cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco Diago
Obtivo o doutoramento e a cátedra de teoloxía. Levou a cabo diferentes estudos de carácter histórico que deron lugar a un número importante de publicacións, entre as que cabe destacar as seguintes: Historia de la vida y milagros, muerte y discípulos de San Vicente Ferrer (1600); Historias de los victoriosísimos, antiguos Condes de Barcelona (1603); Anales del Reyno de Valencia (1613).
Mara, Zaragoza
miniatura|dereita|175px|A comarca de Calatayud, na que se sitúa Mara, en Aragón
Mara é un concello da provincia de Zaragoza, situado na comarca da Comunidade de Calatayud. A súa poboación era de 207 habitantes en 2007.
Xeografía
Mara está situado na beira dereita do río Perejiles, afluente do Jalón, e so a serra de Vicor. A superficie do concello é de 21,17 km². Dista 95 km da capital provincial, Zaragoza.
Historia
Aparece citado nunha Bula de Lucio III como Marha. A citación, no mesmo documento, de Marach identifícase con Morata de Jalón.
Micko Larkin
Michael "Micko" Joseph Larkin, nado o 13 de outubro de 1986, é un músico inglés coñecido por ser o guitarrista principal da banda de indie rock Larrikin Love e de Hole dende a súa reforma.
Biografía
Larkin naceu en Hammersmith, Londres, de pais irlandeses. No ano 2005 formou a banda de curta vida Larrikin Love co vocalista Edward Larrikin, o baixista Alfie Ambrose e o batería Coz Kerrigan. O grupo foi descrito pola revista NME como parte da ficticia "escena Thamesbeat", e só editou un álbum na súa carreia, The Freedom Spark, ademais de seis sinxelos. Larrikin Love separouse o 4 de maio de 2007, despois de que os seus membros se embarcasen noutros proxectos musicais.
Tras a disolución de Larrikin Love, Larkin mudouse aos Ánxeles para traballar coa antiga líder de Hole, Courtney Love. Mairead Nash, representante dos grupos de indie pop Florence + the Machine e Queens of Noize recomendou a Love traballar con Larkin en xuño de 2007, e tras a súa audición converteuse no guitarrista principal do grupo en solitario de Love, chamado de forma non oficial The Courtney Love Band. Larkin uniuse á banda de Love xunto coa baixista Patricia "Pato" Vidal, o batería Stu Fisher, a pianista Bethia Beadman, e o guitarrista rítmico Liam Wade. Love e o grupo realizaron unha curta xira polo Reino Unido en 2007, que tamén incluíu un concerto en París no mes de xullo.
Bobby Jones
Robert Bobby Tyre Jones, nado en Atlanta (Xeorxia) o 17 de marzo de 1902 e finado na mesma cidade o 18 de decembro de 1971, foi un golfista estadounidense, que a pesar de estar considerado como un dos mellores de todos os tempos, non foi profesional, porque consideraba o golf un pracer e non un emprego.
Micko Larkin
Biografía
O 17 de xuño de 2009 Love e Larkin anunciaron a reunión de Hole a través dun webblog de NME. Larkin substituíu ao antigo guitarrista e cofundador da banda Eric Erlandson. Nos meses seguintes Erlandson e a antiga baixista Melissa Auf der Maur afirmaron que non podía haber ningunha reunión segundo un contrato que Love e Erlandson asinaran en 2002, tras a separación inicial do grupo, que dicía que o nome de Hole non podería ser usado sen participación mutua. Porén, a reunión de Hole seguiu adiante. O cuarto álbum de estudio da banda, Nobody's Daughter, tivo a Larkin como guitarrista principal, como co-produtor e como principal compositor en catro temas.
Bobby Jones
Os seus maiores triunfos tívoos entre 1923 e 1930, vencendo en trece dos 21 campionatos nacionais nos que se presentou. Gañou tres veces o Aberto Británico, catro veces o US Open, cinco veces o Campionato Afeccionado dos Estados Unidos e unha vez o Campionato Británico Afeccionado. En 1930, Jones logrou os catro torneos. Tamén xogou a Copa Walker entre 1922 e 1930, en representación do golf afeccionado dos Estados Unidos.
Micko Larkin
Biografía
O 29 de novembro de 2012 Love dixo a través da conta de Twitter da súa próxima liña de roupa: "a partir de agora chámase Courtney, Hole está morta", implicando que abandonaba o nome de Hole e volvía a actuar como artista en solitario, con Larkin, o baixista Shawn Dailey e o batería Scott Lipps como banda de acompañamento.
Bobby Jones
En 1974 inscribiuse o seu nome no Salón da Fama do Golf Mundial.
Micko Larkin
Biografía
Dende o ano 2017 Larkin toca na banda baseada en Liverpool Darlia.
Bobby Jones
Traxectoria
A súa habilidade manifestouse dende cativo e non recibiu clases de golf. Aos seis anos de idade gañou o seu primeiro torneo no East Lake Country Club, en cuxas proximidades vivía a súa familia. Tras obter varios títulos máis, Jones chegou a ser aos catorce anos o xogador máis novo do Campionato Estadounidense Afeccionado.
Jones era moi perfeccionista co seu xogo e el mesmo sometíase a unha gran presión psíquica, nalgún torneo ata chegou a perder varios quilos de peso por culpa do estrés. Outra das súas características era o mal xenio, polo que non era raro velo tirar con furia os paus durante os torneos e nunha ocasión foi suspendido por un tempo.
Jones serviu dende 1942 como capitán no exército estadounidense durante a segunda guerra mundial e tomou parte no desembarco de Normandía. En 1948 foille diagnosticada unha rara doenza do sistema nervioso central, siringomielia, que enche a cavidade da espiña dorsal con fluídos que primeiro causan dores e logo parálise, o que lle impediu volver xogar ao golf. Padecía fortes dores nas costas e no pescozo. Ao principio empregaba un bastón para camiñar, logo tivo que apoiarse en muletas e por último quedou nunha cadeira de rodas. Tras vinte e dous anos de sufrir dores de diversa intensidade, faleceu aos sesenta e nove anos, tres días despois de converterse ao catolicismo. miniatura|Tumba de Jones no cemiterio Oakland
Pandaloideos
Taxonomía
A familia foi descrita en 1815 polo carcinólogo británico Adrian Hardy Haworth en: Haworth, A. H. (1825): "A new binary arrangement of the macrurous Crustacea" The Philosophical Magazine and Journal 65: 183-184.
Especies
A superfamilia dos pandaloideos comprende dúas familias:
A primeira delas é a máis importante, xa que integra unhas 200 especies, mentres que a dos Thalassocarididae apenas conta con 4.
Antibiótico beta-lactámico
miniatura|Estrutura central das [[penicilinas (arriba) e cefalosporinas (abaixo). O anel β-lactámico móstrase en vermello.]]
Os antibióticos β-lactámicos son unha clase de antibióticos de amplo espectro, que comprenden todos os axentes antibióticos que conteñen un anel beta-lactámico na súa estrutura molecular. Isto inclúe a penicilina e os seus derivados (penams), cefalosporinas (cefems), monobactams e carbapenems. A maioría dos antibióticos β-lactámicos funcionan inhibindo a biosíntese da parede celular no organismo bacteriano e son o grupo máis amplamente utilizado de antibióticos. Ata 2003, cando se cuantificaron polas súas vendas, máis da metade de todos os antibióticos comerciais dispoñibles en uso eran compostos β-lactámicos.
As bacterias a miúdo desenvolven resistencia a antibióticos β-lactámicos porque producen un encima β-lactamase, o cal ataca o anel β-lactámico do antibiótico. Para superar esta resistencia, os antibióticos β-lactámicos adminístranse a miúdo xunto cun inhibidor da β-lactamase, como o ácido clavulánico.
Uso médico
Os antibióticos β-lactámicos están indicados para a prevención e o tratamento das infeccións bacterianas causadas por microorganismos susceptibles a eles. Ao primeiro, os antibióticos β-lactámicos eran activos esencialmente só contra bacterias grampositivas, aínda que o desenvolvemento recente de antibióticos β-lactámicos de espectrro estendido activos contra varios organismos gramnegativos incrementou a súa utilidade.
Reaccións adversas
Reaccións adversas comúns aos antibióticos β-lactámicos inclúen a diarrea, náusea, erupcións cutáneas, urticaria, superinfección (como a candidíase).
Entre os efectos adversos infrecuentes están a febre, vómitos, eritema, dermatite, anxioedema, colite pseudomembranosa.
A dor e a inflamación no lugar de inxección son tamén comúns cando os antibióticos β-lactámicos se administran por vía parenteral.
Alerxia/hipersensibilidade
As reaccións adversas mediadas inmunoloxicamente ante calquera antibiótico β-lactámico poden ocorrer en ata o 10% dos pacientes que reciben ese axente, unha pequena fracción das cales son verdadeiras reaccións alérxicas mediadas por IgE (erupción por amoxicilina). A anafilaxe ocorrerá en aproximadamente o 0,01% dos pacientes. Estimouse que hai dun 5% a un 10% de sensibilidade cruzada entre derivados da penicilina, cefalosporinas e carbapenems; pero esta cifra foi discutida por varios investigadores.
Non obstante, o risco de reactividade cruzada é suficiente para contraindicar o uso de todos os antibióticos β-lactámicos en pacientes cunha historia de reaccións alérxicas graves (urticaria, anafilaxe, nefrite intersticial) a calquera antibiótico β-lactámico.
Pode ocorrer unha reacción de Jarisch–Herxheimer despois do tratamento inicial dunha infección por espiroquetas como a sífilis cun antibiótico β-lactámico.
Modo de acción
miniatura|esquerda|A penicilina e a maioría dos outros antibióticos β-lactámicos actúan inhibindo as proteínas de unión á penicilina, que normalmente catalizan os enlaces cruzados das paredes celulares bacterianas. miniatura|En ausencia de antibióticos β-lactámicos, a parede celular bacteriana desempeña un importante papel na reprodución bacteriana. miniatura|Engadindo antibióticos β-lactámicos ao medio celular mentres as bacterias se están a dividir causa que desprendan a súa parede celular e non consigan dividirse, formando grandes [[esferoplastos fráxiles.]]
Os antibióticos β-lactámicos son bactericidas, e actúan inhibindo a síntese da capa de peptidoglicano da parede celular bacteriana. A capa de peptidoglicano é importante para a integridade estrutural da parede celular, especialmente en organismos grampositivos, nos que é o compoñente máis externo e principal da parede. O paso de transpeptidación final na síntese do peptidoglicano é facilitado polas DD-transpeptidases, que son proteínas de unión á penicilina (PBP, penicillin binding proteins). As PBP varían na súa afinidade pola penicilina coa que se unen ou outros antibióticos β-lactámicos. A cantidade de PBP varía nas distintas especies bacterianas.
Os antibióticos β-lactámicos son análogos da -alanil--alanina, que son os residuos de aminoácidos terminais nas subunidades NAM/NAG-péptido precursoras da capa nacente de peptidoglicano. A semellanza estrutural entre os antibióticos β-lactámicos e a -alanil--alanina facilita asúa unión ao sitio activo das PBP. O núcleo β-lactámico da molécula únese irreversiblemente para (acilar) o residuo Ser403 do sitio activo da PBP. Esta inhibición irreversible das PBP impide os enlaces cruzados finais (transpeptidación) da capa de peptidoglicano nacente, o que distorsiona a síntese dda parede celular.
Os antibióticos β-lactámicos bloquean non só a división das bacterias, incluíndo as cianobacterias, pero tamén a división de cianelas, os orgánulos fotosintéticos das glaucófitas, e a división dos cloroplastos das briófitas. En contraste, non teñen efecto sobre os plastidios de plantas vasculares moi desenvolvidas. Isto apoia a teoría endosimbiótica e indica unha evolución da división dos plastidios nas plantas terrestres.
Javier López Facal
Javier López Facal, nado en Toba (Cee) o 3 de agosto de 1944, é un lingüista galego, especialista en lexicografía e en grego.
Antibiótico beta-lactámico
Modo de acción
En circunstancias normais os precursores dos peptidoglicano sinalizan unha reorganización da parede bacteriana e, como consecuencia, desencadean a activación de hidrolases da parede celular autolíticas. A inhibición dos enlaces cruzados feito polas β-lactamas causa unha acumulación de precursores do peptidoglicano, que desencadea a dixestión do peptidoglicano existente polas hidrolases autolíticas sen a produción de novos peptidoglicanos. Como resultado, a acción bactericida dos antibióticos β-lactámicos aínda se potencia máis.
Javier López Facal
Licenciado e doutorado en filoloxía Clásica pola Universidade Complutense de Madrid en 1971, especializouse no estudo da lingua grega antiga e en concreto nos casos en Heródoto. Como investigador do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) traballou durante quince anos na elaboración dun dicionario grego-español aínda en elaboración, dirixido por Francisco Rodríguez Adrados. É profesor de investigación en política científica e xestión de I+D no CSIC e entre 1992 e 1994 foi secretario do Instituto Cervantes.
Antibiótico beta-lactámico
Potencia
Dúas das características dos antibióticos β-lactámicos foron correlacionadas coas súas potencias como antibióticos. A primeira denomínase "parámetro de Woodward", h, e é a altura (en ángstroms) da pirámide formada polo átomo de nitróxeno da β-lactama do ápice e os tres átomos de carbono adxacentes da base. O segundo chámase "parámetro de Cohen", c, e é a distancia entre o átomo de carbono do carboxilato e o átomo de oxíxeno do carbonilo da β-lactama. Esta distancia crese que corresponde coa distancia entre o sitio de unión do carboxilato e o burato de oxianión do encima PBP. Os mellores antibióticos son aqueles con valores de h máis altos (máis reactivos á hidrólise) e valores de c máis baixos (mellor unión ás PBP).
Javier López Facal
Como tradutor, destacan as súas traducións de clásicos da literatura grega, así como de varias obras do lingüista sueco Bertil Malmberg.
Antibiótico beta-lactámico
Modos de resistencia
Por definición, todos os antibióticos β-lactámicos teñen un anel β-lactámico na súa estrutura. A efectividade destes antibióticos depende da súa capacidade de chegar intactos ao PBP e a súa capacidade de unirse á PBP. Por tanto, hai dous xeitos principais de resistencia bacteriana aos β-lactámicos:
Javier López Facal
Vida persoal
É irmán do economista e político Xan López Facal.
Antibiótico beta-lactámico
Hidrólise encimática do anel β-lactámico
Se a bacteria produce o encima β-lactamase ou a penicilinase, o encima hidrolizará o anel β-lactámico do antibiótico, facendo que o antibiótico xa non sexa efectivo. (Un exemplo dun destes encimas é a metalo-beta-lactamase 1 Nova Delhi, descuberta en 2009.) Os xenes que codifican estes encimas poden estar presentes inherentemente no cromosoma bacteriano ou poden adquirirse por transferencia dun plásmido (resistencia mediada por plásmidos), e a expresión xéniica da β-lactamase pode ser inducida por exposición a β-lactamas.
A produción de β-lactamase por unha bacteria non necesariamente descarta todos os tratamentos con antibióticos β-lactámicos. Nalgúns casos, os antibióticos β-lactámicos poden ser coadministrados xunto cun inhibidor de β-lactamase. Por exemplo, a Augmentin (FGP) está composta de amoxicilina (un antibiótico β-lactámico) e ácido clavulánico (un inhibidor da β-lactamase). O ácido clavulánico está deseñado para superar todos os encimas β-lactamases, e serve como un efectivo antagonista para que a amoxicilina non sexa afectada polos encimas β-lactamases.
Estanse estudando outros inhibidores de β-lactamases como os ácidos borónicos, os cales se unen irreversiblemente ao sitio activo das β-lactamases. Isto é unha vantaxe en comparación co ácido clavulánico e competidores beta-lactámicos similares, porque non poden ser hidrolizados, e por tanto, non quedan inutilizados. Actualmente estase facendo un grande esforzo investigador para desenvolver ácidos borónicos deseñados para unirse a diferentes isocimas de β-lactamases.
Porén, en todos os casos nos que se sospeita que hai unha infección por bacterias produtoras de β-lactamase, a elección dun antibiótico β-lactámico axeitado debería considerarse coidadosamente antes do tratamento. En especial, a elección da terapia co β-lactámico apropiado é da maior importancia contra organismos que xa se sabe que teñen algún nivel de expresión de β-lactamase. Nese caso, o fracaso no uso da terapia co β-lactámico máis apropiado ao inicio do tratamento podería ter como resultado que se produza a selección de bacterias cun maior nivel de expresión de β-lactamase, facendo máis difíciles posteriores intentos con outros antibióticos β-lactámicos.
Posesión de proteínas de unión á penicilina alteradas
Como resposta ao uso de β-lactámicos para controlar infeccións bacterianas, nalgunhas bacterias evolucionaron proteínas de unión á penicilina (PBP) con novas estruturas. Os antibióticos β-lactámicos non poden unirse tan eficazmente a estas PBP alteradas, e, como resultado, os β-lactámicos son menos efectivos á hora de alterar a síntese da parede celular. Exemplos notables deste modo de resistencia son o Staphylococcus aureus resistentes á meticilina (SARM) e o Streptococcus pneumoniae resistente á penicilina. A presenza de PBP alteradas non necesariamente descartan todas as opcións de tratamento con antibióticos β-lactámicos.
Daniel Santos
Daniel Doroteo de los Santos Betancourt, nado en Santurce o 5 de febreiro de 1916 e finado en Florida, Estados Unidos, o 27 de novembro de 1992, é un músico portorriqueño considerado como un dos grandes intérpretes de bolero e guaracha. Tivo por sobrenomes artísticos El Jefe e El Inquieto Anacobero. Caracterizouse pola súa actitude nacionalista con respecto á súa patria Porto Rico, como se demostra no disco "Yankee, go home", xunto ao cantante Ortiz Dávila "Davilita". Exhibiu unha vida desordenada e, sendo cantante da Sonora Matancera en Cuba, foi detido varias veces por posesión de marihuana.
Antibiótico beta-lactámico
Nomenclatura
Por convención, as β-lactamas bicíclicas numéranse empezando pola posición ocupada polo xofre en penams e cefems, sen importar que átomo sexa en cada clase. É dicir, a posición 1 é sempre a adxacente ao carbono β do anel β-lactámico. A numeración continúase no sentido das agullas do reloxo desde a posición 1 ata que se chega ao carbono β da β-lactama, e desde ese punto a numeración continúa en sentido contrario ás agullas do reloxo ao longo do anel lactámico para numerar o resto dos carbonos. Por exemplo, o átomo de nitróxeno de todas as β-lactamas bicíclicas fusionado con aneis de 5 membros está etiquetado na posición 4, como nos penams, mentres que nos cefems, o nitróxeno está na posición 5.
Biosíntese
Ata agora descubríronse dous métodos de biosintetizar o núcleo β-lactámico desta familia de antibióticos. A primeira vía que se descubriu foi a dos penams e cefems. Esta vía empeza cunha sintetase de péptido non ribosómico (NRPS), a ACV sintetase (ACVS), que xera un tripéptido linear δ-( L -α-aminoadipil)- L -cisteína- D -valina (chamado ACV). O ACV é ciclado oxidativamente (dúas ciclacións por un só encima) a un intermediario bicíclico isopenicilina N pola isopenicilina N sintase (IPNS) para formar a estrutura central do penam. Varias transamidacións orixinan as diferentes penicilinas naturais.
miniatura|center|550px|alt=Resumo das rutas biosintéticas das diferentes clases dos compostos β-lactámicos.|Esta figura resume os diferentes métodos do peche dunha β-lactama que hai entre as varias clases de compostos β-lactámicos. Os penams e cefems son ciclados oxidativamente (primeira ringleira); os clavams e carbapenems son pechados por amidación que utiliza [[adenosín trifosfato|ATP (segunda e terceira ringleiras); e algúns monobactams poden ser pechados por un terceiro método (cuarta ringleira).]]
A biosíntese de cefems ramifícase ao chegar á isopenicilina N por unha expansión de anel oxidativa para dar o núcleo do cefem. Igual que nos penams, as diversas cefalosporinas e cefamicinas proceden de diferentes transamidacións, como é o caso das penicilinas.
Aínda que o peche do anel en penams e cefems se produce entre as posicións 1 e 4 da β-lactama e é oxidativo, os clavams e carbapenems pechan os seus aneis por dous procesos electrónicos entre as posicións 1 e 2 do nel. As β-lactama sintetases son responsables destas ciclacións, e o carboxilato dos substratos de anel aberto é activado polo ATP. Nos clavams, a β-lactama fórmase antes que o segundo anel; en carbapenems, o anel β-lactámico péchase en segundo lugar.
A biosíntese do anel β-lactámico da tabtoxina reproduce a dos clavams e carbapenems. O peche do anel lactámico nos outros monobactams, como a sulfazecina e as nocardicinas, pode implicar un terceiro mecanismo no que se produce unha inversión de configuración no carbono β.
Pedregal de Irimia
miniatura|Pedregal de Irimia. miniatura|dereita|Primeiras augas do Río Miño no Pedregal de Irimia. O Pedregal de Irimia é o lugar onde nace o río Miño. Está na serra de Meira, a escasos quilómetros da vila de Meira.
O lugar de nacemento é disputado por dous concellos: Meira defende o nacemento no Pedregal e A Pastoriza na lagoa de Fonmiñá. Porén, e de forma especial nos últimos anos, o Pedregal de Irimia é considerada a fonte primaria do Miño. No Pedregal realizouse a primeira Romaxe de Crentes Galegos organizada pola Asociación Irimia.
Alejandro Lamela
Alejandro Lamela, nado en Lugo en 1910 e finado en Tolosa en marzo de 1991, foi un líder anarcosindicalista galego.
Traxectoria
Participou nos eventos da revolución española de 1936 como membro da CNT e a Federación Ibérica de Juventudes Libertarias (FIJL). Durante a retirada en febreiro de 1939 do exército republicano no remate da Guerra Civil Española marchou a Francia, alí pasou por varios campos de traballo en compañías de traballadores estranxeiros. Ao remate da segunda guerra mundial estableceuse en Clermont-Ferrand. Alí, dirixiu o Boletín Ródano-Alpes (1956-1961) con Antonia Fontanillas e Diego Camacho e colaborou con boa parte da prensa anarquista española no exilio como Le combat syndicaliste, Cenit, Nueva Senda, Espoir ou La Escuela Moderna. Foi membro da comisión de relacións da CNT do Macizo Central e o derradeiro secretario xeral da CNT no exilio, elixido en Marsella en agosto de 1975 no Congreso de Federacións Locais. Deixou o cargo en agosto de 1976 a Juan Gómez Casas, primeiro secretario do interior desde 1936, daquela nunha situación de semilegalidade. Estableceuse en Tolosa, e alí morreu en 1991.
Bill Russell
William "Bill" Fenton Russell, nado en West Monroe (Luisiana) o 12 de febreiro de 1934 e finado en Mercer Island (Washington) o 31 de xullo de 2022, foi un xogador e adestrador de baloncesto estadounidense, que xogou como pivote durante trece anos nos Boston Celtics da NBA. Foi en cinco ocasiones nomeado MVP da tempada, ademais de ser o máximo estandarte da dinastía dos Celtics que gañaron once campionatos en trece anos.
Antes da súa carreira profesional, Russell gañou dous campionatos da NCAA con San Francisco Dons en 1955 e 1956. Tamén conseguiu a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Melbourne de 1956 como capitán da selección nacional estadounidense. Russell está considerado como un dos mellores defensores da historia da NBA, sendo os seus tapóns e a súa defensa ao home as maiores razóns do éxito dos Celtics, inspirando ademais a outros xogadores a mellorar o seu xogo defensivo. Tamén foi notable á hora de rebotear, recollendo un total de 21.620 rebotes en toda a súa carreira e converténdose nun dos dous xogadores, xunto con Wilt Chamberlain, capaces de conseguir 50 rebotes ou máis nun partido. A pesar de non centrarse nunca no xogo ofensivo, finalizou a súa carreira profesional con 14.522 puntos. Dende 1975 forma parte do Basketball Hall of Fame e en 1996 foi nomeado un dos "cincuenta mellores xogadores da historia da liga".
Comezos
Russell asistiu ao Instituto McClymonds, onde non comezou a sobresaír como xogador de baloncesto até os seus anos júnior e sénior, e gañando tres campionatos estatais co equipo.
Universidade
miniatura|left|180px|Russell durante a Universidade. A única universidade que ofrecía unha bolsa deportiva a Russell era a Universidade de San Francisco, onde Russell xogou baixo as ordes do adestrador Phil Woolpert. Xunto cos seus compañeiros de raza negra Hal Perry e K.C. Jones, Russell converteuse en obxecto de insultos racistas, tanto en USF como nos outros lugares. Nun lamentable incidente, hoteis de Oklahoma City negáronse a admitir a Russell e os seus compañeiros negros mentres o equipo estaba na cidade para disputar o All-College Tournament de 1954. En protesta a iso, o equipo enteiro decidiu acampar nunha residencia universitaria de estudantes pechada, o que eles máis tarde consideraron unha importante experiencia de vinculación. Décadas máis tarde, Russell explicou que as súas experiencias lle endureceron contra o abuso de todo tipo de clases. "Nunca me permitín ser unha vítima" dixo. Russell liderou a USF Dons aos campionatos da NCAA de 1955 e 1956, incluíndo un refacho da friorenta de 55 partidos consecutivos gañados. Converteuse nun xogador popular grazas á súa forte defensa e a súa habilidade para taponar os tiros rivais, chegando a colocar 13 nun partido. John Wooden, adestrador de UCLA Bruins, dixo de Russell que era "o mellor defensor que xamais vin".
Durante a súa carreira universitaria, Russell acadou unha media de 20,7 puntos e 20,3 rebotes en 79 encontros. Foi tan dominante que forzou á NCAA ha modificar varias regras, as que viñeron ser coñecidas como as "Regras de Russell"; tras a tempada de 1955, decidiuse ensanchar a liña de tiros libres de seis a doce pés, o que obrigaba aos pivotes a xogar máis lonxe de canastra. Tamén se converteu en ilegal tocar o balón cando este se atopase en traxectoria descendente a canastra.
Draft de 1956
No Draft de 1956, o adestrador dos Boston Celtics Red Auerbach, puxera os seus ollos sobre Russell, pensando que a súa intensidade defensiva e a súa capacidade reboteadora eran o que os Celtics realmente necesitaban. Os seus pensamentos eran pouco ortodoxos, xa que por aquel tempo os pivotes destacaban polo seu xogo ofensivo e por prestar pouca atención á defensa. Con todo, as posibilidades de conseguir a Russell parecían remotas, xa que tras quedar os Celtics segundos a tempada anterior a súa elección no draft era demasiado baixa. Ademais, Auerbach xa usara a súa elección territorial para elixir ao aleiro Tom Heinsohn. Pero Auerbach xa sabía que os Rochester Royals, equipo posuidor da primeira elección do draft, ían seleccionar ao novo reboteador Maurice Stokes e que non estaban dispostos a pagar os 25.000 dólares que solicitaba Russell. Os St. Louis Hawks, segundos no draft, elixiron a Russell, pero o equipo desexaba facerse cos servizos de Ed Macauley, xogador seis veces All-Star dos Celtics e nativo de St. Louis. Auerbach aceptou negociar cos Hawks por Macauley só se entraba na operación o mozo Russell, e despois de que os Celtics estivesen de acordo en incluír tamén ao rookie Cliff Fagan, o traspaso fíxose oficial.
Nese mesmo draft, os Celtics tamén escolleron a K.C. Jones, compañeiro de Russell en San Francisco Dons. Esa noite a franquía conseguiu facerse cos servizos de tres futuros membros do Hall of Fame e campións da NBA como eran Russell, Jones e Heinsohn. Dita elección do draft e o mencionado intercambio posterior foron considerados, coa perspectiva do tempo, un dos máis importantes intercambios da historia do deporte norteamericano.
Xogos Olímpicos de 1956
Antes do seu ano rookie, Russell foi capitán da selección nacional estadounidense que competiu nos Xogos Olímpicos de Melbourne 1956. Russell tivo a opción de saltarse o torneo e disputar a tempada completa cos Celtics, algo ao que o pivote rexeitou. Posteriormente comentou que tería competido en salto de altura se fose rexeitado polo equipo de baloncesto. Baixo a tutela do adestrador Gerald Tucker, Russell axudou ao combinado norteamericano a gañar a medalla de ouro derrotando á Unión Soviética na final por 89-55. Estados Unidos dominou o torneo, gañando aos seus rivais por unha diferenza de 53,5 puntos por partido de media. Russell liderou ao equipo en anotación con 14,1 puntos por encontro, mentres que Jones, compañeiro de equipo seu nos Celtics achegou outros 10,9 por partido.
1956–59
Nas Finais da NBA enfrontáronse a St. Louis Hawks, equipo liderado pola estrela Bob Pettit e o ex-Celtic Macauley. Ambas as franquías chegaron ao sétimo partido empatados a encontros gañados, sendo no decisivo da serie no que Russell completou o famoso "Coleman Play". Russell atopábase na liña de fondo do seu propio campo cando Jack Coleman recibiu un pase a media pista, chegando o pivote dos Celtics coa suficiente velocidade e potencia como para taponarlle a a priori sinxela bandexa que se preparaba a realizar o xogador dos Hawks. O tapón conservou o 103-102 para os Celtics no marcador a falta de 40 segundos para o final do partido. O encontro decidiuse na prórroga, onde os Celtics impuxéronse por 125-123, gañando o seu primeiro anel de campión. Na tempada 1957-58, Russell promedió 16,6 puntos e 22,7 rebotes por partido, marca da liga. Un interesante fenómeno ocorreu esa campaña na NBA; Russell foi nomeado MVP da Tempada, pero, estrañamente, elixido no segundo mellor quinteto da liga, algo que ocorrería constantemente ao longo da súa carreira. A NBA razoou que outros pivotes eran máis versátiles que Russell, pero ningún outro significaba tanto para o seu equipo como o facía el.
1959–66
miniatura|Bill Russell (6 de Boston) ante os [[Chicago Packers en 1961.]] Na tempada 1959-60, debutou o rookie Wilt Chamberlain, pivote de Philadelphia Warriors que hoxe en día aínda mantén numerosas marcas individuais tanto en partido como en tempada, incluíndo algúns asombrosos como os 100 puntos ou os 55 rebotes nun encontro e medias de 50,4 puntos por noite nunha tempada regular. A rivalidade Russell-Chamberlain, tanto no defensivo como no ofensivo, converteuse nunha das máis intensas e lendarias do baloncesto. Aquela campaña os Celtics gañaron 59 partidos incluíndo unha racha de 17 consecutivos, atopándose cos Warriors de Chamberlain nas Finais de División. Chamberlain superou a Russell en anotación por unha diferenza de 81 puntos, pero os de Boston levaron a serie en seis partidos. Anos máis tarde, a rivalidade Russell-Chamberlain foi protagonista dun libro titulado The Rivalry do xornalista deportivo John Taylor. Nas Finais de 1960, os Celtics gañaron aos Hawks tomándose o desquite de hai dous anos e conseguindo o seu terceiro campionato da NBA. Russell atrapou 40 rebotes no segundo partido da serie, engadindo ademais 22 puntos e 35 rebotes no sétimo e decisivo choque, liderando a vitoria por 122-103 dos Celtics.
Na campaña 1960-61, Russell completou outro ano de ilusión, promediando 16,9 puntos e 23,9 rebotes por partido. O seu equipo conseguiu un balance de 57-22, batendo a Syracuse Nationals por 4-1 nas Finais de División e chegando outro ano máis ás Finais da NBA, onde por segunda tempada consecutiva privaron do título aos Hawks (4-1). Russell asinou unha media de 18,9 puntos (mellor marca anotadora na súa carreira) e 23,6 rebotes por encontro na tempada 1961-62, mentres que Chamberlain batía todas as marcas asinando 50,4 puntos por partido na devandita campaña e anotaba 100 puntos nunha soa noite. Os Celtics convertíanse no primeiro equipo en chegar ás 60 vitorias, sendo Russell elixido o MVP. Na postemporada, a franquía capturou o cuarto anel na súa historia, derrotando nas Finais de 1962 aos Lakers e cun Russell decidindo a serie con 30 puntos no sétimo e decisivo partido.
Antes da campaña 1962-63, a veterano base Bob Cousy retirouse do baloncesto e os Celtics elixiron a John Havlicek, outro futuro Hall of Fame. Unha vez máis o equipo estivo liderado por un inspirado Russell, promediando 16,8 puntos e 23,6 rebotes por partido durante a devandita campaña e gañando o seu cuarto título de MVP da Tempada. Ademais, por primeira vez na súa carreira conseguiu o MVP do All-Star Game, tras anotar 19 puntos e capturar 24 rebotes para o Leste. Por quinto ano consecutivo, os Celtics gañaron o anel de novo ante os Lakers en seis partidos. Na seguinte campaña, a 1963-64, uns Celtics dominantes chegaron de novo ás Finais tras derrotar a Cincinnati Royals e San Francisco Warriors de Chamberlain por 4-1 en ambas as series. Sería o sétimo anel en oito tempadas de Russell, sexto consecutivo, unha serie histórica sen precedentes. Anotou 15 puntos e 24,7 rebotes por partido (marca na súa carreira), liderando a NBA en rebotes por primeira vez desde que Chamberlain chegou á liga.
Russell tivo outro ano excelente durante a 1964-65, promediando 14,1 puntos e 24,1 rebotes por noite e guiando aos Celtics a 62 partidos gañados. Ademais, conseguiu o seu segundo título consecutivo de máximo reboteador e o quinto MVP da Tempada na súa carreira. Nos playoffs, os Celtics sufriron para eliminar a Philadelphia 76ers do recentemente fichado Chamberlain. Russell fixo valer o seu MVP da campaña tanto no terceiro partido como no quinto, onde contribuíu con 28 rebotes, 10 tapóns, 6 roubos e 7 asistencias. Con todo, aquela serie tivo un final dramático para os 76ers pero glorioso para os de Boston. Cinco segundos antes do final do sétimo partido, os Celtics gañaban 109-110, perdendo Russell o balón. Con todo, un saque de fondo mal dirixido de Hal Greer fixo que John Havlicek roubase o balón, causando ao comentarista dos Celtics Johnny Most gritar as lendarias palabras:
Tralas Finais de División, os Celtics venceron facilmente nas Finais da NBA aos Lakers en cinco partidos e coroáronse un ano máis campións da NBA. Na seguinte tempada, os Celtics gañaron o seu oitavo título consecutivo. Esta vez, o equipo de Russell eliminou de novo aos 76ers, plantándose nas Finais cos Lakers de rivais por segundo ano consecutivo e por cuarta vez en cinco anos. Esta vez, a serie estivo máis igualada, decidíndose en sete partidos. Durante a tempada regular, Russell achegou 12,9 puntos e 22,8 rebotes por encontro, sendo a primeira vez na súa carreira que baixaba de 23 rebotes de media.
1966–69
dereita|miniatura|Russell defendendo a [[Wilt Chamberlain.]] Antes da tempada 1966-67, o lendario adestrador dos Celtics Red Auerbach retirouse e nomeou a Russell adestrador-xogador, converténdose no primeiro afroamericano en dirixir un equipo da NBA na historia. A racha de oito campionatos consecutivos chegou á súa fin, sendo eliminados polos 76ers de Chamberlain nas Finais de División, que ademais superaron a marca de máis vitorias nunha tempada, en posesión dos Celtics con 68. O adestrador aquel ano dos 76ers era Alex Hannum, técnico que dirixira aos Hawks de 1958, vencedores dos Celtics nas Finais da NBA daquel ano.
Na súa penúltima tempada na NBA os seus números descenderon, promediando 12,5 puntos e 18,6 rebotes por partido á idade de 34 anos. Nas Finais de División, parecía que os 76ers ían eliminar os Celtics de novo, xa que tras catro partidos o resultado era de 1-3 para os de Philadelphia. Con todo, lograron igualar a eliminatoria e no sétimo partido Russell limitou a Chamberlain a tan só dous intentos de tiros de campo na segunda metade. Os Celtics lideraban o marcador 97-95 a falta de 34 segundos cando Russell sentenciou o partido con varias xogadas decisivas que deron a vitoria a Boston. Posteriormente, os Celtics derrotaron aos Lakers nas Finais da NBA por 4-2, conseguindo Russell o seu décimo título en doce anos. Russell foi nomeado "Mellor Deportista do Ano" por Sports Illustrated. Tras perder por quinta vez consecutiva contra Russell e os seus Celtics, o base dos Lakers Jerry West exclamou:
Na tempada 1968-69, última de Russell, as posibilidades de gañar o campionato eran máis débiles. Russell achegou 9,9 puntos e 19,3 rebotes por partido, pero os Celtics conseguiron un mediocre balance de 48-34 en tempada regular e entraron en playoffs como o cuarto mellor equipo do Leste. Con todo, Boston chegou de novo ás Finais, atopándose un ano máis aos Lakers como rivais, aínda que esta vez os californianos partían como favoritos con Jerry West, Elgin Baylor e a recente fichaxe de Wilt Chamberlain. Tras seis partidos, a serie estaba igualada, contando os Celtics con serias posibilidades de gañar o campionato. No sétimo encontro, ían por diante cunha diferenza de nove puntos a falta de cinco minutos, ademais de que Chamberlain deixou o partido por unha lesión na perna. A fortuna parecía que podería cambiar cando Chamberlain pediu regresar ao partido, pero inexplicablemente o adestrador dos Lakers Bill van Breda Kolff decidiu manter ao pivote sentado no banco até o final pese ao desgusto de West. Os Celtics gañaron o campionato e Russell conseguiu o seu undécimo anel en trece anos. Á idade de 35 anos, Russell atrapou 21 rebotes no seu último partido na NBA. A seguinte campaña os Celtics asinaron un 34-48 como balance da tempada regular, quedándose fose dos playoffs por primeira vez dende 1950 e ilustrando con este feito a importancia que tiña Russell no equipo.
Carreira post-xogador
Os Celtics retiraron o dorsal 6 de Russell en 1972, e tres anos despois entrou a formar parte do Basketball Hall of Fame. Russell, que tiña unha difícil relación cos medios de comunicación, non asistiu á cerimonia de ningún dos dous acontecementos. Tras retirarse como xogador, foi adestrador de Seattle SuperSonics (1973 a 1977) e Sacramento Kings (1987 a 1988). A súa etapa como adestrador non foi moi exitosa, aínda que liderou aos Sonics a play-offs por primeira vez na súa historia.
Ironicamente, dous anos despois os Sonics gañarían o campionato con Lenny Wilkens usando unha estratexia similar á que usou Russell. O seu paso polos Kings foi máis frustrante, deixando o equipo cun triste balance de 17-41. No tempo que transcorreu entre o seu paso polos bancos dos Sonics e Kings, Russell traballou como comentarista, aínda que nunca como locutor. Russell tamén escribiu libros, entre os que se inclúen Second Wind (1979) e Russell's Rules (2001), citados na miniserie de Netflix Bill Russell: Legend.
Tras varios anos fóra do ollo público, Russell volveu ser noticia en xaneiro de 2006 ao convencer ao pivote Shaquille O'Neal, de Miami Heat, para facer as paces co seu antigo compañeiro de equipo, o escolta dos Lakers Kobe Bryant. O 17 de novembro de 2006, o dúas veces campión da NCAA Russell foi incluído no "National Collegiate Basketball Hall of Fame", xunto con John Wooden, Oscar Robertson, Dean Smith e James Naismith.
My Girl (filme)
My Girl é un filme dirixido por Howard Zieff que foi estreado en 1991.
Sinopse
Vada Sultenfuss é unha nena obsesionada coa morte. A súa nai morreu, e o seu pai dirixe unha funeraria. Ademais está namorada do seu profesor de inglés e apúntase a uns cursos de poesía no verán só para impresionalo. Thomas J., o seu mellor amigo, é alérxico a todo. Cando o pai de Vada contrata a Shelly, unha experta maquilladora, para o seu negocio, comeza a namorarse dela. Pero Vada anóxase por iso, e intentará facer todo o posible por romper a relación.
Justo Gayoso
Traxectoria
miniatura|page=435|[[Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861. ]] Foi o primeiro presidente do hospicio de Ferrol (1852). Foi alcalde de Ferrol e presidente da Deputación da Coruña. Colaborou en El Eco Ferrolano.
Vida persoal
Casou con Juana Caamaño.
Palau del Parlament de Catalunya
300px|miniatura|O Palau del Parlament O Palau del Parlament de Catalunya é un edificio situado no Parc de la Ciutadella de Barcelona, sede do Parlament de Catalunya dende 1932.
Obra de Joris Prosper Van Verboom, foi construído no século XVIII como arsenal da Cidadela militar de Barcelona. En 1889 foi reformado como pazo real polo Concello de Barcelona e en 1932 este cedeuno para que se convertera na sede parlamentaria de Cataluña.
Vinland
miniatura|280x280px|Recreación dunha vivenda viquinga en [[Sitio histórico nacional de L'Anse aux Meadows|L'Anse aux Meadows, na illa de Terra Nova]] Vinland (en nórdico antigo: Vinðland) ou Vinlandia foi o nome dado por viquingos de Islandia ao territorio narrado nas Sagas nórdicas (tradicións orais escritas coa súa cristianización), e que actualmente se identificarían coa illa de Terra Nova (Canadá) e as zonas costeiras que se atopan ao redor do Golfo de San Lorenzo no que hoxe se coñece como Nova Brunswick (onde se atopa as epónimas videiras) e Nova Escocia, no actual Canadá. As exploracións serían levadas a cabo por iniciativa de Leif Eriksson a partir de Leifbundir, un asentamento establecido ao redor do ano 1000 na costa setentrional da illa de Terra Nova, tamén no actual territorio canadense. A ocupación de Leifbundir ocorría case 500 anos antes das viaxes de Cristóbal Colón, foi precaria, durou só unha década aproximadamente, non houbo colonización ou conquistas, nin tampouco intercambios co mundo europeo.
En 1960, atopouse a única evidencia arqueolóxica coñecida de asentamiento nórdico en América do Norte (fóra de Groenlandia ) en L'Anse aux Meadows na punta oeste da illa de Terra Nova. Até ese momento, Vinland só aparecía nas sagas do antigo nórdico e na historiografía medieval. Ese descubrimento demostrou claramente a colonización nórdica precolombiana de América. Pénsase que L'Anse aux Meadows poderíase corresponder co campamento Straumfjörð mencionado na Saga de Erik o Roxo.
Primeiras exploracións
miniatura|316x316px|Mapa coas exploracións de [[Leifr Eiríksson e os hipotéticos emprazamentos de VInland, Markland e Helluland]] Anteriormente eran coñecidas as terras do norte de Britania e do sur de Xermania como as predecesoras dos territorios víndicos ou "Vin ou lands", das cales derivan as posteriores adaptacións do termo Vinland, como terras dos ventos e que recolle o xeógrafo romano Pomponio Mela na súa obra "De Chorographia".
A exploración de Vinlandia foi efectuada polos viquingos establecidos nas colonias de Groenlandia e motivada pola escaseza de recursos que había nesta rexión. As colonias eran en certa medida apropiadas para a ocupación humana, pero presentaban desvantaxes como o clima frío, a escaseza de madeira como material de combustión e de construción ou a falta de fontes accesibles de ferro. Para suplir estas carencias, Leifr Eiríksson, fillo de Erik o Vermello, fundador da colonia de Groenlandia, tomou a iniciativa de explorar o territorio circundante.
As primeiras viaxes revelaron descubrimentos prometedores nun continente de clima relativamente máis benigno e repleto de recursos esenciais de supervivencia. Aparentemente, o termo Vinlandia (literalmente terra das viñas) foi acuñado para estimular as expedicións cara ao novo continente, xa que non existían en América. Unha viaxe ao descoñecido non resultaba atractivo, pero era difícil subtraerse á tentación de ser pioneiro nunha terra onde "fluía o viño". Leif Eriksson descubriu tamén Markland (a costa do Labrador), Straumfjord e Helluland (costa leste de a illa de Baffin), relatadas nas sagas (un xénero literario nórdico) como lugares ideais para a cría de rabaños. Con todo, a costa oriental do actual Canadá situábase a máis de mil millas marítimas de Groenlandia, o que supoñía polo menos tres semanas de viaxe en barco. Dada a imposibilidade de navegar a non ser no verán, e debido ás condicións climáticas difíciles, Leif Eriksson rapidamente atopou a vantaxe en establecer unha base de inverno na rexión. Leifbundir foi o nome dado a esta colonia.
Leifbundir
A única fonte histórica que menciona a colonia de Leifbundir en Vinlandia son as sagas nórdicas,​ contemporáneas ás expedicións. De acordo con estes textos, Leifbundir foi fundada por Leif Eriksson, o seu irmán Thorvald, a súa irmá e a súa muller, ao redor do ano 1000. O lugar era descrito como unha pequena aldea destinada a servir de cuartel xeral ás expedicións que se retomarían no verán. A falta de fontes independentes e de vestixios viquingos en América do Norte, os historiadores mantivéronse escépticos no referente a estas narracións, clasificadas por algúns académicos como fantasías.
A dúbida desapareceu en 1961 cando un equipo de arqueólogos descubriu ruínas dun asentamento viquingo na área de L' Anse aux Meadows, na costa setentrional da illa de Terra Nova. O asentamento estaba constituído por oito edificios, dos cales tres eran dormitorios con espazo para acoller a preto de 80 persoas, un taller de carpintería e unha forxa con tecnoloxía de extracción de ferro idéntica á dos viquingos. As datacións por carbono-14 indicaron idades en torno ao ano 1000. A localización e características destas ruínas estaban de acordo co descrito polos contemporáneos de Leif Eriksson e confirmaban a veracidade da presenza viquinga en América do Norte.
Unha das características máis destacadas da aldea descuberta polos arqueólogos era a ausencia dos dispositivos que normalmente acompañaban aos viquingos. As escavacións revelaron só a presenza duns 99 cravos estragados, un cravo en boas condicións, un broche de bronce, unha pedra de afiar, unha conta de vidro e unha agulla de tricotar. Este fraco espolio arqueolóxico foi interpretado como un abandono deliberado da colonia, hipótese apoiada polas narracións da época que contan como Leifbundir foi abandonada aos poucos anos de vida.
Abandono
De acordo coas sagas, Vinlandia tiña todas as características dunha terra prometida. Con todo, as ideas de explotación e colonización foron abandonadas ao pouco tempo. Os motivos do abandono están descritos polos propios relatos contemporáneos: Vinlandia era a morada dun pobo hostil co cal os viquingos non conseguiron establecer relacións pacíficas.
O primeiro contacto dos viquingos de Leifbundir cos nativos americanos relátase pormenorizadamente nas sagas. O campamento foi visitado por un grupo de 9 nativos, que os viquingos chamaban xenericamente Skræ ling (en islandés moderno: "bárbaros" ou "estranxeiros", unha palabra tamén aplicada aos inuit), dos cales os viquingos mataron 8 por razóns non especificadas. O noveno fuxiu e regresou en canoa acompañado dun grupo maior que atacou aos colonos. Na loita, morreron algunhas persoas de ambas as partes, entre eles Thorvald, irmán de Leif Eriksson. A pesar deste inicio pouco propicio, foi posible establecer relacións comerciais cos nativos, como o cambio de leite e tecidos nórdicos por peles de animais locais. A paz durou algún tempo ata que comezou unha nova batalla cando un nativo tentou roubar unha arma e foi asasinado. Os viquingos conseguiron gañar este conflito, pero o acontecemento serviu para que se desen conta de que a vida en Vinlandia non sería fácil sen apoio militar adecuado, do que non dispoñían. De acordo coa Saga de Erik e a Saga dos groenlandeses, decidiron entón abandonar a aldea de Leifbundir e o soño de colonizar Vinlandia.
A pesar do abandono, os viquingos continuaron visitando América do Norte, en particular a rexión de Markland. Estas viaxes non se destinaban á explotación ou eventual establecemento, senón á recolección de madeira e ferro, recursos que continuaban escaseando no seu Groenlandia natal. A última referencia a unha viaxe a Markland data de 1347.
Shirley Ann Jackson
Shirley Ann Jackson, nada o 5 de agosto de 1946, é unha física estadounidense, e a décimo oitava presidenta do Instituto Politécnico Rensselaer. Recibiu o seu doutoramento en física nuclear no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts en 1973, converténdose na primeira muller afroamericana en conseguir un doutoramento no MIT. É tamén a segunda muller afroamericana dos Estados Unidos en obter un doutoramento en física.