cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mariasun Landa
É máis coñecida polas súas historias escritas para nenas e nenos, sendo Galtzerdi suizida e Krokodiloa ohe azpian os máis populares, entre outras. Nesta área, publicou numerosos libros e gañou varios premios. Entre os premios que gañou no campo da literatura infantil e xuvenil en éuscaro están o Premio Euskadi ao conto Alex en 1991 e o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil español polo relato Krokodiloa ohe azpian en 2003. En 2014 recibiu o premio Eusko Ikaskuntza-Laboral Kutxa en Humanidades, Cultura, Artes e Ciencias Sociais.A obra de Mariasun Landa foi traducida a varios idiomas: castelán, catalán, galego, francés, inglés, italiano, grego, esloveno, árabe, coreano etc.
A Asociación de Escritores en Lingua Galega, AELG, nomeou a Mariasun Landa como Escritora Galega Universal en 2020, "pola alta calidade do seu traballo e pola defensa da lingua, a cultura e a dignidade nacional do País Vasco". A escritora vasca debía recibir este premio de honra o 9 de maio de 2020, en Santiago, na Gala do Libro Galego, mais por mor da pandemia da COVID-19 celebrouse o acto o 20 de novembro en formato virtual.
A vida
Despois de licenciarse en traballo social, estudou Filosofía en París. Despois de completalos, nos anos 70 regresou ao País Vasco para aprender éuscaro. No proceso, foi á escola de Zarautz para acadar os seus obxectivos. Alí coñeceu a Anjel Lertxundi e despois entrou no mundo do ensino. Inicialmente, comezou a súa carreira docente en locais e garaxes ocultos e, debido á falta de material en éuscaro naquel momento, traballou na creación de material en éuscaro. Máis tarde, converteuse en membro do profesorado das ikastolas, traballando como profesora no programa de formación do profesorado do Goberno vasco. A partir de aí pasou a impartir didáctica da literatura no colexio de profesores de Donosti da Universidade do País Vasco, onde pasou os últimos anos da súa carreira docente antes de xubilarse.
Carreira literaria
Mariasun Landa comezou a súa carreira na fantasía. O punto de partida desta viaxe sitúase nun evento que rompe a rutina diaria, na obra Amets uhina, publicada en 1982. As lecturas das obras de Rodari tiveron un profundo efecto na forma en que Mariasun Landa usaba a fantasía. Máis tarde, nunha segunda etapa, comezou a traballar nun xénero chamado realismo crítico, un exemplo do cal é Txan Fantasma ( Elkar, 1984), que se considera moi importante na literatura infantil e xuvenil vasca. Esta nova etapa pode estar ligada ao movemento de sublevación en Europa nos anos sesenta. A poética do campo coincidirá coas mensaxes de Ursula Wölfel, Maria Gripe, Peter Hartling ou Christine Nostlinger.
Iholdi ( Erein,1988 ) foi a clave do desenvolvemento literario desta escritora. Composta por 16 relatos curtos, sinxelos, precisos e suxestivos, esta obra deu unha estética máis moderna á literatura vasca, revelando unha especial ansia pola precisión da palabra. Desde entón publicouse nesta obra o personaxe Iholdi, como Amona, zure Iholdi (Erein, 2010) e Marina (Elkar, 2003). A profesora e crítica Marijose Olaziregi recoñece as similitudes entre a obra de Mariasun Landa, a obra de Katherine Mansfield e o autor Raymond Carver.
Estilo
O toque da psicoliteratura pódese ver na poética de Mariasun Landa. Pódese notar Katuak bakar-bakarrik sentitzen direnean ou a falta de comunicación dos protagonistas en obras como Nire eskua zurean. A propia escritora quere satisfacer a necesidade de expresar os seus sentimentos internos destes personaxes que falan en primeira persoa, xa que cada obra pode considerarse autobiográfica pola memoria empregada para a narración. Esta memoria baséase no pasado prohibido dunha muller como moitas outras escritoras da época. Unha vez máis os personaxes vivirán na realidade, reflexionarán sobre isto e cuestionarano. A intimidade e a memoria serán as técnicas para axudar a crear identidades que cuestionan a realidade da época.
O abuso tamén ten un significado especial na poética desta escritora. Os xoguetes de amor do libro Txan Fantasma, como os animais nun zoo que inclúe os dereitos á liberdade no libro Kleta biziket, pódense atopar como exemplos. Pero o mellor exemplo do xénero do disparate e do humor absurdo na obra do Galtzerdi suizida, o calcetín onde o seu heroe abusa de suicidio, humor, ironía e crítica dunha fusión eficiente, aventura e elementos máxicos, engadindo; volcando así a realidade relacionando varias ideas e acontecementos con disparates.
Marisun tamén intentou revivir as historias tradicionais. Algunhas destas recreacións son orgina eta maisua (Anaya, 2000), Ahatetxoa eta sahats negartia (Erein, 1997).
Ademais da literatura infantil, esta escritora tamén creou literatura para adultos, como unha obra autobiográfica Festa aldameneko gelan e unha colección de microrrelatos no Inurrien hiztegia.
Completou o seu traballo en colaboración cos mellores ilustradores. O seu amigo Asun Balzola, por exemplo, ilustrou moitos dos seus libros.
Xénero
miniatura|En 2017 Mariasun reconsidera os estereotipos de xénero no seu traballo a favor dunha división de roles non sexista. Para iso, no seu traballo, a muller é a protagonista (tanto infantil como adulta), fala no seu propio nome e toma papeis activos. As súas protagonistas son valentes, autónomas, aventureiras, sensibles (pero non desleixadas ou débiles). Exemplos disto inclúen as seguintes obras literarias:
Nais valentes :
Ás veces os animais son os protagonistas (Galtzerdi suizida, Arkakusoa).
Obras
Dende que publicou o seu primeiro libro en 1982, houbo moitos libros escritos por Mariasun Landa, a maioría deles en literatura infantil e xuvenil. A obra de Landa foi traducida a varios idiomas: castelán, catalán, galego, francés, inglés, italiano, grego, esloveno, árabe, coreano etc.
Premios Mariasun Landa
Dende 2010, o concello de Errenteria organiza o concurso que leva o seu nome: Mariasun Landa. Con esta iniciativa incluída no Plan de Igualdade do concello de Errentería, Mariasun encabeza a entrega de premios co seu nome, cuxo obxectivo é promover, recoñecer e premiar aqueles escritos que recollen a contribución das mulleres ao municipio en diversas áreas sociais. Ademais, preténdese dar visibilidade ao traballo que a maioría das mulleres fan de xeito anónimo, contribuíndo así a completar a crónica municipal.
Estas son as obras gañadoras de anos anteriores:
José Luis Álvarez Enparantza
José Luis Álvarez Enparantza, máis coñecido polo seudónimo Txillardegi, nado en Donostia (Guipúscoa) o 27 de setembro de 1929 e finado na mesma cidade o 14 de xaneiro de 2012, foi un lingüista e escritor en éuscaro.
Traxectoria
Membro do PNV, defendeu unha concepción do vasco baseada na lingua e non nos apelidos, impulsando a defensa e o estudo do éuscaro, que no PNV pouca xente sabía falar correctamente e que se consideraba secundario fronte a unha concepción racial da identidade vasca ata aquel momento.
Txillardegi foi un dos fundadores de ETA en 1959 e testa visible da facción máis culturalista da organización. Nos primeiros anos da democracia foi senador do partido Herri Batasuna.
Javier Rodríguez
Co nome de Javi Rodríguez son coñecidos tres deportistas:
Annonaria (eparquía)
Annonaria era un antigo territorio bizantino na Italia nororiental, centrado en Rávena e que comprendía os territorios da Romaña, do Véneto, parte da actual Lombardía e as Marcas. Probabelmente o nome deriva da función de asegurar o aprovisionamento alimentario, ou anona, ás capitais de Milán e Rávena.
Co nome de Italia Annonaria coñecíase durante o tardo Imperio e despois no Imperio de Occidente, ata o tempo de Teodosio, a diocese que comprendía gran parte da Italia setentrional e que dependía da prefectura de Italia. A función annonaria foi recuperada posteriormente por Teodorico o Grande.
Institución
A eparquía foi creada por Tiberio II (emperador de Oriente do 574 ao 582) sobre o ano 580, na reorganización dos territorios bizantinos de Italia, e que comprendía os territorios a oriente dos Montes Apeninos.
Historia
A provincia de Annonaria, chamada en grego ἐπαρχία Ἀννοναρίας eparkhía Annonarías, tivo unha breve vida: ao cabo dalgúns anos o emperador Mauricio I (582-602) disolveuna no Exarcado de Italia, con capital en Rávena.
Juan José Campanella
miniatura|Campanella, en 2010. Juan José Campanella, nado en Buenos Aires o 19 de xullo de 1959, é un director de cinema e televisión arxentino. Un dos seus filmes, El secreto de sus ojos, gañou o premio Oscar da Academia de Hollywood como mellor filme estranxeiro en 2010. É tamén o director de El hijo de la novia.
Pedro Claver
Pedro Claver i Socobano, nado en Verdú o 26 de xuño de 1580 e finado en Cartaxena de Indias o 8 de setembro de 1654, foi un relixioso católico catalán.
Traxectoria
Fillo de labregos cataláns, tivo cinco irmáns dos que só sobreviviron dous. Ingresou na Compañía de Xesús aos 19 anos en Tarragona. Decidiu evanxelizar os territorios recentemente conquistados polos españois en América e embarcou para Nova Granada en 1610. Estudou teoloxía en Bogotá e foi enviado a Cartaxena de Indias onde se ordenou presbítero en 1616.
En América impactoulle enormemente o trato que sufrían os escravos. Por Cartaxena pasaban milleiros de africanos provenientes de Guinea, Angola e o Congo destinados ao tráfico de seres humanos. Dedicouse a coidalos, alimentalos e curalos, ata o punto de asinar sempre coa mesma frase: Ego Petrus Claver, aethiopum semper servus (eu Pere, escravo dos negros para sempre). Nalgúns casos xuntaba cartos para compralos e manumitilos, algo só factibel cos máis febles e inútiles, e convencía avogados para que defendesen os que non tiñan recursos. Como os escravos falaban ducias de linguas diferentes, organizou entre eles intérpretes que acababan sendo catequistas dos compañeiros.
Pere Claver opoñíase aos malos tratos e defendía a dignidade dos escravos, polo que sufriu ameazas dos traficantes, atrancos das autoridades civís e eclesiásticas e o desprezo das damas católicas da sociedade colombiana que se negaban a entrar nas igrexas onde Pere reunía os africanos. Os miles de bautizos chegaron a ser considerados unha auténtica provocación para unha sociedade insensible ante o tráfico de seres humanos. Chegou a bautizar máis de 300.000. Foi acusado de profanar o sacramento e de irreverente. Durmía catro horas diarias e afrontaba en soidade unha tarefa chea de incomprensións e vituperios, ata que a súa saúde crebou ficando paralítico e prostrado.
Tivo sona de santo en vida entre a poboación que ata lle atribuíu varios milagres. Figura discutida pola súa entrega humanitaria, non foi beatificado ata o 16 de xullo de 1850 por Pío IX e canonizado o 15 de xaneiro de 1888 por León XIII, un papa de gran sensibilidade social.
Ernesto Doural Campos
Ernesto Doural Campos, nado en Vigo en 1904 e finado na mesma cidade o 9 de decembro de 1996, foi un loitador antifranquista galego.
Cabreiroá, Verín
San Salvador de Cabreiroá é unha parroquia do concello de Verín na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 152 habitantes, deles 69 eran homes e 83 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006. A parroquia está organizada nunha soa aldea.
Ernesto Doural Campos
Traxectoria
Transportista de peixe. Militante do PCE dende 1931. Chegou a Madrid o mesmo día que se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Combateu no exército republicano como tanquista e alcanzou o grao de capitán. Coa fin da guerra foi detido, estivo preso na prisión do partido de Cieza, e permaneceu na cadea até 1943. Posto en liberdade, volveu a Vigo e foi secretario de organización do Comité Rexional de Galicia do PCE. Foi detido de novo en Vigo en 1944 e condenado a 12 anos de cadea. Finou en Vigo o 9 de decembro de 1996.
Cabreiroá, Verín
A parroquia está atravesada pola autovía A-52, que une Vigo e Ourense con Benavente e a A-6.
Patrimonio
A igrexa parroquial foi construída no século XVII, sendo o retablo maior do XVIII. Conserva unha cruz de prata deseñada en 1630 polo prateiro de Verín Penín.
Augas de Cabreiroá
Nesta parroquia está o manancial que deu lugar á creación da empresa Aguas de Cabreiroá, fundada en 1906 por José García Barbón.
Sault-Brénaz
Sault-Brénaz é unha comuna francesa do departamento de Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Pertence á Plaine de l'Ain.
NBC (homónimos)
O acrónimo NBC pode referirse a:
Kukuxumusu
Kukuxumusu (en éuscaro bico de pulga) é unha empresa de Pamplona dedicada a deseñar camisetas e outros artigos con debuxos divertidos. Aínda que comezou centrada nas festas de Sanfermín, agora os seus deseños teñen unha temática universal.
Ten a peculiaridade de que se define como unha "fábrica de debuxos" ("The Drawing Factory/Marrazki Fabrika/La Fabrique de Dessins/La Fàbrica de Dibuixos").
Expansión
Kukuxumusu actualmente posúe tendas propias en Pamplona, Bilbao, Barakaldo, Donostia, Vitoria, Baiona, Barcelona, Madrid, Valencia, Zaragoza, Logroño, Córdoba, Tarifa e Sevilla. Ademais, distribúe os seus produtos por toda Europa a través dunha ampla rede de establecementos autorizados.
Orixe
miniatura|Mikel Urmeneta, un dos fundadores de Kukuxumusu. A idea xurdiu nos Sanfermines de 1989, cando tres amigos pamploneses (Gonzalo Domínguez de Bidaurreta, Koldo Aiestaran e Mikel Urmeneta) decidiron estampar e vender camisetas con debuxos alusivos ao encerro. As camisetas gustaron moito, tamén nas cidades dos arredores, así que crearon Kukuxumusu, pasando a retratar escenas típicas e cotiás de moitos lugares, e en especial da festa pamplonesa.
Como Mikel Urmeneta era o único debuxante e o volume de peticións aumentaba, o equipo foi crecendo e os debuxos de Kukuxumusu empezaron a ser recoñecidos e encargados para carteis de festas, camisetas de promocións universitarias, accións culturais e sociais etc.
En 1996 abriron a súa primeira Tenda Oficial Kukuxumusu, e en 1997 a tenda on-line, para que os seus produtos puidesen ser adquiridos desde calquera lugar do mundo. Por outra banda, os seus produtos véndense en máis de 1.000 puntos de venda en toda Europa.
Proxectos
A empresa navarra colaborou cos seus deseños en proxectos moi diversos: expedicións de montaña, viaxes de estudo, accións ecoloxistas, culturais, sociais etc. Tamén realizou múltiples traballos por encargo para institucións, empresas, clubs, parques temáticos etc. E, ademais, deseñou camisetas xunto a diferentes personaxes da cultura, a ciencia ou o deporte, como Edmund Hillary, Eduard Punset, Juan Luis Arsuaga ou, en 2007, o propio Dalai Lama.
Un dos seus últimos proxectos é Cromosomos, en colaboración con El Terrat de Produccións. Consiste no deseño de camisetas cuxos beneficios serán destinados a diversas ONGs, unha distinta cada ano. En 2006 foi Arrels Fundació, dedicada ás persoas sen fogar, e en 2007, Gaztelan, que traballa pola incorporación social de persoas en situación ou risco de exclusión. Entre outros debuxantes, participaron Mikel Urmeneta, Andreu Buenafuente, Paco Mir (Tricicle), Silvia Prada ou Pablo Carbonell.
Actualidade
Kukuxumusu ampliou nos últimos tempos o seu catálogo de camisetas. Ás súas recoñecidas pezas con debuxos divertidos en situacións de todo tipo engadiu unha liña de roupa máis actual que, ademais de non perder vista as últimas tendencias, segue buscando arrincar sorrisos.
Ademais, tamén se introduciu no mundo audiovisual coa creación dunha plataforma televisiva en Internet que conta con dúas canles, un específico sobre os Sanfermíns e outro máis centrado en *Kukuxumusu e no seu universo de personaxes.
Mitoloxía romana
A mitoloxía romana está formada polas lendas e os mitos da relixión politeísta practicada na Roma antiga. A maioría das divindades do panteón romano proveñen de Grecia con deuses que suplantaron as divindades locais con algunhas raras excepcións. Por esta razón algúns artigos dedicados ós deuses romanos de orixe grega poden ser tratados coma exactos ós seus equivalentes gregos.
Candidatura Democrática Galega
A Candidatura Democrática Galega foi presentada de xeito conxunto nas eleccións xerais de 1977, celebradas o 15 de xuño, para o Senado de España. Estaba formada polo MCG, o PPG, o PCG, o PSOE e máis o PSG.
Características
Agrupaba diversas personalidades do centro-esquerda galeguista e recibía o apoio do PSOE, que só se presentou en solitario en Lugo, onde non houbo candidatura de CDG. Resultaron elixidos tres senadores: Manuel Iglesias Corral (provincia da Coruña), Valentín Paz-Andrade (provincia de Pontevedra) e Celso Montero (provincia de Ourense). Celso Montero integrouse no grupo parlamentario do PSOE, en tanto que Paz-Andrade e Iglesias pasaron ao grupo Mixto (Manuel Iglesias integrouse no grupo parlamentario de Unión de Centro Democrático en agosto de 1978).
A coalición mantívose nas eleccións de 1979, pero só Paz-Andrade se mantivo nela, mentres que Montero e Iglesias foron reelixidos respectivamente polo PSOE e UCD. CDG presentou candidatura en Pontevedra, sendo elixido Paz-Andrade o candidato máis votado da coalición pero sen conseguir saír elixido. Os outros candidatos foron Nicanor Ocampo e Maximino Sanmartín.
Okay Yokuşlu
Okay Yokuşlu, nado en Konak, Esmirna, o 9 de marzo de 1994, é un futbolista turco. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Getafe CF da Liga Santander.
Focke-Wulf
miniatura|250px|Un Focke-Wulf Fw 190, o avión máis famoso fabricado pola compañía. Focke-Wulf Flugzeugbau AG foi unha construtora alemá de avións militares usados pola Luftwaffe durante a segunda guerra mundial. A maioría dos exitosos deseños da compañía foron modificacións do caza Focke-Wulf Fw 190.
Okay Yokuşlu
Traxectoria
O 15 de xuño de 2017 anunciouse a súa fichaxe polo Celta de Vigo por cinco tempadas.
Focke-Wulf
Historia
A compañía foi fundada en Bremen o 23 de outubro de 1924 coma a Bremer Flugzeugbau AG, por Henrich Focke, Georg Wulf e Werner Naumann. Pouco despois renomeárona como Focke-Wulf Flugzeugbau AG (e posteriormente Focke-Wulf Flugzeugbau GmbH).
En 1938, a aviadora Hanna Reitsch presentou o Focke-Wulf Fw 61, o primeiro helicóptero completamente controlable (en oposición ao autoxiro), en Berlín. O 10 de agosto de 1938 o Fw 200 foi o primeiro avión en voar sen escalas entre Berlín e Nova York, facendo a viaxe en 24 horas e 56 minutos. O voo de regreso realizaríao en 19 horas e 47 minutos.
O Fw 190 Würger, deseñado a partir de 1938, e producido en grandes cantidades dende 1941 ata 1945, foi o principal caza monopraza da Luftwaffe durante a segunda guerra mundial. A versión Fw 190D, coñecida polos pilotos como "Dora", tivo un motor moito invertido V12 máis pesado e un pouco máis longo, polo que se lle engadiron 30 centímetros na parte dianteira da fuselaxe.
Os constantes bombardeos sobre Bremen durante a guerra fixeron que as plantas da compañía tivesen que ser trasladadas cara o leste de Alemaña e Polonia, usando moitos traballadores forzados e estranxeiros, e dende 1944 tamén a prisioneiros de guerrra. Unha planta de 100 acres de Focke-Wulf situada en Marienburg produciu a metade dos Fw 190 e foi bombardeada pola Oitava Forza Aérea estadounidense o 9 de outubro de 1944.
Dende 1947 ata 1955 moitos traballadores de Focke-Wulf, incluído Kurt Tank, traballaron no Instituto Aerotécnico de Córdoba (Arxentina). En 1951 Focke-Wulf comezou a fabricar planeadores, e en 1955, avións a motor. En 1961, Focke-Wulf, Weserflug ed Hamburger Flugzeugbau uniron as súas forzas na Entwicklungsring Nord (ERNO) para desenvolver foguetes.
Nos anos 60, a ITT Corporation, que adquirira un 25% da compañía antes da guerra, gañou 27 millóns de dólares en compensación polos danos causados na planta de Focke-Wulf durante os bombardeos aliados. Focke-Wulf fusionouse formalmente con Weserflug en 1964, converténdose na Vereinigte Flugtechnische Werke (VFW), que despois de varias fusións máis é agora parte da corporación European Aeronautic Defence and Space Company N.V. (EADS).
18 Wheeler: American Pro Trucker
Sinopse
O obxectivo principal do xogo é chegar á meta coa carga do camión. Os xogadores teñen unha cantidade fixa de tempo, pero pódense embestir camionetas especiais que engadirán tres segundos ao temporizador. Hai varios personaxes para elixir, cada un cun camión e atributos únicos.
O xogo comeza en Key West e os xogadores viaxarán a través dos Estados Unidos, rematando en San Francisco. Despois da etapa 1, o xogo dá ao xogador a opción de tráiler. O tráiler é máis difícil de transportar, pero ofrece unha recompensa máis grande, mentres que a outra opción é máis sinxela de transportar, pero ofrece unha rendibilidade menor.
Hermod
miniatura|dereita|250px|Hermóðr cabalga a Hel en Sleipnir. Coñece Hel e a Baldr. Manuscrito islandés do século XVIII Hermod, Hermodr ou Hermóðr é, na mitoloxía nórdica, o deus enviado polos Æsir a Helheim para intentar que a súa raíña, Hela, devolva a Baldr a Asgard. É fillo de Odín e de Frigg. O seu nome significa ardente no combate. Chegou ás portas do inferno nórdico sobre o cabalo de Odín, Sleipnir.
Edda prosaica
Hermóðr aparece de forma distinta na sección 49 do libro Edda prosaica en Gylfaginning. Aí descríbese que os deuses se atopaban sen palabras e devastados pola morte de Baldr, incapaces de reaccionar debido á pena. Despois de que os deuses recuperasen a súa cordura polo inmenso choque e a angustia da morte de Baldr, Frigg preguntoulle aos Æsir quen entre eles desexaba "gañar todo o seu favor e amor" percorrendo o camiño a Hel. Quen aceptase, debía ofrecer un rescate a cambio de regresar a Baldr a Asgard. Hermóðr acepta e vai con Sleipnir a Hel.
Hermóðr cabalgou o cabalo de Odín, Sleipnir, durante nove días e nove noites a través de profundos e sombríos vales até a ponte Gjöll, cuberta de ouro brillante, sendo esta protexida pola doncela Móðguðr. Móðguðr díxolle a Hermóðr que Baldr xa cruzara a ponte e que debía cabalgar cara a abaixo e ao norte.
Ao arribar ao portal de Hel, Hermóðr desmontou, apertou a sela, montou de novo e controlou a Sleipner de tal xeito que saltou por encima do portal. Ao final, Hermóðr chegou ao salón de Hel e veu a Baldr sentado no lugar máis honorífico. Hermóðr rogou a Hel que liberase a Baldr, citando o pranto entre os Æsir. Daquela Hel proclamou que Baldr só sería liberado se todas as cousas, mortas e vivas, choraran por el.
Baldr deulle a Hermóðr o anel Draupnir, o cal foi queimado con el na súa fogueira, para devolvérllelo a Odín. Nanna deulle unha túnica de algodón para Frigg, canda outros regalos, como o anel para Fulla. Despois Hermóðr regresou coa mensaxe de Hel.
Hermóðr é denominado "fillo" de Odín na maioría de manuscritos, mentres que no Codex Regius, considerado o mellor manuscrito, é chamado sveinn Óðins, 'rapaz de Odín', que en contexto chega a significar máis como 'servente de Odín'. De calquera maneira, Hermóðr en pasaxes posteriores é chamado por Baldr como irmán e tamén aparece como fillo de Odín na lista dos fillos de Odín.
Edda poética
O nome Hermód parece ser aplicado ao heroe mortal no poema da Hyndluljóð da Edda poética.
Poesía escáldica
No poema escáldico Hákonarmál (estrofa 14) Hermóðr e Bragi aparecen en Valhalla recibindo a Haakon I de Noruega. Non está claro se Hermóðr ou Bragi son deuses neste poema.
Partido xudicial de Padrón
miniatura|240px|dereita| O partido xudicial de Padrón é un dos 45 [[Partido xudicial|partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 13 da provincia da Coruña.
Soft Cell
Soft Cell foi un dúo inglés de synthpop que se fixo famoso a comezos dos anos 80. Está composto polo vocalista Marc Almond e o instrumentista David Ball. O grupo é coñecido principalmente pola súa versión de 1981 do tema "Tainted Love" (que foi número 8 nos Estados Unidos, e polo seu álbum de estrea do mesmo ano Non-Stop Erotic Cabaret.
Partido xudicial de Padrón
Comprende os concellos de Dodro, Padrón, Rianxo e Rois. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Padrón. A dirección do partido sitúase na Rúa Tetuán da localidade. Padrón conta con dous Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.
Soft Cell
No Reino Unido tiveron dez éxitos Top 40, incluídos "Tainted Love" (nº 1), "Torch" (nº 2), "Say Hello, Wave Goodbye" (nº 3), "What!" (nº 3) e "Bedsitter" (nº 4), ademais de ter catro álbums no Top 20 entre 1981 e 1984. En 1984 Soft Cell separouse, pero reformaríase de 2001 a 2004 para xirar e gravar novo material, publicando o seu quinto álbum, Cruelty Without Beauty, en 2002.
Cancións de Soft Cell foron versionadas por varios artistas, como Nine Inch Nails, David Gray, Nouvelle Vague, Marilyn Manson ou A-ha. O seu tema "Memorabilia" foi recoñecida como un pioneiro do techno de sintetizadores. O dúo vendeu ao redor de 10 millóns de discos en todo o mundo.
José Galera Moreno
José Galera Moreno, nado en Sevilla o 2 de agosto de 1901 e finado en Zamora en outubro de 1987, foi un mestre e político español.
Traxectoria
miniatura|Monumento ao mestre en Zamora. Aprobou as oposicións ao maxisterio en 1926. Foi nomeado mestre de San Román de Vale en 1927, e foi secretario da Asociación do Maxisterio Nacional do Partido de Viveiro. En 1934 aprobou as oposicións a inspector de primeira ensinanza e foi nomeado inspector da zona de Vilalba. Pertenceu a loxa masónica Lucus nº 5. Militante de Izquierda Republicana, foi nomeado concelleiro de Lugo logo do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936. Colaborou en El Progreso e Vida Escolar.
Recoñecementos
Un CEIP de Zamora leva o seu nome.
Vida persoal
Casou en 1935 coa tamén mestra e inspectora Isabel López del Amo.
Pobo paiute
Os paiutes son un pobo indíxena de América do Norte de fala uto-azteca (grupo númico occidental) que forma parte da zona cultural dos pobos indíxenas da Gran Conca. Divídense en tres grupos:
-800
Outros
Historia ano a ano
Alyson Hannigan
Alyson Lee Hannigan, nada en Washington, D.C. o 24 de marzo de 1974, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Cando tiña dous anos mudouse á casa da súa nai en Atlanta, comezou a actuar en anuncios publicitarios e en 1985 estableceuse nos Ánxeles, comezando a actuar en filmes, o seu primeiro papel foi en Impure Thoughts (1986) pero o seu primeiro traballo de relevancia foi na comedia de ficción científica My Stepmother Is an Alien (1988), ao ano seguinte conseguiu a súa primeira participación regular nunha serie de televisión, foi en Free Spirit, unha sitcom fantástica da ABC que só se mantivo en antena catro meses. Fíxose coñecida pola súa interpretación de Willow Rosenberg na serie de televisión Buffy the Vampire Slayer permitíndolle aparecer en varios filmes dirixidos a adolescentes, dando vida a Michelle Flaherty nos tres primeiros filmes da serie American Pie, así como Boys and Girls; no ano 2004 estreou no West End unha versión teatral de When Harry Met Sally..., e desde 2005 interpreta a Lily Aldrin na comedia de situación da CBS How I Met Your Mother.
Didgeridoo
O didgeridoo (tamén coñecido como didjeridu ou didge) é un instrumento de vento desenvolvido polos indíxenas australianos do Territorio do Norte hai aproximadamente 1.500 anos. Hoxe en día segue a ser empregado tanto en Australia como no resto do mundo.
Historia
miniatura|Son dun didgeridoo. Non existen fontes fiábeis que indiquen a antigüidade exacta do didgeridoo. Os estudos arqueolóxicos de arte rupestre no norte de Australia indican que os habitantes da rexión de Kakadu levan empregando o didgeridoo polo menos dende hai 1.000 anos. Estes estudos baséanse na datación das pinturas nas paredes das covas e refuxios deste período.
Características
Adoita facerse de madeira de eucalipto, pero tamén se fan con bambú. Os didgeridoos tradicionais dos aborixes adoitan ser decorados con símbolos e motivos da pintura aborixe australiana.
Técnica
miniatura|dereita|220px|Músico tocando un didgeridoo ao carón da [[catedral de Santiago de Compostela.]] O didgeridoo é tocado coa continua vibración dos beizos para producir o son mentres que a vez se emprega unha técnica especial de respiración chamada respiración circular. Esta esixe a respiración a través do nariz e ao mesmo tempo a expiración débese facer pola boca usando a lingua e as meixelas. Para un músico experimentado, a técnica da respiración circular permítelle renovar o aire dos seus pulmóns mantendo unha nota todo o tempo que desexe.
Feces de Abaixo, Verín
Santa María de Feces de Abaixo é unha parroquia do concello de Verín na comarca de Verín, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2011 tiña 420 habitantes (220 homes e 200 mulleres), 9 menos ca en 1999.
miniatura|[[Lamadarcos, Verín|Lamadarcos, Feces de Cima e Feces de Abaixo no Catastro de Ensenada (1753).]]
Xeografía
Está situada ao sur do concello de Verín, xusto no límite co concello portugués de Chaves, separándose da freguesía de Vila Verde da Raia a través do río de Feces. Ao oeste está limitada polo río Támega.
Está atravesada pola estrada N-532 e pola autovía A-75. É a vía de entrada en Galiza da Ruta da Prata do camiño de Santiago.
Como punto frointeirizo, tivo unha alfándega en servizo até que en 1992 España e Portugal adoptaron o Acordo de Schengen.
Partido xudicial de Ordes
miniatura|240px|dereita| O partido xudicial de Ordes é un dos 45 [[Partido xudicial|partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 14 da provincia da Coruña.
Comprende os concellos de Frades, Mesía, Ordes, Oroso, Tordoia, Trazo e Val do Dubra. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Ordes. A dirección do partido sitúase na Rúa Alfonso Senra da localidade. Ordes conta con dous Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.
Black Snake Moan
Black Snake Moan é un filme estadounidense escrito e dirixido por Craig Brewer que foi estreado no 2006. Está protagonizado por Samuel L. Jackson, Christina Ricci, Justin Timberlake e Kim Richards. A historia céntrase nun músico de blues (Jackson) que mantén retida na súa casa a unha rapaza (Ricci) para tentar curarlle a súa ninfomanía despois de atopala gravemente ferida na estrada.
-450
Outros
Historia ano a ano
Badmotorfinger
Badmotorfinger é o terceiro álbum da banda estadounidense de grunge Soundgarden. Foi editado o 8 de outubro de 1991 a través do selo A&M Records. O grupo comezou a traballar neste disco despois de rematar a xira de promoción do seu anterior álbum, Louder Than Love, contando co seu novo baixista Ben Shepherd. O álbum mantén o son heavy metal da banda, aínda que se centra máis na composición dos temas en comparación cos seus anteriores traballos.
Central do Brasil
Central do Brasil é un filme franco-brasileiro de 1998 dirixido por Walter Salles, protagonizado por Fernanda Montenegro e Vinícius de Oliveira. O guión, adaptado por João Emanuel Carneiro e Marcos Bernstein a partir dunha historia do director Walter Salles, conta a amizade entre un rapaz e unha muller de mediana idade. A interpretación de Montenegro valeulle o recoñecemento internacional da crítica e un nomeamento ó Óscar á mellor actriz, ó tempo que o filme foi nomeado ó Óscar ó mellor filme internacional na 71ª edición dos premios.
Sinopse
Dora é unha mestra xubilada que se volveu amargada. Traballa na Estación Central de Río de Xaneiro escribindo cartas para clientes analfabetos. Ás veces pode ser impaciente con eles e chega a non enviar o que escribe, deixándoo nun caixón ou rompéndoo. Josué é un neno pobre de nove anos que nunca coñeceu o seu pai, mais espera facelo. A súa nai envía cartas ao pai a través de Dora, dicindo que agarda reunirse axiña con el, mais cando ela morre nun accidente de autobús ao saír da estación o neno queda sen fogar. Dora cólleo e trafica con el cunha parella corrupta, mais unha veciña acaba por facela sentir culpable.
Alex Woolf
Alex Woolf, nado en 1963 é un profesor e historiador da Universidade St Andrews, Escocia, especializado na historia das Illas británicas e Escandinavia na Alta Idade Media e as súas vinculacións con Gales e Escocia. É o autor do segundo volume de New Edinburgh History of Scotland: From Pictland to Alba: 789 - 1070, polo que gañou no ano 2008 o premio Saltire Society polo «libro histórico do ano». É lector en historia temperá celta e escocesa na Universidade de Edimburgo, e da Universidade de Sheffield.
Central nuclear de Cofrentes
250px|thumb|Central nuclear de Cofrentes A Central nuclear de Cofrentes é unha central nuclear española de xeración eléctrica do tipo BWR-6 situada no concello de Cofrentes, na provincia de Valencia. Está construída na marxe dereita do río Xúcar, do que toma auga para a refrixeración.
É propiedade ao 100% de Iberdrola.
Rysy
O Rysy é unha montaña do cordal do Alto Tatra, sita xustamente na fronteira entre Polonia e Eslovaquia. O Rysy culmina con tres picos: o máis alto mide 2.503 m e está en territorio eslovaco, como o do suroeste (2,473 m). O situado no noroeste, con 2.499 m contén o punto de maior elevación de Polonia.
Nome
As explicacións do nome, máis correntes, baséanse no significado común dalgúns vocábulos eslavos. Así sostense que en polaco e en eslovaco rysy significa "rabuñazos", "fendas", aludíndose á serie de barrancos ou cavorcos das ladeiras occidentais no lombo dos montes Žabie ridge, ou cn maior probabilidade a un deles de 500 m de profundidade situado na aba polaca. Outros indican que rysy significa linces en eslovaco (sing. rys), aludindo aos tres picos que figuran tres lincen á espreita.
O nome da montaña en húngaria, Tengerszem-csúcs, así como o alemán, Meeraugspitze, significan ambos "Pico do Ollo do Lago", aludindo ao Morskie Oko (Ollo do Lago), que é un lago sito nun circo glaciar da montaña.
Ascensións
A primeira ascensión rexistrada ocorreu en 1840, e foi efectuada por Eduard Blásy e o seu guía, Ján Ruman-Driečny (pai). A primeira ascensión invernal realizárona, en 1884, Theodor Wundt e Jakob Horvay. Afírmase que Lenin subiu á montaña a comezos da década de 1910. Outro famoso escalador do pico foi o papa Xoán Paulo II.
Montañismo
O Rysy é das poucas cotas dos Montes Tatra nos que se autoriza a escalada sen guía obrigatoria. Rutas doadas sono, desde lado eslovaco, partindo de Štrbské pleso e atravesando por Chata pod Rysmi (ver abaixo); ou ben desde lado polaco subindo até o Morskie Oko, aínda que é unha vía máis dura. Até a abolición de fronteiras en 2007, había un posto de control no linde entre ambos países no mesmo cume. No lado eslovaco, a 2.250 m.s.n.m., hai un chalé de montaña Chata pod Rysmi, aberto entre maio e outubro.
Esmorís
O topónimo Esmorís pode referirse a:
Diego López López
Diego López López, nado en Vilalba o 20 de setembro de 1989, é un futbolista galego. Xoga nas posicións de defensa e centrocampista e o seu actual equipo é o Racing Club Vilalbés.
-1450
Outros
Historia ano a ano
Ekin
Ekin foi unha organización nacionalista vasca clandestina durante parte da ditadura franquista.
Traxectoria
Ekin (en éuscaro, "emprender, iniciar" ou "insistir") xurdiu como grupo de estudo universitario en Bilbao en 1952. Trataba de dar carácter de continuidade ás súas reunións semanais nas cales discuten temas relativos á cultura. Entre os seus membros atopábanse fillos de familias acomodadas e incluso algúns membros de EIA que foran detidos en 1950. Co fin de protexerse da policía, o grupo permaneceu pechado a novos membros durante o ano seguinte á súa fundación. Asemade, os seus integrantes procuraron formarse nas súas principais áreas de interese: o coñecemento do pobo vasco, a súa historia e a súa cultura.
En principio, os membros de EKIN mostraban un profundo respecto e simpatía cara ós militantes do PNV, así como ós membros do Goberno vasco no exilio. Ademais, interesábanse por coñecer a política vasca da guerra e a inmediata posguerra. O entusiasmo tornouse decepción tralos primeiros contactos.
En 1953, o grupo comezou a abrirse ó exterior, impartindo cursos de formación cos que esperaba captar a novos membros. A través do PNV chegaron a coñecer a EGI, proporcionando o partido a infraestrutura necesaria para que EKIN se dese a coñecer en Guipúscoa. Porén, as intencións do PNV eran controlar a EKIN e integrala en EGI, e conseguiuno ó fundirse ambas organizacións en 1956. As intencións de control foron denunciadas por EKIN, o que aumentou a tensión entre o partido e os mozos. En 1958, o BBB (Bizkai Buru Batzar) decide expulsar de EGI a Benito del Valle, membro de EKIN. É entón cando estoupan as tensións latentes dende hai tempo entre o conservadorismo do PNV e a orientación socialista que tomaba EKIN. O grupo non aceptou a expulsión e produciuse unha división no seo de EGI entre aqueles que permaneceron fieis ó PNV e aqueles máis próximos a EKIN. O grupo disidente decidiu crear unha nova organización no verán de 1959, Euskadi Ta Askatasuna (ETA).
Lixa de lei
A lixa de lei, ou simplemente lixa, Centrophorus granulosus, é unha especie de tiburón da familia dos centrofóridos que habita no golfo de México, no Atlántico oriental, desde Francia até Suráfrica (incluíndo o Mediterráneo occidental) e nas costas de Madagascar, Australia, Nova Guinea e Honshu (Xapón).
Descrición
A súa cabeza é cónica, co fociño curto e a boca un pouco arqueada. Os dentes posúen unha soa cúspide, imbricada e aguda no maxilar superior e baixa e abatida no inferior. Ten grandes ollos verdes luminiscentes e unha forte espiña precede ás dúas aletas dorsais. O extremo posterior das aletas pectorais acaba en punta, e carece de aleta anal. Os individuos xuvenís presenta coloración agrisada con toos viñosos, especialmente nas aletas, reberetadas de branco, e abrancazada no ventre; os adultos son de cor gris apardazada escura uniforme. Adoitan medir uns 150 cm, aínda que o tamaño máximo rexistrado corresponde a 160 cm no macho e 145 cm na femia.
Hábitat e bioloxía
Típico animal das profundidades, vive na zona do noiro continental, habitualmente a 200 m de profundidade, aínda que se pode encontrar entre os 100 e os 1.400 m. Pode formar pequenos grupos. Ovovivíparo, as crías nacen miden uns 30 ou 40 cm de lonxitude ao nacer. Captúrase con artes de fondo, palangre e redes de arrastre.
Estado de conservación
miniatura|170px| Mandíbulas de Centrophorus granulosus.
Segundo a IUCN, a súa situación é vulerábel.
Feces de Cima, Verín
miniatura|[[Lamadarcos, Verín|Lamadarcos, Feces de Cima e Feces de Abaixo no Catastro de Ensenada (1753).]]
Raúl Vásquez Sáez
Traxectoria
De formación esencialmente autodidacta, Raúl Vásquez recibiu influencias de Paul Klee, Joan Miró, Jean Dubuffet, Antoni Tápies, Rufino Tamayo e Francisco Toledo, pero especialmente, dos pintores rupestres, os primitivos australianos, os primitivos africanos, e mais dos pré-colombianos.
Foi discípulo do pintor panameño e docente Juan Manuel Pérez, ao que algúns autores consideran a orixe da "Escola de Azuero", antes que Vásquez, nunha controversia aínda non resolta polos especialistas.
Realizou a súa primeira exposición individual en 1977, no Centro de Arte e Cultura da cidade de Panamá. Despois de ter gañado ese ano unha bolsa que lle permitiu unha breve estancia formativa na Academia de Belas Artes de Florencia, cuxa experiencia levoulle a renunciar desde o inicio ao academicismo da arte occidental, trasladouse a México onde ingresou na Escola Nacional de Pintura, Escultura e Gravado "La Esmeralda", onde entrou en contacto coa arte pré-colombiana.
Desde 1975, Raúl Vásquez expuxo individualmente nos principais museos e galerías de arte de Panamá, así como noutros espazos estranxeiros como Montpellier, Santo Domingo ou Miami. Colectivamente, a súa participación foi vasta, expondo en Buenos Aires, Monterrey, Bogotá, Hollywood, Guatemala, Santo Domingo, Miami, Caracas, São Paulo, Cuenca (Ecuador), Nagoya, Tokio, Setúbal, Valparaiso, San Xosé (Costa Rica), Toluca, Michoacán...
Faleceu o 20 de outubro de 2008.
Como pintor
A súa pintura, figurativa, ás veces con incursións no abstracto, realizada con técnicas mixtas, mostra seres oníricos e fantásticos, de cores saturadas con gran presenza da figura feminina e da infancia. A súa obra explora e indaga nos ritos máxicos e nas raíces ancestrais, plasmando imaxes relacionadas coa tradición plástica do mundo precolombiano, algo que se ve reflectido no uso das cores e dos materiais utilizados, como a terra ou a area.
Nos temas das súas pinturas emanan as lembranzas da infancia a través da visión cósmica do artista, influídos pola súa práctica do xamanismo, que destaca a relación do ancestral e o espiritual en todos os aspectos da natureza.
Vásquez recorre aos contidos e ás estruturas míticas co propósito de atopar respostas para o presente, invocando, na súa alquimia, as formas do pasado por medio do diálogo cos materiais elixidos, nunha forma de animismo que lle capacita para esa comunicación.
Coleccións permanentes
Raúl Vásquez posúe cadros en diversas coleccións permanentes:
Como poeta
Raúl Vásquez Sáez publicou exactamente tres libros:
Arnoso
O topónimo galego Arnoso pode referirse a:
-371
Outros
Historia ano a ano
Iemen
O Iemen é un país árabe que ocupa o extremo suroeste da Península da Arabia. Limita ao norte coa Arabia Saudita, ao leste co Omán, ao sur co mar de Arabia e mailo golfo de Adén, e a oeste polo estreito de Bab el-Mandeb e polo mar Vermello. O Iemen inclúe tamén algunhas illas situadas ó longo do chamado Corno de África, das cales a máis grande é Socotora.
Historia
O Iemen é un dos centros máis antigos de civilización do Oriente Próximo. A súa terra, relativamente fértil nalgúns vales, e o seu clima húmido permitiron o desenvolvemento dunha poboación estable. Os seus habitantes, nómades, dedicáronse durante toda a época antiga á gandería e á cría de aves.
Política
Abdul Qadir Bajamal do Congreso Xeral Popular foi primeiro ministro dende o 31 de marzo de 2001 até o 7 de abril de 2007.
Xeografía
Algo maior que España en superficie (527.970 km²) e sito no extremo suroeste da Península Arábiga, e por tanto considerado un país do Oriente Próximo, con todo algúns xeógrafos, como Carlos Garijo, coidan que o Iemen é un país africano, apoiándose tanto na súa posición xeográfica como na súa cultura, mais non é unha opinión xeral.
O clima é practicamente desértico. Moi cálido é húmido na costa oeste, temperado nas montañas occidentais tamén afectadas polos monzóns; seco e frío nas terras altas. O deserto do centro e leste do país é moi cálido e seco.
O país sofre os efectos da desertización e da falta de auga. Os cursos de auga son torrentes (wadi, ramlat), só animados con auga durante as tormentas e os monzóns. Os ventos do nordeste son os responsábeis da aridez xeral do país e causantes das frecuentes tormentas de area.
Economía
É o país máis pobre do Oriente Medio. Produce principalmente petróleo, pero nos anos da década de 1990 ao non apoiar o goberno o ataque sobre Iraq, subsecuente á invasión deste país sobre Kuwait, causou problemas de illamento do país e máis de 1 millón de emigrantes iemenís tiveron que volver ao país expulsados en represalia.
Exipto (homónimos)
Exipto pode referirse a:
Como topónimo:
Bugarín
O topónimo galego Bugarín pode referirse a:
Mandín, Verín
Santa María de Mandín é unha parroquia do concello de Verín na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 193 habitantes, deles 98 eran homes e 95 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
-392
Outros
Historia ano a ano
O pai da noiva (filme de 1991)
O pai da noiva (en Father of the Bride) é un filme estadounidense dirixido por Charles Shyer que foi estreado en 1991. Está protagonizado por Steve Martin, Diane Keaton, Kimberly Williams, George Newbern, Martin Short, BD Wong e Kieran Culkin. É un remake do filme homónimo de 1950.
Estreouse en galego o 11 de outubro de 2004 a través da TVG.
Jeltzale
Características
A verba "Jeltzale" é un neoloxismo composto polo acrónimo JEL, que significa Jaungoikoa Eta Lagizarrak (Jaungoikoa Eta Lege Zaharrak en éuscaro batua actual): Deus e Leis Vellas e o sufixo -(t)zale: o que gusta ou é seguidor de algo.
O pai da noiva (filme de 1991)
Sinopse
George Banks, un home maduro pero mozo de espírito, non acaba de aceptar que a súa filla de 22 anos, para el aínda unha nena, estea a piques de casar. Aínda que todos cren que o noivo é un rapaz estupendo, é iso o que o converte no inimigo do seu futuro sogro, que ten medo a perder a súa filla para sempre.
Jeltzale
Características
Jaungoikoa Eta Lagizarrak é o lema do PNV. A presenza de Deus no mesmo amosa a vocación democristiá deste grupo político, que evolucionou dende o integrismo cristián do seu fundador, Sabino Arana, a finais do século XIX a posicións próximas ás da democracia cristiá europea (foi membro fundador da Internacional Demócrata cristiá). As Leis Vellas refírense ós foros, sistema tradicional que rexía as relacións entre os territorios forais vascos e a Coroa. Pero para o PNV, os foros foron as constitucións propias dos territorios vascos.
Isco
Francisco Román Alarcón Suárez, coñecido como Isco, nado en Benalmádena (Málaga) o 21 de abril de 1992, é un futbolista español. Xoga de centrocampista ofensivo e o seu equipo actual dende a temporada 2023-2024 é o Real Betis Balompié.
Barbara Yorke
Barbara Yorke, nada en 1951, é unha historiadora da Inglaterra anglosaxoa.
Traxectoria
Yorke estudou historia e arqueoloxía na Universidade de Exeter, onde completou o seu graduado e o doutoramento. É profesora emérita de historia medieval na Universidade de Winchester, e é membro da Royal Historical Society. É profesora de honra do Instituto de Arqueoloxía da University College London, e presentou "King Alfred and the traditions of Anglo-Saxon kingship" na Toller Lecture de 2011.
Partido xudicial de Lalín
[[Ficheiro:Pontevedra - Mapa judicial.png|miniatura|240px|dereita|
miniatura|Predio dos xulgados de Lalín O partido xudicial de Lalín é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 8 da provincia de Pontevedra.
Comprende os concellos de Agolada, Dozón, Lalín, Rodeiro, Silleda e Vila de Cruces. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Lalín. A dirección do partido sitúase na rúa Habana da localidade. Lalín conta con dous Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.
Diego López
Da familia López de Haro, señores de Áraba e Biscaia houbo varias persoas co nome de Diego:
Lixa lusitánica
A lixa lusitánica, Centrophorus lusitanicus, é unha especie de tiburón da familia dos centrofóridos que habita en augas profundas do Atlántico oriental, desde as costas do norte de Portugal (probabelmente tamén en Galicia) até África occidental e Cabo Verde; no Índico, nas costas de Mozambique e Madagascar, e no Pacífico occidental, ao redor de Taiwán.
Características
Moito maior que outras especies de lixas, xa que alcanza un tamaño máximo de 1,6 m. Ten o fociño longo, ancho e angular. Ten dúas aletas dorsais con espiñaas na primeira delas, que é moito máis longa que a parte traseira.
Hábitat e bioloxía
Vive a profundidades entre os 300 e os 1.400 m, alimentándose doutros tiburóns, peixes óseos, cangrexos e lagostas. É ovovivíparo e as femias paren un máximo de 6 crías por camada.