cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orlando Magic
Fundación do equipo
miniatura|esquerda|250px|O [[Orlando Arena.]] Os Orlando Magic entraron na NBA como unha franquía de expansión en 1989. Un concurso patrocinado polos funcionarios de Orlando Magic e o xornal local Orlando Sentinel permitiu á comunidade suxerir nomes para a súa nova franquía. No concurso recibíronse un total de 4.296 suxestións, reducíndose mediante un proceso de eliminación os nomes a catro: "Heat" (calor), "Tropics" (tropicos), "Juice" (xugo) e "Magic" (maxia). O 27 de xullo de 1986, anunciouse que o comité elixira Magic para ser o novo nome da franquía de Orlando na NBA. Os Magic foron unha das catro franquías da nova expansión adxudicados pola NBA xunto cos Charlotte Hornets, Miami Heat e Minnesota Timberwolves. Con todo, inicialmente a NBA tiña a intención de ampliar tan só a tres equipos, cunha soa franquía para Florida, mais como o proceso foi levado a cabo con éxito tanto por Miami como por Orlando, decidiron ampliar aos catro equipos definitivos.
Así, os Magic, convertéronse na primeira franquía profesional das Grandes Ligas na área de Orlando. A taxa de expansión sería 32,5 millóns dólares. Os Magic contrataron a Matt Guokas como primeiro adestrador do equipo, que axudou a seleccionar a doce xogadores no draft de expansión o 15 de xuño de 1989. Logo, o 27 de xuño de 1989, os Magic elixiron a Nick Anderson como selección número once na primeira rolda do draft, converténdose na primeira selección da historia franquía. O primeiro encontro do equipo chegou o 4 de novembro de 1989 no Orlando Arena (O-Rena) coa visita New Jersey Nets, que gañaron por 106 a 111 nun partido moi rifado. Con todo, a primeira vitoria dos Magic non tardou en chegar, producíndose tan só dous días despois, vencendo os New York Knicks por 118 a 110 en Orlando. Os final da tempada acadou un rexistro de 18 vitorias e 64 derrotas con xogadores como Reggie Theus ou Scott Skiles.
No draft de 1990, os Magic elixiron a Dennis Scott como cuarta selección global. A franquía comezaba a medrar, e ese mesmo ano, o 30 de decembro de 1990, o base do equipo, Scott Skiles, bateu un rexistro histórico da NBA, ao conseguir 30 asistencias na vitoria 155 a 116 sobre Denver Nuggets, recibindo o premio ao Xogador Máis Mellorado ao final da tempada. Ademais ese mesmo ano bateron outro récord, Dennis Scott, o novato, conseguía 125 triplas nunha soa tempada, a mellor marca dun "rookie" na historia da competición. Ao final da tempada foi elixido no mellor quinteto de Rookies. A pesar dunha marca de 31-51, o pavillón encheuse en corenta dos corenta e un partidos xogados na casa.
O 19 de setembro de 1991, a familia DeVos mercou a franquía por 85 millóns de $|dólares, converténdose o cabeza de familia Richard DeVos no dono da franquía. A tempada 1991-92 foi decepcionante para os Magic, perdéndose numerosos xogadores varios encontros por mor das lesións, por exemplo Dennis Scott tan só xogou 18 partidos. Con escaseza de xogadores o equipo loitou a través dunha de dezasete partidos consecutivos perdidos e terminou cunha marca de 21-61. Con todo, os Magic encheron o pavillón en cada un dos 41 encontros que xogaron en Orlando.
O'Neal e Hardaway
miniatura|esquerda|[[Shaquille O'Neal, elección do draft de 1992 de Orlando e revulsivo da franquía.]] O rumbo da franquía cambiou totalmente cando conseguiron a primeira elección do draft de 1992. Así, os Magic elixiron a un pivote de 2,16 metros de altura procedente da Universidade de Louisiana State, Shaquille O'Neal, o maior premio do draft dende que os Knick elixiran a Patrick Ewing en 1985. O'Neal impactou inmediatamente nos Magic, liderando ao equipo a unha marca de 41-41 e sendo de novo a franquía máis mellorada da liga. O'Neal foi All-Star e Rookie do Ano, converténdose dende o primeiro momento nunha das estrela da liga; as súas medias foron de 23,4 puntos, 13,9 rebotes e 3,5 tapóns por partido. Con todo, os Magic non puideron lograr a súa primeira clasificación aos playoffs, empatando no oitavo posto con Indiana Pacers na Conferencia Leste.
Con todo, o non acceder a playoffs tivo a súa parte positiva, xa que a pesar de obter o mellor balance para un equipo que non alcanzou a postempada (e con iso a menor parte posibilidades de obter o número 1 do draft), os Magic conseguiron por segundo ano consecutivo a opción de seleccionar o posto máis alto do draft. Antes do mesmo, Goukas deixou de ser adestrador do equipo, e Brian Hill converteuse no segundo adestrador da historia da franquía. Xa no draft, os Magic seleccionaron a Chris Webber, aínda que o traspasaron inmediatamente a Golden State Warriors a cambio da elección número tres dese mesmo draft, o base da Universidade de Memphis State Anfernee "Penny" Hardaway, e tres futuras eleccións de primeira rolda. Coa combinación letal de O'Neal e Hardaway, os Magic convertéronse nun equipo dominante da NBA, logrando 50 vitorias por primeira vez na súa historia e clasificándose a playoffs no cuarto posto do Leste. Con todo, os Pacers varreron aos Magic en primeira rolda, dando por finalizada a campaña para os de Florida.
Na tempada 1994-95, a sexta dos Magic, o equipo fichou como axente libre ao pivote Horace Grant procedente de Chicago Bulls. Asinaron unha marca de 57-25, a mellor do Leste, e gañaron a División Atlántico. En playoffs, eliminaron a Boston Celtics, Chicago Bulls e Indiana Pacers, logrando o acceso ás Finais da NBA. Con todo, os Houston Rockets de Hakeem Olajuwon e Clyde Drexler, acabaron co soño de Orlando varréndoos das Finais cun claro 4 a 0.
Na seguinte tempada, os Magic eran de novo aspirantes a defender o campionato de conferencia tras lograr un balance de 60-22, o mellor na historia da franquía, liderado por O'Neal e Hardaway. Con todo, o equipo finalizou segundo no Leste por detrás dos intratables Bulls das 72 vitorias en tempada regular. En playoffs, despois de que eliminasen do seu camiño a Detroit Pistons e Atlanta Hawks, os de Chicago tomáronse o desquite do ano anterior nas Finais de Conferencia, derrotando aos Magic en catro partidos.
Na tempada 1995-96, os Magic volveron a estar nos posto de cabeza da Conferencia Leste e da Atlántico cun rexistro de 60–22 liderados de novo por Shaq e Penny; con todo, os Magic finalmente remataron no segundo posto da Conferencia debido a que os Chicago Bulls acababan de conseguir o mellor rexistro da historia da NBA, 72 gañados por 10 perdidos. Nos despois de eliminar a Detroit Pistons e Atlanta Hawks, Orlando atopouse cos Bulls nas finais de Conferencia. A combinación de Michael Jordan, Scottie Pippen e o reboteador Dennis Rodman foi demasiado para os Magic, que perderon a eliminatoria por 4 a 0.
A marcha de O'Neal
Os Magic ficharon a Chuck Daly para que se convertese no adestrador xefe na tempada 1997-98. A pesar da esperanza que había depositada, Hardaway tívose que perder a maior parte da tempada debido ás lesións, o que debilitou moito ao equipo. Anderson e o recentemente fichado Bo Outlaw guiaron a Orlando a un 41-41, insuficiente para acceder a playoffs. Ademais, Seikaly foi traspasado durante a tempada a New Jersey Nets.
En 1999, o "general manager" John Gabriel fichou como adestrador a Doc Rivers, sendo esta a súa primeira experiencia nos bancos. Gabriel desmontou o equipo traspasando a Hardaway a Phoenix Suns por Danny Manning (quen nunca chegaría a xogar en Orlando), Pat Garrity e dúas futuras roldas de draft. Os Magic estaban formados por xogadores novos e pouco experimentados que incluían ao capitán Armstrong, Outlaw, un mozo Ben Wallace, e o adestrador Rivers. A pesar diso, lograron un 41-41, perdendo por pouco a posibilidade de entrar en playoffs. Rivers foi nomeado Adestrador do Ano, nunha campaña caracterizada pola lema "Heart and Hustle" (con corazón e dende abaixo), debido ao estilo traballador do equipo.
A era de McGrady
miniatura|[[Tracy McGrady.]] Na tempada 2000-01, os Magic contaban cun grande espazo no límite salarial, polo que Gabriel tentou as fichaxes de Tim Duncan, Grant Hill e Tracy McGrady. A pesar de que Duncan optou por permanecer nos Spurs, os Magic contrataron a Hill, un perenne All-Star, e a McGrady. Lamentablemente, Hill só puido xogar catro partidos na tempada antes de lesionarse o nocello, polo que McGrady tivo que coller as rendas do equipo e converterse nun dos máximos anotadores da tempada. Coa chegada do novato Mike Miller (posteriormente Rookie do Ano), os Magic lograron un balance de 43-39, polo que regresaban a playoffs. Na postemporada, Milwaukee Bucks eliminou a Orlando en primeira rolda en catro partidos.
Na 2001-02, McGrady liderou aos Magic a unha marca de 44-38. Con todo, Hill volveu lesionarse e perdeuse a maior parte da tempada. McGrady, combinado con Armstrong, Miller, e o tirador Garrity, formou o corazón daquel equipo. Xa en playoffs, os Magic caeron de novo en primeira rolda en catro partidos ante Charlotte Hornets.
Na tempada 2002-03, o traspaso que enviaba a Mike Miller e Ryan Humphrey a Memphis Grizzlies por Gordan Giricek e Drew Gooden foi positivo para que o equipo lograse unha marca de 42-40 e accedese a playoffs. A pesar de seguir sen poder contar con Hill, esta era a terceira aparición consecutiva de Orlando na postempada. Tras ir gañando 3-1 na eliminatoria de primeira rolda ante Detroit Pistons, tres partidos consecutivos perdidos deixáronlles, de xeito incrible, fóra de playoffs. Cando necesitaban un partido para gañar a serie, McGrady dixo: "é agradable chegar por fin á segunda rolda". O destino xogoulle unha mala pasada.
A tempada número 15 na historia dos Magic, a 2003-04, foi desastrosa, a pesar dos reforzos Tyronn Lue e Juwan Howard, fichados como axentes libres. Tras gañar o primeiro partido da campaña, perderon os 19 seguintes, logrando a meirande racha de partidos perdidos de xeito consecutivo da historia da franquía. Os Magic finalizaron cun decepcionante 21-61, o peor balance da liga. En metade daquela triste marca de 19 partidos perdidos, Rivers foi despedido, ocupando o cargo o seu asistente Johnny Davis. Ademais, o "general manager" Gabriel foi substituído por John Weisbrod.
Novo comezo con Dwight Howard
miniatura|esquerda|190px|[[Jameer Nelson.]] En pretempada, Weisbrod desmontou practicamente todo o equipo, aínda que mantivo a Davis no posto de adestrador. O traspaso máis significativo foi o de McGrady a Houston Rockets xunto con Reece Gaines, Tyronn Lue e Juwan Howard por Steve Francis, Kelvin Cato e Cuttino Mobley. McGrady non estaba contento en Orlando, e mesmo chegou a afirmar que non deu o 100% durante esta última tempada. Os Magic tamén ficharon a Tony Battie de Cleveland Cavaliers por Drew Gooden, Steven Hunter e os dereitos de draft do brasileiro Anderson Varejao; e a Hedo Turkoglu como axente libre. Co número 1 do draft, a franquía seleccionou a Dwight Howard, procedente directamente do instituto. Tamén conseguiron os dereitos de Jameer Nelson, elixido por Denver Nuggets na 20ª posición.
Durante a tempada, marcada polo retorno de Hill, os Magic xogaron de xeito espectacular, derrotando a equipos punteiros como San Antonio Spurs, Dallas Mavericks, Miami Heat, Phoenix Suns e Detroit Pistons. Con todo, liderados polo errático xogo de Francis, o equipo perdeu fol ao final da tempada regular, finalizando preto dos postos de playoffs. A nota agradable púxoa Howard, que se consagrou como un dos xogadores máis prometedores da NBA. Nelson, tras un frouxo inicio, afianzouse como a base titular do equipo. Hill regresou tras varios anos lesionado, facendo 19 puntos por partido e sendo elixido para disputar o All-Star Game como titular co Leste. Con todo, tras comezar forte, os Magic quedaron sen playoffs debido ás lesións que lle visitaron a finais de tempada regular, como son as de Hill, Turkoglu e Nelson, ademais da suspensión de cinco partidos a Francis por agredir supostamente a un fotógrafo. miniatura|[[Dwight Howard, revolucionou ao equipo até convertelo nun dos mellores da liga.]] O 23 de maio os proxectos dos Magic foron interrompidos pola dimisión do "general manager" Weisbrod. Ao día seguinte, a franquía anunciou o regreso de Brian Hill, adestrador da fabulosa era de Shaq e Hardaway. O mes seguinte, os Magic seleccionaron no draft ao galego Fran Vázquez na 11ª posición, aínda que posteriormente o xogador anunciou que quedaría na Liga ACB para xogar no Akasvayu Girona. A pesar de non contar coa súa elección Fran Vázquez, os Magic partían con altas esperanzas a tempada 2005-06, cun Hill recuperado da súa última lesión, e con Howard e Nelson progresando de maneira excelente nas ligas de verán. Tamén a elección de segunda rolda Travis Diener deu boas sensacións no verán, mostrando o seu eficaz tiro polo que era coñecido. A pretempada pechouse coa fichaxe da base Keyon Dooling como axente libre.
Tras comezar a pretempada, os problemas empezaron a xurdir; o nocello de Hill non foi curado completamente, polo que tivo que operarse e regresar ás canchas a mediados de decembro. A pesar diso, volvería recaer en varias ocasións e perderíase a maior parte da campaña. Francis continuou centrado no seu xogo "primeiro eu e despois eu" e obstaculizou o desenvolvemento de Nelson e Howard. Pero a esperanza chegou cando se anunciou o 15 de febreiro o traspaso que enviaba a Kelvin Cato e unha primeira rolda do draft de 2007 a Detroit Pistons a cambio de Darko Milicic e Carlos Arroyo. Unha semana despois, Francis foi mandado a New York Knicks por Anfernee Hardaway (que dous días máis tarde sería cortado) e Trevor Ariza.
Liderados por Howard, Turkoglu, DeShawn Stevenson e Nelson, os Magic sorprenderon colocándose no oitavo posto da Conferencia Leste, incluíndo un refacho de 8 vitorias consecutivas e 12 en casa. Nesa racha, venceron a equipos como os San Antonio Spurs, Detroit Pistons, Dallas Mavericks, Miami Heat e Philadelphia 76ers (conseguindo neste último partido Howard uns números de 28 puntos e 26 rebotes). Porén, unha vitoria de Chicago Bulls ante Miami o 16 de abril e outra sobre os Magic na prórroga o día 17 terminou coas esperanzas de Orlando de alcanzar os playoffs.
Volta aos Playoffs
Os Magic comezaron a seguinte tempada contratando ao adestrador Stan Van Gundy, o cal xa guiara a Miami Heat a unha final de conferencia en 2005. Mais non foi a única incorporación, xa que asinaron ao axente libre Rashard Lewis, procedente de Seattle SuperSonics, ademais da elixir no draft ao prometedor base de UCLA J. J. Redick. Así, os Magic liderados por Howard xunto con Nelson, Lewis e Turkoglu comezarían a tempada cunha regular marca de 21-20 na primeira parte da tempada, aínda que o seu xogo iría mellorando exponencialmente conseguindo un rexistro na segunda metade de 31-10, para unha marca final total de 52-30, o que lles valeu para entrar nos playoffs por segundo ano consecutivo. Na primeira rolda eliminarían aos Toronto Raptors en seis encontros para pasar da primeira rolda de playoffs por primeira vez dende 1997, mais logo caerían ante os Detroit Pistons en sete partidos para pechar á que fora mellor tempada da franquía en varios anos. Mais as cousas non pararían de mellorar para os de Florida.
A primeira metade da tempada 2008-09 foi excelente para os Magic, despois de 41 encontros tiñan un rexistro de 33–8, liderando a división Sueste e posuíndo un dos catro mellores rexistros da liga. Con todo, a comezos de febreiro, o base titular do equipo, Jameer Nelson, lesionouse no ombreiro perdéndose o que restaba de tempada, aínda que finalmente a campaña remataría cun gran rexistro de 59–23, o mellor dende o ano 1996 no que gañaran 60 partidos. Nos playoffs os Magic eliminaron en primeira rolda de playoffs aos Philadelphia 76ers, para vencer despois nas semifinais de conferencia aos actuais campións, os Boston Celtics. Así que por primeira vez dende 1996 os Magic chegaban ás Finais de Conferencia, onde se bateron cos Cleveland Cavaliers liderados polo MVP da tempada de LeBron James. Con todo venceron e xogaron ás súas segundas Finais da NBA da historia, perdendo finalmente en cinco encontros fronte Los Angeles Lakers de Kobe Bryant. Xa no verán os Magic contrataron ao oito veces All-Star Vince Carter e a Ryan Anderson de New Jersey Nets, e asinaron aos axentes libres Brandon Bass, Matt Barnes e Jason Williams.
O 28 de setembro de 2009, os Magic estendéronlle o contrato a Stan Van Gundy para a tempada 2010-11. Fixeron o mesmo co director xeral Otis Smith, ata a tempada 2011-12.
Os Magic estiveron sen Rashard Lewis durante os primeiros 10 partidos da tempada 2009-10. Lewis deu positivo por un elevado nivel de testosterona, causado por unha substancia prohibida na liga. E se non podían ir peor as cousas, Vince Carter sufriu unha lesión no seu nocello esquerdo no segundo partido da tempada. A lesión de Carter non resultou ser moi grave, e tan só lle fixo perderse os cinco seguintes partidos. A mediados de novembro, os Magic sufriron outro contratempo coa lesión de Jameer Nelson no seu xeonllo esquerdo, quen necesitou operarse. Nelson estivo de baixa durante cinco semanas. Malia todo isto, a finais de decembro os Magic tiñan unha marca de 23-8.
Orlando perdeu sete dos primeiros dez partidos en xaneiro, pero se recuperaron e gañaron seis dos sete seguintes. Tras o parón polo All-Star, os Magic gañaron 23 de 28 partidos, clasificándose para os Playoffs por cuarta vez consecutiva e gañando o seu terceiro título de división consecutivo. Remataron a tempada regular cunha marca de 59-23, igualando o récord da tempada 2008-09, e coa segunda mellor marca da liga nesa tempada. Os Magic barreron aos Charlotte Bobcats e aos Atlanta Hawks nas dúas primeiras roldas dos Playoffs. Despois, enfrontáronse aos Boston Celtics nas finais de conferencia. Tras perder os tres primeiros partidos da serie, conseguiron gañar os dous seguintes, pero perderon no 6º partido, rematando así a tempada para eles.
Nova imaxe
Para prepararse de cara ao cambio de pavillón, o Amway Center, os Magic cambiaron o seu logo, e fixeron unha nova camiseta de cor negro. Ademais, foron os anfitrións do NBA All-Star Game de 2012.
No verán de 2010, os Magic ficharon a Chris Duhon, procedente dos New York Knicks, e a Quentin Richardson, procedente dos Miami Heat. O 18 de decembro de 2010, tras perder cinco dos últimos seis partidos, os Magic fixeron un traspaso cos Phoenix Suns e os Washington Wizards. Traspasaron a Vince Carter, Marcin Gortat e Mickaël Piétrus a Phoenix, a cambio de Hedo Türkoğlu, Jason Richardson e Earl Clark. Rashard Lewis foi mandado a Washington a cambio do tres veces All-Star Gilbert Arenas.
Os Magic remataron a tempada con 52 vitorias, quedando segundos na División Sueste, pero foron eliminados na primeira rolda dos Playoffs contra os Atlanta Hawks, por 4-2. Esta foi a primeira vez que o adestrador Stan Van Gundy caía eliminado na primeira rolda duns Playoffs.
Pavillóns
miniatura|300px|Exterior do [[Amway Center.]] O primeiro pavillón utilizado polos Orlando Magic foi o Amway Arena. Este pavillón foi inaugurado o 29 de xaneiro de 1989, e serviu como o fogar do equipo até a tempada 2009-10. Cando se inaugurou o recinto, recibiu o nome de Orlando Arena, polo que era coñecido de forma máis popular foi como "O-Rena". Isto foi até o ano 1999, cando a compañía financeira TD Waterhouse mercou os dereitos do nome e do lugar, pasando a denominarse o TD Waterhouse Centre. Seis anos despois, en decembro 2006, os dereitos foron de novo adquiridos por outra compañía, a empresa de venda directa Amway, pasando a denominarse o pavillón Amway Arena durante os seguintes catro anos. A parte de Orlando Magic o pavillón acollía os partidos doutros deportes, como o fútbol americano cuberto ou o fútbol sala. O Amway Area era un dos "The Orlando Venues" (lugares de encontro de Orlando), pertencentes e operados pola Cidade de Orlando. Outras instalacións desta categoría son o Bob Carr Performing Arts Centre, o Tinker Field, o Florida Citrus Bowl, o Harry P. Leu Gardens e o Museo Mennello.
O 29 de setembro de 2006, despois de anos de negociacións, o alcalde Buddy Dyer e os Magic anunciaron un acordo sobre o Amway Center, un novo estadio no centro de Orlando, recibindo a súa aprobación definitiva o 26 de xullo de 2007. O novo pavillón ten unha capacidade para 18.846 espectadores e está situado na esquina suroeste de Church Street e a Hughey Avenue. Finalmente comezouse a construír en xullo de 2008 e o seu custo foi de 480 millóns de dólares. Unha vez finalizadas as obras do novo pavillón, o antigo Orlando Arena foi demolido, proceso que rematou en outubro de 2012. O Amway Center abriu oficialmente o 1 de outubro de 2010, sendo o primeiro partido disputado nel o amigábel de pretemporada que enfrontou aos Magic contra os New Orleans Hornets o días 10. O primeiro partido de tempada sería pouco despois, o días 28, contra os Washington Wizards. Os Magic gañaron ambos os dous partidos.
Uniforme
Os Magic son tamén o único equipo da NBA que utiliza zapatillas de deporte e calcetíns negros en tódolos seus partidos, unha tradición que comezou coa contratación de Stan Van Gundy en 2007. Con todo, levaron zapatillas e calcetíns brancos nos partidos da casa durante toda a tempada 2008-09 comezos da seguinte, volvendo logo ás cores tradicionais.
Os Magic tamén participaron na campaña de 2003 de "Hardwood Classics", na que os equipos vestían distintos uniformes "retro" de tódalas épocas da franquía. Os Magic debutaron co seu equipamento negro de 1989 durante o día de Nadal. Porén, considerouse un pouco estraño chamar a ese uniforme "retro", xa que o Magic o levaran de xeito habitual até 1998. Con todo, en vinte anos de franquía, xa tiveron catro deseños distintos de camiseta.
En 2004, como parte da mesma campaña, os Magic levaron o equipamento azul de 1995, e en 2006 levaron a camiseta branca de 1989, volvendo ao ano seguinte á camiseta negra, repetíndoo de novo en 2010. Até esa revisión do uniforme, Bo Outlaw era o único xogador dos Magic que usara nalgún momento todos os deseños de camiseta. Unha variación do deseño negro é a utilizada na coñecida como "Noches Latinas" (do castelán: Noites Latinoamericanas), onde en lugar de pór "Orlando" aparece a lenda "El Magic".
Para a temporada 2014 os Magic presentaron un novo uniforme de cor prateada, sendo a primeira vez na historia que vestían unha camisola desta cor. Até hai pouco tempo os Magic eran un dos equipos que tiñan, xunto a Chicago Bulls e Utah Jazz, unha regra na que prohibían aos xogadores vestir cintas de pelo nos partidos.
Líderes históricos
Negra indica que ao xogador segue en activo na franquía. Cursiva indica que ao xogador segue en activo, mais non na franquía.
Puntos anotados (temporada regular) (a finais da temporada )
Outras estatísticas (temporada regular) (a finais da temporada )
Minutos xogados Rebotes Asistencias Roubos Tapóns
Dorsais retirados
Até o momento, os Orlando Magic tan só retiraron o número 6 como homenaxe so seus seguidos, "o sexto home". Con todo, permitiuse que na temporada este número fose utilizado por Patrick Ewing.
Galardóns individuais
Rookie do Ano
Mellor Defensor
Mellor Sexto Home
Xogador con Mellor Progresión
Xogador máis deportivo
Primeiro equipo All-NBA
Segundo equipo All-NBA
Terceiro equipo All-NBA
Primeiro equipo defensivo
Primeiro Equipo All-Rookie
Segundo Equipo All-Rookie
All-Star
Adestradores
border|miniatura|[[Scott Skiles.]]
María Cecilia Martín
María Cecilia Martín Iglesias, nada en Salamanca o 18 de novembro de 1920 e finada na mesma cidade o 28 de xaneiro de 2020, foi unha pintora española. Foi a primeira muller en optar ao Premio Castela e León (2012) na súa modalidade de Artes.
Traxectoria
Nada en Salamanca, cidade na que pasou a maior parte da súa vida traballando como artista pictórica. Ao longo da súa dilatada traxectoria profesional, foi mestra de varias xeracións de artistas, e demostrou a súa calidade artística até practicamente o final da súa vida.
Nos inicios do século XX as dificultades dunha artista á hora de expor as súas obras e ser recoñecida implicaba facer fronte ás críticas e dificultades dunha época que non aceptaba aínda as mulleres artistas. Martín Iglesias foi unha das mulleres que logrou consolidarse entre as artistas salmantinas a pesar de ditas dificultades, logrando cambiar a situación da arte local.
Formada profesionalmente a través da participación en diferentes certames colectivos nos que realizou os seus primeiros achegamentos ao tenteo para logo progresar con creacións propias da paisaxe rural e algúns retratos. Co tempo situouse entre as pintoras salmantinas máis recoñecidas. Un dos seus primeiros logros foi o segundo premio de pintura obtido na IX Exposición Provincial de Arte do Produtor de Educación y Descanso, obtido en 1949. En 1950 accedeu á Escuela de Bellas Artes de San Fernando en Madrid. Tras licenciarse iniciou unha traxectoria ascendente na que as súas obras foron expostas en diferentes galerías de arte salmantinas: Rembrandt, Miranda, Winker, Timgad e Artis.
Faleceu en Salamanca aos 99 anos o 28 de xaneiro de 2020.
Obras
Martín Iglesias non só foi a pintora das paisaxes castelás, senón que tamén prestou atención ao ser humano, xa fose o campesiñado de zonas rurais, como aos habitantes da capital salmantina.
Realizou unha trintena de exposicións individuais en España e no estranxeiro, máis dun centenar de exposicións colectivas dentro e fóra de España. Tamén ilustrou quince libros, ademais das portadas de libros e discos e realización de carteis.
Proteína fluorescente verde
A proteína fluorescente verde (GFP, do inglés Green Fluorescent Protein) é unha proteína que presenta unha brillante fluorescencia verde cando se expón á luz no espectro que vai do azul ao ultravioleta. A proteína fluorescente verde tradicional é a que primeiro se illou procedente da medusa Aequorea victoria, á que lle dá bioluminescencia, aínda que se encontran proteínas fluorescentes verdes en moitos outros organismos mariños.
En bioloxía celular e molecular, o xene GFP utilízase frecuentemente como un reporteiro da expresión xénica (a súa fluorescencia é indicativa da expresión do xene considerado). Na súa forma modificada foi utilizado para preparar biosensores, e creáronse moitos animais que expresaban a GFP como unha proba experimental de que un xene introducido pode expresarse nun organismo dado. O xene GFP pode introducirse nun organismo e manterse no seu xenoma por medio de cruzamentos, inxección por un vector viral, ou transformación celular. Ata agora, o xene GFP foi introducido e expresado en moitas bacterias, lévedos e outros fungos, peixes (como o peixe cebra), plantas, moscas, e células de mamíferos, incluídas as humanas.
A GFP de Aequorea victoria está composta por 238 residuos de aminoácidos (de 26,9 kDa), e ten o seu maior pico de excitación á lonxitude de onda de 395 nm e outro menor a 475 nm. O seu pico de emisión é a 509 nm, o cal corresponde á porción verde baixa do espectro visible. O rendemento cuántico (QY) de fluorescencia da GFP é de 0,79. A GFP do antozoo Renilla reniformis presenta un só pico maior de excitación a 498 nm.
O Premio Nobel de Química de 2008 outorgóuselles a Martin Chalfie, Osamu Shimomura, e Roger Y. Tsien polo seu descubrimento e desenvolvemento desta proteína fluorescente verde.
Historia
miniatura|200px|Aequorea victoria
GFP de tipo salvaxe (wtGFP)
Nas décadas de 1960 e 1970, Osamu Shimomura purificou a GFP e mais outra proteína luminescente distinta, a aequorina, da medusa Aequorea victoria, e estudou as súas propiedades. En A. victoria, a fluorescencia da GFP ten lugar cando a aequorina interacciona con ións Ca2+, inducindo un resplandor azul. Parte desta enerxía luminescente transfírese á GFP, e a cor cambia ao verde. A utilidade desta proteína como ferramenta de bioloxía molecular non empezou a coñecerse ata 1992 cando Douglas Prasher informou da clonación e secuencia de nucleótidos da wtGFP na revista Gene. Cando se esgotaron os orzamentos para ese proxecto de investigación, Prasher enviou mostras de ADNc a varios laboratorios. No laboratorio de Martin Chalfie fixeron que se expresase a secuencia codificante da wtGFP da que se eliminaran algúns dos aminoácidos iniciais, en células heterólogas da bactria E. coli e do nematodo C. elegans, e publicaron os resultados en Science en 1994. Independentemente, no laboratorio de Frederick Tsuji conseguiron a expresión da proteína recombinante un mes despois. A molécula da GFP pregábase e presentaba fluorescencia a temperatura moderada, sen necesidade de cofactores exóxenos específicos da medusa. Aínda que esta proteína case igual á wtGFP era fluorescente, tiña varios inconvenientes, como o espectro de excitación con dous picos, sensibilidade ao pH e ao cloruro, pobre rendemento cuántico de fluorescencia, escasa fotoestabilidade e mal pregamento a 37 °C.
A primeira estrutura cristalina obtida dunha GFP foi a do mutante S65T, traballo feito polo grupo de Remington publicado en Science en 1996. Un mes despois, independentemente, o grupo de Phillips informou da estrutura do tipo salvaxe da GFP en Nature Biotech. Estas estruturas cristalinas proporcionaron información vital sobre a formación dos cromóforos e as interaccións entre os residuos veciños. Os investigadores modificaron estes residuos por mutaxénese dirixida e aleatoria para producir a ampla variedade de derivados da GFP que se usan hoxe. Martin Chalfie, Osamu Shimomura e Roger Y. Tsien compartiron o Premio Nobel de Química de 2008 polo seu descubrimento e desenvolvemento da proteína fluorescente verde.
Rollsport Club Uttigen
O Rollsport-Club Uttigen é un club de hóckey a patíns da localidade de Uttigen (Suíza).
Proteína fluorescente verde
Derivados da GFP
miniatura|200px|A diversidade de mutacións xenéticas ilústase con esta escena de praia debuxada usando bacterias vivas que expresan proteínas fluorescentes de 8 cores distintas (derivadas da GFP e dsRed). Debido ao grande potencial da expansión do uso desta proteína e das necesidades cambiantes dos investigadores, houbo que producir por enxeñaría moitos mutantes distintos da GFP. O primeiro avance importante foi unha mutación nun só punto (a S65T) obtida en 1995 por Roger Tsien. Esta mutación mellorou drasticamente as características espectrais da GFP, o que deu lugar a un incremento da súa fluorescencia, fotoestabilidade, e un cambio do maior pico de excitación a 488 nm, mentres que o pico de emisión se mantivo en 509 nm. Isto correspondíase coas características espectrais dos filtros de FITC normalmente dispoñibles, o que incrementaba a utilidade práctica do uso polos investigadores. En 1995 descubriuse nos laboratorios de Thatsrup e Falkow un mutante con eficiencia de pregamento a 37 °C (F64L) para este armazón que orixina unha GFP potenciada (EGFP, enhanced GFP). A EGFP permitiu o uso práctico das GFPs en células de mamífero. A EGFP ten un coeficiente de extinción (designado ε) de 55.000 M−1cm−1. O rendemento cuántico de fluorescencia (QY) da EGFP é de 0,60. O brillo relativo, expresado como ε•QY, é de 33.000 M−1cm−1. En 2006 obtívose unha GFP con superpregamento (superfolder), cunha serie de mutacións que permiten que a GFP sufra un rápido pregamento e maduración mesmo cando se fusiona con péptidos que se pregan mal.
Rollsport Club Uttigen
Historia
O Rollsport-Club Uttigen foi fundado en 1980.
Proteína fluorescente verde
Derivados da GFP
Realizáronse outras moitas mutacións, incluíndo mutantes da cor; en especial, os derivados proteína fluorescente azul (EBFP, EBFP2, Azurite, mKalama1), proteína fluorescente ciano (ECFP, Cerulean, CyPet), e proteína fluorescente amarela (YFP, Citrine, Venus, YPet). Os derivados BFP (excepto mKalama1) conteñen a substitución Y66H. A mutación fundamental nos derivados ciano é a substitución Y66W, que causa que o cromóforo se forme cun compoñente indol en vez de cun fenol. Requírense varias mutacións compensatorias adicionais na estrutura de baril que envolve a proteína para restaurar o brillo deste cromóforo modificado debido ao incremento de tamaño do grupo indol. A lonxitude de onda está corrida ao vermello nos derivados YFP debido á mutación T203Y, e está orixinada por interaccións de apilamento dos electróns π entre o residuo de tirosina substituído e o cromóforo. Estas dúas clases de variantes espectrais empréganse a miúdo en experimentos de transferencia de enerxía de resonancia de Förster (FRET). Os reporteiros da FRET codificados xeneticamente sensibles a moléculas de sinalización celular, como o calcio ou o glutamato, o estado de fosforilación da proteína, a complementación da proteína, a dimerización de receptor, e outros procesos proporcionan lecturas ópticas moi específicas da actividade celular en tempo real.
A mutaxénese semirracional de varios residuos orixinou mutantes sensibles ao pH chamados pHluorinas, e máis tarde pHluorinas supereclípticas. Para visualizar a actividade sináptica das neuronas aproveitando o rápido cambio de pH na fusión de vesículas sinápticas, utilizáronse as pHluorinas etiquetadas a sinaptobrevina.
As versións sensibles aos cambios redox da GFP (roGFP) obtivéronse ao introducir cisteínas na estrutura de barril beta da proteína. O estado redox das cisteínas determina as propiedades de fluorescencia da roGFP.
A nomenclatura das GFPs modificadas é con frecuencia confusa debido ao mapado solapante de varias versións da GFP cun mesmo nome. Por exemplo, mGFP pode referirse a unha GFP cunha palmitoilación N-terminal que fai que a GFP se una ás membranas celulares. Porén, o mesmo termo tamén se usa para referirse a unha GFP monomérica, que se pode obter pola mutación A206K de rotura da interface do dímero. A GFP de tipo salvaxe ten unha feble tendencia á dimerización a concentracións por riba de 5 mg/mL. A mGFP tamén significa "GFP modificada", a cal foi optimizada por intercambio de aminoácidos para a súa expresión estable en células de plantas.
A GFP na natureza
O propósito da bioluminescencia e da fluorescencia da GFP nas medusas é descoñecido. A GFP coexprésase coa aequorina en pequenos gránulos arredor da beira da campá da medusa. O pico de excitación secundaria (a 480 nm) da GFP absorbe parte da emisión azul da aequorina, o que lle dá á bioluminescencia un ton máis verde. O residuo de serina 65 do cromóforo da GFP é responsable do espectro de excitación con dous picos da GFP de tipo salvaxe. Está conservado nas tres isoformas clonadas orixinalmente por Prasher. Case todas as mutacións deste residuo consolidan o espectro de excitación nun só pico a 395 nm ou a 480 nm. O mecanismo preciso desta sensibilidade é complexo, pero, parece que implica a doazón dun hidróxeno da serina 65 ao glutamato 222, o cal inflúe na ionización do cromóforo. Como unha soa mutación pode aumentar drasticamente o pico de excitación de 480 nm, facendo que a GFP sexa un compañeiro moito máis eficiente da aequorina, A Aquorea victoria parece que preferiu evolutivamente o menos eficiente espectro de excitación de dous picos. Roger Tsien especulou que a variación da presión hidrostática coa profundidade pode afectar á capacidade da serina 65 de doar un hidróxeno ao cromóforo e cambiar a proporción dos dous picos de excitación. Así, a medusa pode cambiar a cor da súa bioluminescencia coa profundidade. Desgrazadamente, un colapso na poboación de medusas en Friday Harbor, onde a GFP foi descuberta, dificultou un maior estudo do papel da GFP no ambiente natural da medusa.
Outras proteínas fluorescentes
A causa da gran variedade de derivados da GFP obtidos por enxeñaría, as proteínas fluorescentes que pertencen a outras familias, como a proteína fluorescente inducible pola bilirrubina UnaG, dsRed, eqFP611, Dronpa, TagRFPs, KFP, EosFP, Dendra, IrisFP e moitas outras, denomínanse ás veces erradamente derivados da GFP. Varias destas proteínas presentan propiedades peculiares como unha emisión corrida ao vermello a 600 nm ou a fotoconversión dun estado que emite en verde a outro que emite en vermello. Estas propiedades son ata agor únicas das proteínas fluorescentes que non son derivados da GFP.
Estrutura
A GFP ten unha estrutura típica en barril beta, que consta de once follas β e 6 hélices alfa que conteñen o cromóforo unido covalentemente 4-(p-hidroxibencilideno)imidazolidin-5-ona (HBI) no centro. O HBI non é fluorescente en ausencia do armazón da GFP axeitadamente pregada e está principalmente na forma fenol non ionizada na wtGFP. As cadeas laterais dirixidas cara a dentro do barril inducen reaccións de ciclación específicas no tripéptido Ser65–Tyr66–Gly67 que inducen a ionización do HBI á forma fenolato e a formación do cromóforo. Este proceso de modificación postraducional denomínase maduración. A rede de enlaces de hidróxeno e as interaccións de apilamento de electróns nestas cadeas laterais inflúen na cor, intensidade e fotoestabilidade da GFP e os seus numerosos derivados. A natureza moi empaquetada do barril exclúe as moléculas do solvente (auga), protexendo así a fluorescencia do cromóforo.
Microscopía de fluorescencia
O microscopio Vertico SMI, que usa a tecnoloxía SPDM Phymod utiliza o denominado efecto de "fotoblanqueado reversible" das tinguiduras fluorescentes como a GFP e os seus derivados para localizalos como moléculas individuais cunha resolución óptica de 10 nm. Isto pode tamén realizarse como unha colocalización de dous derivados da GFP (2CLM).
Outro potente uso da GFP é expresar a proteína en pequenos conxuntos de células específicos. Isto permite aos investigadores detectar opticamente tipos específicos de células in vitro ou mesmo in vivo. Un truco útil para a análise da circuitería cerebral (brainbow) é combinar xeneticamente varias variantes espectrais da GFP. Outros usos interesantes das proteínas fluorescentes que aparecen na literatura son o seu uso como sensores do potencial de membrana de neuronas, rastreo de receptores AMPA nas membranas celulares, da entrada de virus e infección de virus da influenza e lentivirus, etc.
Tamén se encontrou que as novas liñas de ratos GFP transxénicos poden ser relevantes para o estudo da terapia xénica e medicina rexenerativa. Usando unha GFP "de alta expresión", os ratos transxénicos mostran unha alta expresión na maioría dos tecidos, e moitas células que non foron caracterizadas ou foron mal caracterizadas en ratos transxénicos GFP previos. Grazas á súa capacidade de formar cromóforos internos sen necesidade de cofactores accesorios, nin encimas ou substratos distintos do oxíxeno molecular, a GFP constitúe unha excelente ferramenta en bioloxía.
A GFP é útil en criobioloxía como un ensaio de viabilidade. A correlación da viabilidade medida con ensaios de azul tripán foi 0,97.
Un novo posible uso da GFP é usala como un monitor sensible dos procesos intracelulares por medio dun sistema eGFP láser creado a partir dunha liña celular de ril embrionario humano. O primeiro láser vivo obtido por enxeñaría está feito de células que expresan eGFP situadas dentro dunha cavidade óptica reflectiva que é golpeada con pulsos de luz azul. A un certo limair de pulsos, o sinal óptico de saída da eGFP faise máis brillante e completamente uniforme en cor, que é verde puro cunha lonxitude de onda de 516 nm. Antes de ser emitida como luz láser, a luz rebota adiante e atrás dentro da cavidade resonante e atravesa a célula numerosas veces. Estudando os cambios na actividade óptica, os investigadores poden comprender mellor os procesos celulares.
Mascotas transxénicas
Os coellos Alba son uns coellos fluorescentes creados por un laboratorio francés utilizando a GFP cun obxectivo artístico e de comentario social. A compañía estadounidense Yorktown Technologies comercializa o peixe cebra fluorescente GloFish para acuarios, que foron desenvolvidos inicialmente para detectar a polución en vías navegables. A compañía estadounidense NeonPets comercializou un rato fluorescente como mascota co nome NeonMice. Os porcos fluorescentes verdes, chamados Noels, foron obtidos na Universidade Nacional de Taiwán. Un equipo nipón-norteamericano creou os gatos fluorescentes verdes para probalos como potenciais organismos modelo para o estudo de enfermidades, especialmente o VIH/SIDA.
Alberto Abalde Rodríguez
Alberto Abalde Rodríguez, nado en Vigo o 10 de novembro de 1958, é un ex baloncestista galego. Ten unha estatura de 201 cm, e a súa posición na cancha era a de á.
É o pai dos tamén xogadores de baloncesto Tamara Abalde e Alberto Abalde Díaz.
1298
Mortes
Historia ano a ano
Entroido de verán de Redondela
O entroido de verán é é unha festa popular galega que ten lugar en Redondela a penúltima fin de semana de agosto. Celébrase dende 1997, e ten a súa orixe no Mardi Gras ou martes de entroido. Conta cun programa de concertos e un concurso de drag queens.
Polo festival pasaron artistas como King África, Georgie Dann, Chimo Bayo , Los Inhumanos ou Soraya Arnelas.
Fargo (filme)
Fargo é un filme estadounidense dirixido polos Irmáns Coen que foi estreado en 1996. Está protagonizado por Frances McDormand que interpreta a unha oficial de policía embarazada de Minnesota que investiga uns asasinatos cometidos nunha estrada. Estes asasinatos ocorren despois de que un vendedor de coches (William H. Macy) contrate a dous criminais (Steve Buscemi e Peter Stormare) para que secuestren á súa muller e poder extorsionar cun rescate ó seu rico sogro (Harve Presnell).
Estreouse en galego na TVG o 5 de setembro de 2008.
Sinopse
Un home apoucado e tímido, casado coa filla dun millonario que lle impide desfrutar da súa fortuna, decide contratar a dous delincuentes para que secuestren á súa muller co fin de montar un negocio propio cos cartos do rescate. Pero, por unha serie de azarosas circunstancias, ó secuestro súmanse tres brutais asasinatos, o que obriga á policía a intervir.
Tomás Fábregas
Traxectoria
Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago, en 1979 marchou a traballar a Nova York e logo mudouse a San Francisco. Enfermo de sida, foi membro directivo da San Francisco AIDS Foundation, unha das organizacións que loitaban na cidade contra a propagación desta enfermidade.
En 1992 acudiu ao Congreso Internacional sobre a Sida en Ámsterdam en representación da fundación onde traballaba. Naquel tempo, o goberno estadounidense establecera unha norma que impedía a entrada no país de persoas seropositivas. Fábregas declarou publicamente na asemblea de Amsterdam a súa enfermidade e anunciou que retaba a administración estadounidense a que o detivese na fronteira. Pero a lei nunca se chegou a aplicar. Á súa chegada ao aeroporto de San Francisco dende Amsterdam foi recibido por varios activistas da loita contra a sida.
Honras
Unha asociación de San Francisco, a San Francisco AIDS Candlelight Vigil, concede anualmente os "Tomás Fábregas Awards" na loita contra a sida.
En 2013 o concello da Coruña inaugurou unha rúa co seu nome.
Alberto Fabra
Alberto Fabra Part, nado en Castelló de la Plana o 6 de abril de 1964, é un político español do Partido Popular, actual presidente da Generalitat Valenciana. Foi proposto para o cargo polo seu partido tras a dimisión de Francisco Camps o 20 de xullo de 2011.
Formación
Alberto Fabra estudou no colexio público Herrero e no instituto Francisco Ribalta de Castelló de la Plana. En 1987 titulouse en Arquitectura técnica pola Universidade Politécnica de Valencia.
Concelleiro en Castelló de la Plana
En 1982 afiliouse ás Novas Xeracións de Alianza Popular, partido liderado daquelas por Manuel Fraga, chegando a ser presidente local e provincial desta organización. Foi elixido concelleiro nas eleccións municipais de 1991.
O seu primeiro cargo no goberno municipal foi o de concelleiro de xuventude e medio ambiente. En 1993, asume a concellaría de obras e servizos públicos. Tras as eleccións municipais de 1999, é nomeado concelleiro de urbanismo. Entre 1999 e 2005, foi primeiro tenente de alcalde, concelleiro de urbanismo e obras e portavoz do equipo municipal de goberno.
Alcalde de Castelló de la Plana
En 2005 foi elixido alcalde de Castelló de la Plana tras a dimisión de Jose Luis Gimeno, manténdose no seu cargo tras as eleccións municipais de 2007 e as de 2011, grazas á maioría absoluta conseguida polo seu partido.
Deputado nas Cortes Valencianas
Nas eleccións autonómicas de 2007 foi elixido deputado nas Cortes Valencianas, revalidando o cargo tamén nas de 2011.
Vida privada
Estivo casado con Cristina Fortanet Gómez e ten dous fillos. En abril de 2021 casou con Silvia Jato. Aínda que comparten apelido, Alberto non é familiar do expresidente da Deputación Provincial de Castelló, Carlos Fabra, segundo el mesmo negou en diversas ocasións. Non obstante, segundo o Diccionario biográfico de políticos valencianos 1810-2005 (editado pola Deputación de Valencia e a UNED-Valencia) si que sería seu curmán.
Tadeusz Kondrusiewicz
Tadeusz Kondrusiewicz (en Тадэвуш Кандрусевіч), nado en Adeĺsk (distrito de Hrodna, rexión de Hrodna, RSS de Belarús) o 3 de xaneiro de 1946, é un eclesiástico católico latino belaruso de etnia polaca, dende 2007 arcebispo de Minsk-Mahilioŭ.
Primeiros anos
Naceu en Adeĺsk, no distrito de Hrodna da República Socialista Soviética de Belarús, o 3 de xaneiro de 1946. A súa familia era de etnia polaca; foi fillo de Ignacy Kondrusiewicz (1906-1985) e de Anna, de apelido de solteira Szusta (1911-1999).
En 1962 ingresou no departamento de Física e Matemáticas do Intituto Pedagóxico de Hrodna, aínda que un ano despois foi expulsado logo de ser acusado de práctica relixiosa. En 1964 entrou no Instituto Politécnico de Leningrado, graduándose como enxeñeiro mecánico en 1970. Posteriormente traballou como enxeñeiro en Vilnius.
Presbiterado
En 1976 ingresou no seminario de Kaunas, e o 31 de maio de 1981 foi ordenado sacerdote por Liudas Povilonis.
Entre 1981 e 1986 foi vigairo na Igrexa de Santa Teresa de Vilnius, entre 1986 e 1987 foi párroco da Igrexa de Nosa Señora das Dores de Druskininkai, entre 1987 e 1988 na Igrexa do Espírito Santo de Vilnius. En 1985 licenciouse en Teoloxía, e posteriormente doutorouse coa tese "Pogłębienie nauki o Kościele w pracach i dokumentach II Soboru Watykańskiego".
Administrador apostólico de Minsk
O 10 de maio de 1989 o papa Xoán Paulo II nomeouno administrador apostólico de Minsk e bispo titular de Hippo Diarrhytus. Recibiu a ordenación episcopal o 20 de outubro de 1989 na Basílica de San Pedro, de mans do papa Xoán Paulo II.