cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bobby Rahal
Propietario de IndyCar
thumb|left|Rahal conducindo para o Team Rahal no Mid-Ohio Sports Car Course en 1996 Despois de perder o campionato ante Michael Andretti en 1991, Rahal (co compañeiro Carl Hogan) adquiriu os activos á antiga Pat Patrick Racing Team, con Rahal converténdose nun propietario-piloto. O equipo tivo un éxito inmediato na 1992, producindo catro vitorias para Rahal e o seu terceiro campionato CART, converténdoo no último propietario-piloto en gañar o título da CART e no último piloto en gañar unha carreira no seu propio coche ata que Adrian Fernandez fíxoo no 2003. en 1993, Rahal intentou desenvolver o seu propio chasis Rahal-Hogan, pero volveu ao chasis de Lola despois de non conseguir a clasificación para as 500 Millas de Indianápolis de 1993. En 1994 o equipo levou o motor Honda á serie CART. Exceptuando un segundo posto en Toronto, el e o seu compañeiro de equipo Mike Groff loitaron por mostrar todo o potencial dun motor que pronto dominaría a serie. en 1995 no Long Beach Rahal converteuse no décimo piloto da historia do Championship Car (incluíndo a AAA, USAC e CART) en comezar 200 carreiras na súa carreira deportiva. A pesar de non conseguir vitorias, Rahal terminou nun gran terceiro posto na clasificación de 1995 usando o motor Mercedes.
Rahal continuou como piloto de carreiras ata a súa xubilación en 1998. Mentres tanto, Hogan marchou para formar o seu propio equipo e anfitrión do programa de entrevistas David Letterman converteuse nun propietario minoritario en 1996. O equipo fíxose coñecido como Team Rahal en 1996 e Rahal Letterman Racing na 2004, cando Rahal cambiou de CART á IRL a tempo completo.
Outras funcións empresariais
Rahal foi o presidente e CEO interino da CART durante seis meses durante a tempada 2000.
Os seus intereses comerciais inclúen o Bobby Rahal Automotive Group, unha rede de concesionarios de automóbiles no oeste e o centro de Pensilvania que vende Acura, BMW, Honda, Jaguar, Land Rover, Lexus, Mercedes-Benz, Toyota e Volvo.
En 2021 Rahal comezou a aventurarse na promoción de carreiras coa axuda do antigo propietario de IndyCar e Indianapolis Motor Speedway Tony George. O primeiro movemento de Rahal na promoción da carreira foi devolver a popular rolda Iowa Speedway a IndyCar despois de que quedara fóra do calendario de 2021. Rahal puido contratar á cadea de supermercados de Iowa Hy-Vee como patrocinador e conseguiu un acordo plurianual entre a IndyCar e a Iowa Speedway para realizar un evento de dobre cabeceira na pista a partir de 2022.
Homenaxe
No WeatherTech Raceway Laguna Seca, a recta traseira que conducía ao sacacorchos chamase "Rahal Straight" na súa honra.
Vida persoal
Rahal viviu primeiramente en New Albany, Ohio. Rahal é graduouse na Denison University. Agora vive en Lincoln Park, preto da beira do lago de Chicago. É fillo do corredor de coches deportivos Mike Rahal e o pai de Graham Rahal, que agora corre nas IndyCar Series.
Rahal tamén creceu nos suburbios de Chicago e asistiu á Glenbard West High School na promoción de 1971.
Resultados no Campionato Mundial de Fórmula 1
Carreiras en letra grosa indican pole position.
Carreiras de rodas abertas americanas
( clave) (As carreiras en negra indican a pole position )
Resultados nas 500 Millas de Indianápolis
right|thumb|300px|Rahal durante as [[500 Millas de Indianápolis de 1986]]
NASCAR
(key) ( Bold – Pole position outorgada por tempo de clasificación. Cursiva : posición de privilexio obtida por puntos ou tempo de práctica. * – Máis voltas lideradas. )
Eugenio Montejo
dereita|miniatura| Fábula del escriba de Eugenio Montejo Eugenio Montejo, ás veces asinando co pseudónimo Eduardo Polo, nado en Caracas o 19 de outubro de 1938 e finado en Valencia, Venezuela o 5 de xuño de 2008, foi un poeta, ensaísta e asesor cultural venezuelano.
Traxectoria
Foi fundador da revista Azar Rey e cofundador da Revista de Poesía da Universidade de Carabobo. Foi investigador do Centro de Estudos Latinoamericanos "Rómulo Gallegos" de Caracas, e colaborador de gran número de revistas nacionais e estranxeiras. En 1998 recibiu o Premio Nacional de Literatura e en 2004 o Premio Internacional "Octavio Paz" de Poesía e Non Ficción. Un dos seus poemas está citado na película do director mexicano Alejandro González Iñárritu 21 gramos.
Eugenio Montejo traballou en varias ocasións en Lisboa, na embaixada de Venezuela en Portugal, como conselleiro cultural.
Gran Deserto de Vitoria
miniatura|Rexións IBRA regions, co Gran Deserto de Vitoria en vermello O Gran Deserto de Vitoria (Great Victoria Desert), é un deserto escasamente poboado que constitúe unha biorrexión intermedia australiana en Australia Occidental e Meridional.
Eugenio Montejo
Poemas infantís
Publicou poemas para nenos co pseudónimo de Eduardo Polo. Entre estes traballos destaca Chamario, de 2003, da que algúns poemas foran anticipados noutros libros (como a antoloxía Poemas con sol y son, de 2001), pero na súa forma definitiva é un libro inseparable das ilustracións feitas por Arnal Ballester. A súa poesía para nenos ( chamos, de aí o título do libro) caracterízase pola súa ruptura coas convencións, como a rima, por exemplo, que respecta e destrúe ao mesmo tempo: “Un niño tonto y retonto / sobre un gran árbol se montó. / Con su pelo largo y rubio / hasta la copa se subió"; a experimentación lingüística con fins lúdicos: "La bici sigue la cleta / por una ave siempre nida / y una trom suena su peta... / ¡Qué canción tan perseguida!"; en xeral, a presenza de elementos absurdos, cando menos os espera o lector. Por exemplo, escribiuse sobre a súa obra: “Os seus poemas musicais, intelixentemente humorísticos, até parecer sinxelos pero cuxa composición revela talento poético e un gran dominio da linguaxe”.
Gran Deserto de Vitoria
Poboación
A maioría das persoas que habitan a rexión son indíxenas australianos de diferentes grupos, incluídos os kogara, os mirning e os pitjantjatjara. As poboacións aborixes incrementáronse nesta rexións. Mozos indíxenas da rexión do Gran Deserto de Vitoria traballan en programas da Wilurarra Creative para conservar e desenvolver a súa cultura.
A pesar da súa situación illada, o Vitoria é surcado por camiños, como o Connie Sue Highway e o Anne Beadell Highway.
A actividade humana incluíu algo de minaría e probas de armas nucleares.
Historia
En 1875, o explorador británico Ernest Giles foi o primeiro europeo que cruzou o deserto. Nomeouno pola monarca británica reinante nese momento, a raíña Vitoria. En 1891, a expedición de David Lindsey percorreuno de norte a sur. Frank Hann buscou ouro na zona entre 1903 e 1908. Len Beadell explorou a rexión na década de 1960.
Medio natural
miniatura|Serpentine Lakes, Australia meridional, 2011 O Gran Deserto de Vitoria é unha ecorrexión do World Wildlife Fund é unha rexión IBRA co mesmo nome.
As probas de armas nucleares que realizou o Reino Unido en Maralinga e Emu Field na década de 1950 e primeiros anos sesenta deixaron zonas contaminadas con plutonio-239 e outros materiais radioactivos.
Flora
Só as plantas máis resistentes poden sobrevivir en gran parte desta rexión. Entre as cristas de area hai áreas de estepa arbolada consistente en Eucalyptus gongylocarpa, Eucalyptus youngiana e Acacia aneura distribuídos por zonas de spinifex forte, particularmente Triodia basedowii.
Fauna
A vida salvaxe adaptada a estas crúas condicións inclúen poucos mamíferos e aves grandes. Non obstante, no deserto viven moitos tipos de lagartos, como o vulnerable Egernia kintorei e o Oxyuranus temporalis (descuberto en 2007), e numerosos marsupais pequenos, como o ameazado Sminthopsis psammophila e o Dasycercus cristicauda. Unha forma de sobrevivir é agocharse entre a area, que é o que fan algúns animais do deserto como o Notoryctes typhlops (toupa marsupial) e a ra Litoria platycephala. As aves inclúen o Aphelocephala pectoralis que se atopa na parte oriental do deserto e o faisán australiano no Parque de Conservación de Mamungari. Entre os depredadores do deserto están o dingo (xa que o deserto está ao norte da Dingo Fence) e dous grandes lagartos monitor, o Varanus giganteus e o Varanus gouldii.
Jean-Joseph Sanfourche
Jean-Joseph Sanfourche, coñecido simplemente como Sanfourche, nado en Bordeos o 25 de xuño de 1929 e finado en Saint-Léonard-de-Noblat o 13 de marzo de 2010, foi un pintor, poeta, deseñador e escultor francés.
Practicou a arte bruta e foi amigo de Gaston Chaissac, Jean Dubuffet, Robert Doisneau, cos que mantivo correspondencia.
As súas obras están expostas en múltiples centro públicos como o Museo de Arte Moderna de París, o Museo de Arte Naïf de Laval ou a colección Nova invención de Lausana.
Recoñecementos
En 1992, o presidente da República Francesa, François Mitterrand, nomeouno cabaleiro da Lexión de Honor.
Eustaquio II de Boulogne
Eustaquio II de Bologne (en francés Eustache IIe de Boulogne), coñecido tamén como Eustace aux Gernons (Eustaquio con bigotes), nado entre 1015 e 1020 no Ducado de Lorena (Reino de Francia), e finado contra 1087, foi un nobre francés.
Traxectoria
Fillo de Eustaquio I e Matilde de Lovaina, ao morrer seu pai, herdou o condado de Boulogne, mentres que seu irmán Lamberto herdou o de Lens. Sempre viviu en busca de aliados poderosos para evitar que o seu veciño, o conde Balduíno V de Flandres, anexionara o seu condado, que era próspero por acharse na ruta comercial entre Francia e Inglaterra.
En 1048 uniuse ao seu sogro contra o emperador Henrique III. Ao ano seguinte, o papa León IX excomungouno por casar dentro do grao prohibido de consanguinidade.
En 1051 Eustaquio visitou Inglaterra e foi recibido con honor na corte de Eduardo o Confesor, o seu excuñado, co que continuaban sendo aliado. Pero, por outra parte, Godwin de Wessex, a figura dominante na Inglaterra da época, casara ao seu fillo Tostig con Judit de Flandres. Máis aínda, Sven, outro fillo de Godwin, mantiña unha disputa co fillastro de Eustaquio, Raúl o Tímido. Unha pelexa na que estiveron implicados cabaleiros de Eustaquio e cidadáns de Dover derivou nun grave conflito entre o rei e Godwin. Este último, en cuxa xurisdición estaba Dover, negouse a castigar aos habitantes, polo que o rei desterrouno cos seus fillos en setembro de 1051. Poren, Godwin regresou e desembarcou ao ano seguinte á fronte de tropas flamengas e, pola forza, obtivo de Eduardo a devolución das súas terras.
Descendencia
Non tivo fillos da súa primeira unión con Goda de Inglaterra (ou Godjifu). Do seu matrimonio con Ida de Lorena naceron:
Crónica de Santo Isidoro de León
A Crónica de Santo Isidoro de León (Chronicon sancti Isidori Legionensis anonymum ou tamén Annales Castellani Antiquitores) é unha crónica anónima que abarca entre os anos 618 e 939, é conservada nun manuscrito do ano 1058 escrito en lingua latina e estilizado en escritura visigótica. Agora consérvanse na Biblioteca Nacional en Madrid.
GZ Nación
Historia
Comezou a se publicar en decembro de 2006. No ano 2008 chegou a editar un número en papel.
En 2009 a empresa editora, Carrumeiro Media S. A., desfíxose de tódolos traballadores por mor da caída de negocio após a saída do goberno do Bipartito. O diario mantívose até 2010, momento en que desapareceu canda proxectos históricos de comunicación en galego como Vieiros, A Nosa Terra e Galicia Hoxe, na que foi a etapa negra do xornalismo galego.
Estercobilinóxeno
O estercobilinóxeno ou urobilinóxeno fecal é un composto químico creado polas bacterias do intestino. É o resultado da degradación da hemoglobina. Unha vez procesado dá lugar ao composto que lle dá ás feces a súa cor marrón, a estercobilina.
Formación
A bilirrubina é un pigmento que se orixina pola degradación da porción hemo da hemoglobina. O fígado conxuga a bilirrubina, facéndoa hidrosolube; e a forma conxugada é despois excretada na urina como urobilinóxeno. O urobilinóxeno é incoloro e é despois oxidado na urina a urobilina, que lle dá cor amarela á urina. No intestino, a bilirrubina é convertida polas bacterias en urobilinóxeno fecal ou estercobilinóxeno. O estercobilinóxeno é oxidado a estercobilina, que é responsable da pigmentación das feces. O escurecemento das feces unha vez que están un certo tempo ao aire débese á oxidación dos urobilinóxenos fecais residuais a estercobilinas.
"Estercobilinóxeno" é simplemente o nome que se lle dá ao urobilinóxeno que está no tracto gastrointestinal; e, de feito, o seu uso como termo separado está caendo en desuso para evitar confusión.
Rodríguez-Méndez
Carlos Rodríguez Méndez, coñecido como Rodríguez-Méndez, nado en Tortoreos (As Neves) en 1968, é un escultor galego.
Traxectoria
Licenciado pola Facultade de Belas Artes de Universidade Complutense de Madrid en 1999. Presentou proxectos expositivos no CA2M de Móstoles, S.M.A.K. e Vooruit Arts Centre de Gante, Centro Galego de Arte Contemporánea, IVAM, La Casa Encendida de Madrid, e individualmente no S.M.A.K. de Gante, Matadero Madrid, Instituto Cervantes de Madrid, Museo de Arte Contemporánea de Vigo e Fundación Yaddo de Nova York.
Traballa en proxectos nos que implica diferentes linguaxes á marxe da influencia do espazo expositivo e que analizan os principios materiais da escultura e da experiencia esencial e física do home.
Cebra de Grévy
A cebra de Grévy (Equus grevyi) é o équido salvaxe máis grande e a máis ameazada das tres especies de cebra, sendo as outras dúas a cebra común e a cebra de montaña. Chamada así na honra de Jules Grévy, habita en Kenya e Etiopía. Comparada con outras cebras, é unha especie máis alta, con grandes orellas e as súas raias son máis estreitas.
A cebra de Grévy vive en pasteiros semiáridos onde se alimenta de herba, legumes, legumes e follas; pode sobrevivir até cinco días sen auga. Diferénciase doutras especies de cebras en que non vive en haréns e teñen vínculos sociais pouco duradeiros. A territorialidade do semental e as relacións entre a nai e o poldro forman a base do sistema social da cebra de Grévy. Esta especie de cebra está considerada ameazada. A súa poboación caeu de 15 000 a 3 000 exemplares dende a década de 1970. En 2008, a poboación considerouse estable.
Fu rong zhen
Fu rong zhen (en 芙蓉鎮) é un filme chinés de 1986 dirixido por Xie Jin. Está baseado na novela homónima do escritor Gu Hua. O filme, un melodrama, segue a vida e traballos dunha muller nova durante a Revolución Cultural. O filme foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 60ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Socorro, son un peixe
Socorro, son un peixe (en Hjælp, jeg er en fisk) é filme de animación de 2000 coproducido entre Dinamarca, Alemaña e Irlanda, dirixido por Stefan Fjeldmark, Greg Manwaring e Michael Hegner, e escrito por Stefan Fjeldmark, Karsten Kiilerich, John Stefan Olsen e Tracy J. Brown. Está protagonizado polas voces en inglés de Alan Rickman, Terry Jones e Aaron Paul.
Estreouse en galego o 1 de novembro de 2008 a través da TVG.
Geneviève Thiroux d'Arconville
Marie-Geneviève-Charlotte Thiroux d’Arconville, nada en París o 17 de outubro de 1720 e finada en París o 23 de decembro de 1805, máis coñecida como Geneviève Thiroux d’Arconville, foi unha escritora, tradutora e anatomista francesa. Estudou a putrefacción e a conservación de alimentos.
Traxectoria
Filla de André-Guillaume Darlus, un rico fermier général e de Françoise Geneviève Gaudicher, que faleceu cando Geneviève Thiroux d’Arconville só tiña catro anos.
Creceu xunto á súa irmá máis nova e ambas foron educadas, como obrigaban as normas da época para nenas acomodadas, insistindo na súa formación artística. Neste contexto, Geneviève non aprendeu a escribir até os oito anos e aos catorce foi desposada nun matrimonio acordado con Louis-Lazare Thiroux d’Arconville (1712-1789), asesor do Parlamento de París e máis tarde presidente dunha das cámaras. O matrimonio tivo tres fillos: Louis Thiroux de Crosne (1736-1794), André-Claude Thiroux de Gervilliers (1737-1810) e Alexandre-Louis Thiroux de Montdésir (1739-1822).
Estes antecedentes -filla da nobreza financeira e parlamentaria e casada tan nova- non impediron que desenvolvese unha paixón pola física, a química, a medicina, a botánica, a literatura, a moral, as linguas e a historia. Até tal punto que, a pesar do seu interese tamén apaixonado pola arte, o teatro e a ópera, chegase a renunciar á vida en sociedade para dedicarse ao estudo destas materias.
É probábel que nesta decisión tivesen que ver as secuelas físicas consecuencia da variola que contraeu con vinte e tres anos, empuxándoa a retirarse da vida mundana.
Geneviève Thiroux d’Arconville publicou gardando o seu anonimato sen que se coñezan as razóns precisas de tal decisión. A información existente fai pensar que a súa condición de esposa dun personaxe público posibelmente a levou a esconder a súa identidade, así como o temor a sufrir as críticas ás que as mulleres científicas eran sometidas nun campo que se consideraba impropio do xénero feminino. Así pois, aínda que os seus escritos non ían dirixidos a outras mulleres, os seus textos estaban cheos de referencias que permitían chegar a recoñecela.
Recoñecemento
Está recoñecida como polímata.
Traballo científico
miniatura|Vista frontal do esqueleto feminino, comparando as diverxencias co esqueleto masculino, con vista posterior (realizado por Jean J. Sue para o Traité d'Ostéologie de Marie-Geneviève-Charlotte Thiroux d’Arconville). A súa primeira obra científica publicada foi a tradución dun tratado de osteoloxía do médico británico Alexander Monro (1697-1767) titulado Osteology, A treatise on the anatomy of the human bones with An account of the reciprocal motions of the heart and A description of the human lacteal sac and duct. Na súa versión, e en contra da opinión de Monro, que sostiña que a única maneira de aprender era traballar directamente con cadáveres, Thiroux d’Arconville engadiu unha trintena de táboas de esqueletos, entre elas unha das primeiras representacións dun esqueleto feminino.
Tamén engadiu unha táboa de materias para visualizar a orde da obra, modificada por ela, unha dedicatoria a Alexander Monro, un longo prefacio, notas explicativas, así como comentarios. Mentres que a versión orixinal é un tratado de talle modesto e sen ilustracións, a versión francesa preséntase en forma de dous volumes e con ilustracións. Con todo, a pesar destas achegas, o libro non se publicou recoñecendo a autora destas achegas, cabe pensar que para preservarse das críticas que recibían as mulleres científicas da época. Finalizada en 1759, tras un longo proceso, a tradución publicouse baixo o nome de Jean-Joseph Sue (1710-1792), o anatomista que realizou os trinta e un debuxos da obra.
Entre 1755 e 1763, Geneviève Thiroux d’Arconville dedicouse ao estudo da putrefacción, que consideraba como a chave de todas as ciencias físicas e a base da historia natural. Estudou a conservación dos alimentos e, ademais, iniciou un estudo sobre a transformación da materia. Realizou varios centenares de experimentos sobre a conservación de substancias putrescíbeis (carnes, peixes, ovos, leite etc.) seguindo un rigoroso protocolo: anotaba cada día o estado de degradación das súas mostras xunto ás condicións exteriores (humidade, calor etc.).
Tamén introduciu o cloruro de mercurio como axente susceptíbel de loitar contra a putrefacción. Recompilando os resultados dos seus experimentos, publicou en 1766 o seu Essai pour servir à l’histoire da putréfaction.
Publicacións
Entre as súas publicacións destacan:
José Casal Fernández
Traxectoria
Carpinteiro de ribeira, dirixente das mocidades socialistas de San Adrián e directivo da Sociedad de Agricultores e da Sociedad de Obreros de Construción Naval, afecta á UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi obrigado a presentarse no cuartel da Garda Civil de Moaña. Detido o 8 de setembro de 1936 foi xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión co seu irmán Belarmino e o seu curmán Rogelio Calvar Casal, foron condenados a cadea perpetua. Preso primeiro en San Simón, foi trasladado á Prisión de San Cristóbal (Pamplona), onde permaneceu ata setembro de 1940, cando saíu en liberdade provisional. Deixou un diario manuscrito do seu paso por San Simón e Pamplona.
Vida persoal
Casou con Casilda Rosendo, e foi pai de Democracia Casal Rosendo, que en 1936 foi bautizada como Lucrecia Casal Rosendo.
Saor Éire
Saor Éire (en galego: Irlanda Ceibe) foi unha organización política de extrema esquerda creada en setembro de 1931 por membros de tendencia comunista do Exército Republicano Irlandés, co apoio da dirección do IRA. Destaca entre os seus fundadores Peadar O'Donnell, antigo director de An Phoblacht e figura destacada da extrema esquerda do IRA. Saor Éire describiuse como "unha organización de traballadores e agricultores traballadores", e parece ser que o apoio do entón xefe de gabinete do IRA, Moss (Maurice) Twomey, foi fundamental para a creación da organización. Porén, Tim Pat Coogan afirmou que Twomey dubidaba sobre a organización, preocupado pola participación na política electoral e pola posible influencia comunista.
Durante a súa curta existencia, Saor Éire utilizou a publicación republicana An Phoblacht, baixo a dirección de Frank Ryan, para informar sobre o seu progreso e promover os seus puntos de vista republicanos de extrema esquerda.
Contexto
A finais da década de 1920, o movemento republicano irlandés estaba en crise. Desde a súa derrota na Guerra civil irlandesa (1922-1923), dividiuse entre os partidarios de Éamon de Valera que fundou o legalista e electoralista Fianna Fáil en 1926 mentres o partido que abandonara, o Sinn Féin, víase marxinado pola súa negativa a participar nas institucións do Estado Libre cuxa lexitimidade non recoñecía; e, por outra banda, o Cumann na nGaedheal quen adoptou unha serie de medidas para controla-la vida política irlandesa fronte ao Sinn Féin. En 1925, a Ley de Delitos de Traición ten como obxectivo fortalecer a represión contra os intentos de rebelión; a Ley de Seguridade Pública de 1927, converteu en ilegait a tódalas organizacións que tiñan como obxectivo destruír contra o Estado Libre, e deu unha gran liberdade á policía na práctica dos interrogatorios; finalmente, en 1927, unha emenda á lexislación electoral requiriu que tódolos candidatos prestasen xuramento á Coroa Británica e declarase a súa vontade de acudir ao Dáil e participar.
Fronte a estas divisións, o IRA establecera a súa autonomía fronte aos partidos, pero estaba dividido entre unha á que pretendía manter un papel puramente militar e militantes que querían darlle un programa social e económico claro e implicalo na vida política.
Fundación
O 1 de febreiro de 1931, o Consello Militar do IRA chegou a un compromiso, cuxo resultado foi o lanzamento dun programa político de influencia marxista, apoiado pola organización militar: Saor Éire.
Saor Éire celebrou a súa conferencia inaugural en Dublín, no Iona Hall, os días 26 e 27 de setembro de 1931 á que asistiron cento cincuenta delegados tanto do Estado Libre de Irlanda como de Irlanda do Norte, nun contexto de represión policial nas casas e oficinas conectadas con Saor Éire e An Phoblacht. Seán Hayes foi o presidente, mentres que David Fitzgerald actuou como secretario.
A conferencia elixiu un executivo de Hayes, Fitzgerald, Sean McGuinness, May Laverty, Helena Molony, Sheila Dowling, Sheila Humphreys, D. McGinley, Mick Fitzpatrick, Seán MacBride, Michael Price, Peadar O'Donnell, Mick Hallissey, M. O' Donnell, Patrick McCormack, Tom Kenny, L. Brady, Nicholas Boran, John Mulgrew e Tom Maguire. George Gilmore e Frank Ryan tamén estiveron implicados.
Elaboraron un programa no que os obxectivos se dividían en dúas fases. A primeira fase foi descrita como de organización e propaganda para organizar unha fronte sólida de resistencia masiva fronte os opresores. Isto construiríase sobre a resistencia e a actividade do día a día cara referido a "alugueres, anualidades, desafiuzamentos, embargos, vendas bancarias, peches patronais, folgas e recortes salariais". Este desafío, pensaban, levaría a que o poder pasase das mans dos imperialistas ás masas. A segunda fase foi a de consolidación do poder mediante a organización da economía e unha república obreira e labrega.
Ideoloxicamente, Saor Éire, adheriuse ao republicanismo socialista irlandés desenvolvido por James Connolly e Peadar O'Donnell. Como consecuencia da grande influencia de O'Donnell, Saor Éire avogou firmemente polo renacemento da cultura gaélica e a implicación das comunidades obreiras rurais máis pobres en calquera levantamento contra as institucións capitalistas irlandesas e o imperialismo británico.
Sean McBride describiu a organización no seu lanzamento do seguinte xeito:
A organización foi atacada pola prensa de centro dereita e a Igrexa Católica como un perigoso grupo comunista, mesmo o Sinn Féin foise afastado dela e denunciou o seu discurso a prol da loita de clases. Foi rapidamente prohibida polo goberno do Estado Libre. As reaccións hostís das forzas conservadoras, a represión policial dirixida contra ela e a profunda desconfianza nas tendencias menos progresistas do IRA impediron que Saor Éire se convertese nunha organización política eficaz. O'Donnell e os seus partidarios intentarían unha iniciativa semelllante dous anos máis tarde coa creación do Congreso Republicano en 1933.
Políticas
A constitución enumera os obxectivos da organización como son:
Autoridade Portuaria de Marín e Ría de Pontevedra
miniatura|300px|Entrada á Autoridade Portuaria de Marín-Pontevedra A Autoridade Portuaria de Marín e Ría de Pontevedra é o organismo responsábel do porto de Marín. Ten a súa sede no parque Cantodarea de Marín desde 2010. Antes de ter a denominación actual foi coñecida como Autoridade Portuaria de Marín-Pontevedra ata 1992 e tivo desde 1933 a súa sede na avenida pontevedresa das Corvaceiras, no porto de Pontevedra, no edificio do Gremio de Mareantes.
É unha das 28 Autoridades Portuarias que compoñen o Organismo Público Estatal: Puertos del Estado. A maioría das infraestruturas portuarias dedícanse ao transporte marítimo e pesca. Á parte do dominio público hai tamén unha parte dedicada aos estaleiros.
Presidencia
A presidencia da Autoridade Portuaria de Marín-Ría de Pontevedra é designada pola Xunta de Galicia. O seu actual presidente, desde 2009, é José Benito Suárez Costa.
Verísimo Sueiro Álvarez
Verísimo Sueiro Álvarez, nado no Rosal cara a 1934, é un sacerdote e político galego.
Traxectoria
Sacerdote destinado en parroquias rurais das Neves: Santa Eulalia de Batalláns, San Pedro de Batalláns, Cerdeira, Vilacoba, Tortoreos, Liñares e Rubiós. Presentouse ás primeiras eleccións democráticas encabezando a candidatura do PSOE como independente e foi elixido alcalde por maioría absoluta. En 1984 foi xulgado na Audiencia de Pontevedra por un delito de inxurias ao farmacéutico das Neves, Manuel Diz Garrido.
Recoñecementos
Foi homenaxeado polos seus fregueses polos 57 anos de sacerdocio en 2014.
Thinocorus
Thinocorus é un xénero de aves da orde dos caradriformes, suborde dos escolopacios, un dos dous integrados na familia dos tinocóridos.
Trátase de pequenos limícolas gregarios que se adaptaron a unha dieta herbívora.
Descrición
O xénero foi descrito en 1829 polo médico, botánico, zoólogo, anatomista, explorador e entomólogo, do grupo dos alemáns do Báltico do Imperio Ruso, Johann Friedrich von Eschscholtz.
Etimoloxía
O nome científico Thinocorus está formado pola unión dos elementos Thin- e -corus (cun -o- epentético parta facilitar a pronuncia). O primeiro está tomado do grego antigo θιν-, thin-, "esta beira", "banco de area", e o latín vulgar -corus, derivado irregular do grego antigo κόρυς kórys "helmo", "casco", "cabeza".
Distribución e hábitat
As súas dúas especies teñen unha distribución suramericana, nas rexións andina e patagónica.
Habitan nunha variedade de ambientes, incluíndo prados, estepas herbáceas, desertos semiáridos e hábitats alpinos.
Características
A dúas especies son pequenos limícolas gregarios que se adaptaron a unha dieta herbívora.
Teñen cabezas pequenas e picos curtos. Aínda que son herbívoros as sementes non son unha parte importante da súa dieta. Porén, sábese que a especie Thinocorus rumicivorus se alimenta dos pétalos carnosos das flores de Calceolaria uniflora, unha especie da familia das escrofulariáceas. No proceso de alimentárense destes apéndices, ricos en azucre, contribúen á polinización das flores.
Teñen unha aparencia semellante á do paspallás e ás perdices, pero teñen as ás máis longas. O seu tamaño vai desde o dun pardal común até o dunha becacina cabra. Teñen as patas curtas, pero cos dedos longos. A cor da súa plumaxe é xeralmente críptica. Hai certo dimorfismo sexual na plumaxe das especies de Thinocorus: os machos teñen a cara, o pescozo e o peito grises.
As femias poñen 2 ou 3 ovos nun niño consistente nun oco pouco profundo escavado no chan.
Oniscus asellus
Oniscus asellus, coñecido polo nome de porquiño de santo Antón común, é a especie de isópodo máis común e de maiores dimensións con distribución natural no oeste e centro de Europa. Os espécimes adultos crecen até os 16 mm de longo e os 6 mm de largo.
Distribución
Oniscus asellus é a especie de porquiño de santo Antón con maior distribución natural no continente europeo, tanto desde o punto de vista xeográfico como ecolóxico. Non se estende pola conca do Mediterráneo, mais é abundante no norte e oeste de Europa, estendéndose até o nordeste até Ucraína. Está presente nos arquipélagos macaronésicos dos Açores e Madeira e foi introducido amplamente na rexión das América do Norte e do Sur.
Ecoloxía
A especie Oniscus asellus dáse nunha vasta gama de hábitats, incluíndo algúns extremamente pobres en calcio. Aparece con maior frecuencia sobre pedras e madeira en descomposición. É o único porquiño de santo Antón que aparece normalmente en turbeiras e uceiras, onde se instala en torno a madeira en descomposición, como postes e valados.
Dark Matter Particle Explorer
Dark Matter Particle Explorer ou DAMPE, tamén coñecido como Wukong, é un observatorio espacial da China lanzado o 17 de decembro de 2015 a bordo dun foguete CZ-2D desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.
Características
DAMPE é un observatorio espacial operado pola Academia de Ciencias da China adicado á detección de partículas enerxéticas como raios gamma, electróns de alta enerxía e raios cósmicos. O obxectivo do observatorio é buscar e estudar partículas de materia escura mediante observación de partículas de alta enerxía, estudar a orixe dos raios cósmicos e analizar o mecanismo de aceleración dos raios cósmicos.
O rango de enerxías detectables por DAMPE van dos 5 GeV a 10 TeV para electróns e de 100 GeV a 100 TeV para raios cósmicos.
Vaasan Sport Naiset
O Vaasan Sport Naiset, ou simplemente Sport, é un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Vaasa (Finlandia). Dende que descendeu da Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, na tempada 2021-22 o club non compite en categoría absoluta.
Historia
O equipo feminino de Vaasan Sport fundouse no ano 1986 e opera baixo JuniorSport. Sport Naisten gañou a medalla de bronce da SM-sarja na tempada 1986-87.
Na tempada 2016-17 o Sport quedou ás portas do ascenso á máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia. Ese ano o equipo conseguiu o campionato da Mestis e o seu adestrador, Ove Kvist, foi nomeado "adestrador do ano", con todo, o equipo.
Na tempada 2017-18 Mika Nummi, que viña de ser adestrador asistente durante as catro tempadas anteriores, fíxose cargo do equipo como adestrador xefe logo da marcha de Kvist. A tempada comezou moi ben para o equipo de Vaasa, con dúas vitorias e 20 goles a favor por tres en contra nos primeiros dous encontros. Ao contrario do que pasara a tempada precedente, cando o equipo o equipo non conseguiu clasificarse para a promoción de ascenso, as xogadoras de Nummi remataron segundas por riba do JYP, polo que o Sport ascendeu directamente xunto co TPS Naisten Liiga, xa que a máxima categoría experimentou un aumento do número de equipos na tempada seguinte, pasando de oito a dez.
O ascenso do equipo motivou interese na cidade e mesmo o equipo masculino da Liiga sinalou que estaba disposto a cooperar. Na súa tempada de debut, Sport finalizou a primeira fase da competición na sétima posición, conseguindo un punto por partido, polo que o equipo tivo que disputar a serie inferior para tentar clasificarse para os play-offs polo título.
Na tempada tempada 2021-22 da Naisten Liiga, o equipo consumou o seu descenso á Naisten Mestis logo dunha moi mala tempada na que non foi quen de sumar ningún punto na primeira fase da liga, e na serie inferior tan só conseguiu unha vitoria. A falta de dous partidos para a finalización da fase de permanencia o equipo de Vaasa non contaba con ningunha posibilidade de manter a categoría logo de ter colleitado tan só unha vitoria fronte a APV (ascendido da mestis para a división inferior).
Lou Alta Melton
Lou Alta Melton nada Texas en febreiro de 1895 e finada en xullo de 1974, foi unha enxeñeira civil dos Estados Unidos.
Traxectoria
Melton naceu en Texas, en febreiro de 1895, filla de Sherd Melton e Hesta Long. Creceu en Bayfield, Wisconsin. Melton ensinaba nunha escola primaria en Colorado durante un tempo antes de ir á Universidade de Colorado para estudar enxeñería civil. Se graduó en 1920 e conseguiu un traballo na Administración xeral de estradas dos Estados Unidos. Inicialmente traballou no departamento de redacción, antes de ser ascendida a enxeñeira de pontes júnior. Melton traballou en San Francisco na oficina do distrito, e posteriormente como asistente de enxeñeiro de pontes na oficina de Missoula.
Melton era membro da Asociación Estadounidense de Enxeñeiros e foi a primeira muller en converterse en membro da Sociedade de Enxeñeiros de Colorado. Foi membro activa das asociacións. En 1921, deu unha charla na sucursal de Missoula da AAE. O Xangai Times aclamouna como "A muller construtora de pontes, a pesar da súa mocidade, é tan boa enxeñeira civil como calquera home nos Estados Unidos". En 1922, The Woman Engineer reimprimió este artigo na revista.
Cando Melton traballou con Hilda Counts, para crear unha Sociedade Estadounidense de Mulleres Enxeñeiras e Arquitectas, escribiron a todas as universidades estadounidenses con departamentos de enxeñería para pescudar cantas mulleres eran estudantes. As respostas foron notables polo gran número que respondía "esta universidade non ten e nunca espera ter mulleres estudantes de enxeñería". A pesar do gran número de respostas negativas, resultou que había unhas 200 mulleres estudantes en cursos de enxeñería. Entón, a parella anunciou o establecemento da asociación e logrou que varias mulleres unísense entre 1919 e 1920. A longo prazo, a asociación non durou, pero foi o antecedente da Sociedade de Mulleres Enxeñeiras dos Estados Unidos
Melton casou co doutor Archibald Shepard Merrill, quen máis tarde se converteu nun profesor de matemáticas. Tiveron unha filla, Janet, e vivían en Missoula, Montana. Melton participou na Sociedade Matemática da Universidade. Ensinou matemáticas na Universidade Estatal de Montana e uniuse á Xunta Estatal de Exames de Montana en 1953.
A bolsa Rocky Mountain Pioneer outórgase na súa honra.
Tadas Sedekerskis
Tadas Sedekerskis, nado o 17 de xaneiro de 1998 en Nida, é un xogador de baloncesto profesional lituano que xoga no Cazoo Baskonia da Liga ACB.
Dereito á vida
O dereito á vida é o dereito que recoñece a calquera persoa polo simple feito de estar viva e que lle protexe da privación ou outras formas graves de atentado contra a súa vida por parte doutras persoas ou institucións. É posible levar a cabo unha fundamentación do dereito á vida desde diversos enfoques (filosóficos, antropolóxicos, sociolóxicos, éticos, biolóxicos, etc.); desde o punto de vista xurídico, trátase dun dereito fundamental: o primeiro de todos, ao considerar ao titular como xerador de calquera outro dereito posible. Neste sentido, foi consagrado de forma explícita nos tratados fundamentais internacionais, especialmente nos referidos aos Dereitos Humanos, e en moitas lexislacións nacionais de diversos países do mundo. Integra a categoría de dereitos civís e de primeira xeración.
O dereito á vida non só protexe ás persoas da morte, senón de toda forma de malos tratos ou violencia que faga a súa vida indigna. Así, atentan contra a vida, o xenocidio (exterminio dun grupo pola súa nacionalidade, relixión, raza ou etnia), o terrorismo, a tortura, o secuestro ou a desaparición forzada de persoas (terrorismo de estado), a escravitude e os malos tratos.
Tratados internacionais
Está recoñecido en numerosos tratados internacionais: a Declaración Universal dos Dereitos Humanos, o Pacto Internacional dos Dereitos Civís e Políticos, a Convención sobre os Dereitos do Neno, o Pacto de San Xosé de Costa Rica, a Convención para a Sanción do Delito de Xenocidio, a Convención Internacional sobre a Eliminación de todas as Formas de Discriminación Racial, e a Convención contra a Tortura e outros Tratos ou Penas Crueis, Inhumanas e Degradantes.
O dereito á vida está plasmado no artigo 3.° da Declaración Universal dos Dereitos Humanos: "Todo individuo ten dereito á vida, á liberdade e á seguridade da súa persoa". O artigo 30, que pecha a Declaración dos Dereitos Humanos, tamén di: "nada na presente Declaración poderá interpretarse no sentido de que confire dereito algún ao Estado, a un grupo ou a unha persoa para emprender e desenvolver actividades ou realizar actos tendentes á supresión de calquera dos dereitos e liberdades proclamados nesta Declaración"
Así mesmo vén recollido no artigo 2º da Carta dos Dereitos Fundamentais da Unión Europea:
Pena de morte
thumb|O presidente [[Ronald Reagan reunido con representantes do Movimiento polo dereito á vida, 1981.]] A súa orixe desde o punto de vista do Dereito positivo tivo lugar en Roma, onde o primeiro delito castigado coa pena de morte foi o perduellio, traizón á patria. Máis tarde aplicouse tamén a outros delitos, sendo esta a pena imperante. Un tempo despois e aínda que sen ser abolida caeu en desuso, restablecéndose posteriormente cos emperadores.
Algunhas formas de execución son a lapidación, a roda, a fogueira, a forca, o garrote vil, a cadeira eléctrica, a inxección letal (utilizada actualmente nos Estados Unidos e a China), a Cámara de gas ou a guillotina (usada durante a Revolución Francesa).
Países con pena de morte
Dos países membros da ONU, 55 manteñen a pena de morte e 102 países aboliron a pena de morte, segundo datos de Amnistía Internacional (2015).
Situacións de conflito armado
O dereito internacional non prohibe todos os tipos de violencia e guerra. O dereito á vida nestas situacións non é absoluto, nin rotundo. O dereito internacional humanitario busca impor restricións na maneira en que a violencia pode ser usada en tempos de conflito. Certas categorías de persoas, civís ou combatentes que deixaron as armas ou estean feridos, considéranse protexidos. O dereito á vida nestas categorías é sostido e pode ser violado por exemplo, con bombardeos indiscriminados, ou a execución deliberada, ou negando o acceso á comida, auga ou medicamentos.
Dereito de non expulsión ou devolución (non-refoulement)
O dereito das persoas a non ser enviados pola forza a países onde as súas vidas poidan estar en perigo está protexido en certas situacións, este dereito tamén é coñecido como o dereito de non-expulsión ou devolución (non-refoulement).
Instrumentos rexionais e internacionais para a protección e promoción
Os instrumentos xurídicos internacionais toman a forma de tratados (tamén coñecidos como acordos, convenios ou protocolos) que obrigan aos Estados firmantes. Cando se termina de negociar, o texto dun tratado ten o carácter de auténtico e definitivo, para o cal os representantes dos Estados asínano e ratifican. Especial importancia na abolición da pena de morte teñen o Protocolo n.º 6 e o Protocolo n.º 13 á Convención Europea de Dereitos Humanos aprobados no seo do Consello de Europa.
Os contratos obrigatorios poden ser usados para forzar aos gobernos a cumprir as provisións nos tratados relevantes para os dereitos humanos. Os instrumentos non obrigatorios, como son as declaracións e resolucións, poden ser usadas en situacións relevantes para avergoñar aos gobernos con publicidade negativa. Os gobernos, en consecuencia, se desexan protexer a súa imaxe internacional adaptarán eventualmente as súas políticas.
Hilda Counts
Hilda Counts nada en 1893 e finada en 1989, foi unha enxeñeira eléctrica estadounidense e cofundadora da Society of Women Engineers of America (en galego, Sociedade Americana de Mujeres Enxeñeiras e Arquitectas). Foi a primeira muller en obter un título en Enxeñería Eléctrica da Universidade de Colorado.
Traxectoria
Hilda Counts graduouse na Universidade de Colorado antes de traballar como profesora de matemáticas e física durante dous anos. Despois volveu á Universidade onde estudou enxeñaría eléctrica. Licenciouse en 1919 como a primeira muller en facelo con ese título. Counts comezou a traballar na Westinghouse Electric Corporation ata que decidiu volver á universidade para obter un título superior. Con todo, casou con Arthur T. Edgecomb e retirouse durante varios anos.
Counts volveu traballar despois de catorce anos de interrupción e traballou na Administración de Electrificación Rural en Washington DC. Xubilouse oficialmente en 1963 pero continuou traballando ata os 80 anos. Counts morreu en 1989.
Organizacións profesionais
Cando Counts traballou con Lou Alta Melton para crear unha Sociedade Americana de Mulleres Enxeñeiras e Arquitectas, escribiu a todas as universidades estadounidenses con departamentos de enxeñería para saber cantas mulleres eran estudantes. As respostas destacaron polo elevado número delas que dicían que “esta universidade non ten nin espera que teña alumnas de enxeñaría”. A pesar da gran cantidade de respostas negativas, resultou que había unhas 200 alumnas nos cursos de enxeñaría. Así que as dúas mulleres anunciaron o establecemento da asociación, co apoio da compañeira estudante de enxeñería Elsie Eaves e varias mulleres uníronse entre 1919 e 1920.
A longo prazo, a asociación non durou, pero foi o antecedente da Society of Women Engineers of America. Counts centrouse na creación e mantemento dunha organización deste tipo e na educación das mulleres en enxeñaría. Ela participou na fundación da SWE. Counts tamén estivo no Consello da Sociedade de Enxeñeiros Profesionais do Distrito de Columbia. A Society of Women Engineers ten unha bolsa ao seu nome, The Pioneer Scholarship, establecida en memoria de Hilda Counts, Elsie Eaves e Lou Alta Melton.
The Princess Switch 3: Romancing the Star
The Princess Switch 3: Romancing the Star é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Mike Rohl e escrito por Robin Bernheim Burger. Está baseado nos personaxes creados por Burger e Megan Metzger. É o terceiro filme da franquía The Princess Switch e está protagonizado por Vanessa Hudgens, Sam Palladio, Suanne Braun, Nick Sagar e Hazel Beattie. Conta a historia de Margaret Delacourt, a duquesa de Montenaro, Stacy Juliette De Novo Wyndham, princesa de Belgravia e Lady Fiona Pembroke, curmá de Margaret. Cando unha valiosa reliquia de Nadal é roubada, o trío reúnense e busca o misterioso ladrón de xoias.
Canto (métrica)
Un canto, en métrica poética, é a división principal dun poema longo, en especial da poesía épica.
Orixe
A palabra provén da lingua italiana medieval, onde "canto" ten o mesmo significado que en galego-portugués: cantiga ou canción.
Exemplos
Algúns poemas famosos divididos en cantos son:
Kehräsaari
miniatura|A parte máis antiga de Kehräsaari. Kehräsaari é unha área comercial e de negocios situado á beira do Tammerkoski, no barrio de Nalkala entre a praza Laukontori e o centro comercial Koskikeskus, na cidade de Tampere (Finlandia). Antigamente Kehräsaari foi unha illa na que se encontraba unha fábrica de agullas.
Na actualidade acolle, entre outras cousas o Cine Niagara e varios restaurantes. Ao carón de Kehräsaari encóntrase a fábrica de cartón de Tako.
En 1986 finalizou a construción da ponte de Kehräsaari, unha ponte peonil que conecta a área con Vuolteentori e Koskikeskus na outra beira do Tammerkoski.
Rodolfo Noya
Rodolfo Noya Domínguez, nado na Guarda, é un exfutbolista galego. Xogou en varios equipos galegos e na UD Huesca antes de emigrar a Venezuela, onde xogou durante anos na Primeira División.
Traxectoria
Fillo do impresor e futbolista Xoán Noya, represaliado polo franquismo, xogou tamén ao fútbol dende novo. Militou no Domaio FC, no Atlántida de Matamá e no Canido e en 1947 foi facer o servizo militar a Ferrol, onde se enrolou no Arsenal.
Posteriormente xogou no Marín e logo foi co adestrador Lelé para a UD Huesca. Con este equipo logrou o ascenso á Segunda División na tempada 1949/50.
A continuación emigrou a Caracas, onde xogou na Primeira División de Venezuela co Loyola, xunto ao seu irmán Luís e ao seu futuro cuñado Douglas Vidal. Posteriormente xogou no Deportivo Celta, convertido logo en Deportivo Galicia, e no Deportivo Vasco e dúas tempadas no La Salle, co que disputou a Pequena Copa do Mundo en 1955. Pechou a súa carreira no Estudiantes, sucesor do Loyola.
En 1963 instalouse na cidade venezolana de Valencia, onde foi un dos catro fundadores ao ano seguinte do Valencia Fútbol Club. Foi directivo do club e máis tarde presidente, e participou tamén na fundación do Hermandad Gallega Fútbol Club. Ademais estivo ligado á Federación Venezolana de Ciclismo, organizou torneos de golf e foi presidente do equipo de béisbol Navegantes del Magallanes.
Vida persoal
É fillo de Xoán Noya, irmán entre outros de Luís Noya, cuñado de Douglas Vidal e tío de Cheché Vidal. Casou en Venezuela con Olga van Der Velde, coa que tivo sete fillos, entre eles o director de orquestra Francisco Noya e o músico electrónico Miguel Noya.
Lingua cabiyari
A lingua cabiyari (ou caviyari) é unha lingua arauaca falada ao longo do río Cananarí, na rexión de Vaupés, en Colombia. O nome da lingua tamén é soletreado cabiuarí, cauyarí, kauyarí, cuyare ou kawillary.