cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pioneer 8
Características
Pioneer 8 adicouse a estudar o espazo interplanetario xunto coas súas naves xemelas Pioneer 6, Pioneer 7 e Pioneer 9. Unha quinta nave, Pioneer E, non chegou á órbita por problemas co foguete lanzador. O obxectivo era estudar os mesmos fenómenos desde distintos puntos do espazo, entre eles estudar os ións positivos e os electróns do vento solar, a densidade interplanetaria de electróns, os raios cósmicos galácticos e solares e o campo magnético interplanetario. As naves considéranse a primeira rede espacial de estudo do tempo espacial, proporcionando datos prácticos sobre o impacto das tormentas solares nas redes de comunicacións e enerxía da Terra.
Nave
Pioneer 8 tiña forma de cilindro do que saían os diversos instrumentos e estabilizábase mediante xiro a unhas 60 r.p.m., co eixo de xiro perpendicular ao plano da eclíptica e apuntando cara o polo sur. A nave podía configurarse mediante comandos para enviar datos a unha entre cinco velocidades distintas (512, 256, 64, 16 e 8 bps) nun formato entre catro diferentes posibles e funcionando a entre un de catro modos dispoñibles (tempo real, almacenamento de telemetría, almacenamento de recolección de datos e lectura de memoria). No modo de tempo real a nave enviaba datos á Terra segundo iba facendo as medicións científicas, no modo de almacenamento de telemetría a nave enviaba os datos ao tempo que os recolectaba pero ao mesmo tempo os gardaba na memoria de a bordo, no modo almacenamento de recolección de datos gardábanse datos científicos a intervalos de tempo de entre 2 e 17 minutos a elección dos controladores en terra para cubrir períodos de ata 19 horas pola limitación da memoria de a bordo e no modo de lectura de memoria líanse e enviábanse datos á Terra. A enerxía da nave era producida polas células solares que recubrían as paredes do corpo da nave, producindo ata 79 vatios de potencia.
O último contacto que se fixo coa nave tivo lugar o 22 de agosto de 1996, sen que haxa plans para contactar posteriormente.
Estreptavidina
Estrutura
miniatura|Estrutura tetramérica da estreptavidina con dúas moléculas de biotina unidas. En 1989 dous grupos de investigación informaron da obtención da estrutura cristalina da estreptavidina. A estrutura foi resolta utilizando difraccións anómalas de multi lonxitude de onda por Hendrickson et al. na Universidade de Columbia e tamén, utilizando substitucións isomorfas múltiples, por Weber et al. no Departamento de Desenvolvemento e Investigación Central de E. I. DuPont. En 2012, había 135 estruturas depositadas no Protein Data Bank. Ver esta ligazón para ter unha lista completa. Os extremos N-terminal e C-terminal da proteína completa de 159 residuos son procesados para dar un núcleo de estreptavidina máis curto, xeralmente composto polos residuos do 13 ao 139. A eliminación dos extremos N- e C-terminais é necesaria para que teña a súa característica alta afinidade pola biotina. A estrutura secundaria dun monómero de estreptavidina está composta de oito febras β antiparalelas, que se pregan para orixinar unha estrutura terciaria en barril β antiparalela. Hai un sitio de unión á biotina localizado nun extremo de cada barril β. Para orixinar a estruitura cuaternaria tetramérica da estreptavidina asócianse catro monómeros de estreptavidina idénticos (é dicir, catro barrís β idénticos). O sitio de unión da biotina de cada barril está formado por residuos do interior do barril xunto cun Trp120 conservado da subunidade veciña. Deste xeito, cada subunidade contribúe á formación do sitio de unión na subunidade veciña, e así o tetrámero pode considerarse tamén un dímero de dímeros funcionais.
Orixes da alta afinidade coa biotina
As numerosas estruturas cristalinas obtidas do complexo estreptavidina-biotina serviron para esclarecer as orixes da alta afinidade coa biotina. En primeiro lugar, hai unha gran complementariedade de forma entre a biotina e o seu peto de unión. En segundo lugar, hai unha extensa rede de enlaces de hidróxeno que se forman coa biotina cando esta está situada no seu sitio de unión. Hai oito enlaces de hidróxeno feitos directamente con residuos situados no sitio de unión (a denominada 'primeira capa' de enlaces de hidróeno), nos que están implicados os residuos Asn23, Tyr43, Ser27, Ser45, Asn49, Ser88, Thr90 e Asp128. Hai tamén unha 'segunda capa' de enlaces de hidróxeno que implican aos residuos que interaccionan coa primeira capa de residuos. Con todo, a afinidade estreptavidina-biotina excede o que se agardaría tendo en conta só as interaccións por enlaces de hidróxeno, o que indica que debe haber outro mecanismo que contribúa á alta afinidade. O peto de unión á bitotina é hidrofóbico, e hai numerosos contactos mediados por forzas de van der Waals e interaccións hidrofóbicas coa biotina cando está no peto, o cal se cre tamén que inflúe na alta afinidade. En particular, o peto está tapizado de residuos de triptófano conservados. Finalmente, a unión da biotina está acompañada pola estabilización dun bucle flexible que conecta as febras B 3 e 4 (L3/4), que se pecha sobre a biotina unida, actuando como unha 'tapa' sobre o peto de unión e contribuíndo á extremadamente baixa taxa de disociación observada.
A maioría dos intentos de mutar a estreptavidina tiveron como resultado unha diminución da afinidade da unión da biotina, que é o que se agardaba nun sistema tan optimizado como este. Porén, un mutante da estreptavidina obtido por enxeñaría recentemente, chamado traptavidina, ten unha disociación coa biotina dez veces máis lenta, ademais dunha estabilidade mecánica e termal máis alta, e é distribuída polo Departamento de Bioquímica da Universidade de Oxford. Esta diminución da disociación estaba acompañada dunha diminución á metade na taxa de asociación.
Usos en biotecnoloxía
Entre os usos máis comúns están a purificación ou detección de varias biomoléculas. O forte enlace estreptavidina-biotina pode utilizarse para unir varias biomoléculas entre si ou a un soporte sólido. Necesítanse condicións fortes para romper a interacción estreptavidina-biotina, que a miúdo desnaturaliza a proteína de interese que se purifica. Porén, unha curta incubación en auga por riba dos 70 °C rompe reversiblemente a interacción sen desnaturalizar a estreptavidina, o que permite a reutilización do soporte sólido da estreptavidina. Outra aplicación é a denominada Strep-tag, que é un sistema optimizado para a purificación e detección de proteínas. A estreptavidina úsase amplamente na técnica do western blot e en inmunoensaios conxugada a algunha molécula reporteira, como a peroxidase do ravo pìcante (Armoracia rusticana). A estreptavidina foi tamén utilizada no campo en desenvolvemento da nanobiotecnoloxía, no que se usan moléculas biolóxicas como proteínas ou lípidos para crear estruturas ou dispositivos a nanoescala. Neste contexto a estreptavidina pode utilizarse como material para ligar moléculas de ADN biotiniladas para crear armazóns de nanotubos de carbono de parede simple ou mesmo poliedros de ADN complexos. A estreptavidina tetramérica utilizouse tamén como un núcleo arredor do cal se poden dispoñer outras proteínas, ou ben cunha etiqueta de afinidade como Strep-tag ou Avitag ou ben por fusión xenética a SpyTag. A fusión con SpyTag permitiu a xeración de ensamblaxes de 8 ou 20 subunidades de estreptavidina. Ademais dunha sonda de forza molecular para estudos de microscopia de forza atómica, creáronse novos materiais como retículas cristalinas en tres dimensións.
A inmunoterapia destinada a unha diana (pretargeted immunotherapy) usa a estreptavidina conxugada a un anticorpo monoclonal contra antíxenos específicos de células cancerosas para enviar a radiación só ás células cancerosas e non aos tecidos circundantes. Atopáronse inicialmente problemas coa saturación dos sitios de unión á biotina da estreptavidina pola biotina endóxena en vez de pola biotina inxectada radioetiquetada, e un alto grao de exposición radioactiva nos riles debido ás fortes propiedades de adsorción ás células da estreptavidina. Actualmente, crese que este alto nivel de unión a tipos celulares adherentes, como plaquetas activadas e melanomas, é o resultado da unión a integrinas mediada pola secuencia RYD da estreptavidina.
Variantes cun número controlado de sitios de unión á biotina
miniatura|Esquema comparando as estreptavidinas monovalentes e monoméricas. A estreptavidina é un tetrámero e cada subunidade únese á biotina con igual afinidade. Nalgunhas aplicacións a multivalencia é unha vantaxe, por exemplo naquelas nas que os efectos de avidez melloran a capacidade das moléculas unidas á estreptavidina para detectaren células T específicas. Noutros casos, como o uso de estreptavidina para visualizar proteínas específicas nas células, a multivalencia pode perturbar a función da proteína de interese. A estreptavidina monovalente é unha forma recombinante obtida por enxeñaría da estreptavidina, que é un tetrámero pero só un dos catro sitios de unión é funcional. Este único sitio de unión ten unha afinidade de 10−14 mol/L e non pode causar enlaces cruzados. A estreptavidina monovalente é distribuída por Oxford. As aplicacións da estreptavidina monovalente inclúen un rastreo fluorescente de receptores da superficie celular, que decoran o ADN origami, e actúan como un sinalador que identifica rexións específicas para microscopia crioelectrónica.
A estreptavidina monomérica é unha forma recombinante da estreptavidina que presenta mutacións que rompen o tetrámero nun monómero e potencian a solubilidade da subunidade illada resultante. As versións da estreptavidina monomérica teñen unha afinidade pola biotina de 10−7mol/L 10−8mol/L e non son ideais para aplicacións de etiquetado, mais son útiles para a purificación, na cal é desexable a reversibilidade.
Comparación coa avidina
A estreptavidina non é a única proteína que pode unirse á biotina con alta afinidade. A avidina é outra das proteínas máis notables que se unen á biotina. A avidina foi illada orixinalmente da clara de ovo, e só ten un 30% de identidade de secuencia coa estreptavidina, pero ten unhas estruturas secundaria, terciaria e cuaternaria case idénticas. Ten unha afinidade aínda maior pola biotina (Kd ~ 10−15M) pero, a diferenza da estreptavidina, está glicosilada, cargada positivamente, ten actividade pseudocatalítica (pode potenciar a hidrólise alcalina dun enlace éster entre a biotina e un grupo nitrofenilo) e ten unha tendencia maior á agragación. Ademais, a estreptavidina é o mellor ligante de conxugados de biotina; a avidina ten unha afinidade de unión máis baixa que a estreptavidina pola biotina conxugada a outra molécula, malia que a avidina ten unha maior afinidade pola biotina libre non conxugada.
Ligazóns externas
Grupos que investigan e desenvolven proteínas da familia da estreptavidina ou avidina (en orde alfabética)
Gran Premio de Francia de 1982
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 25 de xullo de 1982. Foi a décimo primeira proba da tempada de Fórmula Un de, o 60º Gran Premio de Francia, ou o 68º Gran Prix de l'ACF. A carreira disputouse sobre 54 voltas ao circuíto de 5´809 quilómetros para unha distancia total de carreira de 313´6 quilómetros.
Resumo da carreira
Seis coches turboalimentados ocuparon as 6 primeiras posicións na grella e 4 coches turboalimentados guiados por 4 pilotos franceses terminaron nos 4 primeiros postos, e o equipo francés Renault fixo un dobrete con René Arnoux primeiro e Alain Prost segundo, pero baixo amargas circunstancias xa que Arnoux violou un acordo previo á carreira polo que se el e Prost eran primeiro e segundo, Arnoux deixaría pasar a Prost para axudalo a conquistar o campionato.
Lili Elbe
Lili Elbe, nada en Dinamarca en 1882 e finada en setembro de 1931, foi a primeira persoa coñecida en pasar por unha operación cirúrxica (en Alemaña) de cambio de sexo. Foi identificado como home no momento do seu nacemento e chamado Einar Mogens Wegener; identificouse como tal a maior parte da súa vida, e foi un artista de considerábel éxito co devandito nome. Con todo, logo das cirurxías deuse en chamar Lili Elbe.
Estivo casada con Gerda Wegener.
Gran Premio de Francia de 1982
Referencias
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Republicanismo federal
O republicanismo federal é unha ideoloxía que entende a República como asociacións locais de cidadáns e promove a participación cidadá nos asuntos públicos. Unha parte importante é o concepto do federalismo, buscándose a descentralización ou distribución e as unidades de administración e xestión máis pequenas, para así evitar gobernos centrais fortes cunha alta concentración de poder. Foi a antesala do cantonalismo.
Francesc Pi i Margall e o Partido Republicano Democrático Federal son os referentes desta tendencia importante na España do século XIX.
Kent, Inglaterra
miniatura|Castelo de Dover, Kent. Kent é un condado de Inglaterra (Reino Unido). Maidstone é a capital. Conta con 1 599 912 (2003) habitantes nunha área de 3981 km², limitada ao leste polo Mar do Norte, ao sur polo paso de Calais e por East Sussex, ao oeste por Surrey e polo Gran Londres e ao norte por Essex.
Historia
O seu nome deriva dunha das tribos celtas de Gran Bretaña, os Cantiaci, converteuse nun dos reinos dos xutos, tribo xermánica con orixe en Xutlandia.
Selección de fútbol de Inglaterra
A selección de fútbol de Inglaterra (en inglés: England national football team) representa a Inglaterra nas competición internacionais de fútbol. A súa organización está baixo a autoridade da Football Association (Asociación de Fútbol). Compite a nivel internacional en tres dos torneos máis importantes entre seleccións: a Copa do Mundo, a Eurocopa e a UEFA Nations League. Inglaterra, como país constituínte do Reino Unido, non é membro do Comité Olímpico Internacional, polo que a selección inglesa non participa nos Xogos Olímpicos.
A selección de Inglaterra é a máis antiga do fútbol. O seu primeiro partido internacional foi o 30 de novembro de 1872 ante en Glasgow. O estadio onde o equipo xoga habitualmente os seus partidos como local é Wembley, mentres que a súa sede está en St George's Park, Burton upon Trent. O maior éxito da selección foi a consecución da Copa do Mundo de 1966, edición da que foi país organizador. miniatura
Historia
Inglaterra xogou o primeiro partido internacional de seleccións, contra no ano 1872 na cidade escocesa de Glasgow. O resultado foi de empate a cero. O seu triunfo máis importante aconteceu en 1966, cando gañou o Mundial de Fútbol que se disputaba no propio pais. Na final venceron 4-2 á Alemaña Occidental. O dianteiro inglés Geoff Hurst fixo tres goles. No ano 2001, o adestrador sueco Sven-Göran Eriksson converteuse no primeiro seleccionador estranxeiro da historia do equipo inglés.
Cadro actual
Os seguintes xogadores foron chamados para xogar o Mundial de Fútbol Rusia 2018.
Máis partidos xogados
Actualizado a 9 de outubro de 2017.
miniatura|right|O porteiro Peter Shilton é o xogador que máis partidos xogou coa selección inglesa (125).
Máximos goleadores
miniatura|right|[[Wayne Rooney é o máximo goleador da historia da selección inglesa con 53 goles.]]
Illas Sverdrup
As illas Sverdrup son un arquipélago do grupo das illas da Raíña Isabel, que a súa vez forman parte do arquipélago ártico canadense, localizado ao norte das illas da Raíña Isabel, que pertence integramente ao territorio de Nunavut, Canadá.
Historia
Este grupo de illas recibe o seu nome en honra ao explorador noruegués Otto Sverdrup, que explorou e cartografiou as illas entre 1898 e 1902, co barco Fram, aínda que algunhas foran previamente habitadas polos inuit.
Sverdrup reclamou as illas para Noruega, pero o goberno noruegués non mostrou interese en proseguir coa súa demanda ata 1928. Nese momento, o goberno noruegués expuxo a demanda, principalmente para utilizar as illas como moeda de cambio nas negociacións co Reino Unido sobre o estatuto doutras illas árticas, Jan Mayen e illa Bouvet. O 11 de novembro de 1930 Noruega recoñeceu a soberanía canadense sobre as illas Sverdrup.
Xeografía
O grupo de illas atópanse ao oeste da grande illa Ellesmere, a uns 82°N e 95°O. As principais illas do grupo son a illa Axel Heiberg, illa de Amund Ringnes, e a illa Ellef Ringnes, e o arquipélago tamén inclúe un número indeterminado de pequenas illas nas augas que o rodean.
Os únicos asentamentos nas illas son Isachsen (unha antiga estación de persoal, ocupada entre 1948 e 1978) na illa de Ellef Ringnes e Mc Gill Arctic Research Station, na illa de Axel Heiberg, unha estación estival de investigación.
Philip Miller
Philip Miller, nado en Deptford, ou quizais en Greenwich, en 1691 e finado en Chelsea, Londres o 18 de decembro de 1771, foi un horticultor e botánico británico, de ascendencia escocesa.
Traxectoria
Philip Miller foi o xardineiro en xefe do Xardín Botánico de Chelsea (Chelsea Physic Garden) desde 1721 até case a data da súa morte. Casou con Mary Kennet, con quen tivo dous fillos, Charles e Philip.
Philip Miller rexeitou a nomenclatura binomial de Linneo (1707-1778) e prefiriu utilizar a clasificación de Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708), e a de John Ray (1627-1705). Soamente na oitava edición da súa obra The Gardeners Dictionary (O dicionario dos xardineiros), en 1768, foi cando adoptou o sistema linneano. Porén, xa describira algúns xéneros, tales como Larix e Vanilla, que foron validados no sistema lineano, na cuarta edición de Species Plantarum, de 1754.
Honores
O 22 de xaneiro de 1730 foi elixido membro da Royal Society de Londres.
Abreviatura
A abreviatura Mill. emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Antonio Tenreiro
Antonio Tenreiro pode referirse a:
Galapagar
Galapagar é un municipio do noroeste da Comunidade de Madrid (España), a uns 33 quilómetros da capital do estado. Esténdese sobre unha superficie de 65 km². Limita con Collado Villalba, Colmenarejo, Torrelodones, Las Rozas de Madrid, El Escorial, San Lorenzo de El Escorial, Villanueva del Pardillo, Hoyo de Manzanares, Moralzarzal e Guadarrama.
Economía
A economía de Galapagar estivo tradicionalmente orientada cara ao sector primario, particularmente a gandería. O aumento demográfico rexistrado nos últimos lustros conduciu a un crecente peso do sector dos servizos (comercio, banca etc.). Desde finais da década de 1990, o auxe da actividade no sector da construción saldouse coa urbanización de numerosas hectáreas de chan municipal, con polémicas recualificacións que contaron co visto e prace dos sucesivos gobernos locais.
Poboación
A poboación de Galapagar duplicouse nos últimos dez anos, superando xa a cota de 30.000 persoas. Cerca do 30% dos seus poboadores viven nas urbanizacións do termo municipal, non no núcleo urbano. Destaca especialmente a zona de A Navata, onde se asenta a estación de tren do municipio, que conta cun apartado postal propio. Outra das súas urbanizacións é a Colonia España. Trátase dun agradable e tranquilo lugar residencial situada nas proximidades do termo municipal de Collado Villalba e á beira da zona comercial P-29. Conta coa estación de tren de San Yago como infraestrutura fundamental. O seu eixo vertebrador é o Canellón Real Segoviano que destaca polo seu importante valor ecolóxico.
Actualmente, Galapagar é unha cidade dormitorio de Madrid. O municipio conta cun bo número de cidadáns de orixe estranxeira (un 17% da súa poboación empadroada), orixinarios de países tan diversos como Ecuador, Marrocos ou Romanía. Nel residen ademais moitos españois non naturais do pobo, procedentes sobre todo do resto da comunidade de Madrid.
Un ambicioso Plan Xeral de Ordenación Urbana (PGOU), redactado polo anterior equipo de goberno municipal do Partido Popular (PP), contemplaba que a poboación galapagueña alcanzase os 70.000 habitantes nun prazo de oito anos. Con todo, o concello xurdido das eleccións de 2007, cunha alcaldesa do Partido Socialista Obreiro Español (PSOE), anunciou a retirada de devandito plan e a súa substitución por outro máis moderado.
O Pereiro, Distriz, Vilalba
O Pereiro é un lugar da parroquia de Distriz no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 3 eran homes e 5 eran mulleres.
Estadio Heliodoro Rodríguez López
O Estadio Heliodoro Rodríguez López é o estadio no que xoga o Club Deportivo Tenerife, equipo de fútbol español, os seus partidos como conxunto local. Está situado na cidade de Santa Cruz de Tenerife (Canarias). Ten unhas dimensións de 107 x 70 metros, o que o converte no estadio de fútbol máis grande das Canarias.
Historia
Foi inaugurado o 25 de xullo de 1925 baixo a denominación orixinal de Stadium. En 1950 apróbase cambiar o nome ao de Heliodoro Rodríguez López, en recoñecemento ao que fose presidente do club. Heliodoro Rodríguez López, en efecto, expuxo un proxecto vangardista para a remodelación total do estadio naquela época, aínda que finalmente non se respectou ao completo e a estrutura do estadio acabou sendo practicamente distinta para cada bancada.
O estadio é propiedade do Cabido Insular de Tenerife. A mediados dos anos sesenta o Cabido asumiu a propiedade do estadio a cambio de sufragar a débeda do equipo; pouco tempo despois o CD Tenerife recuperou o estadio e reincorporouno ao seu patrimonio; con todo, unha década despois repetiuse a delicada situación económica, co que, a día de hoxe, o estadio segue sendo propiedade do Cabido Insular de Tenerife.
Reformas
Na década dos noventa, con motivo do regreso a Primeira División do equipo, foi sometido a unha remodelación total, encargada ao arquitecto Carlos Schwartz, seguindo un deseño baseado no Mini Estadi, estadio da canteira do Fútbol Club Barcelona, aínda que moitos compárano coa Bombonera. A culminación da última fase data do ano 2001, na cal construír a bancada de San Sebastián Alta, polo cal, todas as bancadas do estadio xa tiñan dous pisos. O estadio carece de pistas de atletismo.
A propia reforma do estadio levou o cambio dalgunhas características básicas das bancadas. As dúas bancadas laterais, Tribuna e San Sebastián (sita na rúa do mesmo nome) foron derrubadas e reconstruídas, mantendo a mesma planta. Con todo, os dous fondos cambiaron substancialmente. Xeral de pé, que era recta, pasou a ter unha lixeira forma de ferradura, chamándose Anfiteatro ao piso superior. Coa conversión dos estadios a "Todo sentado", ambas as bancadas cambiaron o seu nome a Popular Baixa e Popular Alta, tamén chamadas popularmente Bancada de Gol e Anfiteatro, respectivamente. A bancada do fondo contrario, Ferradura, viu reducida a súa curvatura para homogeneizarla con Popular. Ferradura é máis cara que Popular posto que non lle afecta a posta de sol nos partidos vespertinos.
En 2003 comezaron as obras para converter o antigo terraplén anexo ao Estadio nun centro comercial con aparcadoiros, cuxa entrada en funcionamento consumouse a mediados de 2006. Tamén está no aire un antigo proxecto de Javier Pérez Pérez, Tinerfia, que pretendía trasladar o polideportivo municipal, actualmente xunto ao Estadio, e peonalizar a Rúa San Sebastián, para converter os arredores do Estadio nun gran centro de lecer.
No verán de 2009 e, despois do ascenso do Club a Liga BBVA, comezaron as obras de mellora do estadio para arrombalo mellor á 1ª División nacional, entre as que se incluían a mellora e recolocación do palco, a creación das oficinas do Club e unha sala de trofeos do mesmo na bancada de Popular, a mellora de accesos ás bancadas etc.
Zulu Sofola
Traxectoria
Nwazuluwa Onuekwuke Sofola naceu no estado de Bendel, filla de Nwaugbade Okwumabua e o xefe Ogana Okwumabua, do pobo igbo e procedentes de Issele-Uku, na área administrativa de Anochia North, no Estado do Delta.
Foi á escola en Asaba e ao Instituto Feminino Baptista de Agbor. . Debido ao seu bo rendemento escolar revibiu unha bolsa para completar os estudos secundarios en Nashville (Tennessee). Despois estudou no Southern Baptist Theological Seminary en Louisville (Kentucky) e en 1959 graduouse en Lingua Inglesa na Universidade de Virxinia en Richmond (Virxinia). En 1965 rematou un mestrado en Escritura e produción de dramaturxia na Universidade Católica de América en Washington, D.C. Regresou a Nixeria en 1966, e converteuse en lectora no departamento de Artes Teatrais da Universidade de Ibadan (Estado de Oyo), onde se doutorou en Artes Teatrais (Teoría da Traxedia) en 1977. Ensinou Drama na Universidade de Ilorin (Kwara), onde foi nomeada xefa do departamento de Artes Performativas.
Aeroporto de Pointe-à-Pitre
O aeroporto internacional de Pointe-à-Pitre ou aeroporto de Pointe-à-Pitre Le Raizet é un aeroporto que serve á cidade de Pointe-à-Pitre na illa de Grande-Terre en Guadalupe, Francia.
Zulu Sofola
Traxectoria
Sofola foi cantante, bailarina e escritora prolífica. Escribiu e dirixiu numerosas obras para teatro e televisión, incluídas pezas propias, como King Emene. As súas obras "van desde a traxedia histórica até a comedia doméstica, e utilizan o escenario africano tradicional e moderno". Usa "elementos de maxia, mitoloxía e ritos para entender os conflitos entre o tradicionalismo e o modernismo nos que a supremacía persiste". Está considerada unha das mulleres máis destacadas da literatura do seu país.
Aeroporto de Pointe-à-Pitre
O aeroporto está situado en Abymes, a 2,4 quilómetros ao norte de Pointe-à-Pitre. É un centro de conexións principal para Air Caraïbes e Air Antilles Express. Air France ten tamén dous Airbus A320 baseados no aeroporto para voos rexionais. Trátase do maior dos seis aeroportos que ten o arquipélago. It is the largest of the six airports in the archipelago. No ano 2015 foi usado por 2 089 763 pasaxeiros. É o segundo aeroporto máis concorrido das Antillas Menores despois do aeroporto Raíña Beatrix en Aruba.
Ara militaris
miniatura|Ovos de Ara militaris. O Ara militaris é unha especie de ave do xénero Ara, da familia dos papagaios (Psittacidae) cuxas poboacións se estenden dende México até o norte da Arxentina. Polo fragmentadas de devanditas poboacións, considérase a súa situación actual como vulnerable.
Descrición
Ten unha lonxitude media de entre 70 e 71 cm de longo e de 99 a 110 cm de envergadura cun peso aproximado de 900 a 1100 gramos. A plumaxe é de cor predominantemente verde. A parte posterior do pescozo, a parte posterior traseira e as plumas da cola superior son de cor azul. As bandas exteriores das plumas primarias son de cor azul metálico brillante. A cola é longa e puntiaguda. As plumas da cola son de cor marrón avermellado con grandes extremos azuis na parte inferior, as plumas das ás son de cor amarela oliva. Ten un parche frontal de cor vermella con branco na área espida da cara, que é asucada de finas liñas negras por baixo dos ollos e plumas marróns na gorxa. O iris do ollo é de cor amarela pálido, o pico é negro e as patas son de cor gris escuro.
O Carboeiro, Santa Cristina, Cospeito
O Carboeiro é un lugar da parroquia de Santa Cristina no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
A Toxiña, Noceda, Lalín
A Toxiña é un lugar da parroquia de Noceda, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
.zm
.zm é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Zambia.
Abdul Rashid Dostum
Abdul Rashid Dostum (en ), nado en 1954, é o ministro de defensa de Afganistán e un dos chamados señores da guerra uzbekos.
Formou na década de 1970 unha milicia uzbeka que apoiou á República Democrática de Afganistán contra da dos mujahedin, apoiados por Estados Unidos. O 18 de abril de 1992 sublevouse contra o goberno de Mohammed Najibullah, aliándose con Ahmed Shah Massoud. Xuntos capturaron Cabul, a capital afgá.
Arcos de la Frontera
miniatura|300px|Arcos de la Frontera.
Arcos de la Frontera é un concello andaluz, pertencente á provincia de Cádiz.
Extensión e poboación
miniatura|left|A Peña Vieja. No ano 2005 tiña 29.420 habitantes. A súa extensión superficial é de 528 km² e ten unha densidade de 55,7 hab./km². Atópase situado a unha altitude de 185 m e a 67 km da capital de provincia, Cádiz. Sitúase nun cerro xunto ao río Guadalete.
Limita ao norte cos municipios de Espera e Bornos, ao nordés co municipio de Villamartín, ao leste cos municipios de El Bosque e Prado del Rey, ao sueste cos municipios de Benaocaz e Ubrique, ao sur cos municipios de Algar e San José del Valle e ao oeste co municipio de Xerez da Fronteira.
Vilar do Xestal, Noceda, Lalín
Vilar do Xestal é un lugar da parroquia de Noceda, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Centro Tecnolóxico do Mar
O Centro Tecnolóxico do Mar (CETMAR) é unha fundación de interese galego constituída en 2001 por iniciativa da Consellería de Pesca e Asuntos Marítimos á que está adscrita, da Dirección Xeral de I+D+I da Xunta de Galicia e do Ministerio de Ciencia e Innovación.
O obxectivo fundamental do Centro é impulsar a mellora do medio mariño e os sectores que del dependen a través da cooperación entre institucións, centros de investigación e o sector marítimo-pesqueiro; fomentando a implicación dos sectores dependentes do mar en actividades de investigación, desenvolvemento e innovación e favorecendo a eficiencia de tódalas actividades relacionadas co uso e explotación do medio mariño.
O CETMAR ten a súa sede en Bouzas, Vigo.
Gloria al bravo pueblo
Autoría
Sospeitase que a letra foi escrita por Andrés Bello, e que a música foi composta por Lino Gallardo. Pero nunca se puido demostrar o veracidade disto.
Illa do Príncipe Patricio
A Illa Prince Patrick é a máis occidental das Illas da Raíña Isabel, pertencente aos Territorios do Noroeste, Canadá. A área da illa abarca 15.848 km², converténdoa na 55 illa maior do mundo e a 14 máis grande do Canadá. Está rodeada de xeos durante todo o ano, converténdoa nunha das partes máis inaccesibles do Canadá.
Pioneer 9
Pioneer 9, tamén coñecida como Pioneer D, foi unha sonda espacial lanzada o 8 de novembro de 1968 mediante un foguete Delta E1 xunto co satélite TTS 2 desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo interplanetario.
Illa do Príncipe Patricio
Localización e características
Localizada na entrada do Estreito McClure, a Illa Prince Patrick está deshabitada e non hai nin houbo presenza humana que se saiba. En 1948 abriuse a Estación Meteorolóxica do Alto Ártico, denominada Mould Bay, como parte do esforzo común canadense e estadounidense para crear unha rede de estacións meteorolóxicas. Tivo unha poboación de entre 10 e 40 científicos. A estación pechou en 1997, ao pasar a ser unha estación automática. O edificio aínda se mantén en pé.
Gloria al bravo pueblo
Música e letra
CORO
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 80ª edición dos Óscar
Os filmes candidatos debían terse estreado nos cinemas dos seus respectivos países entre o 1 de outubro de 2006 e o 30 de setembro de 2007. A Academia convidou 95 países a enviar filmes a competición, recibíndose sesenta e tres propostas, o maior número ata ese momento. Acerbaixán e Irlanda enviaron filmes por primeira vez.
Pioneer 9
Nave
Pioneer 9 tiña forma de cilindro do que saían os diversos instrumentos e estabilizábase mediante xiro a unhas 60 r.p.m., co eixo de xiro perpendicular ao plano da eclíptica e apuntando cara o polo sur. A nave podía configurarse mediante comandos para enviar datos a unha entre cinco velocidades distintas (512, 256, 64, 16 e 8 bps) nun formato entre catro diferentes posibles e funcionando a entre un de catro modos dispoñibles (tempo real, almacenamento de telemetría, almacenamento de recolección de datos e lectura de memoria). No modo de tempo real a nave enviaba datos á Terra segundo iba facendo as medicións científicas, no modo de almacenamento de telemetría a nave enviaba os datos ao tempo que os recolectaba pero ao mesmo tempo os gardaba na memoria de a bordo, no modo almacenamento de recolección de datos gardábanse datos científicos a intervalos de tempo de entre 2 e 17 minutos a elección dos controladores en terra para cubrir períodos de ata 19 horas pola limitación da memoria de a bordo e no modo de lectura de memoria leíanse e enviábanse datos á Terra. A enerxía da nave era producida polas células solares que recubrían as paredes do corpo da nave, producindo ata 79 vatios de potencia.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 80ª edición dos Óscar
A lista curta de nove candidatos anunciouse o 15 de xaneiro de 2009. A selección foi controvertida, especialmente pola ausencia do filme romanés 4 luni, 3 săptămâni și 2 zile, gañador da Palma de Ouro no Festival de Cannes e do francés Persepolis, Premio do Xurado do mesmo festival. Os cinco candidatos (Austria, Casaquistán, Israel, Polonia e Rusia) anunciáronse o 22 de xaneiro de 2008. O filme Die Fälscher de Stefan Ruzowitzky gañou o premio, primeiro filme austríaco que o conseguiu.
Gloria al bravo pueblo
Música e letra
Gloria al bravo pueblo
que el yugo lanzó,
la ley respetando
la virtud y honor.
(bis)
¡Abajo cadenas!
gritaba el Señor
Illa do Príncipe Patricio
Localización e características
A Illa Prince Patrick foi explorada por primeira vez en 1853 e (moito despois) foi nomeada en honor ao príncipe Arthur William Patrick, Duque de Connaught, que foi gobernador do Canadá desde 1911 ata 1916.
Gloria al bravo pueblo
Música e letra
libertad pidió.
Illa do Príncipe Patricio
Localización e características
A altitude máxima da illa é de apenas 279 m, sendo unha área sismoloxicamente activa.
Gloria al bravo pueblo
Música e letra
A este santo nombre**
tembló de pavor
Illa do Príncipe Patricio
Localización e características
300px|esquerda|Mapa da illa
Gloria al bravo pueblo
Música e letra
[el vil egoísmo,
que otra vez triunfó.]**
Gritemos con brío:
¡Muera la opresión!
Compatriotas fieles,
la fuerza es la unión.
Y desde el Empíreo**
el Supremo Autor,
Pioneer 9
Nave
O último contacto que se fixo coa nave tivo lugar en maio de 1983, intentandose contactar de novo en 1987, sen éxito. Non se volveu a intentar o contacto coa nave.
Gloria al bravo pueblo
Música e letra
[un sublime aliento
al pueblo infundió.]**
Unida con lazos
que el Cielo formó,
la América toda
existe en nación.
Y si el despotismo**
levanta la voz,
[¡seguid el ejemplo
que Caracas dio!]**.
** bis na repeticion
A Costa, Santa Cristina, Cospeito
A Costa é un lugar da parroquia de Santa Cristina no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá.
Stanley Matthews
Sir Stanley Matthews (1 de febreiro de 1915 - 23 de febreiro do 2000) foi un dos mellores xogadores de fútbol de Inglaterra. Foi coñecido como 'O mago do caneo'.
Matthews naceu Seymour Street, Hanley, Stoke-on-Trent sendo o terceiro de catro fillos. O seu pai, Jack Matthews, foi un coñecido boxeador a nivel local, que lle aprendeu ó pequeno Stanley o interese polos deportes, así coma unha forte disciplina que seguiu toda a súa carreira deportiva.
Xogaba de extremo dereito, e xa dende moi xove foi internacional nas categorías inferiores. O seu primeiro contrato coma profesional asinouno no ano 1932 co Stoke City F.C.. Dous anos despois, en 1934 faría a súa primeira aparición no equipo nacional.
Durante a segunda guerra mundial 'trocou' o terreo de xogo polas forzas armadas, onde serviu na RAF. Unha vez rematada foi transferido ó Blackpool F.C. A Fa Cup que gañaron no ano 1953 coñécese coma a 'Final de Matthews' debido ao seu xogo nese encontro.
Xogou coa selección ata o ano 1957, e segue sendo o xogador máis vello que xamais xogou coa selección inglesa.
En 1961 volta ó Stoke City, onde se retiraría en 1965 despois de cumprir 50 anos.
No ano 1965 é nomeado Cabaleiro do Imperio Británico pola súa carreira deportiva.
Coma dato curioso cabe dicir que en máis de setecentos encontros endexamais foi expulsado dun terreo de xogo. miniatura|dereita|Monumento en homenaxe de Stanley Matthews Hoxe en día hai dúas estatuas que lembran ó xogador: Unha no estadio do Stoke City e outra no centro de Hanley. A lenda das mesmas di: ''O seu nome é un simbolo da beleza deste xogo, a súa fama eterna e internacional, a súa deportividade e modestia universalmente aclamadas. Un xogador máxico, da xente, para a xente.''
Pioneer E
Pioneer E foi unha sonda espacial lanzada o 27 de agosto de 1969 mediante un foguete Delta L xunto co satélite TTS 3 desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo interplanetario. Foi destruída durante o lanzamento debido a un fallo do foguete por un problema nos seus sistemas hidráulicos que produciu a súa destrución aos 383 segundos da engalaxe.
Nuevo Estadio Municipal José Zorrilla
O Estadio Municipal José Zorrilla, está situado na cidade de Valladolid, capital da provincia de Valladolid, na comunidade autónoma española de Castela e León. Serve de sede habitual ao Real Valladolid.
Estadio Municipal Pepe Barrera
O Estadio Municipal Pepe Barrera é un estadio de fútbol galego do concello de Ribadeo. Ten capacidade para 2.500 espectadores e serve de localía ao Ribadeo FC. Neste estadio lévase a cabo o Trofeo Emma Cuervo.
Nuevo Estadio Municipal José Zorrilla
A dirección do estadio é Avenida do Mundial 82, s/n; 47014 Valladolid.
La Revista Social
La Revista Social foi un xornal anarquista español publicado semanalmente dende o 16 de agosto de 1872 até 1884. Foi o órgano oficioso da Federación Rexional Española da Asociación Internacional de Traballadores (1870-1881). A partir de 1881 converteuse no xornal da Federación de Traballadores da Rexión Española (1881-1888), adoptando o nome de Revista Social.
Nuevo Estadio Municipal José Zorrilla
O Novo Estadio José Zorrilla, construíuse con motivo de ser unha das sedes do Copa do Mundo de Fútbol de 1982.
La Revista Social
Traxectoria
Cando a FRE-AIT foi prohibida en España en xaneiro de 1874, tralo golpe de Pavía, La Revista Social tamén foi suspendida, pero volveu reaparecer meses despois co subtítulo «Órgano da Federación Manufacturera da Nación Española», adoptando un ton moderado. Neses anos dirixiuna José García Viñas.
Nuevo Estadio Municipal José Zorrilla
Historia
Sucesor do Antiguo Estadio José Zorrilla, situado no centro da capital do Pisuerga, cunha capacidade para albergar a pouco máis de 15.000 espectadores. Foi sede do Real Valladolid desde 1942 ata 1982.
La Revista Social
Traxectoria
En 1881 converteuse no órga no xornalístico da recentemente creada Federación de Traballadores da Rexión Española, adoptando o título de Revista Social e o subtítulo de "eco del proletario", pasando a publicarse en Madrid. O seu director foi Juan Serrano Oteiza, dende 1881 até 1884, quen tivo amizade con Ricardo Mella e conseguiu que este colaborara coa revista.
Nuevo Estadio Municipal José Zorrilla
Historia
O estadio construíuse en terreos do Pago de La Barquilla, propiedade da Deputación Provincial de Valladolid, quen os cedeu ao Concello de Valladolid, que afrontou o orzamento das obras con subvencións oficiais do Consello Superior de Deportes e da RFEF.
La Revista Social
Traxectoria
Despois de publicar 154 números, en 1884 volveu publicarse en Cataluña. Desapareceu pouco despois como consecuencia da represión que seguiu ao asunto da Man Negra.
Nuevo Estadio Municipal José Zorrilla
Historia
Os asentos ou butacas do estadio son violetas e brancas, como as cores do Real Valladolid, e nas zonas de Preferencia pódese ler a palabra Valladolid, nome co que se identifica á cidade e por extensión a este equipo.
O estadio dispón de moi boa visibilidade do terreo de xogo desde practicamente todas as localidades, xa que foi construído para este fin. Ademais, caracterízase por ter un dos fondos (Fondo Sur) a menor altura que o resto, como tamén estívoo o Fondo Norte ata 1986, ano en que se pechou completamente.
No verán de 2009 o terreo de xogo foi cambiado por novo céspede, devandito terreo de xogo estaba bastante defectuoso tras moitos concertos pero tras os tres de 2009, Valladolid Latino, Depeche Mode e Bruce Springsteen estaba totalmente impracticable polo que se renovou o céspede.
Campo Labrado, Naraío, San Sadurniño
Campo Labrado é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 33 habitantes (13 homes e 20 mulleres).
Gerda Wegener
Gerda Marie Fredrikke Gottlieb, coñecida como Gerda Wegener, nada en Copenhaguen o 15 de marzo de 1885 e finada en Frederiksberg o 28 de xullo de 1940, foi unha pintora e ilustradora erótica dinamarquesa.
Traxectoria
Tras unha vida en provincias, marchou a Copenhaguen para inscribirse na Academia de Belas Artes e onde casou co artista Einar Wegener, máis tarde coñecido como Lili Elbe, en 1904.
James D. Halsell
James Donald Halsell Jr., nado en West Monroe (Louisiana), o 29 de setembro de 1956, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-65, STS-83, STS-101, STS-74 e STS-94.
Traxectoria
Halsell graduouse en enxeñería pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1978 e é máster en xestión pola Universidade de Troy en 1983, así como máster en operacións espaciais polo Instituto Tecnolóxico da Forza Aérea en 1985.
Foi seleccionado pola NASA en xaneiro de 1990 e converteuse en astronauta en xullo de 1991 despois dun ano de adestramento. Participou nas misións STS-65, STS-83, STS-101, STS-74 e STS-94. Pasou un total de 52,44 días no espazo.
Río Adda
O Río Adda é un río de Italia, da rexión da Lombardía. O río nace no Val Alpisella (Stelvio) e percore 313 km de lonxitude até unirse ao río Po antes de chegar a Cremona.
É empregado moito para produción hidroeléctrica nos seus altos, e para rego na chaira lombarda.
miniatura|260px|O Río Adda.
Estación da Coruña-Término
A estación da Coruña-Término (denominación oficial), máis coñecida como a estación do Norte , foi unha estación de RENFE na cidade da Coruña até o ano 1964, cando un lume arrasou o predio de viaxeiros e todos os servizos pasaron a se concentrar na estación de San Cristovo.
Historia
300px|miniatura|Terreos que ocupaban as instalacións da estación do Norte. En 1858 a raíña Isabel II colocou a primeira pedra do que había ser a cabeceira da liña A Coruña - Palencia. Estaba situada no barrio da Gaiteira, na ribeira do río Monelos; provisionalmente foi construído en 1874 un predio de madeira para dar servizo aos viaxeiros con orixe e destino Lugo, no que sería a segunda liña férrea de Galiza, logo da Santiago - Carril.
A terminal de pasaxeiros definitiva foi inaugurada en setembro de 1883 polo rei de España Afonso XII e estivo operada pola Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España até a súa nacionalización por parte do Estado español en 1941, de aí que se coñecera popularmente como a "estación do Norte".
Coa conclusión das obras en 1957 da liña Zamora - A Coruña, que establecía unha conexión máis rápida desta última con Madrid e a posta en servizo da vía que uniría as liñas de Zamora e León grazas a un túnel baixo Eirís en 1958, comezou o declive da estación do Norte en favor de San Cristovo.
Big Splash
O Big Splash ou grande impacto é unha teoría astronómica que postula que a formación da Lúa debeuse ó impacto contra a Terra dun planeta desaparecido, coñecido coma Theia. A teoría propuxérona por primeira vez, no 1975, investigadores do Instituto de Ciencias planetarias de Tucson e do Instituto Harvard-Smithsonian de Astrofísica. Dende entón diversos traballos de modelaxe numérica veñen detallando esta idea, que ten acadado un importante grao de consenso actualmente na comunidade científica.
Lúa
A Lúa é o único satélite natural da Terra e ten varias características en común e diferentes co noso planeta, postas en evidencia despois da investigación das mostras recollidas polas misións Apollo. Dunha banda, a composición dos isótopos estables de osíxeno presente nas rochas lunares é idéntica á sinatura característica presente nas rochas da Terra e difire bastante doutros obxectos siderais. Isto suxire que a Lúa, ou o seu precursor, se formaría á mesma distancia do Sol coa Terra e tivesen semellante data de formación dentro do Sistema Solar. Este descubrimento desbotou as teorías máis antigas, que suxerían que a Lúa e un satélite capturado pola órbita da Terra, neste caso as rochas da Lúa terían composicións isotópicas distintas ás da Terra. Doutra banda, a Terra está formada por un núcleo interior de ferro e níquel, un manto composto por silicatos e a codia terrestre constituída esencialmente por granito e basalto. O núcleo ferroso representa preto do 30 % da masa da Terra; mentres que a Lúa está composta esencialmente por rochas baseadas no silicio (equivalentes ás do manto da Terra) e un núcleo ferroso mínimo, de preto do 8 % da masa lunar. Esta desproporción nos núcleos ferrosos desbotou as teorías que defendían que a Lúa se formara por agregación tal coma foi o caso da Terra, pois se tal cousa sucedese, a proporción de ferro nos núcleos sería semellante nos dous corpos celestes.
Calquera tentativa de explicación viable da formación da Lúa ten que ter en conta estas dúas características: explicar a composición isotópica e a desproporción do ferro contido nos núcleos. A hipótese do Big Splash consegue harmonizar estas dúas perspectivas, expoñendo outra serie de problemas: que foi o que bateu contra a Terra para forma-la Lúa, e de onde xurdiu este corpo?
300px|dereita
Theia
De acordo coa composición isotópica da Lúa, o obxecto que bateu contra a Terra, denominado Theia (Halliday [2000]; Hartmann e Davies [1975], Cameron e Ward [1976] e Cameron [1984]) debía ter a súa orixe dentro da órbita terrestre. Inicialmente pensábase que a forza da gravidade da Terra agregara todo o material ao seu alcance para formar o planeta. Pero coma xa sinalara en 1772 o matemático Lagrange, existen cinco puntos na órbita da Terra nos que os efectos da gravidade do planeta se anulan en relación ao Sol. Dous dos puntos de Lagrange – L4 e L5 – son considerados estables unha vez que calquera material que se atope neles só pode ser liberado por colisión ou por calquera outro evento catastrófico. L4 e L5, situados a 150 millóns de quilómetros da Terra, son, polo tanto, zonas con potencial para permitir acrección planetaria en competición coa Terra. Foi en L4 onde se pensa que Theia se comezou a formar hai 4 500 millóns de anos, no Hadeano.