cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Taj Gibson
Tempada 2009-10
Gibson declarouse elixible para o Draft da NBA de 2009, e foi seleccionado na 26ª posición polos Chicago Bulls. El, xunto á outra elección do draft James Johnson, asinaron cos Bulls en xullo de 2009. Gibson foi titular na posición de ala-pivote na maioría da súa tempada coma rookie cos Bulls, e impresionou a moita xente pola súa enerxía e boa defensa. Gibson xogou o Rookie Challenge do All Star Weekend de 2010, onde gañarou o equipo Rookie por primeira vez dende 2002. Os Bulls chegaron a playoffs coa 8º posición na Conferencia Leste. Gibson acadou 7.6 puntos e 7.0 rebotes mentres os Bulls caían na primeira rolda contra os Cleveland Cavaliers. Ao remate da súa primeira tempada, Taj foi seleccionado no primeiro equipo de rookies da NBA.
Tempada 2010-11
En verán, os Bulls ficharon ao ala-pivote Carlos Boozer, de quen se agardaba que fora titular ao comezo da tempada. Antes da pretempada, Boozer rompeuse a súa man, e Gibson foi titular nos primeiros 15 partidos da tempada. Tras o regreso de Boozer, Gibson foise ao banco e cambiou o seu rol no equipo a maior parte da tempada. Ao remate da tempada, os Bulls quedaron primeiros na Conferencia Leste.
Oklahoma City Thunder
O 23 de febreiro de 2017, Gibson foi traspasado xunto a Doug McDermott e unha elección da segunda rolda do Draft de 2018 ós Oklahoma City Thunder, a cambio de Joffrey Lauvergne, Anthony Morrow e Cameron Payne.
Fetty Wap
Willie Maxwell II, máis coñecido como Fetty Wap, nado en Paterson, Nova Jersey o 7 de xuño de 1991, é un rapeiro estadounidense que debutou con "Trap Queen", que se converteu nun éxito nos Estados Unidos. Posteriormente, publicou "679" e "My Way" que tamén se posicionaron nas dez primeiras posicións dunha lista popular estadounidense.
Comezos
En 2013, Wap comezou a facer música como un rapeiro solista e despois interesouse en cantar porque "quería facer algo diferente". A finais de 2013, inspirado nunha muller escribiu unha canción chamada "Trap Queen", que gravou en marzo de 2014 co produtor Tony Fadd, de RGF Productions.
A comezos de novembro de 2014, firmou un acordo de gravación con 300 Entertainment e RGF Productions. O 15 de decembro lanzou en iTunes unha nova versión de "Trap Queen". Wap integrou un grupo de rap chamado Remy Boyz 1738, no que tamén participaron P-Dice e Montana Monty Buckz, o artista foi apodado "Fetty", un argot para referirse aos cartos, xa que o seu propósito como rapeiro era facer cartos; posteriormente engadiu "Wap" ao final do pseudónimo para homenaxear a Gucci Mane, quen tamén é coñecido como Guwop.
944
Mortes
Historia ano a ano
Abadía
miniatura|200px|dereita|Abadía cisterciense de Senanque miniatura|Abadía Westminster, [[Londres (Inglaterra)]]
Unha abadía (do latín tardío abbatia, derivado do arameo abba, "pai") é un mosteiro ou convento cristián, baixo o goberno dun abade ou abadesa, independente da xurisdición ordinaria dos bispos, que serve de pai ou nai espiritual da comunidade. Un priorado só se diferenza dunha abadía en que o superior leva o título de prior ou prioresa: os priorados foron en orixe dependencias das grandes abadías, pero hoxe a distinción entre abadías e priorados perdeuse.
Martulo, Morás, Arteixo
Martulo é un lugar da parroquia de Morás no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 30 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 14 eran homes e 16 eran mulleres.
Arrecife Maro
miniatura|dereita|250px|Imaxe do satélite O arrecife Maro, en inglés Maro Reef e en hawaiano Nalukākala, é un labirinto de arrecifes coralinos das illas de Sotavento de Hawai. Está situado a 1.370 km ao noroeste de Honolulú. O arrecife é o que queda dun atol mergullado que queda a nivel da auga coa marea baixa. É o arrecife máis grande de Hawai, con 37 especies de coral. Foi descuberto en 1820, polo capitán norteamericano Joseph Allen. O arrecife foi bautizado co nome do seu barco, o Maro de Nantucket, o primeiro baleeiro que chegou ao porto de Honolulú.
Paio (nome)
miniatura|dereita|O papa [[Paio I, papa|Paio I.]] Paio é un nome propio de orixe grega na súa variante galego-portuguesa. Chega ao galego proveniente do latín: Pelagius, e á súa vez do grego: Πελάγιος. O seu significado é "Aquel que ten vontade de escoller". O nome Paio é froito da síncope do nome latino. Existe a forma culta: Pelaxio. O nome Paio deu orixe aos apelidos galegos: Pais e Páez. Nos documentos galegos medievais aparecen as variantes arcaicas: Pai, Payo, Pae, Paay ou Pay.
Pola súa banda en portugués tamén coexiste a forma culta Pelágio. Os apelidos son Pais, Paes (grafía arcaica).
En castelán a variante do nome é Pelayo, e este deu orixe ao apelido patronímico: Peláez..
O nome en Galiza
Paio foi un nome común en Galiza como o demostra a abundante toponimia asociada ao nome (Paio, O Paio), especialmente a San Paio (ou Sampaio), mártir galego nado en Crecente no século X. En total existen no país, corenta parroquias baixo a advocación do santo (Véxase: Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Paio). Ademais existen moitos lugares co nome do Santo, e diversas igrexas e conventos, onde salienta o Convento de San Paio de Antealtares en Santiago de Compostela.
Hoxe en día a variante galega Paio está en desuso, con só sete rexistros. A variante castelá Pelayo tampouco é común en Galiza, só 136 varóns posúen o nome, sendo, porén abundante en Asturias e León, principalmente por ser o lugar de orixe do lendario Paio de Asturias.
Congro das Baleares
O congro das Baleares, Ariosoma balearicum (Delaroche, 1809), é un peixe da orde dos angüiliformes, familia dos cóngridos e subfamilia dos batimirinos.
Hábitat
É unha especie bentónica e litoral que vive sobre fondos areosos, lamacentos ou rochosos até os 732 m de profundidade, pero normalmente encóntrase entre os 20 e os 100 m.
Distribución xeográfica
Vive en todo o mar Mediterráneo (onde é pouco común), nas costas do océano Atlántico intertropical oriental (desde o sur de Portugal até Angola) e occidental (desde o Canadá até o norte de Suramérica, pasando por Carolina do Norte (Estados Unidos), e o norte do golfo de México, e nas do oeste do océano Índico, incluíndo o mar Vermello.
Alimentación
O congro das Baleares ten unha dieta carnívora.
Pesca
A especie é obxecto de pesca comercianl no Atlántico centroocciental e centrooriental, no Mediterráneo e no Índico oriental.
Plzeň
Plzeň ou Pilsen é unha cidade de Bohemia, na República Checa, e capital da Rexión de Plzeň. En 2019 tiña 172.441 habitantes, sendo a cuarta cidade máis poboada do país. Está localizada a 90 km ao oeste de Praga, no punto onde converxen os ríos Radbuza, Mže, Úhlava e Úslava.
A cidade é coñecida internacionalmente pola cervexa Pilsner. Plzeň foi seleccionada en setembro de 2010 por un xurado oficial para ser xunto coa cidade belga de Mons as capitais europeas da cultura no 2015.
Nouvelle Action Royaliste
Historia
Bertrand Renouvin fundouno en abril de 1971 co nome de Nova Acción Francesa (Nouvelle Action française), presentouse ás eleccións presidenciais de 1974 e conseguiu 43.722 votos (0.17%). En outubro de 1978 adoptou o seu actual nome. Nas eleccións presidencias de 1981 apoiou a candidatura de François Mitterrand e en 1982 o NAR funda os clubs Nouvelle Citoyenneté, cos que pretendía esparexer a súa influencia no seo da sociedade francesa. Nas eleccións presidenciais de 1988 volve dar o seu apoio a Mitterrand. Propugnou o non no referendo sobre a constitución europea de 2004.
Tierra de Alba
A Tierra de Alba (Terra de Alba) é unha comarca natural e política situada no centro da provincia de Zamora, en España. Está formada por 25 concellos e a súa capital é Carbajales de Alba.
Conta con límites xeográficos marcados na súa maior parte por accidentes naturais, pois áchase bordeada polos ríos Esla polo leste e Douro polo sur. Polo norte limita coa comarca de Tábara e polo oeste con Aliste, formando con estas dúas comarcas a zona de Aliste-Tabara-Alba.
Soiuz TM-30
Soiuz TM-30 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 4 de abril de 2000 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Tierra de Alba
Trátase dunha comarca de gran riqueza natural, pois ten unha variada flora e fauna, grande interese paisaxístico e unha interesante e antiga historia. Tamén é refuxio de innumerables mostras de folclore e tradicións. O seu maior lastre na actualidade é a perda e o envellecemento da súa poboación.
Esta comarca, a pesar do seu gran sentido de identidade, con características xeográficas, económicas, sociais e históricas afíns, non conta co necesario recoñecemento legal para o seu desenvolvemento administrativo, o que levou aos seus municipios a organizarse en mancomunidades como única fórmula legal que lles permite a optimización da xestión dalgúns servizos públicos municipais.
Soiuz TM-30
Características
A Soiuz TM-30 regresou a terra o 16 de xuño de 2000 ás 00:44 GMT preto de Arkalyk (Casaquistán).
Campionato do Mundo de Motociclismo 2013
250px|miniatura|dereita|[[Campionato do Mundo de Motociclismo _ 2012 <<<<<<< 2013 >>>>>>> 2014 _ ]] A tempada 2013 do Campionato do Mundo de Motociclismo é a 65ª edición dos mundiais de velocidade organizados pola Federación Internacional de Motociclismo. Por segundo ano consecutivo o campionato consta das seguintes 3 categorías: MotoGP, Moto2 e Moto3, sendo a MotoGP a categoría raíña.
NBA All-Star Weekend
miniatura|250px|All Star Weekend no [[Air Canada Centre, Toronto 2016]] O All Star Weekend da NBA (en inglés, Fin de Semana das Estrelas), é un acontecemento deportivo celebrado nos Estados Unidos, no que se reúnen os mellores xogadores de baloncesto da NBA.
Campionato do Mundo de Motociclismo 2013
Os encargados de defender o título de campión do mundo da edición 2012 terían que ser Jorge Lorenzo, Marc Márquez e Sandro Cortese, pero os dous últimos subiron unha categoría, de xeito que o vixente campión de Moto2 correrá en MotoGP, e o campión de Moto3 correrá en Moto2.
Pablo Cobián Fernández
Pablo Cobián Fernández de la Fuente, nado en Oleiros o 22 de marzo de 1962, é un empresario e político galego do PPdeG.
Campionato do Mundo de Motociclismo 2013
Grandes Premios
O campionato está composto por 18 grandes premios en MotoGP e 17 no caso de Moto2 e Moto3, pois na novena carreira do ano, a que ten lugar en Laguna Seca, só se disputa a categoría raíña.
Pablo Cobián Fernández
Traxectoria
Pablo Cobián naceu en Oleiros en 1962. Cursou os seus estudos nos Xesuítas e no Masculino da Coruña. Estudou inglés en Londres, onde deu os seus primeiros pasos profesionais. Ó seu regreso creou a súa propia empresa e completou a súa formación no negocio do seguro e asesoramento de empresas.
Militante de Novas Xeracións desde os anos setenta, foi candidato á alcaldía de Oleiros polo PPdeG en 2003 e 2007 e voceiro municipal do PPdeG. Dende 2007 foi deputado provincial. En 2009 foi elixido deputado do Parlamento de Galicia pola provincia da Coruña. O 4 de outubro de 2011 dimitiu como deputado e concelleiro de Oleiros, logo de que Jorge Dorribo, propietario de Nupel, o vinculase con supostos pagos ilegais, no marco da Operación Campión.
Campionato do Mundo de Motociclismo 2013
Sistema de puntuación
As tres categorías comparten o seguinte sistema de puntuación:
Clasificación
A seguinte táboa amosa a clasificación por puntos do campionato de MotoGP:
Mirallos
O topónimo galego Mirallos pode referirse a:
Basilio II
miniatura|200px| Basilio II nun manuscrito do [[século XI.]] Basilio II Bulgaroktonos ou Bulgaróctono (en grego Basilios Bulgaroktonos, escrito Βασίλειος Βουλγαροκτόνος (958 – 15 de decembro de 1025)) emperador bizantino (10 de xaneiro de 976 – 15 de decembro de 1025) que levou o Imperio bizantino ao máximo do seu poder en cinco séculos. Pero non deixou herdeiro do seu talle e moitos dos seus logros perderíanse por mor de toda unha serie de débiles sucesores.
Nacemento e nenez
Basilio era o fillo do emperador Romano II, que morreu cando Basilio só contaba cinco anos de idade. Como el e o seu irmán, o futuro emperador Constantino VIII (reinado 1025-1028), eran demasiado mozos para reinaren por si mesmos, a nai de Basilio, Teófano, casou cun dos principais xenerais de Romano, que ascendeu ao trono co nome de Nicéforo II Focas en 963. Nicéforo foi asasinado en 969, e sucedeuno no trono outro xeneral, Xoán I Tzimisces, que reinou durante sete anos. Por fin, cando Xoán I morreu o 10 de xaneiro de 976, Basilio puido ascender ao trono.
Comezos do reinado e alianza rusa
Aínda que Nicéforo Focas sinalouse como un brillante xeneral durante o seu reinado, tanto el como Xoán I resultaron ser administradores mediocres. En consecuencia, Basilio atopouse con serios problemas nada máis comezar o seu reinado. Os grandes terratenentes de Asia Menor, que eran os provedores de moitos dos soldados do Imperio e de gran parte dos impostos, atopábanse en revolta aberta contra o poder. Basilio, facendo gala da severidade que o había caracterizar durante todo o seu reinado, fíxolles fronte e reprimiu a revolta. Con este fin, aliouse con Vladimiro I de Kíiv en 988. Vladimiro ofreceulle 6 000 homes do seu exército como reforzo para as tropas imperiais; a cambio, pedía casar coa irmá máis nova do emperador, Ana (963 - 1011). Ao principio, Basilio dubidou: os bizantinos consideraban bárbaros aos Rus de Kíiv, e a propia Ana puxo pegas ao seu matrimonio cun bárbaro. Pero baixo a presión de Vladimiro, Basilio terminou por aceptar, e Vladimiro e Ana casaron en 989. Os reforzos rusos serían fundamentais para acabar coa rebelión, e convertéronse no punto de partido da posterior Garda Varega.
Campañas contra os árabes
Tras acabar coa revolta interna, Basilio dirixiu a súa atención aos demais inimigos do Imperio. Na década de 990, lanzou unha campaña cos árabes, vencendo en varias batallas en Siria. Aínda que non contaba con forzas suficientes para penetrar en Palestina e tomar Xerusalén, as súas vitorias permitíronlle recuperar gran parte de Siria para o Imperio. Ningún emperador, desde os tempos de Heraclio conseguira controlar este territorio durante un certo tempo, e agora manteríanse en mans dos bizantinos durante os seguintes 75 anos.
Campañas búlgaras e de Kazar
Pero Basilio non acabara coas súas accións: a súa intención era recuperar os territorios que o Imperio fora perdendo ao longo do tempo. Segundo se entraba no segundo milenio, iniciou as hostilidades co seu grande adversario Samuel de Bulgaria.
Cando se desatou a guerra aberta en 1002, Samuel estendera o reino búlgaro desde o Danubio, ao norte, ata ben entrado en Grecia, deténdose ao norte de Atenas. Os seus dominios estendíanse desde o Adriático ao mar Negro, e todos estes territorios foran conquistados durante os 300 anos anteriores a expensas dos bizantinos. Basilio estaba agora decidido a investir o destino do Imperio.
A guerra abordelou os Balcáns os seguintes doce anos, durante os cales tanto Basilio como Samuel lograron vitorias sorprendentes. As forzas de Samuel eran considerabelmente menores, pero este foi capaz de evitar un enfrontamento total, mentres realizaba ataques menores sobre o exército de Basilio no seu avance polo territorio búlgaro. Samuel esperaba desgastar así ás tropas bizantinas, forzándoas á rendición ou polo menos á firma dunha paz.
Finalmente, o 29 de xullo de 1014 Basilio acantoou ao exército búlgaro e obrigouno a loitar na batalla de Kleidion, mentres que se Samuel atopaba a varios quilómetros de alí. Basilio esmagou aos búlgaros e fixo 14 000 prisioneiros: dise que mandou cegar a 99 de cada 100 destes, deixando vesgo ao restante para que puidese guiar aos demais de volta. Aínda que probabelmente se trate dunha esaxeración, este feito proporcionoulle a Basilio o seu sobrenome "Bulgaróctono" ("matador de búlgaros").
Cando Samuel viu volver ás súas tropas cegadas, segundo a lenda morreu de tristeza. Bulgaria seguiu loitando durante outros catro anos máis, pero terminou someténdose en 1018. A vitoria sobre os búlgaros e o posterior sometemento dos serbios supuxeron a consecución dun dos obxectivos de Basilio: a recuperación para o Imperio da antiga fronteira do Danubio por primeira vez en 400 anos.
Mentres, en 1016, os exércitos bizantinos aliados aos príncipes de Kíiv atacaron Crimea, gran parte da cal caera baixo a éxida do reino de Georgius Tzul, estado sucesor de Kazar centrado en Kerch. Segundo o historiador Xurxo Cedreno, Georgius Tzul foi feito prisioneiro e o seu reino destruído.
Últimos anos
miniatura|dereita|400px|Imperio Bizantino á morte de Basilio II Basilio volveu triunfante a Constantinopla, para saír de novo, esta vez cara ao leste, e atacar o domino persa sobre Armenia. Este reino converteuse nun estado tributario de Bizancio cando morreu o seu rei no ano 1000. Tamén aquí sucedéronse as vitorias, e Armenia volveu ao Imperio bizantino de onde se separara 200 anos antes. Ao mesmo tempo, outras forzas bizantinas recuperaban gran parte de Italia meridional cuxo dominio perdera o Imperio a mans dos normandos ao longo dos 150 anos anteriores. Cando o 15 de decembro de 1025 morreu Basilio, estaba planeando unha expedición militar para recuperar a illa de Sicilia. Na súa última vontade pedía ser enterrado xunto ao campo de adestramento da súa cabalería, no canto de no espazo reservado aos emperadores da súa familia. As fontes da época sosteñen que así podería escoitar ás súas tropas prepararse para o combate polo Imperio. Durante o asalto e saqueo de Constantinopla na Cuarta Cruzada (1204), a tumba de Basilio foi saqueada polos cruzados.
Valoración
Basilio era un home baixo de complexión forte, que se desentendía da pompa e cerimonia da corte imperial, e que moi a miúdo se presentaba ante a corte vestido como un militar. Pero ademais foi un administrador eficiente, que, caso único entre os emperadores-soldado, deixou repletas as arcas do tesouro. Era realmente adorado polas súas tropas, pois pasou gran parte do seu reinado en campaña con elas, en lugar de dando ordes desde os afastados palacios da capital, como fixeran moitos dos seus predecesores. Levou a vida dun soldado ata o punto para comer o mesmo rancho que calquera outro membro do seu exército. Tamén se facía cargo dos orfos dos seus oficiais, dándolles fogar, alimento e educación. Moitos deses nenos serían logo os seus soldados e oficiais, pois o vían a el como ao seu pai.
Basilio nunca casou nin tivo fillos coñecidos, aínda que foi moi mullereiro sendo novo, dedicouse logo de cheo ás súas obrigacións de estado, unha vez nomeado emperador. Desgraciadamente, isto supuxo que foi sucedido polo seu irmán e a súa familia, que carecían das calidades necesarias para o goberno. Cincuenta anos despois da morte de Basilio, o Imperio volvera ao status de potencia de segunda orde, e perdera case todo o que Basilio reconquistara.
Basilio na literatura
En Grecia ao longo do século XX o interese polo emperador Basilio fíxose evidente no número de biografías e novelas históricas que se escribiron sobre o personaxe. Quizais a máis famosa fose Basil Bulgaroktonus (1964) elaborada polo escritor de ficción histórica Kostas Kyriazis (1920 - ): como secuela da súa obra anterior Theophano (1963), que se centraba na nai de Basilio, a súa novela trataba a vida de Basilio desde a súa nenez ata a súa morte a través dos ollos de tres distintos narradores, todos eles ficticios. O primeiro é "Areti Skylitzi", un nena de familia nobre que Xoán I dispuxo que fose a compañeira de xogos do xove Basilio; así, a nena convértese na súa confidente e de maior na única muller que verdadeiramente o amou, aínda que Basilio nunca puido casar con ela, pois Basilio presenciara sendo moi pícaro o asasinato do seu pai Romano e do seu padrasto Nicéforo por orde de Teófano, a esposa de ambos, e a súa propia nai, o que lle causou un grave trauma infantil: deste xeito, asociaba o matrimonio coa morte. Areti manterase ao seu lado, como consorte non oficial, ata a súa morte. O segundo narrador é "Nicolao", un dos xenerais de Basilio, que o acompañou en todas as súas campañas. Para este o emperador é o seu líder, o seu señor, "pai" do seu exército. O terceiro e último é un búlgaro, un dos xenerais de Samuel, que pasara case toda a súa vida loitando contra Basilio, e conta a súa versión dos feitos: para el Basilio é o inimigo, o que matara á súa xente e ao seu propio soberano. A descrición dos feitos históricos é precisa, e complétase con engadidos ficticios: foi considerada unha das mellores introducións ao personaxe e á súa época.
Antonio Gil Merino
Antonio Gil Merino, nado en Castrillo de Villavega (provincia de Palencia), o 4 de xuño de 1916 e finado na Coruña o 18 de outubro de 2009, foi un historiador, arquiveiro e escritor galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Santander e despois marchou a Valladolid a estudar Filosofía e Letras, onde se licenciou en 1936, pouco antes do estoupido da guerra civil española. Comeza a traballar como profesor de bacharelato en Santander e Torrelavega ao rematar a guerra, ata que en agosto de 1944 aproba as oposicións a arquiveiro e é destinado á Biblioteca pública de Lugo. En 1948 ocupa o cargo de arquiveiro de Facenda en Lugo, pero non abandona o seu traballo como bibliotecario: durante a súa xestión fusiónase a biblioteca da Deputación coa estatal, empréndese a creación de bibliotecas municipais nalgunhas vilas da provincia e créase o Arquivo Histórico Provincial de Lugo, que presidiu.
Nomeado director do Arquivo Histórico do Reino de Galicia, en 1954 é nomeado académico correspondente da Real Academia Galega. O 13 de decembro de 1975 le o seu discurso de ingreso e convértese en membro de pleno dereito da institución, a proposta de Enrique Chao Espina, Antonio Meijide Pardo, Francisco Vales Villamarín e Eugenio Torre Enciso. En 1993, logo do falecemento de Juan Naya Pérez, comeza a desenvolver o labor de arquiveiro da institución, pero non é nomeado oficialmente para o posto ata o 29 de novembro de 1997, cargo que ocupará ata o 16 de novembro de 2005.
Tamén foi membro de diversas institucións culturais, coma o Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses ou o Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos.
Obra
É autor de numerosos artigos e contribucións en arquivística, publicados en revistas e volumes colaborativos. Tamén publicou unha biografía de José Cornide Saavedra: La vida y obra de Don José Cornide Saavedra (breve biografía) (1992).
Vida persoal
Casado, tivo un fillo e unha filla. Foi soterrado no camposanto coruñés de San Amaro.
O ente
O ente (en versión orixinal inglesa: The Entity) é un filme de terror estadounidense do ano 1982, dirixida por Sidney J. Furie e protagonizada por Barbara Hershey, quen interpretou a Carla Moran, unha muller californiana que era aterrada por un ente invisíbel.
Pulmonoscorpius
Pulmonoscorpius kirktonensis (literalmente escorpión con pulmóns) é unha especie xigante e extinta de escorpión que viviu durante a época Viseense do Carbonífero. Os seus fósiles foron atopados en East Kirkton, West Lothian, Escocia. A especie podía acadar 70 centímetros de lonxitude.
O ente
Estreouse en galego na TVG o 11 de novembro de 2001.
Pulmonoscorpius
A dieta do Pulmonoscorpius non se coñece, pero crese que os artrópodos puideron formar parte da súa dieta, e mesmo podería terse alimentado de pequenos tetrápodos.
O ente
Sinopse
O filme trata do pesadelo de Carla Moran (Barbara Hershey), unha nai solteira con tres fillos atemorizada por unha entidade sobrenatural que a viola e bate nela múltiples veces. A muller recibirá a axuda de investigadores do paranormal, que conseguirán capturar o espírito.
Feitos reais
Presuntamente, o filme está baseado na vida de Doris Bither, pseudónimo da verdadeira Carla Moran, quen asegurou que aínda era agredida por un ser invisible, aínda que con menos frecuencia e intensidade que nos primeiros anos, posteriormente á estrea da película. Tras mudarse a Texas coa súa familia despois de ser investigada por un experto equipo de parapsicólogos e científicos, os ataques foron remitindo ata desaparecer completamente ao cabo de catro anos de mudarse. Tras ser diagnosticada de cancro polo Dr. Taff (Sneiderman na película), Doris morreu o 25 de xullo de 2006.
Lino Carrión
Lino Carrión Castilla, nado en Valladolid en 1914 e finado na Coruña o 7 de marzo de 1938, foi un sindicalista español.
Mecánica do sólido ríxido
dereita|frame|Movemento dun sólido ríxido, que presenta [[precesión arredor da dirección do momento angular ademais de rotación arredor do seu eixo de simetría]] A mecánica do sólido ríxido é aquela que estuda o movemento e equilibrio de sólidos materiais ignorando as súas deformacións. Trátase dun modelo matemático útil para estudar unha parte da mecánica de sólidos, xa que todos os sólidos reais son deformábeis. Enténdese por sólido ríxido un conxunto de puntos do espazo que se moven de tal xeito que non se alteran as distancias entre eles, sexa cal for a forza actuante (matematicamente, o movemento dun sólido ríxido vén dado por un grupo uniparamétrico de isometrías).
Centro de gravidade
O centro de gravidade ou centro de masas dun sistema continuo é o punto xeométrico definido como:
En mecánica do sólido ríxido, o centro de masa úsase porque tomando un sistema de coordenadas centrado nel, a enerxía cinética total K pode expresarse como, sendo M a masa total do corpo, V a velocidade de translación do centro de masas e Krot a enerxía de rotación do corpo, expresa en termos da velocidade angular e o tensor de inercia.
Velocidade angular
Sexa unha partícula calquera dun sólido ríxido o cal desprázase virando. Dado que todos os puntos están rixidamente conectados podemos facer a seguinte descomposición de posición e velocidades, tomando un punto de referencia arbitrario :
Onde
Momento angular ou cinético
O momento angular é unha magnitude física importante porque en moitos sistemas físicos constitúe unha magnitude conservada, á cal baixo certas condicións sobre as forzas é posible asociarlle unha lei de conservación. O feito de que o momento angular sexa baixo certas circunstancias unha magnitude cuxo valor permanece constante pode ser aproveitado na resolución das ecuacións de movemento. Nun instante dado, e fixado un punto do espazo nun punto do espazoLO, defínese o momento angular dun sistema de partículas respecto dese punto como a integral seguinte:
Onde son o volume do sólido e a densidade másica en cada punto, e  son a velocidade dunha partícula do corpo e o vector de posición respecto a O.
945
Europa
esquerda|miniatura|250px|Olga Prekrasa e a súa escolta, nunha miniatura bizantina do séc. XIII
Antonio María Rouco Varela
Antonio María Rouco Varela, nado en Vilalba o 24 de agosto de 1936, é un cardeal da Igrexa católica, arcebispo emérito de Madrid, e expresidente da Conferencia Episcopal Española. É tamén membro da Real Academia de Doutores de España dende 2008.
Traxectoria
O seu pai, Vicente Rouco, era da parroquia do Burgo (Lugo), e a súa nai, María Eugenia Varela, era de Bahía Blanca (Arxentina). Rouco Varela quedou orfo de pai aos sete anos, e a súa nai faleceu de ELA quince anos despois. Rouco Varela ten cinco irmáns: Manuel, Eugenia, Vicente, José e Visitación.
Estudou teoloxía na Universidade Pontificia de Salamanca entre 1954 e 1958. Foi ordenado sacerdote en 1959, e nese ano empezou a estudar leis e teoloxía na Universidade de Múnic, onde se doutorou en 1964 cunha tese sobre as relacións entre a Igrexa e o Estado no século XVI.
Bispo
En 1976 foi designado bispo titular de Gergi e bispo auxiliar de Santiago de Compostela. Cando o arcebispo Suquía foi nomeado arcebispo de Madrid, ascendeu Rouco Varela á mitra arcebispal en 1984. Foi unha peza chave en diversos eventos organizados na cidade, entre elas a segunda visita dun papa a Galiza, que tivo lugar o 19 de agosto de 1989. En 1994, logo dunha década á cabeza da igrexa galega, foi nomeado arcebispo de Madrid. Foi presidente da Conferencia Episcopal Española entre 1999 e 2005, e logo dun mandato de Ricardo Blázquez volveu ocupar esa posición.
Cardeal
O papa Xoán Paulo II nomeouno cardeal no consistorio do 21 de febreiro de 1998. Á morte deste papa, Rouco Varela foi un dos cardeais electores que participaron no conclave de 2005, onde foi designado Bieito XVI como novo máximo pontífice.
Renuncia e retiro
En agosto de 2011, no transcurso da Xornada Mundial da Xuventude celebrada en Madrid, o arcebispo presentou a súa renuncia ao papa, seguindo as normas canónicas que mandan que os bispos presenten a súa renuncia á Santa Sé ao chegar aos 75 anos. O 28 de agosto de 2014 o papa Francisco aceptou a renuncia do cardeal Rouco Varela á arquidiocese metropolitana de Madrid, nomeando como sucesor ao entón arcebispo de Valencia Carlos Osoro.
Críticas
En 2007, o arcebispado de Madrid que el dirixía foi condenado como responsable civil subsidiario por un caso de abusos continuados a un menor perpetrados por un sacerdote desa diocese. A condena consideraba probado que tanto a persoa de Rouco Varela como o arcebispado coñecían os feitos e os ocultaron. .
La Puela, Allande
La Puela (en castelán: Pola de Allande) é unha vila e unha parroquia do concello asturiano de Allande, do cal é a súa capital cun total de 733 persoas (INE 2011).
Gran Premio do Reino Unido de 1960
O Gran Premio do Reino Unido de 1960 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 16 de xullo de 1960 no circuíto de Silverstone, Silverstone, Inglaterra. Foi a sétima carreira do Campionato do Mundo da tempada de de Fórmula Un, e a última que se disputou cos motores de 2´5 litros de desprazamento máximo, regras que estaban en vigor desde. A carreira foi gañada polo actual Campión do Mundo Jack Brabham e Innes Ireland finalizou en terceiro lugar. Entre os dous, o múltiple campión do mundo de motociclismo John Surtees (no seu segundo Gran Premio de Fórmula Un) obtivo o segundo lugar.
Clasificación
* Lance Reventlow e Chuck Daigh clasificaron co mesmo vehículo logo do gran dano sufrido nos seus Scarab no anterior Gran Premio de Francia. Daigh resultou o máis rápido nos adestramentos e por iso Reventlow retirouse.
Nicéforo II
Nicéforo II Focas foi o emperador bizantino entre os anos 963 e 969. Procedía dunha familia de Capadocia que dera varios xenerais distinguidos.
Traxectoria
En 960 dirixiu unha expedición a Creta, saqueou Candía tras dez meses de asedio, e conquistou toda a illa aos sarracenos. Tras recibir uns honores pouco comúns polo seu triunfo, volveu ao leste cun grande exército moi ben equipado. Nas campañas de 962-963, grazas á súa brillante estratexia, abriuse paso a través de Cilicia ata Siria, e tomou Alepo, aínda que non conseguiu conquistas duradeiras.
Trala morte de Romano II, volveu a Constantinopla para defenderse das intrigas do ministro Xosé Bringas. Coa axuda da rexente, a emperatriz Teófano, e do patriarca, obtivo o mando supremo das forzas de oriente, e foi proclamado emperador por estas, na súa marcha sobre a capital, onde namentres os seus partidarios destronaran ao seu inimigo Bringas. Grazas á súa popularidade no exército, Nicéforo foi coroado emperador xunto aos fillos menores de Romano, e malia a oposición do patriarca, casou coa nai destes, a rexente Teófano.
Durante o seu reinado seguiu acometendo numerosas guerras. Entre 964 e 966 conquistou definitivamente Cilicia, e de novo entrou en Mesopotamia e Siria, mentres que o patricio Nicetas reconquistaba Chipre. En 968 tomou a maioría das fortalezas de Siria, e trala caída de Antioquía e Alepo (969), que tomaron os seus xenerais, asegurouse as conquistas por medio dunha paz. Na fronteira do norte, comezou unha guerra contra os búlgaros, a quen os bizantinos estiveran pagando tributo (967), e distraeu a súa atención polo procedemento de instigar un ataque dos Rus de Kíiv.
Pero Nicéforo tivo menos éxitos nas súas guerras en occidente. Logo de renunciar a pagar tributo aos califas fatimís, enviou unha expedición a Sicilia baixo o mando de Nicetas (964-965), pero se viu obrigado a abandonar totalmente a illa tralas derrotas no mar e en terra. En 967 fixo as paces cos musulmáns de Kairouan e volveuse contra o inimigo común de ambos, o emperador Odón I, que atacara as posesións bizantinas en Italia; pero tras algúns éxitos iniciais, os seus xenerais resultaron derrotados e recluídos á costa meridional.
Debido ao coidado que prestou ao perfecto mantemento do exército, Nicéforo viuse obrigado a economizar noutros departamentos. Reduciu considerabelmente a munificencia imperial e recortou as exencións do clero, ademais de prohibir a fundación de novos mosteiros, malia que el mesmo era unha persoa de carácter moi relixioso. Debido ao aumento dos impostos e á depreciación da moeda, a súa popularidade viuse seriamente minguada, e producíronse varias revoltas. Para rematar, foi abandonado pola súa esposa e asasinado na súa propia estancia por unha conspiración urdida pola súa esposa de acordo co seu sobriño Xoán Tzimisces.
Xoán I Tzimisces
Xoán I Kourkouas, chamado Tzimisces (en grego: Ioannes "Tzimisces" Kourkouas, escrito Ιωάννης «Τζιμισκής» Κουρκούας), viviu c. 925 - 10 de xaneiro de 976 e foi emperador bizantino desde o 11 de decembro de 969 ata a súa morte.
Traxectoria
Nacera cara a 925; o seu pai era da familia Kourkouas e a súa nai dos Focas. Ambas eran distinguidas familias de Capadocia, de orixe posibelmente armenia, e contábanse entre as máis destacadas da emerxente aristocracia militar de Asia Menor. Varios dos seus membros serviran en altos cargos militares, entre eles o irmán da súa nai, Nicéforo Focas.
As fontes contemporáneas describen a Xoán como unha persoa de pouca estatura física pero forte, cos cabelos louros avermellados, barba e ollos azuis, que resultaba moi atractivo. Parece que entrou no exército sendo moi novo, primeiro baixo o mando do seu tío materno Nicéforo, o cal é considerado tamén o seu instrutor na arte da guerra. En parte debido ás súas conexións familiares e en parte grazas ás súas habilidades persoais, Xoán ascendeu con rapidez. Obtivo o mando político e militar da provincia de Armenia antes de cumprir os vinte e un anos.
Na época en que o Imperio estaba en guerra co seu veciño oriental, o califato abásida, Armenia era a fronteira entre ambas potencias, e Xoán logrou defender con éxito esta provincia. El coas súas tropas uníronse ao corpo principal do exército que loitaba contra o inimigo baixo o mando de Nicéforo Focas. Nicéforo significa "portador da vitoria", e este xustificou o seu nome cunha serie de vitorias que lle permitiron estender a fronteira cara ao leste coa toma dunhas 60 cidades fronteirizas, entre elas Alepo. Cara a 962, os abásidas pediron un tratado de paz favorábel aos bizantinos, que aseguraba as súas fronteiras durante varios anos. Xoán distinguiuse durante a guerra tanto en accións xunto ao seu tío como no mando dos seus propios corpos de exército. Era bastante popular entre as súas tropas, e gañouse a reputación de tomar a iniciativa no campo de batalla, logrando cambiar o curso dalgunhas batallas. Por todo iso, considerábaselle unha especie de heroe militar.
O 15 de marzo de 963, o emperador Romano II morreu inesperadamente á idade de vinte e seis anos. A causa da súa morte resulta dubidosa: tanto as fontes contemporáneas como os historiadores posteriores opinan que o novo emperador esgotou a súa saúde cos excesos da bebida e da súa vida sexual, mentres que outros sospeitan que a súa esposa, a emperatriz Teófano (c. 941 - logo de 976), o envelenou. Teófano xa entón se gañou unha reputación como muller intelixente e ambiciosa, posteriormente estenderíaa á súa falta de escrúpulos para conseguir os seus fins. Antes da súa morte, Romano coroara como coemperadores aos seus dous fillos: os futuros emperadores Basilio II e Constantino VIII. Pero entón, Basilio só tiña cinco anos e Constantino tres, e por iso non podían asumir os deberes propios dos seus títulos. Teófano, xa que logo, foi nomeada rexente.
Tras apoiar ao seu tío materno para que este ascendese ao trono como Nicéforo II e para recuperar as provincias orientais do Imperio, Xoán perdeu o seu poder por mor dunha intriga, por iso aliouse con Teofania, a esposa de Nicéforo, para asasinalo.
Elixido gobernante no seu lugar, para xustificar a súa usurpación Xoán concentrou todas as súas forzas na loita contra os invasores estranxeiros do Imperio. Nunha serie de campañas contra a recentemente establecida potencia rusa de Kíiv (970-973), expulsou aos inimigos de Tracia, atravesou o monte Haemus e asediou a fortaleza de Dorystolon no Danubio. Tras varias batallas derrotou aos rusos de tal modo que o consideraron señor dos búlgaros orientais.
Ademais reforzou a súa fronteira setentrional levándose a Tracia algunhas colonias de bogomilos sospeitosos de proximidade aos sarracenos do leste. En 974 volveuse contra o Imperio abásida e recuperou con facilidade algúns territorios do interior de Siria e un tramo medio do Éufrates.
Morreu repentinamente en 976, retornando da súa segunda campaña contra os sarracenos. O seu sobrenome parece derivarse do armenio tshemshkik, que significa "bota vermella".
Melanie Griffith
Melanie Griffith, nada en Nova York o 9 de agosto de 1957, é unha actriz de cine estadounidense gañadora do Globo de Ouro. É filla da actriz Tippi Hedren e Peter Griffith.
Traxectoria
Tras traballar como modelo e tras a interpretación dun bo número de papeis secundarios, obtivo o seu primeiro éxito con Dobre corpo (Brian De Palma, 1985). Entre os seus títulos posteriores cabe citar Algo salvaxe (J. Demme, 1988), Armas de muller (M. Nichols, 1988), De súpeto, un estraño (J. Schlesinger, 1990), Unha estraña entre nós (S. Lumet, 1992), Two Much (Fernando Trueba, 1995), Celebrity (1998) e Tolos en Alabama (1999). Viuse relacionada sentimentalmente con actores como Steven Bauer, Don Johnson e Antonio Banderas, o seu actual marido.
Time Out of Mind
Time Out of Mind é o trixésimo álbum de estudio do músico estadounidense Bob Dylan, publicado o 30 de setembro de 1997 a través do selo Columbia Records. Foi o seu primeiro disco de estudio dobre (en vinilo) dende Self Portrait, editado en 1970. O disco tamén foi lanzado como un único CD.
Para moitos fans e críticos, o álbum marcou o regreso artístico de Dylan despois de que pareceu unha loita coa súa identidade musical ao longo dos anos 80; non editara ningún material orixinal en sete anos, dende o Under the Red Sky de 1990. Time Out of Mind é aclamado como un dos mellores álbums de Dylan, e gañou tres premios Grammy, incluído o de álbum do ano, en 1998. Tamén ocupou o posto número 410 na lista da Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos en 2012.
O álbum ten un son atmosférico grazas ao traballo innovador do produtor Daniel Lanois, que colocou os micrófonos coidadosamente e realizou unha estratéxica mestura detallada por Dylan nas súas memorias, Chronicles: Volume One. Aínda que Dylan falou positivamente do estilo de produción de Lanois, non quedou satisfeito co son de Time Out of Mind.
Estado do Iucatán
O Iucatán (en Yucatán; oficialmente Estado Libre y Soberano de Yucatán; en ) é un dos 31 estados de México, que xunto con Cidade de México, conforman as 32 entidades federais de México. A súa capital é Mérida e ten 106 concellos. Atópase no norte da península do Iucatán, facendo límite cos estados mexicanos de Campeche ao suroeste; e Quintana Roo ao sueste, o cal foi, até inicios do século XX, parte do estado do Iucatán. Ao norte ten o Golfo de México.
Antes da chegada dos conquistadores españois á península do Iucatán, o nome da rexión era Mayab. Na lingua maia, "ma' ya'ab" tradúcese como "uns poucos". Foi unha rexión moi importante da civilización maia, onde chegou ó seu máximo esplendor, e onde se fundaron as cidades de Chichén Itzá, Izamal, Motul, Mayapan, Ek' Balam e Ichcaanzihóo (tamén chamada T'ho), no presente Mérida.
Sète
Sète (en Seta), coñecida como Cette ata 1928, é unha comuna do departamento de Hérault, na rexión de Occitania no sur de Francia. Os seus habitantes chámanse Sétois.
Estado do Iucatán
No 2010, o Iucatán foi considerado o estado máis seguro de México e Mérida foi recoñecida como Cidade da Paz en 2011.
Sète
Xeografía
thumb | dereita | Ponte Virla. thumb | dereita | Parte suroeste do barrio da Ile de Thau e do Étang de Thau. Construído sobre e ao redor de Mont St Clair, Sète está situado no extremo sueste do Étang de Thau, un lago de auga salgada pechado usado principalmente para criadeiros de ostras e mexillóns. Ao seu outro lado atópase o Mediterráneo, e a cidade ten unha rede de canles que son enlaces entre o Étang de Thau e o mar Mediterráneo.
Historia
O nome apareceu por primeira vez en Tolomeo (Xeografía II.10.2.): Σήτιον ὄρος, máis tarde en Avienus (Ora Maritima): Setius ... mons e nos mapas de Aniane: fiscum ..qui nuncupatur Sita
Durante o século XI apareceu o catarismo na rexión de Languedoc.
Século XIX
Entre 1807 e 1809 os británicos intentaron queimar a cidade. O 21 de maio de 1821 colocouse a primeira pedra do espigón (rematado en 1869). O 9 de xuño de 1839 abriuse o ferrocarril Montpellier - Sète. O 6 de maio de 1872 creouse a cámara de comercio. Entre 1882 e 1888 tiveron lugar as obras de construción do porto. O 24 de xuño de 1894 Sante Geronimo Caserio, un anarquista italiano da Lombardía e aprendiz de panadeiro en Sète matou a coiteladas a presidenta Sadi Carnot en Lión. En 1895 abriuse o instituto de secundaria, máis tarde renomeado Lycée Paul Valéry.
Século XX
En 1901 construíuse unha rede de tranvías eléctricos (usada ata 1935). En 1902, a familia Nelson abriu Chateau Nelson. O 20 de xaneiro de 1928, o nome da cidade cambiou de Cette a Sète. En 1934, o FC Sète 34 gañou a Ligue 1 e a Copa de Francia e converteuse no primeiro club de fútbol en gañar ambos o mesmo ano. O 23 de maio de 1939: o SS Sinaia sae do porto cos republicanos españois que solicitan asilo no México de Lázaro Cárdenas. O 12 de novembro de 1942: a cidade é ocupada polas tropas alemás da Wehrmacht. O 25 de xuño de 1944, a estación de ferrocarril de Sète, as refinerías de petróleo de Balaruc-les-Bains e Frontignan foron bombardeadas pola 15a Forza Aérea estadounidense. O 20 de agosto de 1944 Sète foi liberada. O 11 de xullo de 1947, o buque de vapor SS presidente Warfield sae cara Palestina con 4 530 xudeus que sobreviviron á Shoah. O oficial portuario M. Leboutet autorizara ao capitán Ike Aronowicz a navegar cara a Colombia e, despois de 5 días no océano Atlántico, o barco tomou o nome de SS Exodus e cambiou de dirección cara a Palestina. da costa, foron detidos por 5 torpederos británicos. 75 pasaxeiros aceptaron o asilo en Francia, mentres que os demais foron levados a Hamburgo a través de Xibraltar. En 1960 construíuse o Théâtre de la Mer. En 1962 abriuse o colexio técnico Joliot-Curie. En 1966 producíronse as principais obras de construción do porto. En 1970 abriuse o museo Paul Valéry. A partir de 1981 construíuse un novo hospital público. O 31 de outubro de 1991 abriuse o espazo Georges Brassens, un museo dedicado ao cantante.
século XXI
En 2004, fíxose un plan para preservar o "Lido" e evitar máis danos costeiros. En 2005 creouse un novo barrio chamado Villeroy.En 2006 renovouse o "espace Georges Brassens". En xaneiro de 2007, o Languedoc-Rosellón xestiona o porto de Sète. En 2014, une ville humanitaire, viu a creación de "les Anges de la Rue" En 2016, produciuse un gran derramamento de viño no castelo de Nelson.
Cidades xemelgas - cidades irmáns
Sète está irmandada con:
Juan Fernández Rivas
Juan Manuel Fernández Rivas, coñecido como Juan Rivas e cos nomes artísticos de Peiss ou Peissman, nado en Moaña en 1968 e finado o 11 de febreiro de 2016 na Fraga (Moaña), foi un arquitecto e escultor galego.
Traxectoria
Juan Rivas licenciouse en arquitectura e traballaba en Moaña, a súa vila natal. Foi o autor de diversas obras públicas en Moaña, como as pasarelas das praias da Mona e Videira (Tirán), os traballos de amelloramento dos adros de San Martiño, San Bieito (Domaio) e A Peregrina (Meira), a remodelación da alameda de Moaña ou a remodelación da estación marítima da mesma vila. Tamén se debeu a Rivas o proxecto de construción dunha torre de 21 andares no Real, no centro da parroquia de Tirán, que finalmente non se levou a termo.
Como escultor, tiña preferencia pola reciclaxe de vidro, cos que despois facía obra artística. Entre as súas pezas máis coñecidas estaba a balea Anduriña, unha balea de 15 metros situada no paseo do Con, deseñada por Rivas e executada por Antón Salgueiro. Tamén son desta autoría colectiva O bufón, un choco xigante e O páxaro tolo, as dúas no paseo marítimo de Moaña. En 2013 abriu unha galería de arte en Moaña, a Miramart, no que fora o bar familiar case homónimo (Miramar), e onde expuña e vendía as súas esculturas de pedra policromada.
O corpo sen vida de Rivas foi atopado no río da Fraga. O seu coche estaba no viaduto que cruza o val.
Vida privada
Rivas foi parella da política María Martín Alonso, falecida en 2002.
Tununguá
Tununguá é un concello colombiano, situado na provincia de Occidente do departamento de Boyacá. Dista uns 53 km da cidade de Chiquinquirá, a cidade máis poboada da provincia e 130 km á cidade de Tunja, capital do departamento.
Historia
O primeiro asentamento foi estabelecido en 1850, a mediados do século XX por mor das rivalidades políticas desatadas durante a época da Violencia. Foi recoñecido como concello en 1962 separándoo de Briceño, por medio da Ordenanza No 037 do 30 de novembro da Asemblea Departamental de Boyacá, sendo presidente desta Guillermo Peña Páez.
Cesare De Titta
Traxectoria
En 1926 deixou o ensino, retirándose a unha casa que tiña na súa comarca natal para se dedicar enteiramente á produción literaria, basicamente en abrucés, nun estilo clásico con abondosos arcaísmos pero á vez musical e mitificante da natureza local Canzoni abruzzesi (1919), Nuove canzoni abruzzesi (1923), Gente d'Abruzzo (1923), Terra d'oro (1925) e Acqua, foco, vento (1925), tamén escribiu teatro recollidos en catro volumes. A súa obra en italiano recolleuna no volume Poesia e en latín deixou tres volumes de Carmina aínda que só un publicou en vida, en 1922. Traduciu ao abrucés La figlia di Jorio (1923) e ao latín as Elegie romane (1905) de Gabriele D'Annunzio.
Papuxas
Sylvia é un xénero de aves da orde dos paseriformes, subordo dos páseros, infraorde dos paséridos, e superfamilia dos silvioideos, que é o tipo da familia dos sílvidos ou silvíidos (Sylviidae).
O xénero comprende 29 especies de pequenos paxaros coñecidos popularmente como papuxas ou papudas, propias de Europa, o sur e o sueste de Asia, África e Arabia.
Características
Son aves de pequeno tamaño, plumaxe discreta, pouco rechamante, canto melodioso e prolongado, moi activas, que se moven constantemente en busca de insectos, dos que se alimentan.
Habitan zonas de bosques frondosos e claros, campos agrícolas e áreas urbanas.
As especies que aniñan en climas temperados son migratorias, desprazánsose a rexiones cálidas en inverno.
Descrición
O xénero foi descrito en 1769 polo médico, entomólogo e naturalista austríaco, de cultura italiana, Giovanni Antonio Scopoli.