cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xelatina
Características e tipos
A xelatina é unha proteína complexa, é dicir, un polímero composto por aminoácidos. Esta proteína carece dos principais aminoácidos esenciais para a nutrición humana como valina, tirosina e triptófano, e polo tanto non ten valor como alimento. Como sucede cos polisacáridos, o grao de polimerización, a natureza dos monómeros e a secuencia na cadea proteica determinan as súas propiedades xerais. Unha salientábel propiedade desta molécula é o seu comportamento fronte a temperaturas diferentes: derrétese coa auga quente e solidifícase novamente e ínchase coa auga fría.
Por ser de procedencia animal os practicantes do vexetarianismo abstéñense de consumila en calquera das súas formas.
Arenas de San Pedro
As orixes do municipio remóntanse á Idade Media, cando un grupo de poboadores dun núcleo anterior fundou a poboación na localización actual. Recibiu o título de vila en 1393, baixo o reinado de Henrique III de Castela. Durante o resto da Idade Media e a Idade Moderna foi cabeza dun señorío que agrupaba a Arenas de San Pedro e ás aldeas de El Arenal, Guisando, Hontanares, El Hornillo, La Parra, Poyales del Hoyo e Ramacastañas. No século XVIII a vila foi testemuña da presenza da familia do infante Luis Antonio de Borbón e Farnesio e a súa pequena corte de artistas (Francisco de Goya, Luigi Boccherini e Ventura Rodríguez entre outros) que o acompañaron durante un tempo no palacio neoclásico que o infante mandou construír na localidade.
Topónimo e símbolos
A orixe do topónimo Arenas remóntase canto menos ao momento da fundación da poboación, a Idade Media. Arenas fai referencia á formación de areais nos leitos das correntes de auga. Inicialmente a localidade denominouse Arenas de las Ferrerías de Ávila, debido á proximidade coa antiga mina de ferro da La Tablada, que deu nome no seu tempo á comarca de Las Ferrerías de Ávila. O padronazgo do santo Frai Pedro de Alcántara na nomenclatura foi un engadido do século XVII, a raíz da canonización do santo, que viviu na localidade. Existen algúns topónimos similares na zona: o Río Arenal —que atravesa a localidade— e o municipio de El Arenal.
Ao longo da súa historia, a localidade foi saqueada en numerosas ocasións —durante a guerra de Independencia e a Primeira Guerra Carlista—. Esa é a razón pola que o escudo do municipio incorpora o castelo incendiado de Arenas de San Pedro e o lema Siempre Incendiada y Siempre Fiel (Sempre Incendiada e Sempre Fiel). miniatura|esquerda|120px|Escudo de Arenas de San Pedro. O escudo aprobado por decreto o 8 de outubro de 1994 que define o escudo heráldico que representa o municipio é o seguinte:
A descrición textual da bandeira municipal, aprobada de xeito simultánea ao escudo, é a seguinte:
Xeoloxía
miniatura|dereita|340px|A [[serra de Gredos en inverno vista dende Arenas de San Pedro.]] O Sistame Central, ao que pertence a serra de Gredos, conformouse tal e como é agora no pregamento alpino, está formada por rochas plutónicas. Arenas de San Pedro encóntrase situada nunha zona de metamorfismo de material sedimentario que se remonta ao período cámbrico inferior (cuarcitas, micacitas e esquistos) e de afloramentos graníticos hercinianos. Existen algúns terreos calizos na parte sur do municipio. Os materiais sedimentarios terciarios concéntranse na val do Tiétar (material arcósico compactado) mentres que os depósitos cuaternarios —principalmente de tipo periglaciar e torrencial— danse principalmente na zona de serra e as terrazas do Tiétar.
Debido á orientación da vetente sur de Gredos e ás fortes pendentes, non son de importancia xeolóxica os fenómenos glaciares, aínda que si os periglaciares. O relevo da ladeira sur presenta características dunha forte erosión de tipo torrencial influída pola elevada pluviometría.
Hidrografía
Polo municipio discorren o río Tiétar e varios dos seus afluentes —Arbillas, Arenal e Ramacastañas—, que descenden rapidamente dende a serra de Gredos; tamén outros tributarios menores como o río Pelayos, o regato Avellaneda ou o río Riocuevas. Todos estes cursos de auga pertencen á Conca Hidrográfica do Texo, constituíndo a serra de Gredos un dos maiores aportadores de caudal á conca, consecuencia dunha escorra importante da vertente sur desta serra no contexto do Texo. miniatura|esquerda|O encoro do pantano de Arenas de San Pedro. Arenas de San Pedro cota como fonte principal para a subministración de auga corrente cunha presa de gravedade construída en 1975 denominada «Pantano de Arenas de San Pedro», con capacidade de 10 hm³. Situado a menos de 1 km do núcleo urbano, o encoro, cunha superficie de 9 ha, represa a auga do Riocuevas.
Clima
O concello de Arenas de San Pedro encóntrase nunha zona de mediterráneo continentalizado, determinado como de tipo Csa (temperán con verán seco e caloroso) segundo a clasificación climática de Köppen; mais este encóntrase moi condicionado polas condicións orográficas aos pés da vertent sur da serra de Gredos, cuns parámetros de precipitacións totais similares aos dun clima oceánico. É característico deste clima un período estival moi secu durante os meses de xullo e agosto que contrasta coas fortes precipitacións invernais. O réxime de pluviometría con máximo invernal é propio da fachada atlántica da península ibérica e acentúase pola orientación do municipio ao sur da serra de Gredos, dado que a orografía ocasiona precipitación por retención das frontes que entran polo suroeste en situacións nas que vórtices do jet polar desgáxanse da corrente principal e entran polo suroeste peninsular principalmente a finais de outono ou principios do inverno. A localidade presenta un valor de precipitación anual media de 1232 mm. A temperatura media anual está entre 10 e 15 °C. O mes máis frío presenta unha temperatura media de 6 °C, mentres que o máis cálido de 28º C.
Fauna e flora
miniatura|esquerda|260px|Arboleda no camiño ao Santuario de San Pedro de Alcántara. As especies de árbores características das masas forestais existentes no municipio de Arenas de San Pedro son o piñeiro (Pinus pinaster, Pinus sylvestris e Pinus pinea), o castiñeiro (Castanea sativa) e o cerquiño (Quercus pyrenaica). Nos cumios máis altos —entre os 1800 e os 2000 msnm— o piso de vexetación oromediterráneo corresponde ao piorno serrano e ao cambrón, que son substituídos máis abaixo polo piñeiro silvestre. Descendendo a menor altitude o piñeiro marítimo substituíu ou preséntase mesturado co cerquiño, que presenta poucas poboacións ben conservadas, concentradas principalmente no proindiviso con Candeleda. No piso mesomediterráneo máis baixo a aciñeira (Quercus Ilex) e a sobreira (Quercus Suber) conforman poboacións mesturadas, a miúdo dehesadas. miniatura|dereita|Cabra montesa ([[Capra pyrenaica) na serra de Gredos.]] O termo municipal pertence de xeito parcial ao espazo natural protexido pola declaración do parque rexional da Serra de Gredos. Entre a fauna salvaxe característica da localidade, encóntrase a cabra montesa (Capra pyrenaica victoriae), que habita as zonas máis altas da serra de Gredos e outras especies de vertebrados como o lagarto verdinegro (Lacerta schreiberi), a lagarta da serra (Iberolacerta monticola), a salamandra de Gredos (Salamandra salamandra almanzoris) ou o gato montés (Felis silvestris). A serra de Gredos é un punto quente de biodiversidade no contexto ibérico, chegando a concentrar entre o 50 e o 64 % das especies de vertebrados terrestres da Península Ibérica.
Historia
miniatura|dereita|185px|Imaxe do rolo xudicial ou picota de Arenas de San Pedro.
Prehistoria e Idade Antiga
O val do Tiétar ten un longo historial de presenza humana a pesar de non ter sido obxecto dunha forte investigación arqueolóxica. No termo municipal de Arenas de San Pedro, na cova do Castañarejo —pretos das Cuevas del Águila de Ramacastañas— encontrouse un xacemento neolítico con fragmentos de cerámica decorados.
Existen indicios dun asentamento vettón no xacemento de El Berrocal. Logo da conquista e pacificación definitiva da zona por parte dos romanos no ano 59 a. C. os habitantes de ambas vertentes da serra de Gredos foron obrigados a abandonar os castros fortificados. No enclave dos Llanos encontráronse varias moedas e fragmentos de cerámica de orixe romana. Tamén sospéitase que un balsamario de bronce zoomorfo, que se conserva no Museo Arqueolóxico Nacional, encontrado a finais do século XIX na localidade, procede desta área. A zona a partir desta época desocúpase, entrando en decadencia ata o século V.
Alta Idade Media
Non existen no termo municipal indicios da presenza visigoda, a pesar doutros achados desta época no sur da provincia de Ávila, como Mijares, Postoloboso (Candeleda) ou El Tiemblo.
Segundo o cronista local do primeiro terzo do século XX José Serrano Cabo o lugar actual de Arenas de San Pedro dataría do século XI. Anteriormente tería existido outro núcleo de poboación no enclave actual dos Llanos, entón zona mineira. Segundo conta la lenda o cambio dun lugar a outro «produciuse logo da aparición da Virxe en 1054, cando unha praga de termitas arrasou boa parte das vivendas levantadas no núcleo antigo e obrigou aos seus habitantes a trasladarse cara o lugar coñecido como Ojo de la Jara, lugar boscoso e abrupto, cheo de mananciais e enclave da localidade actual». Esta fundación —mesturada coa lenda— tan temperá no tempo relativa aos acontecementos da Reconquista non está tan clara. A aparición de imaxes marianas é un dos tropos favoritos da imaxinería popular cristiá, e pódese contextualizar toda a situación en xeral dentro do tratamento pouco científico ou difuso baseado en mitos e tradicións populares das orixes das poboacións na Alta Idade Media.
Outros autores máis modernos como Carmelo Luis López e de xeito lateral Troitiño Vinuesa —concernendo á descrición da repoboación cristiá do val do Tiétar— establecen unhas datas máis tardías para a fundación dos primeiros asentamentos cristiáns. miniatura|esquerda|166px|Vista exterior da igrexa da Nosa Señora da Asunción. Durante o primeiro milenio a contorna comarcal tería unicamente importancia polas explotacións mineiras nas proximidades do río Tiétar. É esa a razón pola cal, máis adiante, mentres avanzaba a Reconquista, teríase comezado a coñecer á comarca de Arenas na vertente sur da serra de Gredos co nome de Las Ferrerías de Ávila —a mención a Ávila por pertencer neses séculos todo o val do Tiétar ao alfoz abulense—.
Luis López e Troitiño Vinuesa mencionan ademais a relativa pouca importancia previa dada á zona polos musulmáns do distrito islámico de Talavera —pertencente á Marca Media de al-Andalus— do que tería formado parte a vertente sur da serra de Gredos. Durante este período posterior á caída do califato de Córdoba toda a serra de Gredos, territorio escasamente poboado, constituíu unha terra de ninguén que operaba como unha zona de seguridade. O principal interese musulmán eran os diversos pasos montañosos —portos do Pico e Tornavacas— polos cales enviaban expedicións militares ao norte. miniatura|dereita|O [[Terra de Ávila|concello medieval de Ávila chegou a ocupar un enorme territorio, estendéndose ao sur do Sistema Central.]] Con todo, na zona existiron algúns núcleos previos —como o de El Colmenar, actual Mombeltrán— de poboación tanto mozárabe como musulmá adicados ao pastoreo. Luis López non só non detalla ningunha fundación cristiá relevante antes da conquista de Toledo por Afonso VI en 1085, senón que hai que esperar ata xa entrados os séculos XII e XIII para a evidencia dos diversos núcleos de repoboación. Trala conquista de Toledo, o concello ou terra de Ávila expandiuse moito cara ao sur, ocupando ademais da provincia contemporánea, partes das actuais provincias de Cáceres e Toledo, entre as que se incluían os importantes núcleos de Plasencia e Béjar. Con todo, máis adiante —durante o reinado de Afonso VIII— configuráronse mediante diferentes disgregacións uns límites do concello abulense máis pequenos e similares aos da provincia actual, aos que se sumaban a comarca do Campo Arañuelo (esta última principalmente na provincia de Toledo). A ocupación do territorio non foi firme: esta feble repoboación viuse reforzada pola incerteza provocada pola toma musulmá de Talavera en 1109.
Demografía
Ten unha superficie de 194,85 km², unha poboación de 6.778 habitantes, na que están incluídos os habitantes das súas pedanías (INE 2006) e unha densidade de poboación de 34,29 hab/km².
Ligando (química inorgánica)
miniatura|180px|Complexo do cobalto con cinco ligandos ([[tetracarbonilhidrocobalto|[HCo(CO)4).]]
En química de coordinación, un ligando é un ión ou molécula (grupo funcional) que se une a un átomo dun metal central para formar un complexo de coordinación. O enlace entre metal e ligando implica xeralmente a doazón formal dun ou máis dos pares electrónicos do ligando. A natureza do enlace entre metal e ligando pode variar desde covalente a iónico. Ademais, a orde de enlace metal-ligando pode variar de 1 a 3. Os ligandos son considerados como se fosen bases de Lewis, aínda que se coñecen raros casos que implican un "ligando" que se consideraría ácido de Lewis.
Os metais e metaloides únense aos ligandos en virtualmente todas as circunstancias, aínda que no baleiro poden xerarse ións metálicos "espidos" gasosos. Os ligandos dun complexo determinan a reactividade do átomo central, incluíndo as taxas de substitución do ligando, a reactividade dos propios ligandos, e redox. A selección de ligandos é unha consideración fundamental en moitas áreas prácticas, como a química bioinorgánica e química medicinal, catálise homoxénea, e química ambiental.
Os ligandos simples, como a auga ou o anión cloruro, só forman un enlace co átomo central e por iso se chaman monodentados. Algúns ligandos poden formar múltiples enlaces de coordinación, e denomínanse bidentados, tridentados etc. O EDTA é hexadentado, o cal lle dá unha grande estabilidade aos seus complexos.
O proceso de enlace ao ión metálico por máis dunha posición de coordinación por ligando chámase quelación. Os compostos que forman complexos desta forma chámanse axentes quelantes ou quelatos, e, xeralmente, teñen moita maior tendencia a formar complexos que os seus homólogos monocoordinantes. Un destes axentes quelantes, de importancia industrial, é o EDTA.
Ang Babae sa Septic Tank
Ang Babae sa Septic Tank é un filme filipino de 2011 dirixido por Marlon Rivera, escrito por Chris Martinez, e protagonizado por JM de Guzman, Kean Cipriano, Cai Cortez e Eugene Domingo. O filme conta a historia de tres aspirantes a cineastas que se propoñen facer unha longametraxe co único obxectivo de recibir recoñecementos e premios internacionais. Foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Codeso, Momán, Xermade
O Codeso é un lugar da parroquia de Momán no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Huzziyas II
Huzziyas II, rei hitita, sucedeu a Zidantas II.
Traxectoria
Como sucede con case todos os gobernantes do período escuro (ou Reino Medio), descoñécese case todo o seu reinado.
Morreu asasinado polo seu sucesor, Muwatallis I.
Liña trapezoide da clavícula
A liña trapezoide da clavícula é unha liña ósea da superficie inferior da clavícula, disposta ao lado do tubérculo conoide. Diríxese cara a atrás e cara a fóra. Serve para a inserción do ligamento trapezoide.
Sociedade Esportiva Palmeiras
A Sociedade Esportiva Palmeiras é un club polideportivo brasileiro da cidade de São Paulo que ten como modalidade deportiva principal o fútbol, cun dos equipos máis vencedores e de maior afección do país. As cores do club, presentes no escudo e bandeira oficial, son o verde e o branco. O vermello, presente desde a súa fundación en 1914, foi excluído durante a Segunda Guerra Mundial, por presión do goberno nacional, na mesma reunión que formalizou o cambio de nome de Palestra Italia para Palmeiras.
O Palmeiras é o equipo que máis veces conquistou o Campionato Brasileiro (11) e o único equipo brasileiro en gañar todas as competicións oficiais a nivel nacional. Entre os seus títulos destacan tamén tres Copa Libertadores (1999, 2020 e 2021), unha Recopa Suramericana (2022) e a Copa Río de 1951, considerada na época como o primeiro Mundial de clubs de fútbol da historia. Con 24 títulos, é ademais o segundo club máis laureado do Campionato Paulista, só por detrás do Corinthians.
Palestra Italiano
A Sociedade Esportiva Palmeiras fundouse co nome de Palestra Italia o 26 de agosto de 1914. Foi fundada por emigrantes italianos chegados á cidade de São Paulo. As décadas de 1920 e 1930 estiveron cheas de títulos para o conxunto alviverde no Campionato Paulista. Por motivos políticos, en 1942, durante a Segunda Guerra Mundial o verdão tivo que cambiar de nome e eliminar o vermello coma a seu cor principal. Tras este cambio por mor dos conflitos bélicos, chegou a tempada coñecida como "Arrancada Heroica". O Palmeiras chegaba ó penúltimo partido do Campionato Paulista sen ter perdido ningún partido e se gañaba ó São Paulo sería campión. O preludio ó partido foi moi tenso debido ás acusacións de que o Palmeiras era un equipo de "italianos fascistas". Para rematar coas azueiras o equipo saltou ó terreo de xogo coa bandeira brasileira. A primeira parte acabou con dous a un a favor dos alviverdes, grazas ao gran partido do ídolo verdão, o cancerbeiro Oberdan Cattani. Xa con tres a un no marcador, o árbitro pitou penalti a favor do Palmeiras e a expulsión dun xogador do São Paulo e tras unha gran revolta os xogadores paulistas abandonaron a partida e certificaron o título do Palmeiras. Tras a vitoria o adestrador palmeirense dixo unha frase para á historia: "O Palestra morre líder, e o Palmeiras nace campión".
Dólar de Belize
A primeira vez que apareceu o dólar en Honduras Británica foi en forma de billetes en 1855. En 1885 substituíu á libra esterlina como unidade monetaria da colonia, con emisión propia de moedas e billetes. O dólar tiña entón un valor de 4 xilins e 2 peniques, é dicir, unha libra equivalía a 4,80 $.
Sociedade Esportiva Palmeiras
Cambio de nome
No ano 1951 o Palmeiras acadou unha das maiores fazañas na súa historia. Só un ano despois do Maracanazo no Mundial de 1950 celebrouse nese país o Torneo Internacional de Clubs Campións. Neste mundial participaron o Palmeiras (campión paulista), o Estrela Vermella (campión da Primeira Liga de Iugoslavia), o Austria Viena (campión austríaco), a Juventus (campión italiano), o Nacional de Montevideo (campión uruguaio), o OGC Nice (campión francés), o Sporting de Lisboa (campión portugués) e o Vasco da Gama (campión carioca). O verdão pasou como segundo de grupo tras gañar ó Nice e ó Estrela Vermella e perder catro a cero contra a Juventus. Nas semifinais fronte ao Vasco, gañaron na ida por dous goles a un e empataron sen goles na volta. Na final volvían enfrontarse ao conxunto italiano. No primeiro partido conseguiron gañar por un gol a cero e no segundo empataron a dous goles, polo que o Palmeiras coroouse simbolicamente como campión do mundo no estadio do Maracanã. Con todo, non foi así recoñecido pola FIFA, que o 15 de decembro de 2007 emitiu comunicado oficial sobre o tema, volvendo atrás unha decisión tomada meses antes e comunicada ao club polo entón secretario xeral da entidade, Urs Lins. En novembro de 2014 o Comité Executivo da FIFA confirmou a Copa Río de 1951 unicamente como a primeira competición de clubs en todo o mundo.
A Academia
En 1965, foi inaugurado o Estadio Magalhães Pinto, o "Mineirão", e, para coroar os festexos da inauguración, organizouse un amigábel entre a selección brasileira e a do Uruguai. Por primeira vez na historia do fútbol brasileiro, un equipo, a Sociedade Deportiva Palmeiras, foi invitado a compoñer toda a delegación, dende técnico ó masaxista, do porteiro ao punta-esquerda, incluíndo os reservas. Unha primacía única en recoñecemento a un dos mellores equipos do país na época, que vencía a todos os adversarios, convencía e encantaba de tal xeito que recibiu da prensa e do pobo o alcume de "Academia de Fútbol". O partido foi xogado o día 7 de setembro (data da independencia brasileira), e o Palmeiras derrotou o Uruguai por 3 a 0.
Dólar de Belize
Emitido polo Banco Central de Belize (Central Bank of Belize), circulan moedas de 1, 5, 10, 25, 50 cents e de 1 dólar, e billetes de 2, 5, 10, 20, 50 e 100 dólares.
Sociedade Esportiva Palmeiras
A Academia
Coincidentemente, tras o retiro da maior icona da Academia, Ademir da Guia, en 1977, o Palmeiras ficou durante un longo período sen conquistar títulos. Coñecido como "Divino" por conta da gran clase no trato da pelota e pola eficiencia, Ademir é considerado o mellor xogador da historia do alviverde, coa impresionante marca de 901 partidos disputados, 153 goles marcados e numerosos títulos conquistados, entre campionatos oficiais e torneos amigábeis nacionais e internacionais.
Era Parmalat
O xaxún de títulos entre 1976 e 1993 foi o máis longo da historia do club e esixiu paciencia da afección, que viu os seus maiores rivais dominaren as conquistas da década de 1980. O martirio alviverde foi sepultado despois de que a dirección ideou unha inédita colaboración para a xestión do fútbol coa empresa multinacional de orixe italiana Parmalat. Tal acordo, posibilitou a contratación de grandes xogadores e técnicos competentes. A era Parlamat comezou en 1992 e ao ano seguinte, case vinte anos despois do último título do Palmeiras, o club gañou o Campionato Paulista e o seu sétimo Brasileirão con Vanderlei Luxemburgo como adestrador e con xogadores como Roberto Carlos. En 1994 o verdão volveu ser bicampeón xa con Rivaldo no equipo. En 1996, o alviverde conquistou o Campionato Paulista daquel ano coa mellor campaña dun equipo na era profesional neste campionato, xa co mago Djalminha no cadro de futbolistas. Nesta ocasión foi campión con 83 puntos dos 90 posíbeis, cun índice de aproveitamento de 92,2% dos puntos disputados e 102 goles marcados en 30 partidos. Dende entón, esta marca xamais foi alcanzada por calquera outro equipo na competición. En 1997 chegou á bancada Luiz Felipe Scolari, co que o equipo gañou en 1998 a Copa do Brasil e a primeira edición da Copa Mercosur.
En 1999 o Palmeiras gañou a súa primeira Copa Libertadores. Nos cuartos de final eliminaron o Corinthians. No encontro de ida os alviverdes gañaron dous a cero e na volta perderon polo mesmo resultado, polo que todo se decidiu nunha quenda de penaltis na que o Palmeiras conseguiu o pase ás semifinais. Nestas semifinais xogaron fronte o River Plate, perdendo dous a cero en Bos Aires e remontando cun tres a cero na volta. A final foi contra o Deportivo Calí. En Colombia o verdão perdeu por un gol a cero, pero na volta conseguiu empatar cun dous a un, polo que o título se decidiu noutra quenda de penaltis, resultando vitorioso o alviverde trala grande actuación do gardameta Marcos.
Século XXI
Xa no ano 2012 o Palmeiras volveu conseguir un novo título nacional, a Copa do Brasil, coa volta de Scolari. Pero o ano seguinte volveu descender á Serie B. Volveu subir na seguinte tempada coincidindo co centenario do Palmeiras e a estrea do seu novo estadio, o Allianz Parque. No ano 2016 o Palmeiras volveu alzarse campión do Brasileirão coa segunda mellor campaña da súa historia.
Escudo
Dende os primeiros partidos disputados, a letra "P" sempre estivo presente nos escudos dos uniformes do Palmeiras. En 1915, na primeira partida do entón Palestra Italia, as letras "P" e "I", nas cores brancas, adornaban o escudo que se situaba no lado esquerdo do uniforme verde. En 1916, para a disputa do Campionato Paulista daquel ano, a dirección do club decidiu importar de Italia un xogo de camisas co escudo da Cruz de Savoia, símbolo da Casa Real Italiana.
En 1917, o contorno da Cruz de Savoia permaneceu, mais o deseño interno trouxo de volta as letras “P” e “I”, desta vez inseridas nun fundo verde. En 1918, no novo distintivo permaneceu o contorno da Cruz de Savoia pero de cor vermella, cun fondo de cor branca, e coas letras “P” e “I” en verde. No ano 1919, o formato pasou a ser circular e cas letras “P” (de cor verde) e “I” (en vermello) no centro. En 1928, as dúas letras pasaron a ser vermellas. No ano 1937, mudouse só a disposición das cores: un fondo verde e as letras “P” e “I” de novo en vermello.
En 1942, coa mudanza do nome do equipo para Palmeiras, o vermello e a letra “I” desapareceron do escudo, quedando só o fondo verde coa letra “P” no centro en branco. En 1959, o distintivo sufriu un gran cambio, na circunferencia menor, de fondo branco, foi recolocado o contorno da Cruz de Savoia, recheo por 26 liñas alusivas ao día de fundación do club e coa tradicional “P” inserida no centro. Na circunferencia maior, de fondo verde, aparece a inscrición “Palmeiras” en branco e as oito estrelas, que representa ó mes de fundación do club do Palestra. É o símbolo usado até hoxe na camisa do Palmeiras.
Estadio
O estadio Palestra Italia foi construído pola empresa Companhia Antarctica Paulista co nome de Parque da Antarctica. Este establecemento tiña o campo de fútbol, un lago, e outras instalacións para realizar varios deportes. Coa crecente paixón do fútbol no Brasil a empresa comezou a alugar o campo. O Palestra Italia comezaría a usar este estadio no ano 1917. O día 27 de abril de 1920 efectuouse a compra do campo de fútbol e a maior parte do terreo do Parque Antarctica por parte do Palestra Italia. O primeiro partido como propietario foi unha gran goleada (12-0) fronte ó Mackenzie.
O “Stadium Palestra Itália” foi inaugurado en agosto de 1933 despois das reformas nas que investiu o club no antigo Parque Antarctica. A finais da década de 1950 houbo outra gran reforma. modernizando as bancadas e construíndo vestiarios no subsolo. Tamén durante a década de 1990 aconteceron numerosas reformas para modernizar o estadio. O 9 de xullo de 2010 xogouse o último partido do estadio Palestra Italia nun amigable fronte a Boca Juniors. Non foi ata o ano 2014 cando remataron as obras do novo Allianz Parque.
O partido inaugural do Allianz Parque foi o 19 de novembro fronte ó Sport, onde o alviverde caeu derrotado por dous goles a cero. O Allianz Parque conta cunha capacidade de 43.713 persoas, sendo 25.395 nas bancadas inferiores, 3.430 nas intermedias e 14.888 nas bancadas superiores.
Cadro actual
Actualizado a 23 de xullo de 2017
Xogadores con máis goles
Actualizado a 14 de agosto de 2017
Títulos
Actualizado a 3 de novembro de 2022
Zidantas II
Zidantas II foi un rei hitita que sucedeu a Hantilis II, sen que resulte moi clara a relación familiar entre estes dous reis. O seu reinado forma parte do chamado período escuro hitita (ou Reino Medio).
Traxectoria
Pouco se sabe sobre o seu goberno, agás que é probábel que houbese unha guerra entre o reino hitita e Kizzuwatna, segundo se pode deducir do tratado de paz que asinaron posteriormente ambos estados, e do que se conservaron fragmentos que demostran a relativa debilidade dos hititas durante o período escuro.
Zidantas II foi sucedido por Huzziyas II, cuxa relación con Zidantas é descoñecida.
Zaireeka
Zaireeka é o oitavo álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Flaming Lips, publicado o 28 de outubro de 1997 a través do selo Warner Bros. Records. Trátase dun disco de rock experimental formado por catro CDs. Cada unha das oito cancións consiste en catro pistas estéreo, unha de cada CD. O álbum foi deseñado para ao ser reproducidos simultaneamente en catro sistemas de son separados, os catro discos producisen un son harmóxico. Os discos tamén poden tocarse en diferentes combinacións, omintindo un, dous ou tres deles. O seu título é unha mestura de dúas palabras: Zaire, elixida como un símbolo de anarquía despois de que Wayne Coyne escoitase na radio novas sobre a inestabilidade política no país, e eureka.
Listaxe de cancións
Os catro discos teñen a mesma listaxe de cancións.
Surreal
"Surreal" é o single nº17 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o 27 de setembro do ano 2000 baixo o selo avex trax. En setembro tamén veriamos o lanzamento de Duty, o seu terceiro álbum en estudio. Duty, como os seus anteriores álbums, alcanzou a cima das listas de vendas e chegou a vender máis de dous millóns de copias. O mesmo día que o single "Surreal" foi lanzado alcanzou a cima das listas como Duty, facendo a Hamasaki o cuarto artista tras Seiko Matsuda, KinKi Kids e Wands, en ter un single e un álbum na primeira posición das listas na mesma semana. Con o lanzamento de "Ayumi Hamasaki Concert Tour 2000", e a súa primeira posición nas listas de DVDs, deulle a Ayumi un novo récord, o de ser a primeira artista en dominar as tres listas na mesma semana.
Resultados de BRM
Resultados do equipo BRM no Campionato Mundial de Fórmula Un e dos coches BRM noutros equipos.
Resultados do equipo oficial
A seguinte táboa detalla os resultados completos nos grandes premios do Campionato Mundial para o equipo BRM de fórmula 1.
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. † Pilotos que non terminaron o Gran Premio, pero se clasificaron ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
Outros coches BRM
Resultados nos Grandes Premios do Campionato Mundial logrados polos equipos que utilizaron coches BRM non oficiais. Os puntos anotados por estes coches contan para o campionato de construtores de BRM. (Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Outros artigos
BRM
Minamisatsuma
O concello de Minamisatsuma limita cos concellos de Makurazaki, de Minamikyūshū, de Kagoshima e de Hioki.
Historia
A cidade de Minamisatsuma foi fundada pola fusión do concello de cidade de Kaseda e de 3 concellos de vila do distrito de Kawanabe (Kasasa, Ōura e Bōnotsu) e dun concello de vila do distrito de Hioki (Kinpō) no ano 2005.
A Cruz Vella, Momán, Xermade
A Cruz Vella é un lugar da parroquia de Momán no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
Daniel de la Torre
Daniel de la Torre Alvaredo, coñecido como Dani de la Torre, nado en Monforte de Lemos en 1975, é un director, realizador e guionista galego.
Traxectoria
Despois de estudar Imaxe e Son en Ourense, filmou diversas curtametraxes, como Minas (2004), Lobos (2004) e Bos días (2006). En 2010 dirixiu e co-escribiu a mini-serie de dous episodios Mar libre, interpretada por Miguel de Lira, Luis Zahera e José Ángel Ejido, entre outros.
En 2015 dirixiu a súa primeira longametraxe, O descoñecido, cun guión de Alberto Marini e que contou coas interpretacións de Luís Tosar, Elvira Mínguez, Javier Gutiérrez e Goya Toledo, entre outros, que foi rodada na Coruña. O filme levou doce galardóns nos Premios Mestre Mateo 2015, incluídos mellor filme, mellor director e mellores actores e actrices protagonistas e secundarios. Ademais gañou dous Premios Goya (mellor montaxe e mellor son) e tivo oito candidaturas, incluída a de mellor director novel para Dani de la Torre.
En 2018 dirixiu a curtametraxe Álex y Julia, para Estrella Damm, con Michelle Jenner e Oriol Pla. Logo dirixiu o filme A sombra da lei, con guión de Patxi Amezcua e protagonizada de novo por Luís Tosar, xunto con Michelle Jenner, Vicente Romero e Manolo Solo entre outros. A película gañou tres Premios Goya (mellor fotografía, dirección artística e deseño de vestiario) e dez Premios Mestre Mateo, incluído o de mellor película e o segundo premio ó mellor director para de la Torre.
Rebordaos
Co topónimo Rebordaos podemos referirnos a diversos lugares de Galicia:
Economía de Cuba
Cuba agora está lentamente a se recuperar dunha seria recesión económica que seguiu á retirada dos subsidios da antiga Unión Soviética (preto de 4000 a 6000 millóns de dólares anuais en 1990) e mailo ríxido embargo comercial imposto polos EUA desde 1962. Nos anos 1990 o goberno lanzou algunhas reformas económicas limitadas para mellorar a eficiencia dos negocios e aliviar o racionamento de alimentos, bens de consumo e servizos.
Hipolítidos
Taxonomía
A familia foi descrita en 1852 polo xeólogo, mineraloxista, zoólogo ebotánico estadounidense James Dwight Dana, aínda que algúns autores artribúen a súa descrición ao zoólogo británico Charles Spence Bate, que a describiría en: Spence Bate, C. (1888): Report on the Scientific Results of the Voyage of H.M.S. "Challenger" during the years 1873-76.
Especies
Segundo De Grave et al. recoécense na familia 36 xéneros:
Cabalo árabe
miniatura|250px|Égua de cabalo árabe. miniatura|[[Napoleón I de Francia|Napoleón montando un cabalo árabe, probablemente Marengo.]]
O cabalo de raza árabe (en لحصان العربي) é unha raza de cabalo que debe a súa reputación á súa intelixencia, carácter forte e resistencia sobresaliente. Cunha cabeza característica e a cola sempre no alto, o cabalo árabe é unha das razas de cabalos mellor recoñecidas no mundo.
É unha das razas de cabalo máis antigas, xa que hai evidencia arqueolóxicas de hai 3.500 anos de cabalos moi semellantes ós árabes modernos. No transcurso da historia, os cabalos árabes do Oriente Medio espalláronse polo mundo grazas ó comercio e as guerras. Tamén foron moi empregar para mellorar outras razas ó engadir velocidade, refinamento, resistencia e boa estrutura ósea. Hoxe en día, as liñas árabes pódense atopar en case cada raza moderna de cabalos para montar.
Os cabalos árabes desenvolvéronse nun clima desértico e eran valorados polos nómades beduínos, quen frecuentemente os aloxaban dentro das súas tendas para cubrilos e protexelos. Esta relación próxima cos humanos creou unha raza de cabalo con boa disposición, rápido para aprender, e disposto a compracer. Pero o cabalo árabe tamén desenvolveu o carácter forte e o estado alerta necesario nun cabalo usado para os asaltos das guerras. Esta combinación de disposición e sensibilidade require que os donos modernos de cabalos árabes traten os seus cabalos con respecto e moita habilidade.
"O polifacético árabe" é o lema da raza. Os cabalos árabes compiten hoxe en moitos campos de actividade ecuestres, o que os fai unha das 10 razas de cabalo máis populares no mundo e á súa vez o equino coas mellores características físicas do mundo. Os cabalos árabes hoxe pódense atopar en todo o mundo, incluíndo Polonia, os Estados Unidos, o Canadá, o Reino Unido, Australia, República Dominicana, Europa continental, Suramérica (especialmente no Brasil), e na súa terra de orixe, o Oriente Medio.
Muwatallis I
Muwatallis I, rei hitita, sucedeu a Huzziyas II tras asasinalo.
Traxectoria
Sucedeuno Tudhaliyas I, o primeiro gobernante do Reino Novo hitita.
Chipre no Festival de Eurovisión Júnior
A República de Chipre participou primeira vez no Festival de Eurovisión Júnior 2003. A súa mellor participación foi unha oitava posición no Festival de Eurovisión Júnior 2004 e no Festival de Eurovisión Júnior 2006.
Castro de Morás
O Castro de Morás ou Coto da Vela é un castro que se atopa entre as parroquias de Morás e Portocelo do concello de Xove, na provincia de Lugo. Está catalogado pola Dirección Xeral de Patrimonio co código GA27025003 e incluído no planeamento urbanístico do concello de Xove.
Chipre no Festival de Eurovisión Júnior
A cidade de Limasol, en Chipre, foi sede da Festival de Eurovisión Júnior 2008.
Castro de Morás
Morfoloxía
Pódense distinguir varios grupos de estruturas a simple vista, como a croa e os seus muros, o antecastro e os muros defensivos asociados ós foxos. Está formado por un recinto superior e tres aterrazamentos sucesivos. A croa presenta unha planta ovalada reforzada cunha muralla de terra e pedra onde instalaron un vértice xeodésico. Mide uns 110 metros de norte a sur e uns 80 metros de leste a oeste. O conxunto atópase defendido por un terraplén en todo o seu perímetro agás polo NO onde a pendente se prolonga ata o mar. Ao seu pé, baixo os cantís, hai unha pequena praia que recibe o nome de Sucastro.
Lendas
Segundo unha información recollida no colexio público de Xove en 1989, no lugar vivía un rei que reinaba sobre este castro e outros sete máis.
Aeroporto de Linz
O aeroporto de Linz, tamén coñecido como aeroporto Danubio Azul Linz e anteriormente como aeroporto de Hörsching, é un aeroporto internacional menor preto de Linz, a terceira cidade máis grande de Austria. Opera principalmente voos cara a destinos de vacacións e metropolitanos europeos.
A. A. Milne
miniatura|Milne en setembro de 1922 Alan Alexander Milne, nado en Londres o 18 de xaneiro de 1882 e finado en Hartfield o 31 de xaneiro de 1956 foi un escritor inglés, coñecido en especial polos seus libros sobre Winnie-the-Pooh.
Traxectoria
Naceu no barrio de Kilburn en Londres, o seu pai era John Vine Milne, natural de Xamaica  e a súa nai Sarah Marie Milne. Educouse na pequena escola que dirixía o seu pai, e tivo como un dos seus profesores a H.G. Wells, que ensinou alí no curso 1889–90. Grazas a unha bolsa de matemáticas estudo foi ao Trinity College de Cambridge, graduándose en 1903. Nesa época escribiu para Granta, unha revista estudantil, colaboraba co seu irmán Kenneth e os seus artigos aparecían coas iniciais AKM, o seu traballo recibiu atención da revista de humor Punch, e Milne converteuse en colaborador e máis adiante en axudante de editor. Milne tamén xogaba nun equipo de crícket afeccionado Allahakbarries ao lado de autores como J. M. Barrie e Arthur Conan Doyle.
Durante a primeira guerra mundial serviu como oficial no Royal Warwickshire Regiment, destinárono no 4.º batallón o 17 de febreiro de 1915 como tenente segundo ata que o feriron o 7 de xullo de 1916 na batalla do Somme e volveu a Inglaterra. Tras recuperarse entrou na intelixencia militar escribindo artigos de propaganda para o MI 7b entre 1916 e 1918. Licenciouse o 14 de febreiro de 1919 e estableceuse en Chelsea, mantendo o rango de tenente.
Actividade literaria
Milne foi guionista para a nacente industria fílmica británica, escribiu catro historias que filmou Minerva Films en 1920: The Bump, protagonizada por Aubrey Smith; Twice Two; Five Pound Reward e Bookworms. Pero a fama veulle polos seus dous libros Pooh, sobre un neno chamado Christopher Robin, baseado no seu propio fillo Christopher Robin Milne, e varios personaxes inspirados nos seus animais de peluche, en especial un osiño denominado Winnie-the-Pooh.
En 1930, Milne adaptou a novela O vento nos salgueiros de Kenneth Grahame para o teatro, Toad of Toad Hall e unha introdución especial escrita por Milne incluíuse nalgunhas edicións da novela de Grahame.
Ribela
O topónimo Ribela pode referirse a:
Aureliano Sánchez Calviño
Aureliano Sánchez Calviño, finado en Ferrol o 5 de setembro de 1928, foi un político galego.
Enrique Massó Bolívar
Enrique Massó Bolívar, nado en Bueu en 1930 e finado no mesmo concello o 24 de marzo de 2015, foi un empresario e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Gaspar Massó García. Afeccionado á arqueoloxía, localizou os restos dunha antiga salazón romana na zona de Barra, na parroquia do Hío. Partidario da teoría da orixe galega de Colón, publicou Retrouso a Colón en Edicións Monterrey (1960). En 2012 doou ao Museo Massó a súa biblioteca colombina, formada por máis de 600 volumes.
Usou os pseudónimos Anri e Anric.
Zonula adhaerens
thumb|350px|Principais interaccións das proteínas estruturais nas unións adherentes baseadas na cadherina. Os filamentos de actina están asociados con unións adherentes ademais doutras varias proteínas de unión á actina como a [[vinculina. O dominio de cabeza da vinculina asóciase coa E-cadherina por medio de cateninas α-, β - e γ. O dominio de cola da vinculina únese a lípidos de membrana e a filamentos de actina.]] Unha zonula adhaerens (tamén escrito zonula adherens) tamén chamada unión adherente ou desmosoma en banda é un conxunto de complexos proteicos que aparecen nas unións entre as células dos tecidos epiteliais. A cara citoplasmática destas unións está unida ao citoesqueleto de actina. Están situadas xeralmente nunha posición máis basal ca as unións herméticas. Aparecen xeralmente como bandas que rodean a célula.
Unha unión celular parecida que se chama fascia adhaerens aparece en células non epiteliais, como as células musculares cardíacas. É estruturalmente igual, pero aparece formando patróns con forma de fita que non rodean por completo a célula.
Cómpre distinguir entre zonula adhaerens (desmosoma en banda), macula adhaerens (desmosoma puntual), e hemidesmosoma, consultando os artigos correspondentes.
Compoñentes proteicos
As zonula adhaerens están compostas polas seguintes proteínas:
Modelos
Pensouse durante moito anos que as unións adherentes compartían a característica de unir as células veciñas conectando os seus filamentos de actina.
O modelo aceptado era que as unións adherentes servían como unha ponte que conectaba os citoesqueletos de actina das células veciñas por medio dunha interacción directa. Porén, os investigadores non puideron illar o complexo cuaternario cadherina-βcatenina-αcatenina-actina in vitro. Datos recentes (2005) demostraron que a actina asociada á membrana é varias veces menos estable comparada cos compoñentes do complexo da unión adherente.
Ademais, os autores encontraron que a α-catenina monomérica se une preferentemente ao complexo de unión da cadherina por medio da β-catenina. A α-catenina dimérica únese preferentemente á actina e suprime a ramificación da actina mediada polo complexo Arp2/3, actuando así como un interruptor molecular que regula a polimerización da actina.
As unións adherentes poden servir como módulos regulatorios para manter o anel contráctil de actina co cal están asociados nos estudos microscópicos.
Noy (filme)
Noy é un filme filipino de 2010 dirixido por Dondon Santos. Está protagonizado por Coco Martin e Erich Gonzales e foi distribuído por Star Cinema. Foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Fonxérez, Momán, Xermade
O Fonxérez é un lugar da parroquia de Momán no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Ciencia ficción
A expresión science fiction utilizouna por primeira vez en 1851 un escritor inglés chamado William Wilson no seu libro A Little Earnest Book upon a Great Old Subject, pero o termo non se xeneralizou coa súa acepción actual ata que Hugo Gernsback o incorporou en 1926 á portada da revista estadounidense de narrativa especulativa Amazing Stories (logo de facer un intento previo co termo scientifiction, que non chegou a callar). Ata esa data as narracións que hoxe día non dubidamos en cualificar de ficción científica recibían diversos nomes: viaxes fantásticas, relatos de mundos perdidos, utopías, novelas científicas. As fronteiras do xénero son difíciles de definir, e as liñas que delimitan os subxéneros son a miúdo fluídas. (en Strong Opinions, Vladimir Nabokov argüiu medio en broma que se fósemos rigorosos coas nosas definicións, A tempestade de Shakespeare debería considerarse ficción científica.)
Distinción entre ficción científica e fantasía
Seguindo a Isaac Asimov, podemos clasificar do seguinte xeito as obras de ficción:
Con todo, os diversos lectores teñen diferentes opinións sobre o que consideran posible; unha persoa sen educación terá expectativas distintas ás dun físico profesional sobre o que pode facer a ciencia. Así, ata obras que utilicen innovacións rexeitadas pola teoría científica actual, como as viaxes máis rápidas que a luz, poderían aínda clasificarse como ficción científica.
Doutra banda, como indica a famosa terceira lei de Clarke, "calquera tecnoloxía avanzada dabondo é indistinguible da maxia." Por esta razón a raia entre fantasía e ficción científica vese difuminada; e ambos xéneros comparten autores, lectores, galardóns e andeis nas librarías.
Alfa Tucanae
Alfa Tucanae (Alpha Tucanae) (α Tuc / HD 211416 / HR 8502) é a estrela máis brillante da constelación de Tucana, cunha magnitude aparente +2,87. Formando 30º do polo sur celeste, non é observábel no hemisferio norte por encima da latitude 30º. O corpo está a 199 anos luz de distancia do Sistema Solar.
Características
Alfa Tucanae é unha xigante laranxa de tipo espectral K3 III cuxa luminosidade é 424 veces maior que a luminosidade solar. A súa temperatura superficial é de 4300 K e o seu raio é 37 veces máis grande que o do Sol. Estas observacións, combinadas coa teoría de evolución estelar, indican que ten unha masa comprendida entre 2,5 e 3 veces a masa solar.
Nas estrelas xigantes, a fusión nuclear de hidróxeno que ten lugar arredor do núcleo de helio, unido a procesos de convección, altera a composición química das súas superficies. Este efecto é claramente apreciable en Alfa Tucanae, onde se observa un empobrecemento de carbono, que nesta clase de estrelas serve como catalizador na transformación de hidróxeno en helio, así como un enriquecemento de nitróxeno, tamén xerado neste proceso. Polo contrario, no Sol, o helio créase a través dun proceso máis directo, denominado fusión protón-protón.
Partido Autonómico Nacionalista de Castilla y León
O Partido Nacionalista de Castilla y León (PANCAL), fundado en Toro en 1977, foi o primeiro partido político democrático nacionalista de Castela e León. Reivindicaba entre outras cousas a reintegración de Cantabria e A Rioxa en Castela e León, o recoñecemento para esta rexión de nacionalidade histórica española, uns foros fiscais para Castela e León similares aos de Navarra e o País Vasco, e o cesamento da postergación económica e da emigración cara a outras rexións que sofre a rexión castelán-leonesa. Definíase nos seus estatutos como ...un partido de masas, democrático, federal, humanista, liberal e de centro progresista, que con respecto á propiedade privada tende á evolución social, para poñer fin ao ostracismo, postergación e discriminación que o centralismo do Estado someteu a Castela dende 1521 ata a actualidade.