cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hélène Dutrieu
Logros na aviación
En setembro de 1911 Dutrieu viaxou aos Estados Unidos co seu biplano Henry Farman tipo III. Competiu polo récord mundial de altitude para mulleres e o trofeo Rodman-Wanamaker, gañado por Matilde Moisant, na competencia no aeródromo de Nassau Boulevard en Garden City, Nova York. Ese mesmo ano Dutrieu venceu a 14 pilotos varóns e gañou a Coppa del Re (Copa do Rei) en Florencia, Italia. En 1912 converteuse na primeira muller en pilotar un hidroavión. Ese mesmo ano gañou un premio nunha competición contra catro pilotos de hidroavións, incluído Réne Caudron, en Ouchy-Lausana, Suíza. En 1913 Dutrieu converteuse na primeira muller aviadora en ser distinguida coa Lexión de Honra.
Primeira guerra mundial e últimos anos
En 1914, ao comezo da primeira guerra mundial renunciou á aviación e incorporouse á Cruz Vermella e ás forzas armadas como enfermeira e condutora de ambulancias no hospital de Messimi. Máis adiante converteuse na directora do hospital militar de campaña de Val-de Grâce. Despois da guerra converteuse en xornalista. En 1922 casou con Pierre Mortier e adoptou a nacionalidade francesa. En 1956 estableceu a Coupe Hélène Dutrieu-Mortier cun premio de 200,000 francos para as mulleres piloto francesas ou belgas que fixesen o voo sen escala máis longo cada ano.
Labro
En zooloxía, o termo labro, derivado do latín labrum, 'labio', 'beizo', é unha estrutura poresente en diversos grupos de invertebrados, como en insectos, miriápodos e crustáceos, e nos extintos trilobites.
Insectos, miriápodos e custáceos
miniatura|Desenvolvemento das pezas bucais nos insectos: (A), saltón; (B), abella;, (C), bolboreta; (D) femia dun mosquito. Lenda: a, antenas; c, ollo composto; lb, labio; LR, labro; MD, mandíbulas; mx, maxilar; hp, hipofarinxe. O labro, en vermello. Nos insectos, miriápodos e crustáceos, o labro, tamén denominado labio superior, é un esclerito dorsal impar do aparato bucal que recobre as mandíbulas.
Trátase dunha dobra quitinosa que se proxecta na parte superior da cabeza, especialmente no clípeo, co que se une pola súa parte posterior mediante o chamado suco clípeo-labral, o que lle permite certa mobilidade, por enriba ou por siante da cavidade bucal, sobre as mandíbulas.
Representa o teito da boca; na súa cara interna ou ventral localízase a epifarinxe, unha estrutura levemente esclerosada e provista de sedas sensoriais. A súa función é gustativa.
A forma primitiva do labro é ancha e aplanada, como nos ortópteros ou os coleópteros, pero nalgunhas ordes, como nos dípteros, está moi modificado.
Trilobites
Nos trilobites denomínase labro a unha proxección cuticular impar, media, da cabeza, situada no lado ventral, cubrindo por detrás a boca.
Esteiro, Cedeira
San Fiz de Esteiro é unha parroquia que se localiza no concello de Cedeira, na comarca de Ferrol. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 562 habitantes (284 homes e 278 mulleres), distribuídos en 31 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 588 habitantes.
Xeografía
A parroquia de Esteiro esténdese pola ribeira sur da ría de Cedeira e na marxe dereita do río Porto do Cabo. Ten como lindes polo norte a parroquia de Piñeiro separada polo regato de Cordobelas e o alto da Trabe; polo sur limita coas terras do concello de Cerdido no río Porto do Cabo, e polo oeste o mesmo río sepáraa das do concello de Valdoviño.
A estrada de Ferrol a Cedeira atravesa esta parroquia de norte a sur bordeando a ría polos lugares de Lamestra, Sáa, Campo da Cruz e Cordobelas. Dende esta sae outra que vai até San Román de Montoxo polos lugares de Vilela, Laxe, Sisalde e Noval
Patrimonio
Na beira dereita do río Lamestra ao pe da estrada que vai até San Román de Montoxo érguese a igrexa parroquial na honra de San Fiz.
Montoxo, Cedeira
San Xiao de Montoxo é unha parroquia que se localiza no concello de Cedeira, na comarca de Ferrol. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 430 habitantes (219 mulleres e 211 homes), distribuídos en 39 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 504 habitantes.
Xeografía
Montoxo está situada no extremo sueste do concello, na beira dereita do río das Mestas e na aba occidental da serra da Capelada, o que fai que este territorio sexa un tanto escarpado. Limita ao norte coa parroquia de Régoa dende o alto da Capelada baixando polo rego do Feal até a ponte da Braxe; polo leste linda co concello de Ortigueira dende o rego do Feal polos altos da Capelada e baixando por Penido de Camporredondo, Pedrasmiudas, Peado e Sedeás, até a fonte do rego de Guitín; polo sur limita co concello Cerdido dende o anterior rego até a Pasada de Vagariños no río das Mestas; polo oeste o linde é coa parroquia de San Román de Montoxo, dende a anterior pasada até a Ponte de Braxe no rego de Ferrería.
A estrada de Cedeira que enlaza coa AC-862 de Ferrol a Ortigueira no Campo de Hospital cruza a parroquia polos lugares de Cheda, Teixoeira e Mundín.
Patrimonio
Na beira do rego de Aneiros está a igrexa parroquial de San Xiao, e no lugar de Mundín érguese a capela de Santo Antón e San Ignacio.
A Rúa, O Burgo, Muras
A Rúa é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Jenaro Pérez Villaamil
Jenaro Pérez Villaamil Duguet (ás veces aparece como Genaro Pérez de Villa-Amil), nado en Ferrol o 3 de febreiro de 1807 e finado en Madrid o 5 de xuño de 1854, foi un pintor romántico galego.
Formación
Pérez Villaamil foi un neno prodixio e cando tiña oito anos de idade xa desempeñaba o cargo de axudante de profesor de debuxo no Colexio Militar de Santiago ás ordes do seu propio pai, que era mestre de fortificacións, topografía e debuxo. A súa vida foi unha auténtica aventura xa que, despois de vivir en Madrid coa familia, tiña dezaseis anos de idade cando se incorporou ao movemento liberal e alistouse no Exército para repeler a invasión conservadora dos Cen Mil Fillos de San Luís en 1823. En Sanlúcar la Mayor (Sevilla) resultou ferido e préndeno como prisioneiro de guerra. Levado a Cádiz, a súa catividade non lle impediu realizar estudos de pintura na academia desa cidade baixo a dirección do profesor José García e cando quedou libre en 1830 trasladouse a Porto Rico para realizar as decoracións do teito do Teatro Tapia, o gran teatro de San Xoán.
Etapa prerromántica
Pérez Villaamil pasou por dúas etapas plásticas nas que se dividiu a súa vida. A primeira foi a prerromántica e a segunda, que ocupou os derradeiros anos da súa vida, xa plenamente romántica.
Retornado a España en 1833, percorreu Andalucía e fíxose amigo do pintor e debuxante inglés David Roberts, co que mellorou a súa técnica, e pouco máis tarde marchou a Madrid, onde coñeceu á raíña Isabel II, e pediu o ingreso na Real Academia de Belas Artes de San Fernando, que conseguiu en 1835.
Meses máis tarde interveu na fundación do Ateneo de Madrid e na creación do Liceo Artístico y Literario Español, que foi o epicentro do romanticismo en Madrid.
Tamén por aquel tempo coñeceu a Ramón de Mesonero Romanos e comezou a ilustrar as costumistas obras deste escritor español.
Etapa romántica
En 1837 vendeu cadros ao rei Luís Filipe I de Francia e tamén á raíña Isabel de España, e foi recoñecido como un dos mellores paisaxistas do momento. E nesa época comezou a mudar de amizades: do costumismo de Mesonero Romanos pasou a frecuentar a mozos do seu tempo que estaban a triunfar nas letras, como a José Zorrilla, que lle dedicou o poema La noche de invierno. E en 1840, logo dunhas viaxes por Castela, trasladouse a París, onde iniciou unha viaxe por Europa (Francia, Bélxica, Países Baixos) que se prolongou durante catro anos. A escusa da viaxe foi a publicación de España artística y monumental, un álbum de litografías.
A temática deste pintor foi sempre a paisaxe, ás veces con vistas urbanas e tamén con exteriores arquitectónicos monumentais e achegando figuras populares que representan a personaxes da época o que lles dá aos seus cadros un toque humano e costumista. Nesas viaxes europeas tomou contacto coa crítica internacional (Charles Baudelaire falou da súa obra no Salón de París de 1845, por exemplo), aprendeu de mestres do romanticismo europeo, e aproveitou para venderlle cadros a distintas casas reais. Por iso entre as súas influencias principais estiveron David Roberts, pero tamén os británicos Joseph William Turner e John Martin.
Noméano tenente director da Real Academia de San Fernando en febreiro de 1845, e ademais catedrático de paisaxe. E cando se creou a Escola Preparatoria para as carreiras de enxeñeiros civís e arquitectos, Villaamil foi nomeado profesor de paisaxe.
Regresou a Galiza en 1849 e percorreu as provincias da Coruña e Pontevedra.
Seguiu viaxando por España ata 1852, cando empezou a sufrir problemas de fígado. Dous anos máis tarde morreu en Madrid aos 47 anos de idade.
Volt
Volt, ou menos recomendable voltio, é a unidade do SI da tensión eléctrica, derivada a partir do ampere e mais do watt. O seu nome vénlle polo físico italiano Alessandro Volta, e o seu símbolo é V.
Volt, no sistema métrico decimal, é unha unidade de medida de diferenza de potencial eléctrico. Un volt é igual á diferenza de potencial existente entre dúas secións transversais dun condutor percorrido por unha corrente eléctrica variable de 1 A, cando a potencia disipada entre as dúas seccións é igual a 1 watt.
Segunda viaxe do Beagle
A segunda viaxe do Beagle, foi a segunda viaxe de expedición, realizada entre o 27 de decembro de 1831 e o 2 de outubro de 1836, polo barco HMS Beagle, na que participou Charles Darwin, baixo o mando do capitán Robert FitzRoy, que tomara o mando do barco na súa primeira viaxe ao suicidarse o anterior capitán. A expedición tiña a misión principal de facer medicións topográficas, e traballos cartográficos, xeolóxicos e faunísticos. FitzRoy pensara nas vantaxes que tería levar un experto en xeoloxía a bordo, e buscou un cabaleiro naturalista para que os acompañase como supernumerario. O xove graduado Charles Darwin que desexaba ver os trópicos antes de converterse en crego parroquial (que nunca chegaría a ser), aceptou esta oportunidade. Durante a época da viaxe Darwin estaba moi influenciado pola lectura da obra Principles of Geology (Principios de Xeoloxía) de Charles Lyell. Ao final da expedición Darwin xa adquirira fama de xeólogo e coleccionista de fósiles, e a publicación do seu diario, que se coñeceu como The Voyage of the Beagle (A viaxe do Beagle), deulle sona como escritor. Na primeira viaxe do Beagle (1826-30) non participara Darwin.
O Beagle nesta segunda viaxe navegou atravesando o océano Atlántico, e despois levando a cabo un detallado levantamento hidrográfico ao longo das costas da parte sur de Suramérica, volvendo a Europa cruzando o océano Pacífico pasando por Tahití e Australia, circunnavegando así o mundo. Aínda que estaba previsto que a expedición durase dous anos, en realidade o periplo durou case cinco.
Darwin dedicou a maior parte do tempo a facer exploracións por terra: tres anos e tres meses en terra, 18 meses no mar. A pouco de iniciar a viaxe decidiu que escribiría un libro sobre xeoloxía, e mostrou ter grandes dotes para teorizar. En Punta Alta fixo o importante descubrimento duns fósiles xigantescos de mamíferos extintos, dos que daquela só se coñecían uns poucos espécimes. Recolleu mostras con habilidade e fixo detalladas observacións de plantas e animais, chegando a resultados que abanearon a súa crenza de que as especies eran fixas e lle proporcionaron as bases para formular as ideas que desenvolveu cando volveu a Inglaterra, o que culminou coa elaboración da súa teoría da evolución por selección natural.
Obxectivos da expedición
miniatura|Cronómetro do barco HMS Beagle
O principal propósito da expedición era realizar un levantamento hidrográfico da costa da parte sur de Suramérica. Este era unha continuación e corrección dos traballos realizados en levantamentos previos, para así elaborar unhas cartas náuticas exactas que mostrasen información de navegación e de profundidades para a mariña e o comercio.
Un memorándum do Almirantado daba instrucións detalladas para realizar a tarefa. O primeiro requisito era resolver os desacordos dos primeiros levantamentos sobre a lonxitude de Río de Xaneiro, que era esencial como o punto base para determinar distancias de meridiano. Os cronómetros mariños precisos necesarios para determinar a lonxitude só estiveron facilmente dispoñibles a partir de 1800; o Beagle levaba 22 cronómetros para poder facer correccións. O barco tiña que parar en determinados puntos para establecer o ritmo de catro días dos cronómetros e comprobalos por medio de observacións astronómicas: era esencial facer observacións en Porto Praia e Fernando de Noronha para calibralos con respecto aos levantamentos previos de Owen e Foster. Era importante para determinar a posición e límites dos arrecifes do arquipélago de Abrolhos, que se representaban incorrectamente no levantamento de Roussin, despois continuaban cara a Río de Xaneiro para decidir a lonxitude exacta da illa de Villegagnon.
O "traballo real do levantamento" era despois dirixirse ao sur do Río da Prata, con viaxes de volta a Montevideo para aprovisionarse; dábanse detalles das prioridades, incluíndo o levantamento de Terra do Fogo e as aproximacións aos portos das illas Falkland (Malvinas). A costa oeste sería despois levantada tan ao norte como o tempo e os recursos o permitisen. O comandante determinaría entón a súa propia ruta cara ao oeste: se a estación o permitía, podería levantar as illas Galápagos. Despois, o Beagle tiña que dirixirse a Point Venus, Tahiti e en Port Jackson, Australia que eran puntos coñecidos para verificar os cronómetros.
Non se debería perder o tempo en facer debuxos moi elaborados; as cartas e planos deberían ter notas e vistas simples da terra tal como se vía desde o mar mostrando as alturas dos montes. Tamén se necesitaban rexistros continuos das mareas e condicións meteorolóxicas. Unha suxestión adicional era facer o levantamento xeolóxico dun atol de coral circular no océano Pacífico incluíndo o seu perfil de fluxos mareais, para investigar a formación de ditos arrecifes.
Contexto e preparativos
As expedicións previas de levantamentos a Suramérica realizáronse cos barcos HMS Adventure e HMS Beagle que estaban baixo o mando conxunto do comandante australiano Phillip Parker King. Durante a expedición, o capitán do Beagle, Pringle Stokes, suicidouse e o mando do barco déuselle ao xove aristócrata Robert FitzRoy, un sobriño de George FitzRoy, 4º duque de Grafton. Cando un dos botes do barco foi capturado por nativos fueguinos, FitzRoy capturou algúns deles como reféns. O capitán King retirouse despois do seu regreso aos peiraos de Devonport o 14 de outubro de 1830.
FitzRoy, de 26 anos de idade, tiña a esperanza de comandar unha segunda expedición para continuar o levantamento de Suramérica, pero cando oíu que os Lords do Almirantado xa non a apoiaban, preocupouse cada vez máis sobre como facer regresar os fueguinos aos que se ensinara inglés coa idea de que puidesen converterse en misioneiros. Chegou a un acordo co propietario dun pequeno buque mercante para que o levase a el e outras cinco persoas a Suramérica, pero un amable tío seu tivo coñecemento disto e contactou co Almirantado. Pouco despois FitzRoy oíu que ía ser nomeado comandante do HMS Chanticleer para ir a Terra do Fogo, pero debido ás súas malas condicións, foi substituído polo Beagle. O 27 de xuño de 1831 FitzRoy foi comisionado como comandante da viaxe, e nomeáronse tamén os tenentes John Clements Wickham e Bartholomew James Sulivan.
O barco foi un dos primeiros en probar un pararraios inventado por William Snow Harris. FitzRoy obtivo cinco mostras do Sympiesometer, un tipo de barómetro sen mercurio patentado por Alexander Adie e preferido por FitzRoy, que consideraba que facía as lecturas precisas esixidas polo Almirantado.
Ademais dos seus oficiais e tripulación, o Beagle levaba varios "supernumerarios", que eran pasaxeiros sen unha posición oficial. FitzRoy empregou un construtor de instrumentos matemáticos para conservar os 22 cronómetros mariños que levaban na cabina, e tamén enrolou o artista debuxante Augustus Earle. Os tres nativos fueguinos que trouxera a Inglaterra na súa anterior viaxe retornarían a Terra do Fogo no Beagle xunto co misioneiro Richard Matthews.
Naturalista e xeólogo
Para Beaufort e o destacado "cabaleiro de ciencia" de Cambridge a oportunidade para un naturalista de unirse a unha expedición axustábase aos seus desexos de revitalizar a política do goberno británico sobre a ciencia. Esta elite desdeñaba as investigacións feitas por diñeiro e pensaba que a filosofía natural era apropiada para os cabaleiros, non para os comerciantes. A clase dos oficiais do Exército e Mariña proporcionaba un modo de ascender nesta xerarquía; era común que o cirurxián do barco coleccionase espécimes nas viaxes, e Robert McCormick asegurárase a posición oficial de cirurxián no Beagle despois de ter formado parte de expedicións anteriores e ter estudado historia natural. Unha colección grande tiña un considerable valor social e atraía o interese público, e McCormick aspiraba a ter fama como naturalista explorador. As coleccións feitas polo cirurxián do barco e outros oficiais eran propiedade do goberno, aínda que o Almirantado non era moi estrito nisto, e destinábanse a importantes institucións, xeralmente o Museo Británico. As instrucións do Almirantado para a primeira viaxe esixían aos oficiais "usar a máxima dilixencia en incrementar as colección de cada barco: a totalidade das cales debe entenderse que pertencen ao Público", mais na segunda viaxe esta esixencia foi omitida, e os oficiais eran libres de quedar con todos os espécimes.
As narracións que fixo FitzRoy lembran que, cando investigaban illas na primeira viaxe, lamentaran que ninguén a bordo fose un experto en mineraloxía ou xeoloxía para aproveitar a oportunidade para "determinar a natureza das rochas e terras" das áreas examinadas, e decidiu que se realizaba outra expedición similar "intentaría levar unha persoa cualificada para examinar o terreo; mentres que os oficiais, e eu mesmo, dedicariámonos á hidrografía." Isto indicaba claramente a necesidade de levar un naturalista cualificado para examinar a xeoloxía, que pasaría considerables períodos en terra lonxe do barco. McCormick carecía de pericia en xeoloxía, e tiña que atender os seus deberes no barco.
FitzRoy sabía que capitanear un barco podía implicar tensión e soidade; era moi consciente do suicidio do capitán Stokes na anterior viaxe, e o seu tío Viscount Castlereagh tamén se suicidara sometido ao estrés do exceso de traballo. Por primeira vez estaría el completamente ao mando sen ningún oficial de mando ou capitán segundo con quen consultar, e suxeriuse que sentía a necesidade dun cabaleiro que lle fixese compaña e que compartise os seus intereses científicos e puidese cear con el como un igual. Non hai probas directas disto, non obstante. Henslow describiu o posto "máis como un compañeiro que como un simple coleccionista", pero isto era mostra da súa confianza de que FitzRoy trataría o seu hóspede como cabaleiro naturalista. Outros barcos dese período levaban naturalistas civís non pagados.
A inicios de agosto, FitzRoy tratou sobre este posto con Beaufort, quen tiña unha rede de amigos científicos na Universidade de Cambridge. A petición de Beaufort, o profesor de matemáticas George Peacock escribiu desde Londres ao profesor John Stevens Henslow sobre esta "rara oportunidade para un naturalista", dicindo que se "lle fixera unha oferta para recomendar unha persoa apropiada para ir como naturalista nesta expedición", e suxeriu o reverendo Leonard Jenyns. Aínda que Jenyns case aceptou, e incluso empaquetara a súa roupa, preocupábano as súas obrigacións como vicario de Swaffham Bulbeck e a súa saúde, polo que ao final rexeitou a oferta. Henslow durante un breve período pensou en ir el, pero a súa muller "parecía tan triste" que axiña desbotou esa idea. Ambos recomendaron o cabaleiro de 22 anos Charles Darwin que acababa de rematar o grao de Bacharel en Artes ordinario que era necesario para iniciar a carreira de párroco que pretendía cursar, e estaba facendo un estudo de campo de xeoloxía con Adam Sedgwick.
Ofrecemento do posto a Darwin
Darwin axustábase ben ao que se esperaba dun cabaleiro filósofo natural, e estaba ben adestardo como naturalista. Cando estudara xeoloxía no seu segundo ano en Edimburgo parecéralle aburrida, pero desde a Pascua a agosto de 1831 aprendeu moito con Adam Sedgwick e desenvolveu un forte interese durante a súa viaxe de campo xeolóxica. O 24 de agosto Henslow escribiu a Darwin dicindo:
...que eu considéroo a vostede a persoa mellor cualificada que coñezo que sexa probable que emprenda este traballo— Afirmo isto non supoñendo que vostede sexa un naturalista xa completo, pero si amplamente cualificado para coleccionar, observar e decatarse de calquera cousa que pague a pena tomar nota en Histoia Natural. Peacock ten a designación á súa disposición e se non pode encontrar un home que queira aceptar o posto, a oportunidade probablemente se perderá— O capt. F. quere un home (segundo eu creo) máis como compañeiro que como simple coleccionista e non aceptaría calquera por bo naturalista que for que non lle fose recomendado igualmente como cabaleiro. ... nunca houbo unha mellor oportunidade para un home con entusiasmo e espírito... Non teña ningunha modesta dúbida nin tema pola súa falta de cualificación pois eu asegúrolle que penso que vostede é o home exacto que estamos buscando.
A carta recibiuna primeiro George Peacock, que rapidamente a enviou a Darwin engadindo máis detalles, confirmando que o "barco leva áncoras a finais de setembro". Peacock discutira a oferta con Beaufort, "el aprobábaa completamente e vostede pode considerar o posto á súa total disposición". Cando Darwin volveu a casa o 29 de agosto e abriu as cartas, o seu pai puxo serias obxeccións á viaxe polo que ao día seguinte escribiu rexeitando a oferta, e saíu a cazar na herdade do seu tío Josiah Wedgwood II. Coa axuda de Wedgwood, o pai de Darwin convenceuse de ceder e financiar a expedición do seu fillo, e o xoves 1 de setembro Darwin escribiu aceptando a oferta de Peacock. Ese día, Beaufort escribiu dicíndolle a FitzRoy que o seu amigo Peacock tivera "éxito en conseguir un 'sabio' para vostede— Un tal Sr. Darwin, neto do ben coñecido filósofo e poeta— cheo de entusiasmo e iniciativa e que consideraba unha viaxe pola súa propia conta a S. América". O venres Darwin partiu para Cambridge, onde pasou o sábado con Henslow recibindo consellos sobre os preparativos e referencias de expertos.
Alexander Charles Wood (un estudante universitario cuxo tutor era Peacock) escribiu desde Cambridge ao seu curmán FitzRoy recomendando a Darwin. O sábado 4 de setembro Wood recibiu a resposta de FitzRoy, na que "franca e cabaleirosamente" pero con firmeza se opoñía a que Darwin se unise á expedición; tanto Darwin coma Henslow entón "abandonaron o plan". Pero Darwin foi a Londres de todos modos, e á mañá seguinte foi ver FitzRoy, que lle explicou que prometera o posto ao seu amigo Mr. Chester (posiblemente o novelista Harry Chester), pero Chester rexeitárao nunha carta recibida uns cinco minutos antes de que Darwin chegase. FitzRoy salientou as dificultades como o pouco espazo que hai no barco e a comida sinxela. Darwin estaba nos libros do Almirantado para recibir provisións por valor de £40 ao ano, e igual que os oficiais do barco e o capitán, el pagaría £30 ao ano á conta do comedor. Incluíndo a roupa, o custo para el probablemente non chegaría a £500. O barco levaría áncoras o 10 de outubro, e probablemente estaría navegando durante tres anos. Falaron e cearon xuntos, e pronto se caeron ben. O tory (conservador) FitzRoy era cauteloso ante a perspectiva de ter como compañía este xove cabaleiro descoñecido de tradición whig (liberal), e posteriormente admitiu que a súa carta a Wood era como "botar un xerro de auga fría ao plan" nun "repentino horror ante a posibilidade de ter a alguén que non lle gustase a bordo". Díxolle máis tarde medio en broma a Darwin que, como "un ardente discípulo de Lavater", case rexeitara a Darwin baseándose na frenoloxía porque a forma (ou fisionomía) do nariz de Darwin indicaba unha falta de determinación.
Preparativos de Darwin
Aínda que seguiu familiarizándose con Fitzroy, indo xuntos de compras, Darwin apresurouse a arranxar as súas subministracións e equipamentos, recibindo consellos de expertos na preservación de espécimes como William Yarrell da Sociedade Zoolóxica de Londres, Robert Brown do Museo Británico, o capitán Phillip Parker King que liderou a primeira expedición, e o anatomista de invertebrados Robert Edmond Grant, que fora titor de Darwin en Edimburgo. Yarrell deulle valiosos consellos, e releou cos comerciantes para que Darwin pagase só £50 por dúas pistolas e un rifle, mentres que FitzRoy gastou £400 en armas de fogo. O sábado 11 de setembro, FitzRoy e Darwin tomaron un barco para Portsmouth. Darwin non estaba mareado, e tivera unha pracenteira "travesía de tres días". Por primeira vez viu o barco, que era "moi pequeno" e ateigado, coñeceu os oficiais, e estaba contento de ter un camarote grande, compartido co axudante de topógrafo John Lort Stokes. O venres Darwin apresurouse a volver a Londres facendo "250 millas en 24 horas", e pasando por Cambridge chegou a Shrewsbury o 22 de setembro para facer unha última visita rápida á familia e amigos, partindo para Londres o 2 de outubro. Os atrasos que sufriu a partida do Beagle déronlle a Darwin unha semana extra para consultar expertos e completar o empaquetamento da súa equipaxe. Despois de enviar os seus obxectos pesados por barco, tomou un coche xunto con Augustus Earle, e chegou a Devonport o 24 de outubro.
O xeólogo Charles Lyell pediu a FitzRoy que rexistrase as observacións sobre características xeolóxicas como as rochas erráticas. Antes de que partisen de Inglaterra, FitzRoy deulle a Darwin unha copia do primeiro volume dos Principles of Geology de Lyell, que explicaba as características xeolóxicas como o resultado de procesos graduais que tiveron lugar durante períodos de tempo extremadamente longos. Na súa autobiografía Darwin lembraba como Henslow lle dera o consello naquel momento de conseguir e estudar o libro, "pero de ningún modo aceptar as ideas que nel se propoñían".
A posición de Darwin como naturalista a bordo era a dun hóspede medio financiado sen nomeamento oficial, e el podía abandonar a viaxe en calquera momento que fose adecuado. Ao inicio George Peacock avisouno de que "o Almirantado non está disposto a pagar un salario, aínda que lle dará un nomeamento oficial e aloxamento: porén, se fose necesario un salario estou inclinado a pensar que sería aceptado". Lonxe de querer iso, a preocupación de Darwin era manter o control da súa colección. Era incluso remiso a estar nos libros do Almirantado para as provisións ata que se asegurou por FitzRoy e Beaufort que isto non afectaría aos seus dereitos de asignarse os seus espécimes. Darwin non quería que a súa colección fose ao Museo Británico, xa que oíra que os espécimes da primeira viaxe do Beagle estaban aínda esperando ser descritos. Beaufort aseguroulle que el "non debería ter dificultades" con tal de que "os entregase a algunha institución pública" como a Sociedade Zoolóxica de Londres ou a Sociedade Xeolóxica de Londres. O propio Darwin pensaba que os seus novos descubrimentos deberían ir á "colección máis grande e central", non ao museo da Sociedade Filosófica de Cambridge que Henslow estaba fundando en Cambridge, pero despois de conseguir o acordo voluntario de Henslow de recibir o envío dos espécimes, Darwin respondeu que esperaba doar algúns ao museo de Cambridge.
Traballo de Darwin na expedición
O capitán tiña que rexistrar o seu levantamento en documentos minuciosos, e Darwin tiña que levar un rexistro diario e cadernos detallados dos seus descubrimentos e especulacións, e un diario. Os cadernos de Darwin mostraron unha total profesionalidade que probablemente aprendera na Universidade de Edimburgo cando facía as súas notas de historia natural mentres exploraba as ribeiras do Firth of Forth co seu irmán Erasmus en 1826 e estudando os invertebrados mariños con Robert Edmund Grant durante algúns meses en 1827. Darwin tamén coleccionara escaravellos en Cambridge, pero era un principiante noutras áreas da historia natural. Durante a viaxe de Darwin investigou pequenos invertebrados, mentres que coleccionaba espécimes doutros seres vivos para que os expertos os examinasen e describisen unha vez que o Beagle regresase a Inglaterra. Máis da metade das súas notas zoolóxicas coidadosamente organizadas trataban de invertebrados mariños, e as notas rexistraban interpretacións moi razoadas do que descubriu sobre a súa complexa anatomía interna mentres deseccionaba espeécimes baixo o microscopio, e as de pequenos experimentos sobre a súa resposta á estimlación. As súas observacións en terra incluían intensos comentarios analíticos sobre as posibles razóns para o comportamento, distribución, e relación co seu ambiente dos seres vivos que viu. Fixo un bo uso da excelente biblioteca do barco de libros de historia natural, pero cuestionou continuamente a súa corrección.
A xeoloxía era a "principal ocupación" de Darwin na expedición e as súas notas sobre ese tema eran case catro veces máis grandes que as súas notas zoolóxicas, aínda que fixo amplos rexistros de ambas. Durante a viaxe, escribiu á súa irmá que "non hai nada coma a xeoloxía; o pracer da caza de perdices dos primeiros días ou os primeiros días de caza non se podían comparar co descubrimento dun fermoso grupo de ósos fósiles, que contan as súas historias dos tempos pasados case cunha lingua viva". Para el, investigar a xeoloxía facía traballar o razoamento e dáballe oportunidades de teorizar. miniatura|500px|right|A viaxe do Beagle
A viaxe
A Charles Darwin se lle dixo que se esperaba que o Beagle levaría áncoras a finais de setembro de 1831, pero a súa posta a punto tardou máis tempo. Recibíronse as instrucións do Almirantado o 14 de novembro, e o 23 de novembro o barco foi movido para ancoralo, listo para partir. Varias galernas do oeste causaron atrasos, e forzáronlles a volver despois de partir o 10 e 21 de decembro. A borracheira de Nadal fixo perder outro día. Finalmente, na mañá do 27 de decembro, o Beagle deixou o seu ancoradoiro no Barn Pool, baixo o Monte Edgecumbe, na parte occidental da canle de Plymouth e partiu para a súa expedición topográfica.
Illas atlánticas
Seis días despois fixo o seu primeiro desembarco en Porto Praia na illa volcánica de Santiago nas illas de Cabo Verde. Aquí é onde empeza a descrición de Darwin na súa obra publicada Diario. A súa impresión inicial foi que era unha illa volcánica desolada e estéril, pero despois de visitar a cidade chegou a un profundo val onde "viu por primeira vez a gloria da vexetación tropical" e tivo "un día glorioso", descubrindo abraiantes novidades no que vía e oía. FitzRoy montou tendas e un observatorio na illa de Santa Maria, Cabo Verde (Quail island nos papeis de Darwin) para determinar a posición exacta das illas, mentres que Darwin recolleu numerosos animais mariños, deleitándose nos vistosos corais e pozas de marea, e investigando a xeoloxía da illa.
Aínda que o libro de Daubeny que había na biblioteca do Beagle describía a xeoloxía volcánica das illas Canarias, dicía que a estrutura das illas de Cabo Verde era "coñecida demasiado imperfectamente". Darwin vía a illa de Santa Maria e a súa clave para comprender a estrutura da illa de Santiago, e fixo coidadosos estudos da súa estratigrafía á maneira en que o aprendera con Adam Sedgwick. Recolleu espécimes e describiu unha capa de rocha branca dura formada de cachos de coral e cunchas mariñas situada entre capas de rochas volcánicas negras, e decatouse doutra capa branca similar que discorría horizontalmente nos cantís negros de Santiago a 12 m por riba do nivel do mar. As cunchas eran, ata onde podía recoñecer, "do mesmo tipo que as do día de hoxe". Especulou que en tempos xeolóxicos recentes un fluxo de lava cubrira esta area con cunchas que estaban sobre o leito do mar, e despois os estratos foran elevándose de vagariño ata chegar ao nivel en que están hoxe. Os Principles of Geology de Charles Lyell presentaban unha tese de elevación gradual e descenso da codia terrestre ilustrada polos niveis cambiantes do Templo de Serapis (Italia). Darwin apoiaba implicitamente Lyell ao salientar que "o dr. Daubeny cando menciona o estado actual do templo de Serapis dubida da posibilidade de que unha superficie do país se elevase sen agretar os edificios que estaban sobre ela. Estou seguro de que en Santiago nalgúns lugares unha cidade podería terse elevado sen danar nin unha casa." Nunha carta a Henslow escribiu que "A xeoloxía era enormemente interesante e eu creo bastante nova: hai algúns feitos a grande escala de elevación de costas ... que serían do interese do sr. Lyell. Mentres estaba aínda na illa, Darwin acariñou a idea de escribir un libro de xeoloxía, e despois escribiu que "vendo unha cousa nunca vista por Lyell, un aínda a vía parcialmente a través dos seus ollos".
O costume era que o cirurxián do barco fixese de naturalista, e o cirurxián do Beagle Robert McCormick quería ter fama e fortuna como explorador. Cando se encontraron por primeira vez ao inicio da viaxe, Darwin comentou que "O meu amigo [McCormick] é un asno, pero trotamos moi amablemente". Paseaban polos campos da illa de Santiago xuntos, e Darwin, influenciado por Lyell, encontraba a visión do cirurxián pasada de moda. Atoparon un grande baobab, que FitzRoy mediu e debuxou. Darwin seguiu facendo "expedicións a cabalo" con Benjamin Bynoe e Rowlett para visitar Ribeira Grande e São Domingos. FitzRoy ampliou a súa estadía na illa a 23 días, para completar as súas medidas do magnetismo. Darwin seguidamente escribiu a Henslow que a súa colección incluía "varios espécimes dun polbo, que posuían o marabilloso poder de cambiar de cor; igualando a calquera camaleón, e evidentemente acomodando os cambios de cor coa cor do fondo polo que pasaba, o gris amarelento, marrón escuro e vermello eran as cores prevalecentes: este feito parece ser novo, ata onde eu puiden descubrir." Henslow respondeu que "O feito non é novo, pero calquera observación recente será moi importante."
A McCormick molestábanlle cada vez máis os favores que FitzRoy lle daba a Darwin para axudarlle a que fixera as súas coleccións. O 16 de febreiro, FitzRoy desembarcou unha pequena partida da que formaba parte el mesmo e Darwin nas Rochas de San Pedro e San Pablo, onde atoparon aves tan mansas que podían matarse sen esforo, mentres que un exasperado McCormick quedou dando a volta ás illas nun segundo pequeno bote. Aquela tarde os novatos foron saudados nunha cerimonia por un pseudo-Neptuno, e pola mañá cruzaron o ecuador facendo a tradicional cerimonia de cruzamento da liña do ecuador.
Darwin tiña unha posición especial como hóspede e un igual social do capitán, polo que os oficiais subalternos chamábano "señor" (sir) ata que o capitán o alcuñou Filos, significando "filósofo do barco", e este converteuse no seu alcuño respectuoso e adecuado.
Topografando Suramérica
En Suramérica, o Beagle levou a cabo o seu traballo de levantamento indo a un lado e a outro ao longo da costa para poder medir coidadosamente e comprobar as medicións. Darwin fixo longas viaxes terra adentro con compañeiros de viaxe das distintas localidades. Pasou moito tempo fóra do barco, tornando a el cando estaba acordado cando o Beagle volvía a porto, onde se podía recibir correo, e as notas, diarios e coleccións de Darwin podían ser enviadas a Inglaterra. Asegurárase que as súas coleccións serían da súa propiedade e eran embarcadas camiño de Inglaterra para que chegasen a mans de Henslow en Cambridge, onde esperarían o seu regreso. Outros a bordo, como FitzRoy e outros oficiais eran naturalistas amadores e déronlle a Darwin unha xenerosa axuda e tamén facían coleccións para a Coroa, as cales despois o Almirantado destinaba ao Museo Británico.
O paraíso tropical e a escravitude
Debido á forte mareira só permaneceron en Fernando de Noronha un día para facer as observacións necesarias, e Fitzroy decidiu partir para Baía, Brasil, para comprobar os cronómetros e aprovisionarse de auga. O 28 de febreiro chegaron ao continente, e presenciaron a magnífica vista da cidade agora coñecida como Salvador, con grandes barcos no porto espallados por toda a baía. Ao día seguinte, Darwin estaba nun "arrebato de pracer" paseando pola selva tropical costeira, e dando "longos paseos para naturalizarse" xunto con outros continuou engadindo "éxtases a anteriores éxtases". Encontrou que a visión da escravitude era ofensiva e cando FitzRoy defendeu esta práctica ao describir a visita a un propietario de escravos cuxos escravos responderon "non" ao preguntarlles o seu amo se querían ser libres, Darwin suxeriu que as respostas dadas en tales circunstancias non tiñan valor. Incomodado porque as súas palabras fosen cuestionadas, FitzRoy púxose furioso e apartou Darwin da súa compañía. Os oficiais déranlle un nome a esas explosións de mal xenio do capitán, que era "café quente", pero en cuestión de horas FitzRoy desculpouse e pediu a Darwin que permanecese. Posteriormente, FitzRoy tivo que permanecer en silencio cando os visitou o capitán Paget e contou "feitos sobre a escravitude tan repugnantes" que refutaban as súas afirmacións. As medicións topográficas dos bancos de area arredor do porto estaban completas o 18 de marzo, e o barco navegou pola costa para medir a extensión e profundidade dos arrecifes de Abrolhos, completando e corrixindo as medicións de Roussin.
O 4 de abril entrou no porto de Río de Xaneiro, para facer observacións da lonxitude desde a illa Villegagnon. Darwin gozou das vistas da cidade e despois fixo unha expedición ao interior, volvendo ao barco o 24 de abril. Daquela Robert McCormick xa deixara o barco, con permiso do almirante ao mando e volveu a Inglaterra. O cirurxián axudante Benjamin Bynoe actuaría como cirurxián no seu lugar. McCormick sentíase "moi decepcionado" nas súas "expectativas de levar a cabo as miñas buscas de historia natural, ao poñérense todos os obstáculos para que fose a terra e fixese coleccións" mentres que o cabaleiro Darwin recibía todas as invitacións dos dignatarios dos portos e dábanselle todas as facilidades para empaquetar as súas coleccións. O 26 de abril Darwin trasladouse a unha casa que alugara en Botafogo, e permaneceu alí con outros tres cando o Beagle partiu o 10 de maio para volver a comprobar as observacións de Baía. FitzRoy atopara unha discrepancia de 6,4 km na distancia de meridiano de lonxitude entre as súas medidas e as de Albin Roussin, e decidiu voolver. Un mariñeiro, un grumete e un xove aspirante a gardamariña colleran unha febre despois de visitar o río Macacu, e morreron. Cando o barco tornou a Río o 3 de xuño, FitzRoy confirmou que as súas medidas de Baía e as dos arrecifes de Abrolhos eran correctas, e enviou estas correccións a Roussin. Levaron áncoras de Río o 5 de xullo.
Servidor
Descrición
Os servidores, hoxe en día, ocupan un lugar na informática similar ó ocupado polos miniordenadores no pasado, os cales en gran parte se substituíron. O servidor típico é un sistema informático que opera continuamente sobre unha rede e espera demandas de servizos doutros ordenadores conectados á rede. Moitos servidores están dedicados a realizar esta tarefa, pero algúns tamén son usados para outros obxectivos, en particular cando as demandas de servizos ó servidor son pequenas. Por exemplo, nunha pequena secretaría, un ordenador grande de escritorio pode actuar como terminal de traballo para unha persoa na secretaria, á par que actúa de servidor para os demais ordenadores da secretaría.
Segunda viaxe do Beagle
Descubrimento de fósiles
miniatura|Caricatura dunha escena na cuberta de aloxamento mentres estaban ancorados en [[Bahía Blanca, pintado arredor do 24 de setembro de 1832. Darwin é a figura central cun sombreiro alto, Fitzroy a segunda figura á súa esquerda. A acuarela atribúese ao artista de abordo Augustus Earle. ]]
En Bahía Blanca, na parte sur da actual provincia de Bos Aires, Darwin cabalgou terra adentro pola Patagonia acompañado de gauchos: viulles usar boleadoras para derrubar "avestruces" (ñandús), e comer armadillo asado. Con FitzRoy, fixo un "cruceiro moi pracenteiro pola baía" o 22 de setembro, e a uns 16 km do barco pararon uns momentos en Punta Alta. Nuns acantilados baixos preto do punto no que Darwin encontrou unhas formación de conglomerados que contiñan moitas cunchas e dentes e ósos fosilizados de mamíferos xigantescos extinguidos, en estratos preto dunha capa de terra con cunchas e fósiles de armadillos, que lle suxeriron depósitos de marea calma en lugar dunha catástrofe. Con axuda (que posiblemente incluía o xove mariñeiro Syms Covington que actuaba como o seu servente ) Darwin recolleu numerosos fósiles durante varios días, divertindo a outros cos "cargamentos de aparente lixo que el frecuentemente traía a bordo".
Servidor
Descrición
Os servidores non deberían ser confundidos cos mainframes, que son ordenadores moi grandes que centralizan certas actividades de procesamento de información en organizacións grandes e poden ou non actuar como servidores. Moitas organizacións posúen tanto mainframes como servidores, aínda que os servidores polo xeral son máis pequenos, máis numerosos e están descentralizados.
Xinzo da Costa, Vilardecás, Maceda
Xinzo da Costa é un lugar da parroquia de Vilardecás, no concello ourensán de Maceda, na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 71 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 33 eran homes e 38 mulleres.
Segunda viaxe do Beagle
Descubrimento de fósiles
A maior parte do segundo día dedicouno a desenterrar un gran cranio que Darwin encontrou incrustado en rocha branda, e pareceulle que estaba relacionado cos rinocerontes. O 8 de outubro volveu ao xacemento e encontrou unha mandíbula e un dente que puido identificar usando o Dictionaire classique de Bory de Saint-Vincent. Escribiu a casa describindo isto e o gran cranio como fósiles de Megatherium, ou quizais Megalonyx, e fixo notar excitado que os únicos espécimes en Europa estaban na colección real de Madrid. Na mesma capa atopou unha gran superficie de placas poligonais de armadura ósea. O seu pensamento inmediato foi que eran restos dun enorme armadillo igual ás pequenas criaturas comúns na área, pero seguindo as desorientadoras descricións de Cuvier do espécime de Madrid e unha noticia xornalística sobre un fósil atopado por Woodbine Parish, Darwin pensou que a armadura ósea que posuía identificaba o fósil como un Megatherium. Con FitzRoy, Darwin percorreu 48 km a través da baía para chegar a Monte Hermoso o 19 de outubro, e atopou numerosos fósiles de pequenos roedores que contrastaban cos enormes mamíferos edentados de Punta Alta. En novembro en Bos Aires "mercou fragmentos dalgúns ósos enormes" que "lle aseguraron pertencían a antigos xigantes!!", e seguidamente aproveitou todas as oportunidades para conseguir fósiles "por ouro ou galopando".
Xinzo da Costa, Vilardecás, Maceda
Segundo o INE, no 2010 tiña 75 habitantes (42 mulleres e 33 homes), o que supón unha diminución con respecto ao ano 2000 cando tiña 104 habitantes.
Servidor
Descrición
Os servidores con frecuencia teñen recursos de hardware que fan dispoñíbel de forma controlada e compartida ós ordenadores cliente. Desta forma tense un mellor control do acceso e da seguranza, alén da redución de gastos que implica. Algúns recursos hardware que se comparten son impresoras e sistemas de ficheiros.
Hardware de servidor
Aínda que os servidores se poden construír con compoñentes de ordenador dedicado, normalmente úsase hardware especial optimizado para as necesidades do servidor. Como moitas tarefas do servidor son operacións de entrada-saída, a maior parte do custo dun servidor vén dado polo custo de unidades de disco de alto rendimento e interfaces de entrada-saída. Por exemplo, as unidades de disco SCSI configuradas "RAID array" para mellorar o funcionamento e a fiabilidade son populares en servidores a pesar do seu custo alto; estas mesmas configuracións semellarían prohibitivamente caras e complexas á maioría dos usuarios de ordenador de escritorio. E, aínda que os servidores polo xeral requiran cantidades grandes de espazo de disco, unidades de disco máis pequenas poden ser usadas nunha compensación de capacidade contra a fiabilidade.
As velocidades de CPU son moito menos críticas para moitos servidores que para moitos ordenadores de escritorio. A carencia de calquera interface gráfica de usuario en moitos servidores libera carga de traballo, podendo realizar o procesador outras tarefas. Se hai moita carga de traballo para un servidor, a tendencia é a agregar máis CPUs en vez de aumentar a velocidade dunha CPU só; faise así por motivos de fiabilidade e a redundancia.
A carencia dun GUI nun servidor fai innecesario instalar adaptadores caros de vídeo. Así mesmo, interfaces de son, conexións de joystick, periféricos USB, e similares son polo xeral innecesarios.
Como os servidores deben funcionar continuamente necesitan dun sistema de ventilación que manteña o sistema fresco. As fontes de alimentación continuas especiais utilízanse para se aseguraren de que os servidores continúan funcionando cando ocorre un apagón.
Todos os servidores inclúen conexións de rede resistentes que lles permiten manexar as cantidades grandes de tráfico que reciben e xeran.
Software de servidor
A diferenza principal entre servidores e ordenadores de escritorio non está no hardware, está no software. Os servidores frecuentemente executan sistemas operativos que son deseñados para o emprego en servidores. Os servidores executan aplicacións especiais que tamén son deseñadas para realizaren tarefas de servidor.
Sistemas operativos
Nos ordenadores persoais o sistema operativo que predomina é o Windows de Microsoft, pero no mundo dos servidores, os sistemas operativos máis usados son FreeBSD, Solaris e Linux, que son semellantes ó sistema operativo UNIX. O UNIX foi o primeiro sistema operativo dos miniordenadores, e como os servidores substituíron gradualmente a estes, o UNIX era unha opción lóxica e eficiente de sistema operativo para os servidores.