cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quíos
Período xenovés (1304-1566)
A administración local foi breve. En 1346, creouse en Xénova unha empresa ou Maona (a "Maona di Chio e di Focea") para reconquistar e explotar Quíos e a veciña cidade de Phocaea en Asia Menor. Malia que os insulares rexeitaron con firmeza unha oferta inicial de protección, a illa foi invadida por unha frota xenovesa, dirixida por Simone Vignoso, e o castelo sitiado. Unha vez máis a o dominio cambiou con toda tranquilidade, e o 12 de setembro o castelo foi entregado e asinouse un tratado sen ningunha perda de privilexios aos propietarios locais, a condición de que a nova autoridade fose aceptada.
Os xenovese, máis interesados nas súas ganancias que na conquista, controlaron os postos comerciais e almacéns, en particular o comercio da almáciga, alume, sal e brea. Outros comercios tales como gran, viño, aceite e teas e a maioría das profesións facíanse de xeito conxunto cos locais. Logo dun errado levantamento en 1347, e sendo fortemente superados en número (menos do 10% da poboación en 1395), os latinos mantiveron o control sobre a poboación local, que quedou en gran medida na vila e permitindo a plena liberdade relixiosa. Deste xeito, a illa permaneceu baixo o control xenovés durante dous séculos. Cando en 1566, Xénova perdeu Quíos co Imperio Otomán, había 12.000 gregos e 2.500 xenoveses (o 17% da poboación total) na illa.
Época otomá
200px |miniatura| [[A matanza de Quíos por Eugène Delacroix. Isto, e as obras de Lord Byron, fixeron moito para chamar a atención da Europa continental da catástrofe que tivera lugar en Quíos (1824, óleo sobre lenzo, 419 x Museo do Louvre., París)]] miniatura| 200px | "A voadura do buque insignia Nasuh Ali Pasha por [[Constantino Kanaris", pintado por Nikiphoros Lytras 143 ×. Averoff Galería).]]
Marga Tojo
Marga Tojo González, nada en Santiago de Compostela, é unha xornalista e poeta galega.
Quíos
Época otomá
Durante o dominio otomán, o goberno e os impostos sobre a recolección quedaron de novo en mans dos gregos e a guarnición turca era pequena e pouco visible.
Marga Tojo
Traxectoria
Tojo é colaboradora dos medios dixitais Praza Pública, Eldiario ou o diario Público, así como da Revista Luzes, da Revista do Audiovisual Galego ou da canle televisiva Galizaanocero.
Quíos
Época otomá
Ademais da influencia latina e turca, os documentos rexistran unha pequena poboación xudía no 1.049 dC. No grego orixinal (romaniota) Xudeus, crese que foron traídos polos romanos, e posteriormente incorporáronse Xudeus sefardís ben recibidos polos otománs durante as expulsións de España do século XV.
O alicerce da famosa riqueza da illa foi o cultivo de masilla. Quíos era capaz de facer unha contribución substancial ao tesouro imperial, mentres que ao mesmo tempo mantense soamente un nivel de imposición lixeiro. O goberno otomán considerábaa como unha das provincias máis valiosas do Imperio.
Marga Tojo
Traxectoria
É membro do Consello Editorial de Altermundo.org, foi confundadora e presidenta do xornal Dioivo e traballou durante anos no diario Galicia Hoxe, onde coordinaba a sección de políticas sociais e mais o suplemento de cultura.
Quíos
Período moderno
Cando estalou a Guerra de independencia grega, os líderes da illa eran remisos a unirse aos revolucionarios, por temor á perda da súa seguridade e prosperidade. Con todo, en marzo de 1822, varios centos de gregos armados da veciña illa de Samos desembarcaron en Quíos. Proclamaron a Revolución e lanzaron ataques contra os turcos, ata o punto no que os illáns decidiron unirse á loita.
Marga Tojo
Traxectoria
Así mesmo, participou no equipo do festival Cineuropa da capital galega.
Manifestou publicamente o seu activismo por causas como a normalización da lingua galega, o dereito ao aborto ou a promoción de modelos alternativos de maternidade e coidado da infancia dende unha óptica feminista e de progreso.
Quíos
Período moderno
Os otománs desembarcaron unha gran forza na illa, para sufocar a rebelión, na matanza de Quíos os otománs expulsaron, asasinaron (morreron uns 100.000 dos seus habitantes) ou escravizaron os habitantes da illa. Arrasaron vilas enteiras, e as zonas de Mastichochoria, nas aldeas onde crece a Mástique no sur da illa. Desencadeouse unha reacción negativa do público en Europa Occidental, segundo o retratado por Eugène Delacroix, e o escrito por Lord Byron e Victor Hugo.
En 1881, un terremoto, que se estima que 6´5 na Escala sismolóxica de magnitude de momento, danou unha gran parte dos edificios da illa e resultou nunha gran perda de vidas. Os informes da época falaban de 5.500 a 10.000 mortes.
Mentres tanto, Quíos durante este tempo xorde como a patria da industria naviera grega moderna. A título indicativo, en 1764, Quíos tiña 6 buques con 90 mariñeiros, en 1875 había 104 barcos con máis de 60.000 toneladas de rexistro, en 1889 rexistrábanse 440 veleiros de diversos tipos con 3.050 mariñeiros. O desenvolvemento dinámico das consignatarias en Quíos no século XIX testemúñase ademais polos diversos servizos relacionados co transporte marítimo ofertados na illa durante este tempo, tales como a creación de compañías de seguro de transporte Chiaki Thalssoploia (Χιακή Θαλασσοπλοϊα), Dyo Adelfai (Δυο Αδελφαί), Omonoia (Ομονοια), o banco navieiro Archangelos (Αρχάγγελος) (1863). O auxe da navegación en Quíos levou a cabo con éxito a transición dos buques de vela a vapor. Para este fin, os propietarios de buques de Quíos foron apoiados polos potentes comerciantes de Quíos na diáspora, que desenvolveran conexións cos centros de financiamento da época (Istambul, Londres), estableceran en Londres delegacións navieiras, e crearan academias de nautica en Quíos xunto coa experiencia dos mariñeiros da illa.
Quíos reincorporouse ao resto da Grecia independente logo da Primeira Guerra Balcánica (1912). A armada grega liberou Quíos en novembro de 1912 nunha breve pero dura operación anfibia. O Imperio Otomán recoñeceu a anexión de Quíos e as outras illas do Exeo a Grecia polo Tratado de Londres (1913).
Malia que Grecia era neutral a illa foi ocupada polos británicos durante a primeira guerra mundial. Desembarcaron o 17 de febreiro de 1916. Isto foi debido á proximidade da illa ao Imperio Otomán e a cidade de Esmirna, en particular.
Viuse afectada polos intercambios de poboación logo da Guerra Greco-turca de 1919-1922, os refuxiados gregos entrantes establecéronse en Kastro (anteriormente turco) e nos novos asentamentos que se apuraron a construír ao sur de Quíos.
A illa viu algo de violencia local durante a guerra civil grega con axustes de contas entre veciños. Isto terminou definitivamente cando os combatentes comunistas foron atrapados e mortos nas hortas de Kambos e os seus corpos conducidos a través da cidade principal na parte traseira dun camión. En marzo de 1948, a illa foi utilizada como campo de concentración para as mulleres dos detidos políticos (comunistas ou familiares de guerrilleiros) e os seus fillos, que foron aloxados en barracóns militares preto da cidade de Quíos. Ata 1300 mulleres e 50 nenos foron aloxados en condicións de hacinamento degradantes, ata marzo de 1949, cando o campo foi pechado e os habitantes se trasladaron a Trikeri.
A produción de Mástique foi ameazada polo incendio forestal de Quíos de 2012 que se estendeu pola metade sur da illa en agosto de 2012 e destruíu algunhas arboledas de Mástique.
Gran Premio de Detroit de 1985
O Gran Premio de Detroit de 1985 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 23 de xuño de 1985 en Detroit, Míchigan. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de e o cuarto Gran Premio de Detroit. A carreira disputouse sobre 63 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia total da carreira de 260 quilómetros.
Resumo da carreira
Na cualificación do venres, o Lotus de Senna, adaptouse ben á pista, foi o máis rápido nas dúas sesións, cunha media de 141,917 km/h, preto de 1,2 segundos por diante de Nigel Mansell no Williams. Con todo, os cambios na pista significaron que o tempo de Senna fose máis dun segundo máis lento que o tempo da pole de Nelson Piquet, gañador do ano anterior. Os Ferrari de Alboreto e Johansson estaban en terceiro e noveno lugar, como dixo Alboreto, "A nosa suspensión non absorbe as fochancas tan ben como o Lotus. Teño problemas para conseguir a adherencia, que é necesaria entre as curvas lentas." A choiva do sábado significou que os tempos do venres determinaran a grella, e os equipos quedaron sen un segundo día de práctica moi necesario, malia que Gerhard Berger tivo que lograr o seu tempo de clasificación o sábado xa que non puido facelo o venres logo de chocar dúas veces antes de poder establecer un tempo.
Os compañeiros do equipo Williams utilizaron diferentes compostos de pneumáticos na cualificación e quedaron a máis dun segundo de diferenza na grella. Rosberg, foi quinto, mentres Mansell que elixiu o composto máis brando colocouse segundo. Este dato levou a Rosberg a apostar polo uso da goma branda para a carreira, mentres que todos os demais montaron o composto máis duro. Axudado por unha brisa fresca o domingo, esta decisión tivo un papel importante no resultado da carreira.
O domingo foi claro e ventoso cun xentío grande e entusiasta. A diferenza da carreira de 1984, os pilotos fixeron unha saída limpa, Mansell saíu ben polo exterior e lideraba na primeira curva por diante de Senna. Pero, na curva 2, Senna tomou a dianteira de novo, e ao final da primeira volta, Rosberg tamén pasara a Mansell. Logo dunha volta, Senna e Rosberg abriran unha brecha con Mansell, Prost, Alboreto, Derek Warwick, Elio de Angelis, Johansson, Piquet e Lauda. Os Tyrrells de Bellof e Martin Brundle, con pouca potencia nos turbos, pero sempre moi ben adaptados ao estreito circuíto de Detroit, subiron seis postos na primeira volta, 12º e 13º.
Na volta sete, Senna e Rosberg lideraban sobre Mansell por sete segundos. Na volta oito, Senna entregou o liderado cando entrou en boxes a cambiar pneumáticos. Warwick retrocedía de novo de xeito constante, para rematar retirándose cun eixe de transmisión roto, mentres que os McLarens de Prost e Lauda experimentaron rapidamente problemas de freos. Lauda entrou nos boxes para retirarse sen freos na volta 10, pero cando Prost sufriu o mesmo problema na volta 20, foi incapaz de frear na curva 2 e patinou batendo no muro de pneumáticos.
Doutra banda, de Angelis, estaba progresando de forma constante. Tomou o cuarto posto cando Senna entrou en boxes, logo pasou Alboreto para ser terceiro e comezou a pechar a brecha con Mansell, quen tamén estaba loitando co sobre quecemento dos freos. Na volta 20, coa vantaxe de Rosberg en 24 segundos, de Angelis conseguiu pasar a Mansell para poñerse segundo. Mansell entrou en boxes na volta 24 logo de perder outra posición con Johansson. Regresou no noveno lugar só para retirarse inmediatamente cando golpeou o muro na curva 2.
Cando estaba a piques de ser dobrado, Gerhard Berger danou o morro do Lotus de de Angelis cando pechou a porta ao italiano. Cando de Angelis entrou en boxes para cambiar pneumáticos e un novo morro, os Tyrrells eran cuarto e quinto, perseguindo ao Ferrari de Alboreto. Achegándose á curva 16 na volta 31, Philippe Alliot separouse para deixar pasar a Alboreto pero non viu a Brundle que viña xusto detrás. Cando Alliot volveu de novo a trazada, Brundle non tiña por onde pasar e golpeou o muro baixo unha choiva de faíscas.
Entrando na curva 2, a superficie empezábase a romper e onde estreláranse tanto Prost como Mansell, Alboreto entrou recto, lonxe da trazada e da fochanca do vértice. Senna pasou pola esquerda, sobre os mármores, e golpeou a parede tal e como fixeran os outros, mentres que Alboreto continuou, unha ameaza menos ao seu terceiro posto. Mentres tanto, Rosberg, seguro á cabeza, deuse conta da súa escalada na temperatura da auga. Cando un membro do equipo notou algo atrapado no seu radiador, entrou a boxes á que llo retiraran. O equipo tamén montoulle pneumáticos novos, que non quería porque Johansson non estaba moi lonxe. Rosberg atacou ao saír dos pits e apenas logrou superar ao Ferrari na primeira curva. Alentados pola posibilidade da súa primeira vitoria, Johansson perseguiu ao Williams ata que, a só tres voltas para o final, rompéuselle un disco de freo e comezou a arrastrarse polo circuíto, coa esperanza de chegar ao final.
Alboreto, en terceiro lugar, tamén estivera tratando de salvar os seus freos, pero agora tiña que lidar cun Bellof á carga. A dúas voltas para o final, o alemán estaba co Tyrrell na cola de Alboreto, esperando un erro. Xusto cando estaba a piques de pasar, o embrague de Bellof comezou o patinar, e tivo que contentarse con seguir ao Ferrari a meta. de Angelis, o último piloto na volta do líder logrou o quinto lugar, e Piquet levou ao Brabham a meta en sexto lugar.
Copa dos Pireneos
A Copa dos Pireneos (en francés: Coupe des Pyrénées) foi unha competición internacional organizada pola Federación Francesa de Fútbol entre 1910 e 1914, na que participaban os clubs profesionais das rexións limítrofes cos Pireneos: Cataluña, País Vasco, Languedoc, Mediodía-Pireneos e Aquitania.
Foi unha das primeiras competicións a nivel internacional que houbo en Europa. A fase final disputábase cada ano nunha sede diferente. O gran dominador da Copa dos Pireneos foi o FC Barcelona, que gañou as catro primeiras edicións. A quinta edición venceuna o FC Espanya, tamén da cidade de Barcelona. A competición deixou de celebrarse logo da quinta edición, en 1914, a causa do estalido da primeira guerra mundial.
Pedro Fernández de Castro Andrade e Portugal
Pedro Fernández de Castro Andrade e Portugal, nado na Coruña o 19 de xuño de 1524 e finado en Madrid o 21 de agosto de 1590, foi o V conde de Lemos e un dos aristócratas máis importantes do reino de Galiza durante o século XVI.
Traxectoria
Era o fillo primoxénito de Fernando Ruiz de Castro Osorio e Portugal, ao que sucedeu en 1575, e da súa esposa Tareixa de Andrade, primoxénita de Fernando de Andrade, II Conde de Vilalba e I Conde de Andrade. Ostentou os títulos de V Conde de Lemos, II Marqués de Sarria, III conde de Vilalba e II conde de Andrade. Na súa persoa fusiónanse as Casas de Andrade e Lemos
Eothyris
Os Eothyris son un xénero fósil de animais da familia Eothyrididae. Trátase de insectivoros que se encontran dentro da clase Synapsida.
Pedro Fernández de Castro Andrade e Portugal
Traxectoria
Tivo varios fillos, entre eles Fernando Ruiz de Castro Andrade e Portugal.
Eothyris
Só se coñece unha especie, Eothyris parkeyi (Romer), dunha caveira atopada na formación "Belle Plains" en Texas. O restos son da primeira parte do Permiano.
Pedro Fernández de Castro Andrade e Portugal
Traxectoria
Criado na corte do emperador Carlos V prestou grandes servizos militares a Filipe II durante a guerra con Portugal. Faleceu repentinamente aos 66 anos de idade.
Francisco Javier García Gaztelu
Traxectoria
Iniciou a súa actividade criminal durante os anos 80 no «Comando Donosti», chegando a ser xefe militar da banda terrorista nos últimos anos do século XX tras a caída de "Kantauri".
Participou nun tiroteo xunto a outros membros do Comando Biscaia de ETA en agosto de 1991, no cal resultaría morto o tamén etarra Juan María Ormazábal, Tturko, así como o ertzaina, Alfonso Mentxaka. Despois deste incidente foxe á clandestinidade, realizando primeiro labores de apoio para diversos comandos e integrándose a finais do ano 1994 no comando Donosti, dirixido por Kantauri.
Segundo os expertos, "Txapote" representa a liña dura dentro de ETA, oposta á tregua de 1998. A el atribúeselle a reestruturación operativa duns vinte comandos e o fortalecemento da actividade militar de ETA durante os meses seguintes á tregua. "Txapote" impuxo un novo sistema de organización dos comandos polos que estarían formados por tres membros liberados da organización, dos cales só dous participarían simultaneamente na comisión de atentados. O outro membro sería o encargado de limpar os pisos de probas e informar á dirección no caso de que fosen detidos os dous primeiros.
Detención e xuízo
A súa detención prodúcese por mor da investigación polo roubo dunha troqueladora en Irún, en novembro de 1999. Os detidos facilitaron o nome do colaborador de ETA Ibon Muñoa que nos anos anteriores propocionou apoio loxístico ó Comando Donosti. Muñoa declarou que se entrevistou con "Txapote" en Anglet.
Foi xulgado en xuño de 2006. Acolleuse ó seu dereito a non declarar durante o xuízo, presentando unha actitude desafiante. Aínda que se negou a intervir na primeira xornada do xuízo, Gaztelu utilizou o seu dereito á última palabra para recoñecer ser "militante de ETA" e afirmar que a banda non abandonaría a súa loita.
Foi condenado a 50 anos de cárcere como autor material do asasinato de Miguel Ángel Blanco; pola súa actitude, o tribunal na súa sentenza tamén lle prohibe achegarse á localidade biscaíña de Ermua durante cinco anos a partir da súa excarceración. No xuízo polo asasinato do socialista Fernando Múgica, foi condenado a 82 anos de cárcere e prohibíuselle visitar Donostia, cidade na que se cometeu o asasinato e onde reside a familia Múgica, durante o seis anos seguintes á súa saída do penal.
Lista de episodios de Dragon Ball GT
Lista de episodios de Dragon Ball GT, continuación dos animes As bólas máxicas e Dragon Ball Z.
Francisco Javier García Gaztelu
Detención e xuízo
Esta sentenza foi motivo de polémica dado que a única proba condenatoria contra "Txapote" foi a declaración doutro coimputado, situación que noutras sentenzas provocara a absolución dos procesados.
As consecuencias prácticas destes asasinatos foron o rexurdimento dun movemento social contrario á violencia etarra, como o espírito de Ermua, e a consecuente creación dalgunhas das asociacións contrarias ó terrorismo como ¡Basta Ya!, Foro de Ermua, etc.
Libro das Lamentacións
miniatura|[[Xeremías lamentándose logo da destrución de Xerusalén. Cadro de Rembrandt (1630)]] O Libro das Lamentacións é unha obra pertencente ao Antigo Testamento da Biblia cristiá e á Tanax xudía. Está formada por cinco poemas que expresan o pesar pola destrución do Templo de Xerusalén polos babilonios, interpretándoo como un castigo de Deus polos pecados dos xudeus.
Contexto
No ano 587 a.C Nabucodonosor II, rei de Babilonia, remata coa rebelión xudía ordenando a destrución do Templo de Xerusalén, cerne da xudaísmo. Ademais, prende á familia real de Xudá e incendia Xerusalén, a cidade santa para os xudeus. Estes acontecementos sumen aos xudeus nunha profunda crise posto que tamén serán deportados a Babilonia.
Previamente, Xeremías alertara nas súas profecías, recollidas no Libro de Xeremías, da ira de Xahvé (Deus) contra o pobo escollido, os xudeus. O sincretismo relixioso, que levara practicar cultos a outros deuses e as demais violacións das condicións da Alianza, anunciaban o castigo divino.
Contido
Cada un dos cinco poemas que conforman o Libro das Lamentacións forman un capítulo do libro. Todos están baseados na dor pola destrución do Templo, da cidade e do reino de Xudá. Non pretenden narrar os feitos aludidos, senón que se trata de meditacións nas se suplica aos xudeus a arrepentirse da súa apostasía e a recoñeza a falta cara o seu Deus para lograr o perdón. Así, por exemplo no terceiro poema (3, 40) dise: "Investiguemos o noso comportamento e examinémolo. Convertámonos ó Señor." Seguindo a argumentación xa presente no Libro de Xeremías, o castigo de Deus é xustificado pola violación xudía do pacto, pero tamén confía na misericordia de Deus para restaurar no futuro a Israel.
A temática particular de cada poema, ou capítulo do libro, é a seguinte:
Estilo
miniatura|[[Letra|Letras do alfabeto hebreo. Nos catro primeiros poemas cada estrofa comeza cunha letra, segundo a orde alfabética.]] Predomina o emprego dun ton elexíaco para remarcar a dor que inspiran os poemas. As lamentacións están escritas seguindo o metro poético chamado quinah (quinot en plural) propio da poesía hebraica. As tres primeiras están feitas en estrofas de tres versos, fronte a cuarta que está en estrofas de dous versos.
Autor
A tradición xudía adxudica as lamentacións o profeta Xeremías, algo que tamén mantivo o cristinianismo de forma tradicional. Con todo, dende o século XVIII existen teorías que dubidan sobre que Xeremías sexa o autor do Libro das Lamentacións. Os que consideran que se trata do propio Xeremías, apoiánse en expresións que se empregan nas Lamentacións e que xa foran usadas no Libro de Xeremías. Hoxe en día, a corrente maioritaria, tanto de estudosos critiáns como non crentes, sosteñen que Xeremías non é o escritor do Libro das Lamentacións. Apóianse en que, aínda que Xeremías na altura da destrución do Templo, era un persoeiro coñecido, non aparece o seu nome no libro. Ademais, o estudo do léxico empregado sinala que o primeiro poema e o quinto son posteriores á obra do profeta. Algunhas fontes suxiren que estes poemas naceron de ser recitados cando os xudeus regresaron a Xerusalén (autorizado polo rei persa Ciro no 538 a.C) e se xuntaban nos restos do Templo para orar.
Lectura ritual
No xudaísmo o Libro das Lamentacións é lido na festa de Tisha B'Av, a conmemoración da destrución do Templo de Xerusalén, o 9 do mes ab (xullo/agosto). No critianismo, a lectura deste libro é parte da liturxia da Semana Santa para evocar a Paixón de Xesús de Nazaret.
Lasker
Co apelido Lasker atopamos dous xadrecistas:
Ronnie Drew (álbum)
Ronnie Drew é o álbum debut de Ronnie Drew lanzado en 1975.
Producido por John Curran, este é o primeiro traballo en solitario de Drew, feito despois de abandonar por primeira vez The Dubliners. Moitas das cancións xa foran anteriormente gravadas ou volvéronse a gravar despois con The Dubliners. Este álbum contén a gravación orixinal de "The Irish Rover", canción que se fixo senlleira de The Dubliners cando a gravaron con The Pogues.
Harry o sucio na lista negra
Harry o sucio na lista negra (en The Dead Pool) é un filme estadounidense dirixido por Buddy Van Horn que foi estreado en 1998. Quinta e última entrega da serie policial iniciada con Harry o sucio. Estreouse en galego na TVG o 24 de agosto de 2013.
Sinopse
O protagonista volve a ser Harry Callahan, un controvertido inspector da policía de San Francisco. Unha lista de oito persoas célebres circula pola cidade e fanse macabras poxas sobre cal delas morrerá primeiro. Un dos nomes que figura na lista é precisamente o do inspector Callahan, que é precisamente quen está investigando o caso.
The Hunger Games: Mockingjay – Part 1
A estrea en Londres foi o 10 de novembro de 2014, mentres que nos Ánxeles realizouse o 17 de novembro. Estreouse oficialmente o 20 e 21 de novembro en gran parte do mundo, incluído Galicia, coa dobraxe castelá. A dirección estivo a cargo de Francis Lawrence.
Enredo
Katniss Everdeen (Jennifer Lawrence) atópase no Distrito 13, o foco de resistencia contra o Capitolio, despois de remataren os Xogos da Fame. Baixo o liderado da presidenta Coin (Julianne Moore) e co consello dos seus amigos máis leais, Katniss convértese no “mimogaio” e estende as súas ás mentres loita por salvar a Peeta Mellark (Josh Hutcherson), que foi capturado polo Capitolio e a unha nación alentada pola súa valentía.
Preprodución
O 10 de xullo de 2012, Lionsgate anunciou que o libro de Mockingjay se dividiría en dúas partes; a primeira parte tiña data de estrea para o 21 de novembro de 2014, mentres que a segunda estrearía o 20 de novembro de 2015. O 1 de novembro de 2012, Francis Lawrence, director de ‘’The Hunger Games: Catching Fire’’, anunciou que ía volver para dirixir as dúas últimas partes da tetraloxía. O 6 de decembro de 2012, Dany Strong anunciou que el escribiría as últimas dúas partes. Máis tarde, en agosto, anunciouse que a rodaxe comezaría en setembro de 2013. A produción do filme comezou o 16 de setembro de 2013 en Boston, para despois pasar a Atlanta e Os Ánxeles. O 13 de novembro de 2013, Nina Jacobson revelou que Peter Craig tamén fora contratado para escribir o guión das dúas adaptacións.
Rodaxe
A rodaxe do filme comezou o 23 de setembro de 2013 en Atlanta e concluíu o 20 de xuño de 2014 en Berlín, Alemaña. A parte 1 foi filmada xunto coa parte 2. A mediados de outubro, a produción de filmación trasladouse a Rockmart. A tripulación e o elenco tomou un descanso para promover The Hunger Games: Catching Fire, e a rodaxe rematouse o 2 de decembro de 2013. O 18 de decembro, comezouse a rodar en Caldwell Tanks de Newnan, Xeorxia.
Philip Seymour Hoffman, quen interpretou a Plutarch Heavensbee na segunda entrega, finou o 2 de febreiro de 2014 en Nova York. Lionsgate emitiu un comunicado afirmando que Hoffman completara a rodaxe das súas escenas para a parte 1 antes da súa morte.
Música
A banda sonora do filme foi realizada unha vez máis por James Newton Howard, que xa gravara nos dous filmes anteriores. A música da película foi creada xustamente para contrastar a sensación de escuridade que se atopa constantemente na mesma.
Recepción
O filme ten un 69% de aprobación, baseado en 27 comentarios na páxina Rotten Tomatoes cualificándoa como "Fresca". Mentres que en Metacritic 67 de 100 comentarios foron positivos, indicando "Críticas xeralmente positivas".
Daniel Fernández Varela
Daniel Fernández Varela, nado en Mencide (Carteire, Palas de Rei) en 1894 e finado na Coruña o 24 de decembro de 1958, foi un telegrafista e sindicalista galego.
Traxectoria
Ingresou en Telégrafos en 1923 e foi destinado en Madrid. En 1929 trasladárono a Corcubión como celador e asentouse en Cee. Coa proclamación da República, foi elixido presidente do sindicato de Oficios Varios de Cee vinculado á UGT, e foi un dos promotores da Casa del Pueblo de Cee. En xullo de 1935 foi denunciado anónimamente por supostas actividades políticas xunto cos seus compañeiros de Telégrafos de Corcubión, Arturo Romaní Mariño e Antonio Barcala Alonso. Despois trasladouse a Santiago de Compostela e en abril de 1936 a Coruña. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo en agosto e depurado do seu posto de traballo en Telégrafos. Trasladouse a Mencide para dedicarse á agricultura. Nos anos corenta foi acusado de colaborar coa guerrilla de Ramón Rodríguez Varela "Curuxás" e intentaron detelo en febreiro de 1946; Daniel logrou fuxir e permaneceu agochado case tres meses en distintos domicilios de Carteire. Despois trasladouse a Ligonde onde permaneceu ata agosto. Acompañado dun familiar, trasladouse a Coruña cunha identidade falsa (Manuel Varela Vila) e asentouse na cidade. Vendeu as terras da herdanza materna e abriu unha tenda na rúa Francisco Catoira. En 1957 acolleuse ao decreto para solicitar a rehabilitación e pedir a readmisión en Telégrafos. A solicitude foi denegada “por ter sido un destacado socialista”.
A Igrexa, Campo, Arzúa
A Igrexa é un lugar da parroquia de Campo no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 10 chabitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Nacionalidade
A nacionalidade é unha situación social, cultural e espacial na que inflúen numerosos elementos que definen o escenario político e organizacional dun grupo determinado de persoas. Por ser a nacionalidade un feito social, non pode ser estudado como un concepto illado, e non pode entenderse de xeito unilateral, polo que require ser entrelazada con moitos outros conceptos da materia sociolóxica, de maneira que o tema poida achegarse o máis posible a un concepto palpable.
Nacionalidade significa tamén a pertenza dunha persoa a un ordenamento xurídico concreto. Este vencello do individuo cun Estado concreto xéralle dereitos e deberes recíprocos. Este tipo de nacionalidade (española, portuguesa etc...) mestúrase conceptual e practicamente co concepto de nacionalidade como situación social, e podería perfectamente analizarse por separado ou como unha parte da nacionalidade social, pois as leis son inevitablemente un feito social.
Os feitos sociais non son novos, máis si é novo o suceso de que na actualidade poidamos distinguilos dun xeito máis claro e preciso, pero aínda con dificultade; entón podemos asumir que a nacionalidade e todos os conceptos relacionados con ela, estiveron presentes en calquera organización social, así como en calquera interacción entre grupos sociais durante toda a Historia do home. A situación actual do home, co constante axexo dos efectos da globalización, requiriron de maiores definicións concretas nesta materia, especialmente cando esta interacción mundial require normar o comportamento do home en sociedade a través da lei. Tal é o caso, que numerosos estados e organizacións de estados xeraron leis relacionadas coa nacionalidade, os seus dereitos e os seus deberes.
O Nacionalismo e a nación
O nacionalismo é unha ideoloxía. Como tal pode pretender que entre as persoas de determinada nacionalidade (as que compartan os trazos comúns que se determinou) xurda o sentimento e se chegue á realidade de pertenza a unha nación; noutras palabras, conseguir a identificación dun suxeito cunha nación.
Nación é unha forma de organización social que une aos seus membros por nexos de moios costumes; o costume é unha práctica social reiterada, exercitada continuamente polos membros do grupo de persoas que conforman tal sociedade, os costumes poden ser de comunicación, relixiosas, gastronómicas, musicais, políticas, militares etc., así como calquera outra forma de executar un estilo de vida, que conforman en conxunto unha expresión cultural que se pretende transcenda aos membros da organización de xeración en xeración. En tal sentido é como se adoita dicir que unha nación posúe unha cultura propia coa cal se identifica e coa cal os seus membros simpatizan, ou adoptan tal nacionalidade. Este sentimento nacional é moi profundo; desde un punto de vista nacionalista, a simpatía cara a unha nacionalidade debería ser ampla, abarcar a totalidade das súas implicacións: non se podería, segundo ese punto de vista, manifestar o feito de que ao compartir unha soa actividade da cultura nacional, estase aceptando ou exercendo a nacionalidade.
A nación e o espazo xeográfico
Unha nación supón a existencia dun grupo de persoas que comparten unha cultura, e que poden exercer a devandita cultura en calquera espazo xeográfico sen perder a súa nacionalidade. É posible que durante este exercicio, a nacionalidade transportada (pola emigración) sufra algúns cambios na súa estrutura cultural, modificando o comportamento dos seus integrantes; tal cambio pode xerarse ao atoparse con outros grupos culturais e asimilando algúns dos seus costumes, inclusive asimilando o grupo á súa propia nación. Este cambio cultural afecta directamente á esencia da nación, podendo xerar unha nova nacionalidade distinta e independente á orixinal; tal efecto estivo presente en toda interacción social do home relacionada co desprazamento xeográfico dunha nación, inclúanse exploración, guerras, invasións ou colonizacións, todas elas xeraron transformacións culturais que derivan na fundación de novas nacións. Enténdase que esta transformación só pode ocorrer se un grupo numeroso cunha identidade nacional se despraza ou recoloca; un ente individual, inclusive investido e identificado cunha nacionalidade, non podería impoñer tal efecto, xa que o seu estado solitario non posúe un motor de forza social para lograr o cambio; pola contra, esta mesma relación espazo xeográfico / nación, podería lograr un efecto inverso e asimilar ao individuo á colectividade e sentimento nacional que domina a rexión. Tamén é posible que nun mesmo espazo xeográfico co-existan dous ou varias nacións, en tal sentido é necesario que ditas nacións compartan varios costumes en común.
A nación e o estado
Unha vez que unha nación estea provista dunha solidez cultural, suficientes integrantes e recursos, así como do dominio dun territorio, pode eventualmente, se así os seus costumes acéptano, fundar un estado para exercer o control sobre ese territorio para garantir a supervivencia da nación. O estado é unha organización inmaterial, unha autoridade que exerce a súa supremacía e poder sobre un territorio e toda a poboación que nel habitan; normalmente, a súa forza atópase regulada baixo os principios da súa cultura xeradora, ou ben sobre os principios culturais da nación que a constituíu. En tal sentido, débese recalcar que pode existir unha nación sen estado e sen territorio; pero non pode existir un estado sen nación e territorio, por que non exercería o seu poder sobre ningunha persoa, cousa ou lugar.
A nacionalidade e o dereito
Coa creación dun estado por parte dunha nación, a nacionalidade adquire un carácter legal. Para constituír un estado é necesario un marco legal que regule o funcionamento e poder que exerce aos seus poboadores sobre o seu territorio, enténdase a súa propia constitución, leis e normas. O dominio da nación xeradora do estado, exerce a súa forza para legalizar e preservar dentro destes instrumentos a identidade cultural da nación, polo que un estado está inseparablemente asociado cunha nación (e cunha identidade cultural), aínda que por feito varias nacións culturais exerzan vida e interacción dentro do territorio desa nación, xa que están situadas nun espazo xeográfico.
A nacionalidade e a cidadanía
Ao momento da súa constitución, a nación xeradora adopta por dereito a nacionalidade do estado ao cal formaron, e xérase un novo concepto para investir aos entes que farán vida dentro do estado, coa cal todos os poboadores do seu territorio dominado poderán participar e interactuar entre si e co estado. Este concepto é a cidadanía, é un estado de dereito para un poboador dentro dun estado, estado de dereito porque se atopa regulado por un marco xurídico; a cidadanía, dota de dereitos e deberes a un poboador cos cales pode participar, dentro das súas limitacións, na vida pública do estado; tales dereitos poden ser os relacionados cos beneficios que garante o estado, así como a entrega dun documento de identidade nacional, asistencia consular no exterior ou calquera outro dereito contemplados nas normas do estado. O concepto de nacionalidade debe ser distinguido do da cidadanía. Normalmente e por dereito, todos os integrantes dunha nación son cidadáns do seu estado ou gozan de todos os seus dereitos e atópanse sometidos aos seus deberes. O anteriormente exposto, sostén o escenario de que diferentes grupos de diferentes nacionalidades poden gozar dos beneficios da cidadanía doutra nación, a condición de que cumpran coas normativas legais ou culturais establecidas. Na actualidade, é raro atopar nacións sen estado, polo cal a nacionalidade e a cidadanía, e todos os conceptos xurídicos relacionados con ambas se atopan normalmente inseparablemente asociados.
O dereito á Nacionalidade
Polo anteriormente exposto, débese recoñecer que se pode adoptar unha nacionalidade pola vía do feito ao recoñecer un sentimento e simpatía pola nación; así como tamén pola vía do dereito cando a través dun órgano do estado dunha nación, confírese o lexítimo dereito a adoptar a nacionalidade. Os recentemente nados, teñen a nacionalidade por feito se a nación ou o estado aceptan os conceptos de que o fillo dun ou ambos os pais pertenzan á nación, tal aplicación móstrase como unha simpatía dos pais para transferir a nacionalidade ao seu descendente; de igual forma, o feito de que unha vida sexa xerada dentro do territorio dominado por unha nación ou estado, confire unha simpatía por parte dos seus integrantes para recoñecer a identidade nacional do novo membro que naceu baixo o seu control espacial. Noutro contexto, e se estivese permitido pola norma e se o cidadán do estado (que posúe outra nacionalidade) manifestar a súa vontade de aceptalo, podería adquirir a nacionalidade do estado onde exerce a súa vida normalmente. Tamén existen outras formas por dereito, relacionadas co matrimonio e a adopción, todo isto se o estado así o permite.
Múltiples nacionalidades
O anteriormente exposto, indica que un cidadán doutra nacionalidade pode adoptar, se así o seu dereito llo confire, a nacionalidade do estado onde se atopa desenvolvendo a súa vida. Enmarcado xuridicamente, é posible que a autoridade o requira de renunciar baixo xuramento á súa anterior nacionalidade. Con todo, este procedemento é incompleto, pois debería renunciar formalmente ante as autoridades consulares do país ou no país do que pretende desligarse; tamén lle pode ser conferida a posibilidade de conservar ambas as nacionalidades ou múltiples nacionalidades.
Nacionalidade activa e pasiva
Un cidadán investido dunha ou máis nacionalidades só podería exercer unha soa nacionalidade á vez. Tal exercicio é o da nacionalidade activa. Todo sistema xurídico de calquera estado, confire aos seus cidadáns e á súa nación, unha serie de dereitos e deberes, os cales deben ser cumpridos para o goce dos beneficios da nacionalidade. Un estado calquera non lle entrega aos cidadáns os seus dereitos se estes non cumpriron cos seus deberes; un cidadán, podería nun estado ter dereito a unha pensión de xubilación pagada polo estado, pero tal dereito só pode ser entregado se este cidadán cumpre coa súa obriga do pago de impostos e deducións nos sistemas do estados, que axudan ao mantemento do mesmo e á formación do sistema de pensións. En tal sentido, un cidadán, non podería manter simultaneamente dúas vidas en dous estados diferentes, o cal inhabilitaríalle para cumprir coas súas obrigacións e o goce dos seus beneficios. Normalmente, esta situación está regulada polos estados e requírese do cumprimento de procedementos para exercer os seus dereitos que a nacionalidade confírelle. Polo anterior enténdese, que a ou as nacionalidades que non se exercen son as pasivas, que non se perden pero tampouco se poden exercer.
A nacionalidade activa mídese polo tempo de residencia interrompida ou consecutiva que somen a metade de días do ano máis un día, no lapso dun ano. Igualmente, é medida nos seus desprazamentos internacionais polo pasaporte de cuxa nacionalidade utilice para ingresar a outros países.
Significado alternativo
En Europa Central e do Leste, e noutras zonas do mundo, a palabra nacionalidade enténdese como un sinónimo de etnicidade, posto que nación se define nesas áreas como un agrupamento baseado na autodeterminación cultural, en maior medida que nas relacións co Estado. Por exemplo, moita xente podería dicir que pertence á nacionalidade kurda, a pesar de que Kurdistán non é un estado. No ámbito da extinta Unión Soviética e a antiga Iugoslavia, nacionalidade úsase como tradución dos termos ruso e serbio usados para referirse aos grupos étnicos dentro dun país. Semellantemente, as nacionalidades da China son grupos étnicos.
En España a Constitución española de 1978 fai mención ás rexións e nacionalidades que constitúen a nación española. Posto que neste contexto non se refire á nacionalidade (en canto a cidadanía) española, o termo úsase con este significado alternativo.
INaturalist
iNaturalist é un proxecto científico e cidadán e unha rede social conectada de naturalistas, científicos e biólogos co obxectivo de construír e mapear a biodiversidade en todo o globo compartindo observacións. As observacións poden ser engadidas a través da páxina web ou dende unha aplicación móbil. As observacións achegan valiosos datos abertos a unha gran variedade de proxectos investigadores científicos, museos, xardíns botánicos, parques, e outras organizacións. Os usuarios de iNaturalist contribuíron con máis de dous millóns de observacións dende o súa creación no 2008, e o proxecto foi chamado "un líder das aplicacións móbiles de historia natural". e o proxecto está considerado como "líder entre as aplicacións móbiles de historia natural."
Guillareo, San Vicenzo de Curtis, Vilasantar
Guillareo é un lugar da parroquia de San Vicenzo de Curtis, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística a súa poboación en 2018 era de 10 habitantes (sete homes e tres mulleres).
Lameiro, Campo, Arzúa
Lameiro é un lugar da parroquia de Campo no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 8 chabitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
At the Drive-In
At The Drive-In é unha banda de post-hardcore formada en El Paso, Texas, e que estivo activa entre os anos 1993 e 2001. Os seus membros foron: Cedric Bixler (voz, percusión e sintetizadores), Omar Rodríguez-López (guitarra e voz) Jim Ward (guitarra, voz, teclados e percusión), Paul Hinojos (baixo) e Tony Hajjar (batería). A comezos do ano 2012 a banda anunciou unha reunión para realizar varios concertos.
No ano 2016 a banda reuniuse por segunda vez, nesta ocasión sen o guitarrista Jim Ward que foi substituído polo membro de Sparta Keeley Davis. O grupo tivo que cancelar parte da súa xira norteamericana despois de que Bixler comezase a ter problemas coa súa voz. O 8 de decembro At the Drive-In publicaría o sinxelo "Governed by Contagions", 16 anos despois de editar o seu último material.
A banda publicou o seu cuarto álbum de estudio, in•ter a•li•a, no ano 2017. En novembro de 2018 At the Drive-In anunciou un hiato indefinido.
Formación
Formada na cidade de El Paso, en Texas, At the Drive-In serviu de exemplo de honestidade e dedicación no período no que estivo activa (de 1994 a 2001). O centro de At the Drive-In xiraba en torno ao vocalista Cedric Bixler, o ata entón baixista Omar Rodríguez-López e o guitarrista Jim Ward.
O primeiro rexistro sonoro de At The Drive-In foi o EP Hell Paso lanzado en decembro de 1994 de maneira independente, a través do selo Western Breed, e pagado pola propia banda. Para divulgar o lanzamento, o grupo percorreu o estado de Texas á procura de actuacións, a maioría delas con malas crítica e con apenas público. Despois da gravación doutro independente, Alfaro Vive, Carajo!, a banda foi contratada pola Flipside, despois dun concerto que só contou con nove persoas no público.
Acrobatic Tenement
No medio de 1996 lanzan o seu primeiro disco, Acrobatic Tenement. A exemplo do clásico Bleach de Nirvana, o custo total da gravación do disco foi de apenas 600 dólares. Dende o principio, a enerxía da banda amósase presente, aínda que cun son non moi definido aínda. Non era doadamente encadrada como unha banda de hardcore, talvez pola calidade das súas gravacións, pero a agresividade da banda era o diferencial, o que facía que se saísen de calquera tentativa de rótulo.
Antes de entrar en xira para promover Acrobatic Tenement, houbo mudanzas na formación e Omar decidiu asumir a segunda guitarra. Os concertos os facían coa axuda de amigos doutras bandas dispostos a tocar con eles, e Paul Hinojos e Tony Hajjar, que fixeron parte destas rotacións, foron integrados definitivamente na banda.
Debido ás dificultades financeiras da Flipside, que non conseguía divulgar debidamente ao grupo, aconsellaron á banda a pasarse á One Foot/Offtime Records, un selo un pouco maior que súa discográfica orixinal. A pesar das mellores condicións de gravación, o resultado non poderia ter sido peor: o EP El Gran Orgo, de setembro de 1997, foi lanzado sen a previa autorización da banda, e tornouse o único rexistro que non era comercializado nos seus concertos, como forma de protesta. Pódese percibir un cambio no son de At The Drive-In, como se o grupo estivese aproximándose ao que outras bandas de hardcore melódico facían na época (talvez ux reflexo da convivencia cos seus compañeiros de xira: Screw 32, JChurch, AFI, Still Life, Mustard Plug, Face to Face e Cosmic Psychos, entre outros).
O descontento coa súa nova discográfica era tanto que o grupo chegou a facer antipropaganda: “At the Drive-In foi enganado pola OFFTIME Records cando lanzou El Gran Orgo; por favor NON o merque!!!! Cando vostede merca El Gran Orgo non está apoiando a At The Drive-In, vostede apoioa á DESHONESTIDADE”. Ironicamente, a antipropaganda empregada pola banda tivo o efecto inverso: a primeira tirada de “El Gran Ogro” esgotouse en tres días, estendendo a popularidade da banda a un campo maior, que antes consistía só en amigos de clubs do circuíto underground. Neste período, o line-up do grupo non contaba con Jim Ward, que deixara At the Drive-In temporalmente.
Desfeito o tortuoso contrato coa Offtime Records, a banda atopouse sen discográfica para proseguir. Non poderían continuar de maneira independente, como comezaron, xa que os concertos estaban tomando un porte maior ás súas posibilidades. Pero ese período durou pouco: despois dun concerto, representantes da Fearless Records entraron en contacto coa banda, ofrecendo un contrato.
In/Casino/Out
En xuño de 1998, o grupo estaba no estudio novamente para preparar o primeiro disco para o seu novo selo. Traballando con Alex Newport (que xa producira aos Melvins, Ikara Colt, Sepultura e System of a Down) e con Jim Ward de volta, At The Drive-In sacou un disco glorioso chamado In/Casino/Out. Gravado case enteriamente en vivo no estudio (foron feitos só uns poucos overdubs de voz e guitarra), este segundo LP foi lanzado en agosto de 1998. In/Casino/Out fixo a At The Drive-In definitivamente unha das bandas máis importantes dun período que podemos identificar como unha especie de post-grunge, a pesar de que, nitidamente, a banda non tivese aínda na época o recoñecemento que merecía (hoxe en día, o culto a At The Drive-In é cada vez maior).
Despois do lanzamento, a banda entrou en xira, participando en actuacións ao lado de bandas como Murder City Devils, Fugazi, Good Riddance, The Promise Ring, Sonic Youth, Get Up Kids, Sunny Day Real Estate, Archers of Loaf e Jimmy Eat World, parando en decembro para un rápido descanso e algunhas sesións de estudio. Xa en 1999, en marzo, a banda volta á estrada, facendo algúns concertos nos Estados Unidos antes de partir cara a súa primeira visita a Europa. No medio do ano, o grupo decide xuntar algunhas cancións aínda non editadas oficialmente e lanzalas nun EP. "Vaya" saíu en xullo de 1999 pola Fearless, soando como unha pequena continuación de "In/Casino/Out". Despois diso, a banda embarcouse nunha nova xira para a divulgación do seu novo EP, facendo concertos polos Estados Unidos e dúas noites no Canadá.
Nas presentacións desta xira, era evidente o crecente entusiasmo do público con At the Drive-In. Ese período marcou tamén a sinatura da banda coa recentemente fundada DEN Records, cuxos propietarios eran Gary Gersh e John Silva. Esa actitude levou a algúns fans a dar as costas á banda, como se se tivese se vendido a unha discográfica maior. Pero a propia banda nunca amosou ter ningunha pretensión de ser un expoñente ou representante do underground, ignorando a posibilidade de existir só no mercado independente.