cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tempada 2017-18 da Primeira División Galega de hóckey a patíns
Sistema de competición
A liga constou de tres fases, a primeira disputouse en formato de todos contra todos a dobre volta, polo que cada equipo xogou un total de 20 partidos de liga regular. Ao finalizar esta fase os oito primeiros clasificados disputaron unha eliminatoria a dobre partido para definir os catro equipos que se disputarían a liga na final a catro.
Ministerio de Medio Ambiente de España
O Ministerio de Medio Ambiente de España era un antigo órgano de goberno da Administración Xeral do Estado creado trala chegada de Jose María Aznar á presidencia do Goberno no ano 1996, coa división en dous do Ministerio de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente. Estivo encargado até 2008 da proposta e execución da política do Goberno en materia de conservación da natureza, desenvolvemento sostible, impacto ambiental e ordenación da flora, a fauna, os hábitats e os ecosistemas naturais, así como da colaboración coas Comunidades Autónomas para a realización das actuacións correspondentes nestas materias, a xestión e custodia do dominio público marítimo e terrestre e de todas as súas competencias actuais.
O MMA tamén se encargou da xestión das reservas hidráulicas e do Servizo Meteorolóxico Nacional. En 2008 as competencias deste ministerio pasan a ser asumidas polo Ministerio de Medio Ambiente, Medio Rural e Mariño de España.
David Seijo
David Seijo Sanmiguel, nado en Vilagarcía de Arousa o 25 de febreiro de 1983, é un actor galego.
Traxectoria
Recibiu formación completa no estudo Juan Carlos Corazza (2004-2009). Cursou diversos seminarios entre os que se poden destacar: Roles y registros con Catalina Lladó, Técnica con Manuel Morón, Espacio escénico con Jean Guy Lecat entre outros.
Desde mozo mostrou interese pola interpretación, involucrándose en proxectos teatrais e musicais. Logo de varios anos de estudo, trasládase á Coruña, lugar onde reside a súa familia paterna, para estudar Pedagoxía teatral.
Alí vincúlase a un grupo de comedia da arte chamada Estragón, co que representa varias funcións de teatro como Mariones ou Muertos vivos. Máis tarde márchase a Aviñón (Francia) para estudar Comedia da arte con Carlo Bosso e seminarios de pantomima e esgrima con Josef Markocki.
Cinema
No mundo do cine colaborou nas películas León e Olvido (2004) e Rafael (2008), ambas de Xavier Bermúdez e en televisión en Rías Baixas (1999) e La Rosa de Alejandría (2003).
Logo de terminar a diplomatura decide marchar a Madrid para formarse na escola para o actor Juan Carlos Corazza. Fai varias curtametraxes como Cuando me recuerdes e Una vida a través del objetivo, e anuncios de televisión como o de Seat Ibiza 25 aniversario e Spot McCain. Non se desvincula de Galicia representando en múltiples ocasións Os berros do silencio, obra ambientada nos naufraxios da Costa da Morte.
Armeses, Maside
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Listanco.
Medinaceli
Medinaceli é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 810 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 205,37 km².
BA CityFlyer
BA CityFlyer é unha aeroliña subsidiaria de British Airways. Ten a súa sede en Didsbury, Manchester. Opera unha rede de servizos domésticos e europeos dende a súa base principal no aeroporto da Cidade de Londres. No ano 2016 BA Cityflyer tamén comezou a operar dende o aeroporto de Londres-Stansted. En 2017 BA Cityflyer iniciou servizos dende Manchester, Birmingham e Bristol, regresando así British Airways a estas rexións despois de 10 anos de ausencia. Todos os seus servizos operan coas cores, nome e números de voo da súa aeroliña nai.
BA Cityflyer Limited ten unha licenza de operación tipo A da Autoridade Civil de Aviación británica, o que lle permite transportar pasaxeiros, carga e correo en avións con 20 ou máis asentos.
Frota
En decembro de 2020 a frota de BA CityFlyer estaba formada polos seguintes avións:
New jack swing
New jack swing ou swingbeat é un xénero musical produto da fusión, encabezado por Teddy Riley e Bernard Belle, que se volveu popular entre finais da década de 1980 e comezos da seguinte. A súa influencia, xunto co hip hop, formaron parte da cultura pop e foi o son da escena musical de Nova York. Fusiona o ritmo, os samples e as técnicas de produción do hip hop e do dance-pop, xunto co son urbano contemporáneo do R&B. O new jack swing style desenvolveuse como moitos dos estilos musicais fixeran antes, mediante a combinación de elementos doutros estilos adaptados a novas sensibilidades.
Ministerio da Presidencia de España
O Ministerio da Presidencia de España é o órgano de goberno da Administración Xeral do Estado, encargado de impulsar e coordinar a acción política do Goberno. O vicepresidente ten encomendado por lei presidir a Comisión Xeral de Secretarios de Estado, que é a que prepara o Consello de Ministros, e a de ordenar e presentar, a través do Secretariado do Goberno, os asuntos que nel se debaten.
O vicepresidente tamén se encarga da relación do executivo co Parlamento, e tamén a función de portavoz do Goberno.
Estrutura orgánica básica (xaneiro de 2012)
A estrutura orgánica básica é: (en cursiva indícanse os organismos autónomos)
16 de abril
O 16 de abril é o 106º día do ano do calendario gregoriano (107º nos anos bisestos). Quedan 259 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Charlie Chaplin.
Mortes
miniatura|100px|Alexis de Tocqueville.
Santoral
Na Igrexa católica:
Na Comuñón anglicana:
Véxase tamén
Os 366 días do ano
Chao do Covo, Labrada, Abadín
Chao do Covo é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes en 2015 (7 homes e 6 mulleres) segundo datos do IGE, os mesmos habitantes que en 2011 (7 homes e 6 mulleres).
Brisbane Broncos
O Brisbane Broncos é un equipo profesional de rugby league da cidade de Brisbane, en Queensland (Australia), fundado en 1988, e que compite na National Rugby League, competición na que saíu campión en 6 ocasións. A pesar da súa xuventude, trátase do equipo máis popular do seu país, por diante dos Sydney Swans da AFL.
Palmarés
Dende a súa fundación, os Brisbane Broncos son o equipo máis laureado da NRL, con 6 campionatos. Dende 1988 só fallou 4 veces ós playoffs polo título.
Cadro actual
230px|miniatura|dereita|[[Darren Lockyer, capitán dos Broncos.]]
Estrelas do pasado
O equipo estivo adestrado dende 1988 ata 2008 por Wayne Bennett, un dos mellores adestradores de rugby league da historia. Os seguintes xogadores son só algunhas das estrelas deste deporte que pasaron polas ringleiras dos Brisbane Broncos: 250px|miniatura|dereita|Encontro dos Broncos no [[Lang Park|Suncorp Stadium.]]
Estadio
Dende 1988 ata 1993 os Brisbane Broncos xogaron os seus encontros como locais no estadio Lang Park de Brisbane. A partir de 1993 e ata 2003 o equipo tivo como fogar o estadio QSAC. En 2003, despois da reconstrución do estadio Lang Park, os Brisbane Broncos volverón ó seu primeiro estadio, no que seguen hoxe en día.
Cunha media de 36.336 persoas por encontro durante a tempada 2010, os Broncos son o equipo do mundo cunha maior asistencia de seareiros ó seu estadio en calquera modalidade de rugby (rugby union ou rugby league).
MixRadio
MixRadio, antigamente Nokia MixRadio, Nokia Music Store ou OVI Music Store, é un servizo de música de Microsoft Mobile. Foi lanzado como Nokia Ovi Store o 29 de agosto de 2007 por Nokia.
MixRadio permite a reprodución de balde de listas de reprodución sen subscrición nin anuncios, e está dispoñible en 31 países, incluíndo os Estados Unidos, o Brasil, a India e a China. Ten un catálogo de máis de 30 millóns de cancións. Os usuario poden usar MixRadio+ por $3,99 cada mes, e isto permítelles ademais ver letras e baixar listas de reprodución. O formato de arquivo usado polo servizo é MP3, sen ningún tipo de protección DRM.
Iuri Iekharunov
miniatura|dereita|Yuriy Yekhanurov Yuriy Yekhanurov (Юрій Єхануров) é un político ucraíno de orixe buriata.
Traxectoria
Naceu o 23 de agosto de 1948 na vila de Belkachi, no extremo norte da entón RSS de Iacutia, estudou na escola da construción en Kíiv e desenvolveu a súa vida laboral en Ucraína, cando este país se independizou en 1991 Yekhanurov traballou para o goberno de Kíiv no desenvolvemento das reformas económicas, foi viceministro de economía en 1993 e estivo ó cargo do organismo encargado de coordinar as privatizacións (1994-1997), foi ministro de economía brevemente en 1997. Elixido para o Parlamento de Ucraína (1998), foi Primeiro Viceprimeiro ministro (1999-2001). Foi primeiro ministro entre o 8 de setembro de 2005 e o 4 de agosto de 2006.
Salamina
Salamina pode ser:
Garabás, Maside
San Pedro de Garabás é unha parroquia do concello de Maside na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2021 tiña 406 habitantes, deles 199 eran homes e 207 mulleres.
En Garabás naceu o escritor Víctor Campio Pereira.
O Cacheiral, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa
O Cacheiral é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Ámbar
thumb|[[Altamira ]] miniatura|Insecto atrapado no ámbar miniatura|Insecto atrapado no ámbar O ámbar é unha resina fósil procedente de restos de coníferas, usada na fabricación de obxectos ornamentais, a maioría do ámbar ten unha antigüidade de entre 30 e 90 millóns de anos, aínda que non é un mineral ás veces considérase unha xema. A resina semifosilizada denomínase copal.
Chao do Outeiro, Labrada, Abadín
Chao do Outeiro é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 16 habitantes en 2015 (9 homes e 7 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).
Abeleda, A Grade, Chantada
Abeleda é un lugar da parroquia da Grade, no concello lugués de Chantada na comarca de Chantada. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 6 eran mulleres. Segundo o INE en 2017 tiña 13 habitantes, 6 mulleres e 7 homes.
Este lugar dista da capital do concello 7 quilómetros.
Toponimia
O topónimo, un fitónimo, deriva do latín, co sufixo , co significado de abundancia de abelás.
José María Peña Fernández
José María Peña Fernández, nado en San Claudio (Ortigueira), foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de José María Peña Cornide. Foi nomeado tesoureiro da delegación en Ortigueira da Federación de sociedades de instrucción del partido judicial de Ortigueira da Habana en 1927. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Ortigueira en 1928. En setembro de 1930 foi elixido membro do comité provincial da Unión Monárquica Nacional.
Arvicolinos
A dos arvicolinos (Arvicolinae) é unha subfamilia de mamíferos da orde dos roedores, suborde dos miomorfos, superfamilia dos muroideos e familia dos cricétidos.
Os representantes actuais da subfamilia agrúpanse en 7 tribos con 26 xéneros e 143 especies.
A subfamilia comprende as trilladeiras pataqueiras, os lemmings e os ratos do almiscre. As súas especies están estreitamente relacionadas coas doutras subfamilias dos cricétidos (as que comprenden os hámsters e as ratas e os ratos do Novo Mundo).
Algúns autores refíerense á subfamilia como os microtinos (Microtinae), ou clasifican o taxon como unha familia plena, a dos arvicólidos (Arvicolidae).
O arvicolinos son o grupo máis numeroso dos roedores do hemisferio norte. Moitas veces se encontran fósiles de ósos acumulados por depredadores do pasado, como bufos e outras aves de rapina. Os fósiles deste grupo a miúdo úsanse para a datación bioestratigráfica de sitios arqueolóxicos en América do Norte e Europa.
Características
Os arvicolinos teñen unha distribución holoártica e, xunto aos tilomiinos (Tylomyinae), son os únicos muroideos que se expandiron por América a través da ponte de Berinxia.
Estes animais poden viviren na zona subnival, por debaixo da capa de neve invernal, sen necesidade de hibernaren. Outra característica destes animais son as grandes fluctuacións do tamaño das súas poboacións.
Os máis dos arvicolinos son pequenos, peludos, de cola curta, como as trilladeiras ou os lemmings.
Algúns, como as especies dos xéneros Ellobius e Hyperacrius, son escavadores e están ben adaptados á vida subterránea. Outros, como os dos xéneros Ondatra, Neofiber e Arvicola, desenvolveron un maior tamaño corporal, asociado cun estilo de vida acuático.
Distribución
Os arvicolinos teñen unha distribución holoártica e, xunto aos tilomiinos (Tylomyinae), son os únicos muroideos que se expandiron por América a través da ponte de Berinxia. Encóntranse en toda América do Norte desde Guatemala até o norte, en toda Eurasia, no Xapón, en Taiwán, no suroeste da China, no norte da India, no Oriente Medio, incluíndo Asia Menor, e en África (Libia).
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1821 polo naturalista inglés John Edward Gray, nun traballo publicado en ''Lond. Med. Repos.'' 15: 303.
Etimoloxía
O nome científico Arvicolinae está formado sobre a raíz do nome do seu xénero tipo, Arvicola, coa adición do sufixo do latín científico -inae, propio dos nomes das subfamilias de animais.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a subfamilia xcoñeceuse tamén polos sinónimos:
Clasificación: tribos e xéneros
Subfamilia arvicolinos (Arvicolinae) Gray, 1821
miniatura|250px|[[Arvicola sapidus, na beira do río Porma, cerca de Boñar, (León, España)]] miniatura|250px|[[Microtus lusitanicus]] miniatura|250px|[[Lemmus lemmus]] miniatura|250px|''[[Ondatra zibethicus]]
Coñécense tamén dúas tribos fósiles: a dos dicrostoniquinos (Dicrostonychini), cun único xénero, Predicrostonyx † e unha única especie Predicrostonyx hopkinsi †, e a dos cletrionomiinos (Clethrionomyini), cos xéneros Altaiomys †, Mimomys †, Pitymimomys †, Borsodia †, Allophaiomys † e Prolagurus †.
Estado de conservación
Na subfamilia dos arvicolinos, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualificou, en 2004, a 23 especies como de risco pouco preocupante (LC), unha especie como case amenazada (NT), Myopus schisticolor, 4 especies vulnerábeis (VU), Alticola montosa, Microtus mexicanus, Microtus kikuchii e Myodes andersoni, 2 especies en perigo de extinción (RN), Ellobius alaicus e Microtus transcaspicus, 3 especies en perigro crítico (CR), Dicrostonyx vinogradovi, Microtus evoronensis e Microtus mule, e 7 especies das que se carece de datos suficientes para cualificar o seu status. Por outra parte, moitos arvicolinos tenñen áreas de distribución restrinxidoas, o que as fai vulnerábeis á peida de hábitat.
Leilía (álbum)
Leilía é o primeiro álbum do grupo de música tradicional galego Leilía, publicado en 1994.
Carolyn Rodrigues
Carolyn Allison Rodrigues-Birkett, nada en Moruca o 16 de setembro de 1973, é unha política güianesa que traballou como ministra de asuntos exteriores de Güiana desde 2008 até 2015.
Traxectoria
De orixe indíxena, naceu en Moruca, na rexión de Barima-Waini. Despois de asistir a unha escola privada en Georgetown, recibiu unha bolsa para indíxenas e estudou administración de empresas na Universidade de Regina no Canadá e regresou a Güiana en 1993. A súa bolsa esixiulle que traballase para as comunidades indíxenas e, como resultado, abandonou a empresa madeireira onde traballaba e, en cambio, foi traballar para o Programa de Melloramento do Impacto Social (SIMAP, polas súas siglas en inglés) do Banco Interamericano de Desenvolvemento en Güiana. Converteuse en coordinadora do Programa de Proxectos Amerindios de SIMAP, ocupando ese cargo até 2001, cando foi a estudar traballo social na Universidade de Güiana.
Foi nomeada no Gabinete como ministra de asuntos amerindios en abril de 2001. Despois das eleccións xerais de 2006, foi novamente nomeada para ese cargo e xurada o 4 de setembro de 2006. Despois de sete anos como ministra de asuntos amerindios, foi nomeada ministra de asuntos exteriores o 9 de abril de 2008, en substitución de Samuel Insanally. Xurou o cargo o 10 de abril.
Continuou traballando como ministra ata que o Partido Progresista do Pobo (PPP) perdeu as eleccións xerais de maio de 2015. Posteriormente ofrecéuselle un lugar na lista de parlamentarios do PPP, pero optou por non tomar asento na Asemblea Nacional, preferindo traballar no estranxeiro.
Bernhard Weisser
Bernhard Weisser, nado en 1964 en Gotinga, é un numismático alemán vinculado ao Gabinete Numismático de Berlín.
Traxectoria
Bernhard Weisser concluíu o seu ensino secundario en 1984 no instituto Max-Planck de Gotinga e a continuación iniciou os seus estudos superiores de Arqueoloxía Clásica, Prehistoria e Historia Antiga na Universidade de Gotinga, que continuou a partir de 1987 na Universidade de Múnic, onde se graduou en 1991.
Como bolseiro, entre 1992 e 1996 ampliou estudos de posgrao na Universidade de Atenas, na Universidade de Colonia e no Instituto Arqueolóxico Alemán. En febreiro de 1996 acadou o seu doutoramento en Múnic cunha tese titulada Die kaiserzeitliche Münzprägung von Pergamon ("A cuñaxe de moeda imperial de Pérgamo").
En abril de 1996, Weisser ingresou no Münzkabinett dos Museos Estatais de Berlín, inicialmente como axudante, desde 1999 como colaborador científico e a partir de 2003 como conservador de moeda. Aí formou parte da comisión organizadora do XII Congreso Internacional de Numismática, que tivo lugar nesa cidade en 1997. En setembro de 2014 sucedeu interinamente a Bernd Kluge, logo da xubilación deste como director do Gabinete, e foi confirmado como director o 1 de xuño de 2015.
Durante ese tempo participou tamén en diversas escavacións arqueolóxicas, entre as que destacan as de Sorgenti della Nova, no Lacio (1985), Olimpia (1987), Pérgamo (1991-1993, 1997), Mileto (1998-2000, 2005-2006) e Priene (2005-2013, 2015).
Bernhard Weisser é membro da Sociedade Numismática de Berlín e membro correspondente do Instituto Arqueolóxico Alemán e, como representante do estado de Berlín, foi membro da Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña desde 2009 e presidente da institución desde febreiro de 2021. Tamén forma parte do consello directivo do Consello Internacional de Numismática e desde 2013 preside a Sociedade Alemá da Medalla de Arte.
Publicacións
Weisser publicou ducias de artigos en diversas revistas científicas e publicacións conxuntas, así como diversos traballos monográficos, algúns como autor e outros en condición de editor. Esta é unha escolma das súas monografías:
Miño de San Esteban
Miño de San Esteban é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 66 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 1,35 km².
Suarriba, O Burgo, Muras
Suarriba é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá.
Canelas, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa
Canelas é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Vila Vella, O Burgo, Muras
Vila Vella é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Forssa
Forssa é un municipio de Finlandia situado na rexión de Tavastia Propia. En 2018 a súa poboación era de 17 119 habitantes. A superficie do termo municipal é de 253,38 km2, dos cales 4,62 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 68,82 hab./km².
Limita cos municipios de Humppila, Jokioinen, Tammela e Urjala este último na rexión de Pirkanmaa.
O concello é unilingüe en finés.
Cidades irmás
Forssa está irmandada con:
Ledoño, Culleredo
San Pedro de Ledoño é unha parroquia do sur do concello de Culleredo. Segundo o IGE en 2016 tiña 277 habitantes (131 mulleres e 146 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 259 habitantes.
Xeografía
Está situada no val de Veiga e as súas terras están bicadas polo río Valiñas e que nace nas inmediacións da aldea de Vista Alegre, xa no concello da Laracha. O monte de Ledoño é o monte Picoto, que xorde como linde natural coa parroquia de Orro (San Salvador).
Ledoño é unha das máis cativas parroquias do concello de Culleredo, tanto en extensión como en número de habitantes. As vías de comunicación son, a estrada que une Vilaboa coa capital municipal e continúa deica Peiro de Arriba (Celas de Peiro, Sta. María); a AC-523, situada ao sur da parroquia, que une a A-6 e Meirama, Cerceda; e a autoestrada A-6 (A Coruña-Madrid), ao norte. Recentemente desapareceu o ferrocarril, co percorrido entre A Coruña e Santiago, mais estase a falar de recuperar as vías para transporte de mercadorías.
Economía
A maior parte dos veciños de Ledoño teñen as súas ocupacións fóra da aldea, e os que traballan alí, fano, en inmensa maioría, dedicados á terra. Aínda que, dende a construción do Centro Loxístico de Transportes de Culleredo, algúns habitantes traballan noutros sectores diferentes do primario e sen saíren do lugar.
A Choqueira, Labrada, Abadín
A Choqueira é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes en 2015 (2 homes e 2 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Ledoño, Culleredo
Sociedade
miniatura|Cruceiro. A parroquia de Ledoño conta cunha escola de Educación Infantil, na que reciben as súas primeiras clases arredor dunha ducia de meniños e meniñas da aldea e os arredores. As idades destes nenos están entre os tres e os seis anos. A esta idade adoitan trasladarse á escola de Primaria de Culleredo, sita no lugar de Tarrío.
A sociedade ledoñesa ten un lugar de encontro habitual dende hai décadas, que é o Centro Social Ledoñés, situado no centro da aldea, e que adoita organizar festas, cursos, actividades e outros eventos durante todo o ano, moitos deles, en colaboración co concello de Culleredo.
Festividades e tradicións
Ledoño celebra as súas festas na honra de San Pedro, o seu patrón, e a Virxe do Carme a primeira fin de semana despois do 16 de xullo.
Os Acivreiros, Irixoa, Muras
Os Acivreiros é un lugar da parroquia de Irixoa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
O Lago, Maside
San Martiño do Lago é unha parroquia do concello de Maside na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2013 tiña 168 habitantes (87 mulleres e 81 homes), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 199 habitantes. Nesta parroquia está o Puzo do Lago, espazo natural de interese local.
Loretta Martin
Loretta Martin é un grupo de música coruñés formado no ano 2002, como un proxecto musical que pretendía desenvolver un estilo próximo ao rock e ao blues, tendo como principais influencias a bandas anglófonas dos sesenta e setenta como os Rolling Stones, Steve Miller Band ou os Beatles. Toma o seu nome dun personaxe da canción "Get Back" deste último grupo.
Traxectoria
No ano 2003, coa incorporación de novos membros, a banda vai abrindo o abano das súas referencias e comeza a experimentar sons máis próximos ao funk e ás músicas do Brasil, sendo Lenine, Zuco 103, Jamiroquai, -123min, Fundación Tony Manero ou Seu Jorge algúns dos referentes máis recoñecibles.
No ano 2004 gravan dúas cancións para o recompilatorio "Campus Sons" despois de ser os segundos clasificados do concurso co mesmo nome no 2003. A finais dese ano, a banda sofre importantes cambios, coa saída dalgúns membros e a incorporación do batería Iago Otero. A partir dese momento, a actividade do grupo aumenta notablemente e antes de rematar o ano gravan e autoeditan a súa segunda maqueta (a primeira, gravada no 2003, non chegou a ser editada nunca) que inclúe tres cancións; as 500 unidades fabricadas remátanse en tan so tres meses.
No ano 2006, despois dun 2005 moi intenso no tocante ao directo, gravan e dan á luz o seu primeiro traballo: Paraiso distante, autoproducido por eles mesmos e editado posteriormente por Falcatruada a comezos de 2007. Despois da gravación, coincidindo coa edición do disco, Ion Rivero, sae da banda, co que a formación reducirase a Brais Morán (voz e guitarra), Fran Sanz (baixo) e Iago Otero (batería).
Nos meses entre a gravación e a saída do disco a actividade de directo, xestionada pola propia banda, aumentou notablemente, marcando unha tendencia ascendente e constante que se manterá durante os dous anos seguintes. Pronto superan os cen concertos, tendo percorrido toda Galiza e facendo incursións en Cataluña e Portugal. Tamén foron o abreconcertos da Fundación Tony Manero na súa xira galega de celebración do seu décimo aniversario (e quinto de Loretta Martin) e compartiron palco con bandas como Ruxe Ruxe, Lamatumbá, Super Furry Animals, The Homens, Terrakota, Narf, Marful, Los Suaves ou Safari Orquestra.
A finais de 2008 Iago Otero abandona a banda e pouco tempo despois fai o mesmo Fran Sanz, membro fundador xunto con Brais Morán, co que levaba tocando desde o ano 1999.
A comezos de 2010 o grupo reúnese de novo, desta volta con Miguel Cabana á batería. Un ano despois, en febreiro de 2011, gravan nos estudios Abrigueiro de Arturo Vaquero en Friol o que será o seu novo disco, "Despois da Mandinga" e que verá a luz en marzo de 2012.
Arealba, Irixoa, Muras
Arealba é un lugar da parroquia de Irixoa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
AutoCAD
AutoCAD é un programa de CAD en dúas e tres dimensións multiplataforma propiedade da empresa Autodesk dende 1982. O programa AutoCAD é o máis empregado no mundo no sector do CAD. Emprega funcións como "poliliñas" e "axuste de curvas". Autocad é un software de propósito xeral empregado por empresas de diversos sectores industriais, é usado por enxeñeiros, delineantes, profesionais, estudantes ou mestres.
Autodesk desenvolve máis aplicacións baseadas en AutoCAD para deseño 2D e 3D, moldeado e produción.
Historia
miniatura|Deseño 2D con AutoCAD. miniatura|Exemplo de deseño 3D AutoCAD derivou dun programa chamado Interact, que foi escrito nunha linguaxe específica (SPL) polo inventor Michael Riddle. Esta primeira versión correu no equipo de Sistemas Marinchip 9900 (os sistemas Marinchip eran propiedade de Autodesk John Walker e Dan Drake, que eran os cofundadores de Autodesk). Walker pagou a Riddle 10 millóns de dólares pola tecnoloxía CAD.
Cando se formou o Marinchip Software Partners (máis tarde coñecida como Autodesk), os fundadores decidiron volver a colaborar co código en C e PL / 1. Elixiron C, xa que parecía ser a linguaxe de programación con máis futuro. A versión de PL / 1 non tivo éxito. A versión en C foi, no seu momento, un dos programas máis complexos nesa linguaxe. Autodesk tivo que traballar cun compilador, Lattice, para actualizar C, o que permitía executar AutoCAD. As primeiras versións de AutoCAD utilizaban entidades primitivas: liñas, poliliñas, círculos, arcos e texto para construír obxectos máis complexos. Dende mediados da década de 1990, AutoCAD admite obxectos personalizados a través da súa C++ Application Programming Interface (API).
Anastasia Lapsui
Anastasia Lapsui, nada en 1944, é unha directora de cinema, guionista e xornalista rusa de orixe nenets que vive en Finlandia dende 1993. Lapsui, xunto con Markku Lehmuskallio, dirixiu Seitsemän laulua tundralta, o primeiro filme narrativo en lingua nenets. Lapsui gañou numerosos premios, incluíndo o premio Jussi ó mellor filme, e o Gran Premio no Festival Internacional de Cinema Feminino de Créteil.
AutoCAD
Historia
Actualmente AutoCAD inclúe un conxunto completo de servizos básicos de modelaxe de sólidos e ferramentas 3D. O lanzamento de AutoCAD 2007 incluíu a modelaxe 3D mellorada que proporciona unha mellor navegación cando traballa en 3D. Por outra parte, fíxose máis fácil de editar modelos 3D. O motor de renderizado incluíuse en representación e polo tanto é posible facer as representacións de calidade. AutoCAD 2010 introduciu a funcionalidade de modelaxe paramétrica e malla.
As últimas versións de AutoCAD dende 2013 inclúen AutoCAD para Mac.
Alejandro Mosquera Caride
Alejandro Mosquera Caride, nado en Santiago de Compostela en 1871 e finado en Tamallancos (Vilamarín) o 1 de xuño de 1925, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela, aínda que nunca chegou a exercer como médico. En 1902 marchou a Arxentina, onde casou con Francisca Ferrando Semino. Retornou cara 1905 e instalouse en Ourense. Foi concelleiro e en 1919 foi alcalde de Ourense durante pouco máis dun ano. Marchou outra vez a Arxentina de onde regresou en 1923 e volveu ser alcalde ese ano. Foi presidente do colexio médico provincial.
Ministerio de Sanidade de España
O Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade de España, tamén denominado noutras épocas Ministerio de Sanidade e Consumo, é o órgano de goberno da Administración Xeral do Estado encargado da proposta e execución das directrices xerais do Goberno sobre a política de saúde, de planificación e asistencia sanitaria e de consumo.
miniatura|300px|Sede principal do Ministerio ([[Madrid).]]
Estrutura orgánica básica (xaneiro 2012)
A estrutura orgánica básica é: (en cursiva indícanse os organismos autónomos)
Ministro de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade: Alfonso Alonso (trala dimisión de Ana Mato en novembro de 2014).
Modesto Varela Sotelo
Modesto Varela Sotelo, finado en Ourense o 3 de marzo de 1924, foi un político galego.
Traxectoria
Militante do Partido Liberal. Foi alcalde de Ourense de 1906 a 1907. Volveu ser alcalde de 1909 a 1912. Deputado provincial, foi vicepresidente da Deputación de Ourense.
Pittsburgh, Pensilvania
Pittsburgh é unha cidade de Pensilvania, Estados Unidos, sede do Condado de Allegheny. De acordo co censo de 2020 conta con 302.971 habitantes, sendo así a 68º cidade máis poboada do país. A súa área metropolitana, a segunda máis poboada de Pensilvania, alcanza os 2,37 millóns de habitantes.
É coñecida popularmente como «a cidade do aceiro» (Steel City) polas numerosas empresas siderúrxicas que posuía, e «a cidade das pontes» (City of Bridges) polas 446 pontes que conectan os distintos barrios da urbe.
Ademais do aceiro, Pittsburgh foi líder na fabricación doutros materiais importantes coma o aluminio e o vidro e na industria do petróleo. Na segunda metade do século XX, a cidade sufriu un proceso de desindustrialización que fixo caer á metade a súa poboación. Nos últimos anos, Pittsburgh transformouse nun importante centro para as industrias da saúde, educación e tecnoloxía.
Gleisi Hoffmann
Gleisi Helena Hoffmann, nada en Curitiba o 6 de setembro de 1965, é unha avogada e política brasileira, era xefa da Casa Civil (especie de coordenación dos ministerios) dende o 7 de xuño de 2011, nomeada pola presidenta Dilma Rousseff. É membro do Partido dos Trabalhadores, o PT, dende 1989. Foi casada co político Paulo Bernardo.
En 1999, foi secretaria de Reestruturación Administrativa, no Estado de Mato Groso do Sur. Foi tamén directora financeira da Encoro hidroeléctrico de Itaipú Binacional. Tornouse presidente do PT no Estado do Paraná. En 2010, elixiuse para o cargo de senadora.
Coa petición de dimisión de Antonio Palocci o 7 de xuño de 2011, Gleisi foi, o mesmo día, indicada ministra-xefe da Casa Civil.
O Cordal, Labrada, Abadín
O Cordal é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 26 habitantes en 2015 (9 homes e 17 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 31 habitantes (13 homes e 18 mulleres).
Hina Rabbani Khar
Traxectoria
Foi designada polo primeiro ministro Yousaf Raza Gillani como Ministra de Asuntos Exteriores de Paquistán en xullo de 2011, e ocupou o cargo até pouco antes das eleccións de 2013, cando se retirou da política activa. Con 33 anos de idade no momento de asumir a dirección do ministerio de exteriores, foi a persoa máis nova e a primeira muller no cargo. Continúa sendo membro do Partido do Pobo Paquistaní e é oradora sobre política exterior.
Eleccións municipais en Dodro
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Dodro]]
O concello de Dodro foi fundado como tal o 7 de xuño de 1836.
Até a aprobación da Constitución Española de 1978, estes foron algúns dos seus alcaldes:
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas desde 1979:
Abeleda, Sanguñedo, Verea
Abeleda é un lugar da parroquia de Sanguñedo, no concello ourensán de Verea na comarca da Terra de Celanova. Tiña oito habitantes no ano 2020, dos cales catro eran homes e catro eran mulleres.
Xeografía
Este lugar dista da capital do concello 3,9 quilómetros pola estrada OU-0206.
O regato da Cernadela transcorre polo lugar.
Toponimia
O topónimo Abeleda ten posiblemente a súa orixe etimolóxica na abeleira, viría designando unha masa arbórea desta especie. As abelás constituíron historicamente unha importante fonte de alimentos para os habitantes desta zona, tanto para consumo humano como para cebar ao gando.
O Coto, Labrada, Abadín
O Coto é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 7 habitantes en 2015 (4 homes e 3 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2011 cando tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Serra do Xistral
A serra do Xistral forma o núcleo do serras setentrionais de Galiza que separa a Terra Chá do mar, do que irradian os serra da Toxiza cara ao leste, a Carba cara ao poñente, e montes de Buio e dos Cabaleiros, na caída do macizo cara ao litoral. Este conxunto montañoso esténdese polos concellos das Pontes de García Rodríguez, Abadín, Alfoz, Mondoñedo, Muras, Ourol, O Valadouro, Vilalba, Xermade, Xove, Viveiro e Cervo.
É un espazo natural declarado como zona especial de conservación (ZEC).
Orografía
A Serra do Xistral ocupa 22 964 ha e a súa altura máxima son os 1046 m do Cadramón.
Hidrografía
A Serra do Xistral deita as augas no Cantábrico (ríos Landro, Ouro e Masma), na Terra Chá (bacía do Miño) por Abadín, e no río Sor e no río Eume.
Clima
É a zona de frecuente néboa e ventos e menos horas de irradiación solar. As néboas que percorren as chairas elevadas da serra deixan abondosas precipitacións, e enchoupan e favorecen as súas extensas turbeiras e pasteiros.
Flora
miniatura|esquerda|250px|[[Lagarta das brañas no seu hábitat típico]] Prosperan especies endémicas, como o buño, a Drosera intermedia e diversas especies de musgos de Sphagnum e uceiras húmidas atlánticas de zonas mornas, como Erica mackaiana, Erica ciliaris e Erica tetralix, uceiras secas europeas e uceiras ortomediterráneas endémicas con toxo (Ulex sp.).
Destaca a presenza de augas oligotróficas cun contido de minerais moi baixo das chairas areosas (Litorelletalia uniflorae), lagoas eutróficas naturais con vexetación Magnopotamion ou Hydrocharition, lagoas e estanques distróficos naturais, ríos de pisos de planicie a montano con vexetación de Ranunculion fluitantis e de Callitricho-batrachion, formacións herbosas con Nardus, con numerosas especies, sobre substratos silíceos de zonas montañosas (e de zonas submontañosas de Europa continental), turbeiras de cobertor, depresións sobre substratos turbosos de Rhynchosporion, bosques aluviais de amieiros, freixos de río, Alno-padion, Alnion incanae e salgueiros, xunto con bosques de acivros.
Fauna
miniatura|[[Viseu, Portugal. A Salamandra salamandra gallaica é unha das subespecies da Píntega común que se atopan na Serra do Xistral]] Entre a fauna destacan especies infrecuentes como dúas especies de bolboretas do xénero Erebia (para as que se describiron subespecies endémicas do Xistral), o neverón (Chyonomis nivalis) ou a lagarta das brañas (Zootoca vivipara, antes Lacerta vivipara), que ten nesta serra unha das poucas localidades de presenza en Galiza e que conforman o seu límite occidental de distribución mundial.
Posúe unha interesante herpetofauna, con poboacións de saramaganta (Chioglossa lusitanica), lagarto das silvas (Lacerta schreiberi) ou lagarta da serra (Iberolacerta monticola), ademais da xa citada lagarta das brañas. Constitúe, así mesmo, unha fronteira natural entre dúas subespecies de sacabeiras, a Salamandra salamandra gallaica e a S.s.bernardezi, que podemos atopar na serra nas súas formas típicas e híbridas.
Entre as aves, vense especies propias de zonas abertas como a curuxa das xunqueiras (Asio flammeus), as rapinas ou tartarañas (Circus ssp.) ou de zonas húmidas, como a arcea (Gallinago gallinago). Outras especies destacábeis son o úbalo (Carduelis spinus), o picanzo vermello (Lanius collurio), o picanzo real (Lanius excubitor) e a papuxa montesa (Sylvia undata). Atópanse tamén carnívoros como o lobo (Canis lupus), o gato bravo (Felis sylvestris), a xeneta (Genetta genetta), a donicela (Mustela nivalis) ou o furón (Mustela putorius).
Sendo unha zona pouco poboada, nos seus prados críanse cabalos e vacas ceibes.
Lexislación
A Serra do Xistral, coa ribeira alta do río Sor, é unha zona declarada como zona especial de conservación (ZEC) dentro da Rede Natura 2000. Forma parte ademais da Reserva da Biosfera "Terras do Miño".
C-32
A C-32 ou Corredor do Mediterráneo é unha autoestrada de peaxe que percorre parte da costa mediterránea de Cataluña, concretamente polas comarcas do Baix Penedès, o Garraf, o Baix Llobregat, o Barcelonès, o Maresme e a Selva. É titularidade da Generalitat de Cataluña e é xestionada por Aucat, filial de Abertis.
Está dividida en dúas partes: o ramal sur, de 56 km entre El Vendrell (AP-7) e El Prat de Llobregat (B-20), e o ramal norte, de 66 km entre Montgat (AP-7) e Blanes. Está prevista a continuación deste último ata Tossa de Mar.
O ramal norte inaugurouse en 1969 entre Montgat e Mataró e en 1994 entre Mataró e Palafolls. O ramal sur, tamén coñecido como Autoestrada Pau Casals, foi inaugurado entre 1994, entre El Prat e Sitges, e 1998, entre Sitges e El Vendrell.
Schaan
Schaan é un concello do principado de Liechtenstein, situado ao norte da capital, Vaduz. Contaba en 2010 cunha poboación de 5.766 habitantes, sendo a cidade máis poboada do país.
Xeografía
Limita ao norte cos municipios de Gamprin e Eschen, ao leste con Planken, Frastanz (Austria) e Triesenberg, ao sur con Vaduz, e ao oeste con Buchs (Suíza).
Grazas aos seus tres exclaves limita tamén cos municipios de Balzers e Triesen en Liechtenstein, Nenzing en Austria, e Maienfeld en Suíza.
Comunicacións
A cidade ofrece unha estación de ferrocarril compartida con Vaduz, e unha estación de autobuses, operativa as 24 horas. Ademais, a cidade ten numerosos carrís bici que conectan coa veciña cidade de Vaduz. A cidade de Schaan é moi famosa no país por ser a sede da fábrica de lácteos Hilcona AG, situada en Schaan alta, e que a comercializa por Liechtenstein, Suíza e Austria.
Deporte
Ademais do seu equipo de fútbol, o FC Schaan, que xoga na liga suíza, conta cun pavillón de deportes, que ten unha piscina, un ximnasio, unha pequena cancha de fútbol, unha de baloncesto e un salón multiusos. No país só hai catro centros deportivos: en Vaduz, Ruggell, Balzers e Schaan.
Picafollas europeo
O picafollas europeo ou picafollas común, tamén chamado, de forma máis imprecisa, simplemente, picafollas ou furafollas (Phylloscopus collybita), é unha especie de ave paseriforme da familia dos picafollas Phylloscopidae (antes considerábse un Sylviidae) propia dos bosques abertos das rexións temperadas do norte de Europa e Asia. En Galicia é un invernante común. Ten unha lonxitude aproximada de 10 cm, unha envergadura alar de 15 a 21 cm e un peso de 6 a 9 g. Ten un modo de vida solitario e aliméntase capturando insectos e arañas da follaxe, en voo.
É unha ave migratoria que inverna no sur e oeste de Europa, sur de Asia e norte de África especificamente en bosques de montaña e en matogueiras de zonas sombrías. Ten unha cor verde olivácea cunha zona da cabeza máis amarelada. Foi dividida en varias subespecies, algunhas das cales foron consideradas especies de seu, e actualmente só se aceptan tres.
A femia constrúe o niño preto do chan e asume a maior parte das responsabilidades da incubación dos ovos e alimentación dos polos. O niño é herbáceo, en cúpula, e nel poñen de cinco a seis ovos nunha ou dúas niñadas, de abril a xullo. A pesar de que o macho non ten moita participación na crianza, defende o seu territorio contra os seus rivais e ataca posibles depredadores.
Está suxeito á depredación por parte dos mamíferos, como gatos, mustélidos e outras aves, sobre todo das rapaces do xénero Accipiter. Ademais pode adquirir parasitos externos e internos. A súa ampla gama e poboación indica que o seu estado de conservación é seguro; porén, unha das súas subespecies probablemente está extinta.
Taxonomía
O naturalista británico Gilbert White foi unha das primeiras persoas en separar os picafollas de aspecto similar P. collybita, P. trochilus e P. sibilatrix polo seu canto, como sinalou en 1789 na obra The Natural History of Selborne, pero o picafollas foi descrito formalmente por primeira vez en 1817 co nome Sylvia collybita polo ornitólogo francés Louis Vieillot no seu Nouvelle Dictionnaire d'Histoire Naturelle.
O xénero Phyllocopus, descrito polo zoólogo alemán Heinrich Boie en 1826, contén arredor de sesenta especies de pequenas aves insectívoras do bosque do Vello Mundo, as cales poden ser verdosas ou cafés pola parte superior e amareladas, brancas ou beixe por debaixo. Anteriormente o xénero formaba parte da familia Sylviidae do Vello Mundo, pero co tempo foi separado formando a súa propia familia, Phylloscopidae. Os parentes máis próximos aos picafollas, á parte das outras antigas subespecies, son un grupo de Phylloscopus que se parecen en que carecen de raias na parte superior da cabeza, teñen coxas amarelas ou barras de cor visibles na á. Estes son: Phylloscopus trochilus, Phylloscopus bonelli, Phylloscopus orientalis, Phylloscopus sibilatrix e Phylloscopus neglectus.
O picafollas europeo ten tres subespecies comunmente aceptadas, xunto con outras antigas subespecies da península Ibérica, as Illas Canarias e o Cáucaso, que actualmente son tratadas como especies propias.
Subespecies
miniatura|220px|Phylloscopus collybita tristis
Descrición
miniatura|dereita|230px|Phylloscopus collybita. É un membro do xénero Phylloscopus (os picafollas) pequeno e repoludo. Mide entre 10 e 12 cm de longo, o macho pesa entre 6 e 8 g e a femia entre 6 e 7 g. O P. c. collybita adulto do oeste, cando ten as ás recollidas, mostra unha parte superior de cores castaña e verde pouco vivas, a parte inferior branca apagada pasando a ser amarielada nos laterais e ten unha líña abrancazada sobre o ollo. Ten patas escuras, bico delgado e escuro e unha curta proxección primaria (extensión das plumas de voo que sobresae das ás pregadas). Conforme a plumaxe se vai desgastando, tórnase máis castaño e opaco, ademais, o amarelo das partes laterais tende a perderse. Porén, rematada a tempada de cría hai unha prolongada muda completa das plumas, antes da migración. O individuo xove que acaba de emplumar é máis castaño por riba que o adulto e ten a parte inferior entre branca e amarela, pero muda arredor de 10 semanas despois de adquirir a súa primeira plumaxe. Despois de mudaren as plumas, ambos, adulto e xove, teñen a parte superior máis verde e brillante e a liña sobre o ollo máis clara. miniatura|Canto de Phylloscopus collybita O seu canto é un dos primeiros sinais que dan as aves de que comenza a primavera. Cando un picafollas non está cantando pode ser difícil distinguilo doutros Phylloscopus con parte superior verdosa e a inferior abrancazada, especialmente de Phylloscopus trochilus. Ests especies teñen unha proxección primaria máis longa, unha aparencia máis brillante e suave e xeralmente patas claras. P. bonelli pode confundirse coa subespecie do leste, P. c. tristis, pero ten unha face sinxela e algo de cor verde nas ás. O picafollas europeo ten ademais ás arredondadas e un movemento característico na cola, que consiste nunha inclinación e un movemento cara aos lados, que o distingue doutros Phylloscopus.
Distribución e hábitat
miniatura|380px|1) O amarelo representa a área de cría e presenza en verán. 2) O verde claro é a área de cría e de invernantes ocasionais. 3) O verde escuro é área de residentes todo o ano. 4) O azul é a de invernantes. 5) A zona raiada é a de invernantes ocasionais en [[oasis e zonas illadas.]] Reprodúcese ao longo de Europa e leste de Asia, ata o leste de Siberia e os 70ºN no norte, con poboacións illadas ao noroeste de África, o norte e o oeste de Turquía e o noroeste de Irán. Malia ser unha ave migratoria, é un dos primeiros paseriformes en regresar á súa área de reprodución en primavera, e tamén unha das últimas en marchar en outono. Cando está en época de reprodución, é unha ave que vive en bosques abertos con árbores altas e con follaxe baixo axeitados para a crianza dos polos. Estas árbores normalmente miden 5 metros de alto como mínimo, teñen a parte baixa despexada ou cuberta de maleza, que é unha mestura de herba, fentos, estrugas ou plantas similares. O seu hábitat reprodutor é bastante específico, e mesmo especies próximas de picafollas non comparten as mesmas preferencias. Por exemplo, P. trochilus prefire as árbores máis novas, mentres que P. sibilatrix prefire menos maleza. En inverno ten zonas de hábitat máis extensas, incluíndo outros tipos de maleza e non é tan dependente das árbores. A miúdo pode encontrarse preto da auga, a diferenza de P. trochilus que tolera hábitats máis secos. Hai un incremento na tendencia a invernar no oeste de Europa, máis ou menos ao norte das áreas tradicionais, especialmente no sur costeiro de Inglaterra e no microclima urbano temperado de Londres. Estes picafollas europeos con diferente hábito de invernada, inclúen algúns visitantes das subespecies do leste; abietinus e tristis.
Territorio
Alén do núcleo do territorio, existe unha área de alimentación máis extensa, que é variable en tamaño, pero normalmente é dez ou máis veces maior que a área de reprodución. Crese que a femia ten unha zona de alimentación máis ampla que o macho. Cando a época reprodutora finaliza, estas especies abandonan o seu territorio, e poden unirse a pequenas bandadas que inclúen outros picafollas camiño da migración.