cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Larouce, Lobás, O Carballiño
Larouce é un lugar da parroquia de Lobás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 6 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Clasificación de clubs por número de xogadores campións do mundo coas súas seleccións nacionais
Esta é unha clasificación de clubs por número de xogadores campións do mundo coas súas seleccións nacionais que inclúe os clubs de fútbol cuxos xogadores gañaron algunha vez a Copa do Mundo coas súas seleccións. Non obstante o sitio web da UEFA non menciona (por erro) 13 campións do mundo do São Paulo e outros xogadores.
Clasificación
Datos actualizados ata o Mundial de 2018.
Eurocopter EC130
O Eurocopter EC130 (no presente Airbus Helicopters H130) é un helicóptero utilitario lixeiro dun motor desenvolvido a partir do Eurocopter AS350 Écureuil. Un dos principais cambios foi a adopción dun dispositivo Fenestron no lugar dun rotor de cola convencional. Foi lanzado e fabricado polo grupo Eurocopter, que posteriormente pasaría a chamarse Airbus Helicopters.
Desenvolvemento
Durante os anos 80 houbo un considerable interese dentro do fabricante francés Aérospatiale de desenvolver aínda máis o seu exitoso helicóptero AS350 B3 Écureuil, que fora desenvolvido orixinalmente a principios dos 70. O 6 de febreiro de 1987 un prototipo AS350 Z (un AS350 B2 modificado) realizou o seu primeiro voo cun rotor de cola de tipo Fenestron no lugar dun convencional. O programa de probas do AS350 Z prolongouse durante varios anos, recibindo o aparello modificacións adicionais como unha nova toma de aire baseada na do Eurocopter EC120. O AS350 Z contribuíu ao desenvolvemento global do rotor de cola tipo Fenestron.
A principios dos 90 o desenvolvemento do novo helicóptero continuou baixo o mando de Eurocopter (Aerospatiale fusionárase dentro da multinacional Eurocopter). O 24 de xuño de 1999 o primeiro prototipo do EC130 realizou o seu voo de estrea, co piloto de probas australiano Steven Page aos mandos. Entre os principais cambios con respecto o AS350 estaban a adopción dun sistema hidráulico dual, o dispositivo Fenestron pechado, e unha fuselaxe máis ancha para conseguir unha cabina con máis espazo interior.
En 2001 o EC130 entrou en servizo con Blue Hawaiian Helicopters, sendo usado para visitas aéreas a áreas escénicas como Hawai e o Gran Canón. O EC130 está dirixido principalmente a operadores comerciais de transporte de pasaxeiros, como empresas de tours aéreos, mentres que o anterior AS350 continuou sendo fabricado e comercializado como un helicóptero utilitario. Vertical Magazine describiu ao EC130 como "un dos helicópteros dun motor máis exitosos para servizo médico aéreo".
En febreiro de 2012 Eurocopter desvelou formalmente o EC130 T2, unha variante actualizada do EC130 cun máis potente motor turboeixo Turbomeca Arriel 2D. O T2 melloraba o rendemento do modelo base; máis do 70% da célula do EC130 T2 era distinta da do modelo EC130 inicial con tiña cambios para mellorar as condicións dos pasaxeiros como un sistema de control de vibración activo e un mellor sistema de aire acondicionado, mentres que o consumo de combustible é un 14% menor. En 2012 Eurocopter recibiu un pedido de 50 EC130 T2 por parte de Maverick Helicopters, e outros clientes como Papillon e Blue Hawaiian aumentaron os pedidos da nova variante á 105 unidades.
O EC130 T2 entrou en servizo no ano 2012. En 2013 Airbus Helicopters informou que ese ano produciría uns 50 EC130 T2s, e que agardaba subir ata 65 unidades por ano en 2014. En agosto de 2013 a subsidiaria brasileira de Airbus Helicopter, Helibras, montou o seu primeiro EC130 T2; o primeiro EC130 T2 montado en Australia chegou en decembro de 2013.
Michael Sheen
Michael Christopher Sheen, nado en Newport o 5 de febreiro de 1969 é un actor galés de cine.
Traxectoria
No filme The Queen (2006) interpreta o Primeiro Ministro, Tony Blair. Na triloxía de Underworld interpreta o líder dos licántropos, Lucian, un lobishome. Na tetraloxía de Twilight interpreta a Aro, líder dos vampiros Vulturis. En Passengers (2016) interpreta a Arthur, un camareiro robótico.
Valelle, Sancovade, Vilalba
Valelle é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña un habitante (un home).
Tomás Collado Herrero
Tomás Collado Herrero, nado en Nieva (Segovia) o 21 de decembro de 1925, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Aínda que naceu na localidade segoviana de Nieva, viviu dende os dous meses en Xixón, onde comezou a xogar ao fútbol en equipos infantís. Pasou polo Olimpia e o Jalisco, antes de realizar o servizo militar en León, onde xogou na Cultural Leonesa e no Deportivo Maestranza Aérea, que militaba na Terceira División e co que debutou nun partido na Coruña fronte ao Xuvenil.
Trala desaparición do club leonés fichou pola UD Salamanca, coa que que xogou durante catro tempadas na Segunda División. Nas dúas últimas tivo como adestrador ao galego Santiago Losada, que o recomendou a Carlos Iturraspe, técnico do Deportivo da Coruña. Deste xeito converteuse en futbolista do Deportivo en setembro de 1953. Debutou na Primeira División na segunda xornada da tempada 1953/54 contra o Sporting de Gijón en Riazor, e foi titular durante case toda a campaña, con Zubieta e Rodolfo como compañeiros máis habituais na defensa.
Militou seis campañas no Deportivo da Coruña, catro delas na máxima categoría, e sumou 144 partidos oficiais e 4 goles. En maio de 1959 tributóuselle unha homenaxe no estadio de Riazor, cun partido amigable entre o Deportivo e o Zaragoza, no que o club coruñés xogou reforzado con futbolistas como Romero, Suco, Amarilla ou Jaburú. En outubro dese ano fichou polo Racing de Ferrol, da Segunda División, co que xogou só tres partidos de liga.
Agamenón
Agamenón é un personaxe da mitoloxía grega. Foi o rei de Argos e Micenas.
Lenda
Agamenón era fillo de Atreo e Aérope, e irmán de Menelao. Cando Tiestes matou a Atreo e se fixo co trono de Argos, Agamenón e Menelao buscaron refuxio con Tíndaro, rei de Esparta, casou coa súa filla Clitemnestra, da que tivo 3 fillas -Ifixenia, Electra e Crisótemis- e un fillo -Orestes-. Agamenón reconquistou o reino do seu pai coa axuda do seu irmán Menelao, xa rei de Esparta.
Na guerra de Troia, Agamenón foi o xefe supremo dos gregos. Ao chegar a Aulis, Beocia, os ventos pararon e non pode seguir a expedición por Agamenón ofender á deusa Artemisa. O adiviño Calcante anuncia que a deusa só se calmará co sacrificio de Ifixenia, Agamenón concorda e sacrifica a súa propia filla.
Durante a guerra Agamenón tomou como cativa a Briseida, pertencente a Aquiles, o que levou a este a se afastar da loita por algún tempo. Despois da captura de Troia toma a Casandra, a filla de Príamo, que predí que de regresar á súa terra matarano; malia iso, regresa cos dous xemelgos que tivera con ela. Xa en Argos, Clitemnestra ofrece ao seu home unha gran recepción, logo na noite, coa axuda de Existo, o seu amante, asasina a Agamenón, Casandra e os fillos de ámbolos dous. Orestes, o seu fillo, vingou a súa morte anos despois, matando á súa propia nai e a Existo.
Agamenón é o protagonista de numerosas traxedias, antigas e modernas, a máis famosa foi a Orestíada de Esquilo. Nas lendas do Peloponeso, Agamenón era considerado o prototipo de monarca poderoso, e en Esparta tiña culto baixo o título de Zeus Agamenón.
Montecelo, Seivane de Vilarente, Abadín
Montecelo é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
San Marcos, Taboi, Outeiro de Rei
San Marcos é un lugar da parroquia de Taboi no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Estrogenuinas
Traxectoria
O grupo foi creado en 2011 por Ángela Álvarez (voz e guitarra), Carolina Álvarez (baixo e coros), María Gómez (guitarra e coros) e Rebeca Serrada (batería). En 2013 editaron o seu primeiro disco, De Guijuelo a Wisconsin, gravado nos estudios Arcane Planet de Salamanca e autoeditado. En 2014 María e Rebeca deixaron o grupo, e substituíunas Elena Nieto, que xa tocara en SPPPACE. En 2017 publicaron Sonido Chirll-Out, gravado por Javier Nieto nos estudios Dobro de Valladolid, e producido por Javier Vielba de Arizona Baby. A batería foi gravada por Darío Dagomsa, posto que Elena estaba traballando en Alemaña.
No Need to Argue
No Need to Argue é o segundo álbum da banda irlandesa de rock The Cranberries, editado o 3 de outubro de 1994 a través do selo Island Records. Trátase do traballo máis exitoso do grupo e vendeu ao redor dos 17 millóns de copias en todo o mundo. Ten o sinxelo máis famoso da banda ata a data, "Zombie". O disco é máis escuro e duro que Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We?, editado un ano antes. Amosa unha interpretación máis madura da súa cantante Dolores O'Riordan, escribindo sobre guerra, morte, amor e decepción. A súa voz é máis clara, sen as capas do seu anterior traballo.
James Worthy
James Ager Worthy, nado en Gastonia (Carolina do Norte) o 27 de febreiro de 1961, é un ex xogador universitario e profesional de baloncesto estadounidense. Mide 2,05 m, e xogou de ala en Los Angeles Lakers durante toda a súa carreira na NBA.
Universidade
Worthy foi un xogador destacado da Universidade de North Carolina (chamados Tar Heels), e en Villarbasse gañando en 1981 o titulo de primeira división, en 1982 o titulo campionato da NCAA (o novato Michael Jordan estaba tamén neste equipo e meteu o último tiro para acabar gañando o partido, pero foi un roubo de Worthy o que fixo decidir o encontro) antes de ser elixido no Draft da NBA de 1982 en primeira posición por Los Angeles Lakers.
NBA
Como xogador dos Lakers, contribuíu a gañar tres campionatos da NBA en 1985, 1987, e 1988 baixo a dirección de Pat Riley. Era moi coñecido polo seu mate a unha man coñecido como a estatua da liberdade. Aínda que menos coñecido que os seus compañeiros do Hall of Fame (Salón da Fama), Kareem Abdul Jabbar e Magic Johnson, os seus compañeiros, considerárono unha parte importante do éxito dos Lakers. Como un recibidor dos pases cegadores de Magic, era un gran finalizador grazas á súa habilidade para planear cara á canastra aparentemente sen esforzo. En 1983 foi elixido como membro do primeiro equipo de novatos (rookies) da NBA de 1983 (por decisión unánime). Os seus 36 puntos, 16 rebotes e 10 asistencias do sétimo partido das Finais da NBA de 1988 fixéronlle gañar o título de MVP (Xogador Máis Valioso) das Finais. En 1990 con 38 puntos de media por partido gañou a liga de promoción co ATLAVIR.Empezou a levar lentes protectoras despois de sufrir unha lesión grave no ollo durante a tempada 1984-1985.
Alcumado "Big Game James" (Gran Partido James) por Chick Hearn (o lendario comentarista dos Lakers), Worthy xogou en 926 partidos da NBA, tivo unha porcentaxe de tiro na súa carreira de 52.1% cunha media de 17,6 puntos por partido (21,1 puntos por partido en Playoff). En 2003 entrou no Salón da Fama do Baloncesto na primeira votación. Os Lakers retiraron a súa camiseta (nº42) despois da súa retirada.
Dende a tempada 2005-2006, Worthy traballa como comentarista de apoio para as retransmisións de partidos e os seus resumos na KCAL-TV e as estacións de televisión KCBS nos Ánxeles. Tamén foi vicepresidente sénior de RP&Associates, unha compañía de mercadotecnia de Hermosa Beach (California), dende febreiro de 2005.
Arresto en 1990
En 1990, Worthy foi detido en Houston acusado de solicitación de prostitución. Estaba na cidade cos Lakers para xogar un partido cos Houston Rockets. Segundo a policía, antes do xogo, Worthy fixo unha chamada a un "servizo de compañía" local e pediu que dúas mulleres se reunisen con el na súa habitación de hotel. Sen sabelo Worthy, a policía xa pechara o servizo e enviou a dous axentes encubertos do escuadrón antivicio.
Worthy foi encarcerado e non puido pagar a fianza e liberarase a tempo para chegar ao comezo partido, xogando Sam Perkins no seu lugar. Con todo, acabou chegando pouco despois do comezo do encontro e acabaría xogando o partido. Con todo, a súa ausencia na aliñación inicial serviu para garantir a máxima publicidade da vergoñenta detención, como os xornalistas que cubrían o encontro, buscado e notificando a razón de por que non saíra como titular. Un mes máis tarde, o Worthy declarou "Nolo contendere" (un tipo de alegación estadounidense para non declararse nin inocente nin culpable). Finalmente foi condenado a un ano de liberdade condicional, unha multa de $1.000 dólares e 40 horas de servizo comunitario. Worthy estaba casado no momento do incidente. El e a súa esposa, Angela, fixeron un intento de salvar o seu matrimonio, mais o dano era demasiado grande e divorciáronse en 1995.
Xoberte, Sancovade, Vilalba
Xoberte é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
Christopher Wren
Sir Christopher Wren (20 de outubro de 1632 – 25 de febreiro de 1723), foi un astrónomo, xeómetra e o máis grande dos arquitectos ingleses da súa época. Wren proxectou 53 igrexas en Londres, incluíndo a catedral de San Paulo, así como moitos edificios civís. Xogou un papel decisivo na reconstrución da cidade londiniense logo do Grande Incendio do 1666, que arrasou a urbe. Foi un dos fundadores da Royal Society (presidente no período 1680–82), sendo a súa obra científica admirada por Isaac Newton e Blaise Pascal.
Traxectoria
miniatura|200px|Catedral de San Paulo, proxecto final. Wren é sobre todo coñecido por proxectar a Catedral de San Paulo de Londres, unha das poucas catedrais inglesas construídas desde a Idade Media, e a única catedral de estilo barroco-clasicista no seu país. A pesar da forte oposición - inspiraríase na Basílica de San Pedro de Roma -, acertou a construír un edificio de valor absoluto, que é a segunda igrexa do mundo polas súa dimensións.
Nado en 1632 en Wiltshire, Wren era fillo do Decano de Windsor, cargo de nomeamento real que trouxo problemas e persecución á súa familia durante o Commonwealth, o goberno puritano de Richard Cromwell (1649 - 1660). Durante a súa adolescencia coñeceu o príncipe Carlos, que máis tarde subiu ao trono como Carlos II, que o empregaría como arquitecto de confianza. Estudou na Westminster School (onde Dr. Busby, que a presidía, albergaba encubertamente xoves de familias realistas en dificultades), logo no Wadham College, en Oxford, e finalmente foi admitido no colexio All Souls (Colexio de Todos os Santos, Oxford). No 1657 pasa a ser profesor de astronomía no Gresham College e catro anos despois obtén a cátedra de astronomía da fundación Savile de Oxford, que rexería ata a súa dimisión en 1673. Newton, rara vez disposto a louvar os seus colegas, recoñeceuno como un brillante científico. Wren estivo entre os membros fundadores da Royal Society, que presidiu de 1680 a 1682.
A súa primeira proba real como arquitecto foi o teatro Sheldonian, aínda visíbel en Oxford; logo proxectou varios edificios universitarios máis, tanto en Oxford como en Cambridge, entre eles a capela do Pembroke College e a do Emmanuel College, en Cambridge.
Despois do Grande Incendio de Londres de 1666, foi escollido como arquitecto da nova Catedral de San Paulo, que debía ser ergueita sobre os restos da igrexa medieval. En consecuencia Wren dedicaríase en corpo e alma á arquitectura. O proxecto e a construción da nova catedral requiriu 35 anos, entre 1675 e 1710. Ao tempo Wren, xunto cos seus colegas Robert Hooke e Nicholas Hawksmoor, proxectou numerosos aoutros edificios, como 53 igrexas en Londres para substituíren as 87 destruídas no incendio. Moitas delas están aínda en pé, como St Bride's, St Mary le Bow, St Clement Danes, St Benet Paul's Wharf e St Stephen Walbrook (ver a lista de obras abaixo). Ademais colaborou no proxecto do Monumento do Grande Incendio de Londres, o Observatorio Real de Greenwich, o Chelsea Hospital, o hospital de Greenwich, Marlborough House, o Ashmolean Museum de Oxford, a Wren Library (Biblioteca Wren) no Trinity College de Cambridge, e outras destacadas edificacións.
Christopher Wren foi nomeado Cabaleiro en 1673, e foi membro do Parlamento nos anos 1685-1688 e 1702-1705.
Aubrey refire que Wren ingresou na masonería en 1691, supoñéndose que foi o Grande Mestre en 1717, mais faltan probas de tal aserto.
Wren morreu no 1723. Está sepultado na súa igrexa de San Paulo. A inscrición que lle foi dedicada no interior do edificio reza: "Lector, si monumentum requiris, circumspice" ("O tu que les, se buscas o seu monumento, olla arredor").
Obras principais
200px|dereita|miniatura|Monumento do Grande Incendio de [[Londres]]
Vilanova
O topónimo Vilanova pode referirse a:
Blácula, Drácula negro
Blácula, Drácula negro (en Blacula) é un filme estadounidense de 1972 producido por American International Pictures. O filme foi dirixido por William Crain e está protagonizado por William Marshall no papel do príncipe africano do século XVIII Mamuwalde, que é convertido en vampiro polo Conde Drácula en Transilvania en 1780, despois de que Drácula rexeitase axudar a Mamuwalde a suprimir o comercio de escravos.
Estreouse en galego o 22 de xullo de 1991 a través da TVG.
A Orxeira, Seivane de Vilarente, Abadín
A Orxeira é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Biofarma
BioFarma é o nome co que se coñce o "grupo de investigación GI-1685", que estuda a bioloxía de membranas e mecanismos de transdución de sinaies en farmacoloxía aplicada.
Foi creado en 2005 e comprende dous centros de investigación, o departamento de Bioloxía Celular, localizado na Facultade de Bioloxía, e o departamento de Farmacoloxía, localizado no Edificio CiMUS (Centro de Investigación en Medicina Molecular e Enfermidades Crónicas), ambos os dous pertencentes á Universidade de Santiago de Compostela.
BioFarma é un grupo transdepartamental con expertos investigadores en distintas disciplinas e en distintos campos da Bioloxía, a Farmacoloxía, a Química e a Bioinformática.
Paleira, Seivane de Vilarente, Abadín
Paleira é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Público
Público pódese referir a:
Néstor (personaxe de Tintín)
Néstor é un personaxe de ficción das Aventuras de Tintin, a serie de cómics do debuxante belga Hergé. É o paciente mordomo do castelo de Moulinsart.
Néstor é o epítome dun mordomo (ou, en francés, majordome) da sociedade francesa. Nobre, leal, sempre o servente doméstico, Nestor serve ao Capitán Haddock e calquera hóspede da casa, Tintín, o Profesor Tornasol ou Bianca Castafiore.
Historia do personaxe
En As xoias da Castafiore, é representado como estereotipo típico que sospeita dos xitanos, mentres que en Tintín e os pícaros aparece bebendo o whisky do seu amo e escoitando detrás das portas a Tintín e Haddock. En contraste, logo da visita do príncipe Abdullah, fíxolle perder peso visiblemente en Stock de coque, a discreción de Nestor foi que a visita do príncipe estivera intentándoo un pouco.
Lista de concellos de Almería
miniatura|400px|Mapa dos concellos de Almería
Lista de concellos da provincia de Almería:
Xigán, Taboi, Outeiro de Rei
Xigán é un lugar da parroquia de Taboi no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Pol (homónimos)
Co topónimo Pol podémonos referir a:
Sinal de localización nuclear
Un sinal de localización nuclear ou secuencia de localización nuclear (SLN ou en inglés NLS) é unha secuencia de aminoácidos que actúa como unha "etiqueta" ou marca na superficie exposta dunha proteína, e que se usa para sinalar que a proteína debe ser enviada ao núcleo a través dos poros nucleares, e que permite que unha proteína acabada de sintetizar que o leve sexa recoñecida por receptores de transporte nuclear citosólicos para o seu envío posterior ao núcleo. Tipicamente, este sinal consta dunha ou máis secuencias curtas de lisinas e arxininas cargadas positivamente. Proteínas diferentes localizadas no núcleo poden compartir o mesmo sinal de localización. Un sinal de localización nuclear ten a función oposta á dos tamén existentes sinais de exportación nuclear, que marcan a unha proteína para que sexa enviada fóra do núcleo.
Sinais de localización nuclear clásicos
Os NLS clásicos poden clasificarse en monopartitos e bipartitos. Os primeiros NLS que se descubriron foron as secuencias Pro-Lys-Lys-Lys-Arg-Lys-Val no antíxeno T grande de SV40 (un NLS monopartito). O NLS da nucleoplasmina, Lys-Arg-[Pro-Ala-Ala-Thr-Lys-Lys-Ala-Gly-Glu-Ala]-Lys-Lys-Lys-Lys, é o prototipo do ubicuo sinal bipartito, formado por dous grupos de aminoácidos básicos separados por un espazador de aproximadamente 10 aminoácidos. Ambos os sinais son recoñecidos pola importina α. A importina α contén ela mesma un NLS bipartito, o cal é especificamente recoñecido pola importina β. Esta última é a que debe considerarse como o verdadeiro mediador da importación.
Sinais de localización nuclear non clásicos
Hai moitos outros tipos de NLS, como o dominio ácido M9 da hnRNP A1 (ribonucleoproteína heteroxénea nuclear A1), a secuencia KIPIK do represor de transcrición Matα2 de lévedos, e os complexos sinais das snRNP U (ribonucleoproteína nuclear pequena U). A maioría destes NLS parecen ser recoñecidos directamente por receptores específicos da familia da importina β sen a intervención dunha proteína similar á importina α.
Un sinal que pearece ser específico das proteínas ribosómicas, que son producidas e transportadas masivamente, parece estar nun conxunto especializado de receptores de importación nucleares similares á importina β.
Recentemente Lee et al. propuxeron a existencia dunha nova clase de NLS chamados PY-NLS. Este motivo PY-NLS, chamado así a causa do emparellamento de aminoácidos prolina-tirosina que ten, permite á proteína unirse á importina β2 (tamén coñecida como transportina ou carioferina β2), a cal despois traslada a proteína a transportar ao núcleo. A base estrutural para a unión do PY-NLS contido na importina β2 xa foi determinada e foi designado un inhibidor de importación.
Descubrimento dos sinais de localización nuclear
A presenza dunha membrana nuclear que encerra o ADN da célula é a característica distintiva das células eucarióticas. A membrana nuclear separa os procesos nucleares da replicación do ADN e da transcrición do ARN dos procesos citoplásmicos da produción de proteínas. As proteínas que son necesarias no núcleo deben ser enviadas alí dalgunha maneira. O primeiro exame experimental da capacidade das proteínas nucleares de acumularse no núcleo realizouno John Gurdon cando demostrou que proteínas nucleares purificadas se acumulaban no núcleo de oocitos do anfibio Xenopus despois de seren microinxectadas no citoplasma. Estes experimentos eran parte dunha serie deles que despois levou ao estudo da reprogramación nuclear, moi importante na investigación con células troncais.
A presenza de varios millóns de complexos do poro na membrana nuclear do oocito e o feito de que os poros parecen deixar pasar moitas moléculas diferentes (insulina, seroalbumina bovina, nanopartículas de ouro) fixeron considerar os poros como canais abertos polos que as proteínas nucleares entraban libremente no núcleo, e estas debían despois acumularse nel uníndose ao ADN ou a algún outro compoñente nuclear. Noutras palabras, non se pensaba que houbera un mecanismo de transporte específico.
Dingwall e Laskey en 1982 demostraron que esta idea era incorrecta. Usando unha proteína chamada nucleoplasmina, a arquetípica "chaperona molecular", identificaron un dominio na proteína que actuaba como un sinal para a entrada no núcleo. Este traballo estimulou que se fixesen máis investigacións nese eido e dous anos máis tarde foi identificado o primeiro NLS no antíxeno T grande de SV40 (ou, abreviando, o NLS de SV40). Porén non puido identificarse un NLS funcional noutra proteína nuclear baseándose só na semellanza co NLS de SV40]. De feito só unha pequena porcentaxe das proteínas nucleares (non virais) da célula conteñen unha secuencia similar á do NLS de SV40. Un exame detallado da nucleoplasmina identificou unha secuencia con dous elementos composta por aminoácidos básicos separados por un brazo espazador. Un destes elementos era similar ao NLS de SV40 pero non podía dirixir a proteína ao núcleo celular cando se unía a unha proteína retransportadora non nuclear. Eran precisos ambos os elementos. Este tipo de NLS acabou coñecéndose como o NLS clásico bipartito. O NLS bipartito sábese que é un dos tipos principais de NLS atopados nas proteínas nucleares celulares e análises estruturais revelaron como unha proteína receptora (importina α) recoñece o sinal. Tamén se coñece a base estrutural dalgúns NLS monopartitos.
Agora coñécense moitos dos detalles moleculares da importación das proteínas nucleares. Isto foi posible grazas á demostración de que a importación de proteínas nucleares é un proceso en dous pasos; a proteína nuclear únese ao complexo do poro nuclear nun proceso que non require enerxía. Isto vai seguido da translocación dependente de enerxía da proteína a través do canal do complexo do poro. Establecer a existencia de dous pasos distintos neste proceso, permitiu a posibilidade de identificar os factores implicados e isto levou á identificación da familia de receptores do NLS da importina e a GTPase Ran.
Mecanismo da importación nuclear
As proteínas entran no núcleo a través da envoltura nuclear. A envoltura nuclear consta de dúas membranas concéntricas, chamadas externa e interna. A envoltura contén poros formados por grandes complexos proteicos, que son as entradas ao núcleo.
Unha proteína que foi traducida cun sinal de localización nuclear unirase firmemente a unha importina (tamén chamada carioferina) formando un complexo, e xuntas, pasan a través do poro nuclear. Nese momento, a Ran-GTP únese ao complexo importina-proteína, e a unión da Ran causa que a importina perda afinidade pola proteína. A proteína libérase no núcleo, e agora o complexo Ran-GTP/importina regresará ao citoplasma pasando a través dos poros nucleares. Unha vez alí unha proteína activadora da GTPase citoplasmática (GAP) hidroliza a Ran-GTP a GDP, e isto orixina un cambio conformacional na Ran, que reducirá a súa afinidade pola importina. A importina queda libre no citoplasma e a Ran-GDP torna ao núcleo onde un factor de cambio do nucleótido guanina (GEF) cambia o seu GDP por GTP, deixándoa preparada para un novo ciclo de transporte.
Un sinal de exportación nuclear (NES) pode destinar unha proteína a ser exportada fóra do núcleo.
Mosteiro, Lobás, O Carballiño
Mosteiro é un lugar da parroquia de Lobás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 30 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 17 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 32 habitantes (15 homes e 17 mulleres).
Historia
Constituíu parroquia de seu até 1893, cando foi suprimida na reforma parroquial da diocese de Ourense dese ano ó ser anexada a Lobás.
Manuel Salgado Biempica
Manuel Salgado Biempica, nado en Lobeira e finado en Tui o 26 de outubro de 1932, foi un militar e escritor galego.
Vida persoal
Casou con María de los Dolores Peñarredonda.
Carballal
O topónimo galego Carballal indica un lugar onde hai carballos. Pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Lingua enindhilyagwa
A lingua enindhilyagwa (tamén chamada anindilyakwa) é unha lingua aborixe australiana falada polo pobo warnindhilyagwa, que habita en Groote Eylandt, no Golfo de Carpentaria do Territorio do Norte de Australia. No 2001, o goberno australiano identificou máis de 1 000 falantes da lingua, malia que existen informes que sinalan que poderían ser máis de 3 000.
Malia que tradicionalmente a lingua tiña termos para os números maiores de 20, os falantes máis novos xa non as coñecen. No censo de 2016, arredor de 1500 falaban a lingua.
O enindhilyagwa pode estar estreitamente relacionado co nunggubuyu.
Pobo ngaanyatjarra
Os ngaanyatjarra, tamén coñecidos como nana, son un pobo aborixe australiano de Australia Occidental.
Historia
Até o estabelecemento da Misión de Warburton en 1934 non existía unha axencia externa nas súas terras. Até a década de 1960, o contacto co mundo exterior foi escaso e relativamente benigno, sen o desprazamento do seu terreo tradicional que xeralmente sufriron os aborixes. A misión introduciu a cultura cristiá no pobo, particularmente a forma de evanxelismo carismático.
Lingua luritja
A lingua luritja é unha lingua pama-nyungana pertencente á póla do deserto occidental falada tradicionalmente polo pobo luritja de Australia central.
Revolutionary United Front
miniatura|Bandeira do FRU. miniatura|Emblema do FRU. O Revolutionary United Front (FRU, en inglés Fronte Revolucionaria Unida) foi un movemento armado rebelde de Serra Leoa e, dende a súa pacificación, un partido político, dirixido durante a súa fase armada por Foday Sankoh en 1991. A súa principal fonte de financiamento foron os chamados diamantes de sangue.
A guerra civil que causou o seu alzamento durou once anos (1991-2002) e custou a vida de arredor de 100.000 persoas, 2.000.000 de refuxiados, decenas de miles de mutilados por membros amputados e centos de miles de traballadores escravizados para a extracción de diamantes.
O líder Sankoh foi detido polas forzas de pacificación africanas, pero antes de ser xulgado por crime de guerra morreu no (2003).
Laodamía, filla de Acasto
Segundo a mitoloxía grega, Laodamia (Λαοδάμεια, Laodámeia) foi filla de Acasto e de Astidamía.
Casou co heroe tesalio Protesilao, ó que amaba apaixoadamente. Cando soubo que o seu marido morrera na guerra de Troia, suplicou ós deuses que o fixeran volver do Hades. Estes deixárono volver só durante tres horas. Ó pasar o tempo, cando Protesilao vai desaparecer, ela suicídase para seguilo ó outro mundo.
Literatura xuvenil
A l iteratura xuvenil é aquela especialmente dirixida a lectores que atravesan a mocidade, aínda que non exclusivamente. Este concepto vai a miúdo unido ao de literatura infantil, enunciándose como literatura infantil e xuvenil, aínda que gardan algunhas características diferenciadoras entre eles.
A este tipo de literatura quíxose tradicionalmente dar unhas funcións tanto de entretemento, como didáctica e de formación do hábito lector.
Os temas tratados na literatura xuvenil non difiren en moito dos da literatura de adultos (amor, traxedia, guerra...) aínda que se lles dá un tratamento bastante máis lineal tanto a estes como aos personaxes, sendo estes últimos de pouca variabilidade psicolóxica. Esta interiorización minimízase dando maior importancia á acción que á caracterización psicolóxica dos personaxes. Así mesmo, os personaxes adoitan ser creados para que o público lector poida identificarse con eles, especialmente os protagonistas. Con todo, algúns autores sinalaron o conveniente de que esta literatura, polo seu carácter de experiencia e a influencia que ten nos lectores, ha de elixir coidadosamente os seus temas. Neste sentido, adóitase sinalar como tema xenérico a procura de identidade do protagonista, á vez que a identificación do lector con el.
Linguaxe
O vocabulario deste tipo de literatura é amplo, e adoita fuxirse de palabras afastadas do uso cotián, así como de recursos literarios difíciles. Ese léxico adecuado pode ademais incidir no seu aspecto máis didáctico na formación do vocabulario do lector. Neste sentido, a miúdo atopamos que as editoriais dividen as súas coleccións de literatura xuvenil por idades, atendendo a este factor. O obxectivo da literatura xuvenil non é máis que a escapada, a gratificación instantánea, a nostalxia e ser algo agradable.
O Vilar, Artes, Carballo
O Vilar é un casarío da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2019 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Patrimonio
No casarío, sábese da existencia dunha mámoa, a Moa Zapateira.
As Podrés, Seivane de Vilarente, Abadín
As Podrés é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
John Constable
Primeiros anos
John Constable foi o segundo fillo de Golding e Ann Constable. Golding era un muiñeiro rico con dous muíños e un membro moi destacado da súa comunidade. John asistiu a algunhas clases, aínda que basicamente foi autodidacta. A educación do seu irmán máis vello, que tiña unha certa discapacidade mental, centrouse en seguir os pasos do seu pai e, cando rematou a escola, comezou a traballar na empresa familiar, que o irmán máis novo finalmente asumiu.
Comezou a debuxar moi novo na súa vila baixo a influencia de John Dunthorne, un fontaneiro-vidreiro local, co que mantivo unha amizade toda a vida. En 1795, John Constable chegou a Londres para traballar como debuxante topográfico. Alí foi un esporádico alumno de John Thomas Smith, que en 1797 publicou Remarks on Rural Scenary. Non obstante, regresou á súa vila onde levou as contas do seu pai de 1797 a 1799. En 1797 fíxose amigo da familia Fisher, en cuxa casa de Salisbury estivo en varias ocasións. O máis vello dos Fisher, bispo de Salisbury, acabou por encargar unha vista da catedral. En 1799, impulsado polo seu primeiro mecenas, o duque de Dysart, convenceu o seu pai para que lle permitise estudar na Royal Academy de Londres. esquerda|miniatura|328x328px|The Vale of Dedham (1802) Entre os autores que máis o inspiraron durante este primeiro período están Thomas Gainsborough, Joshua Reynolds, Claude Lorrain, Peter Paul Rubens, Annibale Carracci e Jacob Ruysdael. En 1802 expuxo por primeira vez na Royal Academy. Despois exhibiu regularmente, progresando algo lentamente.
En 1802, Constable escribiu unha carta a John Dunthorne en que expresaba a súa determinación de converterse nun paisaxista profesional:
O seu estilo inicial tiña moitas calidades asociadas ao seu traballo maduro, incluída a frescura da luz, a cor e a textura, e revelaba a influencia compositiva dos vellos mestres que estudara, particularmente Claude Lorrain. Os temas habituais de Constable, escenas da vida cotiá ordinaria, pasaron de moda nunha época que buscaba visións máis románticas de paisaxes e ruínas salvaxes. Fixo viaxes ocasionais máis lonxe.
En 1803 expuxo cadros na Royal Academy e en abril pasou case un mes a bordo do barco East Indiaman Coutts cando visitaba os portos do sueste mentres navegaba de Londres a Deal antes de partir cara á China.
Constable está considerado un dos primeiros pintores de paisaxes ao ar libre; decidiu comezar a facelo en 1810. Entrou na rutina de pasar o inverno en Londres e pintar en East Bergholt no verán. En 1811 visitou por primeira vez a John Fisher e a súa familia en Salisbury, cidade cuxa catedral e paisaxe circundante inspiraron algúns das súas mellores obras.
En 1806 atopábase en Lake District, o que deu lugar a unha serie de acuarelas ao estilo de Thomas Girtin. Despois coñeceu o poeta Wordsworth. Díxolle ao seu amigo e biógrafo, Charles Leslie, que a soidade das montañas oprimía o seu espírito e Leslie escribiu:
esquerda|miniatura|390x390px|Wivenhoe Park, Essex (1816) Para chegar a fin de mes, Constable tamén se dedicaba ao retrato, o que lle resultaba aburrido, a pesar de facer moitos bos. Tamén pintou cadros relixiosos ocasionais pero, segundo John Walker, "non se pode esaxerar a incapacidade de Constable como pintor relixioso".
Outra fonte de ingresos foi a pintura de casas de campo. En 1816, o xeneral de división Francis Slater-Rebow encargoulle que pintase a súa casa de campo, Wivenhoe Park, en Essex. O xeneral tamén encargou unha pintura máis pequena do pavillón de pesca no recinto de Alresford Hall, que agora está na National Gallery of Victoria. Constable empregou o diñeiro destas comisións para a súa voda con Maria Bicknell.
En 1819 viaxou a Venecia e a Roma, cidades onde descubriu as paisaxes clasicistas de Claude Lorrain e as recreacións de Nicolas Poussin. Nese mesmo ano, foi nomeado membro asociado da Royal Academy. A partir deste momento frecuentou Hampstead, onde, nos anos 1821 e 1822, realizou unha serie de estudos de nubes sinalando a hora e data exactas da realización e, a miúdo, mesmo o tempo que ía. miniatura|347x347px|Retrato de Maria Bicknell, pintado por Constable en 1816.
Matrimonio
A partir de 1809, a súa amizade na infancia con Maria Elizabeth Bicknell converteuse nun amor profundo e mutuo. O seu matrimonio en 1816, cando Constable tiña corenta anos, foi rexeitado polo avó de Maria, o doutor Rhudde, reitor de East Bergholt. Consideraba os Constable como socialmente inferiores e ameazou a Maria con desherdala. O pai de Maria, Charles Bicknell, avogado do rei Xurxo IV e do Almirantado, mostrouse reticente a deixar que Maria renunciase á súa herdanza. Maria sinaloulle a John que un matrimonio sen un penique restaríalle calquera posibilidade de éxito na súa carrira na pintura. Golding e Ann Constable, aínda que aprobaban o matrimonio, non ofreceron ningunha oportunidade de apoiar o matrimonio ata que Constable estivese seguro financeiramente. Porén, despois de morreren os pais nunha rápida sucesión, Constable herdou unha quinta parte do negocio familiar. esquerda|miniatura|383x383px|Baía de Weymouth (c. 1816) Despois de cinco anos de oposición por parte do pai dela, o matrimonio de John e Maria en outubro de 1816 na igrexa de St Martin-in-the-Fields (con Fisher oficiando) foi seguido por un período na vigaría de Fisher e unha viaxe de lúa de mel pola costa sur. O mar en Weymouth e Brighton estimulou a Constable a desenvolver novas técnicas de cores brillantes e pinceladas vivas. Ao mesmo tempo, comezou a expresarse un maior rango emocional na súa arte.
Tres semanas antes do seu matrimonio, Constable revelou que comezara a traballar no seu proxecto máis ambicioso ata esa data. Nunha carta a Maria Bicknell desde East Bergholt, escribiu:
John e Maria tiveron sete fillos. Foi un matrimonio excepcionalmente feliz, escurecido só pola mala saúde da muller. Nun intento de mellorala, dirixíronse a Brighton en 1824. Alí Constable estudou os cambios atmosféricos, o que el chamou "o clarescuro da natureza", é dicir, a gradación das sombras da luz natural.
As paisaxes monumentais
Aínda que conseguiu obter ingresos pola pintura, non foi ata 1819 cando Constable vendeu o seu primeiro gran lenzo, The White Horse, descrito por Charles Robert Leslie como "o cadro máis importante que Constable pintou nunca". O cadro (sen o marco) vendeuno polo seu prezo substancial de 100 guineas ao seu amigo John Fisher, proporcionando finalmente a Constable un nivel de liberdade financeira que nunca antes coñecera. The White Horse supuxo un importante punto de inflexión na carreira de Constable; o seu éxito levouno a ser elixido membro asociado da Royal Academy e deu lugar a unha serie de seis paisaxes monumentais que representaban narracións sobre o río Stour coñecidas como os "six-footers" (os de seis pés, pola súa escala). Vistas como "as paisaxes máis fortes producidas na Europa do século XIX", para moitos son as obras que definen a carreira do artista. A serie inclúe tamén Stratford Mill, 1820 (National Gallery), The Hay Wain, 1821 (National Gallery), View on the Stour near Dedham, 1822 (Huntington Library and Art Gallery); The Lock, 1824 (colección privada) e The Leaping Horse, 1825 (Royal Academy of Arts, Londres). miniatura|O carro de feo, 1821|390x390px O ano seguinte, expúxose o segundo cadro de seie pés, Stratford Mill. Un crítico describiuno como "un aspecto da natureza máis preciso que calquera imaxe que nunca vimos pintada por un inglés". A pintura foi un éxito, sendo o comprador de novo John Fisher, que a mercou por 100 guineas, un prezo que el mesmo considerou demasiado baixo. Fisher mercou o cadro ao seu avogado e amigo, John Pern Tinney. A Tinney encantoulle tanto que ofreceu a Constable outras 100 guineas para pintar un cadro complementario, unha oferta que o artista non aceptou.
En 1821, o seu cadro máis famoso The Hay Wain amosouse na Royal Academy. Aínda que non atopou un comprador, foi visto por algunhas persoas importantes da época, incluídos dous franceses, o artista Théodore Géricault e o escritor Charles Nodier. Segundo o pintor Eugène Delacroix, Géricault regresou a Francia "bastante atordado" pola pintura de Constable, mentres que Nodier suxeriu que os artistas franceses tamén deberían mirar a natureza en lugar de confiar en viaxes a Roma para inspirarse. Finalmente comprouno xunto con View on the Stour near Dedham o comerciante anglofrancés John Arrowsmith en 1824. Constable engadiu un pequeno cadro do peirao de Yarmouth ao acordo, por unha venda total de 250,18 libras esterlinas. Expuxéronse ambas as pinturas no Salón de París dese ano, causando sensación e O carro de feo recibiu unha medalla de ouro por parte de Carlos X. Os críticos acollérona con eloxios, considerándoa como un exemplo vangardista de representación naturalista da paisaxe. esquerda|miniatura|379x379px|A Boat Passing a Lock (1824) Sobre a cor de Constable, Delacroix escribiu no seu diario: "O que di aquí sobre o verde dos seus prados pódese aplicar a todos os tons". Delacroix repintou o fondo de Masacre de Scio de 1824 despois de ver as obras de Constable na Galería Arrowsmith, que, segundo dixo, lle fixera moito ben.
Diversas distraccións impediron que The Lock (A esclusa) se completase a tempo para a exposición de 1823, deixando A catedral de Salisbury, desde Bishop's Grounds, como a principal contribución do artista. Isto puido ocorrer despois de que Fisher enviase a Constable os cartos para a pintura, o que o axudou a afastarse das dificultades económicas e levouno a rematar a pintura. Entón, The Lock puido amosarse o ano seguinte con máis fanfarria e vendeuse por 150 guineas o primeiro día da exposición. The Lock é a única paisaxe vertical da serie Stour e o único dos "six-footers" do que Constable pintou máis dunha versión. Unha segunda versión agora coñecida como a "versión Foster" foi pintada en 1825 e gardada polo artista para enviar a exposicións. Unha terceira versión, coñecida como A Ship Passing a Lock (1826) está na colección da Royal Academy of Arts. The Leaping Horse foi o único da series que non se vendeu en vida do autor.
A partir dese momento foi un gran promotor da técnica de dividir as pinceladas para expresar as variacións da luz. Influíu significativamente en Delacroix, Géricault e nos pintores da escola de Barbizon, clave para o futuro nacemento do impresionismo.
Últimos anos
A alegría de Constable polo seu propio éxito diminuíu despois de que a súa muller comezase a mostrar síntomas de tuberculose. A súa crecente enfermidade fixo que Constable aloxase a súa familia en Brighton de 1824 a 1828, coa esperanza de que o ar do mar puidese restablecer a súa saúde. Durante este período, Constable dividiu o seu tempo entre Charlotte Street en Londres e Brighton. Este cambio fixo que Constable se afastase das escenas a grande escala do val do Stour en favor das escenas costeiras. Continuou a pintar lenzos de seis pés, aínda que inicialmente non estaba seguro da idoneidade de Brighton como tema para pintar.
Na súa vida, Constable vendeu só vinte cadros en Inglaterra, pero en Francia vendeu máis de vinte en poucos anos. A pesar diso, rexeitou todas as invitacións para viaxar internacionalmente para promover o seu traballo, escribíndolle a Francis Darby: "Prefiro ser un home pobre [en Inglaterra] que un home rico no exterior". En 1825, quizais debido en parte a preocuparse pola mala saúde da súa esposa, a falta de simpatía por vivir en Brighton ("Piccadilly by the Seaside" ) e a presión de numerosos encargos pendentes, pelexou con Arrowsmith e perdeu a súa saída para Francia. miniatura|396x396px|Catedral de Salisbury desde os prados (1831) Chain Pier, Brighton foi o seu único e ambicioso cadro de seis pés cun tema de Brighton, exposto en 1827. A familia permaneceu en Brighton durante cinco anos para axudar á saúde de Mary, mais sen éxito. Despois do nacemento do seu sétimo fillo en xaneiro de 1828, regresaron a Hampstead, onde Maria morreu o 23 de novembro aos 41 anos. Tristemente, Constable escribiulle ao seu irmán Golding:
Despois, vestiuse de negro e foi, segundo Leslie, "presa de pensamentos melancólicos e ansiosos". Coidou só dos seus sete fillos o resto da súa vida. Os nenos foron John Charles, Maria Louisa, Charles Golding, Isobel, Emma, ​​Alfred e Lionel. Só Charles Golding Constable tivo descendencia, un fillo.
Pouco antes de que María falecese, o seu pai tamén morrera, deixándolle 20 000 libras esterlinas. Constable especulou desastrosamente cos cartos, pagando o gravado dalgunhas das súas paisaxes en preparación para a súa publicación. Estivo dubitativo e indeciso, a piques de pelexar co seu gravador e, cando se publicaron os folios, non puido interesar a suficientes subscritores. Constable colaborou estreitamente co gravador David Lucas en 40 impresións das súas paisaxes, unha das cales pasou por 13 etapas de proba, corrixidas por Constable a lapis e pintura. Constable dixo: "Lucas mostroume ao público sen os meus defectos", mais a aventura non foi un éxito financeiro.
Neste período, a súa arte pasou da serenidade da súa fase anterior a un estilo máis roto e acentuado. A confusión e a anguria da súa mente víronse claramente nas súas obras mestras posteriores, como Hadleigh Castle (1829) e Salisbury Cathedral from the Meadows (1831), que figuran entre as súas pezas máis expresivas.
En 1835, a súa última conferencia aos estudantes da Royal Academy, en que eloxiou a Rafael e chamou a Academia o "berce da arte británica", foi "aplaudida de todo corazón".
Obra
Ao comezo da súa carreira pintou retratos e algúns cadros relixiosos, mais a partir de 1820 dedicouse case exclusivamente ás paisaxes. Os temas das súas pinturas eran as súas paisaxes máis familiares: Suffolk, Essex e Brighton. Está considerado o gran renovador do paisaxismo inglés.