cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Einstein on the Beach
Historial de composición e perfomance
Debido á duración e á natureza minimalista (repetitiva) da música, os membros do público poden entrar e saír da ópera como queiran. A música de Glass tende a ser circular, pero non se repite exactamente. Glass se describiuse a si mesmo como un compositor de "música con estruturas repetitivas" pero desde entón evolucionou estilisticamente.
Adelaida del Vasto
Morte
Guillerme de Tiro escribiu sobre o impacto do incidente:
Einstein on the Beach
Na cultura popular
O título foi usado como inspiración para a canción de Counting Crows de 1994 Einstein on the Beach (For an Eggman).
Utilizáronse fragmentos como música de fondo para varias tomas na temporada 3, episodio 5 (2017) da serie de televisión Mr. Robot.
No episodio "Out With Dad" da serie de televisión Frasier, o personaxe principal, un amante da ópera, di: "Xa ves, hai unha muller abraiante que vén á ópera as mesmas noites que nós. Ela ten a caixa xusto en fronte da nosa. Coqueteamos un pouco dende a distancia. Rinme con ela durante Figaro, chorei con ela durante Tosca. Incluso tiven un soño con ela durante 'Einstein na praia'."
Os fragmentos do movemento "Knee Play 1" son reproducidos durante unha secuencia de montaxe na película documental de Alex Gibney de 2005 Enron: The Smartest Guys in the Room.
No Campionato Mundial Internacional de Drum Corps de 2013, os gañadores do primeiro lugar, Carolina Crown, conseguiron unha puntuación perfecta na sección de metaIs cando interpretaron partes de "Knee Play 3", "Trial/Prison", "Spaceship" e "Knee Play 5".
Entre as obras do alter ego ficticio de Peter Schickele, P.D.Q. Bach, é un chamado Einstein on the Fritz (S. E=mc2).
A canción "Glass Knee" aparece no EP "Ver" do artista electrónico FretLevelZero.
Apis koschevnikovi
Apis koschevnikovi é unha especie de abella do mel que habita en Malaisia e na illa indonesia de Borneo, onde vive simpaticamente con outra especie de abella do mel, Apis cerana (especificamente A. c. nuluensis).
Santiago Gutiérrez García
Santiago Gutiérrez García, nado en 1967, é un escritor, filólogo e profesor galego, especialista en literatura medieval.
Joe Dante
Joseph James "Joe" Dante, Jr., nado en Morristown, Nova Jersey, o 28 de novembro de 1946, é un director e produtor estadounidense de películas con contido humorístico e de ciencia ficción. Entre os seus filmes destacan Piranha (1978) e Ouveos (The Howling, 1981), ambos escritos por John Sayles; Gremlins (1984), o seu primeiro grande éxito, e a secuela Gremlins 2: The New Batch (1990); Innerspace (1987); Amazon Women on the Moon (1987); e Looney Tunes: Back in Action (2003). En 2021 foi homenaxeado polo festival Curtas de Vilagarcía de Arousa e participou nun acto con alumnos do Garaxe Hermético durante a pandemia de Covid-19.
Jürgen Schmidhuber
Jürgen Schmidhuber, nado en Múnic o 17 de xaneiro de 1963, é un científico informático alemán coñecido polo seu traballo no campo da intelixencia artificial, concretamente nas redes neurais artificiais. É director científico do Instituto Dalle Molle para a Investigación en Intelixencia Artificial en Suíza.
É máis coñecido polo seu traballo fundacional e moi citado sobre a memoria longa a curto prazo (LSTM), un tipo de arquitectura de rede neural que se converteu na técnica dominante para varias tarefas de procesamento da linguaxe natural en investigación e aplicacións comerciais na década de 2010.
Traxectoria
Schmidhuber completou os seus estudos de licenciatura (1987) e doutoramento (1991) na Universidade Técnica de Múnic en Múnic, Alemaña. Os seus titores de doutoramento foron Wilfried Brauer e Klaus Schulten. Alí ensinou desde 2004 ata 2009. Desde 2009, ata 2021, foi profesor de intelixencia artificial na Universidade da Suíza Itasliana en Lugano, Suíza.
Foi director do Instituto Dalle Molle para a Investigación en Intelixencia Artificial (IDSIA), un laboratorio de intelixencia artificial suízo, desde 1995.
En 2014, Schmidhuber formou unha empresa, Nnaisense, para traballar en aplicacións comerciais da intelixencia artificial en campos como as finanzas, a industria pesada e os coches autónomos. Sepp Hochreiter, Jaan Tallinn e Marcus Hutter son conselleiros da compañía. As vendas foron inferiores a 11 millóns de dólares en 2016; con todo, Schmidhuber afirma que a énfase actual está na investigación e non nos ingresos. Nnaisense aumentou a súa primeira rolda de financiamento de capital en xaneiro de 2017. O obxectivo xeral de Schmidhuber é crear unha intelixencia artificial xeral adestrando unha única IA en secuencia nunha variedade de tarefas limitadas.
Cometa Hyakutake
alt=Hyakutake en raios X.|miniatura|Hyakutake en raios X. O Cometa Hyakutake (, C/1996 B2) és un cometa, descuberto o 31 de xaneiro de 1996, que pasou moi preto da Terra en marzo dese ano. Foi denominado o Gran cometa de 1996; o seu paso pola veciñanza terrestre foi un dos encontros máis próximos dos últimos dous séculos. Hyakutake foi moi brilante nos ceos nouturnos e anplamente contemplado en toda a Terra, superando en popularidade temporal ó moito máis anticipado Cometa Hale-Bopp, que estaba aproximándose ó Sistema solar interior naquelas datas.
As observacións científicas do cometa levaron a varios descubrimentos. Moitos, sorprenderon ós científicos cometarios, como a primeira emisión observada de Raios X por cometa, o que se cre que foi causado por partículas ionizadas de vento solar interactuando con átomos neutros da coma do cometa. A nave Ulises cruzou de xeito inesperado a cola do cometa a unha distancia de máis 500 UA do núcleo cometario, amosando que Hyakutake tiña a cola máis longa coñecida a un cometa.
Hyakutake é un cometa de período longo. Antes do seu recente paso a traverso do Sistema Solar, o seu período era duns 17 000 anos, pero as perturbacións gravitatorias dos planetas xigantes incrementou ese período a 70 000 anos.
Voo 626 de Yemenia
O voo 626 de Yemenia era un reactor bimotor Airbus A310-324, operado por Yemenia, que realizaba un servizo regular entre Sana'a, Iemen, e Moroni, Comores. O día 30 de xuño de 2009 ao redor das 1:50 AM hora local, mentres se aproximaba ao aeroporto internacional Príncipe Said Ibrahim, o avión esnafrouse matando a 153 dos 154 ocupantes. A única supervevinte, unha rapaza de 14 anos chamada Bahia Bakari, foi atopada agarrada a restos do avión tras flotar no océano durante trece horas. Bakari foi dada de alta do hospital o día 23 de xullo.
Avión
O aparello era un Airbus A310-324, con rexistro 7O-ADJ, fabricado en 1990 co número de serie 535. No momento do accidente levaba en servizo 19 anos e 3 meses e acumulaba 53 587 horas de voo en 18 129 ciclos.
O avión era propiedade de International Lease Finance Corporation (ILFC) e entrou en servizo coa aeroliña Air Liberté o 30 de maio de 1990. Tras ser alugado a distintos operadores comezou a voar con Yemenia en setembro de 1999 co rexistro 7O-ADJ, permanecendo nesa compañía ata o accidente.
Dominique Bussereau, o ministro francés de transportes, informou de que o avión fora inspeccionado en 2007 pola Dirección Xeral de Aviación Civil francesa e se lle atoparan múltiples fallos; porén, dende entón o aparello non regresou a Francia, polo que nunca volveu ser inspeccionado pola mesma autoridade.
Apis florea
Apis florea é unha das dúas especies de abella do mel pequenas, unha especie salvaxe que habita no sur e sueste de Asia. Ten unha distribución máis ampla que a súa especie irmá, Apis andreniformis.
É a especie máis pequena de abellas do xénero Apis, en canto a tamaño do seu corpo. Unha obreira mide tipicamente de 7–10 mm de lonxitude corporal, e a súa plena coloración é parda avermellada. Unha colonia de Apis florea consiste nun só favo, que na súa parte superior rodea unha póla ou obxecto do cal se sostén.
Torneo Lipstick
O Torneo Lipstick (en finés Lipstick-turnaus) foi un torneo non oficial de hóckey sobre xeo feminino disputado en Finlandia entre 1978 e 1982. O equipo campión do torneo era considerado o campión non oficial de Finlandia.
Historia
En 1978 creouse o Torneo Lipstick, un torneo sen carácter oficial no que competían os mellores equipos femininos de Finlandia e algúns equipos invitados procedentes de Norteamérica. O primeiro equipo campión foron as Mississauga Indians do Canadá. O torneo funcionou como campionato de Finlandia non oficial e celebrou a súa derradeira edición en 1982. Un ano despois naceu a Naisten SM-sarja, o campionato oficial de Finlandia organizado pola Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo.
Zito
José Ely de Miranda, máis coñecido como Zito, nado en Roseira, São Paulo, o 8 de agosto de 1932 e finado en Santos o 14 de xuño de 2015, foi un futbolista brasileiro que xogaba como centrocampista. Considerado un dos maiores ídolos da historia do Santos FC, militou durante 15 anos no club, e é o terceiro futbolista con máis partidos da súa historia (733), superado só polos seus compañeiros Pelé e Pepe. Conquistou co Santos un total de 22 títulos oficiais, moitos deles como capitán. Foi 52 veces internacional coa selección brasileira, coa que gañou dúas Copas do Mundo (Suecia 1958 e Chile 1962).
Inicios
Nacido no municipio paulista de Roseira, pretendía inicialmente ser mestre de escola, e asistiu ás escolas técnicas da súa vila natal, antes de decantarse pola carreira de futbolista. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/de/Brasil_-_1958.jpg/220px-Brasil_-_1958.jpg|miniatura| Zito (de pé, terceiro dende a esquerda) coa [[Selección de fútbol do Brasil|selección brasileira instantes antes do comezo da final do Mundial de 1958.]] ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Sele%C3%A7%C3%A3o_Brasileira_de_Futebol_na_Copa_do_Mundo_de_1962.tiff/lossy-page1-220px-Sele%C3%A7%C3%A3o_Brasileira_de_Futebol_na_Copa_do_Mundo_de_1962.tiff.jpg|miniatura| Zito (de pé, segundo dende a esquerda) coa [[Selección de fútbol do Brasil|selección brasileira antes dun partido do Mundial de 1962.]] Comezou a xogar ao fútbol en clubs modestos como o Roseira, o Estudantes de Pinda ou o São Paulo de Pindamonhangaba, pasando logo polo Taubaté, antes de fichar en 1952 polo Santos.
Santos
Debutou co Peixe o 29 de xuño de 1952, nunha vitoria por 3-1 contra o Madureira nun partido amigable. Gañou rapidamente a titularidade e militou no club durante os seguintes 15 anos, acumulando 733 partidos e marcando 57 goles. Foi o capitán do chamado equipo dos Santásticos, que gañou numerosos títulos nas décadas de 1950 e 1960, con xogadores como Pelé, Pepe e outras estrelas brasileiras. Entre os seus triunfos cóntanse cinco Campionatos Brasileiros consecutivos, nove Campionatos Paulistas, dúas Copas Libertadores e dúas Copas Intercontinentais.
Era alcumado Gerente polos medios brasileiros, debido a que axudaba ao adestrador Lula nas labores técnicas. Na Copa Intercontinental de 1963 foi titular no partido de ida pero perdeu por lesión tanto o encontro de volta como o de desempate. Aínda así, actuou como asistente de Lula nos dous partidos, nos que o seu equipo gañou o segundo título intercontinental consecutivo.
Bernard Voorhoof
Bernard Voorhoof, nado en Lier o 10 de maio de 1910 e finado na mesma cidade o 18 de febreiro de 1974, foi un futbolista belga, que xogaba como dianteiro. Foi o maior símbolo da historia do Lierse, club no que xogou durante 21 anos, sendo o xogador con máis partidos (529) e o seu máximo goleador histórico (350 goles).
Zito
Santos
Xogou o seu último partido o 7 de novembro de 1967, unha vitoria por 5-0 contra un combinado de xogadores do Ferroviário e do Fortaleza no estadio Presidente Vargas de Fortaleza.
Selección brasileira
Disputou 52 partidos coa selección brasileira, coa que marcou tres goles. Acompañado habitualmente no centro do campo por Didi, formou parte do equipo que gañou o Mundial de 1958 en Suecia. Comezou o torneo como suplente e rematouno como titular indiscutible, formando xunto a Didi o centro do campo na vitoria final sobre a selección anfitrioa.
Bernard Voorhoof
Ademais, marcou 30 goles en 61 partidos coa selección de Bélxica, rexistro que non superou ningún futbolista belga ata 89 anos despois, cando o conseguiu Romelu Lukaku. Participou en tres Copas do Mundo: 1930, 1934 e 1938.
Traxectoria
Militou no Lierse SK durante 21 anos, entre 1927 e 1948. Marcou 350 goles en 529 partidos co equipo, rexistros que ningún outro xogador igualou na historia do club. Gañou 2 títulos da Primeira División belga, ademais dun terceiro título non oficial na tempada 1940/41, afectada pola Segunda guerra mundial. Xogou unha última tempada co RRFC Montegnée antes de retirarse en 1949, aos 39 anos.
Zito
Selección brasileira
Catro anos despois, no Mundial de 1962 en Chile, o seleccionador Aymoré Moreira apostou pola mesma parella de medios, disputando estes como titulares tódolos encontros. Na final contra Checoslovaquia no Estadio Nacional, con Pelé ausente por lesión e co marcador sinalando un empate a un gol, Zito finalizou de cabeza un centro de Amarildo e bateu ao gardameta Viliam Schrojf, poñendo ao Brasil por diante pouco antes de que Vavá culminase a remontada. Foi incluído no Equipo Ideal do Torneo.
Bernard Voorhoof
Traxectoria
Formou parte da selección de Bélxica nos Xogos Olímpicos de 1928, pero non chegou a disputar ningún partido. Si o fixo nas Copas do Mundo de 1930, 1934 e 1938, sendo un dos únicos cinco xogadores en participar nos tres Mundiais de antes da guerra. Na Copa do Mundo de 1934 celebrada en Italia, Voorhoof marcou dous goles na derrota de Bélxica por 2-5 ante Alemaña. Estes foron os dous primeiros goles belgas nun Mundial, xa que a selección belga non conseguira ningún tanto en 1930.
Foi 61 veces internacional coa selección belga, sendo naquel momento o xogador con máis partidos da historia da selección, récord que mantivo dende 1938 ata 1958, cando foi superado por Vic Mees. Tamén ostentou o récord de goles coa selección belga (30) ata 2017, cando foi superado por Romelu Lukaku.
Zito
Trala retirada
Tras colgar as botas foi vicepresidente do Santos entre 1978 e 1982, e máis tarde foi nomeado director de fútbol polo presidente Milton Teixeira. Dende o ano 2000 traballou na canteira do club, contribuíndo ao descubrimento de novos talentos como os de Robinho, Diego, Neymar ou Gabigol.
Morte
Nos seus últimos anos padeceu Alzheimer. En 2014 sufriu un derramo cerebral e o 14 de xuño de 2015 faleceu aos 82 anos en Santos, deixando a Pelé, Pepe e Zagallo como os tres últimos brasileiros sobreviventes da final do Mundial de 1958.
Estilo de xogo
Centrocampista forte e con dotes de mando, era coñecido sobre todo polo seu liderado no campo. Adoitaba ter un papel secundario como medio lateral, servindo de enlace entre a defensa e o ataque. Intelixente e moi organizado, destacaba pola súa capacidade para recuperar a posesión e marcar o ritmo no medio do campo mediante os seus movementos e pases precisos. Aínda que se manexaba ben co balón, prefería xogalo a outros centrocampistas máis creativos e hábiles antes que levalo el mesmo cara adiante. Aínda así, era capaz de comezar xogadas de ataque despois de roubar o balón, distribuíndo rapidamente o balón cara adiante con pases sinxelos, pero ordenados e eficientes.
As Casas Grandes, Millán, Sober
As Casas Grandes é un lugar da parroquia de Millán no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Guillermo Quintana Pardo
Guillermo Quintana Pardo, nado cara a 1883 e finado na Coruña o 25 de setembro de 1969, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Fillo de Julián Quintana Cuesta, capitán de Infantería de Mariña, e Encarnación Pardo Filgueira. Estudou na Academia de Infantería. Estivo destinado nas Canarias e en Lugo. Comandante de Infantería retirado, na República foi profesor de Matemáticas no colexio da Fundación Fernando Blanco de Cee. Foi nomeado concelleiro de Cee polo gobernador civil en novembro de 1934 na corporación presidida por Argimiro Guillén Cereijo.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado polo gobernador civil delegado civil de Cee. Combatiu na guerra. Ascendido a coronel, foi destinado ao Rexemento Mixto de Infantería de Máquinas de Acompañamento 88 en Ourense e foi gobernador militar da praza e provincia de Ourense en decembro de 1940. Ascendido a xeneral de brigada, foi nomeado xefe da 52 División de Infantería de Montaña en 1946. Finou na Coruña o 25 de setembro de 1969 con 86 anos.
Recoñecementos
Cruz de San Hermenegildo en 1931.
Vida persoal
Casou en Ferrol con Enriqueta Lacaci García en 1913, e foi pai de María Victoria, Guillermo, María Reyes, Enriqueta e Luis Antonio Quintana Lacaci.
As Lumieiras, Millán, Sober
As Lumieiras é un lugar da parroquia de Millán no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Inflación cósmica
alt=Liña temporal da historia do Universo.|miniatura|Liña temporal da historia do Universo, onde se fai notar o paso do tempo de esquerda a dereita, e a dimensión do universo como a distancia arriba-abaixo. A inflación cósmica ven representada polo tramo de liña fortemente inclinada. A inflación cósmica é un momento teorizado do Universo no que se tería expandido dende un tamaño semellante a un átomo de hidróxeno a un volume dun ano luz de radio nun tempo equivalente ó que a luz tarda en recorre unha trillonésima parte desa distancia.
Na investigación do modelo de inflación cósmica que se debe adoptar (se se considera algún verdadeiro, o que en 2022 non está aínda claro) téñense usado diversos experimentos, principalmente BICEP, BICEP2, Keck Array (varios BICEP2 nun só aparello) e BICEP3 (que será seguido do BICEP Array), localizados no polo sur e procurando medir a polarización circular e linear do fondo cósmico de microondas, así como polo CMB-S4.
Ardón, rei
Ardón (ou Ardonus, posiblemente abreviatura de Ardabastus) foi o derradeiro rei dos visigodos en Hispania que, segundo algunhas fontes, reinou na Septimania entre 713 e 720.
Contexto histórico
A Chronica regum Visigothorum rexistra os nomes dos reis visigodos e os anos do seu reinado. Despois da entronización de Ervixio, as diferentes versións das Crónica, difiren en canto á continuación dos seguintes reis. A Continuatio codicis C Parisini, que consiste nun manuscrito do século XII, non menciona a Rodrigo e indica que Vitiza sucedeu a Akhila II e que despois de tres anos sucederáo Ardán. Tampouco na Crónica Mozárabe nin nas crónicas asturianas posteriores, a Crónica Albeldense e a Crónica de Afonso III, hai ningunha mención a Akhila II nin a Ardón, nin nas crónicas árabes.
Sucede que as crónicas escritas na área de influencia e control de Akhila II -Narbonense e Tarraconense, segundo a distribución das moedas acuñadas no seu nome- ignoraron a existencia de Rodrigo, até despois de mediados do século XIII cando foron traducidos os traballos do bispo Rodrigo Ximénez de Rada. Segundo isto, despois do desastre do exército visigótico do rei Rodrigo, e a morte do propio monarca na batalla de Guadalete, os musulmáns emprenderon a conquista do reino visigótico. O final do reinado de Akhila II foi coetáneo coas vitorias musulmás no val do Ebro e en Zaragoza, de xeito que pode deducirse que a súa morte, no 713, foi coma consecuencia da loita contra os novos conquistadores na que despois da conquista de Narbona, pretendeu defender o resto do territorio, sen éxito.
Reinado de Ardón
Despois da súa morte de Akhila II, Ardón, foi elixido rei, séndolle atribuído pola crónica un reinado de sete anos, dende o 713 até o 721. No 716, os musulmáns comandados polo valí Al-Hurr ibn Abd al-Rahman al-Thaqafi, cruzaron os Pireneos e invadiron a Narbonense polo que Ardón houbo defender a derradeira provincia do reino visigodo. A campaña foi continuada polo seu sucesor Al-Samh ibn Malik al-Khawlani, o cal finalmente completou a conquista do territorio no 720. Ardón finou no 721, presumiblemente, loitando contra os invasores.
A desaparición total do reino visigodo, produciuse cinco anos máis tarde, coa toma de Carcasona e, pouco despois, de todo o territorio até Nimes.
A Devesa, Neiras, Sober
A Devesa é un lugar da parroquia de Neiras no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Apis laboriosa
Apis laboriosa é a especie de abella do mel máis grande do mundo; os adultos poden medir até 3.0 cm de lonxitude. Antes de 1980, Apis laboriosa foi considerada unha subespecie de Apis dorsata, pero case 20 anos despois foi elevada ao rango dunha especie separada. Foi clasificado unha vez máis como subespecie de Apis dorsata por Engel en 1999, mais foi confirmado como especie en 2020. É unha especie altamente adaptada ao seu hábitat nas terras altas.
Santiago Ferragud
Traxectoria
Estudou na Escola de Peritos de Vigo, traballou nas empresas auxiliares dos estaleiros e tamén de funcionario municipal.
En 1965 fundou a banda de rock and roll Los Temples.
En 2011 fundou Xardín desordenado na que musicaron textos de diferentes autores galegos, como Carlos Casares e María Victoria Moreno.
Todo chega desde o mar (2022) é a súa primeira novela: na que aparecen a folga do metal de Vigo, o GRAPO, e outros episodios da historia de Vigo.
Suairexa, Millán, Sober
Suairexa é un lugar da parroquia de Millán no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Patrimonio da Humanidade no Xapón
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade no Xapón, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. O Xapón asinou a Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO o 30 de xuño de 1992. Ata xullo de 2021, vinte e cinco sitios inscribíronse na Lista do Patrimonio Mundial: vinte sitios culturais e cinco sitios naturais. Enviáronse outros cinco sitios e unha extensión de sitio para a súa futura inscrición e están actualmente na Lista indicativa desde 2017.
Lista provisional
A Lista provisional está formada por sitios previamente nomeados, pero aínda non inscritos.
Sadie Sink
Sadie Elizabeth Sink, nada en Brenham, Texas o 16 de abril de 2002, é unha actriz e modelo estadounidense máis coñecida como Sadie Sink, principalmente coñecida pola súa interpretación como Max Mayfield na serie de Netflix Stranger Things e polo seu papel como Ziggy Berman en Fear Street. Tamén apareceu no circuíto de Broadway con créditos en Annie e The Audience.
En 2016, Sink foi incluída á repartición da serie sobrenatural de ciencia ficción de Netflix Stranger Things, e aparece na segunda tempada, estreada en 2017, interpretando o papel de Max, un dos personaxes da serie. En 2019 continuou co papel de Max para a terceira tempada.
Castroseiros, Neiras, Sober
Castroseiros é un lugar da parroquia de Neiras no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
VHS
dereita|miniatura| Cintas VHS de tamaño completo (esquerda) e cintas VHS-C compactas (dereita) dereita|miniatura| Un típico VHS VCR miniatura|Logo do VSH, comisionado pola JVC, que emprega a fonte Lee (Lee font), deseñada por Leo Weisz. VHS (abreviatura de Video Home System) é un sistema que utiliza unha cinta de videocasete para gravar vídeo e son, que se pode ver nunha televisión. Un combo DVD/VHS pode gravar (escribir) en cintas VHS, ler cintas VHS e, ademais, ler desde discos DVD. Algúns tamén poden gravar en DVD. O VHS foi tan popular que durante a década de 1990, os termos "videocasete", "videocinta" ou mesmo só "vídeo" adoitaban referirse ao formato VHS.
Os casetes VHS pódense gravar usando unha cámara de vídeo. Tamén se poden gravar cunha gravadora de videocasete ou VCR. Un VCR pode usar un casete VHS para gravar a televisión. Este sistema foi creado en 1976 pola Victor Company of Japan (tamén chamada JVC). O VHS era un xeito moi popular de gravar e reproducir vídeos na casa nos anos 80 e 90, pero agora o DVD (Disco Versátil Dixital) e o Blu-ray fixéronse máis populares xa que poden ser máis fáciles de usar, a calidade é maior, duran máis, e os discos e os reprodutores son máis baratos de fabricar. As videogravadoras VHS, así como as cintas en branco e as películas VHS pregravadas, xa non se fabrican, agás as cintas en branco que aínda están amplamente dispoñibles como stock novo/antigo.
Antes do VHS
Moitas empresas desenvolveron diferentes sistemas para gravar vídeo nun casete de cinta, pero o primeiro VTR (abreviatura de <b id="mwLg">V</b>ideo <b id="mwLw">T</b>ape <b id="mwMA">R</b>ecorder) en popularizarse foi o Ampex VRX-1000, que foi introducido en 1956 por Ampex Corporation. Custaba 50.000 USD en 1956 (equivalente a máis de 400.000 USD en diñeiro de 2016) e 300 USD (máis de 2.000 USD en diñeiro de 2016) por unha bobina de cinta de 90 minutos. Debido a que era tan caro, foi feito e vendido só para gravación profesional.
Mentres Kenjiro Takayanagi, un pioneiro da transmisión televisiva, era o vicepresidente de JVC, decidiu que a súa empresa podía gañar cartos desenvolvendo e vendendo VTR no Xapón, e a un prezo máis baixo. En 1959, JVC desenvolveu unha gravadora de vídeo de dúas cabezas, e en 1960 tiñan unha versión de televisión en cor para a transmisión profesional. En 1964, JVC lanzou o DV220. Sería o VTR estándar da compañía até mediados da década de 1970.
En 1969, JVC traballou con Sony Corporation e Matsushita Electric (propietario de Panasonic) para deseñar un estándar técnico de gravación de vídeo para consumidores xaponeses. Desenvolveron o formato de cinta U-matic en 1971, que foi o primeiro formato en converterse nun estándar técnico para VTR. O formato U-matic tivo éxito nos negocios e algunha emisión de vídeo. Porén, poucas persoas compraron VTR U-matic para usalas na casa porque aínda eran moi caras e as cintas só podían gravar breves períodos de tempo de vídeo.
Pouco despois, Sony e Matsushita deixaron de traballar no proxecto. Comezaron a traballar nos seus propios formatos de gravación de vídeo. Sony comezou a traballar en Betamax e Matsushita comezou a traballar en VX. JVC lanzou o CR-6060 en 1975, que estaba baseado no formato U-matic. Sony e Matsushita tamén produciron as súas propias máquinas U-matic.
Desenvolvemento de VHS
En 1971, os enxeñeiros de JVC chamados Yuma Shiraishi e Shizuo Takano crearon un equipo para desenvolver un VTR para que as persoas o usasen en casa. A finais de 1971, crearon un diagrama titulado "VHS Development Matrix", que enumeraba os obxectivos do novo VTR de JVC.
En 1972, a industria da gravación de vídeo en Xapón comezou a perder cartos. JVC tivo que buscar formas de gastar menos diñeiro, polo que deixou de desenvolver o proxecto VHS. Non obstante, Takano e Shiraishi continuaron traballando no proxecto por si mesmos, aínda que a empresa non lles daba diñeiro para usar. En 1973, os dous enxeñeiros construíran un prototipo.
Voo 371 de TAROM
O voo 371 de TAROM era un servizo regular de pasaxeiros, operado cun Airbus A310, entre o aeroporto de Otopeni en Bucarest e o aeroporto de Bruxelas. O día 31 de marzo de 1995 o Airbus A310-324, con rexistro YR-LCC, que realizaba a ruta entrou en picado tras engalar e esnafrouse preto de Balotești en Romanía. As 60 persoas a bordo do avión morreron no accidente.
A investigación do accidente revelou que o acelerador automático defectuoso reduciu o pulo do motor esquerdo e púxoo ao ralentí durante o ascenso. Mentres isto ocorría o capitán quedou incapacitado, deixando ao primeiro oficial abrumado e incapaz de responder eficazmente ao erro. Trátase o peor accidente aéreo na historia de Romanía, e tamén o peor de TAROM.
Avión
O avión accidentado era un Airbus A310-324 con rexistro YR-LCC e bautizado Muntenia por unha das rexións históricas de Romanía. O número de serie do fabricante (MSN) era 450, e o aparello voara por vez primeira en 1987. Inicialmente entregouse a Pan American World Airways en agosto dese ano co rexistro N814PA e o nome Clipper Liberty Bell. Tras a bancarrota de Pan Am en 1991 o avión pasou a mans de Delta Air Lines co mesmo rexistro. TAROM mercou o avión que se lle foi entregado en abril de 1994, pasando a rexistrarse YR-LCC. Tiña dous motores turboventilador Pratt & Whitney PW4152 e acumulaba 31 092 horas de voo e 6 216 ciclos. O seu certificado de aeronavegabilidade fora expedido o 13 de abril de 1994.
José Luis Artetxe
José Luis Artetxe Muguire, nado en Algorta o 28 de xuño de 1930 e finado en Biscaia o 19 de marzo de 2016, foi un futbolista español, que xogaba de extremo dereito. Xogador histórico do Athletic Club, desenvolveu toda a súa carreira profesional no club bilbaíno, disputando 350 partidos oficiais, nos que marcou 137 goles. É o noveno máximo goleador da historia do club.
En 1956 converteuse no primeiro futbolista español en marcar un triplete na Copa de Europa.
Athletic Club
Comezou a xogar ao fútbol no Munguía, ata que en 1949 foi fichado polo Athletic Club e este cedeuno na súa primeira tempada ao Getxo da súa vila natal, equipo da Terceira División. Na tempada 1950/51 debutou co Athletic en partido oficial, concretamente o 10 de setembro de 1950, nunha vitoria por 4-0 sobre Atlético de Madrid. Marcou o seu primeiro tanto coa camiseta branca e vermella no seu terceiro partido, contra o Real Madrid.
Militou no club bilbaíno durante un total de 15 tempadas, contabilizando 350 partidos oficiais e 137 goles, o que o sitúa como o noveno máximo goleador da historia do club. Durante anos formou unha popular dianteira xunto a Markaida, Arieta I, Uribe e Gaínza.
Gañou co Athletic unha liga, tres Copas do Xeneralísimo e unha Copa Eva Duarte. A súa tempada máis prolífica foi a 1955/56, con Ferdinand Daučík no banco, na que marcou un total de 21 goles e se proclamou campión de liga e de Copa. Ao ano seguinte debutou xunto ao club na Copa de Europa e converteuse no primeiro futbolista español en marcar un triplete na competición, ao lle meter tres goles ao Porto. A día de hoxe mantense como o máximo goleador histórico do Athletic na máxima competición continental, con 5 goles.
Selección española
Foi seis veces internacional coa selección española, coa que debutou o 17 de marzo de 1954 no imporante partido ante Turquía no estadio Olímpico de Roma, que decidía cal dos dous equipos disputaría o Mundial de 1954. Artetxe abriu o marcador, pero o encontro rematou con empate a dous goles e decidiuse a favor do equipo turco por sorteo a través da man inocente dun neno de 10 anos.
Disputou o seu último partido internacional o 17 de decembro de 1959, contra Francia.
Trala retirada
Mentres xogaba no Athletic estudou para perito industrial e montou unha fábrica de pensos en Mungia, á que se dedicou despois de colgar as botas.
Escouredo, Neiras, Sober
Escouredo é un lugar da parroquia de Neiras no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
A Cruz do Souto, Caneda, Monforte de Lemos
A Cruz do Souto é un lugar da parroquia de Caneda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Manuel Mayán Pais
Manuel Mayán Pais, nado cara a 1905 e finado en Cee o 7 de abril de 1989, foi un político galego.
Traxectoria
Fundador de Falange en Cee. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xefe local de Falange Española Tradicionalista y de las JONS de Cee. Foi nomeado alcalde de Cee en 1938. Volveu ser alcalde de Cee en setembro de 1950, e novamente en 1955. Finou en Cee o 7 de abril de 1989 con 83 anos.
Vida persoal
Casou con Rita Mayán Rodríguez e foi pai de Olga, Rita, Irma e María Jesús Mayán Mayán.
Enrique Santamarina Becerra
Enrique Santamarina Becerra, nado na Fonsagrada en 1910 e finado o 11 de febreiro de 2005, foi un veterinario, patólogo, endocrinólogo e filántropo galego.
Traxectoria
Estudou veterinaria. Despois da Guerra Civil, en 1947, exiliouse nos Estados Unidos de América. Doutorouse pola Universidade de Ohio. Foi profesor de Patoloxía Comparada na Rutgers University. Colaborou en revistas e xornais de Galicia e América.
Campelo, Caneda, Monforte de Lemos
Campelo é un lugar da parroquia de Caneda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Guntís, Neiras, Sober
Guntís é un lugar da parroquia de Neiras no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
A Costa, Neiras, Sober
A Costa é un lugar da parroquia de Neiras no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Counting Crows
Counting Crows é unha banda estadounidense de rock alternativo. O seu vocalista é Adam Duritz, e entre os seus grandes éxitos están as cancións "Mr. Jones", do disco August e Everything After, que foi unha das cancións máis soadas na radio de todo o mundo, e "Accidentally In Love", que irrompeu nas listas de éxitos despois de formar parte da banda sonora da película Shrek 2. Foi formada en 1991 en San Francisco polo vocalista Adam F. Duritz e o guitarrista David Bryson.
Segundo o sitio web oficial da banda, venderon uns 20 millóns de álbums en todo o mundo.
Orixe do nome da banda
Adam Duritz e David Bryson comezaron a tocar xuntos en San Francisco, usando xa o nome de Counting Crows. O nome provén do poema británico do século XVIII One for Sorrow, que fala da vella superstición que vinculaba a sorte a contar corvos. Duritz escoitou a rima na película Signs of Life. Duritz e Bryson decidiron manter o nome da banda, aínda que outros membros uníronse a Counting Crows.
One for sorrow,
Two for joy,
Three for a girl,
Four for a boy,
Six for gold,
Seven for a secret never to be told
O poema é citado integralmente no primeiro álbum da banda (August and Everything After) na música “A Murder of One”, sendo precedido polos versos "Well I dreamt I saw you walking up a hillside in the snow/Casting shadows on the winter sky as you stood there/counting crows...".
Queiroedo, Neiras, Sober
Queiroedo é un lugar da parroquia de Neiras no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Counting Crows
1991-92 - Formación e primeiros anos
Adam Duritz, fundador da banda The Himalayans, e o produtor e guitarrista David Bryson formaron Counting Crows en San Francisco en 1991. Ao principio, era un dúo acústico. O guitarrista David Immerglück tamén tocaba con eles nese momento, aínda que non era un membro oficial do grupo. Immerglück axudou na gravación das primeiras maquetas, pero rexeitou unirse ao grupo, xa que xa formaba parte doutras bandas locais. En 1993, Counting Crows formou Duritz, Bryson, Matt Malley, Charlie Gillingham e Steve Bowman. Nese mesmo ano, asinaron con Geffen Records para gravar o seu primeiro álbum.
O Roxo, Neiras, Sober
O Roxo é un lugar da parroquia de Neiras no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Counting Crows
1991-92 - Formación e primeiros anos
Antes de asinar con Geffen, a banda xa tiña gravado algunhas maquetas, coñecidas como  'Flying Demos'. Entre os temas gravados nesta demo están "Rain King", "Omaha", "Anna Begins", "Einstein on the Beach (For an Eggman)", "Shallow Days", "Love and Addiction", "Mr. Jones", "Round Here", "40 Years", "Margery Dreams of Horses", "Bulldog", "Lightning" e "We're Only Love". Algunhas destas cancións apareceron no primeiro álbum do grupo, August and Everything After.
1993–94: August and Everything After e o éxito mundial
August and Everything After foi lanzado o 14 de setembro de 1993, producido por T-Bone Burnett. O disco recibiu boas críticas (entre elas, da revista norteamericana Rolling Stone) e cancións como ''“Mr. Jones” e “Round Here”'' aseguraron vendas de ao redor de 7 millóns de discos, segundo a web oficial da banda. Neste momento, Dan Vickrey converteuse en membro da banda. A pesar de todo o éxito, Steve Bowman deixou Counting Crows e Duritz comezou a sufrir ataques nerviosos.
1995–98: Recovering the Satellites e o álbum dobre ao vivo
Durante 1995, Duritz escribiu a base do que sería o segundo álbum da banda, Recovering the Satellites. Lanzado o 15 de outubro de 1996, o álbum contén cancións que, entre outras temáticas, tratan sobre a fama e os problemas que pode traer, como nas cancións "Have You Seen Me Lately?" e "Recovering the Satellites". "A Long December" foi o maior éxito do disco.
1999–2001: Esta vida do deserto
En 1999, Counting Crows participou no festival Woodstock 99 polo 30º aniversario do Festival de Música e Artes de Woodstock. Neste momento, David Immerglück foi invitado de novo e finalmente aceptou formar parte da banda como membro permanente. A banda publicou o seu terceiro álbum de estudo, This Desert Life, o 1 de novembro de 1999. As cancións "Hanginaround" e "Colorblind" foron os maiores éxitos do disco, formando este último parte da banda sonora da película Second Intentions. Para apoiar o álbum, Counting Crows fixo unha xira como a banda Live.
2002–03: Hard Candy e “The best of”
O 9 de xullo de 2002, a banda publicou o seu cuarto álbum de estudo, Hard Candy, o álbum máis amapola do grupo ata a data. O álbum conta coas aparicións convidadas de Vanessa Carlton, na portada de "Big Yellow Taxi" de Joni Mitchell, e de Sheryl Crow, no primeiro sinxelo "American Girls". A metade da xira promocional, o batería Ben Mize deixou o grupo, e foi substituído por Jim Bogios, antigo batería de Ben Folds e Sherly Crow. Tamén durante esta xira, o baixista Matt Malley deixou a banda, sendo substituído por Millard Powers.
José Sánchez García (Cee)
José Sánchez García, nado en Cee o 15 de xaneiro de 1920 e finado no mesmo concello o 12 de decembro de 2006, foi un médico e político galego.
Counting Crows
2002–03: Hard Candy e “The best of”
O 25 de novembro de 2003, a banda lanzou o seu recompilatorio de grandes éxitos chamado Films About Ghosts. O nome da recompilación forma parte da letra da canción "Mrs. Potter's Lullaby", do álbum This Desert Life ("Se os soños son como películas/entón os recordos son películas sobre pantasmas").
José Sánchez García (Cee)
Traxectoria
Médico en Cee. Foi nomeado alcalde de Cee en 1949. Volveu ser alcalde de Cee en 1969, tomando posesión o 13 de xaneiro. Permaneceu no cargo ata as primeiras eleccións democráticas. Finou en Cee o 12 de decembro de 2006 con 87 anos.
Vida persoal
Casou con Concepción Bello Marzo e foi pai de Concepción, Teresa, José e Mercedes Sánchez Bello.
Counting Crows
2004–06: nomeamento ao Oscar e New Amsterdam: Live at Heineken Music Hall
En 2004, a canción "Accidentally in Love" tivo moito éxito como banda sonora da película Shrek 2 A canción foi nomeada ao Oscar, e as versións posteriores do álbum recompilatorio Films About Ghosts incluíron a canción. A canción non gañou o premio, perdendo ante "Al otro lado del río" por Jorge Drexler.
2007–09: Saturday Nights & Sunday Mornings e a saída da Geffen
Despois de interpretar algo de música nova durante varios concertos en 2007, a banda acabou chegando tarde para lanzar o seu novo álbum de estudo, que foi atrasado a 2008, debido en parte ao relanzamento do álbum August and Everything After como unha versión de luxo. Finalmente Saturday Nights & Sunday Mornings foi lanzado o 25 de marzo de 2008. Segundo Duritz, aínda que non é un álbum dobre, este traballo foi concibido cun dobre concepto; a primeira parte do álbum presenta cancións máis pesadas (parte Saturday Nights) e a segunda parte contén cancións máis suaves e tranquilas (Sunday Mornings).
2010–13: Lanzamentos independentes e proxectos individuais
Ao final da xira de apoio ao álbum Saturday Nights & Sunday Mornings, o grupo tomou un descanso nas súas actividades. Despois xurdiron proxectos individuais. Duritz lanzou o EP de versióms de All My Bloody Valentines, gravado en febreiro de 2011. En agosto de 2011 a banda publicou August and Everything After: Live at Town Hall, a gravación en directo do seu álbum debut, integramente. Durante este mesmo período, Duritz buscaba tratamento para a súa adicción ás drogas. Vickrey e Bogios lanzaron o proxecto The Tender Mercies en outubro de 2011.
Aínda en 2011 a banda comezou a gravar o seu seguinte álbum, que sería unha colección de covers de artistas como Travis, Dawes, Big Star, Sordid Humor, entre outros. O resultado foi Underwater Sunshine (Or What We Did On Our Summer Vacation), lanzado o 10 de abril de 2012.
2014 - Somewhere Under Wonderland
Durante finais de 2013 e principios de 2014 a banda gravou Somewhere Under Wonderland, o seu sexto novo álbum. Deixando a promoción independente para a promoción do disco, a banda asinou con Capitol Records. O álbum tivo como primeiro sinxelo "Palisades Park".
En 2019, despois de 25 anos, Counting Crows lanzou oficialmente a canción "August and Everything After", que deu nome ao primeiro álbum da banda, pero que non fixo o disco nese momento. O lanzamento realizouse en colaboración con Amazon.
2021 - Butter Miracle, suite one
Despois de sete anos sen lanzar un novo álbum, a banda lanzou o EP Butter Miracle, suite one en maio de 2021, con catro cancións novas. O sinxelo elixido para promocionar o traballo foi a canción "Elevator Boots". Adam Duritz dixo á revista Rolling Stone que pretendía lanzar un EP complementario (Suite two ) formando así un álbum completo.
Acanthochitona crinita
Acanthochitona crinita é unha especie de poliplacóforo mariño da familia Acanthochitonidae. Habita nas costas rochosas no nordeste do océano Atlántico, no mar do Norte e no mar Mediterráneo.
Suairexa, Neiras, Sober
Suairexa é un lugar da parroquia de Neiras no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Arenaria (planta)
Arenaria é un xénero cosmopolita da familia das cariofiláceas característico de rochedos, matogueiras e prados. Está composto por unhas 1 400 especies descritas, das cales menos da terceira parte están aceptadas. A súa diversidade é abundante na península Ibérica, contando con até 40 especies.
Características
Son herbas anuais, bienais ou perennes, máis raramente sufrútices. Follas opostas, enteiras, sen estípulas. Flores hipóxinas, en inflorescencias cimosas solitarias, rara vez en acios, xeralmente brancas, á veces de cor rosa ou púrpura. Sépalos (4)5, libres, persistentes, os internos xeralmente con ampla marxe membranosa. Pétalos (4)5, enteiros, retusos ou emarxinados. Estames (8) 10, uniseriados, inseridos nun disco glanduloso perixino. Estilos 3, raramente 2, 4 ou 5. Froito en cápsula dehiscente por dobre número de dentes ou valvas que o de estilos, en xeral 6 ou 3 bidentados. Sementes reniformes ou globosas, algo comprimidas lateralmente, sen estrofiolo, negras polo xeral; testa formada por células anchas e arredondadas, prominentes (testa coliculada) —as dorsais ou todas elas provistas ás veces de prominencias mamiformes, cónicas ou cónico-cilíndricas—, raramente lisa e brillante.
O Mollón, Neiras, Sober
O Mollón é un lugar da parroquia de Neiras no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Arenaria (planta)
Descrición
O xénero foi descrito por Linneo e publicado en Species Plantarum 1: 423. 1753. A especie tipo é Arenaria serpyllifolia L.
Etimoloxía
Arenaria deriva do termo latino arenarius "de area, areoso". Adxectivo substantivado: a planta á que J. Bauhin deu este nome en 1631 vive en terreo areoso.
Especies
Especies aceptadas polo Plants of the World Online en setembro de 2021:
Callochiton septemvalvis
Callochiton septemvalvis é unha especie de molusco. Foi descrito por primeira vez por Montagu en 1803.
Lenda do Meco
Aparece documentada por vez primeira da man de frei Martín Sarmiento, que a cita na súa Viaje a Galicia, de 1745, como un sucedido uns oitenta anos antes da súa viaxe.
Tamén recolleu a lenda o Cura de Fruíme, Diego Antonio Cernadas Castro (1702-1777). Conta nun poema que:
Lenda
Cóntase que houbo un personaxe que, maioritariamente, se identifica cun seminarista ou crego castelán, ou ben un médico, chamado Juan de la Meca, que practicaba de feito un dereito de pernada sobre as mulleres do Grove, polas boas ou polas malas, ata que os veciños decidiron acabar con esta situación.
Unha delas enganou ó crego facéndolle crer que accedería ás súas demandas no alto do monte da Siradella, pero cando este chegou alí saíronlle ó encontro unha chea de xente, que o prenderon e enforcaron dunha figueira que alí crecía. Tamén se di que o fixeron só as mulleres, como indica Carré; o propio Sarmiento di nun sitio que foron elas e noutro que foron os homes.
Tamén se conta que o Meco quixo abusar dunha moza casada que chegara hai pouco á vila. Raptouna e levouna ata a Siradella para xacer con ela. Enterado o home polos veciños que viron o que pasara, subiu ó monte e colgou ó Meco da figueira.
Outra versión da lenda di que o personaxe gustaba de xogar ás cartas xactándose das súas conquistas. Coincideu que un compañeiro de xogueta, que ía casar dous días despois, gañaba partida tras partida ata que o Meco, alporizado, díxolle que xa se alegraría el ó día seguinte coa moza do outro. O mozo respondeu rompéndolle unha xerra de viño na cabeza, ou un tallo segundo outros, matándoo no acto. Nese estado, os veciños subírono á Siradella e colgárono da figueira.
Unha cuarta versión conta que foron os veciños de San Vicente do Grove os que apalearon ata a morte a un mandado do señor feudal que viña a cobrarlles unhas rendas excesivas.
Como era de supor, os representantes da xustiza foron investigar os feitos coa intención de castigar ó culpable do crime, pero cando preguntaban ós veciños e posibles testemuñas quen matara ó Meco, a única resposta que puideron obter foi a de "Matámolo todos!". Finalmente, a xustiza tivo que desistir nas pescudas e renunciar a atopar a quen culpar dos feitos.
Como fose que os figos da devandita figueira tomaron desde entón unha cor avermellada, a tradición explicouno como que estaban tinguidos co sangue do Meco.
Frai Martín Sarmiento
Sarmiento recolleu a lenda, atribuíndo o protagonismo a un crego natural da localidade de Meco (en Alcalá de Henares, Madrid). Segundo parece, era escarnio común no século XVII preguntarlle ós galegos se eran fillos do Meco e se xa llo tiñan perdoado, pero tamén ós portugueses da beira do Miño, e así decideu investigar sobre o caso para "tapar la boca y retrucar a los polainudos páparos (pailáns) y aún a los pelucones (cortesáns) idiotas que chasquean a los gallegos sin saber lo que dicen": miniatura|200px|Busto do Padre Sarmiento. no Museo de Pontevedra