cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco Lanza
Traxectoria
A súa familia proviña de Vilaselán. Cursou os seus estudos en Ribadeo. Colaborou con Celestino Pérez Andrade e Camilo Cancio Quindós en La Voz del Pueblo e en 1912 en El Eco Mercantil. Foi un dos impulsores do Ateneo de Ribadeo en 1915. Fundou en 1919 o semanario local La Comarca (que aínda existe), de tendencias liberais e progresistas, no que escribiu, ó parecer en colaboración co seu sogro Celestino Pérez Andrade, numerosos artigos baixo os pseudónimos de El Montañés e Un labrador gallego. Estes artigos eran de tal dureza que Celestino tivo que ausentarse da vila en numerosas ocasións por perigo da súa integridade. En 1927 comezou a súa relación co Seminario de Estudos Galegos, no que entrou en 1929 co seu traballo 'Ribadeo bajo el señorío de sus condes', formando parte das seccións de xeografía e de historia, colaborou na revista Nós e no Boletín da Real Academia Galega, onde publicou diversos traballos históricos e etnográficos sobre Ribadeo. Tamén colaborou en Faro de Vigo e El Sol (Madrid).
En 1931 emigrou a Buenos Aires, onde traballou en diversos periódicos e publicacións ata o momento da súa morte. Entre outras obras, durante a súa estancia na Arxentina, traballou como tradutor (Eça de Queirós, Kant) para a editorial Sopena Argentina, asinando como F. L. Álvarez.
Á súa morte foi soterrado no cemiterio de La Chacarita.
Recoñecementos
A Asociación Cultural Francisco Lanza fundouse en Ribadeo ós vinte anos do seu pasamento.
En Ribadeo ten unha rúa adicada.
Bandeira de Iraq
A bandeira de Iraq (en árabe: علم العراق‎) tivo cinco deseños diferentes desde a súa primeira adopción, en 1922. A súa actual versión foi adoptada oficialmente o 22 de xaneiro de 2008 e consiste de tres bandas horizontais iguais en cor vermello a superior, branca a intermedia e negra a inferior. No centro da banda branca atópase unha inscrición en caligrafía cúfica da frase Allahu Akbar, que significa "Alá é grande". A diferenza da maioría das bandeiras nacionais, a bandeira iraquí ízase co lado dereito cara ao mastro.
Disclosure
Disclosure é un dúo británico de música electrónica adicado ao deep house e o garage house. Está conformado polos irmáns Guy e Howard Lawrence, de Reigate, Surrey, no Sueste de Inglaterra.
Bandeira de Iraq
Esta bandeira foi establecida polo goberno do devandito país por un período provisorio dun ano, co fin de atopar unha solución á controversia xerada en Iraq sobre o uso da bandeira. A bandeira utilizada previamente fora instituída por Saddam Hussein, e unha vez caído o seu goberno tras a Guerra de Iraq, diversas comunidades (como os kurdos) que foran brutalmente reprimidas polo devandito réxime, rexeitaron o uso do emblema nacional.
Primeiras bandeiras
En 1920, o territorio do actual Iraq converteuse no Mandato Británico de Mesopotamia tras a derrota do Imperio Otomán na primeira guerra mundial. Unha bandeira foi adoptada ao nacer este novo Estado semiindependente e, inspirada nas cores da Rebelión Árabe, estaba composta por tres franxas horizontais en cores negro, branco e verde cun trapezoide vermello xunto ao mastro, o cal nalgunhas variantes podía chegar a ser un triángulo. Dentro do trapezoide, situáronse dúas estrelas brancas de sete puntas que representaban as catorce provincias que nese entón compuñan o país.
A bandeira e as súas cores estaban intimamente asociados cos haxemitas, os líderes da Rebelión Árabe e que se converterían na familia real iraquí cando Iraq adquirise a total independencia en 1932. Os haxemitas tamén eran gobernantes do veciño Reino de Xordania, o cal explica a gran similitude entre a bandeira iraquí desa época e a actual bandeira xordana. Na actualidade, esta bandeira é usada por algúns movementos monarquistas dentro e fóra de Iraq.
O Reino de Iraq tería un turbulento desenvolvemento e non duraría máis aló dun par de décadas. En 1958, o rei Faysal II foi derrocado e executado por un grupo de revolucionarios liderados por Abdul Karim Qasim, o cal estableceu unha república. Co fin da monarquía, unha nova bandeira foi deseñada para eliminar o simbolismo monárquico desta e representar ás diversas nacións que compoñen Iraq. As bandas horizontais convertéronse en verticais para representar ao panarabismo e na franxa central branca integráronse un sol amarelo representando á minoría kurda e unha estrela vermella en homenaxe á minoría asiria.
A bandeira baazista
Qasim foi derrocado o 8 de febreiro de 1963 por forzas do Partido Árabe Socialista Baaz proclives ao panarabismo e a creación dun estado único árabe liderado polo exipcio Gamal Abdel Nasser.
Unha nova bandeira foi adoptada retomando unicamente as cores panarábicos. A bandeira consistía de tres franxas horizontais (vermello, branco e negro) e na banda central situábanse tres estrelas de cor verde. Orixinalmente, a bandeira deseñouse seguindo os patróns da República Árabe Unida, un estado formado pola unión de Exipto e Siria liderado por Nasser entre 1958 e 1961, e cuxa bandeira incluía dúas estrelas verdes que representaban a ambos os territorios. En 1963, co ascenso ao poder dos baazistas, retomáronse as tentativas para a reunificación da RAU incluíndo Iraq. A nova bandeira iraquí, incluíndo tres estrelas no canto das dúas, sería a proposta de bandeira para o novo Estado supranacional, sendo adoptada brevemente por Siria. Aínda que as conversacións finalmente non chegaron a bo termo, a bandeira mantívose como emblema iraquí e finalmente, o significado do tres estrelas foi cambiado para representar a cada un dos termos da lema baazista «Liberdade, unidade, socialismo» (Wahda, Hurriyah, Ishtirakiyah en árabe).
O deseño da bandeira iraquí uniríase a unha serie de bandeiras que terían características similares, todas representando (polo menos orixinalmente) os desexos da formación dun estado árabe único. As bandeiras de Exipto, Siria e Iemen presentan estas características.
O 2 de agosto de 1990, o líder iraquí Saddam Hussein ordenou a invasión do próximo emirato de Kuwait, o que posteriormente provocaría o estalido da Guerra do Golfo. O 11 de xaneiro de 1991 sería modificada a bandeira incluíndo o takbir (ou declaración de fe do islam) consistente na frase Allahu akbar que significa «Alá (Deus) é grande» entre as estrelas e que sería escrita coa caligrafía do propio Hussein. A inclusión desta frase relixiosa, pese ao secularismo que caracterizara previamente ao baazismo, é considerado en xeral como unha forma de reunir apoio dentro do mundo islámico durante a Guerra do Golfo contra a coalición liderada por Estados Unidos.
Transición
En 2003, unha coalición militar liderada por tropas estadounidenses lograría derrocar ao goberno de Saddam Hussein na chamada Guerra de Iraq. Co fin do goberno baazista, un dos obxectivos das novas autoridades transitorias foi eliminar os símbolos que lembrasen dita época, estando a bandeira entre estes.
O 26 de abril de 2004, o Consello de Goberno de Iraq anunciou a aprobación dunha nova bandeira logo de recibir máis de trinta propostas. Deseñada por un arquitecto iraquí radicado en Londres, Rifat al-Chaderchi, a bandeira tiña un deseño completamente novo con respecto aos anteriores: unha media lúa celeste sobre fondo branco (representando ao islam e a paz) baixo o cal pairaban dúas franxas horizontais de cor azul (simbolizando a Mesopotamia e os seus dous ríos, o Tigris e o Éufrates) separadas por unha franxa dourada representando ao Kurdistán.
A pesar de que a nova bandeira foi deseñada co fin de integrar ás diversas nacionalidades existentes no país e para marcar o inicio dunha nova "era", unha serie de protestas estalaron en Iraq contrarias á adopción do novo pavillón. A bandeira foi queimada por insurxentes en Faluxa un día antes da súa suposta adopción oficial, o 28 de abril. Dentro das razóns para o rexeitamento da bandeira atopábanse o feito de ser electa por un organismo designado pola ocupación estadounidense e que non considerou a opinión da poboación, o abandono das tradicionais cores árabes en favor de tons azuis similares aos da bandeira de Israel (o único país de todo o Medio Oriente cuxa bandeira posúe esa cor) e a falta de representatividade doutros grupos étnicos (como asirios, cristiáns e turcománs).
8ª edición dos Óscar
A 8.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 5 de marzo de 1936 no Biltmore Hotel dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Frank Capra. Foi a primeira cerimonia en que os premios foron chamados "Óscar".
Voo 901 de Air New Zealand
O voo 901 de Air New Zealand (TE-901) era un voo regular de Air New Zealand de visita á Antártida que operou entre 1977 e 1979. O voo saía do aeroporto de Auckland pola mañá e pasaba unhas cantas horas sobrevoando a Antártida antes de regresar novamente a Auckland pola tarde vía Christchurch. O 28 de novembro de 1979, a décimo cuarta viaxe do TE-901, un McDonnell Douglas DC-10-30 con rexistro ZK-NZP, esnafrouse contra o monte Erebus na illa Ross, matando os 237 pasaxeiros e 20 tripulantes a bordo do avión. O accidente é coñecido como o desastre do monte Erebus.
8ª edición dos Óscar
Este foi o segundo e último ano en que se permitiu votas candidaturas que non estaban nomeadas. A Midsummer Night's Dream foi o único filme que gañou un Óscar nesta circunstancia.
Mutiny on the Bounty foi o último filme que só gañou o Óscar ao mellor filme.
Premios
miniatura|150px|[[Frank Lloyd, mellor filme]] miniatura|150px|[[Irving Thalberg, mellor filme]] miniatura|150px|[[John Ford, mellor director]] miniatura|150px|[[Victor McLagen, mellor actor]] miniatura|150px|[[Bette Davis, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Ben Hecht, mellor argumento orixinal]] miniatura|150px|[[Hal Mohr, mellor fotografía]] miniatura|150px|[[D. W. Griffith, Óscar honorífico]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Voo 901 de Air New Zealand
A investigación inicial determinou que o accidente foi causado por un erro do piloto, pero o clamor público fixo que se establecese unha Comisión Real de Investigación. A comisión, presidida polo xuíz Peter Mahon, concluíu que o accidente o causou unha corrección feita nas coordenadas da ruta de voo a noite anterior ao desastre, xunto cun fallo ao informar á tripulación do voo do cambio, co resultado de que o avión, en vez de ser dirixido polo ordenador polo estreito de McMurdo (como asumía a tripulación), foi rencamiñado pola ruta do monte Erebus. No informe de Mahon, este acusou a Air New Zealand de presentar "unha orquestrada ladaíña de mentiras" e esta acusación levou a cambios na alta dirección da aeroliña. O accidente é o desastre con máis mortos en Nova Zelandia en tempos de paz.
Voo e avión
O voo 901 saía do aeroporto de Auckland ás 8:00 am, e regresaba ao aeroporto de Christchurch ás 7:00 pm despois de percorrer un total de 5 360 millas (8 630 km). O avión facía unha parada de 45 minutos en Christchurch para repostar e cambiar a tripulación antes de voar as 464 millas (747 km) restantes ata Auckland, chegando ás 9:00 pm. Os billetes para os voos de novembro de 1979 custaban 359 dólaes neozelandeses por persoa.
Personalidades como Sir Edmund Hillary tiñan actuado de guías en voos anteriores. Hillary debía actuar como guía para o voo do accidente o 28 de novembro de 1979, pero tivo que cancelalo debido a outros compromisos. O seu amigo e compañeiro de escalada Peter Mulgrew foi o guía ese día.
O voo normalmente operaba cun 86% de capacidade; os asentos baleiros, normalmente os centrais, permitían aos pasaxeiros moverse máis facilmente pola cabina para ver a través das fiestras.
O avión usado nestes voos eran os oito trirreactores McDonnell Douglas DC-10-30 de Air New Zealand. O avión do accidente tiña o rexistro ZK-NZP. Fora o 182º DC-10 en ser fabricado, e o cuarto DC-10 en ser introducido na aeroliña, sendo entregado o 12 de decembro de 1974. Foi o primeiro DC-10 de Air New Zealand en ser equipado cos motores General Electric CF6-50C xa de fábrica, e realizara máis de 20 700 horas de voo antes do accidente.
Accidente
miniatura|260x260px|O avión accidentado en 1977
Circunstancias que rodearon o accidente
O capitán Jim Collins e o copiloto Greg Cassin nunca voaran antes á Antártida, pero eran pilotos experimentados e estaban considerados cualificados para o voo. O 9 de novembro de 1979, 19 días antes os dous pilotos asistiron a un briefing no cal recibiron unha copia dos anteriores plans de voo.
O plan de voo que fora aprobado en 1977 pola División de Aviación Civil do Departamento de Transportes de Nova Zelandia era a través dunha senda directa dende o cabo Hallett ata a baliza non direccional de McMurdo, que, casualmente, implicaba voar directamente sobre o cumio do monte Erebus, de 3 794 m. Porén, debido a un erro de escritura nas coordenadas cando a ruta foi computerizada, a copia impresa do sistema informático terrestre de Air New Zealand presentada na reunión do 9 de novembro correspondía a un curso de voo cara ao sur pola metade do amplo estreito de McMurdo, a uns 43 km ao oeste do monte Erebus. A meirande parte dos anteriores 13 voos tamén introduciran esas coordenadas de plan de voo nos sistemas de navegación do avión e ralizaran a ruta do estreito de McMurdo, sen decatarse de que a ruta voada non se correspondía coa ruta aprobada.
O capitán Leslie Simpson, o piloto do voo o 14 de novembro e tamén presente no briefing do 9 de novembro, comparou as coordenadas da baliza de navegación TACAN de McMurdo (a uns 5 km ao leste da baliza non direccional de McMurdo), e o punto de referencia de McMurdo que a súa tripulación introducira no INS (Sistema Inercial de Navegación), e quedou sorprendido ao atopar unha gran distancia entre os dous. Despois do seu voo, o capitán Simpson avisou a sección de navegación de Air New Zealand da diferenza nas posicións. Por razóns que foron disputadas, isto desencadeou que a sección de navegación de Air New Zealand decidise actualizar as coordenadas do punto de referencia de McMurdo almacenadas no ordenador de terra para que se correspondesen coas coordenadas da baliza TACAN de McMurdo, aínda que isto tampouco correspondía coa ruta aprobada.
A sección de navegación cambiou as coordenadas do punto de referencia de McMurdo almacenada no ordenador de terra ao redor das 1:40 am da mañá do voo. Á tripulación do voo 901 non se lle notificou o cambio. O plan de voo impreso proporcionado á tripulación na mañá do voo, que foi introducido pola tripulación no INS do avión, difería do plan presentado na reunión do 9 de novembro e das anotacións que o capitán Collins fixera no mapa a noite anterior ao voo. A diferenza clave era que o plan de voo presentado na reunión informativa se correspondía a unha pista por debaixo do estreito de McMurdo, evitando o monte Erebus polo leste, mentres que o plan de voo impreso nesa mañá correspondente a un curso que coincidía co monte Erebus, o que faría que o avión chocase con el se esa parte do voo se realizaba a menos de 13 000 pés (4 000 m) de altitude.
Ademais, o programa informático foi alterado de tal xeito que o télex estándar enviado aos controladores estadounidenses nas instalacións científicas de Mcurdo Station mostraba a palabra "McMurdo", en vez das coordenadas de latitude e lonxitude, para o punto de referencia final. Durante a posterior investigación o xuíz Peter Mahon concluíu que este foi un intento deliberado de ocultar ás autoridades dos Estados Unidos que o plan de voo fora cambiado, e probablemente debido a que se sabía que o ATC estadounidense presentaría unha obxección á nova ruta de voo.
As transcricións da gravadora de voces de cabina dos últimos minutos do voo antes do impacto co monte Erebus indicaron que a tripulación cría que estaban voando sobre o estreito de McMurdo, moi ao oeste do monte Erebus e coa barreira de xeo de Ross visible no horizonte, cando en realidade voaban directamente cara á montaña. Malia que a maior parte da tripulación participou na identificación de referencias visuais no momento, nunca percibiron a montaña directamente en fronte deles. Aproximadamente seis minutos despois de completar un descenso en Condicións Meteorolóxicas Visuais, o voo 901 chocou co monte Erebus a unha altitude duns 1 500 pés (460 m), nas ladeiras inferiores da montaña de 3 794 metros de alto. As fotografías dos pasaxeiros tomadas segundos antes da colisión despexaron calquera dúbida sobre a teoría dun "voo entre as nubes", amosando perfectamente unha visibilidade perfectamente clara por debaixo da base de nubes, con puntos de referencia visibles a 21 km á esquerda e a 16 km á dereita do avión.
Cambios nas coordenadas e saída
A tripulación introduciu as coordenadas no ordenador do avión antes de engalar do aeroporto de Auckland ás 7:21 am. Sen que o soubesen, as coordenadas foran modificadas antes esa mesma mañá para corrixir o erro introducido anteriormente e non detectado ata entón. A tripulación evidentemente non comprobou o punto de referencia de destino usando un mapa topográfico (como fixera o capitán Simpson no voo do 14 de novembro) ou teríanse decatado do cambio. Os mapas da Antártida non estiveron dispoñibles para os pilotos para propósitos de planificación, e retivéronse ata que o voo estivo a piques de partir. Os mapas finalmente proporcionados, que foron levados no avión, non eran o suficientemente grandes en escala para soportar un trazado detallado. Tales controis cruzados (e, máis importante, o seguimento en tempo real da posición real do avión sobre o chan) non foron apoiados nin requiridos, nin incluso animados pola sección de navegación de Air New Zealand.
Bandeira de Iraq
Transición
O rexeitamento á nova bandeira obrigou á suspensión da adopción e, posteriormente, foi refugada completamente. Unha nova bandeira foi oficializada o 28 de xuño de 2004 cando asumiu o Consello de Goberno Interino. No devandito emblema, o takbir estaba escrito coa caligrafía árabe de tipo cúfica e non co manuscrito realizado por Saddam Hussein da bandeira, eliminando así a simboloxía do derrocado réxime.
Este cambio, con todo, non terminou cos reclamos de que o pavillón seguía sendo un símbolo da opresión exercida por Hussein a diversos grupos do país. Por esas razóns, o goberno da Rexión Autónoma Kurda decidiu prohibir o uso da bandeira iraquí no seu territorio e, en substitución, como símbolo nacional foi adoptada a bandeira utilizada entre 1959 e 1963.
Debido a estas controversias, o goberno de Iraq decidiu adoptar unha nova bandeira provisional, o 28 de xaneiro de 2008, removendo por completo as estrelas baazistas e deixando unicamente o takbir central xunto ás franxas tricolores. A bandeira tería un ano de duración e sería substituída por unha nova durante 2009 que conteña algún símbolo que represente aos pobos minoritarios que habitan o país. Este novo deseño sería aceptado polo goberno do Kurdistán, o cal permitiu o seu uso no territorio baixo a súa xurisdición.
O 15 de xullo de 2008, o goberno iraquí anunciou o concurso para seleccionar a nova bandeira nacional. Até fins de setembro de 2008, o goberno recibiría as diversas propostas e logo elixiría tres deseños que proporía ao parlamento, o cal seleccionaría ao gañador a fins dese ano. Con todo isto non se logrou definitivamente.
Asturiano oriental
miniatura|dereita|300px|Mapa lingüístico de Asturias. Asturiano oriental identificado como C3 no mapa. O asturiano oriental é unha variante da lingua asturiana que comparte algunhas características co montañés de Cantabria, constituíndo este un estadio máis próximo ao castelán, con características que antigamente se deron nesta última lingua. Segundo os lingüistas este dialecto fálase entre o río Sella e a fronteira con Cantabria mesmo internándose nesta comunidade.
Características
Na zona máis occidental deste dominio consérvase o plural feminino en -es (les cases), pero convértese -as na parte central e oriental. Probablemente noutras épocas 'les cases' pronunciábase máis cara ao leste (a proba é o topónimo Llanes).
Voo 901 de Air New Zealand
Cambios nas coordenadas e saída
Unhas catro horas despois dunha engalaxe suave, o voo estaba a 68 km da McMurdo Station. O centro de comunicacións de radio permitiu aos pilotos baixar a 10 000 pés (3 000 m) e continuar "visualmente". As regulacións de seguridade aérea da época non permitían que os voos baixasen máis de 6 000 pés (1 800 m), incluso con bo tempo, aínda que a propia revista de Air New Zealand amosaba fotografías de anteriores voos operando claramente por debaixo desa altitude. Collins cría que o avión se atopaba sobre mar aberto.
Choque contra o monte Erebus
miniatura|266x266px|Curso do voo 901 Collins díxolle á McMurdo Station que baixaría aos 2 000 pés (610 m), momento no que cambiou o control da aeronave ao sistema informático automatizado. No exterior había unha capa de nubes que se mesturaba co branco da neve que cubría o volcán, formando un sector branco, sen contraste entre os dous para avisar os pilotos. O efecto enganou a todos os que estaban na cuberta de voo, facéndoos crer que a ladeira branca da montaña era a barreira de xeo de Ross, unha enorme extensión de xeo flotante derivada das grandes capas de xeo da Antártida. Como era pouco coñecido, incluso para pilotos polares experimentados, Air New Zealand non proporcionara adestramento á tripulación sobre o fenómeno da formación do sector branco. Consecuentemente, a tripulación pensou que estaban voando ao longo do estreito de McMurdo, cando realmente voaban sobre a baía de Lewis en fronte do monte Erebus.
Ás 12:49 pm o Sistema de Advertencia de Proximidade ao Terreo (GPWS) comezou a soar cunha serie de alarmas "whoop whoop pull up" (whoop whoop levantar), advertindo de que o avión estaba perigosamente preto do chan. A gravadora de voces da cabina capturou o seguinte:
A McMurdo Station intectou contactar co voo tras o accidente, e informou a sede de Air New Zealand en Auckland de que se perderan as comunicacións co avión. Persoal de busca e rescate dos Estados Unidos foi posto en espera.
Nacionalidades dos pasaxeiros e tripulantes
Air New Zealand non perdera ningún pasaxeiro ata que ocorreu este accidente. As nacionalidades dos pasaxeiros e dos tripulantes eran as seguintes:
Busca inicial e descubrimento
Ás 2:00 p.m. a Armada dos Estados Unidos publicou un informe da situación dicindo:
Datos recompilados ás 3:43 p.m. engadíronse ao informe da situación, dicindo que a visibilidade era de 64 km. Tamén se informou de que seis avións foran enviados para atopar o voo.
O voo 901 tiña que chegar a Christchurch ás 6:05 p.m. para unha escala que incluía unha repostaxe e un cambio de tripulación antes de completar a viaxe regresando a Auckland. Uns 50 pasaxeiros tamén deberían desembarcar en Christchurch. O persoal do aeroporto díxolle ás familias que agardaban que era normal que o avión se atrasase un pouco, pero a medida que pasaba o tempo estaba claro que algo fora mal.
Ás 9:00 p.m., unha hora e media despois de que o avión se tivese que quedar sen combustible, Air New Zealand informou a prensa de que cría que o avión se perdera. Equipos de rescate buscaron ao longo da suposta ruta do voo pero non atoparon nada. Ás 12:55 a.m. a tripulación dun avión da Armada estadounidense descubriu restos sen identificar na ladeira do monte Erebus. Non se puideron ver superviventes. Ao redor das 9:00 a.m., vinte horas despois do accidente, heicópteros con equipos de rescate conseguiron aterrar na ladeira da montaña. Confirmaron que os restos eran do voo 901 e que os 237 pasaxeiros e 20 tripulantes estaban mortos. A altura do DC-10 no momento da colisión era de 447 metros.
O estabilizador vertical do avión, co logotipo koru claramente visible, foi atopado na neve. Corpos e fragmentos do avión foron levados a Auckland para a súa identificación. Os restos de 44 das vítimas non puideron ser identificados. O día 22 de febreiro de 1980 celebrouse un funeral polos finados.
Disclosure
Traxectoria musical
En 2012 publicaron “Tenderly / Flow” recibindo o apoio das radios británicas. Posteriormente editan o EP “The Face” no selo Greco-Roman onde mesturan os sons do hip hop da década dos 90, do Chicago house e o UK garage.
A finais de 2012, causaron grande impacto no Reino Unido e en varios países europeos co sinxelo "Latch", unha colaboración co cantante Sam Smith, acadando a undécima posición na lista de éxito británica. En febreiro de 2013 lanzan un novo sinxelo, "White Noise" coa voz da cantante Aluna Francis, integrante do dúo AlunaGeorge, con que obtiveron a segunda posición no Reino Unido. En xuño de 2013, lanzaron o seu álbum de estrea Settle coa discográfica PMR Records, seguindo o son garage dos seus últimos traballos. Debutou na primeira situación da UK Albums Chart e logrou ingresar en varios países europeos e en Australia, recibindo críticas xeralmente positivas por parte da crítica. Ademais, foron nomeados nos Premios Grammy de 2014 no premio ao mellor álbum de dance/electrónica.
A Chanca, Adá, Chantada
A Chanca é un lugar na parroquia de Adá, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres), a mesma cantidade ca en 2006.
Diego de Almagro o Mozo
Diego de Almagro, coñecido como o Mozo, nado en 1520 en Panamá e finado o 16 de setembro de 1542 en Cuzco, foi un conquistador español fillo de Diego de Almagro e unha india panameña, Ana Martínez.
Apollo 7
O Apollo 7 foi o cuarto voo espacial do programa norteamericano Apollo (denominado oficialmente AS-205), lanzado o día 11 de outubro de 1968 mediante un foguete do tipo Saturno IB e coa primeira tripulación composta polos astronautas Walter M. Schirra -comandante-, Donn F. Eisele e Walter Cunningham. miniatura|A terra vista desde o Apollo 7. A nave foi posta nunha órbita de aparcadoiro (entre 230 e 285 km de altura) e durante as 163 órbitas á Terra comprobouse o funcionamento da cápsula espacial C.M. e do módulo de servizo, así como os sistemas de comunicacións.
Tamén se probou un atraque espacial coa terceira fase do foguete Saturno, á que se achegou ata estar a uns 15 metros de distancia, simulando así a unión co módulo lunar.
SMS König
O SMS König foi o primeiro dos catro acoirazados da clase König da Mariña Imperial alemá (Kaiserliche Marine) durante a primeira guerra mundial. O König (en galego: "rei") foi nomeado así na honra do rei Guillerme II de Württemberg. Posto na grella en outubro de 1911, o barco foi botado o 1 de marzo de 1913. O König foi completado pouco despois do comezo da primeira guerra mundial; foi asignado á Hochseeflotte o 9 de agosto de 1914.
Apollo 7
Durante o voo acendeuse o motor principal en oito ocasións para efectuar correccións de traxectoria, e realizouse en directo a primeira transmisión das manobras realizadas, que puideron ver na Terra millóns de persoas.
SMS König
Xunto cos seus tres barcos irmáns, o Grosser Kurfürst, o Markgraf e o Kronprinz, o König tomou parte na meirande parte das accións da frota durante a guerra. Como barco líder da liña alemá na batalla de Xutlandia o 31 de maio de 1916, o König enfrontouse con varios acoirazados británicos e recibiu dez impactos de calibre pesado. En outubro de 1917 forzou ao pre-dreadnought ruso Slava a que se afundise na batalla do estreito de Muhu, que seguiu á exitosa Operación Albion alemá.
Apollo 7
Tras 10 días de misión, a amaraxe efectuouse o 22 de outubro de 1968 a menos de 15 quilómetros do lugar previsto para o seu descenso, a 7 mn (13 km) ao norte do buque de recuperación designado, o USS Essex. O voo durou 260 horas, 8 minutos e 58 segundos.
SMS König
O König foi internado, xunto coa meirande parte da Hochseeflotte, en Scapa Flow en novembro de 1918 tras o armisticio. O 21 de xuño de 1919 o contraalmirante Ludwig von Reuter ordenou afundir a frota mentres os barcos británicos estaban fóra do porto realizando exercicios. A diferenza da meirande parte dos buques afundidos, o König nunca foi reflotado para o seu desmantelamento; os restos aínda se atopan no fondo da baía.
Leira
Unha leira é un terreo de labranza. O topónimo Leira pode referirse a:
Fontefría, Proente, A Merca
Fontefría  é un lugar da parroquia de Proente no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. Estaba deshabitado no 2013 segundo datos do INE e do IGE.
África Proconsular (provincia romana)
Africa Proconsularis foi unha provincia romana do noroeste da costa africana que foi creada en 146 a.C. trala derrota de Cartago na Terceira Guerra Púnica. Comprendía aproximadamente o territorio da actual Tunicia, o nordés de Alxeria e a costa do oeste de Libia ao longo do Golfo de Sirte. O territorio habitado orixinalmente por pobos bérberes, coñecidos en latín como "Mauri", indíxenas de todo o norte de África ao oeste de Exipto. No século IX a.C., Fenicia construíu asentamentos ao longo do Mar Mediterráneo para facilitar o transporte marítimo, dos cales Cartago alcanzou a dominio durante oito séculos ata a súa conquista pola República romana.
miniatura|450px|O Imperio romano no tempo de Adriano (gobernado 117-138 d.C.), mostrando no norte de África a [[provincia senatorial de Africa Proconsularis (E. Alxeria/Tunicia/Tripolitania). 1 lexión despregada no 125.]]
Historia
A primeira provincia de Roma no noroeste de África estableceuna a República Romana no 146 a.C., trala derrota de Cartago na Terceira Guerra Púnica. "Africa Proconsularis" ou "Africa Vetus" (antiga África), gobernada por un procónsul.
É posible que o nome "África" ​​proveña da palabra bérber "afer" ou "ifri" que designaba unha tribo.
Útica formouse como capital administrativa. O resto do territorio quedou no dominio do rei cliente Bérber numidio Masinisa. Nesa época, a política romana en África era simplemente impedir que se elevase outra gran potencia no outro lado de Sicilia.
No 118 a.C., o príncipe numido Iugurta intentou reunificar os reinos máis pequenos. Con todo, logo da súa morte, gran parte do territorio de Iugurta quedou ao mando do rei cliente bérber de Mauritania Boco e, nese momento, a romanización de África estaba firmemente arraigada. No 27 a.C., cando a República romana transformouse en imperio romano, a provincia de África comezou a ocupación imperial baixo o dominio romano.
Implementáronse varias reformas políticas e provinciais por Augusto e máis tarde por Calígula, pero Claudio finalizou as divisións territoriais en provincias romanas oficiais. África era unha provincia senatorial. Despois das reformas administrativas de Diocleciano, dividiuse en "África Zeugitana" (que conservou o nome de Africa Proconsularis), xa que estaba rexido por un procónsul no norte. África Bizacena ao seu sur adxacente (correspondente ao leste de Tunicia), e "África Tripolitania" ao seu sur adxacente (correspondente ao sur de Tunicia e ao noroeste de Libia). Todas formaban parte da Dioecesis Africae.
A rexión permaneceu como parte do Imperio romano ata as migracións xermánicas do século V. Os vándalos cruzaron o noroeste de África desde España no 429 e a invadiron a area no 439 fundando o seu propio reino, incluíndo Sicilia, Córsega, Sardeña e as Baleares. Os vándalos controlaron o país como unha elite guerreira, pero afrontaron unha forte resistencia dos bérberes nativos. Os vándalos tamén perseguiron aos bérberes católicos, xa que os vándalos eran adeptos do arianismo (as doutrinas semi-trinitarias de Arius, un sacerdote de Exipto). Cara ao final do século V, o estado vándalo caeu en declive, abandonando a maioría dos territorios interiores aos mauri e outras tribos bérberes da rexión.
No 533 d.C., o emperador Xustiniano, usando unha disputa dinástica vándala como pretexto, enviou un exército baixo o xeneral Belisario para recuperar África. Nunha curta campaña, Belisario derrotou aos vándalos, entrou en Cartago cun triunfo e restableceu o dominio romano sobre a provincia. A restaurada administración romana tivo éxito evitando os ataques das tribos bérberes do deserto, e por medio dunha extensa rede de fortificacións conseguiu estender o seu dominio cara ao interior.
Despois do 640, o exarcado conseguiu evitar a Conquista Musulmá, pero no 698, un exército musulmán de Exipto saqueou Cartago e conquistou o exarcado, terminando o goberno romano e cristián no noroeste de África.
Liña temporal
{{legend|#FFB6B6|Control romano}}
Africanos romanos
miniatura| 250px | O [[Anfiteatro de El Djem|anfiteatro de Thysdrus (moderno El Djem)]]
Aínda así, a presenza militar romana do Noroeste de África era relativamente pequena, formada por preto de 28.000 soldados e auxiliares en Numidia e nas dúas provincias de Mauritania. A partir do século II, estas guarnicións foron habitadas principalmente por habitantes locais. Desenvolveuse unha importante poboación latino falante con devanceiros multinacionais, que compartian a rexión noroeste de África cos que falaban linguas púnicas e bérberes. As forzas de seguridade imperiais comezaron a elexirse de entre a poboación local, incluíndo aos bérberes.
Abun-Nasr, na súa "Historia do Magrib", dixo que "o que fixo que os bérberes aceptasen a forma de vida romana con gran facilidade foi que os romanos, aínda que era unha potencia colonizadora que capturou as súas terras pola forza das aramas, non mostraron ningunha exclusividade racial e eran extraordinariamente tolerantes cos cultos relixiosos bérberes, xa foran autóctonos ou prestados dos cartaxineses Non obstante, a cultura romana penetrou no territorio romano en África de forma desigual. Os territorios de bérberes non romanizadas continuaron existindo ao longo do período romano, incluso nas áreas rurais das rexións profundamente romanizadas de Tunicia e Numidia."
Ao final do Imperio Romano Occidental, case todo o Magreb estaba totalmente romanizado, segundo Mommsen no seu "Provincias do Imperio romano". Os africanos romanos gozaban dun alto nivel de prosperidade. Esta prosperidade (e romanización) tocou parcialmente incluso as poboacións que vivían fóra dos límites romanos (principalmente os Garamantes e os Getuli), que foron alcanzados polas expedicións romanas a África subsahariana.
Economía
miniatura|250px|Electrum tridrachme acuñado en Zeugitane en Cartago miniatura|250px|Unha moeda romana celebrando a provincia de África, acuñado no 136 a.c. baixo o emperador [[Adriano. A personificación de África móstrase usando un tocado de elefante.]] miniatura|Triunfo de Poseidón e Amphitrite que mostra á parella [[thiasos#Outro thiasoi|en procesión, detalle dun vasto mosaico mosaico de Cirta, África romana (c. 315–325 d. C., agora no Louvre]] A prosperidade da maioría das cidades dependía da agricultura. Chamado o "graneiro do imperio", o noroeste de África, segundo unha estimación, producía un millón de toneladas de cereais cada ano, un cuarto dos cales era exportado. Outros cultivos incluían fabas, figos, uvas e outras froitas. No século II, o aceite de oliva rivalizaba cos cereais como un elemento de exportación . Ademais dos escravos, e da captura e transporte de animais salvaxes exóticos, a produción e as exportacións principais incluían o téxtil, o mármore, o viño, a madeira, a gandería, a cerámica e a la.
A incorporación de cidades coloniais ao Imperio romano trouxo un grao de urbanización sen parangón a vastas áreas do territorio, particularmente no noroeste de África. Este nivel de rápida urbanización tivo un impacto estrutural na economía das cidades e a produción artesanal nas cidades romanas estivo estreitamente ligada ás esferas agrarias de produción. A medida que a poboación de Roma creceu, tamén o fixo a demanda de produtos do noroeste africano. Este florecente comercio permitiu ás provincias do Noroeste africano aumentar a produción artesanal nas cidades en rápido desenvolvemento, converténdose así en centros urbanos altamente organizados. Moitas cidades romanas compartiron aspectos de cidades modelo e de consumo, xa que a actividade artesanal estaba directamente relacionada co papel económico que as cidades desempeñaban nas redes comerciais de longa distancia.
A poboación urbana estivo cada vez máis ocupada nos sectores de artesanía e servizos e menos en emprego agrario, ata que unha parte significativa da vitalidade da cidade veu da venda ou comercio de produtos a través de intermediarios a mercados de áreas tanto rurais como estranxeiras. Os cambios que ocorreron na infraestrutura para o procesamento agrícola, como o aceite e a produción de viño, como o comercio continuou a desenvolver as cidades e o comercio influíu directamente no volume de produción artesanal. A escala, a calidade e a demanda destes produtos alcanzaron o seu apoxeo na África romana do noroeste.
Gobernadores
miniatura| [[Juba II, rei de Mauritania.]]
Era republicana
Salvo que se indique o contrario, os nomes dos gobernadores en África e as súas datas son tomados de T.R.S. Broughton,  Os Maxistrados da República Romana  (Nova York: American Philological Association, 1951, 1986), vol. 1, e vol. 2 (1952).
146-100 aC
As probas de inscrición son menos comúns para este período que para a era imperial, e os nomes dos que posuían unha "provincia" normalmente son rexistrados por historiadores só durante a guerra ou polos Fasti triumphales. Despois da derrota de Cartago no 146 a.C., non se rexistran máis asignacións a África entre os maxistrados ou promaxistrados ata a Guerra de Iugurta (112-105 a.C), cando o comando contra Jugurtha en Numidia converteuse nunha provincia consular.
90s–31 a.C
Durante as guerras civís romanas dos anos 80 e 40 a.C., os gobernadores lexítimos son difíciles de distinguir dos mandos puramente militares, xa que as faccións rivais competían polo control da provincia por medio da forza.
Imperio posterior (Dominación)
Os gobernadores son elixidos directamente polos emperadores, sen a aprobación do Senado romano. miniatura|550px|África do Norte baixo o dominio romano
HMS Queen Mary
O HMS Queen Mary foi o derradeiro cruceiro de batalla construído pola Royal Navy antes da primeira guerra mundial. Tratouse do único membro da súa clase aínda que compartía moitas características coa clase Lion, incluídos os seus oito canóns de 343 mm. Foi completado en 1913 e participou na batalla de Helgoland como parte da Grand Fleet en 1914. Ao igual que a meirande parte dos modernos cruceiros de batalla británicos, nunca deixou o mar do Norte durante a guerra. Como parte do 1º escuadrón de cruceiros de batalla, intentou interceptar a unha forza alemá que bombardeou a costa inglesa do mar do Norte en decembro de 1914, pero sen éxito. Foi reparado a comezos do 1915 e perdeuse a batalla do banco Dogger no mes de xaneiro, pero participou na maior acción da frota da guerra, a batalla de Xutlandia, a mediados de 1916. Foi golpeado dúas veces polo cruceiro de batalla alemán Derfflinger durante a primeira parte do enfrontamento e as súas polvoreiras estouparon pouco despois afundindo o barco.
Os seus restos foron descubertos en 1991 e descansa en pezas, con algunhas das súas partes do revés, no fondo do mar do Norte. O Queen Mary foi designado como un lugar protexido pola Lei de protección de restos militares de 1986, xa que é a tumba de 1.266 tripulantes.
Mundín, Adá, Chantada
Mundín é un lugar na parroquia de Adá, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 20 habitantes (once homes e nove mulleres).
Erosa, Adá, Chantada
Erosa é un lugar na parroquia de Adá, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña quince habitantes (seishomes e dezanove mulleres).
David García Romero
David García Romero, nado na Coruña o 9 de febreiro de 1991, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista no Arzúa, da Terceira División RFEF.
Antonio Baltar
Traxectoria
Fillo do padronés Ángel Baltar Cortés que foi director do Hospital de Santiago e pioneiro en técnicas cirúrxicas, e sobriño de Ramón Baltar, pai tamén de dous cirurxiáns, foi director do Sanatorio Baltar e do Gran Hospital de Santiago, Antonio Baltar estudou Medicina en Compostela, en París atraído pola escola de Histopatoloxía e na Universidade Complutense de Madrid, onde se licenciou. En 1933, especializado en Histoloxía patolóxica, ingresou no corpo de Médicos Inspectores Municipais de Santiago e pouco despois, bolseiro da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas, viaxou a Berlín para estudar. Entre 1934 e 1936 desempeñou o cargo de profesor auxiliar de Histoloxía e Anatomía Patolóxica da Universidade de Santiago de Compostela, ao mesmo tempo que concentraba as súas inquedanzas na creación da "Agrupación al Servicio de la República" de Compostela e na elaboración dos seus escritos publicados da Revista PAN (Poetas Andantes e Navegantes) co pseudónimo de Antón Martín.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi suspendido de emprego e soldo na Facultade de Medicina e exiliouse en América, onde a súa muller, Mireia Dieste, filla de Eduardo Dieste, tiña casa familiar. Logo de dous meses en Montevideo, trasladáronse a Arxentina onde participou nas actividades dos intelectuais galeguistas exiliados. En 1937 revalidou o título de doutor en Medicina na Universidade da Plata e fundou un sanatorio en Avellaneda co tamén santiagués Gumersindo Sánchez Guisande. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941.
Entre 1939 a 1947, Baltar organizou o Laboratorio de Anatomía Patolóxica do Centro Galego de Bos Aires, fundou o Hogar Gallego para Ancianos en Domseelar, e publicou varios artigos sobre Ciencia e Cultura. Trasladouse á Patagonia para exercer como médico dos mineiros de Chos Malal, lugar illado do Neuquen, ao pé dos Andes.
Entre 1952 e 1953 exerceu de secretario na Dirección Xeral de sanidade do Sur (Baía Branca). Ao ano seguinte foi nomeado catedrático de Anatomía Patolóxica na Universidade de Cuyo (Mendoza), onde dirixiu o Laboratorio Anatomopatolóxico. En 1954 abandonou a cátedra para exercer como director xeral de Sanidade de Cuyo na rama de medicina sanitaria e a loita anticancerosa. Logo traballou como patólogo en Bos Aires e especializouse en Medicina Social na Organización Mundial da Saúde. Entre 1961 e 1964 coordinou un Plan Integral de Saúde de San Juan e estudou a organización da medicina social dos Andes Centrais e das serras pampánicas. Nos anos posteriores traballou na Coordinación Sanitaria Rexional en Córdoba.
Relacionouse cos intelectuais galegos exiliados na Arxentina, sobre todo co seu tío Rafael Dieste e en 1956 presidiu a Asociación Gallega de Universitarios, Escritores y Artistas (AGUEA). Despois da celebración do Primeiro Congreso da Emigración Galega de 1956, organizado polo Consello de Galiza, no que presentou un relatorio titulado A Emigración Galega e a Cultura, viaxou a Galicia co encargo da AGUEA de poñer en marcha un proxecto que, continuador do Seminario de Estudos Galegos, se dedicase á investigación socio económica. As xestións de Baltar non foron ben acollidas polos intelectuais do interior e a policía aconselloulle que abandonase Galicia. Tamén colaborou estreitamente con Díaz Pardo e Luís Seoane no proxecto do Laboratorio de Formas de Galicia que incluía a restauración de Sargadelos e a creación dun Museo Galego de Arte Contemporánea. Baltar tratou de que o Museo promovido polo Laboratorio de Formas no Castro de Samoedo incorporase a maior parte da obra de Carlos Maside.
Antonio Baltar morreu dun paro cardíaco en setembro de 1970 no Hospital Ribadavia de Buenos Aires.
Usaquén
miniatura|Vista de Usaquén dende o ceo. miniatura|230px|Localización de Usaquén en Bogotá. Usaquén é a localidade número un do Distrito Capital de Bogotá. Atópase no norte da cidade. Entre os seus residentes atópanse todas as clases sociais aínda que predomina a clase media alta e a clase alta, o estrato socioeconómico 4, 5 e 6. Até 1777 albergou un poboado indíxena, cuxos habitantes foron desprazados cara ó sur por un decreto real. Foi asento de extensas facendas, hoxe convertidas en urbanizacións e centros comerciais. Na súa zona leste atópase un sector dos cerros Orientais da cidade, que colindan co concello cundinamarqués de La Calera.
Historia
miniatura|230px|Localidade de Usaquén O seu nome vén do vocábulo muisca Usaque. Foi un poboado muisca en época prehispánica e fundouse como poboado indíxena en 1539. Durante a Colonia foi en todo caso unha poboación de reducidas proporcións, cuxos tributos eclesiásticos se atopaban entre os máis baixos da Sabana.
As súas condicións xeográficas eran desfavorables, e o camiño que a comunicaba con Santa Fe (Bogotá) estaba en moi malas condicións, en parte polos pantanos que se formaba nalgúns treitos. O poboado indíxena abandonouse por decreto español en 1777, entre outras cousas debido á baixa calidade agrícola das súas terras e á extensión dos zonas húmidas.
Século XIX
A principios do século xix o lugar contaba apenas cunhas 120 casas, a maioría de palla, das cales só 100 conformaba a vila propiamente devandita. Foi asento de facendas famosas da sabana como Santa Ana, Santa Bárbara e o Cedro, hoxe convertidas case totalmente en barrios, urbanizacións e locais e inmobles comerciais.
O sector erixiuse como municipio en 1852 e en 1860, deuse unha batalla entre as tropas gobernamentais e as de Tomás Cipriano de Mosquera, quen saíu vencedor e tomou o poder do país. esquerda|miniatura|240x240px|Templo do centro de Usaquén.
Século XX
En 1905 construíuse a Estrada Central do Norte, que mellorou notablemente as comunicacións con Chapinero e Bogotá. Até 1954, formaba parte do departamento de Cundinamarca, contaba con 71 km² e a súa cabeceira situábase a 12 km do centro de Bogotá, o que facía o seu territorio agradable para as familias adiñeiradas da cidade.
En termos demográficos, en 1938 a poboación de Usaquén era de 4.617 persoas, e máis da metade das súas vivendas carecía de servizos. Nos anos 1940, porén, o sector experimentou un marcado crecemento demográfico, común ó resto da actual Bogotá, alcanzando en 1951 unha poboación de 11.207 habitantes, dos cales só 2.469 naceran en Usaquén. Durante este período, ademais do centro urbano, existían fitos como os cuarteis de Santa Ana, o Country Club, a Colonia Vacacional, e a estación do cable aéreo da empresa Cementos Samper.