cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eichiro Oda
Traxectoria
Ao cumprir dezasete anos, Oda presentou o seu primeiro traballo, Wanted!, e gañou varios premios, incluíndo o segundo posto no concurso Tezuka Award. Isto introduciuno na revista Weekly Shonen Jump, empezando a traballar como asistente de Shinobu Kaitani na serie Suizan Police Gang, para logo estar nas Jungle King Tar-chan e ''Mizu no Tomodachi Kappaman', de Masaya Tokuhiro, o que lle influenciou bastante no seu estilo artístico.
Con dezanove anos gañou o premio Hop Step Award for New Artists. Nestes tempos, debuxou dúas historias curtas de piratas, chamadas Romance Dawn que foron publicadas entre os anos 1996 e 1997. Romance Dawn presentaba a historia de Monkey. D Ruffy, que se había converter despois no protagonista de One Piece. Esta apareceu no ano 1997 por vez primeira na Weekly Shonen Jump, e axiña acadou sona por todo o Xapón. A súa meirande influencia é Akira Toriyama, creador de Dragon Ball e de O doutor Slump e Arale.
Popularidade
No ano 2008, nunha enquisa da empresa Oricon, Oda foi elixido como o quinto debuxante de manga favorito do Xapón, compartindo posto con Yoshichiro Togashi, creador de YuYu Hakusho e Hunter × Hunter.
Edu Sousa
Eduardo Sousa Pérez, nado en Tui o 15 de xullo de 1991, é un futbolista galego. Xoga de porteiro no Pontevedra, da Segunda División RFEF.
Traxectoria
Tras pasar brevemente polas canteiras do Areosa, o Celta de Vigo e o Atlético de Madrid, chegou en 2007 ao Deportivo da Coruña. Militou tres anos equipo xuvenil do club, e na tempada 2009/10 debutou co Fabril na Terceira División, nun encontro ante o Coruxo en Abegondo, participando así do ascenso á Segunda División B. Pasou os dous seguintes anos no filial, pero sen apenas participación, ao ter por diante ao porteiro Diego Rivas primeiro e máis tarde a Marc Martínez.
En 2012, despois de cinco anos no Deportivo, deixou o club e asinou co Pontevedra B, de Preferente. Disputou 35 partidos co filial e na tempada 2013/14 fíxose coa titularidade no primeiro equipo do Pontevedra, da Terceira División. Defendeu a portería de Pasarón durante os seguintes sete anos, logrando o ascenso a Segunda B e acumulando 251 partidos oficiais. Exerceu ademais como capitán do equipo.
En 2020 deixou Pontevedra despois de oito anos e puxo rumbo a Castela-A Mancha, onde fichou polo Talavera. No club manchego coincidiu de novo con David Añón, co que compartira equipo tanto no xuvenil do Deportivo, como no Fabril e no Pontevedra. Xogou un total de 52 partidos co Talavera en dúas tempadas, a segunda delas nova Primeira División RFEF, perdendo a categoría ao remate da campaña.
Tras rematar o seu contrato regresou ao Pontevedra, equipo da Segunda División RFEF.
Alan Alda
Alan Alda, nado o 28 de xaneiro de 1936 en Nova York, é un actor, guionista e director de televisión.
Traxectoria
Fillo do actor Robert Alda, ao longo da súa carreira gañou cinco premios Emmy e seis premios Globo de Ouro, é principalmente coñecido polo seu papel como Hawkeye Pierce na serie de televisión M*A*S*H.
Foliada
Unha foliada, tamén chamada serán, polavila, ruada, fiadeiro ou baile, é unha festa popular na que están presentes o baile e a música tradicional galega.
Orixe e evolución
A comezos do século XX as foliadas comezaron a facerse simplemente por diversión, ás veces en cortes do gando limpas e preparadas para a ocasión. Mesmo comezaron a proliferar nas aldeas construcións específicas para este fin. Nalgúns lugares as pezas tiñan daquela unha orde fixa chamada "festa" que se repetía ciclicamente. Nas "festas" tocábanse primeiro os bailes soltos (xota e muiñeira) e despois os agarrados (pasodobre, valse e rumba ou mazurca).
Após a Guerra Civil española estas festas populares foron prohibidas polo franquismo. Este feito, unido á migración masiva da mocidade cara as cidades, provocou o seu esmorecemento e a práctica desaparición na década de 1960. Porén, a finais dos 80 comezaron a recuperarse co pulo dunha nova xeración de mozos de vilas e cidades interesados na cultura tradicional. Hoxe en día é común a súa celebración en carpas cubertas ou espazos amplos dentro dun circuíto de activismo sociocultural que os promove e dinamiza.
Denominacións
miniatura|Festa popular no [[balneario de Mondariz]] Existen historicamente multitude de nomes para os "bailes" tradicionais, dependendo da parte do país nas que se celebrasen e dos traballos coas que se relacionaban inicialmente. Algúns exemplos son:
Averrhoa
Averrhoa é un xénero botánico con 10 especies de plantas herbáceas pertencente á familia Oxalidaceae. Son árbores tropicais perennes. left|thumb|250px|[[Inflorescencia de Averrhoa bilimbi]]
Ricardo Fernández Pérez
Ricardo "Richi'" Fernández Pérez, nado en Monforte de Lemos o 27 de xaneiro de 1991, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista. Destaca polo seu gran golpeo do balón con ámbalas dúas pernas e pola súa colocación no terreo de xogo.
Circunscricións electorais de Asturias
O Principado de Asturias divídese para as súas eleccións autonómicas en tres circunscricións electorais que agrupan varios concellos. Xunto a Murcia é a única comunidade autónoma peninsular española que utiliza como circunscrición electoral unhas zonas inferiores á provincia. A lei que regula o proceso electoral é a 14/1986, do 26 de decembro, sobre réxime de eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias, modificada pola Lei 3/1991, do 25 de marzo.
Na I, II e III lexislaturas, as circunscricións Central, Occidental e Oriental tiñan asignados, respectivamente, 32, 8 e 5 deputados. A partir da IV a distribución cambiou a 33, 7 e 5. Na VII lexislatura a distribución volveu cambiar a 34, 6 e 5. Os escanos asígnanse en base ao sistema D'Hondt
Estación de Santo Estevo do Sil
Santo Estevo do Sil é unha estación de tren de Adif, situada no lugar da Estación, no concello de Pantón, provincia de Lugo. Ten servizos de media distancia.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 19,8 da liña férrea de ancho ibérico que une Monforte de Lemos con Redondela a 154 metros de altitude, entre as estacións dos Areas e San Pedro do Sil. O tramo é de vía única e está electrificado.
Historia
A estación foi inaugurada o 1 de decembro de 1884 coa aperta do tramo Monforte de Lemos-Ourense da liña que unía Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 14 de xuño de 2016.
29 de decembro
O 29 de decembro é o 363º día do ano do calendario gregoriano e o 364º nos anos bisestos. Quedan 2 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|125px|dereita|Pau Casals.
Mortes
miniatura|100px|dereita|Rainer Maria Rilke.
El Cruzado
El Cruzado foi o nome de varias publicacións:
Batalla de Salamina
miniatura|A batalla de Salamina, óleo sobre tea pintado en 1868 por [[Wilhelm von Kaulbach.]] miniatura|dereita|300px|Os gregos aproveitaron a maior axilidade e capacidade da súa frota composta por trirremes para abordar ós persas. Unha vez abordados, sucumbiron pola superior infantería grega.
A batalla de Salamina foi un combate naval acontecido en setembro do ano 480 antes de Cristo, durante as Guerras médicas, que enfrontou ás frotas de Grecia e de Persia no golfo de Salamina.
Contexto histórico
Trala batalla das Termópilas, o exército persa avanzaba por Beocia e o Ática sen oposición. A súa chegada a Atenas era inminente, polo que os líderes gregos decidiron que o mellor sería evacuar a cidade. Os evacuados de Atenas refuxiáronse na illa Salamina, próxima ó Pireo, porto que Atenas utilizaba para o comercio marítimo.
Mentres que a maioría dos líderes gregos consideraban que o mellor era facer caso á interpretación de Temístocles, os espartanos, con Euribíades crían que o mellor era presentar batalla en Corinto para ter espazo para repregarse en caso de derrota. Porén, foron convencidos por Temístocles para loitar en Salamina.
Durante a discusión dos líderes gregos, Atenas era destruída tras ser saqueada polas recentemente entradas tropas persas, que tomaron este ataque como un desquite polas derrotas sufridas anteriormente.
Movementos previos á batalla
Aínda con tódolos gregos unidos en Salamina, as súas forzas eran moi inferiores ás persas, aínda estando estas decimadas tralas tormentas do Mar Exeo e combates contra gregos: unhas 350 naves (a maioría trirremes) fronte a unhas 1500 naves persas, chamadas xuncos, nas que ían embarcados, segundo Heródoto, 85000 e 300000 homes respectivamente.
Temístocles sabía que a simple unión dos gregos non vencería ós persas, así que enviou un escravo ó campamento de Xerxes para enganalo. A mensaxe que levaba o escravo era a mentira de que os gregos non estaban unidos en canto á localización onde debían presentar batalla, e que moitos, temorosos, fuxirían antes de chegar a frota persa. Ademais, díxolle que, se Xerxes ordenaba o ataque, as naves atenienses (a maior parte da frota grega) volveríanse e atacarían ós demais gregos.
Xerxes creu o engano de Temístocles, polo que cercou a saída da illa de Salamina. A opinión dos seus conselleiros estaba dividida en canto que deber facer agora que a illa estaba cercada. O seu xeneral Mardonio prefería iniciar un ataque fronte as posicións gregas, mentres que Artemisia I de Caria, aliada dos persas, cría que as pesadas naves persas se desenvolverían mal nas recortadas costas de Salamina, polo que aconsellou a Xerxes I que esperase a que os gregos quedasen sen provisións e se rendesen. Xerxes fixo caso ó consello de Mardonio.
É curioso sinalar que esta raíña de Halicarnaso, Artemisia, foi a primeira muller almirante da historia, e que mandou nunha frota de 400 navíos na batalla que estaba a punto de comezar.
António Maria Mourinho
Traxectoria
António Mourinho estudou no Seminairo Maior de Braganza en 1941, e fíxose reitor da freguesía mirandesa de Duas Igrejas en 1942. Entre 1960 e 1970, estudou en España no Instituto de Alta Cultura, da Dirección Xeral do Patrimonio Cultural e do Consello Nacional de Investigacións Científicas de Madrid. Entre 1970 e 1975, estudou na Facultade de Letras da Universidade do Porto e graduouse en ciencias históricas e xeográficas, e tamén asistiu á Universidade de Valladolid entre 1984 e 1985, onde se graduou en museoloxía. Contribuíu na fundación do Museo da Terra de Miranda, do que foi director entre 1982 e 1991. En 1995, axudou a elaborar a Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.
Batalla de Salamina
Movementos previos á batalla
Xerxes, o emperador persa, estaba seguro da vitoria do seu país, polo cal ansiaba contemplar a batalla. Por iso, mandou construír un trono no alto dun monte dunha illa próxima a Salamina, desde onde podía ver o desenvolvemento da batalla.
António Maria Mourinho
Traxectoria
Foi nomeado Oficial da Orde Militar de Cristo en 1943, recibiu a Medalla de Mérito Turístico en 1979 e o Premio Europeo de Arte Popular en 1982. Tamén obtivo o título de Cidadán Honorario e recibiu a Medalla de Honra de Miranda do Douro en 1991.
Batalla de Salamina
Desenvolvemento da batalla
miniatura|300px A inmensa frota persa levou áncoras durante a noite, momento no que o escravo de Temístocles lle dixera que os gregos comezarían a fuxida, esperando sorprendelos. Os persas entraron no golfo de Salamina, quedando confusos de non ver fuxir ós gregos.
Agora ben, ó tempo que os persas avanzaban, os gregos retirábanse progresivamente cara o interior do golfo de Salamina. Os pesados barcos persas acabaron atrapados nas estreiteces do golfo, e nese momento os gregos avanzaron coa súa frota cara á dos persas, envolvéndoa. Os persas intentaron retirarse, pero foi en van ó non poder avanzar por ser tan grande a densidade de barcos que había.
Os mariñeiros persas, apenas sen armados, foron branco fácil dos abordaxes gregos, pois os seus soldados eran hoplitas armados fortemente. A densidade de barcos persas permitiu que os soldados gregos avanzasen sen maiores problemas de barco en barco, e cando as formacións de xuncos persas estaban dispersas, os gregos abatían cos seus barcos facilmente contra eles, afundindo e capturando unha gran cantidade de navíos.
Resultado
A batalla rematou así cunha resoada vitoria grega. Xerxes volveu a Persia, coñecedor da irredutibilidade dos gregos, quen lle deran unha lección, ó igual que ó seu pai Darío O Grande. Mardonio quedou de administrador dos territorios conquistados en Grecia, pero foi derrotado na batalla de Platea e pechou o soño dos emperadores persas de conquistar Grecia.
A batalla foi estudada por algúns sabios posteriores, coma Heródoto ou Esquilo, que lle deron un sentido de loita da liberdade contra o despotismo dos reis de oriente.
Qiu Jin
Qiū Jǐn (秋瑾), nada o 8 de novembro de 1875 e finada en Xiamen, Fujian o 15 de xullo de 1907 en Shānyīn, Zhejiang, nome de cortesía: Xuánqīng (璿卿) e Jìngxióng (競雄), alias: A cabaleiro do lago do espello (鑑湖女俠 Jiànhú Nǚxiá), foi unha feminista e escritora chinesa, revolucionaria contra o imperio Qing. Foi executada despois dun alzamento fracasado. Hoxe en día, na China é considerada unha heroína, unha mártir do republicanismo e o feminismo.
Traxectoria
Nada en Xiamen (Provincia de Fujian), Qiu creceu na vila de Shānyīn (subprefectura de Shaoxing, Provincia de Zhejiang). Unha vez casada, Qiu entrou en contacto coas novas ideoloxías do momento. En 1903 decidiu viaxar e estudar no Xapón, deixando atrás os seus dous fillos. Fíxose famosa pola súa ideoloxía de esquerdas e por vestir roupa masculina occidental. Uniuse ás tríadas, que entón loitaban polo derrocamento da dinastía Qing e un goberno baseado na soberanía popular. Uniuse tamén ás asociacións Guangfuhui (Sociedade pola Restauración), lideradas por Cài Yuánpéi, e a Tongmenghui (Alianza Revolucionaria China) estabelecida en Toquio, liderada por Sun Yat-sen. Volveu á China en 1905.
Foi unha oradora elocuente, destacando os seus discursos polos dereitos das mulleres, tales como a liberdade de casar, educación e a abolición do costume do vendado de pés. En 1906 fundou en Shanghai un xornal feminista radical con outra poetisa, Xu Zihua. En 1907 foi nomeada directora da escola Datong en Shaoxing, oficialmente unha escola para mestras de deportes, mais en realidade unha base de adestramento para revolucionarios.
En xullo de 1907, por mor dun alzamento fracasado encabezado polo seu primo Xu Xilin, Qiu foi arrestada na escola. Despois de ser torturada sen revelar ningún segredo, foi executada publicamente poucos días despois en Shānyīn, aos 31 anos. miniatura|315x315px|Estatua en Shaoxing. Qiu quedou inmortalizada na literatura e o imaxinario colectivo da República da China despois da súa morte. En 2018 estaba sepultada en Xī Hú (Lago do oeste) (Hangzhou). A República Popular da China estabeleceu un museo dedicado a ela en Shaoxing.
Obra literaria
A pesar de ser recoñecida internacionalmente como feminista e revolucionaria, non se debe menosprezar a calidade da súa literatura, principalmente ensaios e poesía. Alcanzada a súa educación en literatura clásica chinesa, reflicte nos seus escritos a poesía máis tradicional ("shi" e "ci"). Qiu compuxo versos cun grande abano de metáforas e alusións, mesturando mitoloxía clásica con retórica revolucionaria.
Por exemplo, no poema cuxo título Ayscough traduce como "Seleccionando rimas con en Shih Ching desde a terra raíz do Sol" :Os editores Sun Chang e Saussy (642) explican algunhas das metáforas:
Voo 4225 de Aeroflot
O voo 4225 de Aeroflot era un servizo regular doméstico operado por un Tupolev Tu-154B-2 entre o aeroporto de Almati e o aeroporto de Simferopol. O día 8 de xullo de 1980 o avión que operaba a ruta chegou a unha altura de non máis de 500 pés cando a velocidade do aire caeu de súpeto debido a correntes termais que atopou mentres subía, causando que o avión entrase en perda antes de percorrer 5 km, esnafrarse e incendiarse, matando aos 156 pasaxeiros e 10 tripulantes a bordo. En xaneiro de 2019 seguía sendo o peor accidente de aviación ocorrido en Casaquistán.
Accidente
No momento do accidente Almati estaba experimentando unha vaga de calor. Eran as 00:39 cando o avión engalou do aeroporto de Almati. Un poucos segundos despois da engalaxe o aparello alcanzou os 500 pés. O avión chegou a unha zona de aire quente, a súa velocidade caeu dramaticamente e quedou atrapado nunha corrente de aire descendente. O Tupolev entrou en perda e caeu, co morro cara abaixo, nunha granxa preto dos suburbios de Almati. O aparello esvarou nun barranco, incendiouse e desintegrouse, matando a todos os seus ocupantes.
Investigación
A xunta de aviación soviética concluíu que o accidente foi causado por unha cizalladura de vento ocorrida cando o avión estaba preto do seu peso máximo de engalaxe para as condicións locais.
Lugares de Sober
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Sober.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Sober
Galegos en México
Os galegos en México son os inmigrantes galegos, e os seus descendentes, que se asentaron en México, e que contan con máis de 10 000 membros aproximadamente dispersos principalmente na Cidade de México, Estado de México, San Luis Potosí, Querétaro, Veracruz, Xalisco, Puebla, Michoacán, Campeche e Nayarit. Chegaron procedentes da Habana, Cuba, contra o Porto de Veracruz entre os anos 1821 e 1877, fuxindo da fame e nas presións políticas, que existían en Cuba. A súa segunda chegada a México produciuse entre a década de 1920 e a de 1970. O Centro Galego de México, na capital é unha asociación cultural, onde se difunde e transmite a cultura galega a todo aquel que estea interesado nela.
O Centro Galego de México (con diferentes nomes) é o principal difusor de Galicia en México dende 1911, unha porcentaxe de galegos mantívose unida polos apelidos, a lingua, o folclore, a gastronomía, os negocios e a música, pero outra importante porcentaxe viuse absorbida pola cultura mexicana sen intención algunha de formar parte das asociacións de españois instituídas no país.
Resident Evil Code: Veronica
Resident Evil Code: Veronica é un videoxogo pertencente á serie de Resident Evil, creado e distribuído pola compañía nipoa Capcom. Orixinalmente foi lanzado para Dreamcast no ano 2000. Un ano despois apareceu unha nova versión chamada Resident Evil Code: Verónica X para Dreamcast (só no Xapón) e PlayStation 2. En 2003 saíu unha versión para GameCube e no ano 2009 unha para Wii.
Innovacións técnicas
Resident Evil Code: Veronica é a primeira entrega desta saga para a sexta xeración de videoconsolas. Presenta unha maior calidade técnica cas anteriores entregas (debido á maior potencia das videoconsolas desta xeración). Por primeira vez empréganse fondos en tres dimensións xerados pola consola.
Koenigsegg
Koenigsegg Automotive AB é un fabricante de automóbiles deportivos de alto rendemento, con sede en Ängelholm, Condado de Skåne, Suecia.
Martul
O topónimo Martul pode referirse a:
Koenigsegg
Empresa
A compañía fundouse en 1994 en Suecia por Christian von Koenigsegg, coa intención de producir un coche deportivo "de clase mundial". Moitos anos de desenvolvemento e probas levaron ao CC8S, o primeiro coche de produción legal de rúa da compañía que se presentou en 2002.
En 2006, Koenigsegg iniciou a produción do CCX, que utiliza un motor creado na casa especialmente para o coche. O obxectivo era desenvolver un coche homologado para o seu uso en todo o mundo, particularmente nos Estados Unidos cuxas estritas regulacións non permitían a importación de modelos anteriores de Koenigsegg.
En marzo de 2009, Forbes incluíu o CCXR como un dos "coches máis fermosos do mundo".
En decembro de 2010, o Agera gañou o premio BBC Top Gear Hypercar of the Year.
Ademais de desenvolver, fabricar e vender a liña Koenigsegg de coches deportivos, Koenigsegg tamén participa en programas de desenvolvemento de "tecnoloxía verde" que comezaron co coche deportivo CCXR ("Flower Power")  flex-fuel e continuando polo presente co  Jesko. Koenigsegg tamén está activo en programas de desenvolvemento de sistemas de coches eléctricos enchufables e tecnoloxías de nova xeración de motor alternativo. Koenigsegg tamén desenvolveu un motor de pistón sen cámara que atopou a súa primeira aplicación no Gemera, que se presentou no 2020.
Koenigsegg desenvolve e produce na casa a maioría dos principais sistemas, subsistemas e compoñentes necesarios para os seus automóbiles en lugar de depender de subcontratistas.
En xaneiro de 2019, Koenigsegg vendeu unha participación do 20% da compañía ao fabricante sueco de vehículos eléctricos (Egstrand & Lundgren), National Electric Vehicle Sweden (NEVS), por 171 millóns de dólares.
Prototipos e produción
thumb | O prototipo Koenigsegg CC que se converteu na base para futuros modelos da compañía
O deseño inicial do CC ideado por Christian von Koenigsegg. O deseñador industrial David Crafoord realizou os bosquexos como modelo a escala 1:5. Máis tarde este modelo ampliouse para crear a base para o prototipo inicial Koenigsegg que rematou en 1996. Durante os anos seguintes, o prototipo pasou por probas extensas e construíronse varios prototipos novos. Os prototipos usaban inicialmente un motor Audi V8 pero despois do fracaso do contrato de subministración do motor, o seguinte candidato foi o motor de carreiras 12 en liña desenvolvido por Motori Moderni para o equipo de Fórmula 1  Scuderia Coloni, no que este motor corría baixo a insignia Subaru na  tempada 1990. Estes motores Subaru 1235 compráronse e modificáronse para usalos no CC; este acordo fallou cando morreu o fundador de Motori Moderni, o que fixo que a empresa fose á bancarrota. Finalmente, Koenigsegg desenvolveu o seu propio motor baseado na arquitectura Ford Modular que se usou nos seus primeiros coches deportivos. Máis tarde, Koenigsegg desenvolveu os seus propios motores desde cero, incluíndo sistemas de control e transmisións, o que é moi infrecuente para un produtor de vehículos deportivos de pequeno tamaño.
Historia da fábrica
Christian von Koenigsegg tivo a idea de construír o seu propio coche despois de ver a película noruega de stop motion animada Pinchcliffe Grand Prix na súa mocidade. Deu os seus primeiros pasos no mundo dos negocios aos 20 anos dirixindo unha empresa comercial chamada Alpraaz en Estocolmo, Suecia. Alpraaz exportaba alimentos desde Europa ao mundo en desenvolvemento. O éxito desta empresa deulle a von Koenigsegg a situación económica necesaria para iniciar a súa carreira como fabricante de automóbiles.
Inicialmente, Koenigsegg Automotive tivo a súa sede en Olofström. En 1997, a empresa necesitaba instalacións de produción máis grandes e mudouse a unha granxa, ás aforas de Ängelholm. O 22 de febreiro de 2003, unha das instalacións de produción incendiouse e resultou gravemente danada. Koenigsegg adquiriu entón un aeródromo abandonado para usalo como o seu novo edificio de fábrica e a finais de 2003, un dos dous grandes hangares de avións de combate e un edificio de oficinas convertéronse nunha fábrica de automóbiles. Desde entón, a compañía está situada preto do aeroporto de Ängelholm aínda activo, os clientes poden chegar en avión privado ás proximidades. Koenigsegg controla e usa a antiga pista militar para percorridos de vehículos de produción e probas de alta velocidade.
A insignia de Koenigsegg deseñouna en 1994 Jacob Låftman, baseada no escudo heráldico da familia Koenigsegg. A insignia foi o escudo da familia desde o século XII, cando un membro da familia foi nomeado cabaleiro polo Sacro Imperio Romano Xermánico.
Insignia fantasma
Despois de trasladarse ao aeródromo abandonado, que no seu día albergou ao escuadrón "Johan Röd" da forza aérea sueca, Koenigsegg adoptou a "insignia pantasma" que o escuadrón tiña nos seus avións, que eran Saab AJS37 Viggens o escuadrón tamén utilizou a frase inglesa "The show must go on" (o espectáculo debe continuar) nos seus avións como homenaxe á escuadra. A insignia vese nos modelos construídos na fábrica que se converteu do seu hangar.
Intento de compra de Saab
O 12 de xuño de 2009, os medios informaron de que Koenigsegg Group, composto por Koenigsegg Automotive AB, Christian von Koenigsegg, Bård Eker e un grupo de investidores liderados por Mark Bishop asinaran unha carta de intencións con Saab  para facerse cargo da marca de General Motors. General Motors confirmou o 16 de xuño que elixiran a Koenigsegg Group como o comprador de Saab Automobile. O acordo, que pecharíase o 30 de setembro de 2009, incluía 600 millóns de dólarea en financiamento do Banco Europeo de Investimentos, garantido polo goberno sueco. En comparación, en 2008 Koenigsegg, con 45 empregados, produciu 18 coches a un prezo medio de 1 millón de dólares cada un, Saab empregaba 3.400 traballadores e fabricou máis de 93.000 coches.
General Motors anunciou o 18 de agosto que o acordo estaba asinado, aínda que certos detalles de financiamento aínda estaban por completar. O 9 de setembro de 2009, Koenigsegg anunciou que BAIC ía unirse como parte minoritaria en Koenigsegg. En novembro de 2009, Koenigsegg decidiu non finalizar a compra de Saab e, polo tanto, abandonou as negociacións. A incerteza temporal da finalización da toma de posesión foi a razón pola que Koenigsegg declarou que abandonou o acordo.
Modelos
thumb | [[Koenigsegg Agera | Koenigsegg One: 1 (especificación dos Estados Unidos)]]
Un prototipo Koenigsegg CC publicitouse por primeira vez en 1996, mentres que o prototipo de produción completo de fibra de carbono con pintura branca foi finalmente presentado no Salón do Automóbil de París do 2000. O primeiro cliente recibiu un CC8S vermello en 2002 no Salón do Automóbil de Xenebra e construíronse catro coches máis ese ano. Koenigsegg estableceuse en Asia máis tarde ese mesmo ano cunha estrea no Salón do Automóbil de Seúl. En 2004, o novo CCR, que era basicamente unha variante de alto rendemento do CC8S, presentouse no Salón do Automóbil de Xenebra, só  producíronse 14.
En 2006, Koenigsegg presentou o CCX, un novo modelo que se desenvolveu co fin de cumprir as normativas mundiais de uso en estrada. Isto significou que o coche tivo que desenvolver un amplo desenvolvemento para cumprir os máis recentes e máis estritos estándares de seguridade e emisións que demandaban as autoridades mundiais. Koenigsegg tivo que, por exemplo, desenvolver os seus propios motores e outras tecnoloxías relacionadas. Ademais, Koenigsegg é o único fabricante de vehículos deportivos de baixo volume en superar as novas probas de impacto peonís europeas. Xusto despois de que Koenigsegg superase esta proba, os fabricantes de baixo volume consideraron que o requisito era demasiado complicado, polo que agora non é necesario cumprir estas normativas se o volume de produción dun modelo determinado é inferior a 10.000 coches anuais.
En 2007, Koenigsegg estreou o CCXR, unha versión biocombustible / flex-fuel do CCX. O coche ten un motor modificado, un sistema de combustible e un sistema de xestión do motor que permiten que o coche funcione con gasolina ou etanol normais e con calquera mestura entre estes dous combustibles. O etanol ten un índice de octanaxe maior en comparación co combustible normal e ten un efecto de refrixeración interno na cámara de combustión, o que permite un maior rendemento.
En 2009, Koenigsegg publicou información sobre un coche de edición especial chamado Trevita , estaba previsto fabricar tres pero só rematáronse dous debido a problemas técnicos. O Trevita, que se traduce ao inglés como "tres brancos", ten unha carrozaría feita enteiramente co material exclusivo de Koenigsegg composto por fibra de carbono revestida de diamantes. O Trevita baséase no CCXR e, polo tanto, ten unha potencia de saída de 1,032 PS (759 kW; 1,018 hp) cando funciona con biocombustible.
En 2010 Koenigsegg publicou información no Salón do Automóbil de Xenebra 2010 sobre un novo modelo chamado Agera, que se traduce ao galego como "Actuar/actúa". O Agera conta cun motor V8 de 5.0 litros desenvolvido por Koenigsegg xunto con turbocompresores de xeometría turbo variable cunha potencia de 973 PS (716 kW; 960 hp), acoplado a unha transmisión de dobre embrague de 7 velocidades recentemente desenvolvida. O deseño do Agera segue unha liñaxe clara dos anteriores coches deportivos Koenigsegg, pero engade moitas novas características especiais, como unha vía dianteira máis ancha, novas características de estilo e aerodinámica e un novo interior, incluíndo unha nova técnica de iluminación chamada "Luz pantasma" polo fabricante que consiste en furados microscópicos para ocultar a iluminación interior ata que se acende, que logo brilla a través do que parece ser aluminio sólido. A produción do Agera rematou en xullo de 2018 despois de estar en produción durante oito anos cando dous dos tres coches da edición final foron presentados aos seus clientes.
No Salón do Automóbil de Xenebra de 2015, Koenigsegg presentou un novo modelo chamado Regera, que se traduce ao galego como "reinar" ou "reinado". O Regera utiliza a transmisión Koenigsegg Direct Drive (KDD). Por debaixo de 48 km/h, a forza motriz é de dous motores eléctricos nas rodas traseiras e o motor de combustión interna (ICE) está desconectado. Por arriba dos 48 km/h, o ICE conéctase por unha transmisión de relación fixa sen caixa de cambios, vector de par mediante os motores eléctricos mencionados anteriormente e aumentado por un terceiro motor eléctrico conectado ao eixe de transmisión.
Os asasinos (filme de 1946)
Os asasinos (en The Killers) é un filme estadounidense de 1946 dirixido por Robert Siodmak. Está baseado en parte na historia curta "The Killers" de Ernest Hemingway. Está protagonizado por Burt Lancaster no seu primeiro filme, Ava Gardner, Edmond O'Brien e Sam Levene. No filme tamén aparece William Conrad, na súa primeira aparición cun papel acreditado, como un dos asasinos. John Huston e Richard Brooks escribiron xuntos o guión pero non aparecen acreditados. No seu canto aparece Anthony Veiller.
Koenigsegg
Modelos
thumb|Koenigsegg Jesko
Os asasinos (filme de 1946)
En 2008, Os asasinos foi escollido para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo."
Koenigsegg
Modelos
A finais de 2018, Koenigsegg mostrou aos clientes potenciais de Australia a substitución do Agera vía VR. A compañía lanzou esbozos teaser ao mesmo tempo. Inicialmente, se rumoreaba que o modelo se chamaría "Ragnarok", pero a presentación pública do coche no Salón do Automóbil de Xenebra de 2019 e revelou que o nome era Jesko, polo nome do pai do fundador Jesko Von Koenigsegg.
Os asasinos (filme de 1946)
Estreouse en galego o 2 de febreiro de 1990 a través da TVG.
Koenigsegg
Modelos
O Jesko utiliza un desenvolvemento do motor V8 de 5,0 litros usado no Agera que ten unha potencia de 1.298 CV (955 kW; 1.280 CV) con gasolina normal e unha potencia de 1.625 CV (1.195 kW; 1.603 CV) e 1.500 N⋅m (1.106 lb (ft) de par a 5.100 rpm con biocombustible E85. O motor está acoplado a unha transmisión de varios embragues de 9 velocidades que ten sete embragues chamada "transmisión de velocidade lixeira" (LST) polo fabricante. A idea desta transmisión é ter tempos de cambio máis rápidos. O coche presentará unha variante de alta carga aerodinámica orientado aos circuítos ou con baixa carga aerodinámica, a variante Absolut, de alta velocidade.
Os asasinos (filme de 1946)
Sinopse
Dous asasinos a soldo chegan a unha pequena poboación e matan o empregado dunha gasolineira: Ole Andreson "o Sueco" (Burt Lancaster), que os estaba agardando. O detective Reardon (Edmond O'Brien) investiga o caso para a compañía de seguros na que traballa, a pesar de que o seu xefe lle di que non o faga, por tratarse dun asunto de pouca importancia económica. Reardon comeza a atar cabos e descobre que a vida do "Sueco" estivo chea de enganos e de crimes, e que en todo iso tiña algo que ver a misteriosa Kitty Collins (Ava Gardner).
Koenigsegg
Modelos
O 3 de marzo de 2020 presentouse o Gemera nunha transmisión en liña. Está previsto que se presente ao público en 2022. Haberá unha produción limitada de 300 unidades. Este será o primeiro vehículo de catro prazas de Koenigsegg. O vehículo funciona cun pequeno motor chamado Tiny Friendly Giant (TFG). O coche tamén conta con portas de acción automáticas de sincronización trenzada Koenigsegg (KATSAD).
Poliedro
Un poliedro é un corpo xeométrico cuxa superficie se compón dunha cantidade finita de polígonos planos. Os seus elementos notables son a cara ou faceta que é a porción de plano que limita o corpo, a aresta onde se atopan dúas caras, e o vértice onde se atopan tres ou máis arestas. Aínda que sempre se concibiu o poliedro coma un corpo de tres dimensións, tamén hai semellantes topolóxicos en calquera dimensión; por exemplo, o polígono é o semellante topolóxico de dúas dimensións do poliedro. Todas estas formas son coñecidas como politopos.
Ponteareas (homónimos)
O topónimo Ponteareas dá nome a unha vila situada á beira do río Tea, a carón dunha ponte situada sobre o mesmo río. En orixe o lugar dependía da parroquia de Santa María de Areas, da que toma o nome. Pode referirse a:
Poliedro
A verba poliedro deriva do grego πολύεδρον (πολύς, polís = "moitas" i ἕδρα, hédra = "face, cara"). Moitos obxectos microscópicos naturais (moléculas, protozoos, virus, etc.) teñen unha forma ou simetría poliédrica. Os cristais pódense presentar deste xeito, mesmo a escala microscópica.
Philadelphia 76ers
Os Philadelphia 76ers (tamén coñecidos como Sixers) son un equipo americano de baloncesto profesional con base en Filadelfia, Pensilvania. Xogan na División Atlántico da Conferencia Leste da National Basketball Association (NBA). Orixinalmente coñecidos coma Syracuse Nationals, son unha das franquías máis antigas da NBA. Despois do seu traslado a Filadelfia, fíxose un concurso para decidir o novo nome do equipo. O nome gañador, elixido por Walter Stalberg, foi "76ers", de 1776, ano da sinatura da Declaración de Independencia dos Estados Unidos en Filadelfia.
Os 76ers teñen unha historia moi importante, con algúns dos xogadores máis importantes da NBA que xogaron para a franquía, incluíndo Wilt Chamberlain, Julius Erving, Moses Malone, Charles Barkley e Allen Iverson. Gañaron tres campionatos da NBA, o primeiro deles sendo os Syracuse Nationals, en 1955. O segundo foi na tempada 1966-67, cun equipo liderado por Chamberlain. O terceiro título chegou na tempada 1982-83, gañado co liderado de Erving e Malone. Dende entón, tan só chegaron ás Finais unha soa vez, na tempada 2000-01, da man de Iverson, onde perderon por 4-1 contra Los Angeles Lakers.
Syracuse Nationals
Os 76ers é a franquía máis antiga de toda a NBA. Comezaron en 1939 co nome de Syracuse Nationals coma un equipo profesional de baloncesto. En 1946, uníronse á National Basketball League, converténdose no equipo situado máis ao leste nunha liga predominada por equipos do medio-leste estadounidense. Era propiedade do inmigrante italiano Danny Biasone, e na súa primeira tempada, tras rematar con 21 vitorias e 23 derrotas, conseguiron acceder aos play-offs, onde foron batidos polos seus veciños do norte, os Rochester Royals, en 4 partidos. Tras outra tempada na cal foron novamente batidos ás primeiras de cambio nos play-offs, ao ano seguinte incorporouse coma xogador Dolph Schayes, co cal conseguiron por primeira vez un balance positivo ao fin da tempada regular, gañando 40 dos 63 partidos. Tras pasar a primeira rolda de play-offs, remataron sucumbindo ante Anderson Duffey Packers en 4 partidos. En 1949, os Nationals, xunto con outros sete equipos da NBL fusionáronse coa Basketball Association of America para formar a NBA.
A súa primeira tempada na gran liga non puido ser mellor, xa que chegaron ás Finais da NBA, caendo derrotados ante Minneapolis Lakers, que contaba nas súas ringleiras con xogadores coma George Mikan, Jim Pollard ou Vern Mikkelsen. Ao ano seguinte o rendemento do equipo non foi tan bo na fase regular, rematando con 32 vitorias e 34 derrotas, na cuarta posición da División Leste. Pero ao chegar aos play-offs transformáronse, derrotando aos favoritos, os Philadelphia Warriors, por 2-0 nas semifinais de Conferencia, caendo finalmente ante os New York Knicks en 5 partidos nas Finais de Conferencia, perdendo por dous puntos no quinto e último partido. En 1955, os Nationals (liderados por Dolph Schayes) gañaron por fin o campionato.
Philadelphia novamente na NBA
dereita|196px|miniatura|[[Wilt Chamberlain liderou os 76ers no seu primeiro campionato.]] Durante os primeiros catro anos en Filadelfia, os Sixers xogaron no Arena and Civic Center-Convention Hall, salvo nun ocasional partido en The Palestra pertencente á Universidade de Pensilvania. Na tempada 1964-65, contrataron o lendario Wilt Chamberlain procedente dos Warriors. Os Sixers debían definir as Finais de Conferencia no sétimo partido da serie fronte a Boston Celtics no cal caeron derrotados 110–108.
A inesquecible tempada 1966-67
Liderados polo adestrador Alex Hannum, os 76ers tiveron unha tempada soñada cun comezo de 46–4, para finalizar con 68–13, o mellor récord ata ese momento. Chamberlain, Billy Cunningham, e Hal Greer, xunto con Chet Walker, Lucious Jackson e Wali Jones levaron o equipo ás Finais de Conferencia. Desta vez, cun equipo dos Celtics con xogadores máis vellos e algúns lesionados, os Sixers vencéronos en 5 partidos. Nas Finais derrotaron aos Warriors en seis partidos para lograr así o seu primeiro campionato da NBA. Ese ano os Sixers foron votados como o mellor equipo na historia da liga tras os seus primeiros 35 anos de existencia.
Caída e renacemento dos 76ers
miniatura|esquerda|260px|[[The Spectrum foi o pavillón da franquía dende 1967 ata 1996.]] Na tempada 1967-68, cun novo pavillón, The Spectrum, o equipo preparábase para defender o seu título de campión. Alcanzaron novamente a postempada, chegando ás Finais de Conferencia onde se enfrontaban outra vez aos Celtics. Despois dos primeiros catro partidos levaban a dianteira por 3-1, pero o partido egoísta despregado polos Sixers foi a súa ruína, cos Celtics remontando a serie para vencer en sete partidos. Alcanzaron novamente a postempada, chegando ás Finais de Conferencia onde se enfrontaban outra vez aos Celtics. Ao final da tempada, os 76ers enviaron a Chamberlain a Los Angeles Lakers a cambio de tres xogadores de perfil baixo. O cambio foi un dos máis desparellados da historia, e o equipo entrou entón en caída libre.
Nas tres seguintes tempadas os Sixers non lograron pasar a segunda rolda dos play-offs; nos play-offs de 1969 caeron de novo ante os Celtics, en 5 partidos, sendo ademais Milwaukee Bucks e Baltimore Bullets os seus verdugos nas dúas seguintes postempadas. En 1971-72, a só cinco anos de conseguir o campionato, finalizaron cun récord de 30-52 e non chegaron á postempada por primeira vez na historia da franquía.
A peor tempada foi a de 1972-73. Comezaron perdendo os primeiros 15 partidos da tempada, e uns poucos meses despois fixaron o que foi nesa época un récord de 20 derrotas seguidas nunha soa tempada. Logo das 20 derrotas tiñan un récord de 4-58, e nese momento levaban perdidos 34 dos últimos 35 partidos. Remataron a tempada con tan só 9 vitorias en 82 partidos, polo que a prensa de Philadelphia lles puxo o alcume de Nine and 73-ers (facendo referencia ás 9 vitorias e 73 derrotas obtidas). Remataron ese ano con 59 partidos gañados menos có campión da división, os Celtics. As 9 vitorias conseguidas polo equipo de 1972-73 é a segunda cantidade máis baixa na historia da NBA, só superada polos seis partidos obtidos por Providence Steamrollers na curta tempada 1947-48. As 73 derrotas, porén, constitúen a maior cantidade sufrida por unha franquía nunha soa tempada. Coma dato curioso cabe destacar que só 6 anos antes os 76ers fixeran o récord de máis vitorias nunha soa tempada.
Ao ano seguinte, Gene Shue foi contratado coma adestrador e lentamente o equipo foi recuperando nivel. Na tempada 1975-76, os Sixers contrataron a George McGinnis, procedente do equipo da ABA Indiana Pacers e con el lograrían alcanzar os play-offs tras 5 anos de ausencia onde perderon fronte a Buffalo Braves en tres partidos.
Dr. J e os 76ers
A tempada 1976-77 será recordada por ser o ano en que Julius Erving -proveniente de New York Nets- se uniu ao equipo, mentres o equipo era adquirido polo filántropo local F. Eugene "Fitz" Dixon, neto de George Dunton Widener e herdeiro da súa fortuna. Chegaron ás Finais de Conferencia tras derrotar ao seu rival histórico, os Celtics, en sete partidos. Nesa instancia, venceron a Houston Rockets, liderado polo futuro sixer Moses Malone, en seis partidos para avanzar ás Finais da NBA. Alí perderían fronte ao equipo dirixido polo seu antigo adestrador Jack Ramsay e liderados dende a cancha por Bill Walton, Portland Trail Blazers, a pesar de comezar gañando a serie 2-0.
Nos play-offs da tempada 1977-78 caeron fronte ao que sería o campión, Washington Bullets. As seguintes catro tempadas, os Sixers estiveron moi preto de obter un novo campionato, incluso logo de contratar coma adestrador ao ex xogador Billy Cunningham. Nas Finais de 1980 fronte a Los Angeles Lakers, perderon por 4-2. No sexto partido, o rookie Magic Johnson xogou coma pivote para os Lakers no lugar de Kareem Abdul-Jabbar (quen non participou ao sufrir unha escordadura de nocello no partido anterior) anotando 42 puntos. Nas Finais de Conferencia de 1981, comezaron gañando 3-1 a serie para logo perder no sétimo encontro. Na seguinte tempada, os 76ers enfrontáronse novamente cos Celtics nas Finais da Conferencia Leste, comezando a serie da mesma maneira cá anterior só para ver coma os Celtics lograban empatarlle a serie 3-3. As opcións de gañar víanse diminuídas por xogarse o partido no Boston Garden. Desta vez, xogarían dunha maneira agresiva e intelixente, conseguindo a vitoria por 120-106.
A histórica tempada 1982-83
Harold Katz comproulle os 76ers a Dixon en 1982. Segundo a súa mirada, a última peza do crebacabezas para lograr o campionato de 1982-83 foi a contratación do pivote Moses Malone de Houston Rockets. Liderados polo integrante do Salón da Fama Julius Erving e xogadores do talle de Maurice Cheeks, Andrew Toney e Bobby Jones dominaron a tempada regular, gañando 65 partidos, sendo aínda a segunda tempada con maior vitorias na historia da franquía. Malone foi nomeado xogador máis valioso. Cando os reporteiros lle preguntaron que pasaría nos play-offs, el contestou, four, four, four (catro, catro, catro), noutras palabras, predicindo que os Sixers varrerían as 3 series en 4 partidos, co mínimo posible de 12 partidos en total. A pesar de que as series non foron coma Malone predixo, non lles tomou moito traballo pasar ás Finais da NBA vencendo a New York Knicks en 4 partidos primeiro, e a Milwaukee Bucks despois en 5 partidos. Os Sixers gañarían o seu terceiro campionato (o 2º en Filadelfia) en 4 partidos a Los Angeles Lakers, que os venceran na tempada anterior. Malone foi nomeado xogador máis valioso dos play-offs. O seu récord de 12-1 é o segundo mellor na historia da liga só superado polo logrado polos Lakers na tempada 2000-2001 de 15-1 no camiño para conseguir o campionato, curiosamente vencendo aos Sixers nas Finais.
Chega Charles Barkley
miniatura|dereita|upright|[[Charles Barkley, referente dos Sixers nos 80]] Tras unha decepcionante tempada en 1983-84, Charles Barkley chegou a Filadelfia na seguinte tempada. Durante as próximas tempadas, Barkley encantaría aos seareiros dos Sixers grazas á súa forma de ser, gracioso e ás veces controvertido. Os 76ers volveron ás Finais de Conferencia, pero perderon contra os Celtics en cinco partidos. Para a tempada seguinte, Matt Guokas susbstituíu a Billy Cunningham como adestrador, liderando o equipo cara á segunda rolda dos play-offs en 1985-86, onde foi derrotado por Milwaukee Bucks en sete partidos.
O 16 de xuño de 1986, Katz fixo dous dos traspasos máis controvertidos e criticados na historia da franquía, traspasando a Moses Malone a Washington e a primeira elección do draft de 1986 (que fora obtido de San Diego Clippers nun traspaso por Joe Bryant en 1979) a Cleveland Cavaliers. A cambio diso, os Sixers recibiron a Roy Hinson, Jeff Ruland e Cliff Robinson, ningún dos cales xogaría máis de tres tempadas co equipo. Cleveland, entre tanto, capitalizou a súa elección nun futuro estrela Brad Daugherty. Os 76ers regresaron aos play-offs en 1986-87, pero víronse derrotados por Milwaukee. En 1987-88, cun récord de 20–23, Guokas foi despedido e substituído polo asistente Jim Lynam. Lynam finalizou a tempada 16-13, e o equipo con 36-46, errando en alcanzar a postempada por primeira vez dende 1974-75. Philadelphia seleccionou a Charles Smith coa súa primeira elección no draft de 1988, para logo traspasalo a Los Angeles Clippers pola súa primeira elección, Hersey Hawkins. En cinco tempadas cos Sixers, Hawkins promediou 19 puntos por partido, e abandonou o equipo como líder histórico en triplas intentadas e anotadas.
En 1988-89, Philadelphia volveu aos play-offs tras un ano de ausencia, pero foron varridos na primeira rolda polos New York Knicks. En 1989-90, Barkley rematou segundo na votación do MVP da NBA, mentres que o equipo gañou o título de división. Tras derrotar a Cleveland Cavaliers na primeira rolda de play-offs, Philadelphia enfrontouse aos Chicago Bulls de Michael Jordan. Foron vencidos polos Bulls en cinco partidos, e repetirían a súa actuación ao ano seguinte, 1991, varrendo aos Bucks na primeira rolda. Algunhas persoas pensan que as derrotas en postempada fronte a Chicago foron o comezo do fin da estadía de Barkley en Philadelphia. Na 1991-92, os 76ers non participaron na postempada por segunda ocasión nos oito anos que Barkley estivo no equipo. O 17 de xuño de 1992, Barkley foi traspasado aos Phoenix Suns a cambio de Jeff Hornacek, Tim Perry e Andrew Lang.