cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
C. J. Cherryh
Carolyn Janice Cherry, coñecida como C. J. Cherryh, nada o 1 de setembro de 1942, é unha escritora de ficción científica e fantasía dos Estados Unidos que escribiu máis de 60 libros desde 1976 entre eles as novelas galardonas co Premi Hugo, Cyteen e Downbelow Station.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Oklahoma onde, non contenta coa súa formación en antropoloxía, historia clásica, arqueoloxía e lingüística, dedicouse pola súa conta a aprender ciencias como a física, a xenética e outras. Exerceu como profesora de latín na citada universidade ata que a partir de 1976 se dedica en exclusiva a escribir.
Laura Prepon
miniatura|dereita|Laura Prepon Laura H. Prepon, nada en Watchung (Nova Jersey) o 7 de marzo de 1980, é unha actriz americana.
Rukwa
Distritos
Ten catro distritos:
Federación de Agrupaciones de Gallegos Libertarios
A Federación de Agrupaciones de Gallegos Libertarios foi unha organización política creada en 1938.
Historia e características
O exemplo da Agrupación Confederal Galaica en Asturias espallouse a Madrid, Valencia, Cartagena e Xirona, onde se crearon Agrupacións de "Gallegos Libertarios" entre 1937 e 1938. Na súa organización interviron militantes cenetistas galegos como Manuel Amil Barcia, en Madrid; Luís Chamorro e Manuel Pita Armada, en Cartagena; Alfonso Fandiño Ricart, en Valencia e Miguel Vázquez Valiño en Xirona. A máis numerosa foi a de Madrid, presidida por Samuel Gómez González, que tivo máis de mil militantes e editou o periódico Galicia Libre. En abril de 1938 tivo lugar un pleno en Madrid no que se acordou constituír a Federación de Agrupaciones de Gallegos Libertarios, establecendo a súa secretaría en Valencia a cargo de Melquíades Lestón.
Xustás, Xustás, Cospeito
Xustás é un lugar da parroquia de Santiago de Xustás, no concello lugués de Cospeito. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 2017, cando tiña 6 habitantes.
Localización
Atópase na estrada que une Rozas con Abadín, sendo atravesada polo río Miño na súa gran parte. Ten uns trescentos habitantes.
Topónimo
A orixe do topónimo podería provir do xogo antigo das xustas.
Selección clonal
miniatura|200px|Selección clonal de [[linfocitos: 1) Unha célula nai hematopoética sofre diferenciación e rearranxo xenético para producir 2) linfocitos inmaturos con moitos receptores distintos para os antíxenos. Os que se unen a 3) antíxenos do propio corpo son destruídos, e o resto madura orixinando 4) linfocitos inactivos. A maioría deles non atoparán nunca un 5) antíxeno estraño que encaixe co seu receptor, pero os que sexan activados por ditos antíxenos dividiranse e producirán 6) moitos clons de si mesmos.]] A teoría da selección clonal (ou, inicialmente, hipótese da selección clonal) converteuse no modelo máis amplamente aceptado para explicar como o sistema inmunitario responde ás infeccións e como certos tipos de linfocitos B e T son seleccionados para que destrúan antíxenos estraños específicos que invaden o corpo.
Resposta monoclonal e policlonal
A teoría pode servir de base para explicar as respostas monoclonais e policlonais. O sistema inmunitario orixina millóns de linfocitos cada un cun receptor diferente, que será específico para un antíxeno. Cando un antíxeno estraño entra no corpo activará só o clon de linfocitos que teña o receptor específico para el (resposta monoclonal), o cal proliferará, orixinando moitas células iguais, que realizarán a resposta. Porén, normalmente, dos millóns de linfocitos que hai no corpo, hai varios que teñen receptores que poden unirse a un determinante antixénico do antíxeno; estes receptores non son exactamente iguais, pero si moi parecidos e cada un se unirá ao antíxeno cunha afinidade un pouco distinta, polo que se activarán varios clons (resposta policlonal a un determinante), que proliferarán e darán lugar a unha resposta, na que producirán anticorpos parecidos (ver tamén maduración da afinidade); de todos modos, só son unha diminuta fracción dos millóns de clons de linfocitos que hai, a inmensa maioría non reactivos para ese antíxeno. Ademais desta acción sobre un só determinante, un antíxeno adoita a ser unha molécula grande, que ten varios determinantes antixénicos ou epitopos distintos, polo que para cada determinante se activarán distintos clons de linfocitos e se producirán anticorpos diferentes para cada determinante (resposta policlonal a varios determinantes dun antíxeno).
Memoria inmunolóxica
Tamén se pode explicar a memoria inmunolóxica por medio da selección de clons linfocitarios. Cando se activa un linfocito por un antíxeno prodúcense dous clons de linfocitos, un de vida curta, que actúa inmediatamente contra a infección, e outro de vida longa, que non actúa pero que pode vivir moito tempo no corpo, gardando unha memoria inmunolóxica dese antíxeno. Estes últimos chámanse linfocitos con memoria e garanten a inmunidade contra posteriores infeccións por ese mesmo antíxeno, xa que producirán unha resposta rápida e efectiva se o antíxeno infecta outra vez.
Tolerancia inmunolóxica
A tolerancia inmunolóxica foi explicada utilizando os principios da teoría da selección clonal. Os linfocitos que teñen a capacidade de reaccionar con antíxenos propios son eliminados durante as fases iniciais do desenvolvemento e só sobreviven os clons que son tolerantes a antíxenos propios.
Traballos iniciais
En 1954, o inmunólogo danés Niels Jerne presentou a hipótese de que existía no corpo un enorme conxunto de linfocitos distintos antes de calquera infección. A entrada do antíxeno no corpo selecciona só un tipo de linfocitos, que será o que teña un receptor que sexa específico para ese antíxeno, e producirá un anticorpo (no caso das células B) específico para o antíxeno, que o acabará por destruír.
Esta selección do linfocito fará que se reproduza orixinando un clon numeroso de linfocitos iguais, que asegure que vai haber suficiente produción dese anticorpo para neutralizar a infección.
Traballos posteriores
O inmunólogo australiano Frank Macfarlane Burnet coas achegas de David W. Talmage traballou neste modelo, e foi o primeiro en chamarlle "teoría da selección clonal". Burnet explicou a memoria inmunolóxica como a clonación de dous tipos de linfocitos. Un clon actúa inmediatamente combatendo a infección mentres que o outro non actúa inicialmente pero ten maior duración, polo que permanece no sistema inmunitario durante moito tempo, o que ten como resultado unha inmunidade duradeira contra ese antíxeno. En 1958, Gustav Nossal e Joshua Lederberg demostraron que unha célula B sempre produce un só tipo de anticorpo, o cal era a primeira evidencia da teoría da selección clonal.
O premio Nobel xaponés Susumu Tonegawa explicou como os linfocitos podían orixinar a enorme diversidade de anticorpos e receptores necesaria cunha cantidade limitada de ADN, grazas ao seus traballos da década de 1970 sobre a recombinación somática nos xenes das inmunoglobulinas. Durante o desenvolvemento do linfocito prodúcense rearranxos xenéticos que poden orixinar esa gran diversidade a partir dun conxunto relativamente pequeno de xenes e segmentos xénicos.
Teorías apoiadas pola selección clonal
Burnet e Peter Medawar traballaron xuntos na comprensión da tolerancia inmunolóxica, un fenómeno tamén explicado pola selección clonal. Esta consiste na capacidade do organismo de tolerar certos antíxenos (xeralmente os antíxenos propios). Observouse que a introdución de células ao comezo do desenvolvemento do organismo (embrión) non producía unha resposta inmune. Do enorme número de linfocitos que inicialmente hai no organismo, algúns son reactivos contra antíxenos propios e outros non (tolerantes). Porén, só as células que son tolerantes aos antíxenos propios sobrevivirán ás fases embrionarias. Se nas fases embrionarias introducimos un tecido non propio, o organismo considerará ese tecido como propio e eliminará os linfocitos reactivos contra el.
En 1959 Burnet propuxo que en certas circunstancias, podía transplantarse con éxito tecidos en receptores alleos. Este traballo levou a unha maior comprensión do sistema inmunitario e tamén a grandes avances no transplante de tecidos. Burnet e Medawar compartiron o premio Nobel de medicina en 1960.
En 1974 Niels Kai Jerne propuxo que o sistema inmunitario funciona como unha rede, e está regulado por medio de interaccións entre os receptores dos linfocitos e as moléculas que segregan. A teoría da rede inmune está baseada firmemente no concepto da selección clonal. Jerne gañou o premio Nobel de medicina en 1984 principalmente pola súa contribución a esta teoría.
Kronos Quartet
Kronos Quartet é un cuarteto de cordas estadounidense fundado polo violinista David Harrington en 1973, e especializado na interpretación de música clásica contemporánea.
O cuarteto traballou con algúns dos principais músicos contemporáneos que se poden adscribir á chamada corrente minimalista, como Philip Glass, Roberto Carnevale, Steve Reich, Terry Riley, Kevin Volans e Café Tacuba. Dentro destes parámetros, a súa obra é bastante ecléctica, e inclúe bandas sonoras para películas, música antiga, música folclórica, jazz e tango.
Historia
Para cando o cuarteto celebrou o seu vigesimoquinto aniversario en 1999, tiñan un repertorio de máis de 600 obras, que incluían 400 cuartetos de cordas compostos expresamente para eles, máis de 3000 actuacións, sete primeiros premios ASCAP, Edison Award en música clásica e popular, e vendeu máis de 1,5 millóns de discos.
Premios
Durante a súa carreira teñen recibido importantes premios e distincións internacionais, como o Premio Schock de 1999, outorgado por un comité da Real Academia Sueca de Música e o Premio Grammy do ano 2004 á mellor interpretación de música de cámara.
Atol Onotoa
Onotoa é un atol e un distrito da República de Kiribati no Océano Pacífico, a 65 km de Tamana, a illa máis pequena das Illas Gilbert.
O atol é similar a moitos outros atois nas Illas Gilbert, coa súa liña continua de illotes e illas no lado leste. O lado oeste consiste en nun arrecife de coral mergullado que rodea a lagoa central da illa.
Recopa de Europa 1995-96
A tempada 1995–96 da Recopa de Europa da UEFA foi a 36ª edición desta competición. Nesta edición participaron 48 equipos. O campión foi o Paris Saint-Germain, que se impuxo ao Rapid Wien na final.
Primeira rolda
Os partidos de ida xogáronse o 14 de setembro, e os de volta o 28 de setembro de 1995.
Segunda rolda
Os partidos de ida xogáronse o 19 de outubro, e os de volta o 2 de novembro de 1995.
Cuartos de final
Os partidos de ida xogáronse o 7 de marzo, e os de volta o 21 de marzo de 1996.
Semifinais
Os partidos de ida xogáronse o 4 de abril, e os de volta o 18 de abril de 1996.
Final
A final xogouse o 8 de maio de 1996 no Estadio Rei Balduíno de Bruxelas, Bélxica.
Liga Española de Wáter-polo
A Liga Española de Wáter-polo é a competición de wáter-polo entre clubs da España, organizada pola Asociación Española de Clubs de Waterpolo, a WPA. Consta dunha División de Honra (12 equipos) e unha Primeira División (14 equipos). Os dous últimos que cualifican na División de Honor baixan á Primeira División e, á súa vez, os dous primeiros na clasificacióna da Primeira Divisións ascenden á División de Honor.
Equipos
Os doce clubs que compiten na División de Honra da Liga Waterpolo na temporada 2008-2009 son:
Alonso I de Fonseca
Alonso I de Fonseca, nado en Toro (provincia de Zamora) en 1418 e finado en Coca (provincia de Segovia) en 1473, foi bispo de Ávila entre 1445 e 1453 e arcebispo de Santiago de Compostela entre os anos 1460 e 1463, e tamén de Sevilla, desde o ano 1454 ata o 1473. É considerado o iniciador dun novo período na sede compostelá e o definidor do morgado familiar dos Fonseca, familia moi influente na Galicia dese momento e en España.
Malcolm Guthrie
Malcolm Guthrie, nado en Hove (East Sussex) o 10 de febreiro de 1903 e finado o 22 de novembro de 1972, foi un profesor e lingüista inglés especializado nas linguas bantús.
Alonso I de Fonseca
A pesar de que na súa vida ocupou tres sés, non se posúe moita documentación sobre os seus mandatos, polo que escasean os datos sobre a súa vida, moitos deles obtidos do seu testamento.
Malcolm Guthrie
Traxectoria
Fillo de pai escocés e nai neerlandesa, é coñecido principalmente pola súa clasificación das linguas bantús, que, malia estar baseada máis en criterios xeográficos ca lingüísticos, segue a ser a máis usada na actualidade.
Alonso I de Fonseca
Orixes
miniatura|Tumba de [[Xoán II de Castela na Cartuxa de Miraflores.]] Fillo de Juan Alonso de Ulloa, de orixe portuguesa, conselleiro do rei Xoán II e de Beatriz Rodríguez de Fonseca, que tiveron como fillos a Pedro Ruíz de Ulloa e Fonseca, Hernando de Fonseca e Catalina de Fonseca, esposa de Diego de Acevedo (os condes de Ayala) e nai de Alonso II de Fonseca.
Malcolm Guthrie
Traxectoria
Guthrie tamén publicou moitos traballos sobre unha ampla variedade de linguas bantús, entre as que están o lingala, o bemba, o mfinu e máis o teke.
Alonso I de Fonseca
Orixes
En setembro de 1460 enferma gravemente en Valladolid, feito que o leva o 3 de setembro a redactar o seu testamento.
Arcebispado de Santiago de Compostela
Nos anos 1460 a 1463 ocupou a sede de Compostela no lugar do seu sobriño Alonso II de Fonseca, que permaneceu como administrador da sede en Sevilla, coa finalidade de poñer paz nos convulsos dominios do arcebispado compostelán. Pero no mesmo ano de 1463 os seus inimigos na Corte, dirixidos por Juan Fernández Galindo, comendador da raíña, e Afonso de Velasco, conseguen expulsalo de ambas as mitras (Santiago e Sevilla), polo que o rei ordena a súa volta a Sevilla. Pouco máis tarde novas disposicións reais quitábanlle ao arcebispo a posesión do seu señorío, perdendo moitas das súas rendas e os seus partidarios foron apresados. miniatura|[[Castelo de Coca onde Alonso I estableceu o seu morgado.]]
A volta a Sevilla
A partir deste momento o arcebispo opta por actuar dun xeito máis discreto nas súas relacións coa Corte e comeza a afianzar o morgado familiar na vila de Coca (a vila de Toro era a casa primitiva da estirpe). No ano 1467 a raíña Xoana, esposa de Henrique IV, foi retida nesta vila por Alonso de Fonseca, seguindo instrucións precisas do rei.
Na vila de Coca morreu no ano 1473 non sen antes vincular o futuro da súa familia ao apoio á sucesión da futura Isabel a Católica
Chaperonina
As chaperoninas (Cpn) son unha familia de proteínas que proporcionan condicións favorables para o pregamento correcto doutras proteínas, impedindo así a súa agregación. Como impiden o pregamento incorrecto das proteínas, preveñen doenzas como a enfermidade das vacas tolas. As proteínas que se acaban de sintetizar xeralmente teñen que pregar a súa cadea linear de aminoácidos orixinal a unha forma en tres dimensións. As chaperoninas pertencen a unha gran clase de moléculas que axudan ao pregamento das proteínas, chamadas chaperonas moleculares ou, simplemente, chaperonas. Son proteínas de choque térmico que orixinalmente foron distinguidas pola súa masa molecular de 60 kDa, polo que se chamaron HSP60. A enerxía para o pregamento de proteínas fornécea o adenosín trifosfato (ATP). As proteínas chaperoninas poden tamén etiquetar proteínas mal pregadas para que sexan degradadas.
Estrutura
A chaperonina orixinal propúxose que evolucionou dunha peroxirredoxina.
Grupo I
As chaperoninas do grupo I ou Cpn60 encóntranse en bacterias e en orgánulos de orixe emdosimbiótica: cloroplastos e mitocondrias.
O complexo GroEL/GroES en E. coli é unha chaperonina do grupo I, que é o complexo de chaperonina grande (~ 1 MDa) mellor caracterizado. GroEL/GroES é posible que non poida desfacer agregados de proteínas, pero cineticamente compite na vía do pregamento incorrecto e a agregación, polo que impide a formación de agregados.
Grupo II
A Mm cpn (chaperonina de Methanococcus maripaludis), que se encontra na arquea Methanococcus maripaludis, está composta de 16 subunidades idénticas (oito por anel). Prega a proteína mitocondrial rodanase; porén, aínda non se identificou ningún substrato natural seu.
As chaperoninas do grupo II non se cre que utilicen un cofactor de tipo GroES para pregar os seus substratos, senón que conteñen unha tapa "integrada" que se pecha de maneira dependente do ATP para encapsular os seus substratos, un proceso que é necesario para a actividade óptima de pregamento de proteínas.
Outras familias
O grupo III comprende algunhas Cpns bacterianas que están relacionadas co grupo II. Teñen unha tapa, pero nelas a abertura da tapa non é cooperativa. Pénsase que son parentes antigas do grupo II.
Mecanismo de acción
As chaperoninas sofren grandes cambios conformacionais durante unha reacción de pregamento como función da hidrólise encimática de ATP e a unión a proteínas substrato e cochaperoninas, como GroES. Estes cambios conformacionais permiten que a chaperonina se una a unha proteína non pregada ou mal pregadan, encapsule dita proteína dentro dunha das cavidades formadas por dous aneis, e libere a proteína de novo na disolución. Despois da liberación, a proteína substrato vaise pregar ou precisará máis roldas de pregamento, para o cal pode unirse outra vez a unha chaperonina.
O mecanismo exacto polo cal as chaperoninas facilitan o pregamento de proteínas substrato descoñécese. De acordo con recentes análises por diferfentes técnicas experimentais, as proteínas substrato unidas a GroEL poboan un conxunto de estados compactos e expandidos localmente que carecen de interaccións terciarias estables. Propuxéronse varios modelos da acción das chaperoninas, que xeralmente se centran en dous papeis (non mutuamente exclusivos) do interior da chaperonina: pasivo e activo. Os modelos pasivos tratan a gaiola que forman as chaperoninas como unha forma inerte, que exerce a súa influencia ao reducir o espazo conformacional accesible para a proteína substrato ou impedindo as interaccións intermoleculares, por exemplo a prevención da agregación. O papel das chaperoninas activas é intervir en interaccións específicas chaperonina–substrato que poden ser acopladas a rearranxos conformacionais da chaperonina.
Probablemente o modelo máis popular do papel das chaperoninas activas é o mecanismo de annealing iterativo (IAM), que se centra no efecto da unión repetitiva de natureza hidrofóbica do substrato proteína coa chaperonina. De acordo con estudos de simulacións computacionais, o IAM orixina un pregamento máis produtivo ao causar o despregamento das conformacións mal pregadas do substrato ou ao impedir o pregamento incorrecto de proteínas cambiando a vía de pregamento.
Conservación da homoloxía funcional e estrutural
Todas as células conteñen chaperoninas.
Ignacio Escolar
Traxectoria
Comezou a súa carreira xornalística en 1995, colaborando en diarios como Cinco Días ou El Mundo e revistas como Muy Interesante, Rolling Stone, GEO ou Quo. En 1999, incorporouse ós informativos de Telecinco, como responsable dunha sección de Internet: "El Navegante", que se emitía no informativo da noite. En 2004, traballou como consultor de prensa en México e Ecuador. De volta a España, foi nomeado coordinador da web Informativos Telecinco. Deixou o posto para converterse en director adxunto de La Voz de Almería, Cadena SER Almería e Localia Almería, o que faría del, ademais, tertuliano nos programas La ventana e Hoy por hoy da Cadena Ser. Regresou a Madrid para ser o primeiro director do rotativo Público, que dirixiu dende a súa fundación, en setembro de 2007, deica a súa destitución, o 13 de xaneiro de 2009. Dende esa data até marzo de 2012 foi columnista diario de Público, e deixou este xornal para fundar a cabeceira dixital eldiario.es.
Tamén participou en faladoiros políticos de TVE, como Los Desayunos de TVE, La noche en 24 horas ou 59 segundos (2007-2012), La vuelta al mundo (2009-2011) en Veo7, Las mañanas de Cuatro (2013-2014) con Jesús Cintora, El programa de Ana Rosa, El gran debate (2012-2013) e Un tiempo nuevo en Telecinco (2014).
É colaborador acotío de Hoy por hoy da Cadena SER e ten contrato de exclusividade con La Sexta colaborando nos principais programas da canle: Al rojo vivo (La Sexta) (2015-presente), Más vale tarde e La Sexta Noche (2015-presente). Colabora con medios internacionais como The Guardian, no Reino Unido, ou Clarín, na Arxentina.
Jacobo Arbenz Guzmán
Jacobo Arbenz Guzmán, nado en Quetzaltenango o 14 de setembro de 1913 e finado en México o 27 de xaneiro de 1971, foi un político, militar guatemalteco, presidente do seu país desde 1951 até 1954, cando o seu goberno elixido democraticamente foi obxecto dun golpe de estado organizado pola CIA (coñecido co nome de Operación PBSUCCESS), que instalou unha ditadura militar no país, baixo mando de Carlos Castillo Armas.
El Independiente (Vigo)
Historia e características
Subtitulado Diario de la mañana, apareceu o 17 de setembro de 1885, para substituír a Diario de Vigo. En 1889 cambiou o subtítulo por Diario de intereses materiales e en 1895 por Diario de intereses generales. Propiedade de Ángel Varela Gómez, estaba dirixido por Pascual Ruiz Enríquez. Entre os seus colaboradores figuraron Emilio Castelar, Luis A. Mestre, Ramiro Vieira Durán, Bartrina e Ignacio García Sánchez. En 1897 pasou a ser director o propietario Ángel Varela Gómez, redactor xefe José Campo Moreno e redactores Jaime Solá e Celestino Madrigal Estévez. A finais de 1901 pasou a ser o seu propietario Federico Barba. En abril de 1902 cesou o director Ángel Varela, sendo substituído por Jaime Solá. En 1903 foi adquirido por Jaime Solá, quen lle deu un novo rumbo e lle cambiou o nome polo de Noticiero de Vigo.
Jacobo Arbenz Guzmán
Traxectoria
Foi fillo dun farmacéutico suízo emigrado a Guatemala e dunha guatamalteca. Os seus anos mozos están marcados polo suicidio do seu pai. Arbenz uniuse ó exército integrándose na Academia militar de Guatemala, tornándose sub-tenente en 1935. Regresou á academia en 1937 ocupando o posto de mestre de ciencia e historia. En 1939 coñeceu á súa futura dona, María Cristina Villanova, que o fai descubrir a filosofía socialista. Arbenz sumouse a un grupo de oficiais do exército e axudou a derrocar ó ditador Jorge Ubico (1878-1946) en 1944. Despois do golpe contra Ubico, Árbenz ocupa o posto de ministro de defensa de Guatemala no novo goberno de Juan José Arévalo.
Presidencia e golpe
En marzo de 1951, Arbenz asumiu a presidencia de Guatemala despois de gañar as eleccións co 60% dos sufraxios. Arbenz continuou coa axenda de reformas de Arévalo e, en xuño de 1952, o seu goberno promulgou unha reforma agraria. A nova lei (decreto 900) deu ó Goberno a facultade de expropiar grandes superficies sen cultivar. Os propietarios das terras expropiadas foron indemnizados de acordo co valor da terra reclamada. O propio Arbenz, propietario de terras a través da súa esposa, deu 7 km² da súa propia terra no programa de reforma agraria.
Aínda que a proposta de axenda de Arbenz foi recibida con beneplácito polos campesiños pobres que constitúen a maioría da poboación guatemalteca, provocou a ira das clases altas terratenentes, dos poderosos intereses corporativos estadounidenses (como a United Fruit Company), e de faccións de militares.
En 1952 o Partido Guatemalteco del Trabajo foi legalizado; a influencia comunista, aínda que minoritaria, sobre organizacións civís e sindicatos medrou.
En maio de 1954, armas checoslovacas chegaron a Guatemala a bordo do barco sueco Alfhem. Os Estados Unidos alegaron etse feito como proba dos seus enlaces cos soviéticos.
O presidente estadounidense Eisenhower, brindou o apoio dos Estados Unidos ó coronel guatemalteco Carlos Castillo Armas, quen invadiu o seu propio país con tropas estadounidenses. A invasión foi protexida por tres ou catro avións norteamericanos que gañaron a guerra psicoloxicamente. Arbenz non contaba co apoio do exército, só co dos sectores populares, pero carecían de armas.
Toda esta operación (Operación PBSUCCESS) chegou ó seu fin cando na noite do 27 de xuño de 1954, Arbenz renunciou á presidencia e exiliouse en México.Despois mudouse a Suíza, mais o goberno suízo non lle permite permanecer a menos que renuncie á cidadanía guatemalteca. Ó negarse, trasládase a París, e despois a Praga. Despois de só tres meses, mudouse de novo, desta vez a Moscova. Tratou varias veces de regresar a América Latina, e finalmente foi autorizado a trasladarse ao Uruguai en 1957. En 1960, despois da Revolución Cubana, Fidel Castro ofrecéulle ir a Cuba, o que aceptou rapidamente. En 1965, a súa filla máis vella, Arabella, suicidouse en Bogotá, Colombia. Permitíuselle regresar a México a enterrar á filla e finalmente quedou nese país. O 27 de xaneiro de 1971, Arbenz morre no seu cuarto de baño. As causas da morte aínda non están esclarecidas.
Nazgûl
No legendarium de J. R. R. Tolkien, os Nazgûl (da lingua negra nazg, "anel", e gûl, "espectro, espírito"; tamén chamados Espectros do Anel, Xinetes Negros, Xinetes Escuros, os Nove Xinetes, ou sinxelamente Xinetes ou os Nove) son nove reis humanos non-mortos que sucumbiron ao poder de Sauron por mor da súa cobiza, e acadaron a inmortalidade na forma de espectros atados ao poder do Anel Único, como servos do Inimigo. Aparecen por primeira vez no seu libro O Señor dos Aneis, publicado entre 1954 e 1955. O libro refírese aos Nazgûl como "os servos máis terríbeis" de Sauron.
Literatura
O efecto corruptor dos Aneis prolongou a súa vida moi alén dos seus anos mortais, mentres as súas formas corpóreas se esvaecían co tempo até se volver completamente invisíbeis aos ollos dos mortais. Presentaban unha forma visíbel só por medio do seu atavío negro exterior. O reflexo vermello dos seus ollos podía apreciarse mesmo á luz do día, e ao se enfureceren aparecían envoltos nun lume infernal. Contaban con multitude de armas; n'A Irmandade do Anel portaban espadas de aceiro, e o seu líder, o Rei Bruxo de Angmar, esgrimía un coitelo con propiedades máxicas malignas. Máis adiante, durante a Batalla dos Campos de Pelennor, levaba unha "espada longa e pálida" que inspiraba terror nos corazóns dos defensores de Minas Tirith, e logo de chegaren os Rohirrim brandiu unha maza nun duelo contra Éowyn.
Con todo, o seu letal arsenal non se limitaba só ás armas físicas: rodeábaos constantemente unha aura de terror que afectaba todas as criaturas viventes agás as máis poderosas. O seu alento (chamado o Alento Negro) era velenoso, e os seus efectos, tamén coñecidos como a Sombra Negra, contraíanse por exposición a el. As vítimas podían sufrir unha profunda desesperación, inconsciencia, pesadelos e mesmo a morte. Porén, a herba athelas podía ser usada para contrarrestar os efectos. As vítimas máis célebres do Alento Negro foron Faramir, Éowyn, e Merri, que foron sandados por Aragorn durante a Guerra do Anel.
Amais, os seus horríbeis berros causaban terror e desesperación, e o Señor dos Nazgûl era ben coñecido por practicar a maxia negra. Porén, segundo Tolkien, o principal perigo era o medo que inspiraban:
Rexurdiron en torno ao 1300 T.I., cando o Señor dos Nazgûl, o Rei Bruxo de Angmar, tamén coñecido como o Capitán Negro e o Señor de Morgul, liderou as hostes de Sauron contra os reinos sucesores de Arnor: Rhudaur, Cardolan e Arthedain. Foi finalmente derrotado na loita en 1975 e volveu para Mordor, reunindo aos demais Nazgûl en previsión do regreso de Sauron ao seu reino, e tendo acadado o seu obxectivo de destruír todos os reinos sucesores de Arnor.
En 2000, os Nazgûl asediaron Minas Ithil e capturárona dous anos máis tarde. A partir daquela a cidade pasou a chamarse Minas Morgul, o bastión dos Nazgûl, desde onde dirixiron a reconstrución dos exércitos de Sauron; tamén se fixeron cun palantír para o Señor Escuro. En 2942, Sauron regresou a Mordor e manifestouse abertamente en 2951. Enviou a dous ou tres dos Nazgûl (o Segundo dos Nove foi posto ao mando) á súa fortaleza do Bosque Escuro, chamada Dol Guldur, para gornecela de tropas.
En 3017, preto do comezo da historia que se conta n'O Señor dos Aneis, após ter ouvido novas acerca do Anel Único, Sauron ordenou aos Espectros do Anel que llo arrebatasen a "Bilbo da Comarca". Disfrazados como xinetes ataviados de negro, procuraron a Bilbo Bulseiro, que, tal e como revelara Gollum, tiña o Anel Único no seu poder. Foi ao redor de 3018 cando os "Nove Camiñantes" da Irmandade do Anel foron elixidos como homólogos dos "Nove Xinetes".
O propio Rei Bruxo achou a morte a mans de Éowyn e Merri (alcumado o Magnífico de alí en diante), durante a Batalla dos Campos de Pelennor: a puñalada que lle asestou Merri, cunha folla das Lombas das Antas dotada dun poderoso meigallo, fixo caer de xeonllos ao Capitán Negro, permitindo que Éowyn, sobriña de Théoden, lle propinase unha estocada entre a coroa e o manto.
Os outros oito Espectros do Anel atacaron ao Exército do Oeste montados sobre as súas bestas crueis durante a derradeira batalla librada fronte á Porta Negra. Porén, cando Frodo puxo o Anel, nos lumes do Monte do Destino, Sauron ordenoulles ir alí e detelo. Chegaron tarde de máis, cando o Anel xa caía cara ao lume. No preciso momento da destrución do Anel os restantes Nazgûl foron destruídos.
Adaptacións
No filme animado de Ralph Bakshi de 1978 d' O Señor dos Aneis, os Nazgûl acoitelan e esgazan eles mesmos as camas dos hobbits n'O Poni Rampante. No libro son os seus cómplices os encargados de facelo. No serial radiofónico de 1981 da BBC Radio, pode ouvirse aos Nazgûl cantar a Inscrición do Anel.
Na Triloxía cinematográfica d'O Señor dos Aneis de 2001-2003 de Peter Jackson, os Nazgûl tamén asaltan a pousada eles mesmos. Faise fincapé nos seus fortes chíos, intensificados até resultar enxordecedores, e amplíase o uso que fan das bestas crueis na batalla, especialmente no asedio a Minas Tirith, onde destrúen varias catapultas e matan moitos soldados. Os alaridos dos Nazgûl que se ouven nos filmes de Peter Jackson son unha mestura dos da súa esposa e co-guionista, Fran Walsh.
Nomes, títulos e termos
O nome en Quenya para os Nazgûl, raramente usado, é Úlairi; a partir del, pode conxecturarse que o termo Sindarin é Ulaer.
Tamén reciben os nomes de Xinetes Crueis e as Ás Negras (cando montan as bestas crueis), así como as Sombras, os Servos de Sauron, e os Nove Servos do Señor dos Aneis. Os orcos da Torre de Cirith Ungol refírense a eles como os Ouveadores.
Na obra de Tolkien, só uns poucos dos Nazgûl son chamados polo seu nome ou identificados individualmente. O seu líder era o Rei Bruxo de Angmar, e o segundo ao mando chamábase Khamûl, o "Home negro do Leste" ou a "sombra do Leste". Tolkien afirmou que tres deles foran grandes señores dos Númenorianos. Khamûl fora señor dos Homes do Leste, e é o único Nazgûl cuxo nome se revela ao lector.
A miúdo o termo "Nazgûl" úsase erroneamente para describir as monturas aladas que reciben os Espectros do Anel logo dos seus cabalos afogaren no río Bruinen. Tolkien non lles dá a estas criaturas un nome real nos libros, aínda que usa o termo descritivo "besta cruel". Á falla dunha denominación mellor, os fans adoptaron este termo.
Wicca
A Wicca é unha relixión neopagá influenciada por crenzas precristiás e prácticas de Europa occidental que afirma a existencia dun poder sobrenatural, como a maxia, e os principios físicos e espirituais masculinos e femeninos que se integran coa natureza, e que celebra os ciclos da vida e os festivais estacionais, coñecidos como Sabbats, os cales ocorren, polo normal, oito veces por ano.
A Wicca é unha relixión politeísta, de culto basicamente dualista, que cre tradicionalmente na Mai Tripla e no Deus con Cornos. Estas dúas deidades vense moitas veces como as caras dunha divindade panteísta maior, ou que se manifestan como varias divindades politeístas. A Wicca inclúe a práctica ritual da maxia, en parte influenciada pola maxia cerimonial, moitas veces en conxunto cun código moral coñecido como a "Wiccan Rede", aínda que non é unha regra.
Existen varias tradicións dentro da Wicca. Algunhas, como a Wicca Gadneriana e a Alexandrina, seguen a liñaxe iniciática de Gadner ou Alex Sanders. A ambas denomínaselles Wicca Tradicional Británica, e moitos dos seus practicantes consideran que o termo "wicca" só se lles pode aplicar a eles. Outras, como a Faery Wicca ou as Tradicións diánicas, teñen outras figuras como principais influencias e non se centran tanto na liñaxe da tradición. Algunhas destas tradicións neopagás non usan o termo "Wicca" para referirse a eles mesmos, preferindo "Bruxería", mentres que outros cren que todas estas tradicións poden considerarse wiccanas.
Orixe
A Wicca foi difundida en Inglaterra por Gerald Gardner, popularizándose a partir do ano 1954, cando foron abolidas as últimas leis contra a bruxería en Inglaterra. Así os iniciados de Gardner crearon os seus propios covens e a Wicca esparexiuse máis alá de Inglaterra, por Europa e, impulsada por Raymond Buckland, polos Estados Unidos.
Inspírase na mitoloxía celta, sumeria, exipcia, romana, grega etc., e, a nivel cerimonial, nas prácticas da maxia ritual e natural, aínda que hoxe en día cada grupo ou persoa adapta a mitoloxía que coñece ou tamén adoita usar a mitoloxía autóctona do lugar no que vive.
O goberno dos Estados Unidos recoñece a Wicca como unha relixión e o exército norteamericano incluíu unha sección no manual de instrucións para capeláns verbo da Wicca, que contén unha descrición detallada da relixión así como das consideracións necesarias que se deben ter en conta ante este grupo relixioso.
En España hai legalizadas dúas tradicións locais no Rexistro de Entidades Relixiosas, así como outras como outro tipo de asociacións.
Crenzas e conceptos principais
As crenzas difiren moito entre practicantes individuais e as distintas tradicións, xa que non existe organización central que marque o canon da ortodoxia. O nexo que une todas as tradición son os conceptos básicos e éticos acadados no primeiro concilio de Meigas do Consello Americano de Bruxos en 1974, así como a forma estrutural básica para os rituais e celebracións festivas, dados en gran parte polo mesmo Gadner. Estes son elementos clave das ensinanzas tradicionais e das obras publicadas, que adoitan dar un esbozo destas materias xerais.
Nas formas tradicionais da wicca emprégase un libro sagrado denominado Libro das Sombras, mantido en segredo excepto para os iniciados e pertencentes á tradición. É en realidade un grimorio, que comprende tódolos rituais e a sabedoría da persoa ou coven correspondente, aínda que gran parte das ensinanzas seguen a ser orais. Propuxéronse nestas últimas décadas diversos Libros das Sombras públicos, como por exemplo o editado por Lady Sheba (alcume da autora Jessie Wicker Bell) en 1970. Algúns textos publicados, orixinalmente por Doreen Valiente, tiveron grande acollida, como a Rede Wicca ou A encomenda da Deusa, sendo adoptados polos practicantes. Pola contra, nas formas eclécticas utilízase o Libro das Sombras dunha forma dinámica, como «diario», recompilando a información a medida que se aprende, experiencias, reflexións etc.
Dada a amplitude de perspectivas, algúns dos conceptos principais son:
F.C. Porto (baloncesto)
A sección de baloncesto do Futebol Clube do Porto, club polideportivo con sede na cidade do Porto, é un equipo portugués que milita na LPB, a máxima categoría do baloncesto deste país. O equipo xoga os seus partidos como local no pavillón Dragão Caixa, sendo o adestrador do club o galego Moncho López.
Wicca
Wicca tradicional e Wicca ecléctica
Nas tradicións con liñaxe ou wicca tradicional (derivadas dos iniciados polo propio Gerald Gardner) considérase que a relixión é unha variedade máis de bruxería pagá, con prácticas, crenzas, estrutura organizativa e iniciática específicas. Constitúe unha sociedade secreta e exclusiva de bruxería, á que se ten acceso mediante a iniciación por outro membro, e coas sucesivas "iniciacións" ou graos avánzase no saber da relixión. As persoas iniciadas convértense en sacerdotes e sacerdotisas dos Antigos Deuses.
F.C. Porto (baloncesto)
Historia
Na súa refundación en 1906, "refundación" porque o club contaba xa cunha pequena e breve existencia no século XIX, no Futebol Clube do Porto practicábanse as seguintes modalidades: fútbol, atletismo, boxeo, crícket, halterofilia, wáter-polo e natación. Daquela o baloncesto non era sequera coñecido en Portugal. A introdución deste deporte no país foi contra o ano 1913, e trece anos despois un grupo de socios portistas decidiu crear no club un equipo de baloncesto. António Sanches, António Marta e Daniel Barbosa foron os impulsores da idea, uníndoselles posteriormente Gabriel Batista e A. Cabral para completar o equipo. O segundo lugar na Taça António Cardoso acadado na primeira época entusiasma á comunidade, que forma de inmediato outros catro equipos. Os baloncestistas do FC Porto adestraban nunha cancha ao aire libre incluída no complexo da Constituição.
Á par de clubs coma o Académico, o Fluvial ou o Estrela e Vigorosa Sport, o FC Porto contribuíu a facer da cidade de Porto a grande forza motora do baloncesto en Portugal, primeiro coa fundación da Associação de Basquetebol do Porto, a primeira do país, en 1926, e despois coa creación, en Porto, da Federação Portuguesa de Basquetebol, en 1927. Os anos 1930 e 1940 non foron moi fértis en títulos para a sección, mais aínda así, a práctica da modalidade foise consolidando nun club que se mostraba cada vez máis eclético. En 1940 o F.C. Porto xogaba xa nun recinto cuberto e iluminado na Avenida dos Aliados. Os froitos veríanse ao final da década: nas tempadas 1947-48 e 1949-50, o F.C. Porto foi campión nacional da Segunda División e dúas tempadas despois foi bicampión nacional da Primeira División en 1951-52 e 1952-53.
Wicca
Wicca tradicional e Wicca ecléctica
Cómpre distinguir o concepto de "wiccano ecléctico" (persoa que non se adscribe a ningunha tradición concreta da wicca) que non se debe confundir co concepto de "wiccano solitario" (persoas que practican e estudan pola súa conta).
F.C. Porto (baloncesto)
Historia
A maior lenda do baloncesto portista chegou no inicio da década dos 1970. Dale Dover fora un dos máis importantes xogadores da Universidade Harvard nos anos anteriores. , con Dover como xogador-adestrador, o F.C. Porto reconquista o título nacional dezanove anos despois. Nesta época, o equipo portista xogaba nun pavillón prestado, habitualmente no Pavilhão Rosa Mota ou no pavillón do Futebol Clube de Gaia, pasando a xogar no complexo das Antas cando foi concluída a construción do Pavilhão Américo de Sá. Ao final da mesma década, por iniciativa de Matos Pacheco, dirixente do baloncesto do F.C. Porto dende principios dos anos cincuenta, e Jorge Araújo, prodúcese a profesionalización da sección. O cambio é notable mesmo no palmarés, véndose claramente un antes e un despois da pofesionalización.
Wicca
Wicca tradicional e Wicca ecléctica
A wicca non é proselitista nin busca adeptos. Aínda por riba os grupos iniciáticos poden denegar a entrada a persoas que non cumpran cos requisitos mínimos que significa ser iniciado, é dicir, converterse en sacerdote ou sacerdotisa e afrontar as responsabilidades que isto carrexa.
F.C. Porto (baloncesto)
Historia
O ano 1995 marca un xiro crucial no baloncesto portugués. É nese ano no que a Liga de Clubs de Basquetebol, fundada seis anos antes, organiza a primeira liga profesional. O baloncesto do FC Porto asóciase a un patrocinador, UBP (pasando denominarse FC Porto UBP), e entra con paso firme na era do baloncesto profesional, gañando as dúas primeiras edicións da liga. Nas mesmas datas, o equipo múdase ao Pavilhão Rosa Mota, onde podía dispor de mellores condicións de traballo. En 1997 foi creada a "F.C. Porto, Basquetebol, SAD", á par da FC Porto, Futebol, SAD. Jorge Nuno Pinto da Costa ocupa a presidencia das dúas SAD e do club, mentres que Fernando Gomes é o principal administrador. A asociación con UBP dura apenas unha tempada; nas catro tempadas seguintes, o F.C. Porto é patrocinado pola Câmara Municipal da Maia e polo Banco Mello (pasando a chamarse Porto Maia Banco Mello) e na tempada 2000-01, o nome do equipo pasa a ser FC Porto Multitema. Na tempada 2001-02, o club asóciase a Ferpinta, un grupo empresarial portugués ligado á metalomecánica, á agropecuária e ao turismo, pasando a utilizar a designación que aínda hoxe emprega: F.C. Porto Ferpinta. Aínda que a nivel nacional o F.C. Porto se encontre entre os mellores e sexa sempre candidato ao título en todas as competicións, a súa traxectoria a nivel internacional é modesta, reflexo da posición do baloncesto portugués respecto das restantes federacións europeas e mundiais. As súas mellores tempadas en competicións europeas foron en 1997 e 2000, anos nos que acadou os cuartos de final da Copa Saporta.
Wicca
Os deuses
miniatura|200px|Icona da Deusa Tripla.
Para moitos practicantes desta relixión xira ao redor aos deuses, o Deus Pai e a Deusa Nai, que encarnan as forzas da natureza e corresponden a mitoloxía asociada aos cultos da fertilidade. O Deus e a Deusa son observados como polaridades complementarias e o seu balance expresa a mesma polaridade masculino-feminina que pode verse na natureza. Nalgunhas ocasións son simbolizados co Sol e a Lúa; por estas asociacións lunares, a Deusa é concibida nun aspecto de Trindade como Moza, Nai e Anciá. Para moitos wiccanos, a Deusa ten un papel preeminente ó ser a que todo o concibe. O Deus Hastado é a chispa da Vida dentro de Ela, ó tempo que é amante e fillo da Deusa. Morre e renace en cada ciclo anual, como representación das colleitas. A Señora da Vida mantén un ciclo mensual relacionado coas fases da lúa.
miniatura|150px|esquerda|Icona do Deus Hastado. Segundo Gardner, as divindades veneradas na wicca son antigos deuses indíxenas das Illas Británicas: un Deus Hastado da caza, a morte e a maxia, que goberna no Alén; e unha Gran Deusa Nai, que outorga a vida e a rexeneración após ela. Do mesmo modo, aconsella que os bruxos que non sexan británicos busquen as conexións cos deuses aborixes do seu territorio. Nas ramas tradicionais, os nomes exactos dos deuses seguen a ser parte do segredo iniciático e non foron publicados en ningún libro. Nestes anos, suxeríronse algúns nomes públicos xenéricos, como Cernunnos e Aradia.
F.C. Porto (baloncesto)
Palmarés
FC Porto
Wicca
Os deuses
Unha crenza clave na wicca é que os deuses poden manifestarse de maneira persoal e corpórea, sendo a máis importante a través do corpo dos seus sacerdotes e sacerdotisas. Esta manifestación é o obxectivo do ritual de baixar a Lúa ou baixar o Sol onde se invoca a Deusa para que descenda ó corpo da sacerdotisa (ou o Deus no sacerdote) para levar a cabo a posesión divina.
Por outra banda, a relación exacta cos deuses e o entendemento destes é parte da experimentación individual de cada sacerdote/sacerdotisa. Por isto desenvolvéronse diferentes variantes de interpretación nestas décadas: algúns wiccanos son politeístas, xa que os diferentes deuses mitolóxicos ademais dos deuses da wicca son vistos como independentes e personalizados entre si. Outros interprétanos como formas de pensamento, ou incluso arquetipos (segundo o famoso psicólogo Jung) que encarnan diferentes forzas naturais.
F.C. Porto (baloncesto)
Palmarés
Dragon Force
Wicca
Os deuses
Na Comunidade Ecléctica está moi estendida unha concepción puramente diteísta da relixión, considerando só dúas grandes figuras xenéricas, a Deusa (da Lúa, a terra e o mar) e o Deus (do bosque, a caza e os animais). As parellas mitolóxicas de diferentes panteóns encarnarían os rostros do Deus e da Deusa. Tamén se fíxo popular unha especie de politeísmo suave, no que os diferentes deuses e deusas de tódalas culturas son vistos coma facetas desta parella divina, teñan ou non conexión cos conceptos de fertilidade e deuses que representan.
Os Elementos
Os elementos básicos tamén son parte importante da cosmovisión wiccana. As manifestacións naturais expresan algún dos catro elementos arquetípicos: Terra, Aire, Lume e Auga, ou combinacións destes. Acostúmase a engadir un quinto elemento denominado Espírito (Éter ou Akasha). Os elementos son simbolizados polo Pentagrama, que entre outras cousas representa os catro elementos co Espírito na parte de enriba. Ao trazar o círculo máxico para os rituais relixiosos, alén dos deuses invócase os catro elementos que se corresponden cos catro puntos cardinais. Seguindo a orde: Leste, Sur, Oeste e Norte.
miniatura|upright|O pentáculo, icona empregada pola Wicca como símbolo de fe.
Organización
Na comunidade ecléctica non é requisito pertencer a un coven, e os practicantes estudan e practican en solitario podendo asistir eventualmente a encontros e reunións festivas ou aquelarres con outros practicantes.
Tradicións
As principais tradicións wiccanas son:
Gasto cardíaco
200px|miniatura|Fluxo sanguíneo do corazón. O gasto cardíaco ou débito cardíaco é o volume de sangue que bombea o corazón nun minuto. É, polo tanto, unha medida de volume, e adóitase expresar en litros. O gasto cardíaco normal nun adulto san é de 5 litros por minuto. Fisiolóxicamente, o sexo feminino ten un gasto cardíaco un 15% menor.
O gasto cardíaco réxese pola seguinte ecuación:
Onde;
Nena Daconte
Nena Daconte é o alcume do proxecto musical da cantante e compositora madrileña Mai Meneses. O nome do grupo está tomado dun personaxe do conto "El rastro de tu sangre en la nieve", de Gabriel García Márquez.
A súa música mestura o pop e o rock clásicos e fala de preocupacións como o amor, a soidade e a procura de ideais.
Historia
Mai Meneses participou na segunda edición do popular concurso de televisión "Operación Triunfo". Na xira OT Mai coñeceu a Kim Fanlo, que formaba parte dos músicos que acompañaban aos mozos de OT2. Logo da xira por toda España e de dous anos de actividade polos pequenos escenarios, decidiron aplicar os arranxos de Kim ás composicións de Mai, e formar Nena Daconte.
He perdido los zapatos (2006)
left|thumb|300px|Nena Daconte Tras autoeditarse o seu primeiro disco e gravar os seus propios videoclips de Idiota, No eres mi perroe, unha primeira versión de Marta, fixeron o seu debut con dous concertos en salas de concertos de Madrid e Barcelona, aos que acudiron tamén ex compañeiros de Mai en OT. Para a elaboración do disco contaron coas composicións que Mai realizara desde fai anos.
A discográfica Universal Music contactou con eles nun dos concertos e asinaron un contrato que derivou na comercialización do disco o 27 de marzo de 2006, engadíndolle un remix de Carlos Jean e masterizándoo de novo en Nova York.
O disco chamouse He perdido los zapatos, e como primeiro sinxelo de promoción utilizaron Idiota, unha canción sobria que rompía co son que imperaba no mercado musical do momento. Grazas a unha gran campaña de promoción o single escoitouse en todas as emisoras de radio, e ata a saída do disco é anticipada con promocionais de TV. O Idiota orixinal é substituída na promoción polo remix de Carlos Jean, ocasión para a cal gravaron un videoclip que mantiña a base do orixinal que rodaron Mai e Kim pola súa conta na primeira escena.