rápida sucesión; as dúas centrais no as mudan até que as demais xa medraron, polo que o paxaro sempre se pode sustentar con axuda da cola.
Aditan construíren os seus niños en forma de cunca en plataformas de ramas, e escondidos tras as cascas soltas do tronco dunha árbore. Tamén poden usar as caixas niño colocadas nos troncos se teñen dúas aberturas, unha para a entrada e outra para saíren. Poñen de 3 a 9 ovos (xeralmente 5 ou 6), que son brancos con pencas pardo avermelladas. A femia chócaos durante 14 ou 15 días. Os pitos deixan o niño en 15 ou 16 días. O macho pode coidar deles mentres a femia incuba e alimenta a unha segunda niñada. Raramente o macho emparella cunha segunda femia mentres a primeira choca, e mesmo hai rexistros de dúas femias incubando as súas postas unha canda a outra nun mesmo niño.
Polo menos algunhas das especies dormen en pequenas cavidades alongadas que escavan elas mesmas tras as codias soltas. Poden durmir sos ou en grupos (probabelmente familiares) que, cando o frío é intenso poden chegar a superar os 12 individuos.
Taxonomía
miniatura|210px|Niño de [[Certhia familiaris.]] miniatura|210px|[[Certhia brachydactyla cun insecto no bico. Nótese a posición da cola.]]
Descrición
O xénero foi descrito polo naturalista sueco Carolus Linnaeus, na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
O nome científico Certhia é unha alteración do latín certhius, "gabeador", derivado do grego antigo κέρθιος kérthios.
Clasificación
Segundo recentes estudos das secuencias, de ADN mitocondrial, do citocromo b e da estrutura dos seus cantos, recoñécense as seguintes especies:
Evolución
Forman parte de dúas liñaxes evolutivas: as catro primeiras especies citadas son froit da radiación holoártica, mentres que as cinco restantes están distribuídas ao sur e ao leste do Himalaia. Unha excepción é Certhia hodgsoni, recentemente recoñecido como especie á parte, que vive no sur do Himalaia sendo descendente dos mesmos antepasados que os gabeadores norteños.
Rexistro fósil
O fósil máis antigo do xénero é Certhia immensa (do plioceno de Csarnota, Hungría).
Bosque de Białowieża
O bosque de Białowieża (en Белавежская пушча, Biełaviežskaja Pušča; en Baltvyžio giria; en Puszcza Białowieska) é unha reserva natural que se atopa nun dos últimos bosques virxes de Europa, o cal acolle un gran número de ungulados de gran tamaño, entre eles uns 800 exemplares do estraño e case extinto bisonte europeo. Dende 1945, atópase dividido administrativamente entre Polonia (onde recibe o nome de Puszcza Białowieska ) e Belarús (onde se lle chama Белавежская пушча ou Белавежа -Belavézhskaya Pushcha ou Belavezha). Ambas as partes están separadas por un valado que impide por igual o libre movemento de grandes animais como de turistas. O bosque recibe o seu nome da localidade polaca de Białowieża, a máis achegada á súa localización. A cidade belarusa de Brest atópase a 70 quilómetros do bosque en dirección sur.
miniatura|260px|esquerda|Mapa de localización do bosque.
Na parte belarusa do parque o bisonte non vaga en total liberdade, senón que se atopa nunha especie de zoo con zonas acoutadas onde tamén hai outros ungulados baixo vixilancia especial (entre eles, dúas híbridos de bisonte e vaca doméstica, de gran tamaño). Tamén conta cun museo, un restaurante, bares e hoteis construídos durante a época soviética. Para acceder ó parque debe obterse primeiro o permiso do Ministerio de Interior, polo que o número de turistas estranxeiros anuais (xa de seu escaso en Belarús) é bastante baixo. Nos últimos anos tratouse de promover o turismo familiar nacional mediante a construción nas proximidades da Casa de Ded Moroz ou "o avó dos fríos", a versión eslava de Santa Claus.
Na parte polaca, doutra banda, atópase o refuxio de caza persoal construído polos tsares de Rusia. Na actualidade foi reformado e acolle no seu interior un hotel, restaurante e aparcadoiros. Os turistas poden marchar polo parque a pé, en bicicleta ou en carruaxe de cabalos, sempre baixo a supervisión dun encargado. Estímase que cada ano visitan a parte polaca preto de 100.000 turistas, a pesar de que é considerablemente máis pequena que a belarusa.
Micrófono dinámico
miniatura|Micrófono dinámico Sennheiser e845S Os micrófonos dinámicos, tamén denominados de bobina móbil, son un tipo de micrófono que emprega coma transdutor un diafragma de plástico que vai unido a unha bobina que está baixo a influencia dun campo magnético creado por un imán polarizado. Ó producirse unha variación na presión, coma consecuencia das presións das ondas sonoras, a bobina vibra producindo unha corrente proporcional ó desprazamento da membrana. Son os micrófonos máis empregados.
Teñen as vantaxes de ser económicos e de uso moi sinxelo, son moi resistentes polo que son moi útiles en exteriores e admiten niveis altos de presión sen saturar.
Véxase tamén
Microphone
Réptiles
Os réptiles son os animais pertencentes á clase Reptilia, grupo de vertebrados amniotas e tetrápodos que teñen escamas ou diversas estruturas córneas na pel. Trátase dun grupo de animais que comprende non só tódolos réptiles que existen hoxe no mundo senón que inclúe ademais algúns outros grupos que foron moi abondosos no pasado e que logo desapareceron durante o proceso evolutivo como son, por exemplo, os dinosauros.
Réptil significa "que repta", é dicir que anda arrastrándose. Esta non é unha característica universal deste grupo de animais xa que algúns non se arrastran senón que, por exemplo, teñen patas para o seu desprazamento (exemplo: os lagartos e as tartarugas).
A parte da zooloxía que trata dos réptiles leva o nome de herpetoloxía, na que tamén se inclúe o estudo dos anfibios.
Principais características
As principais características que posúen case todos os réptiles son, entre outras, as seguintes:
Morfoloxía
Os réptiles presentan unha enorme variedade morfolóxica, probablemente debido á antigüidade deste grupo de seres vivos o que fai que atopemos animais de moi pequeno tamaño, como as lagartas, xunto con outros xigantescos, como os dinosauros. De formas alongadas como os crocodilos ou as serpes, a outros metidos nunha casca como os sapoconchos, duns parecidos aos peixes, como o ictiosauro, a outros precursores das aves, como o archeopterix.
En xeral, os réptiles de hoxe presentan: cranio articulado coa primeira vértebra por medio dun cóndilo occipital sinxelo ou trilobulado nalgúns casos, e todas as vértebras con costelas; dentes sinxelos e cónicos e non implantados en alvéolos, agás nos crocodilos. Algúns grupos non posúen dentes, como os sapoconchos, e non seu lugar posúen peteiros córneos.
A respiración faise exclusivamente por pulmóns xa que, a diferenza dos anfibios, non posúen branquias en ningunha fase de seu desenvolvemento.
A fecundación sempre é interna e, con excepción do xénero Sphenodon, emprega órganos copulatorios especiais. Os ovos posúen en xeral un gran tamaño e neles aparecen dúas membranas protectoras que levan o nome de amnio e alantoide, o cal amosa un sinal de adaptación destes seres á vida terrestre.
Sistema circulatorio
miniatura|dereita|200px|Esquema do sistema circulatorio dun réptil O aparello circulatorio dos réptiles e máis complexo que o dos anfibios, xa que ten dúas aurículas e poderíamos dicir un ou dous ventrículos, que en conxunto levan os nomes de corazón tricameral ou tetracameral respectivamente. En realidade, o corazón de 3 cámaras ten un septo central que non divide completamente os ventrículos, co que se produce unha mestura parcial do sangue arterial e venoso, debido á dinámica de fluídos. Esta disposición preséntase na meirande parte dos réptiles a excepción do caso dos crocodilos nos que si está completo e polo tanto o corazón é tetracameral.
Estes ventrículos parcialmente divididos supoñen que nestes animais se produce unha mestura parcial do sangue arterial e venoso. Ademais, o fluxo sanguíneo pode alterarse para enviar sangue desosixenado aos pulmóns, cousa que dá a estes animais un control sobre o seu fluxo sanguineo e permite unha termorregulación máis efectiva do tempo de inmersión para as especies acuáticas. Os crocodilos son unha excepcion xa que teñen un corazón tetracameral moi complexo que pode converterse en tricameral sendo plenamente funciónal durante as inmersións.
A circulación é dobre e incompleta e transcorre no corpo do seguinte modo:
Sistema nervioso
O sistema nervioso posúe as mesmas partes básicas que xa existían no cerebro dos anfibios, aínda que o cerebro e cerebelo dos réptiles é lixeramente máis grande e longo. Do cranio saen 12 pares de nervios craniais.
Ente os órganos dos sentidos destaca a presenza dos lóbulos olfactorios que se atopan moi desenvolvidos e que se poden relacionar co sentido do olfacto. O conxunto dos réptiles ten avanzado moito respecto doutros grupos na percepción da profundidade visual.
Sistema respiratorio
A evolución levou a endurecer o exterior destes animais con escamas e estruturas córneas, o cal tivo como consecuencia a impermeabilización da pel e a perda da respiración cutánea para ter só unha respiracion pulmonar. A única excepción son as tartarugas acuáticas que teñen desenvolvida unha pel máis permeable na rexión anal.
Para vivir só coa respiración pulmonar, os pulmóns fixéronse maiores que os dos anfibios, e así aumentar a superficie de intercambio gaseoso, e o aire penetra polas fosas nasais.
Aparato reprodutor
Na inmensa maioría a reprodución é sexual e os sexos están separados (dioicos). A fecundación é interna. Os machos presentan na súa cloaca un órgano copulador bífido co que introducen o esperma no interior da femia.
A maioría son ovíparos e poñen ovos que se desenvolven fóra do corpo. Outros son ovovivíparos, nos que o embrión se desenvolve dentro do corpo da femia, pero a expensas do vitelo do ovo. Excepcionalmente existen algúns casos de viviparísmo (exemplo: algunhas especies de víboras). Non existen fases larvarias.
A reproducion asexual por partenoxénese foi identificada na orde dos Squamata, en seis familias de lagartos e unha de serpes.
Taxonomía
miniatura|[[Varanus salvator]] miniatura|Fósil dun archaeopteryx A taxonomía cladística, que agrupa aos seres vivos segundo as súas relacións filoxenéticas, ordena o grupo dos Reptilia nas seguintes categorías:
Filoxenia
As aves están incluídas dentro da categoría Reptilia porque proveñen evolutivamente dun grupo de réptiles, como testemuñan os fósiles atopados de dinusaurios con adaptacions para o voo. Na imaxe da esquerda podemos ver os restos do fósil Archaeopteryx, un antigo dinosauro que tiña unhas formacións epidérmicas que semellan plumas e un corpo disposto para o voo e que podería considerarse o fósil de aves máis antigo. En realidade poderíase dicir que se atopa na encrucillada entre os dinosauros e as aves, e que dalgún xeito explica como este grupo de réptiles conseguiu as adaptacións ao voo que hoxe posúen os paxaros. Na actualidade só se teñen atopado uns 10 destes fósiles, non todos en moi bo estado, pero coa información suficiente para clarexar en certa medida como aconteceu este salto evolutivo.
Manatí do Caribe
O manatí do Caribe (Trichechus manatus) é unha especia de manatí da familia Trichechidae cuxo hábitat abrangue dende o golfo de México até a desembocadura do río Amazonas). Existen dúas subespecies recoñecidas.
Taxonomía
Trichechus manatus foi descrito por primeira vez por Carl von Linné en 1758. É o meirande membro supervivente da orde dos mamíferos acuáticos Sirenia (que tamén inclúe o dugongo e o extinto Hydrodamalis gigas). O manatí do Caribe (T. manatus) é unha especie distinta do manatí do Amazonas (T. inunguis) e do manatí de África Occidental (T. senegalensis).
Subespecies
Con base en estudos xenéticos e morfolóxicos, distínguense tradicionalmente dúas subespecies:
Agrarismo
miniatura|300 px|dereita|[[A Nosa Terra (1907)|A Nosa Terra foi o voceiro de Solidaridad Gallega]] O movemento agrario ou agrarismo foi un movemento reivindicativo de masas no que o campesiñado galego participou activamente a través das sociedades agrarias e de sindicatos agrícolas no primeiro terzo do século XX, sobre todo a partir de 1907, cando apareceu Solidaridad Gallega, que axudou a dinamizar o movemento. Os obxectivos do agrarismo eran a loita contra o sistema foral —o cal obrigaba ao campesiñado a pagar rendas abusivas— e contra o caciquismo, ademais de promover a renovación técnica do sector agrario galego. A pretensión dos labregos era convertérense en propietarios plenos das terras que traballaban.
O agrarismo constituíu o primeiro movemento de masas da Idade Contemporánea; da súa implantación por toda Galicia resulta revelador que nos anos vinte existisen máis de mil sociedades agrarias. Durante a República diversificouse ideoloxicamente e desapareceu ao estalar a guerra civil española.
Orixe
O 28 de xaneiro de 1906 promúlgase a lei de sindicatos agrícolas, que permitía a asociación de campesiños en cámaras agrarias ou comunidades para a adquisición de fertilizantes e trebellos e para acadar unha correcta exportación de produtos. Así a todo, o movemento agrario rematou por se-la expresión do conflito social de maior relevancia, un conflito que acontece no primeiro terzo do século XX ó reaccionaren os campesiños ante o caciquismo, os foros e a problemática que se estaba a sufrir no rural.
Pódense establecer catro etapas na evolución dos movementos agrarios:
1ª etapa
160px|miniatura|[[Alfredo Brañas.]]
"A orixe deste movemento está na experiencia iniciada con éxito en Cataluña cando Salmerón concibe un pacto electoral pragmático, superador das diferencias partidistas [...] En 1907 preséntase Solidaridade que obtén un clamoroso éxito."
160px|esquerda|miniatura|[[Manuel Murguía.]] No programa de Solidaridad Gallega predomina a idea de defender Galicia, inda que, como sinala Xosé Ramón Barreiro, o programa resulta moi inconcreto. Fórmana republicanos, carlistas e rexionalistas (Murguía, Pondal, Uxío Carré Aldao). Recollen a radicalización da loita agraria, conseguen multitudinarias concentracións e vitorias parciais nas eleccións municipais, inda que non representación parlamentaria. O seu órgano de expresión será A Nosa Terra e constitúe o vencello entre o rexionalismo e o nacionalismo.
Entre 1912 e 1913 a expansión do agrarismo vai acompañada de cambios nas súas correntes internas. Establécense dúas grandes liñas: a social católica e a laica. A primeira promoveu o cooperativismo e tratou de manter viva a influencia tradicional da Igrexa no mundo rural, afastando aos campesiños dos partidos democráticos. Creceu moito grazas á acción dos párrocos e propagandistas. Na década de 1920 tiña uns 500 sindicatos e 45.000 afiliados. O agrarismo laico insistiu na desaparición do foro, organizou boicots ao pago de rendas e impostos, foi máis permeable á influencia de republicanos e galeguistas e apoiou os esforzos por democratizar o sistema. A súa primeira organización foi a Liga de Acción Galega (1910-1914), dirixida paradoxalmente por un cura, Basilio Álvarez, famoso polas súas multitudinarias concentracións e a súa fogosa oratoria contra foros e caciques.
Outras organizacións agrarias relevantes desta primeira etapa son Unión Campesiña e Acción Gallega, fundada en 1910 por Basilio Álvarez, abade de Beiro (Ourense).
2ª etapa
Na segunda etapa (1917-1923), a combatividade dos labregos é enorme. Chegan a se enfrontaren coa Garda Civil por procuraren a redención dos foros pretendendo que non haxa ningunha indemnización ós antigos propietarios. Como consecuencia da presión exercida produciranse as redencións masivas de foros que a ditadura de Primo de Rivera promulgou co decreto de 1926 que permitía ós campesiños ser donos do seu terruño.
3ª etapa
Nos anos da ditadura de Primo de Rivera proliferan sindicatos de signo católico que tenden a se confundir co poder do Estado. As súas actividades redúcense á organización da agricultura e á divulgación de fertilizantes e maquinaria polas aldeas galegas.
4ª etapa
Na segunda República o movemento agrario diversifícase por mor de múltiplas tendencias ideolóxicas (católica, comunista, nacionalista) e ve minorada a súa forza.
Tanto Antonio Noriega Varela como Ramón Cabanillas foron escritores comprometidos co movemento agrarista.
Swaefberht de Essex
Swæfberht de Essex foi rei de Essex desde o 715 ata a súa morte.
Traxectoria
Gobernou xunto con Saelred de Essex (709–746) quen o nomeou rei provisional en 715.
Costa Blanca
miniatura|dereita|225px|Vista de [[Xàbia, na Costa Blanca]] A Costa Blanca, ou Costa Branca en galego, é o nome turístico dado á costa mediterránea da provincia de Alacant, que comprende desde o municipio de Dénia ata o de Pilar de la Horadada. Está constituída por 244 km de areais, calas e cantís.
Os concellos situados na Costa Blanca son Dénia, Xàbia, Teulada, Benissa, Calp, Altea, L'Alfàs del Pi, Benidorm, Finestrat, La Vila Joiosa, El Campello, Alacant, Elx, Santa Pola, Guardamar del Segura, Torrevieja, Orihuela e Pilar de la Horadada.
Século -III
século IV adC < século III adC > século II adC 300px|dereita|Mapa do mundo no século -III Período que abrangue do 1 de xaneiro do ano 300 a. C. ata o 31 de decembro do ano 201 a. C.
Leonardo Alonso Bao
Leonardo Alonso Bao, nado en Vigo o 28 de decembro de 1914 e finado o 8 de abril de 1986, foi un futbolista galego. Xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Comezou a xogar no Ford, o equipo do seu barrio e tivo unha extensa traxectoria polos equipos da cidade de Vigo, primeiro o Club Berbés e despois o Unión Sporting Club e tras a guerra civil, como a maior parte dos xogadores deste pasou ao Fútbol Club Vigués.
O seu bo papel fixo que fichara polo Real Valladolid, que xogaba na Segunda División, tras o descenso do equipo valisoletano a Terceira División ficha polo Celta de Vigo na tempada 1943/44.
Manfred Nowak
Manfred Nowak, nado en Bad Aussee o 26 de xuño de 1950, é un avogado austríaco especializado en Dereitos Humanos.
Traxectoria
Nowak é profesor na Universidade de Viena, onde é mestre de Dereito Constitucional e Dereitos Humáns.
Nowak foi un dos xuíces do crimes de guerra en Bosnia e Hercegovina entre marzo de 1996 e decembro de 2003. Foi tamén vicepresidente da cámara entre 1997 e 1998.
Actualmente travalla para a ONU coma comisionario dos Dereitos Humanos investigando os casos de tortura e foi un dos cinco autores do informe da ONU no que se denunciaban casos de tortura en Guantánamo por parte dos Estados Unidos e se pedía o seu peche.
En setembro de 2006 alegou que a tortura pode ser máis que un problema no Iraq dende a Guerra do Iraq na que caeu o réxime de Saddam Hussein. Boa parte da tortura, argumentou, lévase a cabo por parte das forzas de seguridade, milicias e insurxentes.
El Turó de la Peira
250px|thumb|Situación do barrio en [[Barcelona.]] El Turó de la Peira é un dos trece barrios que forman o distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona.
O piñeiral frondoso, coroado por un miradoiro e unha gran cruz, que pertencía á leira de Can Peguera converteuse en parque público en 1936 pero a principios da década de 1960, as dimensións do parque víronse reducidas pola construción de vivendas a causa dun plan parcial. Segundo a división oficial de barrios feita en 2006, el Turó de la Peira está delimitado polo paseo de Fabra i Puig, a rúa de Camós, a de Cornudella, a de Biure, a de Vila-seca, a de Pedret, o paseo de Urrutia, a ría do Doctor Pi i Molist e a praza de Vicerrei Amat. O nome venlle do monte homónimo, situado na parte noroeste do barrio.
A principios da década de 1990 detectouse que moitas vivendas do barrio padecían aluminose, unha patoloxía do formigón que degrada a súa resistencia e pon en perigo a estrutura dos edificios. Como consecuencia unhas 3.000 vivendas foron substituídas ou rehabilitadas.
IAR 330
O IAR 330 é a versión de fabricación romanesa do helicóptero Aérospatiale SA 330 Puma, fabricado por IAR Brașov. 24 helicópteros foron mellorados ao IAR 330 SOCAT en cooperación con Elbit Systems de Israel.
Produción
A pesar de ser un membro do COMECON e do Pacto de Varsovia, Romanía esforzouse por conseguir un certo grao de independencia da Unión Soviética. En vez de mercar populares deseños soviéticos, Romanía mercou a licenza para fabricar o Aérospatiale SA 330 Puma francés o 30 de xullo de 1974. O primeiro helicóptero contruído baixo licenza voou o 22 de outubro de 1975 coa designación IAR-330L.
Polo menos construíronse 163 destes helicópteros, dos cales 104 foron parar ás forzas armadas romanesas, 2 quedaron para o fabricante e 57 foron para o mercado de expertación (Paquistán, Costa do Marfil, Emiratos Árabes Unidos, Sudán, Ecuador). Tamén hai unha versión de busca e rescate (SAR), equipada con flotadores inflables para aterraxes de emerxencia no mar, que foi fabricada en pequenas cantidades. O aparello segue fabricándose na planta de Industria Aeronautică Română en Ghimbav, preto de Brașov.
Versión SOCAT
O IAR 330M NATO é unha versión de transporte modernizada coa aviónica SOCAT, pero sen armas e sistemas optrónicos. Tamén ten un radar meteorolóxico. Doce IAR 330L foron modernizados ao stándar 330M entre 2005 e 2008.
Versión naval
O primeiro helicóptero IAR 330 NAVAL desvelouse oficialmente en Ghimbav o 30 de xaneiro de 2007. As Forzas Navais de Romanía pediron tres unidades desta variante. O helicóptero ten unha configuración semellante ao da Forza Aérea, incluído o paquete de actualización SOCAT; os aparellos das Forzas Navais tamén teñen sistemas de flotación instalados baixo os carenados do tren de aterraxe. Son operados dende fragatas para misións de busca e rescate, evacuación médica e vixilancia marítima.
Gálata
Gálata pode referirse a:
Marisol López Martínez (lingüista)
Marisol López Martínez, nada en Sobrado (Poulo, Gomesende), é unha profesora e política galega.
Traxectoria
Estudou o ensino secundario coas franciscanas de Ribadavia. Rematouno no antigo Instituto Feminino das Travesas de Vigo. Empezou a carreira de Filoloxía Hispánica co Colexio Universitario de Vigo, e rematouna na Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesora no Colexio Universitario de Lugo, onde se fixo titular. En 1995 regresou a Santiago de Compostela. En 2005, co goberno bipartito, foi nomeada directora xeral de Política Lingüística.
Lambert Wilson
Lambert Wilson, nado o 3 de agosto de 1958 en Neuilly-sur-Seine, é un actor e cantante francés. É internacionalmente coñecido por interpretar a "Merovinxio" nos filmes de Matrix Reloaded e Matrix Revolutions. É o fillo do cómico e director Georges Wilson.
Paradela, Toques
San Paio de Paradela é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Toques. Segundo o INE de 2018 tiña 208 habitantes (122 homes e 86 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 318 habitantes.
No territorio desta parroquia atópase o Forno dos Mouros.
MR-103
MR-103 é a designación dun pequeno tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites estadounidenses.
Características
Os motores MR-103 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes tipos de satélite. Úsanse para control de actitude e utilizan como único propelente hidracina. Usáronse nas sondas Voyager 1 e Voyager 2, en varios satélites GPS, no Intelsat 5, na Mars Observer, no ACTS, na sonda Magallanes en Venus e úsanse en varios satélites comerciais.
Vera Slutskaya
Vera Klimentjevna Slutskaya, nada en Minsk o 17 de setembro de 1874 e finada o 12 de novembro de 1917, foi unha revolucionaria e membro do Partido Bolxevique na Duma. Participou tanto na Revolución de Febreiro coma na de outubro. Faleceu preto de Petrogrado, no transcurso da Revolución de Outubro, a causa de disparos feitos por cosacos.
Traxectoria
En 1909, Vera Slutskaya estivo emigrada, vivindo en Alemaña e Suíza, volvendo en 1912 á súa terra natal, onde se adicou ao traballo de partido en San Petersburgo. A causa do seu traballo, foi detida repetidamente, exiliándose no 1914.
Participou na Revolución de Febreiro de 1917. Traballando no Comité Petrograd do RSDLP durante a fase de “poder dual”, actuando coma vencello entre o partido e a poboación feminina. No VI Congreso semilegal do RSDLP, apoiou a política dun levantamiento armado. Estes posicionamentos, fixeron que participase no levantamiento armado de outubro en Petrogrado, despois de que se establecese o poder soviético para reprimir a "revolta Kerenskii-Krasnov" que estalou o 26 de outubro (8 de novembro polo calendario gregoriano).
Morreu durante o enfrontamento armado co xeneral Krasnov o 12 de novembro de 1917, na área de Pulkovo, debido ao impacto directo dun proxectil cando transportaba medicamentos ás unidades da Garda Vermella. Vera Slutskaya está enterrada en San Petersburgo no cemiterio Preobrazhenskoye.
Rick Moranis
Frederick Alan "Rick" Moranis, nado o 18 de abril de 1953, é un cómico canadense ademais de actor e músico. Acadou certa sona na década dos '80 con distintos papeis en filmes de Hollywood como Ghostbusters, Spaceballs, Little Shop of Horrors ou sobre todo Honey, I Shrunk the Kids, de Steven Spielberg. En 1997 Moransi anunciou a súa retirada, malia que continúa a facer labores de dobraxe.
Julius Wagner-Jauregg
Julius Wagner Jauregg, nado en Wels, Austria, o 7 de marzo de 1857 e finado en Viena, Austria, o 27 de setembro de 1940, foi un médico austríaco.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Viena entre 1874 e 1880 e, tras obter a licenciatura, foi axudante da cátedra de patoloxía entre 1881 e 1882, e de clínica psiquiátrica (1883-1889). En 1885 obtivo o doutoramento en Neuroloxía e Psiquiatría na Universidade de Viena. Entre 1889 e 1893, ensinou psiquiatría e neuroloxía na Universidade de Graz, ano en que gañou a cátedra de Psiquiatría da Universidade de Viena, onde exerceu de 1893 a 1928.
Realizou gran número de traballos sobre a función dos nervios estimulantes cardíacos, sobre a fisioloxía e patoloxía do tiroide e sobre o enfoque médico-forense da Psiquiatría. Desenvolveu un tratamento do bocio mediante a administración de iodo. Estudou tamén o tratamento da psicose e o cretinismo, que tratou con preparados da glándula tiroide.
José Francés Carpintero
José Francés Carpintero, nado no Porriño en 1906 e finado en Tui o 27 de agosto de 1936, foi un político galego.
Julius Wagner-Jauregg
Traxectoria
É o fundador da piroterapia, método consistente en provocar cadros febrís en enfermos. Esta terapia resultou eficaz na parálise xeral progresiva producida pola sífilis. En 1917, despois de trinta anos de observar por primeira vez que os pacientes de parálises sifilítica melloraban cando sufrían febre, empregou o paludismo como fonte produtora de febre para curar a parálise xeral progresiva. Esta revolucionaria técnica foi aceptada pronto e aplicada de forma xeral a outras enfermidades.
En 1927 foi galardoado co Premio Nobel de Medicina.
José Francés Carpintero
Traxectoria
Fillo de José Francés González. Factor na estación ferroviaria do Porriño. Militante do PSOE, foi elixido membro da directiva da Agrupación Socialista do Porriño en 1932. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Tui por traizón con Manuel López Losada o 20 de agosto. Condenado a pena de morte, foi executado en Tui o 27 de agosto con Manuel López Losada.
Os seus irmáns Antonio e Eleazar Francés Carpintero foron paseados o 22 de setembro, a súa irmá Asunción foi condenada a 15 anos e o seu outro irmán, Eladio, condenado a cadea perpetua.
Vida persoal
Casou en 1931 con Elena Valverde Mayo, e foi pai de Josefa e Raúl Francés Valverde.
Pippi Mediaslongas embarca
Pippi Mediaslongas embarca (en Pippi Långstrump går ombord) é unha novela de Astrid Lindgren publicada en 1946. É a secuela do Pippi Mediaslongas, publicada en 1945. Tivo unha continuación, Pippi Mediaslongas nos Mares do Sur. O seu argumento serviu de base en 1969 para unha serie de televisión.
Dois
Dois é unha banda galega de pop lo-fi formada no ano 2014 en Vigo. Ata a data leva publicado o EP Dois EP (2014) e o álbum Está Bien (2017).
Historia
Dois fundárona a mediados de 2014 en Vigo o guitarrista e vocalista Óscar Raña (Puma Pumku), o baixista Guillermo Portas e o batería José Fran Novoa. A finais dese ano gravaron nos estudos Favela os temas que formarían parte do seu traballo de estrea, Dois EP, editadoe casete por A Seara o 9 de decembro.
O 16 de xaneiro de 2017 a banda publicou o seu primeiro álbum, Está Bien, a través dos selos Discos de Kirlian e Orphan Records. O disco foi gravado no estudio Terraforma do Hío por Ibán Pérez.
No ano 2018 Dois aportou o tema "Dominguero" ao recompilatorio de bandas galegas Galician Bizarre III, landado o día 16 de setembro.
Godos
Invasións
Tralas invasións hunas, os godos dividíronse en ostrogodos, que nos séculos posteriores seguiron invadindo a parte oriental do Imperio Romano e acabaron formando un reino en Italia; e visigodos, que saquearon Roma e tras isto lograron acordaron un foedus (pacto) co Imperio Romano que lles permitiu asentarse en Francia, naquel momento chamada Galia e, posteriormente, no 507, por causa da derrota na batalla de Vouillé contra os Francos, fuxiron a Hispania, onde crearon un reino que se estendía por case toda a Península Ibérica.
As súas invasións, coma a de tantos outros pobos xermánicos, víronse causadas pola presión dos hunos e doutros pobos procedentes de Asia que nesta época invadiron Europa.
Relixión
A súa relixión era nun principio pagá, pero axiña se converteron ó cristianismo, e máis concretamente ó arianismo, herexía que posteriormente foi perseguida polo Imperio Romano. Por esta razón, ós romanos, católicos na súa enorme maioría (excepto en Siria e Exipto, onde a confesión máis importante era o monofisismo), os godos non lles tiñan en moita estima.
Antes de ser cristiáns, os godos causaban pánico ós seus inimigos, pois os prisioneiros que conseguían capturar eran sacrificados a diversos deuses, especialmente ó da guerra, Tyz.
Economía
O dos godos era un pobo agrícola e gandeiro. Porén, unha vez que se asentaron nos territorios que previamente invadiran e conquistaran, se converteron na clase dominante, na nobreza, deixando a maioría dos traballos ós pobos conquistados. Non se mesturaron momentaneamente con estes pobos, senón que conformaron unha sociedade endogámica.
Luminița Anghel
Luminița Anghel, nada en Bucarest o 7 de outubro de 1968, é unha cantante e presentadora romanesa.
Traxectoria
En 2003 conseguiu o primeiro posto no festival Mamaia de Romanía. Nas edicións dos anos 1995 e 1996 quedaría no terceiro posto. Nese mesmo ano no festival Voice of Asia celebrado en Casaquistán acadou o premio á mellor cantante internacional.
Eurovisión
No ano 2005, Luminița participou no festival de Eurovisión celebrado en Kíiv, Ucraína coa canción "Let Me Try" ("Déixame intentalo") onde quedou primeira na súa semifinal e terceira na gran final cunha puntuación de 235 puntos.
No ano 2010, xunto a Tony Tomas e Adrian Piper intentou volver a Eurovisión presentando a canción "Save Their Lives" ("Salva as súas vidas").
Capitán Garfo
O capitán James Hook é un personaxe ficticio de Peter Pan, creado por J. M. Barrie. Hook é un capitán pirata, antagonista e némesis de Peter. Dise que traballaba para Barbanegra e era o único home ao que Long John Silver temía. Usa un gancho de metal onde debería estar a súa man dereita, que foi cortada por Peter Pan e comida por un crocodilo; ao crocodilo gustoulle tanto o sabor da súa man que o seguiu polo resto da súa vida coa esperanza de poder probar máis.
No libro de Barrie, o crocodilo atrapa a Hook ao final, e Peter esquécese del rapidamente e atopa un novo rival; pero Hook foi máis popular entre o público, e case todas (se non a maioría) das secuelas tráeno de volta dalgunha ou outra forma.
Presúmese que o capitán Hook foi inspirado polo famoso capitán inglés Christopher Newport. Ambos tiñan cabelo escuro de pasado dubidoso, e aos dous faltáballes a man dereita e portaban un gancho de metal no seu lugar.
Na edición da Editorial Galaxia de 1989, coa tradución de Alberto Avendaño, este personaxe aparece nomeado como Garfo.
Bedfordshire
Bedfordshire é un condado situado na rexión do Leste de Inglaterra, que limita con Cambridgeshire ao nordeste, con Northamptonshire ao norte, con Buckinghamshire ao oeste, e con Hertfordshire ao sueste. A súa capital é Bedford.
miniatura|dereita|200px|Localización do condado de Bedfordshire.
Historia
O primeiro uso do nome foi no ano 1011 coma "Bedanfordscir", que significa "cruzamento de río".
Jayne Cortez
Jayne Cortez, nada en Fort Huachuca (Arizona) o 10 de maio de 1934 e finada en Manhattan (Nova York) o 28 de decembro de 2012, foi unha poeta afroamericana, activista e artista de performance e do spoken word. Foi coñecida polas súas innovacións políticas, surrealistas e dinámicas con lirismo e son visceral. A súa escritura é parte do canon do Movemento de Artes Negras.
Gran Premio de Portugal de 1988
O Gran Premio de Portugal de 1988 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 25 de setembro de 1988 no circuíto de Estoril. Foi a décimo terceira rolda da tempada de Fórmula Un de. Foi o 17º Gran Premio de Portugal e o quinto que tivo lugar en Estoril. A carreira disputouse sobre 71 voltas ao circuíto de catro quilómetros para un distancia da carreira de 308 quilómetros. Gañouna Alain Prost, pilotando un McLaren - Honda, con Ivan Capelli segundo nun March - Judd e Thierry Boutsen terceiro nun Benetton - Ford. O compañeiro de Prost e rival no Campionato de Pilotos, Ayrton Senna, só quedou sexto.
Clasificación
McLaren logrou a súa novena primeira fila do ano con Alain Prost diante de Ayrton Senna por primeira vez desde Francia. Prost, cuxo MP4 / 4 tiña unha nova montura co chasis máis ríxido, estableceu o seu mellor tempo cedo na cualificación do sábado, e logo confiou en que Senna non mellorara o seu tempo, pasou o resto da cualificación descansando ao redor dos boxes de McLaren en pantalóns vaqueiros e unha camiseta, mentres que Senna simplemente non puido atopar unha volta limpa. Estaban por diante de Ivan Capelli do March - Judd atmosférico. De feito, ambos Marchs quedaron entre os cinco primeiros, con Maurício Gugelmin en quinto lugar detrás do Ferrari gañador en Monza de Gerhard Berger. Tanto Capelli e Gugelmin expresaron delicia cos seus coches, especialmente nas curvas rápidas e moitos deles o viron como unha oportunidade de alterar o dominio de McLaren na carreira.
Logo da súa impresionante actuación en Italia, que deu como resultado un acabado de 3-4 para o equipo, os Arrows - Megatron de Derek Warwick (10º) e Eddie Cheever (18º) loitaron en Portugal. Os dous pilotos queixáronse da pouca adherencia no circuíto de Estoril escasamente utilizado, que agravado polas curvas lentas, puxeron a vista a famosa falta de resposta do acelerador do [motor Megatron 4 en liña.
Logo de perderse as dúas carreiras anteriores en Bélxica e Italia debido a unha enfermidade, Nigel Mansell volveu no seu Williams -Judd. Separadamente das queixas de dor de pescozo nunca perdeu o ritmo e clasificouse nun bo sexto posto, a menos de 0,1 detrás Gugelmin, aínda que sabía que sería unha longa carreira, que poñería a proba o seu estado físico.
Julian Bailey (Tyrrell - Ford), Stefano Modena (EuroBrun - Ford), e os Zakspeeds de Piercarlo Ghinzani e Bernd Schneider ningún logrou cualificarse, mentres que Oscar Larrauri (EuroBrun-Ford) non logrou precualificar.
Carreira
A primeira saída abortouse cando o Rial - Ford de Andrea de Cesaris se parou na grella. A segunda saída abortouse logo de que Derek Warwick calara o seu Arrows A10 e de Cesaris golpearao, con Luís Pérez-Sala (Minardi) e Satoru Nakajima (Lotus). Ayrton Senna liderou na terceira saída, para deleite da multitude portuguesa. Ao comezo da volta 2, Alain Prost apartouse do ronsel de Senna para pasalo. Senna moveuse violentamente sobre o Prost e forzouno cara aos muros de boxes a máis de 280 km/h. O francés, con todo, mantivo a súa vontade de pasar ao brasileiro, sen levantar o pé do acelerador, e pasou a Senna na primeira curva.
Prost non se sorprendeu coas tácticas de Senna e liderou controlando, as palabras de McLaren nos boxes logo da carreira (Senna contrarrestou a ira de Prost ao afirmar que case fora empuxado á herba por Prost antes da primeira curva logo da saída, aínda que moitos viron isto como unha táctica utilizada por case todos os pilotos, incluíndo Senna, en cada saída). a vantaxe de Prost de 7 segundos duraría ata a bandeira, mentres que Senna estaba sendo perturbado por unha errática (e falsa) lectura de combustible que lle dicía que estaba usando demasiado. Isto permitiu Capelli acercarse. Na volta 22 o italiano logrou pasar a Senna. Foi a primeira vez desde que Prost sufrira un grave fallo de encendiodo desde o inicio do chuvioso Gran Premio de Gran Bretaña (que en última instancia levouno a unha retirada anticipada) que un McLaren fora adiantado na pista por outro vehículo que non fora outro McLaren. Pouco despois Gerhard Berger tamén adiantou ao McLaren, quedando Senna exposto aos ataques de Nigel Mansell no Williams. O británico estaba máis preto nas curvas, pero o motor Honda era superior nos sectores rápidos da pista.
Prost gañou por diante dun impresionante Capelli, a brecha na liña era de só 9,5 segundos e o propio Prost chegou escaso de combustible. Os problemas co combustible foron unha característica notable desta carreira: na última curva da carreira do motor de Alboreto petardeou, seu coche quedaba sen combustible a pesar de que o manómetro indicaba que tiña de sobra. Boutsen pasou ao seu lado para conseguir o seu quinto podio do ano e Warwick logrou o 4º lugar. O Ferrari seco de Alboreto e o McLaren de Senna clasificáronse 5º e 6º.
O Outeiro de Abaixo, San Cosmede de Cusanca, O Irixo
O Outeiro de Abaixo é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Xunto co lugar do Outeiro de Arriba, segundo datos do INE e o IGE en 2011 tiña 37 habitantes (16 homes e 21 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Abolicionismo
miniatura|300px|Convención da Anti-Slavery Society en 1840.
O abolicionismo foi unha doutrina que defendía a prohibición absoluta da escravitude e do seu comercio. Comezou durante a Ilustración e acadou importantes proporcións en varios países durante o século XIX.
Gran Bretaña e colonias
Aínda que a escravitude era ilegal en Inglaterra dende o ano 1102, non ocorreu igual nas súas colonias, onde se mantiña a práctica e o comercio da escravitude. Xa en 1783 apareceu o Comité para a Abolición do Comercio de Escravos e o 25 de marzo de 1807 o Parlamento británico aboliu o comercio de escravos. O movemento abolicionista británico centrouse entón en conseguir a abolición da escravitude mesma, o que se conseguiu o 23 de agosto de 1833 ó aprobar o Parlamento a Lei da abolición da escravitude que levou a emancipación de todos os escravos das colonias británicas o 1 de agosto de 1834.
Estados Unidos
A primeira sociedade abolicionista estableceuse en 1775 en Filadelfia e na maioría dos estados do norte aboliuse a escravitude, non pasou o mesmo no sur onde se mantivo forte ata a Proclamación da Emancipación por Abraham Lincoln o 1 de xaneiro de 1863 ratificada na décimo terceira emenda á Constitución en decembro de 1865.
San Martiño de Oleiros, Toques
San Martiño de Oleiros é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Toques. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 114 habitantes (56 mulleres e 58 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 155 habitantes.
Resident Evil
Resident Evil (coñecido no Xapón como Biohazard (バイオハザード) é unha serie de videoxogos de supervivencia de terror e unha serie de cómics, novelas, catro filmes e unha manchea de coleccionables como figuras de acción, guías de estratexia e publicacións . Desenvolvida pola compañía Capcom e creada por Shinji Mikami, a serie vendeu máis de 35 millóns de xogos ata marzo de 2009.
Nome
Malia que é unha das sagas do xénero denominado supervivencia de terror (survival horror), non é o primeiro, habendo títulos previos como Alone In The Dark e Clock Tower. O nome orixinal xaponés é Biohazard; non obstante, nos Estados Unidos decídese cambialo a Resident Evil polo pouco impacto que podería causar unha palabra tan común, e polo feito de que xa existía unha banda co mesmo nome.
Videoxogos cancelados
Estes son xogos de Resident Evil que foron cancelados.
Ludivine Sagnier
miniatura|dereita|Sagnier en 2013. Ludivine Sagnier, nada o 3 de xullo de 1979, é unha actriz e modelo francesa. Leva traballado en 33 filmes desde 1989. Foi nomeada a dous premios César como mellor actriz secundaria por Swimming Pool (2003) de François Ozon e mais polo filme Un secret (2007). Actualmente (2010) está emparellada co realizador Kim Chapiron, con quen ten unha filla nada o 11 de xaneiro de 2009.
Resident Evil
Novelas
Da escritora S.D. Perry (Stephani Danelle Perry) baseadas no videoxogo.
«O ansia de poder é a verdadeira raíz do mal»
«Os sucesos malvados proceden de causas malvadas»
''«A través da avaricia, o mal sorrí. A través da tolemia, canta»''
«A maldade sen oposición crece, a maldade tolerada envenena todo o sistema»
«Hai miles Cortando as Ramas da árbore do Mal por cada un que está asestando golpes á raíz»
Ergosterol
O ergosterol é un esteroide do grupo dos esterois propio dos fungos, que non se encontra en animais ou plantas, e que é precursor da vitamina D2. É un compoñente das membranas celulares dos fungos, incluídos lévedos, onde exerce a mesma función ca o colesterol nas membranas animais. Tamén se encontra nas membranas dalgúns protistas. Recibiu o seu nome pola denominación inglesa (ergot) dos fungos do xénero Claviceps (cornello do centeo), dos cales se illou por primeira vez.
Resident Evil
Novelas
«Non cedas ti ante estes males e segue avanzando cheo de valor.»
Ergosterol
Precursor da vitamina D2
O ergosterol é un precursor biolóxico (provitamina) da vitamina D2. Convértese en viosterol ao recibir luz ultravioleta, e despois transfórmase en ergocalciferol, unha forma de vitamnina D coñecida como D2 ou D2. Por esta razón, cando se expoñén lévedos (como o lévedo da cervexa) ou outros fungos (como os cogomelos), á luz ultravioleta, prodúcense cantidades significativas de vitamina D2.
Esta fonte de vitamina D2 é a única fonte dietaria dispoñible desta vitamina para os veganos, que non consomen ningún produto animal. As vacas alimentadas con suplementos de lévedos irradiados con luz ultravioleta excretan a vitamina D2 no seu leite; pero é moito máis común que se engada directamente a vitamina D ao leite, ou que, seguindo o antigo proceso Steenbock, se expoña directamente o leite á luz ultravioleta para que o 7-deshidrocolesterol presente de forma natural no leite se converta en vitamina D3.
Diana de drogas antifúnxicas
A anfotericina B é unha droga antifúnxica que actúa sobre o ergosterol. Únese fisicamente ao ergosterol nas membranas, e, así, crea un poro hidrófilo nas membranas fúnxicas. Isto causa que os ións (predominantemente potasio e protóns) e outras moléculas saian da célula, o cal acaba matando a célula. A anfotericina B foi actualmente substituída por outros axentes máis seguros na maioría dos casos, pero aínda segue usándose, malia os seus efectos secundarios, en casos de infeccións fúnxicas ou protozoarias graves que ameazan a vida.
O miconazol, itraconazol, e clotrimazol son drogas que funcionan dun xeito diferente á anfotericina B, xa que inhiben a síntese de ergosterol a partir de lanosterol. O ergosterol é unha molécula máis pequena ca o lanosterol; sintetízase ao combinar dúas moléculas de farnesil pirofosfato, un terpenoide de 15 carbonos, para producir lanosterol, que ten 30 carbonos. Despois, elimínanse dous grupos metilo, orixinando o ergosterol. Os axentes antifúnxicos de tipo "azol" inhiben o encima que realiza esta desmetilación na ruta de síntese do ergosterol.
Resident Evil
Novelas
Esta divídese en dous. A primeira parte trata dos plans que tiña e fixo no Resident Evil 1 ,2 e 3 e a segunda trata de todo o que sucedeu cando o entrou a Umbrella Corporation.
Ergosterol
Outros usos
O ergosterol utilízase tamén como un indicador da biomasa fúnxica no solo. Aínda que o ergosterol se vai degradando co tempo, esta degradación pode facerse máis lenta ou deterse de vez se o mantemos a temperaturas baixo cero nun ambiente escuro.
Diversas investigacións encontraron que o ergosterol ten propiedades antitumorais.
Resident Evil
Películas
Acción en vivo:
Animación:
Trotta (filme)
Trotta é un filme alemán de 1971 dirixido por Johannes Schaaf. Está baseado na novela de 1938 Die Kapuzinergruft, do autor austríaco Joseph Roth. Foi escollido como candidato de Alemaña do Oeste para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 45ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Participou no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1972.
11 de outubro
O 11 de outubro é o 284º día do ano do calendario gregoriano (285º nos anos bisestos). Quedan 81 días para finalizar o ano.