cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Louza de Delft
Historia
Moi loxicamente, o primeiro moedas producidas foron decorados con azul decoración de chinoiserie. Non sabemos xeralmente de barro de Delft que estes barro branco decorado con azul, chamado " Azul Delft ". Con todo, hai moitas variedades de barro de cor coa animada policromía. Como o chinés escenas da estrea vai deixar gradualmente substituídos por decoracións de flores e paxaros.
Como consecuencia da explosión dunha polvoreira en 1654, que destruíu varias fábricas de cervexa de Delft, os oleiros aproveitaron a oportunidade para recuperaren algúns destes grandes locais situados preto do centro da cidade. A partir de aquí, a produción chegou a tal nivel que, en 1742, seis muíños de vento da rexión de Delft estaban encargados especialmente da moenda dos óxidos metálicos e os minerais necesarios para a fabricación dos esmaltes de cor, e 17 fábricas lavaban e preparaban as terras ao longo da canle de Rotterdam.
A composición da pasta utilizada polos artesáns de Delft baseábase nunha mestura de catro terras: marga da rexión de Tournai, no Hainaut, en Bélxica; terra de Mühlheim, nas ribeiras do río Ruhr, en Alemaña; e as chamadas "terra negra" e "terra de Delft".
Expulsados por persecucións relixiosas, algúns artesáns de Delft abandoaron os Países Baixos e foron establecerse a Inglaterra, onde continuaron o seu labor producindo unha cerámica coñecida como Delftware. miniatura|Fabricación actual na Royal Delft A fábrica De Koninklijke Porceleyne Fles (ou Royal Delft), fundada en 1653, é a máis antiga das que aínda hoxe manteñen a actividade.
O material interior
O interior das pezas é de cor beixe, ás veces un pouco de rosada. Esta parte non se ve máis que cando a peza de cerámica está rota. Se o interior é dunha tonalidade clara, é porque a terra utilizada ten un baixo contido de óxido de ferro. Neste caso, a manufactura pode ser moi coidada, ata o punto de que algunhas pezas teñen só 3 mm de grosor. Estas pezas finas cócense unha soa vez e deseguido cóbrense cun baño de esmalte. É frecuente que as pezas conserven as marcas dos soportes de terracota en que se apoian durante a súa cocción para evitar que se peguen entre elas.
O brillo e a lisura
O esmalte contén chumbo, estaño calcinado, sal e area. Sobre el engádese unha capa adicional do chamado kwaart, que é unha solución de chumbo que cristaliza logo dunha cocción de arredor de 980 graos. A superficie queda entón lisa e moi endurecida, de maneira que as pezas de Delft non adoitan sufrir escachaduras no seu esmalte
A decoración
miniatura|Dous nenos xogando, como motivo da decoración dun azulexo Os motivos da decoración píntanse con pincel sobre a superficie do esmalte húmido, coa axuda duns patróns perforados sobre os que se esparexe po de carbón, de xeito que queda unha liña punteada que lle serve de guía ao pintor. Os motivos debuxados son habitualmente do mundo vexetal, aínda que ás veces tamén representan escenas da vida no campo, as armas e as divisas dunha familia, ou escenas mariñeiras ou galantes. Coñécense tamén algunhas pezas con fermosas decoracións de trompe-l'œil.
A cor
O azul, na súa amplitude de matices e tonalidades, é unha cor utilizada en todas as pezas. O uso da gama de tons é o que lles dá ás decoracións a sensación de profundidade. Xunto co azul, as outras cores utilizadas son as da porcelana asiática, é dicir, o verde e o vermello.
Tipoloxía das pezas
A produción de louza de Delft divídese en dous tipos : os obxectos e os azulexos.
Azulexos
Estes azulexos miden habitualmente entre 13 e 14 cm de lado, e polo xeral dispoñen de catro pequenos motivos angulares que enmarcan un elemento central: paisaxes, flores, escenas bíblicas, animais, etc.
Un conxunto de azulexos poden tamén formar un conxunto que represente paisaxes máis amplas, escenas cotiás, mariñas ou retratos de personaxes famosos.
Historia
Os primeiros azulexos holandeses foron pintados en policromía en Antuerpen, segundo o estilo da maiólica italiana. Durante o século XVII, baixo a influencia das porcelanas azuis e brancas chegadas da China a través da Compañía Holandesa das Indias Orientais, os azulexos abandonaron a policromía en favor destas dúas cores dominantes.
Moitas residencias principescas e nobiliarias da Europa dos séculos XVII e XVIII conservan aínda hoxe paredes e chans ornamentados con composicións de azulexos de Delft. Os conxuntos máis salientables son o Pazo de Nymphenburg, en Múnic, e o Pazo Menshikov, en San Petersburgo. En Francia pódense admirar os baños do Castelo de Rambouillet e o pavimento do Castelo de Beauregard, no departamento de Loir e Cher.
O primeiro edificio que Luís XIV de Francia mandou construír na contorna de Versalles cubriuse con azulexo de Delft, e chamouse o "Trianón de Porcelana".
No Surprises
"No Surprises" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Radiohead. Foi publicada o 12 de xaneiro de 1998 como terceiro e último sinxelo do seu álbum OK Computer. Estivo acompañada por un vídeo musical realizado nunha única toma, onde pode verse á cabeza do vocalista Thom Yorke nunha burbulla de plástico enhéndose de auga. O sinxelo chegou ao número 4 no Reino Unido, e en outubro do ano 2011 a revista NME situouna no posto 107 da lista das "150 mellores cancións dos últimos 15 anos".
Aparece no episodio "Broken" da serie de televisión House, cando o doutor House estaba en rehabilitación, e tamén nun capítulo da serie The Royle Family.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Thom Yorke, Jonny Greenwood, Ed O'Brien, Colin Greenwood e Phil Selway.
Buffalo Bills
Os Buffalo Bills son un equipo profesional de fútbol americano que compite con base na cidade de Buffalo, Nova York. Forman parte da National Football League (NFL) como membro da American Football Conference (NFC) na súa División Leste. O equipo xoga os seus partidos como local no New Era Field, situado na localidade de Orchard Park. Os Bills son o único equipo da NFL que xoga os seus partidos como local no Estado de Nova York, xa que os New York Giants e os New York Jets exercen como locais no MetLife Stadium, situado en East Rutherford, Nova Jersey.
Historia
Foi fundado en 1959, aínda que ata 1960 non comezou a competir na American Football League, competición na que xogou ata a súa fusión definitiva coa National Football League, pasando a competir na actual competición xurdida desta fusión.
1 de xullo
O 1 de xullo é o 182º día do ano do calendario gregoriano e o 183º nos anos bisestos. Quedan 183 días para finalizar o ano.
Buffalo Bills
Historia
Ao longo da súa historia conseguiu dous títulos de liga, ámbolos dous competindo na AFL (o primeiro en 1964 e o segundo en 1965) e proclamouse campión de conferencia e división en varias ocasións, chegando a ser campión de conferencia en catro tempadas consecutivas nos anos '90 e outras catro veces de división entre os últimos dous anos dos '80 e os primeiros dos '90.
1 de xullo
Nacementos
miniatura|150px|dereita|Salgueiro Maia.
Buffalo Bills
Historia
Malia ter xogado os play-offs en numerosas ocasións nas décadas dos '80 e dos '90, non conseguiu alzarse co campionato en ningunha ocasión, dende o troco de século os Bills non conseguiron clasificarse para os play-offs.
1 de xullo
Mortes
miniatura|150px| Nikolai Basov.
Outros
Os 366 días do ano
Louredo, O Pao, Gomesende
Louredo (do latín lauretum, de laurum máis o sufixo abundancia etum, 'lugar onde hai loureiro'; fitotopónimo) é un lugar da parroquia do Pao no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE.
Victoriano García Martí
Victoriano García Martí, nado na Pobra do Caramiñal en 1881 e finado en Santiago de Compostela o 7 de xullo de 1966, foi un sociólogo e escritor galego en lingua castelá.
Traxectoria
Descendente de cataláns afincados en Galicia e fillo de médico, fixo prácticas no despacho de Eduardo Dato, licenciándose en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e doutoradose en Madrid. Obtivo unha pensión para realizar estudos de socioloxía na Universidade da Sorbona con Émile Durkheim e Henri Bergson. En París relacionouse con mademoiselle Lutoslawsky e Sofía Casanova. Dedicouse á actividade xornalística, comezando a publicar as súas obras. Colaborou en El Liberal co pseudónimo El Duque de Él e noutros xornais como Noticiero de Vigo, Eco de Galicia, Ultreya, Lar, Airiños, Galicia en Madrid, Mundo Gallego, Alfar e Boletín da Real Academia Galega. En 1965 foi nomeado membro correspondente da Real Academia Española e tamén foi correspondente e membro de honra da Real Academia Galega. 220px|dereita Pouco antes de morrer residiu en Santiago de Compostela e na Pobra do Caramiñal.
Obra
Selección:
Narrativa
miniatura|Don Severo Carballo, ed. de 1991.
Portoareoso, Muimenta, Cospeito
Portoareoso é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 15 habitantes (4 homes e 11 mulleres).
Pretty Penny
"Pretty Penny" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editada en 1995 como sinxelo promocional do seu álbum Purple.
Castromiñán, Sardiñeiro, Fisterra
Castromiñán é un lugar da parroquia de Sardiñeiro, no concello coruñés de Fisterra. Segundo o INE do 2018 tiña 26 habitantes (15 homes e 11 mulleres).
Moi preto da aldea, na costa, atópase o castro costeiro de Castromiñán.
Por este lugar pasa a 8ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Gemini 9A
Gemini 9A foi a sétima misión tripulada do programa Gemini. A tripulación estaba formada por Thomas P. Stafford e Eugene A. Cernan, sendo a tripulación de apoio James A. Lovell e Edwin E. Aldrin. A tripulación orixinal da Gemini 9A eran Elliot M. See e Charles M. Bassett II, que faceleceron nun accidente aéreo o 28 de febreiro de 1966, e facendo que Stafford e Cernan, orixinalmente tripulación de apoio, pasasen a ser a tripulación principal.
Desenvolvemento da misión
A misión orixinal (Gemini 9) debería ter sido lanzada o 17 de maio, pero o lanzamento do vehículo non tripulado que debería servir como obxectivo para a misión fallou, co que a data para o lanzamento se pospuxo. Finalmente, a misión, denominada agora Gemini 9A, foi lanzada o 3 de xuño de 1966 ás 13:39:33,335 UTC (8:39:33 EST) desde o Complexo 19 de Cabo Cañaveral e insertada nunha órbita inicial de 158,8 km de perixeo e 266,9 km de apoxeo. Tras tres órbitas a cápsula encontrouse co ATDA (Augmented Target Docking Adapter), que por un problema mecánico aínda tiña a cofia acoplada, impedindo o atraque da Gemini 9A. Os plans da misión cambiaron para, en lugar do acoplamento, facer exercicios de cita espacial co ATDA. O primeiro exercicio, sen radar e unicamente mediante navegación óptica, finalizou ás 15:15. O segundo simulou a cita dun futuro módulo de mando Apolo cun hipotético módulo lunar tras a cancelación da aluaxe, e foi completada ás 6:21 do 4 de xuño. A Gemini 9A separouse definitivamente do ATDA ás 7:38, e o paseo espacial planeado para ese día foi posposto debido ó cansazo da tripulación. O 5 de xuño ás 10:02 EST, a cabina foi despresurizada como preparación para o paseo espacial. Cernan saeu ás 19:19, atado por un umbilical de 8 metros de longo que lle proporcionaba osíxeno. miniatura|O ATDA visto desde a Gemini 9A. Nótese a [[Cofia (astronáutica)|cofia sen exectar nun dos extremos.]] Unha vez fóra, recolleu o detector de micrometeoritos situado nun lateral da cápsula e moveuse arredor da mesma, informando de dificultades para moverse e orientarse. Cernan sacou fotos da cápsula Gemini flotando desde o extremo do umbilical. Logo regresou ata a parte posterior da cápsula, onde se atopaba a Astronaut Maneuvering Unit (AMU), un sistema de manobra para astronautas durante paseos espaciais e que debía probar. O exercicio consistía en desconectarse da subministración de osíxeno do umbilical para poñerse a AMU (aínda que seguiría unido á cápsula por un cable) e usar a súa reserva de osíxeno e afastarse 45 metros da cápsula. A tarefa de poñerse a AMU durou máis do previsto e requiriu un esforzo adicional por parte de Cernan, sobrecargando o seu sistema de soporte vital e empañando o seu visor, o que limitaba a súa visión. Ademais atopouse que a radio da AMU tiña problemas, co que Stafford ordenou a Cernan que volvese á cabina da cápsula, finalizando o paseo espacial ás 12:10, que cunha duración de 2 horas e 8 minutos foi o paseo máis longo ata o momento.
Os retrofoguetes foron encendidos na órbita número 45, ás 8:26:17 EST do día 6 de xuño. A cápsula amarou ás 9:00:23 EST no océano Atlántico occidental, a 0,7 km do punto planeado e a 27,87° N e 75,00° O. O tempo total de misión foi de 72 horas, 20 minutos e 50 segundos. A tripulación foi recollida polo U.S.S. Wasp ás 9:52 EST.
La Tribuna. Cadernos de estudios da Casa Museo Emilia Pardo Bazán
'La Tribuna. Cadernos de estudios da Casa Museo Emilia Pardo Bazán' é un anuario editado pola Casa Museo Emilia Pardo Bazán, dependente da Real Academia Galega. Publicado na Coruña desde 2003.
Descrición
A publicación adícase á figura da escritora Emilia Pardo Bazán e toma o nome da súa novela La Tribuna (1883). Dirixida primeiramente por José María Paz Gago, despois por Xosé Ramón Barreiro e tralo seu pasamento por Marilar Aleixandre, está escrita en castelán e galego e, amais dos artigos, contén numerosas ilustracións.
Números
Núm. 1. Ano 2003, dirixido por J. M. Paz Gago (299 páxinas) Núm. 2. 2004 (474 p.) Núm. 3. 2005 (352 p.) Núm. 4. 2006 (518 p.) Núm. 5. 2007 (584 p.) Núm. 6. 2008 (534 p.) Núm. 7. 2009, dirixido por X. R. Barreiro (564 p.) Núm. 8. 2010 / 2011 (330 p.) Núm. 9. 2013 (432 p.) Núm. 10. 2015 (194 p.) Núm. 11. 2016 (170 p.) Núm. 12. 2017 (344 p.) Núm. 13. 2018 (254 p.) Núm. 14. 2019 (135 p.) Núm. 15. 2020 (178 p.)
Nó de cistina
O nó de cistina é un motivo estrutural presente nalgunhas proteínas que contén tres pontes disulfuro (formadas por parellas de moléculas do aminoácido cisteína). As seccións do polipéptido que aparecen entre dúas delas forman un bucle a través do cal pasa unha terceira ponte disulfuro, formando unha subestrutura rotaxano. Aparece en moitas proteínas de moitas especies e proporciona unha considerable estabilidade estrutural. Hai tres tipos de nó de cistina, que se diferencian na topoloxía dos enlaces disulfuro, que son:
O nó de cistina de factor de crecemento (GFCK) descubriuse primeiro na estrutura do factor de crecemento dos nervios, e foi resolto por cristalografía de raios X e publicado en 1991 por Tom Blundell. Todas as estruturas de GFCK que se determinaron son diméricas, pero os seus modos de dimerización en diferentes clases son distintos.
El guardián invisible (filme)
A súa secuela, Legado en los huesos, estreouse o 5 de decembro de 2019.
María Vilas
O nome María Vilas pode referirse a:
Capacidade calorífica
A capacidade calorífica dun corpo é o cociente entre a cantidade de enerxía calorífica transferida a un corpo ou sistema nun proceso calquera e o cambio de temperatura que experimenta. Nunha forma menos formal podemos dicir que é a enerxía necesaria para aumentar 1 K a temperatura dunha determinada cantidade dunha substancia, (usando o SI). Indica a maior ou menor dificultade que presenta dito corpo para experimentar cambios de temperatura cando se lle subministra calor, e pode interpretarse como unha medida da inercia térmica.
É unha propiedade extensiva, xa que a súa magnitude depende non só da substancia, senón tamén da cantidade de materia do corpo ou sistema; por iso, é característica dun corpo ou sistema particular. Por exemplo, a capacidade calorífica da auga dunha piscina olímpica será maior que a dun vaso de auga. En xeral, a capacidade calorífica depende, ademais, da temperatura e da presión.
A capacidade calorífica non debe ser confundida coa capacidade calorífica específica ou calor específica, a cal é a propiedade intensiva que se refire á capacidade dun corpo "para almacenar calor", e que é o cociente entre a capacidade calorífica e a masa do obxecto. A calor específica é unha propiedade característica das substancias e depende das mesmas variábeis que a capacidade calorífica.
Medida da capacidade calorífica
Onde: Mídese en unidades do SI joule/K (ou tamén en cal/°C).
A capacidade calorífica (C) dun sistema físico depende da cantidade de substancia ou masa de dito sistema. Para un sistema formado por unha soa substancia homoxénea defínese ademais a calor específica ou capacidade calorífica específica, c, a partir da relación:
Onde: Das anteriores relacións e fácil inferir que ao aumentar a masa dunha substancia, aumenta a súa capacidade calorífica xa que aumenta a inercia térmica e, con iso, aumenta a dificultade da substancia para variar a súa temperatura. Un exemplo disto pódese apreciar nas cidades costeiras onde o mar actúa como un gran termóstato regulando as variacións de temperatura.
Capacidades caloríficas de sólidos e gases
A capacidade calorífica dos sólidos e gases depende, de acordo co teorema de equipartición da enerxía, do número de graos de liberdade que ten unha molécula, como se explicará a continuación.
Gases monoatómicos
Un gas monoatómico como, por exemplo, son os gases nobres, ten moléculas formadas por un só átomo. Iso fai que a enerxía de rotación, ao ser a molécula case puntual, poida desprezarse. Así, nos gases monoatómicos a enerxía total está practicamente toda en forma de enerxía cinética de translación. Como o espazo é tridimensional e existen tres graos de liberdade de translación iso conduce, de acordo co teorema de equipartición, a que a enerxía interna total, U, dun gas ideal monoatómico e a súa capacidade calorífica CV veñan dadas por:
Onde T é a temperatura absoluta, N é o número de moléculas de gas dentro do sistema que estudamos, n o número de moles, k a constante de Boltzmann e R a constante universal dos gases ideais. Así a calor específica molar dun gas ideal monoatómico é simplemente cv = 3R/2 ou cp = 5R/2. Os gases monoatómicos reais tamén cumpren as anteriores igualdades, aínda que de modo aproximado.
Gases diatómicos
Nun gas diatómico a enerxía total pode encontrarse en forma de enerxía cinética de translación e tamén en forma de enerxía cinética de rotación; iso fai que os gases diatómicos poidan almacenar máis enerxía a unha temperatura dada que os monoatómocos. A temperaturas próximas á temperatura ambiente, a enerxía interna e a capacidade calorífica veñen dadas por:
Para temperaturas extremadamente altas, a enerxía de vibración dos enlaces empeza a ser importante e os gases diatómicos desvíanse algo das anteriores condicións. A temperaturas aínda máis altas, a contribución do movemento térmico dos electróns produce desviacións adicionais. Porén, todos os gases reais como o hidróxeno (H2), o oxíxeno (O2), o nitróxeno (N2) ou o monóxido de carbono (CO), cumpren a temperaturas ambiente moderadas as anteriores relacións. Por tanto, estes gases teñen calores específicas ou capacidades caloríficas molares próximos a cv = 5R/2.
Gases poliatómicos
O teorema de equipartición para gases poliatómicos suxire que os gases poliatómicos que teñen enlaces "brandos" ou flexíbeis e que vibran con facilidade con q frecuencias, deberían ter unha capacidade calorífica molar dada por:
Onde r mide os graos de liberdade rotacionais (r = 1 para moléculas lineais, r = 2 para moléculas planas e r = 3 para moléculas tridimensionais). Porén, estas predicións non se cumpren a temperatura ambiente. A capacidade calorífica molar aumenta moderadamente a medida que aumenta a temperatura. Isto débese a efectos cuánticos que fan que os modos de vibración estean cuantizados e só estean accesíbeis a medida que aumenta a temperatura, e a expresión (*) só pode ser un límite a moi altas temperaturas. Porén, antes de chegar a temperaturas onde esa expresión sexa un límite razoábel moitas moléculas rompen por efecto da temperatura, non chegando nunca ao anterior límite. Un tratamento rigoroso da capacidade calorífica require por tanto o uso da mecánica cuántica, en particular da mecánica estatística de tipo cuántico.
Sólidos cristalinos
miniatura|300px|Representación da capacidade calorífica adimensional dividida por tres, en función da temperatura, segundo o modelo de Debye e o primeiro modelo de Einstein. O eixe de ordenadas correspóndese coa temperatura dividida pola temperatura de Debye. Nótese que a capacidade calorífica adimensional é cero no cero absoluto de temperatura e aumenta até o valor 3 cando a temperatura aumenta moi por riba da temperatura de Debye. A liña vermella de puntos representa o límite clásico dado pola [[lei de Dulong e Petit.]]
De feito, para sólidos e líquidos a baixas temperaturas, e nalgúns casos a temperatura ambiente, a expresión (*) dada polo teorema de equipartición da enerxía dá aínda peores resultados que para os gases poliatómicos complicados. Así, é necesario abandonar a mecánica estatística clásica e estudar o problema desde o punto de vista cuántico.
Einstein foi o primeiro que propuxo unha teoría que predicía razoabelmente a evolución da capacidade calorífica dos sólidos nun rango amplo de temperaturas, que era cualitativamente correcta. Máis tarde Debye propuxo unha mellora que facía a teoría cuantitativamente correcta e, ulteriormente, esta teoría foi aínda mellorada por Blackman e outros.
A teoría de Einstein predí que a capacidade calorífica molar dun sólido debe variar de acordo coa expresión:
Onde θE é un parámetro propio de cada sólido chamado temperatura característica de Einstein do sólido. Esta ecuación predicía o comportamento correcto a altas temperaturas:
A corrección de Debye tiña en conta, ademais dos efectos cuánticos, a distribución de frecuencias dos diversos modos de vibración (Einstein supuxera para simplificar que todas as moléculas estaban vibrando ao redor da mesma frecuencia fundamental); con esa innovación, Debye chegou á expresión, algo máis complicada, seguinte:
Esta expresión coincide coa de Einstein e a regra de Dulong e Petit a altas temperaturas, e a baixas temperatura explica o comportamento proporcional T3 observado:
Esta última expresión chámase lei T3 de Debye.
Calor específica e capacidade calorífica dalgúns materiais
Na táboa pódese ver que, dos materiais comúns, posúen unha gran capacidade calorífica a auga, a terra ou o solo seco compactado (adobe), e pedras densas como o granito, xunto aos metais como o aceiro. Estes encóntranse entre as 500 e as 1000 kcal/m³ °C.
Despois encóntrase outro grupo que vai de 300 a 500 kcal/m³ °C, entre os que están a maioría dos materiais usuais na construción actual, como o ladrillo, o formigón, as madeiras, os taboleiros de xeso e as areíscas.
Nun último grupo (de 3 a 35 kcal/m³ °C) vemos aos illantes térmicos, como a la de vidro, as las minerais, o polistireno expandido e o poliuretano expandido que, pola súa baixa densidade (debido a que conteñen moito aire) posúen unha capacidade calorífica moi baixa, pero serven como illantes térmicos.
Un caso especial é o aire (0,29 kcal/m³·K; 1,214 J/m³·K), que serve como un medio para transportar a calor nos sistemas pasivos, pero non para almacenar calor no seu interior.
A Ferrería, O Araño, Rianxo
A Ferrería é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Lemming
O lemming é un grupo de mamíferos pertencente á orde dos roedores do que hai varias especies.
A Aguieira, Nebra, Porto do Son
A Agueira é un lugar da parroquia de Nebra no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Lemming
Características
Trátase dun roedor cunha lonxitude duns 13-15 centímetros e un peso que oscila entre os 35 e 100 gramos. O pelame é pardo avermellado, nalgúns ocasións con tons amarelos e con manchas negras. Ditas manchas varían moito entre individuos, dando lugar a individuos moi diferentes entre si. As orellas e rabo son moi curtos. É unha especie pouco sociable e de vida principalmente nocturna. Non hiberna.
Alimentación
Aliméntase de musgo, bagas, cortiza, raíces e follas do chan.
Distribución e hábitat
Presente no norte de Escandinavia. Habita en zonas con presenza de pozas e formacións de bidueiros e matogueiras diversas. Tamén é frecuente na tundra montañosa.
Crónica de Sampiro
A Crónica de Sampiro é un texto escrito en latín polo bispo de Astorga, Sampiro, a comezos do século XI. O texto abrangue dende o ano 866 até o 999, é dicir, os últimos anos do reinado de Afonso III de Asturias e os dos seus sucesores até Afonso V.
O texto ten importancia debido a que a Crónica albeldense remata o seu relato no ano 883.
Mariz, O Pao, Gomesende
Mariz é un lugar da parroquia do Pao no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 4 mulleres.
Priaranza
Priaranza (oficialmente e en castelán, Priaranza del Bierzo) é un concello da provincia de León que cobre unha superficie de 33,69 km², na que vivían 828 habitantes no ano 2012, cunha densidade de poboación de 24,58 hab./km².
Xeografía
O concello de Priaranza do Bierzo está integrado polas parroquias de Cornatelo, Ferradillo, Paradela de Muces, Priaranza, Rioferreiros, Santalla do Bierzo, A Vilavella e Villalibre de la Jurisdicción.
Lingua
O concello de Priaranza atópase nos lindeiros lingüísticos tradicionais entre o galego e o leonés. No concello, fálanse tres linguas: castelán, galego e leonés. As poboacións de Priaranza que pertencen ao ámbito lingüístico galego-berciano son: Paradela de Muces, Rioferreiros, Santalla do Bierzo e A Vilavella.
Patrimonio
250px|miniatura|Castelo de Cornatelo.
O castelo de Cornatelo é unha fortificación de orixe medieval. Nel o escritor romántico Enrique Gil y Carrasco sitou a novela El Señor de Bembibre.
O 2 de febreiro celébrase a festa das Candelas, e o 6 de agosto o San Salvador, cun desfile de carrozas.
Higinio Cambeses
Higinio Cambeses Carrera, nado en Antas (A Lama) en 1900 e finado en Pontevedra o 19 de febreiro de 1949, foi un director de banda e compositor galego.
Traxectoria
miniatura|Banda municipal de Ordes coa súa directiva en 1932. Higinio Cambeses no centro da segunda fila. Como compositor escribiu máis de duascentas pezas, entre as que salientan A noite do Santo Cristo, Una vez en La Habana, Nosa Terra, ¡Adiós, para siempre!, Zumba Loureiro, ¡Ard’o eixo carballeira!, Cantigas d'a ría, E si mo deches foy no muiño, Flores de la calle ou Una tarde en Zaragoza.
Cancro de estómago
O cancro de estómago ou cancro gástrico é un tipo de crecemento celular maligno producido con capacidade de invasión e destrución doutros tecidos e órganos, en particular o esófago e o intestino delgado, causando cerca dun millón de mortes no mundo anualmente. Nas formas metastásicas, as células tumorais poden infiltrar os vasos linfáticos dos tecidos, diseminarse aos ganglios linfáticos e, superando esta barreira, penetrar na circulación sanguínea, despois do cal queda aberto virtualmente o camiño a calquera órgano do corpo.
Incidencia
A pesar da diminución da incidencia do carcinoma nos últimos anos, esta enfermidade aínda é a causa de morte máis común por cancro en todo o mundo. A incidencia é moi variable por países. Por exemplo, nos Estados Unidos de América preséntase unha incidencia de 11,1, en Inglaterra de 22,1 e no Xapón de 100,2 por 100.000 habitantes. O que demostra a gran variabilidade que existe entre distintas rexións. A nivel mundial é a cuarta causa de casos novos de cancro por ano segundo un estudo do ano 2000, con 945.000 casos novos. O feito de que as poboacións que migran dun país con alta incidencia a outro onde é baixa mostren a partir da segunda xeración, un descenso significativo de casos de cancro gástrico suxire que a causa pode ser ambiental, e que existe un factor causal nos hábitos alimenticios. A pesar de que as diferenzas internacionais na incidencia son moi pronunciadas, as variacións con respecto ao sexo son escasas, pero é dúas veces máis frecuente en homes que en mulleres. A maior incidencia por idade encóntrase entre os 50 e 70 anos, cunha incidencia máxima arredor dos 60 anos, sendo infrecuente antes dos 30 anos. Petterson en 1987 nun estudo retrospectivo demostrou un incremento na incidencia de carcinomas da rexión do cardias. Por outra parte ; Meyer no mesmo ano publicou un descenso dos carcinomas da rexión antral. En Latinoamérica, Chile e Costa Rica destacan pola súa mortalidade de máis de 40 por 100.000 habitantes.
Síntomas
O cancro de estómago pode ser difícil de detectar nos seus inicios xa que acotío non presenta síntomas, e en moitos casos, o cancro xa está estendido cando se encontra. Cando ocorren os síntomas, son a miúdo tan discretos que a persoa non se preocupa por eles. Pode causar os seguintes efectos: Calquera destes síntomas pode ser causado polo cancro ou por outros problemas de saúde menos serios, tales como un virus que afecta ao estómago ou unha úlcera. Polo tanto, soamente un médico pode determinar a causa real. Se unha persoa ten calquera destes síntomas debe visitar un profesional da medicina. Despois, este médico, pode enviar ao paciente a un especialista en problemas dixestivos. Será este último, o gastroenterólogo, quen diagnisticará e determinará exactamente o diagnóstico correcto.
Eddie Irvine
Edmund "Eddie" Irvine, Jr. (nado o 10 de novembro de 1965) é un piloto de carreiras retirado británico de Irlanda do Norte. Foi o subcampión na tempada de pilotando para Ferrari.
Irvine foi influenciado polos seus pais para participar nas carreiras de coches. Comezou a súa carreira á idade de dezasete anos cando participou no Campionato de Fórmula Ford logrando pronto o éxito, antes de pasar aos campionatos de Fórmula Tres e á Fórmula 3000. A primeira vez que pilotou un Fórmula Un foi co equipo Jordan en, onde alcanzou temperá notoriedade pola súa participación en incidentes múltiples ocasións durante a súa carreira. Conseguiu o seu primeiro podio en antes de trasladarse a Ferrari en.
A súa tempada máis exitosa foi en cando logrou catro vitorias e desafiou ao piloto de McLaren Mika Häkkinen para o Campionato Mundial, terminando en segundo lugar. Trasladouse a Jaguar en e soportou os malos resultados, pero logrou facerse co primeiro podio para o seu equipo en  e logrou outro podio en. Irvine deixou Jaguar debido ás friccións dentro do seu equipo e anunciou a súa retirada do automobilismo de competición cando non conseguiu un asento para a tempada.
Desde que abandonou os deportes de motor, Irvine converteuse nunha personalidade dos medios en Gran Bretaña. Tamén vinculóuselle coa adquisición dos equipos Jordan e Minardi en, aínda que as conversacións non chegaron a nada. Irvine tamén ampliou os seus intereses ao mercado inmobiliario, acumulando un bo investimento durante a súa carreira deportiva.
Primeiros anos e carreira
Irvine naceu o 10 de novembro de 1965, en Newtownards, Condado de Down en Irlanda do Norte, fillo de Edmund e Kathleen. Pasou a súa infancia na vila de Conlig. Ten unha irmá máis vella, Sonia, que actuou como fisioterapeuta de Irvine ata 1999. Cursou estudos na escola secundaria de Regent House, sen sobresaír nunca nos resultados. O seu primeiro contacto co automobilismo foi cando a súa familia estando de vacacións asistiu ao Gran Premio do Reino Unido. O seu pai tamén correu en monoprazas por diversión. Irvine expresou inicialmente interese nas motocicletas pero o seu pai pensaba que eran demasiado perigosas. Irvine traballou sen remuneración na chatarrería da súa familia, a cambio de que o seu pai financiara a súa paixón polas carreiras.. Máis tarde apareceu John Watson como o heroe da súa infancia.
Irvine comezou a competir cos coches de carreiras en 1983, animado polo seu pai; Inicialmente interesouse polas carreiras de motos, pero os seus pais pensaron que o deporte era demasiado perigoso e así se viu obrigado a participar na Fórmula Ford. Logo de participar nalgunhas carreiras, en 1984 gañou a súa primeira carreira en Brands Hatch, motivo polo que tamén gañou o premio ao mellor piloto. En 1987, asinou un contrato co equipo Van Diemen e nese ano amañouse para gañar o título da categoría, a Formula Ford Festival e a serie RAC Formula Ford.
Ao final da tempada, participou, durante o inverno, nunha proba organizada por Marlboro no que o gañador obtería un lugar na Fórmula 3 británica; Irvine marcou o mellor tempo e asegurouse a participación na serie do campionato antes mencionado. Durante esa tempada non logrou ningún éxito e terminou no quinto lugar. Tamén participou no Gran Premio de Macau, que forma parte do calendario da liga de Fórmula Tres, en substitución do pole position, pero non gañou a carreira. Grazas a Marlboro tamén puido participar, ao ano seguinte, no campionato de F3000 co equipo de Pacific Racing. Flanqueado por JJ Lehto, considerado entón unha nova promesa do automobilismo, logrou terminar na novena posición por diante do seu compañeiro de equipo, 13º.
En 1990 asinou un contrato para competir na Fórmula 3000 co equipo Jordan. Durante a tempada, obtivo unha vitoria en Alemaña e terminou a tempada en terceiro lugar, con mellores resultados que os seus compañeiros de equipo Heinz-Harald Frentzen e Emanuele Naspetti. A finais de ano, participou de novo no Gran Premio de Macau e na Copa Fuji F3, terminando no podio nas dúas carreiras. O final da tempada coincidiu, con todo, co fin da relación co equipo e Irvine trasladouse ao Xapón para competir na Fórmula Nippon. Durante 1991, Irvine correu para Cerumo Racing onde logrou unha vitoria anotou 17 puntos para terminar sétimo no campionato de pilotos.
Irvine participou por primeira vez nas 24 Horas de Le Mans en 1992 co equipo SARD pilotando un automóbil Toyota Grupo C xunto con Roland Ratzenberger e Eje Elgh. O equipo acabou noveno na xeral e ocupou o segundo lugar na clase Grupo C.
1993
Irvine entrou na Fórmula Un, a categoría máis alta das carreiras de circuíto, co equipo Jordan, como compañeiro de equipo de Rubens Barrichello. Facendo o seu debut no Gran Premio do Xapón, Irvine terminou nos puntos no sexto lugar. De inmediato alcanzou a fama ao impedir adiantar ao piloto de McLaren Ayrton Senna durante varias voltas. Logo da carreira, Senna entrou na casa rodante de Jordan e golpeou na cara a Irvine. Irvine retirouse no final da carreira en Australia, cando sufriu un accidente. Na xeral, Irvine acabou 22º no campionato de pilotos logrando un punto.
1994
Irvine continuou en Jordan na tempada de novo acompañando a Barrichello. Na primeira rolda en Brasil, Irvine estivo involucrado nun choque en cadea de catro coches. Máis tarde recibiu unha sanción dunha carreira e unha multa de 10,000 $. Irvine recorreu a decisión da FIA, que decidiu rexeitar o recurso o 6 de abril e aumentou a pena a unha prohibición de tres carreiras. O seu asento foi ocupado por Aguri Suzuki no seguinte Gran Premio do Pacífico e Andrea de Cesaris para as carreiras en San Marino e Mónaco. Irvine volveu no Gran Premio español no que anotou os seus primeiros puntos da tempada co sexto lugar, logo sufriu retiradas consecutivas nas cinco carreiras seguintes. Non foi capaz de terminar o Gran Premio de Bélxica debido a unha falla no alternador, malia que se clasificou 13º debido a completar máis do 90% da distancia da carreira, non terminou a carreira celebrada en Italia debido a un fallo de motor e máis tarde foi suspendido por tres carreiras por un incidente na primeira volta co piloto de Lotus Johnny Herbert durante a carreira.
Irvine tivo unha polémica adicional durante a primeira sesión de clasificación do Gran Premio de Portugal cando lle pegou ao piloto de Williams Damon Hill. Irvine foi advertido de que se volvía a provocar un incidente similar vería revogada a súa Súper Licenza terminou sétimo na carreira e logrou puntuar consecutivamente na seguintes dúas carreiras, foi cuarto no Gran Premio de Europa e quinto no Gran Premio do Xapón. Irvine retirouse da última carreira da tempada en Australia logo de trompear. Terminou o ano 16º no campionato de pilotos, con 6 puntos. Fóra da Fórmula Un, Irvine participou na súa terceira carreira consecutiva nas 24 Horas de Le Mans pilotando para ADRS xunto con Mauro Martini e Jeff Krosnoff. O equipo terminou segundo na xeral e levouse a vitoria na clase LMP1 / C90 lideraron durante 90 minutos e víronse obrigados a reducir a velocidade debido a un problema na caixa de cambios.
1995
miniatura| right | Irvine pilotando para Jordan no [[Gran Premio do Reino Unido de 1995]] Irvine continuou en Jordan en de novo xunto a Barrichello. Soportou un mal comezo: Irvine viuse obrigado a retirarse na primeira carreira celebrada en Brasil debido a un problema na caixa de cambios, e na seguinte carreira en Arxentina, entrou en contacto co pneumático traseiro esquerdo do piloto de McLaren Mika Häkkinen e retirouse cun fallo de motor logo de seis voltas. Terminou oitavo no GP de San Marino e logrou os seus primeiros puntos ao alzarse coa quinta posición en España. Logo de retirarse do Gran Premio de Mónaco, Irvine conseguiu o primeiro podio da súa carreira na Fórmula Un co terceiro posto en Canadá. Malia este éxito, Irvine non anotou puntos nas seguintes sete carreiras. No Gran Premio de Bélxica, o coche de Irvine incendiouse durante unha parada en boxes cando a válvula de combustible atascouse aberta e viuse obrigado a retirarse.
Na semana antes do Gran Premio de Europa, Jordan anunciou que Irvine siguiría por dous anos máis. Con todo, Ferrari anunciou que contratara a Irvine, e que sería o compañeiro de equipo de Michael Schumacher para 1996. Tivo un bo resultado na carreira terminando sexto, malia que terminou fóra dos puntos no Gran Premio do Pacífico. Irvine anotou os seus últimos puntos da tempada cun quinto lugar no Xapón e terminou a tempada cunha retirada debido á presión dos pneumáticos en Australia. Terminou 12º no campionato de pilotos con 10 puntos.
1996
miniatura| right | Irvine pilotando para Ferrari no [[Gran Premio de San Marino de 1996]] Na primeira carreira en Australia, Irvine logrou a terceira posición; na seguinte rolda disputada no Brasil, terminou fóra dos puntos en sétima posición e quedou en quinto lugar en Arxentina. No Gran Premio de Europa, tivo problemas co manexo do seu coche e viuse involucrado nun incidente con Olivier Panis obrigando aos dous pilotos a retirarse. Irvine logrou o cuarto lugar no GP de San Marino. Con todo, Irvine soportou a falta de fiabilidade do seu coche e viuse obrigado a retirarse nas seguintes oito carreiras consecutivas, xa fora por verse involucrado en incidentes ou por problemas co seu coche. A racha terminou cando Irvine acabou quinto no Gran Premio de Portugal malia que sufriu outra retirada na carreira de peche de tempada en Xapón. Irvine terminou décimo no campionato de pilotos con 11 puntos.
1997
A primeira carreira da tempada en Australia viu a Irvine involucrado nun accidente co piloto de Williams Jacques Villeneuve. O incidente creou polémica, xa que provocou un distanciamento con Irvine que se prolongou durante toda a tempada. Irvine logrou o 16º posto na seguinte carreira celebrada no Brasil, logo de atopar o seu coche difícil de conducir, e acadaría o segundo posto en Arxentina dúas semanas máis tarde, onde Irvine desafiou a Villeneuve pola vitoria que sufría unha doencia estomacal e tiña problemas de freos no seu coche. O resultado terminou coa demanda da prensa italiana para que Irvine fora despedido. Mantivo a súa forma logrando dous terceiros postos consecutivos nas dúas carreiras seguintes. Isto viuse interrompido cando Irvine retirouse do Gran Premio español onde cosechou críticas por parte de Panis e Jean Alesi.
Na seguinte carreira celebrada no Canadá Irvine estivo involucrado nun incidente xunto ao piloto de McLaren Mika Häkkinen na primeira volta. Amañouse para recuperarse e lograr un novo podio en Francia, a partir deste momento a forma de Irvine desplomouse e terminou fóra dos puntos nas seguintes sete carreiras. Durante o verán, anunciouse que Irvine permanecería en Ferrari para. A súa racha de malos resultados terminou cun terceiro posto no Gran Premio do Xapón, e concluíu a tempada cun quinto lugar no Gran Premio de Europa. Irvine terminou sétimo no campionato de pilotos con 24 puntos.
1998
miniatura | left | Irvine no [[Gran Premio de Australia de 1999]] Irvine mantívose en Ferrari en de novo como compañeiro de Schumacher. O nivel da condición física de Irvine foi posta en dúbida cando sufriu de dor de costas. Para combater o problema, instalouse un novo asento no seu coche. Irvine fixera moi poucas probas co coche do seu equipo, o Ferrari F300, durante a pretempada e resultou afectado pola guerra de pneumáticos entre Bridgestone e Goodyear, pero mostrouse confiado sobre as súas posibilidades na tempada. Na primeira carreira da tempada en Australia, Irvine terminou cuarto e na seguinte carreira celebrada no Brasil quedou na oitava posición. Tras estes resultados, Irvine fixo unha boa primeira parte da tempada, nas seguintes oito carreiras terminou no podio seis veces retirouse en España cando se viu involucrado nunha colisión co piloto de Benetton Giancarlo Fisichella, creando outra polémica e terminou en segundo lugar en Francia detrás do seu compañeiro Schumacher, foi o primeiro dobrete de Ferrari en oito anos.
En xullo, anunciouse que Irvine asinara unha extensión de dous anos do seu contrato. O contrato estipulaba que Irvine podía elixir a súa propia estratexia e configuración, malia que mantería un papel de apoio a Schumacher. Logo de dous abandonos nas seguintes tres carreiras, Irvine recuperouse para terminar segundo en Italia e na cuarta posición no Gran Premio de Luxemburgo. Pechou a tempada cun segundo posto no Xapón. Irvine terminou a tempada no cuarto lugar do campionato de pilotos e anotou 47 puntos.
1999
miniatura| left | Irvine pilotando para Ferrari no [[Gran Premio do Canadá de 1999]] Para a tempada, Irvine mostrouse confiado de cara á tempada, dicindo: "Logo dos resultados do ano pasado, onde obtiven o meu mellor resultado da historia do campionato coa cuarta posición da xeneral, agora, para este ano, quero facelo aínda mellor". A súa tempada tivo un bo comezo: Irvine conseguiu a súa primeira vitoria na Fórmula Un na carreira de apertura da tempada en Australia; e na seguinte carreira no Brasil, obtivo a quinta posición malia unha parada en boxes non programada. Tres semanas máis tarde retirouse no GP de San Marino, o coche de Irvine sufriu un fallo de motor logo de 46 voltas e perdeu o liderado do Campionato Mundial de Pilotos co seu compañeiro de equipo Schumacher. Conseguiu o seu segundo podio da tempada na seguinte rolda en Mónaco. Irvine alzouse co terceiro lugar no Canadá malia unha colisión co piloto de McLaren David Coulthard logrando a volta rápida.
No Gran Premio do Reino Unido. Onde Irvine logrou o segundo lugar, Schumacher chocou tras saírse da curva de alta velocidade Stowe Corner cando fallou o freo traseiro do seu coche, o resultado foi unha perna rota. Irvine asumiu o papel de líder do seu equipo e tivo como compañeiro ao piloto finlandés Mika Salo nas seguintes seis carreiras. Irvine logrou dúas vitorias consecutivas en Austria e Alemaña recuperando o liderado do Campionato de Pilotos e asegurou un podio máis en Hungría no que tivo problemas co sobreviraxe no seu coche. Con todo, Irvine e Salo queixáronse da falta de desenvolvemento co coche e Irvine ameazou con abandonar Ferrari se a súa candidatura ao campionato non era apoiada plenamente. Con todo, Irvine puntuou consecutivamente nas dúas carreiras seguintes, foi cuarto en Bélxica e sexto en Italia. En setembro, anunciouse que Irvine fichara co equipo Jaguar que adquirira o equipo Stewart en xuño e sería compañeiro de Johnny Herbert. Irvine terminou sétimo no Gran Premio de Europa logo de facer unha parada de 48 segundos cando un dos seus pneumáticos de auga quedou mal posto e quedou detrás seu rival Mika Häkkinen.
Na penúltima rolda en Malaisia, Irvine conseguiu a súa cuarta vitoria da tempada, aínda que el e Schumacher foron posteriormente descualificados cando se descubriu que os bargeboards dos seus coches non cumpría cos regulamentos técnicos da Fórmula Un. Ferrari fixo unha reclamación á FIA que se escoitou o 22 de outubro. Ao día seguinte, anunciouse que o Tribunal de Apelación anulara a decisión asegurando un último enfrontamento. Na rolda de pechadura da tempada no Xapón, Irvine caeuse da cualificación e só logrou terminar terceiro na carreira e perder o campionato de pilotos con Häkkinen por 2 puntos. Non obstante os esforzos de Irvine durante a tempada axudaron a Ferrari para facerse co primeiro campionato de construtores en 16 anos. Irvine foi galardoado co Hawthorn Memorial Trophy, un premio anual outorgado ao piloto británico ou da Commonwealth máis exitoso na Fórmula un no transcurso dunha tempada. foi tamén nomeado por Autosport como o mellor piloto británico de competición do no 1999.
2000
miniatura|dereita|O [[Jaguar R1 pilotado por Irvine en 2000.]] O expiloto de carreiras británico Stirling Moss expresou as súas dúbidas sobre as esperanzas de Irvine para ser un aspirante ao título con Jaguar durante a seguinte tempada. Os ex Campión Mundial de Pilotos británico Jackie Stewart, dixo: "... realmente volve de novo. Estivo baixo a sombra dun gran piloto en Ferrari. Creo que é o momento que abandonar esa sombra e pasar a correr para se mesmo". Irvine tivo un mal comezo, nas dúas primeiras carreiras celebradas en Australia e Brasil, Irvine sufriu retiradas consecutivas debido a trompos. Posteriormente logrou terminar nas seguintes tres carreiras, aínda que fóra das posicións dos puntos. Retirouse do Gran Premio de Europa logo dunha colisión co piloto de Williams Ralf Schumacher despois de trompear e ser superado polo piloto de Arrows Jos Verstappen. Na seguinte carreira en Mónaco Irvine anotou os primeiros puntos co cuarto lugar.
Viuse obrigado a retirarse no Gran Premio de Austria debido a dores abdominais causados por un ataque de apendicite malia que participou na primeira sesión de adestramentos libres do evento. Foi substituído polo piloto de probas do equipo Luciano Burti. Irvine foi considerado apto para participar no Gran Premio de Alemaña, onde se asegurou a décima posición malia un trompo. Non foi capaz de anotar máis puntos nas seguintes cinco carreiras, que incluíron unha retirada en Italia cando chocou con Salo na primeira volta. Terminou a tempada chegando á meta nas tres últimas carreiras, puntuando na carreira que pechaba a tempada, o Gran Premio de Malaisia onde terminou sexto. Irvine terminou a tempada 13º no campionato de pilotos e anotou catro puntos. Fóra da Fórmula Un, Irvine participou no Belfast City Open e o Direct Millennium Motorsport Festival pilotando un coche deportivo de Jaguar para celebrar a participación da marca no Tourist Trophy.