cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1968
Nacións participantes
Un total de 275 tiradores (217 homes e 58 mulleres) de 34 nacións competiron nos Xogos de México:
Manuel Martínez Ramos
Traxectoria
Dono dunha fábrica de conservas en Teis. Envasaba as marcas "La Florita" e "Atisbo". Na Segunda República foi concelleiro de Lavadores. O 7 de xaneiro de 1936 foi elixido primeiro alcalde do recentemente constituído concello de Teis. Baixo a súa presidencia, a corporación puxo en marcha a construción do mercado, a dotación de saneamento e a creación de grupos escolares. Dimitiu en febreiro e foi substituído por Julio Quirós Estévez. Finou en Vigo en novembro de 1967.
Vida persoal
Casou con Josefa Huerga Carro, e foi pai de Josefa, Carmen, Teresa e Rosario Martínez Huerga.
Ponts, Lleida
Ponts é un concello español da provincia de Lleida, en Cataluña. Atópase no leste da comarca da Noguera, nun eixo importante de comunicacións entre a montaña, a chaira de Lleida e a Cataluña Central.
Kosmos 919
Características
Kosmos 919 foi o vixésimo e último membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 847 km de apoxeo e 278 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71,0 graos e un período de 95,6 minutos.
Kosmos 919 reentrou na atmosfera o 28 de xuño de 1978.
Outros artigos
ref name=n2yo>
Dositeo Rodríguez
Dositeo Rodríguez Rodríguez, nado en Ribas de Sil o 17 de setembro de 1935 e finado en Santiago de Compostela o 27 de marzo de 2020, foi un avogado e político galego do PPdeG.
Enric Arredondo
Enric Arredondo, nado en Barcelona o 5 de abril de 1940 e finado na mesma cidade en decembro de 2006, foi un actor catalán.
Dositeo Rodríguez
Traxectoria
Licenciado en Dereito e profesor mercantil, era interventor da Administración do Estado. Foi interventor adxunto do Ministerio de Sanidade. Traballaba en Lugo na Universidade de Santiago de Compostela cando foi designado en 1979 xerente polo daquela reitor Suárez Núñez. Naqueles tempos, Rodríguez era militante da UCD ao igual que Suárez Núñez, que fora senador. Logo da substitución de Suárez Núñez polo novo reitor, Carlos Pajares, Rodríguez permaneceu no posto uns meses ata que dimitiu en 1984.
Enric Arredondo
Traxectoria
Tivo unha importante e extensa traxectoria tanto en cine coma en teatro e televisión, sen esquecer a súa faceta de actor de dobraxe.
Dositeo Rodríguez
Traxectoria
Marchou traballar a Madrid pero regresou para a administración autonómica, primeiro como asesor do Presidente Albor, e logo como asesor do conselleiro de Indutria, Santos Oujo, durante o goberno tripartito. Durante a época de Manuel Fraga incorporouse como interventor xeral da Xunta de Galicia e como conselleiro da Presidencia e Administración Pública (1990-1999). Ademais do seu asento no goberno foi elixido deputado no Parlamento galego polo PPdeG (1993-1999).
Enric Arredondo
Traxectoria
Protagonista de Estudo 1 para TVE e de numerosas obras teatrais, acadou gran fama a raíz do seu papel na serie Periodistas onde durante catro anos (entre 1998 e 2002) interpretou o director do ficticio xornal Crónica Universal.
Dositeo Rodríguez
Traxectoria
Presentouse en 1999 como candidato a alcalde de Santiago de Compostela polo Partido Popular, pero non conseguiu a alcaldía e permaneceu como concelleiro e voceiro do Grupo Municipal Popular no concello e vicepresidente da Deputación da Coruña (2003). Abandonou estes cargos todos en 2006.
Enric Arredondo
Traxectoria
En cine participou en películas como No respires: El amor está en el aire (1999), de Joan Potau; Asunto interno (1996), de Carlos Balagué; Sombras paralelas (1994), de Gerardo Gormezano ou La fiebre del oro (1993) de Gonzalo Herralde entre outras.
En teatro cabe salientar traballos seus coma La bohèmia, Molt soroll per a no res, Ivanov, La fundación, Los domingos, bacana, El knack, El criat de dos amos, Oncle Vània, Via Gagarin, Serebriakov ou Morte accidental dun anarquista. Tamén interpretou un texto escrito por el mesmo con matices autobiográficos, La bohemia.
Nos últimos anos da súa vida colaborou episodicamente en Hospital Central (en 2004) e El Comisario (en 2002). Deixou unha película, Dos billetes, de Javier Serrano, pendente de estrea no momento do seu falecemento e que supuxo o seu último traballo interpretativo.
En 1993 recibiu o Premio Nacional de Cinematografía da Generalitat de Cataluña.
Dositeo Rodríguez
Vida persoal
Faleceu aos 84 anos de idade como consecuencia da epidemia de coronavirus que afectou Galicia a comezos do ano 2020.
Enric Arredondo
Traxectoria
En 1997 estivo máis de tres meses en coma, espertando finalmente e retomando o seu traballo como actor. Nos últimos anos da súa vida viñera padecendo unha enfermidade ósea dexenerativa que lle levou a realizar os seus últimos traballos en cadeira de rodas.
Estivo casado coa tamén actriz Carmen Fortuny.
Piñeira, Baralla
San Salvador de Piñeira é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o IGE en 2010 tiña 91 habitantes (46 homes e 45 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 116 habitantes.
Situación
Limita ao norte con Baralla, ao oeste co río Neira, ao sur coas parroquias de Aranza, Pol e Sixirei, e ao leste coas parroquias de Vilarpunteiro e Constantín.
Festas
San Salvador, o 6 de agosto, e Nosa Señora de Lourdes, o 11 de febreiro.
Tyrese Gibson
Tyrese Darnell Gibson, nado no barrio de Watts, nos Ánxeles (California) o 30 de decembro de 1978, é un actor, cantante de R&B, compositor, rapeiro, ex modelo e VJ de MTV estadounidense. Despois de lanzar varios álbums, pasou a facer filmes, con varios roles principais en películas de Hollywood.
Traxectoria
Debutou nos en cines no 2001, co filme Baby Boy dirixida por John Singleton. Participou nas bandas sonoras de Waist Deep, 2 Fast 2 Furious e Fast Five.
Discografía
miniatura|dereita|200px|Tyrese Gibson en decembro de [[2008.]]
The Santa Clause
The Santa Clause é un filme estadounidense de 1994 de comedia e fantasía dirixido por John Pasquin. Escrito por Leo Benvenuti e Steve Rudnick, é o primeiro dos filmes da serie Santa Clause. Está protagonizado por Tim Allen no papel de Scott Calvin, un home ordinario que provoca a caída de Santa Claus dende o seu tellado.
The Simpsons Movie
The Simpsons Movie, é un filme de animación cómico estreado nos cines de todo o mundo o 26 de xullo de 2007 e nos Estados Unidos o 27 de xullo de 2007, baseada na serie de televisión The Simpsons. O filme foi dirixido por David Silverman e os personaxes deste foron dublados polos actores orixinais da serie: Dan Castellaneta, Julie Kavner, Nancy Cartwright, Yeardley Smith, Hank Azaria, Harry Shearer, Tress MacNeille e Pamela Hayden. O filme recadou 527 millóns de dólares en todo o mundo.
Caracterizando Albert Brooks como Russ Cargill, o malvado xefe da Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos, que ten a intención de destruír Springfield despois que Homer poluiu o lago da cidade. As persoas de Sprigfield acaban exiliadas, así como a familia Simpson, e Homer traballa no sentido de desfacer o seu erro, impedindo o plano de Cargill.
Talle
O talle é unha categorización da roupa que se fai para normalizar as medidas entre as diferentes persoas. As súas siglas proceden da denominación inglesa, segundo o seguinte esquema:
Prefectura de Gunma
A Prefectura de Gunma (群馬県, ぐんまけん, Gunma-ken) é unha prefectura do Xapón, situada na zona norte da rexión de Kanto, e ao centro-leste da illa de Honshu. A súa capital é Maebaxi-shi. A prefectura cobre 6.363,16 km² de superficie e habítana 2.010.959 persoas.
The Simpsons Movie
As tentativas anteriores de crear unha versión do filme The Simpsons fracasaron debido á falta dun script de duración adecuada e ao equipo apropiado de produción. Eventualmente, os produtores James L. Brooks, Matt Groening, Al Jean, Mike Scully e Richard Sakai iniciaron o desenvolvemento do filme en 2001. Un equipo de escritores constituída por Scully, Jean, Brooks, Groening, George Meyer, David Mirkin, Mike Reiss, John Swartzwelder, Jon Vitti, Ian Maxtone-Graham e Matt Selman foi montada. Eles crearon moitas historias, con Groening desenvolvendo unha a unha para o filme. O script foi re-escrito máis dun centenar de veces, a creatividade e a animación continuaron tras iniciaren en 2006. Isto significou horas de material acabado cortado do filme, que incluíu papeis cameo de Erin Brockovich, Minnie Driver, Isla Fisher, Kelsey Grammer e Edward Norton. Tom Hanks e Green Day no desenvolver da historia como eles mesmos.
Prefectura de Gunma
A prefectura fai fronteira coa prefectura de Nagano, a prefectura de Niigata, a prefectura de Fukushima, a prefectura de Tochigi e a prefectura de Saitama. Antes da Revolución Meiji coñecíase como a provincia de Kouzuque (上野国). Tamén se di Jōshū (上州).
Xeografía
dereita|300px|miniatura
Risako Sugaya
Risako Sugaya (菅谷梨沙子, すがや りさこ) (4 de agosto, 1994 en Kanagawa, Xapón) é unha cantante xaponesa de J-Pop. A súa carreira comezou en 2002 cando superou a audición de Hello! Project Kids, un grupo de pop formado por nenas abarcado dentro do Hello! Project. Dende entón forma parte do grupo Berryz Kobo, sendo normalmente unha das súas cantantes principais.
Castelo de Frías
Sitúase sobre a pena de La Muela, arredor do cal se desenvolve a armazón urbana da vila de Frías. Dende a súa privilexiada situación controla o Val de Tobalina e o paso do río Ebro mediante a ponte, tamén fortificada, que se sitúa aos seus pés. Esta é unha das rutas principais que uniron, historialmente, a meseta castelá coa cornixa cantábrica.
Está considerado como un dos castelos roqueiros máis espectaculares de Castela. O conxunto actual está conformado por unha mestura de construcións de diversos séculos: XII, XIII, XV e XVI.
Construído en cachotaría, o edíficio está ben conservado. O seu está interior exento de construcións auxiliares. O castelo ten usos turístico e dedícase tamén á realización de eventos lúdicos e deportivos. O castelo xunto á igrexa de San Vicente de Frías coroan a armazón urbana que rodean o outeiro de La Muela e son os vértices referenciais da silueta da vila.
Está protexido polo Decreto 22 de abril de 1949 e pola Lei 16/1985 sobre o Patrimonio Histórico Español.
Historia
En 1201 compleméntase coa construción da muralla e pasa ás mans da coroa tras ser entregado polos Armengol. O rei Afonso VIII refórmao dotándoo de novas defensas, pois chega a ser unha peza importante no control do territorio ao substituír o Castelo de Petralata nesas funcións.
En 1446, o castelo foi cedido a Pedro Fernández de Velasco y Solier, realizando este un importante labor de restauración. En 1450 a vila de Frías, gobernada ata ese momento polo poder real, non aceptou de bo grado o sometemento ao novo señor. Tras un longo asedio, os veciños deberon desistir. Os Reis Católicos crean o Ducado de Frías para os Velasco en 1492. Na segunda metade do século XV adáptase o seu uso á de artillaría, coa apertura de canoneiras e troneiras.
A súa función militar cesou tras a Guerra de Independencia. En 1920 pasa a mans municipais que intentou subastalo. Destinouse a lugar de esparexemento da poboación, no seu patio de armas realizábanse diferentes xogos populares e eventos deportivos. Unha vez restaurado ese foi un dos elementos estrela da oferta turística e cultural da cidade.
Descrición
Situado no outeiro de La Muela, sobre o paso do Ebro e a vía procedente de Vadillo, dominado a única entrada á cidade o castelo de Frías mantén unha curiosa característica, o conxunto da torre da homenaxe está situado nunha rocha separada do resto da construción con defensas e alxibe propios. Está rocha tivo varios desprendementos, hai polo menos tres documentados, que alteraron a súa estrutura.
Ao pé da torre da homenaxe, sitúase un recinto cuadrangular formado por altas murallas ameadas cun paseo de rolda e senllas torres redondas nos vértices exteriores. No recinto estaba o patio de armas, baixo o cal hai un grande alxibe cun pozo central, e aos lados estaban os edificios destinados a residencia no sur, pódense observar aínda os ventanais adornados por capiteis historiados, e para usos auxiliares (adegas, almacéns, cortes, etc...) ao norte.
O acceso realizábase mediante unha ponte levadiza que salvaba un foso escavado na rocha, tras el unha anteporta e no medio do muro a porta protexida mediante os sistemas de defensa de torre-porta.
Porta de acceso
Tras o foso salvado mediante unha ponte levadiza encontrámonos cunha anteporta, de clara función defensiva, dando un acceso oculto e abeirado baixo a torre-porta na que hai unha bufedeira, na que aínda hoxe en día é posible contemplar restos de vans en forma de canoneiras, troneiras e seteiras nos merlóns. A porta refórzase cunha tranca de ferro e unha reixa de aceiro ou madeira.
Na parte norte do patio de armas. baixo unha pequena torre, ábrese unha pequena porta de acceso ao castelo. Esta porta podíase utilizar como saída de emerxencia.
Torre do Reloxo
Na torre sur do muro da fachada este, a que queda sobre o núcleo urbano, situouse sobre o século XVI ou XVII un reloxo con campá para o servizo dos cidadáns. Actualmente o reloxo que se amosa no interior da torre corresponde ao século XVII e o servizo, que se segue prestando, realízase cun reloxo eléctrico. Esta torre de forma cilíndrica está situada no extremo oposto en relación á torre da homenaxe.
Torre da Homenaxe
miniatura|Torre da Homenaxe
A torre da homenaxe elévase de forma independente do resto da construción. É de planta poligonal e está construída en cachotaría. A torre únese ao resto do castelo por unha angosta escaleira. Consérvanse capiteis en columnas aximezadas. Dentro da torre, hai un par de estanzas abovedadas, e sobre elas unha terraza ameada con torreciñas sobre mísulas nos ángulos do leste. A parte superior está datada no século XV mentres que a inferior é dos restos máis antigos da fortaleza.
A torre da homenaxe tivo tres caídas documentadas ao longo da historia. A última delas, acontecida en 1830 e con 30 vítimas mortais, tivo que ver coa voadura dunha das portas das murallas da vila por parte do exército de Napoleón durante a guerra da independencia.
Sistema de defensa
O sistema defensivo que se acabou conformando baseábase na separación da fortaleza do núcleo urbano, único lugar por onde se lle podía atacar con facilidade, e uns grandes muros ameados co paso de rolda. No paso de rolda, corre polo muros leste, oeste e sur, sitúanse as ameas nas que se construíron seteiras. No século XV realizouse unha modificación para a artillaría construíndo canoneiras e troneiras.
O foso, a anteporta, o paso de rolda ameado e a torre da homenaxe separada e autónoma do resto do castelo constituían un eficaz sistema defensivo que complementaba á muralla que rodeaba o outeiro de La Muela, protexendo e determinando os límites da vila de Frías. Nesta muralla abríanse tres portas, a de Medina, a do Postigo e a da Cadea ou da Vila, esta última foi destruída polas tropas napoleónicas durante a Guerra da Independencia.
João Lúcio
João Lúcio Pousão Pereira, nado en Olhão o 4 de xullo de 1880 e finado o 26 de outubro de 1918, foi un poeta portugués, sobriño do pintor Henrique Pousão.
Traxectoria
João Lúcio comezou con só doce anos a publicar os seus primeiros versos no xornal O Olhanense. Sendo estudante no Liceu de Faro, fundou e dirixiu un xornal literario titulado O Echo da Academia. Acabados os estudos en Faro, foi estudar dereito a Coímbra en 1897, onde coñeceu a Teixeira de Pascoaes, Augusto de Castro, Alfredo Pimenta, Afonso Lopes Vieira, Fausto Guedes Teixeira e Augusto Gil, entre outros. João Lúcio colaborou con poemas seus en diversos xornais e revistas literarias nacionais. Fundou en 1899 un quincenario titulado O Reyno do Algarve. En 1901 publicou o seu primeiro libro, Descendo, aclamado pola crítica da época.
Ó regresar a Olhão en 1902, João Lúcio adquiriu fama como avogado, dadas as súas dotes como orador. Segundo os xornais da época, cada vez que o poeta acudía ó xulgado a sala enchíase. O poeta, monárquico, comezou como editor literario do semanario farense O Sul, xornal ligado ó Partido Regenerador Liberal de João Franco, en cuxas listas concorre e gaña un lugar, en 1906, para a Câmara dos Deputados. Foi nomeado presidente da comisión administrativa da Câmara Municipal de Olhão. Porén, en 1905, publicara O Meu Algarve.
Coa instauración da República, o poeta abandonou a política e comezou a viaxar coa súa familia por Europa. Publicou en 1913 Na Asa do Sonho. Probablemente inspirado polas súas viaxes, João Lúcio fixo construír unha casa de orixinal deseño nos Pinheiros de Marim, nos arredores de Olhão, a onde pensaba retirarse despois de abandonar a avogacía.
En 1914, invitado por Teixeira de Pascoaes, asociouse á Renascença Portuguesa, publicando un único poema na revista A Águia.
O 26 de outubro de 1918, João Lúcio morreu de pneumonía na casa que mandara construír, cando tiña 38 anos de idade. Postumamente, en 1921, foi publicado o libro de poemas Espalhando Fantasmas.
Alternancia
O termo alternancia pode referirse a:
Stjepan Filipović
Stjepan "Stevo" Filipović (alfabeto cirílico: Стјепан "Стево" Филиповић), nado o 27 de xaneiro de 1916 e asasinado o 22 de maio de 1942, foi un partisano iugoslavo que foi executado durante a segunda guerra mundial e postumamente declarado Heroe Popular de Iugoslavia.
Traxectoria
Filipović foi comandante da unidade partisana Tomnasko-Kolubarski en Valjevo no ano 1941. Foi capturado o 24 de febreiro de 1942 polas forzas do eixo e posteriormente aforcado en Valjevo (na Iugoslavia ocupada) o 22 de maio de 1942. Cando lle colgaron a soga ó redor do pescozo, Filipović ergueu os brazos e berrou "Morte ó fascismo, liberdade para a xente!", instando ó pobo iugoslavo a non deixar de amosar resistencia. Nese intre tomouse a coñecida fotografía, na cal se baseou a escultura na súa honra, na cidade de Valjevo.
Viladarcas, Barbeito, Vilasantar
Viladarcas é un lugar da parroquia de Barbeito no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña dez habitantes (sete homes e tres mulleres).
Lois García Carballido
Xosé Lois García Carballido, nado en Narón en 1974, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Profesor de inglés en Secundaria. Foi director do IES Agra de Raíces de Cee (2010-2011). Despois trasladouse ao IES de Ponteceso. Foi cabeza de lista do PSdeG-PSOE en Ponteceso nas eleccións municipais de 2011 e situouse como voceiro da oposición. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou de novo a candidatura socialista e foi elixido alcalde co apoio dos concelleiros de APIN e BNG, cos cales formou un goberno de coalición. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía ó logra-la maioría absoluta.
No outono de 2020 expulsou a 5 dos 8 concelleiros socialistas tras diversas discrepancias, polo que afrontou o resto do mandato en minoría. En abril de 2021 presentouse unha moción de censura encabezada por unha das edís exsocialistas e que contaba co apoio dos edís díscolos e dos demais grupos da oposición, a cal non foi tramitada dado que o voto dos edís díscolos contra un alcalde electo dentro da súa mesma lista non é válido. Nas eleccións municipais de 2023 perdeu a maioría absoluta e pasou de 8 a 4 concelleiros, se ben continuou a sela candidatura máis votada. Porén, perdeu a alcaldía ó apoiar outros grupos a investidura do candidato do PPdeG José Manuel Mato.
Prionailurus bengalensis
miniatura|240px|Prionailurus bengalensis da illa de [[Tsushima, no zoo de Fukuoka, Xapón.]] miniatura|240px|Prionailurus bengalensis no zoo de [[Berlín.]]
Prionailurus bengalensis é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos félidos, subfamilia dos felinos, unha das cinco que integran o xénero Prionailurus.
E o gato asiático máis amplamente distribuído. A súa área de dispersión esténde desde a rexión do Amur, no extremo oriente de Rusia até as illas de Indonesia, abarcando a península de Corea, China, Indochina, o subcontinente indio, e desde o oeste, do norte de Paquistán até as illas Filipinas polo leste.
Encóntrase en áreas utilizadas para a agricultura, pero prefire hábitats boscosos. Vive nas selvas tropicais de árbores perennifolias e en plantacións a nivel do mar, en bosques caducifolios subtropicais e bosques de coníferas no sopé da cordilleira do Himalaia a alturas superiores aos 1 000 msnm.
Características
É aproximadamente do tamaño dun gato doméstico (duns 60 cm de lonxitude), pero máis delgado e coas patas máis longas. A súa pequena cabeza está marcada con dúas raias escuras prominentes que van desde os ollos até as orellas, raias brancas pequenas que van desde os ollos até o nariz. A parte posterior das súas moderadamente longas e arredonadas orellas son de cor negra con manchas brancas centrais. O tronco e as extremidades están marcadas con puntos negros de diferente tamaño e cor, e ao longo do lombo corren de dúas a catro fileiras de manchas alongadas. A cola é aproximadamente da metade do tamaño da lonxitude cabeza-tronco e está salpicada po algúns aneis de cor negra. A coloración xeral do corpo é parda alaranxada co peito e ventre branco. A súa dieta comprende mamíferos medianos e pequenos, aves, réptiles e peixes. É de hábitos nocturnos, manténdose activo desde o solpor até o amanecer, aínda que non é raro velo durante o día. Nada con gran axilidade.
Dimensións
Lonxitude de cabeza e tronco, de 45 a 65 cm; lonxitude da cola, de 20 a 30 cm. Peso de 1,6 a 8 kg.
Camada
De 2 a 3 cachorros.
Descrición
A especie foi descrita en 1792 polo médico e naturalista escocés en ''Linnaeus, Anim. Kingdom, 1: 151, baixo o nome de Felis bengalensis''.
Etimoloxía
O epíteto específico, bengalensis, débese a que o espécime tipo procedía de Bengala, India.
Subespecies
Na actualidade recoñécense dentro da especie as seguintes subespecies:
Aínda que algúns autores engaden unha máis: Prionailurus bengalensis iriomotensis, que vive exclusivamente na pequena illa de Iriomote, nas illas Ryukyu (Xapón), que a maoiria recoñece como especie independente, Prionailurus iriomotensis Imaizumi, 1967. E, para outros, sería un Prionailurus incertae sedis.
Status
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o status da especie como LC (pouco preocupante), debido a que é unha especie mmoi estendida e relativamente común, aínda que a subespecie da illa Iriomonte, P. b. iriomotensis, avalíase por separado na súa Lista vermella porque a súa poboación é moi pequena e esta illada.
Ruanda nos Xogos Olímpicos
Ruanda competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1984, e dende entón participou en cada edición dos Xogos de Verán. O país nunca competiu nos Xogos de Inverno.
Copa Intertoto da UEFA 2000
A Copa Intertoto da UEFA do ano 2000 transcorreu nos días 8 e 22 de agosto dese ano. A competición estruturouse en catro fases de enfrontamentos a dous encontros, unha semifinal entre os vencedores e finalmente tres finais, os gañadoras das cales terían o dereito de disputar a Copa da UEFA.
O Celta de Vigo, o Udinese e o Stuttgart foron os tres equipos campións.
Primeira rolda
Os encontros de ida disputáronse os días 18 e 19 de xuño e os de vota os días 25 e 26.
Segunda rolda
Os encontros de ida disputáronse os días 1 e 2 de xullo e os de volta os días 8 e 9
Terceira rolda
Os encontros de ida disputáronse os días 15 e 16 de xullo e os de volta o 22 de xullo.
Semifinais
Os encontros disputáronse os días 26 de xullo e 2 de agosto.
Scuderia Centro Sud
A Scuderia Centro Sud foi un equipo de carreiras privado fundado por Guglielmo "Mimmo" Dei que participou na Fórmula Un e carreiras de coches deportivos entre 1956 e 1965.
As Casas Novas, Anxeriz, Tordoia
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Anxeriz, no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 29 habitantes (15 homes e 14 mulleres).
Scuderia Centro Sud
Tamén fixeron a Maria Teresa de Filippis a primeira piloto de Fórmula 1 da historia.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Río das Gándaras
O río das Gándaras é un curso fluvial galego, afluente do río Tambre pola marxe dereita.
Toponimia
Unha «gándara» fai referencia a un terreo baixo, areento, húmido e improdutivo, onde só medra a maleza. Procedería da palabra prerromana ganda, que significa «pedregal».
Selección masculina de hóckey sobre xeo da República Checa
A selección masculina de hóckey sobre xeo da República Checa é o equipo que representa á República Checa nas competicións internacionais de hóckey sobre xeo. En 2014, a IIHF publicou a clasificación mundial de seleccións, na que a República Checa ocupou o quinto posto. A selección da República Checa é considerada como un dos "Big Seven", xunto co Canadá, Suecia, Rusia, Eslovaquia, Finlandia e os Estados Unidos.
O último título mundial conseguido polo combinado checo chegou o 23 de maio de 2010 cando se alzou co Campionato do Mundo tras derrotar na final do campionato, celebrada en Colonia (Alemaña) ao combinado ruso por 1 gol a 2 (0 - 1, 0 - 1, 1 - 0).
Frank Hsieh
Frank Chang-ting Hsieh (Romanización taiwanesa: Siā Tiông-têng ou Chiā Tiông-têng; Chinés: 謝長廷), nado o 18 de maio de 1946, é o Primeiro ministro da República da China dende o 1 de febreiro de 2005. Anteriormente fora alcalde de Kaohsiung dende 1998. Pertence ao Partido Democrático Progresista.
-145
Outros
Historia ano a ano
Barbeitas, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo
Barbeitas é un lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo, no concello lugués de Mondoñedo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
Nizza di Sicilia
Nizza di Sicilia (Nizza i Sicilia en siciliano) é un concello italiano da provincia de Messina, rexión de Sicilia.
Muíño do Vento, Meirás, Sada
Muíño do Vento é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 51 habitantes (25 homes e 26 mulleres).
Sete marabillas de Portugal
As Sete Marabillas de Portugal foron elixidas nunha votación popular que comezou o 7 de decembro de 2006 e que tivo unha duración de sete meses, feita vía internet, teléfono ou mensaxes de texto. Esta selección fíxose co apoio do Ministerio da Cultura de Portugal.
A escolla partiu dos 794 monumentos nacionais clasificados polo IPPAR, que foron reducidos primeiro a 77 monumentos e logo a 21 por un comité de especialistas, que tiveron en conta unha serie de criterios técnicos e culturais.
O día 7 de xullo de 2007 (o día sete do mes sete do ano sete), despois do voto de máis de 350.000 portugueses, fíxose pública a lista dos sete monumentos elixidos.
Níquel
O níquel é un elemento químico de número atómico 28 e símbolo Ni situado no grupo 10 da táboa periódica dos elementos.
Características principais
É un metal de transición de cor branca prateada, condutor da electricidade e da calor, é dúctil e maleable polo que se pode laminar, puír e forxar facilmente, e presenta certo ferromagnetismo. Atópase en distintos minerais, en meteoritos (aliado con ferro) e, en principio, hai níquel no interior da Terra.
É resistente á corrosión e adóitase utilizar como recubrimento, mediante electrodeposición. O metal e algunha das súas aliaxes, como o metal Monel, utilízanse para manexar o flúor e algúns fluoruros debido a que reacciona con dificultade con estes produtos.
O seu estado de oxidación máis normal é 2. Pode presentar outros, observáronse estados de oxidación 0, 1 e 3 en complexos, pero son moi pouco característicos.
Aplicacións
Aproximadamente o 65% do níquel consumido emprégase na fabricación de aceiro inoxidable austenítico e outro 12% en superaliaxes de níquel. O restante 23% repártese entre outras aliaxes, baterías recargables, catálise, cuñaxe de moeda, recubrimentos metálicos e fundición:
Papel biolóxico
Moitas, aínda que non todas, as hidroxenases conteñen níquel, especialmente naquelas cuxa función é oxidar o hidróxeno. Parece que o níquel sofre cambios no seu estado de oxidación, o que semella indicar que o núcleo de níquel é a parte activa da encima.
O níquel está tamén presente na encima metil CoM redutase e en bacterias metanoxénicas.
Historia
O uso do níquel remóntase aproximadamente ao século IV adC, xeralmente xunto co cobre, xa que aparece con frecuencia nos minerais deste metal; bronces orixinarios da actual Siria teñen contidos de níquel superiores ao 2%. Manuscritos chineses suxiren que o «cobre branco» se utilizaba en Oriente cara a 1700-1400 a. C., así a todo a facilidade de confundir as menas de níquel coas de prata induce a pensar que en realidade o uso do níquel foi posterior, cara ao século IV a. C.
Os minerais que conteñen níquel, como a niquelina, empregáronse para colorear o vidro. En 1751 Axel Frederik Cronstedt, intentando extraer cobre da niquelina, obtivo un metal branco que chamou níquel, xa que os mineiros de Hartz atribuían ao «vello Nick» (o diaño) o que algúns minerais de cobre non puidesen ser traballados e o metal responsable diso resultou ser o descuberto por Cronstedt na niquelina, ou kupfernickel, diaño do cobre, como se chamaba e se chama aínda ao mineral.
A primeira moeda de níquel puro cuñouse en 1881.
Abundancia e obtención
O níquel aparece en forma de metal nos meteoritos xunto co ferro (formando as aliaxes kamacita e taenita) e crese que se atopa no núcleo da Terra xunto co mesmo metal. Combinado atópase en minerais diversos como garnierita, millerita, pentlandita e pirrotina.
O Corgo, Soandres, A Laracha
O Corgo é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 21 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 8 homes e 13 mulleres.
Níquel
Abundancia e obtención
As minas de Nova Caledonia (Australia) e o Canadá producen hoxe día o 70% do níquel consumido. Outros produtores son Cuba, Porto Rico, Rusia e a China.
Os principais minerais de níquel
A niquelita (AsNi), a garnierita (Se4 Ou13 [Nin, Mg]2 2H2Ou), este último é un dos minerais máis empregados na extracción do níquel, tamén existen os sulfuros, deles os máis importantes son os sulfuros de ferro e níquel, pentlandita e pirrotita (Nin, Fe) xSy, outros minerais que se atopan na natureza son os arseniuros, silicatos, sulfoarseniuros.
Isótopos
200px|esquerda Na natureza atópanse 5 isótopos estables: Nin-58, Nin-60, Nin-61, Nin-62 e Nin-64, sendo o máis lixeiro o máis abundante (68,077%). Caracterizáronse ademais 18 isótopos radioactivos dos que os máis estables son o Nin-59, o Nin-63 e o Nin-56 con vidas medias de 76.000 anos, 100,1 anos e 6,077 días respectivamente. Os demais radioisótopos, con masas atómicas dende 52 uma (Nin-52) a 74 uma (Nin-74), teñen vidas medias inferiores a 60 horas e a maioría non acadan os 30 segundos. O níquel ten amais un estado metaestable.
O Nin-56 prodúcese en grandes cantidades en supernovas de tipo II correspondendo a forma da curva de luz á desintegración do Nin-56 en Co-56 e este en Fe-56.
O Nin-59 é un isótopo de longa vida obtido por cosmoxénese. Este isótopo atopou diversas aplicacións na datación radiométrica de meteoritos e na determinación da abundancia de po extraterrestre en xeos e sedimentos. O Nin-60 é fillo do Fe-60 (vida media de 1,5 millóns de anos) cuxa persistencia no sistema solar en concentracións suficientemente altas puido causar variacións observables na composición isotópica do Nin-60, deste xeito, a análise da abundancia de Nin-60 en materiais extraterrestres pode proporcionar información sobre a orixe do sistema solar e a súa historia primordial.
Precaucións
A exposición ao níquel metal e os seus compostos solubles non debe superar os 0,05 mg/cm³ medidos en niveis de níquel equivalente para unha exposición laboral de 8 horas diarias e 40 semanais. Os vapores e o po de sulfuro de níquel sospéitase que sexan canceríxenos.
O carbonilo de níquel (Nin(CO)4), xerado durante o proceso de obtención do metal, é un gas extremadamente tóxico.
Pol, Baralla
Santa María de Pol é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 83 habitantes (45 mulleres e 38 homes), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 86 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 63 habitantes, sendo 31 homes e 32 mulleres.
Níquel
Precaucións
As persoas sensibilizadas poden manifestar alerxias ao níquel. A cantidade de níquel admisible en produtos que poidan entrar en contacto coa pel está regulada na Unión Europea; malia iso, a revista Nature publicou en 2002 un artigo no que investigadores afirmaban atopar en moedas de 1 e 2 euros niveis superiores aos permitidos, crese que debido a unha reacción galvánica.
Pol, Baralla
Xeografía
Santa María de Pol, coma o seu concello, ten a presenza do monte Pena do Pico cuxa altitude é de pouco máis de 1 000 metros. Os prados situados a unha cota de 500 metros están arrodeados por prados mentres que as ladeiras están cheas de bidueiros, acivros e carballos, deixando as zonas máis elevadas cubertas por queiroas, toxos e xestas. Hai unha lenda que di que nos magostos os novos bailaban nus, feluxentos, pintados de negro; o ritual pode remontarse a tempos primitivos, mais na actualidade este ritual non é practicado polos habitantes.
Fast & Furious
Fast & Furious é un filme de acción estadounidense, o cuarto da serie The Fast and the Furious, dirixiuno Justin Lin e a súa estrea foi o 3 de abril de 2009 nos Estados Unidos.
A historia sitúase entre o segundo e o terceiro filme, os protagonistas do filme orixinal Vin Diesel, Paul Walker, Michelle Rodriguez e Jordana Brewster recuncan nos seus papeis.
Gonzalo Caballero
Gonzalo Caballero Míguez, nado en Ponteareas o 9 de xaneiro de 1975, é un economista, especialista en economía política e análise institucional e autor de referencia sobre o novo institucionalismo en España.
Profesor titular do Departamento de Economía Aplicada da Universidade de Vigo, político galego membro activo do PSdeG, e habitual comentarista en diversos medios de comunicación.
Omega (homónimos)
Omega pode referírse a:
Blog (filme)
Sinopse
BLOG é a historia dun grupo de adolescentes, rapazas de 15 anos, de clase media-alta, ben educadas, intelixentes, sensibles e conscientes. Un grupo de mozas cun plan segredo e un obxectivo común, o que elas consideran unha meta absoluta e unha verdade universal: a necesidade de vivir emocións fortes que as distingan do resto.
Gonzalo Caballero
É fillo de Gonzalo Caballero Álvarez, capitán da Mariña mercante e irmán máis vello de Abel Caballero Álvarez e, por tanto, sobriño deste último.
Académica
Licenciouse en ciencias económicas con premio extraordinario e doutorouse en economía cum laude na Universidade de Vigo.
Foi Visiting Scholar na Washington University in St. Louis, Missouri, no grupo de traballo do profesor Douglass North (premio Nobel de Economía) e tamén foi investigador visitante no Centro de Estudos Avanzados en Ciencias Sociais do Instituto Juan March, na Universidade de California en Santa Bárbara e en Berkeley, no grupo do profesor Olivar Williamson, tamén premio Nobel de Economía.
Foi profesor visitante na Universidade Comenius de Bratislava, na Universidade Carolina de Praga, na Universidade de Valencia, na Universidade de Roma III, na Universidade de Granada e na Universidade Técnica de Talín.
É profesor titular do Departamento de Economía Aplicada da Universidade de Vigo e imparte docencia na Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais e na Facultade de Ciencias Xurídicas e do Traballo, no grao en Economía e no programa conxunto de Administración e Dirección de Empresas e Dereito.
Publicou unha decena de libros e máis de medio cento ensaios e artigos en prestixiosas revistas científicas de economía e ciencia política. A súa obra máis coñecida é Political economy of institutions, democracy and voting, coeditada con Norman Schofield en Springer.
Política
Politicamente é membro do PSdeG e foi concelleiro en Vigo por este partido. Liderou unha corrente alternativa dentro da agrupación local do partido en Vigo, que posteriormente se estendeu parcialmente por Galicia. Porén, non conseguiu converterse en liña maioritaria do socialismo galego.
Militante socialista desde hai máis de 20 anos, en 1998 coordinou o grupo de apoio en Galicia a Josep Borrell nas primarias que este gañou contra Joaquín Almunia. Actualmente é membro do Comité Nacional Galego do PSdeG-PSOE. No Congreso Nacional do PSdeG-PSOE de 25 de xullo de 2008, reclamou, como portavoz da alternativa, que o PSdeG-PSOE apostase por un maior ritmo de cambio político desde o goberno galego, por un estilo de menor autosatisfacción e por un fortalecemento do partido, da organización e do papel dos seus militantes. As súas teses non foron aceptadas pola dirección oficial do socialismo galego, que sostiña que o PSdeG sería a primeira forza política do país. Nove meses máis tarde, o PPdG acadou a maioría absoluta nas eleccións autonómicas de marzo de 2009.
Gonzalo Caballero intentou facerse en 2008 e 2012 coas rendas da agrupación socialista máis numerosa de Galicia, a de Vigo, en ambos os casos sen éxito. E o 17 de abril de 2009 postulou, unha vez máis, a súa candidatura á secretaría xeral dos socialistas galegos, pola que se bateu con Pachi Vázquez. Defendeu a necesidade dun novo proxecto renovado e de futuro no PSdeG-PSOE, máis alá do debate dos nomes e da solución política definida pola dirección. O secretario xeral dos socialistas en Galicia dilucidouse no congreso socialista acontecido o 25 de abril de 2009, despois do congreso extraordinario celebrado en Pontevedra tras o shock sufrido polos socialistas ao seren desaloxados da Xunta. Pero naquela ocasión non logrou reunir os avais necesarios e Vázquez converteuse en líder do PSdeG sen rivais.
As súas críticas contra o rexedor vigués e á falta de democracia interna no PSOE da cidade olívica, así como a súa constante petición de impedir a acumulación de cargos da presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, entón concelleira e deputada no Congreso, custoulle en 2013 o aviso dunha apertura de expediente.
En 2016 decidiu, unha vez máis, concorrer ás primarias do PSdeG, anunciadas para o 28 de maio, para pugnar así por ser candidato á presidencia da Xunta, enarborando a bandeira dun programa de renovación, constituíu grupos de traballo nas catro provincias galegas para recoller os 1 100 avais que necesitaba, como mínimo, para poder dar a batalla. Isto garantía que se puideran celebrar as primarias, dado que habería máis dun candidato, xa que se postulara o tamén economista compostelán Xoaquín Fernández Leiceaga. Porén, tras anunciar Méndez Romeu a súa candidatura, G. Caballero optou por non presentarse, apoiando a Leiceaga, que finalmente gañou a M. Romeu.
No ano 2017 decidiu concorrer ás primarias a secretaría xeral do PSdeG. As mesmas se postularon tamén coma candidatos Xoaquín Fernández Leiceaga que o final no se presentóu tras conseguir os avais necesarios e Juan Díaz Villoslada. Finalmente Fernández Leiceaga apoiaría a súa candidatura mediante un pacto e Gonzalo Caballero resultaría elixido secretario xeral do PSdeG.
No ano 2021 voltóu a presentarse as primarias a secretaría xeral do PSdeG para revalidar o cargo, perdendo as mesmas fronte a Valentín González Formoso.
Formador de opinión
Escribiu artigos de opinión en diversos periódicos, e foi colaborador habitual do programa Vía V en V Televisión, a cadea do grupo Voz.
Obras destacadas
A continuación figura unha selección :
Ha Ha Clinton-Dix
Ha'Sean Treshon "Ha Ha" Clinton-Dix, nado o 21 de decembro de 1992 en Orlando, Florida, é un xogador estadounidense de fútbol americano profesional que xoga como free safety para os Washington Redskins da National Football League (NFL). Despois de ir ao Instituto Dr. Phillips da súa cidade natal, Clinton-Dix acudiu á Universidade de Alabama, onde gañou en dúas o campionato da NCAA. En 2014 foi a escolla de primeira rolda dos Packers no Draft da NFL, conseguindo na súa terceira temporada ser Pro Bowl.
Praia, Cabo Verde
O centro da cidade é denominado Platô, debido a situarse nunha pequena planicie (do francés plateau: meseta) xunto ao mar, que alberga os edificios públicos e outros edificios importantes, como o Palacio presidencial, construído a finais do século XIX para ser a residencia do gobernador  Portugués. Tamén conta co antigo Concello, con fachada clásica e torre central, a igrexa Nosa Señora da Graza, tamén ao estilo clasicista, o Museo Etnográfico e o Monumento de Diogo Gomes, navegante Portugués e descubridor da illa de Santiago en 1460.
É o porto do transbordador que une as illas e alberga un dos dous aeroportos internacionais cos que conta o país.
Historia
thumb | left | Unha representación de Praia durante o 1781 [[Batalla de Porto Praia.]] thumb|left| Praia, representada en 1806. A illa de Santiago descubriuna Antonio da Noli en 1460. O primeiro asentamento na illa foi Ribeira Grande (Cidade Velha). A aldea de 'Praia de Santa Maria' menciónase por primeira vez arredor de 1615 e creceu preto do porto natural. Os portos de Santiago eran importantes portos de escala para os barcos que navegaban entre Portugal e as colonias portuguesas en África e América do Sur. Entre finais do século XVI e finais do XVIII, tanto Ribeira Grande como Praia sufriron moitos ataques de piratas, incluídos os de Francis Drake ( 1585) e Jacques Cassard ( 1712).
Pola súa estratéxica posición nunha meseta, tiña unha mellor protección contra ataques piratas, o que lle deu unha gran vantaxe sobre a cidade máis antiga de Ribeira Grande (Cidade Velha). Pouco a pouco substituíu a Cidade Velha para converterse no asentamento máis importante de Cabo Verde e converteuse na capital de Cabo Verde en 1770. A batalla naval de Porto Praia tivo lugar no Porto da Praia o 16 de abril de 1781, xa que Portugal era neutral, implicou a Gran Bretaña e Francia e finalizou nun empate táctico e Vitoria estratéxica francesa. Praia foi a primeira parada da viaxe de Charles Darwin co HMS Beagle en 1832.
Durante o século XIX, a Meseta reurbanizouse completamente con rúas segundo un plan de cuadrícula, bordeada de grandes edificios e mansións coloniais. Praia converteuse oficialmente en 1858 nunha (cidade), que conseguiu o seu status de capital de Cabo Verde, concentrando os roles políticos, relixiosos e económicos. A principios da década de 1920, a poboación roldaba os 21.000 habitantes.
Como noutras partes do arquipélago, a resistencia contra o dominio portugués aumentou nos anos cincuenta. Non houbo unha guerra de independencia aberta como na Guinea-Bissau, despois da Revolución dos Caraveis de 1974 en Portugal e o resultado final da Guerra colonial portuguesa, Cabo Verde declarou a independencia en xullo de 1975. Despois da independencia, Praia sufriu un auxe demográfico, recibindo movementos migratorios de todas as illas. Como resultado, o 56% de toda a poboación de Cabo Verde reside actualmente en Santiago, e o 29% só no Concello de Praia. A súa poboación estimada alcanzou os 151.436 (2015). O 28 de xuño de 1985 Praia converteuse en membro da organización internacional UCCLA, a Unión de Cidades Capitais Luso Afroamericanas.
Roncón
Roncón pode designar:
Praia, Cabo Verde
Demografía
thumb | [[: pt: Nossa Senhora da Graça (Santiago) | Nossa Senhora da Graça igrexa.]] Segundo a oficina nacional de estatísticas, a poboación da cidade estímase 159.050 a xullo de 2017. A mediados do século XIX, a poboación estimábase entre 1.500 e 2.000.
Economía
Sendo a capital do país así como o núcleo económico, Praia é unha das cidades máis viables economicamente do arquipélago de Cabo Verde. Ao redor dun terzo (1/3) da poboación da cidade vivía en 2014 por baixo da liña de pobreza. O produto metropolitano bruto da cidade é de aproximadamente o 39% do PIB do país, traducíndose en 4764 dólares de ingresos por habitante.
TACV Cabo Verde, a compañía aérea nacional de Cabo Verde, ten a súa sede en Praia.
Youth crew
O youth crew é un sub-xénero do hardcore punk, definido sobre todo pola banda Youth of Today, que estivo principalmente activo nos anos 80, particularmente durante a escena hardcore de Nova York de 1988. O youth crew distínguese doutras escenas hardcore e punk pola súa furia, optimismo ou perspectiva moralista rimbombante, ademais do son vándalo do hardcore neoiorquino. As bandas orixinais de youth crew e os seus seareiros eran principalmente mozos straight edge, e algúns dos grupos posteriores afondaron nos intereses espirituais (particularmente Hare Krishna) e políticos.
Pousada, Baralla
Santiago de Pousada é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 119 habitantes (62 homes e 57 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 129 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 107 habitantes, sendo 54 homes e 53 mulleres.
Iria Sobrado
Iria Fernández Sobrado, nada no Carballiño o 13 de novembro de 1979, é unha actriz galega de teatro e televisión.
Traballos en televisión
Todos na TVG:
Cercle Brugge KSV
O Cercle Brugge Koninklijke Sportvereniging é un club de fútbol belga, da cidade de Bruxas. Fundouse en 1899 e compite na Primeira División de Bélxica.
CREA
As siglas CREA poden referirse a:
Shavkat Mirziyoyev
Shavkat Mirziyayev, nado en 1957, é un político uzbeko. É Primeiro ministro do Uzbekistán dende o 12 de decembro de 2003. En outubro de 2021, Shavkat Mirziyoyev foi reelixido presidente de Uzbekistán.
Piñeiro, Meirás, Sada
Piñeiro é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 218 habitantes (103 homes e 115 mulleres).
Newark, Nova Jersey
Newark, alcumada a "cidade de ladrillos," é a cidade máis grande do estado de Nova Jersey nos Estados Unidos de América. Ten unha poboación de 273.500 persoas. Coñécese como Nuarca entre a numerosa comunidade de emigrantes galegos presente na zona.
Encóntrase aproximadamente 8 km ao oeste de Manhattan e 4 km ao norte de Staten Island (ambas pertencentes a Nova York). A súa localización próxima ao océano Atlántico sobre a baía de Newark fixo que o porto de Newark sexa o maior porto de contedores do porto de Nova York. Tamén posúe o Aeroporto Internacional Liberdade de Newark, que foi o primeiro gran aeroporto en atender á área metropolitana de Nova York.