cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
XRCC1
Función
Segundo London, a proteína XRCC1 ten tres dominios globulares conectados por dous segmentos enlazadores (linker) de ~150 e 120 residuos. O dominio N-terminal da XRCC1 únese á ADN polimerase beta, o dominio BRCT C-terminal interacciona coa ADN ligase III alfa e o dominio central contén un motivo de unión poli(ADP-ribosa). Este dominio central permite o recrutamento de XRCC1 á ADP-ribosa polimérica que se forma sobre a PARP1 despois de que PARP1 se una ás roturas de febra simple. O primeiro segmento enlazador contén unha secuencia de localización nuclear e tamén ten unha rexión que interacciona coa proteína de reparación do ADN REV1, e REV1 recruta polimerases translesión. O segundo segmento enlazador ou linker interacciona coa polinucleótido quinase fosfatase (PNKP) (que procesa os extremos rotos do ADN durante a reparación por escisión de bases), coa aprataxina (activa na reparación de roturas de febra simple do ADN e a unión de extremos non homólogos) e cunha terceira proteína designada factor similar á PNKP e á aprataxina.
Monti Castiñeiras
Actividade laboral
No cinema traballou en 2 ocasións ás ordes de Antonio Mercero e en teatro foi autor e produtor, ademais de protagonista, dun dos seus últimos espectáculos, Borracheira de paixón.
XRCC1
Función
A XRCC1 ten un papel esencial na reparación por unión de extremos mediada por microhomoloxía (MMEJ) das roturas de dobre febra. A MMEJ é unha vía de reparación do ADN moi tendente ao erro, que orixina mutacións por deleción. A XRCC1 é unha das 6 proteínas necesarias para esta vía.
Sobreexpresión de XRCC1 no cancro
A XRCC1 sobreexprésase no carcinoma de pulmón de células non pequenas, e mesmo a maior nivel en ganglios linfáticos metastáticos dese tipo de cancro.
Subexpresión de XRCC1 no cancro
A deficiencia en XRCC1, debido a estar en heterocigose para un xene XRCC1 mutado que codifica unha proteína XRCC1 truncada, suprime o crecemento tumoral en ratos. Baixo tres condicións experimentais para inducir tres tipos de cancro (cancro de colon, melanoma ou cancro de mama), os ratos heterocigotos para esta mutación XRCC1 tiñan un volume tumoral ou un número de tumores substancialmente menor que os ratos de tipo silvestre que sufriron o mesmo tratamento carcinoxénico.
Comparación con outros xenes de reparación do ADN no cancro
Os cancros son moi a miúdo deficientes na expresión dun ou máis xenes de reparaciópn do ADN, pero a sobreexpresión de xenes de reparación do ADN é menos usual no cancro. A reparación MMEJ mediada por XRCC1 é directamente mutaxénica, polo que neste caso, a sobreexpresión, en vez da subexpresión, aparentemente conduce ao cancro. A redución da reparación MMEJ mediada polo XRCC1 mutaxénico reduce a progresión do cancro.
Estrutura
A estrutura en solución de RMN do dominio N-terminal de XRCC1 (Xrcc1 NTD) mostra que o núcleo estrutural é un sándwich beta con febras beta conectadas por bucles, tres hélices e dúas curtas follas beta de dúas febras en cada lado da conexión. O Xrcc1 NTD únese especificalmente a roturas de febra simple do ADN (con ocos e amosegas) e a un complexo da ADN beta polimerase.
Interaccións
XRCC1 presenta interaccións con:
Ciano
No campo das artes gráficas forma parte do sistema de cuadricromía, ou proceso composto por ciano, maxenta, amarelo e negro ou key. O sistema é coñecido polas iniciais en inglés CMYK. Nos comezos deste sistema de impresión a toda cor, os operadores de prensas utilizaron a cor negra de cuadricromía como modelo para rexistrar ou facer coincidir as cores restantes e lograr o efecto multicolor que xorde de mesturar as catro en diferentes proporcións, por exemplo: ó mesturar un 100% de ciano cun 100% de maxenta obtense un azul parecido ó índigo, pero ó reducir a porcentaxe dun, outro ou ambos, resultarán distintos tons de violeta e azul.
O azul de ciano ou cyan, tamén é coñecido na paleta da pintura ó óleo como azul cerúleo, pero non foi ata mediados do século XX co desenvolvemento da Halftone color synthesis que o azul ciano tivo un papel preponderante na industria gráfica e editorial.
Surf rock
A música surf é un xénero de música popular asociado coa cultura do surf, en particular, do Condado de Orange e outras áreas do sur de California. Foi particularmente popular entre 1961 e 1965, posteriormente recuperouse e foi moi influente na música rock. O surf como xénero, con referencias ao sol e a area, as carreiras de coches trucados e os bólidos e, dun modo menos directo, ao sexo, era unha música californiana para pasar o intre que serviu de banda sonora para as películas de praia da época, así como de documentais como The Longest Wave ou Crystal Voyager, que celebraban o surf e o estilo de vida asociado a este deporte.
Rádio Renascença
A Rádio Renascença é unha canle de radio portuguesa de inspiración católica e pertencente á Igrexa Católica a través do grupo r/com - Renascença Comunicação Multimédia.
Historia
Fundada por Monseñor Manuel Lopes da Cruz, as emisións experimentais tiveron inicio en xuño de 1936 cun emisor instalado en Lisboa. A 1 de xaneiro do ano seguinte iniciáronse as emisións regulares. Un mes despois do inicio das emisións diarias, os estudios da rúa Capelo ficaron preparados e a Rádio Renascença instalouse nese local onde aínda hoxe permanece.
A emisora tivo un papel importante durante a Revolución dos Caraveis, pois dende ela foi emitida a canción Grândola, Vila Morena, sinal para o comezo do levantamento militar contra a ditadura do Estado Novo. En 1975 foi ocupada por un grupo de traballadores, mais en decembro dese mesmo ano foi devolvida á Igrexa Católica e nunca chegou a ser nacionalizada.
En 1986 a Rádio Rensacença pasa a emitir dúas programacións distintas, 24 horas por día, a través da Rádio Rensacença (OM e FM nacionais) e da RFM (FM nacional). En 1998 crea Mega Hits FM, e, en 2008, a Rádio Sim.
Alén destas canles, a Rádio Rensacença emitía programación de ámbito rexional en OM e FM a partir de estudios propios instalados en diversas cidades, coma Braga, Chaves, Elvas, Évora, Leiria, Lisboa, Porto e Viseu, até o 4 de agosto de 2008, día no que as emisoras rexionais se converteron en emisoras rexionais estéreo da nova Rádio Sim.
Rádio Rensacença tamén emite a través de internet para todo o mundo.
558
Outros
Historia ano a ano
Mazarico rabinegro
miniatura|Limosa limosa. O mazarico rabinegro  (Limosa limosa) é unha ave limícola. Os adultos teñen as patas azul grisallas e un longo peteiro. As plumas do peito son castañas, a cola negra cunha banda negra no remate; no verán as plumas do peito vólvense grisallas. Miden 41 cm (un pouco máis grande que o mazarico rubio, ó que se asemella). Aniña no chan en pradeiras húmidas e en illós de Europa e Asia. Pon de 3 a 6 ovos. Aliméntase de insectos, crustáceos e plantas acuáticas.
Emigra en bandadas a Europa, sur de Asia, África e Australia.
En Galicia pódese ver a finais de agosto, permanecendo ata a primavera, abondosas na enseada do Vao, O Grove, e no esteiro do Miño.
A Graña, Callobre, Miño
A Graña é un lugar da parroquia de Callobre no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 5 eran mulleres.
Alcipreste (homónimos)
O termo alcipreste ou ciprés refírese a diferentes especies botánicas :
Escómbridos
Descrición
A familia foi descrita en 1815 polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque, na súa obra Analyse de la nature, ou tableau de l’univers et des corps organisés.
Clasificación
Segundo o WoRMS recoñécense dúas subfamilias cos seguintes xéneros:
Blake Bashoff
Blake Warren Bashoff, nado o 30 de maio de 1981 en Filadelfia, Pensilvania, é un actor estadounidense de cinema e televisión.
Escómbridos
Clasificación
Familia Scombridae Rafinesque, 1815
Blake Bashoff
Traxectoria
É coñecido por interpretar a Moritz Stiefel en Spring Awakening. Tamén ten feito diversos papeis e aparicións en series de televisión, entre as que se inclúe a serie da ABC Lost onde interpreta a Karl Martin. Tamén interpretou a Mark, o mozo de Peggy Olson, na tempada 4 de Mad Men.
Irracionalismo
O irracionalismo é unha tendencia filosófica que nega que o mundo poida ser comprendido a través da razón ou pensamento conceptual. É un dos trazos do romanticismo que fai fincapé na emoción e na imaxinación, ao contrario da ilustración, que de maneira optimista cría no poder da razón.
No século XVII Blaise Pascal mostrounos o irracional da existencia humana. As análises contemporáneas continúan en moitos casos cou súa visión e céntranse no estudo do que está fora da razón.
Jung
Empregou o termo irracional para designar, non o que é contrario á razón, senón o que está fóra dela, o que non se explica pola razon. Así serían irracionais todos os feitos elementais; por exemplo: a lúa é satélite da tierra.
En filosofía
Acostuma chamarse así á doutrina filosófica que comprende todas aquelas teorías que negan o primado da razón, entendendo por tal ao entendemento humano na súa función discursiva. Nas súas posturas máis extremas, o irracionalismo sería con frecuencia unha reacción ao exaxerado racionalismo dominante en moitos filósofos e pensadores a partir de Descartes, e que perdura en diversos ambientes e correntes ata o século XX (por exemplo positivismo, empirismo, idealismo etc.), pero sen conseguer o equilibrio e acerto dun verdadeiro realismo. En realidade, tratase dun termo de significado pouco preciso no que se engloban posturas doutrinales de moi diversa índole e motivación. Así, dentro do irracional, como opuesto ao racional, pode encadrarse a inspiración poética, a intuición, o éxtase místico, a visión profética, o instinto, o subconscente etc.; é dicir, todas aquelas formas de coñecer e de actuar que non parecen poder reducirse nin explicarse pola ríxida e nítida estrutura do discurso racional (coñecemento, raciocinio). Tomado neste amplo sentido, o irracionalismo é unha constante do espírito humano, cuxas manifestacións, máis ou menos intensas, máis ou menos prevalentes, poden detectarse ao longo de toda a historia do pensamento. A oposición entre racional-irracional pode facerse equivalente á de apolíneo-dionisiaco delineada por Nietzsche no seu Die Geburt der Tragódie (1872) dentro da cultura grega. Como xa tiña sinalado con anterioridade Schelling, o apolíneo é o definido, o ordenado, o sistematizado; o dionisiaco é o impulsivo, o instintivo, o paixoal.
Lama
O termo lama pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Biblioteca
miniatura|300px|Biblioteca Legado [[María Victoria Moreno|Ma Victoria Moreno, no IES G. Torrente Ballester de Pontevedra.]] Biblioteca (do grego βιβλιοϑήκη, composto de βιβλίον, "libro", e ϑήκη "caixa, depósito"), na definición tradicional do termo, é un espazo físico en que se gardan libros. De maneira mais ampla, biblioteca é todo espazo (concreto, virtual ou híbrido) destinado a unha colección de informacións de calquera tipo, sexan escritas en papel (novelas, monografías, enciclopedias, dicionarios, manuais etc) ou dixitalizadas e almacenadas noutros tipos de soportes físicos, tales como CD, VHS, DVD ou bases de dados informatizadas. Máis recentemente, as bibliotecas enténdense como unha extensión máis alá das paredes físicas dun edificio, coa inclusión de material accesible por medios electrónicos, e proporcionando información e axuda a través do acceso a cantidades enormes de información e coñecemento por medio dunha gran variedade de instrumentos dixitais.
Por extensión, o termo biblioteca aplícase tamén a un conxunto de libros, ou a o moble onde se colocan libros.
A disciplina que rexe o funcionamento das bibliotecas é a Bibliotecoloxía, que é o conxunto de actividades técnicas e científicas que ten como finalidade o coñecemento da información, dos materiais en que se presenta e do lugar en que se fai uso dela, para con isto responder mellor en calidade e cantidade ás demandas de información que fai a sociedade.
O Emperador Constantino reuniu máis de 6900 volumes na biblioteca por el fundada en Constantinopla a cal contaba 100.000 á morte do Emperador Teodosio II e foi incendiada no ano 477.
Historia
miniatura|280px|Biblioteca de Celsus, en Efeso, [[Turquía.]] As primeiras bibliotecas que se ten noticia son chamadas "minerais", pois os seus acervos estaban constituídos de tabletas de arxila; despois viñeron as bibliotecas vexetais e animais, constituídas de rolos de papiros e pergamiños. Estas eran as bibliotecas dos babilonios, asirios, exipcios, persas e chineses. Máis tarde, coa chegada do papel, fabricado polos árabes, comézanse a formar as bibliotecas de papel e, máis tarde, as de libro propiamente dito. Ata o momento, os historiadores cren que a biblioteca máis antiga foi do rei Assurbanipal (século VII a.C.), cuxo acervo estaba formado de placas de arxila escritas en caracteres cuneiformes. Pero ningunha foi tan famosa como a biblioteca de Alexandría, en Exipto. Tería de 40 a 60 mil manuscritos en rolos de papiro, chegando a posuír 700 mil volumes. A súa fama atribúese, ademais da a gran cantidade de documentos, aos tres grandes incendios de que foi vítima. Pero outras bibliotecas tamén tiveron grande importancia, como as bibliotecas xudaicas en Gaza, a de Nínive eu a biblioteca de Pérgamo, que foi incorporada á de Alexandría, antes da súa destrución. Os gregos tamén posuían bibliotecas, pero as máis importantes eran particulares de filósofos.
No século XIII, comezou a ter importancia a biblioteca nos palacios de reis e magnates seguindo en auxe de século en século e foron soados as de Afonso X o Sabio, Xaime II e sucesores en Aragón, brillando sobre todo a de Matías Corvino en Hungría, xa no século XV sen falar das episcopais e as pontificias.
miniatura|centro|400px|Panorámica da biblioteca do [[Museo Británico en Londres.]] Desde a invención da imprenta o número e o engrandecemento das bibliotecas foi en progresión crecente. Francia posuía só en París na época da revolución de 1793, máis de 1000 bibliotecas públicas, sobresaíndo a Biblioteca Nacional.
Tipoloxía bibliotecaria
As bibliotecas pódense clasificar atendendo a varios criterios (usuarios, acceso, ámbito xeográfico etc.) pero as máis utilizadas son as que propón a UNESCO e a IFLA (International Federation of Library Associations):
Clasificación UNESCO
miniatura|222px|Sala de [[lectura da Biblioteca do estado de Vitoria, Australia]]
Clasificación IFLA
miniatura|250px|O edificio Marie-Elisabeth Lüders acolle a nova biblioteca do Reichstag (Parlamento Alemán), unha das maiores do mundo.
Glutamato Ye-Yé
Glutamato Ye-ye foi un grupo de pop español, hoxe disolto.
Historia
Cando Pancoca, distribuidora de Goldstein, crebou, o selo desapareceu tamén, pero Glutamato Ye-ye recalaron en Ariola, unha discográfica de peso. En 1984 gravaron a que é un clásico do grupo, "Todos los negritos tienen hambre y frío". Fixéronse moi populares e venderon moitas copias, pero lles custou o seu despedimento. Ao ano gravaron "Guapamente", o que polo menos fixo que fosen propostos para Eurovisión, cantando "Alicia".
En 1986 o grupo disolveuse; en 1987 reuniuse para dar un concerto de despedida. En diante os seus membros pasaron a outros grupos ou ben actuaron en solitario. Algunhas veces reuníronse, para gravar recompilatorios ou homenaxear a compañeiros falecidos como Ramón Recio, Alberto e Eugenio Haro.
Richard Feynman
Richard Phillips Feynman, nado en Nova York o 11 de maio de 1918 e finado nos Ánxeles (California) o 15 de febreiro de 1988, foi un físico estadounidense, considerado como un dos máis importantes do seu país no século XX. O seu traballo en electrodinámica cuántica valeulle o Premio Nobel de Física en 1965 compartido con Julian Schwinger e Sin-Itiro Tomonaga.
Neste traballo desenvolveu un método para estudar as interaccións e propiedades das partículas subatómicas utilizando diagramas denominados diagramas de Feynman. Nos seus primeiros anos como físico participou no desenvolvemento da bomba atómica no proxecto Manhattan. Entre as súas múltiples contribucións á física destacan tamén os seus traballos exploratorios sobre computación cuántica e os primeiros desenvolvementos de nanotecnoloxía.
Traxectoria
Os seus pais eran xudeus, aínda que non practicantes. O mozo Feynman foi moi influenciado polo seu pai que lle animaba a facer preguntas que retaban ó razoamento tradicional. A súa nai transmitiulle un profundo sentido do humor, que mantivo durante toda a súa vida. De neno tivo aínda unha época na que reparaba radios, pois tiña talento para a enxeñería e gustáballe. Experimentaba e redescubría temas matemáticos como a 'media derivada' (un operador matemático, que cando é aplicado dúas veces, é a derivada dunha función) utilizando a súa propia notación, antes de entrar na universidade.
O seu modo de pensar desconcertaba ás veces a pensadores máis convencionais; unha das súas preguntas cando estaba aprendendo a anatomía dos felinos, durante un curso de bioloxía universitario foi: "¿Ten un mapa do gato?". O seu xeito de falar era claro, aínda que sempre cun marcado discurso casual.
Educación
Feynman recibiu a licenciatura no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1939 e un doutoramento pola Universidade de Princeton en 1942; o seu director de tese foi John Archibald Wheeler. Despois de que Feynman completase a súa tese en mecánica cuántica, Wheeler presentoulla a Albert Einstein, pero a Einstein non lle convenceu. Mentres traballaba na súa tese doutoral, Feynman casou coa súa primeira muller, Arline Greenbaum, á que lle diagnosticaran tuberculose, unha enfermidade terminal naquela época; dado que ambos foron coidadosos, Feynman nunca contraeu a enfermidade.
O proxecto Manhattan
En Princeton, o físico Robert R. Wilson convenceu a Feynman para participar no Proxecto Manhattan; o proxecto do exército dos Estados Unidos nos Álamos para desenvolver a bomba atómica. Visitaba á súa esposa nun sanatorio en Santa Fe os fins de semana, ata a súa morte en xullo de 1945. Envorcouse no seu traballo no proxecto e estivo presente no test da bomba en Trinity. Feynman pretendía ser a única persoa que viu a explosión sen as lentes escuras proporcionadas, mirando a través do parabrisas dun camión para protexerse das daniñas frecuencias ultravioletas.
O Pazo, Callobre, Miño
O Pazo é un lugar da parroquia de Callobre no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Richard Feynman
O proxecto Manhattan
Os Álamos estaba illada; nas súas propias palabras, "Non había nada que facer alí". Aburrido, Feynman atopou pasatempos como abrir caixas de caudais, deixando notas graciosas para probar que a seguridade no laboratorio non era tan boa como á xente lle cara a crer; atopou unha parte illada da 'mesa' (Los Álamos está nunha elevación) onde tocaba o tambor ao estilo indio; "e talvez bailarei e cantarei un pouco". Isto non pasou desapercibido, pero ninguén notou que "Injun Joe" era realmente Feynman. Fíxose amigo do cabeza do proxecto J. Robert Oppenheimer que intentou sen éxito levalo traballar á Universidade de California en Berkeley logo da guerra.
Principios da súa carreira: Universidade de Cornell
Despois do proxecto Mnhattan, Feynman empezou a traballar como profesor na Universidade de Cornell, onde traballaba Hans Bethe, quen probara que a fonte de enerxía do Sol era a fusión nuclear. Con todo, sentíase sen inspiración; pensando que estaba queimado, entretívose con problemas pouco útiles, pero divertidos, como analizar a física dunha buxaina. Con todo, este traballo serviulle en futuras investigacións. Quedou moi sorprendido cando lle ofreceron prazas de profesor de universidades punteiras, elixindo finalmente traballar no Instituto de Tecnoloxía de California en Pasadena, malia serlle ofrecida tamén unha praza no Instituto de Estudos Avanzados preto da Universidade de Princeton (no que nese tempo estaba Albert Einstein).
Feynman rexeitou o Instituto pola razón de que non había obrigacións como profesor. Feynman pensaba que os seus estudantes eran unha fonte de inspiración e tamén, durante os períodos non creativos, de benestar. Sentía que se non podía ser creativo, polo menos podía ensinar.
Parada de Ribeira, Xinzo de Limia
San Salvador de Parada de Ribeira é unha parroquia do concello ourensán de Xinzo de Limia na comarca da Limia. No ano 2022 tiña 154 habitantes, dos cales 73 eran homes e 81 mulleres. Ten unha única entidade de poboación.
Richard Feynman
Os anos no Caltech
Feynman fixo moito do seu mellor traballo mentres estivo no Instituto Tecnolóxico de California, (Caltech), incluíndo investigacións en:
Tamén desenvolveu os 'Diagramas de Feynman', un dispositivo de caderno que axuda a entender e calcular as interaccións entre partículas no espazo-tempo. Este método permitiulle a el e agora permite a outros, traballar con conceptos que serían máis difíciles sen el, como a reversibilidade do tempo e outros procesos fundamentais. Estes diagramas son agora fundamentais para a 'Teoría de Cordas' e a 'Teoría-M'.
A partir dos seus diagramas dun pequeno número de partículas interactuando no espazo-tempo, Feynman intentou modelizar ''toda a física' en termos desas partículas, dos seus spins e do acoplamento das forzas fundamentais. O modelo dos quark era o rival da formulación do 'partón' de Feynman e foi o ganador. Con todo, Feynman non loitou contra o modelo dos quarks; por exemplo, cando se descubriu o quinto quark, Feynman inmediatamente fixo notar ós seus estudantes que o descubrimento implicaba un sexto quark, que foi realmente descuberto na década logo da súa morte.
Despois do éxito da Electrodinámica Cuántica, Feynman estudou a Gravidade Cuántica. Por analoxía co fotón, que ten spin 1, investigou as consecuencias dunha partícula sen masa de spin 2, e puido derivar as ecuacións de campo de Einstein da Relatividade Xeral, pero pouco máis. Desafortunadamente, neste momento chegou a estar exhausto ó traballar en moitos proxectos importantes ó mesmo tempo, incluíndo os seus 'Lecturas en Física': Durante a súa estancia en Caltech, pedíuselle axudar no ensino dos estudantes de licenciatura. Logo de dedicar 3 anos ó proxecto, produciu unha serie de lecturas, que se converteron nas 'Lecturas de Física de Feynman', que son a maior razón pola que Feynman é aínda considerado por unha gran maioría de físicos como un dos grandes mestres de ensino da física de todos os tempos. Posteriormente foille concedida a medalla Oersted, da cal estaba especialmente orgulloso. Os seus estudantes competían pola súa atención; unha vez espertou cando un estudante deixou unha solución a un problema na súa caixa do correo; non puido volver durmir e leu a solución proposta. Esa mañá o seu almorzo foi interrompido por outro triunfante estudante, pero Feynman informoulle que xa era demasiado tarde.
Feynman foi un influente popularizador da física nos seus libros e leccións, notablemente unha charla en nanotecnoloxía en 1959 chamada Hai moito sitio ao fondo. Feynman ofreceu 1000 dólares en premios por dous dos seus retos en nanotecnoloxía. Tamén foi un dos primeiros científicos en darse conta das posibilidades dos computadores cuánticos. Moitas das súas leccións foron convertidas en libros como O Carácter da Lei Física e Electrodinámica Cuántica: A Estraña Teoría da Luz e a Materia (...)
Vida Persoal
A primeira esposa de Feynman morreu mentres el estaba traballando no proxecto Manhattan. Casou unha segunda vez, con Mary Louise Bell de Neodesha, Kansas, en xuño de 1952; o matrimonio foi breve e fracasado.
Feynman casariase máis tarde con Gweneth Howarth, do Reino Unido, que compartía o seu entusiasmo pola vida. Ademais do seu fogar en Altadena, California, tiñan unha casa na praia en Baixa California. Permaneceron casados o resto da súa vida e tiveron un fillo propio, Carl, e unha filla adoptiva, Michelle.
Feynman tivo grande éxito ensinando a Carl, usando discusións sobre formigas e Marcianos como un método de conseguir ver problemas desde novas perspectivas; sorprendeuse ao ver que o mesmo xeito de ensinar non servía para Michelle. As matemáticas eran un punto común de interese para pai e fillo; entraron no campo dos computadores como consultores.
O Jet Propulsion Laboratory (Laboratorio de Propulsión a Chorro) retivo a Feynman como consultor de informática para misións críticas. Un compañeiro describiu a Feynman como un 'Don Quixote' no seu asento, máis que diante dun computador, preparado para batallar cos muíños de vento.
De acordo co profesor Steven Frautschi, un colega, Feynman foi a única persoa na rexión de Altadena que contratou un seguro contra as riadas despois do lume masivo de 1978, predicindo correctamente que a destrución causada polo lume ocasionaría a erosión da paisaxe, causando corrementos e inundacións. A riada ocorreu en 1979 logo das choivas do inverno e destruíu moitas casas na veciñanza.
Feynman viaxou moito, notablemente ao Brasil, e preto do final da súa vida planeou visitar a escura terra rusa de Tuva, un soño, que debido a problemas burocráticos da guerra fría nunca realizou. Nese momento descubríuselle un cancro que grazas a unha extensa cirurxía foille extirpado.
Participou na investigación para achar as causas do accidente da lanzadeira espacial Challenger.
Os últimos anos de Feynman
Feynman non traballou só en física, e tiña un gran círculo de amigos de moitos ámbitos da vida, incluíndo as artes. Practicou a pintura e logrou certo éxito baixo un pseudónimo, culminando cunha exposición. No Brasil con persistencia e práctica, aprendeu a tocar o tambor con estilo samba e participou nunha escola de samba. Tales accións déronlle unha reputación de excéntrico.
Feynman tiña unhas opinións moi liberais sobre a sexualidade e non lle avergoñaba en recoñecelo. En Seguramente esta vostede chanceando, Sr. Feynman explica que realizou encargos de pintor para casas de prostitución e de como frecuentaba bares de top-less.
O cancro reproduciuse en 1987, e Feynman ingresou no hospital un ano despois. Complicacións cirúrxicas empeoraron a súa condición e Feynman decidiu morrer con dignidade e non aceptar máis tratamentos. Morreu o 15 de febreiro de 1988 nos Ánxeles, California.
Legado
Feynman era e segue sendo unha figura popular non só pola súa habilidade como conferencista e profesor senón tamén pola súa excentricidade e espírito libre mostrados en libros como: Está vostede de broma, Sr. Feynman? e outros de moito éxito. Ademais da súa carreira académica, Feynman foi un profesor admirado e un talentoso músico afeccionado. Na súa carreira tamén colaborou no Proxecto Manhattan no que se desenvolveu a bomba atómica. Durante aquel tempo Feynman estivo a cargo da división de cálculo do proxecto, conseguindo construír un sistema de cálculo masivo a partir de máquinas IBM. Durante este período, tamén estivo encargado de supervisar a seguridade das plantas de enriquecemento de uranio.
Entre 1950 e 1988, Feynman traballou no Instituto Tecnolóxico de California, (Caltech), co posto de Richard Chase Toleman Professor of Theoretical Physics, encargado do ensino de física teórica.
Durante a súa vida, Feynman recibiu numerosos premios, incluíndo o Premio Albert Einstein (Princeton, 1954) e o Premio Lawrence (1962). Foi tamén membro da Sociedade Americana de Física, da Asociación Americana para o Adianto da Ciencia (AAAS), a National Academy of Sciences, e foi elixido como membro estranxeiro da Royal Society en 1965. Estaba particularmente orgulloso da Medalla Oersted ao Ensino que gañou en 1972. Pero talvez a homenaxe máis relevante non provén dos premios académicos: pouco despois da súa morte, un grupo de estudantes de Caltech escalou a fronte da Biblioteca Millikan da universidade e colgou un gran cartel de tea coa lenda "We love you, Dick!" ("¡Amámoste, Dick!").
Entre os seus traballos máis importantes, destaca a elaboración dos Diagramas de Feynman, un xeito intuitivo de visualizar as interaccións de partículas atómicas en electrodinámica cuántica mediante aproximacións gráficas no tempo. Feynman é considerado tamén como unha das figuras pioneiras da nanotecnoloxía e unha das primeiras persoas en propoñer a realización futura de ordenadores cuánticos.
O Servizo Postal dos Estados Unidos emitiu un selo de correos honrando a Feynman o 5 de maio de 2005.
Física
Divulgación física
Molalidade
Molalidade é a cantidade de moles de soluto que hai nun quilogramo de solvente. Non depende da temperatura. Simbolízase cun m. Non se debe confundir con molaridade, a cal se mide con respecto ao volume da disolución e non da masa.
Apollo 13
O Apollo 13 foi a sétima misión tripulada do Proxecto Apollo dos Estados Unidos de América. Non puido cumprir o seu obxectivo, que era realizar unha aluaxe na rexión de Fra Mauro, debido ás enormes complicacións causadas pola explosión dun tanque de osíxeno cando a nave espacial viaxaba cara á Lúa. Esta aventura espacial foi levada ao cine en 1995 coa película Apollo 13.
Tripulación
Ao principio, seguindo o programa estándar de rotación de tripulacións, a tripulación principal da misión era a tripulación suplente do Apollo 10:
Porén, Deke Slayton non quería rotar a Cooper e a Eisele a outra misión, porque os dous tiñan varios problemas coa NASA. Así, Slayton propuxo ós seus superiores outra tripulación principal:
Molalidade
Para preparar disolucións dunha determinada molalidade non se emprega un matraz aforado como na molaridade, se non que se emprega en xeral nun vaso de precipitados e pesa cunha balanza analítica, descontando o peso do vaso baleiro.
A maior vantaxe deste método de medida en relación coa molaridade é que como volume dunha disolución depende da temperatura e da presión, cando estas varían, o volume cambia con elas, variando a molaridade, pero non a molalidade, podendo medirse con maior precisión, de xeito independente a ambas.
É menos empregada que a molaridade.
Fórmula
A molalidade (b), dunha disolución defínese como a cantidade de substancia do soluto (medida en moles), nsoluto, dividida pola masa (en kg) do solvente, msolvente:
Osmolalidade
A osmolalidade é a variación da molalidade que ten en conta só os solutos que contribúen á presión osmótica da disolución. Non se debe confundir con osmolaridade. A unidade utilizada para medir a osmolalidade é o osmol de soluto por quilogramo de auga. Esta unidade úsase frecuentemente en laboratorios médicos en vez da osmolaridade, porque pode medirse simplemente por depresión do punto de conxelación dunha disolución, ou crioscopia.
Apollo 13
Tripulación
Por vez primeira, a recomendación de Slayton foi rexeitada, e no seu lugar púxose á tripulación suplente do Apollo 11. Con esta decisión, as tripulacións quedaron:
Tripulación principal:
Tripulación suplente:
Uns días antes do lanzamento, Ken Mattingly foi apartado da misión porque había risco de que contraera sarampelo, sendo substituído por Jack Swigert. Mattingly nunca chegaría a contraer a enfermidade.
Insignia da misión
A insignia representa a Apolo, deus do Sol na mitoloxía grega, como o Sol. É levado por tres cabalos pola superficie da Lúa. Preténdese simbolizar con isto como os voos do Proxecto Apollo estenden a luz do coñecemento a toda a humanidade.
O lema da misión foi a frase latina "Ex luna, scientia", que significa "Da lúa, coñecemento".
Incidente no lanzamento
Durante a engalaxe, o motor central da segunda etapa apagouse dous minutos antes do previsto, polo que os outros catro motores permaneceron encendidos máis tempo para compensalo.
Incidente durante a viaxe
Foi neste momento cando a tripulación pronunciou a hoxe famosa frase: Houston, we've had a problem("Houston, tivemos un problema").
O que ocorreu realmente foi que o tanque de osíxeno número 2 (situado no módulo de servizo) estoupara debido a un curtocircuíto. O osíxeno expandiuse a gran velocidade polo compartimento das células de combustible. A tripulación viuse obrigada a pechar as válvulas de regulación das células 1 e 3 para tratar de deter o escape. A célula de combustible 2 acabou desactivándose, deixando ao módulo de mando e servizo coa pouca enerxía das baterías. Os astronautas tiveron que apagar completamente o módulo de mando e servizo (CSM), empregando o módulo lunar (LM) como "bote salvavidas".
Nesta situación, a aluaxe quedou descartada e a misión abortouse. A prioridade era devolver os astronautas á Terra a salvo.
O regreso
O hidróxido de litio que eliminaba o dióxido de carbono do ambiente converteuse noutro problema. O módulo tiña un número limitado de recipientes de LiOH, o CSM tiña unha cantidade axeitada, pero estes recipientes eran incompatíbeis cos do módulo lunar. Os enxeñeiros de terra tiveron que improvisar unha forma de unir os contedores cadrados do CSM cos cilíndricos do módulo lunar empregando só os obxectos que os astronautas tiñan dentro da nave.
O motor de descenso do módulo lunar foi usado unha vez máis para realizar unha corrección de rumbo. Como os niveis de enerxía eran mínimos, os astronautas tiveron que realizar a ignición sen o computador de guiado, voando manualmente e utilizando a propia Terra como punto fixo.
O temor de que o escudo térmico (que protexía á nave das altas temperaturas da reentrada) estivese danado disipouse cando o Odissey restableceu o contacto por radio e amarou no Pacífico Sur, sendo recuperado polo USS Iwo Jima.
André Ventura
André Claro Amaral Ventura, nado en Algueirão (Sintra) o 15 de xaneiro de 1983 é un político, profesor universitario e comentarista deportivo portugués.
Traxectoria
Actualmente é deputado na Asemblea da República Portuguesa e presidente do Partido CHEGA. Tamén é inspector da Autoridade Tributaria, pero de baixa sen soldo desde 2014. É considerado polos medios portugueses, así como por algúns políticos e comentaristas políticos, o primeiro deputado de extrema dereita con sede na Asemblea da República desde a Revolución dos Caraveis.
581
Outros
Historia ano a ano
Cor do pelo
miniatura|Varios tipos de cor dos cabelos. A cor do pelo ou cabelo é o resultado da pigmentación debida á presenza nel das substancias químicas eumelanina e feomelanina. En xeral, canto máis melanina presenta, máis escura é a cor do pelo; canto menos melanina, máis claro. A color dos cabelos dunha persoa pode tamén cambiar co tempo e pode presentar pelo de distinta cor á vez (isto independentemente do pelo cano que se forma ao envellecermos). Existen considerables diferenzas en cor e textura entre individuos da mesma etnia. Coa mestizaxe e emigración, as características do pelo en moitos países cambiaron porcentualmente.
Bioquímica da cor do pelo
Hai dous tipos (con tres subtipos) de pigmentos que dan ao pelo a súa cor: eumelanina e feomelanina. A eumelanina é negra e castaña e a feomelanina é vermella. O aumento de eumelanina no pelo determina a súa escuridade. Unha baixa concentración de eumelanina castaña no pelo orixina pelo louro ou loiro, entanto que máis cantidade de eumelanina castaña orixina pelo castaño. Moita maior cantidade de eumelanina negra causará pelo negro, e unha baixa concentración de eumelanina negra no pelo convérteo en gris. Todos os humanos teñen feomelanina no seu pelo. A feomelanina é mái estable quimicamente ca a eumelanina negra, pero menos estable ca eumelanina castaña, que se degrada máis lentamente cando se oxida. Esta é a razón de que a lixivia cause que o pelo escuro se volva castaño avermellado durante o proceso de tinguido artificial. Mentres a feomelanina continúa degradándose, o pelo tornase gradualmente cor laranxa, despois amarelo e por último branco.
Xenética da cor do pelo
A xenética da cor do pelo aínda non se estableceu con total seguranza. De acordo coa teoría máis estendida e aceptada, polo menos dous pares de xenes controlan a cor do pelo humano. Un xene, que determina "castaño/louro", ten un alelo castaño dominante e un alelo louro recesivo. Unha persoa cun alelo castaño terá pelo castaño; unha persoa sen alelos castaños será loira. Isto explica por que dous pais, ambos os dous de pelo castaño, poden ter un fillo louro.
O outro xene determina "non vermello/vermello", cun alelo non vermello dominante que suprime a produción de feomelanina, e un alelo vermello recesivo.
Como os dous pares de xenes determinan a cor do pelo, unha persoa con dúas copias do alelo vermello será roxo, pero poderá ser ou castaño avermellado ou dunha cor vermella alaranxada brillante, dependendo de se o primeiro par de xenes tende a facelo castaño ou louro, respectivamente.
O modelo de dous xenes non serve para explicar todas as posibles gamas de castaño, louro ou roxo (por exemplo, o louro platino fronte ao louro escuro ou castaño claro), nin explica por que a cor nalgúns casos se escurece coa idade. Algúns pares de xenes controlan a cor escura fronte á clara nun efecto acumulativo. Xa que logo, canto máis dominantes sexan estes, máis escuro será o cabelo. Nalgunhas persoas pode haber mesturas de dous ou máis cores no cabelo natural. Por outro lado, o cabelo está suxeito a decoloración por factores externos. Polo xeral o cabelo aclara ou decolora durante a exposición solar prolongada, ou pola inmersión reiterada en auga salgada.
No mapa represéntase a distribución das distintas cores de pelo en Europa e zonas limítrofes.
Cabelo castaño
O cabelo castaño é a segunda cor máis común (despois do negro) e tamén se encontra moi estendido. Caracterízase por altos niveis de pigmentación escura (eumelanina) e baixos niveis do pigmento pálido feomelanina. Dos dous tipos de eumelanina (negra e castaña), as persoas castañas teñen eumelanina castaña. As persoas castañas xeralmente teñen o pelo de espesor medio e a súa cor de pel e de ollos abrangue un amplo rango. A miúdo o cabelo castaño confúndese co moreno. Porén, se o fitamos con atención, vese claramente o ton castaño.
Cabelo louro e platino
O cabelo louro é un fenotipo humano relativamente escaso, debido á súa asociación con xenes recesivos. Atópase só nun 2% da poboación humana aproximadamente. A cor loura abrangue unha gama bastante ampla que vai desde o louro platino case branco, ata o louro extremadamente brillante, case dourado.
Cabelo roxo
As persoas con cabelo tirando a vermello chámanse en galego roxos, roibos ou rubios (e os que teñen o pelo amarelo son louros). Este tipo de cabelo abrangue desde coloracións cor amorodo viva ata tons cobrizos. É común en persoas con orixe celta e pobos xermánicos procedentes de poboacións arias nórdicas. O cabelo roxo é causado por unha variación no xene Mc1r que se cre que é recesivo. Por outro lado, esta cor de cabelo é a que contén o nivel máis alto de feomelanina, e un nivel moi baixo de eumelanina.
Efectos da idade na cor do pelo
miniatura|upright|Un home de pelo gris. Un cambio de cor no cabelo ocorre xeralmente a medida que a xente envellece, xeralmente cambiando a cor do pelo natural a gris e logo a branco. Por exemplo, nos Estados Unidos, máis do 40% dos habitantes teñen o pelo cincento ao cumpriren os corenta anos, pero poden aparecer pelos brancos mesmo na infancia. A idade á que o cabelo comeza a poñerse cano débese á xenética. Ás veces pódese nacer con algo de cabelo gris por razóns xenéticas. Moitas persoas usan tinguiduras para enmascarar o seu pelo gris.
O cambio na cor do pelo é causado por un descenso da pigmentación que ocorre cando a melanina deixa de producirse nas raíces (folículo piloso) e os novos pelos crecen sen pigmento. Dous xenes parecen ser os responsables disto, o Bcl2 e Mitf. As células do talo do pelo na base dos folículos do pelo son as encargadas de producir melanocitos, que son as células que sintetizan e almacenan os pigmentos do pelo e da pel. A desaparición destas células é o comenzo de que o pelo comece a volverse cincento.
Outras condicións médicas
O albinismo é unha anomalía xenética na cal se perde a capacidade de producir pigmentos como a melanina e outros. Isto dá como resultado ollos de cor despigmentada ou avermellados, pel despigmentada e cabelo despigmentado.
A vitilixe é unha perda irregular da cor do cabelo e da pel que pode ocorrer como resultado dunha enfermidade autoinmune.
A malnutrición é outra das causas polas que o pelo se pode volver máis luminoso, máis fino e máis crebadizo. O cabelo escuro pódese volver avermellado debido a un descenso na produción de melanina. Esta condición é reversible cunhas condicións axeitadas de nutrición.
A síndrome de Werner e a anemia perniciosa poden tamén causar o encanecemento do cabelo de forma prematura. Un recente estudo curioso demostrou que as persoas entre 50-70 anos con cellas escuras pero cabelo gris son máis propensas á diabetes de tipo II que aquelas que teñen tanto as cellas coma o cabelo gris.
O pelo gris pode temporalmente escurecerse despois de procesos inflamatorios, despois de tratamentos de alopecia inducida por electróns e nos tratamentos de quimioterapia.
Cambio da cor do pelo tras a morte
A cor do pelo das momias ou de corpos enterrados pode cambiar ao longo de grandes períodos de tempo. O pelo contén unha mestura de eumelanina negra-castaña-amarela e feomelanina vermella. A eumelanina é quimicamente menos estable ca a feomelanina e degrádase máis rápido cando se oxida. Por iso as momias exipcias teñen o pelo roibo. A cor do pelo muda máis rápido baixo condicións extremas. Cambia máis lentamente baixo condicións secas de oxidación (como enterramentos en area ou baixo o xeo) ca baixo condicións húmidas de redución (como enterramentos en cadaleitos de madeira ou xeso).
Tinguido
miniatura|Tinguindo o pelo na perrucaría. O proceso de cambiar a cor do pelo dunha persoa pode realizarse por medio dun proceso químico de tinguido. A coloración do pelo pode ser permanente ou temporal e a duración dos seus efectos vén determinada, en parte, polo tipo de pelo de cada persoa.
Ligazóns externas
Haarfarbe (Pigment) Human hair color Color del pelo Hiusten väri Couleur des cheveux Dath na gruaige 髪の色 Haarkleur Kolor włosów Cor dos cabelos Пигментация волос
Something About Airplanes
Something About Airplanes é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie rock Death Cab for Cutie, publicado o 18 de agosto de 1998 a través do selo Barsuk Records. Unha versión remasterizada de aniversario editouse o 25 de novembro de 2008.
As primeiras gravacións de cinco cancións deste álbum poden atoparse no recompilatorio You Can Play These Songs with Chords. A edición polo décimo aniversario contén unha portada redeseñada, textos escritos por Sean Nelson e un disco extra coa súa primeira actuación en Seattle, no Crocodile Cafe en febreiro de 1998.
A Pousadoira, Callobre, Miño
A Pousadoira é un lugar da parroquia de Callobre no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 40 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 19 eran homes e 21 eran mulleres.
Centro de Documentación e Recursos Feministas de Vigo
O Centro de Documentación e Recursos Feministas de Vigo alberga unha das coleccións máis amplas de libros de temas feministas en España. Creouse en 2010, está localizado no segundo andar da Biblioteca Pública de Vigo Juan Compañel. Depende da Concellaría de Igualdade do Concello de Vigo.
Historia
esquerda|miniatura|Obradoiro de edición en Wikipedia, 2019Foi inaugurado o 25 de marzo de 2010 e creouse a partir dos 8.500 títulos, 150 revistas e 930 pezas audiovisuais recompilados durante 25 anos polo Grupo de Estudios sobre a Condición da Muller Alecrín. A este material que data desde os anos 80 súmase o fondo documental da Concellaría de Igualdade do Concello de Vigo.
Actividades
O centro de documentación, situado na Biblioteca Pública Central de Vigo é un servizo de xestión de información, documentación e materiais de traballo sobre muller, xénero e igualdade dirixido ao público en xeral ou ao persoal especializado.
Ademais dos servizos de atención directa ou telemática, sala de lectura, préstamo e asesoramento documental, o centro realiza actividades de extensión cultural, exposicións, animación, lectura, charlas, debates e obradoiros.
Fábula de Schleicher
A fábula de Schleicher (avis akvāsas ka) é un texto artificial composto nun protoindoeuropeo reonstruído (PIE), publicado por August Schleicher en 1868. Schleicher foi o primeiro estudoso en compoñer un texto en PIE. A fábula titúlase Avis akvāsas ka ("A ovella e os cabalos"). En épocas posteriores varios autores teñen publicado versións revisadas da fábula de Schleicher, como unha idea de como o PIE debía ter mudado co paso do tempo. A fábula pode servir como unha ilustración dos cambios significativos que esta lingua reconstruída vén sufrindo durante os últimost 140 anos de traballo académico. A primeira revisión da fábula de Schleicher fíxoa Hermann Hirt (publicada por Arntz en 1939). Unha segunda revisión publicouna Winfred Lehmann e Ladislav Zgusta en 1979 Outra versión feita por Douglas Q. Adams apareceu no EIEC (1997:501). En 2007 Frederik Kortlandt publicou aínda outra versión na súa páxina web.
Schleicher (1868)
Avis akvāsas ka
Hirt (1939)
Owis ek’wōses-kʷe
Lehmann e Zgusta (1979)
Owis eḱwōskʷe
Adams (1997)
H2óu̯is h1ék̂u̯ōs-kʷe
Kortlandt (2007)
ʕʷeuis ʔkeuskʷe
Lühr (2008)
h2ówis h1ék’wōskwe