cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
MBV
Parte do disco foi gravado antes da separación de My Bloody Valentine en 1997, e gravacións adicionais realizáronse tras a reunión do 2007. A resposta da crítica a MBV foi positiva. Pitchfork Media situouno no posto 4 da súa lista dos mellores 50 álbums do ano 2013. e en outubro de 2016 no número 14 da súa lista dos 50 mellores álbums de shoegaze de todos os tempos.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Kevin Shields.
Linguaxe dos alienados
A función da linguaxe pódese ver afectada por determinados trastornos psicolóxicos que poden afecta-lo ritmo da palabra ou revestir alteracións máis profundas. De entre as modificacións da linguaxe dos alienados destacan:
Porto da Baía de Cádiz
A privilexiada posición do porto, con comunicación permanente con Tánxer e as Illas Canarias, e o seu crecemento lento pero sostido convérteno nun dos primeiros portos españois.
Cando Hitler roubou o coello rosa
Cando Hitler roubou o coello rosa (en When Hitler Stole Pink Rabbit) é unha novela xuvenil de Judith Kerr, publicada por primeira vez en 1971, foi o seu terceiro libro.
Ideada como unha triloxía denominada Out of the Hitler Estafe, a novela é a primeira parte da serie. En certo xeito, a obra é de carácter autobiografico, pois está baseada sobre os primeiros anos de vida da autora. Judith Kerr, que dedicou este libro aos seus pais, representa a infancia perdida duns nenos nunha época terrible, o nazismo.
Trama
Os protagonistas, Max e Anna, son dous nenos alemáns que viven en Berlín cos seus pais durante o acceso de Adolf Hitler ao poder. Desde un principio sabemos que son xudeus, pois o seu pai explicoulles recentemente que proceden do pobo hebreo. Teñen 9 e 12 anos, respectivamente, e a súa familia vive nunha gran casa de Berlín, onde tamén viven Bertha, empregada da familia, e Heimpi, ama de chaves e gobernanta, cuxo verdadeiro nome é Heimpel, e cuxo cometido non é outro que coidar de Anna e Max. Os nenos teñen varios amigos. A mellor amiga de Anna chámase Elsbeth; o mellor amigo de Max é Gunther. O pai dos dous nenos é un famoso escritor alemán que saca adiante á familia cos seus artigos na prensa e os seus libros. A nai pasa o tempo tocando o piano e os nenos asisten aos mellores colexios berlineses.
A historia comeza en febreiro de 1933. Hai carteis electorais polas rúas con motivo das anunciadas eleccións xerais en Alemaña. Anna e Elsbeth volven da escola e a nena observa numerosos carteis nos que aparece a faciana de Hitler. De regreso a casa, Anna ve a Max e Gunther xogar no xardín á guerra contra os nazis e estes contan a loita nada aquela mañá no colexio entre os mozos nazis e os chamados socis. O pai de Anna, obrigado a permanecer na casa pola gripe, recibe unha chamada dunha admiradora que lle avisa de que se gañan as eleccións os nazis estes teñen a intención de retirar os pasaportes aos xudeus. Pronto o pai comprende que ha de abandonar o país. Así, unha noite, o pai de Anna e Max organiza a súa travesía e sae para Praga. Nos días seguintes a nai de Anna dilles a ela e ao seu irmán que non falen con ninguén da saída do pai, e organiza a travesía para o tren, que alcanzará ao pai non en Praga, senón en Suíza. Durante as semanas que faltan para a súa saída os mozos e a nai, coa axuda de Heimpi, preparan as cousas para levar. Anna, ao facer a súa equipaxe atópase cun dilema: levar consigo o seu vello peluche, o seu querido coello rosa, ou levar o novo peluche que recibira por Nadal. A só un par de días das eleccións Anna, Max e a nai collen o tren para Zúrich. Anna pensa que esta fuxida é algo pracenteiro, non comprende a gravidade da situación. Ao mesmo tempo é feliz, porque vai descubrir cousas novas.
Premios e influencia
O libro gañou a Deutscher Jugendliteraturpreis de 1974. Adoita ser empregado nas escolas alemás e británicas como unha introdución a esa época histórica e tamén á experiencia de ser un refuxiado.
Benjamin Lacombe
Benjamin Lacombe, nado o 12 de xullo de 1982 en París, é un ilustrador francés formado na École nationale supérieure des arts décoratifs.
Amado Villar
Antonio Amador Villar Novais, coñecido co pseudónimo de Amado Villar, nado en Buxán (Rois) o 25 de xaneiro de 1899 e finado en Buenos Aires en novembro de 1954, foi un escritor galego.
Traxectoria
Fillo de pai arxentino e nai galega, retornaron cando Amador era novo. Dirixiu a Revista del Centro de Estudiantes. Colaborou en Nosotros, Caras y Caretas e El Hogar. Estudou Dereito e Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e combateu na guerra do Rif. Foi xefe de redacción de La Última Hora (1924) e colaborou en Ronsel. Regresou definitivamente a Buenos Aires en 1926. Colaborou en Nueva Era, La Nota, Mundo Argentino, La Nación e El Mundo. Finou en Buenos Aires en novembro de 1954.
Gulfariz, Graíces, A Peroxa
Gulfariz é un lugar da parroquia de Graíces no concello ourensán da Peroxa, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2011 tiña 31 habitantes (13 homes e 18 mulleres).
Temisto (lúa)
Temisto (do grego: Θεμιστώ), tamén coñecida coma Xúpiter XVIII, é unha pequena lúa irregular de movemento directo de Xúpiter. Foi descuberta no ano 1975, deuse coma perdida, para ser recuperada no ano 2000.
Descubrimento e nome
Temisto foi descuberta por Charles T. Kowal e Elizabeth Roemer o 30 de setembro de 1975, o seu descubrimento foi anunciado o 3 de outubro de 1975, e recibiu a designación provisional de S/1975 J 1. Pero como máis adiante non se puideron facer observacións para establece-la súa órbita, deuse coma 'perdida'.
Temisto aparecía nos anos 80 coma unha simple cita a pé de páxina. Todo cambiaría no 2000, un aparentemente novo satélite era descuberto por Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Yanga R. Fernández e Eugene A. Magnier, e foi designado provisionalmente coma S/2000 J 1. Ó pouco confirmaríase que este novo satélite era o mesmo obxecto co detectado no ano 1975. O anuncio do equipo de Sheppard foi inmediatamente corroborado cunha observación do 6 de agosto do 2000 feita polo equipo de Brett J. Gladman, John J. Kavelaars, Jean-Marc Petit, Hans Scholl, Matthew J. Holman, Brian G. Marsden, Philip D. Nicholson e Joseph A. Burns — unha observación que foi enviada ó Centro de Planetas Menores -Minor Planet Center- pero que non foi publicada nunha circular do UAI (IAUC).
En outubro do 2002 recibiría oficialmente o nome de Temisto, o seu nome provén dunha das 50 nereidas, aínda que algúns autores sinalan que é a filla do deus fluvial Inachus.
Características
miniatura|esquerda|290px|Diagrama que ilustra a órbita de Temisto (arriba a esquerda) en relación con outros satélites irregulares de Xúpiter. Os satélites por riba do eixo horizontal son de [[movemento directo, e os que están por baixo son de movemento retrógrado. Os segmentos amarelos representan a excentricidade orbital que se estende dende o pericentro ó apocentro.]] Temisto ten unha órbita infrecuente. Ó contrario ca meirande parte da lúas de Xúpiter, as cales orbitan en distintos grupos, Temisto orbita soa, a medio camiño entre as lúas de Galileo e o grupo de satélites Himalia.
Temisto ten uns 8 km en diámetro (asumindo un albedo de 0,04)
Lucía Aldao
Lucía Aldao, nada na Coruña o 20 de febreiro de 1982, é unha poetisa e artista galega.
Traxectoria
As súas actividades, levando unha carreira paralela como cantante e guitarrista mutante, guionista e animadora cultural. Desde o ano 1998, viaxou polo país ofrecendo recitais de poesía. En 2005, xuntouse coa tamén poetisa María Lado para darlle forma ao espectáculo poético denominado Onde estea un cubata que se quite un soneto. En 2006 chegou Poeta de mierda, xunto coa actriz Pepa Yáñez, e seguiu experimentando coa poesía ao vivo baixo o nome Moita poesía, pouca diversión.
No verán de 2011 creou o grupo poético Poetas da hostia, xunto a outros poetas como María Lado, Ledicia Costas, Daniel Landesa, Nolim González, Xabier Xil Xardón, Estíbaliz Espinosa, Cesáreo Sánchez Iglesias, Eduardo Estévez, Lorena Souto e Samuel L. Paris. Inspírase nos xogos poéticos medievais dos poetry slams ou poxa de poetas, nos que dous trobadores ou xograres competían nun xogo lírico de intereacción co público. A esta tipoloxía pertencen recitais colectivos como A hostia en verso, Merendacea ou Vendo a miña alma (poxa de poetas).
O 10 de abril de 2015 participou na primeira edición do ciclo O Alfabeto Híbrido (celebrado na sede da Fundación Luis Seoane, na Coruña), xunto á María Lado co seu proxecto poético-humorístico-musical chamado Aldaolado, contando coa actuación previa de Santiago Auserón (Juan Perro).
Coordinou os certames literarios Curtis treme, Curtis mon amour e Happy Curtis para o Concello de Curtis. Participou tamén cunha colaboración poética os domingos no programa Tres peixes voando, da Radio Galega.
Ten colaborado en publicacións como A Xanela, O Ollo Público ou La Bella Varsovia. En 2019 colabora na publicación dixital Vinte con María Lado e Iria Pinheiro na sección Ti fai o que eu che diga.
En 2018 publica o seu primeiro libro de poemas en solitario: Todo isto antes era noite.
Poesía
Con María Lado (Aldaolado):
Solla de California
A solla de California (Eopsetta grigorjewi) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das dúas recoñecidas actualmente no xénero Eopsetta.
Trátase dunha especie de grande importancia comercial, que se captura ao longo da costa oeste dos Estados Unidos e o Canadá, e no mar de Bering, fundamentalmente con artes de arrastre.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1879 polo zoólogo inglés residente en California (Estados Unidos) William Neale Lockington, baixo o nome de Hippoglossoides jordani, quen a dediou ao seu colega David Starr Jordan, iniciador dos estudos da ictioloxía nos Estados Unidos.
Descrición
Esta especie é un peixe plano cos dous ollos situados no lado dereito do seu corpo ovalado. A cara superior, pigmentada, é e coloración uniforme parda escura, e a inferior é branca, ás veces con tonalidades rosadas. Ten unha gran boca con dúas fileiras de dentes pequenos, en forma de frecha, na mandíbula superior, e unha soa fileira na inferior.
A súa columna vertebral está formada por de 41 a 44 vértebras. A aleta dosal presenta de 87 a 101 raios, e a anal de 67 a 79. A orixe da aleta dorsal sitúase á altura do medio do ollo. A aleta caudal remata nunha ampla 'V'.
Hábitat, bioloxía e usos
É un peixe mariño, demersal, que vive en fondos de entre os 0 e os 550 m de profundidade, nas costas do océano Pacífico norte, entre os 67° N e os 31° N, desde o mar de Bering e Alasca até as illas Coronado, ao norte da Baixa California (México).
Poden vivir até os 35 anos.
Aliméntanse de invertebrados e peixes bentónicos.
Eopsetta jordani é unha especie comestíbel e moi apreciada gastronomicamente que se pesca activamente con artes de arrastre, nas zonas 67 e 77 (Pacífico leste e acíficoi centro-leste, respectivamente). Comercialízase en fresco ou como filetes conxelados, e consómese cocido ao vapor, frito, asado no forno ou en fornos microondas.
O fígado dos exemplares grandes son unha boa fonte de vitamina A.
Elemento SECIS
miniatura|dereita|Estrutura secundaria predita e [[conservación da secuencia (con código de cores) do SECIS_1 de eucariotas.]] En bioloxía, un elemento SECIS (do inglés selenocysteine insertion sequence, secuencia de inserción de selenocisteína) é unha secuencia regulatoria de ARN duns 60 nucleótidos de longo cunha estrutura de talo-bucle. Este motivo estrutural (patrón de nucleótidos) dirixe a tradución na célula do codón UGA como selenocisteína. O codón UGA normalmente funciona como codón de terminación, e a selenocisteína é un aminoácido especial non codificado directamente no código xenético. Os elementos SECIS son unha característica fundamental dos ARN mensaxeiros que codifican selenoproteínas (proteínas que conteñen un ou máis residuos de selenocisteína).
Solla de California
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) declarou en 2010 o status da especie comno LC (pouco preocupante), debido a que, a pesar da pesca comercial de que é obxecto, e das flutuacións naturais das súas poboacións, non hai evidencias para suxerir que se cualifique a especie en ningunha das categorías de ameaza. Na actualidade, as poboacións están recuperándose. Porén, cómpre facer un seguimento dos niveis de poboación e das capturas para asegurar que as medidas actuais de axuda á recuperación do stock son suficientes para reconstruír a poboación da especie.
Elemento SECIS
Nas bacterias o elemento SECIS está situado pouco despois do codón UGA ao que afecta. Nas arqueas e eucariotas aparece na rexión 3' UTR dos ARNm, e pode facer que múltiples codóns UGA do ARNm pasen a codificar selenocisteína. Atopouse un elemento SECIS de arqueas, en Methanococcus, que está localizado na rexión 5' UTR.
O elemento SECIS está definido polas características da súa secuencia, é dicir, determinados nucleótidos tenden a ocupar determinadas posicións nel, e ten unha estrutura secundaria característica. A estrutura secundaria é o resultado do emparellamento de bases complementarias dos nucleótidos do ARN, e causa a formación dunha estrutura similar a unha forquita. O elemento SECIS eucariótico inclúe pares de bases A-G non canónicos, o cal é pouco común na natureza, pero que son fundamentais para o funcionamento correcto do elemento SECIS. Aínda que os elementos SECIS de eucariotas, arqueas e bacterias comparten a mesma estrutura xeral en forquita, non son todos aliñables; por exemplo, un esquema baseado no aliñamento para recoñecer os elementos SECIS eucarióticos non serviría para recoñecer un elemento SECIS de arqueas.
Élie Ducommun
Élie Ducommun, nado en Xenebra o 19 de febreiro de 1833 e finado en Berna o 7 de decembro de 1906, foi un periodista suízo, membro fundador en Xenebra, en 1867, da Liga Internacional para a Paz e a Liberdade.
Elemento SECIS
En bioinformática, creáronse varios programas informáticos para buscar elementos SECIS nun xenoma, baseados na secuencia e estrutura secundaria característica destes elementos. Estes programas utilizáronse na procura de novas selenoproteínas.
Copa América de hóckey a patíns
A Copa América de hóckey a patíns masculina é unha competición internacional de hóckey a patíns organizada pola Confederación Suramericana de Patín (CSP) disputada dende o ano 2006 e que conta co recoñecemento del Comité Internacional de Hóckey a patíns (CIRH). Este recoñecemento como competición internacional por parte do CIRH implica que a regulamentación segue os cánones internacionais oficiais. Nesta competición poden participar tódalas seleccións que sexan membros da CSP, independentemente de se son orixinarias do Continente americano, así como calquera selección convidada pola Confederación. A selección de Cataluña é a única que disputou o título sen ser convidada grazas á súa adhesión definitiva á CSP o 11 de febreiro do 2007.
Taras Bulba
miniatura|Taras Bulba, pintura de [[Mihály Zichy]] Taras Bulba (Тара́с Бу́льба) é unha novela histórica de Nikolai Gogol publicada en 1843. Unha primeira versión apareceu en xaneiro de 1835 como parte da colección de relatos Mirgorod.
Elemento SECIS
Distribución nas especies
Os elementos SECIS encóntranse nunha gran variedade de organismos pertencentes aos tres dominios da vida (incluíndo os seus virus).
Copa América de hóckey a patíns
O sábado 3 de novembro, coa ocasión da Copa América masculina 2007, os delegados da CSP decidiron en Recife, sede do torneo, nunha reunión extraordinaria anunciar as vindeiras sedes da Copa América. En categoría masculina fíxose pública a elección da Arxentina 2008, Cataluña 2010, Colombia 2012 e Chile 2014.
Taras Bulba
Argumento
Taras Bulba é un cosaco ucraíno, robusto, e belicoso. Seus dous fillos, Andrei e Ostap, voltan a Kíiv logo de rematar os seus estudos, e os tres marchan para o sich, o campamento militar cosaco. Un rumor que se difunde no campo abonda para ir á guerra contra os polacos, en nome da defensa da fe ortodoxa.
Cabaleiros, Tordoia
San Xián de Cabaleiros é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Tordoia. Segundo o IGE en 2022 tiña 690 habitantes (358 mulleres e 332 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 990 habitantes.
Patrimonio
Nesta parroquia está o dolmen de Cabaleiros, tamén coñecido como a "Casa da Moura".
A igrexa parroquial de San Xián de Cabaleiros é do século XIX; un edificio de planta rectangular e unha única nave con sancristía pegada no lateral.
Otto Heinrich Warburg
Otto Heinrich Warburg, nado en Friburgo (Baden) o 8 de outubro de 1883 e finado en Berlín o 1 de agosto de 1970, foi un fisiólogo alemán.
Traxectoria
En 1918 foi designado Profesor no Kaiser Wilhelm Institute para Bioloxía de Berlín-Dahlem. Desde 1931 foi Director do Wilhelm Kaiser Institute para a Fisioloxía da Célula, alí, recibiu unha doazón da Fundación Rockefeller á Kaiser Wilhelm Society, fundada o ano anterior.
As temperás investigacións de Warburg con Fischer foron no campo do polipéptido. En Heidelberg, traballou sobre o proceso de oxidación. O seu interese especial na investigación de procesos vitais por métodos físicos e químicos conduciu a intentos de relacionar estes procesos con fenómenos do mundo inorgánico. Os seus métodos implicaron estudos detallados sobre a asimilación do dióxido de carbono en plantas, o metabolismo de tumores, e o compoñente químico do osíxeno que transfire o fermento respiratorio. Warburg nunca foi profesor, e estaba sempre agradecido pola oportunidade de dedicar todo o seu tempo á investigación científica. As súas investigacións posteriores no Kaiser Wilhelm Institute conduciron ó descubrimento de que a flamida e a nicotinamida eran os grupos activos das encimas que transfiren hidróxeno. Este, xunto coa ferro-osixenasa descuberta antes, deu razón completa das oxidacións e reducións do mundo vivo. Polo seu descubrimento da natureza e o modo da acción da encima respiratoria, concedéronlle o Premio Nobel en 1931. Este descubrimento abriu novos camiños nos campos do metabolismo celular e da respiración celular.
Foi director, entre 1931 e 1953, do Kaiser Wilhelm Institute (hoxe Instituto Max Planck) de fisioloxía celular en Berlín. Investigou o metabolismo dos tumores e a respiración celular, particularmente da célula cancerosa.
Otto Warburg foi Membro Estranxeiro da Sociedade Real de Londres (1934) e membro das Academias de Berlín, Ache, Copenhaguen, Roma, e a India. Outorgáronlle a Ordre pour lle Mérite, e a Gran Cruz da República Federal de Alemaña. En 1965 foi nomeado Doutor Honoris Causa na Universidade de Oxford.
Algunhas publicacións
Ademais de moitas publicacións dunha natureza menor, Warburg é o autor de:
Xiomara Alfaro
Xiomara Alfaro, nada na Habana o 11 de maio de 1930 e finada en Miami o 24 de xuño de 2018, foi unha cantante cubana de música popular que residiu nos Estados Unidos. Marcou un estilo propio na canción popular cubana, co seu repertorio de boleros na súa voz de soprano con especial capacidade para os sons agudos. É unha artista contemporánea de Olga Guillot, Celia Cruz, Omara Portuondo ou Yma Sumac.
Traxectoria
Estivo casada co pianista panameño Rafael Benítez, quen foi o seu adaptador e director de orquestra artístico colaborando na gravación dos seus discos. O bolero "Siboney" de Ernesto Lecuona foi moi popular na súa voz. Participou no filme italiano Mambo, canda Silvana Mangano e Vittorio Gassman, dirixido por Robert Rossen en 1954.
Artiofábulos
O dos artiofábulos (Artiofabula) é un clado proposto por análises moleculares que fai de núcleo da agrupación dos clados dos Suina (porcos, babirusas etc.) e o dos cetruminantes (ruminantes, cetáceos e hipopótamos).
Taxonomía
Clados que comprende:
Aeroporto Quatro de Fevereiro
O aeroporto Quatro de Fevereiro é o principal aeroporto internacional de Angola. Está situado na parte sur de Luanda, a súa capital. Recibiu o nome da data do incicio da loita contra o réxime colonial portugués, unha importante festividade nacional no país, o día 4 de febreiro de 1961.
Lingua de sinais
A lingua de sinais ou lingua de signos é un sistema de comunicación utilizado sobre todo entre as persoas con xordeira e problemas auditivos.
É un tipo de linguaxe que utiliza xestos e signos naturais para a expresión de ideas e sentimentos. O máis estudado e utilizado é o ASL ou AMESLAN (American Sign Language). Esta linguaxe está constituída por un código de sinais que se efectúan de acordo con tres parámetros: configuración da man, movemento desta e lugar onde se realiza o signo. As frases prodúcense nun espazo determinado: verticalmente, dende a cintura ata a parte alta da cabeza e, en sentido horizontal, esténdese algúns centímetros a cada lado do corpo. Ao final da frase indícase cunha pausa e as mans en posición de repouso (cerca da parte baixa onde se producen os sinais). A interrogación indícase ó final da frase, mantendo as mans en posición final e dirixíndoas cara ó destinatario, antes de volver á súa posición de repouso; pola súa vez, o rostro adopta unha actitude interrogante. A expresión facial non é exclusiva das informacións interrogativas, senón que esta, xunto co movemento e a expresión do corpo, son de suma importancia para comprender a frase, de tal xeito que a combinación da cabeza e a expresión facial poden indicar unha relación gramatical de subordinación e unha oración de relativo. A adquisición temperá desta linguaxe é positiva para o desenvolvemento cognitivo e lingüístico dos nenos xordos profundos, pero sobre todo se é acompañada da falada, é dicir, se se leva a cabo unha educación e comunicación bimodal.
Distribución normal multivariante
En probabilidade e estatística, unha distribución normal multivariante, tamén chamada distribución gaussiana multivariante, é unha xeneralización da distribución normal unidimensional a dimensións superiores.
Caso xeral
Un vector aleatorio segue unha distribución normal multivariante se satisfai as seguintes condicións equivalentes:
Se \ \Sigma é unha matriz non singular, entón a distribución pode describirse pola seguinte función de densidade:
onde é o determinante de \ \Sigma. A ecuación redúcese á distribución normal se \ \Sigma é un escalar (é dicir, unha matriz 1x1).
O vector μ nestas circunstancias é a esperanza de X e a matriz é a matriz de covarianza das compoñentes Xi.
É importante comprender que a matriz de covarianza pode ser singular (aínda que non estea así descrita pola fórmula de arriba, para a que está definida).
Este caso aparece con frecuencia en estatística; por exemplo, na distribución do vector de residuos en problemas ordinarios de regresión linear. Ademais, os Xi son en xeral non independentes; poden verse como o resultado de aplicar a transformación linear A a unha colección de variables normais Z.
Esta distribución dun vector aleatorio X que segue unha distribución normal multivariante pode ser descrita coa seguinte notación:
ou facer explícito que X é n-dimensional,
Contraexemplo
O feito de que dúas variables aleatorias X e Y sigan unha distribución normal, cada unha, non implica que o par (X, Y) siga unha distribución normal conxunta. Un exemplo simple dáse con X Normal(0,1), Y = X se |X| > 1 e Y = −X se |X| < 1. isto tamén é certo para máis de dúas variables aleatorias.
Normalmente distribuídas e independencia
Se X e Y están normalmente distribuídas e son independentes, a súa distribución conxunta tamén está normalmente distribuída, é dicir, o par (X, Y) debe ter unha distribución normal bivariante. En calquera caso, un par de variables aleatorias normalmente distribuídas non teñen por que ser independentes ao seren consideradas de forma conxunta.
Caso bivariante
No caso particular de dúas dimensións, a función de densidade (con media (0, 0)) é
onde \rho é o coeficiente de correlación entre X e Y. Neste caso,
Transformación afín
Se é unha transformación afín de  onde c\, é un vector de constantes M \times 1 e B\, unha matriz M \times N, entón Y\, ten unha distribución normal multivariante con esperanza  e varianza  é dicir,. En particular, calquera subconxunto dos X_i\, ten unha distribución marxinal que é tamén unha normal multivariante.
Stone Gossard
Stone Carpenter Gossard, nado o 20 de xullo de 1966 en Seattle, Washington, é o guitarrista rítmico e membro fundador da banda de rock Pearl Jam.
Distribución normal multivariante
Transformación afín
Para ver isto, pode considerarse o seguinte exemplo: para extraer o subconxunto, emprégase
o que extrae directamente os elementos desexados.
Stone Gossard
Stone é coñecido polo seu traballo en bandas de grunge baseadas en Seattle durante os anos 80 previas a Pearl Jam e ten feito importantes contribucións á industria musical dende entón.
Distribución normal multivariante
Transformación afín
Outro corolario sería que a distribución de Z=b\cdot X, onde b é un vector da mesma lonxitude que X e o punto indica un produto vectorial, é unha distribución gaussiana unidimensional con. Este resultado obtense empregando
e considerando só a primeira compoñente do produto (a primeira fila de B é o vector b). A definición positiva de \Sigma implica que a varianza do produto vectorial debería ser positiva.
Stone Gossard
En maio do ano 2012 a revista Spin situouno no número 85 da súa lista dos 100 mellores guitarristas de todos os tempos.
Primeiras bandas
Stone formou a súa primeira banda, March of Crimes, a principios da década dos 80, coa cal se introduciu na emerxente escena musical de Seattle. Stone estableceu unha forte amizade co guitarrista Steve Turner, o cal ía á súa mesma escola. Stone foi membro fundador de bandas tan influentes no grunge como Green River e Mother Love Bone (onde tamén estaba Jeff Ament, que tamén formaría parte de Pearl Jam). Despois da morte do cantante Andrew Wood e da disolución de Mother Love Bone, as súas novas cancións e demos convertéronse en significantes contribucións ao proxecto Temple of the Dog, e á formación de Pearl Jam en 1990.
Distribución normal multivariante
Interpretación xeométrica
As curvas de equidensidade dunha distribución normal multivariante son elipsoides (é dicir, transformacións lineares de hiperesferas) centrados na media. as direccións dos eixes principais dos elipsoides veñen dadas polos vectores propios da matriz de covarianza \Sigma. As lonxitudes relativas dos cadrados dos eixes principais veñen dadas polos correspondentes vectores propios.
Se é unha descomposición espectral onde as columnas de U son vectores propios unitarios e \Lambda é unha matriz diagonal de valores propios, entón temos
Stone Gossard
Pearl Jam
Na fundación de Pearl Jam as composicións de Gossard foron a base das primeiras cancións da banda. Oito das once cancións de Ten, o álbum de estrea de Pearl Jam eran músicas escritas por Gossard, incluídas "Alive", "Even Flow" e "Black". Dende entón el só ven facendo contribucións no traballo da banda, a pesar de que é unha parte importante á hora de colaborar nos temas. El foi o compositor dalgúns dos máis recentes hits da banda, como "Do the Evolution" en 1998 e "Life Wasted" en 2006.
As súas principais influencias son Led Zeppelin, Kiss e Jimi Hendrix, así como tamén o funk e o rap.
Distribución normal multivariante
Interpretación xeométrica
Ademais, U pode escollerse de tal modo que sexa unha matriz de rotación, tal que invertendo un eixe non teña ningún efecto en, pero invertendo unha columna, cambie o signo do determinante de U'. A distribución é en efecto N(0, I) escalada por, rotada por U e trasladada por \mu.
Reciprocamente, calquera escolla de \mu, matriz de rango completo U, e valores diagonais positivos \Lambda_i cede o paso a unha distribución normal non singular multivariante. Se calquera \Lambda_i é cero e U é cadrada, a matriz de covarianza é singular. Xeometricamente isto significa que cada curva elipsoide é infinitamente delgada e ten volume cero nun espazo n-dimensional, así como, polo menos, un dos principais eixes ten lonxitude cero.
Correlacións e independencia
En xeral, as variables aleatorias poden ser incorreladas, pero altamente dependentes, mais se un vector aleatorio ten unha distribución normal multivariante, entón calquera dúas ou máis das súas compoñentes que sexan incorreladas, son independentes.
Porén, non é certo que dúas variables aleatorias que están (separadamente, marxinalmente) normalmente distribuídas e incorreladas sexan independentes. Dúas variables aleatorias que están normalmente distribuídas poden que non o estean conxuntamente.
Momentos máis altos
O momento estándar de k-ésima orde de X defínese como
onde
Os momentos centrais de orde k veñen dados como segue:
(a) Se k é impar,.
onda a suma se toma sobre todas as disposicións de conxuntos en \lambda pares (non ordenados). É dicir, se se ten un k-ésimo momento central, estaranse a sumar os produtos de \lambda=3 covarianzas (a notación -\mu suprimiuse para facilitar a lectura):
Isto dá lugar a termos na suma (15 no caso superior), nos que cada un é o produto de \lambda (3 neste caso) covarianzas. Para momentos de orde cuarta (catro variables) hai tres termos. Para momentos de orde sexta hai 3 × 5 = 15 termos, e para momentos de orde oitava hai 3 × 5 × 7 = 105 termos.
As covarianzas son entón determinadas mediante a substitución dos termos da lista polos termos correspondentes da lista que consiste en r_1 uns, logo r_2 douses etc... Para ilustrar isto, pode examinarse o seguinte caso de momento central de orde cuarta:
onde \sigma_{ij} é a covarianza de X_i e X_j. A idea do método descrito é que primeiro se atopa o caso xeral para o momento k-ésimo, onde se teñen k diferentes variables X - e entón pódense simplificar apropiadamente. Se se ten entón, simplemente se considera X_i = X_j e dedúcese que.
Distribucións condicionais
Se \mu y \Sigma se dividen como segue:
entón a distribución de x_1 condicionada a x_2=a é unha normal multivariante onde
e matriz de covarianza
Esta matriz é o complemento de Schur de en. Isto significa que para calcular a matriz condicional de covarianza se inverte a matriz global de covarianza, desprézanse as filas e as columnas correspondentes ás variables baixo as que está condicionada e entón invértese de novo para conseguir a matriz condicional de covarianza.
Sábese que x_2=a altera a varianza, aínda que a nova varianza non dependa do valor específico de a; quizais resulta máis sorprendente que a media se cambia por ; pode compararse isto coa situación na que non se coñece o valor de a, caso no que x_1 tería como distribución
.
Esperanza condicional bivariante
No caso
entón
onde esta última razón adoita chamarse razón inversa de Mills.
Matriz de información de Fisher
A matriz de información de Fisher (MIF) para unha distribución normal toma unha formulación especial. O elemento (m,n) da MIF para é
Bebo Valdés
Dionisio Ramón Emilio Valdés Amaro, coñecido como Bebo Valdés, nado na Habana o 9 de outubro de 1918 e finado en Estocolmo o 22 de marzo de 2013, foi un músico de jazz considerado como unha das figuras centrais da época dourada da música cubana. Ademais de pianista, a súa faceta máis coñecida, foi tamén compositor, adaptador e director. É o pai doutro destacado pianista de jazz cubano, Chucho Valdés.
Traxectoria
Tiña ascendencia galega por parte materna, pois seu avó Ramón Amaro era un galego que se instalara en Cuba.
Distribución normal multivariante
Matriz de información de Fisher
onde
Diverxencia de Kullback-Leibler
A diverxencia de Kullback-Leibler de a  é:
O logaritmo debe tomarse con base e nos dous termos (logaritmos neperianos); seguindo o logaritmo están os logaritmos neperianos das expresións que son ambos os factores da función de densidade ou se non, xorden naturalmente. A diverxencia de arriba mídese en nats. Dividindo a expresión de arriba por loge 2 dáse paso a a diverxencia en bits.
Estimación de parámetros
A función de densidade de probabilidade dunha normal multivariante N-dimensional é
e o estimador de máxima verosimilitude da matriz de covarianza para unha mostra de n observacións é
o que é, simplemente, a matriz da mostra de covarianza. Este é un estimador con nesgo que ten como esperanza
Unha covarianza da mostra sen nesgo é
Entropía
A entropía diferencial da distribución normal multivariante é
onde é o determinante da matriz de covarianza \Sigma.
Simulando valores da distribución
Un método amplamente empregado para simular un vector aleatorio X da distribución normal multivariada N-dimensional con vector de medias \mu e matriz de covarianza \Sigma (requirida para que sexa simétrica e definida positiva) funciona como segue:
Santa Margarida, Mourente, Pontevedra
dereita|miniatura|Pazo de Santa Margarida. Santa Margarida é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 60 habitantes (33 homes e 27 mulleres).
Lilit
miniatura|150px|Cadro Lilith, de [[John Collier]]
Lilith (לִילִית Lîlîṯ) é unha figura da mitoloxía xudea, pronto desenvolvida no Talmud de Babilonia (séculos III a V). Lilith é a miúdo vista como un demo perigoso da noite, que é sexualmente promiscua e que rouba bebés na escuridade. Xeralmente pénsase que o personaxe deriva, en parte, dunha clase de demo feminino historicamente máis antigo (lilītu) da antiga relixión mesopotámica, que se atopou nos textos cuneiformes de Sumeria, o Imperio acadio, Asiria, e Babilonia.
No folclore xudeu, a partir do libro satírico Alfabeto de Sirach (c. 700-1000), Lilith aparece como a primeira esposa de Adán, creada ao mesmo tempo (Rosh Hashanah no inicio) e do mesmo po da terra que Adán, compárense co Xénese 1:27. (Isto contrasta con Eva, que foi creada a partir dunha das costelas de Adán: Xénese 2:22.) A lenda desenvolveuse extensamente durante a Idade Media, na tradición de Aggadah, o Zohar, e o misticismo xudeu. Por exemplo, nas escrituras do século XII, de Isaac ben Jacob ha-Cohen, Lilith deixou a Adán despois de que ela rexeitase deitarse debaixo del, xa que consideraba que foran creados como iguais, abandonou o Edén por propia iniciativa e instalouse xunto ao mar Vermello, uníndose alí co arcanxo Samael ou Satanás, que chegou a ser o seu amante, e con outros demos. Máis tarde, converteuse nun demo que rapta os nenos nos seus berces pola noite e únese aos homes como un súcubo, procreando fillos (os lilim) co seme que os varóns derraman involuntariamente cando están durmindo (polución nocturna). Represéntaselle co aspecto dunha muller moi fermosa, ás veces alada.
A evidencia en escritos xudeus posteriores é abundante, pero sobreviviu pouca información sobre a orixe destes demos en Sumeria, no Imperio acadio, Asiria e Babilonia. Mentres que a conexión está case universalmente aceptada, investigacións recentes dubidan da relevancia de dúas fontes previamente usadas para conectar á lilith xudea coa lilītu acadia, o apéndice Gilgamesh e os Amuletos Arslan Tash. (Ver o debate das dúas fontes problemáticas. )
En textos de lingua hebrea, o termo "lilith" ou "lilit" (traducido como "criatura nocturna", "monstro nocturno", "bruxa nocturna" ou "curuxa") ocorre por primeira vez nunha lista de animais en Isaías 34:14, ben en forma singular ou plural segundo variacións nos primeiros manuscritos. Nos Manuscritos do Mar Morto 4Q510-511, o primeiro termo aparece nunha lista de monstros. Nas inscricións máxicas en copas e amuletos do século VI a.C., Lilith identifícase como un demo feminino e aparecen as primeiras representacións visuais.
Foi acusada de ser a serpe que levou Eva a comer o froito prohibido. thumb|Lilith como a serpe en pintura de [[Rafael, en 1508]]
A lenda resultante de Lilith segue a servir como material de orixe na cultura occidental, literatura, ocultismo, fantasía e horror. Tamén é considerada como a primeira feminista.
Monty Python's Life of Brian
Monty Python's Life of Brian é un filme británico escrito, dirixido e interpretado polo grupo cómico Monty Python, que foi estreado en 1979.
Sinopse
Brian nace nun alpendre de Belén o mesmo día que Xesucristo. Un cúmulo de desgraciados e equívocos farán que leve unha vida paralela á do verdadeiro fillo de Deus. As súas poucas luces e o ambiente de decadencia e caos absoluto no que se atopa a Galilea daqueles días, porán a súa vida en mans da súa nai, dunha feminista revolucionaria e do mesmo Poncio Pilato.
Cotarelo, Goiás, Lalín
Cotarelo é un lugar da parroquia de Goiás, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 67 habitantes (32 homes e 35 mulleres), o que supón unha diminución de 15 habitantes con respecto ao ano 2000.
Linguaxe egocéntrica
Linguaxe egocéntrica é a linguaxe emitida sen adaptación ó punto de vista do receptor.
Características
É o tipo de linguaxe propia dos primeiros anos de desenvolvemento do neno, frecuente nos soliloquios infantís. Segundo Jean Piaget (1948), dos 3 ós 5 anos, nun 60 % dos casos aproximadamente, o neno produce este tipo de linguaxe, na que predominan as repeticións e os monólogos colectivos. É só un subproduto da acción sen función comunicativa, e acaba por desaparecer arredor dos 9 anos. En opinión de Lev Vygotski, este tipo de linguaxe non se extingue, senón que representa unha fase intermedia entre a linguaxe socializada e a interior.
The Old Mill
The Old Mill é unha curtametraxe clásica de animación de 1937 producido por Walt Disney, dirixido por Wilfred Jackson, e estreado nos cines por RKO Radio Pictures o 5 de novembro de 1937. O filme conta a historia dunha comunidade de animais que viven nun vello e abandonado muíño de vento e como teñen que afrontar cunha forte treboada de verán que case destrúe o seu fogar. Inclúe a canción "One Day When We Were Young" da opereta de Johann Strauss II Der Zigeunerbaron.
Antonio Fournerakis
Antonio Fournerakis (ou Antonio Furnarakis), nado en Grecia en 1897 e finado na Coruña o 10 de xullo de 1937, foi un sindicalista anarquista.
The Old Mill
Gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 10ª edición dos premios. No 2015, a Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América seleccionou o filme para a súa preservación no National Film Registry, por ser "cultural, histórico ou esteticamente significativo".
Antonio Fournerakis
Traxectoria
Foi directivo da Asociación Continental Americana de Trabajadores fundada en Buenos Aires en 1929. Foi expulsado da Arxentina e recalou na Coruña en 1933. Reorganizou a FAI coruñesa e formou parte do Grupo Editor de Brazo y Cerebro que chegou a dirixir. Abandonou a FAI por discrepancias internas no ano 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado, intentando reorganizar os grupos anarquistas. O 10 de xullo de 1937 foi descuberto no asalto á casa de Alicia Dorado nas Atochas onde estaba agochado e asasinado pola Garda Civil.
Linguaxe fonográfica
Linguaxe fonográfica é un sistema de comunicación a través de símbolos percibidos polo sentido da vista. Nel inclúense os rexistros esculpidos, escritura, impresión ou escritura con tinta, pincel etc., ideogramas simbólicos, alfabetos silábicos etc.
Toni Otero
José Antonio Otero Fernández, máis coñecido como Toni Otero, nado o 19 de outubro de 1974 en Vigo, é un adestrador e exfutbolista galego. Durante a temporada 2015-16 exerceu como director deportivo do Club Deportivo Lugo. Como futbolista xogaba de centrocampista.
Mickey's Trailer
Mickey's Trailer é unha curtametraxe clásica de animación de 1938 producida por Walt Disney e estreada por RKO Radio Pictures. Está protagonizada por Mickey Mouse, Donald Duck e Goofy nunha desastrosa viaxe por estrada. Foi dirixida por Ben Sharpsteen e conta coas voces de Walt Disney como Mickey, Clarence Nash como Donald e Pinto Colvig como Goofy. Entre os animadores están Ed Love, Louie Schmitt, Johnny Cannon, Don Patterson, Clyde Geronimi, Tom Palmer, Frenchy de Trémaudan e Cy Young.
Selección de hóckey a patíns masculina de Mozambique
Equipo
Estes foron os xogadores convocados para o Mundial de Vigo e Pontevedra (Galiza) de 2009
Caldo galego
Ingredientes e elaboración
Os seus principais ingredientes son os grelos, verzas ou repolo xunto con patacas, unto ou graxa de porco, para dar substancia, fabas e ocasionalmente algún ingrediente máis, como chourizo, lacón ou touciño entrefebrado cocido.
Sérvese moi quente, decote como primeiro prato.
Cantigas
''ei vén teu avó,
''que nunca foi bo
''caldiño pouco
''e verciñas catro
''comá lingua dun gato.
''deixoume o caldo na ola,
''vamonos comendo o caldo
quen se morreo, que se morra.
Torta de Mondoñedo
A torta de Mondoñedo é unha das sobremesas tradicionais do concello de Mondoñedo, no norte da provincia de Lugo.
Composición e elaboración
A torta elabórase con biscoito, almibre, masa follada, améndoas crúas, cabelo de anxo e froitas (figos e cereixas). Termínase cociñando no forno.
A torta fundaméntase nas antigas receitas medievais.
Redonda (música)
miniatura|dereita|Unha redonda e a súa pausa
Redonda é o nome da figura musical de maior duración na notación musical padrón, por ser a nota máis longa en uso (só e máis curta que a cadrada, arcaica). Utilízase como referencia para as duración relativas de todas as demais notas. Cando se divide en dúas, catro, oito, dezaseis, trinta e dúas ou sesenta e catro partes, obtéñense, respectivamente, a branca, negra, corchea, semicorchea, fusa e semifusa.
A redonda tamén é a nota usada como referencia para a duración do compás (música). O denominador da fórmula de compás indica en cantas partes se divide unha redonda para obter a unidade de tempo da composición. Por exemplo, un compás 4/4 indica que a redonda foi dividida en catro partes e que a unidade de tempo é a nota con duración de 1/4 da redonda. (ou sexa, unha negra)
A redonda represéntase por un círculo baleiro sen hasta e a súa pausa é unha liña grosa que preenche a metade superior do terceiro espazo do pentagrama (colada á cuarta liña).
Matthew Bellamy
Matthew James Bellamy, nado o 9 de xuño de 1978 en Cambridge, é un músico inglés, coñecido por ser o vocalista, guitarrista, pianista e principal compositor da banda de rock alternativo Muse.
Infancia
O seu pai, George Bellamy, era guitarrista no grupo The Tornados, o primeiro grupo do Reino Unido en ser nº 1 nas listas de vendas dos Estados Unidos. A súa nai, Marilyn, naceu en Belfast e mudouse a Inglaterra nos anos 70. No seu primeiro día en Inglaterra coñeceu a George Bellamy, mentres traballaba como taxista en Londres. Mudáronse a Cambridge, onde Paul, o irmán máis vello de Matt, naceu en 1976.
En 1988 mudáronse a Teignmouth, Devon. Con 14 anos os seus pais divorciáronse, e foi vivir coa súa avoa durante un tempo.
"Estábase ben en casa, clase media, tiñamos cartos", dixo Matthew. "Creo que tiña case todo o que quería ata os 14 anos, si. Entón, todo cambiou, os meus pais divorciáronse, fun vivir coa miña avoa, e non había moitos cartos. Teño unha irmá maior ca min, a miña medio irmá: o meu pai tívoa antes de casar, e tamén un irmán menor. Ata os 14, a música era parte da miña vida, e chegouse a converter nunha necesidade".
Aínda que Matthew probara co piano desde neno nunca lle interesou ata que o seu irmán o obrigou a inscribirse nun concurso, que gañou. Nese momento comezou a aspirar a ser un compositor de música clásica, ata que viu un concerto de Rage Against the Machine e sorprendeuno a actuación de Tom Morello, unha das súas principais influencias para a guitarra. Con 14 anos fixo unha proba para entrar na banda de Dominic Howard, actual batería de Muse.
Influencias
Bellamy usa altas liñas vogais como referencia de Muse. Este falsetto é unha característica principal do grupo. O seu estilo vogal foi comparado ao de Thom Yorke de Radiohead, Freddie Mercury de Queen e ao de Jeff Buckley, ao que Bellamy citou como maior influencia.
As súas composicións no piano foron inspiradas por pianistas como Serguéi Rachmáninov, e como resultado dunha fusión do estilo Romántico con rock naceron moitas cancións de Muse, como "Space Dementia" ou "Butterflies and Hurricanes". Esta última contén un pequeno intermedio que recorda a unha composición de Rachmaninoff.
Bellamy citou algúns guitarristas que o influíron, como Jimi Hendrix ou Tom Morello. Deste último nótase especialmente a influencia nos riffs das cancións do segundo álbum de Muse, Origin of Symmetry.
Palleiro (homónimos)
O termo palleiro pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Bonaval
O topónimo Bonaval pode referirse a:
Babe Ruth
George Herman Ruth, Jr., nado en Baltimore (Maryland) o 6 de febreiro de 1895 e finado en Nova York o 16 de agosto de 1948, foi un xogador profesional de béisbol estadounidense. Disputou un total de 22 temporadas na Major League Baseball entre 1914 e 1935. Foi incluído no Salón da Fama do Béisbol en 1936.