cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parque Nacional do Gran Canón
Bordo norte
thumb | Atardecer en Cape Royal Point, bordo norte. [[Trono de Wotans destacado.]] A área do bordo norte do parque está situada na meseta de Kaibab e na meseta de Walhalla, ao outro lado do Gran Canón desde as principais áreas de visitantes do bordo sur. As principais áreas de visitantes do Bordo Norte céntranse en Bright Angel Point. O bordo norte é máis elevado que o bordo sur, a máis de 2.400 m. de altitude. Debido a que é moito máis alto que o bordo sur, está pechado dende o 1 de decembro ata o 15 de maio de cada ano, debido ás maiores nevadas na cota. Os servizos para os visitantes están pechados ou limitados de alcance despois do 15 de outubro. O tempo de condución desde o bordo sur ata o bordo norte é de aproximadamente 4,5 horas, máis de 350 km.
Servizos
Vila Gran Canón é a principal área de atención aos visitantes do parque. É unha comunidade de servizos completos, incluíndo aloxamento, combustible, comida, lembranzas, un hospital, igrexas e acceso a rutas e paseos guiados e charlas.
Aloxamento
Hai varias instalacións de aloxamento ao longo do bordo sur. Os hoteis e outros aloxamentos inclúen El Tovar, Bright Angel Lodge, Kachina Lodge, Thunderbird Lodge e Maswik Lodge, todos eles situados na vila do Gran Canón e no Phantom Ranch, situado no chan do canón. Tamén hai un parque de autocaravanas chamado Vila Trailer. Todas estas instalacións están xestionadas por Xanterra Parks & Resorts, mentres que o Yavapai Lodge (tamén na zona da vila) é xestionado por Delaware North.
Consuelo Berges
Traxectoria
Terminada a carreira de mestra, exerceu en Cabezón de la Sal. Foi titular na Academia de Torre, iniciativa de Matilde de la Torre Gutiérrez, quen non tiña título de maxisterio, para preparar alumnado de bacharelato. Alí coñeceu a Víctor de la Serna, inspector de primeiro ensino e fundador en Santander do xornal vespertino La Región, onde Consuelo Berges publicou os seus primeiros artigos co pseudónimo de Yasnaia Poliana. Máis adiante colaborou tamén en El Sol de Madrid, La Nación de Buenos Aires e a Revista de las Españas, publicada pola Unión Ibero-Americana en Madrid. Os seus polémicos puntos de vista espertaron o interese da intelectualidade do momento. Mantivo correspondencia e amizade con Clara Campoamor, Ricardo Baeza, Eulalia Galvarriato, Concha Méndez, Azorín, José Ortega y Gasset, Rosa Chacel, Waldo Frank, Francisco Ayala, María Zambrano, Max Nordau e Rafael Cansinos Assens.
En decembro de 1926, amolada da Ditadura de Primo de Rivera, emigrou a Arequipa (Perú). Alí aloxouse coa súa curmá Julia Gutiérrez, propietaria da única libraría que había na cidade. Deu clases de gramática nunha academia, colaborou con artigos literarios en Las Noticias e deu conferencias en que creou certa polémica. A que deu na Universidad de San Agustín en 1927, «Los mitos indianistas», foi pouco compracente coa moda impostada do indixenismo subscrita pola intelectualidade americana. Esta, descendente de hispanos, non tiña «chisco de sangue indíxena nin desexo de asumir as súas responsabilidades, culpando de todo á colonización española».
Parque Nacional do Gran Canón
Clima
Segundo o sistema de clasificación climática de Köppen, o Parque Nacional do Gran Canón ten cinco zonas climáticas; Semiárido frío (BSk), Verán seco continental e húmido (Dsb), Verán cálido seco e húmido continental (Dsa), Verán cálido mediterráneo (Csb) e Verán caloroso mediterráneo (Csa). A zona de resistencia das plantas no Grand Canyon Visitor Center é de 7º cunha temperatura mínima anual media de −15,9 °C.
Consuelo Berges
Traxectoria
En novembro de 1928 viaxou desde o Perú a Bolivia e á Arxentina. Recalou en Buenos Aires, onde colaborou en El Diario Español, financiado pola embaixada española encabezada por Ramiro de Maeztu. Este capeaba como podía os incendiarios artigos de Berges, contrarios á iniciativa (impulsada pola embaixada) de xuntar a comunidade española do país na Unión Patriótica do ditador Miguel Primo de Rivera.
Parque Nacional do Gran Canón
Asociación Grand Canyon
A Grand Canyon Association (GCA) é o socio oficial sen ánimo de lucro do Servizo de Parques Nacionais. Recolle fondos privados para beneficiar o Parque Nacional do Gran Canón operando tendas de venda polo miúdo e centros de visitantes dentro do parque e brindando oportunidades educativas sobre a historia natural e cultural da rexión.
Consuelo Berges
Traxectoria
En 1929 foi nomeada directora da revista Cantabria, do Centro Montañés, e colaborou co doutor Avelino Gutiérrez na Institución Cultural Española. Colaborou tamén no suplemento literario de La Nación de Buenos Aires. Dirixido por Enrique Méndez Calzada, tiña como secretario a Guillermo de Torre, casado con Norah Borges, quen formaban parte do seu grupo de amizades xunto a Alfonsina Storni, Concha Méndez e Salvadora Leguina.
En 1931, tras proclamarse a Segunda República Española, volveu a Europa con Concha Méndez. Recalaron en París, onde as acolleron a súa curmá Julia Gutiérrez (quen viñera de Arequipa cos seus catro fillos) e unha curmá segunda dela, a pintora María Blanchard. Esta última, católica conversa, convidaba con insistencia a Consuelo, anarquista e anticlerical, a visitar igrexas e asistir a misas. Esta acabou por evitar o trato coa pintora.
Nos xornais e revistas en que colaboraba defendeu as súas ideas libertarias e o sufraxio feminino propugnado no Congreso de Deputados pola súa amiga Clara Campoamor. A esta opoñíanse, entre outros, Victoria Kent, quen pensaban que a muller non estaba aínda en condicións de exercer unha autonomía pública real. Así, o seu voto sería maioritariamente conservador debido á forte influencia da Igrexa católica.
A finais de 1931 chegou a Madrid, convocada por Clara Campoamor. Esta propúxolle varios cargos e destinos na nova República, mais Berges rexeitounos. Seguiu a escribir artigos para poder vivir e tamén para defender as súas ideas. Ao mesmo tempo traballaba como bibliotecaria no Arquivo da Junta Provincial de Beneficencia. Colaborou nas publicacións da CNT, FAI e Mujeres Libres. Baixo o nome de iniciación de Yasnaia, foi membro da loxa masónica Amor de Madrid. Esta ficou constituída o 2 de decembro de 1931 baixo os auspicios da loxa Mantua, que dependía da Gran Loxa Española. As súas actividades masónicas estiveron enfocadas á consecución da igualdade de dereitos masónicos para homes e mulleres. No seu artigo La mujer y la masonería afirmou:
«Non son quen de entender en virtude de que convencemento é posíbel afirmar que un home ao recibir a luz masónica é dono nin de maior preparación nin de aptitude máis excelente cá da muller».
En 1935, para eludir a censura do «bienio negro» de Lerroux e Gil Robles, publicou na clandestinidade o libro Explicación de Octubre sobre a Revolución de 1934, difundido amplamente nos círculos masónicos e revolucionarios.
En xullo de 1936, coa sublevación militar, a Junta Provincial de Beneficencia enviouna a facerse cargo do orfanato da Guindalera, xa que as monxas tiveran que abandonalo. Encargouse da súa administración, xunto con varias colaboradoras voluntarias, até poder evacuar os nenos para salvalos dos bombardeos. Tivo que atravesar con eles media España en guerra para chegar a Granollers, onde deixou os nenos ao coidado das súas colaboradoras.
Marchou a Barcelona, onde traballou na revista Mujeres Libres xunto a Baltasar Lobo —quen facía o deseño gráfico e os debuxos—, Rosa Chacel, Soledad Estorach Esterri, Carmen Conde, Pepita Carpena, Sara Berenguer, Suceso Portales, María Jiménez, Concha Liaño, Lola Iturbe, Mercedes Comaposada Guillén (coñecida como Mercedes Guillén e como Mercedes Lobo) e Antonia Fontanillas. Secundou de maneira activa as misións de alfabetización (o 50% das mulleres españolas eran analfabetas), a propaganda sobre métodos anticonceptivos e contra a prostitución forzada. Propoñía alternativas laborais dignas e reivindicaba os dereitos laborais, sociais e familiares das mulleres, que os seus achegados revolucionarios pretendían deixar en segundo plano ou ignorar.
En febreiro de 1939 uniuse á marea humana que fuxía a pé a Francia, baixo as bombas. En Portbou, na fronteira con Francia, retivéronos máis de 24 horas baixo o ceo raso, sen roupa de abrigo nin alimentos. Posteriormente foron conducidos a Cerbère, vacináronos e metéronos nun tren con destino descoñecido. En Perpiñán logrou fuxir, pero foi detida e levada a outro tren. Chegou dous días despois a Le-Puy-en-Velay, capital do departamento do Alto Loira. Foi encerrada xunto a máis de 600 homes, mulleres e nenos que fuxiran de España, para acabaren confinados en campos de concentración.
Volveu escapar, sen papeis nin diñeiro, e chegou a París. Acollérona alí os seus amigos Baltasar Lobo e Mercedes Comaposada Guillén, quen eran axudados por Picasso. Viviu en París na clandestinidade durante catro anos, nos que deu clases de español e escribiu artigos para xornais e revistas da Arxentina. En 1943 foi detida polos nazis, quen ao saberen que non tiña documentos crían que era xudía. Durante os meses que permaneceu custodiada, Berges dubidaba entre declararse xudía ou española para evitar ser devolta a España. Porén, entregárona ás autoridades franquistas na fronteira española e foi enviada a un campo de concentración.
Logrou evitar o cárcere grazas á súa amiga Matilde Marquina e o seu parente Luis de la Serna, quen se ofreceron como garantes. Con todo, non lle permitiron exercer como mestra nin escribir na prensa. Tampouco podía asinar co seu nome os artigos no estranxeiro por temor a represalias. Para sobrevivir, dedicouse a traducir do francés, entre outros, a Henri de Saint Simon, Jean de La Bruyère, Gustave Flaubert, Marcel Proust, Stendhal e Jean Descola.
Durante moitos anos viviu no «exilio interior» polas súas preferencias republicanas. Centrou a súa loita en dignificar as condicións de traballo das e dos tradutores, así como en reivindicar os dereitos de autoría para as traducións. En 1955 fundou xunto coa tradutora hispano-chinesa Marcela de Juan a Asociación Profesional de Tradutores e Intérpretes.
En 1956 obtivo o premio Fray Luis de León pola tradución de Historia de la España cristiana, de Jean Descola.
En 1982 fundou o Premio Stendhal de tradución, que premia traducións do francés ao castelán, con frecuencia anual desde 1990. Con todo, en 1983 Berges solicitou unha bolsa de creación literaria ao Ministerio de Cultura, como último recurso para facilitar a súa subsistencia económica.
S Ori 70
S Ori 70 ou S Ori J053810.1-023626 é un obxecto astronómico de tipo T que está situado en primeiro plano no cúmulo estelar de Sigma Orionis, que está a aproximadamente 1.150 anos luz de Terra. Foi descuberto o 24 de novembro de 2002 polo equipo de M. R. Zapatero Osorio e E. L. Martín no Observatorio de Roque de los Muchachos. Aínda non se determinou se é unha anana marrón ou un planeta de 3 millóns de anos de idade que forma parte do cúmulo anteriormente citado. As imaxes da espectroscopia no infravermello próximo tomadas 3 anos despois do seu descubrimento levaron ás primeiras medidas do movemento do obxecto. O seu comportamento é significativamente diferente do que se podía esperar; ademais describiuse a súa atmosfera coma de baixa gravidade ou unha atmosfera con metalicidade. O pequeno movemento propio do obxecto suxire que está máis lonxe do esperado se fose unha simple anana marrón.
Descubrimento
O cúmulo aberto Sigma Orionis foi o foco das observacións do equipo de Osorio debido á idade do cúmulo (aproximadamente de 3 a 8 millóns de anos). O cúmulo tamén ten unha extinción baixa, a súa distancia resulta conveniente, e obsérvase que é rico e denso. Usando o Telescopio William Herschel de 4,2 metros para unha mini-procura profunda cun radio de 55 minutos de arco ó cadrado e cunha sensibilidade de 21 magnitudes nas bandas J e H, permitiu ó equipo atopar S Ori 70. Os datos brutos recollidos reducíronse a IRAF (un acrónimo en inglés para redución e análise de imaxes), unha técnica estándar empregada con imaxes de infravermellos próximos; despois de subtrae-lo fondo do ceo e a corrente escura, o espectro do obxecto extraído foi revelado. Éra o membro máis tenue e frío atopado no cúmulo e recibiu o nome de S Ori 70.
Argumento do estudo inicial
Adam J. Burgasser examinou as afirmacións do descubrimento da anana marrón tipo-T de Osorio e a súa masa baixa verificada espectroscópicamente. Fíxose unha comparación do espectro de banda J entre S Ori 70 e outros obxectos próximos. O espectro da banda J revelou unha morfoloxía espectral distintiva de forma triangular que fora previamente explicada por Osorio e Martin debido á baixa gravidade da superficie. Para ver se se produciran discrepancias semellantes no comportamento da anana T, o equipo de Burgasser comparou os datos das afirmacións de Osorio cos modelos COND estándar. Escalas de lonxitude de onda idénticas interpoladas a través de espectros empíricos e modelos foron suavizadas por procesos de Gauss; isto mostrou que os modelos espectrais máis axustados poden producir gravidades distorsionadas para ananas T de tipo tardío, o cal dou coma resultado a subestimación da idade e da masa. Burgasser concluíu que S Ori 70 non é un membro do cúmulo Sigma Ori senón que é unha anana marrón en primeiro plano. Un estudo máis profundo do obxecto suxire que a baixa gravidade non provén da anana de tipo T, senón dunha estrela de fondo próxima. Ata o ano 2009 non existían datos científicos directos que rexeitasen ou confirmasen ningunha das conclusións.
Podería ser o primeiro planeta orfo descuberto cunha masa de 3 Mx, pero necesitase confirmación.
Momayyez
miniatura|400x400px|[[Separador decimal|Separadores decimais:
En Unicode escríbese U+066B.
Ludvig Müller
Carl Ludvig Müller, nado o 9 de xullo de 1809 en Copenhague e finado o 6 de setembro de 1891 na mesma cidade, foi un numismático, teólogo, historiador e museólogo dinamarqués.
Familia
Carl Lidvig Müller naceu en Copenhague o 9 de xullo de 1809, fillo do bispo Peter Erasmus Müller (1776-1834) e de Augusta L. Stub (1788-1852), irmán de Adam e de Otto Müller e pai de Peter Erasmus e de Sophus Müller.
Estudos
Müller cursou o seu ensino secundario na Afterslægtselskabets Realskole e posteriormente na Metropolitanskolen, da súa cidade natal, onde aprendeu latín, grego, hebreo e historia.
En 1855 acadou o doutoramento en Filosofía, logo da presentación dunha tese sobre as cuñaxes de Filipo III de Macedonia, publicado ese mesmo ano dentro dunha obra máis ampla que lle mereceu, entre outros recoñecementos, o premio numismático da Académie des inscriptions et belles-lettres, de París, en 1856.
Carreira
Logo dos seus estudos pasou tres anos (1836-1839) no estranxeiro, visitando Berlín, Múnic, Gotinga, París, Roma e Viena para estudar arte, antigüidades e lingua árabe, e despois especializouse en numismática.
Á súa volta a Copenhague, en 1839 casou con Eleonore Frederikke Vilhelmine Gregersine Levetzau, proveniente dunha familia moi desenvolvida economicamente.
Neses anos, Müller mantivo tamén contacto co rei Cristián VIII, quen o invitou a estudar as moedas gregas e romanas, e outras antigüidades do Gabinete Real de Moedas, do que foi nomeado director adxunto en 1841 e director titular en 1865. Desde 1866 dirixiu tamén a colección real de antigüidades.
Nunha visita ao seu irmán Adam en Roma, Müller coñecera a Bertel Thorvaldsen, quen lle encomendara en 1838 a catalogación das súas obras de arte e das súas antigüidades, con vistas ao establecemento dun museo. O Museo Thorvaldsens foi finalmente inaugurado en Copenhague en 1849, e un ano antes Müller fora designado como o seu inspector.
Ludvig Müller era membro da Real Academia Sueca de Letras, Historia e Antigüidades, e da Sociedade Dinamarquesa de Ciencias (1856).
Noutros aspectos da visa social, Ludvig Müller foi presidente da Sociedade para o Uso Adecuado da Liberdade de Prensa, entre 1841 e 1844.
Logo do falecemento da súa esposa o 3 de febreiro de 1865, Müller foise retirando progresivamente da vida académica e limitouse a facer algunhas viaxes para manter os contactos establecidas ao longo da súa carreira. Logo dunha breve doenza, faleceu en Copenhague aos 82 anos, o 6 de setembro de 1891.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos publicados por Ludvig Müller ao longo da súa carreira:
Deportivo da Coruña en competicións europeas
miniatura|O brasileiro [[Bebeto foi o autor dos primeiros dous goles europeos do Deportivo.]]
Antecedentes
O primeiro enfrontamento do Deportivo da Coruña contra un equipo europeo estranxeiro data do 16 de abril de 1911, cando xogou un amigable contra o Vie au Grand Air du Médoc francés no antigo campo de Riazor, ante uns 3000 espectadores. Gañou o equipo galego por 3-2, con goles de Macho, Virgilio e Álvarez. Durante as seguintes décadas o club continuou xogando partidos amigables contra equipos europeos, sobre todo portugueses, destacando as súas actuacións no Trofeo Teresa Herrera, no que adoitaban participar algúns dos mellores equipos de Europa.
Primeiras participacións na Copa da UEFA
Na tempada 1992/93, con Arsenio Iglesias no banco e só dous anos despois do seu ascenso á Primeira División tras dúas décadas de ausencia, o Deportivo acabou a liga na terceira posición, por detrás do FC Barcelona e o Real Madrid, logrando así a súa primeira clasificación para unha competición europea oficial. O 14 de setembro de 1993 o Deportivo debutou na Copa da UEFA, contra o Aalborg no Aalborg Stadion, da cidade danesa de Aalborg. O club coruñés viaxou sen as dúas máximas estrelas, Bebeto e Mauro Silva, que estaban concentradas coa selección brasileira, e formou con Liaño na portería; López Rekarte, Đukić, Voro e Paco Jémez na defensa; Nando, Fran, José Ramón e Donato no medio do campo; e Claudio e Manjarín na dianteira. O encontro rematou con vitoria danesa por 1-0, grazas a un gol de Søren Thorst na segunda parte. Con todo, no partido de volta no estadio de Riazor, o Deportivo goleou aos daneses por 5-0, con tres goles de Bebeto e dous de Claudio.
A primeira participación europea do club rematou na terceira rolda contra o Eintracht Frankfurt, despois de eliminar na rolda anterior ao Aston Villa. Ese ano acabou como subcampión de liga, polo que na tempada 1994/95 repetiu participación na Copa da UEFA, chegando de novo ata a terceira rolda, despois de eliminar ao Rosenborg e o TIrol Innsbruck. Na terceira rolda o rival foi o Borussia Dortmund. O Deportivo venceu na ida en Riazor por 1-0 cun gol de Bebeto, pero na volta no Westfalenstadion, un gol de Michael Zorc igualou a eliminatoria. O encontro foi á prórroga, na que Alfredo puxo por diante ao equipo galego, ata que nos tres últimos minutos, dous goles de Riedle e Ricken deixaron fóra aos branquiazuis, de novo ante un equipo alemán. miniatura|O adestrador [[Arsenio Iglesias foi o primeiro en clasificar o Deportivo para unha competición da UEFA.]]
Semifinal da Recopa 1995/96
O Deportivo proclamouse campión da Copa do Rei 1994/95, o que lle deu o pase para a seguinte edición da Recopa de Europa, que disputaban os campións das competicións de copa das diferentes federacións europeas. Estreouse na competición contra o APOEL de Nicosia, obtendo un empate na ida en Chipre e a vitoria en Riazor cunha histórica goleada por 8-0, con tantos de Bebeto (3), Radchenko (2), Begiristain, Donato e Aldana. Nos oitavos de final o equipo de Toshack eliminou ao Trabzonspor turco con dúas vitorias e un global de 4-0, sendo os goleadores de novo Bebeto e Donato, con dous tantos cada un. Na seguinte rolda o rival foi Zaragoza, vixente campión do torneo, ao que o Deportivo gañou pola mínima na ida en RIazor, cun gol do coruñés David. No partido de volta na Romareda, os de Víctor Fernández lograron o empate cun tanto de Morientes na primeira parte, pero outro gol de Bebeto deulle ao equipo galego unha histórica clasificación para as semifinais da competición. Con todo, o Paris Saint-Germain frustrou o intento do Deportivo de acadar unha final europea, logrando a vitoria nos dous partidos, nos dous casos por un gol a cero, tantos marcados por Djorkaeff e Loko.
A seguinte participación europea foi na Copa da UEFA 1997/98, na que sufriu a súa eliminación máis rápida, ao perder xa a primeira eliminatoria contra o Auxerre. Regresou dous anos despois, xa con Javier Irureta no banco, e eliminou nas dúas primeiras roldas ao Stabæk noruegués e ao Montpellier francés. Na terceira rolda enfrontouse ao Panathinaikos grego, ao que derrotou na Coruña por 4-2, con goles de Donato, Djalminha, Pauleta e un en propia meta do peruano Percy Olivares. No partido de volta en Atenas o adiantouse o Panathinaikos cun gol de Asanović, pero o empate de Roy Makaay certificou o pase do Deportivo aos oitavos de final. A continuación enfrontouse ao Arsenal de Wenger, perdendo case todas as opcións xa no partido de ida en Highbury, no que os londinienses obtiveron un 5-1 con goles de Dixon, Henry (2), Bergkamp e Kanu, mentres que Djalminha fixo o único gol galego. O resultado do encontro de volta foi de 2-1, quedando así fóra da competición.
Debut na Liga de Campións
Nesta, quedou encadrado no grupo B, xunto a Paris Saint-Germain, Milan e Galatasaray. Na primeira xornada derrotou ao equipo francés no Parque dos Príncipes, e a pesar das dúas derrotas nos seguintes dous partidos, obtivo sete dos nove últimos puntos, subindo ata a primeira praza do grupo e logrando unha histórica clasificación para os cuartos de final. Especialmente lembrado é o encontro da quinta xornada contra o PSG en Riazor, no que o equipo de Luis Fernández se puxo 0-3 tras dous goles de Leroy e un de Jay-Jay Okocha, antes de que o Deportivo protagonizase unha histórica remontada con catro goles de cabeza: un triplete de Pandiani (que saíra dende o banco) e o outro de Tristán.
O seu rival en cuartos foi o Leeds United, adestrado polo irlandés David O'Leary. O equipo inglés deixou encamiñada a eliminatoria no partido de ida en Elland Road, con tres goles de Harte, Smith e Ferdinand, contra un Deportivo que notou as ausencias de Donato e Mauro Silva. No partido de volta na Coruña, os braquiazuis realizaron un gran partido e estiveron a piques de empatar a eliminatoria, gañando por 2-0 con tantos de Djalminha e Tristán, pero foi insuficiente para continuar na competición.
Asentamento na elite
Trala súa primeira participación na Liga de Campións, o Deportivo continuou disputando a competición durante varios anos, conseguindo destacados resultados. Na tempada 2001/02 volveu quedar invicto na fase de grupos e acadou de novo o primeiro posto, por diante de Manchester United, Lille e Olympiacos. Obtivo catro empates e dúas vitorias, ambas contra o Manchester de Ferguson, campión da última Premier League, ao que derrotou por 2-1 en Riazor e por 2-3 en Old Trafford. Na segunda fase os seus rivais foron o Arsenal, o Bayer Leverkusen e a Juventus. Dous goles de Tristán e Makaay serviron para derrotar ao equipo inglés en Riazor na primeira xornada. A continuación, o equipo sufriu unha derrota por 0-3 contra o Leverkusen no BayArena e empatou a cero goles contra a Juventus no Stadio delle Alpi. Cos catro equipos empatados a catro puntos, chegouse á cuarta xornada, na que o Deportivo derrotou á Juve en Riazor con tantos de Tristán e Djalminha (2-0), mentres que o Arsenal goleou por 4-1 ao Bayer Leverkusen. miniatura|[[Diego Tristán é o máximo goleador do Deportivo en competición europea, con 16 tantos, 15 deles na Liga de Campións.]] Na penúltima xornada enfrontouse ao Arsenal no antigo estadio de Highbury. Nese encontro, considerado un dos mellores da súa historia, o Deportivo foi moi superior a un Arsenal que acabaría gañando ese ano a Premier, e no que xogaban entre outros estrelas como Seaman, Campbell, Vieira, Pires, Bergkamp ou Henry. O resultado foi de 0-2, sendo Valerón e Naybet os autores dos tantos, e significou o pase matemático aos cuartos de final, por segundo ano consecutivo. O seu rival nos cuartos foi o Manchester, ao que xa se enfrontara na primeira fase, pero nesta ocasión os resultados foron opostos. O Manchester gañou na ida en Riazor por 0-2, cun gran gol de David Beckham e outro de Van Nistelrooy, e conseguiu tamén a vitoria en Old Trafford, esta vez por 3-2, con dous tantos de Solskjær e un de Giggs.
Na tempada 2002/03 iniciou a Liga de Campións xogando contra o Bayern de Múnic no Estadio Olímpico de Múnic. Impúxose o equipo coruñés por 2-3, cun triplete de Roy Makaay, e entrou na historia como o primeiro equipo español en derrotar ao Bayern no seu estadio. Gañou tamén ao Lens en Riazor, ao Bayern tamén en Riazor e ao Milan en San Siro, clasificándose para a seguinte fase na segunda posición, empatado a puntos co primeiro, o Milan. Na segunda fase quedou encadrado no Grupo D, xunto coa Juventus, o Manchester United e o FC Basel. Logrou sete puntos de nove posibles en Riazor, cun empate contra a Juve e vitorias contra Manchester e Basel, pero non puido sumar ningún punto fóra da casa. O equipo inglés ocupou a primeira praza final, con 13 puntos, mentres que os outros tres remataron nun triplo empate a sete puntos, ocupando o Deportivo o último posto.
Ás portas da final continental
Na tempada 2003/04 o Deportivo da Coruña rexistrou a mellor participación europea da súa historia. A diferenza das tempadas anteriores, nas que lograra a clasificación como campión ou subcampión de liga, esta vez fíxoo como terceiro, polo que tivo que disputar unha rolda previa contra o Rosenborg, ao que superou tras empatar a ceros no Lerkendal Stadion e gañar pola mínima en Riazor, cun tanto de Albert Luque. Xa na fase de grupos, entrou no grupo C, con AEK, PSV e Monaco.
O seu primeiro partido foi contra o AEK no Apostolos Nikolaidis de Atenas, onde se adiantou rapidamente o equipo galego cun gol de Pandiani, ata que preto do final empatou o equipo de Dušan Bajević por medio de Tsiartas. A continuación o Deportivo afrontou dous partidos seguidos en Riazor, logrando dúas vitorias: 2-0 contra o PSV de Guus Hiddink, con tantos de Sergio e Pandiani, e 1-0 contra o Monaco de Didier Deschamps, con gol de Tristán. O 5 de novembro de 2003, no estadio Luís II de Mónaco, o Deportivo sufriu a súa maior derrota en competición europea e unha das maiores da súa historia en calquera competición, encaixando un 8-3 contra o Monaco. Catro dos goles monegascos anotados por Dado Pršo, que celebraba ese día o seu 29º aniversario, mentres que os demais foron obra de Jérôme Rothen, Ludovic Giuly, Jaroslav Plašil e Édouard Cissé. Con todo, o equipo repúxose e no seguinte encontro venceu ao AEK por 3-0, anotando Héctor, Valerón e Luque. O derradeiro partido da primeira fase foi contra o PSV no Philips Stadion de Eindhoven. O Deportivo chegou ao encontro con 10 puntos, empatado co Monaco e con tres puntos de vantaxe sobre o PSV. Os neerlandeses precisaban gañar por 2-0 ou por máis de tres goles en caso de que os galegos marcasen. Adiantouse o PSV con dous goles de De Jong e Robben, que deixaban ao Deportivo virtualmente eliminado da competición. Irureta introduciu entón un cambio ofensivo, substituíndo a Sergio por Luque, e no primeiro balón que tocou, o catalán anotou un gol dende 35 metros que obrigaba ao equipo neerlandés a anotar tres goles máis. O partido rematou despois de que Pandiani e De Jong marcasen un gol máis para cada equipo, e o Deportivo clasificouse segundo por detrás do Monaco. esquerda|miniatura|O [[Estadio Municipal de Riazor, na Coruña, no que o Deportivo xoga os seus partidos como local. ]] Para esta edición da Liga de Campións, a UEFA suprimiu a segunda fase de grupos, recuperando os oitavos de final da antiga Copa de Europa, e o Deportivo quedou emparellado coa Juventus de Lippi. O primeiro partido xogouse en Riazor e rematou con vitoria galega por 1-0, despois de que Luque rematase cunha volea un mal despexe de Thuram e superase a Buffon. Dúas semanas despois, no Stadio delle Alpi de Turín, un solitario gol de Pandiani serviu para certificar o pase aos cuartos de final por terceira vez na historia do club. O seguinte rival foi outro equipo italiano, o Milan de Carlo Ancelotti, vixente campión de Europa. A ida en San Siro acabou 4-1 para os italianos, a pesar do gol de Pandiani no minuto 11, que foi remontado con dous tantos de Kaká, un de Shevchenko e outro de Pirlo. Dúas semanas despois, o 7 de abril de 2004, o partido de volta en Riazor converteuse nun dos encontros máis lembrados da historia do club e da Liga de Campións, pois o Deportivo logrou unha remontada que parecía case imposible, eliminando ao Milan cun 4-0, tralos goles conseguidos por Pandiani, Valerón, Luque e o capitán Fran.
O Deportivo acadou así por primeira e única vez na súa historia as semifinais da Liga de Campións, onde se enfrontou ao FC Porto, adestrado por José Mourinho. O partido de ida no Estádio do Dragão acabou con empate a cero, e co polémico cartón vermello amosado polo árbitro Markus Merk ao defensa deportivista Jorge Andrade, por dar un suave golpe co pé ao seu compañeiro da selección portuguesa e amigo Deco. Deste xeito o Deportivo non puido contar co portugués para o partido de volta en Riazor, e tampouco con Mauro Silva, este último sancionado por acumulación de cartóns amarelos. O partido de volta decidiuse no minuto 60, despois de que César derribase a Deco na área e Pierluigi Collina asubiase penalti. Molina non puido deter por pouco o lanzamento do brasileiro Derlei, que cruzou a portería e deixou ao Deportivo ás portas da súa primeira final continental.
Decaemento
A partir da tempada 2004/05 o club padeceu un empeoramento dos seus resultados. Esa campaña foi a quinta consecutiva disputando a Liga de Campións, á accedeu despois de superar ao Shelbourne irlandés na fase previa. Con todo, os braquiazuis non conseguiron ningunha vitoria na fase de grupos, tampouco ningún gol, e sufriron unha nova goleada por parte do Monaco, que conseguiu un 0-5 en Riazor. O Deportivo sumou só dous puntos, en senllos empates a cero co Olympiacos en Riazor e co Liverpool en Anfield.
Na tempada seguinte o club da Coruña só puido acceder á Copa Intertoto, ao acabar a liga na oitava praza. Entrou na segunda rolda e eliminou sucesivamente ao Budućnost Podgorica, ao Slaven Belupo e ao Newcastle, acadando a final, na que se enfrontou a dobre partido ao Olympique de Marsella na busca dun billete para a Copa da UEFA. Na ida en Riazor a vitoria foi para o Deportivo por 2-0, con goles de Rubén Castro e Iván Carril, pero na volta no Vélodrome os franceses gañaron 5-1, con tantos de Ribéry, Méïté, Niang (2) e Oruma.
Regreso á UEFA
miniatura|Formación do Deportivo da Coruña contra o [[PFC CSKA Moscova|CSKA en Moscova en 2008.]] Tras uns anos sen presenza en Europa, o Deportivo regresou en 2008 á Copa Intertoto, xa cun novo formato. Accedeu en terceira rolda, onde venceu ao Bnei Sakhnin israelí, logrando así o pase á segunda rolda clasificatoria da Copa da UEFA. Nesta derrotou ao Hajduk Split croata e conseguiu a clasificación para a UEFA case unha década despois. Na primeira rolda da competición o seu rival foi o Brann noruegués. No partido de ida no Brann Stadion de Bergen, gañou o equipo local por 2-0, con goles de Bjarnason e Solli, mentres que na volta o resultado foi o mesmo, pero con vitoria do Deportivo, con dous tantos de Colotto. Tras unha prórroga sen goles, a eliminatoria foi á quenda de penaltis, onde Aranzubía detivo tres lanzamentos e deu ao Deportivo o billete para a fase de grupos.
Encadrado no grupo H, e con partidos a unha soa volta, o Deportivo comezou perdendo 3-0 contra o CSKA de Moscova no estadio Luzhniki de Moscova, con dous goles de Dzagoev e un de Vágner Love. A continuación gañou por 3-0 ao Feyenoord de Makaay en Riazor, cun gol de Lopo, outro de Guardado e outro de Hofland en propia meta. No terceiro encontro empatou a un gol co Lech Poznań en Polonia, xogándose o pase á seguinte rolda no cuarto e último partido, contra o Nancy na Coruña. Un gol de Bodipo no último cuarto do partido clasificou ao club galego no segundo lugar do grupo. O rival do Deportivo en dezaseisavos de final foi o Aalborg dinamarqués. O partido de ida disputouse no Energi Nord Arena de Aalborg, e o equipo branco e vermello deixou encamiñada a eliminatoria cun 3-0, con dous goles de Due e un de Jakobsen. O 26 de febreiro de 2009 en Riazor, o Deportivo disputou o seu derradeiro partido europeo ata a data, volvendo perder contra o equipo danés. A pesar do gol inicial de Sergio, o Aalborg remontou con tres goles obra de Shelton, Johansson, Enevoldsen, e deixou ao club galego fóra da competición.
Dólar de prata do Servizo Comunitario Nacional
O dólar de prata do Servizo Comunitario Nacional é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1996 e cuñada pola Casa da Moeda de San Francisco.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 102-379, do 29 de setembro de 1994, pola que se dispuxo a emisión dunha serie de moedas para honrar os millóns de estadounidenses que ofreceron desinteresadamente os seus esforzos en proxectos de servizo comunitario.
Deseño
No anverso da moeda, deseñado e gravado por Thomas D. Rogers, represéntase unha figura en pé da Xustiza cun escudo na súa man esquerda e unha lámpada e un libro na dereita, como símbolos da aprendizaxe e da descuberta. Os raios do Sol rodean a chama da lámpada, que simboliza a luz do coñecemento. Sobre estes morivos está a inscrición LIBERTY ("Liberdade"). Completan as lendas o lema IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") característico das moedas estadounidenses, e unha inscrición alusiva ao asunto conmemorado: NATIONAL COMMUNITY SERVICE. Este deseño está inspirado noutro anterior orixinal de Augustus Saint-Gaudens, que serviu para unha medalla de 1905 para a Women's Auxiliary of the Massachusetts Civil Service Reform Association.
Crespi d'Adda
Crespi d'Adda é unha vila do norte de Italia e unha aldea (frazione) de Capriate San Gervasio, un concello da provincia de Bérgamo, Lombardía. É un asentamento histórico e un exemplo destacado das "cidades empresarias" dos séculos XIX e principios do XX construídas en Europa e América do Norte por industriais ilustrados para satisfacer as necesidades dos traballadores. O sitio aínda está intacto e úsase en parte con fins industriais, aínda que as condicións económicas e sociais cambiantes ameazan agora a súa supervivencia. Desde 1995 está na lista da UNESCO de Patrimonio da Humanidade.
Dólar de prata do Servizo Comunitario Nacional
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión deste dólar conmemorativo prevía unha tiraxe máxina de medio millón de exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de San Francisco tanto na súa versión estándar como na de acabamento especial con fondo espelllo (proof). A emisión foi presentada e posta ao dispor do público o día 12 de xullo de 1996.
Crespi d'Adda
Século XIX
Cristoforo Crespi introduciu os máis modernos procesos de fiado, tecido e acabado na súa fábrica de Algodón. A central hidroeléctrica de Trezzo, no río Adda uns poucos quilómetros máis arriba, construíuse arredor de 1906 para o fabricante Cristoforo Benigno Crespi. O asentamento que se construíu en 1878 a carón da fábrica de algodón había unha aldea, unha zona residencial provista de servizos sociais como unha clínica, un edificio escolar, un teatro, un cemiterio, un lavadoiro e unha igrexa.
Dólar de prata do Servizo Comunitario Nacional
Produción e comercialización
Este dólar conmemorativo comercializouse aos prezos de 32 dólares en condición estándar e 37 en versión proof. Consonte a lei que autorizou esta emisión, os beneficios acadados coa súa comercialización foron destinados ao Fundnational Community Service Trust, para o financiamento de programas anovadores de servizo comunitario nas universidades estadounidenses.
Crespi d'Adda
Século XIX
Tanto a cidade como a fábrica foron iluminadas grazas á luz eléctrica. A aldea de Crespi d'Adda foi a primeira aldea de Italia en ter unha iluminación pública moderna. As casas dos traballadores, de inspiración Inglesa, están aliñados en orde ao longo de estradas paralelas ao leste da fábrica. Unha avenida arbolada separa a zona de produción das casas, con vistas a un plano de estradas tipo taboleiro de axedrez. Toda a arquitectura e urbanismo (agás o primeiro departamento de fiadura, creado polo enxeñeiro Angelo Colla), entregáronse ao arquitecto Ernesto Pirovano. Durante uns cincuenta anos, Pirovano, axudado polo enxeñeiro Pietro Brunati, dirixiu a construción da aldea. Construíronse maquetas para educar e exemplificar as novas tendencias do pensamento social e os avances científicos aos habitantes.
En 1889 o fillo de Cristoforo, Silvio Benigno Crespi, comezou a traballar na fábrica como director, despois de pasar un tempo en Oldham, Inglaterra. Apartouse dos grandes bloques de ocupación múltiple en favor da casa unifamiliar, con xardín propio, que consideraba propicia para a harmonía e unha defensa contra a loita industrial. Puxo en práctica esta política en 1892 e os anos seguintes, con éxito, xa que non houbo folgas nin outra forma de desorde social durante os cincuenta anos de xestión de Crespi.
Século XX
A Gran Depresión de 1929 e a dura política fiscal do réxime fascista fixeron que a familia Crespi vírase na obriga de vender a cidade enteira a STI, "a empresa téxtil italiana", que a cedeu á empresa Rossarl e Varzi en 1970. Despois pasou á empresa Legler, que vendeu a maioría das vivendas. Finalmente estivo en mans do grupo industrial Polli, que daba traballo a unhas 600 persoas, fronte aos 3200 empregados nos anos de máxima actividade.
Hoxe a aldea está habitada por unha comunidade que descende en gran parte dos traballadores orixinais. A fábrica deixou de producir en 2004, sendo o seu campo de actividade ao longo da súa vida laboral a produción téxtil de algodón.
Xeografía
A aldea está situada na beira oriental do río Adda, xunto ás fronteiras provinciais da provincia de Bérgamo con Milán, ao sur de Capriato San Gervasio. Outros asentamentos máis próximos son Trezzo sull'Adda, Brembate, Vaprio d'Adda e Canonica d'Adda. Atópase a 19 km de Bérgamo e do seu aeroporto, a 30 km de Monza e a 47 km de Milán. A saída da autoestrada máis próxima, "Capriate", está a 2 km ao norte e forma parte da Autoestrada A4 Turín-Trieste.
Arquitectura relixiosa
thumb|Igrexa parroquial A igrexa parroquial construíuse a partir de 1891 baixo a dirección do enxeñeiro Pietro Brunati e inaugurouse en novembro de 1893 coa inauguración polo bispo Gaetano Camillo Guindani. A igrexa é a reconstrución do santuario mariano en Busto Arsizio. A igrexa adicouse a Sta. María dell'Aiuto que data de 1517. O deseñador é descoñecido, pero nela traballaron algúns arquitectos e escultores importantes, como Lonati e Tommaso Rodari. Esta igrexa representa o vínculo ideal entre a cidade natal da familia Crespi, Busto Arsizio, e a vila, que representaba a mellor expresión do sector industrial téxtil.
A igrexa parroquial de Crespi d'Adda ten planta cadrada cunha base formada plor Adda e remata cunha gran cúpula octogonal rodeada externamente por unha falería de mármore branco. No seu interior hai moitos frescos e lenzos encargados directamente por Cristoforo Crespi.
Aínda hoxe, a igrexa é utilizada pola poboación local para os ritos relixiosos ordinarios.
O castelo
thumb|O castelo O castelo de Crespi construíuse entre 1893 e 1894. O castelo foi a casa señorial da familia e o seu estilo é propio da arquitectura medieval do século XII. O arquitecto foi Ernesto Pirovano.
O pazo era a residencia de verán da familia.
A finais de 1960, o concello de Capriate San Gervasio conseguiu a propiedade do edificio. De 1968 a 1981 pasou a ser o instituto de ensino secundario da vila e despois un instituto profesional. En 1977 o edificio vendeuse a uns compradores particulares. Todos estes usos implicaron algúns cambios importantes na estrutura arquitectónica e nos estilos decorativos.
Hoxe, o edificio foi declarado ben de interese histórico.
A fábrica e as casas
A fábrica comezou a súa actividade en xullo de 1878 e a súa produción dedicouse totalmente á transformación do algodón e á produción de téxtiles. Con Silvio Crespi produciuse unha ampliación da fábrica, grazas ao proxecto feito por Pietro. Brunati, e houbo unha nova inauguración en 1894 coa presenza da Raíña Margarida. As novas liñas produtivas comezaron a funcionar de forma sistemática en 1896. Esta fábrica era o centro da vila e alí traballaban todos os habitantes. A fábrica era o núcleo obreiro da vila e a vida dos traballadores dependía da produción fabril. Cada persoa da vila tiña a súa casa e todas eran iguais, agás as dos encargados, o médico e o cura que tiñan outras máis luxosas. Inicialmente, no proxecto de Cristoforo Crespi, non existía a idea dunha xerarquía, senón que a situación desenvolvíase porque o ambiente social da época mudou e mostraba diferentes niveis de riqueza. Ao longo da súa historia, a fábrica sufriu varios cambios estruturais para axustarse aos cambios na produción industrial e na fabricación de produtos téxtiles.
En 1973 Legler, unha empresa téxtil, comprou a fábrica e comezou a traballar ata 2003, cando a fábrica pechou por quebra.
Hoxe a fábrica é un museo ao aire libre de arqueoloxía industrial. thumb|Casas dos traballadores
Botella (instrumento musical)
A botella labrada, xeralmente de anís, é un recipiente empregado na música tradicional galega para o acompañamento musical. Como instrumento correspóndelle a categoría de idiófono refregado.
Características
Este tipo de botellas, con relevos na superficie para evitar que escorreguen das mans, apareceron a finais do século XIX. Axiña foron empregadas nas festas populares para o acompañamento rítmico do canto.
A botella sostense cunha man en posición horizontal en tanto que se refrega ritmicamente cun utensilio metálico como a chave da casa ou o mango dun garfo ou culler.
Airexe, Bardaos, O Incio
Airexe é un lugar da parroquia de Bardaos, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Kate Wilhelm
Kate Wilhelm, nada en Toledo (Ohio) o 8 de xuño de 1928 e finada en Eugene (Oregón) o 8 de marzo de 2018, foi unha escritora estadounidense. Escribiu novelas e historias de ciencia ficción, misterio e suspense, entre as que destaca a súa obra Where Late the Sweet Birds Sang, gañadora dun Premio Hugo.
A Aldea, Bardaos, O Incio
A Aldea é un lugar da parroquia de Bardaos, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
As Casas de Abaixo, Bardaos, O Incio
As Casas de Abaixo é un lugar da parroquia de Bardaos, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Camparañón
Demografía recente do núcleo principal
Habitantes (INE): 44 (1981), 39 (2004), 32 (2008), 29 (2014). Concentrados no núcleo principal.
Rexión de Bohemia Meridional
miniatura A Rexión de Bohemia Meridional ou Bohemia do Sur (en checo Jihočeský kraj; Südböhmische Region, ) é unha unidade administrativa (kraj) da República Checa, situada na parte sur da rexión histórica de Bohemia, aínda que tamén inclúe unha pequena parte do suroeste de Moravia. Limita coas rexións de Pilsen, Bohemia Central, Vysočina e Moravia Meridional. Tamén limita con Alemaña e Austria. Esta rexión tamén pode chamarse Budĕjovický kraj ou Českobudĕjovický kraj mais desde 2001 estes nomes considéranse obsoletos. A súa capital é České Budějovice.
Distritos (poboación ano 2018)
thumb|300px|Distritos na Rexión de Bohemia Meridional. A rexión está, á súa vez, dividida en varios distritos (en checo okresy):
Castelo, Castelo de Somoza, O Incio
Castelo é un lugar da parroquia de Castelo de Somoza, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Amedo, Covela, O Incio
Amedo é un lugar da parroquia de Covela, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Kalimantan Central
A súa capital é Palangka Raya e, en 2010, a súa poboación superaba os 2,2 millóns de habitantes, mentres que no 2015 o censo intermedio mostrou un aumento até os 2,49 millóns e, segundo o censo de 2020 a súa poboación era de 2,67 millóns.
A taxa de crecemento da poboación foi de case o 3,0 % anual entre 1990 e 2000, unha das taxas de crecemento provinciais máis altas de Indonesia durante ese tempo; na década posterior a 2010 a taxa media de crecemento anual diminuíu notabelmente ao redor do 1,8 %, pero volveu subir a nos comenzos da década de 2010. Máis do que sucede noutras provincias da rexión, Kalimantan Central está poboada polos dayaks, os indíxenas habitantes de Borneo.
Xeografía
Kalimantan Central é a terceira provincia indonesia de superficie máis, cos seus 153 564,5 km 2  de extensión, aproximadamente 1,5 veces o tamaño da illa de Xava. Limita coas provincias de Kalimantan Occidental e Kalimantan Oriental ao norte, co mar de Xava ao sur, coas provincias de Kalimantan Meridional e Kalimantan Oriental ao leste, e coa provincia de Kalimantan Occidental ao oeste.
As montañas Schwaner esténdense desde o nordeste da provincia até o suroeste, o 80 % das cales están cubertas de bosque denso, pantanos de turbeiras, mangleirais, ríos e terras de agricultura tradicional. As zonas de montaña do nordeste son remotas e non son de fácil acceso. Os montes non volcánicos están espallados nesta zona, incluíndo Kengkabang, Samiajang, Liang Pahang e Ulu Gedang.
O centro da provincia está cuberto de bosques tropicais, que producen vimbios, resina e madeira valiosa. As terras baixas do sur están dominadas por pantanos de turbeiras que se cruzan con moitos ríos. O parque nacional de Sabangau é unha zona de turbeiras protexida recoñecida internacionalmente como santuario do orangután, animal en perigo de extinción. Recentemente os bosques dos pantanos de turba foron danados polo Proxecto Mega Rice, que intentou, sen éxito, converter grandes áreas en arrozais.
O clima da provincia é ecuatorial húmido, cunha estación de chuvias de oito meses e 4 meses de estación seca. As precipitacións son de 2 776 a 3 393 mm ao ano, cunha media de 145 días de chuvia anuais.
A Casanova, Bardaos, O Incio
A Casanova é un lugar da parroquia de Bardaos, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Kalimantan Central
Historia
Desde o século XVIII o actal territorio da rexión, e os seus habitantes dayak, estaban gobernados polo sultanato musulmán de Banjar. Logo da independencia de Indonesia, despois da Segunda guerra mundial, as tribos dayak exixiron unha provincia separada da daquela provincia de Kalimantan Meridional.