cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Piazza dei Miracoli
Palazzo dell'Opera
Orixinalmente estas casas pertencían aos obreiros do complexo catedralicio: o xastre, o xardineiro, os campaneiros etc. ata o século XIX cando se trasladaron as oficinas da administración da Opera della Primaziale. Nos mesmos anos a Sala capitular tamén se trasladou ao interior do complexo. Co paso do tempo o complexo reordenouse varias veces, pero a fachada do edificio principal aínda conserva o seu aspecto orixinal.
Nos primeiros anos do século XXI as oficinas de administración e o cabido mudáronse de novo a un palacio próximo ao arcebispado. Só algunhas habitacións da planta baixa aínda se utilizan como despachos de vixilancia e persoal técnico. Despois do traslado, as salas superiores transformáronse nunha plataforma para exposicións temporais (2014). Esta é a primeira vez que a xente pode visitar esas habitacións.
As salas máis interesantes abertas ao público son a sala do presidente, a da Deputación, a capela e a sala capitular. Entre as pechadas están a sala "Loggetta" (con frescos de Agostino Ghirlanda), a sala "Scrittoio" (cun ​​fresco de Il Sodoma), a sala "Viola" e a sala técnica.
Manuel Fernández Movilla
Manuel Ángel Fernández Movilla, nado en Vide (Baños de Molgas) cara a 1992, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Protésico dental. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura de Cidadáns-Partido da Cidadanía en Baños de Molgas e non foi elixido concelleiro. Nas municipais de 2023 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde con maioría absoluta.
Leo Varadkar
Leo Varadkar (pronunciado /ˈliː.oʊ vəˈɹædkəɹ/), nado en Dublín o 18 de xaneiro de 1979, é un médico e político irlandés de Fine Gael, actual Tánaiste da República de Irlanda. Anteriormente foi ministro de Protección Social e Teachta Dála por Dublín Occidental desde 2007.
Varadkar estudou medicina no Trinity College de Dublín. Traballou durante varios anos como residente antes de cualificarse como médico xeral en 2010. En 2004 pasou a ser membro do Consello do Condado de Fingal e foi tenente de alcalde antes da súa elección para o Dáil Éireann. Foi ascendido á dirección por Enda Kenny como portavoz de Empresas, Comercio e Emprego, permanecendo neste cargo até unha remodelación en 2010, cando pasou a ser portavoz de Comunicacións, Enerxía e Recursos Naturais.
Tras a formación do goberno de coalición en marzo de 2011, foi nomeado ministro de Transportes, Turismo e Deporte. Unha remodelación do gabinete en xullo de 2014 levou a Varadkar a ser nomeado ministro de Sanidade.
Vardkar ten ascendencia india, é católico e representante democristiano. Durante o seu mandato converteuse no primeiro ministro abertamente homosexual do goberno irlandés (en oposición a postura católica). Despois de formar un goberno minoritario de Fine Gael en maio de 2016, foi nomeado ministro de Protección Social.
Tras a xubilación de Enda Kenny, foi elixido líder de Fine Gael o 2 de xuño de 2017. Foi elixido Taoiseach polo Dáil Éireann o 14 de xuño, nomeamento aprobado polo presidente de Irlanda.
Rubén Díez
Rubén Díez Adán, en ocasións coñecido como Jamelli, nado en Zaragoza o 18 de agosto de 1993, é un futbolista español que xoga no Tenerife. Desenvólvese principalmente como mediocampista central, aínda que tamén pode xogar como centrocampista ofensivo.
Traxectoria
Nado en Zaragoza, formouse como futbolista no Stadium Casablanca de dita cidade, co que competiu na División de Honra Xuvenil. Na tempada 2012/13 pasou ao Valdefierro, debutando con este conxunto na Tercera División. Alcumado nos seus inicios Jamelli, en referencia a Paulo Jamelli, nos seguintes anos pasou polo Almudévar, o Ebro, o Deportivo Aragón e o Tarazona, todos eles de Terceira, antes de fichar en 2018 polo Teruel, da Segunda División B. Xogou co equipo turolense ata xaneiro de 2019, cando foi traspasado ao Castellón, da mesma categoría.
Militou no equipo castellonenco durante dúas campañas e media, e na segunda delas logrou o ascenso á Segunda División, contribuíndo con seis goles en 29 partidos. O 12 de setembro de 2020, aos 27 anos, debutou na categoría de prata, ao saír de inicio na vitoria por 1-2 ante a Ponferradina na primeira xornada. Marcou o seu primeiro gol dúas semanas despois, facendo o único tanto do seu equipo no empate 1-1 contra a UD Logroñés. Foi titular en case tódolos partidos da tempada 2020/21, sendo o xogador con máis minutos do equipo, que, con todo, acabou descendendo ao rematar penúltimo. Deixou o club tralo descenso, cun balance de 86 partidos oficiais e 14 goles.
En agosto de 2021 asinou un contrato de catro anos co Tenerife tamén da Segunda División. No equipo adestrado por Ramis, os seus números reducíronse respecto á tempada anterior, sobre todo na segunda volta, pero contribuíu á clasificación para a promoción de ascenso a Primeira, promoción na que non chegou a participar. Para a seguinte campaña non entrou nos plans do técnico, polo que saíu cedido ao Deportivo da Coruña, da Primeira División RFEF.
Mostrou un bo nivel de xogo na primeira metade da súa tempada na Coruña, pero acabou baixando o seu rendemento na segunda. Disputou un total de 34 partidos e marcou 3 goles.
Darius Bazley
Darius Denayr Bazley, nado o 12 de xuño de 2000 en Brockton, Massachusetts, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Phoenix Suns da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 9 de febreiro, os Thunder traspasaron a Bazley ós Phoenix Suns, a cambio de Dario Šarić e unha elección da segunda rolda do Draft de 2029.
Aranza, Soutomaior, Soutomaior
Aranza é un lugar da parroquia de Soutomaior, no concello pontevedrés de Soutomaior, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 195 habitantes (91 homes e 104 mulleres).
A Igrexa, Aldurfe, Riotorto
A Igrexa é un lugar da parroquia de Aldurfe, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Irene Junquera
Irene Junquera Martín, nada en Madrid, o 14 de decembro de 1985, é unha xornalista deportiva e presentadora de televisión española.
Traxectoria
É licenciada en Xornalismo pola Universidade Complutense. Comezou a súa carreira profesional na redacción de deportes de Punto Radio no ano 2007 para unirse, un ano máis tarde, ao nacemento do programa Punto Pelota de Intereconomía TV. Colabora no xornal Mundo Deportivo e coa axencia Dragoon Sportsbrands 2.0, para a que presenta diversos eventos deportivos e publicitarios en Madrid.
O 15 de setembro de 2008 estréase Punto Pelota en Intereconomía TV, un programa de faladoiro deportivo emitido nos seus inicios de luns a xoves de 00:00 a 1:30 horas. Junquera formou parte do equipo de colaboradores do programa como "a voz do espectador", lendo as opinións en redes sociais.
Tras a súa polémica destitución de Intereconomía, Josep Pedrerol alcanzou un acordo con Atresmedia para emitir na canle Nitro un novo programa deportivo con todos os colaboradores e o mesmo formato de Punto Pelota. O programa El Chiringuito de Jugones estreouse o 6 de xaneiro de 2014.
Desde abril de 2015 até marzo de 2017, Junquera colaborou no programa Zapeando da Sexta, presentado por Frank Blanco. Desde o 20 de setembro de 2016 até abril de 2017 presentou xunto a Frank Blanco o programa de radio Vamos tarde, en Europa FM. O 7 de xaneiro de 2016 fichou para o programa Las Mañanas KISS en Kiss FM, presentado tamén por Frank Blanco.
En marzo de 2017, Irene ficha por Mediaset España para co-presentar All you need is love... o no xunto a Risto Mejide en Telecinco. En febreiro de 2019 estrea xunto a Nacho García o programa de zapeo Safari: a la caza da tele en Factoría de Ficción. miniatura|Presentando Alex, co autor [[Luis García-Rey|Luís García-Rey, en Bueu, acto da Libraría Miranda, xullo 2023]] En setembro de 2019, entrou na casa de Gran Hermano VIP como concursante da sétima edición. Na Gala 7 foi expulsada co 76,2% dos votos.
A Cruz, Espasande de Baixo, Riotorto
A Cruz é un lugar da parroquia de Espasande de Baixo, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Conflito sexual interloci
O conflito sexual interloci (ás veces conflito sexual interlocus ) é un tipo de conflito sexual que ocorre pola interacción dun conxunto de alelos antagonistas en dous ou máis loci xenéticos, ou a diferente localización do xene nun cromosoma, en machos e femias, ten como resultado a desviación dun ou de ambos os sexos da fitness óptima para ese carácter. Establécese unha carreira de armamentos coevolutiva entre os sexos, na cal en cada sexo evoluciona un conxunto de adaptacións antagonistas que son prexudiciais para a fitness do outro sexo. Así, refórzase o potencial de ter éxito reprodutivo nun organismo, mentres que a fitness do sexo oposto debilítase. O conflito sexual interloci pode orixinarse debido a aspectos relativos ás interaccións macho-femia, como a frecuencia de apareamento, fertilización, esforzo parental relativo, comportamento de re-apareamento da femia e taxa reprodutiva da femia.
O conflito sexual interloci pode orixinarse a medida que os sexos demostran ter unha discrepancia significativa no investimento na reprodución. Para conseguir un éxito reprodutivo, un membro da especie presentará características reprodutivas que potencian a súa capacidade de reproducirse, independentemente de se a fitness da súa aprella é afectada negativamente. A produción de esperma polos machos é substancialmente menos custosa bioloxicamente que a produción de ovocitos polas femias, e os espermatozoides prodúcense en moita maior cantidade. En consecuencia, os machos invisten máis enerxía na frecuencia de apareamento, mentres que as femias escollen máis a súa parella e investen a súa enerxía na calidade da descendencia.
As vías evolutivas que resultan do conflito sexual interloci forman parte da evolución de competición interloci, unha teoría que describe a coevolución de diferentes loci nunha especie por medio do proceso do conflito interxenómico. Isto levou a facer a proposta de que a coevolución antagonista sexual está alimentada polo conflito sexual interloci.
Os exemplos con boas evidencias proceden exclusivamente do mundo dos insectos, e a maioría das investigacións realizáronse nas moscas do esterco amarelas Scathophaga stercoraria, e nas moscas do vinagre Drosophila melanogaster. Os exemplos fóra deste taxon son máis teóricos e actualmente non están ben estudados.
O conflito sexual interloci difire do conflito sexual intralocus, unha teoría similar na cal un conxunto de alelos antagonistas está situado no mesmo locus en ambos os sexos.
Modelos
O primeiro modelo de conflito sexual interloci, chamado modelo do limiar xenético, desenvolveuno Parker para explicar o conflito sexual entre as moscas Scatophaga. Posteriores investigacións deixaron a teoría do conflito sexual relativamente intacta ata que Rice predixo que os xenes de caracteres sexualmente antagonistas se encontran no mesmo loci dos cromosomas sexuais en ambos os sexos, o que conduciu ao desenvolvemento do conflito sexual intralocus. O modelo xenético de Rice de ligamento ao X que inflúe no dimorfismo sexual demostrou que os alelos de caracteres reprodutivos persisten se estes incrementan a fitness dun sexo, independentemente do custo asociado para a súa parella.
Unha ampliación do modelo do limiar xenético de Parker foi posteriormente usado para examinar como o alelos nocivos ligados ao sexo ou alelos mutantes que causan que os machos prexudiquen ás femias durante a reprodución, proliferan dentro dunha poboación e inician o conflito sexual interloci. Nunha poboación de moscas da froita na que un alelo nocivo ligado ao Y diminúe a fitness dunha parella femia, imponse un custo indirecto á fitness do macho. En consecuencia, o alelo nocivo só está favorecido en circunstancias nas que a diferenza entre a descendencia enxendrada polos machos prexudiciais e os machos normais é maior nos machos prexudiciais, ou estes últimos teñen unha vantaxe de fitness.
O modelo de selección sexual de escorrentamento (chase-away) proposto por Holland e Rice, permitiu predicir que a discriminación de parella feita polas femias conduce a que a evolución do macho acabe presentando características tendentes aos fenotipos extremos. Como resultado, desenvólvese unha carreira de armamentos no que a elección de parella das femias determina a morfoloxía que terá o macho. Un modelo de coevolución antagonista elaborado por Arnqvist e Rowe salientou o exemplo das espiñas abdominais das femias dos zapateiros Gerris incognitus, para demostrar como esta carreira de armamentos leva a adaptacións evolutivas nas femias. As femias de zapateiros conseguen un control sobre os actos copulatorios usando as súas espiñas como defensa contra os machos agresivos.
Evolución de competición interloci
O conflito sexual interloci é a base da evolución de competición interloci (ICE), caracterizada pola coevolución de xenes en diferentes loci nunha especie por conflito interxenómico. Noutras palabras, orixínase un desequilibrio a medida quen os alelos de caracteres reprodutivos son substituídos en diferentes loci en sexos opostos, o que resulta nunha rápida evolución do carácter no locus, o cal alimenta aínda máis a carreira de armamentos entre os sexos.
A hipótese da Raíña Vermella postula que a evolución do carácter nunha especie motiva a coevolución antagonista nunha especie oposta e pode utilizarse para explicar a coevolución en casos de comportamento predador, relacións hóspede parasito e selección sexual. A hipótese da Raína Vermella, interesante para o conflito sexual interloci, permite a evolución de caracteres que potencian a fitness reproducitva. A evolución de competición interloci pode considerarse unha ampliación a partir de dita hipótese, propoñendo que a coevolución antagonista non require especies opostas, senón que pode aplicarse a xenes situados en diferentes loci nunha mesma especie.
Conflito sexual inter e intralocus
Hai que salientar que moitos exemplos de conflito sexual non estñan clasificados como conflito intralocus ou interloci, xa que as localizacións xenéticas dos alelos que interaccionan para eses caracteres non se coñecen ou especifican. É importante notar que cando se interpreta información sobre o conflito sexual estes termos son ás veces usados indistintamente, malia que isto sexa incorrecto.
Coevolución antagonista
A coevolución antagonista sexual caracterízase por unha carreira de armamentos entre os sexos, na cal un sexo experimenta cambios na morfoloxía ou comportamento para compensar os efectos negativos dos caracteres reprodutivos do sexo oposto. Ambos os sexos esfórzanse por manter un nivel de fitness óptima, pero fano a expensas da fitness da súa parella. Para que o conflito sexual interloci sexa unha causa válida da coevolución antagonista, o dano inducido polos machos en todos os loci ten que compensar os beneficios indirectos que as femias obteñen por interaccionar cos machos. miniatura|Copulación en [[Scathophaga stercoraria]]
En Scathophaga stercoraria
As Scathophaga stercoraria que se comportan como poliandras ou monógamas difiren na fitness das femias. Cando as femias son situadas en condicións de apareamento forzadamente poliandras ou monógamas, as femias en condicións poliandras mostran unha fitness substancialmente reducida, e unha menor produción de ovos, menor número de descendentes e unha lonxevidade acurtada comparadas coas femias en condicións monógamas despois de só unha experiencia de apareamento. Inicialmente, suxeriuse que a hipótese do fillo sexy era dabondo para compensar o impacto directo da coevolución antagonista sobre a fitness da femia. Porén, o impacto prexudicial na fitness de femias que se aparearon unha vez cun macho poliandro suxire que as adaptacións para resistir os danos causados polos machos requiren competición e, por tanto, explícase mellor por conflito sexual interloci.
En Drosophila melanogaster
miniatura|Copulación en [[Drosophila melanogaster]] Drosophila melanogaster é unha especie promiscua na cal a escolla de parella é algo recorrente, fomentando o desenvolvemento de conflito sexual interloci.
Nun estudo que examinou moscas do vinagre en condicións polígamas e monógamas, descubriuse que a coevolución antagonista diminúe en monogamia, xa que os organismos se aparean con só un membro do sexo oposto e non hai competición entre machos para aparearse coa femia.
Noutro estudo de laboratorio, introduciuse no xenoma de femias experimentais unha mutación que reduce o atractivo das femias. Esta mutación, ao reducir o atractivo das femias que a expresan, proporciona ás femias resistencia aos costos directos do re-apareamento e o cortexo do macho. Estes resultados mostran que o alelo da resistencia acumúlase significativamente no grupo experimental, o que suxire que os custos directos do cortexo do macho son maiores do que os seus beneficios indirectos.
Os cruzamentos recíprocos de Drosophila melanogaster foron utilizados para investigar a evolución de caracteres sexuais en condicións alopátricas. En poboacións diverxentes, os organismos responden adaptativamente ás parellas locais pero non ás foráneas. Como resultado, a taxa de re-apareamento da femia diminúe significativamente coa introdución de machos foráneos. As femias son máis resisentes a machos cos cales coevolucionan en condicións locais, pero mostran defensas limitadas contra os machos foráneos.
Carboeiro, Espasande de Baixo, Riotorto
Carboeiro é un lugar da parroquia de Espasande de Baixo, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
The Perfect Date
The Perfect Date é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Chris Nelson a partir dun guión de Steve Bloom e Randall Green. Está baseado na novela The Stand-In de Steve Bloom, publicada por Carolrohda Lab en outubro de 2017. Está protagonizado por Noah Centineo, Laura Marano, Camila Mendes, Odiseas Georgiadis e Matt Walsh. Estreouse o 12 de abril de 2019 a través de Netflix.
Míriam Nogueras
Míriam Nogueras i Camero, nada en Dosrius o 11 de maio de 1980, é unha empresaria e política catalá, deputada no Congreso dos Deputados nas lexislaturas españolas XI, XII, XIII e XIV.
Traxectoria
É a maior de tres irmáns, filla dunha familia propietaria dunha pequena fábrica téxtil. Criouse en Dosrius, no Maresme. Estudou nun colexio laico de Llinars del Vallès, onde se afeccionou ao fútbol.
Matrículouse en Comunicación Audiovisual mais abandonou porque non lle gustaba. Encadeou varios traballos menores, ata que durante a década de 2010 se converteu en emprendedora, organizando unha empresa de comercio e tecnoloxía.
É copropietaria dunha empresa do sector téxtil especializada na fiación, sector no que a familia leva anos. Codirixiu dúas empresas de novas tecnoloxías. Tamén é membro do Cercle Català de Negocis, da Xunta Directiva de ASEGEMA e de MODACC (Clúster Tèxtil Moda Catalunya). Comezou a súa carreira política como parte da plataforma "No vull pagar", contra as peaxes do Maresme, e como membro do Cercle Català de Negocis.
Nas eleccións municipais de 2015 foi elixida concelleira do concello de Cardedeu, onde reside, como independente nas listas de Convergència Democràtica de Catalunya. Fichada por Jordi Turull, foi elixida posteriormente como deputada independente do Congreso dos Deputados na XI lexislatura na lista de Democràcia i Llibertat nas eleccións xerais españolas de 2015, con Francesc Homs como cabeza de lista. Repetiría como deputada da XII lexislatura nas eleccións xerais españolas de 2016 na lista de Convergència Democràtica de Catalunya. Antes de ser elixida deputada, participou en tertulias en BTV (La Rambla) e La Sexta.
En 2018 foi elixida cabeza de lista para as eleccións municipais españolas de 2019 por Mataró. Nese mesmo ano foi elixida vicepresidenta do Partido Demócrata durante a primeira asemblea nacional da formación, e candidata da coalición Junts per Catalunya ao Congreso dos Deputados nas dúas eleccións de 2019. En 2020 renunciou ao seu cargo de vicepresidenta do Partido Demócrata, pasando a Junts per Catalunya.
En 2023 foi a candidata de Junts per Catalunya por Barcelona nas eleccións xerais españolas de 2023.
Vida persoal
No eido privado, está casada cun piloto de helicóptero de emerxencias e teñen dous fillos.
Lorigados, Espasande de Baixo, Riotorto
Lorigados é un lugar da parroquia de Espasande de Baixo, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Inquietudes (A Coruña)
Inquietudes foi unha revista literaria editada na Coruña entre 1946 e 1950.
Historia e características
Revista literaria da "Peña Domingo" da Coruña, apareceu en febreiro de 1946. As peñas Domingo foron unha iniciativa de Armando Grande para agrupar aos escritores noveis, que recolleu e estimulou o semanario Domingo de Madrid, difundíndoas por España. De periodicidade irregular, estaba dirixida por Isidro González del Castillo. Contiña sobre todo colaboracións literarias. Entre os seus colaboradores figuraron Xavier Costa Clavell, Raúl Grien Docampo, Eliseo Alonso, Francisco Deus Bonome e María Victoria Fernández-España. A partir do 1 de agosto de 1949 reiniciou a súa publicación pasando a ser órgano da Ciudad de los Muchachos.
O Mazo, Espasande de Baixo, Riotorto
O Mazo é un lugar da parroquia de Espasande de Baixo, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Alberto Catalán
Alberto Prudencio Catalán Higueras, nado en Corella, Navarra o 7 de novembro de 1962, é un político español e senador por Navarra.
Traxectoria
É licenciado en Farmacia pola Universidade de Navarra, farmacéutico de profesión e membro do Colexio Oficial de Farmacéuticos de Navarra. En 1987 afiliouse a Unión do Pobo Navarro (UPN) e á asociación Mocidades Navarras, rama xuvenil do partido, da que foi presidente dende 1989 a 1994. Dende 1988 é membro do Consello Político do partido. De 1991 a 1993 formou parte do Comité Executivo de UPN como membro nato en representación de Mocidades Navarras e no IV Congreso de UPN, celebrado en Pamplona en xaneiro de 1993. Foi elixido voceiro do seu Comité Executivo, cargo para o cal foi reelixido no V Congreso en febreiro de 1997.
En maio de 1991 formou parte da lista de UPN ás eleccións ao Parlamento de Navarra, a proposta da rama xuvenil do partido e obtivo o escano; en 1995 revalidou a elección. Nesas dúas lexislaturas, (1991-1995) e no período entre 1995 e 1996, foi membro da Mesa do Parlamento como Secretario segundo da Cámara
Cando UPN alcanzou o Goberno de Navarra, tras a crise producida pola dimisión de Javier Otano (PSN-PSOE), en setembro de 1996, substituíu a Miguel Sanz, elixido presidente do Goberno Foral, como voceiro do Grupo Parlamentario. Nas eleccións ao Parlamento de Navarra do 13 de xuño de 1999 obtivo de novo a acta de parlamentario foral e renovou o cargo de voceiro do Grupo Parlamentario de UPN. Ese mesmo ano, o Comité Executivo de UPN nomeouno voceiro do partido e coordinador dos Grupos Municipais. No VI Congreso de UPN, celebrado en febreiro de 2001, foi elixido Secretario Xeral do partido, cargo no que permaneceu até abril de 2009, en que foi elixido vicepresidente do partido no VIII Congreso.
Entrou no Goberno de Navarra tras as eleccións de maio de 2003 como conselleiro de Administración Local e Voceiro do Executivo. Foi presidente da sociedade pública Navarra de Infraestruturas Locais (NILSA) e do Consorcio de usuarios de abastecemento de poboacións dende a Canle de Navarra así como do Consorcio para o tratamento de residuos urbanos de Navarra, constituídos durante esa lexislatura.
En agosto de 2007 foi nomeado conselleiro de Relacións Institucionais e Voceiro do Goberno, e o 30 de setembro de 2009 asumiu tamén o Departamento de Educación. Dende xuño de 2011 foi Presidente do Parlamento de Navarra.
En marzo de 2013 disputou a Yolanda Barcina a presidencia de UPN, obtendo o 47,27 % dos votos e saíndo derrotado.
Vida persoal
Está casado e ten unha filla e dous fillos
Embraer EMB 121 Xingu
O Embraer EMB 121 Xingu é un avión utilitario con dous motores turbohélice construído polo fabricante brasileiro Embraer. O aparello está baseado no EMB 110 Bandeirante, usando o mesmo deseño de á e motors cunha fuselaxe completamente nova. O EMB 121 realizou o seu primeiro voo o 10 de outubro de 1976.
Unha variante do EMB 121, o EMB 121A1 Xingu II, foi introducida o 4 de setembro de 1981 cun motor máis potente (PT6A-135), un asento máis para pasaxeiros, pasando de 8 a 9, e maior capacidade de combustible.
Antes de que rematase a súa produción en 1987, Embraer fabricara 106 EMB 121, 51 dos cales vendéranse a clientes de fóra do Brasil.
Desenvolvemento e deseño
En 1975, Embraer comezou a desenvolver unha familia de tres derivados do seu avión de pasaxeiros Bandeirante, todos eles contando cunha fuselaxe presurizada e unha cola en T. O máis pequeno deles e primeiro en ser lanzado foi o EMB-121 Xingu, deseñado para transportar seis pasaxeiros nunha configuración típica, cun máximo de nove pasaxeiros. O Xingu é un monoplano de á baixa en saínte cun tren de aterraxe retractable en triciclo e unha sección de fuselaxe circular. A súa á está baseada na usada polo Bandeirante, pero con menos envergadura. Ao igual que o EMB 110, está impulsado por dous motores turbohélice Pratt & Whitney Canada PT6A.
O prototipo do Xingu, co rexistro PP-ZXI, voou por vez primeira dende a fábrica de Embraer en São Paulo o 10 de outubro de 1976. As probas levaron a varios cambios para mellorar o rendemento e o manexo, como o incremento da envergadura en 0,4 m, colocando un amortecedor de guiñada e engadindo unha gran aleta ventral. O primeiro avión de produción realizou o seu voo de estrea o 20 de maio de 1977, e foi exposto ese ano no Paris Air Show. O Xingu recibiu a certificación de tipo brasileira en maio de 1977, seguida pola certificación británica en xullo dese ano.
O 26 de xullo de 1980, Embraer voou o prototipo do Xingu modificado, coa fuselaxe alongada tras engadirlle unha sección de 25 cm diante das ás e outra de 64 cm detrás delas, e coa envergadura tamén aumentada 38 cm. A nova versión, deseñada para adptarse mellor ao mercado estadounidense, estaba impulsada por dous motores de 850 shp (630 kW) PT5A-42 e tiña máis capacidade de combustible, incrementanndo o alcance do avión. Foi designado inicialmente Xingu II, pero cando o seu desenvolvemento ralentizouse ao concentrarse Embraer noutros programas (como os Tucano, Brasilia e AMX), decidiuse introducir unha versión mellorada provisional con máis potencia como o EMB-121A1 Xingu II, e a versión alongada converteuse no EMB-121B Xingu III. O desenvolvemento do Xingu III abandonouse en 1984.
O Xingu II, mentres tanto, voou por vez primeira o 4 de setembro de 1981, e estaba equipado con dou motores de 750 shp (560 kW) PT6A-135, dándolle un mellor rendemento. Substituíu a versión orixinal na liña de produción despois de fabricarse 29 unidades. O Xingu I pode modificarse para converterse ao estándar Xingu II, e moitos operadires realizaron a conversión. A fabricación do Xingu continuou ata 1987, cun total de 106 aparellos producidos.
Servizo
miniatura|230x230px|Xingu da Forza Aérea Brasileira As primeiras entregas do Xingu foron principalmente a clientes do Brasil, tanto a operadores civís como a militares, coa Forza Aérea Brasileira recibindo seis exemplares en 1978 para transporte VIP. Os Xingus da forza aérea do Brasil estiveron en servizo ata o ano 2010.
En setembro de 1980 o Xingu foi escollido polo ministerio de defensa de Francia para un avión de adestramento multimotor para a Armée de l'air e a Aéronavale, xa que tamén sería axeitado para tarefas de enlace para a mariña. O Xingu foi seleccionado por diante dos estadounidenses Beechcraft King Air e Cessna 425. Francia mercou un total de 41 aparellos, 25 para a forza aérea e 16 para a mariña, completándose as entregas a finais de 1983. En Francia o Xingu estivo en servizo ata 2022, quedando 22 na forza aérea e 10 na mariña.
Especificacións (EMB 121A1 Xingu II)
Datos de Jane's All the World's Aircraft 1984-85
Wolkenbruchs wunderliche Reise in die Arme einer Schickse
Wolkenbruchs wunderliche Reise in die Arme einer Schickse é un filme suízo de 2018 dirixido por Michael Steiner. Está baseado na novela homónima do autor suízo Thomas Meyer. Foi escollido como candidato de Suíza para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Ermida, Espasande de Baixo, Riotorto
A Ermida é un lugar da parroquia de Espasande de Baixo, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Die Wahrheit über Franco: Spaniens vergessene Diktatur
Die Wahrheit über Franco: Spaniens vergessene Diktatur (traducible como "A verdade sobre Franco: a ditadura esquecida de España") é unha serie de televisión documental alemá de 2017. Narra, a través dunha extensa investigación, o turbulento réxime do ditador Francisco Franco ao longo de varias décadas.
A serie publicouse por primeira vez o 14 de novembro de 2017 na canle alemá ZDF, e máis tarde en Netflix en outubro de 2020.
Lourido, Soutomaior, Soutomaior
Lourido é un lugar da parroquia de Soutomaior, no concello pontevedrés de Soutomaior, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 218 habitantes (117 homes e 101 mulleres).
Cortellas, Soutomaior, Soutomaior
Cortellas é un lugar da parroquia de Soutomaior, no concello pontevedrés de Soutomaior, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 65 habitantes (29 homes e 36 mulleres).
Moreira, Soutomaior, Soutomaior
Moreira é un lugar da parroquia de Soutomaior, no concello pontevedrés de Soutomaior, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 279 habitantes (141 homes e 138 mulleres).
Toxina da síndrome de choque tóxico-1
A toxina da síndrome de choque tóxico-1 (TSST-1) é un superantíxeno cun tamaño de 22 kDa producido por entre o 5 e o 25% dos illamentos de Staphylococcus aureus. Os efectos desta toxina causan a síndrome de choque tóxico ao estimularen a liberación de grandes cantidades de interleucina-1, interleucina-2 e factor de necrose tumoral. En xeral, a toxina non se produce polas bacterias que crecen no sangue, senón no sitio local da infección, e despois a toxina entra no torrente circulatorio.
Características
A toxina da síndrome de choque tóxico-1 (TSST-1) é un superantíxeno segregado por unha cepa da bacteria Staphylococcus aureus en hóspedes susceptibles, que actúa sobre o sistema vascular causando inflamación, febre e choque. Esta cepa bacteriana pode encontrarse en calquera parte do corpo, pero vive principalmente na vaxina de mulleres infectadas. A TSST-1 é unha exotoxina bacteriana que se encontra en pacientes que desenvolveron a síndrome de choque tóxico (TSS nas súas siglas en inglés), que se pode dar maiormente en mulleres menstruantes, pero tamén en homes e nenos. Un terzo e todos os casos de síndrome de choque tóxico danse en homes. Nestes casos a causa non é, obviamente, o sangrado menstrual, senón as feridas na pel ou cirúrxicas. A TSST-1 é a causa do 50% dos casos non menstruais e do 100% dos casos menstruais.
Estrutura
A secuencia nucleotídica da TSST-1 consta dun marco de lectura aberto de 708 pares de bases e unha secuencia Shine-Dalgarno que está sete pares de bases augas abaixo do sitio de inicio. En toda a secuencia de nucleótidos só 40 aminoácidos forman o péptido sinal. O péptido sinal consta de 1 a 3 aminoácidos básicos terminais, unha rexión hidrofóbica de 15 residuos, unha prolina (Pro) ou glicina (Gly) no núcleo da rexión hidrofóbica, unha serina (Ser) ou treonina (Thr) preto do extremo carboxilo terminal do núcleo hidrofóbico e unha alanina (Ala) ou glicina (Gly) no sitio de clivaxe. Unha proteína TSST-1 madura ten unha secuencia codificante de 585 pares de bases. A secuencia nucleotídica completa determinárona Blomster-Hautamaazg, et al., así como outros investigadores noutros experimentos diferentes.
A estrutura da holotoxina TSST-1 consta dunha soa cadea polipeptídica, é tridimensional e contén un dominio alfa (α) e outro beta (β). A súa estrutura tridimensional determinouse purificando cristais da proteína. Os dominios son adxacentes e posúen características únicas. O dominio A, que é o máis grande dos dous, contén os residuos 1-17 e 90-194 da TSST-1 e consta dunha longa hélice alfa cos residuos 125-140 rodeados por unha folla beta de 5 febras. O dominio B é moi caracterísitco e contén os residuos 18-89 e ten forma de barril beta con 5 febras β. Os métodos cristalográficos mostraron que o barril β interno do domino B contén varios aminoácidos hidrofóbicos e hai residuos hidrófilos na superficie do dominio, o cal permite que a TSST-1 cruce superficies mucosas epiteliais. Aínda que a TSST-1 consta de varios aminoácidos hidrofóbicos, esta proteína é moi soluble en auga. A TSST-1 é resistente á calor e á proteólise. Demostrouse que a TSST-1 pode ferverse durante máis dunha hora sen que se observe nela desnaturalización nin efectos directos sobre a súa función.
Produción
A TSST-1 é unha proteína codificada no xene tstH, que forma parte do elemento xenético móbil illa de patoxenicidade 1 estafilocócica. A toxina prodúcese en grandes cantidades durante a fase exponencial de crecemento, que é similar en superantíxenos de toxinas piroxénicas (PTSAgs). Para producir a TSST-1 cómpre oxíxeno, ademais da presenza no medio de proteína animal, baixos niveis de glicosa e temperaturas entre 37-40 °C. A produción é óptima a pH próximo á neutralidade e con niveis de magnesio baixos, e aumenta máis se hai grandes concentracións de S. aureus, o cal indica a súa importancia para establecer a infección.
A TSST-1 diferénciase doutros superantíxenos de toxinas piroxénicas en que a súa secuencia xenética non ten homólogo entre as doutros superantíxenos. A TSST-1 non ten un bucle de cisteína, que é unha importante estrutura noutros superantíxenos de toxinas piroxénicas. A TSST-1 tamén é diferente doutros superantíxenos deste tipo pola súa capacidade de cruzar as membranas mucosas, o cal explica que sexa un factor importante na síndrome de choque tóxico menstrual. Cando se traduce a proteína, está en forma de pro-proteína e só pode saír da célula unha vez que se corta a secuencia sinal. O locus agr (regulador de xene accesorio) é un dos sitios clave da regulación positiva de moitos xenes de S. aureus, incluíndo o da TSST-1. Ademais, as alteracións na expresión dos xenes ssrB e srrAB afectan a transcrición de TSST-1. Por último, os niveis altos de glicosa inhiben a transcrición, xa que a glicosa actúa realizando unha represión por catabolito.
Illamento
As mostras de TSST-1 poden purificarse de cultivos bacterianos para usalos en experimentos in vitro, aínda que isto non é o ideal porque hai moitos factores que contribúen á patoxénese no ambiente in vivo. Adicionalmente, cultivar bacterias in vitro proporciona un ambiente rico en nutrientes, en contraste coa realidade dos experimentos in vivo, nos cales os nutrientes adoitan ser máis escasos. A TSST-1 pode purificarse por medio dun isoelectroenfoque preparativo para usalo in vitro ou para modelos animais utilizando unha bomba miniosmótica.
Mecanismo
Un superantíxeno como TSST-1 estimula as células T humanas que expresan o receptor Vβ 2, as cales poden supoñer do 5 ao 30% de todas as células T. Os superantíxenos de toxinas piroxénicas inducen a expansión específica de Vβ de poboacións de linfocitos T CD4 e CD8. A TSST-1 forma homodímeros na maioría das súas formas que foron cristalizadas. Os superantíxenos mostran unha arquitectura notablemente conservada e están divididos en dominios N- e C-terminais. Utilizouse a análise mutacional para mapar as supostas rexións de unión da TSST-1 ao TCR do linfocito nun sitio localizado na fenda da parte posterior da molécula. Se o TCR do linfocito ocupa este sitio, a hélice alfa amino terminal forma unha gran cuña entre o TCR e as moléculas do complexo maior de histocompatibilidade de clase II (MHC II) da superficie celular. A cuña separaría fisicamente o TCR das moléculas do MHC II. Crese que podería existir un novo dominio no superantíxeno que está separado do TCR e dos dominios de unión do MHC II. Este novo dominio consta dos residuos 150 a 161 na enterotoxina estafilocócica SEB, e existen tamén rexións similares en todos os outros superantíxenos. Neste estudo un péptido sintético que contén esta secuencia mostrou a capacidade de impedir a letalidade inducida polo superantíxeno en ratos sensibilizados á D-galactosamina coa TSST-1 estafilocócica, así como con outros superantíxenos. Hai diferenzas significativas entre as secuencias dos alelos do MHC II e elementos TCR Vβ expresados por diferentes especies e estas diferenzas teñen importantes efectos na interacción de superantíxenos de toxina piroxénica con moléculas do MCH II e TCR.
Sitio de unión
A TSST-1 únese principalmente á cadea alfa das moléculas do complexo maior de histocompatibilidade de clase II (MHC II) única e exclusivamente por medio dun sitio de unión de baixa afinidade (ou xenérico) situado no dominio N-terminal do superantíxeno. Isto é o contrario do que ocorre con outros superantíxenos como DEA e SEE, que se unen por dous sitios: únense ao MHC II polo sitio de baixa afinidade e á cadea beta por un sitio de alta afinidade. Este sitio de alta afinidade é un sitio dependente do cinc situado no dominio C-terminal do superantíxeno. Cando este sitio está unido ao péptido, esténdese sobre parte da fenda de unión, fai contacto co péptido unido e despois únese a rexións das cadeas alfa e beta. A unión do MHC coa TSST-1 é parcialmente dependente do péptido. Estudos de mutaxénese realizados coa toxina SEA indicaron que ambos os sitios de unión son necesarios para unha activación óptima das células T. Estes estudos con TSST-1 indican que o dominio de unión ao TCR encóntrase na parte superior do lado posterior desta toxina, aínda que a interacción completa aínda está por determinar. Indicouse tamén que o sitio de unión ao TCR da TSST-1 está mapado na fenda maior da hélice alfa central ou a curta hélice alfa amino terminal. Os residuos do motivo garra da TSST-1 interaccionan principalmente coa rexión invariable da cadea alfa desta molécula do MHC II. Os residuos que establecen contactos menores coa TSST-1 tamén se identificaron na cadea β HLA-DR1, así como o péptido antixénico, localizado na fenda entre as cadeas. A disposición da TSST-1 con respecto á molécula MHC II impón restricións estéricas sobre o complexo de tres compoñentes composto pola TSST-1, o MHC II e o TCR.
Análise mutacional
Os estudos iniciais de mutantes revelaron que os residuos do lado posterior da hélice alfa central eran necesarios para a actividade de superantíxeno. Cambiar a histidina na posición 135 a unha alanina causaba que a TSST-1 non fose nin letal nin superantixénica. Os cambios en residuos que estaban moi próximos a H135A tamén tiñan o efecto de diminuíren a letalidade e a superantixenicidade destes mutantes. Porén, a maioría destes mutantes non orixinan a perda de antixenicidade da TSST-1. Os tests feitos usando toxinas TSST-1 mutadas indican que as propiecdades letal e superantixénica son separables. Cando a Lys-132 da TSST-O se cambiaba por Glu, o mutante resultante era completamente letal pero non superantixénico. Os mesmos resultados, letal pero non superantixénico, atopáronse na TSST-1 Gly16Val. Propúxose que os residuos Gly16, Glu132 e Gln 136, localizados na parte de atrás da fenda do lado posterior da suposta rexión de unión ao TCR da TSST-1, tamén forman parte dun segundo sitio funcionalmente letal da TSST-1.
O Pedregal, Espasande de Baixo, Riotorto
O Pedregal é un lugar da parroquia de Espasande de Baixo, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Comboa, Soutomaior, Soutomaior
Comboa é un lugar da parroquia de Soutomaior, no concello pontevedrés de Soutomaior, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 235 habitantes (115 homes e 120 mulleres).
Paddington (filme)
Paddington é un filme británico-francés de 2014 escrito e dirixido por Paul King. Foi desenvolvido a partir dunha historia de King e Hamish McColl, que á súa vez está baseada nas historias curtas de Paddington Bear creadas por Michael Bond. Producido por David Heyman, Paddington está protagonizado pola voz de Ben Whishaw, xunto con Hugh Bonneville, Sally Hawkins, Julie Walters, Jim Broadbent, Peter Capaldi e Nicole Kidman nos papeis de acción en vivo. O filme conta a historia de Paddington, un oso antropomórfico que emigra dende as xunglas do Perú até as rúas de Londres, onde é adoptado pola familia Brown. Kidman interpreta o papel dunha taxidermista que quere incluír a Paddington na súa colección.
Estreouse en galego o 25 de decembro de 2018 a través da tvG2.
O Mazo, Ferreiravella, Riotorto
O Mazo é un lugar da parroquia de Ferreiravella, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Eleccións parlamentarias de Andorra de 2023
As eleccións parlamentarias de Andorra de 2023 celebraranse o 2 de abril de 2023 para elixir aos 28 escanos do Consello Xeral de Andorra.
Antecedentes
Tres partidos formaron unha coalición de goberno despois das eleccións parlamentarias de 2019, composta polos Demócratas por Andorra, os Liberales de Andorra e Ciudadanos Comprometidos con Xavier Espot Zamora como Presidente do Goberno de Andorra.
Sistema electoral
Catorce conselleiros xerais en representación das sete parroquias (dous conselleiros por parroquia) son elixidos da lista con máis votos en cada parroquia. Outros catorce conselleiros xerais son elixidos de listas nacionais utilizando o método do resto maior.
As listas parroquiais e a lista nacional son independentes entre si: a mesma persoa non pode aparecer tanto na lista nacional coma nunha lista parroquial, e os votantes emiten dous votos separados. Non hai requisito de votar polo mesmo partido en ambas listas.
Always Be My Maybe (filme de 2019)
Always Be My Maybe é un filme estadounidense de 2019 escrito por Ali Wong, Randall Park e Michael Golamco e dirixido por Nahnatchka Khan. Está protagonizado por Park e Wong, no papel dos amigos da infancia Marcus e Sasha, que non tiveron contacto dende un breve romance adolescente que saíu mal. James Saito, Michelle Buteau, Vivian Bang, Daniel Dae Kim e Keanu Reeves conforman o resto do elenco.
Estreouse en cinemas escollidos o 29 de maio de 2019, e en liña o 31 de maio de 2019 a través de Netflix.
O Navallo, Espasande de Baixo, Riotorto
O Navallo é un lugar da parroquia de Espasande de Baixo, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Tidying Up with Marie Kondo
Tidying Up with Marie Kondo é unha serie de televisión desenvolvido para Netflix e estreada o 1 de xaneiro de 2019. O programa amosa como Marie Kondo, unha experta xaponesa en organización e creadora do método KonMari, visita familias para axudalas a organizar e ordenar os seus fogares. Marie Iida actúa como intérprete de Marie Kondo ao longo do programa.
Sinbad: Legend of the Seven Seas
Sinbad: Legend of the Seven Seas (tamén coñecido como Sinbad) é un filme estadounidense de 2003 dirixido por Tim Johnson e Patrick Gilmore. Foi producido por DreamWorks Animation e distribuído por DreamWorks Pictures. O filme, que mestura animación tradicional con animación por ordenador, conta coas voces de Brad Pitt, Catherine Zeta-Jones, Michelle Pfeiffer e Joseph Fiennes. Está baseado nas historias de Sinbad (dobrado por Pitt), un pirata que navega polo mar en compaña do seu can e a súa fiel tripulación, xunto con Marina (dobrada por Zeta-Jones), a prometida do príncipe Proteus (dobrado por Fiennes), para recuperar o Libro da Paz que foi roubado por Eris (dobrada por Pfeiffer).
Soiuz MS-03
Soiuz MS-03 foi unha misión espacial tripulada de Rusia lanzada o 17 de novembro de 2016 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz MS-03, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Oleg Novitskii, Thomas Pesquet e Peggy  Whitson a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A tripulación adicouse a facer experimentos na estación durante a súa estancia. A nave regresou o 2 de xuño de 2017.
Silvia Intxaurrondo
Silvia Intxaurrondo Alcaine, nada en Barakaldo o 24 de outubro de 1979, é unha xornalista vasca.
Traxectoria
Pasou a súa infancia en Santurtzi. Licenciada en Xornalismo pola Universidade de Navarra e en filoloxía árabe pola Universidade Autónoma de Madrid, fixo un mestrado en Estudos Árabes e Islámicos Contemporáneos (Universidade Autónoma de Madrid), especializada en información internacional. A súa carreira profesional iniciouse no programa matinal Hoy por hoy, da Cadena SER presentado por Iñaki Gabilondo onde estivo catro anos.
En 2005 pasou a CNN+ para presentar informativos e dende a tempada 2006-2007 foi copresentadora no informativo de Iñaki Gabilondo, Noticias Cuatro 2, en Cuatro.
Dende o 8 de febreiro até o 23 de decembro de 2010 estivo en CNN+ copresentando o programa de actualidade Hoy. Dende 2011 e até xuño de 2012 formou parte da mesa de traballo da W Radio de Colombia (cadea do grupo PRISA) nas mañás, xunto a Julio Sánchez Cristo.
Dende o 3 de setembro de 2012 até o 20 de maio de 2013 traballou como subdirectora do programa Hoy por hoy da Cadena SER, na súa nova etapa coa presentación de Pepa Bueno e Gemma Nierga, pouco antes de ser nai.
Dende xaneiro de 2014 a decembro de 2014 presentou o programa diario de actualidade ETB hoy da canle autonómica vasco ETB 2. Entre xaneiro de 2015 e abril de 2015, presentou en ETB2 o programa de actualidade semanal ¡Por fin, viernes!.
En setembro de 2015 regresou a Cuatro onde se fixo cargo do programa semanal de debate de actualidade Un tiempo nuevo.
O 30 de xullo de 2021 fichou pola 1 para presentar La hora de La 1, deixando así de presentar Telenoticias Fin de Semana en Telemadrid logo de case catro anos á fronte. En 2023, fíxose viral unha entrevista co candidato do PP ás eleccións españolas, Alberto Núñez Feijóo, que obrigou ó político a rectificar as afirmacións falsas que fixera sobre as pensións.
Vida persoal
Intxaurrondo é nai de 2 fillos.