cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glándula sebácea
miniatura|dereita|Esquema dun folículo piloso con glándulas sebáceas asociadas. As glándulas sebáceas son un tipo de glándula exócrina situada na derme media da pel, que producen unha secreción sebácea chamada sebo, de composición lipídica, que serve para lubricar e protexer a superficie da pel. Son glándulas acinares formadas por células cheas de lípidos que se desenvolven embrioloxicamente no cuarto mes de xestación, como unha xemación epitelial do folículo piloso.
Nos humanos estas glándulas encóntranse en toda a pel, agás nas palmas das mans e plantas dos pés, variando en tamaño e número segundo a localización: na face e coiro cabeludo son grandes e numerosas (400 a 900 por cm²), no tronco son pequenas e menos abundantes, incrementándose na parte anterior do tórax e liña media das costas. Nas beiras das pálpebras, existen unha glándulas sebáceas especiais chamadas glándulas de Meibomio, que verten unha secreción sebácea especial no ollo, que se mestura coas bágoas e fai máis lenta a súa evaporación.
Hai varias condicións médicas relacionadas coas glándulas sebáceas, como a acne, quistes epidermoides (ás veces chamados sebáceos), hiperplasia sebácea, adenoma sebáceo e carcinoma de glándula sebácea.
Modo de secreción
As glándulas sebáceas segregan o sebo de forma continua, pero especialmente na fase de crecemento (anaxénica) do ciclo do folículo piloso. A secreción de cada lóbulo da glándula é de carácter holócrino, é dicir, con rotura das células, e drenaxe desde os acinos ao conduto sebáceo principal, que desemboca no canal piloso.
Ao microscopio electrónico obsérvase que as células periféricas glandulares conteñen tonofilamentos, o que indica a súa orixe epidérmica, e escasos lípidos. A medida que se forman máis lípidos, vaise consumindo o glicóxeno, os tonofilamentos son desprazados e o citoplasma énchese de vacúolos. Na célula os vacúolos fusiónanse provocando un aumento de tamaño de ata cen veces o normal, adquirindo un aspecto de célula de corpo estraño. Nun estadio posterior desorganízase a membrana e a célula rompe eliminando o seu contido ao canal sebáceo.
Localización
Nos humanos aparecen por toda a pel menos as palmas e plantas de mans e pés. Hai glándulas sebáceas nas área cubertas por pelos, onde están conectadas aos folículos pilosos, e depositan o sebo nos pelos, e este chega á superficie da pel ao longo do talo do pelo. A estrutura formada polo pelo, folículo piloso, músculo erector do pelo, e a glándula sebácea denomínase unidade pilosebácea. Tamén se poden encontrar glándulas sebáceas en áreas sen pelo da pel (glabras) como as pálpebras, nariz, pene, labios menores e mamilas.
Sebo
As glándulas sebáceas segregan unha substancia oleosa e cerosa chamada sebo, que está composta por triglicéridos aceitosos, ceras, escualeno, e metabolitos das células produtoras de graxa. Nas glándulas o sebo prodúcese en células especializadas e libérase cando ditas células estoupan, polo que a secreción é holócrina. A seborrea é o nome dunha condición na que a pel é moi graxenta polo exceso de sebo.
Composición
O sebo producido polas glándulas sebáceas está composto principalmente por triglicéridos, ésteres de ceras, e escualeno. Os ésteres de ceras son compoñentes exclusivos do sebo e non se producen en ningunha outra parte do corpo. O ácido sapiénico é un ácido graxo exclusivo do sebo humano.
Función
O sebo contén un 45% de ácidos graxos insolubles en auga que teñen unha ampla actividade antimicrobiana. Ademais, as glándulas sebáceas proporcionan vitamina E ás capas superiores da pel facial. Os lípidos sebáceos contribúen a manter a integridade de barreira da pel, e teñen propiedades proinflamatorias e antiinflamatorias. Investigacións recentes indican que o sebo podería ser un sistema de liberación de antioxidantes, lípidos antimicrobianos, feromonas e hidratación do estrato córneo da pel. Durante o último trimestre da xestación, as glándulas sebáceas producen a vernix caseosa, que protexe á pel do embrión do líquido amnniótico. As secrecións sebáceas, xunto coas glándulas apócrinas, desempeñan tamén un importante papel termorregulatorio. En condicións cálidas, as secrecións emulsifícanse e fomentan a formación de suor e impiden a perda das pingas de suor que están sobre a pel. En condicións máis frías, o sebo repele a chuvia da pel e pelo. O incremento da secreción facial superficial de sebo está asociada co desenvolvemento da acne.
Cambios durante o desenvolvemento
As glándulas sebáceas do feto humano in utero secretan unha substancia chamada vernix caseosa, que é unha substancia branca translúcida cerosa que cobre a pel do feto e dos neonatos.
A actividade das glándulas sebáceas no macho increméntase en todo o corpo durante a puberdade porque se elevan os niveis de andróxenos, producindo no pene o esmegma. Nos machos, as glándulas sebáceas empezan a aparecer no pene, no talo do pene e arredor da beira da cabeza do pene durante e despois da puberdade. Nas femias, aparecen predominantemente nos labios menores.
Patoloxía
As glándulas sebáceas están implicadas en diversos problemas cutáneos como a acne e a queratose pilaris. Nos poros da pel, o sebo e a queratina poden orixinar un tapón hiperqueratótico. O fármaco isotretinoína reduce significativamente a cantidade de sebo producido polas glándulas sebáceas, e utilízase para tratar a acne.
O uso excesivo de esteroides anabolizantes que ás veces fan os que practican o culturismo para gañar musculatura, pode causar acne. A glándula sebácea é estimulada porque algúns destes esteroides se converten en dihidrotestosterona.
Os quistes na pel que se denominan comunmente quistes sebáceos en realidade non implican ás glándulas sebáceas, senón que son un conxunto de queratina e queratinocitos mortos, que se desenvolve dentro da capa epidérmica da pel, e que habería que chamar mellor quistes epidermoides. O material con aspecto de graxa que se acumula neles non é graxa senón principalmente queratina. Os esteatocistomas son quistes que si que acumulan graxa.
Unha condición da pel que se debe ao agrandamento das glándulas sebáceas denomínase hiperplasia sebácea.
O carcinoma de glándula sebácea é unha rara e agresiva forma de cancro que afecta ás glándulas sebáceas. O adenoma sebáceo é un neoplasma máis benigno das glándulas sebáceas.
O sebo pode acumularse arredor de perforacións (piercings) feitas no corpo.
O exceso de produción de sebo é a seborrea.
Control
Os seguintes tratamentos demostraron reducir a produción de sebo:
Importancia noutros animais
miniatura|Demodex, un ácaro que se encontra na raíz das pestanas humanas. Nas aves acuáticas as glándulas sebáceas producen unha graxa, que, polas súas propiedades hidrófobas, evita en grande medida que se mollen as plumas. O animal recolle a secreción sebácea co seu peteiro e esténdea polas plumas. Nos mamíferos, a secreción sebácea dos pelos tamén exerce unha función similar, entre outras.
As glándulas prepuciais de ratos e ratas son grandes glándulas sebáceas modificadas, que producen feromonas.
Certas especies de ácaros do xénero Demodex viven como parasitos nas glándulas sebáceas alimentándose do sebo. Son comúns nos mamíferos, incluíndo o home, no cal as especies D. foliculorum e D. brevis se encontran nas glándulas de Meibomio das pálpebras, pero tamén pode haber Demodex noutras áreas da pel, e poden causar certas doenzas da pel.
A Gandriña, Cuns, Coristanco
A Gandriña é un lugar da parroquia de Cuns no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 31 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 17 homes e 14 mulleres.
Rañal, San Xurxo de Moeche, Moeche
Rañal é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 12 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 15 habitantes.
Campionato Brasileiro Série A 2010
O Campionato Brasileiro Série A 2010 foi a 55º edición da Série A, o primeiro nivel do fútbol no Brasil. Empezou o 8 de maio e finalizou o 5 de decembro de 2010. O Flamengo era o defensor do título.
Clasificación
1 O Santos clasificouse como campión da Copa do Brasil 2010. 2 O Internacional clasificouse como campión da Copa Libertadores 2010. 3 Ao Grêmio Prudente descontáronselle 3 puntos debido a aliñar un xogador suspendido.
Surtr
miniatura|O demo xigante coa espada chameante (1909) por [[John Charles Dollman.]] Na mitoloxía nórdica, Surtr (ás veces chamado Surt ou Surtur; en nórdico antigo "negro" ou "o mouro") é un xigante de lume de Muspelheim. Surtr aparece na Edda poética, compilación do século XIII a partir de fontes tradicionais máis temperás, e a Edda prosaica, escrita no século XIII por Snorri Sturluson. En ámbalas dúas fontes, Surtr é descrito como unha figura importante durante os acontecementos do Ragnarok; levando a súa espada de lume, irá á batalla contra os Æsir, loitará co principal deus Frey, e despois as súas chamas engulirán a Terra.
Comisións de Coordinación e Desenvolvemento Rexional
As Comisións de Coordinación e Desenvolvemento Rexional, CCDR (en portugués Comissões de Coordenação e Desenvolvimento Regional) son, segundo o decreto-lei 104/2003 da República Portuguesa, servizos descentralizados da Administración do estado dotados de autonomía administrativa e financeira, encargados de executar medidas favorábeis para o desenvolvemento das respectivas rexións
As CCDR só existen no territorio de Portugal continental.
Creación
As CCDR foron creadas en 2003, coa fusión das Comissões de Coordenação Regional (CCR) e as direccións rexionais de Ambiente e Ordenamento do Territorio, organismos estes que tampouco pasabam de seren servizos periféricos do Estado central.
Contodo, antes de 2003, as CCR xa actuaban con funcións semellantes ás das actuais CCDR.
As CCR foran instituídas en 1979, como unha consecuencia das rexións de planeamento creadas, en 1969, durante o goberno de Marcelo Caetano, co obxectivo de facer unha distribución rexional equitativa do desenvolvemento obtido polo III Plano de Fomento. Inicialmente, as CCR só tiñan apenas funcións de coordunación da actividade dos municípios, pero as súas competencias aumentaron considerabelmente ao longo do final do século XX.
A estrutura organizativa das CCDR é bastante complexa, e comprende un Presidente da CCDR, un consello administrativo, unha comisión de fiscalización e un consello rexional. Nigún destes órganos era elixido directamente, sendo o Presidente da CCDR nomeado polo Goberno portugués por un período de 3 anos.
As CCDR na actualidade
miniatura|150px|Áreas de actuación das CCDR.
A área de actuação das CCDR corresponde enteiramente á das unidades estatísticas NUTS II no continente.
A única excepción é a área da CCDR de Lisboa e Vale do Tejo, onde até 2002 existiu unha NUTS II homónima, que correspondia á área da respectiva CCDR.
Contodo, nese ano, por motivos relacionados coa distribución de fondos comunitarios da Unión Europea, a NUTS II de Lisboa e Vale do Tejo (que estaba constituída por 5 NUTS III), foi extinguida, e o seu territorio foi distribuído entre varias outras NUTS II:
Actualmente existen cinco Comisións de Coordinación e Desenvolvemento Rexional, cuxas sedes son as seguintes:
Interkosmos 12
Características
Interkosmos 12 foi o quinto membro da serie de satélites DS-U2-IK e estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre.
Indómitos
Indómitos foi unha banda galega de noise rock fundada en Glasgow polos vigueses Daniel Nicolás (voz e baixo) e Paula Vilas (voz e batería), aos que se lles uniu Manu G. Sanz (guitarra). O grupo separaríase con só dous anos de historia tras publicar un único álbum. Os seus membros posteriormente iniciarían outros proxectos musicais como fantasmage e Selvática.
Historia
A banda formouse a principios do ano 2008 en Glasgow, onde traballaban Daniel Nicolás e Paula. Indómitos comezou a tocar e pubs da cidade e gravou un álbum. Tras regresar a Galiza ese mesmo ano editaron o álbum Indómitos no mes de decembro a través do selo galego El Beasto.
No ano 2010 colaboraron co tema "Crímenes del futuro" no álbum recompilatorio de bandas galegas Galician Bizarre. Ese mesmo ano a banda separaríase.
Tras a disolución de Indómitos Daniel Nicolás formou Fantasmage en Vigo, mentres Manu e Paula marcharon ao Brasil onde comezaron un novo proxecto chamado Selvática.
No ano 2015 o selo Discos de Kirlian publicou Demos 2008-2010, dez cancións gravadas por Manu no seu estudio caseiro coa axuda de Paula.
Lingua warlpiri
O warlpiri é unha lingua aborixe de Australia falada no Territorio do Norte por arredor de 2 500 persoas. Pertence á familia lingüística de linguas pama-nyunganas e é unha das linguas indíxenas australianas máis importante por número de falantes.
Localización
Os seus falantes atópanse principalmente en varios asentamentos e cidades do Territorio do Norte como Ali Curung Willowra, Alice Springs, Darwin, Katherine, Lajamanu e Yuendumu, aínda que tamén se poden encontrar en zonas de Australia Occidental en contacto coa lingua kukatja.
Fonoloxía
Nas seguintes táboas do sistema fonolóxico da lingua warlpiri, os símbolos en letra grosa amosan o alfabeto práctico usado pola comunidade warlpiri. Os valores do Alfabeto Fonético Internacional están entre corchetes ([ - ]).
Vogais
A lingua warlpiri ten un sistema estándar de tres vogais similar ao do árabe clásico. Distingue entre vogais longas e curtas o que fai un total de seis sons vocálicos.
Dialectos
Existen varios dialectos de lingua warlpiri mais non hai consenso sobre o seu número. Laughren e Hale (1996) identifican sete dialectos principais :
Lingua de sinais warlpiri
A lingua de sinais warlpiri é unha lingua de sinais que complementa ou substitúe a lingua warlpiri en determinadas situacións de comunicación. Ten a súa orixe nos tabús da linguaxe propios do pobo warlpiri. Trátase dun sistema de comunicación tan completo como a propia lingua oral e é unha das máis complexas e elaboradas de entre as linguas de sinais aborixes de Australia, así como a máis documentada e estudada.
Recoñecemento institucional
En decembro de 2015, a deputada liberal Bess Nungarrayi Price, tentou empregar a lingua warlpiri no Parlamento do Territorio do Norte, mais foi chamada á orde. En febreiro de 2016 demandou o recoñecemento oficial das linguas aborixes nesta institución.
Enrique Orizaola
Enrique Orizaola Velázquez, nado en Santander o 26 de marzo de 1922 e finado na mesma cidade o 10 de xuño de 2013, foi un futbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista e dianteiro e desenvolveu toda a súa carreira como futbolista en dous clubs cántabros: o Racing de Santander e o Gimnástica de Torrelavega. Como adestrador dirixiu 19 equipos das tres primeiras categorías do fútbol español, entre eles cinco de Primeira División. Levou o FC Barcelona ata a final da Copa de Europa 1960/61, onde perderon contra o Benfica. Conseguiu un único ascenso, co Deportivo da Coruña á Primeira División, na tempada 1965/66.
Foi pai de Enrique Orizaola Paz, avogado e presidente do Córdoba CF.
Como futbolista
Comezou a súa carreira como futbolista no Racing de Santander, co que debutou na primeira xornada da tempada 1941/42 da Segunda División, contra o Barakaldo no Sardinero. Co equipo cántabro disputou un total de 126 partidos e marcou quince goles. ​ En total militou sete tempadas co conxunto santanderino: cinco en Segunda División e dúas en Terceira (1943/44 e 1947/1948).
Tras finalizar a súa etapa racinguista, fichou por outro club de Cantabria: a Gimnástica de Torrelavega.​ A súa primeira tempada (1948/49) xogouna na Terceira División, logrando o ascenso e disputando as dúas seguintes en Segunda División. ​​Formou parte do equipo que quedou preto do ascenso a Primeira División en 1950 e que ese mesmo ano derrotou por primeira vez ao Racing de Santander nun partido oficial no Sardinero.​
Comezos no fútbol cántabro
Os dous primeiros equipos que adestrou foron os dous nos que xogou. Primeiro dirixiu a Gimnástica de Torrelavega, ​para posteriormente adestrar o Racing de Santander en Segunda dende 1956 ata 1958. Na súa primeira tempada á fronte do Racing, a 1956/57, o equipo acabou a liga no oitavo posto. Na seguinte ocupou os primeiros postos durante boa parte da tempada, pero tralo regreso ao Barcelona dos cedidos Vicedo e Duró e a marcha ao Sevilla de Martín e Santín, produciuse unha caída do rendemento do equipo, perdéndose as posibilidades de ascender. ​Este feito motivou a saída de Orizaola do club en maio de 1958.​
Jaén e Murcia
Na tempada 1958/59 fichou polo Real Jaén, que acababa de descender a Segunda División e co que rematou na novena posición. En abril de 1959 foi traspasado ao Real Murcia, equipo tamén da Segunda División. Dirixiu ese ano ao club murciano na Copa do Xeneralísimo e tamén durante toda a seguinte tempada, rematando a liga na sétima posición.
FC Barcelona e final da Copa de Europa
miniatura|240x240px|O [[Wankdorfstadion de Berna, onde Orizaola dirixiu o FC Barcelona na final da Copa de Europa 1960/61.]] En 1960 soou, xunto a Daučík, para substituír a Antonio Barrios no banco do Espanyol, e contou tamén con ofertas do Betis, o Valencia e o Oviedo. ​ Con todo, incorporouse á disciplina do FC Barcelona, sendo presentado o 17 de xuño como profesor técnico e segundo adestrador de Ljubiša Broćić. Pero debido aos malos resultados, Broćić dimitiu e Orizaola fíxose cargo do equipo o 12 de xaneiro de 1961. Con Orizaola no banco o equipo catalán chegou ata a final da Copa de Europa, onde se enfrontou ao Benfica no Wankdorfstadion de Berna.​ O adestrador cántabro aliñou a Ramallets, Foncho, Gensana, Gràcia, Vergés, Garay, Kubala, Kocsis, Evaristo, Suárez e Czibor. O partido acabou 3-2 para os portugueses con goles de José Águas, Ramallets en propia meta e Mário Coluna, e foi coñecido como "a final dos postes cadrados", pola cantidade de disparos barcelonistas que acabaron batendo nos postes cadrados da portería defendida por Costa Pereira. Foi o derradeiro partido de Orizaola no banco do Barcelona.
Selección española xuvenil
En febreiro de 1962 foi nomeado adestrador da selección española xuvenil para o Torneo Internacional da UEFA Xuvenil celebrado en abril dese mesmo ano en Romanía,​onde España quedou encadrada no grupo C, xunto coas seleccións de Francia, Turquía e Hungría.​ A selección española rematou a fase de grupos cun empate e dúas derrotas, quedando así eliminada.
Osasuna, Oviedo e Levante
En xuño de 1962 foi contratado polo Osasuna para disputar a liga 1962/63, na que o equipo navarro acabou penúltimo e descendendo, lastrado sobre todo polos seus resultados fóra da casa, con só catro puntos como visitante. Na seguinte campaña fichou polo Real Oviedo, tamén de Primeira, pero os malos resultados provocaron que fose destituído en xaneiro, co equipo ocupando a 14ª posición de entre 16 equipos, e que fose substituído polo muxián Eduardo Toba. Na tempada 1964/65 dirixiu o Levante na súa segunda campaña na máxima categoría, rematando a competición no 14º lugar e deixando o club antes da disputa da fase de permanencia, para a que o Levante contratou a Quique, que non conseguiu salvar o equipo.
Primeira etapa no Deportivo da Coruña
En xuño de 1965 asinou como novo adestrador do Deportivo da Coruña para a tempada 1965/66 de Segunda División. O equipo coruñés reforzouse ese ano coa chegada de xogadores como Joanet, González, Santos, Ribada ou Chapela, que se sumaron a nomes importantes que xa estaban no club, como Domínguez, Manolete ou Loureda. Na sexta xornada o equipo colocouse primeiro, posición que xa non abandonou ata o remate da liga, proclamándose campión por diante do Celta de Vigo.
O contrato do adestrador foi renovado para a seguinte campaña, a 1966/67. A pesar das numerosas fichaxes, entre elas as de Sertucha, Gatell, Campanal II, Sánchez Lage, Suco ou García Verdugo, o Deportivo tardou nove xornadas en conseguir a primeira vitoria, e sumou ata 12 derrotas nas primeiras 19 xornadas, motivo polo que Orizaola foi cesado en febreiro, sendo substituído por Dagoberto Moll.
Valladolid e Salamanca
En outubro de 1967 converteuse no novo adestrador do Valladolid, tralo despedimento despois de só cinco xornadas de liga de José Luis Molinuevo. Conseguiu endereitar o rumbo do equipo valisoletano e acadou o subcampionato do Grupo Norte da Segunda División, pero non puido levar o equipo a Primeira, ao perder na promoción de ascenso contra a Real Sociedad.​​ Tras isto abandonou o club por non chegar a un acordo económico. Con todo, regresou a finais de outubro de 1968, tralo cesamento de Antonio Barrios, e rematou a tempada na décima posición.
Na tempada 1969/70 chegou á UD Salamanca, club que militaba en Segunda e polo que xa pasaran esa campaña os adestradores Benavente e José Bermúdez. O equipo ocupaba a derradeira posición no momento da súa chegada, e aínda que o conseguiu sacar dos postos de descenso directo nalgunha xornada, o equipo acabou penúltimo e consumando a perda de categoría. Continuou no equipo para a seguinte tempada pero finamente foi cesado en outubro.
Rayo Vallecano e Sabadell
En febreiro de 1971 foi contratado como técnico do Rayo Vallecano, da Segunda División, trala destitución de Manolo Peñalva. Acabou a tempada ás portas do ascenso e renovou por outra tempada máis. ​ Nesa segunda campaña no equipo madrileño só puido ser oitavo, deixando o equipo ao final da tempada. Tralo descenso do Sabadell da Primeira División na tempada 1971/72, Orizaola púxose á fronte do equipo co propósito de ascender de novo á máxima categoría do fútbol nacional. ​ Pero debido aos malos resultados que levaba o equipo, foi cesado en xaneiro de 1973 e substituído por Antonio Jaurrieta. ​
Segunda etapa no Deportivo da Coruña
En xaneiro de 1974 fichou, por segunda vez, polo Deportivo da Coruña, sendo o terceiro adestrador do conxunto galego esa tempada, tras Fernando Riera e Carlos Torres. Esta segunda etapa no club galego durou só tres meses, sendo cesado despois de 16 partidos, cun saldo de 9 cun saldo de 3 vitorias, 4 empates e 9 derrotas, e co equipo ocupando a penúltima praza da Segunda División. Foi substituído por José Antonio Irulegui, que tampouco puido salvar o equipo do descenso a Terceira.​​
Últimos anos
Tras finalizar a súa etapa como adestrador, traballou durante anos no corpo técnico do FC Barcelona e foi xerente do Zaragoza durante a reconversión do club como sociedade anónima deportiva e director deportivo do Albacete. Faleceu en Santander o 10 de xuño de 2013, aos 91 anos de idade. ​​
Presidente de Belarús
O cargo foi creado en 1994 coa aprobación da Constitución de Belarús polo Soviet Supremo. Este substituíu o cargo de Presidente do Soviet Supremo como xefe de Estado. As tarefas do presidenta inclúen levar a cabo política exterior e doméstica, defender os dereitos e o benestar xeral dos cidadáns e residentes, e respectar a Constitución. A Constitución obriga ao Presidente a exercer como líder nos asuntos sociais do país e a actuar como o seu máximo representante no estranxeiro. Os deberes, responsabilidades e outras cláusulas de transición que incumben presidencia son listados no capítulo tres, artigos 79 a 89, da Constitución.
O mandato do presidente dura cinco anos, mais debido a un referendo en 1996, as eleccións que debían ser realizadas en 1999 foron atrasadas ao 2001. Baixo a Constitución de 1994, o presidente só podería exercer durante dous mandatos, mais debido a un cambio na constitución, os límites de mandatos foron eliminados. Durante o tempo no que existe o cargo, fixéronse eleccións en 1994, 2001, 2006, 2010 e 2015. Alexander Lukashenko foi a única persoa que ocupou o cargo de presidente dende as eleccións de 1994.
A oficina Presidencial está localizada no Palacio da República en Minsk, mentres a residencia presidencial está en Zaslawye (Заслаўе), na rexión de Minsk.
Contexto histórico
A independencia de Belarús foi declarada por primeira vez en 1918 como República Democrática Belarusa. O seu xefe de Estado foi o Presidente dun goberno supremo provisional, a Rada da República Democrática Belarusa. En 1919, o Exército Vermello soviético forzou a Rada da República Democrática Belarusa ao exilio, onde a Rada aínda existe, agora liderada pola Presidenta Ivonka Survilla. Baixo o mandato soviético, o líder de facto da República Socialista Soviética Bielorrusa era o primeiro secretario do Partido Comunista de Belarús, o único partido legal na Belarús soviética.
A República de Belarús foi formada en 1991 pouco despois de se declarar independente da Unión Soviética. Dende a independencia até a aprobación da Constitución en 1994, o Presidente do Soviet Supremo foi xefe de Estado e Primeiro Ministro como xefe de goberno. Cando o cargo da presidencia foi creado, a función do primeiro ministro foi reducida a asistir o presidente e resultou na disolución do Soviet Supremo, xunto co seu Presidente, en 1996.
Nas primeiras eleccións para o cargo de presidente, o Primeiro Ministro de Belarús, Vyacheslav Kebich, foi derrotado por Alexander Lukashenko, converténdose este no primeiro presidente. Nas eleccións de 2001 e 2006, as cales recibiron queixas dos observadores internacionais, os poderes occidentais e os partidos de oposición interna por non cumprir cos estándares de democracia e xustiza, o presidente Lukashenko derrotou os outros candidatos na primeira votación. En maio de 2019, era aínda a única persoa en ocupar o cargo de Presidente de Belarús.
Status constitucional
O artigo 79 da Constitución de Belarús otorga o status de xefe de Estado ao Presidente da República de Belarús. É tamén considerado o gardián da Constitución e os dereitos e liberdades dos que reclamen a cidadanía ou residencia bielorrusa. O Presidente é a personificación da unificación do Estado bielorruso cando dirixe os asuntos exteriores ou internos e é o representante principal cando trata con outras nacións ou organizacións internacionais. Ao Presidente tamén se lle encomenda a seguranza, prosperidade e estabilidade do país e actúa como un intermediario entre os corpos do goberno nacional.
Elixibilidade
Para poder optar ao cargo, un candidato ten que ser cidadán bielorruso de nacemento e ter máis de trinta e cinco anos. O candidato tamén ten que levar 10 anos residindo dentro da República e ten que estar capacitado legalmente para emitir un voto. Os requisitos aparecen no artigo 80 da Constitución.
Eleccións
As eleccións para presidente fanse cada cinco anos por un voto nacional. Os candidatos, apenas son considerados elixibles baixo o artigo 80 da Constitución, deben recoller sinaturas de votantes elixibles. Despois de recoller e certificar 100,000 sinaturas, o candidato é declarado oficialmente polo Comité de Eleccións Central. Na votación, os votantes elixibles votan de forma secreta. Durante a primeira rolda, se un candidato gaña o cincuenta por cento máis un dos votos, é declarado Presidente electo. Se ninguén consegue ese número durante a primeira rolda, entón celébrase unha segunda volta entre os dous candidatos que gañaron máis votos. A persoa que obtén máis votos na segunda volta é declarado Presidente electo.
No caso de que o cargo ficase vacante, as eleccións para substituír o presidente deben celebrarse entre trinta e setenta días despois de que o cargo quede baleiro. Durante os ciclos de elección normal, as eleccións teñen que celebrarse antes dos últimos dous meses do presidente actual. Nunha ou outra situación, o corpo de goberno que pide as eleccións é a Casa de Representantes. A última rolda de eleccións presidenciais celebrouse en 2015.
Poderes e deberes
Os artigos 84 e 85 establecen os deberes políticos, sociais e nacionais que corresponden ao presidente. Ademais dos poderes enumerados, o artigo 30 permite ao presidente utilizar outros poderes que se lle conceden a el ou ben dende a lei nacional ou dende outras seccións da Constitución.
Unha das prerrogativas do presidente é o dereito a convocar referendos nacionais e eleccións regulares e extraordinarias á Casa de Representantes, o Consello da República e os gobernos representativos locais. Tamén pode disolver ás cámaras do Parlamento, segundo a Constitución. É o seu deber nomear o Primeiro Ministro da República de Belarús co consentimento da Casa de Representantes, e decidir a estrutura do Goberno da República de Belarús. O presidente sanciona as leis, e ten o dereito de devolvelas, totalmente ou parcialmente, con obxeccións á Casa de Representantes. Tamén nomea, e pode destituír,os vice-primeiros ministros, os ministros e os outros membros do Goberno, e decide en casos de dimisión do Goberno, ou algún dos seus membros. Co consentimento do Consello da República, o Presidente nomea o Presidente do Tribunal Supremo, e pode destituír a este Presidente e outros xuíces. O presidente acostuma a entregar mensaxes anuais ao Parlamento, e ten o dereito de participar nas sesións do Parlamento e os seus corpos. En casos de folga, o presidente ten o dereito, nos casos especificados na lei, a aprazar ou suspender unha folga por un período non superior aos tres meses. En asuntos internacionais, é o deber do Presidente dirixir negociacións, asinar tratados internacionais, e nomear e convocar aos representantes diplomáticos da República.
Non só é o xefe de goberno, é o dirixente social de Belarús. O presidente entrega mensaxes aos cidadáns varias veces ao ano e pode emitir decretos para estabelecer días de festivos e vacacións nacionais. É ademais a autoridade principal para a concesión da cidadanía bielorrusa e pode outorgar honores a individuos. O presidente tamén ten a posibilidade de determinar o estado de buscadores de asilo e outorgar indultos a cidadáns condenados.
Como Comandante en Xefe Supremo das Forzas Armadas de Belarús, o Presidente ten o deber de protexer o territorio bielorruso de forzas internas e externas. O presidente pode pedir un estado de emerxencia nos casos seguintes: desastres naturais, unha catástrofe, ou unha situación que implique violencia ou a ameaza de violencia. Sen importar se a declaración afecta o país enteiro ou seccións del, o Consello da República ten que ser notificado polo Presidente e ten que buscar a súa aprobación nun prazo de tres días dende a notificación. As mesmas regras aplican se o Presidente emite un estado de lei marcial no caso dunha posible acción militar contra Belarús. O Presidente ten que formar e encabezar o Consello de Seguridade da República de Belarús, e pode nomear e destituír o Secretario Estatal do Consello de Seguridade e o Mando Supremo das Forzas Armadas.
Cesamento
Os artigos 87 a 89 da Constitución articulan o modo no que a presidencia pode cambiar de mans entre ciclos electorais. O Presidente ten a posibilidade de dimitir do cargo en calquera momento polo artigo 87. A carta de debe ser enviada á Casa de Representantes e ser aceptada por eles. O Presidente pode ser destituído do cargo polo artigo 88 se a súa saúde física ou mental está danada. Para que isto suceda, precísase unha maioría de dous terzos na Casa de Representantes e o Consello da República, na resolución para cesar ao Presidente. Un comité ad hoc debe ser formado e ten que determinar o estado da saúde antes de que empece calquera moción. Se o Presidente cometeu un delito grave, como traizón, un terzo da Cámara debe presentar cargos contra o Presidente formalmente. A investigación dos cargos será dirixida polo Consello da República. Para desaloxar ao Presidente do cargo, necesítase que unha maioría de dous terzos voten en prol de condena. O caso criminal é despois enviado ao Tribunal Supremo para revisión. As accións de calquera opción teñen que ocorrer un mes despois de que a resolución sexa aprobada ou a acción será considerada nula pola Constitución.
Privilexios
O presidente tamén ten unha residencia oficial en Minsk rodeada polas rúas de Marx, Engels, Kirov e Komsomol. Do mesmo xeito que a Casa Branca americana, as rúas próximas á residencia están pechadas ao tráfico de vehículos e son patrulladas por forzas policiais..
Símbolos
miniatura|115x115px|Estandarte presidencial Oficialmente, o único símbolo que denota a presenza do Presidente é a Bandeira do Presidente de Belarús (Штандар Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь). O estandarte, que está en uso dende o 27 de marzo de 1997, foi adoptado por un decreto chamado "Respecto do Estándar do Presidente da República de Belarús", sancionado polo Presidente Lukashenko.
O deseño do estandarte é unha copia exacta da bandeira nacional, coa adición do emblema nacional de Belarús en dourado. A proporción do estandarte de 5:6 difire da bandeira nacional, sendo o estandarte case cadrado. O estandarte está bordeado por un floco de ouro. Hai varias copias do estandarte, o orixinal custódiase na oficina do Presidente mentres outras copias son utilizadas en edificios, residencias e vehículos para denotar a súa presenza.
Aberto por reformas
miniatura|Xurxo Souto gravando o Aberto por reformas no Cultur.gal Aberto por reformas foi un programa radiofónico dirixido por Xurxo Souto emitido pola Radio Galega de luns a venres entre 2005 e 2009. Inicialmente emitíase de 16:05 a 17:00, e desde setembro de 2008 de 19:05 a 20:00. Foi un dos responsables máis importantes do coñecemento da música galega de corte non-folk e dinamizadores da mesma.
Historia e características
Durante a primavera e o verán de 2006 co-organizou con Vieiros e o programa Extrarradio o concurso "A polo ghit", na procura da canción do verán en Galiza, que gozou dunha ampla repercusión con abondos grupos que presentaron as súas candidatas e máis de público e difusión. Finalmente obtivo o recoñecemento "In the Ocean", que foi elixida canción do verán do 2006.
A sintonía de cabeceira é o tema "A nossa história", da Matraca Perversa. Porén, segundo a sección (presentación de discos novos, música folk...) úsanse outros temas, como "Vox populi", de Cenk ou "Arcebispada" de Zeca Afonso.
Conta coa colaboración de Ugia Pedreira e de Vituco Neira. Neste programa realizou as súas prácticas a xornalista Iria de Samoedo. A produtora é Concha de la Fuente, e Rosa Rodríguez a técnico de son.
Hitoyoshi
Hitoyoshi (人吉市, ひとよしし, Hitoyoshi-shi) é un concello da prefectura de Kumamoto no Xapón.
Localización e características
O concello de Hitoyoshi limita cos de Kuma, de Yamae, de Sagara, de Nishiki (son da prefectura de Kumamoto); de Ebino (da prefectura de Miyazaki); e de Isa (da prefectura de Kagoshima).
Asian Kung-Fu Generation
Asian Kung-Fu Generation (アジアン・カンフー・ジェネレーション), escrito como ASIAN KUNG-FU GENERATION, é un grupo xaponés de rock alternativo formado en Iocoama en 1996.
Rañal
Na provincia da Coruña
Georges Delerue
Georges Delerue, nado en Roubaix (departamento do Norte) o 12 de marzo de 1925 e finado nos Ánxeles (California) o 20 de marzo de 1992 foi un músico francés que compuxo máis de 350 bandas sonoras para cinema e televisión.
Rañal
Na provincia de Lugo
Georges Delerue
Traxectoria
Delerue naceu en Roubaix, nun ambiente musical. O seu avó lideraba un coro afeccionado e a súa nai cantaba e tocaba o piano. Aos catorce anos tocaba o clarinete no conservatorio local. En 1940 tivo que abandonar os seus estudos para traballar nunha fábrica e axudar a súa familia. Aínda así continuou a tocar o clarinete en bandas locais, pasándose logo ao piano. Tras unha longa convalecencia tras ser diagnosticado con escoliose decidiu dedicarse á composición.
En 1945 foi aceptado no Conservatorio de París e ao mesmo tempo traballaba tocando en bailes e celebracións e tamén tocando jazz en bares. Comezou a escribir música para teatro a finais da década de 1940. Nesa época fíxose amigo de Maurice Jarre e de Pierre Boulez.
Durante a súa carreira traballou en varias ocasións con directores coma François Truffaut, Oliver Stone ou Jack Clayton e gañou un Oscar e tres premios César consecutivos.
Faleceu en 1992 dun infarto de miocardio, sendo enterrado no Forest Lawn Memorial Park Cemetery de Glendale, California.
RD-0213
RD-0213 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na terceira etapa dos foguetes Proton no sistema de propulsión RD-0212 xunto con catro motores vernier RD-0214. Tamén é coñecido como 8D48 e RD-473.
Características
Os motores RD-0213 foron deseñados por Kosberg e funcionan alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH (dimetilhidracina asimétrica), cun pulo de 582,10 kN. Úsanse na terceira etapa dos foguetes Proton.
Vilapedre
O topónimo Vilapedre pode referirse a:
Antón Mascato
Traxectoria
Fixo os seus estudos de filoloxía galego-portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela, desenvolvendo a súa actividade profesional en Promocións Culturais Galegas e Ir Indo. Foi director de Edicións do Cumio despois de Carlos Blanco Yáñez, e directivo do grupo NovaGalicia. Con Isaac Díaz Pardo e Víctor Fernández Freixanes foi codirector do Proxecto Século XXI, de materiais de referencia pedagóxica para a lingua e a cultura galega. En 1982, con Gogue e Pepe Carreiro, fundou a revista de humor Can sen Dono. Foi secretario da Asociación Galega de Editores e vogal da Federación do Gremio de Editores de España. Directivo fundador do Instituto de Estudos Miñoráns. Fundador e Presidente da Asociación pola Memoria Histórica do Grove. Militante do BNG, foi o primeiro concelleiro desta organización no Grove, en 1983, con delegacións de Cultura, Patrimonio e Normalización Lingüística, nas corporacións de 1983-1987 e 2007-2011.
Membro da comisión técnica do Arquivo Sonoro do Consello da Cultura Galega. Foi colaborador do semanario A Nosa Terra e do Jornal de Letras, Artes e Ideias de Lisboa. É colaborador de Faro de Vigo, Nós Diario e da revista de cultura marítima Nova Ardentía da que forma parte do seu consello de redacción. Tamén é membro da Comisión do Centenario de Conde Corbal e promotor do Seminario de Estudos de Arousa (SEA).
Lingua ascunu
O ascunu (askunu, اشکن) é unha lingua do Afganistán falado polos pobos ascunus, sanus e gramsanas (askunu, sanu, e gramsana) na rexión do val de Pech arredor de Wama, ao noroeste de Asadabad na Provincia de Cunar (Kunar). Outro termo para denominar a estas tres tribos, e que está bastante en uso, é axcún (ashkun), o cal foi citado por primeira vez por George Scott Robertson en 1896.
Clasifícase como membro do nuristanio sub-familia das linguas indoiranias.
Tomás de Lemos
Traxectoria
miniatura|Casa natal na [[Praza Maior de Ribadavia]] miniatura|Placa De neno comezou a estudar no convento de San Domingos de Ribadavia, e entrou na orde dominicana. En 1590 acabou os estudos de teoloxía e foi nomeado supervisor de estudos do convento de San Paulo, en Valladolid, tamén pertencente á mesma orde. En 1594 consegue a cátedra de teoloxía na Universidade de Valladolid.
Nesa época prodúcese fortes debates e controversias teolóxicas que opoñen a xesuítas e a dominicos, e que se centraban no papel xogado pola graza divina. En 1588 o xesuíta Luis de Molina publicara en Lisboa a súa obra máis importante, a Concordia liberi arbitrii cum gratiae donis, onde defendía o libre albidro e combatía o determinismo. Os dominicos, de pensamento máis conservador, defendían o criterio de autoridade de Agostiño de Hipona e de Tomé de Aquino, e a importancia da graza divina. A controversia afectou diversas universidades da Coroa de Castela, Aragón e Portugal. En 1594 o papa Clemente VIII tenta impoñer o silencio no debate, pero este prosegue, e o pontífice convoca en 1600 distintos frades e teólogos a debateren.
Tomás de Lemos, que xa participara nalgunhas das controversias iniciais en representación da súa provincia dominica, é enviado polo xeneral da súa orde a Roma, para que axude o frade Diego Álvarez a defender postura dos dominicos fronte ao dos xesuítas. Os debates en Roma, denominados Congregatio de auxiliis prolónganse ata 1606, xa no papado de Paulo V sen que se chegue a unha conclusión clara.
Coa disolución da Congregación, o papa e o rei Filipe II lle ofrecen un bispado, pero el decide quedar no convento romano de Santa Maria sopra Minerva, dedicado aos labores literarios. Entre o 16 de febreiro e o 23 de febreiro de 1616 intervén por orde do papa no xuízo contra Galileo Galilei.
Obra
miniatura|Acta omnia Congregationum ac disputationum, 1702 A pesar de consagrar a maior parte da súa vida á escritura, durante a súa vida non publicou nada. A súa obra máis importante, a Panoplia gratia seu de rationalis creaturae foi publicada en Liexa en 1676, case cincuenta anos despois do seu falecemento. Tamén están recollidos os seus discursos nas actas da Congregatio de auxiliis, que foron publicadas en Louvain en 1702.
Aminoglicósido
dereita|300px|miniatura|Estrutura do [[antibiótico estreptomicina, un aminoglicósido.]] miniatura|dereita|[[Kanamicina.]] miniatura|dereita|[[Neomicina.]] miniatura|dereita|[[Xentamicina.]]
O Igrexario, Cuns, Coristanco
O Igrexario é un lugar da parroquia de Cuns no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 2 homes e 5 mulleres.
Aminoglicósido
Os amminoglicósidos son unhas substancias químicas constituídas por un grupo glicosídico modificado con grupos amínicos, cuxos principais representantes son certo tipo de antibióticos bactericidas. Tal estrutura confírelles as súas propiedades químicas básicas, como elevada solubilidade en auga e hidrofilia, que dificultan a súa difusión a través da membrana celular, a cal é tan baixa que requiren transporte activo.
A estreptomicina foi o primeiro aminoglicósido que se describiu, e o seu descubridor, o ruso Selman Abraham Waksman, recibiu por iso o Premio Nobel de Medicina de 1952. A estreptomicina foi illada da actinobacteria Streptomyces griseus, da que deriva o seu nome. En realidade toda esta clase de antibióticos deriva de dous xéneros de microorganismos: a estreptomicina, neomicina, kanamicina e tobramicina foron illadas do xénero Streptomyces; mentres que a xentamicina e a sisomicina foron illadas do xénero Micromonospora.
Mecanismo de acción
Os aminoglicósidos exercen case sempre as súas funcións ligándose a proteínas específicas da subunidade 30 S do ribosoma bacteriano, inhibindo a síntese proteica na bacteria  polo menos de tres xeitos distintos:
Tradicionalmente, as propiedades antibacterianas dos aminoglicósidos eran atribuídas unicamente á súa capacidade de inhibir a síntese proteica uníndose irreversiblemente á subunidade menor do ribosoma. Pero esta explicación non pode xustificar por si soa a potente actividade bactericida que presenta esta clase de antibióticos, xa que outros antibióticos que tamén inhiben a síntese proteica, como a tetraciclina, non son bactericidas. Recentes estudos parecen demostrar que a súa acción lítica comeza xa sobre a superficie bacteriana.
De feito, parece que os aminoglicósidos teñen a capacidade de destruír ou causar a formación de poros na parede celular bacteriana. Aínda que o mecanismo preciso de acción non se comprende aínda totalmente, parece que os aminoglicósidos poden competir quimicamente cos ións Mg2+ e Ca2+, os cales unían entre si os polisacáridos dos lipopolisacáridos adxacentes da parede bacteriana gramnegativa, o que provoca a separación dos lipopolisacáridos e a formación transitoria de poros na parede bacteriana, modificando a súa permeabilidade normal. Outra posibilidade que se suxire é que a acción de proteínas anómalas creadas pola acción dos antibióticos altera a permeabilidade da membrana.
Espectro de acción
Os aminoglicósidos son activos principalmente contra bacterias aerobias gramnegativas como Pseudomonas, Acinetobacter e Enterobacter. Ademais algunhas especies de Micobacterias, incluíndo a que provoca a tuberculose, son susceptibles a estes antibióticos. A relativa ineficiencia contra as bacterias anaerobias débese probablemente a que a absorción destes antibióticos require enerxía da célula; e dado que as anaerobias teñen menos enerxía dispoñible para estes procesos, a actividade dos aminoglicósidos sobre elas é moito menor.
Estes antibióticos úsanse normalmente no tratamento de infeccións graves, como a septicemia, infeccións graves do tracto urinario etc. Esta limitación no seu úso débese á súa toxicidade, pero a súa potencia fainos moi apropiados para o tratamento inicial das infeccións graves, aínda que, unha vez que se controla a infección, o tratamento con aminoglicósidos é a miúdo substituído co tratamento con outros antibióticos de acción máis suave e menos tóxicos.
É posible tratar con eles tamén infeccións de bacterias grampositivas (como os estafilococos), pero neste caso utilízanse xunto con outros antibióticos inhibidores da síntese da parede celular (como a penicilina) polo seu efecto sinérxico.
Estudos preliminares do uso de aminoglicósidos no tratamento da fibrose quística deron resultados esperanzadores. Esta doenza está causada pola mutación dun xene que codifica unha proeína de membrana. En preto do 10% dos casos, as mutacións neste xene causan unha terminación prematura da proteína, que ao estar truncada non é funcional. Pénsase que a acción da xentamicina distorsiona a estrutura do complexo ribosoma-ARN, o que fai que non se recoñeza o codón de parada mutante e, por tanto, o ribosoma continúa a síntese ata orixinar unha proteína normal. O tratamento está só en fase experimental pero parece que está producindo melloras nos pacientes.
Vía de administración e toxicidade
Por vía oral os aminoglicósidos son escasamente absorbidos pola mucosa gástrica, polo que nas infeccións sistémicas deben ser empregados por vía parenteral (intravenosa e intramuscular); son absorbidos tamén pola pel lesionada (por exemplo en queimaduras) e nese caso son utilizados por vía tópica.
Os aminoglicósidos son excretados inalterados pola urina. Todos teñen a mesma semivida plasmática de 2-3 h, que se ve notablemente prolongada en caso de insuficiencia renal.