cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Demografía de Corea do Norte
Taxas de nacementos
20,01 nacementos/1.000 poboación (1991 est.) 17,58 nacementos/1.000 poboación (1996 est.) 14,61 nacementos/1.000 poboación (2006 est.) 14,61 nacementos/1.000 poboación (2008 est.)
Taxas de falecementos
8,94 mortes/1.000 poboación (1991 est.) 9,52 mortes/1.000 poboación (1996 est.) 7,29 mortes/1.000 poboación (2006 est.) 7,29 mortes/1.000 poboación (2008 est.)
Taxa de inmigración
-0,09 migrantes(s)/1.000 poboación (2009 est.)
Sexo por proporción
ao nacer: 1.06 home(s)/muller 15 anos: 1.03 home(s)/muller 15–64 anos: 0.98 home(s)/muller 65 años para adiante: 0.63 home(s)/muller total de poboación: 0.95 home(s)/muller (2009 est.)
Taxa de mortandade infantil
51,34 mortes/1.000 nacementos (2009 est.)
Esperanza de vida
Total: 63,81 anos Home: 61,23 anos Muller: 66,53 anos (2009 est.)
Reino de Sicilia
Conquista do Reino de Nápoles (Regnum Siciliae citra farum)
En ningún momento as forzas políticas quixeron ir máis alá, rexeitando toda vinculación co resto dos dominios da coroa de Aragón, fóra da unión persoal co soberano, como demostra o Parlamento de 1413, que exixiu que o rei ou, no seu defecto, o príncipe herdeiro, puidese ser coroado en Palermo "como rei principal e afastado sen ter dependencia de ningunha outra parte" ("comu re princhipali et appartatu senza haviri dependencia de altra parte").
Para corresponder a estas exixencias, creouse a figura do vigairo (vicerrei), un alter-ego do propio rei que permitía desdobrar a súa personalidade, sendo o primeiro deles o infante Xoán II de Aragón, duque de Peñafiel, nomeado en 1415. Pero esta medida non acabou de convencer ao Parlamento, que resolveu en 1416 aclamar a Xoán como rei, pero este rexeitou o posto. Para evitar un conflito maior, Afonso V chantou a súa corte en Sicilia, convocou novamente o Parlamento e recibiu o xuramento dos sicilianos: quedaba así establecida a desexada unión persoal de Sicilia ao rei, non á Coroa de Aragón. De feito, Sicilia nunca se sentiu integrada na coroa de Aragón, sendo bastantes as revoltas que se orixinaron pola nunca aceptada presenza de nobres da coroa aragonesa na illa.
Dominación española (1442-1713)
miniatura|130px|[[Fernando o Católico.]] miniatura|130px|[[Carlos V, Sacro Emperador Romano-Xermánico|Carlos V.]] miniatura|130px|[[Filipe II de España|Filipe II.]]
Esta situación, incómoda para os reis aragoneses, sufriu varios intentos de variación ao longo do tempo. Fernando o Católico quixo minguar bastante a autonomía dos vicerreis, consciente do risco que implicaba o inmenso poder que estes adquirían no desempeño das súas funcións.
Os reis de España incorporaron os Reinos siciliano e napolitano aos territorios da súa Monarquía hispánica, e como ambos os Reinos mantiveron o seu sistema administrativo e de goberno separados o un do outro, os reis levaban na súa intitulación o nome de Rey das dúas Sicilias (Rex utriusque Siciliae).
Carlos V no tivo máis remedio que volver ao espírito inicial, exixido sempre polo Parlamento siciliano. Pero para minimizar riscos e xa que o vicerreo que nomease era de facto un novo rei, só confiou en persoas extraordinariamente fieis á súa persoa, da súa total e absoluta confianza. Non é de estrañar que, cando en 1558 o vicerrei Xoán de Vega describe ao monarca a súa actual posición lle dixese: "Tamén me poderá dicir VM, pois o vicerrei é rei de Sicilia". Máis tarde, Filipe II intentou novamente unha racionalización de tal autonomía, ao pretender que o vicerrei fose un representante do verdadeiro rei. Para isto introduciu importantes cambios: a duración de cada vicerreinado non tería xa carácter indefinido, senón que sería durante un curto período de tempo (máximo, 3 anos), renovacións simultáneas de gran cantidade de altos cargos e máis medidas nesta dirección, para evitar o excesivo arraigo dos vigairos reais no ámbito social e político do territorio.
O dominio español, por unha serie de razóns, estivo caracterizado, entre outras cousas, polo empobrecemento de Sicilia. A illa, no século XVI foi acosada polo creciente poderío do imperio Otomán e isto levou ao asedio de Malta co conseguiente derrumbamento do comercio no Mediterráneo centro-oriental. Entre os vicerreis españois destacou Pedro Téllez-Girón y Velasco, duque de Osuna.
Vicerreinado de Osuna
Cando Osuna tomou posesión do seu novo cargo en Milazzo, o 9 de marzo de 1611, o reino de Sicilia achábase na miseria. Por falta de crédito, a Caixa de Palermo (o erario público) tivera que declararse en bancarrota e pechar as súas portas. A moeda adulterábase sen recato e a inflación arruinaba o sufrido pobo siciliano. En Mesina os ladróns asaltaban as tendas a plena luz do día, en medio da indiferenxa xeral, e era imposíbel viaxar sen unha escolta armada. A xustiza era un xoguete dos poderosos, e os cárceres estaban cheos. A escuadra estaba desarmada, feita un refuxio de zolados, e sen máis reputación que a da súa covardía.
Leopoldo V de Austria
Leopoldo V, nado en 1157 e finado o 31 de decembro de 1194, coñecido como o Virtuoso, foi duque de Austria da familia Babenberg entre 1177 e 1194 e duque de Estiria de 1192 a 1194.
Reino de Sicilia
Vicerreinado de Osuna
Pero pronto o enérxico Osuna puxo remedio a tales males, con xeral aplauso: restituiu o crédito da facenda pública, restableceu o peso e a lei das moedas, axustou os impostos ás verdadeiras rendas dos contribuíntes, equilibrou os orzamentos e fixo aumentar os ingresos. Os camiños foron limpados de salteadores e facinorosos, a autoridade e a liberdade dos ministros de Xustiza, restaurada, e os cárceres repletos quedaron ermos e baleiros.
Leopoldo V de Austria
Traxectoria
Leopoldo era o fillo de Henrique II, duque de Austria, tamén coñecido como Henrique II Jasomirgott e da emperatriz bizantina Teodora Comnena. En 1172, casou con Helena, filla do rei Géza II de Hungría, e tiveron dous fillos: Federico I e Leopoldo VI. A irmá máis vella de Leopoldo, Inés de Babenberg, casou en 1166 con outro fillo do monarca húngaro, o posterior rei Estevo III de Hungría. Desta maneira este dobre matrimonio pretendía achegar as dúas dinastías que reinaban en territorios fronteirizos. Porén, á morte do rei húngaro, Inés volveu ó ducado de Austria.
Reino de Sicilia
Vicerreinado de Osuna
Unha das súas principais preocupacións foi a de reorganizar a Mariña, como mellor medio de defender a illa contra as incursións de turcos e bérberes. A situación era desesperada, xa que o vicerrei só contaba con 9 galeras para a defensa da illa, desprovistas de remeiros e bastimentos. Había tanta escaseza de tripulantes para as galeras como exceso de pícaros, esmoleiros con euvas simuladas, que infestaban as rúas das vilas e cidades a as portas das igrexas. Pero o novo vicerrei de Sicilia ideou un sistema de reinserción que resolveu simultaneamente ambos os problemas, aínda que, cando se retirou en 1616, todo volveu ser como antes.
Leopoldo V de Austria
Traxectoria
O 17 de agosto de 1186, negociouse o Pacto de Georgenberg, polo cal Estiria e a parte central da Alta Austria foron amalgamadas no ducado de Austria despois de 1192. Este foi o primeiro paso cara á creación da Austria moderna.
Reino de Sicilia
Consecuencias da guerra de Sucesión española
240px|miniatura|Cambios políticos en Europa, 1713. Ao morrer Carlos II sen herdeiros, nomeou como o seu sucesor a Filipe de Borbón, neto de Luís XIV de Francia. A candidatura ao trono do arquiduque Carlos de Austria era apoiada por Inglaterra, Austria e as Provincias Unidas, que temían a unión de Francia e España, e, polos territorios da coroa de Aragón, que temían o centralismo borbónico.
Leopoldo V de Austria
A terceira Cruzada
É lembrado principalmente fóra de Austria pola súa participación na terceira cruzada. Chegou para tomar parte no sitio de Acre na primavera de 1191, navegando dende Zadar na costa do Mar Adriático. Púxose ó mando do que quedaba das forzas imperiais logo da morte de Federico VI de Suabia en xaneiro dese ano.
Reino de Sicilia
Consecuencias da guerra de Sucesión española
Esta situación desencadeou a guerra de Sucesión española (1700-1713). A contenda rematou coa Paz de Utrecht, pola que Filipe se convertía en rei de España, pero todas as posesións europeas de cedían aos aliados.
Leopoldo V de Austria
A terceira Cruzada
Despois da rendición de Acre, as bandeiras do Reino de Xerusalén, Ricardo I de Inglaterra, Filipe II de Francia e Leopoldo foron izadas na cidade polo curmán de Leopoldo, Conrado de Montferrato. Pero Ricardo quitou a bandeira de Leopoldo. Ricardo tamén estivo baixo sospeita de estar involucrado no asasinato de Conrado pouco despois de ser elixido rei de Cisxordania en abril de 1192. Na viaxe de retorno, Ricardo ía disfrazado e debeu parar en Viena, onde foi recoñecido (supostamente polo seu anel) e foi arrestado no distrito de Erdberg (moderno Landstraße). Por algún tempo estivo prisioneiro en Dürnstein, logo foi levado ante o emperador Henrique VI do Sacro Imperio Romano Xermánico e foi acusado da morte de Conrado. O gran rescate que se pagou, que se supón de arredor de 23 toneladas de prata, serviu para a fundación da casa de moeda en Viena e utilizouse para construír murallas novas da cidade, así como para edificar as cidades de Wiener Neustadt e Friedberg en Estiria. Porén, o duque foi excomulgado polo papa Celestino III por facer prisioneiro a un compañeiro de cruzada.
Reino de Sicilia
Consecuencias da guerra de Sucesión española
O Reino de Nápoles cedeuse a Austria e foi gobernado polo arquiduque Carlos, entón xa convertido en Carlos VI do Sacro Imperio Romano Xermánico, e Sicilia foi cedida a Ducado de Savoia (baixo o reinado de Vitor Amadeo II) polo tratado de Utrecht. Pero xa en 1720 Sicilia pasou ao poder dos Habsburgo de Austria.
Leopoldo V de Austria
A terceira Cruzada
En 1194 Leopoldo sufriu un accidente. Un cabalo esmagoulle un pé ó caer sobre el durante un torneo en Graz. Finalmente morreu de gangrena, aínda baixo pena de excomuñón, sendo enterrado na abadía de Heiligenkreuz.
Reino de Sicilia
Carlos VII
En 1734, Carlos de Borbón, por entón Duque de Toscana e fillo de Filipe V de España, logo de vencer aos austríacos, apoderouse en 1735 dos Reinos de Nápoles e Sicilia coa axuda do exército español ao mando de José Carrillo de Albornoz, conde de Montemar, recuperando estes territorios para os borbóns. O 10 de maio de 1734, durante a guerra de Sucesión Polaca, Carlos entrou en Nápoles e coroouse rei Nápoles (co nome de Carlos VII), e rei de Sicilia un ano despois. Deste modo, conquistou todo o sur de Italia que estaba nas mans de Carlos VI do Sacro Imperio Romano Xermánico. Foi recoñecido moi pronto como rei por Francia (en virtude do Primeiro Pacto de Familia). En 1737 recoñecérono tamén os Estados Pontificios e, a continuación, o resto dos Estados italianos. Este mesmo ano, a paz de Viena puxo fin á contenda e o Reino de Nápoles conseguiu a autonomía de España. A pesar do tratado, continuaron as hostilidades. En agosto de 1744, o exército de Carlos III venceu na Batalla de Velletri os austríacos que querían reconquistar o reino. miniatura|[[Carlos III de España.]] Carlos VII de Borbón e a súa dona María Amalia de Saxonia foron moi queridos polos seus súbditos e eles traballaron para gañarse ese agarimo, ao pouco tempo de ser o rei trouxo reformas e a modernidade ao seu novo país, logrando axiña a unidade do pobo e o favoritismo deste para o seu rei. Tanto el como os seus descendentes lograron gobernar, reformar e modernizar ao novo estado e ademais lograron o que moi poucos gobernantes puideron, que foi o amor dos suxeitos que ningunha outra dinastía tivo no curso dos séculos (se non de xeito menor), e que se manifestou abertamente durante os anos da invasión napoleónica.
No ámbito civil, a situación económica e social de Nápoles a comezos do século XVIII era desastrosa, polo que Carlos realizou un proceso de reformas de carácter ilustrado. As primeiras reformas do seu reinado baseábanse na loita contra os privilexios eclesiásticos: en 1741 cun concordato reducíronse o dereito de asilo e outras inmunidades, e os bens da Igrexa foron subordinados á fiscalidade. Carlos gobernou Nápoles durante máis de medio século, notándose no reino unha gran alza na produción agropecuaria e no comercio. En 1755 foron instituídas na Universidade de Nápoles as primeiras cátedras de Economía e de Astronomía do mundo. Ademais o rei trasladou a residencia real a Caserta onde construíu o Palacio Real de Caserta, actualmente Patrimonio da Humanidade. Tamén construíu o palacio de Portici, o museo de Capodimonte, a Capela de San Severo o Teatro San Carlo, o máis antigo teatro de ópera activo no mundo e tamén Patrimonio da Humanidade. Fixo construír un albergue para os pobres e comezou as escavacións en Pompeia e Herculano.
En 1759 Carlos VII abdicou en favor de seu fillo Fernando, o futuro Fernando IV de Nápoles, e regresou a España para ser coroado rei, pois o seu medio irmán, Fernando VI, morrera sen descendencia e el era o seguinte na liña de sucesión.
Fernando IV
miniatura|María Carolina e Fernando IV, cos seus fillos.
En 1759, despois da partida do rei Carlos, subiu ao trono Fernando IV de Nápoles con só 8 anos de idade. Os principais rexentes do neno foron Domenico Cattaneo, príncipe de San Nicandro, e o marqués Bernardo Tanucci.
En 1768 Fernando IV casou con María Carolina de Austria, filla da emperatriz María Tareixa I de Austria e irmá de María Antonieta, raíña de Francia. Mentres Fernando IV se preocupou só das relacións coa Igrexa e da construción de obras públicas, coma a Academia de Arquitectura de Nápoles ou a Casa Vanvitelliana, a nova raíña participou activamente no goberno do reino.
Nos primeiros anos de goberno, María Carolina mostrouse tolerante cos movementos republicanos. Porén, tras a caída de Luís XVI durante a Revolución Francesa, uniuse á Primeira Coalición que formaron varios estados europeos contra Francia, instituíndo severas persecucións contra todos os sospeitosos de simpatizar coa causa revolucionaria francesa.
En 1816 os dous reinos sicilianos, separados desde 1282, aínda que comparteran o mesmo soberano, uníronse nun só reino, e os seus soberanos portaron o título de Re del Regno delle Due Sicilie.
Período napoleónico
miniatura|140px|Michele Pezza. O tratado de Utrecht de 1713, outorgara Sicilia ao duque Vitor Amadeo II de Savoia, e confirmou e recoñeceu a posesión de Nápoles ao entón emperador Carlos VI. Tras a guerra da Cuádrupla Alianza, contra a invasión española de Sardeña e de Sicilia, o tratado da Haia de 1720, asignou Sicilia ao emperador Carlos VI, pero durante a guerra de Sucesión polaca, as tropas españolas venceron en 1734 ás tropas austríacas en Bitonto e ocuparon o territorio napolitano e, en 1735, a illa de Sicilia, outorgando ambas as coroas a Carlos de Borbón, duque de Parma e Piacenza. Estas conquistas foron ratificadas en 1738 no tratado de Viena.
En 1796 o xeneral Napoleón Bonaparte invadiu Italia e venceu con facilidade ás tropas austríacas e aos débiles gobernos locais. En 1798 os franceses ocuparon Roma e os xacobinos da codade crearon a República Romana. Fernando IV de Nápoles enviou un exército para frear aos franceses. Nun primeiro momento, o xeneral napoleónico Jean Étienne Championnet retirouse de Roma, permitindo que o rei Fernando entrase triunfalmente. Pero logo, Championnet contraatacou e o exército napolitano non foi capaz de resistir, retirándose cara a Nápoles e entregando aos franceses todas as fortalezas dos territorios setentrionais do Reino, incluíndo Gaeta.
Illa Daru
Daru é unha illa na Provincia Occidental de Papúa Nova Guinea. A cidade homónima da illa é a capital da provincia e alberga a gran maioría da poboación da illa de 20.524 habitantes (2009). A illa de Daru ten unha forma elíptica, cunhas dimensións de 5,0 por 3,7 quilómetros, unha área de 14,7 km² e unha elevación de ata 27 m.
Reino de Sicilia
Período napoleónico
O 8 de decembro de 1798, Fernando IV realizou desde L'Aquila unha proclama pola que chamaba aos cidadáns a defender o Reino. Na súa marcha cara a Nápoles, o xeneral Championnet encontrou unha forte resistencia de labregos nos Abruzos e o Lacio, destacando a que organizou Michele Pezza, alcumado Fra Diavolo.
Finalmente, os franceses chegaron até as portas de Nápoles. O 22 de decembro de 1798, o rei Fernando abandonou a capital para trasladarse a Sicilia. Así e todo a resistencia foi eficaz, segundo recoñeceu o propio xeneral Championnet, pero inútil. Os defensores foron bombardeados polos mesmos napolitanos xacobinos que apoiaban a invasión fransesa e finalmente lograron tomar o Castel Sant'Elmo. Esta contenda, próxima a unha guerra civil, custou a vida de oito mil napolitanos e un milleiro de franceses.
Illa Daru
A illa de Daru é unha das poucas illas do estreito de Torres que non pertencen a Australia, senón a Papúa Nova Guinea. Tamén é a máis poboada das illas do estreito de Torres, aínda que apenas hai habitantes orixinais da illa do estreito de Torres. A industria principal da illa é a pesca, aínda que poucas pesqueiras son de propiedade local. A illa ten un aeroporto internacional Daru catro días á semana.
Reino de Sicilia
Período napoleónico
O 22 de xaneiro de 1799 un grupo de napolitanos xacobinos, entre os cales estaban Mario Pagano, Domenico Cirillo, Nicola Fasulo, Carlo Lauberg e Giuseppe Logoteta, proclamaron no Castel Sant'Elmo a República Partenopea (ou República Napolitana). Este novo Estado estaba controlado por Francia (era unha das chamadas Repúblicas irmás da Primeira República francesa) e por non ter apoio popular, sobre todo nas provincias, porque a poboación era leal ao seu antigo rei e desexaba o retorno da monarquía.
Illa Daru
Historia
A primeira observación rexistrada polos europeos foi a expedición española de Luís Vaez de Torres o 5 de setembro de 1606.
Reino de Sicilia
Restauración de Fernando IV
140px|miniatura|Fabrizio Ruffo. A finais de xaneiro o cardeal Fabrizio Ruffo viaxou a Palermo para presentar ao rei Fernando un proxecto de reconquista do Reino de Nápoles. Aceptado o plan, o cardeal volveu a Nápoles onde contou co apoio dos napolitanos. Miles de homes preparáronse para loitar contra os xacobinos en defensa dos borbóns. Ruffo creou o Exército Católico Real e, o 13 de xuño de 1799, Fernando IV restaurou a monarquía borbónica.
O 8 de decembro de 1798, Fernando IV realizou desde L'Aquila unha proclama pola que chamaba os cidadáns a defenderen o reino. Na súa marcha cara a Nápoles, Championnet atopou unha forte resistencia de campesiños nos Abruzos e o Lacio destacando a que organizou Michele Pezza, alcumado Fra Diavolo.
Finalmente, os franceses chegaron ata as portas de Nápoles. O 22 de decembro de 1798, o rei abandonou a capital meridional para trasladarse a Sicilia. A cidade ficou practicamente indefensa, a excepción dos Lázaros. A resistencia foi eficaz, segundo recoñeceu o propio xeneral Championnet, pero inútil. Os defensores foron bombardeados polos mesmos napolitanos xacobinos que finalmente lograron tomar o Castel Sant'Elmo. Esta contenda, próxima a unha guerra civil, custou a vida de 8.000 napolitanos e 1.000 franceses.
A República Partenopea
O 22 de xaneiro de 1799, un grupo de napolitanos xacobinos entre os que estaban Mario Pagano, Domenico Cirillo, Nicola Fasulo, Carlo Lauberg e Giuseppe Logoteta, proclamaron no Castel Sant'Elmo a República Partenopea. Este novo estado caracterizouse por estar controlado polos franceses e non ter apoio popular. A república non tivo éxito nas provincias, porque a xente quería a Fernando e reclamaba a monarquía. A finais de xaneiro, o cardeal Fabrizio Ruffo viaxou a Palermo para presentar ao rei Fernando un proxecto de reconquista do Reino de Nápoles. Aceptado o plan, o cardeal volveu a Nápoles onde contou co apoio dos napolitanos. Miles de homes preparáronse para loitar contra os xacobinos en defensa dos Borbóns. Ruffo creou o Exército Católico Real, e o 13 de xuño de 1799, Fernando IV restaurou a monarquía borbónica.
Despois da vitoria en Austerlitz o 2 de decembro de 1805, Napoleón entrou en Italia e dominou definitivamente Nápoles, declarando a fin da dinastía Borbón. En 1808, Napoleón conseguiu a abdicación dos últimos borbóns reinantes en Europa: Carlos IV e Fernando VII de España, nomeando rei de Nápoles e Sicilia ao seu irmán Xosé Bonaparte. Fernando volveu escapar a Sicilia e negociou un protectorado con Gran Bretaña. Xosé Bonaparte marchou a España para reinar e sucedeuno en Nápoles Joachim Murat, que gobernou ata maio de 1815.
Cómpre sinalar que Sicilia (o Reino de Sicilia) nunca etivo en poder dos napoleónicos.
O congreso de Viena e o Reino das Dúas Sicilias
miniatura|260px|O Congreso de Viena, por [[Jean-Baptiste Isabey, 1819.]] miniatura|180px|O rei Fernando I. Tras 20 anos de guerras entre a Francia napoleónica e o resto das nacións europeas, o congreso de Viena, iniciado en 1814 e terminado en 1815, baseou a reorganización do vello continente no "principio de lexitimidade" polo que se devolvían as terras aos seus antigos monarcas.
O rei Fernando pagou un caro prezo por recuperar o seu reino: renunciou a Malta o que tamén implicaba unha redución do 10 % sobre os dereitos aduaneiros de importación dos seus produtos. O rei Fernando declarou:
Tamén o rei napolitano debeu asinar o 12 de xuño de 1815 un tratado secreto con Austria polo que se comprometía a non cambiar as institucións políticas do Reino e a outorgarlle 25.000 homes (que se reduciron a 13.000 o 4 de febreiro de 1819) en caso de guerra.
Consonte co que decidiu o congreso de Viena, Fernando emitiu un decreto polo que unificaba os Reinos de Nápoles e de Sicilia no novo Reino das Dúas Sicilias. Entre o 8 e o 11 de decembro de 1816, a constitución siciliana de 1812 foi substituída polos novos institutos parlamentarios independentes.
O Reino de Sicilia deixou de existir e foi incorporado ao recentemente nacido Reino das Dúas Sicilias: o rei asumiu así o título de rei Fernando I do Reino das Dúas Sicilias.
Lista de soberanos de Sicilia (e Nápoles)
Ver Lista de soberanos de Sicilia e Nápoles
Reducionismo
O Reducionismo, en filosofía, é o nome dado a teorías correlatas que afirman, grosso modo, que obxectos, fenómenos, teorías e significados complexos poden ser sempre reducidos, a fin de explicalos, ás súas partes constituintes máis simples.
O oposto das ideas do reducionismo constitúe o holismo: a idea de que obxectos, fenómenos, teorías e significados teñen propiedades como un todo, que non son explicábeis a partir das propiedades das súas partes.
O Soutiño
Co topónimo O Soutiño podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Presidente da Nación Navajo
miniatura|220px|Bandeira da Nación Navajo.
A Torre, Andavao, Boimorto
A Torre é un lugar da parroquia da Andavao no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Presidente da Nación Navajo
Segundo o "Navajo Nation Code §1001-1006", un requisito dos presidentes é que deben falar a lingua navajo, entre outras cualificacións requiridas.
Elysium Planitia
Elysium Planitia é a segunda maior rexión volcánica de Marte, despois dos Tharsis Montes. Está situada ó sur de Acidalia Planitia e Utopia Planitia, e ó norte de Terra Cimmeria, nas coordenadas 2,98° N 154,74° E. No norte da rexión hai varios grandes volcáns, de norte a sur, Hecates Tholus, Elysium Mons e Albor Tholus. Outro gran volcán está situado no sur da rexión, o Apollinaris Mons, que está na fronteira coa Terra Cimmeria. A parte de grandes volcáns, a Elysium Planitia ten moitas áreas con grandes e longas fendas, fisuras e fracturas, chamadas fossa ou fossae (plural) en Marte. Podemos citar ás Cerberus Fossae, Elysium Fossae, e Hephaestus Fossae.
Terreos con fisuras e posibles lagos xeados
Nunha foto feita no 2005 pola Mars Express en Elysium Planitia, en concreto sobre a zona de Cerberus Palus, amosase o que podería ser unha gran zona cuberta de xeo de auga cincento. O volume de xeo está estimado que cobre unha área de 800 por 900 quilómetros cadrados, cunha profundidade duns 45 metros, dimensións e profundidade semellante á do Mar do Norte. Pensase que estes xeos son os restos da auga e regueiros de lava procedentes da Cerberus Fossae e que teñen entre 2 a 10 millóns de anos de antigüidade. A superficie está fendida e escachada, coma se esas placas flotasen sobre un lago. Un cráter de impacto indica que as placas son 1 millón de anos máis vellas có material das fendas, o que tamén indica que a área solidificouse moito máis lentamente do que o faría se estivese composta por lava basáltica. Ambas zonas, poderían ter un mecanismo común de formación.
Sadako 3D
Sadako 3D é un filme xaponés dirixido por Tsutomu Hanabusa que foi estreado no 2012. Está baseado na novela S do creador de Ring, Koji Suzuki.
Sinopse
Akane é unha mestra de instituto que escoita o rumor de que os seus alumnos andan a buscar un vídeo maldito no que se presencia o suicidio dunha persoa. Nun primeiro momento non cre que sexa certo, pero cando unha das súas estudantes aparece morta despois de ver un vídeo, ela e o seu mozo veranse envoltos nunha espiral terrorífica creada polo home que aparece no vídeo, Kashiwada. A súa intención era crear o caos no mundo traendo a Sadako de volta co poder da súa maldición.
San Vicente, A Regueira, A Pastoriza
San Vicente é un lugar da parroquia da Regueira no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 17 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Rafael Mouzo
Rafael Xosé Mouzo Lago, nado en Corcubión o 17 de decembro de 1946, é un político galego.
Traxectoria
Aos 32 anos foi elixido alcalde da vila de Corcubión por primeira vez polo Partido do Traballo de Galicia (Federación de Partido del Trabajo de España) PTE, nas primeiras eleccións democráticas despois da ditadura franquista. Nun primeiro momento empatou a 5 concelleiros coa UCD de Ramón Pais Romero, pero tendo máis votos, fronte a 1 edil de Unidade Galega. Trala anulación dos resultados electorais por parte da Audiencia Territorial, tras un recurso dos centristas, as eleccións repetíronse en outubro, sen a concorrencia de UCD, logrando 8 concelleiros fronte a 3 de Unidade Galega. Conseguiu estar 24 anos ininterrompidamente á fronte da alcaldía logo de gañar outras 5 eleccións por maioría absoluta como candidato polo Bloque Nacionalista Galego (BNG).
Nas eleccións municipais de 2003 perdeu a maioría absoluta e pasou á oposición durante 4 anos. No 2007 volveu ser reelixido alcalde logo dun pacto coa única concelleira do Partido Popular no concello. Este pacto contradicía a doutrina xeral dos nacionalistas para os pactos (que esixían acordos co PSdeG), e polo tanto foi formalmente suspendido de militancia no BNG, aínda que na práctica seguiu sinalando a pertenza a ese partido. A partir do conflito entre socialistas e nacionalistas pola presidencia da FEGAMP, o proceso de expulsión foi anulado. O 31 de marzo de 2008 presentou a súa renuncia como alcalde e concelleiro. O motivo da dimisión debeuse a "motivos persoais de saúde". O 4 de abril de 2008 fíxose efectiva a renuncia á alcaldía nun pleno extraordinario da Corporación municipal de Corcubión.
A nivel profesional desenvolveu a súa carreira como mestre de inglés de educación primaria, dando clases principalmente no colexio José Carrera de Corcubión.
Gran Premio de Suráfrica de 1969
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o luns 1 de marzo de 1969.
Antecedentes
Nas semanas previas á primeira carreira de Fórmula da tempada, as entradas foran anunciadas para a carreira, con todos os equipos, ademais de Ferrari á espera de designar os dous pilotos para a carreira. Enzo Ferrari, o director xeral do equipo que el mesmo fundara, anunciou que só ía nomear un piloto para a carreira. Para sorpresa da maioría da xente, Ferrari nomeou dous pilotos para a carreira sen explicación. Pero, a decisión foi cambiado máis tarde, e só Chris Amon foi finalmente nomeado por Ferrari. Todos Brabham, BRM, Lotus, Matra e McLaren optaron por nomear a dous pilotos para a carreira.
Pregamento de Rossmann
miniatura|300px|Un exemplo de pregamento de Rossmann é o [[dominio estrutural desta proteína descarboxilase da bacteria Staphylococcus epidermidis (PDB ID 1G5Q), aquí unida ao cofactor flavín mononucleótido.]]
O pregamento de Rossmann é un motivo estrutural que se encontra en proteínas que se unen a nucleótidos, por exemplo nas que se unen a cofactores como o FAD, NAD+, e NADP+. A estrutura está composta de ata sete follas beta dispostas de forma esencialmente paralela. As primeiras dúas febras están conectadas por unha hélice α. As estruturas dos segmentos entre as febras adicionais varían grandemente e poden incluír estruturas como curtos segmentos helicoidais e enrolamentos.
O motivo recibe o seu nome por Michael Rossmann, que foi o primeiro que sinalou que este motivo é frecuente en proteínas que se unen a nucleótidos, como as deshidroxenases.
En 1989, Israel Hanukoglu do Weizmann Institute of Science descubriu que a secuencia consenso do sitio de unión ao NADP+ nalgúns encimas que utilizan NADP+ é diferente do motivo de unión ao NAD+. Este descubrimento foi utilizado para retransformar por enxeñaría as especificidades dos encimas para cos coencimas.
Dan (grao)
Dan (段, nível, etapa) é a denominación de cada un dos graos de habilidade atribuídos a alguén dentro do sistema de avaliación Dan-i, creado por Honinbo Dosaku (1645-1702), para o xogo Go. Máis tarde, foi adaptado para as artes marciais xaponesas, por Jigoro Kano, creador do judo, que atinxir o nivel de dan significa superar os niveis máis básicos de aprendizaxe, e a partir de aí o practicante comeza a usar un distintivo, xeralmente un cinto negro. Nalgunhas artes marciais o portador do primeiro nivel pode tornarse instrutor.
Os cintos negros foron usadas por primeira vez en 1883, no Instituto Kodokan, por Jigoro Kano, que dividiu seus alumnos en máis graduados e non graduados. Desde entón, outras artes marciais xaponesas comezaron a adoptar tamén este modelo, como foi co Karate, no cal o paradigma foi introducido polo mestre Gichin Funakoshi. O Aikido posúe outra particularidade, que xurdiu ao longo do tempo e distingue os alumnos graduados con dan, que é o costume do uso do hakama, unha calza larga usada tradicionalmente polos samurai.
Existen distintos niveis, ou dan, usualmente progresando de primeiro até noveno ou décimo. Os máis baixos normalmente poden ser atinxidos a través de exames ou competicións; os máis altos poden demandar décadas de experiencia e contribución para a arte, por intermedio de actividades de instrución, pescuda ou a publicación de traballos escritos. Esas graduacións só poden ser revisadas polos representantes xerarquicamente máis elevados dun determinado estilo ou organización.
División de Honra de Rugby 1971-1972
A tempada 1971-1972 da Liga Nacional de rugby foi a quinta edición da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 8 equipos. O calendario da competición estivo formado por 14 xornadas. Nel enfrontáronse entre si tódolos equipos a dúas voltas, agás dous encontros que foron suspendidos. Ó remate do campionato o Canoe NC saíu campión por segundo ano consecutivo.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
O Vilar, Andavao, Boimorto
O Vilar é un lugar da parroquia da Andavao no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 11 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Daru
miniatura|Provincia Occidental. Daru é a capital da Provincia Occidental, unha das subdivisións de Papúa Nova Guinea. Áchase enteiramente na illa de Daru, preto da desembocadura do río Fly, ao oeste do Gulf, xusto ao norte do estreito de Torres e Far North Queensland. Daru ten aproximadamente a mesma poboación que Tabubil (de tamén a provincia Occidental) e é a segunda cidade máis grande da costa meridional papúa neoguineana, tras Port Moresby. No ano 2000 tiña 12.879 habitantes.
Empregan a lingua kiwai (kiwai da costa suroccidental).
Fundación Xeito Novo
A Fundación Xeito Novo de Cultura Galega é unha entidade formada no ano 1984 en Buenos Aires (Arxentina), por mozos da colectividade galega que interpretaron a necesidade de crear un espazo onde as novas xeracións puidesen levar adiante un proxecto cultural que os identificase plenamente.
Actividade
A Fundación Xeito Novo de Cultura Galega está conformada actualmente por máis de 350 asociados ou adherentes que participan das distintas actividades que promove a Fundación. A súa actividade divídese en dúas ramas principais.
A primeira está proxectada á difusión da cultura galega e desenvólvese por medio dos grupos artísticos e os traballos de investigación. Entre eles destácanse o grupo de música Folk Celta e o grupo de Bailes Tradicionais, que anualmente presentan o traballo realizado nun espectáculo chamado Galiza Sempre, que desde 1986 foi gañando espazo dentro do movemento cultural e artístico de Bos Aires. Convoca a máis de mil espectadores por función e recibe as mellores críticas dos xornais máis importantes da cidade. Dentro dos traballos de investigación o máis salientable é a publicación en internet da revista A Grileira, con ao redor de cincuenta mil consultas no seu primeiro ano de vida. Tamén a Fundación organiza charlas e debates sobre temas relacionados coa cultura de Galicia, nas que participaron personalidades como Xosé Neira Vilas e Xosé Manuel Núñez Seixas.
A segunda rama de traballo da Fundación está orientada á formación a través de diferentes cursos que abarcan a música, o idioma, os bailes e a cociña. Deles xurdiron proxectos como a Mostra anual de Cociña Galega, que logrou converterse nun dos eventos máis populares dentro da colectividade galega na Arxentina.
Torres Flame
As fachadas das tres torres transfórmanse en grandes pantallas co uso de máis de 10 000 LEDs de alta potencia, fornecidos por Traxon Technologies, sucursal de Osram, e Vetas Electric Lighting.
Iluminación
Segundo unha enquisa de skyscrapercity.com, un importante foro de arquitectura e urbanismo, a iluminación das Torres Flame, deseñada por HOK, foi recoñecida como a mellor do mundo. As torres ilumínanse con LEDs que mostran o movemento dunha chama, a cal é visible dende toda a cidade. Esta iluminación crea o efecto de grandes fachos, salientando o concepto das Torres Flame, como reflicte o seu nome.
Orros
O topónimo galego Orros pode referirse a:
Palloza, Reigosa, A Pastoriza
Palloza é un lugar da parroquia de Reigosa no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Lombok
miniatura|220px|Gunung Rinjani desde Gili Trawangan A illa de Lombok pertence á provincia indonesia de Nusa Tenggara Barat, situada entre as illas de Balí e Sumbawa. Con 4,725 km² de extensión e unha poboación de 3.166.789 habitantes segundo o censo de (2010),  nela atópase Mataram, capital e cidade máis grande da provincia.
Historia
Historicamente, a illa garda relación coas dinastías hindús da veciña Balí. En 1674 comezou a chegada de holandeses á parte oriental da illa; a finais do século XIX, aproveitando unha revolta dos sasaks, os holandeses fanse co control total de Lombok en 1894 e incorpórano ás Indias Orientais Neerlandesas.
Ecoloxía
Como o resto de illas que forman as Illas da Sonda, Lombok pertence ao área da Liña de Wallace (Wallacea), de grande interese científico pola súa rica biodiversidade, situadas entre o Sueste asiático e Oceanía. De feito, a Liña pasa entre Lombok e a súa veciña Balí.
Turismo
Illa de turismo non tan masivo como a próxima Balí, en Lombok os visitantes atopan praias case desertas e paisaxes de gran beleza, como o que rodea ao estratovolcán Rinjani (3,726 m), o terceiro en altitude de Indonesia.
Beta-lactama
miniatura|120px|A [[2-azetidinona é a β-lactama máis simple.]]
Unha beta-lactama (β-lactama) ou anel beta-lactámico é unha lactama que forma un anel de catro membros. As lactamas son amidas cíclicas. A denominación beta do seu nome refírese a que o seu átomo de nitróxeno está unido ao átomo de carbono β en relación ao carbonilo. A β-lactama máis simple posible é a 2-azetidinona. Os aneis β-lactámicos forman parte da estrutura de importantes antibióticos, chamados antibióticos beta-lactámicos, como a penicilina. Algunhas bacterias son resistentes a eses antibióticos porque teñen un encima beta-lactamase, que rompe o anel β-lactámico.
Importancia clínica
miniatura|180px|Núcleo da estrutura da [[penicilina.]]
Copa das Nacións de Montreux 2017
A Copa das Nacións de Montreux 2017 foi a 67ª edición da competición homónima. O torneo, organizado polo Montreux Hockey Club, tivo lugar entre o 12 e o 16 de abril de 2017.
Beta-lactama
Importancia clínica
O anel β-lactámico forma parte da estrutura central de varias familias de antibióticos, os principais son as penicilinas, cefalosporinas, carbapenems e monobactams, que son, por tanto, chamados tamén antibióticos β-lactámicos. Case todos estes antibióticos funcionan inhibindo a biosíntese da parede celular. Isto ten un efecto letal sobre as bacterias, aínda que toda poboación de bacterias adoita conter un subgrupo que é resistente a antibióticos β-lactámicos. A resistencia bacteriana só ocorre como resultado da expresión dun dos moitos xenes que existen do encima β-lactamase. Documentáronse máis de 1 800 encimas β-lactamases diferentes en varias especies de bacterias. Estes encimas varían amplamente na súa estrutura química e eficiencia catalítica. Cando as poboacións bacterianas teñen estes subgrupos resistentes, o tratamento con antibióticos β-lactámicos pode ter como resultado que a cepa resistente se faga máis frecuente e, por tanto, a especie sexa máis virulenta. Os antibióticos derivados da β-lactama poden considerarse como unha das clases de antibióticos máis importantes, pero tendente a presentar resistencia clínica. A β-lactama mostra as súas propiedades como antibiótico imitando o substrato natural D-Ala-D-Ala para o grupo de encimas chamados proteínas de unión á penicilina (PBP, do inglés penicillin binding proteins), que teñen como función establecer enlaces cruzados co peptidoglicano da parede celular bacteriana.
Copa das Nacións de Montreux 2017
Ao finalizar o torneo a selección arxentina conquistou o terceiro título da súa historia.
Beta-lactama
Historia
A primeira β-lactama sintética preparouna Hermann Staudinger en 1907 ao facer reaccionar a base de Schiff da anilina e o benzaldehido coa difenilcetena nunha  cicloadición [2+2] (o Ph na figura indica un grupo funcional fenilo):
Ata 1970, a maioría das investigacións sobre as β-lactamas realizábanse cos grupos da penicilina e cefalosporina, pero desde entón, describíronse unha ampla variedade de estruturas.
Síntese
A síntese Breckpot é a síntese de β-lactamas substituídas a partir da ciclación de ésteres de beta aminoácidos usando o reactivo de Grignard.
Síntese Breckpot
Reactividade
Debido á tensión de anel (ring strain), as β-lactamas son hidrolizadas máis doadamente que as amidas liñais ou lactamas máis grandes. Esta tensión increméntase máis pola fusión a un segundo anel, como se observa na maioría dos antibióticos β-lactámicos. Esta tendencia débese a que o carácter amida da β-lactama é reducido pola aplanaridade do sistema. O átomo de nitróxeno dunha amida ideal ten hibridación sp2 debido á resonancia, e os átomos con hibridación sp2 teñen xeometría de enlace planar trigonal. Como se forza unha xeometría de enlace piramidal no átomo de nitróxeno pola tensión de anel, a resonancia do enlace amida queda reducida, e o carbonilo compórtase de forma parecida a unha cetona. O premio Nobel Robert Burns Woodward describiu un parámetro h que mide a altura da pirámide trigonal definida polo nitróxeno (como o apex) e os seus tres átomos adxacentes. h corresponde á forza do enlace β-lactama e os valores máis baixos (máis planar; máis similar a unha amida ideal) son máis fortes e menos restritivos. Os monobactams teñen valores h entre 0,05 e 0,10 ángstroms (Å). Os cefems teñen valores h de 0,20–0,25 Å. Os penams teñen valores entre 0,40 e 0,50 Å, mentres que os carbapenems e clavams teñen valores entre 0,50 e 0,60 Å, sendo as máis reactivas das β-lactamas en canto á hidrólise.
Outras aplicacións
Un novo estudo suxeriu que as β-lactamas poden experimentar unha polimerización de apertura do anel para formar enlaces amida, e converterse en polímeros de nailon-3. Os esqueletos destes polímeros son idénticos aos dos péptidos, que lles dan biofuncionalidade. Estes polímeros de nailon-3 poden imitar a péptidos de defensa do hóspede.
Tamén se informou de axentes antiproliferativos que actúan sobre a tubulina que teñen na súa estrutura β-lactamas.
Alonso III de Fonseca
Alonso de Fonseca e Ulloa, máis coñecido como Alonso III de Fonseca, nado en Santiago de Compostela en 1475 e finado en Alcalá de Henares o 4 de febreiro de 1534, foi un relixioso galego, arcebispo de Compostela e de Toledo. Foi un protector e mecenas do humanismo e un dos principais impulsores da Universidade de Santiago.
Inicios
miniatura|Pontevedra a Alonso de Fonseca. Naceu na rúa do Franco. Era fillo do arcebispo Alonso II de Fonseca e de María de Ulloa, señora de Cambados. Estudou Artes na Universidade de Salamanca. En vida acumulou unha gran riqueza, herdando dos seus pais 10 891 000 marabedís mais outros 7 millóns do señorío de Monterrei.
Foi cóengo compostelán desde 1490, arcediago do Salnés no 1493, arcediago e notario de Cornado no 1496, cura da Santa María de Pontevedra e San Pedro de Santa Comba (Lugo) e abade da Colexiata de Santa María do Campo coruñesa no 1512.
Arcebispo de Santiago de Compostela
miniatura|200px|esquerda|Escudo de Alonso III de Fonseca, nunha das moitas casas de Compostela que o locen. En 1507 foi nomeado arcebispo de Santiago, cargo que ocupará ata 1523. Para sortear a prohibición canónica de suceder ao seu pai, viaxou con el a Roma e a Nápoles. Pedro Luis de Borgia (sobriño do papa Alexandre VI) foi nomeado sucesor por un período moi breve, de maneira que se venceu o atranco.
Tivo que facer fronte a Rodrigo Osorio de Moscoso, conde de Altamira pertencente a unha nobreza moi expansionista e próximo a Corte dos Reis Católicos que demandaba os seus dereitos señoriais e principalmente o título de Pertegueiro Maior.
Tamén mantivo preitos de xurisdición cos nobres Pedro Bermúdez de Castro, Señor de Montaos ou Alonso de Lemos, Señor de Sober, e puxo freo ás inxustizas dos gobernadores, dos dous alcaldes maiores da Real Audiencia do Reino de Galicia, mediante a súa proximidade aos monarcas e ao papado. Mantivo tamén preitos cos monxes bieitos de San Martiño Pinario. Os enfrontamentos cos representantes do poder real foron continuos, e graves como o do ano 1509 ou o do ano 1511 que provocaron que se lle estableceran sancións. A ameza dunha guerra con Francia e inminentes ataques á costa galega e o feito de que o arcebispo era o principal baluarte defensivo da rexión fixo que os reis lle levantasen as sancións e lle ordenasen aos alcaldes que deixen de residir en Santiago e realicen os seus labores de forma móbil.
Quedaron na memoria os solemnes funerais que oficiou pola morte do seu pai en 1512. A eles acudiu Gonzalo Fernández de Córdoba coñecido como O Gran Capitán, quen ofreceu as súas vitoriosas armas ao Apóstolo Santiago.
Nos anos 1516 e 1517 a peste asolou Santiago, que a sufriu durante mais de oito meses.
Liderado político
miniatura|dereita|200px|Carlos V, do que foi conselleiro.
No plano político aparece ligado as altas decisións da corte desde a coroación de Carlos I e a guerra das comunidades, sempre tomando parte por este. A isto contribuíu o seu nomeamento como membro do seu Real Consello.
Liderou o 4 de decembro de 1520 a Asemblea de Melide, representativa da clase dirixente Reino de Galicia. Nela acordáronse as seguintes posicións:
Realizou tamén labores de mediación no levantamento das xermanías valencianas e desde 1522 converteuse en diplomático e conselleiro real permanecendo continuamente a carón do Emperador.
Os seus obxectivos persoais mudaron. Perseguiu en primeiro lugar a sé Primada de Toledo, que obtivo en decembro de 1523.
Arcebispo de Toledo
miniatura|Alonso III de Fonseca, no [[Colexio de Fonseca.]]
Nomeado arcebispo de Toledo e Primado das Españas, cargo no que substituíu ao falecido Cardeal Cisneros e que ocupou ata a súa morte, pese a que a súa ambición levouno a perseguir o título cardealicio, loita a que se dedicou desde o ano 1525 sen obter o éxito.
Durante todo o seu mandato mantivo unha arbitraxe ou concordia co seu sucesor en Compostela e que tamén o sería na sé toledana Juan Tabera, no que lle reclamaba os gastos producidos polas desfeitas dos Irmandiños nas fortalezas e bens da igrexa compostelá e a deixadez dos dous Fonsecas, Alonso II e el. Coñécese este feito polos documentos coñecidos como Preito Tabera Fonseca.
Chamou e favoreceu intelectuais, artistas e humanistas. Bautizou a Filipe II. Asentou a súa residencia en Alcalá de Henares, onde faleceu o 4 de febreiro de 1534. Foi soterrado no Convento das Úrsulas de Salamanca. O seu fillo Diego de Acevedo e Fonseca, froito das relacións coa aristócrata Xoana de Pimentel, estivo ao servizo do rei e tivo morgado en Galicia.
Impronta cultural
En Santiago, Toledo e Salamanca deixou boas mostras do seu mecenado, cun marcado carácter humanista, promovendo a chegada das novas formas renacentistas que veñen de Italia.