cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 57ª edición dos Óscar
Os seguintes 32 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 57ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación da Arxentina, Israel, Suíza, España e a Unión Soviética. O galardón recaeu sobre Suíza, co filme La Diagonale du fou.
Nesta edición, Tailandia presentou un filme por vez primeira.
Freás, Astariz, Castrelo de Miño
Freás  é un lugar da parroquia de Astariz no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 87 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 40 eran homes e 47 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 86 habitantes (40 homes e 46 mulleres).
Río Alvedosa
O Alvedosa é un río galego que nace na parroquia da Ermida (Pazos de Borbén) e desemboca na enseada de San Simón na vila de Redondela. Atravesa ademais no seu traxecto as parroquias de Reboreda e Ventosela.
Woman Hating
Woman Hating: A Radical Look at Sexuality é un libro escrito pola autora feminista radical e activista Andrea Dworkin en 1974.
Antecedentes
Mentres Dworkin vivía en Ámsterdam nos Países Baixos, coñeceu a Ricki Abrams, unha prostituta e compañeira expatriada. Abrams introduciu a escritora estadounidense nas primeiras obras do feminismo radical dos Estados Unidos, de aí que Dworkin estivese notablemente inspirada por Sexual Politics (Política sexual) de Kate Millett, The Dialectic of Sex (A dialéctica do sexo) de Shulamith Firestone e Sisterhood is Powerful (A sororidade é poderosa) de Robin Morgan. Ela e mais Abrams comezaron a traballar xuntas en «fragmentos e pezas temperás» dun texto feminista radical sobre o odio ás mulleres na cultura e na historia, incluíndo un borrador completo dun capítulo sobre a revista da contracultura pornográfica Suck, que foi publicado por un grupo de compatriotas expatriadas nos Países Baixos.
Denantes de deixar Ámsterdam, Dworkin falou con Abrams sobre a súa experiencia nos Países Baixos, o movemento feminista emerxente e o libro que comezaran a escribir xuntas. Dworkin aceptou rematalo —co título de Woman Hating— e publicalo cando chegase aos Estados Unidos. Nas súas memorias, Dworkin relata que durante a conversación prometeu que dedicaría a súa vida ao movemento feminista.
O Cabradoiro
O topónimo galego O Cabradoiro pode referirse a:
Efrén Juanes
Efrén Juanes Rodríguez, nado en Nigrán, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Fillo de Humberto Juanes Fidalgo, fundador do PSOE de Nigrán. É profesor e foi director do CEIP Humberto Juanes. Presentouse ás eleccións municipais de 2007 en Nigrán encabezando a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde.
Show
Show é un álbum en directo da banda inglesa The Cure, editado o 19 de outubro de 1993 e gravado no Palace of Auburn Hills de Auburn Hills, Míchigan (un suburbio de Detroit) en 1992, durante a xira de promoción do álbum Wish. Show tamén foi lanzado como vídeo do concerto.
Este álbum foi lanzado xunto con Paris, que foi gravado en París. Show inclínase cara o máterial máis pop e recente da banda como "Just Like Heaven", "Pictures of You" e "Friday I'm in Love" mentres que Paris amosa os seus temas máis clásicos.
Listaxe de cancións
Show é un dobre CD editado en distintas versións con distintas listaxes de temas. A versión estadounidense é a única lanzada cun único disco. As cancións que non encaixaban no disco estadounidense ("Fascination Street", "The Walk" e "Let's Go to Bed") lanzáronse no EP Sideshow.
Memorias dun neno labrego
Memorias dun neno labrego é unha novela social e histórica do galego Xosé Neira Vilas, publicada na Arxentina o 5 de xaneiro de 1961 por Follas Novas, distribuidora de libros e editorial fundada polo propio autor e a súa muller. É o segundo libro publicado polo autor, primeiro en prosa, despois do poemario Dende lonxe (1960). Memorias foi escrito en tres meses no café La Vieja Viena, do barrio porteño de Villa Urquiza. Daquela Neira traballaba nunha empresa de importación de madeiras, facía as xestións bancarias e cando remataba metíase a escribir no café.
En 1968 saíu a segunda edición, primeira en Galicia, polas Ediciós do Castro de Isaac Díaz Pardo. Versa sobre o agro galego visto polos ollos dun neno, e é a obra máis editada da literatura galega, con máis de 700 000 exemplares vendidos. En 1978 foi incluído canda Cartas a Lelo (1971) e Aqueles anos do Moncho (1977), nun único volume: O ciclo do neno, número 29 da Colección Arealonga de Ediciones Akal. Está dedicado a todos os nenos e todas as nenas que falan galego.
Argumento
Na obra o autor pretendía contar como era o estilo de vida nos anos corenta dun rapaz labrego de doce ou trece anos nunha aldea galega, concretamente da comarca de Deza, na aldea de Gres, en Vila de Cruces. Malia non tratarse dun texto autobiográfico, parte dun escenario e mais dunha época concreta. O protagonista é Balbino, un neno da aldea, que ten que se bater coa pobreza e as inxustizas da sociedade galega de xacando.
O neno vai contando as súas vivencias do día a día. Érguese para levar o gando a pastar antes de ir á escola. Garda loito por seu tío, e non pode desfrutar das festas como o entroido, polo que debe ver desde a súa casa os Xenerais do Ulla. Polas festas da Virxe do Carme vai á misa coa súa madriña, que é moi relixiosa, mais non vai á verbena por mor do loito, se ben ao remate da festa vai ao souto á procura de obxectos perdidos. O seu irmán Miguel marcha a América, o que provoca unha discusión sobre a emigración entre o pai e o padriño. Ten unha irmá, Celia, que está a servir en Loxo (Touro). miniatura|Estatua de Balbino en [[Vigo.]] Conta as súas primeiras experiencias co amor, a morte e a noite de San Xoán. Relata a súa pobreza comparándoa cun neno máis rico (Manolito, o señorito da familia para a que serven) e cun máis pobre (Andrés do Canteiro). Logo de que o padriño lle falase da amizade coñece a Lelo, outro neno tamén pobre que o salva de morrer afogado no río Ulla. Unha das súas ilusións é comer pantrigo e queixo.
Na escola aprende da man da profesora Eladia. É un neno con inquedanzas, e ao ser o máis avanzado da clase, exerce de mestre na ausencia da profesora. Balbino di que non entende as conversas dos maiores. Aínda así, sabe que hai ricos e pobres, e considérao inxusto.
Non reza, mais traballa como sancristán durante un ano.
Un día guíndalle unha pedra á cara a Manolito. Pasa a noite na casa dunha familiar, e ao día seguinte vai co pai á casa do patrón, e o pai malla nel cunha corda. Pola noite decide escapar onde a súa irmá e poñerse a servir. O seu novo patrón é un tratante de gando que lle presta libros. A obra remata cun final aberto. O caderno no que Balbino anota as súas vivencias dállo a un sobriño do patrón, e convértese nas súas memorias.
Edicións
miniatura|[[Colofón (editorial)|Colofón da primeira edición.]] O libro foi escrito no segundo semestre de 1960, e antes de o editar Neira Vilas deullo a ler a Rafael Dieste. Foi publicado por Follas Novas, distribuidora de libros e editorial que Neira fundara xunto á súa muller Anisia Miranda. Saíu do prelo o 5 de xaneiro de 1961, con cuberta de Luís Seoane e unha tirada de 2 000 exemplares. Foi moi ben acollido na diáspora galega e enviáronse a Galiza trescentos exemplares que foron divulgados tamén con boa acollida.
Sete anos despois, en maio de 1968, coincidindo co Día das Letras Galegas, saíu a segunda edición, primeira en Europa, en Ediciós do Castro, con cuberta e ilustracións de Isaac Díaz Pardo e prólogo de Xesús Alonso Montero. En 1981 saíu a décima edición, cun novo prólogo. En 2002 apareceu na Biblioteca Galega 120 de La Voz de Galicia. En 2005 saíu a vixésimo quinta edición en galego, co prólogo actualizado de novo. Ediciós do Castro chegaría a facer 29 edicións. En 2011, co gallo do 50 aniversario da obra, saíu publicado pola Editorial Galaxia. A mesma casa tirou do prelo unha nova edición en maio de 2015 na colección Neira Vilas.
Traducións
miniatura|Detalle da cuberta de Tagebuch einer Kindheit in Galicien. Está completamente traducido e publicado en alemán (Tagebuch einer Kindheit in Galicien, 1984; tradución de Gudrun Hohl), asturiano (Memories d'un nenu llabriegu, 1996; tradución de Xandru Fernández), catalán (Memòries d'un nen de pagès, 1985; tradución de Marc Ferrer i Cuixart), éuscaro (Mutiko baserritar baten oroitzapenak, 1988; tradución de Andrés Urrutia Badiola), portugués (Memórias de un pequeno camponês, 1977; traducido por José Viale Moutinho), castelán (Memorias de un niño campesino, 1963; traducido polo propio autor), inglés (Memoirs Of A Peasant Boy, 2007; traducido por Camilo Ogando Vázquez) e esperanto (Memoraĵoj de kampara knabo, 2017; traducido por Suso Moinhos ). En 2021 de novo ao inglés: Memoirs of a Village Boy, Small Stations Press.
Tamén ten unha versión en maia non editada, adaptada para o teatro e que foi representada en México, e outra versión en braille.
Á morte de Neira Vilas, a novela estaba sendo traducida tamén ao xaponés por Tadashi Yamamoto.
Adaptacións
A obra foi adaptada ao teatro en 2011 por Cándido Pazó, amais de por diversas agrupacións teatrais escolares. En 1986 Víctor Freixanes dirixiu unha peza audiovisual para a serie A Trabe de Ouro.
Casón
O topónimo galego O Casón pode referirse a:
Igrexa ortodoxa copta
O Patriarcado ou Igrexa Ortodoxa Copta de Alexandría é unha igrexa fundada, segundo a tradición, polo apóstolo e evanxelista Marcos a mediados do século I (arredor do ano 60) con sé en Alexandría, sendo a principal igrexa cristiá en Exipto. É unha das igrexas ortodoxas orientais, separadas do que hoxe son a Igrexa católica e a Igrexa ortodoxa logo do Concilio de Calcedonia por discrepancias sobre a natureza de Cristo. O seu máximo xerarca é o Papa de Alexandría e Patriarca de Toda África na Santa Sé de San Marcos, dende 2012 Teodoro II.
Inicios do cristianismo
Existen referencias abondosas a Exipto no Antigo Testamento e no Novo, pero os primeiros cristiáns foron xudeus de Alexandría, tal como Teófilo, a quen Lucas o Evanxelista, en tempos de Nerón, lles dirixe o capítulo introdutorio do seu Evanxeo. A tradición atribúelle a San Marcos a predicación en Exipto, onde foi martirizado. Porén, foron fundamentalmente os exipcios, máis que os gregos ou os xudeus, quen abrazaron a fe cristiá. O cristianismo estendeuse por Exipto e nun século xa chegara a Bahnasa, no Exipto Medio (onde se atoparon fragmentos do Novo Testamento datados no ano 200) e ao Alto Exipto (un fragmento do Evanxeo de San Xoán en copta da primeira metade do século II).
A Escola de Alexandría
A nova relixión distinguiuse desde os seus inicios por unha intensa actividade intelectual. En Alexandría, a cidade máis cosmopolita do Imperio Romano após roma, naceu arredor do 190 a Escola Teolóxica, a Didascalea, fundada por Pantaneo. Nesta, a primeira escola catequista, explicaron Clemente de Alexandría, Atanasio de Alexandría, Atenágoras de Atenas, Dídimo o Cego, Pantera e o grande Oríxenes, considerado o pai da teoloxía. Oríxenes foi autor tamén de comentarios (máis de 6000) e de estudos bíblicos comparados, A escola foi visitada por moitos eruditos, como San Xerome. Ademais de teoloxía explicábase ciencia, matemáticas e humanidades usando o método de pregunta e resposta e, quince séculos antes do braille, xa se usaban gravuras sobre madeira para ler e escribir.
(Co mesmo nome estableceuse unha facultade de teoloxía en Alexandría en 1893, con campus en Alexandría, O Cairo, Nova Jersey e Os Ánxeles, para seminaristas coptos.)
O monasticismo e o traballo misionario
O monasticismo exipcio atraeu a atención dos cristiáns doutras partes do mundo, que visitaron Exipto e levaron con eles as ideas monásticas, expandindo o monasticismo por todo o mundo cristián. San Basilio, organizador do movemento monástico en Asia Menor, visitou Exipto arredor do 357 e a súa regra séguese nas Igrexas de Oriente; San Xerome, de camiño a Xerusalén, parou en Exipto e recolleu a experiencia nas súas cartas; San Bieito fundou mosteiros no século VI seguindo o modelo de Pacomio pero nunha forma máis estrita.
O Concilio de Nicea
No século IV, un sacerdote libio chamado Ario iniciou unha disputa teolóxica sobre a natureza de Cristo que se estendeu por todo o mundo cristián e recibiu o nome de arianismo. O emperador Constantino convocou o Primeiro Concilio de Nicea en 325 para resolver a disputa, o cal levou á formulación do Símbolo da Fe, coñecido tamén como Credo de Nicea. O Credo, recitado aínda en todo o mundo cristián, foi redixido por Atanasio de Alexandría, na altura Papa e Patriarca de Alexandría.
O Concilio de Constantinopla
No 381, Timoteo I de Alexandría presidiu o segundo concilio ecuménico, o Concilio de Constantinopla, que completou o Credo de Nicea reafirmando a divindade do Espírito Santo. Neste concilio, a primacía de honor pasaba á Igrexa de Constantinopla, decisión que suscitou a indignación dos alexandrinos.
O Concilio de Éfeso
No século V xurdiu outra disputa teolóxica, neste caso sobre os ensinamentos de Nestorio, Patriarca de Constantinopla que ensinaba que Deus non estaba unido hipostaticamente coa súa natureza humana, senón que habitaba no home Xesús Cristo. En secuencia, denegáballe o título de "Nai de Deus" (Theotokos) á Virxe María, considerándoa simplemente "Nai de Cristo" (Christotokos). Ao chegar ao coñecemento do Patriarca da Santa Sé de San Marcos, este solicitoulle a Nestorio que renegase. Como non o fixo, o Sínodo de Alexandría reuniuse e o patriarca Cirilo I de Alexandría, envioulle unha carta que contiña o que sería o artigo máis famoso da Ortodoxia Alexandrina, "Os Doce Anatemas de San Cirilo". Neles, excomungábase aos nestorianos.
O Primeiro Concilio Ecuménico de Éfeso confirmou os ensinamentos de Santo Atanasio, confirmou o título da Sempre Santa Virxe María como "Nai de Deus" e anatemizou a quen separase a Xesús Cristo en dúas hipóstases. O nestorianismo reviviu após a porte de San Cirilo. Esta controversia permitiulle á Igrexa de Alexandría reaccionar contra a sé patriarcal constantinopolitana, centro tamén do poder político bizantino, ao que pertencía Exipto.
O Concilio de Calcedonia
Nun ambiente de enfrontamento co emperador e a igrexa católica, no Concilio de Calcedonia de 451 abandonouse a terminolía de San Cirilo e declarouse que Xesús Cristo era unha hipóstase en dúas naturezas, a divina e a humana. A igrexa copta, xunto coa siríaca e máis tarde a armenia, rexeitárono (e coñécense, polo tanto, como monofisitas). Desde entón coexisten en Alexandría dous patriarcas rivais: o católico, calcedoniano, imperial ou "melkita" (coñecido agora como Papa Ortodoxo de Oriente e Patriarca de Alexandría), e o copto (agora Papa Copto e Patriarca de Alexandría). O primeiro foi seguido polos funcionarios bizantinos, os comerciantes das cidades e as persoas helenizadas; o segundo pola masa do pobo. Os monofisitas souberon mobilizar, por medio dos monxes, o sentimento nacional e tachar aos seus opoñentes de estranxeiros. Constitúen hoxe a Igrexa Copta.
As controversias relixioso-políticas do século V absorberon as forzas do monaquismo exipcio, empobreceron o cristianismo e desconcertaron aos fieis, preparando o declive da Igrexa en Exipto.
Conquista árabe de Exipto
A conquista produciuse entre 639 e 642. Nun principio, aos cristiáns permitíuselles practicar a súa relixión, baixo as restricións da lei islámica (Shari'a) pero, unha vez consolidada a conquista, instaurouse un réxime discriminatorio. Neste proceso influíron as persecucións lanzadas especialmente durante o reino do califa fatimí Al-Hakim bi-Amr Allah (996-1021), a chegada das cruzadas e a represión que causaron e a aceptación do árabe como lingua para a liturxia polo Papa de Alexandría Gabriel ibn-Turaik ou Gabriel II. As conversións aceleráronse e a Igrexa non puido presentar oposición. A sé patriarcal alexandrina traspasouse ao Cairo a mediados do século XI; os homes e as mulleres foron separados nas igrexas; impúxose o descalzarse á entrada nos lugares de culto; fecháronse os seminarios e escolas teolóxicos. A última literatura cristiá son a obra enciclopédica Colección de dogmas da relixión do século XIII.
Durante as dominacións mameluca (1254-1517) e turco-otomá (1517-1811), o cristianismo copto refuxiouse no ámbito rural do Alto e Medio Exipto e á beira do deserto. Os coptos foron ignorados durante todo este tempo. A comezos do século XIX, a Igrexa copta contaba só con 12 bispos, uns 100 lugares de culto e sete mosteiros con 50 monxes.
Desde o século XIX á revolución de 1952
A situación dos coptos comezou a mellorar a comezos do século XIX baixo a estabilidade e tolerancia da dinastía de Muhammad Ali de Exipto. Deixaron de ser considerados polo estado como unha unidade administrativa e, en 1855, eliminouse a marca principal da súa inferioridade, o imposto Jizya. Pouco despois, os cristiáns comezaron a servir no exército. Na revolución de 1919 participaron tanto musulmáns como cristiáns.
Na altura, os misioneiros europeos, católicos e protestantes, fundaban escolas, hospitais e imprentas. A Igrexa copta abriu unha rede de escolas primarias e "escolas dominicais" para o ensino do catecismo e editou publicacións propias. En 1893 abriuse o primeiro seminario copto-ortodoxo e creouse unha nova xeración de monxes educados, como Matta el-Miskín, que renovaron a vida monástica.
Estrutura patriarcal
O Papa de Alexandría e Patriarca da Santa Sé de San Marcos (ortodoxo copto) é Shenouda III; o Patriarca de Alexandría ortodoxo grego é Patriarca Teodoro II de Alexandría. Existe unha Igrexa Católica Copta (católica de rito oriental), encabezada polo Patriarca de Alexandría. A Igrexa Católica Melkita (católica de rito oriental) non ten moita presenza en Exipto e está encabezada polo Patriarca de Alexandría, Antioquía e Xerusalén.
Os candidatos ao papado (tres) son propostos por 800 delegados e han de ter nacionalidade exipcia, ser maiores de 40 anos e pertencer a unha orde monástica. A continuación, un neno, representando a man de Deus, colle ao chou unha das tres papeletas cos nomes dos tres candidatos. O escollido debe ser recoñecido polo presidente (musulmán) da República.
Na Igrexa Copta só se poden ordenar os homes, que han de estar casados se desexan casar, ao igual que sucede na Igrexa Ortodoxa de Oriente. Tradicionalmente, nos servizos usábase a lingua copta e as escrituras estaban no alfabeto copto. Actualmente, o árabe úsase amplamente.
O monacato
Como nos primeiros séculos, o monacato constitúe a pola máis vigorosa da Igrexa. Dos 50.000 que houbo no século VI hai hoxe uns 700, repartidos en quince mosteiros masculinos e cinco femininos, que son centros de peregrinación. Destacan os catro de Wadi en-Natrún (Deir Baramos, Deir es-Surian, Deir Anba Bishoi e Deir Makar); Deir Anba Samuel e dous na beira occidental do Mar Vermello. Algún outro foi reconstruído, aínda que Deir el-Abiad (o Mosteiro Branco) e Deir el-Ahmar (o Mosteiro Vermello) seguen abandonados.
Os fieis
Os cristiáns ortodoxos coptos din seren uns 40 millóns, dez en Exipto, 30 en Etiopía, dous en Eritrea e máis no Sudán, Israel e a diáspora. As igrexas ortodoxas procuran actualmente recoñecerse e aceptar ritos, como o bautizo e o matrimonio celebradas por outras.
Os cristiáns coptos celebran o Nadal o 7 de xaneiro, que se corresponde co 25 de decembro do calendario xuliano. Desde 2002 é festivo oficial en Exipto.
Catedral de Burgos
A Catedral de Santa María de Burgos é un templo católico dedicado á Virxe María situado na cidade española de Burgos. O seu nome oficial é Santa Igrexa Catedral Basílica Metropolitana de Santa María de Burgos. Polo seu tamaño, é a terceira catedral de España despois da de Sevilla e da de Toledo. Foi declarada Monumento Nacional o 8 de abril de 1885 e é a única catedral española que ten a denominación de Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, recoñecido o 31 de outubro de 1984.
Características
O impulsor da construción foi o bispo Mauricio que nunha misión diplomática a Alemaña, observou as novas construcións que se estaban a levar alí mais en Francia. A súa construción comezou en 1221, seguindo patróns góticos franceses e, como se adoitaba, a primeira pedra colocouse preto da cabeceira do altar maior. Cando o bispo morreu en 1238, foi soterrado en medio do presbiterio. Non se consagrou até 1260.
Tivo importantes modificacións nos séculos XV e XVI: as agullas da fachada principal, a Capela do Condestable e o ciborio do cruceiro, elementos do gótico avanzado que dotan ao templo do seu perfil inconfundible. As últimas obras de importancia (a Sancristía ou a Capela de Santa Trega) pertencen xa ao século XVIII, século no que tamén se modificaron as portadas góticas da fachada principal. O estilo da catedral é o gótico, aínda que posúe, no seu interior, varios elementos decorativos renacentistas e barrocos. A construción e as remodelacións realizáronse con pedra calcaria extraída das canteiras da próxima localidade burgalesa de Hontoria de la Cantera.
Fachada principal
O deseño da fachada principal está relacionada co máis puro estilo gótico francés das grandes catedrais de París e Reims, mentres que o alzado interior toma como referencia á Catedral de Bourges. Consta de tres corpos rematados por dúas torres laterais de planta cadrada. As agullas de influencia xermánica engadíronse no século XV e son obra de Juan de Colonia. No exterior son sobresaíntes tamén as portadas do Sarmental e a Coronería, góticas do século XIII, e a portada da Pellejería, con influencias renacentistas-platerescas do século XVI.
Interior
Numerosos son os tesouros arquitectónicos, escultóricos e pictóricos do seu interior. Destacan:
Na catedral consérvanse obras de artistas extraordinarios, como os arquitectos e escultores da familia Colonia (Juan, Simón e Francisco), o arquitecto Juan de Vallejo, os escultores Gil de Siloé, Felipe Vigarny, Rodrigo de la Haya, Martín de la Haya, Juan de Ancheta e Juan Pascual de Mena, o escultor e arquitecto Diego de Siloé, o reixeiro Cristóbal de Andino, o vidreiro Arnao de Flandres ou os pintores Alonso de Sedano, Mateo Cerezo, Sebastiano del Piombo ou Juan Ricci, entre outros moitos.
Patrimonio da Humanidade
A catedral burgalesa foi declarada Monumento Nacional o 8 de abril de 1885 e Patrimonio da Humanidade pola Unesco o 31 de outubro de 1984. É a única catedral española que ten esta distinción da Unesco de forma independente, sen estar unida ao centro histórico dunha cidade (como ocorre nos casos de Salamanca, Santiago de Compostela, Ávila, Córdoba, Toledo ou Cuenca) ou en compañía doutros edificios, como en Sevilla. É ademais o templo católico de maior rango en Castela e León ao tratarse do único templo que sendo catedral metropolitana é á vez unha basílica.
Paris (álbum)
Paris foi lanzado ao mesmo tempo que Show, que foi gravado nos Estados Unidos. O álbum conta con temás máis clásicos, como "The Figurehead" e "One Hundred Years", que Show, con cancións máis recentes e populares.
Żelazowa Wola
Żelazowa Wola é unha vila do concello rural de Sochaczew, no condado de Sochaczew, Polonia. A vila é célebre por ser o lugar de nacemento de dous famosos músicos clásicos: o violinista Henryk Szeryng e o pianista e compositor Frédéric Chopin. A pintoresca paisaxe mazoviana, arrodeada por outeiros, así como as cancións folclóricas de Łowicz oídas por Chopin na súa nenez, inspirárono a compoñer varias das súas obras.
miniatura|esquerda|300px|Monumento a Frédéric Chopin, por Józef Gosławski. Un museo adicado a Chopin está situado no anexo preservado da herdade da familia Chopin, rodeado por un parque. No verán, concertos con música de Chopin son ofrecidos por músicos de tódalas partes do mundo.
Mercadona
Mercadona é unha empresa española de distribución con sede no municipio de Tavernes Blanques e orixe en La Pobla de Farnals, as dúas na provincia de Valencia.
Os Supermercados Mercadona, cunha sala de vendas dunha superficie media de 1.300 m², responden a un modelo de comercio urbano de proximidade, e manteñen unha variedade en alimentación, drogaría, perfumaría e complementos, que se caracteriza, por potenciar a presenza das súas propias marcas brancas e reducir a oferta daquelas marcas externas que non manteñan un mínimo de rotación.
En xullo de 2014, a compañía estaba presente en 47 provincias de 16 comunidades autónomas cun total de 1.497 supermercados de barrio. En Galicia había 48 supermercados Mercadona repartidos polas catro provincias.
Marcas
As súas marcas propias son:
Controversias
Mercadona tense envolto en varias liortas pola súa organización interna: uso preferente de marcas propias en prexuízo de provedores de fora. Ten sido criticada por obrigar aos seus provedores a manter prezos fixados por Mercadona limitando a competencia e oferta. Diversas empresas que traballan para Mercadona están ligadas a directivos da marca. A súa política antisindical tamén ten sido criticada. Mercadona mantivo unha liorta nos tribunais durante anos co sindicato CNT e diversas folgas o cal tivo que retirarse.
Ezkurra
Ezkurra é un concello da Comunidade Foral de Navarra, situado no Meiriñado de Pamplona, na comarca de Malerreka, a 58 km de Pamplona. A súa poboación en 2014 foi de 152 habitantes segundo o INE.
É o concello navarro con máis porcentaxe de euscaldunas.
Topónimo
Ezkur significa landra en lingua éuscara, polo que ezkurra significaría, literalmente, a landra. Crese que o topónimo fai referencia á abundancia de árbores que daban este froito no lugar onde se situou a poboación. Os naturais da vila de Ezkurra denomínanse ezkurrares.
Localización
A localidade de Ezkurra fica situada na parte noroeste da Comunidade Foral de Navarra, dentro da rexión xeográfica da Montaña de Navarra, na comarca xeográfica dos Vales Cantábricos, no val de Basaburúa Menor e a unha altitude de 525 msnm. O seu termo municipal ten unha superficie de 23,82 km² e limita ao norte co concello de Goizueta, ao este co de Eratsun, ao sur co de Basaburua e ao oeste co de Leitza.
Costeira galega
Costeira galega foi un programa divulgativo e informativo sobre o mundo do mar e dos mariñeiros emitido na Televisión de Galicia na tempada 1985-1986 presentado por Queca Merino.
Costeira galega emitíase os luns ás 20:00 horas cunha duración de 55 minutos. En xuño de 1986 o programa reduce a súa duración ata os 30 minutos e muda de nome a Mar.
Mariví Bilbao
María Victoria Bilbao-Goyoaga Álvarez, máis coñecida como Mariví Bilbao, nada en Bilbao o 22 de xaneiro de 1930 e finada na mesma cidade o 3 de abril de 2013, foi unha actriz vasca, especialmente famosa polos seus papeis de Marisa Benito en Aquí no hay quien viva e Izaskun Sagastume en La que se avecina.
Traxectoria
Debutou no cine con papeis protagonistas nas curtametraxes La interrogación de F. Bardají e Playa insólita (1962), de Javier Aguirre, Irrintzi (1978), de Mirentxu Loyarte e Agur Txomin (1979), de Juanma Ortuoste e Javier Rebollo.
En 1981, cun personaxe de relevo en Siete Calles, de Juanma Ortuoste e Javier Rebollo, cineastas aos que a actriz estivo vinculada ao longo da súa traxectoria, do mesmo xeito que na súa última etapa estívoo a Daniel Calparsoro. Interpretaba o seu primeiro papel nunha longametraxe e a partir dese momento converteuse nunha das máis solventes e eficaces actrices secundarias do cine de Euskadi, lugar no que se centrou practicamente toda a súa carreira cinematográfica.
Como recoñecemento á súa traxectoria profesional, a Asociación de Actores Vascos concedeulle o premio El Abrazo (1996) e o xornal El Mundo o premio Séller, V Edición (1997).
Pero a popularidade débella ao seu papel de Marisa Benito na serie de éxito Aquí no hay quien viva de Antena 3 xunto a Emma Penella e Gemma Cuervo, onde traballou durante máis de tres anos ás ordes de Alberto. En 2007 estreou unha nova serie co mesmo equipo técnico e artístico, aínda que con distintos personaxes e emitida por Telecinco, La que se avecina, na que interpretaba a Izaskun Sagastume.
Ata esta data e ao longo de moitísimos anos colaborou de xeito continúa en diversos programas e series con Euskal Telebista, a televisión autonómica vasca.
En marzo de 2007 acudiu á 79ª entrega dos premios Óscar, ao estar nomeada o curto Eramos pocos, de Borja Cobeaga, que protagonizou xunto a Ramón Barea. Esta era a súa segunda colaboración nunha curtametraxe do cineasta donostiarra, xa que fai dous anos antes rodara baixo as súas ordes o curto La primera vez, gañando o premio á mellor actriz dos Festivais de Ourense e Málaga. Tamén acudiu á Mostra de Venecia con Alumbramiento, de Eduardo Chapero-Jackson, gañando o León de Ouro ao mellor curto europeo, na Sección Oficial Curto Curtísimo.
O 14 de xuño de 2008 recibiu o premio Cidade de Huesca no Festival Internacional de Cine de Huesca, en recoñecemento á súa traxectoria profesional como actriz.
Foi tamén unha habitual colaboradora da campaña Móllate pola esclerose múltiple que se celebra anualmente en apoio aos afectados pola esclerose múltiple no País Vasco e na que traballan outros rostros famosos como Iñaki Gabilondo, Unax Ugalde, Igor Yebra e Borja Cobeaga.
En 2012 anunciou a súa retirada da televisión e da serie La que se avecina, aínda que deixou aberta a porta a gravar anuncios.
O 3 de abril de 2013 faleceu na súa casa de Bilbao por causas naturais e en compañía da súa familia.
Vida privada
Estivo casada dúas veces, unha delas co artista e crítico de arte Javier Urquijo (1939-2003), e ten unha filla, que é decoradora.
Grey Owl
Grey Owl é un filme biográfico estadounidense dirixido por Richard Attenborough que foi estreado en 1999. Está baseado na vida de Archibald Belaney, interpretado por Pierce Brosnan, que coprotagoniza xunto a Graham Greene, que encarna a Jim Bernard.
Sinopse
Filme biográfico sobre Archibald Belaney, un inglés nado a comezos de século que emigrou ó Canadá con 17 anos. Alí viviu só en plena natureza e chegou a facerse pasar por indio, fillo de pai escocés e nai apache. Anos despois, co nome de Bufo Gris, recorreu Inglaterra dando unha serie de concorridas conferencias a prol da protección e conservación do ambiente. Durante a súa vida no Canadá coñeceu a Anahareo, unha india vinte anos máis nova ca el, coa que tivo unha historia de amor.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1992
100px|border|Esgrima Nos Xogos Olímpicos de 1992 celebrados en Barcelona realizáronse oito probas de esgrima, seis en categoría masculina e dúas en categoría feminina. A competición aconteceu entre os días 30 de xullo e 7 de agosto de 1992 no Palau de la Metaŀlúrgia.
Nacións participantes
Un total de 305 tiradores (234 homes e 71 mulleres) de 42 nacións competiron nos Xogos de Barcelona:
Lookout Records
'''Lookout! Records''' foi un selo discográfico independente, inicialmente baseado en Laytonville (California) e posteriormente en Berkeley (California), centrado no punk rock. Creado en 1987, a etiqueta é principalmente coñecida por ter publicado o álbum seminal de Operation Ivy e os dous primeiros discos de Green Day, que chegaron a ser platino, ademais de por ser pioneira no son punk estadounidense dos anos 90.
Tras a saída do seu co-fundador Larry Livermore en 1997, os novos propietarios levaron á compañía cara novas direccións sónicas pero foi incapaz de conseguir os éxitos previos do selo. En 2005 Lookout! pasou por dificultades económicas despois de que rescindisen os dereitos do meterial do selo de varios artistas de perfil alto. Tras un período de rápida contracción a etiqueta foi morrendo pouco a pouco, rematando as súas operacións e retirando a súa música das canles de distribución en liña a principios de 2012.
Galería de imaxes da comarca do Salnés
miniatura|dereita|272px|Comarca do Salnés Galería de imaxes da comarca do Salnés.
Patacas engurradas
miniatura|250px|Patacas engurradas con [[mollo.]] As papas arrugadas ou patacas engurradas son un prato típico da gastronomía das illas Canarias, que debe o seu nome á forma de cociñar as patacas: con auga, moito sal, e sen lles tonar a pel. É habitual botarlles mollo por riba unha vez están cocidas. Tanto os peixes como as carnes adoitan acompañarse con patacas engurradas.
Canarian wrinkly potatoes Papas arrugadas
Galería de imaxes da comarca do Salnés
A comarca do Salnés comprende os concellos de Cambados, O Grove, A Illa de Arousa, Meaño, Meis, Ribadumia, Sanxenxo, Vilagarcía de Arousa e Vilanova de Arousa.
Jeff Lindsay
Obra
Dexter Series
Here Comes Sickness: The Best of the BBC
Here Comes Sickness: The Best of the BBC é o terceiro recompilatorio da banda estadounidense de grunge Mudhoney, editado no ano 2000 polo selo Sub Pop Records.
Superfuzz Bigmuff Plus Early Singles
Superfuzz Bigmuff Plus Early Singles é un recompilatorio da banda edtadounidense de grunge Mudhoney. O disco contén o EP ''Superfuzz Bigmuff enteiro, as caras-a e b de dous sinxelos, e dúas versións de sinxelos compartidos con Sonic Youth e Dicks. Foi editado polo selo Sub Pop Records o 25 de outubro de 1990.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Mudhoney, agás onde se indique.
Alva Myrdal
Alva Reimer Myrdal, nada en Uppsala o 31 de xaneiro de 1902 e finada en Danderyd o 1 de febreiro de 1986, foi unha diplomática sueca que recibiu en 1982 o Premio Nobel da Paz polos seus esforzos polo desarmamento.
Handball-Bundesliga
A Handball-Bundesliga ou DKB Handball-Bundesliga, é a máxima categoría do balonmán en Alemaña. Foi creada en 1966 e actualmente é o campionato máis destacado a nivel internacional xunto coa Liga ASOBAL do estado español.
Historia
As dúas primeiras tempadas, (1947-48 e 1948-49) foron organizadas pola Deutschen Arbeitsausschuss für Handball (DAH). A Deutsche Handballbund (DHB) tomou o relevo en outubro de 1949. A competición realizábase en forma de grupos rexionais cun torneo final ao final da tempada.
En 1966 naceu a Bundesliga como tal, primeiro constituída por dous grupos (Norte e Sur) e logo, dende 1977, nun único grupo formado por dezaoito equipos. En 1981 creouse unha segunda categoría que actualmente está formada por dous grupos (Norte e Sur) formados por dezaoito equipos cada un.
Equipos da tempada 2015-2016
200px|miniatura|dereita|Localización dos equipos da tempada 2010-11.
RSC Darmstadt
O RSC Darmstadt (Roll- und Schlittschuh-Club Darmstadt) é un club de hóckey a patíns da cidade de Darmstadt, Hessen (Alemaña). Está formado por máis de 450 membros adicados á práctica do hóckey a patíns, patinaxe artística, hóckey liña e hóckey sobre xeo.
O club foi fundado o 12 de agosto de 1948 na cidade de Darmstadt.
Gripe aviaria
A gripe aviaria ou influenza aviaria é unha enfermidade viral das aves causada por cepas A de virus influenza que se pode transmitir ao ser humano e a outros animais (pero sobre todo ao porco). Identificouse pola primeira volta en Italia a comezos do século XX e hoxe coñécese a súa existencia en todo o mundo. Desde 1950 houbo quince epidemias de gripe aviaria, delas cinco graves. En 1997 coñeceuse o primeiro caso de transmisión da enfermidade a un humano, en Hong Kong. Na epidemia de 2004 morreron 30 persoas, sobre todo en Vietnam e en Tailandia.
miniatura|dereita|Microfotografía de virus A H5N1 da gripe aviaria.
A gripe aviaria describe a infección debida a un subtipo concreto do virus A de influenza, H5N1, que pode causar doenzas graves nos humanos infectados. Transmítese por contacto con aves infectadas e o contaxio entre persoas é, de momento, raro. A gripe H5N1 non constitúe unha pandemia e non ten capacidade de ocasionala. Isto pode acontecer se H5N1 mutar nunha forma que lle permita pasar dunha persoa a outra.
Ata novembro de 2007 diagnosticouse a gripe aviaria en humanos H5N1 nun total de 12 países, con 355 casos e 206 mortes, o que representa unha mortalidade do 61,5%.
Asociación de Nacións do Sueste Asiático
A Asociación de Nacións do Sueste Asiático (ANSA, tamén coñecido como ASEAN polas súas siglas en inglés) é unha organización de países do sueste de Asia, fundouse o 8 de agosto de 1967 co propósito de fomentar a cooperación e asistencia entre os membros. En novembro de cada ano os países membros celebran unha xuntanza. O seu secretario permanente está en Iacarta.
Os membros fundadores foron Indonesia, Malaisia, Filipinas, Singapur e Tailandia. Posteriormente uníronselles Brunei (1984), Vietnam (1995), Laos (1997) Myanmar (1997) e Camboxa (1999). Papúa Nova Guinea ten status de observador.
Fundación
A ASEAN foi precedida por unha organización que se formou o 31 de xullo de 1961 chamada Asociación de Asia Suroriental (ASA), grupo consistente en Tailandia, as Filipinas e a Federación Malaia. A propia ASEAN creouse o 8 de agosto de 1967, cando os ministros de asuntos exteriores de cinco países (Indonesia, Malaisia, as Filipinas, Singapur e Tailandia, asinaron a Declaración da ASEAN.
A creación da ASEAN estaba motivada por un medo común ao comunismo. O grupo acadou gran cohesión a mediados da década de 1970 tras un cambio no equilibrio de poder despois do final da guerra de Vietnam en 1975. O dinámico crecemento económico da rexión durante esa década fortaleceu a organización, permitindo que adoptar unha resposta única á invasión vietnamita de Camboxa en 1979. O primeiro cumio da ASEAN celebrouse en Balí en 1976 e resultou nun acordo sobre varios proxectos industriais e a sinatura dun Tratado de Amizade e Cooperación e dunha Declaración de Concordia. O final da guerra fría permitiu aos estados membros exercer maior independencia política na rexión, e na década de 1990 a organización emerxeu como unha voz líder en asuntos comerciais e de seguridade na rexión.
Expansión
O 7 de xaneiro de 1984, Brunei converteuse no sexto membro da ASEAN e o 28 de xullo de 1995, Vietnam uniuse como o sétimo. Laos e Myanmar uníronse dous anos despois, o 23 de xullo de 1997. Camboxa ía incorporarse ao mesmo tempo que Laos e Myanmar, mais unha loita política interna retardou o seu ingreso ata o 30 de abril de 1999 trala estabilización do seu goberno.
En 2006, a ASEAN recibiu o status de observador na Asemblea Xeral da Organización das Nacións Unidas. Como resposta, a organización outorgou o status de "socio de diálogo" á ONU.
O 15 de decembro de 2008, os estados membro reuníronse en Iacarta para lanzar unha carta, asinada en novembro de 2007, para achegarse a "unha comunidade ao estilo da Unión Europea".
Estados membros
miniatura|dereita|Bandeiras dos membros da ASEAN [[Iacarta.]] Membros fundadores: Membros adheridos con posterioridade:
Silvestre, San Tomé de Piñeiro, Marín
Silvestre é un lugar da parroquia de San Tomé de Piñeiro no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 67 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 30 eran homes e 37 mulleres.
Couce
O topónimo galego Couce pode referirse a:
Neu!
Neu! foi unha banda alemá de Krautrock formada por Klaus Dinger e Michael Rother despois de separarse de Kraftwerk a principios dos anos 70. A pesar de que o seu éxito comercial foi mínimo durante o tempo no que estivo activa, Neu! está considerada un dos pais do Krautrock e foi unha significativa influencia para artistas como David Bowie, Brian Eno, Iggy Pop, PiL, Boredoms, Joy Division, Gary Numan, Ultravox, Simple Minds, Negativland, Stereolab, Radiohead, The Horrors, Electrelane, e moitos grupos da actual escena da música electrónica.
Pilar Millán Astray
Pilar Millán-Astray Terreros, nada na Coruña cara a 1879 e finada en Madrid o 22 de maio de 1949, foi unha escritora e comediógrafa galega en lingua castelá. As súas obras foron moi populares nas décadas de 1920 e 1930, especialmente La tonta del bote, estreada en teatro en 1925 e levada ao cine en 1970.
Traxectoria
Foi filla de José Millán Astray, avogado e director do Cárcere Módelo de Madrid, e de Pilar Terreros Segade. O seu irmán máis novo foi o militar José Millán-Astray. Aos vinte anos casou con Javier Pérez de Linares, membro da aristocracia de Valencia, e foi vivir a esa cidade. Tiveron tres fillos (Javier, Carmen e Pilar), mais quedou viúva sendo nova, tras o cal retomou a actividade literaria.
Durante a primeira guerra mundial traballou en Barcelona como espía para o Imperio alemán, O personaxe máis importante que espiou foi o embaixador británico en España, Arthur Henry Hardinge, e recibía mil pesetas por cada copia de documentos que entregaba.
Colaborou en publicacións como ABC, Blanco y Negro, El Sol, El Espectador ou La Nación. En 1919 gañou o Premio Blanco y Negro coa novela curta La hermana Teresa, e en 1920 publicou o seu primeiro libro, a colección de contos Todo amor. En 1923 estreouse a súa primeira obra de teatro, El rugir del león, á que seguiron outros sainetes e obras costumistas como La galana, Una chula de corazón ou La tonta del bote. Esta última tivo un grande éxito e chegou a representarse 310 días consecutivos. Foi adaptada en cine en 1939 (aínda que non se conservan copias), en 1956 co título de La chica del barrio, e en 1970 con Lina Morgan como protagonista. Na tempada 1932-33 dirixiu o Teatro Muñoz Seca de Madrid.
De ideas conservadoras, apoiou os militares que se sublevaron no alzamento nacional en xullo de 1936, entre eles o seu irmán. Foi encarcerada na prisión feminina que o goberno da segunda república organizou en Alaquàs (provincia de Valencia), na que tamén estiveron Rosario Queipo de Llano, Carmen Primo de Rivera ou Pilar Jaraiz Franco, emparentadas cos xenerais sublevados máis destacados. Terminada a Guerra Civil Española, publicou a súa experiencia en prisión no libro ''Cautivas. 32 meses en las prisiones rojas'' (1940). O paso polo cárcere provocoulle problemas de saúde. Finou en 1949 cando participaba nunha homenaxe á actriz Josita Hernán.
Robert Kotcharian
Robert Kotcharian (en Ռոբերտ Քոչարյան), nado en Stepanakert o 31 de agosto de 1954) foi o presidente de Armenia dende o 4 de febreiro de 1998 até o ano 2008. Anteriormente fora presidente de Nagorno-Karabakh en 1994 e primeiro ministro de Armenia en 1997.
Estrellita Castro
Estrella Castro Navarrete, máis coñecida como Estrellita Castro, nada en Sevilla o 26 de xuño de 1908 e finada en Madrid o 10 de xullo de 1983, foi unha cantante e actriz española considerada a creadora da copla andaluza. A artista viviu a súa época dourada durante os anos 30 e 40 do Século XX. Algunhas das súas cancións máis famosas son Mi Jaca, Rocío, La Morena de mi Copla, Suspiros de España e María de la O.
Estancia en Galicia
O pai de Estrellita, José Castro Bascuas, era un peixeiro galego que emigrou a Andalucía. Aínda que a artista naceu en Sevilla permaneceu dous anos en San Pedro de Ancorados, A Estrada, localidade natal do seu pai. Cando Estrellita era unha estrela consagrada da canción, foi co seu espectáculo a este lugar e actuou no Principal, onde foi calidamente acollida polo público.
Olvido García Valdés
Olvido García Valdés, nada en Pravia (Asturias) o 2 de decembro de 1950, é unha poeta española. Foi Directora Xeral do Libro e Fomento da Lectura (2018-2019).
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Románica pola Universidade de Oviedo e en Filosofía pola Universidade de Valladolid. Profesionalmente foi Catedrática de Lingua Española e Literatura en institutos de Valladolid e Toledo, e directora do Instituto Cervantes de Tolosa (Francia). Esta casada co poeta e crítico literario Miguel Casado.
O 6 de xullo de 2018 foi nomeada Directora Xeral do Libro e de Fomento da Lectura. Dimitiu a finais de 2019.
Escritura
O volume ''Esa polilla que delante de mí revolotea. Poesía reunida (1982-2008)'', recolle a súa obra poética entre esas datas. Posteriormente publicou Lo solo del animal (2012). Entre outros premios, obtivo en 2007 o Premio Nacional de Poesía por Y todos estábamos vivos. Ten libros traducidos ao sueco, francés, inglés, italiano e polaco; igualmente os seus poemas apareceron en alemán, portugués, romanés, grego, árabe e chinés.
É tamén autora do ensayo biográfico Teresa de Jesús (2001), de textos para catálogos de artes plásticas (Zush, Kiefer, Vicente Rojo, Tàpies, Juan Soriano, Bienal de Venecia 2001, Broto...) e de numerosos ensaios de reflexión literaria. Traduciu La religión de mi tiempo e Larga carretera de arena de Pier Paolo Pasolini, e (en colaboración) a antoloxía de Anna Akhmatova e Marina Tsvetaeva El canto y la ceniza, así como El resto del viaje y otros poemas, de Bernard Noël.
Foi codirectora da revista Los Infolios dende 1987, e membro do consello editor da hispano-portuguesa Hablar/Falar de Poesia, creada en 1996; tamén foi cofundadora de El signo del gorrión, e pertenceu ao seu consello editorial durante os seus dez anos de vida (1992-2002).
Dirixiu ou coordinou diversos cursos, seminarios e ciclos de poesía contemporánea. Formou parte do proxecto Estudios de Poética, e coordinou a páxina de poesía "Y todos estábamos vivos" en ABC Cultural.
Bret Hart
miniatura|250px|Breat Hart no 2010. Bret Sergeant Hart, nado en Calgary, Alberta, o 2 de xullo de 1957, é un loitador profesional retirado, escritor e actor canadense, máis coñecido como Bret "Hitman" Hart. Forma parte da famosa familia de loitadores "Hart". É o oitavo fillo de Helen Hart e do loitador Stu Hart. A súa familia complétase con 7 irmáns (entre eles atópanse os loitadores Keith, Smith, Bruce e o falecido Owen Hart) e catro irmás, todas elas casadas con loitadores profesionais.
Bret Hart conseguiu durante a súa carreira un total de 7 campionatos mundiais: 5 veces o Campionato da WWF e 2 veces o Campionato Mundial Peso Pesado da WCW; tamén foi 2 veces Campión Intercontinental; ademais de ser un 5 veces Campión dos Estados Unidos; 2 veces Campionato por Parellas da WWF xunto co seu cuñado Jim "The Anvil" Neidhart. Todo isto converteuno en Campión da Tripla Coroa. Ademais foi co-gañador da edición de 1994 de Royal Rumble e 2 veces gañador do torneo King of the Ring en 1991 e 1993 (sendo até a data o loitador que máis veces gañou este título). Foi líder do Stable The Hart Foundation. En 2006, Hart foi engadido no Salón da Fama WWE.
Hart foi "Maint Event" de 2 Wrestlemania, os cales foron: WrestleMania X e WrestleMania XII.