cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teorema do resto
Cálculo de valores dun polinomio
O teorema do resto adóitase empregar para avaliar f(r) calculando o resto R. Malia que a división longa de polinomios é máis difícil que avaliar a función, a división sintética é computacionalmente máis doada. A aplicación da división sintética, neste caso usando a regra de Ruffini, e o teorema do resto para avaliar un polinomio é equivalente á aplicación do algoritmo de Horner.
É salientábel que o algoritmo de Horner só precisa n sumas e n produtos cando o grao do polinomio é n, sendo este o número mínimo de operacións de cada tipo que se precisa para avaliar un polinomio. Deste xeito, en canto ao número de operacións, o algoritmo de Horner, e polo tanto o algoritmo equivalente de usar a regra de Ruffini e o teorema do resto, é óptimo. As minimalidades de cada unha das operacións foi demostrada por separado: o número de sumas foi probado por Alexander Ostrowski en 1954, e o número de produtos por Victor Pan en 1966.
Little Mix
En 2011, Little Mix foi formado con motivo do The X Factor, dado que os seus catro membros foron rexeitados como solistas. Orixinalmente, o grupo era chamado Rhythmix, pero xa había unha institución de caridade co mesmo nome, polo tanto foi mudado a Little Mix. Durante o programa, o cuarteto foi orientado pola xuíza Tulisa Contostavlos e cantaron diversos temas, como "ET", de Katy Perry e "Don't Stop the Music", de Rihanna. Ao final, elas conseguiron superar a Marcus Collins e gañaron o programa, polo que Little Mix converteuse no primeiro grupo que gañaron The X Factor, dado que outros grupos como One Direction e JLS non o conseguiron. Despois diso, lanzaron "Cannonball", como o seu primeiro sinxelo, un cover de Damien Rice e alcanzaron o número un nas principais listas do Reino Unido e Irlanda.
Non foi ata xullo de 2011 que Little Mix lanzou "Wings", o primeiro sinxelo propio. Rapidamente, a canción estreou no número un das listas do Reino Unido e Irlanda, dando o cuarteto de seu segundo número un en ambos territorios. Ademais, despois ascendido en Australia, con actuacións de "Wings" en The X Factor e Sunrise, gañou recoñecemento en Australia. Con iso, a canción alcanzou o terceiro posto no Australian Singles Chart e recibiu disco dobre de platino por vender máis de 140 000 exemplares alí.
Os dous singles posteriores, "DNA" e "Change Your Life", non lles deu máis recoñecemento internacional, pero si dous top 15 nas listas británicas e irlandésas. O disco a o que pertencen estes, ADN, foi ben recibido en Australia, Irlanda, Nova Zelandia e o Reino Unido. Tamén recibiu un disco de ouro polo ARIA e bo IRMA vendas. Ata a data, Little Mix non recibiu ningún premio ou recoñecemento especial.
Biffy Clyro
Biffy Clyro é unha banda escocesa procedente de Kilmarnock, composta por Simon Neil (voz e guitarra), James Johnston (baixo e voces) e Ben Johnston (batería e voces). O son da banda caracterízade por unha pesada, aínda que melódica, mestura de guitarras, baixo e batería, cos tres membros do grupo contribuíndo coas voces. Son coñecidos por complexos e interlazados riffs de guitarra, secuencias de acordes e melodías que adoitan cambiar ao longo das cancións.
Formación e primeiros anos
Biffy Clyro formouse en 1995 polo guitarrista de 15 anos Simon Neil, que recrutou a Ben Johnston e a alguén coñecido coma Barry para a batería e o baixo respectivamente. Fixéronse chamar Screwfish, e Barry foi substituído ao pouco tempo por James Johnston, o irmán xemelgo de Ben. Os tres pasaron os seguintes dous anos ensaiando, compoñendo e versionando cancións. En 1997 o trío trasladouse a Glasgow, onde Neil asistíu á University Of Glasgow e os irmáns Johnston ao Stow College.
Despois de facer varios concertos pola zona de Glasgow e de que o público reaccionase con entusiasmo, a banda foi vista por Dee Bahl, que se convertería no seu manager. Bahl ofreceulles a oportunidade de editar un sinxelo polo selo de Aereogramme Babi Yaga. "Iname" lanzouse o 28 de xuño de 1999, e Jim Gellatly deulle a súa aparición na radio na emisora Northsound Radio. Esta primeira edición permitíulle á banda ser elixida polo selo Electric Honey do Stow College para editar un disco. O EP thekidswhopoptodaywillrocktomorrow saíu o 13 de xuño do ano 2000, e despois de escoitalo, o DJ da BBC Radio Scotland Vic Galloway deulle acollida á banda no seu programa. Poucos días antes do lanzamento do EP, a banda foi vista no escenario Unsigned Bands (podería traducirse como o escenario das bandas sen selo) do festival T in the Park por un representante da discográfica Beggars Banquet. Pouco despois Biffy Clyro acabaría asinando co selo.
Beggars Banquet
miniatura|295x295px|[[Simon Neil en 2013]] O 9 de abril do 2001 lanzaron a canción "27" como sinxelo. O 1 de outubro un tema de thekidswho... foi regravada e editada, "Justboy". Este feito repetírono o 4 de febreiro do 2002 coa canción "57". O 11 de marzo apareceu o álbum de estrea da banda, Blackened Sky, con críticas positivas. Nesa época Biffy Clyro comezou a realizar extensas xiras, facendo tamén de abreconcertos de Weezer o 20 de marzo en Glasgow. O 15 de xullo, o cuarto sinxelo do álbum, "Joy.Discovery.Invention", foi editado como dobro cara-A, xunto coa nova canción "Toys, Toys, Toys, Choke, Toys, Toys, Toys", que posteriormente apareceu en The Vertigo of Bliss.
No ano 2003 a banda entrou no estudio Linford Manor para comezar a gravar a continuación de Blackened Sky. O 24 de marzo editaron un novo sinxelo, "The Ideal Height", seguido por "Questions and Answers" o 26 de maio. O segundo álbum da banda, The Vertigo of Bliss, lanzouse o 16 de xuño con críticas moi positivas, centradas no estilo máis experimental do traballo en comparación con Blackened Sky, así como na inclusión de seccións de corda.
Puzzle e chegada do éxito
No ano 2006 Biffy Clyro deixou Beggars Banquet e asinou un contrato con 14th Floor, unha pequena filial de Warner Bros. No mes de setembro a banda viaxou ao Canadá para gravar o seu cuarto álbum en The Warehouse Studio en Vancouver, e The Farm Studio en Gibsons. Destas sesións editouse o tema "Semi-Mental" como descarga dixital o 25 de decembro. A canción "Saturday Superhouse" apareceu o 5 de marzo do 2007, acadando o posto 13 na lista británica de sinxelos, sendo ata a data o maior posto da banda.
Puzzle editouse en xuño sendo aclamado pola crítica. O álbum chegou ao número 2 da lista británica de álbums na súa primeira semana e foi elixido o mellor álbum do 2007 polas revistas Kerrang! e Rock Sound. O disco está certificado ouro no Reino Unido ao ter vendidas unhas 220.000 copias e no mes de febreiro do 2009 vendera 300.000 copias en todo o mundo.
Actuacións como abreconcertos de Muse, The Who, Red Hot Chili Peppers e The Rolling Stones foron moi importantes para ampliar a base de seareiros de Biffy Clyro. A banda tocou tamén nos festivais Download 2007, Glastonbury 2007, Reading and Leeds Festival e T in the Park. O 25 de agosto anunciouse que "Machines" sería o seguinte sinxelo do álbum, e foi editado o 8 de outubro. A banda foi abreconcertos de Linkin Park durante a súa europea en xaneiro do 2008. Tamén xirou con Queens of the Stone Age por Europa e Norteamérica na promoción do álbum Era Vulgaris.
Only Revolutions
A banda traballou novamente co produtor Garth Richardson, desta vez nos estudios Ocean Way dos Ánxeles, comezando as gravacións a principios de maio do 2009. O primeiro sinxelo do novo álbum, "That Golden Rule", editouse o 23 de agosto e acadou o número 10 da lista británica de sinxelos. "The Captain" apareceu o 26 de outubro e confirmouse que a banda sería abreconcertos de Muse en 14 datas da súa xira europea. Finalmente Only Revolutions editouse o día 9 de novembro.
Sindicato de Profesiones Varias de Meirás
O Sindicato de Profesiones Varias de Meirás é un sindicato fundado no ano 1932 na parroquia sadense de Meirás a partir da Asociación Agraria de Meirás, artellada un ano antes.
Directiva
No 1932 a súa directiva estaba formada por Emilio Corral Sánchez (Presidente), José María Fernández González (Vicepresidente), Manuel Martín Regueiro Sánchez (Secretario), José Chas Muñiz (Vicesecretario), Antonio Carballeira Muñiz (Tesoureiro-Contador), José Babío Portela (Vocal 1º) e Manuel Pardo Babío (Vocal 2º). En torno ao 1933, o seu Presidente era Manuel Prego Chas.
Actuación sindical e cultural
Estará vinculado á CNT, e formará parte da Federación Comarcal de Sindicatos de Betanzos (1931-1936) e da Federación Comarcal de Sindicatos de Sada (1936).
No 1933, vencellado ao Sindicato, nacerá o Centro de Estudios Sociales Generación Consciente, coa intención de crear unha biblioteca, organizar conferencias e dotar á parroquia de escolas libres.
A partir do ano 1933, especialmente conflitivo en Galicia, protagonizará un soado conflito co párroco de Meirás, Benigno Mayo Novo, e o propietario dunha leira de Meirás, José Gayoso Barral, que subira drasticamente a renda que cobraba ás dúas familias que a traballaban. Coa colaboración do Sindicato de Oficios Varios de Sada, a Federación Comarcal de San Pedro de Nós, a Federación Comarcal de Betanzos e a CNT tomaríase a leira pola forza en varias ocasións, indo tamén en manifestación a Betanzos. As intervencións, durante o Bienio Radical-Cedista, dos gardas de asalto ocasionarían violentos altercados, con numerosas detencións que lle darían ao conflito dimensións estatais. Finalmente, o párroco sería expulsado da parroquia polos veciños e a casa reitoral socializada.
Guerra Civil
O Sindicato de Profesiones Varias de Meirás foi disolto coa sublevación militar do 1936, e dous dos seus membros, Antonio Carballeira Muñiz e Manuel Prego Chas, asasinados.
O Rempenín, Riobó, Cabana de Bergantiños
O Rempenín é un lugar da parroquia de Riobó no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 19 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 10 homes e 9 mulleres.
Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
Santa Cruz do Valadouro é unha parroquia do concello do Valadouro na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 264 habitantes, deles 133 eran homes e 131 eran mulleres.
Héctor Font
Héctor Font Romero, nado en Vila-real (Castelló) o 15 de xuño de 1984, é un futbolista español que actualmente xoga como centrocampista.
Traxectoria
Comezou a súa carreira no Villarreal CF (2002–2006), facendo o seu debut na Primeira División, con tan só dezaoito anos, o 15 de xuño de 2003 (RCD Español 2 - Villarreal CF 2). Esa tempada participou en dous encontros co primeiro equipo. A tempada seguinte, a 2003–04, é cedido ao Ciudad de Murcia da Segunda División, co que realiza unha gran tempada, xogando 38 partidos e marcando dous goles. Ao finalizar a súa experiencia no equipo murciano, regresa a Villarreal.
Para a tempada 2009–10 fichou polo Real Valladolid, sendo unha tempada negativa tanto para o club, que descende a Segunda, como para el, que tan só disputa 10 partidos co club de Valladolid. A tempada 2010–11 a disputa no Xerez CD, realizando unha aceptable campaña, disputando un total de 29 partidos e marcando un gol. No mercado estival da tempada 2011-12 fichou polo Recreativo de Huelva, da Segunda División, club no que tan só disputou dous partidos por desavinzas co seu adestrador. Debido a isto, decide abandonar o Decano.
No mercado de inverno ficha polo FC Cartagena, club da Segunda División, cuxo obxectivo era o ascenso á Primeira División e no que finalmente se cambian os obxectivos marcados a principios de tempada e pásase a loitar pola permanencia na categoría. No seu contraro figuraba a renovación automática do seu contrato por unha tempada máis se a permanencia era conseguida. Isto non se produciu, xa que a falta de dúas xornadas consumouse o descenso do cadro de xogadores máis caro até a data do fútbol cartaxeneiro.
Sporting Celanova
O Sporting Celanova é un equipo de fútbol galego, baseado no concello de Celanova. Actualmente xoga no grupo IV da Primeira Autonómica.
Historia
Foi fundado en 1969 por unha directiva encabezada por Cesáreo Moreiras. Dende aquela, o club celanovés xogou fundamentalmente nas divisións autonómicas, ben en Preferente, ben en Primeira Autonómica. Con todo, na tempada 1975/76 consegue o seu primeiro e único ascenso á Terceira División, onde disputaría dúas tempadas. Nesa época, clasificouse para xogar a Copa do Rei de fútbol, onde lle tocou co equipo catalán do CE Olimpic Malgrat, e na que saíu derrotado.
Os seus títulos máis importantes foron as vitorias nos trofeos provincial da Copa Deputación de Fútbol no ano 1970 (daquela chamada Copa Orense) e no ano 1999, ao derrotar o desaparecido Bentraces.
Palmares
Copa Deputación de Ourense A (2) 1970, 1999
José Garra Garra
Traxectoria
Fillo dunha familia adiñeirada propietaria da fábrica de curtidos La Perillana en Ponteareas. Era sobriño de Amado Garra e Emilio Garra Castellanzuelo. Enxeñeiro técnico. Na ditadura de Primo de Rivera foi elixido alcalde de Ponteareas o 25 de xaneiro de 1924, permanecendo no cargo ata agosto de 1925, cando presentou a dimisión como alcalde e concelleiro logo de que o Gobernador civil destituíse aos seis concelleiros agrarios e ao concelleiro socialista.
Casou en 1927 con María Luisa Vieitez Soto e instalouse en Tui, onde se incorporou en 1930 como socio e xerente á empresa Oliveira, Valencia y Compañía que producía as galletas La Peninsular. Coa Segunda República foi o primeiro alcalde republicano de Tui, posto do que dimitiu a finais de 1933. Despois trasladouse a Vigo.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi acusado de rebelión militar e encadeado, librou do pelotón de fusilamento pola súa amizade co xeneral Mola, a quen tiña traslado no seu auto ata Lisboa anos antes. Foille incoado expediente de responsabilidades políticas en 1941. Despois da guerra pasou a residir en Madrid para facilitar os estudos da súa filla Carmela. Finou en Vigo en xaneiro de 1963.
Villains
Villains é o sétimo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Queens of the Stone Age, publicado o 25 de agosto de 2017 a través do selo Matador Records. O disco anunciouse o día 14 de xuño cun avance en clave de parodia no que a banda realizaba unha proba de polígrafo co músico Liam Lynch. O seu primeiro sinxelo, "The Way You Used to Do", lanzouse o día segunte co anuncio dunha xira mundial. Villains non conta con músicos convidados como os anteriore álbums do grupo.
O álbum recibiu polo xeral críticas positivas e funcionou ben comercialmente, chegando ao número 1 das listas da Billboard Top Alternative Albums e Top Rock Albums. Nos Grammy de 2018 foi nomeado ao premio ao "mellor álbum de rock", sendo gañado por The War on Drugs con A Deeper Understanding.
Coxsackievirus
Os coxsackievirus ou virus Coxsackie son un tipo de virus que pertencen á familia dos Picornaviridae (virus de ARN monocatenarios de sentido positivo lineares sen envoltura) e ao xénero Enterovirus, xénero que tamén inclúe aos poliovirus e ecovirus. Os enterovirus están entre os patóxenos humanos máis comúns e importantes, e normalmente transmítense pola ruta fecal-oral. Os coxsackievirus comparten moitas características cos poliovirus.
Os coxsackievirus están entre os principais causantes da meninxite aséptica (os outros virus sospeitosos usuais son os ecovirus e o virus das papeiras).
Reciben o seu nome pola cidade de Coxsackie no estado de Nova York (EUA), onde se tomaron as mostras das que se illaron os primeiros exemplares.
Grupos
Os coxsackievirus dividíronse nos grupos A e B baseándose nas observacións iniciais da súa patoxenicidade en ratos. Os do grupo A orixinan parálise fláccida (que está causada por unha miosite xeneralizada), e os do grupo B causan parálise espástica (debida a danos musculares focais e dexeneración do tecido neural). Recoñécense polo menos 23 serotipos (1–22, 24) do grupo A e seis (1–6) do grupo B.
Tanto os do grupo A coma os do B poden causar enfermidades febrís non específicas, erupcións cutáneas, enfermidades do tracto respiratorio, e meninxite aséptica.
Grupo A
En xeral, os coxsackievirus do grupo A adoitan infectar a pel e as membranas mucosas, causando herpanxina, conxuntivite hemorráxica aguda, e a enfermidade de man, pé e boca (aparecen erupcións nesas partes do corpo).
Grupo B
Os coxackievirus do grupo B adoitan infectar o corazón, pleura, páncreas, e fígado, causando pleurodinia, miocardite, pericardite, e hepatite (inflamación do fígado neste caso non relacionada cos virus da hepatite). A infección polo Coxsackie B do corazón pode orixinar efusión pericárdica. Signos disto son os sons amortecidos do corazón e o pulso paradoxal.
O desenvolvemento da diabete insulinodependente foi recentemente asociada cunha infección enteroviral, especialmente a pancreatite por coxsackievirus B, o que se está investigando máis en profundidade actualmente.
Estase estudando tamén a posible conexión da síndrome de Sjogren cos coxsackievirus.
Historia
Os coxsackievirus descubriunos en 1948–49 Gilbert Dalldorf, un científico que traballaba para o Departamento de Saúde de Nova York en Albany, Nova York.
Dalldorf, en colaboración con Grace Sickles, estivera traballando na procura dunha cura para a poliomielite. Os traballos iniciais de Dalldorf en monos indicaban que o fluído recollido de preparacións de virus que non eran da polio podía protexer contra os efectos paralizantes da polio. Utilizando como vehículo ratos neonatos, Dalldorf tratou de illar eses virus protectores das feces de pacientes de polio. Ao facer eses experimentos, descubriu novos virus que a miúdo imitaban unha polio leve e non paralizante. Á familia de virus que descubriu déuselle finalmente o nome de Coxsackie, pola pequena cidade de Coxsackie, Nova York, onde Dalldorf obtivera os seus primeiros espécimes fecais.
Dalldorf tamén colaborou con Gifford en moitas publicacións iniciais.
Posteriormente viuse que os coxsackievirus causaban diversas infeccións, incluíndo a pleurodinia epidémica (enfermidade de Bornholm), e foron subdivididos nos grupos A e B baseándose na súa patoloxía en ratos acabados de nacer. O virus Coxsackie A causaba parálise e a morte do rato, que presentaba unha necrose do músculo esquelético estendida. O virus Coxsackie B causaba infeccións menos graves no rato, pero danaba a máis órganos, como o corazón, cerebro, fígado, páncreas, e músculo esquelético.
O uso de ratos lactantes non foi idea de Dalldorf, senón que se lle ocorreu ao ler unha publicación dos científicos daneses Orskov e Andersen de 1947, os cales utilizaron ese tipo de ratos para estudar un virus dos ratos. O descubrimento dos coxsackievirus estimulou a moitos virólogos a usar este sistema, e finalmente deu lugar ao illamento dun grande número dos chamados virus "entéricos" a partir do tracto gastrointestinal, que non estaban relacionados co poliovirus, e algúns dos cales eran oncoxénicos (causantes de cancro).
O descubrimento dos coxsackievirus proporcionaou novas evidencias de que os virus ás veces poden interferir co crecemento e replicación doutros virus nun hóspede animal. Outros investigadores encontraron que esta interferencia pode ser mediada por unha substancia producida polo animal hóspede, unha proteína hoxe coñecida como interferón. O interferón converteuse desde entón nun tratamento importante para varios cancros e enfermidades infecciosas.
En 2007, houbo un estalido de infeccións por coxsackievirus na China no cal morreron 22 nenos, e foron afectadas 800 persoas e 200 nenos foron hospitalizados.
Riobó, Riobó, Cabana de Bergantiños
Riobó é un lugar da parroquia de Riobó no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 13 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 6 homes e 7 mulleres.
Cristo do Outeiro
O Cristo do Outeiro (en castelán: Cristo del Otero) é unha xigantesca escultura, símbolo da cidade de Palencia, situada nun outeiro preto da cidade. A procesión vía-crucis da cidade de Palencia, de Interese Turístico Internacional, acaba no alto do outeiro onde se sitúa a escultura.
Descrición
O Cristo (nomeado así polos palentinos) parece estar nunha posición para bendicir a cidade. Foi construído en 1931, de acordo co proxecto do escultor palentino Victorio Macho. O seu estilo recorda ao Art Deco.
Aínda que non hai datos oficiais, a información turística que da a cidade de Palencia é que mide mais de 20 metros de altura, posicionandoo ao mesmo nivel que o cristo do Río de Xaneiro. Hai moitas disputas sobre este dato, dado que as dúas están empatadas en altura segundo moitas plataformas.
O Cristo do Outeiro é a segunda escultura de Cristo mais grande de Europa, superada pola Estatua de Cristo Rei, en Polonia.
Bentejuí
Bentejui foi un líder guerreiro de Gran Canaria, que se resistiu militarmente á conquista da illa por parte dos conquistadores enviados pola Coroa de Castela. Naceu arredor do 1450, no Guanartemato de Gáldar, preto da actual cidade de Gáldar, en Gran Canaria e morreu o 29 de abril de 1483.
Historia
Tralo fin da resistencia aborixe no interior da illa en 1481, e a captura de Tenesor Semidán, guanarteme de Gáldar, por parte de Alonso Fernández de Lugo, asínase o tratado chamado Carta de Calatayud entre Tenesor, como representante do Reino das Canarias, e Fernando o Católico, Rei de Aragón, en nome dos Reinos das Españas, polo que as Illas Canarias pasan a ser parte da Coroa de Castela e os mandos do exército español destinados nas Canarias obteñen terras, así como tamén os diferentes guanartemes, menceyes ou reis tribais, que quedan como responsables políticos.
Tenesor reúnese con eles, para tratar de convencelos de que cesen na rebelión: o 29 de abril de 1483, conversa con Guayarmina Semidán, descendente como el dos Semidán, e con Bentejuí na fortaleza de Ansite. Trala reunión, Guayarmina baixa e entrégase, mentres que Bentejuí e o faycán de Telde se suicidan seguindo o ritual guanche, despeñándose polo barranco de Atis Tirma, así chamado por ser esa a frase que a tradición narra que berraron cando se lanzaron ó baleiro ("Viva a Montaña sagrada").
Coa súa morte, remata toda resistencia armada e organizada á conquista de Gran Canaria por parte dos Reis Católicos.
Brian Molko
Brian Molko, nado en Bruxelas o 10 de decembro de 1972, é o vocalista, compositor e guitarrista da banda inglesa de rock alternativo Placebo.
Traxectoria
Nado en Bélxica de pai estadounidense e nai escocesa, debido ao traballo do seu pai, banqueiro internacional, pasou gran parte da súa infancia vivindo en varios países, entre eles Liberia, Líbano ou Luxemburgo.
Tanto Molko coma Stefan Olsdal asistiron á American International School of Luxembourg (a pesar de que alí non se fixeron amigos), e cando Molko trasladouse a Londres atopouse con Oldsal nunha estación de metro e convidouno a un dos seus concertos nun pub, onde tocaba con Steve Hewitt.
Landshut
Landshut é unha cidade do Land alemán de Baviera, situiada nas beiras do río Isar.
É a capital da Baixa Baviera, unha das sete Regierungsbezirk (rexións administrativas) nas que se divide o estado bávaro.
No ano 2019 contaba con 73 411 habitantes, o que facía dela a segunda cidade máis grande do leste de Baviera, despois de Ratisbona.
Debido ao ssu característico escudo de armas, en ocasións esta cidade é chamada "A cidadde dos tres cascos" (en alemán, Dreihelmestadt).
A cidaed ten unha importancia nacional debido á súa arquitectura gótica, como o Castelo de Trausnitz, ou a Igrexa de San Martño, considerada como a que ten a torre de ladrillo máis alta do mundo.
Por outro lado, cada catro anos ten lugar nela a celebración da Landshuter Hochzeit ("A voda de Landshut"), unha festa medieval que conmemora a unión entre Xurxo o Rico, duque de Baviera e Eduviges Xaguellón en 1475.
Historia
En 1800, para escapar do dominio francés, o rei Maximiliano I trasladou a Universidade de Ingolstadt a Landshut. Desde 1802 a universidade comezou a levar o nome deste monarca. Finalmente, a institución foi trasladada en 1826 á capital bávara, polo que desde entón coñécese como Universidade de Múnic.
A batalla de Landshut tivo lugar o 21 de abril de 1809 en Landshut, Baviera (actualmente Alemaña), e foi librada entre forzas de Francia, Württemberg e Baviera baixo o mando de Napoleón e forzas austríacas baixo o mando do xeneral Johann von Hiller. Pese a ser duplicados en número, os austríacos loitaron ferozmente até a chegada de Napoleón ao campo de batalla, o que levaría a unha clara vitoria da coalición francesa.
Eventos
Despois de que a voda fora representada por primeira vez por 145 persoas, o desfile creceu até agora como recreación histórica á que se incorpora unha gran parte da cidadanía. Outrora anualmente, hoxe en día escenifícase o laborioso evento cada catro anos. Entre tanto, máis de 2 000 colaboradores toman parte nos máis distintos estados da sociedade con traxes históricos. O apoxeo é o domingo, que atrae polo desfile e a celebración nupciais a través do centro histórico de Landshut. Outros eventos mostran a vida no campo, os torneos de xinetes e cabaleiros ou as mascaradas (en alemán Mummenschanz). As festividades son organizadas até agora pola Asociación rexistrada de Promotores, a cal conta con case 7 000 membros. Ao redor de 2 300 intérpretes son cidadáns de Landshut, aos cales lles causa ledica recrear A Voda con auténticos traxes históricos; por exemplo, forma parte da tradición dos intérpretes masculinos e femininos deixarse crecer o cabelo até o evento como modelo medieval.
Edificios representativos
A igrexa parroquial e colexiata de San Martiño e Cástulo de Landshut (en alemán, Stadtpfarr- Kollegiatstiftskirche St. Martin und Kastulus), coñecida simplemente como igrexa de San Martiño, é unha destacada igrexa medieval alemá. A igrexa de San Martiño, xunto co castelo de Trausnitz e a celebración do festexo histórico da Voda de Landshut, son os principais lugares e eventos históricos de interese de Landshut. Cunha altura de 130,6 m, esta igresxa gótica de ladrillo é a igrexa máis alta de Baviera e é tamén o edificio (e igrexa) de ladrillo sen soportes de aceiro máis alto do mundo, e a segunda estrutura de ladrillo máis alta do mundo (despois da cheminea da fundición Anaconda Smelter Stack, en Montana).
miniatura|250px|Castelo de Trausnitz
Este castelo encóntrase no cumio dun outeiro que domina a cidade de Landshut. Finalizado no século XVI tiña o mesmo nome que a cidade, Burg Landshut, que se traduce como "protector da terra". O castelo cemezou a construíuse iniocialmente en 1204 por orde de Luís I, duque de Baviera, para a protección da cidade e do territorio circundante. A súa construción estaba xa finalizada cando o visitou en 1235 o emperador do Sacro Imperio Frederico II. As dimensións actuais do castelo conservan as orixinais do século XIII.
Durante a primeira metade do século XIII Trausnitz representaba non só o centro da política imperial, senón tamén o centro da cultura dos Staufer. Naquel período visitaron Landshut numerosos famosos trobadores e Minnesänger (trobadores alemáns), entre os que cabe destacar a Walther von der Vogelweide e a Tannhäuser. O mecenado da arte dos duques de Baviera era tan espléndido que pediron a un escultor a Estrasburgo que creara alfaias para unha escultura que se encontra agora na Burgkapelle, a "Capela palatina".
O duque Xurxo o Rico renovou e ampliou os edificios do castelo durante o século XV. O Dürnitz (Sala dos Cabaleiros) construíuse nese período. Tamén erixíronse os muros do anel exterior e aumentáronse as torres defensivas.
En 1516 o duque Luís X de Baviera reestruturou e mandou reconstruír o castelo segundo o estilo renacentista da Alemaña meridional, transformando o interior nun palacio residencial. Aínda hoxe quedan os pórticos do patio, creados entre o 1568 e o 1578 por Friedrich Sustris para o príncipe herdeiro Guillerme V de Baviera. Tamén se adquiriron entón moitos cadros de estilo florentino, aínda que a maior parte destes perdéronse a causa de varios incendios. Máis tarde, o príncipe Fernando María (1675-1679) emprendieu a restauración das pinturas queimadas e arranxou as habitacións con outras obras.
No curso do século XVIII, o castelo utilizouse como cuartel e prisión para os detidos de alto rango. Ao inicio do século XIX utilizouse como hospital.
Entre 1869 e 1873 o rei Luís II de Baviera (creador do castelo de Neuschwanstein en Füssen) encargouse da decoración dun novo e espléndido apartamento privado situado no segundo andar da ala do príncipe.
En 1961 un incendio destruíu gran parte do interior, inclíndo as cámaras do rei, actualmente restauradas.
Universidade de Téramo
A Universidade de Téramo (Università degli Studi di Teramo, UNITE, en italiano) é unha universidade localizada na cidade italiana de Téramo, fundada en 1993.
Historia e características
A Universidade de Téramo establécese en 1993, cando as facultades de Ciencias Políticas, Dereito e Veterinaria, presentes desde había xa anos na cidade, se separaron da Universidade de Chieti á que pertencían, para crear unha nova institución completamente autónoma. A Universidade hoxe vaise afianzando cada vez máis como un estimado ateneo italiano e unha segura referencia do centro e sur de Italia. Conta con 5 facultades, 24 carreiras, 35 máster, 6 escolas de posgrao e 10 departamentos.
O campus de Custo Sant'Agostino (no barrio de Colleparco), con 50.000 metros cadrados de superficie total, aloxa a Facultade de Dereito, Ciencias Políticas e Ciencias da Comunicación. Está en obras o polo científico, onde se mudarán a Facultade de Medicina Veterinaria e a facultade de Ciencias Agrarias: un establecemento que, cunha superficie total de 100.000 metros cadrados, aloxará tamén o hospital veterinario e a canceira sanitaria.
A Universidade é ademais activa protagonista dunha vivaz política de internacionalización na que participan cada vez máis estudantes estranxeiros nos seus cursos por medio de numerosas bolas internacionais. Está lamentablemente aínda en obras a "Casa dello studente", unha residencia á beira da Universidade que prevé a presenza de moitas habitacións destinadas aos estudantes.
Organización
Estas son as 5 facultades nas que está dividida a Universidade:
Ginga
Por Ginga podemos referirnos a:
Charles Townes
miniatura|Estatua de Charles Hard Townes.
Charles Hard Townes, nado en Greenville (Carolina do Sur) o 28 de xullo de 1915 e finado en Oakland (California) o 27 de xaneiro de 2015, foi un físico estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1964, polos seus traballos sobre o láser.
Traxectoria
Licenciado en física e idiomas modernos pola Universidade de Furman en 1935, doutorándose no ano 1939 no Instituto Tecnolóxico de California. Aquel mesmo ano entrou a traballar nos Laboratorios Bell, permanecendo ata 1948. Aquel mesmo ano entrou a traballar na Universidade de Columbia na procura do láser. Entre 1959 e 1961 dirixiu o Institute for Defendo Analyses in Wáshington, D.C e posteriormente foi profesor de física no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT)
Investigacións científicas
En 1964 foi galardoado, xunto cos físicos soviéticos Nikolai Basov e Aleksandr Prokhorov, co Premio Nobel de Física polos seus traballos no campo da electrónica cuántica, baseado nos principios do máser-láser. Hard Townes compartiu o seu premio co seu colaborador Cornell Mayer, o cal non foi distinguido co Premio Nobel.
En 1967 entrou a traballar na Universidade de California onde realizou investigacións pioneiras en radioastronomia e os infravermellos, cousa que o conduciu ao descubrimento das moléculas de amoníaco e a auga interestelar.
Vilacampa, O Valadouro
Santa María de Vilacampa é unha parroquia do concello do Valadouro na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 60 habitantes, deles 34 eran homes e 26 eran mulleres.
Lars Adaktusson
Lars Göran Peter Adaktusson, nado o 6 de agosto de 1955, é un xornalista e político democristián sueco. Foi elixido membro do Parlamento Europeo nas eleccións de 2014.
Anteriormente, ten traballado para a televisión sueca (SVT) como reporteiro do programa Aktuellt, e ten estado destinado en Viena, Washington e Oriente Medio.
Erecura
dereita|miniatura|220px|Mapa das inscricións dedicadas á deusa. Erecura (tamén chamada Herecura, Aerecura, Eracura ) foi unha deusa adora na antigüidade de orixe celta. É representada cos atributos de Proserpina e está asociada co deus romano do inframundo Dis Pater. Aparece con este último nunha estatua atopada en Oberseebach, Suíza e en varios textos máxicos de Austria, na compaña de Cerberus ou de Ogmios. Outra inscrición dedicada a ela foi atopada preto de Stuttgart, Alemaña. Orixinalmente puido ser unha deusa da terra, asociada coa fertilidade, a cornucopia e cestos de mazás.
Fernando Avecilla Porto
Fernando Avecilla Porto, nado na Coruña o 3 de marzo de 1964, é un ex xogador de hóckey sobre patíns e profesor e investigador do departamento de Química Fundamental de Universidade da Coruña.
Traxectoria deportiva
Foi xogador internacional de hóckey sobre patíns. Pertenceu aos equipos Hockey Club Liceo da Coruña e A.A. Dominicos, proclamándose campión da Copa do Rei en 1990 con este último equipo, e marcando o primeiro dos dous goles do equipo coruñés na final ante o Reus Deportiu disputada en Alcobendas (Madrid). Formou parte da selección española absoluta en 45 ocasións, obtivo o título de campión do mundo (Arxentina 1989) e, nos campionatos de Europa, as medallas de prata en categoría absoluta (Italia 1990) e de bronce en categoría júnior (Bélxica 1983). Está en posesión do título de adestrador nacional de hóckey a patíns e da Orde ó Mérito Olímpico, que lle outorgou o Comité Olímpico Español en 1995.
Traxectoria profesional
No eido académico, obtivo o doutoramento en Ciencias Químicas pola Universidade da Coruña en 1998 e traballa no departamento de Química Fundamental (Sección Química Inorgánica).
Volkswagen First Act
Ligazóns externas
Máis información sobre o modelo
Hilary Rose
Hilary Ann Rose, nada en 1935, é unha socióloga británica.
Traxectoria
Hilary Rose publicou amplamente en socioloxía da ciencia desde unha perspectiva feminista e ten numerosas designacións no Reino Unido, Estados Unidos, Australia, Austria, Noruega, Finlandia e no Collegium for the Advanced Study of the Social Science sueco. É investigadora visitante de socioloxía na London School of Economics e profesora emérita de Política Social na Universidade de Bradford. Foi a Gresham Professor of Physic entre 1999 e 2002. Foi nomeada doutora honoris causa pola Facultade de Ciencias Sociais da Universidade de Uppsala de Suecia en 1997 pola súa contribución á socioloxía feminista da ciencia. En 2001 o seu libro Love, Power and Knowledge: Towards a Feminist Transformation of the Sciences foi considerado un dos "101 mellores libros do século XX" na lista publicada polo Ministerio de Cultura portugués. Colaborou durante varios anos no departamento de investigación da Comisión Europea na integración das mulleres científicas no sistema de investigación europeo.
Conferenciou durante tres anos como lectora en "Xenética e Sociedade" xunto co científico neuronal Steven Rose, con quen casou en 1961, como adxuntos ao profesorado de física do Gresham College de Londres. Como produto desta colaboración editouse o libro Alas Poor Darwin: Arguments Against Evolutionary Psychology publicado en 2000. Posteriormente publicou, con Steven Rose, Genes, Cells and Brains: The Promethean Promises of the New Biology (Verso, 2012) e Can Neuroscience Change Our Minds? (Polity, 2016)
Foi membro fundador da British Society for Social Responsibility in Science na década de 1960, e posteriormente o seu papel foi decisivo no chamamento a un boicot ás institucións académicas israelís namentres Israel continuase a súa ocupación dos territorios palestinos, debido ás estreita relación dos académicos israelís co IDF. O 6 de abril de 2002 publicouse no xornal The Guardian unha carta aberta iniciada por Hilary Rose e Steven Rose e tamén asinada por outros 123 académicos. En 2004 Hilary Rose foi unha das persoas fundadoras do British Committee for Universities of Palestine, unha parte esencial do movemento de boicot académico.
A súa obra foi amplamente publicada, como autora, coautora e coeditora de 13 libros e uns 150 artigos.
Soutochán, Riobó, Cabana de Bergantiños
Soutochán é un lugar da parroquia de Riobó no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Non tiña habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Cerponzóns, Pontevedra
San Vicente de Cerponzóns é unha parroquia situada ao norte do concello de Pontevedra. No ano 2015 tiña 806 habitantes (366 homes e 385 mulleres), nove menos ca en 2004 (424 mulleres e 391 homes segundo o padrón municipal) e 39 menos ca en 1999. Ten trece entidades de poboación.
Limita con Alba, Verducido e Lérez. Cerponzóns pertenceu ao concello de Alba, adherido en 1868 ao de Pontevedra.
Patrimonio
A igrexa parroquial é un templo orixinario do século XII con diversas reconstrucións posteriores. O retablo maior ten unha imaxe de San Vicente mártir do século XVIII, que representa o santo con figura xuvenil, vestido de diácono e cunha cruz nunha man e os Evanxeos na outra. Tanto no interior do templo como no seu exterior, poden contemplarse varios escudos nobiliarios da familia Osorio-Galos. Desde o outeiro no que está situada, divísase a cidade de Pontevedra, o río Lérez e a ría de Pontevedra.
Consérvanse tres cruceiros e varios muíños no curso do río Rons, algún deles aínda en funcionamento, ademais de catro edificios nobres, anteriores ao século XVIII, entre eles a casa reitoral.
A ruta portuguesa do Camiño de Santiago entra en Cerponzóns pola ponte de San Caetano, sobre o río Rons. Río arriba, preto do seu nacemento, está o encoro de Pontillón de Castro, lugar empregado decote para celebrar competicións de piragüismo.
Mentres se construía o camiño real de Pontevedra a Santiago de Compostela, en 1797 o arcebispo Malvar mandou construíu unha ponte para salvar o río Rons. Por ese camiño discorre a estrada N-550 que atravesa a parroquia, se ben en 1997 se construíu unha ponte paralela.
Celébrase a festa patronal o cuarto domingo de xaneiro (San Vicente) e tamén a do Corpus Christi, coas súas alfombras florais.
O Vao, Riobó, Cabana de Bergantiños
O Vao é un lugar da parroquia de Riobó no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 3 mulleres.
Perfecto Pereiro Castro
miniatura|Placa en homenaxe a Perfecto Pereiro Castro en Ponte, Silleda. Perfecto Pereiro Castro, nado en Xonxil (Noceda, Lalín) o 5 de decembro de 1871 e finado na vila de Silleda o 6 de agosto de 1947, foi un empresario galego.
Traxectoria
En 1915 fundou a Hidroeléctrica de Silleda. Anos máis tarde, construíu unha pequena central hidroeléctrica no río da Mera ao seu paso pola parroquia de Ponte (Silleda), que comezou a funcionar en 1920. Esta sería a primeira fábrica de luz do concello, que serviría para que a vila de Silleda e as parroquias que a rodeaban tivesen luz eléctrica. Na década de 1940 levantou unha nova central a carón do río Deza á altura da Ponte Taboada, na marxe esquerda do río, na parroquia de Prado (Lalín).
Grazas á electricidade producida polas centrais, Pereiro e a súa familia estiveron ao cargo de diversos negocios, como un serradoiro, un muíño eléctrico, un ultramarinos ou un café, que funcionou como sala de cine. Este, coñecido como o Cine de Pereiro, foi o primeiro establecemento destas características co que contou Silleda, que botou a andar arredor de 1934.
Trala súa morte en 1947, os seus fillos venderon as centrais hidroeléctricas a Cesáreo Sánchez Alonso, coñecido como Bastián e veciño da parroquia de Graba, que continuou co desenvolvemento eléctrico no concello de Silleda. O maior deles, Antonio, fora alcalde nos anos da II República Española.
Homenaxe
No ano 2016, un dos seus netos, Perfecto Pereiro Lázara, publicou un libro dedicado a el baixo o título de Pereiro de Silleda: Vida y obra de un empresario dezano (1871-1947).
Río Trigno
O río Trigno (Trinius, en latín) é un río Italiano de 85 km de longo. Nace en Monte Capraro, no concello de Vastogirardi, na provincia de Isernia. Desemboca no mar Adriático preto de Vasto.
Tristán e Isolda
Tristán e Isolda é unha lenda con múltiples versións que conta a historia do amor adúltero entre Tristán, un cabaleiro córnico, e Isolda, unha princesa irlandesa.
Tristán e Isolda é un cantar de xesta que ten lugar na Idade Media en Europa nos países Celtas na época das cruzadas e narra as fazañas dun heroe que comete unha grave traizón por culpa dun amor forzado por unha beberaxe máxica. El era sobriño do Rei Mark de Cornualla, quen lle mandou traer a Isolda de regreso de Irlanda para casar co rei. Porén, Tristán e Isolda namóranse.
Aínda que é anterior, foi moi influenciada pola narración dos amores de Lancelot e Xenebra, personaxes da lenda artúrica. Tivo un forte impacto na arte e literatura occidental desde a súa primeira aparición no século XII. O medievalista francés Joseph Bédier afirma que todas as versións da lenda teñen a súa orixe nun poema bretón ou córnico adaptado por Tomé de Inglaterra ao francés do que se conservan oito fragmentos.
Consérvanse fragmentos dun Tristán e Isolda xa en galego-portugués: o livro de Tristán é un manuscrito de fins do século XIV.
O ciclo de lendas de Tristán
miniatura|esquerda| Tristán e Isolda (Louis Rhead) Tristán fai a súa primeira aparición en 1120, no folclore Céltico que circula no norte de Francia. Aínda que as historias máis vellas referentes a Tristán xa se perderon, algunhas derivadas delas aínda existen. As dúas máis famosas son os contos do poeta anglo-normando Thomas e do poeta francés Béroul. Chrétien de Troyes tamén clama que os seus traballos tamén escribiron esta versión da historia, mais non existen evidencias físicas que o comproben.
Igual que outros cabaleiros da mesa redonda, Tristán e a súa historia varían de poeta en poeta. Nunha historia, Tristán é un cabaleiro con sobrepeso, que constantemente obxecto de burlas, mais que fascinou por derrotar a Gran Serpe que garda a cova de Micheal. Na obra de Béroul, Tristán é tan ardido como calquera outro cabaleiro, mais fíase de trucos e non mantén os estándares morais esperados dun cabaleiro. Por isto, ocasionalmente Tristán está en segundo lugar no que se refire á valentía, soamente precedido por Lancelot.
No conto de Béroul, Tristán viaxa a Irlanda para traer de regreso a Isolda a loura para que a despose o seu tío o Rei Mark. No camiño, inxiren accidentalmente unha poción de amor que causa que esta parella de mozos se namore desesperadamente durante tres anos. A pesar de que Isolda casa con Mark, ela e Tristán están forzados pola poción para se encontrar e cometer adulterio. Aínda cando o típico personaxe nobre de lenda medieval debería estar avergonzado por tales actos, a poción do amor que os controla libera a Tristán e a Isolda desta responsabilidade. Deste modo, Béroul represéntaos como vítimas. Os conselleiros do rei intentan xulgalos por adulterio, mais a parella emprega trucos para preservar a súa inocencia. Finalmente, o efecto da poción termina e os dous amantes están libres de continuar. O final de Béroul é moral e ambiguo. Difire dos seus contemporáneos como Chrétien de Troyes e engade un pouco de mística á lenda de Tristán. Ademais, de acordo co mito céltico, Tristán posúe un cabalo chamado Bel Joeor.
A versión de Thomas etiquetouse frecuentemente como "cortés" porque privilexia a queixa lírica, a análise do sentimento amoroso, e unha certa introspección. A acción é moi reducida con respecto ao relato de Béroul e vese en todo momento supeditada ás pulsións afectivas dos personaxes; estes ademais adquiren unha dimensión cortesá da que carecen na versión de Béroul: así, evítanse os episodios demasiado escabrosos e realistas, como o de Isolda cos leprosos; insístese nas cualidades de Tristán como tanxedor de arpa e descríbese con profusión os fastos do cortexo da raíña, as estatuas da sala das imaxes etc.
Porén, nesta versión os monólogos de Tristán inciden en tres aspectos: a busca da felicidade; o desexo de cambio, a novelté; e os tormentos que causan os celos e o desexo sexual, que son para Thomas a tumba do amor humano. No seu epílogo preséntase como consolo aos sufrimentos do amor, e exemplo de como escapar das trampas e engins do desexo.
Festas de Acerbaixán
Festas de Acerbaixán:
Aglicona
miniatura|dereita|Estrutura química do glicósido cardíaco [[oleandrina, no que a aglicona é o esteroide da dereita, o cal está unido a un residuo de azucre da esquerda.]] Unha aglicona ou xenina (tamén aglicón) en química orgánica, é a porción ou grupo non glicídico que forma parte dun glicósido. Tal como a define a IUPAC é o composto sen azucres que queda despois de substituír por un átomo de hidróxeno o grupo glicosilo dun glicósido. Por exemplo, nos glicósidos cardíacos a aglicona é un esteroide.
A aglicona preséntase en forma dunha molécula pequena como un alcohol, fenol ou un composto que conteña nitróxeno e xofre. A aglicona, determina a familia do glicósido e dálle a algunhas plantas o seu poder terapéutico. Clases de fitoquímicos que se atopan na aglicona e nos glicósidos son, por exemplo, os polifenois. Nas saponinas a aglicona denomínase sapoxenina.
Ginga (satélite)
miniatura|ASTRO-C (Ginga) ASTRO-C, rebautizado como Ginga (galaxia en xaponés) tras o seu lanzamento foi o terceiro satélite lanzado para estudar o ceo en raios X desde o Xapón. Foi lanzado o 5 de febreiro de 1987 desde o Kagoshima Space Center a unha órbita cuns 510 km de perixeo e 670 de apoxeo, cunha inclinación de 31º e un período duns 96 minutos. O satélite operou ata o 1 de novembro de 1991, data na que se incinerou na atmosfera. O programa de observación estaba aberto a científicos do Xapón, Estados Unidos, Reino Unido e algúns países europeos. Os instrumentos que levaba a bordo este satélite eran os seguintes:
Guanarteme
miniatura|Localización dos Guanartematos con respecto ós municipios actuais (Verde escuro-[[Guanartemato de Gáldar)]]