cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Templo da Lúa (Chía)
O Templo da Lúa de Chía era un templo construído polos muiscas como sitio de adoración para a súa deusa da Lúa, Chía. O templo foi construído en Chía, Cundinamarca, Colombia, daquela parte da Confederación muisca. Era un dos templos máis importantes da relixión muisca. O templo foi destruído durante conquista española do Altiplano Cundiboyacense. Coñécese moi pouco sobre o templo, que estaba asentado no outeiro Tíquiza no límite occidental de Chía con Tabio.
Estrutura e adoración
miniatura|110px|dereita|Escudo de armas de [[Chía, Cundinamarca|Chía, a Cidade da Lúa.]] Os muiscas tiñan coñecementos avanzados de astronomía e construían os seus lugares sagrados de acordo coa posición dos corpos celestes. O Templo da Lúa, ó igual que El Infiernito ou o Templo do Sol de Sugamuxi foron construídos seguindo estes patróns.
No templo os rituais eran organizados polos caciques e os zipas da Confederación muisca. Os caciques e sacerdotes do Templo da Lúa levaban roupas brancas, diferentes das do Templo do Sol, que eran vermellas. O Templo do Sol non era só un lugar de adoración, senón tamén de educación dos novos caciques e dos gobernantes muiscas.
José Montouto Rodríguez
José María Montouto Rodríguez, nado en Donsión (Lalín) en 1890 e finado en Tenorio (Cerdedo-Cotobade) o 9 de novembro de 1936, foi un obreiro e sindicalista galego.
Traxectoria
Participou na fundación da sociedade obreira de Ponte-Nova (Donsión), da que foi elixido vicetesoureiro en 1931. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 9 de setembro, permanecendo na Prisión de Lalín ata que o 4 de novembro foi trasladado á illa de San Simón, de onde o sacaron o 9 de novembro de 1936 xunto a outros dez de Lalín e Arbo, para asasinalos na Volta do Couto, na parroquia de Tenorio (Concello de Cotobade). A súa muller inscribiu a “desaparición” no Rexistro civil de Lalín en 1943.
Vida persoal
Casou con Rosa Abeledo e tivo oito fillos.
Jordi Hereu
Jordi Hereu i Boher, nado en Barcelona o 14 de xuño de 1965, é un político catalán, alcalde de Barcelona dende 2006 e 2011, e militante do Partit dels Socialistes de Catalunya dende 1987.
Traxectoria
Cando era pequeno e mozo, Hereu foi escolta e cursou os seus estudos primarios e o bacharelato na Escola Sant Gregori, un centro escolar en Sarrià-Sant Gervasi que destacaba polo seu talante democrático. Posteriormente licenciouse en Administración e Dirección de Empresas e obtivo un MBA en ESADE. Foi membro das asociacións de estudantes AIESEC e Empresa Joventut entre 1986 e 1988.
Aeroporto de Esmirna-Adnan Menderes
O aeroporto de Esmirna-Adnan Menderes (IATA: ADB, ICAO: LTBJ) é un aeroporto internacional que serve á cidade de Esmirna e a gran parte da súa provincia en Turquía. Chámase así na honra do antigo primeiro ministro turco Adnan Menderes. Está situado a 18 quilómetros ao suroeste do centro de Esmirna, no distrito de Gaziemir. A súa nova terminal internacional, deseñada por Yakup Hazan Architecture, inaugurouse en setembro de 2006, e a nova terminal doméstica abriuse en marzo de 2014.
Jordi Hereu
Traxectoria
Hereu está casado e ten dous fillos. Entre as súas afeccións destaca a lectura, o cinema e a música.
Alcalde de Barcelona
O 29 de agosto de 2006 anunciouse a súa designación como candidato do seu partido a suceder a Joan Clos á fronte da alcaldía da cidade, cuxo substitución tivo lugar o 8 de setembro de 2006, debido á designación de Clos como responsable do Ministerio de Industria, Turismo e Comercio.
Nos comicios electorais do 27 de maio de 2007, a lista encabezada por Jordi Hereu foi a máis votada, conseguindo 14 concelleiros. Co apoio de Iniciativa per Catalunya, Hereu foi novamente investido Alcalde o 16 de xuño de 2007.
O 22 de maio de 2011 perdeu as eleccións contra Xavier Trias de CiU, que foi investido alcalde o 1 de xullo.
Templo do Sol (Sogamoso)
miniatura|250px|Reconstrución do Templo do Sol (Museo Arqueolóxico de [[Sogamoso).]] O Templo do Sol de Sogamoso era un templo construído polos muiscas como sitio de adoración para o seu deus do Sol, Sué. O templo foi construído en Sogamoso, Colombia, daquela parte da Confederación muisca e chamada Sugamuxi. Era o templo máis importante da relixión muisca. O templo foi destruído polo lume dos conquistadores españois liderados por Gonzalo Jiménez de Quesada, que devecía por atopar o lendario El Dorado. Unha reconstrución moderna foi erixida no Museo Arqueolóxico de Sogamoso.
Estrutura e adoración
miniatura|200px|esquerda|Escudo de armas de [[Sogamoso, a Cidade do Sol.]] O Templo do Sol foi construído na marxe dereita do pequeno río Monquirá. O templo era unha grande estrutura redonda feita de feita de postes e arxila cun teito feito de cana. O templo non tiña ningunha fiestra. As columnas que arrodeaban o templo en tres aneis concéntricos estaban feitas de madeira de Casanare. O templo representaba o cosmos e foi construído na honra do deus do Sol, Sué. O templo tamén era un lugar de enterramentos para os máis importantes caciques e sacerdotes (en muisca: ogques).
Os muiscas tiñan coñecementos de astronomía e o templo foi construído de acordo coas posicións do Sol. Tamén construíron deste xeito outros lugares ó longo dos seus territorios, como El Infiernito, preto de Villa de Leyva, ou o Templo da Lúa de Chía.
No templo, os rituais eran organizados polos caciques e os zaques da Confederación muisca, que vestían roupas de cor vermella. O cacique mitolóxico Idacansás realizaba reunións onde os nenos (moxas) eran sacrificados. Eles converteron a cidade de Sugamuxi nun lugar sagrado. O tamén mítico Thomagata viaxaba cada noite dende Hunza ó templo, unha marcha que repetía dez veces cada noite.
Destrución
Curioso por ver os tesouros do templo, dous dos seus soldados, Miguel Sánchez e Juan Rodríguez Parra, foron ó lugar sagrado a noite do 4 catro de setembro, iluminando o seu camiño con fachos. Cando entraron no templo atoparon ricas xoias e momias de antigos nobres. Cando estaban a recoller partes do tesouro do templo, accidentalmente prendéronlle lume cos fachos.
Reconstrución
A réplica do templo ten unha altura de 18m. Os símbolos da cúpula contan a historia da creación da Terra por Chiminigagua, a deidade suprema dos muiscas. As pequenas aberturas dos lados serven como calendario; cada ano, o 22 de decembro os raios do sol caen xusto sobre o piar central. Arredor do templo reconstruíuse tamén o cemiterio coas momias, que orixinalmente estaban no interior do templo. No presente, todo o conxunto forma parte do Museo Arqueolóxico de Sogamoso, baixo a dirección da Universidade Pedagóxica e Tecnolóxica de Colombia con sede en Tunja.
Soong Mei-ling
Soong Mei-ling ou Soong May-ling (en 宋美齡, en pinyin Sòng Měilíng), nada en Shangai contra 1897 e finada en Nova York o 23 de outubro de 2003, tamén coñecida como Madame Chiang Kai-shek ou Madame Chiang, foi unha figura política chinesa que serviu como primeira dama da República da China, esposa do Xeneralísimo e presidente Chiang Kai-shek. Soong tivo un papel prominente na política da República da China e foi cuñada de Sun Yat-sen, fundadora e líder da República. Estivo activa na vida civil do seu país e tivo moitos postos honorarios e activos, incluíndo a dirección da Universidade Católica Fu Jen. Durante a segunda guerra sino-xaponesa congregou o seu pobo contra a invasión xaponesa e en 1943 dirixiu unha xira de conferencias de oito meses nos Estados Unidos de América para obter apoios. Foi a máis nova e última supervivente das tres irmás Soong e a súa vida estendeuse por tres séculos.
Infancia
Naceu en Shanghai o 5 de marzo de 1898, mais algúns biógrafos usan o ano 1897 porque a tradición chinesa considera que unha persoa xa ten un ano ao nacer. Era a terceira de seis fillos, filla de Charlie Soong, un ministro metodista chinés de etnia hakka e empresario que fixo unha fortuna vendendo biblias na China. os seus irmáns eran a súa irmá máis vella Ai-ling, a do medio Ching-ling, e despois os seus irmáns T. V., T.L., e T.A.
En Shanghai, Mei-ling estudou na escola McTyeire para nenas coa súa irmá, Ching-ling, antes de que o seu pai fixese que ampliasen a súa educación nos Estados Unidos en 1907. Ao principio, Mei-ling e Ching-ling asistiron a unha escola privada en Summit (Nova Jersey. En 1908, Ching-ling foi aceptada pola facultade onde se graduou a súa irmá Ai-ling, o Colexio Wesleyan, aos 15 anos e as dúas irmás se trasladaron a Macon (Xeorxia) para unirse a Ai-ling. Non obstante, houbo problemas cando Mei-ling non puido obter permiso para permanecer coa súa irmá no campus como membro familiar nin tampouco puido ser aceptada como alumna debido á súa xuventude. Mei-ling pasou o ano seguinte en Demorest (Xeorxia), onde residía a familia duns amigos do campus de Ching-ling. A nai da amiga coidou de Mei-ling e apuntouna en oitavo curso no Colexio Piedmont. Un ano despois, en 1909, o novo presidente do Wesleyan, William Newman Ainsworth, outorgoulle a Mei-ling un permiso especial para quedar no Wesleyan e asignoulle uns titores especiais. Mei-ling foi oficialmente inscrita como estudante no Wesleyan en 1912 aos 15 anos. Despois mudouse ao Colexio Wesleyan un ano máis tarde para estar máis preto do seu irmán T.V., quen, nese momento, estudaba en Harvard. Para entón, ambas as irmás graduáranse e volveron a Shanghai. Mei-ling graduouse en Wellesley o 19 de xuño de 1917 cunha especialización en literatura inglesa e filosofía. Por ser educada en inglés toda a súa vida, falaba un inglés excelente, cun marcado acento xeorxiano que a axudou a conectar co público estadounidense.
Madame Chiang
Soong Mei-ling coñeceu a Chiang Kai-shek en 1920. Ao ter once anos máis ca ela, estar casado e ser budista, a nai de Mei-ling opúxose fortemente ao matrimonio entre ambos, mais finalmente consentiu logo de que Chiang dese probas do seu divorcio e prometese converterse ao cristianismo. Chiang díxolle á súa futura sogra que non podía converterse inmediatamente, xa que a relixión era algo que había que asumir pouco a pouco, e non tragala como unha pílula. Casaron o 1 de decembro de 1927. Aínda que algúns biógrafos consideran esta voda como un dos emparellamentos amorosos máis grandes de todos os tempos, outros descríbeno como un matrimonio de conveniencia. A parella non tivo fillos. miniatura|300px|O xeneralísimo [[Chiang Kai-shek e a súa esposa Soong Mei-ling co tenente xeneral Joseph Stilwell durante a Segunda Guerra Sino-Xaponesa.]] Madame Chiang iniciou o Movemento da nova vida e participou activamente na política chinesa. Foi membro do Yuan Lexislativo (corpo lexislativo) de 1930 a 1932 e secretaria xeral da Comisión Chinesa de Asuntos Aeronáuticos de 1936 a 1938. En 1945 fíxose membro do Comité Executivo Central do Kuomintang. Cando o seu marido ascendeu ao posto de Xeneralísimo e líder do Kuomintang, Madame Chiang actuou como a súa tradutora ao inglés, secretaria e conselleira. Durante a segunda guerra mundial Madame Chiang intentou difundir a causa chinesa e formar un legado para o seu marido á altura de Roosevelt, Churchill e Stalin. Boa coñecedora das culturas chinesa e occidental, fíxose popular tanto na China como no estranxeiro. A súa relevancia foi tal que Joseph Stilwell propuxo en broma que fose nomeada ministra de defensa.
Nos Estados Unidos atraeu multitudes de ata 30000 persoas e apareceu na portada da revista Time, primeiro co seu marido como "Persoa do ano" e despois co título de "A Señora do dragón" Tanto ela como o seu marido levábanse ben co editor xefe e cofundador da revista Time Henry Luce, o cal habitualmente tratou de facer colectas e pedir apoios dos estadounidenses a favor do Kuomintang. O 18 de febreiro de 1943 converteuse na primeira cidadá chinesa e segunda muller que falaba no Congreso dos Estados Unidos.
Trala derrota do goberno do seu marido durante a Guerra civil chinesa en 1949, Madame Chiang seguiu o seu marido ata Taiwán, mentres que a súa irmá Soong Ching-ling permanecía na China continental ao lado dos comunistas. Mentres o Xeneralísimo envellecía, Madame Chiang gañaba poder asumindo o papel de "intérprete". Madame Chiang continuou a ter un papel relevante a escala internacional. Foi patroa do Comité Internacional da Cruz Vermella, membro honorario da Fundación Británica de Axuda á China e primeiro membro honorario da Sociedade Conmemorativa da Carta de Dereitos. A finais da década de 1960 foi incluída entre as 10 mulleres máis admiradas nos Estados Unidos.
Montemeao
O topónimo galego Montemeao pode referirse a:
Soong Mei-ling
Últimos anos
miniatura|250px|esquerda|[[Eleanor Roosevelt e Madame Chiang Kai-shek, 1943.]] Trala morte do seu marido en 1975, Madame Chiang pasou a un segundo plano. Chiang Kai-Shek foi sucedido no poder polo seu fillo máis vello Chiang Ching-kuo, dun matrimonio anterior, co que Madame Chiang mantiña relacións tirantes En 1975 emigrou aos Estados Unidos, onde a súa familia posuía uns terreos de 14,6 hectáreas en Lattingtown (Long Island), onde tiña colgado no seu cuarto un retrato do seu marido vestido de gala militar.
Madame Chiang regresou a Taiwán logo da morte de Chiang Ching-kuo en 1988 para buscar apoios entre os seus antigos aliados. Con todo, o sucesor de Chiang como presidente, Lee Teng-hui, demostrou ser máis hábil na política que ela e logrou consolidar a súa posición. En consecuencia, regresou aos Estados Unidos unha vez máis.
Madame Chiang fixo unha infrecuente aparición en público en 1995 cando asistiu a unha recepción celebrada no Capitolio na súa honra, dentro dun programa de celebracións do 50 aniversario do final da segunda guerra mundial. Madame Chiang tamén fixo unha última visita a Taiwán en 1995.
Nas eleccións presidenciais de Taiwán do ano 2000 o Kuomintang mostrou unha carta escrita por ela na que supostamente apoiaba o candidato Lien Chan en contra do candidato independente James Soong (co que non tiña relación ningunha). O propio James Soong nunca puxo en cuestión a autenticidade desa carta.
Soong vendeu a súa propiedade de Long Island no ano 2000 para pasar o resto da súa vida nun apartamento de Gracie Square no Upper East Side de Manhattan, rodeada sempre duns escoltas de negro que lle abrían paso por onde pasase.
Cando Madame Chiang cumpriu 103 anos, celebrou unha exhibición dos seus cadros chineses en Nova York.
Pasamento
Soong faleceu mentres durmía en Nova York, no seu apartamento de Manhattan o 23 de outubro de 2003 á idade aproximada de 105 anos. Os seus restos foron sepultados no cemiterio Ferncliff en Hartsdale (Nova York) á espera de poder enterrala xunto ao seu marido que se atopa en Tzuhu (Taiwán). O propósito sería enterralos a ambos na China continental.
Lista de lagos por continente
Esta é unha lista de lagos importantes, por continente.
África
miniatura|Lago Victoria desde as beiras do Speke Resort en Kampala, [[Uganda.]]
Europa
miniatura|Lago Constanza.
América do Norte
miniatura|Faro no lago Eire.
Eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 en Galicia
Tras a proclamación da República en España o 14 de abril de 1931 como consecuencia dos resultados favorables aos candidatos republicanos nas eleccións municipais do 12 de abril, o goberno provisorio convocou eleccións a Cortes Constituíntes para o 28 de xuño de 1931. O sistema electoral rexíase polo decreto do 8 de maio de 1931, que establecía un sistema maioritario de listas abertas, a lista maioritaria obtiña o 80% dos escanos por circunscrición e reservábase para as minorías o outro 20%. As circunscricións electorais eran as provincias e as cidades con máis de 100.000 habitantes e tiñan dereito ao voto con homes maiores de 25 anos. O control do proceso estaba en mans das xuntas municipais, que presidía o xuíz municipal e que formaban persoas prominentes do concello, e as xuntas provinciais do censo, que presidía o presidente da Audiencia Territorial ou da Audiencia Provincial.
A circunscrición electoral da Coruña elixía 16 deputados, a de Lugo 10 deputados, a de Ourense 9 deputados e a de Pontevedra 13 deputados, en total en Galicia elixíanse 47 deputados.
Para concorreren ás eleccións os principais partidos republicanos e os de esquerda coaligáronse para obteren os deputados reservados ás maiorías, mentres polo bando da dereita formaban candidaturas de independentes que posteriormente acabarían integrándose na CEDA.
Resultados
En toda Galicia a ORGA, que concorría baixo as siglas da FRG, resultou a forza vencedora con 14 escanos, o Partido Radical obtivo 11 escanos, o PSOE 8, o Partido Radical-Socialista 2, Derecha Liberal Republicana 2, Galeguistas 2, Acción Republicana 1, independentes de dereita 4 escanos, Rexionalista 1 (Manuel Portela Valladares), Partido Radical Agrario 1 e a Unión Monárquica 1.
Nas Cortes a FRG, os galeguistas e algún outro deputado formaron a Minoría Gallega.
Aethelweard (historiador)
Aethelweard (Æthelweard ou Ethelward), finado c. 998, foi un historiador anglosaxón, descendente de Aethelred de Wessex (que era irmán de Alfredo o Grande), e ealdorman ou "conde das provincias occidentais".
Eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 en Galicia
A Coruña
Na provincia da Coruña a ORGA presentouse baixo o nome de Federación Republicana Gallega en candidatura conxunta co PSOE e conseguiu 9 escanos e Santiago Casares Quiroga foi o candidato máis votado na provincia, mentres o PSOE obtiña 3 deputados. O Partido Radical presentouse en solitario e non conseguiu deputado ningún, ao igual que Partido Radical Agrario e o PCE. A candidaturas de dereitas conseguiu os 4 escanos reservados ás minorías.
Lugo
Na provincia de Lugo a FRG coaligouse con Manuel Portela Valladares e elementos da dereita como o xeneral José Sanjurjo Sacanell, pero tras a anulación e a repetición das eleccións en agosto integráronse na candidatura o PSOE, o Partido Radical e a Derecha Liberal Republicana que conseguiu os 8 escanos reservados para a maioría: 3 FRG, 2 Partido Radical, 2 PSOE, 1 DLR e 1 para Manuel Portela Valladares. Os 2 escanos das minorías foron para candidatos republicanos conservadores que se integraron no Partido Radical.
Aethelweard (historiador)
Traxectoria
As primeiras cartas que citan a Aethelweard como ministro xurdiron tras a subida ao trono de Eadwig, en 955, e iso probabelmente estea relacionado co casamento do rei con Aelgifu, supostamente a súa irmá. Esta Aelgifu é identificada coa nobre deste nome, que no seu testamento deixa legados a un irmán co nome de Aethelweard, e a outro irmán, Aelfweard.
Eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 en Galicia
Ourense
Na provincia de Ourense formáronse dúas candidaturas para concorreren polas maiorías, a formada polo Partido Radical e o PSOE e a outra pola FRG, o Partido Radical-Socialista e o Partido Nazonalista Republicán de Ourense. Polas maiorías o Partido Radical conseguiu 3 escanos, o Partido Radical-Socialista 2, PSOE 1, FRG 1 e o PNRO 1. Polas minorías 1 escano foi para Acción Republicana e 1 para Unión Monárquica de José Calvo Sotelo.
Pontevedra
Na provincia de Pontevedra formouse unha única candidatura para concorrer pola maioría; formábana a FRG, o PSOE e o Partido Radical. Polas minorías concorrían o Partido Radical Agrario, a Derecha Liberal Republicana e a Candidatura Galleguista. A FRG conseguiu 4 deputados, o PSOE 4, o Partido Radical 1 e polas minorías a DLR 1 escano, PRA 1 e a Candidatura Galleguista 1 (Castelao).
Aethelweard (historiador)
Traxectoria
Aethelweard asina como duque ou ealdorman en 973, e foille recoñecida a primacía entre os ealdormen tras 993. Continúa a asinar como testemuña até 998, cando debeu ocorrer a súa morte. O dominio territorial de Aethelweard era sobre as "provincias occidentais" do país, probabelmente a península suroeste da Gran Bretaña. Seu irmán Aelfweard, un discthegn real, ou funcionario doméstico, continúa a asinar como ministro até 986.
En 991, Aethelweard asociouse ao arcebispo Sigeric na conclusión dun tratado de paz cos vitoriosos viquingos da batalla de Maldon, e en 994 foi enviado xuntamente co bispo Alfege de Winchester para facer a paz con Olaf Tryggvason, en Andover, Hampshire.
Aethelweard foi amigo e patrono de Aelfric de Eynsham, que no prefacio da súa Vidas dos santos, en inglés antigo, a dedica a Aethelweard e a seu fillo Aethelmaer.
Familia
En 957, o rei Eadwig, bisneto do irmán do rei Aethelred I, Alfredo o Grande, tivo que se divorciar da pretendida irmá de Aethelweard, Aelgifu, por motivos de consanguinidade, e na introdución da súa Crónica, en latín, Aethelweard afirma ser o "neto do neto" do rei Aethelred.
Ten sido postulado que Aethelweard e seus irmáns Aelfweard, Aelgifu e Aelfwearu eran fillos de Eadric, ealdorman de Hampshire. Esta identificación baséase en posesións de Aelgifu de propiedade de Risborough, que pertencera á nai de Eadric, Aethelgyth, esposa do ealdorman Aethelfrith de Mercia.
Unha posíbel construción é que seu suposto avó Aethelfrith era neto do rei Aethelred I a través de seu fillo Aethelhelm. Esta conexión real, dalgún modo, explica o enorme prestixio de que gozaban os fillos de Aethelfrith.
Aethelweard foi pai de Aethelmaer, o Bravo, que foi ealdorman das provincias occidentais até o fin do reinado de Aethelred II. Aethelmaer foi pai de Æthelnoth, que se tornou Arcebispo da Canterbury en 1020, e máis tarde foi considerado como santo; e de Aethelweard, executado polo rei Canuto en 1017. Aethelmaer tamén ten sido provisoriamente identificado como pai de Wulfnoth Cild, que foi pai de Godwin de Wessex, e avó do rei Harold II.
Obra
Despois de 975, e probabelmente antes de 983, Aethelweard escribiu Chronicon, unha tradución en latín da Crónica anglosaxoa, incluíndo material que non se atopa nas versións sobreviventes en inglés antigo.
Aethelweard escribiu a súa obra a petición da súa parente Mathilde abadesa do mosteiro de Essen, Alemaña e neta do emperador Otón I e Eadgyth de Wessex, para axudala no deber de manter a lembranza dos parentes mortos. Moi probabelmente Mathilde recompensouno cunha copia da obra De Re Militari, de Vexecio escrita en Essen e que perdurou longo tempo en Inglaterra.
A súa narrativa é altamente retórica, e por veces moi escura. Máis tarde, o historiador medieval Guillerme de Malmesbury comenta sobre el:
A festa non vai parar
A festa non vai parar é o segundo sinxelo de DJ Son1c e está considerada a primeira canción dance en galego.
Características
A vocalista da canción é a catalá Montse Fernández, alcumada Isis. A canción foi producida por Mak & Sak. A Festa Non Vai Parar publicouse en decembro de 2007 a través do portal moguda.com, sendo de libre descarga e acadando un notable éxito nas discotecas galegas.
No 2008 A festa non vai parar representou a España no festival Eurodanceweb 2008, unha especie de Eurovisión de música dance, onde se escolleu a mellor canción dance de Europa. A Festa Non Vai Parar quedou de 7ª de 40 Países.
Luís Varela Sobrado
Luís Varela Sobrado, nado en Palmou (Lalín) en 1907 e finado en Tenorio (Cerdedo-Cotobade) o 9 de novembro de 1936, foi un canteiro e sindicalista galego.
Traxectoria
Co inicio das obras do ferrocarril Ourense-Santiago, trasládase a Botos. Afíliouse á Sociedade obreira La Equidad converténdose no seu presidente. Foi detido en novembro de 1934 xunto con José González, acusado de coacción aos obreiros do ferrocarril con motivo da folga xeral revolucionaria de 1934. Ao producirso o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 acudiu a Lalín o día 19. Participou na reunión con Manuel Ferreiro do día seguinte. Foi detido o 1 de setembro e internado no Cuartelillo de Falange. Alí foi torturado, obrigado a asinar unha declaración inculpatoria e a entregar os libros da Sociedade, que serviron aos falanxistas para practicar novas detencións. Foi trasladado o 4 de novembro á illa de San Simón, de onde o sacaron o 9 de novembro de 1936 xunto a outros dez de Lalín e Arbo, para asasinalos na Volta do Couto, na parroquia de Tenorio (Concello de Cotobade).
Vida persoal
Casou con Leonisa González en 1932. Tivo dous fillos: Germán Varela González e Elena Varela González.
Desde Rusia con amor
Desde Rusia con amor (en From Russia with Love) é un filme británico de espías e o segundo título da franquía James Bond producido por Eon Productions. Tamén foi o segundo filme protagonizado por Sean Connery no papel do axente da MI6 James Bond. Foi dirixido por Terence Young, producido por Albert R. Broccoli e Harry Saltzman, e escrito por Richard Maibaum e Johanna Harwood. Está baseado na novela de Ian Fleming From Russia, with Love. No filme, Bond é enviado para axudar a desertar a Tatiana Romanova, a secretaria do consulado soviético en Turquía, onde SPECTRE artella como vingar o asasinato do Doutor No.
José Ramón García Camba
José Ramón García-Camba Vega, finado na Portela (Vilamartín de Valdeorras) en xaneiro de 1905, foi un político galego.
Traxectoria
Foi elixido deputado polo distrito de Xinzo de Limia en 1867 e senador pola provincia de Ourense en 1893, 1894-1895, 1898-1899, 1901 e 1902.
Unión Patriótica
Unión Patriótica (UP) foi unha organización política española fundada en Madrid, en abril de 1924, polo ditador Miguel Primo de Rivera como unha asociación de cidadáns, unha asociación de "tódolos homes de boa vontade", que integraría a toda a sociedade e substituiría aos partidos tradicionais aos que consideraba corruptos, para dar soporte ao novo réxime.
O seu lema era “Patria, relixión, monarquía”. Adheríronse antigos membros do Partido Conservador e militares que querían situarse no novo réxime. O presidente do seu comité nacional foi José Gabilán. Desapareceu tras a caída de Primo de Rivera en 1930.
A Unión Patriótica foi un partido personalista ligado ao mantemento do réxime primorriverista e á personalidade do seu líder. Podería ser cualificada como un partido político circunstancial e oportunista que desaparecería en canto non tivera o apoio do goberno. Como partido careceu do necesario apoio social que lle permitira existir cando desapareceu o réxime da ditadura.
Desenvolvemento e organización da UP
A orixe xeográfica do proxecto situouse en Valladolid, ao redor de persoas próximas ao xornal El Debate, dirixidas por Ángel Herrera Oria, fundador da Asociación Católica Nacional de Propagandistas. O manifesto de constitución do grupo fíxose público no xornal El Debate o 2 de decembro de 1923, inicialmente os seus primeiros membros están vinculados aos propagandistas católicos de Herrera Oria, posteriormente outras cidades castelás constituíron UP, no mesmo mes de decembro incorporáronse Ávila, Burgos e Palencia.
A formación da UP foi un labor do ditador, cando reunidos en Madrid, a principios de abril de 1924, delegados gobernativos, recibiron a orde de fomentar a creación de comités locais do partido en todas as localidades do país. En 1926, a UP xa estaba asentada en todas as provincias.
En xullo de 1926 a Asemblea aprobou os estatutos e elixiu unha Xunta Directiva e un Comité Executivo formado por Miguel Primo de Rivera, Luis Benjumea Calderón, Luis de la Hermosa, Gabriel de Aristizabal, Jose Gabilán, Jose Mañes, Andrés Gassó y Vidal e Miquel Díaz Canseco.
En cada localidade formouse un Comité de Partido Xudicial, que nomeaba aos seus representantes no Comité Provincial. Os seus afiliados foron os que ocuparon os cargos en concellos, deputacións e gobernos civís. Na súa maioría, os membros da UP procedían da burguesía agrícola, dirixentes de organizacións católicas, pero tamén compoñentes da antiga oligarquía caciquil, mauristas, carlistas e antigos liberais.
Órganos de expresión
A inicios da década de 1930, a Unión Patriótica posuía unha importante rede de xornais, aínda que os máis deles eran semanarios e moi poucos conseguiron converterse en diarios. Os xornais máis importantes foron La Nación en Madrid, La Razón en Barcelona, o Diario Regional en Linares, La Voz en Córdoba, Teruel etc. En Galicia, Patria de Betanzos, La Semana de Monforte de Lemos, Dominical Sarriano de Sarria, La Voz del Tea, La Justicia  e El Agro de Ponteareas e Moralidad y Justicia de Dacón (Maside).
Legado
A Unión Patriótica non sobreviviu ao réxime no que naceu, porén como afirmou González Calleja:
Filmes do Perú propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Claudia Llosa foi a directora do primeiro filme peruano nomeado ao premio.]] O Perú presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1967. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Antes do ano 2009, o Perú participara na competición 15 veces, mais nunca conseguira un nomeamento para o premio. Na 82ª edición dos Óscar, o gañador do Oso de Ouro La teta asustada foi escollido para representar o Perú e o país recibiu o primeiro nomeamento na categoría.
Seis das propostas do Perú foron dirixidas por Francisco J. Lombardi mentres que outras tres foron dirixidas por Armando Robles Godoy.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou o Perú para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Filmes de Nova Zelandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Nova Zelandia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez en 2011. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Nova Zelandia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Vive e deixa morrer
Vive e deixa morrer (en Live and Let Die) é o oitavo filme de espías da franquía James Bond que foi estreado en 1973. Foi producido por Eon Productions e o primeiro en ser protagonizado por Roger Moore intepretando ó axente do MI6. Producido por Albert R. Broccoli e Harry Saltzman, foi o terceiro dos catro filmes que dirixiu Guy Hamilton. Malia que os produtores querían que Sean Connery retomase o papel despois do filme Diamantes para a eternidade, el rexeitou a oferta, o que levou á busca dun novo actor.
Titie Said
Sitti Raya Kusumowardani, nada en Bojonegoro (Jawa Timur) o 11 de xullo de 1935 e finada en Iacarta o 24 de outubro de 2011, foi unha xornalista e escritora indonesia en lingua malaia, coñecida co pseudónimo de Titie Said.
Só se vive dúas veces
Só se vive dúas veces (en You Only Live Twice) é un filme británico de espías e o quinto título da franquía James Bond producido por Eon Productions. Está protagonizado por Sean Connery que interpreta o papel do axente 007. O guión do filme foi escrito por Roald Dahl, e está vagamente baseado na novela homónima de Ian Fleming. É o primeiro filme de James Bond que desbotou o argumento orixinal de Fleming, empregando só uns poucos personaxes e localizacións do libro como contexto dunha historia completamente nova.
Estreouse en galego o 5 de agosto de 1999 na TVG.
Titie Said
Traxectoria
Estudou en Malang e na Universidade de Indonesia. En 1958 comezou a traballar como xornalista nunha revista feminina. Foi editora das revistas Kartini e Famili. Dirixiu o Servizo Indonesio de Censura no Cinema en dúas etapas, de 2003 a 2006 e de 2006 a 2009.
Escribiu máis de 25 novelas, entre elas Jangan Ambil Nyawaku ("Non tomes a miña vida"), Reinkarnasi ("Reencarnación"), Fatima, Ke Ujung Dunia ("Ata a fin do mundo") e Prahara Cinta ("Tempestade de amor"). Varios dos seus libros foron levados ao cinema.
Faleceu no Hospital Medistra de Iacarta logo dun ictus.
Chuck Norris
Carlos Ray "Chuck" Norris, nado o 10 de marzo de 1940, máis coñecido no mundo do espectáculo como Chuck Norris, é un artista marcial e actor de películas de acción estadounidense.
Traxectoria
Nado o 10 de marzo de 1940 en Ryan, Oklahoma, Norris é o maior de tres irmáns, un dos cales é o produtor de Hollywood Aaron Norris. Ámbolos dous pais de Norris son metade indios cherokee e metade irlandeses.
Cando Norris tiña 12 anos, os seus pais divorciáronse e foise vivir a California coa súa nai e os seus irmáns. Alí, rematou o instituto e pronto casou coa súa noiva, Diane Holechek. Despois do matrimonio, Norris enrolouse nas Forzas Aéreas dos Estados Unidos coma Policía Militar e enviárono a Corea do Sur. Foi en Corea do Sur onde Norris adquiriu o alcume Chuck e empezou o seu adestramento en Tang Soo Do.
Norris indicou na súa autobiografía que ten cintos negros en Tang Soo Do, Tae Kwon Do, e é fundador do Chun Kuk Do ("Camiño Universal"). Norris tamén practicou Judo, Shinto-Ryu Karate, e jujutsu brasileiro. Tamén fundou The United Fighting Arts Federation (UFAF).
Norris regresou os Estados Unidos en 1962, traballando para a corporación Northrop e abrindo unha escola de Karate, que contou con moitos estudantes famosos, incluíndo a Steve McQueen. En 1963 naceu o seu fillo Mike. Unha filla, Dina, naceu en 1964, e o seu segundo fillo, Eric en 1965. Nunha demostración en Long Beach en 1964, Norris coñece a Bruce Lee, con quen coincidiría logo na película O furor do dragón. Aínda que se lles considera amigos, non son amigos íntimos. Lee humillou repetidamente a Norris durante un combate de adestramento no vestíbulo dun hotel de Long Beach, durante os Campionatos Internacionais de Karate de 1964. E Norris ofendeu a Lee cando manifestou publicamente que era mellor loitador ca el. A réplica de Lee foi chamar a Norris e desafialo publicamente, tentando ir o ximnasio de Norris para loitar. Segundo testemuñas oculares, Lee fixo que Norris gritase en fronte dos seus alumnos "Bruce Lee é mellor loitador ca min!". Máis tarde Norris escribiu unha carta de desculpa para Lee. Despois deses conflitos, ambos os dous conseguiron apartar as súas diferenzas en favor das súas respectivas aspiracións cinematográficas, e desenvolver unha imaxe amigable para a súa relación. En 1968, Norris converteuse en Campión de Karate do peso medio, e en 1969 gañou a tripla coroa de Karate, é o premio loitador do ano da revista Black Belt. Foi tamén en 1968 cando Norris debutou no cine, na película de Dean Martin La Mansión De Los Siete Placeres. A maior traxedia da vida de Norris ten lugar en 1970, o seu irmán mais novo morre en Vietnam. En 1972, actúa con Bruce Lee na película O furor do dragón, e en 1974, McQueen anímao a empezar clases de interpretación no MGM Studio.
O primeiro papel protagonista é en 1977 coa película Breaker! Breaker!, e outras películas como Duelo Final (1980), Golpe Por Golpe (1981), e McQuade, lobo solitario (1983) proban a súa rendibilidade. En 1984 Norris protagoniza Desaparecido en combate, a primeira dunha serie de películas sobre prisioneiros de guerra no Vietnam producida por Menahem Golan e Yoram Globus no seu selo Cannon Films. Durante os seguintes catro anos, Norris converteuse na estrela máis importante de Cannon, aparecendo en oito películas, incluíndo Code of Silence (1985), The Delta Force (1986) e Firewalker (1986), na que traballou co gañador dun Oscar da Academia Louis Gossett, Jr.
En 1988, despois de 30 anos de matrimonio, Norris e Holechek divórcianse.
En 1990, Norris funda a organización sen ánimo de lucro Kick Drugs Out of America. Rebautizada mais tarde co nome de KICKSTART.
O expresidente dos Estados Unidos George W. Bush manifestou que Norris é o seu actor favorito.
Filmografía
miniatura|dereita|220px|Chuck Norris no filme [[The Delta Force de 1986.]]
Liga Xunta de Galicia de Béisbol
350px|dereita|miniatura|Campo de béisbol de Acea de Ama, en Culleredo. A Liga "Xunta de Galicia" de Béisbol (LXG Senior 1ª División) é o campionato galego de béisbol organizado pola Federación Galega de Béisbol e Sófbol (FEGABE) dende 1990.
Palmarés
350px|dereita|miniatura|Campo de béisbol das Plantas, en Vigo. 350px|dereita|miniatura|Campo de béisbol do Ceao, en Lugo. 350px|dereita|miniatura|Campo de béisbol de Porto Avieira, en Oroso.
Actualidade
Actualmente a Liga Galega de Béisbol pasa por unha mala época. No ano 2004 a liga estaba composta por 9 equipos, no ano 2008 xa competiron só 4 clubs, mentres que no ano 2010 houbo só 3 participantes: CB Cambre, Lume BC e Druidas BC. Nesta derradeira tempada o torneo comezou en maio e rematou en xullo. Disputáronse 6 xornadas (en cada xornada había un único partido e un equipo descansando) e unha final entre os dous mellores equipos. O vencedor da final era o primeiro equipo en gañar dous encontros.
Como cada ano, previamente á Liga Galega de Béisbol disputouse a Copa Galega de Béisbol, entre os meses de marzo e abril, na que competiron os mesmos 3 clubs nun formato semellante pero só con 6 xornadas, sen xogarse unha final.
O equipo que gañou os dous torneos foi o Club Béisbol Cambre, por diante do Lume Béisbol Club de Lugo.
Na tempada 2011 competiron na Copa e na Liga 4 equipos, xa que ós Cambre, Lume e Druidas, uniuse o Tigres de Arousa. A Copa foi para Club Béisbol Cambre, mentres que a Liga tivo unha final inédita, na que se enfrontaron Druidas BC e Lume Béisbol Club. A vitoria final foi para os coruñeses de Druidas BC.
Constante de Planck
A constante de Planck, tamén chamada 'cuanto de acción', é unha constante física que representa a mínima cantidade da magnitude de acción (enerxía por tempo ou cantidade de movemento por espazo) e ven representada por h = 6.626 068 76(52) × 10−34 J·s
Lingua italiana
O italiano ou lingua italiana é unha lingua pertencente ao grupo das linguas romances, da familia das linguas indoeuropeas. Existe un gran número de dialectos neorromances. O italiano é a lingua oficial de Italia, de San Marino, de Suíza e da Cidade do Vaticano. Tamén se fala a distintos niveis en Somalia, Libia, Mónaco, Malta, a illa de Córsega e Albania.
Historia
O italiano moderno é un dialecto que conseguiu imporse como lingua propia dunha rexión moito máis vasta cá súa rexión dialectal. Trátase do dialecto toscano de Florencia, Pisa e Siena, que se impuxo non por razóns políticas, económicas ou militares como adoita ocorrer, senón debido ao prestixio cultural que levaba consigo ao ser o idioma no que se escribiu a Divina Comedia, que se considera a primeira obra literaria escrita na "lingua moderna". O toscano é en efecto a lingua na que escribiron Dante Alighieri, Francesco Petrarca e Giovanni Boccaccio, considerados os tres grandes escritores do Prerrenacemento italiano.
James Bond contra Goldfinger
James Bond contra Goldfinger (en inglés, Goldfinger) é un filme británico de espías e o terceiro título da franquía James Bond en ser producido por Eon Productions. Está protagonizado por Sean Connery interpretando a personaxe de 007. Está baseada na novela homónima de Ian Fleming. No filme tamén aparecen Honor Blackman, Gert Fröbe xunto con Shirley Eaton. Goldfinger foi producido por Albert R. Broccoli e Harry Saltzman, e foi o primeiro dos catro filmes de Bond dirixidos por Guy Hamilton.
Foi estreado en galego na TVG o 24 de decembro de 1992.
Club Béisbol Cambre
340px|dereita|miniatura|Campo de béisbol de Acea de Ama, casa do C.B Cambre. O Club Béisbol Cambre é unha entidade deportiva galega adicada ó béisbol que ten a súa base no concello de Cambre. O equipo xoga os seus partidos como local no Campo de béisbol de Acea de Ama, no Burgo (Culleredo).
Historia
O club naceu na Coruña en 1990 co nome Águilas del Atlántico e competiu na primeira edición da Liga Xunta de Galicia de Béisbol nese ano 1990, acadando o subcampionato. No ano 1994 produciuse a fusión entre o Águilas del Atlántico e o club Marineros, tamén da Coruña, pasando a chamarse o novo equipo Béisbol Coruña. En 2001 o club trasládase ó concello de Cambre e troca o seu nome por Club Béisbol Cambre. Nos seus 20 anos de historia este equipo gañou en 8 ocasións a Liga Xunta de Galicia de Béisbol (nos anos 1994, 1999, 2004, 2006, 2007, 2008, 2009 e 2010), sendo por iso o club máis laureado do béisbol galego. Non obstante, na tempada 2011 o equipo foi eliminado polo Lume Béisbol Club e non tivo a oportunidade de loitar polo título de liga na final por vez primeira en moitos anos.
Pedro Rodríguez Ledesma
Pedro Rodríguez Ledesma, máis coñecido como Pedro ou Pedrito, nado en Santa Cruz de Tenerife o 28 de xullo de 1987, é un futbolista canario. Xoga de dianteiro para o AS Roma da Serie A italiana.
É o único xogador da historia do fútbol que conseguiu marcar polo menos un gol nas seis competicións oficiais de clubs durante unha mesma tempada: Liga, Copa do Rei, Supercopa de España, Liga de Campións, Supercopa de Europa e Copa Mundial de Clubs durante o ano 2009. Este logro alcanzouno o 16 de decembro de 2009 ao marcar un dos goles do seu equipo no Mundial de Clubs de Abu Dabi durante a semifinal contra o Atlante de México, e na final contra o Estudiantes LP da Arxentina, gol que serviu para provocar a prórroga do partido, no minuto 89.
Tamén xoga na selección de fútbol de España, coa que gañou a Copa Mundial de Fútbol en 2010 e a Eurocopa de 2012, dous dos tres títulos do triplete conseguido pola selección entre 2008 e 2012, inédito na historia do fútbol.
Inicios
Naceu en Santa Cruz de Tenerife. Coñecido nos seus inicios co alcume de Pedrito, formouse nas categorías inferiores do CD San Isidro. A tempada 2003-04 empezou a destacar co equipo xuvenil, anotando 24 goles na liga da categoría. Ese mesmo ano chegou a debutar co primeiro equipo en Terceira División, a pesar de ter só 16 anos. Ao termo da tempada, en agosto de 2004, e tras participar no Torneo Xuvenil de Adeje, foi descuberto polos observadores do FC Barcelona, que decidiron incorporalo aos xuvenís do club azulgrana.
FC Barcelona
Co equipo xuvenil do FC Barcelona foi campión de liga na tempada 2006-07 e de Copa en 2007 -anotando un gol na final-. Tras pasar polo desaparecido Barcelona C, e tras a desaparición deste, na tempada 2007-08 saltou ao Barcelona B, ás ordes de Pep Guardiola, onde logrou o campionato de Terceira División e o ascenso de categoría. A súa chegada ao segundo equipo foi avalada polo propio Guardiola e Juan Carlos Pérez Rojo, o seu adestrador en xuvenís, cando parecía que o seu futuro era irse cedido ao Racing Club Portuense.
O seu debut co primeiro equipo do Barcelona foi o 11 de setembro de 2007, con motivo da final da Copa Catalunya, na que os azulgrana caeron ante o Gimnàstic de Tarragona.
O 12 de xaneiro de 2008 entrou na convocatoria do FC Barcelona - Real Murcia, tras unha lesión de última hora de Santiago Ezquerro, e ese mesmo día debutou en Primeira División, substituíndo a Samuel Eto'o nos tres últimos minutos do partido, cando os azulgrana dominaban por catro goles a cero.
A tempada 2008-09 o novo técnico, Pep Guardiola, convocoulle para realizar a pretemporada co primeiro equipo en terras escocesas, onde logrou o seu primeiro gol coa camiseta azulgrana, nun encontro amigable A partir do stage en Escocia o club cambioulle o seu diminutivo "Pedrito" polo seu nome "Pedro" na serigrafía das camisetas.
Pouco despois, o día 13 de agosto de 2008, debutou como titular nun encontro da eliminatoria previa da Liga de Campións da UEFA, contra o Wisła Cracovia.
Esa tempada xogaríaa dacabalo entre o primeiro equipo, onde tivo 13 aparicións, e o Barça Atlètic en Segunda B, onde foi un dos xogadores máis importantes para o adestrador Luís Enrique, con 27 aparicións.
Foi convocado para a final da Liga de Campións da UEFA disputada en Roma entre o FC Barcelona e o Manchester United. Substituíu a Andrés Iniesta no 92 xogando así os últimos minutos do tempo de desconto.
O 16 de agosto de 2009 anotou o seu primeiro gol oficial coa camiseta do primeiro equipo, convertendo o segundo gol do Barça na ida da Supercopa de España, fronte ao Athletic de Bilbao en San Mamés, finalizando o partido co resultado de 1-2. Esa mesma semana asinou o seu primeiro contrato profesional que lle vinculaba ao primeiro equipo blaugrana ata xuño de 2014 e cunha cláusula de rescisión de 75 millóns de euros.
O 29 de agosto de 2009, no minuto 26 do segundo tempo extra (116 tempo corrido) anotou o gol, a pase de Messi, que lle deu o título de campión da Supercopa de Europa ao FC Barcelona.
O 29 de setembro de 2009 anotou o seu primeiro gol en Liga de Campións no minuto 76 ante o FK Dynamo Kyiv, o cal deulle a vitoria ao FC Barcelona por 2-0.
O 19 de decembro de 2009 contribuíu na vitoria do Barça ao lograr o empate no minuto 89 ante Estudantes de La Plata na final da Copa Mundial de Clubs da FIFA realizada en Abu Dabi, a que gañaría o equipo blaugrana no tempo extra grazas a un gol co peito de Lionel Messi.