cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provincia de Badaxoz
Clima
A carencia de grandes serras no oeste fan que as borrascas atlánticas non atopen obstáculos de consideración; con todo Badaxoz está comprendido na zona de influencia do clima mediterráneo. As precipitacións son maiores que no interior e franxa oriental da península, cunha media de entre 500 e 600 mm anuais de media (Badaxoz capital: 506 mm), mentres a temperatura media anual é superior aos 15 °C. Pódese falar dun clima seco e suave.
Demografía
No ano 1998, na provincia de Badaxoz habitaban 663.803 habitantes (un total de 678.103 habitantes para o ano 2005 ). O crecemento vexetativo anual era positivo, cun 0,1 por cada 1000 habitantes. As taxas de natalidade e mortalidade eran de 9,6 e 9,66 respectivamente. Badaxoz capital ten unha poboación de 134.710 habitantes no padrón do ano 1998.
Comarcas
Ao norte do Guadiana, fican: no centro as Vegas del Guadiana, e a oeste os denominados Baldíos de Alburquerque.
Núcleos urbanos
Os municipios máis poboados da provincia de Badaxoz (INE 2007) son:
Provincia Occidental dos Azores
Provincia Occidental dos Azores denomina dúas divisións administrativas de Portugal consecutivas no tempo pero diferentes en extensión, unha creada en 1833 e a outra creada en 1836, a consecuencia da escisión da primeira en dúas provincias.
Provincia Occidental dos Azores en 1833
A primeira Provincia Occidental dos Azores foi creada, xunto coa provincia Oriental o 28 de xuño de 1833, ao diferenciar dentro do arquipélago dos Azores dúas provincias. Anteriormente todo o arquipélago constituía no seu conxunto a provincia dos Azores, creada pola reforma administrativa de 1832.
A provincia tiña a súa capital en Angra do Heroísmo e incluía as illas Terceira, Faial, Flores, São Jorge, Corvo, Graciosa e Pico.
A provincia Occidental dos Azores resultou do desexo dos habitantes da illa de San Miguel de non estar subordinados nunha mesma entidade á illa Terceira. Durante o curto espazo de tempo que antecedeu a excisión, o arquipélago dos Azores formaba unha única provincia, cun prefecto e unha xunta xeral con sede en Angra, que nese momento era a capital provisoria de Portugal, ao acoller o exilado goberno liberal. San Miguel estaba incorporada na comarca de Ponta Delgada, cun subprefecto subordinado ao prefecto de Angra. Coa excisión, as illas de San Miguel e de Santa María formaron a provincia Oriental dos Azores e, as restantes illas, a provincia Occidental.
En 1835 foi decretada unha nova reforma administrativa que dividía o país en distritos, con cadanseu gobernador civil e cadansúa xunta xeral. Mantivéronse as provincias, pero sen órganos propios, co que pasaron a ser unicamente agrupamentos de distritos para fins estatísticos e de referencia xeográfica. A provincia Oriental dos Azores consevouse sen órganos de seu, englobando o distrito de Angra do Heroísmo. Coa creación do distrito da Horta, en 1836, a provincia foi dividida en dúas, unha —a que mantiña a denominación de provincia Occidental— abranxeu o novo distrito da Horta; a outra, denominada Provincia Central, pasou a englobar o distrito de Angra do Heroísmo.
Provincia Occidental dos Azores en 1836
Ao ser creado o novo distrito da Horta, a partir da escisión do distrito de Angra do Heroísmo, decidiuse tamén escindir a anterior provincia Occidental en dúas, de xeito que unha delas mantivese a mesma designación. A nova provincia Occidental dos Azores incluía a área dun único distrito, o da Horta. Esta provincia foi creada nunha altura na que este tipo de división xá non dispuña de órganos propios, e cando un mero agrupamento de distritos. Así, a nova provincia occidental nunca funcionou como unidade administrativa, senón soamente como mera unidade estatística e de referencia xeográfica. Esta situación mantívose até ao século XX. .
Federación Galega de Dano Cerebral
A Federación Galega de Dano Cerebral (FEGADACE) constitúese en maio de 2007 polas cinco asociacións de dano cerebral de Galicia: Adaceco na Coruña, Adace-Lugo en Lugo, Alento en Vigo, Renacer en Ourense e Sarela en Santiago de Compostela.
A federación persegue a defensa dos intereses e a mellora da calidade de vida dos afectados e afectadas galegas por dano cerebral e dos seus familiares. Pretende sensibilizar á sociedade en xeral con respecto á dimensión do problema, implicar ás institucións e cantas iniciativas se dirixan a resolver os problemas de rehabilitación, integración e normalización social.
Valdefuentes, Madrid
Na organización político-administrativa de Madrid o barrio identifícase co número 166 e limita ao leste co distrito de Barajas, ao oeste co distrito de Fuencarral-El Pardo, ao sur cos barrios de Apóstol Santiago y Pinar del Rey, tamén de Hortaleza, e co distrito de Ciudad Lineal, e ao norte co municipio de Alcobendas.
Rata
O nome rata designa varias especies de roedores de mediano tamaño do xénero Rattus; algo máis grandes que os seus parentes próximos os ratos, e poden atinxir os 500 g de peso.
As ratas poden identificar cheiros utilizando un método similar ao procesamento de sons en estéreo. As ratas, "cada vez que olfactean perciben unha imaxe rápida e completa do mundo do olfacto, que inclúe tanto a identidade do cheiro como o lugar de onde provén", indicou o doutor Raghav Rajan na revista Science no ano 2006.
Der junge Törless
Der junge Törless é un filme franco-alemán de 1966 dirixido por Volker Schlöndorff, adaptado da novela autobiográfica A confusión do interno Törless de Robert Musil.
Foi escollido como candidato de Alemaña do Oeste para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 39ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
A historia está ambientada a principios do século XX. Cando Thomas Törless chega á academia, descubre que Anselm von Basini foi pillado roubando polo seu compañeiro Reiting e é obrigado a converterse no "escravo" deste, cedendo aos rituais sádicos de Reiting. Törless segue esta relación con interese intelectual mais sen involucrarse emocionalmente.
Thomas Barlow
Thomas Barlow, nado en 1845 e finado en 10 de xaneiro 1945, foi un médico inglés.
Traxectoria
Fillo dun fabricante de algodón de Lancashire, estudou en Manchester e Londres. Gradouse en medicina en 1873 e logo de se doutorar en 1874 entrou no Great Ormond Street Hospital. Entre 1895 e 1907 foi profesor na University College London.
Lingua dinamarquesa
Historia
O dinamarqués moderno desenvolveuse a partir da lingua escrita durante o período da Reforma protestante, fortemente influenciado nos séculos XVII e XVIII polo dialecto falado polos habitantes de Copenhague, centro cultural, económico e político da nación.
A historia da lingua dinamarquesa divídese en tres períodos:
De todas as linguas escandinavas, a dinamarquesa é a que se afastou máis das súas raíces comúns escandinavas, sobre todo pola localización xeográfica de Dinamarca que forma unha ponte entre os países nórdicos e a Europa continental.
Dialectos
Os dialectos dinamarqueses divídense tradicionalmente en tres amplos grupos:
Unha das características máis distintiva da pronuncia dinamarquesa, o stod ou oclusión glótica, cuxo uso varía dependendo da rexión, ten sido utilizada polos lingüistas para diferenciar as variantes dialectais.
Gramática
A orde da oración é suxeito, verbo e obxecto, aínda que, como complemento, verbo e suxeito sexan utilizados para dar énfase.
O dinamarqués moderno posúe dous casos (nominativo e xenitivo) e dous xéneros (masculino e feminino). Unha das súas características peculiares é o seu modo de articulación sonora, que tivo orixe no acento tónico. O acento tónico está sempre na primeira sílaba da palabra raíz.
O dinamarqués posúe dous xéneros: común e neutro. O artigo determinado é -en para substantivos comúns e -et para os neutros, sendo -ene a forma de plural para ambos os xéneros.
A partícula negativa é o adverbio ikke.
Os verbos son transitivos ou intransitivos, tendo voces activa e pasiva e modos indicativo e imperativo con vestixios do subxuntivo.
Vocabulario
Algunhas palabras e frases comúns en dinamarqués:
Os números do un a vinte en dinamarqués son:
en to tre fire fem seks syv otte ni ti elleve tolv tretten fjorten femten seksten sytten atten nitten tyve.
Polenta
miniatura|dereita|Polenta.
Pequena Martinica
Pequena Martinica (tamén coñecida como Petite Martinique ou Little Martinique) é unha illa situada no Caribe Oriental que forma parte do arquipélago das Granadinas e que administrativamente é parte da Mancomunidade de Granada.
É unha illa de orixe volcánico cun diámetro de 1,8 km e unha superficie estimada en 2´4 km²; o seu punto máis alto é o Pico Piton que se eleva ata os 230 m. O seu número de habitantes está calculado nunhas 900 persoas cunha densidade de 375 hab/km², que viven principalmente de actividades como a pesca e a reparación de botes.
Historia
O primeiro europeo da illa de Pequena Martinica foi un pescador francés chamado Sr. Pierre da Martinica. A principios de 1700, o Sr. Pierre, saíu da súa casa na illa de Martinica en procura de novas terras fértiles para sementar os seus cultivos. A illa foi da súa propiedade e da súa esposa ("señora Pierre"), os seus fillos e os seus escravos polo tanto, a aldea máis grande foi nomeada 'Madame Pierre' pola esposa do propietario francés. Crese que pensou que a illa tiña a forma máis ou menos como a Martinica polo que chamou Petite (pequena) Martinica.
Historia colonial
O 27 de setembro de 1650, Jacques du Parquet comprou Granada á Compagnie des Îles de l'Amérique, cando disolveuse, polo equivalente de 1160 £. En 1657, Jacques du Parquet vendeu Granada ao conde de Cerrillac polo equivalente de 1890 £. En 1664, o rei Luís XIV comprou as illas aos propietarios independentes e fundoua a Compañía Francesa das Indias Occidentais En 1674 a compañía disolveuse. A propiedade pasoua a Granada, que se converteu nunha colonia francesa.
Carriacou era colonia francesa en 1762. Logo da derrota francesa na Guerra dos Sete Anos, cedeu os seus territorios a Gran Bretaña. A illa foi parte da colonia británica desde 1763 ata 1779 e desde 1783 ata 1974. Formou parte da colonia francesa de Granada de 1779-1783. É unha dependencia de Granada desde 1974.
Historia recente
A maioría dos habitantes de hoxe son de ascendencia escocesa, india, portuguesa, francesa e africana. Aínda existe unha influencia británica na illa, xa que foi colonizada polo Imperio Británico e é parte de Granada, un estado da Commonwealth, tamén existe unha influencia francesa que se demostra nos nomes dos pobos, como L'Esterre, La Resource, Beausejour, e outros. Con todo, a lingua creoula francesa local só é falada polos maiores.
A Igrexa do Sagrado Corazón foi a primeira igrexa católica en Petite Martinique e o primeiro edificio de madeira. Foi destruído por un furacán na década de 1940 e a nova Igrexa construíuse en 1947.
Aínda que furacán Iván en 2004 foi devastador para a illa de Granada, Carriacou e Petite Martinique sufriron significativamente menos dano. Con todo, en 2005, o furacán Emily golpeou Carriacou, danando e obrigando á evacuación do seu único hospital e destruíndo ou danando centos de casas.
Pappus de Alexandría
miniatura|Mathematicae Collectiones de Pappus (edición de 1589). Pappus de Alexandría (en grego Πάππος ὁ Ἀλεξανδρεύς, transl. Páppos hò Alexandreýs) nado en Alexandría, Exipto, foi un exipcio helenizado e un dos máis importantes matemáticos helenísticos da antigüidade. Foi un importante xeómetra, pescudador e autor de moitos textos sobre científicos da antiga civilización grega, entre eles a súa principal obra, Synagoge (320 d. C.) ou Colección Matemática, un tratado en grego composto por oito libros dos cales o primeiro e parte do segundo se extraviaron, onde se encontran relatos, novas probas e temas suplementarios para varias proposicións de Arquímedes, Euclides, Apolonio e Tolomeo, entre outros, sobre superficies de revolución, planos, sólidos e lineares.
Descubriu varios teoremas precursores da xeometría proxectiva, pescudou o chamado problema de Dido ou isoperimétrico e demostrou que, de entre as formas que as abellas poderían empregar para facer seus favos, a adoptada é a que máis economiza cera.
As súas conclusións foron o punto de partida para a invención da xeometría analítica por Descartes, trece séculos despois. Xunto con Diofanto, foron os dous principais matemáticos da chamada Idade de Prata da Universidade de Alexandría (250-350). Tamén escribiu sobre música e hidrostática e morreu nalgún lugar de Grecia.
KK Metalac Valjevo
Historia
O Metalac foi fundado o 24 de marzo de 1948 como KK Budućnost Valjevo. Tan só seis días máis tarde, o club xoga o seu primeiro partido oficial en Čačak contra o KK Borac, perdendo por 69-19. PEse ao mal debut, nun período relativamente curto de tempo, conseguiron ir ascendendo categorías, chegando en 1954 baixo o nome de Metalac ao Grupo Sur da daquela pouco importante Liga Serbia. Debido a problemas financeiros en 1960, o club tivo que deixar todas as competicións e comezar de novo desde as categorías máis baixas.
anos despois, en 1973, Metalac consegue o ascenso á YUBA Liga, máxima categoría do baloncesto Iugoslavo tras bater ao Mladost Zemun na última rolda da competición, gañando unha vantaxe decisiva sobre Vojvodina Novi Sad. Metalac permaneceu entón durante seis temporadas na Primeira División, conseguindo vencer polo menos unha vez todos osgrandes clubs do baloncesto iugoslavo da época. O seu último partido na YUBA Liga foi o 31 de marzo de 1979 contra a Jugoplastika en Split. Na década de 2000 volta rexurdir o aloncesto en Valjevo, ascedendo o Metalac á máxima categoría do baloncesto serbio, a Košarkaška liga Srbije, na temporada 2007−08, onde permanece desde entón.
Xogadores destacados
miniatura|180px|Petar Popović.
Tribuna (arquitectura)
miniatura|Interior da [[Catedral de Santiago de Compostela. A tribuna é a solaina do primeiro andar.]]
A tribuna é a galería, solaina ou balcón elevado que hai nalgunhas igrexas desde a cal se pode asistir ós actos relixiosos. Adoita situarse no primeiro andar, por riba das naves laterais dos templos, coa súa mesma lonxitude e largura e aberta á nave central, onde só poden situarse os fieis. As tribunas servían para que personalidades ilustres asistisen ao culto sen entraren en contacto coa plebe. O lugar elevado de onde falan os oradores, chámase tamén tribuna ou púlpito.
Utilizouse profusamente, especialmente nas grandes construcións de arquitectura bizantina, románica e gótica.
Significados derivados
Nun estadio, a tribuna ou estrado é unha plataforma formada por chanzos para que se instalen nela os espectadores dun acto ou espectáculo (bancada), en especial as autoridades. Posibilita unha mellor visión dos espectadores para o espectáculo.
Na Antigüidade, a tribuna ou estrado era unha plataforma elevada, xeralmente con asentos reservados, onde asistían ós espectáculos as persoas con maiores responsabilidades, e onde falaban os oradores en debates parlamentarios, cerimonias, conferencias etc.
José Gabeiras
José Gabeiras Montero, nado en Ferrol en 1916 e finado en Madrid o 2 de xaneiro de 2005, foi un militar español que ocupou o cargo de Xefe do Estado Maior do Exército entre 1979 e 1982.
Traxectoria
Realizou os seus primeiros estudos na súa cidade natal, e posteriormente trasladouse a Santiago de Compostela, onde fixo os tres primeiros anos de Física e Química. Durante esta etapa, practicou varios deportes, chegando a formar parte da selección nacional de hóckey herba.
Carreira militar
En 1934, ingresou na academia de Artillería de Segovia, onde se graduou en 1936, coincidindo co comezo da guerra civil española.
Posteriormente, desenvolveu sempre postos de importancia no exército. Foi o xefe do Rexemento de Artillería nº 13 de Xetafe, profesor da Academia de Artillería e profesor da Escola de Estado Maior, onde chegou a ser Xefe de Estudos. En 1977, xa coa Democracia, foi nomeado Secretario de Estado para Asuntos da Defensa, cargo que desempeñou, dende o seu papel de militar.
En 1973 foi nomeado Xeneral de Brigada, e ascendeu meteoricamente a Xeneral de División en 1976 co final da Ditadura do Xeneral Franco. O 18 de maio de 1979, foi nomeado tenente xeneral de artillería, para ser nomeado Xefe do Estado Maior do Exército, cargo que desempeñaría ata 1984, onde pasou á reserva activa, pechando unha vida laboral entregada ao exército.
23-F
A súa actuación profesional máis coñecida, é por ser a intelixencia de facto no errado golpe de estado do 23 de febreiro de 1981 en España. O xeneral Gabeiras, xunto co rei Xoán Carlos I, o seu conselleiro, Sabino Fernández Campo, tamén xeneral do exército, e o Director da Seguridade do Estado naqueles tempos, Francisco Laína, foron os catro protagonistas que provocaron o fracaso golpista. Foi Gabeiras o encargado de recoller a rendición do tenente coronel Tejero, á porta do Congreso dos Deputados, asinando a xa famosa rendición do capó, chamada así por terse asinado sobre o capó dun vehículo militar, contendo as condicións da rendición dos máis de 200 gardas civís que retiveron o pleno do Congreso durante máis de vinte e catro horas.
Condecoracións e retirada
En 1984, o rei Xoán Carlos I, impúxolle a medalla da Gran Cruz de Carlos III, polo seu desempeño exemplar en toda a súa carreira profesional. Ademais estaba en posesión da Gran Cruz da Orde do Mérito Militar, Gran Cruz da Real e Militar Orde de San Hermenegildo e a Cruz Vermella do Mérito Militar.
En 2002 retirouse da súa vida pública e volveu á súa Galicia natal. Os últimos anos da súa vida pasounos na súa casa de Cervás, en Ares, na comarca de Ferrol, loitando por facer oír a voz dos veciños afectados pola localización dunha controvertida planta regasificadora na ría de Ferrol (REGANOSA) e fíxoo desde a presidencia de honra da plataforma veciñal.
Fedor Stravinskii
Fedor Ignatievich Stravinskii (en Фёдор Игнатиевич Стравинский), nado o 20 de xuño (8 de xuño no calendario xuliano) de 1843 en Novy Dvor (Gobernación de Minsk, Imperio Ruso) e finado o 4 de decembro (21 de novembro no calendario xuliano) de 1902 en San Petersburgo (Imperio Ruso), foi un baixo de ópera e actor ruso. Foi o pai de Igor Stravinskii e o avó de Soulima Stravinsky.
Traxectoria
miniatura|Tumba de Fedor Stravinskii no [[Cemiterio Tikhvin de San Petersburgo.]] O seu pai, Ignatii, era un católico procedente da familia nobre polaca dos Stravinskii-Sulima; súa nai, Aleksandra Ivanovna Skorokhodova, era a filla dun pequeno terratenente ruso. Fedor foi bautizado na Igrexa Ortodoxa, xa que a lei imperial establecía que os nenos nados de matrimonios mixtos de católicos e ortodoxos tiñan que ser educados na fe ortodoxa rusa.
En 1869 finalizou os seus estudos no Liceo de Nizhyn, onde cantaba no coro da igrexa. Estudou canto no Conservatorio de San Petersburgo entre 1869 e 1873. Posteriormente estudaría con Camille Everardi en Kíiv.
Stravinskii comezou a súa carreira solística en Kíiv (1873–76) antes de trasladarse a San Petersburgo, onde cantou no Teatro Mariinskii durante 26 anos, de 1876 a 1902. Foi aclamado como sucesor de Osip Petrov, recoñecido polo seu excepcional talento dramático como actor, e foi considerado o baixo principal da Ópera Imperial. Foi admirado pola profundidade dos seus coñecementos psicolóxicos e o seu dominio da técnica teatral.
Stravinskii interpretou moitos papeis nas estreas das óperas de Chaikovskii:
Tamén participou na estrea de Cordelia de Nikolai Soloviev o 24 de novembro de 1880 en San Petersburgo, e interpretou o papel de Moroz (King Frost) na ópera de Rimskii-Korsakov Snegúrochka en 1882, cando seu fillo Igor estudaba con Rimskii-Korsakov).
Stravinskii foi tamén coñecido como un activo defensor da música de Mykola Lysenko, representando frecuentemente o papel de Mykola na ópera Natalka Poltavka.
Dise que as súas memorias son de valor incalculable. Tamén tiña unha biblioteca única que era moi popular entre os bibliógrafos.
Festival Aéreo de Vigo
miniatura|dereita|Águila en cuña, debuxando a [[bandeira de España, na edición de 2009.]] miniatura|dereita|Pesca 1 da Xunta de Galicia, no [[2009.]] miniatura|dereita|Canadair do EA español no FAV 2009. O Festival Aéreo de Vigo foi un festival celebrado dende 2004 ata 2012 na cidade de Vigo. Tiña lugar nun domingo da segunda quincena dos meses de xullo.
Descrición
O festival era un espectáculo público, de participación internacional e gratuíto, que se facía na praia de Samil, inda que era perfectamente visible dende outros lugares próximos.
Cheganban a participar máis de cincuenta aeronaves, entre as habituais están a Patrulla Águila, os Canadair CL-215, EF-18 Hornet e a patrulla PAPEA (paracaidista) do Exército do Aire español, o helicóptero Sikorsky S-76C+ Pesca 1 da Xunta de Galicia, as patrullas Asas e Rotores de Portugal, outros paracaidistas, patrullas francesas, italianas e diferentes aparatos acrobáticos.
Despois de que o concello da cidade renunciara a organizar as edicións de 2013 e 2014, o festival pasou a celebrarse na cidade da Coruña.
Jerónimo Macho Velado
Jerónimo Macho Velado (tamén escrito o segundo apelido como de Velado), nado en Valderas (provincia de León) en 1826 e finado en Madrid o 22 de xaneiro de 1899, foi un profesor universitario, escritor e político en Galicia.
Traxectoria
Fillo do propietario de Valderas José Macho (nado en Saldaña) e de Antera Velado de Vivar (nada en Valderas), foi irmán do catedrático de Física e Química no Instituto de Zamora, Norberto Macho Velado.
Estudou no Seminario de Valderas e na Universidade de Valladolid. En 1849 incorporouse como rexente de 2ª clase no Instituto de Santiago, no que estivo ata 1857. A continuación, impartiu como catedrático interino na Facultade de Farmacia da Universidade de Santiago a materia de Materia Farmacéutica entre 1857 e 1863. Segundo Domínguez, foi profesor de Historia Natural no Seminario de Santiago de Compostela. Neste tempo, obtivo o doutoramento en Ciencias en 1861 e en Farmacia en 1865, en ambas ocasións pola Universidade Central. Seguidamente, volveu a dar clases no Instituto, sendo só durante o curso de 1866 catedrático substituto de Química Inorgánica na Facultade de Farmacia. De novo en 1868, grazas á protección de Antonio Casares, pasou a dar a materia de Historia Natural na mesma facultade compostelá. Opositou en 1872 á cátedra de Zooloxía, Botánica e Mineraloxía, pero non acadou o posto, e no mesmo ano, tamén por influencia de Casares, conseguiu a cátedra de Química Inorgánica na Facultade de Ciencias. Por fin, acadou a cátedra de Exercicios Prácticos na de Farmacia, que impartiu entre 1874 e 1886. Neste último ano obtería o seu traslado á Universidad Central de Madrid como catedrático de Materia Farmacéutica, Animal e Mineral, aínda que Domínguez di que impartiu Química Orgánica nesta universidade.
O pensamento académico de Macho distinguiuse por achar que toda a ciencia debía estar supeditada á doutrina marcada pola Igrexa Católica, polo que foi tamén un destacado antidarwinista.
No momento de falecer era conselleiro do Ministerio de Agricultura, Industria e Comercio, así como tiña a encomenda da Orde de Isabel a Católica.
Vida persoal
O 4 de marzo de 1855 casou na igrexa de San Bieito do Campo, en Santiago, coa eumesa Matilde Pérez Illá (nada en 1831), filla dun capitán do Exército chamado Alejandro Pérez Domínguez (nado en Villamañán, provincia de León) e de Plácida Yllá (nada en Pontedeume). O matrimonio tivo polo menos oito fillos, dos que sete naceron en Santiago: Cipriano Benito (n. 21-3-1856), Jesús Norberto Ramón (18-1-1858—16-11-1860), Isidoro (n. 15-1-1860), Natalia Nemesia Matilde (19-12-1862—9-7-1864, María Concepción Nicolasa (n. 6-12-1864), José Máximo (n. 18-11-1866) e Jesús Macho Pérez. Foi cuñado do avogado e político compostelán Miguel Lorenzo Fernández.
Jorge Miguel Cocom Pech
Jorge Miguel Cocom Pech, nado en Calkiní, Campeche, México o 7 de marzo de 1952, é un escritor mexicano en maia iucateco.
Traxectoria
Estudou maxisterio e é profesor de educación secundaria. Na década de 1970 fundou con Ramón Iván e Miguel Anxo Suárez Caamal, Waldemar Noh Tzec e César Víctor May Tun o grupo literario Génali de Calkiní.
En 2001, o Centro de Estudos Maias da Universidade Nacional Autónoma de México e o Tribunal Superior de Xustiza do Estado de Quintana Roo, editaron a súa obra ''Muk’ult’an in Nool. Secretos del abuelo'' texto bilingüe contemporáneo que abrangue breves relatos da tradición oral maia, que se traduciu integramente ao francés e italiano. Algúns ;fragmentos desta obra tamén se traduciron ao mam, zapoteco e náhuatl, así como ao inglés, romanés, catalán, serbio, árabe e ruso.
De 2002 a 2005 foi presidente da asociación de escritores en linguas indíxenas, A.C., asociación que xunta a poetas, narradores, dramaturgos e ensaístas das linguas indíxenas de México.
Escribiu poesía, prosa poética, crítica literaria, ensaios, editoriais, narrativa e columnas política en xornais e revistas de Quintana Roo. Ademais publicou para a Revista da Universidade Nacional Autónoma de México; en Cultura Sur e Tierra Dentro, publicacións auspiciadas polo Consello Nacional para a Cultura e as Artes; e en Hojas de Utopía, Nuni, País del Sol, Prometeo (Colombia) entre outras publicacións.
Douro Litoral
miniatura|150px|Antiga provincia do Douro Litoral O Douro Litoral é unha antiga provincia (ou rexión natural) portuguesa, formalmente instituída pola reforma administrativa de 1936. As provincias de 1936 practicamente nunca tiveron atribucións prácticas ningunhas, e desapareceron do vocabulario administrativo (aínda que non do vocabulario cotián dos seus habitantes) coa entrada en vigor da Constitución de 1976.
Facía fronteira ao norte coa provincia de Miño, ao leste con Tras os Montes e Alto Douro, ao sueste coa Beira Alta, ao sur coa Beira Litoral e ao oeste co océano Atlántico.
Se a provincia existise na actualidade, contaría probabelmente con 24 municipios, posto que dende entón foi creado un novo concello, na área do distrito do Porto (a Trofa, en 1997, por secesión de Santo Tirso).
Para algúns xeógrafos, esta provincia, en conxunto coa de Miño, formaba unha unidade xeográfica maior: o Entre Douro e Minho, que xa tivera existencia previa como provincia e comarca.
Hernández e Fernández
Hernández e Fernández (en francés Dupont et Dupond) son personaxes ficticios creados polo debuxante belga Hergé na súa serie de cómics As aventuras de Tintín.
Caracterización
Trátase de dous axentes da policía secreta idénticos en aspecto e vestimenta cuxa única diferenza é a forma do bigote. No orixinal, Dupond é o que ten o bigote recto, mentres que o de Dupont dóbrase un pouco cara a fóra. Nas traducións ao galego non parece haber un criterio para asignarlle o nome de Hernández ou Fernández ao que ten o bigote máis caído ou ondulado, polo que os seus nomes cambian indistintamente de álbum en álbum e ata ás veces dentro dun mesmo volume. Aínda así, este non é un detalle moi importante, xa que aparecen sempre en conxunto e non parecen ter personalidades moi diferenciadas.
O vínculo que os une xamais está claro; non parecen ser irmáns, xa que teñen apelidos diferentes. Nalgúns volumes dáse a entender que viven xuntos; eles chámanse o un ao outro "amigo" ou "colega". Os demais personaxes chámanos "os inseparables", "os policías" ou, sinxelamente, "os Fernández". Probablemente a intención de Hergé fose caricaturizar a un determinado tipo de funcionario, en todo idéntico aos seus colegas.
Son dous personaxes de personalidades bastante distraídas e pouco lúcidas que resultan incompetentes para as misións que se lles asignan. O seu rol dentro das historias é xeralmente secundario, ocasionando certos gags, achegando algún dato a Tintín que o fará introducirse nunha aventura ou chegando con reforzos cando esta case xa concluíu. As confusións máis comúns nas que caen son as de querer pasar desapercibidos disfrazándose cun disfrace que cren típico do lugar e é en realidade ridículo. Adoitan tamén confundirse amplamente con respecto ao que están investigando, aínda que posiblemente a súa característica máis recordada é que cando un dos dous afirma algo, o outro o reitera cambiando palabras de lugar, dicindo desta forma o contrario ou algo sen sentido. Un exemplo diso pode atoparse no álbum Aterraxe na lúa:
A súa primeira aparición tivo lugar na historia Os xarutos do faraón, cuarto álbum da serie, no que pretenden arrestar a Tintín por un suposto tráfico de drogas. No entanto, na reedición a cor de Tintín no Congo, o segundo álbum da serie, que se publicou en 1947, Hergé fainos xa aparecer na primeira viñeta, na escena en que Tintín toma o tren para emprender a súa viaxe cara ao Congo. Curiosamente, en O Loto Azul, continuación de Os xarutos do faraón, cando se atopan con Tintín chámano "querido amigo", dando a entender que levan unha amizade de anos.
Como dato curioso teñen unha efémera aparición en Astérix na terra dos belgas (Viñeta), anunciando a chegada de Xulio César a devandito país.
Isaac Prado Villapol
Isaac Prado Villapol, nado en Ferreira do Valadouro en 1932 e finado o 2 de xullo de 2015, foi un médico e político galego.
Traxectoria
En abril de 2000 foi condenado a cinco anos e tres meses de cadea por delitos continuados de prevaricación, malversación e falsidade continuada e presentou a súa dimisión en xaneiro de 2001. Ingresou en prisión en 2001, condenado a dous anos e seis meses por un delito de atentado contra a autoridade, logo de ameazar de morte ao fiscal xefe da Audiencia Provincial de Lugo, Jesús García Calderón.
Karl Malden
Karl Malden (Chicago, 22 de marzo de 1912 - 1 de xullo de 2009), cuxo nome real era Mladen George Sekulovich, foi un actor estadounidense.
Casa de Bonaparte
De orixe italianao, a casa de Bonaparte, dinastía Bonaparte, familia Bonaparte ou casa Imperial de Francia (orixinalmente Buonaparte) son todos os descendentes de Carlo Buonaparte e María Letizia Ramolino, pais do emperador francés Napoleón Bonaparte, que foi elixido primeiro cónsul de Francia o 10 de novembro de 1799 coa axuda de seu irmán Luciano Bonaparte, presidente do Consello dos Cincocentos en Saint-Cloud. Napoleón I coroouse a si mesmo emperador dos franceses en 1804, e gobernou o imperio até 1815.
A familia Bonaparte tamén tivo reis en España, Holanda, Nápoles, Westfalia e un segundo emperador dos franceses, Napoleón III. As persoas que apoiaban o reinado dos Bonaparte foron chamados bonapartistas.
Historia
O escudo de armas orixinal dos Buonaparte é en campo de goles, unha dupla barra de ouro acompañada no alto e no baixo dunha estrela de cinco puntas do mesmo metal. Dito escudo presentábase adornado de casco e lambrequín de goles e ouro. En 1804, Napoleón cambiou o escudo de armas dos Buonaparte polo escudo de armas imperial Bonaparte. O cambio aplicouse a todos os Bonaparte, a excepción de Luciano Bonaparte.
Seguindo a súa conquista en Europa occidental, Napoleón Bonaparte coroou o seu irmán máis vello Xosé Bonaparte (1768–1844) primeiramente rei de Nápoles (1806–1808) e despois rei de España (1808–1813); tamén nomeou o seu terceiro irmán Luís (1784–1860) rei de Westfalia (1807–1813), unha pequena rexión do norte de Alemaña (hoxe parte do Land Renania do Norte-Westfalia).
O fillo de Napoleón, Napoleón Francisco Xosé Carlos Bonaparte (1811–1832), foi feito rei de Roma (1811–1814), e proclamado emperador como Napoleón II o 22 de xuño de 1815, tras a abdicación de seu pai como consecuencia da derrota na batalla de Waterloo, deixando de selo o día 7 de xullo do mesmo ano, coa entrada dos aliados e os partidarios de Luís XVIII en París.
A pesar da súa orixe humilde, é considerada hoxe en día como unha das dinastías máis influentes e poderosas da historia moderna, chegando a gobernar nas tres cuartas partes da Europa centro-occidental e a exercer unha inmensa influencia sobre o desenvolvemento da historia militar e política contemporánea.
Princesa de Lucca e Piombino
Elisa Bonaparte (1805-1814), en Lucca, e (1805-1808) en Piombino
Duquesa de Massa e Princesa de Carrara
Elisa Bonaparte (1806-1814)
Elisa I
Elisa Bonaparte (1809-1814)
Duquesa de Guastalla
Paulina Bonaparte (1806)
Os Bonaparte no século XXI
Agora que os Bonaparte non cinguen coroa, Francia é unha república semipresidencialista con territorios en América, África, Oceanía e a propia Europa como a súa parte metropolitanaa. A casa de Bonaparte constitúe unha familia nobre cuxo bo número de membros se están a dedicar á política democrática.
Á vez, a casa de Bonaparte participa en campañas de filantropía e beneficencia. Por outro lado, os bonapartistas seguen aspirando ao restablecemento da coroa napoleónica. O herdeiro actual de Napoleón Bonaparte é Xoán Cristovo Bonaparte, dedicado ao mundo das finanzas.
Xenealoxía
Carlo Buonaparte │ ├──> Xosé Bonaparte (1768-1844) │   └──> Xulia Xosefina Bonaparte (1796-1796) │   └──> Zénaïde Laetitia Julie Bonaparte (1801-1854) │   └──> Charlote Napoléone Bonaparte (1802-1839) ├──> Napoleón Bonaparte │   └──>Napoleón II ├──> Luciano Bonaparte │   └──>2 fillas coa súa primeira esposa, Katherina Boyer │   └──>10 fillos coa súa segunda esposa, Alexandrine von Bleschamps, entre eles: │   └──>Pierre Napoleon Bonaparte │   └──>Louis Lucien Bonaparte │   └──>Charles Lucien Bonaparte ├──> Elisa Bonaparte (1777-1820) │   └──>5 fillos ├──> Luís Bonaparte, Rei de Holanda. │   └──> Napoleón Carlos Bonaparte (1802-1807) │   └──> Napoleón Luís Bonaparte (1804-1831) │   └──> Napoleón III (1832-1870) │   │    └──> Napoleón IV (1870-1879) │   └──> Eugène Bonaparte (1856-1879) ├──> Paulina Bonaparte (1780-1825) ├──> Carolina Bonaparte (1782-1839) └──> Xerónimo Bonaparte (1784-1860) ├──> 1 fillo con Elizabeth Patterson Bonaparte. │              └──> Xerónimo Napoleón Bonaparte │                   ├──> Carlos Xosé Bonaparte (1851-1921) │                   └──> Xerónimo Napoleón Bonaparte II (1830-1893) │                        ├──> Louise-Eugénie Bonaparte (1873-1923) │                        └──> Xerónimo Napoleón Carlos Bonaparte (1878-1945) └──> 3 fillos coa súa segunda esposa, Catarina de Württemberg, incluíndo a:                                        └──>Napoleón Xosé Carlos Paulo Bonaparte └──> Napoleón Vítor Bonaparte (Napoleón V Vitor)(1862-1926) └──> Luís Napoleón Bonaparte (Napoleón VI Luís)(1914-1997) └──> Carlos Napoleón Bonaparte  (*1950) └──> Xoán Cristovo Bonaparte (Napoleón VII Xoán)(*1986) └──> André Napoleón Bonaparte (Napoleón VIII André)(*1997)
Kentucky (homónimos)
Xeografía
O topónimo inglés Kentucky pode referirse a:
O Allo, A Ponte do Porto, Camariñas
O Allo é un lugar da parroquia da Ponte do Porto no concello coruñés de Camariñas (comarca da Terra de Soneira). Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 157 habitantes (82 homes e 75 mulleres).
Segunda Autonómica de Galicia 2010/11
A tempada 2010–11 da Segunda Autonómica de Galicia disputouse entre o 5 de setembro de 2010 e o 8 de maio de 2011.
Grupo 1
X = Partidos xogados; Pts = Puntos; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles
Grupo 2
X = Partidos xogados; Pts = Puntos; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles
Grupo 3
X = Partidos xogados; Pts = Puntos; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles
Grupo 4
X = Partidos xogados; Pts = Puntos; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles
Grupo 5
X = Partidos xogados; Pts = Puntos; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles
Salgueiro retorto
O salgueiro retorto ou salgueiro tortuoso (Salix matsudana) é unha especie de salgueiro nativo do nordés da China. A especie chámase deste xeito en honra a Sadahisa Matsuda, un botanista xaponés. Recoñécense tres variedades, Salix matsudana var. anshanensis, S. matsudana var. matsudana, e S. matsudana var. pseudomatsudana. O cultivo da especie é moi común na China. A variedade hortícola coas pólas retortas, que realmente dá o nome galego, é amplamente cultivado; en inglés coñécese coma corkscrew willow (literamente "salgueiro tirarrollas"), é amplamente cultivado. Ás veces considérase sinónimo do salgueiro chorón (Salix babylonica). En Galiza aparece como ornamental en parques e xardíns urbanos.
Clasificación
A Flora of China (Flora da China) recoñece tres variedades dentro da especie Salix matsudana:
Moitos botanistas, salientando o experto en salgueiros ruso Alexei Konstantinovich Skvortsov, trata o Salix matsudana coma sinónimo do salgueiro chorón (Salix babylonica), que, malia o nome científico, tamén é nativo do norte da China. A única diferenza identificada entre ambas as dúas especies é que S. matsudana ten dous nectarios en cada flor feminina, mentres que S. babylonica ten só un; porén esta característica é variábel en moitos salgueiros (por exemplo o salgueiro irto, Salix fragilis, pode ter un ou dous), polo que incluso esta diferenza non sería unha motivo de distinción das dúas especies.
Cultivo e usos
O salgueiro retorto foi introducido en moitas zonas coma planta ornamental, por exemplo Australia, Europa (incluíndo Galiza) e América do Norte.
Un cultivar moi popular desta especie e que dá o nome en galego é Salix matsudana 'Tortuosa', coñecido en inglés coma "Corkscrew willow" (literalmente "salgueiro tirarrollas"), cuxas pólas fican retortas en espiral, coma un tirarrollas. É tamén moi cultivado coma bonsai e empregado en arranxos florais, tanto pola súa forma como polas súas pólas tortas. Porén, este cultivar é susceptíbel aos cancros, e tamén, pola febleza das pólas e da madeira, pode facilmente danarse coas tormentas e saraibas. Os cultivares que foron seleccionados para resistir isto inclúen "Golden Curls" (un híbrido co salgueiro branco (Salix alba)); "Scarlet Curls"; e "Navajo", o "Salgueiro Navajo" foi seleccionado no suroeste dos Estados Unidos.
Outro cultivar híbrido dos salgueiros retorto e branco é o "Austree"; un cultivar cun crecemento rápido excepcional coas pólas rectas, empregado coma pantalla e en sebes. Porén este cultivar é tamén sensíbel aos cancros e outras doenzas; facéndoo de duración curta.
O Outeiro, Seoane de Argas, San Xoán de Río
O Outeiro é un lugar da parroquia de Seoane de Argas, no concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE, en 2016 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Cista
miniatura|200x200px|Cista con restos incinerados|alt= Unha cista (do grego antigo κίστη, cofre ou caixa) é o nome que recibe en arqueoloxía, unha estrutura feita de pedra usada nos tempos antigos para enterramentos. Trátase do tipo máis sinxelo e simple de dolmen, e consta de pedras verticais ou laxes (dúas, tres ou catro) máis outra horizontal que as cobre. As cistas adoitan seren de pequeno tamaño para facer un osario ou algo maiores para conter un cadáver enteiro, normalmente en posición fetal.
Aparecen por toda toda Europa e Oriente Medio, máis tamén en América. A máis antiga data do 4 300 a.C. e apareceu preto de Lausana (Suíza). A aparición de cistas en escavacións arqueolóxicas adoita interpretarse como signo dunha sociedade evolucionada.
Tipoloxía
Son pequenas tumbas megalíticas; poden estar formadas por catro pedras planas e colocados en vertical, para formar un espazo cadrado ou rectangular e con outra laxa sobre eles, formando unha tapa; no interior aparecen os restos funerarios. Ás veces, resulta difícil diferenciar se o monumento é unha cista ou dolmen pequeno. O criterio xenérico é aplicar o nome de cista cando non excede dun metro cadrado, aproximadamente; se son maiores denomínanse dolmen.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1952
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1952 é o terceiro campionato anual de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 8 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 18 de maio, e finalizou o 7 de setembro. Foi gañado por Alberto Ascari, pilotando un Ferrari.
Cista
Tipoloxía
En moitas ocasións aparecen asociadas a outras formacións megalíticas: por exemplo, no centro de túmulos (o que provoca o debate sobre se é un dolmen ou unha cista), no centro dun crómlech (arrodeando as cinsas mortuorias), no interior de covas sepulcrais, etc. En xeral, a súa conservación é mala e adoita faltar a tapa, ou mesmo, algunhas das laxes laterais.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1952
Resumo do campionato
Alfa Romeo, non puido financiar un auto novo e retirouse da competición, deixando a Ferrari como o único competidor serio da Fórmula 1. Ascari gañou os seis Grandes Premios que disputou en Europa, non participou na carreira suíza porque estaba en Indianápolis na clasificación para as 500 Millas de Indianápolis - o primeiro europeo en facelo. O actual campión Juan Manuel Fangio, gravemente ferido nun accidente de principio de tempada, non tomou parte no campionato.
Cista
Variedade
Non teñen un acceso ao interior característico; poden ser subterráneas baixo un montículo de terra ou túmulo que oculta a estrutura de pedra, como acontece nas denominadas cairn en Escocia, mais tamén hai exemplos de cistas construídas aproveitando a ladeira dun outeiro e situadas no interior aproveitando a erosión da terra, por exemplo, en Juelsberg, Dinamarca. miniatura|Cairn Toul en Cairngorms (Escocia) No norte da península de Xutlandia, as cistas son máis amplas, e forman unha cámara con dúas grandes pedras facendo de piares creando unha estrutura que lembra a forma dos templos primitivos. Algunhas teñen unha pasaxe lateral e esta complexidade provocou, que algúns autores, entendan discutible a súa clasificación como cistas auténticas.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1952
Resumo do campionato
Os puntos do campionato eran entregados ás 5 primeiras posicións (8, 6, 4, 3, 2). Ademais dábase 1 punto extra pola volta máis rápida. Para o campionato do mundo só contaban os mellores catro resultados das oito carreiras. É preciso ter en conta que nos coches compartidos os puntos dividíanse en partes iguais entre os pilotos, sen importar cantas voltas dera cada condutor ao volante.
Cista
Variedade
Adóitase falar de dous tipos: por unha banda, da cista simple, con tapa de pedra e, por outra, do dolmen simple. Na necrópole de Bruessow-Wollschow, en Uckermark, atopáronse 14 dolmen simples e 28 de cistas con pedra por diante. Noutros casos, a diferenciación non é tan clara ou é imposible. Os elementos para a diferenciación son: a profundidade da estrutura e o tipo de pedra que, nas cistas simples tenden a seren de coios.
As cistas atopadas no norte poden ter dúas formas: cadradas ou circulares. O arqueólogo sueco Oscar Montelius (1843-1921) fixo a seguinte división: cistas con tampa e sepulcros cun corredor de entrada.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1952
Equipos e pilotos
thumb|O italiano Alberto Ascari gañou o campionato mundial de pilotos de 1952 Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de Pilotos de. A lista non inclúe aqueles equipos que só participaron nas 500 Millas de Indianápolis.
Cista
Na Cultura de vasos-funil
No norte da Europa Central e Escandinavia son cistas pequeno pertencentes á Cultura de vasos-funil, do 3500 a. C., na rexión do Harz, teñen as súas propias características pois, xeralmente inclúen un corredor de acceso. Os máis importantes son: en Uckermark, a ruta do megalitismo (Straße der Megalithkultur) en Niedersachsen ao norte de Xutlandia; as cistas megalíticas de Suíza: Kujawy (Polonia), ou o chamado Urdolmen no sur de Alemaña; os relacionados coa cultura de ánforas globulares en Polonia e os da cultura do machado, en Suecia.miniatura|Cista de Bargloy
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1952
Equipos e pilotos
* O coche só participou na carreira de Indianápolis
Clasificación do Mundial de Construtores de 1952
O primeiro Campionato de Construtores non foi disputado ata 1958.
Cista
A finais do Neolítico
Tamén deste período son as cistas atopadas en Irlanda: Grannagh, Haynestown e Kilmahuddrick, tamén baixo túmulos.
Idade de bronce
É impresionante a cista de Kauparve (illa de Gotland), de 20 m de diámetro e cuxa forma lembra o perfil dun barco. En Drakjihaugen (Noruega), foi atopada unha peculiar cista triangular, onde apareceron restos de incineración. Nas Illas Orcadas apareceu unha no lugar coñecido como Fresco Knove; e tamén deste período son as cistas atopadas en Escocia: a de Beauly, a de Holm (a chamada Dunan Aula de Inverness). miniatura|Cista de Anderlingen Desta época son as aparecidas en Inglaterra e en Irlanda, coa pedra que fai de tapa moi voluminosa; son as chamadas Boulder tomb. Nesta área algunhas das pedras usadas na construción da cista teñen marcas en forma de aneis, semellantes ás atopadas en Galiza. En Smerup (Dinamarca), hai pequenas cistas deste período con restos de incineracións.
En Alemaña, a cista máis famosa deste período é a atopada en Anderlingen (na provincia de Rotenburg), con tres figuras humanas representados na pedra angular, unha característica que tamén pode ser atopada nos petróglifos escandinavos, pero que é a única en Alemaña. Este cista ten unha cámara feita de lousas de granito orientada cara ao NO-SE, ten unhas dimensións de 2 metros por 0,7 metros, e foi trasladada e reconstruída no Maschpark de Hanover.
Fóra de Europa
Varias cistas esculpidas na rocha e orixinalmente cubertas cunha lousa de pedra foron atopadas na necrópole de Marshan en Tánxer (Marrocos). Foron reutilizadas no período romano; e os obxectos romanos que contiñan estes túmulos están expostos no Museo da Kasbah. O mesmo acontece coas atopadas en Palestina e Xordania, que tamén foron reutilizadas na época romana.
Dor, A Ponte do Porto, Camariñas
Dor é un lugar da parroquia da Ponte do Porto no concello coruñés de Camariñas (comarca da Terra de Soneira). Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 119 habitantes (55 homes e 64 mulleres).