cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia urbana de Khartún
Revolución mahdista e destrución de Khartún
A ocupación exipcio-otomá era vista con resentimento polos nativos. O poder, corrupto e opresoramente violento, favoreceu un clima onde xurdiría a figura do Mahdi (Muhammad Ahmad) quen levou as tribos sudanesas a unha revolución islámica fundamentalista contra os ocupantes. En 1884 asediaron Khartún por un ano ata a súa caída.
Lara Croft
Biografía
Segundo a nova biografía, a historia de Lara sufriu modificacións. Lara Croft naceu en 1968 na Inglaterra (Gran Bretaña, Reino Unido) filla de Richard e Amelia Croft. En 1976, cando ela tiña tan só nove anos, sobreviviu a un accidente de aviación no Himalaia. Neste episodio da súa vida perdeu á súa nai e tivo que camiñar durante 10 días ata chegar a un bar de Katmandú onde telefonou ó seu pai para lle pedir que a recollese. Durante seis anos tralos feitos ocorridos, Lara foi de continuas viaxes co seu pai dun sitio arqueolóxico a outro e aínda así recibía unha educación por parte de profesores particulares, aínda que practicamente o seu pai era titor a xornada completa de Lara. Con todo, ós quince anos de idade, o pai de Lara desaparece en Camboxa en estrañas circunstancias e ningún dos seus restos foron atopados. Ó non haber cadáver, Lara non puido herdar o título de Croft, e tivo serios problemas co seu tío polo control do patrimonio do seu defunto pai. Lara gaña legalmente os dereitos de todas as posesións do seu pai pero isto causou que Lara non volvese ter comunicación algunha cos seus parentes vivos restantes.
Historia urbana de Khartún
Revolución mahdista e destrución de Khartún
O sucesor do Mahdi (quen morrera pouco despois da vitoria) ordenou en 1886 a evacuación e completa destrución de Khartún (agás os peiraos e tumbas). No seu lugar estableceu a nova capital mahdista na veciña Omdurmán, ao norte, na beira occidental do Nilo e que servira de acuartelamento das tropas do asedio. Ata entón unha pequena poboación fora, porén,un lugar sinalado de desenvolvemento dunha corrente islámica sufí (Khalwa) nos séculos XVII-XVIII, de gran predicamento na zona.
Lara Croft
Creación
Inicialmente, o deseñador Toby Gard tiña planeado facer do protagonista de Tomb Raider unha copia do arqueólogo Indiana Jones. Cando esa idea foi rexeitada como inaceptable, Gard concentrouse en crear outro personaxe. Outro factor que axudou a que usase un personaxe feminino é que notou que os seus compañeiros de traballo preferían elixir personaxes femininos no vídeo xogo Virtua Fighter. De aí saíu unha muller chamada "Laura Cruz". Co paso do tempo, os seus creadores interpretaron que Laura Cruz non soaba moi "de muller inglesa" e o seu nome cambiou a "Lara Croft", máis doado de pronunciar en "inglés americano". O apelido Croft tomouno dun directorio telefónico para que "soase máis amigable con respecto a Inglaterra".
Historia urbana de Khartún
A nova Khartún colonial británica
O estado islámico mahdista non durou moito. En 1898, as tropas británicas de Lord Kitchener fixéronse co control da rexión declarando novamente a Khartún como capital colonial, desta vez do Sudán anglo-exipcio. De seguida, e segundo planos do mesmo Kitchener, o corpo de enxeñeiros comezou a reconstrución da cidade. O proxecto tiña a ambición de levantar a maior cidade en África, pois o Sudán subministraría todo o algodón que as fábricas de Lancashire precisaban. Sobre unha cuadrícula básica superpúñase outra maior de diagonais (co obxectivo de facilitar o control militar). No centro, simbolicamente, a catedral anglicana (1906). miniatura|Khartún dende o aire, 1936 As infraestruturas e servizos eran comparables aos estándares occidentais (ferrocarril en 1900, ponte de aceiro sobor do río, tranvías) mentres a poboación local estaba confinada ao oeste e sur nun sector a carón do mercado ou en Omdurmán.
As zonas industriais, estación de mercadorías do ferrocarril e almacéns localizáronse na outra beira do Nilo Azul cunha administración segregada, o que deu nacemento a Khartún Norte (al-Khartum Bahri).
En 1908-12 o plan mestre deseñado por W.H. McLean (primeiro en Africa, só para Khartún e sobor da base do deseño orixinal) permanecería vixente durante todo o período colonial, regulamentando e delimitando estritamente o desenvolvemento urbano.
Capital da República Sudanesa
En 1956, coa independencia da República do Sudán, Khartún converteuse na súa capital. Desta vez o feito incontestable da tripolaridade urbana levou a que os seguintes plans xerais (Doxiadis, 1958; Mefit, 1974; Doxiadis e Mustafa, 1991 ) contemplaran o Gran Khartún coma realidade metropolitana, inda que mantendo a diferenciación funcional: Khartún a cidade administrativa e de servizos, Khartún Norte a industrial e Omdurmán a capital cultural nativa do país.
Con todo, nos tres casos, o grande fluxo migratorio do rural trala independencia (decuplicando a poboación entre 1960 e 1990 ) e a endémica falla financeira para poñelos en funcionamento, fixéronos axiña ou obsoletos ou papel mollado. Coma no resto das metrópoles do terceiro mundo, o problema da vivenda digna e os servizos e infraestruturas necesarios para sostela converteron o desenvolvemento do Gran Khartún nun caos improvisado e deficitario.
Cemiterio Nacional de Arlington
300px|miniatura|Cemiterio Nacional de Arlington en decembro de 2012. O Cemiterio Nacional de Arlington (en Arlington National Cemetery) é un cemiterio militar estadounidense do Condado de Arlington, Virxinia. Cruzando o río Potomac dende Washington, D.C., nas 253 ha están enterrados os mortos en conflitos da nación dende a Guerra Civil Estadounidense, así como os mortos doutros conflitos anteriores que foron voltos a enterrar neste cemiterio.
O cemiterio creouse durante a Guerra Civil nas leiras de Arlington House, que fora a casa da familia da muller do xeneral confederado Robert E. Lee, Mary Anna (Custis) Lee (a tatara-tataraneta de Martha Washington). O cemiterio, xunto coa Arlington House, o Memorial Drive, o Hemicycle, e o Arlington Memorial Bridge, forman o Distrito Histórico do Cemiterio de Arlington, listado no Rexistro Nacional de Lugares Históricos en abril de 2014.
Comarca do Salnés
A comarca do Salnés é unha comarca galega situada na provincia de Pontevedra e a súa capital é Vilagarcía de Arousa, á cal pertencen os concellos de Cambados, O Grove, A Illa de Arousa, Meaño, Meis, Ribadumia, Sanxenxo, Vilagarcía de Arousa e Vilanova de Arousa.
Constitúe un dos máis importantes enclaves turísticos de Galiza. Está comprendido entre a ría de Arousa polo norte e a ría de Pontevedra polo sur, formando parte das denominadas Rías Baixas.
Descrición
miniatura| {{legend|#E20A16|[[PSdeG}} {{legend|#1E90FF|PPdeG}} {{legend|#0000CD|PPdeG}} {{legend|#ADFF2F|Independentes Ribadumia}}]] A comarca do Salnés ten unha poboación de 109.570 habitantes, que se reparten nunha extensión de 275,08 km². A media anual de temperatura máxima é de 20 °C e a temperatura mínima de 5 °C.
Vilagarcía é o seu principal núcleo de poboación e económico, se ben toda a súa costa presenta un elevado dinamismo económico e demográfico con importantes núcleos como Cambados, O Grove, Portonovo e Sanxenxo, que duplican a súa poboación durante os meses de verán.
Desde o punto de vista topográfico, o amplo e fértil val do río Umia ocupa boa parte da comarca, delimitada por unha serie de rebordes montañosos de suaves pendentes e escasa altitude, entre os que destacan o monte Xiabre ó norte e os montes de Castrove no sueste, que constitúen excelentes miradoiros. Aínda que as especies arbóreas autóctonas desapareceron en gran medida, a repoboación forestal ten cubertos estes montes case na súa totalidade con piñeiros e eucaliptos. As carballeiras, castiñeiros, amieiros, bidueiros e outros aparecen moi illados nos vales das terras baixas, entre as terras de labranza, viñedos e prados. O val do Salnés ten a forma dun triángulo co vértice na vila de Caldas de Reis e a base nunha liña que iría de Carril á Lanzada. Nesta base asentan os centros de poboación máis importantes: Vilagarcía de Arousa, Cambados, O Grove e Sanxenxo, que están comunicados por unha rede de estradas.
Este Val do Salnés caracterízase por ter un relevo suave derivado do seu proceso de formación, no que o seu principal axente foi a acción erosionada do río Umia.
A súa costa é baixa e areosa, de apacibles e resgardadas praias, relacionadas na súa maioría con complexos dunares de grande desenvolvemento coma os da Lanzada.
Tamén se abren extensas enseadas que polas súas condicións de abrigo favoreceron a localización de varios portos.
Outro risco da paisaxe costeiro é a presenza de numerosas illas: A Illa, A Toxa, Cortegada e outras de menor extensión.
A Comarca é berce de numerosos persoeiros entre os que cabe mencionar a Valle-Inclán, Francisco Asorey, Ramón Cabanillas, ou os irmáns Camba.
A importante actividade pesqueira, industrial e turística constitúen os piares da súa economía, ó que haberá que engadi-la súa riqueza agrícola, que acada o seu máximo expoñente no cultivo da vide, da que se elabora o prestixioso e afamado viño albariño baixo a Denominación de Orixe Rías Baixas.
Ademais da vide, tamén son importantes os cultivos en invernadoiro de flores e produtos hortícolas, que contan cunha lonxa en Ribadumia. Desde o punto de vista turístico, O Salnés é un dos lugares máis frecuentados polos turistas estivais de dentro e fóra de Galiza. As paisaxes, as praias, os monumentos, os viños e mariscos, o clima... son aspectos moi característicos e importantes nesta comarca.
Festa da filloa de Lestedo
A Festa da filloa de Lestedo é unha festa gastronómica celebrada desde 1984 na parroquia de Lestedo, no concello coruñés de Boqueixón. En 2008, coincidindo coa 25ª edición, foi declarada Festa de interese turístico de Galicia.
Historia
Naceu a partir da decisión dos veciños da parroquia de recuperar unha tradición da comarca da Ulla e prolongar os actos do entroido, caracterizado polos Altos Xenerais e Correos. Celébrase o domingo seguinte ao Martes de carnaval, tamén chamado domingo de piñata.
A gran calidade das filloas débese ao bo facer dos artesáns para manter a temperatura indicada das pedras onde se friten. Este produto gastronómico pódese degustar só, con mel, envolveitas etc. Na festa tamén son frecuentes outros produtos do país como a orella, o chourizo, o churrasco, o mel etc.
Desde 2004 o grande atractivo desta festa foi unha "máquina de facer filloas", capaz de producir ata 1.600 unidades por hora, sen alterar nin a receita nin o método de produción da filloa, o que permitiu popularizar aínda máis a degustación.
No ano 1995 completáronse as celebracións deste día festivo coa "Gran Baixada de carrilanas da República da Filloa".
O Vilar, San Pedro de Nós, Oleiros
O Vilar é un lugar da parroquia de San Pedro de Nós no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 881 habitantes (434 homes e 447 mulleres).
Baltasar Moscoso Sandoval
Baltasar Moscoso Sandoval, nado o 9 de marzo de 1589 en Santiago de Compostela e finado en Madrid o 17 de setembro de 1665 foi un cardeal da Igrexa Católica.
Biografía
Era fillo do conde de Altamira, Lope Moscoso Ossorio, e sobriño do duque de Lerma e cardeal Francisco de Sandoval Rojas, valido do rei Filipe III, e tamén parente do cardeal Bernardo Sandoval Rojas.
En Navalcarnero, o 17 de outubro de 1649 foi o encargado de oficiar o casamento do rei Filipe IV con Mariana de Austria. Foi tamén supremo Chanceler de Castela e conselleiro de Estado, nomeado por Filipe IV.
Está enterrado na catedral de Toledo, na capela do Descendemento.
Teixeira, As Cabanas, San Xoán de Río
Teixeira é un lugar da parroquia das Cabanas, no concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE, en 2016 estaba deshabitado.
This Is Such a Pity
"This Is Such a Pity" é unha canción da banda de rock alternativo estadounidense Weezer, editada en febreiro do 2006 como cuarto sinxelo do seu álbum Make Believe. Esta tratouse da primeira vez que Weezer editou catro sinxelos dun mesmo traballo.
Todos os teclados da cancións están feitos usando un teclado Casio de 75 dólares. As demos foron feitas con teclados Moog, moito máis caros, pero quedaron máis satisfeitos co son do Casio.
O tema só conseguiu un éxito moderado nas radios de rock moderno, en parte debido a que non tivo un vídeo musical oficial que o acompañase.
A Aldea, Dexo, Oleiros
A Aldea é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Bénonces
Bénonces é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Chaián, Trazo
Santa María de Chaián é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Trazo. Segundo o IGE en 2013 tiña 515 habitantes (258 homes e 257 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 455 habitantes. miniatura|Ermida de Augas Santas.
Patrimonio
Ademais da igrexa parroquial de Santa María, do século XVIII con restos medievais, existe a ermida de Augas Santas. .
Marjorie Courtenay-Latimer
Marjorie Eileen Doris Courtenay-Latimer, nada o 24 de febreiro de 1907 en East London, provincia do Cabo Oriental, Suráfrica e finada o 17 de maio de 2004 na mesma cidade, foi unha naturalista e paleontóloga surafricana.
Traxectoria
miniatura|280px|Marjorie Courtenay-Latimer descubriu o celacanto, que foi nomeado Latimeria chalumnae na súa honra. Marjorie Courtenay-Latimer naceu en East London, O Cabo Occidental, Suráfrica, filla dun xefe de estación da South African Railways. Naceu prematura, de sete meses, e pasou unha infancia de doenzas, e case morreu a causa dunha difteria. A pesar da súa fraxilidade, xa desde pequena a Marjorie lle gustava a vida ao aire libre. Cando visitou á súa avoa, no litoral, quedou fascinada polo faro da illa Bird. Con 11 anos, expresou o seu desexo de facerse unha especialista en paxaros.
Despois da escola, comezou a estudar enfermaría en King William's Town pero, antes de terminar a súa formación, soubo dunha vacante para traballar no Museo de East London. Sen ter formación para esa praza, impresionou os entrevistadores co seu coñecemento sobre ciencias naturais de Suráfrica e foi contratada, aos 24 anos, en agosto de 1931.
Marjorie fixo toda a súa carreira no museo, xubilándose en 1973, trasladándose daquela a vivir nunha facenda en Tsitsikamma, onde hoxe está o Parque Nacional Tsitsikamma, e escribiu un libro sobre flores. Despois retornou a East London.
Nunca casou debido á morte do amor da súa vida, cando contaba uns vinte anos.
Encefalopatía esponxiforme bovina
A encefalopatía esponxiforme bovina ou enfermidade das vacas tolas (tamén coñecida polas súas siglas EEB ou BSE, segundo a denominación inglesa Bovine Spongiform Encephalopathy) é unha enfermidade causada por un prión, propia do gando vacún e transmisible ós seres humanos a través do consumo de partes de animais infectados, sobre todo tecidos nerviosos.
Marjorie Courtenay-Latimer
Traxectoria
A causa da súa morte o 17 de maio de 2004 é descoñecida.
Oligohymenophorea
Os Oligohymenophorea son unha gran clase de protozoos ciliados. Teñen tipicamente unha fenda ventral onde se encontran a "boca" e cilios orais característicos, separados dos do resto do corpo. Presentan unha membrana paroral á dereita da boca e membranelas, xeralmente tres, á súa esquerda. A citofarinxe é simple e nunca forma os complexos cyrtos que se encontran noutros grupos. Os cilios do corpo orixínanse xeralmente a partir de monocinetias, pero hai dicinetias cunha distribución limitada nalgunhas partes do corpo.
Marjorie Courtenay-Latimer
O descubrimento do celacanto
miniatura|280px|Placa de latón en Latimer's Landing (East London), na honra de Marjorie Courtenay-Latimer, que salvou para a ciencia o celacanto, e de Hendrik Goosen, que o capturou. No verán de 1938 (o 22 de decembro), Marjorie Courtenay-Latimer, directora do East London Museum, recibiu unha chamada telefónica de Hendrik Goosen, patrón dun pesqueiro, que lle comunicou que, cerca da desembocadura do río Chalumna, preto de East London, que capturara un estraño peixe azul nunca antes visto. Despois de observalo, escribiu:
Encefalopatía esponxiforme bovina
A encefalopatía esponxiforme bovina é unha enfermidade de recente aparición, pertencente a unha familia de enfermidades neurodexenerativas, emparentadas entre si, moi raras na súa maioría (incluído o kuru, unha encefalopatía esponxiforme humana). Os primeiros casos de animais enfermos declaráronse no Reino Unido en 1986. En 1996 detectouse no home unha nova enfermidade, unha variante da Enfermidade de Creutzfeldt-Jakob, que se relacionou coa epidemia de EEB no gando vacún.
Oligohymenophorea
Na maioría dos grupos os cilios do corpo son uniformes e a miúdo densos, mentres que os cilios orais son simples e ás veces reducidos, pero nos peritricos case é todo o contrario. Os membros deste grupo están amplamente distribuídos, e inclúen moitas formas de vida libre (xeralmente de augas doces, pero tamén as hai mariñas) e simbióticas. A maioría son micrófagos, que se alimentan de pequenos organismos que arrastran á súa boca co movemento dos cilios, pero hai tamén casos con outros hábitos de alimentación. No grupo dos astomos, perdeuse a boca e as estruturas asociadas.
Marjorie Courtenay-Latimer
O descubrimento do celacanto
Tras observalo, levou nun taxi o espécime para o museo. Tratou de identificalo, sen éxito, en varios libros. Ansiosa por preservar o peixe e non tendo un laboratorio no museo, dirixiuse ao depósito de cadáveres da cidade, que rexeitou axudala. Entón conservou o peixe en formol. Contactou co ictiólogo surafricano James Leonard Brierley Smith, da universidade Rhodes, en Grahamstown, amigo seu, para que a axudase a identificalo, pero el estaba de viaxe. Acabou enviando o peixe a un taxidermista para que o disecase.
Oligohymenophorea
O establecemento na clasificación do grupo dos Oligoohymenophorea propúxose en 1974 como unha das tres clases de ciliados, xunto cos Polyhymenophorea ou espirotricos e o agora abandonado grupo dos Kinetofragmophora. Desde entón, engadíronse a esta clase os apostomos, pero, á parte diso, pódese dicir que a composición da clase permaneceu relativamente constante, e as principais variacións afectaron ás posicións dos penicúlidos e plaxiopílidos.
Marjorie Courtenay-Latimer
O descubrimento do celacanto
Cando Smith, finalmente, chegou o 16 de febreiro de 1939 ao museo, instantaneamente recoñeceu ao celacanto. Non había sombra de dúbida, dixo. Era como se un dinosauro volvese á vida novamente enfronte de min.
Encefalopatía esponxiforme bovina
Etioloxía
A vía de transmisión desta enfermidade coñecida ata o de agora é o consumo de pensos contaminados co prión. Esta contaminación dos pensos procede da utilización como ingrediente proteico de fariñas animais elaboradas con cadáveres ou restos de vacas ou -principalmente- ovellas enfermas, aínda que asintomáticas.
Marjorie Courtenay-Latimer
O descubrimento do celacanto
Tras varios meses de estudo, Smith deulle ao peixe o seu nome científico, Latimeria chalumnae, dedicándolle o xénero, Latimeria, á directora do museo, e o específico, chalumnae ("do Chalumna") ao río cerca do cal se descubiu.
Encefalopatía esponxiforme bovina
Etioloxía
Existe tamén a posibilidade de transmisión desde a nai á cría, aínda que non está confirmada.
Corre tamén unha teoría proposta por científicos británicos, pero descartada pola comunidade científica, de que a enfermidade se orixinou por alimentar gando con penso contaminado con restos humanos. Segundo esta teoría, Gran Bretaña importou centos de miles de toneladas de ósos enteiros ou pulverizados e de partes de cadáveres desde o sur de Asia nos anos 60 e 70 para facer fertilizantes e fariña de óso, e entre eses ósos poderían haber ósos humanos de cadáveres abandonados nos ríos da India.
Marjorie Courtenay-Latimer
O descubrimento do celacanto
Tiveron que pasar máis de 14 anos até que outro celacanto fose encontrado.
Encefalopatía esponxiforme bovina
Epidemioloxía
En España produciuse o primeiro caso en Galicia, cando a vaca Parrula morreu o 25.10 2000, en Carballedo (Lugo). Houbo antes outro caso, Elvira, que morrera en agosto, en Coristanco (A Coruña) pero non se diagnsticou oficialmente ata decembro. En xaneiro produciuse unha terceira morte en Guitiriz, Gallega, e xa os primeiros casos fóra de Galicia, en León. Co tempo foi estendéndose por toda a península ata alcanzar o máximo de mortes en 2003, con 167 casos (62 deles en Galicia), para irse reducindo paulatinamente: en 2009, último ano no que se publicaron datos oficiais, houbo 18 casos (oito en Galicia).
A Dirección Xeral de Saúde Pública estimou unha prevalencia ata fins de 2006 dun 25,5 por cen mil (en Galicia), cunha destacada ocorrencia de animais maiores de 4 anos: o 85% dos positivos.
Cadro clínico
200px|miniatura|Vaca con EEB. Trátase unha enfermidade dexenerativa do sistema nervioso central dos bovinos, que se caracteriza pola aparición de síntomas nerviosos nos animais adultos: incoordinación de movementos, agresividade e sensibilidade aumentada ante ruídos ou golpes. A esa sintomatoloxía nerviosa débese a denominación popular de enfermidade das vacas tolas (mad-cow desease, en inglés). A evolución da enfermidade é irreversible e, progresivamente, finaliza coa morte ó cabo duns dous anos dos primeiros síntomas, ou co sacrificio do animal.
O período de incubación da enfermidade é de 4 ou 5 anos, cun abano temporal moi amplo, desde 16 meses a oito anos. Este feito, xunto á orixe alimentaria a partir de pensos contaminados, explica que se trate dunha enfermidade propia de animais adultos.
Os síntomas observados están motivados pola acumulación do prión nas células neuronais, orixinando a morte celular. Unha análise microscópica revela lesións como vacúolos que dan ó tecido nervioso un aspecto de esponxa.
O único método dispoñible para detectar a infección en fase terminal é a inoculación parenteral de tecido encefálico en ratos, pero esta técnica non é utilizable na práctica, xa que os períodos de incubación son duns 300 días.
Incidencia
Ata 2007, inclusive, declaráronse 336.770 reses enfermas de EEB na Unión Europea e 516 máis no resto do mundo, a inmensa maioría no Reino Unido: o 98,38%.
Por outra parte, ata xuño de 2010 diagnosticáronse 220 doentes humanos afectados pola nova variante da Enfermidade de Creutzfeldt-Jakob, 217 casos primarios e 3 secundarios (por cousa dunha transfusión de sangue). Cómpre ter presente que no Reino Unido se consumiron non menos de 500.000 animais infectados entre 1985 (ano dos primeiros casos confirmados) e 1996 (ano en que se instauraron as medidas de retirada do mercado de carne de animais sospeitosos), sen que sexa posible augurar cantas persoas que consumiron esa carne poderán desenvolver a enfermidade no futuro.
Como principal consecuencia da gravidade desta crise alimentaria pódese destacar o cambio substancial introducido na lexislación da Unión Europea, e implementado nas lexislacións nacionais dos estados membros, en todo o relacionado co control oficial dos alimentos, especialmente dos de orixe animal, e nos establecementos de alimentación, desenvolvendo un novo concepto de seguridade alimentaria. En 2002 publicouse o Regulamento 178/2002 polo que se establecen os principios e os requisitos xerais da lexislación alimentaria e se crea a Axencia Europea de Seguridade Alimentaria e en 2004 publicáronse outros Regulamentos específicos que conforman o coñecido como Paquete de Hixiene.
870
Outros
Historia ano a ano
Eleccións municipais en Sober
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Sober dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Sober]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Sober desde a aprobación da Constitución de 1978.
Maín, San Clodio, Leiro
Maín é un lugar da parroquia de San Clodio no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era muller.
Alfonso Rodríguez Rodríguez
Alfonso Rodríguez Rodríguez, nado en Ourense en 1973, é un escritor e artista galego.
Traxectoria
Como poeta editou o seu primeiro poemario Subir ao faiado no 2004, obra que se compón dunha escolma de poemas anteriormente autoeditados polo autor en distintos fanzines. Nos seguintes anos editou outros libros tanto individuais coma colectivos. En 2014 autoeditou a obra Lúa plenur que é un compendio de obra gráfica e poética; este libro componse de dous tomos e recolle colaxes e poemas de distintas épocas. A finais do 2017 a editorial brasileira Urutau publicoulle o libro Lobotomías para flores. En xuño do 2018 editou con M Editora Independencia. Libro posteriormente reapropiado pola editora Saurobuks. En xaneiro de 2020 publicou o poemario Lingua materna, en formato dixital na web expoplanetarium. Na primavera dese mesmo ano, durante o confinamento provocado pola pandemia por coronavirus de 2020 en Galicia, recitou este poemario e subiuno en formato vídeo-performace á canle Expoplanetarium da plataforma YouTube.
Como artista, desde o ano 2003 comparte a páxina web expoplanetarium con Adriana Pérez onde expón de maneira virtual pintura, vídeo, fotografía, colaxe. Obras moitas delas que teñen sido expostas en distintos lugares, sobre todo na cidade de Ourense.
Foi un dos impulsores do colectivo libertario Renderén que entre os anos 2008 e 2009 editou dous monográficos de contido político.
Desde o ano 2015 comparte un proxecto, de maneira puntual, de música e poesía (Wordsnoise) con Arpista Iniciado. Editaron unha casete e un bandcamp.
Xunto con Adriana Pérez, desde o 2014, coedita e administra Ultragráfico, web-blog de contidos artísticos, literarios e políticos. En agosto de 2021 converteuse nunha extensa revista dixital con numerosas colaboradoras e colaboradores.
Forma parte do proxecto editorial Saurobuks, tamén con Adriana Pérez, no cal editou o seu primeiro fotolibro no 2017 Instalacións e outras deformidades pseudoartísticas no territorio rurbano.
No ano 2021 novamente a editorial Urutau publica, ata o de agora, o seu último poemario, con fotografías de Adriana Pérez. Non vivo sen vivir en min.
2023 é o ano no que o autor publica de novo co proxecto editorial Saurobuks unha antoloxía visual (2001/2022) de colaxes dixitais co título de Poñerse Amoradx
Tamén realiza un programa de radio, de maneira puntual, na radio comunitaria e libre Radio Liverdade da cidade de Ourense de poesía e música. Na marxe incorrecta do río.
Trasteiro, Xaviña, Camariñas
Trasteiro é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Camariñas (comarca da Terra de Soneira). Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres.
Monzo, Trazo
San Martiño de Monzo é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Trazo. Segundo o IGE en 2013 tiña 163 habitantes (87 mulleres e 76 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 184 habitantes.
Shin Chan: Na illa do tesouro
Shin Chan: Na illa do tesouro (クレヨンしんちゃん ブリブリ王国の秘宝) é un filme de animación baseado no anime Shin Chan. No Xapón, a estrea deste filme produciuse nos cinemas o 23 de abril do 1994.
En galego, saíu á venda en DVD O 4 de abril do 2005, sen ser proxectada nos cinemas.
Sinopse
Cacho sorte tivo a familia Nohara! Veñen de gañar un sorteo no que lles tocou unha viaxe ao Reino do Cu, un paraíso nunha illa tropical do que moi poucos escoitaron falar... Pero non todo é tan marabilloso como parece. O que o pequeno bulebule e os seus pais non saben é que foron vítimas dunha estratatexama argallada polo Exército Cobra Branca.
Estas vacacións imprevistas son só unha trampa para que o malvado conde Anaconda e os seus axentes acaden un tesouro dun valor incalcualble. A intención destes inimigos é usar a Shin Chan como chave que lles vai conducir aos seus obxectivos. E é que Shin Chan é dereitiño ao príncipe Sunnokeshi do Reino do Cú e nesta civilización perdida da xungla existe a crenza de que dous nenos iguais están predestinados a abrir a porta do palacio subterráneo que contén o poder total.
O que o Exército Cobra Branca descoñece é que Shin Chan non é unha peza doada de controlar e que non hai lendas nin trucos máxicos que poidan resisitir o seu carácter de fedello. Ademais, durante a aventura, Shin Chan, seus pais e os amigos que atopa polo camiño terán que sortear uha chea de perigos e situacións senlleiras co humor e o descaro do cativo Shinnosuke.
Música
A canción empregada na versión orixinal como tema de peche é 約束See You! (Prométoche que nos habemos volver ver!) interpretada por Kyoko Kishi. Non obstante, na versión galega, optouse por substituír este tema polo segundo peche da serie, é dicir, polo tema interpretado por Teresa Santamaría, chamado Ven comigo a esta festa.
Laguna Azul
miniatura|Laguna Azul. A reserva provincial Laguna Azul e unha reserva natural (en castelán: Reserva Geológica Laguna Azul) situada na provincia de Santa Cruz, na Patagonia Arxentina, ao suroeste de Río Gallegos. O regulamento da área protexida non está claramente definido e está suxeito a conflitos.
A Laguna Azul é en realidade un pequeno lago nun cráter, ten unha profundidade de 52 m e dun diámetro de 560 m. O sitio está datado no medio do Holoceno. Os sedimentos presentes no lugar son favorables para o estudo do cambio climático.
Jesús Castro Yáñez
Jesús Castro Yáñez, nado en Baltar (A Pastoriza), o 2 de abril de 1992, é un poeta e odontólogo galego.
Traxectoria
Comezou a súa traxectoria literia moi mozo e con só 17 anos gañou o premio Minerva de poesía. Tres anos despois gañaría o II Premio de poesía Díaz Jácome (2012) e, a partir de aí, obtería mencións noutros certames coma o Xela Arias ou o Ánxel Casal. 2015 foi o ano máis importante para el canto a recoñecementos, pois en pouco tempo foi recoñecido con dous premios relevantes: o I Premio de relato breve Nélida Piñón do Concello de Cotobade, co relato “O vello e o minotauro” e o Premio nacional de poesía Pérez Parallé con Os nomes e os himnos.
Ten publicado poemas en revistas como ''Dorna ou Obituario Magazine. ''É autor da plaquette bilingüe de descarga gratuíta Spike-and-wave (Nanoediciones, 2014). No 2017 publica en inglés /\/\/\ dentro do proxecto poetrywillbemadebyall.com —dispoñible tanto para descarga gratuíta en internet como en formato impreso— e Ultramarino (Chan da Pólvora Editora, 2017). En 2018 colaborou na revista Ligeia.
Ramón Puente Barcala
Ramón Puente Barcala, nado en Tabeirós (A Estrada) o 21 de xullo de 1900 e finado en San Miguel de Castro o 3 de outubro de 1939, foi un mestre e xornalista galego.
Traxectoria
Foi mestre interino de Graba (1929) e dende 1931 mestre nacional en Arnois. Promoveu certames escolares e foi redactor de El Emigrado, onde publicou artigos reflexionando sobre como mellorar a escola e propostas como á da formación continua ou a campaña contra os xoguetes bélicos para reis. Foi nomeado socio de mérito pola sociedade Hijos del Ayuntamiento de La Estrada en Cuba. Implicouse na loita polo Estatuto de autonomía de Galicia de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi depurado do maxisterio sendo suspendido de emprego e soldo. Finou con 39 anos na parroquia de San Miguel de Castro, onde estaba instalado pois alí exercía de mestra a súa muller. Foi soterrado no cemiterio da parroquia de Ouzande.
Vida persoal
Casou en maio de 1934 coa mestra Anuncia Blanco Coto.
Río Chalumna
O río Chalumna (en inglés: Chalumna River; en xosa: Tyolomnqa) é un río da provincia do Cabo Oriental, Suráfrica. De aproximadamente 78 km de lonxitude, fórmase pola confluencia de dous pequenos ríos, o Qugwala polo oeste, e o Mtyolo polo leste. Desemboca no océano Índico formando un estuario cerca de Kayser's Beach.
A súa zona de captura, de 441 km², é unha das concas hidrográficas máis pequenas da costa leste de Suráfica. A súa desembocadura etá a 45 km ao suroeste do estuario do río Buffalo, en East London.
A anguía de aletas longas africana (Anguilla mossambica) é común nas súas augas.
Historia
Foi cerca da desembocadura deste río cando, en 1938 o patrón de pesca Hendrik Goosen encontrou, entrre as capturas de peixe, un moi estraño que lle entregou a Marjorie Courtenay-Latimer, do East London Museum. Máis adiante este peixe foi identificado como un celacanto, unha especie que se pensaba que estaba extinta desde moitos millóns de anos atrás e que, nese moneto, foi recoñecida no rexistro fósil. Despois do descubrimento, o nome do río Chalumna converteuse en parte do nome científico da especie, Latimeria chalumnae.
Historicamente o río Chalumna formaba a fronteira norte do antigo Ciskei, até o 27 de abril de 1994, en que todas as rexións políticas da era do Apartheid se reincorporaronn a Suráfrica.
Didier Moreno
Didier Andrés Moreno Asprilla, nado en Bajo Baudó (Chocó) o 15 de setembro de 1991, é un futbolista colombiano. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Independiente Medellín.
Traxectoria
O 16 de agosto de 2018 fichou polo Deportivo da Coruña, cedido polo Independiente Medellín por unha campaña con opción de compra. Foi presentado uns días máis tarde.
A Barreira, Dexo, Oleiros
A Aldea é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
-789
Véxase tamén
Historia ano a ano
Amauta Castro
Rafael Xoán Muñoz Castro, que usa o heterónimo literario Amauta Castro, nado en Barakaldo en 1981, é un poeta e tradutor galego residente en Xirona.
Traxectoria
Nado en Barakaldo, residiu en Vigo durante a maior parte de infancia e adolescencia e máis tarde en Santiago de Compostela. Residente en Xirona desde 2004. Participou en diversas publicacións colectivas coma Dorna, Andar21, Revista Ligeia etc. Ten colaborado co suplemento ”Altermundo” de Galicia Hoxe e nunha edición monográfica sobre o político, pensador e editor galego Ánxel Casal. En solitario, publicou o seu primeiro libro de poemas “Nos muros do mundo” en 2012. Levou a súa voz a diversos festivais e accións poéticas coma o X Festival de Poesia a les Caves (Sant Sadurní d’Anoia, 2017) o o “Proxecto Catalizador 2013”, dentro da Semana de Poesia de Barcelona de 2013. En 2018 colaborou na revista Ligeia. No eido da tradución, trasladou a lingua galega o texto poético “Mar da Morte” do poeta catalán Santi Borrell.
Obra publicada
Salferiu os seus textos en publicacións como Dorna, Antoloxía poética da diáspora galega, Olláparo ou Andar21 e publicou en solitario unha autodenominada escolma incompleta:
Compartimento posterior do antebrazo
O compartimento posterior contén os seguintes músculos:
As letras E e I refírense a inserción extrínseca (fóra do antebrazo) e intrínseca (no propio antebrazo).
Premio Lueiro Rey
Co nome de Manuel Lueiro Rey hai tres certames convocados:
Hispaniola
Co nome da Hispaniola coñecemos:
Pork and Beans
"Pork and Beans" é unha canción da banda de rock alternativo estadounidense Weezer, editado o 16 de xuño do 2008 (en formato dixital o 24 de abril) como primeiro sinxelo do seu álbum Weezer. O tema estreouse no número 19 na lista da Billboard Modern Rock, e pasou 11 semanas no número 1. O tema entrou nas listas de moitos países como Canadá, Irlanda e o Reino Unido ademais dos Estados Unidos, e é o sinxelo de Weezer máis exitoso ata a data.
-786
Véxase tamén
Historia ano a ano
Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais de Santiago de Compostela
A Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais forma parte da Universidade de Santiago de Compostela (USC) e está situado na avenida do Burgo das Nacións, no campus norte de Santiago de Compostela. O edificio foi inaugurado o 25 de xullo de 1976 polos Reis de España Xoán Carlos I de España e Sofía de Grecia.
Historia
A fundación da Facultade de Económicas e Empresas no seo da USC foi no ano 1966 baixo o nome de Facultade de Ciencias Políticas, Económicas y Comerciales. Nun principio, a súa situación produciu controversia dado que se dubidaba entre situala na cidade de Santiago de Compostela ou na da Coruña. Esta pugna veu dada pola feito de que Madrid e Barcelona foron as primeiras cidades en albergar unha facultade de económicas de seu, a universidades de Valladolid e Granada, foron as seguintes, emprazando a facultade nas cidades de Bilbao e Málaga, respectivamente, o que podería xustificar situar a facultade na Coruña a pesar de non posuír campus. Finalmente a situación foi en Santiago de Compostela, e para o que contou co apoio financeiro de institucións e empresas como El Correo Gallego e máis tarde a Confederación de Caixas de Aforro de Galicia.
As clases comezaron a impartirse no curso académico 1967-1968 na Facultade de Dereito de onde procedían a maioría dos profesores pioneiros da carreira. Tratábase dunha época que destaca polo auxe das cancións protesta, o movemento revolucionario estudantil iniciado en Francia no 1968, a implicación do Partido Comunista nas esixencias dos sindicatos estudantís... Neste senso, a facultade, debido o seu carácter revolucionario, probablemente polo feito de estar ligada ás ciencias sociais, foi cualificada como “roxa” xa que acentuou este aspecto dende os seus comezos.
A Revista Galega de Economía publicou o volume 27-3 no ano 2018, dedicado ao 50 Aniversario dos estudos de economía galega, incluído un artigo dedicado aos primeiros profesores e a "50 anos de investigación económica en Galicia, 1967-2017".
En 1975, previamente á morte de Francisco Franco, xorde un forte movemento estudantil contra o Réxime, a razón descansaba no feito de que ser estudante garantía certa inmunidade á hora de que o réxime tomara represalias, ou polo menos en comparación coa clase obreira (por aquel entón menos do 5 % de universitarios eran fillos de obreiros o que implicaba que a maior parte pertencían a familias acomodadas). Desta forma, suspendéronse as clases en todas as facultades da Universidade de Santiago de Compostela como ocorría no resto do país debido ós movementos sindicais. No caso da USC o paro académico durou aproximadamente tres meses aínda que a Facultade de Económicas e Empresariais, polo seu cualificativo de “roxa” mantivo o paro durante case todo o curso. Este feito provocou que as xeracións afectadas polo paro tivesen dificultades para atopar emprego en sucesivos anos, xa que non dispuñan dos coñecementos mínimos que poderían ter outros alumnos doutras facultades que non se viran tan afectados pola suspensión das clases.
Seguindo coa situación da facultade, o segundo curso da licenciatura ten lugar,de forma provisional,no Burgo das Nacións. Destacar que, durante os primeiros anos, a modalidade de Empresariais considerábase unha especialidade da carreira xunto con Economía Xeral. A primeira era impartida por profesorado da Escola de Comercio da Coruña, a cal, previamente iniciara a loita para que a licenciatura fora impartida por eles, e a segunda corría a cargo de famosos economistas teóricos daquel tempo. En xeral, a contratación de profesores iniciada, sobre todo, tras o segundo curso académico unha vez deixada a facultade de Dereito, foi considerada coma unha recolección de cerebros que espertou, ademais, en todo o país tras a publicación da Lei xeral de educación de 1970. Destacar que en 1973 instáurase un novo Plan de Estudos que xa recoñece de forma diferenciada a Licenciatura en Economía e Licenciatura en Administración e Dirección de Empresas.
Posteriormente, a facultade trasladouse do Burgo das Nacións ó pavillón de aulas da Facultade de Farmacia, que estaba daquela en construción, o seu terceiro traslado foi ó Pazo de Fonseca, pero xa no ano 1971 estábanse iniciando os preparativos para a construción dun novo edificio que daría lugar á facultade actual. Nun primeiro momento pensouse en localiza-la onde actualmente se sitúa a Facultade de Bioloxía, pero iso suporía ter á Facultade de Económicas e a de Dereito moi preto e en pleno centro do Campus, feito que a experiencia de campus madrileños non aconsellaban polas revoltas estudantís. Por ende, a construción tivo lugar onde actualmente coñecemos, e o proxecto foi rematado e entregado no ano 1975. En 1976 trasládanse, ambas licenciaturas á Avenida do Burgo das Nacións, no campus norte de Santiago.
Na década dos 90 o actual edificio da facultade sofre unha ampliación debido o gran volume de alumnado duplicando o seu número.De feito, o número de estudantes que comezaban a carreira foi crecente ata que no ano 2011, debido á reforma universitaria, decidiuse reducir mediante numerus clausus ata un 20 %. Actualmente, ás reformas do edificio seguen indo parellas á evolución do alumnado. Por iso, debido a recente incorporación do novo Plan Bologna, que aposta por unha ensinanza mais personalizada, a facultade sufriu leves repormas no seu interior.
A Facultade das Ciencias Económicas e Empresariais ten un representante, director e xestor do centro que é o Decano da Facultade e o longo dos anos fóronse sucedendo diferentes decanos:
Arte
A Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais sempre albergou numerosas obras de arte doazón de artistas coñecidos como Camilo Otero, Alfonso Costa, Ánxel Huete, Xulio Maside, Antón Patiño, Xavier Pousa ou Xaime Quessada.
Unha das pezas máis significativas, debido á súa privilexiada situación na entrada da facultade, é a escultura chamada A Pasionaria de Camilo Otero datada en 1978 e dedicada á propia Dolores Ibárruri, curioso feito, dado o carácter da facultade cualificada durante o franquismo como “a roxa”. Dita escultura tamén foi coñecida coma "O galo" pola súa estrutura. Unha vez feita foi doada ó concello de Santiago e á súa vez, á Facultade porque o artista reflectía nela símbolos matemáticos xunto coa importancia destes na vida, como ocorre na rama das ciencias sociais.
Equipo decanal
O equipo decanal representa á Facultade, exerce a súa dirección e a xestión ordinaria e convoca, preside e coordina a actuación dos órganos colexiados de goberno do centro. As súas competencias estenderanse a todos os asuntos relativos ao goberno e administración da Facultade, de non seren atribuídos expresamente a outros órganos. O mandato equipo será de catro anos e non poderá desempeñar este cargo máis de dous mandatos consecutivos. E serán nomeados polo reitor da universidade a proposta do decano da Facultade.
Asociacións de estudiantes
miniatura|Escultura A Pasionaria de Camilo Otero Martín, diante da Facultade, [[Santiago de Compostela.]]
Bény
Bény é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Gardnerella vaginalis
Gardnerella vaginalis é unha especie de bacterias, a única especie do xénero Gardnerella. É unha bacteria con tinguidura de Gram variable anaerobia facultativa con forma de cocobacilo de 1-1,5 µm de diámetro, non formadora de esporas e non motil.
Esta especie foi tamén denominada Haemophilus vaginalis e Corynebacterium vaginalis. O xénero recibe o seu nome polo bacteriólogo americano Hermann L. Gardner (1918 – 2005), que a descubriu en 1955.
Gardnerella vaginalis crece formando colonias en ágar chocolate ou en ágar HBT pequenas, circulares, convexas, e grises. Un medio selectivo para G. vaginalis é o ágar sangue colistina-ácido oxolínico.
Importancia clínica
Gardnerella vaginalis é unha bacteria pertencente á flora vaxinal que está implicada, xunto con outras bacterias, na vaxinose bacteriana orixinada nalgunhas mulleres como resultado da alteración da flora vaxinal normal. As bacterias residentes na vaxina máis abundantes son os anaerobios Lactobacillus, que axudan a crear un ambiente ácido, pero a composición da flora altérase en certas circunstancias, que outras bacterias aproveitan para proliferar, como G. vaginalis. A administración de antibióticos acaba coa proliferación de G. vaginalis, o que restaura o equilibrio normal na flora.
Aínda que esta especie se illou tipicamente en cultivos de mostras tomadas da rexión xenital, pode tamén detectarse en mostras procedentes do sangue, ouriños, e farinxe. A bacteria pode atoparse na flora bacteriana de mulleres sas e asintomáticas e só en certas circunstancias pode orixinar a vaxinose bacteriana.
A bacteria ten unha parede que estruturalmente é de tipo grampositivo, pero como a súa parede celular é tan delgada pode aparecer nas tinguiduras como grampositiva ou gramnegativa, polo que se di que é Gram variable. Nos casos de vaxinose bacteriana as células do epitelio vaxinal aparecen ao microscopio cubertas de bacterias.
G. vaginalis produce unha toxina formadora de poros chamada vaxinolisina, que afecta só ás células humanas.
As actividades dos encimas protease e sialidase están frecuentemente asociadas a G. vaginalis.
Tratamento
O tratamento faise con antibióticos como metronidazol e clindamicina, por vía oral ou en forma de xeles/cremas vaxinais. O tratamento é moi efectivo.