cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xosé de Nazaret
A paternidade e descendencia de Xosé
Dos outros fillos Simón e Xosé, nada se sabe, pero si da descendencia de Xudas, a quen o emperador Domiciano fixo comparecer no seu intento por extirpar todo indicio de movemento revolucionario xudeu. Estes descendentes (bisnetos de Xosé e sobriños netos de Xesús) foron despedidos sen cargos como uns inofensivos aldeás nazarenos. Xulio o Africano, nunha data tan avanzada como o século III fala de que en Nazareth aínda ficaban habitantes que se dicían familiares do "mestre". Isto nun clima hostil contra os cristiáns tanto dentro do xudaísmo como por parte do Imperio Romano.
Veneración
Segundo uns antigos calendarios coptos a data do 20 de xullo estaba adicada a San Xosé. Menoloxios gregos a sitúan nunha data próxima ao Nadal. Na Idade Media en Occidente figuras carismáticas como Bernardo de Claraval ou intelectuais como Tomé de Aquino contribúen a espallar a súa devoción entre o pobo cristián.
O Papa Sisto IV introduciu no calendario romano a festa de San Xosé o 19 de marzo e Gregorio XV en 1621 declararaa festa de precepto. En 1847, Pío IX proclamou ao patriarca San Xosé patrón de toda a Igrexa. O 1 de maio a Igrexa católica celebra a festa de San Xosé obreiro, recoñecéndoo como patrón da clase traballadora.
Personalidade e significación
A personalidade de Xosé debeu deixar unha fonda pegada na sensibilidade relixiosa e afectiva de Xesús, tal como afirman incluso autores non cristiáns. Cando este quere expresar a súa íntima unión coa divindade, chama a Deus Abba, expresión familiar aramea que significa Pai. Para Xesús Deus era como o seu pai postergando outras denominacións máis frecuentes na tradición profética (esposo, por exemplo) e xudía (o adonai innomeable). Esta concepción de proximidade dun Deus que antes que nada é Pai, resultou ser unha das innovacións máis escandalosas da predicación de Xesús e unha marca distintiva do cristián, a xulgar polas cartas de Paulo de Tarso, que non se atreve a traducir a expresión aramea cando el escribía en grego (por exemplo en Rom. 8, 14-16). Ao igual que acontece co Evanxeo de Marcos, que deixa a palabra aramea sen traducir ao grego na escena da agonía no Monte das Oliveiras (Mc 14, 36). A paternidade humana de Xosé abriu en Xesús un novo modo preferencial de entender a relación con Deus.
Samuel Hopkins Adams
Traxectoria
Entre 1891 e 1900 foi reporteiro do New York Sun. En 1900 entrou no McClure's Magazine, onde gañou grande reputación cos seus artigos sobre a situación da saúde pública norteamericana. En 1905 escribiu unha serie de 11 artigos para o Collier's Weekly co título de The Great American Fraud (A gran fraude americana), onde analizou os compoñentes dalgunhas das medicinas máis populares do país, descubrindo que moitas das compañías farmacéuticas falseaban as propiedades de moitos dos seus produtos, mesmo ata ao punto de ser prexudiciais nalgúns casos. A serie tivo un grande impacto na opinión pública e permitiu a aprobación da lei coñecida como Pure Food an Drug Act en 1906 (aínda que en 1911 se derrogase parcialmente).
Pilou Asbæk
Johan Philip "Pilou" Asbæk, nado en Copenhagen o 2 de marzo de 1982, é un actor dinamarqués. É coñecido polo seu papel do doutor Kasper Juul na serie de televisión dinamarquesa Borgen, e por interpretar a Euron Greyjoy en Game of Thrones.
Juan Bautista Aznar-Cabañas
Traxectoria
Logo dunha brillante carreira militar, na que destacou o seu papel nas campañas desenvolvidas en Marrocos entrou en política poucos meses antes do golpe de estado de Primo de Rivera.
Tras alcanzar a graduación de almirante, en 1931 foi chamado para substituír o xeneral Dámaso Berenguer como xefe do que habería ser o derradeiro goberno da monarquía de Afonso XIII.
No gabinete do almirante Aznar había dúas correntes monárquicas contrapostas: A corrente "dura" representada por La Cierva (alta burguesía), e a corrente "branda ou transixente", disposta a pactar cos republicanos, nese momento no cárcere Modelo de Madrid, representada polo Conde de Romanones. Nun punto medio, a cargo do Ministerio de Gobernación achábase José María de Hoyos y Vinent de la Torre O’Neill, marqués de Hoyos. Como ministro da Guerra estaba o xeneral Dámaso Berenguer (quen fora o anterior presidente do Goberno), o conde de Bugallal Araujo no "grupo La Cierva" e, como director xeneral da Garda Civil, o xeneral Sanjurjo. O resto do gabinete formábano o duque de Maura, o almirante José Rivera e os empresarios Ventosa Calvell (lugartenente de Cambó) e Gascón y Marín.
La Cierva e Bugallal mantiñan a postura de que a monarquía debía resistir fronte á república por calquera medio que fose, incluso utilizando a Garda Civil (ao que se opuxo Sanjurjo cando comprobou nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931) que os republicanos eran maioría nas cidades importantes (o que significaba o grupo máis importante de "republicanos ilustrados antimonárquicos").
O conde de Romanones, despois de intentar inutilmente chegar a un acordo cos republicanos para crear un goberno de transición, era partidario de que o rei abandonara España, decisión que finalmente tomou o rei.
Ramón Abeleira Menéndez
Ramón Abeleira Menéndez foi un político de mediados do século XIX, alcalde presidente de Vigo.
Traxectoria
Vigo continuou sendo fiel a Espartero cando este foi apartado do goberno da nación en 1842. A poboación, maioritariamente liberal, vía con desgusto ao novo réxime moderado de Ramón María Narváez.
Sensei Redenshon
Sensei Redenshon é un filme de 2013 producido en Curaçao e dirixido por German Gruber, Jr. É un filme de acción e artes marciais producido por Alejandra Sanchez Gruber.
O filme foi completamente rodado en papiamento, mais distribuíuse con subtítulos en neerlandés e inglés.
Heraldo de Lemos
Heraldo de Lemos foi un periódico editado en Monforte de Lemos en 1900.
Historia e características
Apareceu en setembro de 1900. Dirixido por Manuel Hermida Vázquez, entre os seus colaboradores figuraban Camilo Serrano, José Ramón Lence e José Costa Figueiras. Cesou a súa publicación a finais dese ano.
Walter Sydney Adams
Walter Sydney Adams, nado en Antioquía (entón parte da vilaia de Alepo, Imperio Otomán) o 20 de decembro de 1876 e finado en Pasadena o 11 de maio de 1956, foi un astrónomo estadounidense.
Traxectoria
Naceu en Antioquía en 1876, onde seus pais eran misioneiros, aínda que volveron a América en 1884. Traballou nun espectroscopio solar e codescubriu as relacións entre as intensidades relativas de certas liñas espectrais e a magnitude absoluta dunha estrela e determinou os períodos de rotación do Sol. A súa análise espectróscópica de Sirio B, confirmou unha das previsións da teoría xeral da relatividade de Einstein.
O asteroide 3145 Walter Adams leva o seu nome, así como un cráter de Marte. Dende 1923 ata 1946 dirixiu o observatorio astronómico de Mount Wilson, en California.
Folosa de Basora
A folosa de Basora, ou fulepa de Basora, (Acrocephalus griseldis) é unha é unha ave da familia dos sílvidos (Sylviidae) e do xénero Acrocephalus. Actualmente está en perigo de extinción.
Descrición
É moi semellante á folosa grande, da que a diferencian o tamaño, algo menor, a parte inferior do corpo branca e o bico, que é máis estreito, máis longo e máis afiado.
Distribución e hábitat
Cría no leste de Iraq e, segundo se soubo recentemente en Israel, en áreas húmidas con abundancia de papiros e canavais. Pasan o inverno no leste de África. Viven entre a vexetación acuática ou ó redor de zonas de auga, corrente ou estancada, en xeral entre o canaval mesto. Durante a viaxe migratoria descansan entre o mato.
O seu canto semella o da folosa das canaveiras (Acrocephalus scirpaceus), pero é máis profundo.
O ano 2007 foi detectada a súa presenza como ave reprodutora no norte de Israel.
As Pedriñas, Taragoña, Rianxo
As Pedriñas é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 38 habitantes (17 homes e 21 mulleres).
Tempada 2017-18 da NBA
A tempada 2017-18 da NBA foi a 72ª na historia da National Basketball Association (NBA). A tempada regular comezou o 17 de outubro de 2017, e rematou o 11 de abril de 2018. O All-Star Game da NBA de 2018 disputouse o 18 de febreiro de 2018 no Staples Center dos Ánxeles. Os Playoffs comezaron o 14 de abril de 2018 e remataron o 8 de xuño de 2018 coa disputa do cuarto partido das Finais da NBA entre os Cleveland Cavaliers e os Golden State Warriors, que tiveron coma campión ós Warriors por 4-0.
Cambios de adestrador
Por primeira vez dende a inauguración da BAA, non houbo cambios de adestrador dende a tempada anterior ata o comezo da tempada 2017-18.
Tempada regular
A tempada regular comezou o xoves 17 de outubro de 2017, e rematou o mércores 11 de abril de 2018.
Por división
x- Clasificado para playoffs y- Campión de división c- Vantaxe de campo nos playoffs de conferencia z- Vantaxe de campo en todos os playoffs
Premios anuais
Os premios da tempada foron entregados na cerimonia dos premios da NBA, realizada o 25 de xuño de 2018.
Lachesis muta
Lachesis muta é unha especie de cobra velenosa que habita en América do Sur (incluíndo a illa de Trinidad, na república de Trinidad e Tobago). No presente recoñécense dúas subspecies.
Descrición
miniatura|Exemplar no [[Parque Nacional Yasuní, Ecuador.]] É de cor marrón claro con tons alaranxados e con manchas negras en forma de diamante. Tralo ollo ten unha banda horizontal negra. O ventre é branco. Os adultos poden medir máis de 2 m, con lonxitudes máximas arredor dos 3,6 m. O corpo é cilíndrico, cónico e moderadamente robusto. Na parte media do corpo hai 31-37 fileiras non oblicuas de escamas dorsais que teñen moitas quillas con tubérculos bulbosos e están debilmente imbricadas. Ten 200-230 escamas ventrais. A cola é curta con 32-50 pares principalmente subcaudais, seguida de 13-17 filas de pequenas espiñas e unha espiña terminal.
Philippe Adams
Philippe Adams, nado en Mouscron o 19 de novembro de 1969, é un piloto de carreiras belga.
Fórmula Un (1994)
Adams e os seus patrocinadores acordaron co Team Lotus atopar 500.000 dólares para acadar un asento con eles (Lotus estaba en crise financeira, e disputaba súa última temporada) durante dúas roldas da tempada de de Fórmula Un. Parte do financiamento para iso veu dunha póliza de seguro retirada durante unha carreira da Belgian Procar (campionato belga de turismos) en Spa, que gañou. Retirouse do Gran Premio de Bélxica de 1994, pero logrou terminar o décimo sexto no Gran Premio de Portugal de 1994. Entre estas dúas carreiras, o piloto habitual Alex Zanardi clasificou nun gran 13º posto para a súa carreira na casa. Adams tamén tiña a intención de correr en Xerez, pero o equipo devolveulle o coche a Zanardi.
Despois da Fórmula Un
Adams nunca regresou a Fórmula Un, optando por regresar á escena nacional, principalmente ás carreiras de coches de turismo e coches deportivos. Retirouse das carreiras aos 32 anos de idade, traballando como xerente de vendas da SEAT no seu país.
Resultados completos na Fórmula 3000 do Xapón
(clave) (Carreiras en grosa indica pole position) (Carreiras en italica indica volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Paradela, Paradela, O Bolo
Paradela é un lugar da parroquia de Paradela no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 3 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Hecatompedón
Etimoloxía
O nome do templo atopouse en inscricións e significa "100 pous de longo" (aproximadamente 30 m), aínda que a súa lonxitude alcanzou os 46 m.
Historia
O templo construíuse ao redor do 570-550 aC. Foi derribado polos antigos atenienses tralo triunfo sobre o Imperio persa na batalla de Maratón (circa -490 – -488) para construír un templo máis grande coñecido como o Antigo Partenón sobre un inmenso cimento de pedra calcaria que se estendía e nivelaba na parte sur do cume da Acrópole. . O Antigo Partenón aínda estaba construíndose cando os persas saquearon a cidade en -480 e arrasaron a Acrópole. Finalmente substituírono polo actual Partenón. A existencia e destrución do proto-Partenón (Hekatompedon) coñécese grazas a documento históricos de Heródoto e a que parte das súas columnas eran visibles claramente, preto da parede norte do Erecteion, tamén atopáronse elementos arquitectónicos e escultóricos na parte meridional da muralla Micénica da Acrópole  e que os eruditos asignan a este templo. As escavacións de Panagiotis Kavvadias de 1985-1990 revelaron aínda máis evidencias materiais desta estrutura.
Arqueoloxía
Estes achados permitiron que Wilhelm Dörpfeld, director do Intituto Alemán de Arqueoloxía dese entón, afirmase que alí existía unha subestrutura diferente á do Partenón orixinal, chamada Partenón I por Dörpfeld, aínda que non inmediatamente debaixo do edificio actual tal como se previra. . As observacións de Dörpfeld indicaban que os tres chanzos do primeiro Partenón estaban compostos por dous chanzos de calcaria porosa (ao igual que os cimentos) e un chanzo superior de calcaria cuberta polo chanzo máis baixo do Partenón de Pericles. Esta plataforma era máis pequena e estaba sita levemente ao norte do Partenón definitivo, indicando que fora construída para un edificio completamente distinto. Esta teoría viuse complicada pola publicación do informe final sobre as escavacións de 1885-1890, que indicaba que a subestrutura era contemporánea das murallas de Cimón, o cal implicaba unha datación posterior para o primeiro templo.
Se o Partenón orixinario foi realmente destruído en -480, levaría a preguntarse por que o lugar permaneceu en ruínas durante 33 anos. Unha explicación posible refire ao xuramento realizado polos aliados gregos antes da batalla de Platea en -479 Porén, existen disputas no que fai á súa autenticidade; tal xuramento declaraba que os santuarios que fosen destruídos polos persas non serían reconstruídos, aínda que a súa validez concluíu coa Paz de Calias en -450 O feito mundano do custo de reconstruír Atenas logo do saqueo persa é, cando menos, unha causa tan posible como a anterior. No entanto, as escavacións de Bert Hodge Hill levárono a propoñer a existencia dun segundo Partenón na época de Cimón, despois de -468. Hill afirmaba que o chanzo de calcaria que Dörpfeld consideraba o superior do Partenón I, era en realidade o chanzo inferior dos tres pertencentes ao Partenón II, cuxo estilóbata Hill calculaba que mediría 23,51 x 66,888 metros.
Unha das dificultades para datar ao proto-Partenón é que no momento do escavación de 1885, o método arqueolóxico de seriación non estaba completamente desenvolvido: a falta de coidado escavando e volvendo a encher o sitio produciu a perda de moita información valiosa. O estudo en dous volumes de Graef e Langlotz publicado en 1925-1933, buscou dar sentido aos fragmentos de cerámica achados na acrópole. Isto inspirou ao arqueólogo estadounidense William Bell Dinsmoor a intentar prover datas límite para a plataforma do templo e as cinco paredes ocultas baixo o reterraplenado da acrópole. Dinsmoor concluíu que a data posible máis tardía para o Partenón I non podía ser anterior a -495, contradicindo a datación realizada por Dörpfeld. Chegando aínda máis lonxe, Dinsmoor negou que houbese dous proto-Partenóns, e afirmou que o único templo previo ao Século de Pericles era aquel ao que Dörpfeld se refería como o Partenón II. En 1935, Dinsmoor e Dörpfeld intercambiaron puntos de vista no American Journal of Archaeology.
Accidente de Peinador
O accidente de Peinador foi o terceiro contratempo de importancia na historia da aviación comercial en Galicia. O 21 de marzo de 1994, o avión DC-9 da compañía Aviaco que cubría a liña regular dende Madrid co aeroporto de Peinador (Vigo), tomou terra uns 75 m antes do comezo da pista. Non houbo vítimas mortais.
O avión
O avión era un DC-9-32, con rexistro EC-CLE, da compañía Aviaco que operaba o voo AYC-260, a liña comercial regular dende Madrid. Fora construído en 1975 e levaba realizadas un total de 38 224 horas de voo e 41 155 aterraxes. Estaba equipado con dous motores Pratt & Whitney JT8D-9A. O nome da aeronave era Juan Ponce de León.
O accidente
O avión saíu ás 7:21 da mañá de Madrid, cun tempo de voo previsto duns 50 minutos. A aeronave chegou ás proximidades de Vigo sobre as 8:10 da mañá e o piloto, José Luis López Hernández, realizou unha primeira manobra de aproximación, que houbo de abortarse pola néboa. Na segunda manobra, ás 8:15, cunha visibilidade de 1 500 metros lonxitudinais, o avión bateu coas luces de aproximación a uns 115 m do limiar da pista, e despois colidiu co tren de aterraxe uns 50 m antes de entrar. As dúas patas da tren de aterraxe principal romperon, e coa dereita rompeu tamén o depósito de combustible dese lado, derramando o queroseno. Á altura da barra de iluminación do extremo da pista o combustible comezou a arder. O aparello esvarou pola pista mentres partía a á dereita en dous logo de colidir coas luces de aproximación. O avión detívose no lado esquerdo, a uns 600 m do limiar da pista, pasando o lume ao lado esquerdo e afectando a practicamente todo o exterior do aparello. miniatura|275px|Esquema do accidente Cando o avión entrou en pista, un vehículo que se atopaba nas proximidades da cabeceira comunicou emerxencia. Inmediatamente a torre de control activou a alarma e os servizos contraincendios chegaron á aeronave un minuto despois. O avión xa estaba sendo desaloxado, polo que os bombeiros comezaron a actuar no lado esquerdo para protexer a evacuación, que case rematara. Aos 30 segundos extinguiron o lume dese lado e comezaron a actuar na á dereita, que foi apagada un minuto despois. Cando o lume desapareceu, uns 2 minutos despois da súa chegada, algúns dos membros dos servizos antiincendios, equipados con bombonas de osíxeno e mascarillas, entraron no interior do avión para comprobar que non quedaba ninguén dentro.
Causas
Segundo o informe oficial da investigación, durante a fase final da aproximación o avión aumentou o seu réxime de descenso e situouse por debaixo da senda de planeo. As condicións no aeroporto eran de visibilidade reducida por mor de bancos de néboa e os tripulantes, aínda que viron o inicio da pista, non escoitaron os avisos do Sistema de Avisos de Proximidade ao Terreo, que lles indicaban que voaban a moi baixa altitude. O informe conclue que non percibiron estes avisos debido á súa concentración nos estímulos visuais, polo que non variaron a súa altura na aproximación impactando finamente contra o terreo previo á pista.
Vítimas
Non se produciron vítimas mortais entre os 110 pasaxeiros e as 6 persoas que conformaban a tripulación de cabina, aínda que si algúns feridos leves e graves con queimaduras e contusións. Entre a pasaxe estaba o daquela deputado socialista Ventura Pérez Mariño, o sindicalista Antonio Gutiérrez, o alcalde de Redondela Xaime Rei ou o alpinista César Pérez de Tudela. Catorce foron hospitalizados, pero só por unhas horas, sendo o máis grave deles Antonio Gutiérrez que sufriu unha lesión nun xeonllo.
Parikkala
Parikkala é un municipio de Finlandia situado na rexión de Carelia do Sur. En 2018 a súa poboación era de 4 844 habitantes. A superficie do termo municipal é de 760,71 km2, dos cales 168,45nbsp;km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 8,18 hab./km².
Limita cos concellos de Rautjärvi, Ruokolahti, Kitee e Savonlinna, estes dous últimos pertencentes ás rexións veciñas de Carelia do Norte e Savonia do Sur respectivamente.
O concello é unilingüe en finés.
O adeus dun fillo
Estreouse en galego o 12 de abril de 2009 a través da TVG.
Sinopse
No ano 1896, o Xapón está inmerso na invasión de Manchuria. O neno de dez anos Tomuhiko xúralle a seu pai, que está a piques de morrer, que de maior será coma el e servirá ó emperador. A partir dese intre, o único obxectivo do rapaz será alistarse no exército e seguir o exemplo de seu pai.
Eleccións xerais de España de 2004
O 14 de marzo de 2004, os españois maiores de idade, foron chamados ás urnas para renovar as Cortes, por novena vez dende a Transición.
Tralos atentados de Madrid do 11 de marzo, os días previos ás eleccións do domingo 14 estiveron cheos de polémica. Acusacións cruzadas entre goberno e oposicións quentaron os ánimos ata que a xente comezou a concentrarse nas rúas na xornada de reflexión. Feito que foi condenado polo goberno que acusara ó PSOE de organizar manifestacións fronte as sedes do PP. Pola outra banda tanto PSOE como o resto de grupos da oposición acusaran ó goberno de non comunicar toda a información posible e adxudica-la autoría dos atentados de Atocha a ETA, cando logo Al Qaeda se os atribuíu.
As eleccións en cifras
miniatura|dereita|375px|Mapa de España cos partidos maioritarios en cada provincia nas eleccións xerais do 2004. O 14 de marzo estaban inscritos no censo electoral 34 571 831 persoas, das cales un 75,66% votou, e un 24,34% abstívose.
Outras cifras:
350px|dereita|miniatura|Histórico de número de escanos de PSOE, PP, IU e UCD na democracia (1977-2004).
Candidatos
As eleccións do 14-M tiñan como principal aliciente a concorrencia dos dous novos líderes políticos do PP e do PSOE.
Outros líderes
Campaña electoral e sondaxes
As eleccións do 14-M víanse como unha proba da sociedade ao Partido Popular, que tivera que enfrontarse ao petroleiro Prestige (cunha actuación moi cuestionada), e á involucración de España na guerra de Iraq (feito que contaba coa repulsa da sociedade). Aínda por estes feitos, unha semana antes dos atentados do 11-M o PP tiña unha ampla vantaxe sobre o PSOE, aínda que o PP non volvería a acadar a maioría absoluta do 2000.
Unha semana antes das eleccións, debido á lei electoral que o prohibe, deixáronse de publicar sondaxes electorais; nese momento, cunha elevada porcentaxe de enquisados que se declaraban "indecisos", algúns falaban de empate técnico.
A campaña estivo moi marcada polo pacto do goberno tripartito en Cataluña, e pola reunión de Josep-Lluís Carod-Rovira e dirixentes da ETA. José Luis Rodríguez Zapatero prometeu non formar goberno a menos que o seu partido fose o máis votado. Mariano Rajoy pediu unha maioría cómoda para non ter que depender de pactos.
Enquisas
Ipsos-Eco Consulting (TVE), Sigma Dos (Antena 3), Instituto Opina (SER) (7 marzo 2004), Demoscopia (Telecinco)
11 de marzo: atentados de Madrid
O 11 de marzo, tres días antes das eleccións, tivo lugar o maior atentado terrorista na historia recente de España e de Europa: os atentados de Madrid. Como consecuencia a estes feitos os partidos políticos suspenderon as súas campañas electorais.
A sombra dos atentados tivo moita influencia para que moitos partidos adquirisen votos, que até aquel momento eran indecisos. Nas sedes do PP, a noite antes da apertura dos colexios electorais, sucedéronse concentracións en contra da política informativa do Ministerio do Interior sobre a autoría dos atentados, nos que o ministerio apuntaba como principal sospeitosa á ETA, existindo outra liña de investigación aberta cara ao terrorismo islámico.
Resultados das eleccións
As sondaxes realizadas a pe de urna, a votantes que xa depositaran o seu voto, daban diferenzas significativas cos publicados na semana anterior. A maioría das sondaxes a pe de urna, daban como vencedor das eleccións ao Partido Socialista cunha lixeira vantaxe.
O reconto de votos deu ao PSOE un 42,63% dos votos, superando ao PP que obtivo un 37,64%. O PSOE converteuse no partido maioritario do Congreso, aínda que a 12 escanos da maioría absoluta. O PP, pola súa parte, seguiu sendo a forza maioritaria do Senado, aínda que perdeu a maioría do 2000. Izquierda Unida foi a terceira forza máis votada, pero conseguiu menos escanos que Convergència i Unió, PNV e ERC, conseguiron os ascensos que lle prognosticaban as sondaxes.
Centos de militantes convocáronse na rúa Ferraz de Madrid. Zapatero honrou a memoria dos falecidos nos atentados do 11-M, e ante un público maioritariamente mozo, comprometeuse con eles pronunciando as palabras "No os fallaré". Mariano Rajoy felicitou a Zapatero pola súa vitoria, e afirmou que o PP despedíase do poder "con la tranquilidad del trabajo bien hecho" e "con las cuentas claras".
Senado
O PP conseguiu unha maioría relativa no Senado, aínda que preto da maioría absoluta. Con todo, perdeu 25 senadores e o PSOE gañou 28. Os resultados foron.
Resultados de todos os partidos
Total do Estado, con 99,99% dos votos escrutados ás 3:42 do 15 de marzo de 2004.
Kosmos 97
Kosmos 97 (Космос 97 en ruso), tamén denominado DS-U2-M Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de novembro de 1965 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Características
Kosmos 97 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U2-M. Estaba adicado a facer probas para o desenvolvemento de reloxos atómicos perfeccionados. Foi inxectado nunha órbita inicial de 2100 km de apoxeo e 220 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 108,9 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de abril de 1967.
Manuel Abeledo
Manuel Abeledo López, nado en Goiás (Lalín) o 5 de abril de 1945 e finado na Coruña o 19 de marzo de 2016, foi un político galego de tendencia conservadora.
Traxectoria
Militante do Partido Popular, foi concelleiro en Lalín, Presidente da Deputación de Pontevedra e Vicepresidente provincial do partido en Pontevedra.
Vida persoal
Casou con Carmen Pérez Díaz e foi pai de Carmen, Marta e Manuel Abeledo Pérez.
Dextans
miniatura|280px|Debuxo dun dextans coa cabeza de Roma no [[anverso e a Vitoria conducindo a cuadriga no reverso. Fonte: Museo Kircheriano (1839) ]] O dextans ou decunx foi unha moeda da Antiga Roma fundida en bronce que se usou esporadicamente no século III a. de C., en tempos da República, co valor de 10 uncias.
Historia e caracterización
O seu valor de 10 uncias ou 10/12 do ás libral (e peso equivalente en relación á libra: uns 272,8 gramos actuais), non se adapta ao padrón do resto dos divisores do ás (sextans, quadrans, triens...), baseado no sistema doudecimal, polo que se considera que o dextans non formaba parte realmente do sistema monetario Romano, senón que a súa emisión foi conxuntural, na zona central da Península Itálica, a finais do século III a. de C., entre os anos 211 e 208 a. de C.
miniatura|280px|Deseño dun dextans coa variante de [[Xúpiter (deus)|Xúpiter conducindo a cuadriga no reverso. Fonte: Riccio (1846) .]] A súa marca de valor é composta: por unha banda, o dextans amosa a letra S característica do semis ou medio ás, ou o que é o mesmo: 6 uncias, e a isto engádenselle catro puntos grosos que equivalen cada un a unha uncia, co que xa se completan as dez uncias do seu valor.
A tipoloxía máis común do dextans é a do busto de Ceres no anverso ollando á dereita, en tanto que no reverso se representa a deusa Vitoria dirixindo unha cuadriga, xunto coa lenda ROMA no exergo. En ocasións, a cuadriga é conducioda por algunha outra divindade romana.
Dubrovnik
Dubrovnik (en croata pronunciado, Ragusa en italiano) é unha cidade costeira da Croacia localizada no extremo sur da Dalmacia, bañada polo Mar Adriático. É un dos balnearios máis importantes do país, tamén é importante como porto e famosas as súas murallas perfectamente conservadas a través do tempo e das guerras e é a capital do condado de Dubrovnik-Neretva. Cunha poboación de 43.770 habitantes (censo de 2001), a maior parte dos seus habitantes é de orixe croata (88,39 %). Pola súa beleza natural e polo que representa para a historia, Dubrovnik é coñecida como "a perla do Adriático".
A cidade é considerada patrimonio da humanidade pola UNESCO. O seu patrón é Brais de Sebaste.
Na cultura popular
Dubrovnik é o escenario para representar a cidade ficticia de King's Landing e as localizacións da personaxe de Daenerys Targaryen na serie de televisión da HBO Game of Thrones. As localizacións empregadas na rodaxe inclúen a rúa St. Dominic, a illa de Lokrum, os palacios de Knežev dvor e Sponza, Lovrijenac (Forte de St. Lourenzo), o Forte Bokar e a torre Minčeta.
Colombo (serie de televisión)
Colombo (en Columbo) é unha serie de televisión estadounidense creada polos guionistas e produtores Richard Levinson e William Link. Titulada orixinalmente Columbo, en Estados Unidos emitiuse en sete temporadas entre 1971 e 1978, e como telefilmes entre 1989 e 2003. En Galicia emítese dobrada en lingua galega pola TVG. Na serie Peter Falk interpreta o papel do tenente Colombo, un detective de homicidios do Departamento de Policía dos Ánxeles.
A serie está estruturada en capítulos independentes nos que a trama se resolve no mesmo capítulo. O tenente Colombo é un insistente policía da brigada criminal dos Ánxeles, caracterizado cunha vella gabardina, o cigarro permanentemente nos beizos ou nas mans, que guía un coche europeo (Peugeot 403) cheo de aboladuras, afeccionado a comer chili con carne. Ás veces aparece acompañado do seu can (un basset hound) e está casado cunha muller á que habitualmente cita nas súas conversas pero á que nunca chega a verse en pantalla.
Ao contrario que nas series policiais nas que a tarefa do detective é descubrir o autor dun crime, o desenvolvemento de cada episodio de Colombo segue o camiño contrario. O punto de partida é un crime do que os espectadores adoitan coñecer o autor, a continuación o enxeño, a persistencia e minuciosidade na investigación de Colombo levan a tecer unha rede que atrapa ao asasino no clímax final.
Colombo componse de 69 entregas, das cales Steven Spielberg dirixiu a primeira da primeira tempada Asasinato polo libro (Murder by the Book), Steven Bochco escribiu o guión deste episodio emitido na NBC o 15 de setembro de 1971.
Estrelas invitadas
miniatura|dereita|[[Robert Culp, outubro de 2005; interpretou tres veces o papel de asasino en Colombo.]] miniatura|dereita|[[Leonard Nimoy, Mr. Spock na serie Star Trek asinando autógrafos nunha convención da serie; aparece no episodio A Stitch in Crime de Colombo.]] miniatura|dereita|[[William Shatner fixo de asasino en dúas ocasións: en Fade in to Murder, 1976 e en Butterfly in Shades of Grey, 1994.]] miniatura|dereita|[[Ray Milland, 1950. Episodios: Death Lends a Hand, 1971 e The Greenhouse Jungle, 1972.]] miniatura|dereita|[[Donald Pleasence interpreta o asasino enólogo de Any Old Port in a Storm.]] miniatura|dereita|[[Roddy McDowall nos Premios Oscar de 1988; episodio Short Fuse, 1972.]] miniatura|dereita|[[Martin Landau (esquerda) con Patrick Swayze; interpreta a Dexter e Norman Paris en Double Shock, 1973.]] Numerosos actores famosos encarnaron o asasino:
Dobraxe ao galego
Na versión galega Tacho González pon voz ao tenente Colombo. En Peso morto Miguel Varela dobra a Eddie Albert. Alfonso Valiño é a voz de Leslie Nielsen.
Equinoccio
miniatura|dereita|300px|Vista imaxinaria do círculo da eclíptica e do ecuador celeste na esfera celeste, mostrando os puntos de Aries Υ e de Libra Ω (os puntos equinocciais), xunto cos puntos solsticiais.
Os equinoccios son os dous puntos de intersección do plano da eclíptica co plano ecuatorial da esfera celeste, isto prodúcese dúas veces ao ano, nos chamados primeiros Puntos de Aries e Libra.
Tamén se pode definir como as dúas datas do ano nas que a órbita da Terra arredor do Sol (a eclíptica) atravesa o plano orbital da Terra en relación ao fondo de estrelas, ou ecuador celeste, e polo tanto, o Sol está á mesma distancia do Polo norte e sur terrestres.
Características
Ese día tódolos puntos da terra reciben o mesmo número de horas luz do Sol (día) e sombra (noite). O equinoccio marca a variación máis rápida de horas de Sol no ano, cuns 3 mi de aumento a latitudes como a correspondente a Galicia.
Porto de Cereixo, Cereixo, Vimianzo
Porto de Cereixo é un lugar da parroquia de Cereixo no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 56 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 33 homes e 23 mulleres.
Equinoccio
Características
Ocorre dúas veces ó ano, unha no contorno do 21 de marzo (equinoccio de primavera) e outra no contorno do 21 de setembro (equinoccio de outono).
Debido á precesión dos equinoccios os Puntos Aries e Libra retroceden 50,25" ó ano, polo que na actualidade o equinoccio de outono deixou de estar na constelación Libra e atópase na súa veciña Virgo e o punto Aries non se acha na constelación Aries (como cando foi calculado por primeira vez, hai polo menos un par de miles de anos) senón na súa veciña Pisces. Os puntos de Aries e Libra están en total oposición.
No 2004, o equinoccio de primavera produciuse ás 6:49 (hora oficial en España) segundo o Observatorio Astronómico Nacional, dando comezo á primavera (no hemisferio norte, que durará 92 días, 18 h e 8 min, ata o 21 de xuño, no que o solsticio de verán dará paso a esta estación. Neses mesmos momentos, no hemisferio sur comeza o outono e o inverno, respectivamente.
miniatura|dereita|300px|Equinoccio nas latitudes polares (90º norte ou sur), de non ser pola refracción atmosférica, o Sol estaría no horizonte as 24 horas, nun [[orto ou ocaso permanentes.]]
1 − 2 + 3 − 4 + ...
miniatura|275px|As primeiras 15.000 sumas parciais de 0 + 1 − 2 + 3 − 4 + ... O gráfico está creado cos enteiros positivos á dereita e os enteiros negativos á esquerda.
En matemáticas, a expresión 1 − 2 + 3 − 4 + ... denota a serie de números reais cuxas sumas parciais son para cada enteiro positivo m. Trátase dunha serie diverxente, no senso de que a sucesión das súas sumas parciais non ten límite finito. Malia isto, a mediados do século XVIII, Leonhard Euler propuxo a relación seguinte cualificándoa de paradoxal:
recoñecendo por outra banda que para que teña sentido é preciso estender o concepto de suma. Até o comezo da década de 1890, Ernesto Cesàro e Émile Borel, entre outros, crearon novos métodos para atopar sumas xeneralizadas de series que permiten sumar algunhas series diverxentes, incluíndo novas interpretacións dos intentos realizados por Leonhard Euler. Moitos destes métodos asignan a 1 − 2 + 3 − 4 + ... un valor de ¼. O método de Cesàro (C,1), un dos máis coñecidos, é dos poucos que non suma esta serie. Pola contra, o de Abel si que ofrece como resultado ¼, aínda que o propio Niels Henrik Abel consideraba as series diverxentes «un invento do diaño» porque «un pode obter a conclusión que desexe se as utiliza».
Ademais, 1 − 2 + 3 − 4 + ... é o produto de Cauchy da serie de Grandi (1 − 1 + 1 − 1 + ...) por si mesma, o que necesariamente vincula os intentos de obter a suma dunha cos da outra.
Xa na linguaxe da análise matemática moderna, a prolongación analítica da serie a todo o plano complexo \mathbb C, coñecida como función eta de Dirichlet, verifica.
Robert Adamson
Robert Adamson, nado en Kingsbarns, en Fife en 1852 e finado en Manchester en 1902, foi un filósofo escocés.
Traxectoria
En 1855 morreu seu pai e xa aos 14 anos entra na Universidade de Edimburgo. En 1871 establece a súa residencia en Heidelberg, onde estuda a filosofía alemá, retorna a Edimburgo como asistente de Henry Calderwood e posteriormente de Campbell Fraser. En 1874 entra como colaborador na Encyclopaedia Britannica, e en 1876 é elixido catedrático de lóxica e filosofía no Owens College de Manchester. En 1893 exerce na Universidade de Aberdeen. En 1895 gaña a cátedra de lóxica na Universidade de Glasgow, onde exercera ata a súa morte.
Os seus escritos consistiron en artigos curtos, moitos deles aparecidos na Encyclopedia; tamén elaborou un volume sobre Kant e outro sobre Fichte.
Obra
En vida oublicáronse as seguintes obras:
1 − 2 + 3 − 4 + ...
Diverxencia
Outro xeito de probar este feito consiste en atopar a expresión explícita das sumas parciais (S_m)_m:
Robert Adamson
Obra
Postumamente, publicáronse os seguintes títulos, que eran as súas leccións máis importantes cunha breve introdución biográfica
1 − 2 + 3 − 4 + ...
Diverxencia
Esta sucesión salienta por conter todos os números enteiros unha única vez (definindo a suma parcial baleira S_0:=0) e polo tanto estabelece a numerabilidade de \mathbb{Z}. Ademais, claramente non ten como límite ningún número real (para cada, pódese atopar un a partir do cal as seguintes sumas parciais (S_m)_{m>N} caen fóra do intervalo [x-1,x+1]). Así, chegouse de novo a que 1 − 2 + 3 − 4 + ... diverxe.
Relacións heurísticas de suma
As explicacións máis sinxelas que relacionan a 1 − 2 + 3 − 4 + ... co valor son extensións de resultados relacionados coa serie de Grandi (1 − 1 + 1 − 1 + ...), que tampouco é converxente. En calquera caso, para sumar unha serie diverxente é preciso xeneralizar a noción de suma dalgún xeito.
Estabilidade e linearidade
Un método de suma M dise linear e estable se e só se para calquera par de sucesións de números reais  e para todo :
Supóñase que o método M permite sumar a serie de Grandi, é dicir, que existe un tal que. Entón: Tendo isto en conta, se ademais para algún ,
En conclusión, todo método de suma linear e estable ofrece como únicos posibles resultados finitos: Iso si, nada garantiza que ningunha destas series sexa sumable para tal método (pénsese, por exemplo, na suma ordinaria).
Reordenación de sumandos
miniatura|Sumando 4 copias de 1 − 2 + 3 − 4 + ..., empregando unicamente desprazamentos e sumando termo a termo obtense [[1.]] De xeito equivalente, pódense reordenar as ecuacións para obter (s + s) + (s + s) = h + h = 1, o cal novamente implica que s = ; esta é a forma que se amosa no esquema da dereita e na expresión a continuación:
s = 1 - 2 + 3 - 4 + 5 - 6 +. .. ..   s =   + 1 - 2 + 3 - 4 + 5 -. .. ..   s =   + 1 - 2 + 3 - 4 + 5 -. .. ...   s =       + 1 - 2 + 3 - 4 +. .. .. ..
4 s = 1 + 0 + 0 + 0 + 0 + 0 +. ..
Se ben a serie 1 − 2 + 3 − 4 + ... non ten unha suma no senso usual, a ecuación s = 1 − 2 + 3 − 4 + ... = pode ser interpretada como a solución máis natural no caso que se tivese que definir. Unha definición xeneralizada de "suma" dunha serie diverxente é chamada método de sumatorio; existen diferentes tipos de métodos algúns dos cales son explicados nas seccións seguintes, os cales se caracterizan polas propiedades que comparten coa suma convencional.
As manipulacións amosadas previamente demostran que: dado un método de suma que é lineal e estable, se suma á serie 1 − 2 + 3 − 4 + ... entón a suma debe ser, e este método tamén permite sumar a serie de Grandi 1 − 1 + 1 − 1 + ... obtendo o valor.
Malia que o punto de vista explicado no parágrafo anterior limita os valores que poden coller as sumas xeneralizadas de 1 − 2 + 3 − 4 + ..., o mesmo non indica cales son os métodos que permitirán sumar ou non a serie. En efecto, algúns métodos de suma lineais e estables, como a suma ordinaria, non suman a serie 1 − 2 + 3 − 4 + ... En troques, se se expresa a serie nunha forma alternativa como un produto, entón é posible determinar cales son os métodos que permiten obter. Ademais, como
tal método tamén pode sumar a serie de Grandi como 1 − 1 + 1 − 1 + ... =.
Produto de Cauchy
Xa en 1891, Ernesto Cesàro coidaba que as series diverxentes serían incorporadas no futuro ó cálculo matemático dunha maneira rigorosa:
Para Cesàro, esta ecuación era o resultado de aplicar un teorema que el publicara durante o ano previo, sendo identificado como o primeiro teorema ó longo da historia das series diverxentes sumables. Os detalles do seu método de suma explícanse nas seccións subseguintes; a idea central é que 1 − 2 + 3 − 4 + ... é o produto de Cauchy de 1 − 1 + 1 − 1 + ... con 1 − 1 + 1 − 1 + ...
miniatura|esquerda|1 − 2 + 3 − 4 + ... expresada como o produto de Cauchy entre dúas series 1 − 1 + 1 − 1 + ... O produto de Cauchy de dúas series infindas defínese aínda que ámbalas dúas sexan diverxentes. No caso Σan = Σbn = Σ(−1)n, os termos do produto de Cauchy obtéñense mediante a suma das sumas finitas das diagonais:
Polo tanto a serie produto é:
Polo tanto os métodos de suma que "respectan" o produto de Cauchy de dúas series e suman 1 − 1 + 1 − 1 + ... =, tamén suman 1 − 2 + 3 − 4 + ... =. E en concordancia cos resultados da sección previa isto implica unha equivalencia entre a sumabilidade de 1 − 1 + 1 − 1 + ... e 1 − 2 + 3 − 4 + ..., por métodos que son lineais, estables e que respectan o produto de Cauchy.
O teorema de Cesàro é un exemplo sutil disto. A serie 1 − 1 + 1 − 1 + ... é sumable Cesàro no sentido máis feble, chamado sumable (C, 1), mentres que 1 − 2 + 3 − 4 + · · · require o uso dunha forma máis forte do teorema de Cesàro, sendo sumable (C, 2). Xa que logo todas as formas do teorema de Cesàro son lineais e estables, as sumas resultan nos valores indicados previamente.
Cesàro e Hölder
miniatura|Expresión da suma (H, 2) de Para calcular a suma de Cesàro (C, 1) de 1 − 2 + 3 − 4 + ..., no caso que existise, débese calcular a media aritmética das sumas parciais dos termos da serie. As sumas parciais son: e as medias aritméticas destas sumas parciais que son:
Xa que esta sucesión non converxe, conclúese que 1 − 2 + 3 − 4 + ... non é sumable segundo o método de Cesàro.
Existen dúas xeneralizacións do método de suma de Cesàro: a máis sinxela conceptualmente é a sucesión dos métodos (H, n) por números naturais n. A suma (H, 1) é o sumatorio de Cesàro, e os métodos de maior orde repiten o cálculo das medias. Na expresión anterior, as medias pares converxen en, mentres que as medias impares son igual a cero, polo tanto a media das medias converxe no valor medio de 0 e , ou sexa. Polo tanto 1 − 2 + 3 − 4 + ... é sumable (H, 2) e dá.
A "H" emprégase na honra de Otto Hölder, que foi o primeiro en demostrar en 1882 o que hoxe os matemáticos coidan que é a conexión entre o sumatorio de Abel e o sumatorio (H, n); o seu primeiro exemplo foi 1 − 2 + 3 − 4 + ... O feito de que sexa a suma (H, 2) de 1 − 2 + 3 − 4 + ... garante que tamén é a suma de Abel; feito que se demostra na seguinte sección.
Outra xeneralización coñecida da suma ordinaria segundo Cesàro (C,1) son os métodos métodos (C, n), que equivalen aos (H, n) de Hölder, malia que teñen diferentes fundamentos históricos. En 1887, Cesàro estivo moi preto de desenvolver a definición do sumatorio(C, n), pero só deu uns poucos exemplos, incluíndo 1 − 2 + 3 − 4 + ..., que sumou obtendo o valor por un método que podería ser interpretado como (C, n) mais que non foi xustificado como tal daquela. En 1890, Cesàro definiu formalmente os métodos (C, n) co obxectivo de estabelecer a demostración do seu teorema, o cal di que o produto de Cauchy dunha serie sumable (C, n) e unha serie sumable (C, m) é unha serie sumable (C, m + n + 1).
Sumatorio de Abel
miniatura|esquerda|120px|Algúns parciais de 1−2x+3x2+...; 1/(1 + x)2; e límites en 1. Nun traballo que Leonhard Euler escribiu contra o ano 1749, admite que a serie diverxe, pero de tódolos xeitos fai todo o posible por sumala:
En diferentes oportunidades Euler propuxo unha xeneralización da palabra "suma". As súas ideas sobre o caso 1 − 2 + 3 − 4 + ..., son semellantes ó que hoxe se coñece como sumatorio de Abel:
Existen diferentes xeitos de comprobar que, cando menos para valores absolutos |x| < 1, Euler non está errado en afirmar que: Por exemplo, se se calcula o desenvolvemento en serie de Taylor do lado dereito da igualdade, ou se aplica o formalismo da división polinominal. Comezando dende o lado esquerdo, pódese seguir a heurística xeral indicada previamente e probar de multiplicar por (1+x) dúas veces ou elevar ó cadrado a serie xeométrica 1 − x + x2 − ... Semella que Euler suxire calcular a derivada desta última serie termo a termo.
Dende o punto de vista moderno, a serie 1 − 2x + 3x2 − 4x3 + ... non define unha función en x = 1, polo tanto este valor non pode ser substituído na expresión resultante. Por mor do feito de que a función está definida para todo |x| < 1, é posible calcular o límite cando x tende a 1, e esta é precisamente a definición da suma de Abel:
Euler e Borel
dereita|miniatura|Sumatorio de Euler en − Euler tamén aplicou ás series outra técnica da súa invención: a transformada de Euler. Para calcular a transformada de Euler comézase pola sucesión de termos positivos que forman a serie alternada: Neste caso 1, 2, 3, 4, ... Ó primeiro elemento desta sucesión chámaselle a0.
Logo obtense a sucesión das diferenzas anteriores de 1, 2, 3, 4, ...; que é 1, 1, 1, 1, ... Ó primeiro elemento desta sucesión chámaselle Δa0. A transformada de Euler depende tamén das diferenzas das diferenzas, e iteracións de maior orde, pero todas as diferenzas subseguintes de 1, 1, 1, 1, ... son 0. A transformada de Euler de 1 − 2 + 3 − 4 + ... defínese como: Empregando terminoloxía moderna, dise que 1 − 2 + 3 − 4 + ... é Euler sumable, e dá.
A suma de Euler implica tamén outro tipo de suma. Representando 1 − 2 + 3 − 4 + ... como: obtense a serie totalmente converxente asociada: A suma de Borel de 1 − 2 + 3 − 4 + ... polo tanto é:
Separación de escalas
Saichev e Woyczyński chegan a 1 − 2 + 3 − 4 + · · · = 1⁄4 empregando só dous principios físicos: relaxación infinitesimal e separación de escalas. En realidade, estes principios permítenlles definir unha familia ampla de "métodos de sumatorio-φ", onde todos eles suman a serie ó valor 1⁄4:
Este resultado xeneraliza o sumatorio de Abel, o que corresponde ó caso φ(x) = exp(−x). O formalismo xeral pode ser demostrado apareando os termos da serie sobre m e convertendo a expresión nunha integral de Riemann. Para este último paso, a demostración correspondente para 1 − 1 + 1 − 1 + · · · emprega o teorema do valor medio, pero aquí requírese da poderosa forma de Lagrange do teorema de Taylor.