cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abumuslim Dzhafarov
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia labrega da aldea de labregos, na vila de Khiv no Daguestán. Educado na escola técnica de Derbent,  e traballou como profesor na súa localidade natal, así como na editorial pedagóxica do Daguestán. En 1924 publicou o seu primeiro conto na prensa. Traduciu ao tabasaran obras de Ivan Krylov, Pushkin, Gorky, Vladimir Maiakovski ou Gamzat Tsadasa. Membro da Unión de Escritores da URSS dende 1936. En 1937 as autoridades detivérono acusado de apoiar o réxime de Mussolini en Italia coa frase: "Longa vida ao socialismo en Italia!". Logo de dez anos na prisión liberárono e continuou a escribir, rehabilitándose publicamente a súa figura en 1953.
Actividade literaria
En 1924 publicou o seu primeiro conto e en 1933 deu ao prelo a súa primeira colección de poemas Сабпи гамар e en 1934 outra en colaboración con D. Radzabov. De 1936 é a peza teatral МучIу-валиан акувализ. Escribiu tamén un ciclo de poemas dedicados a V. I. Lenin. Continuou publicando tanto poesía como narrativa ou teatro ata a súa detención e tras a súa rehabilitación publicou sete coleccións de poesía, 2 pezas teatrais, 2 novelas e unha colección de contos. A súa derradeira quedou inacabada, Накьвдиъ концерт, de carácter autobiográfica, reflectiu nela todas as dificultades vividas durante a súa permanencia no campo de prisioneiros.
La Pegatina
La Pegatina é un grupo catalán de música fundado en 2003 en Montcada i Reixac. O seu estilo musical é a rumba.
Historia
Ata o 2003 Rubén viña tocando en solitario, pero nese ano uníronselle Ovidi e Adrià para comezar o proxectoPegatina Sound System. Un ano despois da súa creación xa deran máis de 20 concertos, e dous temas seus foran recollidos no recompilatorio de Cortocircuit 2004.
En 2006, e xa co nome establecido de La Pegatina, logo de gravar temas para varios discos, gravaron Al Carrer!, o seu primeiro disco, nos estudos Sukhà de L'Hospitalet de Llobregat, editado a principios de 2007. Neste disco utilizan a lingua castelá, catalá e galega, e conta coa colaboración de Manu Chao, Gambeat (baixista de Radio Bemba), Leo e Kachafaz, de Che Sudaka e Txarangö. O disco foi nomeado ao premio Disco Catalán do Ano 200.
No 2008 fixeron a xira Conxi Tour 2008 a través de Suíza, Francia, Italia e España, onde deron máis de 250 concertos, producidos todos eles por Gambeat.
Compoñentes
Rubén Sierra "Pegatina": Voz e guitarra. Adrià Salas: Voz e guitarra. Ovidi Díaz "Movidito: Caixón flamenco, percusión e ambientes. Ferran Ibañez: Baixo e contrabaixo. Axel Magnani: Trompeta. Romain Renard: Acordeón. Sergi: Batería.
Vigo, Cruces, Padrón
Vigo é un lugar da parroquia de Cruces no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 34 habitantes (18 homes e 16 mulleres).
Simeón I de Bulgaria
Simeón I, chamado Simeón o Grande (en búlgaro: Симеон I Велики, Simeon I Veliki, antigo búlgaro: Сѷмєѡнъ А҃ Вєликъ), nado en 864 ou 865 e finado en Preslav o 27 de maio de 927, foi un tsar (emperador) do Primeiro Imperio búlgaro (925-927) e un soberano guerreiro que fixo da súa corte un centro cultural. Educado en Constantinopla, Simeón sucedeu ao seu pai, Boris I, en 893 despois do breve reinado do seu disoluto irmán máis vello, Vladimir.
A súa ambición dominante, que foi ascender ao trono imperial de Bizancio, unha aspiración compartida así mesmo por moitos tsares búlgaros posteriores, conduciu a Simeón a embarcarse en moitas guerras co Imperio bizantino (894, 896, 913, 917, 923). Nunca conseguiu tomar Constantinopla, a pesar de que estivo varias veces á súa mercede, mais tomou para el o título de «tsar de todos os búlgaros» (925) e tamén declarou o Arcebispado autónomo búlgaro como autocéfalo e elevouno á categoría de Patriarcado. Nos Balcáns, estendeu o poder de Bulgaria sobre o sur de Macedonia, o sur de Albania, e Serbia, que se converteron nos seus vasalos; pero o dominio búlgaro ao norte do Danubio perdeuse probablemente durante o seu reinado. Simeón casou dúas veces e deixou catro fillos, dos cales o máis vello do seu segundo matrimonio, Pedro I, o sucedeu.
Primeiros anos e ascenso ao trono
Simeón naceu en 864 ou 865, como o terceiro fillo do kniaz (príncipe) Boris I, quen pertencía á dinastía Krum. Debido a que o seu pai cristianizara Bulgaria en 865, Simeón naceu e permaneceu cristián durante toda a súa vida. Nomeando o seu fillo máis vello, Vladimir, como o seu herdeiro natural ao trono búlgaro, Boris quería que o seu fillo máis novo se convertese nun clérigo de alto rango, posiblemente en arcebispo de Bulgaria, e, con este obxectivo, enviouno con trece anos á Universidade de Constantinopla para que recibise unha educación teolóxica. Adoptou o nome de Simeón durante o seu noviciado nun mosteiro da capital imperial. Na década seguinte (ca. 878-888), recibiu unha excelente educación e estudou a retórica de Demóstenes e Aristóteles. Tamén aprendeu a falar fluidamente o grego ata o punto de ser chamado «medio grego» nas crónicas bizantinas. Especúlase que puido estar baixo a tutela do patriarca, Focio, algo que non é posible comprobar en ningunha fonte coñecida.
Campo Municipal de San Román
O Campo Municipal de San Román é un recinto deportivo adicado á práctica do fútbol e do rugby, situado na localidade de San Román de la Llanilla (concello de Santander). Foi inaugurado en 2010, e nel xogan o S.D. Rayo Cantabria e o C.J.A. San Román da liga rexional de fútbol, e o Independiente R.C. da División de Honra de Rugby. Na súa única tribuna lateral cuberta hai 250 localidades de asento. Os vestiarios están baixo esta tribuna. O terreo de xogo é de herba artificial.
Simeón I de Bulgaria
Primeiros anos e ascenso ao trono
Arredor de 888, volveu a Bulgaria e estableceuse no acabado de fundar mosteiro real de Preslav «na desembocadura do Tiča», onde, baixo a supervisión de Naum de Preslav, se dedicou á tradución de importantes obras relixiosas do grego ao antigo eslavo eclesiástico (búlgaro antigo) xunto con outros estudantes de Constantinopla. Mentres tanto, Vladimir ascendeu ao trono despois de que o seu pai Boris se retirase a un mosteiro. O novo gobernante intentou reintroducir o tengrianismo no imperio e é posible que tamén asinase un pacto contra os bizantinos con Arnulfo de Carintia, o que obrigou a Boris a saír do seu retiro. Simeón recibiu o trono despois que o seu pai depuxese a Vladimir e ordenase que fose encarcerado e cegado. A súa ascensión foi confirmada nunha asemblea en Preslav que tamén proclamou o búlgaro como a única lingua oficial do estado e da igrexa e trasladou a capital de Pliska a Preslav para consolidar a conversión do país ao cristianismo. Descoñécese por que Boris non colocou o seu segundo fillo, Gabriel, no trono en vez do seu terceiro fillo.
Guerra comercial contra o Imperio bizantino e invasións maxiares
Con Simeón no trono, a longa paz cos bizantinos asinada polo seu pai estaba a piques de acabar. Un conflito xurdiu cando o emperador León VI o Sabio, supostamente actuando baixo a presión da súa amante Zoe Zautzina e do seu pai, Estiliano Zautzes, trasladou o monopolio comercial búlgaro de Constantinopla a Tesalónica, onde os comerciantes búlgaros estaban obrigados a pagar pesados impostos. Os comerciantes pediron a axuda do monarca búlgaro, quen reclamou a León mais foi completamente ignorado.
dereita|miniatura|300px|[[Primeiro Imperio búlgaro|Bulgaria a principios do reinado de Simeón I.]] No outono de 894, Simeón invadiu o Imperio bizantino dende o norte e atopou pouca resistencia debido a que as tropas bizantinas estaban concentradas en Anatolia oriental para conter as invasións árabes. Informado da ofensiva búlgara, o sorprendido León enviou un exército composto de gardas e outras unidades militares que conseguiu xuntar na capital para detela, pero foi completamente destruído nalgunha parte do thema de Macedonia. Os búlgaros apresaron a maior parte dos gardas, que eran mercenarios xazaros e mataron moitos arcontes, incluído un xeneral. Con todo, tiveron que retirarse apresuradamente para facer fronte a unha invasión dos maxiares no norte de Bulgaria. Estes sucesos foron posteriormente chamados «a primeira guerra comercial na Europa medieval» polos historiadores búlgaros.
Incapaz de responder de forma efectiva á campaña búlgara por causa do posicionamento das súas tropas, os bizantinos convenceron os maxiares para que atacasen Bulgaria prometéndolles a axuda da súa armada para cruzar o Danubio. Tamén puido ser que León VI asinase un acordo con Arnulfo para asegurar que os francos non apoiasen a Simeón contra os maxiares. Ademais diso, o xeneral Nicéforo Focas foi chamado de volta do sur de Italia para dirixir outro exército en 895 coa intención de intimidar os búlgaros. Simeón, sen saber da ameaza do norte, foi ao encontro das forzas de Focas, mais os dous exércitos non chegaron a enfrontarse. En lugar diso, os bizantinos ofreceron unha paz, informando o monarca búlgaro sobre os ataques por terra e por mar bizantinos, mais sen mencionar o planeado ataque maxiar. Simeón, sospeitando, arrestou o emisario bizantino e ordenou que a ruta empregada pola armada bizantina para chegar ao Danubio fose bloqueada con cordas e cadeas ata que puidese facer fronte ás forzas de Nicéforo Focas.
A pesar dos problemas provocados por este bloqueo, os bizantinos finalmente conseguiron axudar os maxiares, liderados polo fillo de Árpád, Liüntika, no seu cruzamento polo Danubio, probablemente nalgún lugar preto da moderna cidade de Galaţi, e axudáronos a saquear as terras búlgaras. Ao descubrir a invasión, Simeón marchou cara ao norte deixando algunhas tropas no sur para evitar un posible ataque por parte de Focas. Os dous encontros que tivo co inimigo no norte de Dobruja resultaron vitorias maxiares e viuse obrigado a retirarse a Drastar. Despois de saquear a maior parte de Bulgaria e chegar ás portas de Preslav, os maxiares regresaron a casa, mais non antes de que Simeón concluíse un armisticio con Bizancio no verán de 895. A paz aínda tería que agardar, pois León VI quería que os prisioneiros bizantinos da guerra comercial fosen liberados.
Campaña contra os maxiares e novas guerras contra os bizantinos
250px|miniatura|O exército de Simeón I derrota os bizantinos comandados por Procopio Crenites e Curtacio o Armenio en Macedonia. Gravado do [[Madrid Skylitzes.]] Despois de lidar coa presión dos maxiares e dos bizantinos, Simeón estaba agora libre para formular unha campaña de represalia contra os maxiares. Negociou a creación dunha forza conxunta cos veciños orientais dos maxiares, os pechenegos, e aprisionou o enviado bizantino León Querosfactes para atrasar a liberación dos prisioneiros ata despois da campaña, o que lle permitiría negociar a paz en mellores condicións. Nun intercambio de correspondencia co enviado, o monarca rexeitou liberar os prisioneiros e ridiculizou as habilidades astrolóxicas de León VI.
Empregando a invasión maxiar nas terras eslavas veciñas en 896 como casus belli, finalmente marchou contra os maxiares xunto cos seus novos aliados pechenegos ese mesmo ano, derrotándoos completamente na batalla do Buh meridional. Os maxiares víronse forzados a abandonar Etelköz para sempre e trasladáronse a Panonia. Despois desta vitoria, Simeón finalmente puxo en liberdade os prisioneiros bizantinos a cambio dos búlgaros capturados en 895.
miniatura|200px|esquerda|Os búlgaros derrotan os bizantinos en [[Batalla de Bulgarófigo|Bulgarófigo en 896. Gravado do Madrid Skylitzes.]] Alegando que non todos os prisioneiros foran postos en liberdade, Simeón invadiu novamente o Imperio bizantino no verán de 896 e marchou directamente cara a Constantinopla. Na Tracia bizantina, tivo que enfrontar un exército bizantino reunido apresuradamente, mais aniquilouno na batalla de Bulgarófigo (preto da actual Babaeski, Turquía). Armando prisioneiros árabes e enviándoos a combater contra os búlgaros como unha medida desesperada, León VI conseguiu repelelos de Constantinopla, xa que estaban sitiándoa. A guerra rematou cun tratado a paz que durou ata a morte de León VI en 912 e cuxos termos forzaban a Bizancio a pagar un tributo anual aos búlgaros. O tratado tamén obrigaba os bizantinos a ceder a área entre o mar Negro e Istranca ao Imperio búlgaro. Durante este período, Simeón tamén conseguiu impoñer a súa autoridade sobre Serbia e, á súa vez, recoñeceu a Pedro Gojniković como príncipe.
Porén, o monarca búlgaro frecuentemente violaba os termos do tratado, atacando e conquistando territorios bizantinos en diversas ocasións, como en 904, cando o xeneral bizantino renegado León de Trípoli e os seus árabes aproveitaron a confusión provocada polas incursións búlgaras para lanzar unha campaña marítima e atacar Tesalónica. Despois de que os árabes saqueasen a cidade, Tesalónica convertérase nun albo fácil non só para Bulgaria, senón tamén para os veciños eslavos. Para disuadir a Simeón de capturar a cidade e poboala con eslavos, León VI viuse obrigado a facer novas concesións territoriais aos búlgaros na rexión de Macedonia: todas as terras habitadas polos eslavos alí e en Albania foron cedidas aos búlgaros e a fronteira foi trazada a só 20 km de Tesalónica.
Recoñecemento como emperador
miniatura|dereita|300px|O Imperio de Simeón o Grande. Á morte de León VI o 11 de maio de 912 e a ascensión do seu pequeno fillo Constantino VII baixo a tutela do seu tío Alexandre, que expulsou a Zoe Karbonopsina, nai do menor e cuarta esposa de León, do palacio, constituíu unha grande oportunidade para Simeón de intentar outra campaña contra Constantinopla. Na primavera de 913, os seus emisarios que chegaran á capital para renovar a paz de 896 foron expulsados por Alexandre, quen se negou a pagar o tributo anual e lle advirtiu que se preparase para a guerra. Antes de que Simeón puidese atacar, Alexandre faleceu (6 de xuño de 913), deixando o imperio en mans dunha rexencia encabezada polo patriarca de Constantinopla Nicolao I o Místico. Moitos residentes de Constantinopla non recoñeceron o mozo emperador e en cambio apoiaron o pretendente Constantino Ducas, que, exacerbados polas revoltas no sur de Italia e a planeada invasión árabe en Anatolia oriental, unicamente favorecían a Simeón. Nicolao tratou de disuadir a Simeón da súa planeada invasión nunha longa serie de cartas, mais o monarca búlgaro atacou cun grande exército en xullo ou agosto de 913, chegando ás portas de Constantinopla sen enfrontar resistencia e sitiándoa novamente.
Non obstante, a anarquía en Constantinopla cesara despois do asasinato do pretendente Constantino Ducas, e formárase un goberno co patriarca Nicolao á cabeza. Isto instou o búlgaro a levantar o seu asedio e entrar en negociacións de paz, para alegría dos bizantinos. As prolongadas negociacións deron como resultado o pagamento dos tributos atrasados, a promesa de que Constantino VII se casaría cunha das fillas de Simeón e, máis importante, o recoñecemento oficial do monarca búlgaro como emperador polo patriarca Nicolao no palacio de Blanquerna.
Pouco despois da visita de Simeón a Constantinopla, a nai de Constantino, Zoe, regresou á corte ante a insistencia do mozo emperador e inmediatamente comezou a eliminar os rexentes. A través dun complot, conseguiu asumir o poder en febreiro de 914 practicamente quitando a Nicolao do goberno e comezou a rexeitar e ocultar o recoñecemento do título imperial búlgaro. Ademais, tamén cancelou o planeado matrimonio do seu fillo coa filla do emperador búlgaro. Simeón invadiu Tracia novamente no verán de 914 e capturou Adrianópolis. Zoe apresurouse a enviar numerosos presentes para intentar reconciliarse e conseguiu convencelo de devolver a cidade e retirarse. Nos anos seguintes, as forzas búlgaras continuaron a actuar nas provincias bizantinas ao noroeste, preto de Dirraquio e Tesalónica, mais non houbo unha nova campaña contra Constantinopla.
Vitorias en Aqueloo e Katasyrtai
Nese mesmo ano, un poderoso exército bizantino dirixido por León Focas o Vello, fillo de Nicéforo Focas, invadiu Bulgaria nun ataque coordinado coa armada bizantina comandada por Romano Lecapeno. De camiño a Mesembria, onde debían atoparse cos reforzos que estaban a ser transportados pola armada, as forzas de Focas acamparon preto do río Aqueloo, non moi lonxe do porto de Anquialo. Cando se decatou da invasión, o tsar marchou inmediatamente para interceptar os bizantinos e atacou dende os outeiros próximos, tomándoos por sorpresa. A batalla de Aqueloo, librada o 20 de agosto, foi unha das máis grandes da historia medieval e rematou nunha decisiva vitoria búlgara. Aínda que Focas conseguira escapar cara a Mesembria, a maior parte dos seus comandantes morreran. Décadas despois, León o Diácono, escribiu que «moreas de ósos aínda se podían ver ata o día de hoxe no río Aqueloo, onde un exército bizantino foi destruído de forma infame».
280px|miniatura|dereita|Mapa dos movementos na [[Batalla de Aqueloo|batalla de Aqueloo ou Anquialo.]] O planeado ataque dos pechenegos polo norte tamén fracasou debido a que discutiron co almirante Lecapeno e terminou negándose a transportalos a través do Danubio. Os maxiares e os serbios tampouco entraron na guerra: os primeiros estaban ocupados cos seus aliados francos en Europa Occidental e os serbios mostrábanse reticentes porque Miguel de Zahumlia, un aliado de Bulgaria, avisara a Simeón do plan.
Segunda Galicia
A Segunda Galicia é a oitava categoría de fútbol de Galicia. É a división inmediatamente inferior á Primeira Galicia e por encima da Terceira Galicia. É unha categoría non profesional e a súa organización corre a cargo da Federación Galega de Fútbol.
Simeón I de Bulgaria
Vitorias en Aqueloo e Katasyrtai
O exército búlgaro continuou a facer campaña despois da vitoria en Aqueloo e axiña conseguiu outra vitoria. A forza búlgara enviada para perseguir o que quedara das forzas bizantinas aproximouse a Constantinopla e enfrontouse novamente con León Focas, quen conseguira volver ao territorio bizantino preto do lugar de Katasyrtai, nas aforas da capital. As forzas búlgaras atacaron novamente e lograron derrotar os bizantinos, destruíndo as súas últimas unidades antes de regresar a Bulgaria.
Segunda Galicia
Sistema de competición
A categoría está formada por 11 grupos de número varible de equipos. Ao finalizar a tempada, os primeiros e segundos de cada grupo ascenden á Primeira Autonómica e os dous ou tres últimos descenden á Terceira Autonómica de Galicia, aínda que dependen dos ascensos e descensos das categorías superiores..
Simeón I de Bulgaria
Sublevación serbia e campañas finais contra os bizantinos
Pouco despois da campaña, Simeón volveuse contra o príncipe serbio Pedro Gojniković por intentar aliarse cos bizantinos. O tsar enviou un exército liderado por dous dos seus comandantes, Teodoro Sigritsa e Marmais a Serbia. Os dous conseguiron convencer a Pedro de participar persoalmente nunha reunión na que foi capturado e enviado a Bulgaria, onde morreu nun alxube. Simeón colocou a Pablo Branović, que estaba exiliado en Bulgaria, no trono de Serbia, recuperando así o control da rexión por un tempo.
Mentres tanto, os fracasos militares bizantinos provocaron un novo cambio de goberno en Constantinopla: o almirante Romano Lecapeno substituíu a Zoe como rexente do pequeno Constantino VII en 919, forzándoa a entrar nun convento. Romano obrigou o mozo a casa coa súa filla, Helena, e proclamouse coemperador en decembro de 920, asumindo o control do imperio e frustrando así novamente o plan do emperador búlgaro.
Incapaz de tomar o trono bizantino por medios diplomáticos, o enfurecido emperador búlgaro novamente tivo que guerrear para impor a súa vontade. Entre 920 e 922, Bulgaria aumentou a presión sobre os bizantinos, facendo campaña no oeste a través de Tesalia ata chegar ao istmo de Corinto e no leste en Tracia ata alcanzar e cruzar os Dardanelos para pór sitio á cidade de Lámpsaco. As forzas búlgaras apareceron ás portas de Constantinopla en 921 despois de que capturasen Adrianópolis novamente e esixisen a deposición de Romano. O ano seguinte, despois da vitoria na batalla de Pegai, os búlgaros queimaron case todo o Corno de Ouro e capturaron Bizye. Mentres tanto, os bizantinos intentaron incitar os serbios contra Simeón, pero o emperador búlgaro reaccionou primeiro e substituíu a Pablo por Zacarías Pribislavljević, que estaba refuxiado en Constantinopla antes de ser capturado.
dereita|miniatura|320px|O [[emperador bizantino Romano I Lecapeno negociando con Simeón I de Bulgaria c. 922-924. Miniatura da crónica de Radziwiłł (século XV).]] dereita|miniatura|320px|Simeón envía embaixadores aos [[Califato fatimí|fatimíes, Madrid Skylitzes.]] Desesperado por conquistar Constantinopla, Simeón deseñara unha gran campaña para 924 e enviou emisarios ao califa fatimí, Abdullah al-Mahdi Billah para tratar de empregar a súa poderosa armada no ataque. O califa accedeu e enviou os seus propios emisarios aos búlgaros para acordar os detalles, pero os enviados foron capturados polos bizantinos en Calabria e Romano, para saber do plan, ofreceu a paz e xenerosos presentes aos árabes, arruinando a alianza do emperador búlgaro.
En Serbia, Zacarías foi persuadido polos bizantinos a rebelarse e recibiu o apoio de moitos búlgaros insatisfeitos coas incesantes campañas de Simeón contra o Imperio bizantino. O emperador búlgaro enviou as súas tropas, novamente baixo o mando de Sigritsa e Marmais, pero foron derrotadas e os dous comandantes, decapitados, obrigando a Simeón a un armisticio cos bizantinos para poder concentrarse na revolta. Simeón enviou un novo exército, esta vez encabezado por Časlav Klonimirović, para depoñer a Zacarías, que fuxiu a Croacia. Despois desta vitoria, a nobreza serbia foi convocada polo novo príncipe para que xurase lealdade á súa persoa e persoalmente a Bulgaria. Porén, non apareceron. Todos os nobres foron arrestados e decapitados e Bulgaria anexionou directamente Serbia.
No verán de 924, Simeón conseguiu novamente chegar a Constantinopla e esixiu reunirse co patriarca e o emperador. Falou con Romano no Corno de Ouro o 9 de setembro e acordou unha tregua cuns termos que esixían o pagamento dun tributo anual polos bizantinos aos búlgaros. A cambio, o emperador búlgaro tería que devolver algunhas cidades na costa do mar Negro. Durante a conversa, dise que dúas aguias foron vistas no ceo, primeiro xuntas e logo separadas, unha voando a Constantinopla e a outra a Tracia, que foi tomada como un signo de imposibilidade de reconciliación entre os dous emperadores. Na súa descrición da reunión, Teófanes Continuatus menciona que «os dous emperadores... falaron», o que podería indicar que os bizantinos pasarían a recoñecer novamente as súas pretensións imperiais.
Guerra contra Croacia e últimos anos
Probablemente despois (ou posiblemente na mesma época) da morte do patriarca Nicolao I o Místico en 925, Simeón elevou o status da Igrexa búlgara a un Patriarcado. O acto puido estar relacionado cos contactos diplomáticos do emperador co papado entre 924 e 926 en que esixiu (e recibiu) de Xoán X o recoñecemento ao seu título de «emperador dos romanos», idéntico ao emperador bizantino, e, posiblemente, a confirmación da condición patriarcal do líder da Igrexa búlgara.
En 926, as forzas do emperador búlgaro, comandadas por Alogobotur, invadiron Croacia, aliados cos bizantinos, mais foron completamente derrotados polo exército do rei Tomislav I de Croacia na batalla das Terras Altas de Bosnia. Temendo unha represalia, Tomislav aceptou abandonar a súa alianza cos bizantinos e coa axuda do legado papal Madalberto, asinou unha paz baseada no status quo ante bellum. Nos últimos meses da súa vida, Simeón estaba a preparar un novo asedio a Constantinopla a pesar dos desesperados chamamentos de paz por parte de Romano.
O 27 de maio de 927, faleceu dun ataque cardíaco no seu palacio de Preslav. Os cronistas bizantinos relatan unha lenda segundo a cal o emperador búlgaro morreu ao mesmo tiempo que Romano decapitou unha estatua de Simeón.
Matrimonio e descendencia
Simeón casou dous veces. Coa súa primeira esposa, cuxa identidade é descoñecida, tivo un fillo chamado Miguel, que naceu antes de 913. Foi excluído da sucesión en 927 e enviado a un mosteiro. Morreu en 931 despois de organizar unha revolta.
Coa súa segunda esposa chamada María Sursuvul, a filla ou irmá do influente Xurxo Sursuvul, tivo tres fillos: Pedro, quen o sucedeu no trono en 927 e gobernou ata 969; Iván, quen se rebelou contra Pedro en 928 e fuxiu a Bizancio; e Benxamín ou Boyan, que, segundo o historiador lombardo Liutprando de Cremona, «posuía o poder de transformarse en lobo ou noutro animal estraño».
Simeón tamén tivo varias fillas, incluíndo unha que foi comprometida con Constantino VII en 913 e que, polo tanto, naceu antes diso. Este matrimonio foi anulado pola nai de Constantino, Zoe Karbonopsina, despois de que conseguise regresar á corte bizantina despois de que fose expulsada polo tío do rapaz, o emperador Alexandre.
Legado
miniatura|200px|dereita|Ruínas da [[Igrexa Redonda (Preslav)|Igrexa Dourada ou Redonda, Preslav.]] Durante o reinado de Simeón, Bulgaria alcanzou o seu apoxeo cultural, converténdose no centro literario e espiritual da Europa eslava. Simeón continuou a política cultural de Boris, para consolidar e diseminar a cultura eslava; e de atraer académicos e escritores. Foi na escola literaria de Preslav e na escola literaria de Ohrid, ambas fundadas por Boris, que se concentrou a produción literaria búlgara do período.
O período final do século IX e inicio do século X constituíu o máis antigo e máis produtivo da literatura medieval búlgara. Tras pasar os seus primeiros anos en Constantinopla, Simeón introduciu a cultura bizantina na corte búlgara ao mesmo tempo que conseguía evitar a asimilación cultural a través do poderío militar e da autonomía relixiosa. Os discípulos de Cirilo e Metodio, entre eles Clemente de Ohrid, Naum e Constantino de Preslav, continuaron o seu traballo educativo en Bulgaria, traducindo diversos textos cristiáns, como a Biblia e as obras de Xoán Crisóstomo, Basilio de Cesárea, Cirilo de Alexandría, Gregorio Nacianceno, Atanasio de Alexandría, e tamén as crónicas históricas como as de Xoán Malalas e Xurxo Hamartolus, ao búlgaro. O reinado de Simeón tamén foi testemuña da produción de diversos traballos teolóxicos e seculares orixinais, como os Seis Días (Šestodnev) de Xoán o Exarca, unha Oración Alfabética e a Proclamación do Santo Evanxeo de Constantino de Preslav e Un Relato sobre as Epístolas de Cernorizec Hrabar. A contribución do propio Simeón a este florecemento literario foi eloxiada polos seus contemporáneos, como é o caso do «Eloxio ao tsar Simeón», preservado na colección Zlatostruj, e a «Colección de Simeón», cuxa adición foi escrita polo propio emperador.
Simeón transformou a súa nova capital, Preslav, nun magnífico centro relixioso e cultural cun propósito que non era ser apenas unha fortaleza militar e a residencia do emperador, senón tamén unha demostración da evolución búlgara. segundo o historiador Petǎr Delev, «coas súas máis de vinte igrexas en cruz con cúpula, diversos mosteiros, un impresionante palacio real e a magnífica Igrexa Dourada (ou Redonda), Preslav era unha verdadeira capital imperial». O desenvolvemento da arte no período pode ser representado pola icona en cerámica de Teodoro Stratelates e nos azulexos pintados no estilo de Preslav.
Simeón I na cultura popular
miniatura|300px|esquerda|Simeón, a «[[Venus|Estrela da mañá da literatura eslava» (1923). Obra de Alfons Mucha. Praga, República Checa.]] O tsar Simeón I é considerado unha das máis importantes e queridas figuras históricas búlgaras e ocupou o cuarto lugar como «o mellor búlgaro dos tiempos» no programa de televisión Velikite Balgari (unha serie derivada dos 100 Greatest Britons) en febreiro de 2007. O último monarca búlgaro, Simeón de Saxonia-Coburgo-Gotha, foi bautizado na súa honra. Nos últimos anos do dominio otomán, a popularidade de Simeón I creceu moito e era visto como un exemplo no período coñecido como o «Despertar nacional búlgaro».
Unha marca fina de rakia (un licor moi popular nos Balcáns), Car Simeon Veliki, tamén leva o nome de Simeón e un pico na Antártida, na illa Livingston (parte das Illas Shetland do Sur) recibiu da Comisión Búlgara para os Topónimos Antárticos o nome de "Pico Simeón".
Simeón o Grande tamén aparece regularmente en obras de ficción. O escritor búlgaro Ivan Vazov dedicoulle o poema patriótico para nenos «Car Simeon» que despois recibiu un arranxo musical, «Kraj Bosfora šum se vdiga» («Un clamor elévase polo Bósforo»). Unha serie dramática de once episodios filmada en 1984, Zlatnijat vek (Idade de Ouro), relata a historia do reinado de Simeón, que foi interpretado por Marius Donkin.
A pintura «O tsar Búlgaro Simeón» é parte dos 20 lenzos feitos por Alfons Mucha, A Épica Eslava.
O Vilar, Cruces, Padrón
O Vilar é un lugar da parroquia de Cruces no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 55 habitantes (28 homes e 27 mulleres).
Campo de Las Terrazas
O Campo de Las Terrazas é un recinto deportivo adicado á práctica do rugby, situado en Alcobendas (Comunidade de Madrid). Nel xoga como local os seus partidos o Club Alcobendas Rugby da División de Honra de Rugby. Conta cunha única tribuna lateral cuberta con capacidade para unhas 250 persoas sentadas. En 2018 foron modernizados a tribuna e mailo terreo de xogo, que pasou a ser de céspede artificial.
Nutrición autótrofa
dereita|400px|miniatura|A alga [[Volvox é un ser con nutrición autótrofa.]] A nutrición autótrofa (de autos, "por si mesmo", e trofo, "que se alimenta") é o tipo de nutrición característica dos denominados individuos autótrofos ou produtores, é dicir, aqueles capaces de sintetizaren substancias esenciais para o seu metabolismo partindo de substancias inorgánicas. Os autótrofos obteñen o seu carbono do CO2. Existen dous tipos de procesos autótrofos:
Os fotosintéticos
A fotosíntese é un dos procesos metabólicos máis importantes desenvolvidos na natureza, xa que a materia orgánica se sintetiza durante este proceso. Realízase nos cloroplastos das células vexetais, onde se localizan os pigmentos fotosintéticos capaces de absorberen e captaren a enerxía luminosa procedente do sol. Estes pigmentos son a clorofila (verde), as xantófilas (amarelas) e os carotenoides (alaranxados).
Fases da fotosíntese
dereita|250px|miniatura|Diagrama dun cloroplasto onde se realiza a fotosíntese.
Á súa vez este proceso presenta tres fases:
Os quimiosintéticos
Son seres que non precisan da luz do sol para obteren enerxía para a construción da súa propia materia orgánica. Estes seres conseguen a enerxía mediante a oxidación dalgunhas moléculas inorgánicas (basicamente algúns compostos de ferro, nitróxeno e xofre). Todos os seres que realizan este tipo de procesos pertencen ao reino das moneras, onde se atopa o grupo das bacterias.
Seres autótrofos na cadea trófica
Como membros da cadea trófica, os organismos produtores son unha parte esencial, xa que absorben a enerxía solar e aproveitan as fontes inorgánicas transfórmandoas en produtos orgánicos. Finalmente estas substancias serán empregadas nas funcións biolóxicas da propia célula e tamén por outros seres vivos (os heterótrofos) que se alimenten delas. Para os heterótrofos, a obtención de enerxía débese á rotura dos enlaces das moléculas inxeridas e na posterior elaboración das propias substancias.
Battle Royale (filme)
Battle Royale (バトル・ロワイアル) é un filme xaponés dirixido por Kinji Fukasaku que foi estreado no 2000. Está baseado na novela homónima de Koushun Takami. O filme conta a historia de Shuya Nanahara, un estudante de instituto cuxo pai acaba de suicidarse, que é obrigado polo goberno a competir nun xogo mortal onde os compañeiros de clase deben matarse entre si para poder salvarse. Esta longametraxe espertou tanta polémica internacional que foi prohibida ou deliberadamente eliminada da distribución en varios países.
Juanito Navarro
Juan Navarro Rubinos, coñecido coma Juanito Navarro, nado en Madrid o 8 de xullo de 1926 e finado na mesma cidade o 10 de xaneiro de 2011, foi un actor español de cine, televisión e teatro.
Congroideos
A dos congroideos (Congroidei) é unha suborde de peixes teleósteos serpentiformes, unha das tres que comprende a orde dos angüiliformes.
Familias
A suborde dos congroideos reúne a nove familias:
Tempo Medio de Greenwich
O Tempo Medio de Greenwich ou GMT (Greenwich Mean Time) é o tempo solar medio no Observatorio Real de Greenwich, en Greenwich, preto de Londres, Inglaterra, que por convención está a 0 graos de lonxitude.
Durante moitos anos os reloxos máis precisos que existían eran o movemento da Terra ao redor do seu eixo e ao redor do Sol. A partir deles definíase todo o demais relacionado co tempo. Unha volta da Terra ao redor do Sol era un ano, unha volta da Terra sobre si mesma era un día, que se dividía en 24 horas, a hora en 60 minutos e o minuto en 60 segundos. En 1900 definiuse un segundo 1/86.400 dun día solar medio.
Isto era suficientemente preciso para as actividades cotiás, pero aos poucos foise observando que a Terra non era o mellor reloxo. As mareas fan diminuír o seu xiro con certa regularidade pero, ademais, hai outras influencias que fan que a duración dese xiro non sexa constante. As diferenzas non afectan a vida cotiá pero si poden afectar a precisión da navegación ou a posición dos satélites artificiais, por exemplo.
Ver tamén
Tempo
Cenósteo
O cenósteo está composto de aragonita, unha das formas cristalinas alotrópicas do carbonato cálcico, e xeralmente é un material esponxoso e poroso. Ás veces, o cenosteo presenta ornamentacións, como cristas e bólas, visíbles como áreas elevadas do cenosarco. O conxunto do cenósteo e os coralitos coñécese como corallum.
Jamie-Lee Kriewitz
Jamie-Lee Kriewitz, nada en Bennigsen o 18 de marzo de 1998, é unha cantante alemá. Saltou á fama en 2015, após gañar The Voice of Germany. Representará a Alemaña no Festival de Eurovisión 2016.
Traxectoria
O 29 de abril de 2016 lanzou o seu álbum debut, Berlin co selo Universal Music, no que se atopa a canción "Ghost", que chegou aos postos 11, 65 e 26 en Alemaña, Austria e Suíza respectivamente.
Nick Cave and the Bad Seeds
Nick Cave and The Bad Seeds é unha banda de Rock/post-punk cunha aliñación internacional e flutuante. Foi formada en 1983 por dous membros da desaparecida banda australiana The Birthday Party: Nick Cave (cantante, compositor) e o músico Mick Harvey. Uníuselles o guitarrista Blixa Bargeld, membro da banda alemá Einstürzende Neubauten, o ex-guitarrista da banda Magazine Hugo Race e o tamén membro desta última banda Barry Adamson, baixista e pianista. Con esta aliñación a banda gravou e lanzou o seu álbum debut From Her To Eternity en 1984.
Durante a súa primeira xira australiana, Tracy Pew, baixista e guitarrista de The Birthday Party tamén actuou coa banda.
Nick Cave and the Bad Seeds apareceron na película de Wim Wenders Der Himmel über Berlin (1987).
Os catro integrantes esenciais
A banda incluíu músicos que, grazas ó seu impacto no son da banda, gañáronse o estatuto de "malas sementes":
Nacionalidade dos compoñentes
Nick Cave, o líder da banda, mudouse de Melbourne a Londres en 1980. Desde que formou The Bad Seeds en 1984 viviu en Berlín, São Paulo, Londres e Brighton. Os membros internacionais da agrupación xúntanse para gravar e actuar en xiras. As nacionalidades dos membros actuais e previos de The Bad Seeds son:
Cristina Fallarás
Cristina Fallarás, nada en Zaragoza en 1968, é unha escritora e xornalista española.
Traxectoria
Estudou ciencias da información na Universidade Autónoma de Barcelona e exerceu como xornalista na Cadena Ser, El Mundo, El Periódico de Catalunya, RNE(Ràdio4) e diario ADN. Galardoárona co premio Hammett no 2012.
Candeán
O topónimo galego Candeán pode referirse a:
Federación Española de Baloncesto
A Federación Española de Baloncesto (FEB) é o organismo reitor do baloncesto en España. Foi fundada o 31 de xullo de 1923 en Barcelona e o seu primeiro presidente foi Fidel Bricalle. A nivel internacional, a FEB é a entidade deportiva que ostenta a representación de España nas actividades e competicións baloncestísticas oficiais de carácter internacional celebradas dentro e fóra do territorio español. É competencia da FEB a elección dos xogadores que integran as seleccións de baloncesto en categoría absoluta e categorías inferiores.
Competicións
O baloncesto en España organízase de xeito semellante á maioría dos países de Europa e á maioría dos membros da FIBA. Baséase nunha liga de clubs profesionais (ACB) e ao mesmo tempo unha Federación que engloba todas as demais competicións de clubs (LEB Ouro, LEB Prata e Liga EBA) e tamén os das categorías de formación de xogadores novos.
Stephanie Gilmore
Traxectoria
Na tempada seguinte gañou outro evento, o Havaianas Beachley Classic 2006. O éxito de Gilmore no WQS (World Qualifying Series) tour clasificouna para disputar no 2007 o ASP World Tour feminino e non decepcionou, gañou catro dos oito eventos nos que participou e conseguiu o Título Mundial ese mesmo ano. Repetiu éxito nos anos 2008, 2009, 2010, 2012 e 2014.
Gilmore tamén gañou a primeira edición da Swatch Girls Pro France no 2010. Ese mesmo ano foi incluída no Salón da Fama do Surf e gañou o Premio Laureus á Mellor deportista de deportes alternativos do ano.
Título Mundial 2007
Aínda que a tempada de 2007 foi o ano de debut de Gilmore, acadou o Título Mundial Foster's ASP feminino. Gañou tres eventos ese ano entrando no evento final, o Billabong Pro Maui, gañandoo tamén.
O título fíxoa chegar ó evento final da tempada, o Billabong Pro Maui. Ela gañou tres eventos no 2007 para entrar no Billabong Pro Maui, e incluso ocupou o primeiro posto na final, por diante da ex-campioa do mundo Sofia Mulanovich e Silvana Lima.
Mirza Begić
Mirza Begić, nado o 9 de xullo de 1985 en Bijeljina, é un ex xogador profesional de baloncesto con pasaporte esloveno. Cunha altura de 2,16 metros, xogaba na posición de pivote.
Club
Begić comezou a xogar profesionalmente no KK Sloboda Tuzla bosníaco, onde estivo ata o ano 2002. Alí fixo o seu debut coma profesional na tempada 2001-02 na liga bosníaca. En 2002 trasladouse a Eslovenia, onde pasou por tres equipos en tres anos: o KK Koper, o filial do KK Union Olimpija e o Triglav Kranj. Na súa primeira tempada na liga eslovena, Begić acadou 7.0 puntos, 5.0 rebotes e 1.7 minutos por encontro.
No ano 2004, fichou polo Virtus Bologna italiano, pero na primeira tempada foi cedido ó Huy Basket belga, onde fixo 6.3 puntos e 4.2 rebotes por partido. Na seguinte tempada xa en Boloña, foi cortado polo equipo. Na tempada 2006-07, volveu a Eslovenia, ó fichar polo KD Slovan. Alí mellorou os seus rexistros, chegando a case 10 puntos e 6 rebotes por encontro na Liga ABA e na liga eslovena. Ó remate da tempada, presentouse ó Draft da NBA de 2007, pero non foi elixido por ningún equipo.
O 30 de xullo de 2007, asinou un contrato de dous anos co KK Union Olimpija, equipo co cal debutou na Euroliga. Nesta segunda etapa no Union Olimpija, gañou ligas e dúas copas eslovenas, nos anos 2008 e 2009. O 24 de novembro de 2008 renovou o seu contrato por dúas tempadas máis, pero na tempada 2009-10 fichou polo Žalgiris Kaunas lituano, onde se proclamou campión da Baltic Basketball League no ano 2010.
O 18 de xaneiro de 2011, Begić fichou polo Real Madrid da Liga ACB ata o remate da tempada 2012-13. Begić debutou co Real Madrid o 30 de xaneiro de 2011 na vitoria do seu equipo por 61-62 na pista do Assignia Manresa. Begić contribuíu con dous puntos saíndo dende o banco. Na tempada 2011/12, proclamouse campión da Copa do Rei na vitoria do Real Madrid sobre o FC Barcelona Regal por 74-91, onde achegou 10 puntos, 4 rebotes e 2 tapóns. Na tempada seguinte, a 2012/13, gañou a Liga ACB e a Supercopa de España. Ademais, disputou a final da Euroliga, onde o Real Madrid perdeu por 100-88 contra o Olympiacos grego.
Rissa
miniatura|Colonia de R. brevirostris en Big Koniuji, [[illas Shumagin]] Rissa é un xénero de gaivotas (láridos) que comprende dúas especies: Rissa brevirostris, do mar de Behring, e Rissa tridactyla, que é o garrucho ou gaivota tridáctila, do Atlántico e mares boreais, que se pode ver nas costas de Galicia. O nome do xénero Rissa procede do islandés Rita, que é o nome que se lle dá alí a R. tridacytla.
Descrición
As dúas especies son fisicamente moi similares. Teñen unha cabeza e corpo brancos, dorso gris, ás grises coas puntas negras e peteiro amarelo. Os adultos de R. tridactyla son algo máis grandes (duns 40 cm de lonxitude e envergadura alar de 90–100 cm) que os de R. brevirostris (35–40 cm de lonxitude e unha envergadura alar de 84–90 cm). Outras diferenzas son que R. brevirostris ten un peteiro máis curto, ollos máis grandes, cabeza máis grande e máis arredondada e ás dun gris máis escuro. Aínda que a maioría das R. tridactyla teñen patas negras, algunhas teñen patas de gris rosado a avermelladas, o que fai que a coloración sexa unha característica pouco fiable para distinguila da R. brevirostris de patas vermellas. R. brevirostris ten o dedo posterior ben desenvolvido, pero as poboacións do Pacífico de R. tridactyla tamén (non así as poboacións europeas), polo que tampouco é unha característica distintiva.
Mirza Begić
Club
Foi precisamente o Olympiacos o equipo que fichou por dous anos a Begić ó remate da tempada, o 20 de xullo de 2013. Tras unha tempada, deixou o Olympiacos.
Rissa
Descrición
A diferenza dos polos con manchas doutras especies de gaivotas, os polos de Rissa teñen moito penuxe branco, porque teñen un risco relativamente baixo de sufrir depredación, xa que os seus niños están en cantís moi esgrevios e inaccesibles. A diferenza doutros polos de gaivotas que deambulan en canto poden camiñar, os de Rissa permanecen sentados e quietos instintivamente no niño para evitar caer do cantil. Os individuos novos tardan tres anos en chegar á madurez. Cando teñen plumaxe de inverno, ambas as especies do xénero teñen unha mancha gris escura detrás do ollo e un colar gris traseiro no pescozo. Os sexos non se distinguen visualmente.
Mirza Begić
Club
O 20 de setembro de 2014, Begić asinou un contrato dun ano co Union Olimpija. O 19 de novembro de 2014, rematou a súa segunda etapa no club esloveno para asinar un contrato dun mes co Laboral Kutxa da Liga ACB. O 24 de decembro de 2014, estendeu o seu contrato co Laboral Kutxa ata o remate da tempada.
Rissa
Distribución e hábitat
Son aves que se reproducen nas costas e habitan no Pacífico Norte, Atlántico Norte e Ártico. Forman colonias grandes, densas e ruidosas durante o período reprodutor do verán, a miúdo compartindo o hábitat con araos. Son as únicas especies de gaivota que normalmente aniñan exclusivamente en cantís, con algunhas excepcións en Inglaterra.
Mirza Begić
Club
O 21 de setembro de 2020, Begić anunciou a súa retirada coma xogador profesional ós 35 anos de idade.
Selección
Begić comezou a súa traxectoria coma internacional na selección sub-20 de Eslovenia, coa que disputou en Rusia o Eurobasket sub-20 no ano 2005. Eslovenia rematou na 10ª praza, e Begić foi o máximo taponador do torneo, ó facer 5.5 tapóns por encontro en 8 partidos disputados.
Xa coa selección absoluta, disputou o Eurobasket de 2011, no que Eslovenia rematou na 7ª posición. Begić rematou o torneo sendo o máximo taponador, con 1.9 tapóns por partido, e o décimo máximo reboteador, con 6.5 rebotes por encontro. No ano 2013 xogou de novo o Eurobasket con Eslovenia, rematando na 5ª posición, e sendo de novo un dos máximos taponadores do campionato, con 1.5 por partido.
Paquistán
Paquistán é unha república parlamentaria federal que consta de catro provincias e catro territorios federais. É un país étnica e lingüisticamente diverso, que tamén posúe unha gran diversidade na súa xeografía e fauna. É unha potencia media e rexional, e posúe a sétima maior forza armada do mundo, así como armas nucleares, sendo a única nación do mundo musulmán, e a segunda de Asia Meridional, con esa clase de armas. A súa historia despois da independencia está caracterizada por períodos de goberno militar, inestabilidade política e conflitos coa veciña India. O país enfróntase a problemas como a sobrepoboación, o terrorismo, a pobreza, o analfabetismo e a corrupción. É un membro fundador da Organización da Conferencia Islámica e é membro das Nacións Unidas, da Commonwealth de Nacións, dos Próximos once, da SAARC e da OCE.
Etimoloxía
O nome Pakistan significa literalmente "Terra dos puros" en urdú e persa. Foi acuñado en 1933 como un acrónimo (Pakstan) ideado por Choudhry Rahmat Ali, un activista do Movemento de Paquistán. Está formado a partir das iniciais das rexións do país: Punjab, Afgania, Kashmir (Caxemira en galego), o Sind e o Baluchistán. A letra i foi incorporada para facer máis doada a pronunciación e dotar do seu significado ó nome.
Historia
A historia de Paquistán, que no período que precede a fundación da nación en 1947, é compartida por Afganistán, India e Irán, pódese datar ata os comezos da vida humana no sur de Asia.
miniatura|Efixie de pedra dun rei sacerdote, atopada en [[Mohenjo-Daro e exposta no Museo nacional de Paquistán, en Karachi.]]
A rexión actual de Paquistán serviu como terra fértil para algunhas das máis importantes civilizacións do sur de Asia e como porta de entrada do subcontinente a Oriente medio e Asia Central. Paquistán é fogar dalgúns dos máis importantes sitios arqueolóxicos, incluíndo os restos máis antigos de homínidos do Paleolítico no sur de Asia, localizados no val do río Soan. Localizada na primeira ruta de migración costeira do homo sapiens ó saír de África, a rexión foi habitada dende moi cedo por humanos modernos.