cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Children of Men
Edicións domésticas
A estrea do filme en formato HD-DVD e DVD en Europa foi o 15 de xaneiro de 2007 e nos Estados Unidos o 27 de marzo de 2007. O contido extra inclúe media hora documental do director Alfonso Cuarón titulada "The Possibility of Hope". O documental explora a intersección entre os temas do filme e a realidade cunha análise crítica de eminentes eruditos: o sociólogo e filósofo esloveno Slavoj Žižek, a activista antiglobalización Naomi Klein, o futurista medioambiental James Lovelock, a socióloga Saskia Sassen, o xeógrafo humano Fabrizio Eva, o teórico culturak Tzvetan Todorov e o filósofo e economista John N. Gray; "Under Attack" presenta unha demostración das técnicas innovadoras empregadas para as escenas de persecución e combate; Clive Owen e Julianne Moore falan sobre as súas personaxes en "Theo & Julian"; "Futuristic Design" abre a porta sobre os aspectos de deseño de produción do filme; "Visual Effects" amosa como foi creado o bebé dixital. Tamén se inclúen escenas eliminadas. O filme foi estreado en formato Blu-ray Disc nos Estados Unidos o 26 de maio de 2009.
Cream
Cream foi un supergrupo británico dos anos 60 que contaba na súa formación co guitarrista Eric Clapton, o baixista Jack Bruce e o batería Ginger Baker. Considerado un dos primeiros supergrupos de rock, o seu son estaba caracterizado por ser unha mestura entre blues e psicodelia. Cream combinaba a guitarra blues de Clapton coa voz e a intensidade das liñas de baixo de Bruce e a batería con influencias do jazz de Baker.
No verán do ano 1966, os nomeados coma os mellores guitarristas (Eric Clapton), baixistas (Jack Bruce) e baterías (Ginger Baker) da Gran Bretaña decidiron unirse e formar o primeiro supergrupo da historia do rock, xa se coñecían porque estiveran tocando xuntos nun grupo de Blues. Coma eran os mellores o grupo non podía chamarse doutra maneira, The Cream (A Crema), un dos máis grandes talentos do show-business a nivel mundial será o seu representante Robert Stigwood, o experimento durou dous anos e seis meses nos cales Cream foi a banda de Rock e Blues máis grande do seu momento, creando grandes éxitos en vendas ou creando escola e adiantándose polo menos tres anos ás tendencias musicais que virían a finais dos anos sesenta.
O seu primeiro sinxelo editouse en outubro de 1966 e foi "Wrapping Paper", que foi a carta de presentación do grupo e do son Cream, seguiralle "I Feel Free", co que consolidaron o seu contundente son. Tras traballar duramente conseguiron crear máis temas cos que editaron o primeiro álbum do grupo, Fresh Cream, que os catapulta coma o grupo punteiro e máis innovador do momento, a este LP seguiranlle dous sinxelos, xa considerados históricos, e que no seu día foron grandes éxitos, "Sunshine of your love", un tema con moita forza, e "Strange Brew", unha estraña beberaxe na que cada membro do grupo achega unha substancia distinta pero que ó unirse produce unha exitosa amálgama.
Neste período de inspiración creativa nace o seu segundo álbum Disraeli gears nos últimos meses de 1967, este disco dará que pensar ós músicos desa época que verán nel as pautas que terán que seguir no futuro. Disraeli gears foi elixido Lp do ano 68 e os medios de comunicación desfaranse en eloxios sobre este traballo dos Cream. Ó longo de 1968 os Cream realizan unha xira moi exitosa que conclúe coa gravación, metade en directo no Filmore e a outra metade en estudio, do álbum Wheels of fire, este Lp é considerado coma o cumio do son do grupo, denso, pleno e profundo son os cualificativos cos que se pode describir o seu son. Con todo, a vida do grupo esgotouse moi pronto.
A inquietude de Clapton e Bruce pola busca de sons novos failles buscar novas bandas para desenvolver a súa música por separado (ademais por aquela época Clapton non vía con bos ollos o Rock tan comercial e masivo), Baker chegou a dicir que o grupo convertérase nunha máquina de facer cartos, así que cando o grupo estaba no máis alto decidiron dar o seu concerto de despedida o 26 de novembro de 1968 no Royal Albert Hall de Londres. Foi filmado e fíxose unha película e un disco, o seu último Lp chamouse Goodbye, incluía o tema The Badge de Clapton, o cal foi o seu último éxito.
Retorta, Laza
Santa María de Retorta é unha parroquia do concello ourensán de Laza na comarca de Verín. No ano 2007 tiña 232 habitantes (106 homes e 105 mulleres) 21 menos ca en 2000. Ten dúas entidades de poboación.
Die Walküre
Die Walküre (en galego A Valquiria) é unha ópera en tres actos con música e libreto en alemán de Richard Wagner. É a segunda das catro óperas que compoñen o ciclo Der Ring des Nibelungen (O anel do Nibelungo), sendo a ópera do ciclo máis representada, mesmo separada do ciclo completo. O fragmento máis coñecido da ópera é o «Walkürenritt o Ritt der Walküren» («Cabalgada das valquirias»), introdución ao terceiro e último acto describindo ás guerreiras semideusas. A ópera foi estreada illada no Königliches Hof-und Nationaltheater de München o 26 de xuño de 1870, e non foi ata seis anos despois, o 14 de agosto de 1876, cando se representou dentro do ciclo completo.
Wagner inspirouse na mitoloxía nórdica ao escribir esta obra, especificamente na Saga Volsunga e na Edda poética. Na versión simplificada do compositor, as valquirias son as fillas do deus Wotan e a nai terra, a deusa Erda, concibidas como doncellas guerreiras para defender o Olimpo xermánico, o Valhall, do asexo dos Nibelungos e recoller as almas dos heroes mortos en batalla para levalos ao seu descanso eterno no Valhall.
Mudá
Mudá é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 100 habitantes (INE 2012).
Parque Nacional de Cabañeros
O Parque Nacional de Cabañeros é un parque nacional de España, situado entre as provincias de Cidade Real e Toledo, en Castela-A Mancha. O territorio conta tamén con outras figuras de protección no marco da Rede Natura 2000: é unha zona de especial protección para as aves (ZEPA) e un lugar de importancia comunitaria (LIC).
Constituíuse como parque nacional o 20 de novembro de 1995, sendo o segundo de Castela-A Mancha despois do das Tablas de Daimiel. En 1988 xa fora declarado parque natural polo Xunta de Comunidades de Castela-A Mancha.
O parque alberga unha das mellores representacións españolas de bosque mediterráneo, tanto polo seu elevado grao de conservación, como pola representatividade dos distintos sistemas ecolóxicos asociados. Entre os seus principais valores naturais están os bosques e matogueiras mediterráneos, algúns enclaves relícticos de vexetación atlántica, bosques de ribeira, turberas e herbais, coa flora e fauna asociada a cada uns destes ecosistemas, entre as que se atopan algunhas especies en perigo de extinción como a aguia imperial.
Debe o seu nome ás chozas utilizadas tradicionalmente por pastores e carboeiros como refuxio temporal dos seus labores no campo. Estas cabanas de forma cónica teitábanse utilizando vexetación da contorna e eran usadas polos poboadores dos Montes de Toledo.
Nétoma, Razo, Carballo
Nétoma é un lugar da parroquia de Razo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 135 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 65 homes e 70 mulleres.
287
Outros
Historia ano a ano
Cangas (homónimos)
O topónimo Cangas pódese referir a:
54
Imperio Romano
miniatura|esquerda|175px|Retrato de Corbulón
Outros
50er
Enrico Cecchetti
Enrico Cecchetti, nado en Roma (daquela nos Estados Pontificios e actualmente en Italia) o 21 de xuño de 1850 e finado o 13 de novembro de 1928 en Milán (Reino de Italia), foi un bailarín, coreógrafo e mestre de ballet italiano. É o creador do método que leva o seu nome, o "Método Cecchetti".
Templo Votivo do Mar
O Templo Votivo do Mar é un templo católico adicado a San Xoán Bautista, tamén coñecido como igrexa parroquial de San Xoán de Panxón. Situado na parroquia do mesmo nome pertencente ao concello de Nigrán.
Este edificio foi deseñado polo arquitecto galego Antonio Palacios Ramilo autor de obras como o Palacio de Comunicacións de Madrid, o Teatro García Barbón de Vigo (hoxe Centro Cultural Afundación Vigo) ou a Virxe da Rocha en Baiona. A súa construción tivo lugar entre 1932 e 1937. miniatura|dereita|Fachada e torre.
Estilo
O edificio de granito, tivo como inspiración o arco visigodo do século VII próximo ao templo. A igrexa, malia a súa orixe, ten tinguiduras góticas, influencia musulmá e toques modernistas, pero sempre tentando plasma-la arte galega, e coa fin de brindar esta obra a tódalas xentes do mar. Feita en parte con materiais reciclados, posúe contrafortes, arcos superpostos que barutan a luz e crean perspectivas, celosías de formigón. A cúpula central de ladrillo, nervada, seguindo o modelo de Armenteira e todo iso fundido coa época do arquitecto, cromatismo nos mosaicos e noutros elementos metálicos.
Reflíctese a tradición da cantaría galega irmandada coa paisaxe e a historia de Galicia: o megalítico, a época castrexa, o prerrománico e románico, os mosteiros mendicantes, os pazos barrocos. A torre semella un faro, ou torre defensiva que no seu remate proxecta a rosa dos ventos cos catro anxos custodios.
Charles Schulz
Charles Monroe Schulz, nado en Minneapolis o 26 de novembro de 1922 e finado en Santa Rosa o 12 de febreiro de 2000, foi un debuxante estadounidense, coñecido en todo o mundo polas tiras cómicas de Charlie Brown e do seu grupo. Pasou de ser un neno tímido ó que nada lle saía ben a converterse no debuxante que con máis tenrura conseguiu amosar o lado oculto do soño americano.
Traxectoria
Fillo dun barbeiro alemán, Carl, e dunha ama de casa, Dena, era un fillo tímido que foi alentado polos seus pais no debuxo, sendo matricularono xa de pequeno nun curso por correspondencia dunha academia local. Cando fixo os 21 anos alistouse no exército para ver se alí se facía un pouco máis duro e, efectivamente, dous anos despois, en 1945, era xa un soldado da 20ª División Blindada que avanzaba co exército de liberación por Francia e Alemaña. O horror de todo o que viu nesa época volveuno máis escéptico co xénero humano.
De volta a casa, en 1948, creou unha historieta de nenos, xénero moi de moda por aquel entón, titulada Li'Folks. En 1950 conseguiu vendela para a súa comercialización ó gran sindicato United Feature co nome de Peanuts (Cacahuetes). Os seus personaxes tiveron grande éxito entre grandes e maiores, os primeiros debido á sinxeleza dos debuxos e os personaxes, e os segundos dada a mensaxe que cada un de dos personaxes escondía tras de si.
O autor que estaba reflectido en cada un dos personaxes, Charlie Brown e Snoopy os que máis. Morreu de cancro de colon no ano 2000.
Proba do éxito da súa obra son a portada de Time e de Life que protagonizaron os seus personaxes; que a NASA bautizou como Charlie Brown ó módulo de mando do Apolo X e como Snoopy ó módulo lunar; que cando Ronald Reagan era gobernador de California, declarouse o 25 de maio como día de Charles Schulz, ou que o ministro de arte francés Jack Lang nomeouno Cabaleiro da Orde das Artes e das Letras.
Amalia Osorio
Amalia Sofía Osorio Delgado, nada en Bande en 1918 e finada en Madrid en maio de 2006, foi unha mestra e escritora galega en lingua castelá.
Traxectoria
Fixo Maxisterio. Diplomouse en Relacións Publicas. Foi premiada en España e Italia pola súa narrativa e pola súa obra poética.
Ole Gunnar Solskjær
Ole Gunnar Solskjær, nado o 26 de febreiro de 1973 en Kristiansund, é un ex-futbolista e adestrador noruegués, que xogou como dianteiro no Manchester United e na selección de Noruega, coa que marcou vinte e tres goles nas súas sesenta e sete participacións entre 1995 e 2007.
Traxectoria
Converteuse en xogador profesional no seu país, no Clausenengen FK, primeiro como centrocampista e logo xa como dianteiro. En 1994 fichou polo Molde FK no que xogou dúas tempadas, marcando 31 goles en 42 partidos. E logo pasou ao Manchester United, onde foi o protagonista da vitoria do Manchester contra o FC Bayern München na final da Liga de Campións da UEFA de 1999. Outro dos seus encontros máis salientables foi contra o Nottingham Forest na tempada 1998-1999 ao marcar catro goles en doce minutos.
O 28 de agosto de 2007 anunciou a súa retirada da competición pero permaneceu no club como preparador de ataque. Posteriormente Ole Gunnar Solkjær foi adestrador do Molde FK, entre 2010 e 2014, logo de adestrar aos reservas do Manchester United de 2008 a 2010. O 31 de outubro de 2011 o Molde FK converteuse en campión de Noruega por primeira vez na súa historia, despois de acadar sete veces o segundo lugar. Repetiu o ano seguinte ao lograr un novo campionato para o Molde malia a forte oposición do Rosenborg BK.
En xaneiro de 2014, converteuse en adestrador do equipo galés do Cardiff City F.C. da Premier League, substituíndo a Malky Mackay. No mercado de inverno fíxose con varios xogadores noruegueses que estiveran baixo as súas ordes no Molde FK: Magnus Eikrem, Mats Møller Dæhli e Jo Inge Berget. Despois de nove meses renunciou o 18 de setembro de 2014, sinalando unha "diferenza de filosofía sobre o xeito de dirixir o club" co presidente do equipo.
O 21 de outubro de 2015 converteuse outra volta no adestrador do Molde FK, firmando por tres anos e medio.
Partido Comunista da Federación Rusa
O Partido Comunista da Federación Rusa (Коммунистическая партия Российской Федерации) é un partido político ruso da esquerda radical. Segundo maior partido da Rusia, é visto como herdeiro histórico do Partido Comunista da Unión Soviética (PCUS) e do seu antecesor, o Partido Bolxevique. Non obstante, a súa estrutura e ideoloxías, como o abandono do ateísmo, difiren radicalmente do PCUS.
Historia
O PCFR está liderado por Guennadi Ziuganov, que fundou o partido no inicio de 1993 cos antigos políticos soviéticos Yegor Ligachev e Anatoly Lukyanov, entre outros. Ziuganov era afillado político de Alexander Yakovlev, o "avó da glasnost", no Comité Central da PCUS. Tras o colapso da Unión Soviética en 1991, converteuse en membro activo do movemento nacional-patriótico ruso, e presidente da Fronte de Salvación Nacional.
Un novo movemento de esquerda foi formado por iniciativa do PCFR o 7 de agosto de 1996. Foi chamado Unión Popular Patriótica da Rusia (UPPR) e consistía en máis de 30 organizacións nacionalistas de esquerda e de dereita. En 1996, Ziuganov foi nomeado candidato á presidencia polo PCFR e foi apoiado pola UPPR. El recibiu apoio do preminente intelectual Aleksandr Zinovyev (disidente do réxime soviético que foi seguidor do comunismo durante a perestroika) e de Zhores Ivanovich Alferov, que vencería o Premio Nobel da Física en 2000.
Antigos membros de PCFR inclúen a políticos famosos que abandonaron o partido tras colidir as súas ideas coas de Ziuganov, que tiña o apoio da maioría dos membros. Entre os disidentes máis notábeis estiveron Gennady Seleznev (en 2001), Sergey Glazyev (en 2003) e Gennady Semigin (en 2004).
Ideoloxía
miniatura|250x250px|[[1 de maio|Día dos traballadores na Rusia.]] A ideoloxía oficial do partido é o marxismo-leninismo, comunismo e o socialismo do século XXI. O PCFR enfatiza a súa orixe rusa e constantemente invoca o patriotismo e o nacionalismo, en unión ao marxismo-leninismo do PCUS. Ao contrario do PCUS tras 1956, o PCFR celebra o goberno de Iosif Stalin. Andrei Brezhnev, neto do líder soviético Leonid Brezhnev, criticou ao PCFR por abandonar o ateísmo e polo acercamento de Ziuganov á Igrexa Ortodoxa Rusa.
A maioría dos comentaristas políticos caracterizan a á dominante de Ziuganov como máis nacionalista (ou "patriótica-popular", como se autodefinen os militantes do partido) que marxista-leninista. Algúns consideran que a única facción do PCFR que pode ser ideoloxicamente definida como comunista é aquela ligada a Richard Kosolapov. De facto, esa á se opuxo á decisión do partido de lanzar a candidatura de millonarios como Sergei Sobko, unha vez que o PCFR posúe a eliminación da oligarquía como unha das súas metas.
Traxectoria electoral
Desde a súa fundación até os días actuais, o PCFR é o segundo maior partido político da Rusia, o maior da oposición.
En todas as eleccións desde o fin da Unión Soviética, o candidato do PCFR terminou a disputa en segundo lugar. En 1996, Ziuganov obtivo o apoio do 32% do electorado, contra o 32% de Boris Eltsin. En 2000, Ziuganov obtivo o 29% contra o 53% de Vladimir Putin. En 2004, Putin obtivo o 71% dos votos, contra só o 14% de Nikolay Kharitonov. En 2008, Ziuganov obtivo case o 18% dos votos. Conseguiu superar a Dmitri Medvedev nalgunhas vilas e cidades pequenas. Tras a elección, Ziuganov afirmou que os seus electores descubriron varios casos de fraude electoral e que el debería ter polo menos o 30% dos votos. El afirmou aínda que iría cuestionar os resultados na Xustiza Electoral. Algunhas semanas despois, o Comité Electoral Ruso admitiu que a maioría das reclamacións do PCFR tiñan fundamento, mais non cuestionou o resultado final das eleccións.
Electorado
O PCFR é máis forte nos grandes centros industriais e científicos, cidades pequenas e nos municipios ao redor de Moscova. Por exemplo, unha pescuda de intención de voto en 2007 indicou que o PCFR obtivo o apoio da maioría da poboación ao redor da Universidade Estatal de Moscova.
O electorado do partido está composto principalmente de pensionistas, traballadores industriais e empregados de organizacións sen fins lucrativos. Nos últimos anos, o partido tamén tivo unha grande adhesión de grupos da xuventude de esquerda, como a Vangarda de Esquerda Vermella.
De acordo co Servizo Federal de Rexistro, 146.546 electores rexistráronse xunto ao goberno como membros do PCFR.
55
Outros
50er
Trez, Laza
Santiago de Trez é unha parroquia do concello ourensán de Laza na comarca de Verín. No ano 2007 tiña 60 habitantes (27 homes e 33 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 28 habitantes en relación ao ano 2000.
Bolívar (serie de televisión)
Bolivar, una lucha admirable ou sinxelamente Bolívar, é unha serie televisiva biográfica colombiana escrita por Juana Uribe e distribuída pola canle Caracol Televisión. A serie está baseada na vida de Simón Bolívar e está protagonizada por Luis Gerónimo Abreu e José Ramón Barreto.
Schalk Burger
Schalk Burger, nado en Porto Elizabeth o 13 de abril de 1983, é un xogador surafricano de rugby. Xoga na posición de flanqueador na 3ª liña dos Stormers do Super 14, no Western Province da Currie Cup e na selección de rugby de Suráfrica. Foi premiado como mellor xogador internacional do mundo no ano 2004 pola IRB, e no ano 2007 gañou a Copa do Mundo de Rugby.
Traxectoria
O seu pai chámase como el, e tamén foi xogador de rugby internacional con Suráfrica. Schalk Burger debutou cos Springboks no mundial do 2003, e dende ese mundial non deixou de ser considerado un dos mellores flankers do mundo. Xogador durísimo que sempre chama a atención sobre o campo, ten sido acusado de ser violento de máis cando fai as súas placaxes, pero tamén adoita rematar os partidos botando sangue. Xogando con Western Province e os Stormers nunca obtivo títulos, aínda que na tempada 2010, cos reforzos de Bryan Habana e Jaque Fourie, no Super 14 xogou por vez primeira a final, perdendo fronte ós Bulls de Pretoria. Coa selección en troques obtivo os maiores honores posibles, gañando en 2007 o mundial e no 2009 o Tri Nations.
385
Outros
Historia ano a ano
Penas Agudas
O topónimo galego Penas Agudas pódese referir a:
Parque Nacional da Caldera de Taburiente
O Parque Nacional da Caldera de Taburiente é un parque nacional de España, situado na illa de La Palma, nas Canarias. Como o resto do arquipélago é de natureza volcánica, pero distínguese pola gran cantidade de recursos hídricos que posúe, tanto subterráneos como superficiais.
Foi declarado Parque nacional o 6 de outubro de 1954, sendo a segunda área protexida das Canarias en recibir esta designación, tras o Parque Nacional do Teide en Tenerife e a cuarta de España. Ademais é, desde 2002, Reserva Mundial da Biosfera conxuntamente con toda a illa. Actualmente abarca unha superficie de 46,9 km², que xunto á Zona Periférica de Protección comprende 59,56 km².
Sitúase no centro da illa coincidindo coa formación xeolóxica da Caldera de Taburiente, de 7 km de eixo máximo, e que é considerada a marabilla natural máis emblemática da illa. A depresión que forma a Caldera atópase entre os 600 e os 900 metros sobre o nivel do mar, mentres que a crestería que forma o cerco rochoso que a rodea alcanza os 2.426 metros no punto máis alto, o chamado Roque de los Muchachos.
Manuel Gallego Trapero
Manuel Gallego Trapero, nado en Madrid o 27 de febreiro de 1953, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Na tempada 1973–74 xogou co Rayo Vallecano en Segunda División, participando en 9 partidos. Na campaña seguinte foi máis regular, participando en 32 encontros (e marcando un gol) no equipo adestrado polo uruguaio Héctor Núñez.
Na tempada 1975–76 formou parte do equipo do Atlético de Madrid que conquistou a Copa do Rei, aínda que non participou en ningún partido.
Na tempada 1975–76 fichou polo Deportivo da Coruña, en Segunda División. Na súa primeira campaña como deportivista participou en 26 encontros e anotou 1 gol, sendo un habitual da defensa xunto con Antonio Benlloch e Julio Andrés Pardo. O seu debut produciuse na 6ª xornada do campionato, nunha vitoria fronte ao Gimnàstic de Tarragona (2–0). O seu primeiro gol anotouno en propia porta, nunha derrota fronte ao Burgos CF (1–0) na 9ª xornada. Estivo 5 tempadas no Deportivo, co que descendeu a Segunda División B tras a tempada 1979–80.
Na tempada 1980–81 firmou polo Granada CF, en Segunda División. Co equipo andaluz xogou 5 partidos, descendendo a final de temporada a Segunda División B.
Nîmes
Nîmes (en Nîmes, en Nimes) é unha cidade do sur de Francia, capital do departamento de Gard, na rexión de Occitania. O seu nome na época romana era Nemausus.
Situación xeográfica
A súa altitude máxima é de 215 m (116 m en zona urbana) e a altitude mínima é de 21 m (45 m en zona urbana). Nîmes está situada nunha chaira —de aí as fortes calores estivais e as frecuentes inundacións— entre sete outeiros (en realidade, só tres grandes topograficamente), como Roma, particularidade que lle valeu o epíteto de «Roma francesa». En plena garriga, atópase a 35 km do mar Mediterráneo, a 20 km da Camargue, a 35 km dos Cévennes e a 20 km do río Ródano. Sinala a divisoria a Provenza (a súa extremidade oeste), e o Languedoc (no seu extremo leste). Nîmes está, ademais, moi próxima a outras grandes e históricas cidades: Arles (27 km), Avignon (44 km), Alès (46 km), Montpellier (54 km), ou mesmo Orange (65 km), Sète (84 km), Aix-en-Provence (95 km) e Marsella (100 km). Nîmes é a 28ª cidade que ocupa maior superficie na Francia metropolitana (161,85 km² ; Arles é a 1ª e París a 50ª).
miniatura|Situación de Nîmes
Clima
A media das temperaturas é de 6,5 °C no inverno e de 23,5 °C en verán (unha das máis elevadas de Francia), con xornadas puntuais con máis de 35 °C.
Idade Media
En 462 caeu en mans dos visigodos, que a mantiveron tras a derrota da Vouillé e a destrución do reino de Tolosa, formando parte da Septimania visigoda. Un bispado aparece no século V. Conquistada polos musulmáns aos visigodos en 719, en 754 pasou aos carolinxios e foi sede dun condado, que estaba ligado a Septimania. En 872 Nimes pasou ao conde de Tolosa. Até 1185 os vizcondes non recoñeceron a soberanía feudal de Tolosa. Nimes foi ocupada polos cruzados de Simón de Montfort en 1215 pero volveu baixo a soberanía dos vizcondes da dinastía Trencavel en 1224, até que en 1226 as tropas reais a recuperaron e Luís IX de Francia foi coroado. No ano 1271 incorporouse á coroa.
Idade Moderna
O tecido denim recibe o seu nome da contración de-Nimes. Ese tecido foi empregado en teas para barcos e deu lugar aos jeans.
Patrimonio
miniatura|Torre Magna.
241
Outros
Historia ano a ano
Mirandela
O topónimo Mirandela pode referirse a:
Pío Moa Rodríguez
Luis Pío Moa Rodríguez, nado en Vigo en 1948, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo do esperantista vigués Pío Moa Banga, foi dirixente do PCE-Reconstituído e fundador do grupo terrorista GRAPO. En 1975 participou no asasinato dun policía e en 1977 no secuestro do xeneral Emilio Villaescusa, daquela presidente do Consello Supremo de Xustiza Militar, delitos polos cales nunca foi encarcerado.
A súa obra céntrase en temas relacionados coa Segunda República e a Guerra Civil Española, malia non ter ningunha titulación académica oficial en Historia. Ten sido acusado de facer declaracións homófobas,  de exaltación do franquismo   e difamatorias contra persoeiros, partidos e institucións democráticas, así como de reclamar a actuación da policía contra os manifestantes.
Casa da Súa Maxestade o Rei
miniatura|Escudo de armas de [[Filipe VI de España|Filipe VI.]] A Casa da Súa Maxestade o Rei é o organismo que, baixo a dependencia directa do rei de España ten como misión servirlle de apoio en cantas actividades derívense das súas funcións como xefe de Estado. Tamén atende á organización e funcionamento do réxime interior da residencia da Familia Real.
Instaurouse o 22 de novembro de 1975 o mesmo día que Xoán Carlos I foi proclamado rei de España. En virtude do Real decreto 434/1988, de 6 de maio, sobre Reestruturación da Casa de S. M. o Rei, e as Ordes do Xefe da Casa de 17 de abril de 1996 e 21 de decembro de 2006, ditadas ao amparo do artigo 14 do citado Real decreto, a súa estrutura actual é a seguinte:
Residencia oficial
O Palacio da Zarzuela, localizado no quilómetro 3.4 da Nacional VI é a residencia oficial da Familia real española, é un pequeno palacio que data do século XVIII restaurado en 1959.
Xefe da casa real
O xefe da casa real dirixe e inspecciona todas as súas seccións e é o encargado de contactar con todos os organismos e institucións que afecten ao funcionamento da casa, propón os orzamentos e contratos e crea as normas de coordinación entre a Garda Real e os servizos de seguridade. Jaime Alfonsín é o actual xefe da Casa Real dende 2014.
Secretaría xeral
Á secretaría xeral correspóndelle a tramitación dos asuntos correspondentes á actividade e funcionamento da Casa Real.
Cuarto Militar
O Cuarto Militar constitúe a representación de honor dos exércitos dentro da Casa, cuxo responsable é un Oficial Xeneral en activo. A Garda Real proporciónalles á Familia Real e os xefes de Estado estranxeiros de visita oficial en España o servizo de garda militar, rendición de honra e escolta en actos solemnes.
Louise Hay
Louise Lynn Hay, nada nos Ánxeles o 8 de outubro de 1926 e finada en San Diego o 30 de agosto de 2017, foi unha escritora estadounidense de libros motivationais e a fundadora da editorial Hay House. Escribiu varios libros do Novo Pensamento e de autoaxuda, incluíndo o título de 1984, You Can Heal Your Life.
John Draper
John Draper (1943), tamén coñecido co nome de Captain Crunch, foi un hacker estadounidense. Foi coñecido por aproveitar os pitos incluídos de agasallo nalgunhas caixas de cereais para facer chamadas telefónicas gratuítas a comezos da década de 1970. Estes pitos xeraban tons cunha frecuencia de 2.600 Hz, usada para a sinalización interna nas redes e centralitas do operador de telefonía AT&T nos EUA. Desenvolveu as "Blue Box", capaces de emitir distintos tons nas frecuencias utilizadas polas operadoras para a sinalización interna das súas redes, cando estas aínda eran analóxicas.
Tempo central europeo
[[Ficheiro:Time zones of Europe.svg|miniatura|dereita|300px|Zonas horarias de Europa
]]
Galicia é a rexión máis occidental que utiliza o CET (en concreto o cabo finisterre, a 9º 16' Oeste). Obviamente, tamén é a rexión máis occidental que usa o CEST.
Países que a utilizan
Estes países utilizan UTC+1 durante todo o ano:
Os seguintes países e territorios utilizan o tempo central europeo só durante o inverno, desde as 1:00 (UTC) do último domingo do mes de outubro ata as 1:00 (UTC) do último domingo do mes de marzo. O resto do ano utilizan a Tempo central europeo de verán (CEST, Central European Summer Estafe), que é UTC+2.
Antes da segunda guerra mundial, Lituania utilizaba a CET entre os anos 1920-40. España adoptouna o 16 de marzo de 1940, aínda que xeograficamente áchase na área correspondente á Hora de Europa Occidental. Durante a guerra, a CET utilizouse en todos os territorios ocupados por Alemaña. En Francia, Bélxica, Países Baixos e Luxemburgo a CET impúxose a partir de 1940. Logo da guerra, Mónaco, Andorra e Xibraltar adoptaron a CET.
Irlanda e o Reino Unido adoptaron de forma experimental a CET nos anos 1968-1971; con todo, este experimento mostrouse impopular e tivo unha duración breve, principalmente debido ao incremento do número de accidentes na estrada (moitos deles eran nenos de camiño ao colexio) nas escuras mañás do inverno. Portugal utilizou a CET nos anos 1966-1976 e 1992-96.
Laza, Laza
San Xoán de Laza é unha parroquia do concello ourensán de Laza na comarca de Verín. No ano 2009 tiña 591 habitantes (298 homes e 293 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución de habitantes en relación ao ano 2000.
Síndrome Kleine-Levin
A síndrome de Kleine-Levin consiste nunha hipersomnia recorrente asociada a trastornos alimentarios (hiperfaxia), sexuais (desinhibición sexual) e psíquicos.
Características
A característica fundamental desta síndrome é que cursa en gromos e as súas formas incompletas son as máis frecuentes. Aparece en adolescentes de sexo masculino e a súa etioloxía é descoñecida. As hipóteses fisiopatolóxicas inclúen unha disfunción hipotalámica e anomalías no metabolismo da dopamina e a serotonina. Os síntomas clínicos recorrentes, unidos á idade de comenzo e á existencia de factores infecciosos no seu inicio suxiren unha etioloxía autoinmune.
Describiuse unha variante no sexo feminino, que consiste nunha hipersomnia periódica asociada coa menstruación. Nos períodos asintomáticos, a vixilia e o comportamento dos pacientes son completamente normais. O diagnóstico é esencialmente clínico e os exames complementarios realízanse para descartar unha hipersomnia recorrente de causa orgánica (tumores do terceiro ventrículo, traumatismos craneoencefálicos, ictus) ou psíquica (neurose, depresión).
José Manuel Pardo Barro
José Manuel Pardo Barro, nado en Lugo o 9 de marzo de 1960, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa.
Pardiñas, Razo, Carballo
Pardiñas é un lugar da parroquia de Razo no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 9 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 6 homes e 3 mulleres.
Quintela de Umoso, Quintela de Umoso, Viana do Bolo
Quintela de Umoso é un lugar da parroquia de Quintela de Umoso, no concello ourensán de Viana do Bolo na comarca de Viana. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Gunnar Nilsson
Gunnar Nilsson, nado en Helsingborg o 20 de novembro de 1948 e finado en Londres o 20 de outubro de 1978, foi un piloto Sueco.
Traxectoria
Antes de entrar na Fórmula 1, gañou o Campionato Británico de Fórmula Tres de 1975. Nilsson participou en 32 carreiras de Fórmula Un, clasificándose para todos eles. Gañou unha carreira, o Gran Premio de Bélxica de 1977, batendo a Niki Lauda e a Peterson, pero, a partir de entón, a súa condución perdeu garra a enfermidade comezara a atenazarlle. Ao detectar as súas cefaleas, o seu compañeiro de equipo en Lotus Mario Andretti aconselloulle unha urxente revisión médica, aínda que xa era tarde. Sen resignarse a un final sen esperanza, Nilsson fichou en, por Arrows, pero nunca estivo o suficientemente ben como para pilotar o coche. Competiu en tres carreiras International Race of Champions (IROC) en 1978. Acadou dous sextos lugares e un quinto posto.
Caeu en coma en outubro e morreu un mes antes de cumprir os 30 anos. Ronnie Peterson avantaxoulle en 39 días en cruzar a meta final. Nilsson quixo contribuír a portar o ataúde do seu antigo heroe, pero o seu estado xa non llo permitía e, cariñosamente, James Hunt e Emerson Fittipaldi tiveron que disuadilo.
Nos últimos meses, Nilsson perdera 30 kg de peso e todo o pelo, a causa do tratamento de quimioterapia, pero conservou o ánimo, traballou persoalmente nunha fundación contra o cancro (para a que recadou preto dun millón de dólares) e anunciou que se reintegraría ao Gran Circo da fórmula 1 en 1979. Nos seus últimos días negouse a ser drogado e afrontou o final con completa lucidez.
Morreu de cancro testicular en Londres en 1978. Logo da súa morte, a súa nai, Elisabeth Nilsson, creou o Fundación Gunnar Nilsson contra o cancro.
Gunnar Nilsson está enterrado no cemiterio Pålsjö en Helsingborg, Suecia, preto dos seus pais Arvid e Elisabeth Nilsson.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Fernando Rodríguez de Castro
Fernando Rodríguez de Castro ou Fernando Ruiz de Castro, nado no 1280 e finado en Monforte de Lemos no 1304 ou 1305, foi un nobre galego da casa de Castro. Señor de Lemos e Sarria e de Cabreira e Ribeira e desempeñou os cargos de Adiantado maior de Galicia, pertegueiro maior de Santiago e comendeiro da Igrexa de Lugo.
Traxectoria
miniatura|Vista xeral do castelo de Monforte de Lemos. miniatura|Castelo de Ucero. Fernando Rodríguez de Castro naceu en 1280. O seu pai foi señor de Lemos e Sarria, adiantado e meiriño maior de Galicia e pertegueiro maior de Santiago. Algúns autores sinalaron equivocamente que en 1285 Fernando Rodríguez de Castro contraeu matrimonio con Violante Sánchez de Castela, filla ilexítima do rei Sancho IV de Castela e de María de Meneses, pero o historiador Luis de Salazar y Castro demostrou que o matrimonio se celebrou en 1293, segundo se deduce dun documento outorgado en Layosa o día 17 de abril dese mesmo ano por Fernando Rodríguez de Castro, no que revalidou a carta de arras que o seu pai, Estevo Fernández de Castro, outorgara en 1291 en nome do seu fillo por ser aquel menor de idade.
En devandita carta de arras, Estevo Fernández de Castro cedeu ao seu nora Violante a vila e o castelo de Villamartín de Valdeorras, situados na provincia de Ourense, e os cotos de Arcos da Condesas, Sauceda, Valladares, Gullaes, Noguera, Caldelas e Pías, que estaban situados en terras de Santiago de Compostela e Turonio, e aos que se sumaron os estados de Ucero e de Traspinedo, no Val do Esgueva, que Violante Sánchez herdou da súa nai, e outras posesións que herdou da mesma en Burgos, Sahagún e Villafamor. E á morte do seu pai, ocorrida logo de xuño de 1291, Fernando Rodríguez de Castro herdou as súas posesións e pasou a ser o nobre galego máis poderoso durante os reinados de Sancho IV e Fernando IV.
Durante o reinado do seu sogro, Sancho IV, apoiou a este último e combateu contra os infantes de la Cerda, aínda que en 1296, durante a minoría de idade de Fernando IV de Castela, suscitou numerosas demandas á raíña María de Molina e, debido á negativa desta a concederllas, abandonou a Corte e rompeu os seus vínculos vasaláticos co monarca. Retirouse entón a Galicia, acompañado por Xoán Afonso de Alburquerque, e comezou a apoiar as pretensións do infante Xoán Afonso de Borgoña, aspirante ao trono castelán. En 1298 suscitou novas reclamacións á raíña María de Molina, e posteriormente levantouse en armas contra Fernando IV de Castela.
Na Crónica de Fernando IV consta que en 1304 o infante Felipe de Castela, irmán de Fernando IV, cercou a vila de Monforte de Lemos por orde do seu irmán o rei, malia que aínda era un neno, xa que soamente tiña uns doce anos de idade. E cando Fernando Rodríguez de Castro foi informado de que o infante Felipe cercara a súa vila de Monforte de Lemos, acudiu coas súas mesnadas a socorrela, aínda que os acompañantes e conselleiros do infante Felipe intentaron persuadir a Fernando Rodríguez de Castro para que depuxese a súa actitude e aceptase chegar a un acordo de paz coa súa cuñado o infante, xa que este era medio irmán da súa esposa Violante Sánchez de Castela. Porén, non alcanzaron ningún acordo e tivo lugar unha batalla na que perdeu a vida Fernando Rodríguez de Castro Porén, outros historiadores como Antonio López Ferreiro argumentaron que en realidade o cerco de Lemos e a morte de Fernando Rodríguez de Castro deberon ocorrer en 1305, baseándose no testamento que este outorgou o día 17 de decembro de 1305 e que foi consignado no Tombo B da catedral de Santiago de Compostela.
Trala morte de Fernando Rodríguez de Castro os seus bens foron confiscados por Fernando IV e entregados no seu maior parte ao medio irmán de Violante, o infante Felipe, que pasou a ser, entre outras cousas, señor de Lemos e Sarria, pertegueiro maior de Santiago, adiantado maior de Galicia e comendeiro da Igrexa de Lugo.
Matrimonio e descendencia
Froito do seu matrimonio con Violante Sánchez de Castela, filla ilexítima de Sancho IV de Castela, naceron dous fillos:
Notas
<references group="lower-alpha"/>
813
Outros
Historia ano a ano
Festival Cultura Quente
O Festival Cultura Quente (CQ) é un festival cultural multidisciplinar celebrado en Caldas de Reis desde 1998.
O apartado musical abrangue estilos diversos como o rock, electrónica, pop, indie ou hip hop, con concertos celebrados no parque da Carballeira. A acampada é de balde na zona da Tafona, así coma tódolos concertos.
Historia
Nos primeiros anos o acceso á carballeira era libre, pero desde o 2005 a zona de concertos está valada e os accesos controlados, impedíndose a introdución con comida e bebida do exterior. Ao principio os concertos celebrábanse na primeira fin de semana de xullo, despois pasouse á segunda, e no 2010 tiveron lugar na terceira, evitando así a coincidencia co Festival Intercéltico de Ortigueira.
1998
A edición de 1998 tiña como lema "Pola participación e o compromiso". Os concertos tiveron lugar o venres 3 e o sábado 4 de xullo. O venres tocaron Berrogüetto, O Caimán do río Tea, Atahide, Joglars e Senglars Quinta feira e Cataventos. O sábado fixérono Hamlet, Buenas noches Rose, Saratoga, Mandrágoras, La Gripe, Riff-Raff e Disfasia.
1999
A edición de 1999 tiña como lema "Pola diversidade e a utopía". Tocaron Os Diplomáticos de Monte Alto
2000
A edición de 2000 tiña como lema "Pola cultura da paz". Os concertos tiveron lugar o venres 30 de xuño e o sábado 1 de xullo. O venres tocaron Dismal, Ill, Tako, After Feed Back e Skunk D.F.. O sábado fixérono Daniel y la Quarter de baño band, Sôber, Sugarless, Sonotones e Sudden Blaze.
2001
A edición de 2001 tiña como lema "Pola cultura sen papeis". Os concertos foron o venres 6 e o sábado 7 de xullo. O venres actuaron Killer Barbies, Grass, Kannon, Karbon 14 e Revelbeat. O sábado fixérono Australian Blonde, Sex Museum, theDismal, Deluxe e Superskunk.
2002
A edición de 2002 tiña como lema "Promoción humana". Os concertos foron o 12 e 13 de xullo e actuaron Big Soul, Gigolo Aunts, Deluxe, Sidonie e Ya te Digo o primeiro día e Rosendo, Dismal, NDNO, Fe de Ratas e Skunk D.F. o segundo.
2003
A edición de 2003 tiña como lema "ManifestAcción". Os concertos foron o venres 11 e o sábado 12 de xullo. O venres actuaron Maestro Pocero (Josele Santiago), Mastretta, Jet Lag, Le Punk e Ectoplasma. O sábado foi a quenda de Sepultura (suspendido, no seu lugar estiveron Dover), Freak XXI, Breed 77, Kannon, N.D.No e Liquid Sun.
Apollo 9
Apollo 9 foi a terceira misión tripulada do programa Apollo dos Estados Unidos, e o primeiro voo do módulo de mando/servizo (Command/Service Module, CSM) xunto ó módulo lunar (LM). A súa tripulación estivo formada polo comandante James McDivitt, o piloto do módulo de mando David Scott e o piloto do módulo lunar Rusty Schweickart. Pasaron dez días nunha órbita terrestre baixa probando varios aspectos críticos para unha aterraxe na Lúa, incluíndo os motores do módulo lunar, os sistemas de soporte vital, sistemas de navegación e manobras de acoplamento. Esta misión foi o segundo lanzamento tripulado dun foguete Saturn V.
Festival Cultura Quente
2005
A edición de 2005 tiña como lema "Doble Lectura". Os concertos foron o venres 15 e o sábado 16 de xullo. O venres actuaron The Gift, La Mala Rodríguez, Def Con Dos, El Bicho, Kannon e DJ Prozack. O sábado tocaron Second, Steelwood, Love (sen Arthur Lee), Avant Garde, Vacazul, Atom Rhumba, Rinôçérôse e DJ Amable.
Apollo 9
Schweickart efectuou unha saída ao espazo de 37 minutos de duración, destinada a probar o traxe espacial que habería de ser utilizado no descenso á Lúa e valorado en 100.000 dólares (da época) cada un.
Festival Cultura Quente
2006
A edición de 2006 tiña como lema "Festambiente". Os concertos foron o venres 14 e o sábado 15 de xullo, contando con grupos como Mando Diao, Heavytrash, Ferpectamente (Los Enemigos), Lori Meyers, Robert Gordon & Chris Spedding, Los Coronas e Dhira.
Apollo 9
Estes equipos autónomos, capaces de resistir temperaturas da orde de menos 150 °C a máis 130 °C, debían ademais protexer aos astronautas do impacto de micrometeoritos (con velocidades próximas a 100.000 km/h), garantir as comunicacións e fornecer soporte vital durante tres horas. Realizouse así mesmo unha ensamblaxe perfecta co módulo lunar "Spider" que se foi afastando do módulo de mando denominado "Gumdrop", ata unha distancia de 160 km. O voo amarou o día 13 de marzo tras orbitar 151 veces sobre a Terra e despois de 241 horas de voo.
Festival Cultura Quente
2008
A edición de 2008 tiña como lema "Dialogo Intercultural". Os concertos foron o venres 11 e o sábado 12 de xullo. O venres actuaron Taraf de Haïdouks, The Godfathers, Deluxe, Telephunken, 08001, Alex Gopher, Hans Nieswandt, Slow Motion Beer Walk, La Tuna Rastafari e Kogito. O sábado tocaron Café Tacuba, Vive la Fête (suspendido), The Sunday Drivers, John Aquaviva, Koacha, Vetusta Morla, Niño y Pistola e Pacífico.
2009
A edición de 2009 tiña como lema "Im-pulso Creativo". Os concertos tiveron lugar os días 10 e 11 de xullo. O venres actuaron Arizona Baby, Igloo, Los Coronas, MC5 (substituíndo a The New York Dolls, que finalmente atrasaron a súa xira), Kap Bambino, Vive la Fëte e Jeff Automatic, e o sábado Atomic Garden, Zahara, Delahoja, Lagartija Nick, The Wedding Present, Facto Delafé y las Flores Azules e Pin&Pon DJ´s.
2010
miniatura|250px|[[The Raveonettes na edición do ano 2010.]] A edición de 2010 tiña como lema "o verbo camiñar", ao coincidir de novo co Ano Santo Xacobeo. Os concertos celebráronse os días 16 e 17 de xullo. O venres 16 actuaron Dirty Socks, Johnny Winter, Ocean Colour Scene, Tricky, Clã e DJ Amable. O sábado 17 foi a quenda de Pulsa Denura, Hola a todo el mundo, Magnêtica, The Sonics, Kitty, Daisy & Lewis, The Raveonettes, Tony Lomba & Elio dos Santos e DJ Lagartija.
Des Minutos
Des Minutos é o terceiro álbum de estudio da banda galega de rock Heredeiros da Crus, editado polo selo BOA no ano 1998.
Pesadelo
Características
Caracterízanse por despertares repetidos durante o período de soño maior ou en sestas diúrnas provocadas por soños extremadamente terroríficos e prolongados que deixan lembranzas vívidas, xa que no seu contido acostuma haber ameazas á propia supervivencia, seguridade e autoestima. Os despertares acostuman ocorrer na segunda metade do período de soño.
Ao espertar do soño terrorífico, a persoa recupera rapidamente o seu estado de vixilia e orientación, a diferenza dos terrores nocturnos.
Stemma codicum
right|thumb|260px|Stemma codicum da [[tradición (filoloxía)|tradición das obras de Plauto segundo o filólogo clásico Cesare Questa.]] En filoloxía un stemma codicum (árbore xenealóxica dos códices) é a representación gráfica, en forma normalmente arborescente (forma ramificada), do percorrido que desde o arquetipo leva ao testemuño dun texto. A doutrina das relacións de dependencia dos manuscritos denomínase, precisamente, stemmática.
É o froito dunha atenta investigación sobre a tradición dun texto antigo. Poderíase dicir que o stemma é a árbore xenealóxica do texto conservado, un esquema piramidal en cuxo vértice está o arquetipo (ao que non sempre se dá accedido) do que proveñen por copias sucesivas as varias familias de textos coñecidas, cuxos testemuños ocupan as bases desta pirámide.
Trátase, noutras palabras, da representación gráfica das relacións mantidas entre os diversos testemuños dunha obra que se transmitiu por medio deles. O testemuño é unha copia que precisamente testemuña o contido da obra orixinal. Un orixinal é o que os testemuños transmiten, ás veces alterando a súa forma nalgunhas pasaxes.
Razo da Costa, Razo, Carballo
Razo da Costa é un lugar da parroquia de Razo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 167 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 83 homes e 84 mulleres.
Vladimir Levin
Vladimir Leonidovich Levin (en Владимир Леонидович Левин) é un matemático ruso que en 1995 conseguiu acceder a través de Internet dende San Petersburgo ao sistema informático central de Citibank en Nova York, pudendo realizar transferencias por valor de 10 millóns de dólares de contas corporativas desta entidade financeira a outras abertas por el en entidades doutros países como Rusia, Finlandia, Alemaña, Países Baixos ou Suíza.
Finalmente foi detido pola Interpol no aeroporto londiniense de Heathrow ese mesmo ano, extraditado a Estados Unidos e sentenciado a tres anos de cárcere e a unha multa de 240.000 dólares.
Ratio prezo-beneficio
Fórmula
O valor do PER calcúlase dividindo o valor das accións dunha empresa determinada, no mercado bolsista (capitalización bolsista, entre o beneficio neto anual despois de impostos da empresa correspondente. Dito doutro xeito, o PER dunha empresa calcúlase dividindo o prezo de cada ación entre o BPA (beneficio por acción) . Exemplo: se a empresa X cotiza a 13 euros e o beneficio neto anual por acción é de 1,30 euros, o seu PER será de 10 (13,00/1,30).
Exemplo e interpretación
A empresa X que cotiza a 13,00 € / acción, o ano anterior tivo un beneficio neto de 650.000 €, e ten 500.000 accións en circulación. Polo tanto:
No exemplo, preséntase que a lectura do PER da empresa X é que no prezo -actual- das súas accións incluíron 10 veces o beneficio -anterior-da empresa. Unha empresa cun PER alto pode significar que as expectativas do valor son moi favorables e se basean en beneficios futuros (prevese unha medra destes) ou ben que a acción está sobrevalorada -sen fundamento- e, polo tanto, que resulte improbable que a súa cotización siga subindo.
56
Acontecementos
miniatura|esquerda|225px|Moeda de Vologases I