cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historias (Heródoto)
O pensamento de Heródoto
Esta actitude de Heródoto presidida pola moderación, determina o seu pensamento político: obrigado a exiliarse da súa patria por un réxime tiránico, abomina a tiranía, cunha esencia que é a irresponsabilidade ante a lei e os demais membros da comunidade; móstrase convencido dos beneficios que representa a liberdade, de aí a súa admiración por Atenas e a explicación do seu auxe. Liberdade fronte a sometemento é esencialmente o trazo diferencial entre gregos e bárbaros.
Torre de Vilanova dos Infantes
A Torre de Vilanova dos Infantes érguese no alto dun outeiro no centro da vila medieval de Vilanova dos Infantes, a poucos quilómetros da capital do concello, Celanova, na provincia de Ourense. Foi nomeado Ben de Interese Cultural o 22 de abril de 1949.
Historia
Segundo recolle a tradición, Ilduara, nai de San Rosendo fundou en Vilanova un mosteiro no ano 940. Este mosteiro feminino, hoxe desaparecido, é probable que estivesen acollidas dúas fillas de Afonso X O Sabio.
Neste castelo habitarían os pais de San Rosendo cara ó 927, e probablemente fosen os seus construtores.
Durante o século XII xogou un importante papel nas guerras con Portugal. No convulso século XIV galego, a vila, castelo e xurisdición pertencían a Fernando de Castro, partidario, na guerra civil entre Henrique II de Castela e Pedro I, do derrotado Pedro. Isto fixo que moitas das súas posesións pasasen a mans dos Biedma. Con posterioridade os Biedma entroncaron coa poderosa liñaxe dos Monterrei, ingresando deste xeito o castelo no patrimonio desta familia.
A mediados do século XV contábase entre as mellores prazas forte dos Monterrei, que tiveron que preitearse cos de Lemos pola súa posesión.
Sófocles
Caracteres dramáticos
Os diversos protagonistas do teatro de Sófocles son seres doentes, que por veces non teñen culpa do que lles acontece, senón que sofren polo simple feito de seren humanos; o heroe enfróntase co seu destino, xa preestablecido, e vese na compulsión de ter que actuar. Pero en Sófocles a dor ennobrece, e sobre todo insignia. Só se aprende sufrindo (????? ?????, páthei máthos). É máis, este sufrimento do protagonista hao de vivir en soidade, é unha dor non compartida, fronte do que nada pode valer o consolo do amigo nin a comprensión da familia. É, en suma, unha dor intransferible; o heroe cae en desgraza individual (monoúmenos), non colectiva (como é frecuente en Esquilo). Novo trazo do teatro sofocleo. Díxose -entre outros Lasso de la Vega- que a dor do heroe sofocleo é unha dor «sen saída». Non se trata dun sufrimento con expectativas nin esperanzas de liberación, como o pode ser o sentimento doloroso dun cristián. O campo léxico que Sófocles utiliza para expresar este sentimento é riquísimo e de múltiplos matices. Desta dor sen escapatoria e sen transitividade deriva esoutro sentimento tan do heroe sofocleo como é a súa soidade. Ayante morre en soidade ao facérselle insoportable o menoscabo da súa honra: en soidade acaba a súa existencia, nunha soidade paradigmática; Edipo quedará na máis absoluta soidade no decisivo momento de recoñecer a súa identidade; Electra sofre soa días e noites esperando por seu irmán; morre só Heracles, e só é abandonado nunha illa deserta malvive a súa dor o desgraciado e robinsoniano Filoctetes. Finalmente, só desaparece Edipo en Edipo en Colono (obra posta en escena postumamente no 401 polo neto do autor, Sófocles o Mozo).
Un exemplo desa soidade encárnase en Filoctetes neste fragmentoFiloctetes:
A ironía tráxica: o conflito entre realidade e aparencia
O termo «resulta» difícil de definir, pero unha posibilidade é dicir dela que é aquela situación do discurso na que o sentido literal das palabras do que fala posúen para el un significado distinto, e case contrario, do sentido con que o entende o seu interlocutor ou o seu auditorio. A ironía verbal está próxima ao paradoxo fáctica.
No teatro de Sófocles atópase tanto a primeira como a segunda, e de feito a Sófocles considéraselle o auténtico mestre da ironía tráxica, pola que o home que parece alcanzar o cume da súa fama se precipita de inmediato nas máis míseras desgrazas físicas ou morais. Así, pódese considerar como o colmo do irónico/paradoxal que Edipo, que desde a súa honestidade intelectual parece vivir só para descubrir a verdade, sexa o último que se decata precisamente da gran verdade que xa todo o mundo coñece, que é el o asasino de seu pai, o amante de súa nai, e que é ao mesmo tempo pai e irmán de seus irmáns, e fillo e esposo de súa nai. Sabíao o adiviño Tiresias, sabíao o coro, sabíao súa nai. Por sabelo, sabíano ata os espectadores; todos menos el, que noutras ocasións foi o mellor sabuxo que poida saír á caza da verdade.
Outra pasaxe estupenda de pasaxe irónica é a escena na que interveñen Edipo, o mensaxeiro chegado de Corinto e o antigo pastor á mantenta de como verbaliza cada un deles a identidade de quen sexa EdipoEdipo Rei vv. 950-1072.
E igual de irónico resulta o caso de Electra, cando Orestes finxe que a urna que trae nas súas mans contén as súas propias cinzas. Como non ten que lle resultar a Electra o colmo da ironía que ela, que viviu toda a súa vida coa única esperanza de ver o día en que regrese Orestes, ve agora desconsolada que aparece un forasteiro que anuncia non a chegada do ansiado Orestes, senón as cinzas do seu cadáver nunha diminuta urna? Outro tanto sucede n´As Traquiniasvv. 610-614 cando Deyanira está contribuíndo a destruír e aniquilar a quen ansía conservar:
Ou cando Filoctetes interpreta erroneamente as palabras que lle dirixe Neoptólemo nos versos 989 e seguintes. No seu conxunto, Edipo en Colono é unha peza onde se fai menor uso da ironía, como sucede tamén en Antígona.
Torre de Vilanova dos Infantes
Historia
En 1474, durante as revoltas irmandiñas, os sublevados derrubaron a fortificación. Sufocada a revolta, os derrotados foron obrigados a reconstruíla, achegando o propio traballo e 100 marabedís por cabeza.
En 1645 foi reforzado como consecuencia das guerras hispano-portuguesas, aínda que ó final non resultou afectado por estas.
Características
Na actualidade só se conserva en boas condicións a torre da homenaxe. É de planta cadrada, con máis de nove metros de lado e dous metros de ancho de muro. Ten dezanove metros de altura. Non conserva as ameaxes saíntes, mais si os canzorros que a substitúen.
O castelo aséntase directamente sobre a rocha matriz, e está construído con granito.
A porta de acceso sitúase a cinco metros de altura, chegándose a ela por medio dunhas escadas modernas. No muro norte ábrese a maior altura unha segunda porta de arco quebrado formado por grandes aduelas. Esta segunda porta serviría de comunicación entre a torre e o corpo principal do castelo, salvando a altura por medio dunha ponte levadiza sustentada por catro mísulas triplas.
Ten un escudo de armas dos Zúñiga.
Da muralla que protexía a vila consérvase só un pedazo de tres metros de grosor e uns seis de altura.
Umberto Guidoni
Umberto Guidoni, nado en Roma (Italia) o 18 de agosto de 1954, é un astronauta italiano que formou parte das misións STS-75 e STS-100.
Traxectoria
Guidoni graduouse en física e ten un doutoramento en astrofísica pola Universidade de Roma en 1978. Fixo o posdoutoramento sobre física do plasma no Centro de Investigación Termonuclear do CNEN entre 1979 e 1980.
En 1989 uniuse á Oficina de Astronautas da Axencia Espacial Italiana. Participou como especialista de carga nas misións STS-75 e STS-100. Entrou no corpo de astronautas da ESA en agosto de 1998. En xullo de 2004 Umberto chegou a ser membro do Parlamento Europeo.
Setúbal
Setúbal é unha cidade de Portugal, capital do distrito de Setúbal, na rexión de Lisboa. Posúe unha superficie de 172,0 km² e a poboación alcanza un total de 123.496 habitantes (2021).
Aínda que se atoparon restos paleolíticos e neolíticos, a cidade foi fundada polos fenicios cara ao ano 1000 aC. A caída do Imperio Romano e a subseguinte crise do comercio marítimo levou á extinción da poboación, que non rexurdiu ata o século XIII. Conquistada polo duque de Alba (1580), a oposición antiespañola foi sempre potente (tumultos de 1588, 1594, 1603, 1628 e 1630) e en 1640 proclamou como rei de Portugal a Xoán IV.
Destaca o seu centro histórico, comprendido entre dúas murallas: unha medieval e outra do século XVI. Neste espazo agrúpanse a maior parte dos monumentos e edificios de interese histórico e artístico, como o Acueduto dos Arcos ou a Catedral de Setúbal.
400px|miniatura|esquerda|Panorámica da cidade
Calipso (lúa)
Calipso (ou en grego Καλυψώ) é unha lúa de Saturno. Foi descuberta en 1980, a partir de observacións terrestres, por Dan Pascu, P. Kenneth Seidelmann, William A. Baum, e Douglas G. Currie, e recibiu a designación provisional de S/1980 S 25. Nos meses posteriores quedarían rexistradas varias aparicións máis, coas súas designacións temporais incluídas: S/1980 S 29, S/1980 S 30, S/1980 S 32, e S/1981 S 2. En 1983 recibiría oficialmente o nome de Calipso, procedente da mitoloxía grega. Tamén é coñecido coma Saturno XIV ou Tetis C.
Calipso é unha lúa co-orbital de Tetis, e está situada no punto de Langrage de cola (retagarda) de Tetis (L5), 60 graos por detrás de Tetis. Está relación foi identificada por primeira vez por Seidelmann e o seu equipo en 1981. A lúa Telesto reside no outro punto de Langrage (no de vangarda) de Tetis (L4), 60 graos por diante de Tetis. Calipso e Telesto son tamén coñecidas polo termo "Troianos de Tetis", por analoxía cos asteroides Troianos, hai outras dúas lúas troianas máis no sistema de satélites de Saturno, Polideuco e Helena, que son troianas de Dione.
Coma outros satélites pequenos de Saturno, Calipso é de forma irregular, cuberta de cráteres e semella que perdeu parte do material da súa superficie, xa que moitos cráteres amosan un revelo moi suave. A súa superficie é unha das de maior poder de refracción (en lonxitudes de onde visible) dentro do Sistema Solar, cun albedo xeométrico de 1,34. Este alto albedo é o resultado do pulido de chorro de area feito polas partículas do anel E, un anel feble, composto principalmente de particulas de xeo de auga xeradas polos geysers do polo sur de Encelado.
Lobo dereito do fígado
O lobo ou lóbulo hepático dereito é un dos catro lobos que conforman o fígado. O lobo dereito é máis grande que o lobo esquerdo, nunha proporción de seis a un aproximadamente. Ocupa o hipocondrio dereito, e sepárase do lobo esquerdo na súa cara ventral polo ligamento falciforme hepático, na súa cara posterior polo ligamento venoso. O lobo dereito ten forma de cuadrilátero.
Frontón (arquitectura)
miniatura|Frontón neoclásico da [[Colexiata de Santa María de Vigo|Concatedral de Vigo.]] miniatura|dereita|[[Academia National de Grecia, Atenas, con frontón historiado.]]
Bailar cun estraño
Bailar cun estraño (en Dance with a Stranger) é un filme británico de 1985 dirixido por Mike Newell. Conta a historia de Ruth Ellis, a derradeira muller aforcada no Reino Unido na década de 1950. Este filme biográfico conseguiu a aclamación da crítica e supuxo un gran pulo ás carreiras de Miranda Richardson e Rupert Everett. O guión é obra de Shelagh Delaney, autor de A Taste of Honey.
Estreouse en galego o 16 de decembro de 2000 a través da TVG.
Frontón (arquitectura)
En arquitectura, o frontón é unha superficie triangular formada polos beirís inclinados e a liña horizontal da cornixa nos edificios clásicos. O punto de unión das liñas inclinadas denomínase ápice. Non sempre son estruturais, pois con frecuencia poden ser elementos decorativos, mesmo a grande escala. A pequena escala coroan vans e ocos.
No desenvolvemento da arquitectura, os frontóns sufriron variedades respecto do frontón clásico. Apareceron así o frontón curvo, no que as liñas rectas formadas polos beirís son substituídas por unha semicircunferencia; ou o frontón roto ou partido, caracterizado pola interrupción das liñas inclinadas.
A superficie interna, delimitada polos elementos constituíntes, pode converterse nunha superficie decorada (escultura, pintura etc.) denominada tamén frontón ou tímpano, podendo entón falarse dun frontón historiado.
Na arquitectura popular galega, o remate triangular na parte superior da fachada, delimitado polos beirís inclinados, denomínase pinche, pinchón ou outón.
Trazado teórico
O trazado teórico do frontón clásico remite a unha relación ideal de proporcionalidade entre a súa altura e o ancho maior. Esa relación é 5/24 (máis ou menos 1/5). O frontón denomínase «rebaixado» cando esa relación é inferior ou igual a 4/24 (1/6); e denomínase «realzado» cando tal relación é superior ou igual a 6/24 (1/4).
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Rotonda broken pediment.jpg|"Frontón roto" en Vila Capra "La Rotonda" </Gallery>
A abella na cultura popular galega
miniatura|[[Abella libando na flor do toxo, Teo]] A seguir recóllese a pegada que deixou a abella na cultura popular galega, na etnografía e na literatura de transmisión oral. Xunto á información referida á abella propiamente dita, recóllese tamén a que fala do trobo, o mel e a cera.
Crenzas e supersticións
A inflamación que producen as picaduras das abellas evítase se se aplica no punto da picada inmediatamente unha moeda de cobre.
Para cura-las mazaduras frégase na zona cunha mestura de auga, mel e barro.
Para cura-lo tirizó empréganse emplastos de mel e lévedo de pan para acelera-la maduración do absceso, ou follas de ameneiro colocando a face sobre o tirizó.
Léxico relacionado
miniatura|Ophrys apifera, herba da abella
Locucións
miniatura|En liña de abella Roiba coma o mel|miniatura
Adiviñas
miniatura|...a [[abella]]
Locanda delle Fate
Locanda delle Fate é unha banda italiana formada en 1977 e disolta en 1980, para volver en 1999 até a actualidade, pertencentes ao xénero rock progresivo, e ao subxénero de rock progresivo sinfónico italiano. Este grupo só editou un disco na época dourada do progresivo, chamado Forse le lucciole non si amano più (1977).
Historia
Locanda delle Fate formárona un trío que tocaba en bares de Italia a principios dos anos 70. Os membros nese entón eran Oscar Mazzoglio (teclados), Luciano Boero (baixo) e Giorgio Gardino (batería). En 1974 uniuse a eles Alberto Gaviglio (guitarra), Ezio Vevey (voz e guitarra), Leonardo Sasso (voz) e Michele Conta (piano), formando unha das bandas máis impresionantes da moi rica escena progresiva italiana.
En 1977 publican a súa obra mestra, Forse le lucciole non si amano più, que foi espectacularmente recibido tanto polo público como pola crítica. Dese xeito lograron facerse un nome en Europa e Estados Unidos, cousa que é complicada para un grupo dunha fala diferente ao inglés. É máis, o disco é tan exquisito que foi comparado co Nursery Crime de Genesis. O éxito deste disco e o moi rico material permitiulles basear nel os concertos que fixeron durante os seguintes 4 anos, pero despois deste tempo separáronse.
Durante a súa separación, en 1993, edítase un disco en directo titulado Live, dun concerto da banda en 1977. A raíz disto, os integrantes comezan a considerar volver a xuntarse, cousa que fan en 1996, publicando un novo álbum chamado  Homo Homini Lupus, en 1999.
Na actualidade o grupo atópase en proceso de volver á formación orixinal para mergullarse en novos proxectos.
Pedro Passos Coelho
Pedro Manuel Mamede Passos Coelho nado en Coímbra o 24 de xullo de 1964, é un economista e político portugués, Primeiro Ministro do seu país de 2011, cando herdou o cargo de José Sócrates, a 2015, cando foi substituído por António Costa.
Traxectoria
Pasou a súa infancia entre Silva Porto (hoxe Kuito) e Luanda en Angola, onde o seu pai exerceu a medicina. Regresou a Portugal cando tiña 9 anos e estableceuse coa súa familia en Vale de Nogueiras e estudou no Liceo Nacional Camilo Castelo Branco, en Vila Real.
Ao catorce anos uniuse á Mocidade Social Demócrata, onde foi membro do Consello Nacional, entre 1980 e 1982, e chegou á presidencia da Comisión Política en 1990, ocupando o cargo até 1995. Foi deputado na Asemblea Nacional, pola circunscrición de Lisboa, entre 1991 e 1999, onde se uniu á Asemblea Parlamentaria da OTAN até 1995 e foi vicepresidente do Grupo parlamentario do Partido Socialdemócrata -PSD, desde 1996 a 1999. Presentouse como candidato para alcalde de Amadora e foi elixido rexedor entre 1997 e 2001.
El Clamor de Galicia (1854)
El Clamor de Galicia foi un periódico galego de tendencia rexionalista que apareceu na Coruña entre 1854 e 1856.
Historia e características
Subtitulado Eco político de sus cuatro provincias, estivo dirixido por Benito Vicetto. Entre os seus redactores estaban Antonio de S. Martín e Federico Alejos Pita. Era un periódico bisemanal que saía os xoves e domingos. Foi a publicación coa que fixo a súa aparición o rexionalismo galego.
Sidney M. Gutierrez
Sidney McNeill Gutierrez, nado en Albuquerque (Novo México), o 27 de xuño de 1951, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-40 e STS-59.
Traxectoria
Gutierrez graduouse en enxeñería aeronáutica pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1973 e é máster en xestión polo Colexio Webster en 1977.
Foi seleccionado pola NASA en maio de 1984, chegando a ser oficialmente astronauta en xuño de 1985 tras un ano de adestramento. Participou nas misións STS-40 e STS-59, pasando 20,34 días no espazo. Deixou a NASA en setembro de 1994.
Xabier Fortes
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade Complutense, realizou os seus primeiros traballos xornalísticos en RNE en Vigo, en 1988, e dous anos despois incorporouse a Televisión Española en Galicia, primeiro á delegación de Pontevedra e desde 1998 á de Santiago de Compostela, onde comezou o seu labor como editor e presentador de informativos territoriais. Foi tamén o encargado de conducir e dirixir todos os debates, espazos de entrevistas e programas especiais con motivo das distintas convocatorias electorais en Galicia. En 2007 é nomeado director do Centro Territorial de Televisión Española en Galicia.
Ademais, Fortes realizou unha ducia de documentais de variada temática, algúns de carácter deportivo (Os anos do Hai que Roelo) e outros de corte social e divulgativo, como a serie de catro capítulos As Illas do Sur (unha expedición científico-histórica polas illas das rías Baixas). O seu documental «Galicia no espello do tempo», é un repaso ás últimas catro décadas da historia de Galicia e coincidiu co corenta aniversario do Centro Territorial de TVE en Galicia e coa firma do convenio para recuperar e dixitalizar todo o arquivo histórico de cinema de TVE en Galicia.
Vida persoal
É fillo do escritor e militar Xosé Fortes e irmán dos escritores Alberto Fortes, Susana Fortes e Ana Belén Fortes.
Ría de Abres
miniatura|dereita|Vista da ría dende a estrada [[N-640con marea semichea.]] miniatura|dereita|Vista da ría dende a estrada N-640 con marea semichea.
Considérase ría de Abres a parte máis interna da ría de Ribadeo. Ata alí chegan os cambios de marea, internándose en marea alta as pequenas embarcacións que atravesan a ría de Ribadeo normalmente.
Pedra Furada, Meis, Meis
Pedra Furada é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Carolina
Carolina é un antropónimo feminino de orixe xermánica que significa 'home libre', Carola, Carla, Carlota.
Tamén pode significar:
José Pereira Domínguez
José Pereira Domínguez, nado en 1959 en Vigo, é un deportista galego, que foi campión de Europa de full contact na década dos anos oitenta.
Ligazóns externas
Blog do propio deportista
Santuario Itsukushima
miniatura|As edificacións do templo están construídas sobre a auga. O Templo Itsukushima (en xaponés: 厳島神社) é un santuario xintoísta situado na Illa de Itsukushima (coñecida popularmente como Miyajima), máis coñecida pola súa porta torii "flotante", Está na cidade de Hatsukaichi na Prefectura de Hiroshima no Xapón, accesible desde o continente en transbordador na Estación de Miyajimaguchi. O complexo do santuario está catalogado como Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1996, e o goberno xaponés designou varios edificios e posesións como Tesouros Nacionais. Na actualidade está en perigo de derrumbe.
O santuario de Itsukushima é unha das atraccións turísticas máis populares do Xapón. É máis famoso pola súa espectacular porta, ou torii nos arredores do santuario, os picos sagrados do Monte Misen, os extensos bosques e as súas vistas ao océano. O propio complexo do santuario consta de dous edificios principais: o santuario Honsha e o Sessha Marodo-jinja, así como outros 17 edificios e estruturas diferentes que axudan a distinguilo.
Orixe
Itsukushima jinja foi o principal santuario xintoísta (ichinomiya) da Provincia de Aki.
Dise que erixíuse no ano 593 supostamente por Saeki Kuramoto durante o reinado da Emperatriz Suiko (592–628 CE). Non obstante, o actual santuario é popularmente atribuído a Taira no Kiyomori, un destacado nobre da Corte Imperial e posteriormente chanceler (Daijō-daijin), que contribuíu en gran medida á construción do santuario durante o seu tempo como gobernador de Provincia de Aki en 1168. Outro coñecido patrón do santuario foi Mori Motonari, señor do Dominio Chōshū, que foi o responsable da reconstrución do honden (salón principal) en 1571. Non obstante, é importante ter en conta que, como resultado da guerra contra Sue Takafusa alí en 1555, dise que Motonari profanou os terreos da illa ao loitar na illa. Derramar sangue violaba os estritos tabús destinados a preservar a pureza sagrada asociada aos santuarios xintoístas. A única estrutura sobrevivente do santuario de Itsukushima do Período Kamakura é o Kyakuden ou "Santuario do Deus invitado".
Kiyomori
Non era raro durante o século XII que a nobreza construíse santuarios ou asumise outros proxectos arquitectónicos para "reflictir o seu poder e esplendor". Os Taira son coñecidos especialmente pola súa participación no comercio marítimo coa dinastía Song (960–1279) e por tentar monopolizar o comercio exterior ao longo do mar Interior.
Tamén se di que Kiyomori reconstruíu o santuario por mor dun soño que tiña dun vello monxe que lle prometeu o dominio sobre Xapón se construía un santuario na illa de Miyajima e rendía culto aos seus kami que están alí consagrados polo seu éxito na vida. As renovacións financiadas polos Taira permitiron que Itsukushima "crecera ata converterse nun importante complexo relixioso". thumb|O santuario de Itsukushima durante a marea alta, cando parece flotar sobre a auga
Significado relixioso
O santuario de Itsukushima está dedicado ás tres fillas de Susano-o no Mikoto: Ichikishimahime no mikoto, Tagorihime no mikoto e Tagitsuhime no mikoto. Tamén coñecidas como "sanjoshin" ou "tres deidades femininas", estas deidades xintoístas son as deusas dos mares e das tormentas. Kiyomori cría que as deusas eran "manifestacións de Kannon", polo que a illa era entendida como o fogar do bodhisattva. En xaponés, a palabra Itsukushima tradúcese como "illa dedicada aos deuses." A propia illa tamén se considera un deus, polo que o santuario foi construído nos arredores da illa. Ademais da súa santidade, o monte Misen é o pico máis alto cuns 535 m. Os turistas poden facer sendeirismo ou tomar un teleférico ata o cumio.
Os seus tesouros inclúen a famosa Heike Nōkyō, ou "Sutras dedicados pola Casa de Taira". Estes consisten en trinta e dous rolos, nos que os sutras do Loto, Amida e Corazón foron copiados por Kiyomori, os seus fillos e outros membros da familia, completando cada un a transcrición dun pergamiño, e estaban "decorados con prata, ouro e nácara polo mesmo [Kiyomori] e outros membros do seu clan."
Pedra Furada
O topónimo galego Pedra Furada pode referirse a:
R2-D2
miniatura R2-D2 é un pequeno robot e un dos principais personaxes da saga da Guerra das galaxias (Star Wars). É un droide astromecánico, responsábel da manutención e navegación de astronaves. Fala unha "linguaxe" incomprensíbel, de bips e sons electrónicos (e inspirou a Kenny, de South Park). Así como toda a serie, o personaxe tivo forte impacto cultural e se transformou nunha icona pop.
R2-D2 e C-3PO son os únicos personaxes da serie a apareceren nos sete filmes interpretados polos mesmos actores. Kenny Baker foi o actor anano que actuou dentro do droide en cinco dos seis filmes da serie. Malia aparecer nos créditos do filme A Vinganza dos Sith, Kenny nunca filmou ningunha escena dese episodio.
Piero della Francesca
Piero della Francesca, nado en Sansepolcro en 1415 e finado na mesma cidade o 12 de outubro de 1492, foi un pintor italiano do Quattrocento. Igual que os grandes mestres do seu tempo, Piero destacou sempre pola creatividade en relación ao pasado medieval, presentando técnicas e temáticas innovadoras como o uso da tea e da pintura ó óleo, o retrato, a representación da natureza, o nu, e, especialmente, a perspectiva e a creación do volume. No século XV, Piero della Francesca, desenvolveu unha pintura persoal e solemne, mesturando formas xeométricas e cores intensas. A súa pintura diferénciase pola utilización da xeometría espacial e abstracción.
Traxectoria
Coñécese pouco sobre a biografía do artista. Naceu en Borgo Santo Sepolcro, na rexión da Toscana, fillo do riquísimo comerciante de tecidos Benedetto de' Franceschi, co nome de Pietro Franceschi e polo tanto pertencía a unha das máis distinguidas familias aristocráticas da historia da Toscana e de Italia. Co nome artístico de Piero della Francesca, Pietro posibelmente estudou cos artistas de Siena, onde viviu. En 1439, traballaba con Domencio Veneziano nos frescos para o hospital de Santa Maria Nuova, en Florencia. Tamén traballou en Rimini, Roma e Ferrara, onde a súa influencia se aprecia no traballo alegórico de Cosimo Tura. Entre os seus discípulos está Melozzo da Forlì.
En Arezzo, próximo á súa cidade natal, creou o políptico Misericordia (1462?) e o fresco Resurrección (1460?), onde empregou varias perspectivas. O conxunto de frescos realizados para a capela de San Francisco de Arezzo representan A Lenda da Verdadeira Cruz (1452-59) e son os máis representativos do seu traballo. A obra incompleta A Natividade encóntrase actualmente en Londres. É da súa autoría o díptico que retrata os duques de Urbino, Frederico de Montefeltro e a súa esposa, Battista Sforza. De feito, tal obra sería, no século XX, de importancia fundamental para a aparición do cubismo, pois foi obxecto de estudos por parte de Picasso, Braque e outros, en función da construción case xeométrica dos rostros retratados. Cando comezou a ficar cego, Piero pasou a dedicarse á matemática, escribindo o tratado De prospectiva pingendi.
Características
O sentido poético da arte de Piero della Francesca exprésase no sentimento de intemporalidade transmitido pola harmonía dos tons claros e polo tratamento dado ás figuras, tratadas en volumes simples. O termo que mellor define a súa arte é "tranquilidade", o que non dispensa un tratamento técnico rigoroso. O estudo da perspectiva, especialmente, absorbeu o pintor, dedicando os últimos anos da súa vida a escribir tratados sobre matemática e perspectiva. A súa obra caracterízase por unha dignidade clásica, similar a Masaccio.
Harishchandrachi Factory
Harishchandrachi Factory (en हरिश्चंद्राची फॅक्टरी, que quere dicir a "Factoría de Harishchandra") é un filme indio de 2009 en lingua marathi dirixido por Paresh Mokashi. Conta as dificultades de Dadasaheb Phalke na rodaxe de Raja Harishchandra en 1913, a primeira longametraxe da India, que supuxo o nacemento do cinema da India.
Noiva
miniatura|180 px|Noiva na súa voda. Noiva, no seu contexto xeral, está referido a unha muller que está involucrada nunha relación romántica. O equivalente masculino é noivo. A palabra provén do latín nova (nova) ao utilizarse na expresión nova nupta (recentemente casada). Aos poucos foise deixando de usar a segunda palabra nupta e modificándose a primeira ata chegar a noiva.
Orixinalmente o uso da palabra implicaba que a relación estaba dirixida ao matrimonio, con todo, o seu significado actual é moito máis amplo, incluíndo outro tipo de relacións, as homosexuais inclusive. Úsase nas relacións entre adolescentes, entre mozos maiores de idade, para referirse a unha parella nunha relación exclusivamente sexual ou en relacións en que a parella comparte unha vivenda sen estar casados. O uso desta palabra non implica en ningún caso que a relación estea dirixida ao matrimonio obrigatoriamente.
O día da voda, á muller que casa refíreselle tamén como a noiva, durante todo o día aínda cando a voda xa se realizou.
A palabra noiva é algo diferente da súa máis frecuente tradución do inglés girlfriend, xa que tamén traduce ao termo bride. O primeiro concepto pódese chegar a usar entre dúas mozas que non teñan unha relación sexual ou romántica. Tamén pasan a ser girlfriend e boyfriend, sen necesidade dunha declaración. Ademais, tiña no pasado a connotación dunha relación ilícita, mentres que bride denotaba orixinalmente a máis seria das relacións. Co concepto bride establécese que a relación acabará en voda nun momento próximo. O día da voda á noiva chamáselle bride.
Herminio González Cobelo
Herminio González Cobelo, nado en Ponteareas cara 1895 e finado en Xinzo o 31 de outubro de 1936, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Industrial. Militante do PSOE, foi nomeado conceleiro de Ponteareas en 1924, durante a ditadura de Primo de Rivera. Dende 1928 rexentou o comercio Casa Agraria. Na República foi elixiso concelleiro de Pontearease en 1931. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido, e foi liberado a principios de 1935. Coa vitoria do Frente Popular foi restituido como concelleiro e foi nomeado primeiro síndico. Foi o último presidente da Casa do Pobo de Ponteareas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse nunha propiedade da familia na parroquia de Cristiñade, pero ao decatarse de que as patrullas paramilitares resultaban perigosas fuxiu ao monte. Os falanxistas torturaron o seu irmán e encarceraron a súa muller para tratar de capturalo. Pasou a Portugal, pero foi capturado e entregado ás patrullas falanxistas de Ponteareas, que o torturaron en Tui e despois o asasinaron. O seu cadáver apareceu no Pinal do Foxo na parroquia de Xinzo. Fóronlle incautados os bens á súa familia e incoáronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941.
Vida persoal
Casou con Concepción Trigo Méndez en abril de 1922.
Jon Favreau
miniatura|Favreau promocionando Iron Man en México. Jon Favreau, nado en Nova York o 19 de outubro de 1966, é un actor, guionista, produtor e director estadounidense.
Traxectoria
Favreau naceu no barrio de Flushing no distrito de Queens, fillo de Madeleine, unha mestra de escola que morreu de leucemia en 1979, e Charles Favreau, un mestre de educación especial. Súa nai procedía dunha familia xudía de Rusia e seu pai era católico de orixe italiana e franco-canadense. Jon estudou nunha escola hebrea e tivo unha cerimonia Bar Mitzvah.
Logo de rematar a secundaria estudou no Queens College dende 1984 a 1987 pero acabou por abandonalo, e traballou por algún tempo en Bear Stearns de Wall Street antes de volver a Queens College durante o primeiro semestre de 1988 pero volveu deixalo. No verán de 1988 estableceuse Chicago para se dedicar á comedia, actuando en varios teatros dedicados á improvisación, como o ImprovOlympic e o Improv Institute.
Primeiros pasos como actor
Durante a súa estadía en Chicago Favreau actuou como extra en filmes pero a súa primeiro papel relevante foi como o adestrador D-Bob no filme Rudy protagonizado por Sean Astin en 1993. No ano seguinte apareceu no filme PCU con Jeremy Piven e nun episodio que se emitiu en 1994 de Seinfeld titulado "The Fire".
Tras instalarse nos Ánxeles escribiu, e protagonizou con Vince Vaughn, a comedia dramática independente Swingers (1996). En 1997 apareceu na serie de televisión Friends, facendo de Pete Becker – o mozo millonario de Monica Geller que compite no Ultimate Fighting Championship (UFC) – durante varios episodios, e tamén apareceu na serie de sketchs Tracey Takes On... en 1996 e mais en 1997
Volveu actuar con Piven en 1998 en Very Bad Things (1998) e en 1999 protagonizou o filme para televisión Rocky Marciano, baseada na vida do boxeador Rocky Marciano. No ano 2000 protagonizou Love & Sex con Famke Janssen e apareceu en The Replacements como o obseso linebacker Daniel Bateman, e en The Sopranos interpretouse a si mesmo no episodio "D-Girl"
miniatura|Favreau, á dereita, promocionando con [[Kevin Feige, Robert Downey, Jr., Don Cheadle e Shane Black o filme Iron Man 3 na Convención Internacional de Banda Deseñada de San Diego de 2012.]]
2001-2015. Actor-director
En 2001 dirixiu o seu primeiro filme, Made, protagonizada por el mesmo e Vince Vaughn.
Dirixiu o derradeiro episodio do drama universitario Undeclared en 2001, e interpretou o avogado Foggy Nelson na película de 2003 Daredevil (2003). Protagonizou The Big Empty (2003) dirixido por Steve Anderson.
O seu primeiro éxito de recadación como director veulle no outono de 2003 coa comedia Elf interpretada por Will Ferrell, Zooey Deschanel, James Caan e Peter Dinklage. Tamén en 2003, Favreau tivo un pequeno papel en Cando menos o esperas como Leo, o asistente persoal de Harry Sanborn. En 2005 dirixiu a adaptación cinematográfica do libro Zathura de Chris Van Allsburg. Continuou a facer aparicións regulares en filmes e na televisión, co seu amigo Vince Vaughn deixouse ver na comedia románica The Break-Up e en My Name Is Earl encarnou un deplorable xerente dun negocio de comida rápida. Tamén apareceu no documental Wild West Comedy Show. Tamén en 2005, Favreau apareceu como xuíz convidado e representante executivo de Sony Corporation na quinta semana do programa da NBC, The Apprentice para xulgar os esforzos de dous equipos para deseñar e construír un carro triunfal para publicitar o seu filme Zathura: A Space Adventure. . Entre 2001 e 2005 presentou o programa de televisión Dinner for Five na canle por cable IFC.
O ano 2008 logrou coa transposición da banda deseñada ao cinema das aventuras do millonario e superheroe Tony Stark Iron Man, con estrea o 2 de maio un éxito mundial de crítica e público, o que consolidou a reputación de Favreau como director. O filme foi a primeira película de Marvel producida tras a súa alianza coa Paramount, e ademais de director, Favreau serviu como produtor executivo e apareceu nunha das primeiras escenas como Happy Hogan, o chofer de Tony Stark. Tamén escribu dous números dunha serie da Marvel Knights titulada Iron Man: Viva Las Vegas que se presentou en setembro de 2008 pero que se cancelou xa en novembro. En 2008 encarnou a Denver, o grande irmán do protagonista, Vince Vaughn, no filme de Nadal Four Christmases.
En 2009 dirixiu a secuela das aventuras de Tony Stark, Iron Man 2 que tivo a estrea mundial nos Ánxeles o 26 de abril de 2010 e foi tamén un éxito de crítica e público.
Escribiu e protagonizou a comedia romántica Couples Retreat xunto con Vince Vaughn, e Kristin Davis como a súa muller. Deulle voz a Pre Vizsla en varios episodios da serie de animación Star Wars: The Clone Wars.
Foi produtor executivo do filme de Joss Whedon The Avengers. En 2011 dirixiu o filme Cowboys & Aliens, mestura audaz de película do oeste e mais de ciencia ficción pero que foi unha decepción comercial e de crítica. Favreau dirixiu o episodio piloto da serie de Revolution, serie da NBC e tamén foi un dos seus produtores xunto con J. J. Abrams
En 2013 realizou outro episodio piloto, desta volta dunha serie baseada na novela About a Boy do británico Nick Hornby, pero no que a acción se desenvolve en San Francisco.
Dende 2016 continuación do éxito
En 2016 dirixiu e produciu a adaptación de The Jungle Book para a Walt Disney Pictures que tivo a súa estrea o 15 de abril de 2016 con recoñecemento de crítica e de público. Volveu encarnar a Happy Hogan no filme Spider-Man: Homecoming (2017), e foi produtor executivo de Avengers: Infinity War (2018). Non obstante, filmar unha escena da película, non se incluíu na exhibición en salas, pero si ao saír en formato Blu-Ray. En 2017 dirixiu o piloto da nova serie da CBS Young Sheldon. Favreau tamén apareceu na secuela de Homecoming, Spider-Man: Far From Home
En xullo de 2019 foi a estrea da adaptación de animación por ordenador do filme de Disney The Lion King, dirixindo por primeira volta un musical , ademais de producilo. O 29 de xullo a película superou a The Jungle Book como o filme con maior recadación da súa carreira, e tamén superou a recadación do filme orixinal.
Lobo cadrado
O lobo ou lóbulo cadrado é un dos catro lobos que conforman o fígado. Fica situado na cara inferior, debaixo do lobo hepático dereito, e limita por diante pola marxe anterior do fígado.
Susqueda
250px|miniatura|Encoro de Susqueda Susqueda é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que pertence á comarca da Selva. Atópase no límite con Osona e a Garrotxa.
Atópase xunto ao río Ter e nel atópase o encoro de Susqueda. A construción da presa en 1968 inundou a antiga vila e a capital foi trasladada a Sant Martí Sacalm.
Tiña en 2016 unha poboación de 95 habitantes, agrupados nas entidades de El Coll, El Far, Sant Martí Sacalm e Susqueda.
Cetotheriidae
Os Cetotheriidae (cetotéridos) son unha familia de baleas da suborde Mysticeti (as que teñen na boca os filamentos chamados baleas ou barbas en vez de dentes). Esta familia críase que existira desde o Oligoceno tardío ao Plistoceno temperán, cando se extinguiu. Porén, algúns estudos filoxenéticos dirixidos por atoparon que a especie viva balea anana (Caperea marginata) forma parte tamén dos Cetotheriidae, polo que sería o único membro actual da familia; pero outros autores disputan esta clasificación ou consideran os Neobalaenidae como un grupo irmán de Cetotheriidae.
Taxonomía
Despois da súa descrición por Brant en 1872, os Cetotheriidae foron utilizados como un caixón de xastre para as baleas misticetas que non se podían asignar ás familias de baleas hoxe existentes.
Comparando a morfoloxía cranial e mandibular de 23 taxons (incluíndo os arqueocetos tardíos e os misticetos fósiles e actuais), atoparon que os Cetotheriidae no seu senso tradicional eran polifiléticos. Baseándose en dez caracteres craniais, chegaron á conclusión de que dos doce misticetos fósiles con baleas na boca incluídos no grupo, seis formaban un grupo monofilético, os Cetotheriidae sensu stricto.
Varios estudos filoxenéticos desde o de Bouetel & Muizon 2006 apoian a monofilia dun pequeno grupo central de Cetotheriidae sensu stricto, misticetos arcaicos cun cranio que ten "un longo proceso ascendente do maxilar con bordo lateral diverxente na parte anterior que se interdixita co frontal" e algúns outros caracteres. Este grupo está limitado a Cetotherium rathkii, Metopocetus durinasus, Mixocetus elysius, Herpetocetus scaldiensis, H. transatlanticus, H. bramblei, Nannocetus eremus, e Piscobalaena nana. Os restantes xéneros situados na familia son considerados Cetotheriidae sensu lato e adoitan denominarse os 'cetoteros' (cethoteres).
consideraron o primitivo 'cetotero' Joumocetus o taxon máis basal da súa nova superfamilia Thalassotherii (Cetotheriidae s.l., Cetotheriidae s.s., Eschrichtiidae (balea gris) e Balaenopteridae (rorcuais) e suxeriron que o termo "Cetotheriidae s.l." debería ser renomeado como "talasoterios basais" ou "troncais". atoparon que a balea anana formaba un clado ben establecido con Eschrichtiidae e Balaenopteridae baseándose en datos moleculares, e que, dentro dos 'cetoteros', está máis estreitamente relacionado cos herpetocetinos (Herpetocetus e Nannocetus). Porén, Bisconti et al. 2013, encontraron que, baseándose en datos moleculares, estaba máis estreitamente relacionado con Balaenidae (as baleas de Groenlandia e francas), pero engadiu que se esperaba que espécimes adicionais resolvesen estes resultados conflitivos en poucos anos.
Velaquí a clasificación dos Cetotheriidae segundo Eli Adli et al. (2014) e a base de datos en liña Fossilworks:
Incertae sedis:
Chris Hadfield
Traxectoria
Hadfield graduouse en enxeñería mecánica polo Real Colexio Militar de Kingston, Ontario, en 1982. Levou a cabo investigacións como posgraduado na Universidade de Waterloo tamén en 1982 e é máster en sistemas de aviación pola Universidade de Tennessee en 1992.
Foi seleccionado como astronauta pola Axencia Espacial Canadense en xuño de 1992, participando nas misións STS-100, STS-74 e Soiuz TMA-07M e sendo membro das expedicións 34 e 35 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 165,68 días no espazo.
Río Maritsa
miniatura|260px
O río Maritsa (en búlgaro Марица), chamado polos gregos Evros (Εβρος), latinizado como Hebrus, e coñecido polos turcos como Meriç, é con 515 km de lonxitude o maior curso fluvial que efectúa o seu percorrido só dentro da Península balcánica. Nado en Bulgaria, no seu curso inferor fai de fronteira entre Grecia e Bulgaria e, tamén, entre Grecia e a Turquía europea. Desauga no mar Exeo.
Curso
O Maritsa nace nos montes Rila, no suroeste de Bulgaria, cerca do monte Musala. A súa corrente diríxese cara o sueste e os montes Ródopes; atravesa logo Plovdiv e Parvomay, para dirixerse en dirección a Edirne, Turquía. No seu curso alto, o val do Maritsa constituíu a principal ruta de movemento entre o leste e o oeste. No curso medio, un curto tramo do río penetra enteiramente no territorio turco; isto foi acordado así no seu momento para evitar que a cidade de Edirne encarase na beira oposta territorio grego. O resto do río até o mar conforma a fronteira greco-turca. Cerca de Kastanies, vira para o sur, para desembocar en delta, finalmente, no mar Exeo preto da cidade turca de Enez.
O seu caudal medio é de 103 m³/s, pero submetido ao réxime de chuvias mediterráneo, o seu caudal pode alcanzar medicións extraordinarias, como ocorreu en febreiro-marzo de 2005, cando evacuou até 1.000 m³/s.
Como non é un río navegable é aproveitado para producir enerxía hidroeléctrica e para irrigación. Entre os encoros máis importantes do río cómpre destacar o de Kiprinos.
Localidades nas beiras
Entre os lugares importantes sitos nas marxes do Maritsa cóntanse:
Historia
En 1371, o río foi testemuña da batalla do Maritsa, tamén coñecida como batalla de Chernomen, unha sonada vitoria do Imperio Otomán sobre unha coalición serbo-búlgara. Vukašin Mrnjavčević e Jovan Uglješa perderon a súa vida no combate.
República Piemontesa
A República Piemontesa (en italiano Repubblica Piemontese) foi unha República irmá, Estado satélite da Primeira República Francesa, que tivo unha breve duración, entre 1798 e 1799, no territorio do Piemonte durante o réxime militar imposto pola República francesa.
Non debe confundirse coa República de Alba (coñecida ás veces como República Piemontesa), nin coa República Subalpina, dúas Repúblicas irmás nacidas naqueles anos no Piemonte.
Historia
O Piemonte era a parte principal do Reino de Sardeña que, a pesar do seu nome, tiña o seu núcleo no continente. O Reino sufriu unha primeira invasión francesa de 1796 e, debido á derrota sufrida polo exército piemontés fronte ao moi superior francés do xeneral Bonaparte, o rei Vítor Amadeo III tivo que asinar o armisticio de Cherasco o 28 de abril de 1796 e o consecuente tratado de París do 15 de maio polo que o Reino de Sardeña cedía a Francia a Savoia e Niza.
Despois dunha segunda invasión en 1798, o novo rei Carlos Manuel IV escapou a Roma, pero nunca aceptou asinar un novo tratado de paz, esperando a aprobación dun acordo final sobre os territorios continentais segundo o dereito internacional.
A República Piemontesa foi declarada o 10 de setembro de 1798. O xeneral Joubert ocupou a capital sarda de Turín o 6 de decembro dese ano. A República era totalmente dependente de Francia, e nunca foi realmente libre e soberana, xa que estaba baixo ocupación militar francesa. O Estado non foi recoñecido pola comunidade internacional.
A República usou nas súas moedas o lema Libertà, Virtù, Eguaglianza (Liberdade, Virtude, Igualdade), emulando o lema francés Liberté, égalité, fraternité.
O 20 de xuño de 1799, a República Piemontesa deixou de existir cando foi conquistada polas tropas austro-rusas. Posteriormente foi reincorporada ao Reino de Sardeña pero, exactamente un ano despois, restableceuse co nome de República Subalpina, despois de que Napoleón tomara todo o norte de Italia tras a vitoriosa batalla de Marengo.
A estrutura do goberno destas Repúblicas, a pesar da súa curta vida, cambiou varias veces, dun sistema directorial (decembro de 1798 - abril de 1799) a un Consello Superior (abril de 1799 - xullo de 1800) e, despois do restablecemento da República (a República Subalpina), a un executivo Provisional (abril de 1801 - setembro de 1802).
A República Subalpina perdurou até o 11 de setembro de 1802, cando foi incorporada ao Primeiro Imperio Francés, e o seu territorio dividido entre o Reino de Italia e Francia.
Pallacanestro Brescia
O Pallacanestro Brescia, actualmente coñecido como Germani Brescia por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Brescia, Lombardía. O Basket Brescia foi fundado en 2009 e, desde a temporada 2016−17, compite na LBA, máxima categoría do baloncesto transalpino. O equipo conseguiu o ascenso á máxima categoría despois de vencer no quinto partido do play-off final ao Fortitudo Bologna.
Historia
O Basket Brescia Leonessa nace un 2 de xullo de 2009, comezando a competir na Serie A Dilettanti, terceira categoría do baloncesto italiano, grazas á compra dos dereitos deportivos da Juvi Cremona Basket, a cal se fusionaría co Vanoli Cremona, levando de volta ao baloncesto á cidade lombarda despois de trece anos de ausencia. O primeiro director xeral do club foi Ario Costa. Na súa primeira temporada na competición, o club finaliza na quinta posición do seu grupo, sendo eliminado da primeira rolda dos play-offs de ascenso.