cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cristianismo
Demografía
miniatura|300px|Os países cun 50% ou máis de [[cristiáns están de cor púrpura, e os países con entre un 10% e un 50% de cristiáns levan cor rosa.]] miniatura|300px|Nacións onde o cristianismo é a [[relixión do estado:
]] [[Ficheiro:Percent of Christians by Country–Pew Research 2011.svg|miniatura|dereita|300px|Distribución global dos cristiáns: os países con cores escuras amosan unha maior proporción de cristiáns sobre o total da poboación. ]] Cun número de seguidores de arredor 2 278 millóns de persoas, divididos en 3 grupos principais (católicos, ortodoxos e protestantes), o cristianismo é a relixión con máis crentes a nivel mundial. A proporción de cristiáns no mundo é dun 33% dende os últimos séculos, o que supón que unha de cada tres persoas no mundo é cristiá. Isto, porén, agocha un dato importante, xa que o crecemento do cristianismo é maior nos países en vías de desenvolvemento (arredor de 23.000 ao día) é acompañado dun descenso no primeiro mundo, principalmente en Europa e América do Norte (arredor de 7.600 ao día). En total, 126 países son de maioría cristiá, mentres que en 71 os cristiáns son minoría.
O Cristianismo é a relixión dominante en Europa, América e África subsahariana. En Asia predomina en Xeorxia, Armenia, Timor Leste e as Filipinas. Porén, o número de fieis diminúe nos estados do norte e oeste dos Estados Unidos de América, así como Australia, Nova Zelandia, o norte de Europa (incluíndo o Reino Unido e os países nórdicos), Francia, Alemaña, as provincias canadenses de Ontario, a Columbia Británica e o Quebec, Oriente Medio (por mor da emigración cristiá ), Corea do Sur, Taiwán e Macau. A pesar da perda de fieis, segue a ser a relixión máis importante en Occidente, onde o 70% da poboación é cristiá.
Á esquerda: unha listaxe dos dez países con maior números de cristiáns. Á dereita: unha listaxe dos países con maior porcentaxe cristiá sobre a poboación total.
Aldfrith de Northumbria
Aldfrith, finado o 14 de decembro de 704 ou 705, ás veces chamado Aldfrid, Aldfridus (latín), ou Flann Fína mac Ossu (irlandés clásico) foi rei de Northumbria desde 685 até a súa morte.
Traxectoria
É descrito por escritores como Beda, Alcuíno e Estevo de Ripon como un home de gran sabedoría, pervivindo algúns dos seus traballos, así como cartas escritas a el. O seu reinado foi relativamente pacífico, embazado só polas disputas co bispo Wilfrid, figura importante na igrexa de Northumbria.
Aldfrith foi fillo de Oswiu de Northumbria e unha princesa irlandesa chamada Fín. A data do seu nacemento é descoñecida. Oswiu morreu en 670 e sucedeulle o seu fillo Ecgfrith. Como fillo máis novo, Aldfrith foi educado para seguir a carreira eclesiástica. Con todo, cando Ecgfrith morreu na batalla de Nechtansmere no 685, Aldfrith foi reclamado de novo en Northumbria, e proclamado rei.
Beda sinala que no seu reinado el "restaurou habilmente a esnaquizada fortuna do reino, aínda que de forma menor as fronteiras". No seu reinado creáronse obras da arte hiberno-saxoas como os Evanxeos de Lindisfarne e o Codex Amiatinus, e adóitase ver como o comezo da idade de ouro de Northumbria.
Antecendentes e ascensión
No ano 600, a maior parte do que agora se coñece como Inglaterra fora conquistada por invasores do continente: incluíndo anglos, saxóns, e xutos. Bernicia e Deira, os dous reinos anglosaxóns no norte de Inglaterra, uníronse primeiro sobre o 605 cando Aethelfrith, rei de Bernicia, estendeu o seu poder sobre Deira. Durante o século VII os dous reinos tiveron ás veces un único rei e ás veces estiveron separados. O reino combinado pasou a coñecerse como o reino de Northumbria: estendéndose desde o río Humber polo sur até o río Forth polo norte. esquerda|miniatura|Pobos da Irlanda de Aldfrith. No 616, Edwin, orixinario de Deira, sucedeu a Aethelfrith. Edwin desterrou aos fillos de Aethelfrith: Oswald e Oswiu de Northumbria. Os dous pasaron o seu exilio en Dalriada, reino que abarcaba partes do nordés de Irlanda e suroeste de Escocia. Oswiu era un neno cando chegou a Dalriada, e creceu no medio irlandés. Aprendeu a falar de forma fluída o irlandés antigo e podería haberse casado cunha princesa da dinastía Uí Néill, probabelmente a filla ou a neta de Colmán Rímid. Aldfrith naceu desta unión, pero a data do seu nacemento é descoñecida. Probabelmente foi primo ou sobriño do destacado estudoso Cenn Fáelad mac Aillila, e quizais sobriño do bispo Finan de Lindisfarne. A relación entre os seus pais non foi considerada legal pola igrexa de Northumbria, por iso descríbeno como o fillo dunha concubina nas fontes da época. Algunhas fontes posteriores chegan mesmo a dubidar da súa paternidade, pero para as contemporáneas ben informadas non hai dúbida de que é o fillo de Oswiu.
Os dous irmáns retornaron a Northumbria tras a morte de Edwin en 633, e entre os dous reinaron durante máis da metade do século VII. O monxe e cronista do século VIII Beda atribúelles manter un imperio ou señorío sobre os demais reinos anglosaxóns. No caso de Oswiu, o seu dominio estendeuse máis aló cara aos pictos, os escotos de Dalriada e outros reinos de nativos máis descoñecidos que ocupaban o que é agora o nordés de Inglaterra e o sueste de Escocia. A supremacía de Oswiu terminou en 658 co ascenso de Wulfhere de Mercia, pero o seu reinado continuou até a súa morte en 670 cando Egfrith, un dos fillos que tivo coa súa segunda muller, Eanfleda de Deira, o sucedeu no trono. Ecgfrith non foi quen de recuperar a posición de Oswiu en Mercia e os reinos do sur, sendo derrotado polo irmán de Wulfhere Aethelred nunha batalla no río Trent en 679.
Ecgfrith enviou unha armada ás ordes do seu xeneral Bert a Irlanda en 684 onde arrasou Brega, destruíndo igrexas e tomando prisioneiros. Crese que a incursión pretendía evitar o apoio ante unha posíbel reclamación ao trono que puidese facer Aldfrith, aínda que é posíbel que subxacesen outros motivos.
Ningún dos dous matrimonios de Ecgfrith — o primeiro coa santa virxe Eteldreda de Ely, o segundo con Eormenburh — concibiron fillos. Por tanto a sucesión en Northumbria non estivo clara durante algúns anos tras a morte de Ecgfrith.
Ecgfrith morreu durante unha campaña contra o seu primo, o rei dos pictos Bridei map Beli, nunha batalla coñecida como Nechtansmere para os northumbrianos, aínda que se loitou preto de Forfar, no territorio dos pictos ao norte do Fiorde de Forth. Beda relata que a raíña Eormenburh e Cuthbert visitaron Carlisle ese día, e que Cuthbert tivo unha premonición da derrota. A morte de Ecgfrith ameazaba con romper a unión da herdanza de Aethelfrith en Northumbria, pero Aldfrith converteuse en rei nos tronos de Bernicia e Deira, manténdoos unidos.
Aínda que deben existir rivais que reclamaron o trono, non hai constancia de resistencia á ascensión de Aldfrith. Tamén se suxeriu que o ascenso de Aldfrith se logrou grazas ao apoio de Dalriada, os Uí Néill e os pictos, os cales preferirían un rei coa madurez e sabedoría de Aldfrith antes que un monarca máis guerreiro, como foran Oswiu ou Ecgfrith. O historiador Herman Moisl, por exemplo, escribiu que "Aldfrith estaba en Iona un ano antes da batalla de Nechtansmere; inmediatamente despois, el foi rei de Northumbria. É bastante obvio que el debe ser instalado no trono por unha alianza entre pictos e dalrianos". No seu reinado non se coñecen máis batallas.
A Northumbria de Aldfrith
Aldfrith tivo Bernicia e Deira baixo o seu reino, pero as dúas partes permaneceron diferenciadas, e serían divididas outra vez polos viquingos a finais do século IX. O centro de Bernicia situábase na rexión que rodea a posterior fronteira anglo-escocesa, con Lindisfarne, Hexham, Bamburgh, como Yeavering como importantes centros relixiosos e reais. Mesmo tras a morte de Ecgfrith, Bernicia incluía moito do actual sueste de Escocia, cun presumíbel centro real en Dunbar, e centros relixiosos en Coldingham e Melrose. Os detalles dos comezos da baixa Idade Media no noroeste de Inglaterra e o suroeste de Escocia son máis escuros, pero coñécese un bispado Whithorn desde pouco despois do reinado de Aldfrith. York, Catterick, Ripon, e Whitby semellan ser lugares importantes en Deira.
A fronteira do sur con Mercia atravesaba Inglaterra, desde o Humber ao leste, seguindo o río Ouse e o río Don, até o Mersey ao oeste. As evidencias arqueolóxicas parecen mostrar que esa foi unha fronteira ben defendida.
Relacións coa Igrexa
Xunto co rei, a familia real e a nobreza, a Igrexa tiña unha forza importante en Northumbria. Os clérigos non só eran figuras con autoridade espiritual, senón que eran importantes señores de terras, que tamén controlaban o comercio, centrado nas principais igrexas e mosteiros nunha terra sen cidades. O bispado do Lindisfarne foi ostentado por Cuthbert na ascensión de Aldfrith. A Cuthbert sucedeuno Eadberht, quen máis tarde sería abade de Iona e levaría a controversia da Pascua ao seu fin e posteriormente Eadfrith, creador dos Evanxeos de Lindisfarne. Os bispos de Lidisfarne ás veces ostentaron tamén o bispado de Hexham, pero durante o reinado de Aldfrith ostentábaos Xoán de Beverley, un pupilo e protexido de Teodoro de Tarsus, Arcebispo de Canterbury. O bispado de York estaba en mans de Bosa no 685. Pasou a Wilfrid no 687 pero foille revogado no 691 tras a volta de Bosa a York.
Aldfrith parece ter o apoio dos líderes eclesiásticos, máis notabelmente da súa medio-irmá Ælfflæd e o altamente respectado bispo Cuthbert. Sábese que recibiu o sacramento da confirmación de mans de Aldhelm, máis tarde Bispo de Sherborne no reino de Wessex. Aldhelm tamén recibira unha educación irlandesa, pero en Bretaña, en Malmesbury. A correspondencia entre os dous sobrevive, e Aldhelm enviou a Aldfrith o seu tratado de numeroloxía do número sete, a Epistola ad Acircium. Aldfrith tamén posuía o manuscrito de cosmografia, que (segundo Beda) adquiriu do Abade Ceolfrith a cambio dunha estatua. Aldfrith era un amigo próximo de Adomnán, Abade de Iona desde o 679, e podería estudar xunto a el. Na década do 680 reuniuse dúas veces con Adomnán, quen acudiu a pedir a liberdade dos irlandeses capturados na expedición de Berht do 684. Estes foron liberados e Adomnán recompensou a Aldfrith cunha copia do seu tratado De Locis Sanctis, unha descrición dos lugares de peregrinación en Terra Santa, Alexandría e Constantinopla. Beda informa que Aldfrith fixo circular o traballo de Adomnán para que fose lido.
Con todo as relacións de Aldfrith coa Igrexa non foron sempre suaves. Herdou de Ecgfrith un problema relacionado con Wilfrid, unha importante figura eclesiástica da época. Wilfrid, bispo de York, fora exiliado por Ecgfrith polo seu papel persuadindo á muller de Ecgfrith, Æthelthryth, a permanecer santamente célibe. No 686, a instancias do arcebispo Teodoro, Aldfrith permitiu retornar a Wilfrid. As súas relacións foron tormentosas. A hostilidade entre os dous foi causada parcialmente polas lealdades de Aldfrith coa Igrexa celta, unha consecuencia da súa acollida no exilio. Pero unha causa máis significativa de conflitos foi a oposición de Wilfrid á división de Teodoro, no 677, da súa enorme diocese de Northumbria. Cando Wilfrid volveu do exilio a reconciliación con Aldfrith non incluíu o apoio deste ao intento de Wilfrid de recuperar a súa autoridade episcopal sobre todo o norte. Entre 691 e 692 as súas diferenzas eran irreconciliábeis.
Campo Municipal de Fútbol de Gallamonde
miniatura
O Campo Municipal de Fútbol de Gallamonde é unha instalación destinada á práctica do fútbol, próxima á vila de Miño, o Concello de Miño é o seu propietario e nel xoga os seus partidos como local a A. D. Miño.
Lingua mien de Luoxiang
O mien de Luoxiang  ou biao mwan é unha lingua miénica falada na provincia de Guangxi na China.
Otto Brunfels
miniatura|210px|dereita|Otto Brunfels aos 46 ans.
Otto Brunfels (ou Otho Braunfels, ou Othon Brunfels), nado preto de Maguncia (Alemaña) contra 1488 e finado en Berna (Suíza) o 25 de novembro de 1534, foi un teólogo, humanista, médico e botánico alemán. Carl von Linné considerábao como un dos pais da botánica, se ben non tivo moito en conta os botánicos antigos.
Traxectoria
Despois de estudar teoloxía e filosofía na universidade de Maguncia, Brunfels ingresou nun mosteiro Cartuxo en Maguncia, desprazándose máis tarde a outro en Königshofen, cerca de Estrasburgo. En Estrasburgo estableceu contacto, en 1519), cun veterano avogado, Nikolaus Gerbel, que dirixiu a atención de Brunfels cara aos poderes curativos das plantas, polo que impulsou as súas posteriores investigacións botánicas.
Despois da súa conversión ao protestantismo (foi apoiado por Franz von Sickingen e Ulrich von Hutten), ante a insistencia do Deán de Frankfurt Johann Indagine, Brunfels se converteu en ministro en Steinau an der Straße (1521) e despois en Núremberg e Rin. Máis tarde serviu durante oito anos como cabeza do colexio Carmelita en Estrasburgo.
Na lista das máis importantes obras heréticas publicadas por orde do Emperador Carlos V pola universidade de Lovaina, en 1550, Brunfels foi colocado en primeiro lugar.
Despois de que o seu amigo Ulrich von Hutten falecera en 1523, as súas ideas relixiosas centráronse nunha controversia con Martiño Lutero e Ulrich Zwingli.
Logo comezou os estudos de medicina na universidade de Basilea 1530. En 1532 empezou a traballar como físico (médico) en Berna, onde permaneceu até o final da súa vida.
Despois dos seus numerosos traballos teolóxicos, Brunfels publicou tratados de pedagoxía, lingua árabe, farmacia e botánica.
Obras
miniatura|130px|Helloborus niger tirado do Herbarum vivae eicones de Brunfels.
Abreviaturas
A abreviatura Brunfels emprégase para indicar a Otto Brunfels como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.
Imotski
miniatura|Imotski.
Imotski é unha pequena vila en Croacia de 4.347 habitantes, situada no Condado de Split-Dalmacia, preto da fronteira con Bosnia e Hercegovina.
Caracalla
Primeiros anos
Moi novo, sendo un neno, foi designado césar como herdeiro do trono do seu pai e no ano 211 é correxente con el ao ser nomeado augustus. No ano 202 casou con Plautila, filla do prefecto dos pretorianos Plautiano. Pouco despois acompañou o seu pai nunha visita a Leptis Magna, de onde procedía a súa familia. As discrepancias matrimoniais foron medrando e seica fixeron que Plautiano argallase rematar coa súa vida. Chamado ao pazo imperial, foi asasinado por Caracalla diante do emperador Septimio Severo e os seus fillos, Plautila e Plaucio foron desterrados ás illas Lipari. É a primeira manifestación do seu carácter e o selo que marcaría o tempo que estivo á fronte do Imperio.Pouco despois escomezan a se manifestar as discrepancias co seu irman Xeta, nomeado correxente polo seu pai. Entre os anos 208 e 211 estivo en Britania loitando canda o seu pai, onde falece.
Reinado con Xeta
miniatura|280px|[[Imperio Romano e provincias no 210]] O reinado conxunto con Xeta non chegou ao ano. Acusado de fraticida, o certo é que Caracalla xamais puxo en dúbida o seu dereito primeiro ao trono como vinculeiro, e non aceptou a esixencia de Xeta de rachar o imperio en dous. O exército, fiel do imperio pola política de seu pai, aceptou a Caracalla sen problema ningún. Máis difícil de explicar é a represión que Caracalla exerceu contra dos amigos de Xeta, como a anciá irmá de Cómodo, o seu primo Severo, un sobriño de Marco Aurelio, un curmán de Pertinax, a súa propia muller e o seu cuñado, diversas vestais e incluso certos espectadores que aplaudían un auriga que non pertencía ao equipo favorito do emperador. Se ben a historiografia oficial romana denigrou a Caracalla e tratou de facelo pasar por tolo, non é posíbel demostrar todos estes feitos, e quizais sexa produto da lenda negra e moura coa que pasou á Historia. Caracalla non era un modelo de virtudes. A súa educación, que tiña por modelo un pai e unha nai que non dubidaban en facer o que fose para alcanzar os seus obxectivos, fixo que Caracalla gobernase cun concepto teocrático exaxerado do poder: aínda que mantivo o Consello, o Senado foi obviado en tódalas decisións, e este vingouse non con feitos, mais si con escritos.
O seu reinado inaugurouse con desordes en Alexandría, que foron reprimidos con certa dureza. A Caracalla afectáronlle dun xeito especial estas revoltas, xa que argallara diante do seu pai para mellorar a cidade que fundara Alexandre o Grande, e por quen sentía unha especial devoción. Outras desordes tiveron lugar en Retia e detectáronse casos de abuso de poder na Galia.
Crise
A súa vinculación militar levouno a emprender diversas campañas, primeiro en Xermania, e despois nas loitas sucesorias en Partia. No ano 217 emprende unha campaña en Oriente, máis ca nada con fins propagandísticos, e nunha conxura dos oficiais ao seu mando é asasinado por Macrino entre Edessa e Carrae, o 8 de abril. Discútese ata que punto o Senado estaba ao cabo da conxura, pero foi o gran beneficiado para acadar de novo os privilexios que fora perdendo cos Severos.
Aspartato aminotransferase
miniatura|230px|Aspartato aminotransferase de [[Escherichia coli|E. coli co cofactor Piridoxal 5'- Fosfato.]] A aspartato aminotransferase (EC 2.6.1.1), antes coñecida como transaminase glutámico-oxalacética (GOT) e tamén chamada aspartato transaminase (AST), é unha enzima aminotransferase que se atopa en varios tecidos do organismo dos mamíferos, especialmente no corazón, o fígado e o tecido muscular. Atópase en cantidades elevadas no soro en casos de infarto agudo de miocardio, de hepatopatía aguda e de miopatías, polo emprego de determinados fármacos e en casos de calquera doenza ou trastorno onde as células resulten danadas gravemente.
Reaccións catalizadas
Esta enzima cataliza a reacción de transferencia dun grupo amino dende o L-aspartato ó 2-oxoglutarato, formándose L-glutamato e oxaloacetato. Esta enzima utiliza o piridoxal 5'-fosfato como cofactor.
Tamén pode actuar sobre a L-tirosina, a L-fenilalanina e o L-triptófano. Esta actividade pode ser formada desde o enzima aminoácido aromático transaminase mediante proteólise controlada.
Les Dimanches de Ville d'Avray
Les Dimanches de Ville d'Avray é un filme francés de 1962 dirixido por Serge Bourguignon. O título do filme refírese ó suburbio de Ville-d'Avray de París. Conta a historia tráxica dunha rapaza nova que se fai amiga dun inocente mais emocionalmente trastornado veterán da guerra de Indochina. O filme está baseado na novela de Bernard Eschasseriaux, quen tamén colaborou no guión.
Gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 35ª edición dos premios.
Pedro Dellacha
Pedro Rodolfo Dellacha, nado en Lanús (Buenos Aires) o 9 de xullo de 1926 e finado en Vicente López (Buenos Aires) o 31 de xullo de 2010, foi un xogador e adestrador de fútbol arxentino que xogaba de defensa. Defendeu a Selección de fútbol da Arxentina en 35 ocasións.
Como futbolista
Formouse nas categorías inferiores de Boca Juniors, pasando despois a Quilmes e Racing de Avellaneda. Retirándose do fútbol en México no Necaxa no ano 1965
Como adestrador
No mesmo ano da súa retirada deu o paso aos bancos. E neles tivo unha extensa carreira conseguindo títulos de Liga en catro países diferentes, a Arxentina, o Uruguai, Colombia e o Perú e conduciu a Independiente a dous campionatos de Copa Libertadores (1972 e 1975) e a Copa Intercontinental ante o Ajax en 1972.
Na tempada 1972-73 dirixe ao Celta de Vigo, onde un equipo con moi poucos reforzos non fixo bo ano tendo que dimitir Dellacha antes de finalizar a tempada. Foi substituído por Aretio á fronte do club, quen o salvou do descenso.
Dellacaha completou unha extensa carreira como técnico, que terminou en México no ano 1993.
Lega Basket Serie A 2009-10
dereita|miniatura|300px|Distribución xeográfica dos equipos da Serie A 2009-2010 Serie A FIP 2009-10 é edición número 88 da máxima competición do baloncesto italiano.
Composición dos equipos
Cada equipo pode inscribir seis xogadores non formados en Italia, cun máximo de 3 non comunitarios, e outros seis elixibles para a selección nacional.
Equipos Participantes
Os novos equipos, comparados coa Serie A 2008-09, son o Cimberio Varese, volventdo á competición despois dunha soa tempada na LegADue, e o Vanoli Cremona, creado pola fusión do Vanoli Soresina (ascendido á Serie A polo playoff) co Juvi Basket Cremona. Outro troco é o cambio de sede do NSB Napoli dende Reiti ao PalaBarbuto de Nápoles. O 13 de abril o NSB Napoli foi excluído da liga. Os resultados dos encontros contra ese equipo foron descartados. .
Für zwei Groschen Musik
«Für zwei Groschen Musik» (en galego: «Música por dúas moedas») é unha canción composta por Friedrich Meyer e interpretada en alemán por Margot Hielscher. Foi elixida para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión de 1958 tras gaña-la final nacional alemá, Schlager 1958.
Festival de Eurovisión 1958
miniatura|esquerda|[[Margot Hielscher interpretando a canción durante un ensaio do Festival de Eurovisión 1958.]]
Selección
«Für zwei Groschen Musik» cualificouse para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión 1958 tras gaña-la final nacional alemá, Schlager 1958.
No festival
A canción participou no festival celebrado nos estudos AVRO en Hilversum o 12 de marzo de 1958, sendo interpretada pola cantante alemá Margot Hielscher. A orquestra foi dirixida por Dolf van der Linden.
Zvonimir Boban
Zvonimir Boban, nado o 8 de outubro de 1968 en Imotski (Croacia), foi un futbolista. Xogaba de centrocampista e é mundialmente coñecido por ser xogador do AC Milan.
Traxectoria
Comeza a súa carreira no Dinamo Zagreb, destacando dende moi cedo, e tomando parte do equipo xuvenil de Iugoslavia que venceu en 1987 no Mundial xuvenil de Fútbol. Tras a independencia de Croacia, Boban pasou a xogar coa súa selección.
No ano 1991 marcha para Italia, ó club AS Bari, onde só fica unha tempada, xa que o AC Milan interesouse por el e fichouno. Aquí estivo xogando 9 tempadas, onde gañou 4 veces a Serie A, e unha vez a Champions League en 1994. Ao ano seguinte foron subcampións.
No ano 2001 foi cedido ao Celta de Vigo, o que foi o seu derradeiro club, xa que se retirou en 2002.
Coa selección de Croacia conseguiu un terceiro posto no mundial de Francia 1998, sendo o capitán e unha das estrelas do equipo. En total xogou 51 encontros e marcou 12 goles.
Despois da súa retirada, Boban rematou a carreira de Historia. É comentarista ocasional de deportes nunha televisión croata, RTL Televizija, e tamén na Sky Italia italiana.
Alejandro (canción)
miniatura|Logotipo da canción. "Alejandro" é unha canción interpretada pola cantante estadounidense Lady Gaga, escrita por Gaga, RedOne e producida por RedOne. A canción está incluída no seu terceiro EP The Fame Monster, e foi lanzada como terceiro e último sinxelo do álbum.
O pensador
miniatura|333x333px|O Pensador nunha exposición temporal en CaixaForum [[Madrid.]] O pensador (en francés: Le Penseur) é unha das esculturas máis famosas de Auguste Rodin. O escultor concibiu esta peza entre 1881 e 1882 para decorar o tímpano do conxunto escultórico A Porta do Inferno, encargado en 1880 polo Ministerio de Instrución Pública e Belas Artes de Francia. Isto serviría como entrada do Museo de Artes Decorativas de París, aínda que o proxecto non se concluíu.
Historia
miniatura|249x249px|O Pensador na porta do Inferno exposta no Museo Soumaya. A escultura recibiu orixinalmente o nome O poeta, xa que representaba ó escritor italiano Dante Alighieri, autor da Divina A Divina Comedia, obra literaria que serviu como unha das inspiracións para a creación da Porta. Nunha carta enviada ó crítico Marcel Adam, escribiu: "O Pensador ten unha historia. Nos días pasados, concibín a idea da porta do Inferno. Á fronte da porta, sentado nunha rocha, Dante pensando no plan do seu poema. Detrás del, Ugolino, Francesca, Paolo, todos os personaxes da Divina Comedia. Este proxecto non se realizou. Delgado, ascético, Dante separado do conxunto non tería sentido. Guiado pola miña primeira inspiración concibín outro pensador, un home espido, sentado sobre unha rocha, os seus pés debuxados debaixo del, o seu puño contra o seu queixo, el soñando. O pensamento fértil elabórase lentamente en por si dentro do seu cerebro. Non é máis un soñador, é un creador."Segundo apunta o investigador François Blanchètiere, O poeta representa un corpo torturado e ó mesmo tempo un home de espírito libre decidido a transcender mediante a poesía. Tamén de vocación dantesca, a obra personifica a Minos, xuíz dos infernos que asignaba ós condenados a un do nove círculos en función dos seus pecados.
O pensador pertence ó grupo de traballos feitos entre 1880 e 1881, onde a influencia de Miguel Anxo é particularmente forte; é indubidable que Il Penseroso e Jeremiah da Capela Sistina gardan semellanza con el.
Lúpulo
O lúpulo  ou lupio (Humulus lupulus) é unha planta herbácea perenne e rubideira da familia das cannabáceas que medra en zonas húmidas. As flores macho e femia medran en plantas diferentes, as primeiras son de cor verde clara e as segundas son amerelo verdosas. O seu froito madurece no outono e contén unha substancia, chamada tamén lúpulo, que tradicionalmente se utilizou para darlle sabor e aroma á cervexa.
Descrición
Aínda que é considerada unha rubideira, non posúee gabiáns nin ningún outro apéndice para este propósito, senón que se serve de rexos talos provistos de ríxidas vilosidades inclinadas cara abaixo. É unha herbácea perenne que pode acadar oito metros de altura, con follas palmato-lobuladas de 3 a 5 lóbulos dentados. Sendo unha especie dioica, as flores femininas e masculinas xorden en plantas separadas, as primeiras, de cor verde clara, reúnense en candeas e son usadas como saborizante e axente estabilizador na cervexa, as masculinas, amarelo verdosas, forman panículas. O froito é un aquenio.
Composición
Contén aceites esenciais (até un 1 %, sobre todo humuleno, mirceno, b–cariofileno e farnesceno) e máis de cen principios doutro tipo, entre eles xeraniol, linolol, citral, linioneno e serolidol; tamén posúe un complexo de resinas agres ( 3-12 % ) no que hai ácido valerónico, lumulona e lupulona. O aceite esencial e mais as resinas amargas reciben o nome conxunto de lupulina.
O lúpulo en Galicia
En 1914 o enxeñeiro Leopoldo Hernández Robledo iniciou cultivos experimentais de lúpulo en Betanzos con variedades traídas de Kent (Inglaterra). En paralelo, José María Rivera, empresario fundador de La Estrella de Galicia realizaba experimentos de aclimatación nunha propiedade anexa á fábrica que tiña na Coruña. Precisamente nesta cidade, e durante a Guerra Civil, creouse o Servicio Oficial para el Fomento del Cultivo de Lúpulo, dependente do ministerio de Agricultura dos sublevados. Este servizo administrativo daría paso, durante a crise da importación de lúpulo que aconteceu durante a segunda guerra mundial (1939-1945), á Sociedad Anónima de Fomento del Lúpulo, que recibe a concesión monopolística para a explotación do lúpulo no noroeste de España.
Durante o tempo de funcionamento da empresa, entre 1946 e 1983, cultivouse lúpulo en Abegondo, Aranga, Cabanas, Cambre, Cesuras, Coirós, Culleredo, Curtis, Irixoa, Láncara, Lugo, Melide, Miño, Mondoñedo, Ortigueira, Oza dos Ríos, Paderne, Padrón, Pontedeume, O Porriño e Vedra, pero que tivo o seu epicentro en Betanzos, onde se atopaba a sede da empresa e a maior parte da produción. En 1946 recolléronse xa 4000 kg de lúpulo, cantidade que foi aumentando anualmente ata 1963, cando se recolleron 630 000 kg de lúpulo seco, e que representou o punto álxido da produción.
A decadencia do cultivo do lúpulo en Galicia empezou a comezos da década de 1960 e débese a varios factores: dunha banda, a esixencia da Sociedade Anónima de Fomento do Lúpulo de que os produtores lle entregasen o lúpulo xa seco, e non fresco; os sequeiros supuñan un investimento elevado e unha boa parte dos produtores optaron pola supresión dos cultivos. Doutra banda, a mediados da década de 1970 o lúpulo galego sufriu unha viríase que levou á súa práctica extinción no país.
Aruba Dushi Tera
Aruba Dushi Tera (Aruba precioso país) é o himno nacional de Aruba. É un valse escrito por Juan Chabaya Lampe e composto por Rufo Wever. Oficializado o 18 de marzo de 1976.
Ollo (homónimos)
A palabra ollo pode designar:
Hieronymus Bock
miniatura|220px|Amorodeira tirada de Kreütter Büch, de Bock (debuxo de David Kandel).
Hieronymus Bock, tamén coñecido como Jerome Bock ou como Hieronymus Tragus, nado en 1498 e finado o 21 de febreiro de 1554, foi un botánico, médico e ministro luterano alemán.
Como botánico, comenzou a transición da botánica medieval á científica moderna, clasificando as plantas segundo a súa relación ou semellanza. A súa obra de 1546 Kreuterbuch ou "herbario" foi ilustrada polo artista David Kandel. No mundo do viño, Bock foi o primeiro en usar a palabra moderna Riesling ,en 1552, en que a mencionou no seu Neu Kreuterbuch.
Os detalles da súa vida son incompletos, particularmente respecto á súa formación académica. En 1519 inscribiuse na universidade de Heidelberg. En 1523 casou con Eva Victor.
Durante nove anos foi o custodio dos documentos do Palatinado, en Zweibrücken. Posibelmente nesta época orixinouse o seu interese pola botánica. En 1532 converteuse no médico do príncipe, e recibiu un posto de por vida como ministro luterano nunha aldea próxima (Hornbach) onde permaneceu até a súa morte en 1554.
A primeira edición do seu Kräutterbuch (literalmente, libro de plantas) apareceu en 1539 sen ilustrar. Os seus obxectivos eran describir as plantas alemás, incluíndo os seus nomes, características e aplicacións médicas. En lugar de seguir a Dioscórides, como era tradicional, desenvolveu o seu propio sistema de clasificación de 700 plantas. Bock viaxou, ao parecer, extensamente por Alemaña observando as plantas, xa que no seu libro inclúe observacións ecolóxicas e corolóxicas.
Abreviaturas
A abreviatura H. Bock emprégase para indicar a Hieronymus Bock como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais´
Sead Kolašinac
Sead Kolašinac, nado en Karlsruhe o 20 de xuño de 1993, é un futbolista bosníaco-alemán, lateral esquerda que xoga dende 2017 co Arsenal F.C.
Traxectoria
Kolašinac naceu en Baden-Württemberg de pais bosníacos, seu pai Faik, que traballa na fábrica de Mercedes-Benz, naceu en Nikšić (Montenegro) aínda que a súa familia procedía de Plav. A familia asentouse en Čapljina en Bosnia e Herzegovina, en 1969, de onde é súa nai. Sead estudou na Gesamtschule Berger Feld de Gelsenkirchen. Kolašinac comezou no fútbol nas seccións xuvenís do equipo local do Karlsruher SC. Despois de oito anos pasou en 2009 ao 1899 Hoffenheim para pasar na tempada seguinte ao VfB Stuttgart e en 2011 ao Schalke 04.
Schalke 04
miniatura|Kolašinac adestrando co Schalke 04 en 2015 Logo dunha tempada co equipo xuvenil, Kolašinac saltou ao segundo equipo, o Schalke 04 II, nunha liga rexional, a Regionalliga West e tras marcar dous goles en sete partidos pasou ao primeiro equipo. O 15 de setembro de 2012 debutou na Bundesliga nunha vitoria 2–0 contra do Greuther Fürth. En decembro dese ano xogou por primeira volta en competicións europeas, nun empate 1–1 contra do Montpellier na UEFA Champions League.
En xuño de 2013 ampliou o seu contrato ata xuño de 2017 pero ao comezar a tempada seguinte por mor dunha lesión no seu xeonllo dereito deixou de xogar durante seis meses. Marcou o seu primeiro gol para o Schalke 04 o 13 de decembro de 2015 nun empate 1–1 contra do FC Augsburg. En maio de 2017 decidiu non renovar o seu contrato. No remate da tempada 2016-17 entrou como un dos votados para o equipo da Bundesliga.
Arsenal
miniatura|Kolašinac e [[Héctor Bellerín celebrando un gol do Arsenal en 2017]] O 6 de xuño de 2017 o Arsenal da Premier League confirmou a sinatura da transferencia do xogador. Kolašinac marcou no seu debut contra do Chelsea no Community Shield, que o Arsenal levou nos penaltis. O seu primeiro partido na Premier foi o primeiro día da competición, realizando unha asistencia nunha vitoria 4–3 contra do Leicester City e levou máis da metade dos votos na elección do xogador do mes de agosto do equipo. O 14 de setembro marcou no seu debut na UEFA Europa League contra do 1. FC Köln nunha vitoria do Arsenal 3–1. O seu primeiro gol na Premier League chegou o 28 de outubro contra do Swansea City, e mais tamén asistiu no outro gol do partido que rematou nunha vitoria para o seu equipo por 2 a 1. Kolašinac de novo quedou como mellor xogador do mes, en outubro, coa metade dos votos. Na primeira tempada co club londiniense xogou 27 partidos de liga, 25 como titular, e 9 noutro tipo de competicións, nacionais ou internacionais.
Seleccións alemás xuvenís
O 18 de maio de 2011 Kolašinac debutou coa selección alemá sub-18 como substituto nun encontro contra Austria. O seu primeiro gol nun partido internacional foi o 1 de setembro de 2011 coa selección sub 19 contra Bélxica. O adestrador Rainer Adrion convocouno para o encontro amigable da selección sub-21 contra Israel o 24 de marzo en Tel Aviv porén non puido acudir. De novo volveron convocalo para a sub-21 para a Eurocopa sub-21 de 2013 en Israel. O torneo remataou para a selección alemá xa na fase de grupos e Kolašinac non chegou a saír ao terreo de xogo.
Selección de Bosnia e Hercegovina
En 2013 o adestrador bosníaco, Safet Sušić, convocouno para a selección de Bosnia e Hercegovina absoluta, debutou o 23 de novembro contra a Arxentina en St. Louis, nun encontro que rematou nunha derrota bosníaca por 2 a 0.
En xuño de 2014 participou no Mundial do Brasil. No minuto 3 do primeiro partido da súa selección contra da Arxentina, Sead marcou un autogol, e o encontro rematou coa vitoria arxentina por 2 a 1.
Na clasificación para a Eurocopa 2016 de Francia xogou tres partidos no grupo B.
Universidade Nacional Autónoma de México
A Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM) é unha universidade pública de México. Está considerada unha das 100 mellores universidades do mundo segundo The Times Higher Education.
As súas orixes están na Real y Pontificia Universidad de México,​ fundada o 21 de setembro de 1551​ co nome de Real Universidad de México, inaugurando os cursos o 25 de xaneiro de 1553, a partir de 1595 pasou a chamase «Real y Pontificia», mediante bula concedida polo papa Clemente VIII en Frascati (Italia), o 7 de outubro de 1595.
Lingua biao min
O kim mun  ou mun é unha lingua miénica falada na provincia de Guangxi na China.
Carcinoma medular de mama
Carcinoma medular da mama é un tipo de cancro de mama que implica infiltración por linfocitos.
Maguncia
miniatura|Situación de Mainz no mapa de Alemaña. miniatura|Escudo de armas de Mainz.
Aínda que foi gravemente destruída durante a segunda guerra mundial, a cidade conserva unha parte importante da cidade vella, na que destacan as construcións realizadas en pedra de cor vermella (areísca, principalmente).
Con 196.950 habitantes (en 31 de marzo de 2006), é a terceira cidade máis grande da Rexión Rin-Meno.
O seu equipo de fútbol FSV Mainz 05 xoga na primeira división (Bundesliga).
Historia
miniatura|190px|Restos dunha porta na muralla romana de Mogontiacum. miniatura|190px|Armas de Mainz baixo o imperio de [[Napoleón Bonaparte|Napoleón.]]
Idade Antiga
Mainz foi fundada como fortaleza militar polos romanos no último terzo do século I a.C., co nome de Mogontiacum. Serviu de base a diferentes lexións, destacando desde finais do século I a Legio XXII Primigenia. Desde Domiciano, foi a capital da provincia Germania Superior.
Ao longo dos séculos I a IV, foi unha das principais fortalezas do limes do Rin e tivo un importante desenvolvemento urbano. A finais do século IV sufriu os embates dos alamáns.
A principios do século V foi destruída polos vándalos, ocupada polos hunos e definitivamente conquistada polos francos.
Idade Media
A cidade foi visitada contra o ano 965 polo viaxeiro hispano-xudeu Ibrahim ibn Ya'qub, quen se sorprendeu ao encontrar nela dirhams cuñados en Samarcanda e especias da India: pementa, xenxibre, cravo de olor, nardio indio, costo e galanga. Por esa época había tamén peles importadas de Rusia.
O viaxeiro acertou en describir a cidade principalmente como un gran mercado de cereais, mencionando especificamente o trigo, a cebada, o centeo, e tamén as videiras e a froita.
Idade contemporánea
Seguindo a progresión cara ao Leste dos exércitos e das ideas da Revolución Francesa, proclamouse unha República de Mainz o 18 de marzo de 1793, que foi o primeiro Estado democrático en territorio alemán. Dita república foi efémera, xa que o día 21 pediu a súa incorporación a Francia, obténdoa o día 30. Este acontecemento conmemórase todos os anos o 11 de novembro, simbolizando así o 11 (día e mes) coa divisa da Francia republicana, ELF, (once en alemán, das iniciais de "Liberté, Égalité, Fraternité").
Cultura (e festas)
O Teatro Estatal de Mainz (Staatstheater Mainz) é o teatro estatal da cidade.
En Mainz celébranse festas populares durante todo o ano. Os seus habitantes son coñecidos polo seu carácter aberto e a súa alegría de vivir, que demostran durante as (frecuentes) festas. miniatura|200px|Domus Universitatis. miniatura|200px|Desfile no carnaval. miniatura|200px|Un Schwellkopp (cabezudo). miniatura|200px|Xerra de cervexa.
Carnaval
Mainz é bastante coñecida polas súas celebracións do carnaval, que no sur de Alemaña se denomina Fastnacht, con desfiles e decoración das rúas. O luns de carnaval é o día central das comparsas de bufóns e xograres. Toda a xente bótase á rúa convertendo a cidade nun mar de alegres colores.
O desfile do luns de carnaval, con coches con alegorías políticas, cabezudos e xigantes, bandas de música, portadores de bandeiras e garda, vai abríndose camiño ao longo dunha multitude que celebra e baila sen parar.
Aquí, as cabezas xigantes (Schwellköpp, cabezudos) ou "Monumentos" son auténticas obras de arte, creadas durante meses por construtores e artistas que empregan materiais como cartón, madeira, papel e pintura.
A vida en Mainz no carnaval detense, con toda a xente nas rúas, bares ou salas cantando e bailando. É a festa popular por excelencia, con seis días e seis noites de duración; os disfrazados dan voltas por unha cidade en estado de excepción.
Open-Ohr-Festival
Os estudantes organizan o festival Open-Ohr-Festival (literalmente, "Festival da orella aberta") no que participan bandas de todo o mundo.
Noite de San Xoán
miniatura|esquerda|160px|Monumento a Johannes Gutenberg no Museo Gutembreg.
A noite de San Xoán é unha das maiores festas de Mainz, declarada oficialmente de interese turístico internacional.
E na honra do fillo máis ilustre da cidade, Johannes Gutenberg, celébrase a Johannisfest, á que asisten centos de miles de persoas.
Tales festas datan de 1968. Catro días antes, a noite do 20 de xuño, os grupos folclóricos reúnense no centro da cidade, na Ludwigstrasse, as prazas do Mercado, Leichhof, Ballplatz e de Schiller, dando espectáculos de música e danza.
A atracción principal é o bautismo dos impresores, Gautschen, desde o alto do Johannis (Mercado do Libro e Museo na beira do Rin).
A Johannisnacht termina con grandes fogos artificiais sobre o Rin á noitiña.
Mercado do viño
No romántico parque municipal, na rosaleda, reúnense unha vez ao ano, a finais de agosto, os que queren gozar do viño. Con toda a familia chegan os naturais e os visitantes ao mercado do viño de Mainz para celebrar, degustar e charlar amplamente. Aquí trábanse rapidamente amizades entre os habitantes e os seus visitantes.
Os grandes viticultores serven máis de 300 exquisitas variedades de caldos da rexión vinícola Rheinhessen (viños do Rin) nas numerosas casetas belamente decoradas. Estes deliciosos viños locais acompáñanse coas variadas especialidades gastronómicas da rexión (véxase abaixo, Oktoberfest).
Oktoberfest
As festas de outubro (Oktoberfest) de Mainz, a diferenza das que se celebran noutras localidades de Alemaña, especialmente da de Múnic, só se celebran no barrio de Hechtsheim. A celebración, establecida na cidade desde 2005, desenvólvese durante 10 días (normalmente, inclúense dous sábados).
Chegan a beberse 42.000 litros de cervexa Mainzer Aktien-Bier ou Wiesen Bier, fabricada unica e exclusivamente para a festa. No consumo de cervexa pode observarse unha clara tendencia á alza. Tamén se consomen grandes cantidades de polo asado e de diversos derivados do porco, salchichas, Handkäse, Spundekäse e Brezel. A Oktoberfest reflicte a evolución da historia do entretemento de Mainz. O número de visitantes en 2005 foi de 35.000.
Economía
miniatura|130px|Salón da uva no Museo Kupferberg.
Mainz foi tradicionalmente unha cidade dedicada á industria vinícola (Rheinhessen, Rheingau e Mittelrhein, son as tres denominacións de orixe da rexión), con exportacións de viño a todo o mundo. Tamén as de viño escumoso (o "Sekt" alemán), con Kupferberg e Henkell. Ademais da produción e comercialización de viño, tamén se cultivan froitas, cereais e hortalizas. Así mesmo, Mainz baseou a súa economía nas industrias impresora e cristaleira.
Despois da crise bodegueira a comezos dos anos 1980, actualmente a cidade busca diversificar a industria. Un sector económico fomentado con éxito é o do turismo, debido á gran personalidade da cidade. miniatura|260px|esquerda|Sede central da [[ZDF en Mainz.]]
De forma paralela, outras accións oriéntanse á conversión da cidade no centro loxístico da Alemaña sudoccidental, con grandes superficies e naves de distribución, buscando as sinerxias entre o ferrocarril, o aeroporto e os portos achegados.
A ZDF, acrónimo da Zweites Deutsches Fernsehen ("Segunda televisión alemá"), con sede en Mainz, á unha canle de televisión pública alemá, rexida por unha axencia sen ánimo de lucro establecida conxuntamente polos Estados federados alemáns (Länder). A ZDF finánciase mediante un canon que se paga ao comprar cada televisor e coa publicidade.
A Südwestrundfunk ou SWR, que significa "Radiodifusión do Suroeste", é unha institución pública de radio e televisión destinada ao suroeste de Alemaña en xeral. A compañía ten tres oficinas centrais nas cidades de Stuttgart, Baden-Baden e Mainz.
miniatura|centro|800px|Panorámica de Mainz desde o Rin.
Hoffen
dereita|miniatura Hoffen é unha comuna situada no departamento do Baixo Rin en Alsacia. A primitiva comuna de Hoffen era máis pequena pero en 1975 fusionouse coas antigas comunas de Hermerswiller e de Leiterswiller, acadando 9.45 km². En 2004 tiña 1.214 habitantes.
O Cercido, Arnois, A Estrada
O Cercido é un lugar da parroquia de Arnois no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres), tres menos ca en 1999 (catro homes e tres mulleres).
Serge Bourguignon
Serge Bourguignon, nado en Maignelay o 3 de setembro de 1928, é un director de cinema e guionista francés. O seu filme Les Dimanches de Ville d'Avray gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 35ª edición dos premios.
Cova do Cavallone
A cova do Cavallone (en italiano Grotta del Cavallone ou Grotta della Figlia di Jorio) é unha cavidade subterránea italiana situada nas proximidades de Lama dei Peligni, na provincia de Chieti, rexión dos Abruzos. Aberta nos meses de verán cunha cota de admisión, a súa primeira exploración data de 1704.
Situación
A caverna atópase nas montañas do Parque Nacional da Majella e accédese a ela a través dun teleférico, que salva unha altura duns 550 metros. A base do teleférico está en Taranta Peligna, no quilómetro 27 da estrada S.P. 84.
Descrición
A cova é de 10-20 metros de ancho e case a mesma altura todo o tempo, con numerosas espeleotemas incluíndo estalagmitas, travertinos e piscinas de gours. Conta con iluminación eléctrica, con carreiros, pasos moi concretos e pontes de ferro.
Historia
Os primeiros datos de exploración e documentación da cova son de 1704, a cargo de Jacinto De Simeonibus. Foi utilizada como refuxio durante a segunda guerra mundial, no período comprendido entre decembro de 1943 e febreiro de 1944 (aínda hoxe poden verse as firmas dos refuxiados dentro da cavidade). Foi novamente explorada nos anos 1950.
Max Black
Traxectoria
Membro dunha familia xudía, a súa familia emigrou a Londres en 1912. A súa primeira obra foi The nature of mathematics (1933), unha exposición dos Principia Matemática e do desenvolvemento da filosofía da matemática.
William Reaside
William Reaside, nado nado en Paisley o 24 de marzo de 1892 e finado en Old Kilpatrick o 15 de novembro de 1964, foi un xogador e adestrador de fútbol escocés, coñecido tamén comoW. H. Cowan.
Traxectoria
Comezou sendo adestrador de atletismo ó tempo que xogaba ó fútbol en equipos da súa Escocia natal, entre eles o Hibernian F.C. Convertido en axudante do adestrador Chas During, traballou no humilde St.Miven, no Glasgow University e en varios clubs de Noruega.
Chega a Vigo o 31 de xullo de 1927 para facerse cargo do Celta de Vigo substituíndo a Andrés Balsa. So adestraría ao equipo olívico na tempada 1927-28, na que o levaría a cuartos de final da Copa de España, onde caería derrotado ante a Real Sociedad.
No campionato galego o Celta quedaría subcampión e, esa mesma tempada, xogaría a primeira Liga da historia en modo de proba, conseguindo o subcampionato por detrás do Racing de Santander, aínda que é a titulo de anécdota, xa que non ten valor oficial ningún.
No verán de 1928 o Celta baixo a dirección de Cowan realizou unha xira por Suramérica na que disputou tres encontros en Buenos Aires, dous no Uruguai e un en Rosario.
Estación de Oviedo
A Estación de Oviedo, tamén coñecida como estación do Norte, é a principal estación de tren de Adif da cidade de Oviedo, en Asturias. Dispón de amplos servizos de longa distancia, media distancia, rexionais e proximidades operados por Renfe tanto sobre vía ancha como sobre vía estreita.
A estación sitúase ao final da rúa Uría, eixo comercial por excelencia de Oviedo, situado no centro da cidade. Está contigua á nova Estación de Autobuses de Oviedo, construída no 2003.
Situación ferroviaria
A estación vai unida a varios trazados ferroviarios tanto de vía ancha como de vía estreita. Por unha banda atópase no punto quilométrico 139,1 da liña férrea de ancho ibérico que une Venta de Baños con Xixón a 232 metros de altitude. Esa é a liña principal que dá servizo á estación ao unila con Venta de Baños onde entronca coa liña radial Madrid-Hendaia.