cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tizón de Nadal
Tradición galega
O Nadal galego ancestral, inserido na tradición cristiá desde o século IV, ten tamén unha palpábel relación co agrario, cando o labrego, debido ao mal tempo e os días curtos, concentra o seu esforzo en traballos artesanais dentro da casa ou en labores coma a matanza do porco. Avós, fillos e netos reúnense a carón do lume onde, segundo os contos, tamén se congregaban as ánimas dos antepasados mortos na Noiteboa. Costumes que, xunto cos cantos, os donativos etc., conforman as tradicións de Nadal que hoxe se conservan. Entre os pobos celtas galaicos existía o costume de manter unha candea acesa en honra á deusa Nai Terra durante o solsticio de inverno, usando os restos da candea do ano anterior. Debía arder doce horas para traer boa sorte. Baseada nesta tradición xurdiu unha das tradicións máis antigas e de maior raizame en Galiza.
En Galiza o madeiro debe ficar aceso na lareira até Aninovo. Nalgúns lugares, coma en Becerreá, todo o ano, dándolle lume todos os días aínda que fose por pouco tempo. Despois déixase apagar, mais consérvase durante o resto do ano para acendelo de novo durante as treboadas ou cando se ventaba unha desgraza na casa, como elemento protector do fogar. Nalgunhas comarcas para facer o cepo usábase o chamado “lume novo”, pois as brasas deste lume facíanse nas lareiras das casas queimando toxo, despois bendicíase esa leña miúda o Sábado Santo no adro da igrexa e gardábase para dar sorte á familia, tornándose a prender pola Noiteboa. Arredor deste lume de Nadal cantábanse panxoliñas, contábanse historias da Santa Compaña, de mouros, serpes, encantos, contos de risa etc., mentres os cativos xogaban. Tamén se pensaba que nesa noite as ánimas dos defuntos antergos da familia estaban presentes arredor do lume.
A madeira preferida en Galiza era o carballo, mais tamén se empregaba a faia, o bidueiro ou o freixo. Conta a tradición que se se conseguía que o tizón fixese brasa acesa toda a noite, e chegaba ao amencer con calor, habería sorte todo o ano.
Xoán Xosé Pérez Labaca escribiu sobre un costume dos celtas que consistía en acender unha candea o día do solsticio de inverno, que tiña que arder durante medio día seguido para traer boa sorte á casa. E engade:
Vicente Risco defíneo así:
Orixe e historia
miniatura|right|330 px|A tradición do cepo de Nadal ilustrada no [[Chambers Book of Days (1832)]] Dende o culto exipcio de Horus ao indo-iranio de Mitra, pasando polas culturas clásicas, practicamente todos os pobos da antigüidade, solemnizaron con diversos festexos e rituais ígneos a chegada do solsticio de inverno, con cacharelas, queima de cepos, bonecos etc., animando o sol para que renacese. Na cultura celta apañábase un tronco, principalmente de carballo, que se adornaba con acivro, hedra, visgo e outras plantas bravas sempre verdes; era colocado nun lugar destacado da vivenda e os familiares pedían desexos tocando a casca e ofrecéndolle agasallos (doces e pequenos obxectos). Na noite do solsticio, a nai ou a avoa, colocaba o toro na lareira e prendíalle lume, utilizando para isto un tizón medio carbonizado do tronco do ano anterior. Despois deixábase arder amodo mentres se partillaban entre todos os agasallos ofrecidos ao tronco. Da súa combustión procurábase gardar outro tizón para acender o tronco do vindeiro ano, e as cinsas conservábanse coma talismán contra diversos males coma enfermidades, treboadas, secas, pestes etc. Este ritual sobreviviu durante séculos en multitude de culturas, sincretizándose coas novas crenzas.
O costume do cepo de Nadal referénciase por vez primeira en Alemaña no ano 1184. Dende Alemaña a tradición pasa a Escandinavia, aos Alpes italianos, á península Balcánica e ao norte da Península Ibérica, onde chega até Galiza. O uso en Inglaterra, é referenciado por vez primeira no século XVII. Menciónao o poeta Robert Herrick, que fala dunha tradición moi consolidada en Devon. Despois a tradición pasou aos Estados Unidos e o Canadá.
En Galiza xa Eladio Rodríguez falaba desta tradición: ''Nalgunhas comarcas da provincia de Lugo bótase a noite de Nadal no lume da lareira un groso cepo que se ha acender todos os días procurando que dure todo o ano. Este cepo ten certo carácter sagrado, pois se conserva fervorosamente para facelo arder cando ameaza pedrisco, unha tempestade, unha treboada ou algunha má calamidade pública. Tamén nas montañas lucenses de Cervantes hai a crenza de que a noite de defuntos veñen as ánimas a se quecer co cepo que se deixa a arder na lareira. Esta mesma crenza existe na comarca de Tui, e de aí que nesa noite se bote tamén un gran leño no lume''.
Coa revolución industrial e os cambios no agro a partir de finais do século XIX e comezos do XX, empezaron a desaparecer as lareiras (en Galiza na segunda parte do século XX), sendo substituídas por cociñas de ferro ou estufas a carbón, polo que a tradición de queimar o tronco foi ficando no rural e só nalgúns lugares moi concretos. No resto de lugares, substituíuse por un pequeno toro enfeitado con pólas de acivro e candeas coma adorno de Nadal.
En Francia, durante o século XIX, o pasteleiro Pierre de Lacam decidiu reconverter o "Bûche de Nöel" dándolle un xiro comercial á tradición. Así naceu o doce chamado tronco de Nadal.
Significado
Trátase case con certeza dun rito de orixe precristiá, ao que os estudosos teñen dado diferentes interpretacións.
Segundo Wilhelm Mannhardt (Der Baumkultus der Germanen und ihrer Nachbarstämme, 1875), o cepo representa o espírito da vexetación, e a súa queima, a luz solar que fornece calor durante todo o vindeiro ano.
Outros estudosos ven no acendido reminiscencias de tradicións anuais do lar sagrado, que representa á vez o centro da vida familiar coma morada dos espíritos dos antergos.
Illas Británicas
Nas Illas Británicas coñécese coma yule log e consiste, igual ca en Galiza, nun madeiro grande que é queimado como parte central das celebracións de Yule ou Nadal. Asóciase ao festival do solsticio de inverno ou dos doce días de Nadal, a Noiteboa, o día de Nadal ou a Doceava Noite (a noite de Reis). O yule log está tamén relacionado co ashen fagot típico de Devon. A tradición británica importouse da Europa continental na Idade Moderna, posibelmente dende Flandres, en Bélxica.
O cepo de Nadal non só era visto como unha protección máxica polos labregos británicos, senón tamén rivalizaban entre veciños por queimaren o tizón máis grande.
As tradicións do cepo de Nadal comezaron a desaparecer en Inglaterra a finais do século XIX e principios do XX, coma ocorreu en Galiza; segundo o historiador Ronald Hutton, a redución do traballo rural tradicional e os cambios na agricultura provocaron a ruptura co tradicional e a abertura a novas realidades; porén a sobremesa do doce Tronco de Nadal converteuse nunha verdadeira tradición no Reino Unido, así como en moitos lugares francófonos.
Países francófonos
miniatura|Un [[tronco de Nadal, doce derivado desta tradición]]
O Bûche Noël é típico en Francia e Valonia, de onde pasou ao Quebec e ao Líbano, e é unha sobremesa doce que deriva da tradición do tizón de Nadal. Non se sabe cando se comezou a elaborar este Tronco de Nadal, aínda que xa se facía en 1945, e aparentemente a tradición de biscoitos enrolados con marmeladas remóntanse ao século XIX.
Moda Center
O Moda Center (antes coñecido como Rose Garden) é un pavillón polideportivo cuberto situado na cidade de Portland (Oregón, Estados Unidos). Actualmente, é sede do equipo de baloncesto Portland Trail Blazers (NBA), así como dos Portland Winterhawks de hóckey sobre xeo e os Portland Thunder de fútbol americano a 8. Ten capacidade para 19.441 espectadores para partidos de baloncesto, a cal se pode modificar segundo o espectáculo albergado.
Tizón de Nadal
Italia
En Italia o tizón de Nadal é chamado Ceppo di Natale e atópase principalmente no norte de Italia, na zona dos Alpes. Na Toscana faise a Festa del Ceppo.
Moda Center
Historia
miniatura|left|Interior do Moda Center. O pavillón comezou a construírse no ano 1993 cerca do Memorial Coliseum, antigo pavillón dos Trail Blazers. O nome orixinal do pavillón era "Rose Garden", o cal foi elixido para reflectir o alcume polo que se lle coñece á cidade de Portland, Rose City, e o de Garden para seguir o ronsel dos populares Boston Garden e Madison Square Garden. O arquitecto encargado de trazar o novo pavillón foi Ellerbe Becket, orixinario de Minneapolis, Minnesota, mentres que o labor de enxeñaría foi levado a cabo pola empresa KPFF Consulting Engineers.
Tizón de Nadal
Alemaña
Tamén na Alemaña o Christklotz (literalmente "cepo de Nadal") é unha tradición desas datas, e coa mesma orixe. Quéimase o tronco dun carballo ou dun freixo na lareira por Noiteboa.
Balcáns
O Badnjak, figura central das celebración de Nadal serbias, é o madeiro que a familia comeza a queimar solemnemente na lareira da mañá da véspera de Nadal. A árbore usada é preferibelmente un carballo novo de toro dereito; a queima acompáñase de pregarias para que o Aninovo traia moita ledicia, amor, sorte, riqueza e alimento, e o tronco arde durante todo o Nadal. Hoxe en día, xa que moitos serbios viven en vilas e cidades, o badnjak represéntase simbolicamente cunhas pólas de carballo que se poñen nas casas, igrexas, e negocios. A orixe do badnjak explícase con referencias ao nacemento de Xesús Cristo; porén moitos estudosos lígano a herdanzas da vella relixión eslava.
Moda Center
Historia
Ao principio, o pavillón era propiedade de Oregon Area Corporation, unha corporación privada cuxo único accionista era Paul Allen. A construción estivo financiada en parte por un consorcio de prestamistas (TIAA-CREF, Prudential Insurance e Farmers Insurance) que achegaron 155 millóns de dólares. O demais correu principalmente a conta de Allen e da cidade de Portland. O financiamento do Rose Garden foi un grande exemplo de asociación pública-privada. A cidade, á súa vez, esperou que a construción do pavillón podería axudar a desenvolver e renovar o distrito de Rose Quarter. O custo final do recinto ascendeu até os 262 millóns de dólares tras as últimas renovacións (oficinas, complexos de lecer e garaxes). A inauguración foi o 12 de outubro de 1995.
Tizón de Nadal
Balcáns
En Bulgaria, o cepo é chamado Budnik (bg:Бъдник) e constitúe unha parte importante das celebracións de Nadal. Tradicionalmente mándase un mozo da familia ao monte, ben vestido, a cortar un carballo, un umeiro ou unha pereira brava, que se usa coma Budnik. Faise unha pregaria de perdón antes de cortar a árbore e carrexala no ombreiro dereito sen que toque o chan. Un indicador da importancia do ritual é que a Noiteboa en Bulgaria coñécese coma Budnik ou Véspera de Budnik (bg:Бъдни вечер). Nalgunhas rexións, cando o home regresa pregunta, "Ti glorificas ao novo deus?" tres veces e recibe unha resposta afirmativa, "Glorificámolo, benvido". Logo faise un buraco nun dos extremos do budnik e énchese cun crisma de viño, aceite cociñado ou incenso; os extremos cóbrense cun pano branco antes de queimalo. Considérase que este madeiro ten poderes sandadores especiais e debe de arder toda a noite. Crese que a calor e a luz que bota simbolizan a chegada de Cristo, recibindo con calor a chegada da Virxe María e os familiares antergos. Ás veces o lume apágase pola mañá cedo cun pouco viño. Coma en Galiza, as cinsas son gardadas para facer sinais da cruz ou para as botar nas leiras e viñedos e así ter mellores colleitas.
Moda Center
Historia
O principal equipo que xoga de local no pavillón é Portland Trail Blazers. Os Portland Winterhawks da WHL están alí desde 1995, mentres que os Portland Thunder da AFL están desde 2014. O pavillón foi construído tamén co obxectivo de ter unha franquía na NHL, mais de momento non se conseguiu a pesar das especulacións que houbo respecto dese asunto.
Tizón de Nadal
Península Ibérica
A tradición do tizón de Nadal existe especialmente no norte da Península, os Pireneos cataláns e aragoneses, o País Vasco, Asturias, Galiza e norte de Portugal. Pero nas diversas zonas da antiga Celtiberia, de norte a sur, o costume estivo tamén moi estendido até hai ben pouco. Pola comarca de Sierra Mágina (Xaén), chamábanlle ao tronco "Nochebueno". Tratábase neste caso dun tronco de Oliveira “santificado” con auga bendita, augardente, ou aceite. As casas enfeitábanse con grilandas de hedra ou acivro e ramas de visgo para se protexeren de visitas indesexábeis. Na Noiteboa, xunto ao cepo deixábanse doces para os rapaces e despois o madeiro era acendido polo membro máis vello e o máis novo da familia. Sentados derredor, cantábanse panxoliñas e contábanse antigas historias. Os tizóns ou cinsas gardábanse para os botar á rúa durante as treboadas.
País Vasco
No País Vasco recibe diversos nomes segundo as comarcas, gabon-zuzia, gabon-subila, gabon zuria ou porrondoko (tronco grande) etc., e as súas cinsas teñen tamén poderes máxicos. Os nenos identifican o tronco co Olentzero, un personaxe saído das crenzas pirenaicas, equivalente ao Apalpador galego.
Moda Center
Eventos
O Rose Garden acolleu varias veces eventos relacionados coa WWE, entre os que se inclúen o WWE Unforgiven en 2004, SmackDown! en 2006 e WWE Raw en febreiro de 2007. En inverno de 2005 celebráronse no Rose Garden os campionatos nacionais de patinaxe artística sobre xeo. En 2004, Portland foi elixida como unha das 5 sedes para albergar o Dew Action Sports Tour, unha franquía de deportes extremos que comezou en 2005. O evento que levou a cabo no Rose Garden titulouse Vans Invitational, e desenvolveuse entre o 17 e 21 de agosto. Tamén se practicaron competicións de motos. Ademais deses eventos o 17 de xuño de 2000 presentouse Roger Waters tocando In The Flesh, o DVD foi sacado dese concerto. O primeiro concerto que ofreceu o pavillón foi o de David Bowie con Nine Inch Nails. En novembro de 2005 os Rolling Stones e Paul McCartney tocaron no Rose Garden.
Tizón de Nadal
Portugal
En Portugal coñécense coma os madeiros, lenhos, cepos, galheiros, fogueiras do natal ou fogueiras do Galo as grandes fogueiras que se acenden no centro da aldea, na praza principal ou no adro da igrexa na véspera de Nadal. A tradición comeza coa recolla dos madeiros, que fan os rapaces da vila durante a noite. Na Noiteboa, despois da misa, as xentes da aldea reúnense á volta da fogueira para danzar e cantar. En moitas aldeas as fogueiras mantíñanse acesas ininterrompidamente até o día de Reis. A tradición do madeiro ten a mesma orixe que o tizón nos cultos pagáns, na celebración do solsticio de inverno, no que se acendían enormes cacharelas ao ar libre. Era tradición, nalgunhas rexións, que a leña, os carros para transportala, e cadansúa xunta fosen roubados, de xeito igual ca na tradición de San Xoán galega e outros roubos rituais, nas fogueiras dos santos populares e nas fogueiras da Pascua galego-portuguesas.
Norte de Aragón e Cataluña
200px|miniatura|O Tió de Nadal
No norte de Cataluña existe a tradición do Tió de Nadal e no norte de Aragón o Tizón de Nadal, da mesma orixe que a tradición británica e galaica, mais neste caso con influencias xudías, e que consiste en "fer cagar el tió" (facer cagar o tizón), o tronco envolveito nun cobertor e alimentándoo para que colla peso uns días antes do Nadal. Na Noiteboa baten nel cun pau para que "cague" os agasallos ou doces dos nenos. Os rapaces cantan: "Tió, caga torró. Si no en vols cagar, un cop de bastó". (Tizón, caga turrón. Se non o queres cagar, un golpe de bastón). Na Provenza chámaselle Cacho fiò.
Na actualidade a tradición catalano-aragonesa fica reducida á contorna infantil. O “Tió” é un madeiro “humanizado”, tocado coa típica barretina e un rostro sorrinte pintado nun extremo do madeiro.
Feitian
miniatura|Un traxe espacial chinés Feitian exposto no Museo do Espazo en [[Hong Kong.]] Feitian é o nome dun traxe espacial chinés deseñado para actividades extravehiculares. Está baseado no traxe espacial ruso Orlan-M e foi usado por primeira vez durante a misión da Shenzhou 7, o 27 de setembro de 2008, polo astronauta Zhai Zhigang.
En 2004 China comprou a Rusia nove traxes Orlan-M por 800.000 dólares: tres versións de voo, dous de adestramento en terra e catro de flotación neutra para adestramento en tanques de auga. O comezo dos traballos sobre o Feitian comezaron en xullo dese mesmo ano, fabricándose dous modelos de voo cun custo de 5 millóns de dólares por traxe. Os traxes usan sistemas e materiais completamente chineses, incluíndo as comunicacións dixitais, a telemetría e o sistema de xestión de datos. A diferenza máis notable co Orlan-M é un visor do casco máis amplo.
Durante o desenvolvemento do traxe se atoparon varias dificultades, que atrasaron a finalización e cualificación dos traxes ata xuño de 2008, tan só tres meses antes do voo da Shenzhou 7. Dos dous traxes orixinais, o usado na Shenzhou 7 foi deixado a bordo do módulo orbital, que se desintegrou tras o regreso da tripulación, e o segundo está exposto ó público.
Club Deportiu Terrassa
O Club Deportiu Terrassa é un dos clubs deportivos históricos da cidade de Terrassa, Barcelona (Cataluña), destacando na práctica do hóckey herba.
Historia
No ano 1910 un grupo de mozos do Ateneo Calasanz crearon o primeiro club de hóckey en Cataluña e en España baixo o nome Lawn Hoquei Club Calassanç. O 2 de juño de 1912 xoga o seu primeiro partido contra o Espanyol de Barcelona. En 1915 o Calasanz únese ao Terrassa FC, adoptanto este último nome. En 1920 pasa a denominarse Terrassa Hoquei Club. Pasada a guerra civil adopta o actual nome.
O Concello de Terrassa cedeulle uns terreos e a primeira pedra púxose en 1961, cando se celebraba o cincuentenario do club. En 1970 o club adquire uns terreos en Les Pedritxes, en Matadepera, inaugurándose as instalacións o 10 de xuño de 1973 con terreos de xogo para o hóckey, tenis, frontón, entroutros deportes.
Eusebi Güell
Traxectoria
O seu pai, Joan Güell i Ferrer, nado en Torredembarra, amasou unha considerable fortuna durante a súa estancia en Cuba, instalándose ó seu regreso en Barcelona, onde promoveu diversas industrias. A súa nai, Francisca Bacigalupi, pertencía a unha familia de comerciantes xenoveses instalados en Barcelona a finais do século XVIII, tendo o seu irmán unha industria téxtil na cidade condal, concretamente na zona de Sans, sendo a empresa reconvertida en "Vapor Vell" cando posteriormente Güell se asociou con el.
Eusebi Güell, ó igual que o seu pai, adicouse ós negocios, creando novas empresas nos sectores máis prometedores. O futuro conde de Güell, grazas á desafogada situación familiar, puido estudar Dereito, Economía e Ciencias Aplicadas en Barcelona, Francia e Inglaterra. Asociado con Ferran Alsina, crea en Santa Coloma de Cervelló unha fábrica de panas, que foi a base da Colonia Güell (1891). Posteriormente, en 1901, funda a Compañía Xeral de Asfaltos e Portland Asland. Ademais foi conselleiro das empresas da familia da súa esposa: Banco Hispano-Colonial, Compañía de Tabacos de Filipinas, Compañía dos Camiños de Ferro do Norte de España etc.
Eusebi Güell interveu ademais en política e en amplos sectores relacionados coa cultura. Foi elixido rexedor de Barcelona (1875), exerceu de Deputado Provincial (1878), e foi Senador do Reino. Como activo propulsor da cultura catalá, foi presidente e mantedor dos 'Jocs Florals' de 1900, membro da Academia de San Jordi, e presidente do Centre Català. Grazas á amizade e ó mecenado que mantivo co arquitecto Antoni Gaudí, o seu apelido é coñecido internacionalmente: Parc Güell, Colonia Güell, Pazo Güell e Adegas Güell. Faleceu, precisamente, na súa casa do Parque Güell, o 8 de xullo de 1918. Home de extensa cultura, publicou libros sobre diversas disciplinas, que foron traducidos a varios idiomas. Entre outras obras destaca un traballo científico: L’immunité par les leucomaïnes (1889). Foi tamén un aceptable debuxante e acuarelista.
O rei Afonso XIII tivo predilección por ampliar a nobreza outorgando títulos ós que contribuíran a engrandecer economicamente a España, entre eles ós que obtiveran grandes fortunas en ultramar. Á familia Güell acumuláronselle os títulos. Por vía matrimonial chegoulles o de Marqués de Comillas, título que ostenta na actualidade un descendente de Güell. A el mesmo, Eusebi Güell, industrial, mecenas e político, concedéuselle o condado de Güell. Uns anos despois, Afonso XIII concedería ós fillos de Eusebi Güell un vizcondado e unha baronía.
Club Hockey Albor
Historia
Dende a súa fundación, contra o ano 1981, o club obtivo numerosos campionatos provinciais e galegos en diferentes categorías e recoñecementos por parte do deporte ourensán.
O primeiro logro chegou na tempada 1996-97, cando acadou o ascenso por parte do primeiro equipo á Primeira División grupo Norte, que daquela contaba no seu grupo con equipos do talle do At.San Sebastián, R.S.Tenis ou Jolaseta por citar algún]].
O equipo de primeira mantívose nesta categoría dende aquela e acudiu ás últimas fases de ascenso á División de Honra B sen demasiada sorte ata o momento.
O equipo feminino gañou a Liga Galega de Segunda División en catro ocasións e acudiu á fase de ascenso á Primeira División nas tres últimas tempadas.
En sala, o club logrou acudir a numerosas fases de sector do Campionato de España e a 3 fases finais, nas que obtivo un 8º lugar en 2002, a medalla de bronce en 2006 e o 6º lugar en 2007.
En categorías inferiores tamén acadou nos últimos anos campionatos provinciais e galegos en categoría xuvenil masculina e feminina, cadete masculina e feminina, infantil masculina e feminina, e alevín.
Tamén acudiu a numerosas fases de sector dos campionatos de España e a numerosas fases finais:
Victorino Gutiérrez
Victorino Gutiérrez Aller, nado en Lalín o 3 de abril de 1937, é un notario e escritor galego.
Traxectoria
Fillo do avogado Román Gutiérrez Rodríguez e sobriño de Ramón María Aller. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Fíxose notario en 1969. Empezou a súa carreira profesional en Forcarei, e despois pasou por Celanova e Arzúa; dende 1983 foi notario de Lalín ata a súa xubilación en abril de 2007.
Foi socio fundador da Asociación Cultural Deza. Desde 1984 é membro da Asociación de Funcionarios pola Normalización Lingüística. Foi membro da Comisión Redactora da Lei do Dereito Civil de Galicia.
Hacinas
Hacinas é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 177 habitantes (INE 2012).
Samuel Juárez
Samuel Jesús Juárez Casado, nado en La Bañeza (León) en 1962, é un político galego do PPdeG.
Bastien
O apelido Bastien pode estar referido a:
José María de Areilza
José María de Areilza y Martínez de Rodas, Conde de Motrico, nado en Portugalete o 3 de agosto de 1909 e finado en Madrid o 22 de febreiro de 1998, foi un político e diplomático español.
Traxectoria
Fillo de Enrique de Areilza e da Condesa de Rodas. Estudou Dereito en Salamanca e Enxeñería en Bilbao. Membro da Unión Monárquica, foi candidato ó congreso en 1934. Participou na fusión de Falange Española y las JONS. Combateu na Guerra civil española cos sublevados e foi alcalde de Bilbao trala ocupación da cidade e ata 1939. Deixou a alcaldía para ser director xeral do Ministerio de Industria ata 1940.
Posteriormente foi embaixador na Arxentina (1947-50), Estados Unidos (1954-60) e Francia (1960-64). Dimitiu como embaixador en París por discrepancias co réxime franquista e foi nomeado en 1964 secretario do Consello Privado de Xoán de Borbón. Por decisión do Rei Xoán Carlos I, Carlos Arias Navarro nomeouno ministro de Asuntos Exteriores no primeiro goberno da monarquía o 15 de decembro de 1975, consagrando o seu labor á aceptación da monarquía e o seu proxecto de cambio democrático no ámbito internacional.
Fundou con Pío Cabanillas en 1976 o Partido Popular, integrado despois na UCD, partido que deixou por desavinzas con Adolfo Suárez. En 1979 foi elixido deputado por Coalición Democrática, creada por Manuel Fraga. En 1981 foi elixido presidente da Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa. Presentouse ás eleccións de 1982 coa UCD e foi elixido en 1987 membro da Real Academia de la Lengua Española.
Obras
Ao longo da súa vida, José María de Areilza escribiu máis de tres mil artigos de prensa. No ano 1986 recibiu o Premio Espasa de Ensaio pola súa obra La Europa que queremos (A Europa que queremos), escrita con ocasión da entrada de España na Unión Europea.
Xesús Vázquez Abad
Xesús Vázquez Abad, nado en Nürnberg (Alemaña) o 22 de setembro de 1967, é un político galego pertencente ao PPdeG.
Traxectoria
Doutorouse en Ciencias Económicas e foi decano da Facultade de Ciencias Empresariais e Turismo de Ourense. A nivel político, foi voceiro dos PPdeG de Universidades e deputado deste mesmo partido no Congreso dos Deputados. En abril de 2009 foi designado por Alberto Núñez Feijóo, para ocuparse da Consellaría de Educación e Ordenación Universitaria, entrando a formar parte do novo goberno popular da Xunta de Galicia.
En 2012 asumiu tamén parte das funcións da consellería de Cultura e Turismo. Durante o seu mandato como conselleiro foi aprobado o decreto de bilingüismo. Foi elixido deputado do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012.
No ano 2013 e nomeado Xuíz Honorario do Couto Mixto.
En febreiro de 2015 cesou como conselleiro da Xunta para optar ás eleccións municipais por Ourense. Foi elixido alcalde de Ourense como candidato da lista máis votada. Mantívose como alcalde ata 2019. Nas municipais de 2019 volveu encabezar a candidatura do PPdeG e foi elixido concelleiro. Foi nomeado senador no Senado de España por designación autonómica do Parlamento de Galicia. En setembro de 2021 dimitiu como concelleiro e senador e anunciou o seu abandono da política.
Olláparo (revista)
Ollaparo, co subtítulo Revista da Sociedade Cultural Chirlateira é unha revista de información e creación fundada en Cedeira co obxectivo de revitalizar, dende unha perspectiva local, o pensamento crítico e os estudos cedeirenses logo da ditadura franquista, con especial atención á memoria histórica, á normalización lingüística e á recuperación cultural. O deseño integral de cada portada por un ilustrador foi un dos seus sinais de identidade.
Publicouse de forma irregular dende 1984 a 1999 en Gráficas Paramés e Gráficas Adral e dende 2011 ten formato dixital.
Características
A versión en papel estivo coordinada en diferentes etapas por X. A. Villar Piñón, Xosé A. Brocos e Vicente Loureiro e contou cun comité de redacción composto por Xosé F. Nebril, Fernando Igrexas, Gabriel Beceiro e Bernardo Bereijo, entre outros. O seu depósito legal é C-549/84, e o seu obxectivo vai ser a divulgación da creación cultural, dende unha perspectiva galeguista, crítica e independente.
En formato electrónico, está coordinada dende Xirona por Gabriel Beceiro e dende Cedeira por Fernando Igrexas. Este novo Olláparo retoma a liña editorial da primeira xeira dende unha perspectiva altermundista que tenta ensarillar o local e o global.
Números
Como proxecto dixital "Ollaparo" deu comezo en 2011 con ''Ollaparo. Blogue'' e co proceso de dixitalización retrospectiva.
Celeiro de Mariñaos, Barreiros
Santa Cristina de Celeiro de Mariñaos é unha parroquia que se localiza no concello de Barreiros. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 229 habitantes (116 mulleres e 113 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 255 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 177 habitantes, sendo 91 homes e 86 mulleres.
Igrexa parroquial
A igrexa parroquial é do século XVIII, segundo consta sobre a porta principal. Antigamente o cemiterio atopábase no propio atrio da igrexa pero trasladouse a finais do século XIX ou principios do século XX. Hoxe en día aínda son visibles dous nichos é unha lápida na que aparece gravada unha inscrición en castelán extraída do segundo Libro dos Macabeos, capítulo 12:
O tesouro de Maeloc
Celeiro de Mariñaos esténdese ós pes do Monte Cornería, un dos puntos máis altos desta zona da Mariña. Alí disque foi soterrado, a gran profundidade, un baúl de ouro cunha pedra azul de poderes máxicos pertencente ó bispo bretón Maeloc.
Festas
As festas na parroquia de Celeiro de Mariñaos son o 24 e 25 de Xulio, na honra da súa patroa Santa Cristina de Bolsena e o patrón de Galicia: Santiago. Ademais na segunda fin de semana de agosto ten lugar a Romería de San Caetano - Festa da Tortilla, nas inmediacións da capela de San Caetano e Virxe da Espiña.
Durante os últimos catro anos vén tendo lugar ó pe do río Masma o Festival Ao Son do Masma, unha cita coa música tradicional e a artesanía. O Festival ten lugar no primeiro fin de semana de xuño, aínda que a edición de 2015 foi posposta ata setembro.
José María Oriol
José María de Oriol Urquijo, marqués de Casa Oriol, nado en Santurtzi o 12 de agosto de 1905, e finado en Madrid o 4 de novembro de 1985, foi un empresario, financeiro e político español.
Biografía
Era fillo primoxénito de José Luís de Oriol y Urigüen, arquitecto e financeiro español, e de Catalina Urquijo. Finalizou a carreira de Enxeñeiro Industrial en Madrid en 1929. Casou con María de Gracia Ybarra Lasso de la Vega e tivo sete fillos: José Luís (enxeñeiro Industrial), casado con María Jesús Fabra (marquesa de Masnou); María de Gracia, casada con Jose Luís Sanz Magallón (marqués de San Adrían); Miguel (arquitecto); María, casada con Juan Castillejo (duque de San Miguel); Iñigo (avogado), casado con Vitoria Ibarra, baronesa de Güell; Carlos, casado con Isabel de León (marquesa de Méritos e actual presidenta da Real Academia de Belas Artes Santa Isabel de Hungría) e Begoña, casada co empresario Javier Basagoiti Miranda.
Traxectoria
Rematada a carreira foi nomeado conselleiro de Hidroeléctrica Española (actualmente Iberdrola), a compañía que fundou o enxeñeiro Urrutia e o seu avó Lucas de Urquijo. Ocupou o cargo de Presidente desde 1941 até 1985.
Contribuíu á fundación de UNESA (Unidade Eléctrica S.A.) en 1944, agrupando as empresas produtoras e distribuidoras de enerxía eléctrica de España. Foi presidente desta Sociedade en dúas ocasións, completando os 8 anos de mandato.
Unha vez que o Forum Atómico Español se incorporou ó Europeo foi o presidente deste durante dous anos.
Tamén foi presidente de Patentes Talgo, de Unesa, conselleiro de Banesto, de Unión Eléctrica Fenosa, de Bandesco e doutras moitas sociedades.
Foi tamén Alcalde de Bilbao entre 1939 e 1941, Xefe Provincial de Falanxe dende 1937 a 1941 e procurador en Cortes en seis lexislaturas. Foi académico de número da Real Academia de Ciencias Morais e Políticas desde 1959.
En representación do sector da Comuñón Tradicionalista que encabezaba o conde de Rodezno, formou parte do comité monárquico fundado en marzo de 1943 para promover a causa do pretendente ó trono Xoán de Borbón fronte ó xeneral Franco que se negaba a abandonar o poder e dar paso á restauración da monarquía.
Foi un dos 59 procuradores que o 18 de novembro de 1976 nas Cortes Españolas votaron en contra da Lei para a Reforma Política que derrogaba os Principios Fundamentais do Movemento.
Traxectoria empresarial
Formou parte durante a súa vida de varios Consellos de Administración: Babcock Wilcox, Electra de Madrid, Regas de Levante, FENOSA (vicepresidente), Fundiciones e Talleres Mecánicos de Manzanares, Hidráulica de Santillana, Electra de Lima (vicepresidente), Industrias Subsidiarias de Aviación, Ibarra e Cía, VALCA, ARGON, Impregnación de Madeiras, Oleotécnica SA, Produtos Pretensados, etc. Foi conselleiro de Bandesco, Banco de Vitoria e Banco Español de Crédito (desde 1944).
Presidiu: Construtora Iberoamericana, Compañía Mineiro-Metalúrxica Os Guindos, Patentes Talgo, Electras marroquís, Muíños do Segura de Archena..., pero sobre todo Hidroeléctrica Española (dende marzo de 1941).
San Pedro de Benquerencia, Barreiros
San Pedro de Benquerencia é unha parroquia que se localiza no concello de Barreiros. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 398 habitantes (216 mulleres e 182 homes), distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 392 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 406 habitantes, sendo 187 homes e 219 mulleres.
San Xusto de Cabarcos, Barreiros
San Xusto de Cabarcos é unha parroquia que se localiza no concello de Barreiros. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 323 habitantes (167 mulleres e 156 homes), distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 344 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 235 habitantes, sendo 104 homes e 131 mulleres.
Castiñeira
O topónimo galego Castiñeira pode referirse a:
Modillós
O topónimo galego Modillós pode referirse a:
Binissalem
250px|miniatura|dereita|Localización de Binissalem miniatura|dereita|250px|Foto da zona. Binissalem é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 29.8 km² onde no ano 2007 vivían 6773 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Doniños, Doniños, Ferrol
Doniños é un lugar da parroquia de Doniños no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 150 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 74 homes e 76 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2004 cando tiña 145 habitantes.
Agustín Hernández
Agustín Hernández Fernández de Rojas, nado en Madrid o 31 de marzo de 1961, é un enxeñeiro de camiños, canles e portos pola Universidade Politécnica de Madrid e ademais un político galego do PPdeG.
Traxectoria
No persoal, está casado e ten tres fillos. No aspecto político, foi Director Xeral de Obras Públicas desde 1998 ata 2005. Foi elixido deputado por Pontevedra no parlamento de Galicia nas eleccións de 2009 polo Partido Popular, cando o partido liderado por Alberto Núñez Feijóo acadou o goberno da Xunta de Galicia. Hernández foi designado para ocupar o cargo de conselleiro de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas. Cesou no cargo en xuño de 2014 para ser alcalde de Santiago de Compostela, cargo que desenvolveu ata as eleccións municipais de 2015, nas que o seu grupo resultou a segunda forza máis votada, cedendo a alcaldía ao candidato de Compostela Aberta, Martiño Noriega.
Fervenza do Xallas
Participou como enxeñeiro na construción, no ano 1985, do encoro de Santa Uxía, que imposibilitou durante vinte e cinco anos que o río Xallas desembocase no mar na fervenza do Ézaro. A raíz dunha denuncia do grupo ecoloxista AMS-Ríos con Vida, o propio Hernández resolveu en abril de 2011, sendo conselleiro de Medio Ambiente, impoñer un caudal ecolóxico a empresa FerroAtlántica na fervenza do Ézaro.
Life in Cartoon Motion
Life in Cartoon Motion é o álbum de debut do cantante Mika, producido por Greg Wells e Mika, mesturado por Greg Wells, coa coproducción de Jodi Marr e John Merchant en dúas cancións, lanzado por Island Records o 5 de febreiro de 2007 no Reino Unido, e por Casablanca Records o 27 de marzo de 2007 nos Estados Unidos. O sinxelo "Grace Kelly" foi número 1 nas listas británicas durante cinco semanas seguidas e converteuse en número un nun gran número de países.
Kempele
Kempele (en sueco Limingo) é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 17 709 habitantes. A superficie do termo municipal é de 110,34 km2, dos cales 0,24 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 160,8 hab./km².
Limita cos concellos de Liminka, Oulu e Tyrnävä, todos eles na súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
O Carballal, Meira, Meira
O Carballal é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Voo 358 de Air France
O voo 358 de Air France era un servizo internacional regular entre o aeroporto de París-Charles de Gaulle e o aeroporto de Toronto-Pearson. Na tarde do día 2 de agosto de 2005 mentres aterraba en Toronto o Airbus A340-313E que operaba a ruta acabou no río Etobicoke Creek, a 300 metros do final da pista, tras saírse dela. Os 309 pasaxeiros e tripulantes a bordo do Airbus sobreviviron, pero doce persoas quedaron gravemente feridas. O accidente destacou o papel vital que desempeñan os auxiliares de voo ben adestrados durante unha emerxencia.
Debido ás inclemencias do tempo canceláronse 540 voos que saían ou chegaban a Toronto-Pearson. Moitos avións pequenos e medianos tiveron que desviarse a outros aeroportos canadenses en Otava, London, Hamilton e Winnipeg. A meirande parte dos avión máis grandes desviáronse a Montreal, Syracuse, Nova York, e Buffalo. O voos dende Vancouver tiveron que dar a volta. O accidente do voo 358 de Air France foi a maior crise vivida en Toronto-Pearson dende a Operación Yellow Ribbon.
Jean Lapierre, o Ministro de Transporte do Canadá, referíuse ao voo 358 como un "milagre" debido a que todos os pasaxeiros sobreviviron. Outros medios bautizaron ao accidente como o "Milagre de Toronto", ou o "Milagro da pista 24L".
O accidente foi investigado pola Xunta de Seguridade do Transporte do Canadá (TSB), sendo o informe final publicado o 13 de decembro de 2007. As condicións meteorolóxicas desfavorables, e as pobres decisións na aterraxe por parte da tripulación atopáronse como os principais factores do accidente. Esta foi a primeira vez na que un Airbus A340 estaba involucrado nun accidente, rematando así cun rexistro limpo de 14 anos.
Pasaxeiros
Dos 297 pasaxeiros a bordo do Airbus, había 168 homes adultos, 118 mulleres adultas e 11 nenos. Había unha mestura de nacionalidades, incluídos 104 cidadáns canadenses, 101 franceses, 19 italianos, 14 estadounidenses, 8 indios e 7 británicos. Os pasaxeiros eran homes de negocios, xente de vacacións e estudantes. Tres dos pasaxeiros estaban sentados en asentos da tripulación, un no terceiro asento da cabina de voo e dous na área de descanso dos tripulantes.
La Voz del Pueblo (Vigo)
La Voz del Pueblo foi un periódico editado en Vigo en 1881.
Lugares de Montederramo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Montederramo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Montederramo
Plataforma del Pueblo Soriano
Plataforma del Pueblo Soriano ou P.P.SO. (Plataforma do Pobo Soriano en galego) é un partido político creado en Almazán en 2011 como escisión do Partido Popular debido a grandes diferenzas internas do partido. En pouco tempo, o P.P.SO. logrou máis apoio que o Partido Popular na vila e estendeuse á vilas veciñas. Pouco tempo despois, xurdiron afiliados nos grandes núcleos de poboación da provincia de Soria. O P.P.SO. presentou candidaturas para as eleccións municipais de 2011 nos concellos de Almazán, Soria, Covaleda, Torrubia, Frechilla, Velamazán, Coscurita, Torlengua, Villasayas, Matamala de Almazán, Navaleno, Hinojosa del Campo, Tajahuerce, Matute e na entidade menor de poboación de Candilichera.
Historia
O partido decidiu integrarse na candidatura de Ciudadanos para as próximas eleccións autonómicas de maio do 2015 coa esperanza de ser un partido bisagra no concello de Soria e conseguir unha maior representación na deputación de Soria.
Sasebo
O concello de Sasebo limita cos concellos de Matsuura, de Emukae, de Saza, de Shikamachi, de Saikai, de Kawatana, de Hasami (son da prefectura de Nagasaki); de Imari e de Arita (son da prefectura de Saga).
Antonio Beiras García
Antonio Beiras García, coñecido tamén como Antón Beiras García, nado o 8 de outubro de 1915 en Santiago de Compostela e finado en Santiago de Compostela o 1 de abril de 1968, foi un médico oftalmólogo especializado en estrabismo. A súa principal contribución como inventor foi o sinoptóforo de TV ou vigoscopio, que permitía observar como se formaba a imaxe no fondo dun ollo en actividade e corrixir a desviación do ollo estrábico mediante exercicios de ortóptica baseados na visión en combinación co tacto.
Biografía
Antonio Beiras García nace no seo dunha familia de modestos comerciantes composteláns en 1915. Estuda o bacharelato en Santiago de Compostela e, vencidas as primeiras reticencias familiares, convence os seus pais para que lle permitan estudar medicina.
Comeza os estudos dunha carreira á que se entrega vocacionalmente.
Mentres estuda a carreira para poder estar a carón dos doentes examínase para exercer como practicante no Hospital Provincial en setembro do ano 1935.
Durante a Guerra Civil interrompe os seus estudos de medicina sendo mobilizado e destinado no hospital de León para, unha vez finalizada, reanudalos novamente e obter a licenciatura no ano 1941, realizando os exames de reválida con cualificación de sobresaínte.
Establece a súa primeira clínica oftalmolóxica en Santiago de Compostela. Comeza a publicar os seus primeiros traballos nas coleccións científicas do CSIC.
Traslada a súa clínica á cidade de Vigo.
Coa tese “Contribución al tratamiento quirúrgico de la obstrucción de las vías lagrimales” obtén o título de Doutor na Universidade Central de Madrid no ano 1945.
A partir de 1946 reforza a súa participación nos Congresos da Sociedade Oftalmolóxica Hispano-Americana. Nos arquivos desta sociedade encontraremos a meirande parte dos seus traballos científicos e esta participación non cesará ata o seu falecemento.
O 29 de xuño de 1947 casa en Muras (Lugo) coa pedagoga Antía Cal Vázquez e establecen a súa residencia na cidade de Vigo, onde nacerán os seus catro fillos.
Non cesa de investigar e pronto comeza a patentar os froitos do seu traballo. A súa preocupación pola ergonomía no traballo lévao a desenvolver un estativo para clínicas —sistema para racionalizar o uso dos aparatos dunha consulta oftalmolóxica e a ocupación de espazo que supoñen—que cambiará a organización e o modo de traballar nas clínicas oftalmolóxicas e noutros ámbitos. Traballa tamén no desenvolvemento dunhas lentes elásticas, o quinepleoscopio, o estimulador da musculatura ocular por radio frecuencia ou marcapasos oftálmico entre outros asuntos dos que se ocupou na súa curta pero intensa vida como investigador.
En 1962 comeza a traballar no primeiro prototipo do sinoptóforo de TV e faino sen interrupción ata o seu pasamento no ano 1968.
Oftalmólogo e estrabólogo
A intuición que o caracteriza á hora de atopar camiños novos, a constancia no traballo e unha intelixencia brillante, que os seus colegas máis destacados sempre salientan ao lembralo, son os principais activos cos que conta para desenvolver a súa investigación. A isto hai que sumar unha sólida formación teórica e a paixón coa que enfronta a práctica clínica.
Beiras especialízase en oftalmoloxía e é arredor de 1950 cando un acontecemento familiar —o nacemento da primeira das fillas con estrabismo— orienta as súas investigacións cara ese ámbito da oftalmoloxía.
A partir deste momento o estrabismo, doenza que afecta a un 6% da poboación mundial, ocupa practicamente toda a súa atención. Preocupado pola perda da visión binocular que sufrían os doentes con estrabismo comeza unha viaxe de estudos por hospitais e universidades de toda Europa para coñecer os métodos utilizados no seu tratamento. Iníciase a obra principal de Beiras: o desenvolvemento do sinoptóforo de TV ou vigoscopio para corrixir o estrabismo garantindo a visión binocular do doente a través de exercicios de ortóptica.
En palabras do propio Beiras na súa Memoria sobre os estudos do vigoscopio, outubro 1967:
No congreso oftalmolóxico da Toxa (1963) os traballos que se converterían no vigoscopio recibiron o máis importante premio de dito congreso, o Premio INDO na súa primeira edición.
Con todo isto quedaron sentados os precedentes científicos de garantía en que se apoiou a Caixa de Aforros de Vigo para conceder os créditos necesarios para intentar a realización de dito proxecto. Esta decisión tomouse en 1963.
Na mesma Memoria de 1967 Beiras continúa dicindo:
Sucesivos prototipos, cada vez máis completos, foron presentados noutras citas científicas entre as que cabería destacar a presentación en 1965 do prototipo que se exhibe na aula Pasteur da Universidade de París. O oculista polaco Witold Starkiewicz, reitor da Universidade polaca de Pomerania, abraza emocionado a Beiras: co vigoscopio conseguira demostrar as súas teorías da tridimensionalidade. O Dr. Thomas, presidente da Sociedade Estrabolóxica Europea, proclama o éxito futuro do vigoscopio.
A raíz da presentación feita en Múnic en 1966 a Universidade de Columbia recoñece o mérito das investigacións realizadas e cursa unha invitación a Beiras para continualas no seu centro experimental da Sección de Oftalmoloxía.
O éxito do sinoptóforo de TV baseábase en dúas destacadas achegas:
O sinoptóforo de TV sería suficiente para situar o seu nome na historia da oftalmoloxía pero non foi esta a súa única achega. En palabras do propio Beiras “o equipo encargado destes traballos obtiveron ademais outros achados en investigacións que, case como un agasallo, saíron ao paso. En principio considerámolas como “subprodutos” deste proceso. Porén, o certo é que se foron desenvolvendo ata tal extremo que chegan a ter personalidade propia e unha importancia que algúns estiman igual ou quizais superior ao propio vigoscopio”.
Son estas:
En abril de 1968 nun Congreso da Sociedade oftalmolóxica hispano-americana celebrado en Madrid lese o último traballo sobre o vigoscopio ditado por Beiras nunha habitación dun hospital de París a onde chegara buscando remedio a un cáncer diagnosticado uns meses antes. No mesmo día que se leu o seu traballo un telegrama anuncia ao seus compañeiros o prematuro e doloroso falecemento do Dr. Beiras.
A vida de A. Beiras García remataba “no momento máis alto da súa actividade científica”, segundo as sentidas palabras de W. Starkiewicz, reitor da Universidade polaca de Pomerania, sen poder atender os convites cursados dende distintas universidades de Europa e América para coñecer o sinoptóforo de mans do seu creador e impulsor. O prototipo definitivo de vigoscopio viaxa por última vez en outubro de 1968 ao Congreso hispano-luso-brasileiro de Porto.