cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pseudococcidae
Metabolismo
Algúns pseudocóccidos teñen un metabolismo moi sofisticado no que están implicados non un senón dous endosimbiontes bacterianos, un dentro do outro. Os endosimbiontes fabrican aminoácidos esenciais que o insecto é agora incapaz de obter directamente da súa dieta. Xeneticamente, os pseudocóccidos dependen dun "mosaico" de vía metabólicas (propias, dos endosimbiontes ou adquiridas doutros microbios) nas cales se transportan proteínas a través de membranas entre o que anteriormente foran organismos independentes.
Wendy Bowman
miniatura| Paisaxe do val de Hunter. Wendy Bowman, nada en Sidney, c. 1934 e finada o 26 de xullo de 2023, foi unha agricultora e ambientalista australiana de Nova Gales do Sur. Grazas á súa campaña, puido evitar que a empresa carboeira chinesa Yancoal Australia desenvolvese a minería do carbón na rexión do val de Hunter. Non só conseguiu manter a súa granxa familiar, senón que protexeu a comunidade local dos efectos da contaminación e a degradación ambiental. En recoñecemento aos seus esforzos, en abril de 2017 foi unha dos seis ecoloxistas, e a única muller, en recibir o Premio Ambiental Goldman.
Traxectoria
Nada na década de 1930 en Sidney, Wendy Bowman pertencía a unha familia que, por parte do seu pai, chegou a Australia en 1798, e que por parte da súa nai se instalou no val de Hunter no século XIX. Despois de graduarse en arte, casou co granxeiro do val de Hunter, Mick Bowman. Cando el morreu en 1984, ela fíxose cargo da granxa. Tivo que mudarse en 1988 como consecuencia das explotacións mineiras ao descuberto.
En 1988, os seus cultivos fracasaron cando a minería contaminou con metais pesados a auga que irrigaba o seu campo. Como consecuencia do po de carbón na herba, o seu gando negouse a comer. Desde 1990, primeiro a través de MineWatch e logo a través do Hunter Environment Lobby, axudou os agricultores locais a emprender accións políticas en Nova Gales do Sur. Despois de mudar a súa granxa unha vez, en 2005 déronlle seis semanas de prazo para recolocarse co fin de dar paso a outra mina. Instalouse en Rosedale en Camberwell.
A propia granxa de Bowman, Rosedale, viuse ameazada en 2010 cando a compañía chinesa Yancoal proxectou unha ampliación da mina Ashton South East Open Cut até un dos principais afluentes do río Hunter. A maioría dos agricultores da zona venderan a súa propiedade a principios de 2015. Bowman, cuxas terras abarcaban máis da metade do carbón na mina proposta, negouse a vender mentres buscaba protexer a zona da devastación. En decembro de 2014, o Tribunal de Terras e Medio Ambiente ditaminou que Yancoal só podía continuar coa mina se Bowman accedía a vender. A pesar das ofertas de millóns de dólares, continuou negándose, o que puxo fin aos esforzos de Yancoal.
En recoñecemento aos seus esforzos, en abril de 2017 recibiu o Premio Ambiental Goldman.
Patricia Fara
Patricia Fara, nada en Oxford o 15 de abril de 1948, é unha historiadora da ciencia na Universidade de Cambridge. Desde 2016 a 2018 foi Presidenta da Sociedade británica para a Historia de Ciencia. Fara é autora de destacados libros de historia de ciencia.
Traxectoria
Fara comezou a súa carreira académica como física pero logo especializouse en Historia e Filosofía de Ciencia, doutorándose no Imperial College London en 1993.
Foi Directora de Estudos e ocupou outros cargos no Departamento de Historia e Filosofía da Ciencia do Clare Colllege. En 2016 foi nomeada Presidenta da Sociedade británica para a Historia de Ciencia.
Investigación
As súas investigacións céntranse no papel do retrato e a arte na historia da ciencia, a ciencia na Inglaterra do século XVIII durante a Ilustración e o papel da muller na ciencia. Escribiu sobre numerosas mulleres na ciencia, as matemáticas, a enxeñaría e a  medicina, entre elas: Hertha Ayrton, Lady Helen Gleichen, Mona Chalmers Watson, Helen Gwynne-Vaughan, Isabel Emslie Hutton, Flora Murray, Ida Maclean, Marie Stopes e Martha Annie Whiteley. Defendeu proporcionar máis apoio para o coidado dos nenos co fin de aumentar a retención das mulleres na ciencia. Escribiu e é co-autora de varios libros para público infantil sobre ciencia. Fara tamén é revisora de libros de historia da ciencia. O seu libro máis recente é A Lab of One's Own: Science and Suffrage in the First World War (2017), no que "aborda o estudo da práctica científica realizada por moitas mulleres no período da I Guerra Mundial" entre elas Caroline Haslett. En 2013, Fara publicou un artigo en Nature, no que suliñaba o feito de que as biografías das científicas perpetúan os estereotipos.
Publicacións
En Dialnet pódese consultar a súa obra, na que destacan:
Supersubmarina
Supersubmarina é unha banda española de indie rock orixinaria de Baeza (Xaén). Está formada por José Chino (voz e guitarra), Jaime (guitarra solista), Pope (baixo) e Juanca (batería e percusión).
Traxectoria
A idea de formar un grupo xurdiu en 2005, cando empezaron a tocar simplemente por diversión e en condicións moi precarias. Un dos días que quedaron para tocar, introducíronlle un arranxo a un tema que imitaba o son do mar e de aí saíu o nome do conxunto. En febreiro de 2011 a Academia das Artes e as Ciencias da Música decide nomear no apartado de autor revelación a Supersubmarina polo tema XXI nos premios da Música.
Os primeiros EP
En 2008 empezaron a darlle forma a Cientocero, o seu primeiro EP. Desde o 16 de decembro se atopaba á venda en formato dixital, con catro cancións compostas por eles mesmos. Cantan sobre os problemas cotiáns ou as relacións persoais, mais cunha linguaxe propia e un estilo orixinal. Tras este traballo saíu á luz en 2009 un novo EP, Supersubmarina. Inclúe tamén catro cancións, algunhas das cales aparecerán no seu álbum debut.
Electroviral
A principios de 2010 Supersubmarina asinou coa discográfica Sony Music para lanzar o seu primeiro disco. Electroviral recolle 13 cancións, algunhas das cales xa apareceran nos seus anteriores EP. Sen moito soporte publicitario conseguen situarse entre o máis alto do indie español. Colaborou nos escenarios con grupos como Pereza, Vetusta Morla, Russian Red, Iván Ferreiro, Sidonie, Sidecars ou Marlango.
Realimentación
En maio de 2011 publican Realimentación, de novo con Sony, o terceiro EP da banda. Contén só catro pistas a xeito de extensión do LP Electroviral. Mantén o estilo enérxico das cancións e constitúe un paso máis para que a banda se reafirme no panorama musical español.
As novas cancións presentáronse en directo en Bilbao, no Kafé Antzokia, e soaron por diferentes salas e festivais. No mes de xuño os creadores franceses da Blogothèque decidiron contar con Supersubmarina para gravaren un videoclip dentro do 3º Festival Internacional de Videoclips en Comunidad Camon (FIVECC).
En setembro a banda presentou o videoclip do primeiro sinxelo de Realimentación, «Puta vida». Para a súa realización confiaron de novo en Luis Germanó. Tras a exitosa xira estival que os levou por toda a xeografía española, Supersubmarina seguiron a presentar o traballo na súa xira de outono-inverno.
Santacruz
No Nadal de 2011 o grupo dedícase a maquetar os temas do que será o seu seguinte disco, Santacruz, gravado nos Estudios LaViña de Baeza (Xaén). Este publicouse o 22 de maio de 2012 e entrou nos primeiros postos de vendas en España.
Supersubmarina recibiu un galardón nos «Premios Nacionales Cuchara de Palo» dese ano. A «Muy Ilustre y Noble Orden de Caballeros de la Cuchara de Palo» recoñece cos seus premios anuais o labor de diferentes personaxes e colectivos da sociedade española.
A banda entrou o 13 de febreiro de 2012 nos estudos Laviña para gravar o que sería o seu segundo disco de estudo. As once novas cancións foron compostas pola banda durante o ano anterior. A produción correu a cargo de Tony Doogan, enxeñeiro e produtor escocés, quen gravou e traballou con bandas como Belle & Sebastian, Teenage Fanclub, Mogwai, Hefner ou Mojave 3, entre outros, incluído o segundo disco de Russian Red. Foi mesturado nos estudos Castle Of Doom de Glasgow e masterizado en Sterling Sound New York por Steve Fallone.
O 24 de abril Supersubmarina estreou e puxo en venda en formato dixital «En mis venas», primeiro sinxelo do seu novo álbum. Con este sinxelo alcanza o número un de vendas en iTunes.
Neste disco e na correspondente xira incorporouse Javier Serrano nos teclados, sintetizadores e voces.
Viento de cara
A principios de 2014 o grupo anunciou que se atopaba a gravar o seu terceiro LP. O 23 de xuño dese ano lanzou o primeiro sinxelo do novo traballo, «Hasta que sangren», e revelou o título do novo traballo, Viento de cara.
Durante o verán de 2014 lanzaron dous sinxelos máis, «Arena y sal» e «Enemigo yo». O 23 de setembro publicouse o disco completo, tanto en formato físico como en plataformas de música en internet.
Accidente de tráfico e retirada
O 14 de agosto de 2016, en plena xira estival de promoción do seu disco, os membros de Supersubmarina sufriron un grave accidente de tráfico. Juanca, o batería, foi o último en saír da UCI, o 29 de setembro de 2016.
Téxel (gráficos)
alt=Voronoi polygons for a group of texels.|miniatura| [[Polígono|Polígonos de Voronoi para un grupo de texels.]] alt=Two different projector functions.|dereita|miniatura| Dúas funcións diferentes do proxector. Un texel ou téxel (contracción do elemento de textura inglés, ou tamén texture píxel) é a unidade mínima dunha textura aplicada a unha superficie, utilizada en gráficos por ordenador. Do mesmo xeito que unha imaxe dixital se representa mediante unha matriz de píxeles, unha textura pódese representar mediante unha matriz de texels ou téxeles.
Cando se aplica unha textura a unha superficie 3D, nun proceso coñecido como mapeo de texturas, asígnanse téxeles aos píxeles correspondentes que aparecerán na imaxe final. Un téxel pode corresponder a varios píxeles, ou ter un tamaño inferior a un píxel, en cuxo caso pode non ser visible. O feito de que un texel corresponda a varios píxeles non significa que teñan unha cor uniforme.
Nos ordenadores modernos, este proceso realízase na tarxeta gráfica.
Vinilo
O termo vinilo pode referirse a:
Murchisonella dubia
Murchisonella dubia é unha especie de molusco gasterópodo da subclase dos heterobranquios, infraclase dos alogasterópodos, superfamilia dos murquisoneloideos, e familia dos murquisonélidos, unha das integradas no xénero Murchisonella.
Descrición
A especie foi descrita en 2013 polos malacólogos españois Anselm Peñas (catalán) e Emilio Rolán (galego),  no seu traballo "Revision of the genera Murchisonella and Pseudoaclisina (Gastropoda, Heterobranchia, Murchisonellidae)", publicado nese ano en Vita Malacologica 11: 15-64.
A especie tipo foi capturada en augas da praia Momo (Momo beach) da illa de Panglao, das Visayas Centrais, (Filipinas), a unha profundidade de entre 0 e 3 m.
Hábitat e distribución
Murchisonella curvistriata vive sobre sedimentos mariños pouco profundos do Pacífico sur.
Finn Wolfhard
Finn Wolfhard, nado en Vancouver (Columbia Británica) o 23 de decembro de 2002, é un actor e músico canadense.
Traxectoria
Entre os seus papeis interpretativos atopase o de Mike Wheeler na serie de Netflix Stranger Things (2016-presente), que lle outorgou o Premio do Sindicato de Actores á «Mellor Interpretación do elenco dunha Serie Dramática» entre tres nomeamentos. Os seus papeis no cinema inclúen a Richie Tozier na adaptación cinematográfica da novela de terror de Stephen King, It Chapter One (2017) e na súa secuela It Chapter Two (2019), a Boris Pavlikovsky no filme de drama The Goldfinch (2019), a voz de Pugsley Addams en The Addams Family (2019) e a Trevor no filme sobrenatural Ghostbusters: Afterlife (2021). Finn estreouse como director coa curtametraxe de comedia Night Shifts (2020).
Foi o vocalista e guitarrista principal da banda de rock Calpurnia (2017-2019) e actualmente e membro de The Aubreys.
Dereitos humanos e cambio climático
miniatura|262x262px| [[Oxfam proporciona auga potable en Mingkamen.]] Dereitos humanos e cambio climático son un marco conceptual e legal baixo o cal se estudan, analizan e abordan os dereitos humanos internacionais e a súa relación co quecemento global. O marco foi empregado por gobernos, organizacións das Nacións Unidas, organizacións intergobernamentais e non gobernamentais, defensores dos dereitos humanos e do medio ambiente, e académicos, para orientar as políticas nacionais e internacionais sobre cambio climático no marco da Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático (CMNUCC) e os instrumentos internacionais fundamentais de dereitos humanos.
Historia
dereita|miniatura| Sheila Watt-Cloutier. En 2005, a activista inuit Sheila Watt-Cloutier presentou unha petición á Comisión Interamericana de Dereitos Humanos para aliviar "das violacións de dereitos humanos resultantes dos impactos do quecemento global e o cambio climático causados por actos e omisións dos Estados Unidos". A petición foi rexeitada, pero a Comisión convidou e escoitou testemuños sobre a relación entre dereitos humanos e cambio climático de representantes dos inuit no 2007.
Ese mesmo ano, a Declaración de Malé sobre a Dimensión Humana do Cambio Climático Global "declarou explicitamente (e por primeira vez nun acordo internacional) que 'o cambio climático ten implicacións claras e inmediatas para o goce pleno dos dereitos humanos' e pediu ao Sistema de dereitos humanos das Nacións Unidas abordar o problema con urxencia".
Ao ano seguinte, o Consello de Dereitos Humanos da ONU (CDH) adoptou por unanimidade a Resolución 7/23, recoñecendo que "o cambio climático representa unha ameaza inmediata e de grande alcance para as persoas e comunidades de todo o mundo e ten implicacións para o pleno goce dos dereitos humanos, citando a Carta das Nacións Unidas, a Declaración Universal de Dereitos Humanos, o Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais (PIDESC) e o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos. O CDH reafirmou e ampliou estas declaracións coas resolucións 10/4 de 25 de marzo de 2009 e 18/22 de 30 de setembro de 2011.
En 2009, a Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos (ACNUDH) publicou un estudo analítico que identificaba dereitos específicos e grupos de persoas que probablemente se verían afectados negativamente polas alteracións climáticas. O informe baseouse nas presentacións dunhas 30 nacións, así como de dez Axencias das Nacións Unidas e decenas doutras organizacións. O informe identificou ás persoas desprazadas, os conflitos e os riscos de seguridade, así como os dereitos danados dos pobos indíxenas, as mulleres e os nenos como preocupacións principais.
En 2010, a Conferencia das Partes da CMNUCC reproduciu a linguaxe do CDH que identifica a relación entre os dereitos humanos e o cambio climático no seu informe sobre a Conferencia das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático de 2010 en Cancún, México. O informe sobre os resultados da Conferencia salientou que "as Partes deben, en todas as accións relacionadas co cambio climático, respectar plenamente os dereitos humanos".
Recentemente observouse un maior recoñecemento do vínculo entre os dereitos humanos e o medio ambiente, con todo, aínda existen moitas preguntas ao redor da relación entre eles. Como resultado, no 2012 o CDH estableceu un mandato sobre as obrigas de dereitos humanos relacionadas co goce dun medio ambiente seguro, limpo, saudable e sustentable. Un informe preliminar do Experto Independente designado, John H. Knox, afirmou ademais que debía ser prioritario proporcionar unha maior claridade conceptual á aplicación das obrigas de dereitos humanos relacionadas co medio ambiente.
No 2014, os 78 Titulares de Mandatos dos Procedementos Especiais das Nacións Unidas emitiron unha declaración conxunta o Día dos Dereitos Humanos na que pedían aos estados que incorporasen as súas obrigas existentes no marco dos dereitos humanos nas negociacións sobre o cambio climático. Isto tería o efecto de levar os dereitos dos afectados polo cambio climático á fronte de todas as estratexias de resposta.
Desde marzo de 2015, existe un Relator Especial sobre dereitos humanos e medio ambiente, unha extensión do mandato do ex Experto Independente sobre as obrigas de dereitos humanos relacionadas co goce do dereito a un medio ambiente seguro, limpo, saudable e sustentable. Antes da Conferencia das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático de 2015 en París, o Relator Especial informou os estados que deben asegurarse de que as súas obrigas en materia de dereitos humanos abarquen a perspectiva adecuada cara ao cambio climático ao negociar acordos futuros.
Dereitos implicados
A maioría das declaracións internacionais sobre dereitos humanos e cambio climático salientaron os posibles impactos adversos do cambio climático nos dereitos á vida, a alimentación, a auga, a saúde, a vivenda, o desenvolvemento e a autodeterminación. Estes dereitos enuméranse nas convencións fundamentais do dereito internacional dos dereitos humanos, aínda que non todos os membros do CDH ou as partes da CMNUCC son signatarios destas convencións.
Dereito á vida
O dereito á vida está protexido polo artigo 6 do Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos, onde todo ser humano ten o dereito inherente á vida. O dereito á vida está indisolublemente ligado á medida de cumprimento doutros dereitos. Hai efectos tanto previstos como observados que o cambio climático terá sobre o dereito á vida. O Cuarto Informe de Avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático proxectou un aumento das persoas que sofren mortes e lesións debido a un aumento das inundacións, tormentas, ondas de calor, incendios e secas. O cambio climático afectará igualmente o dereito á vida a través do aumento da fame e a desnutrición e os trastornos relacionados que afectan o crecemento e o desenvolvemento infantil, a morbilidade respiratoria e o ozono a nivel do chan. O aumento do nivel do mar é un dos efectos secundarios do cambio climático, resultante do quecemento da auga e o derretemento das capas de xeo. Medir o aumento do nivel do mar é un asunto complicado, con todo, o Grupo intergobernamental sobre o cambio climático (IGCC) proxectou un aumento no nivel medio do mar global de entre 0,44 my 0,74 m para 2100. Para as illas costeiras baixas como Malé, nas Maldivas, un aumento do nivel do mar de 0,5 metros alagaría o 15% da illa en 2025 e alagaría a metade en 2100. Dado que o 42% da poboación vive a menos de 100 metros da costa, é probable que mesmo unha inundación parcial provoque afogamentos, lesións e perda de vidas.
Os efectos observados son aqueles nos que o dereito á vida xa inhibiu o dereito á vida. É difícil estudar os impactos do cambio climático en si debido á cuestión da escala; o cambio climático mídese en décadas. Hai máis do 95 por cento de probabilidade de que o cambio climático antropoxénico cuadriplicará o risco de eventos extremos de calor estival en Europa na década de 1998 a 2008. Existe unha probabilidade do 75% de que a onda de calor de 2003 en Europa sexa atribuíble ao cambio climático. Sobre esta base, a taxa de mortalidade excesiva por este evento rexistrouse en 15.000 mortes só en Francia.
Dereito á alimentación
dereita|miniatura|Oficiais da Mariña dos Estados Unidos distribúen alimentos da organización sen fins de lucro Kids Against Hunger aos residentes de La Gonave, [[Haití, 2010.]] Isto derívase do artigo II do PIDESC onde os Estados partes do Pacto deben maximizar os seus recursos dispoñibles para lograr o dereito a unha alimentación adecuada. O cambio climático afectará aos catro alicerces da seguridade alimentaria: dispoñibilidade, acceso, utilización e estabilidade. Un informe de 2008 do Relator Especial sobre o dereito á alimentación declarou que a forma en que o mundo produce alimentos terá que sufrir un cambio radical para facer fronte a unha poboación en aumento e os efectos do cambio climático, evitando ao mesmo tempo o colapso ambiental. O Acordo de París recoñece a prioridade fundamental de garantir a seguridade alimentaria e as vulnerabilidades particulares dos sistemas de produción de alimentos aos impactos adversos do cambio climático. O artigo 2 pide a adaptación aos impactos adversos do cambio climático e a redución das emisións de gases de efecto invernadoiro dunha maneira que non ameace a produción de alimentos. O cuarto informe de avaliación do GICC proxecta que a produción de alimentos aumentará nas latitudes medias e altas cun aumento de temperatura de entre 1 ° e 3 ° C; con todo, en latitudes máis baixas prevese que a produtividade dos cultivos diminúa, o que aumenta o risco de inseguridade alimentaria nas rexións máis pobres do mundo. O Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento estima que outros 600 millóns de persoas sufrirán desnutrición debido ao cambio climático. É probable que isto teña un efecto particularmente devastador na África subsahariana.
Dereito á auga
dereita|miniatura| Neno bebe dunha billa nun proxecto de auga NEWAH WASH en Puware Shikhar, [[distrito de Udayapur, Nepal .]] O Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais (PIDESC) observa que o dereito á auga non só é unha condición esencial para a supervivencia, senón que tamén está indisolublemente ligado a outros dereitos, tales como vivenda, nivel de saúde alcanzable, nivel de vida adecuado e dereito á alimentación. Stern Review afirma que as persoas sentirán os efectos do cambio climático con máis forza a través de cambios nos patróns de distribución da auga en todo o mundo. Aquelas áreas que xa están a sufrir condicións secas experimentarán unha maior diminución na dispoñibilidade de auga, con varios (pero non todos) modelos climáticos que predín até un 30 por cento de diminución na escorrentía anual na conca do Mediterráneo, partes do sur de África e América do Sur para un aumento da temperatura global de 2 °C e do 40% ao 50% para un aumento de 4 °C. O Quinto informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático establece que os riscos relacionados coa auga doce aumentan significativamente co aumento das concentracións de gases de efecto invernadoiro, e prevese que o cambio climático durante o século XXI reducirá significativamente os recursos hídricos superficiais e subterráneos renovables na maioría das rexións subtropicais secas. miniatura| Paciente con malaria, Nyangaton, Etiopía. O artigo 12 do PIDESC identifica o "dereito ao máis alto nivel posible de saúde física e mental". A maioría das constitucións nacionais protexen o dereito á saúde dalgunha maneira e está amplamente protexido noutros instrumentos internacionais e rexionais. O cambio climático amplificará as disparidades sanitarias entre ricos e pobres en diferentes partes do mundo. A Organización Mundial da Saúde (OMS) estima que desde 1970, o cambio climático é responsable de 150.000 mortes cada ano debido ao aumento da incidencia da propagación da diarrea, a malaria e a desnutrición, predominantemente en África e outras rexións en desenvolvemento. O aumento de só 1 °C na temperatura global desde os niveis preindustriales podería duplicar as mortes anuais por cambio climático (segundo a OMS).
Desprazamento
A posible migración inducida polo clima é na actualidade un dos efectos secundarios máis controvertidos do cambio climático. As investigacións suxiren que o cambio climático pode crear entre 50 e 200 millóns de novos desprazados internos e refuxiados internacionais para o ano 2100. Os "megadeltas" en Asia, África e as illas pequenas corren un alto risco de inundacións e tormentas, que provocarán un desprazamento a grande escala das poboacións locais. A migración inducida polo cambio climático afectará ou violará as normas internacionais básicas de dereitos humanos.
Xustiza climática
miniatura| Refuxiados da seca de Oklahoma acampando xunto á estrada, Blythe, California, 1936. Existe unha discusión significativa sobre o concepto de xustiza climática para o migrante ambiental ou 'refuxiado climático'. Este concepto ten como obxectivo encher un baleiro no sector legal e político para os millóns de persoas que non poden recibir protección legal internacional, xa que esta fonte de migración aínda non se incluíu no dereito rexional e internacional. Actualmente non existe unha definición establecida de quen pode ser clasificado como refuxiado climático porque aínda non foi consagrado no dereito internacional. En 2014, Siego Alesana abandonou o pequeno estado insular en desenvolvemento de Tuvalu debido á incerteza ao redor dos efectos adversos do cambio climático. Tuvalu atópase a só 4,6 m sobre o nivel do mar e enfróntase ao perigo inminente que representa o aumento do nivel oceánico. Aínda que os impactos do cambio climático presentáronse en nome de Alesana e a súa familia, o caso baseouse en gran medida en motivos humanitarios. Con todo, o Tribunal de Inmigración e Protección (Nova Zelandia) declarou que a degradación ambiental causada polo cambio climático xa era unha característica da vida en Tuvalu. Aínda que esta decisión non se baseou nos impactos do cambio climático, iso non quere dicir que os factores relacionados co cambio climático non se tiveron en conta en absoluto.
A Organización Internacional para as Migracións presentou unha definición de traballo de migrante ambiental: "Os migrantes ambientais son persoas ou grupos de persoas que, predominantemente por razóns de cambio repentino ou progresivo na contorna que afecta negativamente a súa vida ou condicións de vida, vense obrigadas a abandonar os seus fogares habituais, ou deciden facelo, xa sexa de maneira temporal ou permanente, e que se desprazan dentro do seu país ou no estranxeiro."Ata que non exista unha definición legalmente vinculante do que constitúe un migrante ambiental, será difícil facer xustiza verdadeira. O concepto de xustiza climática vería aplicados todos os dereitos humanos da maneira máis transparente para manter os estándares básicos fronte aos impactos algo descoñecidos que xerará o cambio climático.
Conflito
A ONG internacional para a consolidación da paz International Alert nomea a 46 países onde os efectos do cambio climático (incluída a escaseza de auga, a perda de terras cultivables, os fenómenos meteorolóxicos extremos, a redución das tempadas de crecemento e o desxeo dos glaciares) poden interactuar coas forzas económicas, sociais e políticas para crear "un alto risco de conflito violento".
Poboacións indíxenas
Os órganos de dereitos humanos da ONU identificaron os dereitos dos pobos indíxenas como particularmente vulnerables aos efectos perturbadores do cambio climático. Debido ao cambio climático, os pobos indíxenas víronse ameazados no seu sustento e as súas crenzas culturais en todo o mundo, América do Norte, Europa, América Latina, África, Asia e o Pacífico. Aproximadamente 370 millóns de indíxenas vense afectados.
Dereitos dos nenos
dereita|miniatura| Programa de dereitos do neno. Os investigadores do Overseas Development Institute identificaron que os nenos no sur de Asia poden ser particularmente vulnerables ás violacións dos dereitos humanos logo de desastres relacionados co clima. Estes poden incluír violencia de xénero, traballo infantil, rupturas familiares e barreiras para o seu desenvolvemento e aprendizaxe. Os investigadores argumentan que os dereitos do neno de cando en cando priorízanse nas políticas para reducir o risco de desastres ou adaptarse ao cambio climático e que as políticas de adaptación ao cambio climático deben adaptar as intervencións para abordar os aspectos críticos dos dereitos do neno, en particular a protección e a educación infantil.
Skynet (satélites)
Características
Os satélites Skynet foron os primeiros en dar servizos de comunicación ao exército británico. Os primeiros estabilizábanse mediante xiro e formaron parte da iniciativa estadounidense IDCSP de satélites de comunicacións.
Skynet 1A e 1B
As dúas primeiras unidades do sistema Skynet foron construídas por Philco Ford Space & Reentry Systems Division. A tecnoloxía de comunicacións estaba baseada na dos satélites IDCSP. Tiñan forma cilíndrica e estabilizábanse mediante xiro. Ambos foron lanzados mediante foguetes Delta M o 22 de novembro de 1969 e o 19 de agosto de 1970. Skynet 1A funcionou durante 36 meses, mentres que Skynet 1B non chegou á súa órbita definitiva debido a un problema no motor de apoxeo, quedando nunha órbita de transferencia elíptica.
Skynet 4A, 4B, 4C, 4D, 4E e 4F
Os satélites Skynet 4 foron a terceira xeración de satélites Skynet. Usaban un transpondedor en SHF e un en UHF con dous canais, así como un tranpondedor en EHF a bordo de Skynet 4A para experimentos de propagación. Foron construídos por British Aerospace. Tiñan unha masa de entre 1250 e 1500 kg, estabilizábanse nos tres eixos e tiñan unhas dimensións de 2,1 x 1,4 m con paneis solares que lles daban unha envergadura de 16 m e producían 1200 W de potencia. Os seis foron lanzados con éxito entre 1990 e 2001 a bordo de foguetes Titan 3, Ariane 4 e Delta 7925, todos con éxito.
Skynet 5A, 5B, 5C e 5D
Os satélites Skynet 5 melloran á anterior xeración proporcionando máis potencia e cobertura. Teñen masas de arredor de 4700 kg, estabilízanse nos tres eixos e usan o bus Eurostar 3000S. Os catro foron lanzados a bordo de foguetes Ariane 5 con éxito entre 2007 e 2012.
Vicente Martínez de la Riva
Traxectoria
Filo de Ángel Martínez de la Riva que procedía de Ortigosa de Cameros e emigrou a Compostela, onde exercía como "comerciante mayorista con giro". Vicente estudou medicina e foi catedrático de anatomía da Universidade de Santiago de Compostela e decano da facultade de Medicina da USC. Foi director do Hospital de San Roque. Foi un dos socios máis destacados da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago na que desempeñou os cargos de vicesecretario (1844-1850), secretario (1850-1861), vicedirector (1865-1867), director (1867 e 1871-1873) e dende 1873 censor da Xunta de Oficiales. Foi fundador e primeiro presidente do Museo Histórico-Arqueolóxico da Sociedade de Amigos do País. Foi concelleiro e alcalde de Santiago de Compostela en 1870,
En 1864, no Congreso Agrícola convocado pola Sociedade Económica de Amígos do País sobre o sistema foral, xunto con Luís Rodríguez Seoane, Paz Novoa e Montero Ríos promoveu unha moción para que as deputacións galegas financiasen a elaboración da Historia de Galicia de Manuel Murguía. Foi promotor da Exposición Rexional celebrada en Santiago de Compostela no ano santo de 1875. Colaborou en Gaceta de Galicia e Galicia Diplomática.
Vida persoal
Casou con Leocadia Vilar Calderón e foi pai de Ángel Martínez de la Riva Vilar.
Severino Fernández Fuentes
Severino Fernández Fuentes, nado no Irixo cara a 1900, foi un labrego e sindicalista galego.
Traxectoria
Emigrado en Buenos Aires, retornou ao Irixo en 1919. Veciño de Parada de Labiote, promoveu a Sociedad de Agricultores y Oficios Varios de Parada de Labiote, vinculada á construción do ferrocarril. Na República afiliouse a Izquierda Republicana. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado preto de tres anos, ata que se presentou ás autoridades. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942.
Espiral logarítmica
miniatura|Espiral logarítmica (grao 5º). Unha espiral logarítmica, equiangular ou de crecemento é unha clase de curva que aparece frecuentemente na natureza. O seu nome provén da expresión dunha das súas ecuacións:
Historia
O termo espiral logarítmica débese a Pierre Varignon. Foi estudada por Descartes e Torricelli e Jakob Bernoulli, chamouna Spira mirabilis «a espiral marabillosa». D'Arcy Thompson dedicoulle un capítulo do seu tratado On Growth and Form ("Sobre crecemento e forma", 1917).
Bernoulli escolleu a espiral logarítmica como emblema, e o epitafio en latín Eadem mutata resurgo (Mutante e permanente, volvo rexurdir sendo o mesmo) para a súa tumba; contrariamente ao seu desexo de que fose tallada unha espiral logarítmica (constante no crecemento do seu raio), a espiral que tallaron os mestres canteiros na súa tumba foi unha espiral de Arquímedes (constante na diferenza dos raios). A logarítmica distínguese polo feito de que as distancias entre os seus brazos se incrementan en progresión xeométrica, mentres na espiral de Arquímedes esas distancias son constantes.
Ecuacións
ou ben
e en forma paramétrica
con números reais positivos a e b.
a é un factor de escala que determina o tamaño da espiral, mentres b controla canto e en que dirección está enrolada. Para |b|>1 a espiral expándese cun incremento θ, e para |b|<1 contráese.
En xeometría diferencial, a espiral pode definirse como unha curva c(t) cun ángulo constante α entre o raio e o vector tanxente
Se a espiral logarítmica dexenera nunha circunferencia.
Características
miniatura|Espiral construída mediante rectángulos coa [[Número áureo|proporción áurea. Resulta unha aproximación á espiral logarítmica.]] Calquera liña recta á orixe cortará a espiral logarítmica co mesmo ángulo α, que pode calcularse (en radiáns) como.
O grao da espiral é o ángulo (constante) que a espiral posúe con circunferencias centradas na orixe. Pode calcularse como. Unha espiral logarítmica de grao 0 (b = 0) é unha circunferencia; o caso límite é unha espiral logarítmica de grao 90 (b = 0 ou b =\infty) é unha liña recta desde a orixe.
Comezando nun punto P e movéndose cara a dentro, ao longo da espiral, hai que rodear a orixe infinitas veces antes de alcanzalo; con todo, a distancia total deste camiño é finita. O primeiro en darse conta disto foi Torricelli mesmo antes de que se idease o cálculo infinitesimal. A distancia total é, onde r é a distancia en liña recta desde P á orixe.
Pódense construír espirais logarítmicas de grao 17,03239 utilizando a sucesión de Fibonacci ou a proporción áurea.
Outro cálculo mostra que a lonxitude do arco entre a orixe O e o punto M da espiral é proporcional a OM. O coeficiente de proporcionalidade é igual á raíz cadrada de. Se α é o ángulo no que a espiral corta os raios, este coeficiente de proporcionalidade é, polo tanto, igual a. Desta propiedade dedúcese o seguinte fenómeno: se se fai rodar unha espiral logarítmica sobre a súa tanxente, o centro da espiral móvese sobre unha liña.
Espirais logarítmicas na natureza
miniatura|Nalgunhas proxeccións a loxodrómica aproxímase a unha espiral logarítmica Os brazos das galaxias espirais son aproximadamente espirais logarítmicas. A Vía Láctea crese que ten catro brazos espirales maiores, cada un dos cales sería unha espiral logarítmica duns 12 graos.
En bioloxía son frecuentes as estruturas aproximadamente iguais á espiral logarítmica. Por exemplo, as teas de araña e as cunchas de molusco. A razón é a seguinte: comeza cunha figura irregular F0. Auméntase F0 nun certo factor para obter F1, e ponse F1 xunto a F0 de forma que se toquen dous lados. Auméntase F1 no mesmo factor para obter F2, e ponse xunto a  F1, como antes. Repetindo este proceso xérase aproximadamente unha espiral logarítmica cuxo grao está determinado polo factor de expansión e o ángulo con que as figuras son postas unha á beira doutra.
O falcón aproxímase á súa presa segundo unha espiral logarítmica: a súa mellor visión está en ángulo coa súa dirección de voo; este ángulo é o mesmo que o grao da espiral.
Os insectos aproxímanse ás luces artificiais segundo unha espiral aproximadamente logarítmica, porque están afeitos voar cun ángulo constante ás fontes luminosas. Normalmente son o Sol ou a Lúa a única fonte de luz e voar desta forma produce un voo en liña recta, xa que o insecto non fai voos tan longos como para que a posición do Sol ou a Lúa cambie significativamente.
Tamén nos xirasoles se atopan repetidas espirais logarítmicas.
Malik ibn Anas
Malik bin Anas (en مالك بن أنس), nado en Medina en 711 (93 AH) e finado na mesma cidade en 795 (179 AH), foi un xurista, teólogo e hadithista árabe musulmán. O seu nome completo era Mālik bin ʾAnas bin Mālik bin ʾAbī ʿĀmir bin ʿAmr bin al-Ḥārith bin Ghaymān bin Khuthayn bin ʿAmr bin al-Ḥārith al-Aṣbaḥīy, e é coñecido como Imam Mālik polos sunnitas malikianos.
Traxectoria
Malik naceu na cidade de Medina, e chegou a converterse no principal estudoso das tradicións proféticas no seu tempo, que procurou aplicar á "total vida legal" para crear un método sistemático de xurisprudencia musulmá que só se expandiu co paso do tempo. Referido polos seus contemporáneos como Imán de Medina, as opinións de Malik en asuntos de xurisprudencia foron moi apreciadas durante a súa vida e con posterioridade, converténdose no fundador dunha das catro escolas do dereito sunnita, a maliki, que pasou a ser o rito normativo para a práctica sunnita de gran parte do norte de África, Al-Andalus, gran parte de Exipto e zonas de Siria, o Iemen, Sudán, Iraq e Khorasan, e destacas ordes sufís, incluídas a Shadiliyya e a Tijaniyyah.
Non obstante, quizais a maior achega de Malik aos anais da historia islámica é a súa compilación da Muwatta, unha das máis antigas e máis veneradas coleccións de hadiths sunnitas e un dos primeiros libros de leis musulmáns superviventes, en que Malik intentou dar unha visión xeral do dereito e a xustiza, do ritual e da práctica da relixión segundo o consenso do islam en Medina, e crear un estándar teórico para os temas que non estaban establecidos polo punto de vista do consenso e a sunna. Composto nos primeiros días do califato abásida, tempo en que houbo un crecente recoñecemento e apreciación do dereito canónico, a obra de Malik axudou a esquematizar un "camiño suave" (que é o que significa literalmente al-muwaṭṭaʾ) a través das diferenzas de opinión mesmo sobre as cuestións máis elementais. Denominado "o mellor libro do mundo despois do Corán" por al-Shafi'i, a complilación da Muwatta levou a que Malik fose honrado con epítetos como ""Xeque do islam", "Proba da comunidade", "Imán da morada da emigración! e "experto erudito de Medina" na tradición sunnita posterior.
De acordo coa tradición clásica, Mahoma pronosticou o nacemento de Malik cando dixo: "Axiña o pobo golpeará os flancos dos camelos na procura do coñecemento e non atoparán máis experto que o experto erudito de Medina", e, noutra tradición, "O pobo ... porase en camiño do leste ao oeste sen atopar máis sabio do pobo que en Medina". Aínda que algúns estudosos posteriores, como Ibn Hazm e Tahawi, dubidan sobre a identificación do misterioso sabio de ambas as tradicións con Malik, a interpretación máis estendida continúa a ser que devandita personaxe era Malik. , al-Shafi'i, que logo foi o fundador doutra das catro escolas ortodoxas da lei sunnita, dixo do seu mestre: "Ninguén forma un favor tan grande para min na relixión de Deus como Malik ... cando se mencionan os eruditos, Malik é a estrela guía". 250px|miniatura|Tumba de Malik Malik faleceu aos 83 ou 84 anos en Medina en 795 e está soterrado no cemiterio Jannat ul-Baqi xunto á Mesquita do Profeta. Aínda que se construíu un pequeno santuario arredor da súa tumba durante a idade media, con moitos musulmáns visitándoo, a construción foi derrubada polo reino de Arabia Saudita durante a campaña de demolición de moitos lugares da tradición islámica tralo establecemento do reino en 1932.
Enrique de los Arcos Fajardo
Enrique de los Arcos Fajardo, nado en Madrid en 1884 e finado no Carballiño en decembro de 1948, foi un médico e político español.
Traxectoria
Fillo de Francisco de los Arcos, tenente coronel da Garda Civil e irmán de Francisco de los Arcos Fajardo, que tamén foi tenente coronel da Garda Civil. Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1907. Exerceu como médico en Sigüeiro e dende 1925 no Carballiño, onde foi médico forense e médico municipal. Foi impulsor da Sociedade Cultural Deportiva (1926) e creou unha escola onde impartía aulas gratuítas despois da xornada laboral. Foi membro da UGT e presidente da Casa do Pobo de Carballiño. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído como médico titular e inspector de sanidade do concello. As influencias familiares, as amizades de xentes de dereitas e o feito de ser médico das monxas do asilo, librárono de maiores represalias. Abríronlle expediente de incautación de bens en agosto de 1937. Curou ás agachadas ao seu correlixionario Evaristo Carballo Nóvoa que enfermou cando estaba agochado nunha bodega. Recuperou o seu posto en agosto de 1941.
Vida persoal
Casou na Coruña en 1906 con Dolores Pérez Rodilla en xuño de 1906, e foi pai de Dolores, Enrique, Adela, Elvira, Francisco e María de la Concepción de los Arcos Pérez. A súa filla Adela casou no Carballiño con José Echeverría Novoa en febreiro de 1933.
Desolation Center
Desolation Center é un documental dirixido por Stuart Swezey e estreado en cines o 13 de setembro de 2019, que trata sobre unha serie de concertos organizados nos anos 80 no deserto do Mojave. Entre as bandas participantes atópanse Sonic Youth, Minutemen, Meat Puppets, Swans e Einstürzende Neubauten.
Os concertos
O propio Swezey foi o organizador deses eventos, tres no deserto e un nun barco, celebrados entre 1983 e 1985. Swezey era compañeiro de habitación de Perry Farrell, futuro líder da banda Jane's Addiction e fundador do festival Lollapalooza, quen asistíu a estes eventos, que recibiron o nome de Desolation Center. Entre os asistentes tamén se atoparon Gary Tovar, fundador da promotora que creou o festival de Coachella, e John Law, fundador do Burning Man, polo que estes concertos no deserto foron unha fonte de inspiración para a creación destes tres grandes festivais.
Un dos motivos de Swezey para organizar estes eventos foi o intento de esquivar á policía dos Ánxeles, que tiña unha guerra particular contra os concertos de punk rock na cidade. Swezey, que tiña 22 anos nese momento, tivera moitas dificultades para organizar actuacións no centro dos Ánxeles por mor das accións da policía.
"Gila Monster Jamboree" foi o derradeiro dos concertos organizados para o Desolation Center. Nel os neoiorquinos Sonic Youth realizaron o seu primeiro concerto en California, e estiveron acompañados no escenario por Redd Kross, Meat Puppets e Psi Com.
Acordo Comercial sobre Relacións Económicas entre Australia e Nova Zelandia
O Acordo Comercial sobre Relacións Económicas entre Australia e Nova Zelandia (Australia–New Zealand Closer Economic Relations Trade Agreement (ANZCERTA); máis coñecido como Closer Economic Relations, CER) é un acordo de libre comercio entre os gobernos de Nova Zelandia e Australia. Entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1983, pero o tratado actual non foi asinado até o 28 de marzo de 1983 polo Viceprimeiro Ministro de Australia e Ministro de Comercio, Lionel Bowen e o Alto Comisionado para Australia de Nova Zelandia, Laurie Francis en Canberra, Australia.
Historia
alt=|miniatura|202x202px|Os Primeiros Ministros [[Robert Muldoon (Nova Zelandia) e Malcolm Fraser (Australia) en Sydney en 1978.]] O CER naceu sobre as bases do Acordo de Libre Comercio entre Nova Zelandia e Australia (NAFTA, polas súas siglas en inglés), que foi asinado o 31 de agosto de 1965 e entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1966. O NAFTA eliminou catro quintos dos aranceis entre os dous países e restricións cuantitativas no comercio a través do Mar de Tasmania. Porén, viuse como demasiado complexo e burocrático, e en marzo de 1980 emitiuse un comunicado conxunto dos dous Primeiros Ministros reclamando unhas "relacións económicas máis próximas".
Os puntos máis conflitivos nas negociacións eran o desexo de Nova Zelandia dun maior acceso aos seus produtos lácteos en Australia e o desexo de Australia de que Nova Zelandia eliminara os incentivos de exportación e as restricións cuantitativas. Despois de superadas as trabas o acordo foi asinado o 14 de decembro de 1982 e entrou en vigor o de 1 de xaneiro do ano seguinte.
Un dos resultados máis importantes do CER foi o Protocolo sobre aceleración do libre comercio de mercadorías, que tivo como consecuencia a eliminación total dos aranceis e das restricións cuantitativas entre os dous países o 1 de xullo de 1990, cinco anos antes do previsto.
Outras partes do CER inclúen:
O CER é complementario do Acordo Trans-Tasmano de Liberdade de circulación de viaxeiros.
Perspectivas de futuro
dereita|miniatura|100x100px|Valor mensual das exportacións de mercadorías australianas a Nova Zelandia (en millóns de [[Dólar australiano|A$) dende 1988]] dereita|miniatura|100x100px|Valor mensual das exportacións de mercadorías neozelandesas a Australia (en millóns de [[Dólar australiano|A$) dende 1988]] Seguindo a senda da integración económica, o seguinte paso para o goberno australiano e o neozelandés é crear unha unión aduaneira a través dun arancel externo común e unha política de competencia común. Nova Zelandia e Australia xa teñen unha política de competencia común mais é improbábel que cheguen a ter un arancel externo común.
Dirixíndose ao Parlamento de Nova Zelandia en febreiro de 2011, a Primeira Ministra australiana Julia Gillard dixo:"Agora é tempo de escribir un novo capítulo nesta viaxe cara a un Mercado económico único. Durante a miña visita tiven o pracer de comentar co Primeiro Ministro Key os grandes avances acadados no proxecto SmartGate para realizar viaxes sen fronteiras entre os nosos dous países. Un estudo conxunto comezará este mes para analizar como crear unha verdadeira experiencia de aviación 'nacional'."Dende as comunidades empresariais de Australia e Nova Zelandia estase a pedir a extensión do CER a outros países insulares do Pacífico, harmonizando o CER e o Acordo Comercial Rexional do Pacífico (PARTA, polas súas siglas en inglés) co fin de acadar un mercado único e a libre circulación de persoas e bens.
Tamén está a haber peticións dende organizacións como CANZUK International de estender o CER e o Acordo Trans-Tasmano de Liberdade de circulación de viaxeiros ao Reino Unido e o Canadá, permitindo o libre comercio e a libre circulación de persoas a través dos catro maiores reinos da Commonwealth.