cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sandro Rosell
Traxectoria
Convértese no 39º presidente do Futbol Club Barcelona o 1 de xullo de 2010, logo de gañar as eleccións cun 61,35% de votos dos socios do club. Durante a súa presidencia o equipo conseguiu dúas Ligas (2010-11, 2012-13), unha Copa do Rei (2011-12), tres Supercopas de España (2010, 2011, 2013), unha Liga de Campións (2010-11), unha Supercopa de Europa (2011) e un Mundial de Clubs (2011).
O 23 de xaneiro de 2014, Sandro Rosell renuncia ao seu cargo pola admisión a trámite do xuíz Ruz da querela por apropiación indebida en modalidade de distracción e por simulación contractual no traspaso de Neymar. Foi substituído no cargo polo entón vicepresidente do club, Josep Maria Bartomeu.
Hannah Arendt (filme)
Hannah Arendt é un filme biográfico e dramático dirixido por Margarethe von Trotta e protagonizado por Barbara Sukowa. O filme céntrase na vida da filósofa e teórica xudía-alemá Hannah Arendt.
Puma (xénero)
miniatura|240px|Puma concolor puma. miniatura|240px|Puma yagouaroundi cacomitli.
Puma é un xénero de mamíferos carnívoros da familia dos félidos, subfamilia dos felinos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1834 polo naturalista escocés William Jardine, en ''Natur. Libr''.: 266-267.
Etimoloxía
O nome puma, que tomou Jardine para denominar o xénero, comezou a empegarse nas linguas europeas en 1777, e deriva do castelán puma, que o tomou do quechua dos incas puma.
Sinónimo
Ademais do nome que lle impuxo Jardine, que é o actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimo:
Notas taxonómicas
Clasificado como un subxénero de Felis por McKenna e Bell (1997), que separaron a yagouaroundi como outro subxénero, Felis (Herpailurus). Johnson e O'Brien (1997), Bininda-Emonds et al. (1999), e Mattern e McLennan (2000), consideraron concolor e yagouaroundi como monofiléticos, sendo Acinonyx o grupo irmán.
Clasificación
Na actualidade a maioría dos autores recoñecen no xénero dúas especies, coas subespecies que se indican a continuación,  aínda que recentemente algúns consideran unha soa, Puma concolor, e saparan a outra nun novo xénero, Herpailurus, coa única especie Herpailurus yagouaroundi.
Lamiño, Bribes, Cambre
Lamiño é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Eleccións ao Parlamento de Cantabria de 2007
[[Ficheiro:Cantabria - Elecciones autonómicas 2007. Partido más votado.svg|350px|miniatura|Partido máis votado nas eleccións autonómicas de 2007 por municipios.
]]
miniatura|350px|Porcentaxe de participación nas elecciçons autonómicas 2007 por municipios. {{legend|#7782BA|>90%}} {{legend|#939FD0|81-90%}} {{legend|#A8B7D8|71-80%}} {{legend|#C1D6E7|61-70%}} {{legend|#E5ECF4|<61%}}
As eleccións ao Parlamento de Cantabria de 2007 celebráronse o 27 de maio. Foi, novamente, só o Partido Regionalista de Cantabria quen incrementou o seu número de escanos. Nesta lexislatura revalidouse o pacto entre socialistas e rexionalistas, de maneira que Miguel Ángel Revilla (PRC) volveu ser investido presidente de Cantabria. O PSOE quedou con cinco consellarías, deixando ao PRC con catro, e Dolores Gorostiaga volveu ser nomeada vicepresidenta.
Timbre (música)
O timbre (ou cor tonal) é a calidade do son que permite distinguir a mesma nota musical producida por dous instrumentos musicais diferentes. A través do timbre somos capaces de diferenciarmos dous sons de igual frecuencia fundamental (ou ton, a percepción de se é agudo ou grave), intensidade e duración temporal.
Os sons que escoitamos son complexos, é dicir, están compostos por varias ondas simultáneas, pero que nós percibimos como un. O timbre depende da cantidade de harmónicos que teña un son e da intensidade de cada un.
Un Do emitido por unha frauta é distinto ó Do que emite dunha trompeta aínda que estean a tocar a mesma nota, porque teñen distintos harmónicos. Na frauta, os harmónicos son pequenos en comparanza coa fundamental mentres que na trompeta os harmónicos teñen unha amplitude relativa maior, por iso a frauta ten un son suave, mentres que a trompeta ten un son estridente.
Fisicamente, o timbre é a calidade que os harmónicos que acompañan á frecuencia fundamental lle confiren ó son. Estes harmónicos xeran variacións na onda sinusoidal base.
Os sons simples ou tons puros son ondas sinusoidais dunha frecuencia determinada. Porén, na natureza, non existe ese son puro, libre de harmónicos.
O Teorema de Fourier demostra que calquera forma de onda periódica pode descompoñerse nunha serie de ondas (harmónicos) que ten unha frecuencia que é múltiplo da frecuencia da onda orixinal (frecuencia fundamental). Así, os harmónicos son múltiplos da frecuencia fundamental, á que acompañan.
O Pazo, Limiñón, Abegondo
O Pazo é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Kroke
Kroke (que significa Cracovia en yiddish) é unha banda klezmer polaca formada no ano 1992. Aínda da influencia klezmer, Kroke crea e toca composicións orixinais empregando ornamentación auténtica, estilos e escalas tanto de música klezmer como sefardí, dando como resultado un son que é á vez contemporáneo e distintivamente xudeu. Toman, igualmente, bases da súa experiencia no jazz e na música clásica.
No 2007 participaron no Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira.
Historia
Fundada en Cracovia (Polonia) no 1992, foron alcanzando gran popularidade en pouco tempo grazas ás súas actuacións en importantes festivais de Europa, entre os que destacan os Womad de Las Palmas (España), Reading (Reino Unido), o E.B.E. Contemporary Folk Music de Roskilde (Dinamarca) e o Festival Internacional do Mundo Celta (Ortigueira), ou numerosos encontros de música xudía. Compartiron escenario con artistas do talle de Van Morrison, Ravi Shankar, Klezmatics ou Natacha Atlas entre outros, colaborando recentemente co violinista Nigel Kennedy no álbum East Meets East.
Entre os seus admiradores, cóntanse actores como Ben Kingsley e Kate Capshaw, ou directores como Steven Spielberg.
Foron nomeados ao German Musical Critics Award polo seu disco Live At The Pit, gañando o German Record Critics Award 2000 por Sounds Of The Vanishing World
Tectónica de placas
dereita|250px|miniatura|Placas tectónicas do mundo miniatura|300px|Tectonic plates (surfaces are preserved)
A tectónica de placas é unha teoría científica que establece que a litosfera (a porción superior máis fría e ríxida da Terra) está fragmentada nunha serie de placas ou baldosas que se desprazan sobre o manto terrestre fluído (astenosfera). Esta teoría tamén describe o movemento das placas, as súas direccións e interaccións.
As diferentes placas desprázanse con velocidades da orde de 5 cm/ano o que é, aproximadamente, a velocidade con que crecen as uñas das mans. Dado que se desprazan sobre a superficie finita da Terra, estas interaccionan unhas coas outras ó longo das súas fronteiras ou límites (ver abaixo) provocando intensas deformacións na codia e litosfera da Terra, o que dá lugar a grandes cadeas montañosas (v.g. os Andes e Alpes) e grandes sistemas de fallas asociadas con estas (v.g. o sistema de fallas de San Andrés). O contacto por fricción entre os límites das placas é responsable da maior parte de terremotos.
Identificáronse 12 placas grandes e numerosos "bloques" de dimensións menores. As principais placas son: Africana, Norte América, América do Sur, Placa do Pacífico, Placa de Nazca, Euroasiática, Cocos, Caribe, Antártica, Australiana, de Arabia e de Filipinas.
Orixe das placas tectónicas
Pénsase que a orixe das placas débese a correntes de convección no interior do manto as cales fragmentan s litosfera. As correntes de convección son patróns circulatorios que se presentan en fluídos que se quentan na súa base. Ó quentarse a parte inferior do fluído dilátase e polo tanto emerxe unha forza de flotación que fai que o fluído ascenda. Ó atinxir a superficie, arrefríase, descende e vólvese a quentar, establecéndose un movemento circular auto-organizado. No caso da Terra sábese, a partir de estudos de reaxuste glaciar, que a astenosfera se comporta como un fluído en escalas de tempo de miles de anos e considérase que a fonte de calor é o núcleo terrestre. Este estímase que ten unha temperatura de 4.500 °C. Desta maneira, o papel das correntes de convección no interior do planeta é o de liberar a calor orixinal almacenada no seu interior adquirido durante a súa formación.
Así, en zonas onde dúas placas se moven en direccións opostas (como é o caso da placa Africana e de Norte América que se separan ó longo da cordilleira do Atlántico) as correntes de convección forman novo piso oceánico, quente e flotante, formando as cordilleiras meso-oceánicas ou centros de dispersión. Conforme se afastan dos centros de dispersión, as placas arrefríanse, tornándose máis densas e afundíndose no manto ó longo de zonas de subdución onde o material litosférico é fundido e reciclado.
Unha analoxía frecuentemente empregada para describir o movemento das placas é que estas "aboian" sobre a astenosfera coma o xeo sobre a auga. Así a todo, esta analoxía só é parcialmente válida xa que as placas tenden a afundirse no manto como se describiu anteriormente.
Antecedentes Históricos
miniatura|dereita|Animación coa separación de [[Panxea.]] A tectónica de placas ten a súa orixe en dúas teorías que lle precederon: a teoría da deriva continental e a teoría da expansión do piso oceánico.
Eduardo VI de Inglaterra
Eduardo VI de Inglaterra (en inglés Edward VI of England) nado o 12 de outubro de 1537 en Hampton Court e finado o 6 de xullo de 1553 no palacio de Placentia (Greenwich) foi Rei de Inglaterra e de Irlanda desde o 28 de xaneiro de 1547 ata o día da súa morte. Eduardo foi coroado o 20 de febreiro de 1547 cando tan só tiña nove anos.
Tectónica de placas
Antecedentes Históricos
A primeira foi proposta por Alfred Wegener a principios do século XX e pretendía explicar o intrigante feito de que os contornos dos continentes ensamblan entre si coma un quebracabezas e que estes teñen historias xeolóxicas comúns. Isto suxire que os continentes estiveron unidos no pasado formando un supercontinente chamado Panxea que se fragmentou durante o período permiano, orixinando os continentes actuais. Esta teoría foi recibida con escepticismo e eventualmente refugada porque o mecanismo de fragmentación (deriva polar) non podía xerar as forzas necesarias para desprazar as masas continentais.
Eduardo VI de Inglaterra
Eduardo, o terceiro monarca da dinastía Tudor, foi o primeiro gobernante inglés protestante, aínda que foi o seu pai Henrique VIII o que rompeu as relacións entre a Igrexa de Inglaterra e a Igrexa católica romana.
Tectónica de placas
Antecedentes Históricos
A teoría de expansión do piso oceánico foi proposta cara á metade do século XX e está sustentada en observacións xeolóxicas e xeofísicas que indican que as cordilleiras meso-oceánicas funcionan como centros onde se xera novo fondo oceánico conforme os continentes se afastan entre si. Baséase no paleomagnetismo, nas inversión da polaridade magnética que presentan os materiais a ambos lados da dorsal, e no incremento de espesor do sedimento peláxico a medida que nos afastamos da dorsal.
Eduardo VI de Inglaterra
Foi durante o reinado de Eduardo cando a Igrexa de Inglaterra iniciou o seu proceso de transformación cara a unha forma moderada de protestantismo que se coñecería en diante como anglicanismo.
Tectónica de placas
Antecedentes Históricos
A teoría da tectónica de placas foi forxada principalmente entre os anos 50 e 60 e considérase a gran teoría unificadora das Ciencias da Terra, xa que explica unha gran cantidade de observacións xeolóxicas e xeofísicas dunha maneira coherente e elegante. A diferenza doutras ramas das ciencias, a súa concepción non se lle atribúe a unha soa persoa como é o caso de Newton ou Charles Darwin. Foi produto da colaboración internacional e do esforzo de talentosos xeólogos (Tuzo Wilson, Walter Pitman), xeofísicos (Harry Hess, Alan Cox) e sismólogos (Linn Sykes, Hiroo Kanamori, Maurice Ewing), que pouco e pouco foron aportando información acerca da estrutura dos continentes, as cuncas oceánicas e o interior da Terra.
Eduardo VI de Inglaterra
Primeiros anos
160px|miniatura|esquerda|Príncipe Eduardo en 1539, por [[Hans Holbein o Novo. Onde a inscrición latina lle insta a igualar ou superar ao seu pai. ]] Eduardo naceu en Hampton Court, o 12 de outubro de 1537, sendo o único fillo home sobrevivente do rei Henrique VIII de Inglaterra e da súa terceira esposa, Xoana Seymour, a cal morreu doce días logo de dar a luz por mor de febres puerperales, o 24 de outubro de 1537. O 25 de febreiro de 1547 foi nomeado duque de Cornualla; con todo, nunca foi nomeado príncipe de Gales.
Tectónica de placas
Placas tectónicas no mundo
Actualmente existen as seguintes placas tectónicas na superficie da tierra con límites máis ou menos definidos, que se dividen en 15 placas maiores (ou principais) e 43 placas menores (ou secundarias).
Eduardo VI de Inglaterra
Primeiros anos
Henrique VIII estivo encantado co nacemento dun fillo home xa que previamente tivera dúas esposas, Catarina de Aragón e Ana Bolena, ás que rexeitou por ser incapaces de darlle un fillo home. Ambos os matrimonios foron anulados; Ana Bolena foi, ademais, executada. As fillas destes matrimonios -María, filla de Catarina e Isabel, filla de Ana- foron declaradas ilexítimas, aínda que a última esposa de Henrique VIII conseguiu que se reconciliase con estas e as incluíse na liña sucesoria, logo de Eduardo.
Tectónica de placas
As 15 placas maiores
300px|miniatura|As 15 placas tectónicas maiores.
As 43 placas menores
300px|miniatura|Mapa detallado que amosa as placas tectónicas cos seus vectores de movemento.
Límites de Placas
Son os bordos dunha placa e é onde se presenta a maior actividade "tectónica" (sismos, formación de montañas, actividade volcánica) xa que é nestes, onde se dá a interacción entre placas. Hai tres clases de límite :
Eduardo VI de Inglaterra
Inicio do reinado
miniatura|Eduardo VI nunha [[moeda de medio soberano de 1551]] Henrique VIII morreu o 28 de xaneiro de 1547 deixando nomeados a 16 titores, que actuarian como un consello de rexencia ata que Eduardo alcanzara a idade de 18 anos. Ademais estes titores eran auxiliados por 12 asistentes. Estes titores eran todos inclinados á Reforma relixiosa. O Consello inmediatamente apuntou o tío materno de Eduardo, Eduardo Seymour (o Conde de Hertford) como Lord Protector (ou Lord Protector of the Realm and Governor of the King's Person) durante a menoria de idade de Eduardo. Pouco antes da morte de Henrique VIII, Seymour fora nombrado como Duque de Somerset.
Tectónica de placas
Medición da velocidade das placas tectónicas
A medición actual da velocidade das placas tectónicas realízase mediante medidas precisas de GPS.
Eduardo VI de Inglaterra
Inicio do reinado
Eduardo foi coroado en 20 de febreiro de 1547 na Abadía de Westminster. O día 13 de marzo do mesmo ano, Eduardo VI creou un novo Consello con 26 membros, conservando todos os titores e asistentes anteriores con excepción de Thomas Wriothesley, Primeiro Conde de Southampton (que quedou como Lord Chanceler) e Edward Seymour, Primeiro Duque de Somerset (que quedou como Lord Protector). O Duque de Somerset deixou de ser considerado “un entre iguais“; pola contra, permitíuselle actuar sen o consentimento do consello convertendose na persoa que realmente rexía (de feito) os destinos de Inglaterra; mentres que a Eduardo déuselle un papel soamente cerimonial.
Tectónica de placas
Medición da velocidade das placas tectónicas
A velocidad antiga das placas obtense mediante a restitución de cortes xeológicos (na codia continental) ou mediante a medida da posición das inversións do campo magnético terrestre rexistradas no fondo oceánico.
Eduardo VI de Inglaterra
Inicio do reinado
Unha das primeiras accións do duque foi a de romper unha alianza existente entre Inglaterra e Escocia. A finais de 1547, as tropas inglesas entraron en Escocia. En 1548 o matrimonio de María, filla do rei Xacobe V, co rei Francisco fortaleceu a alianza entre Escocia e Francia.
O Duque de Somerset non podía enfrontarse á unión entre Francia e Escocia e a súa propia posición parecía insegura. O seu irmán, Thomas Seymour, intentou derrocalo. A conspiración fallou e Thomas Seymour foi executado o 20 de marzo de 1549. Ese mesmo ano, Francia declarou a guerra a Inglaterra. A popularidade do duque caeu e foi substituído por John Dudley, conde de Warwick. Lord Warwick non se nomeou “Lord Protector“ e declarou en cambio a maioría de idade de Eduardo aos 16 anos. En 1550, lord Warwick conseguiu a paz con Francia, entregando os territorios ocupados en Escocia como compensación.
Lord Warwick
A chegada de Warwick coincidiu co declive do catolicismo romano en Inglaterra. Todas as edicións da Biblia estaban acompañadas de anotacións protestantes (especialmente presbiterianas). Elimináronse todas as imaxes e símbolos católico romanos das igrexas. Os disidentes relixiosos (católico romanos, anabaptistas e heterodoxos) foron encarcerados e queimados na fogueira.
Lord Warwick quería aumentar o seu prestixio, para iso, conseguiu que Eduardo o nomease duque de Northumberland. Warwick iniciaba así unha campaña para desacreditar ao anterior Lord Protector, o duque de Somerset.
Informouse aos habitantes de Londres de que o duque de Somerset pretendía destruír a cidade; a Eduardo explicóuselle que o seu antigo titor quería derrocalo, encarceralo e facerse co trono. En 1551 o duque de Somerset foi xulgado por traizón; foi condenado á morte e executado en xaneiro de 1552.
Últimos anos
Eduardo, que en 1553 estaba morrendo, no entanto foi capaz de fixar a súa propia sucesión. Habéndose criado como protestante non desexaba que lle sucedese a súa irmá María (abertamente católica).
Ao mesmo tempo, o duque de Northumberland intentou reter o seu poder. As dúas primeiras na liña de sucesión, María e Isabel, non servían para os seus propósitos.
Estableceuse unha nova liña de sucesión. En principio, excluiose a María, Isabel e Xoana xa que se consideraba que unha muller non podía rexer Inglaterra. Esta decisión non agradou a Northumberland que conseguiu cambiala. A coroa pasaría a mans de Xoana Grey. María e Isabel quedaban excluídas xa que, oficialmente, eran fillas ilexítimas.
Morte
Eduardo morreu de tuberculose no Palacio de Greenwich, o 6 de xullo de 1553, aos 15 anos de idade, sendo sepultado na Abadía de Westminster. A súa morte mantívose en segredo durante uns días para poder preparar a subida ao trono de Xoana. As autoridades xuraron a súa fidelidade á nova raíña o día 10 de xullo. Con todo, o pobo non se mostrou satisfeito coa súa nova gobernante. O 19 de xullo, María I de Inglaterra entrou en Londres; Xoana viuse obrigada a entregar a coroa. A coroación de Xoana foi revogada ao considerase que foi froito dun acto realizado baixo coacción; a súa sucesión considerouse ilegal.
O Duque de Northumberland foi executado mentres que, en principio, perdoouse a Xoana. Tras a rebelión de Thomas Wyatt en 1554, Xoana foi executada.
Legado
Logo da morte de Eduardo aos 15 anos, levantáronse rumores de que o rei aínda seguía vivo. Apareceron numerosos impostores que intentaron suplantar a identidade do defunto Eduardo.
Vapor de auga
O vapor de auga é un gas que se obtén por evaporación ou ebulición da auga líquida ou por sublimación do xeo.
É inodoro e incoloro; a pesar do que poida parecer. As nubes ou o bafo branco dunha cazola ou un conxelador, vulgarmente chamado "vapor", é o resultado de minúsculas pingas de auga líquida ou cristais de xeo. Moi enrarecido, é responsable da humidade ambiental. En certas condicións, a alta concentración, parte da auga que forma o vapor condensa e fórmase néboa, ou, en concentracións maiores, nubes.
centro|600px
O Monte, Bribes, Cambre
O Monte é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 39 habitantes (21 homes e 18 mulleres).
NGC 3189
NGC 3189 é unha nube estelar parte da galaxia NGC 3190, na constelación de Leo. O obxecto descubriuno o astrónomo William Parsons en 1850, usando un telescopio reflector cunha abertura de 72 polgadas.
Rombo, Limiñón, Abegondo
Rombo é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Perperikon
miniatura|250px|Ruínas de Perperikon.
A antiga cidade tracia de Perperikon (ou tamén Perpericon; en Перперикон, en Περπερικόν) atópase no leste das Montañas Ródope, a 15 km ó nordeste da vila de Kardzhali, en Bulgaria. Atópase nun monte de 470 m de altura, e crese que puido ter sido un lugar sagrado. A vila de Gorna Krepost ("fortaleza superior") atópase ó pé do monte e o río Perpereshka discorre preto de alí. Perperikon é o meirande conxunto megalítico dos Balcáns.
O Mazo
O topónimo galega O Mazo pode referirse a:
Ana Blanco
Ana Blanco López, nada en Bilbao en 1961, é unha pedagoga e xornalista vasca, coñecida por presentar os informativos de TVE desde comezos da década de 1990.
Traxectoria
Estudou Pedagoxía na Universidade de Deusto, e comezou a súa relación cos medios de comunicación en 1980 mediante colaboracións no programa de radio Los 40 Principales da Cadena SER en Bilbao, que compaxinaba cos estudos.
Entre 1989 e 1990 compaxinou o seu traballo en Radio 16 coa presentación do programa cultural de Telemadrid chamado Zip-Zap. La guía, xunto a Agustín Bravo. En 1990 incorporouse a TVE.
Na tempada 1991/1992 pasou a presentar en La 2, Noticias de La 2, na súa edición de tarde.
Desde o 21 de setembro de 1992 ó 24 de setembro de 1993 presentou o Telediario 2 con Matías Prats. A edición estivo dirixida por Miguel Adrover. Desde o 27 de setembro de 1993 ó 31 de agosto de 1996, presentou Telediario 1, con Matías Prats.
Desde o 8 de setembro de 1996 ó 28 de abril de 1998, volveu presentar Telediario Fin de Semana con Pedro Sánchez Quintana, estando acompañados desde o 5 de setembro de 1997 por Sergio Sauca nos deportes.
Desde o 29 de abril de 1998 ó 31 de xullo de 1998 presentou o Telediario 2 con María Escario nos deportes, relevando a Ernesto Sáenz de Buruaga.
Desde o 31 de agosto de 1998 ó 30 de xullo de 2013, presentou o Telediario 1, relevando a Matías Prats e Almudena Ariza.
Desde o 2 de setembro de 2013 ó 31 de agosto de 2018 presentou o Telediario 2, primeiro con Marcos López até o 1 de xullo de 2014 e en solitario, desde o 8 de setembro de 2014 ó 31 de agosto de 2018; con Jesús Álvarez, nos deportes e Mónica López no tempo. Na edición: María Eizaguirre.
Desde o 3 de setembro de 2018, volve presentar Telediario 1, 5 anos despois, relevando a Pilar García Muñiz.
En todólos seus anos nos servizos informativos de TVE pasou por practicamente tódalas edicións dos Telediarios, ademais de moitos especiais informativos, como os dous dedicados ó primeiro aniversario da morte de Lady Di; o do nacemento do primeiro fillo da Infanta Elena ou a inauguración da Expo de Lisboa 98.
O 13 de xuño de 2016, moderou, xunto a Pedro Piqueras e Vicente Vallés, o debate electoral a 4 da Academia de Televisión -o único da campaña- entre Mariano Rajoy, Albert Rivera, Pedro Sánchez e Pablo Iglesias.
Deforestación
miniatura|dereita|Amazonia A deforestación é o proceso de desaparición de masas forestais (bosques), fundamentalmente causada pola actividade humana. A deforestación está directamente causada pola acción do ser humano sobre a natureza, principalmente debido ós cortes de árbores, tanto as realizadas pola industria madeireira, como aquelas que pretenden a obtención de solo para cultivos agrícolas.
Nos países máis desenvolvidos, prodúcense outras agresións como a chuvia ácida que comprometen a supervivencia dos bosques, situación que se pretende controlar mediante a esixencia de requisitos de calidade para os combustibles, como a limitación do contido de xofre.
Nos países menos desenvolvidos, as masas boscosas redúcense ano tras ano, mentres que nos países industrializados estanse recuperando debido ás presións sociais, reconverténdose os bosques en atractivos turísticos e lugares de esparexemento.
Así a todo, debe terse en conta que as plantacións de reforestación non substitúen en ningún caso o bosque, xa que este é un ecosistema que tarda décadas e nalgúns casos séculos en formarse, constituíndo o bio-sistema óptimo de aproveitamento da luz solar. En cambio, a reforestación no mellor dos casos é un conxunto de árbores situadas segundo unha separación fixada artificialmente, entre as cales xorde unha vexetación herbácea ou arbustiva que non acostuma darse no bosque. E no peor dos casos, plántanse árbores non autóctonas que en ocasións danan o substrato, como ocorre en moitas plantacións de piñeiro, abeto ou eucalipto.
Unha consecuencia da deforestación é a desaparición de sumidoiros de dióxido de carbono, reducíndose a capacidade do medio de absorber as inxentes cantidades deste gas causante do efecto invernadoiro, e agravando o problema do quentamento global.
Como medida de contención, diversos organismos internacionais propoñen a reforestación, medida parcialmente aceptada polos movementos ecoloxistas, ó entender estes que na repoboación debe considerarse non só a eliminación do dióxido de carbono, senón ademais, a biodiversidade da zona a repoboar.
RD-0206
RD-0206 é un motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como 8D47.
Características
O motor RD-0206 úsase na segunda etapa dos foguetes Proton como parte principal do motor RD-0205, formado ademais por catro RD-0207 adicionais para control de actitude. O seu primeiro voo tivo lugar en 1963.
División de Honra da LNFS 2010-11
A tempada 2010-11 da División de Honra da LNFS foi a 22ª edición da máxima competición ligueira do fútbol sala en España. O torneo comezou o 17 de setembro de 2010 e rematou o 27 de xuño de 2011 co derradeiro encontro da final, que deu como resultado o primeiro título de liga na historia desta competición a prol do FC Barcelona Alusport.
A liga estivo composta por dúas partes, a tempada regular e as eliminatorias polo título. A tempada regular contou con 16 equipos que se enfrontaron todos entre si na casa e fora ó longo de 30 xornadas. Ó remate da tempada regular os 8 primeiros da táboa decidiron o título nas eliminatorias finais. As eliminatorias de cuartos de final e semifinais foron ó mellor de 3 encontros, e a final foi ó mellor de 5.
Tempada regular
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles (1) Gestesa Guadalajara perdeu 3 puntos por non presentarse a xogar na xornada 27.
Eliminatorias polo título
O FC Barcelona Alusport proclamouse campión desta edición 2010-11 da División de Honra da LNFS.
Entrambasaguas
250px|thumb|Vista de Entrambasaguas desde o pico Vizmaya. Entrambasaguas é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Trasmiera. Tiña unha poboación de 4.931 habitantes en 2015.
Limita ao norte cos municipios de Marina de Cudeyo e Ribamontán al Monte, ao sur con Ruesga, ao leste con Solórzano e ao oeste con Medio Cudeyo e Riotuerto. Ademais da localidade de Entrambasaguas, hai no concello outras seis: El Bosque, Hornedo, Hoznayo, Navajeda, Puente Agüero e Santa Marina.
Entre o seu patrimonio destacan o Palacio dos Acebedo, o Palacio dos Fernández de Velasco e a fonte do Francés.
Zurich Premiership 2004-2005
Formato da competición
O torneo estivo composto por 12 equipos, e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante. Posteriormente os 3 primeiros equipos da táboa pasaron a disputar a fase final de eliminatorias polo título.
Campo magnético terrestre
miniatura|250px|dereita|Liñas do campo magnético terrestre. Saen do polo norte magnético cara ó polo sur Un compás apunta de xeito aproximado na dirección Norte - Sur por tratarse dunha agulla magnetizada inmersa no campo magnético terrestre: a Terra compórtase coma un imán xigantesco e ten polos magnéticos, os cales non coinciden cos polos xeográficos.
O Polo Norte Magnético atópase relativamente preto do Polo Sur Xeográfico, movéndose moi lentamente. Por contra, o Polo Sur Magnético apunta preto do Polo Norte Xeográfico, e nos anos 2010 estase a mover a uns 50-60 km/ano, tendo atravesado a liña de cambio de data en 2017, a uns 390 km do polo norte xeográfico. En consecuencia, un compás non apunta exactamente cara ó Norte xeográfico; a diferenza, medida en graos, denomínase declinación magnética. A declinación magnética é variable, dependendo non só do ano de medición, senón do punto da Terra onde se faga a medición. Así, nos anos 1990, ten sido duns 11º en Galicia, sendo practicamente nula no 2018, ó pasar preto do norte xeográfico a xeodésica que ligaba Galicia co polo magnético. O polo sur magnético desprazouse pola zona norte canadense en dirección cara ó norte de Alasca, para continuar camiño cara a Siberia (ver figura).
Orixe do campo magnético terrestre
Orixinaríase nas correntes da rexión ígnea da Terra, como consecuencia do movemento de partículas cargadas electricamente. Considerando o tamaño da Terra, a velocidade das partículas cargadas debe ser inferior a un milímetro por segundo para producir o campo magnético observable.
Variacións do campo magnético terrestre
O campo magnético da Terra varía no curso das eras xeolóxicas, é o que se denomina variación secular. Segundo se comprobou por análises dos estratos ó considerar que os átomos de ferro contidos tenden a aliñarse co campo magnético terrestre. A dirección do campo magnético queda rexistrada na orientación dos dominios magnéticos das rocas e o lixeiro magnetismo resultante se pode medir.
Medindo o magnetismo de rocas situadas en estratos formados en períodos xeolóxicos distintos elaboráronse mapas do campo magnético terrestre en diversas eras. Estes mapas mostran que houbo épocas en que o campo magnético terrestre reduciuse a cero para logo inverterse. miniatura|right|Movemento do polo sur magnético, sobre o ártico do Canadá, próximo ó polo norte xeográfico.
Durante os últimos cinco millóns de anos efectuáronse máis de vinte inversións, a máis recente fai 700.000 anos. Outras inversións ocorreron fai 870.000 e 950.000 anos. O estudo dos sedimentos do fondo do océano indica que o campo estivo practicamente inactivo durante 10 ou 20 mil anos, fai pouco máis dun millón de anos. Esta é a época en que xurdiron os seres humanos.
Non se pode predicir cando ocorrerá a seguinte inversión porque a secuencia non é regular. Certas medicións recentes mostran unha redución do 5% na intensidade do campo magnético nos últimos 100 anos. Se se mantén este ritmo o campo volverá a inverterse dentro duns 2 000 anos. No 2020 tense consciencia dun debilitamento do campo entre Suramérica e Suráfrica, na chamada 'Anomalía do Atlántico Sur' o que fai pensar nun modelo máis complexo que o do sinxelo núcleo bipolar.
Magnetismo planetario
O magnetismo é un fenómeno estendido a tódolos átomos con desequilibrio magnético. A agrupación de ditos átomos produce os fenómenos magnéticos perceptibles, e os corpos estelares, os planetas entre eles, son propicios a ter as condiciones para que se desenvolva un campo magnético dunha certa intensidade.
No interior dos planetas, a acumulación de materiais ferromagnéticos (como ferro) e o seu movemento diferencial relativo respecto a outras capas do corpo inducen un campo magnético de intensidade dependente das condiciones de formación do planeta. No mesmo sempre se distinguen os dous polos, equivalentes ós dun imán normal.
No caso da Terra, a zona en que se move está influenciada polo campo magnético solar, pero o propio campo magnético terrestre crea como unha burbulla, a magnetosfera terrestre, dentro do anterior. Dita burbulla ten unha capa límite entre a súa influencia e a solar (magnetopausa) que é aproximadamente esférica cara ó Sol, e alongada cara ó sistema solar externo, achegándose á superficie terrestre nos polos magnéticos terrestres. A interacción en constante evolución entre ambos campos magnéticos e as partículas magnéticas provenientes do Sol produce fenómenos como as auroras (boreais o austrais) e a interferencia nas comunicacións radioeléctricas.
O Mosteiro, Bribes, Cambre
O Mosteiro é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 58 habitantes (28 homes e 29 mulleres).
O Seixo, Limiñón, Abegondo
O Seixo é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Mary Blair
Mary Robinson, coñecida como Mary Blair, nada o 21 de outubro de 1911 e finada o 26 de xullo de 1978, foi unha debuxante norteamericana.
Traxectoria
Blair foi unha artista estadounidense destacada nos eidos da produción artística e a animación para The Walt Disney Company, debuxando arte conceptual para filmes como Alice in Wonderland, Peter Pan, Song of the South e Cinderella. Blair tamén creou deseños de personaxes para atraccións que aínda están en uso como It's a Small World de Disneyland, a escena de festival en El Rio del Tiempo no pavillón de México no World Showcase de Epcot, e un enorme mosaico dentro do Disney's Contemporary Resort.
Varios dos seus libros infantís ilustrados nos 1950 aínda están dispoñíbeis, como I Can Fly (Podo voar), de Ruth Krauss. Blair foi homenaxeada como Disney Legend en 1991.
Di Elas
Di Elas (o grupo chamábase anteriormente The Ellas) é un grupo musical de rock galego formado por Luís Tosar (voz), Piti Sanz (guitarra), Iván Laxe (baixo), Suso Alonso (teclados), Ro Muñoz (batería) e Fernando Campos (controis).
Historia
Os inicios do grupo están en 1993 en Lugo. Los Contentos era o grupo de referencia na cidade. Luís Tosar ía cos seus amigos aos concertos. Alí xúntase con máis músicos para tocar, o curmán de Piti e co guitarrista Rafa Muñoz. Forman o grupo Los Huana. Piti tocaría con eles despois da disolución de Los Contentos. Luís Tosar e Sanz marchan a Santiago e a banda sepárase. Vólvense xuntar en Magical Brothers, un grupo de teatro e cabaret con estética de rock and roll.
Envexa
miniatura|dereita|250px|Retrato dunha muller con envexa obsesiva, por Jean Louis Théodore Géricault (1791–1824) A envexa é un sentimento de tristeza e odio, que experimenta o ser humano, ao considerar que outro posúe un ben do que el carece.
Envexa en psicoloxía
A envexa é unha das emocións máis primitivas do bebé, descrita coma unha pulsión primaria. Esta emoción consiste na necesidade de apropiación do obxecto ideal ou das súas calidades e, ao mesmo tempo, na intención de destruílo para suprimir a presión que exerce como obxecto de envexa. A intencionalidade destrutora convértea nunha das primeiras manifestacións do instinto de morte. Se a envexa é demasiado forte, éntrase na fase paranoico-esquizoide: a oposición entre un bo e un mal obxecto non pode manterse xa que o obxecto ideal vólvese un obxecto atacado ao que se quere desaparecer.
Algunhas organizacións psicopatolóxicas fan referencia á envexa como trastornos límites que expresan un funcionamento mental arcaico desprovisto dunha capacidade para organizar o estado de ánimo no que coexisten dúas emocións ou sentimentos opostos (como o amor-odio) e para controlar as pulsións primarias.
Francisco Calvo Serraller
Francisco Calvo Serraller, nado en Madrid o 19 de abril de 1948 e finado, tamén en Madrid, o 16 de novembro de 2018, foi un historiador, ensaísta, crítico de arte e catedrático universitario español.
Envexa
Envexa do pene
Nalgúns casos, durante a sexualidade infantil os órganos reprodutores convértense en obxectos de envexa: envexa do pene na nena, e envexa inversa no neno pola función feminina procreadora.
Francisco Calvo Serraller
Traxectoria
Conseguiu o doutoramento en Filosofía e Letras na especialidade de Historia da arte pola Universidade Complutense, na que foi catedrático de Historia da arte Contemporánea desde 1989. Foi membro da Real Academia de Belas Artes de San Fernando desde 2001 até o seu falecemento. Foi Director do Museo do Prado durante 200 días. Foi colaborador habitual do diario El País, desde a súa fundación en 1976, especialmente na súa separata Babelia. Foi proposto para ocupar a cátedra de Jorge Oteiza da Universidade Pública de Navarra en substitución de Pedro Manterola. Participou nos cursos de verán e seminarios da Universidade Internacional Menéndez Pelayo, dirixindo os titulados Las artes de la sensualidad (1988), La escultura actual: nueva dimensión artística en relación con el ámbito internacional (1988), Paisaje artístico para un fin de siglo (1989) e La influencia de Velázquez en el arte contemporáneo (1990).
Envexa
Envexa do pene
A envexa do pene é o conxunto dos sentimentos de amargura e de despeito que a nena sente cando se decata da diferenza anatómica dos sexos e comprende que non terá pene. Neste sentido, a envexa é irredutible co desexo de recibir un pene no acto sexual. Karl Abraham distinguiu dúas formas deste tipo de envexa, segundo que dea lugar a pantasmas de posesión dun pene (forma de cumprimento do desexo) ou a movementos hostís ao pene que sabe non poder posuír (maneira de desquite).
O carácter primitivo desta envexa foi estudado por varias mulleres psicanalistas; Melaine Klein mostrou que é un derivado tardío da envexa primaria do seo, común nos bebés de ambos sexos, e a contrapartida da envexa masculina da capacidade feminina de levar bebés.
Francisco Calvo Serraller
Traxectoria
Entre as exposicións das que foi comisario están Naturalezas españolas (1940-1987), de outubro de 1987 a xuño de 1988; El siglo de Picasso (xaneiro de 1988), englobada xunto con outras tres baixo o título Cinco siglos de arte español. Coordinou a colección "Conceptos fundamentais na Historia da arte Español" da editorial Taurus.
Envexa
Punto de vista socioevolutivo
miniatura|esquerda|135px|Invidia, pintura [[alegoría|alegórica de Giotto di Bondone, ca. 1305-1306]] Unha das teorías que axudan a explicar a envexa e os seus efectos no comportamento humano é a teoría socioevolutiva. Baseándose na teoría da evolución por selección natural de Darwin (1859), a teoría socioevolutiva di que os seres humanos actúan buscando a súa supervivencia individual e tamén a reprodución dos seus xenes. Deste modo, esta teoría proporciona un marco para entender a conduta e as experiencias sociais, como o sentimento e expresión da envexa, arraigado nos impulsos biolóxicos para a supervivencia e a procreación. As investigacións actuais demostraron que a envexa en realidade cambia as funcións cognitivas; estimulando a perseveranza mental e a memoria.
Francisco Calvo Serraller
Traxectoria
Unha boa parte dos seus traballos centráronse na historia da pintura española entre finais do século XIX e do XX.
O 22 de setembro de 2017 foi investido Doutor Honoris Causa pola Universidade de Salamanca, xunto con Miquel Barceló, nun acto enmarcado dentro da celebración do VIII Centenario da fundación desta Universidade.
Faleceu o 16 de novembro de 2018, aos 70 anos, como consecuencia dunha enfermidade dexenerativa.
Envexa
Segundo Aristóteles
Aristóteles definía, no seu libro Retórica, a envexa (φθόνος phthonos) como "a dor causada pola fortuna dos demais."
Segundo Spinoza
O filósofo holandés Baruch de Spinoza definía, no seu libro Ética demostrada segundo a orde xeométrica, a envexa como "o odio, en canto afecta ao home de tal modo que se entristece coa felicidade doutro e desfruta coa súa desgraza." Contrapona á misericordia. Tamén considera que os homes son proclives, por natureza, ao odio e á envexa e isto é agravado pola educación.
Narcisismo
Os individuos narcistas teñen normalmente envexa, ou creen que outras persoas teñen envexa deles.
Un narcisista pode obter unha sensación de superioridade fronte as outra persoa mediante o menosprezo das habilidades desa persoa.
Moneixas, Lalín
Santo Adrao de Moneixas é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o INE en 2008 tiña 257 habitantes (138 mulleres e 119 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2000 cando tiña 256 habitantes. Atópase a uns 2 quilómetros da capital do concello.
Historia
A parroquia pertenceu ao condado de Coto Redondo do que eran señores os monxes de Aciveiro, que tiñan en Moneixas granxa e paneira, como recorda o topónimo da aldea do Coto.
Patrimonio
A súa igrexa parroquial foi reconstruída en tempos recentes pero conserva restos románicos do primitivo edificio (finais do século XII, principios do XIII). No templo hai unha capela dedicada á Virxe do Carme, erixida como santuario nos anos cincuenta.
Hai un cruceiro cun capitel historiado con imaxes e símbolos da Paixón.
Actividade cultural
O grupo de gaiteiros Os Dezas estivo activo desde a década de 1920. En 1994 creouse unha nova banda de gaitas que recolleu esa denominación.
Cromosoma 11
A identificación de xenes nun cromosoma é unha activa área de investigación xenética na que poden utilizarse varios métodos, polo que as cifras totais de xenes estimados nun cromosoma poden variar segundo o método. Estímase que o cromosoma 11 contén probablemente entre 1.300 e 1.700 xenes.
Un estudo recente indica que contén uns 11,6 xenes por megabase, incluíndo 1.524 xenes codificantes de proteínas e 765 pseudoxenes.
Máis do 40% dos 856 xenes dos receptores olfactivos no xenoma humano están localizados en 28 agrupamentos (clusters) multixénicos e dun só xene neste cromosoma.
Xenes
Algúns dos xenes situados no cromosoma 11 son os seguintes:
Enfermidades asociadas
As seguintes son algunhas das enfermidades asociadas con defectos en xenes do cromosoma 11:
Trastornos cromosómicos
Cambios na estrutura e número de copias do cromosoma 11 poden orixinar tamén problemas de saúde e desenvolvemento. Entre eles están:
Ousende, Bribes, Cambre
Ousende é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Beverly Ricos
Beverly Ricos é unha comedia de situación estadounidense orixinalmente emitida de 1962 a 1971 pola CBS from 1962 to 1971.
Desenvolvemento
A serie trata dunha familia de montañeses pobres que se mudan a Beverly Hills logo de atopar petróleo nas súas terras. Unha produción Filmways creada por Paul Henning, foi todo un éxito, The Beverly Hillbillies estivo entre as doce series máis vistas durante sete das súas doce tempadas, dúas veces foi a serie máis vista do ano, con varios episodios que permanecen entre os máis vistos de todos os tempos.
En 1993 20th Century Fox realizou un filme baseado na serie, The Beverly Hillbillies.
Crime en Compostela
Crime en Compostela é unha novela policíaca de Carlos González Reigosa, publicada en 1984. Conseguiu o 1º premio Xerais de novela. É a primeira entrega da saga do detective Nivardo Castro xunto co xornalista Carlos Conde.
Trama
Os dous compañeiros, que se coñeceran no seminario de Mondoñedo, redescobren a cidade: os seus persoeiros, os pubs e os monumentos. Está ambientado a principios dos anos 80, polo que ademais dos habituais personaxes alcohólicos, típicos dos suburbios e clubs de alterne, ten presenza a xeración castigada polo abuso da heroína.
Ten moitas anécdotas e descricións da cidade, e por veces o libro trata máis de Compostela que do Crime, converténdose a cidade en coprotagonista activa.
RD-0207
RD-0207 é un motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como 8D67.
Características
O motor RD-0207 úsase como control de actitude na segunda etapa dos foguetes Proton e xunto co motor principal RD-0206 forma o RD-0205.
Grandela, Santiago de Acevo, Ribeira de Piquín
Grandela é un lugar da parroquia de Santiago de Acevo no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 1 habitante (1 home).
La donna del lago
La donna del lago (en galego, A dama do lago) é unha ópera seria en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Abdrea Leone Tottola, quen se baseou no poema The Lady of the Lake de Sir Walter Scott. A ópera foi estreada no Teatro San Carlos de Nápoles, o 24 de outubro de 1819 baixo a dirección do propio compositor. O elenco incluíu a Isabella Colbran (Elena), Benedetta Rosmunda Pisaroni (Malcolm) e Giovanni David (King James). Foi realizada en Londres en febreiro de 1823 e a súa estrea americana tivo lugar en xuño de 1829 en Nova Orleáns. La donna del lago foi practicamente ignorada durante un século ata un revival en Florencia, en 1958. Foi representada no Festival Camden de Londres en 1969 con Kiri Te Kanawa no papel principal.
Esta ópera foi a primeira que se baseou en obras románticas de Scott. Contra o 1840, apenas 20 anos despois de La donna del lago, houbo 25 óperas italianas sobre obras de Scott (sendo a máis famosa a de Gaetano Donizetti Lucia di Lammermoor), e por outros en alemán, francés e inglés).
En 1992, para conmemorar o bicentenario do nacemento de Rossini, o Teatro alla Scala de Milán montou a súa primeira produción desta ópera en 150 anos cun elenco que incluía a Rockwell Blake e Chris Merritt, dirixida por Werner Herzog e coa batuta de Ricardo Muti.
José Moreno Osorio
José Moreno Osorio, nado na Coruña o 23 de xaneiro de 1869 e finado en Madrid o 24 de marzo de 1963, foi un enxeñeiro de camiños galego.
Traxectoria
Fillo de Alfredo Moreno Moscoso de Altamira, terceiro conde de Fontao, e de María de los Dolores Osorio Chacón, e irmán do tamén enxeñeiro Alfredo Moreno Osorio. Rematou a carreira de Enxeñaría de Camiños, Canles e Portos en 1895, e en xullo dese mesmo ano ingresou na Compañía de los Caminos de Hierro del Sur de España como xefe de sección de Vía e Obras.