cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galería de imaxes do río Traba
O río Traba é un pequeno río da provincia da Coruña, que verte as súas augas no océano Atlántico.
Orectolobiformes
Os orectolobiformes (Orectolobiformes) son unha orde de condrictios elasmobranquios da superorde dos selaquimorfos que inclúe sete familias con 33 especies de tiburóns de augas cálidas.
Caracterízanse polo seu fociño curto coa boca pequena, a cal, na maioría das especies, está conectada coas narinas mediante sucos. Teñen aleta anal e dúas aletas dorsais sen espiñas. Posúen unhas barbelas características no bordo interno das narinas.
Matti Vanhanen
miniatura|300px|Primeiro ministro de Finlandia, Matti Vanhanen Matti Taneli Vanhanen, nado o 4 de novembro de 1955 en Jyväskylä, foi o primeiro ministro de Finlandia dende o 24 de xullo de 2003 até o 22 de xuño de 2010. Foi tamén presidente do Partido de Centro de Finlandia.
Orectolobiformes
Taxonomía
Os orectolobiformes comprenden sete familias:
Taketa
Taketa (竹田市, たけたし, Taketa-shi) é un concello da Prefectura de Ōita no Xapón. Está situada en parte sur da prefectura e ao centro da rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. Ten 477,59 km² de superficie e unha poboación de 24.971 habitantes (2009).
Teodoro I de Montferrato
dereita|miniatura|217x217px|Escudo da dinastía Paleólogo en Montferrato. Teodoro I Paleólogo, nado en Constantinopla sobre o 1290 e finado en Trino o 24 de abril de 1338, foi un príncipe bizantino e marqués de Montferrato desde 1306 até a súa morte.
Era un fillo do emperador bizantino Andrónico II Paleólogo e Iolanda de Montferrato e por tanto irmán de pai do tamén emperador Miguel IX Paleólogo quen sucedeu ao seu pai no trono. Despois de que a liña masculina dos Aleramici, marqueses de Montferrato, se extinguise en 1305, herdou Montferrato, xa que a súa nai era irmá de Xoán, o último marqués da familia Aleramici. Desembarcou en Xénova en 1306, gañando aos poucos o territorio de Montferrato sostido por Manfredo IV de Saluzzo, a familia Acaja e o rei Carlos II de Anjou. En 1310 recibiu a investidura imperial polo emperador Henrique VII.
Matrimonio e fillos
En outubro de 1307, casou cunha dama xenovesa, Arxentina Spinola, filla do dux desa república, Opicino Spinola. Tiveron dous fillos:
Ademais, tivo outro fillo, tamén chamado Xoán (1312-1345), que morreu na batalla de Gamenario loitando contra o Reino de Nápoles.
Vida política
Teodoro centrou a súa política principalmente no mantemento dos seus dominios de Piemonte sen aventurarse en demasiadas campañas de conquista. Co fin de controlar mellor os territorios convocaba reunións periódicas dos parlamentos, no que participaban os principais vasalos do marqués. Nos parlamentos debatíase a xestión da terra e a defensa militar. Esta forma de goberno tamén foi utilizada por outros marqueses da dinastía Paleólogo para manter baixo control á baixa nobreza feudal.
En 1319 o Papa Xoán XXII solicitou axuda de Teodoro para solucionar o problema do cisma entre a Igrexa de Occidente e a Igrexa Oriental, aproveitando os bos contactos de Teodoro na corte bizantina do seu pai Andrónico II Paleólogo. Pero as súas boas relacións coa Igrexa de Avignon estaban abocadas ao seu fracaso polo comportamento abertamente contrario á Casa de Anjou de Teodoro.
Teodoro morreu en Trino en 1338. Sucedeuno o seu fillo Xoán II.
Triángulo de Reuleaux
dereita|miniatura|200px|O triángulo de Reuleaux, en calquera orientación, sempre é tanxente a un cadrado. O triángulo Reuleaux é o exemplo máis sinxelo dos chamados polígonos de Reuleaux, denominados así polo científico e enxeñeiro que os desenvolveu, Franz Reuleaux. Estes polígonos teñen a particularidade de ser curvas de largura constante, é dicir, que a distancia entre dúas rectas tanxentes paralelas opostas é a mesma, independentemente da dirección desas rectas.
A área do triángulo de Reuleaux é, onde a é a largura constante. A área dun círculo de igual diámetro é, que é maior. Máis aínda, o teorema de Blaschke-Lebesgue establece que o triángulo de Reuleaux ten menor superficie que calquera outra figura de igual largura constante.
O seu perímetro é \pi a.
O triángulo de Reuleaux pode xeneralizarse a outros polígonos regulares cun número impar de lados, como pode ser o caso das moedas británicas de 20 peniques (baseadas nun heptágono). dereita|miniatura|230px|O triángulo de Reuleaux é unha curva de largura constante baseada nun triángulo equilátero. A distancia entre calquera punto dunha das curvas e o vértice oposto é a mesma.
Trazado do triángulo de Reuleaux
Partindo dun triángulo equilátero de lado a delinéase facendo centro nun dos vértices do triángulo e con raio a, un arco de circunferencias que una os dous vértices restantes. Repetíndose a operación para cada vértice obtense o triángulo de Reuleaux.
Cada un dos ángulos dun triángulo equilátero é de radiáns. Cada un dos tres arcos é de lonxitude. Polo tanto o perímetro do triángulo de Reuleaux é \pi a.
Outros usos
miniatura|Broca de Harry Watt, baseada no triángulo de Reuleaux. A broca deixa só unha pequena área do cadrado sen cubrir, que supón só o 1,33 % da área do cadrado. miniatura|230px|Roletes con sección circular e de triángulo de Reuleaux. Deutsche Technikmuseum, Berlín.
Versión en tres dimensións
A intersección de esferas de raio s centradas nos vértices de tetraedros regulares con lado tamén s denomínase tetraedro de Reuleaux, pero neste caso non é unha superficie de largura constante. Pode, non obstante, realizarse dentro dunha superficie de largura constante, coñecida como o tetraedro de Meissner, substituíndo os seus límites en forma de arco por "parches" de superficie curvada. Alternativamente, a superficie dun triángulo de Reuleaux en revolución sobre un dos seus eixes simétricos forma unha superficie de largura constante.
Río Prípiat
260px|miniatura|O río Prípiat ao seu paso por [[Mazir, Belarús]] O río Prípiat, tamén transcrito ás veces como Prypiat ou Pripyat (en belaruso: Прыпяць, IPA [ˈprɨpʲatsʲ]; en ucraíno: Прип’ять, IPA [ˈprɪpjɑtʲ] é un dos principais afluentes do río Dniéper, o máis importante por conca, que nace en Ucraína e pouco despois entra en Belarús, onde discorre en dirección leste, volvendo a entrar en Ucraína pouco antes de desembocar no Dniéper. Ten unha lonxitude de 710 km e unha conca hidrográfica de 121.000 km².
As principais cidades que atravesa son Pinsk e Mazir. Tamén cruza a zona de exclusión establecida ao redor da central nuclear de Chernóbil, o lugar onde se produciu o accidente de Chernóbil. É, por tanto, un río contaminado con radioisótopos no que a concentración de cesio-137 nos seus sedimentos segue incrementándose. A cidad de Prípiat, cunha poboación de 45.000 habitantes, tuvo que ser evacuada completamente despois do desastre de Chernóbil e é hoxe unha cidade fantasma.
Pallacanestro Treviso
O Pallacanestro Treviso, coñecido antigamente e durante moito tempo anos por motivos de patrocinio como Benetton Basket ou Benetton Treviso, é un club de baloncesto italiano con sede na cidade de Treviso, Véneto. Fundado como Associazione Pallacanestro Treviso en 1954, en 1982 foi adquirido pola empresa Benetton, que fixo un investimento económico que situou ao club á altura dos mellores equipos italianos e europeos durante os anos 1990 e comezos do século XXI, nos que gañou cinco ligas italianas, oito Copas e catro Supercopas de Italia, dúas das antiga Copa Saporta, chegando a disputar en catro ocasións a Final Four da Euroliga. No ano 2012 abandona o baloncesto profesional, adicándose unicamente ás categorías inferiores.
Historia
O club foi fundado en 1954 e adquirido polo Grupo Benetton en 1982, aínda que mantén Pallacanestro Treviso como o seu nome legal a día de hoxe. Coa gran fortuna económica da familia Benetton apoiando ao equipo, o club xurdiu na década de 1990 como unha forza importante en Italia e en Europa. O primeiro título da liga italiana do club chegou en 1992 co lendario Toni Kukoč no equipo.
Kukoč axudou á Benetton a chegar á final da Euroliga en 1993, ademais de axudar tamén a gañar tres títulos consecutivos da Copa de Italia. O equipo gañou o título da Copa Saporta en 1995 con xogadores como Orlando Woolridge e Petar Naumoski. A Benetton engadiu outro título da liga nacional italiana en 1997, outra aparición na Final Four en 1998, outro título da Copa Saporta en 1999, e o título da Copa de Italia no ano 2000. Os de Treviso gañaron de novo o campionato da liga italiana e chegaron á Final Four en 2002 e 2003. A Benetton gañou o seu quinto campionato da liga italiana de 2006 e o seu oitavo título de copa en 2007.
Nomes
Por mor de motivos de Patrocinio o Pallacanestro Treviso recibiu os seguintes nomes ao longo da historia.
Regra do produto (cálculo)
Na análise matemática, a regra do produto ou regra de Leibniz para a derivación dun produto, establece como derivar o produto de funcións derivables.
Pode declararse informalmente como: "A derivada dun produto de funcións é a derivada da primeira pola segunda sen derivar máis a derivada da segundo pola primeira sen derivar". Matematicamente:
Ou usando a notación de Leibniz:
Na resolución final de suma de produtos, a orde é indiferente, o importante é non confundir f(x), g(x), f'(x) e g'(x).
Demostración
Pode chegarse á regra usando as características do límite e a definición da derivada como o límite do cociente da diferenza.
Entón, temos:
supoñendo que g e h son diferenciables na variable x. Logo
Como
tense que
Como h é continua en x, tense que
e pola definición de derivada, e a diferenciabilidade de h e g en x, tense tamén que
Así, xustifícase a descomposición dos produtos dentro do límite, e reorganizando todo chégase á regra do produto.
Exemplo
Supoñendo que se quere derivar:
Usando a regra do produto, obtense a derivada:
Regra xeneralizada do produto
Esta regra pode ser xeneralizada para a obtención do termo dunha derivación sucesiva de produto. Sexan f e g funcións n-veces diferenciables. A derivada enésima do produto f\cdot g vén dada por:
onde é chamado coeficiente binomial.
Isto próbase a través da regra do produto e a indución.
Ferreirós
O topónimo galego Ferreirós pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Hipertensión pulmonar
300px|right|miniatura|Imaxe do circuíto arterial e venoso pulmonar. Na HTP as arterias pulmonares(azuis) sofren un aumento de presión arterial. A hipertensión pulmonar (HTP) é unha patoloxía caracterizada por presentar unha presión arterial elevada de máis na arterias pulmonares, e que leva un aumento do risco de sufrir complicacións na parte dereita do corazón (aurícula e ventrículo dereitos). Foi descrita por vez primeira en 1891 polo doutor Ernst von Romberg. Na actualidade defínese HTP coma presións sistólicas nas arterias pulmonares que superan os 25 mmHg, fronte aos 20 mmHg que representan unha presión pulmonar normal. Así, uns niveis de entre 21 e 24 mmHg serían considerados unha etapa intermedia, chamada pre-hipertensión pulmonar ou hipertensión pulmonar borderline. É posíbel clasificala segundo se a hipertensión é idiopática ou primaria, cando a orixe da doenza non se coñece; ou secundaria, cando hai unha doenza de base noutra parte do corpo e esta repercute na dinámica da circulación pulmonar arterial, isto é, nos fenómenos de vasoconstrición e vasodilatación arterial pulmonar. A incidencia da HP é de entre 1 e 2 casos novos por cada millón de habitantes e ano, e ten un predominio en mulleres. As idades nas que adoita comezar esta doenza son entre a terceira e a cuarta década da vida, cunha idade media de aproximadamente 36 anos. O embarazo e o feito de ter hipertensión arterial sistémica son factores de risco de padecer a doenza. Arredor dun 6% dos doentes posúe antecedentes familiares da enfermidade. O xeito de herdanza é autosómica dominante cunha baixa penetración. A mutación atópase no xene BMPR2, localizado no brazo longo do cromosoma 2 (2q31).
Causas
A hipertensión pulmonar pode ser primaria (idiopática) ou secundaria a outro factor, sexa enfermidade, ou fármaco.
Fisiopatoloxía
O aumento da HTP está moi ligada a diversos mecanismos fisiopatolóxicos que terminarán por desencadear a doenza. Os máis adoitos e importantes son a vasoconstrición, o remodelado obstrutivo da parede das arterias pulmonares, a trombose e a inflamación.
Síntomas e signos
Os síntomas da HTP non son específicos, isto é, poden ter unha gran variabilidade segundo a persoa que a teña. Ademais, o seu comezo é insidioso. Os síntomas que máis se adoitan presentar son a dispnea (dificultade respiratoria), ángor, síncope, astenia (cansazo). Normalmente os síntomas agrávanse co esforzo e calman co repouso. A presenza de síntomas en repouso é un signo de gravidade. Pode presentarse tamén cianose, edemas periféricos, hepatomegalia (isto é, fígado aumentado de tamaño), ascite e problemas cardíacos.
Tratamento
O prognóstico da HTP é bastante malo, tendo en conta que non ten curación e que a supervivencia media é duns 2,5 anos dende o diagnóstico. Porén, se hai unha boa resposta ao tratamento, a supervivencia aos 5 anos é case do 100%. As principais causas de morte son a insuficiencia cardíaca, a pneumonía e a morte súpeta. Por todo isto, o obxectivo principal do tratamento é prolongar o máximo posíbel a vida do paciente e mellorar a súa calidade de vida. O tratamento tradicional da HTP é a oxixenoterapia, os anticoagulantes orais como a aspirina, diuréticos e, ás veces, digoxina. Existen tamén outros tratamentos específicos, coma os blocadores dos canais de calcio ou antagonistas dos receptores de endotelina. Eventualmente, existe un último recurso que é o transplante pulmonar, sobre todo se estamos a falar de xente nova.
Androlla
miniatura|Lacón con grelos: chourizos, androlla, xarrete de vaca, grelos e patacas. A androlla é un embutido cárnico elaborado con costela de porco, pemento, sal e allo. Consómese normalmente cocida acompañada de cachelos e verdura ou dun cocido, aínda que tamén se pode preparar asada no forno ou grellada.
Preparación
A androlla emprega o anaco de maior diámetro do intestino groso (corresponde co cego) para servir de recipiente para o produto. No recheo, este embutido usa principalmente costela e carne, se ben tamén pode levar cachos de coiro. Con todo isto, semella que nalgunhas zonas o recheo eran as propias tripas gordas adubadas cunha salsa picante.
Etimoloxía
A denominación androlla vén do francés andouille, como se coñece na Bretaña e Normandía a un embutido moi similar. A denominación francesa, xa existente na Idade Media, provén do latín vulgar inductile, do verbo latino inducere 'introducir', que se refire 'ao que é introducido' (no botelo neste caso). Da palabra francesa deriva tamén a  'nduja italiana, típica na rexión de Calabria.
Ducas (historiador)
Ducas, nado ca. 1400 e finado despois de 1462, foi un historiador bizantino que floreceu durante o mandato de Constantino XI Paleólogo, o último emperador bizantino. A obra de Ducas é unha das fontes máis importantes das últimas décadas do Imperio bizantino e da súa caída ante os otománs.
Traxectoria
Era neto de Miguel Ducas, que desempeñou unha función importante na guerra civil bizantina de mediados do século XIV.
A data do seu nacemento é descoñecida, do mesmo xeito que o seu primeiro nome. E mencionado por primeira vez en 1421, vivindo en Nova Focea e servindo como secretario do gobernador xenovés. Despois da caída de Constantinopla, buscou refuxio en Lesbos, onde entrou ao servizo da familia gobernante dos Gattilusi.
Empregouse en varias misións diplomáticas ante a corte otomá. . Tivo éxito na obtención dunha semi-independencia de Lesbos até 1462, cando foi tomada e anexada ao Imperio otomán polo sultán Mehmet II. Sábese que Ducas sobreviviu, pero non hai rexistro da súa vida posterior.
Obra
Aínda que sen refinar en estilo, a historia de Ducas é á vez algo sensato e máis ou menos digno de confianza, e é unha fonte valiosa dos últimos anos do Imperio bizantino. O relato da caída de Constantinopla é de especial importancia. Ducas foi un firme partidario da unión das igrexas grega e latina, e presentase con amargura contra os que rexeitaron mesmo a idea de recorrer á axuda occidental contra os otománs.
Alto Paraná
Alto Paraná é unha subdivisión administrativa de Paraguai. A capital do Departamento é a cidade de Cidade do Leste.
Distritos
O departamento está dividido en 19 distritos:
Raoni Metuktire
Raoni Metuktire, tamén coñecido simplemente como Xefe Raoni, é un importante xefe do pobo caiapó, un grupo indíxena de Mato Grosso e Pará, no Brasil. É coñecido por ser un símbolo da loita pola preservación da Amazonia e da cultura indíxena.
Primeiros anos
Raoni Matuktire naceu no estado de Mato Grosso, no corazón da parte brasileira da selva amazónica, nunha vila chamada Krajmopyjakare (hoxe en día chamada Kapot). Proveniente da póla Metuktire dos caiapós, é un dos fillos do cacique Umoro. O pobo caiapó é nómade e a súa nenez está marcada por desprazamentos incesantes e varias guerras tribais. Guiado polo seu irmán Motibau, ós 15 anos Raoni comeza a colocar o seu famoso labret, o disco de madeira pintado no xeito cerimomial que se leva baixo o beizo inferior, chamado botoque polos guerreiros da súa tribo.
En 1954, Raoni e outros membros da tribo Metuktire coñecen ós occidentais por primeira vez. O primeiro contacto é efectuado por Orlando Villas-Bôas, o maior dos irmáns Villas-Bôas, célebres indixenistas brasileiros. Ensínanlle portugués a Raoni e prepárano a afrontar a invasión dos Kuben ("os outros", "os brancos"). En 1964, cruza o camiño do antigo rei Leopoldo III de Bélxica cando este se atopa en expedición nas reservas indíxenas protexidas do Mato Grosso.
A inquedanza da tribo fronte a deforestación xa é considerable cando é seleccionado, en 1978, para ser o tema dun documental narrado por Jacques Perrin. O actor Marlon Brando, no cumio da súa fama, acepta ser filmado para a secuencia de apertura e o filme Raoni - The Fight for the Amazon (dirixido por Jean-Pierre Dutilleux) é nomeada ós premios Oscar. O interese súbito dos medios de comunicación brasileiros converten a Raoni Metuktire no porta-bandeira natural da loita pola preservación da selva amazónica, fortemente ameazada pola deforestación anárquica, o avance dos cultivos de soia e as represas hidroeléctricas.
1989, unha campaña en dezasete países
En febreiro de 1989, Raoni é un dos máis feros opositores ó proxecto da represa de Kararao. As canles televisivas do mundo enteiro estiveron presentes nos seus discursos en Altamira, nunha grande asemblea de xefes. O proxecto da represa sería finalmente desbotado.
A xira que Raoni emprende con Sting en dezasete países, de abril a xuño de 1989, permítelle difundir a súa mensaxe a escala mundial. Doce fundacións Selva Virxe son creadas no mundo co obxectivo de recadar fondos para apoiar a creación, na rexión do río Xingu da Amazonia, dun parque nacional cunha superficie de arredor de 180 000 km2.
Roa, Burgos
Roa é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 2.450 habitantes (INE 2012).
Heptadecágono
En xeometría, un Heptadecágono é un polígono de 17 lados. O seu método de construción foi descuberto por Gauss no ano 1796. A área dun heptadecágono regular de lado "a" é da seguinte forma: esquerda|200px
Alessandro Baricco
Alessandro Baricco, nado en Turín o 25 de xaneiro de 1958, é un escritor italiano.
Traxectoria
É autor de varias novelas, coas que obtivo numerosos premios literarios, entre eles o Premio Médicis Étranger en Francia e os Campiello, Viareggio e Palazzo del Bosco en Italia. Sobre a súa novela Seda realizouse en 2007 unha película dirixida por François Girard e protagonizada por Michael Pitt e Keira Knightley.
Tamén ten escrito contos e guións cinematográficos.
Amambay
Amambay é unha subdivisión administrativa de Paraguai. A capital do Departamento é a cidade de Pedro Juan Caballero.
A Braña, A Silvarredonda, Cabana de Bergantiños
A Braña é un lugar da parroquia da Silvarredonda no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 2 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 2 homes.
Aranza, Baralla
Santiago de Aranza é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 74 habitantes (38 mulleres e 36 homes), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 80 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 50 habitantes, sendo 24 homes e 26 mulleres.
Calabanda, A Silvarredonda, Cabana de Bergantiños
Calabanda é un lugar da parroquia da Silvarredonda no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. No ano 2018 non tiña habitantes.
Sandro Veronesi
Sandro Veronesi, nado en Prato (Toscana) o 1 de abril de 1959, é un escritor italiano.
Traxectoria
Coa novela La forza del pasato obtivo o Premio Viareggio L. Repaci e o Premio Campiello. Gañou o Premio Strega en 2006 co libro Caos calmo. Desta novela, o director Antonello Grimaldi realizou unha película protagonizada por Nanni Moretti.
Proximidades Sevilla
Proximidades Sevilla (en castelán: Cercanías Sevilla) é o servizo ferroviario explotado por Renfe Operadora sobre unha infraestrutura de Adif, que comunica a cidade de Sevilla coas principais poboacións do val do Guadalquivir e a zona norte da comarca do Aljarafe.
A rede conta con cinco liñas en funcionamento, 254 km de vías férreas e 38 estacións. Algunhas ofrecen correspondencia co Metro de Sevilla e co Tranvía de Sevilla. En 2012 a rede moveu máis de 9 millóns de viaxeiros.
The Undertaker
miniatura|200px|The Undertaker en 2008 Mark William Calaway, nado o 24 de marzo de 1965 en Houston, é un loitador profesional estadounidense, máis coñecido por The Undertaker, loita no programa SmackDown do World Wrestling Entertainment. É medio irmán de Glen Jacobs co que forma ocasionalmente o equipo Brothers of Destruction.
Traxectoria
Calaway comezou a súa carreira en 1984 na World Class Championship Wrestling. Entrou no World Championship Wrestling en 1989 baixo o nome de "Mean" Mark Callous in 1989. Cando a WCW non renovou o seu contrato en 1990, pasou en novembro á World Wrestling Federation (desde 2002 World Wrestling Entertainment) xa co nome de The Undertaker, actualmente é un dos loitadores da WWE máis veteranos, amais é xunto con Shawn Michaels, o único loitador contratado desde a primeira edición de Raw, transmitida o 11 de xaneiro de 1993.
The Undertaker utiliza nos seus combates dúas personalidades ben contrastadas, Deadman e American Bad Ass. Gañou o campionato da WWE catro veces e o World Heavyweight Championship dúas. Tamén gañou o Royal Rumble de 2007 e está invatido en WrestleMania con 17 vitorias e ningunha derrota.
Goma de borrar
miniatura|Goma de borrar plástica.|240x240px Unha goma de borrar, ou simplemente goma, é un instrumento de man cuxa finalidade é eliminar trazos xeralmente de lapis, aínda que tamén pode ser de tinta ou marcador.esquerda|miniatura|200x200px|Gomas de borrar rosas de oficina.Xa polo ano 1770, describiuse unha goma natural para borrar marcas feitas con lapis. É moi común usala hoxe en día e é un dos principais materiais en escolas e oficinas. miniatura|Goma de borrar nun lapis. miniatura|Gomas de borrar de [[Grupo vinilo|vinilo.]] O borrador ten unha consistencia semellante á goma, de aí o seu nome. Algunhas conteñen materiais plásticos como o titinilio, plástico extraído do tratamento do titanio e vinilo. Certos lapis posúen goma de borrar nun extremo. Existen gomas con extracto de pumita para debuxo técnico. A súa materia prima é extraída dunha árbore da selva virxe no Brasil, chamada Árbore de caucho ou Seringueira.
Tipos
Entre os tipos de goma de borrar existen:
Supermarine Swift
O Swift foi o primeiro caza de reacción con ala en frecha que entrou en servizo, pero debido a unha serie de problemas estivo en activo só 15 meses, equipando un único escuadrón. O primeiro Swift F.Mk 1 de serie entregouse ó 56 Escuadrón en febreiro do ano 1954 e foi seguido polos tipos F.Mk 2, 3 e 4. Cada versión introduciu melloras menores, como un armamento de catro canóns, poscombustión e estabilizadores monobloque. Os problemas básicos non se resolveron, e o 56 Escuadrón volveu ó Meteor en maio do 1955. O Swift FR.Mk 5 serviu destacadamente como avión de recoñecemento da RAF en Alemaña ata 1961. As última versión F.Mk 7 resolveu moitos dos problemas das versións anteriores pero só se construíron catorce que empregou o Escuadrón de Desenvolvemento de Armas Guiadas na avaliación de mísiles.
Antecedentes
Durante o ano 1945 a segunda guerra mundial chegou ao seu fin e ao Reino Unido chegou ao poder un novo goberno laborista, liderado por Clement Attlee. A postura inicial do goberno de Attlee sobre a defensa era que non podería haber un gran conflito en polo menos unha década, e polo tanto non habería necesidade de desenvolver ou mercar un novo avión ata 1957. Segundo esta política, sen contar algunhas pequenas excepcións como o Hawker Sea Hawk para a Royal Navy, a meirande parte das especificacións publicadas polo Ministerio do Aire para avións do tamaño dun caza a finais dos 40 restrinxíronse a propósitos de investigación. O autor Derek Wood refírese a esta política como: "un erro fatal de xuízo que custou ao Reino Unido unha xeración completa de cazas e bombardeiros pesados".
Parque Natural de Redes
O Parque Natural de Redes atópase en Asturias na Comarca do Nalón.
Supermarine Swift
Antecedentes
En parte, o Swift ten as súas orixes neses cazas experimentais desenolvidos. Especificamente, pedíronse varis prototipos fabricados por Supermarine baixo a Especificación E.41/46, que buscaba a produción dun caza experimental cunha á en frecha. O primeiro destes prototipos foi designado como Type 510, que estaba fortemente baseado no Supermarine Attacker de á recta, un dos primeiros avións a reacción que foi mercado pola Fleet Air Arm (FAA) da Royal Navy; a principal diferenza con respecto o Attacker era a súa configuración en frecha. Durante 1948 o Type 510 realizou o seu voo de estrea, un ano despois de que voase o primeiro prototipo navalizado do Attacker. Este foi o primeiro voo dun avión británico coas ás e a cola en frecha. O 510 tamén foi o primeiro avión con ás en frecha e engalar e aterrar nun portaavións durante as probas realizadas para a Fleet Air Arm. miniatura|250x250px|Swift FR.5 Durante finais dos anos 40, ante o escenario emerxente da guerra fría, a RAF chegou a recoñecer que precisaba urxentemente o desenvolvemento e adquisición de cazas equipados con características como as ás en frecha; esta necesidade era tan apremiante que consideraron aceptar cazas provisionais ata que se puidesen mercar avións máis capaces. En 1950, o estoupido da Guerra de Corea e a forte implicación do Reino Unido neste conflito deu lugar a que se emitisen varios pedidos; en particular, a RAF considerou que un par de cazas propostos por Hawker Aircraft e Supermarine eran de grande importancia e polo tanto fixo pedidos por estes dous cazas "fóra do taboleiro de debuxo" en 1950. O deseño proposto por Supermarine era designado Type 541, e era esencialmente un desenvolvemento avanzado do anterior avión experimental Type 510.
Parque Natural de Redes
Descrición do parque
Este parque, contén unha das forestas de faias máis importantes da Cordilleira Cantábrica. A súa grande extensión e bo grao de conservación fan posible a presenza dunha gran mostra da fauna do bosque caducifolio. Foi declarada Reserva da Biosfera no 2001.
Flora e fauna
Ademais das faias, son destacábeis as fragas de carballos (quercus petraea), o freixo e o acivro (Ilex aquifolium). Entre os arbustos pódense nomear a arandeira (vaccinium myrtillus) ou a queiroa (calluna vulgaris). O rebezo, o corzo, o lobo, o gato montés, a marta, o leirón rabudo, a lebre de piornal e a lebre europea son os mamíferos máis representativos e habituais. Presenza esporádica do oso pardo, namentres o cervo foi reintroducido hai décadas. Nas aves cómpre salientar a arcea, o peto mediano, peto negro, peto real e a aguia real.
Supermarine Swift
Antecedentes
O pedido inicial realizado en 1950 por 100 avións estaba destinado a servir como unha póliza de seguro no caso de que o esforzo de Hawker non lograse producir un avión viable; eses dous avións convertiríanse posteriormente nos Supermarine Swift e Hawker Hunter respectivamente. A principios de 1946 o pedido do Type 541 incrementouse ata os 150 avións, xa que o Ministerio do Aire tiña a esperanza de que puidese entrar en servizo antes que o Hunter. Porén, o desenvolvemento dos dous avións sería longo e atopouse con varios problemas técnicos de consideración; segundo Wood, isto foi en parte debido a non mercar avións provisionais con ás en frecha e a non proseguir co desenvolvemento do Miles M.52. Wood describe ao Swift como "literalmente un intento de espremer un cuarto nunha pinta, con canóns de 30mm Aden, posqueimador, controis de potencia, combustible axeitado e un rendemento subsónico respetable".
O Type 541 substituíu o motor Rolls-Royce Nene do seu predecesor polo Rolls-Royce AJ.65, que se convertería na famosa serie Avon. A fuselaxe, que recibira unha sección transversal axeitada para o Nene, non foi redeseñada para os máis estreitos motores AJ.65 e Avon, e mantivo unha aparencia un tanto repoluda. Equipouse ao deseño cun tren de aterraxe en triciclo. Fabricáronse un par de prototipos do Type 541, voando o primeiro deles en 1951 e o segundo o ano seguinte.
Megaforce Records
Megaforce Records é un selo discográfico independente estadounidense fundado en 1982 por Jon e Marsha Zazula para publicar os primeiros traballos de Metallica. Ten oficinas en Nova York e Filadelfia, estando a súa sede na primeira desas cidades. O selo é distribuído nos Estados Unidos por Sony Music Entertainment/RED Distribution. Foi distribuído por Atlantic Records nese país dende 1987 a 1991 mentres que as gravacións de Anthrax fixérono dende 1985 ata 1991 a través de Island Records.
Supermarine Swift
Produción
miniatura|250x250px|Supermarine Swift F.1 O Swift fora declarado un artigo de "super-prioridade" para a produción baixo unha política que fora creada por Sir Winston Churchill (que recuperara o cargo de primeiro ministro en 1951) como un medio para aumentar a produción de proxectos considerados de vital importancia militar. Segundo Wood, a fabricación en masa comezou antes da implementación de modificacións baseadas nos resultados das expeciencias de voo cos prototipos; "pedírase demasiado en moi pouco tempo e os avións de produción estaban saíndo da fábrica antes de que poudese realizar un gran redeseño".
Megaforce Records
Varios artistas de Megaforce teñen aparecido na lista Billboard 200, como Metallica, Living Colour, Blue October, The Black Crowes, Anthrax, Overkill, Testament, Mushroomhead, Ministry, Bad Brains e Meat Puppets. The Black Crowes, Meat Puppets e Skid Row teñen recibido varias certificacións da RIAA nos Estados Unidos.
Supermarine Swift
Produción
A primeira variante de produción foi un caza designado Swift F Mk 1, do cal se fabricaron 18 unidades. Estaba impulsado por un único motor Avon 109 de 33,4 kN e levaba un armamento formado por dous canóns ADEN de 30 mm. O 25 de agosto de 1952 realizouse o primeiro voo dun Swift F 1 de produción estándar. Peter Thorne, que fora designado piloto de probas sénior da RAF para o Swift en 1954, chegou a dubidar de se o avión era axeitado; as observacións de Thorne e doutros pilotos destacaban que o Swift tiña unhas cualidades de manexo pouco comúns xunto cun motor problemático.
A segunda variante foi o Swift F Mk 2, da cal construíronse 16 avións. Era practicamente igual que o anterior F 1, agás porque estaba equipado con dous canóns ADEN máis e o bordo de ataque da á modificouse dunha configuración de á recta a unha en frecha. Porén, a adición deses canóns causou problemas xa que as modificacións estruturais precisadas para albergar o incremento de munición levaron a perigosos problemas de manexo e o avión necesitaba máis potencia. Posteriormente realizáronse máis modificacións para resolver eses problemas.
A terceira variante do Swift foi a F Mk 3, sendo fabricados 25 e impulsados por un motor Avon 114 con posqueimador. Nunca entrou en servizo coa Royal Air Force e usouse como un fuselaxe de instrución. A seguinte variante foi a F Mk.4, que incluía un plano de cola de incidencia variable para corrixir os problemas de manexo que tiña o Swift. Isto solucionou o problema, pero descubríuse que o posqueimador non podía acenderse a gran alitude, engadindo novos problemas.
O seguinte na liña, o FR Mk 5, tiña un morro máis longo para acomodar varias cámaras para realizar o rol de recoñecemento e outras modificacóns na súa estrutura. O FR 5 tiña o mesmo armamento que o F 1. Voou por vez primeira en 1955 e entrou en servizo no ano seguinte. Realizaba as súas tarefas de recoñecemento principalmente a baixa cota, facendo que o problema co posqueimador fose irrelevante.
Deseñáronse dúas variantes máis; o PR Mk 6 era unha variante de fotorrecoñecemento desarmada. Porén, o programa tivo unha vida curta debido a problemas que aínda tiña o posqueimador. A derradeira variante foi o F Mk 7; este modelo foi o primeiro Swift equipado con mísiles guiados, estando armado co mísil aire-aire Fairey Fireflash e impulsado por un novo modelo do motor Avon. Só 14 F 7 foron fabricados e ningún deles entrou en servizo coa RAF, sendo relegados, xunto cos prototipos dos mísiles, a realizar probas de mísiles guados.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1977
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1977 é o campionato anual número 28 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 17 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 9 de xaneiro, e rematou o 23 de outubro.
Pilotos e construtores
miniatura|290px|O austríaco [[Niki Lauda logrou o seu 2º título de campión do mundo pilotando un Ferrari]]
Antonio Chaves del Río
Antonio Chaves del Río, nado en Cambados o 17 de setembro de 1886 e finado en Barro o 28 de decembro de 1936, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Mariñeiro. Era presidente do Sindicato de Industrias Pesqueiras y Oficios Varios (CNT). Foi Patrón Maior do Pósito de Cambados. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. O 24 de setembro foi posto a disposición do comandante militar de Pontevedra polo delegado de Orden Público xunto a Elías Porto Trigo e José Manuel Silva Losada, detidos no cárcere de Cambados. Xulgado en Consello de guerra o 10 de decembro de 1936, con José Manuel Silva Losada, Peregrino Pontevedra González, Juan José Varela Oubiña, Manuel Bugallo Martínez e Manuel Martínez Piñeiro, foi condenado por rebelión militar a unha pena de reclusión perpetua coa accesoria de interdición e inhabilitación absoluta perpetua. O 28 de decembro de 1936 aplicáronlle a lei de fugas en Curro (Barro) co pretexto dun traslado dende a illa de San Simón ao cárcere de Pontevedra.
Sociedade Interuniversitaria de Filosofía
A Sociedade Interuniversitaria de Filosofía (SIFA),é unha sociedade filosófica creada en 1993 por un grupo de profesores de Filosofía das tres universidades galegas (A Coruña, Santiago de Compostela e Vigo), co fin de promover e dinamizar a Filosofía na vida social e cultural.
A SIFA contou coa colaboración do filósofo francés Paul Ricoeur (1913-2005), ocupando a súa presidencia de honra deica a súa morte e participando en Compostela, Pontevedra, Vigo e A Coruña en varios dos Encontros.
Encontros Internacionais de Filosofía no Camiño de Santiago
Celebrados con carácter bienal desde o ano 1993, ofrecen unha oportunidade para o diálogo filosófico sobre problemáticas actuais. As actas destes Encontros atópanse publicadas.
Salas de los Infantes
Salas de los Infantes é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 2.146 habitantes (INE 2012).
Arroxo, Baralla
San Xoán de Arroxo é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 58 habitantes (31 homes e 27 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 68 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 49 habitantes, sendo 25 homes e 24 mulleres.
Johnny Hallyday
Jean-Philippe Léo Smet, coñecido como Johnny Hallyday, nado en París o 15 de xuño de 1943 e finado o 5 de decembro de 2017 en Marnes-la-Coquette, preto da capital francesa, foi un cantante e actor francés.
Traxectoria
Estivo casado coa tamén cantante francesa Sylvie Vartan entre 1965 e 1980. Ambos tiveron un fillo: David Hallyday, que seguindo a tradición familiar tamén se fixo cantante. Johnny Hallyday e Sylvie Vartan foron a "parella de moda" da súa xeración en Francia, atraendo constantemente a atención da prensa rosa.
A súa carreira prolongouse por 50 anos na industria da música. Foi unha das estrelas máis grandes de Francia: 400 xiras, 18 discos de platino, actuacións diante de 15 millóns de persoas e vendas de 100 millóns de discos dende o principio da súa carreira.
Con todo e iso, Hallyday non acadou a mesma sona fóra de Francia e do mundo francófono, e a miúdo foi descrito en países de fala inglesa como «a estrela de rock máis grande que nunca oiches cantar».
En 2006 realizou dous duetos coa cantante italiana Laura Pausini nas cancións La loi du silence durante un concierto del e Come Il Sole All'improvviso para a versión italiana do disco Io Canto de ela.
Colaborou con Loquillo no seu álbum Balmoral (2008), participando no tema Cruzando o paraíso.
Ceca (homónimos)
A palabra ceca pode estar referida a:
Paradoa, A Silvarredonda, Cabana de Bergantiños
Paradoa é un lugar da parroquia da Silvarredonda no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 38 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 19 homes e 19 mulleres.
Jon García
Jon García pode referirse a:
Jackie Blue
"Jackie Blue" é un sinxelo de Ozark Mountain Daredevils, editado en outubro de 1974 e sacado do seu álbum It'll Shine When It Shines. A canción acadou o número 3 na lista Billboard Hot 100 en 1975. The song was sung by group drummer Larry Lee.
A versión que está no álbum ten unha duración de 4:11, mentres que no sinxelo foi acurtada ata os 3:16 aínda que aparece cun tempo erróneo de 3:38. En CDs máis recentes de recompilatorios a súa duración é de 3:38.
Foi gravada pola banda The Smashing Pumpkins en 1991 como parte das gravacións do seu álbum Gish, e posteriromente foi editada no recompilatorio 20 Explosive Dynamic Super Smash Hit Explosions!.
A Pedra, A Silvarredonda, Cabana de Bergantiños
A Pedra é un lugar da parroquia da Silvarredonda no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2018 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres).
Espello (homónimos)
O termo espello pode referirse a:
Mirror (disambiguation) Espejo (desambiguación) Mirror Miroir (homonymie) שפיגל Mirror (disambiguasi) Mirror 鏡 (曖昧さ回避) Spiegel Mirror
Halobacterium salinarum
Halobacterium salinarum é unha especie de microorganismos do dominio das arqueas mariño, extremadamente halófilo, gramnegativo e aerobio obrigado. A pesar do seu nome (mantido polas regras de preferencia na nomenclatura) non é unha bacteria, senón unha arquea. Encóntrase en lagos hipersalinos, e salinas, e tamén en alimentos salgados (peixe salgado, carne de porco, salchichas) e en peles tratadas. Cando se atinxen os límites de salinidade mínimos requiridos para que vivan os halófilos extremos, estas augas collen unha cor púrpura ou avermellada debido á proliferación nelas de grandes densidades de arqueas halófilas. A capacidade de H. salinarum de sobrevivir a concentracións tan elevadas de sal fai que se clasifique como extremófilo.
Morfoloxía celular e metabolismo
As halobacterias son microorganimos con forma de bacilo que se considera que están entre as formas de vida máis antigas da Terra, que apareceron hai miles de millóns de anos. Estes organismos clasifícanse como gramnegativos, xa que non teñen parede celular. A súa membrana consiste nunha soa bicapa lipídica rodeada por unha capa S. A capa S está feita de glicoproteínas da superficie celular, as cales supoñen aproximadamente o 50% das proteínas da superficie da célula. Estas proteínas forman un retículo na membrana. Os residuos de sulfato son abundantes nas cadeas de glicano das glicoproteínas, e danlles carga negativa. A carga negativa crese que estabiliza o retículo en condicións de altas concentracións salinas.
Niveis baixos de oxíxeno e fotosíntese
Para obter máis oxíxeno H. salinarum produce vesículas de gas, que lle permiten flotar na superficie, onde os niveis de oxíxeno son máis altos e hai máis luz. Estas vesículas son estruturas complexas feitas de proteínas codificadas polo menos por 14 xenes. As vesículas de gas foron descubertas por primeira vez en H. salinarum en 1967.
Protección contra a luz UV
Hai pouca protección da luz do sol nas lagoas salinas, polo que H. salinarum está con frecuencia exposta a unha forte radiación ultravioleta. Para compensalo evolucionou nesta especie un complicado mecanismo de reparación do ADN. O xenoma codifica encimas de reparación do ADN homólogos aos presentes en bacterias e eucariotas. Isto permite que H. salinarum repare máis rápido e máis eficientemente os danos no seu ADN que outros organismos, o que lle permite ser moito máis tolerante á luz ultravioleta.
Xenoma
Disponse das secuencias xenómicas completas de dúas cepas de H. salinarum, a NRC-1 e a R1. O xenoma de Halobacterium sp. NRC-1 consta de 2 571 010 pares de bases que forman un cromosoma grande e dous mini-cromosomas. O xenoma codifica 2.360 proteínas preditas. O cromosoma grande é moi rico en G-C (68%). O alto contido GC do xenoma crese que incrementa a estabilidade en ambientes extremos. As comparacións de proteomas completos indican a natureza arqueana definida deste halófilo con semellanzas adicionais á bacteria grampositiva Bacillus subtilis e outras bacterias.
H. salinarum como organismo modelo
H. salinarum é tan fácil de cultivar coma E. coli e serve como un excelente sistema modelo. Desenvolvéronse métodos para a substitución de xenes e o knockout de xenes sistemático para este organismo, polo que H. salinarum é un candidato ideal para estudar a xenética das arqueas e a súa xenómica funcional.
H. salinarum e produción de hidróxeno
Publicáronse informes sobre a produción de hidróxeno utilizando H. salinarium acoplado a un doante de hidroxenase como Escherichia coli.
Jon García Herrero
Jon García Herrero, coñecido habitualmente como Jon García, nado o 4 de xuño de 1991 en Bilbao, Biscaia, é un futbolista profesional vasco da canteira do Athletic Club, que xoga como defensa para o Racing de Ferrol da Primeira División RFEF.
Traxectoria
Nado en Bilbao, Biscaia, García uniuse ás categorías inferiores do Athletic de Bilbao, pasando a xogar no equipo xuvenil no ano 2007, cando tiña 16 anos. Alí xogou 71 partidos, alternando o último ano convocatorias co Baskonia, segundo filial do club vasco na Terceira División. Tras outro ano máis no Baskonia, en 2011 comeza a xogar para o Bilbao Athletic, da Segunda B, onde xoga durante tres tempadas, nun total de 72 partidos, nos que anotou 4 goles. Tras desvincularse do filial bilbaíno, ficha polo Club Deportivo Lugo da Segunda División. No Lugo tan só chega disputar un total de cinco partido, nunha etapa marcada polas lesións. Finalmente, o seu contrato sería rescindido e asina polo Racing de Santander.
O 28 de xaneiro de 2020, anunciouse a súa cesión ata final de tempada ó Racing de Ferrol da Segunda División B.
Metrópole de Kíiv
A metrópole de Kíiv é o nome que recibiron ao longo da historia algunhas divisións eclesiásticas das igrexas bizantinas con sé en Kíiv:
Machina Electrica
350px|miniatura|Constelacións de Machina Electrica, [[Fornax e Pictor.]] Machina Electrica (latín para xerador eléctrico) é unha antiga constelación ideada polo astrónomo alemán Johann Elert Bode no 1800, creada na honra á invención do primeiro xerador eléctrico. Formada por estrelas febles que actualmente están no sur da constelación de Cetus -o monstro mariño-, apareceu en moi poucos atlas estelares e nunca obtivo o recoñecemento xeral. Actualmente no é unha constelación recoñecida pola Unión Astronómica Internacional.
Baralla, Baralla
Santa María Madanela de Baralla é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2009 tiña 712 habitantes (375 mulleres e 337 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 658 habitantes.
Atol Taenga
Taenga, tamén denominado Taunga-hara , é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Makemo. Está situado a 27 km ao noroeste de Nihiru e a 670 km ao nordés de Tahití.
Xeografía
Ten unha superficie emerxida de 20 km². A lagoa interior, de 140 km², ten un paso navegable chamado Tiritepakau.
A vila principal é Henuparea. A poboación total é de 96 habitantes (censo do 2007), que viven principalmente da piscicultura. Tamén hai algunhas granxas de perlas. Non dispón de case ningunha infraestrutura.
Historia
Foi descuberto polos ingleses John Buyers e John Turnbull do Margaret, no 1803. Chamárono Holt. En 1820, Bellingshausen chamábao Yermaloff.
Atol Takume
Takume é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente depende da comuna de Makemo. Está situado a 8 km ao noroeste de Raroia.
Xeografía
É un atol de forma alargada con 20 km de longo e cunha superficie emerxida de 5 km². Dispón dun paso navegable ao interior da lagoa.
A vila principal é Ohomo, cunha poboación ao redor de 100 habitantes incluídos na comuna de Makemo. Dispón dun aeródromo.
Historia
Foi descuberto en 1820, por Fabian Gottlieb von Bellingshausen que o chamou Volkonski.
Joaquín Peralta Pérez de Salcedo
Traxectoria
Brigadier en 1868. Mariscal de Campo, foi gobernador militar de Madrid (1869), Capitán xeneral da Baleares (1872) e director xeral de Enxeñeiros (1874). Foi elixido deputado polo distrito electoral de Pontedeume en 1858, volveu ser elixido polo distrito da Coruña en 1865, por Castuera (Badaxoz) en 1869 e por Inca (Baleares) en 1872. Foi senador pola provincia de Cuenca (1872-1873).
Galería de imaxes do río Umia
O río Umia nace na parroquia de Aciveiro, Forcarei e desemboca na ría de Arousa na Ponte da Barca