cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cronoloxía de Dragon Ball
Ano 250
Gyūmaō e a súa pequena filla Chichi saen de picnic e durante a súa ausencia, no seu castelo no monte Ryōkei (涼景山) cae un espírito de lume e a montaña álzase en chamas. Dende aquela será coñecido coma o monte Tixola (Monte Frypan).
Nacemento de Oolong. Krilín entra a estudar artes marciais no templo Ōrin (多林). Un organismo parasito con habilidades de control mental e coa memoria racial dos Tsufurs almacenada nel, chega ó planeta M-2. O Dr. Myu atopa o parasito e é asumido por el. El usa o coñecemento da tecnoloxía avanzada adquirido das memorias Tsufur para comeza-los proxectos para se apoderar do mundo.
Nace Puar.
Son Goku olla para a lúa chea e convértese nun gorila xigantesco debido ó efecto Ōzaru da súa raza e mata inconscientemente o seu avó adoptivo. Yamcha e Puar coñécense.
Morre o Fénix do Mestre Mutenroi por culpa dunha indixestión. Máis tarde, mentres apaña cogomelos atopa unha tartaruga bebé que se achaba perdida e que será a súa compañeira (Umigame).
Bulma comeza as aulas no colexio da Capital do Leste.
Bulma atopa nun val nunha cova do norte a Bóla do Dragón de 5 estrelas.
Dragon Ball
Son Goku e Bulma coñécense. Bulma atopa a Bóla do Dragón de 4 estrelas e esclarécelle a Son Goku que a bóla non é o seu avó.
Á mañá, Son Goku e Bulma coñecen o Mestre Mutenroi e este dálles a Bóla do Dragón de 3 estrelas.
Son Goku e Yamcha coñécense.
Son Goku e Yamcha enfróntanse. O Mestre Mutenroi apaga o incendio do Monte Tixola (Flipan) coa súa Onda Vital (KameHameHa), aínda que destrúe a montaña e o castelo. Bulma recibe a Bóla do Dragón de 7 estrelas de Gyūmaō. Son Goku derrota a banda de terroristas de Toninjinka. Toninjinka e os seus esbirros son enviados á lúa. Pilaf róuballes as 6 bólas acadadas e encérraos no seu castelo. Xúntaas coa súa e o dragón Shenron é convocado. Son Goku olla a lúa chea e convértese en Ōzaru polo que dan escapado do castelo. Oolong pídelle ó dragón unhas bragas acabando cos plans de Pilaf de ser amo do mundo.
Son Goku e Krilín póñense ás ordes do Mestre Mutenroi despois de dar atopado a Lunch. Despois, Mutenroi move a súa casa a outra illa máis grande e Son Goku e Krilín prepáranse para un duro adestramento co mestre das artes marciais.
O Mestre Mutenroi, Krilín e Lunch sofren unha indixestión.
Yamcha e Puar comezan a estudar no instituto da cidade do oeste.
Son Goku e Krilín realizan o seu adestramento cunha cuncha de tartaruga que pesa 40 quilos para aumenta-los resultados.
A Red Ribbon, co Coronel Silver comeza a procura das Bólas do Dragón.
Son Goku e compaña saen da casa do Mestre Mutenroi (Kame House) camiño do Gran Torneo das Artes Marciais para participar na 21º edición.
Comeza o 21avo Torneo das Artes Marciais. Son Goku e Yackie Chun (Mestre Mutenroi disfrazado) quedan finalistas, e nunha gran loita Son Goku convértese en Ōzaru pero Yackie Chun lanza unha Onda Vital á lúa e destrúea. Toninjinka e os seus esbirros morren no acto. Yackie Chun acábase proclamando vencedor do torneo e Son Goku queda finalista. Este último, Pilaf e a Red Ribbon dispútanse a Bóla do Dragón de 6 estrelas. A Red Ribbon é quen consegue a bóla na base de Pilaf no deserto. Tamén conseguen a Bóla do Dragón de 5 estrelas. Son Goku e Chichi encóntranse de novo na aldea de Gyūmaō.
Son Goku derrota os ocupantes da Torre de Control (Muscle Tower) preto dunha aldea do norte e coñece o androide N.º 8.
Son Goku pide o radar das Bólas do Dragón a Bulma. O xeneral Blue é lanzado fóra da Vila do Pingüín por Arale. O xeneral Blue é asasinado por Tou Pai Pai, coa lingua nunha demostración do seu poder, que derrota Son Goku e asasina o indio Bora. Son Goku decide subir á Torre Karin.
As vacacións de verán comezan para o instituto de ensinanza secundaria da Vila do Pingüín. Son Goku alcanza o cumio da Torre Karín e coñece o mestre Karin (un gato) e comeza o seu adestramento, que consiste en collerlle a Auga Sagrada.
Despois de tres días, Son Goku dá atrapado Karin, e sorpréndese ó saber que só era auga da billa. Pero Son Goku tornouse moito máis poderoso, polo que derrota Tou Pai Pai e acaba coa Red Ribbon. Despois, viaxa ó palacio de Baba a avedoira para que adiviñe onde se atopa a bóla que lle falta. Para isto ten que derrotar os mercenarios da bruxa onde se atopa co seu avó, o falecido Son Gohanda. A bóla tena Pilaf polo que recupéraa axiña e o Dragón Shenron é invocado e Bora é revivido.
Son Goku comeza o seu adestramento no que debe percorrer o mundo enteiro. Na vila de Chao loita contra Kinkaku e Ginkaku. Son Goku coñece Chintaiken e loita contra Tenron na competición de Gozen-Jiai. Son Goku entra no Mundo dos Demos e loita contra o señor dese mundo, Shura. Son Goku salva o xabarín voador e coñece Ten Shin Han por primeira vez.
Son Goku coñece Konkichi. Son Goku nada á illa Papaya onde ocorrerá o 22avo Torneo das Artes Marciais.
Comeza o 22avo Torneo das Artes Marciais. Ten Shin Han, que serve as forzas do mal aínda que as abandonará, acaba campión e Son Goku é finalista. Krilin é asasinado e constátase o retorno de Piccoro Daimaō liberado por Pilaf.
Son Goku é derrotado por Piccoro que rexuvenece grazas ás Bólas Máxicas. Piccoro mata a Shenron, derrota o Rei da Terra, Kokuoh, e toma o control do seu castelo.
Son Goku sobe á Torre Karin e despois de sacar do interior o seu poder derrota a Piccoro. Nace Piccoro Junior (Piccoro). Son Goku sobe ó palacio de Deus e recibe o seu adestramento durante 3 anos con Señor Popo e Kamisama.
Comeza o 23avo Torneo das Artes Marciais. Un Son Goku de 18 anos contrae matrimonio con Chichi. Son Goku é campión do torneo por primeira vez e Piccoro é finalista. Os plans para a voda entre Son Goku e Chichi comezan, pero un lume misterioso entra en erupción e atrapa Gyūmaō dentro do seu castelo co vestido de voda de Chichi. Son Goku e Chichi deben buscar o abano máxico (Basho Sen) para apagar as chamas máxicas.
Son Goku usa o abano máxico sobre as chamas pero non dá resultado. Decátanse de que as chamas proveñen dun escape do Forno dos oito fogos incandescentes do outro lado do mundo. Son Goku e Chichi viaxan ó monte Gokyosan onde se encontran de novo co avó morto, Son Gohanda. Son Goku tapa o burato que hai no fondo do forno e as chamas cesan apagando así o lume arredor do castelo de Gyūmaō no monte Tixola (Flipan). Son Goku e Chichi casan.
Son Gohanda e Dende nacen.
Son Goku é entrevistado polo semanario Shonen Jump, onde aparecerían publicadas as súas páxinas no Xapón.
Garlic Jr., o fillo de Garlic, reúne as Bólas do Dragón e pide a inmortalidade. El abre un portal na Zona Morta, e é atrapado dentro por Son Gohanda, despois de loitar contra Son Goku e Piccoro.
O Dr. Myu atopa o extraterrestre Rild e tórnao nunha máquina mutante. Rild usa os seus grandes poderes para completar a conquista do planeta M2. Os Mutantes Máquina comezan a apañar a enerxía que será chuchada por Bebé.
Dragon Ball Z
Raditz chega á Terra para recuperar o seu irmán. Piccoro mata Raditz e Son Goku que se sacrificou. Descóbrese o potencial de Son Gohanda. Vexeta e Nappa paran nun planeta chamado Arlia. Despois de achar o planeta nunhas condicións non axeitadas para a venda, destrúen o planeta. Logo, entran nun estado de animación suspendida, mentres se dirixen na súa viaxe cara á Terra. Son Gohanda comeza a realiza-lo adestramento con Piccoro e terá un período de varios meses de supervivencia. Son Gohanda baixa a unhas ruínas antigas e atopa un robot. Despois dun corremento de terra, o robot é destruído e Son Gohanda faise máis maduro. Yamcha traballa coma como xogador profesional de béisbol. Son Gohanda faise o enfermo e tenta escapar da súa área de adestramento e volver para a casa. Despois de coñecer Pigero e outros orfos cuxos pais morreron nun tsunami, recupera o seu valor e volta ó seu adestramento.
Krilín, Yamcha, Ten Shin Han, Chaoz e Yajirobe comezan o seu adestramento ás ordes de Deus.
Son Goku alcanza o final do camiño da serpe onde atopa o planeta de Kaiō. Son Goku comeza a adestrar ás ordes de Kaiō.
Son Goku atrapa o mono Bubbles. O seu seguinte adestramento é bourarlle a un grilo, Gregory, cun martelo incribelmente pesado.
Son Goku bóuralle a Gregory na cabeza co martelo.
Son Goku finaliza o seu adestramento onda Kaiō do norte e é revivido.
Vexeta e Nappa chegan á Terra. Piccoro, Son Gohanda, Ten Shin Han, Krilín, Chaoz e Yamcha van loitar cos saiyans. Ten Shin Han, Chaoz e Yamcha morren. Nappa é derrotado por Son Goku e eliminado por Vexeta. Son Goku, Krilín, Son Gohanda e Yajirobe derrotan Vexeta. Un microscópico robot espía do aspecto dun insecto é despregado polo Doutor Guero para recoller células de tódolos presentes para a posterior construción do bioandroide Célula.
Son Goku, Son Gohanda e Krilín son hospitalizados e comezan a súa recuperación na cidade do Oeste.
A nave de Kamisama é descuberta en Yunzabito.
O traballo de tradución do idioma Namek concluíu. Bulma, Krilín e Son Gohanda parten cara ó planeta Namek.
Vexeta diríxese á estación espacial do planeta Freezer Nº 79 gravemente ferido.
As feridas de Vexeta son curadas. Inmediatamente parte cara a Namek.
Bulma e compaña, Vexeta e Kiwi chegan a Namek. Son Goku parte para aló. Dende guía Krilín á casa do Patriarca (Saichōrō), que lle saca o seu potencial oculto. Piccoro, Chaoz, Ten Shin Han e Yamcha comezan a adestrar con Kaiō. A nave de Son Goku é atrapada pola gravidade do planeta Alpha H Zeta podendo escapar tras lanzar unha Onda Vital.
Zarbon derrota a Vexeta e leva o seu corpo ferido á nave de Freezer para curalo.
Vexeta loita con Zarbon por segunda vez e desta volta o príncipe dos Saiyans acaba finalmente gañando e matándoo. Por ordes de Freezer as Forzas Especiais de Xinew deixan a súa misión no planeta Yardrat para se dirixir a Namek. Krilin leva Son Gohanda a se topar co Patriarca.
Finaliza o adestramento de Son Goku no interior da nave.
Son Goku aterra en Namek. As Forzas Especiais de Xinew son aniquiladas. Piccoro volta á vida. Morre Vexeta. Krilín é asasinado por Freezer. Os namekianos superviventes son transportados á Terra. Son Goku convértese nun Súper Saiyan e acaba con Freezer. O planeta Namek estoupa e Son Goku escapa nunha nave dirección a Yardrat.
George Carlin
George Denis Patrick Carlin, nado o 12 de maio de 1937 en Nova York e finado o 22 de xuño de 2008 en Santa Monica (California), foi un humorista, actor e escritor estadounidense que gañou cinco Grammy polos seus álbums de comedia.
Cronoloxía de Dragon Ball
Dragon Ball Z
Krilín e Yamcha resucitan coas Bólas do Dragón de Namek.
George Carlin
Traxectoria
Carlin caracterizouse pola súa actitude irreverente, o seu humor negro e os seus pensamentos contracorrente en política, lingua inglesa, psicoloxía, relixión, e varios suxeitos considerados tabú pola sociedade estadounidense da época. Carlin e a súa comedia "Seven dirty words" foi o eixo da decisión do Tribunal Supremo dos Estados Unidos no caso F.C.C. v. Pacifica Foundation (1978), que outorgou poder ao goberno para regulamentar o contido das emisións públicas de radio para evitar a utilización de linguaxe indencente.
O primeiro dos seus 14 especiais de comedia en vivo para a HBO gravouse en 1977. Na década de 1990 e 2000 centrou as súas actuacións en asuntos de política contemporánea estadounidense e satirizou o exceso de cultura americana. O seu derradeiro especial, It's Bad for Ya, gravouse tan só catro meses antes da súa morte.
Carlin sitúase segundo na lista que fixo Comedy Central dos 100 mellores cómicos en vivo de todos os tempos, superado por Lenny Bruce. Carlin participou frecuentemente en The Tonight Show durante as tres décadas da era Johnny Carson e foi o anfitrión do primeiro episodio de Saturday Night Live (1975). Gravou 19 álbums de comedia e seis recompilatorios, en vida publicou catro libros entre eles Brain Droppings (1997) que recibiu un Grammy pola súa versión en audiolibro, participou en varios filmes e tivo o seu propio programa de televisión The George Carlin Show (1994-1995).
Cronoloxía de Dragon Ball
Dragon Ball Z
Reviven Ten Shin Han e Chaoz. Os Namekianos superviventes na Terra van vivir para o novo Namek.
O planeta endiañado que cada 5 mil anos se achega á Terra da forzas a Garlick Jr, liberándose da Zona Morta, e tenta asalta-lo Templo de Deus. Pero Son Gohanda derrótao e atrápao outra vez na Zona Morta, desta volta para sempre xa que se destruíu o planeta endiañado.
A máquina do tempo na que viaxa Célula chega á nosa corrente temporal (dende a 3ª liña). A custosa reconstrución do malferido Freezer conclúe.
Toranks do futuro chega dende a 2ª liña temporal e derrota Freezer e o seu pai o Rei Cold. Son Goku retorna á Terra e Toranks dálle a menciña para o corazón e volta á súa liña temporal.
Cooler contraataca e invade novo Namek só para ser destruído por Son Goku e Vexeta.
Nace o primeiro fillo de Bulma e Vexeta: Toranks.
Celébrase o 24avo Torneo das Artes Marciais. Señor Satán proclámase vencedor após derrotar a Spopobich. Unha moza chamada Videl, filla de Mr. Satán gaña o torneo Júnior.
Aparecen os Androides C-19 e C-20 (Doutor Guero). Son Goku cae enfermo. Vexeta derrota o androide C-19 presentándose coma un novo Súper Saiyan. Volta Toranks do futuro e aparecen os androides C-16, C-17 e C-18 que matan o Doutor Guero. Toranks e Krilín destrúen o laboratorio do Dr. Guero. Descóbrese a máquina do tempo de Célula.
Aparece Célula. Piccoro e Kamisama fusiónanse.
Son Goku recupérase da súa enfermidade coa menciña do futuro. Vexeta e Toranks entran na Sala do Espírito e do Tempo.
Célula absorbe C-17 e da un novo paso cara á perfección. Vexeta derrota Célula pero deixa que absorba á pobre C-18. Célula alcanza a perfección absoluta e derrota a Vexeta. Son Goku e Son Gohanda entran na Sala do Espírito e do Tempo.
O Bioandroide Célula xa perfecto anuncia un Torneo de Artes Marciais, os Xogos de Célula, para todo o mundo. Son Goku e Son Gohanda saen da Sala do Espírito e do Tempo. Piccolo entra na sala.
Piccoro sae da Sala do Espírito e do Tempo. É a quenda de Vexeta para entrar de novo. Son Gohanda entra na vila de Lime e sálvaos das malvadas intencións de Barbon.
Son Goku e a súa familia pasan un día no High King facendo un picnic. Contra o serán o exército do rei é destruído por Célula. Dende convértese no novo Deus da Terra. Despois de Vexeta, Toranks é o seguinte en entrar na Sala do Espírito e do Tempo.
Ó mediodía dáse o inicio do Torneo de Artes Marciais. Son Gohanda alcanza o nivel 2 de Súper Saiyan. Son Goku teletransporta Célula ó planeta de Kaiō que é destruído xunto con Son Goku, Gregory, Bubbles e Kaiō que morren no estoupido. Por mor disto, Bojack escapa do seu encerro. Célula auto rexenérase e volta á Terra matando Toranks. Son Gohanda destrúe a Célula.
Toranks é resucitado. Celébrase o funeral de Son Goku e o Toranks do futuro volta á súa liña temporal.
Doru-taki é empregado polo Dr. Myu. A súa tarefa é a de xuntar a enerxía de para espertar a maior Máquina Mutante do M2, Ruudo. Doru-taki fai ben o seu traballo e dá traballado na recollida de enerxía sobre o planeta Ruudo.
Krilín e C-18 casan.
Nace Maron, filla de C-18 e Krilín.
Son Gohanda ingresa na Orange Star High School.
Un misterioso guerreiro combate o crime en Satán City. Videl sospeita de Son Gohanda. Este último pídelle axuda a Bulma para oculta-la súa identidade, e en 5 horas e 12 minutos a nai de Toranks constrúe un reloxo que lle permite mudar de aspecto e converterse no Guerreiro Inter galáctico, que comeza a combate-lo crime nas rúas.
Malia todo, Videl descobre a verdadeira identidade do Guerreiro Inter galáctico.
Videl pide a Son Gohanda que lle ensine a voar. O Kaiō do sur visita a Son Goku mentres adestra.
Vexeta e o pequeno Toranks comezan o seu adestramento. O pequeno Toranks revela que se pode converter nun Súper Saiyan.
Videl controla a técnica de voar.
Comeza o 25avo Torneo das Artes Marciais. Son Goku retorna do Outro Mundo pero coa condición de ficar na Terra un só día. O Máxico Boo é liberado. Vexeta morre no intento de eliminalo. Bū dirixido por Babidi comeza cunha xeira de asasinatos. Son Goku alcanza o nivel 3 de Súper Saiyan e enfróntase a Bū. Toranks e Son Gotén aprenden a se fusionar. Son Goku retorna ó Outro Mundo. Rō Kaiō Shin é liberado da espada Z sacada por Son Gohanda. O poder oculto de Son Gohanda é liberado grazas a Rou Dai Kaiōshin.
O poder de Boo acaba coa humanidade ó completo. Piccoro, Songotoranks e Son Gohanda enfróntanse a el, e son absorbidos. Rou Dai Kaiōshin dá a súa vida para que Son Goku reviva. Vexeta retorna á Terra por un só día onde se fusiona con Son Goku cos pendentes Potara en Vexetto. Boo destrúe a Terra. Polunga reconstrúe a Terra e devolve a vida a tódolos seus habitantes. Vexeta e Ro Dai Kaiōshin reviven. A humanidade ó completo axuda a Son Goku a crear unha Bóla Gengi (despois da intervención de Satán) con poder dabondo para destruír a Boo. Finalmente a intelixencia de Vexeta e a forza de Son Goku eliminan a ameaza de Boo.
O poder de Shenron fai esquecer á xente da Terra o acontecido coa parte boa de Bū, agora coñecido coma Mr. Bū.
Comeza o 26avo Torneo das Artes Marciais. O campión é Mr. Satán. O subcampión é Mr. Bu.
Nacemento de Pan, filla de Videl e Son Gohanda.
Nacemento de Bra, filla de Bulma e Vexeta.
Comeza o 27avo Torneo das Artes Marciais. O campión é Mr. Satán. O subcampión é Boo.
Comeza o 28avo Torneo das Artes Marciais. Son Goku e Oob (a reencarnación boa de Boo) abandonan o torneo. Pan derrota Son Goten no torneo.
Dragon Ball GT
Finaliza o adestramento de Oob. Pilaf asalta o palacio de Deus en busca das Bólas do Dragón de estrela negra. Son Goku reverte ó seu estado de cativo.
Chegan a Monmars, e atopan a segunda bóla pero róubanlla no planeta Kelbo. Chegan ó planeta Loud, onde se enfrontan a Muchy. Derrotan o monstro Loud grazas a unha combinación de forzas. Atopan outra bóla no planeta Ludeze.
Chegan ó planeta M2 onde se descobre que Gil Gil é un traidor. Son Goku enfróntase contra Mega canon sigma que se acaba fusionando con Rild polo que derrota Son Goku a Toranks. Bebé aparece por primeira vez e Son Goku, Toranks e Pan destrúeno; ou case, xa que se recupa dentro do Dr. Myu e mátao. Toranks é posuído por Bebé e ataca o resto no planeta Pilat. Toranks consegue expulsalo pero viaxa á Terra.
Bebé chega á Terra e comeza a súa posesión masiva dos seus habitantes. Bebé constroi un novo planeta Plant coas bólas de estrela negra. Vanse trasladando os habitantes da Terra para o planeta Plant.
Son Goku perde fronte Vexeta Baby. Pan comeza a dar á xente un antídoto. Son Goku alcanza o Súper Saiyan 4 e enfróntase a Baby, que acaba coa raza Tsufur. A Terra vai estoupar e Piccolo fica nela e morre. Realízase o 29avo Torneo das Artes Marciais.
O Dr. Myu e o Dr. Guero alíanse para acabar con Son Goku. Abren un burato entre os dous mundos e van á Terra tódolos inimigos de Son Goku. Krilin morre a mans do C-17 da Terra que se acaba fusionando co novo C-17 dando o Súper C-17, aínda que Son Goku acábao derrotando. Descóbrese que as Bólas do Dragón están corrompidas e aparecen os dragóns malignos. Despois de que todos son derrotados por Son Goku, este fusiónase con Shenron.
Nacen Son Goku Jr. e Vexeta Jr.
Son Goku Jr. coñece por primeira vez o que son as Bólas Máxicas. Transcorre a primeira aventura de Son Goku Jr. Este e Vexeta Jr. enfróntanse na final do Torneo das Artes Marciais.
Outros artigos
Liñas temporais alternativas de Dragon Ball
Enrique Chao Espina
Enrique Chao Espina, nado en Viveiro o 7 de xullo de 1908 e finado na Coruña o 19 de xaneiro de 1989, foi un sacerdote, profesor e escritor galego.
Traxectoria
Estudou nos seminarios de Mondoñedo e Lugo e ordenouse presbítero en 1931. Licenciouse en Filosofía e Letras na Universidade de Zaragoza e estudou Maxisterio na Universidade de Santiago de Compostela. Doutor en Letras pola Universidade Central (cunha tese sobre Nicomedes Pastor Díaz) e diplomado en portugués pola Escola Central de Idiomas, foi profesor agregado do Instituto de Puertollano e catedrático da Escola de Comercio da Coruña e o Instituto Eusebio da Guarda. Foi académico da Real Academia Galega, do Instituto Arqueolóxico, Histórico e Etnográfico de Lisboa e Cronista Oficial de Viveiro. Colaborou en toda a prensa galega e gran parte da española e na de América e Portugal. Participou en congresos internacionais celebrados en Portugal.
Foi colaborador habitual da prensa local, en especial de La Voz de Ortigueira e do Heraldo de Vivero. O 29 de outubro de 1988 o Concello de Ortigueira aprobou por unanimidade o seu nomeamento como fillo adoptivo de Ortigueira, a proposta do concelleiro Manuel López Foxo (BNG).
Obras
Escritor prolífico, unha gran parte da súa produción viu a luz en edición de autor. Fixo estudos teóricos sobre historia, zooloxía e biografías. Sobre aspectos históricos relacionados con Viveiro escribiu numerosos artigos. Tamén se interesou pola zooloxía, publicou varios libros de ensino e relixión, e cultivou algo a poesía.
Ejército Revolucionario del Pueblo
miniatura|200px|[[Estrela vermella coa inscrición ERP, emblema do movemento]] O Ejército Revolucionario del Pueblo foi o brazo armado do Partido Revolucionario de los Trabajadores (PRT), un movemento guerrilleiro liderado por Mario Roberto Santucho na Arxentina durante os anos 1970. Cara a 1976 fora desarticulado polas forzas armadas como consecuencia, inicialmente do denominado Operativo Independencia ordenado pola vicepresidenta María Estela Martínez de Perón, e posteriormente pola represión exercida pola ditadura militar que a derrocou.
Fundación
No Vº Congreso do PRT realizado en xuño de 1970 e por iniciativa de Mario Roberto Santucho, a súa esposa Ana María Villarreal, Enrique Gorriarán Merlo, Benito Urteaga, Domingo Menna, José Joe Baxter e Carlos Molina, decídese conformar o brazo militar do PRT e chamalo "Ejército Revolucionario del Pueblo", co obxectivo de "encarar a guerra revolucionaria desde unha visión latinoamericanista, obreira e socialista".
O ERP sostivo unha estratexia de guerrilla prolongada, entendendo o foco como parte da guerra, así como as insurreccións e puebladas como puntos desta mesma. A partir destes iniciais enfrontamentos, iniciaríase -teoricamente- unha Guerra Civil Revolucionaria que entraría nunha etapa posterior de Guerra Nacional Revolucionaria, prevendo tamén a intervención de tropas imperialistas que se produciría a partir do crecemento da loita revolucionaria na Arxentina
Aínda que os membros do buró político do PRT sempre bregaron pola necesidade do desenvolvemento cualitativo e cuantitativo como estrutura política, o ERP, a súa estrutura armada, acrecentou a súa representatividade en virtude da repercusión das accións militares despregadas, logrando ampliar considerablemente a súa convocatoria de militantes e cadros desde esta nova perspectiva, despregando a súa máxima actividade entre os anos 1970 e 1973.
Obxectivo
Os obxectivos declarados polo Partido Revolucionario de los Trabajadores (PRT) eran lograr, mediante a loita armada, a instauración dun sistema socialista de goberno na República Arxentina, e posteriormente estender ese proceso revolucionario a toda América Latina.
Operacións
miniatura|Oberdan Sallustro, empresario italiano, secuestrado polo ERP, logo sería asasinado polos seus captores. O primeiro acto guerrilleiro ocorreu en setembro de 1970, cando asaltaron unha comisaría de Rosario. A súa última acción relevante foi a frustrada ocupación do rexemento de Viejo Bueno pouco antes do Nadal de 1975. Ao ano seguinte, cando as Forzas Armadas derrocaron ao goberno de Isabel Peron, o ERP xa perdera toda capacidade de combate, e morreran a maioría dos seus membros activos, cuxa idade media non superaba os 25 anos.
Unha das operacións máis criticadas do ERP foi a execución do capitán (ascendido post mortem ao grao de maior) Viola. Devandita operación realizouse no marco dunha campaña de represalia desenvolvida polo ERP por mor da Masacre de Capela do Rosario. Viola, que formaba parte do Destacamento 142 de Intelixencia do Exército Arxentino, foi caracterizado polo ERP como membro do grupo de tarefas que, entre outras accións, asasinou o líder sindicalista Juan da Cruz Olmos. Segundo consta nos partes de guerra publicados polo ERP, "Ao frear o automóbil operativo disparan o primeiro escopetazo que dá no parante dianteiro esquerdo do parabrisas, o suxeito (Viola) agáchase nese momento e os balines dan de rebote sobre a filla de tres anos que estaba atrás". A morte da pequena María Cristina (e as graves feridas sufridas pola súa irmá María Fernanda), foron duramente criticados pola opinión pública e obrigaron ao ERP a reformular a súa estratexia e dar por finalizada a súa campaña de asasinato indiscriminado de persoal militar.
Declive
O 23 de decembro de 1975 o ERP intenta a ocupación do Batallón 601 Depósito de Arsenais do Exército "Domingo Viejobueno" situado na localidade de Monte Chingolo, conurbano sur do Gran Buenos Aires, da provincia de Buenos Aires. O Exército fora avisado da operación por medio dun espía infiltrado no ERP, e as defensas estaban perfectamente organizadas.
Na acción, o ERP perde non só varias decenas dos seus máis experimentados guerrilleiros, senón tamén se derruba completamente a súa moral, xa que ese espectacular operativo fora planeado como un gran golpe para recobrar o xa decadente protagonismo.
Entre 1976 e 1977 os escasos dirixentes do PRT-ERP que aínda se mantiñan activos, refuxiaronse no exterior do país. Desde o exilio, a nova condución dispuxo entre outras cousas a disolución do ERP, decisión que foi discutida e desobedecida por algúns militantes que quedaron no país, xerándose varias divisións do partido en fraccións minoritarias atomizadas.
A maioría dos seus cadros de militantes e guerrilleiros integraron as extensas listas de mortos e desaparecidos na Arxentina dos anos 1970.
She's Out of My Life
"She's Out of My Life" é unha canción escrita polo artista Tom Bahler. A canción foi gravada por gran cantidade de artistas, como: Michael Jackson, Patti LaBelle, Ginuwine, 98°, S Club 7, Barbara Mandrell, Daniel Evans, Nina, Willie Nelson, Josh Groban e Karel Gott.
A canción fíxose famosa por ser o cuarto sinxelo do álbum Off the Wall de Michael Jackson. Con esta canción, Jackson converteuse no primeiro artista en conseguir catro éxitos Top 10 Pop nun só álbum.
Alien (filme)
Alien é un filme de ciencia ficción e terror anglo-americano dirixido por Ridley Scott en 1979. É o primeiro filme importante de Hollywood que ten unha heroína feminina como protagonista. Contou cun orzamento de 11 millóns de dólares e gañou un Óscar aos mellores efectos especiais (1980).
Foi emitido na TVG o 15 de abril de 1991.
Sinopse
De regreso á Terra, a nave de carga Nostromo interrompe a súa viaxe e esperta os seus sete tripulantes. O ordenador central, NAI, detectou unha misteriosa transmisión dunha forma de vida descoñecida, procedente dun planeta. A nave diríxese entón ó estraño planeta para investigar a orixe da comunicación.
Salomon Israel Cherezli
Salomon Israel Cherezli, nado en Xerusalén o 20 de marzo de 1878 e finado na mesma cidade o 27 de marzo de 1938, foi un libreiro, editor, tradutor, escritor e xornalista xudeu,  figura central da cultura xudoespañola en Xerusalén na primeira metade do século XX.
Traxectoria
Cherezli estudou nun cheder, e a continuación nunha escola da Alizanza Israelita Universitaria. De novo foi membro de círculos sefardís vencellados á promoción do hebreo, e implicouse nas actividades do sionismo hebreo, e nesa época comezou a escribir e traducir en xudeoespañol, a lingua principal dos sefardís en Xerusalén e no conxunto do  Imperio Otomán, publicando en revistas literarias.
No ano 1898 estableceu a librería Sayich, e estivo entre os pioneiros en distribuír literatura secular na cidade. En 1901, xunto con Taragan Ben-Siyón fundou a Güerta de Yerushaláyim, un anuario que se mantivo dous anos, e onde se publicaron colectáneas de traducións de novelas europeas. En 1904 mercou xunta Taragan a imprenta de Eliezer Ben-Yehuda, converténdose en editor dos periódicos dirixidos por Ben-Yehuda HaZvi e Haskafa e do primeiro volume do seu dicionario. Ao ano seguinte Taragan marchou a Exipto e Salomon quedou como único propietario da imprenta. En 1909 fundou o xornal El Paradiso que se publicaba en tres edicións: hebreo, xudeoespañol e yiddish.
Como editor foi un dos primeiros en publicar literatura secular en Xerusalén, a maioría dos libros editados fórono en xudeoespañol, ata totalizar 63 títulos, converténdose canda Moshé Azriel no principal editor de libros ladinos na cidade. A produción da súa casa editorial consistía basicamente en novelas e historias que se publicaran serializadas na prensa de Esmirna, propiedade de Alexandre Ben Guiat, e na súa maioría eran traducións da mellor literatura internacional. Amais tamén imprimiu literatura hebrea secular e rabínica, arredor de 50 títulos.
Tamén escribiu literatura orixinal e traducións, ás veces adaptadas, entre elas El rey i el shastre : novelah de lah vidah G'udiah en Galisia (1903) de N. N. Samueli, Esperansa de un ipokrita y el arebividor de los muertos(1901) de Ḥ. E Mushḳaṭ. Adaptou de Tolstoi o conto Ožo vazio (1895). Do francés traduciu, Maraviosos akontesimientos de el kapitan Korkoran, novela de Alfred Assollant. El bezero (1905) é unha adaptación dunha lenda xudía. Compilou un dicionario xudeoespañol-francés, Nuevo chiko diksyonaryo judeo-espanyol franses (1898-1899) mais unha colección de proverbios, Refranes, e serviu como correspodente en Xerusalén da prensa ladina de Turquía e Grecia. Deixou dous proxectos inacabados, un dicionario xudeoespañol-hebreo e unha enciclopedia de ciencias.
José Luis Coedo
José Luis Coedo Novo, nado en 1949, é un político e empresario galego, que foi alcalde das Nogais durante dúas décadas.
Traxectoria
Foi elixido alcalde das Nogais logo das eleccións de 1987. Renovou o cargo repetidas veces (1991, 1995, 1999, 2003), sempre con maioría absoluta, pero nas eleccións de 2007 conservou o bastón de mando malia perder a absoluta. Nos comicios de 2011 foi derrotado por primeira vez en 24 anos polo candidato do Partido Popular, Jesús Núñez Díaz.
En 2011 foi xulgado porque o vertedoiro municipal carecía de licenza, pero resultou absolto. En 2013 foi xulgado de novo, desta volta por malversación de fondos no seu tempo como alcalde, e el mesmo recoñeceuse culpable. Foi condenado a dous anos de prisión, ademais de a unha pena de inhabilitación.
Empresarialmente é propietario de establecementos de hostalaría. É o autor da guía Os Ancares: turismo rural, publicada en 1997.
Gradiente adiabático seco
Para comprender o significado de gradiente adiabático seco (GAS) é necesario saber ó que nos referimos co termo gradiente en si. Este é a diferenza de temperatura que existe entre dous puntos situados a unha diferenza de altitude de 100 m.
Centrándonos no GAS, o valor que se determina para este gradiente é de 1 °C/100 m, e recibe a denominación seco porque contén auga en forma de vapor. Podemos dicir del que é un proceso dinámico ( a diferenza do gradiente vertical de temperatura) xa que afecta a unha masa de aire que se encontra realizando un movemento vertical debido o seu estado de desequilibrio co aire circundante.
Proceso
Unha porción de aire, por ser mal condutor de calor, non vai a intercambiar nin transferir calor coa atmosfera. Polo tanto se existen variacións de temperatura na mesma porción de aire, estas serán causadas pola súa actividade molecular interna. Estas modificacións prodúcense adiabaticamente e se deben soamente ó cambio da presión atmosférica producidas polo movemento vertical dunha porción do aire.
Tendo en conta o principio físico polo cal unha porción de aire aumenta a súa temperatura se é comprimida, se se produce o proceso contrario, é dicir se se expande, disminue: a porción de aire en elevación expándese debido a que a presión que soporta é menor coa altura. Polo tanto, a súa temperatura tamén descende debido a que a fricción das moléculas de aire é menor.
El Eco del Ulla
El Eco del Ulla foi un periódico editado en Monterroso entre 1920 e 1921.
Historia e características
Subtitulado Órgano del Sindicato Católico Agrario de Monterroso e Periódico Quincenal defensor de los intereses morales y materiales del distrito, apareceu a finais de 1920. Saía a rúa os días 1 e 15 de cada mes. Dirixido por Mariano Rodríguez Iglesias, o seu administrador era Manuel Fernández Ledo. Entre os seus promotores estaba o crego Teolindo Cortiña. Incluíu colaboracións de José Calvo Sotelo, Francisco Salgado López de Quiroga, F. Varela Ouro, Vázquez Miranda, Otero Besteiro e Xan d'a Amoexa. El Eco del Ulla tiña correspondentes e recollía información de Palas de Rei, Antas de Ulla, Portomarín, Monterroso, Taboada, Chantada e Carballedo. Serviu de canle de reivindicacións sociais e culturais e vía de comunicación coa emigración. Aínda se editaba en xullo de 1921.
Período de entreguerras
miniatura|dereita|Europa durante o período de entreguerras. Coñécese como período de entreguerras ou interbellum ao período duns vinte anos comprendido entre o final da primeira guerra mundial (1918) e o inicio da segunda guerra mundial (1939). Foron dúas décadas marcadas polo cambio radical da relación entre as forzas internacionais, a consolidación de réximes autoritarios, os avances técnicos e polo marcado contraste entre un enorme desenvolvemento do capitalismo (anos 1920) e a súa maior crise (anos 1930).
Politicamente, este período viuse caracterizado pola crise das democracias liberais, o ascenso dos fascismos e os réximes autoritarios, así como o auxe dos movementos obreiros de inspiración socialista ou comunista que se inspiraban no triunfo bolxevique da Revolución Rusa. Economicamente, viu a recuperación da Gran Guerra e unha etapa de euforia económica durante os anos de 1920 que se vería truncada polo Crac do 29 e unha profunda crise que marcou os anos 30. Tradicionalmente, a historiografía sinalou esta época como o preludio que acabaría desembocando na Segunda guerra mundial e adoita dividilo en catro etapas: a recuperación postbélica (1919-1924), o auxe económico (1925-1929), a Gran Depresión (1929-1933/1936) e a xestación da segunda guerra mundial (1933/1936-1939).
Na primeira etapa os países capitalistas, cuxa cabeza era xa visiblemente Estados Unidos, viviron momentos de gran desenvolvemento económico. Este período é coñecido como os felices anos vinte.
Europa
A nova configuración do mundo tras o final da primeira guerra mundial foi decidida polas potencias aliadas durante a Conferencia de Paz de París de 1919, e que marcaría o comezo desta época. Os aliados empezaron os seus labores de negociación entre si o 18 de xaneiro de 1919 baixo a dirección do Comité dos Catro: Wilson, Clemenceau, Lloyd George e Orlando,  aínda que os que realmente dirixiron as negociacións foron os tres primeiros. Con todo, o final da guerra non supuxo nin moito menos o comezo dun período estable ou pacífico: no caso de Europa, a situación político-social viuse inmediatamente axitada por feitos como a revolución de novembro de 1918 en Alemaña, a revolución húngara de 1919 ou a guerra de independencia turca (1919-1923). Estes sucesos non fixeron senón confirmar o fracaso da pretendida intención de instaurar un período de paz e estabilidade tras a "Gran Guerra", aínda que a creación da Sociedade de Nacións ía encamiñada a evitar o estalido de novos conflitos.
Nacionalismo aranés
thumb|250px|Concellos do [[Val de Arán.]] O nacionalismo aranés ou aranesismo é un movemento que reivindica a creación dun pacto de libre unión do Val de Arán respecto a Cataluña. Fundaméntase sobre a base da súa lingua (o aranés), cultura e identidade diferentes das de Cataluña.
Historia
thumb|Escultura en homenaxe á [[Aranés|lingua e cultura aranesas.]] O Val de Arán tivo un recoñecemento político propio dende o século XIV, aínda que esta identidade non se institucionalizou ata o século XXI. Formaba parte do Reino de Aragón e en 1313 os cabezas de familia do val votaron a favor de manterse ligados ao Principado de Cataluña. Como consecuencia, o rei Xaime II firmou a Querimònia, que se convertería na Carta Magna do Aran e manteríase ata finais do século XIX, cando o Estado español anulou as institucións de autogoberno e incorporou o Arán á provincia de Lleida. Coa restauración da Generalitat de Cataluña en 1979 creouse a Lei de Arán de 1990, que recoñecía as institucións de autogoberno e a lingua propia, convertida en vehicular no ensino e feita oficial en todo o territorio de Cataluña dende 2010.
O primeiro en falar de aranesismo foi Unitat d'Aran (UA). En 2006, un ano antes de que Paco Boya fora nomeado Síndico de Arán, UA fixo público un documento de mellora da xestión política e de obxectivos de autogoberno no que incidía no concepto do aranesismo: «Construír un novo aranesismo, máis cívico e transversal, claro defensor dunha identidade aberta, onde o cidadán, independentemente das súas orixes, preferencias ou pertenza social, sexa o centro de gravidade das políticas das nosas institucións».
O aranesismo tamén forma parte da ideoloxía de Convergéncia Democratica Aranesa (CDA), que en 2014 aprobou o documento Camí de l'aranesisme modern, que expoñía que este movemento enténdese dende unha óptica de defensa dun país milenario, histórico e democrático; establecía tamén un vínculo directo entre os beneficios dunha Cataluña independente e o Val de Arán.
Actualmente o Val de Arán conta cunha asemblea propia chamada Consello Xeral de Arán. O Consello aprobou por unanimidade en 2005 un documento no que solicitaba que o novo estatuto de autonomía de Cataluña establecera un pacto de libre unión do Arán con Cataluña. Finalmente, en 2015 aprobouse no Parlamento de Cataluña a nova Lei de Arán, que protexe a identidade e cultura aranesas, incrementa as competencias do Consello Xeral e recoñece o Val de Arán como "realidade nacional occitana", ademais de outorgar aos araneses o dereito de decidir o seu futuro.
O Val de Arán conta cun himno nacional, chamado Montanhes araneses, oficializado en 2008 polo Consello Xeral, e unha bandeira baseada na de Occitania.
Movementos políticos aranesistas
thumb|175px|[[Bandeira do Val de Arán.]] Os partidos políticos que se definen como aranesistas son:
Parque Natural do Arquipélago Chinijo
250px|thumb|A illa de [[La Graciosa desde Haría, en Lanzarote.]] O parque natural do Arquipélago Chinijo é un espazo natural protexido español situado ao norte da illa canaria de Lanzarote. Este espazo natural ten a marca en superficie na Unión Europea, con 700 quilómetros cadrados. A súa importancia vénlle dada grazas á enorme biodiversidade, sobre todo nesas zonas onde se aglutinan a maior parte dos taxons endémicos, tanto exclusivos de Lanzarote e os seus illotes como doutras illas das Canarias.
Xeografía
No Parque Natural do Arquipélago Chinijo atopámonos con dúas entidades xeomorfolóxicas perfectamente diferenciadas:
Flora terrestre
O parque natural conta con 120 especies de liques, número similar ao doutras zonas comparables do Arquipélago Canario.
Uns 390 taxons de flora vascular localízanse no espazo protexido. Uns 62 son endémicos canarios, que representan o 12% do total para toda Canarias, e o 78,5% dos endemismos presentes en Lanzarote e os seus illotes. Destácanse algúns como Bupleurum handiense, Caralluma burchardii ou Euphorbia balsamifera.
Fauna terrestre
thumb|A Cryptella canariensis é unha especie de lesma endémica das Canarias e está presente no parque natural. Atopáronse máis de 390 taxons, moitos deles endémicos. Existen 44 taxons endémicos exclusivos deste parque natural. Entre as especies ameazadas citar ao gasterópodo C. Ryptella famarae incluído como "vulnerable" no Catálogo de Especies Ameazadas das Canarias.
No espazo atopámonos con tres especies endémicas de Fuerteventura, Lanzarote e os seus illotes: Tarentola angustimentalis, Gallotia atlantica e Chalcides simonyi.
Este espazo é de vital importancia para a nidificación de aves mariñas, rapaces e outras aves moi escasas. Polo que está catalogado desde 1994 como Zona de especial protección para as aves. Algunhas destas aves son: Pandion haliaetus, Falco pelegrinoides, Chlamydotis undulata e Oceanodroma castro.
A musaraña ou muraño das Canarias (Crocidura canariensis), especie endémica, é o único mamífero terrestre autóctono que cría en devandito espazo, as demais especies son introducidas. Nalgún dos illotes localizáronse algúns exemplares que poderían corresponder ó morcego Pipistrellus kuhlii, aínda que non se comprobou a súa reprodución.
Flora e fauna mariñas
As augas do arquipélago son igualmente ricas en especies exóticas subtropicais, tanto animais como vexetais, cabe destacar a lapa, a estrela de mar espiñenta, lagostas e meros. En flora destaca o alga Codium.
Algúns cetáceos son observables nas augas do parque, sobre todo en meses de migración, algúns como Balaenoptera acutorostrata, Grampus griseus ou Delphinus delphis.
Tamén se ten constancia de que hai escasos exemplares de foca monxe do Mediterráneo no espazo natural, especie en crítico perigo de extinción.
O Carboeiro, Mántaras, Irixoa
O Carboeiro é un lugar da parroquia de Mántaras no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (3 mulleres).
Teatro de Epidauro
O teatro de Epidauro (en grego antigo Ἐπίδαυρος Epìdauros, en grego moderno Επίδαυρος Epìdavros) é un teatro antigo da Argólida, edificado no século IV a. C. para acoller as Asclepeia, concurso en honra do deus médico Asclepio. Foi o modelo de numerosos teatros gregos ao regularizar e perfeccionar a súa estrutura.
Historia
dereita|miniatura|Teatro de Epidauro A principios do século IV a. C., tiña lugar unha festa panhelénica cada catro anos en Epidauro, no santuario de Asclepio, as Asclepeia, que combinaban probas ximnásticas e musicais. A uns 500 m ao sueste do santuario, sobre un lugar que permitiu encostar o koilon (conxunto de bancadas) no flanco dun outeiro, o arquitecto e escultor Policleto o novo comezou os traballos para erguer o teatro cara ao 350 a. C.
O teatro e o santuario houberon sufrir diversos avatares pois foron saqueados en 267 polos hérulos, e despois en 395 polos godos de Alarico I. Con todo, os estragos quedaron limitados. Até principios do século XIX, o teatro considerábase desaparecido cando un viaxeiro inglés, W. Gell, revelou o plano das ruínas. Tamén este mítico lugar foi o sitio escolleito para proclamar a independencia de Grecia en 1822.
De todos os teatros antigos, o teatro de Epidauro é o mellor conservado, pois se atopaba ben conservado ao longo dos séculos por mor do piñeiral co que estaba recuberto e que conseguiu que non fose destruído. Restáurase parcialmente en 1954 e, dende 1955, celébrase un festival anual que reanimou o teatro. Unha das actuacións máis lembradas celebrouse o 24 de agosto de 1960 cando se representa a ópera, Norma de Vincenzo Bellini, con Maria Callas no papel principal.
Estrutura
miniatura|Reconstrución da planta do Teatro de Epidauro
Espazo exterior
Sito na aba dunha montaña, tivo que erguerse un muro para evitar que a montaña se fendera. O teatro de Epidauro, ademais, conta con muros laterais de contención do terreo, necesarios polas súas grandes dimensións.
Elementos interiores
Circular, 120 m de diámetro. Divídese en tres partes: a orquestra (o núcleo ou parte central; a cávea, con forma de ferradura; e a escena, dividida en dúas partes, a escena (skene —de σκηνή— 'espazo escénico') propiamente dita, e o proscenio, que é onde actuaban os actores.
Partes miniatura|Reconstrución ideal dun teatro grego