cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeródromo de Ruhnu
O aeródromo de Ruhnu é un aeródromo na illa estonia de Ruhnu. O aeroporto está situado no sur da illa, a 69 quilómetros ao sueste de Kuressaare, preto da vila de Ringsu.
Alexander Gottlieb Baumgarten
Alexander Gottlieb Baumgarten (Berlín 1714 – Frankfurt an der Oder 1762) foi un filósofo alemán.
Foi profesor en Halle dende 1737 e en Frankfurt an der Oder dende 1740.
-421
Outros
Historia ano a ano
Lista de concellos da provincia de Cidade Real
Concellos da provincia de Cidade Real:
400px|dereita|miniatura|Mapa dos concellos da provincia de Cidade Real
Navascués
Navascués (en vasco Nabaskoze cooficialmente) é un concello de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, na comarca de Roncal-Salazar e a 62 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 era de 31.181 habitantes (INE).
O municipio divídese en 3 parroquias (nomeadas en Navarra concejos): Aspurz, Navascués e Ustés.
Provincia de Maisan
A provincia de Maisan (en ميسان, "Maysān‎") é unha provincia do sur de Iraq, que fai fronteira con Irán. A capital, á beira do Tigris, é a cidade de Amara, da que recibía o nome a provincia antes de ser renomeada en 1976. A poboación é maioritariamente xiíta.
Etimoloxía dos nomes das principais cidades do mundo
Está é a etimoloxía dos topónimos dalgunhas cidades do mundo:
David Wark Griffith
David Wark Griffith, nado en La Grange (Kentucky) o 22 de xaneiro de 1875 e finado en Hollywood (California) o 21 de xullo de 1948, foi un director cinematográfico estadounidense, considerado o creador do modelo americano de representación cinematográfica (ou montaxe invisible), polo que é coñecido como o «pai do cinema moderno». Realizou máis de 500 filmes e colaborou na creación de moitos outros.
Traxectoria
De ascendencia irlandesa, foi educado baixo as influencias dominantes no Sur dos Estados Unidos, baixo a influencia dos extintos uns anos atrás Estados Confederados de América. Esta educación, con toda a carga de racismo que implicaba, influíu poderosamente na súa carreira.
miniatura|esquerda|The Adventures of Dollie (1908) Quixo ser escritor, pero xa en 1897 fíxose actor afeccionado de teatro, chegando a ser profesional tres anos máis tarde. Estudou en varias escolas locais, e traballou como actor secundario e en compañías ambulantes. Dada a época e a popularidade do emerxente cinematógrafo, sobre todo entre os actores norteamericanos, fíxose actor de cine en 1908, traballando para a AM&B (American Mutoscope & Biograph). Nesa compañía chegou a ser director en Nova York e California, converténdose en produtor independente en 1913.
En 1919, xunto con Charles Chaplin, Douglas Fairbanks e Mary Pickford, os artistas máis cotizados do cine do momento, fundou a United Artists para producir películas de longa duración á marxe do control dos produtores e financeiros non creativos do cinema.
Alloteuthis
Alloteuthis é un xénero de molusco cefalópodo da subclase dos coleoideos, superorde dos decapodiformes, orde dos téutidos, suborde dos miopsinos e familia dos lolixínidos (luras).
Até hai poucos anos foi considerado como un subxénero de Loligo.
Descrición
O xénero foi descrito en 1920 polo zoólogo alemán Gerhard Wülker, no seu traballo "Über Cephalopoden des Roten Meeres". Senckenbergiana 2: 48–58.
Etimoloxía
O nome científico Alloteuthis está formado polos elementos do latín científico allo-, e -teuthis. O primeiro deriva do grego antigo ἄλλος állos, "outro", "diferente", e o segundo do grego antigo τευθίς teuthís, "pequena lura",  empregado paa formar os nomes dalgúns cefalópodos. Literalmente: "as outras pequenas luras".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero oneceuse tamén polos sinónimos:
Especies
Na actualidade (2020) recoñécense no xénero as seguintes tres especies:
En Galicia
Nas augas galegas están presentas as dúas especies de distribución europea, Alloteuthis media e  A. subulata.
Stuart Roosa
Stuart Allen "Smokey" Roosa, nado en Durango, Colorado, o 16 de agosto de 1933 e finado o 12 de decembro de 1994, foi un astronauta estadounidense que formou parte da misión Apollo 14.
Traxectoria
Roosa graduouse en enxeñaría aeronáutica pola Universidade de Colorado e foi seleccionado como astronauta pola NASA en abril de 1966, participando na misión Apollo 14 e pasando un total de nove días no espazo.
Alberico I de Spoleto
Alberico I foi margrave de Camerino e duque de Spoleto. Fíxose co poder o 898 despois de asasinar ao margrave e duque Guido IV de Spoleto a finais do 897.
Traxectoria
É mencionado como paxe de Guido IV na batalla de Trebia o 889. Probabelmente recibiu o feudo do condado de Fermo. Teceu alianzas que lle permitíron ser proclamado duque despois de asasinar ao seu señor o 897. O rei de Italia, Berengario de Friúl recoñeceuno o 888. Alberico combateu xunto co rei contra os húngaros que invadiran Italia (899-900).
Alberico aliouse ao seu veciño Adalberto II de Toscana contra o Papa Serxio III e bloquearon a vía ata Roma para impedir que Berengario fose a Roma e fose coroado emperador (906-907). Forxou tamén unha alianza estreita coa familia dos Crescentii de Roma, e casou con Marozia, filla de Teofilacto I conde de Tusculum e Teodora, e recibiu o título de Patricio dos romanos (Patricius romanorum). A pesar de que nunca foi conde de Tusculum, chámaselle en Tusculum Alberico I.
Foi unha dos xefes da Liga cristiá que combateu aos sarracenos en xuño de 915 en Garigliano e logrou unha vitoria decisiva. Formaban a liga o Papa Xoán X, Alberico de Camerino e Spoleto, Teofilacto de Tusculum, Adalberto II de Toscana, os bizantinos (Nicolas Picingli, catapán de Bari), Guaimaro II de Salerno, Landulfo I de Benevento, Atenulfo II de Capua, Xoán I e Docibilis II de Gaeta, e Gregorio IV e Xoán II de Nápoles. Despois da batalla Alberico I recibiu o título de cónsul dos romanos. Aparece por última vez no Liber largitorius da abadía de Farfa o 917.
Foi asasinado en Orte despois de fuxir de Roma (sobre 924). Foi o pai de Alberico II de Tusculum.
Freixeiro, Cabanas, O Vicedo
Freixeiro é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Século -V
século VI adC < século V adC > século IV adC
O século V a. C. comezou o 1 de xaneiro do 500 a. C. e rematou o 31 de decembro do 401 a. C.. En Occidente é coñecido como o «século de Pericles». 300px|dereita|O mundo no ano 500 a.C.
Os Ferreiros, Cabanas, O Vicedo
Os Ferreiros é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Almere
Almere é un municipio no centro dos Países Baixos, en Flevoland, en 2016 tiña unha poboación de 199 479 habitantes. Esta cidade é de nova construción, asentada nos territorios gañados ao mar na década de 1960. A primeira construción da cidade data do ano 1976.
O municipio de Almere consta de tres partes: Almere Haven (a parte antiga da cidade), Almere Stad, Almere Buiten, Almere Hout (urbanización nos arredores do municipio) e Almere Poort.
Mesûd Barzanî
Mesûd Barzanî (en مەسوود بارزانی), nado o 16 de agosto de 1946 en Mahabad (República de Mahabad, hoxe Irán), é un político kurdo, presidente do Kurdistán iraquí dende 2005 e principal dirixente do Partîya Demokrata Kurdistanê dende 1979.
Puerto Barrios
Puerto Barrios é unha cidade da Guatemala do departamento de Izabal, localizada no Golfo de Honduras.
Puerto Barrios recibiu este nome en homenaxe ao presidente Justo Rufino Barrios. En 2003 a poboación estimada de Puerto Barrios era de 40.900 habitantes.
1492: Conquest of Paradise
1492: Conquest of Paradise é unha longametraxe dirixida por Ridley Scott que foi estreada en 1992. Escrito por Roselyne Bosch, o filme foi realizado para conmemorar o 500 aniversario do descubrimento de Cristovo Colón (Gérard Depardieu).
Sinopse
Cristovo Colón, un navegante xenovés, soña con atopar unha nova ruta marítima que lle permita á Castela chegar directamente ós mercados de Asia, á fin de prescindir dos intermediarios que encarecían as mercadorías. Colón presentara o seu proxecto ó rei de Portugal, pero foi rexeitado porque considerábano posible pero demasiado custoso. Tamén en Castela foi rexeitado nun principio. A pesar de todo, Colón consegue o apoio do padre Marchena e do armador Martín Alonso Pinzón. Ademais, o banqueiro valenciano Luis de Santángel promételle unha audiencia coa Raíña Sabels de Castela, quen aproba o proxecto. O 3 de agosto de 1492, Colón parte do Porto de Palos e o 12 de outubro de 1492, 'La Pinta', 'La Niña' e 'La Santa María', atracan nunha pequena illa do Mar Caribe á que chamarán San Salvador, un illote do estado actual das Bahamas. Colón descobre un novo continente que fai medrar os límites do mundo coñecido ata entón.
Aurora Rodríguez Carballeira
Aurora Rodríguez Carballeira, nada en Ferrol o 23 de abril de 1879 e finada en Ciempozuelos (Madrid) o 28 de decembro de 1955, foi unha muller galega que pasou á historia por ser a nai de Hildegart, un experimento científico que ela concibiu como "a muller do futuro", a quen ela mesma asasinou.
Traxectoria
Aínda que adoitaba mentir sobre a súa idade, e circulan moitas versións, crese que naceu en 1879, na casa familiar da rúa Madalena. Sempre se laiou da carencia dunha educación formal para ela, o que puido ser unha das razóns aducidas para que a súa filla completase o labor para o que Aurora non estaba preparada. Supliu esa carencia con lecturas da biblioteca de seu pai, Francisco Rodríguez Arriola, de ideas liberais e progresistas, fundamentalmente de socialistas utópicas.
A súa irmá Josefa tivo un fillo de solteira e deixouno ao coidado de Aurora, quen tiña daquela 16 anos. Esta educouno até se converter no neno prodixio Pepito Arriola. Este axiña foi reclamado por súa nai e levado a Madrid onde, segundo Aurora, tivo un enorme éxito. Porén, a familia de Pepito di que nunca se separou de súa nai. Este suceso afondou as súas ideas reformadoras e a prol da euxenesia, amais da súa preocupación polos dereitos da muller. Isto levouna a concibir o proxecto de criar unha muller en condicións óptimas que chegase a ser un exemplo das súas ideas.
O experimento inicialmente cumpriu as expectativas de Aurora: Hildegart converteuse nunha personalidade internacional. Con todo, a liberdade en que fora educada levaríaa a un profundo compromiso político e a separarse de súa nai. Aurora, inspirada polo medo a perder a Hildegart, derivado dunha suposta conspiración para estragar a súa "escultura de carne", asasinouna mentres a moza durmía. Nunca se arrepentiu do seu acto e repetiu que volvería facelo. Foi condenada a 26 anos de cárcere, que cumpriu na maior parte no hospital psiquiátrico de Ciempozuelos (Madrid).
Carboxipeptidase B2
Función
O CPB2 sintetízase no fígado e circula no plasma como un cimóxeno unido ao plasminóxeno (procarboxipeptidase B2). Cando é activado por proteólise no residuo Arg92 polo complexo trombina/trombomodulina, adquire actividade de carboxipeptidase. O CPB2 activado reduce a fibrinólise ao eliminar os residuos C-terminais da fibrina que son importantes para a unión e activación do plasminóxeno.
As carboxipeptidases son encimas que hidrolizan enlaces peptídicos no extremo C-terminal. A familia das carboxipeptidases comprende metalocarboxipeptidases, serina carboxipeptidases e cisteina carboxipeptidases. Segundo a súa especificidade de substrato, estes encimas denomínanse carboxipeptidases A (que clivan residuos alifáticos) ou carboxipeptidases B (que clivan aminoácidos básicos). A CPB2 é unha metalocarboxipeptidase. A proteína codificada por este xene é activada pola trombina e actúa sobre os substratos típicos das carboxipeptidases B. Unha vez activada pola trombina, a proteína madura regula á baixa a fibrinólise.
Isocimas
Neste xene e na súa rexión promotora describíronse polimorfismos. As análises de datos de secuencia dispoñibles indican que hai variantes de splicing que codifican diferentes isoformas (ver isoencima).
Escala i corda
dereita|miniatura|220px|[[Trinquet, terreo de xogo da pelota valenciana.]] A Escala i corda (en galego escaleira e corda), tamén coñecida coma "per dalt corda" (polo alto da corda), é a modalidade de máis prestixio da pelota valenciana e a única, xunto co Raspall que conta con pelotaris profesionais.
Historia
Está documentada a existencia de trinquets no País Valenciano dende o século XV, mais o nacemento da modalidade de Escala i corda non se pode datar até preto do 1910, cando o revolucionario pelotari Nel de Murla eliminou as ratlles (raias) do xogo de Llargues para dividir a cancha en dúas metades mediante unha corda de 1,80 m de alzada.
Regulamento
220px|miniatura|dereita| O Pelotari León lánzase por terra para tornar a pelota logo dun rebote na parede do "rest".
O obxectivo da Escala i corda é pasar a pelota golpeándoa coa man por riba da corda. Cando o outro equipo non o consegue, quen fixo a tirada gaña o quinze.
As partidas son a 60 puntos, que se contan de 5 en 5. Cada xogo consiste en catro quinzes (15, 30, val e joc). O empate a 15 denomínase quinzens, o empate a 30 denomínase a dos, se un equipo iguala a val réstalle un quinze e pasan a estar a dos. Quen consegue o val gana o joc e suma 5 puntos. Gana quen primeiro chega a 60.
O quinze comeza cando o feridor tira a pelota ao dauer, quen a debe volver de bo (por riba da corda) ao equipo do rest. Así irán volvéndose a pelota mutuamente golpeándoa no aire (sen que dea ningún bote) ou ao primeiro bote en terra até que un dos dous equipos sexa incapaz de pasala e perda o quinze, ou se cometa falta.
Situacións de falta:
Hai tamén un xeito de facer quinze directo, o máis cobizado polos xogadores por ser o máis doado: consiste en tirar a pelota á galeria (galería) ou á llotgeta de dalt do trinquet sen que volva á cancha de xogo, entón será quinze de quen a lanzou.
Dado que os xogadores profesionais poden tirar a pelota tan arriba e tan lonxe os organizadores da partida ou competición han de aclarar as regras, facendo mención específica a se as galerías están prohibidas ou permitidas. Unha partida terá as galerias prohibidas' cando toda a pelota que chegue á galería ou á llotgeta de dalt e non caia será quinze perdido, deste xeito penalízase aos xogadores que non procuren ganar os quinzes dun xeito espectacular. En troques, as galerías permitidas é o xeito normal nas partidas entre afeccionados (porque non é doado acadar) e en competicións de man a man (coma o Trofeu Individual Bancaixa), para compensar o esforzo.
Ademais a pelota considérase parada e polo tanto efectúase un saque dende a posición onde se parou cando sucede algunha das seguintes condicións:
Os xogadores
dereita|miniatura|220px|Trinquet
A pesar de que tamén se xogan partidas mà a mà (un contra un), a Escala i corda é un deporte de equipos. Poden ser tríos ou parellas, e enfrontarse en calquera combinación: trío contra trío, parella contra parella ou, tamén, trío contra parella, isto último anima as quinielas se a parella é de maior calidade que os compoñentes do trío que, en cambio, ocupan máis espazo.
Sexa como sexa, uns vestirán de vermello e outros de azul, sendo o vermello a cor dos supostamente favoritos ou máis fortes.
A pelota
miniatura|dereita|220px|Pelota de Vaqueta Polo xeral as partidas de escala i corda dispútanse coa pelota de vaqueta. Iso é debido a que é a pelota que mellores condicións reúne para a práctica deste deporte aínda que nalgunha partida non oficial entre afeccionados tamén se utiliza a pelota de badana polo seu menor custo.
Público
220px|miniatura|dereita|Imaxe da final do trofeo individual de escala i corda do ano 2005 Ao entrar ao trinquet, os seareiros poden escoller onde sentar. Os máis prudentes poderán ver a partida desde as galerias e os máis valentes poderán sentar nas llotgetes.
Unha cantidade mínima pero selecta poderá sentar tamén baixo a corda (1,80 m de alzada) que divide a cancha en dúas metades. Pero a maioría do público sentará na metade das escaleiras correspondente ao rest. Debido á súa situación o público convértese nun elemento máis do xogo tido en conta polos pelotaris.
-116
Véxase tamén
Historia ano a ano
Bomberman Fantasy Race
Bomberman Fantasy Race (ボンバーマン ファンタジーレース) é un videoxogo de carreiras desenvolvido por GraphicResearch Inc., estreado o 6 de agosto de 1998 no Xapón para Sony PlayStation por Hudson Soft. Foi estreado o 31 de marzo de 1999 en América do Norte por Atlus e en xullo de 2000 en Europa por Virgin Interactive. É un spin-off da serie de videoxogos Bomberman.
En Bomberman Fantasy Race, o xogador pode escoller seis personaxes diferentes e montar dous tipos de animais, Louie ou Tirra, cada un con habilidades únicas. No modo un xogador, compítese contra catro opoñentes controlados polo CPU para acadar o primeiro posto.
-117
Véxase tamén
Historia ano a ano
Raigame
Raigame: revista de arte, cultura e tradicións populares é unha publicación cultural semestral do Centro de Cultura Popular Xaquín Lorenzo e a Deputación de Ourense.
Descrición
Botou a andar en maio de 1995, impulsada pola Escola Provincial de Danza e a agrupación Castro Floxo.
A edición, cun número de páxinas que xira arredor das 100, contén abundantes gravados, debuxos e fotografías en branco e negro.
Autores
Raigame publicou textos de, entre outros, Marcelino Agís Villaverde, Marilar Aleixandre, Isaac Alonso Estraviz, Xesús Alonso Montero, Diego Ameixeiras, Rosa Aneiros, Miguel Anxo Araúxo Iglesias, Xosé Luís Axeitos, Carlos Baliñas Fernández, Carlos Barros, Begoña Bas, Justo G. Beramendi,Carlos L. Bernárdez, Carmen Blanco, Borobó, Lino Braxe, Manuel Caamaño Suárez, Francisco Calo Lourido, Tucho Calvo, Manuel Casado Nieto, Arturo Casas, Xavier Castro, Xosé Manuel Cid, Alba Cid, Antón Costa Rico, Isaac Díaz Pardo, Xosé María Dobarro, Xoán Carlos Domínguez Alberte, Xosé Ramón Fandiño Veiga, Francisco Fariña Busto, Francisco Fernández del Riego, Miguel Anxo Fernández Fernández, Celso Emilio Ferreiro, José Fuentes Alende, Olga Gallego, Valentín García Gómez, Carlos García Martínez, Pilar García Negro, Helena González Fernández, Xosé González Martínez, Clodio González Pérez, Xosé Manuel González Reboredo, Ricardo Gurriarán, Modesto Hermida, Baldomero Iglesias Dobarrio, Anselmo López Carreira, Francisco López-Barxas, Manuel Lugrís Freire, Manuel Mandianes, Manuel María, Xosé Luís Méndez Ferrín, Henrique Monteagudo, Xosé Neira Vilas, Ramón Nicolás, Olga Novo, Ramón Otero Pedrayo, Cándido Pazó, Augusto Pérez Alberti, Victorino Pérez Prieto, Xosé Ramón Quintana, Belén Regueira, Elixio Rivas Quintas, Claudio Rodríguez Fer, Eladio Rodríguez González, Xosé Manuel Sánchez Rei, Olegario Sotelo Blanco, Raúl Soutelo Vázquez, Marga do Val, Marcos Valcárcel, Carlos Aenlle, Pura Vázquez, Afonso Vázquez-Monxardín, Xosé Lois Vilar, Miro Villar e Ramón Villares.
Alxibe
miniatura|Alxibe do [[Castelo de Santo Antón, na Coruña]] miniatura|Interior dun alxibe. miniatura|Alxibe do [[Palacio de las Veletas, Cáceres (Estremadura).]] Un alxibe (do árabe hispano alǧúbb, algúbb, e este do árabe clásico جب, gubb) é un depósito, polo xeral subterráneo, onde se recolle e se almacena auga xeralmente potábel ou incluso outros líquidos. Podería ser sinónimos con algunhas diferenzas cisterna, pozo ou fosa. Adoita cubrirse cunha bóveda de canón ou lixeiramente apuntada ou en cúpula de casquete, erguida en ladrillo. A auga dos alxibes adoita proceder da choiva das cubertas das casas ou de traídas, habitualmente, que se conduce mediante canalizacións. Normalmente é subterráneo, total ou parcialmente, aínda que tamén poden atoparse en construcións escavadas en zonas onde existen grandes moles rochosas. Cómpre non confudir este termo co de talla ou cántaro: depósito destinado a transportar líquidos. En Galicia, por mor da abundancia de precipitacións, non son comúns como en zonas mediterráneas, ou noutros países secos.
Adoita estar construído con ladrillos unidos con morteiro. As paredes internas adoitan estar recubertas dunha mestura de cal, area, óxido de ferro, arxila vermella e resina de lentisco, para impedir filtracións e a putrescencia da auga que contén.
Os modernos adoitan estar construídos de formigón e azulexos.
Scoresby Sund
Scoresby Sund (Kangertittivaq) é o fiorde máis grande do mundo, estendéndose máis de 350 km e tamén un dos máis profundos (uns 1.500 m de profundidade). Sitúase na costa leste de Groenlandia, relativamente cerca de Islandia. No fiorde hai varias illas, sendo a maior a chamada Milne Land.
Alxibe
Historia
O alxibe, durante moito tempo, foi a única fonte de auga potábel en moitas vilas de climas secos, como Capri (Italia), onde posteriormente foi complementada coa importación de auga dende a península
Scoresby Sund
Ittoqqortoormiit é o principal asentamento humano da rexión, situado cerca da desembocadura do fiorde.
A Lagoela, Cabanas, O Vicedo
A Lagoela é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Alxibe
Historia
Na antigüidade, nos territorios do Imperio Romano onde o clima era semiárido, como en gran parte da Península Ibérica e na mesma Roma, construíronse grandes depósitos subterráneos onde a auga da choiva se ía almacenando para ser utilizada posteriormente, sendo un sistema doado e sensato para o consumo humano ou agrícola. Este mesmo sistema permitiu facer máis levadío o tempo de secas, xa que a auga se apañaba en depósitos especiais para ser almacenada. Na actualidade aínda se teñen vestixios dos alxibes, onde se poden coñecer as técnicas que foron empregadas para a súa construción, e séguense a descubrir estas grandes obras hidráulicas, principalmente na capital de Italia Os romanos substituíron a pedra arenita utilizada polos gregos pola calcaria e se abandonaron as cubertas chás, adoptándose a partir daquela as bóvedas de canón opus caementicium ou formigón de cal. Estas bóvedas, ademais de ser máis baratas, permitían salvar luces maiores; ademais transmitían cargas horizontais á parte superior dos muros, o que fixo posíbel eliminar os diafragmas ou riostas interiores, sen perigo de colapso, dando unha maior largura ás cisternas. Esta nova forma, menos alongadas e máis larga e fonda, resulta máis racional e económica, pois co mesmo volume de obra de fábrica pódese almacenar unha maior cantidade de auga.
Scoresby Sund
Historia
Foi descuberto en 1822, na campaña baleeira que William Scoresby fixo ese ano, na que recoñeceu e cartografou con notable precisión unhas 400 millas da costa leste, entre os 69°30' e os 72°30', contribuíndo así o primeiro coñecemento xeográfico importante da zona oriental de Groenlandia.
Alxibe
Historia
O alxibe converteuse na única forma de fornecer lugares enteiros, como sucedeu na época musulmá no emblemático barrio del Albaicín de Granada; construcións que aínda seguen en uso.
Dende 1970 este método de almacenar auga foise implantando nalgunhas pequenas vilas illadas do Salvador, por exemplo nas abas do volcán Chinchontepec, na proximidade de San Vicente.
Os antigos maias da península do Iucatán, ademais da auga obtida dos cenotes, tiñan alxibes subterráneos chamados chultunes para o almacenamiento de auga de choiva.
Tamén se ten utilizado, e se segue a utilizar este sistema nalgunhas das Illas Canarias, onde o alxibe é parte inseparábel da construción dunha vivenda. Tal é a importancia do alxibe para a vida diaria que as augas que sorten o alxibe pertencen ao propietario da casa, aínda que provñan de tellados ou cales de vivendas achegadas. A lei defende este dereito actualmente.
Extracción
Case sempre se utiliza para extraer a auga, a polea (a máquina tractora de acción individual).
Mantemento
O mantemento tense que facer polo xeral un par de veces ao ano e inclúe:
-118
Véxase tamén
Historia ano a ano
The Birth of a Nation
Trama
A acción comeza pouco antes da Guerra de Secesión. Está ambientada nos Estados Confederados de América, con dúas familias brancas amigas que representan o Norte e o Sur dos Estados Unidos. A familia do sur manda os seus tres fillos homes á guerra.
Trala sinatura da paz e a reunificación, aparece reflectido o asasinato de Abraham Lincoln e o ascenso ao poder dos negros en diferentes estados.
Técnica
dereita|miniatura|200px|Encapuchados do Ku Klux Klan agarran a Gus tras asasinar unha moza branca. O home negro é descrito de forma estereotipada coma "un renegado, un produto das doutrinas inmorais apoiadas polos [[Partido Republicano (Estados Unidos)|republicanos".]]
Liñares, Cabanas, O Vicedo
Liñares é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Slave Ambient
Slave Ambient é o segundo álbum da banda estadounidense de indie rock The War on Drugs, publicado o 16 de agosto de 2011 a través do selo Secretly Canadian. Gravado nun período de tres anos, Slave Ambient é a derradeira edición do grupo en contar con contribucións do guitarrista Kurt Vile e o batería Mike Zanghi, e o primeiro no que aparece Steven Urgo ás baquetas. O disco foi precedido polo EP Future Weather no ano 2010.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Adam Granduciel, agás onde se indique.
O sabre do francés
O sabre do francés é un conxunto de 11 relatos escritos por Miguel Anxo Fernández Fernández, publicados por Galaxia en 2002.
Os relatos están ambientados a comezos do século XIX, durante a guerra da Independencia española e a "Francesada", a represión feita polas tropas dos mariscais Ney e Soult.
Relatos
"O gaiteiro" conta a historia de Farruco, un rapaz orfo que toca a gaita. Un día o abade da súa parroquia convoca aos veciños para facer fronte a un grupo de soldados franceses. Coa axuda de Bernardo González del Valle, o guerrilleiro "Cachamuíña", organizan unha defensa en torno á ponte de entrada á aldea. Trala dura batalla, na que foron caendo a artillería, a cabalería e a infantería francesa, os veciños foron reagrupándose, pero o gaiteiro, que resultara seriamente mancado, só puido tocar a última tocata.
Desde ese día Pilara decidiu ofrecer só carne, pero, en vinganza, aos franceses ofrecíalles carne humana dos seus compatriotas, que os veciños traían das batallas nas que saían vencedores.
"Ordes son ordes" fala de sir Roger Boorman, un nobre inglés do século XXI. Por tradición, os seus devanceiros sempre cumpriran a premisa de "ordes son ordes", e está preocupado porque xurou a seu pai, no leito de morte, que ía continuar a tradición de seguir investigando sobre os seus antepasados e intentando, na medida do posible, soterrar os seus restos arredor do seu castelo. Anoxado polo mandato, sir Roger comeza a investigar se algún antepasado seu incumpriu a norma para non ser el o primeiro. Así, descobre a Anthony Walter Boorman, un soldado de 23 anos que acompañou a Arthur Wellesley, o Duque de Wellington, na súa campaña por Portugal e España. O 4 de xaneiro, cando as tropas fuxían cara a Lugo, Anthony recibiu o encargo de protexer un carro cargado de moedas que abeirara nun camiño. Sir Roger ten a esperanza de que Anthony marchase deixando o carro abandonado, e desprázase até Pedrafita do Cebreiro. Alí descobren os restos do carro a carón dun esqueleto, e para desgraza de sir Roger, este leva ao pescozo unha medalla de ouro co escudo familiar.
"Unha alborada de coitelos" narra os acontecementos nunha pequena aldea. Un grupo de soldados franceses chega alí co único propósito de resgardarse, e pouco a pouco son aceptados pola veciñanza. O husar ao mando, suspicaz, ten diversos intercambios de olladas cunha rapaza que hai na casa de enfronte. Coa chegada do entroido, o abade da parroquia convida aos franceses á festa. A moza, filla do abade (aínda que coñecida como a súa sobriña), fala co husar e marcha con el, contándolle que o da festa é un truco para embebedar á tropa e liquidalos.
"Cando Ney chegou a Ponte Sampaio" narra os desencontros entre Ney e Soult. O primeiro vai visitar ao segundo para reprocharlle a súa ambición persoal.
"Son un aceiro" é un relato en primeira persoa feita por un sabre. Na actualidade está nun museo, e está enfadado porque un letreiro indica "Pertencente a un soldado de Napoleón. Século XIX", e séntese ofendido porque pertenceu ao mesmísimo xeneral La Houssaye. Vai narrando as peripecias vividas desde que foi creado, a finais do século XVIII, até a actualidade, falando das mans polas que foi pasando e dos pescozos que foi cortando.
"Cen moedas de ouro" conta a historia dun soldado que, anos despois da guerra, regresa a visitar ao abade que lle salvou a vida, facéndose pasar por un historiador. Tras escoitar de man do abade a historia, lembran que o xeneral francés La Houssaye mandara dar 100 luíses de ouro ao abade polo seu bo trato, pero que o abade rexeitará, malia que os franceses levaran as xoias da igrexa, incluído un valioso cáliz. Antes de marchar, o soldado deixa na igrexa un cáliz similar ao anterior, feito co ouro fundido das 100 moedas.
"Foi un afeitado histórico" fala de Valentín Doforno, un barbeiro ourensán, que un día atende ao mariscal Soult. De socato, mentres o afeita, comeza a pensar que pasaría se o matase nese mesmo momento, o sinxelo que sería e as consecuencias que tería. É consciente de que a súa garda persoal axiña o mataría, pero non logra evitar ser invadido por unha estraña sensación.
"O Puzo da Tola" conta a historia dunha criada dun cura, que foi sorprendida por este cando fornicaba cun francés. Ante o inusitado do asunto, o cura decide resolver o asunto casando á criada, pero esta prefire fuxir, e suicídase tirándose nun pozo.
"A viña da rectoral" narra os coidados dun abade polos viños obtidos na súa leira. Dálle moita importancia a todos os elementos, pero especialmente ao fertilizante usado. Unha partida de franceses, informados das delicias do viño do abade, decide ir probalo. O abade, sabendo que os franceses van vir coa intención de matar a quen poidan, decide tenderlles unha trampa. A casa reitoral semella baleira, e os franceses entran tras romper a porta. Entran na habitación do abade, onde este está facéndose o morto, e outros veciños están disfrazados de mulleres que o velan. De socato, o cura saca unha escopeta e mata ao sarxento Rochefort, e o resto de homes sacan coitelos e matan aos soldados. Para rematar a faena, o cura decide enterrar os corpos ao pé das viñas, confiando en que sexan un bo fertilizante.
"O baúl dos adeus" fala do traballo de Ferdinand Vartel, xefe do servizo funerario do Corpo ás ordes de Michel Ney. Ademais do seu material de traballo, leva un baúl onde vai metendo cartas que os soldados lle dan para mandar ás súas familias.
Macbeth (homónimos)
Macbeth pode referirse a:
Macbeth, obra de teatro de William Shakespeare, baseada na vida de Macbeth, rei de Escocia do século XI;
A obra foi adaptada en diferentes ocasións:
Worms 4: Mayhem
Worms 4: Mayhem é un videoxogo de artillaría e estratexia da serie Worms desenvolvido por Team17. É semellante ó seu predecesor en 3D Worms 3D, agás en que os xogadores poden personalizar a aparencia dos vermes (chapeus/cascos, lentes, cabelo, luvas/mans) así como crear armas únicas na "The Weapon Factory." O xogo tamén conta cunha tenda na que os xogadores poden mercar varios artigos empregando os puntos gañados completando misións da historia, retos e desbloqueando trofeos. Os artigos da tenda inclúen novos mapas, novos accesorios, bancos de voces e estilos de xogo.
Três Lagoas
Três Lagoas é un municipio do Estado brasileiro de Mato Groso do Sur. Sitúase ao leste do estado, na divisa co estado de São Paulo ás marxes do río Paraná, a 337 km de Campo Grande, ao cal se liga pola estrada BR-262, e a 680 km da cidade de São Paulo, á cal se liga pola moderna estrada SP-300.
Cantón de Évrecy
miniatura|Localización do cantón de Évrecy dentro do departamento de Calvados O cantón de Évrecy é unha división administrativa francesa situada no departamento de Calvados e a rexión de Normandía. Desde a reforma cantonal de 2014 abrangue 32 concellos, integrando anteriormente 26. O cantón organízase arredor de Évrecy dentro do distrito de Caen. A súa superficie é de 165,62 km2 e os seus 32 concellos tiñan en 2012 unha poboación de 30 617 habitantes.
As Robaleiras, Palmeira, Ribeira
As Robaleiras é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
L'Atalante
L’Atalante é un filme francés dirixido por Jean Vigo.
Argumento
Jean, capitán do barco L’Atalante casa con Juliette. Van pasar a súa lúa de mel navegando, cunha tripulación non afeita a ter unha muller abordo.
En París, Jean leva a súa muller a un salón de baile, onde coñecen un home que lle fai as beiras a Juliette, acabando cunha pelexa. Furioso, Jean marcha no barco deixando a Juliette na cidade. Ela goza da súa nova vida, pero Jean cae nunha depresión.
David Vázquez González
David Vázquez González, máis coñecido como Chapi, nado na Coruña o 12 de abril de 1985, é un futbolista galego. Xoga de defensa.
Traxectoria
Formado na canteira do Deportivo, debuta en Primeira División da man de Miguel Ángel Lotina o 16 de decembro de 2007 nun Deportivo-Zaragoza (1-1). A tempada 2007/08, e tras non chegar a un acordo co Dépor, firmou por un ano, con opción a dous, co SV Zulte Waregem belga e na 2009–10, por unha tempada novamente, co SD Compostela.
Chicane
200px|miniatura|Chicane do autódromo de Imola. miniatura|dereita|Unha chicane na [[vía pública, nunha zona residencial.]] Unha chicane é unha serie de curvas apertadas e normalmente en forma de S, ou ben dúas curvas, unha ao principio e outra ao final dunha pequena recta, que se usa en circuítos de competición co propósito de frear o tráfico. Normalmente estas curvas colócanse ao final das rectas principais, o que fai que estes lugares sexan importantes puntos de adiantamento.
Criticouse á FIA por inserir chicanes en puntos críticos de certos circuítos, argumentando que se perde a esencia de certos circuítos míticos como son Le Mans, Spa ou Monza.
Pa negre (filme)
Pa negre é unha longametraxe dirixida polo mallorquín Agustí Villaronga, que foi estreada no 2010. Está baseada na novela ''homónima de Emili Teixidor.
Chicane
Algúns circuítos presentan chicanes "opcionais". Mentres que en categorías superiores úsanse, en categorías máis lentas pódese evitar a chicane, debido a que os automóbiles non son capaces de conseguir as elevadas velocidades que farían necesario o seu uso.
O termo úsase tamén noutro tipo de carreiras, por exemplo o bobsleigh, á hora de indicar características similares no trazado.
Pa negre (filme)
Sinopse
Pa negre fala sobre a posguerra rural en Cataluña cun discurso non político senón emocional. Naqueles anos duros da posguerra, Andreu, un neno dunha familia republicana, atopa un día no bosque os corpos dun home e o seu fillo. As consecuencias do suceso levan á desintegración da súa familia, atrapada polas mentiras e os segredos do pasado.
Caldelas
O topónimo galego Caldelas, de orixe latina, indica a existencia de augas quentes. Pode referirse a:
Nimega
Historia
Nimega é a cidade máis antiga dos Países Baixos. Os restos arqueolóxicos achados no lugar indican que xa antes do primeiro milenio os bátavos estaban instalados alí e, máis adiante, os romanos construíron un asentamento (co nome de Noviomagus) ao redor do século I d. C. No ano 2005 cumpríronse 2000 anos da súa existencia.
dereita|miniatura|290px|Ponte sobre o río Waal en Nimega
José Manuel Colmenero Crespo
José Manuel Colmenero Crespo, coñecido como José Manuel, nado en Xixón o 29 de novembro de 1973, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista.
Manxofrío, Cabanas, O Vicedo
Manxofrío é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 18 habitantes (7 homes e 11 mulleres). É o lugar máis poboado de toda a parroquia.
Aiguaviva
Aiguaviva é un concello catalá sitúada na Comarca do Xironès, na provincia de Xirona. Forma parte da área urbana de Xirona.
Economía
Agricultura de secaño e gandaría. Antigamente había varias fábricas de tellas, actualmente desaparecidas.
Monte da Enxa
miniatura|Recinto do curro no monte da Enxa A Enxa é un monte galego situado na serra da Barbanza, na parroquia de Noal no concello de Porto do Son. Ten unha altitude de 538 metros. No seu cume hai unha Estación de Seguimento Marítimo e un miradoiro. Neste monte está situado o curro da Enxa, onde se realiza unha coñecida rapa das bestas no mes de xullo.
Thermus aquaticus
Thermus aquaticus é unha especie de bacterias que pode tolerar altas temperaturas (termófila) pertencente ao grupo Deinococcus-Thermus. É un bacilo (que pode formar rosetas ou patróns liñais) ou forma curtos filamentos, ten dobre membrana, é gramnegativo, e contén pigmentos que lle dan coloracións amarelas, rosas ou vermellas. Desta especie obtense o encima resistente á calor Taq ADN polimerase, que é un dos encimas máis importantes usados nas técnicas e estudos de bioloxía molecular, xa que se utiliza na reacción en cadea da polimerase (PCR) para a amplificación do ADN.
Historia
Cando empezaron a estudarse os organismos que vivían en fontes termais na década de 1960, os científicos pensaban que as bacterias termófilas non podían vivir por riba dos 55 °C. Porén, axiña se decataron de que moitas bacterias propias deses ambientes non só podían sobrevivir senón tamén prosperar con grande éxito a altas temperaturas. En 1969, Thomas D. Brock e Hudson Freeze da Universidade de Indiana informaron do descubrimento dunha nova especie de bacteria termófila, á que denominaron Thermus aquaticus. A bacteria descubriuse primeiro en áreas hidrotermais do Parque Nacional de Yellowstone, EUA, preto dos grandes géyseres chamados Great Fountain Geyser e White Dome Geyser, e foi desde entón atopado en hábitat termais similares por todo o mundo.
Morfoloxía
Thermus aquaticus ten xeralmente forma cilíndrica cun diámetro de 0,5 μm a 0,8 μm. A forma de bacilo máis curta ten unha lonxitude de 5 μm a 10 μm. A forma filamentosa máis longa ten uha lonxitude variable que pode chegar a 200 μm. A bacteria bacilar ten tendencia a agregarse. As asociacións de varios individuos poden orixinar corpos esféricos de 10 μm a 20 μm de diámetro, tamén chamados corpos redondos ou rotundos.
Encimas de T. aquaticus
T. aquaticus é famosa como fonte de encimas termoestables, especialmente da "Taq" ADN polimerase. Os seus principais encimas son:
Controversia
O uso comercial dos encimas de T. aquaticus proporcionou grandes beneficios. Despois dos estudos do Dr. Brock, as mostras da bacteria depositáronse na Colección de Cultivos Tipo Americana (ATCC), que é un depósito público, de onde o tomaron outros científicos, incluídos os de Cetus Corporation. Posteriormente, os investigadores que traballan nos Parques Nacionais dos Estados Unidos, de onde procedía a bacteria, reclamaron que a institución dos parque debería de compartir unha parte dos beneficios.
Abartzuza
Abartzuza (en éuscaro) ou Abárzuza (en castelán, as dúas formas oficiais) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Estella, na comarca de Estella Oriental e a 37 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 556 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 23,02 km² e a súa densidade de poboación é de 24,15 hab/km².
Toponimia
O nome do concello provén do éuscaro e vería a significar lugar abondoso en leña; de abar (póla en éuscaro), zur (madeira) ou tzu (sufixo de abundancial) e -tza (sufixo abundancial ou locativo). No 2011, o concello, que está situado lingüisticamente na zona mixta de Navarra, adoptou unha denominación cooficial en lingua éuscara.
Lugares de interese
Ademais de varias casas brasonadas e da igrexa gótico-renacentista da Nosa Señora da Asunción, a só catro quilómetros do núcleo urbano eríxese o Mosteiro de Santa María a Real de Iranzu que foi declarado ben de interese cultural o 3 de xuño de 1931.
Grao (signo)
O grao (°) é un signo auxiliar consistente nun pequeno círculo situado á dereita dun número. Non se debe de confundir co indicador ordinal.
Historia
O primeiro uso coñecido deste símbolo apareceu en 1569. Representaba un cero, acompañando ao símbolo prima no sistema sexaxesimal.
Tipografía
En Unicode, o símbolo do grao é U+00B0 (°), en canto que o respectivo código HTML é  e o código Alt+ é Alt+0176.
Garibaldo II de Baviera
Garibaldo II de Baviera, nado en 585 e finado en 640, foi o terceiro duque de Baviera.
Traxectoria
Segundo Paulo Diácono, na súa Historia Langobardorum, sucedeu ao seu pai Tasilón I, asasinado polos eslavos que invadiran Baviera, e que devastaran o país, pero Garibaldo II conseguiu organizar un contraataque e expulsar aos eslavos.
A súa muller non se munciona, pero Paulo Diácono tamén conta que cara ao 610, os ávaros invadiron o ducado de Friuli, mataron ao duque Xisulfo II e á súa esposa Romilda, e levaron cativas ás súas catro fillas. Dúas delas, Acca e Xeila, foron mercadas por comerciantes, e liberadas, e unha delas casou co príncipe dos bávaros, mentres que a outra casou co príncipe dos alamáns. Dado que o nome de Xisela aparece entón na aristocracia bávara, Christian Settipani cre que foi Xeila quen casou cun duque de Baviera, a quen identifica, por motivos cronolóxicos, con Garibaldo II.
No ano 610 Garibaldo II casou con Anna oder Gaila, con que tivo un fillo, Axilolfo de Baviera, nado contra 615.
Os sucesores de Garibaldo II non están integramente documentados. A tradición bávara di que os que sucederon a Garibaldo II foron Teodón I e Lamberto I. Outras tradicións escritas sinalan outros nomes, entre eles Fara I de Baviera, que casou con Teodón I de Baviera e foi sucedida polo seu fillo Teodón II. Esta incerteza prolongouse ao redor de 50 anos, entre Garibaldo II e o seu sucesor máis coñecido, Teodón II de Baviera.
Gemma Mengual
Gemma Mengual Civil, nada en Barcelona o 12 de abril de 1977, é unha ex-nadadora de sincronizada catalá, unha das mellores nadadoras españolas de todos os tempos. Reside no Centro de Alto Rendemento de Sant Cugat del Vallès.
Traxectoria
Gemma Mengual coñeceu a natación sincronizada ós nove anos. Despois de que os seus pais a inscribiran no Club Natación Kallipolis (Barcelona), a súa adestradora Anna Tarrés incorporouna no seu equipo en 1992. En 1994 foi subcampioa júnior de Europa.
Posúe as calidades típicas dos velocistas: explosividade e gran potencia nos seus brazos e pernas.
Nos Xogos Olímpicos de Sydney 2000 quedou oitava en dúo. Nos de Xogos Olímpicos de Atenas de 2004, logrou co equipo español a cuarta praza no modalidade de equipos.
Grazas ós resultados obtidos no Campionato Europeo de Natación de 2008, Gemma Mengual é a única nadadora do mundo que conseguiu catro medallas de ouro nuns campionatos do mundo ou europeos.
Entre outras actividades súas, é de apuntar que é licenciada en xemoloxía, que foi portada de revistas como Sport Life, Línea e Man, ou que deseña os traxes de baño do equipo de natación sincronizada.
O 16 de febreiro de 2012 e quedando escasos meses para os Xogos Olímpicos de Londres 2012, a nadadora anunciou a súa retirada da competición: "Retírome porque xa dei todo o que podía dar a este deporte".
Ano 2009
Ano 2008
Ano 2007
Ano 2006
Ano 2005
Ano 2004
Ano 2003
Ano 2002
Ano 2001
Ano 2000
Ano 1999
Ano 1998
Ano 1997
Añó 1996
Clifford Geertz
Clifford James Geertz, nado en San Francisco, California, o 23 de agosto de 1926 e finado o 30 de outubro de 2006, foi un antropólogo estadounidense. Ocupou o posto de profesor emérito no Institute for Advanced Study, da Universidade de Princeton, Nova Jersey.
Vida
Logo de servir na Mariña dos Estados Unidos durante a segunda guerra mundial, (1943-45), Geertz estudou no Antioch College, onde obtivo o grao de bacharel en 1950, e logo doutorouse en Harvard como doutor en Filosofía en 1956. Pasou por varias escolas antes de formares parte do equipo de antropólogos da Universidade de Chicago (1960-70); posteriormente converteuse en profesor de ciencias sociais do Institute for Advanced Study en Princeton de 1970-2000, onde foi emérito ata a súa morte, o 30 de outubro de 2006. Recibiu un doutoramento honorífico do Bates College no 1980.
Pensamento e obra
Na Universidade de Chicago, Geertz converteuse no "campión da antropoloxía simbólica", que pon particular atención ao papel do imaxinario (ou 'símbolos') na sociedade. Os símbolos son o marco da actuación social. A cultura, segundo a define Geertz no seu famoso libro A interpretación das culturas (The Interpretation of Cultures, 1973), é un "sistema de concepcións expresadas en formas simbólicas por medio das cales a xente se comunica, perpetúa e desenvolve o seu coñecemento sobre as actitudes para a vida." A función da cultura é dotar de sentido ao mundo e facelo comprensible. O papel dos antropólogos, polo tanto, é intentar (pois a comprensión total dos feitos sociais non é posible) interpretar os símbolos clave de cada cultura (a isto chámaselle descrición densa).
Geertz sostiña que para estudar a cultura dende un punto de vista antropolóxico, é imposible aplicar unha lei ou unha teoría determinada, a única maneira de estudar as condutas humanas dentro do contexto cultural ao cal pertencen, é a través da experiencia e da observación do investigador, desta maneira as manifestacións de cada cultura, segundo Geertz, deben ser estudadas da mesma maneira que a arqueoloxía estuda o chan, “capa por capa”, dende a máis externa, é dicir dende aquela onde os símbolos culturais maniféstanse de maneira máis clara, ata a capa máis profunda, onde se atopa a matriz destes símbolos aos cales hai que identificarlles o significado, deixando de lado os aspectos ontolóxicos do mesmo.
Geertz conduciu numerosas investigacións etnográficas no Sueste asiático e África do Norte. Ademais realizou importantes achegas á teoría social e cultural, e continúa como unha voz importante no xiro do interese antropológico cara ós marcos simbólicos nos que os pobos viven as súas propias vidas. Traballou en relixión, especialmente no islam, nos bazares comerciais tradicionais, indagou no desenvolvemento económico e na estrutura política; así como na vida aldeá e familiar. Ata o día da súa morte estivo traballando de maneira xeral na cuestión da diversidade étnica e as súas implicacións no mundo moderno.
Pallarega, Cabanas, O Vicedo
Pallarega é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.