cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kareem Abdul-Jabbar
Milwaukee Bucks
Antes da tempada 1971-72, Alcindor converteuse do catolicismo ao islam e adoptou o nome de Kareem Abdul-Jabbar, que significa "nobre e poderoso servente". Foi convertido por Khalifah Hamaas Abdul Khaalis, antigo líder da Nación do Islam. Detalla o proceso da súa conversión na súa autobiografía "Giant Steps" (Pasos de Xigante). En 1971-72 repetiu como máximo anotador (34,8 puntos) e MVP da NBA, e os Bucks repetiron como líderes de división por segunda vez no que serían catro anos consecutivos. En 1973-74 Abdul-Jabbar gañou o seu terceiro premio MVP no seu quinto ano na liga e colocouse entre os cinco mellores en catro categorías: anotación (27,0 puntos, terceiro), rebote (14,5 rebotes, cuarto), tapóns (283, segundo) e porcentaxe de tiro de campo (.539, segundo). Milwaukee volveu ás Finais da NBA en 1974 pero caeu contra Boston Celtics (hai que lembrar que en 1974 Milwaukee pertencía á Conferencia Oeste), que estaban liderados polo pivote Dave Cowens e un grupo de xogadores na liña exterior que demostraron ser demasiado rápidos para o veterano Robertson, xa con 35 anos. "Big O" (alcume de Oscar Robertson) retirouse tras os playoffs, concluíndo a racha de vitorias de división dos Bucks. O equipo caeu ao último lugar en 1974-75 cunha marca de 38-44.
A pesar do seu fenomenal éxito en Milwaukee, Abdul-Jabbar era infeliz en parte debido á carencia de xente que compartise as súas crenzas culturais e relixiosas e por isto pediu o seu traspaso. Requiriu que se lle traspasase a New York Knicks ou Los Angeles Lakers, e o Director de Operacións dos Bucks, Wayne Embry, cumpriu enviando a Abdul-Jabbar e Walt Wesley aos Lakers en 1975 por Junior Bridgeman, Dave Meyers, Elmore Smith, e Brian Winters. A segunda dinastía Abdul-Jabbar estaba a empezar a tomar forma.
1979-1985: Magic e o Showtime
miniatura|esquerda|Abdul-Jabbar en [[2006.]] En 1979, usando a primeira elección do draft obtida de Utah Jazz, os Lakers seleccionaron un base de 2,06 metros chamado Earvin "Magic" Johnson da Universidade de Michigan State. A chegada de Johnson marcou o inicio dunha década que traería a Abdul-Jabbar cinco campionatos máis. Cun espectacular contraataque que foi coñecido como "Showtime" (tempo de espectáculo), os Lakers gañaron nove títulos de división nos últimos dez anos da carreira de Abdul-Jabbar.
Na primeira tempada de Johnson cos Lakers gañaron 60 partidos, e só perderon 4 dos 16 enfrontamentos da postemporada no seu camiño cara ao título de campións da NBA en 1980. Nun momento que uniría ás dúas superestrellas para sempre, Johnson xogou como pivote debido á lesión de Abdul-Jabbar no sexto partido das Finais da NBA contra Philadelphia 76ers. Abdul-Jabbar torceuse gravemente o seu nocello no quinto partido tras anotar 40 puntos e axudar aos Lakers a tomar a dianteira na serie. O pivote de 33 anos non puido xogar no sexto partido, polo que o novato de 20 anos tomou o posto de Jabbar e completou un fabuloso partido con 42 puntos, 15 rebotes e 7 asistencias, levando aos Lakers á vitoria por 123-107 e ao campionato. Na tempada, Abdul-Jabbar (24,8 puntos, 10,8 rebotes) cimentou aínda máis o seu lugar na historia conseguindo o seu sexto premio de MVP.
O 5 de abril de 1984, nun partido contra Utah Jazz xogado en Las Vegas, Abdul-Jabbar tivo talvez o seu momento máis glorioso. Recollendo un pase de Magic Johnson, Abdul-Jabbar virouse e lanzou o seu "sky-hook" cara ao aro. O tiro atopou a rede, dando a Abdul-Jabbar o seu punto número 31.420 na súa carreira, o que lle permitía superar a Wilt Chamberlain como o máximo anotador de tódolos tempos na NBA. Os Lakers alcanzaron as Finais da NBA oito veces no dez tempadas entre 1979-80 e 1988-89. Gañaron cinco títulos, derrotando a Boston e Philadelphia dúas veces a cada un e unha vez a Detroit Pistons. As series de 1985 contra Boston foron talvez as máis satisfactorias para Abdul-Jabbar. Á idade de 38 anos moitos observadores pensaban que o pivote máis veterano da liga estaba acabado. No primeiro partido parecía que isto fose así, dado que Abdul-Jabbar só conseguiu 12 puntos e 3 rebotes no seu enfrontamento con Robert Parish. Os Celtics esnaquizaron aos Lakers vencendo por 148-114 no que se coñecería como "a Masacre do Memorial Day". Durante os dous días seguintes Abdul-Jabbar pasou horas mirando o vídeo do partido e tomando parte en sesións de adestramento maratonianas que incluían unha hora de series de sprint. Os reiterados intentos do adestrador Pat Riley para persuadir a Abdul-Jabbar de que tomase un descanso foron en balde.
No segundo partido, Abdul-Jabbar conseguiu 30 puntos, 17 rebotes, 8 asistencias e 3 tapóns na vitoria por 109-102 dos Lakers. Los Angeles gañaron aquela serie en seis partidos. Nas catro vitorias dos Lakers Abdul-Jabbar promedió 30,2 puntos, 11,3 rebotes, 6,5 asistencias e 2 tapóns. Nunha memorable secuencia Abdul-Jabbar capturou un rebote, botou o balón ao longo de todo o campo e anotou un "sky-hook". Inclusó lanzouse en ferro a por un balón perdido. "O que viches", dixo Riley a Sports Illustrated, "era paixón". Abdul-Jabbar foi nomeado MVP das Finais. Jabbar dixo que o campionato de 1985 posiblemente sexa o máis doce do seis que gañou. Gañouse na pista do Boston Garden e acabou con tódalas pantasmas do campo dos Celtics, o equipou que derrotou aos Lakers xusto o ano anterior e moitas outras veces durante o reinado de Russell.
1985-1989: Os seus últimos anos
Na tempada 1986-87 os Lakers gañaron de novo a Boston nas Finais da NBA. Aínda que Abdul-Jabbar xogou de forma aceptable, o MVP e estrela das series foi Magic Johnson. Durante a tempada regular Abdul-Jabbar caeu por baixo dos 20 puntos por partido (17,5) por primeira vez na súa carreira. Á idade de 40 anos asinou un contrato para xogar dous anos máis. O seguinte ano coa vitoria dos Lakers sobre os Pistons fíxoos o primeiro equipo dende os Celtics de 1968-69 en repetir como campións da NBA. En 1988-89, a última tempada de Abdul-Jabbar, os Lakers volveron ás finais repetindo contra os Pistons. Abdul-Jabbar logrou as súas mellores marcas do ano no terceiro partido da serie con 24 puntos e 13 rebotes, pero con Johnson e Byron Scott con lesións de tendón, Los Angeles foron varridos. No seu último partido Abdul-Jabbar conseguiu 7 puntos e 3 rebotes. Durante a tempada regular a súa porcentaxe de tiro baixou do 50% por primeira vez na súa carreira (47,5%) e tivo a media anotación máis baixa da súa carreira con 10,1 puntos.
A retirada de Abdul-Jabbar marca o final dunha era na NBA. Deixou as pistas como o máximo anotador de todos os tempos, o cal posiblemente nunca sexa excedido, con 38.387 puntos (24,6 por partido), 17.440 rebotes (11,2 por partido), 3.189 tapóns, e unha porcentaxe de tiro de campo de 55,9 para unha carreira que se prolongou durante 20 anos e 1.560 partidos. Conseguiu dobres figuras en 787 partidos consecutivos. Anos máis tarde da súa retirada, Abdul-Jabbar dixo ao Orange County Register: "os 80 compensáronme de tódolos abusos que sufrín nos 70. Sobrevivín a tódolos meus críticos. No momento da miña retirada, todo o mundo víame como unha venerable institución. As cousas cambian".
Sky hook
Abdul-Jabbar foi moi coñecido por un lanzamento a canastra único, denominado "Sky Hook" ("gancho dende o ceo") no cal aproveitaba toda a súa estatura e envergadura para sacar o balón co brazo completamente estirado perpendicular á canastra, lanzamento que se producía practicamente de arriba a abaixo, sendo por este motivo case imposible de taponar. En toda a súa carreira foron moi poucos os xogadores en logralo, entre os que se atopan dúas grandes lendas como Wilt Chamberlain ou Hakeem Olajuwon. Este lanzamento contribuíu de maneira decisiva a que a súa porcentaxe de lanzamentos anotados fóra do 55,9%, o noveno máis alto da historia da NBA.
Aprendeu o movemento xa no colexio, no quinto grao, e segundo el mesmo dicía, era o único lanzamento que podía realizar sen ser golpeado na cara. Anos máis tarde o seu compañeiro de equipo Magic Johnson comezou a imitarlle, cun lanzamento que se popularizou co nome de Baby Hook ou Junior Sky Hook.
Post-NBA
Dende a súa retirada, Abdul-Jabbar traballou en temas de entretemento, servindo como "embaixador do baloncesto", traballando en distintas facetas como adestrador e comentarista así como axudando na loita contra a fame e o analfabetismo. En 1995 Abdul-Jabbar foi elixido para formar parte do Naismith Memorial Basketball Hall of Fame (Salón da Fama do Baloncesto).
A pesar do interese por adestrar de Abdul-Jabbar dende a súa retirada e dada a fama e influencia que conseguira ao longo da súa carreira, parecía que lle choverían as ofertas. Con todo, tamén se gañou a reputación de introvertido e hosco, rexeitando en ocasións facer declaracións á prensa. Esta actitude, como recoñece o mesmo Abdul-Jabbar, pode ser a causa da falta de oportunidades que se lle presentaron até o momento, actuando só como observador, pequenas tarefas como asistente e adestrador en ligas menores. Traballou con Los Angeles Clippers e Seattle SuperSonics como asistente para axudar no desenvolvemento dos pivotes Michael Olowokandi e Jerome James. En 2002 levou ao campionato da USBL a Oklahoma Storm, pero ao seguinte ano non conseguiu o posto de adestrador da Universidade de Columbia ao que optaba. Tras este errado intento traballou como observador para os Knicks e o 2 de setembro de 2005 volveu aos Lakers para traballar xunto a Phil Jackson no desenvolvemento do pivote Andrew Bynum. O 10 de novembro de 2009, Abdul-Jabbar anunciou padecer unha forma rara de leucemia, atopándose baixo tratamento para superar a enfermidade.
Carreira de actor
O xogar nos Ánxeles facilitoulle o probar como actor. Abdul-Jabbar fixo o seu debut na gran pantalla na película Game of Death xunto con Bruce Lee, participando na rodaxe orixinal de Bruce Lee en 1973 antes da súa morte; e estreada en cinemas en 1978; nesta película, Kereem e Bruce enfróntanse no combate máis famoso da película. En 1980 apareceu como Roger Murdock en Airplane!, onde Jabbar ten unha escena memorable falando cun neno que realmente o recoñeceu como o xogador dos Lakers. Jabbar coméntalle que el é Roger Murdock, o piloto do avión, pero o raparigo segue insistindo que é "o mellor" pero que segundo o seu pai "non traballa moito en defensa e nunca o tenta, excepto en playoffs". Isto fai que o personaxe interpretado por Abdul-Jabbar se enfurezca e agarre ao mozo gritándolle "ouvín esa merda desde que estou en UCLA!" e referíndose ao pai do raparigo "dille que tente levar a Walton e Lanier durante 48 minutos arriba e abaixo da pista".
Jabbar apareceu en numerosas series de televisión e películas, como son as películas Fletch!, BASEketball e Slam Dunk Ernest, as series Diff'rent Strokes, Full House, O Príncipe de Bel-Air e Scrubs. Fixo un cameo en 1994 no filme de Mick Garris Apocalipsis baseada nunha novela de Stephen King. Tamén foi o coprodutor executivo da película The Vernon Johns Story de 1994.
Libros escritos
miniatura|Abdul-Jabbar asinando libros. Abdul-Jabbar é tamén un autor de best-séllers, o último dos seus libros foi Brothers In Arms: The Epic Story of the 761st Tank Battalion, WWII's Forgotten Heroes, co-escrito con Anthony Walton. É a historia do Batallón 761 dos Estados Unidos, unha unidade composta completamente por negros que serviron en Europa na Segunda Guerra Mundial.
Benedicto (álbum)
Benedicto (tamén coñecido como No Vietnam), é un EP e primeira gravación do cantautor galego Benedicto. Foi publicado en 1968, polo selo Edigsa.
Lema (homónimos)
O termo lema pode referirse a :
O topónimo galego Lema pode referirse a:
Amais, o apelido Lema pode referirse a:
Aelle de Northumbria
Aelle (ou Ælla), finado o 21 de marzo de 867, foi rei de Northumbria a mediados do século IX.
Traxectoria
As fontes sobre a historia de Northumbria neste período son limitadas. Hai poucos datos sobre Aelle e a datación do seu reinado é problemática. É un personaxe importante en Ragnarssona þáttr (O relato dos fillos de Ragnar).
Crónicas
Aelle converteuse en rei despois de que Osberht fose deposto. Isto dátase tradicionalmente no 862 ou 863, pero pode ser tan tarde como 866. Case nada se sabe do reinado de Aelle. Simeón de Durham afirma que Aelle se apoderou das terras en Billingham, Ileclif, Wigeclif e Crece, que pertencían á igrexa. Mentres que Aelle é descrito na maioría das fontes como un tirano, e non un rei lexítimo, unha fonte afirma que era irmán de Osberht. O Grande exército pagán marchou sobre Northumbria a finais do verán de 866, apoderándose de York o 21 de novembro de 866. Simeón de Durham, a Crónica anglosaxoa, Asser, e Æthelweard contan substancialmente a mesma versión do feitos pero varían os detalles. Na Historia Regum de Simeón relátase unha batalla do 21 de marzo 867, onde Osberht e Aelle atoparon a morte a mans dos viquingos.
Despois disto, os viquingos nomearon a Ecgberht para que gobernase Northumbria.
Sagas
Ragnarssona þáttr (A crónica dos fillos de Ragnar) engade unha gran cantidade de relatos interesantes da conquista viquinga de York. Asociado ao semi-lendario rei de Suecia Ragnar Lodbrok e os seus fillos, Hvitsärk, Björn Brazo de ferro, Sigurd Serpe no ollo, Ivar o Desosado, e Ubba. Segundo os relatos, Ragnar foi asasinado por Aelle, e o exército que tomou York no 866 foi dirixido polos fillos de Ragnar que vingaron a súa morte sometendo a Aelle á aguia de sangue. Fontes inglesas temperás afirmaron que morreron tanto Aelle como Osberht en batalla, e as Crónicas anglosaxoas afirman que «ambos os reis foron asasinados no acto».
A figura principal nos contos de vinganza é Ivar, que ás veces se asocia co líder viquingo Ímar, irmán de Amlaíb Conung, que se atopa nos anais irlandeses. Dorothy Whitelock sinala que «non é en absoluto seguro que deba ser identificado co fillo de Ragnar, o nome non é pouco común». A Crónica anglosaxoa non cita aos líderes en Northumbria, pero si declara uns anos despois que «Hingwar e Hubba» e o rei Eadmund de Anglia Oriental (San Edmundo) participaron. Hubba é nomeado como líder do exército en Northumbria por Abbo de Fleury, e pola Historia de Sancto Cuthberto. Simeón de Durham enumera aos líderes do exército viquingo como «Halfdene, Inguar, Hubba, Beicsecg, Guthrun, Oscytell, Amund, Sidroc, outro duque do mesmo nome, Osbern, Frana, e Harold».
No cine
Aelle foi interpretado por Frank Thring na película Os viquingos (1958), e por Ivan Kaye na serie dramática do History Channel Viquingos (2013).
Al Shahaniya
miniatura|250px|Localización do municipio de Al-Shahaniya en Qatar.
Al Shahaniya (en árabe الشحانية ), tamén coñecido como Ash Shahaniya, é un municipio de Qatar.
Xeografía
Situado no centro oeste do país, ocupa unha superficie de 3 299 km2. A súa poboación, no ano 2015, era de 187 571 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 57 hab./km2
Encóntrase a medio camiño entre Dukhan e a capital, Doha, e está situada xusto ao lado da autoestrada Dukhan. Como centro urbano, serve como lugar de reunión para os habitantes dos asentamentos rurais circundantes, como Rawdat Rashed e Al Khurayb. A maioría das actividades asócianse coas carreiras de dromedarios e de órices que se celebran en Qatar dentro do municipio.
Historia
Anteriormente formaba parte do municipio de Al Rayyan, pero desde 1988 é un concello independente, delimitándose pola Ley nº 22 dese ano. En 2014, o goberno aprobou unha disposición que modificaba algunahs disposicións da lei de 1988, configurando así a Al Shahaniya como o oitavo municipio en poboación de Qatar.
Las Torres de Cotillas
Las Torres de Cotillas é un municipio da Rexión de Murcia, España. Está situado a 15 km de Murcia, a beiras do río Segura, na comarca da Vega Media del Segura. Tiña en 2007 unha poboación de 19.611 habitantes, nunha extensión de 38 km².
Historia
A historia de Las Torres de Cotillas comeza en época romana coas termas romanas da Loma datadas do século II D.C. que falan da existencia dunha vila romana. O poblamiento godo queda reflectido en Gottia, Cotilla ou Cotellas. En época musulmá existían dúas alquerías Alguaza de Cotiellas ou Alwaza Ao kotija e Benahendin. Devandito poblamiento foi moi temperán (século VIII) nas beiras do Segura. Tras pasar por varios cabaleiros casteláns no século XIII como donadío, en 1318 (século XIV) é fundada oficialmente vila de señorío o cal permanecería ata finais do século XIX. En 1450 sofre unha incursión mourisca e é repoboada a vila en 1454. Así a poboación manterase no poblamiento de Qutiyyas a Antiga ata fins do século XVII e século XVIII, que é o século no que o pobo trasládase á paraxe das Torres de Fontes polas continuas pragas de devandito poblamiento. Este casco (o actual) ten a súa orixe a finais do século XVII coas Torres de Fontes e que aos poucos irá crecendo e sobre todo ao redor da súa igrexa (levantada a finais do século XVIII). No século XIX o pobo loitará pola súa independencia do señorío que a conseguirá a finais de século. En 1916 cambia de nome de Cotillas a Las Torres de Cotillas. Durante este século a vila evoluciona, sobre todo a partir dos anos 70 co desenvolvemento industrial converténdose desde entón nun gran municipio chamado dormitorio pola súa proximidade a Murcia cun desenvolvemento industrial en crecemento.
Demografía
miniatura|210px|Evolución demográfica de Las Torres de Cotillas (liña amarela) no contexto da comarca
Desde principios do século XX, Las Torres de Cotillas seguiu unha evolución ascendente, que a levou a multiplicar por 7 a poboación de principios de século. Entre 1981 (11.157 habs.) e 2005 creceu un 63%.
Administración
Concello gobernado por maioría absoluta do PSOE durante os catro primeiros mandatos democráticos, á que sucedeu unha coalición de Populares e Independentes no quinto e de PSOE e EU no sexto mandato.
Tras as eleccións locais de 2003 por primeira vez un partido distinto do PSOE, o PP alcanza maioría absoluta e accede á alcaldía Domingo Coroado.
Salvación
miniatura|dereita|Segundo a doutrina cristiá, Cristo morreu pola salvación dos [[Humanidade|homes.]] A salvación é un concepto relixioso que implica a obtención da gloria e da benaventuranza eternas. En teoloxía o seu estudo coñécese como soterioloxía. Para o cristianismo, a salvación é un dos conceptos espirituais máis importantes, entendida como a liberación da escravitude do pecado e da condenación, o que resulta na vida eterna con Deus no Reino de Deus.
Bosón de Higgs
O bosón de Higgs, tamén chamado bosón escalar (polo propio Peter Higg s, pois o termo bosón dinos que ten un spin -xiro- enteiro, e escalar que o valor do xiro é 0), é unha partícula elemental masiva teorizada no ano 1964 dentro do esquema do modelo estándar da física de partículas. É a derraderia partícula do modelo estándar que foi observada, confirmouse a súa existencia polo CERN o 14 de marzo de 2013 - os resultados preliminares comunicáronse publicamente o 4 de xullo de 2012-, e desenvolve un papel importante na explicación da existencia do mecanismo do Campo de BEH ou Campo de Higgs, que da orixe a masa doutras partículas elementais, en particular a diferenza entre o fotón (sen masa) e os bosóns W e Z (relativamente pesados). As partículas elementais con masa e a diferenza entre electromagnetismo (causado polos fotóns) e a forza débil (causada polos bosóns W e Z) son críticos en moitos aspectos da estrutura microscópica (e así macroscópica) da materia.
miniatura|200px|Unha simulación do detector CMS do [[Gran colisor de hadróns, mostrando como se previa que foran as trazas do Bosón de Higgs.]] miniatura|200px| Localización do Bosón de Higgs. O mecanismo de Higgs, o que dá masa ó vector bosón, foi teorizado en 1964 por Peter Higgs, François Englert e Robert Brout que traballaban nas ideas de Philip Anderson, e independentemente por G. S. Guralnik, C. R. Hagen e T. W. B. Kibble. Higgs propuxo que a existencia dunha partícula escalar masiva podería ser unha proba da teoría, un comentario engadido a unha carta a Physical Review na que suxeriu na referencia. Steven Weinberg e Abdus Salam foron os primeiros en aplicar o mecanismo de Higgs á ruptura espontánea de simetría electrodébil. A teoría electrodébil predice unha partícula neutra cunha masa non moi afastada á dos bosons W e Z.
Visión teórica xeral
A partícula chamada bosón de Higgs é un cuanto dun dos compoñentes do campo de Higgs. Nun espazo baldeiro, o campo de Higgs adquire un valor diferente de cero que permanece constante no tempo e en todo lugar do universo. O valor esperado de baleiro (VEV) dun campo de Higgs é constante e igual a 246 GeV. A existencia dun VeV non cero ten unha importancia fundamental: da unha masa a cada partícula elemental, incluíndo ó bosón de Higgs. En particular, a adquisición espontánea dun VeV diferente de cero creba a simetría gaugiana electrodébil, un fenómeno coñecido coma o mecanismo de Higgs. Este é o simple mecanismo capaz de dar masa a un bosón de gauge que é tamén compatible coa Teoría de campo de gauge.
No modelo estándar, un campo de Higgs consiste en dous campos neutrais e dous cargados. Os dous compoñentes cargados e un dos neutros son bosons de Goldstone, que non teñen masa e se converten, respectivamente, nos compoñentes lonxitudinais de terceira-polarización dos bosóns W e Z (masivos). O cuántico dos restantes compoñentes neutrais corresponden ós bosóns masivos de Higgs. Un campo de Higgs é un campo escalar, o bosón de Higgs ten un spin cero e non ten momento angular intrínseco. O bosón de Higgs é tamén a súa propia antipartícula e ten simetría CP.
O modelo estándar non predice o valor da masa do bosón de Higgs. A masa do bosón buscábase entre 115 e os 180 GeV, franxa na que o modelo estándar pode ser válido a todas as escalas enerxéticas até a escala de Planck (1016 TeV). O bosón atopado polo CERN ten 125,3 GeV (unhas 130 veces a masa dun protón), cun sigma de 4,9.
Moitas teorías están á expectativa dunha nova física mais alá do modelo estándar que podería xurdir a escalas de TeV, baseadas nas carencias do modelo estándar. A escala máis alta posible de masa permitida no bosón de Higgs (ou nalgunha ruptura espontánea de simetría electrodébil) é dun TeV; tras ese punto o modelo estándar volvese inconsistente sen un mecanismo dese tipo porque a unicidade é violada en certos procesos de dispersión. Moitos modelos de supersimetría predicen que p bosón de Higgs terá unha masa só lixeiramente por enriba dos actuais límites experimentais, a uns 120 GeV ou menos.
Investigación experimental previa
Ata o ano 2012, o bosón de Higgs non fora observado experimentalmente, a pesar dos grandes esforzos de investigación nos experimentos dos aceleradores de partículas coma o CERN ou o Fermilab. A non observación de probas claras permitiu estimar un valor mínimo experimental de masa 114,4 GeV para o bosón de Higgs do modelo estándar, cun nivel de confianza do 95%. Un pequeno número de eventos non concluíntes foron rexistrados experimentalmente no colisor LEP no CERN. Estes puideron ser interpretados como resultados de bosóns de Higgs, mais a evidencia era inconclusa. O Gran colisor de hadróns, xa construído no CERN, confirmou a existencia deste bosón a tavés dos experimentos CMS e ATLAS de xeito preliminar no 2012.
Na ficción
Hai que mencionar que os bosóns de Higgs se denominan ás veces, nalgúns artigos populares, como as 'Partículas de Deus' ou 'Partículas Divinas' a raíz do título dun libro non científico (libro de divulgación científica) escrito por Leon Lederman, laureado co Nobel en 1988. Esta forma de nomealo está moitas veces envolta con propiedades fantasiosas.
José Luis García Traid
José Luís García Traid, nado en Zaragoza o 6 de abril de 1936 e finado o 11 de xaneiro de 1990 na mesma cidade, foi un xogador e adestrador de fútbol.
Como futbolista
Comezou a xogar na categoría xuvenil do Patria e o La Salle. Pouco despois deu o salto ao Real Zaragoza, onde transcorrería toda a súa carreira futbolística, a excepción dunhas cesións ao Celta de Vigo, Amistad e Levante UD. Nestes anos conseguiría afianzarse como titular indiscutíbel no equipo maño e debutar coa Selección española de fútbol, porén tería que retirarse do fútbol en activo moi novo a raíz dunha lesión que sufriu ante o Deportivo da Coruña no ano 1961 aos 25 anos de idade.
Como adestrador
Despois da lesión e múltiples operacións que comportou comeza a actuar como adestrador, nun primeiro momento dirixindo aos xuvenís do San Lamberto, o Aragón e o Huesca. Na tempada 1970-71 faise cargo do Real Zaragoza en substitución de Domingo Balmanya pero non logra evitar o descenso a Segunda División. Posteriormente a súa carreira de adestrador levaríao a equipos como UD Salamanca (ao que ascendeu a Primeira División), Atlético de Madrid, Real Betis, Burgos, Celta de Vigo e Hércules CF.
Tamén foi mestre da Escola Nacional de Preparadores.
Xelgaiz, Muras, Muras
Xelgaiz é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 muller).
Zaphod Beeblebrox
Zaphod Beeblebrox é un personaxe de ficción que aparece en Guía do autostopista galáctico, novela de ciencia ficción de Douglas Adams, é un familiar distante de Ford Perfect que acaba por se converter en presidente da Galaxia, malia ser altamente incompetente para tal posto. Zaphod é quen rouba o Corazón de Ouro, nave que ten como sistema de propulsión un Xerador de Improbabilidade Infinita, o que posibilita que Ford Perfect e Arthur Den lisquen da morte cando son expulsados da nave Vogon.
A Galea, Bealo, Boiro
A Galea é un lugar da parroquia de Bealo no concello coruñés de Boiro na comarca do Barbanza. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña 27 habitantes (trece homes e catorce mulleres).
Santiago o Maior
O nome de Santiago en latín era Iacobus, unha derivación a través do grego do nome hebreo do patriarca Xacob. É a forma do primeiro romance occidental que daría lugar ao galego e que, debido á súa relevancia relixiosa e política, sería adoptado en todas as linguas romances hispanas. Deste xurdirían os nomes de Iago, Xacobe e Xaime, o inglés James e o francés Jacques; e de Sant Iacobus virían Santiago e o portugués Tiago.
Vida
miniatura|esquerda|O Apóstolo Santiago na catedral de Compostela. Santiago foi presentado a Xesús, segundo o Evanxeo de Xoán, por Xoán Bautista. Nos evanxeos sinópticos aparece como un pescador no lago de Xenesaret ou lago Tiberíades. Procedía das vilas rurais depauperadas de Galilea, foco de rebelión contra Roma (levantamento de Xudas o Galileo, desafíos á autoridade de Poncio Pilatos...) e agardaba a restauración do Reino de Israel. No seu seguimento de Xesús arelaba ocupar un posto relevante, trala liberación dos romanos, o que provocou celos entre os apóstolos e a ensinanza de Xesús verbo de que o que queira ser o primeiro debe ser o servidor de todos (Mc 10, 42-45). Xesús repréndeo polo seu carácter violento cando pide que un lóstrego destrúa as vilas samaritanas (tradicionais inimigas dos xudeus) que se resistían á conversión. Alcúmao con retranca Bonaerges (fillo do trono) (Mc 13,17).
Traballaba co seu pai, Zebedeo, e o seu irmán Xoán, que ía ser outro dos apóstolos de Cristo. Dos textos bíblicos dedúcese que os Zebedeo eran socios de Simón, a quen Xesús deu o nome de Pedro, e que tiñan traballadores ao seu cargo.
Non se coñecen o lugar do seu nacemento nin onde vivía. Porén, algúns esexetas da Biblia estiman que sería natural da localidade de Betsaida -dela eran outros pescadores que se unen a Xesús-, hoxe desaparecida e que se adoita situar nas inmediacións do citado lago, no límite entre as rexións setentrionais palestinas de Galilea e Traconítide.
Santiago formou co seu irmán Xoán e os tamén irmáns Pedro e Andrés o primeiro grupo de discípulos de Cristo. Xesús foinos a buscar ao lago Tiberíades. San Mateo e San Marcos sinalan que o futuro apóstolo e os seus compañeiros estaban a traballar nos seus aparellos. Tras chamar a Andrés e Pedro, aos cales encontra botando as redes ao lago, fixo o mesmo con Santiago e Xoán e todos decidiron seguilo, deixando canto tiñan. Denantes, Xesús axudáraos de xeito milagreiro na súa pesca, unha metáfora coa que lles pedía que se convertesen dende ese momento en "pescadores de homes". Estes feitos terían lugar, segundo estudosos do Novo Testamento, cara ao verán do ano 28.
Aínda que non hai un só documento cristián que o mencione, crese que, trala morte de Xesús, Santiago partiu a evanxelizar a Península Ibérica. Estivo en Galicia e tamén en Portugal (Guimarães e Póvoa de Varzim).
O texto esencial no que se apoiou a tradición da predicación peninsular de Santiago -á marxe do Codex Calixtinus, que a cita de pasada no libro III, sobre a translatio- é o Breviarium Apostolorum, de finais do século VI ou principios do VII, escrito nalgún lugar de Francia ou Italia e con influencias orientais reinterpretadas en Occidente. Nel sinálase por primeira vez que o Apóstolo predicou en Hispania e nas terras occidentais do mundo. A comezos do século VII a obra De ortu et obitu patrum, atribuída a Santo Isidoro de Sevilla, recolle por primeira vez a súa presenza en Hispania nunha interpolación que foi atribuída á influencia e difusión do Breviarium. Denantes destes textos, nos séculos IV ao VI xa se difundiran no mundo cristián algunhas noticias sobre as misións evanxélicas dos apóstolos atribuíndo, de forma indirecta ou máis ou menos específica, segundo os casos, a misión occidental a Santiago, sen indicar ningún territorio en concreto. Tamén é certo que outras fontes orientais sitúan a súa misión lonxe de occidente.
Segundo a tradición, o 2 de xaneiro do ano 40, a Virxe María aparecéuselle en Caesaraugusta (actual Zaragoza), sobre un piar (hoxe venerado na basílica de Nosa Señora do Pilar). A tradición da Virxe da Barca, en Muxía é similar: a nai de Xesús, aparéceselle nunha nave de pedra sobre o Océano e confórtao e anímao a seguir predicando entre os galaicos. miniatura|[[Faro de Vigo do 24/7/1927. Alegoría de Camilo Díaz no Día de Galicia. Os touros da Raíña Lupa conducen os restos de Sant-Iago ao sagrado Libredón.]] Santiago volveu a Palestina, onde foi decapitado por Herodes Agripa entre os anos 43 e 44. Segundo Eusebio de Cesarea, o seu delator, ao ver a serenidade e enteireza con que se resistiu a renegar de Cristo, converteuse e acompañouno no martirio. (His. Ecl., II IX, 2 ss.).
Os seus restos
miniatura|Urna de prata onde se cre que repousan os restos de Santiago o Maior, na Catedral de [[Santiago de Compostela.]] Segundo a tradición popular, os restos de Santiago foron trasladados dende Palestina ata Galicia de forma milagrosa: uns anxos colléronos e depositáronos nunha barca de pedra que chegou soa ata Iria Flavia, na desembocadura do río Ulla, e amarrada no Pedrón (de aí Padrón). Dende alí, disque foron levados ata o monte Libredón (actual Santiago de Compostela) atravesando os hostís dominios da raíña Lupa. Repousan na actualidade no interior da Catedral, baixo o altar maior.
Isto, aínda que supuxo a aparición do Camiño de Santiago, nunca chegou a ser confirmado. San Xerome de Estridón, no século IV; a denominada Carta do Papa León, do século VI; o Breviarum apostolorum de principios do VII; o eclesiástico británico Aldhelmo, no mesmo século; e Isidoro de Sevilla en De ortu et obitu Patrum, falan da predicación de Santiago en Hispania. Trala invasión árabe, no reino astur-galaico mantense a tradición (himno Oh Dei Verbum de Mauregato (783-788). No século VIII, fúndase polo bispo Odoario de Lugo a igrexa de Santiago de Meilán (parroquia de Lugo). No Beato de Liébana (século VIII) píntase un magnífico mapa mundi coa cabeza de Santiago sobre Gallaecia. Finalmente, o bispo de Iria Flavia, Teodomiro e o rei astur-galaico Afonso II sobre o ano 813 confirmarán que o ermitán Paio e os fregueses de San Fiz de Solovio reencontraron o sartego apostólico.
miniatura|Moeda coa translación do Apóstolo.
O seu sartego estaba próximo a un castro onde na época romana se construíu un mausoleo en dous niveis cuxo piso inferior é unha cámara sepulcral dos séculos I e II e onde repousaban tres cadáveres, un de cuxos sepulcros era máis relevante que os outros dous. O profesor Isidoro Millán González-Pardo descifrou unha inscrición en grego con caracteres semíticos na que di ler: Athanasius martir, o que coincide coa tradición de que, onda a Santiago, foron sepultados os seus discípulos, tamén mártires: Atanasio e Teodoro.
En Xerusalén, a Igrexa Apostólica Armenia edificou a catedral de Santiago no lugar onde se di que foi decapitado e depositada a súa cabeza.
Difusión
Foi patrón dos reinos cristiáns hipánicos, e venerado en España, en toda Europa así como en multitude de santuarios de América, e deu nome a numerosas e importantes vilas e cidades, algunhas fundadas polos españois. Por outra banda, tamén é extensa a lista de cidades das que tamén é o seu patrón : Chegou a ser símbolo guerreiro da loita contra o islam (Santiago Matamouros) dende o rei astur-galaico Ramiro I (tradición da Batalla de Clavijo). Hoxe é Patrón de España.
Como a súa festividade é o día grande de Galicia, o nacionalismo galego escolleuno como o día de Galicia ou Día da Patria Galega. A Xunta de Galicia preautononómica decretou o 25 de xullo Día Nacional de Galicia, algo que pervive nos sucesivos calendarios laborais aprobados polo executivo autonómico.
En 1122, o Papa Calisto II estableceu o ano santo xubilar xacobeo, confirmado coa Bula Regis Aeterni de Alexandre III promulgada en 1179, cando o día de Santiago cae en domingo. Isto consagrou o santuario de Santiago como un dos tres grandes destinos de peregrinación da cristiandade, xunto a Roma e Xerusalén.
A Penalonga
O topónimo galego Penalonga pode referirse a:
Ermide, Bealo, Boiro
Ermide é un lugar da parroquia de Bealo no concello coruñés de Boiro na comarca do Barbanza. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 9 eran mulleres.
José Miñones (homónimos)
Co nome de José Miñones podemos referirnos a:
Flemming Quist Møller
Flemming Oluf Quist Møller, nado en Copenhaguen o 19 de maio de 1942 e finado o 31 de xaneiro de 2022, foi un músico, debuxante, actor e escritor dinamarqués que destacou na literatura infantil, con libros como Cykkelmyggen Egon (1967). Tocou na banda Bazaar, canda Peter Bastian e Anders Koppel.
Dialecto
Un dialecto é a modalidade que presenta unha lingua determinada nun territorio ou grupo social concreto.
Débese distinguir dialecto de sociolecto (o sociolecto é unha variante da lingua falada por un determinado estrato social), do de lingua padrón, da xerga e do argot.
O dialecto de prestixio ou dialecto estándar é o que se emprega nas situacións formais, e polo tanto, úsase como idioma oficial e é o que se ensina en ámbitos educativos. Adoita basearse nun texto de prestixio aceptado por toda a comunidade, como é o caso da tradución da Biblia de Lutero para o alemán.
En contraposición a este podemos amentar o dialecto vernáculo. Segundo a pegada da vida pública na vida privada nunha sociedade este dialecto vernáculo será máis próximo ou afastado ao dialecto padrón. Nos países árabes, polo xeral, o dialecto padrón non é falado por case ninguén no ambiente doméstico, así a todo, en moitos países nórdicos, cunha cultura urbana importante, o vernáculo e o padrón son case idénticos.
Non existen criterios universalmente aceptados para distinguir os idiomas dos dialectos, aínda que existen varios paradigmas que presentan en ocasións resultados contraditorios. A diferenza exacta é xa que logo subxectiva, dependendo do marco contextual do usuario.
As variedades da linguaxe son frecuentemente denominadas dialectos, en lugar de linguaxes
Lingüistas antropolóxicos definen o dialecto como a forma específica dunha lingua usada por unha comunidade. Noutras palabras, a diferenza entre lingua e dialecto é a diferenza entre o abstracto ou xeral e o concreto ou particular. Dende esta perspectiva, ninguén fala unha "lingua", senón un dialecto da mesma. Quen identifica un dialecto en particular como a versión "padrón" ou "correcta" dunha lingua está, de feito, usando estes termos para expresar unha distinción social. A miúdo, a lingua padrón é máis próxima ao sociolecto das clases altas.
En grupos onde os estándares xogan papeis menos importantes, o "dialecto" pode ser referido simplemente a sutís variacións rexionais que son consideradas mutuamente intelixibles (dende as variantes de barrios ou distritos nunha cidade, a vilas, cidades ou provincias nun país).
A lingüística moderna considera que o estado da lingua non está soamente determinado por criterios lingüísticos, senón que tamén é o resultado dun desenvolvemento histórico e político. O romanche foi recoñecido como lingua ao desenvolver a súa propia escrita, malia ser moi próximo aos dialectos alpinos do lombardo. Un caso contrario é o do chinés, cuxas variantes son xeralmente consideradas dialectos e non linguaxes, malia que os falantes non poidan entenderse entre eles, porque comparten unha escrita común.
Controversia
Os termos "dialecto" e "idioma" poden evocar distintos significados segundo a persoa; mesmo entre os lingüistas non existe unha posición común. Aínda que ningún criterio para distinguilos está aceptado de forma universal, existen numerosos paradigmas que ás veces producen resultados polémicos e contraditorios.
Por veces, os criterios políticos que interfiren na lingua poden estar moi distantes dos criterios científicos. Hai países, nos que auténticas linguas son consideradas apenas dialectos. Non é preciso ir moi lonxe: en Francia, por exemplo, o éuscaro non goza de status de lingua senón de dialecto.
Factores políticos
Max Weinreich proporcionou esta definición: "Un idioma é un dialecto cun exército e unha armada". Así a todo, isto tamén leva a inconsistencias e controversias, dado que as fronteiras políticas non delimitan as liñas do uso da lingua nin da comprensibilidade. Dependendo das realidades e ideoloxías políticas, a clasificación das variedades da fala como dialectos ou idiomas e a súa relación con outras variedades da fala poden albergar controversias e os veredictos poden ser inconsistentes. O inglés e o serbocroata son un bo exemplo disto. Estes idiomas teñen dúas variedades principais: o inglés de Gran Bretaña e dos Estados Unidos, por unha banda; e o serbio e o croata por outra, xunto con outras variedades non tan faladas. Por razóns políticas, analizar estas variedades como "linguaxes" ou "dialectos" produce resultados inconsistentes: o inglés británico e o inglés americano, falados por grandes aliados políticos e militares, son considerados case universalmente como dialectos do inglés. Así a todo, os idiomas padrón de Serbia e Croacia, cuxas diferenzas son comparables en número coas diferenzas entre o inglés británico e o inglés americano, son considerados por moitos lingüistas da rexión como idiomas diferenciados, en boa parte porque a relación entrambos países oscila da amizade á inimizade. (Para máis información sobre o serbocroata, consúltese aquí)
Abundan os exemplos paralelos a este. Os nacionalistas macedonios consideran que o macedonio é un idioma e non un dialecto, aínda que resulta mutuamente intelixible co búlgaro e a miúdo é considerado un dialecto do búlgaro. No Líbano, o partido político de dereitas e ultranacionalista Gardiáns dos Cedros, que se opón aos lazos que unen o país co mundo árabe, estase mobilizando para que o "libanés" sexa considerado como unha lingua distinta do árabe, e non un simple dialecto, e ata pretende substituír a escrita árabe por unha resurrección do antigo alfabeto fenicio.
Sumeiro, Muras, Muras
Sumeiro é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 estaba deshabitado.
Ildefonso Meruéndano Pérez
Ildefonso Meruéndano Pérez, finado en Ourense en agosto de 1918, foi un político galego.
Traxectoria
Militante do Partido Liberal. Foi alcalde de Ourense entre 1897 e 1899 e novamente entre 1912 e 1913. Foi deputado provincial en 1889 e membro da Xunta Provincial de Sanidade.
Otello (Rossini)
Otello, ossia il moro di Venezia (en galego Otello, ou o mouro de Venecia é unha ópera en tres actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Francesco Maria Berio di Salsa, baseado nunha adaptación francesa do Otelo de Shakespeare realizada por Jean-François Ducis . Foi estreada no Teatro del Fondo de Nápoles o 4 de decembro de 1816.
É a única obra rossiniana baseada nun drama de Shakespeare. A ópera adáptase bastante á obra orixinal, ten lugar en Venecia e non en Chipre, e o drama desenvólvese doutro xeito. O papel de Jago é nalgún sentido menos importante e diabólico que na obra orixinal e que na versión de Verdi, estreada en 1887. O Otello de Rossini é un fito importante no desenvolvemento da ópera como drama musical, ademais proporcionou a Verdi un punto de referencia para as súas propias adaptacións de Shakespeare.
Otello, como moitas outras óperas de Rossini, foi caendo pouco a pouco no esquecemento e chegando no século XX a ser a súa presenza practicamente nula. Como noutros casos houbo que agardar ao renacemento de Rossini para que a obra volvese coller voo. É curioso que o propio Rossini afirmaba que, da súa extensa produción operística, tan só sobrevivirían no tempo Il barbiere di Siviglia completo, o acto II de Guillaume Tell e o acto III de Otello.
José Antonio Franco Basanta
José Antonio Franco Basanta, coñecido como Caudillo ou Manchego, nado en Celeiro (Viveiro) o 22 de novembro de 1920 e finado en Lons-Le-Saunier (Departamento de Jura), foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Otello (Rossini)
Esta ópera represéntase pouco, aparecendo nas estatísticas de Operabase no posto nº 222 das óperas representadas no período 2005-2010 e sendo a 65ª en Italia e a novena de Rossini con 12 representacións nese período.
José Antonio Franco Basanta
Traxectoria
Na II República pertenceu ao sindicato de oficios varios da CNT de Covas. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e estivo tres meses encarcerado. Ao saír en liberdade incorporouse ao Grupo Neira. En maio do 1941 ingresou no PCE. A finais de 1944 foi designado secretario de organización e finanzas no Comité Comarcal de Viveiro, e enlace deste co provincial de Lugo. En marzo de 1946 ingresou na III Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar rumbo a Francia xunto a outros guerrilleiros na evasión do Santa Teresa. Finou no hospital de Lons-Le-Saunier por unha tuberculose produto dos seus doce anos no monte.
Otello (Rossini)
Historia das representación
A estrea do Otello de Rossini tivo lugar no Teatro del Fondo de Nápoles o 4 de decembro de 1816. A súa estrea no Reino Unido foi o 16 de maio de 1822 no King's Theatre de Londres, e a premier americana tivo lugar o 7 de febreiro de 1826 en Park Theatre en Nova York.
José Antonio Franco Basanta
Vida persoal
Casou con Genoveva Soto, coa que tivo tres fillos.
Entalpía
A entalpía, (simbolizada como H, tamén referida como entalpía absoluta ou cantidade de calor) é unha magnitude física definida no ámbito da termodinámica clásica de forma que esta mide a máxima enerxía dun sistema termodinámico teoricamente pasible de ser removida deste en forma de calor. É particularmente útil na comprensión e descrición de procesos isobáricos : a presión constante, as variación de entalpía encóntranse directamente asociadas ás enerxías recibidas polo sistema en forma de calor, estas facilmente cuantificables con calorímetros.
Conforme definida, a entalpia engloba en si non só a enerxía interna do sistema, senón tamén a enerxía almacenada no conxunto sistema-ambiente (arredores), que, absorbida polo sistema vía traballo, realizado pola contorna sobre este en procesos termodinámicos que implican a diminución do seu volume, tamén integra unha parcela de enerxía pasible de ser extraída en forma de calor a partir do referido sistema. A entalpía mide pois a totalidade de enerxía dalgunha maneira atrelada ao sistema - incluíndose nesta non só a enerxía encerrada no sistema, senón tamén a enerxía ligada co sistema en virtude das relacións que este establece coa súa veciñanza.
De acordo co dito, a entalpía é a suma da enerxía interna da materia, e o produto do seu volume multiplicado pola presión. A entalpía é unha función de estado cuantificable, aínda que a entalpía total dun sistema non pode ser medida directamente, en cambio a variación de entalpía dun sistema si pode ser medida.
Ecuacións
A entalpía defínese mediante a seguinte ecuación:
Onde:
• U é a enerxía interna.
• P é a presión do sistema.
• V é o volume do sistema.
A entalpía total dun sistema non pode ser medida directamente; a variación de entalpía dun sistema si que pode ser medida en cambio. A variación de entalpía defínese mediante a seguinte ecuación:
• ΔH é a variación de entalpía.
• Hfinal é a entalpía final do sistema. Nunha reacción química, Hfinal é a entalpía dos produtos.
Éric Tabarly
En 1980 bateu o récord da travesía do Atlántico norte a vela.
Entalpía
Ecuacións
• Hinicial é a entalpía inicial do sistema. Nunha reacción química, Hinicial é a entalpía dos reactivos.
Christine Anu
Christine Anu, nada o 15 de marzo de 1970 en Cairns, Queensland, é unha cantante e actriz indíxena australiana descendente dos insulares do estreito de Torres.
Entalpía
Ecuacións
Neste caso, a variación de entalpía pódese expresar do seguinte modo:
DH = DU + P DV
dH = T dS + V dP
a condición de que o único traballo realizado sexa a través dun cambio de volume. Posto que a expresión T dS sempre representa unha transferencia de calor, ten sentido tratar a entalpía como unha medida da calor total do sistema, a condición de que a presión se manteña constante; isto explica a expresión “contido de calor”.
A entalpía é a cantidade de calor que cede ou gaña unha substancia cando o proceso ten lugar a presión constante.
Para unha reacción exotérmica a presión constante, o sistema cede calor e a variación de entalpía do sistema, ΔH, é menor que cero. De xeito similar, para unha reacción endotérmica, o sistema absorbe calor e a variación de entalpía do sistema, ΔH, é maior que cero.
Entalpía estándar ou normal
A variación da entalpía estándar da reacción (denotada como Hº) é a variación de entalpía que ocorre nun sistema cando unha unidade equivalente de materia transfórmase mediante unha reacción química baixo condicións estándar.
Unha variación da entalpía estándar común é a variación da entalpía estándar de formación, que foi determinada para unha gran cantidade de substancias. A variación de entalpía de calquera reacción baixo non importa que condicións pódese calcular, obténdose a variación de entalpía de formación de todos os reactivos e produtos. Outras reaccións con variacións de entalpía estándar son a combustión (variación da entalpía estándar de combustión) e a neutralización (variación da entalpía estándar de neutralización).