cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Xulián, A Rúa
Historia
No censo de 1755 tiña 25 fogares. Na colleita da xurisdición de Valdeorras de 1775 aparecen once contribuíntes, que achegan 13 porcos. Nos censos posteriores os habitantes de San Xulián aparecen englobados cos de Santo Estevo, e xa no de 1906 aparecen no concello da Rúa, con 136 habitantes. En 1917 a poboación diminúe un pouco pola emigración en masa cara a Suramérica logo dos estragos da filoxera, e hai 131 habitantes. Na década de 1940 acádase a poboación máxima, con 150 habitantes, que caen de novo por mor da emigración cara a Francia nas dúas décadas seguintes.
Economía
A principal riqueza de San Xulián son os soutos de castiñeiros e a gandaría. Antigamente existiron plantacións de centeo, que era moído e posteriormente cocido nos fornos de San Xulián para producir o característico pan negro da posguerra. Tamén tivo a súa importancia o liño para a produción téxtil, xa en 1691 aparece citado o termo do Val dos Liñares. Durante a primeira metade do século XX explotáronse canteiras de lousa, moi comúns en todo o termo da Rúa, as de San Xulián podían pasar por ser as máis extensas, con polo menos catro frontes de extracción; hoxe encóntranse abandonadas.
Palladianismo
miniatura|300px|Proxecto da vila con pórtico superposto, do libro IV de I Quattro Libri dell'Architettura de [[Andrea Palladio, nunha edición publicada en Londres en 1736.]] O palladianismo ou arquitectura palladiana é un estilo arquitectónico orixinalmente creado polo arquitecto italiano Andrea Palladio (1508–1580). Aínda que o termo palladiano se refire á obra deste artista e a todas aquelas inspiradas por el, o que se coñece como un palladianismo é unha evolución dos mesmos conceptos orixinais de Palladio. O desenvolvemento do palladianismo como un estilo autónomo comezou no século XVI e continuou até finais do século XVIII, onde influíu notablemente na arquitectura neoclásica, polo seu amplo gusto polo clásico. Este estilo espallouse dende o Véneto a toda Europa e outras partes do mundo. No Reino Unido, o palladianismo chegou a ser moi popular a mediados do século XVII por mor da obra de Christopher Wren. Nas construcións de estilo clásico sucedeu ó Barroco, como unha renovación das formas da antigüidade.
A comezos do século XVIII, estivo de moda non só no eido británico, senón na maioría dos países do Norte de Europa. Máis adiante, cando o estilo comezou a esmorecer en Europa, rexurdiu con forza en América do Norte, con bos exemplos nos edificios deseñados por Thomas Jefferson.
Michelle Yeoh
Michelle Yeoh Choo-Kheng nada en Ipoh (Perak) o 6 de agosto de 1962, é unha actriz, modelo e bailarina malaia de orixe chinesa. O seu nome de nacemento en mandarín é Yáng Zǐqióng. Fala inglés, malaio e posteriormente aprendeu chinés.
Educación
Comezou a estudar ballet ós catro anos. Segundo as súas propias declaracións, inspirada polo éxito do filme 'Fame'' únese á Royal Academy of Dance de Londres en 1980, onde acada o título en danza. Durante os seus estudos en Inglaterra probou técnicas de baile de tendencias como o jazz e o ballet; porén, a súa idea de se converter en prima bailarina truncouse por unha lesión de columna que sufriu nunha sesión de práctica na universidade. Esta lesión levouna a se especializar en coreografía e, por recomendación médica, afástase do baile como dedicación profesional.
Traxectoria
En 1983 regresou ó seu país natal, participando e gañando o concurso de beleza Miss Malaisia. Apareceu nun anuncio de televisión xunto a Jackie Chan, o que despertou o interese dalgúns produtores cinematográficos. Apareceu logo nalgúns filmes producidos en Hong Kong cos actores Jackie Chan e Chow Yun-fat. Cando contrae matrimonio co executivo de cinema Dickson Poon en 1988, retírase da actuación até o ano 1992.
Logo do seu divorcio regresou ó cine con relativo éxito. Tralo seu regreso, a meirande parte dos seus papeis foron relacionados con filmes de artes marciais, cos que obtivo grande éxito en Asia. Curiosamente a pesar de non ter recibido adestramento formal en artes marciais é unha das poucas actrices que realizan as acrobacias persoalmente sen a axuda de dobres. Debido á súa crecente fama en Asia foi chamada a coprotagonizar en 1997 007: O mañá nunca morre da saga de James Bond xunto ó irlandés Pierce Brosnan, co que a súa imaxe fíxose máis familiar en occidente. Ese mesmo ano foi seleccionada pola revista "People" como unha das 50 persoas máis fermosas do mundo. Porén, foi o éxito internacional de Wò hǔ cáng lóng (Título orixinal: 臥虎藏龍. Tradución ó galego: "Tigre agazapado, Dragón agochado") xunto a Zhang Ziyi e Chow Yun-fat, dirixida por Ang Lee foi o filme que deparou un maior recoñecemento. Yeoh volveu aparecer en occidente ó coprotagonizar novamente xunto a Zhang Ziyi e co xaponés Ken Watanabe Memorias dunha gueixa, filme producido por Steven Spielberg.
Vida persoal
200px|dereita|miniatura| [[Jean Todt con Michelle Yeoh e o alcalde de Pierrefort diante da casa número 15 na Rúa Jean Todt]] Yeoh casou co empresario de Hong Kong Dickson Poon, que posúe negocios como Harvey Nichols e Charles Jourdan. Despois de divorciarse, o 28 de setembro de 2004 Jean Todt, director do equipo Ferrari da Fórmula 1, anunciou o seu compromiso matrimonial con Michelle Yeoh. Yeoh é de relixión budista. En marzo de 2008, visitou Vietnam para filmar un documental da rexión para a "Asia Injury Prevention Foundation" (AIPF). Yeoh é tamén unha partidaria e embaixadora do proxecto da China comprometido a protexer os tigres do sur da China.
A Cabana, Fisteus, Curtis
A Cabana é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 22 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 10 eran mulleres.
Michelle Yeoh
Filmografía
miniatura|dereita|Michelle Yeoh en [[Cannes no 2000.]] miniatura|dereita|Yeoh en Cannes no 2007 miniatura|dereita|Michelle Yeoh en Cannes no 2009
Galardóns e nomeamentos
BAFTA á mellor actriz por Wò hǔ cáng lóng miniatura|dereita|Pegadas de Yeoh sobre a avenida das estrelas en Hong Kong
Antonio Varela Álvarez
Antonio Varela Álvarez, nado na Pobra do Brollón o 30 de marzo de 1945, é un político galego.
Traxectoria
É graduado social e foi xefe da Estación de Monforte de Lemos. Concelleiro en Monforte dende 1974. Afiliado a Alianza Popular, foi secretario local de Monforte. Foi elixido parlamentario pola provincia de Lugo nas primeiras eleccións autonómicas por AP. Posteriormente militou no Partido Galeguista do que chegou a ser vicepresidente logo do IX Congreso, celebrado en 2008.
Soutonovo, Cespón, Boiro
Soutonovo é un lugar da parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Soutonovo
Co topónimo Soutonovo podemonos referir a:
Reimundo Patiño
Reimundo Patiño Mancebo, nado na Coruña o 8 de marzo de 1936 e finado na mesma cidade o 20 de agosto de 1985, foi un pintor e debuxante de banda deseñada galego.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 a súa familia refuxiouse en Río de Quintas. En 1942 trasladouse a Monforte de Lemos, onde unha enfermidade o mantivo na cama cinco anos. Recuperado, volveu a Coruña e ingresou na Escola de Comercio, onde coñeceu a Xohán Casal, que lle facilitou o acceso a libros vedados da biblioteca do seu pai. Os seus primeiros cadros datan de 1953 cando pintou a serie "As sardiñas", que lle regalou a Xohán Casal. Foi coñecendo a cultura do galeguismo exiliado e entrou en contacto coa obra de Seoane, Castelao e Souto. Fundó con Casal a Liga Nórdica, escribindo un manifiesto. Tamén creou a Unión de Artistas Ceibes. En 1958 trasladouse a Madrid, onde descubriu a pintura de vangarda e participou na fundación do grupo Brais Pinto. Foi un dos fundadores da primeira UPG en 1964 e abandonou esa militancia en 1971. Ese ano fundou con Tino Calabuig, Alberto Corazón e Francisco Escalada o Taller Redor, a primeira galería experimental de Madrid.
Pintura
Comezou no informalismo, e evolucionou cara ao expresionismo, o surrealismo e, na década dos oitenta, o neoexpresionismo. Nos seus cadros pódese observar un caos cheo de cor, e a forma non se aprecia facilmente. Foi membro dos grupos Brais Pinto, A Gadaña e Atlántica. Ilustrou libros, como Bocarribeira de Ramón Otero Pedrayo (1958) e Os laberintos da xerfa de Xavier Rodríguez Barrio (Ed. Galaxia, 1984).
Banda deseñada
En 1971 realizou a exposición O home que falaba vegliota, composta por enormes páxinas de banda deseñada. En 1975 publicou, con Xaquín Marín, 2 Viaxes, primeiro álbum galego en banda deseñada. Realizou tamén outras historias como "O home que falaba arameu", que viu a luz en recompilacións. No ano 2005, o Lectorado de Galego da Universidad Complutense de Madrid, co patrocinio da Galería Sargadelos de Madrid e coa colaboración de Vieiros, crearon o Premio de Poesía e Relato Curto Reimundo Patiño.
Recoñecementos
No ano 2022 dedicóuselle o Día da Ilustración, iniciativa da Xunta de Galicia en colaboración coa Asociación Galega de Profesionais da Ilustración (AGPI). .
Branqueo de capital
O branqueo de capital  (tamén coñecido como lavado de cartos, lavado de capitais, lavado de activos ou lexitimación de capitais) é unha operación que consiste en facer que os fondos ou activos obtidos a través de actividades ilícitas aparezan como o froito de actividades legais e circulen sen problema no sistema financeiro. O branqueo de capitais comeza coa comisión dun acto delituoso de tipo grave (a obtención de beneficios ilegais nos mercados financeiros ou outros sectores económicos). O branqueo de capitais é un delito autónomo que non require dunha condena xudicial previa pola comisión da actividade delituosa pola que se orixinaron os fondos.
Clases de diñeiro negro
Como produto da evasión de impostos, o diñeiro negro pode supor un problema para o seu propietario, posto que é un indicio claro dun posible delito fiscal, e debe tratar de ocultar á facenda pública a súa existencia (evitando, por exemplo, as entidades bancarias e gastándoo en bens que non deixen rastro fiscal).
Como produto de actividades ilegais, o diñeiro negro pode ser un indicio de devanditas actividades (a persoa ten unha riqueza que non pode explicar). Nestes casos, ó procedemento mediante o cal o diñeiro negro faise pasar por diñeiro obtido legalmente denomínaselle branqueo de capitais (lavado de diñeiro), e o seu obxectivo é facer que ese diñeiro tribute e figure oficialmente como procedente dunha actividade lícita.
O Machuco, Lagoa, Alfoz
O Machuco é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Marie Lavoisier
Marie-Anne Pierrette Paulze, coñecida como Marie Lavoisier, nada en Montbrison o 20 de xaneiro de 1758 e finada o 10 de febreiro de 1836, está considerada como "a nai da química moderna". Marie Lavoisier foi frecuentemente mencionada no seu papel de esposa do científico Antoine Lavoisier, aínda que son menos difundidos os seus logros científicos na química.
Traxectoria
Á idade de tres anos, quedou orfa de nai, Claudine Thoynet Paulze. O seu pai, Jacques Villee, avogado parlamentario e financeiro, enviouna a un convento onde recibiu a súa educación. Con case catorce anos foi pedida en matrimonio polo Conde de Amerval, que a triplicaba en idade. O seu pai tentou oporse, pero foi ameazado con perder o seu emprego se rexeitaba, debido ao cal consultou cun dos seus colegas, se non estaría disposto a casar coa súa filla. Antoine Lavoisier tiña 28 anos, era nobre, avogado, economista e químico. Casaron o 16 de decembro de 1771.
A medida que o interese de Marie Anne avanzaba, recibiu instrución formal no campo de parte de Jean-Baptiste Bucquet e Philippe Gingembre, ambos os colegas de Antoine. O matrimonio Lavoisier pasaban a maior parte do seu tempo xuntos no laboratorio, traballando en equipo, en varias direccións.
En maio de 1793, durante a Revolución francesa, xa na etapa do Reinado do Terror, Antoine foi acusado de traizón, debido á súa posición prominente na Ferme Générale. Coa mesma acusación, foi arrestado primeiro o pai de Marie-Anne e logo, o 28 de novembro, o propio Antoine, sendo recluído en Port-Libre. Durante a prisión do seu esposo, Marie-Anne visitábao regularmente e loitou por obter a súa liberdade. Ela mesma defendeuno ante Antoine Dupin, quen o denunciou, e quen tiña tamén o poder de salvalo. Marie-Anne apelou ás investigacións científicas que realizaban e a importancia que elas tiñan para Francia. As súas apelacións foron inútiles e Antoine foi finalmente axuizado e executado o 8 de maio de 1794 en París, cando tiña 50 anos.
Despois disto, Marie-Anne volveuse retraída. Todos os seus bens foron confiscados polo goberno revolucionario, incluíndo os cadernos de notas e o laboratorio. A pesar diso, logrou reunir moita documentación que organizou e publicou como as Memorias de Química de Lavoisier, sentando as bases da química moderna.
O primeiro volume contén os traballos sobre a calor e a formación dos líquidos, mentres que o segundo está dedicado ás ideas sobre combustión, aire, calcinación de metais, acción dos ácidos, e a composición da auga. Na copia orixinal Marie-Anne escribiu o prefacio e atacou aos revolucionarios e contemporáneos de Antoine, a quen lles atribuía a responsabilidade pola súa morte. Este prefacio non foi finalmente incluído na publicación, pero o libro permitiu preservar as contribucións do seu marido e as súas propias no campo da química.
Algúns anos despois, Marie-Anne volveu casar, esta vez con Benjamin Thompson, Conde de Rumford. Rumford era un dos físicos máis coñecidos do seu tempo, pero a parella non logrou asentarse e terminaron separándose.
Galería de imaxes con gráficos sobre Galicia
Galería de imaxes con gráficos sobre Galicia.
Treites, Cespón, Boiro
Treites é un lugar da parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 122 habitantes (60 homes e 62 mulleres).
Centro Democrático y Social
O Centro Democrático y Social (CDS) foi un partido español de centro promovido por Adolfo Suárez trala súa marcha da UCD en xuño de 1982 para concorrer ás eleccións xerais dese mesmo ano, conseguindo só 2 escanos. En 1991 Adolfo Suárez deixou a presidencia do partido e acabou converténdose nun partido residual que entre 1995 e 2002 mudou a súa denominación pola de Unión Centrista.
En novembro de 2005 o CDS decidiu integrarse no Partido Popular, un sector descontento con esta decisión constituíu o Centro Democrático Liberal o 14 de febreiro de 2006 e outro sector alegando defectos de forma refundou o partido en febreiro de 2007.
Crómlech
miniatura|300px|Crómlech de [[Stonehenge, Reino Unido.]] miniatura|300px|Crómlech de [[Swinside, Reino Unido.]] Un crómlech (pronunciado 'kɾɔmlɛx) é un monumento megalítico formado por menhires cravados no chan, e dispostos en círculo É un monumento megalítico formado por pedras ou menhires chantados e que adoptan unha forma circular ou elíptica, cercando un terreo. Atópanse en Gran Bretaña, a Bretaña francesa, así coma no norte e oeste da península ibérica, Dinamarca e Suecia.
En galego tamén reciben os nomes compostos de círculo de pedras, aneis de pedras ou círculo megalítico.
Etimoloxía
A palabra crómlech provén do inglés, que a adquiriu do antigo galés. Está formada por crwm, «curvado» (crom en feminino), e lech, «laxe», polo que significa «laxes ou chantos (colocadas en) curva». Un crómlech é un monumento megalítico formado por varias ducias de menhires chantados en círculo. Hai menhires dispostos de forma rectangular, como na Bretaña no «cuadrilátero de Crucuno», mais o feito de non ser unha disposición circular fai que non sexan crómlech stricto sensu.
Existen crómlechs en Galicia e en Portugal, os galegos desapareceron, en parte, coas repoboacións forestais dos montes e outeiros de matogueira outrora. En Portugal aínda atopamos bos exemplos.
Características principais
Estes círculos de pedras podían estar illados, contiguos con outro círculo de pedras ou asociados a aliñamentos de menhires. O crómlech máis coñecido e máis importante é o crómlech de Stonehenge, en Inglaterra.
Seica inicialmente os crómlech foron só monumentos funerarios que arrodeaban a dolmens ou túmulos e que, máis tarde, puideron se converter en recintos sagrados e, nalgúns casos, nunha especie de templos. Estas son hipóteses mantidas por científicos cuxas pescudas sobre o megalitismo só se poden apoiar en datos arqueolóxicos e non sobre fontes escritas.
Os crómlech son moito máis escasos ca os outros monumentos megalíticos, coma os dolmens, menhires etc. A meirande parte deles semellan datar, especialmente en Europa, da idade de bronce (entre o século XXVI a.C. e o século IX a.C.- 2500 a.C a 1000 a.C.). Os harrespil (como o de Bilheres, en Aquitania, nos Pireneos Atlánticos) seguiron a utilizarse durante a idade de ferro. Porén atopamos algúns máis antigos, que se puideron datar grazas aos obxectos neolíticos (especialmente cerámica) atopados, coma no illote de Er Lannic, no golfo de Morbihan na Bretaña.
Os crómlech áchanse por todo o mundo, dende a India deica Inglaterra, en Escandinavia, na Cabilia e nas Américas. Non semella que se lles poida imputar un simbolismo único. Os skibsaetninger nórdicos (sepulturas colectivas recubertas por pedras formando o casco dun barco, e que poden conter centos de cadáveres), coas formas de barco, terían seguramente un significado diferente ligado á mitoloxía nórdica.
Período de construción e finalidade
A época de construción destes monumentos atlánticos sitúase na Prehistoria recente, con datas que van desde 3.500 a 2.000 a.C.
Os crómlech, como todos os monumentos megalíticos, eran esencialmente de carácter funerario, é dicir, necrópole. Porén, a súa peculiar disposición e a extraordinaria monumentalidade e complexidade dalgúns deles fai pensar a moitos estudosos noutro tipo de funcións complementarias, quizais templos ou lugares de reunión para a comunidade.
Algúns investigadores chegan a soster teses astronómicas, suxestionando que poderían ter sido observatorios das estrelas ou dos ciclos da Lúa. Estas suposicións, malia seren posíbeis (por exemplo en Stonehenge, moi estudado neste sentido), aínda non teñen sido realmente demostradas e son acollidas con suma prudencia pola comunidade científica.
Dimensións
As dimensións varían dun sitio a outro. En Francia pódense visitar crómlech con diámetros superiores a 100 metros (como a Crêperie de Carnac na Bretaña e os da Rigalderie e Peyrarines no Gard). Os menhires que forman os crómlech varían en Francia entre un e máis de tres metros de alto. Algúns crómlech escoceses superan os catro metros de altura. Os portugueses son maiores ca os galegos.
Localización xeográfica
miniatura|[[Crómlech dos Almendres, Portugal]]
Hai crómlechs notábeis nas Illas Británicas, especialmente en Escocia (por exemplo, Achmore e Pedras de Callanish nas Hébridas; as Rochas de Stenness e o Anel de Brodgar nas Órcadas) e en Cornualla, aínda que tamén salientan os de Portugal. Un dos máis famosos do mundo é o de Stonehenge, formado por varios círculos concéntricos, e un dos máis antigos de Europa o de Castlerigg, ambos os dous en Inglaterra.
Fora do continente europeo, hai círculos de pedras en África (Senegal, Gambia, Ghana, Etiopía Alxeria etc) mais non poden considerarse crómlech stricto sensu xa que foron construídos hai tan só algúns séculos. E, segundo a definición comunmente aceptada, os crómlech son sempre construcións prehistóricas.
Tamén hai un crómlech no plateau des Combes enriba da cham des Bondons Lozère. O máis maxestoso dos seus menhires coñécese coma o menhir das tres parroquias, por mor da súa posición xeográfica, nas estremas de tres igrexas parroquiais do Antigo Réxime.
Demetrio Macía Valcarce
Demetrio Macía Valcarce, finado en Viana do Bolo o 31 de xullo de 1949 con 73 anos, foi un avogado e político galego.
Crómlech
Localización xeográfica
Tamén se encontra un crómlech en Sailly-en-Ostrevent, no Paso de Calais
Demetrio Macía Valcarce
Traxectoria
Fillo de Demetrio Macía Castelo. Foi deputado provincial polo distrito do Barco-Viana. Na Segunda República foi candidato a deputado por Renovación Española nas eleccións de 1933.
Crómlech
Os crómlechs en Galiza
dereita|260px|miniatura|Esculturas modernas, inspiradas en menhires, no [[Parque escultórico da Torre de Hércules|parque da Torre de Hércules.]] miniatura|Crómlech do Monte das Fachas en Antigüedades prehistóricas y célticas de Galicia de [[José Villa-amil y Castro|José Villa-amil, 1873.]] En todo o oeste peninsular atopamos crómlechs e menhires, seguindo a cultura megalítica da Europa atlántica; porén son menos numerosos que nas Illas Británicas. No que hoxe é Portugal atopamos bos exemplos ben conservados; en Galiza hai varios exemplos, pero a maioría deles desapareceron:
Demetrio Macía Valcarce
Vida persoal
Casou con María Macía Martínez, filla de Eduardo Macía Rodríguez.
Crómlech
Harrespil pirenaico
miniatura|Harrespil de Okabe entre [[Lecumberri (España) e Saint Jean Pied de Port (Francia)]] Tamén existen moitos monumentos deste tipo no Pireneo central e occidental, cuxo nome en éuscaro é harrespil que significa «círculo de pedras». A súa similitude con outros crómlech europeos reside na forma (círculos de pedras cravadas no chan, chantadas) mais son de pequeno tamaño: hainos cuxo diámetro non alcanza os tres metros, e hai uns poucos con máis de quince. As súas pedras tamén son cativas. Os círculos, polo xeral, están agrupados en número variábel, e sitúanse en outeiros e cumes arredondados. En ocasións un crómlech arrodea un túmulo e incluso un dolmen.
Os crómlech pirenaicos asócianse á Idade de Ferro (primeiro milenio adC). En escavacións realizadas comprobouse a súa función funeraria. Os cadáveres eran incinerados previamente, e as súas cinsas depositábanse en vasillas de cerámica, ou ben se arrodeaban con lousas pequenas (formando unha cista).
A súa distribución xeográfica abrangue todo o Pireneo central e occidental, tanto ao norte como ao sur. Ten unha característica aínda non explicada: polo oeste rematan bruscamente ao chegaren aos ríos Oria e Leizarán. Na divisoria oriental da conca deste último río hai unha importante cantidade de crómlechs, mais na estrema occidental non hai nin un só. Ao oeste destes ríos se teñen localizado moi poucos exemplares, illados e esparexidos (1 en Áraba, 5 en Biscaia, 3 en Navarra...).
Yggdrasil
miniatura|"The Ash Yggdrasil" (1886) de [[Friedrich Wilhelm Heine.]] Yggdrasil é a árbore do mundo na mitoloxía nórdica, un freixo xigantesco no que están os sete mundos que existen.
Termas romanas de Campo Valdés
miniatura|Termas de Campo Valdés.
Yggdrasil
Localizada no centro do universo ligaba os nove mundos da cosmoloxía nórdica, cuxas raíces máis profundas están situadas en Niflheim, fincaban os mundos subterráneos; o tronco era Midgard, ou sexa, o mundo material dos homes; a parte máis alta, que se dicía tocar o Sol e a Lúa, chamábase Asgard (a cidade dourada), a terra dos deuses, e Valhala, o local onde os guerreiros viquingos eran recibidos despois de morreren, con honra, en batalla.
Termas romanas de Campo Valdés
As termas romanas de Campo Valdés eran uns baños públicos de época romana situados no actual Campo Valdés, no barrio de Cimavilla (Xixón). As ruínas conservadas poden visitarse e forman parte do Xacemento arqueolóxico de Cimavilla xunto con outros restos da mesma época como a Muralla romana de Xixón.
Yggdrasil
Se as súas ramas crecen e están sas, todo florece. Se, pola contra, podrecen, as cousas van mal no Universo.
Termas romanas de Campo Valdés
Historia
O edificio comezou a edificarse no século I e estaba dividido en diferentes ambientes: unha zona fría, unha morna e outra quente, con auga temperada mediante un sistema de calefacción subterráneo. As paredes dalgunhas das estancias estaban decoradas con frescos. No século II levouse a cabo unha reforma e ampliación.
Yggdrasil
Nesta árbore viven as Norns, que son as tecedoras do destino na mitoloxía nórdica. Tamén hai un dragón chamado Níðhöggr, que devora as súas raíces coa esperanza de que caia.
Termas romanas de Campo Valdés
Historia
Foron descubertas en 1903 nunhas obras da rede de sumidoiros. Calixto Alvargonzález e Julio Somoza encargáronse das primeiras labores de escavación e documentación, elaborando cos resultados un informe arquivado polo Concello.
Psophia
miniatura|200px|Psophia crepitans ou agamí O Psophia é un xénero que comprende varias especies, a máis coñecida é a denominada polos zoólogos Psophia crepitans. Ás veces é domesticada polos indíxenas de Venezuela e das Güianas e é coidada coas outras aves de curral. Reciben ese nome polo seu berro enxordecedor. É unha ave grande con pico longo e forte.
Comportamento
É o único paxaro que fai o servizo de pegureiro pois úsase para coidar das galiñas, parrulos, do gando ovino ou similar. Os Psophia son verdadeiros paxaros pastores. Levan os rabaños ós pastos, gárdanos contra calquera ataque doutros animais, mantéñenos xuntos e ó serán condúcenos de novo á casa polo camiño máis recto. Ó parecer esta ave é tan garimosa como fiel. Cando ve ó seu amo ponse contentísima, facendo evolucións raras ó seu redor.
Gian Lorenzo Bernini
Gian Lorenzo Bernini, nado o 7 de decembro de 1598 en Nápoles e finado o 28 de novembro de 1680 en Roma, foi un prominente escultor e arquitecto na Roma do século XVII.
Traxectoria
Foi un dos máis fieis intérpretes da arte contrarreformista e da renovación católica romana, a súa visión artística é escenográfica e teatral. Son fundamentais as súas achegas ó nacemento da arte barroca. Tras as súas primeiras esculturas para o cardeal Borghese, con múltiples puntos de vista e dinamismo pleno de realidade, comezou en 1624 o seu labor en San Pedro: o baldaquino, a cátedra, as tumbas de Urbano VIII e Alexandre VII caracterizadas por invencións variadas e sorprendentes, movemento e espectacularidade, integración de artes, tipos e materiais e alegorías cristiáns. A columnata exterior, tamén obra súa, relaciona a igrexa co espazo exterior como sucede coas fachadas do palacio Barberini e das súas igrexas, na cal os valores plásticos superan ós espaciais.
Entre as obras máis coñecidas de Bernini están as fontes de Roma, fontes pesadas caracterizadas como axentes da natureza, esculturas e rochas que forman coas fervenzas de auga un todo único, que converte á auga en escultura. Destacan a Fonte dos Catro Ríos e a Fonte do Tritón.
A Carriceira, Fisteus, Curtis
A Carriceira é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 10 eran mulleres.
A Maciñeira, Lagoa, Alfoz
A Maciñeira é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña un habitante (un home).
O2
A expresión O2 pode referirse a:
Campos, Fisteus, Curtis
Campos é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 6 eran mulleres.
Historia
Eclesiasticamente, en 1867, pasou a formar parte da parroquia de Rodeiro (Oza-Cesuras), igual có lugar da Lagoa. No entanto, en 1942 houbo novas mudanzas eclesiásticas, sendo estes lugares incorporados á freguesía de Curtis, igual cós lugares parroquiais de Cencasas, Couceiros e Porto, mais Penas do Porto da parroquia de Vilarraso (Aranga).
A Casanova, Fisteus, Curtis
A Casanova é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 1 habitante no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, un home.
O Valado, Cespón, Boiro
O Valado é un lugar da parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 25 habitantes (10 homes e 15 mulleres).
Peep and the Big Wide World
Peep and the Big Wide World é unha serie de animación educativa estadounidense-canadense difúndese nas estacións afiliadas á PBS e en PBS Kids, producido pola WGBH Boston e 9 Story Media Group en asociación con TVOKids e Discovery Kids.
Reino (bioloxía)
En bioloxía, reino é cada unha das grandes subdivisións en que se consideran distribuídos os seres naturais, por razón dos seus caracteres comúns.
Foi Aristóteles quen deu en facer a primeira clasificación en Reinos de tódalas entidades que se manifestan na Natureza. En base ás diferenzas entre estas entidades establécese a clásica distinción entre os reinos animal, vexetal e mineral. Na actualidade, case tódalas clasificacións deixan á parte ós minerais. Isto non simplificou a taxonomía dos entes naturais, senón que propiciou para os virus unha especie de non clasificación, xa que non se consideran seres vivos en sentido estrito, a pesar de que «paradoxalmente, todo o mundo quere matalos». Así pois, a primeira subdivisión dos entes da natureza debe distinguir entre seres vivos, virus e minerais. En bioloxía, a clasificación en reinos céntrase nos seres vivos.
A seguinte é unha comparativa dos sistemas de clasificación en reinos biolóxicos máis salientables:
Debido á enorme variedade da vida establecéronse numerosos niveis de clasificación denominados taxóns. O nivel de Reino era ata hai pouco o nivel superior da clasificación biolóxica. Nas clasificacións modernas o nivel superior é o Dominio. Cada un dos Dominios subdivídense en Reinos; os Reinos, á súa vez, poden organizarse en Subreinos etc. Os niveis superiores da clasificación biolóxica amósanse a continuación (de xeral a concreto, os niveis obrigatorios marcáronse con fondo rosa):
As diferenzas básicas dos seres vivos danse a nivel molecular (estrutura dos lípidos, proteínas e xenoma) e permiten distinguir os dominios Archaea, Bacteria e Eukarya (dende este punto de vista, unha planta e un animal son máis semellantes entre si ca unha archaea e unha bacteria). Os dominios Archaea e Bacteria inclúen só organismos unicelulares procariotas (organismos con células sen núcleo). O dominio Eukarya inclúe tódalas eucariotas (organismos con células con núcleo) e comprende numerosos reinos, entre os cales se atopan os protozoos (clasificados en varios reinos), plantas, fungos e animais.
A continuación amósase a clasificación en reinos dos seres vivos segundo os últimos datos moleculares. Os virus clasifícanse á parte.
Valmaior, Cespón, Boiro
Valmaior é un lugar da parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 44 habitantes (21 homes e 23 mulleres).
Oulego, Rubiá
San Miguel de Oulego é unha parroquia situada no noroeste do concello de Rubiá. Segundo o padrón municipal en 2013 tiña 93 habitantes (43 homes e 50 mulleres), 50 menos ca en 1999. Ten unha soa entidade de poboación.
O capitán John Smith e Pocahontas
O capitán John Smith e Pocahontas (en Captain John Smith and Pocahontas) é un filme estadounidense de 1953 dirixido por Lew Landers. Foi distribuído por United Artists e está protagonizado por Anthony Dexter, Jody Lawrance e Alan Hale.
Estreouse en galego o 17 de xuño de 1995 na TVG.
Ramón de Vicente
Ramón de Vicente Vázquez, nado en Vigo o 7 de xuño de 1932 e finado en Ferrol en febreiro de 2016, foi un enxeñeiro e político galego.
Traxectoria
Enxeñeiro naval, traballou en ASTANO e foi director da Escola de Enxeñería Técnica Naval de Ferrol. Encabezou a candidatura da Coalición Democrática en Ferrol nas eleccións municipais de 1979. Foi elixido parlamentario pola provincia de Lugo nas primeiras eleccións autonómicas por Alianza Popular. Foi Conselleiro de Industria, Enerxía e Comercio (1982-1983). Foille concedida a Medalla de Bronce de Galicia en 2003.
Vida persoal
Casou con María José Aldecoa Argaya e tivo seis fillos: Javier, María, Carlos, Jordi, Alberto e María José.
Casa Grande de Xanceda
Historia
A Casa Grande de Xanceda ten as súas orixes nos anos 60 cando Felipe e Victoria Fernández-Armesto trouxeron do Canadá 30 vacas de raza frisoa. O nome da granxa vén dunha casa do século XVIII na que actualmente están as oficinas.
Dende 2002 a granxa ten unha leira con 350 vacas que pastan nun terreo de 200 hectáreas. En 2007 comezou a produción de iogur baixo a denominación de produto ecolóxico.
Produtos
Casa Grande de Xanceda produce máis de mil toneladas anuais de lácteos: leite, iogures, queixo e kefir.
Martín Lasarte
Martín Bernardo Lasarte Arróspide, nado en Montevideo o 23 de marzo de 1961, é un exfutbolista uruguaio e actual adestrador de fútbol. Xogaba de defensa e actualmente adestra a selección de Chile.
Traxectoria
Naceu en Montevideo, sendo fillo dunha uruguaia e dun emigrante vasco de Andoain, que tamén xogara ao fútbol antes de marchar cara o Uruguai.
Como xogador
Como xogador comezou en Rentistas, pasando logo por Central Español e Rampla Juniors antes de recalar en 1988 no Nacional de Montevideo. Con este equipo gañou a Copa Libertadores e a Copa Intercontinental en 1988. En xaneiro de 1989 fichou polo Deportivo da Coruña, co que xogou ata 1992, chegando a ser capitán. Volveu logo ao Uruguai, onde xogou no Defensor Sporting, e de novo en Central Español e CA Rentistas.
Como adestrador
Como adestrador a súa traxectoria comeza en 1996, cando asina con Rampla Juniors FC, no que remata en sexto lugar do Torneo Apertura e segundo do Torneo Clausura, sendo eliminado na segunda rolda do denominado "Torneo Nacional" e último da liguiña pre-Libertadores.
En 1997 termina sexto do Torneo Apertura e undécimo do Torneo Clausura.
En 1998 pasa ao CA Rentistas, ao que clasifica por primeira vez na súa historia a un torneo internacional, a Copa Conmebol, sendo oitavo do Torneo Apertura, subcampión do Torneo Clausura e rematar no cuarto lugar da temporada, clasificándoo por primeira vez á liguiña pre-Libertadores, onde obtén praza para a Copa Conmebol. Foi o equipo con menos derrotas do Torneo Clausura e do campionato uruguaio de 1998. No Torneo Clausura o equipo estivo invicto durante 949 minutos, a segunda mellor racha da historia do Campionato uruguaio até ese momento. En 1999 remata sétimo do Torneo Apertura e último do Torneo Clausura. Na Copa Conmebol chega até oitavos de final.
En 2000 e contratado como adestrador do CA Bella Vista. Despois dunha primeira temporada rematando en oitavo lugar logra unha boa campaña no 2001, rematando quinto no Torneo Clasificatorio e clasificándose para a fase final do Campionato uruguaio.
En 2002 viaxa a Emiratos Árabes Unidos para dirixir ao Al Wasl Club Dubai. Cando asinou o contrato o equipo estaba penúltimo, logrando tan só 4 puntos en 7 partidos, e nos 5 meses que o dirixiu levouno ao quinto posto, logo de obter 26 puntos en 15 partidos.
En 2003 regresa ao Uruguai para asinar como técnico do River Plate, que se atopaba na Segunda División. O equipo estaba nas últimas posicións do Torneo Apertura, con apenas 3 vitorias en 12 partidos e Lasarte levouno a rematar sexto entre 18 equipos no Torneo Clausura. En 2004 mantivo a River Plate invicto durante as 8 primeiras xornadas do campionato, con 7 vitorias e un empate. Coróase campión do Torneo Apertura, é subcampión do Torneo Clausura e remata en primeiro lugar da táboa xeral da temporada con 63 puntos, coroándose campión da Segunda División e logrando o ascenso.
En 2005 asina como adestrador do Nacional de Montevideo, quedando último de grupo e eliminado na fase de grupos da Copa Libertadores, aínda que logo coroarase campión do Campionato uruguaio de forma invicta. En 2006, chega ata oitavos de final da Copa Libertadores, alcanzando posteriormente os cuartos de final da Copa Suramericana. Coroarase campión do Torneo Clausura, obtendo o dereito a xogar a final da temporada 2005-2006 ante Rocha, ao que vence por 4-1 na ida e 2-0 na volta, conseguindo así o seu segundo Campionato uruguaio. Logo de rematar quinto no Torneo Apertura da temporada 2006-2007, non renovará o seu contrato.
En 2007, logo de permanecer 3 meses en España coa súa familia, regresa a Montevideo. Na segunda metade do ano foi contratado polo Millonarios de Bogotá, o club que máis veces foi campión en Colombia, substituíndo a Juan Carlos Osorio. Tras a súa chegada a Millonarios, Martín Lasarte deixou en crise ao club: tras xogaren 9 partidos só obtivo dous triunfos, un empate e seis derrotas, o que provocaron a súa saída do club xunto ao seu corpo técnico.
O 24 de maio de 2011 anunciouse que non continuaría na Real Sociedade.
Vilariño, Cespón, Boiro
Vilariño é un lugar da parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 222 habitantes (104 homes e 118 mulleres).
Eduardo Macía Rodríguez
Eduardo Macía Rodríguez, finado en Madrid en outubro de 1905, foi un avogado, empresario e político galego.
Traxectoria
Originario de Vilamartín de Valdeorras. Estableceuse en Ourense. Rexistrador da propiedade. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Bande nas eleccións de 1884. Exerceu de Comisario Regio de Agricultura (1884-1886) e foi membro do Consejo Provincial de defensa contra la filoxera establecido en 1891. Viticultor, conseguiu unha Medalla de Ouro polos seus viños na Exposición Regional de Lugo de 1896. Preocupado pola mellora da viticultura, promoveu en 1889 unha sociedade de vinicultores para agrupar a "todos los cosecheros de la provincia" e ofreceu un premio de 100 pesetas a quen presentase nos Xugos Florais de Ourense de 1901 "la cartilla que contenga más y mejores reglas fijas para el cultivo de la vid americana". Foi conselleiro da sucursal do Banco de España en Ourense.
Amancio Ortega
Amancio Ortega Gaona, nado en Busdongo de Arbas, municipio de Villamanín (León) o 28 de marzo de 1936, é un empresario galego da moda, creador de Zara. Como presidente de Inditex, é a persoa máis rica de Galiza e España, a 2ª de Europa e a 7ª do mundo segundo a revista Forbes en 2011, cunha fortuna calculada de 31.000 millóns de dólares. En 2017, calculouse a súa fortuna en 72 700 millóns de dólares, e levaba varios anos entre os cinco homes máis ricos do mundo. En xaneiro de 2011 anunciou que en xullo dese ano deixaría a presidencia do grupo téxtil, onde sería relevado por Pablo Isla.
Actividade profesional
É en 1963 cando crea coa axuda dos seus irmáns a compañía Confecciones GOA (as súas iniciais en sentido inverso), dedicada á fabricación de batas. O negocio crece progresivamente nesta década, e coa súa muller daquela, Rosalía Mera, funda Zara como empresa. En 1975 ábrese a primeira tenda de Zara na céntrica rúa de Juan Flórez, na Coruña. Os seus establecementos comezan a abrirse por toda España e o mundo. Co aumento do volume de actividades da empresa, en 1985 créase o grupo Inditex, para acoller as distintas empresas da confección e a distribución que posúe.
Ademais do negocio téxtil, Ortega diversificou a súa iniciativa empresarial cara a outros sectores industriais como o inmobiliario, o financeiro, os concesionarios de automóbiles ou a xestión de fondos de investimento.
Vida persoal
miniatura|Escola infantil de Esteiro, Ferrol. Fundación Amancio Ortega. Refuxiado na normalidade e obsesionado polo anonimato, toda a súa vida e ata o seu rostro foron durante moitos anos un dos segredos mellor gardados. Nunca concedeu unha entrevista, aínda que si ten colaborado nalgún libro biográfico. Entre as súas afeccións coñecidas destacan a hípica, os automóbiles e a pintura.
Marcos, o único fillo home de Ortega, naceu cunha grave discapacidade e o empresario e mais a muller daquela, Rosalía Mera, promoveron a creación da Fundación Paideia, unha institución de integración de discapacitados. Separouse en 1986 e despois casou con Flora Pérez Marcote, con quen tivo unha filla, Marta Ortega, quen se perfila como sucesora á fronte do grupo empresarial e no que xa ten ocupado diversos postos como en Bershka.
En 2001 crea a Fundación Amancio Ortega, institución privada sen fin de lucro que promove actividades no campo da cultura, a investigación, a educación e a ciencia.
É propietario do pazo de Anceis en Anceis, e o impulsor das instalacións hípicas de Casas Novas, en Larín.
No ano 2012 Amancio Ortega, a través da fundación que leva o seu nome, realizou unha doazón a Cáritas por valor de 20 millóns de euros, que nese momento se calculou que supoñía o 0,05% do seu patrimonio. En 2017 doou 300 millóns de euros para equipamento contra o cancro.
Biobra, Rubiá
San Miguel de Biobra é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Rubiá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 65 habitantes (36 homes e 29 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 89 habitantes.
Xeografía
A parroquia está situada á beira da estrada N-120. Biobra forma parte do parque natural da Serra da Enciña da Lastra. Na parte alta da aldea está situado o seu Centro de Interpretación, desde onde parten interesantes rutas sinalizadas para andar. Pola parroquia pasa unha variante da vía de inverno do Camiño de Santiago.
Patrimonio
Na igrexa parroquial hai un retablo con talle policromado. Ten unha figura da Virxe do Rosario e un sagrario coa Verónica na porta obra de Gregorio Español, ao igual có que fixo en Tejados (Valderrey, provincia de León). O retablo ten tamén dúas virtudes -a fe e a esperanza- na predela, similar á da parroquia de Correxais (Vilamartín de Valdeorras), feito por Jerónimo de Salazar a comezos do século XVII.
Na parroquia está a adega Bacelos de Biobra, única con produción ecolóxica da Denominación de Orixe Valdeorras.
VfB Stuttgart
O VfB Stuttgart (oficialmente Verein für Bewegungsspiele Stuttgart 1893 e. V., en abreviación só VfB, pronunciado "Fau-Ef-Be") é un club de fútbol de Alemaña, da cidade de Stuttgart, en Baden-Württemberg. Foi fundado o 9 de setembro de 1893 e xoga na 1. Bundesliga.
Historia
O VfB naceu o 2 de abril de 1912 froito da fusión do "Stuttgart FV 93" e o "Kronen-Club Cannstatt".
Cadro 2018/19
Actualizada a 31 de agosto de 2018.
12px
Palmarés
miniatura|200px|Moeda conmemorativa polo centenario da entidade.
Península Escandinava
miniatura|dereita|220px|Vista da Península Escandinava dende o espazo no inverno. A Península Escandinava (en Skandinaviska halvön; en Skandinaviske halvøy; en Skandinavian niemimaa; en ?; en Скандинавский полуостров, Skandinavsky poluostrov) é unha península do norte de Europa que abrangue a totalidade da Suecia continental, case toda a Noruega continental e o noroeste de Finlandia, así como unha pequena zona do noroeste de Rusia. Trátase da meirande península de Europa.
Etimoloxía
O nome da península deriva do termo Escandinavia, que fai referencia á rexión cultural que conforman Dinamarca, Noruega e Suecia. Ese nome cultural deriva de Escania, unha rexión situada no extremo meridional da península e que foi parte de Dinamarca durante longos períodos de tempo, aínda que hoxe forma parte de Suecia.
Acetato de isoamilo
O acetato de isoamilo, denominado tamén acetato de amilo, aceite de plátano ou aceite de banana, é un composto orgánico de fórmula CH3COOCH2CH2CH(CH3)2 que é un éster do alcohol isoamil e o ácido acético. É un líquido incoloro con aroma a bananas (e lixeiramente a pera) e por iso algunhas industrias alimentarias emprégano como aromatizante. A denominación aceite de banana ou aceite de plátano aplícase tanto ao acetato de isoamilo empregado como aromatizante, como ás mesturas de acetato de isoamilo, acetato de amilo e outros compostos.
Plástico
250px|dereita Un plástico é un material polimérico. O termo vén do grego πλαστικός (plastikos), "apto para moldaxe", de πλαστός (plastos) "moldeado". Isto refírese á súa plasticidade durante o procesado, que permite o uso dunha gran cantidade de métodos de conformado, porén moitos plásticos xa procesados non presentan comportamento plástico (isto é, rompen sen se deformaren previamente).
Acetato de isoamilo
Síntese
O acetato de isoamilo obtense de forma natural dalgunhas froitas como o plátano (banana) ou a pera. Non obstante, sintetízase tamén artificialmente, mediante unha reacción catalizada en medio ácido (por esterificación Fischer) entre o alcohol isoamílico e o ácido acético glacial tal e como se mostra:
center|400px
Plástico
O primeiro plástico coñecido é a baquelita, comercializada por Leo Hendrik Baekeland en 1909.
Acetato de isoamilo
Síntese
Xeralmente acostúmase empregar ácido sulfúrico como catalizador da reacción de síntese. O intercambio de ións do ácido dalgunhas resinas permite empregalas tamén como catalizador.
Plástico
O día 3 de xullo celébrase o Día Internacional libre de Bolsas de Plástico, co obxectivo de reducir o uso de bolsas de plástico, especialmente as dun só uso.
Propiedades e características
miniatura|Figura de plástico As propiedades características da maioría dos plásticos son as seguintes, aínda que non sempre se cumpren en determinados plásticos especiais:
Acetato de isoamilo
Propiedades
Preséntase como un líquido incoloro cun característico recendo a plátano. É un líquido moi inflamable. Dependendo da concentración coa que se presente posúe un lixeiro aroma a pera. A denominación aceite de pera refírese por regra xeral a unha solución de acetato de isoamilo en etanol e emprégase como saborizante artificial en lácteos.
Usos
O principal uso do acetato de amilo é como aromatizante de certos produtos como refrescos (nos Estados Unidos elabóranse liñas de produtos como o Juicy Fruit). Úsase como solvente (por exemplo da nitrocelulosa), na elaboración de perfumes e en esencias artificiais de froitas. Emprégase como feromona que é capaz de atraer as abellas melíferas. A capacidade de disolver a nitrocelulosa fixo que fose empregado nos primeiros tempos da industria aeronáutica. Debido ao seu intenso olor adóitase empregar para comprobar a eficiencia dos respiradores nas máscaras de gas.
Nomen dubium
Na nomenclatura taxonómica un nomen dubium (en latín "nome dubidoso", en plural nomina dubia) é un nome científico que é de aplicación dubidosa ou descoñecida.
Plástico
Procesos de elaboración
A primeira parte da produción de plásticos consiste na elaboración de polímeros na industria química. Hoxe en día a recuperación de plásticos post-consumidor é esencial tamén. Parte dos plásticos terminados pola industria úsanse directamente en forma de gran ou resina. Máis frecuentemente, utilízanse varias formas de moldeo (por inxección, compresión, rotación, inflación etc.) ou a extrusión de perfís ou fíos.
Clasificación dos plásticos
Pode clasificarse os materiais plásticos en varias categorías:
Segundo o monómero base
Nesta clasificación considérase a orixe do monómero do cal parte a produción do polímero.