cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maria Cristina Cavalcanti de Albuquerque
Traxectoria
Filla do médico e político Emídio Cavalcanti de Albuquerque e de Maria do Carmo Santana Cavalcanti. Desde moi novo tivo o seu interese esperto pola literatura e pola historiografía ao escoitar as historias que os seus avós e tíos lle contaban sobre a xenealoxía da Familia Albuquerque. É descendente do fidalgo portugués Xerome de Albuquerque.
Graduouse en medicina na Universidade Federal de Pernambuco (UFPE) e cursou posgrao en psiquiatría na Michigan State University, nos Estados Unidos. Foi profesora universitaria do Departamento de neuropsiquiatria da UFPE e presidente do Instituto Arqueolóxico, Histórico e Xeográfico de Pernambuco.
Literatura
Atribúe á paixón pola lectura de obras clásicas da literatura universal o amadurecimento como escritora ao longo dos anos. Os seus escritores preferidos son, na traxedia, o grego Eurípides; Shakespeare na tragicomédia; os grandes novelistas rusos Lev Tolstoi e Dostoievski. O conto, ten predilección por Tchekov, e en Marcel Proust ve a revolución do concepto de novela. Na poesía é grande admiradora de Rimbaud. Na literatura brasileira, aprecia o estilo esmerado de Machado de Assis e as creacións de João Cabral de Mello Neto e Gerardo Mello Mourão. O seu clásico favorito é Na procura do tempo perdido de Proust. Como libro de cabeceira, ten a Biblia de Xerusalén. Considera que o mellor libro da súa autoría é Luz do Abismo, publicado en 1996.
En 2014 seguía cos preparativos finais para a publicación do seu novo libro, Múltiples Verdades, que ía tratar da interacción do lector-autor, o "útero" da creación literaria, segundo a autora. Deu tamén inicio ás pescudas documentais para a estruturación doutro libro de ficción histórica, O Seminario, sobre o tradicional e conceituado Seminario de Olinda, fundado no ano 1801, e o seu papel preponderante no ciclo revolucionario pernambucano.
Síndrome de Hajdu-Cheney
A síndrome de Hajdu-Cheney, coñecida tamén coma acroosteolise con osteporose e cambios no cranio e a mandíbula, artrodentoosteodisplasia ou simplemente síndrome de Cheney, é unha doenza extremadamente rara que afecta ao tecido conectivo (tecido que sustenta e une os tecidos e outras partes do corpo entre si). Pertence ao grupo das acrosteolises, un grupo heteroxéneo de trastornos do óso caracterizado pola reabsorción ósea esaxerada que desemboca en osteoporose. É unha doenza de base xenética, de patrón autosómico dominante, e da que se teñen reportado arredor de 70 casos en todo o mundo.
Historia
Esta enfermidade foi descrita por vez primeira en 1948 por Nicholas Hajdu, un radiólogo de orixe húngaro que se atopaba a traballar no Reino Unido. Posteriormente, en 1965, a descrición da doenza foi completada e mellorada polo físico estadounidense William D. Cheney, dando lugar así ao nome actual da síndrome.
Síntomas
200px|miniatura|dereita|[[Hipertelorismo (ollos moi separados) típico da síndrome.]] Clínicamente esta doenza caracterízase por causar nos individuos que a padecen unha estatura baixa por mor dun hipocrecemento. Os ósos destes doentes presentan unha extrema flexibilidade, dando lugar a un anormal desenvolvemento dos ósos, articulacións e dentes. Os individuos que sofren esta doenza teñen unha cara característica. Poden aparecer lesións ulcerosas (lesións circunscritas en forma de cráter que afecta á pel ou ás mucosas, por mor da necrose asociada a algúns procesos inflamatorios, infecciosos ou cancerosos) nas mans e nos pes, conxuntamente con osteolise (debilidade e flexibilidade dos ósos) e atraso no crecemento que provoca baixa estatura. Ademais, os individuos coa síndrome de Hajdu-Cheney adoitan presentar malformacións no cranio. Algunhas desas malformacións son macrocefalia, retardo no peche das fontanelas e suturas craniais, cadeira turca alongada, micrognatia, platisbasia e retardo na formación dos senos frontais, aumento na separación dos ollos (hipertelorismo), caída prematura dos dentes, orellas prominentes e de implantación baixa, epicantus, sinofridia (as cellas medran xuntas), padal en forma de bóveda, e outras anomalías faciais características. No ámbito do desenvolvemento neurolóxico, pode existir retardo no desenvolvemento cognitivo e da fala.
Xenética
200px|miniatura|dereita|Proteína [[NOTCH2, codificada polo xene do mesmo nome, e cuxa mutación causa a síndrome.]] A síndrome de Hajdu–Cheney ten unha orixe xenética, herdándose de xeito autosómico dominante. Isto quere dicir que o xene responsábel da doenza está localizado nun xene autosómico, e só unha copia do xene abonda para causar a síndrome cando este é herdado por parte dalgún dos pais que presente a mutación.
A principal causa da síndrome de Hajdu-Cheney semella ser a mutación do último exón codificante do xene NOTCH2. Dita mutación provoca a eliminación do dominio PEST, unha pequena secuencia de péptidos formada por prolina (P), ácido glutámico (E), serina (S), e treonina (T).
Diagnóstico
O diagnóstico definitivo só pode ser considerado após un estudo xenético que demostre que o doente ten unha mutación no xene NOTCH2. Porén, o diagnóstico pode sospeitarse nunha alta porcentaxe soamente atendendo á clínica e a sintomatoloxía do paciente. Pode tamén confirmarse mediante estudos de imaxe, como radiografía ou tomografía computadorizada (TC), que amosan osteólise nas falanxes terminais das mans, desviación cara a dentro nos xeonllos (genu valgo) e cóbados e posíbeis fracturas osteoporóticas.
Tratamento
Non existe tratamento ningún que cure definitivamente esta doenza. Dende 2002, algúns doentes desta síndrome foron tratados de xeito voluntario con bifosfonatos (uns fármacos empregados para tratar a osteoporose) coa fin de tratar os problemas derivados da reabsorción ósea e evitar así fractura e malformacións do esqueleto características desta enfermidade. Outros fármacos que se adoitan empregar, coma o flúor, o calcio ou os corticoides, teñen tamén o obxectivo de loitar contra a osteoporose.
The Karate Kid (filme de 2010)
The Karate Kid é un remake do filme do mesmo nome. Dirixido por Harald Zwart e protagonizada por Jaden Smith e Jackie Chan. A trama principal do filme tivo lugar en Pequín, China.
Sinopse
A historia está baseada no filme The Karate Kid de 1984, pero con algunhas diferenzas. Ós doce anos de idade, Dre Parker (Jaden Smith) é un rapaz popular de Detroit ata que el e a súa nai viúva (Taraji P. Henson) múdanse por razóns de traballo. Na súa nova casa de Pequín, Parker namórase dunha rapariga da escola, Mei Ying (Wen Wen Han). Os outros nenos da escola teñen dificultades para facer amizade con el debido a diferenzas culturais. Para empeorar as cosas, esta atracción transfórmao no inimigo do problemático Cheng (Zhenwei Wang), quen tentará facerlle a Dre a vida máis difícil no seu novo fogar.
Cos nenos constantemente acosándoo, e sen ninguén máis a quen acudir, as perspectivas para a nova vida de Parker semellan terríbeis, ata que coñece ó Sr. Han (Jackie Chan), un peculiar mestre de Kung fu. Empregando métodos pouco convencionais, o Sr. Han ensínalle a Parker técnicas que o axudarán a se defender.
Convención de Berna
A convención de Berna pode referirse a varios acordos tomados na cidade suíza de Berna:
Ghaveta
Ghaveta é un grupo de música tradicional galega con orixe en Vigo.
Traxectoria
O cuarteto botou a andar en 2013 e despois de dous anos de concertos, en 2015 publicaron o seu primeiro álbum de estudio, titulado Disque. En 2020 publicaron A raíz do pensamento, o seu segundo traballo, composto por once temas de raíz tradicional galega.
O Val, Abrence, A Pobra do Brollón
O Val é lugar da parroquia de Abrence, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo.
Está situada a 473 m. de altitude, ao sur da estrada nacional N-120.
Horik I
Horik I tamén Horik o Vello, finado en 854, foi un caudillo viquingo, rei de Dinamarca desde 827 ata a súa violenta morte en 854. O seu reino estivo marcado por numerosas incursións bélicas ao Imperio carolinxio de Ludovico Pío, fillo e sucesor de Carlomagno.
Traxectoria
Horik era fillo de Godfred I de Dinamarca, un encarnizado inimigo do Imperio franco e coñecido polas súas afortunadas acometidas bélicas contra Carlomagno e os obodritas. En 810, Godfred foi asasinado por un membro do seu séquito e o seu sucesor Hemming decretou a paz co imperio.
Hemming, mentres tanto, non durou moito e os outros candidatos á coroa, Anulo e Sigifred morreran enfrontados no campo de batalla. Horik e outro fillo de Godofredo tomaron o poder en 811 [=812] tras expulsaren a outro rival Hemming Halfdansson (posibelmente Hemming II, de quen case nada falan as crónicas pola brevidade do seu reinado, se o houbo) quen ocupou o seu lugar para defender os intereses familiares, e o seu irmán Harald Klak, quen se refuxiou na corte carolinxia de Ludovico Pío. En 819 os herdeiros de Godofredo víronse forzados a aceptar a Harald como co-gobernante de Dinamarca, xa que era cristián converso desde 826 e o mesmo emperador actuou como padriño, pero aínda así foi expulsado por segunda vez un ano máis tarde. Para entón, Horik era o único fillo vivo de Godfred, considerándose o rei de todos os daneses.
Horik mantivo o seu paganismo e rexeitou a conversión cristiá, que era a relixión dos seus inimigos, así como os intentos evanxelizadores e proselitistas do arcebispo Anskar de Hamburgo-Bremen. De feito, en 845, o exército de Horik atacou Hamburgo e destruíu a catedral ata os seus cimentos, sendo a última e maior vitoria obtida en territorio alemán.
Pero seguiron as incursións danesas en Frisia. Os francos carecían dunha frota efectiva, polo que os daneses triunfaban dun modo ou outro con total impunidade. As hordas viquingas saquearon a casa da moeda en Dorestad en 834, 835 e 836, así como Walcheren en 837. En 845, o caudillo viquingo Ragnar Lodbrok chegou ata París e a cidade tivo que pagar un danegeld (tributo) de 7000 libras de ouro e prata para evitar a devastación.
O rei Horik parece que non aprobaba estas expedicións, xa que o éxito das mesmas constituían unha porta aberta a posíbeis novos rivais. Ás veces, Horik mesmo castigaba aos responsábeis destas incursións. En 836, Horik enviou emisarios á corte franca declarando que non tiña nada que ver con eses ataques sobre Frisia e que dos que coñecía o seu autoría, manifestou que foran executados. En 865, Ragnar morreu e os seus seguidores foron masacrados.
Os eventos posteriores demostran que tales precaucións estaban xustificadas. En 854, Horik foi asasinado por un sobriño que fora enviado ao exilio, que mentres estivo fóra de Dinamarca demostrara moito éxito nas súas expedicións viquingas.
Pasiflora
As pasifloras son especies de plantas con flor pertencentes ao xénero Passiflora. As especies deste xénero adoptan principalmente a forma de liana ou de rubideira, e nalgúns casos son arbustos ou herbáceas. Os froitos adóitanse coñecer como froita da paixón (algunhas especies como maracuxás).
Son orixinarias de gran parte do mundo, agás Europa e África (onde atopamos outros membros da familia Passifloraceae). Nove especies son orixinarias dos Estados Unidos e moitas sono de América do Sur. Tamén hainas da China, Nova Guinea eNova Zelandia.
Algunhas especies téñense naturalizado, por exemplo a pasiflora azul (Passiflora caerulea) que actualmente medra brava nalgúns lugares de España. Esta especie emprégase como ornamental en Galiza e outros lugares. O maracuxá (Passiflora edulis), cultivado en gran parte do mundo, tamén pertence a este xénero.
Ecoloxía
miniatura|right| [[Colibrí en Passiflora mixta ]] As pasifloras teñen unha estrutura floral única e moi característica e non lle fai falla unha abella de lingua longa para seren polinizadas. As abellas carpinteiras son activas polinizadoras. Polinízana tamén abesouros, avésporas e morcegos.
Algunhas especies
miniatura| right |[[Passiflora citrina|P. citrina]] miniatura| right |[[Passiflora coccinea]] miniatura| right |[[Passiflora coriacea]] miniatura| right |[[Passiflora edmundoi]] miniatura| right |[[Passiflora jorrulensis]] miniatura| right |[[Passiflora loefgrenii]] miniatura| right |[[Passiflora picturata]] miniatura| right |[[Passiflora × decaisneana]]
Horst Köhler
Horst Köhler, nado o 22 de febreiro de 1943 en Skierbieszów, Goberno Xeral, na actual Polonia, é un economista e político, que foi Presidente da República Federal de Alemaña dende o 1 de xullo de 2004 até o 30 de xuño de 2010, tras deixar o cargo. Foi sucedido por Christian Wulff, político do seu mesmo partido, a Unión Demócrata Cristiá.
Horst Köhler é o sétimo de oito irmáns dunha familia granxeira de relixión protestante. Anteriormente fora director do Fondo Monetario Internacional, dende o 1 de maio de 2000 até o 4 de marzo de 2004, cando se lle comunicou que era candidato conxunto da CDU, CSU e FDP para o cargo de Presidente Federal de Alemaña.
Vida
No ano 2000, a proposta de Gerhard Schröder é elixido Director Xerente e Presidente do Consello de Dirección do Fondo Monetario Internacional, sucedendo no cargo a Michel Camdessus, que presentara a súa dimisión o 14 de febreiro dese ano. Foi designado para este cargo despois de que o primeiro candidato proposto polo goberno alemán, Caio Kai Koch-Weser, fóra rexeitado polos Estados Unidos. O 4 de marzo de 2004, Köhler dimitiu do seu posto no FMI despois de ser proposto como candidato dos partidos conservador e liberal, a CDU e o FDP, para suceder a Johannes Rau como presidente de Alemaña. Elixido o 23 de maio de 2004, tomou posesión do seu cargo como Bundespräsident o 1 de xullo de 2004 para un período de cinco anos. O FDP e CDU actualmente teñen a maioría na Bundesversammlung (Asemblea Federal), que é responsable da elección do presidente federal.
O 23 de maio de 2009 foi reelixido como presidente de Alemaña, manteniendose no cargo un ano máis, até a súa dimisión o 31 de maio de 2010 tras ser fortemente criticado por unhas declaracións que fixo sobre a participación do exército alemán en Afganistán. A controversia desatouse o 22 de maio de 2010, cando nunha visita a Afganistán, o presidente deu a entender que o despregamento de tropas do Bundeswehr (exército alemán) nese país estaba motivado por intereses comerciais, no canto de por razóns de seguridade nacional:
Máis tarde asegurou que coas súas declaracións referíase á loita contra a pirataría nas costas de Somalia, pero ao non cesar a polémica, decidiu anunciar a súa renuncia o 31 de maio de 2010, justificándola pola "falta de respecto" cara á súa persoa debido ás fortes críticas que recibiu.
Vilar Ramilo, Gándara, Zas
Vilar Ramilo é un lugar da parroquia da Gándara no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 20 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 8 mulleres.
Patacas frixidas
As patacas fritas, patacas fritidas ou patacas frixidas son patacas cortadas en anacos e cociñadas en aceite quente nunha tixola ou frixideira.
Historia
Unha das primeiras mencións do prato dáa Francisco Núñez de Pineda y Bascuñán na súa obra Cautiverio feliz (1673) onde na comida que ofrece a dous caciques di que as mulleres "enviaban as patacas frixidas e guisadas". Porén, non é probable que fosen cortadas ou feitas en dados ou noutra forma e seguramente frixíronse en unto, como era costume nesa época. En calquera caso, o documento demostra que esta forma de preparar as patacas xa era habitual na América do século XVII.
A orixe da pataca frixida cortada en forma de bastón está disputada entre Bélxica e Francia. Dise que a finais do século XVIII sobre o Pont-Neuf de París se instalaban vendedores que as preparaban á vista dos clientes.
Juanjo Cardenal
Juan José Cardenal, máis coñecido como Juanjo Cardenal, nado en Madrid en 1950, é un expresentador catalán de televisión. É coñecido por ter sido durante 24 anos a voz en off (o narrador) do popular concurso de La 2 Saber y ganar, entre 1997 e 2021, e por ter sido tamén a voz en off do concurso xa fóra de antena Si lo sé no vengo, presentados ambos os dous por Jordi Hurtado.
Octante
thumb|Octante xunto a un caderno. O octante é un instrumento de reflexión inventado polo inglés John Hadley en 1731 para observar a altura dos astros sobre o horizonte do mar. O arco do octante consta de corenta e cinco graos ou unha oitava parte do círculo, de onde vén a súa denominación.
Piñeiro, Mañón, Mañón
Piñeiro é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Octante
A idea de aplicarlle o principio da reflexión á medida de ángulos tívoa Robert Hooke en 1684. Non obstante, o seu procedemento foi modificado despois por Newton, e Hadley non fixo máis que poñer estas ideas en práctica.
Alfredo García Dóriga
Alfredo García López-Dóriga, coñecido como Alfredo García Dóriga, nado en Viveiro o 13 de abril de 1849 e finado na mesma vila o 14 de decembro de 1911, foi un xornalista e escritor galego en lingua castelá, galega e asturiana.
Traxectoria
Fillo de Cipriano José García Méndez e Eulogia López Dóriga, residiu de mozo en Oviedo, de onde era a súa nai. Alí colaborou en El Faro Asturiano e dirixiu La Revista Ovetense e La Crónica de Asturias. Viviu tamén en Santiago de Compostela, Salamanca e Mondoñedo, onde dirixiu o periódico local El Baluarte de Galicia. Finalmente asentouse en Viveiro, onde exerceu como bibliotecario e colaborou nos periódicos El Eco de Vivero e El Vivariense, a máis de colaboracións nalgunha obra como o Álbum Histórico, científico y literario de Galicia de 1887.
Posromántico e rexionalista, en castelán, foi narrador, poeta e articulista. En galego, escribiu algúns poemas que foron publicados en diferentes xornais da época. Algúns deles foron recollidos en Fuego del alma: Narraciones y leyendas (1966), volume póstumo bilingüe.
O seu poemario ''Lex Dei. Poema de Historia Sagrada'' (2012), versificación das sagradas escrituras, foi publicado cunha introdución biográfica por Emilio Ínsua.
En asturiano escribiu poemas na variedade de Llena, de onde procedía a súa familia materna, e varias das súas composicións apareceron na escolma Los nuevos bablistas (1925).
Foi cronista de Viveiro e académico correspondente da Real Academia Galega.
Obra
miniatura|¡Fuego del alma!…
Zooterapia
miniatura|280px|Os cans son comúns na terapia asistida con animais. A zooterapia ou terapia asistida con animais (TAA), (en Animal-assisted therapy, AAT), é unha actividade cuxo obxectivo é escoller, adestrar e certificar animais, que sexan de apoio en tratamentos e terapias para pacientes de tódalas idades, con doenzas que os debilitan e afectan no eido social, emocional e cognitivo. As especies máis empregadas son cans, gatos, cabalos, aves, coellos e golfiños.
Non existe base científica para o tratamiento do autismo, outro tipo de discapacidade intelectual ou enfermidades mentais. O emprego de mascotas como axudantes de terapias convencionais remóntase a 1792 en Inglaterra, onde se trataron doenzas mentais. Posteriormente, en 1867, os animais de compañía interveñen no tratamento de epilépticos en Alemaña. En 1944, a Cruz Vermella Americana organizou, no Centro para Convalescentes da Forza Aérea de Nova York, o primeiro programa terapéutico de rehabilitación dos aviadores.
Belize nos Xogos Olímpicos
Belize participou por vez primeiros nos Xogos Olímpicos en 1968, e dende entón enviou deportistas para competir en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán, agás nos Xogos de 1980, onde colaborou no boicot liderado polos Estados Unidos. O país nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno. Dende 1968 a 1972, Belize foi coñecido polo seu nome colonial Honduras británico.
Ningún atleta de Belize conseguiu gañar unha medalla olímpica.
O Comité Olímpico Nacional de Belize foi creado en 1967 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Zona de ribeira
miniatura|250px|Vexetación de ribeira no [[río Tambre ao seu paso por Vilarromarís, Oroso ]] A zona de ribeira é a zona de interacción entre a terra e un corpo de auga. Nela establécense plantas que bordean as marxes dos ríos chamadas vexetación de ribeira, caracterizada por plantas hidrófilas. As zonas de ribeira son significantes na ecoloxía, xestión ambiental, enxeñaría civil e debido ao seu papel na conservación dos solos e a súa biodiversidade, así como a influencia que ten sobre os ecosistemas acuáticos. As zonas de ribeira atópanse en moitos ecosistemas incluíndo pantanos, bosques ou zonas húmidas.
Toiriz
O topónimo galego Toiriz pode referirse a:
Tom Aldredge
Tom Aldredge, nado o 28 de febreiro de 1928 en Dayton, Ohio e finado o 22 de xullo de 2011 en Tampa, Florida, foi un actor estadounidense que acadou certa sona polos seus traballos en televisión, filmes e teatro.
Fantasía (música)
A fantasía é unha forma musical libre que se distingue polo seu carácter improvisatorio e imaxinativo, máis que por unha estruturación ríxida dos temas. Así, permite ao compositor unha maior expresividade musical relaxando as restricións inherentes a outras formas tradicionais máis ríxidas, como a sonata ou a fuga. Como exemplos ilustrativos deste contraste podemos citar a Fantasía cromática e fuga de Johann Sebastian Bach ou a Sonata Op. 27 Quasi una Fantasia de Beethoven; tamén se poden citar as 12 fantasías para violas de Henry Purcell (Z732 a Z745) ou a Fantasía en fa menor do compositor Frédéric Chopin.
Con todo, isto non quere dicir que unha fantasía careza por completo de estrutura formal. De feito, moitas fantasías baséanse na forma sonata en aspectos tales como o uso e reexposición de varios temas, ou a delimitación de seccións contrastantes entre si, pero cun tratamento moito máis libre.
É unha peza instrumental na que a improvisación e a imaxinación do compositor anteponse a estilos e formas convencionais.
A Andragalla, Lamas, Zas
A Andragalla é un lugar da parroquia da Lamas no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 80 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 35 homes e 45 mulleres.
Fantasía (música)
No século XVI e XVII, chamábase fantasía a pezas instrumentais onde un tema desenvolvíase en estilo imitativo e contrapuntístico. A fantasía combinaba entón elementos da tocata e do ricercare.
Para os románticos, a fantasía proporcionaba os medios para unha expansión formal sen as restricións da forma sonata. Aínda que a fantasía teña un carácter eminentemente improvisatorio, non quere dicir isto que careza de estrutura formal. É máis, contempla os principios básicos de calquera forma musical.
O termo fantasía utilizouno Franz Liszt e outros compositores aplicado a pezas virtuosistas baseadas en temas procedentes dunha ópera ou outra obra. A primeira forma é a chamada fantasía de ópera. Os compositores contemporáneos do século XX utilizaron o termo fantasía para designar pezas instrumentais ampliadas e variacións libres.
Bunraku (filme)
Bunraku é un filme estadounidense dirixido por Guy Moshe que foi estreado no 2010.
Sinopse
Un misterioso vagabundo (Josh Hartnett) e un samurai xaponés chamado Yoshi (Gackt) chegan por separado a unha cidade que vive aterrorizada pola banda criminal encabezada por Nicola (Ron Perlman) e unha "femme fatale" (Demi Moore). Cando se coñecen deciden unir as súas forzas e acabar con eles, coa axuda do propietario do Saloon (Woody Harrelson).
Vilaestévez, Gándara, Zas
Vilaestévez é un lugar da parroquia da Gándara no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 54 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 28 homes e 26 mulleres.
Secret (sinxelo de Maki Goto)
Secret (シークレット) é o sinxelo número 17 da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 11 de abril do ano 2007 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku. O sinxelo alcanzaría a quinta posición nas listas de Oricon, vendendo 14.861 copias. Tódalas cancións foron compostas e escritas por Tsunku.
Asociación Olímpica e dos Xogos da Commonwealth de Belize
Historia
A Asociación Olímpica e dos Xogos da Commonwealth de Belize foi fundada en 1968 e foi recoñecida oficialmente polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Presidente de Suráfrica
Segundo a constitución actual de Suráfrica, o Presidente da República da África do Sur é o xefe de estado e xefe de goberno do país. De 1961 ata o 1984, a función de presidente era apenas honorífica. O poder executivo era exercido polo primeiro ministro. A partir de 1984, a función de primeiro ministro foi abolida e o presidente tornouse xefe do executivo.
Durante o réxime do apartheid (1961 ata o 1994) o xefe de estado da África do Sur era denominado Presidente do Estado (State President en inglés ou Staatspresident en afrikaans). De 1994 ata o presente o seu título é apenas Presidente.
A República da África do Sur sucedeu a Unión Surafricana o 31 de maio de 1961.
Cruzul - Agüeira
Cruzul - Agüeira é un espazo natural declarado zona especial de conservación (ZEC) que se atopa nos concellos de Becerreá e das Nogais, e que é parte da reserva da biosfera dos Ancares.
Hábitat
Esta área atópase nas estribas da cordilleira Cantábrica, no suroeste de Lugo, onde as montañas xa son menos acentuadas. En Cruzul atópanse bosques de rebolas sobre dos montes formados durante un peri-glaciarismo. En Agüeira o substrato xeolóxico é de tipo kárstico. Aí atópanse formacións rochosas, chamadas grobos, que xorden de caídas dos teitos de covas de calcaria.
Flora e Fauna
Este espazo ten montes de castiñeiros, Castanea sativa, rodeados de especies autóctonas: Quercus robur, Betula celtiberica e Acer pseudoplatanus. Tamén conta con aciñeiras. As aciñeiras atópanse máis en Cruzul e os soutos en Agüeira.
Tartaruga de coiro
A tartaruga de coiro ou tartaruga mariña de coiro, (Dermochelys coriacea), é unha especie de tartaruga mariña, a única do xénero Dermochelys, que á súa vez é o único xénero actual da familia dos dermoquélidos. Son as únicas tartarugas mariñas que non pertencen á familia queloníidos.
É a maior de todas as tartarugas, xa que alcanzan unha lonxitude de 2,3 m, e o cuarto réptil máis pesado, cun peso de máis de 600 kg, só superado por tres crocodilos. Un individuo macho chegou a pesar 916 kg, aínda que as tartarugas deste tamaño son raras. Vive en todos os mares tropicais e subtropicais. Tamén se pode ver en augas europeas e galegas (ver Lista de réptiles de Galicia), e mesmo ás veces no norte de Europa.
Esta especie ten moitas características únicas que a distinguen doutras tartarugas mariñas. A súa coiraza ou cuncha non está formada de placas córneas duras como as outras tartarugas mariñas, senón que está cuberta por unha pel especial con pequenos osteodermos. A súa taxa metabólica é aproximadamente 3 veces maior do esperado nun réptil do seu tamaño, o que, unido aos intercambiadores de calor contracorrente que posúe e ao seu gran tamaño, permítelle manter unha temperatura corporal de ata 18 °C por riba da temperatura da auga circundante. Algúns científicos mesmo opinan que a tartaruga de coiro ten algunha capacidade para xerar a súa propia calor corporal, como faría un mamífero, malia que os réptiles son abimais ectotermos ou de "sangue frío", polo que dependen da temperatura externa para regular a súa propia. Porén, tamén pode considerarse a esta especie como xigantoterma.
Esta especie fai viaxes de miles de quilómetros. Abandona cada ano as augas tropicais para ir moi ao norte a augas frías seguindo a corrente do Golfo. Pode somerxerse longo tempo grazas á utilización de oxíxeno acumulado nalgúns dos seus tecidos. Tamén se pode mergullar a gran profundidade e nada moi rápido.
miniatura|240px|Debuxo tomado do libro Kunstformen der Natur de [[Ernst Haeckel.]]
Descrición
A familia dos dermoquélidos foi descrita en 1843 polo zoólogo austríaco Leopold Fitzinger. O xénero Dermochelys fora descrito en 1816 polo naturalista e zoólogo francés Henri Marie Ducrotay de Blainville. A especie Dermochelys coriacea describiuna en 1761 o naturalista veneciano Domenico Agostino Vandelli, co nome de Testudo coriacea.
Etimoloxías
O nome científico Dermochelys está formado poa unión dos elementos do latín científico derm- e -chelys. O primeiro está tirado do grego antigo δέρμα dérma, "pel", "coiro", e o segundo do grego antigo χελύς chelýs, "tartaruga".
O epíteto específico, coriacea, deriva do nominativo singular feminino do adxectivo do latín vulgar coriaceus, -a, -um, derivado do latín clásico corium, "coiro".
Sinónimos
Ademais de polo seu nome válido actualmente, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
miniatura|Disposición das quillas dorsais. A tartaruga de coiro é a maior de todas as tartarugas actuais e moi diferente do resto, tanto na súa aparencia coma na súa fisioloxía. A coiraza ou "cuncha" pode chegar a superar os 2 metros, é de tipo mosaico, presentando un total de sete quillas no dorso e o ventre. Ademais, non está cuberta por escudos córneos (coma é o normal nas tartarugas), senón de tecido conectivo relativamente brando (de aí o seu nome de tartaruga de coiro), con pequenos osteodermos. Na coiraza non se observa o plastrón nin as afiadas beiras laterais, só unha suave curva que lle dá ao animal un aspecto semicilíndrico. Esta forma lembra tamén vagamente a un laúde, polo que nalgúns idiomas ten o nome dese instrumento (tortue luth, tortuga laúd, tortuga llaüt, tartaruga liuto).
As aletas dianteiras son moito máis longas que en todas as demais tartarugas, tanto proporcionalmente coma en tamaño total. Nos individuos adultos, a distancia de punta a punta das aletas pode ser de ata 270 centímetros.
The Grapes of Wrath (novela)
The Grapes of Wrath é unha novela do escritor estadounidense John Steinbeck publicada en 1939, pola cal recibiu o premio Pulitzer en 1940. O autor recibiu, ademais, o Premio Nobel de Literatura en 1962.
Steinbeck exalta os valores da xustiza, dignidade e solidariedade nun momento de forte crise. O título é unha referencia á canción "The Battle Hymn of the Republic" da Guerra Civil Americana.
Trama
Relata a historia dunha familia pobre do estado de Oklahoma, que durante a Gran Depresión de 1929 se ve obrigada a abandonar as terras que ocupaba desde décadas atrás por mor do progreso (chegada de tractores e máquinas) e dun novo réxime de propiedade. Este factor volveu obsoleto o traballo manual de arado e sementado da terra, forzándoos a emigrar cara a California.
Tartaruga de coiro
Características
O peteiro desenvolveuse tomando unha forma de gancho para axudar a morder medusas e a súa garganta ten barbas que apuntan cara a dentro, que lle axudan a tragalas.
Alimentación
miniatura|Esófago da tartaruga de coiro tapizado de prolongacións longas cónicas.
As tartarugas de coiro subsisten grazas a unha dieta de medusas ou augamares. Debido á natureza xeralmente transparente das súas presas, estas tartarugas poden confundirse e comer cachos de plástico á deriva que ao animal lle parecen medusas. Encontráronse exemplares mortos con bolsas de plástico, pezas de plástico duro e liñas de pesca no estómago. Nas poboacións do Pacífico estímase que un terzo dos adultos inxeriron plástico. Mesmo pequenas cantidades de plástico inxerido poden provocarlles unha obstrución intestinal e a morte ou unha diminución da absorción de nutrientes e menor crecemento.
Aínda que as medusas forman a maior parte do seu alimento, tamén poden comer peixes, crustáceos, luras, ourizos de mar e algas. Poden comer cada día unha cantidade de medusas equivalente ao seu propio peso, e ata 50 individuos das medusas grandes. A tartaruga de coiro ten, pois, un papel fundamental no mantemento do equilibrio ecolóxico e tamén económico: consumindo medusas reduce o seu número e así estas non comen os peixes pequenos e aumenta a pesca e non molestan en zonas turísticas.
Reprodución
miniatura|Unha tartaruga de coiro chegando á praia. miniatura|Desove da tartaruga coiro. miniatura|dereita|Son emitido ao final da posta. miniatura|esquerda|Unha tartaruga de coiro cubrindo con area os seus ovos. As tartarugas de coiro aparéanse no mar e o primeiro apareamento prodúcese despois de que a tartaruga teña dez anos. Os machos nunca abandonan a auga unha vez que entran nela como crías, e as femias só o fan para desovar. As femias aparéanse cada tres ou catro anos, e volven ás praias onde naceron para depositar alí os seus ovos. Unha femia pode poñer uns cen ovos en cada posta. O intervalo entre unha posta e a seguinte é duns nove días.
Despois de encontrar unha femia (que posiblemente exsuda unha feromona para indicar a súa receptividade reprodutiva), a tartaruga de coiro macho fai movementos coa cabeza, toques co fociño, mordedelas ou movementos das aletas para manifestar a súa disposición. As tartarugas mariñas atopan a miúdo dificultades ou teñen que facer perigosas manobras cando intentan reproducirse: o macho ten que montar a femia desde atrás e subirse encima co fin de poder copular, mais ás veces as coirazas dificultan este proceso. O apareamento pode tamén tornarse perigoso cando o macho está tan ansioso por conseguir aparearse que pasa demasiado tempo baixo a auga sen respirar. A fertilización é interna, e é normal que varios machos se apareen cunha soa femia. Sinalouse que este comportamento puido ter evolucionado como un seguro contra a infertilidade masculina, eliminando o exceso de esperma de baixa calidade e permitindo á femia seleccionar o mellor, ademais de incrementar a variabilidade xenética da descendencia. Porén, os estudos demostraron que a poliandria nas tartarugas mariñas, en realidade, reduce o éxito da fertilización.
A división do cigoto comeza unhas horas despois da fertilización, pero o desenvolvemento suspéndese na etapa de gástrula ata que se depositan os ovos. O desenvolvemento volve a comezar axiña, pero os embrións seguen sendo extremadamente susceptibles de morrer nos seus niños polo desprazamento do ovo ata que se forman as membranas completamente durante os primeiros 20-25 días de incubación, cando continúa a diferenciación estrutural de corpo e órganos (organoxénese).
As praias de aniñación deben estar cubertas de area branda e ter unha zona de auga costeira pouco profunda, xa que as súas brandas coirazas se danan facilmente coas rochas duras. Isto é unha fonte de vulnerabilidade para as tartarugas debido a que estas praias son susceptibles de erosionarse. As femias escavan un niño por riba da liña de marea alta coas súas aletas e só depositan os ovos pola noite, porque a calor do día aumenta a súa temperatura corporal por riba do seu límite e pode ser perigoso. Depositan uns 110 ovos, dos cales 70 son máis grandes e fértiles, e os 40 restantes máis pequenos e estériles. Estes 40 ovos restantes serven ao resto como amortecedores e son depositados con ese único propósito, sendo a única especie de tartaruga que fai isto. As femias cobren coidadosamente o niño, asegurándose de camuflalo fronte aos depredadores cunha capa de area.
Os ovos incúbanse durante 60 días. Igual que noutros réptiles, a temperatura ambiente do niño determina o sexo das crías. Os ovos ábrense mentres continúan baixo a area e todas xuntas á vez, despois de anoitecer, as crías escavan o seu camiño cara á superficie e inician a súa marcha cara ao mar. Unha vez que as crías alcanzan o océano non volven a verse normalmente ata chegar á madurez. Moi poucas delas sobreviven a este período pouco coñecido para converterse en adultos. Moitas son devoradas por aves e por outros réptiles antes de que teñan a oportunidade de mergullarse na auga. Cando as luces das cidades son visibles desde a zona de aniñación, as crías poder verse atraídas polas luces e afástanse do mar. Moitas destas crías son atropeladas polo tráfico rodado ou morren esgotadas ou doutras formas. miniatura|dereita|Tamaño da tartaruga comparado cun humano.
The Grapes of Wrath (novela)
Trama
A personaxe principal, Tom Joad, regresa a casa logo de tres anos na cadea, e atopa a súa familia lista para marchar despois dun ano de malas colleitas e da presión por parte dos donos da terra para botalos. Cos poucos cartos que lles quedan, logo de vender a maioría das súas propiedades, mercan unha vella camioneta, enchéndoa cos seus colchóns e útiles de uso diario. De camiño cara ao oeste, crúzanse con outras familias que camiñan na mesma dirección e co mesmo propósito, seducidos por promesas de traballo e de bos salarios.
Tartaruga de coiro
Reprodución
As tartarugas de coiro atlánticas aniñan entre febreiro e outubro segundo as zonas. Nas Illas Canarias rexistráronse postas desta tartaruga en Lanzarote, pero as súas praias preferidas son as da desembocadura do río Marowijne en Güiana, Bigi Santi (Suriname), Acandí choco (Colombia), Illa de Culebra (Porto Rico), Laguna Jalova e Naranjo en Costa Rica, Terenganú (Malaisia), e Quintana Roo (México), en praias como Mexiquillo, Tierra Colorada e numerosas praias máis de México. Mexiquillo é unha das maiores áreas de aniñación desta especie no mundo, mientres que Terenganú está actualmente en moi mala situación e reduce cada ano o número de aniñamentos debido á presión humana, ata o punto de que hai tempadas en que non chegan tartarugas de coiro a Malaisia, a pesar de ser historicamente a zona asiática máis frecuentada por estes animais.
The Grapes of Wrath (novela)
Trama
Porén, tales expectativas saen frustradas, pois á chegada decátanse de que hai pouco traballo e está mal remunerado, o que obriga á maioría dos emigrantes a vivir en campamentos temporais ao longo da estrada, sempre atentos á aparición de traballos nos que se precise man de obra barata.
Tartaruga de coiro
Reprodución
No Pacífico americano, o principal lugar de aniñamento é Playa Grande, situada no Parque Nacional Marino Las Baulas, na provincia de Guanacaste de Costa Rica. Demostrouse que existe un corredor biolóxico mariño destes réptiles no Pacífico, cunha lonxitude de 7000 km, nunha travesía que incúe Costa Rica como sitio de desova, logo as Illas Galápagos de Ecuador (onde repousan e se alimentan para continuar a travesía, pero non desovan) e finalmente, Suramérica, onde a ruta se ramifica.
The Grapes of Wrath (novela)
Influencia
No momento da súa publicación causou unha forte polémica.
Foi levada ao cine en 1940 por John Ford co título homónimo de The Grapes of Wrath, se ben o final da película é diferente do da novela. Conta con Henry Fonda e Jane Darwell como protagonistas, e John Ford acadou o Premio Oscar ao mellor director por esta adaptación.
Tartaruga de coiro
Distribución e hábitat
miniatura|Óleo titulado Galápago de [[Pedro Juan Tapia, Museo do Prado, Madrid (o animal foi atopado en Dénia, Alacant en 1597).]] As tartarugas de coiro viven en case todos os océanos do mundo, e frecuentan augas frías moito máis ao norte ou ao sur que outras tartarugas mariñas, grazas au seu peculiar sistema de regulación da temperatura corporal.
En América, en verán, son máis comúns na zona que vai desde o golfo de Maine ao norte ata Florida no sur. Foron observadas tamén ao norte do golfo de San Lourenzo, no Canadá. As do océano Pacífico son comúns nas illas Hawai, onde se congregan ao norte do arquipélago. Cando se aproxima o inverno diríxense ao sur, ao mar Caribe e ás zonas costeiras de América do Sur e África, onde se encontran coas tartarugas procedentes de Europa. Neste último lugar, seguindo a corrente do Golfo, viaxan máis ao norte durante os meses de verán, e chegaron a verse de forma esporádica nas costas de Noruega e no mar Báltico. As poboacións do leste de Asia emigran cara ás costas de Indonesia e Australia e ao océano Índico. Grazas a recapturas, sábese que esta especie realiza migracións transoceánicas; por exemplo, individuos marcados en Gabón, África, foron recapturados en augas do océano Atlántico suroccidental.
Estas tartarugas prefiren augas profundas pero agrúpanse cando arriban a terra. No verán son vistas frecuentemente tomando o sol preto da superficie, particularmente na área de Long Island, onde algunhas veces son feridas polas hélices de barcos.
Ameazas e conservación
miniatura|dereita|Bolsa de plástico rota que parece unha medusa. Se a tartaruga a come pode morrer. A especie está incluída na Convención sobre o Comercio Internacional de Especies Ameazadas (CITES). Por tanto, é ilegal ferilas ou matalas. Concretamente, nos Estados Unidos, a tartaruga de coiro foi clasificada como en perigo ao longo de toda a súa área de distribución desde 1970.
A actividade humana ameaza as tartarugas de coiro de moitas maneiras. Os ovos son recollidos pola xente en Porto Rico, as illas circundantes e noutros lugares. A remodelación das praias pode perturbar ou destruír o particular tipo de hábitat que estas tartarugas precisan para aniñar, e as luces das cidades poden causar que as crías se vexan atraídas por elas e se afasten do mar en lugar de ir cara el. O uso humano das praias pode destruír niños e postas ou enterrar ovos a demasiada profundidade para que as crías poidan emerxer. Finalmente, os humanos poden danar ás femias cando están aniñando movidos pola curiosidade.
Bloodride (serie de televisión)
Bloodride é unha serie de televisión norueguesa creada por Kjetil Indregard e Atle Knudsen e lanzada a través de Netflix no ano 2020.
Tartaruga de coiro
Ameazas e conservación
Nalgunhas áreas de Porto Rico e Asia póñense ilegalmente redes á mantenta para capturar outras especies de tartarugas, e, a pesar de que non están pensadas para a tartaruga de coiro, estas son capturadas ocasionalmente. En Nova Guinea, cázanse regularmente como alimento.
Bloodride (serie de televisión)
Sinopse
A serie segue os acontecementos dun grupo de persoas unidas só polo feito de que viaxan no mesmo autobús perturbador. Cada episodio conta a historia dun grupo de pasaxeiros, mesturando un sutil humor negro coa inquietude e o sobrenatural.
Episodios
A primeira tempada está composta por 6 episodios, cada un cunha historia independente.
Distribución
O primeiro tráiler foi lanzado o 3 de marzo de 2020. A serie estreouse completamente por Netflix o 16 de marzo de 2020.
Pozuelo del Páramo
Pozuelo del Páramo é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 526 habitantes (INE 2011).
El hoyo
El hoyo é un filme español de ciencia ficción e suspense do ano 2019 dirixido por Galder Gaztelu-Urrutia e protagonizado por Iván Massagué, Antonia San Juan, Zorion Eguileor, Emilio Buale e Alexandra Masangkay.
O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 6 de setembro de 2019, onde gañou o premio People's Choice Award for Midnight Madness e recibiu boas críticas. A estrea europea do filme tivo lugar no Festival de Cinema de Sitges o 8 de outubro de 2019. O 12 de outubro de 2019, El hoyo gañou catro premios, entre eles, o premio de mellor filme, converténdose así no primeiro filme español en gañar o premio nas 52 edicións que tivera o festival.
Sinopse
Dúas persoas por nivel, un número descoñecido e vertixinoso de niveis e unha soa plataforma con comida para todos eles.
Theodor Poesche
Theodor Poesche, nado en 1824 en Zoeschen, preto de Merseburg (Saxonia-Anhalt) e finado o 27 de decembro de 1899 en Washington, foi un antropólogo xermano-americano, autor dunha Contribución á antropoloxía histórica. Estudante de filosofía na Universidade de Halle e revolucionario, emigra en 1850 aos Estados Unidos. En 1853, publica con Charles Goepp The New Rome, or The United States of the World, obra na que compara os Estados Unidos co Imperio romano. En 1878, dá ao prelo Die Arier: Ein Beitrag zur historischen Anthropologie. Baseándose nos caracteres físicos atribuídos ás poboacións indoeuropeas (cabelos louros, ollos azuis ou claros, elevada estatura, cadeiras estreitas, labios finos, prominencia do queixo, dolicocefalia) polo filólogo Ludwig Geiger,sitúa a súa orixe nos pantanos de Rokitno, en Rusia occidental, onde é frecuente o albinismo. Igualmente afirma que a lingua lituana está máis próxima da lingua nai indoeuropea que o propio sánscrito. Engadindo aos argumentos antropolóxicos outros lingüísticos e arqueolóxicos Karl Penka ampliará este territorio á Alemaña setentrional e á Escandinavia meridional en 1883 e 1886.
Aceleración por hardware
miniatura|Un acelerador gráfico.
En informática, a aceleración por hardware é o uso do hardware para realizar algunha función máis rápido do que é posible usando software executándose nunha CPU de propósito xeral. Exemplos de aceleración por hardware inclúen aceleración da funcionalidade de Bit blit en GPUs e instrucións para operacións complexas en CPUs.
O hardware que realiza a aceleración, cando se atopa nunha unidade separada da CPU, é denominado acelerador por hardware, ou a miúdo máis especificamente como un acelerador gráfico ou Unidade de Punto Flotante etc. Estes termos, con todo, son antigos e vanse substituíndo por termos menos descritivos como "placa de vídeo" ou "placa gráfica".
Eroge
Un eroge (エロゲ, erotic game) é un videoxogo xaponés para videoconsola ou computador persoal cuxo contido principal é de tipo erótico ou pornográfico, usualmente utilizando o estilo artístico característico do anime. En occidente, os xogos eroge son catalogados erroneamente como xogos hentai baseándose na definición e aplicación occidental da palabra hentai. O termo é acurtado en inglés como xogo H, ou ata H game, os cales tampouco adoitan ser utilizados no Xapón.
Historia
Nos anos 1980, as compañías xaponesas introduciron as súas propias marcas de microordenadores para competir cos Estados Unidos. Os modelos en competencia incluían a serie X1 da compañía Sharp, a FM-7 de Fujitsu, e PC-88 de NEC. NEC atopábase detrás dos seus competidores en termos de hardware (con só 16 cores e sen soporte para son) e necesitaba buscar un xeito de controlar o mercado. Foi por mor disto que se inventaron os xogos eróticos.
Benjamin Kennicott
Benjamin Kennicott, nado en Totnes, no condado de Devon (Inglaterra) o 4 de abril de 1718 e finado en Oxford o 18 de setembro de 1783, foi un cóengo e hebraísta inglés.
Traxectoria
Sucedeu a seu pai como mestre dunha escola de caridade, mais a xenerosidade dalgúns amigos facilitou que tivera posibilidades de formarse en mellores condicións. Así, conseguiu ir ao Wadham College da universidade de Oxford en 1744, onde se distinguiu en hebreo e divindade. Mentres estudaba publicou dúas disertacións: On the Tree of Life in Paradise, with some Observations on the Fall of Man, e On the Oblations of Cain and Abel que lle outorgaron o acceso á licenciatura antes do prazo legal.
En 1747 Kennicott foi elixido como socio do Exeter College, de Oxford, e en 1750 conseguiu o equivalente ó mestrado e, pouco despois, en 1753, converteuse en reitor da universidade de Culham, en Oxfordshire. En 1761, recibiu o doutoramento en Divindade en Oxford, polo que recibiu da coroa unha pensión de 200£, e en 1764 foi nomeado socio da Royal Society, e en 1767 foi curador Biblioteca Radcliffe e mercou un manuscrito hebreo que posteriormente foi coñecido como Biblia Kennicott.