cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Bautista Pérez de Cabo
Traxectoria
Natural do Carballiño, emigrou a Cuba. Traballou na prensa cubana. En marzo de 1932 retornou a Galicia con Adelardo Novo, e instalouse en Ourense. Alí colaborou cos periódicos Galicia, La Zarpa e Heraldo de Galicia, con artigos en clave autonomista, apoiando as teses fiscais de Alexandre Bóveda. Foi directivo do Partido Republicano Gallego de Ourense, do que se escindiu para crear o Partido Republicano Gallego Independente, co que se presentou ás eleccións de 1933. Non resultou elixido e pasou a apoiar aos carlistas e falanxistas ourensáns. En abril de 1934 anunciouse a aparición do periódico El Clarín en Ourense, que ía dirixir Pérez de Cabo, aínda que nunca viu a luz. Foi presidente da Confederación Universal de Sociedades Gallegas.
En 1935 publicou un dos primeiros libros sobre o nacionalsindicalismo, Arriba España, prologado por José Antonio Primo de Rivera.
En xaneiro de 1936 colaborou coas Juventudes de Acción Popular e co semanario carlista España, e despois achegouse ao tradicionalismo e fundou unha sociedade conspiradora denominada "Caballeros de Santiago", que tiña por emblema unha cruz de Santiago enriba dunha caveira. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 publicou case diariamente en La Región artigos a favor dos sublevados e da represión contra os republicanos. Foi nomeado inspector provincial de Requetés da Comuñón Tradicionalista, encargándose da instrución militar dos mozos carlistas e acompañándoos ás frontes de guerra. Logo da unificación, ingresou en FET y de las JONS.
En 1939 foi nomeado delegado de Auxilio Social de Valencia. En decembro dese ano pasou a formar parte da clandestina Junta Política de Falange Auténtica -en representación de Levante-, oposta á liña oficialista e franquista de FET y de las JONS. Desde o seu cargo de delegado do Auxilio Social estivo implicado no estraperlo de produtos de primeira necesidade. Foi detido polas autoridades franquistas acusado de estraperlo. Condenado a morte, foi fusilado en Alacant o 5 de novembro de 1941. A súa execución foi utilizada como «chivo expiatorio» por todos os casos de estraperlo, pero tamén como castigo exemplarizante polas conspiracións de Falange «auténtica».
Referendo de independencia de Acerbaixán de 1991
O referendo de independencia de Acerbaixán de 1991 celebrouse o 29 de decembro tres días despois da disolución da Unión Soviética, no que votou o 95,3% do censo electoral (3 936 174 electores inscritos), cunha alta participación para a época. Dos 3 751 174 votos emitidos, 3 735 398 foron a prol (o 99,8%), 9 068 (o 0,2%) en contra e 6 708 en branco. Foi aprovado por 99,89% dos electores. 99.5% dos electores votaron a favor da independencia, cunha participación de 95.3%.
Abarca de Campos
Abarca de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 39 habitantes (INE 2011).
Nouvelle Vague
Nouvelle vague (en galego, Nova Onda) é o nome co que se coñece a un grupo de cineastas franceses que, durante a década dos sesenta, realizan filmes baixo unha serie de principios ou metas estéticas comúns. Por este motivo, é posible consideralo coma un movemento cinematográfico. Este grupo de cineastas, influenciados polo existencialismo francés de Jean-Paul Sartre e de Albert Camus, pon en cuestión as estruturas narrativas tradicionais e formula a aplicación de novas técnicas de experimentación. Esta denominación aparece por vez primeira con Françoise Giroud, xornalista, guionista, escritora e ministra do Goberno francés, en 1957, na revista L’Express en referencia á nova forma de rodar dos novos cineastas franceses. Asemade, a cohesión deste grupo viña exercida pola revista de crítica de cine, Cahiers du Cinéma, fundada en 1951 por André Bazin, posto que gran parte dos directores serían coñecidos, previamente, como críticos nesta revista. Serían, por tanto, en primeiro lugar, impulsores teóricos dunha perspectiva vangardista e crítica coas producións tradicionais e comerciais e, nun segundo momento, realizadores prácticos desa teoría.
Características
Os realizadores da Nouvelle Vague terán como referente a proposta que en 1948 defendía o director e crítico de cine Alexandre Astruc: camera stylo. Trátase dun novo estilo de rodar baseado na creatividade do director, na exploración sen límites e na autonomía da narración a respecto de intereses comerciais. É o que, posteriormente, coñeceríamos como cine de autor.
A carencia de intereses comerciais, implicaba a ausencia de elevados orzamentos financeiros, feito que levou a estes cineastas á realización con cámaras lixeiras de 8mm. e 16mm. (formatos non empregados polos profesionais). Estas cámaras lixeiras permitíanlles rodar en exteriores, en localizacións reais, sen iluminación artificial, nin grandes esceneografías situadas en estudios.
Lebre ártica
Descrición
A especie foi descrita en 1819 polo almirante, explorador e naturalista escocés John Ross, en ''Voy. Discovery, II'', ed. 2, App. IV: 170.
Subespecies
Disúnguense catro subespecies desta lebre:
Característricas
A lebre ártica ten as orellas e as extremidades relativamente curtas, o fociño pequeno. Parécese na forma corporal aos coellos, pero ten as orellas proporcinalmente máis curtas, é máis alta cando está de pé e, a diferenza dos coellos, poden prosperar no frío extremo, grazas á graxa (que constiúe o 20 % do seu corpo) e á súa grosa capa de pelaxe, que lle pemiten manterse quente. A pelaxe é totalmente branca durante a primavera e o verán, e se torna, especialmente nos individuos que viven mas ao sur, á gris apardazada.
Dimensións
A lebre ártica é un dos lagomorfos vivos máis grandes. Por termo medio, esta especie mide de 43 a 70 cm de longo, sen contar a lonxitude da cola, de 4,5 a 10 cm.
A súa masa corporal adoita ser de entre 2,5 e 5,5 kg, aínda que os individuos máis grandes poden pesar até os 7 kg.
Hábitat e distribución
miniatura|240px|Legre ártica en [[Groenlandia.]] miniatura|240px|Pegadas de lebre ártica sobre a neve. miniatura|240px|Lebre ártica en pelaxe de verán, no [[Canadá.]] A lebre ártica encóntrase en tundras, montañas, mesetas rochosas, dese o nivel do mar até os 900 m de altura. Nestes lugares a temperatura media diaria de marzo a novembro é de -26,9 °C, e a altura media da neve de 37,5 cm.
Distribúese polas rexións máis setentrionais da Federación Rusa, Escandinavia, Groenlandia, as illas árticas canadenses (incluída a illa Ellesmere, a máis setentrional) e no norte do Canadá, chegando polo sur ao Labrador e Terra Nova.
Costumes
As lebres árticas son nocturnas, aínda que durante os meses de inverno descansan máis esporadicamente ao longo do día. Cando están en grupo, mentres descansan, un individuo permanece desperto para vixiar. Comunícanse entre si a emitindo estalos, facendo boxeo, rañándose e recostándose. O macho e a femia mostran afecto lamendo ou rañando.
Alimentación
A lebre ártica é un animal herbívoro. Aliméntase principalmente de follas, flores, brotes e bagas de pequenas plantas leñosas, especielmente de salgueiros, que constitúen o 95 % da súa dieta durante todo o ano. Pero tamén comen liques e musgos, ramiñas, raíces, e algas (algas). A súa dieta é máis diversa en verán. Informouse de que as lebres árticas comen carne ocasionalmente, incluídos peixes e o contido dos estómagos de renos eviscerados. Conseguen a auga comendo neve.
Reprodución
As lebres árticas forman parellas diferentes cada temporada de reprodución. Os machos atraen ás femias por contacto físico, como rañalas e lamelas, seguindo á femia até que se produce o apareamento. Os machos poden ser bastante agresivos durante a cópula, e poden morder o pescozo da femia até facela sangrar. Até que nazcan as crías a parella permanece unida, a miúdo afastándose doutras lebres. Ao naceren as crías, os machos adoitan deixaren á súa parella para buscaren outra.
A época da reprodución é na primavera (abril ou maio). As femias teñen, como media, unha camada por ano, pero poden ter dúas. As camadas varían de 2 a 8 lebratos, a difereza doutros membros do xénero Lepus, nos que as camadas son de 1 a 4 crías. O período de xestación é de, aproximadamente, 50 días, e o lebratos adoitan nacer en maio ou xuño, pesando ao nacer uns 105 g. Os xuvenís independízanse ao cabo de 2 a 3 semanas, pero permanecen cerca da nai até o desleite, que ocorre 8 ou 9 semanas despois do nacemento. Alcanzan a madurez sexual aos 315 días de idade.
Depredadores
As lebres árticas están ben adaptadas para evitaren os depredadores. Durante o inverno, a súa pelaxe branca se confunde coa neve e actúa como camuflaxe. Durante a primavera e o verán, en que a súa pelaxe é de cor gris apardazada, que tamén se semella á do solo e o hábitat circundante. Uns poucos días despois do nacemento, as joves lebres árticas poden defenderse agochámdse ou permanecendo inmóbiles. A medida que maduran, vólvense incribelmente áxiles e xa poden correr á súa "velocidade de cruceiro" (até os 64 km/h), o que lles permite superar aos depredadores. Os seus principais depredadores son o raposo ártico (Vulpes lagopus), o raposo (Vulpes vulpes), o can (Canis lupus), o lince do Canadá (Lynx canadensis), o armiño (Mustela erminea), o bufo nival (Bubo scandiacus), o falcón albar (Falco rusticolus), o Buteo lagopus e o home (Homo sapiens).
Status
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), Lepus arcticus é unha especie moi estendidam e as súas poboacións parecen seren estábeis, en xeral (aínda que parece na actualidade hai poucos rexistros). As poboacións do sur da súa área de dispersión poden estar suxeitas á perdida de hábitat, quizais tamén polo cambio climático, aínda que isto é especulativo. Por iso cualifica o seu status como LC (pouco preocupante).
Cova de El Castillo
miniatura|dereita|275px|Localización do monte El Castillo en Cantabria A cova de El Castillo é unha caverna situada na comunidade de Cantabria, no norte de España. Contén un conxunto de arte rupestre dos máis importantes, non só da súa comunidade, senón de toda a arte do Paleolítico superior.
Historia
miniatura|esquerda|275px|O río Pas, preto de Puente Viesgo, ao fondo, o monte Castillo A caverna de El Castillo foi a que primeiro se descubriu deste conxunto. Fíxoo Hermilio Alcalde del Río en 1903, quen rexistrou a cova minuciosamente e escavou nela; os resultados dos seus estudos, tanto aquí coma en outras covas, foron publicados en 1906 so o título de "Pinturas y grabados de las cavernas de Santander: Altamira, Covalanas, Hornos de la Peña, Castillo" (Santander. Imprenta de Blanchard y Arce).
Nos anos posteriores a elite dos prehistoriadores europeos estudou e escavou El Castillo, entre eles os padres Henri Breuil, Hugo Obermaier e Pierre Teilhard de Chardin etc.
As últimas covas do grupo foron descubertas aínda no ano 1953(Las Chimenes e La Pasiega). miniatura|dereita|275px|No centro silueta do mamut de El Castillo
Arte rupestre
A cova de El Castillo posúe un dos mellores e máis ricos conxuntos de pinturas rupestres prehistóricas. As mellores pertencen ao período magdaleniense do Paleolítico superior. En total para esta época contabilízanse 184 figuras identificábeles con animais na súa maioría (con 1 antropomorfo e 2 máscaras) e máis 56 improntas de mans e 52 signos. Entre os primeiros predominan as cervas (54), os cabalos (26) e os bisontes (24); hai 1 mamut. Entre os signos chaman a atención os símbolos cuadrangulares e as figuras de puntos. A súa datación oscila entre o 13.500 e 11.500.
O estilo e disposición das figuras parietais evidencian un grande paralelismo coa veciña cova de La Pasiega. O traballo de determinadas pezas evidencia paralelos con Altamira, no caso do denominado bisonte bicromo, e as dúas máscaras coñecidas mostran analoxías de elaboración tamén con Altamira e coa cova de La Garma.
A figura máis famosa é, sen dúbida, o bisonte vertical pintado aproveitando unha estalagmita que forneceu o perfil do animal dun xeito natural, e que mostra, como en Altamira, a preocupación dos artistas do Paleolítico pola terceira dimensión. O feito de que o artista use unha superficie vertical indica que a independencia da dirección era un principio básico da arte prehistórica. O artista esculpiu en parte os pezuños traseiros do animal, e outras partes. A pintura, apenas algo de cor negra, so esboza algunhas partes, de modo que ben entendida é unha obra máis escultórica que pictórica.
Por outra banda, a abundancia de representacións de mans humans, na súa maioría mans esquerdas, en negativo e en cor vermella, fan de El Castillo unha cova singular, coa que só se poden comparar a caverna francesa Gargas e a española de Maltravieso (Extremadura). Forman o que Breuil denominou "friso das mans".
Porén, as obras de acomodación efectuadas para as visitas turísticas, danaron o estado orixinario do conxunto, de xeito que na actualidade é imposíbel recuperar a perspectiva que puideron ter os primitivos que a visitaron.
Vieux-Vy-sur-Couesnon
Vieux-Vy-sur-Couesnon (Henwig-ar-C'houenon en bretón, Vioez-Vic en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Voo 517 de Eastwind Airlines
O voo 517 de Eastwind Airlines era un servizo de pasaxeiros dende Trenton, Nova Jersey a Richmond, Virxinia. O día 9 de xuño de 1996 a tripulación do Boeing 737-200 que operaba a ruta perdeu temporalmente o control debido ao mal funcionamento do timón. A tripulación foi capaz de recuperar o control e aterrar o aparello con éxito. Unha persoa a bordo resultou ferida.
O voo 517 foi clave na resolución da causa dos problemas de timón do Boeing 737 que anteriormente causaran dous accidentes mortais. O voo 517 foi o primeiro en sufrir eses problemas e aterrar con seguridade, permitindo aos investigadores entrevistar aos pilotos sobre a súa experiencia e estudar o avión.
Antecedentes
O 3 de marzo de 1991 o voo 585 de United Airlines, un Boeing 737-200, virou á dereita e comezou a caer en picado mentres intentaba aterrar en Colorado Springs, Colorado. O acicdente matou as 25 persoas a bordo. A Xunta Nacional de Seguridade no Transporte (NTSB) encargouse da investigación. Aínda que se sospeitou dun problema no timón, non puido probar ou avaliar os compoñentes do timón porque quedaron seriamente danados no accidente. Como resultado, a NTSB foi incapaz de identificar a causa do accidente.
O 8 de setembro de 1994 o voo 427 de USAir, un Boeing 737-300, virou abruptamente cara a esquerda mentres se aproximaba ao aeroporto de Pittsburgh nun accidente moi semellante ao do voo 585. O resultado foi a morte das 132 persoas a bordo. A NTSB comezou unha investigación que continuou ata finais dos anos 90.
Voo
O voo 517 era un servizo regular de pasaxeiros de Eastwind Airlines dende o aeroporto de Trenton-Mercer en Trenton, Nova Jersey, ata o aeroporto de Richmond en Richmond, Virxinia. O voo estaba operado por un Boeing 737-200 con rexistro N221US. Ese día aos mandos atopábanse o capitán Brian Bishop e o primeiro oficial Spencer Griffin. Había un total de 53 persoas a bordo.
Incidente
O voo 517 saíu de Trenton sen problemas e non se atoparon con turbulencias ou meteoroloxía adversa durante a ruta a Richmond. Mentres se aproximaba ao aeroporto de Richmond a unha altura duns 5 000 pés (1 500 m), o capitán sentiu unbreve "golpe" no pedal dereito do timón. Sobre o mesmo intre, un asistente de voo na parte traseira do avión escoitou un forte ruído detrás dela. Cando o avión continuou descendendo aos 4 000 pés (1 200 m), o capitán experimentou de súpeto unha perda do control do timón e o avión xirou bruscamente cara a dereita.
Intentando recuperar o control, o capitán probou a poñer o timón totalmente á esquerda, pero os controis estaban ríxidos e non responderon ás súas ordes. O capitán aplicou o alerón á esquerda e incrementou a potencia do motor dereito para intentar parar o xiro. O avión estabilizouse temporalmente, e despois xirou cara a dereita novamente. A tripulación executou a súa lista de verificación de emerxencia e intentou recuperar o control do avión, e tras varios segundos fixéronse abruptamente co control. O avión operou normalmente o resto do voo.
Investigación e consecuencias
Durante a investigación a NTSB atopou que antes do incidente do 9 de xuño, varias tripulacións informaran dunha serie de eventos relacionados co timón, incluídos "golpes" anormais nos pedais do timón e movementos non ordenados do mesmo.
Os investigadores realizaron entrevistas cos pilotos do voo 517, e retiraron os compoñentes do timón do avión para examinalos, o que axudou a esablecer a causa dos accidentes do voo 585 de United Airlines e do voo 427 de USAir. A NTSB determinou que os tres incidentes só podían ser explicados por un erro do piloto ou polo mal funcionamento do sistema do timón, e baseandose en parte nas entrevistas posteriores cos pilotos do voo 517, concluíu que os fallos do timón poderían ter causado os tres incidentes.
A NTSB tamén determinou que, a diferencia dos accidentes do United e do USAir, o problema no timóns do voo 517 ocorreu antes no proceso de ateraxe e a unha velocidade maior, o que incrementou o fluxo de aire sobre as outras superficies de control do avión, permitindo aos pilotos superar o xiro inducido polo timón.
Carreterismo
O carreterismo, chamado tamén en ocasións condadismo ou purismo (este último termo é utilizado polos adeptos a estas teses), é unha corrente ideolóxica castelanista que se basea nas teses dos escritores segovianos Luis Carretero Nieva e o seu fillo Anselmo Carretero. A diferenza dos sectores maioritarios do castelanismo, que opinan que Castela está formada por Castela a Vella, Castela a Nova e a Rexión Leonesa, o carreterismo fai unha diferenciación entre Castela e León, considerando a este último como unha rexión non castelá segundo as súas palabras.
Estado de Colima
Colima é un dos 31 estados que xunto coa Cidade de México, forma México. A capital do estado recibe o mesmo nome, Colima.
Limita polo norte co estado de Xalisco, polo sur co estado de Michoacán e polo oeste co Océano Pacífico. Divídese en dez concellos: Armería, Colima, Comala, Coquimatlán, Cuauhtémoc, Ixtlahuacán, Manzanillo, Minatitlán, Tecomán e Villa de Álvarez.
Carreterismo
Territorialidade
miniatura|300px|Castela segundo as teses carreteristas. A Castela carreterista estaría baseada nas Comunidades de Vila e Terra castelás (na provincia de Burgos, as Comunidades de Vila e Terra non existiron nada máis que no extremo Sur da provincia, e na de Santander non existiron estas institucións típicas da chamada repoboación do concello). Segundo deixa escrito Anselmo Carretero no seu libro La personalidad histórica de Castilla en el conjunto de los pueblos hispánicos (1977), a súa concepción de Castela estaría formada polos seguintes territorios:
"Castela'' (propiamente dita). A rexión propiamente castelá que, con lixeiras modificacións de límites comprende as actuais provincias de Cantabria - sen a bisbarra de Liébana e con toda a bisbarra de Campoo-, Burgos, A Rioxa, Soria, Segovia, Ávila, Madrid -sen o distrito da gran metrópole -, Guadalaxara e Cuenca - Sen a parte manchega e coa Comarca de Requena-Utiel -. "
En realidade, si se inclúe dentro da Castela carreterista parte da Mancha conquense, concretamente aquelas localidades pertencentes no seu día á Comunidade de Vila e Terra de Alarcón. As zonas da provincia de Cuenca que quedan fóra da Castela carreterista corresponderíanse cos partidos de Tarancón, Belmonte e San Clemente.
Ademais dos territorios antes mencionados, tamén son consideradas castelás zonas como a parte valisoletana da bisbarra de Tierra de Pinares, o leste da Montaña Palentina (concretamente o Campoo palentino) e a zona norte da provincia de Toledo, concretamente as localidades de Ontígola e Noblejas, as bisbarras da Campana de Oropesa e a Sierra de San Vicente -que pertenceron á Comunidade de Vila e Terra de Ávila-, o Bajo Alberche e a metade norte das de Torrijos e La Sagra, de raizame e tradicións máis madrileñas dada a súa proximidade a Madrid -boa parte destas bisbarras pertenceron durante moito tempo á Provincia de Madrid- que propiamente toledanas. Asemade serían tamén parte de Castela, segundo estas teorías, as terras da Comunidade de Vila e Terra de Béjar nas actuais provincias de Salamanca e Cáceres, e aquelas localidades salmantinas e cacereñas que pertenceron á Comunidade de Vila e Terra de Ávila, como Peñaranda de Bracamonte ou Berrocalejo.
Finalmente, e aínda que como se pode apreciar na descrición de Carreteiro sobre Castela, nun principio Madrid capital e a metrópole non formarían parte de Castela, esta cidade foi finalmente incluída no mapa de Carretero.
Simboloxía e celebracións
A diferenza da maioría do castelanismo, o cal defende que Castela está formada polas 17 provincias asinantes do Pacto Federal Castelán, o carreterismo renega do día 23 de abril como Día Nacional de Castela, pois considera que non representa ao pobo castelán, e propoñen o 1 de maio como Día de Castela, pois nese día do ano 932 Fernán González foi erixido Conde de Castela (cando se iniciaría a chamada independencia castelá que se materializou en certa autonomía respecto da corte leonesa e en que o título condal castelán pasou a ser hereditario). Outras datas celebradas polos carreteristas coinciden coas correntes do castelanismo maioritario, como o 15 de setembro ou o 12 de novembro. Asemade o carreterismo é acérrimo defensor do pendón carmesí como símbolo do seu concepto de Castela, fronte às alternativas como o chamado pendón comuneiro.
Historia e desenvolvemento
Baseado no pensamento e nos escritos que deixaron Luis Carretero Nieva e o seu fillo Anselmo Carretero, o carreterismo afirma que o que el denomina a auténtica Castela non é a das chairas cerealísticas que evocaba a Xeración do 98, senón que Castela é eminentemente montañosa: a das concas altas do Ebro, do Texo e do Xúquer (estas dúas últimas concas apareceron no carreterismo a partir da obra de Anselmo Carretero). Isto achácano á orixe do pobo castelán, situado na Montaña cántabra, e ao seu carácter guerreiro, que os fixo valerse dos vales montañosos para lanzarse á Reconquista.
En 1917, o santanderino Juan José Ruano de la Sota, autor do limiar do libro La cuestión regional de Castilla La Vieja (El regionalismo castellano), non avalaba a territorialidade castelá setentrional de Luis Carretero ao non concibir Santander en Castela sen Palencia e Valladolid. Disto despréndese que J.J. Ruano de la Sota non concibía Santander en Castela, se Palencia e Valladolid estaban fóra dela; e que non secundaba o aval intelectual, que Luis Carretero buscou para as súas teses sobre a territorialidade castelá.
Un ano despois, en 1918, Luis Carretero tivo que recoñecer que a opción unitaria: a de Castela a Vella e León, usaba "un método fundamentalmente científico" e salientaba dela "a capacidade intelectual".
Mentres que o castelanismo corrente é partidario da comarcalización de Castela, o carreterismo avoga por revivir as antigas Comunidades de Vila e Terra, asemade os vellos foros casteláns. Non obstante, e a pesar de que considera o actual marco autonómico artificial, o carreterismo tamén é favorable a que cada provincia castelá se converta nunha Comunidade Autónoma uniprovincial, pois deste xeito se respectaría a tradición de descentralización de Castela. É por iso que apoia a uniprovincialidade de Cantabria e da Rioxa, e mesmo a asociación Comunidad Castellana estivo a favor da uniprovincialidade de Segovia nos momentos previos á creación de Castela e León.
O carreterismo arraigou fortemente durante a Transición nalgúns círculos culturais de Burgos, descontentos por perder esta cidade a capitalidade autonómica fronte a Valladolid, cidade da que o carreterismo fará o seu chibo expiatorio xunto con Toledo. Fóra de Burgos, esta corrente implantarase tamén con certa forza en zonas como Segovia (de onde eran os seus fundadores) e na provincia de Guadalaxara, onde moita xente está farta de que se lles cualifique nos medios como "manchegos" cando pouco ten Guadalajara que ver coa bisbarra da Mancha
Moi cedo, empezaron a xurdir iniciativas dedicadas a promover o carreterismo, como a asociación cultural Comunidad Castellana (CC), fundada o 26 de febreiro de 1977 polo avogado segoviano Manuel González Herrero(foi presidente do Consello de Colexios de Avogados de Castela e León malia mostrarse contrario á creación da comunidade de Castela e León), que axiña se implantou fortemente nas provincias de Segovia, Madrid e Guadalaxara (esta última provincia foi onde CC comezou a implantarse en novembro de 1977) e xa máis tarde as primeiras formacións políticas carreteristas. É así que polo ano 1980 se intenta crear o partido Unión Nacionalista Castellana, pero debido a certas irregularidades esta formación nunca viu a luz. Non é ata 1988 que xorde o primeiro partido carreterista na cidade de Burgos, o Partido Regionalista Castellano (PREC), e deste a escisión Unión Castellanista (UC), a pesar de que este último acabou integrando na súa Castela ás provincias de Valladolid e Palencia. Ambas as dúas formacións desapareceron, aínda que non obstante o carreterismo militante actual, a falta dun partido que lle represente integramente, opta por apoiar electoralmente a partidos de ámbito provincial como IxC, o PRGU, CiBu, IDES e outros similares.
É coñecida a rivalidade existente entre os defensores das teses carreteristas e os que defenden unha Castela baseada no Pacto Federal Castelán de 1869. Estes últimos utilizan o termo "carreterista" de forma despectiva para referirse aos que poñen en dúbida a castelanidade da Rexión Leonesa ou da Mancha. Do mesmo xeito, os carreteristas refírense aos seus rivais co apelativo de "pancastelanistas".
O carreterismo en xeral apoia e solidarízase cos movementos rexionalistas leonesistas e mancheguistas, se ben existen pequenas discordancias en temas territoriais ao considerar o carreterismo provincias leonesas a Valladolid e Palencia e ao reclamar a provincia de Cuenca o mancheguismo. Non obstante, sábese que durante o proceso autonómico Comunidad Castellana na provincia de Guadalaxara chegou a posicionarse a favor dunha autonomía manchega que incluíse integramente á provincia de Cuenca.
A finais da década de 1980, o PSC, defensor do chamado federalismo asimétrico, na obra Federalismo y estado de las autonomías (1988), daba voz ás teses territoriais carreteristas cun capítulo escrito polo propio Anselmo Carretero. Esta obra estaba elaborada por personalidades da vida intelectual e política catalá como Ll. Armet, J. Sobrequés, J. Maragall, I. Molas etc.
Ghost Rider (filme de 2007)
Ghost Rider é un filme estadounidense dirixido e escrito por Mark Steven Johnson que foi estreado no 2007. Está baseado no personaxe homónimo de Marvel Comics. Está protagonizado por Nicolas Cage, que interpreta a Ghost Rider / Johnny Blaze, xunto con Eva Mendes, Wes Bentley, Sam Elliott, Donal Logue, Matt Long e Peter Fonda. O filme recibiu críticas negativas pero tivo unha boa acollida de recadación.
A súa secuela, Ghost Rider: Spirit of Vengeance, foi estreada o 17 de febreiro de 2012.
Los Gatos
Los Gatos é unha cidade pequena localizada no estado americano de California, no condado de Santa Clara.
Segundo o censo americano de 2000, a súa poboación era de 28.592 habitantes. Ten unha área de 28,0 km², dos cales 27,7 km² cubertos por terra e 0,3 km² cubertos por auga. Os Gatos localízase a aproximadamente 133 m sobre o nivel do mar.
Localidades na veciñanza
O diagrama seguinte representa as localidades nun raio de 16 km ao redor de Los Gatos. 400px|esquerda|Localidades veciñas
Fernando Ramos Cerviño
Fernando Ramos Cerviño, nado en Ourense o 24 de febreiro de 1884 e finado na mesma cidade a finais de febreiro de 1973, foi un avogado e político galego.
Vida persoal
Casou con Amparo Gutiérrez Hernández en 1917.
Galicia en Caricatura
Galicia en Caricatura foi un periódico editado en Ourense en 1889.
Historia e características
Semanario festivo ilustrado, apareceu en outubro de 1889. Fundado e dirixido por Juan Neira Cancela.
Heráldica
miniatura|Exemplos de [[brasóns]]A heráldica é unha das ciencias auxiliares da historia e da arte. Ocúpase do estudo da composición e do significado dos escudos de armas ou brasóns.
Historia
Fronte a outras simboloxías, a heráldica caracterízase pola asunción dun conxunto de normas ríxidas para a composición dos escudos de armas e a transmisión das armarías a través de xeracións como elemento identificador da liñaxe. En efecto, a heráldica posúe as súas propias leis, como a da prohibición de que nun escudo figure metal sobre metal ou cor sobre cor. Ó longo da historia, estas leis fixéronse tan complexas que nin os señores que detentaban un escudo determinado podían interpretalo correctamente, polo que se crea a figura do rei de armas, un funcionario que se encarga de deseñar e interpretar os escudos heráldicos.
Características
Os escudos de armas constan das seguintes compoñentes:
O lado esquerdo da composición heráldica denomínase "sinistra" e o dereito "destra". O escudo descríbese coma se mirásemos un espello; isto é, a esquerda é a dereita do observador.
Por exemplo, un escudo que levase pintado un carballo de cor verde, nun fondo branco cunha banda vermella desde unha punta a outra do campo, e que estivese sostido por un unicornio branco empinado á esquerda do observador e por un grifón verde á dereita, describiríase así:
"En campo de prata, unha banda de goles. En abismo, un carballo de sinople. Teñen o escudo á destra un grifón de sinople e á sinistra un unicornio rampante de prata".
José María Méndez Gil Brandón
José María Méndez Gil Brandón, nado no Carballiño en 1900 e finado na Coruña o 21 de setembro de 1963, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
miniatura|300px|Candidatura dereitista da provincia da Coruña para as eleccións de febreiro de 1936. Fillo de Eduardo Méndez Brandón. Foi elixido deputado pola provincia da Coruña pola CEDA nas eleccións xerais de 1933 e nas eleccións xerais de 1936. Despois da Guerra civil foi decano do Colexio de Avogados da Coruña (1959-1963).
Vida persoal
Casou na Coruña con María Miranda González del Valle.
Julius Bahnsen
Julius Friedrich August Bahnsen, nado o 30 de marzo de 1830 en Tondern, no seu tempo territorio prusiano, agora parte de Dinamarca e finado o 7 de decembro de 1881 en Lauenburg, Pomerania, agora parte de Polonia, foi un filósofo alemán. Bahnsen está considerado o orixinador da caracteroloxía que formulou nos dous volumes de Beiträgen zur Charakterologie (1867) e desenvolveu nas súas seguintes obras, en especial na súa Opus magnum Der Widerspruch im Wissen und Wesen der Welt (1880/82).
Traxectoria
En 1847 Bahnsen comezou a estudar filosofía e (con Gregor Wilhelm Nitzsch) filoloxía en Kiel. En 1849 alistouse como voluntario contra os dinamarqueses na Primeira Guerra de Schleswig (1848–1851) e marchou a Tubinxia no estado alemán de Baden-Württemberg despois do desarmamento do exército de Schleswig-Holstein en 1850. Alí estudou filosofía e en 1853 graduouse baixo a dirección de Friedrich Theodor Vischer cun tema sobre a estética. Exerceu como profesor en varias localidades ata que en 1862, Bahnsen obtivo emprego nun progymnasium en Lauenburg, onde viviu ata a súa morte.
Obra filosófica
Como discípulo de Schopenhauer, Bahnsen combinou a dialéctica de Hegel (que Bahnsen, non obstante, só aceptaba dentro do dominio do abstracto) e o monismo de Schopenhauer. Nesta combinación o irracional que comporta a vontade schopenhaueriana, que aínda acepta como a esencia da existencia e tamén de todo o mal, non é igual en cada individuo, senón tan múltiple como eses individuos. O seu é un pesimismo radical, vivimos nun inferno que carece de saída, o estado natural é un estado de brutalidade, onde reinan os malos instintos e canto facemos para elevarnos por medio da moralidade, máis a vontade devén autónoma e forte e máis sufrimos por medio da conciencia do deber. Para Bahnsen non se pode librar ao home da dor por medio da moralidade, afirmando que o absurdo é a lei suprema
Galería de imaxes de Carballeda de Valdeorras
Galería de imaxes do concello de Carballeda de Valdeorras na provincia de Ourense.
Yasujirō Ozu
Traxectoria
Comezou a interesarse polo cinema no instituto, cando escapaba das clases para ver filmes como Quo Vadis? ou The Last Days of Pompeii. En 1917 despois de ver o filme Civilization decidiu converterse en director. Porén o seu primeiro traballo foi como profesor substituto.
En 1923 entrou na Shochiku Film Company como axudante de fotografía grazas á intercesión do seu tío e contra a opinión do seu pai. Tras traballar como axudante de dirección foi ascendido e dirixiu o seu primeiro filme en 1927. O guión foi escrito por Kogo Noda, que sería o seu coguionista o resto da súa carreira.
En 1937 foi chamado polo exército xaponés e pasou dous anos na China na segunda guerra sino-xaponesa. En 1943, durante a segunda guerra mundial foi contratado para facer un filme de propaganda en Birmania. Porén, foi levado a Singapur para dirixir o filme Deruhi e, Deruhi e e pasou o ano lendo, xogando ao tenis e vendo filmes estadounidenses. Cando acabou a guerra destruíu o guión e todo o material filmado.
Volveu ao Xapón en 1946, mudándose coa súa nai, coa que viviu ata a morte desta. O ano seguinte retomou a súa carreira e a partir deses anos chegaron as súas obras máis destacadas, como Viaxe a Tokio.
MotoGP
MotoGP é a máxima categoría do Campionato do Mundo de Motociclismo de Velocidade. En 2002 pasou a substituír a categoría de 500cc (motocicletas de dous tempos de ata 500cc de cilindrada), aínda que inicialmente permitíronse motores de catro tempos de ata 990cc. Desde a tempada 2012, a cilindrada máxima permitida son os 1.000 cc.
Cronoloxía
miniatura|[[Valentino Rossi coa Yamaha nos adestramentos do GP de Indianapolis de 2009]]
Regulamento
220px|miniatura|Honda RC212V ([[Dani Pedrosa, 2007)]] 220px|miniatura|Yamaha YZR-M1 ([[Jorge Lorenzo, 2011)]]
Pneumáticos
En 2007, as novas regulacións da categoría limitaron o número de pneumáticos a usar durante os adestramentos, cualificacións e carreira a un máximo de 31 por piloto (14 anteriores e 17 posteriores). O único equipo que participaba con pneumáticos Dunlop durante o 2007, Yamaha Tech 3, pasouse a Michelin en 2008. Aquela tempada, as regras volveron ser modificadas para permitir máis pneumáticos cada fin de semana de carreiras, deixándoos en 40 (18 anteriores e 22 posteriores). Nas tempadas 2009, 2010 e 2011, a FIM designou como provedor de pneumáticos a Bridgestone e Michelin deixou de abastecer a MotoGP. Bridgestone proporciona 4 diferentes tipos de pneumáticos anteriores, 6 posteriores e un tipo para mollado para a tempada enteira. Para cada Gran Premio, este provedor proporciona só 2 tipos de anteriores e posteriores. Para garantir a imparcialidade, os pneumáticos asígnanse aos corredores ao azar.
Linguas bantús
miniatura|250px|Familias lingüísticas africanas.
O bantú é un subgrupo de linguas que pertence á familia de linguas níxer-congo. As linguas bantús fálanse no sur do Camerún, en Gabón, República do Congo, República Democrática do Congo, Uganda, Kenya, Tanzania, Angola, Zambia, Malaui, Mozambique, Cimbabue, Namibia, Botswana e Suráfrica.
Orixe do nome
A palabra "bantú" foi usada por primeira vez por Wilhelm H. I. Bleek (1827-75) co significado de "xente" ou "persoas", como se reflicte en moitos dos idiomas deste grupo (véxase a Táboa 1). A el debemos tamén a primeira clasificación do grupo de linguas que seguiu criterios científicos, levada a cabo entre (1862 e 1869). El e, máis tarde, Carl Meinhof fixeron estudos comparativos das gramáticas das linguas bantús.
Características
A meirande parte das linguas deste grupo seguen o esquema SVO (Suxeito-Verbo-Obxecto) para a orde dos compoñentes na cláusula. A característica gramatical máis prominente dos idiomas bantús é o uso extensivo de prefixos e infixos. Cada nome pertence a unha clase e cada lingua pode ter arredor de dez clases en total, que se indican por medio dun prefixo ligado ao nome e aos adxectivos e verbos que concordan con el. Ademais, o plural indícase cun cambio no prefixo de clase (véxase a Táboa 1). Por outra parte, o verbo tamén se conxuga a base de prefixos.
En suahili, por exemplo, Mtoto mdogo amekisoma significa 'O neno pequeno leuno (o libro)'. Mtoto ('neno') goberna o prefixo adxectival m- de mdogo ('pequeno') e o prefixo do suxeito verbal a-. A continuación séguelle o morfema de tempo-aspecto (pasado/perfectivo) -em- e o marcador do obxecto -ki-, que concorda co obxecto implícito kitabu ('libro'). Se pluralizamos o suxeito ('nenos'), obtemos Watoto wadogo wamekisoma, e pluralizando o obxecto directo ('libros', vitabu) a cláusula resultante sería Watoto wadogo wamevisoma.
Linguas da familia
Algunhas das linguas son coñecidas sen o prefixo de clase (chewa por chichewa, swahili no canto de kiswahili, zulú por isizulu, xosa en lugar de isixhosa etc.) mentres que outras varían (setswana ou tswana, sindebele ou ndebele etc.). Malia todo, a forma radical sen o marcador non se adoita dar nestas linguas: en Botswana, por exemplo, os habitantes son batswana, unha persoa é un motswana e a lingua é setswana.
Os surafricanos de raza negra ás veces eran chamados oficialmente bantús polo réxime do apartheid, de maneira que agora alí se prefire o termo sintu para referirse a este grupo de linguas; si- é un prefixo empregado, entre outros conceptos, con idiomas.
Clasificación interna
Esta familia contén centos de linguas, que foron clasificadas por Malcolm Guthrie en 1948 en grupos por zonas xeográficas e despois numeradas dentro de cada un deles. Guthrie tamén reconstruíu o proto-bantú coma a proto-lingua desta familia lingüística. Todo parece indicar que as linguas bantús tiveron a súa orixe hai uns dous mil anos na Nixeria oriental e o Camerún, desde onde se estenderon ata o sur e o leste do continente africano. Os principais grupos segundo Guthrie son os seguintes (as linguas principais van en cursiva):
miniatura|275px|Principais subgrupos das linguas bantús (Guthrie, 1948).
Voo 585 de United Airlines
A NTSB inicialmente foi incapaz de atopar a causa do accidente, pero despois doutros incidentes semellantes de avións Boeing 737 desterminouse que fora causado por un defecto no deseño do control de potencia do timón.
Avión e tripulación
O voo 585 estaba operado por un Boeing 737-291 con rexistro N999UA. O 737 fora fabricado orixinalmente para Frontier Airlines en 1982 e foi mercado por United Airlines en 1986. Na data do accidente o aparello tiña unhas 26 000 horas de voo.
A tripulación estaba formada polo capitán Harold Green, de 52 anos, a primeira oficial Patricia Eidson, de 42, e 3 asistentes de voo. O capitán, que tiña máis de 10 000 horas como piloto de United Airlines, era considerado polos colegas como un piloto conservador que sempre seguía os procedementos operativos stándar. A primeira oficial tiña máis de 4 000 horas de voo, e era considerada polo capitán Green unha piloto moi competente.
Accidente
O voo 585 era un servizo regular de United Airlines dende o aeroporto de Peoria en Peoria, Illinois ata Colorado Springs, Colorado, con escalas no aeroporto de Quad City en Moline, Illinois e no aeroporto de Stapleton en Denver, Colorado. O 3 de marzo de 1991 o avión voou de Peoria a Denver sen incidencias.
Ás 09:23 am MST o voo 585 engalou de Denver con 20 pasaxeiros e 5 tripulantes a bordo, e tiña previsto chegar a Colorado Springs ás 09:46 am. Ás 09:37 o avión foi autorizado para unha aproximación visual á pista 35. De sípeto o aparello xirou cara a dereita e o nariz baixou. A tripulación intentou iniciar un go-around poñendo os flaps na posición de 15 graos e incrementando a potencia. A altitude baixou rapidamente e a aceleración incrementouse ata máis de 4g ata que o avión se esnafrou en Widefield Park, a menos de catro millas da pista, a unha velocidade de 394 km/h.
Listowel
Listowel (Lios Tuathail, "fortaleza de Tuathal", en irlandés) é unha cidade do Condado de Kerry, na Irlanda, situada ás marxes do río Feale. Ten uns tres mil habitantes e áchase a 28 km de Tralee, a capital do condado.
Ágape (muller)
Ágape foi unha nobre galega que propagou as doutrinas gnósticas en Hispania no século VI; isto é, intentou conciliar o cristianismo coa filosofía da antigüidade.
Xunto con Elpidio propagou estas doutrinas en Galicia. Créese que xuntos formaron unha seita que practicaba a pobreza, a castidade e a abstinencia de carne, considerándose iluminados.
Ágape divulgou estas ideas entre as mulleres: Debido ao seu poder persuasivo estas adheríronse con gran facilidade.
El Buscapié
El Buscapié foi o nome de dous periódicos:
A Muíña (homónimos)
O topónimo galego A Muíña pode referirse a:
Lingua dálmata
O dálmata é unha lingua romance extinta, antigamente falada na rexión croata de Dalmacia, estendéndose cara o sur até Kotor, na actual Montenegro. O nome provén da tribo pre-romana da familia lingüística iliria, os Dalmatae. O dialecto dálmata de Ragusa foi a lingua oficial da República de Ragusa, aínda que na súa maioría os seus habitantes falaban croata ou italiano.
Os falantes de dálmata vivían en cidades costeiras como Zadar, Trogir, Split, Dubrovnik, e Kotor (Jadera, Tragur, Spalatro, Raugia e Cattaro), cada unha das cidades posuía o seu propio dialecto, así como nas illas de Krk, Cres e Rab (Vikla, Crepsa e Arba).
Historia
A República Romana ocupou gradualmente o territorio de Iliria entre os anos 229 e 155 a.C. Os comerciantes e as autoridades colonizadores de Roma levaron consigo a lingua latina e, finalmente, os habitantes indíxenas abandonaron as súas linguas, maioritariamente variedades de linguas ilirias, polo denominado latín vulgar. Despois da caída do Imperio Romano de Occidente, os pobos ilirios continuaron falando latín, o cal evolucionou co tempo, primeiro en variantes latinas rexionais, e posteriormente como distintas e independentes linguas romances. A lingua dálmata correspondía á variedade falada ao longo da costa do Adriático na península dos Balcáns, dende Rijeka até Kotor, ao sur da costa na actual Montenegro.
Os falantes desta lingua vivían principalmente nas cidades costeiras de Jadera (Zadar), Tragurium (Trogir), Spalatum (Split), Ragusa (Dubrovnik) e Acruvium (Kotor), ademais de nas illas de Curicta (Krk), Crepsa (Cres) e Arba (Rab). Case tódalas cidades desenvolveran o seu propio dialecto, mais os dialectos máis importantes coñecidos son o vegliot, o corzulot falado no norte da illa de Korčula, e o dialecto de Ragusa, falado ao sur e ao redor da actual cidade de Dubrovnik.
A primeira referencia á lingua dálmata data do século X, e estímase que tiña ao redor de cincuenta falantes nese momento. Con todo, a principal fonte desta información, o lingüista italiano Matteo Bartoli, puido ter esaxerado os datos. O dálmata estaba particularmente influenciado pola lingua véneta e o croata (a pesar desta última o dálmata conservaba de xeito predominante a súa raíz latina). Por exemplo, unha carta do século XIV de Zadar, orixe do dialecto de Jadera, amosa fortes influencias do véneto. Esta lingua, despois de que a zona pasase anos baixo dominio veneciano, contribuíu á desaparición dalgúns dialectos dálmatas. Outros dialectos extinguíronse por mor da influencia dos falantes eslavos. O dálmata extinguiuse completamente cando o seu último falante, Tuone Udaina, morreu por mor do estoupido dunha bomba o 10 de xuño de 1898.
Dialectos
Case tódalas cidades desenvolveran o seu propio dialecto. Con todo, a maioría desapareceu antes de que se rexistraran, polo que o único rastro destes antigos dialectos son algunhas palabras prestadas en dialectos locais da actual Croacia.
Dialecto de Ragusa
miniatura|300px|[[Dubrovnik, núcleo do dialecto de Ragusa.]] O de Ragusa é un dialecto do sur, o seu nome provén do nome latino da cidade de Dubrovnik, Ragusa. Chegou ás mans dos estudosos modernos a través de dúas cartas, de 1325 e 1397, e outros textos medievais, que amosan unha linguaxe fortemente influenciada pola lingua véneta. As fontes dispoñibles actualmente son apenas 260 palabras deste dialecto. Algunhas palabras sobreviventes son pen (pan), teta (pai), chesa (casa) e fachir (facer), que foron citadas polo dálmata Filippo Diversi, o rexedor de Ragusa nos anos 1430.
A República de Ragusa posuía unha importante frota, mais a súa influencia diminuíu, polo que só tiñan sobre trescentos barcos no século XV. A linguaxe estaba en problemas fronte ao avance eslavo, polo que o Senado de Ragusa decidiu que tódolos debates debían celebrarse na lingua veteri ragusea (antiga lingua de Ragusa) e o uso de eslavo foi prohibido. con todo, no século XVI, o dialecto de Ragusa caeu en desuso e extinguiuse.
Dialecto de Veglia
O de Veglia ou vegliot é un dialecto do norte, cuxo nome deriva da palabra italiana de Krk, Veglia, unha illa no golfo de Kvarner. Nunha inscrición que data do século IV, Krk recibe o nome de "Splendissima civitas Curictarum". O nome croata deriva do nome latino (Curicum, Curicta), mentres que o máis moderno Vecla – Vegla – Veglia (significando "cidade vella") foi creado no período románico.
O último falante de calquera dialecto dálmata foi o Burbur Tuone Udaina, que morreu por mor do estoupido dunha bomba o 10 de xuño de 1898. A súa linguaxe foi estudada polo erudito Matteo Giulio Bartoli, nativo da próxima Istria, e que o visitou en 1897, escribindo aproximadamente 2800 palabras, historias, e relatos da súa vida, o cales foron publicados nun libro, o cal aporta moita información do léxico, fonoloxía e gramática da lingua. Bartoli escribía en italiano, mais publicou unha tradución en alemán (Das Dalmatische) en 1906. Con todo, os manuscritos en italiano perdéronse e non foron retraducidos de novo até 2001.
Dialecto de Korčula
O Korčula ou corzulot é un dialecto da illa homónima. A orixe dalgunhas palabras está en disputa.
A continuación exemplos de palabras do corzulot comparadas co vegliot, italiano, galego, e croata:
Características
Aínda que se pensaba que a lingua cubría o oco entre a lingua romanesa e a italiana, está só lonxanamente relacionado cos dialectos romaneses máis próximos, así como o case extinto istro-romananés, falado preto da Istria, Croacia. Algunhas das súas palabras consérvanse como préstamos en linguas eslavas meridionais, sobre todo no dialecto čakavo do croata, falado na costa adriática.