cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tracy McGrady
Orlando Magic (2000–2004)
O 3 de agosto de 2000, os Raptors protagonizaron un traspaso con Orlando Magic, que enviaba a McGrady á súa Florida natal. McGrady asinou un contrato de sete anos a razón de 93 millóns de dólares, pedindo ademais xogar co dorsal #1 na honra ao seu ídolo Anfernee Hardaway. Nos Magic xuntouse con Grant Hill, no que sería unha aposta clara pola procura dun anel. Con todo, o dúo Hill-McGrady só durou catro partidos, até que Hill se lesionou o nocello para toda a tempada. Secundarios como Mike Miller, gañador do Rookie do ano, Darrell Armstrong ou Pat Garrity aumentaron a produción do equipo trala baixa de Hill. Os números de T-Mac creceron de maneira considerable, que lle valeron para conseguir o trofeo de Xogador Máis Mellorado da NBA; 26,8 puntos (mellor media de puntos para un xogador menor de 22 anos na historia) en 40,1 minutos por partido. Ademais, liderou ao equipo en anotación en 58 partidos, en rebotes en 35 e en asistencias en 24, sendo vencedor do trofeo ao mellor xogador de febreiro. Naquel mes, ademais, guiou aos Magic a unha racha de nove vitorias consecutivas e xogou o All-Star Game por primeira vez. A finais de tempada, anotou 49 puntos ante Washington Wizards, repartiu 11 asistencias ante Boston Celtics, e polo seu rendemento durante o ano foi recompensado ademais coa súa inclusión no segundo mellor quinteto da liga. Tras un balance de 43-39 en tempada regular, o equipo alcanzou os playoffs, aínda que caeron por 3-1 en primeira rolda ante os Milwaukee Bucks de Ray Allen. No terceiro partido da serie, McGrady anotou 42 puntos, converténdose no segundo xogador máis novo en conseguir 40 ou máis puntos nun partido de playoffs (o primeiro foi Magic Johnson).
Na tempada 2001-02, os Magic ficharon aos veteranos pivotes Patrick Ewing e Horace Grant, porén, outra lesión de Hill mantívolle apartado das canchas durante todo o ano. McGrady volveu liderar aos Magic en anotación, facendo 25,8 puntos por noite, rebotes e minutos xogados, finalizando segundo tras Armstrong en asistencias e roubos de balón. Tamén, foi elixido no mellor quinteto da tempada por primeira vez na súa carreira e foi un dos dous únicos xogadores en facer polo menos 25 puntos, 5 rebotes e 5 asistencias por partido ao longo da campaña. Finalizou cuarto na carreira polo MVP da Tempada. O resultado en playoffs foi moi parecido ao da anterior campaña. Os Magic caeron en primeira rolda unha vez máis ante Charlotte Hornets por 3-1.
Na seguinte tempada, os Magic ficharon ao veterano Shawn Kemp e ao base Jacque Vaughn, dando ademais a Miller e Garrity máis responsabilidades tanto no ofensivo como no defensivo. En xaneiro, o equipo moveu ficha e traspasou a Miller a Memphis Grizzlies a cambio dos novatos Gordan Giricek e Drew Gooden. McGrady gañou o seu primeiro título de máximo anotador da liga facendo 32,1 puntos por encontro e converténdose no xogador máis novo en facelo dende que a NBA se fusionara coa ABA. Ademais, foi segundo na liga en tiros de campo convertidos (829), terceiro en tiros de campo tentados (1813), terceiro en tiros libres anotados (576), terceiro en tiros libres tentados (726), cuarto en triplas tentados (448), quinto en triplas anotadas (173), e empatado no décimo cuarto posto en roubos de balón (1,65) e décimo oitavo en asistencias (5,5), liderando incluso a Conferencia Leste en votos para disputar o All-Star Game de 2003 (onde anotou 29 puntos, 17 deles no terceiro cuarto). A pesar de todo, os Magic caeron un ano máis en primeira rolda tras asinar unha marca de 42-40 na tempada regular, caendo esta vez con Detroit Pistons como rival e tras desaproveitar unha vantaxe de 3-1 na serie. Os Magic eran o oitavo clasificado no Leste, mentres que os Pistons foron os campións de conferencia durante a tempada regular. Antes do quinto partido de playoffs en Detroit, McGrady dixo que "finalmente pasarei á segunda rolda". Orlando, con todo, perdeu o tres seguintes duelos por unha media de máis de 20 puntos de desvantaxe e foi eliminado. As súas medias na eliminatoria foron de 31,7 puntos por partido, asinando 43 e 46 nos dous primeiros duelos en Detroit.
VINCI
VINCI é unha compañía construtora francesa, anteriormente chamada Société Générale d'Entreprises (SGE) creada en 1899. É a segunda empresa de concesións e construción máis grande do mundo, empregando a 272.000 persoas en todo o mundo. Controla a maioría do capital de Autoroutes du sud de la France.
No 2000 adquiriu o Groupe GTM. A actividade de Vinci en 2022 organízase ao redor de tres liñas de negocio: concesións, enerxía e construción. En 2021, a compañía está presente en máis de 120 países
Fanny Mendelssohn
Fanny Mendelssohn, nada en Hamburgo o 14 de novembro de 1805 e finada en Berlín o 14 de maio de 1847, posteriormente Fanny [Cäcilie] Mendelssohn Bartholdy e, tralo seu matrimonio, Fanny Hensel, foi unha compositora e pianista alemá.
En Hamburgo, o Museo Fanny e Felix Mendelssohn está dedicado ás vidas e ás obras de Fanny e do seu irmán Felix.
Obra
Fanny Mendelssohn compuxo máis de 460 obras musicais. As súas composicións inclúen un trío de piano e varios libros con pezas e cancións de solos de piano. Numerosas composicións dela foron publicadas inicialmente co nome do seu irmán, Felix Mendelssohn nas súas coleccións opus 8 e 9. As súas obras para piano adoitan ter a forma de cancións, e moitas levan o nome de Lieder für das Pianoforte ("Cancións para piano", paralelismo con Cancións sen palabras do seu irmán). Este estilo e título foi desenvolvido con máis éxito por Felix Mendelssohn, aínda que algúns estudosos modernos afirman que Fanny o precedeu no xénero.
Tamén escribiu entre outras obras para piano, un ciclo de pezas que mostran os meses do ano, Das Jahr ("O ano"). A música foi escrita en páxinas de papel de cor, e ilustradas polo seu marido Wilhelm. Cada peza estaba tamén acompañada por un breve poema. Nunha carta dende Roma, Fanny Mendelssohn describiu o proceso trala composición Das Jahr: "Estiven a compoñer unha boa cantidade posteriormente, e chamei as miñas pezas de piano cos nomes dos meus lugares favoritos, en parte porque me viñan á mente neses momentos, en parte porque as nosas excursións de pracer estaban na miña mente mentres as escribía. Formarán un delicioso recordo, unha caste de segundo diario. Mais non imaxino que lles dese eses nomes cando os toque en público, son para completamente para uso na casa."
Entre as súas obras está a Sonata de Pascua escrita en 1828, inédita durante a súa vida, descuberta posteriormente e atribuída ao seu irmán en 1970, antes de que o exame do manuscrito e unha mención da obra no seu diario establecese definitivamente en 2010 que era obra dela. Foi estreada co seu nome o 8 de marzo de 2017, Día Internacional da Muller.
Tracy McGrady
Orlando Magic (2000–2004)
A tempada 2003-04 sería a última de McGrady cos Magic. A mesma comezou cunha vitoria sobre New York Knicks a domicilio na prórroga, mais seguidamente chegaron 19 derrotas consecutivas, a peor serie na historia da franquía. Hill continuaba lesionado, aos que se unían Giricek e Garrity. Doc Rivers foi despedido e substituído por Lenny Davis. McGrady perdeuse varios partidos, uns tantos por lesións e outros pola morte da súa avoa. Con todo, o xogador gañou o seu segundo título de máximo anotador consecutivo facendo 28 puntos por partido, ademais de lograr o mellor partido en canto a anotación individual na súa carreira o 10 de marzo de 2004, logrando 62 puntos ante Washington Wizards. McGrady converteuse no cuarto xogador nos últimos doce anos en superar os 60 puntos. Os Magic finalizaron a tempada cun balance de 21-61, gañando posteriormente o número 1 do Draft de 2004 (que utilizaron para conseguir a Dwight Howard). Trala tempada, era a dubidosa continuidade de McGrady. Moitos equipos foron mencionados como interesados no xogador, entre eles Los Angeles Lakers e Houston Rockets.
Houston Rockets (2004–2010)
esquerda|250px|miniatura|McGrady lanzando un tiro libre cos Rockets. O 29 de xuño de 2004 os Magic traspasan a McGrady, Juwan Howard, Tyronn Lue e Reece Gaines a Houston Rockets a cambio de Steve Francis, Cuttino Mobley e Kelvin Cato. Na súa primeira campaña nos Rockets, xunto co pivote chinés Yao Ming, liderou ao equipo á quinta praza da Conferencia Oeste. O 9 de decembro de 2004, McGrady anotou 13 puntos nos 33 segundos finais do partido que lles enfrontaba a San Antonio Spurs, con tres triplos consecutivos (un deles con falta incluída, completando unha xogada de catro puntos), incluído un roubo e triplo gañador con 1,7 segundos para finalizar o partido. O duelo terminou con vitoria dos Rockets por 81-80. Na súa primeira campaña nos Rockets, McGrady finalizou entre o dez primeiros en 14 categorías estatísticas diferentes da liga, incluíndo puntos (25,7 por partido), roubos de balón (1,73) e minutos xogados (40,8). A pesar de todo, os Rockets caeron en primeira rolda ante Dallas Mavericks en sete partidos, perdendo o último e definitivo encontro por 40 puntos.
Na seguinte campaña, a pesar dos reforzos de Rafer Alston e Stromile Swift, as lesións acaban coas aspiracións dos Rockets. Entre os seus dous xogadores franquía, Ming e McGrady, perdéronse 60 partidos de tempada regular debido a múltiples lesións. McGrady sufriu espasmos nas costas tendo que ser levado en padiola a un hospital en metade dun partido contra Denver Nuggets o 8 de xaneiro de 2006. Sen McGrady, o equipo asinou un balance de 2-15 e un 2-16 nos partidos nos que non puido finalizar. Tras os continuos problemas, os Rockets fallaron no seu obxectivo de alcanzar os playoffs.
dereita|200px|miniatura|McGrady, nun partido ante os [[Washington Wizards|Wizards.]] A tempada 2006-07 estivo chea de altibaixos. O equipo adquire os servizos do especialista defensivo Shane Battier de Memphis Grizzlies. McGrady comeza a tempada como acabou a anterior, con espasmos nas costas. Despois dalgúns partidos disputados, o xogador opta por visitar ao doutor John Patterson en Waco, Texas. Realízaselle un tratamento chamado "Synergy Release Therapy" para tentar curar eses problemas de costas. Semella que a terapia dá os seus froitos, aínda que nunha entrevista na TNT, Tracy comentou que o seu corpo se estaba reducindo e que non podería ser tan explosivo como o foi en tempadas anteriores debido á lesión das súas costas. Aínda por riba, o 23 de decembro de 2006, Yao Ming fractúrase a morna dereita contra Los Angeles Clippers. Porén, o equipo non acusou demasiado a súa baixa e continuou cunha serie positiva de vitorias. McGrady consegue un nivel de xogo competitivo e coa volta de Ming o 5 de marzo o equipo consegue alzarse até a cuarta posición da Conferencia Oeste con 52 vitorias e 30 derrotas. O 29 de decembro de 2006, converteuse no xogador máis novo en chegar aos 14.000 puntos e 4.000 rebotes. O seu verdugo, unha vez máis en primeira rolda de playoffs, Utah Jazz. Unha serie que empezou dominando o equipo texano por un 2-0 pero que non soubo aproveitar para acabar perdendo no Toyota Center o definitivo sétimo encontro por 99-113. Na rolda de prensa posterior ao partido, McGrady non ocultou a súa pena por unha nova eliminación, retirándose emocionado.
Na seguinte tempada, os Rockets lograron a segunda mellor serie consecutiva de vitorias na historia da NBA, con 22. Boston Celtics encargouse de parar aos Rockets derrotándolles por 74-98. En playoffs, Houston foi eliminado por segunda tempada consecutiva por Utah Jazz, esta vez por 4-2 Para a tempada 2009-10 decidiu cambiar o seu habitual dorsal número 1 polo número 3. A finais de decembro de 2009 fíxose público que os Houston Rockets buscaban un acordo para a súa saída do equipo, xa que estaba a ter papel secundario.
New York Knicks (2010)
O 18 de febreiro de 2010, McGrady foi traspasado aos New York Knicks cun traspaso a tres bandas que involucraba aos Houston Rockets, Knicks e Sacramento Kings. O sábado 20 de febreirode 2010, McGrady debutaba cos Knicks, que xogaban fronte Oklahoma City Thunder na casa. Mc Grady conseguiu 26 puntos, 4 rebotes, e cinco asistencias en 32 minutos de xogo, con todo os de Nova York remataron perdendo na prórroga. Este era o primeiro encontro que disputaba "T-Mac" dende o mércores 23 de decembro de 2009, esa vez contra o seu ex equipo Orlando Magic.
Gran Premio de España de 2000
O Gran Premio de España de 2000 (oficialmente o XLII Gran Premio Marlboro de España) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 7 de maio de 2000 no Circuíto de Cataluña, Barcelona. Foi a quinta carreira da tempada de 2000 da Fórmula Un e do 42º Gran Premio de España. A carreira de 65 voltas foi vencida polo piloto de McLaren Mika Häkkinen que comezou desde a segunda posición. O seu compañeiro de equipo David Coulthard terminou segundo e Rubens Barrichello terminou terceiro no Ferrari.
Michael Schumacher comezou desde a pole position e aguantou o desafío de Häkkinen na primeira volta. Mantivo o liderado ata a súa primeira parada en boxes na volta 24 cando golpeou un repostador co seu pneumático traseiro, permitindo a Häkkinen asumir o liderado ata que se detivo en boxes dúas voltas máis tarde. Michael Schumacher mantivo o liderado durante outras vinteunha voltas, cando el e Häkkinen fixeron a súa segunda parada en boxes xuntos, e Häkkinen xurdiu diante porque Schumacher fixo unha lenta parada en boxes. Häkkinen mantivo a vantaxe durante as vinte e tres voltas restantes para gañar a carreira.
A vitoria foi a primeira da tempada de Häkkinen e púxoo no segundo posto no campionato mundial de pilotos de Fórmula 1, catorce puntos detrás de Michael Schumacher. O segundo posto de Coulthard fixo que caese a terceira posición, e o terceiro lugar de Barrichello colocouno por diante de Ralf Schumacher. No Campionato do Mundo Construtores de Fórmula Un, McLaren colocouse a sete puntos do líder Ferrari. Williams quedou terceiro con 15 puntos, a falta de doce carreiras na tempada.
Antecedentes
O Gran Premio disputárono once equipos con dous pilotos cada un. Os equipos (tamén coñecidos como construtores) eran McLaren, Ferrari, Jordan, Jaguar, Williams, Benetton Prost, Sauber, Arrows, Minardi e BAR. O fornecedor Bridgestone levou dous tipos diferentes de pneumáticos á carreira; dous compostos secos (brandos e medios).
Antes da carreira, o piloto de Ferrari Michael Schumacher lideraba o campionato de pilotos con 34 puntos, por diante de David Coulthard (14 puntos) e Mika Häkkinen (doce). Rubens Barrichello e Ralf Schumacher estaban empatados na cuarta posición con nove puntos cada un. No Campionato de Construtores Ferrari lideraba con 43 puntos, dezasete puntos por diante do seu rival McLaren, segundo. Williams era terceiro con doce puntos, mentres que Benetton e Jordan con oito puntos cada un contendían polo cuarto lugar. Ferrari dominaba o campionato, gañando tres das catro carreiras anteriores.
Despois do Gran Premio do Reino Unido, o 23 de abril, todos os equipos realizaron probas no Circuíto de Barcelona-Cataluña os días 25 e 28 de abril para prepararse para o próximo Gran Premio de España. Jos Verstappen foi o máis rápido o primeiro día de probas a pesar de trompear na grava a principios da sesión, por diante do piloto de probas de McLaren Olivier Panis. Michael Schumacher foi máis rápido o segundo día. Michael Schumacher mantívose como o máis rápido no terceiro día de probas. A sesión interrompeuse porque varios pilotos detívéronse no circuíto con problemas nos seus coches. O último día (que se realizouse baixo a chuvia pola mañá e durante o final da sesión) Michael Schumacher foi de novo o piloto máis rápido no último día.
Na semana previa á carreira, Coulthard alugara a Learjet do seu amigo David Murray un avión, que tivo problemas de motor en ruta ao Aeroporto Internacional da Costa Azul en Niza e estrelouse cando intentaba aterrar de emerxencia no Aeroporto Internacional de Saint-Exupéry (Aeroporto de Lyon-Satolas), Francia. Coulthard, a súa entón noiva, a modelo estadounidense Heidi Wichlinski e o adestrador/gardacostas persoal Andy Matthews sobreviviron. O piloto persoal de Murray, David Saunders e o copiloto Dan Worley morreron. Coulthard sufriu mazaduras na caixa torácica e graves rozaduras nos cóbados no accidente. O delegado médico e de seguridade da FIA, Sid Watkins, declarou que Coulthard era apto para competir na carreira.
Práctica e cualificación
Realizáronse catro sesións de prácticas antes da carreira do domingo, dúas o venres e outras dúas o sábado. As sesións de mañá e tarde do venres duraron unha hora. A terceira e cuarta sesións, o sábado pola mañá, duraron 45 minutos cada unha. A pista estaba seca e o ceo nubrado durante as sesións de práctica do venres e realizáronse nunha pista sucia debido a choiva dos días previos ao evento.
Na sesión de cualificación da tarde do sábado cada piloto estaba limitado a doce voltas. Durante esta sesión, a regra do 107% estaba en vigor, o que requiría que cada piloto permanecese dentro do 107% do tempo de volta rápido para cualificar para a carreira. A proba realizouse cun clima solleiro e ambiente cálido Michael Schumacher alcanzou a primeira pole position da tempada e a 24 da súa carreira, cun tempo de 1:20.974 na súa segunda volta. Häkkinen uniuse na primeira fila da grella cunha volta 0,076 segundos máis lenta nos últimos segundos de clasificación. Barrichello cualificou terceiro, Coulthard conseguiu a cuarta posición, malia perder tempo no inicio da cualificación debido a un problema de presión do combustible. Ralf Schumacher foi quinto, Villeneuve conseguiu o sexto posto. Os dous pilotos de Jordan aliñaronse na cuarta liña da cuadrícula (con Trulli por diante de Frentzen) de la Rosa e Irvine completaron os dez mellores pilotos. Máis tarde, na tarde do sábado, unha mostra de combustible do auto de de la Rosa analizouse e declarouse ilegal pola FIA, Arrows anunciou que recorrería a decisión, permitindo que de la Rosa conservase a súa posición inicial.
Carreira
miniatura|right|upright|[[Mika Häkkinen (foto en 2006) obtivo a súa primeira vitoria na tempada na carreira.]]
Os pilotos saíron á pista ás 09:30 Hora Central de Europa de verán (UTC + 2) para un quecemento de 30 minutos cun clima frío e seco. Michael Schumacher mantivo o seu bo desempeño, marcando un tempo de 1:22.855 malia entrar na grava despois dunha freada demasiado profundo e tamén pilotou o Ferrari de reposto. Häkkinen foi o segundo piloto máis rápido, Barrichello o terceiro e Coulthard redondeou os catro primeiros. Despois de rematar a sesión, Arrows retirou a súa apelación despois de aceptar os achados da FIA e de la Rosa comezou último.
Michael Schumacher comezou a afastarse de Häkkinen. De la Rosa golpeou na retagardia de Alesi na curva Wurth na volta dous e fixo que Alesi retirásese, de la Rosa saíu coa á dianteira rota e retirouse logo de saírse na curva de Campsa. Máis atrás, Irvine pasou a Verstappen para a duodécima posición. As posicións na parte dianteira foron as mesmas nas seguintes dezaseis voltas coa diferenza entre Michael Schumacher e Häkkinen fluctuando de 1,6 segundos a 3,4 segundos mentres que Coulthard e Barrichello loitaban contra Ralf Schumacher pola terceira posición. Button converteuse no primeiro piloto en facer un pit stop na volta 18 e volveu diante de Mazzacane. Villeneuve fixo a súa parada en boxes na 21ª volta, que promoveu a Frentzen ás posicións de puntos. Tras regresar ao circuíto, o seu coche incendiouse e detívose a un lado da pista á saída da curva Seat. A parada de boxes de Trulli, que o deixou 17º, resultou problemática: calou o seu motor o que requiríu que os seus mecánicos o reiniciasen. Ralf Schumacher fixo unha parada en boxes unha volta máis tarde e volveu a saír quinto. Na volta 24, Michael Schumacher fixo o seu pit stop. Cando se acelerou desde boxes, a súa roda traseira golpeou ao repostador de Ferrari Nigel Stepney que foi arrastrado antes de caer. Stepney foi levado ao centro médico do circuíto para observación e foi substituído polo repostador de reserva Andrea Vacari. Coulthard fixo unha parada na mesma volta e tivo problemas para saír de boxes porque seleccionou a segunda velocidade e reincorporouse detrás de Ralf Schumacher.
Häkkinen fixo o seu pit stop na volta 26 e xurdiu detrás de Michael Schumacher, mentres que Verstappen retirouse da carreira cun problema mecánico. Todos os líderes pararan antes do comezo da volta 28, os dez primeiros eran Michael Schumacher, Häkkinen, Ralf Schumacher, Barrichello, Coulthard, Button, Frentzen, Salo, Zonta e Wurz. Häkkinen estableceu a volta rápida da carreira na mesma volta, con 1:24.470 cando comezou a pechar o oco a Michael Schumacher, xa que Ralf Schumacher volveu ser presionado por Coulthard no cuarto. Once voltas máis tarde, Coulthard entrou no pit lane, desencadeando a segunda rolda de paradas en boxes. Ralf Schumacher e Barrichello fixeron un pit stop na seguinte volta e volvéron a saír detrás de Coulthard. Michael Schumacher e Häkkinen fixeron as súas paradas na 41ª volta, con Häkkinen saíu primeiro porque a parada en boxes de Michael Schumacher foi problemática. Os mecánicos de Michael Schumacher comezaron a repostar logo de poñer os pneumáticos facendo que quedase parado durante dez segundos máis do habitual. Salo e Zonta entraron no pit lane na volta 45, permitindo a Button quedar sexto. miniatura|right|upright|[[Rubens Barrichello (foto de 2002) terminou terceiro.]]
Coulthard capturou a Michael Schumacher (que tiña picada lenta no seu pneumático traseiro esquerdo) na volta 46. Coulthard intentou pasar a Michael Schumacher na seguinte volta por fóra na primeira curva, pero Schumacher meteuse na trazada de Coulthard nunha manobra de bloqueo. Coulthard replicou o seu movemento na volta 48 e pasou a Michael Schumacher polo exterior freando na primeira curva. Ralf Schumacher atrapou a Michael Schumacher na volta 50. Ralf Schumacher intentou superar a Michael Schumacher na mesma volta, pero este bloqueouno. Ralf Schumacher viuse obrigado a abrirse e perdeu potencia, permitindo que Barrichello pasara aos dous pilotos. Ralf Schumacher intentou recuperar a posición e coloccouse ao lado de Barrichello, Michael Schumacher tomou a trazada interna para xurdir diante. Michael Schumacher entrou no pit lane na mesma volta para poñer pneumáticos novos e volveu ápista diante de Button. De inmediato estableceu novas voltas rápidas persoais nun esforzo para atrapar a Ralf Schumacher. Con todo, a orde quedou estable na parte dianteira da pista, xa que Häkkinen tiña unha vantaxe cómoda sobre Coulthard, mentres que Ralf Schumacher caera detrás de Barrichello. Button detivose nun lado da pista na volta 62, con fume saíndo do seu motor e retirouse. Häkkinen mantivo o seu liderado e cruzou a liña de chegada na volta 65 para asegurar a súa primeira vitoria da tempada cun tempo de 1:33.550.390 a unha velocidade media de 196´404 km/h. Coulthard rematou 16 segundos por detrás, por diante de Barrichello que chegou terceiro, Ralf Schumacher foi cuarto, Michael Schumacher quinto e Frentzen redondeó as posicións dos puntos no sexto posto. Salo, Zonta, Fisichella, Wurz e Irvine foron os seguintes cinco finalistas, mentres que Trulli, Herbert, Gené, Mazzacane, Heidfeld e Button (malia a súa retirada) completaron o resto de clasificados.
Post-carreira
Os tres primeiros pilotos apareceron no podio para recoller os seus trofeos e nunha posterior conferencia de prensa. Häkkinen dixo estar "satisfeito" por gañar a carreira e admitiu que esperou ata a parada en boxes para ter posibilidades de superar a Michael Schumacher. Dixo que o seu equipo aínda tiña moito traballo por facer no seu coche e esperaba con ansias a seguinte carreira. Coulthard creu que tomou a decisión correcta de competir no Grand Prix a pesar das súas lesións e que o resultado foi "o mellor que podería ter ocorrido para o equipo e para min." Tamén dixo que estaba ansioso por descansar nos días seguintes para curar as súas lesións. Barrichello admitiu que a carreira non fora boa para el ata o seu adiantamento a Michael Schumacher e Ralf Schumacher e dixo que a ausencia de Stepney fixo que a súa segunda parada en boxes fora máis lenta que o habitual.
A atención centrouse na batalla entre Ralf Schumacher e Michael Schumacher durante a carreira. Michael Schumacher culpou ao seu irmán por instigar o movemento e non comprendía por que estaba enfadado polo incidente. Ralf Schumacher non comentou e afirmou que vería un vídeo do incidente antes de dicir nada. O seu pai, Rolf, falou co dúo nun esforzo por reconcilialos. Unha semana despois da carreira, Ralf Schumacher dixo que as tensións entre el e o seu irmán aliviáronse e que non había problemas entre eles, dicindo: "É moi divertido cando estamos aí fóra na pista loitando un contra o outro." Houbo un malestar similar entre de la Rosa e Alesi logo da súa colisión na segunda volta. De la Rosa acusou a Alesi de bloquealo e de causar o choque ao non mirar polos seus espellos, mentres que Alesi dixo que de la Rosa intentou superalo nunha curva onde o adiantamento era difícil.
Como resultado da carreira, Häkkinen subiu ao segundo lugar no Campionato de Pilotos, reducindo o liderado de Michael Schumacher a catorce puntos. Coulthard caeu ao terceiro posto, dous puntos por detrás de Häkkinen. Barrichello subiu ao cuarto lugar con 13 puntos e Ralf Schumacher caeu ao quinto lugar. No Campionato de Construtores, Ferrari mantivo o liderado pero o final dun dos dous de McLaren trasladouno a sete puntos do equipo italiano. Williams mantivo a terceira posición con nove puntos. O terceiro posto de Frentzen permitiulle a Jordan distanciarse un punto de Benetton na batalla polo cuarto posto, a falta de doce carreiras na tempada.
Petauroideos
miniatura|250px|[[Acrobates pymaeus.]] miniatura|250px|[[Dactylopsila trivirgata.]] A dos petauroideos (Petauroidea) é unha superfamilia de mamíferos marsupiais australidelfos da orde dos diprotodontes, unha das dúas que integran a suborde dos falanxeriformes, propios de Australia e Nova Guinea.
Descrición
A superfamilia foi descrita en 1838 polo naturalista francés Charles Lucien Bonaparte, nun traballo publicado en ''Nuovi Ann. Sci. Nat.'', 2 (1): 112.
Etimoloxía
O nome científico da subfamilia, Petauroidea, está formado sobre a raíz do nome so seu xénero tipo, Petaurus, coa adición da desidencia do latín científico -oidea, plural de -oideus, derivado do grego antigo εἴδος eídos, 'aspecto', 'aparencia', 'forma'. Literalmente, "os parecidos aos Petuarus". Polo que respecta a Petuarus, é un derivado do latín clásico petaurista, substanfivo feminino que significa 'equilibrista', 'acróbata'.
Clasificación
A superfamilia compremnde as catro familias, cos xéneros seguintes:
Superfamilia Petauroidea Bonaparte, 1838
Fobos
Fobos ou Phobos pode referirse a:
Alejandro Navajas
Alejandro Navajas Garrido, coñecido como Ale Navajas, nado o 6 de outubro de 1986 en Málaga, é un xogador profesional español de baloncesto. Actualmente xoga para o Club Baloncesto Breogán de Lugo, no que se desempeña na posición de ala-pivote cunha alzada de 2,01 metros.
Provincia de Östergötland
miniatura|Östergötland. Östergötland é unha provincia histórica (landskap en sueco) de Suecia, encaixada no antigo Götaland. As provincias actualmente non posúen funcións administrativas, mais son empregadas para fins históricos e culturais.
Elisa e Marcela (filme)
Elisa e Marcela (en Elisa y Marcela) é un filme biográfico e romántico dirixido por Isabel Coixet. Está protagonizado por Natalia de Molina e Greta Fernández, e conta a historia de Marcela Gracia Ibeas e Elisa Sánchez Loriga, dúas mestras galegas que casaron no ano 1901, sendo o primeiro matrimonio homosexual rexistrado na historia de España. Foi escollido para competir polo Oso de Ouro na 69ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Estreouse nalgúns cinemas escollidos de España o 24 de maio de 2019, e o 7 de xuño de 2019 a través de Netflix.
Emitiuse en galego na Televisión de Galicia o 23 de xuño de 2020.
Personaxes
miniatura|Mercè Paloma, [[vestiario; Montse Sanfeliu, maquillaxe e peiteado, e Sylvia Steinbrecht, directora artística, Premis Gaudí 2020.]]
As Barreiras
Unha barreira é un lugar de onde se extrae barro, amais dun obstáculo que impide o paso. Como topónimo, As Barreiras pode referirse a:
Deimos
Deimos pódese referir a:
Metilenedioxianfetamina
A 3,4-Metilenedioxianfetamina, ou MDA, é unha droga psicodélica e empatoxena/entactoxena da familia das Fenetilaminas. Foi sintetizada por primeira vez por G. Mannish e W. Jacobson no ano 1910. Existen máis de 20 diferentes rutas descritas na literatura científica para a súa preparación.
Pipa
O termo pipa pódese referir a:
Xoana de Portugal
Xoana de Avis, nada o 20 de marzo de 1439 e finada o 13 de xuño de 1475, foi unha infanta de Portugal e raíña de Castela desde 1455 ata a súa morte.
Traxectoria
Xoana foi filla póstuma de Duarte I, rei de Portugal (1391-1438) e da súa dona, a infanta Leonor de Aragón. Era neta materna de Fernando I de Aragón (fillo de Xoán I de Castela e de Leonor, infanta de Aragón) e da súa dona Leonor Urraca de Castela, señora de Alburquerque (neta do rei Pedro I de Portugal e de Inés de Castro) e paterna de Xoán I de Portugal (fillo de Pedro I de Portugal e de Teresa Lourenzo e de Dª Filipa de Lencaster (filla de Branca de Lencaster e de Xoán de Gante, duque de Lencaster e neta de Eduardo III de Inglaterra). Descendía por parte da avoa materna e do avó paterno dos primeiros reis de Portugal, dos reis de Castela e de Aragón por parte do avó Fernando, e por parte da avoa Filipa dos primeiros reis Ingleses.
miniatura|[[Henrique IV de Castela|Henrique IV, con quen casou Xoana de Avís.]] Cando naceu Xoana, o seu pai xa morrera da peste, e o seu irmán máis vello, Afonso V, xa ascendera ó trono con só 6 anos. Xoana foi criada pola súa nai, a raíña rexente Leonor, ata os seis anos, cando quedou orfa e pasou a ser coidada polo seu tío, o duque de Coímbra e rexente ata 1449.
Afonso V casou á súa irmá Xoana co seu curmán Henrique IV de Castela (nese tempo xa reinaba como soberano de Castela), fillo de María, infanta de Aragón (irmá máis vella da nai de Xoana) e de Xoán II de Castela, en 1455, tendo ela apenas 16 anos e el xa 31.
Xoana tivo algunhas relacións fóra do matrimonio, das cales naceron algúns do seus fillos. Así, con Pedro de Castela e Fonseca:
O Salgueiral, Mántaras, Irixoa
O Salgueiral é un lugar da parroquia de Mántaras no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
Monterrei, México
Monterrei, oficialmente Monterrey, é unha importante cidade da República Mexicana, dentro da terceira área metropolitana máis grande do país e a novena cidade en tamaño, capital do estado de Nuevo León, no nordeste do país (540 m de altitude), e a uns oitocentos quilómetros ao norte do Distrito Federal. Ten unha poboación de seu de 1.135.550 habitantes (2010).
No século XX converteuse nun importante centro industrial, comercial e cultural ao norte do país.
Historia
Caso frecuente nas fundacións coloniais españolas, a historia de Monterrei tivo varios intentos previos errados. En 1577 houbo un primeiro asentamento xunto aos ''Ojos de Agua de Sta. Lucía'', un manancial ao pé do somonte setentrional da Sierra Madre Oriental mexicana, que polo mesmo recibiu o nome de lugar de Santa Lucía. miniatura|300px|Mapa militar esquemático do s.XIX coa situación xeográfica de Monterrei entre os Ollos de Auga ao norte e o río Santa Catarina ao sur, o Cerro das Mitras ao oeste e o da Silla ao sueste. Cinco anos máis tarde, en 1582 e na mesma localización, tivo lugar unha segunda fundación co nome de Villa de San Luis Rey de Francia. Ambas remataron despoboadas en pouco tempo polos constantes e violentos enfrontamentos cos indíxenas.
Non foi ata 1596 que Diego de Montemayor fundou, cunha ducia de familias e coma capital do Novo Reino de León, a Ciudad Metropolitana de Nuestra Señora de Monterrey rentes tamén dos varios regos que conformaban o regato de Santa Lucía). Precisamente un asolagamento que destruíu o asentamento en 1611 obrigou ó seu traslado a un lugar máis alto, cara ao sur e preto do curso do río de Santa Catarina (así e todo houbo novas e frecuentes inundacións na historia da vila). Arredor da Praza Principal ou Maior (Praza Zaragoza) onde se erixiu a primitiva igrexa, despois catedral, xurdiu definitivamente o centro da vila ata hoxe.
Séculos XVII e XVIII
A súa posición excéntrica de fronteira e a ausencia de minerais, asemade a constante sangría poboacional que supuña a colonización do inmenso nordés (vg. 3.000h en 1746 e só 600h en 1754), fixeron que Monterrei ficara unha pequena vila ata fins do século XVIII, cando co gallo do establecemento do bispado (1779) comezou un desenvolvemento estable (7.000h en 1802) e foron erixidas as primeiras edificacións de relevo: a catedral, o pazo do bispado ao oeste no outeiro epónimo (Loma Chepe Vera) ), algúns conventos (franciscano de San Andrés ao suroeste da Praza dende 1626, San Francisco Xavier dos xesuítas en 1702) e a casa do gobernador. O que foran currais nunha cuadra pegada polo oeste á Praza Zaragoza rematou converténdose na Praza do Mercado (hoxe Hidalgo).
O proxecto da Ciudad Nueva
Foi o primeiro bispo residente, Andrés A. de Llanos, quen chamou ao arquitecto Juan Crouset en 1794 para deseñar o proxecto da primeira ampliación da vila (asemade ó dunha nova catedral). Tratábase de feito do plan para unha nova cidade, trasladada aos terreos máis a salvo de inundacións do norte do arroio de Sta. Lucía. Ordenado en rigorosa retícula con prazas centrais (coa nova gran catedral coma foco) e angulares contiña os edificios representativos que correspondían a unha capital da época.
Interrompido polo novo gobernador militar non foron realizados máis que algúns edificios (Hospital de Pobres), pero sería retomado décadas despois e nas futuras expansións da urbe.
Os Repuebles
Despois da independencia (1811), Monterrei foi nomeada capital do estado federado de Nuevo León (1824). Tras un primeiro intento de elaborar o ensanche da cidade seguindo o plan de Crouset (W. Still, 1842 ), en 1864 Isidoro Epstein leva a cabo a proposta de repueble, estendendo mesmo a idea orixinaria pero perdendo a súa singularidade nunha malla anódina. Unicamente a Alameda sinálase coma elemento configurador e no lugar no que se iniciou a nova catedral (finalmente erixida no canto da primitiva igrexa parroquial) unha cidadela defensiva que tivera protagonismo no asedio norteamericano (batalla de Monterrei, 1846) da guerra entre México e os Estados Unidos. Ademais por primeira vez supérase o leito do río Santa Catarina cara ó sur cunha reprodución da retícula (repueble sur).
Industrialización e modernización
Impulso tamén de Reyes será a industrialización da cidade xusto nese mesmo norte do Repueble, pero que vai rematar en área desorganizada de vías e fábricas (ademais de cuarteis) no nome do progreso. A capitalización xurdida dunha cada vez máis forte unión da cidade á economía texana permitiron esa engalaxe.
Século XX
Trala maior inundación da historia da cidade (río Sta. Catarina, 1909, con plan de canalización en 1941), preámbulo da época da Revolución Mexicana (1911), un novo período de forte industrialización comezou nos anos trinta, desta vez cunha grande inmigración do rural de Nuevo León e os estados veciños (de 241.000h en 1943 a 389.000h en 1950 e 723.000h en 1960). Gran parte desta man de obra asentouse no oriente, ao pé do Cerro da Silla, onde dende os tempos da colonia tíñanse creado os asentamentos dos indíxenas (sinaladamente Guadalupe), e que tamén foi unha área de ocupación industrial.
Por último, tamén salientable é a recuperación do xermolo da cidade, o curso do Arroio de Sta. Lucía, cunha canle conmemorativa e paseo (2007) unindo precisamente a Macroplaza e o Parque Fundidora.
Hildibaldo
Hildibaldo (tamén chamado Ildebaldo ou Ildebad), finado en 541, foi un rei dos ostrogodos en Italia, elixido para substituír a Vitixes, que fora capturado e levado a Constantinopla polo xeneral bizantino Belisario.
Traxectoria
Hildibaldo era en realidade un visigodo, sobriño dun dos reis visigodos de Hispania.
Tempada 2014/15 do Club Deportivo Lugo
Durante a tempada 2014–15 o Club Deportivo Lugo competiu na Segunda División, logrando manter a categoría tres anos seguidos por primeira vez na súa historia ao acadar o 15º posto ao remate do campionato.
Ford (homónimos)
O termo inglés Ford (en galego, "vao") pode referirse a:
Exilio
O exilio é o estado de estar obrigatoriamente lonxe da propia terra (xa sexa cidade ou nación) e pode definirse como a expatriación, voluntaria ou forzada, dun individuo. Algúns autores utilizan o termo "exiliado" co sentido de "refuxiado".
Ademais de persoas no exilio, tamén hai gobernos no exilio, como o do Tíbet ou nacións no exilio, como foi o caso de Armenia de 1078 a 1375, que logo da invasión do seu territorio, exiliouse en Cilicia, formando un novo reino.
Erarico
Erarico, de orixe ruxia, foi elixido rei dos ostrogodos en xuño do ano 541, despois do asasinato de Hildibaldo.
Traxectoria
Os godos, con todo, cansados e irritados con el e crendo que pactara acordos secretos cos bizantinos, ofreceron a coroa ao sobriño de Hildibaldo, Tótila. Logo de cinco meses de reinado, Erarico foi asasinado por unha conspiración e Tótila foi elixido rei.
Cutícula
O termo cutícula, do latín cuticŭla, diminutivo de cutis, -is, "pel", "superficie", "cobertura", pode referirse: miniatura|200px|Anatomía externa dunha uña. 1 Corpo ungueal 2 Paronniquio 3 Lúnula 4 Cutícula
Metamielocito
miniatura|Catro metamielocito no centro da foto 69px|miniatura|Metamielocito [[basófilo (tinguidura)|basófilo.]] 69px|miniatura|Metamielocito [[eosinófilo (tinguidura)|eosinófilo.]] 69px|miniatura|Metamielocito [[neutrófilo (tinguidura)|neutrófilo.]] Un metamielocito é unha célula que está sufrindo a granulopoese, derivada dun mielocito, e que dará lugar a unha célula en banda (cun núcleo delgado, recto ou curvado, designado como forma de banda). Os metamielocitos divídense en tres liñas celulares (neutrófila, eosinófila e basófila), que darán lugar aos tres tipos de leucocitos granulocitos: neutrófilo, eosinófilo e basófilo.
O metamielocito caracterízase pola aparición dun núcleo escotado (cun entrante), gránulos citoplasmáticos específicos, con contido encimático e a ausencia de nucléolos visibles. Se o núcleo non está escotado é probable que estea aínda na etapa de mielocito.
A Croa, San Simón da Costa, Vilalba
A Croa é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
3-Way Tie (For Last)
3-Way Tie (For Last) é o cuarto e derradeiro álbum da banda estadounidense de hardcore punk Minutemen, publicado en decembro de 1985 a través do selo SST Records. Destaca particularmente por conter varias versións de cancións de grupos como Urinals, Meat Puppets, Blue Öyster Cult, Creedence Clearwater Revival, Roky Erickson e The Aliens.
Foi editado pouco despois da morte de D. Boon, que pintou a súa portada. Watt colaborou co baixista de Black Flag Kira Roessler en tres temas ("No One", "Stories" e "What Is It?"). A derradeira canción, unha versión do tema de Roky Erickson "Bermuda", cantouna Mike Watt a través do teléfono.
Torre Juche
miniatura A Torre do Ideario Juche ou Torre Juche (en chosŏn'gŭl 주체사상탑, hanja 主體思想塔, romanización revisada Juche Sasangt'ap, McCune-Reischauer Chuch'e Sasangt'ap) é un monumento situado en Pyongyang, Corea do Norte. Está situada na beira leste do río Taedong, fronte á Praza Kim Il Sung, foi erixida para conmemorar o 70º aniversario de Kim Il Sung e a súa construción finalizou en 1982. Dise que foi deseñada polo fillo de Kim Il Sung, Kim Jong-Il, aínda que entrevistas a exfuncionarios norcoreanos contradín esta afirmación.
A estrutura ten unha altitude de 170 metros con forma de obelisco de catro lados que se van estreitando segundo se ascende. A torre está composta por 25.550 bloques (o máis alto dos cales está feito de granito). O número de bloques representa o número de días de vida de Kim Il Sung, é dicir, 70 anos multiplicado por 365 días (sen contar anos bisestos). A torre está coroada por un facho iluminado de 20 metros de altura e 45 toneladas de peso. É posible subir ata o alto da torre.
Asociada á torre hai unha escultura de 30 metros de altura na que están representadas tres figuras; unha cun martelo, outra cun fouciño e a terceira cunha pluma de escribir; que simbolizan: o "obreiro", o "campesiño" e o "intelectual". Hai seis grupos escultóricos máis pequenos, cada un de 10 metros de altura, que simbolizan outros aspectos da ideoloxía de Kim Il Sung. Tamén preto da torre hai un muro con 82 placas conmemorativas, supóstamente enviadas por estranxeiros adeptos ao réxime. Arredor da torre hai, á súa vez, fontes e xardíns.
O nome da torre provén da ideoloxía Juche, desenvolvida por Kim Il Sung mediante unha combinación de autarquía, autodependencia, tradicionalismo coreano e socialismo.
Leite vexetal
O leite vexetal é unha bebida que procede dunha fonte vexetal de aspecto e propiedades nutricionais semellantes ao do leite de orixe animal que se emprega como substituto deste en dietas especiais, especialmente vexetarianas e veganas.
Elabóranse con froitos secos, cereais e sementes de legumes, tendo un aspecto semellante ao do leite de orixe animal. A variedade máis popular é a bebida de soia. Hai diversas razóns para consumir "leite" de orixe vexetal, como: a intolerancia á lactosa, crenzas relixiosas, veganismo. A respecto das propiedades nutricionais hai desconformidade na comunidade científica en comparación co leite animal.
"Leites" de legumes
thumb|Bebida de soia e arroz.
Todas las canciones hablan de mí
Todas las canciones hablan de mí é un filme español estreado o 10 de decembro de 2010 e dirixido por Jonás Trueba. O filme recibiu dous nomeamentos ós Premios Goya, o de mellor director novel e o de mellor actor revelación (Oriol Vila). Ademais de Vila, o filme está protagonizado por Bárbara Lennie, Bruno Bergonzini e Valeria Alonso.
My Name Is Jonas
"My Name Is Jonas" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Weezer, composta por Rivers Cuomo, Pat Wilson e Jason Cropper que aparece no seu disco de estrea Weezer, editado en 1994. É unha das poucas cancións de Weezer cos créditos de composición atribuídos a toda a banda, e a única na que aparece Cropper, que fixo a introdución cunha guitarra acústica.
"My Name Is Jonas" inspirouse no irmán de Rivers, que tivo un accidente de coche no Oberlin College e tivo problemas co seu seguro.
En 1995 aparentemente houbo confusións por se sería o terceiro sinxelo de The Blue Album, e varias emisoras dos Estados Unidos e do Canadá pincharon "My Name Is Jonas" como sinxelo na primavera de 1995. No Canadá de feito foi lanzada como sinxelo promocional para as radios, despois de que "Say It Ain't So" fose confirmada como terceiro sinxelo. O sinxelo canadense converteuse dende entón nun dos obxectos máis preciados para os coleccionistas de Weezer.
A canción continua a ser moi popular e é unha peza básica nos concertos da banda. Ao vivo Brian Bell toca o solo de harmónica. Na xira do 2008 Troublemaker, a canción foi cantada a tres voces por Pat Wilson, Scott Shriner e Rivers Cuomo.
No ano 2010, membros de My Chemical Romance uníronse a Weezer unha noite nos Ánxeles para interpretar este tema. A actuación de Weezer formaba parte da serie de concertos AXE Music: One Night Only.
Xaiba
O xacemento de Xaiba (en حقل الشيبة), descuberto no deserto de Rub al-Khalí no 1968, é un xacemento petrolífero situado en Arabia Saudita, aproximadamente a 40 quilómetros do límite norte do deserto de Rub al-Khalí e 10 quilómetros da fronteira sur de Abu Dabi (Emiratos Árabes Unidos).
Conta cunha área de operacións de 1,5 millóns de quilómetros cadrados, unha área superior á suma de Francia, España e Alemaña. Para poder aproveitalo, a compañía concesionaria Aramco construíu un complexo de máis de cen pozos e tres factorías separadoras de petróleo e gas, unha rede de oleodutos de 635 quilómetros ata a refinería de Abqaiq e tres quilómetros de pistas de aterraxe grazas a 14.000 traballadores en ano e medio.
Fly-by-wire
Fly-By-Wire, ou Voo-Por-Cables, é un sistema de control de voo que consiste en controlar de maneira remota un proxectil, avión ou nave a través dun arame que transporta datos de control de voo. O sistema consiste nas superficies de control de voo, o sistema de manexo na cabina de control, o enlace físico e os mecanismos necesarios para controlar unha aeronave en voo. É necesario diferenciar entre os sistemas aeronáuticos dispoñibles para civís e o sistema do mesmo nome utilizado pola milicia para controlar mísiles de curto alcance. Este artigo refírese a esta última definición.
O sistema de voo por cable utilizado pola milicia consiste nun mísil, lanzado por medios convencionais, que queda unido á súa plataforma lanzadora a través dun par de arames, os cales lle permiten ao operador controlar as superficies de control, de xeito que é posible guiar o mísil cun grao de exactitude considerable cara o seu obxectivo. O sistema é de curto alcance, cunha distancia de 500 a 1500 metros dende a súa base. Xeralmente o mísil conta cunha cámara que lle permite ao operador verificar a súa dirección de voo.
As vantaxes deste sistema son inmellorables, dado que, ao estar o sistema de control fóra do mísil, este non ten que ser intelixente, sendo máis económico; o inimigo non pode bloquear nin interceptar os sinais do operador; e a súa exactitude é comparable ao do operador que o manexe. Porén, o mísil debe de ser forzosamente de alcance curto, xa que dous arames deben despregarse xunto con el.
Materialismo dialéctico
O materialismo dialéctico é considerado pola maioría de marxistas como a base filosófica do marxismo. Como o seu nome indica, é unha combinación da dialéctica hegeliana e o materialismo filosófico de Ludwig Feuerbach, Karl Marx e Friedrich Engels. Emprega os conceptos de tese-antítese-síntese para explicar o crecemento e desenvolvemento da historia humana. Inda que Hegel e Marx nunca empregaron o devandito modelo de tese-antítese-síntese nas súas formulacións, é agora empregado comunmente para ilustrar a esencia deste método.
Algúns teóricos marxistas, críticos do materialismo dialéctico, defenderon unha resituación do traballo de Engels Dialéctica da natureza na teoría marxista. Consideran que o termo materialismo dialéctico xorde co teórico ruso Georgi Plejanov e que Marx preferiu o termo concepción materialista da historia, posteriormente resumido como materialismo histórico por Engels. Isto limita o método a un contexto sociolóxico especificamente humano, non sendo, por tanto, unha teoría universal aplicable a tódolos campos científicos.
Mentres o materialismo dialéctico ten sido tradicionalmente asociado case en exclusiva co marxismo, hai quen argumentou que dita filosofía é aplicable a unha visión do mundo non marxista tamén.
Materialismo
En esencia, o materialismo contesta a cuestión fundamenteal da filosofía dando preeminencia ao mundo material: resumidamente, o material precede ao pensamento.