cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Museo Guggenheim Bilbao
Estrutura
As fachadas máis clásicas están compostas por bloques de formigón de 14 centímetros, unha chapa de poliuretano proxectado de 4 centímetros e un aplacado ventilado de pedra, fixado ao soporte por medio de ancoraxe regulares de aceiro inoxidable. O módulo do revestimento de pedra son de 60 por 80 por 4 cm. Esta pedra é de tipo calcaria, moi compacta e de cor ocre.
Tecnoloxías especiais
O proxecto do Museo do Guggenheim foi desenvolvido utilizando intensamente simulacións por computador das estruturas necesarias para manter o edificio, conseguindo unhas formas que fosen imposibles de realizar unhas poucas décadas antes. O programa informático utilizado foi deseñado pola NASA, de tal xeito que se realizaban os planos a través do escaneado das maquetas.
As pezas metálicas foron construídas nos Ánxeles, para evitar calquera posible problema de precisión.
Críticas
miniatura|220px|Museo Guggenheim visto desde o centro urbano de [[Bilbao.]] O museo, sobre todo durante a súa construción, recibiu numerosas críticas desde diferentes sectores da cultura vasca xa que os fondos para construílo saíron exclusivamente dos orzamentos do Departamento de Cultura do Goberno Vasco, mentres que moitos reclamaban que saísen doutras áreas como Industria, xa que consideraban que, sobre todo, era un investimento de corte empresarial máis que cultural; e que deixaba á cultura vasca falta de fondos durante varios anos.
Ata Jorge Oteiza (artista vasco) chamou ao Guggenheim Bilbao Fábrica de queixos, e xurou que mentres vivise non permitiría que ningunha das súas obras fose exposta alí; aínda que unha vez construído o museo dixo que era preciso aproveitar o que xa había e non se negou a que as súas obras fosen expostas nel, como así sucedeu. Criticouse tamén ao edificio polo seu elevado custo e o carácter case experimental de moitas das innovacións que se fixeron na súa construción, que fixeron máis caro e difícil a súa limpeza e mantemento, por humidades, oxidación do titanio (aínda que non se trate dunha verdadeira oxidación) etc.
Con todo a maioría das críticas víronse apagadas polo inesperado éxito que o edificio e o propio museo tivo a nivel mundial, traendo á cidade enormes beneficios e aumentando positivamente a imaxe de Bilbao a nivel internacional. O proxecto do Museo Guggenheim recibiu ademais o Premio Internacional Ponte de Alcántara. Xunto co museo MARQ de Alacant, son os dous únicos de España que contan cun premio ao Museo Europeo do Ano.
Xesús Ferro Ruibal
Xesús Ferro Ruibal, nado en Rebón (Moraña) o 28 de setembro de 1944, é un lingüista, teólogo, latinista e escritor galego.
Traxectoria
Fixo e rematou os estudos de Humanidades, Filosofía e Teoloxía no Seminario de Santiago de Compostela en 1965, e de Filoloxía Clásica en Roma en 1969. Foi membro do grupo Os irmandiños, un grupo de cregos e seminaristas que apostaban pola galeguización da igrexa. Colaborou na tradución ó galego do Novo Testamento (en 1978) e da Biblia (en 1989), obra colectiva que recibiu o Premio Nacional de Tradución en 1990.
En 1994 foi galardoado coa Medalla Castelao. O 17 de xuño de 1995 foi elixido membro numerario da Real Academia Galega, por proposta de Constantino García González, Carlos Casares Mouriño e Andrés Torres Queiruga, e ingresou o 4 de maio de 1996. O seu discurso de ingreso versou sobre a fraseoloxía: ''Cadaquén fala coma quen é. Reflexións verbo da fraseoloxía enxebre'', e foi respondido por Carlos Casares.
Desde o ano 1994 e ata o 2014 dirixiu o proxecto de Fraseoloxía Galega do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades, que edita periodicamente os Cadernos de Fraseoloxía Galega, que xa van polo número 22 (2022).
No 2008 recibiu o Premio Lois Peña Novo.
Foi colaborador no Dicionario da Real Academia Galega.
No persoal, Xesús Ferro está casado e ten dous fillos.
Obra
miniatura|175px|Refraneiro galego básico, [[BBdCG.]]
Ellison Onizuka
Traxectoria
Onizuka graduouse en enxeñaría aeroespacial pola Universidade de Colorado en xuño de 1969 e era máster na mesma materia pola mesma universidade desde decembro dese ano.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1978, participando nas misións STS-51-C e STS-51-L, pasando un total de 3,07 días no espazo. Faleceu nesta última, durante o accidente do transbordador espacial Challenger.
Accidente de tráfico
Numerosos factores contribúen ao risco de colisión, como o deseño do vehículo, a rapidez de operación, o deseño e as condicións da estrada, as habilidades na condución, a influencia do alcohool e as drogas e o comportamento, especialmente a condución agresiva, as distraccións, a velocidade excesiva e as carreiras.
En 2013, 54 millóns de persoas sufriron feridas en todo o mundo por accidentes de tráfico. Resultou en 1,4 millóns de morte ese ano, máis do 1,1 millón de falecementos en 1990. Arredor de 68 000 destas foron de nenos menores de cinco anos. Case todos os países desenvolvidos diminuíron a taxa de morte, mentres que a maioría dos países con rendas máis baixas incrementaron a taxa de falecemento por accidente de tráfico. Mentres a taxa de morte en África é a máis alta (24,1 por 100 000 habitantes), a taxa máis baixa é a de Europa (10,3 por 100 000 habitantes).
Epidemioloxía
miniatura|upright=1.5|Taxa de morte a causa de accidentes de tráfico en 2017. thumb|upright=1.5|Mortes na estrada por vehículo-km (mortes por mil millóns de quilómetros) {{legend|#b3b3b3|sen datos}} {{legend|#ffff65|< 5.0}} {{legend|#fff200|5.0-6.5}} {{legend|#ffdc00|6.5-8.0}} {{legend|#ffc600|8.0-9.5}} {{legend|#ffb000|9.5-11.0}} {{legend|#ff9a00|11.0-12.5}} {{legend|#ff8400|12.5-14.0}} {{legend|#ff6e00|14.0-15.5}} {{legend|#ff5800|15.5-17.0}} {{legend|#ff4200|17.0-18.5}} {{legend|#ff2c00|18.5-20.0}} {{legend|#cb0000|> 20.0}} En 2013, morreron entre 1,25 e 1,4 millóns de persoas por esta causa, aumentando dende o 1,1 millón en 1990. Esta cantidade supón arredor do 2,5% de todas as mortes. Aproximadamente outros 50 millóns de persoas máis resultaron feridas, un número que non cambiou dende 2004.
A India rexistrou 105 000 falecementos por accidentes de tráfico nun ano, seguido pola China con 96 000. Os accidentes con vehículos de motor son a principal causa de lesións e de morte entre os nenos de entre 10 e 19 anos en todo o mundo e a sexta causa que se pode previr nos Estados Unidos.
La Renaissance
"La Renaissance" é o himno nacional da República Centroafricana, adoptado logo da independencia en 1960. A letra foi escrita polo entón Primeiro Ministro, Barthélémy Boganda. A música foi composta polo francés Herbert Pepper, quen tamén compuxo o himno nacional do Senegal, "Pincez Tous vos Koras, Frappez les Balafons".
Hai tamén unha versión en lingua sango titulada E Zingo.
Accidente de tráfico
Historia
O primeiro accidente mortal dun coche autónomo que acabou coa vida dun peón ocorreu en Arizona o 18 de marzo de 2018. A peón, Elaine Herzberg estaba camiñando coa súa bicicleta fóra da beiravía, e faleceu no hospital despois de ser golpeada por un vehículo autónomo que estaba a ser probado por Uber.
Matt Damon
Matthew Paige "Matt" Damon, nado en Cambridge (Massachusetts) o 8 de outubro de 1970, é un actor, guionista e produtor de cine estadounidense. Foi gañador do Oscar ó mellor guión orixinal por Good Will Hunting e nomeado ó Oscar ó mellor actor polo mesmo filme.
Comezos
Matt Damon é fillo de Kent Telfer Damon, un axente inmobiliario e corredor de accións, e Nancy Carlsson-Paige, mestra de educación infantil e na Universidade de Lesley.
Estudou na Cambridge Rindge and Latin School na súa cidade natal, onde fixo amizade cun veciño e tamén alumno desta escola, Ben Affleck, que comparten o mesmo soño de se converter en actor de cine. Finalmente, xuntos protagonizaron e escribiron o guión para o filme Good Will Hunting. Formouse en 1988 e comezou a estudar na Universidade Harvard, pero non rematou os estudos porque comezou cos seus primeiros traballos como actor.
Traxectoria
A súa carreira iniciouse tralo éxito do filme Good Will Hunting (1997), cun guión que escribiu co seu amigo Ben Affleck. Ámbolos dous gañaron o Óscar ó mellor guión orixinal e o Globo de Ouro ó mellor guión polo seu traballo. Por outra banda, Damon obtivo múltiples nomeamentos ó mellor actor, incluíndo o Premio da Academia.
miniatura|esquerda|[[Brad Pitt, George Clooney, Damon, Andy García, Julia Roberts (o elenco de Ocean's Eleven), co director Steven Soderbergh en decembro de 2001.]] Dende entón, protagonizou filmes de grande éxito comercial, como Saving Private Ryan (1998), The Bourne Identity (2002), The Bourne Supremacy (2004), The Bourne Ultimatum (2007), Syriana (2005), The Good Shepherd (2006), e Infiltrados (2006).
Tamén acadou un nomeamento ós Globos de Ouro por interpretar o personaxe principal en The Talented Mr. Ripley (1999) e foi nomeado a un Premio da Academia por mellor actor secundario en Invictus (2009). É considerado como un dos corenta mellores actores de cine de tódolos tempos.
O 25 de xullo de 2007, Damon recibiu unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood e foi nomeado como o home máis sexy vivo pola revista People. Damon está moi involucrado no traballo humanitario, incluíndo proxectos como ONE Campaign, H2O Africa Foundation, e Water.org.
Vida persoal
miniatura|dereita|Damon coa súa muller Luciana Bozán Barroso no Festival Internacional de Cine de [[Venecia no 2009.]] Damon estivo saíndo con Minnie Driver, a súa compañeira en Good Will Hunting. Despois diso, tivo unha relación de dous anos coa actriz Winona Ryder. Dende o ano 2001 ó 2003, saíu con Odessa Whitmire, a ex-asistente persoal de Billy Bob Thornton e Ben Affleck.
Damon está casado coa arxentina Luciana Bozán Barroso, a quen coñeceu en Miami mentres participaba no filme Stuck on You. A parella ten tres fillas; Isabella, Gia Zavala Damon e Stella Zavala Damon. Luciana Barroso tiña outra filla chamada Alexia do seu primeiro casamento, que tamén foi adoptada por el. Dende o ano 2010, a familia vive en Manhattan.
Damon é seareiro declarado dos Boston Red Sox. Despois de que o equipo gañase a World Series do 2007 relatou o lanzamento do DVD conmemorativo do evento.
Filmografía
miniatura|dereita|200px|Matt Damon promocionando o [[The Bourne Ultimatum (2007)]] miniatura|dereita|200px|Damon nunha gala en [[San Francisco, en outubro de 2008.]]
Premios
miniatura|dereita|250px|Matt Damon na 66 edición da Mostra de Venecia no [[2009.]] miniatura|dereita|250px|A estrela de Matt Damon no [[Paseo da Fama de Hollywood.]]
Ricardo Flores
Ricardo Flores Pérez, nado en Sada en 1903 e finado en Buenos Aires o 25 de xullo de 2002, foi un escritor galego e un dos máis sobranceiros autores teatrais da diáspora galega.
Matt Damon
Premios
Premios BAFTA
Dragon Ball Super
Dragon Ball Super (ドラゴンボール超(スーパー)) é un anime baseado no manga de Akira Toriyama. Estreouse o 5 de xullo de 2015 no Xapón, cunha duración de 25 minutos por episodio e con 100 capítulos previstos inicialmente.
Historia
A historia do anime desenvólvese seis meses despois da derrota de Majin Buu, cando a Terra se converteu unha vez máis nun lugar pacífico, e retrocontinuando cos acontecementos das películas Dragon Ball Z: A batalla dos deuses e Dragon Ball Z: A Resurrección de Freezer, ademais de contar a historia posterior a estes acontecementos.
Produción
miniatura|[[Akira Toriyama, creador do manga orixinal de Dragon Ball.]] 18 anos despois do final de Dragon Ball GT, púxose en fase de produción Dragon Ball Super, unha nova serie de animación que continuará coas aventuras de Son Goku e demais personaxes da franquía. Segundo publica a páxina oficial, Toei Animation anunciou o que sería a nova saga Dragon Ball Super, un novo anime de Dragon Ball que se estreou en xullo do 2015. De acordo á páxina web, trátase dun proxecto orixinal, unha secuela de Dragon Ball Z, de mans de Akira Toriyama, autor da manga de Dragon Ball. O anime emítese cada domingo desde o 5 de xullo de 2015, ás 9 da mañá a través da canle Fuji TV, entre outros.
Despois do último filme de Dragon Ball Z, A resurrección de F, dirixido por Tadayoshi Yamamuro e que se estreou o 18 de abril de 2015 no Xapón, Osamu Nozaki, produtor de Fuji TV, engadiu que: «A medida que lía o guión que xa me pasou Akira Toriyama, os meus soños co proxecto comezaron a expandirse. Un inimigo mesmo máis forte que Buu ou Freezer pode aparecer».[cita requirida]
Akira Toriyama, creador da serie orixinal, participa no guión e deseño dos novos capítulos de Dragon Ball. Kimitoshi Chioka encárgase da dirección, mentres que Naoko Sagawa e Atsushi Kido, xunto a Osamu Nozaki establécense como produtores.
O manga de Dragon Ball Super comezou a publicarse no mes de xuño de 2015 na revista xaponesa V Jump. Akira Toriyama acreditou que se utilizarán os conceptos e historias orixinais.
Kazuya Yoshii encárgase do opening de Dragon Ball Super coa canción Chōzetsu☆Dynamic. Yukinojo Mori, coñecido por escribir a letra das cancións dalgunhas películas de Dragon Ball e da serie Dragon Ball Z Kai, é quen escribiu tamén a letra desta canción, O primeiro ending é Hello, Hello, Hello interpretado polo grupo Good Morning America, mentres que o segundo é Starring Star interpretado polo grupo Keytalk.
O 14 de xuño de 2015, foi lanzado o primeiro teaser, de Dragon Ball Super, onde apareceron personaxes como o Kaiō Shin do leste, Piccoro, Son Gohanda, Señor Satán, Vexeta, Son Goten, Toranks, Son Goku, Bills, Wiss, Champa e Vaos no cal se mostrou que a serie non tería continuidade con Dragon Ball GT.
A serie contará con, polo menos, 100 capítulos. da saga despois da última película
Tadayoshi Yamamuro, director das películas, confirmou unha historia posterior ás películas, que incluirá aos personaxes Champa e Vados.
Xoán Bello Mallou
Xoán Bello Mallou, chamado simplemente Mallou, nado nas Casas Novas (Santiago de Compostela) en 1925 e finado o 12 de xaneiro de 2014 en Santiago de Compostela, foi un gaiteiro galego.
Traxectoria
Iniciuse como instrumentista de gaita co mestre Alfredo O Ferrador e comeza a tocar en festas e romarías dende a primeira mocidade. En 1939 toca cos Enxebres por primeira vez nas festas de Grixoa. Seis anos máis tarde ingresou na Agrupación Folclórica Cantigas e Agarimos, da que formou parte durante máis de medio século ata que se retirou completamente en 2001. En Cantigas e Agarimos fixo dúo estable con Basilio Carril e coincidiu con outros destacados gaiteiros da posguerra.
Como gaiteiro fixo xiras polas comunidades galegas de Europa e América, e obtivo a Medalla Marcial del Adalid da Real Academia de Belas Artes. A súa peza máis coñecida é o pasodobre de Mallou, que ten sido gravada por varios conxuntos tradicionais, como Durindaina.
Editorial Aguilar
A editorial Aguilar foi unha empresa española creada en 1923 en Madrid por Manuel Aguilar Muñoz; crebou en 1982 e catro anos máis tarde foi adquirida polo grupo Temón; dende 2014 é un selo de Penguin Random House.
Historial
Foi creada cun préstamo outorgado a Manuel Aguilar polo libreiro e impresor Juan Pueyo e chamouse en primeiro lugar "M. Aguilar, editor" e posteriormente "Aguilar, S. a. de Ediciones". Manuel Aguilar dirixiuna até a súa morte en 1965, sendo substituído até 1986 polo seu sobriño Carlos Aguilar Gómez.
Nela traballaron destacados intelectuais como Federico Carlos Sainz de Robles e Arturo del Hoyo, así como os tradutores, escritores e críticos Rafael Cansinos-Asséns, José Méndez Herrera, Amando Lázaro Ros, Julio Gómez de la Serna, Luis Astrana Marín, José María de Cossío, Lorenzo Riber, Blanca de los Ríos, Agustín Caballero, José Miguel Velloso, Luis Jiménez Martos e outros moitos. A esposa de Manuel Aguilar, Rebecca Arié, foi a responsable directa de labores administrativos nos comezos da editorial e consultora perenne das decisións máis importantes na historia de Aguilar. O seu primeiro título foi a triloxía La muerte y su misterio (1923, cunha primeira edición en 1921) de Camille Flammarion, traducida polo seu amigo José María Meliá Bernabéu, da que vendeu nun trimestre nove mil exemplares, cando dunha novela de Pío Baroja vendíanse uns tres mil. En 1924, comprou en Londres os dereitos de Edgar Wallace, e faise despois cos de George Bernard Shaw e H. G. Wells. Edita os libros de Celia, o famoso personaxe de Elena Fortún, e fixo, ademais, a primeira edición completa en español de Das Kapital, de Karl Marx.
Cuchillo de Fuego
Cuchillo de Fuego é unha banda galega de hardcore punk formada en 2013 en Pontevedra ligada á asociación cultural Liceo Mutante. Ata a data levan publicados dous álbums de estudio, Triple España (2014) e Megavedra (2017), e o disco compartido Cuchillo de Fuego/Extinción de los Insectos Split 12" (2017).
Historia
Cuchillo de Fuego formárona o guitarrista Xosé Lois García (Sierpes de la Luz) e o vocalista Juan F. Navazas (Los Collares de Perlas) no ano 2013. Ao pouco tempo uníronse o baixista Álex Gayoso (Unicornibot, diola) e o batería Berto Fojo (Djalminha) e gravaron o seu primeiro álbum, Triple España, nos Estudios Montealto da Coruña. O traballo foi publicado o 19 de setembro de 2014 a través dos selos Chingaste la Confianza, Existencia, El Morro de Alf e Amawisca.
A finais de 2016 Álvaro Gallego, membro de Guerrera, substituíu a Álex Gayoso no baixo.
No ano 2017 editaron o disco compartido Cuchillo de Fuego/Extinción de los Insectos Split 12" coa banda madrileña Extinción de los Insectos, formado por sete temas dos que tres son do grupo galego. No mes de outubro dese mesmo ano saíu á luz o seu segundo álbum, Megavedra, gravado nos estudios La Cortina Roja da Coruña e publicado polo selo Humo.
Antes do lanzamento do disco lanzaron o videoclip do seu sinxelo "Nocturno", realizado polo director de Wakaliwood Isaac Godfrey en Kampala, Uganda.
Pouco despois da publicación de Megavedra Álvaro Gallego deixou Cuchillo de Fuego, sendo substituído por Hugo Santeiro (Guerrera), e a comezos de 2018 Berto Fojo tamén abandonou a banda para centrarse nos seus proxectos persoais, ocupando o seu lugar na batería Guillermo García (Unicornibot).
TuTo Hockey
O TuTo Hockey é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Turku (Finlandia), sendo un dos dous clubs da cidade xunto co TPS (equipo que forma parte da máxima categoría, a SM-liiga). O club foi fundado en 1929 e actualmente compite na segunda categoría do hóckey sobre xeo finés, a Mestis, aínda que durante varios anos competiu na máxima categoría, descendendo en 1996 (catro anos antes de que se pechara a competición). Os maiores logros da súa historia foron o campionato da Mestis en 2008 e os dous terceiros postos colleitados na SM-sarja (a antiga máxima categoría) en 1968 e 1970. Xoga os seus partidos como local no Kupittaan jäähalli, coñecido tamén como OS/G Areena, un pavillón con capacidade para 2 985 espectadores.
Historia
En 2017 o equipo proclamouse campión da Suomen Cup. O TuTo comezou a copa finlandesa derrotando aos Haukat da Suomi-sarja (2-3), co que conseguiu o pase aos cuartos de final, onde se enfrontou ao LeKi de Lempäälä, ao que derrotou con facilidade (6-2). Para acadar o pase á final, o equipo de Turku debía superar ao Espoo United. Logo da contundente vitoria por cinco goles a cero nas semifinais TuTo enfrontouse na final a SaPKo, que viña de terse proclamado campión da Mestis. A pesar do gol inicial do equipo de Savonlinna, os de Turku acabaron gañando a final (4-1), que se disputou no seu estadio, o Marli Areena.
Pavillón
miniatura|Esterior do Rajupaja Areena. O TuTo xoga os seus partidos como local no Kupittaan jäähalli, coñecido dende 2022 como Rajupaja Areena por motivos de patrocinio, un pavillón con capacidade para 2 985 persoas situado no distrito de Kupittaa da cidade de Turku. O equipo comparte o pavillón co equipo feminino do TPS, entre outros.
O pavillón foi inaugurado no outono de 2006. O primeiro partido do TuTo no pavillón tivo lugar o 16 de novembro dese mesmo ano fronte ao HeKi.
Números retirados
miniatura|O número 1 de [[Urpo Ylönen é un dos números retirados polo equipo de Turku.]] Ao longo da súa historia o TuTo retirou sete números en honor a outros tantos xogadores que tiveron un papel salientable na historia do equipo.
Lendas do equipo
O TuTo ten nomeado ata 2022 a 76 persoas que desenvolveron un importante papel no club. Estas personalidades son denominadas Legendat (en galego Lendas).
Córneas, Cameixa, Boborás
Córneas é un lugar da parroquia de Cameixa no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Estaba deshabitado en 2011 segundo datos do INE e do IGE. Estaba tamén deshabitado en 2010.
Lucius (grupo musical)
Lucius é un grupo musical estadounidense de indie pop formado en Brooklyn, Nova York. O grupo está formado por Jess Wolfe, Holly Laessig, Dan Molad, Peter Lalish e Andrew Burri.
Piso
O piso é o chan, a superficie sobre a que se anda. Normalmente chámase piso cando falamos dunha superficie inferior horizontal dun espazo arquitectónico, sendo a verba chan máis xeral. Por extensión tamén se chama piso á superficie de táboas onde o carro leva a carga. thumb|Piso con [[pavimento de parqué.]]
Museo Municipal Quiñones de León
miniatura|Quiñones de León, polo escultor [[Santiago Rodríguez Bonome|Bonome, no Pº de Ángel Ilarri de Vigo.]] miniatura|175px|[[Policarpo Sanz, doante de varias pinturas ao museo.]] O museo municipal Quiñones de León é un conxunto museístico localizado no pazo de Castrelos, na parroquia de Castrelos de Vigo.
Piso
Numeración dos pisos en edificios
Na meirande parte de Europa, Iberoamérica e na Mancomunidade Británica de Nacións, o piso situado no nivel do terreo é a planta baixa ou planta terrea, e o piso de enriba é o primeiro andar, manténdose o emprego continental europeo que pasa de moda a partir da construción de palacios.
Museo Municipal Quiñones de León
O pazo
O parque de Castrelos e o seu pazo pertenceron entre 1678 e 1918 á familia Gago de Mendoza Oca Sarmiento e Montenegro, desde Antonio Feliz Tavarés Ozores e Soutomaior até Fernando Quiñones de León e Elduayen, marqués de Valadares e de Mos. Casado con Marianne Wythe, finou sen descendencia aos 34 anos, e que deixou como herdeiro ao seu pai, Fernando Quiñones de León, Marqués de Alcedo, duque de Santo Magno e Conde de Vañuelas. Este, ao non ter netos, doou o parque e o palacio ao concello de Vigo.
Piso
Numeración dos pisos en edificios
En Francia, por exemplo, o termo para a planta baixa é rez de chaussée (rentes do chan). Nos Estados Unidos e no Canadá (agás no Quebec), o piso terreo é, polo xeral, o primeiro andar e o piso de enriba é o segundo andar. Este sistema tamén é usado en Chile, Rusia e outros países da ex Unión Soviética. A China segue o sistema estadounidense, porén os números usados son cardinais (un, dous, tres etc.) en lugar dos ordinais (primeiro, segundo, terceiro ou terzo).
Museo Municipal Quiñones de León
Os xardíns
No exterior, a transformación da horta traseira do pazo a finais do século XIX, segundo parece coa firma lusa Jacintho de Mattos do Porto, ofrece cinco hectáreas con categoría de xardín histórico e unha ruta botánica de alto valor estético. Está dividido en cinco sectores: acceso, roseiras da parte superior, xardín francés, xardín inglés e bosque. Orientados ao sur, todo o contraste entre os diferentes conceptos de xardín. Ao pé das ventás, o racionalista: simétrico, estable e proporcionado no que salienta a escultura vexetal da sebe de buxos. Na parte baixa, o romántico inglés: estilo subxectivo, camiños imprevistos, especies de crecemento libre e elementos sacados do orientalismo como pavillóns e pagodes a escala. Destaca o paseo con dobre fila de camelias chamado Paseo de Antonio Odriozola en honor do estudoso deste xénero. Conduce cara o viveiro e a cancha de tenis, que data da introdución deste deporte en Galicia cando na ría fondeaban cableiros ingleses. Asemade, atoparemos nesta zona estremeira do bosque unha liña dos eucaliptos plantados no ano 1872 e un orixinal pombal erguido sobre un emerxente penedo, no cal cría unha colonia controlada de pombas zuras.
Piso
Numeración dos pisos en edificios
Nalgúns edificios, especialmente en hoteis non existe a planta número trece, pasando a numeración da planta doce á catorce. Isto é por mor ao pavor irracional ao número 13, chamado triscaidecafobia.
Museo Municipal Quiñones de León
Os xardíns
Foi declarado Xardín Histórico e Ben de Interese Cultural en 1955 e dispón dun percorrido sinalizado en linguaxe braille.
A colección do museo
O pazo barroco inclúe salas de arqueoloxía e colección de pintura galega.
Pintura
O Museo Municipal Quiñones de León (no Pazo de Castrelos) comparte fondos coa Pinacoteca Francisco Fernández del Riego (na Casa de Arias Taboada), por ser ambos de titularidade municipal.
miniatura|300px|Serafín Avendaño, Paisaxe, 1895, óleo-lenzo, 58x99cm.
Castelo de Javier
miniatura|Castelo de Javier. miniatura|Castelo de Javier.
O Castelo de Javier está situado nunha loma da localidade navarra de Javier, a 52 km ao leste de Pamplona e 7 km ao leste de Sangüesa.
Data do século X. Neste castelo naceu e viviu San Francisco Xabier, fillo dos Señores de Javier, e de aquí tomou o seu apelido. O nome de Javier provén do vascuence etxebarri ou casa nova que na súa evolución transformouse en javier, sendo a grafía orixinal xabier.
Consta de tres corpos, sucesivamente graduados en orde de antigüidade. Destacan a "Torre do Santo Cristo", bastión e capela onde se atopa un interesante crucifixo tardogótico e unha serie de pinturas murais representando a danza da morte, única en España. Destacan tamén a torre da homenaxe e o museo dedicado á vida do santo. Nos seus basamentos hai pegadas e zócolos musulmáns que poderían ser do século X. No XI formouse o primeiro recinto envolvente que acubillou as primeiras habitacións. No século XIII agregáronse, polas catro orientacións, dous corpos poligonais e dúas torres flanqueantes.
En 1236 o castelo foi entregado polo rei Teobaldo I a don Adán de Sada. O Cardeal Cisneros ordenou a demolición dos muros do Castelo, pero foi posteriormente restaurado en parte.
A duquesa de Villahermosa doou o Castelo e a Basílica á Compañía de Xesús coa condición de que o mantivese tal e como se lle entregou. Na Cripta da Basílica descansan os restos de quen contribuíron á reconstrución do Castelo e erección da Basílica: a duquesa de Villahermosa, o seu marido José Manuel de Goyeneche (conde de Guaqui) e os irmáns María Josefa (duquesa de Goyeneche), Carmen (duquesa de Gamio) e José Sebastián de Goyeneche e Gamio (fundador da Fundación Goyeneche).
O Castelo de Javier é sede dunha multitudinaria peregrinación a principios de marzo, en honra do santo patrón de Navarra, chamada popularmente Javierada.
Onda Obreira
Onda Obreira foi unha emisora de radio da cidade de Ferrol, posta en marcha por Comisións Obreiras tras unha resolución do seu consello confederal logo de non concellerse unha concesión para unha emisora do sindicato. Comezou a emitir o 1 de maio de 1985 e estivo nas ondas durante dous anos. A súa programación cubría cinco horas diarias, contaba con 30 colaboradores e daba prioridade á información local e laboral.
Chéraute
Chéraute en francés, Sohüta en éuscaro, é unha localidade e comuna francesa situada no departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión de Aquitania e no territorio histórico vascofrancés de Zuberoa.
Herodes
Herodes o Grande, nado en Ascalón o 74 antes de Cristo e finado en Xerusalén o 4 antes de Cristo, foi rei dos xudeus e unificou Galilea e Xudea e reconstruíu o Templo de Xerusalén.
Traxectoria
Herodes foi nomeado primeiro gobernador de Galilea e posteriormente tetrarca para dirixir as relacións de Roma cós xudeus; pero tivo que fuxir ante o ataque dos partos, que apoiaban no trono a Antígona, a última reina da dinastía dos Asmoneos ou Macabeos, representante da resistencia xudía contra a dominación política e cultural do Occidente grecorromano.
No ano 40 a. C., o Senado romano nomeou a Herodes rei dos xudeus por indicación de Marco Antonio, co encargo de recuperar Xudea de mans de Antígona. Combateu contra ela durante tres anos ata que conquistou Xerusalén e a decapitou.
Polo demais, Herodes foi un rei hábil: soubo eludir a súa participación na batalla de Actium, o que permitiu que Augusto o mantivese no trono despois da súa vitoria, cunha autonomía política practicamente total a pesar de ser o vasalo do Imperio; defendeu eficazmente o reino fronte aos ataques de partos e árabes; construíu cidades e fortalezas; embeleceu a capital; respectou os costumes locais e comenzou a reconstrución do Templo de Xerusalén.
Ao morrer deixou o reino dividido entre os seus fillos: Xudea, Samaría e Idumea para Arquelao (destituído dous anos despois polo gobernador romano Poncio Pilatos) e Galilea e Perea para Herodes Antipas (o cal, segundo os Evanxeos, eludiu xulgar a Xesuscristo cando llo enviou Pilatos). O neto de Herodes, Herodes Agripa I, foi o último rei que gobernou sobre a totalidade de Palestina e o que, segundo os Feitos dos Apóstolos, fixo encarcerar a san Pedro e condenou a morte a Santiago o Maior. Baixo o reinado do seu fillo Herodes Agripa II estalou a rebelión dos xudeus que levou á destrución de Xerusalén por Tito e a anexión de Palestina a Siria como provincia romana (70 d. C.).
El Luchador
El Luchador foi o nome de varias publicacións:
Imperio Novo de Exipto
Entre 1580 e 1200 Exipto atinxiu e superou o esplendor dos imperios antigo e medio. É a Idade de Ouro do Antigo Exipto, cando se converteu no imperio máis poderoso da Antigüidade. Durante a loita contra os hicsos formárase un auténtico exército profisional, baixo o mando dunha aristocracia renovada e o afortalamento do sacerdocio de Amón, que se convertera nunha casta moi poderosa co emparentamento con Ra para crear o deus Amón-Ra, rei dos deusesl.
A XVIII dinastía comezou con Ahmosis (1580-1558), que iniciou unha política expansiva dende Siria até a Nubia (onde case chegou á terceira catarata). Amenofis I (1557-1530), Thutmose I (1530-1520) e Thutmose II (1520-1505) proseguiron as conquistas e anexións territoriais até chegar ao Éufrates. Na verdade, non se trataba de conquistas de ocupación, senón que o que se procuraba era un botín. Esta política detívose brevemente durante a rexencia de Hatshepsut (1505-1484), pero Thutmose III chegou aínda máis lonxe e elevou o poderío de Exipto, que os faraóns seguintes mantiveron. Amenofis I fundou tamén Deir-el Medina, dende onde se traballou no Val dos Reis. Os faraóns seguintes naceron de esposas secundarias do rei que ascendían ao trono grazas ao seu ingreso, sempre mediante o matrimonio, na liña sucesoria feminina.
miniatura|dereita|Busto de Amenofis IV/[[Akhenatón]]
O seu fillo, Amenofis IV levou a cabo unha reforma relixiosa radical. Impulsou o culto de Ra e enfrontouse ao clero ao cerrar os seus templos e facer de Atón, o disco solar, a divindade oficial. Tomou o nome de Akhenatón e creou unha capital de nova planta en Akhetaton[[ (actual [[Tell al-Amarna). O nome e a imaxe de Amón foron borrados dos edificios públicos. Para todo isto contou co apoio da súa esposa, Nefertiti. Na arte desenvolveuse un "realismo" que incluía elementos da vida cotiá e retratos non idealizados.
0 de xaneiro
0 de xaneiro é un día ficticio, unha pseudodata empregada para organizar información.
Imperio Novo de Exipto
Á súa morte (o sucesor designado, Smenkhare só viviu dous anos), Tutankhamón ordenou o retorno á situación anterior e regresou a Tebas. Horemheb. Foi o último faraón desta dinastía, e tívose que dedicar a recuperar a estabilidade interna; o seu xeneral Horemheb (que reinaría máis tarde), tivo nisto unha importancia fundamental. Deu paso á XIX dinastía ao designar como sucesor a Rameses I, cuxo fillo, Seti I, recuperou o prestixio exterior e consolidou a monarquía reconquistando Tiros e ocupando de novo Palestina e parte de Fenicia e Siria, combatendo contra os hititas en Qadesh. A súa tumba, construída no Val dos Reis foi a maior das das dinastías XVIII e XIX.
0 de xaneiro
Características
Refírese a un día que cumpriría imaxinar entre o 31 de decembro e o 1 de xaneiro. O obxectivo é manter a época do ano para o que publicou un aniversario, evitando así calquera referencia ao ano anterior, mesmo despois de aceptar que esta é a mesma data que o 31 de decembro do ano pasado.
A Unión Astronómica Internacional, reunida en Dublín en 1955, adoptou un calendario xuliano especial, que comezou ao mediodía do 0 xaneiro de 1900. Aínda que poida parecer confuso, pois é evidente que non hai ningún 0 de xaneiro no calendario habitual, o propósito da súa creación era só astronómico. É similar ao 0 de marzo, usado no algoritmo Doomsday para calcular que día da semana é calquera día nun ano determinado
Imperio Novo de Exipto
Rameses II (1298-1235), de fama bíblica, enfrontouse á primeira invasión dos "pobos do mar". Durante o seu reinado, de 66 anos, construíronse edificios colosais, como o Gran Templo de Abu Simbel.
A debilidade das dúas dinastías seguintes, acosadas por invasores dende o leste e o oeste e a maior autonomía que adquiren os nomos, algúns dos cales mesmo designan reis, conduce á división do reino e ao fin do Imperio Novo.
A forma dos caixóns funerarios mudou da forma retangular do Imperio Médio para a familiar forma de momia, con cabeza e ombros arredondados. A principio, eran decorados con penas esculpidas ou pintadas, mais máis tarde pasaron a ser pintados cunha representación do falecido. Tamén eran sobrepostos como bonecas rusas: un caixón externo de grandes dimensións contiña un outro máis pequeno, que por súa vez contiña un terceiro case moldado ao corpo. Cada un dos caixóns interiores era decorado de forma máis elaborada que o imediatamente exterior. Datan desta época a maioría das momias que chegaron ata nós.
As técnicas de momificación foron sendo gradualmente aperfeizoadas co uso de natrán cristalino. Todos os tecidos moles, como o cerebro e os órgaos internos, eran removidos, despois de o que as cavidades eran lavadas e enchidas con natrán, e o corpo enterrado nunha pilla de natrán. Os intestinos, pulmóns, fígado e estómago eran preservados separadamente e armacenados en "vasos canopos" protexido cada un por un dos "catro fillos de Horus": Duamutef (estómago), Qebhsenuef (intestinos), Hapy (pulmóns) e Imsety (fígado).
Aeroporto de Novosibirsk-Tolmachevo
O aeroporto de Novosibirsk-Tolmachevo é un aeroporto situado na cidade de Ob, a 16 quilómetros do centro de Novosibirsk, un centro industrial e científico en Siberia e a terceira cidade máis grande de Rusia. Está operado por Novaport dende o ano 2011.
O aeroporto ten dúas pistas activas, unha gran terminal de pasaxeiros con dúas seccións conectadas (a sección A para voos domésticos e a B para internacionais), dúas terminais de carga e 61 posicións de estacionamento para avións.
O aeroporto está situado no medio da ruta entre algunhas importantes cidades de Asia Oriental e Europa, o que o fai atractivo para aeroliñas de carga que o usan para paradas de repostaxe. Serve tamén como un aeroporto de desvío para a ruta polar 1.
Tolmachevo é o aeroporto máis concorrido de Siberia e o oitavo de Rusia. No ano 2017 pasaron polas súas instalacións un total de 5 007 302 pasaxeiros e manexou 29 441 toneladas de carga.
Glendo, Wyoming
miniatura|250px|Rúa en Glendo Glendo é unha localidade do condado de Platte, no estado de Wyoming, nos Estados Unidos. Atópase a 1.440 msnm. Segundo o censo do ano 2006 tiña 225 habitantes, perdendo un 1.7% en relación ao ano 2000 cando tiña 229 persoas censadas.
O Currelo, Cameixa, Boborás
O Currelo é un lugar da parroquia de Cameixa no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 2 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
El Luchador (Vilagarcía de Arousa)
El Luchador foi un semanario editado en Vilagarcía de Arousa entre 1931 e 1932.
Historia e características
Órgano oficial do Partido Republicano Radical Socialista de Vilagarcía de Arousa, apareceu en 1931. Entre os seus colaboradores figurou Jesús Pedrido Ferrer. Dedicou o seu número 14 á figura de Cristovo Colón. Publicou un número extraordinario o 14 de abril de 1932 dedicado á figura de Joaquín Costa.
Roger Scruton
Roger Scruton, nado en Lincolnshire o 27 de febreiro de 1944 e finado en Brinkworth o 12 de xaneiro de 2020, foi un filósofo británico. Os seus intereses centrábanse en particular na filosofía política e a estética.
Colo-Colo
O Club Social y Deportivo Colo-Colo, ou Colo-Colo, é unha entidade deportiva adicada ó fútbol da cidade de Santiago, en Chile. Foi fundado no ano 1925 e compite na Primeira División de Chile, competición que ten gañado en 29 ocasións. Do mesmo xeito é, ata hoxe, o único equipo chileno que foi quen de acadar a Copa Libertadores, cousa que fixo en 1991. Trátase, polo tanto, do equipo máis laureado do fútbol chileno. O Colo-Colo mantén unha intensa rivalidade co CF Universidad de Chile co cal disputa o Clásico do fútbol chileno (ou Superclásico).
Torneos continentais
300px|miniatura|dereita|Estadio Monumental, fogar do Colo-Colo.
Estadio
O Colo-Colo xoga os seus encontros como local no Estadio Monumental de Santiago de Chile, recinto que é da súa propiedade, inaugurado en 1974, e que ten unha capacidade para acoller 47.017 persoas sentadas.
Xogadores
12px|Capitán
Illa Russell, Nunavut
A illa Russell é unha illa deshabitada do Arquipélago Ártico Canadense na rexión de Qikiqtaaluk de Nunavut, Canadá. Atópase na Canle Parry, separado do extremo norte da illa Illa Príncipe de Gales pola estreita Canle Baring. A illa é de forma irregular, cun istmo 1´1 quilómetros de ancho que une a porción máis occidental (que é unha terceira parte) coa porción máis grande da illa. Cunha superficie total de 940 km², é a illa máis grande da costa da illa Príncipe de Gales.
William Edward Parry foi o primeiro europeo en ver a illa en 1819.
Condado de Hot Springs
O condado de Hot Springs (en inglés: Hot Springs County) fundado en 1911 é un condado no estado estadounidense de Wyoming. No 2000 o condado tiña unha poboación de 4.882 habitantes nunha densidade poboacional dunha persoa por km². A sede do condado é Thermopolis.
Escudo da República Centroafricana
O escudo da República Centroafricana consiste nun escudo, ladeado por dúas bandeiras nacionais e cun sol subindo ó longo do escudo.
Na parte superior hai un listel co lema "Zo Kwe Zo" (en Sango). Na parte inferior hai outro co lema "Unité, Dignité, Travail", (en francés, Unidade, Dignidade, Traballo), alén dunha medalla.
Simbolismo
O elefante e a árbore representan a natureza, que é a espiña dorsal do país. A estrela amarela nun mapa de África simboliza a localización do país. A man (no canto inferior dereito) foi o símbolo do partido dominante en 1963, cando o escudo foi aprobado.
Santos e Meigas
Santos e Meigas foi un semanario ilustrado que se publicaba na Habana. O primeiro número saíu o 9 de agosto de 1908. Estaba dirixido por Ricardo Carballal e entre os seus colaboradores figura Roberto Blanco Torres.
Xerarca
Un xerarca, no cristianismo oriental, ou ordinario, no cristianismo occidental, é un dirixente eclesiástico que, por mor do seu cargo, ten poder ordinario para executar leis.
Estes dirixentes existen nas igrexas organizadas de xeito xerárquico cun sistema de lexislación eclesiástico. O ordinario máis normal é o bispo diocesano. No cristianismo occidental recibe o nome de "ordinario", do latín "ordinarius"; e no cristianismo oriental é denominado "xerarca", do grego "ἱεράρχης" (hierarchēs).
Amazonas, Perú
A Rexión do Amazonas é unha das 25 rexións administrativas que integran o territorio peruano. Está situada ao norte do Perú. Fai fronteira con Ecuador ao norte e limita cos departamentos de Cajamarca ao oeste, con La Libertad e San Martín ao sur e con Loreto ao leste. A capital é a cidade de Chachapoyas.
Ten unha superficie de 35.249,13 km². A poboación total é de 428.095 habitantes, e a densidade 10,91/km². Os idiomas falados son o español, o quechua, o awayún e o huambisa. Está cuberta por vexetación de bosque ecuatorial ao norte até a fronteira con Ecuador, e por montañas (sierras) ao sur. O río Marañón é o seu principal río.
Historia
Creouse como departamento en 1931 e ten os seus límites actuais desde o 4 de xullo de 1991. Foi convertida en rexión en 2002.
Economía
Os seus principais recursos económicos son a pesca, a explotación madeireira, o turismo, o café, o arroz, a produción de froitas e a gandería.
División administrativa
A Rexión do Amazonas divídese en 7 provincias:
Yayo Guridi
José Carlos Guridi, máis coñecido como Yayo, nado o 6 de novembro de 1965 en Villa María (Córdoba), é un actor e humorista arxentino. É licenciado en economía pola Universidad Nacional de Córdoba. Acadou sona co programa de humor Videomatch.
Yolanda Ramos
Yolanda Ramos, nada en Barcelona o 4 de setembro de 1968, é unha actriz, guionista, humorista e presentadora de televisión catalá.
Aviva Premiership 2014-2015
A tempada 2014-2015 da Aviva Premiership foi a vixésimo oitava edición da liga inglesa de rugby, creada pola RFU en 1987. A liga toma o nome de Aviva do seu principal patrocinador, unha importante empresa aseguradora. Os defensores do título foron os Nothampton Saints, que defendían o seu primeiro título. Os Northampton Saints foron os mellores da tempada regular, pero os campións foron os Saracens que remataran na cuarta posición durante a primeira fase.
A tempada comezou 5 de setembro de 2014 e acabou o 30 de maio de 2015 coa final dos play-offs.
Formato da competición
O torneo está composto por 12 equipos, e ten un formato segundo o cal os equipos teñen que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfronte ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
O sistema de puntuación é o seguinte:
Coruña Atlantics
Historia
Os Coruña Atlantics foron fundados en 2015 por un grupo de afeccionados ao fútbol americano da Coruña que adestraban no Parque de Vioño e que o día 12 de marzo dese mesmo ano inscribían o club no Rexistro Oficial de Entidades Deportivas. Máis dun ano despois, o 10 de abril de 2016, o equipo xogou o seu primeiro partido oficial na primeira xornada da Liga Galega de Flag Football de 2016, derrotando os Santiago Black Ravens por 30-24 no campo dos Pinares, en Fene. Na súa primeira participación na máxima categoría do flag football o equipo herculino finalizou na 4ª posición (penúltimo) cun rexistro de tres vitorias, cinco derrotas e ningún empate, anotando 140 puntos e encaixando 236.
Igrexa de Santa María de Oza
A igrexa de Santa María de Oza é un templo relixioso situado en Monelos, Oza (A Coruña).
Descrición
miniatura|esquerda É unha igrexa con planta de cruz grega alterada pola adición da fachada, que ten tres tramos e frontón. O cruceiro está rematado por unha cúpula semiesférica.
O retablo ten partes de mármore e pezas procedentes do pazo de Xelmírez. No interior consérvase unha pía bautismal da capela.
Historia
A igrexa parroquial de Oza atopábase nunha pequena capela que quedara pequena para a poboación, polo que o arcebispado de Santiago de Compostela decidiu trasladar a sede.
A nova igrexa, obra de Faustino Domínguez Domínguez, inaugurouse o 2 de febreiro de 1863. Foi incendiada o 20 de xullo de 1936 cando principiou a Guerra Civil Española, polo que tivo que ser reconstruída en 1940.
Primeira División da Arxentina
O torneo de Primeira División é o principal campionato de liga entre clubs de fútbol na Arxentina. Fundado en 1893 pola Asociación do Fútbol Arxentino, actualmente o campionato está dividido en 2 torneos anuais, chamados Torneo Apertura (que se disputa na segunda metade do ano) e Torneo Clausura (disputado na primeira metade do ano).
Considerada unha das principais ligas de fútbol do mundo, os seus equipos dominan os palmarés das competicións continentais, con 22 Copas Libertadores en 52 edicións, e 9 Copas Intercontinentais en 43 edicións. Ningunha liga do mundo pode igualar esta cantidade de logros.
Formato
Dende 2017, a primeira división arxentina de fútbol chámase Superliga Arxentina. Compostos por 24 equipos, consiste nunha volta de 23 xornadas. Ó remate da última xornada, o primeiro equipo da táboa clasificatoria é o campión.
Equipos
Os seguintes 24 equipos disputarán o torneo Superliga 2019-20:
Palmarés
Na seguinte táboa non se teñen en conta os campionatos da era de afeccionados (1891-1934). No profesionalismo, o Club Atlético River Plate é o equipo máis laureado do campionato arxentino de fútbol, con 33 títulos na era profesional (dende 1931), seguido por Club Atlético Boca Juniors, con 24 títulos. M - Torneo Metropolitano (1967-84) ; N - Torneo Nacional (1967-85) ; A - Torneo Apertura (1991- ) ; C - Torneo Clausura (1992- )
Aries
Aries ou Carneiro (símbolo 20px, ) é unha das constelacións do zodíaco; atópase entre as constelacións de Pisces, ó oeste, e Taurus ó leste.
Visualización gráfica
As estrelas da constelación Aries poden ser conectadas dun forma alternativa, coma graficamente indica o carneiro que está correndo (ou saltando). miniatura|300px|esquerda|Diagrama da forma alternativa de conecta-las estrelas da constelación de Aries.
A cabeza do cordeiro está formada polas estrelas α Ari, λ Ari, e β Ari: sendo α Ari de segunda magnitude e beta Arietis de terceira magnitude.
O corpo do carneiro consiste nas estrelas α Ari, η Ari, ε Ari, 41 Ari, e 35 Ari: ε Ari e 41 Ari son de cuarta magnitude.
O rabo do carneiro está formado polas estrelas 35 Ari, 41 Ari, e 39 Ari.
A estrela γ Ari, de cuarta magnitude, representa as patas de adiante, e a estrela δ Ari, tamén de cuarta magnitude, representa as patas de atrás.
Mitoloxía
esquerda|150px|miniatura|Representación medieval de Aries
Frixo e Hele son fillos de Atamante, rei de Tesalia e de Néfele. Tras quedar viúvo, Atamante volta a casar con Ino. Anos despois o reino sofre unha etapa de fames e a raíña decide sacrificar ós irmáns para rematar con esa desgraciada época. Hermes salva ós nenos entregándolles un carneiro alado, coa lá ou vélaro de ouro, e dotado do don da fala. Os nenos parten enriba del rumbo a Asia, salvando a vida. Durante a viaxe Hele cae ó mar e afoga, dando o seu nome a esa rexión mariña, que pasará nomearse Helesponto. Frixo chega á Cólquida, onde o seu rei Eeteso adopta e concedelle en matrimonio a súa filla Calcíope.