cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lingua somalí
Alfabeto latino
Foi creado na década de 1960 por Shire Jama Ahmed, e pasou a ser a escrita oficial para o somalí en 1972, durante o goberno de Siad Barre. Esta escrita usa o alfabeto latino do inglés sen as letras P, V e Z. Non ha diacríticos, excepto o apóstrofo (') para representar o fonema "oclusivo glotal" (AFI:/ʔ/) (nunca é inicial). Hai tres dígrafos de consoantes: DH (AFI:/ᶑ/, /ɗ/), KH (AFI:/χ/), SH (AFI:/ʃ/). Non hai marca para os tons, nin distinción gráfica para vogais frontais ou posteriores. As vogais longas indícanse pola duplicación gráfica (por exemplo: aa é o a longo; AFI:/æ:/, /ɑ:/). As letras maiúsculas úsanse no inicio de frases e en nomes propios.
Gramática
A lingua somalí é uunha lingua aglutinante, usando marcadores para o caso gramatical, xénero e número. As maiores diferenzas de características entra a lingua somalí e a maioría das linguas indoeuropeas inclúen:
Vocabulario
O somalí ten moitas palabras orixinarias do árabe e do persa e, máis recentemente, das linguas dos colonizadores (inglés e italiano). As palabras que derivan do árabe son principalmente as de tipo relixioso (os somalís son sunitas na súa maioría), da vida pastoral e do día a día máis tradicional. Así como nas palabras de orixe árabe incorporadas ás linguas indoeuropeas, esas palabras moitas veces xa incoporan o artigo "al". Por xemplo, somalí albaabka (a porta), do árabe الباب al baab. Un gran número de neoloxismos relacionados co goberno e á educación xurdiron para expresar conceptos cando o somalí se converteu na lingua oficial de Somalia.
Tunicados
Os tunicados (Tunicata) ou urocordados (Urochordata) son un subfilo de animais encadrado dentro do filo dos cordados (Chordata), o mesmo do que forman parte os vertebrados (Vertebrta), á súa vez situados no clado (rama evolutiva) dos deuteróstomos.
Comprende case 2 800 especies, todas elas mariñas, e con distinto tipo de mobilidade: hainas bentónicas, plantónicas, e solitarias ou coloniais.
Ciclo vital
Os urocordados son hermafroditas. A fecundación é habitualmente externa. Os gametos expúlsanse polo sifón exhalante. Ao completarse a fecundación fórmase un cigoto, que se converte nunha larva parecida a un cágado en canto á morfoloxía.
As larvas, que son nadadoras, están dotadas de cola con notocorda, de aí o nome de urocordados (das fomas latinas uro-, do grego ουρά ourá, "cola", e -chordata, do grego χορδή chordé, "corda"). Estas larvas nadadoras son de vida peláxica até que o alcanzar un determinado desenvolvemento e en resposta a un fototropismo negativo, descenden ao fondo.
Entón, a raíz dunha metamorfose retrógada, a cola desaparece por dixestión, perden a notocorda e sofren unha inversión de 180º que fai abrirse o sifón, reorganizarse a posición das gónadas e adoptar a vida adulta de forma bentónica no fondo do mar.
Biotipos
Hai tres biotipos ou formas biolóxicas que coinciden coas tres clases en que se adoitaban clasificar antigamente (todas, menos as dos sorberáceos (Soberacea):
Usos culinarios
Algúns tipos de urocordados son consumidos como alimento. Exemplo diso é o piure (Pyura chilensis), das costas de Chile; Microcosmus sabatieri do mar Mediterráneo; Halocynthia roretzi das costas de Corea e o Xapón, ou Styela clava de Corea.
Clasificación
Taxononomía actualizada miniatura|250px|right|Clavelina moluccensis, un belo tunicado azul. miniatura|250px|right|Colonia de tunicados da especie Botrylloides violaceus, cos tentáculos orais e os sifóns orais abertos visíbeis. miniatura|250px|right|Pyura spinifera.
Tanambogo
Tanambogo é un pequeno illote na Provincia Central das Illas Salomón. É unha das Illas Florida.
Xunto coa próxima illa de Gavutu, desempeñou un papel importante na campaña de Guadalcanal durante a segunda guerra mundial. En 1942, os xaponeses trataron de establecer unha base aérea na illa. Entre o 7 e o 9 de agosto de 1942 na Batalla de Tulagi e Gavutu-Tanambogo, os elementos do 2º Rexemento dos Marines dos Estados Unidos asaltaron e ocuparon a illa.
300px|Despois do bombardeo, 7 de agosto de 1942
Illa Norman
Xeografía
A illa Norman está situada no Mar Caribe a 11 km ao sur da illa principal de Tórtola e a uns 2 km ao suroeste da Illa Peter a illa máis meridional do arquipélago.
A illa é de orixe volcánico e ten unha superficie de ao redor de 2´4 km² cunha lonxitude duns 4 km de longo e 0´6 quilómetros de ancho. A máxima altura é Norman Hill cuns 130 m de altitude.
É totalmente de propiedade privada e non ten poboación residente, pero en The Bight un gran porto no norte da illa ofrece un dos máis protexidos ancoraxes da zona, hai un restaurante e un bar chamado "Piratas". Hai tamén unha vella barcaza chamada William Thornton(ou "Willie T" para a poboación local), que funciona como un bar e restaurante. A illa só se pode chegar por barco, e é un destino popular.
Historia
A illa Norman foi descuberta en 1493 por Cristovo Colón, durante a súa segunda viaxe ao Novo Mundo.
Dise que a illa recibiu o nome dun pirata que comprou ou arrendou a illa nalgún momento de principios do século XVIII, aínda que a evidencia que apoia esta afirmación é difícil de atopar.
En 1672 a illa incorporouse á colonia británica de Antiga.
Con todo, a illa Norman tamén ten unha historia documentada de botíns de piratas que se agocharon na illa. En agosto de 1750 o galeón español Nuestra Señora de Guadalupe buscou refuxio dunha tormenta na costa de Carolina do Norte. A tripulación amotinouse e o tesouro, que consistía, entre outras cousas, de 55 caixas de moedas de prata, cargouse en dúas barcas, unha das cales era tripulada por Owen Lloyd. Os da primeira embarcación morreron, pero Lloyd escapou a Santa Cruz. Logo de desfacerse dunha parte do diñeiro, chegou á illa Norman, onde enterrou o tesouro. Lloyd e a súa tripulación foron detidos máis tarde en San Eustaquio, pero a historia do tesouro xa se propagara. Parte do botín recuperouse posteriormente por Gilbert Fleming, o tenente xeneral das Illas de Sotavento, pero a lenda do tesouro aínda continua.
en 1883 Robert Louis Stevenson escribiu o seu libro "A Illa do Tesouro" inspírandose na Illa Normanr.
A illa foi comprada polo científico e empresario Dr. Henry Jarecki e agora a illa é de propiedade privada.
O turismo é a única fonte de ingresos da illa.
Hoxe
A illa está deshabitada e de propiedade privada de Henry Jarecki. A súa área é de aproximadamente 242´8 ha, ten unha lonxitude de 4´3 km.. Un gran porto coñecido como o Bight ofrece un dos fondeadoiros máis protexidos da zona. É unha das "Illas irmás pequenas", xunto a Illa Pelícano, Illa Peter, Illa Salt, Illa Dead Chest e Illa Ginger. Este grupo de illas é máis pequeno, máis baixo e máis árido que outras illas ao norte e oeste.
thumb|Snorkeling dentro dunha cova na illa de Norman, a illa de Tórtola é visible ao fondo
A illa Norman é un coñecido destino para cruceiros e outros turistas por mor de tres covas a nivel de auga na base dos cantís xusto fóra da beira occidental do Bight. As covas son ideais para facer snorkel e, se un entra dabondo nos cantís, a escuridade fai a experiencia como un mergullo nocturno.
A illa non ten habitantes permanentes (agás das cabras salvaxes), pero hai dous restaurantes na illa, Pirates Bight e The Club. Antigamente ancorada en de Bight había unha copia moderna dunha vella goleta chamada "Willy T", que funcionaba como bar e restaurante. En setembro de 2017, o Willy T foi destruído polo furacán Irma. Os propietarios do Willy T construíron unha nova nave e en maio de 2018 anunciouse que o goberno das IVB non deixarían que Willy T fondease na illa Norman, senón que podería ancorar no Gran Porto na illa Peter.
Legado cultural
Algúns pensan que a illa Norman e as historias sobre os seus tesouros inspiraron a Robert Louis Stevenson a escribir A illa do tesouro. A época estimada da Illa do tesouro aproxímase ao tempo da recuperacón do botín do Nosa Señora de Guadalupe na illa Norman.
A illa Norman ten tantas covas, baías ocultas e naufraxios que moitos turistas aínda exploran coa esperanza de atopar o tesouro algún día, e os operadores turísticos das Illas Virxes Británicas non teñen interese en tentar desalentalo.
Acordo de Joint Venture con Henry Jarecki
O 22 de novembro de 2018, o goberno das IVB, dirixido por Orlando Smith, subscribiu un acordo de desenvolvemento con Audubon Holdings, propiedade de Henry Jarecki, para desenvolver a illa Norman como destino residencial e turístico de conciencia ecolóxica.
Xunto co propietario da illa, o goberno das IVB espera establecer un modelo para un desenvolvemento sostible ambientalmente. Despois de que se aprobaran as aprobacións de planificación e medio ambiente, o goberno espera que a primeira fase do proxecto comece ao longo de 2019.
Jan Paweł Lenga
Jan Paweł Lenga, nado o 28 de marzo de 1950 en Horodok (RSS de Ucraína) é un relixioso mariano polaco-ucraíno, 1º bispo de Qarağandı dende 1991 até 2011.
Traxectoria
Naceu o 28 de marzo de 1950 en Horodek, fillo de Emil e Teofila, de apelido de solteira Kińczyk. Logo de que as autoridades lle negasen o ingreso no seminario de Riga, en 1975 entrou na Congregación dos Padres Marianos en segredo. Foi ordenado sacerdote o 28 de maio de 1980 por Vincentas Sladkevičius. Por mor da súa actividade pastoral, o KGB expulsouno a Taxiquistán en 1980 e posteriormente a Casaquistán en 1981.
Coa elevación da sé ao rango de diocese, Lenga foi nomeado bispo de Qarağandı. O 17 de maio de 2003 foi nomeado arcebispo a título persoal. Retirouse o 5 de febreiro de 2011.
Lincoln Financial Field
O Lincoln Financial Field é un estadio de fútbol americano situado na cidade de Filadelfia, Pensilvania (Estados Unidos). Inaugurado en 2003, serve como estadio local dos Philadelphia Eagles da National Football League (NFL) e os Temple Owls da American Athletic Conference da NCAA. Situado na Avenida Pattison ao sur da cidade, conta con capacidade para 69.176 espectadores. Alén do fútbol americano, o estadio ten acollido encontros de fútbol, como as Copa Ouro da CONCACAF de 2009 e 2015, cando albergou a final, a Copa América Centenario, e partidos de equipos como os Philadelphia Union da Major League Soccer e o Manchester United da Premier League. Tamén ten acollido concertos de artistas como Bruce Springsteen, U2, Coldplay, Taylor Swift ou Metallica.
Hesiquio de Alexandría
miniatura|300px|Comezo da letra [[π (pi), do Γλῶσσαι (Léxico) de Hesiquio. Detalle de Marc. Gr. 622.]] Hesiquio de Alexandría (en grego: ῾Ησύχιος ὁ Ἀλεξανδρεύς, transl. Hēsýkhios ho Aleksandréus, en latín Hesychius Alexandrinus) foi un gramático e lexicógrafo alexandrino (probabelmente do século V) que recompilou o mellor dicionario de palabras gregas infrecuentes e escuras que se conservou até os nosos días, nun único manuscrito do século XV.
Traxectoria
Non se coñece nada da súa vida, e sabemos o seu nome só pola dedicatoria epistolar da súa obra, titulada Συναγωγή Πασών Λέξεων κατά Στοιχείον (que podemos traducir como Colección alfabética de todas as palabras), ou Léxico (grego antigo Γλῶσσαι, transl. Glỗssai): "de parte de Hesiquio de Alexandría, gramático, para o seu amigo Euloxio".
A obra inclúe aproximadamente 15.000 entradas, unha copiosa lista de palabras, formas e frases peculiares, cunha explicación do seu significado, e moitas veces cunha referencia ao autor que as usou ou á zona de Grecia onde foron correntes, e sobre asuntos variados, desde Homero até cómicos, tráxicos, poetas, oradores e tamén médicos e historiadores.
Polo tanto, o libro é de gran valor para os estudosos dos dialectos gregos, especialmente na restauración dos textos de autores clásicos en xeral, e especialmente de escritores tales como Esquilo e Teócrito, que usaban moitas palabras infrecuentes.
Hesiquio non é só importante para a filoloxía grega senón tamén para o estudo de linguas mortas (como o tracio e o lingua macedonia antiga) e a reconstrución do protoindoeuropeo.
As explicacións de Hesiquio para moitos epítetos e frases revelan tamén moitos datos importantes sobre a relixión e a vida social dos homes da Antigüidade.
Na carta preliminar de Hesiquio a Euloxio menciona que o seu Léxico está baseado no de Dioxeniano (á súa vez extraído dunha obra anterior de Pánfilo), pero que tamén usara obras parecidas de Aristarco de Samotracia, Apión, Heliodoro e outros.
Hesiquio foi probabelmente un xudeu e non un pagán, xa que o chamaron tamén o Hebreo. Algunhas explicacións de palabras de Gregorio Nacianceno (329 – 389) e outros escritores cristiáns (glossae sacrae) son interpolacións posteriores.
O dicionario sobrevive nun manuscrito do século XV moi deteriorado, que se conserva na biblioteca de San Marco en Venecia (Marc. Gr. 222, século XV). A mellor edición é a de Moriz Wilhelm Constantin Schmidt (1858 - 1868), pero non se publicou ningunha edición comparada completa do manuscrito desde que o imprimiu por primeira vez Marco Musuro (na imprenta de Aldo Manuzio) en Venecia, 1514 (reimpreso en 1520 e 1521, con revisións).
Baixo o auspicio da Academia Danesa de Copenhaguen publicouse unha edición moderna intermitentemente desde 1953, comezada por Kurt Latte (vol. 1, publicado en 1953, vol. 2, publicación póstuma en 1966) e completada por Peter Allan Hansen e Ian C. Cunningham (vol. 3, 2005, vol. 4, 2009).
Pita (pan)
miniatura|Pita con carne de [[año, e toros de tomate e cogombro.]] O pita é unha peza de pan mol, tradicional da cociña árabe, de forma plana e arredondada, magra e oca polo seu interior, que adoita reencherse de ingredientes diversos. Áchase levemente levedado e adoita facerse de fariña triga. Consómese no Mediterráneo oriental, especialmente no Oriente Próximo. Ocasionalmente cócese nas paredes do forno, lembrando ás codias da pizza.
O pita turco, pide, case sempre leva por riba sementes de sésamo ou de Nigella e non é "oco" como moitos pans planos, senón que ten miolo.
Etimoloxicamente, o nome pita deriva da palabra grega moderna πίτα, usada para designar pastel ou pan.
Nas vodas búlgaras entrégase aos noivos, acompañado de mel e sal, e cunha serie de rituais que significan igualdade e a dozura da vida de casados.
Claudina e Alberto Gambino
O dúo coñeceuse cando Claudina, nome artístico de Ester Lidia Gastaldi, e nada en Santa Fe, buscou un guitarrista que lle acompañase nos seus recitais e recomendáronlle a Alberto Gambino, nado en Córdoba, cidade á que se trasladou Claudina para realizar estudos de Filosofía e Letras. Alberto estudaba Arquitectura á vez que asistía a clases no conservatorio da cidade.
Pita (pan)
Ingredientes
Os ingredientes son fariña triga, auga, sal, fermento e aceite.
Claudina e Alberto Gambino
Comezaron a súa carreira conxunta despois de trasladarse a Buenos Aires, onde deron os seus primeiros concertos no café La Fusa, no que interpretaban cancións do folclore popular xunto con composicións propias e doutros artistas do momento. Á vez que continuaban tocando por distintos locais, comezaron un labor de recollida de canción popular que deron lugar a dous discos gravados xunto a María Escudero. Tamén durante os seus anos na Arxentina comezaron o seu traballo de tradución e recompilación das cancións de Georges Brassens, coa colaboración de Julio Ardiles Gray, que deu como resultado a gravación de dous discos e foi a base do posteriormente editado en España.
Pita (pan)
Preparación
miniatura|Fornada de pita en [[Nazaret]] A maioría de pitas enfórnanse a altas temperaturas (232 °C), facendo que a masa en forma de círculos aplanados inche de xeito espectacular. Cando se tiran do forno, as camadas de masa enfornada fican separadas dentro de pita desinflada, o que permite que o pan se abra para formar un peto. Con todo, a pita ás veces cócese sen "petos" e chámase "pita sen peto".
Claudina e Alberto Gambino
Despois dunha xira por distintos países, a parella exiliouse en España no 1974, onde comezaron actuando na sala Candombe, local coñecido naquel momento como divulgador da canción suramericana popular e de protesta. Tamén actuaron na mítica sala La Mandrágora de Madrid. Nese mesmo ano gravaron o seu primeiro LP en España, Aquí donde nos ven, da man do produtor Alain Milhaud, con cancións de Violeta Parra, Víctor Jara e Silvio Rodríguez, entre outros.
En leste mesmo estilo, gravaron en 1975 o seu segundo LP Canciones de amor armado, no que ademais de versións de cantantes e poetas americanos incluían dous temas propios. Sempre con Milhaud como produtor e despois dunha breve viaxe a Arxentina, gravaron en España Ensayos sobre Georges Brassens, baseado nos dous discos que publicaran orixinalmente no seu país natal.
Pita (pan)
Preparación
Existe a pita para microondas, que se prepara humedecéndoa e quecéndoa 30 segundos no microondas ou torrador.
Claudina e Alberto Gambino
Tras este traballo viñeron Quiero decir tu nombre, Libertad no 76, Llamas no 78 e o sorprendente álbum en galego ''Danza na Lua. Seis poemas galegos'', baseado nos poemas homónimos de Federico García Lorca, xa en 1986.
Pita (pan)
Uso culinario
A pita pódese usar para servir mollo s como hummus e taramosalata,  za'atar e aceite; para envolver kebabs, gyros ou faláfel ou en forma de sándwichs e burrito s; tamén con ovos e moitos outros guisados como calquera outro pan. Tamén se pode cortar e enfornar a xeito de chips crocantes de pita. miniatura|Pita con [[faláfel, mollo tahini e ensalada.]]
Véxase tamén
miniatura|[[Pide turco.]]
Ramon Solsona
Ramon Solsona Sancho, nado en Barcelona o 2 de xullo de 1950, é un escritor, xornalista e publicista en lingua catalá.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía románica e profesor de instituto, destaca polo seu estilo irónico e polas numerosas colaboracións con medios de prensa escrita (Diario Avui, Diari de Barcelona, La Vanguardia) e de radio ( RAC 1, Catalunya Ràdio), actualmente é colaborador no programa El Matí de Catalunya Ràdio a carón de Mònica Terribas no espazo "Entre paraules".
Tamén foi poeta (satira|satírico) co pseudónimo Lo Gaiter del Besòs. A súa novela Les hores detingudes conquistou tres premios literarios o mesmo ano e foi traducido á lingua española. Para a televisión, traballou como guionista para as series Agència de viatges Estació d'enllaç e El cor de la ciutat, emitidas pola TV3.
Obra
miniatura|250px|Ramon Solsona na Diada de Sant Jordi (2013)
María Rosendo
María Rosendo Priego, nada en Vigo o 16 de febreiro de 1984, é unha poeta galega.
Maria Manuela Couto Viana
Maria Manuela Couto Viana, nada en Viana do Castelo o 3 de marzo de 1919 e finada en Lisboa o 4 de xaneiro de 1983, foi unha actriz, declamadora e escritora portuguesa. de orixe galega. Foi irmá de António Manuel Couto Viana.
Traxectoria
Aos trece anos xa colaboraba na prensa da súa vila natal, e aos dezaseis estreouse no cinema. Publicou unha obra en lingua galega, o poemario Frauta lonxana, que apareceu editado na Colección Salnés.
Villagarcía-Carril
Villagarcía-Carril foi un semanario editado en Vilagarcía de Arousa en 1900.
Historia e características
Apareceu o 13 de maio de 1900. Entre os seus colaboradores figurou Francisco Porto Rey que publicou por fascículos o Diccionario gallego-castellano ata o 17 de xuño de 1900. O semanario aínda se publicaba en setembro de 1900.
Lingua diula
A lingua diula (tamén dioula, dyula, yula ou jula) é unha lingua da familia mandé autóctona de Costa do Marfil, Malí e principalmente de Burkina Faso. Tradicionalmente foi unha lingua comercial en África Occidental como primeira ou segunda lingua. Utilízase xeralmente para comerciar e como forma de comunicación dentro das tribos coexistindo co francés, que é idioma oficial.
Outros dos idiomas ou dialectos falados na zona son: yacuba, senufo, baoulé e anyi. Está relacionado coa lingua bambara da mesma forma que o está o inglés británico do inglés estadounidense. Tamén é mutuamente intelixible co malinké.
Alboreda, San Pedro de Muro, Porto do Son
Alboreda é un lugar da parroquia de San Pedro de Muro no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 53 habitantes (31 homes e 22 mulleres).
Lingua diula
Existen tres tipos de escritura para o diula: unha baseada en alfabeto árabe, outra baseada no alfabeto latino e outra máis nun alfabeto autóctono chamado n'ko.
Goián
O topónimo galego Goián pode referirse a:
Terra Media
miniatura|upright=2|Mapa esquemático do noroeste da [[Terra Media á fin da Terceira Idade.]] A Terra Media son as terras 'mortais' ficticias onde transcorren algunhas das historias de J. R. R. Tolkien, diferentes de Aman ou as Terras Imperecedoiras, onde viven os Valar xunto á maioría dos Altos Elfos. A orixe do termo é unha tradución do middel-erde en inglés medio, que evolucionou do middangeard do inglés antigo.
Tolkien dixo que a súa Terra Media é a nosa Terra, pero nun período dun pasado ficticio, estimando a fin da Terceira Idade en aproximadamente 6.000 anos antes do século XX.
A historia da Terra Media de Tolkien está dividida en varias idades. O conto longo O Hobbit e practicamente a totalidade d'O Señor dos Aneis narran exclusivamente acontecementos do final da Terceira Idade e este remata co inicio da Cuarta Idade, mentres que O Silmarillion trata principalmente sobre a Primeira Idade.
Xufres, Ribasieira, Porto do Son
Xufres é un lugar da parroquia de Ribasieira no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Palencia Baloncesto
O Club Deportivo Maristas Palencia, coñecido por motivos de patrocinio como Zunder Palencia é un club de baloncesto profesional español con sede na cidade de Palencia, Castela e León que xoga na Liga ACB.
Historia
O C.D. Maristas de baloncesto ten a súa orixe no Colexio Marista Castela, situado en Palencia. A sección de baloncesto foise potenciando nos anos 1980 coa colaboración de diversos patrocinadores, o que levou ao equipo a varios ascensos, culminados a tempada 2008-09 co ascenso a LEB Ouro, segunda máxima categoría do baloncesto español.
En decembro de 2009, o escolta estadounidense Michael Dickerson converteuse no primeiro xogador con experiencia na NBA en formar parte do persoal do club palentino.
Teodor Romzha
Teodor Romzha (en Теодор Ромжа; en Tódor Romzsa), nado o 14 de abril de 1911 en Velykyi Bychkiv (Austria-Hungría) e finado o 31 de outubro de 1947 en Uzhhorod (R.S.S. de Ucraína), foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, administrador apostólico de Mukacheve, asasinado polo NKVD en 1947 e beatificado en 2001.
Primeiros anos
Romzha foi o noveno fillo de Pavel Romzha e Mariia Semak, pais dunha familia modesta e profundamente cristiá. Naceu na vila de Nadbohcko (hoxe Velykyi Bychkiv) o 14 de abril de 1911. Logo de rematar a educación básica na súa vila natal, continuou os seus estudos en Khust, graduándose con excelentes cualificacións en 1930; amais de húngaro e ucraíno, aprendeu checo, latín, francés e ruso. No mesmo ano, coa aprobación do bispo de Mukacheve Petro Gebei foi enviado ao Colexio Xermánico-Húngaro, mais antes de finalizar o curso alí trasladouse en 1934 ao Pontificio Colexio Ruso. En 1937 graduouse magna cum laude en Filosofía e Teoloxía pola Pontificia Universidade Gregoriana.
Sacerdocio
Recibiu a ordenación diaconal en 1935, e foi ordenado sacerdote o 24 de decembro de 1936 polo bispo ordenante para o rito bizantino Aleksandr Evreinov, continuando os seus estudos de seguido na Gregoriana. En 1937 volveu ao seu país para cumprir co servizo militar obrigatorio dun ano, na escola de oficiais de Praga; posteriormente foi nomeado administrador dunha parroquia na vila de Berezovo, e en 1939 profesor de filosofía no Seminario Teolóxico de Uzhhorod.
Episcopado
O 8 de setembro de 1944 foi nomeado administrador apostólico de Mukacheve. Recibiu a consagración episcopal o 24 de setembro, de mans do bispo de Hajdúdorog Miklós Dudás, na catedral de Uzhhorod. A ocupación de Ucraína Occidental polos soviéticos veu seguida dunha dramática perda de sacerdotes, e Romzha comezou a trasladar ao clero que lle restaba a necesidade de prepararse para o martirio. O seu rexeitamento a unirse á Igrexa ortodoxa foi a súa sentenza de morte.
O 27 de outubro de 1947 recibiu unha malleira de soldados soviéticos, e posteriormente foi hospitalizado en Uzhhorod. Na noite do 31 de outubro foi asasinado por envelenamento cunha inxección de curare que o NKVD proporcionou a unha enfermeira, axente do goberno. Segundo as investigacións levadas a cabo por Evgeniia Albats, o seu asasinato foi ordenado persoalmente por Khrushchev.
Culto
Romzha foi beatificado como mártir polo papa Xoán Paulo II o 27 de xuño de 2001 en Lviv. A súa festa celébrase o 31 de outubro.
Tempada 2019-2020 da OK Liga
A tempada 2019-2020 da OK Liga foi a 51ª edición da máxima categoría do hóckey a patíns español.
A expansión por España da pandemia por coronavirus provocou a suspensión do campionato, dándose por vencedor ao FC Barcelona, líder da liga no momento da suspensión.
Sistema de competición
A liga constou de 14 equipos, sendo o sistema de competición o dunha liga regular de todos contra todos e a dobre volta, onde os primeiros dez clasificados xogarían un play-off polo título e as prazas europeas mentres que os catro últimos xogarían un play-out pola permanencia.
Con todo, a pandemia por coronavirus paralizou a competición en marzo, antes de que se disputase a última xornada da liga regular, sendo esta máis tarde suspendida definitivamente. O FC Barcelona, primeiro clasificado, foi declarado vencedor e os postos europeos repartíronse segundo a clasificación nese momento. Non houbo descensos.
Equipos
Por primeira vez dende que a competición adoptou a súa denominación actual na tempada 2001-02, todos os equipos que tomaron parte na competición foron cataláns coa excepción do conxunto galego do HC Liceo da Coruña.
Bohemian Rhapsody
"Bohemian Rhapsody" é unha canción composta en 1975 por Freddie Mercury, integrante da banda británica Queen, e incluída no seu álbum A Night at the Opera. Esta canción non posúe refrán, e consta de tres partes principais: un segmento de balada que acaba cun solo de guitarra, unha pasaxe operística e unha sección de hard rock. Nela, Freddie Mercury, Roger Taylor e Brian May cantan respectivamente nas tesituras media, aguda e grave. May toca a guitarra, Taylor toca a batería, o tímpano e o gong, e John Deacon toca o baixo eléctrico.
Cando se lanzou como single, "Bohemian Rhapsody" converteuse nun éxito comercial: mantívose no cumio da UK Singles Chart durante nove semanas e vendeu máis dun millón de copias ata a fin de xaneiro de 1976. Tamén chegou ao número un das listas en diversos mercados, como Canadá, Australia, Nova Zelandia, Irlanda e os Países Baixos.
O sinxelo foi complementado cun vídeo promocional, innovador para a época, e popularizou o uso de videoclips para o lanzamento de sinxelos. Ademais, foi considerado o marco inicial da “era da MTV”. Malia a inicial división da crítica, especialmente nos Estados Unidos, "Bohemian Rhapsody" continúa a ser unha das composicións máis populares de Queen. A revista Rolling Stone colocouna no posto 163 da súa lista The 500 Greatest Songs of All Time e considerou o seu solo de guitarra como o vixésimo mellor solo de todos os tempos.
Historia e gravación
right|miniatura|[[Freddie Mercury nun concerto en 1979.]] Freddie Mercury escribiu a maior parte de "Bohemian Rhapsody" na súa casa, en Holland Road, Kensington, no oeste de Londres. O produtor da música, Roy Thomas Baker, relatou como Mercury tocou para el o inicio da sección de balada: "El tocou o inicio no piano e daquela parou e dixo: aquí comeza a parte da ópera! E entón fomos cear". O guitarrista Brian May dixo que a banda considerou o proxecto de Mercury para a música "intrigante e orixinal, e que merecía ser traballado". Unha gran parte do material de Queen, segundo May, escribíase no estudio, pero esa música xa "estaba na mente de Freddie" antes de comezar. A musicóloga Sheila Whiteley suxeriu que "o título se basea fortemente na ideoloxía do rock contemporáneo, no individualismo do mundo bohemio do artista, coa rapsodia, afirmando os ideais románticos do art rock". Comentando sobre o seu bohemismo, Judith Peraino di que "Mercury quería... [que esa música] fose unha mofa, algo fóra do normal na música de rock, e realmente segue unha correcta lóxica operística: coros de moitas voces alternan con solos melódicos; as emocións son excesivas e o enredo é confuso".
May, Mercury e Taylor cantaron as súas partes vocais continuamente de 10 a 12 horas por día. Levou tres semanas gravar toda a peza. Como os estudios da época ofrecían cintas analóxicas con só 24 canles, foi necesario que os tres se gravasen a si mesmos moitas veces e logo o xuntasen todo en sucesivas mesturas. Foi o sinxelo máis caro de producir e unha das gravacións máis elaboradas na historia da música popular.
Composición e análise
A música consiste de seis seccións: introdución, balada, solo de guitarra, ópera, hard rock e conclusión. Este formato, con cambios abruptos de estilo, ton e movemento, era excepcional en músicas de rock. A banda xa utilizara unha versión embriónica dese estilo en "My Fairy King" e "The March of the Black Queen".
Introdución (0:00 - 0:49)
A música comeza cun coral a cappella en catro partes en si bemol maior, unha gravación en multicanles enteiramente de Mercury, a pesar de que o vídeo amosa os catro membros cantando esta sección. A letra cuestiona se a vida é "real" ou "só fantasia" antes de concluír que "non pode haber escapatoria da realidade".
Tras 14 segundos, o piano entra e a voz de Mercury alterna con outras partes vocais. O narrador preséntase como "só un pobre neno", aínda que declara que "non lle cómpre simpatía" porque el "vén doadamente e doadamente vai", un efecto que provoca a atmosfera onírica. A fin desta sección é marcada pola entrada do baixo e a familiar parte do piano en si bemol maior.
Balada (0:49 - 2:36)
O piano comeza a parte en si bemol maior xunto coa entrada do baixo de Deacon, marcando o inicio desa sección. Despois de ser tocada dúas veces, entra a voz de Mercury. Durante o curso da sección, os vocais evolucionan dunha harmonía suavemente cantada cara a unha apaixonada interpretación só de Mercury. O narrador explícalle á súa nai que el acabara de matar un home "cunha arma contra a súa cabeza". Esa sección "confesional", comentou Whiteley, é unha "afirmación da cariñosa e vivificante forza do feminino e da necesidade de absolución". A liña cromática do baixo fai unha modulación para mi bemol maior, o que sustenta o clima de desesperación. É nese momento (1:19) cando a batería de Taylor entra (presentando o ritmo 1-1-2 de "We Will Rock You" en formato de balada) e o narrador fai a segunda de diversas invocacións á súa nai no novo ton, reutilizando o tema orixinal. O narrador explica o seu arrepentimento por "facela chorar" e pídelle que "continúe como se nada importase" para el. Unha breve variación descendente do piano conecta con dúas repeticións da parte en si bemol maior, introducindo o segundo verso.
Entanto que a balada prosegue no seu segundo verso, o narrador amosa o canso e abatido que está polas súas accións (mentres May entra coa guitarra e imita a tesitura superior do piano no minuto 1:50). May imita outro obxecto de percusión (unha bell tree) durante a frase "sends shivers down my spine". O narrador dille adeus ao mundo, anunciando que el ten que partir e se prepara para "encarar a verdade", admitindo: "Non quero morrer. Ás veces gustaríame non ter nacido". Nese momento comeza o solo de guitarra, que pasa por unha modulación cunha rápida serie de notas descendentes, que levan a tonalidade cara a la maior, marcando o inicio da sección "ópera".
Solo de guitarra (2:36 - 3:03)
Entanto que Mercury canta a frase ascendente "Ás veces gustaríame non ter nacido", o volume do son aumenta, chegando ao solo de guitarra tocado e composto por May, que serve como unha ponte entre a balada e a ópera. A intensidade continúa a crecer, mais así que a nova tonalidade é estabelecida a banda enmudece abruptamente no minuto 3:03, agás o piano.
Ópera (3:03 - 4:07)
Unha rápida serie de variacións rítmicas e harmónicas introducen unha sección intermedia pseudooperística, que contén a maior parte dos elaborados vocais, representando a baixada do narrador ao inferno. Malia manterse o pulso básico da música, a dinámica varía moito de compás a compás, desde só a voz de Mercury acompañada polo piano ata un coro de varias voces apoiado pola batería, o baixo, o piano e o timbal. De acordo con Roger Taylor, a súa voz combinada coas de May e Mercury creou un amplo alcance vocal: "Brian podía alcanzar notas moi baixas, Freddie tiña unha voz poderosa nas notas medias, e eu era bo coas notas altas". A banda quixo crear "unha parede de son, que comeza baixa e vai ata o alto". A banda usou o efecto de campás para as expresións "Magnifico" e "Let me go". Á parte diso, en "Let me go", Taylor, cantando a parte máis alta, continúa por un tempo despois de que o "coro" pare de cantar.
Hard rock / heavy metal (4:07 - 4:56)
A sección operística leva a un agresivo interludio musical hard rock / heavy metal, cun riff de guitarra escrito por Mercury. No minuto 4:15, Mercury canta palabras cheas de rabia dirixidas a un "ti" non especificado, acusándoo de traizón e abuso e insistindo en que el "non pode facer iso comigo", o que podería ser interpretado como un flashback a certos eventos que levaron á sección de balada ("acabo de matar un home"). A guitarra toca tres pasaxes ascendentes, e Mercury novamente executa unha parte en si bemol maior, mentres a música se aproxima ao final cun ritardando.
Conclusión (4:56 - 5:55)
Despois de que May toque algunhas notas, a música retorna ao tempo e á forma da introdución, inicialmente en mi bemol maior, antes de cambiar rapidamente a dó menor, e axiña entra nunha serie de modulacións curtas, e volve ao dó menor en tempo para a sección "nothing really matters" final. Unha guitarra acompaña o coro "ooh, ooh yeah, ooh yeah". Un amplificador toca unha melodía; o amplificador foi creado por John Deacon e alcúmano cariñosamente "Deacy Amp". A frase de Mercury "Nothing really matters..." aparece novamente, con leves arpexos de piano, suxerindo tanto a resignación (tonalidades menores) canto un novo sentido de liberdade no amplo abano vocal. Despois de repetirse varias veces a liña "nothing really matters", a música finalmente acaba en mi bemol maior. A derradeira parte da letra, cantada calmamente, "Anyway the wind blows" é seguida pola batida dun gong, que marca o fin da música.
Contexto
O The New York Times comentou que "a característica máis distintiva da música é a letra fatalista". Mercury rexeitou explicar súa composición e a banda aínda segue a protexer o segredo da música. Brian May suxire que a música posúe referencias veladas a traumas persoais de Mercury, lembrando que "Freddie era unha persoa moi complexa: irreverente e simpática no exterior, mais escondía inseguridades e problemas coa súa vida e a súa infancia. El nunca explicou a letra, mais eu penso que colocou moito de si mesmo naquela música". May, mentres, di que a banda concordou en que o punto central da letra era un problema íntimo do compositor. En calquera caso, as críticas tanto xornalísticas canto académicas especularon sobre o significado que se agocha detrás da letra. Algúns cren que describe un asasino suicida atormentado por demos ou retrata eventos que preceden a unha execución. Esa última explicación apunta, como unha probable inspiración, cara á novela de Albert Camus, O Estranxeiro, na que un rapaz confesa un asasinato por impulso e ten unha epifanía antes de ser executado. Outros cren que a letra foi escrita só para encaixar na música, e que non posúe significado, e outros interpretaron a letra como un xeito mediante o cal Mercury afronta os seus problemas persoais.
Lanzamento
Cando a banda quixo lanzar o single en 1975, varios executivos suxeriron que, con 5 minutos e 55 segundos, a música era longa de máis e nunca chegaría a ser un número 1. Pero o público avalou o éxito e moitos dos seus fans intentaban xa comprar o single en canto se deu a coñecer, mesmo días antes de saír ao mercado.
A peza chegou ao número un no Nadal de 1975 no Reino Unido e mantivo a posición durante nove semanas. "Bohemian Rhapsody" foi a primeira composición en alcanzar a primeira posición dúas veces coa mesma versión, e tamén foi o único single en ser número un en Nadal no Reino Unido dúas veces coa mesma versión. A segunda vez foi no seu relanzamento (xunto con "These are the days of our lives") en 1991, logo da morte de Mercury, e mantivo o primeiro lugar durante cinco semanas.
Nos Estados Unidos, o single tamén foi un éxito, aínda que nunha escala menor que no Reino Unido. O single orixinal, lanzado alí ao inicio de 1976, alcanzou a novena posición na Billboard Hot 100, entanto que no relanzamento en 1992 (programado para saír xunto co filme no que aparecía, Wayne's World) alcanzou a segunda posición. Debido á súa longa permanencia nas listas, durante 24 semanas, chegou a ocupar o posto 18 entre os maiores éxitos de 1976, máis alto que algunhas cancións que alcanzaron o número 1 o mesmo ano. O single tamén recibiu o galardón de disco de ouro por vender máis dun millón de copias nos Estados Unidos. E no Canadá o éxito aínda foi maior, ao alcanzar a primeira posición nas listas do país o 1 de maio de 1976.
Vídeo promocional
Aínda que algúns artistas xa tiñan feito videoclips para acompañar as súas cancións (incluíndo o propio Queen con, por exemplo, "Keep Yourself Alive", "Seven Seas of Rhye", "Killer Queen" e "Liar"), só é despois do éxito de "Bohemian Rhapsody" cando a produción de vídeos promocionais para singles se volveu unha práctica regular da industria da música. De feito, considérase que este vídeo é o detonante da era da canle MTV.
O vídeo foi dirixido por Bruce Gowers, que tamén dirixira un vídeo da presentación da banda en 1974 no Rainbow Theatre, de Londres. O cámara foi Barry Dodd e o asistente Jim McCutcheon. A súa gravación, o 10 de novembro de 1975, durou soamente catro horas e custou 4.500 libras esterlinas.
O vídeo iníciase cunha imaxe dos catro membros da banda na penumbra, mentres cantan a parte a cappella. As luces apáganse e aparece Freddie en primeiro plano. A composición da imaxe é a mesma da portada do seu segundo álbum, "Queen II". A continuación amósase a banda tocando os seus instrumentos. Na sección operística, o escenario volve ás posicións do "Queen II", logo de volveren ao escenario durante a parte de rock.
Todos os efectos especiais foron realizados durante a gravación, e non mediante posprodución. O efecto visual do rostro de Mercury aparecendo en fervenza (durante a palabra en eco "go") realizouse apuntando a cámara a un monitor, o que provoca a retroalimentación visual. O efecto de colmea creouse usando unha lente modificada. A súa edición durou só cinco horas, xa que debería ser emitido nesa mesma semana en que se gravou. Ao que se rematou, enviouse á BBC e transmitiuse por primeira vez en Top of the Pops, en novembro de 1975. Unhas semanas despois, creouse unha versión reeditada. As diferenzas máis obvias son as chamas superpostas e diversos ángulos de cámara alterados.
A crítica
esquerda|miniatura|A banda nun concerto na cidade alemá de [[Hannover, en 1979.]] "Bohemian Rapsody" recibiu numerosos premios e foi adaptada e interpretada por moitos artistas. En 1977, só dous anos despois de seu lanzamento, a British Phonographic Industry nomeouna como o mellor single británico no período de 1952-1977. Aparece constantemente nas enquisas das mellores cancións e foi nomeada polo Libro Guinness dos Récords como o mellor sinxelo británico de todos os tempos. En 2004, a revista Rolling Stone colocouna no lugar 163 da súa lista "The 500 Greatest Songs of All Time". Tamén ten un lugar no "Rock and Roll Hall of Fame's 500 Songs that Shaped Rock and Roll".
Nunha enquisa da BBC World Service para atopar a canción favorita en todo o mundo quedou no décimo posto e, en 2000, quedou en segundo lugar, atrás de "Imagine" de John Lennon, na realizada por Channel 4 sobre "Os mellores números 1". Ademais, estivo nas cinco primeiras posicións dos dez mellores singles nos Países Baixos desde 1977, e alcanzou a primeira posición en oito ocasións. A partir de 1999, a enquisa anual "Top 2000" comezou a procurar as mellores cancións compostas e "Bohemian Rhapsody" foi a número un en todas as edicións, agás en 2005 e en 2010.
En 2004, esta canción foi incluída no Grammy Hall of Fame. Ata 2004, "Bohemian Rhapsody" foi a segunda canción máis tocada na radio británica. A BBC Radio 2 anunciou que a peza foi a máis tocada desde o lanzamento da emisora, seguida de "Imagine", de John Lennon, e de "Hey Jude", dos Beatles.
Os Anovados, San Pedro de Muro, Porto do Son
Os Anovados é un lugar da parroquia de San Pedro de Muro no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Arthur Kennedy
John Arthur Kennedy, nado en Worcester (Massachusetts) o 17 de febreiro de 1914 e finado en Branford (Connecticut) o 5 de xaneiro de 1990 foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Estudou arte dramática en Pittsburgh e logo marchou a Nova York, onde se uniu a unha compañía teatral coa que representou obras clásicas. Debutou en Broadway en 1937 co papel de Bushy en Richard II.
Foi descuberto por James Cagney, debutando no cinema interpretando o seu irmán en City for Conquest (1940). Durante as décadas de 1940, 50 e 60 apareceu en filmes moi destacados, e foi candidato ao Oscar en cinco ocasións. Ao mesmo tempo seguía mantendo unha recoñecida carreira teatral.
Trala morte da súa esposa en 1975 perdeu interese no cinema, tendo problemas de saúde.
Triciclo
miniatura|Triciclo antigo. Un triciclo (de tri, tres e do grego κύκλος, círculo, roda) é un vehículo de tres rodas, xeralmente impulsado por forza humana. Tamén entran na categoría os triciclos motorizados que son moi similares a unha motocicleta. Polo común os automóbiles con tres rodas non se denominan triciclos.
Son amplamente coñecidos os triciclos para nenos, xa que adoitan ser o primeiro vehículo de moitos pequenos debido á súa estabilidade, potencial de diversión e prezo. Polo xeral os pedais que o impulsan atópanse na roda dianteira, se ben algúns posúen piñóns e cadea similar ao da bicicleta impulsando as rodas traseiras.
O primeiro triciclo foi construído en 1655 ou 1680 por un parapléxico alemán chamado Stephan Farffler, que vivía preto de Nürnberg. Farffler era un reloxeiro e o seu triciclo tiña engrenaxes e manivelas que lle permitían moverse sen necesidade de usar as súas pernas.
Cáceres Ciudad del Baloncesto
Historia
O Cáceres Ciudad del Baloncesto foi fundado no ano 2007 como consecuencia da fusión dos clubs San Antonio e Cidade de Cáceres, que se converteu desde os seus inicios nun dos máximos representantes do deporte estremeño a nivel nacional, especialmente no que ao mundo do baloncesto refírese, recollendo a testemuña do desaparecido Cáceres CB.
Actualmente coñecido como Cáceres 2016 Basket por motivos de patrocinio, participa desde a tempada 2008-09 na liga LEB Ouro, á que accedeu tras mercar en xullo de 2008 dos dereitos federativos do CB Alcúdia.
O Castro, O Castro, Dozón
O Castro é un lugar da parroquia do Castro, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña 241 habitantes (113 homes e 128 mulleres), 20 menos ca en 2000. En 2018 eran 128, 59 homes e 69 mulleres, para o INE.
É a capital do concello.
Microtoponimia
Algúns dos nomes dos eidos ou leiras do lugar son: Abileira, Agriño, Calvos Dabaixo, Canizos,  Chousas Vellas, Codiseira, Cortiña Vella, Curuxa Dabaixo, Espiño, Fonsiúlo, Hortas da Eirexe, Lamas, Lousado Tras do Castro, Muíño do Medio, Nabeira da Casa, Or Dabaixo, Or Darriba, Pireira do Can, Portiño, Porto dos Prados, Prado da Fonte, Rebaixa, Rega das Moas, Revoltas, Su a Devesa, Su a Eira, Uceira, Viriña (Informantes: David Fraga Pérez e Noelia Fraga Rivera)
Unidade de superficie
As unidades de superficie son patróns establecidos mediante acordos para facilitar o intercambio de datos nas medicións de áreas cotiás ou científicas e simplificar radicalmente as transaccións comerciais.
A medición é a técnica mediante a cal asignamos un número a unha propiedade física, como resultado de comparar dita propiedade con outra similar tomada como patrón, a cal se adopta como unidade. A medida dunha superficie dá lugar a dúas cantidades diferentes se se empregan distintas unidades de medida. Así, xurdiu a necesidade de establecer unha unidade de medida única para cada magnitude, de modo que a información fose facilmente comprendida por todos.
Sistema Internacional de Unidades (SI)
Unidade básica:
Múltiplos:
Société Générale des Transports Aériens
A Société Générale des Transports Aériens (SGTA) foi unha aeroliña francesa fundada en 1919. Operou ata o ano 1933 cando os seus activos foron incorporados á aeroliña de recente creación Air France.
Historia
Inicialmente coñecida como Lignes Aériennes Farman, a SGTA foi creada o 8 de febreiro de 1919, cando un Farman F.60 Goliath voou dende Toussus-le-Noble ata Kenley, preto de Croydon. A aeroliña foi fundada polos irmáns Farman, que tamén eran donos de Farman Aviation Works.
En 1933 todos os activos de SGTA foron incorporados á recentemente creada Air France, e a compañía deixou de existir.
Xaime de Borbón e Battenberg
miniatura|250px|Xaime (á dereita) xunto ao seu irmán [[Afonso de Borbón e Battenberg|Afonso, príncipe de Asturias.]] Xaime de Borbón e Battenberg, nado en La Granja, Segovia, o 23 de xuño de 1908 e finado en Sankt Gallen, Suíza, o 20 de marzo de 1975, foi infante de España e duque de Segovia.
Traxectoria
O infante quedou xordo aos catro anos de idade tras unha intervención cirúrxica por unha dupla mastoidite.
Tivo que abandonar España sendo moi xove ao proclamarse en 1931 a II República.
Ao renunciar aos seus dereitos sucesorios o seu irmán máis vello Afonso para casar cunha muller que non pertecía á realeza, o seu pai tamén lle pediu a Xaime que fixese o mesmo; este aceptou a petición paterna e renunciou o 23 de xuño de 1933. Afonso XIII non o consideraba capacitado, ao ser xordo, para poder ocupar o trono en caso de que a monarquía se restaurase en España. Desde entón utilizoi o título de duque de Segovia.