cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xi Jiang
Curso
O Xi nace no oeste da provincia de Yunan, en Llanwan Shan. As súas fontes áchanse ao nordeste de Kunming e algo ao norte de Qujing. Desde aí as súas augas atravesan as provincias de Yunan, Guizhou e máis Guanxi, formando o seu leito o límite entre esta última e a de Guangdong. Flúe primeiro en dirección sur, para encurvarse cara o oeste desde Wuzhou. Logo xa no tramo final divídese en varios brazos, o máis importante dos cales atravesa Jiangmen, e deixando Macau a oeste, desauga no mar da China Meridional.
O río das Perlas
Un dos brazos do seu tramo baixo, únese con o Dong Jiang ("río do leste") e con o Bei Jiang ("río do norte"), converténdose entón no Zhu Jiang ou río das Perlas, que atravesa a cidade de Cantón, e forma un amplo estuario tamén sobre o mar da China Meridional.
Navegabilidade
En numerosos tramos do seu curso o Xi Jiang é navegábel, mais desde a súa desembocadura barcos de calado mediano só poden remontar uns 150 km río arriba, porén, por medio dos seus afluentes, en especial a través o Li Jiang, pódese chegar até o transpaís con maior facilidade.
Afluentes
Os máis importantes son:
Homónimos
Existe outro río Xi, un afluente menor do río Jiulong, no noroeste de Xiamen.
Enseño, Cures, Boiro
Enseño é un lugar da parroquia de Cures no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 43 habitantes (21 homes e 22 mulleres).
Células de ovario de hámster chinés
As céllas de ovario de hámster chinés ou células CHO (do inglés Chinese hamster ovary) son unha liña celular epitelial derivada do ovario do hámster chinés, usada a miúdo en investigacións médicas e biolóxicas e comercialmente na produción de proteínas terapéuticas. Teñen un amplo uso en estudos de xenética, cribados de toxicidade, nutrición e expresión xénica, especialmente para expresar proteínas recombinantes. De feito, as células CHO son as células hóspede de mamífero máis comunmente usadas para a produción industrial de proteínas terapéuticas recombinantes.
Drenaxe linfática do membro superior
A drenaxe linfática do membro superior comprende toda a circulación linfática do membro superior humano. Drena a man, antebrazo, brazo e ombreiro, a través do vasos e ganglios linfáticos. Os ganglios linfáticos forman dúas redes, unha superficial e unha fonda.
Células de ovario de hámster chinés
Historia
O hámster chinés (Cricetulus griseus) foi utilizado en investigación desde 1919, e foron utilizados en lugar de ratos para tipificar pneumococos. Son tamén vectores excelentes para a transmisión do kala-azar (leishmaníase visceral), facilitando a investigación de Leishmania.
Drenaxe linfática do membro superior
Rede superficial de ganglios
A rede superficial está composta por ganglios pequenos e pouco numerosos. Na epitróclea umeral atópanse un ou dous ganlgios, por dentro da vea cefálica, son os ganglios linfáticos epitrocleares, que drenan a parte interna da man.
Células de ovario de hámster chinés
Historia
En 1948, o hámster chinés foi utilizado primeiramente nos Estados Unidos para crialo en laboratorios de investigación. En 1957, Theodore T. Puck obtivo unha femia de hámster chinés do labolatorio do Dr. George Yerganian na Boston Cancer Research Foundation e utilizado para derivar del a liña celular CHO. Desde entón, as células CHO foron unha liña celular moi elixida para investigacións polo seu rápido crecemento en cultivos en suspensión e alta produción de proteínas.
Drenaxe linfática do membro superior
Rede superficial de ganglios
Por detrás da vea cefálica atópanse un ou dous ganglios linfáticos deltoidopectorais, entre os tendóns do músculo pectoral maior e do deltoide.
Rede fonda de ganglios
A rede fonda concéntrase en torno á axila, con vinte ou trinta ganglios. Tamén pode haber pequenos grupos por enriba do cúbito e do radio. En certas ocasións acompañan á arteria braquial no seu percorrido polo brazo.
Células de ovario de hámster chinés
Propiedades
Todas as liñas celulares CHO son deficientes en síntese de prolina. Ademais, as células CHO non expresan o receptor do factor de crecemento epidérmico (EGFR), que as fai ideais na investigación de varias mutacións do EGFR.
Drenaxe linfática do membro superior
Rede superficial de vasos linfáticos
A rede superficial de vasos comeza nos plexos linfáticos situados baixo a pel. Canto máis preto da man, os vasos son máis pequenos. A cada lado dos dedos hai unha fileira de vasos e se dirixen cara a palma da man. A rede que forman é tremendamente variable, con múltiples pólas e interconexións. De forma xeral, existen tres agrupacións máis densas, unha na zona lateral ou radial, outro na zona media e un terceiro na zona medial ou cubital. Cada grupo drena a unha serie de vasos linfáticos que acompañan ás veas fondas. Os do grupo lateral drenan á vea cefálica, os do grupo medio á vea mediana e os do grupo medial á vea basílica.
Células de ovario de hámster chinés
Variantes
Como a liña celular CHO orixinal foi descrita en 1956, desenvolvéronse moitas variantes da liña celular para varios propósitos. En 1957, xeránronse as CHO-K1 a partir dun só clon de células CHO. As CHO-K1 foron mutaxenizadas con etil metanosulfonato para xerar unha liña celular que carece de actividade de dihidrofolato redutase (DHFR), denominada CHO-DXB11 (tamén chamada CHO-DUKX). Porén, estas células, cando son mutaxenizadas, poderían reverter a actividade de DHFR, o que fai que a súa utilidade para a investigación sexa algo limitada. Posteriormente, as células CHO foron mutaxenizadas con radiación gamma para render unha liña celular na cal ambos os alelos do locus da DHFR foron completamente eliminados, denominada CHO-DG44. Estas cepas deficientes en DHFR necesitan glicina, hipoxantina e timidina para crecer. As liñas celulares con DHFR mutada son útiles para a manipulación xenética, xa que as células transfectadas cun xene de interese xunto cunha copia funcional do xene DHFR poden ser cribadas doadamente nun medio que careza de timidina. Debido a isto, as células CHO que carecen de DHFR son as máis usadas para a produción de proteínas industriais.
Manipulación xenética
Moitas das manipulacións xeneticas que se fan nas células CHO fanse nas células que carecen do enzima DHFR. Este esquema de selección xenética é un dos métodos estándar para establecer unha liña celular CHO transfectada para a produción de proteínas terapéuticas recombinantes. O proceso empeza coa clonación molecular do xene de interese e o xene DHFR nun sistema de expresión de mamífero único. O ADN do plásmido que leva dous xenes é despois transfectado nas células e as células cultívanse en condicións selectivas nun medio carente de timidina. As células que sobreviven terán o xene exóxeno DHFR xunto co xene de interese integrado no seu xenoma. A taxa de crecemento e o nivel de produción de proteína recombinante de cada liña celular varía amplamente. Para obter unhas poucas liñas celulares transfectadas estables coas características fenotípicas desexadas, pode ser necesario avaliar varios centos de liñas celulares candidatas.
As liñas celulares CHO e CHO-K1 poden obterse de varios centros de recursos biolóxicos como a Colección Europea de Cultivos Celulares, que forma parte da Colección de Cultivos da Axencia de Protección da Saúde. Estas orgnizacións tamén manteñen os datos, como as curvas de crecemento, vídeos do crecemento a cámara rápida, imaxes e información da rutina dos subcultivos.
Uso industrial
As células CHO son a liña celular de mamífero máis utilizada para a produción en masa de proteínas terapéuticas. Poden producir proteínas recombinantes a escala de 3-10 gramos por litro de cultivo. As células CHO son tamén axeitadas para aplicacións humanas, xa que permiten facer modificacións postraducionais a proteínas recombinantes que poden funcionar en humanos.
Suarriba, Somede, As Pontes de García Rodríguez
Suarriba é un lugar da parroquia de Somede no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba habitado por dous homes.
Drenaxe linfática do membro superior
Rede superficial de vasos linfáticos
Nalgúns casos, os vasos cubitais drenan directamente aos ganglios linfáticos epitrocleares. Noutros, os vasos cubitais drenan nos ganglios linfáticos axilares. Os vasos radiais drenan a unha póla que acompaña a vea cefálica para drenar nos ganglios linfáticos deltoidopectorais. De aquí poden drenar directamente aos ganglios linfáticos axilares ou aos ganglios cervicais inferiores.
Rede fonda de vasos linfáticos
A rede fonda acompaña ás veas fondas da drenaxe venosa do membro superior. No antebrazo agrúpanse en catro porcións: radial, cubital, anterior e interósea posterior, seguindo o traxecto das arterias do antebrazo. Durante o seu percorrido emiten pequenos vasos cara ao sistema superficial. A maioría deles drena nos ganglios linfáticos axilares, pero algúns poden seguir á arteria braquial no seu percorrido polo brazo.
Penela, Cutián, Antas de Ulla
Penela é un lugar da parroquia de Cutián no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres).
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
Monocito
miniatura|dereita|300 px|Monocitos vistos ao microscopio óptico a 40 aumentos nun rotis de sangue periférico rodeados de glóbulos vermellos.
Os monocitos son un tipo de leucocitos do sangue, que forman parte do sistema inmunitario dos vertebrados. As funcións inmunitarias dos monocitos inclúen: (1) repoñer os macrófagos residentes e células dendríticas nos seus niveis normais, e (2) en resposta aos sinais de inflamación, os monocitos poden moverse rapidamente (aproximadamente en 8-12 horas) cara aos sitios de infección nos tecidos e dividirse/diferenciarse en macrófagos e células dendríticas que efectuarán a resposta inmunitaria. Orixínanse na medula ósea e despois instálanse en diversos órganos como bazo, fígado, pulmóns, ganglios linfáticos, ósos, cavidades serosas etc. A metade dos monocitos corporais están almacenados no bazo. Os monocitos identifícanse normalmente nos frotis tinguidos polos seus núcleos grandes (ocupan 2/3 da célula) cunha amosega central ou con forma de ril.
Fisioloxía
miniatura|Monocitos con núcleo con forma de ril ou cunha amosega central. Os monocitos prodúcense na medula ósea a partir de células troncais hematopoéticas precursoras chamadas monoblastos. Os monocitos circulan na corrente sanguínea durante dun a tres días e despois móvense normalmente aos tecidos. Supoñen do 3 ao 8 % dos leucocitos do sangue. A metade deles están almacenados como reserva no bazo formando agrupamentos nas cordas de Billroth da medula vermella dese órgano. Nos tecidos os monocitos maduran en diferentes tipos de macrófagos en diferentes localizacións anatómicas. Os monocitos son as células presentes no sangue de maior tamaño.
Os monocitos que migran da circulación sanguínea a outros tecidos diferéncianse neles en macrófagos residentes ou células dendríticas. Os macrófagos son responsables da protección dos tecidos das substancias estrañas pero tamén se sospeita que son importantes na formación de importantes órganos como o corazón ou cerebro. Son células que posúen un gran núcleo, e un citoplasma con moitas vesículas para o procesamento do material externo fagocitado.
Os monocitos e a súa proxenie de macrófagos e células dendríticas desempeñan tres funcións principais no sistema inmunitario, que son a fagocitose, a presentación do antíxeno e a produción de citocinas. A fagocitose é o proceso de captación e introdución na célula de microbios e partículas seguida da súa dixestión e destrución. Os monocitos poden levar a cabo a fagocitose utilizando proteínas intermediarias, como os anticorpos ou sistema do complemento que cobren a superficie dos patóxenos (opsonización), e pola unión directa co microbio por medio de receptores de recoñecemento de patrón, que recoñecen aos patóxenos. Os monocitos poden tamén matar ás células hóspedes infectadas por medio da chamada citotoxicidade celular mediada por anticorpos. Pode presentarse vacuolización na célula despois da fagocitose.
Os fragmentos microbianos que quedan despois da súa dixestión na célula poden servir como antíxenos. Os fragmentos poden incorporarse ás moléculas do complexo maior de histocompatibilidade (CMH ou, en inglés, MHC) e ser levadas á superficie dos monocitos (e macrófagos e células dendríticas), onde quedan expostos. Este proceso denomínase presentación do antíxeno e leva á activación dos linfocitos T, os cales despois desencadean a resposta inmunitaria específica contra o antíxeno.
Outros produtos microbianos poden activar directamente os monocitos e orixinar a produción de substancias proinflamatorias e algo despois de citocinas antiinflamatorias. Xeralmente as citocinas típicas producidas polos monocitos son o factor de necrose tumoral (TNF), a interleucina-1 (IL-1) e a interleucina-12 (IL-12).
Subpoboacións de monocitos
Hai polo menos tres tipos de monocitos no sangue humano :
a) os monocitos clásicos están caracterizados polo alto nivel de expresión do receptor de superficie CD14 (son os monocitos CD14++ CD16-)
b) os monocitos non clásicos tamén expresan o CD14 pero cun baixo nivel de expresión, e ademais expresan o coreceptor CD16 intensamente (son os monocitos CD14+CD16++).
c) os monocitos intermedios mostran un alto nivel de expresión do CD14 xunto coa expresión a baixo nivel do CD16 (son os monocitos CD14++CD16+).
Uso diagnóstico
miniatura|dereita|300px|Valores de referencia para as análises de sangue de glóbulos brancos, na que se compara a cantidade de monocitos (en verde) con outras células. miniatura|dereita|230px|Imaxe de [[microscopio electrónico de varrido de sangue circulante humano normal. Pódense ver glóbulos vermellos, varios glóbulos brancos con superficies nodulosas entre as que hai linfocitos, un monocito, un neutrófilo, e moitas plaquetas discoidais pequenas.]] A contaxe de monocitos forma parte do reconto sanguíneo total ou hemograma, e pode expresarse como a proporción de monocitos con respecto aos leucocitos, ou como cantidades absolutas. Esta contaxe é moi útil no diagnóstico de moitas enfermidades.
Monocitose
En casos de infeccións graves (sepsia) aparece unha contaxe elevada de monocitos CD14+CD16+, entanto que unha contaxe baixa de ditas células aparece despois de terapias con glicocorticoides inmunosupresores
Monocitopenia
A monocitopenia é unha forma de leucopenia asociada coa deficiencia de monocitos.
Abellá, Frades
Santo Estevo de Abellá é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Frades. Segundo o INE en 2022 tiña 423 habitantes (218 mulleres e 205 homes) distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 528 habitantes. É a parroquia máis poboada e a máis extensa do concello.
Xeografía
Localízase ao noroeste do concello, lindando co municipio de Mesía ao norte e Ordes ao oeste. Dentro do concello, linda ao sur con Mesos e ao suroeste con Papucín.
Orografía
Trátase dunha parroquia cunha suave orografía alcanzando as súas maiores cotas ao nordés da parroquia, coincidindo co Couto de Fontao (432 m) e as máis baixas nas proximidades do río Samo ao oeste, en torno aos 295 m.
Hidrografía
É precisamente o río Samo o que fai as funcións de límite municipal ao norte e que ten como afluente principal o rego de Marís que percorre a zona sur da parroquia segundo eixe nordés-suroeste.
Climatoloxía
Ten clima oceánico, con máis de 1400 mm de precipitacións anuais. O clima caracterízase pola abundancia de precipitacións e a suavidade das temperaturas. A media anual é de 12 °C, a mínima prodúcese en xaneiro (7 °C), e a máxima en agosto (17 °C). As características termopluviométricas e a abundancia de pequenos regatos, que percorren o termo, favorecen o predominio das terras destinadas a cultivos herbáceos. Destacan as terras labradas e as dedicadas a pastos permanentes fronte a unha menor porcentaxe de espazos forestais nos que predomina o eucalipto, e a matogueira, unha paisaxe de praderías moi verdes, extensas e onduladas.
Comunicacións
A principal vía de comunicación é a AC-224 que percorre de leste a oeste a parroquia e enlaza con diversas pistas de carácter municipal que dan servizo ás vivendas. Do mesmo modo, é ao longo desta ou nas súas marxes máis próximas onde se producen a maioría dos asentamentos como son o caso de Corralvello, A Taberna, Tañoi, O Pazo e Pibideira.
Pazo do Peñasco
O Pazo do Peñasco construíuse no século XVII e atópase no Pedrouzo, na vía que comunica a Ponte Carreira e Ordes. É unha propiedade privada, valada e pechada ao público.
O edificio comezouse a construír no auxe do período barroco polo primeiro propietario do pazo, Pedro Vázquez Vaamonde. O pazo do Peñasco é un exemplo da evolución construtiva, xa que nel se poden apreciar distintas etapas. En particular, sufriu numerosas remodelacións no seu exterior. Entre os seus principais atractivos está un escudo timbrado coa cruz de Malta e catro cuarteis. Neles represéntanse alusións a diferentes familias de histórico avoengo: a M dos Montenegro, os escaques de Bermúdez, a cabeza de lobo de Moscoso e un castelo. Outro atractivo é o portalón de entrada, que na actualidade totalmente reformado aínda que mantendo a aparencia clásica do conxunto.
A actual planta en forma de “U” xorde dun volume principal de traza rectangular ao que se lle van apegando novos corpos, facendo que o pazo medre ata configurar a tipoloxía máis evolucionada na arquitectura palaciana. A entrada pode realizarse de dúas formas, ben a través do portón que se recorta no muro de peche e que se abre ao patio descuberto, ou ben directamente á vivenda no volume situado á dereita do devandito acceso. Neste mesmo corpo aparece apegada unha pequena capela que mantén a tipoloxía dos vans, distinguíndose tan só pola presenza dunha sinxela espadana que, coroada con pináculos, interrompe a liña da cornixa.
Na parte posterior sitúase o xardín, que logo se ensancha dando lugar a unha grande extensión dedicada a labradíos e árbores froiteiras, onde se atopa a casa dos colonos.
Igrexa de Santo Estevo
A igrexa de Santo Estevo constrúese sobre o ano 1971, e faise na honra do patrón parroquial Santo Estevo. Presenta unha planta rectangular cun anexo dunha soa nave. Está construída en formigón, recebada e con fachada de pedra. No seu interior as grandes vidreiras ofrecen unha maior claridade ao espazo interior, que é de amplitude. Pola súa recente construción, non posúe un especial interese arquitectónico.
Etnografía
As festas que se celebran son:
Lucia Bosè
Traxectoria
Filla de Domenico Borloni e Francesca Bosè, tras varios anos traballando nunha panadaría da súa cidade, Pasticceria Galli, en 1947 gañou o concurso de beleza de Miss Italia. Actuou nunha curtametraxe de Dino Risi e debutou na pantalla grande en 1950 en Non c'è pace tra gli ulivi, de Giuseppe De Santis. O mesmo ano interpretou a Paola Molon en Cronaca di un amore, de Michelangelo Antonioni. En 1953 volveu actuar para Antonioni en La signora senza camelie e Juan Antonio Bardem escolleuna para o papel protagonista de Muerte de un ciclista (1955).
A súa carreira floreceu ata 1956, cando casou co toureiro español Luis Miguel Dominguín e abandonou a actuación para ocuparse dos fillos. En 1960 interpretou un papel sen acreditar en O testamento de Orfeo, de Jean Cocteau e volveu ao cinema a finais da década de 1960.
Vida persoal
Casou co toureiro Luis Miguel Dominguín. Foi a nai do cantante Miguel Bosé e avoa da modelo Bimba Bosé.
Finou como consecuencia da epidemia de coronavirus de 2019.
Wilhelm Eduard Weber
miniatura|300px|Casa de Wilhelm Weber, 14-15 Schlossstrasse, Wittenberg miniatura|Memorial a Wilhelm Weber, oficina postal de Wittenberg Wilhelm Eduard Weber, nado en Wittenberg o 24 de outubro de 1804 e finado en Gotinga o 23 de xuño de 1891 foi un físico alemán que, xunto con Carl Friedrich Gauss, inventou o primeiro telégrafo electromagnético.
Primeiros anos
Weber nace en Schlossstrasse en Wittenberg, onde o seu pai, Michael Weber, era profesor de teoloxía. O edificio fora previamente a casa de Abraham Vater.
Wilhelm foi o segundo de tres irmáns, todos eles distinguidos con calidades para a ciencia. Trala disolución da universidade de Wittenberg, o seu pai foi transferido a Halle en 1815. Wilhelm recibira as súas primeiras clases do seu pai, mais entón foi enviado ao Asilo de Orfos e a Escola de Gramática de Halle. Despois entrou na universidade, dedicándose á filosofía natural. Destacou tanto nas súas clases e polo seu traballo orixinal que despois de recibir o grao de doutor e converterse en Privatdozent foi nomeado profesor extraordinario de filosofía natural en Halle.
Carreira
En 1831, por recomendación de Carl Friedrich Gauss, foi contratado pola universidade de Gotinga como profesor de física con vinte e sete anos. As súas clases resultaban interesantes, instrutivas e suxestivas. Weber pensaba que para un completo entendemento da física e aplicala á vida diaria, as simples conferencias aínda que fosen ilustradas mediante experimentos, eran insuficientes, e impulsaba os seus estudantes a que experimentasen eles mesmos, libres de cargas, no laboratorio da facultade. Cando era un estudante na vintena el, co seu irmán, Ernst Heinrich Weber, profesor de anatomía de Leipzig, escribira un libro sobre a teoría de ondas e a fluidaez, que dera aos seus autores unha considerable reputación. A acústica era a súa ciencia favorita, e publicou numerosos artigos sobre ela en Poggendorffs Annalen, Jahrbücher für Chemie und Physik de Schweigger e o diario musical Carcilia. O "mecanismo de camiñar na humanidade" foi outro estudo, emprendido co seu irmán máis novo, Eduard Weber. Estas importantes investigacións publicáronse entre os anos 1825 e 1838. Gauss e Weber construíron o primeiro telégrafo electromagnético en 1833, que conectaba o observatorio co instituto de física de Gotinga.
En decembro de 1837, o goberno de Hannover despediu a Weber, un dos Sete de Gotinga, do seu posto na universidade por razóns políticas. Entón Weber dedicouse a viaxar durante un tempo, visitando Inglaterra entre outros países, e converténdose en profesor de física en Leipzig entre 1843 e 1849, cando foi readmitido en Gotinga. Un dos seus traballos máis importantes, coescrito con Carl Friedrich Gauss e Carl Wolfgang Benjamin Goldschmidt, foi Atlas des Erdmagnetismus: nach den Elementen der Theorie entworfen ("Atlas de Xeomagnetismo: Deseñado segundo os elementos da teoría"), unha serie de mapas magnéticos, e foi principalmente polos seus esforzos que se instituíron os observatorios magnéticos. Estudou o magnetismo con Gauss, e en 1864 publicou as súas Medidas Proporcionais Electrodinámicas, que contiñan un sistema de medidas absolutas para as correntes eléctricas, que forman as bases das que continúan a empregarse.
Foi elixido membro estranxeiro da Real Academia Sueca das Ciencias en 1855.
En 1856, con Rudolf Kohlrausch (1809–1858), demostrou que a razón de elestroctática das unidades electromagnéticas producían un número que coincidía co valor entón coñecido da velocidade da luz. Este descubrimento levou á conxectura de Maxwell de que a luz é unha onda electromagnética. Tamén levou ao desenvolvemento de Weber da súa teoría electrodinámica. O primeiro uso da letra "c" para denotar a velocidade da luz foi en 1856 nun artigo de Kohlrausch e Weber.
Weber faleceu en Gotinga, onde está enterrado no mesmo cemiterio que Max Planck e Max Born.
Recoñecemento
A unidade de fluxo magnético do Sistema Internacional, o wéber (símbolo: Wb) recibe este nome na súa honra.
Die Fälscher
O filme leva á pantalla a vida de Salomon Smolianov, a partir das memorias de Adolf Burger, un tipógrafo xudeu eslovaco que foi encarcerado en 1942 por crear certificados de bautismo para que os xudeus puidesen evitar a deportación, e posteriormente foi internado en Sachsenhausen para traballar na operación Bernhard. Ruzowitsky consultou con Burger ó longo de cada proceso de guionización e produción. O filme gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios.
Luis Boullosa Mariño
Luis Boullosa Mariño, finado en Salcedo (Pontevedra) o 11 de xullo de 1938, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Concelleiro de Pontevedra e primeiro tenente de alcalde, foi nomeado alcalde da cidade en 1915. Permaneceu no cargo até finais de decembro de 1917. Posteriormente foi secretario do concello de Pontevedra.
Chedas, Vilouzás, Paderne
Chedas é un lugar da parroquia de Vilouzás no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 22 habitantes (14 homes e 8 mulleres).
Gunduriz, Vilouzás, Paderne
Gunduriz é un lugar da parroquia de Vilouzás no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Células HaCaT
As células HaCaT son unha liña celular inmortalizada transformada espontaneamente procedente de queratinocitos da pel humana adulta, que son moi utilizadas en investigación científica. As células HaCaT son utilizadas debido á súa alta capacidade de diferenciarse e proliferar in vitro. O seu uso en investigación permite a caracterización de queratinocitos humanos usando un modelo que é reproducible e serve para estudar procesos como a curta vida media dos cultivos e as variacións entre liñas celulares. Estas células permitiron a caracterización de varios procesos, como a súa utilización como sistema modelo para o metabolismo da vitamina D3 na pel.
José Estévez López
José Estévez López, nado en Lugo o 10 de febreiro de 1954, é un escritor galego.
Traxectoria
Participou nas loitas estudantís entre os anos 1972 e 1976 como membro de ERGA.
Alexander Mackendrick
Alexander Mackendrick, nado en Boston (Massachusetts) o 8 de setembro de 1812 e finado nos Ánxeles (California) o 22 de decembro de 1993 foi un director de cinema escocés.
Traxectoria
Foi o único fillo de Francis e Martha Mackendrick, que emigraran aos Estados Unidos desde Glasgow o ano anterior ao seu nacemento. O seu pai era construtor de barcos e enxeñeiro civil. Cando Mackendrick cumpriu seis anos o seu pai morreu vítima da gripe. A súa nai, necesitada de cartos, decidiu facerse deseñadora de roupa. Para iso tivo que deixar o seu fillo co avó, que o levou de volta a Escocia con sete anos. Mackendrick nunca volveu saber nada da súa nai.
Mackendrick tivo unha infancia triste e solitaria. Asistiu a Hillhead High School de 1919 a 1926 e logo pasou tres anos na Glasgow School of Art. A principios da década de 1930 mudouse a Londres para traballar como director de arte para a firma de publicidade de J. Walter Thompson. Entre 1936 e 1938 escribiu cinco anuncios para o cinema. En 1937 Mackendrick escribiu o seu primeiro guión, Midnight Menace, co seu curmán e amigo Roger MacDougall.
No comezo da segunda guerra mundial traballou no Ministerio de Información realizando filmes de propaganda. En 1942 foi a Alxer e Italia coa Psychological Warfare Division. Alí rodou noticiarios e documentais. Trala guerra Mackendrick e MacDougall crearon Merlin Productions, coa que producían documentais, pero resultou un malo investimento e en 1946 entrou na Ealing Studios onde traballou nove anos e dirixiu tres célebres filmes, Whisky Galore! (1949), The Man in the White Suit (1951) e The Ladykillers (1955).
En 1955 abandonou o Reino Unido para ir a Hollywood. O resto da súa vida profesional pasouna entre Londres e Os Ánxeles. En 1957 dirixiu o filme Chantaxe en Broadway, que foi un éxito de crítica e protagonizaron Tony Curtis e Burt Lancaster. Tras ser despedido da rodaxe de The Devil’s Disciple en 1959 quedou desolado e pasou a dirixir varios anuncios para a televisión. Tamén realizou unha serie de filmes durante a década de 1960.
En 1969 volveu aos Estados Unidos cando foi nomeado decano da escola de cinema do California Institute of the Arts. Deixou o cargo en 1978 para converterse en profesor da escola. Continuou na escala ata que morreu vítima dunha pneumonía en 1993.
Vea mesentérica superior
En anatomía, a vea mesentérica superior é unha vea que drena o sangue do intestino delgado (xexuno e íleo). Xúntase coa vea esplénica ao chegar á parte posterior do colo do páncreas, para formar a vea porta.
Real Club Deportivo Mallorca B
O Real Club Deportivo Mallorca B é un club de fútbol español da cidade de Palma. É o primeiro equipo filial do Real Club Deportivo Mallorca. Foi fundado en 1983 e xoga na Terceira División.
Ánxel Sevillano
Ánxel Sevillano García, nado en Vigo o 25 de xullo de 1906 e finado en Pontevedra o 31 de decembro de 1989, foi un escritor e xornalista galego.
Condós, Vilouzás, Paderne
Condós é un lugar da parroquia de Vilouzás no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 98 habitantes (46 homes e 52 mulleres).
Ánxel Sevillano
Traxectoria
Tivo amplas cotas de responsabilidades como xornalista, xa que foi redactor xefe de El Pueblo Gallego e director de Grial e de Anuario de Vigo.
Como poeta publicou a súa primeira obra antes da Guerra civil española. En 1935 daba ó prelo O muíño albeiro. En plena guerra civil saíu O amor, o mar, o vento e outros gozos (1938), ó que seguiron Terra liñar (1947) e As dornas da preguiza (Colección Salnés, 1963). Menos coñecido como narrador publicou o libro de relatos Historias do canizo (1979), con historias da terra da súa nai, Fondo de Cea, e a novela Doutor Famiano (1988).
Antonio Fernández Fernández (sindicalista)
Antonio Fernández Fernández, coñecido como Pavito, nado en Cangas e finado en Pontevedra o 27 de xullo de 1937, foi un albanel e político galego.
Ánxel Sevillano
Premios
Obtivo o Premio Nacional de Xornalismo "Octubre 1943", o "Gran Premio Vigo de Cinematografía" (polos guións literario e técnico) e o premio "Ciudad de Vigo".
Antonio Fernández Fernández (sindicalista)
Traxectoria
Albanel veciño de Darbo. Presidente da Sociedade de Oficios Varios adscrita á UGT e militante do PSOE. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Pontevedra por rebelión militar o 12 de maio de 1937 con José Gallego Nogueira, Agustín Sanjuán Sansinenea, José Mejuto Bernárdez, José Meis Martínez, Gumersindo Gastiasoro, Germán Chapela Leiro e Ángel Martínez Fandiño, foi condenado a pena de morte. Foi executado na Caeira (Poio) con José Gallego, José Mejuto e José Meis, e Francisco Varela Garrido de Cerdedo o 27 de xullo de 1937.
Real Club Deportivo Mallorca B
Estadio
O Mallorca B xoga no Estadi Son Bibiloni desde 2007, que serve á súa vez de campo de adestramento ao primeiro equipo. Anteriormente disputada os seus partidos no anterior campo do Real Mallorca, o Estadio Lluís Sitjar.
Universidade de Cambridge
miniatura|250px|dereita|''A ponte matemática sobre o río Cam. miniatura|dereita|200px|O King's College da Universidade de [[Cambridge.]] A Universidade de Cambridge é a segunda universidade de fala inglesa máis antiga, despois de Oxford. Segundo a lenda, a Universidade de Cambridge, en Inglaterra, foi fundada en 1209 por académicos que fuxiron de Oxford, tras unha liorta con axentes de dita cidade. O rei Henrique III de Inglaterra concedeulles o monopolio da ensinanza naquel lugar en 1231.
Canda á Universidade de Oxford, a Universidade de Cambridge forma unha gran cantidade dos máis destacados científicos, escritores e políticos da Gran Bretaña. Ambas institucións son coñecidas conxuntamente co nome de Oxbridge e son integrantes do Russell Group.
Avanti! (Grecia)
miniatura|largopx|Portada de Avanti! Avanti! foi un xornal en lingua xudeoespañola publicado en Salónica pola Federación Socialista dos Traballadores entre 1912 a 1935 sucesor de La Solidaridad Ovradera e como este dirixido por Avraam Benaroya. Ao primeiro tiña unha periodicidade semanal, para progresivamente publicarse dúas ou tres veces por semana e a partir da Guerra dos Balcáns de xeito diario, as súas páxinas contiñan artigos de crítica ao capitalismo, da vida da comunidade xudía e sobre a literatura xudeoespañola, ao longo de 1915 o xornal opúxose á entrada de Grecia na guerra e cando as tropas francesas e británicas entraron na cidade quedou subspendido durante algún tempo. Desde 1923 foi voceiro do Partido Comunista de Grecia so a dirección de Jacques Ventura
Selección de fútbol de Australia
A Selección de fútbol de Australia é o equipo representativo dese país para a práctica dese deporte. A selección está dirixida pola Federación de Fútbol de Australia, afiliada á Confederación Asiática de Fútbol (AFC). Coñecidos como os Socceroos (termo que mestura os palabras en inglés, soccer e kangaroo, que en español sería algo como "os canguros do fútbol"), Australia participou en cinco Copas Mundiais: en e, ambas celebradas en Alemaña, en  en Suráfrica, en  no Brasil e en  en Rusia.
Aínda que Australia é un país cunha ampla cultura deportiva, o fútbol mantívose nun lugar secundario fronte a outros deportes, como o rugby ou o fútbol australiano. Moitos xogadores preferiron emigrar e integrar escuadras de países de orixe familiar (preferentemente ou ), ao ver que no seu país natal non había posibilidades para desenvolverse profesionalmente. Con todo, no último tempo e principalmente tras a clasificación a Alemaña 2006, o fútbol comezou a popularizarse no país: a Federación comezou a promover o deporte e ata cambiou o seu nome de Australian Soccer Association a Football Federation Australia como forma de adoptar a terminoloxía internacional, e foi creada a A-League para revitalizar a competición interna. A clasificación foi seguida por millóns de australianos e a participación na Copa Mundial alcanzou audiencias históricas a pesar de que os partidos foron transmitidos durante a madrugada: o partido ante foi visto por 3,35 millóns de persoas, superando ata a presentación de Ian Thorpe nos Xogos Olímpicos de 2000.
Paso pola Confederación de Oceanía
A selección australiana foi fundada en 1922, organizando diversos partidos con países como Nova Zelandia, Suráfrica e a China. O illamento deste país con respecto ao mundo máis avanzado futbolisticamente produciu un atraso no desenvolvemento deste deporte, que se estendeu por máis de 50 anos. Australia así comeza a participar recentemente a nivel internacional nas clasificatorias para a Copa Mundial de Fútbol de 1966. Con todo, este torneo estivo sumamente enfocado nos equipos europeos e suramericanos, polo que foron outorgados poucas cotas a países doutros continentes. Así, Australia debeu enfrontarse a Corea do Norte, un país practicamente sen recoñecemento internacional co cal debeu, ademais, enfrontarse nun país tan diferente como Camboxa, elixido como sitio neutral. Finalmente, e a pesar das presións exercidas polos oceánicos, Corea do Norte foi o elixido para viaxar a Inglaterra.
Australia, único participante con reais posibilidades dos países do Pacífico, sufriu constantemente por un sistema clasificatorio que non era xusto. Os Socceroos deberon xogar repescas con Israel (excluído da súa confederación polos seus problemas cos países árabes, en 1970), Taiwán (en 1978), debido ao rexeitamento da China da participación taiwanesa nas clasificatorias asiáticas) e novamente Israel (durante a Revolución iraniana para o Mundial de 1982). Finalmente, para a Copa Mundial de Fútbol de 1986, Australia puido medirse cun equipo polo menos máis próximo, Nova Zelandia, tempo antes de que fose fundada a confederación de Oceanía, a OFC. Durante todo este período de vaivéns, Australia puido clasificar á Copa Mundial de Fútbol de 1974 realizada en Alemaña Federal, onde tampouco a súa sorte variou notablemente: perderon ante os locais e a Alemaña Democrática e obtiveron un empate sen goles ante Chile, o equipo suramericano utiliza frecuentemente a Australia como sparring, dado o fútbol de carácter máis fiíico dos australianos, que o diferencian notoriamente dos suramericanos.
miniatura|Partido entre Australia e [[Selección de fútbol de Alemaña|Alemaña durante a Copa FIFA Confederacións 2005.]] Para a Copa Mundial de Fútbol de 1998 en Francia, modificouse o sistema clasificatorio e aseguróuselles unha cota á OFC para un repechaje ante o cuarto clasificado da AFC (neste caso, Irán). Tras o empate 1:1 en Teherán e a vitoria no primeiro tempo por 2:0 en Melbourne, Australia parecía estar cada vez máis preto de volver a unha etapa final da Copa Mundial. Con todo, os iranianos lograron dar volta o resultado deixando un 2:2 final que os clasificaba por maior número de goles convertidos como visitante. Para Corea Xapón 2002, pasou algo semellante pero esta vez co 5º da clasificatoria de CONMEBOL, Uruguai. 1:0 foi o resultado orixinal en Melbourne, pero os uruguaios obtiveron un rotundo 3:0 no Estadio Centenario de Montevideo, deixando aos oceánicos outra vez fose do Mundial. Para a Copa Mundial de Fútbol de 2006, a realizar en Alemaña, Australia novamente esmagou aos equipos da OFC no proceso de clasificatorias, e debeu enfrontarse novamente ao Uruguai polo paso á Fase Final do torneo. Pero, a diferenza do sucedido catro anos antes, o 1:0 en Montevideo e Sydney levou á quenda de tiros penais a ambos os equipos, onde os Socceroos obtiveron a vitoria por 4:2, clasificando finalmente a unha Copa Mundial.
A participación de Australia noutra Copa Mundial tras unha prolongada ausencia de 32 anos iniciouse como parte do Grupo F cunha vitoria por 3:1 ante. A pesar do seu bo desempeño, Australia foi derrotada por 2:0 ante o Brasil, polo que o 22 de xuño de 2006 debeu definir a clasificación ante. Australia necesitaba un empate e Harry Kewell aos 79' anotou o 2:2 final que permitiu a Australia clasificar á segunda fase mundialista por primeira vez na súa historia. En Kaiserslautern, Australia enfrontouse a, o 26 de xuño de 2006. Os Socceroos lograron dominar gran parte do partido pero non conseguiron anotar. Cando xa estaba todo disposto para iniciar a prórroga, un discutido penal do árbitro Luís Medina Cantalejo permitiu a Francesco Totti anotar aos 95' e eliminar a Australia cun marcador final 0:1. O 6 de xuño de 2009 lograron a súa terceira clasificasion á copa do mundo ao empatar 0:0 con.
Cambio á Confederación Asiática
Durante moito tempo, as autoridades do fútbol australiano analizaron o seu futuro e a forma de sacalo do buraco que parecía non ter saída. A principal conclusión que se obtivo foi que a baixa calidade de equipos na súa confederación impedira que Australia puidese ter un ritmo regular de traballo futbolístico de nivel internacional, como si sucede noutras confederacións. Iso explicaba que aínda que Australia obtiña marcas impresionantes en marcadores (os máis avultados na historia do fútbol, obtidos en 2001 un 31-0 ante Samoa Americana e un 22-0 ante Tonga, máis un 17-0 ante Illas Cook un ano antes), non era de sorprender que Irán, Uruguai ou outros equipos superásenos en instancias decisivas. A pesar de que Australia demostrara boa calidade futbolística, por exemplo nas súas participacións na Copa FIFA Confederacións, esta non era a suficiente como para sustentar un proceso de desenvolvemento constante.
Outro factor importante é que a OFC non posúe unha cota enteira para a Copa Mundial de Fútbol, é dicir, o equipo vencedor das eliminatorias oceánicas debe disputar un repechaje con outra selección doutra confederación. En moitos casos eses equipos adoitaban ser potencias suramericanas (como Arxentina ou Uruguai), grandes seleccións asiáticas (Irán, Arabia Saudita) ou inclusive equipos débiles da CONMEBOL e a AFC que, cun pouco de sorte nos dous partidos definitorios, deixaban sen chances a Australia de ingresar á Copa Mundial de Fútbol.
Consciente destas situacións, a Federación Australiana de Fútbol solicitou formalmente o seu cambio de confederación, desde a OFC á AFC. Australia pretendía desta forma que o seu equipo teña unha competencia moito máis forte que a de Oceanía e que lle permita mellorar o seu nivel deportivo. O 23 de marzo de 2005, o Comité Executivo da Confederación de Fútbol de Asia anunciou a súa decisión unánime de invitar a Australia a formar parte desta organización. O 17 de abril, o Comité Executivo da OFC aceptou a partida de Australia, o que foi aprobado á súa vez pola FIFA, o 30 de xuño. Así, Australia pasou oficialmente a ser parte da federación asiática, o 1 de xaneiro de 2006 e o seu debut foi en febreiro, durante o torneo clasificatorio á Copa Asiática.
Máis partidos xogados
Actualizado a 10 de agosto de 2011
Máximos goleadores
Actualizado a 10 de agosto de 2011
Os Carreiros, Dorra, Antas de Ulla
Os Carreiros é un lugar da parroquia de Dorra no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 52 habitantes (27 homes e 25 mulleres).
O Chao, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
O Chao é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 5 habitantes, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Manolo Jiménez Jiménez
Manuel "Manolo" Jiménez Jiménez, nado en Arahal (Sevilla) o 21 de xaneiro de 1964, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección española. Dende 2018 adestra á UD Las Palmas da Liga 1|2|3
Ambystoma tigrinum
miniatura|Ambystoma tigrinum miniatura|Ambystoma tigrinum Ambystoma tigrinum é unha especie de anfibio caudado (ou urodelo) da familia Ambystomatidae.
Descrición
Os adultos con frecuencia viven en toqueiras. Son completamente terrestres de adultos e soamente regresan á auga para reproducirse. Como todos os ambistomátidos están extremadamente ligados ao seu lugar de nacemento e viaxan grandes distancias para volver a el. Porén, só teñen un 50% de probabilidades de reproducirse máis dunha vez na vida. Os machos empuxan lixeiramente á femia para iniciar o apareamento, despois depositan un espermatóforo no fondo do lago. A femia recolle o paquete e deposita os ovos xa fertilizados na vexetación.
Pumar do Río, Cures, Boiro
Pumar do Río é un lugar da parroquia de Cures no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 71 habitantes (37 homes e 34 mulleres).
Ambystoma tigrinum
Descrición
As larvas son totalmente acuáticas e caracterízanse polas súas grandes branquias externas e unha aleta caudal prominente que se orixina xusto detrás da cabeza. As extremidades están completamente desenvolvidas pouco tempo despois de nacer. As larvas divídense en dous grupos: caníbales e non caníbales. Unha alta concentración de larvas fai que se active o fenotipo Caníbal, que ten unha cabeza máis grande do normal. Algunhas larvas, que se encontran en lagoas de estación e en rexións do norte, sofren a metamorfose o máis cedo posible. Outras larvas, especialmente en lagoas ancestrais e climas cálidos, non sofren a metamorfose ata que alcanzan o seu tamaño adulto. Estas larvas de gran tamaño úsanse como isco para a pesca ou como animal de compañía. Algunhas poboacións mesmo non sofren metamorfose en absoluto e chegan á madurez sexual en forma de larva. Estas larvas denomínanse neoténicas e son comúns en lugares onde as condicións terrestres son malas.
Status de conservación
Aínda que son comúns localmente en moitas rexións, a cantidade de exemplares declinou se a comparamos con niveis históricos. Unha das ameazas máis grandes ás que se enfronta a especie é a destrución ou alteración do seu hábitat. Como esta píntega tende a reproducirse en pantanos semipermanentes, as súas larvas experimentan descensos en masa en asociación co desecamento de pantanos. A introdución de peixes pode reducir e nalgúns casos eliminar, poboacións enteiras desta píntega, xa que require un hábitat en que estean no cume da cadea trófica. A deforestación e a chuvia ácida tamén son problemas que as afectan. Evitan as augas con pH baixo. Cun pH de 4,2 o 50% dos seus embrións morren, ademais en pH baixo medran máis lentamente e terían períodos larvarios máis estendidos. Están na lista de especies ameazadas en Nova York, Maryland, Nova Jersey e Delaware, na de especies protexidas en Arizona e na de especies especialmente preocupantes en Carolina do Norte e Carolina do Sur.
Enfermidades
Esta especie pode transmitir o fungo Batrachochytrium dendrobatidis, que é unha grande ameaza en todo o mundo para a maioría das especies de ras, causándolles quitridiomicose, aínda que A. tigrinum é inmune a el. Poden portar tamén ranavirus, que infectan réptiles, anfibios e peixes. O uso como isco das larvas desta píntega parece ser unha importante fonte de exposición e transporte destes virus ás poboacións silvestres. Ás veces prodúcense grandes mortandades de larvas de A. tigrinum por causa de infeccións recorrentes de ranavirus.
Especies afíns
As especies californianas Ambystoma californiense e Ambystoma mavortium e a mexicana Ambystoma velasci foron descritas como subespecies de A. tigrinum, mais agora son consideradas especies separadas. Foron necesarios estudos xenéticos para dividir a poboación orixinal de A. tigrinum, aínda que hai que salientar que existe algo de hibridación entre estes grupos.
Bongo (antílope)
O bongo (Tragelaphus eurycerus) é un herbívoro ungulado, maioritariamente nocturno. Atópase entre as especies máis grandes dos bosques de África.
O bongo occidental (T. e. eurycerus), ten unha poboación que está declinar, e a IUCN Antelope Specialist Group considera que a subespecie está preto da ameaza segundo a escala de coservación.
O bongo oriental (T. e. isaaci), habita en Kenya e ten unha pelaxe aínda máis vibrante que a de T. e. eurycerus. Esta subespecie só se atopa en liberdade nunha remota rexión do centro de Kenya. O bongo está clasificado segundo a IUCN Antelope Specialist Group como criticamente ameazado, con máis exemplares en catividade que en liberdade.
Sas, Vilouzás, Paderne
Sas é un lugar da parroquia de Vilouzás no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 91 habitantes (46 homes e 45 mulleres).
Tempos Novos
Tempos Novos é unha revista galega de publicación mensual en papel publicada por Atlántica de Información e Comunicación de Galicia desde abril de 1997. Nas súas páxinas os lectores poden atopar reportaxes e entrevistas coa actualidade política, económica ou social como tema central e varias seccións dedicadas ao pensamento, á cultura e á arte en todas as súas manifestacións, con sinaturas recoñecidas dos eidos da Universidade e a investigación vencelladas fundamentalmente ao xornalismo, críticas de distintas disciplinas e valores emerxentes da nova literatura galega.