cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ángel Iglesias Rodríguez
Traxectoria
A 1941/42 foi a última tempada que xogou en Vigo, xogando oito encontros sen anotar ningún gol. Finalmente deixou o fútbol despois de sete tempadas no Celta e un intento de cesión ao UD Salamanca que non frutificou ante a mala situación financeira do club castelán.
Teseo
miniatura|280px|Teseo e o [[Minotauro.]] Teseo (en grego Θησεύς Theseus) era fillo de Etra e de Exeo, rei de Atenas, aínda que tamén se dixo que o pai foi Poseidón, o deus do mar, de feito Etra uniuse na mesma noite aos dous.
Traxectoria
Exeo, que non tivera descendencia e que recorrera ao oráculo de Delfos para acadala, ignoraba que da súa relación fugaz con Etra nacera Teseo. Así que a infancia de Teseo transcorreu na compaña da súa nai na cidade de Trecén. Cando cumpriu os dezaseis anos a súa nai desveloulle o segredo da súa paternidade e entregoulle unha espada e unhas sandalias de ouro que pertenceran a seu pai.
Viaxe a Atenas
Teseo, que desde moi novo destacara pola súa forza e a súa valentía, decidiu dirixirse a Atenas en solitario para coñecer ao seu proxenitor, sen temer os perigos que podía entrañar a viaxe. Pola contra, desexaba emular as fazañas do seu admirado Heracles, co que tiña grande amizade.
O primeiro en experimentar o seu valor foi Perifetes, o salteador de camiños, que, a pesar de ser coxo, dominaba á perfección unha enorme maza de bronce coa que mataba os viaxeiros: a mesma maza que tan útil lle había ser a Teseo no futuro, pois quedou con ela tras darlle morte.
Outro dos bandidos aos que tivo que se enfrontar foi Sinis, o dobrador de pinos, que tiña un xeito peculiar de se desfacer dos seus inimigos: dobraba dous pinos próximos, ataba as copas entre si e un brazo da súa vítima a cada unha delas. Logo soltaba as árbores que, ao se enderezar violentamente, desgarraban o corpo do desgraciado. Teseo, tras acabar con Sinis, mantivo unha relación amorosa coa súa filla Perigune de quen tivo un fillo: Melanipo.
Teseo foi daquela recoñecido oficialmente como fillo e sucesor do rei. Este feito provocou a rebelión dos Palántidas, fillos de Palante que era irmán de Exeo, xa que un deles sería o sucesor de Exeo no caso de que este non tivese descendencia. Teseo, facendo alarde da súa astucia militar, conseguiu acurralar aos seus adversarios e dar morte a gran parte deles, fuxindo os restantes. Teseo foi entón aclamado por todos os atenienses e recoñecido como futuro rei.
Balón de Ouro
miniatura| O Balón de Ouro (en francés: Ballon d'Or) é un premio futbolístico creado no ano 1956 pola revista France Football e entregado anualmente ao mellor futbolista do mundo.
Teseo
Teseo e o Minotauro
Desde había moito tempo, Atenas estaba obrigada a entregar cada ano un tributo a Creta, que consistía no sacrificio de sete mozos e sete doncelas para seren devorados polo monstro chamado Minotauro, que tiña cabeza de touro e corpo de home, e nacera dos amores de Pasífae, esposa de Minos, cun touro branco. Minos encerrárao no Labirinto, construción complicada do arquitecto Dédalo, na que era fácil entrar pero practicamente imposíbel saír. Teseo ofreceuse a ir. Unha vez alí, propuxo ao rei Minos que se daba acabado co monstro quedarían libres os catorce mozos e Atenas exenta do tributo. Minos aceptou a proposta.
Balón de Ouro
En 2010 a FIFA e o grupo editorial Amaury, propietario do diario deportivo France Football, chegaron a un acordo mediante o cal os trofeos FIFA World Player e Balón de Ouro pasaban a formar un só galardón, que levou o nome de FIFA Balón de Ouro. Dita unión durou ata 2016, cando volveron separarse.
Historia e características
O trofeo entregábase anualmente ao mellor xogador do pasado ano. Para entrar nesta loita o xogador debía estar nun club de dentro da xurisdición da UEFA. Até o ano 1995 só se consideraban candidatos os futbolistas europeos. A votación faciase entre un grupo de xornalistas europeos.
Borobia
Borobia é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 286 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 62,57 km².
Balón de Ouro
Historia e características
A pesar da creación doutros premios semellantes por parte da FIFA, pola súa antigüidade e pola categoría dos que o gañaron, era este o trofeo individual máis prestixioso do mundo.
Só tres futbolistas chegaron a levar o premio tres veces, Johan Cruyff e Marco van Basten, dos Países Baixos, e Michel Platini de Francia, sendo este último o único que gañou o premio en tres anos consecutivos.
Por clubs
** Indica que o xogador gañador do trofeo xogou nese equipo a segunda metade do ano.
Teseo
Teseo e o Minotauro
A principal preocupación de Teseo era o modo de saír do Labirinto e nisto entrou en xogo Ariadna, filla de Minos, que se namorou del e o axudou a se librar da morte no Labirinto ofrecéndolle un novelo de fío para que non se perdese no interior daquel lugar. Teseo seguiu as instrucións de Ariadna, conseguiu matar o monstro e fuxir de Creta no seu barco xunto con Ariadna e o resto dos mozos que o acompañaran. De regreso á súa patria, Teseo decidiu parar na illa de Naxos para recoller provisións e alí abandonou, sen explicación aparente, a Ariadna, que se quedara dormida. Cando espertou e se deu de conta do sucedido, chorou amargamente. Porén, non moito tempo despois apareceu pola illa o deus Baco e namorouse dela. Ariadna correspondeu este amor e pouco despois casaron.
Volta a Atenas
Teseo continuou a súa viaxe triunfal cara a Atenas, pero cometeu un tremendo erro. Dixéralle a seu pai que á volta da súa viaxe, se saía vencedor naquela empresa, había izar unha bandeira branca en sinal de vitoria; en caso contrario, se perecese, regresaría a embarcación coa súa acostumada bandeira negra. Teseo esqueceu cambiar a bandeira, e o seu pai, que veu desde unha torre como se acercaba o barco polo horizonte portando a bandeira negra, desconsolado, botouse ao mar e morreu. A ese mar que baña as costas de Grecia chámaselle desde entón mar Exeo.
Unha vez en Atenas e tras herdar o trono de seu pai, casou cunha das Amazonas (mulleres guerreiras que vivían cerca do Cáucaso), Antíope, que lle deu un fillo chamado Hipólito. Ao pouco tempo Teseo repudiou á súa esposa para casar con Fedra, filla tamén do rei Minos. Dise que Acamante foi fillo del. Fedra namorouse perdidamente do seu fillastro Hipólito e acosábao, pero só obtiña o desdén de Hipólito. Así que, véndose deshonrada pola vergoña e nun arrebato de rabia suicidouse, deixando como vinganza unha nota ao seu esposo Teseo na que dicía que Hipólito tentara violala. Teseo, enfurecido, desterrou ao seu fillo, que morreu vítima do ataque dun monstro mariño enviado polo deus Neptuno a instancias de Teseo.
Últimos días de Teseo
Á súa volta dos infernos, nos últimos anos da súa vida, Teseo encontrouse cun caos total no goberno da súa cidade e decidiuse a se desterrar voluntariamente á illa de Esciros onde foi asasinado polo seu rei Licomedes.
Guachetá
Guachetá é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia de Ubaté, a 118 km de Bogotá. Coñecido pola súa produción de carbón mineral e o gando leiteiro, deuse a coñecer como a "Cidade Carbonífera e Leiteira de Colombia". É considerado un destino turístico polas súas rochas perfectas para a escalada.
Toponimia
O topónimo Guachetá, en muysc cubun (lingua muisca) quere dicir «Labranza do noso cerro» ou «Labranza do Mancebo».
Historia
Na época precolombiana, os muiscas tiñan en Guachetá un templo dedicado a Sué, deus do Sol. O poboado indíxena de Guachetá foi o primeiro casarío muisca de Cundinamarca co que se atoparon os españois ó mando de Gonzalo Jiménez de Quesada, o luns 12 de marzo de 1537, denominándoo San Gregorio por coincidir a festa deste santo co día da súa chegada. Os guachetunos entregáronlles ós españois, como signo de amizade, comida, agasallos, ouro e esmeraldas. Foi tan amable o recibimento, que dende entón os españois consideraron a Guachetá unha terra de paz e liberdade. Frei Domingo de las Casas, que viña en compañía de Jiménez de Quesada, bautizou a dous nenos muiscas de Guachetá. Como recompensa polos bos servizos prestados ós españois, o Rei premiou ós habitantes de Guachetá cunha Cédula Real que os facía exentos de ir á mita, como si o tiñan que facer as demais vilas conquistadas.
L'Oréal
L'Oréal é unha compañía francesa de cosméticos e beleza, con sede en Clichy, Altos do Sena. É a meirande compañía de cosméticos do mundo, e ten unha oficina rexistrada en París. Desenvolve as súas actividades na cor do cabelo, no coidado da pel, na protección solar, maquillaxe, perfumes e coidado do cabelo. A compañía é moi activa nas áreas de dermatoloxía, toxicoloxía, enxeñaría de tecidos e investigación biofarmacéutica.
Desde 1998 a empresa concede xunto coa UNESCO o Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia.
Castor fiber
thumbnail|220px|Cranio. O Castor fiber é unha especie de roedor castorimorfo da familia Castoridae. É o roedor máis grande de Eurasia.
Distribución
Vive nos remansos ou correntes lentas de ribeiras, densamente cubertas de vexetación baixa. Moi abundante antigamente en toda Eurasia, hoxe en día só se atopa nalgunhas rexións da antiga URSS. En Europa, os últimos individuos moran no delta do Ródano, a península Escandinava, Alemaña, Polonia e a ex URSS. Nos demais lugares foi exterminado polo ser humano por mor da súa pel, a súa carne suculenta (considerada na Idade Media coma un alimento de Coresma) e a súa glándula de almiscre anal, cuxa secreción, o castóreo, era considerada medicinal.
OU-11
A OU-11 ou Autovía centro de Ourense é unha vía interurbana con dobre carril de máis de 4 km de lonxitude que conecta a A-52 co barrio do Couto, o centro de Ourense e a N-120 e a súa futura autovía, a A-76. Axuda a desconxestionar as entradas á cidade desde a A-52, xa que Ourense unicamente dispuña de dous accesos: ao sur, por San Cibrao das Viñas, que requiría un percorrido de 6 km por estrada nacional; e un acceso norte, que tamén se atopaba a máis de 6 quilómetros do centro da cidade; e crea un viario que une os dous extremos da autovía periférica de Ourense, a OU-30, formada pola A-52, A-76 e A-56. Este acceso arrinca desde o seminario maior e descende mediante un complexo viaduto de case 2 quilómetros ata enlazar nunha glorieta co acceso a Ourense, continuado polo antiga trazado da N-120 (Vigo-Logroño) ata chegar á pasarela de circunvalación, onde se une á A-76 no tramo que esta forma parte da circunvalación.
Gil Vicente
Gil Vicente, nado cara a 1465 e finado cara a 1536, foi o primeiro gran dramaturgo portugués, alén de poeta de renome. En canto home de teatro, parece ter tamén desempeñado as tarefas de músico, actor e director. Puido ser tamén balanceiro e hai quen o identifica co ourive autor da Custodia de Belém e co mestre de Retórica do rei Manuel I de Portugal. É frecuentemente considerado o pai do teatro portugués, ou mesmo do teatro ibérico, xa que tamén escribiu en castelán, partillando a paternidade da dramaturxia española con Juan del Encina.
A obra vicentina tense como reflexo da mudanza dos tempos e da pasaxe da Idade Media para o Renacemento, transición entre unha época na que as xerarquías e a orde social se rexían por regras inflexíbeis e unha nova sociedade na se comeza a cuestionar e subverter a orde instituída. Foi, de feito, o principal representante da literatura renacentista portuguesa, anterior a Camões, incorporando elementos populares na súa escrita, a cal influenciou, pola súa vez, a cultura popular portuguesa.
Lugar e data de nacemento
miniatura|Guimarães: un dos lugares que reclama ser o berce do dramaturgo. A pesar de se considerar que a data máis probábel para o seu nacemento fose en 1465 (Queiroz Veloso), hai aínda quen propón as datas de 1460 (Braamcamp Freire) ou entre 1470 e 1475 (Brito Rebelo). De feito, as informacións achegadas na propia obra do autor presentan contradicións. O Velho da Horta, a Floresta de Enganos ou o Auto da Festa, están datadas en 1452, 1470 e antes de 1467, respectivamente. Desde que se celebraron, en 1965, as festividades oficiais conmemorativas do quinto centenario do nacemento do dramaturgo, acéptase 1465 de forma case unánime.
Frei Pedro de Poiares localizaba o seu nacemento en Barcelos, mais as hipóteses de que así fose son poucas. Pires de Lima propuxo Guimarães como a súa terra natal, hipótese que estaría de acordo coa identificación do dramaturgo co ourive, xa que a cidade de Guimarães foi durante moito tempo berce privilexiado de xoieiros. A vila de Guimarães móstrase favorábel a esta hipótese, como se pode verificar na designación dada a unha das escolas do concello (en Urgeses), que homenaxea o autor. Lisboa é tamén moitas veces defendida. Outros, porén, indican as Beiras, pois na súa obra se verifican varias referencias a esta área xeográfica, tanto pola toponimia como pola forma de falar dos personaxes.
Un poeta ourive?
Cada libro publicado sobre Gil Vicente é case sempre defensor dunha tese que identifica ou non o autor co ourive. A favor desta hipótese existe o feito de que o dramaturgo usou con propiedade termos técnicos de ourivaría na súa obra.
Algúns intelectuais portugueses polemizaron sobre o asunto. Camilo Castelo Branco escribiu, en 1881, o documento Gil Vicente, Embargos á fantasia do Sr. Teófilo Braga. Este último defendía que o ourive e o poeta eran unha soa persoa, en canto que Camilo sostiña que eran dúas persoas distintas. Teófilo Braga mudaría de opinión despois dun estudo de Sanches de Baena que mostraba a xenealoxía distinta de dous individuos de nome Gil Vicente, a pesar de que Brito Rebelo conseguira comprobar a inconsistencia histórica destas dúas xenealoxías utilizando documentos da Torre do Tombo.
Datos biográficos
Sábese que casou con Branca Bezerra, de quen naceron Gaspar (c. 1488-1519) e Belchior Vicente (1504/1505-1552). Despois de enviuvar, casou con Melícia Roiz, de quen tivo a Paula Vicente (1519-1576), Luís Vicente (que organizou a compilación das súas obras) e Valéria. Presúmese que estudou en Salamanca.
miniatura|200 px|O Monólogo do vaqueiro, como o representaría o propio Gil Vicente, de acordo coa visión do pintor portugués [[Roque Gameiro]]
O seu primeiro traballo coñecido, Auto da Visitação, tamén chamado Monólogo do Vaqueiro, foi representado nos apousentos de Dona Maria, muller de Manuel I de Portugal, para celebrar o nacemento de D. João III. Esta representación está considerada como o marco de partida da historia do teatro portugués. Ocorreu isto na noite de 8 de xuño de 1502, coa presenza, amais do rei e da raíña, de Dona Leonor, viúva de D. João II e Dona Beatriz, nai do rei.
Converteuse, entón, no responsábel da organización dos eventos palatinos. Dona Leonor pediu ao dramaturgo a repetición da peza nas mañás de Nadal, mais o autor, considerando que a ocasión pedía outro tratamento, escribiu o Auto pastoril castelhano. Con efecto, o Auto da Visitação ten elementos claramente inspirados na "adoración dos pastores", de acordo cos relatos do nacemento de Cristo. A escenificación incluía un ofertorio de prendas simples e rústicas, como queixos, ao futuro rei, ao cal se presaxiaban grandes feitos. Gil Vicente, que alén de escribir a peza tamén a dirixiu e representou, usou, con todo, o cadro relixioso natalicio nunha perspectiva profana. Perante o interese de Dona Leonor, que se tornou a súa gran protectora nos anos seguintes, Gil Vicente entendeu que o seu talento lle permitiría máis que simplemente adaptar a peza para ocasións diversas.
Se foi realmente ourive, terminou a súa obra mestra nesta arte —a Custodia de Belén, feita para o Mosteiro dos Jerónimos— en 1506, producida co primeiro ouro chegado de Mozambique. Tres anos despois, este mesmo ourive tornouse vedor do patrimonio de ourivaría no Convento de Cristo, en Tomar, Nossa Senhora de Belén e no Hospital de Todos-os-Santos, en Lisboa. Conséguese aínda apurar algunhas datas en relación a este personaxe que tanto pode ser un como múltiplo: en 1511 foi nomeado vasalo de el-Rei e sábese que un ano despois era representante do gremio dos ourives na "Casa dos Vinte e Quatro". En 1513, o balanceiro da Casa da Moeda, tamén de nome Gil Vicente (se é o mesmo ou non, como xa se dixo, non se sabe), foi elixido polos outros mestres de balanza para os representar no concello de Lisboa.
Dirixiu os festexos en honra de Dona Leonor, a terceira muller de Manuel I, en 1520, un ano antes de pasar a servir a João III de Portugal, conseguindo o prestixio do cal se valería para se permitir satirizar o clero e a nobreza nas súas obras ou mesmo para se dirixir ao monarca criticando as súas opcións. Foi o que fixo en 1531, a través dunha carta ao rei na que defendía os cristiáns novos.
Morreu en lugar descoñecido, talvez en 1536, porque a partir desta data non volve escribir e se deixan de encontrar referencias ao seu nome nos documentos da época.
O teatro portugués antes de Gil Vicente
miniatura|Obras de [[Garcia de Resende, onde se inclúe a Miscelánea na que se defende para Gil Vicente a paternidade do teatro portugués.]]
O teatro portugués non naceu con Gil Vicente. Ese mito, creado por varios autores de renome, como Garcia de Resende, na súa Miscelânia, ou o seu propio fillo, Luís Vicente, con ocasión da primeira edición da "Compilação" da obra completa do pai, poderá xustificarse pola importancia innegábel do autor no contexto literario peninsular, mais non é de todo verdadeiro, xa que existían manifestacións teatrais antes da noite de 7 ao 8 de xuño de 1502, data da primeira representación do "Auto do vaqueiro" ou "Auto da visitação", nos apousentos da raíña.
Xa no reinado de Sancho I de Portugal, os dous actores máis antigos portugueses, Bonamis e Acompaniado, realizaran un espectáculo de "arremedilho" polo que foron pagos polo rei cunha doazón de terras. O arcebispo de Braga, Frei Telo, refírese nun documento de 1281 a representacións litúrxicas por ocasión das principais festividades católicas. En 1451, o casamento da infanta Dona Leonor co emperador Frederico III de Alemaña foi acompañado tamén de representacións teatrais. Segundo as crónicas portuguesas de Fernão Lopes, Zurara, Rui de Pina ou Garcia de Resende, tamén nas cortes de João I de Portugal, Afonso V de Portugal e João II de Portugal facíanse representacións espectaculares. Rui de Pina refírese, por exemplo, a un "momo", no que João II participou persoalmente interpretando o papel de "Cavaleiro do Cisne", nun escenario de ondas axitadas (formadas con panos), cunha frota de naos que causou espanto entrando sala adentro acompañado do son de trompetas, timbais, artillaría e música executada por menestreis, alén dunha tripulación composta por actores vestidos de forma espectacular.
Con todo, pouco resta dos textos dramáticos pre-vicentinos. Alén das églogas dialogadas de Bernardin Ribeiro, Cristóvão Falcão e Sá de Miranda, André Dias publicou en 1435 un "Pranto de Santa Maria" considerado un esbozo razoábel de drama litúrxico. No Cancioneiro Geral de Garcia de Resende existen algúns textos tamén significativos, como o Entremez do Anjo (así designado por Teófilo Braga), de D. Francisco de Portugal, Conde de Vimioso, ou as trobas de Anrique da Mota (ou Farsa do alfaiate, segundo Leite de Vasconcelos) dedicados a temas e personaxes chocalleiros como "un crego sobre unha pipa de viño que se lle foi polo chan", entre outros episodios divertidos. É probábel que Gil Vicente asistise a algunhas destas representacións. Con todo, viría a superalas en mestría e en profundidade, tal como diría Marcelino Menéndez Pelayo ao consideralo a "figura máis importante dos primitivos dramaturgos peninsulares", chegando mesmo a dicir que non había "quen o excedese na Europa do seu tempo".
Características principais
miniatura|200 px|Ilustración da edición orixinal do Auto da Barca do Inferno A súa obra vén a seguir o teatro ibérico popular e relixioso que xa se facía, aínda que de forma menos profunda. Os temas pastorís, presentes na escrita de Juan del Encina, van influenciar fortemente a súa primeira fase de produción teatral e permanecerán esporadicamente na súa obra posterior, de maior diversidade temática e sofisticación de medios. De feito, a súa obra ten unha vasta diversidade de formas: o auto pastoril, a alegoría relixiosa, narracións bíblicas, farsas episódicas e autos narrativos. O seu fillo, Luís Vicente, na primeira compilación de todas as súas obras, clasificounas en autos e misterios (de carácter sagrado e devocional) e en farsas, comedias e traxicomedias (de carácter profano). Con todo, calquera clasificación é redutora, de feito, basta pensar na Trilogia das Barcas para verificar como elementos da farsa (as personaxes que van aparecendo, hai pouco saídas deste mundo) se mesturan con elementos alegóricos relixiosos e místicos (o Ben e o Mal).
Gil Vicente retratou, con refinada comicidade, a sociedade portuguesa do século XVI, demostrando unha capacidade aguda de observación ao trazar o perfil psicolóxico das personaxes. Crítico severo dos costumes, de acordo coa máxima que sería ditada por Molière ("Ridendo castigat mores" - rindo castíganse os costumes), Gil Vicente é tamén un dos máis importantes autores satíricos da lingua portuguesa. En 44 pezas, usa gran cantidade de personaxes extraídas do espectro social portugués da altura. É común a presenza de mariñeiros, xitanos, camponeses, fadas e demos e de referencias —sempre cun lirismo nato— a dialectos e linguaxes populares. Entre as súas obras están Auto Pastoril Castelhano (1502) e Auto dos Reis Magos (1503), escritas para a celebración do Nadal, e Auto da Sibila Cassandra (1503), anunciando os ideais renacentistas en Portugal. A súa obra mestra é a triloxía de sátiras Auto da Barca do Inferno (1516), Auto da Barca do Purgatório (1518) e Auto da Barca da Gloria (1519). En 1523 escribe a Farsa de Inés Pereira. miniatura|200 px|Auto de Mofina Mendes, onde se inclúe unha anunciación, de acordo cos temas marianos, gratos ao autor
Son xeralmente apuntados, como aspectos positivos das súas pezas, a imaxinación e orixinalidade evidenciadas; o sentido dramático e o coñecemento dos aspectos relacionados coa problemática do teatro.
Algúns autores consideran que a súa espontaneidade, aínda que reflectindo de forma eficaz os sentimentos colectivos e espremendo a realidade criticábel da sociedade á que pertencía, perde en reflexión e en requinte. De feito, a súa forma de expresarse é simple, chá e directa, sen grandes floreados poéticos. Por riba de todo, o autor exprésase de forma inspirada, dionisíaca, non sempre obedecendo a principios estéticos e artísticos de equilibrio. É tamén versátil nas súas manifestacións: se, por un lado, parece ser unha alma rebelde, temeraria, impiadosa no que toca en demostrar os vicios dos outros, case da mesma forma que se esperaría dun inconsciente e tolo bobo da corte, por outro lado, móstrase dócil, humano e tenro na súa poesía de cariz relixioso e cando se trata de defender aqueles a quen a sociedade maltrata. O seu lirismo relixioso, de raíz medieval e que demostra influencias das Cantigas de Santa María está ben presente, por exemplo, no Auto de Mofina Mendes, na escena da Anunciación, ou nunha oración dita por Santo Agostiño no Auto da Alma. Por esa razón é por veces designado como "poeta da Virxe".
O seu lirismo patriótico, presente en "Exortação da Guerra", Auto da fama ou Cortes de Júpiter, non se limita a glorificar en estilo épico e orgulloso a nacionalidade; de feito, amósase crítico e con preocupacións éticas, principalmente no que di respecto aos vicios nacidos da nova realidade económica, decorrente do comercio con Oriente (Auto da India). O lirismo amoroso, por outro lado, consegue aliar erotismo e algunha barrabasada con influencias máis eruditas (Petrarca, por exemplo).
Elementos filosóficos na obra vicentina
miniatura|Os temas de Nadal, moi presentes na obra de Gil Vicente desde a primeira encomenda de Dona Leonor, teñen tamén un significado fortemente simbólico e suxestivo. Aquí, unha pintura do contemporáneo [[Vicente Gil (pintor)|Vicente Gil]]
Sen as características do maniqueísmo que tantas veces se constatan nas pezas teatrais de quen defende unha tal visión do Mundo, si se presenta un forte contraste nos elementos escénicos usados por Gil Vicente: a luz contra a sombra, non nunha loita feroz, senón en convivencia case amigábel. A noite de Nadal tórnase tamén aquí a imaxe perfecta que resume a concepción cósmica de Gil Vicente: as grandes tebras enmarcan a gloria divina da maternidade, do nacemento, do perdón, da serenidade e da boa vontade. Mais sen a escuridade, que sería da claridade?
Legado
Nótese que a obra de Gil Vicente non se reduce ao teatro, senón que tamén inclúe poesía. Podemos citar varios vilancicos e cantigas, aínda influenciadas polo estilo palaciano e temas dos trobadores.
Varios compositores traballaron con poemas de Gil Vicente na forma de lied (principalmente algunhas traducións para o alemán feitas por Emanuel von Geibel), como Max Bruch ou Robert Schumann, o que demostra o carácter universal da súa obra.
Alfabeto tibetano
O alfabeto tibetano é un alfasilabario empregado para escribir as linguas tibéticas como a lingua tibetana, así como o dzongkha, o sikkimese, o ladakhi, e ás veces, o balti. A forma impresa do alfabeto é chamada escrita uchen mentres que a forma escrita a man e cursiva é chamada escrita umê.
O alfabeto está moi vencellado á identidade étnica tibetana, e emprégase no Tíbet, en Bután, na India e no Nepal. O alfabeto tibetano é de orixe india e é o pai do alfabeto limbu e do alfabeto lepcha, e tamén do multilingüe Alfabeto de 'Phags-pa.
Stephen S. Oswald
Stephen Scot Oswald, nado en Seattle (Washington) o 30 de xuño de 1951, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-41, STS-56 e STS-67.
Traxectoria
Oswald graduouse en enxeñaría aeroespacial pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1973. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en novembro de 1984, participando nas misións STS-41, STS-56 e STS-67, pasando un total de 33,94 días no espazo.
José Iglesias Rodríguez
José Iglesias Rodríguez, máis coñecido futbolisticamente como Machicha II, nado a comezos do século XX en Vigo foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro. Era irmán do tamén futbolista Ángel Iglesias Rodríguez, Machicha.
Traxectoria
Unha vez retomadas as competicións oficiais José non contou con moitas oportunidades por parte do adestrador, Ricardo Comesaña, pero chegou a debutar en Primeira División. Xogaría o seu último encontro co Celta o 14 de abril de 1940. Na temporada seguinte, 1940/41, xogou no Racing de Ferrol, na 2ª División, onde disputou 12 partidos e marcou 2 goles.
Trofeo Teresa Herrera 1947
A 2º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña o 29 de xuño de 1947 a partido único. O campión foi o Athletic Club.
Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais
A Academia de Matemáticas de Madrid
O primeiro antecedente da presente institución é a Academia de Matemáticas de Madrid (denominada oficialmente Academia Real Mathematica), fundada por Filipe II o 25 de decembro de 1582, tras iniciativa do entón Aposentador Maior Juan de Herrera. De acordo cun memorial redactado polo propio Herrera, estaba destinada a integrar aos máis destacados geógrafos, astrónomos, arquitectos, enxeñeiros, especialistas militares e outros homes notables con ocupacións relacionadas coas ciencias matemáticas, en orde a buscar a aplicación práctica dos seus coñecementos ao servizo da Coroa. Con todo, os ambiciosos obxectivos teóricos iniciais reducíronse drasticamente logo na práctica, e os ensinos centráronse fundamentalmente na cosmografía e a navegación.
Tal como xa sucedese coa escola palatina da corte dos Reis Católicos, a principal misión da Academia era proporcionar instrución científica aos mozos cortesáns. Pero neste caso facíase fincapé nos saberes prácticos e matemáticos, e ademais tamén estaba aberta a outros alumnos. As lecturas (clases) dábanse nunha casa da rúa do Tesouro próxima á antiga Porta de Baldanú, no espazo onde hoxe eríxese o Teatro Real (é dicir, moi preto do Real Alcázar).
O monarca e Juan de Herrera perseguiron desde o principio a intención proposta de dispor de profesores de gran nivel. Filipe II, quen tamén era rei de Portugal desde 1580, estando en Lisboa contratou ao prestixioso cosmógrafo luso Juan Bautista Labaña para ocupar a nova cátedra de matemáticas. Ao humanista Pedro Ambrosio Ondériz encomendouse traducir textos científicos en latín ao castelán, e posteriormente, tras completar os seus estudos na materia, tamén ensinaría cosmografía. Máis tarde, foron profesores da Academia Juan Arias de Loyola e o milanés Giuliano Ferrofino.
Durante un breve período (1599-1601) a escola ampliou as materias impartidas coa docencia dos matemáticos Juan Cedillo Díaz e Juan Ángel, o arquitecto Cristóbal de Rojas e o enxeñeiro militar Pedro Rodríguez de Muñiz, ademais de Ferrofino, tamén experto en devandita disciplina.
Entre 1607 e 1611 deu clase Andrés García de Céspedes, un dos matemáticos e cosmógrafos de maior reputación na Europa deses anos. Trala súa xubilación sucedeulle na cátedra o antes mencionado Cedillo.
A partir de 1625 encargaríanse da docencia profesores do Colexio Imperial de San Isidro (en cuxa sede se darían desde 1629 tamén as lecturas), que en xeral mantiveron o notábel nivel académico precedente, e renovaron as ensinanzas impartidas incorporando a elas os novos progresos que acontecían en Europa. Entre estes xesuítas, tanto españois como estranxeiros, figuran Claudio Ricardo, Jean-Charles da Faille, Jacob Kresa, Johann Baptist Cysat, Pedro de Ulloa, Alejandro Berneto, Nicasio Gramatici, Manuel de Campos, Carlos de la Reguera, Pedro de Fresneda, Juan Wendlingen, Cristián Riegen e Tomás de la Cerda.
A pesar da expulsión das xesuítas (1767) decretada por Carlos III, este quixo manter a Academia, e en 1770 chamou ao cosmógrafo Juan Bautista Muñoz (entón en Valencia) para ocupar a cátedra. Con todo, este non puido renovar as clases por falta de locais. En 1783 unha resolución real extinguiu finalmente a institución.
Ao longo dos seus case dous séculos de existencia, a Academia de Madrid só puido cumprir parcialmente cos obxectivos fixados por Herrera nos seus inicios. Salvo os dous anos en que estivo orientada á enxeñaría militar, o seu alcance educativo limitouse case exclusivamente á cosmografía e a náutica. Isto debeuse aos insuficientes fondos destinados pola Coroa, e a que esta estaba especialmente interesada, pola súa utilidade práctica, nesas dúas disciplinas. Outro grave problema foi a continua escaseza de medios materiais e persoais. Tampouco se logrou a institucionalización dos estudos, que era outra das metas pretendidas por Herrera, xa que non se expedía ningún certificado ou titulación oficial aos alumnos, con vistas a promover profesionais cunha formación científico-técnica legalmente comprobable.
A pesar de todo o anterior, o nivel científico dos profesores foi alto. Moitos deles publicaron, durante o desempeño do seu cargo, notábeis obras divulgativas. Os coñecementos impartidos estaban actualizados, e daban conta dos avances que alcanzaran destacados científicos europeos como Copérnico, Cardano, Tartaglia ou Galileo. Isto permitiu aos asistentes recibir unha boa formación en matemáticas, cosmografía e náutica, acorde aos tempos que corrían.
Primeiras academias de Medicamento e Ciencias Naturais
O 7 de febreiro de 1834 créase mediante decreto a Real Academia de Ciencias Naturais de Madrid, pero só duraría trece anos, xa que sería substituída pola que hoxe existe.
Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais
O 25 de febreiro de 1847, durante o reinado de Isabel II, créase por Real Decreto a Academia que perdura co seu nome até os nosos días, baixo a presidencia de Antonio Remón Zarco do Val e Huet e José Solano de la Matalinares.
Estrutura
A Academia estrutúrase en tres seccións: Ciencias Exactas, Física e Química e Naturais, ademais de nun conxunto de comisións ás que se encomendan tarefas específicas.
Mantén, ademais, unha biblioteca formada por máis de 27 000 volumes e diversos materiais como revistas científicas, manuscritos e mapas. Os seus fondos proveñen das adquisicións da propia Academia, os intercambios e as doazóns particulares, entre as que destacan as de José Echegaray, Fernando de Castro e a Fundación Juan March.
Académicos numerarios (2017)
Académicos numerarios da Real Academia de Ciencias, por orde de antigüidade, segundo a data de lectura do seu discurso de recepción
Vocabulario científico e técnico
Nos estatutos da Academia figura, como unha das funcións da mesma, o «fixar e definir a terminología científica e técnica, velando pola propiedade da linguaxe co concurso das Academias de ciencias hispanoamericanas, e colaborar coa Real Academia Española na función propia de esta», para o que editou diferentes edicións do Vocabulario científico e técnico. A cuarta edición está publicada en liña, con software Mediawiki, actualizada de forma continua por editores autorizados pola Academia.
Partido Popular
O Partido Popular (PP) é un partido político conservador español situado no espectro da dereita política. Foi fundado en 1989, cando adoptou a súa denominación actual, que substituíu á de Alianza Popular (AP), partido fundado en 1976 por Manuel Fraga.
É un dos partidos maioritarios de España. Desde 2019, o PP é o segundo grupo máis numeroso en ambas as cámaras das Cortes Xerais e goberna en cinco comunidades autónomas e en Ceuta. É, coas presidencias de José María Aznar e Mariano Rajoy, a segunda formación que máis anos gobernou o país desde o restablecemento da democracia, por detrás do PSOE.
Historia
O Partido Popular ten a súa orixe en Alianza Popular (AP),​ un partido político fundado en 1976 como federación de pequenos partidos conservadores, liderados por antigos dirixentes do franquismo. Nas eleccións xerais de 1977, as primeiras trala ditadura, obtivo 16 escanos. Nas eleccións xerais de 1979 Alianza Popular participou dentro da Coalición Democrática, co seu presidente Manuel Fraga como cabeza de lista da coalición, e obtivo uns resultados máis modestos (10 escanos).
Trala desfeita da Unión de Centro Democrático (UCD) en 1981, que daquela ocupaba o goberno, Alianza Popular fusionouse con algúns partidos da UCD (Partido Liberal, Partido Demócrata Popular; liberais e democristiáns respectivamente) e mais partidos rexionalistas de dereitas (Unió Valenciana, Unión del Pueblo Navarro e Partido Aragonés) para presentarse ás eleccións xerais de 1982 como AP-PDP. Ese ano pasa a ser o principal partido da oposición con 107 escanos. Esa mesma coalición, desta volta con Centristas de Galicia e sen o PAR, preséntase co nome de Coalición Popular ás eleccións de 1986, nas que obtén 105 deputaos. En decembro dese mesmo ano Manuel Fraga dimite como líder do partido e é substituído por Antonio Hernández Mancha.
En 1989 convócase un novo congreso no cal se perfila o partido dun xeito máis liberal ca conservador. Francisco Álvarez Cascos é nomeado secretario xeral do partido e José María Aznar (xacando presidente de Castela e León) é proposto por Fraga como candidato nas eleccións xerais. O partido pásase a chamar Partido Popular.
En 1996 o Partido Popular gaña por primeira vez as eleccións xerais. Javier Arenas substitúe a Álvarez Cascos na dirección do partido. O partido abandona a Internacional conservadora e adscríbese á Internacional demócrata cristiá. No 2000 o Partido Popular obtén a maioría absoluta. No 2003 Mariano Rajoy é elixido por Aznar como sucesor, e en 2004 o PP perde o goberno fronte ao PSOE. Ángel Acebes pasa a ser secretario xeral do partido, que mantén a maioría no Senado. Logo das eleccións xerais de 2008 o PP declarou o seu carácter de partido centrista e reformista, abríndose un forte debate interno sobre o exercicio de oposición e sobre as relacións con outras forzas políticas, especialmente as nacionalistas. O Congreso Nacional do PP apoia as teses de Mariano Rajoy, que é reelixido presidente, con María Dolores de Cospedal como secretaria xeral.
En 2011 o PP gaña as eleccións con maioría absoluta e pasa a ocupar o goberno ata 2018, cando Rajoy perde unha moción de censura impulsada polo PSOE. Desde entón, con Pablo Casado como novo presidente, o PP perde contra o PSOE as dúas eleccións xerais celebradas en 2019, nas que ve ocupada a parte máis dereitista do seu espazo electoral polo partido emerxente Vox, de extrema dereita.
Comité Executivo Nacional
miniatura|Sede nacional del PP, no nº 13 da Rúa Génova de [[Madrid.]] miniatura|Estrutura Orgánica xeral do Partido Popular
Esta é a composición do comité executivo nacional do PP logo do XIX congreso do partido e actualizada a setembro de 2020:
Presidentes rexionais
O Partido Popular ten presenza en todas as comunidades e cidades autónomas de España. A setembro de 2020, o PP goberna en cinco das 17 autonomías e en Ceuta.
Simboloxía
Segundo está descrito nos estatutos aprobados polo Partido Popular no XVI Congreso celebrado en xuño de 2008:
Desde 2019, un novo símbolo foi substituíndo paulatinamente o anterior. O actual destaca pola novidosa forma da gaivota, que semella un corazón, e que adoita presentar as cores da bandeira de España. O logo anterior, co que conviviu durante varios meses, estreárase en xullo de 2015 e amais de por presentar unha nova tipografía para o logotipo 'populares', destacaba por enmarcar o conxunto nun círculo. Deste logo, todo en cor azul, comentouse a semellanza co do partido Podemos. Este símbolo substituíu o que se empregaba desde xuño de 2008, coas siglas da formación e a gaivota en branco sobre un recadro azul coas esquinas arredondadas e o bordo de cor gris. A composición anterior databa de xaneiro de 2008 e nela as siglas e a gaivota estaban sobre dúas esferas azuis.
Imaxe
A imaxe estilizada dunha ave coroa os dous pes no logotipo do partido. Esta imaxe é coñecida hoxe en día como unha gaivota, mais nas súas orixes presentouse como un albatros. Foi no congreso de xuño de 2008 cando os novos estatutos mudaron a denominación a "gaivota" (Art. 1º, punto 3) quizais por descoñecemento do propio redactor dos estatutos, xa que hoxe en día, o Partido Popular segue entregando os premios "Albatros de Ouro". O autor do logotipo orixinal, Fernando Martínez Vidal, afirma que a ave do logotipo non é unha gaivota nin un albatros, senón dun carrán.
Fundacións
O PP conta con diversas fundacións e organizacións afíns que desenvolven tarefas de investigación teórica, cooperación internacional, documentación e análise, entre outras:
Maliglutit
Maliglutit (en ᒪᓕᒡᓗᑎᑦ) é un filme canadense de 2016 en lingua inuktitut dirixido por Zacharias Kunuk e Natar Ungalaaq, o cal foi estreado no Festival Internacional de Cinema de Toronto. Está baseado no filme de 1956 The Searchers, dirixido por John Ford. Está ambientado nos Norte do Canadá no ano 1913. Conta a historia de Kuanana (Benjamin Kunuk), un home que regresa de cazar e descobre que a maior parte da súa familia foi asasinada e que a súa muller e filla foron secuestradas.
O filme foi rodado en Nunavut cun elenco completamente inuit, e con colaboracións dunha tribo local. A produción do filme foi problemática por mor do frío extremo. Recibiu valoracións positivas no Canadá, e foi nomeado a dous Premios Canadian Screen, incluíndo a categoría ó mellor filme.
Estudio
miniatura|[[Adriaen van Ostade. Autorretrato, 1663. Gemäldegalerie.]] miniatura|[[Estudio de gravación.]]
Un estudio é un local onde traballa e estuda un profesional, en particular un pintor, escultor ou arquitecto. O termo evolucionou coas comunicacións ao local onde se realizan gravacións e emisións de programas de radio ou televisión, fotografía, animación, rodaxes de filmes, dobraxes etc. Nos estudios as persoas con vontade de crear poden experimentar, manipular e producir un ou máis tipos de arte.
A etimoloxía da palabra "estudio" deriba da verba do latín studere que pode ser traducida como a "arela de conseguir algo".
O termo francés para estudio, atelier, no canto de designar un estudio artístico, utilízase para caracterizar o estudio dun deseñador de moda ou mesmo dun artesán, o que en galego sería un obradoiro ou taller Tamén é coñecida a connotación de atelier como a casa dun alquimista ou feiticeiro.
Astorga
miniatura|250px|[[Palacio Episcopal de Astorga, obra do arquitecto Antoni Gaudí]] miniatura|250px|Catedral de Santa María Astorga  (en leonés, Estorga) é unha cidade da provincia de León, sita na comunidade autónoma de Castela e León, (España), atópase a 48 quilómetros ao suroeste da capital provincial de León, é cabeza da comarca da Maragatería. A súa poboación é de 10.553 habitantes (INE, 2021).
Etimoloxía
Astorga é unha evolución natural do topónimo antigo Asturica. A orixe e significado deste último deu lugar a varias teorías, sendo na actualidade un topónimo moi discutido. En época romana recibiu o sobrenome de Augusta, en honor ao emperador Augusto.
Xeografía
Situada sobre o cruzamento do Camiño de Santiago ou Vía Francíxena e a Vía ou Ruta da Prata, o itinerario desde o Sur peninsular de peregrinación a Santiago de Compostela. Astorga está xa na meseta leonesa, a unha altitude de 850 m, sobre un outeiro que se ergue sobre a chaira circundante, e ao seu pé corre o río Tuerto, afluente do Órbigo.
Historia
A liña de tempo da historia dos galaicos inclúe probas de que en Astorga atopáronse artefactos que se remontan a máis de 200.000 anos, anteriores ao Paleolítico. A 210 quilómetros de distancia de Astorga, na Serra de Atapuerca existe un rico rexistro fósil dos primeiros humanoides en España. O estudo científico destes restos proporcionan valiosa información sobre da aparencia e da forma en que vivían estes humanoides. A Xunta de Castela e León designou o sitio como Espazo Cultural.
Estes artefactos de estaño atopados na zona de Astorga datan de c. 2750 aC. Os artefactos como tubos e aneis de dobre eixe atopados en Astorga son propios dun complexo cultural atlántico do período da Idade de Bronce c. 1300-700 aC que se inclúen na cultura castrexa.
miniatura| left | As murallas da cidade foron construídas na época da [[imperio romano|Antiga Roma]] As murallas romanas foron reconstruídas polo bispo Nuño ao redor de 1242 e foron sometidas a varias reparacións durante a Idade Media. A cidade tiña baños termais con auga quente, quente, sistemas de auga fría, sauna e dous sistemas de cloacas principal aínda en uso hoxe en día. As ruínas das termas romanas son aínda visibles hoxe en día.
Al-Muharraq
dereita|miniatura|Localización da [[Muharraq (Bahréin)|provincia de Muharraq en Bahréin]]
Al-Muharraq (المحرق) é a cidade máis poboada de Bahréin e antiga capital do país, ata 1923. É tamén un importante centro relixioso.
Buberos
Buberos é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 36 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 18,53 km².
Al-Muharraq
Historia
Os habitantes dependían economicamente do pexego e o comercio.
Transportes
miniatura|Rúa de Al Muharraq. O Aeroporto Internacional de Bahréin está situado na illa na que está situada Al Muharraq. Preto da cidade hai unha illa artificial con gran cantidade de hoteis, praias....
Deportes
Na illa de al Muharraq está situado Muharraq Club, o máis vello da rexión. O club de fútbol gañou 29 veces a liga.
KS Flamurtari Vlorë
O KS Flamurtari Vlorë é un club de fútbol albanés da cidade de Vlorë. Na actualidade xoga na Kategoria Superiore, a Primeira División de Albania. Xoga coma local no Estadio Flamurtari e as cores do seu equipamento son o vermello e o negro. Mantén unha rivalidade histórica co KF Skënderbeu Korçë e co KF Tirana.
O Club fundouse en 1925, sendo un dos máis antigos do fútbol albanés. É o club albanés máis coñecido internacionalmente trala súa participación na edición da Copa da UEFA 1987/88, na que chegou a oitavos de final tras gañar a equipos coma o Partizan Belgrado ou o FC Barcelona, porén sería eliminado polo equipo catalán. Esta sería a mellor participación dun equipo albanés en competición europea.
Foi un dos equipo fundadores da Primeira división albanesa no ano 1930. O seu primeiro título foi a Copa de 1985, o que lle permitiu participar por primeira vez en competición europea, na Recopa de Europa da tempada 1985/86.
Evolución histórica do seu nome
Foi fundado en 1924 coma SK Jeronim Vlorë, porén o nome sufriu constantes cambios ao longo da súa historia.
Equipo
12px
Tren ofiarom Hiroszimy
Emprego nos medios
No cinema, empregáronse anacos de Tren ofiarom Hiroszimy en filmes como Children of Men de Alfonso Cuarón, The People Under the Stairs de Wes Craven,  a serie de televisión Twin Peaks de David Lynch,  e no filme Doppelgänger de Gerry Anderson. Na música, anacos de Tren ofiarom Hiroszimy foron empregados nunha versión da canción de 1991 You Love Us, de Manic Street Preachers e na estrea de SebastiAn Bird Games.
Apulo
Apulo é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia do Tequendama, a 101 km de Bogotá.
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Apulo estivo habitado polos indíxenas da tribo de Síquima, da nación panche, asentados no sitio chamado "Las Juntas", por estar na confluencia dos ríos Apulo e Bogotá. Xa na época da Conquista española, en Síquima pasou a Semana Santa do ano 1544 o capitán Hernán Venegas Carrillo, cando ía fundar a poboación en terra dos panches, e entón celebrouse a primeira misa a cargo do cura Yáñez.
Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo
A Facultade de Filoloxía e Tradución é un centro da Universidade de Vigo onde se imparten estudos lingüísticos. Situada no campus de Lagoas-Marcosende, tamén coñecido como CUVI, ocupa o edificio histórico que acolleu dende os seus inicios o vello Colexio Universitario, semente da actual UVigo.
Manuel Piñeiro Jáuregui
Manuel Piñeiro Jáuregui, nado en Moaña o 19 de marzo de 1906, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Comezou xogando no Alondras CF de onde o fichou o Celta de Vigo para disputar o Campionato galego de 1930, titulo que gañou o club sen moitos problemas.