cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giuseppe Peano
Carreira
En 1898 presentou unha nota á Academia acerca do sistema de numeración binario e a súa capacidade para ser usado para representar os sons das linguas. O tamén se frustrou tanto coas demoras nas publicacións (polo seu pedido que as fórmulas sexan impresas nunha soa liña), que comprou unha imprenta.
París foi a sede da Segunda Conferencia Internacional de Matemáticas en 1900. A conferencia foi precedida pola primeira Conferencia Internacional de Filosofía onde Peano foi membro do comité de dirección. Presentou un artigo onde postulou a cuestión de definicións formadas correctamente en matemáticas, é dicir "Como se define unha definición?". Este pasou a ser un dos principais intereses filosóficos de Peano para o resto da súa vida. Na conferencia coñeceu a Bertrand Russell e entregoulle unha copia do Formulario. Russell quedou tan impresionado cos innovadores símbolos lóxicos que deixou a conferencia e regresou para estudar o texto de Peano.
Os discípulos de Peano presentaron artigos (usando os ensinos de Peano) nas conferencias matemáticas, con todo Peano non presentou ningún. Ditouse unha resolución para a formación dun "idioma internacional auxiliar" que faría máis fácil a difusión de novas ideas matemáticas (e comerciais), Peano apoiou plenamente esa idea.
Cara a 1901 estaba na cima da súa carreira matemática. Fixo avances nas áreas de análise, fundamentos e lóxica, realizou moitas contribucións ao ensino do cálculo e contribuíu nos campos de ecuacións diferenciais e análise vectorial. Xogou un rol central na axiomatización das matemáticas e foi un pioneiro no desenvolvemento da lóxica matemática. Peano estaba a esta altura moi involucrado co proxecto Formulario e as súas cátedras comezaron a sufrilo. De feito, estaba tan determinado a ensinar os seus novos símbolos matemáticos que non se prestaba atención ao cálculo nos seus cursos. Como resultado, foi despedido da Academia Militar Real, pero retivo o seu posto na Universidade de Turín.
En 1903 anunciou o seu traballo nun idioma auxiliar internacional chamado Latino sine flexione ("Latín sen inflexións," despois chamado Interlingua). Este foi un proxecto importante para el (xunto co encontro de colaboradores para o Formulario). A idea era usar un vocabulario latino, dado que era amplamente coñecido, pero simplificar a gramática tanto como fose posible e eliminar todas as irregularidades e as formas anómalas para facelo máis fácil de aprender. Nun discurso brillante, comezou falando en latín e, a medida que describía cada simplificación, introducíaas no discurso de maneira que ao final estaba falando nese novo idioma.
1908 foi un grande ano para Peano. A última, a quinta edición do Proxecto Formulario, titulado Formulario Mathematico, foi publicado. Contiña 4200 fórmulas e teoremas, todos completamente enunciados e a maioría probados. O libro recibiu pouca atención dado que moito do seu contido era vello nese momento. Os comentarios e exemplos estaban escritos en Latino sine flexione, o cal diminuíu o interese da maioría dos matemáticos; con todo, permanece como unha contribución significativa á literatura matemática.
Tamén en 1908 tomou a cátedra de análise superior en Turín (este nomeamento só durou dous anos). Foi elixido o director da Academia prol Interlingua. Após crear previamente o Idioma Neutral, a Academia elixiu abandonalo en favor do Latino sine flexione de Peano.
Despois de que a súa nai morreu en 1910, Peano dividiu o seu tempo entre o ensino, traballando en textos orientados á escola secundaria (incluíndo un dicionario de matemáticas) e desenvolvendo e promovendo idiomas artificiais del e doutros, chegando a ser un membro reverenciado do movemento internacional de idiomas auxiliares. Grazas a que era membro da Accademia dei Lincei presentou artigos escritos por amigos e colegas que non eran membros (a Accademia rexistraba e publicaba todos os artigos presentados durante as sesións).
En 1925 cambiou informalmente de cátedra de Cálculo Infinitesimal a Matemáticas Complementarias, un campo que se axustaba máis ao seu estilo de matemáticas. Esta mudanza oficializouse en 1931. Continuou ensinando na Universidade de Turín ata un día antes da súa morte, o 20 de abril de 1932, cando sufriu un ataque cardíaco.
Este personaxe tivo a coraxe de arrasar con toda a lóxica anterior dos personaxes medievais.
Alemaña nos Xogos Europeos de 2015
Alemaña participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 266 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Deutscher Olympischer Sportbund, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Alemaña obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Deokhye de Corea
Deokhye de Corea, nada en Seúl o 25 de maio de 1912 e finada na mesma localidade o 21 de abril de 1989, foi a derradeira princesa do Imperio Coreano.
Traxectoria
Naceu no palacio Changdeok como a filla máis nova do emperador Gojong e a súa concubina, entón coñecida como Yang Gui-in. O emperador deulle o título de Boknyeong á nai cando pariu a princesa. Pero o Xapón non a recoñeceu formalmente ata 1917, por non ser filla da raíña. Nese ano, inscribiron formalmente o seu nome no rexistro da familia imperial. Gojong estableceu no Palacio Deoksu unha gardería para ela á que tamén acudían rapazas da súa idade doutras familias nobres. A partir de 1921 Deokhye estudou na escola elemental Hinodae en Seúl. En 1925 as autoridades xaponesas levárona ao Xapón baixo o pretexto de continuar os seus estudos. Como os seus irmáns foi a Gakushuin, onde estudaba a nobreza xaponesa. Á morte da súa nai en 1929 puido volver a Corea para acudir ao seu funeral da súa nai. Nesa época tivo os primeiros síntomas de demencia precoz.
En maio de 1931 casou co conde Sō Takeyuki (武志; 1923-1985), nun matrimonio concertado cun aristócrata xaponés. Tivo unha filla, Masae (正惠), ou Jeonghye (정혜) en Corea, o 14 de agosto de 1932. O ano seguinte Deokhye recaeu na súa enfermidade mental e pasou varios anos en clínicas de saúde mental.
Coa derrota do Xapón na segunda guerra mundial, Corea recuperou a súa independencia e o seu marido perdeu o seu título de nobreza, ao se abolir no Xapón. O matrimonio divorciouse en 1953. En 1956 perdeu á súa filla e a súa saúde mental resentiuse.
O 26 de xaneiro de 1962, despois de 37 anos, puido volver a Corea. Viviu no palacio Changdeok, con outros membros da antiga familia imperial.
Antíxeno asociado á función do linfocito 1
O antíxeno asociado á función do linfocito 1, tamén chamado LFA-1 é unha molécula da superficie celular importante na función inmunitaria. Encóntrase na superficie de todos os linfocitos T e B, macrófagos e neutrófilos e está implicado no recrutamento de células ao sitio de infección. O LFA-1 únese ao ICAM-1 da célula presentadora de antíxenos e funciona como unha molécula de adhesión tipo integrina. O LFA-1 é o primeiro que une as células T coas células presentadoras de antíxenos e inicialmente a unión é feble. Un sinal do receptor das células T e/ou o receptor de citocinas cambia a súa conformación e prolonga o contacto celular, o que capacitará á célula T para proliferar.
O LFA-1 forma parte da familia das integrinas de leucocitos, cuxos membros se recoñecen por ter cadeas β comúns (β2, CD18). O LFA-1 tamén ten unha cadea α específica (αL, CD11a). O conxunto do CD18 e o CD11a forman o LFA-1.
Tamén pode ter un papel na infección de células por certos virus, como o VIH.
Howard Hawks
Howard Hawks, nado en Goshen (Indiana) o 30 de maio de 1896 e finado en Palm Springs (California) o 26 de decembro de 1977, foi un director, escritor e produtor cinematográfico estadounidense.
Traxectoria
Traballou en diferentes xéneros como cine negro, películas do oeste e comedias, entre outras películas premiadas con premios Óscar, entre outros galardóns, aínda que el persoalmente só tivo un Óscar honorífico en 1975.
Antes de entrar no mundo do cinema foi piloto de aeroplano e corredor de coches. En Red Line 7000 homenaxea este mundo das carreiras de coches.
Vida persoal
Casou tres veces, a primeira con Athole Shearer (1928- 1940), a segunda con Nancy Gross (1941-1947) e a terceira con Dee Hartford (1953-1959), cos seus tres subsecuentes divorcios.
Filmografía como director
Hawks dirixiu desde 1926 até 1970 un total de 47 películas.
CMS
Un CMS (content management system, sistema de xestión de contidos) é unha aplicación que permite publicar, editar e modificar contidos, organizalos ou borralos así como mantelos dende unha interface central. Tales sistemas de xestión de contido subministran procedementos para manexar o fluxo de datos nunha contorna colaborativa. Estes procedementos poden ser realizados de xeito manual ou de xeito automático. Os CMS están dispoñibles dende finais dos anos 1990.
Os CMS son usados a miúdo para xestionar sitios web que conteñen blogs, novas e vendas. Moitos sitios corporativos e de mercadotecnia usan CMS. Os CMS en xeral tentan evitar o ter que manexar código, pero poden soportar o uso de código en elementos específicos ou mesmo páxinas enteiras.
Thomas Marshburn
Thomas Henry "Tom" Marshburn, nado en Statesville, Carolina do Norte, o 29 de agosto de 1960, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-127 e Soiuz TMA-07M e foi membro das expedicións 34 e 35 á Estación Espacial Internacional.
Siluriformes
miniatura|300px|O siluro [[Silurus glanis.]] Os Siluriformes son unha orde de peixes teleósteos, da superorde Ostariofisos (Ostariophysi). Reúne unhas 2.200 especies, das que 1.200 viven en América do Sur, entre as que a máis coñecida é o chamado peixe gato. Case a totalidade son peixes de auga doce, se ben dúas familias son mariñas. Adoitan ser preeiros nocturnos e vivir cerca do fondo en augas pouco profundas.
Thomas Marshburn
Traxectoria
Marshburn graduouse en física pola facultade Davidson en 1982 e é máster en enxeñaría física pola Universidade de Virginia en 1984. Ten un doutoramento en medicina pola Universidade Wake Forest 1989 e é máster en ciencias médicas pola Rama Médica da Universidade de Texas en 1997.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 2004, participando nas misións STS-127 e Soiuz TMA-07M e sendo membro das expedicións 34 e 35 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 161,29 días no espazo.
Siluriformes
Características
miniatura|esquerda|200px|Detalle das barbas. Reciben o nome popular de peixe gato polos tentáculos ou barbas que presentan a cada lado da mandíbula superior e, nalgunhas especies, tamén da mandíbula inferior, que semellan os bigotes dun gato.
As aletas dorsais e pectorais adoitan estar provistas de espiñas puntiagudas, ás veces velenosas, que utilizan como defensa e que poden chegar a ocasionar graves feridas. Algunhas especies están cubertas de placas óseas embutidas baixo unha pel lisa.
O peixe gato común foi introducido en Europa desde Norteamérica e prosperou notablemente, sobre todo en Europa central. Ten catro barbas na mandíbula superior e catro na inferior, e habita en ríos de curso lento. O siluro é o peixe gato máis grande (os rexistros máximos de FishBase son 5 metros de lonxitude e 306 quilos de peso ).
Clasificación
Comprende 38 familias e máis de 2.200 especies:
Parque eólico do Vilán
alt=Parque eólico preto de Cabo Vilán, en Camariñas.|miniatura|Parque eólico preto de Cabo Vilán, en Camariñas.
O parque eólico do Vilán foi o primeiro parque eólico de Galicia, inaugurado en 1991. . Está situado no concello de Camariñas, e é propiedade da empresa Naturgy.
Nos seus comezos constaba de 22 xeradores Vestas de 100 kW ou 200 kW cada un, ós que se engadiron en 1992 20 xeradores MADE de 180 kW. En 2016 foron substituídos os antigos aeroxeradores por dous novos, cunha potencia total de 5,46 MW. Os actuais son aeroxeradores Vestas V-90, de 3 MW de potencia unitaria, cunha altura de buxe de 80 m e un diámetro de rotor de 90 metros. Estímase unha xeración de máis de 20 GWh anuais, consumo eléctrico equivalente a 6700 fogares.
La Liga
La Liga foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1872.
Historia e características
Apareceu en 1872. Case no ano 1873 aínda seguía publicándose.
Cirrio pálido
O cirrio pálido (Apus pallidus) é un paxaro apodiforme da familia dos apódidos. Como o resto dos cirrios, o cirrio pálido ten unhas patas moi curtas que emprega só para agarrarse en superficies verticais. Pasa a maior parte da súa vida no ar e aliméntase de insectos.
Distribución e costumes
Os cirrios pálidos crían en penedos e cantís en todo o Mediterráneo, as illas Canarias e no arquipélago de Madeira. Adoitan poñer dous ovos, e ó igual que as andoriñas, son aves migratorias que pasan o inverno no centro de África e o sueste de Asia. Son raros ó norte da súa área de distribución.
Santiago Casal Cao
Traxectoria
Procedente do Real Club Fortuna de Vigo formou parte do primeiro cadro de xogadores da historia do Celta de Vigo despois da fusión do Fortuna co Real Vigo Sporting Club en 1923.
Casal debutou co Celta en partido oficial no Campionato galego de fútbol o 2 de decembro dese mesmo ano ante o Racing de Ferrol (7-1), proclamándose o equipo vigués campión desta e das dúas seguintes edicións.
A única competición a nivel estatal que existía no momento era o Campionato de España, a actual Copa do Rei pero na súa primeira participación o Celta tivo que enfrontarse a un dos favoritos, o Athletic de Bilbao, quedando eliminado. Esta primeira experiencia compensouna ao ano seguinte, chegando a semifinais ante o Arenas de Getxo tras perder 1-0 en Getxo e empatar a uns en Vigo, case igualando ao papel do Vigo Sporting que en 1908 foi subcampión do campionato.
Esa segunda tempada rematou cun amigábel en Madrid ante o Real Madrid que rematou cun empate a dous goles, os tantos vigueses marcáronos Polo e o propio Casal.
Na tempada 1924-25 disputase o primeiro derbi Celta-Deportivo, gañando na ida o Depor por 3-0 e gañando o Celta en Vigo por idéntico resultado, marcando Casal un dos goles.
Por aquel entón o Celta tamén disputou amigábeis, non só contra equipos das capitais de España e Portugal senón contra a Selección de fútbol do Uruguai, campioa olímpica, e o CA Boca Juniors, precisamente contra este último foi titular Casal acompañando na dianteira a Polo e Chicha.
En 1928 Casal deixa o Celta e retírase do fútbol en activo.
E. P. Sanders
Traxectoria
Foi profesor das Universidades de Mc Master (Halminton, Ontario), Oxford e Duke, residiu en Xerusalén onde estudou xudaísmo rabínico. Impartiu clases tamén no Trinity College de Dublín e Cambridge. O seu libro Xesús e o Xudaísmo recibiu o Premio Grawemeyer como o mellor libro sobre estudos relixiosos dos anos oitenta. Foi membro da Academia Británica, e retirouse no 2005.
Pensamento
Parte da contextualización dos textos na realidade sociolóxica do século I mediante diversos estudos comparativos. Para Sanders, Xesús de Nazaret tiña unha mensaxe escatolóxica que anunciaba a restauración do Reino de Israel. Unha restauración que era unha boa nova para os excluídos moral e politicamente. Cando se fala da acollida aos pecadores no Novo Testamento, á luz do xudaísmo palestino do século I refírese aos que persistentemente e de xeito pertinaz se colocan ou son colocados nesa posición de exclusión. Entende que as ideas de Xesús sobre a flexibilización da pureza ritual e do cumprimento do Shabat, non son razóns poderosas que conducirían a Xesús á morte. Para el tivo que ser un conflito coa clase sacerdotal saducea (que se albisca na expulsión dos mercadores do Templo de Xerusalén) o que provocou o fatal desenlace. Será posteriormente Paulo de Tarso quen saque as consecuencias deste conflito cando proclamou a salvación por pura graza sen necesidade de cumprir a Lei de Moisés.
Michael J. Massimino
Michael James Massimino, nado en Oceanside, Nova York, o 19 de agosto de 1962, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-125 e STS-109.
Sindín, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
Sindín é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental.
Michael J. Massimino
Traxectoria
Massimino graduouse en enxeñaría industrial pola Universidade de Columbia en 1984 e é máster en enxeñaría mecánica e tecnoloxía e política polo Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) en 1988. Ten un grao en enxeñaría mecánica polo MIT en 1990 e un doutoramento na mesma materia polo MIT en 1992.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1996, participando nas misións STS-125 e STS-109 e pasando un total de 23,83 días no espazo.
Imizu
Imizu (射水市, いみずし, Imizu-shi) é un concello da prefectura de Toyama no Xapón. Está situada na rexión de Hokuriku, dentro da rexión de Chūbu e ao noroeste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 109,18 km² e a poboación de 94.359 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 864 h/km².
O concello de Imizu limita cos concellos de Takaoka, de Tonami e de Toyama.
Historia
A cidade de Imizu foi fundada pola fusión do concello de cidade de Shinminato e 4 concellos do distrito de Imizu (Kosugi, Daimon, Ōshima e Shimo) no ano 2005.
José Aurelio Gay
José Aurelio Gay López, nado en Madrid o 10 de decembro de 1965, é un exfutbolista español e actual adestrador de fútbol. Xogaba de centrocampista.
Como xogador
Nado en Madrid, Gay comezou a súa carreira nas categorías inferiores do Real Madrid, chegando a xogar no Castilla CF. Durante a súa etapa madridista, participou coa selección de España sub-20 no Campionato Mundial da FIFA, xogando cinco partidos como titular e outro como substituto.
As últimas tres tempadas da súa carreira pasounas no Real Oviedo e o CD Toledo, cos que pasou dous anos en Segunda División, aínda que só xogou 43 partidos de liga. Retirouse en 1999 aos 33 anos.
Como adestrador
Logo do seu retiro, adestrou ao seu último club, o CD Toledo durante unha tempada. A partir de entón adestrou a varios equipos de diferentes categorías: Real Madrid C, Pontevedra CF (co que acadou o ascenso a segunda división, sendo destituído a mediados da tempada seguinte), Real Jaén, Lorca Deportiva CF, CF Fuenlabrada e Real Zaragoza B. O 12 de decembro de 2009 substituíu a Marcelino García Toral no primeiro equipo. Aínda que debutou cunha derrota ante o Real Madrid (6-0) e que ocupaba posicións de descenso en febreiro, os xogadores que chegaron no mercado de inverno levaron ao Real Zaragoza á 14ª posición. Na tempada seguinte, en novembro de 2010, co equipo na última posición, Gay foi despedido e substituído por Javier Aguirre.
Na tempada 2012–13 foi contratado polo Racing de Santander, en substitución de Fabri González, sendo o terceiro adestrador nesa campaña. O 5 de marzo de 2013 foi destituído, sendo substituído por Alejandro Menéndez.
Oryx
O xénero comprende catro especies de grandes antílopes con aspecto de cabalo con cornos, adaptados a viviren en zonas semidesérticas ou mesamo desérticas, e que son coñecidos vulgarmente como órix ou órices.
Características
Os principais caracteres distintivos dos órix son:
Bioloxía
miniatura|250px|[[Oryx beisa.]] miniatura|250px|[[Oryx dammah.]] miniatura|250px|[[Oryx leucoryx.]]
Son resistentes ás temperaturas extremas, á sede, e ademais poden manter un galope sostido durante moitos quilómetros. Como particularidade, poden aumentar a temperatura do seu corpo para poder irradiar a calor ao ambiente en lugar de absorbelo, grazas a un sofisticado sistema de irrigación sanguínea que tamén permite que o sangue máis frío sexa o que regue o cerebro tras pasar previamente polas narinas do animal, onde se refresca. Machos e femias de todas as especies presentan unha desenvolvida cornamenta, e o seu carácter e temperamento pódese comparar ao dun touro bravo, de forma que a súa caza é perigosa para calquera depredador. Nas loitas intraespecíficas, ambos os contendentes trucan cos cornos en paralelo, de forma que se produce un forcexo entre eles sen que se chegue a ferir ao rival, mentres que á hora de defenderse de depredadores, trucan apuntando coa súa cornamenta de forma que poden ensartar ao seu inimigo.
Etimoloxía
Blainville tirou o nome Oryx do grego antigo όρυχ óryx, que significa "antílope", "gacela".
Especies e subespecies
A clasificación do xénero Oryx é discutida. Para algúns autores comprendería unha única especie, O. gazella, para outros serían tres, O. gazella, O. beisa e O. dsammah, e para a maioría as catro aquí indicadas.
Etnia
Un grupo étnico é un grupo de persoas que se identifican unhas coas outras, ou son identificadas como tal por terceiros, con base en semellanzas culturais ou biolóxicas, ou ambas, reais ou presumidas. Tal como os conceptos de raza e nación, o de etnicidade desenvolveuse no contexto da expansión colonial europea, cando o mercantilismo e o capitalismo promovían movementos globais de poboacións ao mesmo tempo que as fronteiras dos estados eran definidas máis clara e rixidamente. No século XIX, os estados modernos, en xeral, procuraban lexitimidade reclamando a representación de nacións. Mentres, os estados-nación inclúen sempre poboacións indíxenas que foron excluídas do proxecto de construción da nación, ou recrutan traballadores do exterior das as súas fronteiras. Estas persoas constitúen tipicamente grupos étnicos. Consecuentemente, os membros de grupos étnicos acostuman concibir a súa identidade como algo que está fora da historia do estado-nación – quer como alternativa histórica, quer en termos non-históricos, quer en termos dunha ligazón a outro estado-nación. Esta identidade expresase moitas veces a través de "tradicións" variadas que, aínda que sexan frecuentemente invencións recentes, apelan a unha certa noción de pasado.
Os grupos étnicos ás veces son suxeitos ás actitudes e ás accións preconceituosas por parte do Estado ou polos seus membros. No século XX, os pobos comezaron a discutir que conflitos entre grupos étnicos ou entre membros dun grupo étnico e o estado poden e deben ser resolvidos de dúas maneiras. Algúns, como Jurge Habermas e Bruce Barry, discutiron que a lexitimidade de estados modernos debe ser baseada nunha noción de dereitos políticos para suxeitos individuais autónomos. De acordo con este punto de vista o estado non pode recoñecer a identidade étnica, nacional ou racial e debe preferibelmente reforzar a igualdade política e legal de todos os individuos. Outros, como Charles Taylor e William Kymlicka argumentan que a noción do individuo autónomo é ela propia unha construción cultural, e que non é nin posíbel nin correcto tratar pobos como individuos autónomos. De acordo con esta opinión, os estados deben recoñecer a identidade étnica e desenvolver procesos nos cales as necesidades particulares de grupos étnicos posan ser levadas en conta no contexto dun estado-nación.
Etnicidade
Etnicidade é o termo usado para designar as características culturais que ligan un grupo particular de persoas, ou grupos, internamente. Algunhas veces etnicidade é usado incorrectamente para referirse a unha minoría ou a unha raza.
A verba etnia a través da historia
A verba etnia provén do termo grego éthnos pero non sempre significou o mesmo. Orixinariamente facía referencia a grupos de persoas e animais que comparten catacterísticas biolóxicas ou culturais e que viven e actúan conxuntamente. Sófocles empregábaa no seus escritos para se referir exclusivamente a animais salvaxes no entanto que Píndaro empregaba este vocabulo para falar de grupos humanos distintos dos gregos. É significativo salientar que nos textos de pensadores como Aristóteles cando empregaban esta palabra era sempre para se referir ao outro, a xentes doutras culturas diferentes de quen falaba. A si mesmo denominábanse génos Hellenon. E xa na época cristiá empregouse en Grecia para falar dos xentís ou pagáns.
O caderno vermello
O caderno vermello (en Le Cahier rouge) é unha obra memorística de ficción escrita por Benjamin Constant en 1807 e publicada de maneira póstuma en 1907.
Foi traducido ó galego por Marie Abraira e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2016.
Trama
Nesta obra atópanse multitude de elementos autobiográficos de Constant, quen a aborda dende punto de vista humorístico, entre frívolo e insolente, algo que só se verá limitado perante a autoridade paterna, Louis-Arnold-Juste Constant de Rebecque, coronel dun rexemento suízo ao servizo do Reino de Holanda en 1772.
Antonio de la Riva Junquera
Antonio de la Riva Junquera, nado en 1878 e finado en Santiago de Compostela o 31 de agosto de 1931, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Foi médico municipal de Santiago de Compostela. Foi concelleiro monterista do concello de Santiago (1916) e secretario da Liga de Amigos de Santiago. Foi pai de Enrique de la Riva Tojo.
500 Millas de Indianapolis de 1960
As 500 Millas de Indianápolis de 1960 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 30 de maio de 1960 no Circuíto de Indianapolis. Foi a terceira carreira da tempada de.
QSAT-EOS
QSAT-EOS, tamén coñecido como Tsukushi, é un satélite artificial da Universidade de Kyushu lanzado nun foguete Dnepr desde a base de Dombarovsky o 6 de novembro de 2014.
Características
A misión de QSAT-EOS é probar varias novas tecnoloxías e facer observacións da superficie terrestre. Leva unha cámara con sensor CMOS cunha resolución de 4 m, un magnetómetro, un detector de lixo espacial e unha vela plegable de kapton de 3 m de longo para aumentar o arrastre e precipitar a súa caída.
Armenia nos Xogos Europeos de 2015
Armenia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 25 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Comité Olímpico Nacional de Armenia, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Armenia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
El Orzán
El Orzán, foi un xornal galego editado na Coruña entre 1918 e 1932.
Historia e características
Subtitulado Diario independente, apareceu o 1 de febreiro de 1918. Estivo dirixido por José Pan de Soraluce, Leandro Pita Romero (desde o 1 de xuño de 1924) e Victoriano Fernández Asís. Entre os seus colaboradores estaban Picadillo, Alfredo Tella, José Luis Bugallal Marchesi, Eduardo Pérez Hervada, Joaquín Freyre de Andrade, Sebastián Naya e Dámaso Calvo Moreiras. Formado por antigos redactores de El Noroeste, era un xornal de información local de tendencia monárquica e conservadora. Cesou a súa publicación o 17 de xullo de 1932. En febreiro de 1933 apareceu El Día, que se pretendeu o seu continuador.
Richard Mastracchio
Richard Alan "Rick" Mastracchio, nado en Waterbury, Connecticut, o 11 de febreiro de 1960, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-106, STS-131, STS-118 e Soiuz TMA-11M e foi membro das 38 e 39 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Mastracchio graduouse en enxeñaría eléctrica e ciencias informáticas pola Universidade de Connecticut en 1982 e é máster en enxeñaría eléctrica polo Instituto Politécnico Rensselaer en 1987 e máster en física pola Universidade de Houston-Clear Lake en 1991.
Suigrexa, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
Suigrexa é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 39 habitantes (21 homes e 18 mulleres).
Linguas itálicas
As linguas itálicas constitúen un grupo de linguas indoeuropeas cunha serie de trazos comúns. Inclúe as linguas romances (entre as que se atopan o galego, o español, o portugués, o francés, o italiano e o romanés) e a un certo número de linguas extintas, como o latín e outras linguas faladas na Antigüidade na península itálica.
Aínda que se adoita considerar como unha única rama que se diversificou a partir dun estadio común ou protoitálico, posterior ao período protoindoeuropeo, algúns autores dubidan desta filiación común. Todas as linguas itálicas comparten un bo número de isoglosas comúns; así, todas elas son linguas centum que non presentan palatalización das (palato)velares indoeuropeas /*k, *kw, *g, *gh, *ghw/. Curiosamente, as linguas romances si presentan unha palatalización posterior dos fonemas latinos /k, g/, aínda que só ante fonemas anteriores /ε,e,i/. miniatura|dereita|325px|Distribución das [[linguas romances máis faladas a principios do século XXI: castelán (verde escuro e verde claro), francés (azul e celeste), portugués (alaranxado), italiano (amarelo) e romanés (vermello).]]
Clasificación das linguas itálicas
As linguas itálicas están formadas por tres subfamilias propiamente ditas: [[Ficheiro:Italic-map.png|dereita|miniatura|350px|Linguas da Italia prerromana.]]
Características comúns
Actualmente o termo linguas itálicas úsase para referirse a un conxunto de linguas indoeuropeas que comparten un certo número de trazos comúns e que tras un período longo de convivencia común sufriron un certo proceso de converxencia.
Con todo, autores como Silvestri e Rix argumentan que non existiu un proto-itálico común reconstructible, que cumpra estas dúas condicións:
Do mesmo xeito que a teoría obsoleta do italo-céltico común, moitos autores refugaron a idea de que todas as similitudes das linguas itálicas débanse á existencia dun estadio lingüístico chamado itálico común, de cuxa diversificación xurdisen as linguas. De feito varios autores propuxeron explicar algunhas da características comúns como un fenómeno de Sprachbund que afectaría á chamada área lingüística medio-itálica.
Desenvolvementos fonológicos
As linguas itálicas comparten certo número de isoglosas e cambios fonéticos comúns respecto ao protoindoeuropeo común:
Harry Potter and the Order of the Phoenix (videoxogo)
Modo de xogo
O tema do xogo é explorar Hogwarts e seguir a historia do libro e do filme. EA Games fomentou a participación dos fans no desenvolvemento do xogo, así que traballaron cun consello de fans. Porén, a diferenza do xogo anterior (Cáliz de fogo) que era de acción-orientada, desta vez a aventura está no estilo de sandbox. Similar a Grand Theft Auto e Bully, no que Hogwarts é completamente explorable a meirande parte do tempo, e onde hai "puntos para descubrir", os cales proporcionan recompensas para o xogador, que pode ser activados ao completar misións en equipo. Ademais, durante o xogo, hai batallas entre un grupo de estudantes, como se mostra no tráiler do xogo.
Argumento
Harry Potter, Ron Weasley e Hermione Granger volven á Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería, e alí descobren que a meirande parte da comunidade máxica non cre que o retorno de Lord Voldemort sexa certo, tal e como Harry dixo.
Personaxes cos que se pode xogar
(Cos seguintes personaxes de embaixo só se xoga durante unha misión).
Os Castros, San Simón da Costa, Vilalba
Os Castros é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Marzá
O topónimo galego Marzá pode referirse a:
Oyabe
Oyabe (小矢部市, おやべし, Oyabe-shi) é un concello da prefectura de Toyama no Xapón. Está situada na rexión de Hokuriku, dentro da rexión de Chūbu e ao noroeste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 134,11 km² e a poboación de 32.215 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 240 h/km².
Frades
Frades é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Ordes. Segundo o INE en 2022 tiña 2.273 habitantes (2306 no 2021,2302 no 2020,2706 no 2009, 2841 no 2006, 2871 no 2005, 2920 no 2004, 2975 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
O concello ten 81,7 km², e abrangue 12 parroquias e 138 entidades de poboación. Limita ao norte con Mesía, ao sur con Arzúa, O Pino e Oroso, ao leste con Boimorto e ao oeste con Ordes. A capital está en Cimadevila,Frades, e o maior núcleo de poboación é Ponte Carreira, na parroquia de Gafoi á beira do río Tambre. Está a 33 km de Santiago de Compostela, sendo lugar de paso entre a capital galega e Sobrado dos Monxes. centro|miniatura|290x290px|Mapa das parroquias
Orografía
Ten un relevo suave con altitudes entre os 441 m cara ao norte, e os 280 ao sueste, cara ao río Tambre. O río Samo, afluente do anterior, fai de fronteira con Ordes.
Hidrografía
A rede hidrográfica, que discorre por este ondulado territorio, está organizada en torno ó río Tambre, que entra no concello polo leste e establece o límite natural cos concellos de Boimorto, Arzúa e O Pino. Con dirección case perpendicular ó río principal, flúen varios dos afluentes da súa marxe dereita: os ríos Maruzo e Samo son os máis importantes, ós que hai que engadir, debido á abundancia de precipitacións, numerosos regatos de certa entidade, coma o Gaiteiro e o Mostás, que desaugan no río Maruzo, e os de Pío e O Porto, que o fan directamente ó río Tambre.
Climatoloxía
Ten clima oceánico, con máis de 1400 mm de precipitacións anuais. O clima caracterízase pola abundancia de precipitacións e a suavidade das temperaturas. A media anual é de 12 °C, a mínima prodúcese en xaneiro (7 °C), e a máxima en agosto (17 °C). As características termopluviométricas e a abundancia de pequenos regatos, que percorren o termo, favorecen o predominio das terras destinadas a cultivos herbáceos. Destacan as terras labradas e as dedicadas a pastos permanentes fronte a unha menor porcentaxe de espazos forestais nos que predomina o eucalipto, e a matogueira, unha paisaxe de praderías moi verdes, extensas e onduladas.
Demografía
O descenso de poboación producido desde mediados dos anos 60 debeuse fundamentalmente a un troco de residencia aos municipios de Ordes e de Santiago, que supuxo unha certa ruptura do contacto socioeconómico co lugar de orixe. Por esta razón a construción de vivendas descendeu nas últimas décadas do século XX e influíu nas do XXI. O saldo migratorio que experimentaba nos primeiros anos tiña valores positivos pero é a partir de 1970 cando se produce o efecto contrario e o saldo de entradas e saídas é negativo.
Desde o inicio do século XXI a nivel municipal a demografía presenta unha tendencia ao estancamento, con taxas de natalidade moi baixas e de mortalidade elevadas, negativas en definitiva. O continuo descenso nos últimos anos derivou nunha pirámide de idades cunha base estreita –poucos efectivos novos- e un predominio das idades adultas e vellas, o que implica un envellecemento da poboación. A idade media dos habitantes de Frades é de 47,8 anos (46,5 nos homes e 49,1 nas mulleres). O índice de envellecemento é de 211,4, o que significa que o relevo xeracional case non exististente.
Da análise da evolución da poboación dos núcleos durante o período 2000-2008 despréndese que dos 73 computables a nivel de censos de poboación no municipio de Frades, 52 teñen o carácter de regresivos ou fortemente regresivos; é dicir, perden poboación en termos absolutos. Só 4 núcleos son progresivos ou fortemente progresivos, o que indica incrementos de poboación por encima do 10%. Os 17 restantes permanecen estacionarios con aumentos inferiores ó 10%. No que respecta ás parroquias, obsérvase que tódalas parroquias experimentaron un descenso en relación á poboación do ano 2000. En ningunha parroquia a tendencia é estacionaria, progresiva ou fortemente progresiva.
Comunicacións
A principal vía de comunicación que atravesa o concello é a N-634 de Santiago de Compostela a Ribadeo, pasando por Curtis. Dende o lugar de Ponte Carreira ata Santiago a distancia é de 27 quilómetros. Pasa tamén próxima ó concello a autoestrada AP-9, co enlace de Ordes a 3 quilómetros. Dentro do concello existen varias estradas locais, entre a que cabe destacar a que une Ponte Carreira con Ordes.
Idade antiga
Son escasos os achados arqueolóxicos que constatan a ocupación do termo nas épocas prerromanas e romanas, reducíndose neste último caso ós restos dunha vía que pasaba pola parroquia de Gafoi.
Idade moderna
No antigo réxime pertencía á provincia de Santiago de Compostela, estando o territorio dividido nas xurisdicións de Mesía e Folgoso, esta última baixo tutela do condado de Altamira.
Na parroquia de Moar existiu unha posada, no lugar de Castiñeiro Redondo (na zona pertencente ao concello de Oroso). Esa casa, hoxe xa desaparecida, pertencía á familia Mandayo Rey, e as súas terras lindaban coas dos Linares Rivas, donos do Pazo de Galegos. A mencionada familia estaba ligada á de Ares García, coñecidos polo de "O Fidalgo", do lugar de Queirís e onde se pensa que existiu un pazo.
Idade contemporánea
Este concello foi constituído en virtude do Decreto do luns 26 de decembro de 1836. Na sesión plenaria do 24 de xullo de 1991 a Corporación aprobou o escudo municipal.
Topónimo
O seu topónimo deriva do latín, irmáns, seguramente monxes, freires dunha congregación relixiosa.
Coñécense rexistros medievais, mesmo anteriores ao ano 1000, do nome dalgunhas parroquias de Frades (Gafoi, Galegos, Céltigos, Ledoira, Papucín...), mais a que motivou o nome do concello non se documenta por escrito, co complemento “de Frades”, ata datas tardías. Do uso dese complemento temos exemplos medievais noutras localidades da contorna (Bila Mayor de Frades, 1446) pero só rexistramos San Martiño de Frades no século XVI. Nos Censos da coroa de Castela dese século figura como San Martino de Frades entre as freguesías do arciprestado de Barbeiros.
Patrimonio civil
''En 15 de Abril de 1690 durmió en esta casa la Reina Ntra. Sra. D.ª Mariana de Neoburgo, mujer del rey Ntro. Sr. D. Carlos 2º, viniendo de la Coruña en Romería a Ntro. Santo Apóstol Santiago. Siendo dueños de esta Casa D. Antl. Mosquera Pimentel Riva de Neira casado con D.ª Baltasara Antonia de Luna Lovera y Valladares. Ad Majorem Dei Gloriam''.
Arquivo Sarabia
O Arquivo Sarabia é unha colección de fotografía de tres dos irmáns da familia Sarabia González, Xosé (1870-1907), Constantino (1875-1966) e Enrique (1881-1959), fotógrafos orixinarios da aldea Sabugueiro de Arriba (Castrelo, San Xoán de Río). miniatura|[[Cemiterio de Pereiró.]]
Frades
Patrimonio civil
Actualmente o pazo pertence a unha orde relixiosa, á que lle foi doado, pero ó longo dos séculos foi a segunda residencia de diversos persoeiros, entre eles o avogado e xornalista Aureliano Linares Rivas, un nome clave na política española do seu tempo, que chegaría a ser ministro e presidente do Consello de Estado. Conserva os escudos dos Mosquera Pimentel e dos Enríquez Novoa e a antiga capela cunha torre pequena máis moderna.
Arquivo Sarabia
Traxectoria
Fillos de Manuel Sarabia e Rosa González, tiñan o seu estudio en Vigo, no número 30 da rúa Elduayen. As primeiras referencias de fotografía publicadas polos irmáns Sarabia aparecen na revista Vida Gallega. No ano 1910, aparece reproducida unha vista de Castro Caldelas asinada por Enrique.
Trala morte do último irmán, Constantino, boa parte do arquivo desapareceu. Os membros da familia Sarabia están soterrados no Cemiterio de Pereiró, baixo o monumento encargado polo seu cuñado, José Gil, á Francisco Asorey.
Frades
Patrimonio civil
O pazo do Peñasco está na parroquia de Abellá. Foi construído no século XVII por Pedro Vázquez Vaamonde, pero foi reconstruído recentemente. Ten un escudo timbrado coa cruz de Malta e catro cuarteis: o «M» dos Montenegro, os escasques dos Bermúdez, a cabeza de lobo dos Moscoso e un castelo. O pazo do Peñasco é un claro exemplo do que foi a evolución construtiva deste tipo de edificacións ao longo dos séculos, xa que nel se poden apreciar distintas etapas. A actual planta en forma de “U” xorde dun volume principal de traza rectangular ao que se lle van apegando novos corpos, seguindo as necesidades dos propietarios e facendo que o pazo medre ata configurar a tipoloxía máis evolucionada na arquitectura palaciana.
A entrada pode realizarse de dúas formas, ben a través do portón que elegante se recorta no muro de peche e que se abre ao patio descuberto, ou ben directamente á vivenda no volume situado á dereita do devandito acceso. Neste mesmo corpo aparece apegada unha pequena capela que mantén a tipoloxía dos vans, distinguíndose tan só pola presenza dunha sinxela espadana que, coroada con pináculos, interrompe a liña da cornixa. Recentemente levouse a cabo unha reconstrución do edificio. Actualmente é unha propiedade privada non visitable.
Outras casas grandes son a casa do Fogueteiro (Aiazo), casa de Botana (Cimadevila) e a casa do Cruceiro (Añ á).
O museo etnográfico de Frades reúne útiles e ferramentas tradicionais do campo e do fogar.
Patrimonio natural
No concello existen unha multitude de áreas recreativas e zonas de lecer, tales como:
Festas parroquiais
+San Estevo o 26 e o 27 de decembro.
+Corpus Christi, o domingo máis próximo ao día do corpus.
+Día do Carme,domingo máis próximo ao 16 de xullo. +San Pedro, o último fin de semana de xuño.
+Santa María, o 15 e o 16 de agosto. +San Xulián, o 7 e o 8 de xaneiro.
+Augasantas, o segundo domingo de setembro. +Madalena, o 22 de xullo.
+San Nicolao, o 10 de setembro.
+San Miguel, o 29 de setembro.
+San Martiño, o 10 e o 11 de novembro. +Santa Mariña, o 18 e o 19 de xullo.
+Rosario, o segundo domingo de outubro. +Carme, o 25 de xullo.
+San Martiño, a fin de semana anterior máis próxima ao San Martiño. +Carme, o primeiro domingo de agosto.
+San Martiño, o segundo fin de semana de novembro. +Santa Margarida, o 20 de xullo.
+Divino Salvador, o 25 de decembro. +Carme, o segundo sábado de xullo.
+Sacramento, o segundo sábado de agosto.
+Santa Eulalia, o segundo sábado de decembro. +Santa Cruz, o primeiro sábado de maio.
+Santa María, o 15 e o 16 de agosto. +San Xoán, o 24 e o 25 de xuño.
Economía
Non obstante, o número de explotacións gandeiras reduciuse moderadamente, non así o número de cabezas de gando, pasando das 389 explotacións e 11.389 bovinos en 2002, ás 328 explotacións e 11.582 vacas no ano 2007, aínda que no 2018, o número de explotacións rexistradas ascendeu a 393, con 11711 unidades gandeiras.
Nunha análise histórica constátase a redución da ocupación na agricultura. O 54,08% dedicábase a ela en 1991, reducíndose ó 35,75% en 2001. A taxa actual reduciuse froito da diversificación noutros sectores.
O sector que máis se favoreceu desta diversificación foron os servizos. Ocupaban ó 21,23% en 1991, ascendendo ó 29,47% en tan só dez anos. A súa taxa de ocupación actual sitúan ó sector como a segunda rama principal de ocupación, por debaixo da agricultura.
En canto ós outros sectores, a construción diminuíu desde o 14,23% en 1991 ó 13,95% dez anos despois. A industria experimentou un grande ascenso da súa ocupación, sobre todo o que atinxe á industria manufactureira, pasando do 9,60% no 1991 ó 20,16% de 2001, debido ó pulo das empresas do sector téxtil, e de extracción de áridos.
No ano 2018, dispoñemos de datos empresariais respecto ó sector servizos, onde Frades conta nesas datas con 134 empresas distribuídas da seguinte maneira: 14 empresas de industria, 31 empresas de construción, 55 empresas de comercio, transporte e hostalaría e 34 empresas de servizos.
Os cultivos principais que se realizan no concello de Frades, do mesmo xeito que no resto da comarca, son os cereais e os tubérculos.
Lugares de Frades
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Frades vexa: Lugares de Frades.
Jesús Posada
miniatura|Jesús Posada (centro) e Eduardo González Mazo (esquerda) no Claustro Extraordinario da Universidade de Cádiz, acto de Investidura de novos doutores no ano 2012. Jesús María Posada Moreno, nado en Soria o 4 de abril de 1945 é un político e funcionario español.
Traxectoria
Foi gobernador civil de Huelva (1979-1981), presidente da Xunta de Castela e León (1989-1991) e ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación (1999-2000) e de Administracións Públicas (2000-2002) do Goberno español. É deputado pola provincia de Soria dende 1993 e dende o 31 de decembro de 2011 até o 27 de outubro de 2015 foi o presidente do Congreso dos Deputados.
A Veiga de San Pedro, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
A Veiga de San Pedro é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental.
A Chá, San Simón da Costa, Vilalba
A Chá é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Ken Mattingly
Traxectoria
Mattingly graduouse en enxeñaría aeronáutica pola Universidade Auburn en 1958.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en abril de 1966, participando nas misións Apollo 16, STS-4 e STS-51-C e pasando un total de 21,19 días no espazo.
Malta nos Xogos Europeos de 2015
Medalleiro
O equípo olímpico de Malta obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Fray Prudencio
Fray Prudencio foi un semanario publicado en Caldas de Reis entre 1897 e 1916.
Historia e características
Apareceu o 4 de xullo de 1897. Publicábase os domingos. Promovido por Laureano Salgado Rodríguez. Entre os seus colaboradores figuraban José Salgado Rodríguez, Jesús Salgado de la Riva, Laureano Salgado de la Riva, Benito Seijo Salgado (co pseudónimo Platón), Joaquín Roca, Matías Roca, Arturo Sánchez, José Rey González, Vicente Carnota Pérez, Lisardo Barreiro e Enrique Amado Domínguez. Nas seccións Variedades e Galicia literaria publicou poemas en galego de Alberto Camino, Juan Gómez del Ferrol, Marcial Valladares, Francisco Añón, José Rey González e Enrique Labarta Pose. Na sección Paliques apareceron textos en prosa e poemas en castelán de Juan Manuel Pintos Villar e Antonio de la Iglesia e outros sen sinatura. Cesou a súa publicación o de 28 de xuño de 1906.
Tivo unha segunda época a partir de setembro de 1909, dirixido por José García Barreiro.
Batalla de Alclud Ford
A Batalla de Alclud Ford foi librada ao redor de 580 nun vao descoñecido preto de Alt Clut, o nome orixinal do Castelo de Dumbarton que puido tamén usarse para todo o Reino de Strathclyde na actual Escocia. Coñécese por dous poemas do Libro de Taliesin.
Segundo Taliesin o rei anglo Ulph "veu con violencia cara aos seus inimigos" e foi atopado en batalla e asasinado por Urien map Cynfarch, rei de Rheged (probabelmente Cumbria e/ou Galloway), e o seu fillo Owain mab Urien, como se cita en dous poemas distintos. O ataque de Bernicia sería enfrontado por cabaleiros armados con lanzas e xavelinas, que representaban o groso dos guerreiros de Rheged, mentres que o exército de Bernicia consistiría basicamente en infantaría, tal como era o estándar dos guerreiros anglosaxóns dese período. Ulph era probablemente un dos fillos do rei Ida de Bernicia, moi posibelmente Theodulf, que batallou ao redor de 574 ou 590, ou potencialmente Frithuwald, tamén coñecido como Freothulf, que sometería Alclud Ford ao redor de 580.