cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Garnacha
Vinificación
esquerda|miniatura|250x250px|A fina pel e a falla de compostos fenólicos que dean colorido fai da garnacha unha variedade útil para a produción de pálidos viños rosados. A garnacha úsase a miúdo como un compoñente de mestura, engadindo corpo e dozura de froitas ao viño. A uva pode dar algúns problemas ao produtor por mor da tendencia a se oxidar de xeito doado e a perder cor. Para compensar o baixo contido en taninos e compostos fenólicos da uva, algúns produtores usan unha intensa presión e unha fermentación en quente cos talos para extraeren a máxima cantidade de cor e fenois das peles. Isto pode ser contraproducente, ao producir un viño gordo con sabores a herbas verdes e adstrinxente que lastre a característica vibrante e afroitada do bago. Para manter estas características, a garnacha responde mellor a unha longa fermentación amodiño a temperaturas frías seguida por un período de maceración. Para evitar a oxidación, o viño debe ser sacudido o menos posíbel. O uso de barrís novos de carballo pode axudar a frear a oxidación e a manter a cor pero demasiada influencia do carballo pode agochar a froitalidade da garnacha.
Os altos niveis de azucres e a escaseza de taninos, fai que a garnacha ben adaptada á produción de viños fortificados, como os vin deux naturelle do Rosellón e os viños ao estilo do Porto (port-style) de Australia. Nestes viños, o mosto fermenta durante 3 días antes de que se lle engada augardente de uva para deter a fermentación e a conversión do azucre en alcol. O alto contido espirituoso de uva pode traer viños con até un 15 ou un 16 % de alcol. Estes viños pódense facer cun estilo "rancio" deixándoo á intemperie en vidro demi-johns (bombonas) ou barrís de madeira onde o viño cócese ao sol durante varios anos até desenvolver un carácter madeireiro e sabores de pasa s agres, noces e queixo. Estes vin deux naturelle fortificados e os viños port-style teñen unha gran lonxevidade e poden ser consumidos até en tres décadas.
José Núñez Souto
José Núñez Souto, nado cara a 1908 e finado en Melide o 9 de agosto de 1974, foi un político galego.
Traxectoria
En maio de 1960 foi nomeado alcalde do concello de Melide. Permaneceu no cargo até 1970. Finou en Melide o 9 de agosto de 1974 aos 66 anos.
Recoñecementos
Unha rúa de Melide leva o seu nome.
Vida persoal
Casou con Adelaida Parra Galdeano.
Cecilia Castaño
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias Políticas pola Universidade Complutense de Madrid en 1974 e se doutorou en 1983 coa tese La Industria del Automóvil en España: Efectos de los procesos de cambio tecnológico sobre las condiciones del mercado de trabajo.
En 1975 comezou a súa carreira docente na Facultade de Ciencias Políticas e Socioloxía da UCM, na que que desde 1992 é Catedrática.
En 2005 publicou ''Las mujeres y las tecnologías de la información. Internet y la trama de nuestra vida''. Un libro no que analiza en que medida e por que vías contribúen as tecnoloxías da información á plena incorporación das mulleres á actividade económica e social e os seus efectos, expondo as novas formas de desigualdade de xénero producidas polo analfabetismo dixital.
De 2006 a 2012 dirixiu o programa de investigación Género y TIC na Universitat Oberta de Catalunya, creado para analizar as barreiras á incorporación e permanencia das mulleres nos estudos universitarios, a investigación e as empresas do ámbito das tecnoloxías da información, así como das políticas que desde distintos ámbitos póñense en práctica para superar ditas barreiras.
Tamén lidera o Observatorio e-Igualdade da Universidade Complutense de Madrid que desde 2006 estuda a situación da incorporación da muller a Internet en España e Europa.
En 2008 publicou La segunda brecha digital incorporando ao debate sobre a fenda dixital de xénero a necesidade de pór atención non só na conectividade senón no uso que homes e mulleres fan da tecnoloxía.
En 2015 dirixiu o libro colectivo Las mujeres y la gran recesión no que se analiza os datos da crise e a súa repercusión sobre os dereitos das mulleres.
É membro do Consello Editorial da Colección Feminismos da Editorial Cátedra e membro do Consello de Redacción da revista Política e Sociedade da Facultade de Ciencias Políticas e Socioloxía (desde 1997) e colabora en diversos medios de comunicación.
Cabreros del Río
Cabreros del Río (en leonés: Cabreiros del Ríu) é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 461 habitantes (2011).
Os Castiñeiros
O topónimo galego Os Castiñeiros pode referirse a:
Lazkao
Lazkao é un concello da provincia de Guipúscoa, no País Vasco. Ten unha área 11,37 km² cunha poboación de 5 357 habitantes (2014) e unha densidade de 471,15 hab/km².
A Senra, Salgueiros, Dumbría
A Senra é un lugar da parroquia de Salgueiros no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 91 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 47 eran homes e 44 mulleres.
Os Teixidos, San Salvador de Parga, Guitiriz
Os Teixidos é un lugar da parroquia de San Salvador de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
A Severa
Maria Severa, nada en Lisboa en 1820 e finada o 30 de novembro de 1846, foi unha cantante portuguesa de fado, considerada a mítica fundadora deste estilo, caracterizada polos seus fados lisboetas.
Traxectoria
A Severa naceu en Lisboa, no barrio da Madragoa. Era filla de Severo Manuel e Ana Gertrudes. A súa nai era propietaria dunha taberna, e era alcumada A Barbuda, debido á barba que tiña na cara.
A Severa era unha prostituta alta e graciosa, que cantaba o fado (especialmente nunha taberna da Rúa do Capelão). Tivo varios amantes coñecidos, entre eles o Conde de Vimioso (Don Francisco de Paula Portugal e Castro), que ó parecer quedaba enfeitizado pola forma como cantaba e tocaba a guitarra, levándoa frecuentemente ós touros.
Morreu de tuberculose en 1846 na rúa do Capelão, na Mouraria (Lisboa), sendo sepultada no camposanto do Alto de São João nunha foxa común.
A súa fama débese en boa parte a Júlio Dantas, que escribiu a novela A Severa. A obra foi levada ó teatro en 1901, e foi adaptada para facer a primeira película sonora portuguesa, realizada por Leitão de Barros en 1931.
Caldelas de Tui, Tui
San Martiño de Caldelas de Tui (do latín aquas calidas, 'augas cálidas, termais') é unha parroquia que se localiza no concello de Tui. Segundo o IGE de 2013 tiña 840 habitantes (404 mulleres e 436 homes), distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón un lixeiro aumento en relación ao ano 1999, cando tiña 802 habitantes.
Marco Claudio Tácito
275px|miniatura|dereita|[[Moeda da Antiga Roma|Moeda romana (antoniniano) coa representación do emperador]] Marcus Claudius Tacitus nace probablemente en Amitermo (Italia), no ano 200. Era o decano do Senado, cando morre asasinado Aureliano.
Caldelas de Tui, Tui
Xeografía
miniatura|Situación da parroquia no concello. Bañada polo río Miño e o seu afluente o Caselas, é a parroquia máis oriental do concello de Tui e limita cos termos municipais de Salceda de Caselas e Salvaterra de Miño. Ocupa unha superficie de 2,88 km². É a terceira parroquia tudense por densidade de poboación, despois da capital municipal e Randufe.
Marco Claudio Tácito
Ó morrer este, ábrese un período duns seis meses de intreregno, no que non hai emperador. O Senado atopa en Tácito o candidato, xa que era ben aceptado polo pobo romano e polo exército. Nun primeiro intre rexeita a púrpura imperial, aducindo a súa avanzada idade. Pero as presións do Senado fano aceptar a finais do 275.
Home afable, íntegro e amante da literatura, unha das súas primeiras decisións, despois da deificacion de Aureliano, foi perseguir os seus asasinos e condenalos a morte. Nomea a M. Annio Floriano, seu irmán, Prefecto da Garda Pretoriana.
Moi pronto os godos e mais os escitas invadiron o Ponto, Capadocia e Cilicia, poñéndose Tácito á fronte do seu exército da Tracia, xunto co seu irmán, rexeitando os invasores e obrigándoos a volver de novo as súas terras. Recibe por iso o título de Gothicus Maximus. Pero el xa non torna de novo a Roma, xa que morre en xuño do 276 debido a unhas febres, segundo algúns, ou a unha conxura dos xefes militares, segundo outros. Só estivera sete meses como emperador romano. Sucédeo o seu irmán Floriano, que foi aceptado polo Senado, pero non así polas lexións de Oriente, que nomean a Probo como novo emperador, quen, vencendo a Floriano, queda como sucesor de Tácito.
Caldelas de Tui, Tui
Historia
Os achados arqueolóxicos dan conta de que a zona xa estaba habitada oito ou nove séculos antes de Cristo, pois esa é a época aproximada de cinco machadas de bronce atopadas no leito do Miño en 1983. Sete anos antes aparecera, igualmente no río, un casco de bronce, datado no século IV antes de Cristo.
A primeira referencia documental de Caldelas é de 1301, cando Fernando de Castro dóalle ao bispo de Tui, Joan Fernández de Sotomayor, o couto de Caldelas.
Caldelas viviu épocas de auxe grazas ao tren e as augas termais. Tivo sala de cine e festas, na estación de Caldelas de Tui paraban os expresos e chegou a haber varios hoteis. No século XX contou cunha potente industria da madeira, que deu paso nos anos setenta ás areeiras, que extraían area do río para a construción. O seu forte impacto ecolóxico fixo que finalmente foran pechadas. O propietario dunha delas foi, precisamente, o que fixo os citados achados arqueolóxicos durante o seu traballo.
As augas termais
miniatura|Muíño. O propio topónimo de Caldelas de Tui evidencia a importancia que teñen as augas termais no desenvolvemento da parroquia. As augas son citadas xa no século XVII, aínda que a súa explotación comercial non chegaría ata o seguinte.
O seu manancial, que data probablemente de 1650, foi descuberto de forma casual, nas beiras do Miño, no barrio dos Baños. Os veciños fixeron un pozo de pouca profundidade, que quedou asolagado pola crecida do río. Cara 1750, as augas foron redescubertas, e se antes se lle daba uso agropecuario (para regar o millo e para curar feridas no gando), daquela xa se lle comezou a dar proveito humano.
Inicialmente instaláronse cabanas para tomar as augas. Dous incendios no verán de 1788 fan que sexan substituídas por barracas de madeira. Funcionaron ata que, pasada a metade do século XX, se construíu unha edificación para albergar as augas.
O entremés
miniatura|[[Entremés famoso sobre da pesca do río Miño.]] Caldelas de Tui é o escenario no que se desenvolve o chamado Entremés famoso sobre da pesca do río Miño, obra de Gabriel Feixoo de Araúxo, que está considerada como a primeira peza teatral en galego. O título completo da peza fai referencia a esta localidade, que está situada enfronte da portuguesa de Lapela, no concello de Monção: ''Entremés famoso en que se contiene la contienda que tuvieron los labradores de Caldelas con los portugueces. Año de 167...''
Festas
Caldelas de Tui celebra dúas festas cada ano:
Sibel Kekilli
Sibel Kekilli, nada en Heilbronn o 16 de xuño de 1980, é unha actriz alemá. Conseguiu recoñecemento despois de protagonizar o filme de 2004 Head-On. Gañou dous Lolas, os máis pretixiosos premios do cine alemán, polas súas interpretacións en Head-On e When We Leave. En 2011, acadou a fama por interpretar a Shae na serie da HBO Game of Thrones.
Esparta
Esparta (en grego Σπάρτη / Spártê, en dorio Σπάρτα / Spárta), ou Lacedemonia (en grego Λακεδαίμων / Lakedaímôn) é unha antiga cidade grega do Peloponeso situada no río Eurotas na chaira de Laconia, entre o Taixetes e o Parnon. Era a capital da Laconia e unha das cidades-estado máis poderosas da Grecia antiga, xunto con Atenas e Tebas.
Historia
Durante a época arcaica, Esparta emerxe como a primeira das cidades gregas, campioa da Grecia durante as Guerras médicas. No século V a.C. convértese na rival de Atenas, contra a que libra a longa Guerra do Peloponeso. A vitoria proporciónalle unha hexemonía de curta duración, xa que, de inmediato, a irrupción da Macedonia no xogo político das cidades gregas relégaa ao mesmo rango que as demais. A decadencia das súas institucións e costumes faina afundirse nun marasmo que a conduce a ser vencida e ocupada após a batalla de Leuctres en -371 e a sufrir a hexemonía da Liga aquea e finalmente a dominación de Roma.
Poboación
O número de periecos é superior ao de iguais. Pódese pensar que hai arredor dun cento de aglomeracións de periecos (Esparta, dicía Estrabón, coñecíase como "a cidade das cen vilas"). Os hilotas (Εἵλωτες / Heílôtes, escravos) estímanse entre 150.000 e 200.000. Segundo Tucídices, constitúen o grupo servil máis importante de toda Grecia.
Os cidadáns
miniatura|270px|Hoplita Só gozan de dereitos políticos os espartanos propiamente ditos, chamados ἄστοι / astoi ("cidadáns"), termo máis aristocrático que o habitual πολίτης / politês ou mesmo Ὃμοιοι (homoioi), traducido habitualmente como "os iguais", que significa máis ben "os pares". Non é seguro que todos os espartanos sexan homoioi: determinados cidadáns, considerados torpes κακοί / kakoí) no combate, son suxeitos a todo tipo de vexacións, como a obriga de pagar a taxa dos solteiros ou o rexeitamento dos equipos de balón e dos coros. A historiografía chámaos tradicionalmente "os que tremen". Non deixan de seren cidadáns, máis un pouco á parte.
En efecto, para ser verdadeiramente espartano fai falta:
Os non cidadáns: Hilotas e periecos
Os hilotas son os campesiños de Esparta. O seu estatuto créase coa reforma de Licurgo. Non son estritamente escravos, senón servos:
Excepcionalmente, son recrutados para o combate. Nese caso son manumitidos despois. Máis numerosos que "os iguais", sufriron a reforma de Licurgo sendo apartados. Temendo a súa revolta, os espartanos declarábanlles solemnemente a guerra cada ano, asexábanos permanentemente e aterrorizábanos.
A educación espartana
A partir de Licurgo, a educación tiña as características de ser obrigatoria, colectiva e organizada pola cidade.
No momento de nacer, o meniño é examinado por unha comisión de anciáns para determinar se está ben formado. Se non, considérase unha carga para a cidade e é tirado por un precipicio.
Entre os 7 e os 20 anos, o xove espartano vive en grupo, en condicións para-militares, fora da tutela dos pais. Esta educación, ἁγωγή / agõguē^', caracterízase pola súa dureza, que tenta formar soldados obedientes, eficaces e comprometidos co ben da cidade, por riba da súa gloria ou do seu benestar persoal. Esta educación esténdese tamén ás rapazas, que deberán converterse en máis fortes e sas, aptas para xerar fillos vigorosos.
O sistema político
O sistema de Licurgo fai coexistir elementos de tres réximes:
A eunomía total
Esta absorción chegou moi lonxe a fin de crear unha igualdade total:
A asemblea
A asemblea é a reunión dos iguais. Convócase en datas fixas. Estuda os proxectos presentados pola xerusía. Aproba ou non, sen discutilas (ningún cidadán toma a palabra), as emendas propostas polos éforos. Vota as decisións por aclamación ou, con menor frecuencia, por desprazamento físico dos votantes. Pero o voto non vincula á xerusía, que pode considerar que o pobo errou.
A asemblea escolle aos éforos e aos xerontes por un procedemento consistente en encerrar a algúns individuos nun lugar fechado e pedirlles que midan a intensidade das aclamacións. Non se sabe se todos os espartanos podían propor leis ou emendas e que outras funcións tiña a parte das indicadas.
Os reis
A partir da reforma de Licurgo, no século VII a.C., Esparta posúe dous reis (ἀρχαγέται / arkhagétai, de ἀρχή / archế, "mandato"). Un é membro da familia dos Axíadas (Ἀγιάδαι / Agiádai) e o outro dos Euripóntidas (Εὐρυποντίδαι / Eurupontídai), dúas familias que se orixinaran, segundo a lenda, de xemelgos descendentes de Hércules. As familias non podían casar entre elas e as súas tumbas atópanse en lugares diferentes. Suponse que os dous reis eran iguais.
Os poderes dos reis son esencialmente militares e relixiosos. Nun principio, os reis podíanlle declarar a guerra a quen quixesen e o seu poder era colexiado. En -506 prodúcese o "divorcio de Eleusis" e a continuación os reis organizan as súas campañas sós. No século V a.C., por outra parte, é a Asemblea quen vota a guerra e os éforos quen deciden sobre a mobilización. De calquera maneira, o rei en campaña é o comandante en xefe (ἡγεμών / hêgemốn). Prima sobre os demais xenerais e combate na primeira fila da asa dereita, protexido pola súa garda de honra de cen homes, os Ἱππείς / Hippeís.
Ver o artigo Reis de Esparta.
A xerusía
A xerusía (γερουσία / gerousía) é unha asemblea de 28 homes de máis de 60 anos, escollidos de por vida por aclamación da Asemblea logo de teren presentada a súa candidatura, máis os dous resi. Escollidos pola súa virtude militar, a maioría dos xerontes pertencen ás grandes familias de Esparta. Porén, cada cidadán, sen importar a condición de fortuna ou de rango, pódese candidatar.
A xerusía xoga un papel político eminente: son os únicos que poden redactar as leis e ter a iniciativa. Teñen o equivalente dun dereito de veto sobre os votos da Asemblea. Xestionan todos os asuntos de política interior, xulgan aos reis e non renden contas.
Enfestela, San Salvador de Parga, Guitiriz
Enfestela é un lugar da parroquia de San Salvador de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña seis habitantes (tres homes e tres mulleres), os mesmos ca en 2000.
The Collectors Club
Historia
Fundouse en 1896 e inicialmente contaba cun cento de membros, entre os fundadores figuraban John W. Scott, John Luff e Charles Mekeel. Tamén figuraron entre os seus socios Alfred F. Lichtenstein, Theodore Steinway, Alfred Caspary e Harry Lindquist; Franklin D. Roosevelt foi membro honorario. Na actualidade (2006) conta con 750 membros e edita a publicación bimensual The Collectors Club Philatelist. A sede da fundación está desde 1938 nun edificio histórico construído en 1902 por Stanford White no barrio de Murray Hill, alí tamén se sitúa a súa biblioteca, unha das máis bibliotecas filatélicas máis completas do mundo con 150.000 volumes. En 1952 The Collectors Club instituiu o Premio Alfred F. Lichtenstein para distinguir a un filatelista destacado.
Esparta
Os éforos
Os éforos (ἔφοροι / éphoroi) son un directorio que se constitúe en verdadeiros antagonistas dos reis. Estaban presentes xa antes da reforma de Licurgo. Escólleos a asemblea por un ano e non son reelixíbeis.
Como o seu nome indica (de ὁράω / oráô, vixiar), están encargados de vixiar aos reis e aos habitantes da cidade. En particular, coidan do respecto ás tradicións. Poden impor castigos, penas de prisión (mesmo aos reis) e ordenar execucións (facer executar aos hilotas sen xuízo, como durante a kriptia). Están encargados tamén dos negocios estranxeiros, executan as decisións da asemblea (que presiden), ordenan a mobilización e toman eles mesmos as decisións urxentes. Un deles dálle o seu nome ao ano. Escóllense de entre os cidadáns de extracción modesta.
O seu poder é tan grande que Aristóteles cualifícao de equivalente ao dos tiranos. Todos os meses, os reis xuran respectar as leis e os éforos manteren a realeza. O seu poder ten límites: non poden ser reelixidos, deben render contas a iniciativa dos seus sucesores e poden ser sentenciados a morte.
A relixión
A relixión ocupa en Esparta un lugar máis importante que noutras cidades. Son testemuño os numerosos templos e santuarios: 43 templos de divindades, 22, templos de heroes, 15 estatuas de deuses e catro altares, ademais dos monumentos funerarios (incluídos os de Licurgo, Leónidas I e Pausanias I).
Cultos e divindades
As divindades femininas xogan un papel máis importante ca noutros lugares: dos 50 templos que menciona Pausanias, 34 están consagrados a deusas, das cales Atenea é a máis numerosa. Apolo ten só uns poucos templos mais a súa importancia é crucial: ten un lugar relevante en todas as grandes festas espartanas e o monumento relixioso máis importante de Laconia é o trono de Apolo de Amicles.
Outro trazo particular é o culto dedicado aos heroes da guerra de Troia. Aquiles é, segundo Anaxágoras, "honrado como un deus", e ten dous santuarios. Igualmente, venérase a Agamenón, Casandra (co nome de Alexandra), Clitemnestra, Menelao e mesmo Helena.
Esparta réndelle tamén un culto importante a Cástor e Pólux, os Dióscuros, xemelgos fillos de Zeus. A tradición di que eran orixinarios de Esparta. A súa dualidade relaciónase coa dos dous reis. Atribúenselle moitos milagres, especialmente en defensa do exército espartano (saen en campaña aos lados dos reis, representados por ánforas xemelgas).
Hércules é para Esparta tamén unha especie de heroe nacional. Dise que axudou a Tíndaro a recobrar o seu trono e atribúeselle a construción do templo de Esculapio. Os seus doce traballos represéntanse amplamente na iconografía espartana. É tipicamente a divindade dos xoves.
Sacrificios e sinais divinos
Os sacerdotes gozan dunha posición especialmente importante. Os dous reis mesmos teñen un estatuto de sacerdotes: teñen a responsabilidade dos sacrificios públicos, que son moi importantes, especialmente en tempo de guerra. Antes da partida dunha expedición, sacrifícase a Zeus Axetor, cando se pasa a fronteira, a Zeus e a Atenea, antes da batalla a Ares. O respecto dos ritos, das festas relixiosas e dos sinais divinos maniféstase en numerosas anécdotas nas que os espartanos renuncian ao combate á vista de augurios desfavorábeis ou nos terremotos.
Caracteres arcaicos
A relixión en Esparta sorprende tamén polos seus aspectos arcaicos. Sobreviven, por exemplo, cultos non antropomórficos (Boiai, en Laconia, venera un mirto baixo o nome de Artemisa. Pausanias menciona estatuas de madeira de representación basta anterior á relixión olímpica. Atópanse arcaísmos tamén nas celebracións relixiosas e en certos sacrificios.
Christian Bale
Christian Charles Philip Bale, nado o 30 de xaneiro de 1974 en Haverfordwest, é un actor británico nado en Gales de pais surafricanos de orixe inglesa.
Traxectoria
Bale deuse a coñecer cando foi elixido para o papel protagonista do filme de Steven Spielberg O imperio do sol (1987) á idade de 13 anos, interpretando un neno inglés ó que separan da súa familia e que se atopa perdido nun campo de internamento xaponés durante a segunda guerra mundial. Desde entón foi o protagonista de diversas películas independentes e grandes superproducións que o fixeron moi popular en todo o mundo, entre a súa filmografía destacan American Psycho, O maquinista, dous filmes do súper-heroe Batman (Batman empeza e O cabaleiro escuro), O prestixio e Terminator Salvation, onde interpreta a John Connor. Destaca pola súa versatilidade, o seu dominio de diferentes acentos da lingua inglesa, e os seus duros réximes alimenticios, o que lle permite gañar ou perder moito peso segundo o papel que teña que interpretar.
Gañador dun Globo de Ouro e dun Óscar á mellor interpretación masculina de repartimento pola súa interpretación de Richard "Dicky" Eklund no filme The Fighter.
Ylitornio
Ylitornio (en Badje-Duortnus; en Övertorneå) é unha cidade e concello de Laponia. Ten unha área de 2 212,69 km2, e unha densidade de poboación de 2,11 hab./km², cunha poboación de 4 284 persoas no 2015.
José Ares Lois
José Andrés Ares Lois, nado en 1923 e finado no Barreiro (Melide) o 31 de decembro de 2004, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Rexentou unha academia en Melide. Foi director do colexio número 1. Foi nomeado alcalde do concello de Melide en 1970. Permaneceu no cargo até febreiro de 1974. Como director do Colexio Nacional Comarcal de Melide, foi acusado de irregularidades na xestión en 1975. Despois foi inspector de Educación.
Recoñecementos
Unha rúa de Melide leva o seu nome.
Vida persoal
Casou con Carmen Casal Mariño e foi pai de María José Ares Casal.
Pazos de Reis, Tui
O Sagrario de Pazos de Reis é unha parroquia que se localiza no concello de Tui. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 1.147 habitantes (547 homes e 600 mulleres), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2004, cando tiña 1.127 habitantes, e 1999, con 1.142.
Historia
Durante o antigo réxime formou un morgadío xunto ás parroquias de Morgadáns (Gondomar) e Chenlo (O Porriño).
En 1926 constituíuse nunha das nove entidades locais menores que existen en Galiza, tras vencer a resistencia dos veciños de Tui.
A Veiga, Asturias
A Veiga (en castelán: Vegadeo) é un concello situado na costa do Principado de Asturias, limítrofe con Galicia, no fondo da ría de Ribadeo. O seu nome orixinal é A Veiga de Ribadeo como aínda aparece na actualidade nunha inscrición no templete da música do parque d'El Medal, no centro da capital municipal.
Lingua
Este concello maiormente galegofalante é considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira. En xaneiro de 2016 converteuse no primeiro municipio da comarca do Eo-Navia en situar o galego ao mesmo nivel có castelán. Na vila naceu Armando Cotarelo Valledor, escritor homenaxeado no Día das Letras Galegas de 1984.
Parroquias
O concello divídese en 6 parroquias: miniatura|220px|esquerda|Mapa parroquial da Veiga.
Camiño de Santiago
Coa entrada en servizo en 1987 da ponte dos Santos, os peregrinos que se dirixían á ponte do Fornacho (Santiago de Abres) para evitar cruzar a ría de Ribadeo en barca, comezaron a facelo polo novo paso, dirixíndose a Ribadeo, e desde aquí a Lourenzá e Mondoñedo. A Veiga foi tendo menos tránsito de peregrinos e só algúns seguían a antiga ruta, dirixíndose a Trabada. A Asociación Asturgalaica de Amigos do Camiño comezou a reivindicar a construción dun albergue en Santiago de Abres, paso fundamental para recuperar a vía histórica. En 2017 instalouse provisionalmente nun albergue no Polideportivo da Veiga ao tempo que na Trapa (Trabada) comezaba a ofrecer os seus servizos outro albergue. Isto, unido ás labores de mellora poza e sinalización emprendidas polo Goberno do Principado de Asturias, e fixo que a ruta histórica estea a recuperar peregrinos. Para o Goberno do Principado, este foi sempre o Camiño Oficial e a única ruta do Camiño do Norte sinalado con pedras e vieiras.
Óscar á mellor fotografía
A seguir figura unha listaxe dos premios Oscar á mellor fotografía. A orde é cronolóxica e descendente.
Cruceiro
miniatura|280px|dereita|Cruceiros de Galicia
Un cruceiro é un monumento relixioso constituído por unha cruz de pedra, cunha ou varias imaxes, elevada sobre unha columna asentada sobre unha plataforma e situado, normalmente, en lugares públicos, principalmente encrucilladas, beiras de camiños, adros de igrexas etc., lugares nos que ás veces existían xa cultos pagáns á natureza (teoría xa proposta por Murguía e mantida por case tódolos autores).
Non se coñece o número dos existentes en Galicia, e a distribución por provincias é desigual, observándose unha maior abundancia nas provincias da Coruña e Pontevedra e sendo máis escasos en Lugo e Ourense. Clodio González Pérez di que pasan dos 10.000, entre cruces e cruceiros. A Universidade da Coruña, que está realizando desde 1993 un inventario concello a concello, estima o número en "polo menos 12.000". como exemplo, hai catalogados "case 140 cruceiros, cruces e petos" no Porriño,, 118 en Rianxo "algo más de 300" en Vilalba, máis de 250 na comarca de Pontevedra. . Segundo o inventario que realizou Yves Castel en 1980, a Bretaña francesa contaría cuns 9.000.
Clasificación
A efectos dunha máis sinxela análise, cómpre diferenciar na denominación común de cruceiro as seguintes tipoloxías: Mención á parte merecen os petos de ánimas, outra mostra tipicamente galega da escultura relixiosa pero de características propias.
Orixe
miniatura|[[Cruceiro do adro de San Roque de Melide, o máis antigo de Galicia.]] miniatura|Cruceiro de Neda Xa desde os principios do cristianismo se buscou unha sacralización dos lugares de culto pagán ou sospeitosos de ter tal culto. Con ese obxectivo colocáronse cruces sobre pedras con algunha simboloxía, sobre menhires ou pedras significativas. Outro exemplo desta intención cristianizante é o cruceiro de Presqueira (Baños de Molgas), levantado sobre un petróglifo. Por outra banda, están as cruces colocadas sobre miliarios romanos, das que aínda quedan exemplos como o cruceiro de Foncuberta, en Maceda (Ourense).
En calquera caso, parece aceptarse unanimemente a teoría de Castelao de que os cruceiros son unha creación gótica. A orixe dos cruceiros, tal como os entendemos hoxe, pode situarse na segunda metade do século XIV ou xa no século XV. O seu maior desenvolvemento produciuse no século XVII, se ben non foron realmente valorados e estudados ata ben entrado o século XX, a partir dos exhaustivos traballos de Castelao sobre as cruces de pedra en Galicia e na Bretaña (publicados como As cruces de pedra na Galiza e As cruces de pedra na Bretaña).
Castelao defendía a tese de que os cruceiros foron introducidos en Galicia por influencia das viaxes de San Vicente de Ferrer, que estivo por terras galegas en 1412 e trouxo o modelo das cruces de termo levantinas. Tamén viaxou pola Bretaña francesa en 1419, onde morreu, o que lle permite explica-la semellanza entre os cruceiros galegos e bretóns, esa semellanza podería deberse á influencia que exerceu o Camiño de Santiago, que permitiu que os peregrinos bretóns trouxeran e levaran estilos e iconografía.
O cruceiro máis antigo que se conserva (o Cruceiro do adro de San Roque de Melide, do século XIV) é unicamente unha cruz sobre unha columna moderna, do que Castelao deduce que, en orixe, os nosos cruceiros eran só cruces de pedra que se trasladaban dun lugar a outro ata asentarse nalgún momento sobre unha pedra ou sobre un pedestal. Da mesma época son tamén os cruceiros (realmente, cruces) das Ribeiras do Sor (en Mañón) e o de Neda.
Evolución
Co século XVI veu unha redución da carga figurativa e a simplificación da cruz. Simultaneamente, os cruceiros van estendéndose ó longo da Galicia rural para ir aparecendo en aldeas e lugares remotos.
No concilio de Trento (1545-1563) acórdase, entre outras cousas, que existe un purgatorio no que as almas deben redimirse dos seus pecados antes de poder ascender ó ceo. Tamén se acepta, no que agora nos interesa, que os familiares e amigos vivos do defunto poden interceder polo seu perdón mediante penitencias e obras piadosas. Deste xeito comezan a construírse cruceiros pagados por persoas que buscaban gañar indulxencias para si mesmo ou para as súas persoas queridas. Así queda ben reflectido nun cruceiro de Fornelos de Montes que un tal José Benito Correa Alemparte mandou facer "por perdón de Dios y para los herederos de mi hija María, muerta de mala muerte".
Igualmente, os cregos das ordes mendicantes, especialmente franciscanos e dominicos, estenden nas súas prédicas a idea do purgatorio e incitan ós veciños a costea-la construción de cruceiros, entre outras formas de facer esmolas.
Vexamos outros exemplos:
Castelao recolle así esta intención expiatoria dos cruceiros:
Virignin
Virignin é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Miguel Fernández
Miguel Fernández Vázquez, nado en Baralla, é un autor de banda deseñada galego.
Traxectoria
Estudou deseño gráfico na Escola de Artes Aplicadas Ramón Falcón en Lugo, ademais de realización de audiovisuais na Escola Superior de Imaxe e Son CES de Madrid, e cinema de animación e debuxos animados na Escola de Cinematografía e do Audiovisual da Comunidade de Madrid (ECAM). Colaborou na realización da curtametraxe de animación en 2D Teatro mágico e traballou para Animagic Studio nos filmes Los tres Reyes Magos, O Cid e Jester Till. No ano 2004 acadou o premio ao mellor cómic de xénero negro na sexta edición do Festival Internacional de Cinema Negre de Manresa (Fecinema), pola obra Yo no trabajo gratis. Colaborou nunha curta de ciencia ficción para a revista de fantasía Cthulhu.
Cruceiro
Estrutura
Estruturalmente, os cruceiros son esculturas en pedra de granito, coa cruz (a parte superior) esculpida normalmente nunha soa peza, aínda que os hai con imaxes engadidas á cruz. De altura variable, adoitan ter entre 3 e 5 metros da base ó cumio da cruz. Moitas delas estiveron policromadas nun principio e hoxe en día poden verse restos de policromía en moitos deles e, nalgún caso, a pintura renóvase ata a actualidade.
Salvo excepcións, os cruceiros están constituídos por unha única cruz, pero hai casos nos que atopamos grupos de tres cruces. Son os calvarios, nos que habitualmente só está tallada a cruz central e, ás veces, nin esta. Polo seu merecemento, cómpren destaca-los calvarios de Santa María, de Castro Barbudo (Ponte Caldelas), o de San Martiño (en Bueu), o de Beade ou o de Bieite (Leiro) , moito máis simple. miniatura|Portada de [[Camilo Díaz Baliño|Camilo Díaz para O fidalgo de Xesús San Luís Romero.]] A expresión simplificada do cruceiro é a cruz de pedra, soa, sen máis nada, pero resultan moito máis habituais os cruceiros máis elaborados. A tipoloxía dos cruceiros galegos é moi variada, segundo os recursos económicos da persoa que encargara a súa construción, pero basicamente consta dos seguintes elementos:
Iconografía
As imaxes representadas nos cruceiros galegos son moi variadas pero podemos agrupalas nas seguintes tipoloxías: miniatura|esquerda|100px|Ferramentas da Paixón ([[Tabagón, O Rosal).]] miniatura|180px|Virxe do Socorro (Combarro, Poio) miniatura|Detalle do capitel do cruceiro de Mourente (Pontevedra) miniatura|250px|Cruceiro de Mourente
Escultores
miniatura|200px|Inscrición no pedestal coa data e o dono do cruceiro A maior parte dos cruceiros galegos son anónimos, non quedando constancia dos canteiros que os fixeron (tamén chamados santeiros). Resulta máis habitual sabe-lo nome de quen os encargou (o que abona a teoría de que a súa intención fose a de conseguir oracións para salva-las súas almas) e a data na que foron erguidos, porque no pedestal do cruceiro adoita constar inscrito. A seguinte relación, incompleta, recolle os nomes dalgúns dos santeiros coñecidos, xunto ós cruceiros que fixeron e a data. Nos máis recentes indícanse as datas de nacemento e morte.
Os modernos canteiros seguen esculpindo cruceiros e en numerosos lugares, sobre todo chalés e xardíns e prazas públicas, podemos velos acabados de facer, con mellor ou peor fortuna. Escultores de sona, como Francisco Asorey ou Antonio Faílde, tamén seguiron este estilo.
Patrimonio a conservar
miniatura|Feísmo no contorno dun cruceiro en [[Vilalonga.]] Os cruceiros son unha mostra clara do patrimonio histórico, artístico, cultural e etnográfico que cómpre conservar. Non obstante, o estado de conservación dos cruceiros galegos, como todo o resto do seu patrimonio, é moi irregular. Hainos perfectamente conservados, protexidos, coñecidos e respectados, pero só gozan desta situación os máis sobranceiros. Moito máis común é unha situación de protección teórica, establecida por lei, que non foi quen de evitar un innúmero de casos de destrución (accidental ou provocada ) e de espolios, tanto de imaxes como do cruceiro completo. Tamén resulta desgraciadamente frecuente a presenza nas inmediacións do cruceiro de cables eléctricos, postes de luz, sinais de tráfico, contedores de lixo, marquesiñas de autobús etc.
Os cruceiros forman parte do Patrimonio Cultural de Galicia dunha forma expresa xa desde 1963, que obrigaba ós propietarios a non realizar ningunha intervención neles sen autorización oficial, asimilaba o seu comercio ó das obras de arte e facía recaer nos concellos a responsabilidade de vixialos e conservalos.
Tódolos construídos con anterioridade a 1901 son bens de interese cultural.
Creouse o Rexistro de Bens de Interese Cultural de Galicia, pero este inventario aínda está sen facer polo que, por non saber, nin se sabe o número de cruceiros en Galicia e moito menos o seu estado de conservación. Moitos concellos teñen feito xa un inventario dos seus bens histórico-artísticos, sexa por necesidade de regulación dentro dos seus Plans de Ordenación Urbana, sexa por iniciativa municipal ou dalgún particular ou organización cultural local, pero tamén é certo que a experiencia demostra que moitos destes catálogos recollen cruceiros xa inexistentes ou son incompletos.
Desde 1993, a Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, en colaboración coa Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña, está realizando un inventario pormenorizado de tódolos cruceiros e petos de ánimas galegos, coa creación dunha ficha de cada exemplar co plano de situación, fotografías e debuxos, descrición, datos históricos e etnográficos, estado legal, estado de conservación etc. Xan Casabella, director deste proxecto de catalogación, explicaba a principios de 2007 que xa estaba feito o 80% do traballo.
Os cruceiros na cultura popular
Os cruceiros son moito máis que unha manifestación de arte relixiosa, por máis que esa fose a razón orixinal da súa construción. Cumpren, efectivamente, unha función relixiosa, sacralizadora, dun determinado lugar, sexa certo ou non que alí se celebraran cultos pagáns, pero chegan moito máis aló. Tamén son moito máis que un simple fito xeográfico que marca un lugar ou un linde entre parroquias. Son sinais de identidade da aldea ou da parroquia, lugares de encontro e de referencia na vida diaria da xente da aldea. Os cruceiros son obxectos sagrados e, por extensión, tamén o é lugar onde se levantan. Ante os cruceiros rezábase polas ánimas dos mortos, pero tamén pedindo axuda a Deus: lémbrese a lámina de Castelao no caderno Nós: "Non me fan xustiza, Señor". miniatura|300px|Cadro de 1903 de [[Alfredo Souto Cuero.]] Ó redor dos cruceiros xurdiron ó longo dos séculos crenzas e supersticións, case sempre relacionadas coa morte de alguén -normalmente, violenta-, e buscouse neles protección contra o sobrenatural, especialmente contra a Santa Compaña, as meigas e a morte (quizais aí estea a razón da presenza de tantos cruceiros nas encrucilladas e nos camiños ó cemiterio). Erguéronse na praza da aldea para protección da xente e no campo da feira para a protección do gando.
O feito de erguelos naqueles puntos nos que tivo lugar unha morte violenta busca dar descanso á alma da vítima, propiciar que Deus a acolla e evitar que ande vagando polo lugar e poida producir algún dano ós viandantes.
Nalgúns cruceiros existiu o costume de soterrar ó seu pé os nenos mortos sen bautizar, como mostran as letras iniciais ou pequenas cruces gravadas na base do cruceiro.
Ó redor dos cruceiros naceron tamén tradicións, como o bautismo no ventre da nai (testemuñado nos cruceiros situados nas pontes ) e outras prácticas máxicas para cura-lo tangaraño (raquitismo) ou para buscar un embarazo. Identifican, deste xeito, lugares de curación máxica.
Xa mencionamos que algúns cruceiros posuían unha pequena mesa ó pé. Nesta mesa pousaban o cadaleito no camiño ó cemiterio mentres rezaban un responso. Tamén, noutros sitios, as procesións celebradas con ocasión da festa do lugar aproveitaban esta mesa para pousa-lo Santo e rezar, ou ben os participantes daban unha volta ó redor do cruceiro.
Aínda hoxe poden verse nalgún caso cirios colocados nos banzos da base, ou ofrendas de froitos, espigas de millo, flores, exvotos, que non son outra cousa que anónimos xestos de piedade.
Lendas
Fermín Bouza-Brey recolle a seguinte lenda en torno ó cruceiro da Gándara, no lugar da Cerqueira (Santa Cristina de Vea, A Estrada).
Cóntase tamén que no lugar –hoxe deshabitado- de Fromariz, en Moncelos, Abadín (Lugo), puxeron un cruceiro porque alí se aparecían ós transeúntes estraños animais: unha vaca con sete becerros, unha cocha con oito ranchos, gatos que se enrodelaban nas pernas etc. E disque que desde que puxeron o cruceiro xa non se aparece nada.
Correlación
En probabilidade e estatística, a correlación indica a forza e a dirección dunha relación linear e proporcionalidade entre dúas variables estatísticas. Considérase que dúas variables cuantitativas están correlacionadas cando os valores dunha delas varían sistematicamente con respecto aos valores homónimos da outra: se se teñen dúas variables (A e B) existe correlación se ao aumentaren os valores de A tamén aumentan (ou diminúen) os de B. A correlación entre dúas variables non implica, por ela mesma, ningunha relación de causalidade (cum hoc ergo propter hoc).
Forza, sentido e forma da correlación
A relación entre dúas variables cuantitativas queda representada mediante a liña de mellor axuste, trazada a partir da nube de puntos. Os principais compoñentes elementais dunha liña de axuste e polo tanto dunha correlación, son a forza, o sentido e a forma:
Coeficientes de correlación
Existen diversos coeficientes que miden o grao de correlación, adaptados á natureza dos datos. O máis coñecido é o coeficiente de correlación de Pearson (introducido en realidade por Francis Galton), que se obtén dividindo a covarianza de dúas variables entre o produto dos seus desvíos estándar. Outros coeficientes son:
Interpretación xeométrica
Dados os valores da mostra de dúas variables aleatorias e, que poden ser consideradas como vectores nun espazo de n dimensións, poden construírse os "vectores centrados" como:
O coseno do ángulo alfa entre estes vectores vén dada pola fórmula seguinte:
pois é o coeficiente de correlación da mostra de Pearson. O coeficiente de correlación é o coseno entre ambos vectores centrados: Máis xeralmente:.
Por suposto, dende o punto vista xeométrico, non se fala de correlación linear: o coeficiente de correlación ten sempre un sentido, calquera que sexa o seu valor entre -1 e 1. Informa de modo preciso, non tanto sobre o grao de dependencia entre as variables, senón sobre a súa distancia angular na hiperesfera en n dimensións.
A iconografía das correlacións é un método de análise multidimensional que está baseado nesta idea. A correlación linear dáse cando nunha nube de puntos se atopan ou se distribúen arredor dunha recta.
A fórmula de correlación para dúas series distintas con certo desfase "k", está dada pola fórmula:
Distribución do coeficiente de correlación
O coeficiente de correlación dunha mostra é unha variable aleatoria, o que significa que se repetimos un experimento ou consideramos diferentes mostras se obterán valores diferentes e polo tanto o coeficiente de correlación da mostra calculado a partir delas terá valores lixeiramente diferentes. Para mostras grandes a variación nese coeficiente será menor que para mostras pequenas. R. A. Fisher foi o primeiro en determinar a distribución de probabilidade para o coeficiente de correlación.
Se as dúas variables aleatorias que se trata de relacionar proceden dunha distribución gaussiana bivariante entón o coeficiente de correlación r segue unha distribución de probabilidade dada por:
onde:
polo tanto, r é un estimador nesgado de \,\rho. Pode obterse un estimador aproximado non nesgado resolvendo a ecuación:
Aínda que a solución:
é subóptima. Pode obterse un estimador nesgado con mínima varianza para grandes valores de n, con nesgo de orde buscando o máximo da expresión:
onde \mathbf{B} é a función beta.
Vallibria
Vallibria foi un semanario literario de Mondoñedo fundado por Xosé Trapero Pardo en 1930 e que apareceu ata 1940. Contou como colaboradores con xente como o crego Celestino Cabarcos, José Rodríguez Fernández, Raimundo Aguiar, Eduardo Lence-Santar, Aquilino Iglesia Alvariño, Antonio Noriega Varela, Xosé Díaz Jácome, Francisco Fernández del Riego e Álvaro Cunqueiro.
Vallibria foi a primeira publicación onde escribiu Cunqueiro e onde apareceu un texto literario en galego en Galicia durante a Guerra civil española, o 25 de xullo de 1936, durante toda a contenda continuaron a aparecer nela textos galegos inseridos, as máis das veces, nun ton de exaltación do bando franquista.
Música de O detective Conan
Para interpretar os diferentes temas do anime os responsables da serie levan contratando dende os seus inicios a diferentes grupos de pop xaponés moi aclamados no seu país. Estes son os temas na súa  versión galega  e os capítulos nos que soan:
Inicio
NOTA: Desta canción, produciuse unha versión máis longa emitida en forma de videoclip no Xabarín Club.
Notas
名探偵コナン (アニメ)
Luís Barreiro Paradela
Luís Barreiro Paradela, nado en Santiago de Compostela o 17 de agosto de 1902 e finado en Madrid o 3 de xaneiro de 1976, foi un mestre, xornalista, escritor, debuxante e militar galego.
Traxectoria
Fillo de Rosa Paradela Varela e Antonio Barreiro Oleiro, dono este último dunha zapatería na Rúa do Vilar, 84 en Santiago de Compostela no ano 1896 e en adiante. En 1920 rematou a carreira de mestre na Escola Normal de Santiago de Compostela. Foi mestre no Colexio de San Luis Gonzaga en Santiago de Compostela no curso 1921-22 ata o curso 1924-25. Alistado como voluntario no Rexemento de Infantería de Zaragoza número 12, foi ascendido a cabo en maio de 1924, a sarxento en outubro dese ano, a suboficial en abril de 1925 e a alférez de complemento de Infantería en xaneiro de 1926. Despois foi mestre en Piloño (Vila de Cruces) e dende 1926 en Santo André de Vea (A Estrada). Estando de mestre en Santo André de Vea incorporouse ao Rexemento de Infantería de Zaragoza para facer as prácticas de suboficial de complemento en abril de 1927. Foi ascendido a tenente en novembro de 1929. Colaborou en Vida Gallega e El Pueblo Gallego. Obtivo un accésit nos Xogos florais de Tui de 1925. En 1933 foi mestre na Academia Gelmírez de Santiago de Compostela. Foi membro do Seminario de Estudos Galegos, impartiu conferencias sobre temas culturais e pedagóxicos e en 1936 publicou Nova xeografía de Galicia prás escolas. Concedéronlle a excedencia en xaneiro de 1936.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ao exército como oficial de complemento e foi un dos defensores no consello de guerra aos membros do comité de defensa republicano de Santiago de Compostela, e defedeu a varios republicanos de Vedra. Tamén defendeu a republicanos asturianos en novembro de 1937. Foi depurado como mestre e separado definitivamente do servizo en 1942.
En 1947 publicouse o seu libro Novísimo método para la confección de mapas da editorial Miguel A. Salvatell de Barcelona. En 1954 publicouse o libro El Camino de Santiago pola editorial Ediciones Marius de Barcelona con debuxos a pluma do autor. Reingresou no maxisterio en 1966.