cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bandeira Vermella do Traballo
Historia
O 28 de decembro de 1920 foi instituída como a "Bandeira Laboral Vermella RSFSR" no VIII Congreso dos Soviets Rusos, e posteriormente tamén se instituíu no resto das repúblicas, ata o seu establecemento xeneralizado e a consecuente derrogación das condecoracións locais. Entre as primeiras concesións figura a fábrica de armamento Tula o 25 de abril de 1921, pola execución do programa de produción de fusís e munición durante a ameaza de conquista do Exército Branco. O primeiro particular que recibiu a Bandeira Laboral Vermella RSFSR foi o labrego Bihovskogo, da provincia de Menchukov, o 28 de xullo de 1921, pola defensa abnegada do movemento dos xeos.
A primeira concesión da Orde da Bandeira Vermella Laboral da URSS foi á fábrica Kirov de Leningrado. Os primeiros individuos en recibila foron uns mecánicos pola súa participación na expedición de salvamento do dirixible "Italia", que tivo unha avaría no Polo Norte. Os máximos receptores da orde foron a bailarina Tamara Hanum, o historiador L.F. Ilichev e o físico M.A. Leontocich (5 cada un). Con 4 condecoracións atopamos a bailarina Galina Ulanova, a actriz Natalia Uzhvy ou o compositor Meliton Balanchivadze.
O 9 de febreiro de 1945 outorgouse ao 2º Secretario da Embaixada de Gran Bretaña na URSS Sir Arthur Gerbert polo seu extraordinario traballo entre as delegacións británica e soviética na Conferencia de Teherán.
Entre as empresas que a recibiron aparecen o Instituto de Minas de Moscova (1969), o Teatro da Opereta de Moscova (1977), o Instituto de Estradas de Moscova (1980), o Teatro Svetlana de Leningrado (1942 e 1966), o Instituto de Medicina de Kíiv (1944), o Instituto de Enxeñeiros de Aviación Civil de Kíiv (1966), os xornais "Noticia" (1949), o "Traballo" (1951), "Pravda" (1968), "O Deporte Soviético" (1974), "A verdade de Ucraína" (1975), "A Cultura Soviética" (1979), as revistas " Traballadores" (1933), "Unha Xove Garda" (1969), "Os Sindicatos Soviéticos" (1977), "Un Xove Comunista" (1977), "Ao volante" (1978) etcétera. Os derradeiros deportistas en recibila foron os alpinistas Gennady Vasilevich Kopejka e Aleksandr Vasilevich Shevchenko.
Deseño
A medalla consiste nunha roda dentada de prata cun esmalte branco entre os raios da roda. Na volta da roda hai a inscrición "ПРОЕТАРИИ ВСЕХ СТАН, СОЕДИНЯЍТЕСБ!" (Proletarios de todos os Países, Unídevos!). No centro da roda hai un medallón cun anel de follas de carballo coa imaxe dun encoro e un río en esmalte. Sobre está a fouce e o martelo. O medallón está coroado por unha bandeira vermella de esmalte coas letras douradas "C.C.C.P." Debaixo hai unhas espigas de trigo coa estrela vermella en esmalte.
A primeira versión, vixente ata 1936 era de deseño moi basto. O medallón era sen esmalte, e aparecía unha estrada diante dunha cidade sobre unha montaña. Na derradeira hai un triángulo de esmalte vermello que apunta abaixo, e na punta aparece unha roda dentada.
Desde 1943, a medalla pendúrase sobre un galón pentagonal azul ceo cunha barra azul escuro de 3 mm nas puntas.
As Peteiras, Caldelas de Tui, Tui
As Peteiras é un lugar da parroquia de Caldelas de Tui, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Tiña 46 habitantes no ano 2009, segundo o padrón municipal do Instituto Nacional de Estadística, dos que 20 eran homes e 26, mulleres. Isto representa un incremento do 9,5 por cento respecto ao 2000, aínda que un descenso en relación ao 2008.
A Torre, Dorrón, Sanxenxo
A Torre é un lugar da parroquia de Dorrón do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 38 habitantes en 2016 (18 mulleres e 20 homes), o que representa un aumento respecto ó ano 2009, cando tiña 32 veciños, o mesmo número que en 2004.
Augas termais
miniatura|dereita|240px|Augas termais en Potosí, Bolivia miniatura|240px|Restos dunhas augas termais romanas en [[Lobios]] As augas termais ou caldas son o conxuntos de augas minerais que saen do chan a 5°C ou máis de temperatura que a da superficie. Estas augas proceden de capas subterráneas da Terra que se encontran a maior temperatura, as cales son ricas en diferentes compoñentes minerais e permiten o seu emprego na terapéutica como baños, inhalacións, irrigacións e calefacción.
Curmá, Caamouco, Ares
Curmá é un lugar da parroquia de San Vicente de Caamouco no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 31 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 17 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 37 habitantes.
Acuaporina
As acuaporinas son un tipo de proteínas integrais de membrana pertencentes a unha gran familia de proteínas intrínsecas maiores que forman poros da membrana das células biolóxicas, que funcionan principalmente facilitando o transporte de auga entre as células. As membranas celulares de diversas bacterias, fungos, animais e plantas conteñen acuaporinas, por medio das cales a auga pode fluír máis rapidamente cara a dentro e fóra da célula que por difusión a través da bicapa fosfolipídica. As acuaporinas posúen seis dominios de hélice alfa que se estenden pola membrana que teñen tanto o extremo carboxílico coma o amino no lado citoplasmático. Dous bucles hidrófobos da proteína conteñen o motivo NPA asparaxina-prolina-alanina conservado. Como a canle da acuaporina está normalmente aberta e está presente en practicamente todos os tipos celulares, causa que a auga pase case sempre a favor do seu gradiente de concentración. Isto leva á confusión de pensar que a auga pasa doadamente atravesando a membrana plasmática a favor de gradiente de concentración. Isto non é certo porque só as substancias non polares poden difundir directamente de forma libre a través da bicapa lipídica.
O Premio Nobel de Química de 2003 foi concedido conxuntamente a Peter Agre polo descubrimento das acuaporinas e a Roderick MacKinnon polo seu descubrimento da estrutura e mecanismo das canles de potasio.
Manuel Chamoso Lamas
Manuel Chamoso Lamas, nado na Habana o 16 de maio de 1909 e finado na Coruña o 24 de abril de 1985, foi un arqueólogo, historiador da arte e escritor galego que dirixiu as escavacións de Iria Flavia e o subsolo da Catedral de Santiago de Compostela.
Acuaporina
Os defectos xenéticos que afectan aos xenes de acuaporinas foron asociados con varias doenzas humanas como a diabetes insípida nefroxénica e a neuromielite óptica.
Manuel Chamoso Lamas
Traxectoria
Ao estalar a Guerra civil española entra en filas, incorporándose ao "Servicio Militar de Recuperación" nas frontes de Madrid e Levante cunha misión que consistía na recuperación do patrimonio cultural. Ao finalizar a guerra dedícase á recuperación dos tesouros do patrimonio artístico xunto con Graciano Macarrón Despierto, Juan de Contreras y López de Ayala (marqués de Lozoya), e o que despois sería o arquitecto do Valle de los Caídos, Pedro Muguruza.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
miniatura|Rexión Centro Oeste do Brasil.
Manuel Chamoso Lamas
Traxectoria
No ano 1940 ratificouse a Chamoso como "Delegado Inspector General de los Depósitos dependientes del Servicio de Recuperación". No 1945 pasa a ser Comisario da "I Zona del Servicio de Defensa del Patrimonio Artístico", que inclúe León, Asturias e Galicia.
Dende 1967 dirixiu o Museo das Peregrinacións e de Santiago de Compostela, do que foi fundador.
En 1977 e dentro da reordenación do Ministerio de Cultura feita por Pío Cabanillas, foi nomeado Subdirector Xeral de Patrimonio Artístico, cargo ao cal renunciou ao cabo dun ano.
En Boborás promoveu a declaración dos BICs das igrexas de San Xulián de Astureses, San Mamede de Moldes e o conxunto Histórico-Artístico de Pazos de Arenteiro. Tamén no caso dos muíños dos Cinco Infernos este foi declarado Monumento Nacional.
Chamoso Lamas foi membro da comisión nacional do Consello Internacional de Museos, do Instituto Arqueolóxico Alemán, correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando, da Société des antiquaires de France, membro, presidente e presidente de honra a título póstumo da Real Academia Galega de Belas Artes. Así mesmo foi membro da Real Academia Galega e do Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses.
Obras
Publicou máis dun centenar de traballos sobre arte de Galicia en revistas e coleccións especializadas. Entre os seus libros destacan: miniatura|Nicho no camposanto de [[Moldes, Boborás|Moldes.]]
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Centro-Oeste é unha das cinco grandes rexións nas que se divide Brasil. Esta debúllase en catro unidades federativas: Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, Goiás e Distrito Federal, onde fica Brasilia, a capital do país. Cunha área de 1.606.371,505 km², a Rexión Centro-Oeste é un territorio extenso, sendo a segunda maior rexión do Brasil por superficie. Mais por outro lado, é a rexión menos populosa do país, posuíndo a segunda menor densidade poboacional, tras a Rexión Norte.
Lygia Fagundes Telles
Lygia Fagundes da Silva Telles, nada como Lygia de Azevedo Fagundes en São Paulo, 19 de abril de 1923, e finada na mesma cidade o 3 de abril de 2022, foi unha escritora brasileira coñecida como "a dama da literatura brasileira" e considerada por académicos, críticos e lectores unha das máis importantes e notábeis escritoras brasileiras do século XX e da historia da literatura brasileira.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Historia
miniatura|200px|Igrexa Matriz da Nosa Señora do Rosario, no municipio colonial de [[Pirenópolis, clasificada polo IPHAN como Patrimonio Histórico e Cultural Brasileiro.]]
Lygia Fagundes Telles
Traxectoria
Alén de avogada, novelista e contista, Lygia ten gran representación no posmodernismo, e as súas obras retratan temas clásicos e universais como a morte, o amor, o medo e a loucura, alén da fantasía.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Historia
Os pobos indíxenas foron os primeiros habitantes da Rexión Centro-Oeste. Despois chegarían os bandeirantes, que descubriron moitas minas de ouro e fundaron as primeiras vilas: Vila Real do Bom Jesus de Cuiabá, actual Cuiabá, capital do Estado de Mato Grosso, Vila Boa, actual estado de Goiás e Meya Ponte, hoxe, municipio de Pirenópolis. Logo descubriríanse diamantes.
Lygia Fagundes Telles
Traxectoria
Filla do advogado Durval de Azevedo Fagundes e da pianista Maria do Rosário Jardim de Moura rexistra as primeiras historias en cadernos escolares. Nacida na cidade de São Paulo, creceu en Sertãozinho e outras pequenas cidades do interior paulista, e desde pequena demostrou interese polas letras. Aos oitos anos, mudouse para o Río de Xaneiro, permanecendo alí por cinco anos. De volta a São Paulo, matriculouse no Instituto de Educación Caetano de Campos e pasou a interesarse pola literatura. A súa estrea literaria foi co libro de contos Porão e Sobrado (1938), o cal foi ben recibido pola crítica, foi unha edición financiada polo seu pai, 12 contos. O éxito repetiuse con Praia Viva (1944). Tras concluír o curso de Dereito na Facultade de Dereito da Praza de San Francisco, en 1946, onde coñecera Mário e Oswald de Andrade, Paulo Emílio Sales Gomes, entre outros, integrou a academia de letras da facultade e colaborou cos xornais Arcádia e A Balança. Sendo estudante do pre-xurídico cursou a Escola Superior de Educação Física da mesma universidade. O ano seguinte, casou con Gofredo Teles Júnior, con quen tivo Goffredo da Silva Telles Neto, casando novamente en 1962 con Paulo Emílio Salles Gomes. O terceiro libro de contos dela, O Cacto Vermelho, lanzado en 1949, recibiu o Premio Afonso Arinos, da Academia Brasileira de Letras. A súa primeira novela, Ciranda de Pedra, publicada en 1954, foi ben recibida pola crítica e público, tornándoa nacionalmente coñecida. En paralelo á carreira literaria, traballou como Procuradora do Instituto de Previdência do Estado de São Paulo, cargo que exerceu até a xubilación, e foi presidente da Cinemateca Brasileira, fundada polo marido Paulo Emílio.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Historia
Os facendeiros de Minas Xerais e de São Paulo tamén poboaron a rexión. Crearon grandes facendas de gado.
Lygia Fagundes Telles
Traxectoria
A década de 1970 foi de suma importancia para Lygia e marcou o seu éxito literario e consagración internacional, dado que foi naquel período en que publicou algunhas das súas obras máis aclamadas e prestixiosas: Antes do Baile Verde (1970), cuxo conto que dá título ao libro venceu no gran Premio no Concurso Internacional de Escritoras, na Francia; As Meninas (1973), que gañou o Premio Jabuti, da Cámara Brasileira do Libro, o Premio Coelho Neto da Academia Brasileira de Letras e "Ficção" da Asociación Paulista de Críticos de Arte; e Seminário dos Ratos (1977), polo cal gañou o Pen Club do Brasil. Ingresou na Academia Paulista de Letras en 1982, e, en 1985, ocupou a cadeira número dezaseis da Academia Brasileira de Letras, tomando posesión en 12 de maio de 1987. Aquel mesmo ano, tornouse membro da Academia das Ciencias de Lisboa. De entre os seus outros éxitos están: Verão no Aquário (1964), Mistérios (1981), As Horas Nuas (1989) e Invenção e Memória (2000). A escritora viu os seus libros traducidos para o alemán, español, francés, inglés, italiano, polaco, sueco, checo, alén de moitas edicións en Portugal. Encóntrase colaboración da súa autoría na revista luso-brasileira Atlántico.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Historia
Para defender as fronteiras do Brasil, establecéronse fortes militares, arredor dos cales naceron poboacións. Entre eles, destaca o Forte de Coimbra, hoxe municipio de Corumbá.
Lygia Fagundes Telles
Traxectoria
Na 17.ª edición do Premio Camões, maior honra concedida a escritores de países co portugués como a lingua oficial, ocorrida en 2005, Lygia foi anunciada a vencedora. Gañadora de todos os premios literarios importantes do Brasil, homenaxeada nacional e internacionalmente, tornouse, en 2016, aos 92 anos, a primeira muller brasileira en ser indicada ao premio Nobel de Literatura.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Historia
A poboación tamén aumentou coa construción de estradas de ferro e, máis tarde, coa aparición de estradas.
Lygia Fagundes Telles
Traxectoria
esquerda|miniatura|220x220px|Lygia en 1945. miniatura|Lygia na inauguración da Fachada do Edificio da Academia Paulista de Letras ocorrida o día 19 de outubro de 2017.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Historia
A constitución de Brasilia como sede do goberno brasileiro, tamén contribuíu ao desenvolvemento socio-económico da rexión.
Lygia Fagundes Telles
Estilo de escrita e influencias
miniatura|Os contos fantásticos de Lygia reflicte on estilo do escritor estadounidense [[Edgar Allan Poe.]] Coa súa amiga Clarice Lispector, a obra de Lygia estabeleceu un interesante diálogo, pois ambas explotaron, de maneira inédita até entón, o universo feminino so unha perspectiva moderna, rompendo co moralismo social que deixaba a muller sempre á marxe da figura masculina. Trazou as súas personaxes a través das técnicas do fluxo de consciencia e do monólogo interior, alzándoas ao posto de protagonista das súas historias. Alén de abordar intensamente a temática feminina, Lygia abriu espazo na súa obra para temas como a vida nas grandes cidades, así como os problemas sociais e outros temas polémicos, como drogas, adulterio e o amor. En xeral, as súas personaxes son seres inquedos e vulnerábeis, instrumentos de reflexión psicolóxica, que se moven en aparente espontaneidade, como representación irónica da sociedade. Lygia fixo a fusión do fantástico á realidade do espazo urbano, incorporando nos seus contos moitos elementos modernos, como os contos A caçada, Venha ver o pôr do sol e As formigas.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Relevo
miniatura|250px|dereita|Mapa físico da Rexión Centro-Oeste do Brasil.
Acuaporina
Historia
O mecanismo do transporte facilitado de auga e a probable existencia de poros acuosos interesou aos investigadores desde 1957. Na maioría das células a auga móvese cara a dentro e fóra por osmose a través dos compoñentes lipídicos da membrana celular. Debido á relativamene alta permeabilidade á auga dalgunhas células epiteliais, sospeitábase desde había tempo que debía existir algún mecanismo adicional para o transporte de auga a través da membrana. Solomon e os seus colaboradores realizaron traballos pioneiros sobre a permeabilidade da auga a través das membranas a finais da década de 1950. Na metade da década de 1960 unha hipótese alternativa (o "modelo de partición–difusión") tratou de establecer que as moléculas de auga se particionaban entre a fase acuosa e a fase lipídica e despois difundían a través da membrana, cruzándoa ata a seguinte interfase, onde abandonaban a fase lipídica e volvían á fase acuosa. Estudos feitos por Parisi, Edelman, Carvounis et al. acrecentaron non só a importancia da presenza de canles acuosas senón tamén a posibilidade de regular as súas propiedades de permeabilidade. En 1990, os experimentos de Verkman demostraron a expresión funcional de canles acuosas, indicando que as canles acuosas eran realmente proteínas.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Relevo
Como en case todo o territorio brasileiro, o relevo da rexión caracterízase por unidades suaves, raramente superando os mil metros de altitude. O relevo da rexión podo dividirse en tres unidades:
Acuaporina
Descubrimento
En 1992 informouse do descubrimento da primeira acuaporina, a 'acuaporina 1' (chamada orixinalmente CHIP 28), realizado por Peter Agre da Universidade Johns Hopkins. En 1999, xunto con outros equipos de investigadores, Agre informou da obtención das primeiras imaxes de alta resolución da estrutura tridimensional dunha acuaporina, a acuaporina 1. Outros estudos que utilizaron simulacións de supercomputadoras identificaron a vía de auga a medida que atravesaba a canle e demostraron como un poro pode permitir o paso de auga sen que pasen á vez pequenos solutos. A investigación pioneira e o subseguinte descubrimento de canles acuosas por Agre e os seus colegas fíxolle a Agre gañar o Premio Nobel de Química de 2003. Agre dixo que descubrira as acuaporinas "por sorte" (serendipity). Estivera estudando os antíxenos do grupo sanguíneo Rh e illara a molécula Rh, pero tamén aparecía unha segunda molécula, de 28 kDa de tamaño (polo que se chamou 28K). Ao principio pensaron que era un fragmento da molécula Rh, ou un contaminante, pero resultou ser un novo tipo de molécula de función descoñecida. Estaba presente en estruturas como os túbulos renais e glóbulos vermellos, e relacionada con proteínas de diversa orixe, como algunhas do cerebro de mosca do vinagre, bacterias, o cristalino do ollo e tecidos de plantas.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Planalto Central
O Planalto Central é unha grande masa rochosa, formada por rochas cristalinas, sobre as que se apoian camadas de rochas sedimentarias. Existen zonas nas que as rochas cristalinas aparecen libres da cobertura sedimentaria, xurdindo aí un relevo ondulado. Nas áreas nas que as rochas cristalinas están cubertas por camadas sedimentarias, son comúns as chapadas, con topes planos e encostas que caen repentinamente que reciben o nome de ``serras´´. Nestas rexións, as chapadas posúen a denominación de chapadões (chapadão en singular).
Acuaporina
Descubrimento
Porén, o primeiro informe sobre o transporte de auga mediado por proteínas a través das membranas foi de Gheorghe Benga en 1986, antes da primeira publicación de Agre sobre o asunto. Isto creou unha controversia sobre se os traballos de Benga non foran debidamente recoñecidos nin por Agre nin polo Comité do Premio Nobel.
Acuaporina 1
A acuaporina-1 é unha proteína que forma unha canle acuosa de membrana, que nos humanos está codificada no xene AQP1 do cromosoma 7.
A AQP1 é unha canle acuosa amplamente expresada, cuxa función fisiolóxica foi mellor caracterizada nos riles. Encóntrase nas membranas plasmáticas basolaterais e apicais das células dos túbulos proximais dos riles, o rama descendente da asa de Henle e na porción descendente dos vasa recta. Ademais, encóntrase nos glóbulos vermellos, endotelio vascular, o tracto gastrointestinal, as glándulas sudoríparas e os pulmóns.
Non é regulada pola vasopresina (ADH).
Función
As acuaporinas son unha familia de pequenas proteínas integrais de membrana relacionadas coas proteínas intrínsecas maiores (MIP ou AQP0). Este xene codifica unha acuaporina que funciona como proteína de canle acuosa molecular e tamén como canle catiónica non selectiva. É un homotetrámero con 6 dominios que se estenden por toda a bicapa e sitios de N-glicosilación. A proteína lembra fisicamente as proteínas de canle e é abundante en eritrocitos e túbulos renais. O xene que codifica esta acuaporina é un posible candidato a estar implicado en trastornos que supoñen un desequilibrio no movemento do fluído ocular.
Ligazóns externas
Este artigo incorpora textos da Biblioteca de Medicina dos Estados Unidos de América, que está en dominio público.
Acuaporina
Función
miniatura|Ilustración dunha molécula de acuaporina
As acuaporinas son "o sistema de fontanería das células". A auga móvese a través das células de maneira organizada, máis rapidamente en tecidos que teñen canles acuosas de acuaporina. Durante moitos anos, os científicos asumiron que a auga se filtraba pola membrana celular e parecía que parte da auga así o facía. Porén, isto non explicaba como a auga podía moverse tan rapidamente a través dalgunhas células.
As acuaporinas conducen selectivamente moléculas de auga dentro e fóra da célula, mentres que impiden o paso de ións e outros solutos. As acuaporinas, tamén coñecidas como canles acuosas, son proteínas de poros integrais de membranas. Algunhas delas, coñecidas como acuagliceroporinas, tamén transportan outras moléculas pequenas disoltas non cargadas, como o amoníaco, CO2, glicerol e urea. Por exemplo, a canle acuaporina 3 ten unha anchura de poro de 8 a 10 ángstroms e permite o paso de moléculas hidrófilas de entre 150 e 200 Da. Porén, os poros acuosos bloquean completamente ións incluíndo protóns, esenciais para conservar a diferenza de potencial electroquímico da membrana.
As moléculas de auga atravesan polos poros da canle en fila india. A presenza de canles de auga incrementa a permeabilidade de membrana para a auga. Son tamén esenciais para o sistema de transporte de auga en plantas e a tolerancia á seca e estrés salino.
Estrutura
miniatura|300px|Diagrama esquemático da estrutura 2D da [[acuaporina 1 (AQP1) mostrando as súas seis hélices transmembrana e as cinco rexións bucle interhélices A-E]] miniatura|300px|Estrutura 3D da acuaporina Z salientando a canle acuosa con forma de 'reloxio de area' que atravesa o centro da proteína
As proteínas acuaporinas están compostas por un feixe de seis hélices α transmembrana. Están incrustadas na membrana plasmática. Os extremos carboxilo terminal e amino terminal están ambos na parte interna da célula. As metades amino e carboxilo son moi similares, aparentemente cun padrón de nucleótidos repetidos. Algúns investigadores cren que isto foi o resultado da duplicación dun xene inicialmente coa metade do tamaño. Entre as hélices hai cinco rexións (A – E) que forman bucles dentro e fóra da membrana plasmática, dúas delas hidrófobas (B, E), cun padrón de asparaxina–prolina–alanina ("motivo NPA"). Adoptan unha forma distintiva de reloxo de area, facendo que a canle acuosa sexa estreita no medio e máis ancha en cada extremo.
Outra parte aínda máis estreita da canle é o "filtro de selectividade ar/R", un grupo de aminoácidos que permiten que a acuaporina permita ou bloquee selectivamente o paso de diferentes moléculas.
As acuaporinas forman tetrámeros na membrana, e cada monómero actúa como canle acuosa. As diferentes acuaporinas teñen un distinto tamaño de canle acuosa, e os tipos máis pequenos só permiten o paso de auga e máis nada.
Os perfís de raios X mostran que as acuaporinas teñen dúas entradas cónicas. Esta forma de reloxo de area podería ser o resultado dun proceso de selección natural cara a unha permeabilidade óptima. Mostrouse que as entradas cónicas cun ángulo de apertura axeitado poden proporcionar un grande incremento na permabilidade hidrodinámica da canle.
Motivo NPA
As canles de acuaporina nas simulacións parecen permitir unicamente o paso de moléculas de auga, xa que as moléculas pasan unha por unha en fila india. O oxíxeno de cada molécula de auga, guiado polo camo eléctrico local da acuaporina, é o que pasa por diante cando a auga entra, pero a medio camiño a molécula dáse a volta a medida que pasa e o oxíxeno queda mirando cara atrás. Non está claro por que ocorre esta rotación. Algúns investigadores identificaron un campo electrostático xerado polas dúas medias hélices HB e HE da acuaporina que podería ser a explicación. Outros suxeriron que os enlaces de hidróxeno entre o aminoácido asparaxina nas dúas rexións NPA e o oxíxeno da auga causan a rotación. Aínda non está claro se a rotación das moléculas de auga ten un significado biolóxico. Os estudos iniciais especulaban sobre que a orientación "bipolar" das moléculas de auga bloquean o fluxo de protóns por medio do mecanismo de Grotthuss. Estudos máis recentes cuestionaron esta interpretación e poñen a énfase na barreira electrostática como razón do bloqueo de protóns. Nesta nova intgerpretación, a rotación das moléculas de auga é só un efecto colateral da barreira electrostática. Actualmente (en 2008), a orixe do campo electrostático é un asunto debatido. Mentres que algúns estudos céntranse principalmente no campo eléctrico é xerado polas medias hélices HB e HE da proteína, outros enfatizan os efectos de desolvatación a media que o protón entra no estreito poro da acuaporina.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Planalto Central
As chapadas están presentes na maior parte da rexión, e en Mato Grosso poden ser citadas a Chapada dos Parecis, no oeste, e a Chapada dos Veadeiros, no nordeste; en Goiás, pode ser citada a Chapada dos Veadeiros.
No norte, na fronteira coa Rexión Nordeste, destaca o Espigón Mestre, que funciona como divisor das cuncas fluviais do río Tocantins e de río São Francisco.
Planicie do Pantanal
miniatura|250px|dereita|Período de cheia no Pantanal. O Pantanal é unha planicie inundábel de formación recente, cuxa altitude media é de aproximadamente 110 metros. É, polo tanto, unha depresión relativa situada entre os planaltos Central, Meridional e o relevo pre-andino. Periodicamente, inúndase co Río Paraguai e os seus afluentes. O relevo da planicie carcterízase por ter cordilleiras, pequenas elevacións que non sofren inundacións, e baías e lagoas, nas partes baixas, de formatos circulares, inundadas durante a estación chuviosa.
Como o clima da rexión intercala estacións secas e estación chuviosas, a planicie fica cuberta por auga durante aproximadamente seis meses. Nos meses secos, as augas représanse en pequenas lagoas semicirculares, chamadas baías. Cando as cheas son máis violentas, as baías amplíanse e líganse unhas con outras a través de canais chamados corichos.
Planalto Meridional
O Planalto Meridional esténdese da Rexión Sur do Brasil até os Estados de Mato Grosso do Sul e Goiás. Nel atópanse os solos máis fertis de todo o Centro-Oeste, a terra roxa, que aparece en forma de manchas no sur de Goiás e en Mato Grosso do Sul.
Clima
O clima da rexión Centro-Oeste do Brasil é tropical, quente e chuvioso, sempre presente nos Estados de Mato Grosso, Mato Grosso do Sul e Goiás. A característica máis marcante deste clima quente é a presenza dun verán chuvioso, entre os meses de outubro a marzo, e un inverno seco, entre os meses de abril a setembro. Na zona noroeste da rexión, ocupada pola Amazonia, aparece o clima ecuatorial, sendo as temperaturas máis altas e choivas máis fortes que no sur. No restante da rexión, o efecto da continentalidade fai que o clima tropical apareza máis seco, e por consecuencia, a paisaxe vexetal revela densidade menor, presentando a forma de cerrado.
O inverno presenta temperaturas superiores a 18 °C; durante o verán, a temperatura pode superar os 25 °C. Existe declinio sensíbel de temperatura cando ocorre o fenómeno da "friagem", que é a chegada dunha masa polar atlántica, que a través do val do río Paraguai, afecta a todo o oeste dos Estados de Mato Grosso e Mato Grosso do Sul.
Lygia Fagundes Telles
Estilo de escrita e influencias
De entre os autores brasileiros, a escritora dise influenciada por Machado de Assis especialmente pola súa "ambigüidade, o texto enxuto, a análise social e a ironía fina". En 1967, realizou a adaptación cinematográfica da novela Don Casmurro con Paulo Emílio Sales Gomes, titulado Capitu, con dirección de Paulo Cesar Saraceni.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Clima
As choivas, alén de estar concentradas nunha estación do ano, distribúense irregularmente na rexión, chegando a 2.500 mm no noroeste de Mato Grosso e reducíndose a pouco máis de 1.200 mm en gran parte do territorio.
Lygia Fagundes Telles
Estilo de escrita e influencias
A sinestesia é unha das principais figuras de linguaxe utilizadas nos contos de Lygia: a cor verde é constantemente citada como referencia á pasaxe da vida á morte; ás veces, alude á esperanza, á envexa e ao diñeiro. As variacións lingüísticas son tamén usufrutuadas como representación das personaxes retratadas de acordo con seu nivel social e coa situación da comunicación. Outros dous trazos marcantes na literatura de Lygia son a ambigüidade e a ironía, presentes en Ciranda de Pedra (1954), Antes do Baile Verde (1970) e As Meninas (1973), nas cales a escritora estabelece conflitos internos do home vivindo en sociedade.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Clima
Nas rexións máis elevadas do Planalto Central ocorre o clima tropical de altitude e as mínimas son menores podendo logo caer xeadas, fenómeno que é moi común na rexión.
Lygia Fagundes Telles
Estilo de escrita e influencias
Está considerada como a grande representante do movemento posmodernismo brasileiro.
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Clima
Os meses estivais son húmidos, sendo nesa época, a Planicie do Pantanal, unha das áreas máis quentes de América do Sur, e por ese motivo, forma un núcleo de baixa presión que atrae os ventos húmidos coñecidos como alisios do nordeste. A chegada deses ventos corresponde ás choivas fortes que caen na rexión.
Hidrografía
miniatura|250px|dereita|Mapa hidrográfico do Brasil.
Lygia Fagundes Telles
Crítica literaria
A obra lygiana xa foi eloxiada por renomeados escritores da literatura nacional e internacional, os cales se renderon á súa elegante escrita. Clarice Lispector, Carlos Drummond de Andrade, Caio Fernando Abreu, José J. Veiga, José Saramago, entre outros, xa expuxeron opinións importantes e formaron parte do público de admiradores da obra da escritora. Segundo o crítico José Castello, ela "é unha escritora que se dedica aos temas universais: a loucura, o amor, a paixón, o medo, a morte".
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Hidrografía
A Rexión Centro-Oeste está drenada por moitos ríos, agrupados en tres grandes bacías hidrográficas:
Bacía do río Paraná
Nos límites cos estados de Minas Xerais, São Paulo e Paraná, o Centro-Oeste está bañado polo río Paraná e por un dos seus formadores, o Río Paranaíba, no extremo sur de Goiás. A porción sueste da rexión está mollada por pequenos afluentes da marxe dereita do río Paraná, como os ríos Verde, Pardo, Ivinhema, Amambaí e Iguatemi.
Lygia Fagundes Telles
Crítica literaria
Para João Ubaldo Ribeiro, "é a grande dama da literatura brasileira". Milton Hatoum destaca a magnitude e a perennidade dos contos de Antes do Baile Verde e Seminário dos Ratos, libros publicados nos anos 1970. Xa Ignácio de Loyola Brandão garante non "existir, na literatura brasileira, unha persoa máis adorável". Moitos libros volvéronse clásicos, como a novela As Meninas (1973), "libro até hoxe moi lido nas escolas, pois reflicte o impase de mozos que viviron nunha época escura", observa Hatoum. "O destino das personaxes é, dalgún modo, o destino dunha xeración movida por soños de liberdade sexual e política, ou por un desexo de ascenso social. É unha novela que opera co equilibrio entre o psicolóxico, o social e o político. Sen dúbida, un dos mellores libros da autora."
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Bacía do río Paraguai
miniatura|250px|dereita|[[Río Paraguai.]]
Lygia Fagundes Telles
Premios
Ao longo da súa carreira, Lygia recibiu importantes premios literarios nacionais e internacionais, como o Premio Camões o máis importante da literatura en portugués, na cidade do Porto, no norte de Portugal, país que dixo amar profundamente e onde afirma posuír antigas raíces familiares. O acto solemne contou coa presenza dos entón presidentes do Brasil e Portugal, Luiz Inácio Lula da Silva e Jorge Sampaio, respectivamente, onde Lula agradeceu a contribución da escritora á cultura brasileira e á lingua portuguesa a través dunha linguaxe que definiu como "iluminada".
Rexión Centro-Oeste do Brasil
Bacía do río Paraguai
A maior cunca hidrográfica por supercifice da rexión Centro-Oeste é a bacía do río Paraguai, que nace na Chapada dos Parecis, no Estado de Mato Grosso. Os seus principais afluentes son os ríos Cuiabá, Taquari e Miranda. A cunca do río Paraguai ocupa unha inmensa baixada que forma a Planicie Paraguaia, na cal se encontra o Pantanal matogrosense.
Lygia Fagundes Telles
Premios
En 2016, máis de 30 anos despois da última indicación brasileira, a escritora tornouse a primeira muller brasileira en ser indicada ao premio Nobel de Literatura.
Acuaporina
Filtro de selectividade ar/R
miniatura|300px|Representación esquemática do movemento da auga a través do estreito filtro de selectividade da canle da acuaporina O filtro de selectividade aromático/arxinina ou "ar/R" é un agrupamento de aminoácidos que axudan a unir moléculas de auga e excluír outras moléculas que poden tratar de entrar no poro. É un mecanismo polo cal a acuaporina pode unirse selectivamente a moléculas de auga (permitindo así que pasen ao seu través) e impide a entrada doutras moléculas. O filtro ar/R está constituído por dous grupos de aminoácidos pertencentes ás hélices B (HB) e E (HE) e dous grupos do bucle E (LE1, LE2), a ambos os lados do motivo NPA. A súa posición normal está a 8 Å no lado externo do motivo NPA; é tipicamente a parte máis apertada da canle. A súa estreiteza debilita os enlaces de hidróxeno entre as moléculas de auga, permitindo que as arxininas, que teñen carga positiva, interaccionen coas moléculas de auga para filtrar os protóns indesexables.
En mamíferos
Coñécense trece tipos de acuaporinas en mamíferos, e seis deles están localizadas nos riles, pero sospéitase da existencia de moitas máis. As acuaporinas máis estudadas compáranse na seguinte táboa:
En plantas
As plantas captan a auga do chan polas raíces, desde onde pasa ao córtex e aos tecidos vasculares (xilema). Hai tres rutas polas que a auga flúe cara a eses tecidos, chamadas vías apoplástica, simplástica e transcelular. Nas plantas, as acuaporinas encóntrranse non só na membrana plasmática, senón tamén na membrana vacuolar. A vía transcelular consiste no transporte de auga a través das membranas plasmática e vacuolar. Cando as raíces das plantas son expostas ao cloruro mercúrico, que inhibe as acuaporinas, o fluxo de auga vese grandemente reducido, pero o fluxo de ións non, o que apoia a idea de que teñen un mecanismo para o transporte de auga independente do transporte de ións, que son as acuaporinas.
Ademais do mantemento dunha osmolaridade normal no citosol, as acuaporinas poden desempeñar un importante papel no crecemento por expansión ao permitir un influxo de auga nas células en expansión, un proceso necesario para soster o desenvolvemento da planta.
As acuaporinas das plantas son tamén importantes para a nutrición de minerais e a detoxificación de ións esencial para a homeostase do boro, silicio, arsénico e bicarbonato.
As acuaporinas en plantas son divididas en cinco subfamilias principais de homólogos, ou grupos, que son:
Estas cinco subfamilias divídense ulteriormente en subgrupos evolutivos máis pequenos baseándose na súa secuencia de ADN. As PIPs comprenden dous subgrupos, PIP1 e PIP2, mentres que as TIPs forman 5 subgrupos, TIP1, TIP2, TIP3, TIP4 e TIP5. Cada subgrupo é dividido de novo en isoformas, por exemplo, PIP1;1, PIP1;2. Dentro da variada selección de isoformas de acuaporinas das plantas, hai tamén padróns únicos de expresión específica de célula e de tecido.
Fundación Moncho Reboiras
A Fundación Moncho Reboiras para o estudo e a divulgación da realidade social e sindical na Galiza (FESGA) é unha fundación de interese galego constituída pola Confederación Intersindical Galega en maio do 2004. Leva o nome do militante galego Moncho Reboiras.
Acuaporina
En plantas
O silenciamento das acuaporinas das plantas foi asociado ao decrecemento da condutancia hidráulica e a fotosíntese da folla.
Fundación Moncho Reboiras
Liñas de actuación
Actualmente, a Fundación Moncho Reboiras ten principalmente seis liñas de actuación:
Lygia Fagundes Telles
Condecoracións
miniatura|241x241px|Lygia durante unha homenaxe na quinta edición da Balada Literaria realizada na Libraría da Vila o 18 de novembro de 2010. miniatura|Lygia (á dereita) ao lado da exministra da Cultura Ana de Hollanda na cerimonia de reabertura da Biblioteca Municipal de São Paulo ocorrida o 26 de xaneiro de 2011.
Fundación Moncho Reboiras
Documentalismo
Recollida, catalogación, clasificación e dixitalización de documentación referida ao movemento obreiro galego, especialmente ao sindicalismo nacionalista, así como do nacionalismo galego en todos os campos de acción.
Xestión do arquivo histórico da CIG e do arquivo audiovisual de memoria do sindicalismo nacionalista galego que dá lugar ao Centro de Documentación do Sindicalismo Nacionalista Galego.
Formación
Organización de cursos, xornadas e conferencias-coloquio de formación sindical.
Publicacións e comunicación
Edición de libros, cadernos, revistas e/ou folletos.
Divulgación a través de Internet.
Lygia Fagundes Telles
Listaxe de obras
A obra lygiana conta con catro novelas, 20 libros de contos, algunhas crónicas, participacións en antoloxías e colectáneas. Con publicacións de éxito no exterior, tivo os seus libros lanzados en diversos países: Portugal, Francia, Estados Unidos, Alemaña, Italia, Holanda, Suecia, España e República Checa, entre outros, con obras adaptadas para a televisión, teatro e cinema. Nunha publicación, o Huffpost Brasil citou os libros As Meninas, Ciranda de Pedra, Verão no Aquário, Antes do Baile Verde e A Disciplina do Amo  como as obras que mostran que Lygia é unha icona literaria.
Fundación Moncho Reboiras
Eventos e xornadas
Organización de eventos, xornadas ou conferencias con finalidade divulgativa.
Presenza da fundación en diferentes eventos, feiras ou encontros.
Exposicións
Realización, edición e montaxe/desmontaxe de exposicións divulgativas.
Padroado
O Padroado está formado por:
Acuaporina
En plantas
A apertura e peche das acuaporinas é levado a cabo para parar o fluxo de auga a través do poro da proteína. Isto pode realizarse por varias razóns, por exemplo cando a planta contén baixas cantidades de auga celular debido a unha seca. A apertura ou peche dunha acuaporina ten lugar por unha interacción entre un mecanismo de apertura e a acuaporina, o cal causa un cambio tridimensional na proteína para que bloquee o poro e, así, impida o fluxo de auga polo poro. Nas plantas, observouse que hai polo menos dúas formas de regulación da apertura das acuaporinas. Estas son a apertura por desfosforilación de certos residuos de serina, que é unha resposta á seca, e a protonación de residuos específicos de histidina en resposta a un asolagamento do terreo. A fosforilación das acuaporinas foi ligada á apertura e peche dos pétalos das flores en resposta á temperatura.
En arqueas, eubacterias e fungos
Tamén a expresan certas bacterias e moitos outros organismos.
As acuaporinas descubríronse tamén nos fungos Saccharomyces cerevisiae (lévedo), Dictyostelium, Candida e Ustilago e os protozoos Trypanosoma e Plasmodium.
Importancia clínica
Hai dous claros exemplos de doenzas que son resultado de mutacións nas acuaporinas, que son:
Nun pequeno número de persoas identificouse unha deficiencia grave ou total de acuaporina 1. Son persoas en xeral con boa saúde, pero presentan un defecto na súa capacidade de concentrar solutos na urina e conservar a auga cando non poden beber auga. Os ratos con delecións específicas na acuaporina 1 tamén mostran unha deficiencia na conservación da auga debido a unha incapacidade de concentrar solutos na medula renal por multiplicación contracorrente.
Ademais do seu papel na diabete insípida nefroxénica determinada xeneticamente, as acuaporinas tamén xogan un papel en formas adquiridas de diabete insípida nefroxénica (trastornos que causan un incremento na produción de urina). A diabetes insípida nefroxénica adquirida en ratas pode ser causada pola alteración da regulación da acuaporina 2 debido á administración de sales de litio, baixas concentracións de potasio no sangue (hipocalemia) e altas concentracións de calcio no sangue (hipercalcemia).
As reaccións autoinmunes contra a acuaporina 4 en humanos producen a enfermidade de Devic. Se fose posible manipular a acuaporina iso talvez podería resolver problemas médicos como a retención de fluídos en enfermidades cardíacas e os edemas cerebrais despois dun accidente cerebrovascular.
Don't Bore Us, Get to the Chorus! - Roxette's Greatest Video Hits
'Don't Bore Us, Get to the Chorus! - Roxette's Greatest Video Hits' é un vídeo recompilatorio do grupo de pop sueco Roxette, lanzado en VHS e Laserdisc o 20 de decembro de 1995.
Cabanas, Trasmañó, Redondela
Cabanas é un lugar da parroquia de Trasmañó, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 466 habitantes (225 homes e 241 mulleres).
Sergey Sirotkin
Karting
Sirotkin comezou no karting en 2008 e competiu en varias series internacionais, ascendendo desde as categorías inferiores ata avanzar á categoría KF3 e KF2 en 2010.
Fórmula Abarth
Logo de cumprir quince anos, Sirotkin debotou en monoprazas, competindo na serie recentemente presentada Fórmula Abarth en Italia pilotando para Jenzer Motorsport. Fixo o seu debut no Vallelunga, terminando a primeira carreira nos puntos e logo sumou catro puntos máis para finalizar 18º no campionato. Sirotkin permaneceu na Fórmula Abarth, e con Jenzer, para unha segunda tempada en 2011, a serie divídese en dúas clasificacións separadas para as carreiras de campionato europeas e italianas. Pero antes da rolda en Spa, Sirotkin cambiou ao equipo Euronova Racing by Fortec. Gañou o título da Serie Europea a falta dunha carreira, logrando cinco vitorias en catorce carreiras. Na Serie italiana, Sirotkin terminou como subcampión con dúas vitorias, perdendo ante o seu ex compañeiro de equipo Patric Niederhauser logo dun erro na carreira final no Autodromo Nazionale Monza.
Auto GP World Series
Na tempada 2012 das Auto GP World Series, Sirotkin continuou a súa colaboración con Euronova Racing nas Auto GP World Series. A súa primeira carreira en Monza viuno na primeira fila, perdendo a pole position ante Adrian Quaife-Hobbs por só 0.04 segundos. Estancouse ao comezo da primeira carreira, pero logrou o cuarto lugar na segunda carreira, tamén estableceu a volta rápida en ambas carreiras. En Valencia, novamente comezou detrás do líder de puntos Quaife-Hobbs, pero esta vez Sirotkin superouno antes da primeira curva, e finalmente anotou o seu primeiro triunfo, unha vez máis establecendo a volta rápida, converténdose no gañador máis novo de Auto GP no proceso. Logo doutra volta rápida na segunda carreira, Sirotkin estableceu un récord de catro voltas rápidas consecutivas; rompendo un récord previamente en mans de Romain Grosjean. Sirotkin terminou a tempada en terceiro lugar da xeral, detrás de Quaife-Hobbs e Pål Varhaug. Terminou a tempada con dúas vitorias en Valencia e Sonoma, e sete podios. Tamén rexistrou a súa primeira pole position no Circuíto urbano de Marrakech.
Fórmula 3
Sirotkin tamén participou no Campionato Italiano de Fórmula 3 en 2012, conducindo para Euronova. Logrou dúas vitorias en Hungaroring e Monza, e outros catro podios no transcurso da tempada. Tamén anotou puntos en vinte e dúas das vinte e catro carreiras, logo de retirarse da segunda carreira en Vallelunga e ser descualificado da terceira carreira en Monza, e terminou a tempada no quinto lugar da xeral tanto no campionato de Europa como no italiano.
Fórmula Renault 3.5 Series
miniatura|left|Sirotkin lidera diante de [[Zoël Amberg durante a 1ª Carreira da Fase da Serie Renault 3.5 2014 no Moscow Raceway]] Sirotkin fixo o seu debut na Fórmula Renault 3.5 no seu evento local no Moscow Raceway, asociado co piloto ruso Nikolay Martsenko en BVM Target. Terminou a primeira carreira da reunión no vixésimo lugar, antes de retirarse da segunda carreira.
Sirotkin ampliou a súa campaña na Fórmula Renault 3.5 para competir unha tempada completa no 2013, competindo con ISR Racing. logrou podios en Alcañiz e Hungaroring que sumados a outros tres puntos servíronlle para alcanzar o noveno lugar na clasificación do campionato.
Para 2014 Sirotkin cambiou ao equipo Fortec Motorsport e asociouse con Oliver Rowland. Anotou a súa primeira pole position e gañou a súa primeira carreira de Fórmula Renault 3.5 Series na súa terra natal no Moscow Raceway.. Malia isto, o segundo coche de Fortec rompía a miúdo e non terminou en 5 carreiras. Pero cada vez que terminaba unha carreira, polo xeral facíano nos puntos, non puntuado só unha vez. Na xeral, terminou quinto no campionato, con 132 puntos.
Fórmula Un
En xullo de 2013, Sirotkin uniuse ao equipo de Sauber de Fórmula Un, co obxectivo de participar nas sesións do venres de 2013 e obter un asento para a tempada de Fórmula Un. Pero en 2014 quedou no equipo só como piloto de probas. Sirotkin participou nas probas que tiveron lugar en Bahrain o 8 de abril. O piloto ruso realizou 75 voltas e percorreu unha distancia de máis de 300 quilómetros, rexistrando o oitavo mellor tempo. Este resultado permitiu a Sirotkin obter unha Superlicencia. Sirotkin fixo o seu debut de fin de semana de carreira nas prácticas libres no Gran Premio de Rusia de 2014 onde rexistrou o 17º mellor tempo, unhas catro décimas de segundo máis lento que o seu compañeiro de equipo máis experimentado Adrian Sutil. Sirotkin non asinou un contrato con Sauber para 2015, o equipo suízo cambiou por completo a súa estrutura e seleccionou a pilotos cun bo financiamento.
En abril de 2016, as posibilidades de Sirotkin na F1 revivíron cando se anunciou que actuaría como piloto de desenvolvemento para o Renault Sport F1 Team e participaría na primeira sesión de adestramentos libres do Gran Premio de Rusia.