cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Legend of Zelda: Phantom Hourglass
Argumento
Link descobre que o único xeito de derrotar a Bellum é forxando a Espada Espectral cos tres metais "puros" que están espallados polas illas locais. Após reunir os materiais e forxar a espada, Link baixa até o nivel máis inferior do Templo, e ao inicio semella vencer a Bellum. Tetra libérase da forma de estatua e volve á vida, mais antes de que o grupo o poida celebrar, Bellum volve emerxer das profundidades do océano e captura de novo a Tetra. Na batalla librada a continuación entre o S.S. Linebeck e o barco pantasma, o barco de Linebeck fica destruído, Oshus desaparece, e Link e Tetra son capturados. De má gana, Linebeck colle a Espada Espectral e consegue liberar a Link e Tetra, sacrificando a súa propia liberdade, e logra devolverlle a Link a espada antes de que Bellum o posúa e o converta nun enorme espectro. Finalmente Link é quen de derrotar a Bellum sen ferir a Linebeck.
Loxo de Arriba, Boiro, Boiro
Loxo de Arriba é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro na comarca do Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Mosquete, Boiro, Boiro
Mosquete é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 32 habitantes (14 homes e 18 mulleres).
The Legend of Zelda: Phantom Hourglass
Modo de xogo
Para viaxar de illa a illa, o xogador dispón dun barco de vapor chamado S.S. Linebeck. O xogador pode fixar unha ruta debuxándoa na carta náutica, e corrixila en caso necesario; durante a travesía pode disparar aos inimigos que ataquen o barco e saltar para sortear os obstáculos que poidan aparecer. Tamén pode rescatar tesouros do fondo do océano, ir de pesca ou teletransportarse até puntos moi afastados unha vez aprendeu certos símbolos necesarios.
Cando Link se atopa en terra firme, o xogo amosa un mapa da zona na pantalla superior, e unha vista 3D desde enriba de Link e as súas inmediacións na pantalla inferior. En case que calquera momento, o xogador pode baixar o mapa até a pantalla inferior e debuxar nel, normalmente para tomar apuntamentos, mais tamén para sinalar lugares en que hai obxectos, como referencia para máis adiante, e controlar certos aspectos do mundo. O xogador controla a Link por medio do lapis táctil: móveo premendo nos lados da pantalla, e faino interactuar con obxectos e personaxes e atacar inimigos premendo sobre eles; tamén se poden utilizar o lapis para realizar outros ataques e movementos. Ao longo do xogo adquírense obxectos habituais da serie Zelda, como o búmerang, o gancho, e a pa, que se utilizan para abrir novos pasadizos e acadar máis tesouros; todos eles utilízanse ou premendo ou debuxando co lapis táctil. O xogo tamén fai uso do micrófono en certas accións, como soprar para apagar lumes ou vencer a determinados tipos de monstros.
O xogo conta con varios elementos de sixilo. Por algúns alxubes deambulan sentinelas case invencíbeis coñecidos como Espectros, cuxa posición resulta visíbel no mapa, e que perseguen a Link se o ven ou se fai ruído de máis. Porén algunhas zonas destes alxubes serven de refuxios nos que Link pode permanecer sen ser detectado, aínda se fora descuberto momentos antes. Estas zonas especiais tamén desempeñan un papel importante no alxube principal, O Templo do Rei do Mar. Este templo está ateigado dunha miasma que esgotará a vida de Link se permanece fóra destas zonas especiais e non queda tempo no Reloxo Espectral. A cantidade de tempo contida no Reloxo pode restabelecerse volvendo saír ao exterior, e ao vencer os xefes principais do xogo, ou rescatando tesouros, obtense tempo adicional. O tempo do reloxo de area pode ampliarse até un máximo de 25 minutos.
Modo Batalla
Phantom Hourglass tamén inclúe un modo de batalla multixogador, de tipo un contra un e alcumado "Hide-and-Go-Seek" por Eiji Aonuma. No escenario de combate, un xogador adopta o papel de Link, mentres que o outro xogador, o defensor, controla tres Espectros Gardiáns. Os xogadores de ambos bandos contan coa axuda de obxectos potenciadores que aparecen brevemente no campo de xogo, como as Botas Pegasus, luvas de poder, un engado, un aumento de tempo e un creador de remuíños.
O obxectivo de Link é coller unha Xema de Forza dunha das moitas zonas e levala até a súa propia base nun dos lados do escenario. O outro xogador, que controla os Espectros Gardiáns, debe tentar atopar e atrapar a Link antes de que este puntúe. Cando Link é atrapado ou se lle esgota o tempo da quenda, os xogadores trocan os bandos. Unha partida componse de tres asaltos, en cada asalto cada xogador xoga unha quenda en cada bando. A duración máxima dunha partida enteira é de vinte minutos, sempre e cando Link non sexa atrapado e non se adquiran incrementos de tempo.
Alén de xogaren para vencer, os xogadores poden gañar Big Plays facendo certas cousas no modo de batalla. Por cada catro Big Plays que o xogador desbloquea, recibe un agasallo no modo historia. Deben recibir unha carta e despois recoller o agasallo na Illa do Canón.
O xogo permite o modo multixogador tanto a nivel local como en liña, mediante a Conexión Wi-Fi de Nintendo. Tamén é posíbel o xogo con descarga local. Este xogo é o cuarto Zelda multixogador, despois de Four Swords, The Wind Waker, e Four Swords Adventures.
Desenvolvemento
O obxectivo principal durante a creación do xogo era usar plenamente o hardware da DS e obter un xogo de Zelda controlado na súa totalidade por medio do lapis e a pantalla táctiles. Eiji Aonuma espera que o novo sistema de control se adopte para futuros títulos de Zelda, e quizais para outro xogos de aventura da DS.
Nun primeiro momento pensárase en que o xogador controlase a Link mediante a cruceta e os botóns, cun mapa 2D na pantalla inferior, co cal toda a actividade visual 3D tería lugar na pantalla superior, ao xeito de Metroid Prime Hunters e Super Mario 64 DS. Porén o equipo achou que este sistema non funcionaba ben, e optouse por trocalo polo método do lapis táctil 3D que usa o xogo agora.
O xogo amosouse por primeira vez ao público na 2006 Game Developers Conference, en forma de tráiler. En E3 2006, ofreceuse aos visitantes unha versión xogábel, e presentouse o modo multixogador. En E3 anunciouse o seu lanzamento para o cuarto trimestre de 2006, mais ante o silencio de Nintendo acerca do xogo nos meses sucesivos, fíxose evidente que sufriría un atraso, e a finais de novembro anunciouse de maneira oficial que se posporía até 2007. En E3 2007, Nintendo fixo pública a data do lanzamento en Norteamérica: o 1 de outubro de 2007.
Recibimento
En E3 2006 e 2007, Phantom Hourglass gañou o Game Critics Awards ao Mellor Xogo Portátil.
Acerca do sistema de control mediante lapis táctil, Chris Kohler do blog sobre videoxogos Wired Game|Life comentou que "semella non haber absolutamente ningunha curva de aprendizaxe. Xogar co lapis parece algo totalmente natural," predicindo que "será copiado até a saciedade de aquí en adiante. E coma un libro de texto sobre como usar unha pantalla táctil nun xogo de acción de terceira persoa."
No número 179 de Edge, Phantom Hourglass obtivo un 9 sobre 10, e a revista británica afirmou que "Phantom Hourglass é un xogo completamente reestruturado pola súa plataforma. Atinxe unha profunda e exhaustiva síntese co mellor hardware que fai famosos aos deseñadores de Nintendo, mais que aínda non tentaran acadar cos trazos idiosincráticos de "todo para todos" da DS. Cada minuto de xogo é unha enxeñosa e intuitiva delicia, e pon o listón moi alto para o deseño de interfaces de xogo en calquera plataforma."
O redactor Mark Bozon de IGN deulle ao xogo un 9.0 e comentou que é moito máis casual e menos orientado ao xogador puro e duro, mais con todo unha cativadora peza de software para a Nintendo DS que leva o sistema até os seus límites e aproveita a DS de todas as maneiras posíbeis. Porén, criticou que o xogo é "simple de máis", que as funcións online son innecesarias e que o modo batalla non é tan profundo ou divertido como o de Four Swords.
Vendas
En termos de vendas iniciais, fornecéronse 400.000 copias de Phantom Hourglass aos distribuidores xaponeses, das cales máis de 350.000 se venderon na primeira semana. Estas vendas sitúanse ao nivel do lanzamento de The Wind Waker ' s (ao redor de 350.000) no Xapón, e xusto por detrás de Ocarina of Time (500.000) e Majora's Mask (400.000) como a terceira mellor semana de lanzamento dun título de Zelda.
Pequeno Hotel
Pequeno Hotel é unha comedia de televisión producida por CTV e que emitiu a Televisión de Galicia no ano 2001. A acción céntrase nas vivencias dos traballadores e clientes dun hotel localizado a carón da muralla de Lugo. A trama céntrase nas relacións entre os personaxes, donos e empregados do hotel, e os hóspedes que nel se aloxan.
A boa situación do hotel dará pé á presenza de moitos famosos que ou ben interveñen nas tramas ou participan coa súa presenza. O ton de comedia é o predominante e o humor será o fundamental na resolución de todas as situacións.
Elafónisos
Elafónisos (grego Ελαφόνησος) é unha pequena illa grega entre o Peloponeso e Citera. Atópase na costa de Cabo Malea e Vatika. A superficie da illa é de 19 km².
No continente, aproximadamente, a uns 6´5 km. ao leste está Neapoli (en grego: Νεάπολη) do municipio de Vatika. Preto de 8´5 km ao sur do está Cabo Frangos (en grego: Φράγκο) na illa de Citera.
Historia
Na antigüidade, Elafónisos non constituía unha illa senón unha península co nome "Onou Gnathos" (grego: Όνου Γνάθος) (Queixada de Burro), de acordo a Pausanias. Xusto á beira da costa de Elafonisos atópase o lugar arqueolóxico de Pavlopetri, unha cidade afundida que se remonta a principios dos anos do terceiro milenio AEC e crese que foron reclamados polo mar ao redor do 1000 AEC.
Wilfred Agbonavbare
Wilfred Agbonavbare, nado en Lagos o 5 de outubro de 1966, e finado en Alcalá de Henares o 27 de xaneiro de 2015, foi un futbolista nixeriano que xogou como porteiro. Foi internacional coa selección de Nixeria.
Reguengo, Goiriz, Vilalba
Reguengo é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Tiracroios
Un tiracroios, tamén chamado tirapedras, tiracoios ou tiratacos, é unha pequena arma portátil que se emprega para lanzar proxectís. A forma clásica está formado por un marco xeralmente de madeira ou ferro en forma de Y chamado gallada por ter dous gallos, termado na man non dominante, no cal se dispoñen dúas ligas grosas de caucho atadas ás puntas superiores. As ligas sosteñen unha base de coiro, tea ou plástico, chamada badana, onde se sitúa o proxectil a tirar. A man dominante toma o proxectil a través da base, estirándoo tanto como se desexe para proporcionar potencia ó proxectil.
Emprego militar
Os tiracroios poden ser usados como armas militares, principalmente por forzas de guerrilla polos poucos recursos e tecnoloxía que se precisan para construír un. Entre os grupos de guerrilla que o empregaron está o Irish Republican Army. Antes da invasión de Iraq de 2003, Saddam Hussein lanzou vídeos de propaganda amosando os tiracroios como posible arma da insurxencia e para loitar contra as forzas invasoras.
Aga Khan IV
miniatura|Aga Khan IV nun momento da súa participación nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1964 Aga Khan IV, nado como Karīm al-Ḥussayni o 13 de decembro de 1936 en Xenebra, é o 49º imán dos musulmáns ismaelís nizarís dende o 11 de xullo de 1957 e como descendente do xa Fath Ali utiliza o título de príncipe, co tratamento de 'Alteza', concedido pola raíña Isabel II logo da morte de seu avó. O xa de Irán Mohammad Reza Pahlavi, concedeulle o tratamento de 'Alteza Real' en 1959 pero tras da revolución de 1979 carece de forza legal en Irán.
Familia e primeiros anos
Fillo máis vello do príncipe Ali Khan (1911–1960) e da súa primeira dona, Joan Barbara Yarde-Buller (1908–1997), filla do terceiro barón de Churston, menos nun ano despois naceu o seu irmán, o príncipe Amyn. Seus pais divorciáronse en 1949, en parte polas relacións extraconxugais de seu pai, e ao pouco casou coa actriz estadounidense Rita Hayworth, coa que tivo unha filla, Yasmin Aga Khan.
Aga Khan tamén ten un medio irmán por parte de nai, Patrick Benjamin Guinness (1931–1965), froito do seu primeiro matrimonio con Loel Guinness
Pasou a súa infancia en Nairobi, primeiro recibiu clases privadas e logo, xa en Suíza, escolarizouse no Institut Le Rosey, a escola máis cara de Europa, e alí permaneceu durante nove anos ata pasar á Universidade Harvard, onde se graduou en historia oriental
Imanato nazarí
En 1957 ao morrer seu avo, Aga Khan III, Karim converteuse no novo iman dos nazarís, a principal rama do ismailismo, á súa vez pertencente ao islamismo xiíta. A súa designación foi unha decisión persoal do anterior imán malia a tradición que faría herdar a seu fillo e non a seu neto. A súa entronización foi na capital de Tanzania, Dar es-Salaam.
De novo participou en competicións de esquí alpino e interveu nos Xogos Olímpicos de 1964 representando a Irán. Casou en 1969 coa antiga modelo Sarah Frances Croker-Poole, que adoptou o nome de Salimah, coa que tivo tres fillos, Zahra Aga Khan nada en 1970, Rahim Aga Khan en 1971) e Hussain Aga Khan en 1974. A parella separouse en 1984
Aga Khan volveu casar en 1998 con Gabriele Renate Thyssen que asumiu o nome de Begum Inaara Aga Khan, a unión durou ata 2004. Aínda que o acordo de divorcio non se realizou ata 2014. Con Begum Inaara, o Aga Khan tivo un fillo: Ali Muhammad Aga Khan, nado en 2000.
Negocios
Forbes estima a súa fortuna en 1 000 millóns de dólares (2010). É propietario de centos de cabalos de carreiras e numerosas propiedades ao longo do mundo, aínda que a súa residencia principal está en Aiglemont, no concello de Gouvieux, ao norte de París.
O Aga Khan participa en numerosas iniciativas económicas e financeiras, áreas como as comunicacións ou os hoteis de luxo. En 1959 fíxose cun xornal kenyano e fundou Nation Media Group, un grupo de prensa que se converteu nun dos principais do leste de África. Na década de 1990 fíxose cun grupo de hoteis de luxo en Italia, CIGA e por medio do Aga Khan Fund for Economic Development controla o grupo Serena Hotels.
En 1967 estableceu a Fundación Aga Khan, unha organización sen ánimo de lucro que acabou integrando na Aga Khan Development Network, unha das máis importantes axencias privadas de desenvolvemento das condicións económicas dos países máis pobres e que constitúen un conxunto de institucións que cobren diversos dominios: agricultura, industria, arquitectura, educación ou saúde.
O Xuaniño, Filgueira de Barranca, Oza-Cesuras
O Xuaniño é un lugar da parroquia de Filgueira de Barranca no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Silvarrei, Silvarrei, Outeiro de Rei
Silvarrei é un lugar da parroquia de Silvarrei no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 134 habitantes (71 homes e 63 mulleres).
Etano
O etano (do grego aither éter, e o sufixo -ano) é un hidrocarburo alifático alcano con dous átomos de carbono, de fórmula C2H6. En condicións normais é gaseoso e un excelente combustible. O seu punto de ebulición está en -88 °C.
Atópase en cantidade apreciable no gas natural.
Rexión da Anatolia Oriental
thumb|Rexión de Anatolia Oriental A rexión da Anatolia Oriental (en Doğu Anadolu Bölgesi) é unha das sete rexións nas que se divide Turquía. Atópase no leste desta.
Provincias
thumb|250px|Provincias da rexión da Anatolia Oriental.
O Outeiro, Goiriz, Vilalba
O Outeiro é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Estadio El Prado
O Estadio Municipal El Prado é un estadio de fútbol situado na cidade de Talavera de la Reina, en Castela-A Mancha, no que xoga os seus partidos o Club de Fútbol Talavera de la Reina. Con anterioridade tamén foi o feudo local de dous equipos xa desaparecidos, o histórico Talavera Club de Fútbol e a Unión Deportiva Talavera.
O Outeiro, Goiriz, Vilalba
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Estadio El Prado
Foi inaugurado en 1944 e remodelado por primeira vez en 1982. As obras consistiron en engadir a bancada lateral e posteriormente a de preferencia, as dúas con teito, que permanecen na actualidade. En 2004 o concello de Talavera de la Reina aprobou unha nova remodelación, que contemplaba a construción dos fondos norte e sur.
Tigre de Tasmania
O lobo marsupial, tigre de Tasmania ou tilacino (Thylacinus cynocephalus) foi unha especie de mamífero marsupial australiadelfo da orde dos dasiuromorfos e familia dos tilacínidos, actualmente extinta e orixinada no Holoceno.
Era nativo de Australia e Nova Guinea, e crese que se extinguiu no século XX (oficialmente, o ano 1936). Tratábase do último membro vivente do seu xénero (Thylacinus), cuxos outros membros viviron en tempos prehistóricos a partir de principios do mioceno.
O lobo marsupial extinguiuse no continente australiano uns 4.000 anos antes da chegada dos colonos europeos, pero sobreviviu en Tasmania, xunto con outras especies endémicas, incluíndo o demo de Tasmania. Xeralmente adoita culparse da súa extinción á caza intensiva, incentivada por recompensas, pero poderían ter contribuído outros factores como, por exemplo, as enfermidades, a introdución dos cans (dingos), ou a ocupación do seu hábitat polos humanos.
Aínda que se considera oficialmente extinto, hai quen di telo visto.
Características
Como os tigres e os lobos do hemisferio norte, dos cales herdou varios dos seus nomes comúns, o lobo marsupial era un superdepredador. Sendo un marsupial, non tiña relación con estes mamíferos placentarios, pero debido á converxencia adaptativa, presentaba a mesma forma xeral e as mesmas adaptacións. O lobo marsupial foi o maior carnívoro marsupial, moi parecido a un cánido, pero un detido exame das súas características morfolóxicas revela un gran número de diferenzas cos verdadeiros lobos placentarios. As orellas eran máis arredondadas e a boca moito máis ampla, chegando case de orella a orella. Tamén son distintivas as de 13 a 17 raias cebradas da parte porsterior do tronco deste animal, Pero quizais o aspecto máis distintivo foran os seus cuartos traseiros e a cola: o tronco, en lugar de terminar abruptamente, como nos cánidos, facíao paulatinamente, de forma semellante á dos canguros; e a cola, moi potente na súa base, e comprimida lateralmente, era moi ríxida; as patas traseiras tiñan tamén un aspecto diferencial, xa que o tarso era proporcionalmente máis curto que nos cánidos.
Alimentación
A análise da estrutura do esqueleto e as observacións do animal en cativerio suxieren que seleccionaba unha presa e despois a perseguía até que estaba exhausta. Algúns estudos conclúen que o animal podería cazar en pequenos grupos familiares; o grupo principal facía fuxir ás presas na dirección dun tilacíno preparado para emboscalas. De feito, os cazadores confirmaron que cazaba mediante a técnica da emboscada.
As súas presas incluían canguros, ualabís, vombátidos, paxaros e pequenos marsupiais como canguros rata e falanxeriformes. A súa presa preferida podería ser o emú de Tasmania, antano abundante. Esta especie de emú era unha grande ave non voadora que compartía o hábitat do lobo marsupial e que acabou extinguíndose a causa do exceso de caza en contra o ano 1850, posibelmente coincidindo co descenso do número de lobos marsupiais. Tanto os dingos como os raposos tamén tiñan ao emú como presa. En catividade, os lobos marsupiais eran alimentados cunha gran variedade de alimentos, incluíndo coellos e ualabíes mortos, así como con carne de boi, de cordeiro e de cabalo.
Runs, Boiro, Boiro
Runs é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 95 habitantes (46 homes e 49 mulleres).
Rafflesia arnoldii
A Rafflesia arnoldii é unha planta parasita do xénero Rafflesia, que se encontra nos bosques húmidos da Indonesia (sobre todo en Sumatra e Borneo) e nas selvas do sueste asiático, que desenvolve a flor máis grande do mundo. Foi descuberta en Sumatra en 1818 por Thomas Stamford Raffles e Joseph Arnold.
Ōzu
Ōzu (大洲市, おおずし, Ōzu-shi) é un concello da prefectura de Ehime no Xapón. Está situada ao oeste da rexión de Shikoku e da prefectura, na illa de Shikoku. A súa superficie é de 432,20 km² e a poboación de 48.395 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 112 h/km².
O concello de Ōzu limita cos concellos de Yawatahama, de Seiyo, de Uchiko e de Iyo.
Under A Blood Red Sky
Under a Blood Red Sky, é unha gravación oficial do concerto que ofreceu U2 nunhas canteiras abandonadas de Colorado (Red Rocks) o 5 de xuño de 1983, e no que tocaron temas dos seus álbums War, October e Boy. A edición en disco só incluíu dous temas deste concerto, completándoo con cancións tocadas nun festival en St. Goarhausen, Alemaña Occidental, e nun concerto de Boston.
Makri, Grecia
Makri (en grego: Μάκρη) é unha illa grega, unha das illas Equínadas, no grupo das Illas Xónicas. Está administrada polo municipio de Ítaca e atópase ao nordés da illa. Estrabón, e a maioría dos escritores modernos, identifican Duliquio, da que Homero informa que Meges, fillo de Fileo, partiu con 40 barcos a Troia, coa illa de Makri.
Basque Korsarioak
O Basque Korsarioak ('Corsarios Vascos' en éuscara) é a franquía de rugby que representa na Liga Superibérica a Euskadi (País Vasco, Navarra e o Iparralde). A sede principal do equipo é Donostia, xogando os seus partidos como local no Miniestadio de Anoeta, que é amplamente empregado para a práctica do rugby na capital donostiarra.
Historia
A marca deportiva Canterbury of New Zealand vestirá a esta franquía, ao igual que ás outras cinco participantes.
Nome e Imaxe
O nome da franquía, Korsarioak (corsarios), inspírase na historia do pobo vasco. Durante moitos séculos, os armadores e navegantes vascos recibiron a patente de corso dos reis rexentes nas distintas épocas para realizar accións de piratería nas zonas próximas á costa contra os barcos inimigos nos conflitos nos que se vira inmersa a coroa nese momento. Estas patentes ofreceron unha grande achega á economía vasca dos séculos XVI e XVIII, e é por iso polo que os encargados da franquía consideraron axeitado este nome para o equipo.
Guerrilla urbana
Antecedentes
A guerrilla é unha táctica bélica de grande antigüidade que adoita ser adoptada polos grupos de combatentes que se atopan en desvantaxe fronte a forzas militares ben organizadas e abastecidas. Consiste basicamente en evitar confrontacións abertas coas tropas inimigas, buscando pequenos combates nos que non exista superioridade numérica, así como actos de sabotaxe que poidan afectar a capacidade operativa do inimigo. En xeral as poboacións locais invadidas por potencias estranxeiras recorreron sistematicamente á guerrilla como forma de resistencia.
Historicamente a organización guerrilleira adoptou a forma de guerrilla rural, fundamentalmente debido a que a maioría da poboación habitaba nas zonas rurais, mentres que as forzas militares regulares debían establecerse en fortificacións puntuais. Estas características daban unha vantaxe á guerrilla rural, a partir das posibilidades de ocultamente e apoio dos poboadores, así como de control do territorio.
Historia
Co proceso de urbanización masiva a clásica guerrilla rural comezou a mostrarse ineficiente, en parte porque unha escasa poboación rural dificulta as súas posibilidades de pasar desapercibida, e en parte porque a radicación da maior parte dos habitantes nas cidades fixo perder ás guerrillas unha das súas vantaxes estratéxicas, a conexión coa poboación civil.
Nesas condicións apareceu a guerrilla urbana, loxicamente relacionada co proceso de urbanización e o simultáneo despoboamento do campo. En moitas ocasións a guerrilla urbana e rural apareceron combinadas.
Os maquis españois que resistiron ao franquismo unha vez derrotados os exércitos republicanos, organizaron as primeiras guerrillas urbanas en Madrid e Barcelona, principalmente. A Resistencia Francesa contra a ocupación nazi tamén utilizou tácticas de guerrilla urbana, sobre todo en París.
A partir da década de 1960-1970 a guerrilla urbana xeneralizouse como forma de organización nas loitas contra o colonialismo europeo de posguerra, e nos chamados movementos de liberación nacional de natureza revolucionaria.
Características
A diferenza da guerrilla rural, a guerrilla urbana ten semellado menos exitosa como forma de loita militar, probablemente ligado ao feito das características mesmas da cidade moderna.
Dorra
O topónimo galego Dorra pode referirse a:
CB Granollers
O Club Bàsquet Granollers é un club profesional de baloncesto da cidade de Granollers, Cataluña. Foi fundado en 1932, sendo uns dos clubs máis antigos de España. Na actualidade compite na Primeira División, quinta categoría do baloncesto español. En 1977, con Vicente Sanjuan no banco, o club conseguiu o ascenso á máxima categoría, na que permaneceu até 1993. Nos últimos anos na elite, concretamente desde 1989, o club fusionouse co RCD Espanyol de baloncesto, pasando a denominarse Grupo IFA Granollers.
Historia
Os anos 80 foron os mellores anos na historia do club. Na tempada 1982-1983 conseguiu a terceira posición na Liga Española de Baloncesto, con xogadores míticos como Joan Creus, Xabier Mendiburu ou Slab Jones e con Chus Codina de adestrador. Na 1984-1985 obtivo o quinto posto na Liga ACB, o que lle deu a oportunidade de disputar a Copa Korać da tempada 1985-1986, na que foi eliminado en cuartos de final. O Granollers xogou na Copa Korać contra equipos da categoría do Caserta do brasileiro Óscar Schmidt ou o Partizan de Belgrado. Desta época continuaban Mendiburu e Creus, ademais do aleiro Juan Ramón Fernández, ou os norteamericanos Charles Bradley e Victor Anger.
Esa mesma tempada foi subcampión da Copa Príncipe de Asturias de baloncesto, perdendo a final ante o Estudiantes, por 82-89. O cambio de denominación da entidade como "Grupo IFA Granollers" provocou tamén un aumento do orzamento, mais non así nos resultados. Incorporáronse xogadores como Santi Abad, Manel Bosch e Óscar Cervantes, pero os obxectivos non se cumpriron. Deuse a casualidade que no ano 1991 o Club Basquet Granollers contaba nas súas filas co campión ACB de triplas 1991, Óscar Cervantes e o campión de mates NBA e da ACB Kenny Sky Walker. O club tivo que renunciar por temas económicos á liga ACB en 1993 e caeu nas categorías máis baixas da Federación Catalá de Baloncesto pasándose a chamar Club Bàsquet Granollers. Desde a temporada 2002−03 até a 2013–14 compite na Liga EBA, campaña esta última na que descende á Primeira División, quinta categoría do balonces español, e na que se mantén desde aquela.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Historial
O seguinte é o historial do club na máxima categoría.
Alén do amosado, o club tan participado nas seguintes categorías:
Venda ambulante
300px|miniatura|Venda ambulante de alimentos na feira do [[O Corpiño|Corpiño (Lalín, 2007)]] Considérase venda ambulante (ou venda en réxime ambulante) a actividade comercial de venda de calquera tipo de produtos realizada fóra dun establecemento permanente, é dicir, en postos instalados na vía pública que sexan desmontables ou transportables, incluíndo os camións tenda, e sempre en zonas ou lugares concretos previamente autorizados. Pode ser unha actividade continuada, periódica ou esporádica.
Características
En España, esta modalidade de venda está regulada polo Real decreto 199/2010. En Galicia, polo Decreto 194/2001 e a Lei 13/2010.
Non se consideran dentro da venda ambulante as feiras regradas, a venda directa do agricultor produtor (limitada ós seus propios produtos e realizada dentro do seu termo municipal ou limítrofes), a venda de obxectos de artesanía (tamén limitada á súa propia produción e realizada co gallo de feiras e festas populares), a venda de obxectos usados propiedade do vendedor nin a venda ocasional de xornais, plantas e flores.
Pode presentar diferentes modalidades:
Obrigas do vendedor
miniatura|250px|esquerda|Mercadillo en [[Bertamiráns, Ortoño, Ames|Bertamiráns (Ames).]]Os vendedores ambulantes deberán contar coa autorización expresa do concello no que exerzan a súa actividade, para o que se lles esixe estar dados de alta e ó corrente no pagamento no imposto de actividades económicas e estar dados de alta e ó corrente no pagamento no réxime correspondente da Seguridade Social; en Galicia, ademais, estar inscrito no Rexistro de Comerciantes Ambulantes de Galicia. Non é requisito ser residente no concello. Só poderán exerce-la venda dos produtos para os que estean expresamente autorizados e nos días e lugares autorizados. Asemade, deberán cumpri-la normativa específica que lle sexa aplicable ós produtos que comercialicen.
A autorización municipal para o exercicio da venda ambulante é persoal e intransferible, aínda que pode habilitar ó titular, ó cónxuxe deste, ós seus descendentes directos maiores de 16 anos e ás persoas vinculadas a el mediante contrato laboral. O documento de autorización deberá estar exposto ó público, para coñecemento deste e dos servizos de inspección dos datos do vendedor (identidade e domicilio).
Os postos de venda e mailos camións ou vehículos tenda deberán estar construídos e mantidos de forma que garantan as necesarias condicións de seguridade e hixiene.
Competencias municipais
En correspondencia con esta capacidade de autorización, os concellos son os responsables da inspección e control da venda ambulante.
Crissiumal
Crissiumal é unha cidade brasileira. Segundo o censo de 2010 tiña 14.085 habitantes. O municipio conta coas augas do río Uruguai e ten fronteira fluvial coa Arxentina.
Rexión do Mar Negro
miniatura|Rexión do Mar Negro A rexión do Mar Negro (en turco, Karadeniz Bölgesi) é unha das sete rexións nas que se divide Turquía. Atópase no norte desta.
Can't Stop
"Can't Stop" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo e funk rock Red Hot Chili Peppers. É o terceiro sinxelo do seu álbum By the Way.
Ácido caléndico
A ácido caléndico (ou ácido α-caléndico) é un ácido graxo insaturado, nomeado pola planta Calendula officinalis (a maravalla ou caléndula), da cal se obtén. É quimicamente similar aos ácidos linoleicos conxugados, e os traballos de laboratorio indican que pode ter bioactividades similares in vitro.
Biosíntese
O ácido caléndico é un ácido graxo omega-6. aínda que non aparece ás veces nas listas de ácidos dese grupo. O ácido caléndico sintetízao a planta Calendula officinalis a partir de linoleato pola acción dunha pouco común Δ12-oleato desaturase (unha variante con FAD) que converte o enlace dobre cis na posición 9 nun sistema de enlace dobre trans,trans-conxugado. Describiuse tamén un isómero beta todo-trans.
Efectos
Comprobouse que o ácido caléndico era o ácido graxo responsable da redución no consumo de alimentos e mellora na utilizaciñón dos alimentos en ratos aos que se lles engadiu aceite de caléndula na súa dieta, como se demostrou en experimentos comparativos usando aceite de millo.
Ermille, Santa Cruz de Grou, Lobeira
Ermille é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Grou, no concello de Lobeira, na provincia de Ourense. Segundo os datos do INE e do IGE, no ano 2021 tiña 32 habitantes, dos cales 15 eran homes e 17 mulleres. Isto supón un aumento con respecto aos anos 2011, cando tiña 29 (14 homes e 15 mulleres), e 2008, cando tiña 31 (14 homes e 17 mulleres).
Demografía
Evolución da poboación do lugar dende 1900 ata 2011:
Pape, Silvarrei, Outeiro de Rei
Pape é un lugar da parroquia de Silvarrei no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 93 habitantes (51 homes e 42 mulleres).
Corina, Corina
Sinopse
Historia dun publicista que perde a súa muller e queda só con Molly, a súa filla de 8 anos. Como a nena perdeu a fala e pechouse en si mesma, Manny decide contratar unha neneira para que o axude.
José Luis Ribera
Traxectoria
Formouse nas categoría inferiores da Real Sociedad ata que a tempada 1984-1985 debuta en Primeira División co primeiro equipo da Real Sociedade. Non se consolida no primeiro equipo e marcha ao Sestao da Segunda División, tras unha boa tempada é fichado polo Real Burgos na tempada 1989-90, co que realiza unha gran tempada en Segunda División conseguindo o ascenso.
Ao ano seguinte o Burgos vaise a converter nun dos equipos revelación da Liga española clasificándose finalmente nunha digna undécima posición. Daquel equipo destacaron sobre todo a dianteiro formada polo bosníaco Juric e o romanés Balint, e o centro da defensa formado por Alejandro Rodríguez López e Ribera, que xunto ao porteiro Elduayen fixeron que o equipo fose un verdadeiro fortín.
A súa boa tempada en Primeira División fai que se fixen nel equipos de maior orzamento, entre eles o recentemente ascendido Deportivo da Coruña. Tras algunhas polémicas e inimizades pola forma de saír do club, Ribera finalmente ficha polo Deportivo, onde tras unha primeira tempada en que o equipo sálvase pola promoción, vai comezar a formar parte da historia do club coruñés.
Na súa segunda tempada no club clasifícanse en terceira posición disputando a Liga contra o Real Madrid CF e o FC Barcelona ata poucas xornadas do final. Formou parte así daquel equipo que foi chamado Súper Dépor: Liaño, Albístegui, Nando, Djukic, López Rekarte, Mauro Silva, Fran, Adolfo Aldana, Claudio Barragán, Bebeto e Ribera. Xoga no Dépor ata a tempada 1995-96. Con Djukic formou un tándem que levou a Liaño a adxudicarse o Trofeo Zamora, ademais participou no primeiro título de Copa que logrou a entidade.
Adestrador
O 6 de xuño de 2012 foi presentado como novo adestrador do Sestao River de Segunda División B, en substitución de Félix Sarriugarte.
Odontoforinos
A dos odontoforinos (Odontophorinae) é unha subfamilia de aves da orde dos galiformes, unha das dúas en que se subdivide actualmente a familia dos odontofóridos, que agrupa a maioría das súas especies, coñecidas como paspallases do Novo Mundo.
Conta con 32 especies de pequeno tamaño e aspecto é hábitos semellantes aos dos paspallases, propias de América, onde se distribúen desde os Estados Unidos até a Arxentina, e viven en bosques tropicais, subtropicais e temperados, así como en áreas de matogueiras, sabanas e terras de cultivo, desde o nivel do mar até os 3 300 m de altitude, e son coñecidas vulgarmente, na bibliografía internacional, como paspallases americanos ou paspallases do Novo Mundo (aínda que non están relacionados filoxeneticamnte cos paspallases do Vello Mundo (do xénero ''Coturnix).
As outras dúas especies integradas na fanilia, pertencentes ao xénero Ptilopachus, son de distribución africana e tradicionalmente foron situadas na familia dos fasiánidos, pero agora sábese, por análises xenéticas, que estás máis relacionados cos paspallases do Novo Mundo.
Recentemente (2013) este xénero foi reclasificado por Bowie et al. dentro da familia dos odontofóridos, creando para el unha nova subfamilia, a dos ptilopaquinos (Ptilopachinae), diferenciada da dos odontoforinos.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1844 polo naturalista e ornitólogo e inglés John Gould.
Etimoloxía
Para a etimoloxía de Odontophorus, véxase Odontophorus.
Juan Ponce de León
miniatura|Conquistador español ataviado coa súa armadura e casco. Representación no [[Pavillón da Navegación de Sevilla.]]
Juan Ponce de León e Figueroa, nado en Santervás de Campos cara ao 8 de abril de 1460 e finado na Habana (Cuba) en xullo de 1521, foi un conquistador español, primeiro gobernador de Porto Rico e descubridor da Florida, adiantado do reino de Castela.
Traxectoria
Naceu en Santervás de Campos, municipio entón ligado á diocese de Palencia e pertencente na actualidade á provincia de Valladolid. O apelido "de León" non se refire ao seu lugar de orixe, xa que este na súa época era Palentino, senón que o engadiron os descendentes de Pedro Ponce de Cabrera, esposo da infanta Aldonza, filla ilexítima do rei Afonso IX, no século XIII. Foi educado na casa dun familiar en Sevilla, Ramiro Núñez.
Chegada ao Novo Mundo
Dubídase de si a súa primeira viaxe a América fíxoa con Cristovo Colón na súa Segunda Viaxe en 1493 ou con Nicolás de Ovando en 1502. Na devandita segunda viaxe de Colón, este desprazouse ata unha illa guiado por uns indios arauacos que querían que Colón protexéseos dos indios caribes. O 19 de novembro de 1493, cando os navíos entraron en Baía Boquerón, os indios saltaron á auga e nadaron cara á costa. Colón bautizou esa illa como San Juan Bautista e 18 anos despois Ponce de León bautizaría a súa vila portuaria, Cáparra, como Porto Rico.
A segunda viaxe de Colón, no que se cre que participou activamente Ponce de León, serviu para conquistar a illa da Española, sendo o punto de inflexión a Batalla da Vega Real. Tralo cesamento de Cristovo Colón e do seu irmán Bartolomé e pola morte no mar de Francisco de Bobadilla, Nicolás de Ovando foi nomeado gobernador da Española en 1502.
Outros apuntan a que Ponce de León arribou por primeira vez ao Novo Mundo con Nicolás de Ovando en 1502, desembarcando onde actualmente áchase Cockburn Town, na illa Gran Turca, nas Turks e Caicos, pero pronto se instalou na Española.
En 1502 colaborou con Nicolás de Ovando e freou unha rebelión do pobo taíno na zona oriental da Española. Por devandita actuación foi recompensado co cargo de gobernador da recentemente creada provincia de Higüey. Nese cargo alugaba indios para buscar ouro e os que non, traballaban nos abundantes cultivos de iuca. Ponce de León fíxose rico servindo como gobernador. Sobre todo grazas a ese cultivo da iuca. O porto de Higüey, no Paso da Mona, era parada obrigada para os barcos españois que regresaban a Europa, xa que o pan que se facía coa iuca conservábase moi ben con humidade, era nutritivo e tiña moi bo sabor. Debido a esta prosperidade, Ponce construíu unha vila en Higüey que chamou Salva León e mandou traer á súa esposa e fillos.
En 1502 contraera matrimonio en Santo Domingo cunha muller indíxena que servía de mesoneira en Santo Domingo, que co seu bautizo viño a chamarse Leonor. Con ela tivo tres fillas, Juana, Isabel e María, e un fillo chamado Luís.
Gobernador de Porto Rico e posterior retirada
miniatura|Ruínas da residencia de Ponce de León en Cáparra de 1509 nunha imaxe de 2008. Na súa estancia en Higüey, escoitou as historias das riquezas existentes en Borinquén, a Illa de San Juan. A partir dese momento concentrou todos os seus empeños en poder acudir a ese sitio, séndolle concedido o permiso necesario. O 12 de agosto de 1508 Ponce de León parte de Higüey para explorar Borinquén. Deu ordes de plantar iuca no caso de que as misións de exploración en busca de ouro fosen fracasando.
Foi recibido cos brazos abertos por Agüeybaná, cacique taíno, e tomou rapidamente o control da illa. Por este feito, Ponce de León foi nomeado Gobernador da mesma en 1509.
En 1506, trala morte no Convento de San Francisco de Valladolid de Cristovo Colón, que fora designado gobernador militar dos seus descubrimentos, as autoridades españolas rexeitaron conceder o mesmo privilexio ao seu fillo Diego. Malia a oposición de Diego Colón, Ponce conseguiu ser nomeado gobernador.
Ponce de León, xunto con outros conquistadores, forzou aos taínos a traballar nas minas e a construír fortalezas. Numerosos taínos faleceron por mor da exposición ás enfermidades traídas polos mariñeiros europeos e pola carencia de inmunidade ante esas enfermidades.
Aínda que a Coroa seleccionara para entón a Ponce de León para colonizar e gobernar a illa de San Xoán, Diego Colón presentara unha reclamación no tribunal superior de Madrid e gañara os seus dereitos. Ponce de León foi retirado do cargo en 1511.
Con todo, para demostrar o favor real, Fernando o Católico enviou a Ponce 30 homes, relixiosos católicos de Sevilla, gando e cabalos, e outorgoulle á illa o seu propio escudo de armas, o primeiro do Novo Mundo. Para celebrar este xesto do Rei, Ponce chamou a Cáparra, a súa vila, Porto Rico.
Lamentablemente, o cacique indíxena Agüeybaná, que dera o seu beneplácito a Ponce, faleceu e substituíuno o seu sobriño Agüeybaná II o Valente, quen opuxo resistencia. Os arauacos uníronse aos caribes para loitar contra os españois, paralizaron a produción de ouro e mataron a metade dos españois. Tras isto, Ponce de León organizou a defensa, logrando abater a Agüeybaná II e provocando a fuxida de moitos indios. Debido á escaseza de traballadores, ao notar que a produción aurífera chegara ao máximo e ao non desexar servir a Diego, pediu un título ao Rei Fernando para explorar as áreas ao norte de Cuba. Devandito título foille dado grazas á intervención ao seu favor de Bartolomé Colón.
A primeira viaxe e o descubrimento de Florida
thumb|left|Ponce de León e os seus exploradores en [[Florida, Estados Unidos de América|Florida buscando a Fonte da mocidade, segundo un debuxo alemán do século XIX.]] miniatura|Mapa do Caribe a finais do século XVI. thumb|Mapa topográfico de Florida. thumb|[[Corrente do Golfo. Cando Ponce de León realizou a primeira expedición europea a Florida tamén descubriu a corrente do Golfo, xa intuída por Cristovo Colón.]]
Ponce de León foi a Salva León, onde equipou dúas embarcacións, a máis grande a mans de Juan Bono de Quejo e a máis pequena a mans dun temoneiro chamado Antón de Alaminos, que participara na Primeira Viaxe de Colón en 1492 e que era o que mellor coñecía o Caribe. As dúas naves parten a San Germán, onde avistan o buque insignia, a carabela San Cristóbal de Juan. En 1513 partiron as tres naves e navegaron polas Bahamas, chegando á illa de San Salvador.
O 27 de marzo, Domingo de Resurrección, avistou unha illa, pero non houbo posibilidade de atraque. O 2 de abril, Ponce de León montouse nun bote para dirixirse a terra, que pensou que sería unha illa moi grande. Desembarcou, cruzou a praia e subiu ás dunas. Desde o alto divisou unha paisaxe plana e boscosa que se estendía ata o horizonte. Devandito desembarco debeu producirse na costa oriental da Península de Florida, nun punto aínda ignorado entre a praia de Melbourne, próxima a Cabo Cañaveral, e a praia de Ponte Vedra, no norte de Florida, preto de Jacksonville.
Foi alí onde o 8 de abril reclamou toda esa terra para España, e chamouna a terra «Florida», debido á vexetación en flor que viu, ou porque chegou alí durante a Pascua Florida, a comezos da primeira, identificada co Domingo de Resurrección.
Foron navegando pola costa oriental ata unha zona pola que flúe agora o río Saint Johns. Nun lugar ao que chamou Río de Canas, no actual Cabo Kennedy, nativos amigables invitáronos a terra. Nunha lagoa con forma de cruz, que Ponce bautizou como Río Crucis, deu orde de erixir un alicerce de pedra labrada coroado cunha cruz de madeira e puxéronse a rezar, sufrindo tras diso un ataque indíxena que lles obrigou a fuxir. Decidiron seguir coa exploración e navegar cara ao sur, e foron bordeando os actuais caios de Florida e remontando a costa occidental ata o Cabo Romano. En dita navegación cara ao sur, o 21 de abril, notaron unha corrente que, malia ter o vento ao seu favor, non lles permitía avanzar, senón que lles facía retroceder. Os dous navíos que se atopaban máis preto da terra fondearon, pero a corrente era tan potente que facía rehilar os cables da áncora.
O 23 de maio de 1513, detivéronse preto do actual Fort Myers, onde uns indios achegáronse e un, que sabía algo de español, aprendido posiblemente doutros indios que fuxirían ata alí, avisoulles de que na costa o seu xefe tiña moito ouro para comerciar. Pero, unha vez desembarcaron, sufriron outro ataque indíxena. En Florida había apalaches, calusas e matacumbes, que se movían moito dun lado a outro. Os indios usaban frechas con puntas que eran anzois de pescar, ou puntas normais impregnadas en sangue animal mesturada con veleno de cobra.
Retornou a A Habana e logo volveu de novo, deténdose na Baía de «Chequesta» (Baía Vizcaína) antes de regresar a Porto Rico.
A existencia dun indio que falaba español podería ser indicativo de que algún español chegara antes a esa zona, aínda que tamén é posible que estes indios fosen informados da presenza española na zona por outros que xa estiveran en contacto con eles.
Existían lendas de Cíbola e as Sete Cidades de Ouro e da fonte da eterna mocidade naquel entón, e é probable que influísen na exploración de Ponce de León.
Dise que pasou desde entón a súa vida buscando a fonte da eterna mocidade, que segundo unha lenda atopábase en Florida. El nunca dixo nada de que buscase a fonte, aínda que o explorador Hernando de Escalante Fontaneda na súa obra Memoria das cousas e costa e indios da Florida, de 1575, afirmou que iría a buscala porque lle falaron dela indios de Cuba e Santo Domingo. Tamén o historiador Antonio de Herrera y Tordesillas, nas súas Décadas, publicadas a principios do 1600, atribúe a Ponce de León esta procura.
Regreso a España
En 1514 volveu a España e recibiu comisións para conquistar o Caribe, a illa de Guadalupe e a suposta «Illa de Florida». A súa expedición a Guadalupe en 1515 non foi acertada, e regresou a Porto Rico onde quedou ata 1521.
A súa última viaxe
Quizais animado polo éxito que tivera Hernán Cortés en México en 1519, Ponce de León organizou en 1521 unha expedición para colonizar A Florida con dous barcos que transportaban aproximadamente 200 homes, incluíndo a sacerdotes, agricultores e artesáns, 50 cabalos e outros animais domésticos ademais de instrumentos de labranza.