cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poesía chinesa
Poesía moderna (post-clásica)
Porén, aínda hoxe aínda se debate o concepto de poesía moderna. Hai argumentos e contradicións sobre se a poesía moderna conta como poesía. Debido á estrutura especial da escritura e da gramática chinesas, a poesía moderna ou a poesía en verso libre poden parecer un simple ensaio vernáculo curto xa que carecen da estrutura tradicionalmente utilizada para definir a poesía.
O pozo e o péndulo (filme)
Estreouse en galego o 12 de agosto de 1991 a través da TVG.
O pozo e o péndulo
O pozo e o péndulo (en The Pit and the Pendulum) é unha historia curta escrita polo estadounidense Edgar Allan Poe. Foi publicada orixinalmente en 1842 na publicación anual The Gift: A Christmas and New Year's Present for 1843. Foi editado por Eliza Leslie e publicado por Carey & Hart. Foi lixeiramente revisado e publicado de novo o 17 de maio de 1845 en Broadway Journal.
A historia conta os tormentos sofrifos por un prisioneiro durante a Inquisición española, aínda que Poe nesga feitos históricos. O narrador da historia describe a súa experiencia de ser torturado. A historia é especialmente eficaz para inspirar medo no lector debido ao seu gran foco nos sentidos, como o son, enfatizando a súa realidade, a diferenza de moitas das historias de Poe que son auxiliadas polo sobrenatural. O conto foi adaptado ao cinema varias veces.
(48) Doris
miniatura|400px|Modelo tridimensional de 48 Doris creado a partir da curva de luz (48) Doris é un asteroide pertencente ao cinto de asteroides descuberto por Hermann Mayer Salomon Goldschmidt en París, Francia, o 19 de setembro de 1857.
Seu nome está dedicado a Doris, unha deidade menor da mitoloxía grega.
Características orbitais
Doris está situado a unha distancia media de 3,109 ua do Sol, podendo achergarse até 2,881 ua e afastarse até 3,338 ua. A súa inclinación orbital é de 6,547 °, e a excentricidade de 0,07354. Emprega 2003 días en completar unha órbita ao redor do Sol.
Aurora Arnáiz Amigo
Aurora Arnáiz Amigo, nada en Sestao (Biscaia) o 15 de maio de 1913 e finada na Cidade de México o 21 de xaneiro de 2009, foi unha escritora, profesora universitaria, avogada e política española. Militou nas Juventudes Socialistas Unificadas.
Traxectoria
Filla de Francisco Arnáiz, líder sindical socialista, coñeceu desde nena as loitas sindicais. Estudou bacharelato en Bilbao no colexio de Juana Whitney, nai de María e Ramiro de Maeztu. Matriculouse na Escola de Altos Estudos Mercantís de Bilbao e obtivo o título de perito mercantil en 1933. Ese ano trasladouse a Madrid para estudar Dereito na Universidade Central. Durante un tempo aloxouse na Residencia de Señoritas, onde realizaba traballos de servizo para sufragar os gastos da súa estancia.
Aos 18 anos afiliouse ás Xuventudes Socialistas e participou na creación da Federación de Universitarios Vascos. En xullo de 1936, con 23 anos, participou na organización da primeira columna das Xuventudes que se parapetou no Alto do León para facer fronte ás tropas franquistas. Durante a guerra a súa actividade foi intensa. Foi nomeada comisaria política de Brigada e representante das Xuventudes na Unificación das Xuventudes Socialistas e Comunistas.
Foi detida xunto ao seu marido en marzo de 1939, tras o golpe de Casado. Por orde de Cipriano Mera ingresou na prisión de Guadalaxara. Alí morreu o seu fillo, de só seis meses, por falta de asistencia médica.
Coa derrota do bando republicano, o matrimonio quedou en liberdade. José Cazorla decidiu quedar en Madrid para organizar a resistencia antifranquista. Pola súa parte, Aurora iniciou unha longa viaxe até atravesar a fronteira en Cataluña. Desde alí dirixiuse a París, onde colaborou no servizo de atención aos refuxiados.
O 1 de decembro de 1939 conseguiu unha pasaxe cara a Santo Domingo. Dende alí dirixiuse despois a Cuba, onde coñeceu a morte do seu esposo, detido e executado polos franquistas. De Cuba dirixiuse a México, país no que conseguiu refacer a súa vida persoal e profesional.
Xa en México, país no que chegou a nacionalizarse, coñeceu o salmantino Emilio Rodríguez Mato, con quen casou e tivo dous fillos. En 1952 doutorouse en Dereito Constitucional na Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM). En 1954 logrou nesta Universidade a primeira cátedra para unha muller en México. Desempeñou nela a súa vida profesional impartindo clases de Dereito Constitucional, Teoría Xurídica contemporánea e Teoría Xeral do Estado.
Foi, amais, secretaria xeral da Asociación de Colexios da Facultade de Dereito Mercantil, Presidenta honoraria e asesora emérita do Colexio de Avogados de México e membro da International Political Sciences Asociation.
O 14 de decembro de 1995, en recoñecemento á súa sobresaliente traxectoria, foi nomeada Mestra Emérita da UNAM. Converteuse na primeira muller en obter esa distinción na Facultade de Dereito da UNAM. A aula de Dereito (salón 303) leva o seu nome.
Joyce Kilmer
Alfred Joyce Kilmer, máis coñecido como Joyce Kilmer, nado o 6 de decembro de 1886 e finado o 30 de xullo de 1918, na Primeira guerra mundial, foi un escritor e poeta estadounidense.
Traxectoria
Kilmer é lembrado por un breve poema titulado "Trees" ('Árbores', 1913), publicado na colección Trees and Other Poems en 1914. Foi un poeta prolífico cuxas obras celebraban a beleza común do mundo natural, así como a súa fe relixiosa católica, e tamén foi xornalista, crítico literario, conferenciante e editor. No momento do seu despregamento a Europa durante a Primeira guerra mundial, Kilmer era considerado o principal poeta e conferenciante católico estadounidense da súa xeración, a miúdo comparado polos críticos cos seus contemporáneos británicos G. K. Chesterton (1874-1936) e Hilaire Belloc (1870-1953). Alistouse na Garda Nacional de Nova York e foi despregado en Francia co 69º Rexemento de Infantería (o famoso de irlandeses-norteamericanos "Fighting 69th") en 1917. Morreu pola bala dun francotirador na Segunda batalla do Marne en 1918, aos 31 anos. Estaba casado con Aline Murray, tamén poeta e escritora consumada, coa que tivo cinco fillos.
A reputación de Joyce Kilmer como poeta débese moito á enorme popularidade dun poema: "Trees" (1913). Publicouse por primeira vez no número de agosto de 1913 de "Poetry: A Magazine of Verse", que comezara a publicarse o ano anterior en Chicago, Illinois e incluíuse como poema principal na colección de poemas Trees and Other Poems (1914). Segundo o fillo máis vello de Kilmer, Kenton, o poema foi escrito o 2 de febreiro de 1913, cando a familia residía en Mahwah, Nova Jersey. miniatura| Lugar de nacemento en 17 Joyce Kilmer Avenue, Novo Brunswick dereita|miniatura| A familia Kilmer vivía nesta casa en Airmount Road en Mahwah, Nova Jersey. Foi aquí onde se escribiu o seu poema "Árbores" en febreiro de 1913.
"Trees"
dereita|miniatura| A portada de Trees and Other Poems de Joyce Kilmer, publicada en 1914 A reputación de Joyce Kilmer como poeta está apostada en gran medida pola popularidade xeneralizada dun poema: "Trees" (1913). Publicouse por primeira vez no número de agosto de 1913 de Poetry: A Magazine of Verse que comezara a publicarse o ano anterior en Chicago, Illinois e incluíuse como poema principal nunha colección de poemas Trees and Other Poems (1914). Segundo o fillo máis vello de Kilmer, Kenton, o poema foi escrito o 2 de febreiro de 1913, cando a familia residía en Mahwah, Nova Jersey.
Moitos lugares, incluíndo a Universidade de Rutgers (onde Kilmer asistiu durante dous anos), a Universidade de Notre Dame, así como historiadores en Mahwah, Nova Jersey e noutros lugares, presumían de que unha determinada árbore fose a inspiración para o poema de Kilmer. Non obstante, Kenton Kilmer refuta estas afirmacións, sinalando que,
O atractivo popular deste sinxelo poema é probabelmente a fonte da súa persistencia a pesar da continua opinión negativa dos estudiosos e críticos sobre os méritos do poema. Segundo Robert Holliday, amigo e editor de Kilmer, "Trees" fala "con canción auténtica ao máis sinxelo dos corazóns" e que "(o) exquisito poema do título agora tan universalmente coñecido, fixo que a súa reputación sexa máis que todo o resto que escribira. Esa letra impecable que acadou unha popularidade inmediata e xeneralizada." A súa popularidade tamén levou a parodias do poema, algunhas de destacados poetas e escritores. O patrón das súas primeiras liñas (Creo que nunca verei / Un poema encantador coma unha árbore) é de rima e métrica aparentemente simples e fácil de imitar xunto coa elección das metáforas do poema. Unha das parodias máis coñecidas é "Song of the Open Road" do humorista e poeta estadounidense Ogden Nash (1902–1971):
Influencias sobre o verso de Kilmer
As primeiras obras de Kilmer inspiráronse e imitaron a poesía de Algernon Charles Swinburne, Gerard Manley Hopkins, Ernest Dowson, Aubrey Beardsley e William Butler Yeats (e o renacemento celta). Foi máis tarde pola influencia das obras de Coventry Patmore, Francis Thompson e as de Alice Meynell e os seus fillos Viola Meynell e Francis Meynell, que Kilmer parece que se interesou polo catolicismo. Kilmer escribiu sobre as súas influencias:
Debido a que foi criado inicialmente como episcopal (ou anglicano), Kilmer converteuse en editor literario do semanario anglicano The Churchman, antes da súa conversión ao catolicismo. Durante ese tempo realizou unha considerable investigación sobre poetas anglicanos dos séculos XVI e XVII, así como sobre poetas metafísicos ou místicos daquela época, entre eles George Herbert, Thomas Traherne, Robert Herrick, o bispo Coxe e Robert Stephen Hawker (o excéntrico vigairo da Igrexa de Santa Morwenna en Morwenstow, Cornualla) -a este último a quen se referiu como "un socorrista costeiro cunha sotana". Estes poetas tamén tiveron influencia nos escritos de Kilmer.
Os críticos compararon a Kilmer cos escritores católicos británicos Hilaire Belloc e GK Chesterton, o que suxire que a súa reputación podería ter alcanzado un nivel no que sería considerado o seu homólogo estadounidense se non fose pola súa prematura morte.
Crítica á obra de Kilmer
A morte de Kilmer aos 31 anos negoulle a oportunidade de converterse nun poeta máis maduro. Debido a que os críticos e estudosos modernos adoitan descartar "Trees" como un verso simple, gran parte da obra de Kilmer (especialmente a súa crítica literaria) caeu na escuridade. Só uns poucos dos seus poemas apareceron en antoloxías, e con excepción de "Trees" -e en moito menor grao "Rouge Bouquet" (1917–1918) case ningún obtivo unha popularidade moi estendida.
Na película de 1940, "The Fighting 69th", o papel do sarxento Joyce Kilmer foi interpretado polo actor Jeffrey Lynn.
Homenaxes
dereita|miniatura|Triángulo Sgt. Joyce Kilmer
The Bubble (filme de 2022)
The Bubble é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Judd Apatow a partir dun guión coescrito xunto con Pam Brady. O elenco está composto por Karen Gillan, Iris Apatow, Fred Armisen, Maria Bakalova, David Duchovny, Keegan-Michael Key, Leslie Mann, Kate McKinnon, Pedro Pascal, Guz Khan e Peter Serafinowicz.
The Bubble estreouse o 1 de abril de 2022 a través de Netflix. O filme recibiu valoracións negativas por parte da crítica.
Manuel Rey Busto
Manuel Rey Busto, nado en Santiago de Compostela en 1902 e finado en Lugo o 25 de febreiro de 1985, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Rey Villanueva e Adelaida Busto e sobriño de Gumersindo Busto. Sendo estudante de Medicina promoveu a creación da Residencia de Estudantes, e foi presidente da Unión de Estudiantes compostelanos en 1927, dimitindo do cargo en xaneiro do ano seguinte. Foi presidente do Club Deportivo Rápido. Colaborou en El Compostelano, El Eco de Santiago e Eco de Galicia. Licenciado en Medicina en 1934, foi axudante de clases prácticas na Facultade de Medicina. Na Segunda República militou no Partido Republicano Radical Socialista, do que foi elixido vogal da executiva local de Santiago de Compostela presidida por Xesús San Luís Romero en setembro de 1931, e despois en Unión Republicana, da que foi nomeado presidente en Santiago o 9 de xullo de 1936, con Rafael Frade Peña como secretario xeral. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado en agosto e depurado co resultado de inhabilitación absoluta para todas as universidades españolas. No franquismo integróuse no Corpo de médicos da Asistencia Publica Domiciliaria e abreu un consultorio na rúa do Vilar de Santiago de Compostela, e inaugurou unha consulta gratuíta para pobres en 1939. En 1944 foi nomeado médico municipal de Lourenzá. Logo da morte do guerrilleiro Luís Trigo Chao en 1948 foi procesado. Despois foi médico de Santiso de Abres e Riotorto. Pasou os seus últimos anos en Ribadeo e finou en Lugo o 25 de febreiro de 1985.
Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela con María Aenlle García en xaneiro de 1941. María finou en maio do ano seguinte, e Manuel volveu casar en Ribadeo coa farmacéutica Generosa de la Barrera Rodríguez nos anos corenta e foi pai de Manuel e Adelaida Rey de la Barrera.
Tatiana Faia
Tatiana Faia, nada en Portugal o 30 de xuño de 1986, é unha escritora e poeta portuguesa que recibiu en 2019 o Premio PEN de Literatura na categoría de Poesía.
En 2022 participou en ''Rosalía en camiño. Diálogos literarios multilingües'' celebrados en Padrón, Santiago e Pontevedra. Organizados pola Fundación Rosalía de Castro.
Traxectoria
Con José Pedro Moreira e André Simões editou a revista Ítaca: Cadernos de Ideias, Textos & Imagens (2009-2011). Tamén é editora, con José Pedro Moreira, Paulo Rodrigues Ferreira e Victor Gonçalves da Enfermaria 6. Ten publicado en A Sul de Nenhum Norte, Ítaca, Caderno: Enfermaria 6, Modo de Usar & Co., Colóquio/Letras e Relâmpago.
Traduciu para o portugués a Homero e Anne Carson.
En 2022 vivía e traballaba en Oxford.
YF-115
O motor foguete YF-115 é un motor desenvolvido pola República Popular da China para o seu uso na segunda etapa dos foguetes CZ-6 e CZ-7.
Características
O YF-115 é un motor alimentado con oxíxeno líquido e queroseno, producindo 176,50 kN de pulo. O desenvolvemento do motor comezou a principios dos anos 2000, xunto co do YF-100. As primeiras probas co motor comezaron en 2005, completándose en 2012. O primeiro voo dun YF-115 tivo lugar en 2016.
A taberna do irlandés
A taberna do irlandés (en Donovan's Reef) é un filme estadounidense de 1963 dirixido por John Ford e protagonizado por John Wayne e Lee Marvin. O filme foi rodado en Kauai, Hawai, mais está ambientado na Polinesia Francesa.
Bennu
miniatura|O paxaro bennu. O paxaro bennu é unha símbolo da relixión exipcia antiga. É unha das figuras que confluíu na tradición grecorromana da Ave Fénix.
Mitoloxía
Cando Aton foi asociado a Ra, o paxaro bennu pasou a considerarse o ba (a forza vital ou a alma na relixión exipcia) de Aton-Ra.
Iconografía
O bennu ten o aspecto dunha garza real. Na escritura xeroglífica o bennu represéntase cun debuxo deste animal.
Iván Alonso Rodríguez
Iván Alonso Rodríguez, nado en Ponferrada o 6 de decembro de 1978, é un político berciano.
Traxectoria
Estudou enxeñería técnica forestal na Universidade de León e na Universidade Católica de Ávila. Entrou a militar de novo no bercianismo, e máis en concreto nas Juventudes Regionalistas do Partido de El Bierzo e logo foi secretario de organización do PB e o 29 de xaneiro de 2005 o seu partido elixiuno secretario xeral.
En 2015 foi un dos impulsores da entrada do seu partido en Coalición por El Bierzo para concorrer ás eleccións municipais dese ano. Iván Alonso encabezou a lista de CB en Ponferrada e logrou acta de concelleiro e fíxose cargo da concellería de medio rural e no período 2015-2019 foi vicepresidente do Consello Comarcal do Bierzo.
Iván Alonso converteuse en secretario xeral de Coalición por El Bierzo en 2018 logo de se constituír en federación de partidos políticos e o ano seguinte volveu de novo liderar a lista de CB, outra volta entrou na corporación e retivo a concellería de medio rural. En 2020 CB cambiou a súa estrutura e deixou de ser un partido presidencialista, polo que Iván Alonso como secretario xeral converteuse no líder da formación.
James Earle Fraser
James Earle Fraser, nado en Winona, Minnesota, o 4 de novembro de 1876 e finado en Westport, Connecticut, o 11 de outubro de 1953, foi un escultor, medallista e deseñador de moedas estadounidense da primeira metade do século XX. A súa obra de escultura arquitectónica forma parte de moitas das estruturas máis emblemáticas da cidade de Washington.
Primeiros anos e formación
Fraser naceu en Winona, Minnesota, fillo de Caroline West Fraser, descendente dos peregrinos de Plymouth, e de Thomas Fraser, un enxeñeiro con antepasados alemáns que traballaba para compañía ferroviaria Chicago-Milwaukee, motivo polo cal a familia se trasladou cara ao Oeste.
De cativo, James Fraser coñeceu a vida fronteiriza e a experiencia dos nativos americanos, que eran empuxados cada vez máis cara ao oeste ou confinados en reservas. Estas lembranzas da infancia ficaron plasmadas en moitas das súas obras, desde os seus primeiros ensaios, como o busto Indian Princess ("Princesa india"), ata os seus proxectos máis famosos, como End of the Trail ("A fin do sendeiro") e a moeda de 5 centavos de dólar Buffalo.
Fraser comezou a esculpir figuras a partir de anacos de pedra calcaria que recollía dunha canteira próxima á súa casa, preto de Mitchell, Dakota do Sur. Logo asistiu a clases de escultura na escola do Art Institute de Chicago en 1890 e, xa nos derradeiros anos do século, na École des Beaux Arts e na Académie Julian, de París.
Carreira artística
Ao principio da súa carreira, Fraser traballou como axudante de Richard Book e de Augustus Saint-Gaudens, e en 1902 formou o seu propio estudio. Tamén ensinou na Art Students League de Nova York entre 1906 e 1911, e máis tarde chegou a ser o director desta institución. A súa obra tamén formou parte do concurso de escultura das Olimpíadas de Verán de 1928.
miniatura|End of the Trail.
Entre as súas primeiras obras están as esculturas da Exposición Universal de 1893 e, para a Exposición Internacional Panamá-Pacífico de 1915 en San Francisco, unha das súas obras máis famosas, End of the Trail. Tamén para a Exposición de San Francisco, Fraser creou unha "compañeira" de End of the Trail, chamada The Pioneer. Aínda que ambas debían fundirse en bronce, a escaseza de material por causa da primeira guerra mundial impediuno. Logo da Exposición, as estatuas orixinais de xeso trasladáronse a Mooney's Grove Park, en Visalia, California onde, ao ficaren expostas á intemperie, se deterioraron lentamente. The Pioneer foi finalmente destruída nun terremoto, en tanto que End of the Trail foi adquirida polo National Cowboy & Western Heritage Museum en 1968 e logo restaurada. Logo da súa restauración, a obra pasou a exhibirse na entrada do museo de Oklahoma City, e no canto da orixinal de Visalia, California, colocouse unha réplica de bronce. Esta réplica de bronce, encargada polo inventor e escultor Clarence Addison Shaler, foi doada á cidade de Waupun o 23 de xuño de 1929.
Entre os traballos de Fraser en Washington figuran The Authority of Law e The Contemplation of Justice —no Tribunal Supremo dos Estados Unidos—; o frontón sur e as estatuas dos Arquivos Nacionais; Alexander Hamilton e Albert Gallatin —no Tesouro dos EEUU—, e o Monumento á Segunda División, completado coa sinatura do arquitecto John Russell Pope. Entre as súas encargas tamén figuran moedas e medallas, como a da Vitoria da Primeira Guerra Mundial, a Cruz da Mariña, ambas de 1919, e a moeda de 5 centavos Buffalo, tamén coñecida como Indian Head. Esta moeda deixou de cuñarse despois de 1938, mais o seu deseño foi retomado en 2001 para a moeda conmemorativa dun dólar de prata American Buffalo e, a partir de 2006, para unha moeda de ouro de investimento dunha onza, coñecida como Gold Buffalo.
miniatura|240x240px|[[Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo|Moeda de 5 centavos Buffalo(1935). ]]
En 1926 encargouse tamén do deseño do anverso dunha moeda conmemorativa, o medio dólar Oregon Trail, cuxo reverso foi deseñado pola súa esposa, Laura Gardin Fraser.
En 1921 formou parte da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos.
Entre as principais obras de Fraser figuran tamén dúas heroicas estatuas ecuestres de bronce tituladas The Arts of Peace ("As artes da paz"), deseñadas para a entrada da autoestrada Rock Creek Parkway, en Washington, detrás do monumento a Lincoln. A parella de estatuas, acompañaba a The Arts of War, do escultor Leo Friedlander, instalada inmediatamente ao sur, no extremo leste da Arlington Memorial Bridge. Os grupos deseñáranse na década de 1930, pero non se fundiron ata a década de 1950, debido á escaseza de metais durante a segunda guerra mundial.
Fraser foi membro da National Academy of Design, da National Sculpture Society e da Architectural League de Nova York. Entre as súas honras os seus numerosos premios cómpre salientar a súa elección como membro da Academia Nacional das Artes e das Letras, a medalla de ouro da Architectural League (1925) e a Medalla Sanford Saltus, da American Numismatic Society (1919). Tamén foi membro da Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos, en Washington, de 1920 a 1925.
Vida persoal
O 27 de novembro de 1913, James Earle Fraser casou con Laura Gardin Fraser, que fora unha das súas alumnas na Art Students League de Nova York.
James Earle Fraser morreu o 11 de outubro de 1953 en Westport, Connecticut, e está soterrado no cemiterio de Willowbrook, Connecticut.
Monumentos públicos
miniatura|Memorial Nacional [[John Ericsson|John Ericsson (1926), Washington.]] miniatura|Authority of Law, No ttribunal sopremo dos EEUU, en, Washington.
YF-100
Características
O YF-100 é un motor alimentado con oxíxeno líquido equeroseno, producindo 1339,48 kN de pulo, que pode ser reducido ata o 65% durante o voo. O tanque de osíxeno presurízase co propio osíxeno sangrado polo motor e o de queroseno presurízase con helio. O desenvolvemento do motor comezou a principios dos anos 2000, xunto co do YF-115, e as primeiras probas comezaron en 2003, completándose en 2012, varios anos máis tarde do previsto. O primeiro voo dun YF-100 tivo lugar en 2016.
Mirando cara a atrás con ira
Mirando cara a atrás con ira (en Look Back in Anger) é un filme británico de 1959 dirixido por Tony Richardson. Está protagonizado por Richard Burton, Claire Bloom e Mary Ure.
Estreouse subtitulado en galego o 19 de agosto de 1995 na TVG.
Pallium (manto romano)
miniatura|200px|Pallium sobre un quitón. O pallium ou palio (feminino: palla; diminutivo: palliolum) era o manto romano que era levado tanto por homes como por mulleres.
Era unha peza de tea de forma cadrada, tal como foi o himation na antiga Grecia.
Non debe ser confundido co palio da Igrexa católica, que está relacionado co omoforio.
Orixe
O palio, que foi considerado nun principio exclusivamente grego e desprezado polos romanos, foi utilizado amplamente pola xente común, os filósofos e pedagogos e, finalmente, substituíu á toga no século II a.C. na vida común.
Características e uso
O material desta capa era xeralmente la, liño ou algodón, pero para as clases superiores podían estar feitos de seda, con fíos de ouro, e bordados.
A indumentaria variou en textura, cor e ornamento. Podía ser de cor branca, vermella púrpura (extraída do Bolinus brandaris negro), amarela, azul, verde pálida, etc.
Despois da súa extensión tamén podía usarse como manta.
En opinión de Tertuliano, o palio, que el adoptou a toga ad pallium!, foi o manto dos filósofos e dos cristiáns.
Denominación de Orixe Cangas
A Denominación de Orixe Cangas é unha zona con denominación de orixe protexida para o viño de calidade que se colleita nos concellos de Cangas del Narcea, Degaña, Allande, Grandas de Salime, Eilao, Pezós, Ibias e máis as parroquias de Arganza, Merías, Ponte, El Rodical, Santianes, Souto, Surriba, Tuña e  Xinestaza  do concello de Tinéu nun territorio que se localiza no occidente de Asturias. Regulamentouse en 2001 como Viño da Terra e acadou a condición de Viño de Calidade en 2009. Inclúe tanto viños brancos coma tintos.
Psicopompo
miniatura|Relevo nun vaso funerario [[Atenas|ateniense: Hermes Psicopompo dirixe á morta Myrrhine ao Hades, ca 430-420 a.C. (Museo Nacional de Arqueoloxía de Atenas).]] Un psicopompo (do grego ψυχοπομπός, psychopompós, que significa literalmente o "guía das almas") é unha criatura presente en moitas relixións e mitoloxías. A súa función é a de conducir as almas das persoas mortas á súa morada de ultratumba. Aparece decote na arte funeraria, ben en forma dun deus antropomorfo, ben en forma dun animal.
Entre os exemplos clásicos de psicopompo pódese citar ao deus exipcio Anubis, o deus Yama no Hinduísmo, o barqueiro Caronte e o deus Hermes na mitoloxía grega, a deusa Vanth, da relixión etrusca e as valquirias na mitoloxía nórdica.
Bibliografía de Brandon Sanderson
Esta é a bibliografía do escritor estadounidense de fantasía e ciencia ficción Brandon Sanderson.
O Cosmere
Sanderson escribe moitas das súas obras englobadas nun universo coñecido como o Cosmere, con sagas que normalmente se sitúan en diferentes planetas dentro dese universo. As obras, especialmente os sistemas de maxia nelas, normalmente están sutilmente relacionadas entre elas e algunhas personaxes aparecen ao longo de varias sagas.
Saga Infinity Blade
Estas obras están baseadas no videoxogo de acción de rol para iOS Infinity Blade, desenvolvido por Chair Entertainment e Epic Games.
Saga Legion
Artigo principal: Legion (saga de novelas)
Legion é unha saga de ciencia ficción composta por tres novelas curtas. Unha colección das tres novelas foi publicada por Tor Books en 2018.
Saga A Roda do Tempo
O autor orixinal, Robert Jordan, faleceu antes de completar a súa extensa epopea A Roda do Tempo. Sanderson foi escollido por Harriet McDougal, a viúva e editora de Jordan, para rematar a saga de acordo coas notas deixadas polo seu marido. As novelas de Sanderson na saga son: Escenas eliminadas:
Obras curtas independentes
Inclúe relatos curtos, novelas curtas e novelas breves.
Saga Dark One
Dark One é unha saga multimedia, planeada como unha novela gráfica de tres volumes, unha serie de televisión e unha serie en formato son.
Saga The Reckoners
Artigo principal: The Reckoners
Paul Arnold
Hermann Paul Arnold, nado en Plauen, Saxonia, o 2 de marzo de 1936, é un numismático, arqueólogo clásico e historiador da Antigüidade alemán.
Entre 1966 e 2002 foi o director do Gabinete Numismático de Dresden.
Primeiros anos e formación
Paul Arnold naceu en 1936 na localidade saxoa de Plauen, fillo de Luise Johanna Wiesemann (1908-1977) e do comerciante Kaufmanns Ewald Wilhelm Arnold (1892-1964).
Logo de recibir a educación primaria nunha escola de Leipzig, graduouse en educación secundaria na Thomas-Oberschule da mesma cidade, en 1954. A continuación fixo estudos superiores de Arqueoloxía Clásica e de Historia Antiga na Universidade Friedrich Schiller de Jena (1954-1958), e en 1962 acadou o seu doutoramento na Universidade Karl Marx, de Leipzig, cunha tese titulada Ethnologische Darstellungen auf römischen Reichsmünzen der Kaiserzeit; Motivgeschichte und Kaiserpropaganda ("Representacións etnolóxicas nas moedas imperiais romanas; historia dos motivos e propaganda imperial"), baixo a dirección de Robert Heidenreich.
Actividade académica e profesional
En 1959, Arnold ingresou como asistente de investigación no Gabinete Numismático de Dresden, integrado nas Coleccións Estatais de Arte de Dresden, e en 1965 foi ascendido a asistente principal. Só un ano despois foi nomeado director interino do Gabinete e, finalmente, director titular en 1968, posto que ocupou ininterrompidamente ata a súa xubilación en 2002.
Entre 1986 e 1990, Paul Arnold presidiu o comité nacional da Alemaña oriental na Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM). No período 1991-1992 continuou como delegado da FIDEM na República Federal de Alemaña e entre 1992 e 2002 en condición de vicedelegado. Entre 1991 e 1992 foi tamén o delegado do Estado libre de Saxonia na Comisión Numismática dos Estados Alemáns. Así mesmo, presidiu entre 1992 e 2005 a Sociedade Numismática Alemá.
Entre outras entidades de carácter asociativo e académico, Arnold foi membro correspondente da Sociedade Numismática Sueca (1986), da Sociedade Numismática Austríaca (1987), e das sociedades numismáticas de Berlín (1990), de Baviera (2003) e de Dresden (2011).
No ámbito académico, Arnold exerceu en 1991 como profesor visitante de Numismática na Universidade de Viena, onde a partir de 1993 pasou a ocupar unha cátedra. Ese mesmo ano comezou tamén a docencia de Numismática na Universidade Técnica de Dresden. Entre 1993 e 2005 impartiu tamén esta materia na Universidade de Leipzig, a partir de 2002 como profesor honorario.
Vida persoal
Paul Arnold estivo casado coa historiadora da arte Gina Ulli Barbara Arnold (1935-2020), quen fora conservadora e directora provisional da Grünes Gewölbe, dentro das Coleccións Estatais de Arte de Dresden. O matrimonio tivo dous fillos.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis significativos publicados por Paul Arnold ao longo da súa traxectoria:
Eva Adams
Eva Bertrand Adams, nada en Wonder, Nevada, o 10 de setembro de 1908 e finada en Reno, no mesmo Estado, o 23 de agosto de 1991, foi directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos desde outubro de 1961 a agosto de 1969.
Primeiros anos e formación
A súa educación primaria tivo, xa que logo, carácter itinerante, e xa en Reno graduouse en educación secundaria aos 14 anos, e logo ingresou na Universidade de Nevada, na mesma cidade, onde en 1928 acadou o grao de Bachelor of Arts.
Inmediatamente despois da súa graduación trasladouse a Las Vegas, onde exerceu como profesora de Inglés no ensino secundario, e cursou un mestrado en Lingua Inglesa na Universidade Columbia, de Nova York, do que se graduou en 1936.
Durante ese tempo estivo involucrada no Partido Demócrata do Condado de Clark, onde coñeceu o xurista Pat McCarran.
Asistente no Senado
En 1940 regresou a Reno para se incorporar, por pouco tempo, ao departamento de Inglés da Universidade de Nevada desa cidade, na que tamén foi vicedecana de mulleres. Cando Pat McCarran foi elixido senador, pediulle a Eva Adams que o acompañase a Washington para ser a súa asistente administrativa, posto que compaxinou coa continuación da súa formación, primeiro coa súa licenciatura en Dereito no Washington College of Law, da American University (1950), e logo na Universidade George Washington, onde en 1952 acadou o mestrado en Dereito. En tal condición, ingresou nos colexios de avogados de Nevada e do Distrito de Columbia, e en 1954 pasou a formar parte do Tribunal Supremo.
Paralelamente, o seu traballo como asistente do senador McCarran continuou ata o falecemento deste en 1954, e logo mantivo o mesmo posto cos senadores Ernest S. Brown e Alan Bible, ata 1960.
Directora da US Mint
En 1961, o presidente do país John F. Kennedy nomeouna directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos, cargo que ocupou desde outubro dese ano ata agosto de 1969, xa que en 1966 o novo presidente, Lyndon B. Johnson, a confirmou no seu posto. Adams —que era a segunda muller en dirixir a ceca pública, despois de Nellie Tayloe Ross— foi recomendada para o cargo polo senador Bible, por mor dos seus coñecementos e da súa experiencia en metais preciosos, adquiridos ao medrar no seo dunha familia vinculada á minaría do ouro e da prata.
Os seus esforzos como directora da US Mint centráronse en superar a escaseza de moeda circulante que padecía o país e en abaratar os procesos de cuñaxe de moeda. Neste sentido, entre outras cousas, xestionou a transición cara á produción de moedas revestidas e foi quen de formular unha aliaxe axeitada de cuproníquel para substituír a cuñaxe de moedas de prata, que o Congreso ordenara eliminar mediante a Lei da Moeda de 1965, dado que o seu custo de produción superaba o seu valor facial. No desempeño do seu cargo axudou tamén a planificar a apertura da renovada Ceca de Filadelfia en 1969, tras o cal presentou a súa dimisión como directora o 31 de agosto, presionada polo novo presidente, Richard Nixon, para que o fixera, xa que quería colocar un republicano como director.
Tras abandonar a Casa da Moeda dos Estados Unidos, Adams foi asistente do presidente da compañía de seguros Mutual of Omaha, ata 1978. Durante estes anos tamén foi nomeada directora da Medallic Art Company, de Nova York, e formou parte da xunta directiva da American Numismatic Association entre 1971 e 1975.
Eva Adams permaneceu solteira toda a súa vida. Faleceu por causas naturais en Reno, onde vivía retirada, o 23 de agosto de 1991, aos 82 anos. Foi soterrada no cemiterio Masonic Memorial Gardens, de Reno.
Ligazóns externas
[[Categoría:Directores da Casa da Moeda dos Estados Unidos
Poncho K
Alfonso Caballero Romero, coñecido artisticamente como Poncho K, nado en Sevilla o 13 de xaneiro de 1981, é un cantautor de rock. A súa música caracterízase pola contundencia e o surrealismo das súas letras. As súas influencias inclúen Triana, Pata Negra, Extremoduro ou Albert Pla. El mesmo define a súa música así:
Ademais de cantante, Alfonso Caballero Romero é escritor, tanto de prosa como de verso.
Traxectoria
A infancia e a adolescencia de Poncho K transcorreu polas prazas e parques de distintas vilas e barrios contiguos á cidade. Na primeira delas coñeceu a súa primeira guitarra e descubriu o poder de combinar os dedos e a cabeza para compor cancións.
Marchou moi pronto de Andalucía con algo de diñeiro e unha maqueta que gravara con escasos medios. Esta foi difundida rapidamente polas radios. Poncho K comezou o século XXI en Madrid, a cidade que elixira para desenvolver a súa carreira, con 18 anos acabados de cumprir. Coa bagaxe que traía de Sevilla, tiña claro que o seu obxectivo era traballar en solitario e en liberdade, segundo o seu propio criterio.
Carreira profesional
O primeiro disco, “No quiero empates”, deulle a coñecer tanto ao público coma á crítica unhas cancións orixinais e cun estilo propio, equiparábeis ás das voces xa consolidadas no rock. A súa capacidade innata para chegar ao público dotouno dun público fiel desde os seus inicios.
Ese atrevemento que mostrou especialmente nos directos dos dous primeiros discos serviulle para afianzarse no escenario de maneira dura e descarnada. Tras a publicación e a xira do seu segundo disco, "Destino de pluma y mano", en 2004 deixou Sony para gravar o seu terceiro disco coa discográfica El Diablo, de nova creación.
En marzo de 2005 publicou o terceiro álbum, “Cuantovaquere”. A finais dese ano, quizais o peor da súa carreira, cun incesante cambio de músicos na banda, decidiu cambiar de representantes e mudar de residencia. Marchou vivir a unha vila e illouse, co fin de liberarse do trepidante ritmo que levaba.
En 2006, con nova oficina de management e sen compañía discográfica, botouse á estrada para facer a que é considerada como a súa mellor xira, cunha banda en que permaneceu o seu guitarrista Ernesto. Ese feito fixo que Sony o volvese chamar. Tras unha reunión en outono dese ano, volveu asinar con dita discográfica.
O 13 de marzo de 2007 saíu o cuarto traballo, “Cantes Valientes”, producido por Fernando Montesinos. Poncho, no seu devezo de coñecer e aprender, seguiu a cambiar de produtor en cada disco. A xira deste cuarto disco colocouno nunha posición privilexiada no panorama musical, e mesmo logrou esgotar entradas en moitos dos concertos.
En 2009 decidiu tomar un ano de descanso. Dedícase a compor o quinto traballo e dar concertos en acústico para manter o contacto e o afecto que lle ofrece a xente. “Una historia con las manos” foi o título do quinto disco. Poncho K seguiu a mostrar coas súas letras outra visión da realidade, nada compracente con calquera tipo de autoridade ou convencionalismo, cun carácter rebelde, distinto e independente. Como narrador de historias, seguiu a resumir sentimentos dunha forma especialmente visual, mais sen resultar repetitivo, coa capacidade de mostrar a súa loucura interior de forma humana e natural.
O 13 de abril de 2010 Poncho K publica un novo álbum, "Una historia con las manos", de novo producido por Fernando Montesinos. Nel eleva ao grao máximo a súa esencia de “rock con pinceladas flamencas" e "poesía da rúa”. Confírmase con este traballo como un autor de sona da escena española.
"Caballo de oro", lanzado en 2013, é, pola súa parte, un álbum variado e imaxinativo. Percorre ambientes diferentes, inspirado en textos, músicas e arranxos, coa canción Arrebatos de Primavera como primeiro sinxelo.
Literatura
A súa inspiración literaria viu a luz en libros como "Trolo" ou "Zurraspas". Este último trátase dun proxecto en que o artista inclúe letras que ficaron sen sitio en discos anteriores. Baséase, entre outros, en reflexións ou dedicatorias, unha especie de diario literario que prometeu que sería unha triloxía. A segunda parte de "Zurraspas" foi publicada a finais de 2015, a través do financiamento por micromecenado. Publicou as seguintes obras:
División de Honra de Rugby 2022-2023
A tempada 2022-2023 da División de Honra da liga nacional de rugby é a 56ª edición da principal competición entre clubs de rugby en España.
Formato de competición
A liga está formada por trece equipos en lugar dos doce habituais. Na pasada edición La Vila e Gernika remataron na penúltima e última posición, pero o Alcobendas foi condenado a descender por aliñar repetidamente a un xogador como seleccionable cando no o era. Esta circunstancia afectou a La Vila que quedou exento da promoción. Nun inicio o Gernika tiña que descender, pero reclamaron que a redución de puntos por sanción de Alcobendas significaba que pasaban a ocupar a última posición e, polo tanto, o Gernika debería ter dereito a defender a súa praza na máxima categoría nunha eliminatoria contra o subcampión da División de Honra B, o Belenos. O Belenos xa recibira a confirmación de que tiña unha praza na máxima categoría co descenso de Alcobendas, cando quedou exento da disputa da promoción contra La Vila. A Federación Española de Rugby decidiu que o máis xusto era conceder un lugar na máxima categoría tanto ó Gernika coma ó Belenos, pasando así a División de Honra de doce a trece equipos.
A primeira fase do torneo consiste nunha liga a unha volta na que cada equipo xoga doce encontros, un contra cada equipo rival. Esta fase consta de trece xornadas. En cada xornada se disputan seis encontros e hai un equipo que descansa. Cando remate esta primeira fase os seis primeiros equipos da táboa pasarán á segunda fase dentro do Grupo A, e os sete últimos equipos da táboa pasarán á segunda fase dentro do Grupo B.
Os seis equipos do Grupo A serán tamén os seis equipos que participarán na edición 2023 da Copa do Rei.
Criterio de desempate
No caso de que dous ou máis equipos estean empatados a puntos cando remate a primeira fase, os criterios de desempate serán os seguintes:
Segunda fase
Nesta segunda fase da liga cada equipo xogará contra tódolos equipos do seu grupo, tendo os do Grupo A cinco partidos e os do Grupo B seis partidos. Nesta segunda fase da liga non se parte de cero puntos, mantéñense os puntos acadados por cada equipo durante a primeira fase.
Promoción
Gernika e La Vila remataron nas dúas últimas posición do campionato e perderon a categoría. Alcobendas acadou o ascenso directo despois de gañar a División de Honra B. A promoción foi disputada por Pozuelo, 11º na División de Honra, e Independiente, subcampión da División de Honra B. Nela o Pozuelo acadou a permanencia con claridade.
Sheila Widnall
Traxectoria
Widnall graduouse no MIT cun título de ciencias en 1960, despois cun mestrado universitaria en ciencias en 1961, e cun Doutoramento en ciencias en 1964, todos en Aeronáutica. Foi elixida para ocupar a sede de Profesora "Abby Rockefeller Mauzé" de Aeronáutica e Astronáutica en 1986 e uniuse á División de Sistemas de Enxeñaría en 1986. Foi Directora de Facultade entre 1979-1981 e foi Preboste Asociado do MIT entre 1992-1993. En 1988 foi a Presidenta da Asociación Estadounidense para o Avance da Ciencia, na que foi chave para a inclusión das mulleres na ciencia.
O 4 de xullo de 1993, ao estalar o Escándalo Tailhook, o entón Presidente dos Estados Unidos Bill Clinton anunciou o seu nomeamento como Secretaria da Forza Aérea. Durante o seu cargo tamén manexou o escándalo de Kelly Flinn. Foi elixida á Academia Nacional de Enxeñaría dos Estados Unidos en 1985, na que tamén serviu como vicepresidenta de 1998 a 2005. O 4 de outubro de 2009 Widnall recibiu o Premio Arthur M. Bueche Premio de parte desta mesma Academia.
Widnall foi un dos membros do do comité de investigación no accidente do transbordador espacial Columbia.
Investigación
A investigación de Widnall enfocouse na mecánica de fluídos. Entre os seus artigos máis citados atópanse temas acerca de turbulencia, modelos de inestabilidades, métodos numéricos para casos particulares de problemas de fluxo e modelos teórico-experimental de vórtices toroidais..
Widnall tamén avogou pola inclusión de mulleres nas áreas de ciencia, tecnoloxía e enxeñarías.
Premios
Entre os recoñecementos que recibiu Widnall atópanse:
Ursula Rakova
Ursula Rakova, nada no illote de Han, é unha ecoloxista e activista do cambio climático de Papúa Nova Guinea, premiada polas súas contribucións ambientais ao desenvolvemento do seu país.
Traxectoria
Naceu no illote de Han, no atol das illas Carteret. En 2005 estableceu un sistema de educación comunitaria en Bougainville como alternativa ao errado sistema escolar público. En 2006, fundou Tulele Peisa, unha organización sen ánimo de lucro para axudar ao seu pobo a recolocarse, xa que as illas Carteret estaban cada vez máis expostas á suba do nivel do mar.
Como Directora executiva desta organización é a responsable de organizar o traslado dos habitantes das illas Carteret ao continente da provincia de Bougainville. O primeiro asentamento estableceuse en Tinputz. Prevese que as illas deixarán de ser habitables no ano 2040, o que converterá ao pobo de Rakova nos primeiros refuxiados ambientais do mundo.
Rakova axudou a establecer varias ONG ambientais en Papua Nova Guinea e Bougainville. Coordinou un caso legal histórico no que os warangoi demandaron con éxito aos madeireiros ilegais e obtiveron unha compensación polos seus recursos forestais roubados. Creou Bougainville Cocoa Net Limited para axudar aos insulares recolocados en Carteret a mellorar a rendibilidade e a vitalidade das familias e comunidades de pequenos agricultores de cacao en Papúa Nova Guinea, producindo cacao de comercio xusto.
Recoñecementos
En 2008, Rakova foi galardoada co premio Pride of PNG (Orgullo de Papúa Nova Guinea) polas súas contribucións ambientais ao desenvolvemento do seu país.
Carmen Delaco
Carmen Delaco, nada na Coruña no 1976, é unha artista galega. O seu traballo pictórico realízase sobre lenzo combinando acrílico e pintura ao óleo, sendo a figura humana, o animal e a natureza as súas principais representacións. A súa arte considérase figurativa, neofigurativa ou expresionista figurativa.
Traxectoria
No ano 1999 foi vivir ao Reino Unido onde estudou artistas como David Hockney, Lucian Freud e Francis Bacon.
Logo foi vivir a Madrid onde realizou traballos de ilustración, mais finalmente volveu a Galicia.
Deus ex máchina
miniatura|Deus ex máchina na traxedia Medea de [[Eurípides (2009, Siracusa, Italia)]] Deus ex máchina é unha locución latina que significa «o deus [que baixa] da máquina», tradución da expresión grega «ἀπὸ μηχανῆς θεóς» (apò mēchanḗs theós). Orixínase no teatro grego e romano, cando un guindastre (máchina) ou calquera outro medio mecánico introducía desde fóra do escenario un actor que interpretaba unha deidade (deus) para resolver unha situación ou dar un xiro á trama.
Utilízase para referirse a un elemento externo que resolve unha historia sen seguir a súa lóxica interna. Desde o punto de vista da estrutura dun guión, deus ex máchina fai referencia a calquera acontecemento cuxa causa vén imposta por necesidades do propio guión, a fin de que manteña o que se espera del desde o punto de vista do interese, da comercialidade, da estética ou de calquera outro factor, incorrendo nunha falta de coherencia interna.
Teatro grego clásico
O deus ex máchina foi usado orixinalmente no teatro grego, xa Esquilo e Sófocles o usaron, aínda que con moderación, o primeiro en Euménides e o segundo no seu Filoctetes. Non sería senón a partir de Eurípides cando se convertería nun recurso común nas obras helénicas usándoo en nove de dezaoito obras coñecidas e atribuídas a el.
Xa nesa época se lanzaron críticas contra este recurso. É famoso o reproche realizado por Aristóteles sobre a falta credibilidade do deus ex máchina, ao realizar unha análise de como debe ser a traxedia:
Coherencia
Non é necesario investigar demasiado nos guións para atopar exemplos de deus ex machina. Ben sexa a chegada do heroe no último momento, a inesperada carga de cabalaría, a oportuna eclipse, ou a sorprendente necidade do vilán perdendo o tempo ao contarlle os plans aos protagonistas, é moi difícil evitar a aparición destes elementos. O motivo en xeral é simple: en moitos guións, a trama é o fío primario de creación ao que se teñen que adaptar todos os demais elementos.
Como evitalo
Unha das formas de evitalo é recorrendo ás técnicas narrativas coñecidas como planting e pay-off. Planting é a introdución dun elemento ou escena para desenlazalo mediante un pay-off que o vincula ao primeiro elemento.
Outra forma é demostrar ou recoñecer abertamente o improbábel ou azaroso que resulta. Na película Casablanca (1942), tras un encontro nun recóndito lugar do mundo, o propio protagonista recoñéceo: