cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moreno Veloso
Traxectoria
En 2014 lanzou Coisa Boa. Ten composto para artistas como Adriana Calcanhotto, Roberta Sá ou o seu propio pai.
Vida persoal
Está casado, dende 2004, coa antropóloga Clara Flaksman e teñen dous fillos xuntos: Rosa, nada en xaneiro de 2006 e José, que veu ao mundo en novembro de 2008.
Arianna d'Ottone
Arianna d'Ottone Rambach, nada en Roma en 1977, é unha numismática e historiadora italiana, experta en papiros, manuscritos e moedas árabes.
Traxectoria
Arianna d'Ottone naceu en 1977 en Roma e entre 1996 e 2000 estudou Linguas e Civilización Orientais na Universidade La Sapienza, da súa cidade natal. En 2005 acadou, na mesma universidade, o seu doutoramento na área de Civilización Islámica: Historia e Filoloxía, cunha tese titulada "Manuscritos árabes do Iemen: unha investigación codicolóxica cuantitativa".
En 2006 acadou o diploma de conservadora de manuscritos expedido pola Escola Especial para Arquiveiros e Bibliotecarios.
O seu interese pola moeda árabe comezou en 2003, a partir da reapertura dos Museos Capitolinos de Roma, onde se encargou da catalogación das moedas árabes da colección Ludovico Stanzani, entre 2006 e 2008. Posteriormente cultivou os seus coñecementos nesta materia en Tubinga, da man de Lutz Lisch, no grupo de Investigación para a Numismática Islámica de Tubinga.
Teatro Circo Emilia Pardo Bazán
miniatura|300px|Teatro Circo Emilia Pardo Bazán O Teatro Circo Emilia Pardo Bazán foi un centro de representación escénica situado na cidade da Coruña. Foi inaugurado o 11 de abril de 1903 e demolido en 1915.
Arianna d'Ottone
Traxectoria
En 2017 acadou a habilitación para a docencia na Universidade La Sapienza, de Roma, onde exerce como profesora asociada de Lingua e Literatura Árabes, no seo do Instituto de Estudos Italianos.
No ámbito editorial, d'Ottone forma parte do consello de redacción das revistas Arabian Humanities e Islamic Archaeological Studies, e é membro do comité científico da revista numismática OMNI, entre outras publicacións.
No ámbito asociativo, d'Ottone é membro, entre outras entidades, da Sociedade de Arqueólogos Medievais Italianos, da Sociedade Numismática Oriental e da Asociación Paleográfica Internacional, e membro correspondente da Academia Real de Ciencias de Ultramar (Bruxelas).
Publicacións
D'Ottone publicou un bo número de artigos en diversas revistas especializadas. Esta é unha escolma dos seus traballos monográficos máis salientables:
Teatro Circo Emilia Pardo Bazán
Historia
O Teatro Circo estaba situado xunto ao municipal Teatro Principal e para evitar a competencia na concesión incluíronse cláusulas en favor do teatro municipal. Por este motivo, viuse obrigado ao peche e o 4 de decembro de 1912 aprobouse a súa adquisición para convertelo na Escola Superior de Comercio. Finalmente, o 15 de setembro de 1915 o concello aprobou a demolición do teatro.
Descrición
O edificio medía 50 metros de lonxitude e 30 metros de largo. A fachada estaba inspirada nos teatros italianos, cun frontón triangular sustentado por columnas de estilo corintio e un pórtico para gorecer o público. A pista contaba con 450 butacas, e a capacidade total era de 1800 espectadores.
Daniel Tarone
Daniel Tarone, nado o 26 de outubro de 1975 en Basilea, é un exfutbolista suízo, de orixes galega e italiana.
Traxectoria
Naceu en Suíza, sendo fillo dun italiano e dunha galega do Saviñao.
Comezou a súa carreira en 1993 no FC Zurich, onde militou durante seis anos. En 1996 chegou a Santiago de Compostela para poñerse a proba durante un par de semanas co Compostela, da Primeira División. Con todo, acabou regresando a Zürich.
Despois pasou polo FC Aarau, o AC Bellinzona e de novo o Aarau, antes de regresar en 2002 ao FC Zurich. Xogou en Zúric outros tres anos antes de fichar polo FC Schaffhausen. Cando este descendeu á segunda división dous anos despois, regresou ao FC Aarau. Nos seus últimos anos de carreira xogou no FC Baden e no FC Wohlen, onde colgou as botas en 2011.
Trala súa retirada dedicouse a labores técnicas e foi asistente dos adestradores Jeff Saibene e Josef Zinnbauer no FC St. Gallen.
Min fynske barndom
Min fynske barndom é un filme dinamarqués de 1994 dirixido por Erik Clausen. O filme foi escollido como candidator de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 67ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Uzodinma Iweala
Uzodinma Iweala, nado en Washington, D.C. o 5 de novembro de 1982, é un escritor e doutor nixeriano-estadounidense. A súa primeira novela, Beasts of No Nation, é o produto da súa tese sobre escrita creativa en Harvard. Conta a historia dun neno soldado nun país africano sen nome. O libro, publicado en 2005 e adaptado no galardoado filme de 2015, tivo recensións en Time Magazine, The New York Times, Entertainment Weekly, The Times e Rolling Stone. En 2012, lanzou o libro de non ficción Our Kind of People, sobre a epidemia de VIH/SIDA en Nixeria. Posteriormente lanzou a novela Speak No Evil, publicada en 2018, que fala da vida dun rapaz nixeriano-estadounidense gai chamado Niru.
Iweala é o director de The Africa Center en Harlem, Nova York.
Doctor Strange in the Multiverse of Madness
Doctor Strange in the Multiverse of Madness é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Sam Raimi e escrito por Michael Waldron. Foi producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures, e é a secuela de Doctor Strange (2016) e o vixésimo oitavo filme de Marvel Cinematic Universe (MCU). Está protagonizado por Benedict Cumberbatch como Stephen Strange, xunto con Elizabeth Olsen, Chiwetel Ejiofor, Benedict Wong, Xochitl Gomez, Michael Stuhlbarg e Rachel McAdams. No filme, Strange protexe a America Chavez (Gomez), unha adolescente que é quen de viaxar polo multiverso, de Wanda Maximoff (Olsen).
BT-4
BT-4 é a designación dun motor foguete desenvolvido por IHI Aerospace e usado polas naves HTV e Cygnus.
Características
O motor BT-4 usa hidracina e tetróxido de nitróxeno como propelentes, inxectados a presión na cámara de combustión. Foi desenvolvido orixinalmente para ser usado na sonda LUNAR-A, finalmente cancelada. Úsase tamén nos buses de satélites A2100 e GeoStar-2. O propulsor foi deseñado baseándose no sistema de control de actitude do foguete N-1, unha versión dos foguetes Delta construída baixo licenza no Xapón nos anos 1970.
Valvomo
Orixinalmente a banda fundouse para tocar synthpop, mais o estilo axiña mudou a unha música rítmica bailable, na que tamén había influencias do ska. Valvomo aspirou tamén a ser unha banda política. Un exemplo disto é entre outros o tema ”Ensimmäinen kaiken ottaa” que se escoitou moito na radio.
Algúns membros da banda actuaron baixo nomes artísticos, por exemplo o baixista Markiisi, tamén coñecido como Markus Lindén é coñecido tamén como ilustrador independente e ten feito xunto con Teiska, de nome real Jaakko Teittinen, a serie de libros de Pentti Hirvonen. Eles teñen antecedentes nalgunhas formacións anteriores. . Setä, nome co que era coñecido Alex Keskitalo, e Ville Sjöblom formaron parte tamén da banda de rock progresivo Overhead. Keskitalo foi cantante e frautista da banda dende o ano 2000. .
Keskitalo traballa como programador nun despacho de avogados e fai música para o caixón do seu escritorio para o seu propio pracer. É frautista convidado no álbum White Mountain da banda Kiki Pau White Mountain. e corista no álbum Julius Caesarin anatomia de Joose Keskitalo.
Campos de concentración franquistas
miniatura|240x240px| Milicianos republicanos feitos prisioneiros polos rebeldes durante a batalla de Guadarrama (1936). miniatura|240x240px| Plano xeral do [[campo de concentración de Miranda de Ebro.]] Na España franquista funcionaron cerca de trescentos campos de concentración entre 1936 e 1947, algúns deles estables e moitos outros provisionais. A rede de campos foi un instrumento da represión franquista e puideron pasar por eles cerca dun millón de persoas.
Historia
O primeiro campo de concentración foi creado polos militares rebeldes o 19 de xullo de 1936, horas despois do golpe de Estado, preto de Melilla; ao día seguinte, El Telegrama del Rif informaba da apertura do campo, situado na Alcazaba de Zeluán (unha antiga fortaleza do século XVII). De inmediato Francisco Franco foi informado, quen se amosou entusiasmo e ordenou abrir máis campamentos para albergar "elementos perturbadores" e empregalos en obras públicas. O mesmo 20 de xullo, o futuro ditador comunicaba ao coronel Eduardo Sáenz de Buruaga, ao mando da cidade de Tetuán: «Informáronme de que hai varios centos de detidos e que os cárceres non son suficientes para recibilos. Como hai que evitar que os arredores de Tetuán ofrezan o espectáculo de novas execucións, á vista dos correspondentes estranxeiros que acuden, hai que buscar unha solución que poida ser un campo de concentración nos arredores (...) En Melilla xa abriron un en Zeluán con bos resultados». Así nace o campo de concentración de El Mogote, nun lugar idóneo para ocultar ao exterior a dureza das súas condicións (o 20 de agosto asasinaron alí a 52 presos.
A seguinte rexión na que os rebeldes estableceron campos de concentración foron as Illas Canarias. En concreto, foi en terreos militares da península de La Isleta, en Gran Canaria, operativo desde finais de xullo de 1936. Un número indeterminado de prisioneiros nos campos canarios acabaron guindados ao mar ou a pozos volcánicos. Como ocorreu no norte de África, a prensa nacionalista (como se autodenominaba o bando fascista) agochou a dureza e os crimes cometidos nos campos, ofrecéndo deles unha imaxe idílica afastada da realidade, do mesmo xeito que farían nos campos nazis. Outros centros de detención inaugurados pouco despois do inicio da guerra, como o cárcere militar situado no castelo de Monte Hacho en Ceuta, foron considerados campos de concentración aínda que nunca tiveron ese nome oficialmente.
Algúns historiadores sinalaron aos funcionarios nazis da Gestapo como os organizadores da rede de campos de concentración franquistas, e que se inspiraron en gran parte nos campos de concentración da propia Alemaña nazi para o deseño do español. Entre eses oficiais nazis, destacou durante un tempo Paul Winzer, xefe da Gestapo en España e xefe do campo de concentración de Miranda de Ebro. Hai autores que van máis aló e mesmo sosteñen que Winzer foi o verdadeiro autor de toda a organización dos campos de concentración franquistas. Por outra banda, varios compostos, como os campos de Laredo, Castro Urdiales, Santander ou El Dueso, foron inicialmente configurados e xestionados por batallóns do Corpo di Truppe Volontarie da Italia fascista.
O 5 de xullo de 1937 créase a Inspección Xeral dos Campos de Concentración de Prisioneiros (ICCP) coa súa cabeza o coronel Luis Martín Pinillos, militar africanista. O seu obxectivo era centralizar a xestión de todos os campos, aínda que se enfrontaría cos distintos vicerreis militares doutras zonas do país, especialmente co xeneral Queipo de Llano, responsable do Exército do Sur. Os campamentos andaluces funcionaron fóra do ICCP até mediados de 1938, e os de Baleares, Canarias ou Protectorado de Marrocos mantiveron unha autonomía case total até o final da guerra.
En 1938 os campos de concentración de Franco albergaban máis de 170 000 presos. Despois do final do conflito, en 1939 a cifra de poboación carcelaria oscilaba entre os 367 000 e 500 000 persoas. A partir de 1940 o supervisor de todos estes campos foi o xeneral Camilo Alonso Vega. A función principal dos campos era albergar o maior número posible de prisioneiros de guerra republicanos, e todos aqueles que se consideraban "irrecuperables" eran executados automaticamente. Moitos dos encargados da represión ou da administración nos campos foran vítimas na zona republicana, e por iso destacaron por manifestar o desexo de furia e vinganza contra os vencidos. Tampouco os altos cargos foron moi contrarios a este clima de represión e vinganza: o director xeral de Prisións, Máximo Cuervo Radigales, e o xefe do Corpo Xurídico Militar, Lorenzo Martínez Fuset, contribuíron en non pouca medida á creación deste. clima represivo.
Prisioneiros
Terminaron nestes campos de concentración desde excombatentes republicanos do Exército Popular, das Forzas Aéreas e da Mariña, a disidentes políticos e as súas familias, persoas sen fogar, independentistas marroquís, homosexuais, xudeus xitanos e presos comúns. As Comisións de Clasificación que traballaban nos campos foron as que determinaron o destino dos internados: os declarados “afectados” foron postos en liberdade; os "lixeiramente descontentos" e sen responsabilidades políticas foron enviados aos batallóns de traballadores; e os "descontentos graves" ingresaron en prisión e quedaron a disposición da Auditoría de Guerra para ser procesados por un xulgado militar. Os clasificados como "delincuentes comúns" tamén foron enviados ao cárcere. Como noutros campos de concentración, estaban xerarquizados de tal xeito que os presos comúns violentos (polo tanto, sen motivacións políticas ou ideolóxicas) estaban nun chanzo máis alto que a maioría dos presos alí, traballando como "vixiantes" destes últimos (os cabos de vara, figura parecida aos kapo dos campos de concentración nazis). A pesar da destrución masiva da documentación sobre eles, os estudos afirman que os campos se caracterizaban pola explotación laboral dos prisioneiros, organizados en batallóns de traballadores.
Número de presos
Segundo datos oficiais da Inspección de Campos de Concentración de Prisioneiros, ao remate da guerra civil había internados nos arredor de cen campos existentes na época 177.905 soldados prisioneiros inimigos en espera de clasificación procesual ―a Inspección tamén informou de que pasaran polos campos 431.251 persoas. Segundo Javier Rodrigo, preto de medio millón de prisioneiros pasaron polos campos de concentración entre 1936 e 1942. En 2019, Carlos Hernández de Miguel identificou preto de 300 campos confirmados, calculando que pasaran por eles entre 700 000 e un millón de persoas.
Condicións
Hai consenso entre os historiadores en afirmar, segundo testemuños de superviventes, testemuñas e os propios informes oficiais franquistas, que as condicións de internamento "foron, en termos xerais, atroces". A isto súmase o feito de que os rebeldes non recoñeceron aos soldados republicanos como prisioneiros de guerra, polo que nunca se lles aplicou a Convención de Xenebra de 1929 asinada anos antes polo rei Afonso XIII en nome de España. A ilegalidade no trato dos reclusos materializouse no uso de presos para traballos militares (explicitamente prohibido pola Convención), medidas xerais de prevención (internamento sen condena), o uso da tortura para obter testemuños e denuncias, e a ausencia de garantías xudiciais. En canto á oficialidade que administraba os campos, tamén se destacou a corrupción xeneralizada imperante, que permitiu o enriquecemento de moitos soldados e agravou o sufrimento dos internados baixo a súa custodia.
Tratamento dos internos
A tortura e os malos tratos estaban á orde do día nos campos de concentración onde os reclusos -moitos deles sen ter sido acusados formalmente de ningún delito- soportaban unhas deplorables condicións de vida marcadas pola "fame, enfermidades, masificación e corrupción". Non era raro que os que golpeaban aos presos fosen falanxistas ou familiares de vítimas aos que se lles permitía entrar no establecemento. Os reclusos foron sometidos a castigos brutais por parte de quen os custodiaba (moitos deles excombatentes ou familiares de vítimas da represión na retagarda republicana) ou polos cabos de vara que reaparecían nos campos de concentración e tamén no centro penitenciario. Os prisioneiros dos campos de concentración clasificados como "desafectos" tamén foron obrigados a realizar traballos forzados en batallóns especialmente formados para tal efecto.
Deportación de exiliados españois e brigadistas da Guerra Civil a campos nazis
Á marxe dos campos de concentración na España franquista, indícase que no exilio dos republicanos a Francia uns 10 000 españois acabaron en campos de concentración nazis, sen que o ministro de Asuntos Exteriores de Franco, Ramón Serrano Súñer, fixera nada por salvalos. Existe documentación escrita pola que os alemáns consultaban que facer cos "dous mil roxos españois de Angoulême". Os poucos que se salvaron non puideron volver a España.
Por outra banda, as autoridades franquistas tamén colaboraron cos seus aliados nazis entregando prisioneiros checos, belgas ou alemáns para acabar sendo fusilados ou encerrados en prisións e campos de concentración do Terceiro Reich, onde morreron a maioría deles. Aquelas entregas foron ordenadas persoalmente por Franco, vulnerando calquera principio legal e mesmo contra o criterio dos seus propios funcionarios. Así, ante o posible traslado á Alemaña hitleriana de oito brigadistas confinados en San Pedro, o xefe do Servizo de Política Nacional e Tratados cuestionou por escrito a extradición, opoñéndose a ela. Desoando os seus argumentos, o ministro Gómez-Jordana escribiu manuscrito sobre o informe deste alto diplomático: «S. E. el Generalísimo ordenó se entreguen».
Outro uso que Franco deu aos brigadistas internacionais confinados no campo de San Pedro foi o de trocalos por prisioneiros en mans das autoridades republicanas. Coñécese un pequeno número destes intercambios de soldados pero, aínda así, algúns soldados da Alemaña nazi e fascistas italianos conseguiron regresar aos seus países de orixe deste xeito.
Batallóns de Traballadores e Traballos Forzosos
miniatura| Nave central do Val dos Caídos, escavada na pedra. miniatura| Inicio da [[Canle do Baixo Guadalquivir|Canle dos Presos en Peñaflor (Sevilla).]] En xullo de 1939 había un total de 93 096 presos, tanto de campos de concentración como de prisións, que foron encadrados en 137 Batallóns Obreiros. A estes sumáronse a partir de maio de 1940 os Batallóns Disciplinarios de Soldados Obreiros (BDST) formados por mozos que debían completar o servizo militar pero que estaban catalogados como "desafectos", xa que se consideraba perigoso incorporalos ao Exército. Tanto os Batallóns Obreiros como a BDST ―que contaba con 217 batallóns de traballo forzado máis 87 batallóns disciplinarios― foron empregados para realizar obras públicas, para traballar nas minas, para reconstruír edificios e infraestruturas, ou para novas obras. En setembro de 1939 créase tamén o Servizo de Colonias Penitenciarias Militarizadas, que se ocupaba especialmente de obras hidráulicas, como a canle do Baixo Guadalquivir, tamén coñecida como "a canle dos presos". O traballo forzoso dos batallóns tamén foi utilizado pola Dirección Xeral de Rexións Devastadas e Reparacións, especialmente na reconstrución de localidades moi danadas pola guerra. Nos Batallóns Obreiros e no BDST, onde as condicións de vida e traballo eran tan duras que houbo moitas mortes, só podían valerse da Redención de Penas por Traballo ―sistema de traballos forzados do que se beneficiaban importantes empresas privadas e que permitían ao preso reducir a súa condena até un terzo e percibir unha pequena remuneración, aínda que o 75% do mesmo foi mantido pola empresa como "pensión e aloxamento" -   os presos que foron condenados, xa que os que nunca o estiveran non tiñan sentenza que rescatar. "A súa foi unha retención ilegal e unha represión extraxudicial arbitraria", segundo o historiador Borja de Riquer.
Entre os traballos nos que os prisioneiros foron empregados como traballos forzados atópanse reconstrucións (o caso de Belchite), traballos en minas de sal, extracción de mercurio, construción de estradas e encoros e escavación de canles. De feito, milleiros de prisioneiros foron empregados na construción do cárcere de Carabanchel, o Valle de los Caídos, o Arco da Vitoria e a Academia de Infantería de Toledo. Posteriormente, esta obra foi subcontratada a empresas privadas e propietarios de terras, que utilizaban os prisioneiros para mellorar as súas propias propiedades (Queipo de Llano, o Vicerrei de Andalucía, utilizou presos dos campos próximos para a súa casa de campo de Gambogaz en Sevilla). Na relación das obras construídas polos prisioneiros dos campos destacan as seguintes:
Para o período 1939-1943, o doutor José María López de Riocerezo, avogado penalista franquista, estima que a utilización do traballo forzoso dos presos nestes campos e batallóns de traballadores supuxo a distintas empresas privadas un beneficio de máis dun cen millóns de pesetas da época.
A suma de campos de concentración e unidades de traballos forzados creados polo bando sublevado durante a guerra e, posteriormente, durante a ditadura, estímase en preto de mil recintos en toda a xeografía española.
Información e vixilancia
Para manter o control e recoller información sobre os presos, o ICCP creou o Servizo de Investigación Criminal dos campos e, en xuño de 1938, un Servizo de Confidencialidade e Información co obxectivo de conformar unha rede formada por vinte informadores en cada batallón de traballadores. Os militares utilizaron torturas e ameazas para conseguir confidentes entre os internos, e moitos testemuños mesmo denunciaron que os propios curas axudaron aos represores neste labor, vulnerando o segredo de confesión para denunciar e incriminar aos desafectos. Todo iso sementou a desconfianza nos campos e repercutiu na moral dos detidos, aínda que sempre intentaron contrarrestar o seu medo aos seus captores con accións de resistencia (mesmo protagonizando numerosas fuxidas) e solidariedade entre eles (compartindo a escaseza de alimentos, axudando) no traballo dos máis débiles ou coidando aos enfermos).
Recatolicización forzosa e adoutrinamento
Unha das grandes misións para as que se estableceron os campos de concentración foi a «reeducación» dos presos, polo menos dos considerados «recuperables» para a causa nacionalista. Para iso empregáronse técnicas de sometemento, humillación, propaganda e lavado de cerebro co fin de conseguir a progresiva deshumanización dos presos. Todos os días víronse obrigados a facer fila un mínimo de tres veces, cantar "Cara al sol" e outros himnos franquistas, así como saudar á maneira fascista.
A Igrexa católica xogou un papel fundamental nesta tarefa de adoutrinamento. Nos campos, e baixo a figura esencial do capelán, houbo unha absoluta identificación de métodos e obxectivos entre a Igrexa, os golpistas e a posterior ditadura. Os sacerdotes pronunciaron sermóns ameazadores aos presos, facendo fincapé na súa condición de "roxos" nas distintas clases patrióticas que impartiron. A liberdade relixiosa dos detidos non foi respectada en ningún momento: a asistencia á misa era obrigatoria, sendo a conversión dos presos un dos obxectivos. Un bautismo ou primeira comuñón celebrábase como un gran triunfo que se comunicaba ao propio Caudillo. O Centro de Documentación da Resistencia austríaca recolleu testemuños de membros das brigadas internacionais que foron obrigados a escoitar a misa a forza de azoutes e patadas. Como resumiu o xesuíta José Ángel Delgado Iribarren: «Neses campamentos foron sometidos a un réxime de vixilancia e reeducación, coa esperanza de reincorporalos algún día á vida social (...) Despois de sacar o carné de clasificación, foron colocados nos batallóns de traballadores, onde se prolongou na orde política e relixiosa este labor, que poderiamos denominar desinfección. Aos capeláns non se lles pode negar un cargo de responsabilidade nesta tarefa de reconquistar as almas, xa que son os máis capaces de influír nelas».
Estudos pseudocientíficos e propaganda
Os brigadistas internados en San Pedro de Cardeña víronse obrigados a participar en estudos pseudocientíficos elaborados por Antonio Vallejo-Nájera, xefe dos Servizos Psiquiátricos Militares do Exército Franco e coñecido como o Mengele español. Neste traballo foi asistido por dous médicos alemáns, un criminólogo e dous asesores científicos. Durante meses, os presos investigados foron fotografados, sometidos a medicións do cranio e outras partes do corpo, probas de esforzo e cuestionarios persoais e de intelixencia.
Os resultados serviron para dar lexitimidade ás extravagantes teorías de Vallejo-Nájera, coincidindo coas teorías euxenesicas e racistas entón en voga en certos círculos académicos, e cos preceptos do nazismo alemán. Este pseudopsiquiatra xa escribira sobre a "rexeneración da raza española" e a necesidade de "hixiene racial e moral" (mesmo defendeu a existencia dun "xene roxo"), doutrinas que acabarían xustificando o exterminio que tiña sido levado a cabo polo franquismo e a súa tarefa de reeducar e separar aos nenos das súas familias roxas para evitar que desenvolvan a enfermidade marxista. Segundo este ideólogo franquista, a democracia e o sufraxio universal provocaran a "dexeneración" das masas, como demostran os "datos" extraídos desta investigación, que atribuían aos brigadistas todo tipo de carencias e patoloxías e que, á súa vez, estes fora provocada polo "ambiente cultural e social estadounidense" e o "ambiente social sensual e pagán" resultante.
Os reclusos de San Pedro tamén tiveron que sufrir outras humillacións. A prensa nacionalista publicou diversas reportaxes sobre “o campo de concentración dos soldados vermellos das Brigadas Internacionais” onde se cualificaba a estes presos de dexenerados e delincuentes. Ademais, o Departamento Nacional de Cinematografía rodou alí un documental de propaganda ao estilo Leni Riefenstahl (quen logo renegaría do nazismo), con abundancia de primeiros planos de presos con aspecto asiático, mestizo, africano, etc., en secuencias de carácter degradante para eles. O filme remataba cun cativo facendo o saúdo fascista coa man tendida.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Relixión tradicional chinesa
miniatura|O fonograma 禄 Lù simboliza a prosperidade e emprégase con frecuencia como [[amuleto de boa sorte na relixión tradicional chinesa]] A relixión tradicional chinesa (tamén coñecida como relixión tradicional Han ou shenismo ) é a relixión propia e autóctona da China. É unha relixión politeísta e con certos elementos do xamanismo, fondamente influenciada polo budismo, o confucianismo e o taoísmo.
É a relixión predominante na China e, a pesar diso, o seu número de crentes é difícil de calcular, xa que as fontes varían entre 390 e 880 millóns; ademais, nas enquisas e nos censos do goberno chinés polo xeral as persoas afílianse como budistas ou como taoístas se é que se afilian. Sendo unha relixión sincrética, resulta difícil diferenciala das outras tradicións espirituais chinesas máis organizadas.
Terminoloxía
O nome máis común, aínda que un tanto xenérico, é relixión tradicional chinesa. Tradicionalmente nos textos académicos occidentais tamén foi denominada relixión ou crenza popular chinesa. Porén, na tradición académica chinesa o uso de popular, en inglés folk (民間宗教, mínjiān zōngjiào), refírese unicamente a algunhas relixións salvacionistas chinesas.
Segundo aumentaban os estudos sociolóxicos sobre os cultos tradicionais, os intelectuais e os filósofos da China propuxeron a adopción dun nome formal para resolver esta confusión terminolóxica, incitado ademais por unha axencia do goberno da República Popular da China, que ten como obxectivo dotar a relixión chinesa cun status legal. Os termos que se foron propoñendo inclúen "relixión nativa chinesa" ou "relixión indíxena chinesa" (民俗宗教, mínsú zōngjiào), "religión étnica chinesa" (民族宗教, mínzú zōngjiào) ou simplemente como "relixión chinesa" (中華教, Zhōnghuájiào), aínda que este último quizais dese a entender que é a única relixión da China.
Durante os anos 50, o antropólogo Allan J. A. Elliott cuñou o termo "shenismo" (神教 Shénjiào), do que derivou máis tarde "shenxianismo" (神仙教 Shénxiānjiào) máis aceptado entre os intelectuais chineses. Este procede da palabra Shen (神), que significa deidade ou espírito (propio da relixión tradicional chinesa, mais tamén como nome aplicable a calquera outra relixión). O mesmo pictograma existe no xaponés, e co mesmo significado, mais lese diferente: kami.
Filosofía
200px|miniatura|Representación do [[yin e yang (Taijitu) do filósofo chinés Lai Zhide]] A relixión tradicional chinesa rende culto ás múltiples deidades e inmortais (神, shen) que poden proceder dun fenómeno, dun comportamento humano, dos proxenitores dunha liñaxe... As relixións chinesas teñen unha variedade de fontes, formas locais, antecedentes fundadores e rituais. A pesar desta diversidade, existe un marco teórico-filosófico común que se pode resumir en catro conceptos teolóxicos, cosmolóxicos e morais:
Ademais están os dous conceptos tradicionais de destino e significado: ming yun (命運), o destino persoal ou a prosperidade, e yuanfen (緣分), "coincidencia fatídica", é dicir, posibilidades boas e malas e relacións potenciais.
O concepto dual do yin e yang (陰陽) é a polaridade que describe a orde do universo, onde o yin representa o pasivo, o feminino e a terra, e o yang representa o activo, o masculino e o ceo. 300px|miniatura|esquerda|Templo na zona antiga de [[Shanghai]] O xeito de comprender as relixións chinesas difire das relixións occidentais. A relixión popular chinesa impregna todos os aspectos da vida social. Moitos estudosos, como o sociólogo chinés C.K. Yang, ven a relixión chinesa profundamente arraigada na vida familiar e cívica, en lugar de expresarse nunha estrutura organizativa separada, como é a igrexa. Para participar, a relixión chinesa non require unha "conversión" dos crentes, senón a súa "asociación". Tampouco se pretende ter fe nun dogma. Os seus seguidores relaciónanse coa relixión mediante a pertenza. É dicir, "pertencer" á comunidade local, a unha liñaxe, a un pobo, cos seus deuses e rituais. Por iso o culto chinés non ten unha estrutura xerárquica nin hai un líder espiritual nin libro sagrado (como por exemplo no catolicismo).
A posta en valor do "local" explica a diversidade de tradicións relixiosas na China (que, non obstante, tamén teñen moitos nexos comúns entre elas). Aínda que moitos estudosos sinalan que é imposible facer distincións claras, desde a década de 1970, varios sinólogos adoptaron a idea dunha relixión chinesa unificada para definir a identidade nacional china, de xeito similar ao hinduísmo para a India ou o xintoísmo para o Xapón.
Crenzas
A relixión tradicional chinesa, en termos xerais, é unha forma de politeísmo e sincretismo que inclúe a veneración dos devanceiros, o culto a deuses naturais e mesmo a astros como a lúa e osol, extraendo do budismo, o taoísmo e o confucianismo gran parte da súa doutrina espiritual. En moitos casos, santos taoístas, budas e deuses chineses entremestúranse. Parte da relixión inclúe a bruxaría realizada por parte de persoas especializadas.
Sociedade dos Adoradores de Deus
É unha seita creada por Hong Xiuquan en que se cría que Shangdi era o pai de Hong e Xesucristo, sendo Hong o irmán máis novo ao que se lle encomendara restaurar a adoración tradicional a Shangdi, instaurar os preceptos cristiáns e limpar a China do confucianismo, que se cría que era a ferramenta empregada polos manchús para manterse no poder e marxinar os han, etnia maioritaria no país.
Demografía
A relixión tradicional chinesa é seguida por millóns de persoas tanto na China continental como en Taiwán nas comunidades chinesas de todo o mundo. O goberno chinés é oficialmente laico, e só patrocina con certa reserva o confucianismo e o budismo. No caso de Taiwán, as estatísticas oficiais indican que a poboación é formalmente budista. A pesar disto a influencia cultural da tradición relixiosa chinesa é apreciable.
Libro dos testamentos dos reis de León
miniatura|Condesa [[Sancha Muñiz no sepulcro da Catedral de León.]] O Libro dos testamentos dos reis de León ou Libro das Estampas é un códice cartulario ou tombo de finais do século XII da catedral de León. Recibe o seu nome porque contén retratos dos reis e a condesa que contribuíron coas súas doazóns á construción da catedral en León.
Os sete reis que aparecen retratados son: Ordoño II, Ordoño III, Ramiro III, Vermudo II, Afonso V, Fernando I e Afonso VI, ademais do retrato do asasinato da condesa Sancha Muñiz a mans do seu sobriño. Estas magníficas representacións de estilo románico cumpriron unha función de autenticación dos diferentes reis.
As ilustracións, asía todo, son anacrónicas. O traxe representado é típico do século XII, non de principios do X. Do mesmo xeito, os selos colgantes non se fixeron habituais en Iberia ata o século XII. Cada rei é representado coroado e sentado nun trono, levando un cetro. Os pergamiños que posúen os doadores levan os seus nomes e unha confirmación da súa doazón. Por exemplo: Ego Ordonius minor rex confirmo
Eu, Ordoño, o novo, confirmo
Cucujus
Cucujus é un xénero de escaravello da familia Cucujidae. Contén 19 especies e subespecies actualmente recoñecidas.
Descrición
As especies de Cucujus son de tamaño moderado (6-25 mm), moi comprimidas dorsoventralmente e de vivas cores, xeralmente vermellas e negras. Ademais, poden distinguirse doutros membros da familia porque a cabeza é xeralmente máis ancha que o pronoto con tempas prominentes, e os xenitais alongados e invertidos do macho teñen un flaxelo. O xénero vive na rexión holártica, e ten especies indíxenas de América do Norte, Europa e Asia. A súa maior diversidade dáse en Asia.
Ecoloxía
A bioloxía da maioría das especies do xénero non se coñece ben. Todos os estadios do animal viven baixo as codias das árbores, onde aparentemente son predadores. As larvas están tamén comprimidas dorsoventalmente. Cucujus clavipes puniceus, que vive ne América do Norte, foi moi investigada debido á súa capacidade de producir compostos anticonxelantes naturais.
Sort høst
Sort høst é un filme dinamarqués de 1993 dirixido por Anders Refn. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 66ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Teenage Mutant Ninja Turtles: Fall of the Foot Clan
Teenage Mutant Ninja Turtles: Fall of the Foot Clan, lanzado como Teenage Mutant Hero Turtles: Fall of the Foot Clan en Europa, e Teenage Mutant Ninja Turtles (ティーンエイジミュータントニンジャタートルズ) no Xapón, é un videoxogo de Game Boy desenvolvido e distribuído por Konami en agosto de 1990. O xogo está baseado na serie de televisión de 1987. É o primeiro xogo de Turtles para Game Boy ten un estilo de plataformas, onde Leonardo, Michaelangelo, Raphael e Donatello deben loitar contra Krang e Shredder e salvar á súa amiga April O'Neil no proceso. O xogo lanzouse de novo no ano 2022 como parte de TMNT: The Cowabunga Collection para Nintendo Switch, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X/S e PC.
Secuelas
O xogo tivo dúas secuelas, Teenage Mutant Ninja Turtles II: Back from the Sewers en 1991, e Teenage Mutant Ninja Turtles III: Radical Rescue en 1993.
Timarcha tenebricosa
Timarcha tenebricosa é unha especie de escaravello crisomélido nativo de Europa.
Descrición
T. tenebricosa mide 15–20 mm de longo, é de cor negro azulado e é máis grande e máis constrinxido na base do seu pronoto que a especie visualmente similar T. goettingensis. Ten un corpo moi curvado e élitros lisos e finamente puntuados. As antenas son grosas e ben segmentadas, as patas teñen tarsos longos e terminan cun gancho dobre. miniatura|Larva
Dieta e comportamento
Timarcha tenebricosa é monófago; as larvas aliméntanse exclusivamente de plantas do xénero Galium, especialmente as especies con follas tenras (como Galium verum e Galium mollugo). Os adultos adoitan moverse lentamente polo chan, na herba e en plantas herbáceas, principalmente pola noite.
Como comportamento defensivo exsudan pingas da súa hemolinfa laranxa-vermella brillante rompendo unhas delgadas membranas da súa boca, a cal chéiralle moi mal aos depredadores. Este fenómeno de sangrado reflexo existe tamén noutros insectos, como algunhas maruxiñas.
Ciclo vital
Poñen os ovos en primavera sobre plantas de Galium. As larvas miden ata 20 mm e son de cor negra azulada. As pupas hibernan.
thumb|[[Timarcha tenebricosa, exsudando unha pinga dun noxento líquido vermello (hemolinfa).]]
Distribución
Pode encontrarse en Europa central e do sur e é común en Gran Bretaña e Irlanda.
Eugenio Pardo
O nome Eugenio Pardo pode referirse a:
Uadi Rum
Uadi Rum (وادي رم Wādī Ramm, tamén Wādī al-Ramm), coñecido tamén como Val da Lúa (وادي القمر Wādī al-Qamar), é un val cortado na pedra arenisca e granito no sur de Xordania, preto da fronteira con Arabia Saudita e uns 60 km. ao leste da cidade de Aqaba. Cunha área de 720 km2 é o uadi máis grande de Xordania.
Rede Ferroviaria Transeuropea
A Rede Transeuropea de Ferrocarril ou Rede Ferroviaria Transeuropea está formada pola Rede Ferroviaria Transeuropea de Alta Velocidade e a Rede Ferroviaria Transeuropea Convencional. É unha das redes que conforman a Rede Transeuropea de Transporte da Unión Europea.
Uadi Rum
Varias civilizacións prehistóricas deixaron petróglifos, inscricións rupestres e ruínas en Uadi Rum. Hoxe é un atractivo turístico, ofrecendo visitas guiadas, sendeirismo e escalada. A Área Protexida de Uadi Rum é Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 2011.
Rede Ferroviaria Transeuropea
Marco
De conformidade co artigo 10 da Decisión n.o 1692/96/CE do Parlamento Europeo e do Consello, do 23 de xullo de 1996, relativa ás directrices comunitarias para o desenvolvemento da Rede Transeuropea de Transporte, a rede ferroviaria deberá incluír as infraestruturas e instalacións que permitan a integración do ferrocarril coas estradas e, se é o caso, cos servizos de transporte marítimo e aéreo. Neste sentido, indícase que se debe prestar especial atención á conexión dos aeroportos rexionais á rede.
Uadi Rum
Nome
Crese que Uadi Rum ou Uadi Ramm recibe o seu nome do nome antigo de Cidade dos Piares (tamén chamado Irum (إرم)), unha cidade perdida mencionada no Corán.
Rede Ferroviaria Transeuropea
Finalidade
A rede ha ter as seguintes características:
Uadi Rum
Historia
thumb|Campamento para turistas no deserto en Uadi Rum thumb|left|vertical|Petróglifos en Uadi Rum thumb|Campamento illado protexido polas montañas Uadi Rum estivo habitado por moitas culturas humanas desde tempos prehistóricos, con moitas culturas, incluídos os nabateos, que deixaron a súa pegada en forma de petróglifos, inscricións e ruínas de templos.
En Occidente, Uadi Rum pode ser máis coñecido pola súa conexión co oficial británico Lawrence de Arabia, que pasou varias veces durante a Revolta árabe de 1917–18. Na década de 1980 unha das formacións rochosas de Uadi Rum, coñecida orixinalmente como "Jabal al-Mazmar" (A montaña da peste), foi chamado "Os sete alicerces da sabedoría", despois do libro de Lawrence escrito despois da guerra, aínda que os "sete alicerces" aos que se fai referencia no libro non teñen relación con Rum.
Lawrence describiu a súa entrada no Val de Rumm: "Os outeiros da dereita fixérnse máis altos e nítidos, unha fermosa contraparte do outro lado que se endereitaba nun enorme muro de cor vermella. Uníronse ata que só separáronos 3 km., e despois, elevándose gradualmente ata que os seus parapetos paralelos debían estar a 305 m. por riba de nós, avanzaba cara a adiante nunha avenida durante quilómetros. Os penedos estaban cubertos por niños de cúpulas, menos vermellas que o corpo do outeiro, máis ben grises e pouco profundos. Deron a aparencia final da arquitectura bizantina a este lugar irresistible: este camiño procesional máis grande que a imaxinación.
Lawrence tamén describiu o seu encontro co manancial, Ain Shalaaleh, "Na protuberancia da rocha de arriba había claras inscricións nabateas, e un panel afundido con inciso dun monograma ou símbolo. Ao redor había trazos árabes, incluíndo marcas de tribos, algúns dos cales eran testemuñas de migracións esquecidas: pero a miña atención só estaba no chapoteo da auga nunha fenda baixo a sombra da rocha que sobresaia. Mirei para dentro para ver o pico, un pouco máis fino que o meu pulso, que saía firmemente dunha fenda no teito, e caía con ese son limpo nun charco pouco profundo e espumosa, detrás do chanzo que servía de entrada. Espesos fentos e herbas do máis fino verde convertérono nun paraíso de só metro e medio cadrado."
O descubrimento do templo nabateo (situado a pouca distancia da Casa de descanso) en 1933 devolveu brevemente a atención ao deserto. Un equipo francés de arqueólogos concluíu as escavacións en 1997.
Xeografía
A zona céntrase no val principal de Uadi Rum. A altitude máis alta de Xordania é Jabal Umm ad Dami a 1840 m. (os datos SRTM indican 1854 m), situada a 30 quilómetros ao sur da aldea de Uadi Rum. Foi localizado por primeira vez por Difallah Ateeg, un beduíno de Zalabia de Rum. Nun día despexado, é posible ver o Mar Vermello e a fronteira saudita desde a cima.
Jabal Ram ou Jebel Rum (1734 m. sobre o nivel do mar) é o segundo pico máis alto de Xordania e o pico máis alto do Rum central, levantándose directamente sobre o val de Rum, fronte a Jebel um Ishrin, que posiblemente sexa un metro máis baixo.
O canón de Khaz'ali en Uadi Rum é o sitio de petróglifos gravados nas paredes da cova que representan humanos e antílopes que se remontan á época Zamudíe. A propia aldea de Uadi Rum está formada por varios centos de habitantes beduínos coas súas tendas de campaña de pelo de cabra e casas de formigón e tamén os seus vehículos de catro rodas, unha escola para nenos e outra para nenas, algunhas tendas e a sede da Patrulla do Deserto.
Recentemente, Geoff Lawton logrou o éxito no establecemento dun ecosistema de permacultura en Uadi Rum.
Xeoloxía
thumb|left|Formación rochosa en Uadi Rum; camión negro debaixo visible para escala Situado na rexión das montañas e vals de gres do sur de Xordania, Uadi Rum caracterízase por montañas altas e case verticais de Umm Ishrin arenito, ricas en ferro e resistentes á erosión, separadas por vales de fondo plano de sedimentos aluviais, procesos eólicos e desertos de sal. O Umm Ishrin é a formación máis grosa do Paleozoico Inferior-Cretáceo Superior Arenisca de Nubia, subxacente ás formacións de areniscas de Disi e Umm Sahn, e superando as formación arcosica Salib. O Salib, á súa vez, recubre o erosionado Complexo de Aqaba de granitoides plutónicos. Ao longo deste contacto litolóxico fórmase un acuífero, formando mananciais nas ladeiras orientais das montañas. Os abanos aluviais compoñen a maioría dos sedimentos aluviais. Os sistemas eólicos inclúen tafonis, ponte naturais e dunas de area. As dunas de area inclúen barhanas, dunas de escalada que consisten en ramplas de area que chegan aos cumios dos outeiros e dunas de eco que consisten en areais que se arrastraron sobre un outeiro para depositarse no lado de sotavento.
Turismo
As escenas do deserto de Uadi Rum en Lawrence de Arabia de 1962 impulsaron a industria turística de Xordania.
Os beduínos de Uadi Rum permiten aos turistas pasar a noite nos seus campamentos tradicionais e ofrecen actividades, comidas e transporte por todo o deserto. Tamén teñen restaurantes e pequenas tendas nas aldeas que proporcionan comidas e subministracións básicas para os visitantes. As actividades populares en Uadi Rum inclúen paseos en 4x4, paseos en camelo, sendeirismo e acampada.
Dima e Lama Hattab coordinan unha maratón anual na rexión chamada Jabal Ishrin.
Habitantes
No pasado, Uadi Rum estivo habitado por moitas civilizacións. Actualmente, a maioría está formada polos beduínos Zalabíes que chegaron á rexión ao redor de 1980. A palabra "beduíno" provén da palabra árabe que significa deserto, pronunciada badiya na lingua árabe. A raíz desta palabra é bad'a, que se traduce como "claro" e "obvio" en árabe. Unha característica central das tribos beduínas é o sentido de pertenza que senten os membros da tribo.
Cando chegaron, os beduínos Zalabíes vivían en tendas de campaña. A súa vila albergaba unhas 700-800 persoas. O 80% desas persoas estaban xubiladas do exército ou da policía.
O camelo é o animal favorito dos beduínos de Zalabíes. É un símbolo do orgullo masculino. As carreiras de camelos son un deporte importante para os beduínos. Estas carreiras permiten aos beduínos participar na competición masculina e establecer a virilidade e o poder dentro da comunidade.
Lugar da rodaxe
A zona utilizouse como escenario de fondo en varias películas. Os cineastas están especialmente atraídos polas películas de ciencia ficción ambientadas en Marte.
O gremio de xestores de localizacións recoñeceu á Jordanian Royal Film Commission co seu Premio LMGI pola súa destacada comisión cinematográfica en 2017 polo seu traballo en Rogue One, que foi filmada en Uadi Rum. O RFC foi nomeado anteriormente polo seu traballo con The Martian.
Horus Paxaro (faraón)
Horus Paxaro, tamén coñecido como Horus-Ba, é o serekh dun faraón que puido ter un reinado moi curto entre a I dinastía e a  II dinastía de Exipto.
Fontes de nome
Existen moi poucas fontes de nomes fiables para Horus-Paxaro. O primeiro testemuño coñecido deste faraón pode ser un serekh cun paxaro sen detalles atopado por Flinders Petrie na tumba de Qaa en Abidos. Outra inscrición máis lexible que mostra un 'serekh' cun paxaro atopouse posteriormente nun fragmento de vaso PD IV n.108 no complexo da pirámide de Zoser en Saqqara. Unha inscrición nun vaso de xisto (P.D. IV n.97) do complexo da pirámide de Zoser tamén podería referirse a Horus-Paxaro.
Dado que o signo xeróglifo está escrito dun xeito tan errático, a lectura correcta segue sendo incerta. Mentres que os exiptólogos como Wolfgang Helck e Peter Kaplony ven unha representación dun ganso, len o nome como Sa (o que o faría un "fillo de Horus") ou como Geb(eb) (o que o convertería en "herdeiro de Horus"). o exiptólogo Nabil Swelim ve no seu lugar unha representación dunha cegoña e le Ba (converténdoa en "Alma de Horus").
Identidade
Sábese moi pouco sobre o faraón Horus-Paxaro. As poucas evidencias arqueolóxicas] apuntan á existencia dun ou máis gobernantes efémeros despois da morte de [[Qaa e antes da Hotepsekhemwy dos que Horus-Paxaro podería ser un.