cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Los Angeles Clippers
Os Los Angeles Clippers son un equipo profesional estadounidense de baloncesto con sede nos Ánxeles (California). Os Clippers compiten cada ano na National Basketball Association (NBA), sendo membros da División Pacífico da Conferencia Oeste. O club xoga os seus partidos como local no Staples Center, pavillón que comparten cos seus rivais da NBA Los Angeles Lakers, o equipo da NBA feminina Los Angeles Sparks e a franquía de hóckey sobre xeo da NHL Los Angeles Kings.
Fundado en 1970, conseguiu o seu primeiro título de división na tempada 2012-13. Ademais tan só en nove tempadas da súa historia lograron máis vitorias que derrotas. A consecuencia deses resultados é, entre outras cosas, os tres trocos de cidade que sufriu o equipo dende a súa fundación, pasando por Buffalo, San Diego e, actualmente, Os Ánxeles.
Buffalo Braves
Os Clippers foron fundados na cidade de Buffalo, no estado de Nova York, en 1970. O nome de "Braves" proviña da historia dos nativos americanos na cidade. Os Braves xogaron as súas oito tempadas na cidade no "Buffalo Memorial Auditorium", compartindo o pavillón con outro equipo, os Buffalo Sabres da National Hockey League. O primeiro adestrador do equipo foi o membro do Basketball Hall of Fame Dolph Schayes, mentres que as primeiras estrelas do equipo foron Bob Kauffman e Don May, quen fora adquirido no draft de expansión. Os Braves terminaron a súa primeira campaña cun balance de 22-60, típico en equipos debutantes. Kauffman, que o ano anterior promediara 4,3 puntos cos Chicago Bulls, liderou aos Braves con 20,4 puntos por partido e fíxose un oco no All-Star Game de 1971.
Os Braves repetiron o balance de 22 vitorias e 60 derrotas na seguinte tempada, mais unha serie de fichaxes conseguiron mellorar de xeito importante a calidade do equipo: elixiu no draft ao pivote Elmore Smith e ao escolta Randy Smith, que procedente da Universidade Estatal de Búfalo, converteuse nun dos favoritos do público. Porén, aínda co novo adestrador Jack Ramsay, o equipo non mellorou moito a seguinte tempada, conseguindo un pobre rexistro de 21-61. Con todo, o gran movemento dos Braves esa tempada foi seleccionar no draft a Bob McAdoo, procedente da Universidade de North Carolina, sendo o cambio tan grande que na seguinte tempada o equipo clasifícase por primeira vez á rolda de playoffs, aínda que foron eliminados na primeira eliminatoria polos Boston Celtics en primeira rolda. Ao ano seguinte, na tempada 1974-75, McAdoo gaña o MVP da Tempada, cunha media de 34,5 puntos, 14,1 rebotes e 2,12 tapóns por partido, cun 51,2% en tiros de campo e un 80,5 % en tiros libres. Nas dúas seguintes tempadas os Braves volverían a aparecer nos playoffs por última vez en Buffalo, chegando na derradeira ocasión ás semifinais de conferencia tras derrotar na primeira rolda aos Sixers.
Debido ao pobre xogo realizado polos Braves os dous seguintes anos (30-52 en 1976-77 e 27-55 en 1977-78), xuntouse coa pouca venda de entradas, polo que Brown negociou co entón propietario dos Celtics, Irv Levin, facer un intercambio de franquías, polo que Brown tomaría o mando dos Celtics e Levin dos Braves. Levin, era un empresario de California que soñaba con posuír unha franquía no seu estado natal, con todo, o trato foi roto por David Stern, do consello xeral da NBA. Mais finalmente, a seguinte sería a última tempada do equipo do oeste de Nova York, xa que os propietarios das franquías da NBA votaron por un claro 21-1 permitir a Buffalo trasladarse de cidade. Finalmente escolleron a cidade californiana de San Diego, pasando a converterse na tempada 1977-78 nos San Diego Clippers.
San Diego Clippers
A tempada 1979-80 non foi moito mellor a pesar da fichaxe do pivote Bill Walton, nativo de San Diego, e campión da NBA dous anos antes cos Portland Trail Blazers. Debido a lesións no pé, Walton non rendeu como se esperaba del e tivo que perderse 68 partidos. Aínda coas lesións de varíos dos seus xogadores claves, os Clippers finalizaron cun digno 37-45. Por segundo ano consecutivo, Free volveu quedar ás portas do título de máximo anotador da liga, con 30,2 por noite. Ao ano seguinte, Paul Silas substituíu a Shue no posto de adestrador e os Clippers lograron unha marca de 36-46, quedándose de novo sen playoffs, Walton perdeuse a tempada completa e Free foi traspasado a Golden State Warriors por Phil Smith. O ano seguinte chegou con aínda máis trocos, xa que Levin vendeu a franquía a Donald Sterling por 20 millóns de dólares, venda precipitada polo pobre xogo dos Clippers e a baixa asistencia do público ao pavillón (unha media de 4 500 espectadores por partido). Así, Sterling trasladou a franquía á súa cidade nativa, Os Ánxeles.
Galardóns individuais
MVP da Tempada da NBA
Rookie do Ano da NBA
Xogador Máis Mellorado da NBA
Executivo do Ano da NBA
Primeiro Equipo All-NBA
Segundo Equipo All-NBA Terceiro Equipo All-NBA
Primeiro Equipo de Rookies da NBA
Segundo Equipo de Rookies da NBA
Primeiro Quinteto Defensivo da NBA
Eleccións NBA All-Star
Asclepíades
Asclepíades é o nome de varios personaxes gregos:
O Enredo do Abelleiro
miniatura|200px
O Enredo do Abelleiro, tamén chamado Museo Vivente do Mel, é un museo galego centrado no mel e a apicultura. Fundado por Isidro Pardo Varela, está situado na parroquia de Dombodán (Arzúa).
Características
O museo amosa a apicultura tradicional e moderna nun contorno natural e, amais, tanto os produtos que se obteñen das abellas (mel, xelea real, pole, própole, cera) como produtos derivados: caramelos, mel con xelea, xabóns, cremas de mans e faciais, protectores de beizos...
Na súa parte externa está composto por un apiario moderno, un apiario tradicional e un xardín botánico en que se favorece a polinización grazas á presenza de varias especies autóctonas melíferas.
No interior, á vista do público, as salas de extracción, decantación e envasado, xunto co laboratorio, permiten seguir todos os procesos que se realizan na apicultura moderna.
Tom Kenny
Thomas James "Tom" Kenny, nado o 13 de xullo de 1962 en Syracuse, Nova York, é un actor, actor de voz, cantante e comediante estadounidense. O seu papel máis destacado é como SpongeBob na serie SpongeBob SquarePants. Kenny tamén fai a voz de Heffer Wolfe en A vida moderna de Rocko (1993–1996), de Ice King en Adventure Time (2010–presente), do alcalde en The Powerpuff Girls (1998–2005), Dog en Gatocán (1998–2005), e Spyro na franquía Spyro the Dragon (1999–2002). As actuación en vivo inclúen as comedias The Edge (1992–1993) e Mr. Show (1995–1998).
Kenny gañou dous Premios Annie polas súas voces de SpongeBob e Ice King.
The Purge: Anarchy
The Purge: Anarchy é un filme estadounidense dirixido e escrito por James DeMonaco que foi estreado no 2014. É a secuela do filme de The Purge, e está protagonizado por Frank Grillo, Carmen Ejogo, Zach Gilford, Kiele Sanchez, Zoë Soul e Michael K. Williams, mentres que Edwin Hodge retoma o papel de Dwayne do filme anterior.
República Popular Soviética de Bucara
A República Popular Soviética de Bucara (en ruso: Бухарская Народная Советская Республика) foi unha república soviética de curta duración que rexeu o antigo Emirato de Bucara (hoxe en día situado Uzbekistán) durante o período inmediatamente posterior á Revolución rusa, de 1920 a 1924. Máis tarde pasou a formar parte da República Socialista Soviética de Uzbekistán.
Alex James
Steven Alexander James, nado en Bournemouth, Hampshire, Inglaterra o 21 de novembro de 1968, é un música, compositor, xornalista e fabricante de queixo inglés. É coñecido por ser o baixista da banda de britpop Blur.
The Librarian: Curse of the Judas Chalice
The Librarian: Curse of the Judas Chalice é un filme estadounidense dirixido por Jonathan Frakes que foi estreado no 2008. Terceiro filme da saga protagonizada por Noah Wyle The Librarian.
Sinopse
Flynn Carsen, o experto bibliotecario, viaxa ós misteriosos pantanos de Nova Orleáns na busca do cálice de Xudas, unha copa de prata que, segundo a lenda, tiña o poder de devolver á vida ó príncipe Drácula.
Dolores Ruiz Gestoso
María Dolores Ruiz Gestoso, nada en Vigo en 1968, é unha escritora galega.
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía hispánica. Fixo a súa tese de doutoramento sobre a poesía de Gloria Fuertes. É guionista e escritora de literatura infantil. En 1999 gañou o Premio Barco de Vapor e en 2001 o premio Deputación de Badaxoz. En 2004 gañou o Premio Blanco Amor coa novela Dentro da illa.
Judith Hooper
Judith Hooper, nada en 1949 en San Francisco, é unha xornalista norteamericana.
Hooper traballou como editora e escritora para a revista Omni. Co seu marido, Dick Teresi, coescribiu os libros The Three-Pound Universe (1986) e ''Would the Buddha Wear a Walkman? A Catalogue of Revolutionary Tools for Higher Consciousness'' (1990). Posteriormente escribiu o controvertido libro Of Moths and Men (2002), no que argumenta que os experimentos sobre a Biston betularia (bolboreta nocturna exemplo de selección natural) levados a cabo por Bernard Kettlewell entre 1952 e 1972 eran defectuosos e mesmo, implicitamente, dáse a entender que eran fraudulentos. Hooper escribe no prólogo do seu libro, "Eu non son unha creacionista, pero ser acrítica sobre a ciencia é convertela nun dogma." Os papeis de Kettlewell foron reexaminados por Rudge (2005) e Young (2004) que non encontraron xustificación para unha acusación de fraude, e dixeron que "Hooper non proporcionaba nin unha pequena proba que sostivese esta seria alegación". O xenetista Michael Majerus investigou o asunto destas afirmacións de Hooper sobre os traballos de Kettlewell, e concluíu que ela comprendera mal a selección natural e os detalles da predación sobre a Biston betularia. Marjerus considera que este insecto é un exemplo de selección natural excelente para a súa ensinanza escolar.
Jonathan Wells
John Corrigan "Jonathan" Wells, nado en 1942, é un biólogo molecular norteamericano, autor e partidario do principio pseudocientífico do deseño intelixente.
A Estea, Saiáns, Vigo
A Estea é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 25 habitantes (11 homes e 14 mulleres).
Balvís, Irís, Cabanas
Balvís é un lugar da parroquia de Irís no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 20 habitantes.
Jonathan Wells
Traxectoria
Wells uniuse á Igrexa da Unificación en 1974, e seguidamente deixou escrito que as ensinanzas do fundador desa igrexa Sun Myung Moon, xunto cos seus propios estudos no Seminario Teolóxico da Unificación e as súas predicacións o convenceron de que tiña que dedicar a súa vida a "destruír o darwinismo". O termo darwinismo é a miúdo utilizado polos partidarios do deseño intelixente para referirse ao consenso científico actual sobre a evolución. Obtivo un PhD en estudos relixiosos na Universidade Yale en 1986, e chegou a ser Director da organización de divulgación interrrelixiosa da Igrexa da Unificación na cidade de Nova York. En 1989, estudou na Universidade de California, Berkeley, onde obtivo un PhD en bioloxía molecular e celular en 1994. Fíxose membro de asociacións científicas e publicou en revistas académicas.
No seu libro Icons of Evolution: Science or Myth? (2000), Wells argumenta que varios exemplos usados para ilustrar libros de texto estaban moi esaxerados, distorsionando a verdade, ou eran patentemente falsos. Wells dixo que isto mostra que a evolución entra en conflito coas evidencias, e así argumentou contra a súa ensinanza na educación pública. Algúns dos autores que examinaron Icons of Evolution dixeron que Wells cita mal aos expertos como fontes e toma asuntos menores fóra de contexto, baseando o seu argumento en siloxismos defectuosos. Autores que foron citados no seu libro por Wells para defender a súa tese acusaron a Wells de citalos incorrectamente á mantenta e confundir aos lectores. As concepcións de Wells sobre a evolución foron rexeitadas pola comunidade científica.
Rasquera
Rasquera é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Ribera d'Ebre.
Fontán, Saiáns, Vigo
Fontán é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 76 habitantes (42 homes e 34 mulleres).
Gaianismo
O gaianismo é unha filosofía aberta e inclusiva e xurdiu da espiritualidade e de diversas expresións relixiosas. O termo describe unha filosofía e visión ética do mundo, o cal implica unha devoción transracional do Planeta Terra como un superorganismo. Baséase no coñecemento intuitivo da humanidade, produto da conexión intrínseca coa Terra, tamén chamada Gaia. Gaia era orixinalmente un dos titáns gregos, que simbolizaba á Terra. Tódolos titáns, deuses e criaturas da mitoloxía grega foron creados por ela.
O gaianismo baséase na creza de que a Terra posúe unha personalidade como organismo vivo que pasou un proceso de billóns de anos de evolución.
O día da lagosta
O día da lagosta (título orixinal en inglés, The Day of the Locust) é unha novela do autor estadounidense Nathanael West, publicada orixinalmente en 1939. Ambientada en Hollywood, California, durante a Gran Depresión, trata da alienación e desesperanza dun amplo grupo de individuos que existen nos límites da industria cinematográfica de Hollywood.
En 1998, a Modern Library clasificou O día da lagosta no posto 73 da súa lista de 100 mellores novelas en inglés do século XX. A revista Time incluíu a novela na súa lista de 100 mellores novelas en inglés de 1923 a 2005, e o destacado crítico Harold Bloom incluíuna na súa lista de obras canónicas no libro The Western Canon.
X-Men: The Last Stand
X-Men: The Last Stand é un filme de acción dirixido por Brett Ratner que foi estreado en 2006, baseado no equipo de superheroes X-Men de Marvel Comics, o terceiro na serie de filmes deX-Men, e o guión ten como base as historias "The Dark Phoenix Saga", de Chris Claremont e John Byrne, e "Gifted" de Joss Whedon e John Cassaday.
Sinopse
Nesta terceira entrega da saga, descóbrese que hai unha "cura" para os mutantes que ameaza con alterar o curso da historia. Por primeira vez, os mutantes poden elixir: seguir coa súa singularidade, aínda que iso os ille e os marxine, ou renunciar ós seus poderes e converterse en seres humanos normais. Os opostos puntos de vista dos líderes mutantes, Charles Xavier, que desexa a tolerancia, e Magneto, que cre na supervivencia dos máis aptos, vense sometidos á proba definitiva: desencadear a guerra que porá fin a tódalas guerras.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2009
As eleccións autonómicas de Galicia de 2009 foron as oitavas eleccións ao Parlamento de Galicia. Nestas eleccións parlamentarias foron convocados ás urnas 2 646 872 galegos, dos cales 335.452 (12,7%) residen no estranxeiro.
Data de celebración
miniatura|200px|Campaña do [[BNG - febreiro 2009 en Santiago de Compostela.]] Tendo en conta que as eleccións de 2005 se celebraron o 19 de xuño, o último día posible para a celebración dos comicios de 2009 era o 14 de xuño. Malia a existencia de ruxerruxes sobre un adianto electoral, o presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, negou tal posibilidade. Finalmente, si que se produciu un adianto de tres meses, pois foron convocadas para o 1 de marzo de 2009.
Candidatos
Os candidatos á presidencia da Xunta de Galicia foron:
Candidatos por circunscricións
Nas eleccións ao Parlamento Galego existen catro circunscricións, e cada unha delas corresponde coas provincias. Malia o gran número de electores censados no estranxeiro, estes non teñen circunscrición de seu.
Tamén se presentaron os seguintes partidos ou formacións : Nas catro circunscricións preséntanse Por un mundo más justo, Nós-Unidade Popular e Partido Humanista. Ademais, Os Verdes - Grupo Verde preséntase na Coruña e en Pontevedra; Falange Española de las JONS e Galicia Unida (ambas as dúas en Lugo e Ourense); Unión Centrista Liberal, Solidaridad y Autogestión Internacionalista, e Asamblea de Votación Electrónica só na Coruña, Democracia Ourensana só en Ourense e Partido Social y Democrático de Derecho só en Pontevedra.
A campaña
A campaña electoral desenvolveuse entre o 13 e o 27 de febreiro. A pesar de que a TVG fixo unha proposta de debate entre os líderes das tres forzas políticas representadas ata ese momento no Parlamento de Galicia, o debate non tivo lugar, ao considerar o candidato do PP, Alberto Núñez Feijóo que non se daban as condicións de igualdade e representatividade necesarias. Si que se celebraron debates entre os cabezas de lista destas formacións nas distintas circunscricións.
Principais acontecementos
A campaña electoral arrancou coa decisión do PP de apartar o seu cabeza de lista por Ourense, Luís Carrera Pásaro, da carreira electoral, logo de que se filtrase aos medios que non declarara a Facenda unha cantidade de diñeiro pagada por un banco nas Illas Caimán. Porén, e dado que as candidaturas xa foran proclamadas, o nome de Luís Carrera apareceu nas papeletas electorais e concorreu aos comicios.
O BNG foi acusado pola La Voz de Galicia de organizar un mitin nun acto convocado pola Vicepresidencia da Xunta en Oia ; os nacionalistas responderon que fora un erro da organización do acto, promovido por unha asociación pontevedresa, e no que non estaban implicados nin a Xunta de Galicia nin a fronte nacionalista.
Resultados
Número de votos que obtiveron as principais candidaturas :
Acento agudo dobre
O acento agudo dobre ( ˝ ) é un signo diacrítico dos alfabetos latino e cirílico consistente en dúas pequenas raias que baixan de dereita a esquerda e que se coloca sobre unha vogal ou unha consoante.
Húngaro
No húngaro utilízase o acento agudo dobre sobre as letras o e u para representar as formas longas das vogais ö e ü, a diferenza das outras vogais longas, que levan o acento agudo simple. Estas grafías son consideradas como letras independentes no alfabeto desta lingua.
No século XVIII, antes de que se fixase a ortografía húngara, nalgúns documentos impresos o u e o o longos aparecen representados coa combinación da diérese e do acento agudo. Os tipógrafos do século XIX, procurando unha solución máis estética, introduciron no seu lugar o acento agudo dobre.
Feroés
Nalgúns casos no feroés emprégase a letra o con acento agudo dobre ( ő ) en  vez de ø. Para tal fin o danés fai uso do "o" con acento agudo simple ( ó ), o que resulta problemático para o feroés xa que dita grafía é xa unha letra específica do seu alfabeto.
Chuvaxo
O chuvaxo, escrito en alfabeto cirílico, usa a letra con acento agudo dobre Ӳ, ӳ para representar o fonema. Noutras linguas minoritarias de Rusia (khakas, mari, altai, e khanty), emprégase para dito fonema a forma con diérese Ӱ.
Formarís, Irís, Cabanas
Formarís é un lugar da parroquia de Irís no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 38 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 18 homes e 20 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 45 habitantes.
Acento agudo dobre
Tonalidade
No sistema con diacríticos empregado para sinalar a tonalidade polo Alfabeto Fonético Internacional o acento agudo dobre representa un ton extra alto. A seguir móstrase o sistema usando a letra "e" como modelo.
O acento agudo dobre é usado como signo de tonalidade nas ortografías derivadas do IPA dalgunhas linguas minoritarias como o tanacross, nas que indica un ton extra alto.
Festa da empanada da Bandeira
A festa da empanada da Bandeira é unha festa gastronómica celebrada a terceira fin de semana de agosto desde 1974 na carballeira da Pomba, na vila da Bandeira (Silleda). Está declarada Festa de interese turístico de Galicia desde o ano 1999.
Características
Celébrase un concurso con dúas categorías: para particulares e para restaurantes. Un experto xurado proba todas elas para elixir as mellores, valorando non só o sabor senón tamén a presentación. Despois, as empanadas gañadoras póxanse publicamente entre o público asistente á cita gastronómica, chegando a pagarse por unha empanada 2400 €, récord igualado no ano 2022.
Xunto co concurso, a festa da empanada conta cun pregón e unha comida e cea popular amenizadas con charangas, grupos tradicionais e orquestras. Ademais das empanadas e outros manxares, son moi significativos os festivais da empanada: o Esmorga Folk (terceiro venres de agosto) e o Festival Bandeirock (terceiro xoves de agosto).
Scott Carpenter
Traxectoria
Carpenter naceu o 1 de maio de 1925 en Boulder, Colorado, e faleceu o 10 de outubro de 2013 aos 88 anos. Era graduado en enxeñería aeronáutica pola Universidade de Colorado en 1949, o mesmo ano no que entrou na Armada dos Estados Unidos. Participou na Guerra de Corea como piloto no Escuadrón Seis. Posteriormente estudou na Escola Naval de Pilotos de Proba de Patuxent River, Maryland, en 1954, e fixo voos de proba de diversas aeronaves.
Foi seleccionado pola NASA como un dos sete astronautas Mercury orixinais o 9 de abril de 1959. Tras un adestramento intensivo foi, en primeiro lugar, o astronauta substituto de John Glenn para a misión Mercury-Atlas 6, e logo foi o elixido para a seguinte misión, o segundo voo orbital dun astronauta americano. A engalaxe tivo lugar o 24 de maio de 1962, e tras pilotar a súa cápsula Aurora 7 durante tres voltas á Terra, amarou no océano Atlántico. O voo durou un total de 4 horas e 46 minutos.
Carpenter non volvería ao espazo, pero participou no programa SEALAB II da Armada e foi nomeado pola NASA Asistente Executivo do Director do Centro de Voos Espaciais Tripulados. Tamén tivo parte no adestramento dos astronautas do proxecto Apollo. En 1967 foi asignado como Director de Operacións de Acuanautas durante o experimento SEALAB III. Retirouse da Armada en 1969, fundando Sear Sciences, Inc., unha firma para o desenvolvemento de programas dirixidos a un mellor uso dos recursos mariños e a mellorar a saúde do planeta, chegando a traballar intimamente con Jacques-Yves Cousteau e os membros do Calypso. Axudou no deseño de equipamento para mergullo e natación. Escribiu dúas novelas, ambas ambientadas en contornas mariñas. Faleceu o 10 de outubro de 2013.
Gráfica dunha función
miniatura|260px miniatura|250px|Representación, nun sistema de [[coordenadas cartesianas das curvas dalgunhas raíces, así como das súas potencias, no intervalo [0,1]. A diagonal, de ecuación y = x, é eixe de simetría entre cada curva e a curva da súa inversa.]] En matemáticas, a gráfica dunha función é un tipo de representación gráfica que permite coñecer intuitivamente o comportamento desa función. Máis formalmente dada unha función:
a gráfica é o conxunto de todos os pares ordenados (x, f(x)) da función f, é dicir, como un subconxunto do produto cartesiano \,X×\,Y. Represéntase graficamente mediante unha correspondencia entre os elementos do conxunto dominio e os do conxunto imaxe.
As únicas funcións que se poden trazar de forma non ambigua mediante liñas son as dunha única variable, cun sistema de coordenadas cartesianas, onde cada abscisa representa un valor da variable do dominio e cada ordenada representa o valor correspondente do conxunto imaxe. Se a función é continua, entón a gráfica formará unha liña recta ou curva. No caso de funcións de dúas variables é posible visualizalas de forma unívoca mediante unha proxección xeométrica, mais a partir de tres variables tan só é posible visualizar cortes (cun plano) da función para os que os valores de todas as variables, agás dúas, permanezan constantes. Algúns software de representación empregan ademais cores, ou curvas de nivel o que se pode lograr unha representación satisfactoria.
O concepto de gráfica dunha función xeralízase á gráfica dunha relación. Cómpre notar que se ben cada función ten unha única representación gráfica, poden existir varias funcións que teñan a mesma, mais con dominios e codominios diferentes.
Dominio de definición
Dada unha función, chámase dominio os valores de orixe D nos que está definida, é dicir, se  tal que y=f(x):
Casos segundo o intervalo D:
Análise dunha función nun punto
Nunha función real do tipo:
Ao analizar esta función nun punto x=a aparecen os seguintes casos:
Puntos de continuidade
Definida unha función: f, dos números reales, sobre os números reais, onde a cada x real se lle asocia un y real, representado y = f(x):
Se a medida que a variable x se aproxima a un valor a, a variable y se aproxima a un valor L, dise que L é o límite de f cando x tende a a:
Se unha función ten límite nun punto ese límite ten que ser único (unicidade do límite), o valor do límite, en caso de existir non ten por que coincidir co valor da función nese punto.
Se unha función ten límite nun punto, e o valor do límite é o mesmo que o valor da función nese punto, dise que a función é continua nese punto:
Puntos de descontinuidade
Nos puntos extremos de cada intervalo de definición da función, ou nos puntos intermedios dos intervalos de existencia, que presenten descontinuidade, preséntase un punto de descontinuidade, que pode ser dalgún destes tipos:
Exemplos
miniatura|255px|Gráfica da función y=x3-9x.
Ecuación de primeiro grao
Unha ecuación de primeiro grao é facilmente representada nun eixe coñecendo as súas propiedades.
Nunha ecuación de primeiro grao o número que corresponde a \,m corresponde á tanxente do ángulo que forma a recta respecto ao eixe de abscisas. O valor de \,n corresponde ao punto que corta o eixe de ordenadas.
Eparquía católica maronita de Buenos Aires
A eparquía de San Sarbelio de Buenos Aires (en latín: Eparchia Sancti Sarbelii Bonaërensis Maronitarum) é unha sé da Igrexa católica maronita sufragánea da arquidiocese católica latina de Buenos Aires. En 2009 tiña arredor de 700.000 bautizados. Actualmente está dirixida polo bispo Juan Habib Chamieh.
Gráfica dunha función
Ecuación de primeiro grao
A representación dunha recta é simple: precísanse dous valores puntos da función a partir de onde se vai representar a recta. Eses dous puntos son de manera xeral \,(0,n) e.
Exemplo Para representar unha función polinómica de primeiro grao, en primeiro lugar precísanse dous puntos da recta. Para iso vanse empregar os puntos en que a función corta os eixes. É dicir:
Eparquía católica maronita de Buenos Aires
Territorio
A eparquía ten xurisdición sobre todos os fieis maronitas da Arxentina. A sé eparquial é a cidade de Buenos Aires, onde está situada a catedral de San Marón.
Gráfica dunha función
Caso xeral
Para representar unha función \,f(x) débense seguir os seguintes pasos:
Eparquía católica maronita de Buenos Aires
Territorio
O territorio está estruturado en 4 parroquias.
Gráfica dunha función
Exemplo
Estudo da representación gráfica da función:
Eparquía católica maronita de Buenos Aires
Historia
A eparquía foi erixida o 5 de outubro de 1990.
Gráfica dunha función
Exemplo
Os puntos en que a función non existe son os que o denominador vale 0. Polo tanto:
É dicir, o dominio será:
Os cortes co eixe \,X atópanse cando \,y=0 e o corte co eixe \,Y cando \,x=0. Polo tanto:
Cortes co eixe \,Y: é o valor da función para x= 0:
O signo dun intervalo non cambia a menos que haxa unha descontinuidade ou un corte no eixe \,X. Polo tanto, para estudar o signo vanse empregar os intervalos onde se ten a seguridade de que o signo non vai cambiar, que son os seguintes:
Os extremos relativos atópanse buscando os valores polos que. Polo tanto, primeiro débese atopar a derivada da función: E agora buscar os valores para os que vale cero: Non ten solución, polo que non hai extremos relativos.
Estudo dos intervalos en que a primeira derivada é positiva ou negativa, é dicir, os intervalos en que a función crece ou decrece: Polo que a función crece na totalidade dos seus puntos.
Igual que antes, non ten solución, polo que non hai puntos de inflexión.
400px|esquerda
A función está definida para todo x real, agás para os puntos de descontinuidade: x=-3 e x=-2, no primeiro punto presenta unha descontinuidade evitable, dando o valor (-3,2); no segundo a descontinuidade é asintótica, sendo a recta vertical x=-2 a asíntota.
A función corta o eixe \,X no punto (-1,0) e o eixe \,Y en (0, 0.5).
Para valores de x menores de –2 e maiores de –1 a función toma valores positivos, e para valores comprendidos entre –2 e –1, a función toma valores negativos.
Funcións de dúas variables
miniatura|250px|Gráfica de f(x, y) = −(cos(x2) + cos(y2))2, mostrando tamén o seu gradiente proxectado no plano inferior. A gráfica da función trigonométrica é é
Se o conxunto se debuxa no sistema de coordenadas cartesiano tridimensional, o resultado é unha superficie (véxase figura).
En ocacións resulta útil mostrar coa gráfica o gradiente da función e varias curvas de nivel. As curvas poden ser debuxadas sobre a superficie da función o proxectadas no plano inferior. A segunda figura mostra este debuxo da gráfica da función:
Gatiña
A gatiña ou piorno espiñento (Genista anglica) é un piorno (familia das fabáceas) que medra en Europa. En Galiza aparece no sur do país. miniatura|240px|Ilustración
Descrición
Mato espiñento (por iso tamén recibe o nome de toxo bravo), ergueito e con espiños moi magros de 1 a 2 cm de lonxitude. Flores amarelas duns 8 mm de lonxitude, en pequenos acios. Pode ter follas aparentemente simples ou a dos tallos estériles ás veces con 3 folliñas, case sentadas. Rosea dende o inverno e toda a primavera.
Hábitat
Medra en piorneiras e uceiras húmidas, prados enchoupados e lamazais en substratos acedos dende o piso inferior deica uns 2.000 m. Mestúrase acotío coa carroucha das brañas (Erica tetralix), alternando con brañas e lameiros de especies coma a herba das brañas (Nardus stricta) e o sedio (Molinia caerulea).
Distribución
Oeste e centro de Europa (nas illas Británicas aparece en Cornualla, Gales e no leste de Escocia), Italia e noroeste de África. Na Península Ibérica está amplamente repartida sobre todo polo norte, centro e oeste, sende frecuente en Galiza. Nas montañas de Burgos, Soria, Palencia, León, Segovia, Ávila e Guadalaxara.
Taxonomía
Genista anglica foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 710. 1753. Genista: procede do latín vulgar genĕsta, que, á súa vez, deriva do nome latino clásico da planta genista, que dá nome ao xénero. Téñase en conta que o termo xesta (procedente de genista) é máis comunmente empregado en galego para se referir ás especies do xénero achegado Cytisus.Os reis e raíñas Plantagenet de Inglaterra tomaron o seu nome, planta Genesta ou plante genest, en alusión a unha historia que, cando Guillerme o Conqueridos se embarcou rumbo a Inglaterra, arrincou unha planta que se mantiña firme, tenazmente, a unha rocha e meteuna no seu casco como símbolo de que el tamén sería tenaz na súa arriscada tarefa. A planta foi a chamada planta genista en latín. Porén Guillerme o Conqueridor chegou moito anttes dos Plantagenet e en realidade foi Godofredo de Anjou quen foi alcumado o Plantagenet, porque levaba un ramo de flores amarelas de xesta no seu casco coma unha insignia (genêt é o nome en francés da xesta), e foi o seu fillo, Henrique II, o que se converteu no primeiro rei Plantagenet. Outras explicacións históricas son que Geoffrey plantou este arbusto coma unha cuberta de caza ou que el usábaa para se zoscar a si mesmo. Non foi até que Ricardo de York, o pai dos dous reis Eduardo IV e Ricardo III, cando os membros desta familia adoptaron o nome de Plantagenet, e despois se aplicou retroactivamente aos descendentes de Godofredo I de Anjou como o nome dinástico.
anglica: epíteto xeográfico que alude á súa localización en Inglaterra. Números cromosomáticos de Genista anglica (Fam. Leguminosae) e táxones infraespecificos: 2n=48
Lingua nheengatu
A lingua nheengatu, tamén coñecido como tupí moderno, é unha lingua indíxena de América da familia tupí-guaraní. O nome da lingua deriva das palabras nheen (que quere dicir "lingua" ou "falar") e gatu (que quere dicir "bo"). É a variedade da lingua tupí que aínda sobrevive, sendo falada por preto de 19 000 persoas da rexión do curso alto do río Negro no estado brasileiro do Amazonas, así como nas áreas limítrofes de Colombia e Venezuela.
Durante os séculos XVI e XVII, a variedade máis crioula desta lingua (a língua geral amazônica) converteuse en lingua franca. Esta forma crioula foi estandarizada polos xesuítas con base no tupinamba. Nesta variante crioula, o nheengatu foi a principal lingua usada polos colonizadores até que o goberno de Portugal insistiu en que a lingua de colonización debía ser o portugués e non o nheengatu. No seu auxe a comezos do século XVIII, chegou a ser a lingua dominante do Brasil, sendo falada non só por indíxenas e misioneiros, senón tamén por colonos de sangue europeo e escravos africanos, e tendo máis falantes que o portugués no Amazonas e no Pará até 1877.
Vilarelho da Raia
Vilarelho da Raia é unha freguesía portuguesa do municipio de Chaves, con 17,75 km² de área e 619 habitantes (2001) do que resulta unha densidade de 34,9 hab/km². Forman parte da freguesía as aldeas de Vilarelho da Raia, Cambedo, Vila Meã e Vilarinho da Raia.
Lingua nheengatu
Durante os séculos XVIII e XIX aínda tiña amplo uso no interior do Brasil, pero foi perdendo terreo durante o século XX perante o portugués oficial. En 2003 adquiriu o status de lingua cooficial no concello de São Gabriel da Cachoeira, xunto co portugués.
Vilarelho da Raia
Está situada en Trás-os-Montes, na Raia coa fronteira galega, a 200 m da parroquia de Rabal (Oímbra). A mediados do século XX foi un lugar de moito contrabando.
Eclesiasticamente pertence ó arciprestado do Alto Tâmega na diocese de Vila Real.
Historia
En 1848 absorbeu a freguesía de Vila Meã.
En 1868, coa entrada en vigor do Tratado de Lisboa de 1864, en troco do Couto Mixto foron anexados a Portugal as partes galegas dos chamados pobos promiscuos, lugares que estaban situados na mesma fronteira, entre Galicia e Portugal. Deste xeito, foille incorporada a outra parte de Cambedo, que pertencía á parroquia de Oímbra. Eclesiasticamente seguiu a pertencer á freguesía oimbrá e por tanto á diocese de Ourense. Así, en 1914 aínda dependían do párroco de Oímbra unhas 20 familias portuguesas. Porén, coa entrada de Portugal en 1910 nun novo réxime e as crecentes dificultades dos párrocos para cruzar a fronteira, a parte galega acabou sendo incorporada tamén á arquidiocese de Braga o 27 de novembro de 1914.
A freguesía eclesiástica pertencía ó arcebispado bracarense até que en 1922 pasou a formar parte da nova diocese de Vila Real, igual cás demais freguesías do distrito homónimo.
Patrimonio
A igrexa Matriz, baixo a advocación de Santiago o Maior, foi construída en 1698. Outros templos do concello son as capelas do Señor das Almas, de Nosa Señora das Neves, de Santa Catarina e de San Gonzalo. A Água da Faxa é unha fonte de pedra con espazos para os baños e augas ferrosas, localizada entre Vilarelho da Raia e Cambedo.
Existe un museo etnográfico e arqueolóxico.
Maria Beneyto
Maria Beneyto Cuñat, nada en Valencia en 1925 e finada no mesmo lugar o 15 de marzo de 2011, foi unha escritora valenciana en lingua catalá e castelá.
Traxectoria
A idade de tres anos marchou coa súa familia a Madrid, cidade onde permanecería ata 1937 cando volve a Valencia. A súa obra inicial vai ser en castelán, Canción olvidada (1947) e Eva en el tiempo (1952). Nos anos cincuenta publicou os seus dous primeiros poemarios en valenciano Altra veu (1952) e Ratlles a l'aire (1956). En 1958 publicou a súa primeira obra en prosa, a novela en castelán La promesa.
A mediados da década dos sesenta volve a publicar en valenciano, cando saen ó prelo as novelas La gent que viu al món (1966) e La dona forta (1967). En 1977 publicou o poemario Vidre ferit de sang, e a continuación deixou de publicar durante anos ata que en 1993 editou Antologia poètica e os poemarios en valenciano Després de soterrada la tendresa ePoemes de les quatre estacions e en castelán Archipiélago (poesía inédita 1975-1993), Nocturnidad y alevosía e Hojas para algún día de noviembre, e unha Antología poética. En 1994 apareu un novo poemario, Para desconocer la primavera.En 1997 publicou a antoloxía Poesia (1952-1993) e un novo poemariio: Elegies de la pedra trencadissa.
No ano publicou o 2003 publicou o seu último poemario: Bressoleig a l'insomni de la ira. Ó longo da súa literaria figurou en numerosas escolams como Les veus de la medusa (1991), ''Paisatge emergent. Trenta poetes catalanes del segle XX (1999), Contemporànies. Antologia de poetes dels Països Catalans (1999) ou Homenatge a la paraula. Vint-i-cinc anys de poesia al País Valencià'' (1999), entre outras. É unha das principais figuras - xunta Vicent Andrés Estellés, Carmelina Sánchez-Cutillas ou Joan Fuster - da xeración poética valenciana dos cincuenta.
Manuel Barreiro Rey
Manuel Barreiro Rey, nado en Ferrol o 21 de xuño de 1913 e finado na mesma cidade o 14 de marzo de 1939, foi un militar galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Barreiro López, capitán de Infantería de Mariña, e de Josefa Rey Freire. Irmán de Elvira e Antonio Barreiro Rey. En 1930, con 17 anos, ingresou voluntario como soldado no Rexemento de Infantería do Exército de Ferrol. Auxiliar de Oficinas e Arquivos da Mariña, prestaba servizos en Intendencia de Mariña na Base Naval de Ferrol. O 8 de abril de 1936 incorporouse ao cruceiro Almirante Cervera en Cartaxena. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o buque estaba en dique seco en Ferrol, resistindo a entrega do barco aos sublevados ata o día 21, cando se viron obrigados a entregarse. Detenido o mesmo día 21, foi trasladado ao buque prisión Plus Ultra o 3 de agosto e interrogado. O 21 de setembro levárono ao campo de concentración da Escollera no Arsenal, onde foi novamente interrogado. Trasladado novamente ao buque prisión Contramaestre Casado o 10 de febreiro de 1937, permaneceu alí ata o 21 de xuño de 1938, cando foi trasladado a Escollera para ser sometido a consello de guerra xunto a 62 procesados máis na causa 39/1936. Foi acusado de ocupar unha terraza preto da porta do sique, abrir esta para que entraran paisanos que querían axudar á marinería para que os buques non foran tomados polos facciosos, disparar contra a academia de maquinistas e promover a rebelión a bordo do cruceiro Almirante Cervera. Foi condenado a morte en sentenza que se fixo pública o 25 de xullo. Foi dado de baixa da armada o 24 de agosto e fusilado na Punta del Martillo do Arsenal o 14 de marzo de 1939. Fue soterrado no cementerio de Canido de Ferrol.
A Gándara, Saiáns, Vigo
A Gándara é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 64 habitantes (34 homes e 30 mulleres).
Data access object
No deseño de patróns, o patrón DAO (Data Access Object) dispón dunha interface para os mecanismos de persistencia dos datos aínda que comunmente se emprega para o uso das bases de datos. Aínda que este patrón de deseño e aplicable na maioría dos linguaxes de programación, asociase tradicionalmente con aplicacións Java EE e as bases de datos relacionais accedese a través da API JDBC, debido a súa orixe en Sun Microsystems para esta plataforma.
Contexto
Dentro da maioría das aplicacións necesitase gardar os datos de maneira persistente para que o saír da aplicación os datos poidan estar almacenados dalgunha forma e nalgún lugar (xa sexa unha base de datos obxectual, unha base de datos relacional, arquivos XML...) para que o volver a usar a aplicación esta poida cargalos e continuar traballando con eles. Para cada mecanismo de almacenamento existen múltiples formas de acceder aos datos e isto e algo que a lóxica de negocio non lle debería de afectar e por iso necesitase abstraer todo ese coñecemento e “envolvelo” nunha capa.
O patrón DAO (Obxecto de Acceso a Datos) mostra unha maneira de encapsular ese coñecemento e así evita que a lóxica de negocio coñeza esa tarefa, de tal maneira que se nalgún intre requirise cambiar a maneira de acceder aos datos non afecte a lóxica de negocio. A información que se obtén das fontes de datos é convertida (ou encapsulada) nun obxecto de tipo TransferObject (ou unha colección de eles), que, simplificando non son máis que “caixas de información”.
centro|800px
Manexando múltiples fontes de datos: Patrón Factory
En ocasión pode ocorrer que unha aplicación necesite facer uso de varias fontes de datos, o que se traduce en ter varios mecanismos para ter a información. Supoñamos que necesitamos acceder aos datos de tres formas distintas: unha mediante arquivos TXT, outra mediante ficheiros XLS e a última de todas cunha base de datos relacional, as cales gardan información sobre usuarios. O patrón Factory soluciónanos o problema de procurar que a capa de negocio non coñeza a maneira en que se obtén os datos.
centro|800px
Agora mostrase un pouco de código en Java para poder ter unha idea de como é a implementación:
Clase FactoryDao A clase FactoryDao é a que realiza a creación dos obxectos FactoryDaoX a través do método estático getFactory(int) para cada unha das fontes de datos e obriga as subclases que teñan unha implementación do método getUserDao.
Interface UserDao
Clase OracleFactoryDao Estende da clase FactoryDao e implementa o método getUsuarioDao, xerando un obxecto que emprega a fonte de datos que se necesita (neste caso unha base de datos de Oracle).
Clase XlsFactoryDao Estende da clase FactoryDao e implementa o método getUsuarioDao, xerando un obxecto que emprega a fonte de datos que se necesita (neste caso unha folla de cálculo de Microsoft Excel).
Clase TxtFactoryDao Estende da clase FactoryDao e implementa o método getUsuarioDao, xerando un obxecto que emprega a fonte de datos que se necesita (neste caso un arquivo de texto plano).
Clase OracleUserDao As operacións que realiza esta clase son empregando unha soa fonte de datos (unha base de datos en Oracle).
Clase XlsUserDao As operacións que realiza esta clase son empregando unha soa fonte de datos (unha folla de cálculo en Microsoft Excel).
Clase TxtUserDao As operacións que realiza esta clase son empregando unha soa fonte de datos (un arquivo en texto plano).
Clase User É a clase mediante a que se transforman os datos procedentes das distintas fontes de datos
Clase Client Na clase Client podemos ver que é a que decide que fonte de datos empregar mediante o método getFactory(int) o cal retorna un obxecto que implementa a interface UserDao. O resto de operacions sobre UserDao son transparentes para a clase Client xa que non coñece o proceso que se require para obter e gardar a información.
Rafael Fernández
O nome de Rafael Fernández pode referirse a:
AC-10
miniatura|280px|Entrada ao tunel de Eirís na AC-10. A AC-10 é unha estrada nacional urbana da cidade da Coruña. Ten unha lonxitude duns 1,670 km dos que os 840 primeiros metros son de vía convencional e os 830 restantes multicarril. Conecta o porto da Coruña coa AC-11 e coa AC-12.
Wiñaypacha
Wiñaypacha (que en aimará quere dicir "tempo eterno") é un filme dramático peruano de 2018 dirixido por Óscar Catacora. É o primeiro filme peruano falado en aimará. O filme foi escollido como o candidato peruano ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
miniatura|dereita|Apu Allincapac, montaña onde se rodou o filme. O filme narra a historia dunha parella de anciáns, Willka (Vicente Catacora) e Phaxsi (Rosa Nina), que manteñen os seus costumes relixiosos e que, por mor da migración do seu único fillo, quedan no abandono. Aínda así, non perden a esperanza de que el regrese.
Anfiteatro de El Djem
O anfiteatro de El Djem (en árabe , قصر الجم ), tamén chamado de Coliseum Thysdrus, está situado na cidade de El Djem na Vilaia de Mahdia en Tunisia, a antiga cidade de Thysdrus situado na entón provincia romana de África. É o maior anfiteatro romano de África e o cuarto a nivel mundial, despois do Coliseo de Roma, o anfiteatro de Capua e o anfiteatro Flaviano, e un dos máis ben conservados do norte de África. É o monumento romano máis coñecido da Tunisia. Acolle cada ano preto de 530.000 visitantes. Está catalogado pola UNESCO desde 1979 como Patrimonio da Humanidade.
Edificios anteriores
left|miniatura|Vista xeral da area da localización dos antigos anfiteatros.
O anfiteatro actual é o terceiro edificio de espectáculos construído en Thysdrus, unha cidade que prosperou grazas ao desenvolvemento da olivicultura e o comercio, é o mellor construído e mantido en todo, cunha morea de restos que permitiron aos expertos estudar a súa evolución ao longo do tempo. O segundo anfiteatro, cuxa existencia xa fora intuída por Charles Tissot, escavouse en 1960, mentres que o primeiro saíu á luz grazas ás campañas dirixidas por Hedi Slim desde 1973