cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wassily Kandinsky
Arte abstracta
En 1922 trasládase a Weimar (Alemaña), onde imparte clases teóricas para a Escola da Bauhaus. En 1926 publícase o seu libro ''Punto e liña sobre o plano. Contribución á análise dos elementos pictóricos, unha continuación orgánica do seu traballo anterior Do espiritual na arte''. Permanecerá na Bauhaus ata o ano 1933 cando o Terceiro Reich clausura a institución. Durante o seu período en Alemaña e coma docente na Bauhaus, a súa arte plástica evoluciona co seu pensamento teórico dando paso a unha "abstracción xeométrica". Durante este tempo retoma o contacto con Paul Klee, antigo compañeiro do grupo Der Blaue Reiter, quen será o seu veciño durante a súa estancia na Bauhaus.
Dende 1933 establécese en París, onde continuará a súa carreira como artista ata a súa morte no ano 1944. Este último período da súa vida é coñecido como "abstracción biomórfica". Nel Kandinsky segue escribindo ensaios e artigos, e toma contacto coa nova xeración de artísticas surrealistas parisienses entre os que se atopa Joan Miró.
Game Freak
Game Freak Co., Ltd. (株式会社ゲームフリーク) é unha compañía de desenvolvemento de videoxogos xaponesa, máis coñecida por desenvolver a serie de videoxogos de Pokémon distribuídos por Nintendo.
Historia
Antes dunha compañía de videoxogos, Game Freak foi unha publicación propia de videoxogos creada por Satoshi Tajiri e Ken Sugimori na década de 1980. Tajiri escribiu e editou os textos e Sugimori facía as ilustracións. Tajiri tamén usou "Game Freak" como seudónimo cando escribía como independente para publicacións como Family Computer Magazine e Famicom Tsūshin.
En outubro de 2015, Game Freak mercou Koa Games, unha compañía de desenvolvemento de móbiles. En maio de 2019, o director de Game Freak Masayuki Onoue desvelou que Game Freak preorizou a creación de videoxogos orixinais co obxectivo de facer medrar a experiencia do seu persoal. A iniciativa da compañía Gear Project, que anima ós creadores a presentar ideas de xogos orixinais durante os períodos tranquilos, ata agora deu lugar a xogos orixinais como HarmoKnight, Pocket Card Jockey, Tembo the Badass Elephant e Giga Wrecker.
Leptocleidus
Leptocleidus é un xénero extinto de pliosauroides leptocleídidos que viviron no Cretáceo, no que hoxe é Inglaterra, Australia e Suráfrica. É o único pliosauro coñecido achado nos sedimentos da illa de Wight.
Descrición
esquerda|miniatura|Leptocleidus sp. Con grandes clavículas, interclavículas e escápulas pequenas, Leptocleidus parecíase a Rhomaleosaurus do Xurásico Inferior e ós membros da familia do Cretáceo Polycotylidae. Este animal tiña 21 dentes a cada lado dos seus maxilares e aproximadamente 35 dentes de cada lado da súa mandíbula. O cranio de forma triangular de Leptocleidus tiña unha crista saxital correndo dende un bordo sobre o final do nariz á rexión nasal. A diferenza doutros pliosauroides, Leptocleidus tiña costelas cervicais cunha soa cabeza e unha profunda depresión no centro das vértebras do pescozo. Leptocleidus medía de media 3 metros de lonxitude. Porén, Leptocleidus superstes era case un 50% máis pequeno (1,5 metros) polo que era a especie máis pequena.
Leandro Pita
O nome de Leandro Pita pode referirse a:
(55565) 2002 AW197
(55565) 2002 AW197 é un obxecto trans-neptuniano (TNO). Foi descuberto por Michael E. Brown e o seu equipo o 10 de xaneiro do ano 2002. Está clasificado coma cubewano. As medicións feitas co Telescopio Espacial Spitzer confirmaron que 2002 AW197 é un fundado candidato a planeta anano. Está situado preto do Abismo de Kuiper.
Candidato a planeta anano
As observacións da emisións termais feitas polo Spitzer Space Telescope no 2007, dánlle a este obxecto un diámetro duns 734(+116 -108) kms e un albedo de 0,117(+0,04 -0,03). O tamaño mínimo estimado para ser un planeta anano é duns 400 kms de diámetro.
Superficie
A análise do ESO do espectro electromagnético revela unha forte liña no vermello e non amosa a presenza de xeo de auga (en contraste con Quaoar, que tamén é vermello) suxerindo a presenza de material orgánico.
Os Castros, Caraño, Pol
Os Castros é un lugar da parroquia de Caraño no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Lucy (filme de 2014)
Lucy é un filme francés ciencia ficción e acción e escrito e dirixido por Luc Besson e producido pola súa muller Virginie Silla coa compañía Europacorp. O filme foi rodado en Taipei, París e Nova York. Está protagonizado por Scarlett Johansson, Morgan Freeman, Amr Waked e Choi Min-sik. Johansson intepreta ó personaxe do título, unha muller que adquire habilidades psicoquinéticas a partir dunha droga.
O filme foi estreado o 25 de xullo de 2014, e converteuse nun éxito de recadación, conseguindo $443 millóns sobre un orzamento de $40 millóns.
Sinopse
Lucy é unha muller obrigada a exercer de mula (de drogas) e que adquire poderes sobrenaturais cando a bolsa da droga se rompe e os narcóticos entran en contacto co seu corpo. A partir dese intre, a substancia comeza a mellorar a capacidade do cerebro de Lucy ata chegar ó 100%.
Luci
Luci é unha comedia de situación emitida pola Televisión de Galicia dende abril de 2014 (cun episodio piloto en 2013).
Argumento
Ambientada na Coruña actual, conta a historia dunha muller galega, de case corenta anos, con hipoteca, separada, nai dun fillo, traballadora no servizo mantemento de xardíns e parques, que fala por teléfono tódalas noites coa súa irmá.
Emilio Lousas Muíña
Emilio Lousas Muíña, nado en 1950, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Funcionario en excedencia do Concello de Alfoz, onde traballou máis de tres décadas. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Alfoz en substitución de Antonio Gómez Rigueira e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 repetiu como candidato a alcalde e obtivo a maioría absoluta.
Está casado, ten dous fillos e é funcionario.
Lista de raíñas e emperatrices de Francia
miniatura|275px|[[Euxenia de Montijo, última emperatriz consorte de Francia entre 1853-1871.]]
A continuación presentase unha lista das mulleres que foron as consortes dos reis e emperadores de Francia desde a ascensión ao trono dos Capetos.
A lei dos varóns impide a ascensión dunha muller ao trono, polo que o país galo nunca tivo unha raíña gobernante por dereito propio, mais de entre as nobres mulleres desta lista resaltan algunhas delas que foron rexentes do reino en distintas circunstancias:
Desde o ano 987, da voda de Hugo I de Francia, cóntanse 53 consortes dos monarcas franceses, delas 49 levaron o título de Raíña de Francia, Raíña Consorte ou Raíña dos franceses. Tres delas levaron o título de Emperatriz dos franceses e unha foi coñecida como Consorte Real.
Santiurxo, San Paio de Abeleda, Castro Caldelas
Santiurxo é un lugar da parroquia de San Paio de Abeleda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era muller. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 1 habitante (1 muller).
Mothers
Mothers é unha banda estadounidense procedente de Athens, Xeorxia.[1] Está composta por Kristine Leschper, Matthew Anderegg, Chris Goggins e Garrett Burke. O grupo publicou o seu álbum de estrea, When You Walk A Long Distance You Are Tired, o 26 de febreiro de 2016. O seu segundo traballo, Render Another Ugly Method, foi editado o 7 de setembro de 2018.
Marcelino Pasín Noya
Marcelino Pasín Noya, nado en Santiago de Compostela o 2 de xuño de 1901 e finado na mesma cidade o 22 de setembro de 1936, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Fillo de José Pasín Romero. Afiliado socialista e de ideas sindicalistas. Era Xefe da Estación de Santiago de Compostela en 1936. Organizou o bloqueo da estación os días posteriores ao golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 impedindo a saída de trens. Foi encarcerado o 28 de agosto, foi xulgado en consello de guerra o 17 de setembro e sentenciado á pena de morte. Foi executado en Boisaca o 22 de setembro.
Meteorito
miniatura|Meteorito.
Un meteorito é un corpo celeste relativamente pequeno que acada a superficie terrestre. Cando un meteorito está composto esencialmente de silicatos, sen metais, denomínase aerólito ou litito. Se están compostos de metal (principalmente ferro) denomínanse sideritos. Se teñen unha composición mixta de rocha e metal son litosideritos.
No espazo, estes corpos reciben o nome de meteoroides ("pequenos" asteroides, aproximadamente do tamaño dun canto rolado ou de menor tamaño, que xeralmente son o resultado da colisión de dous ou máis asteroides). Ó entrar en contacto coa atmosfera, a fricción co aire causa que o corpo se quente, emitindo luz e formando un meteoro, bóla de lume ou estrela fugaz.
Historia
Foron unha fonte primaria de ferro ao comezo da Idade de Ferro, chegando a ser obxecto de culto na relixión faraónica. Na actualidade destacan os estudos sobor dos efectos dos impactos de meteoritos no planeta Terra, en especial polo estudo do evento K-T (Cretáceo-Terciario).
Exobioloxía
Son obxectos de especial interese no campo da exobioloxía, en especial os meteoritos atopados na Antártida.
Camilo Estévez Puga
Camilo Leandro Estévez Puga, nado en Armeses (Maside) o 13 de xuño de 1924 e finado en 1999, foi un relixioso galego, bispo da Igrexa Católica Palmariana.
Micerinos
O que sabemos da súa vida son datos de carácter anecdótico que lle debemos a Herodoto, que o define coma un monarca moi piadoso e xusto gobernante. O seu complexo piramidal escavouno George Reisner aínda que a pirámide xa fora asiduamente visitada dende o século XIX, incluído o Coronel Howard Vyse que sacou o sartego da súa situación e tratou de levalo a Inglaterra por mar, pero o barco que o trasladaba o Beatrice naufragou en outubro de 1838 fronte ás costas españolas, preto de Cartaxena.
A pirámide, moito menor que as dos seus antecesores, sufriu varios cambios durante a súa construción dende o seu plan orixinal, e posiblemente xamais foi acabada. No complexo piramidal acháronse varias estatuas en diversas formas de representación como as Tríades, algunhas representado xunto coa súa esposa Khamerernebty II. Destaca unha Tríade atopada pola expedición de Harvard-Boston no templo do Val do rei en 1908, feita en cuarcita gris e onde aparece representado coa deusa Hathor e a personificación do nomo XVII do Alto Exipto.
O Rubieiro, Sumio, Carral
O Rubieiro é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 3 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Neste lugar está a capela de San Pedro de Rubieiro.
Japanese Breakfast
Japanese Breakfast é un proxecto musical en solitario da músico estadounidense-coreana Michelle Zauner. Baixo este alias Zauner leva publicados dous álbums de estudio, Psychopomp (2016) e Soft Sounds from Another Planet (2017).
Soutelo, San Paio de Abeleda, Castro Caldelas
Soutelo é un lugar da parroquia de San Paio de Abeleda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2020 tiña un habitante segundo o IGE (un home), se ben en anos anteriores estivera deshabitado.
Japanese Breakfast
O nome da banda, segundo Zauner, é unha xustaposición do exotismo asiático e da cultura estadounidense. Zauner elixiu o nome porque "medrou relacionándose bastante coa cultura xaponesa debido a que a sentía como o máis próximo que tiña" á cultura coreana nos Estados Unidos.
Miguel o Valente
miniatura|Gravado de Miguel o Valente
Miguel o Valente (en romanés, Mihai Viteazul, en húngaro Vitéz Mihály), nado en 1558 e finado o 9 de agosto de 1601, foi un voivoda de Valaquia (1593-1601), Príncipe de Transilvania (1599-1600) e de Moldavia (1600).
Durante o seu reinado, que coincidiu cunha guerra entre os Habsburgo e os otománs, ese tres principados que forman o territorio da actual Romanía e a República de Moldavia, uníronse por primeira vez baixo un mesmo dirixinte romanés, aínda que a unión durou apenas seis meses. Aínda así, Miguel o Valente é considerado un grande heroe nacional en Romanía, e a súa figura é invocada no himno de Romanía.
Galería de imaxes de eirugas de Galicia
Galería de imaxes de eirugas de Galicia.
Acoustic : Latte
Acoustic : Latte é o cuarto álbum recompilatorio do grupo de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 16 de febreiro do ano 2005 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. No álbum, inclúense doce das cancións máis populares da banda que foron regravadas nun ambiente acústico, entre os que están os dous singles máis exitosos da banda como son "Time goes by" e "fragile". Sinalar que as cancións non están masterizadas, polo que o álbum ten son de directo aínda que foron gravadas plenamente en estudio. O álbum alcanzaría a cuarta posición nas listas de Oricon.
Ildikó Rejtő
Ildikó Rejtő, tamén coñecida como Ildikó Uljakiné-Rejtő ou Ildikó Ságiné-Ujlakiné-Rejtő, nada en Budapest o 11 de maio de 1937 é unha tiradora de esgrima húngara, gañadora de sete medallas olímpicas.
Traxectoria
Xorda de nacemento, comezou a practicar esgrima aos quince anos e os seus adestradores comunicábanse con ela por medio de notas. Especialista na modalidade de florete, en 1956 foi a campioa mundial xuvenil e en 1958 a campioa húngara. Participou aos 23 anos nos Xogos Olímpicos de 1960 celebrados en Roma, conseguindo a medalla de prata por equipos, quedando tras do equipo soviético. Nos Xogos Olímpicos de 1964 de Toquio levou a medalla de ouro tanto na proba individual como por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1968 de México gañou a medalla de prata na proba por equipos, de novo por tras do equipo soviético e a medalla de bronce na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1972 de Múnic gañou unha nova medalla de prata na proba por equipos, metal que se converteu en bronce nos Xogos Olímpicos de 1976 de Montreal. Despois de retirarse da alta competición foi adestradora da sección de esgrima do Újpest FC (1981-1987) e do Budapesti Honvéd desde 1987. Activa participante do circuíto de veteranos foi campioa de Europa en 1995 e do mundo de veteranas en 1999.
Ao longo da súa carreira gañou quince medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas cinco de ouro.
Munster Rugby
O Munster Rugby (en Rugbaí Mumhan) é un dos catro equipo profesionais provinciais de rugby da Illa de Irlanda. O club compite no Pro14 e na Copa de Campións (Champions Cup). O equipo representa á sección de Munster da Irish Rugby Football Union (IRFU), sendo así o responsable do rugby na provincia. O estadio principal do equipo é o Thomond Park de Limerick, recinto con capacidade para 25.600 espectadores. Con todo, ás veces tamén xogan no Irish Independent Park de Cork, con capacidade para 8.008. Entre os principais títulos obtidos polo club, están dúas Champions Cup (2006 e 2008) e tres Pro14 (2003, 2009 e 2011).
O equipo de Munster foi fundado oficialmente en 1879, á vez que os equipos das provincias de Leinster e Ulster, sendo o de Connacht fundado unha década despois en 1889. Porén, o primeiro xogo interprovincial entre representantes das provincias xa se disputara en 1875. O Munster tradicionalmente fornecía ao seu equipo con xogadores de clubs da cidade de Limerick, onde o rugby é moi popular e xogado a todos os niveis. O lema do equipo é "To the brave and faithful, nothing is impossible" (do Para os valentes e os leais, nada é imposíbel), o cal provén do lema do clan Mac Cárthaigh "Forti et Fideli nihil difficile".
Historia
Antes da creación das dúas competicións profesionais nas que compite actualmente, o equipo provincial de Munster xa existía. Foi fundado como equipo representativo da provincia en 1879, e nos anos dos equipos afeccionados competía coas outras 3 provincias irlandesas polo campionato anual Inter-Provincial Championship, que Munster gañou en 22 ocasións. Munster tense enfrontado á maioría das seleccións internacionais que visitaban Irlanda nas súas xiras, comezando polo encontro fronte Australia en 1947. Munster acadou un empate cos Wallabies en 1958, pero acadou 4 vitorias en 1967, 1981, 1992 e 2010. Fronte a Nova Zelandia, Munster empatou en 1973, pero conseguiu a vitoria en 1978.
Elenco
Os seguintes son os xogadores de Munster para o Pro14 de 2019−20.
British and Irish Lions
Os seguintes xogadores xogaron cos British and Irish Lions.
Internacionais
Os seguintes son xogadores destacados de Leinster que foron internacionais con seleccións diferentes á irlandesa.
Adestradores
Os seguintes son os adestradores de Munster desde o inicio da era profesional. thumb|175px|Anthony Foley.
Palmarés
European Rugby Champions Cup Pro14 Celtic Cup Irish Inter-Provincial Championship Setanta Challenge Cup British and Irish Cup
Encontros contra seleccións
A seguinte é unha lista dos resultados de Leinster contra combinados nacionais e rexionais. Nos resultados, os puntos de Leinster aparecen sempre primeiro.
Augustus Quirinus Rivinus
Augustus Quirinus Rivinus, tamén coñecido como August Bachmann ( 9 de decembro de 1652 – 20 de decembro de 1723) foi un médico, e botánico alemán.
Naceu en Leipzig, Alemaña, e estudou na Universidade de Leipzig (1669–1671), continuou os seus estudos na Universidade de Helmstedt. En 1677, comezou a ensinar medicamento en Lepzig e en 1691 postulouse para dúas cátedras, a de Fisiología e a de Botánica. En 1701 chegou a ser profesor de patoloxía e en 1719 profesor de terapéutica e decano permanente da Facultade de Medicina. Era tamén un estusiasta da astronomía e, cara ao final da súa vida, estaba case completamente cego por observar as manchas solares. Faleceu en Leipzig.
Na súa obra «Introductio generalis in rem herbariam» e tres libros adicionais relativos á clasificación das plantas introduciu varias innovacións importantes que foron a base para o traballo doutros botánicos, como Joseph Pitton de Tournefort e Carlos Linneo, entre outros.
Valverde, San Paio de Abeleda, Castro Caldelas
Valverde é un lugar da parroquia de San Paio de Abeleda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. Tamén o estaba en 2010.
Augustus Quirinus Rivinus
Clasificou as plantas de acordo á estrutura da flor. Do mesmo xeito que John Ray usou claves dicotómicas que conducían primeiro aos grupos taxonómicos superiores, que o denominou genus summum das ordes de plantasordo, e logo aos grupos de categoría inferior. Xunto con Joseph Pitton de Tournefort foi o primeiro en aplicar a regra que os nomes de todas as especies do mesmo xénero deben comezar coa mesma palabra ou nome xenérico. Si un xénero presentaba máis dunha especie, entón o mombre das mesmas debían estar seguidos por unha pequena frase diagnóstica ou differentia specifica.
Obras
miniatura|414x414px|"Horminum tingitanum" (Salvia tingitana) extraída de Ordo Plantarum, 1690.
Radiación
En física, a radiación é un modo de propagación da enerxía a través do espazo, de forma análoga á luz.
A radiación, propiamente dita, refírese á transportada por ondas electromagnéticas, chamada, en consecuencia, radiación electromagnética. Así a todo, emprégase esta expresión tamén para referirse ó movemento de partículas a gran velocidade no medio, con aprezable transporte de enerxía, que recibe o nome de radiación corpuscular.
Se o transporte de enerxía é suficientemente elevado como para provocar ionización no medio circundante, fálase de radiación ionizante. Aínda que non é totalmente correcto, é habitual empregar a palabra radiación, por extrapolación, para referirse ás radiacións ionizantes.
Terminoloxía
A palabra radiación está formada con raíces latinas e significa "acción e efecto dos raios". Os seus compoñentes léxicos son: radio (raio de luz), co sufixo -ción (acción e efecto). Outras palabras coa mesma raíz son radio, raio ou irradiar.
Termo anatómico
En Anatomía, úsase o termo radiación para referírmonos a unha estrutura que diverxe dende un centro común:
Vilaverde, Manduas, Silleda
Vilaverde é un lugar da parroquia de Manduas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 16 habitantes, deles 6 eran homes e 10 eran mulleres. Isto supón un mantemento no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Parroquias de Silleda
Manduas, Silleda
Brașov
miniatura|Brașov Brașov (en húngaro: Brassó) é a capital do distrito (județ) localizado no centro de Romanía, ao sueste da rexión histórica de Transilvania, o Condado de Braşov. Foille outorgado o título de cidade-mártir pola participación dos seus cidadáns na Revolución romanesa de 1989.
A patroa da cidade é a Virxe María. A súa estatua está encima dun dos contrafortes da Igrexa Negra, que está orientado cara á Casa Sfatului, co escudo de Brașov esculpido debaixo, en relevo.
Souto Figueira, Sumio, Carral
Souto Figueira é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 4 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Neste lugar está a igrexa de Santiago de Sumio.
Xabier López López
Traxectoria
Colaborador ocasional de prensa escrita e dixital (A Nosa Terra, De Luns a Venres, Grial, entre outras), a súa carreira autorial, centrada na narrativa, contempla primordialmente a novela, sen desatender incursións ocasionais no relato ou no mundo do conto infantil.
Vida persoal
É irmán do xornalista e político Paulo Carlos López.
Lucha Social
Lucha Social foi un semanario editado en Santiago de Compostela entre 1919 e 1921.
Historia e características
Periódico de tendencia obreirista, apareceu o 15 de marzo de 1919. Comezou como voceiro da Federación de Sociedades Obreras y Agrícolas de Santiago, promovido por José Pasín Romero, Ezequiel Rey Turnes, Manuel Fandiño Ricart e José Silva Martínez, entre outros. Estivo dirixido por Marcelino Puente González (marzo a xullo de 1919), José Silva Martínez (do 26 de xullo de 1919 a agosto de 1920), Ezequiel Rey Turnes (do 20 de agosto de 1920 a abril de 1921), Jesús Posse (do 9 de abril de 1921 ata xullo) e Valentín Canedo (do 8 de xullo de 1921 ata a súa desaparición). Foi suspendido pola folga xeral de abril a xuño de 1919. Posteriormente, logo da desafección dos agrarios, mudou a súa cabeceira e a partir do número 13 converteuse no Órgano de las Sociedades Obreras de Resistencia de Santiago y su contornos. Cesou no segundo trimestre de 1921 trala súa suspensión pola censura gobernativa.
Cova de Thien Duong
miniatura|dereita|250px|Cova de Thien Duong en [[Parque Nacional de Phong Nha-Ke Bang|Phong Nha-Ke Bang.]] miniatura|dereita|250px|Cova de Thien Duong en [[Parque Nacional de Phong Nha-Ke Bang|Phong Nha-Ke Bang.]] A cova de Thien Duong (en vietnamita: Hang Thiên Đường) é unha gruta situada no Parque Nacional de Phong Nha-Ke Bang, un parque nacional e Patrimonio Mundial da provincia de Quang Binh (Vietnam), a 60 km ao sur da cidade de Dong Hoi, 450 km ao sur da cidade de Hanoi.
Milicia Urbana
Co nome de Milicia Urbana coñécense os rexementos creados pola coroa de España, a partir de 1794, para a defensa das cidades e vilas.
As Milicias Urbanas teñen os seus precedentes na Garda Cívica, creada polos primeiros Borbóns, que era un corpo soamente civil, sen bandeira e practicamente sen funcións.
Creación
En 1794 creáronse en Madrid, coa colaboración e intervención do concello, dous rexementos militares de carácter popular, as Milicias Urbanas, con Xefes e Oficiais elixidos polos seus membros, bandeira propia e dependencia do concello, sendo en principio o seu obxecto proporcionar unha gornición á capital para a súa defensa. Co mesmo fin creáronse en todas as poboacións, incluídas as americanas, e en razón ao número de habitantes, batallóns e compañías de Milicia Urbana.
A razón da súa creación foi a guerra contra a República Francesa, ao ter Godoy que enviar fortes reforzos aos exércitos comandados polos xenerais españois que combatían en Francia. En vista do perigo que representaba o deixar desgornecias a capital do reino e moitas cidades, pensouse na milicia popular, cuxos corpos levantáronse e armáronse por un tempo indefinido, co único obxecto de gornecer as poboacións que se encontraban sen tropas.
O no 1802, coa sinatura da paz de Amiens, e voltos a España os exércitos que loitaron en Francia, disolveuse a milicia urbana, sen que mediara para iso ningún decreto, como non o houbera tampouco para a súa formación, recollendo as armas os respectivos Capitáns Xenerais, e quedando só a garda cívica.
O ano 1808, no curso da Guerra da Independencia, as diferentes Xuntas Provinciais soberanas, como a de Galicia, crearon as súas propias Milicias.
As Milicias Nacionais
miniatura|250px|Monumento á [[Constitución de 1812 en Cádiz.]]
Na Constitución de 1812 creouse a Milicia Nacional, institución de carácter popular, encargada de conservar a orde e a tranquilidade nas vilas, semellante ás anteriores Milicias; suprimida durante o período absolutista de Fernando VII, a milicia foi restaurada na Constitución de 1837.
O 15 de abril de 1814 as Cortes de Cádiz decretaron a creación da Milicia Nacional, milicia de índole popular, pero que estaba moi lonxe do que foran pouco tempo atrás as Milicias Urbanas. Estaba obrigado a ser miliciano todo español desde os 30 aos 50 anos, sempre que non tiveran ningunha tara física nin moral, quedando exceptuados os sacerdotes ordenados, os empregados públicos e do patrimonio, e os pertencentes a Facultades universitarias científicas ou literarias. O servizo nelas era obrigatorio por oito anos, e recrutábanse 30 milicianos por cada 1.500 almas; de non ser suficientes, podían serres alistados mozos desde a idade de 18 anos.
Pero coa volta a España de Fernando VII, o 4 de maio de 1814 a España, a Milicia Nacional morreu antes de nacer.
A consecuencia dos acontecementos políticos de 1820 e triunfante a insurrección iniciada por Riego nas Cabezas de San Juan, implantouse de novo o réxime liberal e a Milicia Nacional foi restaurada por Real Decreto de data 26 de abril de 1820. Segundo as ordenanzas dadas para a Milicia en 1822, cada vila tiña a súa milicia local, e os concellos eras os que expedían os títulos corresponde. Unha vez pasados os, en boca de Frenando VII, tres mal chamados anos (o trienio liberal) a reacción de 1823 suprimiu a Milicia Nacional, reemprazándoa polos '' Voluntarios realistas".
Reapareceron de novo as Milicias Urbanas en virtude da Real Orde de 19 de febreiro de 1834 e, por Real Decreto de 28 de decembro de 1835 convertéronse en Garda Nacional.
Berzas
Berzas foi un grupo de pop rock en clave humororística de Zaragoza (Aragón, España), creado cara 1990 e supostamente disolto en 1999. Aínda que coñecidos no ámbito local, fóra de Aragón a súa proxección foi case nula.
Donald Davidson
Donald Herbert Davidson nado en Springfield, Massachusetts, o 6 de marzo de 1917 e finado o 30 de agosto de 2003 en Berkeley (California), foi un dos filósofos que abriu o pensamento analítico a novos horizontes máis pragmáticos.
Traxectoria
Formado na Universidade Harvard, deu clases posteriormente na Stanford, Princeton, Rockefeller, Chicago, e California.
A súa obra exerceu considerable influencia en diversas áreas da filosofía a partir dos anos 1960, en especial nas áreas da filosofía da mente, filosofía da linguaxe, e teoría da acción.
Pensamento
Davidson entende que hai un interpretar comprensivo na comunicación intersubxectiva que se relaciona coas condicións de verdade dun enunciado. Davidson vai impugnar o empirismo do seu mestre Willard Van Orman Quine, non existe un dualismo entre subxectividade e mundo obxectivo, entende que non existen un presunto material neutro á espera de ordenación conceptual. Toma distancia fronte a unha ciencia que ve como omniabarcadora e que acabará coa filosofía mesma.
Existe un modo lexítimo de coñecemento distinto da ciencia física que permite abordar filosoficamente os sentimentos, os desexos, as intencións e todo un discurso mental desprezado polo empirismo. Sendo un externalista (existen conexións entre o mundo exterior e o contido dos nosos pensamentos), afirma porén que interpretamos un experimento como interpretamos calquera outra cousa. Davidson segue afincado no materialismo fisicista pero entende que existen descricións verdadeiras dende o punto de vista epistemolóxico que non se se cinguen a leis físicas. O pensamento esixe elementos compartidos de verdade e obxectividade, existe un contexto público intersubxectivo ao que a mente se ve dalgún xeito sometida. Non podemos entender a outro se non compartimos o seu mundo e non o vemos tan lóxico como o somos nós (principio de caridade). A fonte da obxectividade é a intersubxectividade (trangulación).
Miguel Poveda
Miguel Ángel Poveda León, coñecido como Miguel Poveda, nado en Barcelona o 13 de febreiro de 1973, é un cantaor flamenco de orixe catalá.
KBO League
A KBO League (hangul: KBO 리그) é o campionato de liga de béisbol profesional de Corea do Sur. O torneo naceu no ano 1982 con 6 equipos coa misión de profesionalizar este deporte no país. Na actualidade son dez os equipos que compiten cada ano neste torneo. Cada equipo está ligado a unha empresa industrial, de xeito que algúns deles levan no seu nome a marca comercial desa empresa, por exemplo: LG Twins, Kia Tigers, Samsung Lions, e outros. A KBO está considerada a segunda liga de béisbol máis importante de Asia e unha das máis importantes do mundo, so por detrás da MLB norteamericana e da NPB xaponesa. Analistas e especialistas en béisbol consideran a esta competición a un nivel intermedio entre o AA e o AAA das Ligas Menores estadounidenses.
Formato
A liga está composta por 8 equipos que xogan nunha mesma división. Non existen ascensos nin descensos de categoría, é unha liga pechada. Ao longo da tempada regular cada equipo xoga 133 encontros, 19 fronte a cada un dos demais equipos. Ao remate da tempada regular, se disputan uns Play Offs para determinar o campión. En primeiro lugar disputan unha eliminatoria o 3º da clasificación fronte ó 4º. O gañador desta primeira eliminatoria xoga deseguido outra eliminatoria fronte ó 2º da clasificación. Cada unha destas eliminatorias é ó mellor de 3 encontros. O gañador desta última eliminatoria compite fronte ó 1º da clasificación nas Series de Corea ó mellor de 7 encontros polo título de campión nacional.
Campións
O equipo mais dominador da liga coreana de béisbol é o Kia Tigers, que ten gañado o campionato 10 veces, a última en 2009; por diante do Samsung Lions, so 4 veces campión, pero que é o equipo con máis finais disputadas, 13, a última en 2010.
Zenit (cámara)
miniatura|250x250px|Primeiro modelo da Zenit, producido en 1952 en [[Moscova, cun obxectivo Industar.]] Zenit (en ruso: Зени́т) é unha marca rusa (orixinalmente soviética) de cámaras e obxectivos fotográficos. Os corpos destas cámaras foron producidos polas fábicas KMZ dende 1952 ata 2005 en Moscova e por BelOMO dende a década de 1970 en Belarús, os obxectivos normais Helios-44 que maioritariamente as acompañan foron producidos tamén en Moscova, Valdái e Vileyka. A marca Zenit identifícase principalmente coas cámaras SLR de 35 mm, aínda que outros tipos de cámaras non réflex utilizaron este nome.
Primeiros anos
A primeira cámara Zenit estaba baseada na cámara telemétrica Zorki (a cal era unha copia da Leica II). Ao transformar a Zorki nunha cámara réflex de único obxectivo eliminouse o telémetro e transfoumouse nunha pantalla de vidro mate e un prisma; engadiuse un espello móbil cun sistema de aparellos, polo cal a montura de rosca de 39 mm tivo que ser desprazado para adiante.
Durante os primeiros anos de produción (ata a Zenit-E, de 1967), o desenvolvemento das cámaras Zenit era semellante ás das Zorki.
Zenit-E e os seus sucesores
miniatura|250x250px|Zenit-E cun obxectivo Industar e [[Fotometría (óptica)|fotómetro de selenio. Á dereita pode observarse o emblema dos Xogos Olímpicos de Moscova de 1980.]] Dende 1967 ata 1969 KMZ desenvolveu un sistema metalúrxico que permitía a fabricación masiva de cámaras. A produción de cámaras evolucionou ao sistema de montura M42. Ademais, un espello de retorno automático foi incorporado. Isto levou a creación dun dos seus modelos máis coñecidos, a Zenit-E, da cal se produciron preto de 12 millóns de exemplares (incluíndo os subtipos). Os principais eventos do desenvolvemento posterior das Zenit-E foron:
Cámaras da serie Zenit-E
miniatura|250x250px|Zenit-EM de 1978, cun obxectivo Helios-44M.
Cámaras con medición a través da lente e montura M42
miniatura|250x250px|Zenit-212K cun obxectivo MC Variozenitar.
Jorge Rafael Videla
miniatura|Videla na inauguración da Exposición Rural en Palermo, Buenos Aires, en 1976. Jorge Rafael Videla, nado en Mercedes (Provincia de Buenos Aires) o 2 de agosto de 1925 e finado en Marcos Paz o 17 de maio de 2013, foi un militar arxentino que ocupou de facto a presidencia do seu país entre o 1976 e o 1981. Chegou ao poder nun golpe de estado que derribou á presidenta María Estela Martínez de Perón, exercendo unha cruel ditadura. O seu mandato estivo marcado por violacións dos dereitos humanos e por un conflito fronteirizo con Chile, que estivo a punto de virar en conflito armado. Despois da restauración da democracia, foi xulgado e condenado a prisión perpetua e perda do rango militar por varios crimes cometidos durante o seu goberno.
O golpe
O entón tenente-xeneral Videla foi nomeado Comandante en Xefe do exército pola presidenta María Estela Martínez de Perón, Isabelita, en 1974. Videla encabezou o golpe de estado de 24 de marzo de 1976 que substituíu a Isabelita por unha xunta militar, formada por el mesmo, representando o Exército, polo almirante Emilio Eduardo Massera (Mariña) e polo brigada xeneral Orlando Ramón Agosti (Forza Aérea), dando inicio ao autodenominado Proceso de Reorganización Nacional. Os militares arxentinos foran adestrados na famosa Escola das Américas, localizada en Panamá e financiada e dirixida polos Estados Unidos. O golpe militar formaba parte dun plan maior de golpes militares en toda América Latina co apoio da CIA e dos Estados Unidos.
O 29 de marzo asumiu a Presidencia da Nación, que ocuparía ata ser substituído polo xeneral Roberto Viola en 1981, polo forte desgaste público da súa imaxe e diverxencias no seo da cúpula militar.
Dereitos humanos
Durante o goberno de Raúl Alfonsín instituíuse a CONADEP (Comisión Nacional de Persoas Desaparecidas) para investigar e documentar o sucedido. Con base nos achados da mesma, Videla e outros membros do goberno militar foron condenados pola xustiza.
A política económica
José Alfredo Martínez de Hoz dirixiu a economía durante toda a presidencia de Videla. As súas medidas económicas, baseadas na apertura dos mercados e no desmantelamento da lexislación laboral vixente, contribuíron ao desmantelamento dos sindicatos e a polarización das diferenzas de clase. Mesmo Martínez de Hoz, negando posteriormente a súa implicación coas actividades represivas do Proceso, argumentou que foran necesarias para conter o descontento popular cos resultados económicos. Debido á eliminación das barreiras tarifarias, a caída da produción industrial e o saldo negativo da situación exterior da Arxentina durante o Proceso, o valor nominal da débeda externa multiplicouse por catro.
A súa relación coa xustiza
Como resultado das tensións entre as tres forzas armadas pola repartición do poder, Videla foi afastado do cargo. Foi substituído na presidencia polo Xefe do Estado Maior do Exército, xeneral Roberto Viola.
Dous anos despois de restablecerse o réxime democrático na Arxentina en 1983, foi xulgado e declarado culpable do asasinato e o desaparición de miles de cidadáns durante a súa xestión presidencial. Foi sentenciado á prisión perpetua e perda da patente militar en 1985. A Cámara Federal Criminal e Correccional considerouno penalmente responsábel por numerosos homicidios cualificados, 504 privacións ilegais da liberdade cualificadas, aplicacións de torturas, roubos cualificados, falsidades ideolóxicas, falsificacións de documentos públicos, usurpacións, escravitude, extorsións, secuestros extorsivos, supresión de documentos, subtraccións de menores, e torturas seguidas de morte. A sentenza foi confirmada pola Corte Suprema de Xustiza en 1986.
Videla pasou só cinco anos preso. En 1990, o entón presidente Carlos Saúl Menem fixo uso da facultade presidencial do indulto para ditar a súa liberación, xunto coa doutros membros de xuntas militares e xefes da policía da Provincia de Buenos Aires, e do dirixente montonero Mario Eduardo Firmenich.
En 1998 Videla regresou á prisión, aínda que por curto período, pois un xuíz determinara que as cuestións de subtracción de menores durante a chamada Guerra Sucia constituían crime de lesa humanidade, e por tanto imprescritíbeis. Pasou 38 días na Prisión de Caseros ata que lle foi concedido o dereito á prisión domiciliar pola súa idade avanzada. A causa encóntrase aínda aberta.
A semana na cultura popular galega
Como acontece noutras culturas, en Galicia tamén estivo presente a vella preocupación supersticiosa polos días faustos e infaustos, felices e infelices. A seguir recóllense crenzas, refráns e cantigas que recollen a pegada da semana na cultura popular galega.
O luns
O día indicado para cortarse as uñas é o luns, porque así non se sofre de dores de cabeza nin de dores de moas.
O martes
O martes tense por día especialmente nefasto, como tamén o é o día 13 de cada mes, e así queda recollido no refraneiro o consello de non acometer nese día ningunha empresa importante, como casar, embarcarse, matar o porco, etc.
Menos común é a crenza de que tamén son días infaustos o mércores e o venres, o que explica a denominación destes tres días como días de erre. Aconséllase non facer negocios nestes días.
En Lalín din que o que nace en martes morrerá de mala morte.
Non se poden poñer as patacas en martes ou con lúa de forza, porque se non agrelan. Para escorrentar as meigas pode utilizarse esta expresión: ¡San Silvestre, que hoxe é martes! para que se perdan ó cambiar o día da semana.
O mércores
Nalgunhas bisbarras -que a fonte non identifica- evítase matar o porco en mércores porque se cre que mingua a carne.
Xa vimos que os días de erre son considerados de mal agoiro. O caso do mércores pode estar relacionado co feito de que nese día os xudeus acordaron dar morte a Xesús e se decidiu a traizón de Xudas.
O venres
O venres é un día maléfico porque en tal día mataron a Xesús, por iso é o día preferido polo mal. En xeral, os tres días que levan ‘r’ (martes, mércores e venres) son considerados de mal agoiro e aconséllase non facer negocios neses días. Tampouco se debe cortar as uñas, especialmente o venres, porque de seguro sairán uñeiros.
No Barco de Valdeorras (Ourense), para curar a caída do calleiro, ponse no amencer do venres, e durante tres venres seguidos, un colar feito de pólas de bidueiro no pescozo do enfermo.
O sábado
As mulleres prefiren dar a luz o sábado, por ser este o día da Virxe, intercesora de tódalas parturientes. Así protexidas, saben que, se morren no transo, a Virxe levaraas ó ceo. Tamén se cre que, pola mesma razón, ninguén que morra en sábado irá ó inferno, e que tódolos sábados do ano baixa a Virxe ó Purgatorio a sacar almas (Vicente Risco 1962, 334.
O sétimo fillo varón nacido tras unha serie de seis fillos tamén homes terá poderes sobrenaturais: é quen de dar saúde coas mans. Na Fonsagrada cren que se ademais nace en sábado, eses poderes serán aínda maiores.
No Barco de Valdeorras (Ourense) expulsan o mal de aire facendo pasar a persoa que o sofre sobre os bafos que desprenda unha infusión de flores secas de romeu en auga bendita que fora recollida o Sábado de Gloria.
Arnold Schwarzenegger
Arnold Alois Schwarzenegger, nado en Thal, Austria o 30 de xullo de 1947, é un fisicoculturista, actor, e político estadounidense de orixe austríaca. Schwarzenegger foi o 38º gobernador de California dende 2003 a 2011.
A semana na cultura popular galega
O domingo
O mellor día para casar é o domingo.
Arnold Schwarzenegger
Schwarzenegger comezou un adestramento de musculación con 15 anos. Gañou o título de Mr. Universe con 20 anos e gañou o Mr. Olympia sete veces. Schwarzenegger ficou como unha figura importante do culturismo e escribiu varios libros e artículos sobre esta práctica. Schwarzenegger acadou a fama internacional como unha icona dos filmes de acción de Hollywood. O seu primeiro grande éxito foi o filme épico Conan o bárbaro en 1982, cuxa recadación motivou unha secuela. En 1984, apareceu no filme de ciencia ficción de James Cameron Terminator, que foi un grande éxito de recadación e de crítica. Schwarzenegger retomou o papel de Terminator nos seguintes filmes da franquía en 1991, 2003 e 2015. Apareceu en gran número de filmes, como Commando (1985), The Running Man (1987), Predator (1987), Twins (1988), Total Recall (1990), Kindergarten Cop (1990) e True Lies (1994). Nos seus tempos de culturista era alcumado "Austrian Oak" (carballo austríaco) ou "Styrian Oak" (carballo de Estiria), "Arnie" na industria do cine, e "The Governator" cando comezou a facer carreira política.
A semana na cultura popular galega
O domingo
En Mourente (Pontevedra), para curar a decipla (erisipela) rezan un ensalmo tres veces ó día durante nove días seguidos, pero se a bendición se bota o domingo antes da primeira misa vale polos nove días.
Arnold Schwarzenegger
Carreira política
Está casado con Maria Shriver, sobriña de John F. Kennedy, que forma parte do máis prestante clan demócrata do país a pesar de que Schwarzenegger pertence ao partido republicano, en representación do cal foi elixido Gobernador do estado de California en 2003 e reelixido en 2006.
A semana na cultura popular galega
O domingo
A posesión diabólica pode curarse queimando unhas pólas de oliveira que foran bendicidas o último Domingo de Ramos.
Para protexer a casa do raio cómpre botar no lume ramos de loureiro bendicido o Domingo de Ramos.
No ciclo do entroido e a Pascua merecen ser mencionadas os seguintes domingos:
Xa na Semana Santa, cómpre mencionar outros tres domingos con nome propio.
Fóra das datas anteriores, outro domingo afamado sería o domingo de Pentecoste, que celebra a chegada do Espírito Santo. É o quincuaxésimo día que segue ó da Pascua de Resurrección, e que vén caer entre o 10 de maio e o 13 de xuño.
A Tapada, San Paio de Abeleda, Castro Caldelas
A Tapada é un lugar da parroquia de San Paio de Abeleda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. Tamén o estaba en 2010.
A Tapada
O topónimo A Tapada pode referirse a:
Corveira, Rellas, Silleda
Corveira é un lugar da parroquia de Rellas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 6 habitantes, deles 1 eran homes e 5 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
A Tarroeira, Sumio, Carral
A Tarroeira ou A Tarroeira de Sumio é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 12 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 8 eran homes e 8 eran mulleres.
Telmo Martín
Telmo Martín González, nado en Xil (Meaño) o 16 de agosto de 1958, é un político e empresario da construción galego.
Traxectoria
dereita|miniatura Con 14 anos emigrou a Frankfurt, onde traballou 3 anos no sector da siderurxia. En 1978 fundou a empresa Hierros Santa Cruz, da que hoxe é o seu único propietario. En 1990 creou a empresa Construcuatro, adicada á promoción e construción. Na actualidade é conselleiro delegado da empresa, posuíndo o 33% das accións.
En outubro de 2007 a Consellería de Vivenda e Solo da Xunta de Galicia abriulle un expediente sancionador a dita empresa, ó haber "indicios abondo" de cobrar sobreprezos en vivendas protexidas.
Política
Comezou na política en 1987, concorrendo ás eleccións municipais en Meaño polo PUM (Parroquias Unidas de Meaño), formación formada por un grupo de veciños.
Unha década máis tarde, en 1997, foi elixido presidente do Partido Popular de Sanxenxo. Nas eleccións municipais de 1999 foi elixido alcalde dese concello con maioría absoluta. Catro anos despois, en maio de 2003, revalidou a maioría absoluta, converténdose no primeiro alcalde de Sanxenxo que foi reelixido dende 1987.
En xullo de 2006 foi nomeado candidato á alcaldía de Pontevedra. En decembro dese ano renunciou ao seu cargo de alcalde de Sanxenxo.
O 27 de maio de 2007 gañou as eleccións municipais de Pontevedra co 44,2% dos votos, conseguindo 12 concelleiros, pero sen acadar a maioría suficiente para conseguir gobernar. Formouse un goberno do BNG, que obtivo 7 concelleiros e o 28% dos votos, e o PSdeG-PSOE, que logrou 6 edís. O 22 de maio de 2011 repetiu como candidato á alcaldía de Pontevedra. A súa candidatura foi a máis votada co 39,52% dos votos e 11 concelleiros. Outro pacto entre BNG e PSdeG-PSOE deixouno fóra do goberno municipal. Tras esta nova tentativa na que non conseguiu a alcaldía, Telmo Martín anunciou que non sería candidato ás eleccións municipais de 2015, e que continuaría á fronte do PP de Pontevedra, ata que o partido lle permitise pór en marcha a súa sucesión.
Meses despois foi designado polo Partido Popular como número 4 das listas ao Congreso dos Deputados, e saíu elixido na provincia de Pontevedra. No seu momento foi o deputado co patrimonio máis extenso das cortes, con 21,5 millóns de euros. Meses máis tarde, en marzo de 2012, deixou o seu posto no concello de Pontevedra, onde foi substituído por Jacobo Moreira.
Regresou á política municipal de Sanxenxo en 2015 como candidato do PPdeG, logrando a vitoria con 8 concelleiros, mais non puido gobernar debido ao acordo dos demais grupos políticos que fixo alcalde ao candidato de Sanxenxo Agrupación Liberal (SAL) Gonzalo Pita. En maio de 2017, tras romper o alcalde o pacto de goberno coa esquerda, alcanzou un acordo con este que supuxo a renuncia de Pita a alcaldía e que el puidese recuperala de novo, pasando Pita a ser primeiro tenente de alcalde. En 2019 e 2023 sería novamente reelixido alcalde, logrando a maioría absoluta con 10 concelleiros.