cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ángel Fernández Posada
Ángel Fernández Posada, coñecido como Ánxel de Cambeses, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Pertenceu á Sociedad Agrícola de Lavadores e foi un divulgador dos temas agrarios. Colaborou en El Tea, El Emigrado e A Nosa Terra e foi correspondente de El Pueblo Gallego en Lavadores. Foi presidente da Federación Galega de Atletismo en 1933. Publicou en 1936 Libro de divulgación sobre Avicultura y Cunicultura. No franquismo foi Prohombre da Hermandad de Labradores y Ganaderos de Vigo.
Kosmos 1 (foguete)
Kosmos 1 ou Cosmos 1, código GRAU 65S3, foi o nome dun modelo de foguete espacial soviético activo entre 1964 e 1965.
Características
Kosmos 1 foi desenvolvido a partir do mísil de alcance medio R-14 deseñado por Yangel. Foi lanzado un total de 8 veces, cun só fallo.
El gran Carlemany
El Gran Carlemany (do catalán: O Gran Carlomagno) é o himno nacional de Andorra. Foi escrito por Joan Benlloch i Vivó (1864 - 1926) e composto por Enric Marfany Bons (1871 - 1942). Foi adoptado como himno nacional de maneira oficial en 1921.
Letra en catalán
El gran Carlemany mon Pare,
dels àrabs em deslliurà.
I del cel vida em donà,
de Meritxell la gran Mare,
Princesa nasquí i Pubilla,
entre dues nacions, neutral.
Sols resto l'única filla,
de l'imperi Carlemany.
Creient i lliure onze segles,
creient i lliure vull ser.
i mos Prínceps defensors!
I mos Prínceps defensors!
Tradución ao galego
O gran Carlomagno meu pai,
dos árabes ceiboume.
E do ceo vida deume,
de Meritxell, a gran Nai,
Princesa nacín e virxe,
entre dúas nacións, neutral.
Só ficou a única filla,
do Imperio Carolinxio.
Crente e ceibe once séculos,
crente e ceibe quero ser.
Sexan os foros os meus titores,
e os meus Príncipes defensores!
E os meus Príncipes defensores!
Raziel
miniatura|150px|Arcanxo Raziel
Raziel (en רזיאל) ou Galizur (en גליזור) é un arcanxo dentro das ensinanzas do misticismo xudeu e da Cábala, que é o "Gardián dos Segredos" e "Anxo dos Misterios". Este anxo é asociado coa sefirá Chochmah e con Olam Briah, un dos catro mundos, e sería o responsable de primeiro transmitir os coñecementos no que se convertería no futuro a Cábala. Esas ensinanzas serían entregadas a Adán no chamado Sefer haRaziel («libro de Raziel») ou Sefer haRaziel hamalach («libro do anxo Raziel»). Dise que o anxo pode saber todo sobre alguén, cando o mire directamente os ollos, e que pode achegar, a calquera que o desexe, coñecemento e sabedoría certos.
Chanakhi
250px|miniatura|dereita
O chanakhi (en ჩანახი) é un estufado de carne (xeralmente de carne de cordeiro) tradicional da cociña de Xeorxia. Sérvese nunha ola de barro xunto con arroz.
Preparación
Trátase dun prato de cocción lenta (case unha hora), as verduras incluídas no estufado son: cebolas, berenxenas, allo e patacas.
Enz
miniatura|Situación de Enz no seo de Baden-Württemberg Enz é un distrito (kreis) no noroeste de Baden-Württemberg, Alemaña. Limita cos distritos de Karlsruhe, Heilbronn, Ludwigsburg, Böblingen e Calw. A sede do distrito é Pforzheim malia non pertencer a el. O distrito formouse en 1973, a súa superficie é de 573.92 km², a poboación de 196.292 habitantes e a densidade de poboación de 342 h/km². miniatura|esquerda|100px|Escudo de Enz
Pom Poko
Pom Poko (平成狸合戦ぽんぽこ) é un filme xaponés de 1994 de comedia e fantasía dirixido por Isao Takahata, producido por Studio Ghibli e distribuído por Toho.
Está baseado no folclore do Xapón e conta a historia dos cans mapaches xaponeses, que son representados como unha especie máxica, altamente sociable e quen de empregar a "ciencia da ilusión" para transformarse en calquera cousa, ó igual que os kitsune (raposos) e outras figuras cambia-formas. Visualmente, os cans mapaches son representados de tres xeitos diferentes: como animais realistas, como animais antropomórficos que ocasionalmente levan roupa, e como figuras de debuxos baseadas no manga de Shigeru Sugiura (do cal Takahata é grande afeccionado).
Cultura de Hallstatt
A cultura de Hallstatt foi o terceiro período cultural da Idade de Ferro.
O nome
A cultura de Hallstatt recibe este nome polo poboado así denominado, en Austria, característico da época. As novidades achegadas por esta civilización son o uso intensivo do ferro, coñecido en Europa desde o final da Idade de Bronce, pero non usado máis que raramente.
Característica
Os emigrantes europeos (de lingua indoeuropea) representantes da cultura de Hallstatt proporcionaron un tipo peculiar de bocado de cabalo que despois se estendeu bastante (efectuáronse achados en Bélxica). As súas influencias culturais concretáronse na introdución de métodos de doma e monta do cabalo, a difusión da espada de ferro e unha nova técnica de combate dacabalo; e sobre todo existía nos pobos tracio-cimerios unha casta aristocrático-feudal de cabaleiros (localízanse tumbas de gran riqueza con armas, xoias e monturas, e todo de alto valor artístico) que cada vez se fará máis poderosa (nas tumbas dunha época ao redor do 600 a.C. localízanse tamén luxosos carros de catro rodas e carros de combate de dúas rodas).
As rexións afectadas polas penetracións indoeuropeas presentan un mosaico de culturas rexionais moi dispares, pero algunhas delas presentan relacións ou parentescos imposíbeis de explicar pola simple veciñanza xeográfica. Suxeriuse (é unha mera hipótese) que as grandes familias aristocráticas fundaron dinastías e crearon estados ou reinos e que a súa autoridade se estendía noutros territorios vasalos ou concedidos nunha especie de feudo, a miúdo afastados uns dos outros, a semellanza da época medieval. Os vasalos sometidos á mesma dinastía podían ser do norte de Francia ou do norte de Italia pero, dado que estaban nucleados por un mesmo clan dirixente, adoptaban unhas características similares sen prexuízo das variacións locais. miniatura|esquerda|300px|Mapa mostrando a distribución da cultura Hallstatt e [[Cultura de La Tène|La Tène. {{legend|#f6bc0a|O centro do territorio Hallstatt (sobre o 800 a.C.) móstrase en amarelo escuro.}} {{legend|#d5c089|A eventual área de influencia da cultura Hallstatt (sobre o 500 a.C.) en amarelo claro.}} {{legend|#80da34|O centro do territorio da cultura La Tène (450 a.C.) móstrase en verde escuro.}} {{legend|#9bce9b|A eventual área de influencia da cultura La Tène (sobre o 50 a.C.) móstrase en verde claro.}} ]] Outro factor de asimilación das diversas culturas indoeuropeas é o comercio mediterráneo acreditado por achados diversos, colaborando especialmente cos etruscos e sobre todo cos gregos que estableceron itinerarios comerciais e grandes mercados, cuxa xurisdición daba ao príncipe celta a quen correspondía, unha extraordinaria riqueza.
Difusión
A difusión da cultura de Hallstatt desenvólvese polo desprazamento de poboación durante un período moi longo de anos (750 a.C. a 450 a.C. polo menos). A chegada dos pobos practicantes desta cultura é progresiva. Cada chegada redúcese a uns centenares de individuos cun caudillo e unha organización propia; falan unha lingua indoeuropea, pero que é diferente en cada grupo.
Cada grupo de emigrantes establece un poboado ou un grupo de poboados. Eventualmente coa absorción das poboacións locais fórmanse tribos cun certo poder comarcal. A cultura do grupo dominante na rexión imponse a outros grupos menores tamén integrados por indoeuropeos, probabelmente debido á maior penetración na poboación local anterior á súa chegada.
Aínda que os seus establecementos son permanentes parece que despois dunha ou dúas xeracións nun mesmo asentamento trasladábanse a outro lugar, quizais polo aumento da poboación, ou por causas comerciais, creándose grupos culturais similares.
Os achados permiten a miúdo distinguir diferenzas de matices que poderían indicar unha orixe "nacional" ou "tribal" diversa, cando non son de orde cronolóxica.
Na Península Ibérica
A práctica da incineración (xeneralizada despois do 600 a.C.) impediu realizar estudos antropolóxicos para determinar a incidencia étnica destes pobos indoeuropeos nos pobos pirenaicos. Con todo, a amplitude dos achados permite asegurar unha incidencia étnica non desprezábel. Aínda así, como non se sabe a cantidade dos indoeuropeos establecidos (pois dos chegados en varias remesas hai que descontar os que marcharon máis tarde) nin a poboación local nin as relacións entre as dúas comunidades, a incidencia non pode establecerse
Efectivamente apréciase que a cultura da incineración penetrou con certa rapidez nos pobos do oeste, centro e norte da Península Ibérica, pobos de cultura neolítica tardía nos que o bronce e os metais para o uso xeral penetraron con bastante traballo, mentres non penetrou na zona costeira mediterránea, onde o uso de metais está máis estendido (os achados de carácter indoeuropeo páranse alá onde empezan os emparentados coa cultura metalúrxica de El Argar), nin no sur, onde se desenvolve a cultura tartesia.
Os poboados dos Celtas ou indoeuropeos da Cultura de Hallstatt compoñíanse, coma os precedentes, de cabanas de madeira de forma circular cunha soa cámara e unha única porta de acceso. O teito era de ramallos e colmo e adoptaba forma de cúpula. Pero estas construcións foron pronto substituídas por cabanas de pedra, de planta rectangular, cunha soa porta e con teito de ramaxe plano, a imitación das existentes na Península.
Como os seus poboados se situaban en lugares planos ou en alturas reducidas próximos aos ríos, ou ben en alturas abertas e accesíbeis (estes últimos eran asentamentos onde a base económica é a gandería, estando xeralmente en zonas montañosas), dedúcese a inexistencia de necesidades defensivas. O seu predominio militar facíaos superiores aos pobos locais. Ademais estes adoptaron os seus mesmos costumes e a súa relixión, de forma que se no período dos protoceltas mesmo pode intuírse algunha precaución defensiva, no período de Hallstatt os indoeuropeos xa non temen ningún ataque local. Curiosamente tampouco se atacan entre si, o que podería indicar a existencia de principados territoriais cunha área de influencia moi definida.
As necrópoles
Estudáronse detidamente as necrópoles do período de Hallstatt, case todas localizadas casualmente posto que ningunha indicación permite fixar a súa localización. As tumbas son pouco espectaculares. O defunto era queimado e as súas cinzas e os ósos, conservados logo da incineración, introducíanse nunha urna de barro, remedando unha ola, ás veces xunto a obxectos persoais. Unha tapa pechaba a urna e esta enterrábase con ofrendas ao redor seu colocadas en urnas máis pequenas que contiñan comida, auga e obxectos, dos cales só se conservan os de metal. O enterro facíase nun foxo non moi profundo (menos dun metro) onde se colocaban as urnas, e o foxo era cuberto por unha pedra aplanada, sobre a que se botaba terra ata cubrila. As tumbas localízanse próximas unha á outra e o conxunto forma unha necrópole coñecida por campos de urnas (primitivamente foi denominada polos prehistoriadores alemáns Urnenfeldern). Cando se producía a morte de dúas persoas familiares, estas eran enterradas no mesmo foxo, en urnas separadas, aínda que tamén é posíbel que as tumbas nas que se observan estes dobres ou múltiples enterros tivesen un carácter familiar, onde unha familia ía enterrando os seus mortos durante un certo tempo. Preto das necrópoles situábase o "ustrinium", un espazo plano de pedra onde se queimaban os cadáveres.
Relixión
Estando asociadas as prácticas funerarias ás crenzas relixiosas, non hai que dubidar que a nova relixión, descoñecida hoxe en día, impúxose progresivamente ás poboacións locais que, despois do 600 a.C., xa se celtizaran no aspecto relixioso, e practicaban tamén a incineración, sen que se coñezan outros elementos das prácticas relixiosas adoptadas, nin que aspectos da antiga relixión puideron sobrevivir en épocas posteriores.
Metalurxia
Os indoeuropeos coñecían a técnica da fundición do ferro, que descubriran os hititas cara ao 2500 a.C., e que se difundiu por Europa Oriental cara ao 2000 a.C. e despois por Europa Central. Con todo o seu uso era moi limitado. Tampouco cos celtas da cultura de Hallstatt pode falarse dunha difusión xeneralizada dos obxectos de ferro na Península Ibérica, e as armas e utensilios que estes usaban eran maioritariamente de bronce.
Coñécense varias espadas da época de Hallstatt, na que teñen a característica de seren alongadas coma as anteriores (do período protocelta) pero máis largas e con pomo en forma de seta inserida na lingüeta. As machadas de ferro son trapezoidais. En xeral as armas de ferro daban aos seus posuidores unha indubidábel superioridade militar, pero nos poboados celtas apenas se atoparon armas. Probabelmente trataríase de poboados pacíficos de comerciantes, que cambiaban de localización cando os produtos que ofrecían, antes innovadores, saturaran o escaso mercado (non hai que esquecer a lonxevidade dos obxectos de ferro e a escaseza da poboación da época) ou ben cando os clientes potenciais aprenderan as técnicas para fabricalos eles mesmos.
Vida cotiá
O alimento básico dos indoeuropeos nesta época era o trigo, e tamén as landras.
Por varios achados sábese que os indoeuropeos afeitábanse a cara cunhas navallas de dobre corte. Unían os seus vestidos con fíbulas (imperdíbeis arcaicos) e moi ocasionalmente con botóns de bronce, aínda que as fíbulas atopadas na Península Ibérica corresponden todas ao período de La Tène cando o seu uso se xeneralizou. As mulleres usaban agullas longas con cabeza redonda, probabelmente para o pelo, e pendentes de pezas circulares; coñecían as pinzas e os homes utilizaban cinto, posto que se localizaron fibelas; a abundancia de achados de navallas de afeitar permite supoñer que esta era practícaa xeral, mentres que ata entón os homes usaban barba.
Os celtas eran monógamos, bos xinetes e afeccionados á caza. Practicaban bailes frecuentemente. A agricultura asumía ás veces un carácter de práctica colectiva. Ademais da agricultura practicaban tamén a gandería, e quizais había tamén grupos de guerreiros.
Os celtas eran parcialmente dolicocéfalos, pero de forma pouco acusada, mentres outra parte eran braquicéfalos de gran capacidade cranial. Eran altos, esveltos, de cabelos louros, castaños ou cobreados, (aínda que con porcentaxes apreciábeis de morenos), ollos grises, verdes ou de tons claros e de faccións máis ben agudas. O celta clásico corresponde a un home de boa estatura, cabelo castaño ou louro, ollos verdosos, gran capacidade cranial, braquicéfalo, fronte ancha e plana e o cranio anterior pouco desenvolvido. O occipucio achégase á vertical e as eminencias superciliares están moi desenvolvidas. O ángulo parietal é a miúdo negativo. A cara é ensanchada en relación co cranio. Os seus pómulos son marcados e apartados, e a súa mandíbula inferior cadrada. A cara é rectangular e aplanada. O seu nariz é pouco saliente e a fosa nasal do cranio ten o reverso lixeiramente cóncavo e o extremo levantado. A cabeza en conxunto é grande, mentres o pescozo é estreito.
Non é posíbel asegurar se os indíxenas aceptaron voluntariamente a cultura dos indoeuropeos ou lles foi imposta, pero a superioridade militar destes e a ancestral hostilidade ao externo fan porén plausíbel a idea dunha imposición pola forza.
É predominante en toda a zona do Val do Ebro a cerámica excisa (de ex, fóra, e cisio, cortar), e máis ao leste predominan os vasos bicónicos de pescozo cilíndrico con decoración acanalada. A cerámica do período hallstáttico é máis rica que no período precedente.
A última vaga dos pobos celtas da cultura de Hallstatt trasladouse cara ao Centro da Península, Galicia, León e Asturias, e caracterizouse pola aparición de antenas nos pomos das espadas, as espadas curtas e os puñais de ferradura.
Saintes
Saintes é unha comuna de Francia situada no departamento do Charente Marítimo, na rexión Poitou-Charentes. En 1999 tiña 25 595 habitantes.
Serras setentrionais de Galicia
miniatura|350px|Amencer na serra do Xistral. As serras setentrionais de Galiza son un conxunto de montañas que separan os terreos litorais do mar Cantábrico da Terra Chá e que conectan coa dorsal galega aproximadamente pola serra da Carba.
Características
As serras setentrionais galegas non conforman un macizo ben definido polo que non sempre é cuestión pacífica cantas e cales poden ser incluídas na listaxe. Cabe entender que serras como a da Faladoira ou a da Cadeira son en realidade zonas de transición cara aos sistemas montañosos nos que tradicionalmente se veñen incluíndo: a Dorsal no caso da primeira e as serras orientais no da segunda.
Xeograficamente, as serras setentrionais caracterízanse por contaren cos mananciais dos ríos da vertente cantábrica galega (quitando o Eo) e mais do Eume, que desauga no Atlántico pasando por unha zona baixa entre o cordal de Bustelo ao norte e o Serrón do Lobo ao sur.
Dende o punto de vista xeolóxico, estas serras están conformadas por materiais variados como xistos, granitos, gneis, ollos de sapo, lousas, calcarias e cuarcitas.
As serras setentrionais máis notábeis son a serra do Xistral, a serra da Carba, os montes de Buio e mais a serra da Toxiza, que son superficies achandadas erguidas pola acción da tectónica de placas. Outras formacións montañosas menores son o Monte Guriscado, os Montes dos Cabaleiros ou a serra da Gañidoira.
Os seus altos teñen unha nubosidades elevada, factor que favorece o desenvolvemento de turbeiras.
I Should Coco
I Should Coco é o álbum de estrea da banda inglesa Supergrass, editado o 15 de maio do ano 1995 a través do selo Parlophone.
O camiño de Santa Fe
O camiño de Santa Fe (en Santa Fe Trail) é un filme estadounidense de 1940 dirixido por Michael Curtiz. Está protagonizado por Errol Flynn, Olivia de Havilland, Raymond Massey, Ronald Reagan e Alan Hale. Foi escrito por Robert Buckner, e conta a historia do abolicionista John Brown e a súa campaña contra a escravitude antes da guerra civil estadounidense. O filme foi un dos de maior recadación do ano, e a sétima colaboración entre Flynn e de Havilland. A ruta do camiño de Santa Fe ten pouca relevancia no seu contido.
José Doldán
José Doldán Don, coñecido como Daniel, nado en San Pedro de Nós (Oleiros) o 18 de agosto de 1912 e finado en Aranga o 26 de xuño de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Doldán Caridad, afiliado á CNT e próximo ao PSOE. Nado en Oleiros, electricista de profesión. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 tratou de fuxir por mar, pero fracasou. Participou na loita guerrilleira dende 1945 dentro da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia ao mando de Marcelino Rodríguez Fernández Marrofer. Foi morto por unha contrapartida en Milreu (Aranga), o 26 de xuño de 1946, xunto con Marrofer e outros dous guerrilleiros.
Datos persoais
Estaba casado con Francisca Casal Sánchez, e tiña unha filla chamada Francisca Doldán Casal.
Shoti
250px|miniatura|dereita
Shoti (en xeorxiano: შოთი) é un pan xeorxiano tradicional feito de fariña branca con forma de canoa ou búmerang.
Auga Editora
Auga Editora é unha editorial galega fundada en 2008 con sede en Santiago de Compostela e que edita en galego e castelán. Publica libros de terapias naturais e alternativas, divugación científica nos que salienta A ciencia no punto de mira de Jorge Mira Premio da Crítica Galicia 2011, e que segundo a propia editorial vai na terceira edición, de historia e ensaio, e mais tamén clásicos galegos.
Milreu, San Vicente de Fervenzas, Aranga
Milreu é un lugar da parroquia de San Vicente de Fervenzas no concello Coruñés de Aranga, na comarca de Betanzos. Tiña 41 habitantes en 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 21 eran homes e 20 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 49 habitantes.
Historia
O 24 de xuño de 1946, foi avistado en Milreu por unha contrapartida, un grupo de guerrilleiros da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro. Foron mortos Marrofer, Lisardo Freixo, Ángel Álvarez Rego e José Doldán, logrando fuxir os demais guerrilleiros.
Framil
O topónimo galego Framil pode referirse a:
José Rodríguez Álvarez
Co nome de José Rodríguez Álvarez podemos referirnos a:
Manifestación polo Occitano
A Manifestación polo occitano alcumada '''Anem! Per la lenga occitana, òc!' ("Vamos! Pola lingua occitana, si!") é unha manifestación organizada polo colectivo Manifestar per l'occitan'', colectivo está formado polas principais asociacións occitanas (Institut d'Estudis Occitans, Felibritge, F.E.L.C.O., Calandreta, Òc-Bi e Conselh de la Joventut d'Òc).
Esta manifestación ten o obxectivo de potenciar a diversidade lingüística e cultural en Francia e no mundo, e pedir ao estado unha política pública para a lingua occitana.
Manifestación de Carcassona do 22 de outubro de 2005
A manifestación pola lingua occitana de Carcassona obtivo un grande éxito popular, con entre 8.000 e 12.000 persoas presentes. A comitiva partiu do xardín André Chenier para chegar á Cidade de Carcassona. Na fin da manifestación, a xente cantou Se canta, considerada como o himno de Occitania. Após a manifestación, a asociación Gardarem la Tèrra organizou unha grande festa con diversos grupos de música en Vilagalhenc (Besièrs). Con aquela mobilización, o movemento occitanista amosou que non é un movemento marxinal, e fálase dun antes e un despois da manifestación de Carcassona.
Manifestación de Besièrs do 17 de marzo de 2007
Máis de 20.000 persoas manifestáronse para facer entrar as linguas minorizadas nas eleccións presidenciais e para apoiar a lingua e cultura occitanas. O obxectivo foi demandar a modificación do artigo segundo da constitución francesa e a ratificación da carta europea de protección das linguas rexionais e minorizadas.
Minihi Levenez
Minihi Levenez é unha asociación bretoa de inspiración católica creada en 1984 a iniciativa de Francis Barbu, bispo de Quimper e Léon e baixo a dirección do sacerdote e escritor Job an Irien para unir ás persoas de cultura bretoa e fe cristiá da súa diocese. A asociación ten ao seu cargo a editorial homónima que publica unha revista de igual nome ao da asociación e libros na súa maioría bilingües de inspiración cristiá. Tamén edita as traducións bretoas da Biblia e o misal. A asociación organiza conferencias para dar a coñecer o patrimonio relixioso da diocese, organiza peregrinacións a outros países celtas: Irlanda, Escocia, Cornualla, Gales para seguir as orixes dos primeiros santos bretóns vidos do outro lado da Canle da Mancha. E mais tamén organiza peregrinacións a Terra Santa. Organiza cursos de bretón para adultos e obradoiros de cantos relixiosos bretóns, incluíndo a edición de libros de cánticos con CD. A editorial publica sobre todos libros sobre santos bretóns ou célticos, de espiritualidade e de arte relixiosa bretoa e algunhas obras de banda deseñada para nenos, como a tradución bretoa de Les Aventures de Loupio de Jean-François Kieffer. Entre outros autores publicaron obras na súa editorial Yves-Pascal Castel, Bernard Tanguy ou Fañch Morvannou.
Echzell
miniatura|Escudo de Echzell.
Echzell é unha municipalidade do distrito de Wetteraukreis, en Hessen, Alemaña. A súa superficie é de 37.61 km2, a súa poboación de 5951 habitantes (2004) e a densidade de poboación de 157 h/km². A composición da corporación municipal é de 17 concelleiros do SPD, 7 do CDU e 5 independentes. Foi un dos fortes militares romanos dunha unidade auxiliar máis grandes do Limes Xermánico-Rético.
Marcelino Rodríguez Fernández
Marcelino Rodríguez Fernández, coñecido como Valentín e Marrofer, nado en Los Arcos (Oviedo) o 7 de xullo de 1915 e morto en Aranga o 26 de xuño de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Mestre nacional e militante comunista. Como consecuencia da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e cumpriu condena na prisión de Oviedo, onde coincidiu con Marcelino Fernández Villanueva. Ao producirse a sublevación do 18 de xullo de 1936 volveu ser detido en novembro e procesado por rebelión militar. Condenado a reclusión perpetua, foi internado no cárcere da Coruña. Obtida a liberdade en xullo de 1940, instalouse en Viveiro dando clases particulares en Celeiro. Vicente Lage Fernández púxoo en contacto cos fuxidos do norte de Lugo e cando esas relacións foron descubertas, tivo que botarse ao monte polas súas actividades antifranquistas en 1942. Contactou co Grupo Neira que operaba nas comarcas de Viveiro e Ortegal, e substituíu ao cenetista José Neira Fernández na xefatura. Participou en 1944 na xuntanza de Abegondo, onde se consolidou a IV Agrupación. Foi responsábel da creación dos destacamentos operativos dentro das agrupacións.
A finais de 1945 a dirección do PCE encargoulle a creación e dirección da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro que operou na zona de Ordes-Cesuras-Curtis-Betanzos e na que se atopaba o núcleo guerrilleiro de Benigno Andrade García; quedou ao mando da partida do Alto Ulla Benedicto Fuentes Díaz. Despois da caída do Comité Rexional Galego en Vigo en febreiro de 1946, Marrofer continuou as súas actividades e creou grupos guerrilleiros móbiles. Coa chegada a Galicia de Antonio Seoane xefe do Exército Guerrilleiro, Marcelino foi confirmado á fronte da IV Agrupación chamada Agrupación Pasionaria.
O 26 de xuño de 1946, mentres o destacamento Santiago Alvarez comandado por Lisardo Freixo se dirixía a Trasparga para establecer contacto cos grupos da provincia de Lugo, foi avistado o seu grupo por unha contrapartida en Milreu, no concello de Aranga. Marcelino foi executado xunto cos guerrilleiros Lisardo Freixo, Ángel Álvarez Rego e José Doldán. Agochados noutra casa da vila, os demais membros do grupo non foron localizados pola Garda Civil. Así puideron escapar Manuel Díaz Pan, Emilio Pérez Vilariño, Ramon Cousillas, Avelino Rivas Pombo, Pedro Calvete, Benigno Andrade García e José da Silva Bartolomé. Foi substituído por Manuel Ponte ao mando da IV Agrupación.
Vida persoal
Casou con Elvira Iglesias Miranda o 20 de abril de 1934, coa que tivo dous fillos, Marcelino e Elvira.
Tonis puri
200px|miniatura|dereita
O tonis puri (en xeorxiano: თონის პური) é un tipo de pan de Xeorxia que se fai nun tipo concreto de panadaría chamada tone. O tonis puri sérvese como calquera outro pan, pero tende a ser máis popular en celebracións especiais como Semana Santa, Nadal, Ano Novo e aniversario e vodas.
Teorema das catro cores
miniatura|Un mapa con [[catro cores]] O teorema das catro cores é un teorema de formulación e conceptualización simple, mais de demostración extremadamente complexa. A súa formulación é a seguinte:
Variety
miniatura|250px|Logo da revista. Variety é unha revista estadounidense de entretemento e tendencias propiedade de Penske Media Corporation. Foi fundada por Sime Silverman en Nova York en 1905 como un semanario; en 1933 engadiu Daily Variety, baseado nos Ánxeles, para cubrir a industria do cine; e en 1998 lanzou Daily Variety Gotham, baseado en Nova York. Variety.com é unha páxina de novas de pago, con críticas, arquivos, resultados de recadación, base de datos de acreditacións, e calendario de producións e estreas. O seu contido remóntase a 1914. A derradeira edición impresa saíu o 19 de marzo de 2013.
Teorema das catro cores
É necesario precisar un pequeno detalle: as rexións que só se tocan nun punto non se consideran veciñas. Sen esta condición, o teorema demostrouse pola primeira vez en 1976 por Appel e Haken, utilizando un computador IBM 360. En 1994 produciuse unha proba simplificada por Paul Seymour, Neil Robertson, Daniel Sanders e Robin Thomas, mais continúa a ser imposíbel demostrar o teorema sen recorrer a un computador.
A aplicación pode ser un mapa político de rexións e/ou países; as rexións pódense colorear, usando non máis de catro cores, sen que fiquen dúas rexións que se topan coa mesma cor. Cada rexión debe ser contigua, é dicir, non debe ter exclaves, tales como países como Angola, Acerbaixán ou os Estados Unidos de América.
Normalmente tres cores non chegan; este é o caso de se poñemos nun mapa unha rexión rodeada por outras tres rexións (aínda que para un número par de países circundantes tres cores cheguen) e tampouco é difícil de probar que abondan con cinco cores para pintar o mapa.
Importancia
O teorema das catro cores foi o primeiro teorema importante que se demostrou coa axuda dun computador, o que fixo que a demostración non se aceptase por todos os matemáticos debido a que non é factible para un ser humano verificar a demostración a man. No extremo, para crer nesa demostración, hai que ter fe na corrección do compilador e do hardware que executa o programa informático usado para probalo. Pola mesma razón, esta demostración por computador foi vista como pouco elegante.
En canto ao seu posíbel uso en cartografía, aínda que o teorema foi descuberto no proceso de colorear un mapa real, é moi raramente usado na práctica en cartografía, pois non parece haber tendencia a minimizar o número de cores usadas. A maioría dos mapas usan máis de catro cores. Ademais das rexións políticas con zonas non contiguas, os mares e lagos acostuman pórse nunha cor específica, co cal, se hai varios lagos ou mares, o teorema xa non se aplica como tal.
Betán, Baños de Molgas
San Martiño de Nogueira de Betán é unha parroquia do concello ourensán de Baños de Molgas. No ano 2022 tiña 155 habitantes (79 mulleres e 76 homes).
A igrexa parroquial de San Martiño conserva un tímpano románico.
Sipan Xiras
Sipan Xiras (Սիփան Շիրազ, nado en Iereván en 1967 e finado ibidem o 25 de xuño de 1997, foi un poeta pintor e escultor armenio.
Traxectoria
O seu pai era o poeta Hovhannes Xiras. Estudou no Instituto de Arte de Ereván. Traballou na radio de Ereván e foi membro da Unión de escritores de Armenia. Para o poeta Artashes Ghazaryan, "Sipan viviu como un meteoro". Faleceu aos 29 anos e está enterrado no cemiterio central de Ereván.
José Benito López Losada
José Benito López Losada, coñecido por Benito Losada, nado en Lugo o 19 de novembro de 1946 e finado en Ourense o 6 de febreiro de 2011. Nomeado Delegado de Xuventude da Provincia de Ourense no ano 1975, ocupa ese cargo ata xaneiro de 1978, ano no que pasa a dirixir a Casa da Xuventude de Ourense ata 2010. Xestor cultural galego altamente recoñecido, Benito Losada, desenvolvería a súa actividade fundamentalmente ao abeiro da Casa da Xuventude de Ourense.
Traxectoria
Foi confundador das extintas Agrupación Fotográfica Ourensá (1985), do Colectivo Landrover de Técnicos Culturais, do Clube Cultural Alexandre Bóveda (1990) e Aira Iniciativas Culturais. Tamén foi cofundador de Difusora de Letras, Artes e Ideas.
Imaxinou e dinamizou o Outono Fotográfico que dirixiu durante 28 anos e no que expuxeron máis de 3.000 fotógrafas e fotógrafos. Iniciou e potenciou as Xornadas de Banda Deseñada de Ourense durante XXII edicións e do Premio Ourense de BD; ideou a Bienal de Caricatura que dirixiu durante 9 edicións; impulsou iniciativas como Diapo Galicia, Maio Xove, o Concurso de Contos para a Mocidade que no 2011 entregou o seu XXVIII premio, a Fanzinoteca con 1.900 títulos en 23 idiomas hoxe depositada na Cidade da Cultura, así como decenas de iniciativas que o converten nun referente indispensable da vida cultural galega e ourensá durante as últimas catro décadas.
Foi membro da Comisión Técnica de Acción Cultural do Consello da Cultura Galega.
Pazos (apelido)
Pazos é un apelido galego. Atópase hoxe en día moi espallado por mor da emigración galega, tanto pola Península Ibérica, como en Hispanoamérica. Conta coas variantes Pazo, Opazo e Dopazo (orixinariamente do Pazo).
Significado
A verba pazo (en portugués: paço) refírese á casa señorial fidalga e xeralmente rural de Galicia. O termo é un cognado de palacio, pois procede do latín palatiu(m). Malia existir exemplos máis antigos, este tipo de construción espállase unha vez concluídas as refregas señoriais do século XV, cando a nobreza galega substitúe a torre -de carácter eminentemente defensivo- polos máis confortábeis pazos, algunhas veces acaroada á vella torre. Como vivenda das familias nobres os pazos atópanse habitualmente brasonados. O mesmo tipo de construción existe noutras zonas feudais de Europa coma Francia (châteaux) ou Gran Bretaña (manor houses).
Se ben corresponde a un tipo de arquitectura propia do ámbito rural, conforme o carácter rural da antiga nobreza, tamén existen exemplos urbanos.
Apelido toponímico
Este apelido é considerado de carácter toponímico. O pazo dá lugar a numerosos topónimos galegos, tales como Pazos de Borbén, Pazos de Borela ou Pazos de Reis, tres localidades da provincia de Pontevedra. Porén non sempre existe constancia de que algún pazo dése orixe ao topónimo, o que xera un interrogante, cuestionando o carácter toponímico do apelido.
Á súa vez estes topónimos -ou o pazo mesmo- dan lugar a varios antropónimos, tales como Pazos mais o apelido vólvese indiscutidamente toponímico nalgunha das súas diversas variantes, tal coma Dopazo (do pazo).
Estes antropónimos tórnanse novamente topónimos nalgunhas localidades americanas, levados pola emigración galega, coma o caso de Pazos Kanki, localidade da Provincia de Bos Aires, Arxentina, que lembra a memoria de Vicente Pazos Kanki, crego altoperuano que tivo participación na Revolución de Maio, ou en rúas da cidade de Buenos Aires, como José Pazos, rúa que honra un militar morto durante as Invasións Inglesas, ou José Barros Pazos, xurisconsulto e reitor da Universidade de Bos Aires.
En América
O apelido pasou a Hispanoamérica coa conquista e ao Río da Prata tamén coa Grande Inmigración Galega que se produciu entre a segunda metade do século XIX e a primeira do XX. En Bos Aires o apelido, como tantos outros apleidos galegos, é xa tradicional. Durante as Invasións Inglesas actuaron dous militares con este apelido, José, edecán de Javier de Elío, caído en acción, e Ramón, axudante do vicerrei Santiago de Liniers. En honra de José foi designada co nome Pazos ás hoxe rúas Uruguai e San José, entre 1808 e 1822; en 1944 foille restituída a homenaxe nunha rúa do barrio porteño de Nueva Pompeya. Udaondo consigna unha biografía de Ramón Pazos.
Nobiliario
Non hai rexistro de nobres titulados con este apelido, polo que as eventuais liñaxes nobres corresponden a fidalgos de sangue, ou sexa membros da pequena nobreza. Porén non todos os apelidados Pazos deben reputarse de orixe nobre.
Existen probanzas de nobreza na Real Chancelaría de Valladolid e unha de 1611 na Orde de Santiago.
Unha liñaxe fidalga corresponde á de Pazos de Probén. Carlos Barros, da Universidade de Santiago de Compostela, presentou un relatorio na asemblea da Sociedade Española de Estudos Medievais celebrada en Betanzos do 13 ao 17 de xullo de 1987, titulada Cómo vive el modelo caballeresco la hidalguía gallega bajomedieval: los Pazos de Probén.
Le Tout Nouveau Testament
Le Tout Nouveau Testament é un filme de 2015 escrito, producido e dirixido por Jaco Van Dormael. É unha coprodución entre Bélxica, Francia e Luxemburgo. O filme estreouse na sección Directors' Fortnight do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2015. Foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro, mais finalmente chegou a ser nomeado. Le Tout Nouveau Testament recibiu dez nomeamentos ós Premios Magritte, conseguindo catro premios, entre eles o de mellor filme e mellor director para Van Dormael. Converteuse nun filme de culto.
Pazos (apelido)
Nobiliario
Existen varias armas relacionadas a este apelido:
Modernismo catalán
miniatura|[[Templo expiatorio da Sagrada Familia en Barcelona.]] O modernismo catalán ou modernisme é un estilo arquitectónico que se desenvolveu en Cataluña (España) e principalmente en Barcelona, ao longo duns 50 anos, entre 1880 e 1930. Aínda que é parte dunha corrente xeral que xorde en toda Europa, en Cataluña adquire unha personalidade propia e diferenciada, e convértese no modernismo probablemente máis desenvolvido.
A finais do século XIX xorden en Europa tendencias arquitectónicas que rompen cos criterios tradicionais e buscan novas formas de edificaren con miras ao século XX, que dan gran relevancia á estética. Este movemento é consecuencia da Revolución Industrial, que foi arraigando nos diversos países, e dos avances derivados dela, como a electricidade, o ferrocarril e a máquina de vapor, que cambiaron de maneira total a forma de vivir da poboación e orixinaron un crecemento das cidades, nas que se foron establecendo industrias que rexentan un número crecente de burgueses. O modernismo é, pois, un estilo urbano e burgués.
O Gruñido, Mañón, Mañón
O Gruñido é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Modernismo catalán
O modernismo rexeita o estilo pouco atractivo da arquitectura industrial da primeira metade do século XIX, e desenvolve novos conceptos arquitectónicos baseados na Natureza, que consisten nos materiais de construción que se empregan, nas formas dos edificios e nas figuras das súas fachadas. Os arquitectos e os seus escultores colocan no exterior dos edificios paxaros, bolboretas, follas e flores a modo de elementos decorativos, xa sexa como figuras encostadas ou como adorno da pedra ou cerámica. Tamén son penduradas figuras de tamaño maior, animais fabulosos ou persoas, e nas cornixas elementos de cerámica de cor. As fiestras e os balcóns dispoñen de reixas de ferro forxado, que son labradas artisticamente e conteñen motivos inspirados na Natureza.
O desenvolvemento do modernismo é fomentado en Cataluña pola burguesía, que se sente catalá e é culta e sensible á arte. Esta burguesía ve nesta nova arquitectura o xeito de satisfacer as súas ansias de modernización, de expresar a súa identidade catalá, e de pór de manifesto de xeito discreto a súa riqueza e a súa distinción.
Foron máis de 100 arquitectos os que realizaron edificios de estilo modernista catalán. Destacando entre eles sobre todo tres: Antoni Gaudí, Lluís Domènech i Montaner e Josep Puig i Cadafalch.
Algunhas das obras do Modernismo catalán foron catalogadas pola UNESCO como Patrimonio Cultural da Humanidade:
O modernismo catalán expandiu a súa influencia noutras zonas de España, que como Cataluña, viviron un gran desenvolvemento económico a comezos do século XX. Destaca neste sentido o modernismo en Cartagena, fundamentalmente por obra do arquitecto catalán Víctor Beltrí.
Serra da Carba
dereita|miniatura|250px|Vista do monte Monseivane (ao fondo) dende [[Samarugo, Vilalba.]]A serra da Carba é unha serra galega considerada parte das serras setentrionais de Galiza e localizada no norte da comarca da Terra Chá, no suroeste do Xistral, sobre a beira esquerda no alto do curso de río Eume.
Está formada sobre todo por cuarcitas do período cámbrico, cunha zona de conglomerados de cantos de cuarcita e de turmalina, e mais uns afloramentos importantes de gneis e metabasitas.
O punto de maior altitude é o monte Monseivane, con 929 metros sobre o nivel do mar.
Manuel Rodríguez
O nome de Manuel Rodríguez pode referirse a:
Festividades da Pobra do Brollón
As festas e festividades do concello da Pobra do Brollón son:
Gran Premio de Alemaña de 2016
O Gran Premio de Alemaña de 2016 (oficialmente o Fórmula 1 Großer Preis von Deutschland 2016) foi unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 31 de xullo de 2016, en Hockenheimring, Hockenheim, no estado alemán de Baden-Württemberg, Alemaña. Será a duodécima rolda da tempada, e marca a septuaxésima sexta edición do Gran Premio de Alemaña, e o sesaxésima segunda vez que a carreira foi disputada como unha proba do Campionato Mundial de Fórmula 1.
Informe
Na semana antes da carreira, o piloto de MRT Río Hary foi obxecto dun maior seguimento dos medios polas informacións de que o seu patrocinador principal, a petroquímica Indonesia Pertamina non cumprira coas súas obrigacións financeiras co equipo, poñendo así o seu futuro con MRT en perigo. Hary conseguiu en última instancia, asegurar o asento para a carreira, pero o seu futuro a longo prazo co equipo quedou en dúbida.
O fornecedor de pneumáticos Pirelli equipara aos equipos cos compostos medio, brando e superbrando.
The Great Escape
The Great Escape é o cuarto álbum da banda inglesa de rock alternativo Blur, editado o 11 de setembro de 1995 a través de Food/Virgin Records. O traballo recibiu moi boas críticas e tivo grandes vendas despois da súa edición, acadando o número 1 na lista de álbums do Reino Unido, sendo tamén o primeiro do disco da banda en entrar nas estadounidenses, chegando ao posto 150.
Listaxe de cancións
Todas as cancións compostas por Damon Albarn.
Concepción Aleixandre
Concepción Aleixandre, nada en Valencia en 1862 e finada na mesma cidade en 1952, foi unha médica, pioneira na área de xinecoloxía, española.
Traxectoria
Estes tres casos foron excepcionais, xa que para o acceso á educación superior en igualdade de condicións para mulleres e homes habería que esperar ata 1910 cando unha orde real asinada polo rei Afonso XIII permitiu o acceso ás universidades españolas sen restricións para as mulleres. Aleixandre, que xa contaba co grao de mestra desde 1883, dedicaría a súa vida profesional á medicina.
Carreira
É considerada unha científica especialista en xinecoloxía de renome que publicaría os seus traballos científicos con regularidade na prensa médica española e foi médica titular no Hospital da Princesa de Madrid e como médica da Beneficencia Provincial da Casa de Maternidade e Inclusa, ademais de manter unha consulta popular. A súa dedicación á investigación permitiulle en 1910 patentar instrumentos xinecolóxicos, uns sistemas para corrixir o descenso da matriz.​ ( OEPM, Patente 47109). ​ Realizou unha tarefa importante de divulgación achegando a educación sobre hixiene especialmente ás mulleres. Xestionou a sección dedicada a "saúde de mulleres" na revista A Medicina Social Española (1916-1920). O seu activismo incluíu dar conferencias e mitins, unha delas pronunciada na Unión Iberoamericana de Madrid en 1907. Pronunciou mitins en campañas sanitarias, xunto a oradores como Azorín, Navarro Fernández, Alonso Muñoyerro e Antonio López Muñoz (1923)​ e de hixiene social (1927), ocupouse á vez doutras tarefas formativas desenvolvidas no Centro Popular Iberoamericano de Madrid.
Foi a primeira muller admitida na Sociedade Xinecolóxica Española (1892).
En 1928 fúndase a Asociación de Médicas Españolas, por un grupo de médicas entre as que destacan algunhas das pioneiras da medicina española como Trinidad Arroyo (1872-1959, presidenta honoraria) ou Elisa Soriano Fisher (1892- 1964, a representante nos congresos da Medical  Women’ s  International  Association nos anos 1928 e 1929), chegando a ser Concepción Aleixandre presidenta da asociación.
Feminismo
Pertenceu a varias sociedades exclusivas femininas e comprometida co avance dos dereitos das mulleres. Deu o seu apoio ao manifesto a favor de que a escritora Emilia Pardo Bazán fose nomeada membro da Real Academia Española. Asinaron este manifesto entre outros Amalio Gimeno, Blanca de los Ríos, Pérez  Galdós, (xuño de 1914). Presidiu a institución Protección Médica, fundada en 1913, de carácter privado cuxo obxectivo era protexer ás viúvas e orfos de médicos, e aos médicos incapacitados para o traballo.
Obras
A súa obra escrita, está formada principalmente por artigos publicados en revistas e conferencias e discursos pronunciados en organismos científicos e outros de carácter divulgativo.
A Clash of Kings
A Clash of Kings ("Un choque de reis") é a segunda novela da serie fantástica A Song of Ice and Fire, do autor estadounidense George R. R. Martin. Foi publicada o 16 de novembro de 1998 no Reino Unido, e en marzo de 1999 nos Estados Unidos. Ó igual que o seu predecesor A Game of Thrones, gañou o Locus Award (en 1999) á mellor novela e foi nomeada para os Nebula Award (tamén en 1999). En maio de 2005, Meisha Merlin lanzou ó mercado edicións limitadas da novela, enteiramente ilustradas por John Howe.
Ramphocelus bresilius
O Ramphocelus bresilius é unha especie de ave paseriforme da familia Thraupidae endémica da rexión costeira do leste do Brasil, dende Paraíba cara ó sur até Santa Catarina.
A Clash of Kings
A novela foi adaptada nunha serie de televisión da HBO como a segunda tempada de Game of Thrones.
Ramphocelus bresilius
Hábitat
O seu principal hábitat natural, son as restingas ou cordóns litorais do Atlántico, incluíndo tamén os bosques húmidos, bosques antigos moi degradados e matogueiras secas, tropicais ou subtropicais, de terras baixas.
Fruxívoro, é doado de atopar na súa bioma natural, onde haxa alimentos dispoñibles. Tende a comportarse de xeito agresivo cara a outras especes de aves ó reclamar a comida. Pode aparecer nas cidades e pode verse nos arredores de Pão de Açúcar no Río de Xaneiro ou na Pista Cláudio Coutinho, que arrodea o parque, na base da montaña.
Gonzalo Vilas
Gonzalo Vilas, nado en Prevediños (Touro) en 1964, é un crítico de cine, ilustrador e humorista gráfico galego.
Traxectoria
Habitualmente (2010) asina as súas colaboracións só como "Gonzalo", e entre as súas referencias actuais no humor gráfico ten sinalado a Xosé Lois, Xaquín Marín e Suso Sanmartin.
Publicou a súa primeira viñeta para A Nosa Terra, semanario no que colaborou e para o cal coordinou o suplemento infantil Bule-Bule, entre outras tarefas. Habitualmente colabora tamén con viñetas de humor gráfico nas publicacións GZnación e Novas da Galiza.
Anteriormente colaborou con outras publicacións como Can Sen Dono, El Correo Gallego, O Pasquim (suplemento do Novas da Galiza entre 2007 e 2008) ou La Voz de Galicia. Colabora en elDiario.es