cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Loureda, Leira, Ordes
Loureda é un lugar da parroquia de Leira no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) ten 30 habitantes (19 homes e 11 mulleres).
Terry W. Virts
Terry W. Virts, nado en Baltimore, Maryland, o 1 de decembro de 1967, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións Soiuz TMA-15M e STS-130 e foi membro das expedicións 42 e 43 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Virts graduouse en matemáticas pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1989 e é máster en aeronáutica pola Universidade Aeronáutica Embry-Riddle en 1997. Participou nas misións Soiuz TMA-15M e STS-130 e foi membro das expedicións 42 e 43 á Estación Espacial Internacional, pasando 213,45 días no espazo.
Roberto Vittori
Roberto Vittori, nado en Viterbo (Italia) o 15 de outubro de 1964, é un astronauta italiano que formou parte das misións STS-134, Soiuz TMA-6, Soiuz TM-34, Soiuz TMA-5 e Soiuz TM-33.
Traxectoria
Vittori graduouse na Academia da Forza Aérea de Italia en 1989 e entre 1989 e 1990 completou o seu adestramento coa Forza Aérea dos Estados Unidos na Base Reese da Forza Aérea en Texas. Participou nas misións STS-134, Soiuz TMA-6, Soiuz TM-34, Soiuz TMA-5 e Soiuz TM-33, pasando 35,52 días no espazo.
Ponte da Ría
A ponte da Ría é unha ponte para o tráfico rodado con piares en forma de V que cruza a ría de Pontevedra na cidade de Pontevedra. Forma parte da AP-9 e foi inaugurada en 1992.
Localización
A ponte está situada entre o barrio de Mollavao en Pontevedra e o lugar da Puntada (no municipio veciño de Poio). Localízase na parte oeste da cidade que se abre cara ao mar, no estuario que forma a desembocadura do río Lérez na ría de Pontevedra.
Historia
A construción e posta en servizo da ponte foi polémica polo impacto paisaxístico que supuxo e pola modificación notable das vistas desde a cidade cara ao mar. A súa denominación "Ponte da Ría" foille dada por Audasa, a concesionaria da autoestrada AP-9.
Descrición
Trátase dunha ponte con dúas calzadas independentes, que ten unha lonxitude de 700 metros e está feita de formigón pretensado no taboleiro e de formigón armado nos piares e nos estribos.
É unha ponte de autoestrada con dous piares xemelgos en forma de V como único apoio intermedio no seu tramo central, cuxa cimentación repousa no centro do leito da ría de Pontevedra. Está dividida en tres tramos diferentes. O tramo intermedio ten dous vans principais de 120 m de lonxitude cunha viga caixón de canto variable. Para a forma do taboleiro adoptouse unha solución en gaivota: ten canto máximo sobre o piar central diminuíndo cara ós piares laterais dos vans de 120 metros, chegando preto deles ao canto mínimo. Os vans laterais da ponte teñen 40 m de lonxitude cunha viga caixón de canto constante. Os tramos dos dous extremos da ponte forman os viadutos de acceso á mesma. Os piares do tramo en viaduto ao lado sur pasan por riba dunha pequena parte do paseo marítimo de Pontevedra.
A ponte da Ría está libre de peaxe e actúa como circunvalación oeste entre o norte e o sur da cidade de Pontevedra, no tramo comprendido entre o barrio do Pino e o parque de Bombeiros. Case 50.000 vehículos cruzan a diario a ponte.
Michiyo Tsujimura
Michiyo Tsujimura (辻村みちよ), nada o 17 de setembro de 1888 e finada o 1 de xuño de 1969, científica agrícola xaponesa e bioquímica que investigou os compoñentes do té verde. Foi a primeira muller no Xapón en recibir un doutoramento en agricultura.
Traxectoria
Tsujimura naceu en 1888 no que hoxe é Okegawa, na prefectura de Saitama. Asistiu á Escola Superior de Mulleres da Prefectura de Tokio, graduándose en 1909, e á División de Ciencias da Escola Superior de Mulleres da Prefectura de Tokio. Alí a súa mestre foi a bióloga Kono Yasui, quen inspirou en Tsujimura o interese pola investigación científica. Graduouse en 1913 e converteuse en profesora no Instituto da Muller de Yokohama na prefectura de Kanagawa. En 1917 volveu á prefectura de Saitama para ensinar no Saitama Women's High School.
A carreira investigadora de Tsujimura comezou en 1920 cando se uniu á Universidade Imperial de Hokkaido como asistente de laboratorio. Nese momento, a universidade non aceptaba estudantes femininas, polo que Tsujimura traballou nun posto non remunerado no Laboratorio de Nutrición Alimentaria do departamento de Química Agrícola da universidade. Alí fixo investigacións sobre a nutrición dos vermes de seda antes de mudarse ao Laboratorio de Química Médica da Escola de Medicina da Universidade Imperial de Tokio en 1922. O laboratorio foi destruído no gran terremoto de 1923, polo que acudiu ao Instituto de Investigación RIKEN de Ciencias Naturais do Xapón como estudante de investigación en outubro de 1923. Traballou no laboratorio de Umetaro Suzuki, doutor en Agricultura, e fixo investigacións sobre química nutricional. Tsujimura e o seu colega Seitaro Miura descubriron a vitamina C no té verde en 1924 e publicaron un artigo titulado "Vitamina C no té verde" na revista Bioscience, Biotechnology, and Biochemistry. Este achado contribuíu a un aumento das exportacións de té verde a América do Norte.
En 1929 Tsujimura illou a catequina, un flavonoide, do té verde. Extraeu tanino en forma de cristal do té verde en 1930. A súa tese sobre os compoñentes do té verde, titulada "On the Chemical Components of Green Tea", valeulle un doutoramento en agricultura pola Universidade Imperial de Tokio en 1932, converténdoa na primeira muller do Xapón en conseguir ese título. Foi ao illar a galocatequina do té verde en 1934 que presentou unha patente para o seu método de extracción de cristais de vitamina C das plantas en 1935. Ela ascendeu a un posto de investigación júnior en RIKEN en 1942 e despois a un posto de investigación en 1947, máis tarde converteuse en profesora na Universidade de Ochanomizu cando se fundou en 1949. Foi profesora no Liceo de Mulleres de Tokio desde 1950 e foi a primeira decana da Facultade de Economía Doméstica.
Tsujimura retirouse da Universidade de Ochanomizu en 1955, pero continuou ensinando a tempo parcial ata 1961. Foi profesora da Jissen Women's University de Tokio desde 1955 ata 1963, cando foi recoñecida como profesora emérita. Recibiu o Premio Xapón de Ciencias Agrícolas en 1956 polas súas investigacións sobre o té verde e en 1968 recibiu a Orde da Coroa Preciosa, de Cuarta Clase. Morreu en Toyohashi o 1 de xuño de 1969 aos 81 anos.
Meitufe, Leira, Ordes
Meitufe é un lugar da parroquia de Leira no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) ten 51 habitantes (24 homes e 27 mulleres).
Hans Staden (filme)
Hans Staden é un filme brasileiro e portugués de 1999, de xénero drámatico e biográfico, escrito, producido e dirixido por Luiz Alberto Pereira en base á obra Warhaftige Historia und beschreibung eyner Landtschafft der Wilden Nacketen, Grimmigen Menschfresser-Leuthen in der Newenwelt America gelegen de Hans Staden. Foi distribuído por RioFilme.
Sinopse
O filme narra a historia do soldado e mariñeiro alemán Hans Staden que, a comezos do século XVI, foi capturado por unha tribo tupinamba, inimiga dos colonizadores portugueses.
Produción
O equipo de produción visitou Portugal por dez días para conseguir unha réplica da carabela portuguesa en tamaño real usada no filme. As escenas con chuvia real foron filmadas en Ubatuba, na costa do estado de São Paulo, onde o filme foi rodado e tamén nesa cidade foi construída unha réplica dunha auténtica aldea tupinamba do século XVI. Na aldea, a rodaxe durou 32 días. A produción contou cun lingüista e filólogo da lingua tupí Eduardo de Almeida Navarro, quen ensinou a gramática ao elenco. A lingua falada polos tupinambas do século XVI foi auxiliada polo lingüista Helder Ferreira, que deu apoio ao elenco en aspectos como a aprendizaxe e a pronuncia. O canto e a danza dos indios, reproducidos no filme, foron desenvolvidos por Marlui Miranda, compositora da música principal e importante investigadora dos rituais indíxenas brasileiros. Varios membros de pobos indíxenas do Brasil como os xavante, os kadiwéu, os mundurucús, os quechuas e os guaranís, participaron do filme.
O Fungueiro (Montevideo)
Historia e características
Subtitulado Periódico quincenal de actualidad gallega, apareceu o 5 de xullo de 1918. Editado por Xosé María Barreiro. Repartíase gratuitamente. No seu primeiro número e co título "Nuestro programa", afirmaba:
O último número coñecido é o 4, aparecido o 5 de setembro de 1918.
Sexo en grupo
thumb|vertical|[[Peter Fendi, 1835]]
O sexo en grupo adoita ter lugar en festas sexuais privadas ou en reunións de intercambio de parellas (swingers) semipúblicas, pero tamén pode ter lugar en salón de masaxes ou prostíbulos ou, nalgunhas xurisdicións, en lugares especialmente construídos como os clubs sexuais. Nos lugares onde o sexo non monógamo é tabú ou ilegal, o sexo en grupo pode ter lugar en lugares privados ou clandestinos, incluíndo casas, cuartos de hotel ou clubs privados.
As fantasías de sexo en grupo son moi comúns tanto entre homes como entre mulleres. Os suxeitos de Kinsey informaron de moitas formas de comportamento sexual, pero o sitio web oficial de Kinsey Reports non menciona tríos nin sexo en grupo no resumo dos descubrimentos de Kinsey.
O sexo en grupo é un subxénero nas películas pornográficas.
Termos
thumb|dereita|Representación do sexo grupal no [[Kama Sutra]] thumb|dereita|Ilustración do Kama Sutra
En principio, calquera comportamento sexual realizado por máis de dúas persoas pódese denominar sexo en grupo, pero utilízanse varios termos para describir determinados actos ou combinacións de persoas. Moitos swingers argumentan que os non swingers combinaron os termos por falta de comprensión e que hai distintas diferenzas entre os termos con significados específicos en canto a número, intención, orientación sexual e familiaridade das persoas implicadas.
Tipos de festas sexuais
Unha festa sexual é unha reunión na que ten lugar actividade sexual. Pódense organizar festas sexuais para que as persoas poidan participar en actividade sexual casual ou para que se reúnan para intercamio de parellas ou persoas interesadas no sexo en grupo, pero calquera reunión onde se prevexa actividade sexual pode ser chamada unha festa sexual.
Hai varios tipos de festas sexuais:
Festa/reunión de swingers
Unha festa swinger ou festa de intercambio de parella é unha reunión na que persoas ou parellas nunha relación comprometida poden participar en actividades sexuais con outras persoas como goce ou actividade social.
Orxía
Unha orxía é unha reunión onde os hóspedes participan libremente en actividades sexuais abertas e sen restricións ou sexo en grupo; e unha orxía bunga bunga é unha orxía na que os participantes teñen sexo baixo a auga, como nunha piscina ou nunha bañeira de hidromasaxe.
Daisy chain (cadea de margaridas)
thumb|Dous homes e dúas mulleres rodeados nun cuarteto circular [[posición sexual realizando catro combinacións de sexo oral: M–F, F–F, F–M, M–M ]]
Unha daisy chain refírese a un acto sexual no que participan tres ou máis persoas, durante o cal cada persoa mantén relacións sexuais simultaneamente coa persoa que está ao seu lado no grupo, formando así unha cadea. Algunhas fontes consideran só grupos de catro ou máis persoas para ser unha cadea.
Así, nun "cuarteto erótico ou partie-carrée, "dúas parellas... forman unha cadea ou cruz de Malta alternando coidadosamente home e muller".
"A cuestión das ... cadeas eróticas ou spintrian ("daisy-chains")", é dicir, "de 'spintries' ou cadeas humanas eróticas, ... foi levada a ... desenvolvemento permutacional no apéndice de posturas do coñecido Manual de Erotoloxía Clásica (1824) do filósofo fichteano, Friedrich Karl Forberg, e nunha obra sueca, Ju fler vi är tillsammans ('Cantos máis, mellor'), dun mestre de escola, Ragnar Aaslund, publicada en 1966 e destinada como un manual de sexo en grupo."
Saúde
Desde mediados da década de 1980 houbo un lobby activo contra os saunas gays, culpándoos da propagación das ITS, en particular do VIH, e isto obrigou a peches nalgunhas xurisdicións, especialmente nos Estados Unidos. Sociologist Stephen O. Murray, writes that, "there was never any evidence presented that going to bathhouses was a risk-factor for contracting AIDS." O sociólogo Stephen O. Murray, escribe que, "nunca se presentou ningunha evidencia de que ir ás saunas fose un factor de risco para contraer a SIDA." Noutros países, os temores sobre a propagación das ITS provocaron o peche das saunass, cos seus cuartos privados, en favor dlos clubs sexuais, nos que toda a actividade levase a cabo ao aire libre e pode ser observada por monitores cuxo traballo é facer cumprir prácticas sexuais máis seguras.
Os defensores sinalan que os lugares onde se realizan sexo en grupo adoitan proporcionar preservativos, barreiras dentais, luva de látex, lubricantes e outros artigos para ter sexo máis seguro. As saunas, en particular, son unha fonte importante de información sobre sexo seguro: ofrecen folletos e pósteres de sexo seguro de forma destacada (a miúdo nas paredes de cada habitación e nas áreas comúns), proporcionan preservativos e lubricantes gratuítos e moitas veces esixen que os clientes firmen que só terán relacións sexuais seguras no local.
Prevalencia
Nunha enquisa de 2015 en EE. UU., unha porcentaxe significativamente maior de homes que de mulleres responderon que tiveron algunha experiencia na vida cun trío (17,8 fronte a 10,3) ou sexo en grupo (11,5 fronte a 6,3).
E. Lilian Todd
E. Lilian Todd, nada en Washington o 12 de xuño de 1865 e finada en Pasadena (California) o 26 de setembro de 1937, foi unha inventora estadounidense que deseñou algúns avións e promoveu o interese popular pola aviación a principios do século XX.
Malia non ter coñecementos formais de mecánica, deseñou o seu primeiro avión e expúxoo en 1906. Despois da morte da súa mecenas, Margaret Rusell Sage, Todd trasladouse á cidade de Pasadena onde faleceu.
Gregory Jarvis
Gregory Bruce Jarvis, nado en Detroit, o 24 de agosto de 1944 e finado o 28 de xaneiro de 1986, foi un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-51-L e durante a cal faleceu.
Traxectoria
Jarvis graduouse en enxeñaría eléctrica pola Universiade do Estado de Nova York en Buffalo en 1967 e era máster na mesma materia pola Universidade do Nordeste en Boston en 1969. Tiña tamén un máster en xestión pola Universidade da Costa Oeste en Os Ánxeles.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xullo de 1984 e elixido para a misión STS-51-L, do transbordador espacial Challenger e durante o cal faleceu ao desintegrarse o vehículo pouco despois do lanzamento.
Mauricio Antón
miniatura|300x300px|Ilustración dunha paisaxe e fauna do [[Plistoceno por Mauricio Antón (ca. 2004).]] |miniatura|300x300px|Ilustración dun Dorcatherium por Mauricio Antón Mauricio Antón Ortúzar, nado en Bilbao en 1961, é un ilustrador e artista paleontolóxico (paleoartista) especializado na reconstrución científica da vida do pasado. Traballa en asociación co Departamento de Paleobioloxía do Museo de Ciencias Naturais de Madrid.
Traxectoria
Vivindo en Caracas (Venezuela) na década de 1970, quedou fascinado co esqueleto montado do tigre de dentes de sabre Smilodon fatalis que se exhibía no museo da cidade. Desde entón traballou depurando as súas técnicas para recrear a aparencia en vida dos fósiles, tendo especial interese en félidos, homínidos e outros grupos de vertebrados. Como el mesmo cita nun dos seus libros “É responsabilidade do ilustrador asegurar que as súas imaxes transmitan rigorosamente os coñecementos que a paleontoloxía solicitou sobre as especies.” (En “El Secreto de los Fósiles: Arte y Ciencia de Reconstruir a nuestros Antepasados (y Otras Criaturas)”, Santillana Ediciones, 2007).
Para a realización do seu traballo obtén información das especies actuais (un proceso coñecido como actualismo), viaxando a distintas partes do mundo, estudando persoalmente os fósiles, diseccionando espécimes de animais doados polos zoolóxicos, investigando as especies extinguidas en colaboración cos respectivos especialistas, e tomando os ecosistemas existentes como modelos de base para a reconstrución dos do pasado.
Foi consultor en paleobioloxía, biomecánica, locomoción animal e hábitats de vertebrados extinguidos para diversos medios de comunicación (BBC, National Geographic, Natural History, Discovery Channel, etc).
Beneficiouse das influencias de mestres da paleoarte como Charles R. Knight, Rudolph Zallinger, Zdenek Burian, Jay Matternes e outros, de quen recoñece os seus avances técnicos e os progresos conceptuais que acometeron.
Desde 2004 traballa en colaboración co estudo de animación “The Fly Factory” na aplicación da modelaxe e animación 3D para a reconstrución da vida do pasado.
Desde hai uns anos tamén dirixe safaris artísticos ao Norte de Botsuana co título "Drawing the big cats", compartindo de primeira man os avistamentos e a súa experiencia no estudo da anatomía e a evolución dos félidos con artistas de todas as partes do mundo.
Desde 2016 é Secretario Xeral da asociación Lobo Marley.
En febreiro de 2020 ocupou a «Wayne G. Basler Chair of Excellence» da East Tennessee State University para impartir leccións de paleoarte.
Publicacións
Tamén realizou ilustracións para numerosos libros e artigos (selección de libros):
Expedition: Bismarck
Expedition: Bismarck é un filme documental estadounidense de 2002 producido para Discovery Channel por Andrew Wight e James Cameron, dirixido por James Cameron e Gary Johnstone, e narrado por Lance Henriksen. O filme conta unha expedición submarina ao acoirazado alemán Bismarck e reconstrúe dixitalmente os acontecementos que levaron ao afundimento do barco durante a segunda guerra mundial. En 2003, o filme foi galardoado cun premio Emmy á mellor edición de son para programación de non ficción (unha cámara ou multicámara).
Armorial Wernigerode
O armorial Wernigerode, tamén coñecido como armorial Schaffhausen, en alemán Wernigeroder Wappenbuch ou Schaffhausensches Wappenbuch, é un armorial realizado entre 1486 e 1492 no sur de Alemaña, posibelmente preto de Nördlingen. É considerado un dos armoriais mellor conservados do século XV. Está depositado na Biblioteca Estatal de Baviera.
Historia e características
Orixinalmente consistía en dous volumes, o segundo dos cales se perdeu. Existe, ademais, un terceiro volume co rexistro de nomes dos primeiros dous volumes, o cal se acha na Biblioteca Universitaria e Estatal de Halle so o nome de Fürstlich Stolberg-Wernigeroder Depositum (sinatura Halle, UuLB: Zi 33).
O armorial estivo antigamente en posesión da familia Schaffhauser de Schaffhausen, Ehingen am Ries (Suabia), preto de Nördlingen, e posteriormente conservouse na biblioteca Stolberg de Wernigerode (sinatura Zi 33). Após a disolución desta biblioteca en 1927/8, a obra pasou ás mans privadas do artista heráldico Otto Hupp en 1931. Coa súa morte en 1949, a Biblioteca Estatal de Baviera finalmente adquiriu o primeiro volume ese mesmo ano.
Este volume contén unha compilación uniformemente realizada e debuxada de case 1870 escudos de armas, fundamentalmente familiares mais tamén de cidades e estados do Sacro Imperio Romano-Xermánico, así como de países europeos e orientais. O segundo volume, pola súa banda, contiña 1352 escudos. O libro é un testemuño importante do período de transición entre as convencións de heráldica medievais e as clásicas, tal como se pode ver nas armas papais, as cales amosan as chaves de san Pedro cruzadas por detrás do escudo, unha moda que os propios papas foron adoptando ós poucos durante o século XVI; devaditas chaves eran, pola contra, empregadas sobre o escudo desde arredor de 1420.
Jacqueline Evans (conservacionista)
Jacqueline (Jacqui) Evans, nada en 1971, é unha conservacionista mariña das Illas Cook. Os seus esforzos para protexer o ambiente mariño en torno ás illas deron froitos en xullo de 2017, cando o goberno creou o parque mariño Marae Moana. Ela prevía a xestión sustentable de 763.000 millas cadradas (1,98 millóns de km²) de territorio oceánico e 15 zonas de exclusión máis protexidas que cobren 324.000 km². En recoñecemento polos seus esforzos, en abril de 2019 Evans foi unha dos seis ambientalistas en recibir o Premio Ambiental Goldman.
Xuventude e formación
Nacida en 1971, Jacqueline Evans era filla de Mereana Henry das Illas Cook e de Roger Evans de Inglaterra. Foi criada en Masterton, Nova Zelandia, xunto cos seus seis irmáns máis vellos. Cando tiña 15 anos, mudouse para as Illas Cook cos seus pais. Estabelecéronse en Tupapa, na illa de Rarotonga, onde ela completou os seus estudos no Tereora College. A partir de 1993, frecuentou a Universidade do Pacífico Sur en Fidxi, graduándose cun bacharelato universitario en ciencias en estudos ambientais en 1995. Máis tarde, obtivo un máster en xeografía na Universidade de Hawai en Manoa (2001–2004).
DuckDuckGo
DuckDuckGo e un buscador centrando relevancia da búsquea, e respectando a protección dos usuarios e privacidade. DuckDuckGo busca noutros sitios como Wikipedia é o principal Utiliza varias API doutros sitios web para mostrar resultados rápidos das consultas e para os enlaces tradicionais utiliza a axuda de sus socios (principalmente Bing) e o  seu  propio rastreador.
A empresa ten a súa sede Paoli, Pensilvania, Estados Unidos. e conta con 180 empregados. O nome ven dun xogo de nenos chamado en inglés Duck, duck, goose.
Jacqueline Evans (conservacionista)
Carreira
O interese de Evans pola vida mariña comezou cando se foi de viaxe escolar a unha lagoa cando tiña 16 anos. Mentres practicaba esnórquel, quedou impresionada pola beleza dos corais e os peixes de cores. Foi entón cando decidiu converterse en conservacionista mariña.
Despois de traballar por primeira vez como oficial de vixilancia pesqueira, foi empregada polo Servizo de Conservación das Illas Cook. En 2005, incorporouse ao Ministerio de Saúde onde supervisou os efectos das augas residuais na contorna marítima. Cinco anos despois, foi nomeada directora de programas na ONG ambiental Te Ipukarea Society, colaborando con axencias gobernamentais no desenvolvemento de estruturas para o parque mariño. O obxectivo era lograr un equilibrio entre o uso dos recursos naturais e as necesidades de conservación.
A pesar dunha serie de obstáculos, o 13 de xullo de 2017 o goberno adoptou a Lei Marae Moana que cobre a xestión sustentable do territorio oceánico das Illas Cook. Evans agora asumiu a responsabilidade do proxecto como directora da Oficina de Coordinación de Marae Moana, supervisando a súa aplicación.
En recoñecemento aos seus logros, en abril de 2019, Jacqueline Evans recibiu o Premio Ambiental Goldman polo seu traballo na preservación da biodiversidade mariña e a protección das tradicións das Illas Cook.
En xaneiro de 2020 creou a Fundación Moana para apoiar á ONG nas Illas Cook.
Pincel
miniatura|Pinceis de [[Pintura|pintar.]] Pincel (do catalán pincell) refírese a varios instrumentos manuais de diferentes tamaños equipados con filamentos ríxidos unidos ao extremo dun mango, como pelos, sedas ou fíos, de uso habitual para limpar, pintar, maquillar e pulir.
Historia
As pinturas rupestres atopadas na Cova de Altamira en Cantabria e no Périgord, en Francia, indican o uso de pinceis na aplicación de pigmentos na prehistoria, desde o Paleolítico.
Etimoloxía
O termo "pincel" vén do catalán pincell, a través do arcaico pinzel. Pola súa vez, pinzel deriva po latín penniculus, referido ao rabo de animais do que se obtiñan pelos para pintar.
Pinceis hixiénicos
Os pinceis de barbear, case en desuso, empréganse para aplicar espuma de afeitar.
Pinceis de limpeza
Os pinceis ou cepillos utilizados para a limpeza son de varias formas e tamaños, desde o pequeno cepillo para limpar instrumentos delicados até a versión grande para o fogar, a vasoira.
Na industria alimentaria pódense atopar diversos pinceis e cepillos de limpeza, como os destinados a limpar verduras, lavar vasos e botellas e moitos outros usos específicos.
Pinceis de pintura
Os pinceis teñen dúas formas básicas:
Tamaño e materiais
miniatura| Pinceis de [[maquillaxe.]]
Pinceis de decoradores
O tamaño dos pinceis utilizados polos pintores e decoradores de interiores dáse en milímetros (mm) ou polgadas (in), facendo referencia ao tamaño do pelo.
Os tamaños comúns son:
O pelo pode ser natural ou sintético. As sedas naturais son preferíbeis para pinturas ao óleo e vernices, mentres que as sedas sintéticas son as mellores para as pinturas a base de auga xa que as sedas non se expanden cando están molladas. Os cabos poden ser de madeira ou de plástico; as bitolas ou cintas de fixación dos filamentos adoitan ser metálicas, xeralmente de aceiro niquelado.
Pinceis artísticos
Os pinceis de arte, en xeral, teñen tamaños especificados por números, aínda que non existe un estándar exacto para as súas dimensións físicas.
De menor a maior, estes tamaños son:
Os tamaños 000 a 20 son os máis comúns.
Os pelos poden ser naturais -- calquera pelo suave ou sedas de animais, como porco ou visón -- ou sintéticos, xeralmente filamentos de nailon extruído. Os pelos naturais máis utilizados: marta Kolinsky (a máis cara e rara), marta vermella, doniña, marta rusa, orella de porco, teixugo, mangosta, mapache (nasua), esquío, orella de touro, camelo, poni (para pinceis escolares), de cabra (para pinceis baratos e de maquillaxe) e crin de cabalo.
Os mangos dos pinceis artísticos adoitan facerse de madeira, pero os máis baratos son de plástico. Moitos mangos fabricados en masa son madeira en bruto sen tratar; obtéñense mangos de mellor calidade con madeiras duras tratadas. A madeira está selada e lacada para darlle ao mango un alto brillo e un acabado impermeábel que protexe contra a sucidade e o inchazo. As asas curtas son para acuarela, gouache e tinta chinesa, mentres que as longas son para óleo e pintura acrílica. As virolas metálicas que suxeitan as sedas ao mango, poden ser de aluminio pulido, latón cromado, niquelado ou cobreado, cobre, níquel ou aceiro niquelado.
Antifonte o Sofista
O máis importante destes tratados foi Sobre a verdade, cuxos fragmentos sobreviventes abranguen moitos temas diferentes, desde a astronomía e as matemáticas até a moral e a ética. Tamén se conservan fragmentos dos tratados da Concordia e Politicus; estes fragmentos foron ás veces atribuídos ao Orador máis que ao Sofista.
Tampouco se sabe con certeza se o tratado sobre a interpretación dos soños baixo o nome de Antifonte foi escrito por Antifonte o Sofista ou se este foi escrito por outro Antifonte diferente. As edicións de Pendrick e de Laks e Most parten de que este tratado foi escrito polo mesma Antifonte que as obras sofísticas.
Antifonte o Sofista
As seguintes pasaxes poden confirmar os compromisos fortemente libertarios de Antifonte o Sofista.
"Natureza" require liberdade
Sobre a verdade xustapón a natureza represiva da convención e da lei (νόμος ) con "natureza" (fisis, φύσις ), especialmente a natureza humana. Considérase que a natureza esixe espontaneidade e liberdade, en contraste coas restricións a miúdo gratuítas impostas polas institucións:"A maioría das cousas que son legalmente xustas son [non menos] ... hostil á natureza. Por lei estableceuse para os ollos o que deben ver e o que non deben ver; para os oídos o que deben oír e non deben oír; para a lingua o que debe falar e o que non debe falar; para as mans o que deben facer e o que non deben facer... e para a mente o que debe desexar e o que non debe desexar."A represión significa dor, mentres que a natureza (a natureza humana) é evitar a dor.
Noutro lugar, Antifonte escribiu: "A vida é como unha breve vixilia, e a duración da vida como un só día, por así dicir, no que levando os ollos á luz damos lugar a outros que nos suceden". Mario Untersteiner comenta:
"Se a morte segue segundo a natureza, por que atormentar o seu contrario, a vida, que é igualmente segundo a natureza? Ao apelar a esta tráxica lei da existencia, Antifonte, falando coa voz da humanidade, quere sacudir todo o que pode violentar a individualidade da persoa." Infórmase de que Antifonte montou unha caseta nun ágora pública onde ofrecía consolo aos doentes.
No relativo á liberdade natural e a igualdade de todos os homes, Antifonte anticipa a doutrina dos dereitos naturais de Locke.
Matemáticas
Antifonte tamén era matemático; xunto ao seu compañeiro Bryson de Heraclea, foi o primeiro en dar unha cota superior e inferior para o valor de  pi inscribindo e despois circunscribindo un polígono ao redor dun círculo e, finalmente, procedendo ao cálculo das áreas dos polígonos. Este método aplicouse ao problema da cuadratura do círculo e ao cálculo de  pi até Isaac Newton.
O Anonymus Iamblichi
O Protrepticus de Iamblichus contén un extenso fragmento dun importante autor antigo (estudado por estudiosos como parte do movemento sofista), sobre educación e filosofía política. Esta pasaxe foi identificada orixinalmente por Friedrich Blass en 1889 como obra de Antifonte, pero esta atribución non foi xeralmente aceptada. En consecuencia, este traballo é referido na erudición moderna como o Anonymus Iamblichi.
Héctor Corujo
Héctor Manuel Corujo González, nado no Incio en 1970, é un funcionario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi funcionario do concello do Incio dende os 24 anos. Foi presidente da ANPA do colexio do Incio. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG logrando maioría absoluta por cinco votos e foi elixido alcalde do Incio. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura do PPdeG á alcaldía do Incio.
T2-3D: Battle Across Time
miniatura|250px|Entrada da atracción T2-3D: Battle Across Time en Universal Studios Florida. T2-3D: Battle Across Time (tamén coñecido como Terminator 2: 3D e estilizado como T2 3-D) é unha atracción de Universal Studios Japan, con antigas localizacións en Universal Studios Hollywood e Universal Studios Florida. A versión do espectáculo en Universal Studios Hollywood pechou en 2012, e a versión de Universal Studios Florida pechou o 8 de outubro de 2017.
Miguel Ángel Ríos
Miguel Ángel Ríos Fernández, nado na Ponte Ulla (Vedra) en 1935, é un científico galego.
Traxectoria
Miguel Ángel Ríos estudou Ciencias Químicas na Universidade de Santiago de Compostela, acadando a licenciatura en 1964. Foi bolseiro da Fundación Juan March, e especializouse na Universidade de Kent. Acadou o Premio Extraordinario de Licenciatura e de Doutoramento. Despois do seu doutoramento, gañou a cátedra de Química Física da USC, que exerceu até a súa xubilación. Tras a súa xubilación foi nomeado Catedrático Emérito de Química Física da Universidade de Santiago de Compostela.
Ríos Fernández foi o impulsor da Química Cuántica en Galicia; no seu laboratorio instalouse o primeiro ordenador vectorial en Galicia, un Convex C-120, e baixo a súa dirección directa formaronse 5 Catedráticos de Universidade e 7 Profesores Titulares das tres Universidades galegas. Dirixiu numerosas teses de doutoramento e publicou un número elevado de traballos de investigación en revistas científicas de prestixio internacional. Traduciu do inglés un texto de referencia en Química Física. Foi o Coordinador do COU 1970 que, con carácter experimental, se celebrou nas cidades de Santiago, Ourense e Lugo, organizado polo ICE (Instituto de Ciencias da Educación da Universidade de Santiago), director do Centro de Cálculo Pedro Barrié de la Maza da Universidade de Santiago, secretario da Facultade de Ciencias de Santiago de Compostela, xefe da División de Investigación do ICE, Vicerreitor de Ordenación Académica e Profesorado e candidato a Reitor da USC, director do Departamento de Química Física da USC, Secretario Xeral de I+D da Xunta de Galicia, autor dos dous primeiros Plans Galegos de I+D, presidente do Consello de Administración do CESGA, presidente do Consello Asesor para a Innovación en Galicia e, finalmente, presidente da Real Academia Galega de Ciencias.
Miguel Ánxel Ríos Fernández foi o presidente da RAGC desde 2014 a 2019, coa convicción de que a Academia debe prestar un «gran servizo a Galicia como entidade que promove e divulga a ciencia entre a sociedade». Durante o seu mandato, a RAGC puxo en marcha un programa acelerado de ingresos de novos académicos, coa toma de posesión de vinte numerarios, institucionalizouse o Día da Ciencia en Galicia coa exaltación do Científico Galego do Ano, convocáronse novos premios, actualizouse a orientación e o formato da revista da Academia, e pecháronse convenios de colaboración con diferentes entidades. Segundo Ríos, «puxen na Academia todo o meu empeño e ilusión».
A Real Academia Galega de Ciencias celebrou o 6 de maio de 2021 a apertura do seu curso académico nun acto no Pazo de San Roque en Santiago de Compostela. Neste acto, nomeou "Presidente de Honra" da institución ao catedrático emérito de Química Física da Universidade de Santiago de Compostela Miguel Ángel Ríos Fernández. No seu discurso, Ríos Fernández fixo unha reflexión sobre o concepto da natureza como fonte de recursos naturais e a evolución do sistema produtivo até a actualidade, marcado polo coñecemento científico e técnico a través da investigación e o desenvolvemento. Segundo o catedrático, un bo exemplo constitúeno as diversas vacinas creadas para combater o coronavirus, pero asegurou que o coñecemento non atopou aínda as súas fronteiras como ben demostran a intelixencia artificial e a robótica cun escenario futuro difícil de imaxinar. «Non é posíbel poñer límites ao coñecemento da natureza a través da investigación, coñecemento que se converte así no recurso máis importante para o desenvolvemento socioeconómico, un recurso, en principio, inesgotábel e non excluínte».
Neste escenario de cambio acelerado, o novo presidente de honra da RAGC manifestou que o papel da Academia faise cada vez máis importante e debe actuar como un faro que emita constantes escintileos á sociedade, sobre todo aos máis novos, co propósito de convertela nunha sociedade cientificamente culta, pero tamén mensaxes de orientación para a utilización correcta do coñecemento científico, de asesoramento ás institucións para a toma de decisións no ámbito da ciencia e mensaxes de chamadas de atención cando a situación o demande. «A RAGC necesita un novo impulso para que poida así exercer coa maior eficiencia a súa importante misión ao servizo de Galicia».
Ghosts of the Abyss
Ghosts of the Abyss é un filme documental estadounidense de 2003 producido por Walden Media e distribuído en moitos países a través de Walt Disney Pictures. Foi dirixido por James Cameron despois do seu premiado filme de 1997 Titanic. Durante agosto e setembro de 2001, Cameron e un grupo de científicos realizaron unha expedición ata o naufraxio do Titanic, e mergulláronse en submerxibles rusos para obter imaxes máis detalladas das que ninguén tivese antes. Coa axuda de dous pequenos vehículos remotamente construídos especialmente, alcumados "Jake" e "Elwood", o público tamén pode ver o interior do Titanic e, coa axuda de CGI, o público pode ver o aspecto orixinal do barco superposto á imaxes das profundidades.
O filme tamén é coñecido co título Titanic 3D: Ghosts of the Abyss.
Terapia de cobalto
dereita|miniatura|250x250px|Paciente recibindo terapia de cobalto en [[1951]] A terapia de cobalto ou cobaltoterapia é o uso médico dos raios gamma dos radioisótopos de cobalto-60 e utilízanse para o tratamento de doenzas coma o cancro. Debido a que as máquinas de cobalto requiren mantemento especializado, adoitan estar aloxadas en áreas chamadas unidades de cobalto ou bomba de cobalto.
A súa denominación deriva do uso dun:
Marea Galeguista
Marea Galeguista foi unha coalición electoral de ideoloxía galeguista creada o 30 de maio de 2020 para concorrer ás Eleccións ao Parlamento de Galicia do mesmo ano. Pancho Casal foi o seu candidato á Presidencia da Xunta de Galicia. Non obtivo representación parlamentaria.
Terapia de cobalto
A desintegración ocorre segundo a fórmula: O período de semidesintegración do cobalto 60 é de 5,27 anos. A blindaxe da cabeza absorbe a radiación beta, pois esta non é útil. O que se emprega é a radiación gamma, cunha enerxía media de 1,33 MeV (megaelectronvoltios).
Marea Galeguista
Composición
Estaba composta por tres partidos políticos :
Terapia de cobalto
Porén, a simplicidade e o custo dunha unidade de cobalto facilita a súa instalación en calquera lugar. De feito, os aceleradores lineais están a aumentar nos países desenvolvidos, mentres que nos menos desenvolvidos aínda se instalan bombas de cobalto.
Importancia da vida media do radionúclido
O maior problema da bomba de cobalto é o ter unha vida media relativamente breve, xa que a radiación perde actividade nun período curto. Malia o cobalto radioactivo non perder a capacidade de xerar radiación daniña, aumenta a duración dos tratamentos e, xa que logo, a incomodidade das e dos pacientes. Outros inconvenientes son a necesidade de substituílo e o alto custo do recambio, por ter que manipular material radioactivo.
As unidades de cobalto producen raios estábeis e dicromáticos de 1,17 e 1,33 MeV, o que resulta nunha media de enerxía do feixe de 1,25 MeV. O papel da unidade de cobalto foi parcialmente substituído polo acelerador lineal, que pode xerar unha maior radiación de enerxía. O tratamento de cobalto segue a ter utilidade en certas aplicacións e aínda se usa en todo o mundo, xa que a máquina é relativamente fiábel e fácil de manter en comparación co acelerador lineal moderno. O cobalto-60 ten unha vida media de 5,3 anos, polo que ten que ser substituído pasado ese tempo.
Gamma knife
O bisturí gamma (Gamma Knife en inglés) é un aparello usado para tratar tumores cerebrais. Funciona mediante a administración de radiación gamma de alta intensidade procedente de múltiples fontes de cobalto-60. Deste xeito, concentra toda a radiación nunha pequena superficie.
Fosmet
Historia
O primeiro uso rexistrado do fosmet foi nos Estados Unidos en 1966 en diversos cultivos, como árbores froiteiras (maceiras, pereiras, pexegueiros) e árbores de froitos secos (amendoeiras, nogueiras) como tratamento para diversas pragas, como Cydia pomonella, Tortricidae e outras. Tamén se rexistrou o seu uso co gando vacún, porcino e cans para o tratamento dos piollos, pulgas e carrachas. Tamén se pode usar en xardíns domésticos para árbores e arbustos. Fosmet está usandose en todo o mundo.
Estrutura e reactividade
Fosmet é un organofosfato, que consta dunha ftalimida e un éster ditiofosfato, con dous grupos metilo. A estrutura é un anel bencénico conectado a unha imida, que está conectado ao ditiofosfato.
Síntese
O fosmet prodúcese pola reacción de N-clorometilftalimida co ácido dimethilditiofosfórico. O primeiro, á súa vez, pode prepararse pola reacción da ftalimida co formaldehido e o cloruro de hidróxeno. O fosmet pode tamén obterse por condensación da ftalimida con formaldehido e a conversión do produto a cloruro, que reacciona con dimetilfosforoditioato de sodio.
miniatura|Síntese do fosmet
Mecanismos de acción
Como organofosfato, o fosmet inhibe competitivamente a pseudocolinesterase e a acetilcolinesterase (AChE), impedindo a hidrólise e a inactivación da acetilcolina. Os seus efectos inhibitorios sobre o encima AChE orixinan un exceso patolóxico de acetilcolina no corpo. A acetilcolina acumúlase nas unións nerviosas, causando un mal funcionamento do sistemas nerviosos simpático, parasimpático e nervios periféricos e parte do sistema nervioso central. Poden desenvolverse signos clínicos do exceso colinérxico. O mecanismo de inhibición consiste no bloqueo polo fosfmet do sitio activo do encima que se une á porción éster da acetilcolina.
Se aparecen signos de inhibición da colinesterase, poden coadministrarse como antídotos a atropina e a pralidoxima.
Absorción
A absorción de fosmet no corpo é rápida, baseándose en estudos en ratas vivas, cunha case completa absorción (84,4%) en 24 horas de administrar unha dose. Media hora despois da dose chégase ao pico de concentración en sangue. A eliminación do produto ten lugar en dúas fases. A primeira fase corresponde á distribución do composto nos tecidos e observouse unha vida media de 0,2 a 6 horas. A segunda fase corresponde á eliminación directa do composto e ten unha vida media significativamente máis longa de 41 a 1543 horas.
Distribución
A distribución do composto pode observarse e analizarse en cada dose nunha variedade de tecidos. As áreas que mostran o maior nivel de actividade poden encontrarse no fígado e no sangue total, xa que alí é onde teñen lugar a maior parte dos procesos metabólicos. O nivel inferior de actividade para o composto pode observarse no óso e graxas do individuo.
Excreción
A principal vía excretora do fosmet é pola urina (máis do 70% do composto) e feces (do 4,5 ao 9,9%). En 12 horas máis do 50% da radioactividade co que se marcou o produto foi eliminada do organismo animal. Tamén parece haber unha relación entre a dose dada a un organismo e a excreción do composto e da radioactividade. En estudos en animais vivos obsérvase que a unha dose maior, a excreción do composto é significativamente máis lenta que a doses menores. Inversamente, hai unha maior radioactividade cunha exposición aguda que cunha exposición repetida.
Metabolismo
No metabolismo do fosmet, hai dous metabolitos principais que se producen e excretan na urina, o ácido N-(metilsulfinilmetil)-ftalámico (U3) e o ácido N-(metilsulfonilmetil)-ftalámico (U6). O composto sofre unha serie de reaccións químicas como a hidrólise do tiofosforilo, a S-metilación e a hidrólise do anel ftalamida ao respectivo ácido ftalámico. O proceso remata coa sulfoxidación, realizada por unha monooxixenase que contén FAD, do xofre en sulfóxido (U3) ou en sulfona (U6). Ademais, a análise de feces de rata e cascuda e de urina de rata en estudos en animais vivos mostraron que o fosmet se metaboliza no fígado, oxidándose a fosmet-oxón. Isto foi despois validado en estudos in vitro usando microsomas de fígado de rata, para o cal o C-fosmet se incuba con ditos microsomas, confirmando a metabolización do composto. O composto resultante do metabolismo xunto cos metabollitos U3 e U6 é o análogo con oxíxeno do fosmet, o fosmet-oxón.
Efectos colaterais
Os insecticidas organofosfatos son os máis ampliamente usados e máis frecuentemente implicados en envelenamentos humanos mortais. Poden ser absorbidos pola pel e houbo casos de envelenemento accidental orixinados por esa exposición. A contaminación accidental da comida cos insecticidas é tamén posible.
Os efectos adversos do fosmet son causados pola inhibición das colinesterases. O envelenamento agudo orixina un movemento muscular incontrolable, que nos casos graves pode causar convulsións, depresión respiratoria e posible morte se non se trata.
Un estudo epidemiolóxico de granxeiros que avaliaba a súa exposición ao insecticida mostrou que os granxeiros que aplicaron o fosmet a animais tiñan exposicións medibles, pero os niveis eran menores do que se observaba con outras aplicacións de pesticidas. As exposicións por inhalación eran insignificantes cando se comparaban coas exposicións dérmicas, que se producen principalmente nas mans. A roupa, especialmente as luvas, proporcionan unha protección substancial ante a exposición.
A acumulación de acetilcolina causa síntomas que imitan as accións da acetilcolina muscarínicas, nicotínicas e sobre o sistema nervioso central.
Os signos e síntomas muscarínicos son opresión no peito, broncoconstrición, bradicardia e constrición das pupilas. Aumentan a salivación, lacrimación e suoración, e increméntase o peristaltismo, orixinando náuseas, vómitos e diarreas.
Os síntomas nicotínicos son o resultado da acumulación de acetilcolina nas terminacións nerviosas motoras nos músculos esqueléticos e ganglios. Prodúcese fatiga, contraccións involuntarias e debilidade muscular, que poden afectar aos músculos respiratorios.
A acumulación de acetilcolina no sistema nervioso central causa diversos signos e síntomas, como tensión, ansiedade, ataxia, convulsións, desacougo, insomnio e coma.
Tratamento
O envelenamento de compostos organofosforados pode tratarse e poden aliviarse os síntomas agudos.
A pralidoxima pode administrarse para rexenerar a acetilcolinesterase. Actúa en lugar do grupo hidroxilo da serina no encima e forma un complexo co resto de organofosforado. Debe administrarse rapidamente despois do envelenamento. Ademais, os efectos fisiolóxicos da acumulación de acetilcolina poden antagonizarse pola administración de atropina.
Deberían usarse a atropina e a pralidoxima en conxunción, porque o efecto sinérxico é maior que se se usan separadamente.
Toxicidade
O fosmet é un composto moderadamente tóxico, clasificándose na toxicidade de clase II da EPA.
O fosmet non causa toxicidade reprodutora e non é probable que cause efectos teratoxénicos, pero os datos dispoñibles non son suficientes como para sacar unha conclusión firme sobre a carcinoxenicidade do fosmet. O principal órgano ao que afecta o fosmet é o sistema nervioso.
Usando a Marxe de Exposición (MOE) para avaliar o risco do fosmet, a EPA considerou que hai pouca ou ningunha preocupación de que o fosmet teña un MOE de 100 ou máis. A principal preocupación toxicolóxica para a EPA é a inhibición da colinesterase; un efecto tóxico común do envelenamento por organosfosfatos.
Saúde fetal
A investigación sobre os efectos do fosmet (e doutros insecticidas organofosfatos/clorados) sobre a placenta indican que o fosmet entra na placenta e chega ao feto. Ademais, o composto fai diminuír a actividade da PI 4-quinase no núcleo, pero non ten efecto sobre a PI 4-quinase da membrana. Que afecte á actividade da PI 4-quinase suxire efectos detrimentais sobre diferentes procesos regulados por 4-fosfoinosítidos. Porén, cómpre facer máis investigacións sobre as consecuencias do fosmet e outros organofosfatos sobre a fisiopatoloxía da placenta.
Os estudos in vitro mostraron que o fosmet induce a apoptose no trofoblasto por estrés oxidativo.
Estróxenos
O fosmet deu resultados positivos nos ensaios de inhibición da aromatase, o que indica que o fosmet fai diminuír a actividade da aromatase, encima que intervén na biosíntese de estróxenos.
Andróxenos
O fosmet dá resultados positivos nos ensaios de unión ao receptor de andróxenos, o que indica que se une ao receptor de andróxenos.