cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sweet Lady
Sweet Lady é unha canción de rock composta por Brian May, guitarrista de Queen. A canción está incluída como a sexta pista do álbum A Night at the Opera, realizado en 1975. No comezo da canción, apréciase o son moi persoal e especial da guitarra de Brian May, chamada Red Special.
Musical e literalmente é a canción predecesora de Tie Your Mother Down, que aparecería o ano seguinte no álbum A Day at the Races.
Roger Taylor lembra esta canción como a execución de batería máis difícil que lle tocou interpretar.
Gran premio da Arxentina de 1981
O Gran Premio da Arxentina de 1981 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 12 de abril de 1981 no Autódromo Oscar Alfredo Gálvez de Buenos Aires. Foi a terceira carreira da tempada de e o último Gran Premio da Arxentina ata 1995. Grazas á solución alternativa do deseñador Gordon Murray dos faldróns laterais flexibles, os Brabham de Nelson Piquet e Héctor Rebaque dominaron nesta carreira, Piquet (logrou a pole cunha velocidade media de 209´261 km/h) liderou a carreira e Rebaque subiu desde o quinto posto ao segundo en 23 voltas, antes de abandonar.
Clasificación
Resultados do Gran Premio da Arxentina de Fórmula 1 de 1981:
Enfermidade de Creutzfeldt-Jakob
A enfermidade de Creutzfeldt-Jakob (ECJ) é un mal neurolóxico con formas xenéticas hereditarias, producidas por unha proteína chamada prión (PrP). Se ben os casos hereditarios e infecciosos están perfectamente documentados, a causa da aparición do prión é descoñecida na maior parte dos casos informados. Trátase dunha doenza de natureza dexenerativa e prognóstico mortal que afecta aproximadamente a unha persoa por millón (prevalencia de 1:106) a nivel global. Nos Estados Unidos había, en 2006, 127 pacientes de ECJ e as súas variantes (2006).
De acordo coa evidencia dispoñíbel, a ECJ resulta do pregamento anormal dun prión. Este fenómeno parece estimular a outras proteínas alteren as súas formas, afectando a súa capacidade para funcionar. Por isto, clasifícase entre as enfermidades priónicas ou encefalopatías esponxiformes transmisíbeis (EET), caracterizadas por presentaren unha forma anómala da proteína priónica celular (PrPC). Estas enfermidades poden existir en formas esporádicas (idiopáticas), hereditarias, e adquiridas. O termo esponxiforme alude ao aspecto esponxoso que presenta na autopsia o cerebro afectado.
Jorge Saavedra
Traxectoria
Fillo da fotógrafa Paloma Miranda, deuse a coñecer no concurso de modelos de Área Central, que venceu en 2010, así como en concursos de beleza locais. En 2011 gañou o premio Coolpeople na Cibeles Week de Madrid desfilando para Knack Men. Modelou para a firma californiana Hollister Co., ao tempo que se iniciou profesionalmente na venda de roupa en distintos establecementos.
Fontela, Illán, Begonte
Fontela é un lugar da parroquia de Illán no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Jorge Saavedra
Traxectoria
En 2012 rodou en Portugal a curtametraxe O corpo de Afonso. En 2014 lanzou unha cadea de restaurantes de comida xaponesa, con locais en Madrid e na Coruña.
Música xudía
A música xudía é de xénero tanto relixioso como profano. Trátase dunha música antiga e diversa, pois recibiu a influencia dos lugares onde habitaron os xudeus da diáspora.
Música relixiosa
miniatura|Libro de oracións ([[Majzor|Majzorim), inspirador das letras da música relixiosa xudía.]] Velvel Pasternak pasou gran parte do século XX tratando de preservar e documentar a tradición oral da música relixiosa xudía. A gran maioría da música producida por xudeus ortodoxos oriéntase cara ao ensino das tradicións relixiosas e éticas e ás leis. As letras destas cancións están escritas en inglés ou en hebreo e a miúdo utilizan frases dos libros de oracións. Na década de 1970, lograron popularidade solistas como Mordechai Ben David, Avrohom Fried e Abie Rottenburg, así como coros de raparigos como o Pirchei de Londres, dirixido por Yigal Salik. A música relixiosa xudía do século XX cambiou grandemente, incluíndo unha ampla gama de estilos que van desde o «nigunim» de Shlomo Carlebach, pasando polo folclore feminista de Debbie Friedman, até a sonoridade de Daniel Ben Shalom. Periodicamente grupos de música tradicional xudía entran na corrente da moda musical, sendo o artista de reggae Matisyahu o exemplo máis recente. A canción «Hava Nagila», coñecida globalmente, é un exemplo da combinación de tradición e modernidade na música xudía contemporánea.
Piyyut
Un piyyut (en פיוט plural piyyutim) é un poema litúrxico creado para ser recitado ou cantado durante os oficios. Os piyyutim escribíronse desde os tempos do mishná. A maioría deles está escrito en hebreo ou en arameo, seguindo algún esquema poético, como o acróstico, segundo a orde do alfabeto hebreo ou o nome do autor. Entre os piyyutim máis coñecidos figura «Adón Olam» (אֲדוֹן עוֹלָם ), cuxa sinxela forma poética consiste en rimar versos octosílabos e que se utiliza con moita frecuencia para concluír o servizo tralo ritual nocturno da shema, ou durante o ritual matinal do tefilin. Outro piyyut moi coñecido é o yigdal (יִגְדַּל), baseado nos Trece principios de fe de Maimónides.
Zemer
Un zemer (en זמירות, en plural zemirot), é un himno xudeu, cantado usualmente en idioma hebreo ou arameo, pero ás veces tamén en yidis ou xudeoespañol. A letra de moitos zemirot tomouse de poemas escritos por rabinos e sabios durante a Idade Media. Outros son anónimos, con letras populares que pasaron de xeración en xeración. O máis coñecido é aquel que se canta ao redor da mesa no sabbat e noutras festas xudías. Algúns dos zemirot do sabbat son específicos dunha hora do día, como aqueles para a cea do venres, o xantar do sábado ou a terceira comida do sábado xusto antes do ocaso. Nalgunhas edicións do sidur, o libro de oracións xudeu, as letras destes himnos están impresas tras unha oración de apertura ou kidush para cada comida. Outros zemirot son máis xenéricos e poden cantarse con calquera comida ou noutras ocasións sacras.
Nigun
Un nigun (en ניגון, en plural nigunim) é un canto relixioso que se interpreta en grupo. É música vocal a miúdo sen ningún tipo de letra, con sons como bim-bim-bim ou ai-ai-ai. Ás veces tamén se usan versos da biblia ou outros textos clásicos xudeus en constante repetición. Musicalmente os nigunim son longas improvisacións que poden basearse en pasaxes temáticas e en formas estilizadas. O nigum é especialmente usado polo xudaísmo hasídico. Diferentes grupos hasídicos teñen os seus propios nigunim a miúdo compostos polo seu rabino, que se cantan en grupo en datas festivas. Tamén hai nigunim para promover a meditación, chamados devekus ou devekut, que normalmente son moito máis lentos e cántanse sempre sen letra. Baal Shem Tov, fundador do xudaísmo hasídico, fala dos devekus nigunim como «cancións que transcenden sílabas e sons». Moitos nigunim atribuídos a el mesmo interprétanse aínda nos nosos días.
Pizmon
Un pizmon (en plural pizmonim, פזמונים) é unha canción ou melodía xudía tradicional orientada a orar a Deus así como a describir certos aspectos do ensino relixioso. Os pizmonin cántanse en rituais e festividades, como a circuncisión, o bar mitzvah, nas vodas e noutras cerimonias. Aínda que están relacionados cos zemirot dos xudeus asquenazíes, os pizmonin asócianse tradicionalmente cos sefardís do Próximo Oriente. A tradición máis coñecida relaciónaos cos xudeus de Alepo, aínda que tamén existen en Iraq, onde estas cancións son coñecidas como oracións shbaִhoth, e nos países do norte de África. Os xudeus de Grecia, Turquía e os Balcáns teñen cánticos parecidos en xudeoespañol, relacionados cos festivais, que se coñecen baixo o nome xenérico de coplas. As letras de moitos pizmonin datan da Idade Media, ou de antes, e baséanse a miúdo en versículos da Biblia. Algúns están tomados do tanakh, e outros foron compostos por poetas como Yehuda Halevi e Israel Najara de Gaza. Algunhas melodías son moi antigas, mentres outras poden estar baseadas na música popular do Oriente Próximo, con letra composta ex profeso.
Baqashot
Os baqashot (tamén bakashot, שירת הבקשות) son coleccións de súplicas, cantos e pregarias que durante séculos foron cantados cada sabbat, desde medianoite até o amencer, polos sefardís de Alepo e outras comunidades. Normalmente recítanse durante os meses de inverno, cando as noites son máis longas. O costume de cantar baqashot orixinouse en España cara aos tempos da expulsión, pero o seu auxe produciuse nos círculos da cábala de Safed no século XVI. Os baqashot evolucionaron posiblemente a partir da tradición de elevar oracións antes do amencer e difundiuse desde Safed grazas aos seguidores de Isaac Luria. Coa difusión da doutrina cabalística de Safed, o canto do baqashot alcanzou aos países do Mediterráneo e volveuse costume nas comunidades de Marrocos, Tunisia, Alxeria, Rodas, Grecia, Iugoslavia, Exipto, Turquía e Siria. Tamén influenciou ás comunidades italianas orientadas á cábala no século XVIII. Así mesmo durante un tempo foi corrente nas comunidades sefardís de Europa occidental como as de Ámsterdam ou Londres. No século XX, o baqashot volveuse unha práctica relixiosa usual en varias comunidades de Xerusalén, como unha forma de oración colectiva.
Música
Desde os tempos bíblicos a música e a danza tiveron un papel moi importante na vida xudía. A música secular ou profana nutriuse ao mesmo tempo das fontes tradicionais e da influencia dos xentís.
Música klezmer
En Europa oriental iniciouse ao redor do século XV por parte dos xudeus asquenazíes unha tradición de música xudía secular chamada klezmer. Os músicos chamados kleyzmorim ou kleyzmerim practican un repertorio destinado principalmente aos bailes das vodas e outras celebracións. Tradicionalmente as letras están escritas en yiddish. Este legado musical continúa evolucionando nos nosos días.
Música sefardí
A música sefardí é distintiva desta comunidade xudía proveniente na península ibérica. Hai tres tipos de cancións sefardís: as cancións de actualidade e entretemento, o romance e as cancións espirituais ou cerimoniais. As súas letras poden estar escritas en hebreo (sobre todo as relixiosas) e en xudeoespañol. Trala expulsión dos xudeus de España e Portugal, esta música propagouse desde a península ibérica por Marrocos e a varias partes do Imperio otomán, como Turquía, Grecia, Xerusalén, os Balcáns e Exipto. Tamén por parte de Hispanoamérica, como na Arxentina. A música sefardí adaptouse a cada un destes lugares. Asimilou os tons agudos do norte de África, incluíndo o seu típico ouvear, os ritmos dos Balcáns, por exemplo en compás de 9/8 e o modo turco maqam.
Música en Israel
A música do estado de Israel está fortemente influenciada polos xudeus provenientes de máis de 120 países, quen trouxeron as súas propias tradicións musicais, facendo de Israel un crisol cultural. A música de Israel combina elementos da música oriental e occidental. Tende a ser moi ecléctica pois recolle a ampla variedade da música xudía (enriquecida durante a diáspora) e as correntes musicais contemporáneas, o que pode chegar a combinar os cantos hasídicos e a tradición musical do Iemen, coa música pop, o hip hop e o heavy metal.
Xa desde 1920 fixéronse esforzos para crear un novo estilo de música hebrea, que tendese lazos coas orixes hebreas comúns e se diferenciara da tradición europea. O compositor e crítico musical Menashe Ravina escribiu en 1943: «O gran cambio nas nosas vidas esixe novos modos de expresión ... e, do mesmo xeito que no noso idioma regresamos ao noso pasado histórico, así cambiamos o noso oído para a música oriental... como expresión dos nosos sentimentos máis íntimos».
Os mozos, os traballadores e os grupos dos kibutz tiveron un papel importante no desenvolvemento musical antes e despois do establecemento do estado de Israel en 1948, e na popularización das cancións. Ao principio baseáronse nas melodías dos seus países de orixe ou na música tradicional xudía escribindo novas letras en hebreo. As colonias xudías viron á música como unha forma de establecer unha nova identidade nacional e, nun plano netamente pragmático, como forma de ensinar hebreo aos novos membros da comunidade. A organización nacional de traballadores, o Histadrut, creou unha editorial musical que difundiu libros de cancións e promoveu o canto comunitario (שירה בציבור). Esta tradición continúa até os nosos días e é unha característica da cultura moderna de Israel.
O folclore de Israel, chamado "as cancións da terra de Israel" (en hebreo שירי ארץ ישראל), está orientado principalmente a ser interpretado en público en eventos sociais. Algunhas son cancións infantís, outras combinan o folclore de Europa con letras en hebreo e outras son cancións de amor, como «Erev shel shoshanim». Tamén existen cancións escritas por poetas como Naomi Shemer e Chaim Nachman Bialik, estas cancións tratan frecuentemente dos soños e esperanzas do sionismo, e glorifican a vida dunha mocidade xudía ideal que constrúe o seu fogar e defende a súa patria. Un tema recorrente é Xerusalén e outras partes do Eretz Israel. Outras mostran trazos de dereita ou de esquerda e moitas mostran unha temática socialista, derivada das inclinacións dos xudeus da diáspora. Son comúns as cancións patrióticas, a maioría compostas durante a guerra. Polo xeral falan da camaradería entre soldados e a traxedia de morrer na batalla. Varias delas interprétanse en datas conmemorativas dos mortos israelís.
Danza
A danza xudía, baseada en tradicións bíblicas, foi moi utilizada como medio de expresión da alegría ou outras emocións comunitarias. Cada comunidade na diáspora desenvolveu as súas propias tradicións para as celebracións de vodas e outros eventos significativos. Por exemplo, para os xudeus asquenazíes de Europa oriental as danzas, cuxos nomes corresponden aos distintos tipos de música klezmer, foron un elemento básico da celebración do shtetl, a cerimonia de vodas. A danza tamén se nutriu de elementos tradicionais e xentís: «con todo, os xudeus practican unha expresiva linguaxe corporal que se diferencia amplamente dos pobos non-xudeus veciños, principalmente a través de movementos das mans e os brazos, cun intricado xogo de pernas a cargo dos homes novos». En xeral, na maioría das comunidades relixiosas, os homes e as mulleres bailaban por separado.
Mutación silenciosa
miniatura|Mutacións Mutacións silenciosas son mutacións no ADN que non teñen un efecto observable sobre o fenotipo do organismo. Son un tipo específico de mutacións neutras. O termo mutación silenciosa utilízase moitas veces indistintamente co termo mutación sinónima, pero, en realidade, non son o mesmo, xa que as mutacións sinónimas non sempre son silenciosas e as silenciosas non sempre son sinónimas. As mutaciós sinónimas poden afectar a transcrición, empalme do ARN, transporte do ARNm e tradución, calquera das cales pode alterar o fenotipo, facendo que unha mutación sinónima non sexa silenciosa. A especificadade de substrato do ARNt polo codón raro pode afectar o ritmo da tradución e, á súa vez, ao pregamento cotraducional da proteína. Isto reflíctese no nesgo no uso de codóns que se observa en moitas especies. Unha mutación que causa que o codón alterado produza un aminoácido con funcionalidade similar (por exemplo, unha mutación que produce leucina en vez de isoleucina) é a miúdo clasificada como silenciosa; se as propiedades de ambos os aminoácidos son as mesmas, esta mutación normalmente non afecta significativamente ao funcionamento da proteína.
Outras veces mutacións consideradas silenciosas poden alterar o polipéptido e diminuír o funcionamento da proteína que pode ser imperceptible ou causar unha doenza. Un exemplo dunha doenza causada por unha mutación silenciosa é a hipercolesterolemia familiar, a cal é un trastorno herdado xeneticamente. . Caracterízase por un incremento do nivel de lipoproteínas de baixa densidade (LDL). Nesta hipercolesterolemia hai moitas mutacións no xene do receptor de LDL. Isto fai que non funcionen os receptores para LDL na superfice das células do fígado, polo que o nivel sanguíneo de LDL aumenta.
Código xenético
Mediante o código xenético tradúcense as secuencias de nucleótidos do ARNm a secuencias de aminoácidos. A información xenética codífícase usando grupos de tres nucleótios ao longo da secuencia do ARNm chamados codóns. Un conxunto determinado de tres nucleótidos (un codón) sempre produce o mesmo aminoácido, pero hai unhas poucas excepcións, como o codón UGA, que normalmente serve como codón de parada pero que pode codificar o triptófano en ADN mitocondrial de mamíferos. Non obstante, un aminoácido pode estar codificado por varios codóns, o que se denomina dexeneración do código xenético. Os codóns que codifican o mesmo aminoácido denomínanse codóns sinónimos. As mutacións silenciosas son substitucións de nucleótidos que non orixinan ningún cambio de aminoácido ou na funcionalidade do aminoácido cando se traduce o ARNm alterado. Por exemplo, se o codón AAA é alterado converténdose no codón AAG, incorpórase o mesmo aminoácido (lisina) na cadea polipeptídica.
As mutacións están a miúdo ligadas a enfermidades ou impactos negativos, pero as mutacións silenciosas ou doutros tipos tamén poden ser beneficiosas porque crean diversidade xenética nunha especie. Se as mutacións se producen na liña xerminal pasan dos proxenitores aos fillos. Os científicos predixeron que as persoas teñen aproximadamente de 5 a 10 mutacións letais nos seus xenomas, pero isto non adoita ser perigoso porque normalmene só se ten unha copia delas e a outra copia que posúe evita a enfermidade. As mutacións silenciosas poden tamén producirse por insercións ou delecións, que causan un cambio no marco de lectura do xene.
Como as mutacións silenciosas non alteran a función das proteínas considéranse neutras. Moitos organismos presentan un nesgo no uso dos codóns, que suxire que hai unha selección para o uso dun determinado codón debido á necesidade de que haxa estabilidade na tradución. A dispoñibilidade de ARN transferente (ARNt) é unha das razóns polas que as mutacións silenciosas poderían non ser tan silenciosas como convencionalmente se cría.
Hai ARNts diferentes para cada codón. Por exemplo, hai un ARNt específico para o codón UCU e outro específico para o codón UCC, aínda que ambos os codóns codifican o aminoácido serina. Neste caso, se hai mil veces menos de ARNt para UCC que de ARNt para UCU, entón a incorporación de serina na cadea polipeptídica ocorrería mil veces máis lentamente cando unha mutación causa que o codón cambie de UCU a UCC. Se o transporte de aminoácidos ao ribosoma se atrasa, a tradución progresaría a moita menor velocidade. Isto pode ter como resultado unha menor expresión dun determinado xene que conteña esa mutación silenciosa se esta acontece nun exón (parte codificante do xene). Ademais, se o ribosoma ten que esperar demasiado para recibir o aminoácido, podería rematar a tradución prematuramente.
Estrutura primaria
Unha mutación non sinónima que ocorra nos niveis xenómico ou transcricional causa unha alteración da secuencia de aminoácidos da proteína producida. A estrutura primaria das proteínas é a súa secuencia de aminoácidos. Unha substitución dun aminoácido por outro pode impedir o funcionamento da proteína e alterar a súa estrutura terciaria, pero os seus efectos poden ser mínimos ou tolerables se as propiedades dos aminoácidos que se cambiaron son moi similares. A inserción prematura dun codón de parada, o que se chama mutación sen sentido, pode alterar a estrutura primaria dunha proteína. Neste caso, prodúcese unha proteína truncada. A función da proteína e o seu pregamento depende da posición na cal foi inserido o novo codón de parada e da cantidade e composición da parte da secuencia perdida.
Inversamente, as mutacións silenciosas son mutacións nas cales a secuencia de aminoácidos non está alterada. As mutacións silenciosas causan o cambio dunha das letras do triplete ou codón, pero malia ese cambio, o aminoácido codificado segue sendo o mesmo (debido á dexeneración do código xenetico), ou ás veces é outro de similares propiedades.
Historicamente, pensábase que as mutacións silenciosas tiñan pouca ou ningunha importancia. Porén, investigacións recentes suxiren que tales alteracións poden afectar á eficiencia da tradución das proteínas e ao funcionamento e pregamento das proteínas.
Estrutura secundaria
As mutacións silenciosas alteran a estrutura secundaria do ARNm.
A estrutura secundaria das proteínas consta de interaccións entre os átomos do esqueleto da cadea polipeptídica, excluíndo os grupos R. Un tipo común de estrutura secundaria é a hélice alfa, que é unha hélice dextroxira estabilizada por pontes de hidróxeno entre o residuo de aminoácido enésimo e o residuo n+4. O outro tipo común de estrutura secundaria son as follas beta, que son dextroxiras, poden ser paralelas ou antiparalelas dependendo da dirección dos polipéptidos unidos e presenta pontes de hidróxeno entre os grupos amino e carbonilo do esqueleto das dúas cadeas polipeptídicas enfrontadas.
Ademais, como o código xenético de todos os organismos é basicamente o mesmo, as estruturas dos seus ARNm só difiren lixeiramente; porén, múltiples estudos mostran que todas as propiedades das estruturas do ARNm pregadas son dependentes da estrutura primaria da cadea polipeptídica e que a estrutura mantense polas abundancias relativas de dinucleótidos na célula. Tamén se descubriu que a estrutura secundaria do ARNm é importante para procesos celulares como a estabilidade dos transcritos e a tradución. A idea xeral é que os dominios funcionais do ARNm se pregan uns sobre os outros, mentres que as rexións dos codóns de iniciación e de parada xeralmente están máis relaxadas, o cal podería axudar á sinalización da iniciación e a terminación na tradución.
Estrutura terciaria
As mutacións silenciosas afectan ao pregamento e función dunha proteína. Isto observouse en casos de SNP sinónimos, que afectaban o ritmo do pregamento cotranslacional e a inserción de parte da proteína na membrana da célula, o que alteraba a estrutura dos sitios de interacción ente substrato e inhibidor.
Investigacións recentes suxiren que as mutacións silenciosas teñen un efecto sobre a estrutura e actividade das proteínas. Observouse en mutacións silenciosas en SNPs que alteraban a expresión xénica e a regulación.
Investigación e aplicacións clínicas
As mutacións silenciosas foron empregadas como estratexia experimental e poden ter implicacións clínicas.
Steffen Mueller na Universidade Stony Brook deseñaron unha vacina atenuada para a polio na cal o virus foi modificado por enxeñaría para que uns codóns sinónimos substituísen certos codóns naturais do seu xenoma. Como resultado, o virus era aínda capaz de infectar e reproducirse, pero máis lentamente. Os ratos que foron vacinados con esta vacina mostraron unha resistencia contra a cepa de poliovirus natural e virulenta.
En experimentos de clonación molecular, pode ser útil introducir mutacións silenciosas nun xene de interese para crear ou eliminar sitios de recoñecemento para encimas de restrición.
Os trastornos mentais poden ser causados por mutaciósn silenciosas. Unha mutación silenciosa causa que o xene do receptor de dopamina D2 sexa menos estable e se degrade máis rápido, e subexpresa o xene.
Unha mutación silenciosa no xene de resistencia a multidrogas 1 (MDR1), que codifica unha bombs da membrana celular que expulsa drogas da célula, pode facer máis lenta a tradución nunha localización específica o que permite que a cadea peptídica se dobre nunha conformación pouco usual. Así, a bomba mutante é menos funcional.
As desviacións da sensibilidade á dor media son causadas por unha mutación do triplete ATG a GTG (non sinónima), e por unha mutación de CAT a CAC (sinónima). Estas dúas mutacións son ambas compartidas polos xenes para a baixa sensibilidade á dor e para a alta sensibilidade. A baixa sensibilidade á dor ten unha mutación silenciosa adicional de CTC a CTG, mentres que a alta sensibilidade á dor non, e comparte a secuencia CTC nesa localización con sensibilidade á dor media.
Xene de resistencia a multidrogas 1
O xene MRD1 ten uns cincuenta polimorfismos dun só nucleótido (SNP), que son cambios na secuencia de nucleótidos. No xene MDR1 o exón 26 3535C pode mutar a 3535T, que despois cambia o ARNt noutro que non se ve a miúdo, orixinando cambios no resultado da tradución. Este é un exemplo de como algunhas mutacións silenciosas non son sempre silenciosas. Os xenes de resistencia a multidrogas nos exóns 26 C3435T, 21 G2677T/A e 12 C1236T foron estudados e teñen SNP que aparecen á vez, facendo así que a "función" fenotípica cambie. Isto suxire unha dependencia de haplotipo entre o exón 26 e outros exóns que teñen polimorfismos. Por exemplo, efavirenz e nelfinavir son dous tipos de drogas que axudan a diminuír a infección por VIH no corpo dunha persoa. Cando o SNP do exón 26 está acoplado con outros exóns con SNP, as drogas teñen unha menor probabilidade de conter a infección por VIH. Aínda que cando se expresan os nucleótidos TT do exón 26 o paciente ten unha menor concentración do virus, cando o xenotipo cambia CC ou CT a infección pode espallarse da forma normal deixando o xene MDR 1 case sen capacidade de defensa. Estes cambios nas bases do exón 26 no MDR 1 mostran unha correlación entre as mutacións do xene MDR 1 e a capacidade de drogas antirretrovirais de suprimir a infección por VIH.
O exón 26 tamén foi estudado para ver se é dependente de haplotipo ou non. A presenza do SNP do exón 26 cambia as funcións fenotípicas cando está acompañado da presenza de mutacións nos exóns 12 e 21. Pero cando actúa só, non afecta ao resultado fenotípico tan fortemente. Un exemplo de dependencia do haplotipo do exón 26 obsérvase cando se examina a quimioterapia. Como o MDR 1 elimina drogas das nosas células, os inhibidores foron utilizados para bloquear a capacidade do MRD 1 de eliminar drogas, permitindo así que as drogas beneficiosas como as da quimioterapia e inmunosupresores axuden ao corpo a recuperarse máis eficientemente. O MDR1 ten diferentes proteínas que axudan a retirar estas drogas específicas de células de cancro. O verapamil e a ciclosporina A son inhibidores comúns do MDR 1. Desafortunadamente, cando C3435T está mutado cunha mutación no exón 12 ou no exón 21 (ou se as tres mutacións ocorren ao mesmo tempo creando un haplotipo), é menos probable que os inhibidores debiliten a función do MDR1. Os xenes mutados silenciosos múltiples tenden a ser máis resistentes contra estes inhibidores.
Examinándoo a nivel molecular, a razón pola que o C3435T no exón 26 do xene MDR 1 non é silenciosa é debido ao ritmo ao cal se traducen os aminoácidos para formar a proteína. As estruturas secundarias dos ARNm poden pregarse, o cal significa que diferentes codóns corresponden a diferentes pregamentos do ARNm. Por exemplo, cando o exón 26 cambia ATC a ATT ambos os codóns producen o mesmo aminoácido, pero ATC é máis frecuente que o codón da mutación. Como consecuencia, a cantidade de tempo que tarda o ribosoma en producir a proteína cambia. Isto orixina unha estrutura da proteína diferente da súa forma habitual, que fai que a proteína funcione de forma distinta.
Outras razóns que están detrás dos efectos da "mutación silenciosa" do xene MDR1 ocorren no ARN mensaxeiro. No ARNm, os codóns tamén funcionan como amplificadores (enhancers) de empalme. Os codóns determinan cando cortar intróns baseándose no codón que está lendo o ARNm. Os codóns mutados fan que haxa un maior risco de cometer un erro cando se produce o corte de intróns na secuencia do ARNm causando que se formen exóns incorrectos. Por tanto, producen un cambio no ARN mensaxeiro maduro. As mutacións no xene de resistencia a multidrogas 1 mostra como as mutacións silenciosas poden ter un efecto no fenotipo resultante.
Aciphylla
Aciphylla é un xénero de arredor de 40 especies de plantas pertencente á familia Apiaceae, endémico de Nova Zelandia e Australia. Crece como talos erectos sobre unha roseta de follas puntiagudas.
Taxonomía
O xénero foi descrito por J.R. Forster & G. Forster e publicado en Characteres Generum Plantarum 68. 1775. A especie tipo é: Aciphylla squarrosa J.R. Forst. & G. Forst.
Aleksandr Bakulev
Aleksandr Nikolayevich Bakulev, en ruso Александр Николаевич Бакулев, nado o 7 de decembro de 1890 e finado o 31 de marzo de 1967, foi un cirurxián soviético.
Traxectoria
Nado nunha familia campesiña que pertencía ao antigo clan Vyatka dos Bakulevs, Bakulev rematou o ensino secundario e atendeu á facultade de Medicina da Universidade de Saratov. Durante a primeira guerra mundial serviu como oficial médico da Fronte Occidental. En 1938 Bakulev realizou con éxito lobotomías durante o absceso pulmonar crónico. En 1939 gañou o grao académico de Profesor. Realizou lobotomías con éxito durante a actinomicose pulmonar tamén nese ano. En 1943 Bakulev asumiu a xefatura do of the 2º Instituto de Medicina Pirogov de Moscova. Na Fronte Oriental da Segunda Guerra Mundial foi o cirurxián xefe dos hospitais de evacuación de Moscova. En 1948 foi pioneiro en realizar na Unión Soviética a operación para a cura da cardiopatía conxénita. Foi o primeiro en usar radiopacidade na cirurxía do ril durante o transplante de uréteres, realizou a primeira ablación de pulmón con éxito coa canal arterial aberta (1948).
De 1953 a 1960 Bakulev dirixiu a Academia Soviética de Ciencias Médicas. En 1955 suxeriu a fundación do Instituto de Cirurxía Torácica (agora Centro Científico de Cirurxía Cardiovascular Bakulev) do que foi o seu primeiro director. En 1958 Bakulev foi elixido como membro da Academia Soviética de Ciencias. Bakulev recibiu a Orde de Lenin, a Orde da Bandeira Vermella do Traballo, a Orde da Estrela Vermella e foi doutor honoris causa da Universidade de Turín.
Medias non locais
Medias non locais, coñecido como Non-local means, é un algoritmo de filtrado para o procesamento de imaxes dixitais. O ruído pode aparecer na captura ou durante a transmisión da propia imaxe. O obxectivo dos algoritmos de filtrado consiste na eliminación do ruído tratando de preservar as características máis importantes desa imaxe (bordos, textura, intensidade).
Definición de medias non locais
A idea deste filtro é a de ter en conta o alto grado de redundancia que se observa nas imaxes naturais. Para poñer en funcionamento esta idea, defínese a contorna dun píxel x como a contorna de píxeles y da imaxe tales que a intensidade nunha contorna centrada en y é similar á dunha contorna do mesmo tamaño centrado en x.
Máis precisamente, definimos un sistema de contornas en \Omega como unha familia,
N = N_x tal que,
x \in N_x e se y \in N_x entón x \in N_y.
Dada unha imaxe representada por u, esta define U(N_x)=u(y):y \in N_x.
Polo tanto, a similitude entre os dous píxeles x e y baséase na similitude entre a intensidade dos niveis de gris entre x e y. Esta similitude mídese mediante unha distancia gaussiana :
,
onde Ga é un núcleo gaussiano de varianza a,
Entón, o filtro defínese como:
onde atopamos C(x) como o factor de normalización.
Miguel Díaz-Canel
Miguel Mario Díaz-Canel Bermúdez, nado en Placetas, Cuba, o 20 de abril de 1960, é un político, enxeñeiro e profesor universitario cubano. É o presidente do Consello de Estado de Cuba e presidente do Consello de Ministros desde o 19 de abril de 2018. É o primeiro dirixente cubano nado despois da Revolución cubana que alcanzou devanditos postos.
Membro do Buró Político do Partido Comunista de Cuba (PCC) desde 1997, foi primeiro secretario do PCC nas provincias de Vila Clara (1994-2003) e Holguín (2003-2009). Foi ademais ministro de Educación Superior de 2009 a 2012 así como vicepresidente do Consello de Ministros entre 2012 e 2013.
Traxectoria
Graduado como Enxeñeiro electrónico en 1982 pola Universidade Central "Marta Abreu" de Las Villas, comezou a súa carreira profesional como oficial das Forzas Armadas Revolucionarias (FAR) na Unidade Militar 3875, onde se mantivo até 1985. En abril de devandito ano, ingresou como profesor na Universidade Marta Abreu, onde ademais se desempeñou como cadro profesional da Unión de Mozos Comunistas.
Entre 1987 e 1989 cumpriu misións internacionalistas en Nicaragua, onde foi Comisario Político da Sección UJC do MINFAR. Ao regresar, integrouse como dirixente da Unión de Mozos Comunistas (UJC) na provincia de Vila Clara. Elixido membro do Comité Nacional da UJC e posteriormente en 1991 como membro do Comité Central do Partido Comunista de Cuba, foi designado segundo secretario do Comité Nacional da UJC en 1993.
En 1994 foi designado primeiro secretario do Comité Provincial do Partido na provincia de Vila Clara. Durante a súa etapa como máxima autoridade política en devandita provincia caracterizouse por impulsar importantes reformas dentro da vida cultural na provincia, entre elas a apertura e apoio ao centro cultural "El Mejunje" na cidade de Santa Clara, o primeiro local en acoller espectáculos de travestismo en Cuba. En 2003 foi designado primeiro secretario do PCC en Holguín e elixido membro do Buró Político do Partido Comunista de Cuba a proposta de Raúl Castro.
En maio de 2009 foi designado polo presidente como ministro de Educación Superior, onde iniciou unha serie de reformas dentro do sector universitario. En marzo de 2012 culminou as súas funcións como ministro e relevou ao histórico dirixente José Ramón Fernández Álvarez como vicepresidente do Consello de Ministros á fronte das áreas de educación, ciencia, cultura e deporte.
Primeiro vicepresidente
esquerda|miniatura|Miguel Díaz-Canel durante a beatificación de monseñor [[Óscar Romero|Óscar Arnulfo Romeu o 23 de maio de 2015 en San Salvador.]] O 24 de febreiro de 2013 foi elixido primeiro vicepresidente dos Consellos de Estado e de Ministros de Cuba, en substitución de José Ramón Machado Ventura, histórico dirixente partidista cubano, quen cedera o seu posto "en favor da promoción da nova xeración".
Como número dous do goberno cubano, foi considerado durante o tempo que exerceu ese cargo como o posible sucesor de Raúl Castro.
Presidente
Miguel Díaz-Canel foi elixido presidente do Consello de Estado de Cuba entre o 18 e 19 de abril de 2018, cando se constituíu a IX Lexislatura da Asemblea Nacional de Cuba para o período 2018-2023. Castro, como anunciara anos atrás, deixou os cargos de presidente dos Consellos de Estado e de Ministros de Cuba, pero mantivo o de primeiro secretario do Partido Comunista de Cuba.
O proceso de elección tomou dous días. No primeiro, o 18, foi presentada e votada polos deputados unha lista para conformar o Consello de Estado encabezada por Díaz-Canel como presidente e Salvador Valdés Mesa como vicepresidente. O 19 foron anunciados os resultados e tomaron posesión os novos funcionarios escollidos entre os deputados elixidos nos comicios 2017-2018.
En 2018 promoveu o proxecto dunha nova Constitución cubana, que finalmente foi sometida a referendo o 24 de febreiro de 2019 e aprobada co 86,85% dos votos. Entrou en vigor en abril de 2019, substituíndo á Constitución de 1976.
Vida persoal
Díaz-Canel ten dous fillos coa súa primeira esposa, Marta Villanueva. Na actualidade está casado con Lis Cuesta Peraza, unha profesora universitaria e funcionaria da axencia turística cultural Paradiso.
Tom Meschery
Thomas Nicholas "Tom" Meschery, nado Tomislav Nikolayevich Meshcheryakov (en ruso: Томислав Николаевич Мещеряков) o 26 de outubro de 1938 en Harbin, Manchuria (actual China), é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto ruso-estadounidense que desenvolveu toda a súa carreira na National Basketball Association (NBA). Foi seleccionado no sétimo posto da primeira rolda do Draft da NBA polos Philadelphia Warriors en 1961. Alí xogou durante seis temporadas, sendolle retirado o seu dorsal 14 na súa honra. Posteriormente, e antes da súa retirada, xoga durante catro temporadas nos Seattle SuperSonics. Foi o primeiro ruso en competir nunha liga profesional norteamericana. Tras a súa etapa deportiva, e téndose graduado en arte, foi profesor de instituto e un destacado poeta.
Infancia
Nado na China, os seus pais foron emigrantes rusos que fuxiron da Revolución rusa de 1917. Posteriormente foron recolocados nun campo de internamento xaponés próximo á cidade de Tokio durante a Segunda Guerra Mundial. Ao acabar esta, os seus pais emigraron aos Estados Unidos, estabelecéndose en San Francisco, California.
Profesional
Foi elixido o sétimo posto do Draft da NBA de 1961 polos Philadelphia Warriors onde coincidiu con Wilt Chamberlain, xogador a quen anos máis tarde adicaría un dos seus poemas. Meschery deixou aos Warriors anos despois de trasladarse o equipo a San Francisco en 1965, para volver á súa Filadelfia natal e xogar cos 76ers. Con todo os Warriors, con Meschery como un dos seus puntais, e coa chegada de Rick Barry, chegaron ás finais da NBA, perdendo precisamente cos 76ers. Tras a final asinou un contrato con Seattle SuperSonics, onde pasou catro tempadas, para retirarse en 1971. Nos seus 10 anos como profesional fixo unha media de 12,7 puntos e 8,6 rebotes por partido.
Nada máis retirarse fíxose coas rendas de adestrador dos Carolina Cougars, equipo da ABA, onde permaneceu unha tempada, cun balance de 35 vitorias e 49 derrotas.
Libro das alquimias
Libro das alquimias é unha novela de Xesús Constela publicada en 2007, por Editorial Galaxia e estruturada en vinte e nove capítulos.
Argumento
Un rapaz que está a descubrir o mundo encontra de pronto, no local da antiga mercería que había no baixo da súa casa, a presenza dun vello e misterioso bibliotecario que sen que el se decate, e coa axuda dun pequeno libro de pastas vermellas e follas amareladas polo paso do tempo, vai cambiar a súa vida para sempre, porque da súa man e tamén da man dos libros que amorean sen orde nin concerto vai viaxar, nada máis e nada menos, que á creación e posterior destrución da Biblioteca de Alexandría.
Alí vai coñecer a Hipatia, a súa derradeira directora, morta sen piedade en mans dos monxes paraboláns que actuaban baixo as ordes de Cirilo de Alexandría dentro da onda de represión que acompañou a extensión do cristianismo.
O neno do principio vai medrando e acaba por ser un recoñecido escritor que entrega a súa vida á permanente procura dese vello a quen tanto debe.
Premio Goya á mellor interpretación feminina secundaria
Na lista seguinte amósase a relación dos gañadores do Premio Goya á mellor interpretación feminina secundaria desde a orixe do premio ata o 2014.
Severino Rodríguez Díaz
Severino Rodríguez Díaz, nado en Marcelle (Monforte de Lemos) en 1956, é un político galego do BNG.
Traxectoria
Traballaba nunha xestoría. Militante do BNG dende 1990, ocupou diferentes cargos de responsabilidade a nivel local e comarcal. Nas eleccións municipais de 2003 foi elixido alcalde de Monforte de Lemos grazas ao apoio do PSdeG-PSOE e do concelleiro de Iniciativa Galega e exalcalde Celestino Torres, gobernando en minoría cos socialistas. Nas municipais de 2007 volveu ser elixido alcalde tras obter a maioría absoluta ao fornte do BNG. Nas municipais de 2011 foi tamén elixido alcalde ao sela candidatura máis votada, encabezando un goberno en minoría. En outubro de 2014 anunciou que non se presentaría á reelección nos comicios de maio de 2015, finalizando o seu mandato o 13 de xuño dese ano.
Fotorreceptor
En electrónica, un fotorreceptor é un compoñente capaz de transformar unha radiación luminosa en sinal eléctrica.
Xogo de aposta
miniatura|280px|[[Caravaggio, Os xogadores de cartas, c. 1594.]] O xogo de aposta é un xogo de azar no que as persoas que interveñen (xogadores ou apostantes) pagan unha cantidade fixa ou variábel de diñeiro ou aportan un ben material (aposta), por predicir o resultado incerto do xogo a cambio de obter un premio económico ou material se a súa predición resulta certa.
Calquera xogo de azar, sen ser necesariamente un xogo de aposta, pode converterse nun xogo deste tipo mediante un acordo entre os xogadores, quen pactan unhas cantidades ou bens materiais que o(s) perdedor(es) debe(n) entregar ao gañador(es). Por exemplo, no xogo do tute pódese pactar unha cantidade fixa por partida que o(s) perdedor(es) debe(n) entregar ao(s) gañador(es); no xogo das bólas os rapaces participantes establecen regras para que as bólas cambien de propietario. Ademais, o xogo de aposta require a presenza de tres elementos: azar, premio e recompensa. Con frecuencia o desenlace da aposta é inmediato, como o simple lanzamento dun dado ou da bóla na ruleta, pero tamén son comúns apostas a medio ou longo prazo como ocorre nas apostas deportivas, algunhas das cales poden abranguer unha temporada completa.
Os xogos de apostas son unha importante actividade comercial, cun mercado legal mundial estimado en 335.000 millóns de dólares no ano 2009.
Prehistoria e Idade Antiga
O xogo é tan antigo como a humanidade. Segundo o antropólogo Alfred Kroeber, era unha práctica habitual entre os pobos primitivos. É de supor que tamén apostaban algunha propiedade pola emoción do risco.
En Mesopotamia, Persia e Exipto, eran habituais os xogos con apostas. O historiador grego Plutarco relata a historia dun xogo de dados entre o rei persa Artaxerxes e a súa nai Parisatis. Algún tempo antes do xogo o rei mandoulle a un dos seus servos cortar a cabeza do seu irmán máis novo Ciro, quen tentara arrebatarlle o poder pero fora derrotado nunha batalla. Parisatis quería vingar a morte de Ciro e ofreceulle a Artaxerxes xogar unha partida amigábel de dados. Ela comezou perdendo á mantenta para provocar do rei apostas cada vez máis altas, chegando a incluír nelas ao servo que lle cortara a cabeza a Ciro. A raíña nai gañou e cobrou vinganza.
Os exipcios atribuíanlle a invención do xogo de apostas a Tot o deus da sabedoría e o coñecemento, e inventor da escritura; Plutarco narra tamén o mito exipcio dos deuses xogadores. Consérvanse xeróglifos das vellas dinastías que narran como foron establecidas leis anti-xogo contra o cuarto milenio a. C. Isto significa que o xogo de aposta ocupaba unha parte moi significativa na vida dos antigos exipcios. A parte dos xogos de dados e de taboleiro, eran moi populares os xogos de adiviñanzas como acertar cantos obxectos se agochaban nunha man pechada, ou cantos dedos estendía outro xogador. A cultura india adoptou o xogo desde o comezo da súa civilización hai uns 4.000 anos. O Mahabharata, o gran poema épico indio datado contra o 1.500 a. C., comeza cun xogo de dados no que diferentes membros dunha familia real compiten polo trono. A historia, con remate feliz, inclúe dados trucados e perda de todas as posesións, incluída a propia muller, dun dos competidores. No século IV a. C., o texto Arthashastra recomendaba controlar e lexislar o xogo. Ademais dos xogos de dados e taboleiro, os indios eran moi afeccionados a apostar en loitas de animais, especialmente galos e carneiros. Había moitas casas de apostas supervisadas por un representante do rei para asegurar a orde e cobrar unha porcentaxe aos xogadores para as arcas reais.
Os xogos de apostas son inseparábeis da cultura chinesa, cando menos, desde o ano 1.000 a. C. Como na India, eran habituais as casas de xogos e as apostas en loitas de animais. Tamén gustaban de apostar en carreiras de cabalos. Os primeiros rexistros dunha lotaría son os cartóns Keno da Dinastía Han entre 205 e 187 a. C. Estas lotarías axudaron a financiar proxectos gobernamentais importantes, como a Gran Muralla Chinesa.
Grecia e Roma
miniatura|250px|Ánfora decorada por [[Exequias (pintor)|Exequias representando a Aquiles e Áiax xogando aos dados durante a guerra de Troia (Museos Vaticanos).]] Os gregos atribuíanlle a orixe do xogo ao heroe Palamedes, quen os inventou para entreter ás tropas gregas durante a guerra de Troia. Un coñecido tema da cerámica grega é a escena de Aquiles e Áiax xogando aos dados durante a guerra de Troia. As competicións entre animais ou persoas xeraban un grande entusiasmo entre os gregos, apostando nelas cantidades fortes de diñeiro. As actividades preferidas para apostar eran as loitas de galos e as competicións deportivas, das que eran favoritas as incluídas nos Xogos Olímpicos, como a loita, o boxeo, as carreiras ou o lanzamento de disco. miniatura|250px|Les vêtements tirés au sort (As vestimentas -de Cristo- tiradas á sorte) de [[James Tissot (Brooklyn Museum).]] O xogo máis popular entre os romanos era o dos dados. Os soldados adoitaban apostar con este xogo. É coñecida a pasaxe do Novo Testamento na que os soldados que custodian a Xesús na cruz botan a sortes as súas vestimentas. A plebe non podía vivir sen o xogo; consumían case a diario todo tipo de espectáculos (loita de gladiadores, carreiras de carros, loitas entre animais e entre estes e humanos) onde se apostaban grandes cantidades. Os emperadores non eran alleos a esta adicción. Calígula converteu o seu palacio nunha auténtica casa de xogos. Tramposo e mal perdedor, cando sufría fortes perdas no xogo mandaba matar a uns cantos cidadáns ricos para apropiarse dos seus bens e deste xeito enxugar as perdas. Claudio apostaba fortes cantidades de diñeiro nunha soa tirada dun dado, aínda que era un xogador racional que mesmo escribiu un tratado sobre os dados. Nerón, Vitelio e Cómodo foron tamén grandes xogadores.
En Roma xogouse por primeira en Europa á lotaría, así Suetonio na súa obra A vida de 12 césares, narra os primeiros rexistros dunha oferta de billetes de lotaría para a venda organizada polo emperador romano César Augusto. Os recursos foran usados para amaños na cidade de Roma, e os vencedores recibiran premios en forma de artigos de valor desigual.
Paradoxalmente, a pesar do fervor apostante dos romanos, tiñan leis contra a súa práctica, leis que non eran aplicadas con moito rigor. Só nas Saturnais de decembro suspendíanse as restricións ao xogo. De acordo coa lei romana un gañador non podía reclamar xudicialmente o diñeiro gañado no xogo, así como non se lle podía esixir legalmente aos perdedores o pago das débedas do xogo.
O pobo romano tamén nos deixou referencias sobre o xogo noutros pobos coetáneos, neste sentido o historiador Publio Cornelio Tácito describía no ano 99 os estragos que facía o xogo entre os xermanos.