cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amy Winehouse
1998-2003: Inicio na música profesional
Darcus Beese, representante de Island en Londres, soubo de Winehouse por azar. Nunha reunión cuns produtores no seu despacho, para oír algunhas cancións que estaban producindo, escoitou casualmente unha gravación da súa voz, quedou impresionado e quixo contratala decontado. Cando Beese preguntou quen estaba cantando, o director dixo que non estaba autorizado a responder. A Beeze levoulle preto de seis meses atopala cantante. Neste momento Winehouse apenas gravara material, pois estaba aínda en fase de desenvolvemento, e Beese organizou unha audición nas oficinas da Universal en Londres. O xefe de Beese en Island, Nick Gatfield, alcanzou con ela un trato e con 19 anos Winehouse asinou pola discográfica Island, que sería a responsable dos seus lanzamentos no Reino Unido , corría o ano 2002.
2003-2006: O álbum debut Frank
miniatura|esquerda|190px|Amy Winehouse en concerto no North Sea Jazz Festival da Haia en xullo de 2004. O seu álbum debut, Frank, denominado así en honor a Frank Sinatra, inspirado igualmente no hip hop e no jazz , foi editado en Miami no 2003 e lanzado o 20 de outubro do mesmo ano. Foi producido principalmente por Salaam Remi e, agás as dúas versións, Winehouse co-escribiu tódolos temas. O álbum recibiu os eloxios da crítica especializada e comparouse a vocalista británica con Sarah Vaughan, Macy Gray e outras figuras. Malia todo Amy nunca se mostrou plenamente satisfeita co seu primeiro álbum, sentíase desconforme cos arranxos dalgunhas cancións, desgustada coa comercialización e coa promoción.
O álbum Frank situouse arriba nas listas de éxitos do Reino Unido cando foi nomeado no 2004 ós Premios Brit, nas categorías de Mellor Intérprete Británica Feminina e Mellor Artista de Música Urbana. Alcanzou o disco de platino. Winehouse acadou o premio Ivor Novello á Mellor Canción Contemporánea por Stronger Than Me, compartido con Salaam Remi. O álbum tamén foi candidato ó premio Mercury Prize no 2004. Ese mesmo ano, Winehouse presentouse no Festival de Glastonbury, no Festival Internacional de Jazz de Montreal e no V Festival.
Ó principio da súa relación con Blake Fielder-Civil, Winehouse non consumía cocaína; o seu mozo declarou: "Cando eu consumía cocaína, estando Amy canda min, pregunteille nunha ou dúas ocasións, queres probar? Ela dixo: non, iso non é para min". Porén cando andaba cos últimos retoques de Back to Black ela xa consumía cocaína.
2006-2008: Back to Black, éxito internaciónal
O 30 de outubro do ano 2006 lanzou o seu segundo álbum, Back to Black, tivo boa recepción tanto comercial como por parte da crítica e foi un éxito inmediato, alcanzou o número un no Reino Unido e nos Estados Unidos colocouse na sétima posición da Billboard 200. En contraste co seu anterior álbum, influenciado polo jazz, Winehouse moveuse cara ó rhythm and blues e inspirouse nos grupos femininos das décadas de 1950 e 1960, no rock and roll e no soul. Foi o álbum máis vendido no Reino Unido no ano 2007, con 1,85 millóns de copias, tamén o foi en moitos outros países. O éxito de Back to Black impulsou as vendas do seu primeiro álbum, Frank, alcanzando máis de 12 millóns de copias entre os dous en todo o mundo.
O álbum con once temas foi rematado en cinco meses, e aínda que inicialmente ía ser producido enteiramente por Salaam Remi, que finalmente contribuíu en catro cancións, tamén participou na produción Mark Ronson. Amy Winehouse contratou a banda Dap-Kings de Sharon Jones para colaborar no estudio de gravación e acompañala na xira.
Algúns temas do álbum tiveron un grande éxito; o primeiro en ser lanzado, Rehab, situouse entre as dez mellores cancións nas listas do Reino Unido e dos Estados Unidos, a revista Time considerou Rehab a mellor canción do 2007. O segundo sinxelo, You Know I'm No Good, foi lanzado en xaneiro do 2007, na súa versión mesturada co rap e caracterizada por Ghostface Killah, alcanzou o número 18 na lista de éxitos do Reino Unido. O sinxelo que lle dá nome ó álbum, Back to Black, foi lanzado no Reino Unido en abril do 2007 e acadou o posto 25, porén tivo máis éxito na Europa continental. Tears Dry on Their Own e Love Is a Losing Game tamén foron lanzadas como sinxelos pero destacaron menos. miniatura|esquerda|200px|Winehouse no teatro KOKO de Londres en novembro de 2006.
Cando Winehouse lanzou o seu segundo álbum a finais do ano 2006 a súa aparencia cambiara completamente; estaba máis delgada, o seu peiteado beehive, inspirado no popular estilo da década de 1960, o singular delineado dos ollos, a forma de vestir e os brazos cheos de coloridas tatuaxes constituían unha imaxe inconfundible e única. A intérprete comezou tamén a destacar pola franqueza diante dos medios de comunicación, pola forma groseira e vulgar de dicir as cousas que pensaba, esta calidade contrastaba co enfoque perfeccionista do seu traballo profesional.
O seu novo álbum estaba baseado nas intensas emocións e nos problemas sentimentais vividos na relación que mantiña con Blake Fielder-Civil. A parella sufriu o acoso da prensa sensacionalista, apareceron decote nos tabloides e foron fotografados a miúdo deteriorados e magoados, baixo os efectos do alcol e das drogas. Casaron o 18 de maio de 2007, nunha cerimonia celebrada en Miami, durante unha estadía nesta cidade da Florida.
Amy Winehouse realizou a xira de promoción de Back to Black de setembro a novembro de 2006, incluíndo a Little Noise Sessions, concerto de caridade na Union Chapel en Islington, Londres. O 31 de decembro de 2006 Winehouse apareceu no programa anual de Jools Holland Hootenanny, en directo na BBC, e interpretou unha versión do tema de Marvin Gaye I Heard It Through the Grapevine xunto a Paul Weller e a Jools Holland's Rhythm and Blues Orchestra, tamén interpretou o tema de Toots and the Maytals Monkey Man. Na cerimonia dos premios cinematográficos da MTV do ano 2007 celebrados na sede da Universal, nos Anxeles, interpretou Rehab.
Comezou unha serie de actuacións durante o verán do ano 2007, incluíndo o Festival da Illa de Wight e o Festival de Glastonbury en Inglaterra, o Festival Lollapalooza en Chicago, o Rock Werchter en Bélxica e o Virgin Music Festival celebrado en Baltimore. Emporiso o resto da xira comezou a torcerse; a noite do 14 de novembro de 2007 o concerto celebrado no National Indoor Arena de Birmingham quedou deslucido polas continuas interrupcións a causa do mal estado no que se atopaba a intérprete, cos consecuentes apupos do público. Outros concertos remataron do mesmo xeito, como no Hammersmith Apollo de Londres, ata que o 27 de novembro de 2007 anunciou a cancelacion das súas actuacións e aparicións públicas o resto do ano. miniatura|200px|Amy Winehouse no Virgin Festival, en Baltimore no 2007.
A intérprete británica adoitaba cometer excesos nesta etapa da súa vida. O 8 de agosto de 2007 sufriu unha sobredose producida polo consumo de varias substancias, sendo ingresada en estado inconsciente polos servizos de saúde. O contorno da vocalista alegou nun principio esgotamento, posteriormente Winehouse admitiu que os motivos foran unha sobredose causada pola mestura de heroína, cocaína, éxtase, ketamina, whisky e vodka durante unha noite de esmorga. O incidente provocou o adiamento da xira nos Estados Unidos; o 21 de agosto de 2007 anunciouse que a cantante precisaba descanso conforme indicacións médicas, deseguido, o 27 de novembro, notificouse que tódolos compromisos públicos de Winehouse foran cancelados aducindo os consellos do seu médico de tomar un descanso completo. Un comunicado emitido por un promotor de concertos de Live Nation atribuíu a decisión "ós rigores que implica unha xira e á intensa tensión emocional a que estivo sometida Amy nas últimas semanas". Mitch Winehouse, seu pai, escribiu sobre o nerviosismo que ela padecía antes das actuacións públicas no seu libro, Amy, My Daughter (2012). Amy comezou nun programa supervisado para tentar controlar as súas adicións e finalmente entrou en rehabilitación no ano 2008.
En novembro de 2007 Fielder-Civil entrou na cadea por atacar o dono dun pub no mes xullo dese mesmo ano. O xuízo celebrouse no 2008, declarouse culpable da agresión e de tentar corromper o curso da xustiza, ofrecéndolle ó agredido 200 000 £ para manter silencio sobre o asunto. Foi condenado o 21 de xullo de 2008 a 27 meses de cárcere mais, na data da sentenza, xa cumprira 9 meses de prisión preventiva. Winehouse mantívose ó seu lado mentres estivo en prisión preventiva.
Amy Winehouse conseguiu o premio Brit a Mellor Vocalista Feminina Británica en febreiro do ano 2007, sendo tamén candidata a Mellor Álbum Británico por Back to Black, deseguido gañou o premio Ivor Novello a Mellor Canción Contemporánea por Rehab na cerimonia celebrada o 23 de maio de 2007. Foi de novo candidata ós Mercury Prize, por Back to Black, o seu álbum alcanzou o disco platino nos Estados Unidos e conseguiu tres mencións nos MTV Video Music Awards do ano 2007. O 13 de xaneiro de 2008 Back to Black situouse en Europa no número un da Billboard por terceira semana consecutiva.
A edición delux de Back to Black foi lanzada o 5 de novembro de 2007 no Reino Unido. O disco presenta na cara B temas extra, raros e en directo, como Valerie. O seu primeiro DVD titulado I Told You I Was Trouble: Live in London foi lanzado o mesmo día no Reino Unido e o 13 de novembro nos Estados Unidos. Inclúe unha actuación gravada en directo no Shepherd's Bush Empire de Londres e un documental gráfico de 50 minutos acerca dos catro anos previos na carreira musical de Amy Winehouse. Frank foi lanzado nos Estados Unidos o 20 de novembro de 2007 con mencións positivas e na súa estrea acadou o número 61 na Billboard 200.
Colaborou ademais con outros artistas nalgúns sinxelos. Amy Winehouse foi a vocalista da canción Valerie incluída no álbum en solitario de Mark Ronson Version; tras ser lanzado, o sinxelo chegou ó número dous no Reino Unido en outubro do 2007. Valerie foi candidato nos premios Brit do 2008 a Mellor Sinxelo Británico. Participou con Mutya Buena, a que fora integrante das Sugababes, no sinxelo B Boy Baby incluído no seu álbum debut Real Girl e lanzado o 17 de decembro de 2007, outros artistas quixeron contar tamén con ela en vindeiros traballos.
2008-2011: Ingreso en rehabilitación, estancia en Santa Lucía e divorcio
A cantante británica entrou nunha clínica de rehabilitación en xaneiro de 2008 para tratar a súa adicción ás drogas. Nun comunicado emitido pola discográfica indicouse; "ela entendeu que necesita tratamento especializado para recuperarse da dependencia das drogas e prepararse para asistir ós premios Grammy", edición na que optaba a seis galardóns. O ingreso na clínica produciuse días despois de aparecer nun vídeo que tivo gran repercusión nos medios onde se ve a Winhouse aparentemente fumando crack nunha pipa de vidro. Amy Winehouse ingresou en varias ocasións no hospital durante este ano por mor da adicción ás drogas e á loita que mantiña por saír delas.
Tras admitir publicamente o consumo de substancias ilegais foille denegado o visado ós Estados Unidos polo "uso e abuso de narcóticos", e malia que a decisión foi reconsiderada, os trámites non se realizaron a tempo para poder asistir á cerimonia dos premios Grammy 2008, no entanto interveu na gala vía satélite dende Londres. Gañou esa noite cinco premios Grammy nas categorías de Mellor Artista Revelación, Mellor Interpretación Vocal Pop Feminina, por Rehab, Mellor Álbum Pop Vocal, Gravación do Ano e Canción do Ano. Foi a primeira cantante británica en acadar cinco premios Grammy. A cantante interpretou vía satélite You Know I'm No Good e Rehab.
Tralos Grammy as vendas do seu álbum aumentaron, situando Back to Black na sétima posición da Billboard 200 nos Estados Unidos. A edición de luxo de Back to Black alcanzou o cume nas listas de álbums do Reino Unido o 2 de marzo do 2008, namentres o álbum orixinal acadou o número 30 tras 68 semanas e Frank alcanzou asemade o número 35. Nos premios Ivor Novello celebrados en maio de 2008 Winehouse converteuse na primeira artista en optar ó triunfo en dúas categorías; Mellor Canción, Lírica e Musicalmente, onde venceu con Love Is a Losing Game, sendo tamén candidata con You Know I'm No Good, optando a Mellor Éxito de Vendas. Foi tamén candidata no 2008 ós premios MTV Europa a Mellor Actuación do Ano. A discográfica Universal apremou a Winehouse co propósito de realizar un novo álbum mais no mes de setembro do 2008 aínda andaba lonxe de comezar no estudio de gravación, emporiso un voceiro de Winehouse afirmou a finais de outubro que a cantante non tiña establecido un prazo para completar o seu terceiro álbum.
miniatura|esquerda|250px|Amy Winehouse en xullo do 2008. Ó longo do ano 2008 Amy Winehouse realizou varios concertos, alternando actuacións correctas con outras máis discutibles. Presentouse no Rock in Río de Lisboa celebrado en maio do 2008 en mal estado perante o público, disfónica e con atraso, malia todo a audiencia mostrouse efusiva con ela. O 27 de xuño participou na conmemoración do 90º aniversario de Nelson Mandela celebrado no Hyde Park de Londres e ó día seguinte no Festival de Glastonbury. O día 12 de xullo interveu no Festival Oxegen con boa acollida por parte do público, o día seguinte actuou no T in the Park. O 16 de agosto participou no V Festival en Staffordshire e o día seguinte en Chelmsford; os organizadores confirmaron que os concertos de Winehouse foron os que máis público atraeron, houbo opinións dispares entre a afluencia respecto á actuación da vocalista. O 6 de setembro foi cabeza de cartel no Bestival da Illa de Wright, a súa execución cualificouse como esmerada a pesar de comezar con atraso.
Unha figura de cera dedicada a Winehouse foi presentada no museo Madame Tussauds de Londres en xullo de 2008, a cantante non asistiu ó acto, non obstante acudiron seus pais. Un vídeo sobre a súa música foi incluído en decembro do 2008 na área de Raíces e Influencias no anexo do Salón da Fama do Rock en Nova York, facendo unha retrospectiva que comezaba con Billie Holiday, pasando por Aretha Franklin e Mary J. Blige e rematando con Amy Winehouse.
Fielder-Civil saíu da cadea en novembro de 2008 tras acadar un acordo coa xustiza coa condición de acudir a rehabilitación e abandonar o consumo de substancias ilegais. Winehouse estaba tratando nesa época os seus problemas respiratorios relacionados co hábito de fumar. A finais de novembro do ano 2008, após dunha discusión telefónica co seu esposo e saír de esmorga toda a noite, Amy Winehouse foi trasladada a unha clínica privada a causa do consumo excesivo de substancias mesturadas con alcol. En decembro Fielder-Civil regresou á cadea tras non superar unha proba rutineira de drogas, incumprindo os termos para a súa liberación anticipada.
miniatura|300px|Baía de Rodney en [[Santa Lucía, Caribe|Santa Lucía. Winehouse estivo na illa caribeña para recobrarse dos seus problemas de saúde.]] A vocalista británica viaxou á illa de Santa Lucía no mes de decembro de 2008, antes do Nadal, para tomar descanso e continuar coa súa recuperación tras pasar máis dun mes hospitalizada por problemas de saúde e para esquecerse dos conflitos matrimoniais. Fielder-Civil solicitou o divorcio en xaneiro de 2009 aducindo adulterio por parte da cantante, tras confesarlle ela unha infidelidade en abril de 2008 , mentres el estaba no cárcere.
Durante a estancia na illa caribeña Winehouse compuxo novas cancións. Volveu a Londres en abril do ano 2009 para presentar os seus novos temas pero a discográfica rexeitou o seu traballo ó considerar que estaba demasiado influenciado polo reggae, afastándose do estilo anterior, amais as súas novas cancións eran escuras e facían referencia explícita á tormentosa relación que mantiña co seu marido.
Regresou ó Caribe para proseguir a súa recuperación. Malia todo Winehouse ingresou en maio do 2009 nun hospital tras esvaecer, pasou unha noite en observación con síntomas de deshidratación. Actuou no Festival de Jazz de Santa Lucía a mediados dese mesmo mes, mais o concerto foi un desastre, Winehouse non se atopaba en boas condicións e o concerto rematou de xeito imprevisto. Continuaba a beber en exceso e levaba unha vida desordenada, volveu a ingresar novamente no hospital a finais do mes de maio tras unha noite de esmorga. Rematou a súa estadía na illa caribeña para retornar a Inglaterra en xullo de 2009.
O divorcio foille concedido por un xuíz a Blake Fielder-Civil no mes de xullo do ano 2009 en Londres. A vocalista admitiu o adulterio e renunciou a seguir litigando, o nome da persoa coa que cometeu adulterio indicouse no documento como "descoñecido". O xuíz leu a sentenza de divorcio de "Fielder-Civil B. v Winehouse A.J.", xunto á doutras parellas separadas, nunha breve audiencia no Tribunal de Familia. Nin Amy Winehouse nin Blake Fielder-Civil estiveron presentes para escoitala sentenza.
Creou o seu propio selo discográfico, Lioness, no ano 2009 e Dionne Bromfield foi a primeira artista en asinar pola nova discográfica. En outubro de 2009 someteuse a unha operación de cirurxía estética para aumentar o tamaño das mamas coa idea de mellorar o seu aspecto físico. Winehouse ingresou no hospital en abril de 2010 por complicacións relacionadas coa cirurxía mamaria, pouco despois volveu a ingresar por problemas relacionados co consumo de alcol. Poucos meses despois de divorciarse especulouse sobre a reconciliación da parella. Malia ós rumores de reconciliación non volvería a xuntarse con Blake, a intérprete comezou unha nova relación co director de cine Reg Traviss a mediados do ano 2010.
miniatura|260px|esquerda|Amy Winehouse no Summer Soul Festival de [[Florianópolis en xaneiro de 2011.]] Agardábase a publicación dun terceiro álbum de estudio mais nunca chegou a levarse a cabo. Durante a súa estadía en Santa Lucía traballou con Salaam Remi, Island aseverou que un novo álbum chegaría no 2010, Darcus Beese comentou: "escoitei un par de demos que me tombaron completamente". En xullo de 2010 citouse a Winehouse dicindo que o próximo álbum sería lanzado como moi tarde en xaneiro de 2011, declarando: "vai ser moi, moi semellante ó meu segundo álbum", porén nese mesmo mes Mark Ronson dixo que non se comezara aínda a gravar.
Durante esta etapa continuou a facer colaboracións con outros artistas, Winehouse participa no álbum Rhythms del Mundo Classics, lanzado o 13 de xullo de 2009, cunha versión da canción de Sam Cooke Cupid, un proxecto benéfico. Winehouse e Ronson participan no álbum tributo a Quincy Jones Q Soul Bossa Nostra cunha versión da canción de Lesley Gore It's My Party, lanzado 9 de novembro de 2010. A última gravación de Winehouse foi un dueto co cantante Tony Bennett para o seu último álbum Duets II, lanzado en 20 de setembro de 2011. O sinxelo Body & Soul, que interpretaron xuntos, foi lanzado na súa memoria o 14 de setembro de 2011, na MTV e na VH1, no que sería o seu 28 aniversario. Os beneficios da canción destináronse á Fundación Amy Winehouse que seu pai creou pouco despois da súa morte para concienciar e axudar ás persoas que sofren algunha adicción. A canción recibiu o Grammy á Mellor Actuación Dúo/Grupo Pop na 54 edición dos premios Grammy.
Morte
O 18 de xuño de 2011 en Belgrado, no duodécimo concerto da súa xira europea 2011, a súa actuación foi considerada escandalosa e desastrosa, estaba demasiado bébeda, desorientada e cambaleando no escenario, incapaz de executar as cancións, nin sequera de lembrar as letras. Recibiu os apupos do público. Os concertos previstos en Istambul e Atenas na semana seguinte foron suspendidos. O 21 de xuño, anunciouse a cancelación de tódolos concertos da súa xira de forma indefinida. A derradeira aparición pública de Amy Winehouse foi nun concerto no Roundhouse de Camden, o 20 de xullo de 2011, onde compareceu por sorpresa para acompañar á súa amiga Dionne Bromfield.
miniatura|Tributo ofrecido a Amy Winehouse diante da súa casa, en Camden, nos días seguintes á súa morte. Amy Winehouse morreu por mor dunha intoxicación etílica tras dun período previo de abstinencia. Estaba a seguir un tratamento para superar os problemas co alcol e tomaba medicación, Librium, para soportar a abstinencia do alcol e a ansiedade. A súa médica, a doutora Christina Romete, declarou que tras un período de dúas semanas sen consumir alcol recaera. Estaba atravesando unha étapa na que alternava períodos de abstinencia con recaídas ó pasar unhas poucas semánas.
A intérprete contaba 27 anos de idade cando foi atopada sen vida no seu piso en Camden o día 23 de xuño de 2011. O seu gardacostas comprobou ás 10:00 (BST, UTC+1) que ela estaba deitada na cama, "non tentei falar con ela", dixo, "petei na porta, abrín e vin que estaba na cama. Pensei que estaba durmindo porque trasnoitara. Adoitaba durmir ata tarde". Mais pareceulle estraño que Winehouse non se erguera aínda da cama pasadas as 15:00 (BST, UTC+1), acordou e foi comprobar como se encontraba. Decatouse de que non respiraba nin tiña pulso, chamou decontado ó servizo de urxencias.
Acudiron dúas ambulancias e foi atendida polo persoal de urxencias ás 15:54 (BST, UTC+1) no seu apartamento de Camden. Winehouse foi declarada morta no lugar, a Policía Metropolitana de Londres confirmou deseguido a súa morte. Pouco despois anunciouse nos medios de comunicación. Nos días seguintes á súa morte presentouse no lugar multitude de xente para mostrar o seu respecto.
A autopsia revelou que superaba en máis de cinco veces o límite legal de alcol, cun nivel de alcol no sangue de 416 mg/dl, o suficiente para entrar en coma e oprimir o seu sistema respiratorio (ó superar os 200 mg de alcol por dl de sangue pérdense as facultades, cando o nivel é de 350 mg/dl as consecuencias son fatais –Profesor Suhail Baithun, patoloxista). A policía encontrou tres botellas de vodka baleiras no seu cuarto. O resultado das análises realizadas desvelou amais que non había rastro de substancias ilegais no seu organismo.
Ó funeral asistiron os familiares e amigos, a cerimonia celebrouse o 26 de xullo do ano 2011 no cemiterio xudeu de Edgwarebury, no distrito de Barnet, onde se xuntaron arredor de duascentas persoas. Un rabino oficiou as exequias e rezáronse oracións en inglés e en hebreo. Seu pai fixo unha loanza á filla falecida; "Boa noite, meu anxo, durme ben. Mamá e Papá sempre te amarán moito". Os asistentes cantaron xuntos So Far Away de Carole King ó remate do funeral. Foi incinerada deseguido, o acto tivo lugar no crematorio de Golders Green en presenza dos achegados. As cinsas depositáronse xunto ás de súa avoa Cynthia. A familia dispuxo dous días de loito ou shiva.
As cinsas de Amy repousan finalmente xunto ás de súa avoa no cemiterio de Edgwarebury, onde a familia colocou en setembro de 2012 unha lápida negra coas letras de cor rosa en recordo de ámbalas dúas. Celebrouse unha cerimonia íntima na súa lembranza á que asistiron máis ou menos setenta persoas.
Repercusión
miniatura|200px|Estatua de bronce dedicada a Amy Winehouse no mercado de Camden. O álbum Back to Black (2006) converteuse no álbum máis vendido no Reino Unido no século XXI durante algún tempo, vendendo 3,26 millóns de copias e superando ó álbum de James Blunt Back to Bedlam (2005), que alcanzou 3,25 millóns de copias vendidas. Back to Black upouse ó cume das listas durante tres semanas consecutivas. Trala súa morte Winehouse bateu a marca de maior número de cancións dunha intérprete feminina en aparecer simultaneamente na lista de éxitos do Reino Unido, con oito temas.
O 31 de outubro de 2011 Lioness anunciou a través do xornal The Sun e da páxina web oficial de Amy Winehouse o lanzamento do seu álbum póstumo Lioness: Hidden Treasures, unha recompilación de cancións inéditas da vocalista británica, saíu á venda o 5 de decembro de 2011. O sinxelo Body & Soul, que interpretou a dúo con Tony Bennett e incluído no álbum, foi lanzado o 14 de setembro de 2011. O segundo sinxelo, Our Day Will Come, foi lanzado o 4 de decembro dese mesmo ano. Dúas das cancións incluídas en Lioness: Hidden Treasures, Between the Cheats e Like Smoke, ían formar parte do terceiro álbum de estudio no que Amy Winehouse andaba a traballar. O álbum Amy Winehouse at the BBC foi lanzado o 12 de novembro de 2012 pola discográfica Universal e presenta as cancións interpretadas en vivo na BBC entre os anos 2004 e 2009. Constitúe unha compilación de versións alternativas das cancións contidas nos álbums Frank e Back to Black xunto con entrevistas e imaxes inéditas da vocalista. Os beneficios procedentes de ámbolos dous álbums destináronse a apoiar a Fundación Amy Winehouse.
O 14 de setembro de 2014, no que sería o seu 31 aniversario, colocouse unha estatua no seu honor no mercado de Camden, a escultura feita en bronce foi descuberta por seus pais perante a xente que ateigaba o lugar. O documental Amy, estreado en xullo de 2015, fai un percorrido pola vida da cantante dende a súa infancia ata a súa repentina morte e amosa imaxes dela nunca vistas antes. Converteuse no documental británico en obter maior recadación de tódolos tempos, con 3 millóns de libras na primeira fin de semana. Anteriormente estreouse, pouco despois da súa morte e aproveitando a circunstancia, Amy Winehouse: Fallen Star, un filme biográfico de baixo orzamento sobre a intérprete británica. Unha nova película biográfica titulada Amy Winehouse está prevista para o ano 2016.
Influencias
Amy Winehouse foi asimilando dende a infancia a música que influiría na súa obra. O seu traballo profesional caracterízase pola mestura ecléctica de diversos xéneros musicais: "escoitei hip hop e jazz durante tantos anos. Foi jazz, soul, Motown, logo hip hop. Obviamente eu fun polo medio".
Na súa familia había músicos de jazz profesional e seus pais gustaban da música, na súa casa poñíanse os discos de Etta James, Sarah Vaughan, Dinah Washington, Ella Fitzgerald ou Frank Sinatra. Con todo, ela admitiu non ter escoitado moito soul cando era nova. A través de seu irmán foi coñecendo diversos grupos musicais: Alex escoitaba Sonic Youth, Pearl Jam e Therapy? e ela flirteou brevemente con estes estilos, pero foi arredor dos 9 cando descubriu Salt-N-Pepa e TLC, sentiuse fascinada ó instante polo espírito rebelde destes grupos e interesouse tamén por outras bandas americanas de R&B e hip hop do momento. Con 14 comezou a escoitar jazz, sempre a través de seu irmán; primeiro quedou impresionada con ’Round Midnight de Thelonious Monk e logo foi Ray Charles con Unchain My Heart: "entón escoitei a Ray Charles exclusivamente durante tres meses". Con 14 ou 15 gustáballe Otis Redding. Emporiso nos primeiros anos da adolescencia tamén lle gustaba a mesma música que ós seus amigos, escoitaba a Kylie Minogue e encantáballe Madonna.
Cando comezou a tocar polos pubs de Camden as influencias de Winehouse eran Dinah Washington, Billie Holiday, Frank Sinatra, o álbum Tapestry de Carole King e James Taylor. O seu representante musical naquela época, Nick Godwyn, comentou: "non era o que unha moza de 16 anos adoitaba escoitar". Interesouse tamén polas intérpretes de gospel como Mahalia Jackson ou Aretha Franklin. Sarah Vaughan tivo unha grande influencia en Amy Winehouse e na súa aproximación á música, na súa melodía e no seu estilo, Winehouse declarou: "é unha das miñas cantantes favoritas de tódolos tempos [...] Regresei a Sarah Vaughan contra os 18. Aprendín a cantar de Dinah Washington, e doutros como Monk. Non só vocalmente o jazz. Aprendín de todo realmente". O seu álbum debut Frank (2003) constitúe unha fusión ecléctica de soul, jazz e hip hop.
Cando fixo Back to Black (2007) moveuse cara ó rhythm and blues e inspirouse nos grupos femininos das décadas de 1950 e 1960, no rock and roll e no soul. Entre os grupos femininos nos que se inspirou están The Shangri-Las e delas dixo: "eu amo o drama, amo a atmosfera, amo os efectos sonoros. E escribiron a canción máis deprimente de todas: I Can Never Go Home Anymore. Cando eu e mais o meu mozo terminamos adoitaba escoitar esta canción en modo repeat, soa e sentada no chan da cociña cunha botella de Jack Daniel's. Esvaecía, espertaba e volvía facelo de novo". Inspirouse tamén en The Crystals para o seu segundo álbum.
Estilo vocal
Voz única e polo tanto recoñecible deseguida. Cun poderoso rexistro contralto, abarcando 3 oitavas e 1 semitón que vai da D3 á Eb6. Era unha intérprete naturalmente hábil, cunha gran técnica e brillante no fraseo. A súa voz conectábase ben a través dos rexistros e mantiña o seu carácter de xeito constante. Tamén era a súa voz emotiva, transmitindo as emocións inherentes nas súas cancións.
Imaxe
A súa aparencia mudara por completo cando lanzou o seu segundo álbum, Back to Black, a finais do ano 2006: estaba máis delgada, con múltiples tatuaxes e combinando o seu peiteado beehive cos beizos pintados e os ollos maquillados. O seu estilo distintivo estaba inspirado na estética dos anos sesenta do século XX. O delineado de ollos, as tatuaxes e mailo xeito de vestir contribuíron á súa aparencia pero o peiteado beehive, un pouco desordenado e algo arrevesado, deulle esplendor á súa imaxe. E certamente Blake Fielder-Civil puido ser unha influencia para ela canto ó seu aspecto.
O seu cabelo natural era crecho, durante a súa estadía no Caribe e noutras ocasións deixou o seu cabelo crecho de forma natural. E malia icónica imaxe onde o toucado beehive destacaba luciu en certas ocasións outros peiteados, recollido o pelo nun pano e incluso tinguido de loiro. As súas tatuaxes, que empezou a facer na adolescencia, comezando por unha pequena Betty Boop no cadril dereito e tatuando finalmente pin-ups, unha ferradura, corazóns, unha áncora ou o nome do seu amado no seo esquerdo eran do estilo old school na forma e na cor, evocando as décadas de 1950 e 1960.
As tatuaxes coñecidas de Winehouse son; unha ferradura no brazo esquerdo arrodeada polas palabras Daddy’s Girl, dedicada a seu pai, e debaixo unha pin-up en topless. No antebrazo dereito unha pluma dos nativos americanos, foi unha das primeiras tatuaxes que fixo e para ela representaba o valor e a coraxe. No dedo anular da man esquerda un corazón tatuado e sobre el a letra A. No brazo dereito unha tatuaxe dedicada a súa avoa Cinthya e sobre ela dous corazóns. Tamén no brazo dereito unha pin-up axeonllada cubríndose cun abano. No antebrazo dereito un paxaro chiando e as palabras Never Clip My Wings, e xusto debaixo deste un lóstrego. No cadril dereito unha pequena Betty Boop, foi a súa primeira tatuaxe. Sobre o corazón un peto co nome do seu mozo Blake’s. Na barriga, no lado dereito do embigo, unha áncora coas palabras Hello Sailor. Finalmente, no medio e medio do lombo, unha aguia americana agarrando o Ankh coas cores da bandeira americana.
O bouffant de Amy e o delineado ollos fixeron dela unha fonte de inspiración para moitos deseñadores, o seu estilo distintivo inspirou os modelos presentados nas pasarelas de Dior e Chanel , do 2007 e 2008. O editorial de febreiro de 2008 da revista Vogue Paris e o desfile de Jean-Paul Gaultier do ano 2012 rendéronlle homenaxe. Fred Perry sacou tamén unha colección e pezas de roupa inspiradas pola cantante británica.
Legado e influencia
Amy Winehouse propiciou o renacemento do jazz no panorama musical británico e revitalizou a música soul na primeira década do século XXI. Dylan Moore, de Wales Arts Review, denotou que cando Winehouse apareceu no ano 2003 "as cantantes de jazz e soul eran case insólitas na corrente principal do pop [...] Paloma Faith, Bat for Lashes, Emeli Sandé, Jessica Ware, todas débenlle algo a Amy", tralo seu éxito "o talento vocal feminino atestou a escena musical: Florence, Duffy, Jessie e Adele, todas teñen os seus propios e diferentes estilos, pero Amy foi a precursora". Randall Roberts, de Los Angeles Times, escribiu: "no 2006, a noción de que unha intérprete puidese dalgunha maneira resucitar ou reformular a música soul de forma acertada para unha nova xeración parecía non só improbable pero tamén mala idea [...] un regreso ás formas clásicas comezara a emerxer no ámbito underground británico e americano mais era ignorado polo gran público, e Winehouse, co seu enorme cabelo negro e brazos tatuados, desvelóunolo cunha actitude despreocupada".
A aclamación do seu traballo e o éxito comercial alcanzado por Amy Winehouse ocasionou que as discográficas comezasen a mirar por cantantes de soul como ela. As primeiras destas artistas foron Adele e Duffy, seguidas por Paloma Faith e Gabriella Cilmi. Outras cantantes británicas recibiron atención por parte das discográficas, mesmo non interpretando aquel xénero, como é o caso de VV Brown, Pixie Lott, Kate Nash e mais Florence + The Machine, La Roux e Little Boots. Esta alteración na preferencia da industria entendeuna o xornalista Neil McCormick, de The Daily Telegraph, deste xeito: "Winehouse non é só un xenio musical [...] Ela cambiou o panorama musical británico e preparou o terreo para unha nova xeración de cantantes novos. Amy é moi talentosa [...] Amy foi ata a orixe da música que amaba e creou un álbum moi retro. En consecuencia, o que aconteceu foi que se asistiu a un cambio de prioridades na industria discográfica. Ela volveu dar prestixio ás cantantes. Adele non sería denominada a estrela do 2008 se Amy non trouxera de novo ese prestixio".
Adele declarou: "Amy Winehouse é unha inspiración para min" e falou do que representaba Winehouse para a súa carreira: "Se non fose por Amy e Frank, ó cento por cento, eu non tería collido unha guitarra, non escribiría Daydreamer ou Hometown, e escribín Someone Like You na guitarra tamén [...] Se non tivera escoitado Frank isto non tería acontecido. Eu adorábaa". Noutra ocasión Adele dixo: "Amy é un auténtico fenómeno", e engadiu, "cando Amy triunfaba en América, eu e Duffy comezamos a destacar en Inglaterra, e eu creo que fixo o camiño un pouco máis doado para nós". Paloma Faith manifestou: "Ela abriu o camiño para min e para outros coma min". A cantante italiana Nina Zilli amosou o seu agradecemento a Winehouse: "Fixo algo fantástico. Ata a súa aparición todo era unha copia dunha copia, pero con ela o rythm and blues e o soul comezaron a circular de novo e grazas a ela puiden gravar o disco. Puxo os focos na clase de música que levo facendo toda a miña vida".
As letras nas cancións de Amy Winehouse "afirman un desarme, unha honestidade inflexible", escribe Dylan Moore e Randall Roberts confirma esta idea: "a honestidade e claridade no tratamento das cousas, xunto co seu carisma e arrogancia vocal, era o que fascinaba dela". Profundando no asunto, expresou Laura Barton do xornal The Guardian: "a música de Amy Winehouse lembra outra época [...] unha calidade que se filtrou nas súas palabras, nas súas letras que non coincidía cos seus contemporáneos pero si coas primeiras cantantes de blues [...] As cancións de Winehouse desvelaron algo máis morriñento, máis avolto [...] cantou abertamente o desexo feminino [...] un sufrimento profundo", e Julianne Escobedo, da MTV, corrobora esta percepción: "foi esa dor feminina que a uniu tan intimamente coa música soul das décadas de 1950 e 1960 [...] Os grupos femininos e as divas do soul desta época usaron a súa música para liberarse e contar as súas historias". Cando Emeli Sandé estaba facendo o seu álbum, Our version of Events, unha das súas influencias foi Back to Black de Amy Winehouse, manifestando ademais: "Amy inspiroume a escribir mellor e a poñer realmente o meu corazón no álbum, a non tentar ocultar nada".
Honras e premios
O álbum Frank foi candidato no 2004 ós Premios Brit, nas categorías de Mellor Intérprete Británica Feminina e Mellor Artista de Música Urbana, situouse arriba nas listas de éxitos do Reino Unido e alcanzou o disco de platino. Winehouse acadou o premio Ivor Novello á Mellor Canción Contemporánea por Stronger Than Me, compartido con Salaam Remi. O álbum tamén foi candidato ó premio Mercury Prize no 2004.
O seu segundo álbum, Back to Black, recibiu numerosos recoñecementos e distincións. Amy Winehouse conseguiu o premio Brit a Mellor Vocalista Feminina Británica en febreiro do ano 2007, sendo tamén Back to Black aspirante ó Mellor Álbum Británico, deseguido gañou o premio Ivor Novello a Mellor Canción Contemporánea por Rehab na cerimonia celebrada o 23 de maio de 2007. Foi de novo candidata nos Mercury Prize por Back to Black, o seu álbum alcanzou o disco platino nos Estados Unidos e conseguiu tres mencións nos MTV Video Music Awards do ano 2007. O 13 de xaneiro do ano 2008 Back to Black situouse en Europa no número un da Billboard por terceira semana consecutiva. O 20 de febreiro do 2008 Winehouse actuou na cerimonia dos premios Brit interpretando Valerie xunto a Mark Ronson, canción candidata nesta edición a Mellor Sinxelo, e despois Love Is a Losing Game.
Na cerimonia dos premios Grammy, celebrados o 14 de febreiro do ano 2008, foi candidata a 6 galardóns mais foille denegado o visado ós Estados Unidos, non obstante interveu na gala vía satélite dende Londres. Gañou esa noite cinco premios Grammy nas categorías de Mellor Artista Revelación, Mellor Interpretación Vocal Pop Feminina por Rehab, Mellor Álbum Pop Vocal, Gravación do Ano e Canción do Ano, tamén por Rehab. Foi a primeira cantante británica en acadar cinco premios Grammy, igualando a Beyoncé en triunfos nunha única noite para unha artista feminina (Beyoncé superou esta marca no 2010 ó conseguir seis premios Grammy nunha única noite; Adele acadou igualmente seis Grammy no ano 2012). Back to Black foi candidato a Álbum do Ano e Mark Ronson conseguiu o Grammy a Produtor do Ano na categoría non clásica polo seu traballo con Amy Winehouse. A cantante interpretou esa noite vía satélite You Know I'm No Good e Rehab.
Ganancias e riqueza
Cando Amy Winehouse morreu á idade de 27 especulouse co feito de que tiña redactado un testamento, mais estas suposicións resultaron ser incertas. Winehouse morreu sen testamento, é dicir, sen un testamento válido. O valor dos seus bens ascendía a 4 257 580 £ en activos totais; tras descontar impostos e outras débedas esta cifra quedou reducida a 2 944 554 £. Non obstante os activos que pasaron polo tribunal de sucesións foron unicamente aqueles que deixou ó seu nome individual cando faleceu; calquera cousa feita conxuntamente con outra persoa, ou que posuíse un beneficiario designado, quedaba fóra do tribunal e pasaba directamente á outra persoa. Algunhas estimacións consideran que o valor dos seus bens podería ascender ata arredor dos 15 ou 20 millóns de dólares.
Ó morrer sen testamento todo o patrimonio pasou directamente a seus pais, Mitch e Janis. Mitch Winehouse é o administrador das propiedades, segundo os documentos do tribunal. O seu exmarido, Fielder-Civil, como excónxuxe non obtivo nada. Tralo seu falecemento Amy Winehouse continúa xerando cartos, ingresou 2,4 millóns de libras en beneficios dende a súa morte ata febreiro de 2015.
Abuso de substancias e trastorno bipolar
Seu pai comezou a saír asiduamente nos medios de comunicación expresando a preocupación da familia polos problemas que sufría a súa filla. Amy estivo ademais implicada en varios episodios violentos onde se viron envoltas outras persoas, o seu marido ou algún fan. En diversas entrevistas Winehouse manifestou que padecía un trastorno bipolar (ou enfermidade maníaco-depresiva), desorde caracterizada polos cambios de humor extremos e ás veces violentos. Un xornalista escribiu "podemos ver a historia de Amy Winehouse como a dunha drogadicta que ignorou tódolos esforzos por axudala e acabou cunha morte temperá [...] Ou podemos vela como unha vítima de enfermidade mental nunha sociedade que non entende ou non responde á enfermidade mental con grande eficacia".
No mes de outubro do ano 2007 Winehouse e Fielder-Civil foron arrestados nun hotel en Bergen, Noruega, por posesión de sete gramos de cánnabis. Pasaron a noite no cárcere e foron liberados tras pagar unha multa de 500 € cada un. Foi detida tamén unha terceira persoa de orixe británica que estaba con eles. Comezou a fumar cánnabis arredor dos 15 anos. No mes de decembro de 2007 o portavoz de Amy Winehouse informou que a cantante entraba nun programa médico supervisado. O tabloide británico The Sun publicou en xaneiro de 2008 un vídeo onde se ve a vocalista supostamente fumando crack e mencionando o consumo de éxtase e Valium. Seu pai mudouse a vivir con ela para controlala e a súa discográfica, Island Records, suspendeu unha campaña para promover a cantante nos Estados Unidos. A finais de xaneiro Winehouse entrou finalmente nunha clínica de rehabilitación para realizar un tratamento de dúas semanas.
O polémico vídeo chegou á Policía Metropolitana o 23 de xaneiro de 2008, Winehouse foi citada a declarar o 5 de febreiro , porén tralo visionado do vídeo non se formulou ningunha acusación contra ela ó non ser posible determinar a substancia contida na pipa de vidro , mais prenderon dúas persoas con relación ó vídeo, que foron condenadas por ofrecerlle a Winehouse éxtase e crack e gravar as imaxes, que logo venderon por 50 000 £ ó periódico sensacionalista The Sun. En marzo do ano 2008 o portavoz de Winehouse dixo que ela estaba "indo ben" porén a discográfica cría que a súa recuperación non estaba aínda consolidada de todo.
O 5 de marzo de 2008 a cantante sorprendeu os amigos durante unha festa inhalando un chopo de vodka polo nariz coa axuda dunha palla. A finais de abril de 2008 o seu comportamento errático, incluíndo unha amoestación policial por agresión, fixo temer que os esforzos da súa rehabilitación foran en balde e levou a seu pai (e mais representante) a considerar o seu ingreso nun hospital psiquiátrico. O seu aspecto desleixado no mes de setembro tras unha noite de xolda provocou novos rumores de recaída. Finalmente, o 23 de novembro de 2008, tras unha discusión telefónica co seu marido e saír toda a noite de esmorga foi ingresada no hospital por mor do consumo excesivo de substancias mesturadas con alcol. Pasou varias semanas ingresada antes de viaxar ó Caribe, onde proseguiu coa súa recuperación.
De acordo coa súa médica, Winehouse abandonou o consumo de substancias ilegais no ano 2008. Nunha entrevista, falando da decisión de deixar as drogas, Winehouse dixo: "Eu literalmente levanteime un día e foi como, ‘Non quero facelo máis’". Porén o consumo de alcol continuaba a representar un problema para a cantante. No 2010 comezou unha terapia para superar o hábito de beber, alternando períodos de abstinencia e recaídas. A cantante foi tratada con Librium para soportar a retirada do alcol e calmar a ansiedade e foi sometida a avaliacións psicolóxicas e psiquiátricas; no entanto negouse a recibir terapia psicolóxica. Morreu o 23 de xullo do ano 2011 a causa dunha intoxicación etílica, tralas análises efectuadas, no seu organismo non se atopou ningún indicio de substancias ilegais.
Millo miúdo
miniatura|Millo painzo O millo miúdo (Panicum miliaceum), (que non debe confundirse co Setaria italica, ó que tamén se lle chama millo miúdo ) é unha especie de planta herbácea pertencente á familia das poáceas. miniatura|Ilustración miniatura|Vista da planta
Descrición
É unha planta robusta, escasamente a densamente hispida, anual; con talos de 30–150 cm de alto, a miúdo ramificada. Láminas foliares lineares a lanceoladas estreitas, de 1540 cm de longo, 8–24 mm de largo, cordadas a amplexicaules. Panícula estreitamente oblonga a piramidal, de 15–35 cm de longo, a ramificación apertada ou, ás veces laxa e dando á panícula un aspecto unilateral. Espículas sobre todo cara os extremos das pólas, ovadas a ovado-oblongas, (4 -) 4.5 a 5.5 mm de longo, glabras, agudas a curtamente acuminadas; inferior ovadas glumas, a metade a tres cuartos da lonxitude da espícula, 5-nervada, acuminadas, separado do resto da espícula dun curto entrenó; gluma superior 11-13-nervada; lema inferior 11-13-nervada, a pálea ausente ou reducida a unha escala de tempo moi curta; lema superior alaranxada ou amarelenta, lene e brillante, polo xeral persistente.
Distribución e hábitat
As primeiras colleitas deste cereal déronse na China hai arredor de 8000 anos. Aínda se cultiva extensivamente na India, Rusia, Oriente Medio, Turquía e Romanía. Nos Estados Unidos o paínzo cultívase principalmente coma comida para paxaros, véndese coma alimento dietético e por mor da súa carencia de glute pode ser incluído nas dietas dos celíacos.
O millo miúdo adáptase ben a case calquera tipo de solo e condición climática, ten un período de crecemento curto e necesita pouca auga. As súas necesidades de auga son seguramente as menores de entre todos os cereais principais. É un cultivo excelente para terras de secaño. As plantas acadan unha altura de até 100 cm. As sementes medran en espigas e son dun tamaño pequeno (2–3 mm) de cor crema, amarela, avermellada-alaranxada ou marróns.
O millo miúdo é unha herba anual o mesmo ca todos os demais millos miúdos. Úsase nalgúns restaurantes.
Taxonomía
Panicum miliaceum foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 58. 1753.
Panicum: nome xenérico que é un antigo nome do latín para o paínzo menor (Setaria italica).
miliaceum: epíteto latíno, millo.
Sigeberht de Wessex
Sigeberht foi rei de Wessex desde 756 a 757.
Traxectoria
Sigeberht sucedeu ao seu familiar afastado Cuthred, pero logo foi acusado de ascender ao trono inxustamente así que foi derrocado á forza por un consello de nobres quen lle deu o control do condado de Hampshire. Alí foi prendido, acusado de asasinato e condenado á morte, case con toda seguridade nun proceso amañado polo seu adversario o rei Aethelbald de Mercia. O seu irmán Cyneheard foi expulsado do reino pero regresou en 786 para matar o sucesor de Sigeberht, Cynewulf de Wessex.
Shira Haas
Shira Haas, (en שירה האס) nada o 11 de maio de 1995, é unha actriz israelí. Gañou recoñecemento grazas a varios papeis que interpretou en filmes e series de televisión de Israel, como Shtisel. En 2020 acadou fama internacional polo seu papel protagonista na miniserie de Netflix Unorthodox.
Historia de México
miniatura|dereita|[[Teotihiacán, 1980.]]