cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arquidiocese ortodoxa grega de América
Historia
Antes do estabelecemento dunha arquidiocese ortodoxa grega no hemisferio occidental, había numerosas comunidades de cristiáns ortodoxos gregos, sen organización eclesiástica propia; a primeira destas comunidades localizouse en Nem Smyrna. A primeira igrexa e comunidade eclesiástica deles nas Américas foi estabelecida en 1864, en Nova Orleáns, Luisiana, por unha pequena colonia de comerciantes gregos. A primeira comunidade permanente foi fundada na cidade de Nova York en 1892, onde hoxe está a catedral arquidiocesana e a sé do arcebispado. A arquidiocese ortodoxa grega de América do Norte e do Sur foi estabelecida en 1921, e oficialmente recoñecida polo Estado de Nova York en 1922.
En 1908 a Igrexa de Grecia recibira autoridade sobre os gregos ortodoxos en América, mais en 1922 o patriarca Melecio IV de Constantinopla transferiu a arquidiocese novamente á xurisdición da Igrexa de Constantinopla. En 1996 a arquidiocese foi dividida polo Patriarcado Ecuménico, dividindo a administración dos dous continentes en catro partes (América, Canadá, América Central e América do Sur), deixando só o territorio dos Estados Unidos para a Arquidiocese de América.
Organización
A arquidiocese de América está composta por un distrito arquidiocesano (a cidade de Nova York) e oito metrópoles: Nova Jersey, Chicago, Atlanta, Detroit, San Francisco, Pittsburgh, Boston e Denver. Está gobernada polo Arcebispo e polo Sínodo Eparquial de Metropolitanos. O Sínodo está dirixido polo Arcebispo (como primeiro entre iguais) e comprende aos Metropolitas das diferentes metrópoles.
Gómez Pérez das Mariñas II
Gómez Pérez das Mariñas II foi un nobre galego de finais do século XV, fillo de Fernán Pérez Parragués, señor da Póboa de Parga, e de Constanza das Mariñas, señora de Bergantiños. Era neto por parte materna do primeiro Gómez Pérez das Mariñas I, que loitara contra os irmandiños e o arcebispo de Santiago, Alonso de Fonseca. Da súa nai herdou a torre de Cillobre.
Arquidiocese ortodoxa grega de América
Organización
Ten mais de 500 parroquias, 800 sacerdotes e entre 400.000 e 2 millóns de fieis, dependendo das fontes. Os estados co maior número de fieis son Massachusetts, New Hampshire, Rhode Island e Nova York. Porén, tamén hai un grande número de fieis en Florida e California. A arquidiocese tamén inclúe 21 comunidades monásticas. Ademais, a arquidiocese dirixe un seminario, a Holy Cross Greek Orthodox School of Theology en Brookline, Massachusetts, que atende non só aos seminaristas ortodoxos gregos, senón tamén aos seminaristas doutras xurisdicións.
Gómez Pérez das Mariñas II
Foi abade do mosteiro de San Salvador de Bergondo e tomou posesión da sinecura de Vilaño en 1489. Esta é a última referencia documental que se posúe deste personaxe.
Soo
Soo (曽於市, そおし, Soo-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situada ó sur da rexión de Kyūshū e ó leste da prefectura, na zona de provincia histórica de Ōsumi, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 390,39 km² e a poboación de 39.939 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 102 h/km².
O concello de Soo limita cos concellos de Kirishima, de Kanoya, de Ōsaki, de Shibushi (son da prefectura de Kagoshima); e de Miyakonojō (da prefectura de Miyazaki).
Historia
A cidade de Soo foi fundada pola fusión de 3 concellos de vila do distrito de Soo no ano 2005.
Diana de Gales
Diana, princesa de Gales (de solteira Diana Frances Spencer), nada en Sandringham, Norfolk, o 1 de xullo de 1961 e finada en París o 31 de agosto de 1997, foi a primeira esposa do rei Carlos III do Reino Unido.
É coñecida internacionalmente como Lady Di. Durante o seu matrimonio co entón príncipe Carlos de Gales, herdeiro da Coroa Británica, tivo dous fillos, os príncipes Guillerme e Henrique. A súa polémica e fatídica morte, acaecida o 31 de agosto de 1997 no túnel da praza de l'Alma en París nun accidente de automóbil xunto á súa parella, o exipcio Dodi Al-Fayed, converteuna nun mito da cultura británica e nun personaxe imprescindible da historia mundial recente. Tras divorciarse do seu marido, perdería a condición de A súa Alteza Real, aínda que conservou o título de princesa de Gales.
Casa de Castelao
A casa de Castelao é a vivenda familiar onde transcorreu parte da vida de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Atópase na Rúa de Abaixo, número 42, na vila de Rianxo (Provincia da Coruña). É unha típica edificación urbana das vilas mariñeiras galegas que data de finais do século XIX. Na fachada destacan o balcón e a galería. .
Arélase que sexa a sede da Fundación Castelao nun futuro.
Historia
A familia Rodríguez Castelao non tiña casa propia antes de emigrar á Arxentina. Mariano Rodríguez, pai de Castelao, mercou a casa da rúa de Abaixo coma primeiro investimento despois de regresar triúnfante das Américas coma indiano. Tralo exilio de Castelao á Arxentina, a familia sufriu constantes aldraxes e humillacións, permanecendo case sempre na casa por medo. Na casa morou Teresa Castelao, irmá do artista, até a súa morte.
Descrición
Trátase dunha construción acaroada de planta rectangular que presenta fachada proporcionada coas características do soar, representativa do tipo edificatorio máis elemental do tecido.
Conforma un inmoble de planta terrea e dous andares cuberto a tres augas, con recercados, zócolo e esquinais en cantaría e entrepanos en cachotaría revocada e simetría na composición da súa fachada, con tres vans, agás na planta baixa.
Teodoro Obiang Nguema
Teodoro Obiang Nguema Mbasogo, nado o 5 de xuño de 1942, é o presidente de Guinea Ecuatorial dende o 3 de agosto de 1979.
Traxectoria
Obiang desempeñou varios cargos como o de gobernador de Bioko e xefe das forzas armadas de Guinea. Deu un golpe de estado contra Macías o 3 de agosto de 1979, xulgándoo e executándoo pouco despois. En outubro, Teodoro converteuse oficialmente no presidente do país e declarou que acabaría coa política represiva do seu antecesor.
En novembro de 2021, Teodoro Obiang Nguema Mbasogo foi nomeado no congreso do seu partido como candidato para un sexto mandato nas eleccións de 2023.
The 5th Wave (filme)
The 5th Wave é un filme estadounidense de ciencia ficción dirixido por J Blakeson que foi estreado no 2016. Con guión de Susannah Grant, Akiva Goldsman e Jeff Pinkner, está baseado na novela homónima de Rick Yancey. Está protagonizado por Chloë Grace Moretz, Nick Robinson, Ron Livingston, Maggie Siff, Alex Roe, Maria Bello, Maika Monroe e Liev Schreiber.
Ruggero Leoncavallo
Ruggero Leoncavallo, nado en Nápoles o 23 de abril de 1857 e finado en Montecatini o 9 de agosto de 1919, foi un compositor italiano, famoso pola súa ópera Pagliacci é un dos principais expoñentes do verismo na ópera como reacción fronte ao Romanticismo dominante da súa época. É o autor da coñecida canción Mattinata, escrita en 1903 para o sonado tenor Enrico Caruso.
Sexto Home do Ano da NBA
Dende a súa creación catro xogadores gañaron o premio en máis dunha ocasión: Jamal Crawford, Kevin McHale, Ricky Pierce e Detlef Schrempf, todos dúas veces. Ben Gordon converteuse no 2005 no primeiro rookie en conseguir dito galardón, mentres que McHale e Bill Walton son os únicos vencedores que están incluídos no Basketball Hall of Fame. Manu Ginobili, Schrempf, Leandro Barbosa, Toni Kukoč e Gordon son os únicos xogadores non estadounidenses que gañaron o galardón. En canto equipos, o máis galardoado son os Phoenix Suns é o equipo con catro premios, seguido de Boston Celtics, Dallas Mavericks e New York Knicks con tres.
Lista de gañadores
miniatura|210px|right|[[Kevin McHale (2 veces).]] miniatura|210px|right|[[Jamal Crawford (2 veces).]] miniatura|210px|right|[[James Harden .]]
Por equipo
miniatura|210px|right|[[Mike Miller .]] miniatura|210px|right|[[Manu Ginóbili .]]
Elías Antonio Saca González
Elías Antonio ("Tony") Saca González, empresario de comunicacións nado o 9 de marzo de 1965. Elixido presidente da República en 21 de marzo de 2004 para o mandato desde o 1 de xuño de 2004 ata o 1 de xuño de 2009. Foi o presidente con maior porcentaxe de votación favorable desde o último Golpe de estado en 1979. Pertence ao partido Alianza Republicana Nacionalista - ARENA.
Traxectoria xornalística e empresarial
Antonio Saca, tamén popularmente coñecido como Tony Saca, naceu na cidade de Usulután, o 9 de marzo de 1965, descende dunha familia palestina católica que chegou ao Salvador a principios do século XX. En 1983, comezou estudos superiores inacabados de xornalismo na Universidade do Salvador. Desenvolveu a súa carreira como empresario na área de comunicacións, como narrador de informativos, así como locutor deportivo en radio e televisión. Participou na creación de Radio América e despois creou e dirixiu a súa propia emisora, Radio Astral.
Pertence á Alianza Republicana Nacionalista (ARENA).
Diccionario de uso del español
O Diccionario de uso del español é unha obra creada pola lexicógrafa española María Moliner a partir de 1962.
En palabras de Manuel Seco, membro da Real Academia de la Lengua: "... é o intento innovador máis ambicioso .... O propósito era tomar a definición das palabras incluídas no DRAE para refundilas e mostralas doutro xeito.
Habitualmente non se usa como dicionario enciclopédico, senón como referencia para escritores de todo tipo, por exemplo literatos, periodistas, ou tamén escritores de documentación técnica.
Hai 3 versións. A primeira xa non se edita e segue a estrutura orixinal da autora. A segunda está reorganizada e as definicións varían bastante, para "completar e darlle forma definitiva aos materiais existentes". Esta segunda versión é causa de conflitos entre a editorial e os herdeiros da escritora.
Primeira versión
Para isto, non segue estritamente a orde alfabética, senón que se agrupan os termos como nun tesauro.
Así, María Moliner conseguiu extraer o significado das palabras, e agrupalas usando esta base. Dun modo natural, indícanse relacións entre os termos, marcando o camiño para o correcto uso deles. A idea non era nova. Xa no século XIX Paul Robert fixera o mesmo co francés, e Julio Casares en 1942. Outro exemplo é a obra de Peter Mark Roget en inglés. Foi estimulante o libro Learner's dictionary of current english que seu fillo Fernando lle proporcionou en 1952.
Na presentación do seu libro explícanse que as características máis importantes son:
Segunda versión
A Editorial Gredos tiña os dereitos de publicación e en 1998 decide actualizar o dicionario.
Nesta ocasión reordena alfabeticamente as palabras e modifica abundantes significados, nun intento de renovar o contido, feito que ofendeu aos herdeiros de María Moliner, que interpuxeron varias demandas contra esta edición.
Terceira versión
Publicada en 2007, segundo a propia editorial, esta versión débese a un proceso "de revisión e actualización, e a certos cambios formais que permitiron clarificar o texto e facilitar a súa consulta".
Esta edición está tamén dispoñíbel en versión electrónica nun CD-ROM que inclúe 7.700 entradas e 25.000 acepcións novas.
Gallimimus
Gallimimus é un xénero de dinosauro terópodo que viviu no que é agora é Mongolia durante o período Cretáceo Tardío, hai 70 millóns de anos. Gallimimus é o meirande ornitomímido coñecido; os adultos roldaban os 6m de longo, 1,9m de alto e podían chegar a pesar uns 440 kg. Como demostra a súa pertenza a Ornithomimus, é probable que tivese plumas. A testa era pequena e lixeira, con grandes ollos dispostos nos lados. O fociño era longo comparado con outros ornitomímidos, aínda que era máis amplo e redondeado na punta que o doutras especies. Gallimimus non tiña dentes, cun peteiro queratinoso e unha delicada mandíbula inferior. Moitas das súas vértebras tiñan cavidades que indican que tiña un neumaticidade (cheas de aire). O pescozo era proporcionalmente longo en comparanza co tronco. As mans eran as máis curtas de entre tódolos ornitomimosauros, e cada unha tiña tres díxitos con gadoupas curvas. As extremidades superiores eran débiles mentres que as inferiores eran proporcionalmente longas.
Hosni Mubarak
Muhammad Hosni Said Mubarak (árabe : محمد حسنى سيد مبارك) coñecido como Hosni Mubarak, nado en Kafr-El Meselha (Monufia) o 4 de maio de 1928 e finado o 25 de febreiro de 2020, foi un político exipcio. Foi presidente do seu país desde o 14 de outubro de 1981, 8 días despois do asasinato de Anwar el-Sadat, ata o 11 de febreiro de 2011 momento no que se viu obrigado a deixar o poder logo que dende o 25 de xaneiro de 2011 se sucederan protestas populares para esixir un cambio no país do Nilo. Mubarak foi internado o 12 de abril tras sufrir unha crise cardíaca durante un interrogatorio. O día 13 de abril de 2011 foi ordenada a súa detención canda a dos seus fillos Alaa e Gamal, co fin de indagar nos posibles delitos que se lles imputan. O día 2 de xuño de 2012 foi condenado a cadea perpetua pola represión das protestas durante a Primavera árabe, na que morreron máis de 800 persoas.
Era tamén Secretario Xeral do Movemento de Países Non Aliñados desde o 16 de xullo de 2009 substituíndo a Raúl Castro.
Traxectoria
En 1967 convértese en Xefe da Forza Aérea Exipcia, sendo responsable dalgúns dos combates que se suceden no permanente conflito con Israel. En 1973 participa activamente nos preparativos e desenvolvemento da Guerra do Yom Kippur.
Gobernou en Exipto durante 30 anos con man férrea baixo un goberno corrupto. Celebrou durante o seu mandato catro procesos electorais, fortemente manipulados. Así mesmo, privou o pobo exipcio de liberdades básicas. Este e outros feitos precipitou o inicio das protestas na súa contra. Foron necesarias máis de 300 mortes violentas nun intento do goberno de Mubarak de conter as revoltas. A saída do poder de Mubarak propiciou que o exército tomase as rendas. En 18 días de protestas pacíficas, salpicadas de violencia por parte das forzas represivas, Mubarak foi derrocado do poder político exipcio.
Antonio Orlando Rodríguez
Antonio Orlando Rodriguez, nado en Ciego de Ávila en 1956, é un escritor cubano.
Traxectoria
Antonio Orlando Rodríguez é un dos nomes clave da literatura infantil e xuvenil cubana, non só polo amplo número de obras publicadas, senón polos premios acadados, tanto de ámbito cubano como internacional. Nos últimos anos ten sido escrito para adultos co mesmo éxito.
Garrafe de Torío
Garrafe de Torío é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.336 habitantes (INE 2011).
Zifio de Blainville
O zifio de Blainville, tamén grafado cifio de Blainville, Mesoplodon densirostris, é unha especie de mamífero cetáceo odontoceto da familia dos zifíidos e subfamilia dos zifioideos, unha das quince integradas hoxe no xénero Mesoplodon.
Recibe o seu nome vulgar na honra do naturalista, zoólogo e anatomista francés Henri Marie Ducrotay de Blainville, que foi quen decribiu a especie.
Descrición
A especie foi descrita en 1817 por Henri Marie Ducrotay de Blainville na páxina 178 da obra de Anselme Gaëtan Desmarest Nouveau dictionnaire d'histoire naturelle. 9, baixo o nome de Delphinus densirostris.
Posteriormente foi reclasificada dentro do xénero Masoplodon, establecido en 1850 polo paleontólogo francés Paul Gervais en ''Ann. Sci. Nat. Zool.'' (París), ser. 3, 14: 16.
Etimoloxías
Para a do xénero ver Mesoplodon.
O epíteto específico, densirostris, está formado pola unión dos elementos do latín científico densi-, do latín densus, "denso", "compacto", e -rostris, do xenitivo do latín rostrum, -i, "bico", "fociño". Literalmente: "o de fociño compacto".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
E. R. Thomas Motor Company
dereita|miniatura|1908 Turismo Thomas 4-20 miniatura|1909 Thomas Flyer nun suburbio de [[Salt Lake City]] E. R. Thomas Motor Company foi un fabricante de bicicleta motorizada, triciclos motorizados, motocicletas, e automóbil de Buffalo, Nova York entre 1900 e 1919.
Zifio de Blainville
Características
As principis características desta especie son:
Distribución
A especie prefire as augas cálidas do trópico, sendo o máis común observalas de Hawai, as Bahamas e nas illas da Sociedade, pero foron observadas tamén en latitudes altas, como en Islandia, as illas Británicas, no Xapón e, cara ao sur, en Suráfrica, Chile central, Tasmania e Nova Zelandia; obsérvanse con frecuencia na illa de El Hierro (illas Canarias, España). A especie, con todo, aparentemente non é migratoria.
E. R. Thomas Motor Company
Ciclomotores, triciclos e motocicletas
En 1896, ER Thomas de Buffalo, Nova York comezou a vender kits de motor de gasolina para impulsar bicicletas ordinarias. Logo de formar a Compañía Thomas Motor, comezou a vender kits de motor para bicicletas co nome de Auto-Bi. O Auto-Bi é xeralmente considerada como a primeira produción de bicicletas con motor feita nos Estados Unidos. En 1903, a compañía foi o maior fabricante de motores dun só cilindro, refrixerados por aire. O Auto-bi 1904 tiña unha potencia de 2´5 cabalos e un motor monocilíndrico de catro tempos de 442cc, unha transmisión por correa, e podía alcanzar velocidades de 59 km/h.. Ao Thomas Auto-Bi uniuse máis tarde o Auto-Tri, unha moto de tres rodas, e o Auto-Two Tri, unha moto que podería ter tres pasaxeiros.
En 1905, o Thomas Auto-Bi estableceu unha nova marca na travesía transcontinental dos Estados Unidos en 48 días. En 1912, a demanda de motocicletas reduciuse considerablemente, e a compañía Thomas Motor suspendeu toda a produción de máquinas de dúas rodas.
Zifio de Blainville
Comportamento
Poden vivir en pequenos grupos, de 3 a 7 individuos. Estes grupos poden estar formados por individuos de ambos os sexos, e de diferentes idades, ou poden estar segregados.
E. R. Thomas Motor Company
A Carreira Nova York-París
En 1907 o Modelo 35 de 4 cilindros e 60 cabalos de forza, coñecido como Thomas Flyer, gañou a Carreira Nova York-París de 1908, a primeira e única carreira celebrada ao redor do mundo. A carreira comezou en Times Square, Nova York, o 12 de febreiro e cubriu 35.000 quilómetros, terminando en París o 30 de xullo de 1908. Seis equipos comezaron a carreira (un italiano, un alemán, tres franceses, e o American Flyer). Só acabaron tres coches, o Flyer Thomas, que gañou o alemán Protos, e o italiano Zust. A intención orixinal era cubrir toda a distancia co estreito de Bering conxelado para conducir a través do Océano Pacífico. No curso da carreira, o Flyer foi o primeiro coche para cruzar os Estados Unidos en 41 días 8 horas e 15 minutos, e o primeiro en facelo no inverno con George Schuster. O primeiro condutor de automóbil en cruzar os EE.UU. en inverno. Acabar en 169 días foi unha fazaña, tendo en conta a falta de camiños e servizos en 1908. Schuster, o condutor, foi o único membro do equipo Thomas que cubriu toda a distancia.
O Flyer sobreviviu e foi restaurado ao estado exacto o mesmo día en que entrou en París por William F. Harrah. Agora está en exhibición no Museo Nacional do Automóbil en Reno, Nevada. Os detalles adicionais con numerosas fotos e vídeos da Carreira Nova York-París están dispoñibles en A gran carreira de autos de 1908
Zifio de Blainville
Comportamento
Probabelmente as luras son o seu alimento principal, pero tamén poden capturar algúos peixes en aguas profundas. Como a mayoría dos zifíidos, crese que se alimentan por succión.
Ameazas
Algúns zifios de Blainville son capturados incidentalmente por barcos atuneiros xaponeses fronte ás Seychelles e Australia Occidental, así como directamente por pequenos cazadores de cetáceos en varias zonas. Dolar e colaboradores investigaron as pescarías de mamíferos mariños no centro e sur das Visayas, no norte de Mindanao e Palawan (Filipinas) a partir de informes arquivados e de visitas a lugares onde se realizan tales pescarías. Os cazadores da illa Pamilacan (Visayas Centrais) capturaron algúns cetáceos pequenos, entre eles Mesoplodon densirostris. Os golfiños e outros cetáceos pequenos son capturados con arpóns de man ou, cada vez máis, con frechas de arpón de punta articulada disparadas por fusís de lanza modificados accionados por goma. Jefferson e col. informaron que algúns espécimes forano capturados incidentalmente no Pacífico norte por pescadores taiwaneses e, accidentalmente, por pescadores xaponeses de atún no Océano Índico.
E. R. Thomas Motor Company
A Carreira Nova York-París
Os alemáns chegaron a París o 26 de xullo de 1908. O Flyer americano chegou á beira da cidade o 30 de xullo, e nun principio a policía non lle permitiu entrar a París porque tiña un faro roto. Un transeúnte ofreceu ao equipo unha luz de bicicleta. Sen necesidade de ferramentas para quitar a luz, simplemente atada ao Flyer Thomas entraron en París e terminaron a carreira. Máis tarde descubriuse que o Protos tomara algúns atallos no seu camiño e foi penalizado, polo que o equipo americano que en realidade chegou segundo foi declarado gañador oficial da épica carreira.
Zifio de Blainville
Ameazas
En 1993 encontrouse un exemplar de zifio de Blainville adulto varado na costa sur do Brasil. A análise do contido do estómago revelou a presenza dun feixe azulado de fíos de plástico que ocupaban gran parte da cámara principal do estómago. Tanto o estómago como os intestinos estaban completamente libres de parasitos, así como de restos de comida e feces, o que indica que o animal non se alimentara durante algún tempo. O plástico inxerido pode que lle provocara unha falsa sensación de saciedade, o que podería reducir o seu apetito e, tamén, provocar a morte do zifio. Esta forma de contaminación pode estar aumentando, e poedría ser unha ameaza para a especie.
Nos últimos anos aumentou a preocupación de que os sons subacuáticos fortes, como o sonar e as imvestigacións sísmicas, poidan ser prexudiciais para os zifios. O uso do sonar activo desde embarcacións militares asociouse a varamentos masivos de zifios de Blainville. O varamiento dos zifios de Cuvier no golfo de California tamén se relacionou estreitamente cun estudo sísmico. A causa real dos varamentos non se comprende ben, pero propúxose a formación de burbullas de gas a partir dunha resposta ao son mediada polo comportamento.
Os impactos previstos do cambio climático global no medio mariño poden afectar a esta especie, aínda que a natureza dos impactos non está clara.
Conservación
A especie é ocasionalmente cazada, pero nunca foi un branco principal. As redes de pesca de profundidade son probabelmente a súa ameaza principal. Existe evidencia, como quedou dito, de que poden ser vítimas de traumas auditivos debidos a actividades militares.
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta de que a información sobre a abundancia global da especie é limitada, e que non hai ningunha sobre as tendencias da abundancia dela, non se cre que sexa infrecuente, pero é potencialmente vulnerábel a ameazas de baixo nivel, e non se pode descartar unha redución global do 30 % en tres xeracións, polo que cualifuica o status da especie como DD (datos insuficientes).
Agricultura de secaño
200px|miniatura|Agricultura de secaño na [[provincia de Granada (España)]] 200px|miniatura|Campos en Palouse ([[Estados Unidos de América|Estados Unidos)]] A agricultura de secaño ou agricultura de sequeiro é aquela na que o ser humano non contribúe con auga, senón que utiliza unicamente a que provén da choiva directamente sobre os cultivos.
Historia e evolución
É a máis próxima á simple recolección, e posiblemente é o primeiro tipo de agricultura que existiu. Inicialmente era a única que podía facerse sen grandes infraestruturas, e chegou ata a actualidade, aínda que moi evolucionada tecnicamente.
Actualmente, aínda que non haxa achega de auga, utilízanse fertilizantes e outros agroquímicos (herbicidas, funxicidas etc) e tamén maquinaria moi evolucionada e adaptada a cada tipo de cultivo.
Cultivos de secaño
Algúns cultivos de secaño típicos do Mediterráneo son:
A triloxía mediterránea baséase precisamente no cultivo de trigo, oliveiras e vide.
Iorwerth Fychan
Iorwerth Fychan foi un poeta cortesán galés da segunda metade do século XIII.
Traxectoria
Crese que Iorwerth compuña versos por pracer e non profesionalmente (como a meirande parte dos chamados Bardos dos Príncipes). Xa que logo debía ser un home de alto rango, ao xeito dos bardos da Idade Media, como o príncipe e bardo Hywel ab Owain Gwynedd. Foi un dos derradeiros representantes dos Gogynfeirdd.
Testemuños sobre o bardo
É moi pouco o que se sabe del. Sobre a base do nome que se dá na copia máis recente dun dos seus poemas é posíbel que o seu nome completo fose Iorwerth Fychan ab Iorwerth ap Rhotbert. Existe unha elexía a Iorwerth ap Rhotbert, nobre da zona de Arwystli, no único manuscrito que lle atribúen a Llywarch ap Llywelyn ("Prydydd y Moch"), pero o especialista en manuscritos galeses antigos Daniel Huws ten a suxestión de que se cadra é obra do propio Iorwerth Fychan. Hai outras fontes que poñen en relación a Iorwerth e Arllechwedd en Gwynedd, mentres que os testemuños dos seus poemas indican a súa familiaridade con Meirionnydd.
Os seus poemas
Os únicos textos seus que se conservan aparecen no manuscrito Hendregadredd e o manuscrito Peniarth 20. Dous poemas amorosos e englynion volvéronse populares como exemplos de métrica nas Gramadegau'r Penceirddiaid, cun total de cento oito liñas.
Podemos estar seguros de que se perdeu unha gran parte da súa obra. As súas dúas awdl amorosas a mulleres descoñecidas amosan influencias da obra de Hywel ab Owain Gwynedd, Einion ap Gwalchmai e outros Beirdd y Tywysogion. Este tipo de poesía débelle bastante á poesía amorosa dos trobadores do continente. Gweirfyl (Gwerful) e Gwenllïan son os nomes das mulleres nobres nestas awdlau, pero sen dúbida son nomes imaxinarios. Na awdl a Gweirfyl hai ecos da Rieingerdd Efa ferch Madog ap Maredudd da obra de Cynddelw Brydydd Mawr.
Aínda que a poesía é convencional a expresión do bardo é fresca e natural e ten bo ollo sobre a beleza feminina e o mundo natural.
Bioma
En función da latitude, a temperatura, as precipitacións e a altitude, en definitiva, e das características básicas do clima, pódese dividir a terra en zonas de características semellantes; en cada unha desas zonas desenvólvese unha vexetación (fitocenose) e unha fauna (zoocenose) que cando están relacionadas, definen un bioma, que comprende as nocións de comunidade e a interacción entre chan, plantas e animais.
Hai diferentes sistemas para a clasificación de biomas, que en xeral adoitan dividir a terra en dous grandes grupos — biomas terrestres e  biomas acuáticos-, cun número non demasiado grande de  biomas. A escala planetaria, a selva tropical densa, a sabana, a estepa, os bosques temperados e a tundra, son os grandes biomas que caracterizan a  biósfera e que teñen unha repartición zonal, é dicir, que non superan certos valores  latitudinais. A escala rexional ou continental, os biomas son difíciles de definir, en parte porque existen diferentes patróns e tamén porque as súas fronteiras adoitan ser difusas (véxase o concepto de ecotono).
Os biomas terrestres son descritos pola ciencia da bioxeografía. Por extensión, fálase de microbioma para designar a esfera da vida  microbiota.
O concepto de bioma non debe confundirse con outros conceptos similares como o de  ecozona —grandes extensións da superficie da terra onde as plantas e os animais desenvólvense en relativo illamento durante longos períodos de tempo, separados uns doutros polas características xeolóxicas, tales como océanos, grandes desertos, altas montañas ou cordilleiras, que forman barreiras á migración de plantas e animais—, hábitat —área que é habitada por unha especie particular de animais ou plantas— ou ecosistema—complexo dinámico composto por plantas, animais e microorganismos, e a natureza morta que os rodea actuando en interacción en tanto que unidade funcional —. As distintas ecorrexións do mundo agrúpanse tanto en  biomas como en  ecozonas.
Francisco de la Rocha Riedel
Francisco de la Rocha Riedel, finado en Pozuelo de Alarcón (Madrid) o 2 de outubro de 1950, foi un militar e político español.
Traxectoria
Coronel do Corpo de Enxeñeiros da Armada. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi nomeado gobernador civil de León, en outubro pasou ao Goberno civil da Coruña e o 1 de xuño de 1937 a Navarra, permanecendo no cargo até o 30 de xullo de 1939. Ascendido a xeneral de división, foi nomeado Director de Construcións Navais.
Trece anos de Branca
Trece anos de Branca é un libro de Agustín Fernández Paz publicado en 1994 por Edicións Xerais. Nese mesmo ano gañou o Edebé de Literatura Xuvenil.
Nun principio a obra era un relato curto que figuraba no libro Rapazas (1993), mais acabou por converterse nun libro. Segundo o propio autor "é unha novela intimista, máis de sentimentos que de accións, pero de lectura áxil e agradable".
Sinopse
Branca é unha nena que cae enferma de hepatite cando vai cumprir trece anos, e debe pasar na cama unha tempada. Iso permítelle lembrar intres importantes da súa vida, ó tempo que o lector descobre a súa personalidade e os seus sentimentos máis íntimos.
Arnold Rüütel
miniatura|200px|Arnold Rüütel
Shibushi
Shibushi (志布志市, しぶしし, Shibushi-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situada ó sur da rexión de Kyūshū e ó leste da prefectura, na zona de provincia histórica de Hyūga, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 290,00 km² e a poboación de 33.486 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 115 h/km².
O concello de Shibushi limita cos concellos de Soo, de Ōsaki (son da prefectura de Kagoshima); de Kushima e de Miyakonojō (son da prefectura de Miyazaki).
Historia
A cidade de Shibushi foi fundada pola fusión de 3 concellos de vila do distrito de Soo (de Matsuyama, de Shibushi e de Ariake) no ano 2006.
Germanwings
Germanwings GmbH é unha aeroliña de baixo custo alemá baseada en Colonia que pertence totalmente a Lufthansa. Os seus principais centros de operacións son o Aeroporto de Colonia-Bonn, o Aeroporto de Stuttgart, o Aeroporto de Hamburgo, o Aeroporto de Berlín-Tegel e o Aeroporto de Düsseldorf; ademais ten bases no Aeroporto de Hannóver e no Aeroporto de Dortmund.
Frota
En marzo de 2015 a frota de Germanwings estaba formada polos seguintes avións cunha idade media de 9,2 anos.
Portolamoso
O topónimo Portolamoso pode referirse a dous lugares de Galicia:
Ima ni Kitto...In My Life
Ima ni Kitto...In My Life (今にきっと…In My LIFE) é o single número 14 da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 25 de xaneiro do ano 2006 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku. O single alcanzaría a décima posición nas listas de Oricon, vendendo 21.409 copias. Tódalas cancións foron compostas e escritas por Tsunku.
Kronosaurus
Kronosaurus (que quere dicir "lagarto de Cronos") é un xénero extinto de plisosauro de pescozo curto. Cunha lonxitude estimada de 9 a 10,5m, era un dos maiores pliosauros, e recibe o seu nome polo líder dos titáns gregos, Cronos. Viviu a comezos do período Cretáceo (Aptiense a Albiense). Descubríronse restos fósiles dende a formación Toolebuc (mediados a finais do Albiense) até a formación Wallumbilla (Aptiense) de Queensland e Nova Gales do Sur, en Australia, e dende a formación Paja (Aptiense serodio) en Boyacá, Colombia. Describíronse dúas especies.
Dani Mallo
Daniel Mallo Castro, coñecido como Dani Mallo, nado en Cambre o 25 de xaneiro de 1979, é un exfutbolista e político galego. Xogaba de porteiro.
Traxectoria
Natural de Cambre e formado na canteira do Deportivo da Coruña, xogou como xuvenil no Sporting Cambre e a partir de 1995 xa no Deportivo B, tanto en Segunda División B como en Terceira División. Pasou ao cadro do primeiro equipo en Primeira División en 2001, pero non debutou oficialmente até o 5 de maio de 2003, cando xogou vinte minutos na vitoria deportivista fronte ao Recreativo de Huelva.
En xullo de 2009, Mallo resultou relegado debido á marcha do adestrador John Hughes ao Hibernian FC, e o xogador galego elixiu ir a Cataluña para xogar co Girona FC. Tras varios anos en Xirona realizando boas tempadas, o 5 de xullo de 2013 asinou por dúas tempadas co Club Deportivo Lugo.
Logo do fútbol
Foi colaborador da RTVG como comentarista e analista en programas de fútbol, foi delegado do sindicato de futbolistas AFE e adestrador de porteiros nas categorías de nenos e mozos do Deportivo.
Ademais, presentouse nas listas electorais de Unión por Cambre nas eleccións municipais de 2019 e foi elixido concelleiro. No segundo goberno de Óscar García Patiño (UxC), Mallo asumiu a carteira de Deporte, Mocidade e Cultura.
Tamén ten colaborado como voluntario de rescate coa Cruz Vermella.
Recoñecementos
O campo de fútbol municipal do concello de Cambre leva o seu nome.
Igrexa de San Xoán de Vilanova
A igrexa de San Xoán de Vilanova é un templo relixioso de estilo románico da parroquia de Vilanova, no concello coruñés de Miño. A construción desta igrexa a mediados do século XI (1040) é un decidido paso adiante na introdución do románico en Galiza.
Historia
Só se coñecen referencias documentais, de tipo económico, moi serodias, por exemplo o escrito polo cardeal Jerónimo del Hoyo en 1607.
Descrición
Na igrexa pode distinguirse a fasquía do románico lombardo, en contraste co hexemónico borgoñón e compartida coa Basílica de San Martiño de Mondoñedo e a Igrexa de Santo Antoniño de Toques. A súa cabeceira remata en semicírculo, importante novidade xa que é a primeira ábsida do románico galego con esa planta e, probabelmente, contemporánea das capelas absidais de San Xoán e San Pedro na catedral compostelá. Coma nestas, a cabeceira de Vilanova cóbrese con bóveda de cuarto de esfera, ou de forno, apeada no muro a través dunha sinxela imposta, coma o arco que enlaza coa nave. Esta cóbrese con teitume de madeira a dúas augas.
Aos lados do tambor da ábsida ábrense dúas pequenas xanelas con derramamento cara ao exterior e ao interior (moi habitual nas primeiras igrexas románicas galegas, bardante a catedral de Santiago de Compostela). Na parte alta dos muros laterais da nave trazáronse tres vans en cada un, dos que fican abertos os do sur, xa que o norte se reestruturou e, no medio, abriuse unha porta.
A Abelaira, Vilachá, A Pobra do Brollón
A Abelaira é un lugar da parroquia de Vilachá, no concello lugués da Pobra do Brollón.
Isaias Afewerki
Isaias Afewerki, nado en Asmara, Imperio de Etiopía, o 2 de febreiro de 1945, é un político eritreo, que é presidente de Eritrea dende 1993.
En 1966 incorporouse á Fronte para a Liberación de Eritrea (FLE) e viaxou a República Popular da China onde ingresou no Exército para a súa formación. Máis tarde foi co-fundador da Fronte Popular para a liberación de Eritrea, e foi nomeado Secretario Xeral en 1987. Despois da independencia do seu país, converteuse no primeiro Presidente e dirixiu os enfrontamentos armados que se aconteceron despois con Etiopía. Converteu o FPLE en Fronte Popular para a Democracia e a Xustiza (PFDJ) que funciona como partido único.
Considerado por moitos analistas internacionais como un ditador, non convocou eleccións libres desde o seu acceso á Presidencia.
Jesolo
Jesolo é unha comuna de 23.705 habitantes e 95 km² da provincia de Venecia, Italia.
Mauro Camoranesi
Mauro Germán Camoranesi Serra, nado en Tandil (Arxentina) o 4 de outubro de 1976, é un exfutbolista profesional e actual adestrador italiano. Xogaba de interior ou extremo dereito e foi internacional coa selección italiana, coa que gañou o Mundial de 2006.
Selección
Italia
Abdou Latif Guèye
Traxectoria política
Fillo de El Hadji Abbas Guèye, antigo vicepresidente do parlamento do Senegal e deputado no parlamento francés durante a colonización, comezou a súa carreira política en formacións clandestinas esquerdistas, e foi arrestado por primeira vez con 17 anos pola súa actividade política. En 1976, a canda Cheik Anta Diop e máis xente funda a Agrupación Nacional Democrática (RND), e seis anos máis tarde abandona a política polo xornalismo. Así, en 1983 funda un caderno de investigacións sociais que se chamará Jamra e que co devir dos anos se converterá nunha ONG centrada na loita contra a drogadicción e a sida. De feito, Guèye formou parte de diversas organizacións internacionais de loita contra a sida e contra as drogas, algunhas delas de marcado carácter relixioso musulmán.
En 2000 aproveita a súa experiencia e a súa popularidade para refundar a Agrupación Democrática Senegalesa (RDS), que apoiou o troco político no país e o candidato conservador Abdoulaye Wade. Despois da vitoria de Wade incorpórase como asesor do presidente da república ata o ano 2002. Despois de diversas acusacións de tráfico de retrovirais, é destituído e encarcerado por máis dun ano (ata 2004). En decembro de 2006 volve a apoiar a Wade e o seu partido entra na coalición conservadora que obtén a vitoria, e el acada a vicepresidencia do parlamento do Senegal, ao igual que fora o seu pai.
Nos últimos tempos, as súas posicións ideolóxicas viraran cara ao extremismo relixioso, e situouse a prol de perseguir máis activamente a homosexualidade (ilegal no seu país), a masonería e contra o filme neerlandés Fitna, fortemente criticado polos sectores islamistas.
Vida persoal
Pertencía á etnia lebou e era seareiro da Irmandade Layena, unha das principais correntes do islamismo senegalés.
Enrico Caruso
thumb|thumbtime=1|Lucia di Lammermoor (1908). Enrico Caruso, nado en Nápoles o 25 de febreiro de 1873 e finado o 2 de agosto de 1921, foi un tenor italiano, un dos máis famosos do mundo na historia da ópera.
Caruso foi tamén o cantante máis popular en calquera xénero durante o primeiros vinte anos do século XX e un dos pioneiros da música gravada. Cantou en moitas das salas de ópera máis importantes do mundo, incluíndo o Teatro San Carlo de Nápoles, La Scala de Milán, o Teatro Colón de Buenos Aires e o Covent Garden de Londres, aínda que é máis coñecido por ser o primeiro tenor do Metropolitan Opera en Nova York durante dezasete anos.
Girma Wolde-Giorgis
Girma Wolde-Giorgis Lucha, nado en decembro de 1924, foi o Presidente de Etiopía dende 2001 ata 2013.
Ricarda Huch
miniatura|dereita|Huch en 1930. Ricarda Octavia Huch, nada en Brunswick o 18 de xullo de 1864 en Braunschweig e finado o 17 de novembro de 1947 en Schönberg im Taunus, hoxe Kronberg, foi unha escritora, filósofa e historiadora alemá.
Xanana Gusmão
Kay Rala Xanana Gusmão, nado como José Alexandre Gusmão o 20 de xullo de 1946 en Manatuto, é un político de Timor Leste. Antigo guerrilleiro, foi o primeiro presidente de Timor Leste, ocupando o cargo dende maio de 2002 até maio de 2007. Despois converteuse no cuarto primeiro ministro de Timor Leste, cargo que ostentou dende o 8 de agosto de 2007 até o 16 de febreiro de 2015. Dende marzo de 2015 ocupa o cargo de Ministro de Planificación e Investimento Estratéxico de Timor Leste.
Traxectoria
Gusmão naceu en Manatuto, naquel momento pertencente ao Timor portugués, fillo de mestres de escola, con antepasados tanto portugueses como timorenses. Estudou cos xesuítas até os 15 anos, cando tivo que deixalo por cuestións económicas e poñerse a traballar, aínda que seguiu estudando polas noites. Tomou o seu alcume, "Xanana", da banda de rock americana Sha na na, que á súa vez leva ese nome por unha canción do grupo The Silhouettes.
En 1966, Xanana conseguiu un posto de funcionario, o que lle permitiu continuar os seus estudos. Pero tivo que interrompelos cando en 1968, o exército portugués o reclamou para realizar o servizo militar. Serviu durante tres anos, alcanzando o rango de cabo. En 1971 rematou o servizo e involucrouse nunha organización nacionalista liderada por José Ramos-Horta. Durante os seguintes tres anos participou activamente nas protestas pacíficas contra o sistema colonial.
En 1974, coa Revolución dos Caraveis, comezou a descolonización do Timor portugués, e pouco despois o gobernador Mário Lemos Pires, anunciou plans para garantir a independencia da colonia. Os plans contemplaban a realización de eleccións xerais con vistas á independencia en 1978.
Durante 1975, houbo friccións entre dúas faccións rivais no Timor portugués. Gusmão involucrouse profundamente na FRETILIN (Fronte Revolucionaria de Timor Oriental Independente) e posteriormente foi arrestado e encarcerado pola facción rival, a UDT (Unión Democrática Timorense). Tomando vantaxe dos problemas internos e con intencións de absorber a colonia, Indonesia comezou unha campaña de desestabilización con frecuentes incursións no Timor portugués. A finais de 1975 a FRETILIN fíxose co poder do territorio e Gusmão foi liberado. Déronlle o cargo de Secretario de Prensa da organización. O 28 de novembro de 1975, a FRETILIN declarou a independencia do país co nome de "República Democrática de Timor Leste" e Gusmão foi o responsable de filmar a cerimonia. Nove días despois, Indonesia invadiu o novo país. Nese intre, Gusmão estaba visitando uns amigos fóra de Dili e viu a invasión dende as montañas. Os seguintes días dedicounos a buscar á súa familia.
Ocupación indonesia
Despois do nomeamento do "Goberno Provisional de Timor Leste" por parte de Indonesia, Gusmão involucrouse fortemente nas actividades de resistencia. Foi en gran parte responsable do nivel de organización que acadou a resistencia, e que finalmente a levou ao éxito.
Os primeiros días foi camiñando de aldea en aldea buscando apoio e novos membros para a guerrilla. Pero despois de que a FRETILIN sufrise algúns contratempos importantes a principios dos anos oitenta, incluíndo un fracasado golpe en 1984 contra o liderado de Gusmão por parte de catro oficiais das Forzas Armadas de Liberación Nacional de Timor Leste (FALINTIL), entre eles Mauk Moruk, Gusmão deixou a FRETILIN e apoiou varias coalicións centristas, converténdose finalmente nun importante adversario da FRETILIN. A mediados da década de 1980, xa era líder de primeira liña. Durante a década de 1990, participou profundamente na diplomacia e xestión de medios, e foi fundamental para alertar ao mundo da masacre de Santa Cruz que ocorreu en Dili o 12 de novembro de 1991. Gusmão foi entrevistado por moitos grandes medios e obtivo atención mundial.
A figura de Gusmão converteuse nun obxectivo principal para o goberno indonesio. Unha campaña para a súa captura foi finalmente exitosa en novembro de 1992. En maio de 1993, foi procesado, condenado e sentenciado a cadea perpetua polo goberno indonesio. Foi declarado culpable segundo o artigo 108 do Código Penal indonesio (rebelión), a Lei nº 12 de 1951 (posesión ilegal de armas de fogo) e o artigo 106 (intentar separar parte do territorio de Indonesia). Falou na súa propia defensa e adxudicáronlle avogados defensores antes do inicio do xuízo. A sentenza foi conmutada a 20 anos polo presidente indonesio Suharto en agosto de 1993. Aínda que non foi liberado ata finais de 1999, Gusmão liderou con éxito a resistencia dende dentro da cadea coa axuda de Kristy Sword. Na cadea foi visitado regularmente por representantes das Nacións Unidas e persoeiros como Nelson Mandela.
Transición á independencia
O 30 de agosto de 1999 celebrouse un referendo en Timor Leste e unha maioría abafadora votou pola independencia. Entón o exército indonesio comezou unha campaña de terror, con terribles consecuencias. Aínda que o goberno indonesio negou ter ordenado esta ofensiva, foron amplamente condenados por non o evitar. Como consecuencia da enorme presión diplomática das Nacións Unidas, promovida por Portugal desde finais dos anos setenta e tamén por Estados Unidos e Australia nos anos 90, unha forza internacional de paz (INTERFET) liderada pola ONU ingresou en Timor Oriental, e finalmente Gusmão foi liberado. Ao seu regreso ao seu Timor Leste, iniciou unha campaña de reconciliación e reconstrución.
Timor Leste independente
O 21 de xuño de 2006, Gusmão pediu ao primeiro ministro Mari Alkatiri que dimitise ou senón faríao el, debido ás alegacións de que Alkatiri ordenara a un "escuadrón da morte" que ameazase e matase aos seus opoñentes políticos. Membros importantes da FRETILIN reuníronse o 25 de xuño para discutir o futuro de Alkatiri como primeiro ministro, no medio dunha protesta que involucrou a miles de persoas que pedían a Alkatiri que renunciase en lugar de Gusmão. Malia recibir un voto de confianza do seu partido, Alkatiri dimitiu o 26 de xuño de 2006 para acabar coa incerteza. Ao anunciar isto, dixo: "Declaro que estou listo para renunciar á miña posición como primeiro ministro do goberno ... para evitar a renuncia da súa Excelencia o Presidente da República". As acusacións sobre os "escuadróns da morte" contra Alkatiri foron posteriormente rexeitadas por unha Comisión das Nacións Unidas, que tamén criticou a Gusmão por facer declaracións incendiarias durante a crise.
Gusmão rexeitou un novo mandato nas eleccións presidenciais de abril de 2007. En marzo de 2007, dixo que lideraría o novo Congreso Nacional para a Reconstrución Timorense (CNRT) nas eleccións parlamentarias previstas para o ano seguinte e dixo que estaría disposto a ser primeiro ministro se o seu partido gañase as eleccións. Foi sucedido como presidente por José Ramos-Horta o 20 de maio de 2007. O CNRT situouse segundo nas eleccións parlamentarias de xuño de 2007, detrás da FRETILIN, obtendo o 24,10% dos votos e 18 asentos. Gusmão gañou un asento no parlamento como cabeza de lista do CNRT. O CNRT aliouse con outros partidos para formar unha coalición que tería a maioría dos escanos no parlamento. Despois de semanas de disputa entre esta coalición e a FRETILIN sobre quen debería formar o goberno, Ramos-Horta anunciou o 6 de agosto que a coalición liderada polo CNRT formaría o goberno e que Gusmão sería primeiro ministro o 8 de agosto. Gusmão xurou o cargo no palacio presidencial en Dili o 8 de agosto.
O 11 de febreiro de 2008, unha caravana de vehículos, nos que viaxaba Gusmão, foi tiroteada unha hora despois de que o presidente José Ramos-Horta recibira un disparo no estómago. A residencia de Gusmão tamén foi ocupada por rebeldes. Tras varios tiroteos, algúns rebeldes morreron e outros fuxiron, descoñecéndose os motivos do ataque.
En xaneiro de 2015, Xanana anunciou que deixaría o cargo de primeiro ministro. A súa renuncia foi confirmada en febreiro de 2015.
Premios e recoñecementos
En 1999, Gusmão foi galardoado co Premio Sakharov de Liberdade de Pensamento.
En 2000, foi galardoado co Premio da Paz de Sydney por "liderar con valentía e principios a independencia do pobo timorense".