cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolución Rusa de 1917
A entrada en verea dos competidores revolucionarios
Nas cidades, a situación alimentaria continuaba sendo explosiva. Os bolxeviques non puideron máis que retomar as retencións obrigatorias efectuadas por destacamentos armados de cidadáns, algo que provocou que os campesiños levantásense contra o poder urbano, ao mesmo tempo en que se afastaban do partido aqueles a quen o Decreto da Terra achegara ás posicións bolxeviques. Cento cincuenta revoltas campesiñas foron reprimidas en toda Rusia en xullo de 1918 e en decenas de cidades a Cheka e algúns membros da Garda Vermella cargaron as marchas da fame, fusilando aos folguistas e disolvendo as reunións populares.
O peche patronal das fábricas nacionais converteuse nun novo medio de represión das folgas. O 20 de xuño de 1918, como medida de represalia polo asasinato do responsable bolxevique Vladímir Volodarski, oitocentos líderes obreiros foron arrestados en Petrogrado en apenas dous días e o seu soviet disolto. O 2 de xullo, os obreiros responderon cunha folga xeral, pero foi en balde.
Rexeitando estes actos, así como o Tratado de Brest-Litovsk, que interpretaban como unha capitulación ante o imperialismo alemán, os revolucionarios de esquerda romperon á súa vez co Goberno bolxevique en marzo de 1918. O 6 de xullo de 1918, trataron de revivir a guerra contra Alemaña asasinando o embaixador do Reich, o conde Wilhelm von Mirbach-Harff. Ese mesmo día intentaron asaltar a sede da Cheka en Moscova.
O crecemento xeneralizado dos riscos
Para xaneiro de 1918, o experimento revolucionario xa conseguira sobrevivir máis que a Comuna de París de 1871. Nos meses seguintes, os perigos acumuláronse e a Rusia soviética atopábase cercada por todos os sitios, á vez que as súas convulsións internas sociais e políticas se agravaban.
Despois do tratado de Brest-Litovsk, os países da Tripla Entente decretaron o embargo a Rusia e desembarcaron tropas para impedir unha vitoria alemá total no leste. Os xaponeses e posteriormente os estadounidenses interviñeron así en Vladivostok a principios de abril de 1918, mentres que os británicos facíano en Murmansk e Arjángelsk. No mesmo momento, os turcos penetraron no Cáucaso e ameazaron Bakú, á vez que, a pesar do tratado de Brest-Litovsk, os alemáns intentaron aproveitar a súa vantaxe: colaboraron co esmagamento da revolución en Finlandia (guerra civil finlandesa), e retomaron durante o verán as operacións militares nos países bálticos e en Ucraína, que someten e confían a un goberno monárquico monicreque e represivo. A secesión en maio das Repúblicas do Cáucaso - Xeorxia, Armenia e Acerbaixán - acentuou a confusión (véxase República Democrática Federal de Transcaucasia).
Simultaneamente, os exércitos brancos levantáronse en maio por todo o país, en particular na zona do río Don, en torno aos cosacos de Krasnov, aliado do xeneral Denikin, e en Siberia ao redor do almirante Kolchak, quen instalou unha autoridade tsarista en Omsk. En todos os territorios que controlaban, o terror branco caeu de vez sobre as poboacións campesiñas insubmisas, os xudeus, os liberais, e os elementos revolucionarios máis diversos. Trotski obtivo contra estes exércitos as primeiras vitorias importantes do novo Exército Vermello: en xullo en Tsaritsyn e a comezos de agosto en Kazán.
O poder bolxevique viuse enfrontado ao mesmo tempo ás rebelións campesiñas e obreiras e á insurrección dos socialrevolucionarios de esquerda en Moscova o 6 de xullo. Estes reaparecían con terrorismo revolucionario: despois do bolxevique Vladímir Volodarski o 20 de xuño e o embaixador Wilhelm von Mirbach-Harff o 6 de xullo, foi o xeneral Hermann von Eichhorn, comandante en xefe alemán en Ucraína, quen morreu nunha das súas accións o 30 de xullo en Kíiv. Posteriormente, o 30 de agosto, mentres que o xefe da Checa de Petrogrado, Moiséi Uritski, era asasinado, en Moscova, Fanni Kaplán disparou a Lenin, feríndoo; foi executada sumariamente tres días despois. O 3 e 5 de setembro, exasperada, a Checa puxo en marcha o "terror vermello". Milleiros de presos e de sospeitosos foron masacrados ao longo de toda Rusia. Comezaba así a guerra civil entre os bolxeviques e o resto de forzas.
Véxase tamén
dereita|100px
Mitoloxía nórdica
dereita|288px|miniatura|Os deuses nórdicos eran mortais, e só a través das mazás de [[Iðunn podían esperar vivir até o Ragnarök. Imaxe por J. Penrose, 1890.]] A mitoloxía nórdica (ou mitoloxía escandinava ou mitoloxía viquinga) refírese á relixión escandinava, ás crenzas e lendas precristiás dos nórdicos, incluíndo os que se asentaron en Islandia, onde as fontes escritas da mitoloxía nórdica foron compiladas. É a versión máis coñecida da mitoloxía xermánica antiga.
Modelo evolutivo r/K
O modelo evolutivo r/K é unha teoría que explica que a evolución da estratexia de reprodución das especies está ligada ás flutuacións do ambiente.
Mitoloxía nórdica
A mitoloxía nórdica era unha colección de crenzas e historias compartidas polos pobos xermanos setentrionais. É importante sinalar que esta mitoloxía non era compartida polos pobos nórdicos de etnia urálica (fineses, estonianos e saamis) nin báltica (letóns), que tiñan unha propia. Non era unha relixión revelada, pois non había unha verdade entregada polos divinos ós mortais (a pesar que teñen relatos de persoas normais aprendendo as historias dos deuses), e non tiñan un libro sagrado. Esta mitoloxía era transmitida oralmente en forma dunha longa e regular poesía. Devandita transmisión continuou durante a era viquinga, e noso coñecemento sobre ela está baseado principalmente nas Eddas e outros textos medievais escritos durante ou despois da cristianización.
Modelo evolutivo r/K
Foi proposta polos ecólogos Robert MacArthur e E. O. Wilson en 1967, a partir dos seus traballos sobre a bioxeografía insular, que se fixeron clásicos e deron lugar ao nacemento dos conceptos de especie con estratexia r e especie con estratexia K (por convención, utilízase exclusivamente un r minúsculo e un K maiúsculo).
Mitoloxía nórdica
No folclore escandinavo conserváronse restos da antiga mitoloxía e nalgunhas áreas rurais conserváronse algunhas tradicións ata o día de hoxe. As crenzas nórdicas foron revividas e reconstruídas polo movemento Ásatrú, recoñecida como relixión en Islandia en 1973, tamén está recoñecida en Dinamarca e Noruega. A mitoloxía tamén permaneceu como inspiración na literatura así como en producións escénicas ou filmes.
Modelo evolutivo r/K
É unha variante máis complexa do clásico modelo loxístico proposto por Pierre François Verhulst, e permite introducir o impacto da evolución do ambiente na dinámica poboacional utilizando dous parámetros («r» e «K») en lugar dun só.
Mitoloxía nórdica
Fontes
A maior parte desta mitoloxía foi transmitida oralmente, e moita perdeuse. Porén, algo dela foi capturada e gravada por eruditos cristiáns, particularmente nas Eddas e a Heimskringla de Snorri Sturluson, quen cría que as deidades pre-cristiás eran homes e mulleres no canto de demos. Tamén está a Gesta Danorum ("Historia Danesa") de Saxo Grammaticus, onde os deuses nórdicos son fortemente evemerizados.
Modelo evolutivo r/K
Comprende dúas estratexias típicas¨:
Mitoloxía nórdica
Fontes
A Edda menor ou prosaica foi escrita a comezos do século XIII por Snorri Sturluson, quen era un destacado poeta, un lagman e un diplomático islandés. Pode verse ante todo como un manual para aspirantes a poeta. Contén explicacións en prosa dos "kenningar" tradicionais, ou metáforas comprimidas atopadas na poesía. Estes recontos en prosa fan que os diversos relatos dos deuses nórdicos se organicen sistemática e coherentemente.
A Edda poética (tamén coñecida como "Edda maior"), foi posta por escrito uns 50 anos despois da Edda prosaica. Contén 29 longos poemas, dos cales 11 tratan sobre as deidades xermánicas, e o resto con heroes lendarios como Sigurd o volsungo (Siegfried na versión alemá coñecida como Cantar dos Nibelungos). Aínda que algúns estudosos pensan que foi escrita despois que a outra Edda, a linguaxe e as formas poéticas empregadas nos contos fan pensar que a súa orixe se remonte a varios séculos antes da súa transcrición. Xunto a estas fontes, hai lendas que sobreviven no folclore escandinavo. Algunhas destas poden ser corroboradas con lendas que aparecen noutras literaturas xermánicas, por exemplo, a historia narrada na Batalla de Finnisburg anglosaxoa, e moitas alusións a contos mitolóxicos en Déor. Cando varias referencias parciais e narracións sobreviven, os estudosos poden deducir a lenda orixinal. Adicionalmente, en Escandinavia hai centos de topónimos relativos a deidades.
Modelo evolutivo r/K
Selección r
miniatura|As [[ras son un exemplo de selección r.]] A selección r ou estratexia do r (de reprodución) a aquelas estratexias que son propias das especies que teñen moitas crías, ás que prodigan poucos coidados, polo que poucas delas sobreviven (a taxa de mortalidade perinatal é moi alta) e sofren grandes descensos da poboación en épocas desfavorábeis, polo cal estas poboacións teñen grandes oscilacións.
Mitoloxía nórdica
Fontes
Unhas poucas inscricións rúnicas, como na estela ou Pedra de Rök e o amuleto de Kvinneby, fan referencia á mitoloxía. Tamén hai varias runas e imaxes en pedra que describen escenas da mitoloxía nórdica, como a viaxe de pesca de Thor, escenas da Saga Volsunga, Odín e Sleipnir, Odín sendo devorado por Fenrir, e Hyrrokkin cabalgando cara ó funeral de Baldr.
Modelo evolutivo r/K
Selección r
Adoitan seren especies adaptadas a colonizar medios virxes ou inestábeis, son de pequeno tamaño, de vida media moi curta e idade reprodutora temperá. Son especies oportunistas que basean a súa dinámica na súa reprodución alta, empregando toda a súa enerxía nun crecemento poboacional continuo. Os seus hábitats son inestábeis, polo que a súa migración é alta.
Mitoloxía nórdica
Fontes
En Dinamarca, unha imaxe en pedra describe a Loki con rizados mostachos e beizos cosidos, e a cruz Gosforth británica amosa varias imaxes intrigantes. Tamén hai imaxes máis pequenas, como figuras describindo ó deus Odín (cun só ollo), Thor (con seu martelo) e Frey (co seu falo erecto).
Modelo evolutivo r/K
Características
miniatura|[[Calluna vulgaris, unha especie vexetal con estratexia do r.]] As principais características das especies de estratexia r son:
Mitoloxía nórdica
Cosmoloxía
Unha fría e escura morada chamada Niflheim era rexida por Hela, filla de Loki. De acordo á Edda prosaica, este era o derradeiro lugar de residencia da maioría dos mortos. Estaba situado nalgún lugar ó sur do ardente reino de Muspelheim, fogar dos xigantes de lume.
Modelo evolutivo r/K
Características
Xeralmente estas especies son substituídas pronto por especies con estratexia K, aínda que existen mecanismos que permiten a perennización de biótopos dominados polas especies de estratexia r, denominados de bloqueo. Estes poden seren autoxénicos como, por exemplo, nas landas atlánticas de Calluna (queiroas), nas que as plántulas das especies de estratexia K non conseguen implantarse, ou ben aloxénicas, por exemplo de orixe antropoxénica (humana) nos cultivos.
Mitoloxía nórdica
Cosmoloxía
Entre outros reinos que compoñen esta cosmoloxía destacan Alfheim, fogar dos elfos da luz (ljósálfar), Svartálfaheim, fogar dos elfos escuros. En medio de Asgard e Niflheim atopábase Midgard, a rexión baixa do ceo, o mundo habitado polos humanos.
A cosmoloxía da mitoloxía nórdica inclúe un forte compoñente de dualidade. Por exemplo o día e a noite teñen as súas contrapartidas mitolóxicas Dagr/Skinfaxi e Nótt/Hrímfaxi, o sol e o lobo que a persegue (nesta mitoloxía "o" sol é feminino e "a" lúa, masculina), traendo a escuridade Sól e Sköll, a lúa e o lobo que lo persegue Máni e Hati, e a oposición total entre Niflheim e Muspelheim que da orixe ó mundo. Isto pode verse reflectido nunha profunda crenza metafísica nos opostos para a creación do universo.
Modelo evolutivo r/K
Selección K
miniatura|Moitas especies de arañas ocúpanse activamente dos ovos e das crías. A selección K ou estratexia K é unha estratexia de desenvolvemento das poboacións dos seres vivos adoptada polos animais ou os vexetais cuxas condicións de vida son previsíbeis, con aprovisionamentos regulares de recursos e suxeitos a riscos débiles.
Os animais invisten gran parte da súa enerxía na supervivencia das súas crías. A fecundidade é, por tanto, restrinxida, e pódense ver frecuentemente as adaptaciós fisiolóxicas entre os adultos para mellorar o desenvolvemento das crías. (por exemplo, as bolsas dos marsupiais), e as adaptacións comportamentais (por exemplo, das de animais que viven en parellas fieis apa asegurar a surpervivemcia da descendencia, como en algumnhas aves). As poboacións destas especies presentan poucos individuos xuvenís, pero moitos adultos, contrariamente ás especies con estratexia r.
Características
As principais características das especies con estratexia K son:
Aibar
Aibar (en Oibar, e de xeito cooficial) é unha vila e concello de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, na comarca de Sangüesa e a 44,2 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación era en 2013 de 31 009 habitantes (INE).
Historia
Durante a Guerra civil de Navarra entre os agramonteses, partidarios de Joan el Sense Fe e os beaumonteses, partidarios de Carles de Viana, en 1451 enfrontáronse na batalla de Aibar, onde Carlos recibiu a axuda de Joan II de Castella, pero foi derrotado e feito prisioneiro, o cal propiciou que fose desherdado.
Xeografía
A vila de Aibar atópase a beiras do regato Uñezar, sobre unha ladeira entre Sada e Sangüesa a 531 msnm. Na parte norte do seu termo municipal atópase a serra de Izco, onde a cota máxima de altitude é o pico Olaz con 1.884 msnm. Nela tamén destacan outros montes como Biescas, La Vizcaya, Menditxuri, San Millán e Pinillas, con cotas que roldan entre os 900 e os 1.000 msnm.
Succinato deshidroxenase
A succinato deshidroxenase ou succinato-coencima Q redutase (SQR) ou Complexo II respiratorio é un complexo encimático, unido á membrana mitocondrial interna das mitocondrias de mamíferos e moitas células bacterianas. É o único encima que participa tanto no ciclo de ácido cítrico coma na cadea de transporte electrónico.
No paso 8 do ciclo do ácido cítrico, a SQR cataliza a oxidación do succinato a fumarato á vez que se reduce a ubiquinona a ubiquinol. Isto ten lugar na membrana mitocondrial interna ao acoplárense as dúas reaccións.
Estrutura
miniatura|esquerda | 300px | Subunidades da succinato deshidroxenase.
Subunidades
Os monómeros da SQR de mamíferos, mitocondriais, e moitas bacterias están compostos por catro subunidades: dúas hidrofílicas e dúas hidrofóbicas. As dúas primeiras subunidades, que son unha flavoproteína (SdhA) e unha proteína ferro-sulfurada (SdhB), son hidrofílicas. A SdhA contén unha molécula do cofactor flavín adenín dinucleótido (FAD) unida covalentemente (grupo prostético) e o sitio de unión para o succinato. Ademais, a SdhB contén tres clusters de ferro-xofre: [2Fe-2S], [4Fe-4S], e [3Fe-4S]. As outras dúas subunidades son subunidades áncora de membrana hidrofóbicas denominadas SdhC e SdhD. As mitocondrias humanas conteñen dúas isoformas distintas de SdhA (subunidades Fp tipo I e tipo II), estas isoformas tamén se encontran nos vermes Ascaris suum e Caenorhabditis elegans. As subunidades forman un complexo citocromo b unido á membrana con seis hélices transmembrana que conteñen un grupo hemo B e un sitio de unión para a ubiquinona. Nas subunidades SdhC e SdhD tamén se encontran dúas moléculas de fosfolípidos, unha de cardiolipina e unha de fosfatidiletanolamina, as cales serven para ocupar o espazo hidrofóbico situado baixo o hemo B. Arredor da SdhC e SdhD está a membrana fosfolipídica co espazo intermembrana na parte superior da primeira e segunda imaxes do artigo.
Sitio de unión da ubiquinona
O sitio de unión da ubiquinona está localizado nun oco formado pola SdhB, SdhC, e SdhD. A ubiquinona está estabilizada polas cadeas laterais da His207 da subunidade B, a Ser27 e a Arg31 da subunidade C, e a Tyr83 da subunidade D. O anel quinona está rodeado pola Ile28 da subunidade C e a Pro160 da subunidade B. Estes residuos, xunto coa Ile209, o Trp163, e o Trp164 da subunidade B, e a Ser27 da subunidade C, forman o ambiente hidrofóbico do peto de unión da quinona.
Sitio de unión do succinato
A SdhA proporciona o sitio de unión para a oxidación do succinato. As cadeas laterais de Thr254, His354, e Arg399 da subunidade A estabiliza a molécula mentres que o FAD oxida e transporta os electróns ao primeiro cluster de ferro-xofre, o [2Fe-2S].
Centros redox
O centro de unión do succinato e o centro de unión da ubiquinona están conectados por unha cadea de centros redox que inclúen o FAD e os clusters de ferro-xofre. Esta cadea esténdese no monómero ao longo dunha lonxitde duns 40 Å. Todas as distancias de bordo a bordo entre os centros son menores que o límite de 14 Å suxerido para a transferencia electrónica fisiolóxica.
Mecanismo
miniatura|280px |Mecanismo de oxidación do succinato E2. miniatura|280px |Mecanismo de oxidación do succinato E1cb.
Oxidación do succinato
Sábese pouco sobre o mecanismo exacto de oxidación do succinato. Porén, a estrutura cristalina obtida do complexo mostra que o FAD, Glu255, Arg286, e His242 da subunidade A son bos candidatos para a reacción inicial de desprotonación. Hai dous posibles mecanismos de eliminación, chamados E2 ou E1cb. Na eliminación E2, o mecanismo é coordinado. O residuo básico ou cofactor desprotona o carbono alfa, e o FAD acepta o hidruro procedente do carbono beta, oxidando o succinato unido, que se converte en fumarato. No mecanismo E1cb, fórmase un intermediario enolato, antes de que o FAD acepte o hidruro. Requírense máis investigacións para determinar que mecanismo de eliminación afecta ao succinato na succinato deshidroxenase. O fumarato oxidado, que agora está unido pouco firmemente ao centro activo, é libre de saír da proteína e pasar á matriz da mitocondria.
Tunelado de electróns
Despois de que os electróns son derivados da oxidación do succinato por medio do FAD, son tunelados ao longo do centros de ferro-xofre ata que chegan ao cluster [3Fe-4S] final. Estes electróns son transferidos seguidamente a unha molécula de ubiquinona no centro activo. O sistema de tunelado de electróns de ferro-xofre móstrase na última imaxe.
Redución da ubiquinona
miniatura|280px | Mecanismo de redución da ubiquinona. miniatura|280px |Transportadores de electróns do complexo SQR. FADH2, centros de ferro-xofre, hemo B, e ubiquinona.
O oxíxeno do carbonilo O1 da ubiquinona é orientado no sitio activo por medio de interaccións por ponte de hidróxeno coa Tyr83 da subunidade D. A presenza de electróns no cluster de ferro-xofre [3Fe-4S] induce o movemento da ubiquinona a unha segunda orientación. Isto facilita unha segunda interacción por ponte de hidróxeno entre o grupo carbonilo O4 da ubiquinona e a Ser27 da subunidade C. Despois do primeiro paso de redución dun só electrón, fórmase un radical semiquinona. O segundo electrón chega desde o cluster [3Fe-4S] e produce a redución completa da ubiquinona a ubiquinol. Este mecanismo da redución da ubiquinona móstrase na imaxe correspondente.
Grupo prostético hemo
Aínda que a funcionalidade do hemo na succinato deshidroxenase aínda hai que investigala máis, algúns estudos concluíron que o primeiro electrón que pasa á ubiquinona desde o [3Fe-4S] pode ser tunelado cara adiante e atrás entre o hemo e o intermediato ubiquinona. Deste modo, o cofactor hemo actúa como un sumidoiro de electróns. O seu papel é impedir a interacción do intermediato co oxíxeno molecular, o que produciría especies reactivas do oxíxeno.
Transferencia de protóns
Para reducir completamente a quinona na SQR cómpren dous electróns e dous protóns. Propúxose que unha molécula de auga (HOH39) chega ao sitio activo e é coordinada pola His207 da subunidade B, a Arg31 da subunidade C, e o Asp82 da subunidade D. A semiquinona é protonada por protóns procedentes da HOH39, completando a redución da ubiquinona a ubiquinol. A His207 e o Asp82 probablemente facilitan este proceso. Outros estudos consideran que a Tyr83 da subunidade D está coordinada a unha histidina próxima e ao oxíxeno carbonilo O1 da ubiquinona. O residuo de histidina fai diminuír o pKa da tirosina, facendo que lle sexa máis fácil doar o seu protón ao intermediato ubiquinona reducido.
Inhibidores
Hai dúas clases de inhibidores do Complexo II: os que se unen no peto do sucinato e os que se unen no peto da ubiquinona. Entre os inhibidores de tipo ubiquinona están a carboxina e a thenoiltrifluoroacetona. Os inhibidores análogos do succinato son, por exempo, o composto sintético malonato e os intermediatos do ciclo do ácido cítrico malato e oxalacetato. O oxalacetato é un dos inhibidores máis potentes do Complexo II. Non se comprende totalmente como un intermediato común do ciclo do ácido cítrico pode inhibir ao Complexo II, pero podería exercer un papel protector para minimizar a produción de superóxidos mediada por transferencia inversa de electróns polo Complexo I.
Os inhibidores de tipo ubiquinona téñense utilizado como funxicidas na agricultura desde a década de 1960s. A carboxina utilizouse principalmente para controlar as enfermidades producidas nas plantas por fungos basidiomicetos. Máis recentemente, desenvolvéronse outros compostos cun espectro de acción máis amplo contra un conxunto de patóxenos de plantas, como boscalid, penthiopyrad e fluopyram. Algúns fungos que son importantes como pragas agrícolas non son sensibles aos inhibidores de tipo ubiquinona de nova xeración.
Enfermidades
O papel fundamental da succinato-coencima Q redutase na cadea de transporte de electróns da mitocondria fai que sexa vital para a maioría dos organismos pluricelulres, e a eliminación deste encima do xenoma viuse que é letal para os ratos na fase embrionaria. A succinato deshidroxenase de mamíferos funciona non só na xeración de enerxía mitocondrial, senón que tamén ten un papel na detección do oxíxeno e a supresión de tumores; e, xa que logo, é o obxecto de diversas investigacións que están en marcha.
Pedro Ruíz Sarmiento y Velasco
Pedro Ruíz Sarmiento y Velasco foi un nobre castelán nado na primeira metade do século XIV e finado o 15 de agosto de 1385 na batalla de Aljubarrota.
Linares Club de Fútbol
O Linares Club de Fútbol foi un equipo de fútbol español da cidade de Linares, na provincia de Xaén. Foi fundado en 1960 e desapareceu en 1990.
Pedro Ruíz Sarmiento y Velasco
Traxectoria
Era fillo de Diego Pérez Sarmiento de Villamayor y Haro e de María de Velasco. Foi señor de Sarmiento e de Villamayor e ostentou o cargo de Adiantado maior de Castela. Contraeu matrimonio en 1362 con Leonor Fadrique de Castela, señora de Salinas e filla do mestre de Santiago Fadrique de Castela e de Constanza Angulo. En 1375 polo seu apoio, Henrique I de Trastámara deulle o título de Señor de Ribadavia, ademais do de adiantado maior do reino de Galiza. Casou con Xoana de Guzmán.
Linares Club de Fútbol
Historia
O Linares Club de Futbol nace en 1960 e comeza a xogar en Categoría Rexional. En 1965 logra o ascenso a Terceira División. Nesta categoría permanece 5 anos, ata que na tempada 1969/70 descende outra vez a categoría rexional. Só un ano despois regresa á categoría nacional.
Tras dous anos en Terceira, na tempada 1972/73, proclámase campión do seu grupo de Terceira e logra o ascenso a Segunda División por primeira vez na súa historia. Só permanece unha tempada na categoría, descende como pechacancelas. Tras dous anos en Terceira División créase a Segunda División B en 1977, o Linares CF participa na primeira edición terminando en 14º posto. Na 1979/80 finaliza primeiro do grupo e ascende por segunda vez a Segunda División.
No seu regreso á Segunda División finaliza 12º na súa primeira campaña e logra manter a categoría tres tempadas. Na 1983/84 regresa a Segunda B. Na 1988/89 o Linares, xogou o seu último partido de liga no Vicente Calderón, ante o Atlético Madrileño, xogándose neste partido de novo o ascenso a Segunda. Non conseguiu o obxectivo. A seguinte tempada finaliza 7º, pero é descendido a Terceira por non pagar aos xogadores e desaparece en 1990. Fúndase na cidade o CD Linares para que o fútbol na localidade non morra.
Estadio
Estadio Municipal de Linarejos, construído en 1956, con capacidade para 10.000 persoas.
Félix Couchoro
Félix Couchoro, nado en Ouidah (actual Benín) o 30 de xaneiro de 1900 e finado en Lomé en 1968, foi un escritor togolés.
Traxectoria
Estudou nunha misión católica e exerceu como profesor dunha escola católica. En 1929 publicou L'Esclave na revista La dépêche africaine de París, a segunda novela publicada en francés por un africano.
De volta a África editou o xornal L'éveil Togo-Dahoméen ata 1935, crítico coa administración colonial en 1941 trasladouse a Togo e formou parte do Comité da Unidade Togolesa, formación nacionalista. En 1954 ten que se instalar en Ghana, regresou logo da vitoria nacionalista en 1960, e traballou para o Servizo Nacional de Información e publicou novelas por entregas no xornal Togo Presse
Navares de las Cuevas
Navares de las Cuevas é un concello escasamente poboado da comunidade autónoma de Castela e León, ao norte da provincia de Segovia, á beira do arroio dos Navares ne Serra Pradales.
Política e goberno
O alcalde é, dende o ano 1999, o popular Vicente Robisco López.
A Curious Thing
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Amy Macdonald, agás as indicadas.
Serbia Branca
A Serbia Branca ou Bojka (en serbio Белa Србиja; arcaico Бојка, en grego antigo Boĩki), é o mítico fogar dos devanceiros dos serbios, dos serbios brancos (en serbio Бели Срби, Beli Srbi).
Unha zona adxacente á Serbia Branca coñécese como Croacia Branca, na que os croatas tamén din teren a súa orixe.
A Serbia Branca e os seus habitantes poden interpretarse con cualificativos como serbios "non bautizados" ou "pagáns" (precristiáns), de acordo co De Administrando Imperio.
Etimoloxía
O termo Serbia Branca (Bela Srbija) está relacionado con Беларусь Belarús (ou Rusia Branca), neste caso pode referirse a que sexa unha terra "sen bautizar", en relación cos serbios dos Balcáns que eran cristiáns.
Bojka, (Boĩki, usado en grego antigo, derivado do protoeslavo *bojь = batalla, guerra, loita) pode relacionarse co grupo étnico ucraíno, os Boyko, e coa tribo celta dos Boii, que vivían no século II a.C. na conca danubiana.
Situación
A localización da Serbia Branca é controvertida. Foi descrita como situada en:
Historia
Os serbios brancos eran unha tribo de polabios eslavos que vivían en Europa Central, ao lado da Croacia Branca.
miniatura|250px|As "Terras serbias" nos séculos VII a IX.
A tribo era gobernada por un arconte, que foi sucedido por dous fillos, un de eles, o chamado Arconte Descoñecido, levou a unha parte da súa tribo en armas contra terras bizantinas durante o goberno do emperador Heraclio (610-641). Mentres Heraclio loitaba contra os persas os ávaros convertéronse nunha gran ameaza nas fronteiras do Imperio bizantino, tomando cidades como Singidunum (Belgrado), Viminacium (Kostolac), Naissus (Niš), Sardica (Sofía) e ocasionando a destrución de Salona en 614.
Neste momento os serbios entraran en contacto co emperador. Os serbios brancos recibiron do emperador Heraclio, en primeiro lugar, a zona de Serbia grega (en grego Σέρβια, Serbia) na provincia de Tesalónica como un agasallo tras a súa vitoria contra os ávaros de Dalmacia.
Os descendentes dos serbios brancos (ou protoserbios) son os serbios actuais e os sorbios de Lusacia (que en lingua soraba é Serbja).
Os serbios en Lusacia (Sorbios)
miniatura|250px|Serbia de Dervano, século VII.
Fredegario, cronista do Imperio carolinxio, meciona a Dervano ( Dervanus) na súa crónica como "dux gente Surbiorum que ex genere Sclavinorum ("gobernador do pobo dos serbios, da nación dos eslavos (esclavenos)"
Este é o primeiro gobernante da tribo que aparece mencionado polo seu nome en toda a historia. Fredegario di que fora un subordinado dos francos durante moito tempo. Despois da derrota do rei franco Dagoberto I polo rei eslavo Samo cerca de Wogastisburgo en 631-632 Dervano declarou a súa independencia dos francos e "el e o seu pobo pasaron ao Imperio de Samo".
Dervano uniuse a Samo nas súas posteriores guerras contra os francos. Novos informes de Fredegario indican que Dervano e a súa xente vivían ao leste do saxón Saale. A referencia a Dervano en 631/632 tamén é a primeira confirmación escrita da presenza dos eslavos ao norte de Erzgebirge.
Dervano loitou contra os Thuringii (turinxios) en 631-634, e foi finalmente derrotado polo duque Randulf, gobernador de Turinxia no 636.
A seguinte mención dos sorbios é o Estado de Miliduch e o seu duque Nussito, que liberou aos sorbios do Imperio franco, pero posteriormente foi asasinado durante as campañas dos francos en 806 por Carlos o Novo.
Unió Esportiva Figueres
A Unió Esportiva Figueres é un club de fútbol español da cidade de Figueres, na provincia de Xirona. Foi fundado en 1919 e refundado en 2007, tras o traslado e reconversión do anterior club en Unió Esportiva MiApuesta Castelldefels. Tras empezar de cero, o club milita actualmente na Terceira División Española.
Historia
A Unió Esportiva Figueres fundouse o 13 de abril de 1919, froito da unión do Sport Club Català coa Joventud Sportiva i Artística, ambos os clubs fundados en 1914.
En 1986 o club debutou na Segunda División española. Mantívose sete anos consecutivos na categoría de prata. A súa mellor tempada foi a 1991/92, na que disputou a promoción de ascenso a Primeira División. Aquel mítico equipo estaba formado por xogadores como o gardameta Toni, Pere Gratacós, Comas, Tab Ramos, Luis Cembranos, Alejo Indias, Altimira, Tintín Márquez, Tito Vilanova ou García Pitarch. Un ano despois, con todo, descendeu a Segunda División B.
A tempada 2001/02 a UE Figueres escribiu outra páxina brillante da súa historia alcanzando as seminifinales da Copa do Rei, sendo o primeiro e de momento único equipo de Segunda División B en chegar tan lonxe no torneo. Tras apear a varios equipos de Primeira División como o FC Barcelona ou Osasuna, quedou ás portas da final, tras perder en Vilatenim por 0-1 contra o Deportivo da Coruña e empatar 1-1 no Estadio de Riazor.
O verán de 2006 a empresa de apostas deportivas Miapuesta.com converteuse no accionista maioritario do club pasando a ser Enric Flix, xerente e fundador de devandita empresa, o presidente do club, que cambiou o seu nome polo de Unió Esportiva MiApuesta Figueres. Un ano despois, alegando a falta de apoio social que tiña o club en Figueres, Flix anunciou a súa intención de trasladar o club á localidade de Castelldefels (Barcelona) para reconvertelo na Unió Esportiva Miapuesta Castelldefels.
O 28 de xuño de 2007, nunha polémica xunta de accionistas, Flix fixo valer o seu paquete maioritario de accións para aprobar o traslado e o cambio de denominación do club. Con todo, unha parte dos accionistas minoritarios desconformes constituíron unha plataforma para emprender accións xudiciais, solicitando que se declarase a nulidade da xunta de accionistas.
O 17 de xullo o Xulgado do Mercantil de Xirona anulou preventivamente os acordos tomados na xunta impugnada, inhabilitou ao presidente Enric Flix e nomeou a Nitus Santos, ex xogador e expresidente do club, como administrador xudicial da sociedade. Con todo, o 1 de agosto o mesmo xulgado levantou as medidas cautelares e devolveu a Enric Flix o control do club.
Aínda así, a Real Federación Española de Fútbol negouse inicialmente a aceptar o cambio de nome e de domicilio social do club, aínda que a decisión do Tribunal Arbitral do Deporte (TAS) no caso do Granada 74 (moi parecido ao do MiApuesta Figueres) levou finalmente á RFEF a autorizar a participación da Unió Esportiva Miapuesta Castelldefels na Segunda División B. Esta decisión, aínda que renoce á UE Castelldefels como herdeiro legal da UE Figueres, á práctica supón a desaparición do club figuerense como tal.
Poucas semanas despois, a Plataforma de pequenos accionistas decidiu refundar o club, co nome Unió Sportiva Figueres tras chegar a un acordo con Enric Flix, quen lles cedeu os distintivos históricos da entidade para poder conservar os seus 88 anos de historia. A tempada 2007/08 a nova US Figueres, presidida por Pere Aguado, nace partindo de cero, na Terceira Rexional, o chanzo máis baixo da liga española.
Na tempada 2011-12 a UE Figueres proclámase campioa de Primera Catalana e ascende a Terceira División.
Retrincos
Publicación
Van acompañadas por unha data e un lugar, que coinciden con ámbitos especiais para o autor. É a única obra de Castelao sen ilustracións propias, se ben Maside creou cadansúa xilografía para cada relato.
Foi editado en 1934 pola editorial Nós, en Santiago. Como acontecera tamén coas Cousas, tres dos cinco relatos de Retrincos xa foran publicados anteriormente.
Obsérvase nesta obra, como é natural en Castelao, un intenso contacto entre o autor e o lector. Hai interrogacións retóricas que nos fan sentir moi achegados ó relato e que xa aparecen no Limiar.
Relatos
miniatura|Comezo d'"O retrato", Nós, 25/7/1927, despois incluído en Retrincos.
Edicións
Dende 1994, Galaxia edita o texto conxuntamente co doutra obra do mesmo autor, Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete, baixo o título ''Retrincos. Un ollo de vidro''.
Historia de Santiago de Chile
Época precolombiana
O val do río Mapocho, lugar de paso de nómades cazadores-recolectores dende o neolítico, non tivo ata o século IX os primeiros asentamentos sedentarios de comunidades agrícolas nas beiras do río.
Despois, a finais do século XV ou comezos do XVI, o Imperio Inca conquistou a rexión colonizándoa con mitimaes (poboados de reasentamento). Semella que o principal estaba no centro da actual cidade. Outros vestixios incas son a Huaca de Chena (sur da área metropolitana) e un santuario nas abas do Cerro El Plomo (nordeste). En todo caso o lugar era nó do Camino del Inca na expansión do imperio cara ó sur.
Fundación e colonia
Por dita calzada chegaron os españois na súa conquista. Primeiro Diego de Almagro en 1536 e despois Pedro de Valdivia en 1540. Este último decidiu fundar en 1541 a cidade de Santiago de Nueva Extremadura na beira sur do Mapocho, aos pés do Cerro Huelén (Santa Lucía) polo leste. Ademais, un brazo do río protexía o límite meridional (La Cañada).
Apenas sete meses despois resulta destruída por un ataque indíxena. Reconstrúese de seguido, pero coma campamento militar, e a praza renoméase Praza de Armas (nome que mantívose ata o presente). En 1607, a Real Audiencia aséntase definitivamente en Santiago, o que marca o seu comezo como principal cidade e capital da Capitanía Xeneral de Chile. Comeza a gañar poboación a pesar dos frecuentes desastres, dos cales, o terremoto de 1647 está a punto de estudar o traslado da cidade.
Século XVIII e Independencia
miniatura|esquerda|200px|1713, o norte embaixo. miniatura|dereita|260px|Santiago 1831: Primeira traza da Alameda das Delicias no lugar da antiga Cañada; ao norte a ponte Calicanto e o arrabalde da Chimba.
Na segunda metade do século o corrixidor L.M.Zañartu, xunto a un férreo control da criminalidade, leva a cabo a construción da ponte Calicanto sobor do Mapocho (o que permitiu a integración na cidade do arrabal de La Chimba), e inicia os muros de contención para encamiñar as augas do río evitando as desastrosas crecidas.
Trala independencia en 1818, o pai da mesma, Bernardo O'Higgins, leva adiante obras de importancia para o desenvolvemento da capital da nova República de Chile. Sinaladamente, a conversión da Cañada (brazo meridional do Mapocho que facía de vertedoiro) na Alameda de las Delicias que se ha converter no paseo burgués por excelencia da cidade e futura arteria principal da metrópole. A carón dela polo norte tíñase erixido o Pazo da Moeda na praza homónima (1786-1812, futura sede da presidencia da república).
Capital republicana
miniatura|200px|Mapa de Santiago en 1895. Precisamente superando a antiga cañada cara o sur, o crecemento continuou durante o século XIX inda que desvirtuando o trazado en dameiro inicial. Foron os anos da conversión de Santiago nunha cidade moderna con todas as institucións (educativas, culturais, administrativas) e servizos (rede de sumidoiros, transporte, ferrocarril en 1857). Da man do Plan de Transformación de Vicuña Mackenna de 1872, cabe destacar a adecuación do Cerro de Sta. Lucía coma parque e o Camino de Cintura, unha primitiva ronda circunvalatoria polo sueste.
Asemade, a riqueza xerada polas explotacións mineiras (especialmente o cobre) facilitaron o embelecemento da urbe con pazos e obras filantrópicas dos próceres. Así xurdiu o Parque Cousiño (hoxe O'Higgins) no que fora campo de manobras militares. A definitiva canalización do Mapocho implicou a demolición da antiga ponte de Calicanto (1889, substituído por actuais pontes de ferro).
Entre o último cuarto do século XIX e 1920 a poboación da capital cuadruplicouse (1875, 129.807h; 1920, 507.296h). Fixera a súa aparición a industria e axiña Santiago superou a Valparaíso coma primeiro centro económico do país. Un grande afluxo de inmigrantes do rural afincouse nela. En concreto nas numerosas comunas da periferia que resultaran da reorganización administrativa da municipalidade de finais do XIX.
Século XX
En 1910, centenario da independencia, aprovéitanse os terreos xurdidos da canalización do Mapocho para crear un parque xunto ao centro histórico, o chamado Parque Forestal. Na outra beira, a norte, crearase o gran Parque Metropolitano dende o Cerro San Cristóbal cara ao leste.
Coa crise de 1929 e o desplome da industria salitreira tivo lugar unha nova e inda maior explosión demográfica coa enorme inmigración de desempregados e do rural do resto do país. As comunas do sur e poniente acollen as clases medias e traballadoras mentres as do leste, nas primeiras estribacións dos Andes, son maiormente residenciais das clases acomodadas. O centro histórico vai quedando baleiro.
Thermus
Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada deste grupo está baseada na LPSN e no NCBI e a filoxenia está baseada en datos do ARNr 16S da LTP 115 do 'The All-Species Living Tree' Project
Antonio Cañizares
Antonio Cañizares Llovera, nado o 15 de outubro de 1945 en Utiel (Comunidade Valenciana), é un eclesiástico latino e cardeal valenciano, arcebispo metropolitano de Valencia dende 2014.
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote da arquidiocese de Valencia o 21 de xuño de 1970 polo seu arcebispo, José María García Lahiguera.
O 6 de marzo de 1992 foi nomeado bispo de Ávila polo papa Xoán Paulo II. Recibiu a consagración episcopal o 25 de abril do mesmo ano, de mans do nuncio Mario Tagliaferri, e tendo como principais co-consagradores ao arcebispo de Toledo Marcelo González Martín e ao de Madrid Ángel Suquía Goicoechea. O 10 de decembro de 1996 foi nomeado arcebispo de Granada.
O 24 de outubro de 2002 foi nomeado arcebispo de Toledo. O papa Bieito XVI creouno cardeal no consistorio do 24 de marzo de 2006. O 4 de outubro de 2014 foi nomeado arcebispo de Valencia.
Combinatoria
A combinatoria é a parte das matemáticas que estuda a aplicación inxectiva ou bixectiva, unívoca ou biunívoca dun conxunto noutro para esclarecer as súas posibilidades de combinación. O habitual é asocialo a problemas de escoller unha serie de elementos (e ou n) dun conxunto total para localizalos nun número determinado de lugares ou posicións (p) (por exemplo, as posibles localizacións de dúas pezas de xadrez nos escaques dun taboleiro), pero tamén se pode interpretar á viceversa, coma unha escolla un número determinado de veces (p ou r) de entre un grupo total de elementos (e) (como se se escollesen cartas dunha baralla). De calquera xeito, pódese tratar un problema combinatorio coma unha suma de varios experimentos aleatorios individualizables, analizables estatisticamente. É importante traballar cunha terminoloxía clara e explícita, pois é doado cometer erros lingüísticos e malentendidos nas caracterizacións dos problemas.
Xeneralidades
Inda que as posibilidades de análise combinatorio dependen do problema concreto, as operacións máis coñecidas son a permutación, a variación, a combinación e a ordenación. Debido á existencia dunha certa indefinición terminolóxica, definiranse os seus valores dependendo das características do problema. Para poder emprender a análise combinatoria, débense definir as propiedades do caso, que en termos xerais son as seguintes:
Exemplo de caracterización
Supóñase un conxunto de bólas: unha branca, unha azul, unha vermella e unha negra, que se abreviarán coa inicial da súa cor: BAVN. Se se meten nunha bolsa opaca e se extraen aleatoriamente unha serie de veces, pódese facer unha caracterización do problema segundo os puntos mencionados antes:
Posibilidades da análise
Unha técnica de análise é a chamada árbore de experimentos, onde se vai estruturando a serie de posibles resultados dependendo das condicións dos experimentos. Esta técnica permite facerse unha idea das características do problema e acertar coa resolución. Velaí os exemplos definidos segundo as caracterizacións anteriores, para tres bolas de tres cores distintas:
Outra posibilidade é botar man directamente das ecuacións, que se representan na seguinte táboa tamén clasificadas segundo as súas características, numeradas igual cás anteriores, excluíndo a 4):
Evolución dos mamíferos
miniatura|235px|Reconstrución de [[Adelobasileus cromptoni, o mamaliaforme máis antigo coñecido, descuberto a partir dun cranio fragmentario da Formación de Tecovas ó oeste de Texas. A localización da cóclea dentro do cranio é un dos avances máis destacados que presenta esta especie.]] miniatura|235px|[[Coala – Artibeus sp. Equidna de fociño curto – Arroaz. Os mamíferos colonizaron os medios terrestres, acuáticos e aéreos.]] A evolución dos mamíferos a partir dos sinápsidos basais («réptiles mamiferoides») foi un proceso gradual que durou aproximadamente 95 millóns de anos, dende a aparición dos primeiros sinápsidos, como o Archaeothyris ou Clepsydrops, en Pensilvaniano até a aparición dos primeiros mamaliaformes como o Adelobasileus no andar faunítico Carniano. A liñaxe sinápsida diverxeu da liñaxe saurópsidos, que conduciría ós réptiles, ós dinosauros e ás aves, a finais do período Carbonífero, só vinte millóns de anos despois da formación do clado dos amniotas.
Os sinápsidos diversificáronse durante o Permiano, producindo formas tan célebres coma o Dimetrodon, Sphenacodon ou o edafosauro. Durante uns cuarenta millóns de anos, foron os animais terrestres dominantes, pero hai 251,4 millóns de anos a extinción do Permiano-Triásico pon remate ó seu dominio, levando á desaparición de todos os grupos de pelicosauros e de terápsidos. Despois desta extinción, que eliminou o 70% dos vertebrados terrestres, o grupo terápsido dos listrosauros recupérase e chega a exercer un dominio tan esmagador como nunca máis se volveu repetir na historia da Terra: Durante un tempo, o 95% dos vertebrados terrestres pertencían a este xénero. Porén, un acontecemento coñecido como cambio do Triásico abriu a porta ó dominio dos dinosauros e obrigou ós mamíferos a manter un perfil baixo durante os seguintes 160 millóns de anos.
Polo xeral, os mamíferos do Mesozoico eran pequenos, e a maioría só acadaban o tamaño dun rato. Os seus dentes indican que a meirande parte das especies alimentábanse de insectos e outros invertebrados, e a forma do seu cerebro e os seus órganos sensoriais indican un estilo de vida principalmente nocturno. Aínda se mantén a incógnita de porqué a maioría de mamíferos do Mesozoico conservaron un tamaño, unha fisioloxía e un xeito de vida relativamente homoxéneos, mentres que nun período de tempo evolutivamente moi curto (uns cinco millóns de anos) a comezos do Cenozoico coneguen unha importante variación de tamaño e alimentación. A causa disto adoita ser considerada a competición dos dinosauros, que mentres exerciron unha presión selectiva que impedía a evolución de mamíferos grandes. En tempos máis recentes fixéronse novos descubrimentos que amosan un grao de especialización máis alta dos mamíferos do Mesozoic. Castorocauda era cando menos parcialmente acuático, Volaticotherium estaba dotada de membranas para e Fruitafossor tiña adaptacións para comer insectos semellantes ás dos osos formigueiros.
Combinatoria
Subprobabilidades
Supoñamos que nunhas oposicións sácanse cinco bolas consecutivamente sen reposición (dependentes) dunha caixa con 75 en total, que cada unha tén un tema do temario oficial (de 75 temas en total), que len os temas que lle corresponden a cada bola e a persoa que vai facer o exame escolle un de entre eses cinco. Disto dedúcese que non hai subgrupos internos porque tódalas bólas son distintas e a serie non está ordenada porque a orde de extracción non importa.
Evolución dos mamíferos
Filoxeneticamente, os mamíferos son os únicos sinápsidos aínda viventes.
Combinatoria
Subprobabilidades
Non tódalas calculadoras permiten cálculos con valores tan elevados, así que se pode pór isto nunha folla de cálculo e dándolle valores enteiros a x (número de temas estudados), as probabilidades de que saquen tódalas bólas con temas non estudados quedarían reflectidas nesta gráfica (loxicamente sae unha función polinómica de quinto grao que pasa por [0,100%] e [75,0%]):
centro|500px
Por exemplo, se se estudan só 20 temas, a probabilidade de non saber ningún deles é do 20,16% (é dicir, habería case un 80% de saber algún e, con sabelo ben, aprobar). Con 27 temas ben estudados, a probabilidade de descoñecer o correspondente a tódalas bólas é do 9,92%. Para ter un 50% de probabilidades de aprobar, habería que estudar máis de 9 temas e sabelos ben, pero sempre cómpre estudar cantos máis mellor para mellorar as posibilidades e non confiar só na estatística.
Hemley Boum
miniatura|299x299px|Hemley Boum. Hemley Boum, nada en Douala en 1973, é unha novelista do Camerún.
Traxectoria
Estudou ciencias sociais na Universidade católica da África Central en Yaoundé e comercio exterior na Universidade católica de Lille.
Alicia Keys
Alicia Augello Cook, coñecida como Alicia Keys, nada o 25 de xaneiro de 1981 en Manhattan (Nova York), é unha cantante e compositora de R&B e soul.