cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedro de Mendoza
Orixe da familia e primeiros anos
Pedro de Mendoza naceu ao redor de 1499 na cidade de Guadix, do Reino de Granada, un dos catro de Andalucía que a súa vez formaban parte da entón Coroa de Castela, no seo da poderosa Casa de Mendoza, fillo de Fernando de Mendoza Luna e Sandoval de la Vega (f. novembro de 1533), pertencente á aristocracia castela dedicada ao comercio, e á súa muller Constanza de Luján (Madrid, ca. 1479 - f. ca. 1533), cuxos pais foron Diego Luján de Villanuño (f. 1484), comendador da Orde de Santiago e rexedor de Madrid, e a súa cónxuxe Catalina de Lodeña y Solís (f. 2 de xuño de 1490).
O seu avó paterno era Pedro de Mendoza y Luna, que era o terceiro fillo do primeiro duque do infantado, aínda que algúns autores afirman que o seu avó era Juan Hurtado de Mendoza. Segundo esta última teoría, Pedro de Mendoza sería o bisneto do famoso Íñigo López de Mendoza, marqués de Santillana e señor de Fresno de Torote. Juan Hurtado casou con Elvira del Castillo e tiveron un fillo, Fernando ou Hernando de Mendoza, que se estableceu en Guadix logo da reconquista polos cristiáns en 1489.
Ao servizo da corte real
Pedro de Mendoza entrou de moi novo ao servizo real na corte do rei Carlos I de España. Como paxe, acompañou ao soberano na súa viaxe a Inglaterra en 1522. Despois loitou na guerra italiana contra os franceses, no que participou no Saqueo de Roma (1527).
En 1524 recibiu o título de cabaleiro da Orde de Alcántara e máis tarde cambiouse á Orde de Santiago.
En 1527 participou na guerra entre as tropas do rei Carlos de España e emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, contra os Estados Pontificios comandados polo Papa Clemente VII. A guerra incluíu o saqueo de Roma do que beneficiouse persoalmente.
En 1533, grazas aos bos oficios da súa parente María de Mendoza, muller do influyente Francisco de los Cobos y Molina, comezou as xestións que máis tarde o converterían no conquistador da Prata.
Capitulación de Toledo
A aseguramento e conquista de Paraguai e as áreas circundantes do Río da Prata eran de enorme importancia comercial e estratéxica, aínda estaban aína por concluír, e o monarca Carlos I non podía atopar financiamento ou homes dispostos a afrontar a perigosa e incerta empresa.
O principal motivo para enviar tropas a esa parte de América do Sur era protexer as reclamacións da coroa española contra os avances portugueses. Tamén naquel tempo funcionaba unha lenda promovida polos conquistadores máis inxenuos e ambiciosos, que mencionaban fabulosas riquezas na zona, o que reforzaba o espírito aventurero dalgúns europeos.
A coroa española non podía perder tempo, porque desde a chegada ao Brasil en 1500 de Pedro Álvares Cabral, Portugal ameazaba expandirse cara ao sur ata o Río da Prata e máis alo, competindo cos españois por estes valiosos territorios.
Foi nestas circunstancias que Mendoza propuxo ao rei Carlos I, en 1534, encargase co seu propio patrimonio do deseño e condución dunha expedición ao Atlántico Sur que afirmara a soberanía de España sobre esas rexións. O 21 de maio de 1534, a través da Capitulación de Toledo, o rei Carlos nomeou a Mendoza adiantado ou comandante militar da zona a conquistar, co poder de fundar fortalezas e cidades. O cargo tiña múltiples atractivos, era hereditario, combinaba as funcións de gobernador, xefe militar e maxistrado, ofrecía grandes posibilidades económicas (polo que os adiantados, que pagaban as súas propias expedicións, o utilizaban para tratar de recuperar o capital investido.), motivados polas referencias dos indios americanos, de que no interior do continente atopábanse grandes riquezas en ouro, prata e pedras preciosas, a saber, o Potosí e outras zonas das abas andinas. O que os aventureiros non sabían é que as áreas obxecto de desexo xa estaban baixo a mira doutros aventureiros que avanzaban desde o Perú. O acordo non tiña límites territoriais. En efecto, canto maior fora a zona conquistada, maior sería o territorio no que gobernaría o adiantado en cuestión, o que incentivaba o avance xeográfico español fronte ás ambicións portuguesas nalgunhas áreas en competencia.
Mendoza faise ao mar
As Capitulacións de Toledo concederon a Don Pedro de Mendoza o título de adiantado, gobernador e capitán xeneral dos territorios a conquistar entre os 25º e 36º de latitude sur en América do Sur.
O 24 de agosto de 1535 Mendoza zarpou desde o porto de Sanlúcar de Barrameda comandando a súa expedición, composta de 11 a 14 buques (segundo varias fontes) e aproximadamente 3000 homes. O emperador entregou a Mendoza, ademais, 3000 ducados e outro importante adianto en metálico que o conquistador debía trasladar ao Río da Prata.
Mendoza formou a súa expedición dun xeito racional e coidadoso, levou consigo oito sacerdotes, un médico e un cirurxián. Non obstante, non levou ningún avogado. O nomeamento domo adiantado permitíalle quedar coa metade dos tesouros que roubasen aos aborixes e o 90% dos rescates dos prisioneiros, o que, sumado ao seu poder como xuíz e tribunal de apelacións, deulle un poder case discrecional. Estivo acompañado polo seu irmán Diego de Mendoza, os seus parentes Gonzalo de Mendoza, Francisco de Mendoza, Jorge de Mendoza, quen, segundo Schmidl, quedou nas Illas Canarias por problemas de amor, e o irmán de Tareixa de Ávila, Rodrigo de Cepeda y Ahumada.
A tormenta
A frota de Pedro de Mendoza foi dispersada por unha terrible tempestade fronte ás costas do Brasil. Despois da mesma, o comandante conseguiu reunir os seus barcos e desembarcar na costa brasileira, onde caeu gravemente enfermo. Tivo que entrgar o mando ao seu tenente Juan Osorio, que pronto mostrou signos de ser responsable de traizón e malversación. Mendoza fíxoo executar e, algo recuperado da súa enfermidade, decidiu embarcarse de novo e continuar cara ao sur.
Outras versións din que unha das razóns da empresa de Mendoza en América era que o seu delicado estado de saúde puidese mellorar alí, xa que as súas dolencias debíanse á que contraera a sífilis, e que podería atopar a súa cura. De feito, o adiantado permaneceu case toda a viaxe na súa litera.
No Río da Prata
A expedición de Pedro de Mendoza entrou no Río da Prata a mediados de xaneiro de 1536 e desembarcou na illa de San Gabriel, fronte á actual cidade de Colonia del Sacramento. O 22 dese mesmo mes, os soldados e membros da expedición xuraron lealdade e obediencia ao líder, que comezou a exercer o seu cargo de gobernador desde ese día.
Despois de recoñecer as dúas costas do esteiro Riopratense, Mendoza decidiu establecerse na marxe dereita, nun lugar onde atopou auga potable e unha costa relativamente protexida.
Primeiro fundador da cidade de Bos Aires e morte
miniatura|277px|Bos Aires pouco despois da súa fundación por Pedro de Mendoza (debuxo do libro de Ulrico Schmidl, membro da expedición, 1536).
Fundación da cidade e relación cos aborixes
O 2 ou 3 de febreiro de 1536 (na Arxentina esta última data tómase oficialmente como verdadeira), Pedro de Mendoza estableceuse na marxe sur do Río da Prata, un porto defendido por dous primitivos fortes, que chamou Santa María del Buen Ayre, denominación da Virxe dos marineros da illa de Sardeña. Neste sitio estableceuse xunto cos membros da súa expedición.
Apenas instalados, os españois descubriron un gran número de indios pampas querandís, polo menos 3000 homes, con quen intercambiaron agasallos e comida.
Pero pouco despois de chegar, comezaron os graves problemas. O abuso do "tratamento" en si e o mal trato dalgúns españois aos indios motivounos a deixar de alimentar o campamento. "Estes querandís traían a noso real e compartían con nós as súas miserias de peixe e carne durante 14 días sen faltar máis que un no que non viñeron", tras o cal Pedro de Mendoza enviou mensaxeiros que se extralimitaron segundo Ulrico Schmidl e foron maltratados polos Querandís.
A falta de comida forzou ao adiantado a enviar guarnicións en todas as direccións para atopar comida para aliviar a fame, pero neste momento foron ignorados ou acosados ​​polas diferentes nacións indíxenas. Ansioso por acabar co problema, Don Pedro enviou unha forza centrada no corpo de 300 lansquenettes alemáns, comandados polo seu irmán Diego de Mendoza para atacar aos pampas. Ambos bandos enfrontáronse no chamado "Combate de Corpus Christi", quizais o 15 de xuño de 1536, preto da laguna de Rocha e da localización do actual partido de Esteban Echeverría da provincia de Buenos Aires. No enfrontamento, os indios mataron a trinta e cinco europeos, mentres que, segundo Ullrico Schmidl, exterminaron "como mil" guerreiros, unha cifra que se considera dubidosa, entre outras cousas porque non tomaron prisioneiros. Temporalmente os españois intentaron operar as redes e as pesqueiras dos americanos.
Pero pouco despois desta agresión, os Querandis agrupáronse con outras catro nacións, os chaná-timbú, os guaranís e os charrúas, e comezaron a fustrigar á cidade atacándoa por terra. Á enfermidade e a violencia superounas a fame como causa de morte entre os conquistadores. A finais de xuño, os indios reuniron un grande exército de 23.000 mil lanzas segundo o biógrafo da expedición Ulrico Schmidl, entre querandís, barenis ou guaranís, zechuruas ou charrúas e zechanáis ou chanás-diembús o timbús. Despois de queimar as embarcacións máis pequenas e queimar os teitos dalgunhas casas, retrocederon ante o fogo das naves artilladas e conformáronse con asediar a praza.
Ataque indíxena, fuxida a Buena Esperanza e repoboación
miniatura|277px||dereita|Destrución da primeira Buenos Aires polos aborixes (obra de finais de 1598).
Finalmente, en decembro de 1536, os Querandís conseguiron asaltar definitivamente as defensas da cidade, penetrala e incendiala, provocando a súa destrución total.
Pedro de Mendoza e algúns españois lograron escapar do masacre que seguiu e tiveron que dirixirse cara ao norte para refuxiarse nunha zona da actual provincia de Santa Fe, en terra dos timbús, posiblemente a poucas leguas ao sur de onde fundara un forte uns anos atrás Sebastián Gaboto chamado Sancti Spiritus e refundado por Juan de Ayolas como Corpus Christi, na confluencia co río Carcarañá, talvez no pobo e forte de Buena Esperanza: o expedicionario Ulrico Schmidl fala de 84 leguas de navegación (ou uns 468 quilómetros, o que nos poñería máis ao norte, na zona da actual cidade de Santa Fe).
Desde aí, Mendoza enviou unha pequena partida ao mando do seu tenente Juan de Ayolas ao norte, recoñecendo as marxes do río. Ayolas, acosado por pragas, fame e os continuos ataques dos indios, non puido facer moito coa tarefa encomendada e a duras penas regresou ao poboado timbú.
Mendoza, desanimado polas malas noticias do seu home de confianza, e sentíndose doente e desanimado, delegou o mando do forte a Francisco Ruiz Galán ata que Ayolas regresou e decidiu embarcarse rumbo a España o 22 de abril de 1537.
Morte no mar
Xa moi doente (posiblemente de sífilis)], o adiantado Pedro de Mendoza morreu en mar aberto durante a súa viaxe de regreso a España, no Océano Atlántico preto das Illas Canarias, o 23 de xuño de 1537. O seu corpo foi lanzado ao mar.
Abandono e incendio da primeira cidade de Bos Aires
Buenos Aires tratou de reconstruirse despois, logo de levantar áncora Mendoza cara a España, pero finalmente foi despoboada e incendiada polos seus 350 habitantes a finais de xuño de 1541, decidindo irse ao norte á cidade de Asunción, fundada polo capitán Juan de Salazar o día da Asunción da Virxe no lugar de Lambaré, localidade dos chamados 'Carios'' (ou ben guaranís).
Noruwei no mori (filme)
Sinopse
A historia comeza cando un home chamado Toru Watanabe escoita a canción dos Beatles "Norwegian Wood" mentres aterra no aeroporto de Hamburgo, o que lle fai retroceder á súa xuventude e ó turbulento Toquio da década dos 60.
Vaupés
Vaupés é un dos 32 departamentos de Colombia. Atópase na rexión amazónica colombiana. Posúe unha superficie de 54 135 km² e unha poboación de 44 079 habitantes (2016), na súa gran maioría indíxenas. Limita polo norte cos departamentos de Guaviare e Guainía (estes tres departamentos formaron o que foi antes o Gran Vaupés, sendo logo escindidos do mesmo), polo leste co Brasil, polo sur co río Apaporis, que o separa dos departamentos de Amazonas e Caquetá e polo oeste cos departamentos de Caquetá e Guaviare.
Basilio I
miniatura|250px|Basilio I e o seu fillo [[León VI o Sabio|León VI.]] Basilio I, chamado o Macedonio, nado en 811 e finado o 29 de agosto de 886), emperador bizantino, naceu nunha familia procedente de Armenia (de orixe non-eslava), asentada en Macedonia.
Traxectoria
Pasou parte da súa nenez en catividade en Bulgaria, onde a súa familia viviu cativa do príncipe búlgaro Krum desde 813. Logrou escapar e tivo ademais a fortuna de entrar ao servizo de Teofilitzes, un parente do césar Bardas (tío do emperador Miguel III 'o Borracho'), como paxe. Estando ao servizo deste, visitou a cidade de Patras, onde se gañou o favor de Danielis, unha rica dama que o tomou ao seu servizo e o dotou dunha gran fortuna. Por outra banda, pronto lograría tamén converterse en compañeiro e membro da garda persoal (parakoimomenos) de Miguel III.
Para aumentar o seu favor ante Miguel III, divorciouse da súa esposa e casou con Eudocia Ingerina, unha das amantes de Miguel. Sempre se creu que León VI, o sucesor de Basilio e o seu suposto fillo, era en realidade fillo de Miguel. Basilio conseguiu entón matar a Bardas, que gobernaba de feito o Imperio en lugar de Miguel; o que levou a cabo co consentimento do emperador en abril de 866, e tan só unha semanas despois Basilio era nomeado ‘’césar’’. Por entón poucos imaxinarían que Basilio ía ser capaz de gobernar o Imperio por si mesmo, pois era famoso por levar a mesma vida desordenada e orxiástica que o seu amigo o emperador Miguel, pero en setembro de 867 asasinou a Miguel e comezou a reinar en solitario.
Basilio inauguraba así unha nova era na historia do Imperio, que se asocia tradicionalmente coa nova dinastía que acababa de fundar: a Dinastía Macedónica. Tratouse dun período de expansión territorial durante o cal o Imperio se converteu na maior potencia da Europa do momento.
A causa do extenso traballo lexislativo que Basilio levou a cabo, que consistiu na recuperación e posta ao día da compilación de Xustiniano I, adóitase coñecelo como o "segundo Xustiniano". As leis foron compiladas nas Basilica, que comprendían sesenta libros, e ademais preparáronse certos manuais xurídicos menores chamados Prochiron e Eisagoge. León VI completaría esta compilación lexislativa. Por outra banda, a administración fiscal de Basilio resultou ser bastante prudente.
A súa política eclesiástica destacou polas boas relacións con Roma. Unha das súas primeiras medidas consistiu en enviar ao exilio ao patriarca de Constantinopla Focio, restaurando ao Ignacio I, cuxos dereitos contaban co apoio do Hadrián II. Con todo, Basilio non tiña a intención de someterse a Roma máis aló de certa medida. A decisión do tsar búlgaro Boris I de Bulgaria de someter á nova igrexa búlgara á xurisdición de Constantinopla supuxo un gran golpe para Roma, que pretendía facerse co seu control. En 877 Focio volveu ao patriarcado, e produciuse un certa ruptura, aínda que non formal, con Roma. Sería un fito máis na serie de conflitos que levaron ao Cisma de Oriente que deu lugar á separación das igrexas católica e ortodoxa.
O seu reinado estivo marcado por unha conflitiva guerra cos herexes bogomilos, herdada do seu predecesor. Recuperouse Chipre, pero só se puido manter durante sete anos; tamén se reconquistou Bari e gran parte de Calabria, aínda que se perdeu Siracusa en Sicilia. Os éxitos militares en Italia abriron un novo período de dominación bizantina en dita península. Pero, por encima de todo, os bizantinos foron de novo señores do Mediterráneo e especialmente do Adriático.
Basilio reinou durante 19 anos. A súa morte, o 29 de agosto de 886 debeuse a unhas febres contraídas tras un grave accidente de caza.
Pier Luigi Bersani
Pier Luigi Bersani, nado o 29 de setembro de 1951 en Bettola, é un político italiano.
Traxectoria política
Foi presidente da rexión de Emilia-Romaña entre 1993 e 1996. Deixou ese cargo para facerse ministro de industria e comercio da nación baixo as presidencias de Romano Prodi e Massimo D'Alema, posto que ocupou durante tres anos, até que en 1999 foi designado ministro de transporte. Deixou o ministerio en 2001, baixo o goberno de Giuliano Amato. Bersani foi membro da cámara de deputados de Italia dende 2001 pola rexión de Emilia-Romaña, e foi elixido de novo por Romano Prodi para facerse cargo dun ministerio en 2006, neste caso o de Desenvolvemento, no cal estivo durante dous anos. En 2009 foi elixido secretario xeral do Partido Democrático.
En 2013 formou unha coalición de partidos de esquerda e presentouse ás eleccións xerais como candidato a Primeiro Ministro de Italia, gañando as eleccións mais sen acadar a maioría absoluta.
Professional'naya basketbol'naya liga
Historia
Fundada no ano 2010, a liga contou con 10 equipos na temporada inaugural. Nove desdes equipos participaran o ano anterior na Superliga, sendo o décimo equipo o Nizhny Novgorod. A temporada inaugural 2010–11 comezou o 9 de outubro de 2010 cun partido entre o Dinamo e o CSKA de Moscova no Krylatskoe Sport Palace, pavillón local do Dinamo. O partido acabou con vitoria para o CSKA por 81−63. Ese ano, sería o propio CSKA o que finalmente se proclamaría vencedor da competición, tal e como sucedería nas dous seguintes, e únicas, edicións.
A temporada 2011–12 volveu a contar con 10 teams, aínda que coa baixa do Dinamo de Moscova a cambio do campión da Superliga, o Spartak Primorye. Na fase regular o CSKA acabaría no primeiro posto tras perder un só partido, seguido de preto polo BC Khimki. Tras a celebración das eliminatorias polo títulos, serían estes dous equipos os que se enfrontarían na final, gañando por 2-0 o CSKA. O ano seguinte, xa sen playoffs polo título, a CSKA gañaría o seu terceiro título consecutivo, sendo así o único equipo en gañar esta competición.
Antes de comezar a última temporada, en maio de 2012, xuntáronse todos os clubs da PBL para decidir que formato se utilizaría para a seguinte temporada. Na xuntanza algúns clubs propuxeron a posibilidade de fusionar a liga coa VTB United League para aumentar a competencia entre os equipos rusos, suxerindo que a nova liga se chamase "Eastern European Professional Basketball League" (do inglés: Liga Profesional de Baloncesto de Europa do Leste). En xullo de 2012 o consello da VTB United League anunciou a súa decisión: a PBL continuaría un ano máis e despois a VTBUL pasaría ser a máxima categoría do baloncesto ruso.
Jane Jacobs
Jane Butzner Jacobs, nada en Scranton, Pensilvania o 4 de maio de 1916 e finada en Toronto o 25 de abril de 2006, foi unha xornalista, autora e activista americano-canadense que influenciou nos estudos urbanos, a socioloxía e a economía. O seu libro The Death and Life of Great American Cities (1961) argumentaba que a "renovación urbana"/"limpeza dos barrios baixos" non respectaba as necesidades dos habitantes da cidade.
Professional'naya basketbol'naya liga
Equipos
Os seguintes son todos os equipos que participaron na PBL, así como as súas respectivas clasificacións por temporada.
Jane Jacobs
Organizou grassroots para protexer os barrios da "renovación urbana"/"limpeza dos barrios baixos", en particular os planos de Robert Moses para reformar o seu propio barrio de  Greenwich Village. Foi fundamental na eventual cancelación da autoestrada polo baixo Manhattan, que pasaría directamente polo SoHo e Little Italy. Foi prendida en 1968 por exhortar unha multitude nunha audiencia pública sobre ese proxecto. Despois de se mudar a Toronto en 1968, xuntouse á oposición á Spadina Expressway e á rede asociada de vías expresadas en Toronto planeadas e en construción.
Como nai e escritora que criticaba especialistas no campo da planificación urbana dominado polos homes foi descrita primeiro como unha ama de casa. Como non tiña un diploma universitario ou calquera outra formación formal en planificación urbana, a súa falta de titulacións foi aproveitada como motivo de crítica.
Comezos
esquerda|miniatura|[[Greenwich Village ]] esquerda|miniatura|Barnard College Jacobs naceu como Jane Butzner en Scranton, Pensilvania, filla de Bess Robison Butzner, unha ex mestra e enfermeira e de John Decker Butzner, un médico. Eran unha familia protestante nunha cidade fortemente católica. O seu irmán, John Decker Butzner, Jr., traballou como xuíz no Tribunal de Apelacións dos Estados Unidos para o Cuarto Circuíto. Despois de graduarse na Scranton High School, traballou durante un ano como asistente non remunerada do editor de páxinas femininas do Scranton Tribune.
Formación en Nova York
miniatura|Lewisohn Hall, Escola de Estudos Xerais. Columbia University En 1935, durante a Gran Depresión, mudouse a Nova York coa súa irmá Betty. Jane Butzner tomou un gusto inmediato ao Greenwich Village de Manhattan, que non se axustaba á estrutura de rede da cidade. As irmás pronto se mudaron alí desde Brooklyn.
Durante os seus primeiros anos na cidade, Jacobs traballou en varios traballos, principalmente como estenógrafa e escritora independente, a miúdo escribindo sobre distritos laborais da cidade. Estas experiencias, dixo máis tarde, "... déronme unha noción máis clara do que estaba a suceder na cidade e como eran os negocios, como era o traballo". O seu primeiro traballo foi para unha revista especializada, primeiro como secretaria e logo como editora. Publicou artigos no Sunday Herald Tribune, a revista Cue e Vogue.
Estudou na Escola de Estudos Xerais da Universidade de Columbia durante dous anos, cursando cursos de xeoloxía, zooloxía, dereito, ciencias políticas e economía. Acerca da liberdade de seguir estudando a través dos seus amplos intereses, dixo: "Por primeira vez gustoume a escola e por primeira vez tiven boas notas. Isto foi case a miña perdición porque despois de cultivar, estatisticamente, un certo número de créditos convertinme en propiedade do Barnard College en Columbia, e unha vez que fun propiedade de Barnard tiven que estudar, ao parecer, o que Barnard quería que estudase. Non é o que quería aprender. Afortunadamente, as miñas notas no instituto foran tan malas que Barnard decidiu que non podía pertencer a el e, por tanto, permitíuseme continuar a escoller os meus estudos." miniatura|America magazine cover Despois de asistir á Escola de Estudos Xerais da Universidade de Columbia durante dous anos, atopou un traballo na revista Iron Age. O seu artigo de 1943 sobre o declive económico en Scranton tivo boa acollida e levou á Corporación Murray a situar alí unha fábrica de avións de combate. Alentada por este éxito, solicitou á Xunta de Produción de Guerra que apoiase máis operacións en Scranton. Ao experimentar a discriminación en Iron Age, tamén avogou pola igualdade salarial para as mulleres e polo dereito dos traballadores a sindicarse.
Amerika
Converteuse nunha escritora da Office of War Information e logo nunha reporteira para Amerika, unha publicación do Departamento de Estado de EE. UU. para distribuíla na Unión Soviética. Mentres traballaba alí coñeceu a Robert Hyde Jacobs Jr., un arquitecto educado en Columbia que estaba a deseñar avións de combate para Grumman. Casaron en 1944. Xuntos tiveron unha filla, Burgin, e dous fillos, James e Ned. Compraron un edificio de tres pisos en 555 Hudson St.
Continuou escribindo para Amerika despois da guerra, mentres que Robert deixou Grumman e volveu ao seu traballo como arquitecto. esquerda|miniatura|Saul Alinsky Os Jacobs rexeitaron os arrabaldes en rápido crecemento como "parasitos", e preferiron quedar no Greenwich Village. Renovaron a súa nova casa, no medio dunha zona residencial e comercial mixta, e crearon un xardín no patio traseiro. miniatura|Camden NJ. Decadencia urbana Traballando para o Departamento de Estado durante o macartismo, recibiu un cuestionario sobre as súas crenzas políticas e lealdades. Jacobs era anticomunista e abandonara o Sindicato Federal de Traballadores polas súas aparentes simpatías comunistas. Con todo, estaba a favor da sindicación e supostamente apreciaba a escritura de Saul Alinsky; por tanto, estaba baixo sospeita. O 25 de marzo de 1952, Jacobs deu unha resposta agora famosa a Conrad E. Snow, presidente da Xunta de Seguridade de Lealdade do Departamento de Estado dos Estados Unidos. No seu prólogo á súa resposta, dixo:
Juan Antonio Monet
Juan Antonio Monet del Barrio, nado en Vigo en 1782 e finado en Madrid o 3 de abril de 1837, foi un militar galego. Participou da guerra contra os independentistas americanos e, tras a súa finalización, levou adiante unha destacada carreira nas forzas armadas e no goberno.
Jane Jacobs
Amerika
"A outra ameaza á seguridade da nosa tradición, coido, atópase na casa. É o medo actual ás ideas radicais e ás persoas que as propoñen. Non estou de acordo cos extremistas da esquerda ou da dereita, mais creo que se lles debe permitir falar e publicar, tanto porque eles mesmos teñen, e deberían ter, os seus dereitos, e unha vez que os seus dereitos desaparezan, os dereitos do resto de nós apenas estarán seguros ..." miniatura|East Harlem
Architectural Forum
Abandonou Amerika en 1952 cando anunciou que se mudaría a Washington, D.C. Atopou un traballo ben remunerado en Architectural Forum, publicado por Henry Loce de Time Inc. Despois dun éxito temperán no traballo, comezou a traballar en expedientes sobre planificación urbana e "decadencia urbana". En 1954, foi escollida para cubrir un desenvolvemento en Filadelfia deseñado por Edmund Bacon. Aínda que os seus editores esperaban un informe positivo, criticou o proxecto de Bacon, reaccionando contra a aparente falta de atención mostrada polos afroamericanos pobres que se viron directamente afectados. Cando Bacon lle mostrou a Jacobs exemplos de bloques non desenvolvidos e desenvolvidos, ela concluíu que o "desenvolvemento" parecía terminar coa vida comunitaria activa na rúa. Cando Jacobs regresou ás oficinas do Architectural Forum, comezou a cuestionar o consenso dos anos 50 sobre a planificación urbana.
Juan Antonio Monet
Traxectoria
En 1793 ingresou no exército. Combateu en África e na Guerra da independencia española, participando en máis de 20 batallas e sendo ferido en dúas ocasións, gravemente en ocasión da batalla de Bailén.
Jane Jacobs
Architectural Forum
En 1955, coñeceu a William Kirk, un pastor episcopaliano que traballou en East Harlem. Kirk foi ás oficinas do Architectural Forum para contar o impacto que a "revitalización" tivo en East Harlem e presentoulle a súa veciñanza a Jacobs. esquerda|miniatura|Robert Moses coa maqueta do Battery Bridge miniatura|Lincoln Center
Juan Antonio Monet
América (1816-1824)
En maio de 1816 foi destinado a América. Partiu de Cádiz e arribou a Lima tres meses despois. Viuse involucrado en numerosas operacións debendo cruzar a Cordilleira dos Andes en 24 ocasións. Viúvo, en 1819 casou en Lima con María Urionaegoena e Cajigas Ulloa.
Jane Jacobs
Architectural Forum
En 1956, pronunciou unha conferencia na Universidade Harvard, substituíndo a Douglas Haskell do Architectural Forum. Dirixiuse aos principais arquitectos, urbanistas e intelectuais (incluído Lewis Mumford), falando sobre o tema de East Harlem. Instou a esta audiencia a "respectar, no máis profundo sentido, fragmentos urbanos de caos que teñen unha estraña sabedoría propia que aínda non está incluída no noso concepto de orde urbana". Contrariamente ás súas expectativas, a charla foi recibida con entusiasmo, mais tamén a marcou como unha ameaza para os planificadores urbanos consagrados, os propietarios de bens raíces e os promotores. Architectural Forum imprimiu o discurso ese ano, xunto con fotografías de East Harlem.
Juan Antonio Monet
América (1816-1824)
Foi dos escasos oficiais que non tomaron parte no Pronunciamento de Aznapuquio que o 29 de xaneiro de 1821 depuxo a Joaquín de la Pezuela do mando do Vicerreinado do Perú e a súa substitución polo xeneral José de la Serna. Xunto ao capitán de fragata Simón Londoño e os coroneis Marqués de Casares e Juan Loriga, acompañou a Pezuela na súa saída de palacio.
Jane Jacobs
Fundación Rockefeller e Death and Life of Great American Cities
miniatura|The New School for Public Engagement Despois de ler o texto do seu discurso de Harvard, William H. Whyte convidou a Jacobs a escribir un artigo para a revista Fortune. O artigo resultante, Downtown Is for People, apareceu nunha edición de Fortune de 1958, e marcou a súa primeira crítica pública a Robert Moses. A súa postura, particularmente a súa crítica ao Lincoln Center, non foi popular entre os partidarios da renovación urbana en Architectural Forum e Fortune. Particularmente indignou a C. D. Jackson, o editor de Fortune, quen preguntou a Whyte por teléfono: "Quen é esta tola?"
Juan Antonio Monet
América (1816-1824)
miniatura|240px|dereita|Batalla de Ayacucho.
Jane Jacobs
Fundación Rockefeller e Death and Life of Great American Cities
O artigo de Fortune chamou a atención de Chadbourne Gilpatric, entón director asociado da División de Humanidades da Fundación Rockefeller. [33] A fundación moveuse intensamente en temas urbanos, cun recente premio ao Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts para estudos de estética urbana que culminaría na publicación de Image of the City de Kevin A. Lynch. En maio de 1958, Gilpatric convidou a Jacobs a comezar a traballar como revisora de propostas de subvencións. Máis adiante, nese ano, a Fundación Rockefeller outorgoulle unha subvención para producir un estudo crítico sobre urbanismo e vida urbana na EE. UU. (Desde mediados da década de 1950 até mediados da década de 1960, a División de Humanidades da fundación patrocinou un programa de investigación, do cal foi a beneficiaria máis coñecida). Gilpatric alentouna a "explorar [...] o campo do deseño urbano para buscar ideas e accións que poidan mellorar o pensamento sobre como o deseño de cidades podería servir mellor á vida urbana, incluíndo o valor cultural e humano ". Afiliada a The New School (entón chamada The New School for Social Research), pasou tres anos realizando investigacións e escribindo borradores. En 1961, Random House publicou o produto da súa investigación: The Death and Life of Great American Cities. miniatura|Jacobs loitou para evitar que Washington Square Park, na foto, fose asolado por unha estrada A obra segue sendo un dos libros máis influentes na historia da planificación urbanística estadounidense. Acuñou moitos termos como "capital social", "usos primarios mixtos" e "ollos na rúa", que foron adoptados profesionalmente no deseño urbano, a socioloxía e outros campos. Pintou unha imaxe devastadora de toda a profesión da planificación urbana, etiquetándoa de pseudociencia. Isto provocou respostas iradas de varios homes ricos e poderosos. Foi criticada como unha "dama militante" e unha "ama de casa": unha afeccionada que non tiña dereito a interferir cunha disciplina estabelecida. O seu libro tamén foi criticado pola esquerda por deixar de lado a raza e aceptar a xentrificación. miniatura|Sede do Village Voice En 1962 renunciou ao seu posto en Architectural Forum para se converter en autora e nai a tempo completo. Ademais da súa actividade na política local, foi unha opositora notábel da Guerra de Vietnam e marchou ao Pentágono en outubro de 1967. Criticou a construción do World Trade Center como un desastre para o porto de Manhattan.
Juan Antonio Monet
América (1816-1824)
Participou nas batallas de Ica, Torata, Moquegua e Junín. En 1823 obtivo o grado de Mariscal de Campo. Os primeiros días de marzo de 1824 Monet ocupou Lima e El Callao, pero a fins do mesmo mes retirouse á serra.
Jane Jacobs
Loita polo Greenwich Village
Durante as décadas de 1950 e 1960, a veciñanza de Jacobs en Greenwich Village foi transformada polos esforzos da Cidade e do Estado para construír vivendas (véxase, por exemplo, a loita de Jacobs para construír West Village Houses en lugar de grandes casas de departamentos), polos promotores privados, pola expansión da Universidade de Nova York (NYU) e polos plans de renovación urbana de Robert Moses. O plan de Moses, financiado como "eliminación de barrios marxinais" polo Título I da Lei de Vivenda de 1949, tamén exixía a demolición de varios bloques e a súa substitución por rañaceos de luxo. O plan obrigou a 132 familias a abandonar os seus fogares e desprazou a 1000 pequenas empresas; o resultado foi Washington Square Village.
Juan Antonio Monet
América (1816-1824)
Ás 8 da mañá do, previo ao inicio da Batalla de Ayacucho, adiantouse co seu axudante de campo ás filas inimigas e díxolle ao xeneral Córdoba no noso exército como no de vostedes, hai xefes e oficiais ligados por vínculos de familia ou de amistade; sería posible que antes de rompernos a crisma, conversasen e se desen un abrazo?.
Jane Jacobs
Loita polo Greenwich Village
Como parte dos seus esforzos por revitalizar a área, Moses propuxo por primeira vez a extensión da Quinta Avenida a través do Washington Square Park en 1935. Ante a oposición da comunidade, Moses arquivou o proxecto, mais reavivou a idea na década de 1950. Moses argumentou que a extensión da Quinta Avenida melloraría o fluxo de tráfico a través da veciñanza e proporcionaría acceso á autoestrada planeada do baixo Manhattan (LOMEX), que conectaría a Ponte de Manhattan e a Ponte de Williamsburg co Túnel Holland. esquerda|miniatura|Robert Caro 2012 En resposta, a activista local Shirley Hayes creou o "Comité para Salvar o Parque Washington Square", unha coalición de ducias de grupos veciñais locais que se opuxeron á extensión da estrada. Raymond S. Rubinow finalmente se fixo cargo da organización, cambiando o seu nome a "Comité de Emerxencia Conxunto para pechar Washington Square ao tráfico". Jacobs uniuse ao comité baixo Hayes, mais tomou un papel máis destacado baixo Rubinow, chegando a medios de comunicación como como o Village Voice, que proporcionou unha cobertura máis comprensiva que publicacións como The New York Times. O comité obtivo o apoio de notábeis como Margaret Mead, Eleanor Roosevelt, Lewis Mumford, Charles Abrams e William H. Whyte, así como Carmine De Sapio, residente de Greenwich Village e influente líder demócrata. A participación de De Sapio resultou decisiva. O 25 de xuño de 1958, a cidade pechou Washington Square Park ao tráfico, e o comité conxunto celebrou unha cerimonia de atar con cinta (no canto de cortala).
Juan Antonio Monet
América (1816-1824)
Así, tras a autorización de Sucre, máis de cen oficiais de ambos os exércitos reuníronse desarmados nun sector neutral do campo previo á batalla que culminaría a independencia de Suramérica.
Jane Jacobs
Loita polo Greenwich Village
Os plans para a autoestrada LOMEX continuaron, con todo, a pesar da crecente oposición da comunidade en áreas como Little Italy. Na década de 1960, Jacobs presidiu o Comité Conxunto para miniatura|Jacobs viviu en 69 Albany Avenue (soportal branco) no Annex de Toronto durante 35 anos deter a autoestrada do baixo Manhattan. Os xornais como The New York Times simpatizaban con Moses, mentres que o Village Voice recentemente creado cubría os mitins da comunidade e estaba contra a autoestrada. Jacobs continuou loitando contra a autoestrada cando os plans rexurdiron en 1962, 1965 e 1968, e converteuse nunha heroína local pola súa oposición ao proxecto. Foi arrestada por un oficial de policía vestido de civil o 10 de abril de 1968, nunha audiencia pública durante a cal a multitude cargou contra o escenario e destruíu as notas do taquígrafo. Foi acusada de incitar disturbios, danos e obstrución á administración pública. Despois de meses de xuízos levados a cabo en Nova York, o seu cargo reduciuse a unha conduta contra a orde pública.
Juan Antonio Monet
América (1816-1824)
Durante esa xornada, ao ser ferido no pulso e recomendárselle que se puxese a salvo respondeu: "Non importa: o Rei paga vinte anos e carga aínda coa posteridade do militar, para que sirva este un só día, que é o da pelexa".
A Horta, Agüeira, Becerreá
A Horta é un lugar da parroquia de Agüeira no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Juan Antonio Monet
España (1825)
En 1825 Monet regresou a España. O 28 de setembro de 1827 alzáronse en Cataluña os "Apostólicos", realistas extremos que consideraban que Fernando VII de España estaba condicionado polos liberais, dando inicio á Guerra dos Agraviados. Monet foi un dos comandantes das forzas enviadas por Fernando ao mando de Carlos de España. Pese ao indulto, moitos dos seus dirixentes foron executados por Carlos, quen sería nomeado capitán xeneral de Cataluña e pasaría á posteridade có alcume de El Tigre de Cataluña.
En 1828 recibiu o nomeamento de Caballeiro "Gran Cruz" da orde de San Hermenegildo e en 1829 era xeneral de granadeiros da Garda e Capitán Xeneral de Cataluña.
En 1831 recibiu o nomeamento de Cabaleiro "Gran Cruz" da Orde de San Fernando e era Comandante Xeneral do Campo de Xibraltar, sendo responsable da represión de revolucionarios liberais que desembarcaron nas súas costas no mes de decembro ao mando de Torrijos. En outubro de 1832, aínda á fronte de dito cargo, foi nomeado Ministro de Guerra no gabinete de Francisco de Cea Bermúdez, cargo que desempeñou ata a súa renuncia o 14 de decembro dese ano, en que foi substituído por Francisco Fernández del Pino, desempeñándose posteriormente como capitán xeneral de Castela a Nova e logo das Illas Baleares.
Jane Jacobs
Loita polo Greenwich Village
New York: A Documentary Film dedicou unha hora da serie á batalla entre Moses e Jacobs. A biografía de Robert Caro sobre Moses, The Power Broker, dá só unha breve mención a este evento malia a forte influencia de Jacobs en Caro.
Vida en Toronto
Tamén participou nunha loita contra un plan do Royal St. George's College (unha escola estabelecida moi próxima á residencia de Jacobs desde había moito tempo no distrito Annex de Toronto) para reconfigurar as súas instalacións. Suxeriu non só que se detivese o redeseño, senón tamén que a escola fose forzada a saír por completo do barrio. Aínda que o consello de Toronto inicialmente rexeitou os plans da escola, a decisión reverteuse máis tarde, e a Xunta Municipal de Ontario deu o visto e prace ao proxecto cando os opoñentes non lograron presentar testemuñas críbeis e trataron de retirarse do caso durante a audiencia.
Tamén influíu na planificación urbana de Vancouver. Foi chamada "a nai do vancouverismo", referíndose ao uso desa cidade da súa filosofía de "densidade ben feita". O renomeado arquitecto Bing Thom describiu o vancouverismo desta maneira: "É pór énfase sobre o espazo público. Creo que os habitantes de Vancouver están moi, moi orgullosos de que construamos unha cidade que realmente teña unha enorme cantidade de espazo no paseo marítimo para que a xente poida recrearse e gozar. Ao mesmo tempo, False Creek e Coal Harbour eran anteriormente terras industriais que estaban moi contaminadas e degradadas. Actualizamos todo isto cun novo desenvolvemento, e as persoas teñen acceso á auga e ás vistas. Por conseguinte, a idea para min é de ter moita xente vivindo moi preto, mesturando os usos. Entón, temos apartamentos na parte superior das tendas. En Surrey temos unha universidade na parte superior dun centro comercial. Esta mestura de usos reflicte a Vancouver en termos da nosa cultura e de como vivimos xuntos." Morreu en Toronto Western Hospital aos 89 anos, o 25 de abril de 2006, ao parecer, dun derramo cerebral. Sobreviviulle un irmán, James Butzner (nado en 2009); os seus dous fillos, James e Ned de Vancouver, e unha filla, Burgin Jacobs; dous netos e dous bisnetos. Tras a súa morte, a súa familia declarou: "O importante non é que morra, senón que vivise, e que o traballo da súa vida inflúa moito na nosa forma de pensar. Por favor, lémbraa lendo os seus libros e implementando as súas ideas."
Jane Jacobs Days
Despois da morte de Jacobs en abril de 2006, o alcalde da cidade de Nova York, Michael Bloomberg, anunciou o Día de Jane Jacobs, celebrado o 28 de xuño de 2006. A cidade de Toronto proclamou os seus aniversarios ao ano seguinte, o 4 de maio de 2007, como o Jane Jacobs Day.
Influencia
A súa obra máis influente foi The Death and Life of Great American Cities (1961), na cal critica duramente as prácticas de renovación urbana dos anos 1950 nos Estados Unidos, cuxos planificadores (planificación urbanística, deseño urbano) asumían modelos esquemáticos ideais que segundo ela conduciron á destrución do espazo público. Utilizando métodos científicos innovadores e interdisciplinares (procedentes tanto das ciencias sociais como das ciencias naturais), a autora identificaba as causas da violencia no cotián da vida urbana, segundo estivese suxeita ao abandono ou, pola contra, á boa alimentación, á seguridade e á calidade de vida.
As súas ideas sobre a autoorganización espontánea do urbanismo foron aplicadas no posterior concepto de sistemas emerxentes. Segundo escribiu Marcelo Pisarro, "os paradigmas urbanísticos contemporáneos (espazos comunais, diminución de tránsito vehicular, preservación do patrimonio histórico, medios de transporte alternativos, economías locais, reciclaxe) teñen algo do libro de Jacobs, mesmo no negativo, pois tamén ela estaba cargada de boas intencións. O inferno que provocou, polo menos en Greenwich Village, foi a elitización residencial: a xentrificación converteu o barrio nun dos máis custosos e exclusivos dos Estados Unidos".
Ademais de pola súa obra literaria, destacou polo seu activismo na organización de movementos sociais autodefinidos como espontáneos (grassroots), encamiñados a paralizar os proxectos urbanísticos que entendía que destruían as comunidades locais. Primeiro nos Estados Unidos, onde conseguiu a cancelación do Lower Manhattan Expressway; e posteriormente no Canadá, onde emigrou en 1968 e onde conseguiu a cancelación do Spadina Expressway e a rede de autoestradas que se pretendían construír. miniatura|Edward L. Glaeser. 2011 A Jacobs atribúeselle, xunto con Lewis Mumford, a inspiración do movemento do Novo Urbanismo. Comentou o seu legado nunha entrevista coa revista Reason. "Reason: Por que cres que serás máis lembrada? Fuches ti quen se enfrontou aos bulldozers federais e á xente da renovación urbana e dixo que estaban a destruír a alma destas cidades. Será por iso?
Jacobs: Non. Se fose lembrada como unha pensadora realmente importante do século, o máis importante ao que contribuín é a miña discusión sobre o que fai que se produza a expansión económica. Isto é algo que desconcertou sempre á xente. Creo que descubrín que é.
A expansión e o desenvolvemento son dúas cousas diferentes. O desenvolvemento é a diferenciación do que xa existía. Practicamente todo o novo que sucede é unha diferenciación dunha cousa anterior, desde unha sola de zapato nova até cambios nos códigos legais. A expansión é un crecemento real en tamaño ou volume de actividade. Iso é algo diferente.
Fíxeno de dúas maneiras diferentes. Hai moito tempo, cando escribín The Economy of Cities, escribín sobre a substitución de importacións e como iso expande, non só a economía do lugar onde ocorre, senón tamén a vida económica en xeral. A medida que unha cidade substitúe as importacións, despraza as súas importacións. Non importa menos. E aínda así ten todo o que tiña antes.
Reason: Non é un xogo de suma cero. É un pastel máis grande e crecente.
Jacobs: Ese é o mecanismo real. A teoría disto é o que explico en The Nature of Economies. Compároo co que sucede coa biomasa, a suma total de toda a flora e a fauna nunha área. A enerxía, o material que está involucrado nisto, non só escapa da comunidade como unha exportación. Continúa sendo utilizado nunha comunidade, do mesmo xeito que nunha selva tropical os refugallos de certos organismos e varias plantas e animais son utilizados por outros no lugar.
Jane Jacobs, "City Views: Urban studies legend Jane Jacobs on gentrification, the New Urbanism, and her legacy", Reason, xuño de 2001, Entrevistador: Bill Steigerwald"
miniatura|Melbourne, Collins Street miniatura|Plan Voisin de Le Corbusier, exemplo do urbanismo contra o que loitaba Jacobs Aínda que Jacobs pensou que o seu maior legado era a súa contribución á teoría económica, é no ámbito da planificación urbana onde tivo o seu maior impacto. As súas observacións sobre as formas en que funcionan as cidades revolucionaron a profesión de planificación urbana e desacreditaron moitos modelos de planificación aceptados que dominaban a planificación de mediados de século XX. O influente economista de Harvard, Edward Glaeser, coñecido polo seu traballo en estudos urbanos, recoñeceu que Jane Jacobs (1960) fora profética ao atacar a Moses por "substituír barrios que funcionaban ben con torres inspiradas en Le Corbusier". Glaeser estivo de acordo en que estes proxectos de vivenda demostraron ser os maiores fracasos de Moses, "Moses gastou millóns e desaloxou a decenas de miles de persoas para crear edificios que se converteron en centros de delincuencia, pobreza e desesperación". Tamén foi famosa por presentar conceptos como "Ollos na rúa", unha referencia ao que máis tarde se coñecería como vixilancia natural. O concepto tivo unha grande influencia en planificadores e arquitectos como Óscar Newman, quen puxo en práctica a idea a través dunha serie de estudos que culminarían na súa teoría do espazo defendíbel. O traballo de Jacobs e Newman afectaría a política de vivenda dos Estados Unidos a través do Programa HOPE VI, un esforzo do Departamento de Vivenda e Desenvolvemento Urbano dos Estados Unidos para demoler os proxectos de vivendas públicas de grande altura tan maltratados por Jacobs e substituílos por Inmóbeis baixos de vivendas de ingresos mixtos. miniatura|Terrace of 182-186 George St, East Melbourne. Exemplo de xentrificación Ao longo da súa vida, loitou para modificar a forma en que se abordaba o desenvolvemento da cidade. Ao argumentar que as cidades eran seres vivos e ecosistemas, avogou por ideas como o desenvolvemento do "uso mixto" e a planificación ascendente. Ademais, as súas duras críticas aos proxectos de "limpeza de barrios marxinais" e "vivendas de grande altura" foron fundamentais para desacreditar estas prácticas de planificación outrora universalmente apoiadas.
É lembrada como unha defensora do desenvolvemento consciente das cidades e por deixar "un legado de apoderamento para que os cidadáns confíen no seu sentido común e se convertan en defensores do seu lugar".