cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christine Lagarde
Mocidade e estudos
Christine Lallouette naceu en 1956, a maior de catro irmáns, Luc, Rémi e Olivier. Pasa parte da súa infancia e mocidade na cidade do Le Havre, onde estuda nos institutos Francisco I e Claude Monet. De moza practica a natación sincronizada e chega a ser seleccionada polo equipo de Francia de grupos de idade, logo de quedar terceira nun campionato nacional júnior. Con 17 anos mórrelle o pai, e en 1974 obtén unha bolsa e decide marchar un ano aos Estados Unidos grazas á asociación AFS. Estuda na Holton Arms School de Bethesda (Maryland) e fai unha estadía no Capitolio como asistente parlamentaria dun dos representantes republicanos de Maine, William S. Cohen, que chegará a ser logo secretario de Defensa con Bill Clinton.
De volta a Francia, estuda no Instituto de Estudos Políticos de Aix-en-Provence e, ao que se licencia, tenta acceder á prestixiosa Escola Nacional de Administración de París. Non o consegue, mais obtén un diploma de inglés, de dereito e de dereito social na Universidade de París X, que lle permiten incorporarse a esta mesma universidade como docente. Volve tentar acceder á ENA e suspende de novo, co que desiste e dedícase profesionalmente á avogacía.
Carreira de avogada en Francia e nos Estados Unidos
En 1981 comeza a traballar no bufete parisiense de Baker & McKenzie, onde comeza a progresar. Primeiro como socia do bufete francés 1987, logo como xerente en 1991, a partir de 1995, membro do seu consello de dirección internacional, con sede en Chicago e en 1999 consegue ser a presidenta do consello de dirección. Durante a súa xestión o bufete Baker & McKenzie dobrou o seu volume de traballo e pechou o exercicio de 2004 cuns beneficios de 1.228 millóns de facturación. En 2002 The Wall Street Journal clasifícaa de quinta no clasificación das máis exitosas mulleres de negocios de Europa.
Durante esta época tamén é membro do think-tank Center for Strategic and Internacional Studies (CSIS), onde aborda principalmente temas relacionados coa economía e a defensa de Polonia; preside o comité Estados Unidos-Europa-Polonia canda Zbigniew Brzezinski. En 2004, recibe a súa primeira honra de importancia, cando Jacques Chirac lle concede a orde de cabalería da Lexión de Honra. En 2004 deixa Baker & McKenzie e en 2005 incorpórase ao consello asesor do banco neerlandés ING Group, posto que ocupa ata a súa entrada na política.
Ministra
miniatura|Christine Lagarde con [[Dominique Strauss-Kahn (entón director xeral do FMI), o 3 de outubro de 2009 en Istambul.]] En 2005, só uns meses despois de comezar a traballar en ING, o daquela primeiro ministro de Francia Jean-Pierre Raffarin convídaa a que deixe os Estados Unidos e volva a Francia. Cando o fai, incorpórase como secretaria de estado (con rango de ministro en Francia) de Comercio exterior, ás ordes do recentemente designado primeiro ministro Dominique de Villepin. Dous días despois do seu nomeamento, posiciónase a favor de simplificar a normativa laboral francesa que, na súa opinión, «constitúe un freo á contratación», polo que recibe numerosas críticas, entre elas do propio Villepin.
Ocupa o cargo durante dous anos ata que, a un mes das eleccións lexislativas francesas de xuño de 2007, cae o goberno Villepin e o novo primeiro ministro, François Fillon, a nomea ministra de Agricultura. O goberno permanece no seu posto un mes, ata as eleccións, e posteriormente Fillon realiza unha reforma da distribución dos ministerios onde Lagarde accede ao posto de ministra de Economía, Facenda e Traballo, en substitución de Jean-Louis Borloo. Era a primeira muller en ningún dos países do G8 en asumir o cartafol económico. Na reforma do executivo que encabeza Fillon en 2008 mantén a carteira de Economía, pero entón chamada ministra da Economía, Industria e Traballo.
O presidente Nicolas Sarkozy encárgalle reformas económicas e ela impulsa unha lei de reforma e simplificación fiscal, coñecida como Lei TEPA, e unha lei de modernización da economía. Tamén avogou por unha simplificación administrativa, concentrando os órganos que se vían envoltos no traballo e no desemprego.
Nas eleccións municipais de 2008 ocupa a segunda praza na candidatura do conservador UMP que encabeza Jean-Marie Cavada ao distrito País XII, máis nese caso resulta vencedor o Partido Socialista, e Cavada e Lagarde pasan a ocupar escanos da oposición. miniatura|Christine Lagarde nun mitin da UMP, o 18 de febreiro de 2010.
No verán de 2010 empeza a soar o seu nome como posíbel sucesora de François Fillon no cargo de primeiro ministro. Os ruxerruxes da prensa rematan cando Sarkozy lle encomenda de novo formar goberno a François Filllon, que seguirá tendo a Lagarde como ministra de Economía, mais xa exonerada do cartafol de Traballo, para o que se crea un novo ministerio. En 2011 o fiscal xeral de Francia ordena abrir unha investigación por un suposto abuso de autoridade no proceso de arbitraxe do caso Bernard Tapie.
Morcín
250px|miniatura|Torreón de Peñerúes. Morcín é un concello do Principado de Asturias. En 2014 tiña unha poboación de 2.811 habitantes.
Christine Lagarde
O FMI
O 18 de maio de 2011, a Dominique Strauss-Kahn, o político socialista francés que dirixía o Fondo Monetario Internacional, acúsano de agresión sexual en Nova York, e ás poucas horas dimite. Dende ese momento Christine Lagarde é considerada a favorita para substituílo á súa fronte. O día 25 Lagarde anuncia oficialmente a súa candidatura á dirección xeral e durante o cumio do G8 que se celebra precisamente en Francia recibe o apoio da Unión Europea, Estados Unidos e Rusia. Durante a súa campaña realizou unha xira polos países emerxentes, aos que lles prometeu unha maior representación nos órganos de decisión do FMI. O 28 de xuño é finalmente escollida en detrimento do gobernador do Banco de México, Agustín Carstens. É a primeira muller en resultar elixida para o posto, e a segunda en ocupalo, logo da interinidade de dous meses da estadounidense Anne Krueger. O cargo ten unha vixencia de cinco anos.
Berriz
miniatura|Localización do concello en Biscaia miniatura|Igrexa parroquial de San Xoán Evanxelista Berriz é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 4871 habitantes (2011).
Christine Lagarde
Galardóns e recoñecementos
En 2006, a revista Forbes considéraa a trixésima muller máis poderosa do planeta. Ao ano seguinte ascende ao posto 12º —a terceira en Europa— e segunda en Francia tras Michèle Alliot-Marie. En 2009 a revista Time sinálaa entre as 100 persoas máis influentes do mundo. En 2009 tamén o Financial Times a considera ministra de economía do ano.
Morcín
Limita ao norte con Ribera de Arriba, ao oeste con Quirós e Santo Adriano, ao leste con Mieres e ao sur con Riosa. Trátase dun concello rural con tradición mineira e gandeira.
Está formado polas parroquias de Argame, La Foz, Peñerúes, La Piñera, San Esteban, San Sebastián e Santolaya. A capital do concello é Santolaya.
Christine Lagarde
Galardóns e recoñecementos
Tamén é Presidenta desde xullo de 2010 do consello de administración do Instituto de estudos políticos de Aix-en-Provence, sucedendo a Philippe Séguin, falecido durante o seu mandato.
Está en posesión da Orde da Lexión de Honra.
Vida persoal
Fala inglés con moita fluidez, e é a súa lingua de traballo tamén no ministerio de Francia, razón pola que foi cuestionada pola oposición.
Do seu primeiro home ten dous fillos, nados en 1986 e 1988. O seu compañeiro é o contratista Xavier Giocanti.
Courtrai
Courtrai (Kortrijk en neerlandés) é unha importante cidade da Bélxica, e da rexión de Flandres. A cidade ten unha poboación de 280.000 habitantes (con Kuurne, Wevelgem, Harelbeke).
miniatura|esquerda|
Historia
A batalla de Courtrai enfrontou a Filipe IV de Francia coas milicias comunais flamengas o 11 de xullo de 1302, preto de Courtrai, chamada tamén batalla das esporas de ouro.
Despois das "Mâtines de Bruxas" os rebeldes dominaban a rexión salvo dúas prazas fortes: Cassel e Courtrai. Despois de dous ataquen en van á cidade, os 60.000 sitiadores foron atacados polo exército de cabaleiros francés, baixo mando de Robert d'Artois.
Os «Klauwaerts» (partidarios da pouta) acurralados por dez cabaleiros e os dous fillos de Gui de Dampierre, están nun outeiro, á beira do Lys. Os cabaleiros franceses aséntanse no outeiro de Mossemberg.Tras un intercambio de frechas os franceses fan avanzar a súa infantería ata o foxo. Pero a cousa sae mal e ata o mesmo Robert d'Artois é morto.
Provincias de Irán
Irán está subdividido en 30 provincias (ostan-haa, singular - ostan), que son:
As provincias son gobernadas desde a maior cidade de cada unha. A autoridade provincial está nas mans dun gobernador(استاندار: ostāndār, en farsi ou persa), escollido polo Ministerio do Interior do Irán, e suxeito a aprobación do goberno.
Ata 2004 existían 28 provincias. A partir dese ano, xurdiron novas provincias, ao ser dividida en tres a provincia de Khorasan: Khorasan Norte, Razavi Khorasan, e Khorasan Sur.
Rúa Real (A Coruña)
A rúa Real é unha rúa da Coruña situada no barrio da Pescaría da cidade.
É unha rúa peonil situada entre a rúa Rego de Auga e o Cantón Grande.
Historia
A rúa Real é unha das máis antigas da cidade da Coruña e supuña o camiño principal de acceso á Cidade Vella. En escavacións dos anos 1949 e 2004 atopáronse tumbas dos séculos III ao IV.
Inicialmente comezaba na praza de San Xurxo, situada diante da antiga igrexa e cemiterio de San Xurxo, que estaban situados onde se construíu o Teatro Rosalía de Castro. Dende 1791 ten o trazado actual. Ata polo menos 1793 existiu unha capela contigua ao edificio da Aduana.
No número 94 fundouse en 1893 o Casino Republicano e en 1916 tivo lugar no número 38 a primeira xuntanza das Irmandades da Fala.
A rúa foi chamada Acevedo en varias ocasións durante o século XIX e entre 1931 e 1936 rúa do Capitán Galán.
Veciños e comercios
miniatura|Casa de [[Juana de Vega na rúa Real.]] miniatura|esquerda|Placa en lembranza da primeira exposición de Picasso. No número 56 viviron tanto Juana de Vega como Adelaida Muro e no número 75 viviron e morreron Eusebio da Guarda e Modesta Goicouría. No número 11 naceu Eduardo Dato.
Na rúa estiveron os establecementos do músico Canuto Berea e do fotógrafo Pedro Ferrer e no número 55 tivo a súa sede a Banca Obanza.
Ao principio da rúa Real estivo o Salón París, que foi cine entre 1908 e 1999, e no número 94 o cine Savoy (logo Ya-Voy), edificio desaparecido de estilo art déco de Antonio Tenreiro e Peregrín Estellés. No número 20 tivo lugar a primeira exposición de Picasso en 1895.
Arquitectura
Na rúa Real consérvanse algúns edificios destacados:
Tamén ten fachada á rúa Real o edificio da antiga Aduana (1779, reformado en 1846 por Faustino Domínguez Domínguez), actual sede da Subdelegación do Goberno.
No número 74 estaba o mural de Urbano Lugrís "Vista de A Coruña 1669" trasladado en 2016 á oficina de Abanca da rúa dos Olmos.
Ligonde
O topónimo galego Ligonde pode referirse a:
Fosa abisal
Unha fosa abisal ou fosa submarina é unha depresión longa, profunda e estreita no fondo oceánico. Caracterízase pola falta de luz e correspóndese con profundidades superiores ós 2.000 ou 6.000 metros, chegando ata os 11.000 metros. A súa fauna ten que soportar as presións inmensas das profundidades do océano. Estas rexións caracterízanse tamén polo frío continuo e a escaseza de alimentos.
Fáustulo
miniatura|Fáustulo representado no Mosaico de Font de Mussa, conservado no Museu de Prehistòria de València. Fáustulo (en latín Faustulus) foi, na mitoloxía romana, o pastor que atopou e criou aos xemelgos Rómulo e Remo, fillos do deus Marte e de Rea Silvia, quen, xa adultos, se converterían nos fundadores de Roma.
Lenda
Segundo a lenda sobre a fundación de Roma, Amulio, usurpador do trono de Alba Longa, derrocara ao seu irmán máis vello Numitor. Despois de asasinar a todos os fillos varóns deste, ordenou á única filla de Numitor, Rea Silvia, que se fixese vestal. A pesar diso, Rea Silvia concibiu do deus Marte os xemelgos Rómulo e Remo, sendo por iso condenada a ser enterrada viva, pena reservada ás vestais que rompían o seu voto de castidade.
Amulio mandou guindar os xemelgos nunha cesta ao río Tíber para que perecesen afogados, pero a cesta varou preto do monte Palatino, no lugar onde anos despois Rómulo e Remo habían fundar Roma, a Cidade Eterna. Os prantos dos pequenos atraeron a unha loba, coñecida na tradición como Luperca, que os aleitou. Un pastor chamado Fáustulo atopou aos nenos cando estaban a ser aleitados pola loba, recolleunos e levounos á súa casa, onde, xunto á súa esposa Acca Larentia, os criou ata que estes chegaron á idade adulta, e, xa conscientes do seu alto berce, regresaron a Alba Longa para vingarse de Amulio
17ª edición dos Premios Mestre Mateo
250px|miniatura|[[Palacio da Ópera da Coruña.]] A 17ª edición dos Premios Mestre Mateo galardoou as producións audiovisuais de Galicia de 2018 e celebrouse o 2 de marzo de 2019. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 25 categorías. A cerimonia celebrouse no Palacio da Ópera da Coruña. Os nomeados foron anunciados o 7 de febreiro de 2019.
Fáustulo
Outros datos
Nalgunhas versións do mito, Larentia sería unha prostituta (en latín lupa, a mesma palabra que se utiliza para loba). O nome Fáustulo foi máis tarde reclamado por unha familia romana, un de cuxos membros cuñou unha moeda que mostraba ao pastor Fáustulo cos xemelgos e a loba.
17ª edición dos Premios Mestre Mateo
A sombra da lei estaba nomeado en quince categorías e gañou dez premios, incluíndo mellor filme, mellor director, mellor dirección de arte, mellor actor. O seguinte filme con maior número de premios foi Trote de Xacio Baño, con cinco galardóns.
Premios
miniatura|dereita|150px|[[Luís Tosar, Mellor actor.]] miniatura|dereita|150px|[[María Vázquez, Mellor actriz.]] miniatura|dereita|150px|[[Melania Cruz, Mellor actriz secundaria.]] miniatura|dereita|150px|[[Federico Pérez, Mellor actor secundario.]] Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Eddy Merckx
miniatura|A [[bicicleta coa que bateu a marca da hora.]] Edouard Louis Joseph Merckx, nado en Meensel-Kiezegem o 17 de xuño de 1945, é un ex ciclista profesional belga, coñecido como Eddy Merckx. Acadou sona por gañar o Tour de Francia cinco veces e outras moitas probas ciclistas.
Traxectoria
Entre as numerosas clásicas salientan os sete triunfos na Milán-San Remo, cinco Lieja-Bastogne-Lieja, tres París-Roubaix e tres Frecha Valoa. Gañou en seis ocasións a Escalada ao Montjuic. Venceu tamén nunha ocasión no Gran Premio das Nacións e tres veces no campionato do mundo. Foi récord da hora en 1972 (49,431 km)
Merckx retirouse o 17 de maio de 1978.
Artés
Artés é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca de Bages.
Ancara
Ancara  é a capital de Turquía. Tamén é a capital da provincia de Ancara, na rexión da Anatolia Central. A cidade tiña 3.582.000 habitantes no 2003 e cunha poboación de 4.140.890 habitantes no 2007, o que a converte na segunda cidade máis populosa de Turquía tras Istambul. É sede do parlamento turco, dos ministerios e das demais institucións gobernamentais, como tamén das embaixadas estranxeiras.
Ancara foi coñecida por varios nomes a través dos séculos: os hititas chamábana Ankuwash antes do 1200 a. C., os gálatas e os romanos chamárona Ancyra e nos períodos clásico, helenístico e bizantino era coñecida como Ἄγκυρα Ánkyra. Tamén recibiu o nome de Angora ou Engürü despois da súa conquista polos selxúcidas en 1073, e así foi coñecida até 1930.
Localizada en Anatolia central, Ancara é un importante centro comercial e industrial, a 938 metros de altura situado nun outeiro na beira esquerda río Enguri Su, afluente do río Sakaria. No cumio do outeiro están as ruínas da antiga cidadela, ademais na cidade quedan algúns monumentos greco-romanos e bizantinos, os máis coñecidos son o teatro romano e o templo de Roma e de Augusto. A cidade era famosa pola la das cabras de pelo longo das que se obtiña a la de angora.
Tempos prerromanos
Os vestixios máis antigos da cidade e a contorna pertencen á civilización hattiana, que existiu durante a idade de bronce. Artefactos descubertos na cidade demostran que os hititas chamáronlle Ankuwash á cidade antes de 1200 a. C. A cidade creceu significativamente en tamaño e importancia baixo o control dos frixios, arredor do 1000 a. C., experimentando unha grande expansión trala migración dende Gordión, a capital de Frixia, tras un terremoto que danara gravemente á cidade. Segundo a tradición frixia, o rei Midas era venerado como o fundador de Ancyra, mais Pausanias menciona que a cidade era en realidade máis antiga. Cabe a posibilidade de que cando Midas chegou á cidade esta se encontrase practicamente despoboada e de aí a orixe da lenda frixia. Ao control frixio sucedeuno o lidio e posteriormente o persa. O control destes últimos permaneceu até que foron derrotados polas tropas macedonias de Alexandre Magno.
O rei macedonio, que conquistou a cidade no ano 333 a. C., chegou dende Gordion e ficou na cidade durante un curto período de tempo. Despois do seu pasamento en Babilonia no 323 a. C. e a subsecuente división do imperio entre os seus xenerais, Ancara quedou baixo o control de Antígono o Torto. A cidade tivo outro momento importante de expansión baixo o control dos gregos de Ponto, que a converteron nun centro comercial entre os portos do mar Negro e Crimea polo norte; Asiria, Chipre e Líbano polo sur; e Xeorxia, Armenia e Persia polo leste. Nesa época a cidade tomou o nome de Áγκυρα-Ànkyra (áncora en grego).
Período romano
A cidade foi conquistada por Augusto no 25 a. C., pasando así ao control do Imperio Romano. Logo decidiu facer de Ancyra un dos tres principais centros administrativos de Anatolia central. Nese momento, a cidade era o centro dunha tribo coñecida como os tectosages, e Augusto elevou a súa categoría a capital da provincia romana de Galatia. Outros centros tribais gálatas, como Tavium, cerca de Yozgat, e Pessinus ao oeste, cerca de Sivrihisar, continuaron sendo relativamente importantes durante o período romano, pero foi Ancyra quen se converteu nunha gran cidade. En Ancara áchanse os restos do Templo de Augusto e Roma (Monumentum Ancyranum), que contén o rexistro oficial das Leis de Augusto, coñecido como o Res Gestae Divi Augusti, unha inscrición en mármore nas paredes deste templo.
Unha poboación estimada de 200.000 persoas vivían en Ancyra durante a época do Imperio Romano, un número moito máis elevado que o que existiu trala caída do imperio até o século XX. Un pequeno río, o Ankara (Ankara Çayı, en turco), transcorría polo centro da poboación romana. Actualmente encóntrase cuberto e desviado en parte do seu curso a través da cidade, pero no seu tempo era a fronteira norte da cidade vella, durante as épocas romana, bizantina e otomá. Çankaya, o bordo do outeiro situada ao sur do actual centro urbano, encontrábase fóra da cidade romana, pero pode ter sido un lugar de veraneo. No século XIX, os restos de polo menos unha vila romana ou un gran casarío aínda se mantiña en pé, non moi lonxe de onde se atopa actualmente a residencia presidencial de Çankaya. Tratábase dunha cidade grande para a época, máis grande que as cidades romanas da Galia ou Britania. Ao oeste, a cidade romana estendíase até a área do parque Gençlik e da estación de ferrocarril, mentres que cara o lado sur do alto pode terse esparexido até a zona ocupada hoxe en día pola Universidade Hacettepe.
No seu apoxeo, a Ancara romana era un gran mercado e centro de comercio, aínda que tamén funcionou como unha gran capital administrativa, onde un alto funcionario gobernaba dende o Praetorium da cidade, un gran palacio administrativo ou oficina. Durante o século III, a vida na cidade, así como noutras poboacións da Anatolia, parece que foi militarizada por mor das invasións que sufrían. Así mesmo, a poboación local foi obxecto de cristianización neste tempos.
Período bizantino
A finais do século IV, Ancyra converteuse nunha zona de vacacións do imperio. Despois de que Constantinopla se convertera na capital do Imperio Romano de Oriente, os emperadores dos século IV e V retirábanse dos veráns húmidos do Bósforo cara ambiente seco das montañas de Ancyra. Teodosio II levaba a súa corte a Ancyra nos veráns, incluso emitindo leis alí.
Período otomán
miniatura|dereita|250px|Repartición de [[Anatolia e Tracia de acordo ao Tratado de Sèvres de 1920, derrogado polo Tratado de Lausana en 1923.]] En 1071, o sultán selxúcida Alp Arslan abriu as portas de Anatolia para os turcos coa súa vitoria na batalla de Manzikert, cerca de Malazgirt. Dous anos despois anexionou a cidade ao seu territorio, un lugar importante para o transporte militar. Orhan I, o segundo bey do Imperio Otomán, capturou Ancara no 1356. Outro gobernante turco, Tamerlán, derrotou aos otománs na batalla de Ancara en 1402 e capturou a cidade, mais ao ano seguinte Ancara volvía estar baixo dominio otomán.
Trala derrota otomá na primeira guerra mundial, a capital otomá, Istambul, e gran parte da península da Anatolia estaba ocupada polos aliados. Segundo o tratado de Sèvres de 1920 asinado polo Reino Unido, Francia, Italia e Grecia, os territorios do imperio otomán repartiríanse entre eles, deixando para os turcos Istambul e parte de Asia Menor. En resposta a isto, o líder do movemento nacionalista turco, Kemal Atatürk, estableceu o cuartel xeral do seu movemento de resistencia en Ancara. Trala Guerra de Independencia, os nacionalistas substituíron o imperio otomán coa República de Turquía o 29 de outubro de 1923.
Período da República de Turquía
No momento de fundación da República de Turquía, Ancara non era máis que unha pequena poboación que apenas superaba os 15.000 habitantes. A pesar diso, o 13 de outubro de 1923 converteuse na nova capital do país, substituíndo a Istambul (a antiga Constantinopla), dez días antes da fin da guerra de independencia; foi unha decisión persoal de Mustafa Kemal Atatürk, que evitaba deste xeito a vulnerabilidade estratéxica da antiga capital.
O novo desenvolvemento subsecuente de ser a capital dividiu a cidade na zona vella, chamada Ulus, e a nova, denominada Yenişehir. Os antigos edificios, que reflicten a historia romana, bizantina e otomá, e as rúas estreitas e sinuosas caracterizan a zona antiga. Pola súa banda, a zona nova, centrada en torno a Kızılay, ten o aspecto dunha cidade moderna: rúas anchas, hoteis, teatros, centros comerciais e rañaceos. As oficinas gobernamentais e as embaixadas estranxeiras tamén se encontran na parte nova.
Xeografía
Ancara localízase nas coordenadas xeográficas 39º 52 ‘30” Norte e 32º 50’ Leste. Encóntrase situada sobre un outeiro escarpado e rochoso, que posúe 176 m de altitude sobre a ribeira esquerda do río Enguri Su, afluente do río Sakarya.
Climatoloxía
A cidade atópase nun dos lugares máis secos de Turquía, rodeado por unha vexetación de estepa, debido ao duro e en ocasións extremo clima continental seco con invernos moi fríos nos que abundan as precipitacións en forma de neve e veráns moi secos e calorosos, o período de choivas acontece sobre todo durante a primavera e o outono.
Demografía
O censo de poboación de 2007 deu que a cidade tiña unha poboación de 4.466.756 habitantes, dos que 2.225.033 son homes e 2.241.723 mulleres.
Transportes
miniatura|dereita|250px|Estación de Yenimahalle, no [[metro de Ancara.]] Ancara atópase no centro da península de Anatolia, (Asia Menor), nunha posición privilexiada a medio camiño entre oriente e occidente. É un punto importante nas comunicacións turcas, encóntrase no centro da rede estatal de estradas e ferrocarrís, que a unen co resto do estado. Existen comunicacións frecuentes con Istambul: cada quince minutos sae un autobús e cada hora parte un avión.
O metro de Ancara (Ankara Metrosu en turco) foi aberto en 1987. Ten doce estacións repartidas en dúas liñas de metro, unha de 8,7 km (Ankaray) e outra de 14,6 km (Ankara Metro), ademais dunha liña de proximidades. Tres liñas está en construción e varias liñas máis están planeadas para elevar a lonxitude total a 66,4 km no 2015.
En 1955 inaugurouse o aeroporto de Ancara, que se encontra a 28 km ao noroeste do centro da cidade. No 2007 era o cuarto aeroporto do estado por número de pasaxeiros, o terceiro en voos estatais e o sétimo en canto a voos internacionais.
Deportes
Ao igual que en todas as outras cidades de Turquía, o fútbol é o deporte máis popular en Ancara. A cidade ten catro clubs de fútbol que actualmente compiten na Turkcell Super League: Gençlerbirliği (5ª posición na tempada 2006-07), Büyükşehir Belediye Ankaraspor (7ª posición na tempada 2006-07), Ankaragücü (13ª na temporada 2006-07) e Gençlerbirliği OFTAŞ (ascendido para participar na Superliga de Turquía durante a tempada 2007-08). O Ankara 19 Mayıs Stadium é o lugar onde se levan a cabo os partidos de fútbol, que ten unha capacidade de 21.250 persoas.
Na Liga de Baloncesto de Turquía, Ancara, está representada polo Türk Telekom e polo CASA TED Ankara Kolejliler.
As competicións de patinaxe sobre xeo e hóckey sobre xeo realízanse no Ankara Buz Pateni Sarayı.
Oleoduto
Os líquidos e os gases transpórtanse en canalizacións, e calquera substancia químicamente estable pódese enviar a través dunha canalización. O petróleo é movido a través dos oleodutos mediante estacións de bombeo ao longo do oleoduto.
Vésines
Vésines é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Oleoduto
Construción
Os oleodutos son o xeito máis económico de transportar grandes cantidades de petróleo por terra. En comparanza co ferrocarril, teñen un custo menor por unidade e tamén maior capacidade. Aínda que é posíbel construír oleodutos baixo o mar, o proceso é moi custoso tanto dende o punto de vista tecnolóxico como económico. Debido a isto, a meirande parte do transporte marítimo faise en petroleiros.
Construcións similares
Outro tipo de transporte de canalización similar aos oleodutos son os gasodutos. O gas natural (e os combustibles gaseosos similares) son presurizados en líquidos coñecidos como líquidos de gas natural (NGL). Os gasodutos de gas natural están construídos con aceiro ao carbono.
Reino de Irlanda
O Reino de Irlanda (en irlandés: Ríoghacht Éireann) refírese ao país de Irlanda no período comprendido entre a proclamación de Henrique VIII como Rei de Irlanda pola Lei da Coroa irlandesa de 1542 e a Lei de Unión de 1800. O Reino substituíu ao Señorío de Irlanda, que fora creado en 1171. Henrique VIII foi recoñecido como Rei de Irlanda por parte dalgúns poderes protestantes en Europa, aínda que non polas monarquías católicas. Con todo, a súa filla María I, foi recoñecida como a raíña de Irlanda polo Papa en 1555. O reino independente de Irlanda deixou de existir cando se uniu co Reino de Gran Bretaña para formar o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda en 1801.
Motivo para a súa creación
O papa Hadrián IV, inglés, concedera á monarquía anglo-normanda a illa da Irlanda como unha posesión feudal en 1155 por unha bula pontificia (Laudabiliter), que permitiu á monarquía inglesa actuar como gobernante da illa. Isto foi confirmado polo seu sucesor, o Papa Alexandre III en 1172, mais nominalmente Irlanda era unha suserania papal. Coa excomuñón pola Igrexa do rei de Inglaterra Henrique VIII en 1533, a posición constitucional do Estado inglés en Irlanda tornouse incerta. Henrique rompeu coa Santa Sé e proclamouse xefe da recentemente creada Igrexa Anglicana, a fin de obter unha anulación do casamento, que o papa Clemente VII rexeitara. Como consecuencia, Henrique deixou de recoñecer a soberanía da Igrexa Católica sobre Irlanda. Como solución para este problema, Henrique foi proclamado rei da Irlanda pola Lei da Coroa irlandesa de 1542 aprobada polo Parlamento irlandés.
Con todo, o novo reino non foi recoñecido polas monarquías católicas da Europa. A bula papal de 1555 nomeou María I como Raíña da Irlanda, recoñecendo así a conexión persoal coa Coroa da Inglaterra, no dereito canónico.
Deste xeito, o trono da Irlanda foi ocupado polo Rei de Inglaterra, representando o recentemente creado Reino da Irlanda pola unión persoal co Reino de Inglaterra. En 1603, o trono de Inglaterra foi ocupado polo Rei da Escocia, que posteriormente levou á formación do Reino de Gran Bretaña en 1707, cando os parlamentos dos dous reinos fundíronse nunha sesión na sede do parlamento inglés en Westminster, Londres. En 1801, os parlamentos irlandés e británico uníronse da mesma maneira para formar o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda.
Vicerrei
O Reino da Irlanda estaba gobernado por un executivo so o control dun Lord Deputy ou vicerrei, sendo cargo foi ocupado por altos nobres, como Thomas Radcliffe. A partir de 1688 o título pasou ser de Lord Lieutenant. Na ausencia dun Lord Deputy, os lores conselleiros gobernaban a parte da Irlanda baixo ocupación inglesa. Aínda que algúns irlandeses ocuparon o cargo, a meirande parte dos lord deputies foron nobres ingleses.
O reino era lexislado polo bicameral Parlamento de Irlanda, composto pola Cámara dos Lores e pola Cámara dos Comúns, e que case sempre se xuntaba en Dublín. Os poderes do Parlamento irlandés estaban restrinxidos a unha serie de leis, principalmente a Lei de Poyning de 1492. Os católicos e máis tarde os presbiterianos foron durante gran parte da súa historia excluídos da composición do parlamento. O parlamento do século XVIII reuniuse nun novo edificio, especialmente construído para abrigalo (o primeiro edificio especialmente construído para un parlamento bicameral en todo o mundo) en College Green, no centro de Dublín.
The Black EP
The Black EP é un EP da banda estadounidense de post-punk revival Interpol, editado en agosto do 2003 polo selo EMI. É unha colección de gravacións ao vivo das "Black Sessions", feitas na emisora francesa de radio Radio France.== Listaxe de cancións ==
Joan Navarro
Joan Navarro, nado en Oliva en 1951, é un escritor valenciano.
Traxectoria
Publica os seus primeiros poemas na antoloxía da nova poesía valenciana, Carn fresca e en 1974 publica o seu primeiro poemario, Grills esmolen ganivets a trenc de por cuns poemas pesimistas, obsesivos e brutais. En 1975 dá ao prelo L'ou de la gallina fosca, un poemario máis unitario e elaborado.
En 1979 publica o libro de prosa poética Vaixell de folls. Posteriormente publica os poemarios Bardissa de foc (1981), Arqueologia del saber (1981) e a obra de narrativa Dumcondra (1991). O poemario Magrana (2004) é a súa última obra. Traduciu a Pier Paolo Pasolini e Eugenio Montale ao catalán.
Eduardo Barcia Rodríguez
Eduardo Barcia Rodríguez, nado en Fene en 1883 e finado en Ferrol o 3 de outubro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Xornaleiro. Militante do PSOE, foi concelleiro de Fene dende a proclamación da Segunda República até 1936, pertenceu sociedade agrícola La Necesaria de Fene da UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido pola Garda Civil o 1 de agosto con Ramón Souto González, Andrés Iglesias Garrote, Juan Sánchez Crespo e o seu irmán Francisco Barcia Rodríguez. Foi asasinado en Ferrol. Foi sancionado polo Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas da Coruña co importe de 200 pesetas en 1941.
Samsun
Samsun é unha cidade situada ao norte de Turquía, na costa do Mar Negro, que contaba cunha poboación de 423.859 habitantes en 2007.
Samsun foi a antiga colonia grega de Amisos, fundada no século VII a.C.
Xeografía
Samsun está situada entre dous deltas fluviais. Está á final dunha antiga rota que partía de Capadocia. A antiga Amisos estaba no cabo ao noroeste da actual cidade Ao leste de Samsun discorre o río Kızılırmak ("Río Vermello", o Halys da antigüidade), un dos ríos máis longos de Anatolia, cun fértil delta. Ao leste flúe o río Yeşilırmak ("Río Verde", o Iris da antigüidade), co seu delta. miniatura|esquerda|Réplica do transbordador SS Bandırma, que levou a Atatürk de [[Istambul a Samsun, a onde arribou o 19 de maio de 1919, data que tradicionalmente marca o inicio da Guerra da Independencia turca.]]
Historia
Teopompo dixo que fora unha colonia de Mileto. Pero Escimno de Quíos dicía que fora colonia de Focea, fundada contra o ano 559 a.C. É posíbel que nun principio fora milesia e despois fora poboada polos focenses. Chegou a ser a máis próspera de todas as colonias da costa do mar Negro, tras Sinope. No século III a.C. pasou aos reis do Ponto. Mitrídates VI Eupátor agrandouna cun barrio chamado Eupatoria, probabelmente separado do resto da cidade.
Resistiu durante bastante tempo os ataques do exército romano de Lucio Licinio Lúculo no 71 a.C., durante as chamadas guerras Mitridáticas, pero ao final o xeneral romano a ocupou. Farnaces, fillo de Mitrídates, recuperou máis tarde a cidade, pero foi finalmente derrotado por Xulio César na batalla de Zela, converténdoa en cidade libre no ano 47 a.C. Marco Antonio entregouna ao rei Polemón I contra o 36 a.C.
Foi outra vez unha cidade (ignórase se dentro ou fóra do reino), baixo o rei indogrego Estratón II. Despois da batalla de Actium, en 31 a.C., Estratón foi eliminado e volveu ser unha cidade libre, status que conservou durante o Imperio romano. Traxano respectou as súas leis e a cidade pasou a chamarse Pompeiópole, da que descubriron restos arqueolóxicos.
Formou parte do Imperio bizantino até 1204, e despois do convulso período de 1205 en que Nicea e Trebisonda disputaron o Ponto, no 1206 caeu baixo o dominio do Imperio de Trebisonda. En 1277 foi ocupada polos turcománs, baixo os cales a cidade pasou a chamarse Samsun.
Samsun foi a cidade onde Mustafa Kemal iniciou a Guerra de Independencia Turca, o 19 de maio de 1919. O 19 de maio é unha das festividades nacionais turcas.
Gorliz
Gorliz é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 5 515 habitantes (2011).
Marañón
O topónimo Marañón pode referirse:
Amais como apelido pode referirse a:
Santaballa
Co topónimo Santaballa podémonos referir a:
Escudo de Polonia
miniatura|Escudo de Polonia O escudo de Polonia consiste dunha aguia branca coroada sobre un escudón vermello. En Polonia comunmente chámase ao escudo Aguia Branca (en polaco Orzeł Biały), sempre en maiúscula. Cómpre notar que en heráldica non existe a cor branca: cando algo é desa cor dise que é prata, así como non é amarelo senón ouro. De todos os xeitos, a aguia polaca é a única que é recoñecida como branca e non prateada.
Pénsase que é unha aguia de cola branca, aínda que o deseño tan estilizado fai imposible determinar especificamente de que especie de aguia se trata.
Meds
Meds é o quinto álbum da banda inglesa de rock alternativo Placebo. O álbum foi editado na maioría dos países o 13 de marzo de 2006, aínda que apareceu en Australia e Nova Zelandia tres días antes. Anteriormente estiveron dispoñibles copias ilegais en internet, filtradas a partir do día 17 de xaneiro. O álbum vendeu ao redor de 1,1 millóns de copias en todo o mundo.
Escudo de Polonia
Significado
Segundo a lenda, a Aguia Branca orixinouse cando Lech, o fundador mítico de Polonia, viu un niño de aguia branca e, considerándoo un bo augurio, fundou a cidade de Gniezno (gniazdo significa niño). No intre no que a aguia despregou as súas ás e elevouse cara ao ceo, un raio do sol vermello do poñente caeu nas súas ás, de xeto que pareceron douradas; polo demais era enteiramente branca.
Historia
miniatura|150px|Escudo da [[República Popular Polaca (1945-1989)]] Os primeiros rexistros que se teñen da Aguia Branca son os obxectos de ouro atopados polos nazis nun histórico pobo pólaco, Biscupin, durante a ocupación do territorio de Polonia durante a segunda guerra mundial. Tamén son rexistro da mesma as moedas acuñadas durante o reinado do rei Bolesław Chrobry, nese momento como escudo de armas da dinastía Piast. Przemysł II introduciuna como símbolo nacional.
A versión actual da aguia foi instaurada por unha emenda constitucional en 1927. En 1945, o novo goberno comunista eliminou a coroa da cabeza da aguia ao ser un símbolo monárquico e contrario á igualdade que propugnaba o novo Estado socialista. Adicionalmente se substituíron as escarapelas das súas ás por estrelas. En 1990 volveuse a colocar a coroa; a versión actual é basicamente a mesma de 1927, con algúns retoques cosméticos menores.
Damien Magee
Damien Magee, nado o 17 de novembro de 1945 en Belfast, é un británico, expiloto de competición, de Irlanda do Norte. Participou en dous Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, debutou o 8 de xuño de 1975. Non anotou puntos de campionato.
A súa única saída nun Gran Premio do Campionato do Mundo foi en 1975 cando substituíu a Arturo Merzario en Williams para o Gran Premio de Suecia. Ao ano seguinte tratou de cualificar cun Brabham do equipo RAM no Gran Premio de Francia de 1976, pero non o conseguiu.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Nomenclatura binominal
En bioloxía, a nomenclatura binominal (tamén chamada nomenclatura binaria) é un convenio estándar empregado para denominar as diferentes especies de organismos (vivos ou xa extintos). Ás veces faise referencia á nomenclatura binominal como Sistema de Clasificación binominal.
Como suxire a palabra «binominal», o nome científico asignado a unha especie está formado pola combinación de dúas palabras (nomes en latín ou de raíz grecolatina): o nome do xénero e o epíteto ou nome específico. O conxunto de ambos os dous é o nome científico que permite identificar cada especie coma se tivese "nome e apelido".
A nomenclatura binominal é a norma puntual que se aplica á denominación dos taxóns específicos, mais representa só un dos estándares da nomenclatura biolóxica, que se ocupa tamén da denominación formal (científica) de taxóns doutras categorías.
Concepto
O nome de xénero (sempre que non se refira a un taxón monoespecífico) é compartido con outras especies próximas, como exemplo: Homo sapiens e Homo neanderthalensis son especies do mesmo xénero.
O descritor específico (epíteto específico para a botánica, e nome específico para a zooloxía), que funciona como un "adxectivo cualificativo", pode ser un termo común para especies de diferentes xéneros, Por exemplo: Verbena officinalis e Lavandula officinalis son os nomes científicos para dúas plantas diferentes, a verbena e a lavanda respectivamente; aquí, officinalis é un cualificativo que significa "da farmacia ou botica", "de uso medicinal".
Así, o que designa inequivocamente a especie é a combinación das dúas palabras; deste xeito, o nome da especie humana é Homo sapiens e non soamente sapiens. Isto é porque o descritor específico perde o seu significado nominal inequívoco se se escribe só.
Ás veces, a nomenclatura binaria pode xerar nomes con certo carácter descritivo. Como exemplo: Staphylococcus aureus, tería o significado de "grans en acios" (Staphylococcus) e "dourado" (aureus) facendo referencia a que é unha bacteria en cuxos cultiivos se ve microscopicamente a distribución dos cocos en grupos de acios e que macroscopicamente forma colonias amarelentas. Outras veces, o nome científico ten unha correspondencia case idéntica co nome vulgar, por exemplo: Rosa canina para a rosa canina.
Valor e uso da nomenclatura
No contexto científico, a utilidade da fórmula binaria consiste non só en salvar a ambigüidade que se pode presentar ante os diferentes nomes vulgares para un organismo, senón tamén para dar nome a aqueles espécimes que nin sequera teñen un nome común. Tamén permite superar as dificultades comunicacionais en diferentes linguas a partir do recoñecemento universal e dun sistema de nomenclatura estándar.
O valor do sistema de nomenclatura binominal deriva primariamente:
A estabilidade dos nomes periga no intre da resurrección daqueles nomes esquecidos no tempo, os cales poderían reclamar a súa prioridade por seren os primeiros publicados. Nestes casos, con todo, é posible conservar estes nomes (nomina conservanda ou nom.cons.) de acordo aos códigos de nomenclatura en uso. Para a nomenclatura botánica, acéptanse como válidos só aqueles nomes que a partir de 1753 aparezan nunha publicación oficial; tomándose 1753 como data de partida pola primeira publicación linneana (Species Plantarum). Para a zooloxía, a data de partida é 1758.
Historia
A adopción dun sistema de nomenclatura baseado en dous nomes débese ao naturalista e médico sueco Carl von Linné (1707-1778) quen intentou describir a totalidade do mundo natural coñecido dándolle a "cada especie" un nome composto de dúas partes. Con todo, a nomenclatura binominal existiu antes de Linnaeus en formas variadas. Pero é a partir das publicacións linneanas que se comeza a xeneralizar a fórmula binominal para a nomenclatura específica.
Códigos de Nomenclatura
Desde mediados do s. XIX, fíxose cada vez máis notoria a necesidade dun corpo de normas que regrasen a conformación dos nomes científicos. Co correr do tempo, estes canons coñecidos como Códigos de Nomenclatura, ditaron a denominación de:
A composición dos Códigos de Nomenclatura varía dun a outro.
Convenciones sobre a nomenclatura
Existen algúns aspectos universalmente adoptados para a formulación da nomenclatura binaria.
A persoa que describe por primeira vez unha especie (o seu "autor") é a que ten o privilexio de darlle nome. Cando o autor elixe asignar un nome ou epíteto específico derivado dun nome propio, é a título de homenaxe ou recoñecemento, dedicándolla a un colega, amigo ou familiar, en forma latinizada (como por exemplo a Lebre de piornal, chamada Lepus castroviejoi en honor do escritor Xosé María Castroviejo); considérase de mal gusto e signo de egocentrismo que o autor se dedique a especie a si mesmo (por exemplo, Escherichia coli é por Theodor Escherich, e coli significa "intestinal", "do colon"; tamén Rhea darwinii por Charles Darwin). Noutros casos, os nomes elíxense en referencia a caracteres ou propiedades do ser vivo que se nomea, p. ex. en Cistus albidus, o termo albidus (en latín, branco), fai referencia á cor esbrancuxada das follas desa planta; en Lavandula officinalis, o termo officinalis (en latín, usado na officina ou botica) lembra que a planta ten propiedades medicinais.
Xeralmente, á beira do nome binominal consta o apelido do autor (abreviado en botánica) que primeiro publicou oficialmente ese nome. Se a especie en cuestión actualmente pertence a un xénero diferente do orixinal descrito, faise constar o nome do autor orixinal entre parénteses anexado ao nome actual da especie. Ás veces tamén se xunta a data na que se realizou a descrición da especie. Por exemplo o pardal, Passer domesticus (Linnaeus, 1758) orixinalmente descrito como membro do xénero Fringilla.
O nome do xénero (nome xenérico) sempre debe ter a inicial maiúscula, mentres que o epíteto específico non a leva nunca. A norma inclúe a obriga de resaltar o nome, o que en manuscritos e textos mecanografados se fai subliñándoo ( Homo sapiens ), e en textos de imprenta ou de ordenador faise por medio da cursiva (Homo sapiens), aínda que, con menos frecuencia, tamén podería resaltarse en letra grosa (Homo sapiens).
O nome científico dunha especie xeralmente debe escribirse completo cando se emprega por primeira vez nun texto. Pero nas referencias posteriores a especies do mesmo xénero, o nome do xénero pode abreviarse utilizando a inicial en maiúscula seguida dun punto Por exemplo, para citar o morcego pequeno de ferradura no comezo dun texto, escríbase "Rhinolophus hipposideros"; logo a escritura "R. hipposideros" sobrenténdese que é a mesma especie, mais se logo se escribe "R. euryale" debe entenderse que se trata de "Rhinolophus euryale", outra especie. Debe evitarse a abreviatura se pode inducir a engano entre nomes.
Cando se empregan nomes vulgares e científicos, xeralmente estes últimos acompañan aos vulgares entre paréntese. Por exemplo, "A chicoria (Cichorium intybus) pertence á familia..."
Para facer referencia ás especies pertencentes a un xénero (e ás veces a un taxon xenérico particular), a fórmula binominal cambia a: Nome do Xénero spp., por exemplo: Pinus spp. lese como "as especies do xénero Pinus".
Véxase tamén
দ্বিপদী নামকরণ Dunoma nomenklaturo Kaksisanainen nimikkeistö Tatanama biologi Binomiale nomenclatuur
Bandeira de Angola
A bandeira de Angola está dividida horizontalmente en dúas metades, unha franxa superior vermella e unha parte inferior negra. A cor vermella simboliza o sangue caído polo pobo durante a loita pola independencia e o negro simboliza ó continente africano.
O símbolo do centro, en cor amarelo, componse dunha roda dentada entrecruzada cun machete e unha estrela. A roda dentada representa ós traballadores industriais, o machete ós campesiños agricultores, e a estrela o progreso e a solidariedade internacional.
Articulación interparietal
É a articulación que na liña media da calota cranial artella os dous parietais, tamén denominada sutura saxital. Ó igual cá sutura coronal, é inmóbil, sen músculo nin cartilaxe. No punto no que se achega á sutura coronal fórmase o bregma. A unión de ambos ósos permite o peche do teito do cranio.
Bandeira de Angola
Baseada na bandeira do Movemento Popular de Liberación de Angola (MPLA), os símbolos son reminiscencias da fouce e martelo da Bandeira da Unión Soviética.
Nova bandeira proposta
No 2003 propúxose unha nova bandeira nacional para Angola. Está composta por 5 franxas horizontais en tons azul, branco e vermello. As dúas franxas azuis, nos extremos superior e inferior, representan a xustiza, a solidariedade e a liberdade; as dúas franxas en branco, contiguas ás anteriores, simbolizan a paz, a unidade e a harmonía, mentres que a franxa central en vermello representa o sacrificio, a tenacidade e o heroísmo. No centro, sitúase o debuxo dun Sol de 15 raios e tres círculos non concéntricos, similar ós debuxos atopados na cova de Tchitundo-Hulu, na Provincia de Namibe, e que representa o patrimonio cultural angolano.
O 28 de agosto daquel ano foi aprobada pola Comisión Constitucional. Porén, existe un movemento popular en contra desta bandeira, a cal só poderá ser oficializada cando se estableza unha Asemblea Constituínte.
Nirasaki
Nirasaki (韮崎市, にらさきし, Nirasaki-shi) é un concello da prefectura de Yamanashi no Xapón. Está situado ó sueste da rexión de Chūbu e no centro da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 143,73 km² e a poboación de 33.038 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 230 h/km².