cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aldraxe á bandeira
miniatura|Queima da [[bandeira dos Estados Unidos de América.]] miniatura|300px|Un mapa de países cunha prohibición de aldraxe á bandeira, ano 2022. Unha aldraxe á bandeira é a profanación dunha bandeira, a violación do protocolo da bandeira ou varios actos que destrúen, danan ou mutilan intencionalmente unha bandeira en público. No caso dunha bandeira nacional, tal acción adoita estar destinada a facer unha acción política contra un país ou as súas políticas. Algúns países teñen leis que prohiben métodos de destrución (como queimar en público) ou que prohíben usos particulares (como con fins comerciais); tales leis poden distinguir entre a profanación da bandeira nacional do propio país e as bandeiras doutros países.
Selección de fútbol de Macau
A selección de fútbol de Macau (en 澳門足球代表隊) é o equipo representativo da Rexión Administrativa Especial da República Popular da China de Macau nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Associação de Futebol de Macau (澳門足球總會), pertencente á Confederación Asiática de Fútbol (AFC) e á FIFA. Alcumados a Selecção do Lótus, nunca conseguiron participar nin na fase final dunha Copa do Mundo nin da Copa Asiática.
Aldraxe á bandeira
Contexto
As accións que poden ser tratadas como profanación dunha bandeira inclúen queimala (queima de bandeira), ouriñar, defecar ou execular sobre ela, desfigurala con slogans, pisala, danala con pedras, balas ou calquera outro proxectil, cortala ou arrincala, ondeala de maneira incorrecta, insultala verbalmente, arrastrala polo chan, ou comela, entre outras cousas.
A aldraxe dunha bandeira pode levarse a cabo por varias razóns. Pode ser unha protesta contra a política exterior dun país, incluída a propia, ou contra a natureza do goberno. Pode ser unha protesta contra o nacionalismo ou un insulto deliberado e simbólico á xente do país representada pola bandeira. Tamén pode ser unha protesta polas propias leis que prohiben o acto de profanar unha bandeira.
Queimar ou desfigurar unha bandeira é un delito nalgúns países. Nos países onde non o é, o acto aínda pode ser procesado como conduta desordenada, incendio premeditado ou, se se realiza en propiedade doutra persoa, como roubo ou vandalismo.
Selección de fútbol de Hong Kong
A selección de fútbol de Hong Kong (en 香港足球代表隊, Hēunggóng jūkkàuh doihbíu deuih; en Hong Kong national football team) é o equipo representativo da Rexión Administrativa Especial da República Popular da China de Hong Kong nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Hong Kong (香港足球總會, Hong Kong Football Association), pertencente á Confederación Asiática de Fútbol (AFC) e á FIFA. Alcumados The Strength (A Forza), aínda que nunca conseguiron participar na fase final dunha Copa do Mundo, conseguiron clasificarse para tres Copas Asiáticas, sendo o seu mellor posto o obtido en 1956 cando finalizaron en terceiro lugar de entre catro equipos.
Banda G
miniatura|[[Cariotipo|Cariograma esquemático dun humano con bandeado G, con bandas e sub-bandas anotadas. É unha representación gráfica do cariotipo humano diploide idealizado. Cada fila está aliñada verticalmente a nivel do centrómero. Mostra 22 pares de cromosomas autosómicos homólogos, así como as dúas versións do par de cromosomas sexuais, nas mulleres (XX) e nos homes (XY), e tamén o xenoma mitocondrial (na parte de abaixo á esquerda).]] As bandas G son unhas bandas escuras e claras que aparecen nos cromosomas cando se lles aplica a técnica de tinguidura chamada bandeado G, bandeamento G, bandeado Giemsa ou bandeado GTG (Giemsa-tripsina-Giemsa) que se usa en citoxenética para producir un cariotipo visible tinguindo os cromosomas condensados con Giemsa. É o método máis común de bandeado dos cromosomas. É útil para identificar enfermidades xenéticas (principalmente anormalidades cromosómicas) por medio da representación fotográfica do complemento cromosómico completo.
Método
Canto menos condensados están os cromosomas, máis bandas aparecen no bandeado G. Isto significa que os diferentes cromosomas son máis distintos na profase que na metafase. Pero o normal é aplicar a técnica na metafase, que é o estado de máxima condensación.
Vantaxes
É difícil identificar e agrupar os cromosomas baseándose só nunha tinguidura simple porque a cor uniforme das estruturas fai difícil diferencialos. Por tanto, desenvolvéronse técnicas como o bandeado G que fan que aparezan bandas nos cromosomas. Este padrón de bandas ten o mesmo aspecto nos dous cromosomas homólogos, o que fai doada a súa identificación.
Tipos de bandeado
Ademais do bandeado G, hai outros tipos de bandeado citoxenético. Nesta táboa móstranse todos eles:
Juan Nicasio Gallego
Formación
Tivo unha formación clásica en latín e humanidades con bos profesores dende o principio, como Manuel Peláez, profesor dos Reales Estudios de Zamora. Posteriormente estudou na Universidade de Salamanca e cunha bolsa na Universidade de Osma, para finalmente doutorarse en Filosofía e Dereito Civil e Canónico (1800).
Vida relixiosa, política e literaria
En 1804 foi ordenado sacerdote e en maio de 1805 opúxose con éxito a unha capelanía real en Madrid; en outubro Carlos IV distinguiuno co nomeamento de director espiritual dos paxes do Palacio Real; para entón comezou a publicar os seus poemas no Memorial Literario. En Madrid estableceu unha grande amizade con Meléndez Valdés e outros xenios prerrománticos: Nicasio Álvarez de Cienfuegos e Manuel José Quintana. No histórico día do 2 de Maio, Nicasio Gallego dedicouse á súa Capellanía en Palacio, e escribiu a súa oda, Influencia do entusiasmo público nas artes.ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6f/Los_poetas_contempor%C3%A1neos.jpg/280px-Los_poetas_contempor%C3%A1neos.jpg|miniatura|280x280px| Juan Nicasio Gallego Fernández retratado en Poetas Contemporáneos de [[Antonio María Esquivel 1846 - Museo do Prado, Madrid|esquerda]]Trasladouse a Sevilla e despois a Cádiz; recibiu entón algunhas gratificacións, como a de racioneiro da catedral de Murcia, e foi nomeado deputado constituínte (como procurador adxunto) por Zamora e traballou na comisión encargada de clasificar os informes relacionados coa convocatoria das Cortes de Cádiz, para o que fora nomeado e na elaboración do proxecto de lei de liberdade de prensa. Alí viviu unha febril actividade, integrando oito comisións e intervindo na discusión de 71 cuestións, até o regreso do rei Fernando VII, que o perseguiu por liberal; estivo por iso ano e medio preso e pasou catro anos recluído; primeiro, na Cartuja de Xerez ; A súa saúde afectada, foi trasladado, a petición propia, ao Mosteiro da Luz de Moguer e de alí ao Convento de Loreto en Sevilla. Tras a escritura de Rafael del Riego foi posto en liberdade en 1820.
Foi arcediácono de Valencia e cóengo de Sevilla, traduciu Los novios de Alessandro Manzoni e cultivou a crítica literaria. Tamén ocupou os cargos de xuíz eclesiástico e foi nomeado senador vitalicio (1845-1852), académico da Lingua e académico de Belas Artes en San Fernando.
Domingo del Monte fixo unha edición dos seus Versos (Filadelfia: Imprenta del Mensagero, 1829) que incluía sonetos, dúas elexías, entre elas "Al 2 de mayo", dúas traducións do falso bardo celta Ossián (en realidade James Macpherson; o ossianismo influíu tamén no Rexurdimento galego, en especial en Pondal e Cabanillas ), e a súa traxedia en verso Óscar.
Pasamento
Morreu en Madrid en 1852, como consecuencia dunha caída que sufrira o ano anterior.
Belén López Rodríguez
Belén López Rodríguez, coñecida como Belén López, nada en Recemunde (A Pobra do Brollón) en 1978, é unha xornalista galega.
Traxectoria
É licenciada en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela.
Participou no congreso da Real Academia Galega dedicado a Xela Arias no ano 2021, cunha palestra sobre o interese da autora en conectar a súa poesía con outras artes. Participou nas xornadas As mulleres que opinan son perigosas de 2021, cun relatorio sobre o tratamento da cultura no xornalismo local. Colaborou en Abride a Fiestra 2023, da Casa Museo de Rosalía conversando con Moncha Fuentes e Olga Novo.
Traballa na sección de cultura e sociedade do Diario de Pontevedra onde leva entrevistado a moitos personaxes relevantes (Manuel Jabois, César Portela...). Destaca polo uso da lingua galega nas súas colaboracións que tamén aparecen moitas veces en El Progreso. Tamén ten colaborado na revista Luzes.
Forma parte da Xunta de Goberno do Colexio de Xornalistas de Galicia.
Moeda de prata de 3 centavos de dólar estadounidense
A moeda de 3 centavos de dólar de prata, foi unha moeda emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos e cuñada en prata nas cecas de Filadelfia e de Nova Orleáns entre 1851 e 1873, co valor facial de 3 centavos.
O autor do seu deseño foi o gravador xefe da Casa da Moeda dos EEUU, James B. Longacre.
Antecedentes
Aínda que a Casa da Moeda dos Estados Unidos cuñaba moedas de prata desde 1790, estas non sempre se mantiñan en circulación, por mor das flutuacións do prezo do metal. En 1834, por exemplo, as moedas de medio dólar vendíanse no mercado cunha prima do un por cento. O país estaba naquela época un padrón bimetálico e, aínda que o Congreso sobrevalorara lixeiramente a prata con respecto ao ouro, entraba unha cantidade suficiente de prata procedente de México como para producir un equilibrio aproximado.
A principios de 1849, a maioría das moedas de prata en circulación nos Estados Unidos eran pequenas moedas do sistema do real español, que recibían as denominacións coloquiais de levy —a moeda dun real— e fip —a de medio real—. Estas moedas utilizábanse no Leste do país cunha equivalencia, respectivamente, de 12 e de 6 centavos de dólar. A Casa da Moeda dos Estados Unidos aceptábaas a cambio dunha cantidade lixeiramente inferior e, mesmo así, perdía diñeiro debido a que moitas destas moedas presentaban tanto desgaste que o seu peso se alixeiraba. Os valores pouco comúns destas moedas españolas resultaban moi cómodos para o seu uso, xa que permitían o pagamento e o cambio sen necesidade de utilizar as moedas dun centavo de dólar, que daquela eran de cobre e incómodas polo seu gran tamaño e peso, e ademais non eran aceptadas polo Goberno pola súa carencia de metal precioso. No Vello Oeste, o levy e o flip eran aceptados como equivalentes das moedas de 10 centavos (dime) e de cinco centavos (half dime) de prata, aínda que as moedas españolas contiñan máis prata ca esas.
Os achados da febre do ouro de California e doutros lugares chegaron ao Leste dos Estados Unidos en grandes cantidades a partir de 1848. O ano seguinte, o prezo do ouro en relación á prata baixou, o que facía rendible exportar as moedas de prata en circulación ou vendelas ao peso e utilizar o pagamento en ouro para comprar novas moedas. En consecuencia, as moedas de prata desapareceron da circulación, polo que a moeda de maior que se mantiña en uso, por debaixo da de 2½ dólares de ouro, era o incómodo centavo de bronce. A principios de 1849, o Congreso autorizou a creación do dólar e ouro para reducir esta fenda. As moedas españolas de prata constituían o groso do que o pequeno comercio dispuña para os seus pagamentos e as súas voltas, aínda que o seu xeneralizado desgaste provocaba que, en ocasións, non se chagase a un acordo sobre o valor que se lles debía asignar, pola súa perda de valor intrínseco.
Inicio
miniatura|O [[Senado dos Estados Unidos de América|senador Daniel Dickinson promotor da creación da moeda de prata de 3 centavos.]] En 1850, o senador por Nova York Daniel S. Dickinson presentou un proxecto de lei para a creación dunha moeda de prata de 3 centavos cunha pureza de 750 milésimas, é cicir tres partes de prata por unha de cobre —as moedas de prata estadounidenses da época eran de 900 milésimas—. Dickinson propuña ofrecela a cambio da moeda de prata española, que se valoraría en oito reais por cada dólar, un cambio lixeiramente superior ao vixente no momento. A nova moeda pesaría tres décimas partes da moeda de 10 centavos, mais a degradación da prata compensaría ao Goberno polas perdas que sufriría ao trocar moedas españolas gastadas e de peso minguado. O valor facial de 3 centavos elixiuse, entre outros factores, porque coordinaba ben cos valores de 6 e de 12 centavos que se lles asignaban adoito ao fip e ao levy.
En cambio, a Cámara de Representantes valorou a posibilidade de lexislar para reducir a valoración das moedas españolas a dez centavos por real e, en consecuencia, cuñar unha moeda de 20 centavos de dólar, de 900 milésimas de prata, para facilitar as voltas. O investigador Neil Carothers, no seu libro sobre a historia da moeda miúda dos Estados Unidos, postula que se o plan da Cámara de Representantes saíse adiante, tería ocasionado que as moedas españolas seguisen en circulación e a que as moedas de 20 centavos fosen acaparadas ou fundidas. Finalmente, en 1850 non se aprobou lexislación de ningún tipo sobre este asunto, o que supuxo que a exportación da moeda de prata continuase.
Carothers salientou o procedente desta norma, a primeira nos Estados Unidos en autorizar unha moeda de prata que contiña unha cantidade de metal cuxo valor era sensiblemente inferior ao seu valor nominal:
Preparación
miniatura|222x222px|Proba non adoptada dos 3 centavos de prata ([[1850), deseñada por Franklin Peale.]] Os traballadores da Casa da Moeda dos Estados Unidos non só prepararon probas para a nova moeda en 1849, senón que seguiron facéndoo o ano seguinte, antes da aprobación da lei que a aprobaba. A cuestión derivou nun conflito constante entre o cuñador xefe da ceca, Franklin Peale, e o gravador xefe, James B. Longacre, que prepararon senllos cuños. Peale elaborou unha proposta co barrete frixio ou gorra da liberdade no anverso, baseada nun deseño de 1836 do predecesor de Longacre no cargo, Christian Gobrecht. Pola súa banda, Longacre presentou un deseño moi similar ao que finalmente prosperou.
O 2 de marzo de 1851, un día antes de que se aprobase a lei, Longacre, co reticente consentimento do director Patterson —partidario de Peale— envioulle ao secretario do Tesouro, Thomas Corwin, probas cuñadas da súa proposta de moeda de 3 centavos, xunto cun escrito no que se explicaba a súa simboloxía. Patterson prefería o deseño de Peale, aínda que recomendou a proposta de Longacre porque, ao ter menos relevo, sería menos problemática para a cuñaxe. Nunha carta a Corwin do 7 de marzo, Patterson indicaba que se a moeda de 3 centavos se cuñase en prata de 900 milésimas acabaría sendo acaparada, pero como a prata das pezas de 750 milésimas só valía 2,5 centavos, a Casa da Moeda sairía beneficiada mediante a señoreaxe —a diferenza entre o valor nominal das moedas e o custo da súa produción—. Patterson tamén suxeriu que a Ceca de Nova Orleáns podería utilizarse para a cuñaxe da nova moeda, ademais da Ceca de Filadelfia, que era a principal.
Deseño
O historiador da arte Cornelius Vermeule, no seu libro sobre as moedas e as medallas estadounidenses, considera que a moeda de prata de 3 centavos era unha das moedas máis feas do país, aínda tendo "o trazo redentor da súa delicada factura". Pola súa banda, Dennis Tucker, director da editorial Whitman, describiu en 2016 esta moeda como "algo así como unha 'Sarah plana e pequena'". O Congreso esixira, na lei que autorizaba a moeda, que esta amosase un deseño diferente tanto do dólar de ouro como do resto de moedas de prata. Como escribiu Longacre na súa carta ao secretario Corwin o 2 de marzo de 1851:
O deseño orixinal de Longacre para o reverso ("tipo 1") modificouse cando se aumentou a pureza das moedas en 1854, para axudar o público a distinguilas. Para o "tipo 2" e para o "tipo 3", cuxos reversos son idénticos, engadiuse unha poliña de oliveira sobre o III, como símbolo da paz, e un feixe de tres frechas unidas por unha fita, símbolo da guerra, por debaixo.
Tipo 1 (1851-1853)
Segundo o historiador numismático Walter Breen, "as novas moedas de 3 centavos cuñáronse en grandes cantidades, entraron inmediatamente na circulación e ficaron nela". Malia as dificultades técnicas da súa cuñaxe por mor do seu pequeno tamaño, en 1851 cuñouse un total de 5.446.400 exemplares na Ceca de Filadelfia e outros 720.000 na Ceca de Nova Orleáns —ese ano foi o único en que se cuñaron os 3 centavos fóra de Filadelfia—. Logo da súa cuñaxe, as moedas enviábanse directamente ás oficinas do Servizo Postal dos Estados Unidos para seren usadas cos selos. Os funcionarios da Casa da Moeda rexeitaron a posibilidade de que a poboación puidese facerse alí coas moedas e aconsellaron que se solicitasen nas oficinas das delegacións territoriais do Tesouro.
O pequeno tamaño das moedas —que axiña foron bautizadas como "escamas de peixe" (fish scales)— supuxo un problema para a xente, xa que se perdían facilmente. A Casa da Moeda utilizounas para trocar pola prata española, aínda que a maior parte destas e doutras moedas estranxeiras continuou na circulación. Un cidadán que pagase unha compra pequena cun dólar de ouro podería recibir de volta unhas quince pezas de 3 centavos e o resto en flips e outras pequenas moedas de prata moi gastadas. Un xornal de Filadelfia informou, cun ton sarcástico, que os comerciantes se vían obrigados a dar cazos cheos de moedas de 3 centavos como cambio por un billete de 5 dólares.
As moedas de prata seguiron saíndo dos Estados Unidos en 1852, ano en que a de 3 centavos tivo a súa maior tiraxe, de 18.663.500 exemplares, todos eles xa en Filadelfia. O valor acumulado destas moedas era superior ao total de todas as demais moedas de prata cuñadas nese ano en todas as cecas da Casa da Moeda dos Estados Unidos. O estado caótico do comercio, sen unha moeda federal en circulación entre a de 3 centavos de prata e o dólar de ouro, era unha fonte de preocupación. Os directivos da Casa da Moeda e diversos congresistas mantiveron correspondencia en 1852 en relación cunha probable redución do peso das moedas de prata, como os cinco centavos de prata (half dime) ou o medio dólar, e o Congreso respondeu finalmente con senllas leis aprobadas o 21 de febreiro e o 3 de marzo de 1853, polas que se reduciu o peso de todas as moedas de prata, coa excepción da dun dólar de prata. A moeda de 3 centavos baixou de 0,80 gramos a 0,75 gramos, mais a lei do metal aumentou a 900 milésimas. Aínda que as outras moedas de peso reducido recibiron limitacións da súa condición de curso legal ata a cantidade de cinco dólares, o límite da moeda de 3 centavos mantívose nos 30 centavos. A este respecto, Carothers supuxo: "O congreso, probablemente ao se decatar de que a moeda de 3 centavos era, no mellor dos casos, inadecuada, preferiu deixala cun valor de curso legal discordante".
Consonte as leis do Congreso a cuñaxe das moedas "tipo 1" detívose o 31 de marzo de 1863. Os cambios na moeda de prata de 3 centavos aliviaron algo o problema da moeda miúda, xa que as novas moedas lixeiras permaneceron en circulación e non foron atesouradas.
Tipo 2 (1854-1858)
En 1858, o daquela director da US Mint, James Ross Snowden, decidiu comezar a cuñar anualmente pequenas cantidades de moedas con acabamento proof —fondo espello e relevo mate— para os coleccionistas, que se comercializaban en xogos xunto coas outras moedas do sistema.
As leis de 1853 tamén lle impediran á Casa da Moeda a compra directa de prata á poboación. Como o dólar de prata era pesado en relación co seu valor, presentábase pouca prata para cuñar esa moeda. Ao impedírselle á povoación que depositase a súa prata na Casa da Moeda e a recibise despois convertida en moeda divisionaria de prata, isto colocou de facto os Estados Unidos dentro do padrón ouro. Malia as leis de 1853 e 1854, Snowden fixo que a Casa da Moeda adquirise grandes cantidades de prata a un prezo fixo, xeralmente superior ao de mercado, e os cuñase. Dado que as moedas divisionarias só tiñan curso legal ata a cantidade de cinco dólares e non podían trocarse por ouro, produciuse un exceso de moedas de prata no comercio. Este exceso de oferta, que se mantivo ata 1862, fixo que se reducise a cuñaxe de moedas de prata a mediados da década de 1850, incluída a moeda de 3 centavos. A maior tiraxe de moedas de 3 centavos do "tipo 2" produciuse en 1858, cando se cuñaron 1.603.700 exemplares para a súa posta en circulación.
Tipo 3 (1859-1873)
Aínda que non existen probas documentais nos arquivos, Breen postula que en 1858 Snowden lle ordenou a Longacre facer algúns cambios na procura dunha mellor calidade na cuñaxe, xa que a maioría das moedas de 3 centavos do "tipo 2" estaban debilmente cuñadas. Estes cambios consistiron na eliminación do contorno dobre que se lle engadira á estrela do anverso —quedando agora como unha liña simple— e no uso dunhas letras máis altas, máis delgadas e máis uniformes. Breen sostén que o novo tipo de letra amosa a influencia do gravador asistente Anthony C. Paquet, que é probable que axudase a Longacre. Os cambios só afectaron ao anverso; o reverso non sufriu alteración ningunha.
O caos económico provocado pola guerra civil trouxo consigo a introdución de billetes de curso legal sostidos unicamente polo crédito do Goberno. A mediados de 1862 as moedas de ouro e de prata desapareceran da circulación na maior parte do país e o seu lugar foi ocupado por improvisacións como a chamada "moeda fraccionaria" e os selos de correos. A moeda de prata de 3 centavos mantívose en circulación durante máis tempo que as demais moedas deste metal, aparentemente porque a poboación consideraba que aínda estaba cuñada en prata de baixa lei, mais en 1862, tamén foi acaparada. Ao non ter moito sistema emitir moedas novas que se sabía que non chegarían a circular, a cuñaxe das moedas de 3 centavos baixou de 343.000 en 1862 a só 21.000 en 1863, e esta cantidade só se superaría unha vez durante o resto de vida da serie —22.000 exemplares en 1866—. En marzo de 1863, o secretario do Tesouro, Salmon P. Chase, escribiu nunha carta que os 3 centavos de prata desapareceran por completo da circulación e suxeriu que se emitise noutro material, como o aluminio, para evitar o seu acaparamento.
Etapa final
O Congreso propúxose en 1864 a tarefa de restituír na circulación todas as moedas federais, e comezou por crear ese mesmo ano unha nova moeda de 2 centavos de bronce e autorizar a introdución dunha moeda de 3 centavos cun novo deseño e cuñada en cuproníquel, que debería entrar en circulación o ano seguinte. En 1866 autorizouse tamén unha moeda de 5 centavos, igualmente de cuproníquel. Ao estar a moeda de prata de 3 centavos substituída de facto na circulación por outra de metal básico, este valor facial non participou do aumento xeral das tiraxes de moedas de prata que comezou en 1868. A versión de prata coexistiu coa súa homónima de cuproníquel entre 1865 e 1873, aínda que os seus sete últimos anos non pasou dos 4.500 exemplares cuñados e, mesmo, en 1873 só se cuñaron 600 pezas en condición proof para os coleccionistas.
En 1870, o novo secretario do Tesouro, George Boutwell, presentou no Congreso un proxecto de lei encamiñado a substituír a obsoleta Lei da Moeda de 1837 e as leis menores que se foran aprobando ao longo dos anos en relación coa cuñaxe e co sistema monetario. Neste proxecto de lei non se recollía a moeda de 3 centavos, aínda que algúns membros do Congreso desexaban manter esta moeda en previsión de que se retomasen os pagamentos en especie. Logo de moitos debates e da súa aprobación polo Congreso, o presidente Ulysses S. Grant asinou o proxecto para o converter na Lei da Moeda de 1873, do 12 de febreiro. Esta lei suprimiu a moeda de 2 centavos de bronce e tres moedas de prata; a de 3 centavos, a de cinco centavos (half dime) e o dólar estándar —posteriormente restaurado, en 1878—. Carothers cualificou a cancelación das moedas de prata de 3 centavos e de 5 centavos como "unha necesidade se as pezas de níquel deses valores ían continuar despois do restablecemento das cuñaxes de prata". Breen considerou que os 3 centavos e os 5 centavos de prata poderían ter competido directamente coas súas equivalentes de cuproníquel, e que a decisión de eliminalas supuña un favor ao industrial Joseph Wharton, cuxas minas producían gran parte do mineral de níquel utilizado na cuñaxe das moedas. Para o numismático R. W. Julian, os 3 centavos de prata "desempeñaran ben o seu papel no sistema monetario estadounidense, pero xa non eran necesarios".
Grandes cantidades de moedas de 3 centavos de prata, sobre todo das producidas desde 1863 en adiante, quedaron en mans do Tesouro e foron fundidas despois da súa supresión. A moeda de 3 centavos de cuproníquel seguiu, xa que logo, o seu camiño en solitario e, logo de anos dunha cuñaxe non moi ampla e dunha progresiva impopularidade, foi suprimida tamén pola lei do 26 de setembro de 1890, xunto co dólar de ouro e a moeda de tres dólares, tamén de ouro.
Coleccionismo
Segundo Kevin Flynn e Winston Zack, no seu traballo acerca dos 3 centavos de prata, "o menor interese [nesta peza, por parte dos coleccionistas] implica que sexa o tipo de moeda na que se poden achar grandes ofertas de prezos, mesmo en pezas de alta rareza".
A peza mítica desta serie constitúea o único exemplar coñecido dunha emisión proof de 1851, vendido en 2012 por 172.500, dólares e que no seu día formou parte da colección de Louis E. Eliasberg. Flynn e Zack postulan que este espécime foi o visto polo secretario do Tesouro en funcións secretario do Tesouro en funcións, William L. Hodge en 1851 ao aprobar o deseño de Longacre, xa que non hai rexistro que confirme que aquela peza regresase á Ceca de Filadelfia logo da súa análise por Hodge. miniatura|A moeda de [[1873 cuñouse só en condición proof para coleccionistas. ]] Da moeda de 1873, o derradeiro ano da serie, cuñáronse unicamente 600 exemplares e todos eles en condición proof, destinados aos coleccionistas. Os catálogos asígnalles a estas pezas uns prezos de entre 825 e 2.000 dólares, en función do seu estado de conservación. A maioría das moedas estadounidenses dese ano cuñáronse coa variante "3 pechado" na data, logo das queixas provocadas porque nas primeiras moedas cuñadas o 3 era tan aberto que se parecía demasiado a un 8. Dentro das moedas cuñadas para a circulación, os prezos máis altos no catálogo de R. Y. Yeoman son para as moedas da emisión de 1868, que nun estado de conservación perfecto están valoradas en 11.000 dólares.
No relativo ás máis comúns, Yeoman cataloga todas as moedas de 3 centavos anteriores a 1863 nun estado de conservación mínimo para seren coleccionables en 40 dólares, agás as do período 1851 1853 de Filadelfia, ás que lles atribúe un prezo de 25 dólares. Por outra banda, todas as pezas cuñadas entre 1863 e 1872 son máis accesibles na súa versión estándar e en perfecto estado de conservación que na proof, malia seren as tiraxes claramente inferiores nesta última.. A razón estriba en que a maior parte da tiraxe da versión común foi fundida logo da cancelación da serie, e foron poucos os exemplares que chegaron aos nosos días.
Tiraxes
Durante todos os anos, esta moeda cuñouse na Ceca de Filadelfia sen amosar marca de ceca ningunha, como era costume na época. En 1851, a Ceca de Nova Orleáns utilizou a súa habitual marca de ceca "O", que se sitúa no reverso, á dereita do III, na apertura do C estilizado que o encerra.
Elba (pastora)
Elba é o nome que recibe unha muller do Mesolítico, da cal se atopou un cranio duns 9.300 anos de antigüidade, os restos humanos máis antigos atopados en Galiza. Apareceu na cova de Chan de Lindeiro, na parroquia de Zanfoga, no concello de Pedrafita do Cebreiro.
Descubrimento
O cranio foi atopado en 1996 no fondo da cova, a uns vinte metros de profundidade. En sucesivas campañas arqueolóxicas recuperáronse tamén restos de animais, entre eles tres uros e un oso das cavernas.
As conclusións científicas
A análise do cranio revelou unha antigüidade duns 9.300 anos. Elba medía arredor dun metro e medio e no momento da morte tiña entre 20 e 40 anos.
Os tres uros que se recuperaron da cova estaban no mesmo estrato que Elba. A análise dos restos dálles a mesma antigüidade que aos da muller, do que se deduce que formaban parte dun rabaño que a muller pastoreaba. Os científicos, con todo, entenden que non se trataría de animais completamente domesticados.
A análise dos sedimentos depositados arredor da cova permitiu así mesmo analizar a contorna na que se movía Elba. Segundo o informe, tratábase dunha área eminentemente forestal, onde predominaban os bidueiros. Con todo, atopáronse tamén restos da presenza de carballos e especies propias do bosque de ribeira. A mesma análise revelou evidencias de lumes forestais, debidas probabelmente á acción humana.
Banda R
As bandas R son unhas bandas claras e escuras que aparecen nos cromosomas cando se lles aplica a técnica do bandeado R, bandeamento R, bandeado reverso (ou inverso), que é unha técnica citoxenética que produce as bandas inversas ás bandas G. Foi ideada por Dutrillaux e Lejeune. O bandeado R obtense incubando as preparacións en tampón fosfato quente, facendo despois un tratamento coa tinguidura Giemsa. Os padróns resultantes nos cromosomas mostran bandas escuras R, que son o complemento das bandas G. As bandas escuras R son ricas en guanina-citosina, mentres que as rexións ricas en adenina-timina son desnaturalizadas máis facilmente pola calor. Esta técnica é útil para analizar delecións xenéticas ou translocacións cromosómicas que implican aos telómeros dos cromosomas.
Existe unha variante simplificada do bandeado R que utiliza acridina.
Ken Critton
Kenneth Wayne Critton, nado o 12 de xaneiro de 1969 en Homer, Luisiana, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Con 2,03 metros de altura, xogaba nas posicións de ala e ala-pivote.
Traxectoria
Formado nas universidades de West Texas Junior College e Washington State e non ser elixido no Draft da NBA, Critton viaxa a Europa para xogar no Club Baloncesto Breogán da Liga ACB. No club lucense xoga tan só tres partidos, continuando no club para reforzar os adestramentos. Ese mesmo ano asina polo Qilmes de Mar de Plata arxentino, para na seguinte temporada volver a Europa ao CB Mollet. Co equipo catalán da 1ª División B, segunda categoría do baloncesto español, tan só xoga un encontro até que se foi sen permiso de volta aos Estados Unidos. A razón da saída do club, segundo a prensa, é que foi a despedir á súa muller ao aeroporto de El Prat, mais unha vez alí decidu irse con ela. O club xa lle tiña pagado dous meses de soldo, uns 10 800 euros.
O gran combate
Estreouse en galego o 9 de xullo de 2011 a través da TVG.
Lingua navajo
Ford usou ao pobo navajo para representar aos cheyenne. Os diálogos que supostamente están en "lingua cheyenne" están en realidade en navajo. Isto non supuxo unha gran diferenza para a audiencia branca, mais para as comunidades navajo o filme fíxose moi popular porque os actores navajos empregaban abertamente unha linguaxe vulgar e crúa que nada tiña que ver co representado no filme. Un exemplo disto é a escena na cal se asina o tratado, na que o discurso solemne do xefe é só unha burla do tamaño do pene do coronel. Algúns académicos consideran que este é un momento importante no desenvolvemento da identidade dos nativos americanos porque foron quen de burlarse da interpretación histórica de Hollywood sobre o oeste americano.
A herdanza Ferramonti
A herdanza Ferramonti (en L'eredità Ferramonti) é un filme italiano de 1976 dirixido por Mauro Bolognini. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1976, onde Dominique Sanda gañou o premio á mellor actriz.
O val da vinganza (filme de 1951)
O val da vinganza (en Vengeance Valley) é un filme estadounidense de 1951 dirixido por Richard Thorpe e protagonizado por Burt Lancaster, xunto con Robert Walker, Joanne Dru, Sally Forrest, John Ireland e Ray Collins. Está baseado na novela de Luke Short. En 1979, o filme entrou na lista de filmes en dominio público nos Estados Unidos xa que Metro-Goldwyn-Mayer non renovou o rexistro de dereitos de autor logo de vinte e oito anos da súa estrea.
Magma (grupo musical)
Magma é unha banda francesa de rock progresivo fundada en París en 1969 polo batería con formación clásica Christian Vander, quen reivindicou como inspiración unha "visión do futuro espiritual e ecolóxico da humanidade" que o inquietou profundamente. No seu primeiro álbum, Magma, a banda conta a historia dun grupo de xente que fuxe dunha condenada Terra para establecerse no planeta Kobaïa. Posteriormente xorde o conflito cando os Kobaïanos, descendentes dos colonos orixinais, atópanse con outros refuxiados da Terra. O estilo de rock progresivo que Vander desenvolveu con Magma chámase "zeuhl", e foi usado por outras bandas en Francia activas durante o mesmo período, e por algunhas bandas xaponesas recentes.
Vander creou unha linguaxe ficticia, o Kobaïan, na cal se canta a mairía dos temas. Nunha entrevista en 1977 con Vander e co vocalista da banda Klaus Blasquiz, Blasquiz dixo que o Kobaïan é un "idioma fonético feito con elementos de linguas eslavas e xermánicas para ser capaz de expresar musicalmente algunhas cousas. A linguaxe ten por suposto un contido, pero non palabra a palabra". Álbums posteriores contan historias diferentes ambientadas en épocas máis antigas; porén, o Kobaïan mantense como unha parte integral da música.
En 1986 fundouse o selo francés Seventh Records para publicar material de Magma e de Vander. Ao longo dos anos, Seventh tamén editou álbums de artistas relacionados como Stella Vander, Patrick Gauthier, e Collectif Mu.
Eduardo Cifuentes Las Catalinas
Eduardo Cifuentes Las Catalinas, nado en Chaguazoso (A Mezquita) o 9 de xaneiro de 1883, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Estudou maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1907. Foi nomeado mestre interino da Vilavella en 1913. Despois foi mestre de Membrillar (Saldaña, provincia de Palencia). Mestre de Chaguazoso dende os anos vinte, na República era militante de Acción Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. Foi destituído como mestre. En marzo de 1937 pasou a Portugal onde foi detido e devolto ás autoridades franquistas. Xulgado en consello de guerra na causa 1082/37 por adhesión á rebelión o 10 de decembro de 1937, foi condenado a cadea perpetua. Cumpriu condena na prisión da Coruña. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xaneiro de 1938, e foi condenado a pagar unha multa de 250 pesetas en 1939. Depurado do maxisterio foi sancionado en 1940 con suspensión de emprego e soldo por dous anos e traslado forzoso fora da provincia. Foi trasladado a Quecedo (Merindad de Valdivielso, na provincia de Burgos) en decembro de 1940.
Bugatti Type 52
O Bugatti Type 52 era un Bugatti Type 35 eléctrico de carreiras de media escala para nenos. Producironse uns 500 exemplares en total. Aproximadamente 150 destes eran a variante de morro curto mentres que a maioría da produción comprendía a variante de morro longo que era 10 cm máis longa para que a usasen os nenos maiores.
O primeiro exemplar dun Tipo 52 construíuse para o fillo do fundador de Bugatti Ettore Bugatti, Roland, de catro anos, e mostrouse por primeira vez nunha exposición en Milán. O número 52 probablemente foi dado polo falecido Hugh Conway e nunca utilizouse pola fábrica. A fábrica sempre se refería ao coche como Bebe.
O Tipo 52 estaba alimentado por un único motor eléctrico de 12 voltios con marcha adiante e marcha atrás. A freada realizouse mediante zapatas de madeira expandidas nos freos de tambor dianteiros e traseiros.
O coche tiña orixinalmente só 1200 mm entre as rodas, pero este aumentou a 1350 mm cando se descubriu que ata os nenos tiñan dificultades para ter espazo para as pernas. O coche tiña uns 1800 milímetros de longo en total cunha anchura de vía de 625 milímetros.
Ademais, en 2019, The Little Car Company, con sede en Launton, Inglaterra, recibiu unha licenza completa de Bugatti para reproducir o Type-52 nun vehículo totalmente eléctrico a escala 75 % para nenos.
O Baby II como se lle coñece, ten unha distancia entre eixes de 1800 mm e unha lonxitude total de 2.760 mm. Está situado a 800 mm de alto e 1.060 mm de ancho.
Baby II ten dúas opcións de propulsión eléctrica, que van de 1 kW a 4 kW, e coa tecla de velocidade proporcionada cos modelos Pur Sang e Vitesse, desbloquea 10 kW de potencia e a velocidade é ilimitada cunha velocidade máxima probada de 72 quilómetros por hora.
Scott Bamforth
Scott Douglas Bamforth, nado o 7 de maio de 1996 en Albuquerque, Novo México, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense con pasaporte kosovar. Formado nas universidades de Western Nebraska e Weber State, actualmente xoga para o Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 1,88 m, desenvólvese na posición de escolta.
Estados Unidos
Bamforth asistiu e xogou no Instituto Del Norte de Albuquerque, Novo México. Foi nomeado dúas veces no primeiro equipo de todo o estado, así como o xogador do ano da escola secundaria de Novo México en 2007. Deixou Del Norte como o máximo anotador de todos os tempos da escola. Após finalizar o instituto, Bamforth comprometeuse co Western Nebraska Community College, onde fixo unha media de 18 puntos por partido na súa primeira tempada (2008–09). Na pretemporada 2009–10 rompeu o brazo antes do primeiro partido e decidiu transferirse a Weber State de que comezase a temporada.
Europa
Após non ter sido seleccionado no Draft da NBA, Bamforth asinou co Baloncesto Sevilla da Liga ACB en agosto de 2013. No club sevillano fixo unha media de 10,9 puntos e 4,3 rebotes por partido nun total de 37 xogos. Nesta temporada destacou a súa actuación ante o CB Valladolid no Polideportivo Pisuerga, onde fixo 26 puntos con 6 de 10 en canastas triplas. Tras acabar a temporada asinou co UCAM Murcia CB, onde fixo unha media de 8,9 puntos e 2,2 puntos por encontro. Ao ano seguinte regresou a Sevilla despois de rexeitar unha oferta do Baloncesto Fuenlabrada. No club andaluz mellorou a súa aportación a respecto da súa primeira temporada, conseguindo 12,5 puntos e 3,5 rebotes por encontro. Isto serviulle para asinar na seguinte temporada co Bilbao Basket, equipo co que competiu na EuroCup. No club vasco mellorou aínda máis o seu rendemento, facendo 14,5 puntos por partido en ACB e 12,3 en EuroCup.
Ao acabar a temporda asinou polo Banco di Sardegna Sassari da LBA. No club italiano chegou a facer unha media de 19,0 puntos por partido na máxima cateogoría italiana e 15,9 puntos na Basketball Champions League. Tras dúas temporadas asinou polo Budućnost VOLI da Liga do Adriático e EuroCup. Na segunda competición europea fixo unha media de 13,1 puntos por encontro. Ao finalizar ao ano asinou polo Le Mans Sarthe Basket da Jeep Elite francesa. Alí fixo unha media 18,0 puntos por partido na competición local e 22,0 na Champions League.
Clubs
Ao longo da súa carreira, Bamforth ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
Édouard Ménétries
Édouard Ménétries, nado en París o 2 de outubro de 1802 e finado en San Petersburgo o 10 de abril de 1861, foi un zoólogo francés especializado en entomoloxía e herpetoloxía.
Traxectoria
Foi alumno de Georges Cuvier e Pierre André Latreille. Por recomendación destas, foi elixido como zoólogo nunha expedición rusa ao Brasil en 1822, dirixida polo barón von Langsdorff. Ao seu regreso foi nomeado conservador da Colección Zoolóxica de San Petersburgo. En 1829 foi enviado polo tsar nunha viaxe exploratoria ao Cáucaso.
Ménétries foi unha autoridade sobre lepidópteros e coleópteros, pero tamén traballou noutras ordes. A maioría das súas especies nomeadas por el son de Rusia e Siberia, pero no museo puido estudar insectos doutras partes do mundo. Dúas das súas coleccións foron as realizadas durante as expedicións de Alexander von Middendorf e Leopold von Schrenck a California e Alasca, así como a Siberia. A súa colección está no Museo da Academia de San Petersburgo.
No campo da herpetoloxía describiu varias especies novas de réptiles e anfibios.
Ao longo da súa traxectoria realizou máis de trinta publicacións referidas á súa profesión.
Abreviatura
A abreviatura Ménétries emprégase para indicar a Édouard Ménétries como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
A grande aventura de Silvia
A grande aventura de Silvia (en Sylvia Scarlett) é un filme estadounidense de 1935 dirixido por George Cukor. Está protagonizado por Katharine Hepburn e Cary Grant, e está baseado en The Early Life and Adventures of Sylvia Scarlett, unha novela de 1918 escrita por Compton MacKenzie. Salienta por ser un dos meirandes fracasos de recadación entre os filmes da década de 1930. Hepburn interpreta o papel de Sylvia Scarlett, unha muller estafadora que se disfraza de rapaz para escapar da policía.
Vilarinho da Furna
miniatura|306x306px|Ruínas dunha casa da [[aldea de Vilarinho da Furna]] Vilarinho da Furna, tamén coñecido como Vilarinho das Furnas (pola asociación co nome do encoro) foi un lugar da parroquia de Campo do Gerês (antigamente chamado São João do Campo), situado no concello de Terras de Bouro, no distrito de Braga. Desde 1971 esta aldea está somerxida polo encoro de Vilarinho das Furnas. Este encoro acabou adquirindo un nome equivocado para esta vila, o que levaría, a día de hoxe, a cometer o erro de chamarlle este lugar Vilarinho das Furnas, en lugar de Vilarinho da Furna.
A comezos da década de 1960, contra a vontade da veciñanza de Vilarinho, comezaron as obras iniciais do encoro, que rematarían en 1970. Ao ano seguinte, esta vila acabou sendo somerxida por primeira vez e en 1972 tivo lugar a inauguración do encoro, da man do presidente da república, o almirante Américo Tomaz.
En outubro de 1985 créase a Asociación de Antigos Veciños de Vilarinho da Furna (AFURNA), co obxectivo de promover e preservar todo o patrimonio deste territorio. No ano 1989 inaugurouse o Museo Etnográfico de Vilarinho da Furna, construído con pedras dunha das casas desta vila, hoxe mergullada polas augas do río Homem.
Cando se baleira o encoro para a súa limpeza e cando o nivel da auga baixa en períodos de seca, aínda se poden ver as casas, camiños e muros da antiga aldea.
Orixes e antecedentes históricos
Vilarinho da Furna foi unha aldea comunitaria, e a súa orixe pérdese nas néboas da memoria, mesmo descoñecéndose a súa antigüidade. Nas Indagacións de 1220, de D. Afonso II, e de 1258, de D. Afonso III, hai referencias á parroquia de São João do Campo, pero nada se atopa sobre Vilarinho da Furna. Mais, no Arquivo do Distrito de Braga, hai a primeira referencia a Vilarinho, no inventario de bens da Igrexa de São João do Campo, de 1540, así como no arquivo parroquial, de 1623. Parece ser que pasou a ser parroquia autónoma do concello de Terras de Bouro, e despois pasou a ser aldea da parroquia de São João do Campo. E sábese que foi a última aldea pola que pasou a famosa Vía Nova, antes de entrar en Galicia a antiga vía militar de Braga a Astorga.
Na evolución humana, a organización comunitaria corresponde a un ciclo cultural resultante do paso do pastoreo nómade á agricultura sedentaria. En Vilarinho da Furna consérvase ata 1971 unha organización comunitaria bastante perfecta, o que denota a superioridade dunha economía que conxuga as potencialidades das economías pastorís e agrarias, nun sistema de organización comunitaria, noutrora estendido en Europa.
Vilarinho da Furna está intrinsecamente unida á cultura dos pastores e gandeiros de Europa (pobos indoeuropeos), que emigraron de leste a oeste, en dúas épocas. O primeiro, en época prerromana, probablemente formado por descendentes do pobo celta. O segundo, por pobos xermánicos que invadiron a Península Ibérica ao caer o Imperio Romano de Occidente, concretamente polos Suevos.
Marco natural
A 4 km da cabeceira parroquial, Campo do Gerês, a aldea está hoxe mergullada nas augas do río Homem que sontén o encoro. Nun recuncho practicamente illado e perdido entre a serra Amarela, ao norte e ao oeste, e a serra do Xurés, ao sur e ao leste, está ancorado entre o val do Ribeiro das Furnas, onde medraban gallas de vide por unha ladeira granítica, ata que se ensanche en terras de aluvión moi fértiles, onde se cultivaba millo, patacas e feixóns.
As casas distribuíanse principalmente polas ladeiras da Serra Amarela, orientadas ao Leste, e polo tanto protexidas do Norte e do Oeste pola serra, na marxe dereita do río Homem. Na marxe esquerda do río, o terreo era máis arborado, con pequenas franxas destinadas ao pastoreo de gando, formando parte da serra do Xurés.
Foi antes da confluencia do Ribeiro das Furnas co río Homem onde se atopaba a aldea. Nesta parte de río o val era máis amplo, onde había pozos profundos e transparentes, e a pouca distancia había covas no granito, con grandes fendas e desprendemento de bloques.
Construción de presas
Os plans para a obra comezaron en 1950 e os traballos de terra en 1967. Nesta época, Vilarinho da Furna contaba cuns 300 habitantes.
Os habitantes acabaron prexudicados polas indemnizacións que recibían por abandonar a aldea. Os terreos foron valorados en apenas 0,5 escudos por metro cadrado pola Compañía Hidroeléctrica do Cavado, un valor moito máis baixo do normal daquela.
Ademais disto, os habitantes tamén tiveron problemas coa súa propia evacuación. Ao atoparse nun lugar afastado e de difícil acceso ás estradas, a poboación tivo que asumir en solitario os gastos e problemas de transporte das súas pertenzas, xa que o Estado non construíu unha estrada asfaltada para facilitar o transporte. O derradeiro habitante marchou en 1971, un ano antes de que a aldea ficara completamente asolagada.
Turnstile
Turnstile é unha banda estadounidense de hardcore punk procedente de Baltimore, Maryland, e formada no ano 2010. Ata a data o grupo leva publicados cinco EPs e tres álbums de estudio.
Supermarine Sea Lion II
O Supermarine Sea Lion II foi un hidroavión de carreira británico construído por Supermarine Aviation Works. Deseñado por Reginald Mitchell, foi unha modificación do Supermarine Sea King II. O Sea Lion II estaba impulsado por un motor de 450 hp (340 kW) Napier Lion.