cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xinkgo
Morfoloxía
Os xinkgos son árbores moi altas, que poden acadar os 40 m de altura, pero que habitualmente quedan máis baixas. Algúns exemplares da China pasan dos 50 metros. Teñen unha copa angular e pólas longas. Enraizan profundamente, o que lles permite resistir os ventos fortes e as nevadas. Os exemplares novos son a miúdo altos e delgados, con pólas moi espalladas, que van enmestecendo cos anos. As follas no outono toman unha coloración amarela brillante antes de caeren, o que ás veces fan moi axiña (entre 1 e 15 días). A súa resistencia fronte ás enfermidades, os ataques dos insectos e a habilidade para formar bochos fainas árbores de vida longa, calculándose que algúns exemplares teñen máis de 2.500 anos de idade. Na provincia chinesa de Shandong hai un exemplar do que se di que ten 3.000 anos.
Pardela de Bulwer
Descrición
É unha ave de alas moi longas: 78 a 90 cm de envergadura fronte ós 25 a 29 cm de longo do corpo. A plumaxe é castaña e teñen unha cola longa e apuntada. Voa recordando a xeito de boia e con moitos xiros mentres recolle alimento de tipo planctónico na tona da auga do mar.
Distribución e hábitat
É unha ave mariña que cría no norte do océano Atlántico, en colonias nas illas de Cabo Verde, Azores, Canarias e Madeira. Crían tamén en illas ó longo do Pacífico norte, dende o leste da China a Hawai. Despois da reprodución, dispérsanse para pasa-lo resto do ano no mar, en xeral en augas tropicais. Exemplares illados apareceron nas costas de Irlanda, Gran Bretaña, Portugal e os Países Baixos e tamén na costa norteamericana.
Xinkgo
Morfoloxía
Algúns xinkgos vellos producen raíces aéreas, que se forman na cara inferior de pólas grandes e medran cara a abaixo. O crecemento destas raíces é moi lento e pode durar centos de anos. A función destas raíces aéreas non é ben coñecida.
As follas do xinkgo, que semellan formar acios na punta de poliñas curtas, son únicas entre as plantas con sementes. Teñen forma de abano con veas que irradian, bifurcándose ás veces, pero nunca formando unha rede. Dúas veas saen da base da folla e vanse gallando en dúas repetidamente. As follas miden entre 5 e 10 cm, chegando ás veces ós 15 e son caducas. esquerda|miniatura|Follas de xinkgo.
Reprodución
Os xinkgos son árbores dioicas, de sexos separados: hai exemplares masculinos e femininos. As plantas masculinas producen pequenas piñas con esporófilos, cada un deles con dous microsporanxios aliñados en espiral ó redor dun eixo central. As plantas femininas non producen conos: fórmanse dous óvulos no extremo de cada talo. Un dos óvulos ou os dous desenvólvense en sementes despois da polinización. A semente mide de centímetro e medio a dous cm de longo, e ten a parte exterior carnosa, semellante a unha froita e de cor castaña amarelada clara. Malia o seu aspecto atractivo contén ácido butanoico e ten un cheiro desagradable. Coma no caso doutras plantas coma os musgos, as algas e os fieitos a fertilización faise por medio de espermas móbiles, de entre 250 e 300 micrometros de lonxitude. Estas cápsulas espermáticas teñen unha estrutura de capas múltiples. miniatura|Conos masculinos.
Etimoloxía
O antigo nome chinés da planta yínguo ('froito de prata') 银果. Os nomes máis usuais na actualidade son bái guǒ (白果) (froito branco) e yínxìng (銀杏) (albaricoque de prata). miniatura|Xinkgo, sementes maduras e follas no outono. O nome científico parece ter a súa orixe nunha lectura incorrecta dos caracteres xaponeses 銀杏, que teñen dúas lecturas posibles ichō e ginkyō. Engelbert Kaempfer, o primeiro occidental que viu a especie en 1690, tería anotado esta segunda pronunciación (inexacta) no seu Amoenitates Exoticae (1712); o y foi mal interpretado coma g, e esta lectura foi a que finalmente quedou establecida.
Provincia de Mantua
Mantua (en italiano Mantova; en mantuano, Mantua) é unha provincia da rexión da Lombardía, en Italia. A súa capital é a cidade de Mantua.
Limita a norte e leste coa rexión do Véneto (provincia de Verona e provincia de Rovigo), a sur coa rexión de Emilia-Romaña (provincia de Ferrara, provincia de Módena, provincia de Reggio Emilia e provincia de Parma) e a oeste coa provincia de Cremona e a provincia de Brescia.
Julio Otero Mirelis
Julio Otero Mirelis, nado en Ponte Arnelas (Ribadumia) cara a 1895 e finado en Madrid o 25 de xuño de 1979, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Instalouse como procurador na Coruña en 1924. Na República militou no Partido Republicano Radical e foi nomeado gobernador civil de Pontevedra o 14 de setembro de 1933, pasando o 20 de decembro a ser gobernador de Ourense e o 28 de xuño de 1934 de Zaragoza, posto no que permaneceu ata o 20 de agosto de 1935. Nas eleccións de febreiro de 1936 foi candidato a deputado polo PRR na provincia de Pontevedra, non saíu elixido e foi detido por manexos electorais xunto con Emiliano Iglesias. Desde o cárcere de Pontevedra publicaron unha carta dicindo que “han sido víctimas de una infame maniobra de sus enemigos políticos […] que engañan descaradamente a la opinión, con la finalidad de lanzar a las masas izquierdistas contra ellos, […] Así que se ven obligados a abandonar Galicia”. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pillouno na zona leal e durante a Guerra civil permaneceu nela. Regresou a Galicia ao rematar a Guerra e seguiu exercendo a súa profesión de procurador. Despois foi procurador en Madrid.
Vida persoal
Casou na Coruña con María de los Remedios Pérez Rodríguez en novembro de 1922 e foi pai de Julio Antonio Otero Pérez.
Boeing KC-135 Stratotanker
O Boeing KC-135 Stratotanker é un avión militar de repostaxe en voo estadounidense fabricado por Boeing. O avión, ao igual que o Boeing 707, foi desenvolvido a partir do prototipo Boeing 367-80. O KC-135 foi o primeiro repostador en voo da USAF impulsado por reactores e substituíu ao KC-97 Stratotanker. O Stratotanker foi inicialmente destinado a repostar bombardeiros estratéxicos, pero foi usado amplamente na Guerra de Vietnam e en conflitos posteriores como a Guerra do Golfo para ampliar o alcance dos cazas e bombardeiros tácticos da USAF.
Leva servindo na Forza Aérea dos Estados Unidos dende 1957, e é un dos seis avións militares de á fixa con máis de 50 anos de servizo co seu operador orixinal. O KC-135 é complementedo polo maior KC-10. A pesar de incrementarse os custos de mantemento, varios estudos chegaron á conclusión de que podería voar ata o ano 2040. O avión será substituído polo Boeing KC-46.
Montañas Altai
miniatura|285px|Vista de satélite das montañas. miniatura|285px|Localización das montañas Altai. miniatura|285px|Mapa físico da zona. As montañas de Altai, tamén coñecidas como macizo de Altai (en Алтайские горы; en Altağ ou Altai, de Al, 'ouro' e tağ, 'monte'; en Altain-ula, 'montañas de ouro') é unha cordilleira de Asia Central que ocupa territorios de Rusia, China, Mongolia e Casaquistán.
Chané
José Castro González, máis coñecido polo alcume de Chané, nado en Santiago de Compostela o 16 ou 18 de xaneiro de 1856 e finado na Habana o 27 de xaneiro de 1917, foi un músico galego. Como instrumentista era virtuoso da guitarra e da cítara. Tamén foi compositor, e director do Orfeón Coruñés e máis tarde do Coral Polifónica El Eco, co que obtivo galardóns en Pontevedra (1880), Madrid (1887), Barcelona (1888), Santander e París (festival do Teatro Trocadero de 1889). Foi membro correspondente da Real Academia Galega.
Montañas Altai
Nela nacen os ríos Obi, Ienisei e Irtix. O extremo noroccidental da cordilleira está situado no 52º N e entre os 84º e os 90º L (onde se fusiona cos montes Saiáns ao leste), estendéndose polo sueste desde ese punto até aproximadamente os 45°N, 99°W, onde gradualmente vai perdendo altura acaba no deserto de Gobi.
Chané
Traxectoria
miniatura|esquerda|Tumba de Chané no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] José Castro González naceu en Santiago de Compostela o 16 ou 18 de xaneiro de 1856 nunha familia de músicos, intérpretes de instrumentos de corda pulsada como a guitarra ou a bandurria que tocaban nunha rondalla de fama en Galicia, e que empregaban o nome artístico "Chané".
Chané comezou a súa formación musical da man de seu pai, converténdose nun neno prodixio virtuoso da guitarra e a bandurria. En 1873 estreou na Coruña Una broma pesada, a súa primeira composición, escrita para un apropósito de Antonio Navarro.
Montañas Altai
Xeografía
No norte do macizo áchanse os montes Sailughem, tamén chaamados Altai de Kolivan, que se prolongan cara ao oeste dos montes Saiáns. As súas elevacións máximas oscilan en torno aos 1 750 m. Os pasos montañosos que atravesan a cordilleira, como o Ulan-daban e o Chapchan-daban, son escasos e difíciles de cruzar. Ao leste e o sueste esta cordilleira está flanqueada pola gran meseta de Mongolia.
Na zona norte do macizo de Altai hai varios lagos, como o Ubsa-nor, a 750 m sobre o nivel do mar; o Kirghiz-nor e o Durga-nor. Nesta zona dos Altai que queda ao norte de Tavan Bogd Uul (4 356 msnm) cabe diferenciar, ademais, entre o Altai ruso, cuxa máxima altitude é Gorá Beluja (4 506 m) e o Altai mongol, cuxo cume é o Monch Chajrchan Uul (4 231 m), onde termina o Altai de Gobi.
Chané
Traxectoria
Aos 19 anos entrou no rexemento de artillaría da cidade herculina como músico militar.
Montañas Altai
Xeografía
No leste e o sueste está o Changajn Nuruu, xa na Mongolia Central. A súa maior altura é Otgon Tenguer Uul (4 031 m). Nos Altai centrais, os montes Sailughem son extremadamente dificultosos e pouco accesíbeis. Neste sector é onde está o máis alto cume da cordilleira, o monte Beluja, cuxas dús puntas alcanzan os 4 506 e os 4 440 m, respectivamente, e as cales dan orixe a varios glaciares. Alí tamén se encontra o monte Kuitun (3 660 m) e outros picos menores. Ademais existen algunhas mesetas de baixa altura (como na que se sitúa Tomsk) e o val do río Katún que, xunto co Biya, forman na súa confluencia o Obi. Nos vales destes ríos, cubertos de prados alpinos, orixínanse as máis belas paisaxes do macizo de Altái, ao contrastar o verdor da vexetación cos cumes das montañas e os seus glaciares.
Chané
Traxectoria
Foi catedrático de Belas Artes na Coruña, pero malia o seu recoñecido prestixio, a cátedra foi suprimida, polo que emigrou a Cuba en 1893. Na Habana dirixiu o orfeón Ecos de Galicia, co que acadou grandes éxitos. Na capital cubana o músico tivo unha estreita relación co poeta Manuel Curros Enríquez, de quen musicou varios textos, entre os cales "Unha noite na eira do trigo" é o que acadou máis sona. miniatura|300px|O mestre Chané na casa de Francisco Tettamancy en [[1912. De pé: Bernardino Álvarez, Robustiano Faginas, Francisco Tettamancy, Modesto Garrido e Florencio Vaamonde. Sentados: Bernardo Faginas, Alejandro Barreiro, Chané, Manuel Murguía e Uxío Carré Aldao. No chan: Emilio, fillo de Chané. Fotografía de Avrillon.]] Tamén foi profesor de música do Centro Galego da Habana, pero en xullo de 1895, durante os exames realizados nesta institución, mantivo un enfrontamento con Vicente Fraiz Andón, presidente do tribunal, que motivou a súa saída do equipo do Centro Gallego.
Montañas Altai
Xeografía
As partes medias e baixas do val de Bujtarmá foron colonizadas desde o século XVIII por campesiños rusos e protestantes ortodoxos, que crearon aí unha república libre en territorio chinés. Despois de que esta parte do val fora anexionada por Rusia en 1869, foi rapidamente recolonizada. Nas proximidades do lago Telétskoye habita o pobo telengit.
Chané
Traxectoria
Na Habana participou en entidades galegas como a Sociedad de Beneficencia Naturales de Galicia ou a Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega, da que foi secretario, e foi con posterioridade académico electo da Real Academia Galega.
Montañas Altai
Xeografía
Cara ao leste, o macizo de Altai separa a conca de Kobdo no norte da conca do Irtix polo sur, aumentando a altitude do sistema montañoso desde a depresión de Zungaria, pero diminúe no norte por unha pendente relativamente curta cara á meseta do noroeste de Mongolia.
Chané
Traxectoria
Á súa volta á Coruña en agosto de 1907, foi obsequiado pola intelectualidade galega cun gran banquete, presidido por Emilia Pardo Bazán, que contou coa asistencia de Ramón Armada Teixeiro, Manuel Lugrís Freire, José Martínez Fontenla (que fora alcalde da cidade), Xoán Neira Cancela e distintos directivos de orfeóns galegos.
Montañas Altai
Xeografía
Tras os 94 ºL, a cordilleira continúa por unha serie dupla de cadeas montañosas, todas as cales presentan características oroxénicas menos notorias, e as súas elevacións son considerabelmente máis baixas. Estas costas e pendentes están habitadas principalmente por nómades kirguices.
Chané
Traxectoria
En 1908 visitou por última vez a cidade da Coruña, á que chegou dende a Habana acompañando os restos mortais de Curros Enríquez a bordo do Alfonso II.
Regresou á Habana, onde seguiu compoñendo e tocando. A súa derradeira composición foi "A lúa de Cangas", estreada polo orfeón Ecos de Galicia nun serán na honra ao poeta viveirense Nicomedes Pastor Díaz.
O Centro Galego da Habana decidiu custear o transporte dos seus restos mortais a Galiza, a onde chega, o 4 de marzo de 1917, acompañado por Fontenla Leal. Ao día seguinte, José Castro González recibe sepultura con todos os honores, á beira da tumba de Curros Enríquez, no cemiterio coruñés de San Amaro. Aquí poden consultar a crónica do seu enterro no Boletín da Real Academia Galega, e aquí a noticia que dá Antón Villar Ponte deste mesmo suceso e outros, n´A Nosa Terra.
Finou o 27 de xaneiro de 1917. Logo do seu falecemento o Centro Galego da Habana asumiu os custos do traslado dos seus restos mortais a Galicia, chegando á cidade da Coruña, o 4 de marzo acompañados por Fontenla Leal, para ser soterrado no camposanto da cidade. O seu funeral contou cunha numerosa asistencia: miniatura|Placa da rúa Castro Chané, na Coruña.
En Cuba casou con Elvira Hernández Celis, tendo numerosa descendencia.
Montañas Altai
Picos máis altos
Os cinco picos máis altos do Altai son:
Sitio patrimonial
Unha vasta zona de 16 175 km² —as reservas naturais de Altai e de Katun, o lago Telétskoye, o monte Beluja e a meseta de Ukok— comprenden un Patrimonio da Humanidade de la UNESCO chamado Montañas Douradas de Altai. Tal como a UNESCO sinalou na súa descrición do sitio, «a rexión representa a secuencia máis completa de zonas altitudinais de vexetación na Siberia central, desde estepas a vexetación tipicamente alpina». Ao facer esta declaración, a UNESCO convidaba aos rusos a preocuparse da preservación dos mamíferos en perigo no Altai, como o leopardo das neves e o Ovis ammon ammon, o argalí de Altai (a subespecie tipica de Ovis ammon, unha ovella salvaxe). Este sitio é ademais o lugar de orixe duna raza de cabalos, o cabalo Altai (unha raza de poni siberiano).
Xeoloxía
O Altai siberiano representa a rexión máis afectada no hemisferio Norte pola colisión tectónica entre a India e o continente asiático. Enormes sistemas de fallas atravesan a zona, como a falla de Kurái e a de Tashanta. Estes sistemas son típicos "empuxes" das fallas en forma de movementos horizontais, algunhas das cales están aínda tectonicamente activas. Os tipos de rochas presentes no macizo de Altai corresponden ao granito e rochas metamórficas, algunhas das cales elévanse en considerábeis dimensións cerca das zonas de fallas.
Minaría
En canto á minaría, na parte occidental do Altai pódese encontrar minerais de volframio, ferro, mercurio e asbesto.
Actividade sísmica
O 27 de setembro de 2003 un gran terremoto de magnitude 7,3 sobrevíu na conca de Chuya, ao sur da rexión do Altai. Dito terremoto a as súas réplicas devastaron considerabelmente a rexión, causando danos que custaron cerca de 10,6 millóns de dólares, e destruíu a aldea de Beltir. A actividade sísmica é, non obstante, de rara ocorrencia.
Cando de Abaixo, Cando, Outes
Cando de Abaixo é un lugar da parroquia de Cando no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 47 habitantes (21 homes e 26 mulleres).
Crónicas marcianas
Crónicas marcianas é unha serie de relatos de ciencia ficción do escritor estadounidense Ray Bradbury, publicada en 1950 co título de The Martian Chronicles.
Trama
A obra narra a chegada do ser humano a Marte e a colonización do planeta, provocando a caída da civilización marciana e a extinción dos seus habitantes. Os relatos carecen de liña argumental, estando ligados pola referencia contextual e temporal. As vinte e seis historias do libro están dispostas en orde cronolóxica, tendo lugar entre xaneiro de 1999 e outubro de 2026.
Narración
Ten numerosas descricións poéticas e melancólicas de Marte, as súas dúas lúas e os marcianos, así como da sociedade estadounidense de mediados do século XX. Trátanse temas propios da existencia humana, como a guerra, o impulso autodestrutivo e o racismo cara aos marcianos e cara a outros humanos.
Bradbury mencionou como influencias na estrutura do libro ás obras Winesburg, Ohio de Sherwood Anderson e a The Grapes of Wrath de John Steinbeck.
Edicións
A edición galega de 2004 toma como base The Silver Locusts, publicada en 1951 en Gran Bretaña, onde o relato Usher II é substituído por "Novembro de 2002. Os globos de lume".
Comité Olímpico Nacional da República de Taxiquistán
O Comité Olímpico Nacional da República de Taxiquistán (en Кумитаи миллии Олимпии Тоҷикистон) é a organización deportiva que xestiona as actividades relacionadas coas Olimpíadas en Taxiquistán. Foi estabelecido en 1992 e ten a súa sede no centro da cidade de Dushanbe.
Crónicas marcianas
Edicións
Segundo a biografía autorizada de Sam Weller sobre Bradbury, existen catro capítulos aínda non publicados: "They All Had Grandfathers", "The Disease", "The Fathers", e "The Wheel".
Comité Olímpico Nacional da República de Taxiquistán
O Comité Olímpico Nacional de Taxiquistán está presidido por Bakhrullo Radzhabaliev (presidente) e Shirinjon Mamadsafoev (secretario xeral).
Siberia
miniatura|Mapa político de Siberia co [[Distrito Federal de Siberia en vermello máis forte.]] miniatura|300px|         [[Distrito Federal de Siberia            Siberia rusa xeográfica             Siberia histórica (e Siberia segundo numerosas fontes non rusas). ]] Siberia (en ruso: Сиби́рь, Sibir), tamén coñecida como Asia do norte, Norte de Asia ou Asia Setentrional. é unha vasta rexión da Rusia e do Norte do Casaquistán, integralmente no norte da Asia, espallándose dende os Urais até o Océano Pacífico, e cara ao sur desde o Océano Ártico ata os montes do centro-norte do Casaquistán e ata a fronteira con Mongolia e a China. O xentilicio é siberiano/siberiana.
Historia de Siberia
A conquista e colonización de Siberia polos cosacos, e polos rusos, feita no século XVI, por orde do tsar Iván o Terrible, en xeral, ten moitos paralelismos coa conquista do Oeste americano: un pobo europeo tecnoloxicamente máis desenvolvido invade territorios ancestralmente ocupados por pobos nómades, con menos sofisticación tecnolóxica e un estilo de vida, tradicións e maneira de ollar para o mundo moi diferentes das do pobo invasor, armado tamén coa súa cultura xudaico-cristiá. O resultado inevitable é a derrota militar dos pobos con menor potencial tecnolóxico, que trae consigo unha asimilación cultural en gran medida forzada. Todos os pobos europeos que se expandiron polo mundo, derrotando militarmente as culturas autóctonas de menor potencial tecnolóxico, utilizaron algúns aspectos máis diferentes das culturas locais como pretexto para a súa clasificación como inferior, xustificando así non só a dominación mais todo o tipo de desmandos que chegaron mesmo á escravitude e ao xenocidio. Os rusos en Siberia non foron excepción.
Entre os trazos culturais usados para xustificar a dominación e a asimilación dos pobos siberianos salientan os ritos funerarios: debido á dificultade en abrir campas cos instrumentos de que dispuñan en solo xeado ou encharcado, as culturas siberianas non enterraban os seus mortos. Os koryak e os chukchis disecábanos. Os yukaghires desmembrábanos e despois distribuían as varias partes, xa secas, entre os familiares máis próximos. Estes anacos do ente querido eran apelidados de "avós", funcionando como amuletos. Os kamchadales, pola súa banda, tiñan en mente as necesidades de transporte no Alén: daban os cadáveres a comer aos cans, para que os falecidos tivesen un bo equipo de cans a puxarlles a zorra.
Os rusos, presos ás súas tradicións cristiás, vían estes pobos como "bárbaros". Curiosamente, nesta mesma época (séculos XVII e XVIII), a Europa occidental ollaba para o czar e os seus súbditos dunha forma semellante. Poréb, os cosacos aprenderon axiña que lles sairía moi caro desprezar toda a experiencia acumulada polos siberianos ao longo das moitas xeracións que levaron a atopar as mellores solucións de sobrevivencia no clima agreste de Siberia e na escaseza local de recursos. Un dos aspectos onde eles mais axiña adoptaron os costumes locais foi na alimentación, e moita dela chegou aos nosos días.
Os ostyaques e voguls, por exemplo, bebían o sangue fresco das renos e, cando tal non era posible, aproveitábano para facer panqueiques ou para engrosar a sopa. O peixe xeralmente comíase cru, e para acompañar bebíase seiba de bidueiro. Os kirguiz, buriates e yakutes adoraban kumis - leite de egua fermentado. Os yakutes orgullecíanse particularmente do seu "alcatrán de leite" (non sendo a tradución fiable): trátase dunha mestura cocida de carne, peixe, raíces, herbas e casca de árbores. Todo isto triturábase ben e mesturábase, xuntándoselle despois fariña e leite.
Mais o grande alimento dos siberianos era o reno, no que non se distinguían de todos os outros pobos do Ártico. Os nómades da tundra aproveitaban todo daqueles animais: os globos oculares comíanse como se comen olivas, os labios e orellas eran especialmente apreciados e ata se usaba o contido semidixerido dos intestinos (febras de plantas) para elaborar "pudins negros" (os outros ingredientes eran a gordura e mailo sangue callado).
Divisións administrativas
miniatura|300px|Comparación do crecemento das nove cidades máis grandes de Siberia durante o [[século XX.]] As cidades máis importantes inclúen:
Devon Aoki
Devon Edwenna Aoki, nada o 10 de agosto de 1982 en Nova York, é unha actriz e modelo estadounidense.
O Padrón, A Fonsagrada
San Xoán do Padrón é unha parroquia do concello da Fonsagrada, na provincia de Lugo. Tiña 55 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 26 homes e 29 mulleres. O que supón unha diminución de 19 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 74 habitantes (35 homes e 39 mulleres).
O Capelo, Berredo, A Bola
O Capelo é un lugar da parroquia de Berredo no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 25 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 12 eran mulleres.
Villovieco
Villovieco é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 80 habitantes (INE 2012).
Vilafranca do Bierzo
Vilafranca do Bierzo (en español e oficialmente Villafranca del Bierzo) é un concello de Castela e León, antiga capital do Bierzo (s.XIX). Está situada no noroeste da provincia de León e foi declarada Conxunto Histórico-Artístico en 1965.
Por Vilafranca pasa o Camiño de Santiago, e constitúese como fin de etapa e como meta en casos excepcionais, pois na igrexa da vila dedicada ao Apóstolo, pódese gañar o xubileu cando concorran circunstancias que impidan ao peregrino proseguir deica Compostela. É un dos 47 concellos galegofalantes da Galicia estremeira.
A vila está a unha altitude de 505 metros e nela conflúen os ríos Burbia e Valcarce.
Poboación
En 2020 tiña 2.855 habitantes, o que supón un descenso con respecto a 2010, cando tiña 3.516. En 2000 conta con 3.807 habitantes. A distribución por sexo é de 51,6% de mulleres e 48,4% homes.
Historia
Creouse o Señorío de Vilafranca no século XII. No século XV estabeleceuse o marquesado de Álvarez de Toledo y Osorio. O 27 de xaneiro de 1822 creouse a provincia de Vilafranca do Bierzo, coa vila homónima como capital. Esta entidade administrativa mantívose até o 1 de outubro de 1823.
Na vila naceu o erudito Frei Martín Sarmiento, primeiro estudoso da lingua galega, o 9 de marzo de 1695. Tamén naceu aquí Enrique Gil y Carrasco o 15 de xullo de 1815, escritor romántico, autor de "El Señor de Bembibre" e membro da Sociedade de Teatro que desde o seu bicentenario leva o seu nome. Os seus restos repousan na igrexa de San Francisco, tras seren localizados en Berlín, onde morrera en 1846, e repatriados en 1987.
Festas patronais
Festas do Cristo o 14 de setembro.
Século -XXVI
O século XXVI antes de nosa era comezou o 1 de xaneiro do ano 2600 a.C. e terminou o 31 de decembro de 2501 a.C. right|200px|miniatura|Imaxe da Gran Pirámide de [[Queops.]]
Lista das constelacións por data de creación
A seguinte táboa organiza as constelacións actuais pola data na que foron adoptadas. Organízanse por data de creación, e dentro da súa categoría, alfabeticamente, segundo os seus nomes latinos.
1 Antigamente, as estrelas de Libra pertencían á constelación de Scorpius.
2 Algúns acreditan a creación desta constelación a Petrus Plancius.
3 Algúns acreditan a creación desta constelación ó francés Augustin Royer.
4 Algúns acreditan a creación desta constelación ó astrónomo polaco Jakob Bartsch.
5 Estas constelacións formaron parte da antiga constelación de Argo Navis.
Gran Premio de Motociclismo da Comunidade Valenciana de 2009
O Gran Premio de motociclismo da Comunidade Valenciana de 2009 foi a última das carreiras do Campionato do Mundo de Motociclismo de 2009. Celebrouse entre os días 6 e 8 de novembro de 2009 no Circuíto de Valencia. Foi a última carreira da clase dos 250cc, pasando a ser denominada como Moto2 desde o Campionato do Mundo de Motociclismo de 2010. A carreira de MotoGP foi gañada por Dani Pedrosa.
Clasificación de 250cc
* Alex Debon debía saír na pole position, mais un accidente, ocorrido durante as mangas de clasificación, non permitiu que este tomase parte na saída. Máis tarde, na grella de saída, todos os participantes correron un posto.
Lubuskie
Cidades e vilas
O voivodato abrangue 42 cidades e vilas. Estas atópanse embaixo en orde descendente (segundo as figuras oficiais do censo do 2006)
Chorão
Alexandre Magno Abrão, nado en São Paulo o 9 de abril de 1970 e finado na mesma o 6 de marzo de 2013, máis coñecido polo seu nome artístico Chorão, foi un cantante, compositor, director de cine, poeta, escritor e empresario brasileiro.
A Caseta, As Chás, Maceda
Debe o seu topónimo á presenza dunha caseta de peóns camiñeiros. A aldea está atravesada pola estrada OU-536 (antiga N-120), no camiño entre Ourense e Ponferrada.
Illas Ponziane
Descrición
O arquipélago está formado por seis illas principais, divididos en dous grupos principais:
Os municipios do arquipélago, anteriormente pertencente á provincia de Terra di Lavoro e, logo da supresión desta, a provincia de Nápoles, transferíronse baixo o fascismo á provincia di Littoria, xunto co distrito de Gaeta.
Gótico
O termo gótico indica :
Illas Ponziane
Descrición
As illas son accesibles en transbordador ou hidroplano desde Formia, Anzio, Terracina, San Felice Circeo, Nápoles, Pozzuoli e Ischia.
Gótico
Qotika Gotiko 哥特
Illas Ponziane
Fauna endémica
As Illas Pontinas son o fogar dunha especie endémica de bolboreta, a falfalla de Ponza (hypparchia Sbordoni).
A Costa, A Costa, Maceda
A Costa é un lugar da parroquia da Costa no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 22 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 10 mulleres.
1501
Outros
Historia ano a ano
O Gran Burato
O Gran Burato é unha formación natural situada no océano Atlántico, coñecida tamén como 4242 GGPM polas súas coordenadas de latitude e as siglas en inglés de Galician Giant Pock Mark.
Características
Consiste nun cráter de 4 km de diámetro e 300 m de profundidade situado a 140 millas (250 km) das costas galegas, a unha profundidade de 1.700 m, sendo considerado o cráter mariño de maior tamaño do mundo. É un tipo de formación xeolóxica habitual dos campos de gas. Este tipo de estruturas fórmase ao agromar o gas na superficie e afundirse o leito mariño. O gran burato formouse hai miles de anos por un escape de gas. A zona mide uns 50 km por 20 km e nela hai máis buratos máis pequenos.
Historia
Os primeiros indicios da existencia do cráter son do ano 2000 durante unha campaña para o estudo do paleoclima e a dinámica sedimentaria. Unha investigación para coñecer o clima en Galiza de hai 30.000 anos. En 2007, o buque oceanográfico L'Atalante localizouno moi preto do lugar onde está afundido o Prestige. Tres anos despois unha misión científica da Universidade de Vigo atopou indicios de gas na zona. Dende entón organízanse expedicións de investigación.
Explotación
O Gran Burato está dentro da Zona Económica Exclusiva española e a súa explotación correspondería ao goberno de España, aínda que a tecnoloxía para extraer o gas non está dispoñible a día de hoxe. O gas estaría conxelado e descoñécese con exactitude a cantidade de gas que podería haber.
Etmopteridae
Os etmoptéridos (Etmopteridae) son unha familia de elasmobranquios selacimorfos da orde Squaliformes que habitan no Atlántico (polo norte até Islandia), Índico e Pacífico.
Historia natural
Viven en augas tropicais e temperadas, normalmente no noiro continental, e son raros na plataforma continental; uns poucos son oceánicos.
Taxonomía
miniatura|250px|[[Etmopterus virens.]] miniatura|250px|[[Etmopterus lucifer.]] miniatura|250px|[[Centroscyllium fabricii.]] miniatura|250px|[[Centroscyllium granulatum.]]
A familia inclúe cinco xéneros e 45 especies:
A Aspra
O topónimo A Aspra pode referirse a dous lugares de Galicia:
Lucho Bermúdez
Luis Eduardo Bermúdez, máis coñecido como Lucho Bermúdez, nado o 25 de xaneiro de 1912 en Carmen de Bolívar e finado o 24 de abril de 1994 en Bogotá, foi un compositor e intérprete colombiano que contribuíu de xeito notorio a popularizar ritmos tal que o bolero, a cumbia ou o porro.
Provincia de Milán
Milán (en italiano Milano, Milàn no lombardo occidental) é unha provincia da rexión da Lombardía (Italia). A súa capital é a cidade de Milán.
Antes da creación da provincia de Monza e Brianza, a provincia de Milán tiña unha área de 1.984 km², unha poboación duns 3.707.000 habitantes, e contaba con 189 comunas. A nova provincia de Monza e Brianza creouse con parte da provincia de Milán, e está efectiva desde o 2009. Así Milán perdeu 55 concellos cunha poboación duns 750.000 habitantes e unha área duns 400 km².
Limita polo norte coa provincia de Varese e a provincia de Monza e Brianza, polo leste coa provincia de Bérgamo, polo sueste coa provincia de Cremona e a provincia de Lodi, polo suroeste coa provincia de Pavía, e polo oeste coa provincia de Novara (Piemonte). Tamén ten un exclave, a comuna de San Colombano al Lambro, entre as provincias de Lodi e Pavía.
Desde o 1 de xaneiro de 2015 foi substituída pola Cidade metropolitana de Milán.
San Martín de Suarna, A Fonsagrada
San Martín de Suarna é unha parroquia do concello da Fonsagrada, na provincia de Lugo. Tiña 133 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 67 homes e 66 mulleres. O que supón unha diminución de 57 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 190 habitantes (102 homes e 88 mulleres).
Nesta parroquia está a seimeira de Vilagocende, no río Porteliña.
Charango
miniatura|dereita|Charango O charango é un instrumento musical propio das rexións altiplánicas da cordilleira dos Andes en América do Sur. Posúe cinco pares de cordas aínda que hai variacións con menos ou máis cordas pero polo xeral en cinco ordes ou xogos. O charango ten unha traxectoria centenaria en Bolivia, e tamén ten importante presenza na música do Perú, Arxentina, Chile e Ecuador.
Ouka Leele
Nome artístico
O seu nome artístico ten a súa orixe nunha obra do pintor El Hortelano, un mapa de estrelas inventado completamente por el, en que aparecía unha estrela chamada "Ouka Leele". Bárbara quedou marabillada por esta expresión e decidiu que quería asinar as súas obras así. Reforzada nesta decisión polo seu primeiro galerista, Albert Guspi, expuxo dende entón a súa obra con este pseudónimo, ao que quitou un e, asinando como Ouka Lele ata 1999 en que volveu ao nome orixinal "Ouka Leele".
Familia
A súa familia pertencía á alta burguesía bilbaína. É filla de María de las Victorias Gil de Biedma e Vaillant e de Gabriel Allende Maíz, un afamado arquitecto enamorado da pintura. É irmá da tamén fotógrafa Patricia Allende e sobriña do poeta Jaime Gil de Biedma, e curmá segunda de Esperanza Aguirre.
Pasou a súa infancia entre Madrid e San Rafael e axiña pasou gran parte do seu tempo debuxando, pintando e lendo libros de arte.
Formación
No Museo do Prado emocionouse coas cores e as pinceladas das teas nas roupas dos cadros de El Greco, a mesma emoción que lle evocan as coras da natureza. Pouco despois, vendeu por primeira vez os seus debuxos no rastro de Estepona, recibindo un bo agoiro dun comprador que baixou dun barco e lle dixo: "e que saibas que chos merco porque sei que vas ser moi famosa".
Cursou os primeiro anos de Belas Artes ao mesmo tempo que, en 1976, aconsellada por un compañeiro da escola de pintura, integrouse en Photocentro, unha escola de fotografía onde comezaban a sementarse as tendencias artísticas que se iniciaban na época. As súas primeiras fotos foron incluídas no libro Principio, 9 jóvenes fotógrafos españoles e dende ese momento a fotografía que non buscaba, entrelazouse na súa vida artística. A súa necesidade de pintar empurrouna cara á fusión de pintura e fotografía, desenvolvendo así a súa persoal linguaxe. En contacto con outros artistas, decidiu abandonar a idea de estudar a carreira de Belas Artes e avanzar na súa busca artística de xeito autodidacta, ao mesmo tempo que estudaba piano.
Aínda que adoitaba empregar, nas súas fotografías, o branco e o negro pois rexeitaba a cor, cando lle encargaron unha portada decidiu "inventar ela mesma as cores" e comezou a colorea-las frotografías que tiraba en branco e negro.
Carreira profesional
Educada nun colexio de monxas, a imaxinería relixiosa e as visitas ao Museo do Prado, marcaron os primeiros momentos do seu estilo. Pero foi, sobre todo, a relación con outros artistas novos do momento aos que coñeceu no rastro madrileño, como Ceesepe, Alberto García-Alix e mais El Hortelano quen a conctaron co movemento contracultura da "movida" que comezaba a agromar na España de finais da década dos setenta.
En 1978 trasladouse a Barcelona, onde coñece a Mariscal e a Nazario e onde madura o seu estilo final. Alí, realizou a serie Peluquería, na que retrata os seus amigos mesturando as formas relixiosas e o surrealismo o que foi denominado por Paloma chamorro como "santos modernos". A serie se expuxo en Barcelona e en Madrid, e dous anos despois marchou a Nova York, onde tomou conciencia de que o seu lugar de traballo o atopa afondando nas súas orixes. Despois de pasar por México volveu a Madrid en 1981, en plena movida, e decidiu quedar debido a un cancro que superou con vinte dous anos. Realizou os deseños dos sombreiros do filme Laberinto de Pasiones, de Pedro Almodóvar.
Instalouse en París en 1988 para realizar unha serie de polaroids xigantes para a Fondation Cartier, e ademais pasou longas tempadas en Mallorca, onde se preparou para o nacemento da súa filla en 1990.
Recibiu o primeiro Premio Nacional de Bibliofilia en 2003 por El Cantar de los Cantares coas súas serigrafías e debuxos. Ese mesmo ano realizou en Ceutí (Murcia) un mural ao aire libre de case 300 metros cadrados denominado pola propia artista «o meu xardín metafísico», a súa única obra destas características. Foi retratada polo director de cine Rafael Gordon no filme La mirada de Ouka Leele, candidato aos premios Goya en 2010 e que transcorre en gran parte en Ceutí durante a elaboración do mural.
Shanghai
Localizada no delta do río Yangtzé na China oriental, Shanghai sitúase na boca do río Yangtzé na parte media da costa chinesa. O concello fai fronteira coas provincias de Jiangsu e Zhejiang polo norte, sur e oeste, e polo leste limita co mar da China Oriental.
Ouka Leele
Carreira profesional
En 2005 foille outorgado o Premio Nacional de Fotografía, o que a levou a retomar a fotografía.
Shanghai
Durante séculos, foi unha vila administrativa, de pesca e de comercio. A súa importancia medrou no século XIX debido ó recoñecemento europeo do seu potencial económico e da localización estratéxica do seu porto. A cidade foi aberta en numerosas ocasións ó comercio cos estranxeiros após a vitoria británica na Primeira Guerra do Opio e o subsecuente Tratado de Nanjing de 1842, que permitiu o establecemento da "Concesión Internacional de Shanghai". A cidade floreceu como centro do comercio entre oriente e occidente, e converteuse o indiscutible motor financeiro da Asia do pacífico durante os anos 1930. Porén, coa chegada ó poder do Partido Comunista en 1949, o comercio foi reorientado cara os países socialista, e influencia global da cidade minguou. Na década de 1990, as reformas económicas introducidas por Deng Xiaoping deviron nun intenso crecemento da cidade, que permitiu o retorno de investimentos foráneos á cidade.
Ouka Leele
Carreira profesional
En 2022, recibiu a Medalla de Madrid, recoñecemento ofrecido polo concello de Madrid, pero non puido acudir á entrega o pasado 15 de maio, pois xa estaba enferma de cancro. Morreu o día 24.
Shanghai
Shanghai é un popular destino turístico, famoso polo seu patrimonio histórico como o Bund, o Templo Cidade de Deus e o Xardín Yu, así como a arquitectura de Lujiazui, o Museo de Shanghai e o Museo de Arte da China. Foi descrita como a "obra mestra" da puxante economía da China.
Ouka Leele
Características
Segundo as súas propias palabras, Ouka Leele entendía a fotografía como "poesía visual, unha forma de falar sen usar palabras". Foi compañeira de artistas como Javier Mariscal, Ceesepe, Alberto García-Alix ou Pedro Almodóvar.
Shanghai
Antigüidade
A parte occidental da actual Shanghái estivo habitada xa fai 6000 anos. Durante o período das primaveras e outonos (aproximadamente 771 a 476 a.C.), pertenceu ao reino de Wu, que foi conquistado polo reino de Yue, que á súa vez foi conquistada polo reino de Chou. Durante o período dos Reinos Combatentes (475 a. C.), Shanghái formou parte do feudo de Huang Xie (máis coñecido por Lord Chunshen) da dinastía Chou, un dos Catro Señores dos Estados Combatentes. El foi o que ordenou a escavación do río Huangpu, cuxo nome antigo e poético, río Chunshen, deu a Shanghái o sobrenome de "Shēn". Os pescadores que vivían na zona de Shanghái crearon entón un utensilio de bambú para pescar chamado hù, que deu nome á desembocadura do arroio Suzhou, ao norte da Cidade Vella e converteuse en alcume común e abreviatura da cidade.
Ouka Leele
Características
A súa obra foi reproducida en revistas como Diorama, Photo Magazine, Telos, Dezine ou Reviste Actuel. Colaborou en case todas as edicións do festival ARCO, que alberga parte da súa obra na súa colección. Impartiu obradoiros sobre a súa especialidade en festivais, centros culturais e universidades.
Shanghai
Historia imperial
Durante as dinastías Tang e Song, a cidade de Qinglong (青龙镇) no actual distrito de Qingpu era un importante porto comercial. Fundada no ano 746 (quinto ano da era Tang Tianbao), desenvolveuse no que historicamente deu en chamarse a "cidade xigante do sueste", con trece templos e sete pagodes. Mi Fu, erudito e artista da dinastía Song, foi o seu prefecto. O porto experimentou un próspero comercio coas provincias ao longo do río Yangtzé e a costa chinesa, así como con países estranxeiros como Xapón e Silla.. miniatura|upright|[[Pagoda da praza de Songjiang, construída no século XI]] Ó final da dinastía Song, o centro do comercio trasladouse río abaixo do río Wusong ata Shanghai. En 1074 pasou de aldea a cidade de mercado, e en 1172 construíuse un segundo muro para estabilizar a costa do océano, complementando un dique anterior. Desde a dinastía Yuan en 1292 ata que Shanghai converteuse oficialmente nun municipio en 1927, o centro da cidade foi administrado como un condado baixo a prefectura de Songjiang, que tiña a súa sede no actual distrito de Songjiang. miniatura|upright|O [[Salón Mahavira no templo Zhenru, construído en 1320]] Dous acontecementos importantes axudaron a promover o desenvolvemento de Shanghai na dinastía Ming. Un muro da cidade que foi construído por primeira vez en 1554 para protexer a cidade das incursións dos piratas xaponeses. Medía dez metros de altura e cinco quilómetros de circunferencia. O templo da cidade de Deus foi construído en 1602 durante o reinado de Wanli. Esta honra adoitaba reservarse para as capitais provinciais e normalmente non se daba a unha mera sede de condado como Shanghai. Os estudosos teorizaron que isto probablemente reflectía a importancia económica da cidade, en oposición ó seu baixo status político. miniatura|upright|esquerda|A antiga cidade amurallada de Shanghai no século XVII Durante a dinastía Qing, Shanghai converteuse nun dos portos marítimos máis importantes da rexión do delta do Yangtze como resultado de dous importantes cambios na política do goberno central: en 1684, o emperador Kangxi reverteu a prohibición da dinastía Ming sobre as embarcacións de alta mar, unha prohibición que estaba en vigor desde 1525; e en 1732, o emperador Qianlong trasladou a oficina de aduanas para a provincia de Jiangsu.(江|海|关) desde a capital da prefectura de Songjiang ata Shanghái, e concedeu a Shanghai o control exclusivo sobre as coleccións aduaneiras para o comercio exterior de Jiangsu. Como resultado destas dúas decisións críticas, Shanghái converteuse no principal porto comercial de toda a rexión inferior do Yangtze en 1735, a pesar de estar aínda no nivel administrativo máis baixo da xerarquía política.
Auxe e idade de ouro
miniatura|upright|Un mapa de Xangai de 1884; A área chinesa está en amarelo, a francesa en vermello, a británica en azul e a estadounidense en laranxa. No século XIX, a atención internacional a Shanghai creceu debido ao recoñecemento europeo do seu potencial económico e comercial no Yangtze. Durante a [[Primeira Guerra do Opio|primeira guerra do opio (1839-1842), as forzas británicas ocuparon a cidade A guerra rematou en 1842 co tratado de Nanquín, que abriu a Shanghai como un dos cinco portos abertos para o comercio internacional. Os tratados de Bogue, de Wanghia e de Whampoa (asinados en 1843, 1844 e 1844, respectivamente) obrigaron aos chineses a conceder os desexos europeos e americanos de visitas e comercio en chan chinés. O Reino Unido, Francia e os Estados Unidos de América estableceron unha presenza fóra da cidade amurallada de Shanghai, que permaneceu baixo a administración directa dos chineses.
A Cidade Vella de Shanghai, controlada polos chineses, caeu en mans dos rebeldes da Sociedade das Espadas Pequenas en 1853, pero foi recuperada polo goberno Qing en febreiro de 1855. En 1854, o Consello Municipal de Shanghai foi creado para xestionar os asentamentos estranxeiros. Entre 1860 e 1862, os rebeldes de Taiping atacaron dúas veces Shanghai e destruíron os suburbios do leste e do sur, pero non logrou tomar a cidade En 1863, o asentamento británico ao sur de Suzhou Creek (ao norte do Distrito de Huangpu) e o asentamento americano ao norte (ao sur do Distrito de Hongkou) uníronse para formar o Asentamento Internacional de Shanghai. Os franceses optaron por non participar no Consello Municipal de Shanghai e mantiveron a a súa propia concesión no sur e no suroeste. miniatura|esquerda|upright|O desmantelamento das murallas da Cidade Vella, 1911|alt= A primeira guerra sino-xaponesa concluíu co tratado de Shimonoseki de 1895, que elevou o Xapón a converterse nunha potencia estranxeira en Shanghai. Xapón construíu as primeiras fábricas en Shanghai, que pronto foron copiadas por outras potencias estranxeiras. Toda esta actividade internacional deulle a Shanghai o alcume de "a Gran Atenas de China". En 1914, as murallas da Cidade Vella foron desmanteladas porque bloqueaban a expansión da cidade. En xullo de 1921, o Partido Comunista Chinés foi fundado na Concesión Francesa. O 30 de maio de 1925 estalou o Movemento 30 de Maio cando un obreiro dunha fábrica de algodón de propiedade xaponesa foi asasinado a tiros por un capataz xaponés. Os traballadores da cidade fixeron entón folgas xerais contra o imperialismo, que se converteron en protestas a nivel nacional que deron lugar ao nacionalismo chinés.
A cidade floreceu, converténdose no principal centro comercial e financeiro da rexión Asia-Pacífico na década de 1930. Durante as décadas seguintes, cidadáns de moitos países e de todos os continentes chegaron a Shanghai para vivir e traballar; os que permaneceron por longos períodos, algúns durante xeracións, chamábanse "shanghailanders ". Nas décadas de 1920 e 1930, case 20.000 rusos brancos fuxiron da recentemente creada Unión Soviética para residir en Shanghai. Estes rusos de Xangai constituían a segunda comunidade estranxeira máis grande. En 1932, Shanghai converteuse na quinta cidade máis grande do mundo e fogar de 70.000 estranxeiros. Na década de 1930 chegaron á cidade uns 30.000 refuxiados xudeus procedentes de Europa.
Invasión xaponesa
miniatura|upright|O [[districto Zhabei en chamas, 1937|alt=]] miniatura|upright|Estudantes xudeus refuxiados en Shanghai O 28 de xaneiro de 1932, as forzas xaponesas invadiron Shanghai mentres os chineses resistían. Máis de 10.000 tendas e centos de fábricas e edificios públicos foron destruídos, deixando o distrito de Zhabei arruinado. Uns 18.000 civís morreron, resultaron feridos ou foron declarados desaparecidos. O 5 de maio acordouse un alto o fogo. En 1937, a batalla de Shanghái deu como resultado a ocupación de partes de Shanghai administradas polos chineses fóra do Acordo Internacional e da Concesión francesa. As persoas que se quedaron na cidade ocupada sufrían a diario, pasaban fame, opresión ou morte. As concesións estranxeiras foron finalmente ocupadas polos xaponeses o 8 de decembro de 1941 e permaneceron ocupadas ata a rendición do Xapón en 1945; durante ese tempo varios foron cometidos numerosos crimes de guerra.
Un efecto secundario da invasión xaponesa de Shanghai foi o gueto de Shanghai. O cónsul xaponés en Kaunas, Lituania, Chiune Sugihara emitiu miles de visados aos refuxiados xudeus que escapaban da solución final á cuestión xudía dos nazis. Viaxaron desde Kėdainiai, Lituania, atravesando Rusia en ferrocarril ata o Vladivostok desde onde viaxaron en barco ata Kōbe, Xapón. A súa estadía en Kōbe foi curta xa que o goberno xaponés trasladounos a Shanghai en novembro de 1941. Outros refuxiados xudeus atoparon refuxio en Shanghai, non a través de Sugihara, senón que viñeron en barcos desde Italia. Os refuxiados de Europa foron internados nun gueto reducido no distrito de Hongkou, e despois do ataque xaponés a Pearl Harbor, ata os xudeus iraquís que vivían en Shanghai desde antes do estalido da segunda guerra mundial foron internados. Entre os refuxiados no gueto de Shanghai estaban os estudantes e profesores do Yeshivá Mir. O 3 de setembro de 1945, o exército chinés liberou o gueto e a maioría dos xudeus marcharon nos próximos anos. En 1957, só quedaban cen xudeus en Shanghai.