cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Richard Neutra
Estilo arquitectónico
Foi célebre pola atención que prestou á definición das necesidades reais dos seus clientes, independentemente do tamaño do proxecto, en contraste con outros arquitectos desexosos de impoñer a súa visión artística a un cliente. Neutra empregaba ás veces cuestionarios detallados para descubrir as necesidades do seu cliente. A súa arquitectura doméstica era unha mestura de arte, paisaxe e comodidade práctica.
Illas Malvinas
Guerra das Malvinas
En abril de 1982, o desacordo tornouse un conflito armado, cando a Arxentina invadiu as Illas Malvinas e outros territorios británicos no Atlántico Sur, ocupándoos brevemente até a chegada dunha forza expedicionaria británica, que recuperou os territorios en xuño. Após a guerra, o Reino Unido expandiu a súa presenza militar, coa construción da base aérea Mount Pleasant, da Forza Aérea Británica, e co aumento do tamaño da súa gornición. A guerra tamén deixou preto de 117 campos minados, con preto de 20 000 minas de varios tipos, incluíndo antivehículos. Por mor do gran número de vítimas accidentais, as tentativas iniciais de retirar as minas remataron en 1983. miniatura|[[Bombardeiro estratéxico británico Avro Vulcan indo para a illa de Ascensión o 18 de maio de 1982.]]
Litoria aurea
Litoria aurea é unha ra arborícola terrestre orixinaria do leste de Australia. Pode medir até once centímetros de lonxitude, o que a converte nunha das meirandes ras de Australia.
Platanaceae
Fitoquímica
Presentan glucósidos cianógenos derivados de la tirosina, flavonoides del tipo de las proantocianidinas (p, ej. prodelfinidina) y flavonoles (kaempferol, quercetina, miricetina), además de triterpenos (incluyendo ácido betulínico). Carecen de ácido elágico, saponinas y sapogeninas.
Litoria aurea
Moitas poboacións, especialmente na rexión de Sidney, viven en zonas que a miúdo son alteradas pola acción humana, como en campos de golf, terreos industriais, descampados e vertedeiros. Malia que antigamente foi unha das ras máis comúns do sueste de Australia, L. aurea sufriu un importante declive da poboación, que é a causa pola que actualmente estivo clasificada como vulnerable. A cifra de individuos continuou decaendo e esta ra está ameazada pola perda e a degradación do seu hábitat, a contaminación, a presión doutras especies introducidas, e a acción de parasitos e patóxenos, entre os cales están o Batrachochytrium dendrobatidis.
Alfred Adler
Complexo de inferioridade e superioridade
Respecto do complexo de superioridade, Adler considera que é un mecanismo inconsciente, neurolóxico, no cal o individuo trata de compensar os seus sentimentos de inferioridade, resaltando aquelas calidades nas que sobresae.
Platanaceae
Usos
miniatura|Detalles morfolóxicos de Platanus occidentalis Varias das especies teñen un uso primordial coma árbore de paseo en zonas temperadas, destacando o plátano común (Platanus x hispanica), moi espallado por Europa e América do Norte, e moi resistente, por mor probabelmente ao chamado vigor híbrido, malia que o uso é desaconsellado pola alerxia que producen os seus papos ou viláns. Os seus parentais cultívanse tamén para tal efecto, porén con peores resultados, por ser menos resistentes á polución, entre outras causas. A madeira úsase en ebanistaría, panelados e outros traballos de interior, e é así mesmo moi aprezada para queimar pola súa dura.
Taxons incluídos
O único xénero, Platanus L., 1753, ten coma especie tipo Platanus orientalis L., 1753. Divídese en dous subxéneros: o subxénero Castaneophyllum J.-F. Leroy, 1982, con follas elípticas, pinnatinervias e con estípulas miúdas e escariosas, que inclúe tan só o Platanus kerrii Gagnep., 1939, unha especie illada e relíctica que representa a rama basal da evolución do xénero e é o grupo irmán das restantes especies, que se inclúen no subxénero Platanus.
Híbridos
miniatura|left|Casca do Platanus orientalis O plátano común ou plátano de sombra foi dende antigo considerado un híbrido orixinario do cruzamento entre os parentais Platanus occidentalis e Platanus orientalis; malia non estar clara a súa orixe, que uns localizan en Londres e outros na península Ibérica, e incluso en formas híbridas ou non, naturais ou de cultivo, de Turquía; a cuestión non se ten investigado con técnicas moleculares modernas. Consecuentemente, incluso a nomenclatura é motivo de discusión, polo que los autores anglosaxóns non admiten a prioridade do nome que se acostuma empregar en España (seguindo a Rocha Afonso, 1990, véxase en Referencias). Descoñécese esta planta brava, mais pode aparece naturalizada na beira de regueiros, incluso nalgunhas partes de Galicia.
Híbrido (?) Platanus × hispanica Mill. ex Münchh., 1770 (= P. orientalis var. acerifolia Aiton, 1789 ; P. hybrida Brot., 1804 ; P. vulgaris Spach, 1841, nom. illeg. ; P. × acerifolia.
Outros nomes propostos para híbridos e probabelmente sinónimos do anterior, que é a única forma inglesa, e do que representarían variantes menores, son:
Alfred Adler
Complexo de inferioridade e superioridade
En termos máis técnicos, para Adler, o complexo de superioridade é a consecuencia do proceso de transferencia que busca esconder a inferioridade percibida, coa pretensión de ser superior aos demais, nalgún aspecto vital. A percepción de superioridade é a consecuente reacción a un sentimento de inferioridade non expresado externamente, maximizando cara ao exterior aqueles aspectos en que, por transferencia de obxectos, ou por observación diferencial, consideramos destacar do comportamento colectivo aparente. É unha maximización subxectiva do feito sincrónico que nos leva a buscar aquilo que os demais consideran insólito, en nós mesmos.
Platanaceae
Notas
Non se atopa unanimidade nas referencias consultadas ase o froito é unha núcula ou un aquenio, diferenza que depende, no último termo, do pouco ou moi lignoso que fique o pericarpo dun froito seco indehiscente monocarpelar e monospermo, como o que presenta esta familia.
Alfred Adler
Complexo de inferioridade e superioridade
Pero, basicamente, o complexo de superioridade maniféstase como unha afectación da personalidade que conduce á adopción de posturas prepotentes ou arrogantes no trato cos demais.
Richard Neutra
Estilo arquitectónico
Nun artigo publicado en 1947 por The Hills, "The Changing House", Neutra dá énfase ao plan "listo para calquera cousa", enfatizando un plan aberto e multifuncional para espazos de vida flexibles, adaptables e doadamente modificables para calquera tipo de vida ou acontecemento.
Illas Malvinas
Guerra das Malvinas
Baseándose nas recomendacións de Edward Shackleton, as Malvinas diversificaron a súa economía a partir dunha monocultura baseada nas ovellas para unha economía baseada no turismo e, co estabelecemento da Zona Económica Exclusiva das Malvinas, na pesca. A rede viaria tamén se fixo máis extensa e a construción da base de Mount Pleasant permitiu o acceso de voos de longa distancia ó arquipélago. A exploración de petróleo tamén comezou, con indicacións de posíbeis depósitos comercialmente explorábeis na bacía das Malvinas.
Richard Neutra
Estilo arquitectónico
Neutra tiña unha aguda sensación de ironía. Na súa autobiografía Life and Shape, incluíu unha anécdota lúdica sobre un produtor-cliente anónimo de cinema que electrificou o foso arredor da casa que Neutra deseñou para el. Este era un relato moi embelecido dun cliente real, Josef von Sternberg, que de feito tiña unha casa con foso, pero non electrificado. A novelista e filósofa Ayn Rand, que tratara sobre a arquitectura na súa novela The Fountainhead, foi a segunda propietaria da casa Von Sternberg no val de San Fernando (agora destruída). Fíxose famosa unha foto de Julius Shulman de Neutra e Rand.
As primeiras acuarelas e debuxos de Neutra, a maioría dos lugares aos que viaxou (particularmente as súas viaxes aos Balcáns na primeira guerra mundial) e os esbozos de retratos, mostraron influencia de artistas como Gustav Klimt ou Egon Schiele. Eles son unha mostra do desenvolvemento da inclinación de Neutra cara ao debuxo.
Illas Malvinas
Xeografía
miniatura|esquerda|[[Imaxe por satélite das Illas Malvinas.]]
Richard Neutra
Legado
En 1980, a viúva de Neutra doou a Casa Van der Leeuw (Casa de Investigación VDL), valorada en 207 500 dólares, á Universidade Politécnica do Estado de California, Pomona para ser empregada pola Facultade de Deseño Ambiental da universidade. En 2011, a Casa Kronish deseñada por Neutra (1954) no 9439 Sunset Boulevard en Beverly Hills vendeuse por 12,8 millóns de dólares.
Illas Malvinas
Xeografía
As Illas Malvinas teñen unha área de arredor de 12 000 quilómetros cadrados e un litoral con preto de 1 300 quilómetros de extensión. As dúas illas principais, illa Soidade e illa Gran Malvina, e unhas 776 illas menores constitúen o arquipélago. As illas son predominantemente montañosas e accidentadas, coa excepción das chairas de Lafonia (a península que forma a parte sur da illa Soidade). As Malvinas son fragmentos da cortiza continental resultantes do desmembramento do supercontinente da Gondwana e da abertura do Atlántico, que comezou hai 130 millóns de anos. As illas atópanse no Atlántico Sur, na plataforma continental da Patagonia, uns 500 km ó leste do litoral sur da Arxentina.
Richard Neutra
Legado
En 2009, a exposición "Richard Neutra, Architect: Sketches and Drawings" na Biblioteca Central dos Ánxeles ofreceu unha selección de esbozos das viaxes de Neutra, debuxos de figuras e representacións de edificios. Unha exposición sobre o traballo do arquitecto en Europa entre 1960 e 1979 foi montada polo MARTa en Herford, Alemaña.
Illas Malvinas
Xeografía
As Malvinas atópanse aproximadamente na latitude 51°40′ – 53°00′ S e lonxitude 57°40′ – 62°00′ W. As dúas illas principais do arquipélago están separadas polo estreito de San Carlos e os seus profundos abeiros costeiros forman portos naturais. A illa Soidade é a sede de Stanley (a capital e maior cidade), da base aérea Mount Pleasant da Forza Aérea Real e do punto máis alto do arquipélago: o monte Usborne (Cerro Alberdi), con 705 metros de altitude. Fóra deses asentamentos significativos está a área coloquialmente coñecida como "Camp", que é unha derivación do termo castelán para a rexión rural (campo).
Richard Neutra
Legado
O renacemento de finais da década de 1990 do modernismo arquitectónico californiano de mediados de século deu nova vida ao seu traballo, como as casas e estruturas públicas construídas polos arquitectos John Lautner e Rudolf Schindler. A casa do deserto de Kaufmann foi restaurada por Marmol Radziner+Associates a mediados desa década.
A tipografía Neutraface, deseñada por Christian Schwartz para House Industries, baseouse nos principios de arquitectura e deseño de Richard Neutra.
Illas Malvinas
Xeografía
O clima das illas é oceánico, frío, con moito vento e húmido. A variabilidade diaria do tempo é típica en todo o arquipélago. A choiva é común máis da metade do ano, cunha media de 610 milímetros en Stanley, e a caída esporádica de neve ocorre case todo o ano. A temperatura fica, xeralmente, entre 21,1 e -11,1 °C en Stanley, mais pode variar de 9 °C no inicio do ano para -1 °C en xullo. Son comúns os fortes ventos vidos do oeste e os ceos nubrados. A pesar das numerosas tempestades rexistradas mensualmente, as condicións climáticas son normalmente calmas.
Richard Neutra
Obras perdidas
O edificio Cyclorama de Neutra en Gettysburg foi demolido polo servizo do parque nacional entre o 8 e o 9 de marzo de 2013.
Illas Malvinas
Biodiversidade
miniatura|Colonia de [[Pingüín saltador da rocha|pingüíns saltadores da rocha na Illa Saunders (Trinidad).]] As Illas Malvinas son unha parte bioxeográfica da zona antártica, con fortes ligazóns coa flora e a fauna da Patagonia, en América do Sur. As aves terrestres compoñen a maioría da avifauna das Malvinas; 63 especies reprodúcense nas illas, incluíndo 16 especies endémicas. Tamén é abondosa a diversidade de artrópodos. A flora das Malvinas está composta por 163 especies vasculares nativas. O único mamífero terrestre nativo do arquipélago, o raposo das Illas Malvinas, foi cazado até a extinción polos colonizadores europeos.
As illas son frecuentadas por mamíferos mariños, como o elefante mariño do sur e o lobo mariño suramericano, alén de varios tipos de cetáceos; o arquipélago tamén é fogar do raro Phalcoboenus australis. Os peixes endémicos na contorna das illas son principalmente do xénero das Galaxias. As Malvinas non teñen árbores, apenas unha vexetación resistente ó vento predominantemente composta por unha variedade de subarbustos.
Moreda, Pantón
San Romao de Moreda é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Monforte de Lemos. No ano 2007 tiña 80 habitantes, deles 41 eran homes e 39 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Illas Malvinas
Biodiversidade
Practicamente toda a área das illas é usada como pasto para as ovellas. Entre as especies introducidas están os renos, lebres, coellos, raposos, porcos, cabalos, ratas e gatos. O impacto prexudicial que varias destas especies causan á flora e fauna nativas levou as autoridades a tentar conter, eliminar ou exterminar especies invasoras, como raposos, coellos e ratos. Os animais terrestres endémicos foron os máis afectados polas especies introducidas. A extensión do impacto humano sobre as Malvinas non é clara, xa que hai poucos datos de longo prazo sobre a mudanza do hábitat.
Moreda, Pantón
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de San Vicente de Castillón ó norte; Toldaos e Pantón ó sur e Ferreira de Pantón e Castillón ó oeste. E limita coas parroquias de Monforte de Lemos de Moreda polo norte e A Vide polo leste.
Illas Malvinas
Demografía
As Illas Malvinas teñen unha baixa densidade de poboación. De acordo co censo de 2012, a poboación das Malvinas chegaba a 2 932 persoas, excluíndo os militares que serven no arquipélago e os seus dependentes. Un relatorio de 2012 estimaba un total de 1 300 militares e 50 funcionarios públicos británicos do Ministerio de Defensa presentes nas Malvinas. Stanley (con 2 121 habitantes) é o lugar máis poboado do arquipélago, seguido de Mount Pleasant (con 369 residentes) e Camp (351 residentes). A distribución por idade das illas está condicionada pola idade de traballo (20-60 anos). Os homes son máis numerosos que as mulleres (53% e 47% respectivamente) e esta discrepancia é máis preeminente no grupo de 20-60 anos de idade. No censo de 2006, a maioría dos habitantes da illa identificáronse como cristiáns (67,2%), seguido por aqueles que se negaron a responder ou que non tiña ningunha filiación relixiosa (31,5%). O 1,3% restante (39 persoas) eran adeptos doutras relixións.
A educación nas Illas Malvinas, que segue o modelo do sistema educativo do Reino Unido, é de balde e obrigatoria para os residentes con idade entre 5 e 16 anos. A educación primaria está dispoñible en Stanley, na base Mount Pleasant (para fillos de funcionarios) e en varios asentamentos rurais. O ensino secundario está dispoñible só en Stanley. Os alumnos a partir de 16 anos de idade poden estudar en colexios no Reino Unido. O goberno das Illas Malvinas paga para que alumnos máis vellos frecuenten institucións de ensino superior, xeralmente nas illas Británicas.
Alfred Adler
Complexo de inferioridade e superioridade
A síndrome de superioridade é unha consecuencia dun previo complexo de inferioridade mal resolto. Quen non sente a "inferioridade", non precisa exhibir a súa "superioridade"; por outra banda, quen é claramente superior, é así percibido polos demais, sen requirir unha manifestación maior.
O reiciño de Galicia
O reiciño de Galicia ou O reiciño de Galiza (en Le Petit Roi de Galice) é unha epopea incluída na primeira serie da colección de poemas La Légende des siècles (1859) do escritor francés Victor Hugo. Está inspirada na historia de García II de Galicia. O poema relata a tentativa de usurpación do reino a Nuno, fillo de García de Galicia.
Alfred Adler
Complexo de inferioridade e superioridade
De todos os xeitos é importante advertir que un individuo, aínda que exhiba comportamentos autoritarios e arrogantes, ou desenvolva actitudes de prepotencia, non necesariamente se achará nun auténtico "complexo de superioridade", se non é consecuencia dunha percepción previa de ser inferior en algo. E isto, por certo, dito á marxe do pouco valiosas que puidesen resultar as súas actitudes na convivencia social. A motivación do individuo debe quedar esclarecida mediante o diagnóstico, a fin de evitar erros de terapia.
Os complexos de superioridade e inferioridade son a miúdo presentados ambos polas mesmas persoas, e maniféstanse de maneiras diferentes. Con todo, os dous complexos poden existir o un sen o outro.
O reiciño de Galicia
Foi traducida ó galego por Henrique Harguindey e foi publicada pola Edicións Laiovento no ano 1998. No ano 2005, foi publicado de novo cunha tradución de Harguindey dentro da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais. En 2022 Laiovento publicou unha nova edición na colección Ventoalto.
En 2023 unha adaptación en banda deseñada de Inacio Vilariño e Iván Suárez foi publicada polo Demo Editorial. Recibiu o Premio Deputación da Coruña a proxectos sobre o Reino de Galicia 2022.
Alfred Adler
Influencia
Adler formou moitos discípulos, aínda que moitos dos máis importantes se separaron da súa escola como Oswald Schwarz, Rudolf Allers e Viktor Frankl (fundador da logoterapia), que conformaban un grupo dentro do adlerismo que avogaba por unha fundamentación da teoría de Adler dende a antropoloxía filosófica. Tamén se separou del o coñecido psiquiatra e caracterólogo Fritz Künkel, fundador da psicoloxía do "Nós". Foron ademais discípulos de Adler a súa filla Alexandra Adler, Hans e Rowena Ansbacher, Erwin Wexberg e Rudolf Dreikurs, entre outros.
Taiko Hirabayashi
Hirabayashi Tai, nada en Suwa o 3 de outubro de 1905 e finada o 17 de febreiro de 1972, foi unha escritora xaponesa, coñecida co pseudónimo literario de Taiko Hirabayashi (平林 たい子).
Alfred Adler
Influencia
Sen ser propiamente os seus discípulos, pódese atopar a pegada da influencia de Adler nos neopsicanalistas Karen Horney e Erich Fromm, no fundador da psicoloxía da personalidade Gordon Allport, e en Albert Ellis, fundador da terapia racional emotiva condutual (TREC).
Illas Malvinas
Goberno e política
miniatura|A Casa de Goberno, en Stanley, é a residencia oficial do gobernador. miniatura|[[RAF Mount Pleasant|Base aérea Mount Pleasant, da Forza Aérea Real do Reino Unido.]]
Taiko Hirabayashi
Traxectoria
Durante a segunda guerra mundial, logo de recibir axuda do xogador de apostas Seiichi Ishiguro, comezou a interesarse polo mundo yakuza e escribiu novelas de espírito cabaleiresco como Kokusatsu, Chitei no Uta ou Nagurareru Aitsu. Despois da guerra ela fíxose membro do movemento Tenko Bungaku ("Literatura Conversa", un xénero literario controvertido en relación co abandono da ideoloxía de esquerdas), e mostrou tendencias conservadoras e anticomunistas. Despois fíxose membro do Partído Democrático Socialista. En 1946 gañou a primeira edición do Premio de Literatura de Mulleres co texto Kou iu onna. En 1967 recibiu de novo o premio con Himitsu.
Illas Malvinas
Goberno e política
O gobernador actúa no Consello Executivo das illas, composto polo xefe do executivo, o director financeiro e tres membros electos da Asemblea Lexislativa (co Gobernador como presidente). A Asemblea Lexislativa, unha lexislatura unicameral, consiste no xefe executivo, no director de finanzas e en oito membros (cinco de Stanley e tres de Camp) electos para mandatos de catro anos por sufraxio universal. Todos os políticos nas Illas Malvinas son independentes; non hai partidos políticos no arquipélago. Dende a elección xeral de 2013, os membros da Asemblea Lexislativa reciben un salario e traballan a tempo completo, ademais de seren obrigados a desistir de todos os empregos que exercían anteriormente.
Debido á súa ligazón co Reino Unido, as Malvinas fixeron parte dos países e territorios ultramarinos da Unión Europea. O sistema xurídico das illas, supervisado polo Ministerio dos Negocios Estranxeiros e Commonwealth, está amplamente baseado no dereito inglés e a constitución conecta o territorio ós principios da Convención Europea de Dereitos Humanos. Os moradores tamén teñen o dereito de recorrer ó Tribunal Europeo de Dereitos Humanos e ó Consello Privado do Reino Unido. A aplicación da lei é de responsabilidade do Royal Falkland Islands Police (RFIP) e a defensa militar das illas é garantida polo Reino Unido. Unha gornición militar británica está estacionada nas illas e o goberno das Malvinas financia unha compañía de infantaría lixeira adicional de responsabilidade das Forzas de Defensa das Illas Malvinas. As augas territoriais das illas esténdense por 370 quilómetros a partir das súas costas, en base á Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar; esta fronteira coincide coa fronteira marítima da Arxentina.
Disputa da soberanía
miniatura|esquerda|Monumento ós mortos na [[guerra das Malvinas, en Ushuaia, Terra do Fogo, Arxentina. A inscrición di: "O pobo de Ushuaia a quen… co seu sangue regou as raíces da nosa soberania sobre as Malvinas. Volveremos!!!"]]
Tanto a Arxentina como o Reino Unido reivindican a soberanía sobre o arquipélago. A posición dos británicos é a de que os malvineiros non indicaron un desexo de mudanza e que non hai problemas pendentes para resolver sobre as illas. O Reino Unido basea a súa posición na administración continua que fai das illas dende 1833 (agás en 1982, durante a guerra das Malvinas) e no "dereito á autodeterminación, tal como estabelece a Carta das Nacións Unidas", dos habitantes.
A Arxentina sustenta que os malvineiros non teñen dereito á autodeterminación, alegando que, en 1833, o Reino Unido expulsou as autoridades e os colonos arxentinos das Malvinas cunha ameaza de uso de "forza maior" e, despois, os arxentinos foron impedidos de volver ás illas. O goberno arxentino postula que adquiriu as Malvinas de España cando alcanzou a independencia en 1816 e que o Reino Unido ocupou ilegalmente o territorio en 1833.
En 2009, o daquela primeiro ministro británico, Gordon Brown, tivo unha reunión coa presidenta arxentina, Cristina Fernández de Kirchner, e declarou que non habería máis negociacións sobre a soberanía das Malvinas. En marzo de 2013, as Illas Malvinas realizaron un referendo sobre o seu status político e o 99,8 por cento dos electores apoiaron seguir baixo o dominio británico. A Arxentina non recoñece as Illas Malvinas como un interlocutor nas negociacións; por conseguinte, rexeitou o referendo sobre a soberanía do arquipélago e considera as illas como parte da súa provincia da Terra de Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur.
Economía
miniatura|[[Stanley, Malvinas|Stanley é o centro financeiro da economía das Illas Malvinas.]] miniatura|Facenda na área rural das Malvinas.
A economía das Malvinas está clasificada como a 222ª maior do mundo por PIB (PPC), mais o arquipélago ocupa a 10ª posición por PIB (PPC) per capita. A taxa de desemprego foi de 4,1% en 2010 e a inflación foi calculada en 1,2% en 2003. En base ós datos de 2010, as illas teñen un Índice de Desenvolvemento Humano (IDH) moi elevado (0,874), e un coeficiente de Gini moderado para a desigualdade de renda, de 34,17. A moeda local é a libra das Illas Malvinas, que está indexada á libra esterlina británica.
O desenvolvemento económico foi impulsado polo reabastecemento de navíos e pola cría de ovellas para a produción de la de alta calidade. Na década de 1980, malia que as fibras sintéticas afectaron o sector de cría de ovellas, o goberno estabeleceu unhas importantes medidas de recuperación económica co estabelecemento dunha zona económica exclusiva e coa venda de licenzas de pesca para "calquera persoa que pretenda pescar dentro desta zona". Dende o fin da guerra das Malvinas, en 1982, a actividade económica das illas centrouse cada vez máis na exploración de campos de petróleo no seu mar territorial e no turismo.
A cidade portuaria de Stanley recuperou o foco económico das illas, cun aumento da poboación, con traballadores migrantes de Camp. O medo da dependencia de licenzas de pesca e ameazas, como a sobrepesca, a pesca ilegal e flutuacións de prezos no mercado de peixes, fixo medrar o interese na exploración de petróleo como unha fonte alternativa das medidas; os esforzos de exploración aínda procuran "reservas explorábeis". Os proxectos de desenvolvemento en educación e deportes foron financiados polo goberno das Malvinas, sen a axuda do Reino Unido.
O sector primario da economía responde pola maior parte do produto interno bruto das illas, sendo a industria de pesca a responsable do 50-60% do PIB anual do arquipélago; a agricultura tamén contribúe de modo significativo para o PIB e emprega preto dunha décima parte da poboación. Un pouco máis dun cuarto da forza de traballo traballa para o goberno local, que é o maior empregador das Malvinas. O turismo, parte do sector servizos, foi estimulado polo aumento do interese na exploración da Antártida e pola creación de ligazóns aéreas directas co Reino Unido e América do Sur. Os turistas, na súa maioría de navíos de cruceiro, son atraídos pola vida salvaxe e polo medio ambiente das illas, así como por actividades como a pesca e o mergullo en naufraxios; a maioría hospédase en aloxamentos de Stanley. As principais exportacións das illas inclúen la, peles, carne de veado, peixes e luras; as súas principais importacións son combustibles, materiais de construción e roupa.
Cultura
miniatura|[[Gauchos do continente de América do Sur, como estes dous homens en Hope Place, Illa Soidade, influenciaron o dialecto local.]]
A cultura das Malvinas está "baseada na cultura británica que foi traída polos colonos das Illas Británicas", malia que tamén foi influenciada polas culturas de América Latina. Algúns termos e nomes de lugares utilizados polos antigos habitantes gauchos das illas aínda son aplicados na fala local. A lingua predominante e oficial das Malvinas é o inglés, sendo o dialecto local o inglés británico; porén, os habitantes tamén falan castelán e outras linguas. De acordo co naturalista Will Wagstaff, "as Illas Malvinas son un lugar moi social e deterse a falar é un xeito de vida".
O arquipélago ten dous xornais semanais: Teaberry Express e The Penguin News, e as transmisións de radio e televisión son a programación do Reino Unido. Wagstaff describe a gastronomía local como "moi británica e con moita utilización de verduras, cordeiro, carne de carneiro, carne e peixes". Comúns nas comidas son os "bolos caseiros e biscoitos con té ou café". As actividades sociais son, de acordo con Wagstaff, "típicas dunha pequena cidade británica, cunha variedade de clubs e organizacións que cobren moitos dos aspectos da vida comunitaria".
Alfred Adler
Obras
As publicacións clave de Adler foron The Practice and Theory of Individual Psychology (1927), Understanding Human Nature (1927) e What Life Could Mean to You (1931). Outras obras importantes son The Pattern of Life (1930), The Science of Living (1930), The Neurotic Constitution (1917) e The Problems of Neurosis (1930). Na súa vida publicou máis de 300 libros e artigos.
Theresa May
Theresa Mary May, de solteira Brasier, nada en Eastbourne o 1 de outubro de 1956 é unha política británica do Partido Conservador que exerceu como primeira ministra do Reino Unido dende o 13 de xullo de 2016 até o 24 de xullo de 2019. Ela é, despois de Margaret Thatcher, a segunda primeira ministra do Reino Unido. Anteriormente, ocupou o cargo de ministra do Interior no gabinete do ex-primeiro ministro David Cameron. Ideoloxicamente, ela identifícase como conservadora "one-nation".
Alfred Adler
Vida privada
Durante os seus anos de estudo, relacionouse cun grupo de estudantes socialistas, entre os que estaba a que logo foi a súa dona, Raissa Timofeyewna Epstein, unha intelectual e activista rusa que estudaba en Viena. Casaron en 1897 e tiveron catro fillos, dous dos cales foron psiquiatras. Os seus fillos foron a escritora, psiquiatra e activista socialista Alexandra Adler; o psiquiatra Kurt Adler; a escritora e activista Valentine Adler; e Cornelia "Nelly" Adler.
A escritora e xornalista Margot Adler (1946-2014) foi neta de Adler.
Tributos artísticos
Os dous personaxes principais na novela Plant Teacher, de Caroline Alethia, están comprometidos nunha sesión adleriana de interpretación de estilo de vida, sometidos a unha interpretación de memoria temperá.
O Pedral, A Mella, Arzúa
O Pedral é un lugar da parroquia da Mella no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Dinamarqués
Danés ou dinamarqués pode referirse a:
T. E. Lawrence
Thomas Edward Lawrence, máis coñecido como Lawrence de Arabia, nado en Tremadoc (Gales) o 16 de agosto de 1888 e finado en Bovington Camp (Dorset) o 19 de maio de 1935, foi un arqueólogo e escritor británico, oficial do exército británico durante a primeira guerra mundial, en que desenvolveu un notable papel como enlace durante a rebelión árabe contra o dominio otomán.
Infancia e mocidade
miniatura|esquerda|200px|Os irmáns Lawrence en 1910, Thomas Edward é o primeiro pola esquerda. Thomas Edward Lawrence naceu en Gales, fillo ilexítimo de Thomas Robert Tighe Chapman, aristócrata terratenente anglo-irlandés que abandonou a súa esposa e as súas catro fillas para unirse a Sarah Junner (tamén Sarah Lawrence), institutriz das rapazas que pola súa educación era escocesa mais polas súas raíces era en parte inglesa e en parte escandinava. Thomas Edward foi o segundo dos cinco fillos da nova parella. Durante a infancia destes a familia trasladouse varias veces de domicilio entre Irlanda, Gales, Escocia e Francia, terminando esa vida nómade en Oxford, onde a familia se asentou definitivamente en 1896. No verán dese ano Thomas Edward entrou no Oxford City High School onde estudou ata graduarse no verán de 1907. O seu interese pola historia medieval, polas Cruzadas e a arqueoloxía remóntase á súa época de colexial e ás excursións a pé e en bicicleta co seu pai e irmáns para visitaren castelos e sitios arqueolóxicos. Nas vacacións escolares de 1906 e 1907 fixo extensas viaxes en bicicleta por Francia durante os que se forxou o seu plan de estudar a arquitectura militar das Cruzadas.
En outubro de 1907 matriculouse no Jesus College da universidade de Oxford cunha pequena bolsa. Animado por David George Hogarth, arqueólogo especialista en Oriente Medio e director do Ashmolean Museum de Oxford, emprendeu no verán de 1909 a súa primeira viaxe a Oriente Medio que o levou —case sempre a pé— dende o norte de Palestina, pola costa do Líbano e parte de Siria occidental ata a rexión do río Éufrates. O principal obxectivo da viaxe era recoller material para a súa tese sobre a arquitectura militar das Cruzadas que presentou en 1910 co título The influence of the Crusades on european military architecture, publicada despois da súa morte co título de Crusader Castles.
En outono de 1910 Lawrence foi invitado polo seu mentor Hogarth a unirse á expedición arqueolóxica que o Museo Británico organizara para traballar nos sitios hititas de Karkemish, ás beiras do Éufrates. Durante varias tempadas de escavacións baixo a dirección de Leonard Woolley, entre 1910 e 1914, Lawrence confirmou a súa afección pola arqueoloxía, mais tamén ampliou os seus coñecementos da lingua e a cultura árabes; descubriu ademais o seu interese polos problemas histórico-políticos da rexión. A iso contribuíu seguramente a relación de afecto e amizade con Dahum, un mozo peón que traballaba nas escavacións.
A comezos de 1914, e de acordo co Museo Británico, Woolley e Lawrence foron enviados pola Palestine Exploration Fund á península do Sinaí onde debían unirse á expedición do capitán Stewart Newcombe. A función dos arqueólogos era dar unha aparencia académica ao que en realidade era un estudo topográfico de carácter militar. En marzo Lawrence estaba de volta en Karkemish, onde comezou a redactar o informe para a Palestine Exploration Fund, titulado The Wilderness of Zin, que rematou en Oxford entre xuño e setembro.
A primeira guerra mundial
miniatura|esquerda|Leonard Woolley (dereita) e T. E. Lawrence en Karkemish, Siria (1913). miniatura|Dahum, ao que Lawrence coñeceu e protexeu en Karkemish. Ao estalar a primeira guerra mundial, e trala declaración de guerra do Reino Unido a Alemaña o 4 de agosto de 1914, Lawrence presentouse inmediatamente como voluntario mais non foi admitido ata outubro na Geographical Section of the General Staff (GSGS), en Londres, primeiro como civil e máis tarde como segundo tenente-intérprete (2nd Lieutenant-Interpreter). En decembro foi destinado ao Cairo cando Gran Bretaña acababa de declarar a guerra a Turquía e Exipto fora proclamado protectorado británico. Alí entrou a formar parte con Newcombe e Woolley, entre outros, do acabado de formar Departamento de Intelixencia Militar. O seu traballo consistía en facer mapas e en recoller e interpretar información de diversas fontes. O Departamento participaba así mesmo en deseñar as estratexias de tipo político para seguir na rexión, que nesa primavera d e1915 aínda non estaban definidas totalmente mais que ían claramente no sentido dunha partición do Imperio otomán ao final da guerra. Por unha banda estaba Francia co seu interese declarado por Siria, pola outra Rusia coas súas pretensións sobre os Dardanelos e Constantinopla mentres Gran Bretaña aspiraba a Mesopotamia e o porto de Alexandreta. E aínda que xa nesa data eran evidentes as diferenzas que existían entre os aliados sobre o futuro de Turquía, franceses e británicos estaban de acordo na necesidade de avivar a subversión das provincias árabes. O seu futuro era o problema candente.
En abril de 1916 chegou a unha crise a campaña iniciada en Mesopotamía polo mando inglés para protexer os intereses británicos no golfo Pérsico. O exército inglés baixo o mando do xeneral Townshend quedou atrapado en Kut al-Amara (Iraq), onde os turcos esixían a súa rendición incondicional. Lawrence foi enviado dende O Cairo en misión secreta para conseguir mediante un suborno dun millón de libras esterlinas que o comandante das forzas turcas, Jalil Pachá, levantase o sitio e permitise a retirada de Townshend e das súas tropas. Tras fracasar neste empeño Lawrence regresou ao Cairo.
Rebelión árabe
Á súa volta ao Cairo en maio de 1916 a cuestión da rebelión árabe alcanzara un punto crítico. Avisados dos plans de insurrección entre os militares de Siria, os turcos acababan de executar vinte e un nacionalistas árabes en Damasco e estaban a punto de enviar tropas cara a Hiyaz, o outro centro insurreccional arredor do xerife da Meca, Husayn ibn Ali. A rebelión alí debía desencadearse inmediatamente baixo pena de ser sufocada rapidamente e efectivamente iniciouse o 5 de xuño contra todas as expectativas.
Os primeiros meses da rebelión foron tan azarosos como os plans de apoio por parte dos mandos ingleses no Cairo, ocupados en clarificar as súas atribucións e atentos a outra empresa prioritaria na península do Sinaí, que debía abrir unha nova fronte contra os turcos ao sur de Palestina. Cando Lawrence, xa ascendido a capitán, chegou o 16 de outubro a Jeddah, na costa do mar Vermello, acompañando como observador o enviado inglés Ronald Storrs en visita ao xerife Husayn, atopou unha situación preocupante coas forzas rebeldes descoordinadas e a axuda inglesa limitada á primeira liña costeira. A súa visita ao campamento de Faysal, terceiro fillo do xerife, foi decisiva. Neste home de 31 anos, culto e ascético, atopou unha personaxe coa conxeniu coa capacidade de liderado, convencido como el de que a rebelión árabe podía triunfar e levar ao establecemento dun estado árabe independente e soberano con capital en Damasco. Lawrence volveu ao Cairo cheo de entusiasmo pola causa árabe e con característica tenacidade logrou que a finais de novembro o destinase como enlace temporal ao exército irregular de Faysal, acampado en Yenbo.
Ao dar este paso Lawrence xa coñecía as promesas que dende O Cairo se lle fixeran a Husayn nos primeiros momentos da guerra, asegurándolle un estado panárabe independente baixo o seu goberno se unía as súas forzas cos aliados contra os turcos, o que se coñece como «compromiso McMahon» («MacMahon Pledge»).Tamén sabía Lawrence que este compromiso quedaba anulado polo posterior acordo secreto subscrito polos plenipotenciarios inglés e francés, Mark Sykes e Georges Picot, en maio de 1916, e que definía as ambicións territoriais de Inglaterra e Francia en Oriente Medio unha vez vencida Turquía. Con todo, Lawrence embarcouse na aventura árabe coa convicción de que se lograba establecer a insurrección árabe como un aliado de plena igualdade grazas á súa eficacia, e os árabes chegaban a Damasco antes que os seus aliados, conquistando así real e simbolicamente a súa independencia, o tratado de Sykes-Picot sería papel mollado.
miniatura|dereita|Lawrence en [[Aqaba, 1917]] Coa toma por terra do inexpugnable porto de Aqaba, o 6 de xullo de 1917, o exército irregular de Faysal, situose na á dereita do Exército Expedicionario Exipcio comandado polo xeneral Edmund Allenby. Lawrence non tardou moito en convencer a Allenby de que os irregulares árabes apoiados por un incipiente exército regular árabe eran os aliados imprescindibles para o planeado avance cara a Gaza, que caeu en outubro, e Xerusalén que caeu en decembro. Siria e a súa capital Damasco quedaban ao alcance da man.
O curso da guerra nas frontes europeas, a saída de Rusia da contenda a raíz da Revolución bolxevique de outubro-novembro de 1917 aceleraron tamén os acontecementos en Oriente Medio. A revelación polos bolxeviques dos tratados secretos aliados, entre eles o tratado Sykes-Picot, agravou o dilema moral de Lawrence desgarrado entre a súa lealdade aos árabes e a súa lealdade á súa patria, e acrecentou o estrés psicolóxico baixo o que actuaba e o seu desgaste físico. Nese inverno do 17-18 emprendeu dende a súa base avanzada de Azrak no desierto sirio algunhas das súas accións máis arriscadas en territorio inimigo como o intento fracasado de dinamitar a ponte sobre o río Yarmuk (7 de novembro), o ataque ao tren en Minifir (12 de novembro) ou a incursión case en solitario a Daraa (20 de novembro). Nesta ocasión Lawrence foi detido por unha patrulla de recrutamento turca que non o recoñeceu a pesar de que a súa cabeza tiña prezo. Durante a súa detención foi salvaxemente maltratado e violado, mais conseguiu escapar con vida. A experiencia foi traumática e tivo consecuencias profundas e perdurables.
Cando Lawrence entrou triunfante en Damasco o 1 de outubro de 1918 na avanzada do exército irregular de Faysal non era o mesmo que desembarcou en Jeddah en outubro de 1916. Profundamente desilusionado polas desavinzas e a loita polo poder entre os aliados, anoxado polas atrocidades da guerra das que se sentía responsable en parte e deprimido polas perdas personais sufridas durante a contenda, entre as que destacan a morte no campo de batalla, en Francia, dos seus dous irmáns e a morte de Dahum durante unha epidemia probablemente en Karkemish, Lawrence pediu o relevo ao xeneral Allenby o 4 de outubro e abandonou Damasco rumbo a Inglaterra vía O Cairo.
Conferencia de paz e Colonial Office
miniatura|250px|Retrato de Lawrence de Arabia a lapis, realizado por [[Augustus John.]] En xaneiro de 1919 iniciábase en París a conferencia de paz que daba por rematada a guerra e que culminaría co Tratado de Versalles. Lawrence participou nela como membro da delegación inglesa e como membro da delegación árabe encabezada por Faysal. A conferencia foi unha gran decepción para Lawrence e Faysal, ao ser substituído o aborrecido acuerdo Sykes-Picot por outro aínda máis desfavorable para os intereses árabes pechado en decembro de 1918 entre o primeiro ministro británico Lloyd George e o primeiro ministro francés Clemenceau. Faysal abandonou xa en maio a conferencia rumbo á súa precaria capital Damasco sen recibir concesións esenciais por parte dos seus aliados. Lawrence refuxiouse en Oxford, onde o seu pai acababa de morrer, e enfrascouse na redacción da historia da rebelión árabe que co título de Seven Pillars of Wisdom lle ocupou ata a súa publicación en 1926. Na súa residencia do All Souls College, que lle concedera unha bolsa de investigación para ese traballo, ou en Londres, onde un amigo lle emprestara un pequeno apartamento en Barton Street, Lawrence dedicouse intensamente a escribir, mentres en Oriente Medio a situación se deterioraba a pasos axigantados. Aproveitando a súa enorme popularidade a raíz da conferencia de paz e as charlas-espectáculo en teatros londinienses do xornalista americano Lowell Thomas sobre a súa persoa e as súas fazañas en Arabia, Lawrence publicou varios artigos en The Times, Daily Express e The Observer criticando duramente a política do goberno en Oriente Medio. Cando este puxo en mans de Winston Churchill —entón aínda Ministro de Guerra— a Colonial Office para que crease nel un Departamento do Próximo Oriente, Churchill pediu a colaboración de Lawrence. Dende febreiro de 1921 a febreiro de 1922 Lawrence actuou como asesor en asuntos árabes (Adviser in Arabian affairs) co pleno apoio de Churchill para resolver definitivamente a enleada situación na zona «deixando a un lado todas as cuestións de acordos e promesas, cumpridos ou traizoados», en palabras de Lawrence, e iniciando unha etapa nova de negociación. Na Conferencia do Cairo celebrada en marzo con todos os axentes implicados decidiuse establecer na zona de mandato británico a Feysal en Mesopotamia, nun novo reino de Iraq, e a Abdullah, outro dos fillos do xerife Husayn, como emir de Transxordania. O intento de gañar o xerife da Meca, xa rei de Hiyaz, para estes acordos fracasou a pesar de que Lawrence viaxiou a Jeddah para convencelo.
Coa conciencia de ter logrado un acordo aceptable en Oriente Medio, canso, case enfermo, polas constantes e esgotadoras viaxes, e as penosas negociacións, Lawrence regresou a Londres a finais de 1921. Para el o capítulo árabe estaba pechado.
Soldado raso e escritor
Ao terminar a súa actividade na Colonial Office en xullo de 1922 Lawrence, que non deixara de traballar no seu libro sobre a campaña árabe delle o último pulo empeñando niso as súas moi decimadas forzas. En agosto e co beneplácito de Churchill e Hugh Trenchard, xefe da Forza Aérea, Lawrence alistouse como soldado raso (aircraftman) na Royal Air Force (RAF), a forza aérea inglesa, co pseudónimo de John Hume Ross. A súa intención, en principio, era escribir un libro sobre esta arma aínda nova. Para os que o coñecían a decisión foi unha sorpres;, uns interpretárona como unha fuxida desesperada, outros como o intento dun novo comezo en termos case relixiosos. Tras facer un curso básico de instrución para recrutas no cuartel de Uxbridge, esgotador para o seu estado físico e psíquico, pasou en novembro á Escola de Fotografía da RAF en Farnborough. Por indiscrecións diversas, o Daily Express londiniense revelou a súa verdadeira identidade en decembro e ante o escándalo que se produciu foi expulsado da RAF en xaneiro de 1923.
Lawrence apelou ás súas relacións nas altas esferas políticas e militares para ser readmitido na Forza Aérea. Efectivamente pouco despois, en febreiro de 1923, permitíronlle alistarse de novo pero non na RAF como el quería senón no Tank Corps, unidade de carros de combate, baixo outro pseudónimo, T. E. Shaw. En Bovington Camp, en Dorset, Lawrence pasou os dous anos seguintes dedicado a cumprir cos seus deberes no cuartel, a escapadas a Clouds Hill, a casa rústica que adquirira na proximidade pensando na súa vellez, e a excursiones coa súa moto Brough para visitar amigos próximos como o novelista Thomas Hardy. A pesar das aparencias case idílicas a vida en Bovington Camp foi un calvario para Lawrence como revelan as dramáticas cartas deses anos aos seus amigos. Grazas á intervención enérxica de amigos como os escritores John Buchan ou George Bernard Shaw os altos mandos consentiron en readmitir a Lawrence na RAF como era o seu desexo e destinárono en agosto de 1925 á Escola de Cadetes da RAF en Cranwell, sempre como soldado raso ou aircraftman. miniatura|dereita|Adorno para a cuberta de The Seven Pillars of Wisdom. En 1926 a inminente publicación de Seven Pillars of Wisdom nunha edición limitada para subscritores e a tamén inminente saída dunha versión reducida do libro (Revolt in the Desert) para o gran público levaron a Lawrence a pedir un destino fóra de Inglaterra para evitar así aos seus superiores as consecuencias do rebumbio nos medios que se achegaba. Dende principios de 1927 ata xaneiro de 1929 estivo estacionado na India, primeiro en Karachi e despois en Miranshah, un fortín remoto no norte do país na fronteira con Afganistán. Empregado principalmente en tarefas administrativas e con moito tiempo libre Lawrence dedicouse a seguir as vicisitudes dos seus libros acabados de publicar, a redactar un primeiro borrador do que sería a súa segunda obra importante The Mint, sobre as súas experiencias como soldado raso, a traducir a Odisea do grego clásico ao inglés e a escribir innumerables cartas, converténdose nun verdadeiro mestre do xénero epistolar. O exilio indio rematou bruscamente cando a raíz de certos movementos revolucionarios en Afganistán o Daily Herald londiniense publicou o 5 de xaneiro de 1929 un sensacional artigo relacionando a Lawrence cos feitos. As alarmadas autoridades anglo-indias insistiron en que a incómoda personaxe debía abandonar inmediatamente o país.
Os últimos anos na RAF e morte
Grazas a Trenchard e a pesar do rebumbio sensacionalista da prensa, Lawrence atopou á súa volta en marzo de 1929 un refuxio acolledor na base da RAF en Cattewater (Plymouth), onde se desenvolvían prototipos de lanchas rápidas para salvamento. Alí pasou cinco anos nos que por fin puido contribuír co seu sentido práctico, a súa afección ás máquinas e os motores, e a súa paixón pola velocidade a un proxecto útil. A felicidade durou ata febreiro de 1935, data en que terminaba o seu contrato coa RAF. Sen perspectivas nin plans de futuro concretos —só tiña 47 anos— retirouse a Clouds Hill. Segundo todos os testemuños —amigos, familiares, compañeiros— o estado de ánimo de Lawrence era de desazo, tristeza e anguria ante a nova fase da súa vida, pero tamén tiña novos proxectos como amañar a súa casa de Clouds Hill ou escribir unha biografía do patriota irlandés sir Roger Casement. O 13 de maio de 1935 Lawrence foi coa súa motocicleta á oficina de correos de Bovington a enviar un telegrama. Ao volver a Clouds Hill tivo un accidente na estrada e golpeouse fatalmente a cabeza. Estivo seis días en coma no hospital militar de Bovington Camp e faleceu o 19 de maio de 1935. O funeral relizouse na tarde do 21 de maio na igrexa de Moreton, preto de Clouds Hill, e a el asistiron antigos compañeiros de armas, personalidades políticas, artistas, escritores, oficiais e soldados do exército e a RAF.