cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Supermarine
Compra por Vickers
Posteriormente, en decembro de 1938, despois das preocupacións do Ministerio de Aire e da xunta directiva de Vickers sobre os atrasos nos programas de fabricación dos Spitfire e Wellington, todos os intereses de aviación de Vickers-Armstrongs reorganizáronse no que se convertiría en Vickers-Armstrongs (Aircraft) Ltd, con tanto Vickers como Supermarine agora baixo un único equipo directivo. As dúas filiais foron formalmente liquidadas, aínda que Supermarine continuou deseñando, fabricando e comercializando baixo o seu propio nome.
Aínda que Supermarine era moi rendible, McLean e o seu equipo de dirección opinaban que, ademais de que os salarios eran máis altos que os de Vickers, a empresa non se dirixía de forma eficiente, tiña un mal mantemento de rexistros, un mal control de stock, e estaba pobremente equipada para construír avións metálicos, cunha proporción de man de obra non cualificada e cualificada de 1:3 en comparación co 3:1 de Vickers. Por iso viron numerosas oportunidades para mellorar a rendibilidade.
Unha medida que Vickers adoptou foi a de enviar ao experimentado enxeñeiro Barnes Wallis para revisar as prácticas de traballo no departamento de deseño. Chegou mentres Mitchell estaba nas súas vacacións de Nadal en 1929 e tras instalarse na oficina deste comezou a realizar cambios. Mitchell regresou en Aninovo e mostrouse indignado polo atrevemento de Wallis, trasladándoo inmediatamente a un loft en desuso nun curruncho remoto das instalacións de Woolston e con ordes ao seu persoal de que non fixesen a estancia cómoda ao intruso. Wallis queixouse finalmente a McLean, quen informou á xunta de Vickers-Armstrongs. Ante a ameaza de Mitchell de dimitir se Wallis quedaba, recuaron e Wallis foi chamado de novo a Weybridge.
Pouco despois da marcha de Wallis, Vickers designou ao seu enxeñeiro Harold Payn como asistente. Payn era un antigo piloto con experiencia na primeira guerra mundial e probando avións, aínda que tiña pouca experiencia no deseño, e agardouse que fose máis diplomático á hora de implemantar na oficina de deseño de Supermarine prácticas máis acordes á política de Vickers.
A empresa matriz proporcionou 250 000 libras a Vickers (Aviation) Ltd en 1929 para investigación e desenvolvemento. Grazas a esta inversión, as capacidades do equipo de deseño de Supermarine ampliáronse contratando, entre outros, a Alfred Faddy, William Munro (que tiña experiencia en hidrodinámica e construción de cascos metálicos) e Beverley Shenstone (o primeiro aerodinámico formado académicamente de Supermarine). Como resultado os servizos do asistente de Mitchell, Frank Holroyd, xa non eran necesarios e foi despedido. En 1931 a restruturación da compañía rematou con Mitchell aínda como director técnico, con Alan Clifton encargándose da Oficina Técnica e Joe Smith da Oficina de Debuxo.
Os propios pilotos de Vickers pasaron a encargarse das probas de voo, polo que Henry Biard, que levaba sendo o piloto de probas de Supermarine dende 1919 tivo que deixar ese rol na compañía e finalmente acabou marchando dela en 1933.
Trevor Westbrook, un protexido de 28 anos de Robert McLean relativamente inexperto, instalouse como xerente de obras co encargo de mellorar a fábrica. O seu xeito de traballar directo non recibiu a aprobación de todo o persoal, pero baixo a súa dirección a factoría reconstruíuse, racionalizouse e ampliouse, mellorándose ademais os métodos de produción. En 1937 foi promocionado dentro do grupo Vickers e deixou Supermarine, sendo substituído por H.B. Pratt.
Gran Depresión
En resposta ao inicio da Gran Depresión en 1929, coa finalización dos contratos polos Southampton e sen novos pedidos de avións recibidos, foi necesario reducir o persoal de construción nun terzo no inverno de 1930. Vickers apoiou a Supermarine contratandoa para construír as ás e realizar a montaxe final de dous avións de pasaxeiros Vickers Viastra e despois empregándoos para fabricar unha versión especial chamada Viastra X para o príncipe de Gales. O outro traballo destacable da época foi o deseño do Type 179, un hidroavión de seis motores que conseguiu que a compañía fose premiada cun contrato para construír un prototipo. A fabricación avanzou ata a construción do casco antes de cancelarse o contrato.
Trofeo Schneider (1929 e 1931)
miniatura|250x250px|Supermarine S.6B Para a seguinte edición do trofeo Schneider Mitchell creou o totalmente metálico S.6, que presentaba a célula máis pequena posible que podía deseñar ao redordun motor Rolls-Royce en vez dos motores Napier usados nos S.4 e S.5. Este deseño gañou a carreira de 1929. Para o concurso de 1931 Mitchell creo o S.6A, un derivado do S.6. Este gañou novamente a carreira e como o Reino Unido gañara o trofeo tres veces seguidas, confirmou ao país como gañador definitivo do trofeo Schneider.
Tras a carreira, un S6b voado polo tenente de voo G. H. Stainforth chegou a establecer un novo récord de velocidade ao voar a 407,5 mph.
Walrus e Stranraer
En resposta a un requisito de 1929 da Real Forza Aérea de Australia (RAAF) por un avión para substituir os seus Seagull III, peñro coa habillidade para ser catapultado/lanzado dende cruceiros, a compañía deseñou en 1931 o Type 223 Seagull V como empresa privada e construiu un prototipo. Finalmente a RAAF realizou un pedido en 1934 por 24 exemplares de produción que foron designados Type 228 Seagull V. A Royal Navy quedou impresionada co novo deseño e fixo un pedido por 12 aparellos que eran virtualmente idénticos agás por un motor máis potente. Coa designación Type 236, entraron en servizo como o Walrus. Posteriormente chegaron máis pedidos e chegaron a construírse un total de 740 unidades por Supermarine e outras firmas.
Despois do Southampton Mk II, a compañía desenvolveu o biplano bimotor Southampton IV en resposta á especificación R.20/31 para un hidroavión de recoñecemento xeral. Con construción totalmente metálica e coas superficies de voo cubertas de tecido, tiña unha cabina pechada. O prototipo voou por primeira vez en xullo de 1932. Foi rebautizado como Scapa e construíronse quince exemplares.
Pouco despois de rematar o deseño do Scapa, o Ministerio do Aire publicou a especificación R.24/31 para un hidroavión bimotor de propósito xeral e como resposta Supermarine desenvolveu o Stranraer. O prototipo voou por vez primeira en xullo de 1934 e o modelo entrou en servizo en abril de 1937, sendo o derradeiro entregado á RAF en 1939. Vickers no Canadá tamén o construiu para a Real Forza Aérea do Canadá.
Supermarine Spitfire
miniatura|303x303px|[[R.J. Mitchell, deseñador do Spitfire]] En 1930 o Ministerio do Aire comezou a formular os requisitos para un caza avanzado de altas prestacións, que foron detallados na especificación F.7/30 que foi publicada no outono de 1931 e enviada a varios construtoras. Entre elas estaba Supermarine, que estaba ansiosa por ampliar a súa gama de produtos. En resposta á especificación, Mitchell deseñou o Type 224, un monoplano totalmente metálico cunha cabina aberta, ás en gaivota inversa e tren de aterraxe fixo. Construíuse un único prototipo que voou por primeira vez en febreiro de 1934. Porén, as probas de voo identificaron que tiña un rendemento medio e Supermarine non recibiu un contrato de produción.
Descontento por como quedara o Type 224, Mitchell comezou a deseñar en xullo de 1934 o que agardaba que fose un caza moito mellor, que recibiu a designación Type 300. Era moito máis aerodinámico que o Type 224, cunha á máis curta, tren retraíble e unha cabina pechada. Mitchell continuou desenvolvendo o deseño, esforzándose por atopar o máximo rendemento que podía conseguir coa combinación de motor e célula. En novembro de 1934 o deseño revisouse novamente para acomodar o novo e prometedor motor Rolls-Royce PV.XII (PV-12), que posteriormente foi chamado Merlin. O rendemento estimado do novo deseño foi tal que McLean aprobou en novembro de 1934 gastos no deseño detallado dun prototipo, xa que estaba seguro de que para o financiamento dun prototipo era moi probable que o Ministerio do Aire dese o seu apoio. Despois dun mes de recibir os datos iniciais, o Ministerio publicou a especificación F.37/34 para cubrir a construción do prototipo do Type 300.
A xunta de dirección de Vickers púxolle o nome de Spitfire e o prototipo voou por vez primeira o 5 de marzo de 1936 no próximo aeroporto de Eastleigh, marcando un revolucionario avance para a RAF. O Ministerio do Aire quedou tan impresionado que o 3 de xuño pediu 310 unidades.
O anterior Hawker Hurricane e o Spitfire foron os principais avións do Mando de Caza da RAF que combateron as incursións de bombardeo con cazas de escolta da Luftwaffe durante a batalla de Inglaterra no verán de 1940.
Incrementando a capacidade de produción
No ano 1938, despois de que a produción do Walrus chegase ao seu pico no ano anterior e do inicio da construción de Itchen Works, pecháronse as instalacións de Hythe.
Aínda que se pretendía que os subcontratistas externos fosen empregados na fabricación de moitos compoñentes principais, Vickers-Armstrongs inicialmente mostrouse reacia a ver empresas de fóra do grupo implicadas, polo que tardou en publicar os subcompoñentes e debuxos necesarios. A medida que aumentaban os atrasos, o Ministerio do Aire propuxo que Supermarine só completase a orde inicial e despois, unha vez que o Hawker Typhoon estivese listo para o servizo en 1941, pasou a fabricar Bristol Beaufighters. Supermarine foi capaz de convencer ao Ministerio de que podía solucionar os problemas, o que disipou suficientemente as preocupacións como para recibir outro pedido de 200 Spitfires o 24 de marzo de 1938. Posteriormente, Supermarine organizaría a máis de 200 subcontratistas para producir compoñentes para o Spitfire, con 27 deles producindo compoñentes principais totalmente montados, 4 fabricando a sección principal das ás, 4 encargándose das puntas das ás, e outros 5 construíndo flaps. Os principais compoñentes eran levados en camións ao aeroporto de Eastleigh, onde se realizaba a montaxe dos motores, a montaxe final e as probas de voo antes de ser distribuídos ás bases operativas da RAF.
Debido aos atrasos na produción, a primeira unidade da RAF en operar o avión, o 19 Squadron en Duxford, non comezaría a recibir os seus Spitfire Mk I ata o 4 de agosto de 1938. Incluso entón a produción medraba a ritmo lento, e só 49 Spitfires chegaran á RAF o 1 de xaneiro de 1939. O 3 de setembro de 1939 entregáranse un total de 306 Spitfire Mk I.
Castle Bromwich
Consciente da desesperada escasez de avións modernos, a falta de capacidade de fabricación, e de que a meirande parte dos construtores de avións estaban situados no sur de Inglaterra, facéndoos máis vulnerables a ataques aéreos inimigos, o goberno británico comezou en 1935 o programa "Shadow Factory". Estas novas enormes "factorías na sombra", nas que se agardaba usar as últimas técnicas de produción, debían instalarse en áreas afastadas da ameaza inmediata de ataque e onde se considerase que habería suficientes habilidades transferibles que poderían empregarse no proceso de fabricación. Para o Spitfire, Lord Nuffield ofreceu construir a masiva fábrica na sombra de Castle Bromwich preto de Birmingham. Os traballos de construción comezaron o 12 de xullo de 1938. Porén, continuos problemas afectaron á fábrica e, a pesar de que se planeaba producir 60 avións por semana en abril de 1940, en xuño de 1940 (xa iniciada a batalla de Inglaterra) entregáronse os 10 primeiros Spitfire despois de que a nova dirección arranxase os problemas. A partir de entón, a produción aumentou ata alcanzar unha taxa máxima de 320 avións ao mes. Ao final da guerra producira un total de 12 129 avións (máis da metade de todos os Spitfires fabricados).
Bombardeiro pesado
En resposta á especificación do Ministerio do Aire B.12/36, que foi enviada en xullo de 1936 a todos os grandes construtores de avións por un bombardeiro catrimotor, Mitchell deseñou o Type 316 que levaba as súas bombas tanto na fuselaxe como nas ás. Tras enviar a proposta de Supermarine, Mitchell, como adoitaba a facer, comezou un redeseño total chamado Type 317 con ás novas e torretas distintas. En marzo de 1937 pedíronse dous prototipos do Type 317.
Tras a morte de Mitchell en xuño de 1937 por un cancro colorrectal e con Supermarine tendo problemas para comprir coas demandas polo Spitfire, o Ministerio do Aire decatouse de que o traballo nos prototipos podería atrasarse. Así, por precaución, proporcionaron fondos en 1937 para o desenvolvemento do deseño competidor de Short Brothers. Este deseño convertiríase finalmente no Short Stirling.
Os prototipos do Type 317 foron destruídos nun ataque aéreo en 1940, antes de que os avións puidesen voar.
Morte de Mitchell
O asistente de Mitchell, Harold Payn, foi nomeado deseñador xefe despois da morte do primeiro. Porén, unha comprobación de seguridade en setembro de 1939 descubriu que Payn tiña unha muller nacida en Alemaña. A preocupación polo risco que isto representaba para un importante programa de guerra fixo que Payn fose despedido. Joe Smith foi ascendido de delineante xefe primeiro para traballar como director en funcións do departamento de deseño e finalmente como xefe de deseño en 1941 tras a aprobación do Ministerio de Produción de Avións.
Avións
Inicialmente a compañía non tiña un sistema para nomear proxectos, cun sistema estruturado só entrando en uso xusto antes de que a empresa fose comprada por Vickers-Armstrongs. Os novos donos impuxeron o sistema de Vickers onde cada vez que se aprobaba un novo proxecto para posteriores traballos asignábase un número de tipo (Type number). Vickers inicialmente asignou un bloque de números de tipo do 178 ao 190 a Supermarine.
Política do Brasil
miniatura|[[Escudo do Brasil.]]
A política do Brasil é o modo en que se administra a República Federativa do Brasil segundo a constitución de 1988, que define o Estado como unha república federal presidencialista representativa.
Características
O Brasil divide a súa administración en tres poderes: poder executivo, lexislativo e xudicial. O poder executivo réxeo, a nivel nacional, o presidente da república, cargo ocupado desde 2019 por Jair Bolsonaro. O presidente elíxese cada catro en catro anos a través do sufraxio universal. Todas as persoas con máis de 16 anos poden votar.
Moeda de 10 francos Mathieu
Os 10 francos Mathieu son unha moeda francesa de cuproníquel-aluminio con valor facial de dez francos franceses emitida entre 1974 e 1987, con carácter circulante, chamada así por estar deseñada polo artista francés George Mathieu.
Moeda circulante
Mathieu escolleu como motivo do anverso o mapa estilizado, radiante e con estrelas arredor da capital, París, cun monograma composto polas iniciais RF ("République Française") no medio e rodeado por unha inscrición co nome do país. No exergo, a ambas as beiras da data, engádense como marcas de ceca unha cornucopia e un golfiño.
No reverso amósase un conxunto de guindastres, torres, cables, estruturas e edificios a modo de representación estilizada da Francia industrial.
O canto é liso e coa inscrición LIBERTE EGALITE FRATERNITE, intercalada cunha póla de loureiro, outra de oliveira e unha espiga. Este canto achégalle á moeda unha peculiaridade, xa que nalgunhas moedas se pode ler correctamente co anverso cara a arriba e noutras co reverso cara a arriba.
Existe unha variante da moeda, á parte do seu modelo estándar, emitida unicamente no primeiro ano (1974). Trátase dunha tiraxe reducida a 7.300 exemplares, cun acabamento especial (proof ou essai), con fondo espello e relevo mate, na que se inscribiu a palabra ESSAI en letras pequenas no campo do reverso, no cuarto superior esquerdo.
Emisións especiais noutros metais
Ademais da súa emisión ordinaria, destinada á súa posta en circulación, existen outras diversas versións desta moeda con tiraxes moi reducidas, con idéntico deseño e cuñadas en metais diferentes, algunhas delas tamén en verión piéfort, é dicir co dobre de grosor e de peso.
Premier League 2021-2022
A tempada 2021-22 da Premier League foi a 30ª tempada do máximo nivel da liga de fútbol de Inglaterra, establecida en 1992. Foi a terceira tempada na que se utilizou o sistema de revisión do árbitro asistente de vídeo (VAR) e a segunda tempada en ter unha parada de inverno en febreiro. As datas de inicio e fin da tempada publicáronse o 25 de marzo de 2021, e o calendario de partidos o 16 de xuño de 2021.
Nesta tempada regresou o cen por cento de capacidade nos estadios, tras as limitacións de asistencia debido ás restricións causadas pola pandemia de COVID-19 no Reino Unido durante o último terzo da tempada 2019-20 e a totalidade da tempada 2020-21.
Equipos participantes
Vinte equipos competiron na liga: os dezasete mellores equipos da tempada anterior e os tres equipos ascendidos do Championship. Os equipos ascendidos foron o Norwich City, o Watford (ambos os dous regresaban a primeira división despois dun ano de ausencia) e o Brentford (que volvía á máxima categoría tras unha ausencia de setenta e catro anos). Esta foi tamén a primeira tempada do Brentford na Premier League. Substituíron ao Fulham, West Bromwich Albion (ambos os dous descendidos tras unicamente un ano en primeira división) e ao Sheffield United (descendido despois de dous anos na máxima categoría).
Evolución
Datos actualizados a
Nada
A nada defínese como a ausencia e inexistencia de calquera obxecto. Segundo o contexto, existen varios conceptos de nada. A necesidade deste concepto é un atranco para o realismo inxenuo e o empirismo, porque, a ese respecto, na realidade non existe equivalente. Nun uso coloquial, a palabra nada, así como ren ou res, úsanse para facer referencia á ausencia de obxectos determinados nun lugar e tempo concretos.
Emilio García
O nome de Emilio García pode referirse a:
María Escudero Escribano
María Escudero Escribano, nada o 3 de xuño de 1983 en Cáceres, é unha química española e directora do Grupo de Nanoelectroquímica da Universidade de Copenhague. A súa investigación inclúe o deseño de materiais para a catálise, pilas de combustible e química sostible.
Traxectoria
O pai de María Escudero Escribano é enxeñeiro técnico industrial especializado en química. Estudou Enxeñaría Química na Universidade de Estremadura. Trasladouse a Madrid para comezar o seu doutoramento, que obtivo na Universidade Autónoma de Madrid en 2011. Escudero Escribano traballou con Ángel Cuesta Císcar nas reaccións electroquímicas que teñen lugar no interior das pilas de combustible. Durante o seu doutoramento, Escudero Escribano foi bolseira na Residencia de Estudantes e realizou estadías como científica visitante no Laboratorio Nacional de Argonne e na Universidade de Ulm.
A Real Sociedade Española de Química seleccionou a tese de doutoramento de Escudero Escribano como a mellor tese da Comunidade de Madrid na convocatoria 2011-2012. Despois de doutorarse, uniuse á Universidade Técnica de Dinamarca como investigadora posdoutoral. Alí comezou a traballar en novos electrocatalizadores baseados en aliaxe de platino e lantánidos para a reacción de redución de osíxeno en pilas de combustible, e os resultados deste traballo foron publicados en 2016 en Science.
Investigación e carreira científica
En 2017, Escudero Escribano foi nomeada equivalente en España de Profesora Asistente Doutora na Universidade de Copenhague, onde dirixe o Grupo de Nanoelectroquímica. A súa investigación céntrase en novos materiais para reaccións electroquímicas, que estuda mediante espectroscopia óptica in situ e microscopia. María Escudero está interesada en utilizar estes materiais para aplicacións químicas sostibles, como para a xeración de hidróxeno a partir da descomposición da auga.
En 2019, anunciouse que a Fundación Nacional de Investigación de Dinamarca apoiará a Escudero Escribano para establecer un centro de catálise de aliaxes de alta entropía na Universidade de Copenhague. O centro terá como obxectivo contribuír á descarbonización e crear unha industria química máis sostible. A industria química mundial é responsable de case 10% das emisións de gases de efecto invernadoiro.
Disulfoton
O disulfoton ou disulfotón é un organofosfato inhibidor da acetilcolinesterase usado como insecticida. Fabrícase co nome Di-Syston por Bayer CropScience. O disulfoton na súa forma pura é un aceite incoloro, pero o produto técnico usado en campos de cultivo agrícola é escuro e amarelado cun cheiro a xofre. O disulfoton procésase como líquido en gránulos transportadores, estes gránulos están mesturados con fertilizante e arxila para convertelos en pinchos, deseñados para ser aplicados no chan. O pesticida é absorbido co tempo polas raíces e trasladado a todas as partes da planta. Actúa como un inhibidor da colinesterase e proporciona un control de longa duración.
Unai Núñez
Unai Núñez Gestoso, nado en Sestao (Biscaia) o 30 de xaneiro de 1997, é un futbolista que xoga coma defensor no Real Club Celta de Vigo cedido polo Athletic Club. É fillo do futbolista galego Abel Núñez, emigrado desde Taboadela ao País Vasco, e que desenvolveu a meirande parte da súa carreira no Barakaldo CF.
Disulfoton
O uso desta substancia foi restrinxido polo goberno dos EUA. O fabricante Bayer abandonou o mercado norteamericano o 31 de decembro de 2009. En 2011, Bayer anunciou o cesamento da venda do produto debido á súa perigosidade. O produto xa non será fabricado no mundo.
Unai Núñez
Clubs
20px Actualizado no último partido disputado o .
Disulfoton
Síntese
O disulfoton sintetízase por formación de sulfuro de 2-etiltioetanol + O,O-dietil hidróxeno fosforoditioato con beta-cloroetil tioetil éter.
Mecanismo de acción
Os pesticidas organofosforados como disulfoton inhiben a actividade dos encimas esterases como a colina esterase. Estes tipos de pesticidas poden tamén interaccionar directamente cos receptores bioquímicos da acetilcolina.
Os organofosfatos en xeral envelenan os mamíferos e insectos ao fosforilaren o encima acetilcolinesterase nas terminacións nerviosas, o que ten como resultado a perda de función do encima. Isto permite a acumulación do neurotransmisor acetilcolina en unións neuroefectoras colinérxicas, unións mioneurais esqueléticas e ganglios do sistema nervioso autónomo. Isto refírese aos tipo de receptores da acetilcolina, con efecto muscarínicos e nicotínicos. Así, os organofosfatos tamén impiden a transmisión do impulso nervioso.
O disulfoton pode absorberse por inxestión, inhalación ou penetración pola pel, xa que pode absorberse rapidamente polas membranas mucosas. Cando se absorbe o disulfoton, pode distribuírse pola circulación sanguínea e sufrir degradación hidrolítica. Isto ocorre principalmente no fígado ou riles pero tamén noutros tecidos. O disulfoton excrétase en forma de diferentes metabolitos pola urina.
Toxicidade
O disulfoton está clasificado como unha substancia supertóxica. A dose letal oral estimada en humanos é de menos de 5 mg/kg, o que equivale a sete pingas para unha persoa de 70 kg.
Son mortais non só a inxestión oral, senón tamén o contacto pola pel e a inhalación debido á súa aguda toxicidade. O disulfoton é tamén moi tóxico para a vida acuática e constitúe un grave perigo polos seus efectos de longa duración.
Síntomas
Os signos da toxicidade do disulfoton son dores de cabeza, cianose, debilidade, fatiga, náuseas, vómitos, cambras abdominais, diarrea, visión borrosa, confusión mental, perda da coordinación muscular e sialorrea. Pode producirse a morte cando hai un para respiratorio polo fallo dos músculos respiratorios. Outros síntomas que se encontraron nun paciente cunha cantidade descoñecida de disulfoton foron sangrado intraalveolar, sangue nos bronquios, edema nos pulmóns e inchamento dos glomérulos.
Tratamento
O tratamento da forma granular do envelenamento por disulfoton debería ser un lavado gástrico ou intestinal repetido ou prolongado. Tamén o carbón vexetal, unha infusión intravenosa continua de ioduro de pralidoxima xunto con sulfato de atropina.
Manuel Pérez Batallón
Manuel Pérez-Batallón López, nado en Sarria en 1871 e finado no mesmo concello o 19 de decembro de 1931, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Casiano Pérez-Batallón Losada. Rexistrador da propiedade do partido xudicial de Monforte. Deputado provincial, foi nomeado presidente da Deputación de Lugo en 1908, permanecendo no cargo até 1909. Foi xefe local do Partido Conservador
Vida persoal
Casou con María de la Asunción F. Gallego López que finou en 1891. Volveu casar con Balbina Macía Vázquez e foi pai de Carmen, Antonio, Manuel, Jesús, María e Eugenia Pérez-Batallón Macía.
Leopardus guttulus
miniatura|240px|Mapa da antiga distribución de Leopardus tigrinus. En amarelo, distribución de L. guttatus. Leopardus guttulus é unha especie de mamífero carnívoro da suborde dos feliformes, familia dos félidos, subfamilia dos felinos, unha das nove (ou dez, segundo os autoes), integradas no xénero Leopardus.
É unha especia propia do Brasil, Arxentina e Paraguai.
Descrición
A especie foi descrita en 1872 polo paleontólogo e zoólogo alemán Reinhold Friedrich Hensel, baixo o nome de Felis guttulus, cando Hensel describiu a especie nas xunglas do Río Grande do Sur, no sur do Brasil.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido a especie coñceuse cos sinónimos:
Nota taxonómica
Leopardus guttulus durante moitos anos foi considrada como unha subespecie de Leopardus tigrinus, L. t. guttulus. En 2013 propúxose situar a poboación do sur do Brasil na nova especie L. guttulus, xa que se comprobou que non se cruzaba coa poboación de L. tigrinus no nordés deste país.
Características
Leopardus guttulus é un pequeno gato neotropical que exhibe unha pelaxe amarelo-ocráceo estampado con rosetas negras abertas. Fisicamente pode distinguires de Leopardus tigrinus pola súa coloración de fondo lixeramente máis escura,o patrón das rosetas máis grande e a cola lixeiramente máis curta. Porén, é extremadamente difícil distinguir entre as dúas especies só pola súa aparencia, xa que tende a haber unha maior variación xenética dentro de cada especie que entre as dúas especies. Os adultos pesan entre 1,9 e 2,4 kg.
Distribución e hábitat
A especie encóntrase desde o centro até o sur do Brasil, nos estados de Minas Gerais e Goiás, no bosque atlántico, no leste de Paraguai e no nordeste da Arxentina, por debaixo dos 2 000 m.
Nas marxes da súa área de distribución crúzase co L. geoffroyi, pero no parece cruzarse coa poboación de L tigrinus no nordeste do Brasil que, en contraste, ten unha historia de cruzamento con Leopardus colocolo. Debido ás diferenzas dos seus hábitats, a hibridación non ocorre entre L. tigrinus e L. guttulus. En contraste, a hibridación e introgresión ocorre entre L. guttulus e L. geoffroyi nas súas zonas de contacto no sur do Brasil. Crese que moisto espécimes de L. guttulus e L. geoffroyi son híbridos parciais, debido ao alto nivel de cruzamento que se está producindo.
Adolf Mkenda
Adolf Faustine Mkenda, nado Rombo, Kilimanjaro en 1963, é o ministro de Agricultura de Tanzania. É profesor asociado de economía na Universidade de Dar es Salaam e un político que actualmente actúa como membro do Parlamento do Partido Revolucionario a través do distrito electoral de Rombo desde novembro de 2020.
Leopardus guttulus
Bioloxía
Esta especie aliméntasee principalmente de pequenos mamíferos, paxaros terrestres e lagartos. As maioría das súas presas pesan pero termo medio menos de 100 g, pero tamén poden cazar presas de mayor tamaño, de até 1 kg.
Adolf Mkenda
Carreira política
Despois das eleccións xerais de Tanzania de 2020, Mkenda foi nomeado Ministro de Agricultura tanto no quinto goberno tanzano como no sexto goberno tanzano. Antes deste nomeamento, desempeñou varias funcións como secretario permanente do Ministerio de Recursos Naturais e Turismo (2019-2020), secretario permanente do Ministerio de Asuntos Exteriores e Cooperación de África Oriental (2018-2019) e Secretario Permanente do Ministerio de Industria, Comercio e Investimento (2017-2018).
Leopardus guttulus
Bioloxía
A miúdo vive no mesmo hábitat que o ocelote. En áreas cunha alta concentración de ocelotes, as poboacións de L. guttulus son máis pequenas, debido á competencia. Cando os ocelotes son escasos, as especies de gatos máis pequenos, como L. guttulus, teñen mellores oportunidades para obteren refuxios, alimentos e territorio, o que permite un maior tamaño das poboacións e densidades de L. guttulus. Este fenómeno chámase "efecto ocelote".
En 2015 rexistrárose dous xuvenís de L. guttulus por primeira vez no bosque atlántico, cando estaban aprendendo as habilidades para a caza. A nai xoga un papel importante na aprendizaxe dos seus cachorros para cazar e sobrevivir na natureza.
Ameazas
Durante a época do auxe do comercio de peles, e especie foi amplamente explotada. Hoxe en día as súas maiores ameazas son a perda de hábitat e a deforestación, a caza por parte da poboación local, a mortes por accidentes nas estradas, as enfermidades transmitidas polos cans domésticos e o uso de veleno contra os roedores.
Estado de conservación
Esta especie habita en numerosas zonas protexidas, pero probabelmente a baixas densidades nelas. Actualmente moitos investigadoes están estudando para comprender mellor a biodiversidade, a ecoloxía, a evolución e a xenética da especie para poder organizar unha estratexia de conservación máis efectiva para ela. Ademais, estanse a realizar máis investigacións para comprender mellor as diferenzas entre L. tigrinus e L. guttulus. A caza desta última está prohibida na Arxentina, Brasil e Paraguai.
Helder Moura Pereira
Helder Moura Pereira, nado en Setúbal o 7 de xaneiro de 1949, é un escritor e poeta portugués.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Xermánica, foi profesor no Ensino Secundario e na Facultade de Letras de Lisboa (Departamento de Estudos Anglo-Americanos). Ensinou Literatura Portuguesa no King's College da Universidade de Londres, como lector. Ensinou Portugués e Técnicas de Expresión do Portugués nos cursos de Formación Profesional da Facultade de Medicina Dentaria de Lisboa. Traballou no Ministerio de Educación en 1986, exercendo funcións técnicas na área da educación de adultos e animación á lectura. Foi técnico superior do Ministerio da Xustiza no Establecemento penitenciario de Lisboa.
Colaborou coa revista Forma, o xornal Viva Voz e en Colóquio: Letras.
A súa poesía, debedora da tradición anglosaxónica, opera, nunha urdidura de pequenas cintilacións, un minucioso rastreo dos sinais do cotián máis prosaico.
Parque nacional de Shiretoko
O parque nacional de Shiretoko (知床国立公園) cobre a maior parte da Península de Shiretoko no extremo nordés da illa de Hokkaidō, Xapón. A palabra "Shiretoko" deriva dunha palabra ainu "sir etok", que significa "o lugar onde sobresae a terra".
Unha das rexións máis remotas do Xapón, gran parte da península só é accesible a pé ou en barco. Shiretoko é máis coñecida como o fogar da poboación máis grande do Xapón de oso pardo, e por ofrecer vistas da illa Kunashiri, cuxa propiedade dispútanse Xapón e Rusia. Shiretoko tamén é o fogar de moitas aves, como a aguia mariña de Steller e o pigargo, e de animais mariños como a foca manchada, a candorca e o cachalote. O parque ten unha fervenza de augas termais chamada Fervenza de Kamuiwakka (カムイワッカの滝). Kamui wakka significa "auga dos deuses" en ainu.
Os bosques do parque son bosques temperados e subalpinos e bosque mixto, a especie principal de árbore inclúe o abeto de Sakhalin (Abies sachalinensis), o bidueiro de Erman (Betula ermanii) e o carballo mongol ( Quercus mongolica). Máis aló do límite forestal hai impenetrables matogueiras de piñeiro anano siberiano (Pinus pumila).
En 2005, a UNESCO designou a zona como Patrimonio da Humanidade, aconsellando desenvolver o sitio conxuntamente coas Illas Kuriles de Rusia como un "Parque da Paz Patrimonio Mundial" transfronteirizo. A inclusión de Shiretoko como Patrimonio Natural foi considerada polos indíxenas Ainu como unha contradición a longa historia do asentamento Ainu na zona do parque.
O Shiretoko Park Nature Center está en Shari. Serve como centro de visitantes e inclúe unha película sobre o parque, un restaurante e unha tenda de agasallos.
Bruno Julie
Louis Richard Bruno Julie, nado en Rose Hill o 11 de xullo de 1978, coñecido como Bruno Julie, é un boxeador de Mauricio que compite no peso galo, quen gañou un número de medallas en torneos internacionais e competiu nos Xogos Olímpicos de 2008 gañando a primeira medalla olímpica para o país.
Cyanopica cooki
A pega ibérica (Cyanopica cooki) é unha especie de ave da orde das paseriforme e familia dos córvidos, unha das dúas integradas no xénero Cyanopica, endémica do oeste da península ibérica.
Lista de personaxes de The Simpsons
Xunto coa familia Simpson, The Simpsons inclúe unha gran variedade de personaxes: compañeiros de traballo, profesores, amigos da familia, parentes estendidos, cidadáns, celebridades locais e personaxes de ficción. Os creadores orixinalmente pretendían a moitos destes personaxes como bromas de sempre ou para cumprir as funcións necesarias na cidade. Algúns deles gañaron papeis e, posteriormente, protagonizaron os seus propios episodios. Segundo o creador Matt Groening, o programa adoptou o concepto dun gran reparto de apoio do programa de comedia de bosquejo canadense Second City Television.
Cyanopica cooki
Descrición
A especie foi descrita en 1850 polo naturalista e ornitólogo francés Charles Lucien Bonaparte, como a subespecie Cyanopica cyanus cooki.
Lista de personaxes de The Simpsons
Os principais personaxes do episodio, a familia Simpson, figuran en primeiro lugar; os demais caracteres aparecen ordenados por orde alfabética. Enumeraranse só os personaxes principais, de apoio e recorrentes. Para outros personaxes recorrentes, consulte Lista de caracteres recorrentes de The Simpsons.
Cyanopica cooki
Características
El rabilargo es un córvido pequeño, de unos 34–36 cm de longitud y 65–76 g de peso. Se caracteriza por su larga cola en relación con el cuerpo y sus alas cortas. Su plumaje es muy singular, con un capirote negro, la garganta blanca, el cuerpo leonado y las alas y la cola azul. Las patas son negras, al igual que el pico, mientras que los ojos son de color marrón oscuro con un fino anillo periocular negruzco. En términos de aspecto, resulta prácticamente indistinguible de su pariente asiático, con la salvedad de que, a diferencia de éste, no posee la punta de las plumas de la cola de color blanco, además de una coloración ventral de una tonalidad aún más tendiendo al rosado.
Lista de personaxes de The Simpsons
Homer Simpson
Homer Jay Simpson - o pai da familia de 38 anos. Traballa como inspector de seguridade na planta / central nuclear de Springfield e traballou tamén como bombeiro voluntario; inventor (frustrado); (relación) profesor; Vendedor de vehículos, condutor de ambulancia, camioneiro, soplador de neve; "desordenado Mart", encargado do seu pai; coreógrafo de famosos (especialmente xogadores); vendedor de azucre, agricultor; O cantante e compositor de Bem Afinados, astronauta, substituíu ao presentador de Krust; crítico gastronómico; misioneiro; traballou no casino de Mr Burns; condutor monorail; artista plástico (cando non pode configurar o seu churrasco); cazador de recompensas, comisario de saneamento; reverendo; contrabandista de bebidas; gardacostas do alcalde; condutor de carreta de xeado, etc. Encántalle a cervexa e as rosquillas Duff. É un alienado, patético, sen moito propósito na vida e un completo enérxico (no sentido de ser retardo). Recoñecido mundialmente polo seu gruñido "D'oh!" que non ten significado real. O seu pai admitiu que a súa primeira palabra foi mentira. Homer aparece en todos os episodios.
Cyanopica cooki
Distribución e hábitat
Como se desprende de su nombre común, el rabilargo es endémico de la península ibérica. Se trata de aves generalmente sedentarias, que pueden realizar migraciones altitudinales durante los meses fríos. Los avistamientos aislados de ejemplares de esta especie en Navarra y Labort sugerirían, sin embargo, movimientos de mayor envergadura. Recientemente ha habido avistamientos de algunos especímenes incluso en el norte de Italia.
Manuel da Riba do Rego
Manuel da Riba do Rego, nado en Loentia (Castro de Rei) e finado en Madrid o 24 de xuño de 1902, foi un político galego.
Traxectoria
Alcumado O Cuco. Analfabeto e pastor de ovellas, marchou a Madrid, onde fixo fortuna. Foi concelleiro de Madrid e xefe superior de Administración. Na Restauración militou no Partido Liberal e foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Lugo nas eleccións de 1879. Foi anulada a súa proclamación como deputado polo Tribunal de actas graves, nomeándose no seu lugar a José María González Vallarino. Volveu ser elixido deputado polo distrito de Lugo nas eleccións de 1881. Foi elixido senador pola provincia de Lugo en 1893. Finou en Madrid o 24 de xuño de 1902.
Vida persoal
Foi pai de Virginia da Riba Lorenzo, que casou con César Ordax-Avecilla Urrengoechea.
Lista de personaxes de The Simpsons
Marge Simpson
Marjorie Jacqueline "Marge" Bouvier-Simpson: a nai da familia de 38 anos, ama de casa típica, de orixe francesa (non "descendente", xa que os seus tres descendentes non son franceses), preocúpase fillos e o seu marido que sempre causan problemas, queda zurda. Gañou unha medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de inverno en Vancouver, Canadá en 2010.
Bart Simpson
Bartholomew J. Simpson - o fillo maior, de 10 anos, o primoxénito da familia caracterizado por ter un mal comportamento e un baixo rendemento escolar, sendo totalmente oposto á súa irmá Lisa. Idolatra ao televisivo pallaso Krusty, ten por amigo fiel a Milhouse e por mascota a un can chamado "Santa's Little Helper".
Lisa Simpson
Lisa Marie Simpson, a filla media - totalmente diferente do resto da familia - ten 8 anos e está dotada, intelectual, estudosa, vexetariana e ambientalista, toca perfectamente o saxofón e adora o jazz. É adepto ao budismo, ao contrario do resto da familia, que segue o cristianismo.
Maggie Simpson
Margaret "Maggie" Simpson - (16 de xuño de 1988) a filla menor, de só 1 ano. El só mantén o chupete, pero toma un papel decisivo nalgúns episodios como "Who Killing Mr. Burns" nos que "accidentalmente" disparou ao señor Burns. No episodio "Poppa's Got a New New Badge", non obstante, demostra unha formidable experiencia cando sae de acción cun rifle a un grupo de mafiosos que ameazaron ao seu pai. Posteriormente esconde a pistola no berce.
Abraham Simpson
Abraham "Abe" Jedediah Simpson II - 83 anos, é un personaxe octoxenario. Homer Jay Simpson, Herbert Powell Simpson e Abbie Winston Simpson; avó de Lisa Simpson, Bart Simpson e Maggie Simpson. Vive no asilo de Springfield cos seus amigos. Tiña a súa propia casa, que vendeu para que o seu fillo Homer puidese mercar a súa e casarse, segundo un episodio particular. Despois de vivir un tempo na casa de Homer, foi enviado ao asilo. A súa vida amorosa está preocupada, sendo abandonada pola nai de Homer, que se converteu nun político perseguido. Tamén tivo outro fillo, ademais de Homer, que non lle era coñecido. Fíxose coa nai maior de Marge, nun episodio que foi parodia da escena final da película de 1967 "The Graduate". Noutro episodio casou e divorciouse con Selma Bouvier, unha das cuñadas de Homer e coñecida polas súas incontables exes. - maridos. Ás veces, mentres fala da súa xuventude e guerra, ou das guerras, como parece que loitou nas dúas guerras mundiais, adormece. Noutras ocasións, conta historias longas e xeralmente inconsistentes -por exemplo, é galardoado co invento do baño e sendo o que provocou que os cans e os gatos se odiaran mutuamente- e amosa comportamentos erráticos, con certas probas de sufrir senilidade. mala saúde. Entre as súas historias de guerra está a da época que encabezou o grupo máis valente de todos, o Peixe Infernal, no que participou o señor Burns, entón recrutado. Normalmente cando o avó Abe comeza a falar, todo o mundo marcha. O avó Abe vive no castelo de xubilación de Springfield cos seus amigos. Na residencia de anciáns, Abe ten a sorte de atopar rápido éxito como escritor para unha serie de animación de Itchy & Scratchy. De feito os episodios foron autor dos seus netos, Bart e Lisa, que só o fixeron firmar porque necesitaban un adulto para facelo.
Mona Simpson
Mona Simpson - 75 anos, nai de Homer, ex-muller de Abraham e avoa de Bart, Lisa e Maggie. Foi un activista de Greenpeace en hippie America nos anos 60, pero debido ás súas demostracións e ao seu xeito rebelde foi obrigado a desaparecer do mapa debido á presión dos poderosos (digamos, por suposto, xente como o señor Charles Montgomery Burns) e non viu a Homer medrar. Cando aparece (o que é moi raro) vive, escondido da policía e das autoridades locais. Na súa época como fuxido da lei, Mona exerceu o nome de Penelope Olson. No penúltimo episodio da tempada 19 aparece na casa dos Simpsons dicindo que a policía renunciou a perseguila. Despois de ser desestimada polo seu fillo, Homer Simpson, a media noite, cando Homer escribe unha nota de desculpa descobre que está morta.
Herbert Powell
Simpson Powell de Herbert Kennedy é o medio irmán de Homer de 40 anos e o medio tío de Bart, Lisa e Maggie. Propietario dunha empresa de coches frustrada (chamada Powell Motors), estaba en crise, porque segundo el os seus enxeñeiros non escoitaron á xente común o que querían. Ao atoparse con Homer, el decidiu que o seu medio irmán produciría un coche baixo o seu propio nome. Co tempo, Homer deu demasiadas ordes con ideas inútiles para producir un coche indesexable. Co diñeiro gastado nun coche que custaba demasiado producir e que ninguén compraría, Powell Motors foi á bancarrota. Pero, despois dalgunhas probas con Maggie, constrúe unha máquina que traduce o que din os bebés. A máquina é un éxito e Herbert volve ser o millonario que sempre foi. Herb é a proba do erro citado máis tarde de que todos os homes da familia Simpson non teñen éxito, xa que o seu pai é un Simpson.
Outros membros da familia Simpson
Aquí só se representan personaxes que apareceron ou foron polo menos citados no transcurso da serie ou película de TV. Por iso, quedaron fóra membros da familia Simpson que aparecían só nos cómics publicados pola editorial "Bongo Comics Group" ou no libro" The Simpsons Uncensored Family Album", de Matt Groening.
Edwina Winston
Edwina Winston era a moza de Abraham Simpson en Londres. Ao final do episodio The Queen's Monologues suxírese que Abbie, a filla de Edwina Winston, sexa a filla ilexítima de Abe Simpson. Así sería a media irmá de Homer (coa que ten un parecido incrible) e Herbert Powell.
Cabe destacar que, aínda que é obviamente unha Simpson biolóxica (coa excepción do seu aspecto e personalidade, naceu só un ano despois da aventura do avó coa súa nai), non é oficialmente recoñecida pola familia e nunca chamada explicitamente. Simpson, a audiencia só queda cunha forte indicación, ademais de que aínda está relacionada bioloxicamente.
Rita LaFleur Simpson
Rita LaFleur Simpson é a ex-muller de Abe Simpson, coa que estivo casada brevemente pouco despois de ser abandonada por Mona. Rita LaFleur foi unha cantante afroamericana que traballou no restaurante "Spiro's", onde Abe a coñeceu cando tamén traballou alí. No episodio "Gone Abie Gone" o avó Simpson reúne despois de fuxir do asilo.
Bill Simpson
William Arnold "Bill" Simpson é o irmán comunista de Abe (segundo as sospeitas do avó Simpson), o tío de Homer e o bisneto de Bart, Lisa e Maggie. Menciónase brevemente ao final do episodio "Million Dollar Abie".
Cyrus Simpson
Cyrus Simpson é o irmán maior de Abe, o tío de Homer e Bart, o tío avó de Lisa e Maggie. Cyrus e Abe foron soldados na Segunda Guerra Mundial, servindo xuntos antes da lei Sullivan que se promulgou para evitalo. Non se sabe se Abe Simpson foi asignado ao Hellfire, antes ou despois. No episodio "Historias de Nadal de Simpson" Abe Simpson di que o avión de Cyrus estrelouse e non foi visto durante anos, facendo que todos concluísen que morrera. Cyrus permaneceu en Tahití, onde se retirou. Agora vive coas súas 15 esposas, como se mostra ao final deste episodio.
Chet Simpson
Chester "Chet" Oliver Simpson é o tío de Homer e o tío avó de Bart, Lisa e Maggie. Chet dirixe unha empresa de camaróns, sen éxito. A xulgar polo seu aspecto, é o máis novo dos irmáns de Abe. Aparece xunto con outros familiares en "Lisa the Simpson".
Stanley Simpson
Stanley Simpson é neto de Bill Simpson e curmán segundo de Bart, Lisa e Maggie. Stanley aparece cando Homer tenta amosar á súa filla que os Simpson poden ter éxito. O plan vese frustrado cando revela que está disparando paxaros no aeroporto. Stanley, Chet e o doutor Simpsons son únicos no grupo de familiares dos Simpsons reunidos no episodio "Lisa the Simpson" cuxas identidades son coñecidas.
Doutora Simpson
A doutora Simpson é o doutor (cuxo nome e grao de relación non se revelou) que tranquiliza a Lisa ao revelar que o "xene Simpson defectuoso" só afecta ao cromosoma Y, polo que só estaría activo nos homes da familia Simpson.
Cyanopica cooki
Distribución e hábitat
miniatura|Pousada nunha árbore do [[Parque Nacional de Doñana.]]
El hábitat del rabilargo ibérico está representado por bosques mediterráneos, dehesas y huertos en el sudoeste y centro de la península ibérica, tanto en España como en Portugal. El rabilargo ibérico también coloniza olivares, plantaciones de alcornoques y en ocasiones jardines y parques. Sin embargo, en comparación coa súa prente asiática Cyanopica cyanus, estas aves toleran menos presencia humana y son menos habituales de detectar en áreas antropizadas.
Alimentación
La alimentación del rabilargo ibérico, tal y como ocurre en la mayoría de córvidos, es omnívora, y se basa principalmente en pequeños invertebrados y sus larvas, complementada con bellotas (semillas de quercíneas) y piñones (semillas de pino piñonero y pino rodeno), frutos rojos y bayas, además de restos de comida en parques y ciudades, huevos de otras aves, cereales, e incluso peces pequeños. Las hormigas son la presa más frecuente durante todo el año, excepto en primavera, cuando son reemplazadas por una amplia variedad de otras presas como ortópteros, dípteros y coleópteros, aunque estos últimos incluso mantienen una frecuencia razonablemente constante en todas las estaciones del año. También son presas fundamentales en la dieta de los rabilargos las lombrices.
Posición aconchegada
thumb|A posición aconchegada no sexo.