cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Iturra
Traxectoria
En 2013, Iturra asinou un contrato por tres anos co Granada CF.
O 11 de maio de 2020, Iturra anunciou a súa retirada coma futbolista profesional.
Xogador
Universidad de Chile
Modern Love (serie de televisión)
Sinopse
Modern Love explora "o amor nas súas múltiples formas, incluíndo o amor sexual, romántico, familiar, platónico e propio", que se presentan en oito episodios de media hora en cada tempada. A serie de Amazon, baseada na columna homónima do New York Times, adapta diferentes historias de amor que acontecen na cidade de Nova York.
Sealioning
O sealioning (tamén coñecido como sea-loing e sea lioning) é un tipo de troleo ou acoso que consiste en perseguir ás persoas con solicitudes persistentes de probas ou preguntas repetidas mantendo unha pretensión de civismo e sinceridade. Pode adoptar a forma de "invitacións incesantes e de mala fe ao debate".
Descrición
O trol finxe ignorancia e educación, de xeito que se o obxectivo do seu troleo fose provocado a unha resposta enfadada, o trol pode actuar como parte prexudicada. O selalioning pode ser realizado por un só trol ou por varios actuando xuntos. A técnica de sealioning foi comparada co galope de Gish e descrita metaforicamente como un ataque de denegación de servizo dirixido a humanos. Un ensaio da coleción Perspectives on Harmful Speech Online, publicada polo Berkman Klein Center for Internet & Society en Harvard, observou:
<blockquote class="flexquote" style="padding:0 1.2em; border-left:5px solid #c8ccd1;margin:30px">Retoricamente, o sealioning funde o cuestionamento persistente - moitas veces sobre informacións básicas, facilmente encontradas noutros lugares ou puntos non relacionados ou tanxenciais- cun compromiso insistido firmemente nun debate razoábel. Faise pasar por un intento sincero de aprender e comunicarse. O sealioning, polo tanto, funciona tanto para esgotar a paciencia, a atención e o esforzo comunicativo do obxectivo como para retratar o obxectivo como irracional. Aínda que as preguntas dos "leóns mariños" poden parecer inocentes, son maliciosas e teñen consecuencias prexudiciais. &#x2014; Amy Johnson, Berkman Klein Center for Internet & Society (Maio de 2019) O sealioning pode ser eficaz para interromper as conversas habituais nunha comunidade en liña e crear polarización. Ás veces, un trol fará preguntas suxestivas ou enganosas para que o obxectivo gaste a súa enerxía proporcionando amplas explicacións.
Orixes e historia
O termo orixinouse en 2014 no webcómic Wondermark de David Malki, onde un personaxe expresaba a súa aversión aos leóns mariños e un deles infórmase repetidamente para pedirlle que explique a súa afirmación e intenta (dunha forma excesivamente civilizada) interrogar sobre as súas opinións, seguindo aos personaxes na intimidade da súa propia casa. O termo "lobo mariño" ou "león mariño" (Sea lion) foi rapidamente popularizado como unha forma de describir o troleo en liña e utilizouse para describir algúns dos comportamentos dos que participaron na controversia do Gamergate.
Nun estudo de 2016 centrado nos usuarios do controvertido subreddit Gamergate/r/KotakuInAction, preguntouse aos participantes que crían que era "acoso". Os participantes afirmaron que as "expresións de desacordo sincero" foron consideradas como acoso polos opositores ao foro e que o termo se utilizou para silenciar as solicitudes lexítimas de probas.
Bubble and Scrape
Bubble & Scrape é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Sebadoh, publicado o 26 de abril de 1993 a través do selo Sub Pop Records.
Bubble & Scrape foi o último disco de Sebadoh en conter cancións compostas polo membro fundador Eric Gaffney.
María Victoria Besada Montenegro
María Victoria Besada Montenegro, nada en Vigo o 23 de marzo de 1961, é unha científica galega.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias Químicas pola Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse en 2003 pola Universidade de Vigo coa tese "Estudio y seguimiento del contenido en Cd, Cu, Hg, Pb y Zn en mejillón (Mytilus galloprovincialis) silvestre de las costas del norte y noroeste de España", dirixida por José Antonio Rodríguez Vázquez.
Durante 25 anos desenvolveu o seu labor investigador na área de contaminación mariña e protección ambiental, centrada na avaliación e caracterización de contaminantes químicos en mostras ambientais, fundamentalmente nas costas de Galicia, Cantábrico e golfo de Cádiz. Así mesmo, participou no seguimento do impacto xerado por verteduras mariñas tales como as do Casón, a do desastre de Aznalcóllar, o Mar Exeo ou o Prestige.
Representou a España en diversos comités internacionais e grupos de traballo de contaminación mariña en foros como o Consello Internacional para a Exploración do Mar (ICES), OSPAR, ou a Unión Europea, e contribuíu na posta en marcha da Directiva Marco de la Estrategia Marina Española.
Desde 2015 a 2020 foi a directora do Centro Oceanográfico de Vigo, sendo unha das catro mulleres directoras dos nove Centros Oceanográficos do Instituto Español de Oceanografía. Foi a organizadora, directora e relatora do Simposio Internacional de Ciencias Marinas celebrado en Vigo en 2018.
En 2017 recolleu a Medalla de Oro da Cidade outorgada ao Centro Oceanográfico pola Corporación Municipal de Vigo e a Medalla Castelao, o máximo recoñecemento que outorga a Xunta de Galicia ao traballo da sociedade civil.
Publicacións
Algunhas das súas publicacións son:
Proteína retinilideno
As proteínas retinilideno son proteínas que usan o retinal como cromóforo para a recepción de luz. Son a base molecular de diversos sistemas desde a fototaxe en flaxelados á percepción visual en animais. As proteínas retinilideno inclúen todas as formas de opsinas e rodopsina (no senso amplo). Aínda que rodopsina en senso estrito refírese a un pigmento visual para a luz tenue de vertebrados, xeralmente dos bastóns da retina, rodopsina no senso amplo do termo (o usado aquí) fai referencia a calquera molécula que conste dunha opsina e un cromóforo retinal no estado fundamental. Cando se activa pola luz, o cromóforo isomerízase e nese momento o conxunto da molécula xa non é unha rodopsina, senón unha molécula relacionada como a metarrodopsina. Porén, segue sendo unha proteína retinilideno. Despois, o cromóforo sepárase da opsina, e entón a opsina soa é unha proteína retinilideno. Así, a molécula segue sendo unha proteína retinilideno ao longo de todo o ciclo de fototransdución.
Estrutura
Todas as rodopsinas constan de dous compoñentes, unha proteína e un cofactor non proteico unido covalentemente de forma reversible, o retinal (retinaldehido). A estrutura da proteína da rodopsina consta dun feixe de sete hélices transmembrana que forma un peto interno no que se une o cromóforo fotorreactivo. Forma unha superfamilia xunto con outros receptores unidos a membrana que conteñen sete dominios transmembrana, por exemplo os receptores de olores e de quimioquinas.
Mecanismo e recepción da luz
En lugar de ser activado polos ligandos químicos que se lle unen como ocorre en moléculas emparentadas, as rodopsinas conteñen retinal, que cambia de conformación en reacción á luz por medio de fotoisomerización e así son activadas pola luz. A molécula retinal pode adoptar varias formas isómeras cis-trans, como a todo-trans, a 11-cis e a 13-cis. A fotoisomerización (isomerización dependente da luz) do retinal de cis a trans ou viceversa induce un cambio conformacional na proteína receptora. Ese cambio actúa como un cambio molecular que activa un mecanismo de transdución de sinais dentro da célula. Dependendo do tipo de rodopsina, pode abrir unha canle iónica (por exemplo en bacterias) ou activar unha proteína G asociada e pon en marcha un cadoiro de segundo mensaxeiro (por exemplo nos ollos dos animais).
Tipos de rodopsinas
As proteínas retinilideno ou rodopsinas existen en moitas especies desde bacterias a algas e animais. Poden ser divididas en dous tipos baseándose na súa secuencia así como no isómero retinal que conteñen no estado fundamental e os seus mecanismos de transdución de sinais.
Rodopsinas microbianas
Igual que as rodopsinas animais, as rodopsinas microbianas (que se encontran en procariotas e algas) conteñen un cromóforo retinal e teñen sete hélices alfa transmembrana; porén, non están acopladas a unha proteína G. O cromóforo retinal difire da forma 11-cis animal e é o isómero todo-trans retinal no estado fundamental, que se isomeriza a 13-cis por activación pola luz; o cromóforo tamén se coñece como cromóforo de tipo microbiano. Exemplos son rodopsinas sensoriais bacterianas como as canalrodopsinas, bacteriorrodopsinas, halorrodopsinas, proteorrodopsinas, arquerrodopsinas, heliorrodopsinas e xantorrodopsinas para levar a cabo a fototrofia.
Actúan como canles iónicas de apertura regulada pola luz e poden ser despois distinguidas polo tipo de ión que canalizan. As bacteriorrodopsinas funcionan como unha bomba de protóns, mentres que a halorrodopsina actúa como unha bomba de cloruro. As súas funcións van desde a fotosíntese bacteriana (bacteriorrodopsina) ata impulsar a fototaxe (canalrodopsinas en flaxelados). A transdución de sinais na fototaxe implica a despolarización da membrana plasmática.
As algas flaxeladas unicelulares conteñen canalrodopsinas que actúan como canles iónicas reguladas pola luz cando se expresan en sistemas heterólogos. Moitos outros organismos procariotas e eucariotas (en especial, fungos como Neurospora) expresan bombas iónicas de rodopsina ou rodopsinas sensoriais de funcións aínda descoñecidas. Moi recentemente, descubríronse rodopsinas microbianas con actividade de guanilil ciclase. Mentres que todas as rodopsinas bacterianas teñen unha significativa homoloxía de secuencias entre si, non teñen unha homoloxía de secuencias detectable coa familia do receptor acoplado á proteína G (GPCR) á cal pertencen as rodopsinas visuais animais. Non obstante, as rodopsinas microbianas e os GPCRs posiblemente están relacionados evolutivamente, baseándose na semellanza das súas estruturas tridimensionais. Por tanto, foron asignadas á mesma superfamilia na Clasificación Estrutural de Proteínas (SCOP).
Receptores acoplados á proteína G
As proteínas retinilideno do reino animal tamén se denominan opsinas. Os vertebrados conteñen cinco subfamilias de (rod)opsinas e os artrópodos tres subfamilias. As opsinas pertencen á clase de receptores acoplados á proteína G e únense ao isómero 11-cis do retinal no estado fundamental, que se fotoisomeriza a un todo-trans retinal ao activarse pola luz. Adoitan encontrarse nos órganos sensibles á luz, por exemplo nas células fotorreceptoras da retina de vertebrados, onde facilitan a percepción visual. As opsinas animais poden encontrarse tamén na pel dos anfibios, nas glándulas pineais de lagartos e paxaros, no hipotálamo de sapos e no cerebro humano. Poden clasificarse en varias clases entre as que están:
Percepción visual
A "púrpura visual" rodopsina (opsina-2) dos bstóns da retina dos vertebrados absorbe luz verde-azulada. As fotopsinas dos conos da retina difiren nuns poucos aminoácidos o que ten como resultado un cambio dos seus espectros de absorción de luz. As tres fotopsinas humanas absorben luz amarelo-verdosa (fotopsina I), verde (fotopsina II) e azulada-violeta (fotopsina III) e nelas baséase a visión das cores, mentres que a "púrpura visual" máis sensible á luz é responsable da visión monocromática na escuridade. A transdución de sinais da luz implica un cadoiro encimático de proteínas G (transducina), a GMPc fosfodiesterase, o peche dunha canal de catións e finalmente a hiperpolarización das células fotorreceptoras visuais.
As rodopsinas visuais de artrópodos e moluscos diferéncianse das proteínas de vertebrados nos seus cadoiros de transdución de sinais que implican proteínas G, fosfolipase C e finalmente a despolarización da célula fotorreceptora visual.
Outros
Outras opsinas atopadas en humanos son a encefalopsina (ou panopsina, opsina-3), melanopsina (opsina-4), neuropsina (opsina-5) e peropsina. A melanopsina está implicada no arrastre (entrainment) da luz do reloxo circadiano en vertebrados. As encefalopsinas e neuropsinas exprésanse abundantmente nas células nerviosas e tecidos cerebrais, pero ata agora non se coñecen as súas funcións. A peropsina únese ao todo-trans retinal (cromóforo de tipo micobiano) e poderia funcionar como unha fotoisomerase para devolver o retinal á súa forma isómera 11-cis necesaria para a percepción visual.
Casa da Moeda de Paquistán
A Casa da Moeda de Paquistán (en urdú: پاکستان ٹکسال ) é unha ceca pública paquistaní localizada no municipio de Shalimar Town, en Lahore. É a máis antiga das casas de moeda establecidas en Paquistán e a compañía está gobernada polo Banco Estatal do Paquistán.
Historia
A Casa da Moeda de Paquistán entrou en funcionamento en 1942 e dos seus talleres saíron as moedas do sistema da rupia paquistaní en circulación.
miniatura|Moeda divisionaria de 5 paise, cuñada na Casa da Moeda de Paquistán, en [[Lahore. ]]
En 2010, o Goberno paquistaní comezou a planificar a modernización e a mellora da Casa da Moeda. Estes plans incluíron a cualificación dos seus traballadores e a substitución da súa maquinaria para aumentar a súa produtividade, así como a calidade dos seus produtos.
Fernando Castro Paredes
Traxectoria
É licenciado en Filoloxía Hispánica e Filoloxía Clásica pola Universidade de Santiago de Compostela. Cultiva diversos xéneros literarios destacando no seu labor como dramaturgo. É membro activo do grupo de teatro afeccionado Farándula Velutina pertencente á Asociación cultural "Ás nove Musas" de Corcubión, é un dos directores de Tuéjele Teatro, agrupación escolar do IES Fernando Blanco de Cee.
É autor dos poemarios Caderno de don(i)celas, Coma se nada sucedese e Excrementos (todos eles accésits do Premio Francisco Añón de Poesía).
Modesto Álvarez Elices
Modesto Álvarez Elices, nado en Xinzo de Limia o 23 de marzo de 1888 e finado no mesmo concello o 16 de agosto de 1963, foi un farmacéutico, xornalista e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela en 1913. Foi administrador de El Eco Antelano. Desenvolveu a súa actividade profesional en Tucumán en 1916. Foi Subdelegado de Farmacia en Xinzo de Limia e tiña farmacia en Trasmiras. Na Segunda República foi elixido concelleiro de Xinzo de Limia polo Partido Radical nas eleccións municipais do 31 de maio de 1931. Logo da dimisión de Felisindo Carballo Romero en 1935, foi elixido alcalde de Xinzo de Limia. Finou en Xinzo de Limia o 16 de agosto de 1963.
Vida persoal
Casou con Carmen Gómez Villarino, e foi pai de Leopoldo, Abel, Ignacio, Modesto, Monserrat e María del Carmen Álvarez Gómez.
Revolución guna
miniatura|dereita|220px|[[Nele Kantule, xestor da Revolución guna, xunto con outros gunas. (Foto de 1927).]] A revolución guna refírese ao levantamento social producido entre febreiro e marzo de 1925, onde os indíxenas gunas combateron as autoridades panameñas, como unha resposta á occidentalización forzada á que foron sometidos. En dita revolución proclamouse a República de Tule, de curta existencia, e combateron os policías indíxenas contra os policías panameños.
O 4 de marzo de 1925 asinouse un acordo de paz entre as autoridades locais e o goberno panameño, onde se renunciou á independencia a cambio do respecto aos costumes indíxenas e a autonomía da zona, que logo se convertería na comarca indíxena de Guna Yala.
Antecedentes
Durante os primeiros vinte anos de Panamá como país independente, os gunas tiveron serias diferenzas cos gobernos nacionais, porque procuraban erradicar a súa cultura, irrespetaban os seus costumes e as súas autoridades indíxenas, á parte de que querían botalos das súas terras e eran asoballados polos intendentes e os policías coloniais (un colono para un indíxena, é un non indíxena).
Ligado a isto, deuse un incidente o 20 de abril de 1921, que se escenificou en Narganá e Corazón de Jesús, onde se levaba a cabo un plan de occidentalización das mulleres guna, que consistía en mudarlles a roupa, quitarlles o aro de ouro puro do nariz, as pranchas de ouro de alto quilate, os abalorios, os güines e os colares de moeda que usaban de adornos. Pero unha muller fuxiu de Narganá e agochouse en Río Azúcar, de onde era orixinaria. A policía, en represalia, mantivo encarcerados os seus fillos e o seu xenro, quen foi liberado para que a fora buscar.
Ese día, en Río Azúcar había un congreso indíxena e alí decidiuse non deixar ir a muller, polo que o sáhila enviou, en nome da comunidade, unha mensaxe á policía indicándolle que non foran buscar a muller. Os policías fixeron caso omiso desta mensaxe e enviaron esa mesma noite unha comisión a Río Azúcar de dous policías coloniais e tres policías indíxenas. Ao intentar deter algúns dos parentes varóns da muller, empezou unha batalla onde morreron tres moradores do lugar; dous policías indíxenas e os outros foron feridos ferozmente con machete cando fuxían nun caiuco. Os cadáveres dos policías deixáronse na agua, amarrados a un pau cravado na area, até que chegaron os seus familiares a recollelos.
O ambiente seguiu tenso até xaneiro de 1925. Juan Demóstenes Arosemena era o gobernador da provincia de Colón e sentía preocupación pola información que lle dera o intendente de San Blas, Andrés Mojica, sobre un suposto movemento independentista entre os indíxenas, polo que decidiu comunicarlle ao secretario de Relacións Exteriores, Horacio F. Alfaro, que seguira de cerca as accións dos estadounidenses a misioneira Anne Coope e o explorador Richard Oglesby Marsh.
Precisamente Marsh foi o impulsor da "independencia". Ao seu regreso a Panamá en xaneiro de 1925, encontrou un conflito entre policías e indíxenas a punto de estoupar, polo que pediu a intervención de militares estadounidenses da Zona do Canal, para que exerceran un protectorado, e redactou a Declaración de independencia e dereitos humanos do pobo de Tule e Darién. Marsh obtivo o apoio do embaixador estadounidense, quen axudou a que o goberno panameño firmara un acordo de paz que garantizara os dereitos humanos e políticos dos gunas.
A revolución
thumb|right|250px|A bandeira da Revolución Kuna, adoptada en 1925. thumb|right|150px|Simral Colman en 1924.
A situación agravouse até o 12 de febreiro de 1925, na que se celebrou un congreso guna en Ailigandí, onde se reunieron os principais xefes de 45 aldeas e tribos. As discusións duraron 26 días, e decidiuse proclamar a República de Tule e fixáronse os seus límites territoriais.
Desta sublevación xurdiu unha bandeira, que fora confeccionada por Waga Ebinkili (María Colman), neta do cacique Simral Colman. Esta tiña un deseño rectangular con franxas. O centro era de cor amarela e os bordos de cor rubia e cunha figura esvástica no centro.
O 21 de febreiro, dez días despois da declaración de independencia, durante as festas do carnaval desatouse a revolución indíxena que se prolongou até o 27 de febreiro, a cal estivo encabezada por Simral Colman e Nele Kantule. Os sublevados indíxenas viaxaron en caiucos desde Ailigandí e Cartí co propósito de atacar os cuarteis da Policía Nacional en Playón Chico, Río Tigre, Tigantikí, Narganá, Ukapa e outros puntos do arquipélago, e executaron unha parte importante do continxente policial. O saldo foi de 27 mortos.
O 4 de marzo, coa presenza do ministro estadounidense John G. South, asinouse o acordo de paz cos indíxenas e prometéuselles un mellor trato respecto aos seus costumes; non impoñer o establecemento de escolas, e aseguróuselles a mesma protección e os mesmos dereitos dos que gozaban os demais cidadáns. Os indíxenas, en cambio, comprometéronse a depoñer as armas, a retirar a declaración de independencia e a acatar as leis de Panamá.
A Pousada, Licín, O Saviñao
A Pousada é un lugar da parroquia de Licín no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Vilanova, Rebordaos, O Saviñao
Vilanova é un lugar da parroquia de Rebordaos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Santalla, Licín, O Saviñao
Santalla é un lugar da parroquia de Licín no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Vilanova, Licín, O Saviñao
Vilanova é un lugar da parroquia de Licín no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Centro Oceanográfico de Vigo
O Centro Oceanográfico de Vigo, fundado en 1917, é un dos nove Centros Oceanográficos do Instituto Español de Oceanografía. Situado na zona de Cabo Estai-Canido, San Miguel de Oia, Vigo. Consta de dous edificios: un edificio principal e un módulo de experiencias biolóxicas, dedicado fundamentalmente á investigación sobre o cultivo de peixes.
Funcións
Trátase dun Organismo Público de Investigación (OPI) dependente da Secretaría de Estado de Investigación, Desenvolvemento e Innovación do Ministerio de Economía, Industria e Competitividade de España. O IEO dedícase á investigación en ciencias do mar, especialmente no relacionado co coñecemento científico dos océanos, a substentabilidade dos recursos pesqueiros, o desenvolvemento dos cultivos mariños e o respecto e protección do medio ambiente mariño. O IEO representa a España na maioría dos foros científicos e tecnolóxicos internacionais relacionados con mar e os seus recursos.
Historia
O Centro Oceanográfico de Vigo inaugurouse o 2 de setembro de 1917 co nome de Laboratorio Oceanográfico de Vigo. O seu establecemento xa estaba previsto cando se creou o Instituto Español de Oceanografía (IEO) en 1914, pero a súa posta en marcha real puido realizarse grazas ao impulso do Concello de Vigo e á Xunta de Obras do Porto da cidade.
O apoio ao establecemento dun laboratorio biolóxico debeuse fundamentalmente á inquietude social ante un problema que preocupaba, nos primeiros anos do século XX, aos sectores produtivos e á poboación en xeral, como foi a crise da sardiña, polas súas consecuencias sobre a economía e o emprego. 100 anos despois, a súa escaseza volven a preocupar a pescadores e científicos, e o Centro segue dedicando, como nos inicios, un grande esforzo para conseguir un futuro sustentábel da explotación desta e outras moitas especies dos mares.
O Laboratorio Oceanográfico de Vigo instalouse no Pavillón da Sociedade de Salvamento de Náufragos na rúa Montero Ríos (coñecido localmente como "As Avenidas"), sendo o seu primeiro director Fernando de Buen y Lozano.
Durante os seus primeiros anos desenvolveu investigacións tanto sobre pescarías, especialmente da sardiña, como sobre oceanografía física e química, e leváronse a cabo varias campañas de investigación a bordo de buques da Armada Española, xa que aínda non se contaba con barcos de investigación propios. miniatura|Buque Cornide de Saavedra. Despois de varios altibaixos na súa actividade, en 1935 o Laboratorio instalouse na rúa Nicolás Salmerón, coñecida actualmente como Areal, facéndose cargo da súa dirección José María Navaz. Desde ese momento o Laboratorio consolídouse e comezou a súa actividade de maneira máis firme.
En 1974 por necesidades de espazo, o Laboratorio trasladouse á avenida de Beiramar, onde continuou cos seus traballos de investigación, que son potenciados por novas incorporacións de persoal e medios, así como polo acceso ao buque de investigación B/O Cornide de Saavedra, con base en Vigo, o que lle permitiu levar a cabo campañas de investigación en mar a fóra ao longo de todo o ano. Ademais, desde principios dos anos 1980, o Centro Oceanográfico contou co B/O José María Navaz para realizar traballos nas rías e na plataforma costeira próxima. É, a partir desta etapa, cando o Centro orientou os seus equipos de investigación nas áreas de coñecemento da investigación pesqueira, o medio mariño e a protección ambiental, con especial énfase nos aspectos da contaminación e das mareas vermellas, de grande incidencia nas rías galegas e na acuicultura.
En Beiramar continuou até 1987, ano no que se trasladou á actual sede en Cabo Estai – Canido, onde conta con dous edificios deseñados expresamente para o Instituto Español de Oceanografía, un dedicado á investigación mariña en xeral e outro á investigación e experimentación sobre cultivos mariños. Nestas novas instalacións é onde, xa co nome de Centro Oceanográfico de Vigo, consegue o seu gran despregue levando a cabo investigacións mariñas destacadas tanto a nivel nacional como internacional.
Estrutura administrativa
Da dirección dependen:
A dirección do Centro Oceanográfico de Vigo asúmea a doutora María Victoria Besada Montenegro, científica titular de OPIs.
Angelo Moriondo
Angelo Moriondo, nado en Turín o 6 de xuño de 1851 e finado en Marentino o 31 de maio de 1914, foi un inventor e empresario italiano, coñecido por patentar a máquina de café expreso en 1884.
Legado
esquerda|miniatura|A primeira patente (16 de maio de 1884) da máquina de café expreso. O 6 de xuño de 2022, o motor de busca de Google conmemorou a figura de Moriondo cun Doodle no seu 171º aniversario do seu nacemento.
Chainsaw Records
Chainsaw Records é un selo discográfico independente estadounidense dirixido por Donna Dresch que se dedica a bandas de queercore. A discográfica está baseada en Portland, Oregón.
Historia
Chainsaw comezou como un fanzine publicado por Donna Dresch a finais dos anos 80. Entre os músicos e escritores que apareceron no fancine atópanse Lois Maffeo, Jena von Brücker, Juliana Lueking, Candice Pederson, G.B. Jones e Larrybob. Chainsaw foi un dos fancines seminais do queercore que, xunto con J.D.s e Homocore, axudaron a definir o movemento.
"En 1991...Chainsaw evolucionou dun fancine cara un selo discográfico. Isto comezou sinxelamente cando ela fixo un recompilatorio en casete das súas bandas favoritas e comezou a vendelo mentres estaba de xira con Fifth Column", escribiu Amy Spencer no libro DIY: The Rise of Lo-Fi Culture. En 1994 Chainsaw comezou a publicar álbums e sinxelos, empezando con lanzamentos de The Fakes (con membros de Bikini Kill, The Need e Nation of Ulysses), The Frumpies e de Team Dresch. Posteriormente editou, xunto con Candy Ass Records, o recompilatorio editado como disco dobre Free to Fight. "O selo estableceuse como un elemento vital da escena queercore..." escribiu Spencer, cando Chainsaw comezou entón a lanzar discos dunha variedade de artistas queer principalmente mulleres. Bandas como Sleater-Kinney iniciaron as súas carreiras en Chainsaw Records. Ademais, a súa páxina web, en particular o seu taboleiro de mensaxes, fomentaron un sentido de comunidade e proporcionaron un vehículo para a expresión para queers e fans.
Louredo, Louredo, O Saviñao
Louredo é un lugar da parroquia de Louredo no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
GASTagus
O GASTagus, ou Grupo de Acción Social do Tagus,é unha organización non gobernamental para o desenvolvemento (ONGD) con sede en Portugal.
Obxectivos
GASTagus ten como obxectivo principal capacitar aos mozos para a cidadanía activa mediante a promoción de actividades de voluntariado e educación non formal. En Portugal conta con varias institucións de solidariedade social como socios onde os voluntarios practican o voluntariado semanalmente durante a súa formación. Fóra de Portugal, os socios de GASTagus están presentes en Angola, Brasil, Cabo Verde, Mozambique e San Tomé e Príncipe e durante o mes de agosto de cada ano reciben equipos de voluntarios para potenciaren as súas actividades.
O motivo principal da fundación de GASTagus foi a inexistencia de organizacións laicas para preparar voluntarios para proxectos internacionais de curta duración (de 1 a 3 meses).
Localización
GASTagus ten a súa sede no polo Taguspark do Instituto Superior Técnico e ten actividades formativas na súa sede, no Instituto Superior de Economia e Xestão (ISEG), FCT - UNL (Facultade de Ciencia e Tecnoloxía da Universidade Nova de Lisboa), ISPA - Instituto Superior de Psicoloxía Aplicada e Facultade de Psicoloxía da Universidade de Lisboa.
Historia
miniatura|319x319px| Os primeiros voluntarios do [[2009 despois de regresaren do proxecto.]] GASTagus foi fundada en 2008 por dous estudantes universitarios, Nuno Amarante e Nuno Cruz, antigos voluntarios de Irmãs Doroteias, respondendo a un convite para fundar un grupo de acción social en colaboración co Instituto Superior Técnico e para ofrecer a experiencia do voluntariado internacional a un público universitario máis amplo, tendo en conta que o tema da relixión podería afastar a algunha xente da experiencia.
En agosto de 2009, 15 voluntarios partiron nos 3 primeiros equipos GASTagus para Benguela (Angola), Praia (Cabo Verde) e Trindade (San Tomé e Príncipe). Este último proxecto en colaboración con outra organización.
Ao ano seguinte saíron 14 voluntarios para continuar co traballo desenvolvido. Hai un novo proxecto en Cabo Verde con ACRIDES. No ano 2010 tamén se definiu formalmente por primeira vez o termo “Caminhada”, que describe o curso de formación do voluntariado.
Dende 2010, GASTagus foi medrando e nos anos seguintes enviou cada vez máis voluntarios. En 2011, un equipo foi enviado por primeira vez ao nordeste do Brasil e en 2012 a Mozambique.
En setembro de 2013 recibiu o Premio Voluntariado Jovem Montepio por un importe de 25.000,00 €.
GASTagus é socio da campaña Semear, que pretende "concienciar á cidadanía portuguesa da importancia do Dereito á Alimentación, a través da intersección das realidades portuguesa e angolana". Esta campaña está coordinada pola Fundação Fé e Cooperação e púxose en marcha en outubro de 2014 e prolongouse até decembro de 2015.
En novembro de 2014, realizáronse sesións de presentación no exterior do Taguspark, comezando a presenza no ISEG e no Instituto Superior de Ciências da Saúde Egas Moniz. A colaboración coa cooperativa de ensino Egas Moniz non se renovou en 2015, e este ano GASTagus ampliou o seu ámbito de actuación a máis centros educativos: FCT - UNL (Facultade de Ciencia e Tecnoloxía da Universidade Nova de Lisboa), ISPA - Instituto Superior de Aplicacións Psicoloxía e Facultade de Psicoloxía da Universidade de Lisboa.
Voluntarios do Proxecto Internacional
nota: táboa actualizada o 30 de xullo de 2019
Auga seca (serie de televisión)
Auga seca é unha serie de televisión estreada en 2020 pola Televisión de Galicia e a RTP, unha coprodución das dúas cadeas e rodada en galego e portugués.
Está prevista a súa emisión en HBO España a partir do 1 de abril de 2020 e tamén en HBO Portugal.
A serie
Paulo Duarte morre. Un aparente suicidio que non convence a ninguén: nin á policía nin á súa irmá Teresa, que decide deixar a súa vida en Lisboa para descubrir o que realmente pasou co seu irmán. Teresa non se equivoca e a morte de Paulo esconde moito máis do que parece: unha rede de tráfico de armas liderada por Mauro Galdón, empresario de éxito e padriño de Teresa.
A morte inesperada do irmán fai que Teresa vexa a súa vida cambiada de golpe. Sen conseguir agardar polos resultados da investigación, múdase de Lisboa para Vigo, para traballar na antiga empresa do irmán e investigar que foi o que lle pasou. Os sucesos provocaron meses de investigación coordenada entre as policías xudiciais de España e Portugal, baixo a ollada atenta da Interpol.
O proxecto demorou dous anos despois de saír do papel, en 2019 xa foi exhibida en Cannes e vendeu os dereitos de transmisión a unha distribuidora inglesa. Un bo indicador sobre o que se pode esperar da nova proposta televisiva con elenco portugués e galego. Rodada entre Vigo e Lisboa, dúas cidades cunha ollada atlántica unidas nesta ficción transfronteiriza, Auga seca reflexiona sobre a familia e a moral nun universo onde nada nin ninguén é o que parece e onde todos buscan coñecer a verdade.
Para Sónia Calheiros: En Auga Seca, serie da autoría de Pepe Coira, en que se fala portugués, galego e “portuñol”, a protagonista Victoria Guerra foi buscar unha certa inspiración á personaxe de Amy Adams em Sharp Objects ''– unha xornalista solitaria, cunha investigación independente nas mans. Sen nunca ter falado galego na vida, a actriz de 30 anos sentiu na aprendizaxe da lingua a maior dificultade. A ligazón entre Portugal e España faise a través do contrabando de armas e da investigación policial conxunta. Non sendo unha serie de acción pura e dura, a temática do tráfico de armas é, sen dúbida, unha opción interesante, despois de o tráfico de droga, por exemplo, ter sido tan ben explorado en Fariña, serie tamén pasada en Galiza''.
Segundo a RTVG: ''‘Auga Seca’, drama policial enmarcado no universo do tráfico de armas e as súas conexións co mundo empresarial, é a primeira serie en galego que accedeu ao exclusivo Mipcom de Cannes, está coproducida pola galega Portocabo e SP-i, a produtora de televisión máis importante do país veciño, e vai ser distribuída internacionalmente pola británica DCD Rights. A trama cargada de xiros e sorpresas supón unha nova colaboración entre a TVG e a RTP, canles que manteñen lazos estreitos, despois de coproducir tamén as series ‘Vidago Palace’ e ‘Verão M’ e programas como ‘Camiños de irmandade’ e especiais de ‘Aquí Galicia’ e ‘Aquí Portugal’''.
A pre-estrea da serie foi en Vigo o 29 de xaneiro de 2020.
Episodios
Emitido na RTP1 o 24 de xaneiro de 2020 e na TVG o 9 de febreiro de 2020.
Emitido na RTP1 o 31 de xaneiro de 2020 e na TVG o 16 de febreiro de 2020.
Emitido na RTP1 o 7 de febreiro de 2020 e na TVG o 23 de febreiro de 2020.
Emitido na RTP1 o 14 de febreiro de 2020 e na TVG o 1 de marzo de 2020.
Emitido na RTP1 21 de febreiro de 2020 e na TVG o 8 de marzo de 2020. (previsto)
Nacionalismo turco en Chipre
miniatura|dereita|[[Bandeira da República Turca do Norte de Chipre.]] O nacionalismo turco (en Kıbrıs Türk milliyetçiliği) en Chipre é un nacionalismo étnico que apoia a independencia da República Turca do Norte de Chipre e desexa que o Norte de Chipre se manteña independente de Turquía mentres se opón á idea dun Chipre unido na República de Chipre dominada polos gregos. O obxectivo do taksim, é dicir, a división da illa de Chipre en partes turcas e gregas, está moi estendido entre os nacionalistas turcochipriotas. Porén, un número considerable deles desexa que Turquía anexione Chipre.
Historia
miniatura|Estatua do piloto turco [[Cengiz Topel en Eskişehir, Turquía. Topel era un dos pilotos enviados por Turquía a bombardear as posicións gregas en Kokkina en agosto de 1964. Alí, foi capturado e torturado até a morte. Topel é un importante símbolo do nacionalismo turco en Chipre, e é coñecido como o "primeiro mártir de Chipre" en Turquía e o Norte de Chipre.]] En 1911, realizáronse 3 concentracións en contra da enosis (unificación de Chipre e Grecia) por parte dos turcos chipriotas en toda a illa. Estas concentracións foron o primeiro incidente importante do nacionalismo turcochipriota no século XX e a primeira acción organizada contra a enosis polos turcochipriotas. A década de 1920 foi unha década crítica en termos de compartimentos etno-relixiosos máis estritos; por iso, os turcochipriotas que permaneceron na illa adoptaron gradualmente a ideoloxía do nacionalismo turco debido ao impacto da revolución kemalista.
Nas décadas de 1950 e 1960, o nacionalismo turco en Chipre desenvolveuse principalmente en resposta ó nacionalismo grego e grecochipriota e o seu desexo pola enosis, a unión da illa con Grecia. Nun principio, os turcos chipriotas favoreceron a continuidade do dominio británico. Porén, estaban alarmados polas chamadas grecochipriotas á enosis, xa que viron que a unión de Creta con Grecia provocara o éxodo dos turcos cretenses, o que era un precedente a evitar, e tomaron un postura a prol da partición en resposta á actividade militante da EOKA. O slogan "Taksim ou Morte" utilizouse con frecuencia nas protestas turcochipriotas e turcas a finais da década de 1950 e durante toda a década de 1960. Despois das Conferencias de Zúric e Londres, Turquía parecía aceptar tanto a existencia do estado chipriota como o distanciamento da súa política de favorecer a partición da illa, mais o obxectivo dos líderes turcos e turcochipriotas seguía sendo o de crear un estado turco independente na parte norte da illa.
O 6 de agosto de 1964, unidades da Garda Nacional chipriota e grupos armados turcochipriotas comezaron a enfrontarse preto de Kokkina. O 8 de agosto de 1964, despois de agardar durante case dous días, interveu Turquía, unha vez que quedou claro que os grecochipriotas non se retirarían de Kokkina, senón que se limitarían a comprometer cada vez máis forzas de asedio ata que os turcochipriotas quedaran sen subministracións. O incidente foi un importante punto de inflexión no nacionalismo turco e turcochipriota, e provocou un aumento masivo das opinións nacionalistas entre os turcochipriotas. Este aumento foi principalmente a favor da idea da anexión turca de Chipre.
O 20 de xullo de 1974, Turquía lanzou unha invasión da illa tras un golpe de estado artellado pola Xunta grega contra o presidente Makarios, co obxectivo de unir a illa con Grecia. A segunda ofensiva turca, co nome en clave "Attila 2", tivo lugar entre o 14 e o 18 de agosto de 1974 e estendeuse polo oeste ata o enclave de Kokkina.
Liu Yifei
Liu Yifei, tamén coñecida como Crystal Liu, nada en Wuhan o 25 de marzo de 1987, é unha cantante e actriz de cine chinesa.
A Rega, Louredo, O Saviñao
A Rega é un lugar da parroquia de Louredo no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Meán, Louredo, O Saviñao
Meán é un lugar da parroquia de Louredo no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Lingua makassaresa
A lingua makassaresa é unha lingua falada polo pobo makassarés que habita na provincia de Célebes Meridional, en Indonesia. É membro das linguas sunda-sulawesi da familia de linguas austronesias, e polo tanto está moi relacionada, entre outras, coa lingua bugi.
Fonoloxía
A seguinte descrición da fonoloxía do makassarés está baseada en Jukes.
Vogais
A lingua ten cinco vogais:, , , ,. As vogais medias redúcense a e  en posición final absoluta e nas secuencias vocálicas  e.
DX 1
DX 1 é un satélite artificial ruso lanzado o 8 de xullo de 2014 mediante un foguete Soiuz-2 1b Fregat-M desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
DX 1 é un satélite de demostración tecnolóxica fabricado e operado por Dauria Aerospace, sendo o primeiro satélite ruso construído enteiramente con fondos privados. DX 1 ten unha masa de 27 kg e unhas dimensións de 40 x 40 x 30 cm e foi lanzado para probar novas tecnoloxías e software para crear unha plataforma unificada de uso en pequenos satélites. Tamén leva a bordo un receptor AIS (Automatic Identification System) para seguimento de tráfico marítimo.
Santantuíño, Louredo, O Saviñao
Santantuíño é un lugar da parroquia de Louredo no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Tempada 1992 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 1992 foi a 14ª edición do Campionato de Galicia de Rally. O vencedor foi o cabanés Germán Castrillón, sobre un Ford Sierra Cosworth. Foi o segundo dos seis títulos que gañou, todos con Estrella Castrillón como copiloto.
Calendario
A Escudería Compostela viuse obrigada a cancelar o Rally Botafumeiro, previsto para maio, por falta de financiamento. Tamén se suspendeu o Rally de Vigo, previsto para setembro.
Resumo
O campionato foi un man a man entre o Ford Sierra Cosworth de Germán Castrillón e o Peugeot 309 GTI 16v de Manuel Senra, pero un par de abandonos de Senra en Noia e na Coruña e a súa ausencia na penúltima proba, Ourense, déronlle o campionato a Castrillón na proba ourensá, a pesar de que non conseguiu rematar a carreira. Con todo, á última proba do ano, o Rally Mil Vistas de Muros, chegaron con opcións de arrebatarlle o subcampionato a Senra outros catro pilotos: Sergio Vallejo, Javier Piñeiro, Javier Paz e José María Banga. Pero ningún deles puido con Senra, que logrou comodamente a súa terceira vitoria da tempada e o segundo posto final na xeral.
Masacre de Badaxoz
O masacre de Badaxoz produciuse nos días posteriores á Batalla de Badaxoz, durante a Guerra civil española, e foi froito da represión exercida polo exército sublevado do bando nacional contra civís e militares defensores da II República española após a toma da cidade de Badaxoz polas forzas fascistas contra a República, que tivo lugar o 14 de agosto de 1936 pola noite e o 15 de agosto de 1936 pola mañá.
Constitúe un dos feitos máis polémicos da guerra, xa que o número de vítimas do masacre varía moito dependendo dos historiadores que a investigaron. Ademais, cando o bando rebelde gañou a guerra, nunca houbo unha investigación oficial sobre o acontecido na cidade estremeña. En calquera caso, as estimacións máis habituais apuntan a que entre 1.800 e 4.000 persoas foron asasinadas en feitos descritos por diversas asociacións de dereitos humanos como crimes de lesa humanidade. Estes feitos tamén foron denunciados como xenocidio en 2007. A denuncia ante a Audiencia Nacional resultou sen éxito cos argumentos xurídicos de que os máximos responsábeis da matanza foran atopados mortos e fora un delito que non se tipificara como delito cando se cometeu.
Ao mando das tropas que perpetraron o masacre de Badaxoz estivo o coronel Juan Yagüe quen, tras a guerra civil, foi nomeado Ministro do Aire polo xefe de Estado, o ditador Francisco Franco. Por estes feitos, Yagüe foi coñecido popularmente como "o carniceiro de Badaxoz".
Segundo o censo, Badaxoz tiña 41 122 habitantes en 1930, polo tanto, se a cifra de 4.000 executados é correcta, a porcentaxe de represalias chegaría ao 10% da poboación.
Fondo
A situación de Estremadura cando estalou a guerra civil co golpe do 18 de xullo de 1936, contiña unha serie de engadidos que o diferenciaban do resto do Estado, sobre todo pola Lei de Reforma Agraria, que concedeu aos campesiños (máis do 50% da poboación activa) a posibilidade de ser propietarios das terras que traballaban, mediante a expropiación dos latifundistas e que produciu un enorme enfrontamento entre as clases sociais, sobre todo cando en marzo os campesiños de Badaxoz decidiron acelerar a entrada en vigor da lei e se invadiron as leiras que ía afectar.
Ao comezo da guerra, o xeneral Franco ordenou a principios de agosto de 1936 que tres columnas do Exército de África que el comandaba iniciasen o seu avance dende o norte da provincia de Sevilla cara a Madrid por Estremadura. Estaban comandados polo tenente coronel Carlos Asensio Cabanillas, o comandante Antonio Castejón Espinosa e o tenente coronel Heli Rolando de Tella, todos eles ao mando do tenente coronel Juan Yagüe. As ordes que recibiron foron claras: «Propinar a las crueles turbas un mazazo rotundo y seco que las dejase inmóviles». Para iso, as columnas formadas por lexionarios e regulares recorreron ás mesmas tácticas de terror que xa utilizaran no Protectorado Español de Marrocos coa poboación local. Avanzaron rapidamente porque os milicianos republicanos que se enfrontaban a eles non tiñan a formación militar adecuada, estaban mal armados e carecían de cobertura aérea e de artillería. A orde era non facer prisioneiros, polo que os milicianos que foron capturados no camiño polos lexionarios e os "mouros" foron fusilados.
A resistencia ao avance dos sublevados estivo organizada polo Comité de Defensa da Fronte Popular de Badaxoz, presidido polo gobernador civil republicano Miguel Granados Ruiz e no que formaron parte o alcalde de Badaxoz Sinforiano Madroñero e diversos deputados ás Cortes. Pouco a pouco tamén se foron sumando homes que fuxían do terror das columnas do Exército de África, que non melloraron a súa eficacia militar pero si melloraron a súa sede de vinganza que en ocasións ían descargados sobre os dereitistas que atoparon nas vilas que aínda non caeran en mans dos sublevados.
Fuente de Cantos foi un dos dous lugares que ocupaban as columnas rebeldes onde se producían asasinatos de dereitistas. Alí, uns milicianos enmascarados incendiaron a igrexa, matando 12 prisioneiros. Cando a vila foi tomada polas tropas franquistas, houbo roubos e saqueos, e por cada un dos doce mortos na igrexa, mataron a 25 presuntos esquerdistas, entre eles 62 mulleres, algunhas delas embarazadas.
O historiador Paul Preston sinalou que "a gran maioría dos presos de dereitas detidos polo comité non sufriron ningún dano, o que non impediu as represalias posteriores" polo suposto 'terror roxo'.
O 13 de agosto unha escuadrilla de avións do bando sublevado non lanzou bombas como era habitual desde o día 7 senón miles de octavillas asinadas por Franco dirixidas a «los soldados y ciudadanos resistentes en Badajoz» aos que lanzaba unha brutal ameaza. «No cabía duda de que se avecinaba la matanza», afirma o historiador británico Paul Preston. O panfleto dicía:
O asalto a Badaxoz comezou ao día seguinte.
A toma de Badaxoz
miniatura|250x250px|Mapa de operacións entre agosto e setembro de 1936. Como se aprecia, a toma da [[provincia de Badaxoz foi vital para a facción rebelde, xa que conectaba o grupo de exércitos do Sur coa zona norte controlada polo xeneral Mola. En vermello pódese ver a zona controlada pola república, en azul o territorio baixo o control dos rebeldes e en verde os avances destes neste período.]] A ocupación de Badaxoz formou parte do avance do exército rebelde desde Andalucía cara ao norte peninsular. O seu asalto foi para eles vital, xa que supuxo a unión do exército do sur co do xeneral Mola que dominaba o norte. A cidade quedou illada tras a caída de Mérida uns días antes. O asedio foi levado a cabo por 2.250 lexionarios, 750 habituais marroquís e cinco baterías de artillería, comandadas polo entón tenente coronel Yagüe. O ataque final produciuse na tarde do 14 de agosto, após bombardear a cidade desde terra (artillería) e aire (mediante bombardeiros trimotores, probabelmente o italiano Savoia-Marchetti SM81 ) durante a maior parte do día. O recinto amurallado estaba defendido por uns 3.000 milicianos republicanos e 500 soldados, baixo o mando do coronel Ildefonso Puigdengolas. Despois de abrir unha brecha nas murallas ao leste, a carón da Porta da Trinidad, e de acceder tamén á alcazaba, pola Porta de Carros, produciuse unha feroz loita corpo a corpo e a cidade caeu en mans do exército fascista.