cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Criterio de Eisenstein
Proba básica
módulo p para obter unha descomposición en (Z/pZ)[x]. Mais por hipótese esa redución de Q deixa o seu termo de maior grao, da forma axn para algunha constante non nula a en Z/pZ, como o único termo non nulo. Mais entón as reducións módulo p de G e H necesariamente fan desaparecer tódolos termos de menor grao (e non poden facer desaparecer os seus termos de maior grao), pois non é posíbel ningunha outra descomposición de axn en (Z/pZ)[x], que é un dominio de factorización única. En particular os termos constantes de G e H desaparecen após a redución, e como tal son divisíbeis por p, e entón o termo constante de Q, que é o produto deles, é divisíbel por p2, contradicindo a hipótese, e tense unha contradición.
Uma segunda proba do criterio de Eisenstein tamén comeza coa suposición de que o polinomio
Q(x)
sexa irredutíbel e remata mostrando que esa suposición implica unha contradición.
A suposición de que
sexa redutíbel implica que hai dous polinomios
G(x)
Pandita Ramabai
Pandita Ramabai Sarasvati, nada como Rama Dongre en Mangalore o 23 de abril de 1858 e finada en Pune o 5 de abril de 1922, foi unha escritora, activista polos dereitos e a educación das mulleres e unha reformadora social india. Foi a primeira muller en ser recoñecida co título de Pandita.
Criterio de Eisenstein
Proba básica
e
Pandita Ramabai
Traxectoria
Naceu no seu dunha familia brahmana marathi, seu pai, Anant Shastri Dongre, era un estudoso do sánscrito e aprendeulles esa lingua clásica á muller, Lakshimi e os fillos contra da tradición. A familia vivía pobremente do que obtiña seu pai lendo os puranas polas aldeas e vilas e durante a Gran Fame de 1876-78 morréronlle seus pais e súa irmá. Ramá e seu irmán Srinivas continuaron a viaxar por toda a India recitando as escrituras en sánscrito. A fama de Ramabai chegou a Calcuta, e os pandits convidárona a visitar Bengala e en 1878 a Universidade de Calcuta, nunha competición con outros candidatos homes, conferiulle os títulos de Pandita e Sarasvati polo seu coñecemento dos versos das escrituras en sánscrito. O reformador relixioso monoteísta Keshab Chandra Sen deulle unha copia de Vedas, o texto máis sagrado de toda a literatura hinduísta, e animouna a lelos. Tras a morte de Srinivas en 1880, Ramabai casou con Bipin Behari Medhvi, un avogado bengalí, un kayastha, unha casta alta mais inferior á brahmana e polo tanto a voda considerábase inapropiada nesa época. Casaron nunha cerimonia civil o 13 de novembro de 1880, e o matrimonio tivo unha filla, Manorama.
Criterio de Eisenstein
Proba básica
H(x)
que
Pandita Ramabai
Activismo
Despois da morte de Medhvi en 1882, Ramabai, que tiña 23 anos, mudouse para Pune e fundou a organización Arya Mahila Samaj co obxectivo de promover a educación das mulleres e a liberación da opresión do matrimonio infantil. Nese ano tamén publicou o seu primeiro libro, Strīdharmanīti en marathi, dedicado á educación das mulleres. Cando en 1882 o goberno da India creou unha comisión para constatar o estado da educación, Ramabai declarou que a maioría dos homes se opuñan á educación e a mellora da posición das mulleres, e suxeriu que se educase a profesoras e que se creasen postos para inspectores das escolas femininas e ademais que se habían de admitir mulleres nas facultades de medicina. As súas palabras foron moi comentadas na época e deron froitos pouco despois, ao promover lady Dufferin, a dona do vicerrei da India, a entrada da primeira muller, Kadambini Ganguly, nunha facultade de medicina india. miniatura|Pandita Ramabai nun selo postal da India que se emitiu en 1989 con motivo do centenario do establecemento da misión en Mukti miniatura|esquerda|Ramabai coa súa filla Manorama en 1911 En 1883 Ramabai foi a Gran Bretaña para principiar unha formación médica, pero por mor dunha progresiva xordeira non a admitiron en ningún programa médico e decidiuse a entrar nun programa de maxisterio do Cheltenham Ladies' College. Durante a súa estadía no Reino Unido converteuse ao cristianismo por influencia da orde relixiosa anglocatólica Comunidade de María a Virxe. En 1886 foi aos Estados Unidos para participar na graduación dun familiar Anandi Gopal Joshi, a primeira muller india médica, con Kadambini. Ramabai permaneceu durante dous anos no país, traduciu libros de texto, deu conferencias nese país e no Canadá e publicou en inglés The High-Caste Hindu Woman que amosaba os apectos máis escuros da vida das mulleres hinduístas, incluíndo as nenas casadas e as nenas viúvas e en xeral buscou expoñer a opresión das mulleres na India Británica hinduísta.
En 1889 estableceu unha misión en Mukti para a mellora da vida dos nenos e das mulleres. En 1896, durante unha época de fame negra, Ramabai percorreu as aldeas de Maharashtra, cunha caravana de carros e rescatou milleiros de nenos parias, nenas viúvas ou orfas e levounas a refuxios en Mukti e Sharada Sadan. Contra 1900 había 1.500 residentes na misión de Mukti e tamén estaba implicada no establecemento dunha igrexa en Mukti e en 1905 estableceu un círculo de oración para a conversión do pobo e para iso consideraba que as escrituras debíanlle chegar na súa lingua; aprendeu grego e hebreo para traducir a Biblia dende os orixinais ao marathi e aínda que xa existía unha tradución nesa lingua, era nunha variedade culta moi influída polo sánscrito e arredada da fala popular que empregaban as mulleres, e a elas ía dirixida a súa tradución que principiou en 1908 e que completou en 1922, pouco antes de morrer.
Coa axuda da súa filla Manorama Bai, que estudara na Universidade de Bombai e que ampliara os seus estudos nos Estados Unidos, estableceu nunha escola cristiá en Gulbarga en 1912 e era a súa sucesora natural na misión de Mukti pero morreu en 1921, o que supuxo un forte choque para Ramabai, e nove meses despois, afectada por unha bronquite, morreu unhas semanas antes do seu 64 aniversario. A Igrexa de Inglaterra e as outras igrexas anglicanas británicas celebran a súa festa o 30 de abril mentres a Igrexa do Norte da India, unha igrexa protestante unitaria na que se integraron as dioceses anglicanas do norte da India, celebra a súa festa o 29 de setembro.
Criterio de Eisenstein
Proba básica
Cada un dos polinomios
ten coeficientes
c0...cr
d0...ds
tales que
r ≥ 1
,
s ≥ 1
r + s = n
. O coeficiente
a0
do polinomio
pode ser dividido polo primo
p
, mais non por
p2
. Como
Provincia de Messina
Messina (en lingua siciliana Missina) é unha provincia da rexión de Sicilia, en Italia. A súa capital é a cidade de Messina.
Criterio de Eisenstein
Proba básica
, é posíbel dividir
c0
ou
d0
Provincia de Messina
Ten unha área de 3.247 km2, e unha poboación de 661.708 habitantes (2001). Hai 108 municipios na provincia.
Limita polo norte co Mar Tirreno (co Golfo de Patti e de Milazzo e a illa Eolie), polo leste co Mar Xónico e o Estreito de Messina, que separa Sicilia do continente, polo sur coas provincias de Catania e Enna, e polo oeste coa provincia de Palermo.
Á parte da capital, outras cidades destacadas son Barcellona Pozzo di Gotto, Milazzo, as Illas Eolias, Tindari, Taormina e Capo d'Orlando.
Foi a cidade de partida dos almogávares en 1302.
Criterio de Eisenstein
Proba básica
, mais non ambos. Pódese supoñer, sen perda de xeneralidade, que:
pode ser dividido por
A Meiroá, Esgos, Esgos
A Meiroá é un lugar da parroquia de Esgos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 5 mulleres. No ano 2009 tiña 8 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 5 eran mulleres.
Criterio de Eisenstein
Proba básica
non pode ser dividido por
.
Por hipótese, p non divide a_n. Considerando que
, nin
e nin
ds
poden ser divididos por
. Así, se a_r é o r-ésimo coeficiente do polinomio redutíbel Q, entón (posibelmente con d_t = 0 no caso de t>s)
en que c_r d_0 non pode ser dividido por p, porque nin d_0 nin c_r poden ser divididos por p.
Probarase que son todos divisíbeis por
. Como a_r tamén é divisíbel por
(pola hipótese do criterio), iso implica que é divisíbel por
, unha contradición que comproba o criterio.
É posíbel dividir c_0 d_r por p, porque c_0 pode ser dividido por p.
Pola suposición inicial, é posíbel dividir o coeficiente
a1
por
e como
non é un múltiplo de
debe ser posíbel dividir
c1
. Analogamente, por indución, c_i é un múltiplo de p para todo i<r, o que termina a proba.
Criterio xeneralizado
Dado un dominio de integridade D, sexa
un elemento de
D[x]
, o anel de polinomios con coeficientes en D.
Supoña que existe un ideal primo
p
de D tal que
ai ∈ p
para cada
i ≠ n
,
an ∉ p
, e
, onde
p2
é o produto de ideais de
con si mesmo.
Entón Q non pode ser escrito como un produto de dous polinomios non constantes en
. Se, alén diso, Q é primitivo (isto é, non ten divisores non triviais constantes), entón el é irredutíbel en
. Se D é un dominio de factorización única con corpo de fraccións F, entón polo lema de Gauss Q é irredutíbel en
F[x]
, sexa el primitivo ou non (pois factores constantes son inservíbeis en
ou (na formulación de Eisenstein) para
.
Proba
A proba desta xeneralización é semellante aquela da formulación orixinal, considerándose a redución dos coeficientes módulo
p
D/p
non pode ser descomposto como un produto en que polo menos un dos factores ten máis dun termo (porque nun tal produto non pode haber cancelamento do coeficiente nin de maior nin de menor grao posíbel).
Exemplo
Despois de
Z
, un dos exemplos básicos dun dominio de integridade é o anel de polinomios
na variábel u sobre o corpo k. Neste caso, o ideal principal xerado por u é un ideal primo. O criterio de Eisenstein pode entón ser utilizado para probar a irredutibilidade dun polinomio tal como
en
D[x]
. De fato, u non divide
a3
,
u2
non divide
a0
, e u divide
a0, a1
e
a2
. Iso mostra que este polinomio satisfai as hipóteses da xeneralización do criterio de Eisenstein para o ideal primo
pois, para un ideal principal
(u)
, ser un elemento de
é equivalente a ser divisíbel por u.
A Igrexa, Visantoña, Mesía
A Igrexa é un lugar da parroquia de Visantoña no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 296 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 144 eran homes e 152 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Temón
miniatura|180px|Remo actuando de temón colocado na popa dun barco de río no antigo Exipto (c. 1422-1411 BC) O leme ou temón é o aparello usado para dirixir barcos, botes, submarinos, aeronaves, hovercrafts e outros dispositivos que se moven por mar ou ceo. O leme opera de xeito que redirixe o fluxo de auga ou de ar que pasa polo casco ou fuselaxe, dándolle así un movemento de virada ao navío. Na forma básica, un leme é unha superficie plana ou folla de material unido á popa, cola ou calquera tipo de couce do navío (ou aeronave).
Temón náutico
O leme ou temón consta dun plano vertical, firmemente preso ao casco da embarcación. Ao variar o ángulo de ataque en relación ao fluxo de auga orixinado pola hélice, desvía parte deste, provocando unha reacción e consecuentemente, a viraxe da embarcación.
Aeronáutica
Nun avión, o leme ou temón chámase tamén o control de superficie, e atópase normalmente unido ao estabilizador vertical. O temón, xunto co elevador (un xeito de "temón horizontal" unido á estrutura horizontal da cola), permiten o control de dirección nas tres dimensións espaciais.
É comandado por pedais, sendo que ao pisar no pedal esquerdo, o avión vira para a dereita e viceversa.
San Lourenzo de Oliveira, Ponteareas
San Lourenzo de Oliveira é unha parroquia que se localiza no concello de Ponteareas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 125 habitantes (54 homes e 71 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 174 habitantes.
Museo de Historia Natural de Tampere
O Museo de Historia Natural de Tampere (en finés Tampereen luonnontieteellinen museo) é un museo de historia natural situado na cidade de Tampere, Finlandia. Trátase dun dos museos integrados dentro do Museokeskus Vapriikki (Centro Museístico Vapriikki) e presenta a natureza e os animais da rexión de Pirkanmaa e Finlandia.
Historia
Antes da súa apertura existían na cidade exposicións temporais de natureza local. En 1961 o museo abriu no Edificio Kaipio, un edificio localizado onde na actualidade se encontra a Biblioteca Principal de Tampere "Metso". Dende aló foi trasladado á planta baixa de Metso, onde operou ata 1995. Despois disto todo o seu contido permaneceu almacenado ata que en 2010 recibiu un novo espazo en Vapriikki.
Colección
Os fondos da colección do museo conta cunhas 258 000 mostras que se teñen ido acumulando ao longo duns 100 anos, sendo as máis antigas mostras vexetais que acadaron os 150 anos. Con todo, o museo non recolecta activamente, nin garda ou compra coleccións senón que ten nacido e crecido mediante doazóns, e son empregadas principalmente para investigación científica, proxectos de arte e ensino.
A colección conta tamén con mostras de animais exóticos que pertenceron ao zoolóxico de Tampere, pechado en 1972. O museo ten ademais a colección de ás de pasar máis grande de Finlandia, así como algunhas pezas estrañas como un gato de 22 dedos.
Xoán III de Alençon
Traxectoria
Sucedeu moi novo ao seu pai e viviu un período de axitación, no medio das faccións que dividían o círculo de Carlos VI de Francia o Tolo. Apoiou a Luís I de Orleáns e asolou as terras dos partidarios dos borgoñóns no Vermandois, despois participou nas tomas de Saint-Denis e Saint-Cloud. Carlos VI, mentres asediaba aos duques de Berry e Borbón en Bourges, enviou a Luís de Anjou contra Xoán de Alençon, que tivo que se someter ao rei e acompañouno nos cercos de Compiègne, Noyon, Soissons, Bapaume e Arràs. O rei armouno cabaleiro ante Bapaume e erixiu Alençon como ducado-paria en 1414.
Henrique V de Inglaterra invadiu Francia e os dous exércitos atopáronse na batalla de Azincourt. No momento deste gran combate, Xoán de Alençon, que dirixiu o exército francés, amosou a mesma temeridade que o seu antepasado en Crécy; dise que antes de morrer matou a Eduardo, duque de York, feriu a Humphrey, duque de Gloucester, e cortou un adorno da coroa de Henrique V de Inglaterra, pero finalmente foi superado pola garda real inglesa e cando se ía render foi morto polo nobre galés Dafydd Gam.
Man in the Box
"Man in the Box" é unha canción da banda estadounidense de metal alternativo Alice in Chains. Foi editada como sinxelo en xaneiro de 1991 despois de aparecer no álbum de estrea do grupo Facelift. O tema foi incluído nos recompilatorios Nothing Safe: Best of the Box (1999), Music Bank (1999), Greatest Hits (2001) e The Essential Alice in Chains (2006), e é unha canción xogable no videoxogo Rock Band 2.
Arandela
miniatura|250px|Distintos tipos de arandelas: planas, presión, dentadas e de illamento.
Unha arandela é un disco delgado cun buraco, normalmente situado no centro. O uso principal é soportar a carga dun parafuso. Entre outros usos poden facer a función de espazador, de resorte, dispositivo indicador de precarga ou como un dispositivo de bloqueo (evitando que a porca escape do parafuso coas vibracións).
As arandelas normalmente son de metal ou plásticas. Os parafusos con cabezas de alta calidade requiren arandelas de certos metais duros para asegurar a perda de carga unha vez que esta é aplicada. Os selos de hule ou fibra usados en tapas e xuntas para evitar a fuga de líquidos (auga, aceite etc.) en ocasións son da mesma forma ca dunha arandela pero de función distinta. As arandelas tamén son importantes como prevención da corrosión galvánica, empregándose como illamento dos parafusos de metal coas superficies de aluminio.
Tipos de arandelas
200px|miniatura|Arandela de presión Grover
200px|miniatura|Arandela elástica ou de circlip para suxeitar reténs
Abraham Gottlob Werner
Abraham Gottlob Werner, nado en Osiecznica o 25 de setembro de 1749 e finado en Dresde o 30 de xuño de 1817, foi un xeólogo e mineraloxista alemán.
Traxectoria
Educouse en Freiberg e en Leipzig (Saxonia), onde estudou dereito, minería e mineraloxía, sendo en 1775 nomeado inspector e profesor da pequena, pero influente, Academia de Minería de Freiberg, onde permaneceu até a súa morte.
Teclado
Un teclado pode ser:
Abraham Gottlob Werner
Traxectoria
Fundador da moderna mineraloxía e da xeognosia, os seus traballos contribuíron na consideración da mineraloxía e a xeoloxía como ciencias distintas, e foi o primeiro científico que clasificou os minerais sistematicamente. Por iso considérase como o pai da mineraloxía moderna.
Foi tamén o propoñente dunha controvertida teoría sobre a estratigrafía e fundou, defendeu e divulgou o neptunismo, outra non menos controvertida teoría que explicaba a orixe das rochas, hoxe obsoleta. Tamén elaborou teorías sobre a estratificación das rochas e a formación das rochas volcánicas.
Orixe
Era fillo de Abraham David Werner, un inspector da siderurxia ducal de Solms (Gräflich-Solmsschen Eisenhüttenwerk) e Wehrau e Lorzendorf (Lorenzdorf, hoxe: Ławszowa), pasando a partir de 1764 a traballar como escribán da siderurxia e como adxunto do seu pai.
En 1769 matriculouse na Escola de Minas da Universidade Técnica de Freiberg (Freiberger TU Bergakademie ou Technische Universität Bergakademie Freiberg). Pasou en 1771 para a Universidade de Leipzig (Universität Leipzig), onde estudou dereito e máis tarde ciencias naturais, minería e mineraloxía, sendo alí alumno de Johann Carl Gehler (1732-1796).
A fama de Werner atraeu estudantes de toda Europa e até de América. Entre os seus alumnos cóntanse nomes como Alexander von Humboldt, Franz von Baader, Leopold von Buch e Friedrich Mohs, entre os alemáns, pero tamén Robert Jameson, que chegaria a ser un afamado profesor na universidade de Edimburgo, o hispano-mexicano Andrés Manuel del Río, descubridor do vanadio, e José Bonifácio de Andrada e Silva, mineraloxista insigne e home político do seu tempo, hoxe mais coñecido como patriota fundador do Brasil.
No ano 1791 Werner foi nomeado director do Servizo de investigación xeológica e mineira de Saxonia (Geognostische Landesuntersuchung Sachsens), unha entidade cuxa creación defendera entusiasticamente. A partir de 1816, xa enfermo, contou coa axuda do seu asistente Carl Amandus Kühn, que chegaría a ser un reputado científico e professor, continuador do traballo de Werner despois do seu falecemento.
Werner nunca casou e non deixou descendencia. Ávido coleccionista, iniciou a súa colección de minerais cando tiña tan só 9 anos de idade. En 1814 xa tiña máis de 10 000 espécimes, legando esta colección á Escola de Minas de Freiberg, que hoxe mantén no seu campus.
Ciencia
Werner desenvolveu a mineraloxía como un dos campos máis avanzados e importantes da enxeñaría de minas do seu tempo, e estabeleceu as primeiras teorías con base nas modernas Física e Química para explicar a orixe e características das formacións xeolóxicas, fundando neste proceso a ciencia da xeognosia (coñecemento da Terra), hoxe integrada na moderna xeoloxía estrutural. Baixo o seu impulso, as ciencias que hoxe compoñen a xeoloxía gañaron un novo ímpeto e a observación e estudo da estrutura da Terra pasou a facerse seguindo o moderno método científico.
Débese tamén a Werner o desenvolvemento dun dos primeiros sistemas de clasificación científica dos minerais, que a pesar de ficar hoxe obsoleto aínda marca a actual mineraloxía. A súa nomenclatura dos minerais e moitas das súas descricións aínda se utilizan, sendo hoxe unha apreciada parte da mineraloxía clásica.
A partir de observacións sobre formacións rochosas de Saxonia, que considerou extensíbeis ao resto do planeta, Werner convenceuse de que os estratos xeolóxicos estaban ordenados en sucesións definidas e resultaban dun proceso descontinuo de transformación. Para explicar a suúa orixe, Werner cría que as augas, en particular as dos océanos, tiñan un papel determinante na formación das rochas e na composición e evolución da estrutura xeolóxica da Terra.
Con base nesta crenza, que a moderna ciencia probou non ser verdadeira, Werner propuxo a teoría do neptunismo, defendendo que todas as rochas tiñan a súa orixe na evolución dos océanos, formándose no seu seo nun período remoto en que toda a superficie terrestre fora inundada polas augas dun océano primordial. Os sedimentos depositados polas augas deste océano darían orixe aos continentes e formarían os estratos rochosos hoxe visíbeis na superficie.
Segundo esta teoría, a que Werner asociaba a unha controvertida chegada á estratigrafía, primeiro se formarían as rochas magmáticas, sobre as cales se depositarían secuencialmente as metamórficas e sedimentarias e, finalmente, os sedimentos non consolidados do presente.
Esta teoría tivo numerosos defensores, dando orixe a diversas variantes, e foi moi difundida a finais do século XVIII, especialmente por ser conciliábel coa historia bíblica do diluvio universal.
Como reacción, xurdiu a teoría do plutonismo, proposta por James Hutton, producindo entre os defensores de ambas unha radical controversia que se prolongou durante as décadas de 1790 a 1830.
Recoñecementos
Abraham Gottlob Werner foi homenaxeado en 1851 cun monumento concibido polo Profesor Johann Eduard Heuchler e colocado na prestixiosa Promenaden zu Freiberg (a alameda que á beira do río no centro de Freiberg).
A wernerita é unha variedade de escapolita, un tectosilicato común, que se denominou así na súa honra.
En 1848, tamén a Asociación mineralóxica de Dresde (Mineralogische Gesellschaft zu Dresden) construíu un monumento en honra de Werner no cemiterio de Annen (Annenfriedhof) de Löbtau e conseguiu que aquela cidade dese o nome de Wernerstraße a unha das súas rúas.
A Sociedade Alemá de Mineraloxía (Deutsche Mineralogische Gesellschaft) instituíu na sa honra a "Medalla Abraham Gottlob Werner", un galardón que se outorga aos científicos que alcancen gran distinción no campo da mineraloxía e ciencias conexas.
Obra
Considerando a súa influencia no desenvolvemento das Ciencias da Terra, Werner non publicou moitas obras, proxectando o seu coñecemento a través das súas clases e da influencia que tivo nos seus alumnos. Entre outras, é autor das seguintes:
Die Letzte Runde
Die Letzte Runde é un filme austríaco de 1983 dirixido por Peter Patzak. O filme foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 56ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Dea Matrona
miniatura|90px|Estatua da deusa Matrona. Na mitoloxía celta, Dea Matrona ("Deusa nai divina") foi unha deusa do río Marne da Galia.
Nalgunhas áreas foi adorada como unha divindade tripla, e era coñecida como Deae Matres (ou Deae Matronae). O teónimo galo Mātr-on-ā interprétase co significado de "gran nai". O nome da figura mitolóxica galesa Modron, nai de Mabon, deriva do mesmo étimo. Por analoxía, Dea Matrona podería ter sido a nai do Maponos galo.
Teorema da estatística do spin
O Teorema da estatística do spin é, na mecánica cuántica, aquel que relaciona o spin dunha partícula coa estatística que obedece. O Spin é un momento angular intrínseco das partículas. Tódalas partículas teñen spin enteiro ou semienteiro (en múltiplos da constante de Planck). Estas dúas clases de partículas son coñecidas respectivamente por bosóns e fermións.
Características
O teorema implica que os fermións están suxeitos ó Principio de exclusión de Pauli, mentres que os bosóns non o están. Isto significa que un estado cuántico só pode estar ocupado por un fermión, mentres que os bosóns non teñen esa restrición. Os protóns, neutróns, e electróns son fermións. Outras partículas, como os fotóns, que median nas forzas entre partículas, son bosóns.
Hai un par de fenómenos interesantes facilitados polos dous tipos de estatística.
A distribución de Fermi-Dirac, que describe o comportamento dos fermións, tamén proporciona interesantes propiedades. Como só un único fermión pode ocupar un estado cuántico, o nivel fundamental de enerxía só pode ser ocupado por dous fermións, cos seus spins aliñados de xeito oposto. Así, aínda ó cero absoluto, o sistema ten unha certa enerxía diferente de cero. Como resultado, un sistema fermiónico exerce presión externa. Aínda a temperaturas diferentes de cero, a devandita presión existe. Esta presión de dexeneración é responsable para evitar que certas estrelas masivas poidan colapsar debido á gravidade. Ver anana branca, estrela de neutróns, e furado negro.
Véxase a transformación de Klein para resolver dificultades no teorema.
Os campos fantasma non obedecen a relación spin estatística.
O Pedrido, Visantoña, Mesía
O Pedrido é un lugar da parroquia de Visantoña no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 5 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Liña Curzon
miniatura|300px|A liña Curzon en 1945.
A liña Curzon foi unha proposta de fronteira entre Polonia e a Unión Soviética. Debe o seu nome ao Secretario de Estado de Asuntos Exteriores do Reino Unido, Lord Curzon, quen a planteou como unha probable fronteira de tregua durante a guerra ruso-polaca de 1919–1920. Debía servir de base para as negociacións entre as dúas nacións enfrontadas.
Tras a derrota soviética fronte a Varsovia a mediados de agosto de 1920, o seu proxecto non foi aceptado, e o último tratado de paz de 1921 concedeulle a Polonia case 135.000 km² de territorio cara ao leste de dito confín.
A liña partía de Hrodna no norte, até Brest para seguir logo o curso do Bug e terminar nos Cárpatos.
Estro Montaña
Xosé Montaña Louzao, coñecido como Estro Montaña, nado en Betanzos en 1956, é un escritor, profesor e crítico literario galego.
Traxectoria
Realizou estudos de Dereito e Filosofía na Universidade de Santiago.
Publicou a novela en castelán La última isla, e, en galego, o libro de relatos de maquis As armas delicadas e as novelas Pancarta para Xulia, O tesouro de Catoira e Un conto siciliano e outras historias. É autor da biografía ''Diego Gelmírez. Báculo de gloria en Compostela e da crónica novelada Doña Urraca''. Como ensaísta é autor dun traballo sobre O teatro de Blanco Amor e dos estudos A narrativa de Rafael Dieste e Guía comentada de Rafael Dieste.
Como autor de libros de viaxes publicou A costa da morte: Un litoral insólito (edición bilingüe) e unha extensa obra: Polos vieiros do vello Miño, que apareceu tamén en castelán baixo o título Por los caminos del viejo Miño, obra que estuda de xeito plural o pai dos nosos ríos, o Miño, desde o nacemento ata a desembocadura, mesmo a parte portuguesa.
Foi membro do Consello de Redacción de Galicia literaria e do Faro das Letras. Publicou artigos, baixo diferentes nomes, en La Voz de Galicia, Faro de Vigo, Diario 16, e El Correo Gallego.
Participou en libros colectivos de relatos como 56 historias no ar e Unha liña no ceo.
Provincia de Enna
Ten unha área de 2.562 km2, e unha poboación de 176.959 habitantes (2001). Hai 20 municipios na provincia.
Fai fronteira a norte coa provincia de Messina, a leste e a sueste coa provincia de Catania, a sur e a suroeste coa provincia de Caltanissetta e a noroeste coa provincia de Palermo.
Víctor Gulías Vicioso
Víctor Gulías Vicioso, nado en San Juan de la Maguana en 1962 e finado en Santo Domingo o 28 de marzo de 2007, foi un xornalista dominicano e galego.
Traxectoria
Fillo do emigrante galego Víctor Gulías Ferreiro, criouse na localidade de Azua. Notable xornalista dominicano, era columnista do xornal Hoy. Director de prensa no consulado dominicano en Porto Rico e posteriormente director de comunicación na mesma oficina, foi xefe de prensa da asociación supramunicipal Liga Municipal Dominicana. En 2007 asumiu o cargo de ser xefe de prensa da candidatura do político Amable Aristy á presidencia da República Dominicana, que finalmente foi derrotado en 2008 por Leonel Fernández.
Faleceu asasinado logo de recibir 32 coiteladas. Entre as causas do crime baralláronse motivos sentimentais e de roubo.
Bang
"Bang" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como sinxelo do seu álbum Leisure o 29 de xullo de 1991. Foi case repudiada pola banda, que afirma que a compuxo en 15 minutos debido ás demandas da discográfica para lanzar un sinxelo, e case nunca a tocaron ao vivo.
A súa decepcionante resposta en comparación coa do anterior sinxelo "There's No Other Way" marcou o final da primeira etapa de popularidade de Blur, que non sería igualada ata a edición de "Girls & Boys" tres anos despois. O sinxelo só acadaría o posto 24 na lista británica de sinxelos.
Neptunismo
200px|miniatura|[[Abraham Gottlob Werner (1749 - 1817), fundador do neptunismo.]]
O neptunismo é unha teoría científica, obsoleta e desbotada, proposta polo xeólogo alemán Abraham Gottlob Werner a finais do século XVIII, que atribuía a orixe das rochas á cristalización de minerais nos océanos, nun período temperán tras a creación. A teoría recibiu o seu nome de Neptuno, o antigo nome latino do deus grego dos mares, Poseidón.
Pouco despois da súa publicación, ao inicio do século XIX a nova proposta desatou un acendido debate entre os partidarios de Abraham Werner e os que crían no plutonismo, unha teoría antagónica, proposta polo xeólogo escocés James Hutton que atribuía a orixe do material xeolóxico á acción dos volcáns.
O plutonismo, convenientemente adaptado, substituiría co tempo ao neptunismo como liña teórica dominante; sobre todo cando, a principios do século XIX, o concepto de uniformismo parecía responder mellor aos descubrimentos alcanzados no campo da xeoloxía.
Actualmente coñécense moitos procesos de formación de rochas, e considérase que o proceso xerador de rochas sedimentarias é bastante similar a aqueles descritos polos defensores do neptunismo.
Desenvolvemento histórico
A mediados do século XVIII, o estudo dos fósiles levou a xeólogos e naturalistas a cuestionar a validez científica da Historia Natural exposta no libro da Xénese.
Georges-Louis Leclerc, conde de Buffon, datou a orixe da Terra en 75.000 anos atrás —aínda que admitía que esta cifra podería quedar curta— e probou documentalmente unha serie de cambios históricos a través de distintas épocas xeolóxicas.
Abraham Gottlob Werner era entón inspector de minas e profesor de minería e mineraloxía na Academia de minería en Friburgo, (Saxonia), o máis importante centro de estudo de xeoloxía durante o século XVIII. Coa súa "Breve clasificación e descrición das rochas" (1787) e as súas conferencias asentou un novo modelo de clasificación xeolóxica que se baseaba nas secuencias de capas superpostas en lugar dos tipos de minerais, tal como usual até ese momento.
Baseou a súa concepción da formación de rocha a través dunha secuencia de procesos históricos na presunción de que no planeta, orixinalmente cuberto de auga, se irían formando rochas mediante sedimentación no fondo mariño. Deste xeito, o planeta formaríase desde o seu núcleo de rochas máis antigas e duras —como o granito— até as capas superficiais, máis débiles, nas que se atopaban grandes cantidades de fósiles. O diluvio descrito na Biblia repetira o mesmo proceso, engadindo novas capas de rochas lixeiras sobre un núcleo máis sólido.
A influencia dos volcáns, por tanto, quedaba limitada a unha pequena adición de material superficial, en tanto que o verdadeiro proceso xerativo da rocha se realizaba baixo a agua.
A controversia entre neptunismo e plutonismo
Unha teoría oposta, coñecida como plutonismo (ou vulcanismo) sostiña que as rochas se orixinaban mediante procesos a altas temperaturas. Esta idea, proposta por primeira vez por Anton Moro (1687-1750), baseábase nos seus estudos sobre as illas volcánicas, e foi asimilada por James Hutton na súa teoría uniformista, que describía a orixe das rochas como un proceso constante de erosión dos elementos e rexeneración do material mediante presión e temperatura.
O debate non se limitou ao ámbito científico: o mesmo Johann Wolfgang von Goethe, un dos literatos máis ilustres de Alemaña, tomou partido polos neptunistas. O último acto do seu famoso "Fausto" contén un diálogo entre un neptunista e un plutonista —este último encarnado por Mefistófeles—. O autor expresou en máis dunha ocasión o seu apoio á teoría neptunista, en ocasións con certa vehemencia.
A discusión entre ambas as teorías implicaba tamén un posicionamento relixioso: o neptunismo habilitaba a posibilidade teórica do diluvio, asumindo a validez histórica do libro da Xénese. A datación xeolóxica neptunista tamén cadraba coas marxes temporais bíblicas, e a súa propia inspiración catastrofista encaixaba no concepto relixioso conservador con máis facilidade que o uniformismo. Non é de estrañar, por tanto, que unha das acusacións máis comúns de neptunistas aos seus rivais científicos fora a de ateísmo.
Ficción
A teoría e o seu contexto intelectual trátanse con ácida ironía na crónica ficticia das viaxes de Alexander von Humboldt Die Vermessung der Welt (en galego, "medindo o mundo"), escrita por Daniel Kehlman en 2006.
Aaron Gray
Aaron Michael Gray, nado o 7 de decembro de 1984 no barrio de Tarzana, nos Ánxeles (California), é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que xogou oito tempadas na National Basketball Association (NBA). Con 2,13 metros de altura, xogaba na posición de pivote. En 2015 un problema de corazón forzou a súa retirada do baloncesto profesional.
NBA
Gray foi escollido polos Chicago Bulls na 59ª posición do Draft da NBA de 2007. Fixo o seu debut na NBA o 2 de novembro de 2007 contra os Philadelphia 76ers. O seu mellor partido chegou o 16 de abril de 2008 contra os Toronto Raptors, cando anotou 19 puntos e capturou 22 rebotes en 35 minutos de xogo, ademais de 2 asistencias. Ao remate da tempada 2007-08, Gray acadou 262 puntos e 168 rebotes para os Bulls.
O 25 de xaneiro de 2010, Gray foi traspasado aos New Orleans Hornets a cambio de Devin Brown. En xullo de 2010, asinou un novo contrato cos Hornets.
En decembro de 2011, Gray asinou un contrato dun ano cos Toronto Raptors.
O 9 de decembro de 2013, os Raptors traspasaron a Gray, Rudy Gay e Quincy Acy ós Sacramento Kings a cambio de Greivis Vasquez, Patrick Patterson, John Salmons e Chuck Hayes.
Parque Nacional Lemmenjoki
O Parque nacional Lemmenjoki atópase no oeste de Finlandia, na rexión de Lapin Lääni.
Características
O hábitat predominante é a Taiga. Con 285.000 hectáreas trátase do meirande parque nacional de Finlandia. O parque foi creado en 1956.
Vexetación e fauna
O bosque predominante é o piñeiral. Na parte máis meridional tamén existen exemplares de abetos e bidueiros. Pequenas poboacións de oso pardo e lobo. Entre as aves salientar a curuxa gabián e o cisne bravo.
Der Bockerer
Der Bockerer é un filme austríaco de 1981 dirixido por Franz Antel. Estreouse na 12ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova, onde Karl Merkatz gañou o premio ó mellor actor. O filme foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 54ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Potencias Centrais
miniatura|400px|As Potencias Centrais móstranse en vermello. Potencias Centrais (en alemán Mittelmächte) é o termo empregado xeralmente para referirse á alianza de Alemaña, Austria-Hungría, o Imperio Otomán e Bulgaria durante a primeira guerra mundial.
Alemaña e Austria-Hungría aliáronse o 7 de outubro de 1879, ós que se lle uniría Italia o 20 de maio de 1882) (véxase Tripla Alianza). Porén, Italia non tiña intención de atacar a Francia, polo que o 23 de maio de 1915 entrou na primeira guerra mundial aliada co imperio Británico.
En outubro de 1914 o Imperio Otomán atacou a Rusia, provocando a declaración de guerra dos países integrantes da Tripla Entente (Rusia, Francia e o Imperio Británico).
Bulgaria, aínda resentida pola súa derrota en xullo do 1913 a mans de Serbia, Grecia, Romanía e Turquía, foi a última nación en entrar en guerra contra a Entente, invadindo Serbia en conxunción coas tropas alemás e austro-húngaras en outubro de 1915.
Bulgaria firmou un armisticio cos aliados o 29 de setembro de 1918, tras un exitoso avance aliado en Macedonia. O Imperio Otomán fíxoo o 30 de outubro tras as vitorias Británica e árabes en Palestina e Siria. Austria e Hungría fixérono por separada durante a primeira semana de novembro, ó tempo que se desintegraba o Imperio dos Habsburgo. Finalmente, Alemaña firmou o armisticio o 11 de novembro tras varios avances exitosos das tropas estadounidenses, Británicas, Francesas e Belgas no nordés de Francia e Bélxica.
San Mateo de Oliveira, Ponteareas
San Mateo de Oliveira   é unha parroquia que se localiza no concello de Ponteareas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 575 habitantes (288 homes e 287 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 630 habitantes.
Bandeira de Malta
A bandeira de Malta (en maltés: Bandiera ta' Malta) foi adoptada o 21 de setembro de 1964.
San Mateo de Oliveira, Ponteareas
Patrimonio
Igrexa parroquial e Cruceiro do Torreiro.
Bandeira de Malta
Descrición
A bandeira está composta por dúas franxas verticais do mesmo tamaño, de cores branca (a máis preta ao mastro) e vermella. No cuadrante superior máis preto ao mastro, na franxa branca, figura a Cruz de Xurxo perfilada en vermello. Esta é unha condecoración británica (creada durante o reinado de Xurxo VI), formada por unha cruz grega de prata coa figura de San Xurxo matando un dragón representada na súa parte central e rodeada por un listón no que figura o lema en inglés “For Gallantry” (“ao heroísmo”) que sinala o motivo polo cal se outorgaba. Na cruz figuran tamén as iniciais en inglés, “G-VI”, do monarca que a fundou e lle deu nome.
San Mateo de Oliveira, Ponteareas
Celebracións
A Festa dos maios, e a da Virxe do Carme.
Bandeira de Malta
Descrición
A Cruz de Xurxo, que só fora concedida de xeito individual a persoas e nunca colectivamente, foilles outorgada de xeito especial aos habitantes e defensores da illa fortaleza, polo seu heroico comportamento durante a segunda guerra mundial e quedou incorporada tanto na bandeira como no escudo nacional de Malta. As dúas cores (branco e vermello) que figuran na bandeira teñen sido as das armas de Malta dende a Idade Media. Nun relato tradicional non verificado sobre a orixe do escudo, afírmase que este foi entregado a Malta por Roxerio I de Sicilia no ano 1091.
Eragon
Eragon é unha novela escrita por Christopher Paolini é o primeiro libro da saga Inheritance Cycle, que comezou a escribir con 15 anos. Despois de escribir o primeiro borrador durante un ano, pasou un segundo ano re escribíndoo e dándolle contido á historia e ós personaxes. Os pais de Paolini viron o manuscrito final e decidiron auto publicar Eragon. Paolini pasou o ano seguinte viaxando polos Estados Unidos promocionando a súa novela. Por sorte, o libro foi descuberto por Carl Hiaasen, e foi publicado outra vez por Alfred A. Knopf. A versión re-publicada foi lanzada o 26 de agosto do 2003.
Adaptación ó cine
miniatura|220px|dereita|Fotografía aérea da montaña Ság, onde se recreou Farthen Dûr para a adaptación cinematográfica. A adaptación de Eragon foi estreada nos Estados Unidos o 15 de decembro de 2006. Foi dirixido por Stefen Fangmeier, e guionizado por Peter Buchman. Edward Speleers foi seleccionado para o papel de Eragon. Jeremy Irons, John Malkovich, Chris Egan e Djimon Gaston Hounsou foron os artistas que completaron o resto do elenco de actores. A rodaxe principal do filme tivo lugar en Hungría e Eslovaquia.
A Touza, Esgos, Esgos
A Touza é un lugar da parroquia de Esgos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 21 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 12 mulleres. No ano 2009 tiña 20 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 11 eran mulleres.
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.
Midori Gotō
Midori Gotō (五嶋 みどり), máis coñecida como Midori, nada en Osaca o 25 de outubro de 1971, é unha violinista xaponesa. Realizou o seu debut ao 11 anos de idade nun cambio de última hora dun concerto de novos intérpretes da New York Philharmonic baixo a batuta de Zubin Mehta. Aos 21 anos fundou un grupo filantrópico chamado Midori and Friends para axudar a levar a músic aos nenos da cidade de Nova York. En 2007, foi seleccionada para ser Mensaxeira de Paz das Nacións Unidas.
Traxectoria
Recibiu as súas primeiras clases de violín da súa nai, Setsu Gotō. Súa nai descubriu a musicalidade innata da súa filla cando esta tiña dous anos,, cando encontrou a Midori asubiando un tema de Johann Sebastian Bach que ela ensaiara uns días antes. Comezou tomando clases de piano, mais deixounas ao cabo de tres meses. No seu terceiro aniversario, a súa avoa regaloulle un violín 1/16, logo do cal a súa nai decidiu ensinalle violín.
Midori realizou a súa primeira interpretación en público aos seis anos de idade, tocando un dos 24 Caprichos de Paganini na súa Osaca natal. En 1982, ela e a súa nai trasladáronse a Nova York, onde Midori comezou a estudar violín con Dorothy DeLay no Juilliard Pre-College. Como obra para a súa audición, Midori tocou a Chaconne, xeralmente considerada unha das pezas máis difíciles escritas para violín só. No mesmo ano realizou o seu concerto debut coa New York Philharmonic baixo a batuta de Zubin Mehta, un director co cal gravou un bo número de concertos para o selo Sony Classical. En 1986 chegou a súa xa lendaria interpretación da Serenade de Leonard Bernstein en Tanglewood, durante a cal rompeu dúas cordas Mi, primeiro no seu propio violín Amati 7/8, e despois no Stradivarius do concertino Malcolm Lowe despois de que ela o pedira prestado. Rematou a interpretación co Guadagnini do axuda de concertino Max Hobart. Ao día seguinte, a portada no The New York Times publicou: "Girl, 14, Conquers Tanglewood with 3 Violins" ("Nena de 14 anos conquista Tanglewood con 3 violíns").
Cando Midori tiña 15 anos, decidiu deixar o Juilliard Pre-College logo de aproximádamente catro anos. Uns cinco anos despois, en 1992, creou Midori and Friends, unha organización sen ánimo de lucro que pretende achegar unha educación musical de calidade aos nenos da cidade de Nova York. En 2001, Midori recibiu o prestixioso Avery Fisher Prize e comezou un programa de fundación chamado Partners in Performance cos cartos do premio. Nos anos seguintes, Midori inaugurou dous proxectos para a comunidade máis, a University Residencies Program e a Orchestra Residencies Program.
Midori é a gañadora do 25º Suntory Music Award (1993