cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Comando (padrón de deseño)
Exemplo
Nótese: Unha crítica da aplicación de exemplo é que non modeliza verdadeiramente un circuíto eléctrico. Un interruptor eléctrico é parvo. Un verdadeiro interruptor binario só coñece se está nunha posición ou outra. Non sabe nada ou non ten relación directa coas tarefas que se lle poderían asignar nun circuíto. O interruptor simplemente publica un evento do seu estado actual (aceso ou apagado). O circuíto debería entón conter unha Máquina de estados que xestione os estados en momentos dados (escoitando os eventos do interruptor) para acomodar apropiadamente complexos circuítos con tarefas e interruptores. Cada tarefa é condicional a un estado específico do circuíto (non directamente a un interruptor). En conclusión, o interruptor non debería ser consciente dos detalles da lámpada.
padróns relacionados
Ofrece unha forma alternativa de chamar ás ordes ademais do uso do command manager. Pódese implementar un pequeno Intérprete mediante clases Comando. Pode servir para implementar a lóxica de Desfacer de forma un tanto automática ou a alto nivel. Permite realizar agrupacións de ordes de forma similar a unha macro. Hai quen o emprega para implementar a copia da orde ao histórico de ordes. Pode manter o estado que require o comando para desfacer o seu efecto.
Evaristo Pérez de Castro Colomera
Traxectoria
Foi deputado nas Cortes de Cádiz, onde tivo un papel activo ao reclamar a soberanía nacional para as mesmas trala invasión napoleónica. Como primeiro secretario das mesmas, subscribiu o célebre Decreto de constitución de Cortes de 24 de setembro de 1810, onde aquelas se reclamaban depositarias da mesma.
Foi enviado como extraordinario en Lisboa en 1809-10, e a xunta de goberno comisionouno para ir a Baiona a entrevistarse con Fernando VII, cativo de Bonaparte. Foi deputado a Cortes en 1814, e entre 1817 e 1820 ministro de España nas cidades hanseáticas. Como Ministro de Graza e Xustiza durante o Trienio liberal (18 de marzo de 1820-2 de marzo de 1821), decretou a amnistía do 23 de abril de 1820, que permitiu o regreso a España dos afrancesados que se exiliaran como consecuencia da represión e persecución exercida contra eles por Fernando VII. Trala década ominosa e o falecemento do rei, volveu á diplomacia.
O goberno de Pérez de Castro promulgou unha lei electoral que creaba pequenos distritos (favorables aos moderados) e usou da iniciativa lexislativa para presentar ante as Cortes a Lei de Concellos (1840), que preconizaba un modelo centralista de corte francés, coa designación dos alcaldes por parte do goberno. A aprobación desta lei dividiu a sociedade política da época e terminou coa renuncia da rexente María Cristina, por non avirse a negar a súa sanción da lei. Con Espartero encumiado como rexente, Pérez de Castro emigrou a Francia e non regresou até a súa caída en 1843.
Realizou a edición de Una correspondencia de Godoy con la reina María Luisa (Madrid, 1814) e foi un dos principais protectores de Francisco de Goya, que o inmortalizou nun retrato, así como á súa sobriña Sabasa García.
Fort Brooke
miniatura|300px|Fort Brooke cara o ano [[1840.]]
Fort Brooke foi unha base militar situada na ribeira oriental do río Hillsborough, na actual Tampa, en Florida. O actual Centro de Convencións da cidade atópase no lugar que ocupaba o forte.
Lo mejor que le puede pasar a un cruasán
Argumento
A novela está ambientada entre o 18 e o 24 de xuño de Barcelona en 1998 (e o último capítulo é o 24 de xuño de 1999). O protagonista é Pablo Miralles, de trinta e tantos adicto ó sexo, internet, haxix, alcol, cocaína e tabaco, fillo e irmán da clase alta burguesa. Vive de rendas do seu irmán e do seu pai, aínda que ás veces faille algún traballo ó irmán. E cando este lle manda buscar unha cousa, Pablo entremétese demasiado, cando o seu pai é atropelado e o seu irmán secuestrado por unha sociedade secreta de estrañas ideas.
Narración
O estilo é bastante infrecuente, cheo de humor e ironía, ambientado nas diferentes sociedades de Barcelona segundo o caso. Non se fai pesado en absoluto, pois malia de que a vida desa persoa é repetitiva, a acción (alén do epílogo) só dura máis ou menos unha semana, a anterior á noite de San Xoán.
Libración
conmarco|A animación mostra un conxunto de vistas simuladas da [[lúa ao longo dun mes]]
En astronomía, a libración é un movemento oscilante percibido dos corpos en órbita un con relación ao outro, incluíndo notablemente o movemento da Lúa relativo á Terra, ou dos asteroides troianos relativos aos planetas. A libración lunar é distinta dos lixeiros cambios no tamaño aparente da Lúa vistos desde a Terra. Aínda que esta aparencia tamén pode describirse como un movemento oscilante, a libración é causada por cambios reais na distancia física da Lúa debido á súa órbita elíptica arredor da Terra.
Con respecto á Lúa, denomínase libración ao conxunto de movementos de oscilación que presenta o disco da Lúa con respecto a un observador situado na Terra.
Dáse a circunstancia de que a Lúa tarda o mesmo tempo en dar unha volta sobre si mesma que en dar unha volta completa ao redor da Terra con respecto a un punto fixo (o que se coñece como período sideral, que dura 27 días, 7 horas, 43 minutos e 11,5 segundos). Iso fai que a cara vista desde a Terra sexa sempre a mesma. Isto significaría que un observador terrestre soamente podería coñecer o 50 % da superficie lunar.
Con todo, isto non é así. Aínda que o movemento da Lúa ao redor do seu eixo de rotación está sincronizado coa súa translación ao redor da Terra, estas libracións permiten a un observador terrestre ver diferentes imaxes da superficie lunar en momentos diferentes. De feito, un observador terrestre poderá contemplar o 59 % da superficie do satélite ao cabo de observacións sucesivas. alt=Animación de la Luna como se vería desde la Tierra en 2012, a intervalos de una hora.|dereita|miniatura|Fase e libración da Lúa a intervalos dunha hora para o ano 2012.
Tipos de libración lunar
Hai tres tipos de libración. A máis importante é a libración en lonxitude. Esta débese a que a órbita da Lúa ao redor da Terra é algo excéntrica (é dicir, a Terra non está exactamente no centro da órbita lunar). Iso significa que a Lúa  acelera a súa velocidade cando está máis preto da Terra, e a desacelera cando está máis lonxe, mantendo constante o xiro sobre si mesma, producíndose así un pequeno desaxuste entre ambos os movementos (desaxuste que queda cancelado ao completar a Lúa o seu período orbital auténtico). Iso fai que a rotación da Lúa (ou xiro sobre si mesma) algunhas veces se adiante e outras se atrase con respecto á súa posición orbital (ou volta ao redor da Terra). A libración en lonxitude fai que a Lúa oscile respecto de nós na dirección leste-oeste, cunha amplitude máxima de 7°54'.
A libración en latitude é consecuencia da pequena inclinación do eixo de rotación da Lúa con respecto á normal ao plano da súa órbita ao redor da Terra. Do mesmo xeito que o eixo de rotación da Terra está inclinado, o que produce as estacións debido á rotación ao redor do Sol, tamén o está o eixo da Lúa con respecto á súa propia órbita ao redor da Terra. Iso fai que a Lúa aparentemente oscile na dirección norte-sur, cunha amplitude de 6° 50'. O que significa, para un observador terrestre, que se pode observar un pequeno sector oculto máis aló do polo norte lunar e outro pequeno sector oculto máis aló do polo sur lunar, alternativamente.
Por último, hai un pequeno efecto chamado libración diúrna. Esta é consecuencia da rotación da Terra, que leva a un observador primeiro ao carón e logo a outro lado da liña de unión entre o centro da Terra e centro da Lúa, permitindo a observación primeiro dun lado da Lúa e logo do outro. De maneira metafórica, sería coma se un observador, ante a fachada dun edificio, camiñase á dereita (vendo parte da fachada dereita) e logo camiñase á esquerda (vendo parte da fachada esquerda), e viceversa.
A combinación de todas estas libracións permite que un observador situado na Terra poida ver máis da metade da esfera lunar, chegando a coñecerse así un 59% do globo lunar mediante observacións efectuadas desde a Terra. centro|miniatura|750x750px|Extensión teórica da superficie lunar observable pola libración (zona entre as liñas verdes e amarelas) ([[Proyección de Winkel-Tripel|proxección de Winkel-Tripel)]]
Historia e transcendencia
Galileo Galilei observou o fenómeno da libración lunar, chamándoo titubeo. O fenómeno físico que dá lugar á libración de latitude foi observado e anotado por Tycho Brahe, e analizado por Kepler, quedando formulado na súa terceira lei, antecedente á súa vez da lei de gravitación universal de Newton.
Libración troiana
En 1772, as análises de Lagrange determinaron que os corpos pequenos poden compartir de forma estable a mesma órbita que un planeta se permanecen preto do punto Lagrangiano, que están 60° por diante ou detrás do planeta na súa orbita. Estes asteroides troianos foron atopados co-orbitando coa Terra, Xúpiter, Marte e Neptuno. Os asteroides troianos asociados coa Tierra son difíciles de observar no espectro visible, xa que os seus camiños de libración son tales que serían visibles principalmente na luz natural do ceo. En 2010, con todo, utilizando técnicas de observación de infravermellos, achouse que o asteroide 2010 TK7 era un compañeiro troiano da Terra; este libra arredor do punto principal de Lagrange, L4, nunha órbita estable.
Lo mejor que le puede pasar a un cruasán (filme)
Lo mejor que le puede pasar a un cruasán é unha película dirixida por Paco Mir no ano 2003. É a versión cinematográfica da novela homónima de Pablo Tusset.
Resumo do argumento
Pablo Carbonell interpreta a Pablo Miralles, que busca rescatar ó seu irmán (interpretado por José Coronado), secuestrado en estrañas condicións.
Estepa
O termo estepa pode referirse a :
Amais, como topónimo castelán pode referirse a:
Rafael Escuredo
Rafael Escuredo Rodríguez, nado en Estepa (Sevilla) o 16 de abril de 1944, é un político español, primeiro Presidente da Xunta de Andalucía.
Biografía
Nado en Estepa, licenciouse en Dereito pola Universidade de Sevilla en 1967, onde daría clases de Dereito do Traballo ata 1976. O ano que comezou a dar clases afiliouse ao PSOE, e o ano seguinte fundou un despacho laboralista en Sevilla, xunto a Felipe González e outras personalidades políticas. Foi deputado tras as eleccións de 1977 (repetiría dous anos máis tarde), período durante o que negociaría as condicións da preautonomía andaluza. O 2 de xuño de 1979, Rafael Escuredo é elixido Presidente da Xunta de Andalucía, cargo que ocuparía ata 1984. Dende entón exerce como avogado.
Paradapiñol, Vilarmel, Quiroga
Paradapiñol é un lugar da parroquia de Vilarmel no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Palas de Rei, Palas de Rei
San Tirso de Palas de Rei é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 798 habitantes, deles 381 eran homes e 417 eran mulleres, o que supón unha diminución de 8 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Camarón ártico
O camarón ártico ( Pandalus borealis, Krøyer 1838 ) é unha especie de crustáceo decápodo carideo da familia dos pandálidos.
É un camarón que habita nas zonas frías do norte dos océanos Atlántico e Pacífico.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1838 polo zoólogo danés Henrik Nikolai Krøyer (1799–1870), que o bautizou co nome de Pandalus borealis borealis.
Ao longo da historia, esta especie foi coñecida polos sinónimos seguintes:
Distribución
O camarón ártico vive a profundidades de 20 a 1.330 m, normalmente sobre leitos lodosos, en augas con temperatura de 2 a 14 °C.
No Pacífico, a subespecie P. b. eous áchase nas costas do Xapón, do mar de Okhotsk, no estreito de Bering e polas do sur de Norteamérica até o estado de Washington.
Bioloxía
Este camarón pode chegar a vivir até os 8 anos. O seu un tamaño pode alcanzar os 120 mm nos machos, e até os 165 mm nas femias.
É unha especie hermafrodita. Inician a súa vida como machos, pero despois dos dous anos os testículos convértense en ovarios, e completan o seu ciclo vital como femias.
Utilización polo ser humano
miniatura|250px|Camaróns árticos nun mercado. O camarón ártico é unha fonte importante de alimento para moitas especiers mariñas, e tamén para o home.
Desde principios do século XX captúrase en Noruega e, máis tarde, comezou a pescarse noutros países.
Unha enzima usada en bioloxía molecular, a fosfatase alcalina de camarón (SAP), obtense de Pandalus borealis.
A casca da especie é fonte de quitosano, un composto químico moi versátil usado en diferentes aplicacións como, por exemplo, para o tratamento para deter a hemorraxia en feridas, filtrar o viño ou mellorar o solo en agricultura ecolóxica.
Regulación da pesca
miniatura|250px|Evolución das capturas do camarón ártico. O camarón ártico ten un ciclo de vida curto, o que contribúe a que as súas poboacións varíen moito dun ano para outro.
Porén, a especie non se considera sobreexplotada debido á alta cantidade colleitada cada ano.
Na actualidade, é a máis importante especie comercial de camarón, seguida de Crangon crangon, camarón da familia dos crangónidos.
As capturas no Canadá, iniciáronse na década de 1980 e estendéronse na década de 1990. Neste país, as capturas anuais limítanse a un total de 164.000 toneladas (dato de 2008).
Yao
Yao (八尾市, やおし, Yao-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situada ao leste da prefectura, na zona da provincia histórica de Kawachi, ao centro da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. Ten 41,71 km² de superficie e unha poboación de 271.460 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 6.510 hab./km².
O concello de Yao limita cos concellos de Kashiwara, Fujiidera, Matsubara, Osaca, Higashiōsaka (da prefectura de Osaca); Heguri e Sangō (da prefectura de Nara).
José María Queipo de Llano
José María Queipo de Llano Ruiz de Saravia, nado en Oviedo o 26 de novembro de 1786 e finado en París o 16 de setembro de 1843, Conde de Toreno e Vizconde de Matarosa, foi un político e escritor español.
Traxectoria
Cursou Humanidades e Ciencias en Cuenca, Salamanca e Madrid. Regresa a Asturias onde forma parte da xunta revolucionaria durante a Guerra da Independencia Española, para ser logo membro das Cortes de Cádiz.
Tivo que fuxir a Lisboa ao ser acusado de afrancesado, máis tarde pasa a vivir a París, Londres e Berlín, para volver a España como deputado, para volver a fuxir esperando unha amnistía por parte de Fernando VII. En Francia publicou a súa primeira obra sobre a Guerra da Independencia. Coa amnistía xeral e coa morte do rei, é nomeado Ministro de Facenda no goberno de Francisco Martínez de la Rosa.
Tras o goberno de Martínez de la Rosa, ocupou a presidencia do Goberno o 7 de xuño de 1835, tendo que convivir con levantamentos en toda España. Tras o seu fracaso marchou a París onde morreu en 1843.
Laxes, Bande, Láncara
Laxes é un lugar da parroquia de Bande, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 1999 cando tiña 9 habitantes.
Parroquia eclesiástica galega
miniatura|280px|División de [[Galiza en parroquias (administrativas), concellos e provincias]] A parroquias eclesiásticas galegas son, tal como se defínese no Código de Dereito Canónico, a unidade básica de delimitación territorial da Igrexa católica neste territorio, e que están agrupadas xerarquicamente en arciprestados.
As parroquias galegas fóronse conformando antes do século VI a partir de comunidades cristiás organizadas arredor de igrexas nai, que actuaban como punto de reunión e administración, e de basílicas ou outros puntos privados de devocións a santos. A estrutura eclesiástica consolidouse entre o século X e XIII formando áreas definidas do territorio, que tamén actuaron como unidades administrativas e lugares de unión da sociedade local. As reformas do século XVIII non afectaron á distribución das parroquias galegas, numerosas estas, e foron de feito a base para creación dos municipios.
As parroquias galegas superan as 3600. Conforman a arquidiocese de Santiago e as dioceses de Lugo, Ourense, Mondoñedo-Ferrol e Tui-Vigo, e as do leste ourensán son unha parte da diocese de Astorga.
Historia
O termo parroquia deriva do grego paroikía, que significa "habitación" ou "reunión de habitantes". Trocouse co tempo en paroecia e parochia.
A orixe das protoparroquias
As parochia son figuras da lei do concilio que se citan por primeira vez no século VI, ben para mencionar ás ecclesiae como ao rural que estas artellaban arredor delas, e que estaban dentro de ou vencelladas a unha diocese. O texto do tratado "Parochiale", ou "División de Teodomiro" (Divisio Theodemiri), recolle as decisións asinadas polos bispos do Reino Suevo celebrada nunha reunión en 569 en Lugo, asinada no II Concilio de Braga de 572, para acordar a reorganización da súa estrutura, creando novas dioceses e delimitando as parochia de canda unha delas. Os bispos presentes representaban as dioceses de Bracara, Portucale, Dumio, Lucus, Auria, Asturia, Iria, Tude e Brittonia. Outros textos posteriores que documentan as parochia son o testamento de Odoario do ano 760 ou o diploma de Aloito do ano 745. As ecclesiae foron comunidades cristiás organizadas arredor do bispo e dun lugar de culto e de diocese. Estas foron aqueles lugares onde si se podían dar o bautismos e ser o lugar de cemiterio da comunidade. Xurdiron arredor dos núcleos máis destacados do territorio, como eran as vici e as castella, inda que tamén arredor de distritos ou areas de territorio como as pagi, no rural disperso, e ocasionalmente en terreos propietarios, eclesiásticos ou non, e lugares laicos, os fundus.
As ecclesiae xorden como un espazo público no que cando menos unha vez ao ano acudían os bispos. Non existe consenso sobre de se as ecclesiae nacen cun territorio ben definido ou simplemente para abranguer unha área aberta. As ecclesiae das dioceses de Auria e Lugo formáronse arredor de conglomeracións da poboación romana, en xeral vertebradas arredor das vías de comunicación. Nas diocese de Tude e Iria semella que xurdiron case todas arredor dos vici de tamaño mediano, e algunhas nas villae, ou vilas e granxas do rural, e nos pagi, ou distritos rurais de poboación esparexida.
Outra figura deste período son os pagi, cando menos das sedes de Tude, Bracara e Portogale. Estímase que estas eran comunidades relixiosas organizadas dentro da diocese mais que obraban máis no ámbito rural e dun xeito máis disperso que as ecclesiae. En xeral, en polo menos para Bracara e Portogale, caracterizáronse por estar máis lonxe das capitais que as ecclesiae. Desde o século VII os pagis fragmentáronse e quedaron á par en influencia no territorio ás vici, villa e castelli.
Do mesmo xeito, nas zonas totalmente do rural e terreo agrícola apareceron os fundus. Estas foron probablemente igrexas de persoas podentes con relación directa cos bispos ou mesmo propiedades particulares de bispos, pois eran tamén grandes terratenentes.
As ecclesiae comezaron a ter unha advocación só desde finais do século VI e comezos do século VII. En xeral as primeiras advocacións foron á santa María e ao san Pedro, pola súa relevancia no cristianismo.
Con isto, as antigas parroquias xurdiron fundamentalmente das ecclesiae arredor do seu territorio case fixo, no cal un reitor denominado abba cobraba décimos para o sustento da obra. Con todo, dentro desas parroquias primixenias puideron existir máis igrexas, mesmo con baptisterios, mais suxeitas a unha "igrexa nai". Entre o século VI-VII as parroquias foron creándose e dividíndose. A súa fundación, ora ben das privadas ora ben das parroquiais, estaba claramente regulada. Os Concilios V e XVI de Toledo estableceron que se precisaba de ter de cando menos dez escravos ou servos e unha extensión suficiente de labrada e monte, ou que as igrexas tivesen dotación dabondo, como libros ou persoa para servir. A vixilancia destes requirimentos, que non se sempre se cumprían, vixiábanos os bispos nas súas viaxes de cobro das "terzas".
As ecclesiae pódense comprender desde o seu inicio como circunscricións civís tardorromanas, inda que existisen os pagis e fundus, que continuaron a organización romana e tardorromana previa. Consolidáronse en poucos séculos como entidades comarcais tanto administrativas no civil como no eclesiástico. Consta que no século VII estas actuaban como cecas.
Séculos X-XIII
Unha evolución común durante o século X foi a transición entre os asentamentos das villae (ou tamén os fundus), pasando a territorios delimitados e comunicados arredor dese núcleo de poboación orixinario onde estaba presente un lugar de culto (como foron por caso as basílicas), para finalmente derivar en parroquias. Ese proceso reflicte o cambio na estrutura dos asentamentos da poboación, que pasaron das vilas clásicas, ou concentradas, ás estruturas dispersas de asentamento. En esencia ese proceso foi por mor da expansión agraria, que comezou antes do século X.
Ademais, a estrutura parroquial viuse fortalecida grazas ás freguesías e á súa política de doazóns en territorios xurisdicionais. Un elemento esencial das parroquias durante o seu asentamento, e que chegou ao seu apoxeo no período altomedieval, foron os "cotos". Estes espazos foron fundados grazas a atribucións xurisdicionais e á colonización da igrexa. Os cotos representaban áreas ben definidas nas que os poderes señoriais rexían disposicións xurisdicionais civís e penais sobre dos residentes. Así é, de feito moitas parroquias naceron como resultado dos cotos rexidos, entre outros, polos mosteiros.
Desde o século X ata o XIII o modelo de vilas anterior perdeu presenza e poder, gañándoa o de poboacións máis pequenas (aldeas) e máis dispersas polo territorio. Cando menos desde o século XIII a estrutura de poboamento quedou definida pola dispersión xeográfica e os casais (casas coas súas pertenzas e terras). Así, dúas composicións comúns foron, primeiro, por unha banda as parroquias cos seus cotos, e, segundo, as vilas ou aldeas e os seus casais, sendo estes últimos máis propios das zonas rurais. No século XIII diferéncianse casais illados e poboados por varias familias, que resultarían despois en aldeas, e casais apegados entre si formando aldeas. Esa estrutura social, administrativa e de freguesía é a que fundou o actual modelo parroquial. De feito, a rede de parroquias quedou totalmente artellada a partir do século XI e consolidada desde o século XIII, sendo a matriz da estrutura social e eclesiástica galega.
Século XV-XIX
As parroquias sobrepasaron incluso o Concilio de Trento, os concordatos de 1753 e 1851 e as reformas do final do Antigo Réxime. Mesmo eses eventos acentuaron o seu rol eclesiástico e de estruturación social. O aumento da poboación galega nestes séculos supuxo un aumento no recadado cos décimos. O aumento das poboacións de cada parroquia e a implantación da reforma tridentina, na que os curas asentaban residencias nas parroquias, así como a constitución de confrarías, a presenza de capeláns, ou as imposicións da relixión; fixeron que se consolidade a presenza das parroquias desde o século XVI en diante. Como exemplo, o maior número de creación de confrarías aconteceu entre os anos 1630 e 1740. Así mesmo, a identificación da poboación coas súas parroquias incrementouse ata o século XIX.
Dúas disposicións da Cámara de 1758 e 1769 instaron aos bispos a compilar e informar dos seus beneficios en cada diocese e propor unións ou eliminacións, despois dunha audiencia aos patróns das parroquias. Porén, xa que máis das tres cuartas partes das parroquias pertencían á nobreza, aos mosteiros, aos cabidos das catedrais ou similar, houbo un freo en Galicia a esas unións. Un concordato de 1851 facultou aos bispos a arranxar a distribucións de parroquias e outro de 1854 instounos a limitar as parroquias nas áreas urbanas a cando menos 4 mil persoas por parroquia, inda que deixando fóra dese límite ás do eido rural. Así, na diocese de Santiago os cambios que se aplicaron só reduciu o número de parroquias en 22, xa que recolocaron múltiples lugares noutras parroquias co obxectivo de fortalecer aquelas de pouca poboación. En Lugo e Mondoñedo o bispado recibiu múltiples críticas dos curas e tan só se reduciron en 50 en Lugo e incluso se aumentaron en 20 parroquias na diocese de Mondoñedo.
Desde o século XIX
Mediante a agrupación destas entidades parroquiais foron creados administrativamente os concellos en 1835. Aínda que xurdiron das parroquias eclesiásticas daquela, as parroquias administrativas actuais non coinciden con elas, nin os concellos cos arciprestados, pois por unha banda as eclesiásticas modificáronse (normalmente agregáronse no rural e subdividíronse no urbano ), mentres que por outra as administrativas seguiron unha evolución independente.
Erik Erikson
Erik Homburger Erikson, nado como Erik Salomonsen en Frankfurt o 15 de xuño de 1902 e finado en Harwich (Massachusetts) o 12 de maio de 1994, foi un psicanalista estadounidense de orixe alemá destacado polas súas contribucións á psicoloxía do desenvolvemento. É célebre por cuñar a frase crise de identidade.
A persar de non ter unha licenciatura, Erikson foi profesor en institucións destacadas, como Harvard, a Universidade de California en Berkeley, e Yale. Un estudo da Review of General Psychology publicado en 2002, cualificou a Erikson como o 12.º psicólogo máis citado do século XX.
Traxectoria
Tralo nacemento do neno, Karla preparouse para ser enfermeira e mudouse a Karlsruhe. En 1905 casou con pediatra xudeu de Erik, Theodor Homburger. En 1908, o nome Erik Salomonsen foi cambiado a Erik Homburger, e en 1911 foi adoptado oficialmente polo seu padrasto. Karla e Theodor dixeron a Erik que Theodor era o seu pai real, e só revelaron a verdade ao final da súa infancia; el quedou amargado polo engano toda a súa vida.
STS-122
STS-122 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 7 de febreiro de 2008 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-122, con sete astronautas a bordo, foi unha misión de construción e aprovisionamento da Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Steve Frick, o piloto Alan Poindexter e os especialistas de misión Stanley Love, Daniel Tani, Leland Melvin, Rex Walheim e Hans Schlegel.
Erik Erikson
Traxectoria
Despois de finalizar a secundaria, Erik decidiu ser artista. Cando non asistía a clases de arte, vagaba por Europa, visitando museos e durmindo baixo as pontes. Viviu unha vida de rebelde descoidado durante moito tempo, xusto antes de pensar seriamente que ía facer coa súa vida.
STS-122
Características
O Atlantis acoplouse ao porto PMA-2 da estación ás 17:17 GMT do 9 de febreiro, levando a bordo o módulo laboratorio Columbus e a plataforma MPESS-ND. O Columbus quedou acoplado ao nodo Harmony, para o cal se precisaron tres paseos espaciais.
Erik Erikson
Traxectoria
Cando cumpriu os 25 anos, un amigo seu, Peter Blos (artista e máis adiante tamén psicanalista), suxeriulle que se presentase a unha praza de mestre nunha escola experimental para estudantes estadounidenses dirixida por Dorothy Burlingham, amiga de Anna Freud. Ademais de ensinar arte, logrou un certificado en educación Montessori e outro da Sociedade Psicanalítica de Viena. Foi psicanalizado pola propia Anna Freud.
Posteriormente deu clases en Yale e logo na Universidade de California en Berkeley. Foi durante este período cando Erikson realizou os seus estudos sobre os pobos lakota e os yurok. Cando obtivo a cidadanía estadounidense, adoptou oficialmente o nome de Erik Erikson.
En 1950 escribiu Childhood and Society, libro que contiña artigos dos seus estudos das tribos norteamericanas, análises de Maxim Gorki e Adolf Hitler, así como unha discusión da «personalidade estadounidense» e as bases argumentais da súa versión sobre a teoría freudiana. Estes temas (a influencia da cultura sobre a personalidade e a análise de figuras históricas) repetíronse noutros traballos, un dos cales, Gandhi's Truth, obtivo o Premio Pulitzer e o Premio Nacional do Libro.
Vida persoal
Erikson casou coa psicóloga estadounidense nada no Canadá Joan Erikson (nada como Sarah Lucretia Serson) en 1930 e permaneceron xuntos ata a morte del.
Dureza
A dureza é a capacidade que ten un material de soportar esforzos sen se deformar permanentemente. Non debe confundirse coa tenacidade. Hai diversas formas de medir a dureza, se ben a maioría consiste en utilizar un pequeno indentador, dispositivo que trata de penetrar no material e que pode ser un pequeno balote ou unha agulla.
Escalas de uso industrial
En metalurxia a dureza mídese utilizando un durómetro para o ensaio de penetración. Dependendo do tipo de punta empregada e do rango de cargas aplicadas, existen diferentes escalas, axeitadas para distintos rangos de dureza.
O interese da determinación da dureza nos aceiros estriba na correlación existente entre a dureza e a resistencia mecánica, sendo un método de ensaio máis económico e rápido que o ensaio de tracción, polo que o seu uso está moi estendido.
Ata a aparición da primeira máquina Brinell para a determinación da dureza, esta medíase de forma cualitativa empregando unha lima de aceiro temperado que era o material máis duro que se empregaba nos talleres.
As escalas de uso industrial actuais son as seguintes:
Escala de Mohs
En mineraloxía utilízase a escala de Mohs, creada por Friedrich Mohs, que mide a resistencia ó raiado dos minerais.
Consello da Generalitat Valenciana
Actualmente o Consello está formado polas seguintes Consellerías e os seus correspondentes conselleiros, todos eles membros do Partit Popular de la Comunitat Valenciana:
Illa Tablas
Tablas é a máis grande das illas que compoñen a provincia de Romblón en Filipinas. O nome da illa é de orixe española. Antes da colonización de Filipinas, Tablas era coñecida como a Illa de Osigan. No momento do contacto cos occidentais, "Osigan" tiña unha poboación de douscentos cincuenta habitantes que vivían en pequenas aldeas. Nesta illa producíase cera.
Odiongan, na costa oeste central da illa, é un porto importante e o municipio máis grande de Romblón en termos de poboación. Tablas está administrativamente subdividida nos concellos de Alcantara, Calatrava, Ferrol, Looc, Odiongan, San Agustín, San Andres, Santa Fe, e Santa Maria.
Xeografía
A illa atópase ao redor de 50 km ao leste da parte meridional da illa de Mindoro. O extremo norte de Tablas está preto de 12 km da illa Romblón. O monte Payaopao (tamén coñecido como Tablas Summit) no extremo nordés da illa, é o pico máis alto da illa con 665 m. e o segundo máis alto da provincia (logo do Monte Guiting-Guiting).
Non hai un bo porto natural agás Baía Looc, unha gran hendidura no lado oeste, pero pódese atopar un ancoradoiro protexido a ambos os dous lados da illa, de acordo coa estación do ano.
Punta Cabalian, a extremidade meridional da illa de Tablas, é baixa e areosa e difícil distinguir na noite, construíuse un faro durante o período colonial americano.
Turismo
miniatura|Monte Payaopao miniatura|right | 200px | Fervenza Mainit Debido á escasa comercialización Tablas viuse pouco afectado polo turismo e aínda ofrece unha forte experiencia cultural tradicional de Filipinas. Con todo, os aloxamentos e os complexos turísticos están dispoñibles ao redor da illa.
Ganso sangano
O ganso sangano, ganso de face branca ou ganso de cara branca (Branta leucopsis) é unha das especies de gansos do xénero Branta, diferenciadas dos gansos do xénero Anser pola plumaxe maioritariamente negra.
Descrición
O ganso sangano é un ganso de tamaño medio, de entre 58 e 69 cm de lonxitude e cun peso de entre 1,5 e 2 quilos. Ten a cabeza, o pescozo e a parte superior do peito negros. A cara é branca, o mesmo cá barriga. As alas e o lombo son de cor gris prateada, con barras brancas e negras. Cando voan amosan a parte inferior das alas de cor gris prata e unha mancha branca en forma de V na base da cola. O peteiro é negro.
Distribución
É unha ave da zona paleártica. Diferéncianse tres poboacións segundo as respectivas áreas de cría:
Vilar de Lor, Vilar de Lor, Quiroga
Vilar de Lor é un lugar da parroquia de Vilar de Lor no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 tiña 17 habitantes (4 homes e 13 mulleres).
Aeroporto de Oradea
O aeroporto de Oradea é un aeroporto situado a 5 quilómetros ao suroeste de Oradea, no noroeste de Romanía. No ano 2017 foi o noveno aeroporto máis concorrido do país en termos de pasaxe, sendo utilizado por 162 902 pasaxeiros.
Ganso sangano
Distribución
Algunhas aves fuxidas de zoos crían tamén noutros países do norte de Europa, e algúns exemplares aparecen esporadicamente en Norteamérica.
Comportamento
Son aves migratorias que deixan as zonas árticas no inverno para desprazarse cara ó sur. As súas rutas migratorias non están fixadas xeneticamente, senón que se comunican entre os individuos de cada unha das poboacións. Fora da época de cortexo e de cría, viven en grandes bandos. Forman parellas moi estables, aínda que en caso de morte dun dos membros o sobrevivente procura outro. A época reprodutora comeza a finais de maio ou primeiros de xuño. Poñen de 4 a 6 ovos. Os polos rompen a casca despois de 24 ou 25 días de incubación. En xeral, crían en colonias en acantilados que só poden ser alcanzados voando. Isto, que permite a protección perante os depredadores, supón unha dificultade para as crías, que para buscar alimento teñen que deixarse caer da área do niño, o que, malia o seu pouco peso e as súas plumas, provoca unha alta mortalidade.
esquerda|miniatura|300px|Bando durante a [[Migración das aves|migración do outono]] A miúdo os seus bandos mestúranse cos doutras especies de gansos. Cando voan emiten unha especie de "gek gek gek". A voz dos grandes bandos recorda de lonxe o ladrar dos cans.
Alimentación
Viven sobre todo de herbas curtas, especialmente as que medran en áreas salobres.
Status
Nos anos 1950 estiveron ameazados, pero dende entón as súas poboacións recuperáronse, e arestora calcúlanse nuns 440.000 individuos. É unha das especies incluída no Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias de África e Eurasia (AEWA).
Mitoloxía
miniatura|A "árbore dos ánades" de [[John Gerard (1597), mostrando a crenza de que os gansos se orixinaban dos percebes.]]
Antes do coñecemento preciso da migración das aves e do proceso de cría dos gansos, no alto de acantilados, onde a xente non vía os seus niños, pensábase que os gansos de cara branca se desenvolvían a partir de crustáceos pedunculados como o percebe da madeira.miniatura|esquerda|300px|[[Lepas anatifera.]]De aí proceden os nomes ingleses de goose barnacle e barnacle goose (ganso percebe), e o nome científico Lepas anatifera (do latín anas, "anátido, pato", e o elemento -fera, "a que leva", derivada do verbo ferre, levar). A confusión estaba causada polas (supostas) similitudes en cor e forma, e como, con frecuencia, os percebes se atopaban fixos á madeira flotante, asumíase que esta madeira procedía de supostas árbores que caían á auga.
O monxe galés Giraldus Cambrensis realizou esta afirmación na súa Topographia Hiberniae.
Ácido esteárico
miniatura|dereita|Modelo do ácido esteárico.
Produción
Aparece en moitas graxas animais e vexetais, pero é máis abundante nas animais (conteñen ata o 30% de ácido esteárico, por só menos do 5% as vexetais). Importantes excepcións son a manteiga de coco e a manteiga de karité (Vitellaria) nas que o contido de ácido esteárico (formando parte de triglicéridos) é de 28–45%.
O ácido esteárico obtense tratando graxas e aceites con auga a altas presións e temperaturas (superiores a 200 °C), o que causa a hidrólise dos triglicéridos. Despois destílase a mestura resultante. O ácido esteárico comercial é a miúdo unha mestura de ácido esteárico e ácido palmítico, aínda que se vende tamén o ácido esteárico purificado.
A biosíntese do ácido esteárico realízase a partir de acetil-CoA.
Aplicacións
En xeral, aprovéitase o seu carácter bifuncional, co grupo polar carboxilo de cabeza que pode unirse a catións metálicos, e unha cadea hidrocarbonada hidrófoba que lle confire solubilidade en solventes orgánicos. Esta combinación leva a usalo como surfactante e suavizante. O ácido esteárico sofre as reaccións típicas dos ácidos carboxílicos saturados, como a redución a estearil alcohol, e a esterificación con varios posibles alcohois.
Xabóns, deterxentes e cosméticos
O ácido esteárico utilízase principalmente para a prodción de ddeterxentes, xabóns e cosméticos como champú e crema de barbear. Os xabóns non se fan directamente do ácido esteárico, senón indirectamente utilizando triglicéridos que o conteñen, que son saponificados. Os ésteres do ácido esteárico e o etilenglicol, glicol estearato e glicol diestearato, utilízanse parsa producir un efecto irisado nos champús, xabóns, e outros produtos cosméticos. Engádense ao produto fundidos e déixanse cristalizar en condicións controladas. Os deterxentes obtéñense a partir de amidas e derivados alquilamonio cuaternarios do ácido esteárico.
Lubricantes, antiadherentes e outros usos
Igual que a textura suave dos seus sales de sodio se aproveita para fabricar xabón, outros sales do ácido esteárico son útiles polas súas propiedades lubricantes. O estearato de litio é un importante compoñente da graxa lubricante. Os estearatos de cinc, calcio, cadmio, e chumbo utilízanse na fabricación de PVC. O ácido esteárico utilízase xunto con aceite de castor para preparar suavizantes para aprestos téxtiles. Quéntanse e mestúranse con potasa cáustica ou sosa cáustica. Outros sales utilízanse como axentes antiadherentes, por exemplo, na produción de pneumáticos de automóbiles.
Como é barato e quimicamente inocuo, o ácido esteárico ten moitas outras aplicacións. Cando se fan moldes de xeso. Nese uso, disólvense en auga pos de ácido esteárico e a solución cepíllase sobre a superficie que vai ser separada despois do moldeado. Este reacciona co calcio do xeso formando unha fina capa de estearato de calcio, que funciona como un axente antiadherente. Cando reacciona co cinc forma estearato de cinc que se usa como lubricante nas cartas da baralla, para suavizar a fricción entre elas (úsano moito os prestidixitadores). Na fabricación de comprimidos farmacéuticos utilízase como lubricante para impedir que o comprimido se pegue ao molde.
Os ácidos graxos son os compoñentes típicos das candeas (hoxe a maioría son de parafina).
O ácido esteárico utilízase xunto con azucre ou xarope de millo como un endurecedor dos caramelos.
Utilízase tamén na produción de suplementos dietarios.
En pirotecnia o ácido esteárico utilízase a miúdo para cubrir compoñentes metálicos como como aluminio e ferro. Isto impide a oxidación e permite que a mestura sexa almacenada durante longos períodos de tempo.
O ácido esteárico é un lubricante moi usado na fabricación de produtos feitos con pos cerámicos. Tamén se usa como un antiadherente aos moldes na produción de escuma de látex, utilizada para facer máscaras e caracterízacións no cine.
Metabolismo
Un estudo realizado con marcaxe isotópica en humanos concluíu que a fracción do ácido esteárico da dieta desaturada oxidativamente a ácido oleico era 2,4 veces maior ca a fracción de ácido palmítico convertida do mesmo modo a ácido palmitoleico. Ademais, é menos probable que o ácido esteárico se incorpore a ésteres do colesterol. En estudos clínicos e epidemiolóxicos o ácido esteárico foi asociado coa diminución do colesterol LDL en comparación con outros ácidos graxos saturados. Estes resultados poden indicar que o ácido esteárico é máis san ca outros ácidos graxos saturados.
Barcelona Open
250px|thumb|Trofeo do Barcelona Open de [[2008.]] O Barcelona Open, coñecido tamén como Trofeo Conde de Godó e por razóns de patrocinio como Barcelona Open Banc Sabadell, é un torneo de tenis profesional que se disputa anualmente sobre terra batida na cidade de Barcelona, nas instalacións do Reial Club de Tennis Barcelona. Pertence ás series ATP World Tour 500 do circuíto ATP masculino.
O tenista mallorquino Rafael Nadal ten o récord individual con once títulos, cinco deles consecutivos, e o australiano Roy Emerson conseguiu sete títulos de dobres con cinco parellas distintas.
Historia
Con motivo da inauguración da nova sede do Reial Club de Tennis Barcelona no barrio barcelonés de Pedralbes no ano 1953, Carles Godó i Valls, segundo Conde de Godó, puxo en marcha un novo torneo tenístico organizado polo club mencionado. Esta nova competición foi herdeira doutras disputadas anteriormente na cidade de Barcelona, como o Campionato Internacional, os concursos de primavera e de verán o as diferentes competicións entre clubs.
O torneo conseguiu unha grande importancia e prestixio dentro das competicións deportivas que se disputan na capital catalá, e converteuse nun dos eventos deportivos de maior relevancia social na cidade. Dende 1968 recibe a mención de Campionatos Internacionais de España. É, historicamente, o torneo tenístico máis importante disputado en Cataluña e un dos máis prestixiosos de Europa sobre terra batida. En 2002 celebrou os seus 50 anos de historia. A partir de 2013 reduciu o seu número de participantes no cadro principal de 56 a 48.
O trofeo
O trofeo entregado foi deseñado en 1953 polos xoieiros Soler e Cabot. Era de prata e pesaba 13 kg cunha base de carballo americano. No ano 2000 foi renovado por J. Roca joiers. A base foi aumentada para inscribir nela o nome de todos os vencedores da competición. Consiste nunha copa coroada por un tenista na tapa superior. Está valorado nuns 36.000 euros. O gañador do trofeo de cada edición lévase unha réplica do mesmo, nunca o trofeo auténtico. Rafa Nadal foi o único que se levou un galardón como premio especial por parte do Reial Club de Tennis Barcelona.
Johann Karl Wilhelm Illiger
Traxectoria
Era fillo dun comerciante en Brunswick. Estudou baixo a supervisión do entomólogo Johann Hellwig, e despois traballou nas coleccións zoolóxicas de Johann Centurius Hoffmannsegg.
Foi profesor e director do Museo Zoolóxico de Berlín desde a súa fundación en 1810 até a súa morte.
Abreviatura
A abreviatura Illiger emprégase para indicar a Johann Karl Wilhelm Illiger como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Pambre, Palas de Rei
San Pedro de Pambre é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 28 habitantes, deles 13 eran homes e 15 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
Nesta parroquia está situado o Castelo de Pambre, fortificación medieval, unha das mellor conservadas de Galicia.
Flanagan 007
Trama
A trama comeza o martes 14 de abril, xusto despois da Semana Santa. Pili, a irmá de Flanagan, desapareceu. Chamou para dicir que estaba ben e que non chamasen á policía, pero o pai encárgalle a Flanagan que dea con ela.
Pili e o seu mozo viaxaban a Madrid para pagar medio millón de dólares a un señor da guerra somalí, ó sospeitaren que na ONG coa que colaboran hai unha toupa que quere evitar o pago. Os cartos son para ceder a unha chantaxe, pois o somalí ten retido un cargamento de medicamentos dirixido á poboación civil.
Narración
Nesta ocasión volve a trama con bastante acción, con persecucións, pistolas e participación da policía. Tamén ha situacións delirantes, como unha lea coas maletas no hotel ou todo momento no que está o comisario Campuzano. Malia que Flanagan segue a ser parella de Blanca Online, está nunha fase rara, xa despois do forte namoramento, e non só non a bota de menos demasiado, senón que flirtea con Bruna, coa que intercambia algún bico.
Santoalla (documental)
Santoalla é un filme documental estadounidense de 2016 sobre o deterioramento das relacións veciñais na aldea de Santoalla. Foi dirixido polos cineastas neoiorquinos Andrew Becker e Daniel Mehrer no seu debut como directores. O filme xira arredor da desaparición e asasinato do neerlandés Martin Verfondern na aldea de Santoalla (Petín) en xaneiro de 2010 e conta parte da súa vida a carón da súa muller Margo Pool durante as décadas de 1990, 2000 e 2010. Estreouse internacionalmente no Festival Internacional de Cinema de Edimburgo o 17 de xuño de 2016 e tivo unha estrea limitada nos cinemas dos Estados Unidos o 19 de xullo de 2017.
Sinopse
Durante varias décadas, Santoalla conta a historia da parella holandesa Margo Pool e o seu marido Martin Verfonden mentres se instalan na aldea coñecida como Santoalla (escrita en castelán pola padroeira da vila, Santa Eulalia, tal como a mencionan no filme) no concello de Petín.
Bustelo de Lor, Vilar de Lor, Quiroga
Bustelo de Lor é un lugar da parroquia de Vilar de Lor no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 tiña 43 habitantes (20 homes e 23 mulleres).
Santoalla (documental)
Sinopse
A aldea, en gran parte abandonada e pouco a pouco desmoronándose en ruínas, pasa pouco a pouco a ser ocupada por só outra familia, os Rodríguez. Nun primeiro momento amigábeis, as tensións comezaron a aumentar entre as dúas familias a medida que as disputas sobre o uso da terra, as diferenzas culturais e as intencións mal interpretadas culminaron na misteriosa desaparición de Martin Verfonden en 2010.
Entrelazado con metraxe de telexornais e outros informativos, montaxes de vídeo de arquivo e entrevistas á propia Pool, o documental cambia entre o pasado e o "presente", mostrando a progresión da relación entre os veciños que culmina cun final tráxico.
Produción e lanzamento
En 2014 a desaparición de Martin Verfonden chamou a atención do New York Times. Ese mesmo ano produciuse un xuízo polo homicidio de Verfonden.
A película estreouse o 17 de xuño de 2016. Foi lanzado aos servizos de streaming o 9 de xullo de 2017 e proxeccións limitadas en salas de cinema o 19 de xullo de 2017.