cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casa Torre de Pazos Figueroa
Construción e estilo
No lintel que se sitúa nunha das xanelas pódese recoñecer a inscrición: "Fernamdus me fecit" (Fernando fíxome), nome que pode referirse ao arquitecto do edificio.
Xibardo
Época prehistórica
As primeiras pegadas históricas aceptas xeralmente eran documentos que proban que os vascos xa practicaban esta caza no século XI e un poema xaponés anterior ao século X. Nos dous casos trátase dunha caza industrial sobre animais que chegan ou viaxan a unha zona de reprodución durante súas migracións anuais. As especies cazadas pertencían ao grupo das baleas francas Eubalaena glacialis (balea franca do Cantábrico ou de Biscaia) e Eubalaena japonica (balea do Pacífico Norte). Estes animais nadan lentamente e os seus corpos flotan naturalmente, unha vez mortos, o que facilita súa retirada da auga.
Con todo, en 2004, a hipótese da orixe prehistórica da caza baleeira volveu rexurdir coa identificación, en Corea do Sur, de pinturas rupestres en Bangu-Dae, na baía do Ulsan. Nestas escenas están representados distintos cetáceos e varias pinturas que son interpretadas como escenas de caza con arpóns superpostos a siluetas de baleas. Identificáronse nestas pinturas a Eubalaena japonica e a balea "cinza". Todo indica que esta práctica desapareceu coa promulgación de distintos decretos reais do século VI, que prohibían a caza de animais baixo influencia do Budismo.
Estes elementos serviron para reinterpretar as pinturas rupestres francesas, españolas e, en xeral, de toda Europa do norte e a presenza de ósos de cetáceos (golfiños e focas) nas escavacións paleolíticas das cales era difícil determinar se proviñan de caza ou da depredación de individuos encallados. Actualmente os especialistas consideran que isto nos trae as primeiras pistas sobre a caza baleeira no 5.000 a.C.
Época industrial
Neste período introduciuse tecnoloxía de caza moi importante:
miniatura|220px|Prendido ao barco, o corpo sen vida da balea é levado até á fábrica. Fotografía do inicio do século XX.
Durante o século XX, polo menos 200.000 baleas foron capturadas. A poboación global foi reducida en máis do 90%. Despois da desaparición dalgunhas especies, unha comisión internacional foi creada en 1949. Algúns países (España, Francia, Países Baixos, Inglaterra) renunciaron a esta actividade de forma voluntaria. Para impedir a extinción da familia, instituíuse unha moratoria internacional en 1966, que continúa sendo aplicada actualmente. Cando esta moratoria foi decidida, as baleas eran xa tan raras que a súa caza non era rendible. Oficialmente tíñanse cazado 250.000 exemplares, mais probabelmente o número era moito maior. A Unión Soviética era considerada o país que máis mentía sobre estes datos, declarando 2.710 capturas mentres que actualmente se calcula que cazaron polo menos 48.000 exemplares.
Desde 2004 está permitida unha caza limitada nas illas San Vicente e as Granadinas, no Caribe. Suponse que esta caza non pon en risco a poboación local.
Segundo os defensores das baleas, a supervivencia das especies aínda non pode ser asegurada por varias razóns:
Soamente algúns países continúan practicando esta caza, a pesar da nova moratoria de 1985:
O turismo de observación
miniatura|240px|Unha balea xibardo mostrando a [[aleta|aleta caudal.]]
Os xibardos son curiosos, aproxímanse espontaneamente aos barcos e nadan ao redor. Mentres este comportamento é un certo suicidio se o barco é un baleeiro, fai desta especie un obxectivo ideal do turismo de observación de baleas en varios lugares do mundo desde 1990.
Os lugares de observación son, por exemplo, a costa norte do Océano Pacífico fronte ao estado de Washington, a illa de Vancouver e Alasca; a costa sur do Océano Pacífico fronte a Sydney; a costa norte do Océano Atlántico fronte a Nova Inglaterra (Boston) ou fronte á península de Snaefelsnes (oeste da Islandia), Baía de Samana e Banco da Plata (República Dominicana). O xibardo é moi popular, xa que demostra comportamentos de ostentación que cativan ao público. Como outros cetáceos, as nais son xeralmente moi protectoras coas súas crías, tentando por todos os medios colocarse entre estas e os barcos.
Assassin's Creed Valhalla
Assassin's Creed Valhalla é un videoxogo de rol e acción desenvolvido por Ubisoft Montreal e publicado por Ubisoft. É o duodécimo título principal e o número vinte e dous de toda a serie Assassin's Creed, sendo o sucesor de Assassin's Creed Odyssey de 2018. Ambientado no ano 873, o xogo conta unha historia alternativa á da invasión viquinga de Gran Bretaña. O xogador controla a Eivor, un guerreiro viquingo que involucrado no conflito entre a Irmandade de Asasinos e a Orde Templaria. O xogo está previsto para o seu lanzamento a finais de 2020 para Microsoft Windows, Xbox One, PlayStation 4 e Google Stadia, e será o lanzamento de Ubisoft para a vindeira xeración de consolas, a Xbox Series X e PlayStation 5.
Telmario de Araújo Sacramento
Telmario de Araújo Sacramento, máis coñecido simplemente coma Dinei, é un futbolista brasileiro que xoga na Primeira división española co CD Tenerife no posto de dianteiro.
Balí
Balí é unha illa de Indonesia. Atópase situada nunha cadea, con Xava ao oeste e Lombok cara ao leste. A illa é un popular destino turístico e é coñecida, do mesmo xeito que Xava, polo seu individual estilo musical, especialmente o interpretado durante o gamelan.
Xeografía
Balí é parte das Illas menores da Sonda, 145 km de longo e 80 km de ancho, 3,2 km ao leste de Xava. Está situada aproximadamente a oito graos ao sur da liña do Ecuador. A súa superficie é de 5 700 km². A zona montañosa esténdese desde o centro da illa cara ao seu lado leste. O punto máis alto da illa é o Monte Agung con 3 142 m de altura, un volcán en actividade, que entrou en erupción por última vez en marzo de 1963.
As cidades principais son o porto de Singaraja ao norte e a capital, Denpasar, preto da costa sur. O pobo de Ubud (ao norte de Denpasar), co seu mercado de arte, museos e galerías é coñecido como o centro cultural de Balí.
No sur aparece unha chaira aluvial, regada por ríos pouco profundos, seca nas estacións secas e alagada durante períodos de fortes choivas.
As principais puntos turísticos son o pobo de Kuta (xunto coa súa praia), Sanur, Jimbaran e o recente desenvolvemento de Nusa Dua. O aeroporto internacional de Ngurah Rai atópase situado preto de Jimbaran, sobre o istmo que une a parte sur da illa co seu parte central.
Non existen liñas de ferrocarril na illa. Existen estradas costeiras importantes á vez que estradas que cruzan a illa, principalmente de norte a sur.
A maioría dos habitantes de Balí dedícanse á agricultura, principalmente ao cultivo de arroz. Cultívanse outros produtos, como froitas e verduras, aínda que en menor medida. Unha importante cantidade de balineses son tamén pescadores. Balí é tamén famosa polos seus artesáns, que producen teas e vestimentas batik e ikat, tallas en madeira e pedra e obxectos de ourivaría.
Historia
O pobo balinés é descendente dunha raza prehistórica que emigrou a través de Asia cental continental ao arquipélago de Indonesia, probablemente establecéndose ao redor do 2500 adC. O final da era prehistórica en Indonesia estivo marcado pola chegada do pobo hindú, ao redor do 100 adC, segundo o determinan as inscricións Brahmi sobre fragmentos de vasillas. Os balineses cultural e lingüisticamente están estreitamente relacionados cos pobos do arquipélago indonesio, Malaisia, Filipinas e Oceanía. As ferramentas de pedra que datan deste tempo atopáronse preto da aldea de Cekik no oeste da illa.
Na antiga Balí, existían nove seitas hindús, a saber Pasupata, Bhairawa, Siwa Shidanta, Waisnawa, Bodha, Brahma, Resi, Sora e Ganapatya. Cada seita veneraba a unha deidad específica como o seu Deus persoal.
Escritos do 896 e 911 non mencionan un rei, ata 914, cando menciónase a Sri Kesarivarma. Tamén revelan un Balí independente, cun dialecto distinto, onde o budismo e o shivaísmo foron practicados simultaneamente. A bisneta de Mpu Sindok, Mahendradatta (Gunapriyadharmapatni), casou co rei de Balí Udayana Warmadewa (Dharmodayanavarmadeva) ao redor do 989, dando a luz a Airlangga ao redor de 1001. Este matrimonio Tamén trouxo máis hinduísmo e a cultura xavanesa a Balí. A princesa Sakalendukirana apareceu en 1098. Suradhipa reinou de 1115 a 1119, e Jayasakti de 1146 ata 1150. Jayapangus aparece en inscricións entre 1178 e 1181, mentres que Adikuntiketana e o seu fillo Paramesvara en 1204. A cultura balinesa estivo fortemente influenciada pola cultura india, chinesa e particularmente hindú, comezando ao redor do século I dC. O nome Bali dwipa ("illa de Bali") foi descuberto a partir de varias inscricións, incluíndo a inscrición na column de Blanjong escrita por Sri Kesari Warmadewa no 914 DC e mencionando "Walidwipa". Foi durante este tempo que os habitantes desenvolveron o seu complexo sistema de rego (subak) para cultivar arroz noa arrozais. Algunhas tradicións relixiosas e culturais que aínda se practican hoxe en día pódense remontar a este período.
O Imperio Majapahit hindú (1293-1520) sobre Xava oriental fundou unha colonia balinesa en 1343. O tío de Hayam Wuruk menciónase nas cartas de 1384- 86. Unha inmigración masiva de xavaneses a Balí ocorreu no século seguinte cando o Imperio Majapahit caeu en 1520. O goberno de Balí entón converteuse nunha serie de reinos hindús independentes que levaron a unha identidade nacional balinesa e grandes melloras na cultura, as artes e a economía. A nación con diversos reinos fíxose independente por 386 anos ata 1906, cando os holandeses subxugaron e rexeitaron aos nativos para asumir o control económico.
Contactos portugueses
Crese que o primeiro contacto dos europeos con Balí fíxose en 1512, cando unha expedición portuguesa dirixida por Antonio Abreu e Francisco Serrão avistou as súas costas do norte. Foi a primeira expedición dunha serie de frotas semestrais ás Molucas, que ao longo do século XVI polo xeral viaxaban ao longo das costas das illas da Sonda. Balí tamén foi cartografada en 1512, na carta de Francisco Rodrigues, a bordo da expedición. En 1585, un barco naufragoua na península Bukit e deixou algúns portugueses ao servizo de Dewa Agung.
Indias Orientais Holandesas
En xuño de 1860 o famoso naturalista gales, Alfred Russel Wallace, viaxou a Balí desde Singapur, desembarcando en Buleleng na costa norte da illa. A viaxe de Wallace a Balí foi fundamental para axudalo a idear a súa teoría de Wallace. A liña de Wallace é un límite de fauna que atravesa o estreito entre Balí e Lombok. Atopouse que é un límite entre especies. Nas súas memorias do viaxe ao arquipélago malaio, Wallace escribiu sobre a súa experiencia en Balí, nos que menciona os métodos de rego únicos de Balí.
O turismo internacional comezou nos anos 1920. As praias de Balí son famosas en todo o mundo. A súa arte e traballos de artesanía son tamén populares. Unha forma popular de arte balinés é a súa danza folclórica. Legong é unha das moitas danzas balinesas.
Independencia dos holandeses
Balí foi ocupada polo exército xaponés e liberada polas forzas aliadas en 1945. En 1946, os holandeses ocuparon de novo a illa co propósito de restablecer a súa administración colonial, pero chocaron co exército de liberación do coronel Gusti Ngurah Rai ao que derrotaron a finais do mesmo ano na batalla de Marga.
O Albeiro, San Sadurniño, San Sadurniño
O Albeiro é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 46 habitantes (21 homes e 25 mulleres).
Thomas William Henric Clarke
Thomas William Henric Clarke, nado en Campbell Town (Tasmania) en 1860 e finado en Hobart en 1945, foi un filántropo, criador de ovellas meiriñas e cazador de caza maior australiano.
Traxectoria
Afirmou ser o primeiro home branco que entrou en Somalilandia. Pasou á historia da zooloxía porque, na súa colección, inclúese unha especie de gacela cazada no norte de Somalia, que capturou en 1890 e á que describiu por primeira vez. Este animal é a especie-tipo, e única, do xénero Ammodorcas, descrito polo zoólogo británico Oldfield Thomas en 1891, en ''Ann. Mag. Nat. Hist''., ser. 6, 7: 304. quen bautizou a especie, na súa honra, como Ammodorcas clarkei.
Eusebio da Guarda
Eusebio da Guarda González, nado na Coruña en 1825 e finado na mesma cidade o 20 de marzo de 1897, foi un empresario e filántropo galego.
Traxectoria
Fillo dun zapateiro portugués chamado Gonzalo da Guarda e dunha coruñesa chamada Lorenza González, formouse como piloto e ingresou na mariña mercante. Traballou co armador de orixe cubana Juan Menéndez Fuertes e acadou para A Coruña a representación dos vapores de Antonio López e da Compañía Transatlántica Española.
Menéndez finou en 1852 e dous anos despois da Guarda casou coa súa viúva, Modesta Goicouría Cabrera, once anos máis vella ca el. Xunto con ela reuniu unha gran fortuna que empregou na construción de grandes edificios. Construíu o Instituto de Segunda Ensinanza, as Escolas da Guarda e o mercado da praza de Lugo. Realizou a reconstrución da igrexa de Santo André, propiedade do gremio de mareantes (cos que mantivo un preito de nove anos) coa condición de que el e a súa dona fosen enterrados nela. A igrexa é unha capela castrense dende 1937.
Grimoaldo IV de Benevento
Grimoaldo IV (asasinado en 817), chamado Falco, foi un Príncipe longobardo de Benevento desde 806 ata a súa morte.
Traxectoria
Foi thesaurarius ou stolesayz/stoleseyz antes de se converter en príncipe á morte de Grimoaldo III, por riba do propio fillo de grimoaldo, Ilderico, outro stoleseyz.
Cronobacter
Cronobacter é un xénero de bacterias gramnegativas, anaerobias facultativas, oxidase-negativas, catalase-positivas, con forma de bacilo da familia Enterobacteriaceae, que poden causar diversas doenzas infecciosas (bacteremias) en humanos. En xeral son mótiles, reducen o nitrato, usan citrato, hidrolizan esculina e arxinina, e son positivas para descarboxilación da L-ornitina. Producen ácido a partir da D-glicosa, D-sacarosa, D-rafinosa, D-melibiosa, D-celobiosa, D-manitol, D-manosa, L-ramnosa, L-arabinosa, D-trehalosa, galacturonato e D-maltosa. As Cronobacter spp. son xeralmente positivas para a produción de acetoína (proba de Voges–Proskauer) e negativas para a proba do vermello de metilo, que detecta 2,3-butanodiol en vez dunha fermentación ácida mixta.
A especie tipo do xénero é Cronobacter sakazakii comb. nov. Secuenciouse e anotouse o xenoma dunha cepa de Cronobacter sakazakii (BAA-894). De acordo cunha análise de secuencia multilocus (MLSA) o xénero orixinouse hai ~40 millóns de anos, e a especie máis importante clinicamente, C. sakazakii, estaba individualizada hai uns ~15-23 millóns de anos. .
Taxonomía
Cronobacter foi proposto como xénero en 2007 para aclarar as relacións taxonómicas dos biogrupos que se encontraron entre as cepas de Enterobacter sakazakii. Esta proposta foi publicada validamente en 2008 con 5 especies e 3 subspecies. A definición do xénero revisouse en 2012 coa designación de sete especies. Esta revisión utilizou datos dos sete loci MLST para definir dúas novas especies; C. universalis e C. condimenti. . A análise xenética e bioquímica mostrou máis recentemente que Cronobacter turicensis non é realmente unha especie membro de Cronobacter e propúxose para ela o novo xénero Siccibacter.
Etimoloxía
O nome Cronobacter procede do nome do personaxe mitolóxico grego Cronos (Κρόνος), un titán que devoraba os seus fillos cando nacían, e da terminación neolatina bacter, bastonciño, xa que é unha bacteria que causa enfermidades nos neonatos.
Cianuro
dereita|miniatura|340x340px|O ion cianuro, CN-. Na figura móstranse: 1.Estrutura da valencia 2.Modelo espacial 3.Superficie de potencial electrostático 4.Par de ións carbono HOMO O cianuro é un anión monovalente de representación CN-. O mesmo contén o grupo cianuro (:C≡N:), que consiste dun átomo de carbono cun enlace triplo cun átomo de nitróxeno.
Características
Descríbese cun cheiro forte a castañas ou améndoas amargas, pero non sempre emana cheiro e non todas as persoas poden detectalo.
Toxicidade
É potencialmente letal, actuando como tóxico a través da inhibición do complexo citocromo c oxidase, e polo tanto bloqueando a cadea transportadora de electróns, sistema central do proceso de respiración celular. A consecuencia, causa unha baixa na produción de ATP intracelular, impedindo a homeostasis das células. Afecta tamén, ao estar cargado negativamente, o traspaso de electróns por medio de canles, creando un ambiente positivo dentro da célula. Isto xera unha gran cantidade de cargas que xeran suficiente enerxía como para que o AMP (Adenosín monofosfato) cíclico se poida converter en ADP (Adenosín difosfato), creando unha sobreestimulación en varios procesos.
O principal efecto nocivo e letal das diversas variedades de cianuro é impedir que o osíxeno portado polos glóbulos vermellos poida ser utilizado como aceptor de hidróxeno no final da cadea respiratoria intramitocondrial. Nunha autopsia, o cadáver presenta gran cantidade de osíxeno nas veas e unha gran cantidade de ácido láctico, produto da fermentación realizada polas células carentes de osíxeno.
O cianuro non é persistente nin asfixiante, xa que na natureza destrúese por acción da luz solar (por medio do ozono), descompoñéndose por oxidación en gases de tipo COx e NOx. Crean cloratos e nitritos moi utilizados na purificación da auga contaminada con chumbo.
A Axencia de Protección do Medio Ambiente de EE. UU. (EPA) regula os niveis permitidos de cianuro na auga potable por medio de sales de potasio. O nivel máximo de cianuro permitido na auga potable é 0.2 partes de cianuro por millón de partes de auga (0.2 ppm). A Administración de Seguridade e Saúde Ocupacional da U.E. (EU-OSHA, polas súas siglas en inglés) estableceu un límite para o cianuro de hidróxeno e a maioría das sales de cianuro de 10 partes de cianuro por un millón de partes de aire (10 ppm) no aire do traballo.
Para a destrución industrial do cianuro utilízanse catro métodos: degradación natural, oxidación química, precipitación e biodegradación. Existen tecnoloxías de reutilización ou reciclado. O uso industrial e mineiro do cianuro debe axustarse a normas estritas, como as que aconsella o Consello Internacional de Metais e Medio Ambiente, con sede en Ontario, Canadá (2012).
Cianuro na natureza
O cianuro de hidróxeno formouse naturalmente nas primeiras etapas do desenvolvemento da vida sobre a terra. A súa efectividade a baixas concentracións é fulminante e mortal. Tamén é coñecido pola súa denominación militar AN (para o cianuro de hidróxeno) e CK (para o cloruro de cianóxeno).
É un produto que se atopa habitualmente na natureza en diversos microorganismos, insectos e no estado de crecemento de moitas plantas como un mecanismo de protección, como un alcaloide común, que os converte nunha fonte alimenticia pouco atractiva durante ese período, para certo tipo de animais herbívoros.
O cianuro está presente en forma natural nalgúns alimentos como as améndoas, as noces, as castañas, a parte interna das sementes de froitas como os pexegos, as cirolas, os albaricoques, entre outros, o cazabe, a raíz de mandioca e as pebidas de moitas outras froitas como a mazá, as peras ou a uva. Neles atópase co nome de amigdalina, un composto de glicosa, benzaldehído e cianuro, en concentracións que oscilan entre os 377 e os 2,50 mg por kg, e que baixo a acción dun fermento (emulsina) descomponse, producindo ácido cianhídrico. Tamén se dá a xeración antropoxénica, como é o caso dos escapes dos automóbiles, o fume dos cigarros e no sal industrial que se usa para derreter o xeo dos camiños.
O cianuro aparece tamén nos produtos de combustión de materiais sintéticos tales como teas e plásticos.
Produción industrial
miniatura|Cianuro de potasio. É un subproduto da fabricación de fibras acrílicas ou ben xerado pola combinación de gas natural (previo proceso de eliminación do metil mercaptano) con amoníaco líquido. A súa fabricación primaria é de 1,4 millóns de toneladas e prodúcese en EE. UU., México, Singapur, China, Inglaterra, España e Alemaña. A industria mineira e do plástico en xeral consome o 82% do cianuro producido no mundo, de devandita porcentaxe tan só un 18% é utilizado en minería e o outro 64% é utilizado na industria para a fabricación de plásticos e derivados.
Aplicacións militares
O cianuro de hidróxeno foi comercializado pola empresa alemá IG Farben, baixo o nome de Zyklon B, e usábase como pesticida nos anos vinte. Despois, foi utilizado na segunda guerra mundial como arma química polos nazis, nas cámaras de gas dos campos de exterminio. Con este produto asasinouse a xitanos, homosexuais, xudeus, comunistas e outras persoas consideradas inimigas.
Determinación de cianuro total por destilación e colorimetría
O método baséase na destilación aceda a refluxo da mostra a fin de provocar a volatilización de todas as formas de cianuro presentes nela, como cianuro de hidróxeno (HCN), para logo condensalas nunha solución alcalina. A concentración de cianuro nesta solución determínase colorimétricamente por espectroscopia UV-VIS, mediante a conversión a CNCl por reacción con cloramina T a pH < 8. Despois de que a reacción se completou, o CNCl forma un composto de cor vermella-azulada ao engadir ácido barbitúrico e piridina. O composto formado presenta unha banda de absorción molecular de entre 575 e 582 nm. O método colorimétrico é axeitado para concentracións de cianuro até un límite inferior de 20 µg/l (20ppb).
Outeiriño
O topónimo galego O Outeiriño pode referirse a: Amais, como apelido pode referirse a:
Veda
O termo veda pode referirse a:
Eleccións municipais en Barbadás
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Barbadás dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Barbadás]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Barbadás desde a aprobación da Constitución de 1978.
Miguel Anxo Fernández
O nome Miguel Anxo Fernández pode referirse a:
Lembranza (disco)
Lembranza é un disco recompilatorio (e décimo quinto na discografía) con éxitos do cantante de folk galego Suso Vaamonde. Foi publicado no 2000, baixo o selo Produccións Trebón.
A edición componse dun dobre compacto recompilatorio que foi presentado o 29 de novembro de 2000 en Pontevedra, con presenza da súa viúva e da súa irmá, e a continuación proxectouse un vídeo cun concerto dado por Vaamonde no Teatro Principal de Ourense. A portada componse dun debuxo realizado por Xosé Guillermo e no interior conta cunha biografía feita por Miguel Boo.
Foi bastante criticado por obviar boa parte das cancións de intervención política e centrarse nos temas líricos.
Gabriel Elorriaga
Gabriel Elorriaga é o nome de dous políticos, pai e fillo
Marcos Bouza Vérez
Marcos Bouza Vérez, nado nas Pontes o 8 de abril de 1979, é un futbolista galego. Xoga de porteiro e o seu club actual é o Xermade CF.
Chaguaní
Chaguaní é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia de Magdalena Centro, a 121 km de Bogotá. Chaguaní é coñecido como «A Terra de Cupido» polo "Festival do Solteiro" que se realiza no mes de maio.
Toponimia
O topónimo de Chaguaní, en lingua panche, significa «home do cerro de ouro».
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Chaguaní estivo habitado polos panches, cuxas terras foron conquistadas por Hernán Venegas Carrillo en 1543, de paso para Mariquita. O poboado colonial foi fundado o 6 de agosto de 1770 polo pai dominico frei José Ledo.
Demospongiae
As desmosponxas, esponxas silíceas ou esponxas córneas é a clase máis numerosa do filo Porifera (esponxas) e é a que contén a maior variedade destas espoxas. Diferénciase por posuír un esqueleto de fibras de esponxina, unha substancia exclusiva destes animais ou de mineral sílice ou de ámbolos dous.
Estrutura
Megascleras e microscleras diferenciables e xamais con seis radios. Xeralmente as pequenas espículas atópanse nas partes brandas e aparecen grandes espículas esqueléticas. Todas as Demosponxas son da tipoloxía leuconoide, e a maioría é irregular, porén existen todos os tipos de patróns de crecemento. Algunhas son incrustantes; outras teñen un aspecto de ramificacións ascendentes ou plataformas irregulares; outras teñen formas de cordón ou son foliáceas. A maioría son mariñas, aínda que tamén existen especies de auga doce (Familia Spongillidae). Este grupo de esponxas varían na súa distribución dende augas rasas a grandes profundidades. A reprodución neste grupo pode ser tanto sexual como asexual.
Taxonomía
Hooper e van Soest fixeron a seguinte clasificación;
Porén, evidencias moleculares suxiren que debería ser revisada a clasificación da sublcase Homoscleromorpha.
Manuel Viqueira
O nome de Manuel Viqueira pode referirse a:
Patricia Pérez
Patricia Pérez, nada na Cañiza o 5 de decembro de 1973, é unha presentadora, actriz e escritora galega.
Traxectoria
Iniciou a súa carreira televisiva en 1991 no programa Coa miña xente da Televisión de Galicia, no que comezou realizando unicamente funcións de azafata, aínda que co paso das semanas foi a encargada de dar paso á publicidade, xa como co-presentadora. Na tempada 1992-1993 acompañou nos labores de presentación a Xosé Ramón Gayoso no Luar e en 1993 representou á TVG en Madrid na gala nacional Inocente, inocente. Foi alí onde coñeceu a Emilio Aragón, que se fixou nela para presentar canda el e mais Lydia Bosch El Gran Juego de la Oca de Antena 3 na tempada 1993-1994. En 1995 trasladouse á Arxentina, onde rodou o filme Dile a Laura que la quiero, alén de ter colaborado en tres programas do país. En 2000, Pérez volveu para España. Traballou como reporteira no programa magazín Emisión imposible, presentado por Bermúdez en Telecinco.
Durante o 2004, Pérez volveu traballar para Antena 3 como colaboradora en A la carta e mais tamén como co-presentadora en El Supershow con Carlos Sobera e mais Elisa Dreben. Pérez foi a presentadora en 2006 dos programas Metro a Metro e mais Bromas Aparte ámbolos dous xunta Luis Miguel Torrecillas e de Telemadrid.
No 2009 Pérez comezou unha nova andaina con Telecinco, presentando canda Celia Montalbán o programa Vuélveme loca.
Silvarredonda, Buxán, Rois
Silvarredonda é un lugar da parroquia de Buxán no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 43 habitantes (18 homes e 25 mulleres).
Pazo de Dodro
O pazo de Dodro é unha construción civil situada en Vigo, no concello de Dodro. Coñécese tamén co nome de pazo do marqués de Bendaña ou como pazo de Vigo. Era propiedade do marqués de Bendaña. Na actualidade atópase en moi mal estado de conservación e practicamente só se pode apreciar a que foi a súa capela e algunha das estancias menores. É propiedade particular ó ser vendido durante a transición española.
Descrición
Está situado na aldea de Vigo, crese que o mandou erixir Marcos Fandiño e xa existía a principios do século XVI. Fíxose posteriormente de estilo barroco, en concreto compostelán, dos séculos XVII e XVIII. Estaba rodeado por un bosque de piñeiros e carballos. A torre de planta rectangular destacaba sobre o patio de honra das casas que o rodeaban. A torre tiña gárgolas nas catro esquinas, unha balconada á altura do primeiro andar ó longo da fachada, e un escudo historiado baixo o beiril. A capela, coa bóveda de cantería, estaba dedicada a San Xosé.
O brasón estaba constituído por cinco pedras armeiras divididas en seis cuarteis; a flor de lis, dos Florín, unha especie de reixa que representaba o axadrezado dos Valadares, unha torre con dous leóns, dez lanzas flanqueando o piñeiro dos Caamaño, as faixas dos Ribeira e unha serea nadando nas ondas dos Mariño de Lobeira.
Historia
O pazo de Dodro xa existía a principios do século XVI, non obstante fíxose despois en estilo barroco compostelán, dos séculos XVII e XVIII. O Couto redondo de Dodro e Lestrobe foi potestade do marqués de Bendaña, a súa xenealoxía remontase a Marcos Fandiño, antepasado tamén dos señores da torre de Goiáns en Boiro.
Maquinaria y Elementos de Transporte
Maquinaria y Elementos de Transporte foi un fabricante español de automóbiles con sede en Barcelona, tamén coñecida como Maquitrans ou pola abreviatura MT.
Pazo de Dodro
Historia
Na segunda metade do século XVII Carlos de la Torre Romai e Soutomaior herdou o pazo de Vigo e a torre do Monte en Padrón. A súa filla Xoana casou con Xoán Benito Piñeiro e Ulloa, que foi o segundo marqués de Bendaña, a partir de aí o título do marquesado permaneceu nesta familia. O concello de Dodro ostenta un piñeiro no seu escudo de armas porque o título lle pertenceu ós Piñeiro e Ulloa a partir do segundo marqués. A casa do marqués de Bendaña tiña lazos de unión coas familias nobres máis importantes de Galicia, tiñan parentesco cos Moscoso, cos Ulloa, cos Soutomaior e cos Romai.
Conforme ós interrogatorios do catastro de Ensenada, os veciños de Santa María de Dodro pagábanlle a vasalaxe ó marques de Bendaña: catro ferrados de centeo, unha galiña e oito marabedís de billón e mais lutuosa cada vez que morría alguén. O marqués posuía tamén dereito de pernada. No Índice de pleitos sobre mayorazgos, estados y señoríos do Consejo de Castilla hai un preito do ano 1751 “sobre tanteo del señorío, jurisdicción y vasallaje” entre os veciños de Santa María de Dodro e o V marqués de Bendaña Andrés Vicente Piñeiro e Ulloa.
Maquinaria y Elementos de Transporte
Historia da Compañía
Durante os anos 1940 constituíuse esta empresa, filial de Tranvías de Barcelona, cuxa principal dedicación era a de adaptar antigos autobuses para o seu uso como trolebúses, para esquivar a escaseza de combustibles trala Guerra Civil Española. A empresa Maquinaria y Elementos de Transporte, coñecida como MT, localizábase na rúa Luchana en Barcelona, a principios dos anos 1950, cando empezou a fabricar scooters e uns motocarros vendidos como motriciclos. En 1957 comezou coa produción de automóbiles, pero no mesmo ano detivo a produción, polo que tan só producíronse uns poucos exemplares. O único modelo de automóbil foi un triciclo motorizado baseado no mesmo chasis que os motocarros, pero ao que se lle substituíu o guiador por un volante. A carrozaría estaba aberta e provía de espazo suficiente para dúas persoas. Montaba un motor traseiro de fabricación propia dun só cilindro de 175 cc e 6´9 cv a 4500 rpm. con arranque eléctrico, o motor se montaba diante da única roda traseira cun deseño de motor central. Tiña rodas de 3´50 x 10, freos hidráulicos diante e mecánico atrás. Alcanzaba os 67 Km/hora.
Pazo de Dodro
Historia
Frei Martín Sarmiento fai mención do pazo na súa viaxe de 1754. Foi descrito polo escritor Aubrey F. G. Bell na súa obra Galicia vista por un inglés, determinando que arredor do ano 1920 o pazo e a torre seguían en pé pero medio en ruínas.
Maquinaria y Elementos de Transporte
Historia da Compañía
Un primeiro prototipo conservouse ata os nosos días, o que se pode ver na imaxe do artigo. Foi tomado como base para o modelo definitivo, tras engadir un carenado completo na zona traseira do motor, quedando toda a mecánica oculta. Do modelo definitivo fabricáronse unhas 20 unidades, das que só se ten constancia que sobreviva un.
Pazo de Dodro
Historia
Concluída a guerra civil o gobernador da Coruña, Julio Muñoz Aguilar, ofreceulle a Francisco Franco un agasallo da provincia; o pazo de Meirás, e para reconstruílo desmantelouse o pazo de Vigo. Tralo acordo plenario do 4 de abril de 1938 a corporación municipal do concello de Dodro considerou necesario doar o pazo á causa do Caudillo, o acordo outorgoulle a Franco a propiedade plena. Franco visitou Dodro para ver o pazo do marqués de Bendaña. Levaron as pedras do pazo, as figuras da capela, os escudos, os gravados etc. Había no pazo de Dodro unha importante biblioteca que probablemente se encontra no pazo de Meirás.
Coa chegada da transición o pazo de Dodro e o terreo lindeiro foron vendidos a particulares. Actualmente só se conserva a capela do pazo, e crese que as pedras da torre e os demais motivos ornamentais seguen no pazo de Meirás. O concello de Dodro reclamou a devolución de parte do seu patrimonio no ano 2008 para tentar recuperar tódolos elementos posibles dun dos seus edificios máis emblemáticos. De novo, no ano 2020, o goberno municipal de Dodro solicitou a restitución da memoria do pazo de Dodro e pediu que no inventario de bens do pazo de Meirás se identificasen as partes que puidesen corresponder ó devandito pazo.
Andrea Zapata-Girau
Andrea Zapata-Girau, nada en Vigo o 26 de novembro de 1986, é unha directora de cinema galega.
Traxectoria
Estudou música no conservatorio Mayeusis de Vigo e na Guildhall School of Music & Drama, comunicación audiovisual na Universidade Pompeu Fabra de Barcelona, licenciouse na TAMK School of Art, Music & Media da Universidade de Ciencias Aplicadas de Tampere, na especialidade de montaxe cinematográfica.
Traballou en Infinia e en Evasión Digital de Madrid.
Premios
A súa curtametraxe Aava, integrada na película colaborativa Visións, recibiu o premio do xurado á mellor curtametraxe de imaxe real do Festival de Cans en 2017.
Tupolev Tu-204
O Tupolev Tu-204 é un avión de pasaxeiros bimotor de medio alcance con capacidade para 210 pasaxeiros. Foi deseñado por Tupolev e é producido por Aviastar SP e Kazan Aircraft Production Association. Introducido no ano 1989, considérase o equivalente ruso do Boeing 757 estadounidense. Desenvolveuse para Aeroflot como un substituto do trimotor de alcance medio Tupolev Tu-154. A súa última versión, con significativas actualizacións e melloras, é o Tu-204SM, que realizou o seu primeiro voo o 29 de decembro de 2010.
Silvarredonda
Co topónimo Silvarredonda podémonos referir a varios lugares de Galicia:
Lingua klingon
Este idioma foi deseñado cunha orde de palabras tipo Obxecto Verbo Suxeito (OVS).
O idioma klingon é denominado ás veces como klingonese (traducible como "klingonés"), se ben esta denominación refírese a outra lingua dos klingon que aparece nas novelas de John M. Ford baseadas no mundo de Star Trek, o klingonaase.
Contrapunto
O contrapunto refírese a unha técnica de composición musical que consiste en escribir varias melodías independentes entre si superpostas de tal xeito que soen simultaneamente.
Este termo provén do latín punctum contra punctum, punto contra punto. O punctum era unha figura musical propia do sistema pneumático de escritura que consistía nun punto cadrado.
Dino Meneghin
Dino Meneghin, nado o 18 de xaneiro de 1950 en Alano di Piave, Véneto, é un ex xogador profesional de baloncesto italiano. Está considerado un dos trinta e cinco mellores xogadores da historia de Euroliga. Cunha altura de 2,04 metros xogaba na posición de pivote. Membro do Basketball Hall of Fame, hoxe é o presidente da Federación Italiana de Baloncesto (Federazione Italiana Pallacanestro).
Biografía
Meneghin naceu na localidade véneta de Alano dei Piave un 20 de novembro de 1966. Cando tiña 16 anos, en 1966, xogou o seu primeiro partido na liga italiana co club Ignis Varese, prolongándose a súa carreira até 1996, onde xogou o seu último partido con 45 anos. En total, xogou 836 partidos e marcou 8.560 puntos. Para o equipo nacional xogou 271 partidos cun total de 2.847 puntos. Meneghin converteuse no primeiro xogador dunha liga europea en ser en ser elixido no Draft da NBA. Os Atlanta Hawks seleccionárono nas últimas roldas en 1970. Con todo nunca xogou en Estados Unidos.
En 1980 e 1983 foi elixido como o MVP en toda Europa. En 1991 foi elixido como o mellor xogador europeo de baloncesto de todos os tempos. O 5 de setembro de 2003 converteuse no segundo xogador italiano en entrar no Basketball Hall of Fame, despois de Cesar Rubini, que xogou e adestrou o Olimpia Milano entre os anos 1940 e os anos 1970 respectivamente. Un dos seus maiores logros da súa carreira é o número de Finais da Copa de Campións Europea. Xogou dez finais consecutivas co Varese (cinco gañadas e cinco perdidas) e dúas máis consecutivas con Olimpia Milano (ambas gañadas).
Manuel Viqueira Vieites
Manuel Viqueira Vieites, nado en Vilaverde (Ordes) o 7 de setembro de 1929 e finado en Ordes o 9 de febreiro de 2015, foi un gaiteiro galego, coñecido como O gaiteiro de Vilaverde.
Traxectoria
Manuel é o terceiro de catro irmáns. Aos dez anos mercou a súa primeira gaita, de fol tombal. Comezou tocando panxoliñas no Nadal canda dos cantores. Foi o fundador do cuarteto Os Viqueiras de Ordes e un referente da música tradicional galega.
Discografía
En 2006 Edicións do Cumio editou o seu primeiro traballo discográfico que recolle as súas pezas máis representativas.
Zaín, Rodieiros, Boimorto
Zaín é un lugar da parroquia de Rodieiros no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 17 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 9 eran mulleres.
Ertuğrul
Ertuğrul (ارطغرل romanizado Erṭoġrıl, Ertuğrul; adoita engadirse o título Gazi) (m. ca. 1280), foi o pai de Osman I. Segundo a tradición otomá, era fillo de Suleyman Shah, líder da tribo Kayı dos turcos oguz, que fuxiron do oeste de Asia Central para Anatolia por mor das conquistas mongois. Así e todo, outras tradicións afirman que era fillo dun personaxe de nome Gündüz Alp. Tras a morte do seu pai, Ertuğrul e os seus seguidores entraron ao servizo do sultanato de Rum e en troco recibiron o dominio sobre a cidade de Söğüt na fronteira co Imperio Bizantino. Como ao seu fillo, Osman, e aos seus descendentes, cítase a miúdo a Ertuğrul como un Ghazi, un loitador heroico da causa do islam.
Traxectoria
Nada se sabe de certo sobre a vida de Ertuğrul, alén de ser o pai de Osman; as referencias máis antigas son historias escritas polos otománs a partir de finais do século XIV e os dous grupos de tradicións que o evocan no século XV son de carácter lendario e, xa que logo, de precisión cuestionable. Hai algunhas moedas cuñadas pouco despois da súa morte, en especial unha co texto "Cuñada por Osman fillo de Ertuğrul" que suxire que Ertuğrul foi realmente unha figura histórica. Noutra moeda lese "Osman bin Ertuğrul bin Gündüz Alp", malia Ertuğrul considerarse tradicionalmente fillo de Suleyman Shah. Segundo estas tradicións tardías, Ertuğrul foi o xefe da tribo Kayı dos oguz. Como resultado da axuda que lle deu os selxúcidas contra dos Bizantinos, o sultán sexúcida do Rum Ala ad-Din Kay Qubadha I concedeulle terras en Karaca Dağ, unha zona montañosa preto de Angora (actual Ancara). Un relato indica que foi por repeler unha incursión hostil dos bizantinos ou outro adversario. Máis tarde, recibiu a aldea de Söğüt que conquistou xunto coas terras veciñas. Esa aldea, onde morrería, converteuse na capital otomá co seu fillo Osman.
Bienvenido López
Bienvenido López Santos (Vigo, 1902-1974) foi un futbolista galego de comezos do século XX que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Xa militaba no Real Club Fortuna de Vigo antes da fusión deste co Real Vigo Sporting Club para dar lugar ao nacemento do Celta de Vigo en agosto de 1923, pasando a formar parte do cadro de xogadores. Pese a gran competencia nun cadro de máis de sesenta xogadores, sempre contou coa confianza tanto do primeiro adestrador da historia do club, Francis Cuggy, coma do seu sucesor, Andrés Balsa.
En 1928 regresou a España, onde disputou nas filas do Real Oviedo a primeira tempada da Segunda División.
Durante a Guerra Civil española foi levado "de paseo" nun camión tras ser detido por non facer o saúdo brazo en alto dos franquistas, pero salvouse da execución ao ser recoñecido como veterano do Celta.
Ao longo da súa vida traballou como mariño en barcos do seu pai, foi administrativo e, en sintonía coa súa ideoloxía progresista e galeguista, foi autor de poesía en galego (actividade considerada case como subversiva para a España de Franco).
Izquierda Berciana
Izquierda Berciana foi un partido rexionalista do Bierzo formado en 1991 por antigos militantes do Partido Socialista Obrero Español e Izquierda Unida. Nas eleccións municipais de 1991 conseguiu 26 concelleiros e 3 representantes no Consello Comarcal do Bierzo. O actual presidente do Consello Comarcal do Bierzo, Ricardo González Saavedra, foi militante desta organización.
Gabriel Elorriaga Fernández
Gabriel Elorriaga Fernández, nado en Ferrol o 4 de febreiro de 1930, é un político galego.
Traxectoria
Tivo cargos de responsabilidade no Sindicato Español de Estudiantes. Licenciado en dereito e xornalismo, foi colaborador de Manuel Fraga. Fundou a revista Familia Española, foi gobernador civil de Santa Cruz de Tenerife (1969-1971). Membro de Reforma Democrática, foi un dos membros fundadores de Alianza Popular pola que foi deputado pola Provincia de Castelló (1982-1995) e senador pola mesma (1996-2004). É pai do tamén político Gabriel Elorriaga Pisarik.
Lingua ro
O ro é unha lingua artificial filosófica a priori, creada no 1906 por Edward Powell Foster. En ro as palabras constrúense utilizando un sistema de categorías, pretendendo ser unha lingua oligosintética.
Zaín
Co topónimo Zaín podemonos referir a:
Albeiro
O topónimo galego Albeiro pode referirse a:
Birollo
miniatura|Berberecho azul ou birollo. O birollo ou berberecho azul (Cerastoderma glaucum, Bruguière 1789 ; antes Cardium glaucum e Cerastoderma lamarcki) é un molusco bivalvo da familia dos Cárdidos (Cardiidae), da orde Veneroida. miniatura|
Morfoloxía
É semellante ó berberecho común (Cerastoderma edule) e pode confundirse con el. Ten unha cuncha sólida, forte, equivalva e inequilateral. Presenta un perfil ovalado coa marxe anterior dereita inclinada cara atrás. Non supera os 6 cm de eixo maior.
Presenta 22-28 costelas radiais con pequenas espiñas seriadas; liñas de crecemento claramente visibles. Nas proximidades da marxe libre estas espiñas están reviradas cara a dentro. Na cara interior e ata preto do umbo, márcanse as canaladuras correspondentes ás costelas, especialmente na zona anterior e central mentres que desaparecen na posterior.
A cor é marrón clara amarelenta ou marrón escura. O periostraco é sucio. O interior é marrón clara aínda que tamén pode ser branca sucia ou ata azul morada.
Prostaciclina
miniatura|dereita|Prostaciclina (PGI2). [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: ácido (Z)-5-[(4R,5R)-5-hidroxi-4-((S,E)-3-hidroxioct-1-enil)hexahidro-2H-ciclopenta[b]furan-2-ilideno]pentanoico. Número CAS: 35121-78-9.]]
Birollo
Hábitat e bioloxía
É unha especie propia do Mar do Norte e do Mediterráneo. Vive na franxa intermareal, enterrado en fondos de area ou lama, soportando maiores descensos de salinidade que o berberecho común.
É unha especie comestible, pero non apreciada. Ten menos carne e de sabor algo lameiro.
Prostaciclina
A prostaciclina (ou PGI2) é un lípido da familia dos eicosanoides, e dentro destes, xunto coas prostaglandinas e tromboxanos, forma o grupo dos prostanoides. A prostaciclina pode considerarse tamén un tipo de prostaglandina, pero presenta dous aneis cíclicos na súa molécula, que a distinguen das prostaglandinas, que teñen un. Como fármaco a prostaciclina recibe o nome de epoprostenol.
Historia
Na década de 1960, un equipo de investigadores británicos encabezado polo profesor John Vane empezou a explorar o papel das prostaglandinas en doenzas respirartorias e anafilaxes. descubriron que a aspirina e outros medicamenteos orais antiinflamatorios funcionaban inhibindo a síntese de prostaglandinas. Este importante descubrimento serviu para comprender mellor a función das prostaglandinas no corpo.
John Vane e un equipo de investigadores da Wellcome Foundation, identificaran un mediador lipídico que denominaron “PG-X,” que inhibía a agregación plaquetaria. A PG-X, que máis tarde se coñecería como prostaciclina, é 30 veces máis potente que calquera outro axente antiagregatorio das plaquetas coñecido.
En 1976, John Vane, Salvador Moncada, Ryszard Gryglewski e Stuart Bunting publicaron o primeiro artigo científico sobre a prostaciclina, na revista Nature. Produciron unha molécula sintetizada, que se denominou epoprostenol. Pero, igual que ocorría coa prostaciclina nativa, a estrutura do epoprostenol era inestable en disolución, e tendía a ser rapidamente degradada. Isto supuxo un reto para os experimentos in vitro e as aplicacións clínicas.
Para superar este problema os investigadores sintetizaron case 1.000 análogos.
Os innovadores traballos de Lucy Clapp co treprostinil demostraron un efecto deste fármaco sobre o PPAR gamma, un factor de transcrición importante na patoxénese vascular, que actúa como mediador da proliferación, inflamación, e apoptose. A través dunha ruta complementaria independente do AMPc, o treprostinil activa o PPAR, outro mecanismo que contribúe aos beneficios anticrecemento da clase das prostaciclinas.
Produción
miniatura|360px|esquerda|Síntese de eicosanoides (a prostaciclina ao fondo no centro) A prostaciclina prodúcese nas células do endotelio dos vasos sanguíneos a partir da prostaglandina H2 (PGH2) pola acción do encima prostaciclina sintase. Aínda que a prostaciclina se considera un mediador independente, denomínase PGI2 (prostaglandina I2) na nomenclatura dos eicosanoides, polo que tamén pode considerarse un tipo de prostaglandina. O termo prostanoides designa o grupo de eicosanoides formado polas prostaglandinas (e prostaciclina) e tromboxanos.
Funcións
A prostaciclina (PGI2) principalmente impide a formación de agregados plaquetarios implicados na hemostase primaria (unha parte da formación de coágulos sanguíneos). Faino ao inhibir a activación das plaquetas. Tamén é un efectivo vasodilatador. A PGI2 e o tromboxano TXA2 funcionan como antagonistas fisiolóxicos.
Degradación
A prostaciclina ten unha vida media de só 42 segundos, e degrádase orixinando 6-ceto-PGF1, a cal é un vasodilatador moito máis feble.
Modo de acción
!colspan=2|Efecto da prostaciclina !Mecanismo !Resposta celular
A prostaciclina (PGI2) é liberada poloas células do endotelio san e desempeña a súa función por medio dunha fervenza de sinalización parácrina que implica a receptores acoplados á proteína G das plaquetas e células endoteliais próximas. Os receptores acoplados á proteína G das plaquetas (receptor da prostaciclina) actívanse cando se unen á PGI2. Esta activación, á súa vez, fai que as adenilciclases produzan adenosín monofosfato cíclico (AMPc). O AMPc inhibe calquera activación plaquetaria indebida (para facilitar a circulación) e tamén contrarresta calquera incremento dos niveis de calcio citosólico que resultarían da unión do tromboxano A2 (TXA2) (orixinando a activación das plaquetas e a conseguinte coagulación). A PGI2 tamén se une ao receptor de prostaciclina endotelial e igualmente eleva os niveis de AMPc no citosol. Este AMPc despois activa a proteína quinase A (PKA), e esta continúa a cascada fosforilando e inhibindo o encima cadea lixeira da miosina quinase, que fai que se relaxe o músculo liso e provoca vasodilatación. A PGI2 e o TXA2 funcionan como antagonistas fisiolóxicos.
Farmacoloxía
180px|miniatura|dereita|Modelo da prostaciclina. Os análogos sintéticos da prostaciclina (iloprost, cisaprost) utilízanse por vía intravenosa, subcutánea ou por inhalación: