cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O cabaleiro escuro
Galardóns e nomeamentos
O cabaleiro escuro foi nomeado a oito Premios Óscar durante a 81ª edición dos premios, rompendo o récord de sete nomeamentos de Dick Tracy como o filme baseado en banda deseñada, novela gráfica ou tira cómica con máis nomeamentos. O cabaleiro escuro gañou dous premios: o de mellor actor secundario para Heath Ledger e mellor edición de son. Estivo nomeado a outros seis, incluíndo mellor dirección de arte, mellor fotografía, mellor son, mellores efectos visuais, mellor maquillaxe e mellor montaxe. Heath Ledger foi o primeiro gañador póstumo do premio ó mellor actor secundario, e o segundo gañador póstumo na historia dos premios (Peter Finch gañou o premio de mellor actor en 1976 polo filme Network). Ademais, a vitoria de Ledger supuxo o primeiro premio nunha das grandes categorías (produción, dirección, actuación ou guión) para un filme de superheroes. Ademais, o premio de Richard King na categoría de mellor edición de son bloqueou un barrido completo de premios por parte do gran vencedor da cerimonia, o gañador ó mellor filme Slumdog Millionaire. Malia que non recibiu un nomeamento na categoría de mellor filme, a canción de apertura da cerimonia rendeu homenaxe a O cabaleiro escuro xunto cos cinco filmes nomeados nesa categoría, no cal o presentador Hugh Jackman montou unha maqueta do Batpod feito de lixo. Malia o grande éxito entre a crítica, a ausencia do filme na lista de nomeados na categorís xerou moita controversia, e fixo que espertaran críticas ós Premios da Academia por ignorar o filme. Houbo especulación sobre a a Academaia cambiaría o número de nomeados ó mellor filme chegando a dez, no canto dos tradicionais cinco, por mor da omisión do filme. Nunha sesión de preguntas e repostas posterior ó anuncio dos nomeados, o daquela presidente da Academia Sidney Ganis dixo; "Non che estaría dicindo a verdade se dixera que as palabras cabaleiro escuro non apareceron".
Ó ser unha coprodución estadounidense e británica, o filme foi nomeado na XXIII edición dos Premios Goya ó mellor filme europeo. Tamén tivo un nomeamentos no Xapón nos Premios Seiun de 2009 na categoría de ciencia ficción conseguindo un Premio da Academia Xaponesa ó mellor filme estranxeiro.
Recadación
miniatura|dereita|Un letreiro da preestrea do filme no [[Coliseum (Barcelona)|Coliseum de Barcelona.]] O cabaleiro escuro recadou 534,9 millóns de dólares en América do Norte e 469,7 millóns noutros territorios de todo o mundo, facendo un total de máis de 1 billón de dólares. Internacionalmente, é o número 34 de recadación na historia, o de maior recadación no 2008, e o cuarto filme na historia en superar o billón de dólares. Fixo 199,7 millóns de dólares en todo o mundo só na semana da estrea, o que o clasifica no posto 34 de tódolos tempos. Box Office Mojo estima que o filme vendeu 74,26 millóns de entradas nos Estados Unidos durante a súa distribución inicial.
Co obxectivo de facer medrar as oportunidades de superar billón de dólares en todo o mundo e de gañar nos Óscars, Warner Bros. re-estreou o filme en cinemas IMAX e cinemas normais nos Estados Unidos e noutros países o 23 de xaneiro de 2009. Antes da re-estrea, o filme contaba con 997 millóns de recadación, mais despois da re-estrea, o filme superou 1 billón de dólares en febreiro de 2009.
América do Norte
O cabaleiro escuro estreouse o venres 18 de xullo de 2008. Estabeleceu un récord para as sesións de medianoite, conseguindo 18,5 millóns de dólares en 3 040 cinemas (un récord superado primeiro por Harry Potter e o misterio do príncipe). A sesión de medianoite incluíu uns 640 000 de dólares de proxeccións en IMAX. Foi proxectado en 9 200 pantallas e en 4 366 cinemas (un récord superado primeiro por Iron Man 2), estabelecendo tamén un récord de recadación nun único día, con 67,2 millóns de dólares (ámbolos dous récords superados primeiro por The Twilight Saga: New Moon), e un récord de recadación semanal, con 158,4 millóns de dólares (superado primeiro por Harry Potter e as reliquias da morte (2ª parte)). A media de fin de semana por cinema, de 36 283 dólares, é a quinta maior de tódolos tempos. Vendeu un estimado de 22,37 millóns de entradas na primeira fin de semana cun prezo medio de 7,08 dólares, o cal significa que vendeu máis entradas que Spider-Man 3 en 2007, que vendeu 21,96 millóns cun prezo medio de 6,88 dólares. Ademais, o filme estabeleceu un récord de estrea en IMAX, con 6,3 millóns de dólares nunha fin de semana (un récord superado primeiro por Star Trek). Conseguiu a maior recadación nun domingo con 43,6 millóns de dólares e a meirande estrea semanal de venres a xoves con 238,6 millón de dólares (ámbolos dous superados por Marvel's The Avengers). Tamén conseguiu a maior recadación acumulada no terceiro e cuarto día despois da estrea (ámbolos dous superados por Harry Potter e as reliquias da morte (2ª parte)) e tamén até o décimo día da estrea (récord superado por Marvel's The Avengers). Ademais, foi o filme que máis axiña superou os 100 millóns de dólares (un récord que superou primeiro New Moon), os 150 millóns de dólares e cada 50 millóns adicionais até alcanzar os 450 millóns (récords superados por Marvel's The Avengers), e 500 millóns (un récord superado primeiro por Avatar). Finalmente, acadou a maior recadación na segunda fin de semana (un récord tamén superado por Avatar).
Conseguiu a cuarta mellor recadación nun domingo (51 336 732 dólares). No seu primeiro luns, conseguiu 24,5 millóns de dólares, que aínda segue a ser o luns non festivo con maior recadación e o cuarto mellor luns de tódolos tempos. O seu primeiro martes, recadou outros 20,9 millóns de dólares, que segue a ser o mellor martes (non de estrea) e o segundo mellor martes de tódolos tempos. Notablemente, copou a recadación durante a segunda fin de semana en América do Norte (cun total de 253 586 871 dólares) e foi o único filme de 2008 que permaneceu no máis alto da lista de recadación durante catro fins de semana consecutivos.
O cabaleiro escuro é o filme con maior recadación de 2008, o segundo filme de superheroes, o segundo filme baseado en banda deseñada e o cuarto filme con maior recadación en América do Norte de tódolos tempos. Co prezo da entrada axustada á inflación, clasifícase no posto 28. En contraste con Avatar e Titanic, que recadaron máis que O cabaleiro escuro en América do Norte e tiveron ganancias lentas pero estables, O cabaleiro escuro rompeu récords na fin de semana de estrea e freou significativamente despois das primeiras fins de semana.
Alén de América do Norte
Internacionalmente, O cabaleiro escuro foi o filme con maior recadación de 2008 e o cuarto filme de superheroes con maior recadación. Estreouse en 20 outros territorios en 4 520 pantallas, recadando 41,3 millóns de dólares na súa primeira fin de semana. O filme o foi segundo, despois de Hancock, que foi proxectado en 71 territorios na súa terceira fin de semana. O territorio máis importante para O cabaleiro escuro foi Australia, onde recadou 13,7 millóns de dólares durante a fin de semana, estabelecendo un récord da mellor estrea dun filme de superheroes. Ocupou o primeiro posto de recadación fóra de América do Norte durante tres fins de semana consecutivas, e catro en total. Por mor de sensibilidades culturais respecto dalgúns elementos do filme, e logo dunha negativa de adherirse ás condicións previas da pre-estrea, Warner Bros. decidiu non lanzar o filme na China. O seu mercado máis lucrativo logo de América do Norte foi o Reino Unido, Irlanda e Malta, onde recadou 89,1 millóns de dólares. Ademais, en Australia recadou 39,9 millóns de dólares, estando aínda no Top 10 de recadación do país. Os seguintes maiores mercados foron os de Alemaña (29,7 millóns de dólares), Francia e a rexión do Magreb (27,5 millóns) e Corea do Sur (25,0 millóns).
Edicións domésticas
O filme estreuse en DVD e Blu-ray en América do Norte o 9 de decembro de 2008. A estrea diferentes edicións, incluíndo unha edición DVD dun só disco, dous DVDs con edición especial, unha edición de dous discos BD e unha edición especial BD cunha figura do Bat-pod. A versión BD/iTunes presenta o filme nunha relación de aspecto variable, coas secuencias en IMAX en formato 1.78:1, mentres que as secuencias en 35 mm son de 2.40:1. As versións en DVD contén o filme completo cun aspecto uniforme de 2.40:1. O disco 2 da edición especial en DVD contén as seis secuencias en IMAX no formato orixinal de 1.44:1. Ademais, as imaxes IMAX que están presentados como 1.78:1 na estrea Blu-ray non están incluídas na edición especial en DVD. Por outra banda, ademais das estreas estándar en DVD, algunhas tendas venderon as súas propias versións exclusivas do filme.
No Reino Unido, o filme tivo unhas vendas combinadas de 513 000 unidades no primeiro día do lanzamento, dos cales 107 730 (o 21%) eran discos blu-ray, o maior volume de discos blu-ray vendidos no primeiro día na historia. Nos Estados Unidos, O cabaleiro escuro estabeleceu un récord de vendas en DVD nun só día, vendendo 3 millóns de unidades no primeiro día do seu lanzamento – 600 000 dos cales eran discos blu-ray.
As edicións en DVD e blu-ray Disc foron estreadas en Australia o 10 de decembro de 2008. As estreas fixéronse en formato dun disco DVD, de edición especial en dous discos DVD, nunha edición de dous discos que incluían unha Batmask en DVD e BD, unha edición BD de edición limitada coa figura do Batpod, unha edición BD de dous discos e unha edición de catro discos con Batman empeza/O cabaleiro escuro en DVD e BD. O 19 de decembro de 2008, o lanzamento en DVD situouse no máis alto nas listas de vendas de DVDs en Australia e crese que superou as vendas en Australia de Finding Nemo.
En marzo de 2011, Warner Bros. ofreceu O cabaleiro escuro para ver en Facebook, converténdose no primeiro filme cunha distribución dixital a través dunha páxina de redes sociales. Os usuarios dos Estados Unidos puideron empregar Facebook Credits para ver o filme. O cabaleiro escuro estreouse en 4K UHD Blu-Ray o 19 de decembro de 2017.
Legado
De acordo con David Sims de The Atlantic, O cabaleiro escuro "lexitimou" o xénero dos filmes baseados en banda deseñada a ollos dos estudios cinematográficos, estabelecendo unha base de éxito para franquías como as de Marvel Cinematic Universe. Darren Franrich de Entertainment Weekly escribiu que o filme "cimentou un novo camiño ó falar de filmes de superheroes", especificamente como vehículos serios para o comentario político e o logro artístico.
Múltiples elementos de O cabaleiro escuro tiveron unha profunda influencia en gran número de filmes posteriores. Por exemplo, o director Ryan Coogler citou a representación de Gotham City en O cabaleiro escuro como unha inspiración parcial para a representación de Wakanda no filme de 2018 Black Panther. Ademais, Michael B. Jordan mencionou a interpretación de Ledger como unha influencia para a súa interpretación de Killmonger, o vilán de Black Panther. O director Sam Mendes chamou O cabaleiro escuro un "cambio de xogo para todos" dicindo que a súa influencia marcou a súa dirección de Skyfall (2012): "O que Nolan demostrou foi que podes facer un gran filme que sexa emocionante e entretido e que teña moito que dicir sobre o mundo en que vivimos ... Iso axudoume a ter a confianza de levar este filme en direccións que, sen O cabaleiro escuro, poderían no ter sido posibles". O compositor Blake Neely da serie de televisión Arrow inspirouse na banda sonora de Hans Zimmer para O cabaleiro escuro. Ademais, nunha retrospectiva do décimo aniversario para Rotten Tomatoes, Erik Amaya acreditou que a interpretación de Ledger non só foi novidosa por achegar unha nova intepretación do Joker para o público xeral, senón tamén como base para representacións cinematográficas posteriores.
Varios críticos sinalaron que filmes posteriores imitaron o ton escuro e áspero de O cabaleiro escuro mais sen poder replicar a calidade do seu guión, actuación e estrutura argumental. Segundo Charles Bramesco de The Guardian, moitos filmes de DC Extended Universe, como Batman contra Superman: O amencer da xustiza, Escuadrón Suicida e A Liga da Xustiza, "padecen dunha alegría bastarda baseada na solemnidade fundada de Nolan". Chris Newbould de The National chegou a unha conclusión semellante, lamentando como os filmes de DCEU "non lograron entusiasmar nin ó público nin á crítica e desempeñándose de maneira pasable na recadación". Nick Pope de Esquire acusou a O cabaleiro escuro de alentar a futuros filmes de superheroes a "tomarse [a si mesmos] demasiado en serio".
Merenzao
Merenzao é unha variedade de videira vinífera, de bagas tintas. Outros nomes cos que se coñece son María Ordoña, bastardo negro e baboso negro.
Trátase dunha planta resistente ás enfermidades. Ten acios de tamaño pequeno e compactos. As bagas son de tamaño pequeno, forma redonda e cor negra-azulada. Produce viños acedos e aromáticos. Úsase tanto para mesturar con outras variedades como para elaborar viño varietal.
Segundo a Orde APA/1819/2007, do 13 de xuño (BOE do día 21), a bastardo negro é unha variedade de videira destinada á produción de viño autorizada nas Canarias; e recomendada en Galicia. Pódese atopar nas denominacións Valle de Güímar (Canarias), Ribeira Sacra e Valdeorras.
Doină
Doina é unha especie da lírica popular romanesa, na cal o ser humano, en directa relación coa natureza, expresa os seus sentimentos de soidades.
Segundo as causas que determinan a necesidade de expresarse a través da poesía, hai varios tipos de "doine" :
Dende o punto de vista estilístico, a "doină" destaca en comparación con outras creacións líricas romanesas pola súa riqueza en metáforas e a harmonía que consegue entre o eu lírico e a Natureza circundante, que contribúe a amplificar o estado anímico expresado.
Roberto I de Constantinopla
Roberto I de Constantinopla ou tamén Roberto de Courtenay, nado en 1201 e finado en Morea, Grecia, en xaneiro de 1228, foi emperador latino de Constantinopla desde 1221 até 1228. Foi tan ineficaz que o Imperio latino (consolidado polo seu tío, Henrique de Flandres) foi reducido enormemente ao final do seu reinado.
Roberto era un fillo de Pedro II de Courtenay (morreu a principios de 1219) e Iolanda de Flandres e Hainaut, que foi a emperatriz rexente dos seus fillos até a súa morte en setembro de 1219. O seu fillo máis vello, Filipe de Namur, rexeitou abandonar Francia e renunciou á sucesión en favor de Roberto, un mozo irresponsable, que foi coroado en Constantinopla o 25 de marzo de 1221. Roberto comprometeuse con Eudoxia Lascarina, filla do emperador grego de Nicea, Teodoro I Láscaris. En 1225 o sucesor de Teodoro, Xoán III Ducas Vatatzés, obrigou a Roberto a ceder a maior parte dos territorios orientais do seu Imperio latino en Asia Menor, e para 1228 Teodoro Comneno Ducas, o déspota de Epiro, apoderouse de Tesalónica e foi coroado alí emperador. Mentres tanto Roberto repudiara a Eudoxia e tomou unha amante francesa, que foi mutilada na revolta que seguiu polos propios baróns de Roberto. Fuxiu a Roma para pedir un resarcimiento ao Papa, quen o convenceu de volver a Constantinopla, pero na súa viaxe de regreso, a principios de 1228, morreu en Morea.
Traxectoria
Despois da morte sen herdeiros de Henrique de Flandres, emperador latino de Constantinopla, a coroa imperial foi ofrecida ao rei André II de Hungría, quen se negou, logo a Pedro II de Courtenay, que si aceptara. Mentres a súa esposa Iolanda, irmá de Henrique de Flandres, foi a Constantinopla por barco, Pedro de Courtenay preferiu ir por terra, pero foi atacado e tomado prisioneiro en Durazzo por Teodoro Comneno Ducas, déspota de Epiro en 1217. Morreu pouco tempo despois sen ver Constantinopla. Iolanda de Flandres aseguraría o goberno imperial, pero falecería o 24 ou 26 de agosto de 1219.
Buscaba unicamente a paz, pero o Imperio era nese entón presa das ambicións de dous dos seus veciños, o Despotado de Epiro e o Imperio de Nicea, ambos os dous derivados da desmembración do Imperio bizantino en 1204 e que trataban de recuperar Constantinopla dos latinos. A primeira hostilidade proviña de Teodoro Comneno Ducas, déspota de Epiro, que invadiu Tesalia en 1221 e conquistou o Reino de Tesalónica en 1224 proclamándose emperador naquela cidade. O seu fillo, Demetrio de Montferrato partiu cara a Occidente para buscar axuda, pero non puido obtela. Roberto, aínda que estaba a combater contra o Imperio de Nicea, enviou un exército na súa axuda, pero foi atacado fronte a Serres e tivo que retirarse a Tracia.
Fronte a Teodoro I Láscaris, o emperador de Nicea, Roberto non tivo moito éxito. Teodoro casou con María de Courtenay, a irmá de Roberto e, tendo en conta que tiña dereitos ao Imperio, conquistou parte da costa asiática do Imperio latino. Para facer fronte a Teodoro Comneno Ducas, Roberto negociou unha tregua con Teodoro Láscaris, que, vendo o carácter indolente de Roberto, decidiu dar á súa terceira filla en matrimonio para un mellor control, pero a oposición do patriarca grego nas relacións sobre estes matrimonios termina frustrándoo. Teodoro Láscaris morreu pouco despois, e o seu xenro Xoán III Ducas Vatatzés sucédeo a expensas dos irmáns de Teodoro, Aleixo e Isaac Láscaris. Este último fuxiu a Constantinopla e convenceu a Roberto de facer a guerra a Xoán Vatatzés, pero o exército latino sufriu unha severa derrota en Pemaneno en 1224. Roberto perde Bitinia, os irmáns Láscaris son capturados e cegados. Aproveitando o seu éxito, Xoán Vatatzés invade Europa e toma a cidade de Adrianópolis, pero esta última é tomada en 1225 por Teodoro Comneno. A partir desa data, o Imperio latino está condenado a desaparecer, e a única incógnita era quen sería o vencedor, o emperador de Epiro ou o de Nicea.
Descrito como parvo polos cronistas da época, Roberto de Courtenay reaccionou debilmente ante estes reveses, en 1224 buscou reforzos no rei Luís VIII de Francia, que, preparándose para ir a unha cruzada contra os albixenses, non llos puido enviar. En 1225, Guillerme VI de Montferrato, tratou de recuperar o Reino de Tesalónica en nome do seu irmán Demetrio, pero morreu o 17 de setembro de 1225 dando lugar á retirada do seu exército.
Bohemundo I de Antioquía
Bohemundo I de Antioquía, tamén coñecido como Bohemundo I de Tarento, nado cara o ano 1054 e finado o 3 de marzo de 1111, foi príncipe de Tarento entre 1089 e 1111 e de Antioquía desde 1098 ata 1111. Xunto ao seu pai, Roberto Guiscardo, loitou ferreamente contra o Imperio bizantino. Foi un dos máis importantes líderes da Primeira Cruzada, onde conseguiu ser príncipe dos territorios recentemente conquistados de Antioquía. Tras ser apresado polos musulmáns e escapar a Francia, logrou casar coa filla do rei Filipe I de Francia. Tras ser derrotado no seu último intento de atacar ao emperador bizantino Aleixo I Comneno, viuse obrigado a asinar o Tratado de Diabolis, un humillante pacto que destruíu a súa carreira militar e política.
A loita contra os bizantinos
Foi o brazo dereito do seu pai cando este atacou ao Imperio bizantino (1080-1085) e foi o comandante das forzas normandas durante a ausencia do seu pai (1082-1084) penetrando en Tesalia e chegando ata a cidade de Larissa, no entanto ao final foi derrotado por Aleixo I Comneno. Estas hostilidades co emperador bizantino marcarían a política a seguir por parte do rei Roberto e do propio Bohemundo, xa que o destinou ao trono de Constantinopla.
Crise na sucesión de Roberto Guiscardo
No medio de todo isto chegou a noticia de que Roberto Guiscardo falecera (en 1085), e de que os dominios normandos en Italia que este posuía, estaban en mans agora de Roxerio I de Sicilia, irmán de Roberto, e xa que logo tío de Bohemundo. Leste abandonou a campaña nos Balcáns, regresando a fume de carozo a Italia, pero non puido facerse co que consideraba a súa lexítima herdanza. No entanto, Bohemundo herdou as posesións do seu pai no Adriático, posesións que perdeu rapidamente en favor dos gregos ou bizantinos; pola contra o seu medio irmán Rogelio Borsa herdou Apulia e as posesións italianas. A guerra entre eles fíxose inevitable, ata que finalizou coa o intervención do papa Urbano II, compensando a Bohemundo coa cidade de Tarento a cambio da súa renuncia ao ducado de Apulia. Compensación coa que nunca estivo conforme, motivo polo que sempre buscou un maior status para el. O cronista Romoal de Salerno dixo de Bohemundo que sempre buscaba o imposible.
Moneyball
Moneyball é un filme estadounidense de drama dirixido por Bennett Miller e escrito por Steven Zaillian e Aaron Sorkin. Está baseado na novela non ficticia de Michael Lewis Moneyball: The Art of Winning an Unfair Game, que conta a historia do equipo dos Oakland Athletics e do seu xerente xeral Billy Beane.
Bohemundo I de Antioquía
A Primeira Cruzada e a conquista de Antioquía
150px|miniatura|esquerda|Miniatura medieval que representa o Sitio de Antioquía.
Bohemundo reuniu baixo o seu mando un exército normando (posiblemente a mellor división do exército cruzado), seguramente o seu continxente non era particularmente numeroso, chegando a preto de 500 homes sobre un total de ao redor de 35.000 cruzados. Cruzou o Mar Adriático e chegou ata Constantinopla pola mesma ruta que seguira en 1082-1084. Foi moi coidadoso na súa nova relación con Aleixo I, a quen rendeu homenaxe á súa chegada á cidade en 1097. É posible que negociase con Aleixo I sobre o principado de Antioquía; si fíxoo non debeu atopar grande apoio por parte do emperador. Desde Constantinopla ata Antioquía, Bohemundo foi o auténtico xefe da Primeira Cruzada; e o éxito ao atravesar Asia Menor mostra a súa gran capacidade de mando, xa que a cruzada de 1101, a Segunda Cruzada en 1147 e a Terceira Cruzada en 1189 foron incapaces de atravesar esta rexión.
Ana Comneno, filla de Aleixo I, deixou un marabilloso retrato de Bohemundo no seu libro "Alexiada" (grego clásico: Ἀλεξιάς); coñeceuno por primeira vez cando tiña 14 anos e realmente quedou fascinada pola súa presenza. Non deixou outro retrato similar de ningún outro príncipe Cruzado. Textualmente:
Como político, Bohemundo era capaz de afervoar aos cruzados no seu propio beneficio; así cando o seu sobriño Tancredo deixou o exército principal en Heraclea, co fin de establecerse en Cilicia, posiblemente o que pretendían era sentar as bases do futuro principado en Oriente. Bohemundo foi o primeiro en tomar posicións fronte a Antioquía en outubro de 1097, tomando parte activa no sitio da cidade, rexeitando os intentos musulmáns por romper o cerco desde o Leste e establecendo un nexo cos aliados occidentais mediante o porto de San Simeón onde estaban os barcos xenoveses.
A conquista de Antioquía só foi posible grazas ao complot urdido por Bohemundo cun dos capitáns da cidade chamado Firuz. Porén, non puido conseguir que se lle concedese a cidade ata que os Cruzados quedaron sitiados no seu interior aterrorizados ante a chegada de tropas aliadas dos musulmáns, guiadas por Kerbogha, coa salvidade de que no dereito á cidade tería prioridade o emperador Aleixo I, a condición de que cumprise a súa promesa de enviar un exército en axuda dos cruzados. Aleixo non chegou co seu exército e con todo os cruzados conseguiron derrotar ao temible exército de Kerbogha. Nin aínda así viuse seguro na súa posición Bohemundo, xa que Raimundo de Tolosa (tamén coñecido como Raimundo de Saint-Gilles), erixiuse como representante de Aleixo reclamou para el a cidade. Finalmente, en xaneiro de 1099, conseguiu o pleno dominio de Antioquía, permanecendo nos seus arredores co fin de asegurar a súa posición, o resto de cruzados continuou o seu camiño cara a Xerusalén.
Guerras de Bohemundo contra musulmáns e bizantinos
Bohemundo chegou a Xerusalén no Nadal de 1099, e conseguiu que se elixise como patriarca a Dagoberto de Pisa, posiblemente co fin de contrarrestar o enorme poder que ostentaban os nobres de Lorena na cidade. Parece que Bohemundo estaba destinado a fundar unha gran principado en Antioquía, o cal prevalecería sobre Xerusalén, dada a súa excelente posición xeográfica e o seu excelente exército. Pero, tiña que facer fronte a dúas forzas, por unha banda o Imperio Bizantino, que reclamaba esas cidades como da súa propiedade, reclamación que era apoiado por Raimundo de Tolosa e en segundo lugar os poderosos estados musulmáns do noroeste de Siria. Non puido con estas dúas forzas. En 1100 foi apresado polos Danisméndidas de Sivas, e permaneceu en prisión ata 1103. No seu lugar quedou o seu sobriño Tancredo; pero mentres tanto Raimundo de Tolosa estableceuse ao sur do seu principado na cidade de Trípoli, poñendo en xaque a expansión cara ao sur de Bohemundo. miniatura|150px|dereita|Mausoleo de Bohemundo en [[Canosa dei Puglia]]
Rescatado en 1103 grazas á xenerosidade do rei armenio Kogh Vasil, Bohemundo suscitouse como propósito principal o ataque aos seus veciños musulmáns co fin de ter os aprovisionamentos asegurados. Con todo, no seu ataque a Harran recibiu unha terrible derrota no río Balikh, preto de Rakka, sobre o río Éufrates. A batalla foi decisiva; o gran principado no Leste que tanto ansiaba quedou abortado. A este ataque seguiu outro, por parte dos bizantinos sobre Cilicia e ao ver como os seus recursos diminuían sen cesar viaxou a Europa co fin de conseguir reforzos. A súa personalidade tan atractiva fíxolle merecedor da man de Constanza, a filla do rei de Francia Filipe I, obtendo con iso un grande exército. Respecto da súa voda, o abade Suger conta:
Cegado xa que logo éxito, Bohemundo decidiu utilizar o seu exército, non para defender o seu principado fronte ás apetencias bizantinas, senón para atacar directamente a Aleixo I. Así o fixo, pero Aleixo demostrou ser máis forte, axudado polos Venecianos derrotou a Bohemundo someténdolle a un acordo humillante (Tratado de Diabolis, en 1108), mediante devandito tratado Bohemundo pasou a ser un vasalo de Aleixo I a cambio de ser nomeado "sebastos" (un título bizantino), prometeu ceder os territorios en litixio e tivo que admitir que houbese un Patriarca ortodoxo en Antioquía. A partir desa data Bohemundo foi un home acabado.
A continuación, regresou a Italia coa esperanza de atopar os medios e os homes que lle permitisen continuar con eficacia e determinación da súa política en Terra Santa, pero morreu en 1111 en Bari e foi enterrado en Canosa dei Puglia.
Maria Pilar Busquets i Medan
Maria Pilar Busquets i Medan, nada en Les (Lleida) o 23 de marzo de 1937, é unha política aranesa que foi Síndica de Arán entre 1991 e 1993.
Traxectoria
Traballou no sector da hostalaría. Foi Flor d'or nos Jocs Florals da Escola deras Pirenèos de Gascunya e no concurso literario de poesía e prosa do Museo Etnolóxico do Val de Arán. Foi membro da Comisión Ofiicial para a Normalización lingüística do Aranés, membro fundadora da Asociación de veciños Es Tersús e responsable de cultura de 1977 a 1980, e presidenta da Asociación Pro Defensa de l'Eix Transpirinenc pel Pas Natural de la Vall d'Aran.
Despois da recuperación do Consello Xeral de Arán, a histórica institución de autogoberno do Val de Arán, coa aprobación da Lei 16/1990, de 13 de xuño, gañou as eleccións con Coalició Aranesa-Convergència i Unió (CA-CiU), integrada por Convergéncia Democratica Aranesa, á que pertence Pilar Busquets, e Unió Democràtica Aranesa. Despois destas primeiras eleccións, o 26 de maio de 1991, foi investida Síndica de Arán. Dous anos máis tarde a coalición rompeuse e a súa compañeira Amparo Serrano Iglesias, de UDA, presentou unha moción de censura que recibiu o apoio de Unitat d'Aran e Pilar Busquets perdeu o cargo.
Tamén foi deputada do Parlament de Catalunya por CiU nas eleccións de 1984 e 1988.
Bandeira do Val de Arán
250px|thumb|Bandeira do Val de Arán A bandeira do Val de Arán foi aprobada en sesión plenaria polo Consello Xeral de Arán o 11 de outubro de 1993.
É unha bandeira apaisada, de proporcións dous de alto por tres de longo, de color granate. Ten o escudo do Val de Arán no centro da Cruz de Tolosa, símbolo de Occitania, situada no medio da bandeira.
Quere simbolitzar que Arán está no corazón de Occitania e de todos os occitanos.
Relative strength index
O Indicador Relative Strength Index (RSI) é un indicador técnico usado na análise de mercados financeiros. O seu obxectivo é mostrar de xeito gráfico a forza (ou debilidade) dun activo financeiro nun período determinado. Baséase nos prezos de peche dun período de cotización recente.
O RSI é un oscilador de momento, que mide a velocidade e a magnitude dos movementos dirixidos no prezo dun activo. O momento é a taxa de caída ou crecemento no prezo. O índice valora o momento como a taxa entre os peches á alta e os peches á baixa. Así, os activos que teñen máis cambios positivos (ou cambios máis fortes) teñen un valor de RSI máis altos ca aqueles que teñen máis baixadas no prezo.
Acotío, este indicador emprega un período de 14 días no seu cálculo, medido nunha escala de 0 a 100. Tradicionalmente considéranse niveis altos e baixos no mercado os valores 70 e 30 respectivamente. Con todo, outros valores do período poden empregarse cando se precisa información sobre intervalos maiores ou menores. Como é sinxelo de intuír, valores máis extremos do indicador coma 80-20 indican un momento máis forte, pero danse con menor frecuencia.
O índice de forza relativa (RSI) foi definido por primeira vez por J. Welles Wilder en 1978, no seu libro New Concepts in Technical Trading Systems. Hoxe en día é un dos indicadores técnicos máis empregados, especialmente no FOREX.
Cálculo
Para cada período de cotización considerado calcúlanse dous valores U e D.
No caso en que o peche do período considerado como actual sexa maior ca o valor ó peche previo, temos:
Así mesmo, no caso de que o prezo baixase dende o período previo ó actual:
Estes valores para U e D serán sempre maiores ou iguais que 0, tendo a situación U = D = 0 no caso de que o prezo de peche sexa o mesmo nos dous períodos considerados.
As medias destes valores calcúlanse usando unha media móbil exponencial (EMA) cun período n. Esta proporción é coñecida como Forza Relativa (Relative Strength ou RS)
A continuación aplícase a corrección:
Cando os valores de D son cero, o valor da Forza Relativa aproximase a infinito, que resulta no RSI tomando valores próximos a 100 (por causa da corrección)
Synanceia
Synanceia é o xénero da familia de peixes tropicais Synanceiidae que posúen un veleno neurotóxico. Synanceia horrida, Synanceia nana, e máis o Synanceia verrucosa son algúns exemplos, este último empregado na elaboración do suxi.
Voo 541 de Air Philippines
O voo 541 de Air Philippines era un voo regular doméstico operado por Air Philippines dende o Aeroporto Internacional Ninoy Aquino en Manila ata o Aeroporto Internacional Francisco Bangoy en Davao City, Filipinas. O 19 de abril de 2000 o Boeing 737-2H4 que operaba o voo esnafrouse en Sámal, Davao do Norte, mentres se aproximaba ao aeroporto, matando os 124 pasaxeiros e 7 tripulantes a bordo do aparello. É o peor accidente aéreo ocorrido en Filipinas e o segundo peor dun Boeing 737-200, tras o voo 091 de Mandala Airlines que se estrelou cinco anos despois.
Accidente
O avión, un Boeing 737-2H4 con rexistro RP-C3010, anteriormente pertenceu a Southwest Airlines e foi entregado en febreiro de 1978. Air Philippines mercouno 20 anos despois.
O 19 de abril de 2000, o voo 541 de Air Philippines, con 131 pasaxeiros e tripulantes, deixou Manila ao redor das 5:30 a.m., voando cara Davao City, no sueste de Mindanao, a unhas 600 millas de Manila.
Durante a súa aproximación ao aeroporto ao redor das 7:00 a.m., un DC-9 de Cebu Pacific estaba na pista preparándose para saír cara Cebú. Pouco despois o voo 541 comezou un circuíto de espera voando a través de nubes baixas, mentres agardaba a que avión na pista engalase. Mentres realizaba o circuíto o aparello golpeou contra un cocoteiro a 500 pés sobre o nivel do mar e esnafrouse a poucas millas ao oeste do aeroporto. O avión incendiouse e desintegrouse sen que houbese superviventes.
Consecuencias
Habitantes da illa dixeron que o avión estaba voando a baixa altura e golpeou un cocoteiro, que arrincou parte da súa á. Dixeron que intentou subir cos motores a plena potencia, pero non foi capaz e esnafrouse. O avión desintegrouse e incendiouse cando caeu nun bosque de cocoteiros. Traballadores do aeroporto dixeron que había brétema no momento do accidente.
Castro de Noville
O Castro de Noville é un poboado castrexo situado nun pequeno outeiro na parroquia de Meá (Mugardos), aos pés da ría de Ferrol.
Voo 541 de Air Philippines
Consecuencias
O aeroporto internacional de Davao non tiña un equipamento completo para aterraxes instrumentais, e as ateraxes visuais suspendéranse temporalmente antes do accidente.
Castro de Noville
Descrición
O castro ocupa o cumio dunha pequena elevación entre dous regatos que baixan ata a ría. Aos seus pés, na beira do mar, están as pegadas dunha pequena vila romana parcialmente escavada. O castro ocupa o cumio do monte por onde pasan varios camiños forestais, cara ao sur unha liña eléctrica divide as plantacións de eucaliptos.
Damian Lillard
Instituto
Lillard xogou para ó Oakland High school, onde estivo no mellor equipo da liga nas súas tempadas coma júnior e coma sénior. Na súa tempada coma júnior, acadou 20 puntos, 4 rebotes e 4 asistencias por partido; coma sénior, fixo 28 puntos por partido, conseguindo chegar ós 45 puntos nun partido.
Traxectoria universitaria
Na tempada 2008-09, o seu primeiro ano no baloncesto universitario, Lillard fixo 11.5 puntos por partido e liderou ós Wildcats a gañar a tempada regular da Big Sky Conference. Foi nomeado Freshman do Ano e foi incluído no primeiro equipo de toda a conferencia, sendo o primeiro freshman en facelo dende Rodney Stuckey en 2006.
Na tempada 2010-11, Lillard tivo de novo un gran comezo. Porén, a súa tempada durou menos do previsto debido a unha lesión nun dos seus pés cando se levaban nove partidos disputados. Ata ese intre, Lillard lideraba a Big Sky Conference con 19.7 puntos por partido antes de que a súa lesión o apartara durante o resto do ano.
Na 2011-12, coma júnior, Lillard liderou ós Wildcats a unha marca de 14-2. Ademais foi o líder en anotación en todo o país durante case toda a tempada, con 24.5 puntos por partido ó remate da mesma. Os seus esforzos lle deron a súa terceira inclusión no primeiro equipo da conferencia e o seu segundo premio ó Xogador do Ano da Big Sky. Ademais, foi finalista do Premio Bob Cousy. Pouco despois do remate da tempada, Lillard decidiu saltarse o seu ano coma sénior e declarouse elixible para o Draft da NBA de 2012. Lillard rematou a súa traxectoria universitaria sendo o segundo maior anotador da historia de Weber State con 1.934 puntos, e o quinto da historia da Big Sky.
Traxectoria profesional
O 28 de xuño de 2012, Lillard foi elixido na 6ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Portland Trail Blazers. No seu debut cos Blazers o 31 de outubro e 2012 contra os Los Angeles Lakers, Lillard anotou 23 asistencias e repartiu 11 asistencias, converténdose no terceiro xogador da historia da liga en debutar facendo 20 puntos e 10 asistencias, despois de Oscar Robertson e Isiah Thomas.
As Brañas, Mántaras, Irixoa
As Brañas é un lugar da parroquia de Mántaras no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Human Nature (canción de Michael Jackson)
"Human Nature" é un sinxelo do artista estadounidense Michael Jackson. Foi escrito e composto por Steve Porcaro e John Bettis, e producido por Quincy Jones. É o quinto sinxelo do álbum Thriller (1982). Nun princiio, Porcaro gravara unha demo da canción nun casete, que lle foi entregado a Jones.
Vivir la utopía
Vivir la utopía é un documental de 1997, producido por TVE e dirixido por Juan Gamero. Nel descríbese a experiencia anarcosindicalista e anarcocomunista vivida en España que transformou as estruturas sociais en amplas zonas do bando republicano durante a guerra civil de 1936-39, evento denominado revolución española.
Human Nature (canción de Michael Jackson)
"Human Nature" foi lanzado o 3 de xullo de 1983, e malia non ser lanzada no Reino Unido, tivo un grande éxito nas listas musicais dos Estados Unidos. Acadou o número 2 na Billboard's Hot Adult Contemporary, e o número 7 na Hot 100. En Nova Zelandia, a canción conseguiu o número 11. A balada xerou unha boa acollida por parte dos críticos musicais. "Human Nature" foi versionada por moitos artistas, como Stevie Wonder, Danny Chan, Schlong, John Mayer, Miles Davis, SWV, Nas e Chris Brown.
Cabido de Lanzarote
150px|miniatura|Escudo do Cabido de Lanzarote O Cabido de Lanzarote (en castelán: Cabildo de Lanzarote) é o órgano de goberno da illa de Lanzarote, nas Canarias. Como todos os cabidos, foi formado a partir da Lei de Cabidos de 1912, e é a forma gobernativa e administrativa propia das Illas Canarias, que cumpre dúas funcións principalmente: por unha parte, presta servizos e exerce competencias propias da Comunidade Autónoma e por outra, é a entidade local que goberna a illa. A xurisdición do cabido tamén inclúe á illa de La Graciosa.
O seu presidente dende o 17 de outubro de 2009 é Pedro San Ginés Gutiérrez, de Coalición Canaria.
Vivir la utopía
Consta de 30 entrevistas con superviventes anarquistas da revolución española, testemuñando o labor construtivo da revolución social e os antecedentes históricos do movemento libertario español. Este labor construtivo significou a organización de colectividades agrícolas de arredor de 7 millóns de campesiños, 3.000 fábricas e empresas colectivamente autoxestionadas nas cidades, a unión de 150.000 milicianos anarquistas contra o fascismo, así como as actividades culturais e o movemento Mujeres Libres de mulleres contra o patriarcado.
Produción
O documental foi rodado na sede da Fundación de Estudios Libertarios Anselmo Lorenzo (FAL), e en diferentes lugares da Península Ibérica e parte de Francia, facendo entrevistas e tomando imaxes de libros, carteis, folletos e fotografías. A voz en off é de Maribel Sanchez-Maroto e Manuel Carvajal. Inclúe moitas imaxes de época, e ademais de gravacións fabriles, agrícolas e de actividades cotiás e mesmo bélicas, aparecen imaxes do ditador Miguel Primo de Rivera, do seu fillo Jose Antonio, do xeneral Francisco Franco, e de anarquistas coma Joan García Oliver, Federica Montseny ou Buenaventura Durruti.
A música é do cantaor flamenco El Cabrero e do guitarrista Paco del Gastor.
Transmisión
O documental transmitiuse en 1997 en TVE 2, dentro do espazo La noche temática, dedicado ese día ao movemento anarquista en España, xunto co filme de Ken Loach Land and Freedom e un documental da cadea Arte francesa sobre o asasinato cometido polo réxime franquista en 1963 contra os anarquistas Joaquín Delgado e Francisco Granado.
Tivo boa acollida en ambientes libertarios.
Cronoloxía de Dragon Ball
Esta páxina contén a cronoloxía de Dragon Ball, os casos detallados pola Toei Animation no 7º daizenshuu, a cronoloxía oficial de Akira Toriyama da Shonen Jump e do libro Dragon Ball GT Perfect File 1. Mentres que se dan algúns acontecementos e personaxes non canónicos ó manga (Garlick Jr., Cooler, Paikuhan, Dragon Ball GT etc.), outros, coma o resto de personaxes de películas e a súa historia, saltáronse. Descoñécese a partir de que evento importante no seu mundo se numeran os anos.
Hai aproximadamente 100 millóns de anos
Tense a primeira noticia da existencia do planeta de Kaiō que posteriormente sería destruído por Célula.
Hai aproximadamente 75 millóns de anos
Rō Kaiō Shin, o Kaiōshin de hai 15 xeracións, é encerrado na espada Z.
Hai aproximadamente 5 millóns de anos
O mago Bibidi crea o Máxico Boo. Tras isto, o diabólico ser aniquila centos de planetas nos anos seguintes. Ademais elimina dous dos 5 Kaiōshin. Ademais absorbe o Kaiō Shin do sur e o Dai Kaiō Shin, o que fai que mude a súa aparencia e obteña un chisco de bondade. Por isto, o incontrolado Bū é encerrado nunha esfera por Bibidi e agochada na Terra. O derradeiro Kaiōshin, o Kaiō Shin do leste, elimina Bibidi polo que a esfera é esquecida.
Hai aproximadamente 10000 anos
Annin comeza o seu labor protexendo o Hakkero (八卦炉, Os oito fogos incandescentes) en Gokyōsan (五行山, Os cinco picos) —a montaña que se acha no límite entre Este Mundo e o Outro Mundo—, separando os dous mundos.
Ano -4237
Os devanceiros de Garlick Jr. diríxense á Terra, pois o planeta endiañado, Makyō (魔凶), aproxímase na súa órbita de 5000 anos ó punto máis preto ó mundo dos humanos.
Ano -739
A princesa serpe, Jadōshin (蛇道神), constrúe o seu palacio no camiño da serpe que conduce ó planeta de Kaiō.
Ano -251
Hildegan nace pola enerxía dos magos malignos no planeta Konats. Tapion e Minosha encerran a metade superior e a inferior do monstro nos seus corpos respectivamente coas frautas máxicas. Tapion e Minosha son encerrados en caixas de música e enviados a lados totalmente opostos do universo.
Ano -238 aproximadamente
Comeza a aparecer unha lenda que fala sobre a futura aparición do Súper Saiyan.
Ano cero
Iníciase o calendario oficial de Dragon Ball que non ten equivalencia co noso calendario.
Ano 250
A sona de Uranai Baba comeza a medrar grazas ós seus poderes.
Enma Daiō (xuíz dos mortos) diríxese ó planeta de Kaiō polo camiño da serpe para adestrar con el. Durante esta viaxe, a princesa serpe invítao ó seu palacio, e namórase de Enma. Asemade, acontecen as mudanzas climáticas no planeta Namek. O fillo de Katattsu foxe nunha nave cara á Terra.
Nace o Mestre Mutenroi ou xenio da tartaruga (Kamesennin), un dos futuros mestres de Son Goku.
O fillo de Katattsu convértese en discípulo do deus actual da Terra.
Mutaito comeza a adestrar o Mestre Mutenroi cando fai os 18 anos. El namórase de Fan-Fan.
Nace Tou Pai Pai, o irmán de Mestre Corvo.
Os devanceiros de Garlick volven ataca-la Terra e son detidos polo antigo deus. O fillo de Katattsu convértese no novo Deus da Terra despois de se dividir en dous. Deste xeito nace Kamisama (a parte boa) e Piccoro Daimaō (a parte má). Após unha tempada de terror e destrución, Mutaito consegue encerrar Piccoro coa técnica Mafuba aínda que morre acto seguido por utilizala.
Os Saiyans descobren unha nave espacial que caeu no seu territorio e que procedía do Planeta Plant.
O Mestre Mutenroi comeza a coleccionar revistas eróticas.
O Mestre Mutenroi atopa a Bóla do Dragón de 3 estrelas no fondo do mar.
Celébrase o primeiro Torneo das Artes Marciais (Tenkaichi Budōkai).
Nace Son Gohanda que máis tarde sería o avó adoptivo de Son Goku.
Kamisama relata a Señor Popo o que lembra da súa infancia.
Nace o Xefe Coello (Toninjinka).
Nace o gran Rei Pilaf.
Os Saiyans únense cos guerreiros do planeta Plant e rebélanse contra a raza dos Tsufurs, coexistente coa súa e nomean ó planeta: Vexeta, nome do seu rei. Durante este período de conflitos, os Saiyans convertidos en Ōzaru, aniquilan por completo tódolos Tsufurs (ou case todos) xa que o científico Tsufur coñecido como Raichi morre loitando aparentemente pero consegue escapar igual có Dr. Myu. Finaliza a alianza co planeta Plant e os Saiyans inician a reconstrución da civilización e do planeta. Descobren a tecnoloxía Tsufur coa cal poderán viaxar a outros planetas e utilizar artefactos coma o Scouter, que pode medila forza de combate dos inimigos.
Nace o futuro membro da Red Ribbon, o xeneral Blue.
Tou Pai Pai convértese en asasino profesional.
Nacemento do príncipe Vexeta.
Nacen Bulma, Yamcha, Lunch e Ten Shin Han.
Freezer comeza a teme-lo poder dos Saiyans e aumenta a súa desconfianza cara a eles. Ademais a lenda do Súper Saiyan fai que sinta temor cara a esta raza. Asemade, no planeta Vexeta algúns Saiyans comezan a sospeitar do seu «socio» Freezer.
Nacemento de Krilín.
Principado de Antioquía
O Principado de Antioquía foi un dos Estados cruzados creados durante a Primeira cruzada, que ocupou partes das modernas Turquía e Siria. O principado foi máis pequeno que o Condado de Edesa ou o Reino de Xerusalén. Estendíase ao longo do extremo nordés do mar Mediterráneo, bordeando co Condado de Trípoli ao sur, Edesa ao leste, e alternando entre Imperio Bizantino e o Reino de Armenia ao noroeste, segundo o ano.
Cronoloxía de Dragon Ball
Ano 250
Nacemento de Kakarotto (Son Goku). Os Saiyans invaden os planetas Karnage e Milt. O Rei Vexeta enfróntase a Freezer pero é derrotado e morre. Son Goku parte do planeta Vexeta camiño da Terra, pra conquistala. O seu pai, Barduck, é asasinado por Freezer, que tamén destrúe o planeta Vexeta e os seus habitantes. Por outro lado nace Chichi, filla de Gyūmaō, e a súa nai morre.
Principado de Antioquía
Orixes
O avance musulmán cara Occidente causou preocupación entre a cristiandade. Tras a caída dos Santos Lugares, o Papado promoveu as expedicións militares que foron coñecidas como cruzadas.
Cronoloxía de Dragon Ball
Ano 250
O vello Son Gohanda atopa Kakarotto, adóptao e decídelle chamar Son Goku.
Principado de Antioquía
Orixes
Na Primeira cruzada, o príncipe Bohemundo de Tarento realizou unha vitoriosa campaña militar para recuperar territorios que Bizancio perdera fronte ao avance musulmán. Porén, unha vez acabada a súa campaña coa toma de Antioquía, Bohemundo retivo o territorio, creando este principado.
Cronoloxía de Dragon Ball
Ano 250
Son Goku leva unha pancada na cabeza e esquece a misión pola cal fora enviado á Terra polos Saiyans: a aniquilación da Raza Humana e o control do planeta Terra para a súa posterior venda.
Principado de Antioquía
Poboación
O principado tivo arredor de 20 000 habitantes durante o século XII, moitos dos cales eran cristiáns armenios ou ortodoxos gregos, cuns poucos habitantes musulmáns. Moitos dos cruzados que se asentaron no principado eran de orixe normanda, na súa maioría do condado de Sicilia, sendo estes os primeiros gobernantes do país. Poucos dos habitantes do principado, coa excepción dos cruzados, eran católicos, a pesar de que a cidade estaba baixo a xurisdición do Patriarcado Latino de Antioquía, establecido no 1100. Este patriarcado mantívose como o titular da sé antioquense ata que foi deposto en 1964.