cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BDSM
Metaconsenso
En devanditas relacións, a parte submisa manifesta explicitamente que non desexa asumir a responsabilidade de interromper a sesión no caso de sentir que esta supera os seus límites ou a súa capacidade, senón que desexa que sexa a parte dominante quen tome esa responsabilidade e decida en todo momento respecto diso. Isto implica, por exemplo, que a parte submisa asume de forma responsable, consensual e sensata, o seu desexo de que, en caso de rogar dar por finalizada unha actividade concreta (ou a sesión no seu conxunto), sexa a dominante quen decida aceptar ou non esa petición. O metaconsenso practicábase de forma moi xeneralizada nos inicios históricos do BDSM, a época denominada da Old Guard, aínda que era máis coñecido nos círculos anglosaxóns coa denominación, algo confusa, de non-consenso consensual (consensual non-consensuality).
Por mor de popularizarse na comunidade o concepto SSC, o metaconsenso pasou a estar máis en desuso e non volveu vivir un relativo relanzamento ata a década dos 90, aínda que a súa práctica continua sendo minoritaria na comunidade BDSM. Ofrece a "vantaxe", para a parte submisa, de non ter que preocuparse polo desenvolvemento da sesión, xa que será a mesma dominante o que a interrompa, se cre que está sendo demasiado intensa, sen necesidade de esperar que aquela o manifeste. Isto é especialmente importante nos casos onde a parte submisa se atopa nun estado próximo ao éxtase, o chamado sub-space que pode sobrevir durante unha sesión. A pesar diso, moitas das persoas incorporadas ao BDSM tras o período da Old Guard, opinan que o metaconsenso é unha práctica que arrostra importantes riscos e considérana, xa que logo, nos límites da comunidade.
Diversidade
Algo que sorprende ao estudar a evolución do BDSM é a súa diversidade. Aínda que historicamente as súas raíces xorden do movemento sadomasoquista de xénero homosexual, cando se desenvolve verdadeiramente como aglutinador, a partir de 1992, FairPlay agrupando unha ampla diversidade de prácticas, afeccións e identidades sexuais, ata o punto de que esa mesma diversidade confírelle un dos seus aspectos máis sobresaíntes miniatura|225px|esquerda|[[Desfile BDSM en Colonia (Alemaña), 2006.]]
Actualmente, o BDSM aglutina como subcultura a individuos estritamente heterosexuais, a homosexuais de ambos os sexos e a bisexuais. A cristiáns practicantes e militantes, a agnósticos e a persoas relacionadas con outras relixións ou misticismos. En canto ás prácticas, van desde a muller que lle gusta usar zapatos de tacón de agulla como elemento fetichista, constituíndo isto a súa única achega non-convencional, ata o masoquista de alto grao que vincula dor e pracer
Todos eles comparten unha certa estética e un elemento común: o consenso e a tolerancia adulta, baixo o lema: -O teu gusto non é o meu, pero me gusta que o poidas practicar-. Soamente na periferia do BDSM pódense dar algúns casos de intransixencia, ao resto da sociedade ou a outros segmentos da comunidade, pero é algo escasamente habitual nunha cultura que se adoita distinguir pola tolerancia a formas de pensamento alternativas.
Bondage
miniatura|300px|Bondage ou shibari, festa BDSM en Madrid, 2006. O bondage é a práctica de encordamentos ou ataduras sobre o corpo humano, con fins estéticos ou sexuais. É un anglicismo (de to bind) que asume á súa vez a tradición do shibari, palabra xaponesa para a arte do encordamento. Pode levar a inmovilización da persoa pasiva, ou non. Así mesmo, pode incluír ou non a sujeción desta a un elemento fixo, a suspensión parcial ou total etc. As cordas adoitan ser de algodón, ou fibras artificiais, pero tamén poden ser de yute, palla de arroz, esparto, mestura etc. Tamén se entende de forma extensiva como bondage as inmovilizaciones con esposas, panos, cadeas etc.
O bondage pode formar parte dunha relación máis ampla, ou practicarse de forma exclusiva.
Disciplina
miniatura|200px|flogger ou pequeno látego de colas, empregado en rituais de flaxelación Disciplina é un termo xenérico que describe as actividades de quen gustan, por activa ou por pasiva, da flaxelación erótica, tamén chamada práctica de azóutes eróticos. Consiste no uso da man para azoutar principalmente as nádegas da persoa pasiva (recibindo neste caso o nome específico de spanking) ou ben usando algún instrumento, nese caso esténdese a zona azoutada a pernas, seos, tórax etc., e fálase de flaxelación. Os instrumentos de azoute clásicos neste último tipo de práctica son os floggers ou gatos de cola, a paleta, a canne ou vara fina e flexible de freixo ou similar, a fusta, a fustriga e o látego, entre outros. E tamén unha infinidade de instrumentos deseñados en principio con outro propósito, como cepillos de roupa, zapatillas etc.
Dominación e submisión
Na escena BDSM defínese como relación D/s ou de dominación-submisión, a integrada por unha banda pasiva, que adopta o rol submiso, e unha parte activa, que fai o propio respecto do rol dominante. En todo caso concrétase ao redor dun modelo de Intercambio Erótico de Poder, (EPE), baseado no consenso.
Este tipo de relacións con frecuencia asumen rituais altamente elaborados e con contidos simbólicos complexos, que enlazan aos seus practicantes dunha forma moito máis intensa que noutras actividades do BDSM. Á súa vez, unha parella D/s non desdeña o uso de ningunha das outras prácticas contidas no BDSM. Unha sesión durante un ritual D/s pode ser breve e improvisada, ou prolongarse durante horas, incluíndo bondage, disciplina, fetichismo, suspensións, sexo explícito, uso do binomio pracer-dor etc. Pero sempre como un medio máis de expresión da súa relación; por iso algúns a teñen como a forma máis extensiva, interdependiente e sofisticada dentro do BDSM
Sadomasoquismo
O sadomasoquismo é un termo xenérico que define relacións nas cales o binomio dor-pracer ten unha grande importancia como medio de materializar relacións de intercambio de poder. Denomínase sadismo, por outra banda, á práctica activa que realizan as persoas que senten un pracer sexual ao castigar a outra. Masoquismo, sería a práctica pasiva, a daquelas persoas que experimentan un pracer sexual ao sufrir determinada intensidade de dor. As investigacións de certo peso científico realizadas nas dúas últimas décadas, conducen a pensar que ambas as tendencias coexisten en maior ou menor grao en todo ser humano.
Fetichismo
O Fetichismo é o uso de símbolos ou fetiches aos que se lles asocia, por parte de quen o practica, un valor especial, máis aló do seu uso cotián ou do seu valor intrínseco. Pode ser unha figura relixiosa que leva no coche para protexerse dun accidente (fetichismo relixioso), unha peza á que se concede por quen a leva o poder de traer boa sorte (fetichismo socio-cultural) ou unhas medias enmarcando unhas pernas femininas, que espertan en quen as contempla unha forte motivación erótica (fetichismo sexual).
No marco do BDSM, os fetichismos que se relacionan son aqueles de contido sexual, e os máis comúns son os relacionados cos pés, as medias, as botas, os zapatos de tacón alto de agulla, a roupa interior, os uniformes, o pelo corporal -ou a ausencia do mesmo- etc. Existen xa que logo dous tipos de fetichismo no BDSM: o da persoa que gusta espertar motivacións sexuais, por exemplo levando altos tacóns de agulla, e o das persoas que senten atraídas pola exhibición do correspondente fetiche.
Xogos de rol
O concepto de xogo é moi usual nunha parte importante da comunidade BDSM. Trátase de persoas que consideran as prácticas relacionadas coa súa afección como algo de contido, forma e fondo eminentemente lúdico-sexual, escénico. No vocabulario destes activistas, fálase de xogo, de xogar, e de xogos de rol, referíndose xeralmente a quen tomaren e representaren un papel dentro dunha escenografía formada por un par complementario: mestre-alumna, coidador-mascota, enfermeira-paciente, amo-escrava etc. Existen algúns que reciben unha denominación específica, como os xogos de idade ou Age play (os de Adulto/a ou Coidador/a e bebé, e outros). Un elemento esencial deste tipo de relación é o EPE (Erotic Power Exchange ou Intercambio Erótico de Poder). Este tipo de fantasías escenifican na práctica unha situación non-igualitaria como elemento de xogo sexual, pero se enmarcan en relacións que, paradoxalmente, adoitan ser máis igualitarias (fora do xogo) que moitas outras do resto da sociedade.
Durante a sesión (ou máis ben, neste caso, durante o xogo) os practicantes actúan seguindo os modelos de comportamento supostos no personaxe que interpretan: se se trata dun rol coidador-mascota, aquel utilizará a linguaxe propia de quen fala cariñosamente (ou con enfado) coa súa mascota, mentres que quen se atribúe este último papel, imitará en parte os movementos, comportamentos e ata sons de devandita mascota. Ao finalizar a sesión, a parella recobra a súa relación habitual.
Moi diferente é a visión doutra parte da comunidade BDSM, respecto dos mesmos elementos. Neste caso, os participantes perciben igualmente que a relación ten amplos compoñentes de fantasía, pero rexeitan consideralo exclusivamente como un xogo escénico, senón que o dotan de elementos profundos e dun complexo simbolismo, que transcende o espazo-tempo dunha sesión, impregnando tamén outras facetas da vida da parella.
EPE (cesión erótica de poder)
Erotic power exchange, abreviadamente EPE ou EPC para outros, significa no seo da comunidade BDSM "Intercambio erótico de poder ", e podemos traducilo como actividades consensuadas de cesión erótica da vontade (ou do poder). É en realidade unha terminoloxía recente para o que sempre se definiu no noso país como relacións de Dominación - submisión, D/s, pero incorporando a nomenclatura actual inglesa. Dada a influencia cultural do ámbito anglosaxón, é probable que en anos vindeiros a definición de EPE, vaia desprazando gradualmente á de D/s. Ambas describen a mesma situación, como testemuña a E.P.E.I.C. (Erotic Power Exchange Information Center), unha das organizacións mundiais máis recoñecidas dentro do BDSM, que traballa en común coa International Maledom/femsub Guild, sociedade que ampara aos grupos BDSM con presenza en Internet:
O perfil que adopta unha ou outra relación dependerá enteiramente das fantasías dos seus integrantes, dos pactos entre eles etc. En tanto sexan consensuadas, informadas, sensatas, presididas polo sentido común e voluntarias, a comunidade BDSM entenderaas como D/s, ou na terminoloxía anglosaxoa EPE, Erotic Power Exchange.
BDSM e sexo
A importancia do sexo (entendido como sexo directo) nas prácticas BDSM é variada. Coexisten na comunidade dous tipos de sensibilidades á cuestión. Por unha banda aqueles que opinan que o BDSM é algo que transcende o directamente sexual e non precisa do seu concurso, e por outro quen o consideran unha parte non xa importante, senón insubstituíble da vivencia BDSM. Neste caso, pódese observar con claridade unha controversia norte-sur: dunha parte os países anglosaxóns, e as súas áreas de influencia, máis propensos á primeira concepción, e da outra os países e zonas do sur, máis afíns á segunda.
Poliharmonia
Polyarmonia (ou poliharmonia) é un concepto derivado e relacionado coa poliamoria, que se define como un estado onde coexisten máis dunha relación íntima e simultánea, co pleno consentimento e coñecemento de tódalas partes involucradas, salientando as esencias de honestidade e compromiso. Pero a diferenza desta última, a poliharmonia pon o acento no mantemento harmónico dunha relación constituída por unha persoa dominante, e dúas ou máis que desenvolven o rol submiso.
Aínda que no BDSM este tipo de relacións non é infrecuente (especialmente en D/s e S/M), os seus integrantes adoitan atopar algunhas dificultades para a socialización no seo da comunidade. Non hai estudos coñecidos sobre o tema, polo que as opinións no sentido de que ditas dificultades responden a unha visión tradicionalista da parella por parte do colectivo, ou ben a que este reprocha aos dominantes poliharmónicos o que estes cacen con frecuencia en cotos alleos, non deixan de ser meras conxecturas.
24/7
Algunhas parellas dentro da comunidade BDSM non enmarcan a súa relación en base ás estruturas de poder configuradas no chamado Intercambio Erótico de Poder. A forma máis extrema deste tipo de relación sería a denominada 24/7, onde a parella (xeralmente nos roles amo/a-submisa/o) estende a escenificación da súa vivencia ata a totalidade do tempo dispoñible, é dicir, coma se vivisen permanentemente (24 horas ao día, sete días á semana) na situación escenificada. Nestes casos séguese falando de roles, pero se evita coidadosamente antepor a palabra xogo. Ao mesmo tempo, elabóranse sofisticadas formas para compaxinar a vida social, laboral ou familiar da parella, co seu propósito de permanecer na relación 24/7. Este tipo de relación recibe tamén o nome de TPE ou Total Power Exchange, unha denominación desenvolvida polo coñecido activista Steven S. Davis nos debates do que foi o maior enclave intelectual para o desenvolvemento do BDSM mundial, o alt.sex.bondage. O TPE diferénciase de todas as demais relacións BDSM por rexeitar os freos e as limitacións que estas se autoimpoñen, pero mantén estritamente o único elemento que dota de común marco a toda a comunidade BDSM: o consenso. O mesmo Davis escribía:
No ano 2006, o director Roland Reber estreou unha película sobre o tema titulada 24/7 - The Passion of Life.
Servizos profesionais
No BDSM, pola súa forte implicación co sexo, atópanse tamén unha serie de ofertas de servizos contra pago, polas que unha muller (xeralmente) ofrece determinado tipo de servizos relacionados coas prácticas do BDSM, no rol de Lady, Dómina ou Dominatrix (nun 95% dos casos) ou no de submisa (moi infrecuentemente). Moito menos frecuente é a oferta de servizos de homes tipo "dominante" ou "submiso", e case sempre relacionados coa homosexualidade masculina. En todos os casos anteriores danse as premisas da prostitución especializada: acordo previo sobre o prezo e delimitación dos servizos que se ofrecen. Non sempre se inclúe o sexo penetrativo neles, ata isto é pouco frecuente no tipo máis coñecido (o das dominatrix), no que -caso de solicitalo o cliente- ás veces encoméndase devandito servizo, sustitutoriamente, a outra profesional que actúa como doncela ou submisa da primeira. As actividades adóitanse desenvolver nos chamados estudos, con maior ou menor acondicionamento estético-fetichista. Os non-profesionais prefiren para eses lugares a denominación de alxube ou sala de xogo.
A sensibilidade da comunidade BDSM á chamada dominación profesional, é complexa. Oscila entre a comprensión, a aceptación forzada, o rexeitamento e a adoración. Boa proba diso é o que ocorre cos dous locais de ambiente BDSM que existen en Barcelona: mentres que nun deles as profesionais da dominación teñen prohibida a entrada e mantense a norma de expulsar a calquera persoa que no local ofreza, contrate ou use servizos profesionais -polo menos así consta nas súas normas-, o outro local é en realidade a extensión dun coñecido estudo profesional e as profesionais da dominación son absolutamente benvidas.
En 1997 aparece na localidade de Cerna, a 150 quilómetros de Praga, Checoslovaquia, o "Other World Kingdom", un centro da denominada dominación feminina por pago, un lugar constituído ao redor dunhas antigas mansións ducales, nas que "reina" a muller dominante (profesional) baixo a atenta mirada da Raíña Patricia I, e na que todos os homes son "escravos" que pagan puntualmente os seus "impostos" á feminina e monárquica sociedade.
Películas e documentais que mostran escenificacións do mundo da prostitución especializada no BDSM, ademais do xa citado, son, entre outros: Maîtresse, Domina - Die Last der Lust, Tokyo Decadence, Exit to Eden, Ach, Hilde, Gib´s uns a bissle, Besuch bei einer Domina, Nightlife in Tokyo, Wildly Available, Fetishes. (Ver BDSM no cinema)
Prácticas no BDSM
Dada a diversidade que caracteriza ao BDSM, é difícil facer unha descrición (nin tan sequera unha enumeración) das prácticas que máis frecuentemente se dan nese tipo de relacións. Hai que recordar que, por exemplo, é moi posible que activistas do bondage xamais practiquen ningunha das opcións habituais na subcultura S/M. Quizais sexa a Dominación - submisión (D/s) a familia BDSM que maior número de prácticas reúna, xa que en principio asume indiscriminadamente todas as dos outros grupos, se á parella D/s parécenlles adecuadas para canalizar a súa relación.
De todos os xeitos algunhas das prácticas máis comúns poden ser, sen esquecer as limitacións antes mencionadas:
Con todo, moitas das prácticas e usos si revisten unha común importancia, como o Colar, as Cerimonias de Iniciación, os aneis, as marcas e tatuaxes, a roupa e os sinais de código etc,.
Rituais e símbolos
miniatura|300px|A bandeira do Orgullo do Coiro Como toda cultura con complexas e ritualizadas formas de expresión, o BDSM mostra unha serie de símbolos aos que os seus integrantes dan un valor máis ou menos esencial. Entre eles, destacan algúns de particular incidencia nos círculos D/s, como o Anel de O, ou o colar de submisión, e outros cun valor máis xenérico para o conxunto do BDSM, como o tríscele ou a bandeira do Movemento do Coiro, a denominada Leather-Pride
O primeiro está baseado no tríscelel de orixe céltica, usado polos druídas e que utilizaron profusamente no pasado século movementos e organizacións de ideoloxía fascista, e non no trisquelion, de orixe grega. Con todo, Quagmyr (o seu deseñador) afástao do tríscele céltico e das outras manifestacións simbólicas similares, como os pertencentes ao nacionalismo bretón, ao budismo ou ao taoísmo. O simbolismo que encerra para o seu creador (e que xorde da lectura da novela Historia de O) está suavemente encadeado co do Ying e o yang. Os tres bordos curvos, representarían as subculturas B/D, D/s e S/M que deron lugar ao termo xenérico BDSM. O metal representa os grillóns que simbolizan servizo e posesión, os tres círculos negros escenifican o control sobre o lado escuro da sexualidade BDSM, mentres que a esquemática figuración dos brazos en aspa representa ao spanking erótico. O círculo externo é significativo da unidade ao redor da protectora comunidade. Quagmyr, 2002 A Leather-Pride (orgullo do coiro), foi deseñada polo activista americano Tony DeBlase en maio de 1988, para a celebración ese ano do International Mr. Leather en Chicago. Conta con moitos adeptos entre os grupos homo S/M, aínda que se estendeu como símbolo de identidade para toda a cultura BDSM. O seu deseño orixinal atópase no primeiro dos museos da comunidade, o Leather Arquives e Museum desa mesma cidade. O museo mantén unha sala co nome do seu deseñador, un dos activistas americanos que máis intensamente promoveu o intercambio de coñecementos e experiencias no seo da comunidade.
Colar
O colar no BDSM, de coiro ou metal, simboliza a entrega. Poden ser tremendamente sofisticados, estilizados ou bastos e de castigo, destinados ao seu uso en sesións íntimas ou para levar en público. Adoitan levar un ou máis ganchos para completalos cun tirante-guía, que o dominante manexa ou usa para inmobilizar, e poden estar adornados con abelorios, campanillas, cascabeis, pugas ou ata aplicacións de ouro e prata. O seu uso simbólico dáse fundamentalmente nas relacións D/s (dominación-submisión, é dicir, as que incorporan elementos de cesión de poder ou EPE). miniatura|250px|Colar de submisión A importancia do colar para a comunidade BDSM, e esencialmente para os practicantes de D/s, pódese medir nas declaracións dunha muller submisa, asinante como cinnamon, que escribe o seguinte:
Con todo, na última década e paralelamente ao uso de colares deste tipo como elemento de moda entre os mozos, advírtese un uso menos ritualizado pero non por iso menos simbólico. Deseñadores como Joop, Gucci ou Vivienne Westwood úsano xa fai tempo nas súas creacións. Sinéad O'Connor, Jennifer Aniston, Madonna e Britney Spears pórtanos con toda naturalidade. Por iso, quizais, moitas persoas dentro da comunidade BDSM portan un colar D/s en festas, eventos etc., non xa como mostra dunha relación de submisión existente, senón como proba do seu status de sumis@. Igual ocorre coas persoas sadomasoquista, que nin busca nin desexa unha relación BDSM, ata coa muller dominante, que pode portalo como símbolo de identidade xenérico. Na D/s, segue sendo un elemento de simbólica transcendencia, e a súa entrega e aceptación adoita ir unida a cerimonias e rituais específicos.
Cerimonias de iniciación
As cerimonias de iniciación adoitan darse, case en exclusiva, entre a subcultura D/s e son practicamente descoñecidas no resto do BDSM. Á marxe de escenificacións de xogo, adoitan ser máis propias daquela parte do D/s que se identifica cos conceptos do TPE ou Total Power Exchange (Intercambio Total de Poder), máis coñecidas como relacións 24/7.
Na D/s, a cerimonia iniciática cumpre un dobre obxectivo e fórmase ao redor dunha dobre orixe: aquelas persoas que nunca anteriormente sostiveran unha relación D/s (Rito Iniciático) e aquelas que, tendo experiencias anteriores, entran nunha nova relación (Rito Inicial). En canto ao dobre obxectivo, trátase por parte dos seus practicantes de enlazar co sentimento do TPE ao mesmo tempo que de dotar dun sentido transcendente, suprasexual e filosófico á relación. Moitos dos rituais baséanse nas triangulaciones típicas das sociedades secretas medievais e da masonería, e nalgún caso incorpóranse elementos da fantasía literaria contemporánea (Mundos de Gor, Historia de O etc.).
Aneis
miniatura|180px|O Anel de O, símbolo de relacións D/s. A orixe e o significado do anel como símbolo dunha relación, parece ser que provén dos grillóns que utilizaban os bárbaros para levar á noiva á vivenda de quen a capturou, o que dotaría ao actual anel de submisión dun intenso simbolismo. A III dinastía do Imperio Antigo exipcio foi a primeira en utilizar un anel para o dedo, hai uns 4.800 anos. Para os exipcios, o círculo significaba eternidade. Algúns aros romanos ostentaban unha chave en miniatura soldada a eles. Esta chave, de acordo coa lei romana, simbolizaba un contrato matrimonial: a esposa tiña dereito á metade da fortuna do seu marido, e podía apropiarse dun saco de gran, unha peza de tea ou calquera outro ben que houbese no almacén da súa casa. En gran parte dos ritos matrimoniais anteriores ao cristianismo, o anel simbolizaba a submisión da esposa, e así o incorporou, nun principio, o acervo cristián-occidental.
Desde a estrea da película Historia de O, en 1974, o anel que aparece no filme vén sendo incorporado aos símbolos habituais do BDSM, mencionado como Anel de O, e moi especialmente en relaciónelas D/s, onde o Master imponllo á submisa ou escrava nunha cerimonia que adoita revestir especial relevancia. Aínda que non existen probas fehacientes do seu uso na chamada época pioneira ou da Old Guard, nin tampouco nas fases da que poderiamos chamar protohistoria BDSM, todo fai pensar que existiron ese tipo de símbolos. Curiosamente, este non é o anel descrito na novela de Pauline Réage, que foi a orixe da película, senón o que por decisión estética do director da mesma, forma parte desde ese momento da iconografía BDSM. O que a autora describira na súa novela, é en realidade un anel plano, sen argola e co símbolo do tríscele, as tres ás célticas
Marcas e tatuaxes
No BDSM, xunto co uso de símbolos externos como colares, aneis etc., dáse con certa frecuencia a utilización de adornos de modificación corporal suave, como tatuaxes, marcas, piercings etc. O tatuaxe adoita ser moi frecuente nas mulleres que adoptan o rol submiso, ben en forma de símbolos étnicos inconcretos, ben con figuracións do seu status como submisa: cadeas, esposas, o nome do seu dominante etc. Igualmente frecuentes son neste caso os piercings, especialmente os realizados sobre as mamilas. Menos frecuentes son aqueles que levan en embigo ou na zona xenital. Entre os homes submisos tamén se dan ditas manifestacións, aínda que en algo menor número.
Roupa e sinais de código
O tipo de roupa adoita estar baseado, para elas, no látex, o coiro e o vinilo, como elementos básicos, e adoita incluír a miúdo elementos de connotacións abertamente fetichistas: corpiño, medias de rexilla e ligueiros, botas ou zapatos de tacón alto, bustiers etc. Adornos como colares e medallons, non son infrecuentes. Para eles, adoita diferenciarse moito se se trata da escena heterosexual ou da escena homo-S/M. No primeiro caso, pantalóns e camisas negras ou escuras, podendo ser de seda ou coiro, aínda que non é o habitual. No segundo caso, os materiais son practicamente os mesmos que os delas: coiro, látex e vinilo. A escena heterosexual é moito máis permisiva e aberta, en canto aos códigos de vestiario, mentres que nos ambientes homo-S/M adóitase dar unha maior importancia ao mesmo.
Existen unha serie de sinais relacionados coa vestimenta, xeralmente baseadas na situación específica do BDSM na escena angloamericana, e fundamentalmente na necesidade de saber rapidamente se a outra persoa comparte afección ou non. Esta situación débese en gran medida á imposibilidade de interactuar con normalidade en público, como sucede na Europa continental, e máis exactamente en España, Alemaña, Francia etc. Na escena angloamericana sucede frecuentemente que nos locais afamados do mundo BDSM, reúnense nunha fin de semana varios centos de persoas, na súa maior parte absolutamente descoñecidas entre si. As posibilidades de interacción son moi limitadas: calquera situación de sexo explícito, especialmente de tipo S/M, e especialmente se no local consómese alcol, é un risco de tipo penal. Queda xa que logo a escenificación, as roupaxes atrevidas e os códigos de cor no vestiario.
O proceso de converxencia social
Existe un dobre proceso de converxencia social, no seo do BDSM. Por unha banda, aquel que realiza todo o que se achega á comunidade BDSM, desde a inexperiencia e o desexo latente, desexando acabar cunha e saciar o outro. E doutra parte, o que realiza a propia comunidade, no seu conxunto, ao recoñecemento social pleno por parte da sociedade.
Achegamento individual ao BDSM
Toda persoa que se achega ao BDSM adoita percorrer unha serie de estadios ou niveis de aproximación social e de autoreconocemento, que a miúdo son comúns e independentes do sexo, inclinación de rol ou educación. Na literatura especializada fálase neste sentido dos estadios de iniciación.
Evolución social do BDSM
O colectivo BDSM percorreu na última década un complexo camiño desde a alegalidade reberetada de leis francamente punitivas, ata o status actual de -un pouco tolos pero non perigosos-. Pode parecer que ese estado non se corresponde co esforzo realizado por toda a comunidade, pero é un enorme salto cuantitativo e cualitativo. A inclusión da temática BDSM -e non de forma pexorativa- na mercadotecnia, a publicidade, a cultura social, ata na arte e a política, fai que ese proceso de converxencia social vaia superando decenios de incomprensión en espazos de tempo que se miden actualmente en meses. Como todo grupo cultural con identidade propia, a comunidade BDSM desenvolveu nas diferentes cidades dos cinco continentes sistemas de comunicación directa, en forma de clubs, festas privadas ou públicas, pubs, asociacións e federacións etc.
Locais e Clubs
miniatura|300px|esquerda| Nos clubs BDSM atópanse elementos auxiliares como esta Cruz de San Andrés.O núcleo orixinal dos locais BDSM estivo formado por establecementos que emerxeron desde os anos 50 (movemento do coiro), de ámbito exclusivamente homosexual e masculino. A necesidade de devanditos locais baséase en que posúen instalacións e accesorios que son difíciles de atopar no ámbito privado (cruces de Santo André, poldros etc.) e que ao mesmo tempo favorecen a socialización durante o xogo, desexada por moitos dos practicantes do BDSM. Isto impulsou tamén a creación de locais para a comunidade hetero en practicamente todas as grandes cidades americanas e europeas, a maioría de tipo mixto(é dicir, compartindo o escenario con outras culturas do sexo non-convencional, como o movemento swinger). Non sucede do mesmo xeito coa comunidade homosexual, que mantén gran número de locais destinados de forma exclusiva e excluínte ao S/M e á D/s.
Actualmente, as grandes asociacións americanas adoitan ter as súas festas temáticas e as súas reunións sectoriais en locais amigos, pero son infrecuentes na escena hetero os locais exclusivos. Ás veces, isto conduce a erros cómicos, como o do diario español que definiu á máis antiga asociación pansexual do BDSM, a americana The Eulenspiegel Society como unha disco de ambiente BDSM. Esta asociación, con máis de 5000 afiliados, non mantén nin auspicia ningún pub (e menos unha discoteca).
Os locais estritamente BDSM en Europa e Estados Unidos adoitan tender a impor un rigoroso código de vestiario e comportamento escénico para os seus visitantes, mentres que nos locais mixtos (salvo festas ocasionais) mantense unha postura máis tolerante respecto diso. No Xapón as actuacións BDSM públicas, especialmente as de tipo bondage e S/M, son socialmente aceptables, non parece existir informacións fiables acerca da situación de locais BDSM noutros continentes. En Bos Aires, Arxentina, unha sala de chat "Mazmorra", deu lugar a unha rede social, denominada Mazmo.
En España a evolución é moi similar: xunto a locais míticos e esencialmente S/M da escena homo, como Bears, Eagles, Inferno e outros, atópanse ducias de establecementos da contorna swinger que manteñen unha sala de xogos ou alxube decorada e habilitada. Algúns realizan eventos fetichistas de forma periódica, nos que adoita ser habitual unha singular mestura de identidades e estilos. Actualmente só existen tres locais con esencias de BDSM-pansexual e de apertura pública continuada en España: dous en Barcelona e outro en Madrid. O 21 de xullo celebrásese o Día Mundial do BDSM.
Organizacións
As organizacións BDSM, tanto heteros, homos como pansexuais, desenvolveron e desenvolven un amplo espectro de actividades: informativas, formativas, defensa legal, promoción de eventos, talleres, investigación etc. Son especialmente activas e reputadas en Estados Unidos, Inglaterra, Alemaña, Suíza, Austria, e Escandinavia. Neses países, as súas estruturas son profundamente democráticas -a pesar da xerarquización de roles nas súas prácticas privadas- e cunha sobreentendida tolerancia interna e externa, derivada do concepto unificador do consenso. Non ocorre o mesmo na área hispanoparlante, onde non adoitan existir organizacións inscritas e rexistradas como tales, unha situación que se estende tamén ás zonas latinas e mediterráneas, salvo excepcións (como no caso particular de México, onde esta práctica veuse desenvolvendo nos últimos anos coas mesmas características que nos países anglo-saxons, e onde, ademais, a súa mestizaxe e idiosincracias particulares fixeron que o seu estilo sexa moi particular e variado).
Empirismo: informes e enquisas
O BDSM, como cultura de sexualidade alternativa, aflora en amplas capas da sociedade, algo que se pode constatar nos diferentes estudos sociolóxicos que se realizaron sobre o tema, desde que en 1977 se publica o primeiro realizado con técnicas empíricas modernas. Nese mesmo ano, un informe realizado sobre universitarios americanos chegou ao resultado de que un 15% dos interrogados recoñecían fantasías de tipo BDSM, porcentaxe que chegaba ao 21% nas estudantes bisexuais e lésbicas.Elliott, Leland / Brantley, Cynthia, Sex on Campus, 1997, Random House, Nova York
En xeral, e dependendo da enquisa específica, os datos ofrecen unha porcentaxe de entre o 8 e o 25% do total da poboación euro-americana cun interese claro nas prácticas BDSM. Janus, Samuel S. / Janus, Cynthia L., 1993 The Janus Report on Sexual Behavior, Wiley, Nova York, Durex Global Sex Survey, Enquisa 2005 Nese sentido, un estudo do Institut für rationale Psychologie realizado en 1999 chegou á conclusión que entre un 65 e un 70% das mulleres enquisadas desexaban ocasionalmente experimentar a submisión sexual ante as súas parellas, mentres que máis dun 40% aceptaban relacións claramente BDSM (Frankfurter Rundschau do 5 de novembro de 2002). Unha enquisa supranacional desenvolvida en máis de 40 países, cifrou nun 20% da poboación os que realizaran prácticas de BDSM, desde suaves a severas.
En España, as enquisas realizadas sobre o tema non ofrecen uns cocientes fiables, dado o escaso universo sobre o que se realizaron. Aínda así, os datos dunha delas, realizada en 1999, parecen referendar os obtidos noutras enquisas europeas: un 23 % dos homes e un 19 % das mulleres enquisadas admitía realizar algún tipo de práctica BDSM, mentres que un 33 e un 45 %, respectivamente, tiñan fantasías BDSM. Entre quen o practicaban, un 65 % afirmaban relacións de tipo dominación - submisión (D/s), mentres que un 17 % recoñecíanse como practicantes do sadomasoquismo. En canto aos roles, un 32% dos homes e un 11% das mulleres que practicaban BDSM e escolleron un rol na enquisa, considerábanse prefentemente dominantes, mentres que respectivamente un 33 % e un 72 % recoñecían tendencias fundamentalmente submisas. Un 23 % e un 9 %, respectivamente, afirmaban sentirse switch.
Moito máis fiables son os estudos sociolóxicos realizados entre a propia comunidade BDSM por institucións e colectivos americanos e europeos. A destacar:
José Zorrilla
José Zorrilla y Moral, nado en Valladolid o 21 de febreiro de 1817 e morto en Madrid o 23 de xaneiro de 1893, foi un poeta e dramaturgo en lingua castelá.
BDSM
Lexislación
A relación do BDSM coa Lei é complexa, dada a especial natureza destas relacións. Non convén esquecer que as leis que regulan a interacción sexual, son moi diferentes segundo país: En Arcansas, unha práctica oral -ata no seo dun matrimonio legalmente constituído- pode ser delito. En cambio, a lexislación holandesa permite as relacións entre adultos e menores de 16 anos, se estas non son forzadas. Pero, ademais, o que lle presta unha especial configuración ao BDSM, é a súa premisa de consenso, a voluntariedad que impregna todas as súas actividades. E esa é, a miúdo, a pedra de toque nos casos de conflito legal.
José Zorrilla
Traxectoria
Era fillo dun home carlista, relator da Real Chancillería, e de Nicomedes Moral, unha muller moi piadosa. Tras varios anos en Valladolid, a familia pasou por Burgos e Sevilla para ó fin establecerse en Madrid cando tiña 9 anos, logrando o seu pai o posto de superintendente de policía. José Zorrilla ingresou no Seminario de Nobles, rexentado polos xesuítas, onde participou en representacións teatrais escolares.
Trala morte de Fernando VII, o seu pai, profundo absolutista, foi desterrado a Lerma, e o fillo enviado a estudar Dereito á Real Universidade de Toledo baixo a vixilancia dun familiar cóengo, en cuxa casa se hospedou; porén, tralo seu fracaso escolar o cóengo devolveuno a Valladolid para que seguise estudando alí (1833–1836). Á súa chegada á cidade natal foi amoestado polo pai, que marchou despois a Torquemada, e por Manuel Tarancón, reitor da Universidade e futuro bispo de Córdoba.
O carácter imposto dos estudos e maila súa atracción polo debuxo, as mulleres (unha curmá da que namorou durante unhas vacacións) e a literatura de autores coma Walter Scott, James Fenimore Cooper, Chateaubriand, Alexandre Dumas, Victor Hugo, o Duque de Rivas ou Espronceda, levaron o seu futuro por outros vieiros. O pai desistiu do intento de tirar proveito do seu fillo e en 1836 mandouno levar a Lerma a cavar vides, pero de camiño o mozo roubou unha mula, fuxiu a Madrid e iniciouse na vida literaria frecuentando os ambientes artísticos e bohemios da vila, malia pasar moita fame.
Finxiu ser un artista italiano para debuxar no Museo das Familias. Publicou algunhas poesías en El Artista e pronunciou discursos revolucionarios no Café Nuevo, que o levaron a ser perseguido pola policía, tendo que refuxiarse na casa dun xitano. Daquela fixo amizade con Miguel de los Santos Álvarez e o italiano Joaquín Masard. Trala morte de Larra en 1837, José Zorrilla declama na súa memoria un improvisado poema co que logra a amizade de José de Espronceda e Juan Eugenio Hartzenbusch, e que o consagraría coma poeta de renome. Comezou a escribir para os periódicos El Español, onde substituíu ao falecido, e El Porvenir. Empezou a frecuentar a tertulia de El Parnasillo e leu poemas en El Liceo.
O seu primeiro drama, escrito en colaboración con García Gutiérez, foi Juan Dándolo, estrenado en xullo de 1839 no Teatro del Príncipe. En 1840 publicou os Cantos del trovador e estrenou tres dramas, Más vale llegar a tiempo, Vivir loco y morir más e Cada cual con su razón. En 1842 publica Vigilias de Estío e dá a coñecer as obras teatrais El zapatero y el rey, El eco del torrente e Los dos virreyes.
En 1838 casou con Florentina O'Reilly, unha viúva irlandesa arruinada moito maior ca el e cun fillo, pero o matrimonio foi infeliz; un fillo que tiveron morreu, e el tivo varias amantes. En 1845 abandonou á muller e marchou a París, onde asistiu a algúns cursos na facultade de Medicina. Alí mantivo amizade con Alexandre Dumas, Alfred de Musset, Victor Hugo, Théophile Gautier e George Sand.
Volveu a Madrid en 1846 ao morrer a súa nai. Vendeu as súas obras á casa Baudry de París, que as publicou en tres tomos en 1847. En 1849 recibiu varias honras: foi nomeado membro da xunta do recentemente fundado Teatro Español; o Liceo organizou unha sesión para exaltalo publicamente e foi admitido na Real Academia Española (se ben non tomou posesión até 1885). Pero o seu pai morreu ese mesmo ano e iso supúxolle un duro golpe, pois o feito de que se negara a perdoalo e as considerables débedas que lle deixou, supuxeron un gran peso na súa conciencia e no seu peto, o que afectou á súa obra.
Nese país tivo unha vida de illamento e pobreza, sen mesturarse na guerra civil entre federalistas e unitarios. Porén, trala chegada ao poder de Maximiliano I en 1864, Zorrilla converterse en poeta académico e foi nomeado director do Teatro Nacional.
Trala morte da súa esposa, regresou a España en 1866. Tras saber do fusilamento de Maximiliano, verqueu no poema El drama de un alma todo o seu odio contra os liberais mexicanos, así como contra os que abandonaran ao seu amigo, Napoleón III e o Papa. Desde entón a súa fe relixiosa sufriu un duro golpe. Recuperouse casando con Juana Pacheco en 1869, pero regresaron os seus apuros económicos que non puideron evitar nin os recitais públicos da súa obra, nin unha comisión gobernamental en Roma (1873), nin unha pensión outorgada demasiado tarde, aínda que recibía a protección dalgúns personaxes da alta sociedade española coma os condes de Guaqui. Porén, as honras seguían a caer sobre el: cronista de Valladolid (1884), coroación coma poeta nacional laureado en Granada en 1889 etc.
Morreu coma consecuencia dunha operación efectuada para extraerlle un tumor cerebral. Foi enterrado no camposanto de San Xusto de Madrid, pero en 1896, cumprindo a súa vontade, os seus restos foron levados a Valladolid. Na actualidade atópanse no Panteón de Valisoletanos Ilustres do camposanto do Carme.
Literatura
Cultivou todos os xéneros poéticos: lírica, épica e dramática.
Na súa vida hai tres elementos de grande interese para comprender a orientación da súa obra.
As relacións co seu pai, home despótico e severo, que rexeitaba por sistema o agarimo do seu fillo, negándose a perdonarlle os seus erros de mocidade. O escritor cargaba consigo unha especie de complexo de culpa, e para superala decidiu defender na súa creación un ideal tradicionalista moi de acordo co sentir paterno, pero en contradición coas súas íntimas ideas progresistas. En Recuerdos del tiempo viejo escribiu: «Mi padre no había estimado en nada mis versos: ni mi conducta, cuya clave él sólo tenía».
O seu temperamento amoroso arrastrábao cara ás mulleres: dúas esposas, un amor xuvenil cunha curmá, amores en París e México... O amor constitúe un dos eixos fundamentais da súa produción.
A súa saúde é o terceiro factor determinante. Na súa autobiografía, Recuerdos del tiempo viejo, fala das súas alucinacións e somnambulismo. A certa altura da súa vida, inventouse un dobre loco (Cuentos de un loco, 1853), que aparece case obsesivamente despois. O papel predominante da fantasía no escritor podería deberse en certo modo á aparición do tumor cerebral, así como no modo en que afectou o seu comportamento.
miniatura|200px|Casa Museo do escritor.
Casa Museo Zorrilla en Valladolid
Alberga a casa natal do poeta, onde transcorreu a súa primeira infancia e á que regresou noutras etapas.
BDSM
Teatro
Aínda que sería posible establecer certos elementos relacionados co BDSM no teatro clásico, non é ata a aparición do contemporáneo cando se pode comezar a falar con propiedade dunha proxección da temática na arte escénica. Neste sentido, cabe destacar dúas obras, unha austríaca e outra alemá, nas que o BDSM non só vese incorporado, senón que traza a liña argumental das pezas.
Worauf sich Körper kaprizieren, Austria. Peter Kern dirixe e escribe o libreto para esta comedia que se apoia no filme de Jean Genets, Un chant d'amour, cine de autor de 1950, adaptándoo á Viena de hoxe. Un matrimonio no que unha vella gloria do cine (Miriam Goldschmidt) somete baixo o seu sadismo de portería ao esposo (Heinrich Herki) e ao camareiro(Günter Bubbnik), ata que entran na densa tea de araña da súa gris existencia dous novos personaxes.
Ach, Hilde (Ai, Hilda ), Alemaña. Unha obra de teatro de Anna Schwemmer, estreada en Berlín. A moza Hilde queda embarazada e tras o abandono do seu noivo, decide facerse Dómina profesional. Toda a obra contén unha visión lúdica e cuidadamente frívola -con todo propósito por parte da súa autora- da subcultura da prostitución que imita escenarios BDSM, tamén chamada dominación profesional.
Cine
Á marxe das películas que forman parte dos circuítos da pornografía comercial, o cine tratou desde os seus inicios en profundidade as relacións BDSM; desde 1909 ata a década actual, un período este último con abundante mostras: Sade, Quills, A profesora de piano, Beyond Vanilla, Ichi- the Killer, Secretary, Wir leben ... SM!, Bettie Page: Dark Angel, Ma Mére, Ecstasy in Berlin 1926, The Magdalene Sisters, Gib´s uns a bissle, 24/7:The Passion of Life, Surrender, Bathory, Besuch bei einer Dominam, Futei non kisetsu- I Am an S/M Writer, Shibari, Hostel, Jackass: The Movie, The Isle, Hwal, Sin City, Headspace e Un ano sen amor, entre outras.
Arte paleolítica
O Paleolítico é a etapa máis longa na historia do ser humano. Durante este período, os nosos devanceiros vivían da caza e da recolección de vexetais, asociábanse en tribos e as súas ferramentas eran de pedra tallada, madeira e óso.
BDSM
Cine
Naturalmente, existen miles de películas con "acentos" ou "toques" de sadomoasoquismo ou de bdsm xenérico, sen que poidan ser consideradas, en sentido estrito, películas con escenarios bdsm: Último tango en París, Emanuelle, Instinto básico, Eyes Wide Shut, A Clockwork Orange ou Personal Services, por non citar outras moitas, son películas con pinceladas dese tipo, pero dificilmente poden entenderse como parte dunha filmografía do BDSM. Igual ocorre con toda a obra de Luis Buñuel, todas as conversións cinematográficas dalgúns clásicos españois, como Ramón Gómez de la Serna, Emilia Pardo Bazán, Ramón María del Valle-Inclán, todas as películas de Federico Fellini, Fassbinder, Stanley Kubrik, Carlos Saura ou Ingmar Bergman. Autores e directores cunha marcada tendencia a usar as súas obras como reflexo dunha postura persoal aberta, cando non claramente propicia, a esa temática, pero que non poden considerarse como "películas BDSM". Por iso, unha película como O graduado, por máis que a escena dos pés femininos observados con adoración desde o couzón da porta sexa susceptible de ser considerada como fetichista, non debería citarse como referencia filmográfica desa subcultura, ao contrario que as anteriormente citadas como exemplo da proxección cinematográfica do xénero na década do 2000. No artigo principal, BDSM no Cine, atópase amplamente referenciada dita filmografía, cunha listaxe detallada das 100 películas máis notables do xénero.
Arte paleolítica
A arte nace no Paleolítico superior, pouco despois do ano 35 000 a. de C., cando os seres humanos modernos poboaban practicamente todo o globo terráqueo. Con todo, as súas manifestacións fundamentais, por non dicir case as únicas, parecen reducirse a Europa, ao sur do límite que marcarían os xeos durante a Glaciación de Würm.
Scuderia Milano
Scuderia Milano foi unha escudaría Italiana dirixida polos irmáns Ruggeri (ou Ruggieri) que competiron con Maseratis no período inmediatamente posterior á guerra. Participaron nun único Gran Premio de Fórmula Un como construtor en.
Arte paleolítica
A arte mural das covas (chamada arte parietal) concéntrase moi intensamente en certas rexións francesas (Dordoña, Pireneos franceses, Corrèze, Charente, Loira, Hérault, Lot e Garona) e españolas (cornixa cantábrica, Pireneos, costa mediterránea e algúns puntos da Meseta Central), aínda que ocasionalmente pode aparecer en Portugal, Italia, Europa Oriental e pouco máis. Non se pescudou o motivo que explique por que non se acharon restos de arte paleolítica parietal no resto do mundo.
BDSM
Un novo subxénero: o BDSM romántico
O aumento exponencial da comunidade BDSM nos últimos 10 anos orixinou a aparición dun subxénero literario que previamente non existía como tal: o BDSM romántico. Sempre houbo relatos de bondage, sadomasoquistas etc., polo menos de forma constatable desde o século XIV, e anteriormente en formas literarias pouco investigadas respecto diso ( ver o Cantar de Mio Cid, a escena dos condes e as fillas de Rodrigo, ou algúns poemas da lírica provenzal), pero este é un xénero xurdido no século XXI. Podriamos definilo como unha especie de novela rosa con sexo duro e explícito, e con personaxes, escenarios e linguaxe BDSM. Actualmente moitos autores dedícanse a escribir prolificamente ata media ducia de novelas por autor e ano, nalgún caso partindo de experiencia propias como practicantes do BDSM e noutros desembarcando desde xéneros literarios alleos, e sendo máis frecuente autoras que autores.
Arte paleolítica
A Arte Mobiliar (definida como obxectos decorados que poden ser transportados) é máis abundante, estendéndose non só por Francia e España, senón tamén polos vales do Danubio, do Don e a cunca do Baikal, xa en Asia. Hai restos esporádicos no resto do mundo, como se indica ao final.
Scuderia Milano
A Scuderia Milano modificou dous monoprazas Maserati 4CLT cunha distancia entre eixes máis curta, suspensións De Dion, freos máis grandes e un motor redeseñado por Mario Speluzzi, remodelado con compresores de dúas etapas, participaron nas tempadas de e  de F1. Un Scuderia Milano 4CLT foi redeseñado como Arzani-Volpini en.
BDSM
Arte
Do mesmo xeito que no caso da literatura, unha mostra da arte BDSM non debería incluír obras da protohistoria cultural do sadomasoquismo, a flaxelación, o fetichismo etc, e só comezar cando se perciben os aspectos integradores do BDSM. Nese sentido, son pouco relevantes para o presente concepto as figuras das Venus de Kostienki, Rusia ( 3000 a.C.) ou os gravados na tumba e o sarcófago da aristócrata exipcia Bastret ( 1376 a.C.).
Scuderia Milano
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
BDSM
Arte
Polo innegable potencial de fetichismo visual do BDSM, é lóxico que a maior parte dos artistas que dedicaron parte ou a totalidade da súa obra a esta temática o fixesen nos seguintes campos:
Scuderia Milano
Resultados Completos na Fórmula Un
* O campionato de construtores non se disputou ata.