cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SQL
Ao comezo fundamentouse na álxebra relacional e no cálculo de relacións por tuplas ou ringleiras e agora fundamentase nunha serie de ordes, ou clases que son sub-linguaxes, que permiten procura de datos, a linguaxe de definición de datos (DDL, Data Definition Language), a linguaxe de control de datos (DCL, Data Control Language) e a linguaxe de manipulación de datos (DML, Data Manipulation Language). SQL pretende facer buscas de datos, manipulalos (introducíndoos, actualizándoos ou borrándoos), definindo os datos (o marco de creación e modificación) e o control de acceso a datos. Inda que SQL polo xeral se considera, en boa parte, unha linguaxe declarativa (4GL), tamén inclúe elementos procesais.
SQL foi unha das primeiras linguaxes comerciais que empregou o modelo de relacións que describiu Edgar F. Codd no seu artigo de 1970 "Un modelo de relacións de datos para bancos de datos con alta cantidade de datos compartidos". Aínda que non incluíu todas as regras de relacións do modelo descrito por Codd, SQL converteuse na linguaxe de base de datos máis empregada.
SQL converteuse nu estándar do Instituto Nacional Americano de Estándares (ANSI) en 1986 e da Organización internacional de estándares (ISO) en 1987. Malia a existencia destes estándares a meirande parte do código SQL non pode migrarse entre diferentes sistemas de bases de datos sen facer algúns axustes.
Exemplos
En SQL para obter da base de datos táboa dúas variables, campo_un e campo_dous, na que os valores da variable campo_un sexan iguais a valor, defínese:
<div style="background:#AAA; border:ridge 1px #333; color:#AAEEBB; font-weight:bold; display:run-in; padding:7px;"> SELECT campo_un, campo_dous FROM taboa WHERE campo_un = 'valor';
Arkona
Arkona (Аркона) é unha banda rusa de pagan metal e folk metal, xurdida no ano 2002 en Moscova. As súas letras están baseadas na historia rusa e a mitoloxía eslava, e ademais incorporan algúns instrumentos tradicionais da música de Rusia (tales como balalaicas, domras, guslis, acordeón ruso ou bayan, zanfonas, violíns, tambores, frautas etc).
A banda formouse en 2002 e dende entón publicaron 7 álbums, 1 demo, 1 recompilatorio e 2 DVD de concertos en vivo. O nome da banda provén do nome da última cidade eslava pagá fortificada, no Cabo Arkona.
No 2014, Vlad "Artist" (batería) deixa a banda, incorporándose ó grupo o batería Andrey Ishchenko, o cal xa tivo participación no álbum de estudio Yav.
Discografía
miniatura|Masha Scream, 2014.
Luis Planas
Luis Planas Puchades, nado en Valencia o 20 de novembro de 1952, é un político español, membro do PSOE e actual ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación do Goberno de España.
Traxectoria
É licenciado en Dereito pola Universidade de Valencia e premio Extraordinario de Licenciatura. É Inspector de Traballo e da Seguridade Social. En 1980 ingresa por oposición á Inspección de Traballo e é destinado a Córdoba.
Entre 1982 e 1986 foi deputado por Córdoba no Congreso dos Deputados e entre 1986 e 1993, deputado no Parlamento Europeo. Foi tamén conselleiro de Agricultura e Pesca (1993-1994) e conselleiro de Presidencia (1994-1996) da Xunta de Andalucía. En 1996 foi senador designado polo Parlamento de Andalucía.
Entre 2004 e 2010 foi embaixador de España en Marrocos, e entre 2010 e 2011, embaixador de España ante a Unión Europea. Posteriormente volveu a ocupar o posto de conselleiro de Agricultura, Pesca e Medio Ambiente da Xunta de Andalucía (2012-2013). Entre 2014 e 2018 foi o secretario xeral do Comité Económico e Social da Unión Europea.
O 7 de xuño de 2018 tomou posesión como ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación do goberno de Pedro Sánchez, despois de prosperar a moción de censura contra Mariano Rajoy.
Paloma Rodríguez Vázquez
María Paloma Rodríguez Vázquez, nada en Ferrol o 23 de maio de 1956 e finada na mesma cidade o 15 de marzo de 2021, foi unha mestra, psicóloga, escritora e política galega, afiliada ao PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciada en psicoloxía, traballou como mestra de ensino infantil nun colexio de Fene, pero tamén en Madrid, no Instituto da Muller, e na Xunta de Galicia en áreas de igualdade e muller. Formou parte da candidatura do PSOE ás eleccións de 2011 pola provincia da Coruña, pero non saíu elixida deputada. Porén, logo da dimisión de Francisco Caamaño a finais de 2012 como deputado, accedeu ao Congreso dos Deputados, onde permaneceu case tres anos.
Formou parte durante moitos anos da dirección do PSdeG na cidade de Ferrol. Tamén foi presidenta de Alvixe, unha asociación de axuda ás vítimas da violencia de xénero.
Como escritora, publicou varios volumes orientados ao público infantil e xuvenil, onde abordaba temáticas de igualdade de xénero. Estes libros foron escritos a canda Cristina Justo.
Amor cortés
miniatura|dereita|Amante medieval sendo izado nunha cesta (ilustración do Codex Manesse do [[século XIV.]] Amor cortés foi un concepto europeo medieval de actitudes, mitos e en definitiva unha etiqueta para enaltecer o amor, e que xerou varios xéneros de literatura medieval, incluíndo a novela.
Historia e características
Xurdiu nas cortes ducais e principescas das rexións de cultura occitana, onde se denominaba fin’amor, a finais do século XI. En esencia, o amor cortés era unha experiencia contraditoria entre o desexo erótico e a realización espiritual, "un amor ao mesmo tempo ilícito e moralmente elevado, paixonal e auto-disciplinado, humillante e exaltante, humano e transcendente".
A expresión "amor cortés" foi popularizada por Gaston Paris en 1883, e desde entón ten caído so unha ampla variedade de definicións e usos, sendo mesmo considerado como unha ficción romántica do século XIX. A súa interpretación, orixes e influencia continúan a ser asunto de discusión.
A Serra, Cis, Oza-Cesuras
A Serra é un lugar da parroquia de Cis no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 53 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 28 homes e 25 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 61 habitantes.
Efebo
miniatura|dereita|Estatua representando un efebo que data do século V a.C.
Efebo (do latín ephebus, á súa vez do grego antigo, "adolescente") é un termo usado na Grecia Clásica para referirse ao seu uso aos homes atenienses de 18 a 20 anos, que eran instruídos na efebeia, unha especie de servizo militar, pois era unha institución que se dedicaba a formar aos futuros cidadáns, adestrando aos efebos nas artes da guerra, ás veces mesmo no campo de batalla. Os novos recrutas constituían unha boa parte das tropas atenienses e dedicábanse fundamentalmente a tarefas de construción de pontes, trincheiras e fortificacións.
Movemento pola Francia
Movemento pola Francia (Mouvement pour la France) é un pequeno partido político francés de dereita nacionalista e conservadora, presente en todo o territorio francés. O MPF foi un dos grandes vencedores do ano 2005, coa vitoria do Non ó referendo sobre a Constitución Europea.
Historia
Foi fundado o 20 de novembro de 1994 na Maison de la Chimie en París. Xunguiuse á lista "Maioría pola outra Europa" nas eleccións europeas, que acadou o 12,23% dos votos.
Philippe de Villiers preséntase como o seu candidato ás eleccións presidenciais de 1995, pero sen chegar a transformar ó MPF nun partido nacional solidamente estruturado. Acada menos do 5% dos votos.
Nas eleccións europeas de 1999, aliouse con Rassemblement pour la France e a alianza obtivo 13 escanos
O partido é dirixido polo seu presidente Philippe de Villiers, e o seu secretario xeral Guillaume Peltier.
En xuño de 2004 logrou tres escanos no Parlamento europeo, ocupados por Philippe de Villiers, Paul-Marie Couteaux e Patrick Louis.
Na Asemblea Nacional ten como representante a Véronique Besse. No Senado, a Bruno Retailleau, Philippe Darniche e a Bernard Seillier, o único parlamentario do MPF non elixido na Vendée.
Está implantado en toda Francia, aínda que o seu poder non é estable, presentado en solitario acadou o 5% dos votos, e en coalición con outro partido de similares características o 13%. Aínda así, o Frente Nacional francés de Le Pen, é a punta de lanza dos nacional demócratas franceses.
Iskra
Iskra ( Искра en ruso, a faísca ) foi unha publicación política de emigrantes socialistas rusos procedentes do POSDR. Estivo dirixido por Lenin.
Traxectoria
A fundación débese a Lenin, que tras abandonar Siberia en xaneiro de 1900, pensou que, dada a imposibilidade de publicar un xornal en Rusia, debíase facer no estranxeiro polo que a primeira edición foi publicada na cidade alemá de Leipzig o 1 de decembro de 1900. As outras edicións publicáronse en Múnic entre 1900 e 1902; a partir de xullo de 1902, durante a estancia de Lenin en Londres entre 1902 e 1903 a publicación foi editada desde unha pequena oficina no número 37 de Clerkenwell Green en Londres e, a partir, de 1903 en Xenebra.
O comité editorial do periódico estaba formado por Lenin, Pàvel Akselrod, Vera Zasulich, Julius Martov, Georgii Plekhanov, e Alexander Potresov. Posteriormente, agregouse Trotsky tras escapar do tsarismo.
O xornal tivo un importante papel no II Congreso do POSDR pois publicou un borrador que serviu para a preparación do congreso (xullo-agosto 1903). No percurso do congreso, produciuse a división entre bolxeviques e menxeviques. Lenin abandonou o xornal en novembro de 1903 e dende entón foi un xornal menxevique no que Plekhanov recuperou aos editores anteriores até 1905. Lenin fundará outro xornal, xa enteiramente bolxevique: Vpériod (Adiante).
Laros
A dos laros (Lari) é unha suborde de aves acuáticas da orde dos caradriformes que comprende as gaivotas, os papamerdas, os carráns, os rincópidos, as alcas e os glareólidos.
En xeral os membros desta suborde son aves de tamaño de madiano a grande, máis adaptadas ao voo que as limícolas, coas que comparten orde. A maioría son aves acuáticas que viven no mar ou en zonas húmidas, aínda que en inverno algunhas poden afastarse da costa dirixíndose ao interior continental. Porén, hai excepcións, como as especies do xénero Cursorius, que viven en estepas e desertos.
Castrelo
O topónimo Castrelo (do latín castellum e castrum, 'cidade alta e fortificada') pode referirse a diferentes concellos, parroquias o lugares.
Laros
Descrición
A suborde foi descrita en 1891 polo zoólogo inglés, especializado en ornitoloxía, Richard Bowdler Sharpe.
Etimioloxía
O nome científico Lari, é o plural do nome do seu xénero tipo, Larus.
Notas Taxonómicas
Até hau poucos anos os álcidos non estaban incluídos nos laros, pero foron incluídos de acordo con investigacións recentes.
José Ramón Dosio López
José Ramón Dosio López, nado en Paradela cara a 1901 e finado en Lugo o 29 de xullo de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Mecánico. Militante do PSOE. Foi alcalde de Paradela en 1931. Presidente do Sindicato de Trabajadores de Loio. Foi tenente-alcalde en 1933 e novamente despois do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido pola Garda Civil de Portomarín o 20 de xullo, con outros compañeiros, cando ceaban nunha taberna ao seu regreso de Lugo e Sarria. Foron trasladados ao cárcere de Sarria.
Xulgados en Lugo en consello de guerra, foron acusados de rebelión militar por requisar armas o 18 e 19 de xullo, e desprazarse a Lugo o 20 para defender o Goberno Civil e incendiar a reitoral de Castro. Dosio foi condenado a pena de morte e fusilado en Lugo o 29 de xullo de 1937. Xunto con Daniel Pérez López, José López López, Marcelino López López, Avelino Rodríguez López e Juan Abella Armesto foron condenados polo Tribunal de Responsabilidades Políticas en 1940 ao pago de 50.000 pesetas en concepto de responsabilidade civil.
Ghazal
O ghazal ou ghazel é un xénero literario lírico propio das literaturas árabe, persa, turca e urdú. Na literatura árabe trátase dun poema cuxa etimoloxía está emparentada coas ideas de gabanza, afago etc. Da mesma raíz deriva a forma tagazzul, "compor poesías amorosas". Conceptualmente o ghazal ten estreita relación co nasib (ou tasbib), prólogo amoroso que serve de introdución xunto co rahil (descrición dunha viaxe polo deserto), ao tema panexírico que caracteriza a composición poética chamada qasida.
Crank
Crank é un filme de acción/suspense de 2006, escrito e dirixida por Mark Neveldine e Brian Taylor. Está protagonizada por Jason Statham, Amy Smart, Efren Ramirez e Dwight Yoakam. Foi estreada nos Estados Unidos o 1 de setembro de 2006. A película foi clasificada cun "R" pola MPAA pola violencia, linguaxe, sexualidade e o consumo de drogas.
Sinopse
Un sicario profesional, Chev Chelios érguese mareado e con visión borrosa. Atopa un DVD que ten escrito "fuck you". Chelios pono no reprodutor de DVD, e sae un gánster inimigo seu, Verona, dicindo que lle inxectaron mentres estaba inconsciente un veleno que logo o matará, mais se segrega adrenalina seguirá vivindo. Así pois o protagonista tense que manter en movemento ou perecerá.
Banda sonora
A banda sonora da película saíu o 22 de agosto de 2006.
Inclúe as seguintes pistas:
Influencia da nasal trabante
A influencia da nasal trabante é un fenómeno fonético propio da lingua galega, que consiste en que unha consoante nasal trabando a sílaba pode alterar o timbre de /'ɛ/ e /'ɔ/ tónicos, pechándoos un grao: Este fenómeno dáse nos substantivos e nalgúns adxectivos. Non afecta aos adverbios, pronomes ou verbos: Prodúcese en palabras patrimoniais, xa que os cultismos manteñen a tendencia a realizaren o timbre aberto da vogal tónica Ao igual que a metafonía, é un fenómeno propio da parte occidental de Galiza, aínda que a súa distribución xeográfica depende da vogal afectada. Así, o ['ɔ] etimolóxico só se conserva no galego de Asturias e falares próximos de Lugo, mentres que o ['ɛ] consérvase en todo o galego exterior e en parte das provincias de Lugo e Ourense.
Guisande, Goá, Cospeito
Guisande é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 18 habitantes (7 homes e 11 mulleres).
ERCC1
As células que teñen mutacións que incapacitan o xene ERCC1 son máis sensibles do normal a determinados axentes que causan danos ao ADN, como os raios ultravioletas (UV) e compostos químicos que causan enlaces cruzados entre as febras de ADN. Os ratos alterados por enxeñaría xenética con mutacións que anulan o xene ERCC1 teñen defectos na reparación do ADN, acompañados por cambios inducidos polo estrés metabólico na súa fisioloxía, que teñen como resultado un envellecemento prematuro. A deleción completa de ERCC1 é incompatible coa viabilidade dos ratos, e non se encontrou ningunha persoa cunha deleción completa (homocigota) de ERCC1. En raros casos algunhas persoas nunha poboación humana presentan mutacións herdadas que incapacitan o funcionamento de ERCC1. Cando os xenes normais están ausentes, estas mutacións poden orixinar síndromes humanas, incluíndo a síndrome de Cockayne e a síndrome cerebro-oculo-facial-esquelética.
Xene
O ADN xenómico para ERCC1 foi o primeiro xene de reparación do ADN humano en ser illado por clonación molecular. O método orixinal foi por transferencia de fragmentos do xenoma humano a liñas celulares mutantes sensibles á luz ultravioleta (UV) derivadas de células de ovario de hámster chinés. Referíndose a este método de complementación xenética entre especies, o xene foi chamado en inglés “Excision repair cross-complementing 1”, de onde veñen as siglas ERCC1. Illáronse múltiples grupos de complementación independentes de células de ovario de hámster chinés (CHO), e este xene restaurou a resistencia a radiación UV para as células do grupo de complementación 1.
O xene ERCC1 humano codifica a proteína ERCC1 de 297 aminoácidos cunha masa molecular duns 32 500 daltons.
Xenes similares a ERCC1 con funcións equivalentes (ortólogos) encóntranse noutros xenomas eucariotas. Algúns dos xenes ortólogos máis estudados son o RAD10 do lévedo de xemación Saccharomyces cerevisiae e o swi10+ do lévedo de fisión Schizosaccharomyces pombe.
Proteína
miniatura|esquerda|Diagrama da ERCC1 que mostra un dominio central e un dominio hélice-forquita-hélice
Unha molécula de ERCC1 únese a unha molécula de XPF, formando un heterodímero ERCC1-XPF, que é a forma de nuclease activa do encima. No heterodímero ERCC1–XPF, ERCC1 media as interaccións co ADN e proteína-proteína. O XPF proporciona o sitio activo da endonuclease e está implicado na unión do ADN e interaacións proteína-proteína adicionais.
A proteína ERCC4/XPF consta de dous dominios conservados separados por unha rexión menos conservada en medio. A rexión N-terminal ten homoloxía con varios dominios conservados de ADN helicases que pertencen á superfamilia II, aínda que XPF non é unha ADN helicase. A rexión C-terminal de XPF inclúe os residuos do sitio activo para a actividade de nuclease. A maior parte da proteína ERCC1 está relacionada a nivel de secuencia co C-terminal da proteína XPF, pero carece dos residuos do dominio nuclease. hai un dominio “hélice-forquita-hélice” de unión ao ADN no extremo C-terminal de cada proteína.
Pola súa secuencia primaria e semellanza estrutural, a nuclease ERCC1-XPF é un membro dunha ampla familia de ADN nucleases específicas de estrutura que comprenden dúas subunidades. Entre esas nucleases está, por exemplo, a nuclease MUS81-EME1.
Nuclease específica de estrutura
miniatura|Substratos de ADN da nuclease ERCC1-XPF
O complexo ERCC1–XPF é unha endonuclease específica de estrutura. O ERCC1-XPF só corta o esqueleto fosfodiéster do ADN especificamente nas unións entre o ADN de dobre febra e de febra simple. Introduce un corte no ADN de dobre febra no lado 5′ desa unión, a uns dous nucleótidos de distancia. Esta especificidade de estrutura foi inicialmente demostrada para RAD10-RAD1, os ortólogos nos lévedos de ERCC1 e XPF.
Os motivos hidrófobos hélice–forquita–hélice nas rexións C-terminais de ERCC1 e XPF interaccionan promocionando a dimerización das dúas proteínas. Non hai actividade catalítica en ausencia de dimerización. Aínda que o dominio catalítico está incluído en XPF, e ERCC1 é cataliticamente inactivo, o ERCC1 é indispensable para a actividade do complexo.
Propuxéronse varios modelos para explicar a unión de ERCC1–XPF ao DNA, baseados en estruturas parciais de fragmentos de proteínas relevantes a resolución atómica. A unión ao ADN mediada polos dominios hélice-forquita-hélice de ERCC1 e dominios XPF posiciona o heterodímero nas zonas de unión entre o ADN de dobre febra e de febra simple.
Reparación por escisión de nucleótidos
Durante a reparación por escisión de nucleótidos, varios complexos proteicos cooperan para recoñecer o ADN danado e separan localmente a hélice do ADN durante unha curta distancia a ambos os lados do sitio do dano no ADN. A nuclease ERCC1–XPF fai unha incisión na febra de ADN danado no lado 5′ da lesión. Durante a reparación por escisión de nucleótidos, a proteína ERCC1 interacciona coa proteína XPA para coordinar a unión entre o ADN e a proteína.
Reparación de roturas de dobre febra
As células de mamíferos con ERCC1–XPF mutantes son moderadamente máis sensibles que as células normais a axentes (como as radiacións ionizantes) que causan roturas de dobre febra no ADN. As vías particulares da reparación por recombinación homóloga e por unión de extremos non homólogos dependen da función de ERCC1-XPF. A actividade relevante de ERCC1–XPF para ambos os tipos de reparación de roturas de dobre febra é a súa capacidade de eliminar as colas de febra simple 3' non homólogas dos extremos do ADN antes de volver unilas. Esta actividade é necesaria durante unha subvía de annealing de febra simple da recombinación homóloga. O podado da cola de febra simple 3' é tamén necesaria nunha subvía con mecanismo distinto de unión de extremos non homólogos, dependente das proteínas Ku. A integración homóloga do ADN, unha importante técnica para a manipulación xenética, é dependente da función de ERCC1-XPF na célula hóspede.
Reparación de enlaces cruzados entre febras do ADN
As células de mamíferos que portan mutacións en ERCC1 ou XPF son sensibles especificamente a axentes que causan a formación de enlaces cruzados entre as febras do ADN. Os enlaces cruzados entre febras do ADN bloquean a progresión da replicación do ADN, e as estruturas que quedan bloqueadas nas forcadas de replicación do ADN proporcionan substratos para a clivaxe feita por ERCC1-XPF. As incisións poden facerse a ambos os lados dos enlaces cruzados nunha febra de ADN para desfacer os enlaces cruzados e iniciar a reparación. Alternativamente, pode facerse unha rotura de dobre febra no ADN preto de enlaces cruzados entre febras, e a subseguinte reparación de recombinación homóloga pode implicar a acción da ERCC1-XPF. Aínda que non é a única nuclease implicada, o ERCC1–XPF é necesario para a reparación de enlaces cruzados entre febras durante varias fases do ciclo celular.
Síndrome de Cockayne
Un paciente de síndrome de Cockayne de tipo II designado CS20LO mostraba unha mutación homocigótica no exón 7 de ERCC1, producindo unha mutación F231L.
Andrís, Cis, Oza-Cesuras
Andrís é un lugar da parroquia de Cis no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 23 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 8 homes e 15 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 24 habitantes.
ERCC1
Relevancia en quimioterapia
Medir a actividade de ERCC1 pode ser útil en medicina do cancro clínica porque un mecanismo de resistencia a fármacos quimoterápicos de platino correlaciónase coa alta actividade de ERCC1. A reparación por escisión de nucleótidos é o mecanismo de reparación do ADN primario que elimina os adutos platino-ADN terapéuticos do ADN do tumor. Os niveis de actividade de ERCC1, ao seren unha parte importante da vía final común da reparación por escisión de nucleótidos, poden servir como un marcador do rendemento xeral da reparación por escisión de nucleótidos. Isto foi suxerido para pacientes con cancros gástricos, ováricos, colorrectais e de vexiga. No carcinoma pulmonar de células non pequenas, na extirpación cirúrxica dos tumores que non recibían ningunha terapia posterior, observouse unha mellor supervivencia se son ERCC1 positivos que se son ERCC1 negativos. Así, ser positivo para ERCC1 é un marcador de prognóstico favorable, referíndose a como avanzará a doenza se non recibe máis tratamento. Este tipo de tumores pulmonares ERCC1 positivos non se benefician dunha quimioterapia con plantino adxuvante. Porén, estes tumores pulmonares ERCC1 negativos, que son peores no seu prognóstico sen tratamento, obteñen un beneficio substancial do uso de quimioterapia con cisplatino adxuvante. Un alto ERCC1 é así un marcador preditivo negativo, referíndose a como responderá a un tipo específico de tratamento.
O xenotipado de ERCC1 en humanos mostrou un polimorfismo significativo no codón 118. Estes polimorfismos poden ter efectos diferenciais nos danos causados polo platino e mitomicina.
Deficiencia no cancro
A expresión da proteína ERCC1 está reducida ou ausente no 84% ao 100% dos cancros colorrectais, e o promotor de ERCC1 está metilado no 38% dos gliomas, o que ten como resultado unha redución da síntese de ARNm e da expresión das proteínas. O promotor de ERCC1 foi localizado no ADN 5 quilobases augas arriba da rexión codificante da proteína. As frecuencias das reducións epixenéticas doutros nove xenes de reparación do ADN foron avaliadas en varios cancros e ían desde o 2% (OGG1 no cancro de tiroide papilar) ao 88% e 90% (MGMT en cancros gástricos e de colon, respectivamente). Así, a redución da expresión da proteína ERCC1 no 84% ao 100% dos cancros de colon indica que a redución de ERCC1 é unha das reducións máis frecuentes de xenes de reparación do ADN observadas no cancro. A deficiencia na expresión da proteína ERCC1 parece ser un evento temperán na carcinoxénese de colon, xa que ERCC1 é deficiente no 40% das criptas a 10 cm a cada lado da zona do adenocarcinoma de colon (dentro dos defectos de campo temperáns a partir dos cales probablemente se orixinan os cancros).
O cadmio (Cd) ae os seus compostos son carcinóxenos humanos ben coñecidos. Durante a transformación maligna inducida polo Cd, as rexións promotoras de ERCC1, así como as de hMSH2, XRCC1 e hOGG1, estaban fortemente metiladas e tanto o ARNm coma as proteínas destes xenes de reparación do ADN estaban progresivamente reducidos. Os danos no ADN tamén se incrementaban coa transformación inducida polo Cd. A redución da expresión de proteínas de ERCC1 en progresión a cancros esporádicos é improbable que sexa debida a mutación. Aínda que as mutacións na liña xerminal (familiares) nos xenes de reparación do ADN causan un alto risco de cancro, as mutacións somáticas nos xenes de reparación do ADN, incluíndo ERCC1, só ocorren a baixos niveis en cancros esporádicos (non familiares).
O control do nivel da proteína ERCC1 acontecía a nivel traducional. Ademais da secuencia de tipo silvestre do ARNm de ERCC1, hai tres variantes de empalme. O ARNm de ERCC1 pode ter tamén puntos de iniciación da transcrición de tipo silvestre ou tres puntos alternativos. Nin o nivel de transcrición de ARNm global, nin a variación no empalme nin os puntos de inicio da transcrición do ARNm se correlacionan co nivel da proteína ERCC1. A velocidade de recambio proteico de ERCC1 tampouco se correlaciona co nivel da proteína ERCC1. Un control a nivel traducional de ERCC1, debido a un microARN (miARN), demostrouse durante a infección por VIH. Un miARN TAR, codificado polo VIH, regula á baixa a expresión da proteína ERCC1. O miARN TAR permite que se transcriba o ARNm de ERCC1, pero actúa a nivel do corpo p para impedir a tradución da proteína ERCC1. (Un corpo p é un corpo de procesamento granular citoplasmático que interacciona con miARNs para reprimir a tradución ou desencadear a degradación de ARNs diana). Nas liñas celulares de cancro de mama, case un terzo (55/167) dos promotores de miARN eran dianas para a metilación anormal (represión epixenética). Nos propios cancros de mama, atopouse en concreto a metilación do miARN let-7a-3/let-7b. Isto indica que o let-7a-3/let-7b pode ser reprimido epixeneticamente.
A represión de let-7a pode causar a represión da expresión de ERCC1 por medio dun paso intermedio que implica o xene HMGA2. O miARN let-7a normalmente reprime o xene HMGA2, e en tecidos adultos normais, non está presente case ningunha proteína HMGA2. A redución ou ausencia do miARN let-7a permite unha alta expresión da proteína HMGA2. As proteínas HMGA caracterízanse por ter tres dominios de unión ao ADN, chamados ganchos AT, e unha cola carboxi-terminal ácida. As proteínas HMGA son factores de transcrición arquitecturais da cromatina que regulan tanto positiva coma negativamente a transcrición de diversos xenes. Non mostran unha capacidade de activación tanscricional directa, pero regulan a expresión xénica ao cambiaren a conformación local do ADN. A regulación conséguese uníndose a rexións ricas en AT no ADN ou por interacción directa con varios factores de transcrición. A HMGA2 únese e modifica a arquitectura da cromatina no xene ERCC1, reducindo a súa expresión. A hipermetilación do promotor do miARN let-7a reduce a súa expresión e isto permite a hiperexpresión de HMGA2. A hiperexpresión de HMGA2 pode despois reducir a expresión de ERCC1.
Así, hai tres mecanismos que poden ser responsables do baixo nivel de expresión da roteína ERCC1 no 84% ao 100% dos cancros de colon esporádicos. Polos resultados observados en gliomas e na carcinoxénese do cadmio, a metilación do promotor de ERCC1 pode ser un factor. Outro factor pode ser a actuación dun ou máis miARNs que reprimen ERCC1. E o miARN let-7a reducido epixeneticamente que permite a hiperexpresión de HMGA2 podería tamén reducir a expresión da expresión da proteína ERCC1 en cancros de colon. Non se determinou aínda cal é o mecanismo epixenético que ten lugar con máis frecuencia ou se os mecanismos epixenéticos múltiples reducen a expresión da proteína ERCC1 no cancro de colon.
Envellecemento acelerado
Os ratos mutantes para Ercc1 deficientes na reparación do ADN mostran numerosas características de envellecemento acelerado, e teñen unha duración da vida limitada. O envellecemento acelerado nos mutantes implica varios órganos. Os ratos mutantes para Ercc1 son deficientes en varios procesos de reparación do ADN incluíndo a reparación do ADN acoplada a transcrición. Esta deficiencia impide reiniciar a síntese de ARN na febra molde de ADN, causando un dano no ADN que bloquea a transcrición. Tales bloqueos da transcrición parecen promover o envellecemento prematuro, particularmente en órganos non proliferantes ou lentamente proliferantes como o sistema nervioso, fígado e ril.
Espermatoxénese e ovoxénese
Tanto en machos coma en femias os ratos deficientes para Ercc1 son estériles. A función de reparación do ADN de Ercc1 parece ser necesaria para as células xerminais de machos e femias en todos os estadios da súa maduración. Os testículos de ratos deficientes para Ercc1 tiñan un nivel incrementado de 8-oxoguanina no seu ADN, o que suxire que Ercc1 pode ter un papel na eliminación dos danos oxidativos no ADN.
Robert Rodat
Robert Rodat, nado en Keene (Nova Hampshire) en 1953, é un guionista estadounidense. Famoso por escribir o guión da oscarizada Saving Private Ryan (1998). Tamén escribiu o guión de The Comrades of Summer (1992), Tall Tale (1995), Fly Away Home con Vince McKewin (1996), e The Patriot (2000). Creador e coprodutor da serie de televisión Falling Skies.
Costa dos Esqueletos
miniatura|245px|Costa dos Esqueletos, imaxe desde un satélite da [[NASA. Nótense as linguas de po do deserto arrastradas cara ao océano polo vento do leste.]] miniatura|245px|Ondas na Costa dos Esqueletos. A costa dos Esqueletos (en alemán Skelettküste, en inglés Skeleton Coast) é un treito da costa occidental de África que se localiza no norte de Namibia, onde a chegada da corrente fría de Benguela produce densas néboas oceánicas durante a maior parte do ano, que constitúen a única fonte de humidade do ecosistema.
Natureza da costa
miniatura|300px|esquerda|Restos do Eduard Bohlen, que naufragou o 5 de setembro de 1909 na Costa dos Esqueletos.
A característica básica desta costa reside no feito de que o deserto do Namib chega até o océano Atlántico. Os ventos sopran desde o interior do continente cara ao mar, polo que cae moi pouca chuvia (as precipitacións raramente superan os 10 mm anuais), e o clima é sumamente inhóspito. Por outro lado, hai unha constante e intensa ondada nas praias.
O relevo é xeralmente baixo, ocasionalmente interrompido por rochas emerxentes. A zona sur está formada por planicies de grava, mentres que ao norte de Terrace Bay a paisaxe está dominada por altas dunas.
A baía de Skeleton é agora coñecida como un excelente lugar para practicar o surf nas súas praias.
Parque Nacional
Namibia declarou unha zona de 16 000 km² como Parque Nacional, desde a desembocadura do río Ugab, no sur, até o río Cunene no norte. A parte norte do Parque está declarada como área intanxíbel. Entre os puntos destacábeis desta zona encóntranse os castelos de arxila dos Hoarisib, a montaña de Ágata (Agate Mountain), salinas, e unha gran colonia de pinnípedes no cabo Fria.
miniatura|300px|Colonia de focas no cabo Cross.
No Parque Natural non existen os grandes mamíferos, que fan célebres outras zonas da África. A vida animal esta composta, sobre todo, por aves mariñas, a colonia de focas do cabo Cross e innumerábeis especies de insectos, como os escaravellos tenebriónidos. Porén, hai tamén pequenas poboacións de órices e Antidorcas marsupialis (que raramente beben) e de leóns e hienas, de hábitos alimentarios necrófagos.
A vexetación, case inexistente debido á baixa humidade, está composta por diversas especies de arbustos halófilos e plantas herbáceas. Non existe ningunha árbore ao longo dos mais de mil quilómetros de costa. O principal atractivo biolóxico da Costa dos Esqueletos son os liques, que aparecen en grande abundancia e diversidade.
A costa foi obxecto de numerosos documentais sobre a vida salvaxe, en particular sobre a adaptación á aridez extrema, como un da National Geographic de 1965, "Survivors of the Skeleton Coast".
Carolina (antroponimia)
Carolina é un antropónimo feminino galego procedente do xermánico Karl (home nas linguas nórdicas), latinizado como Carolus que tamén dá orixe á variante masculina Carlos. Nun principio significaba home libre mais despois pasou a designar o cargo de mestre ou mordomo do pazo entre os reis francos. Cando o poder destes mordomos medrou, Karl pasou a ser un título e, finalmente, chegou a ser nome propio.
Variantes
Conta coas variantes galegas Carlota, Carola e Carla. O masculino é Carlos.
Etimoloxía
Karl é o hipocorístico de varios nomes cuxo primeiro elemento era karl —como Karlman (Carlomán)—, proveniente do antigo alto alemán cháral (‘home’, ‘amante’), que sobrevive no alemán moderno kerl (‘individuo’). Porén, co prefixo hus (house = ‘casa’) formaba Huscarl (‘home da casa’, é dicir, ‘servente’ ou ‘escravo’). Algúns estudosos defenden a súa vinculación co grego γηραλέος gueraléos (‘vello’), defendendo o significado de ‘home maduro’, ‘home experto’.
Carolina é un diminutivo de Carola, á súa volta, unha variante de Carla; que deriva do latín medieval Carolus (Carlos). O nome fíxose popular por ser o nome de varias raíñas, princesas e nobres. O nome tamén o levan dous estados dos Estados Unidos de América: Carolina do Norte e Carolina do Sur, que tomaron o nome de Carlos I de Inglaterra.
Onomástica
O nome non ten santa patroa, mais si conta con algunha beata así chamada: Karolina Gerhardinger, fundadora da Escola das Irmás de Nosa Señora, lembrada o 9 de maio, e Karolina Kózkówna, virxe e mártir de Wał-Ruda, chamada "a Maria Goretti polaca", conmemorada o 18 de novembro.
Coma alternativa, a onomástica pódese festexar o mesmo día ca o nome Carlos (4 de novembro en memoria de san Carlos Borromeo).
O nome en Galicia
É de salientar que unha das cantigas populares de Galicia (e tamén norte de Portugal) máis famosas leve este nome: A Carolina.
Juan Bautista Neira Arias de la Torre
Traxectoria
Enxeñeiro do Corpo de Camiños Canles e Portos. Na Restauración foi elixido deputado polo distrito de Becerreá nas eleccións de 1879 e polo da Fonsagrada nas eleccións de 1884. Costeou no Cereixal os edificios para escolas, a igrexa, fonte pública, cemiterio e cuartel da Garda civil.
Ácido ruménico
O ácido ruménico, tamén coñecido como ácido bovínico, é un ácido linoleico conxugado que se encontra na graxa dos ruminantes e en produtos lácteos. É unha graxa trans omega-7. O seu nome abreviado é ácido cis-9, trans-11 18:2. O nome de ácido ruménico foi proposto por Kramer et al. en 1998. Fórmase xunto co ácido vaccénico por biohidroxenación de ácidos graxos poliinsaturados da dieta, que ocorre no rume dos ruminantes. Pode considerarse como unha forma dietaria principal, xa que supón do 85 ao 90% do total do contido de ácido linoleico conxugado dos produtos lácteos.
Landulfo II de Benevento
Landulfo II, finado en 961, chamado o Vermello, foi príncipe de Benevento e príncipe de Capua (como Landulfo IV) desde 939 ou 940, cando o seu pai, Landulfo I, o asociou ao trono; a súa nai foi Gemma, filla de Atanasio de Nápoles. Podía ter sido asociado xa en 933, cando o seu irmán máis vello, Atenulfo III, foi nomeado correxente. O seu tío Atenulfo II morreu en 940 e é probábel que Landulfo servise como substituto.
Traxectoria
En 946, aliouse con Xoán III de Nápoles para expulsar a Xisulfo I de Salerno, fillo de Guaimaro. Mastalo I de Amalfi fíxolle unha emboscada nun paso en La Cava pero todo fallou. Deseguida aliouse con Nápoles e con Xisulfo para cercar Nola, que pertencía a Nápoles. En 950, convocárono na axuda de Aligerno, abade de Monte Cassino. Os seus descendentes resultarían ser os peores perseguidores do grande mosteiro. Completou os seus fracasos en Salerno e Nápoles con exitosas campañas contra o gastaldo de Aquino, Atenulfo Megalu, ao que enviou ao exilio onda Docibilis II de Gaeta.
Landulfo I de Benevento
Landulfo I, finado o 10 de abril de 943, ás veces chamado Antipater, (Antipater parece derivar do seu título grego anthypatos) foi príncipe de Capua (como Landulfo III) e príncipe de Benevento desde o 12 de xaneiro de 901, cando o seu pai, Atenulfo I, príncipe de Capua e conquistador de Benevento, o asociou no goberno. A súa nai foi Sichelgaita de Gaeta.
Traxectoria
En 909, foi a Constantinopla recibir os títulos antipatos e patrikios. O seu irmán Atenulfo II ficou en Italia e recibiu unha investidura semellante. En xuño de 910 o seu pai morreu e converteuse en príncipe en solitario. Inmediatamente, investiu ao seu irmán como copríncipe.
O 2 de xullo de 911, Landulfo asinou un tratado co duque Gregorio IV de Nápoles, parte da política de alianzas e amizade cos líderes cristiáns do Mezzogiorno. Tamén continuou unha política de alianzas con Bizancio, pero nunca servidume. Nunca xurou fidelidade ao emperador de Constantinopla. En 914, deu transferido a grande abadía de Monte Cassino de Teano a Capua e el e máis Atenulfo designaron un abade Xoán. O ano seguinte (915), enviaron a Xoán como embaixador a Constantinopla para renovar os vínculos de alianza. Ese verán, as forzas do novo strategos bizantino de Bari, Nicolaus Picingli, uniu as doutros príncipes italianos meridionais: Xoán I e Docibilis II de Gaeta, Gregorio IV e Xoán II de Nápoles, e Guaimaro II de Salerno. A través de matrimonios diplomáticos, Landulfo logrou aliarse con estes gobernantes: casara con Gemma, filla de Atanasio de Nápoles, e a filla de Atenulfo Gaitelgrima casou con Guaimaro II. o seu propio fillo, Atenulfo III, casou con Rotilda, filla de Guaimaro. Xunto ao exército greco-longobardo puxéronse as forzas norteñas do papa Xoán X e Alberico I de Spoleto e venceu aos Sarracenos na Batalla de Garigliano.
En 921, apoiou unha rebelión antigrega en Apulia, chegando nos seus ataques ata Ascoli. Foi obrigado, con todo, a enviar ao seu segundo fillo, Landulfo II, a Constantinopla como refén. En 923 ou 926, de acordo con Guaimaro, atacarían posesións bizantinas: Landulfo tomaría Apulia e Guaimaro Campania. Landulfo fracasou, cousa que non fixo Guaimaro. En 929, con Atenulfo II, Guaimaro II, e Teobaldo de Spoleto, invadiu Apulia e Calabria outra vez. Desta vez, fracasaron todos e Teobaldo botou a perder a vella alianza.
En 933 Landulfo asociou ao seu fillo Atenulfo con el e o seu irmán no goberno. En 934, o axente bizantino Cosmas de Tesalónica convenceu a Guaimaro de que abandonase alianza. En 935, o rei Hugo de Italia deu o seu apoio aos gregos. Nuns poucos anos, a exitosa política antibizantina de Landulfo fora invertida e obrigárono a asinar a paz, pero continuabas as hostilidades: en Siponto en 936 e en Matera en 940. En 939 morreu Atenulfo o irmán de Landulfo e asociou ao trono ao seu segundo fillo, Landulfo. Morreu catro anos despois, o 10 de abril.
1 de marzo
Nacementos
miniatura|100px| Frédéric Chopin.
Mortes
miniatura|100px| Gabriele d'Annunzio.
Festas cristiás
Os 366 días do ano
Pedro Almazán Ramos
Pedro Almazán Ramos, nado en Ferrol cara a 1909 e finado no mesmo concello o 21 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Fixo a carreira de Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1929. Foi mestre da escola de Ferrol Vello dende 1932, e despois de Bardaio, (Cores, Ponteceso), e de Quinta (O Val, Narón). Foi elixido vogal da Alianza de Izquierda Republicana de Ferrol en 1933. Militante do PCE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi asasinado polos franquistas o 21 de agosto de 1936 e a súa morte foi rexistrada a mans da "Fuerza Pública".
Judith Butler
miniatura|300px|Judith Butler.
Judith Butler, nada en Cleveland (Ohio) o 24 de febreiro de 1956, é unha intelectual posestruturalista e destacada pensadora feminista estadounidense. Realizou importantes aportes no campo do feminismo, da filosofía política e da ética, e foi unha das teóricas fundacionais da teoría queer. É considerada “unha das voces máis influentes na teoría política contemporánea” e a teoría de xénero máis lida e influente do mundo. Ao longo dos anos, Butler apoiou aos movementos sociais polos dereitos LGTBQ+ e pronunciouse sobre moitos temas políticos contemporáneos, incluíndo o sionismo, a política israelí e os seus efectos no conflito palestino-israelí. Na actualidade é membro do Consello Asesor de Jewish Voice for Peace e no seu comité para a Liberdade Académica e na xunta do Center for Contitutional Rights en Nova York.
Biografía
Actualmente (2010) é profesora do departamento de retórica e literatura comparada da Universidade de Berkeley é profesora da European Graduate School.
É autora de O xénero en disputa (1990) e Corpos que importan (1993). Ambos os libros describen o que se coñece como Teoría queer.
O movemento queer encarna o desexo de superación das limitacións do tradicional activismo do movemento LGBT. Principalmente nos Estados Unidos, Canadá e Inglaterra -durante os 70 e 80- as asociacións de dereitos civís do movemento LGBT produciran, a propósito, unha imaxe do gai positivo, aquel gai home, branco, profesional e de clase media. O queer propúxose acabar con este estereotipo sexista, clasista e racista das relacións ligadas á sexualidade. Estando á marxe social como unha subcultura, non moi popular mesmo no medio gai. O queer sustenta unha postura análoga á do anarco-feminismo, á loita pola igualdade entre sexos, á non violencia e á anti-homofobia. Tamén se sitúa na integridade anarquista, por ese motivo, a súa tendencia á aproximación e á constante aglutinación con algúns movementos contraculturais.
Primeiros anos e educación
Judith Pamela Butler naceu o 24 de febreiro de 1956 en Cleveland (Ohio), no seo dunha familia de ascendencia xudeu-húngara e xudeu-rusa. A maior parte da familia por parte da súa avoa materna pereceu no Holocausto en Hungría. A súa nai, unha defensora da vivenda xusta, foi criada na sinagoga ortodoxa, converteuse en conservadora despois da morte do seu pai, avó de Butler, e finalmente en reformista; mentres que o pai de Butler, dentista de profesión, educouse como reformista dende o seu nacemento.
De nena asistiu a unha escola hebrea e a clases de ética xudía, onde á idade de 14 anos, e por sentirse interesada no debate, familiarizouse por primeira vez coa filosofía. Nunha entrevista para Haaretz recordou os problemas que tiña na sinagoga cando comezaba a introducirse neste campo: «O rabino dixo: “Es demasiado faladora na clase. Respondes, non te comportas. Tes que vir e ter unha titoría comigo”. Eu contestei “Está ben, xenial!” Estaba emocionada». Na súa adolescencia Butler asistiu a unha escola pública mentres continuaba cos seus estudos xudeus.
Butler asistiu a Bennington College antes de transferirse á Universidade Yale, onde se graduou en Filosofía en 1978; doutorouse nesa mesma universidade en 1984. No mesmo ano da súa graduación en Filosofía recibiu unha Licenciatura en Artes. Pasou un ano académico na Universidade de Heidelberg como bolseira Fulbright.
Traxectoria
Desempeñouse como profesora na Universidade de Wesleyan, Ohio, na Universidade Johns Hopkins, Maryland, e na Universidade George Washington (Washington D.C.) antes de incorporarse á Universidade de California, en Berkeley, en 1993, onde permanece exercendo ata o día de hoxe. Aquí desempeñou como directora fundadora do Programa da Teoría Crítica, mantense como codirixente do seu Consorcio actualmente; é directora no Departamento de Retórica (1998-2003 e 2006-2007) e presidenta interna do departamento de Estudos de Xénero e Mulleres (2002 e 2003), ademais de ocupar a cátedra Maxine Elliot no Departamento de Literatura Comparada. Presidiu a Xunta do Centro de Investigación en Humanidades da Universidade de California en Irvine, foi membro do Consello Executivo da Modern Language Association e presidiu o seu comité de Liberdade Académica, do Institute for Advanced Study e da Ëcole Normale Supérieure de París. En 2002 ocupou a Cátedra Spinoza de Filosofía na Universidade de Ámsterdam e uniuse ao departamento de Inglés e Literatura Comparada na Universidade de Columbia, Nova York, como profesora visitante de Humanidades nos semestres de primavera de 2012, 2013 e 2014 coa opción de permanecer como profesora a tempo completo.
Impartiu as conferencias Wellek en Irvine, as conferencias Carpenter na Universidade de Chicago, as conferencias Watts no Museo Nobel, as conferencias Gauss en Princeton, as conferencias Messenger en Cronell, as conferencias Tanner na Universidade de Yale e a conferencia Freud na Casa Museo Freud de Viena.
Actualmente, tamén forma parte do consello editorial e do consello asesor de varias revistas académicas, entre elas JAC:A Journal of Rhetoric, Culture, AND Politics e Signs: Journal of Women in Culture and Societ; é activista e membro do Consello Directivo da agrupación Jewish Voice for Peace e no seu comité para a Liberdade Académica, que presidiu recentemente, é integrante da agrupación Profesores pola Paz Palestino-Israelí dos Estados Unidos. É membro da Sociedade Filosófica Estadounidense, dende 2007, a Academia Británica, dende 2015, e a Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias e foi nomeada Chevalier des Arts et des letters polo Ministro de Cultura de Francia no ano 2014. A Asociación de Xeógrafos Americanos concedeulle o posto de Xeógrafa Honoraria no ano 2015.
Vida persoal e activismo
Butler é lesbiana, unha persoa de xénero non binario e opta polos pronomes they ou she (ela, do inglés). Vive en Berkeley, California, coa súa parella Wendy Brown e o seu fillo, Isaac Butler-Brown.
Nunha entrevista con The New Yorker, Butler conta que enfrontou violencia e que hai países onde non se sente segura ao viaxar. Explicou que hai dúas cuestións polas que pode recibir violencia: a súa teoría sobre o xénero e as súas publicacións sobre Palestina e o conflito político.
Na súa participación polas políticas activistas, en 2011, interveu cun informe titulado Amicus Curiae, sobre o caso da avogada chilena Karen Atala, a quen se lle privaba a custodia dos seus fillos e foi considerada a primeira e única xuíza chilena declarada publicamente homosexual.