cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miryam Gallego
Traxectoria
En 1998 licenciouse en arte dramática na Real Escuela Superior de Arte Dramático. Os seus primeiros papeis como actriz interpretounos en Galicia, facendo pequenos papeis en series como Pratos combinados, da TVG. Máis tarde empeza a facer papeis episódicos en series coma Policías, en el corazón de la calle, ata conseguir un papel fixo en Periodistas, onde traballou durante varias tempadas, e posteriormente noutra serie, Lobos, con menos éxito. Dende o ano 2009 ao 2016 interpretou a Lucrecia, a Marquesa de Santillana, na exitosa serie Águila Roja de TVE.
Tamén fixo teatro e, en menor medida, cine.
Vida persoal
É parella de Eduardo Chacón, fillo da escritora Dulce Chacón. Teñen unha filla e dous fillos en común.
Xanela Azul
miniatura|Xanela Azul (Malta) A Xanela Azul era unha formación rochosa cun arco natural de pedra calcaria de 28 metros de alto, que se levantaba na illa de Gozo en Malta. Quedou derrubada por unha forte ondada, durante unha tormenta o 8 de marzo de 2017. Atopábase na lagoa costeira de Dwejra en San Lawrenz e preto da Roca Fungus. Constituía unha icona para Malta e unha das principais atraccións turísticas da illa. Foi utilizada en numerosas filmaciones, como a voda entre Daenerys Targaryen e Khal Drogo na serie Xogo de tronos.
Rodaxes
Esta formación foi escenario de moitas rodaxes de películas e series de televisión como por Furia de titáns (1981), O conde de Montecristo (2002) ou Xunto ao Mar (2015), que protagonizaron a parella Brad Pitt e Angelina Jolie.
Vila Tugendhat
A Vila Tugendhat é considerada unha obra mestra do arquitecto alemán Ludwig Mies van der Rohe. Construída no 1930 en Brno, na actual República Checa, por encargo de Fritz Tugendhat e a súa muller Greta, pronto se converteu nunha icona da arquitectura moderna.
Historia e características
Fritz e Greta Tugendhat, que eran xudeus, deixaron Checoslovaquia cos seus fillos en 1938, pouco despois de que o país fose desmembrado segundo o acordo de Múnic. Non volveron nunca. A casa tivo varios usos prácticos durante as décadas posteriores á segunda guerra mundial e en 1992 os líderes políticos de Checoslovaquia se reuniron nela para asinar o documento que dividía formalmente ao país nos actuais estados da República Checa e Eslovaquia. Dende 1994 a vila está aberta ao público como museo administrado pola cidade de Brno.
A vila Tugendhat foi designada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no 2001.
Ramiro I
Ramiro I é un nome común aos seguintes soberanos:
Labirinto
miniatura|Labirinto no petróglifo de Outeiro de Cribo ([[Meis)]] miniatura|thumbtime=84|Cretan estilo [[Advento labirinto feito con 2500 tealights queimada no Centro de Meditación Cristiá e Espiritualidade da Diocese de Limburg, na Igrexa da Santa Cruz, en Frankfurt am Main-Bornheim]] Un labirinto (do latín labyrinthus, e á súa vez do grego λαβύρινθος labýrinzos) é un lugar formado por camiños ou corredores e encrucilladas, intencionadamente complexo para dificultar a orientación e saída a quen se interne nel. miniatura|Un dos dous labirintos presentes nos [[petróglifos de Mogor (Marín).]]
Clasificación ou tipos de labirintos
O labirinto clásico fai percorrer todo o espazo para chegar ao centro mediante unha única vía, sen posibilidade de tomar camiños alternativos e sen bifurcacións, cunha soa porta de saída, que é a mesma pola que se entra ao labirinto. Polo feito de ter un só camiño a seguir a medida que se avanza dentro del, é imposible perderse no seu interior.
Os labirintos de mazes inclúen un camiño correcto e un ou varios incorrectos, que levan ou non á saída do mesmo. Os mazes comezaron a ser usados nos xardíns de sebes en Inglaterra no século XII, xa que eran o lugar propicio para unha cita amorosa; logo fóronse estendendo progresivamente por toda Europa, especialmente en Francia e Italia. Destacan neste sentido, os xardíns labirínticos de Andre le Notre en Versalles e o de Caboni, na Vila Pisani (Italia).
Por outro lado, pódense categorizar os labirintos segundo a forma en que foi construído:
Labirinto de Creta
Segundo a mitoloxía grega o labirinto foi deseñado polo inventor Dédalo por encargo do rei Minos de Creta para manter preso o seu fillo Minotauro (monstro metade home, metade touro), que acabou morto por Teseo, quen se internou nos corredores soltando atrás un fío que lle dera a princesa Ariadna, irmá do monstro). miniatura|Dédalo no labirinto, de [[Peter Paul Rubens|Rubens, Museo de Belas Artes da Coruña.]] Nunca se chegou a identificar a situación do labirinto do Minotauro, se ben en Cnosos foron atopadas moedas do século -III co símbolo do labirinto. O formato típico durante este período é un circuíto en 7 coñecido coma "labirinto clásico".
Palacio de Cnosos
Outro elemento da formación do mito do Labirinto puido ser que o palacio de Cnosos —a casa do labrys ou hacha dupla— era un complexo de habitacións e corredores, e que os invasores atenienses tiveron dificultade para encontrar e matar o rei cando o tomaron.
Un espazo aberto diante do palacio estaba ocupado por unha pista de baile cun deseño labiríntico que servía para guiar aos que bailaban unha danza erótica da primavera.
A orixe dese deseño, chamado tamén labirinto, parece ser o labirinto tradicional de arbustos que se utilizaba para atraer ás charrelas cara a un dos seus machos, engaiolado na cerca central, con reclamos de alimento, queixas amorosas e desafíos; e os bailaríns imitarían a danza de amor extática e renqueante das charrelas macho, cuxo destino era que o cazador as golpease na cabeza.
O labirinto do que escaparon Dédalo e o seu fillo Ícaro podería ser o piso de mosaico no que estaba debuxado e que tiñan que seguir na danza da charrela ritual.
Danzas labirínticas en Palestina
En Palestina esa cerimonia, chamada a Pesach ("renqueante") realizábase aínda, segundo San Xerome, en Beth-Hoglah (o templo do Coxo), onde os devotos bailaban en espiral. Beth-Hoglah identifícase coa «era de Atad», na que se choraba a morte do rengo rei Jacob, cuxo nome podería significar Yah Akeb (o deus do talón). O profeta Xeremías advirte aos xudeus que non deben tomar parte neses ritos orxiásticos cananeos, e cita: «A charrela recolle poliños que non pariu».
Labirinto e a morte do rei
Segundo o escritor e historiador inglés Robert Graves, a idea do labirinto está relacionada co sistema monárquico da prehistoria: o mellor dos homes dunha tribo era elixido rei, tendo poder absoluto sobre o grupo, pero era asasinado despois dun período de tempo. Só o heroe excepcional —un Dédalo ou un Teseo— volvía vivo do labirinto.
Neste contexto, ten grande importancia o descubrimento na década de 1950 nas proximidades de Bossiney (Cornualla) dun labirinto cretense tallado na superficie dunha rocha. A barranca onde Renton Green descubriu o labirinto é unha das últimas guaridas do corvo chova de Cornualla, que segundo a lenda acolle a alma do rei Artur que perturbou o Inferno, e co que o labirinto de Bosinney está intimamente vencellado na lenda.
Danzas na Bretaña
Unha danza labiríntica puido ser levada a Bretaña desde o Mediterráneo oriental por agricultores neolíticos hai uns 5.000 anos. Os exemplos coñecidos máis antigos son rudos petróglifos de pedra, análogos aos británicos feitos no céspede, existentes na zona «Beaker B» de Escandinavia e o nordeste de Rusia, así como desde Siria até Irlanda, sen esquecer a grande existencia de petróglifos de Galicia. miniatura|Labirinto trojeborg ("cidade de Troia), labrado nunha pedra procedente de Visby ([[Suecia).]]
As danzas en espiral, nas que a mocidade xiraba en espiral cara a un centro para afastarse despois, seguían sendo moi populares no século XIX.
Labirintos "Cidade de Troia"
Os labirintos ingleses feitos no céspede son coñecidos coma «cidade de Troia» (en Gales caer-droia). Probablemente os romanos os chamaban así polo seu Xogo de Troia, unha danza labiríntica executada por mozos aristócratas en honra do antepasado de Augusto, o troiano Eneas. Segundo Plinio tamén a bailaban os nenos na campiña italiana.
Os dous deseños principais son o clásico e o medieval, e malia existiren numerosas variacións, a forma básica é facilmente recoñecible. miniatura|esquerda|Labirinto no xardín francés do [[Pazo de Castrelos.]]
Interpretacións modernas do labirinto grego
En tempos recentes o mito do labirinto foi transformado nunha obra teatral por Ilinka Crvenkovska, na que explora as nocións das habilidades do home para controlar o seu propio destino.
O escritor arxentino Jorge Luis Borges utilizou decote o concepto do labirinto nos seus contos. Outros autores inspirados polos labirintos foron Umberto Eco (en O nome da rosa) ou Agustín Fernández Paz (en O centro do labirinto). miniatura|Labirinto de Pontevedra, de [[Robert Morris.]]
Construción de labirintos modernos
Nos últimos anos houbo un rexurdimento do interese pola simboloxía do labirinto, o que se viu reflectido na construción dos labirintos do Parque Willen (Milton Keynes), a catedral Grace de San Francisco e o Parque Tapton de Chesterfield. miniatura|esquerda|Labirinto nunha azotea do [[Hospital Álvaro Cunqueiro.]] En Galiza, posiblemente o labirinto máis coñecido sexa o dos xardíns do pazo de Oca (A Estrada). En 1999 Robert Morris construíu na illa das Esculturas de Pontevedra o Labirinto de Pontevedra, que recrea a Pedra do Labirinto, dos petróglifos de Mogor.
Significados culturais
miniatura|300px|Labirinto no [[Parque arqueolóxico de Campo Lameiro.]] O significado cultural e a interpretación do labirinto como símbolo é moi rico. Na prehistoria os labirintos debuxados no chan poderían servir coma trampas para os espíritos malevolentes ou quizais coma rotas definidas (coreografías) para danzas rituais.
En varias culturas o labirinto tamén é asociado a ritos de iniciación que implican a superación dalgunha proba.
Durante a época medieval o labirinto teocéntrico simbolizaba o duro camiño até Deus cunha soa entrada (o nacemento) e un centro claramente definido (Deus).
No Renacemento os labirintos perden o centro: a persoa no labirinto é o centro, un reflexo do ensino humanista antropocéntrico.
Livonia
thumb|200px|Livonia.
Livonia (en livonio: Līvõmō) era unha pequena rexión do nordeste de Europa, nas beiras do Báltico habitada polos livonios. Na Idade Media designaba un territorio moito máis extenso (Terra Mariana) controlado polos cabaleiros da Orde de Livonia, nas costas orientais do mar Báltico, nas actuais Letonia e Estonia. As súas fronteiras eran o golfo de Riga e o golfo de Finlandia, no nordeste; o lago Peipus e Rusia, no leste e Lituania, ao sur. A comezos do século XII Livonia era unha zona de influencia económica e política dos daneses e alemáns, particularmente da Liga Hanseática e a Orde do Císter.
Historia
Ao redor de 1160, comerciantes hanseáticos de Lübeck estableceron unha base no futuro lugar de Riga. A Crónica de Enrique de Livonia, de 1220, da conta de primeira man da cristianización de Livonia, concedida como un feudo polo rei de Alemaña, Felipe de Suabia, da casa Hohenstaufen, ao bispo Alberto de Buxhoeveden, sobriño do arcebispo de Bremen, que navegou cun convoi de naves cheas de cruzados armados para crear un territorio católico no leste, durante as chamadas Cruzadas do Norte. Riga foi fundada por Alberto de Buxhoeveden en 1201, que construíu unha catedral e se converteu no primeiro príncipe.bispo de Livonia.
A conquista de Livonia polos alemáns descríbese na Crónica rimada de Livonia. miniatura|250px|A Conferedación Livona en [[1260.]]
A partir de principios do século XIII, Livonia converteuse na Confederación Livona, que estaba formada por cinco territorios independentes: A sede da Dieta estaba na cidade de Walk.
En 1561, durante a Guerra Livona, Livonia entrou a formar parte da Mancomunidade polaco-lituana.
O Imperio ruso recoñeceu o control polaco de Livonia a partir de 1582.
A organización de Livonia na Mancomunidade en 1598 era:
Na década de 1620, Suecia, rexida por Gustavo II Adolfo conquistou a rexión norte de Estonia e a rexión central de Letonia, incluíndo Riga, despois de vencer na Guerra Polaco-Sueca, incorporando as dúas rexións ao reino sueco como unha posesión chamada Livonia sueca.
A porción de Livonia que se mantiña na Mancomunidade, coñecida como a Livonia polaca ou Inflanty, consistía principalmente na rexión letoa meridional (Latgale) dentro do Voivodato de Livonia con capital en Daugavpils, ou Dyneburg. Esta división de Livonia foi ratificada no Tratado de Oliva en 1660.
O Imperio ruso conquistou a Livonia sueca durante o curso da Gran Guerra do Norte, e adquiriu a provincia no tratado de Nystad, en 1721. Máis tarde, Rusia anexionou ao seu territorio a Livonia polaca, en 1772, durante as Particións de Polonia.
En 1918-1920, os exércitos soviético e alemán entraron en combate contra as tropas letonas e estonias polo control de Livonia, pero as súas tentativas non deron resultado. A terra histórica de Livonia como tal foi repartida entre Letonia e Estonia desde aquela.
Lynyrd Skynyrd
Lynyrd Skynyrd é un grupo estadounidense de rock sureño formado en 1964 en Jacksonville, Florida, coñecido por popularizar o xénero rock sureño durante a década de 1970. A banda usou varios nomes como "The Noble Five" e "One Percent", antes de chegar a Lynyrd Skynyrd en 1969. A banda logrou recoñecemento en todo o mundo sobre a base das súas actuacións en directo e sintonías como "Sweet Home Alabama" e "Free Bird". En 1977 desfíxose trala morte de tres dos seus membros (Ronnie Van Zant, Steve Gaines e Cassie Gaines) nun accidente de avión, pero reapareceu en 1987 para facer unha xira de reunión co irmán máis novo de Ronnie Van Zant, Johnny, como vocalista e líder do grupo. Dende entón continuaron tocando e gravando discos, e na actualidade só o guitarrista Gary Rossington permanece da formación orixinal.
Lynyrd Skynyrd entrou no "Rock and Roll Hall of Fame" o 13 de marzo de 2006. Foi un dos grupos de rock sureño dos 70 con maior éxito comercial e aclamación por parte da crítica. O seu son distintivo, con tres guitarras principais, converteu as súas cancións "Freebird" e "Sweet Home Alabama" en himnos estadounidenses e estampas habituais da radio FM. Os artistas optaron ó premio 25 anos despois da publicación do seu primeiro álbum. Os membros galardoados foron: Ronnie Van Zant, Gary Rossington, Allen Collins, Leon Wilkeson, Bob Burns, Billy Powell, Ed King, Artimus Pyle e Steve Gaines.
Inicios
A banda, nun principio chamada "My Backyard", formárono en Jacksonville no verán de 1964 un grupo de amigos adolescentes: Ronnie Van Zant (voz), Allen Collins (guitarra) e Gary Rossington (guitarra). Logo a banda cambiou o seu nome polo de The Noble Five. Despois usaron diferentes nomes antes de usar One Percent durante 1968.
En 1968 gañaron un concurso local de Batallas de Bandas, e usaron os cartos do premio para gravar as cancións "Need All My Friends" e "Michelle", e así lanzar seu primeiro sinxelo. Tamén lograron ser os abreconcertos de varios concertos da banda californiana de rock psicodélico Strawberry Alarm Clock.
En 1969 Van Zant buscou un novo nome para a banda. O grupo decidiuse por "Leonard Skinnerd", como "homenaxe a un mestre de ximnasia do instituto. Skinner reforzou o regulamento da escola referíndose á forma de vestir dos homes, prohibindo que tiveran cabelo e patillas longas. Algúns dos integrantes do grupo foran expulsados da escola por ter o cabelo demasiado longo".
A pesar da súa mala relación no instituto, a banda chegaría a establecer unha relación de amizade con Skinner en anos posteriores, convidárono a presentar un concerto seu no Jacksonville Memorial Coliseum e incluso permitiulles usar unha foto do sinal da súa inmobiliaria para o seu terceiro álbum. Skinner morreu o 20 de setembro de 2010 aos 77 anos, despois de loitar contra o Alzheimer.
En 1970 Alan Walden realizaría unha audición, e converteríase no representante do grupo ata 1974, cando se encargaría dese traballo Pete Rudge. A banda continuou actuando polo sur durante os primeiros anos dos 70, desenvolvendo o seu son e a súa imaxe e realizando algunhas gravacións de estudio.
Durante ese tempo o grupo experimentou algúns cambios na súa formación. Junstrom abandonou e foi substituído por Greg T. Walker no baixo. No mesmo tempo Ricky Medlocke uniríase como segundo batería. En 1971 fixeron algunhas gravacións no famoso Muscle Shoals Sound Studio con Walker e Medlocke como sección rítmica, sen a participación de Bob Burns na batería. Cando foron por segunda vez a gravar a Muscle Shoals en 1972, Medlocke e Walker marcharan para tocar coa banda de rock sureño Blackfoot, e as gravacións foron realizadas por Burns na batería e Leon Wilkeson como substituto permanente de Larry Junstrom no baixo. Tamén nese ano, o roadie Billy Powell converteríase no teclista de Lynyrd Skynyrd.
Anos dourados, 1973-1977
miniatura|esquerda|Lynyrd Skynyrd en 1977. En 1972 a banda foi descuberta polo músico, compositor e produtor Al Kooper de Blood, Sweat, and Tears, que asistira a un dos seus concertos nun club de Atlanta. Kooper asinou un contrato coa banda co seu selo Sounds of the South, que era distribuído a través de MCA Records, producindo o seu primeiro álbum (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd). Leon Wilkeson deixou temporalmente o grupo durante as primeiras gravacións, tocando só en dous temas. Regresaría pouco despois do lanzamento do álbum por invitación de Van Zant, e aparece debuxado na portada do álbum. O guitarrista Ed King, de Strawberry Alarm Clock, uniuse á banda e tocou as partes de baixo de Wilkeson no resto do disco, que xa estaban compostas por Wilkeson, ademais de gravar algunha guitarra. King quedou en Lynyrd Skynyrd e pasouse á guitarra despois da publicación do álbum, permitíndolle ao grupo reproducir o son de tres guitarras usado no estudio nas súas actuacións ao vivo. Editado o 13 de agosto de 1973, o seu álbum de estrea contaba co éxito "Free Bird", que foi emitido nas radios de todo o país, e chegando ao número 19 da lista Billboard Hot 100.
A súa base de seareiros continuou medrando rapidamente durante o ano 1973, en gran parte debido á súa actuación como abreconcertos da xira Quadrophenia de The Who nos Estados Unidos. Co seu segundo traballo, Second Helping, lanzado en 1974, a banda acadou definitivamente o éxito, axudada pola súa canción máis popular, "Sweet Home Alabama", unha resposta ás cancións de Neil Young "Alabama" e "Southern Man". O disco acadou o número 12 ese ano, e finalmente converteuse en multi-platino. No mes de xullo, Lynyrd Skynyrd foi unha das cabezas de cartel do The Ozark Music Festival en Sedalia, Missouri.
En xaneiro de 1975 Burns deixou a banda e foi substituído por Artimus Pyle na batería. O terceiro álbum de Lynyrd Skynyrd, Nuthin' Fancy, sería editado ese mesmo ano. O disco tivo menos vendas que o seu predecesor. No medio da xira de promoción Ed King deixou o grupo, e en xaneiro de 1976 os coristas Leslie Hawkins, Cassie Gaines e JoJo Billingsley (coñecidos colectivamente como The Honkettes) entraron na banda, aínda que non eran considerados membros oficiais. O cuarto traballo de Lynyrd Skynyrd, Gimme Back My Bullets, publicouse nese ano, pero sen acadar o mesmo éxito que os dous discos anteriores. Tanto Van Zant como Collins coincidiron en que a banda notaba a falta dun terceiro guitarrista, xa que o seu son con tres guitarras fora un dos seus principais sinais de identidade. Aínda que a banda realizou varias audicións, a solución estaba máis preto do que pensaban.
Tanto Collins como Rossington tiveron graves accidentes de coche na fin de semana do "Labor Day" de 1976, atrasando a gravación do seguinte traballo e forzando á banda a cancelar algúns concertos. O accidente de Rossington inspirou o tema "That Smell", un conto con ensinanza sobre o abuso das drogas dirixido claramente cara el e polo menos cara outro membro máis do grupo. Rossington admitiu repetidas veces que el era o Prince Charming da canción que chocou co seu coche co carballo mentres estaba bébedo e drogado con metacualona.
Accidente aéreo
miniatura|A banda nun concerto en 2008. O grupo separouse logo dun accidente de avión no que morreron o cantante, Ronnie Van Zant, o guitarrista, Steve Gaines, a súa irmá e tamén corista da banda, Cassie Gaines, e o representante da banda Dan Kilpatrick.
Leon Uris
Leon Marcus Uris, nado en Baltimore en 1924 e finado en 2003, foi un novelista xudeu americano, coñecido pola ampla investigación que realizaba para as súas novelas.
Traxectoria
Fillo dun inmigrante xudeu polaco, estudou en Norfolk, Virxinia e en Baltimore pero non conseguiu graduarse, aos dezasete anos entra nos marines, e serviu no Pacífico sur en Guadalcanal, Tarawa e Nova Zelandia entre 1942 e 1945.
En 1950 escribiu a súa primeira novela, Battle Cry, que se converteu nun éxito de vendas. Como correspondente de prensa interésase intensamente por Israel, froito dese interese vai ser o seu maior éxito, Exodus (1958), sobre a fundación do Estado de Israel.
San Fiz
San Fiz pode referirse a varios santos do cristianismo:
Como topónimo pode referirse a:
Eleccións municipais en Laza
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Laza dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Laza]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Laza desde a aprobación da Constitución de 1978.
Provincia de Ragusa
Ragusa (en lingua siciliana Rausa) é unha provincia da rexión de Sicilia, en Italia. A súa capital é a cidade de Ragusa.
Ten unha área de 1.614 km2, e unha poboación total de 316.488 habitantes (2010). Hai 12 municipios na provincia.
Limita polo norte coa provincia de Catania, polo noroeste coa provincia de Caltanissetta, polo leste coa provincia de Siracusa, e polo suroeste co Canal de Sicilia.
Nadar
Gaspard-Félix Tournachon, máis coñecido polo pseudónimo Nadar, nado o 6 de abril 1820 en París e finado o 21 de marzo 1910 na mesma cidade, foi un xornalista, ilustrador, caricaturista e tamén condutor de aeróstato pero sobre todo fotógrafo francés.
Traxectoria
Publicou a partir do ano 1854 unha serie de retratos fotográficos das celebridades contemporáneas, como Franz Liszt, Charles Baudelaire, Hector Berlioz, Gioachino Rossini, Jacques Offenbach, George Sand, Gérard de Nerval, Édouard Manet, Gustave Doré, Gustave Courbet, Jean-Baptiste Camille Corot e algún máis.
Moi curioso das novidades técnicas do seu tempo, lanzouse con paixón no mundo dos primeiros globos dirixibles. No ano 1858, realiza a primeira fotografía aérea de París, desde un globo a 80 metros de altitude. As aventuras de Nadar inspirarán a Jules Verne en Cinco semanas en globo escrita polo ano 1862. Un dos heroes de dúas novelas de Jules Verne, Michel Ardan, é o anagrama de Nadar.
Juan Casares Long
Juan José Casares Long, nado na Coruña en 1950, é un químico galego, que ocupou o posto de reitor da Universidade de Santiago de Compostela dende o 2010 ata 2014.
Traxectoria
En 1972 licenciouse en Química pola Universidade de Santiago de Compostela. Posteriormente doutorouse na mesma especialidade na Universidade Autónoma de Barcelona e en enxeñaría química na Universidade de Salford (Manchester, UK).
Durante a primeira metade da década dos oitenta foi profesor na Universidade Rei Fahd de Petróleo e Minerais (KFUPM), en Dhahran (Arabia Saudita), ata que no ano 1984 regresa para impartir docencia na Universidade de Santiago de Compostela.
No ano 1988 obtivo a cátedra de Enxeñería Química na Universidade de Sevilla, e posteriormente na Universidade de Cantabria. En 1993 foi nomeado director do Centro de Supercomputación de Galicia (CESGA), e posteriormente, ao deixar este posto, director do Centro de Información e Tecnoloxía Ambiental da Xunta de Galicia (1997). En 2001 deixa ese cargo e dedícase por completo á universidade compostelá.
No ano 2006 presentouse como candidato independente a reitor, pero foi derrotado polo daquela candidato a estender o mandato, Senén Barro quen contaba co apoio das plataformas. En 2010, Casares Long presentouse de novo como candidato á fronte dunha candidatura independente, e venceu tanto na primeira como na segunda volta das eleccións a reitor, neste caso ao candidato Lourenzo Fernández Prieto, acadando o 57% dos votos ponderados.
En 2017, foi nomeado novo membro no comité de dirección do Instituto Wessex de Tecnoloxía do Reino Unido.
Subida automobilística a Culleredo
A Subida automobilística a Culleredo foi unha carreira automobilística de montaña disputada anualmente en Culleredo entre os anos 1992 e 2000. Era puntuable para o Campionato de Galicia de Montaña.
Historia
A primeira edición disputouse en 1992, organizada pola Escuería La Coruña, co patrocinio do Grupo Barrio do piloto Luis Barrio e grazas ao impulso dos pilotos José Luis Santos e José Pose. O vencedor daquela primeira subida foi o campión de España Luis Martínez conducindo unha barqueta Lola BMW, completando o podio o andaluz Tomás Aranda e o asturiano Gerardo Urdangaray. José María Magdaleno, cun Lancia Delta Integrale, foi o máis rápido entre os turismos. A subida disputouse de xeito ininterrompido durante nove anos, puntuando sempre para o Campionato de Galicia de Montaña, ata que no ano 2000 se correu a última edición. O dumbriés Manuel Senra co seu Peugeot 306 foi o último gañador da proba, con Bamarti segundo.
Agrihan
Agrihan (tamén chamada Agrigán) é un estratovolcán que forma unha illa nas illas Marianas do Norte no océano Pacífico. Toda a illa é un gran volcán que se eleva uns 4.000 m. desde a base do océano, e é o segundo máis grande das Marianas. A 965 m. sobre o nivel do mar, o seu cume é o punto máis elevado das illas Marianas. O volcán está coroado por unha gran caldeira de 1 x 2 km e ao redor de 500 m. de profundidade.
A illa foi evacuada en 1990 debido á ameaza de actividade volcánica, aínda que finalmente non se produciu ningunha erupción. Restableceuse un asentamento nun dos catro pobos orixinais, e en setembro de 2005 contaba con nove habitantes. Pero no 2010, no Censo dos Estados Unidos, non contaba con ningunha poboación. Politicamente é parte das illas Marianas do Norte. Agrihan está situada a 62 km. ao norte de  Pagan.
Xeografía
O volcán está rematado por unha gran caldeira, de 1 x 2 km de tamaño e aproximadamente 500 m. de profundidade. O chan da caldeira ten varias coladas de lava e dous conos volcánicos, que probablemente se crearon durante a erupción de abril de 1917. A única terra relativamente chaira da illa está ao longo da costa sueste e no lado norte da caldeira central.
Historia
O primeiro europeo en descubrir a illa foi Gonzalo Gómez de Espinosa o 11 de xuño de 1522. Chamouna "Cyco" ou "A Grega" (La Griega en español). Espinosa atopábase na Trinidad como parte da expedición de Fernando de Magalláns e visitou a illa mentres intentaba cruzar o océano Pacífico cara a México. Os habitantes Chamorros eran hostís e non puideron ancorar, pero secuestraron a un insular para obter información. O misioneiro español Diego Luis de San Vitores visitou Agrihan en 1669 chamándoa "San Francisco Javier". En 1695, os nativos foron trasladados á forza a Saipan e tres anos despois a Guam.
En 1810, colonos do Reino de Hawai intentaron establecer un asentamento en Agrihan. Na década de 1870 establecéronse as primeiras plantacións de coco. Adolph Capelle, un comerciante de Brunswick en Alemaña, alugou a illa e exportou copra, empregando ao redor de 20 traballadores estacionais das Illas Carolinas. Despois da venda das Marianas do Norte por España ao Imperio alemán en 1899, Agrihan administrouse como parte da Nova Guinea alemá. Durante este tempo, unha empresa privada, a Pagan Society, propiedade dun alemán e un socio xaponés, desenvolveron máis plantacións de coco. Non obstante, os grandes tifóns de setembro de 1905 e setembro de 1907 destruíron as plantacións e arruinaron a compañía.
Durante a primeira guerra mundial, Agrihan quedou baixo o control do Imperio do Xapón e posteriormente administrouse como o Mandato do Pacífico Sur. Despois da segunda guerra mundial, a illa quedou baixo o control dos Estados Unidos e administrouse como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico. En 1967, a poboación era de 94 persoas. Desde 1978, a illa forma parte do municipio das illas do norte da Mancomunidade das illas Marianas do Norte.
Debido ao aumento da actividade volcánica, os habitantes da illa foron evacuados en agosto de 1990 cando se temía unha erupción. Non obstante, para 1992, aínda que había 25 fumarolas, unha fonte termal fervente e variao respiradoiros de vapor, non se produciu ningunha erupción. No 2000, seis persoas volveron vivir nun dos catro asentamentos orixinais da illa. Non obstante, segundo o censo de 2010, Agrihan estaba deshabitado. A pesar dos datos do censo de 2010, segundo o Departamento de Terras da Mancomunidade das Illas Marianas do Norte, o asentamento restableceuse nunha das catro aldeas orixinais e en setembro de 2005 quedaban nove habitantes na illa.
Unha expedición organizada por John D. Mitchler e Reid Larson realizou a primeira ascensión completa coñecida ao cume deste pico o 1 de xuño de 2018.
thumb | esquerda | 300px | As nubes cubren a cima plana de Agrihan, o máis alto dos volcáns do arco das Marianas, nesta vista desde o sur.
Demografía
En 1980, a poboación de Agrihan era de 54 habitantes.
Economía da Serra Leoa
Serra Leoa é unha nación moi pobre con inmensa desigualdade na distribución de renda. A pesar de ter importantes recursos minerais, agrícolas e de pesca a súa infraestrutura física e social non é desenvolvida, e disturbios sociais continúan a dificultar o desenvolvemento económico. Preto de dous terzos da poboación en idade de traballar vive da agricultura de subsistencia. A industria redúcese ao procesado de materias primas e á industria lixeira dirixida ao mercado doméstico.
Hai plans para reabrir as minas de bauxita e rútilo pechadas durante o conflito. A maior fonte de divisas para o país é a extracción de diamantes. Ademais, a partir de agosto de 2003 abríronse as augas territoriais do país, divididas en sete bloques, á exploración de hidrocarburos. O futuro da economía depende en boa medida do éxito destes traballos, do mantemento da paz interna e a continuación da recepción dunha considerable axuda do exterior, que non se poderá estender indefinidamente.
Esta é unha tabela que mostra o crecemento do produto interno bruto de Serra Leoa, en millóns de leones, do 1965 ó 2000 :
Hélice
miniatura|Hélice de barco A hélice é un dispositivo formado por un conxunto de elementos denominados pas, os cales están montados de forma concéntrica arredor dun eixo, virando darredor del nun mesmo plano.
A súa función é transmitir a través das pas a súa propia enerxía cinética (que adquire ao virar) a un fluído, creando unha forza de tracción, ou viceversa, "tomar" a enerxía cinética dun fluído para transmitila a través do seu eixo a outro dispositivo.
A primeiras aplicacións das hélices, hai miles de anos, foron os muíños de vento e de auga. Hoxe en día, tamén baixo os nomes de "rotor", "turbina" e "ventilador", as hélices e os dispositivos derivados delas empréganse para multitude propósitos: refrixeración, compresión de fluídos, xeración de electricidade, propulsión de vehículos e ata para a xeración de efectos visuais (estroboscopio).
Galería de imaxes de Céltigos, Ortigueira
Imaxes de San Xulián de Céltigos, parroquia do concello de Ortigueira.
Hélice
miniatura|Hélice dun [[Avión (medio de transporte)|avión "Corsair"]]
Como demostra a variedade de denominacións e campos de aplicación, existe unha gran variedade de hélices, que se manifesta sobre todo nas pas, que xeralmente teñen perfís semellantes aos dunha á, pero cuxa forma varía segundo o seu propósito.
Ademais, hai hélices, principalmente na aviación, nas cales a inclinación das pas é variable, variación que á súa vez pode ser respecto ao plano de xiro da hélice ("paso") ou respecto ao eixo de xiro da hélice ("paso cíclico" ou simplemente "cíclico"). Para acadar isto requírense mecanismos bastante complexos.
Nos motores de avión, a propia hélice fai ás veces de volante de inercia.
Siavo, O Freixo de Sabardes, Outes
Siavo é un lugar da parroquia do Freixo de Sabardes no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 124 habitantes (61 homes e 63 mulleres).
Paul Davis
Paul Davis, nado o 21 de xullo de 1984 en Rochester, Míchigan, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha estatura de 2,11 metros xogaba nas posicións de ala-pivote e de pivote.
NBA
O 28 de xuño de 2006, Davis foi seleccionado na 34ª posición polos Los Angeles Clippers no Draft da NBA de 2006. Tras dúas tempadas nos Clippers, converteuse en axente libre restrinxido ó remate da tempada 2007-08. Clippers renunciou ós seus dereitos, pero o ficharon de novo o 18 de agosto de 2008. Foi cortado polos Clippers en xaneiro de 2009.
O 25 de setembro de 2009, Davis asinou cos Washington Wizards. Foi cortado o 11 de novembro de 2009, cando os Wizards ficharon ó base Earl Boykins.
Europa
O 8 de abril de 2010, Davis fichou polo Xacobeo Blu:Sens ata final de tempada. Contribuíu con 13.2 puntos e 7.7 rebotes por partido, pero o Obradoiro acabaría descendendo á Liga LEB Ouro tras unha tempada na ACB.
En setembro de 2010, fichou polo CB Sevilla. Na súa segunda tempada en Sevilla, disputou por primeira vez os playoffs da ACB, nos que o Cajasol Banca Cívica perdeu na primeira rolda contra o Real Madrid por 2-0. Davis acadou 6.5 puntos e 6 rebotes por partido en playoffs.
Tras dúas tempadas en Sevilla, en maio de 2012 fichou polo BC Khimki ruso.
ArXiv
miniatura|240x240px|Logo de arXiv. O arXiv (pronunciado como a palabra inglesa "archive" ) é un repositorio de prepublicacións electrónicas, coñecidas como e-prints, de literatura científica nos campos das matemáticas, física, astronomía, ciencias da computación, bioloxía cuantitativa, estatística e finanzas, que poden ser consultadas en liña. En moitos campos das matemáticas e da física, a maioría das publicacións científicas son auto-arquivadas no repositorio de arXiv. Comezou o 14 de agosto de 1991, e arXiv.org superou o medio millón de artigos o 3 de outubro de 2008, e acadou o millón a finais de 2014. No 2014, a media de entradas novas medrou a máis de 8 000 ó mes.
Caión
O topónimo galego Caión pode referirse a:
Literatura do Romanticismo
miniatura|[[Camiñante sobre o mar de néboa (1818), cadro do pintor romántico alemán Caspar David Friedrich.]]
A literatura do Romanticismo foi un movemento literario que se iniciou a fins do século XVIII (ca. 1770) en Alemaña, que se dispersou e cultivou por toda Europa ata fins do século XIX e que continúa exercendo a súa influencia ata a actualidade. Este movemento opúxose ao expansivo capitalismo industrial e ao racionalismo ilustrado. Entre as súas características principais atópanse a constante presenza de temas preindustriais como a natureza e os mitos grecolatinos e medievais. Tamén se caracterizaba pola procura constante da orixinalidade como unha forma de contrapoñerse á profesionalización do artista e da conversión da obra de arte nunha mercadoría, dado que os escritores profesionais servíanse de técnicas de escrituras xenéricas, efectivas no mercado. Tamén se caracterizaba por concibir ao artista como un intermediario entre o transcendental e o inmanente; o artista só escribía pola inspiración, tamén como unha forma de opoñerse ao profesionalismo na escritura.
Entre os autores románticos máis destacados atópanse Johann Wolfgang von Goethe, Friedrich Schiller, Friedrich Gottlieb Klopstock, Percy Bysshe Shelley, John Keats, William Wordsworth e Edgar Allan Poe.
Romanticismo alemán
O Romanticismo alemán non foi un movemento unitario. Por iso fálase nas historias literarias de varias fases do Romanticismo. Unha etapa fundamental foron os anos noventa do século XVIII (Primeiro Romanticismo), pero as últimas manifestacións alcanzan ata a metade do século XIX.
Unha grande importancia no seu nacemento tiveron dous movementos, un espiritual, o Pietismo, que se desenvolveu moito en Alemaña durante a segunda metade do século XVIII e o primeiro terzo do XIX e procuraba renovar a relixión protestante volvendo á relixiosidade individual e íntima fronte aos aspectos máis formalistas e teolóxicos do culto, para facer a relixión cada vez máis un asunto do corazón e da vida e non só da intelixencia, e outro de orde estética e anticlásico, o Sturm und Drang.
Os filósofos dominantes do romanticismo alemán foron Johann Georg Hamann e Johann Gottfried Herder e, sobre todo, Johann Gottlieb Fichte, coa súa insistencia na loita do eu contra o non-eu, creador do nacionalismo alemán e defensor do iusnaturalismo. Xunto con Friedrich Wilhelm Joseph Schelling crearán unha corrente fundamental do pensamento do século XIX, o Idealismo alemán, que culminará en Hegel.
En primeiro lugar, o Prerromanticismo reaccionou contra a Aufklärung ou ilustración alemá con autores como Albrecht von Haller e o seu poema Os Alpes, seguido pola admiración do infinito e o insignificante na paisaxe de Klopstock e o apaixonado e suicida poeta Heinrich von Kleist (1777-1811).
Despois viñeron autores máis importantes, a chamada primeira xeración romántica (Frühromantik). Son Goethe, autor da obra mestra desta estética en literatura, as dúas versións do drama Fausto, o dramaturgo Friedrich Schiller, os poetas Friedrich Hölderlin, Novalis e Karoline von Günderrode, así como os ensaístas Ludwig Tieck, irmáns August e Friedrich von Schlegel, Clemens Brentano e Achim von Arnim.
Na segunda etapa (jüngere Romantik) destacan os irmáns Grimm, Jakob e Wilhelm, importantes filólogos e compiladores de tradicións e contos populares, moitos deles de fadas; E. T. A. Hoffmann, creador de relatos fantásticos, e, no teatro, Georg Büchner fraguará dúas traxedias mestras: A morte de Dantón (1835) e Woyzeck. Outras figuras importantes son Adelbert von Chamisso (1781-1838), autor de A marabillosa historia de Peter Schlemnihl, tamén sobre o mito de Fausto, e Joseph von Eichendorff, autor dunha novela picaresca, Aus dem Leben eines Taugenichts ("Da vida dun tunante", 1826). O poeta máis importante é Heinrich Heine, autor dun Romanceiro e un Libro de cantares.
In Rainbows
In Rainbows é o sétimo álbum da banda inglesa Radiohead. Foi primeiramente editado o 10 de outubro do 2007 como descarga dixital que os clientes descargar polo prezo que elixisen, e posteriormente sería lanzado en CD.
Literatura do Romanticismo
Romanticismo inglés
miniatura|200px|Retrato de [[John Keats por William Hilton]] O Romanticismo comezou en Inglaterra case ao mesmo tempo que en Alemaña; no século XVIII xa deixaran sentir un certo apego reaccionario pola Idade Media (os prerrománticos Thomas Chatterton, James Macpherson) e unha nova sensibilidade melancólica fora explorada polos chamados Poetas de cemiterio, correntes ambas que converxen no Prerromanticismo inglés; pero o movemento xurdiu á luz do día cos chamados Poetas lakistas (Wordsworth, Coleridge, Southey), e o seu manifesto foi o prólogo de Wordsworth ás Baladas líricas publicadas conxuntamente polos dous primeiros, aínda que xa o presaxiaban no século XVIII Edward Young cos seus Pensamentos nocturnos ou William Blake.
In Rainbows
In Rainbows foi listada como unha das 50 gravacións máis importantes da década polo programa All Songs Considered da emisora estadounidense National Public Radio. A páxina web Rockfeedback situouno no posto 4 da súa lista dos mellores álbums da década.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Radiohead.
Literatura do Romanticismo
Romanticismo inglés
En narrativa destacan o escocés Walter Scott, creador do xénero de novela histórica moderna coas súas ficcións sobre a Idade Media inglesa e escocesa, imitadas en todo o mundo e ata na propia Escocia por Robert Louis Stevenson, e outro novo xénero romántico, as novelas góticas, entre as cales destacan Os misterios de Udolfo (1794), de Ann Radcliffe, As aventuras de Caleb Williams (1794) de William Godwin, O monxe de Matthew Lewis ou Melmoth o Errabundo, de Charles Maturin.
Romanticismo escandinavo
Aínda que o influxo da Ilustración foi fondo e persistente en Escandinavia, particularmente en Suecia, o Prerromanticismo arraigou pronto e estendeuse con facilidade, pois o clasicismo estético nunca chegou a penetrar de verdade nas literaturas nórdicas. Sen resistencia reviviron os temas das sagas e os escaldas, por exemplo en Rolf Krage e A morte de Balder do lírico danés Johannes Ewald (1743-1781), seica o máis inspirado dos poetas escandinavos do seu tempo. Tamén escribiu en prosa ensaios que contribuíron a fixar o estilo. Tras Ewald, o movemento aséntase e dá un gran poeta en Suecia: Erik Johan Stagnelius (1793-1823), e dous destacados autores en Dinamarca: Adam Oehlenschläger (1779-1850) e Bernhard Severin Ingemann (1789-1862).
Romanticismo neerlandés
O principal escritor romántico neerlandés é o poeta e clérigo calvinista Willem Bilderdijk (1756-1831), cuxos coterráneos adoitan situar xunto a Goethe e Lord Byron. Traduciu a Ossian entre 1802 e 1806. Acompañárono Hiëronymus van Alphen (1746-1803), Rhijnvis Feith (1753-1824), Hendrik Tollens (1780-1856) e Anthony Christiaan Winand Staring (1767-1840).
Romanticismo polaco
miniatura|200px|Daguerrotipo de Adam Mickiewicz Bohemia e Polonia foron os únicos países eslavos que viviron desde antigo na órbita da cultura occidental, porque tiveron na Idade Media unha literatura latinoeclesiástica e coñeceron un renacemento humanístico importante. A poesía romántica de Polonia está rigorosamente unida aos afáns de restauración nacional; Polonia fora repartida entre Rusia, Austria e Alemaña e a nostalxia da nación perdida inspira o patriotismo dos escritores, moitos deles rebeldes, perseguidos e emigrados por mor deste nacionalismo.
O xenio da poesía polaca foi Adam Mickiewicz (1796-1885), cuxo poema «Dziady» («Os antepasados») está inspirado en tradicións lendarias do país e no seu Libro da peregrinación polaca narra as desventuras de Polonia. Juliusz Słowacki é o principal dramaturgo polaco do Romanticismo; escribe baixo o influxo de Goethe e Victor Hugo e sobresae tamén como poeta, escribindo lendas nacionais. Por último foi un lírico moi orixinal o visionario Zygmunt Krasiński, de inspiración relixiosa e dantesca. Estes tres autores son coñecidos como os Tres Bardos (Trzej Wieszcze en polaco). Outros autores importantes, pero pertencentes á rama do Romanticismo tardío, foron Cyprian Kamil Norwid e Stanisław Wyspiański.
Romanticismo italiano
O Romanticismo italiano tivo o seu manifesto na Lettera semiseria di Grisostomo al suo figliolo de Giovanni Berchet (1816) e destaca, sobre todo, pola figura dos escritores Ugo Foscolo (1778-1827), autor do famoso poema «Os sepulcros» e de Ultime lettere dei Jacopo Ortis («Últimas cartas de Jacopo Ortis»), unha novela epistolar inspirada no Werther de Johann Wolfgang von Goethe, considerada a primeira novela italiana moderna, e Giacomo Leopardi (1798-1837), cuxo profundo pesimismo vértese en composicións como «A si mesmo», «O infinito» ou «A Italia». O romanticismo italiano tivo tamén unha gran novela histórica, I promessi sposi (Os noivos), de Alessandro Manzoni.
Romanticismo ruso
En Rusia, o Romanticismo supuxo toda unha revolución, pois autorizou como lingua literaria o ata entón pouco cultivado idioma ruso. Forxouse no Círculo Arzamás de San Petersburgo constituído entre 1815 e 1818 por Aleksandr Pushkin, Vasili Zhukovski, Konstantín Bátiushkov, Piotr Viázemski etc.> Pero a gran figura do movemento foi Aleksandr Pushkin, acompañado de numerosos seguidores e imitadores. O primeiro en escribir un poema romántico foi Vasili Zhukovski (1783-1852) con O cemiterio de aldea. Seguiulle o seu discípulo Konstantín Bátiushkov (1787-1855) e os chamados poetas decembristas rusos, os revolucionarios Kondrati Ryléyev (1795-1826), Wilhelm Küchelbecker (1797-1846) e Aleksandr Bestúzhev (1797-1837). Tras o romanticismo filosófico do grupo Liubomudri, formado polo poeta Dmitri Venevítinov (1805-1827) o último gran romántico ruso é Fiódor Tiútchev (1803-1873).
Romanticismo francés
O Romanticismo francés tivo o seu manifesto en Alemaña (1813), de Madame de Staël, aínda que o gran precursor no século XVIII foi Jean-Jacques Rousseau, autor de Confesións, Fantasías dun paseante solitario, o Emilio, Julia, ou A nova Eloísa e O contrato social, entre outras obras.
Punta de Tarifa
Situada no extremo suroeste da illa das Pombas ou illa de Tarifa constitúe o punto máis meridional de Europa continental (36º de latitude norte e 5º 34' de lonxitude oeste), ademais de ser a divisoria xeográfica entre o océano Atlántico e o mar Mediterráneo, situándose xusta fronte ao centro urbano de Tarifa. Sobre a punta álzase a cota máis alta da illa, e alí está construído o faro de punta de Tarifa.
Literatura do Romanticismo
Romanticismo francés
No século XIX sobresaíron François-René de Chateaubriand, Víctor Hugo, Charles Nodier, Alphonse de Lamartine, Alfred Victor de Vigny, Alfred de Musset, Gérard de Nerval, George Sand, Alexandre Dumas (tanto fillo como pai), entre outros; son os maiores representantes desta estética literaria.
Xunto a estes autores, cabe apuntar o rexurdimento de literaturas en linguas non oficiais como a provenzal, na que escribe o grupo Félibrige, acaudillado polo gran poeta Federico Mistral e que pretende restaurar a antiga poesía trovadoresca medieval. Entre as súas obras cabe destacar a Mireio de Mistral.
Romanticismo español
En España o movemento romántico tivo precedentes nos afrancesados ilustrados españois, como se aprecia nas Noites lúgubres (1775) de José de Cadalso ou nos poetas prerrománticos (Nicasio Álvarez Cienfuegos, Manuel José Quintana, José Marchena, Alberto Lista...), que reflicten unha nova ideoloxía presente xa en figuras disidentes do exilio, como José María Branco White. Pero a linguaxe romántica propiamente dito tardou en ser asimilado, debido á reacción emprendida por Fernando VII tras a Guerra da Independencia, que impermeabilizou en boa medida a asunción do novo ideario.
Romanticismo checo
Na literatura checa destacan os escritores Karel Hynek Mácha e František Čelakovský e o eslovaco, e tamén ideólogo do paneslavismo romántico, Ján Kollár.
Romanticismo portugués
En Portugal introduciron o Romanticismo Almeida Garret e Alejandro Herculano; pode considerarse postromántico ao gran poeta Antero de Quental.