cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guido Bentivoglio
Guido Bentivoglio, nado o 4 de outubro de 1579 e finado o 7 de setembro de 1644, foi un cardeal e diplomático italiano.
Traxectoria
miniatura|Cardeal Bentivoglio, por [[Antoon van Dyck (Palazzo Pitti).]] Era membro da rama de Ferrara da influente familia Bentivoglio de Boloña, o fillo máis novo do marqués Cornelio Bentivoglio e Isabella Bendidio. Estudou nas universidades de Ferrara e Padua, onde en 1598 recibiu un doutoramento en lei canónica e civil. Volveu a Ferrara, e entrou ó servizo do papa Clemente VIII tras unha visita que fixera á cidade. O sucesor de Clemente, Paulo V consagrouno bispo titular de Rodas en 1607, cunha dispensa por faltarlle tres meses para ter a idade canónica e por non estar ordenado aínda, para poder exercer como nuncio en Flandres (1607-1615). Posteriormente foi nuncio en Francia (1616-1621).
Á volta a Roma en 1621 o papa creouno cardeal, o cardeal Richelieu e Luís XIII confiáronlle os asuntos franceses na corte papal, posición que retivo ata 1641 cando o papa Urbano VIII o nomeou para a sé episcopal de Palestrina. En 1633 foi un dos que asinaron a condena papal de Galileo. O máis serio candidato a suceder a Urbano morreu na apertura do conclave de 1644.
Escribiu Della guerra di Fiandria na que se describe en estilo elocuente a guerra relixiosa nos Países Baixos e Memorie, lettere e relazioni diplomatiche.
Código de Dereito Canónico
O Código de Dereito Canónico (en latín Codex Iuris Canonici, abreviado como "CIC" nas citas bibliográficas) é o conxunto ordenado das normas xurídicas (dereito canónico) que regulan a organización da Igrexa Católica de rito latino, a súa xerarquía de goberno, os dereitos e obrigas dos fieis, os sacramentos e as sancións que se establecen pola conculcación desas normas.
Código de 1917
thumb|[[Bieito XV, quen promulgou o primeiro Código de Dereito Canónico.]]
En 1904, Pío X creou unha comisión para redactar dito Código, e logo dunha ducia de anos de traballo, foi Bieito XV quen promulgou o Código o 27 de maio de 1917, que entrou en vigor o 19 de maio de 1918. O Código de 1917 é coñecido, xa que logo, como Código pío-beneditino.
Código de 1983
thumb|[[Xoán Paulo II, quen promulgou o Código vixente.]] Coa convocatoria do Concilio Vaticano II polo papa Xoán XXIII, anunciouse a reforma do Código, atrasada até a súa finalización. Logo da morte do papa e do final do concilio, Paulo VI creou a comisión encargada da súa reforma en 1964.
O código mantivo a súa natureza distinta para as igrexas de rito latino e as Igrexas católicas orientais, como no de 1917. Os decretos conciliares modificaran parte do Código de 1917, e os primeiros traballos dirixíronse á adaptación e derogación dos canons afectados. Consultouse a todos os bispos e a outros eclesiásticos, así como a todas as Facultades de dereito canónico. Realizáronse dous proxectos en 1977 e 1980, que foron estudados por canonistas, bispos, cardeais e superiores relixiosos. Coas diferentes reflexións redactouse o borrador de 1982.
O 25 de xaneiro de 1983, coa constitución apostólica Sacrae disciplinae leges, Xoán Paulo II promulgou o novo Código, que entrou en vigor o 27 de novembro de dito ano, e creou o novo órgano para a interpretación do texto, a Pontificia Comisión para a interpretación auténtica do Código de Dereito Canónico, coas mesmas funcións que tiña a anterior comisión de interpretación.
En 1988, mediante a constitución apostólica Pastor Bonus, a comisión foi transformada no Pontificio Consello para os Textos Lexislativos, con competencias mais amplas.
Malia existir moitas traducións do CIC, tan só o texto orixinal latino é considerado legal.
Modificacións
En 1998 Xoán Paulo II emitiu o motu proprio Ad Tuendam Fidem, que emendou dous canons (o 750 e o 1371) do CIC, que aumentou as normas para que fosen respectadas as verdades doutrinais propostas de xeito definitivo polo Maxisterio da Igrexa e actualizou as penas canónicas relacionadas.
O 15 de decembro de 2009 Bieito XVI emitiu o motu proprio Omnium in Mentem, que modificou cinco canons (1008, 1009, 1086, 1117 e 1124) para deixar máis claro que, daqueles que reciben o sacramento da orde, tan só os bispos e sacerdotes poden actuar in persona Christi, non así os diáconos.
Libro IV: A función de santificar da Igrexa
Esta parte trata das normas referentes aos sete sacramentos, dos sacramentais (como os exorcismos ou as procesións), da liturxia das horas, dos enterros relixiosos, do culto aos santos e veneración das súas reliquias e das festas e lugares sagrados.
Libro V: Os bens temporais da Igrexa
Este libro define o dereito en canto ás propiedades da Igrexa como institución:
Historia compostellana
miniatura|Miniatura representando o descubrimento do sepulcro do apóstolo Santiago polo bispo [[Teodomiro (bispo)|Teodomiro, cun anxo incensando e indicando cal é.]] De rebus gestis D. Didaci Gelmirez, primi compostellani archiepiscopi, Historia compostellana ou Historia compostelá é unha crónica en lingua latina escrita a partir de 1109 dentro do círculo de Diego Xelmírez, primeiro bispo e despois a partir do ano 1120 arcebispo de Santiago de Compostela.
Descrición
A finalidade da obra é rexistrar os feitos realizados por Xelmírez para engrandecer a sé apostólica e dá unha perspectiva dende o reino de Galicia dos sucesos que acontecen no seu tempo, constituíndo deste xeito unha fonte historiográfica de gran valor ao incluír documentos históricos no propio texto. miniatura|page=3| ESPAÑA SAGRADA THEATRO GEOGRAPHICO-HISTORICO DE LA IGLESIA DE ESPAÑA TOMO XX. HISTORIA COMPOSTELANA Dala a luz el M.R.P.Mro.Fr.[[Enrique Flórez|Henrique Florez 1765 ]] A Historia compostellana abrangue entre os anos 1100 e 1139 e contense en tres libros. O primeiro redactor foi Nuño Alfonso, cóengo da Catedral de Santiago de Compostela (e bispo de Mondoñedo dende 1112), que comezou o traballo logo da morte do rei Afonso VI de León (1109), aínda que contou con varios colaboradores, principalmente Hugo (cóengo compostelán que sería bispo do Porto, de orixe francesa) e Xiraldo de Beauvais, amigos persoais de Xelmírez. Xiraldo escribiu a maior parte da historia, continuando o labor a partir do ano 1120. Outros colaboradores foron Pedro Anaia e posibelmente, Rainerio o magister.
Henrique VIII de Inglaterra
Henrique VIII Tudor, nado o 28 de xuño de 1491 e finado o 28 de xaneiro de 1547, foi Rei de Inglaterra a partir do 21 de Abril (coroado a 24 de xuño) de 1509, até a súa morte. Foille concedido o título de rei de Irlanda polo Parlamento Irlandés en 1541, tendo obtido anteriormente o título de Lord de Irlanda.
Traxectoria
Henrique naceu no Palacio Real en Greenwich, Londres, segundo fillo do rei Henrique VII e Isabel de York, séndolle concedido o título de Duque de York. Foi designado Príncipe de Gales e herdeiro do trono despois da morte do seu irmán máis vello Artur en 1502.
Derrington-Francis
Derrington-Francis Racing Team foi un construtor de Fórmula 1 do Reino Unido. O equipo foi fundado por Stirling Moss, o ex xefe de mecánicos, Alf Francis e o axustador de motores Vic Derrington, adquiriron un vello coche ATS Tipo 100 despois do seu peche en 1963. O coche, chamado Derrington-Francis ATS polo equipo de fundadores, apareceu cun chasis de bastidor, unha curta distancia entre eixes e paneis de aluminio de forma cadrada.
O coche fixo o seu debut no Gran Premio de Italia de 1964, onde foi pilotado polo portugués Mario de Araujo Cabral Cualificou 19 na grella, Cabral loitou con Peter Revson e Maurice Trintignant na primeira parte da carreira, antes de que un problema no encendido forzarao a retirarse na volta 25. Cabral ía pilotar o coche en futuras carreiras, pero Dan Gurney danou o chasis nunha proba privada e o equipo non fixo máis aparicións en carreiras.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Henrique VIII de Inglaterra
Traxectoria
Frustrado coa ruptura das negociacións, Henrique VIII ignorou a lei canónica que lle impedía unirse a outra muller por estar xa casado, e casou con Ana Bolena a 25 de xaneiro de 1533. Esta actitude de afronta sen precedentes á Igrexa católica valeulle a excomuñón, declarada por Clemente VII o 11 de xullo de 1533. A consecuencia da excomuñón, Henrique decidiu a ruptura coa Igrexa católica, declarou a disolución dos mosteiros, tomando así moitas das pertenzas da Igrexa, e creou a Igrexa de Inglaterra, da que se declarou líder. Esta decisión fíxose oficial co decreto da supremacía (Act of Supremacy) de 1534. A negativa de xurar obediencia a este decreto levouno a condenar ao humanista Thomas More, o seu antigo Lord Chanceler, á morte.
Durante o ano de 1513, Thomas Howard, terceiro Duque de Norfolk, derrotou a tentativa de invasión de James IV de Escocia en Flodden durante a ausencia de Henrique VIII na guerra con Francia. A longa rivalidade de Henrique co rei Francisco I de Francia tornouse aínda máis seria pola cooperación entre Francia e Escocia, ambos países católicos nesta altura. A paz con Francia foi finalmente restablecida en 1546.
Henrique VIII incrementou moito o poderío marítimo inglés, estabelecendo portos en Woolwich e Deptford no río Támese no sueste de Londres, e instituíndo unha mariña eficiente. O seu barco capitán (flagship), Mary Rose, afundiuse no Solent (no canal inglés) durante a batalla e a súa recuperación nos anos 80 do século XX foi un fito na investigación arqueolóxica desta época. O navío encóntrase hoxe en exposición no peirao de Portsmouth.
O Porvelo, O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
O Porvelo é un lugar da parroquia do Aparral no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Vilelas, Vilarrube, Valdoviño
Vilelas é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 39 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 16 homes e 23 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 35 habitantes.
The Day of the Jackal
The Day of the Jackal (1971) é unha novela de suspense escrita polo novelista británico Frederick Forsyth, publicada en 1971, que trata sobre un asasino profesional que é contratado polo grupo terrorista francés OAS a comezos da década de 1960, para matar a Charles de Gaulle, o presidente de Francia.
É unha novela do xénero de espionaxe de ficción, loada pola descrición realista que fai de Francia en 1963, e por unha trama coidadosamente elaborada. Recibiu críticas e comentarios moi positivos cando se publicou inicialmente en 1971, e premiouse en 1972 co Premio Edgar á mellor novela, outorgado pola Mystery Writers of America.
Tal como se relata na novela, a OAS existiu e foi liderada por Jean-Marie Bastien-Thiry, un oficial veterano da Guerra de Independencia de Alxeria. Empeza cunha detallada descrición do atentado contra a vida de De Gaulle, o fusilamento de Bastien-Thiry, e o resto da trama é ficción.
A historia segue os traballos dun asasino eficiente e incansable, mentres se prepara para eliminar a De Gaulle; e tamén os traballos dun detective francés igualmente profesional, aínda que moi presionado, ao que se lle asigna a tarefa de identificar e deter ao asasino con discreción.
Sinopse
A OAS, acosada pola policía francesa, agóchase no estranxeiro, e decide contratar a un asasino profesional que di chamarse Chacal, para que mate ao presidente, para vingarse da morte do seu líder e dar un golpe de efecto en favor da causa. Tres eran os candidatos para contratar e finalmente o británico Chacal foi o escolleito. Durante toda a novela non se revela a identidade deste frío e desapiadado asasino.
Chacal vai esquivando o cerco que a policía francesa vai exercendo sobre el, mais será capaz de evitalo até o último momento, cando dispara contra de Gaulle. De forma casual, no momento do disparo, o presidente abáixase para bicar nas meixelas, ao estilo francés, a un veterano de pequena estatura condecorado, e a bala non dá no obxectivo, o que permitirá que se descubra e que acabe tiroteado, aínda que hai a dúbida final de se morreu el ou non.
Versións cinematográficas
O notable éxito da novela fixo que non tardara en realizarse unha película, dirixida por Fred Zinnemann en 1973. O personaxe principal do asasino foi feito por Edward Fox. A película amosa as páxinas que imaxinara Forsyth para a súa novela e pon ao espectador na pel do asasino que intenta matar ao presidente da república francesa.
The jackal: Chacal é unha produción estadounidense, de 1997, mais non está inspirada na novela orixinal, senón na versión cinematográfica anterior de 1973. Foi realizada por Michael Caton-Jones, con Bruce Willis no papel do asasino, aínda que nesta ocasión, o obxectivo non era o presidente de Francia, senón a dona do presidente dos Estados Unidos. O punto de vista da película non é a do asasino, como ocorría na versión anterior, máis fiel á novela, senón a dun prisioneiro pertencente ao IRA que o FBI utiliza para buscar o asasino. Este papel foi interpretado por Richard Gere. Tamén existe nesta versión a interpretación de Sidney Poitier.
A película The Assignment (1997) do director Christian Duguay, non está inspirada na novela Chacal, senón no terrorista venezolano coñecido como Carlos "el Chacal", e nesta ocasión, o asasino está interpretado por Aidan Quinn, acompañado de Donald Sutherland e Ben Kingsley.
Nicosia
Nicosia é a máis ao sueste de todas as capitais dos Estados membros da UE. Estivo habitada continuamente durante máis de 4.500 anos e é a capital de Chipre desde o século X. As comunidades chipriotas gregas e turcochipriotas de Nicosia se separaron respectivamente ao sur e ao norte da cidade respectivamente a principios de 1964 tras o combate da crise de Chipre de 1963 a 64 que estalou na cidade. Esta separación converteuse nunha fronteira militarizada entre a República de Chipre e a República Turca do Norte de Chipre despois de que Turquía invadise a illa de Chipre en 1974, ocupando o norte da illa, incluída o norte de Nicosia. Hoxe Nicosia do Norte é a capital do Norte de Chipre, un estado recoñecido só por Turquía, que está considerada como a Invasión turca de Chipre pola comunidade internacional.
Ademais das súas funcións lexislativas e administrativas, Nicosia estableceuse como o capital financeiro da illa e o seu principal centro de negocios internacional. En 2018, Nicosia foi a 32ª cidade máis rica do mundo en poder relativo de compra.
Situación
miniatura|dereita A cidade se sitúa ás marxes do río Pedieos. Nicosia é a capital administrativa, sendo hoxe en día a única capital dividida en dúas partes: ao norte, a parte (turca) e ao sur, a parte (grega), separadas pola Liña verde, unha zona desmilitarizada ocupada polas Nacións Unidas. Nicosia é un centro económico e produce téxtiles, coiro, cerámica e materiais plásticos, entre outros. As minas de cobre sitúanse preto da cidade.
Os tempos antigos
Nicosia está habitada desde o inicio da Idade de Bronce 2500 anos a.C., cando os primeiros habitantes establecéronse na fértil chaira de Mesaoria. Nicosia máis tarde converteuse nunha cidade-estado coñecido como Ledra ou Ledrae, un dos doce reinos do antigo Chipre construído polos Aqueos despois do final da Guerra de Troia. Hoxe en día pódense atopar restos de antiga Ledra no outeiro Ayia Paraskevi, no suroeste da cidade. Só coñécese un rei de Ledra: Onaságoras. O reino de Ledra foi destruído cedo. Baixo o dominio asirio de Chipre, Onaságoras era mencionado como tributo a Esarhaddon de Asiria no 672 a. No 330 a.C., Ledra foi rexistrada como unha pequena cidade sen importancia. Crese que o asentamento dependía económica e politicamente da cidade próxima de Chytri. A actividade principal dos habitantes da cidade era a agricultura. Durante esta época, Ledra non tivo o enorme crecemento que tiveron as outras cidades costeiras chipriotas, que se basearon principalmente no comercio.
Época romana e bizantina
Na época bizantina, a cidade tamén se chamaba Λευκωσία (Lefkosia) ou como Καλληνίκησις (Kallenikesis). No século IV d.C, a cidade converteuse na sé do bispado, co bispo Saint Tryphillius (Trifillios), estudante de Saint Spyridon. As probas arqueolóxicas indican que a cidade recuperou gran parte do seu significado anterior no período cristián inicial, e a presenza de dous ou tres basílicas con decoración opus sectile, xunto con mármores decorados con altorrelevo indican a presenza dunha sociedade cristiá relativamente próspera e sofisticada.
Tempos medievais
left|thumb|[[Catedral de santa Sofía, Nicosia, construída durante o goberno da Casa de Lusignan e posteriormente convertida en mesquita, exemplifica a arquitectura gótica en Nicosia.]] thumb|[[Murallas venecianas de Nicosia.]]
No seu camiño cara a Terra Santa durante a Terceira Cruzada en 1187, a frota de Ricardo I de Inglaterra viuse afectada por tempestades. El mesmo parou primeiro en Creta e logo en Rodas. Continuaron tres barcos, un dos cales levaba a  Joan de Inglaterra e a Berengaria de Navarra, futura noiva de Ricardo. Dous dos barcos naufragaron fronte a Chipre, pero o buque de Joan e Berengaria chegou a salvo a Limassol. Joan negouse a baixar a terra, temendo que fose capturada e mantida como refén por Isaac Komnenos de Chipre, que odiaba a todos os francos. O seu barco quedou fondeado durante unha semana completa antes de que Ricardo finalmente chegase o 8 de maio. Indignado co trato dado a súa irmá e a súa futura noiva, Ricardo invadiuna.
Ricardo sitiou Nicosia, finalmente coñeceu e derrotou a Isaac Komnenos en Tremetousia e converteuse no gobernador da illa, pero vendeuna aos cabaleiros templarios.
O dominio franco de Chipre comezou a partir de 1192 e durou ata 1489. Durante este tempo, Nicosia foi a capital do reino medieval, sendo a sede dos reis Lusignan, da Igrexa latina e da administración franca da illa. Durante o dominio franco, construíronse as murallas da cidade xunto con moitos outros palacios e edificios, incluído a gótica Catedral de Santa Sofía. Pódense atopar as tumbas dos reis Lusignan. O exónimo Nicosia apareceu coa chegada dos lusignáns. Os cruzados de lingua francesa non podian, ou non querian, pronunciar o nome Lefkosia, e tenderon a dicir "Nicosie" traducida ao italiano e entón coñecida internacionalmente como "Nicosia".
thumb|alt=Image of map of Nicosia, created in 1597|right | Mapa de Nicosia en Chipre, creado en 1597 thumb | [[Porta Famagusta construída en 1567]] En 1374 Nicosia foi ocupada e estragada pola República de Xénova e en 1426 polo Sultanato mameluco.
En 1489, cando Chipre quedou baixo dominio da República de Venecia, Nicosia converteuse no seu centro administrativo e sede da República. Os gobernadores venecianos viron como unha necesidade fortalecer todas as cidades de Chipre debido á ameaza otomá. En 1567 os venecianos construíron as novas fortificacións de Nicosia, que están ben conservadas ata hoxe, demolendo os antigos muros construídos polos francos, así como outros edificios importantes da época franca, incluído o palacio do rei, outros palacios privados e igrexas e mosteiros de cristiáns ortodoxos e latinos. As novas murallas tomaron a forma dunha estrela con once bastións. O deseño do baluarte é máis adecuado para artillaría e un mellor control para os defensores. Os muros teñen tres portas, ao norte Porta de Kyrenia, ao oeste Porta de Paphos e ao leste Porta de Famagusta. O río Pedieos pasaba pola cidade amurallada veneciana. En 1567, posteriormente desviouse cara ao foxo recentemente construído por motivos estratéxicos, debido ao esperado ataque otomán.
Dominio otomán
thumb|left|alt=Photo of old city aqueduct in Nicosia|O [[acueduto de Nicosia]] thumb|Vista de Nicosia en 1878
Nicosia foi a sede do Paxá, do Arcebispo grego, do Dragomán e do Cadí. O "Palazzo del Governo" de tempos venecianos converteuse na sede do Paxá, o gobernador de Chipre, e o edificio pasou a denominarse Konak ou Seraglio (Saray). A praza de fóra coñecíase como praza do Seraglio ou Sarayonu (literalmente fronte ao Saray), como é coñecida ata os nosos días. O saray demoleuse en 1904 e no sitio construíuse o actual bloque de oficinas gobernamentais.
Cando chegou a recentemente asentada poboación turca, vivían xeralmente no norte do antigo leito do río. Os chipriotas gregos permaneceron concentrados no sur, onde se construíu o Arcebispado da Igrexa Ortodoxa. Outros grupos étnicos minoritarios como os armenios e os latinos chegaron a establecerse preto da entrada occidental á cidade na Porte Paphos.
Os nomes dos 12 barrios nos que se dividíu orixinariamente Nicosia no momento da conquista otomá son derivados dos 12 xenerais ao mando das divisións do exército otomán na época. A cada xeneral adxudicouselle un barrio, eses barrios (con dúas excepcións) eran coñecidos polo seu nome do seguinte xeito:
Perdéronse os nomes dos xenerais ao mando dos dous últimos barrios:
Máis tarde o número de barrios aumentouse a 24. Cada barrio organizouse ao redor dunha mesquita ou igrexa, onde vivían principalmente as respectivas comunidades musulmás e cristiás.
Administración británica
thumb|upright|alt=Painting, hoisting the British flat in Nicosia|right| Levando a bandeira británica en Nicosia
Nicosia quedou baixo o dominio do Reino Unido o 5 de xullo de 1878 como consecuencia da Convención de Chipre. A antiga sede administrativa otomá (a Saray) substituíuse en 1904 por un novo edificio que contén os tribunais xudiciais, o rexistro de terras e as actividades forestais, aduaneiras, e oficinas do comisario de Nicosia. Adxacente estaba a sede da Policía de Nicosia, mentres que ao lado estaban a Oficina Xeral de Correos e a Oficina de Telégrafos. Unha columna veneciana, anteriormente nun patio cercado preto do Saray, restaurouse nun novo sitio no verán de 1915 no medio da praza Saray. Presumiblemente, a columna de Nicosia erixíuse en honra ao rexedor Doge Francesco Donati sobre o ano 1550.
thumb|upright|x200px|alt=Extensions to the Nicosia municipal area|Extensións á zona municipal de Nicosia thumb|left|Vista de Nicosia en 1914
En 1923 ampliaron aínda máis os límites municipais (ver mapa) e esta nova área dividiuse entre varios dos barrios intramurais existentes. En 1938 o límite estendeuse aos límites actuais no oeste e aos límites de Ayii Omoloyites, Palouriotissa, Kaimakli e Omorfita. En 1944 a autoridade da aldea de Ayii Omoloyites foi absorbida, logo, pouco despois da independencia, Palouriotissa, Kaimakli e Omorfita foron anexados á cidade en 1968.
En 1955 comezou unha loita armada contra o dominio británico co obxectivo de unir a illa con Grecia, Enosis. A loita liderouna o EOKA, unha organización de resistencia militar grego chipriota, e apoiado pola gran maioría dos grecochipriotas. A unificación con Grecia fracasou e no seu lugar declarouse a independencia de Chipre en 1960. Durante o período da loita, Nicosia foi o escenario de protestas violentas contra o dominio británico.
Independencia e división
En 1960 Nicosia converteuse na capital da República de Chipre, un estado establecido polos chipriotas gregos e turcos. En 1963, o bando greco chipriota propuxo emendas á constitución, que foron rexeitadas pola comunidade turcochipriota. Logo desta crise, o 21 de decembro de 1963, estalou a violencia interna entre chipriotas gregos e turcos. Nicosia dividiuse en barrios gregos e turco chipriotas separados pola liña Verde, chamada así pola cor do bligrafo usado polo oficial das Nacións Unidas para trazar a liña nun mapa da cidade. Isto provocou que os turcochipriotas se retiraran do goberno e despois de máis violencia interna en 1964, varios turco-chipriotas mudáronse ao barrio turco de Nicosia, provocando un exceso de poboación.
O 15 de xullo de 1974, houbo un intento de golpe de estado liderado pola  xunta militar grega para unir a illa con Grecia. O golpe destituíu ao presidente Makarios III e substituíuno pol nacionalista pro enosis Nikos Sampson.
O 20 de xullo de 1974, o golpe de Estado precipitou a invasión da illa polo exército turco. A operación incluíu dúas fases. A segunda fase da invasión turca realizouse o 14 de agosto de 1974, onde o exército turco avanzou as súas posicións, capturando finalmente un 37% do territorio chipriota incluída a parte norte de Nicosia. Os combates deixaron a illa cun problema masivo de refuxiados por ambas partes.
O 13 de febreiro de 1975 a comunidade chipriota turca declarou o Estado federado turco de Chipre na área ocupada polas forzas turcas. O 15 de novembro de 1983, os turcochipriotas proclamaron a súa independencia como a República Turca do Norte de Chipre.
Desde o 30 de outubro de 2016, Nicosia converteuse na única capital do mundo en contar con dúas zonas horarias, despois de que o parlamento da República Turca de Chipre do Norte abolise a hora estándar e decidise que Chipre do Norte permaneza en UTC +03: 00 durante todo o ano, seguindo o exemplo de Turquía. Ao ano seguinte, debido ás críticas do público turcochipriota do norte, o goberno turco chipriota decidiu volver ao tempo estándar, seguindo o resto de Europa.
Os túmulos dos reis Lusignan repousan na antiga igrexa da rúa Sofía, transformada actualmente nunha mesquita. Tamén existen ruínas das fortificacións venecianas.
The Guardian (filme de 2006)
The Guardian é un filme estadounidense dirixido por Andrew Davis que foi estreado no 2006. Está protagonizado por Kevin Costner, Ashton Kutcher e Melissa Sagemiller.
Salvador Torres Ortega
Salvador Torres Ortega, nado o 22 de agosto de 1956 en Ulea (Murcia), é un ex xogador de rugby, internacional 60 veces coa selección española entre 1976 e 1990. Xogaba nas posicións de centro e á.
Traxectoria
Deixou o seu pobo natal con cinco anos de idade, e ós once comezou a practicar rugby. Xogou toda a súa vida na Unió Esportiva Santboiana, acadando como capitán os primeiros títulos de liga do club en 1983/84, 1986/87 e 1988/89, así como a Copa do Rei de 1988/89, entre outros títulos. Foi un dos primeiros membros da selección de rugby a sete que comezou a competir a finais dos anos 80. Coa selección absoluta Salva Torres xogou 60 encontros, máis que ninguén até entón, superando os 59 de Manolo Moriche.
Cantarrá
O topónimo Cantarrá pode referirse a:
Järvenpää
Järvenpää (en sueco Träskända) é unha cidade de Finlandia, situada na rexión de Uusimaa, ao sur do país. En 2014 tiña 40.106 habitantes.
Xeografía
Järvenpää está situada na rexión de Uusimaa, ao sur de Finlandia, no extremo norte do lago Tuusulanjärvi. Encóntrase 37 km ao norte do centro de Helsinqui, limitando coas cidades de Tuusula, Sipoo e Mäntsälä, se ben hai xente que se refire a Kerava como unha cidade veciña, mesmo a pesar de que ambas cidades non limitan entre si. A cidade forma parte do Gran Helsinqui.
Demografía
A cidade é en gran parte industrial e densamente poboada. Aínda así existen varios parques e áreas protexidas.
Dende 1980 o concello está a experimentar un constante crecemento demográfico:
Barrios
A cidade está dividida en 25 barrios:
Linguas
A maior parte da poboación de Järvenpää é de fala finesa, mentres que a minoría sueca constitúe menos dun 1 % da poboación do concello, en 2012 a distribución das linguas no concello era a seguinte:
Transportes
miniatura|250px|[[Estación de ferrocarril de Järvenpää.]] Järvenpää está situada a 37 km de Helsinqui, na liña que une a capital con Riihimäki, e o ferrocarril pasa polo centro da cidade. Amais da estación de Järvenpää, existen outras estacións de ferrocarril en Kyrölä, Saunakallio, Haarajoki e Purola.
A cidade está a unha distancia de en torno a media hora da capital tomando a valtatie 4 que une Helsinqui e Lahti. Está comunicada por ferrocarril e por estrada á capital e tamén está próxima ao aeroporto de Helsinqui-Vantaa, en torno a 20 minutos. As conexións ferroviarias coa capital son boas e os trens de Uusimaa saen da estación dúas veces cada hora, e doutras estacións cada hora.
Cultura
O escritor e xornalista Juhani Aho mudouse coa súa muller Venny Soldan-Brofeldt o Järvenpää en 1897. Ambos viviron durante 14 anos nunha vila chamada Vårbacka, ao carón da costa do lago Tuusulanjärvi. A vila foi posteriormente chamada Ahola.
Eventos
Os eventos culturais da cidade teñen lugar no Järvenpää-talo ao longo do ano: concertos, teatro e exposicións de arte. O lugar favorito para os nenos é a casa de Pikku-Aino, onde os nenos poden xogar, facer shows, e outras actividades.
Cada ano celébrase na cidade o Puistoblues, un evento musical traducido como "Parque do Blues". A semana do blues comeza coa "Rúa do Blues" do centro da cidade, e os bares e restaurantes acollen concertos e jam-sessions. O principal concerto ten lugar ao final da semana, e ten lugar en Vanhankylänniemi o sábado.
Mamanuca
miniatura|200px|Illa Bounty 200px|dereita|miniatura|Grupo Mamanuca Island desde o aire O grupo das Mamanuca nas Fidxi é un arquipélago volcánico situado ao oeste de Nadi e ao sur das Illas Yasawa. O grupo, é un popular destino turístico, consta dunhas 20 illas, pero aproximadamente 7 destas son cubertas polo Océano Pacífico coa marea alta. Malololailai é o centro da industria do turismo na Mamanucas.
As Illas Mamanuca, fronte á costa de Denarau ofrecen augas cristalinas, praias de area branca bordeadas de palmeiras e arrecifes de coral vivo. Hai illas, vilas, complexos turísticos para visitar, mergullar e nadar.
Illas
Illas da cadea de Mamanuca, non todas están habitadas, inclúense:
Actividades
O porto de Denarau é a porta de entrada á Mamanuca e Yasawa. Pódense facer excursións dun día de Denarau ás Illas Mamanuca ou coller un complexo para aloxarse durante a noite. As actividades que se poden facer nas Mamanucas son a vea, natación, mergullo, kaiak, vistas do coral en semi-sumerxibles, mergullo, natación con quenllas nos arrecifes, windsurf, sendeirismo, visitas ás vilas, mini golf e descubrir novas praias solitarias.
Das Parfum – Die Geschichte eines Mörders
Das Parfum – Die Geschichte eines Mörders é un filme dirixido por Tom Tykwer e escrito por Andrew Birkin, Bernd Eichinger e Tykwer, que foi estreado no 2006. Está baseado na novela de 1985 O perfume por Patrick Süskind.
Sinopse
Francia, século XVIII. Jean Baptiste Grenouille naceu no medio do fedor dos restos de pescado dun mercado e foi abandonado pola súa nai no lixo. As autoridades fixéronse cargo del e mandárono a un hospicio. Medrou nun lugar hostil; ninguén o quería, porque había nel algo excepcional: carecía por completo de olor. Estaba, pola contra, dotado dun extraordinario sentido do olfacto. Ós vinte anos, despois de traballar nun curtidoiro, conseguiu traballo na casa do perfumista Bandini, que lle ensinou a destilar esencias. Pero el vivía obsesionado coa idea de atrapar outros cheiros: o cheiro do cristal, do cobre, pero, sobre todo, o cheiro dalgunhas mulleres.
Parque Nacional dos Montes Rodna
miniatura|dereita|220px O Parque Nacional dos Montes Rodna atópase no norte de Romanía.
Datos de interese
O Parque Nacional creouse no 1990, protexendo 56700 hectáreas. Trátase dun parque de alta montaña, xa que o seu cumio máis elevado é o Pietrosul, con 2.305 metros.
Flora e Fauna
A paisaxe característica é a alta montaña. Son moi valiosas pola súa rareza algunha especie de flor alpina, coma por exemplo o rododendro dos Cárpatos (Rhododendron kotschyi). As forestas habituais son as formadas por diferentes tipos de coníferas. A fauna é senlleira, contando co oso pardo, o lobo ou a marta
Castromil, Rendal, Arzúa
Castromil é un lugar da parroquia de Rendal no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 9 eran homes e 7 eran mulleres.
Período xeolóxico
Un período xeolóxico ou simplemente período é unha división dunha era xeolóxica na escala de tempo xeolóxico.
É o equivalente temporal do "sistema" utilizado en estratigrafía para definir os estratos e os fósiles. Os sistemas son quizais máis correntemente utilizados polos paleontólogos e xeólogos (así, as rochas do sistema devoniano son de feito as rochas do período devoniano), pero o concepto de período de tempo é fácil de asimilar polo gran público.
Unha subdivisión dos períodos é a época. En 2004, a Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas (IUGS) recoñeceu o ediacárico como período do Noeoproterozoico, a última incorporación a un período na escala de tempo xeolóxico en case 130 anos.
Períodos definidos pola IUGS
O organismo para a estandardización da escala dos tempos xeolóxicos é a Comisión Internacional sobre Estratigrafía, que opera no seo da Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas (IUGS) para establecer unha escala normnalizada e posta ao día dos descubrimentos dos científicos do munde enteiro. A táboa de aquí debaixo mostra os períodos oficialmente definidos pola IUGS até finais de 2004.
Outros périodos, dividindo as eras do Paleoproterozoico, Mesoproterozoico e Neoproterozoico (é dicir, as tres eras do eón Proterozoico), tamén son comunmente distinguidas e ensinadas.
11ª edición dos Premios Mestre Mateo
250px|miniatura|[[Palacio da Ópera da Coruña.]] A 11ª edición dos Premios Mestre Mateo galardoou ás producións audiovisuais de Galicia de 2012 e celebrouse o 6 de abril de 2013. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 25 categorías. A cerimonia celebrouse no Palacio da Ópera de A Coruña. A presentadora foi Cristina Castaño.
Premios
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
miniatura|dereita|150px|[[Fernando Cortizo, Mellor director]] miniatura|dereita|150px|[[Luís Tosar, Mellor actor]] miniatura|dereita|150px|[[Sabela Arán, Mellor actriz]] miniatura|150px|[[Luís Zahera, mellor actor secundario]] miniatura|dereita|150px|[[Mabel Rivera, Mellor actriz secundaria]]
Á lus do candil
Á lus do candil (orixinalmente Á lús do candil), subtitulada Contos a carón do lume, é a primeira obra narrativa do escritor galego Ánxel Fole. En 1952 foi premiada polo Centro Galego de Bos Aires, e en 1953 foi editada por Galaxia, con ilustracións de Xohán Ledo.
Características
Os relatos foron escritos na época en que viviu na Veiguiña de Quiroga e reflicten os costumes e crenzas populares do Incio, Quiroga e o Courel. Conta cun limiar de Salvador Lorenzana, o seu valedor en Galaxia.
O libro está composto por unha introdución e catorce relatos. O primeiro deles serve como inspiración dos seguintes, cunha estrutura macro da acción en espiral, creadora do espazo en que se desenvolve. Catro fidalgos van cazar á Serra do Courel, mais fican illados pola neve e pasan as noites na torre en que se aloxan contando contos á luz do candil. Os contos falan de lobos, de premonicións e de aparecidos.
Terra do Caurel
Hai un tempo que vive como administrador dos señores de Basilie na terra brava do Courel. Fala da casa e dos cans, da flora da zona. Tamén dos lugares, do clima, da fauna, das festas, das cantigas e, sobre todo, fai unha boa descrición das particularidades da fala da contorna do Courel e Quiroga. Veñen cazar catro señoritos. Ponse mal tempo e teñen vagar para contar contos na cociña “á lus do candil”.
¡Viña do alén!
Na feira de Rubián de Baixo os tratantes xantan e logo botan a partida nun reservado. El ve un home vestido de negro que non parecía do noso tempo. De súpeto desaparece e logo ve que é o mesmo home que está retratado nun cadro. Asústase e baixa á taberna a falar co dono, o Tumbeirón. E este cóntalle a historia do médico don Venancio que non deu salvado da gripe a muller e as fillas. Deuse á bebida e ao xogo e foi perdendo e vendendo todo. O taberneiro mercoulle o retrato e confésalle que tamén se lle apareceu á súa muller. Rematada a partida marchan nas cabalgaduras. El sente como se algo se lle cravase na caluga, volve a cabeza cara atrás e alí está o home de negro que vira en Rubián…
Tamén fai chiscadelas ao lector/oínte:
O Lordanas
Polo medio di:
Conto ambientado en Lugo, que lle contou o seu padriño e sucedeu alá polos finais do século XIX. O enterrador era o Lordanas. Comía e botaba a sesta no cemiterio. Un día esperta tarde e xa con noite, bótase unha boa treboada. Entre os lóstregos ve un home con chisteira que semellaba un defunto, cada vez se achega máis e vai lendo nas lápidas. O Lordanas diante daquela aparición bota a correr e non para ata a casa. E xa non foi home para máis nada, dous meses na cama e para a cova. A meiga de Grolos dixo que collera un aire do outro mundo. O Lordanas morrera por fato.Dous anos despois sóubose todo. O louco Montero andaba falando só, levaba chisteira e tiña mala cara, coma un defunto. Un veciño vírao entrar no cemiterio.
A caixa de morto
Foi antes da Guerra de Cuba, había moitos ladróns polos camiños, algún en bandas. Describe a casa, os señores, os criados, as terras. E sobre todo o administrador don Froilán e Lombo de Palla. Hai moito medo aos ladróns e hai ouro dentro do pazo. Chegan dous homes cunha caixa de defunto, din que é para unha moza que morreu de parto, queren deixala e volver ao día seguinte collela. O administrador non se nega. Mais el, o rapaz, escoita buligar dentro da caixa e os cans non fan máis ca ladrar cara a ela. Convence a don Froilán que vaia vela. Este toma todas as precaucións, colle a escopeta e Lombo de palla a machada. Van alá e disparan ao cadaleito, sae sangue e o criado remata a faena coa machada. Dentro había un home cun revólver e un coitelo. Estaba todo preparado para roubar o pazo. Ao día seguinte vén a xustiza. O administrador dálle unha onza ao rapaz, que é quen conta o conto:
Arxemiro
El e mais Arxemiro criáranse xuntos. Despois el marchou estudar e cando volveu de mozo o Arxemiro chamoulle señorito e el protestou. Quedaron xuntos e foron ás festas cando o rapaz vén de permiso da Guerra de África, no 21 cando o desastre de Annual. Logo á hora de durmir el soña cunha grande serpe cando o vén chamar Arxemiro porque acaba de verse no leito a el mesmo morto. Tenta tranquilizalo. Non o volve ver e acabará sabendo que Arxemiro morreu en Monte Arruit. E remata o relato: Pobre Arximiro!
¡Aleluia!
Por problemas de amores marcha un tempo á costa, despois de ir por moitos sitios acaba en Vigo. Anda moito porque ten medo a ir deitarse cedo. Querendo ir cara ao porto pérdese por unha rúa, comeza a escoitar detrás del un ta, ta, ta que o pon nervioso. Escapa para a casa. Métese no cuarto cando volve escoitar o ta, ta, ta e mesmo ve por enriba da porta nos cristais unha figura cadavérica, era o home da cachava que viña por el. Estira o brazo para coller a cadeira e bota moito tempo. Abre os ollos e non hai nada, séntese na gloria e:
O documento
Sucedeu estando de mestre en Amandi, uns vinte anos antes. O mozo Manuel está subido a un freixo e ameaza con tirarse porque non o quere a Sabela. A xente tenta convencelo, pero non hai xeito. Nin o seu tío nin o cura. Mais chega a un trato co seu tío, van buscar o pedáneo para que redacte o testamento do mozo e asinarao subido á árbore. No testamento véndelles todos os seus bens aos tíos e renuncia ao cobro por téreno criado. Chega o Fidalgo e ameaza ao rapaz con baixalo dun tiro e darlle unha morte dolorosa. Baixa o rapaz e beben e comen. O tío láiase de que o documento quedase na cima da árbore e o fidalgo se metese onde non o chamaran.
Antón de Cidrán
O señor de Sabarei contoulle en Lugo o caso. Era moi amigo de Antón de Cidrán, comeron no San Froilán e trataros asuntos de compras. Logo volveron para as casas e no camiño Antón viu por momentos unhas luces que levaban unha caixa de morto. O de Sabarei non lle fai caso. Ao día seguinte Antón foi varear unhas castañas, caeu do castiñeiro e espetouse nun estadullo do carro. Conclúe:
Os difuntos falaban castelao
Foi nunha taberna na ribeira do río Sil. Están dous mozos e chega de cazar un labrego rico. Entra un rapaz todo asustado porque ao pasar polo cemiterio escoitou como dentro uns defuntos falaban en castelán (abrázame, amor mío, seremos felices por toda la eternidad). Deciden ir ver o sitio e o cazador leva a escopeta. Escoitan por fóra do muro como conversan en castelán un home e unha muller e falan de quentar os ósos, de levaren con eles dous mozos e o da carabina. Collen tal medo que botan a correr e dispárase a escopeta. Logo sóubose polo enterrador a historia. Eran dous noivos que tiveran a última cita no camposanto antes de fuxiren porque non os deixaban casar. O enterrador cobroulles vinte pesos. E conclúe:
Extras do conto
No 2004 fíxose unha curtametraxe de animación sobre este relato (ficha ) (vídeo )
A cabana do carboeiro
Hai vinte anos que el mais o Ricardo foron ver a meiga de Torgán. O Ricardo para saber que era da súa muller e el para preguntar pola débeda de cen pesos do carboeiro. A meiga tiña “arrautos” nos que ladraba coma un can e despois tiña as visións e cobraba ben por elas. Ao Ricardo dille que a muller vai ter un fillo que non é del. Sobre a débeda aconsella que vaia pronto cobrala que queren matar o carboeiro. Alá se vai ao monte sen que o vexan. Entra na cabana e xa atopa o carboeiro morto, envelenado. Escóndese porque chegan tres homes armados para comprobar que está morto, ven que alí andou alguén e póñense a perseguilo. Malamente dá escapado das balas. Remata:
O traxe de meu tío
A tía Ramona é mestra, muller moi traballadora, que coida o xardín e dálles clase aos rapaces da familia. Vai levar ao rapaz de dez anos ver o tío Ramón (irmán do avó) que está mal do corazón e vive noutro lugar. Pasan polo cemiterio facerlle un encargo ao enterrador Lorán. Van á casa do tío e a Ramona cóntalle con moito segredo que tivo unha visión na que se abrían as portas do armario e saía un traxe voando. O tío interpreta que vai morrer pronto. Lembra que sendo novos el e o irmán mercaron dous traxes en Lugo. O irmán morreu dous meses despois e el xa non volveu poñer o traxe que está no armario do corredor. Volven tía e sobriño para a casa. Aquela mesma noite véñenos avisar de que morreu o tío Pepe. E levou o traxe posto para a cova.
As meigas atinan sempre
Van de Savane para Vigo cun camión de madeira. Cruzan coa meiga de Torgán: Á Varisa roubáronlle tres pitas e foi preguntar á meiga quen sería o ladrón. Respondeulle ela que pensase ben, que era veciño e que as levaría á feira de San Clodio. Alí estaba a Subela coas galiñas. E a Varisa pensou en vingarse. Prometéralle á meiga un cabuxo e como lle pareceu moito polas tres galiñas deulle só unha ducia de ovos. Pero á meiga non lle pareceu ben e díxolle: pois hancho comer os lobos. O caso é que o fillo da Varisa topou vindo co pai do monte uns cachorros de lobo e tróuxoos para a casa. E un día os cachorros paparon o cabuxo. O pai enfadouse e matounos e ata lle deu unha labazada ao fillo que protestaba.
O tesouro
O cura don Anxo contaba que a descrición da igrexa e das torres se corresponde totalmente á da Igrexa de San Pedro Fiz do Hospital, mesmo a torre das campás tiña unha escaleira por fóra antes de ser restaurada. E na torre que hoxe é sartego dos Quiroga tamén se contaba unha lenda de tesouro. Dicíase que debaixo da pedra do sartego do cabaleiro había un tesouro, mais se se levantaba a pedra caía a igrexa. Por iso ninguén colleu o tesouro, remataba don Anxo.
Narración
A técnica narrativa bota man das estratexias realistas como o narrador omnisciente que o sabe e controla todo e a estrutura clásica das historias –presentación, nó e desenlace-. . A obra é un longo conto de contos entrelazados, o que Claudio Rodríguez Fer chama “narración en espiral” : un encadeamento constante de narracións que conduce cara ao espazo popular, aos contos contados diante do lume da lareira.
Petrografía
A petrografía é a rama da xeoloxía que se ocupa do estudo e investigación das rochas, en especial no que respecta ó seu aspecto descritivo, a súa composición mineralóxica e a súa estrutura. Compleméntase así coa petroloxía, disciplina que se centra principalmente na natureza e orixe das rochas.
Á lus do candil
Narración
Unha parte dos contos desenvólvense no Courel. A xeografía contística foleana amplíase a Rubián, parroquia do concello de Bóveda, Lugo, a vila de Quiroga, as terras de San Clodio de Ribas do Sil, o Páramo, o Val do Cabe etc.
Petrografía
Estudo das rochas
O estudo dunha rocha require en primeiro lugar o exame físico da mesma no que se refire a aspecto, cor, dureza etc. A continuación adoita procederse á súa análise microscópica, para o cal se cortan mediante máquinas especiais seccións de espesor mínimo que permitan a súa exploración ó microscopio. Este revela a forma dos cristais que compoñen a rocha, a relación entre os distintos minerais, a microestrutura e toda unha serie de magnitudes avaliables.
Á lus do candil
Edicións
Foi reeditado en 1968, 1979, 1983, 1994 (con introdución de Luís Alonso Girgado), 2004 (cun deseño de Carlos Maside na capa), 2014 (ISBN 978-84-8288-753-1).
Claudio Ranieri
Claudio Ranieri, nado en Roma o 20 de outubro de 1951, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol italiano. Xogaba de defensa. Dende 2023 dirixe o Cagliari, da Serie A.
Traxectoria
O 13 de xullo de 2015 foi anunciado como novo adestrador do Leicester City F.C. en substitución de Nigel Pearson, cun contrato por tres tempadas.
The Damned
The Damned é unha banda inglesa de punk gótico formada en Londres en 1976. O grupo converteríase nun dos precursores do xénero gótico.
A banda incorporou numerosos estilos á súa música e imaxe, incluíndo garage rock, rock psicodélico, cabaret ee o rock teatral de Screaming Lord Sutch e Alex Harvey. O estilo do seu principal vocalista, Dave Vanian, foi descrito como semellante ao crooner. The Damned disolveuse e reformouse varias veces, sendo Vanian o seu único membro constante. Porén, as formacións sempre incluíron ao guitarrista Captain Sensible e/ou ao batería Rat Scabies, que son membros fundadores.
Mikkeli
Mikkeli (en sueco Sankt Michel ou S:t Michel) é unha cidade de Finlandia, capital da rexión de Savonia do Sur. Ten unha poboación de 48.970 habitantes segundo o censo de 2012.
Porcelain
Porcelain é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Sparta, publicado o 13 de xullo de 2004 a través do selo Geffen Records. O disco chegou ao número 60 da lista Billboard 200. O seu primeiro sinxelo foi "Breaking the Broken".
Percordeiro, O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
Percordeiro é un lugar da parroquia do Aparral no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. No ano 2014 segundo datos do IGE estaba habitado por un home.
Aeroporto de Rotterdam-A Haia
O aeroporto de Rotterdam-A Haia é o terceiro aeroporto máis grande dos Países Baixos. Serve as cidades de Rotterdam e A Haia e as súas rexións.