cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quintela, Sernancelhe
É tamén chamada Quintela da Lapa ou Lapa. Foi vila e sede de concello até o inicio do século XIX. Estaba constituído só por unha freguesía e tiña, en 1801, 478 habitantes. Pertenceu ao extinto concello de Caria até 1855.
María Martínez Val
Traxectoria
María Martínez Val comezou a traballar no xornal El Ideal Gallego (1991), para pasar rapidamente a Galicia Hoxe e El Correo Gallego. Accedeu posteriormente, a comezos da década de 2000 ao grupo Voz, onde foi directora de comunicación do grupo e da Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre. En 2008 foi fichada como subdirectora de Xornal de Galicia polo seu promotor José Luis Gómez Gómez, cando a fundación do medio.
En marzo de 2011 substituíu a Gómez no posto de director.
Vanguardia Republicana
Vanguardia Republicana foi un periódico editado no Carballiño en 1931.
Historia e características
Apareceu en 1931. Promovido e dirixido por Ramón Ferreiro Lago.
Alejandro Rodríguez Rodríguez
Alejandro Rodríguez Rodríguez, nado en 1954, é un político galego do PPdeG. Foi alcalde de Oia dende o 2003 ata o 2015.
Traxectoria
É corretor de seguros. Presentouse ás eleccións municipais de 2003 no concello de Oia encabezando a candidatura do PPdeG en substitución de Álvaro Miniño Rodríguez e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Continuou como alcalde de Oia nas eleccións de 2007 e 2011, sempre con maioría absoluta.
Hinwil
Hinwil é un municipio do distrito de Hinwil, no cantón de Zürich, en Suíza. Cunha poboación de 10 830 habitantes no ano 2015, ten unha área de 22,31 km2 e unha densidade de poboación de 490 hab/km2.
Historia
O concello actual de Hinwil está formado pola reunión, no 1789, dos catro lugares da parroquia de Hinwill: Hinwil, Ringwil, Wernetshausen e Hadlikon. Mais a historia de Hinwil é máis antiga, atopáronse nela fundacións dunha vila romana do século I, debaixo dunha igrexa medieval.
Automobilismo
Neste municipio está localizada unha das bases da escudaría de Fórmula 1 BMW Sauber.
Ramón Vázquez Rodríguez
Ramón Vázquez Rodríguez, coñecido como O anarquista, nado na Arnoia en 1918 e finado en Ourense o 7 de marzo de 1938, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Veciño da Paixón. Presidente do Sindicato Campesino e afiliado a Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Foi detido en setembro de 1937 logo de ser ferido nunha persecución. Procesado en Ourense por adhesión á rebelión o 8 de outubro de 1937, foi condenado a pena de morte o 11 de novembro. Foi executado o 7 de marzo de 1938 no campo de Aragón, a carón do cemiterio de San Francisco. Tamén foi condenado en expediente de responsabiilidade civil en agosto de 1938.
Antonio Vives y Escudero
Antonio Vives y Escudero, nado o 4 de febreiro de 1859 en Madrid e finado o 19 de maio de 1925 na mesma cidade, foi un numismático, arqueólogo e arabista español de orixe menorquina. Foi académico da Real Academia da Historia e reuniu unha das mellores coleccións de obxectos arqueolóxicos de España.
En 1900 casou coa actriz e cantante de zarzuela Concepción Segura Roselló.
Infancia e formación
Antonio Vives y Escudero naceu en Madrid, fillo de Sebastián Vives Batlle e Anna Escudero Vinent, unha familia procedente de Menorca que rexentaba en Madrid a confeitaría La Mahonesa. Na súa primeira infancia, a familia volveu a Maó, onde Antonio cursou o seu ensino secundario. Nesta época de xuventude naceu o seu interese pola arqueoloxía e a numismática, por mor das excursións que facía por Menorca, nas que recollía moedas e outros obxectos que despois clasificaba.
Concluído o bacharelato no Instituto de Maó en 1875, volveu a Madrid para estudar Medicina, aínda que axiña abandonou estes estudos. Despois dun proxecto comercial frustrado na Habana, matriculouse en 1890 na Escola Superior de Diplomática de Madrid, onte acadou o título de arquiveiro, bibliotecario e arqueólogo.
Carreira académica e profesional
De camiño comezou a súa dedicación á investigación e as súas primeiras publicacións, sobre temas diversos, como a numismática e a arte arábigas, a moeda castelá, a reforma monetaria dos Reis Católicos ou a moeda da idade de bronce.
Paralelamente ás súas primeira publicacións, levou a cabo a catalogación de diversos achados monetarios e encomendóuselle o tomo relativo ás Illas Baleares da serie Catálogo Artístico y Monumental de España, que non chegou a saír á luz. O 20 de xaneiro de 1905 foi designado polo rei Afonso XIII para a elaboración do Inventario de los Monumentos Artísticos de España, Provincia de Baleares. Mais foi a partir da publicación en 1926 de La moneda hispánica, cando comezou a ser considerado como un estudoso de prestixio no ámbito numismático.
Ese recoñecemento levouno a relacionarse con outros investigadores e coas grandes institucións científicas de España, como o Museo Arqueolóxico Nacional ou a Real Academia da Historia, que lle achegaron aos seus estudos posteriores unha perspectiva máis científica. E ao mesmo tempo, coñeceu relevantes coleccionistas e anticuarios e comerciantes mediante os cales perfeccionou a súa colección de moedas e obxectos artísticos e arqueolóxicos, que iniciara xa desde neno.
Tamén se dedicou nesa etapa a taxar obras de arte, tanto de xeito privado como no seo de institucións como o Instituto Valencia de Don Juan.
No ámbito docente, Vives y Escudero foi profesor de arte árabe no Ateneo de Madrid e na Escola de Estudos Árabes. Tamén impartiu docencia na Universidade Central de Madrid, onde en 1911 foi nomeado catedrático de Numismática e Epigrafía da Facultade de Filosofía e Letras. Pola súa banda, a partir de 1904, Vives ingresou no Museo Arqueolóxico Nacional como arabista adscrito á súa sección de Numismática. En 1922 foi nomeado director do Instituto Valencia de Don Juan.
A colección Vives y Escudero
Hoxe a súa colección atópase esparexida por diferentes centros e espazos museísticos. A súa familia doou gran parte do seu legado ao municipio de Maó, que logo llo traspasou ao Museo de Menorca en 1946 e en 2015.
Os principais núcleos da súa colección consérvanse no Museo de Menorca, no Museo Arqueolóxico Nacional de España e na Hispanic Society of America, en Nova York.
Lingua afar
O afar (qafar) é unha lingua cuxita falada en Etiopía, Eritrea e Djibuti por 1,4 millóns de persoas (censo de 2007), do pobo afar.
Distribución xeográfica
Fálase na rexión de Afar, situada no leste de Etiopía, no norte e centro de Djibuti (na capital está en regresión), e en Eritrea na provincia do Sur do Mar Vermello.
Falantes
1 439 000 (2001)
Escrita
En 1814 Henry Salt na súa obra Voyage to Abyssinia, elabora a primeira lista de palabras afar. No século XIX e XX publícanse algúns libros de texto e relixiosos, en escritas baseadas no latín, no árabe e no etíope. En 1976 Hamad Abdallah (Dimis) e Jemal Abdulkadir Redo da Union pour le Développement Culturel de Djibuti crean o alfabeto afar (Qafar Feera), baseado no alfabeto latino A literatura actual esta composta principalmente por poesía (na súa maior parte de inspiración relixiosa) e contos inspirados na narrativa oral. Entre os autores destacan Cheikh Ay Farah Diné e Kabir Hamza Mahmoud
Uso social
O afar é a lingua empregada polos afar, un pobo tradicionalmente nómade, tan só entre os afar de Assab (Eritrea) e Djibuti hai perda lingüística. Nos tres países hai programas de radio en afar, e en Djibuti realízanse informativos de televisión en afar. Na rexión afar de Etiopía o ensino é en afar ata o 4º grao, en Djibuti emprégase o afar só en preescolar.
Pobo albanés
Os albaneses (en shqiptarët) son un grupo étnico nativo de Albania, Kosovo e os países veciños. O termo tamén se emprega para facer referencia ós cidadáns da República de Albania. Os albaneses étnicos falan a lingua albanesa e máis da metade viven en Albania e Kosovo. Un gran número de albaneses viven en Macedonia do Norte e en Italia, e tamén existen poboacións menores en Serbia e en Montenegro. A maioría dos albaneses son musulmáns (principalmente sunnitas, con pequenos compoñentes xiítas, sufís e bektashi), mais tamén existe unha minoría cristiá (católicos e ortodoxos).
Megaupload
miniatura|dereita|Logo. Megaupload foi un sitio web de servizo de aloxamento de ficheiros, fundado o 21 de marzo de 2005 por Megaupload Limited en Hong Kong. Dende o 19 de xaneiro de 2012 atópase inhabilitado pola FBI estadounidense por suposta infracción de dereitos de autor.
Traxectoria
O dominio megaupload.com atraeu polo menos 10 millóns de visitas en 2008 de acordo cun estudo de Compete.com. O servizo básico atopábase dispoñible de forma gratuíta e permitía aos usuarios subir ficheiros de até 2 xigabytes. O usuario libre non podía descargar ficheiros de máis de 1 GB, con todo o usuario rexistrado podía descargar 100 GB de ficheiro almacenados.
Calquera ficheiro subido por anónimos caducaba se non había descargas en máis de 21 días (os subidos por usuarios gratuítos, 90 días, e os subidos por Premiums, nunca). Nun primeiro momento, os usuarios debían encher un texto baseado en CAPTCHA ao descargar un ficheiro, máis tarde eliminouse este. Até unha data recente, os usuarios non rexistrados debían esperar uns 60 segundos na cola da descarga, mentres que os usuarios cun rexistro gratuíto tiñan que esperar 25 segundos; máis tarde, despois dunha remodelación na páxina de descargas, eliminouse o límite de tempo. Ambos os dous tipos de usuario debían esperar unha certa cantidade de tempo entre as transferencias despois de que unha certa cantidade de megabytes descargouse desde os servidores de Megaupload. Mediante pagamento podíase obter unha conta Premium, que outorgaba unha ampla gama de privilexios, tales como non esperar ningunha cola de ficheiros, realizar máis dunha descarga de forma simultánea, usar o programa Mega Manager na súa totalidade (sen restricións), subir arquivos protexidos con contrasinal, un espazo online ilimitado para subir os seus arquivos e non ter restricións de ningún tipo ao subir arquivos, entre outras.
Megaupload tamén posuía MegaVideo, un sitio de vídeo streaming, para aloxar ficheiros de vídeo, similar a YouTube, aínda que máis especializado en vídeos longos, como filmes e series de televisión.
Camerún nos Xogos Olímpicos
O Camerún participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1964, e dende entón enviou atletas para competir en cada edición dos Xogos de Verán. O país retirouse dos Xogos de 1976 após tres días de competición, para unir o boicot africano en resposta da participación de Nova Zelandia, quen aínda mantiña relacións deportivas coa Suráfrica do apartheid. O Camerún tamén participou nos Xogos Olímpicos de Inverno nunha ocasión, en 2002, cun só representante, Isaac Menyoli.
Os deportistas cameruneses gañaron un total de seis medallas, incluíndo a medalla de ouro en fútbol nos Xogos de 2000.
Anxiostatina
A anxiostatina é unha proteína que se encontra nos humanos e outras especies. É un inhibidor endóxeno da anxioxénese (é dicir, bloquea o crecemento de novos vasos sanguíneos), e utilízase actualmente en ensaios clínicos en terapias contra o cáncer, xa que os tumores necesitan a formación de novos vasos sanguíneos para crecer.
Estrutura
A anxiostatina é un fragmento de 38 kDa dunha proteína de maior tamaño, a plasmina (un fragmento de plasminóxeno) que comprende os catro primeiros módulos con dominios kringle do plasminóxeno. Cada módulo contén dúas pequenas láminas beta e tres enlaces disulfuro. A estrutura cristalográfica de raios X da anxiostatina xa foi determinada.
Síntese
A anxiostatina pode producirse por escisión autoproteolítica do plasminóxeno, que implica a redución de enlaces disulfuro extracelulares pola fosfoglicerato quinase. Ademais a anxiostatina pode ser escindida do plasminóxeno por diferentes metaloproteinases (MMPs), tales como a elastase, antíxeno prostático específico (PSA), serina protease de 13 kD, endopeptidase de 24 kD. A anxiostatina pode producirse tamén a partir da proteólise da plasmina.
Actividade biolóxica
A anxiostatina é coñecida por unirse a moitas proteínas, especialmente a anxiomotina e ATP sintase da superficie de células endoteliais, tamén a integrinas, anexina II, receptores C-met, proteoglicanos NG2, activador do plasminóxeno tisular, condroitín sulfato de proteoglicanos, e o CD26. Ademais, os pequenos fragmentos de anxisotatina poden unirse a varias outras proteínas. Aínda hai certa incerteza sobre o seu mecanismo de acción, mais parece implicar a inhibición da migración de células endoteliais, a proliferación e a indución da apoptose. Propúxose que a actividade da anxiostatina está relacionada, entre outras cousas, coa combinación das súas propiedades mecánicas e redox.
The Null Corporation
The Null Corporation é un selo discográfico independente estadounidense que edita o traballo de Nine Inch Nails e How to Destroy Angels. Os álbums de Nine Inch Nails Ghosts I–IV e The Slip foron lanzados en formato físico baixo a etiqueta de The Null Corporation. O seu nome tamén está asociado ás descargas dixitais da banda, á súa canle oficial en YouTube, e aos seus perfís de MySpace e Facebook.
14 éxitos de d'oro
14 éxitos de d'oro é un álbum recompilatorio con éxitos do grupo de pop e folk galego Los Tamara, publicado no 1991.
Pedro de Mena
Pedro de Mena y Medrano, nado en Granada en agosto de 1628 e finado en Málaga o 13 de outubro de 1688, foi un escultor do barroco español.
Dedicouse principalmente á realización de imaxinería relixiosa, oficio ao que tamén se adicara seu pai, Alonso de Mena, e de quen herdou un taller en Granada. Ademais, tivo outro taller instalado durante trinta anos en Málaga, a onde se dirixira para participar nunha das súas obras máis recoñecidas, o cadeirado do coro da Catedral de Málaga. Nesta cidade executou moitos encargos, especialmente para ordes relixiosas.
Nas súas obras destacan: os rostros e trazos alongados das súas figuras, as roupas traballadas cuns perfís extremadamente finos e a policromía empregada (cores en forte contraste) e o realismo nas encarnaduras, que se amosa claramente e, sobre todo, na súa Magadalenta Penitente, «Dolorosas» e «Ecce Homo». Debido ao grande impacto que produciu a imaxe de San Francisco de Asís realizada para a Catedral Primada de Toledo e grazas á intervención do cardeal Moscoso y Sandoval, antigo coñecido de seu pai, foi nomeado mestre maior da mesma.
Traxectoria humana e profesional
thumb|250px|A Dolorosa, talla de madeira policromada, conservada na [[Real Academia de Belas Artes de San Fernando, Madrid.]] Foi bautizado o 29 de agosto de 1628 en Granada na desaparecida parroquia de Santo Andrés. Os seus pais foron Alonso de Mena, famoso escultor, e a súa segunda esposa Juana de Medrano. Os seus primeiros anos de aprendizaxe pasounos co seu pai xunto con outros aprendices entre os que se encontraba Pedro Roldán. Ao falecer seu pai en 1646, Pedro, con dezaoito anos, fíxose cargo do taller, que compartiu a partir de 1652 con Alonso Cano —cando este regresou a Granada desde Madrid, para actuar de racioneiro na catedral—, con quen traballou e colaborou estreitamente, pondo á súa disposición o seu propio taller. Grazas a esta colaboración, Mena puido asimilar uns procedementos de traballo máis elaborados e un novo concepto estético que desenvolveu pola vía da perfección técnica e o realismo.
O 5 de xuño de 1647 casou con Catalina de Vitoria y Urquízar, natural de Granada e de 13 anos de idade, coa que tivo seis fillos antes da súa marcha a Málaga, dos que sobreviviron tres que se fixeron relixiosos. Durante a súa estancia en Málaga tiveron outros oito fillos, quedando en vida só dous, José, capelán real na Capela Real de Granada e Juana Teresa no Císter, onde xa estaban as súas irmás Andrea e Claudia Juana. Redactou o seu primeiro testamento en 1666; pero é no realizado en 1675 cando fala da súa filla Juana que aínda non tiña seis anos: Polas súas firmes crenzas relixiosas, pediu ser enterrado entre as dúas portas da igrexa do Císter para que a súa lápida fora pisada por todos os fieis que entraran na igrexa.
Loitou e conseguiu ser aceptado como familiar da Inquisición en 1678. Este feito significaba un ascenso social, xa que supoñía un recoñecemento público de limpeza de sangue e ademais levaba implicados certos privilexios como o verse libre de pagar impostos. As súas grandes amizades foron sobre todo eclesiásticas, segundo Palomino:
Permaneceu en Granada até que en 1658 foi chamado polo bispo de Málaga, Diego Martínez de Zarzosa, para realizar o cadeirado do coro da Catedral da Encarnación de Málaga. Nesta cidade, excepto unha estancia en Madrid entre os anos 1662 e 1663, montou o seu taller definitivo con grande éxito de encargos, até o seu pasamento no mes de outubro de 1688. thumb|left|San Xoán Bautista Neno (1674), Museo de Belas Artes de Sevilla. Foi nomeado mestre maior de escultura da catedral de Toledo en maio de 1663 por iniciativa do cardeal Baltasar Moscoso y Sandoval, onde se encontra San Francisco de Asís, unha das súas mellores obras. Regresou a Málaga e, demostrando grandes dotes empresariais, deixou en Madrid un representante encargado de recoller posibles encargos e de subministrarlle material necesario para o seu traballo.
Os seus traballos fóronse estendendo por toda a península; crese que coa colaboración do seu fillo Alonso, xesuíta, xa que se atopan numerosas obras de Mena en templos desta orde en Alcalá de Henares, Madrid, Marchena, Sevilla e incluso na Cidade de México ou Lima.
Destacou pola súa gran capacidade de traballo así como polos seus dotes administrativos e a súa visión comercial. Adquiriu un patrimonio que lle permitiu unha vida folgada e unha respectable posición que conseguiu ao ser nomeado tenente de alcalde da fortaleza de Gibralfaro en 1679. Neste mesmo ano, meses máis tarde, afectado pola enfermidade da peste, volveu redactar o que sería o seu terceiro e derradeiro testamento, onde detallou a propiedade de seis vivendas e regalou ao convento de Santa Ana do Císter, a cambio da súa sepultura, a parella de bustos dunha Dolorosa e un Ecce Homo. Non sucumbiu á peste pero deberon quedarlle secuelas xa que, a partir de entón, puxo á fronte do taller o seu discípulo Miguel Félix de Zayas. Este, despois da morte do seu mestre, asinou a súa escasa obra coñecida como «discípulo de Pedro de Mena». Durante estes últimos anos de vida, crese que a participación de Mena nos traballos do taller limitouse a debuxar e a facer bosquexos, xa sempre con modelos repetidos, pero que cumprían os encargos solicitados ao taller. Recibiu sepultura no convento do Císter o 14 de outubro de 1688.
En 1876, a abadía cisterciense de Santa Ana de Málaga foi derribada e localizáronse os seus restos nunha caixa de piñeiro, entón foron trasladados á igrexa do Santo Cristo da Saúde, até o seu novo traslado en 1996 á actual igrexa do Císter, moi cerca da casa onde viviu e morreu, onde segue enterrado nunha pequena capela cos bustos da Dolorosa e o Ecce Homo, que realizara e doara ao convento derrubado.
Estilo
thumb|250px|[[Ecce Homo do Museo Diocesano e Catedralicio de Valladolid, vese como a policromía dá carácter á talla.]] Nas súas primeiras obras apréciase perfectamente o estilo do seu pai, que vai mudando pouco a pouco, segundo autores como Antonio Palomino ou Ceán Bermúdez. A grande influencia que tivo Alonso Cano sobre a súa obra artística apréciase en que os rostros femininos os vai facendo máis ovalados, os pescozos máis longos, o nariz perfilábao estreitándoo e reducía a boca. A partir da súa estancia en Málaga foi proxectándose cara a un estilo moito máis realista e naturalista, ademais de ir adquirindo un gran dominio técnico na talla e policromía. O coñecemento das obras e artistas casteláns lévao a simplificar as formas e os volumes das súas figuras, sobrecargando en cambio o seu contido espiritual; é cando conseguiu as súas mellores obras. Só na súa última etapa os modelos volvéronse máis simples, e é onde se aprecia a súa mestría e habelencia técnica, xa que sen moito esforzo, realizaba obras moi dignas.
Os modelos iconográficos que empregaba na súa gran maioría non eran creacións persoais, senón que estaban inspirados nos realizados polos seus achegados: seu pai, Alonso de Mena —seu gran mestre—, Alonso Cano, Gregorio Fernández, Pablo de Rojas. Outro punto de inspiración foron pinturas ou estampas; aínda que en Mena, a calidade da técnica é o que imperaba, dando como resultado túnicas e mantos que parecen teas finísimas e rostros que expresan unha gran espiritualidade. Toda a súa produción foi de tema relixioso excepto as imaxes dos Reis Católicos das catedrais de Granada e Málaga.
Burger King
Burger King, tamén coñecida como BK, é unha cadea de restaurantes de comida rápida dos Estados Unidos de América, especializada en hamburguesas. O primeiro restaurante foi aberto por James McLamore e David Egerton en Miami no ano 1954.
Pedro de Mena
Estilo
A pesar de ser unha época de grande auxe das irmandades penitenciais de Semana Santa, só se ten noticia da realización dunha escultura, concretamente dun Nazareno en 1679 para a cidade de Lucena, que por non ter o mecanismo de articulación no brazo que debía bendicir, non foi do agrado da confraría. Mena dedicouse sobre todo a tallas xeralmente pequenas, con temas como o Neno Xesús, Santos, Inmaculadas, Dolorosas e Ecce Homo, con só un Crucificado, desaparecido. De tamaño maior que o natural é o Cristo da Boa Morte do convento de Santo Domingo. As restantes obras de Cristos son tamén de tamaño menor.
Burger King
En 2023 tiña trinta e catro restaurantes en Galiza: 6 en Vigo, 6 na Coruña, 3 en Santiago, 2 en Lugo, 2 en Ourense, 2 en Pontevedra, 2 en Ferrol, 2 en Oleiros, 1 en Vilagarcía, 1 en Arteixo, 1 en Culleredo, 1 en Mos, 1 en Sanxenxo, 1 en Tui, 1 en Nigrán, 1 en Ribadeo e 1 en Vilanova.
14 éxitos de d'oro
Trátase dun disco con 14 éxitos en galego da última etapa da banda, con Galicia como protagonista.
Pedro de Mena
Período de Granada
A chegada de Cano ao taller e as súas mutuas colaboracións fan difícil precisar as autorías concretas. Na igrexa dos santos Xusto e Pastor pódense apreciar os catro evanxelistas, recolocados nun tabernáculo de finais do século XVII, que presentan unha gran policromía da mesma calidade que o San Xoán Bautista do convento de San Antón de Granada. Palomino afirma que Mena executou as imaxes de San Xosé e Santo Antonio co Neno, San Diego de Alcalá e San Pedro de Alcántara, hoxe no museo de Belas Artes de Granada: Destas mesmas imaxes, Sánchez-Mesa en 1967, recalcaba que, aínda que talladas por Mena a partir de modelos de Cano e baixo a súa dirección, este debeu de introducir correccións. Estas esculturas resaltan pola súa elegancia, pola súa capacidade para captar as figuras en total illamento, co realismo que lle caracteriza; no xesto de San Diego de Alcalá, mentres levanta o hábito onde se produciu o milagre da conversión do pan en rosas, alza o seu rostro lixeiramente ladeado cara ás alturas; en San Pedro de Alcántara apréciase a súa actitude totalmente natural durante a redacción do seu libro que se encontra aberto e apoiado sobre a súa perna esquerda. Este tema foi representado varias veces por Mena ao longo da súa vida laboral.
Na capela da Nosa Señora do Carme na catedral atópase a imaxe de San Elías, unha escultura moi expresiva, con gran movemento, que presenta o profeta brandindo a espada flamíxera coa man dereita, mentres sostén na contraria o libro das profecías; o rostro é o dun ancián con engurras, enxoito e enérxico con barba e unha longa cabeleira.
Período de Málaga
Pedro de Mena foi un home con inquietudes e ambición. Aceptou con dilixencia a invitación de asumir o proxecto da execución do cadeirado alto do coro da catedral de Málaga proposto polo bispo Martínez Zarzosa, coincidindo coa estancia de Cano outra vez en Madrid, coa intención de volver á súa cidade natal unha vez realizado o encargo. Pero a gran popularidade e prestixio que conseguiu con esta obra e a pouca competencia que había na cidade de Málaga, así como co aumento ininterrompido de encargos, fixéronlle montar un taller e permanecer nela até a súa morte.
Cadeirado da catedral
O bispo Martínez Zarzosa encargoulle en 1658 a terminación do cadeirado do coro da catedral, comenzada en 1630 polo escultor xienense Luis Ortiz de Vargas. Realizouse o contrato o 25 de xullo do mesmo ano para a realización de corenta paneis con imaxes de santos, propostos polo cabido catedralicio, nos que se inclúen mártires da igrexa universal e española, pais e doutores da Igrexa, fundadores e membros de ordes relixiosas, en fin, un amplo repertorio iconográfico, todos colocados no cadeirado alto. Neste traballo apréciase a influencia de Alonso Cano; por unha parte, imaxes dunha gran serenidade totalmente clásica, como a imaxe de San Lucas que serviu como modelo de presentación ao bispo, xunto co San Xosé co Neno inspirado nun debuxo de Cano co mesmo tema do Museo do Prado; e, por outra, as realizadas posteriormente, onde se ve o realismo e os detalles naturalistas como en San Ignacio de Loyola, Santo Agostiño, ou os patróns de Málaga, San Ciríaco e Santa Paula. Teñen gran calidade as anatomías de San Sebastián e San Xerónimo, que ao estar todo o traballo sen policromar, poderían resaltar máis os fallos. É evidente que esta é unha das súas obras máis importantes e mellor logradas. Como «a oitava marabilla do mundo» considerou o coro da catedral de Málaga o pintor e escritor Antonio Palomino.
Estancia en Madrid
Trasladouse a Madrid e Toledo durante os anos 1662-1663 para coñecer a obra da etapa madrileña de Cano, ademais da doutros artistas e, aconsellado por este, para darse a coñecer na corte. Pouco despois, regresou a Málaga, onde deixara a familia, con encargos novos e deixando representante en Madrid para futuras obras.
San Francisco de Asís
Na sancristía da Catedral Primada de Toledo encóntrase a imaxe de San Francisco de Asís de 83 cm, unha obra de imaxinería, que a pesar de que xa Palomino falaba dela, dando como autor a Pedro de Mena, estivo moito tempo durante o século XIX atribuída ao propio Alonso Cano. A iconografía que representou foi a momia do santo, tal como se describe cando foi contemplada cara ao 1449 polo papa Nicolao V na basílica inferior de San Francisco de Asís, na súa sepultura, posto de pé, cuberto con capucha, mirando cara ao ceo coas mans ocultas nas mangas e mostrando o pé descalzo coa chaga. Este achado foi amplamente difundido e chegou a España onde diversos artistas o representaron, como Zurbarán a través da pintura e Gregorio Fernández e Alonso Cano en escultura, incluso Mena xa o tratara no cadeirado da catedral de Málaga. Quedaron moi compracidos coa súa obra, polo que o nomearon mestre maior de escultura da catedral de Toledo a instancias do cardeal Moscoso y Sandoval. O tema de San Francisco de Asís foi un dos máis frecuentes dentro da súa produción, con lixeiras variantes como a do museo Municipal de Antequera e a da igrexa de San Martín de Segovia.
María Magdalena penitente
thumb|right|220px| Magdalena penitente no Museo Nacional de Escultura, [[Valladolid.]] Pedro de Mena é especialmente recoñecido polas súas esculturas de María Magdalena en situación suplicante, que foi denominada como Magdalena Penitente.
A Magdalena de Mena é unha muller nova aínda que esmirrada pola penitencia, coa cara ovalada e que mostra un gran sentimento cunha espiritualidade que reforza o nariz afiado, a boca pequena entreaberta e a mirada triste; unha gran cabeleira, máis concisa que a de Fernández, cáelle sobre os ombros. O dramatismo apréciase na man dereita aberta sobre o seu peito e seguindo a mirada da imaxe cara ao crucifixo que sostén na man esquerda; cobre o seu corpo cun tecido de esteira de palma até os nocellos, atado cunha soga formando un gran nó á cintura. Atópase de pé; asomando por debaixo do saio os pés descalzos e ten o esquerdo adiantado como en acción de botar a andar. É unha peza de gran realismo que transmite profundo valor místico-espiritual que denota a influencia da escultura castelá de Gregorio Fernández.
Tras a expulsión dos xesuítas pola Pragmática Sanción de 1767, pasou ao oratorio de San Filipe Neri até a desamortización de 1835. A imaxe gardárona as Salesas Reais até a súa exclaustración en 1870, cando foi trasladada ao Museo da Trindade. Máis tarde, en 1921, estivo no Museo do Prado que a depositou en 1933, por orde do goberno da II República, no Museo Nacional Colexio de San Gregorio, en Valladolid. Esta obra, restaurada no Museo do Prado, retornou ao Museo de Valladolid en 2008.
Ecce Homo e Dolorosas
O Ecce Homo é a representación do momento no que despois de ser azoutado Xesús, con coroa de espiñas, manto e soga ao pescozo, é mostrado por Poncio Pilato ao pobo segundo o evanxeo de Xoán (19, 5) e di: Ecce Homo, («este é o home»), que é o que dará nome a esta iconografía. Aínda que hai realizacións anteriores tanto en pintura como en escultura, é durante o Barroco cando se encontran máis mostras executadas por artistas na pintura (Tiziano) como na escultura (Alonso Berruguete, Juan de Juni, Diego de Siloé e sobre todo, Gregorio Fernández). Non obstante, Mena optou pola realización de bustos de Ecce Homo, respondendo estes á necesidade de devocións familiares ou conventuais; todas son de dimensións relativamente pequenas. Ademais do Ecce Homo que custodia o Museo catedralicio de Valladolid, hai outros dous no Museo Nacional Colexio de San Gregorio: o que se expón habitualmente, e outro máis, adquirido en 2008.
O Cristo pode representarse de medio corpo cunha altura duns 95 cm e córtase a imaxe por debaixo das cadeiras, coas mans cruzadas e cos atributos de coroa de espiñas, soga e cana, como os exemplares de Budia en Guadalajara e o das Descalzas Reais en Madrid. Outro modelo ten o busto até os pectorais, cos brazos e as mans atadas e os atributos pertinentes, como o das Madres Mercedarias de Madrid. Por último, o tipo máis numeroso é o do busto curto representado até o arranque dos brazos, coa soga colgada do pescozo e a coroa de espiñas, logrando o impacto principal coa policromía do rostro. Entre eles están o do convento da Concepción de Zamora e a da casa Profesa da Cidade de México.
José Alonso Gantes
José Alonso Gantes, nado na Coruña o 30 de marzo de 1931 e finado na mesma cidade o 21 de febreiro de 2014, foi futbolista galego. Xogaba de porteiro.
Pedro de Mena
Ecce Homo e Dolorosas
Unha das creacións singulares da escultura granadina atribuída a Mena, é a de emparellar ámbolos bustos. Entre estes destacan o grupo do mosteiro das Descalzas Reais, datados en 1673, os procedentes da igrexa parroquial de Valdestillas que se gardan no Museo Diocesano e Catedralicio de Valladolid, da igrexa de San Luís dos Franceses de Sevilla ou os da igrexa de San Pedro de Lima.
Esculturas dos Reis Católicos
De toda a obra de Mena, as esculturas dos Reis Católicos para as catedrais de Granada e Málaga son as únicas que non son de tema relixioso.
José Alonso Gantes
Traxectoria
Na tempada 1955–56 debutou en Primeira División co Deportivo da Coruña, xogando dous partidos na máxima categoría. Terceiro porteiro do cadro branquiazul esa campaña (logo de Juan Otero, Lestón e Miguel Leal) debutou o 15 de febreiro de 1956 nunha derrota fronte ao Barcelona a domicilio (7–0). No partido da seguinte xornada repetiu titularidade, nunha nova derrota fronte ao Alavés en Riazor (4–2).
Andrej Kiska
miniatura|dereita Andrej Kiska, nado en Poprad o 2 de febreiro de 1963, é un empresario, filántropo e político eslovaco, que foi presidente de Eslovaquia de 2014 a 2019.
Burger King
Hamburguesas
Burger King ofrece ensaladas, refrescos, patacas frixidas, sándwichs de polo ou peixe, café, xeados etc, mais a súa especialidade son as hamburguesas. As mais coñecidas son:
Andrej Kiska
Gañou como independente  en segunda volta as eleccións presidenciais de marzo de 2014 fronte a Robert Fico, asumindo o seu posto o 15 de xuño. Para as eleccións de 2019 decidiu non presentarse, e foi sucedido no cargo por Zuzana Čaputová.
Pedro de Mena
Esculturas dos Reis Católicos
O contrato para as efixies orantes dos reis, que debían colocarse na capela maior da catedral de Granada, rubricouse o 26 de agosto de 1675 entre os cabidos catedralicios, o municipal da cidade e por Pedro de Urrea en representación de Pedro de Mena: O escultor fixou a cantidade de 3.000 ducados pola realización da obra incluída a policromía, tendo mandado para a súa aceptación as condicións xunto con debuxos preparatorios a pluma e tinta con augadas. O debuxo de Sabela atópase no The Getty Center dos Ánxeles e o de Fernando na Universidade de Leiden. O traballo concluíse coa colocación das esculturas o 29 de decembro de 1676, Mena cobrou o último pago de 1.000 ducados o 11 de xaneiro de 1677. As imaxes realizadas en madeira de cedro teñen unhas medidas de 146x126x157 cm e están colocadas a uns oito metros do chan, en actitude orante ante o tabernáculo central da capela, axeonllados ambos sobre un coxín e coas mans unidas polas xemas dos dedos. Para o rostro de Sabela parece que tomou como modelo o da Virxe de Belén realizada por el mesmo, mentres que o de Fernando parece remitir ao do cenotafio real de Domenico Fancelli. A calidade das vestiduras talladas cos máis mínimos detalles queda resaltada pola magnífica policromía. A raíña loce o brial e o manto cun rico estofado con adornos de tipo vexetal, predominando as colores rubias e douradas; o rei atópase vestido cun manto vermello forrado de armiño e adornado con símbolos e emblemas dos monarcas. A pintura levouna a cabo o pintor Luis de Zayas como aparece nas condicións que remitiu Mena ao cabido, previas ao contrato.
En 1676, seguramente ao ver as anteriores imaxes, encargóuselle a Mena a realización doutra parella real, tamén orantes, para a capela da Virxe dos Reis da catedral de Málaga, pertencente á Irmandade dos Racioneiros. As esculturas son de tamaño máis reducido que as súas homónimas da catedral de Granada. Nestas de Málaga móstranse máis humildes nas súas vestiduras e as cabezas dos monarcas están ladeadas cara arriba para orar en dirección da imaxe da Virxe co Neno que se encontra nun plano superior.
Andrej Kiska
Traxectoria
Kiska estudou na Universidade Técnica de Eslovaquia enxeñería, especializándose en microlectrónica, tras rematar os seus estudos comezou a traballar na súa cidade natal, despois da Revolución de Veludo marchou a vivir en 1990 aos Estados Unidos. . Volveu ao seu pais en decembro de 1991 e con outros membros da súa familia fundou a compañía de ourivería Triangel filial dunha empresa duns amigos estadounidenses dedicándose primeiro a realización dunha liña de alfaias propias sen éxito dedicándose logo á importación dos Estados Unidos de pedras preciosas, pero sen moito éxito. En 1996 fundou TatraCredit dedicada á merca a fabricantes de materiais electrónicos de consumo para venderllos aos seus cliente a prazos, aumentando a gama de produtos a outros bens, como mobles ou xoguetes e en 1999 fundou Quatro. En 2006 foi un dos fundadores da asociación filantrópica Dobrý anjel para a axuda ás familias con dificultades financeiras por enfermidade grave dun dos seus membros e o seu presidente ata que deixou o posto en maio de 2013 para concorrer ás eleccións.
Akari
Akari (あかり, en xaponés, Luz ), denominado ASTRO-F antes do lanzamento e inicialmente denominado IRIS (InfraRed Imaging Surveyor), foi un observatorio espacial xaponés no infravermello pertencente á JAXA. Foi lanzado o 21 de febreiro de 2006 mediante un foguete M-V desde o Centro Espacial de Uchinoura (antes coñecido como Centro Espacial de Kagoshima).
Características
Akari foi deseñado para observar no espectro infrraroxo. Para iso usa un telescopio Ritchey-Chretien cunha apertura de 67 centímetros e unha lonxitude focal de 420 centímetros. O espello primario é de carburo de silicio cun recubrimento de ouro. Leva dous instrumentos no plano focal arrefecidos a unha temperatura de 6 Kelvin mediante 170 litros de helio líquido. A cantidade de helio estaba calculada para durar 550 días de observacións.
Os dous instrumentos do plano focal son:
Trofeo Luis Otero 1975
A 16º edición do Trofeo Luis Otero celebrouse en Pontevedra entre o 23 e o 24 de agosto de 1975 nun torneo triangular. O campión foi o Pontevedra.
Casa das Artes
A Casa das Artes é o centro principal de exposicións temporais programadas pola unidade de cultura do concello de Vigo. Tamén é a sede da Fundación Laxeiro, do Arquivo Fotográfico Pacheco e da colección Luís Torras. Constitúe o principal espazo destinado a albergar exposicións temporais municipais.
Historia
A actual localización do museo ocupa o espazo do antigo Ministerio de Economía e Facenda, na rúa Policarpo Sanz 15. O edificio, deseñado na década dos trinta, albergou a sede do Banco de España en Vigo dende 1939 ata mediados da década dos oitenta, cando o Ministerio de Economía e Facenda decidiu pechar tódalas sucursais do banco emisor que non estiveran en capitais de provincia. O proxecto, asinado por Romualdo de Madariaga en setembro do 1938, e a intención da súa edificación xa partía de antes do golpe de estado do 18 de xullo do 1936. O edificio caracterízase polo seu chafrán central, que constitúe a súa principal seña de identidade, co que rompe a esquina das rúas Rúa Reconquista e Policarpo Sanz. A planta atópase aliñada coa rúa de Policarpo Sanz, dándolle unha pequena elevación sobre a rasante, que se resolve cunha curta escalinata, de xeito que o soto reciba iluminación exterior das fiestras que asoman pola rúa Reconquista.
A Casa das Artes, de senlleira arquitectura, é dende 1990 a sede principal da programación cultural da área de Cultura do concello de Vigo. Cada ano, expóñense nas súas salas exposicións de pintura, escultura, fotografía, e tamén de carácter científico e divulgativo, histórico, etnográfico e social. Destaca a exposición sobre Tamara de Lempicka que, por primeira vez en España, puido ser visitada nas salas deste centro, e que foi exposta no ano 2007.
O inmoble
No terceiro andar atópase a Fundación Laxeiro, onde se pode atopar a colección do pintor lalinense Xosé Otero Abeledo, coñecido como Laxeiro, un dos máis importantes expoñentes das vangardas históricas galegas. Ademais realízanse exposicións temporais de artistas contemporáneos.
Casper Van Dien
Traxectoria
Fillo dunha mestra de xardín de infancia retirada e dun piloto de guerra, pasou a súa infancia en Ridgewood, Nova Jersey. Na súa familia existe unha longa tradición militar, xa que o seu avó foi marine na segunda guerra mundial. Van Dien é descendente dunha familia holandesa longamente asentada na área de Nova York. Tamén ten ascendencia sueca, francesa, inglesa e nativa americana.
Cando medrou mudouse coa súa familia a Florida e enrolouse na división San Petersburgo. Despois foi á Universidade Estatal de Florida en Tallahassee, incribíndose como pre-médico. Alí elixiu clases de teatro como actividade "extra escolar". Pasou pouco tempo ata que actuar comezou a eclipsar o seu interese pola medicina, e deixou a universidade para continuar a súa carreira nese campo.
Trasladouse aos Ánxeles e conseguiu pequenos papeis en series e filmes de televisión. Dúas das súas primeiras oportunidades foron os papeis secundarios que realizou en One Life to live, e Beverly Hills, 90210. A continuación participou en numerosos filmes lanzados directamente ó mercado doméstico como Night Eyes 4, Beastmaster 3, The Eye of Braxus ou Night Scream. Acadou un maior recoñecemento ó protagonizar o biopic de James Dean:Race with Destiny, pero foi xusto despois cando obtivo o decisivo papel de Johnny Rico no filme de ciencia ficción de Paul Verhoeven Starship Troopers. Isto levouno a ser elixido como Tarzán en Tarzan and the Lost City. Tamén encarnou a Brom von Brunten en Sleepy Hollow, o filme de Tim Burton que toma como base o clásico de Washington Irving.
Volvendo ás súas raíces televisivas, no ano 2000 aparece en Titans, do produtor Aaron Spelling para a NBC, xunto con Yasmine Bleeth, John Barrowman, Perry King e Victoria Principal. No 2005 produce e aparece no reality show I Married a Princess, sobre a súa vida profesional e persoal xunto con Catherine Oxenberg, cuxa nai é a princesa Elizabeth de Iugoslavia. A finais de 2006 Van Dien foi elixido para a serie Watch Over Me no papel de Andre mentres que a súa muller é tamén co-protagonista caracterizando a Leandra Thames.
Vida persoal
Estivo casado con Carrie Mitchum (neta de Robert Mitchum) dende 1993 até o 1997. Tiveron dous fillos: Cappy (Casper Robert Mitchum Van Dien) e Gracie (Caroline Dorothy Grace Van Dien).
A única vez que a parella traballou xunta foi preto do final do matrimonio, en James Dean: Race with Destiny, onde tamén actuou con Robert Mitchum. Saíu con Denise Richards algún tempo mentres traballaban en Starship Troopers.
Durante a rodaxe de The Collectors, coñeceu a Catherine Oxenberg. Traballaron xuntos no suspense cristián The Omega Code. Casaron en maio de 1999. Oxenberg tiña unha filla, India, dun matrimonio anterior. Actualmente, Van Dien e Oxenberg teñen dous fillos en común, Maya e Celeste.
No ano 2006, Van Dien foi invitado ó Larry King Live, onde admitiu que foi obxecto de abusos sexuais por parte da súa coidadora cando tiña oito anos. Gardouno en segredo até os trinta e dous.
Jonathan Melvoin
Jonathan David Melvoin, nado o 6 de decembro de 1961 nos Ánxeles e finado o 12 de xullo de 1996 na cidade de Nova York, foi un teclista estadounidense activo durante os anos 80 e 90.
Traxectoria
Era o irmán de Susannah e Wendy Melvoin da banda Prince and the Revolution. Primeiro aprendeu a tocar a batería, e actuou con varias bandas de punk rock nos 80 coma The Dickies, e tamén contribuíu co proxecto Wendy & Lisa, así como con Prince and the Revolution no seu álbum Around the World in a Day. No intre da súa morte era teclista de xira de The Smashing Pumpkins, durante a súa presentación mundial do álbum Mellon Collie and the Infinite Sadness.
Morreu en Nova York debido a unha sobredose de heroína cando tiña 34 anos. O batería de The Smashing Pumpkins Jimmy Chamberlin, que estaba con el, tentou revivilo sen éxito. Hai moito misterio e especulacións sobre o que realmente pasou. Os operadores do 911 aconsellaron a Chamberlin poñer a cabeza de Melvoin na ducha nun intento de revivilo mentres non chegaban os médicos. Melvoin foi declarado morto no lugar. Chamberlin sería posteriormente despedido da banda. Segundo a mesma, ambos xa tiveran algún incidente coas drogas anteriormente. Melvoin xa fora despedido, pero estaba continuando a xira con The Smashing Pumpkins ata o final desa parte da mesma. O seu reposto ía ser Dennis Flemion de The Frogs. O seu derradeiro concerto foi no Capital Centre en Landover, Maryland.
Os membros de The Smashing Pumpkins non foron convidados ao seu enterramento. Jonathan deixou unha muller e un neno. Moitos temas inspiráronse na súa morte, coma "Angel" de Sarah McLachlan, "Jonathan" de Wendy & Lisa e o tema de Prince "The Love We Make" do seu álbum Emancipation.
Vista Hermosa Fútbol Sala
O Vista Hermosa Fútbol Sala é un club de fútbol sala do barrio ourensá de Vista Fermosa. Foi fundado en 1995 e actualmente xoga na 1ª división local de Ourense.
Pavillón
Actualmente o club non dispón de cancha fixa para disputar os seus partidos coma local. Esta situación vén dada polas propias normas da delegación ourensá de fútbol sala, que establece que será a delegación a que designe as canchas en cada xornada. Entre as canchas que se lle facilitan están o pazo dos deportes Paco Paz, o pavillón dos Remedios (central e anexo), o polideportivo de Oira e o polideportivo de Coles como as máis habituais.
Durante as tempadas que militou na 1ª división provincial de Ourense (2009/10 e 2010/11) o equipo xogou no polideportivo do campus de Ourense, pertencente á Universidade de Vigo, no barrio ourensá das Lagoas con capacidade para 500 persoas. A superficie da cancha é de parqué.
Facultade de Bioloxía e Ciencias do Mar de Vigo
Historia
No ano 1977 comezouse a impartir docencia de bioloxía no Colexio Universitario de Vigo (o naquela hora chamado "o Cuvi"), como unha extensión da Universidade de Santiago de Compostela en Vigo para os primeiros cursos da licenciatura. No 1990 a Fundación Universidade de Vigo iniciou a construción da Facultade de Ciencias. Mentres se realizaba a obra, as primeiras titulacións propias impartíronse no edificio de Humanidades. Expedíronse as primeiras titulacións da facultade no 1992. No 1995 a Facultade de Ciencias mudouse ao novo edificio. Ademais das xa impartidas Bioloxía e Química, no 1996 comezouse a docencia da nova titulación de Ciencias do Mar. Non foi ata o 2002 cando a Facultade de Ciencias se separou en tres facultades independentes: Facultade de Bioloxía, Ciencias do Mar e Química.
No ano 2009 extínguese a Licenciatura de Bioloxía, ao seguir as novas directrices do Espazo Europeo de Educación Superior (EEES) e introducir o Grado en Bioloxía. Tamén o fixo Ciencias do Mar no 2013, despois de 18 anos de licenciaturas.
Brancaneves
Brancaneves é un conto popular coñecido por toda Europa en múltiples versións, unha das máis coñecida é a versión alemá, Brancaneves e os sete ananos recollida polos Irmáns Grimm. Leva o nome do personaxe principal, unha moza chamada Brancaneves.
Resumo do conto dos irmáns Grimm
En tempos afastados unha fermosa raíña picou un dedo cando estaba a coser, un día de inverno. Mirando a pinga de sangue que resaltaba no brancor da neve, a raíña díxose a si mesma que quería ter unha filla coa pel branca como a neve, os beizos vermellos como o sangue e o cabelo negro como o ébano. O seu desexo cumpriuse e a nena chamouse Brancaneves. Logo diso a raíña morreu e o rei volveu casar. A nova raíña era fermosa, mala e orgullosa e foi unha mala madrasta para a cativa.
Leicester Tigers
Leicester Football Club (tamén chamados Leicester Tigers) é un club profesional de rugby da cidade inglesa de Leicester, que compite na Aviva Premiership, na Heineken Cup e na Anglo-Welsh Cup. Compite como local no Welford Road Stadium.
Os Leicester Tigers son o club máis laureado do rugby inglés, e un dos máis laureados do rugby europeo e mundial. É un dos catro equipos da Premiership que nunca perdeu a categoría, sendo o 6º posto o seu peor resultado. É ademais o único equipo inglés que participou en tódalas edicións da Heineken Cup nas que competiron clubs ingleses. Así mesmo, os seus seareiros son coñecidos como uns dos máis entendidos e numerosos no continente. Os grandes rivais do club en Inglaterra son Bath Rugby, London Wasps e Northampton Saints.
Historia
O club foi fundado en 1880, pero tardou moito tempo en xuntar grandes éxitos xa que en Inglaterra non houbo campionatos oficiais a nivel de clubs ata a creación da copa inglesa, competición que hoxe se chama Anglo-Welsh Cup, e que comezou a disputarse en 1971. A primeira presenza de Leicester Tigers na final foi no ano 1978, caendo derrotado fronte a Gloucester Rugby. Resarciuse daquela derrota conquistando o torneo os 3 anos seguintes.