cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tanna
Kava ou kava-kava
A diario, os Nakulamene, fan un rito chamado o "kava" no que só os homes participan e as mulleres da tribo non deben saber nada diso. Trátase de mastigar a raíz dunha planta chamada "Kava" ou "kava-kava"(o de mastigala adoitan deixalo aos seus fillos). Logo de mastigala para sacarlle o mollo, cóspeno nunha cunca feita con coco e mestúrano con auga. Seguido, os adultos bébense o preparado e entran nun estado de transo onde, segundo eles, ven aos seus devanceiros e aos espíritos e comunícanse con eles.
Durante este rito diario, tamén comen e bailan.
Adiviña quen vén esta noite
Adiviña quen vén esta noite foi un programa de variedades da Televisión de Galicia dirixido por Xesús Iglesias e pesentado por Xosé Ramón Gayoso.
Desenvolvemento
No programa tiñan cabida entrevistas a persoeiros de sona, actuacións musicais, espectáculos de humor e un espazo fixo para John Balan.
Terçon
miniatura|250px|Os seis terçons do [[Val de Arán cos límites municipais.]] Un terçon é unha división xeográfica propia do Val de Arán. Estivo vixente dende a concesión da Querimònia en 1313 ata a abolición en 1834 coa nova división provincial. Mantívose tradicionalmente como elemento identitario e restaurouse en 1990 como circunscrición electoral para o Consello Xeral de Arán.
Historia
O nome de terçons ven de que inicialmente eran tres demarcacións: Garòs, Vielha e Bossòst. Os tres terçons correspondíanse coas tres áreas xeográficas do val: Naut Aran (Alto Arán), Mijaran (Medio Arán) e Baish Aran (Baixo Arán). No século XVI cada terçon subdividiuse en dous subterçons que continuaron chamándose terçons:
A Querimònia, outorgada por Xaime o Xusto en 1313, establecía o Consello Xeral de Arán como órgano de goberno propio formado por representantes de cada terçon. Os Decretos de Nueva Planta non suprimiron os foros do Val de Arán, pero disminuíron significativamente a autonomía de goberno. Coa división provincial de 1833 o territorio integrouse na provincia de Lleida, coa conseguinte supresión do Consello Xeral e a substitución dos terçons por municipios.
Aínda que quedaron sen función administrativa, os terçons continuaron manténdose de forma tradicional entre os habitantes do val como referente identitario e con valor simbólico. En 1977, durante a Transición Española, constituíuse unha asociación popular co nome de Es Terçons para defender os intereses araneses no Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1979.
Administración
A Lei 16/1990 sobre o réxime especial do Val de Arán restituíu a estrutura administrativa tradicional, superposta á estrutura municipal. Nas eleccións ao Consello Xeral de Arán cada terçon elixe, ademais, os conselleiros. Cun total de 13, cada terçon ten asignado un número de conselleiros segundo o número de habitantes.
Annabelle (filme)
Annabelle é un filme estadounidense de 2014 dirixido por John R. Leonetti, escrito por Gary Dauberman e producido por Peter Safran e James Wan. É unha precuela do filme de 2013 O expediente Warren, sendo o segundo título da franquía "Conjuring". O filme está inspirado nunha historia dunha boneca chamada Annabelle narrada por Ed e Lorraine Warren. Está protagonizado por Annabelle Wallis, Ward Horton e Alfre Woodard.
Estreouse en galego a través da TVG.
Loita de titáns
Loita de titáns (en Clash of the Titans) é un filme británico-estadounidense dirixido por Desmond Davis e escrito por Beverley Cross que conta a historia mitolóxica grega de Perseo. Está protagonizado por Harry Hamlin, Judi Bowker, Burgess Meredith, Maggie Smith e Laurence Olivier. O filme é o derradeiro traballo do artista de stop motion e de efectos visuais Ray Harryhausen. Foi estreado o 12 de xuño de 1981 e recadou $41 millóns en América do Norte, converténdose no décimo primeiro filme con maior recadación dese ano. Estreouse en galego na TVG o 20 de abril de 1991.
Warner Bros. estreou o remake Furia de titáns o 2 de abril de 2010.
A Casagrande, Mántaras, Irixoa
A Casagrande é un lugar da parroquia de Mántaras no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2011 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Rif
O Rif (en árabe: الريف; en bérber: Arif) é unha rexión montañosa do norte de Marrocos, na costa do mar Mediterráneo, entre as cidades de Tetuán e Nador. Era unha das cinco divisións administrativas nas que se dividía o Protectorado Español de Marrocos, con capital en Al-Hoceima (antiga Villa Sanjurjo).
Trátase dunha rexión tradicionalmente illada e desfavorecida. Os seus habitantes son bérberes, e o idioma materno da maioría da poboación é o rifeño ou tarifit, aínda que a maioría tamén fala o árabe, que é a lingua oficial. As principais linguas estranxeiras son o castelán e o francés.
Pieter Bleeker
Pieter Bleeker, nado en Zaandam, Países Baixos o 10 de xullo de 1819 e finado na Haia o 24 de xaneiro de 1878, foi un naturalista, anatomista comparativo e ictiólogo holandés, experto no estudo comparado dos peixes —fundamente da ictioloxía— do leste asiático.
Traballos de campo
Desempeñou un traballo como oficial médico na Armada Holandesa das Indias Orientais entre 1842 e 1860, destinado en Indonesia durante a etapa deste país como colonia dos Países Baixos. Durante este tempo fixo a maior parte do seu traballo como ictiólogo polo que é recorecido como científico.
Moitos dos espécimes que catalogou obtívoos directamente dos pescadores indonesios, pero tamén estableceu unha extensa rede de contactos para recibir especies de peixes doutas zonas do leste de Asia baixo dominio doutros gobernos. Chegou a recolectar 12.000 exemplares, moitos dos cales consérvanse hoxe no Museo de Historia Natural de Leiden.
Publicacións
Tras o seu regreso aos Países Baixos en 1860, publicou o seu Altlas Ichthyologique, unha recompilación detallada de todos os seus estudos en Indonesia, con cerca de 1.500 ilustracións. A obra foi publicada en 36 volumes entre 1862 e a súa morte, en 1878.
Bleeker publicou ademais máis de 500 traballos sobre ictioloxía, describindo neles 511 novos xéneros e 1.925 novas especies.
Abreviatura
A abreviatura Bleeker utilízase para indicar a Pieter Bleeker como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Premio Jules Verne
miniatura|dereita|330px|Os galardoados da edición dos premios Xerais de 2017 ([[Santiago Lopo, María Canosa e Manuel Lourenzo González) xunto a membros do xurado e o equipo editorial de Edicións Xerais de Galicia.]] O Premio Jules Verne de Literatura Xuvenil é un premio que concede Edicións Xerais desde 2006 entregándose de maneira conxunta co Premio Xerais e o Merlín. Por razóns de patrocinio coñeceuse ata o ano 2011 como Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil. Non se convocou nos anos 2012 e 2013, refundándose co seu actual nome no ano 2014. A súa dotación é de dez mil euros.
Galardoados no Jules Verne de literatura xuvenil
miniatura|De esquerda a dereita, [[Anxo González Guerra, Manuel Lourenzo González e Manuel Bragado na presentación de Ceiba de luz no Ateneo de Pontevedra no 2017.]]
Vitimiro
Traxectoria
Aínda que algúns autores o consideran fillo de Hermanarico, Wolfram é de opinión absolutamente contraria aceptando, en todo caso, que fose membro da súa familia.
Vitimiro foi elixido rei nun momento en que o pobo ostrogodo vivía nunha situación moi precaria e sufriu varias derrotas fronte aos hunos. En 376, os ostrogodos sufriron unha derrota terríbel, onde o propio Vitimiro morreu. Como o fillo de Vitimiro, Viderico, era aínda un neno, dous xenerais experimentados asumiron a rexencia ata que cumprise 21 anos: Alateo e Sáfrax. Tras esta derrota a mans dos hunos, os ostrogodos dirixidos por Sáfrax e Alateo dirixíronse xunto cos visigodos cara ao Dnister, e máis adiante en dirección ao Danubio e o Imperio Romano, mentres que outro grupo importante foi sometido polos hunos.
Chris Hemsworth
Chris Hemsworth, nado en Melbourne o 11 de agosto de 1983 é un actor australiano de cine e televisión. É coñecido por interpretar a Kim Hyde na serie de televisión australiana Home and Away (2004) e a Thor nos filmes Thor (2011), The Avengers (2012), Thor: The Dark World (2013) e Avengers: Age of Ultron (2015). Tamén apareceu noutros filmes como Star Trek (2009), A Perfect Getaway (2009), The Cabin in the Woods (2012), Snow White and the Huntsman (2012), Red Dawn (2012) e Rush (2013). No 2015 protagonizou No corazón do mar, baseado no libro homónimo de Nathaniel Philbrick.
É irmán dos tamén actores Liam Hemsworth e Luke Hemsworth.
Filmografía
miniatura|Hemsworth nunha conferencia de prensa de Thor, en abril de 2011.
Pentateuco
Pentateuco, termo grego que significa as cinco caixas, polos cinco libros que o compoñen. En Hebreo Torá, Lei. Comprende os cinco primeiros libros da Biblia: Xénese, Éxodo, Levítico, Números e Deuteronomio.
Contido
O Pentateuco recolle os acontecementos que rodearon o nacemento de Israel como pobo escolleito por Deus. Desde os patriarcas ata a chegada á terra prometida.
Recollemos agora o contido dos libros sen entrar na súa historicidade:
Xénese
Comeza cos relatos cosmogónicos da creación do mundo e do home. Seguen relatos etiolóxicos, que reflexionan sobre a causa do mal no mundo: o paraíso e o pecado orixinal, Caín e Abel, Noé e o diluvio universal, e remata coa Torre de Babel.
A segunda parte do libro trata dos patriarcas, xefes de clans nómades que recorrían o que hoxe é Oriente Medio. Comeza por Abraham, chamado por Deus de Ur de Caldea para que sexa pai dun gran pobo. O relato narra a alianza de Deus con Abraham, a historia da súa descendencia, cos seus fillos Ismael pai dos ismaelitas, é dicir, os árabes; e Isaac; a súa relación co seu sobriño Lot e o relato derivado sobre o pecado e castigo de Sodoma e Gomorra, e o sacrificio de Isaac.
Isaac colle despois o protagonismo, el e mailos seus fillos Esaú e Xacob, o enfrontamento entre estes polos dereitos de primoxenitura, que implicaba herdar todo, tanto bens materiais como dereitos de primacía no clan, e a súa posterior reconciliación. De Xacob escoitamos o relato das súas viaxes, os seus matrimonios e os seus doce fillos, os pais das doce tribos de Israel.
O seu penúltimo fillo Xosé, é protagonista do final do libro. As súas visións, a envexa dos seus irmáns, a súa venda como escravo ao ministro do Faraón. O seu posterior ascenso ao goberno de Exipto e como axuda aos seus irmáns. O libro remata co establecemento de Xacob e os seus doce fillos en Exipto.
Éxodo
O libro comeza cos israelitas convertidos en escravos dos exipcios. Un neno israelita, Moisés é confiado ao río para protexelo da lei de Faraón. Aporfillado por unha princesa exipcia, chega a ser un persoeiro importante da corte ata que, xa adulto, descobre a súa auténtica orixe. Exiliado por orde de Faraón, Deus móstraselle no Sinaí e o envía como liberador do seu pobo.
Convertido en profeta, Moisés volta a Exipto e esixe a Faraón a liberdade do seu pobo. Ante a negativa deste, Deus por mediación de Moisés envía dez pragas que asolan Exipto, ata que Faraón cede e os deixa marchar ceibes. Cando máis tarde o rei exipcio os persegue para castigalos, Moisés abre o Mar Vermello para que o pobo poida fuxir a pé seco, cando o pecha de novo todo o exército de Faraón morre afogado.
O libro remata coa construción da Tenda do encontro e da Arca da Alianza, lugar da presenza de Deus no medio de seu pobo.
Levítico
En hebreo vaiiqrá, é un libro de leis que regulan a vida relixiosa de Israel, o seu contido pódese dividir en cinco partes:
Números
O nome vén do comezo do libro, no que se enumeran as familias e tribos que compoñen o pobo de Israel.
Narra os acontecementos que sucederon despois da Alianza do Sinaí, durante os corenta anos de travesía do deserto, dun xeito ás veces un pouco desordenado.
Deuteronomio
O título grego co que coñecemos este libro significa lei (nomos) segunda (deuteros). E ese é o seu contido, a lei que rexerá a vida do pobo. Se o Levítico regula a vida relixiosa, este fai o propio coa civil.
Comeza cunha sección narrativa onde relata parte dos acontecementos que seguiron á Alianza do Sinaí.
Esta narración serve de prólogo á sección central e con diferenza a máis grande, onde se recollen as leis de Israel. Son presentadas como concreción da Alianza e rexen con bastante detalles practicamente tódolos aspectos da vida, tanto pública como privada.
Remata con outra sección narrativa onde relata a fin do éxodo polo deserto e a morte de Moisés no monte Nebo, xa á vista da Terra Prometida, pero sen que Deus lle permita entrar nela.
Autor
A tradición atribuíulle sempre o Pentateuco a Moisés. Un autor que era a un tempo líder, cronista da historia do seu pobo e lexislador que promulgaba as leis polas que tiña que rexerse.
Co inicio da ciencia bíblica, aos primeiros do século XIX, esta atribución comeza a poñerse en dúbida. Primeiro por unha constatación bastante obvia: se Moisés é o autor, como pode ser que no Deuteronomio escriba a súa propia morte?
Conforme vai avanzando a ciencia bíblica vanse descubrindo diferenzas na teoloxía de fondo, no estilo, na linguaxe, nas influencias literarias, que falan de textos compostos con moita diferenza de tempo, incluso séculos, entre eles; así como repeticións, versións diferentes dun mesmo feito...
Isto leva a abandonar a idea da autoría de Moisés. Se acaso, deixalo como un autor "moral", no senso de protagonista e inspirador.
As catro fontes
O estado actual da investigación fala de tres tipos de materiais previos a partir dos que se compuxo o Pentateuco:
Iavista
Chámase así porque denomina a Deus Iavé (en hebreo co tetragrama sagrado IHWH). É a tradición máis anterga, arredor do ano -950. É unha tradición humanista, centrada na relación entre o ser humano e Deus. Considerada a de máis calidade literaria, da súa autoría son, por exemplo, os relatos da creación do home, no capítulo 2 do libro, ou boa parte do relato de Abraham.
Eloísta
O seu nome vén de que chama Eloím a Deus. Aproximadamente dous séculos posterior no tempo á tradición Iavista. A formulación eloísta está máis preto da primitiva tradición oral e marca máis as distancias entre home e Deus.
Sacerdotal
Responsable, entre outros textos, da famosa creación do mundo en sete días, ou do libro do Levítico. Dátase no século VI antes de Cristo. A súa preocupación e fundamentar as normas polas que se rexen as cuestións relixiosas. O seu nome ven de que, polo estilo e a teoloxía subxacente, suponse obra de sacerdotes do Templo de Xerusalén.
Deuteronomista
Autora do Deuteronomio e de boa parte dos Libros históricos. A súa redacción definitiva dátase durante o desterro de Babilonia.
O texto actual
Os autores destas tres fontes tamén foron os responsables da forma actual do texto. Nun primeiro momento uníronse as tradicións iavista e eloísta. Posteriormente, os autores da tradición sacerdotal fixeron o seu engadido e, finalmente os deuteronomistas achegaron o seu material e xuntándoo coas outras tradicións, lle deron ao texto a forma que hoxe coñecemos.
Os autores, para ir creando o texto, utilizaron o método da xustaposición. Salvo en casos moi concretos, unha tradición uníase a outra, poñendo os materiais un a carón do outro ao longo dunha liña cronolóxica definida de antemán. Este método de construción do texto explica en parte a desorde do libro de Números o fai que en ocasións nos atopemos seguidas dúas versións dun mesmo relato. O exemplo máis famoso atopámolo na creación do mundo: hai un primeiro relato, o da creación do mundo en sete días, obra dos autores sacerdotais; a seguir del empeza o relato iavista que pasa moi rápido pola creación do mundo para centrarse na creación do home e da muller (o coñecido relato do barro e a costela).
Este sistema de traballo dá lugar a un texto que pode resultar difícil para o lector, sobre todo o que se achega por primeira vez ao texto, ás veces o libro parece contradicirse, ou, noutros casos, cando rematou de explicar algo parece volver a empezar. Pero tamén ten dúas enormes vantaxes.
En primeiro lugar conserva os distintos matices que aportan cada unha das fontes que conforman o libro. Volvendo ao relato da creación, grazas á xustaposición podemos apreciar o estilo cadencioso e solemne do relato sacerdotal e o próximo e vital do iavista; o Deus señor universal que crea o mundo en sete días, e o Deus próximo, máis antropomórfico, que se preocupa porque Adán está so e lle fai unha compañeira.
A segunda gran vantaxe e para os estudosos: lingüistas, literatos, historiadores. Que poden acceder, sen case atrancos, ás fontes orixinais do libro, o que facilita recorre-lo traballo de redacción coas distintas mans, as súas influencias...
Cabo de Tres Forcas
250px|miniatura|Vista do cabo de Tres Forcas. O cabo de Tres Forcas (en árabe: Ras Tileta Madari) é un destacado cabo da costa norteafricana, ao norte do Rif, o extremo dunha pequena península situada en augas do mar Mediterráneo. Administrativamente, a maior parte do cabo pertence a Marrocos, agás a cidade autónoma de Melilla, que pertence a España.
As principais cidades do cabo son Nador e Melilla.
Melfi, Italia
miniatura|260px|Panorámica de Melfi, co [[castelo de Melfi|castelo no alto.]] Melfi é un concello italiano de ao redor de 17,400 habitantes, situado na provincia de Potenza, rexión da Basilicata, na Italia meridional.
Historia
Aínda que máis tarde o título de capital foi transefrido a Salerno e posteriormente a Palermo, Melfi continuou sendo un importante centro das posesións normandas no sur de Italia, e foi a sede de cinco concilios ecuménicos.
Baixo os suabos, a cidade foi a residencia de verán de Federico II Hohenstaufen, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, que tamén foi rei de Sicilia, de Chipre e de Xerusalén.
No castelo de Melfi, o emperador promulgou as chamadas Constitucións de Melfi, código de leis fundamental na historia do dereito. Foron promulgadas, para o Reino de Sicilia, o 1 de setembro de 1231, e recollidas no chamado Liber augustalis. Trátase dunha serie de leis e normas que rexen a convivencia. Esta norma estivo vixente no Reino de Sicilia, así como no seu territorio dentro do Reino de Nápoles e no das Dúas Sicilias até o ano 1816.
Baixo a dinastía Anxevina Melfi comezou o seu declive, aínda que o rei Carlos II do Reino de Nápoles e Sicilia (Regnum Siciliae citra farum) mandou restaurar o castelo, que foi a residencia real da súa esposa María de Hungría.
Valhalla Rising (filme)
Valhalla Rising é un filme dinamarqués-escocés dirixido por Nicolas Winding Refn que foi estreado no 2009. O filme ten lugar arredor do ano 1000 e segue a historia dun guerreiro nórdico chamado Un-ollo e un rapaz que viaxan cun grupo de cruzados cristiáns cara a Terra Santa. Porén, atópanse nunha terra descoñecida asolados por forzas invisibles e visións. O filme foi rodado completamente en Escocia. O título procede da mestura de Scorpio Rising e Lucifer Rising coa temática viquinga. Malia que tivo unha boa acollida por parte da crítica, a recadación apenas foi unha fracción dos custos de produción.
Sinopse
Un-ollo (Mads Mikkelsen), un enigmático guerreiro de gran forza que foi escravizado durante anos, mata ó seu amo e logra escapar coa axuda dun neno ó cal leva consigo. Tras enrolarse nun barco viquingo, emprenden unha viaxe que os leva a unha terra descoñecida, onde reinan a dor e o sangue.
Personaxes
miniatura|300px|Escena con Mads Mikkelsen (axeonllado).
Sergei Eisenstein
Sergei Mijailovich Eisenstein (en ruso Сергей Михайлович Эйзенштейн), nado en Riga, Letonia, o 23 de xaneiro de 1898 e finado o 11 de febreiro de 1948, foi un director de cine e teatro soviético. A súa innovadora técnica de montaxe serviu de inspiración a moitos cineastas actuais.
Inicios
Con 25 anos puxo fin á súa carreira teatral ó ver a artificiosidade do resultado na súa montaxe de Máscaras de gas, onde, segundo as súas propias palabras "o carro rompeu en pedazos e o condutor caeu de cabeza no escenario". Isto fixo que deixase o teatro e se centrase no medio que lle deu prestixio internacional, o cine.
Eisenstein foi un pioneiro do uso da edición no cine. Para Eisenstein a edición non era un simple método utilizado para enlazar escenas, senón un medio capaz de manipular as emocións da súa audiencia. Logo dunha longa investigación sobre o tema desenvolveu o que chamaría montaxe. As súas publicacións ó respecto serían logo de grande influencia para varios directores de Hollywood.
Eisenstein non utilizaba actores profesionais nas súas películas. A súa narrativa evitaba o individualismo, sendo dirixida a cuestións máis amplas da sociedade, especialmente a conflitos de clases. Os seus actores adoitaban ser persoas sen adestramento no campo dramático tomadas de ámbitos sociais adecuados para cada papel.
A súa principal mensaxe política baseouse na organización, a participación e a loita "como queiras, quero."
Criminal Minds
Criminal Minds é un serie de televisión estadounidense creada por Jeff Davis. Comezou a súa emisión o 22 de setembro de 2005 a través da canle CBS, e foi producida por The Mark Gordon Company, en asociación con CBS Television Studios e ABC Studios. Criminal Minds céntrase na Unidade de Análise do Comportamento do FBI de Quantico, Virxinia, e segundo o propio argumento da serie, Criminal Minds difire doutras series no enfoque que fai dos perfís dos criminais máis que do crime en si. A trama principal céntrase no traballo en equipo dun grupo de creadores de perfís de criminais e nas súas vidas persoais. On 11 de maio de 2015, a CBS renevou a serie para unha onceava tempada que se estreou o 30 de setembro de 2015.
Sergei Eisenstein
Inicios
Os seus ideais comunistas conducírono en varias ocasións a conflitos con oficiais do réxime de Stalin. Stalin era consciente do poder do cine como medio de propaganda, e considerou a Eisenstein como unha figura controvertida. A súa popularidade acrecentouse máis tarde co éxito das súas películas, entre elas O acoirazado Potemkin (1925), considerada unha das mellores películas de tódolos tempos.
Criminal Minds
Contexto
Cando empezou a emisión da serie en setembro de 2005, as personaxes principais eran os axentes do FBI Jason Gideon, Aaron Hotchner, Elle Greenaway, Derek Morgan, Spencer Reid, Jennifer Jareau (J.J.) e Penelope Garcia. Na primeira temada, Garcia non era parte do repartimento principal, pero converteuse nun personaxe habitual despois de aparecer en varios episodios. No 2006, ó comezo da segunda temapa, Lola Glaudini anunciou a súa marcha da serie, xa que non estaba feliz vivindo nos Ánxeles, onde se rodaba a serie, e desexaba regresar ó seu fogar de Nova York. Paget Brewster substituíuna no seu papel de Emily Prentiss.
Ó comezo da terceira tempada, Mandy Patinkin anunciou a súa marcha da serie, xa que se sentía perturbado polo contido amosado na serie. Deixou cartas de desculpa ós seus compañeiros explicándolles as súas razóns e desexándolles sorte a todos. Joe Mantegna substituíuno interpretando o papel David Rossi, un escritor e axente do FBI que sae do seu retiro. Durante a tempada tres, A.J. Cook quedou embarazada do seu primeiro fillo. O seu embarazo foi incorporado na serie, e o seu fillo real, Mekhai Andersen, tivo un papel menor como fillo de Jennifer, Henry. O baleiro de Cook foi completado por Meta Golding, que interpretou a Jordan Todd, unha axente do FBI que traballa na Unidade Contra o Terrorismo. Na sexta temporada, Jennifer foi forzada a aceptar unha promoción no O Pentágono, tendo que deixar a Unidade de Análise de Comportamento.
Sergei Eisenstein
A súa etapa estadounidense
En 1928 inicia unha xira de dous anos por Europa (Berlín, Zúric, Londres e París) para aprender técnicas sobre o son no cinema e para facer chegar as obras soviéticas. En 1930 un directivo da Paramount Pictures viaxou ata París e convenceu a Eisenstein para asinar un contrato e rodar en Hollywood, onde chegaría a cobrar ata 900 dólares á semana. Foi recibido en Nova York como un xenio, pero pronto se dedicaría a dar conferencias nas Universidades de Columbia e Harvard. Pouco antes de marchar a Hollywood, estreouse nun cine de Arte e Ensaio de Nova York a súa película Staroye i novoye, e os directivos da Paramount Pictures puxéronse bastante nerviosos ó ver as súas ideas sobre a colectivización e o comunismo.
Criminal Minds
Contexto
Máis tarde nesa tempada, Emily é aparentemente asasinada, e malia que ela sobrevive en realidade, non fai acto de presenza no resto da tempada. Foi substituída por Rachel Nichols como Ashley Seaver, unha cadete do FBI. A decisión da CBS de rematar o contrato con Cook e Brewster causou numerosas cartas de desgusto por parte dos fans para que o estudio as volvese a incorporar na serie. Como restultado, Cook e Brewster foron contratadas de novo pola CBS e recuperaron os seus papeis de Jennifer Jareau e Emily Prentiss respectivamente, o que motivou que Nichols abandonase a serie. En febreiro de 2012, Brewster anunciou a súa marcha despois da sétima tempada, e foi substituída na seguinte tempada por Jeanne Tripplehorn, que interpretou a Alex Blake, unha experta en lingüística. Paget Brewster fixo unha aparición como convidada especial na novena tempada.
Sergei Eisenstein
A súa etapa estadounidense
Ó entrar nos Estados Unidos de América tivo que xurar respecto á Constitución estadounidense, pero sufriu distintas presións para que non usase a súa gorra típica e non levase barba. Cando lle presentaron as diversas estrelas de Hollywood estivo distante, agás cando coñeceu a Charles Chaplin e a Coleen Moore.
Criminal Minds
Contexto
Despois de dúas tempadas, Tripplehorn abandonou a serie e Jennifer Love Hewitt uniuse ó elenco como Kate Callahan, unha exaxente do FBI que se une ó BAU. Durante a tempada dez, a personaxe de Mandy Patinkin, Jason Gideon, foi asasinado, acabando con calquera oportunidade de Patinkin de regresar. Despois do remate da décima tempada, Hewitt e Cook anunciaron o seu hiato da serie por mor dos seus embarazos. Hewitt regresará na tempada doce, mentres que Cook regresou despois dos cinco primeiros episodios da tempada once.
Personaxes
miniatura|Actores principais de Criminal Minds.
Sergei Eisenstein
A súa etapa estadounidense
O primeiro guión que escribiu para a Paramount, Sutter's Gold, baseado na obra de Jack London, foi rexeitado entre outros motivos porque o Maior Frank Pease, de tendencias fascistas, lanzou un panfleto titulado Eisenstein, o mensaxeiro do inferno en Hollywood e entre outras cousas chamábao can vermello e acusábao de tódalas barbaridades, fosen reais ou non, cometidas polos bolxeviques. A Paramount non quería renunciar aínda a Eisenstein e encargoulle outro guión, que se titularía An American Tragedy, adaptación dunha obra de Theodor Dreiser. Trataba sobre a xustiza americana nun xuízo por asasinato, e co que a produtora quedou encantada. O problema foi que o Comité Fish, antecesor do Comité de Actividades Antiamericanas, estaba actuando contra as actividades comunistas en California, e contra a idea de levar esa novela ó cine. Todo isto fixo que finalmente a Paramount rompese o seu contrato con Eisenstein.
Criminal Minds
Videoxogo
A CBS anunciou en outubro de 2009 que Legacy Interactive desenvolvería un videoxogo baseado na serie. O xogo precisaría xogadores para examinar escenas de crime para pistas para axudar a resolver os misterios dos asasinatos. Creouse no 2012 un xogo interactivo, pero non caracterizou ningunha das voces do casting da serie, nin o casting foi involucrado no proxecto. O 14 de marzo do 2012, a CBS renovou Mentes Criminais para a oitava tempada, a cal se estreou o 26 de setembro do 2012.
Sergei Eisenstein
A súa etapa estadounidense
Entre 1930 e 1932 Eisenstein visitou México, onde intentou producir unha nova película titulada ¡Qué viva México!. Nada máis chegar a México foron encarcerados tanto el como os seus dous axudantes de dirección, todos rusos, pero grazas á intervención dun amigo español, o panorama cambiou ata o punto de que o converteron en hóspede de honra. Chegou a rodar 60 000 metros de película, pero a produción parouse debido a que o novelista estadounidense Upton Sinclair deixou de patrocinar a película. Díxolle a Eisenstein que volvese a Moscova, a onde lle enviaría a película xa rodada, cousa que nunca ocorreu. Upton Sinclair terminou a película e estreou o resultado en 1933 baixo un título modificado: Thunder over Mexico. Sinclair acusou a Unión Soviética do fracaso do proxecto, e malia que puido ser así, é un punto aínda non aclarado.
De regreso á Unión Soviética
A súa película Ivan Grozniy, na que presentaba a Iván IV de Rusia como un heroe nacional, gañou a aprobación de Stalin xunto cun Premio Stalin, pero a súa secuela Ivan Grozniy, segunda parte non foi aprobada polo goberno. O traballo existente da película foi confiscado e destruído na súa maior parte, sobrevivindo só unha pequena parte do traballo orixinal.
Eisenstein sufriu unha terrible hemorraxia a causa dun infarto e morreu con 50 anos. Afírmase (sen que se poida comprobar) que científicos rusos preservaron o cerebro do cineasta, supostamente maior que un cerebro humano común. Está enterrado no Camposanto Novodevichy de Moscova.
Análise da súa obra
En 1925 puxo en práctica as súas teorías na súa primeira grande obra, Stachka (Стачка), se ben el mesmo considerou que fracasara á hora de facer fluír as emocións dos espectadores, e que era demasiado teatral. Incautouse da única copia que había da película, e non se puido volver distribuír ata despois da súa morte, se ben xa fora exhibida en Occidente, e obtivera o premio na Exposición Universal de París de 1925.
Será a súa seguinte película, O acoirazado Potemkin, a que dará a coñecer o seu nome en todo o mundo, sendo unha das películas sobre as que máis se escribiu en toda a historia do cine. Segundo Eisenstein, o guión da película, de Nina Agadzhánova-Shutkó, foi escrito para unha película en oito episodios, 1905, que se comezou a rodar en San Petersburgo e pensaba contar os sucesos da folga xeral dese ano. Tiveron que abandonar a rodaxe polo mal tempo, dirixíndose a Odesa a rodar o capítulo dedicado ó motín do Potemkin. O director decidiu entón centrar a película nese episodio, abandonando o proxecto de 1905.
Ó chegaren a Odesa, buscou os superviventes do masacre, e incluso localizou os debuxos dun francés que fora testemuña do ocorrido. Reescribiu o guión e realizou diversos intertítulos para dirixir a acción. Malia que os medios eran escasos, obtiveron resultados asombrosos grazas a unha serie de experimentos técnicos como pantallas proxectantes, fotografía desenfocada ou plataformas móbiles. Eisenstein monta a película con 1290 planos, combinados con xenial mestría mediante unha montaxe rítmica. Os movementos de cámara son escasísimos (só realiza algúns travellings) porque os considera innecesarios, xa que o movemento está determinado pola acción e pola montaxe. Destaca a escena da escalinata, con 170 planos, na que o pobo é brutalmente agredido polas forzas tsaristas, onde crea un tempo artificial, que fai que a secuencia dure case 6 minutos. Prescindirá de simbolismos intelectuais, e cunha espléndida fotografía, na que a masa se converte na auténtica protagonista da obra, acaba por ser considerada a primeira obra mestra do cine soviético.
El Cacahuete
El Cacahuete foi un semanario editado en Vilagarcía de Arousa en 1907.
Sergei Eisenstein
Análise da súa obra
Tras esta película fixo dous traballos máis, Oktyabr': Desyat' dney kotorye potryasli mir, onde narra os sucesos do asalto ó Pazo de Inverno durante a Revolución bolxevique de 1917, e Staroye i novoye, película sobre a reforma agraria. Desta última tivo que cambiar o guión en varias ocasións polos cambios na colectividade agraria na Unión Soviética. Nestas dúas obras volveu experimentar cunha nova linguaxe a través das imaxes, pero pola súa complexidade non chegaron a ser moi ben comprendidas na súa época. Ademais en Staroye i novoye a protagonista non é a masa, senón unha heroína individual, María Lápkina. O problema que tivo con Oktyabr' foi o atraso de ata cinco meses na estrea, porque en pleno proceso de posprodución decatouse de que Trotski caera en desgraza, polo que tivo que retirar os planos nos que aparecía.
El Cacahuete
Historia e características
Subtitulado Órgano de los trasnochadores, apareceu o 18 de abril de 1907. Semanario satírico que se editaba nunha imprenta prestada, cousa que destacaba na súa cabeceira como unha honra; tamén destacaba a súa pertenza á chamada Buena Prensa. Foi fundado e dirixido por Ricardo Urioste Mesana.
Sergei Eisenstein
Análise da súa obra
Despois da experiencia por Europa e América, regresou profundamente deprimido á súa patria, onde tampouco puido culminar a súa seguinte rodaxe: Bezhin lug, traxedia campesiña, que será sabotada polo máximo responsable da cinematografía rusa, que a considera politicamente incorrecta. Entón, ó igual que fixera Vsevolod Pudovkin, refuxiouse no ensino e na elaboración da súa teoría sobre o emprego da cor e do son, que finalmente non logrou levar á práctica.
Dez anos despois da súa última obra dirixe Alexandre Nevski, que conta as andanzas deste heroe nacional ruso, que derrotou os teutóns no século XIII. Nela volve facer gala da súa mestría para a montaxe. A protagonista volve ser unha soa persoa, non a masa, e desaparece o seu vigoroso estilo documental para ser substituído por unha delicada reconstrución da historia.
Os seus ensaios literarios cinematográficos e os seus dotes como orador, tendo en conta que falaba alemán, inglés e francés, fixeron que exercese unha grande influencia sobre a teoría cinematográfica da época.
Gabriel Bordoy
Gabriel Bordoy Llompart, nado en Palma o 20 de xaneiro de 1947, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Tras xogar varias tempadas no Atlético Baleares, chegou en xullo de 1969 ao Deportivo da Coruña, da Primeira División, acompañado doutros tres futbolistas do club balear: Juan Tauler, Miguel Parma e Tomás Barrios. Os seus tres compañeiros foron para o Fabril mentres que Bordoy quedou no primeiro equipo.
Xogou cinco tempadas no Deportivo, vivindo tres descensos e un ascenso. Despois da tempada 1973/74, na que o equipo acabou baixando ata a Terceira División, Bordoy foi cedido ao Atlético Baleares e ano seguinte traspasado. Xogou no equipo balear ata 1978.
Arvo Pärt
Arvo Pärt, nado en Paide (Estonia) o 11 de setembro de 1935, é un compositor estoniano. Dende finais da década de 1970, Pärt traballou seguindo un estilo minimalista que emprega a técnica compositiva inventada por el, o tintinnabuli. A súa música está inspirada en parte no canto gregoriano. Pärt foi o compositor vivo máis interpretado no mundo cinco anos consecutivos.
For the Love of Mike
For the Love of Mike é un filme estadounidense dirixido por Frank Capra e escrito por J. Clarkson Miller que foi estreado en 1927. Comedia e aspectos sentimentais únense neste filme. Foi o debut da súa protagonista feminina, Claudette Colbert, quen volvería a coincidir co director en It Happened One Night (1934).
José Enrique Porto
José Enrique Porto Lareo, Kike Porto, nado o 21 de outubro de 1977 en Vigo, é un ciclista galego. A súa discapacidade é visual.
Traxectoria
Compite na modalidade de tándem xunto co piloto José Antonio Villanueva Trinidad. Nos Xogos Paralímpicos de Londres 2012 obtiveron a medalla de prata na proba do quilómetro en pista e a medalla de bronce na carreira de velocidade en pista.
Alexander Hamilton
Alexander Hamilton, nado na actual Saint Kitts e Nevis o 11 de xaneiro de 1757 e finado en Nova York o 12 de xullo de 1804, foi un economista, político, escritor, avogado e soldado estadounidense.
Traxectoria
Participou na Guerra da Independencia dos Estados Unidos, e foi secretario e amigo íntimo de George Washington. Tivo numerosos enfrontamentos con Thomas Jefferson e con James Madison ao apostar por dotar o goberno interestatal de maiores competencias, namentres que o seu rival se inclinaba por darlle maior poder aos gobernos estatais.
Morreu nun duelo co vicepresidente Aaron Burr.
Coroa de flores
miniatura|dereita|Coroas de flores nun camposanto de [[San Romao da Retorta.]] Unha coroa de flores é o conxunto de flores (artificiais ou non), follas, e mesmo poida que froitas dispostas de maneira ordenada e atadas cun plástico ou cordel, coa forma dun redondo, un anel ou coroa. Empréganse polo xeral como decoración nas festas de Nadal así como tamén nos actos funerarios. É un elemento propio de moi diversas culturas de todo o planeta.
Ligazóns externas
Couronne Koningskroon
Death of a Salesman
Death of a Salesman (en galego literalmente: Morte dun vendedor) é unha peza teatral de Arthur Miller escrita en 1949.
Características
Protagonizada polo personaxe de Willy Loman e a súa familia, foi interpretada con éxito en Broadway en varias ocasións. Foi levada tres veces ó cine e adaptada catro veces para televisión.
O Casal, Mántaras, Irixoa
O Casal é un lugar da parroquia de Mántaras no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Batalha
Batalha é unha cidade e concello portuguesa do distrito de Leiria. Ten unha área de 103,42 km² e 15 805 habitantes (2011), subdividido en 4 freguesías. O concello limita polo norte e polo oeste co concello de Leiria, polo leste con Ourém, polo sueste con Alcanena e polo suroeste con Porto de Mós.
A noite que deixou de chover
Sinopse
A historia desenvólvese durante unha noite na cidade de Santiago de Compostela, cando os camiños de Spleen (Luís Tosar) e a Rusa (Nora Tschirner) se cruzan.
-1504
Outros
Historia ano a ano
Macrosfénidos
Distribución e hábitat
Os macrosfénidos habitan un conxunto de hábitats na África subsahariana. Estes van desde selvas primarias a bordos de bosques e hábitats de bosques abertos nos Macrosphenus, sabanas arboradas a matos áridos e matogueira no caso dos Sylvietta, áreas de rochas soltas e praderías nos Achaetops pycnopygius, e praderías no Melocichla mentalis e Sphenoeacus afer. A familia é moi maioritariamente non migratoria, aínda que Melocichla mentalis e Sylvietta brachyura realizan algúns movementos localizados en África occidental relacionados coa estación das chuvias.
Descrición
Os macrosfénidos varían en tamaño desde os Sylvietta máis pequenos, que miden 8 cm de lonxitude e pesan só 6,5 g, ata os Sphenoeacus afer, que miden de 19 a 23 cm de lonxitude e o Melocichla mentalis que pesa 29 e 40 g. Hai unha diferenza considerable en aparencia entre os xéneros; por exemplo os dous Melocichla mentalis e o Cryptillas victorini posúen colas graduadas longas, mentres que os Sylvietta teñen colas que apenas se estenden alén das coberteiras e ás pregadas.
Comportamento
Os macrosfénidos comen insectos moi variados. Os Macrosphenus e Sylvietta aliméntanse no dosel arbóreo e nos arbustos, en solitario ou en parellas e ás veces en pequenos grupos, mentres que outras especies son máis terrestres. Onde aparecen á vez dúas especies, como o Sylvietta whytii e o Sylvietta rufescens en certas zonas da súa área de distribución, ocorre unha partición de nicho, no que unha das especies se alimenta no dosel e a outra especie se alimenta máis abaixo nos arbustos e árbores. Algunhas especies de Sylvietta e Macrosphenus únense ás veces a bandadas mixtas de alimentación.
A reprodución é estacional e xeralmente sincronizada para coincidir co final da estación seca e inicios da estación chuviosa; nas especies con amplas áreas de distribución isto pode levar a unha considerable variación en canto ao momento exacto. Non hai información dabondo para moitas especies, pero as que foron estudadas son territoriais e monógamas. O deseño do niño varía dentro da familia; os Sylvietta constrúen un niño con forma de bolsa profunda pendurada dunha rama; mentres que o Cryptillas victorini, Sphenoeacus afer e o Melocichla mentalis constrúe niños con forma de copa tecidos con herbas.
Status e conservación
A maioría das especies desta familia considérase en estado bastante seguro e están listadas pola IUCN como en estado pouco preocupante. Unha especie, Macrosphenus pulitzeri, está listada como especie en perigo. A especie é endémica dos bosques que se encontran en escarpas do oeste de Angola, un hábitat ameazado pola deforestación e a expansión da agricultura de queima e roza, e a poboación crese que non pasa de algo menos de mil individuos e segue declinando. Outra especie en perigo potencial Sylvietta (leucophrys) chapin, que pode ser unha especie de seu ou unha subespecie de Sylvietta leucophrys. O status desta especie é incerta, xa que os conflitos na zona impediron facer unha avaliación, pero mesmo podería estar xa extinta.
Especies
miniatura|[[Sylvietta rufescens]]
Ricardo Urioste Mesana
Ricardo Urioste Mesana, finado en Vilagarcía de Arousa o 16 de setembro de 1947, foi un músico e xornalista galego.
Traxectoria
Foi vicecónsul de Inglaterra en Vilagarcía (1892). Músico, dirixiu o cadro artístico do Recreo Liceo, foi director da rondalla da Juventud Cultural (1931), e realizou algunhas propostas teatrais desconcertantes. Funcionario do concello de Vilagarcía de Arousa. Fundou o semanario satírico El Cacahuete en 1907.
Aeronave
miniatura|Dirixible Unha aeronave ou nave é un vehículo deseñado para desprazarse polo aire, podendo transportar mercadorías e/ou persoas. Son exemplos de aeronave os globos, avións ou helicópteros. Deben distinguirse a aeronaves dos obxectos que non se axudan da atmosfera para voar, é dicir, todas as aeronaves dependen da existencia dalgunha clase de atmosfera para xerar unha sustentación grande dabondo como para termar o seu propio peso. É por iso que a maioría de foguetes ou mísiles non se consideran aeronaves. A actividade humana que arrodea ós avións chámase aviación. As aeronaves tripuladas son controladas por un piloto. Os vehículos non tripulados chámanse a miúdo UAVs (do inglés Unmanned Aerial Vehicles).
Aeronaves máis lixeiras que o ar (aeróstatos)
miniatura|dereita|Un globo de ar quente en voo. Os aeróstatos voan, xa que a densidade do aparello é menor que a do aire, provocando un efecto de sustentación semellante ó impulso dun corpo somerxido en calquera outro fluído (véxase o Principio de Arquímedes). Flotan da mesma maneira que os barcos na auga, porén, a diferenza da auga, a densidade do aire non é homoxénea, disminuíndo a medida que se ascende. A forza sustentadora L dun aeróstato de volume V cheo dun gas de densidade ρ' menor que a densidade ρ do aire na altitude de voo vén dada por:
onde g é a aceleración da gravidade.
Os aeróstatos están formados por un depósito meirande que a cabina que sustenta. Este depósito énchese dun gas máis lixeiro que o aire atmosférico, como por exemplo hidróxeno, helio ou aire quente. Se á masa de aire contido se engade a masa da cabina, resulta que deben de sumar a mesma masa que a do aire que o aeréstato desprazou. As dúas configuracións máis habituais de aeróstatos son as seguintes:
Aeronaves máis pesadas que o ar (aerodinos)
dereita|miniatura|Helicóptero de salvamento Eurocopter EC-145. A sustentación dos aerodinos xérase aproveitando o efecto sustentador producido por perfís aerodinámicos instalados no vehículo. Empréganse diferentes configuracións de ás enfrontadas a un vento relativo cunha velocidade e dirección axeitada para producir a sustentación. Esta sustentación pode ser contribuída tamén pola sustentación que provén directamente do impulso dos gases de saída dun motor cunha certa inclinación coa liña do horizonte. As aeronaves VTOL son un tipos de aeronaves nas que o impulso se aproveita maioritariamente, mentres se ergue en vertical, mediante tubeiras dirixibles a vontade.
O máis común é o deseño de aeronaves coa sustentación de ás dispoñíbeis, xa sexan fixas ou rotativas. Para voar, a á debe moverse en dirección contraria a unha corrente de aire incidente en relación co movemento da aeronave; o paso do aire arredor da xeometría dun perfil de á fai que na parte superior o aire atravese con máis velocidade que na inferior, e que a corrente se reflicta en certa medida. Iso xera unha presión repartida na á de xeito que o impulse cara a arriba.
A consecución dun vento relativo nos perfís aerodinámicos para erguer o voo débese ó movemento dos perfís ou ás dentro dunha masa de ar. Segundo as configuracións de ás, os aerodinos chámanse:
Con planta de potencia
Pódense distinguir diferentes tipos:
Empregos das aeronaves
miniatura|[[Avioneta fumigadora.]]
Emprego civil
Están incluídas nesta categoría aeronaves que fan voos regulares e puntuais de transporte de cargo e pasaxeiros, incluíndo tamén outros empregos máis puntuais como a vixilancia, o rescate, o adestramento ou o emprego recreativo.
Por mor da combinación de necesidades e de aparellos que as poden cubrir, é conveniente dar unha lista segundo a funcionalidade, xa que os casos particulares dos usos débense tratar un a un, resultando unha lista bastante heteroxénea, xa que se aproveitan para: fotografía aérea, filmacións, retransmisións, publicidade, control e información do tránsito, traballos agrícolas, busca pesqueira e outras non listadas antes.
miniatura|[[Avión comercial Airbus A321 de Spanair en movemento a pé de pista.]]
Voos de aeroliña programados
Referida os voos de aeronaves que cobren principalmente o transporte de pasaxeiros ou de carga, estando ó mesmo tempo dividida segundo o uso que se fai, xa que nalgúns casos se transporta só pasaxeiros ou só carga ou correo.
Os voos de aeroliñas poden cubrir diferentes alcances, dende cidades no mesmo país, até a longos voos intercontinentais, segundo os tipos de avión de que dispoñen, sendo as de corpo amplo as que se empregan nos longos alcances. As aeroliñas normalmente empregan aeronaves propias ou cedidas con tal de dar servizo ós clientes e poden formar parte de alianzas ou acordos con outras aeroliñas.
Trátase dunha actividade moi ampla que dedica unha gran parte dos seus esforzos de operación no mantemento dos servizos aéreos: forza de traballo, combustible, avións, distribución e loxística, servizo de restauración, motores, recambios e partes, aseguración de aviación, xestión de operacións en terra etc.
A presenza da base de actividades da compañía concentrada a un centro de conexión (aeroporto conector) concreto dá vantaxes económicas ó empregar esta localización como foco preferido polos seus voos programados, xa que en certa maneira se gaña control sobre a oferta de voos dende un aeroporto determinado, resultando así unha manobra de mercadotecnia que permite absorber máis viaxeiros que os competidores en termos relativos.
Avións de adestramento
O uso de aeronaves co fin de adestrar pilotos é unha necesidade para conseguir profesionais experimentados que pilotan os aparellos.
Adoitan empregarse pequenos avións monomotor de hélice como por exemplo os Cessna 172. Neste caso úsanse avións semellantes ás aeronaves de uso recreativo, por mor da súa sinxeleza e o seu prezo máis accesible. De feito, é factible alugalo para adestrar ou con fins recreativos.