cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cuestión homérica
Debate nos séculos XVIII e XIX
Precedidos polas especulacións do abade François Hédelin d'Aubignac na súa obra póstuma Conxecturas académicas (1715) así como de Giambattista Vico nese mesmo século, o debate volveu con forza a comezos do século XIX, cando o filólogo Friedrich August Wolf cuestionou a unidade dos poemas homéricos ao entender, a partir do estudo da forma e fondo destas epopeas e as súas contradicións internas na súa obra Prolegomena ad Homerum, "Introdución a Homero", (1795), que ambos se formaron a partir de poemas orais menores compostos en épocas diferentes por distintos rapsodos e aedos e que foron refundidos nun só texto ao redor do século -VI, cando o tirano Pisístrato designou unha comisión de persoas instruídas para reuniren os poemas de Homero e fixar un texto único definido. Esta teoría avíñase ben coa crenza do Romanticismo nun Volkgeist, "xenio ou espírito do pobo", autor colectivo e anónimo dunha poesía nacional. Karl Lachmann acreditou a teoría dos cantos autónomos nas súas Consideracións sobre a Iliada de Homero (1837), e a teoría seguiu desenvolvéndose coas achegas fundamentais de Adolf Kirchhoff (Sobre a Odisea de Homero e a súa formación, 1859; 2.ª ed. 1879) e de Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff nas súas Investigacións homéricas, 1884.
Arthur Conan Doyle
Sir Arthur Ignatius Conan Doyle, nado en Edimburgo o 22 de maio de 1859 e finado o 7 de xullo de 1930, foi un escritor escocés que acadou gran sona pola creación do personaxe de Sherlock Holmes, detective de ficción famoso no mundo enteiro.
Cuestión homérica
Debate nos séculos XVIII e XIX
Así pois, xurdiron dúas posturas enfrontadas respecto da unidade na autoría dos poemas homéricos que, con matices, sobreviven na actualidade:
Arthur Conan Doyle
Traxectoria
Doyle educouse en Stonyhurst e estudou medicina na Facultade de Medicina da Universidade de Edimburgo onde coñeceu o doutor Joseph Bell, profesor que animaba aos seus alumnos a inferir a maior cantidade de información persoal posible dos seus pacientes a partir dos detalles máis nimios que se achaban á vista. Foi o doutor Bell quen inspirou a Doyle gran parte da personalidade de Sherlock Holmes.
Cuestión homérica
Debate nos séculos XVIII e XIX
Algúns dos defensores do punto de vista unitario, con todo, sinalan que as diferenzas existentes entre ambos os poemas suxiren a presenza dun autor distinto para cada un dos dous poemas.
Arthur Conan Doyle
Traxectoria
Ao rematar a carreira, en 1880, foi cirurxián no baleeiro groenlandés Hope e despois serviu como médico do exército en Suráfrica durante a Guerra dos Boer. Ao seu regreso foille outorgado o título de Sir en 1902 polos servizos prestados así como polos dous libros que escribiu sobre o conflito bélico surafricano baixo o título de The war in South Africa: its cause and conduct (A guerra en Suráfrica: as súas causas e o seu desenvolvemento).
Doyle traballou nunha consulta en Southsea entre 1882 e 1890. Antes abrira sen moito éxito un consultorio en Plymouth. En Southsea coñece a que será a súa primeira muller, Louise Touie Hawkins, coa que casou en 1885, e que fora irmá dun dos seus primeiros pacientes. Aínda que en xeral se considera que foi a falta de traballo na clínica o que levou a Doyle a sumerxirse na escrita, Leslie S. Klingler desbota esta teoría, xa que demostrou que o volume de pacientes atendidos na súa consulta medrara ao longo dos anos.
Cuestión homérica
Debate no século XX
No século XX aínda seguiu profundándose nas ideas de Wolf, cos traballos de Eduard Schwartz e moitos outros até facerse unha cuestión practicamente interminábel. Con todo, como a orixe dos poemas na poesía oral tradicional foi universalmente admitido, a cuestión homérica retrocedeu en importancia ou, en menor medida, foi drasticamente reformulada.
Samuel Umtiti
Samuel Yves Umtiti, nado o 14 de novembro de 1993 en Yaoundé, é un futbolista francés. Xoga de defensa para o FC Barcelona da Liga Santander. Ademais, é internacional coa selección francesa.
Traxectoria
Umtiti chegou ás categorías inferiores do Olympique Lyonnais con nove anos. Debutou profesionalmente co primeiro equipo o 8 de xaneiro de 2012, na vitoria do Lyon por 3-1 contra o Lyon-Duchère na Copa de Francia.
Arthur Conan Doyle
Traxectoria
Tamén continuou a escribir obras xornalísticas, como Our African Winter, que relata a viaxe realizada entre 1928 e 1929. Mesmo escribiu a súa autobiografía, publicada en 1924.
Samuel Umtiti
Traxectoria
O 30 de xuño de 2016, Umtiti fichou polo FC Barcelona a cambio de 25 millóns de euros.
Cuestión homérica
Teoría oral
Segundo Albert Lord nas notas da súa obra The Singer of Tales:
Arthur Conan Doyle
Crenzas no sobrenatural
Varios autores afirman que foi a morte do seu fillo Kingsley na Primeira guerra mundial o que o levou a involucrarse no espiritualismo. Doyle mantivo ao longo da súa vida un grande interese no ocultismo e foi un seguidor da corrente espiritualista da súa época. En 1916 publicou na revista Light un artigo que provocou moita controversia no que falaba das súas conviccións sobre os espíritos. Chegou a facer xiras mundiais apoiando esta corrente. En 1926 publicou a obra en dous tomos The history of spiritualism e no mesmo ano da súa morte publicou a obra The Edge of The Unknown.
Cuestión homérica
Teoría oral
Dominique Casajus, especialista no tema da oralidade e a escritura da poesía, é un dos antropólogos contemporáneos interesado nas discusións relacionadas coa cuestión homérica, sobre a que examinou en particular o papel de Jean-Jacques Rousseau.
Arthur Conan Doyle
Crenzas no sobrenatural
O seu libro The Coming of the Fairies (ca.1922) contiña unha serie de fotografías de fadas en cuxa veracidade el cría e no que Conan Doyle expuxo as súas teorías sobre estas criaturas. En realidade tratábase dun elaborado engano ao que se coñece como as fadas de Cottingley.
Cuestión homérica
Escola neoanalítica
Unha escola denominada neoanalítica, composta por autores como Ken Dowden en 1996, interpretou os poemas homéricos en relación co oralismo como resultado da obra dun poeta á vez recompilador e creador, a partir de material que chegou ao seu poder de forma oral.
Arthur Conan Doyle
Crenzas no sobrenatural
Con motivo do seu falecemento, o 12 de xullo de 1930, houbo unha cerimonia espiritualista multitudinaria no Royal Albert Hall, conducida pola medium Estelle Roberts.
Obra
O máis afamado personaxe literario creado por Doyle foi Sherlock Holmes, que protagoniza 62 das súas obras. O chamado Canon Sherlock Holmes está formado por 60 obras, ao quedar fóra del The Field Bazaar (1896) e How Watson Learned the Trick (1924)
Con todo, Doyle sempre preferiu as súas outras obras, especialmente as novelas históricas como Micah Clarke, Sir Nigel e The White Company que, xunto con obras doutra índole, como Brigadier Gerard e O mundo perdido, gozaron de grande éxito de público no seu día.
As historias do profesor Challenger
George Edward Challenger, o profesor Challenger, foi un personaxe central nunha serie de historias de ficción científica escritas por Sir Arthur Conan Doyle. Apareceu por primeira vez na novela O mundo perdido, que describe unha expedición a unha illada meseta en América do Sur onde criaturas prehistóricas, incluídas dinosauros, continúan vivindo.
Traducións galegas
Nos anos oitenta, a editoral Xerais publicou unha serie de traducións galegas das súas obras, dentro da colección de literatura infantil e xuvenil Xabarín, creada en 1983. Os directores da colección foron Luís Mariño e Xose Luís Méndez Ferrín. Gonzalo Navaza, Marisa Méndez Anta e Francisco Bedoya foron responsables da tradución e notas das obras recollidas nesta serie. A recompilación de seis historias titulada Sherlock Holmes, detective volveu ser editada na colección Xabaril en 2003. En 2015 esta colección publicaba tamén a terceira edición de O can dos Baskerville.
Nos anos 90, a editorial Galaxia editou nove obras dentro da colección, deseñada por Cristina Belmonte Paccini, Biblioteca Sherlock Holmes. As traducións e notas foron realizadas por Bieito Iglesias e Manuel Vázquez.
Algunhas das obras protagonizadas por Sherlock Holmes foron publicadas con adaptación a distintos niveis educativos, incluíndo propostas didácticas. Este é o caso das coleccións Aula das Letras e Cucaina, que contan con traducións de Alejandro Tobar.
A compilación máis completa é unha obra en dous volumes que inclúe nove bloques no que se inclúe a totalidade do Canon de Sherlock Holmes, publicada en 2013. Esta obra inclúe notas de Xesús Antonio Fraga Sánchez e foi traducida por Bieito Iglesias e Manuel Vázquez.
Outros artigos
Sherlock Holmes
Eleccións municipais en Vilamartín de Valdeorras
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Vilamartín de Valdeorras dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Vilamartín de Valdeorras]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Vilamartín de Valdeorras desde a aprobación da Constitución de 1978.
Lamas, Golmar, A Laracha
Lamas é un lugar da parroquia de Golmar no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 23 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 11 homes e 12 mulleres.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Sambesuga
A sambesuga, samesuga, becha ou bicha, de nome científico Hiriuda medicanalis, é unha especie animal do fío Annemida (Anélidos), clase (subclase para algúns) Hirudinea, orde Arhychobdellida, familia Gnathobdellae e xénero Hirudo.
Xeneralidades
A sambesuga europea é a especie máis famosa das numerosas especies de sambesugas, difíciles de distinguir a primeira ollada. A especie é un anélido ou verme anelado que carece de quetas e parápodos. O seu corpo, de até 20 cm, fórmano 34 metámeros, pero internamente non presenta tabiques de división. Ten un clitelo que segrega unha cápsula incubadora para a proxenie, chamado comunmente en inglés "cocoon" e que podería traducirse como cápsula.
As sambesugas hematófagas viven na auga en todo o mundo e, en zonas tropicais, hainas terrestres e arborícolas. Foron usadas para sangrados desde hai miles de anos. A súa principal utilidade medicinal actual é reducir rapidamente os hematomas e a inchazón localizada.
Descrición
Na parte anterior presenta unha ventosa bucal, a boca (con tres mandíbulas dentadas), unha ventosa posterior e ano. A boca, armada con dentes que utiliza para cortar a pel das vítimas ás que sangra, succiona cunha poderosa farinxe e a ventosa bucal. Entre os dentes posúen unhas glándulas que segregan hirudina, que impide a coagulación do sangue.
Orixe
Hirudinea ten unha orixe común de Oligochaeta, grupo na súa maioría detritívoro ou filtrador, con algunhas especies (Lumbriculidae) predadoras con adaptacións similares aos hirudíneos. Hirudo non sempre depende do sangue para vivir, pero aproveita a oportunidade de alimentarse dos vertebrados, se se presenta.
Uso na medicina
A súa saliva contén un número de compostos que asisten á súa alimentación:
Estas propiedades son difíciles de conseguir por outros medios e é por iso que os últimos 25 anos, séguense empregando. Xa que as sambesugas producen tan pouca hirudina que é pouco práctico extraerlla, necesariamente debe sintetizarse usando técnicas de recombinación de ADN.
Anatomía
É igual á anatomía da maioría de sambesugas non hematófagas.
Ademais presenta:
Nutrición
A sambesuga, cando atopa unha presa, fíxase rapidamente a ela coa súa ventosa anterior. A súa boca, con tres mandíbulas en forma de serra de máis de cen minúsculos cabeiros cada unha, cortan a pel, debuxando unha estrela de tres puntas. Coa súa saliva anestésica e anticoagulante succiona de 10 minutos a unha hora sen producir dor. Unha vez que se desprende o animal, o corte segue sangrando durante varias horas.
Dixestión
O sangue almacénase no boche con "hirudina", que é un péptido anticoagulante que a prepara para a súa descomposición. O sangue dixírese moi lentamente, evitando a súa fermentación por organismos patóxenos, como se explica a continuación:
A sambesuga, como as outras especies hirudineas non hematófagas, producen exopeptidases endóxenas intestinais, que rompen as cadeas polímeras de aminoácidos, monómero por monómero, até degradar totalmente a molécula de proteína.
A redución da proteína, lentamente pero progresando, iníciaa por ambos os extremos: o extremo amino ou o inicio carboxilo. Así que se supón, que ademais de dixerilas pola arilamidase exopeptidase propia, axúdase de proteases procedentes de bacterias simbióticas que habitan a súa tracto dixestivo. Unha vez degradadas as proteínas, as resintetiza en proteínas propias. Esta forma de dixerir é única no reino animal. Non segue a mesma secuencia que nos demais animais porque a sambesuga non secreta endopeptidases. As exopeptidases son moi prominentes na Erpobdella punctata norteamericana. A dixestión exopeptica dos Hirudinea, un avance evolutivo, distingue a estes carnívoros clitelados dos oligoquetos.
A deficiencia de enzimas dixestivas, e máis importante, a deficiencia de vitaminas, por exemplo o complexo vitamínico B, é compensada polas enzimas e as vitaminas producidas pola súa microflora intestinal simbiótica.
Hirudo medicinalis, mantén esta relación dixestiva simbionte coa bacteria Aeromonas hydrophila, que ademais se mantén en cultivo segregando o antibiótico natural penicilina que a protexe a ela e á sambesuga. Outras especies de sambesuga non teñen un único simbionte, senón varios.
Reprodución
A sambesuga é hermafrodita, cada individuo ten gónadas de ambos os sexos, ovario e testículos.
Da dentada da sambesuga
As especies de sambesuga non hematófagas son moito máis numerosas en individuos e non todas as especies hematófagas poden alimentarse de sangue humano ou perforar a pel humana. As especies non hematófagas foxen das persoas en canto as detectan, como foxen do resto de depredadores.
O zume de limón, o sal, o alcol, o mentol, o alcanfor, os ouriños e outros produtos irritantes fanas desprenderse. Como con ácaros hematófagos (carrachas), pode ser perigoso arrincalas e que algunha parte do animal quede na ferida, o que pode causar unha infección. é recomendable acudir ao médico, aínda cando o animal xa se desprendeu. A cantidade de sangue que absorbe un animal non pon a vida dun neno en perigo. O principal risco é o pánico.
Hai poucas evidencias de transmisión de enfermidades por mordedura. A sambesuga pode conter parasitos no seu tracto dixestivo que a parasiten, pero usualmente non poden sobrevivir en humanos nese estado nin sendo inxeridos co animal. Se a ferida é limpada correctamente, non hai risco de infección. A ferida non doe e non debería ser rascada. Rascala pode introducir infeccións.
Zenódoto de Éfeso
Zenódoto ou Zanodoto de Éfeso (Ζηνόδοτος), gramático grego, crítico literario, e estudoso de Homero; primeiro bibliotecario da Biblioteca de Alexandría; alumno de Filetas de Cos; natural de Éfeso. Viviu durante os reinados dos primeiros dous tolomeos, e alcanzou a cima da súa reputación cara a 280 a.C.
Traxectoria
Foi o primeiro director da Biblioteca de Alexandría e o primeiro editor crítico (διορθώτης diorthōtes) de Homero. Os seus compañeiros de tarefa foron Alexandre de Etolia e Licofrón de Calcis, a quen estaban encomendados os escritores tráxicos e cómicos, respectivamente, quedando para o propio Zenódoto Homero e os poetas épicos.
Aínda que se lle reprochou a súa arbitrariedade e un coñecemento insuficiente do idioma grego, o seu traballo constituíu unha sólida base para a crítica futura. Tras cotexar os diferentes manuscritos da biblioteca, refugou ou marcou os versos dubidosos, traspuso ou alterou liñas e introduciu novas lecturas. É probábel que fose responsábel da división dos poemas homéricos en vinte e catro libros cada un (utilizando maiúsculas para a Ilíada e minúsculas para a Odisea), e posibelmente fose o autor do cálculo dos días da Ilíada na Tabula Iliaca.
Non parece que escriba ningún comentario sobre Homero, pero as súas γλῶσσαι (glōssai, listas de palabras infrecuentes) homéricas probabelmente foron a fonte de explicacións de Homero atribuídas polos gramáticos a Zenodoto. Tamén deu leccións sobre Hesíodo, Anacreonte e Píndaro, se é que non publicou edicións deles. Foi chamado poeta épico pola Suda, e #atribúenlle tres epigramas da Antoloxía Palatina.
Parece tamén que existiron outros dous gramáticos do mesmo nome:
Trofeo Teresa Herrera 1971
O Trofeo Teresa Herrera de 1971 foi a 26ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 3 de xullo de 1971 a partido único. O campión foi o Estrela Vermella iugoslavo, que derrotou por 1-3 ao Deportivo da Coruña, logrando o seu primeiro e único título.
El aura
El aura é un filme arxentino neo-noir de 2005 dirixido e escrito por Fabián Bielinsky e protagonizado por Ricardo Darín. Foi coproducido entre a Arxentina, España e Francia.
El aura recibiu valoracións positivas por parte da crítica, especialmente polo seu guión e ambientación. Gañou o Cóndor de Prata ó mellor filme e foi escollido como o candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Club de Fútbol Rayo Majadahonda
O Club de Fútbol Rayo Majadahonda (en galego, Club de Futbol Raio Maxadahonda) é un club de fútbol de España, da localidade de Majadahonda, na Comunidade de Madrid. Foi fundado en 1976 e actualmente xoga no grupo I da Segunda División B Española.
Estadio
O equipo xoga os seus partidos no Estadio Cerro del Espino, con capacidade para 3.367 espectadores e céspede natural. Compárteo co Atlético de Madrid, que utiliza as súas instalacións para os seus adestramentos e para os partidos do Atlético B. Atópase no complexo da Cidade Deportiva de Majadahonda.
Dökkálfar e Ljósálfar
miniatura|250px|Elfplay (1866) de [[August Malmström]] Na mitoloxía nórdica, Dökkálfar (Antigo nórdico "Elfos escuros", singular Dökkálfr) e Ljósálfar (Antigo nórdico "Elfos da luz", singular Ljósálfr) son dous tipos opostos de elfos; os primeiros habitar na terra e son máis morenos, mentres que os segundos vive en Álfheimr, que se atopa no ceo, e son "máis fermosos que a deusa Sól". Os Dökkálfar e os Ljósálfar só aparecen atestados na Edda prosaica, escrita no século XIII Snorri Sturluson.
Morcego orelludo meridional
Ameazas
A constante perdida de refuxios de reprodución debido á remodelación ou derriba de edificios, a restauración de baixocubertas ou a reutilización ou pechadura de minas abandonadas, tamén a persecución por parte dos habitantes de edificios onde moitas destas colonias sitúanse. A utilización de insecticidas ao habitar, principalmente, hábitat moi humanizados.
Criptografía
miniatura|A [[máquina Enigma, utilizada na cifraxe e descifraxe de mensaxes secretas.]] A criptografía é a ciencia que versa sobre a ocultación da información. Durante miles de anos as nacións levan dependendo de posuír dunhas comunicacións eficientes para artellar o goberno, mandar aos exércitos e dar resposta a posibles ataques de potencias inimigas. Moitos dos parágrafos da historia están escritos arredor de traizóns e conspiracións. A importancia de manter a información comprometedora en segredo levou a gobernantes de todas a época a desenvolver sistemas para conseguir confidencialidade e total segredo.
Dende un punto de vista menos filosófico a criptografía é o estudo de técnicas matemáticas relacionadas cos aspectos de seguridade da información, a fiabilidade, a integridade dos datos, a autenticación de entidades e a orixe dos datos. O nome de Criptografía proven do grego (kryptos, "ocultar", e grafos, "escribir", do que sae literalmente "escritura oculta").
Fundamentos da criptografía
Un proceso criptográfico consiste en ocultar unha mensaxe dada, coñecida como texto en claro ou texto plano, producindo un resultado inintelixible para calquera observador alleo, non autorizado, á comunicación. Dito resultado é o criptograma. No proceso intervén un determinado método de codificación, algoritmo de cifrado, convenio entre os interlocutores e que modifica a mensaxe orixinal empregando unha chave.
Loxicamente un proceso criptográfico ten que ser invertible, ou do contrario non tería ningunha utilidade práctica. Por isto, debe existir unha maneira de recuperar a mensaxe orixinal M, a partir do criptograma C; resulta lóxico pensar que ese proceso resulta trivial coñecida a chave K_d. Ese proceso inverso chamase descifrado, en contraposición ao proceso anterior.
Cifrado de substitución
Un mecanismo de cifrado chamase de substitución cando establece unha correspondencia entre os caracteres nos que esta escrita a mensaxe orixinal e os caracteres doutro alfabeto ou alfabetos. Este segundo non ten por que ter diferente natureza que o primeiro, a fortaleza deste tipo de cifrados está nas relacións que se establecen entre os alfabetos orixe e destino.
Na recepción o destinatario coñece tamén esa correspondencia e pode establecer o proceso inverso para obter a mensaxe orixinal en claro, para poder lela.
Cifrado de transposición
Este tipo de mecanismos criptográficos “descolocan” os símbolos da mensaxe en claro, xeralmente dispoñéndoos en forma matricial, seguindo unha regra que conforma a chave en si mesma. Esta chave debe ser coñecida por ambos interlocutores para que o método sexa útil.
ROT-13
ROT-13 é un sistema de cifrado de texto moi sinxelo.
O alfabeto inglés ten 26 letras, pois cada letra deste alfabeto substitúese pola que está 13 posicións detrás dela, desta forma o A seria o N; o B seria o O e así con cada unha das letras. Os números e os signos de puntuación non se modifican.
Exemplo
Texto orixinal                     Viva Galicia e a Galipedia
Dikembe Mutombo
Dikembe Mutombo Mpolondo Mukamba Jean-Jacques Wamutombo, máis coñecido como Dikembe Mutombo, nado o 25 de xuño de 1966 en Kinshasa, é un ex xogador profesional de baloncesto congolés-estadounidense que xogou durante 18 temporadas na National Basketball Association (NBA). Fóra do baloncesto, é coñecido pola súa labor humanitaria.
Universidade
Mutombo converteuse nun excelente pivote cos Hoyas, continuando a tradición de Georgetown de producir xogadores de grande envergadura, entre os que tamén se atopa o seu compañeiro de equipo e de pintura, Alonzo Mourning. Foi un gran taponador e no seu primeiro partido en Georgetown conseguiu un récord de 12, mandando nove deles á bancada. De feito, a bancada próxima á zona pasou a chamarse Rejection Row: "Fila do Tapón".
Na súa primeira tempada (1988-89), fixo unha media de 3,9 puntos, 3,3 rebotes e 2,3 tapóns por partido. Ao ano seguinte experimentou unha tremenda melloría que lle colocou como un dos xogadores máis determinantes da NCAA. Asinou 10,7 puntos, 10,5 rebotes e 4,1 tapóns partido. Isto serviulle para recibir o galardón de Xogador Defensivo do Ano da Big East Conference. Na súa última tempada cos Hoyas, os seus números aumentaron a 15,2 puntos, 12,2 rebotes e 4,7 tapóns por partido, sendo elixido de novo Xogador Defensivo do Ano da Big East e seleccionado no Mellor Quinteto da conferencia. Os seus números globais foron de 9,9 puntos (co récord de Georgetown en porcentaxe de tiro co 64.4%), 8,6 rebotes e 3,7 tapóns. En 1991 graduouse cun "Bachelor of Arts" en lingüística e diplomacia. Do 6 ao 11 grao acudiu ao Exército de Salvación.
Denver Nuggets
O impacto de Mutombo na NBA foi inmediato. Seleccionado no cuarto posto polos Denver Nuggets, como novato foi elixido para xogar o All-Star de Orlando, facendo uns números destacábeis de 16,6 puntos, 12,3 rebotes e 3 tapóns por encontro. Dikembe pronto se convertía nun dos mellores xogadores defensivos da NBA cunha presenza ofensiva, ademais, interesante. O 3 de febreiro de 1992 anotou o que foi o seu máximo en anotación, 39 puntos ante Minnesota Timberwolves. Foi incluído no Mellor Quinteto de Rookies. Na súa segunda tempada na liga, a, fixo unha media de 13,8 puntos, 13 rebotes e 3,5 tapóns. O seu récord de tapóns nun partido chegou naquela tempada fronte Los Angeles Clippers con 12. Os seus tapóns sempre ían acompañados dun xesto negativo co dedo que viña significar "Non na miña casa".
Na temporada logrou cos Denver Nuggets un fito sen precedentes. O equipo de Dan Issel chegaba aos Playoffs in extremis coándose na oitava praza tras unha tempada repleta de altibaixos, nunha franquía que non xogaba as eliminatorias desde había catro anos. Os Seattle Supersonics serían o rival, e as cousas, tras dous encontros disputados non se sairían o máis mínimo do guión previsto, 2-0 favorable a Seattle. Porén, grazas a intimidatoria e constante labor de Mutombo na pintura (6,2 tapóns de media na eliminatoria), os Nuggets remontáron e convertéronse no primeiro equipo da historia en clasificarse en 8º posición e eliminar ao 1º da conferencia. A punto estivo de repetir en semifinais de conferencia ante os Utah Jazz de John Stockton e Karl, xa que remontaron un 0-3 adverso que non puideron referendar no sétimo e definitivo encontro, onde caeron 91-81.
Na temporada converteuse con 12,5 capturas, no mellor reboteador da tempada, e foi elixido Mellor Defensor da NBA, ademais de ingresar no 2º Mellor Quinteto Defensivo. Novamente foi o mellor taponador da liga, algo que lograría consecutivamente nos anos 1994, 1995, 1996, 1997 e 1998. Foi elixido All-Star e asinou 12 puntos e 8 rebotes naquel encontro. En 1996 converteuse no primeiro xogador na historia da NBA que conseguía ser o mellor taponador durante tres tempadas consecutivas. Naquel ano fixo unha media de 4,5 tapóns, a súa mellor marca ao longo da súa carreira. Foi elixido de novo para xogar o All-Star.
Hawks e 76ers
O 15 de xullo de 1996 asinou como axente libre con Atlanta Hawks por cinco anos a razón de 50 millóns de dólares. Alí permaneceu durante catro tempadas, e foi All-Star en todas elas. Ademais, nas tres primeiras accedeu a Playoffs cos Hawks. Na temporada acandaron as Semifinais de Conferencia ante Chicago Bulls, mais caeron 4-1. Mutombo fixo unha media en playoffs de 15,4 puntos e 12,3 rebotes. Repetiu galardón de Mellor Defensor da NBA por segunda vez na súa carreira, galardón que repetiría o ano seguinte. Na tempada liderou a liga en rebotes por primeira vez, con 14,1 de media.
O 22 de febreiro de 2001, os Atlanta Hawks traspasaron a Dikembe Mutombo, xunto a Roshown McLeod, aos Philadelphia 76ers a cambio de Theo Ratliff, Toni Kukoč, Nazi Mohammed e Pepe Sánchez. Naquela tempada acandaría as Finais da NBA como peza fundamental nos Sixers. En playoffs fixo unha media de 13,9 puntos, 13,7 rebotes e 3,1 tapóns por partido. Ademais, asinou unha actuación estelar no All-Star Game de Washington con 6 puntos e 22 rebotes, claves no triunfo da Conferencia Leste. Estivo outra tempada máis en Philadelphia antes de ser traspasado aos New Jersey Nets. En 2002 participou no seu último All-Star Game.
Nets e Knicks
miniatura|Mutombo cos [[Houston Rockets.]] Os Philadelphia 76ers traspasaron a Mutombo aos New Jersey Nets en troques de Keith Van Horn e Todd MacCulloch no verán do 2002. As constantes lesións de pulso mantivéronlle bastante afastado das canchas, polo que o pivote congolés só puido disputar 24 partidos con medias de 5,8 puntos e 6,4 rebotes. A partir de aquí, Mutombo nunca sería o xogador que foi, mais continuou algúns anos máis como referente defensivo saíndo desde o banco. O 4 de outubro de 2003 foi cortado polos equipo de Nova Jersey.
Cinco días despois, o 9 de outubro de 2003 asinou por New York Knicks un contrato de dous anos. Porén, só disputou unha tempada, con números de 5,6 puntos e 6,7 rebotes en 65 partidos, xa que foi traspasado a Chicago Bulls no verán de 2004 xunto con Othella Harrington, Frank Williams e Cezary Trybanski por Jamal Crawford e Jerome Williams] Cos Bulls non chegou a xogar xa que estes volvéronlle a traspasar un mes despois aos Houston Rockets en troques de Eric Piatkowski, Adrian Griffin e Mike Wilks.
Houston Rockets
O 26 de outubro de 2006, durante un partido amigábel fronte os Orlando Magic, Hooman Hamzehloui, un abonado do equipo de Florida, chamou varias veces "simio" e "cara mono" a Mutombo. Este ao finalizar o encontro declarou que a próxima vez que lle sucedese, entraría en acción. Con todo, Mutombo perdoou a este afeccionado despois de que lle escribise unha carta mostrando o seu arrepentimento, dicindo que non asistiría a un partido da NBA sen o seu perdón. Mutombo esqueceu o incidente mais a NBA non, prohibindo a asistencia a partidos NBA para toda a tempada ao home.
O 10 de xaneiro de 2007 Mutombo superou a Kareem Abdul-Jabbar como segundo máximo taponador na historia, só por detrás de Hakeem Olajuwon. En decembro de 2008 foi renovado por un ano máis, sendo no momento, con 42 anos, o máis veterano da competición. Nos Playoffs de 2009, un 21 de abril ante os Portland Trail Blazers, un choque con Greg Oden provoca que se lesione de gravidade no xeonllo. Tras saír en padiola da cancha, despediuse entre bágoas despois de 18 anos de baloncesto na NBA.
Labor humanitaria
Mutombo viaxou aos Estados Unidos coa intención de estudar medicina e retornar ao seu país natal, a República Democrática do Congo, para mellorar a saúde e a calidade de vida de alí existentes. O xogar na NBA durante tantos anos permitiulle acumular fama e diñeiro para dedicar a actividades benéficas. miniatura|left|Mutombo é un dos embaixadores da [[NBA polo mundo.]] En 1997 creou a Fundación Dikembe Mutombo, cuxa misión está en erradicar enfermidades infantís que agora son pouco frecuentes no mundo desenvolvido pero que ameazan aínda a moitos nenos no Congo. Os labores da organización caritativa céntranse en para mellorar a saúde, educación e calidade de vida da xente no seu país. As actividades da Fundación incluíron a entrega de servizos médicos, actividades de prevención e educación na área de saúde pública, e actividades de apoio para os asuntos de saúde na rexión. O Hospital Biamba Marie Mutombo é unha das grandes obras que levou a cabo esta fundación.
En honra ao seu humanitarismo, foi convidado o presidente dos Estados Unidos, George W. Bush, ao Discurso do Estado da Unión de 2007, onde foi honrado polos seus esforzos humanitarios e foi referido como "o fillo do Congo" polo presidente norteamericano.
USA Weekend nomeou a Mutombo o Atleta Máis Humanitario de 1999 polos seus esforzos en recadar diñeiro para axudar a soster programas contra a sida na República Democrática do Congo. En 2006, Mutombo convenceu ao Congreso dos Estados Unidos a comprometer dous millóns de dólares para financiar clínicas e centros de saúde no seu país. Mutombo foi o primeiro xogador da NBA en recibir en dúas ocasións o Premio J. Walter Kennedy que premia ao xogador que máis servizos e dedicación presta á sociedade durante a tempada. Recibiu este galardón en 2001 e 2009.
Hospital Biamba Marie Mutombo
En setembro de 2006, e grazas, en gran parte, ao labor de Mutombo, inaugurouse na República Democrática do Congo, xusto nos arredores da capital Kinshasa, o Hospital Biamba Marie Mutombo. É a primeira instalación moderna en Kinshasa en corenta anos. O novo centro, que leva o nome da nai falecida de Mutombo, é un hospital e centro de investigación de 29 millóns de dólares que inclúe unha área pediátrica especial, así como quirófanos e un centro para mulleres. O hospital conta con 300 camas, con aproximadamente un terzo destas pertencendo á área pediátrica. Un sistema de telemedicina avanzado permite que doutores do estranxeiro e expertos en Congo colaboren e ofrezan adestramentos sobre os máis recentes procedementos médicos mediante o uso das telecomunicacións. Para ver realizado un dos soños de Mutombo, o xogador doou máis de 15 millóns de dólares para o proxecto, mentres que doazóns privadas e alianzas corporativas axudaron a completar o custo de construción, equipos e materiais.
O Outeiriño, Rairiz de Veiga, Rairiz de Veiga
O Outeiriño é un lugar da parroquia de Rairiz de Veiga, no concello ourensán de Rairiz de Veiga.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Federación Boliviana de Fútbol
A Federación Boliviana de Fútbol (FBF) é a institución responsable de organizar e regular os campionatos oficiais de fútbol de Bolivia. Foi fundada en 1925. Está afiliada á FIFA dende 1926 e á Conmebol dende ese mesmo ano. Tamén é responsable das distintas seleccións nacionais.
Bicameralismo
miniatura|300px|Mapa dos [[Estados con parlamento ou congreso bicameral (en azul)]] A bicameralidade é a práctica de ter dous cámaras lexislativas. Nese senso, un parlamento bicameral é un parlamento ou congreso que posúe dous cámaras: unha Cámara baixa, xeralmente denominada Cámara dos Deputados, e unha Cámara alta, habitualmente chamada Senado.
Teoría
300px|miniatura|O [[Congreso dos Deputados de España que conforma a cámara baixa]] Aínda que as orixes da bicameralidade poden remontarse até a época da Antiga Grecia e o Imperio romano, os parlamentos bicamerais propiamente devanditos apareceron en Europa medieval cando se asociou coa representación dos distintos estados dun reino.
Os fundadores dos Estados Unidos refugaron calquera noción de representación separada para unha aristocracia social, pero aceptaron a creación dunha bicameralidade onde na cámara alta cada estado atópase igualmente representado e na cámara baixa, a representación de cada estado era proporcional á poboación.
En diante, os estados federais optaron pola bicameralidade sobre todo cando se necesita, en función das diferenzas rexionais, que cada parte do país atópese suficientemente representada. Con todo, a antiga xustificación para a existencia dunha cámara baixa mantívose na idea dunha nova oportunidade para unha segunda opinión sobre os temas lexislativos.
As relacións entre as dúas cámaras varían. Nalgúns casos teñen iguais poderes mentres que noutras, unha cámara é claramente superior. Nos sistemas federais e presidencialistas preséntase maiormente a igualdade das cámaras. A supremacía dunha cámara preséntase nos sistemas de goberno parlamentarista.
Federalismo
Algúns países, como Australia, Arxentina, Italia, México, os Estados Unidos, Francia, Romanía India, Brasil, e Alemaña, enlazan os seus sistemas bicamerais á súa estrutura política federal.
miniatura|O [[Senado de España que conforma a cámara alta]] Por exemplo, nos Estados Unidos, Australia, Brasil, México e Arxentina cada estado ten un determinado número de escanos na cámara alta sen importar a poboación que ese estado ten. Isto fíxose para asegurar que os estados pequenos non sexan superados polos máis populosos. Na cámara baixa, os escanos repártense baseados unicamente na poboación de cada estado.
Bicameralidade aristocrática
Nalgúns países, a bicameralidade implica a xuxtaposición de elementos democráticos e aristocráticos. O exemplo máis coñecido é a Británica Cámara dos Lores que representa un vestixio do sistema aristocrático que algunha vez predominou na política británica. Á súa vez, a Cámara dos Comúns atópase composta por parlamentarios electos.
Como forma de revisión
Moitos sistemas bicamerais non están conectados nin co federalismo nin coa aristocracia. América do Sur, Xapón, Francia, as illas Filipinas, e Irlanda son exemplos de sistemas bicamerais en estados unitarios. En países como estes, a cámara alta existe unicamente co propósito de fiscalizar e, excepcionalmente, vetar as decisións da cámara baixa. Polo xeral son politicamente iguais, agás na elaboración do orzamento nacional. O poder executivo debe mandar o proxecto de orzamento á cámara baixa e esta discúteo e apróbao no seu primeiro tramite enviándoo a cámara alta para a súa revisión e aprobación.
Nourhan Manougian
Nourhan Manougian (en Նուրհան Մանուկյան, Nowrhan Manowkyan (ISO 9985) ), nado como Boghos Manougian o 22 de xullo de 1948 en Alepo (Siria), é un arcebispo apostólico armenio, actual patriarca de Xerusalén, baixo a Santa Sé de Etchmiadzin.
Ardarís, Lestedo, Boqueixón
Ardarís é un lugar da parroquia de Lestedo no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 56 habitantes (31 homes e 25 mulleres).
Bernard King
Bernard King, nado o 4 de decembro de 1956 en Brooklyn, Nova York, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que xogou durante 14 temporadas cos New Jersey Nets, Utah Jazz, Golden State Warriors, New York Knicks e Washington Bullets da National Basketball Association (NBA). Fóra do baloncesto, é coñecido pola súa labor humanitaria. Desde o 8 de setembro de 2013 é membro do Basketball Hall of Fame.
Profesional
Foi elixido na sétima posición do Draft da NBA de 1977 por New Jersey Nets, e non tardou en demostrar a súa valía, xa que ese mesmo ano fixo unha media de 24,2 puntos e 9,5 rebotes, o que lle valeu ser elixido no mellor quinteto de rookies do ano.
O 31 de xaneiro de 1984, xogando xa cos New York Knicks, fixo historia ao converterse no primeiro xogador desde 1964 en anotar en dous partidos consecutivos 50 ou máis puntos. Na tempada seguinte, o Día de Nadal de 1984, anotou 60 puntos ante os New Jersey Nets, sendo o décimo xogador na historia que conseguía esa cifra de puntos nun partido. Esa mesma tempada acabaría como máximo anotador da NBA, tras facer unha media de 32,9 puntos por partido. Ao finalizar a temporada, King anunciou a súa retirada das pistas con 36 anos de idade, sendo nese momento o 16º máximo anotador da historia da NBA.
Volcán Parinacota
miniatura|dereita O volcán Parinacota, do aimará parinaquta, que significa 'lagoa de parinas', é un estratovolcán situado na fronteira de Chile e Bolivia na Rexión de Arica e Parinacota, atopándose sobre a cordilleira de Andes. Xunto co Pomerape conforma os nevados de Payachatas, "deuses" para os habitantes do altiplano andino tanto bolivianos como chilenos. A súa primeira ascensión foi o 12 de decembro de 1928 polo boliviano Carlos Terán e austríaco Joseph Prem.
Apomorfía
En bioloxía sistemática e, en particular, en cladística, unha apomorfía é un trazo ou carácter biolóxico evolutivamente novidoso, unha novidade evolutiva derivada doutro trazo pertencente a un taxon ancestral filoxenéticamente próximo.
Apomorfía e plesiomorfía
miniatura|400px|Este cladograma representa un carácter plesiomórfico (ancestral) ilustrado como un círculo negro, que neste caso é á súa vez simplesiomórfico, debido a que aparece en polo menos 2 grupos: A e B. O carácter ilustrado como un círculo gris é unha apomorfía porque é derivado do antecesor, e á súa vez sinapomorfía porque é compartido polo menos 2 grupos: C e D. O carácter círculo branco é unha apomorfía e, máis concretamente, unha autapomorfía, ao estar representado unicamente por un grupo: o E. Para evitar confusións, convén aclarar que A, B, C, D e E son [[taxons existentes, e F, G, H e I son antepasados comúns.]] O concepto de apomorfía oponse ao de plesiomorfía, que se refiere aos trazos historicamente máis antigos, dos cales derivan as apomorfías.
A distinción entre apomorfía e plesiomorfía non é absoluta, senón relativa a un nivel determinado da xerarquía sistemática:
Sinapomorfías e autapomorfías
A orixe de novidades morfolóxicas é un dos asuntos máis debatidos en bioloxía evolutiva.
Etimoloxía
O termo apomorfía está formado polos elementos do latín científico apo-, calco do grego antigo ἀπο-, derivado do adverbio ἀπό apó, "á parte", "lonxe", e -morfía, tirado da voz do grego antigo μορφή morphḗ, "forma". Literalmente: "forma separada".
Rairiz de Veiga, Rairiz de Veiga, Rairiz de Veiga
Rairiz de Veiga é un lugar da parroquia de Rairiz de Veiga, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. No ano 2008 tiña 201 habitantes, 104 deles eran homes e 97 eran mulleres, o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
Vilaverde, Zamáns, Vigo
Vilaverde é un lugar da parroquia de Zamáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 145 habitantes (65 homes e 80 mulleres).
Nong Hak
Nong Hak (en ນ້ອງຮັກ) é un filme laosiano de terror de 2016 dirixido por Mattie Do. É unha coprodución entre Laos, Estonia e Francia. Estreouse nos cinemas de Laos o 11 de maio de 2017 É a segunda longametraxe dirixida por Mattie Do. Foi escollido como candidato de Laos para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, sendo a primeira vez que o país presentou un filme á Academia, mais finalmente non foi nomeado.
José María Bello Maneiro
José María Bello Maneiro, nado en Cordeiro (Valga) o 2 de maio de 1949, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Contable. Foi tenente de alcalde de Valga con Albino Ferreirós Gil dende 1979 por UCD e AP. En 1991 encabezou unha candidatura independente e foi elixido alcalde de Valga ao contar do apoio do PSdeG. En 1995 revalidou a alcaldía con maioría absoluta. En 1999 incorporouse ao PPdeG e mantivo a alcaldía cunha ampla maioría absoluta, a cal revalidou nas sucesivas convocatorias electorais. Foi deputado provincial de 2011 a 2015.
Tapas (filme)
A súa banda sonora inclúe temas de Antonio Orozco e Estopa entre outros.
República de Carolina do Sur
A República de Carolina do Sur (en inglés Republic of South Carolina) foi un país non recoñecido, situado no actual Estado de Carolina do Sur que declarou a súa secesión dos Estados Unidos de América o 20 de decembro de 1860. Durante este período tamén foi coñecida como a República do Palmetto.
Secesión
Por unanimidade, a convención estatal que tivo lugar en Columbia elixiu separarse da Unión. Adoptaron a bandeira do palmeto como bandeira nacional
Tras a declaración de secesión, o antigo congresista James L. Petigru remarcou que Carolina do Sur era moi pequena para ser unha república e moi grande para ser unha residencia de enfermos mentais. Pouco despois, Carolina do Sur comezou a prepararse para unha presunta intervención por parte do goberno estadounidense, mentres traballaba por convencer a outros estados do sur en que se separaran da unión para formar unha confederación das repúblicas do sur.
O 8 de febreiro de 1861 a República de Carolina do Sur uniuse aos Estados Confederados de América.
Constitución da República de Polonia
A Constitución de Polonia actual foi adoptada o 2 de abril de 1997. Formalmente coñécese como a Constitución da República de Polonia (en polaco: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej), e substituíu ás emendas temporais postas en práctica en 1992 co fin de revertir os efectos do comunismo, establecendo á nación como "un estado democrático gobernado pola lei e poñendo en marcha os principios da xustiza social." Foi adoptada pola Asemblea Nacional de Polonia o 2 de abril de 1997, aprobada por un referendo nacional o 25 de maio de 1997, e entrou en vigor o 17 de outubro de 1997.
Polonia tivo diferentes constitucións ao longo da súa historia. Historicamente, a máis significante foi probablemente a Constitución de Maio adoptada o 3 de maio de 1791, a primeira constitución moderna en Europa e a segunda no mundo, despois da Constitución dos Estados Unidos de América.
El hijo de la novia
El hijo de la novia é un filme arxentino de 2001 dirixido por Juan José Campanella e escrito por Campanella e Fernando Castets. Os produtores executivos foron Juan Vera e Juan Pablo Galli, e foi producido por Adrián Suar. Está protagonizado por Ricardo Darín, Héctor Alterio, Norma Aleandro, Eduardo Blanco e Natalia Verbeke.
O filme foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 74ª edición dos premios, e gañou o Cóndor de Prata ó mellor filme.
Sinopse
Rafael Belbedere (Ricardo Darín) é un home que ronda os 30 anos e ó que lle vai mal o negocio do restaurante herdado polo seu pai Nino (Héctor Alterio). Ademais, na súa vida sentimental tampouco lle van ben as cousas, xa que está divorciado. Por todo isto, non lle presta moita atención á súa moza Naty (Natalia Verbeke) e hai moito que non vai a visitar á súa nai Norma, (Norma Aleandro) que padece alzhéimer e está ingresada nunha residencia.
Rafael terá que intentar ver cumprido o vello soño da súa nai, que é casar pola Igrexa, antes de que faleza.
Gran Premio de San Marino de 1994
O Gran Premio de San Marino de 1994 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 1 de maio de 1994 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en Imola, Italia. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Os sucesos ocorridos nesta carreira significaron un importante punto de inflexión tanto na tempada de, como no desenvolvemento da Fórmula Un, sobre todo no que respecta á seguridade.
Michael Schumacher gañou a carreira despois do seu reinicio. Na conferencia de prensa logo da carreira, Schumacher dixo que el "non podía sentirse satisfeito, non podía sentirse feliz" coa súa vitoria logo dos acontecementos que ocorreran durante a fin de semana. Nicola Larini anotou os primeiros puntos da súa carreira, cando logrou a segunda posición do podio. Mika Häkkinen terminou en terceiro lugar.
A carreira deu lugar a unha maior énfase na seguridade no deporte, así como a reforma da Grand Prix Drivers' Association logo dun baleiro de 12 anos, e o cambio nos deseños dos circuítos e de moitos deseños de automóbiles. Tamén fixéronse numerosos cambios nas regulacións para limitar a velocidade dos coches de Fórmula Un e os novos circuítos, como Circuíto Internacional de Bahrain, incorporaron grandes áreas de escape para frear os coches antes de que choquen cos muros.
A Senna déuselle un funeral de Estado no seu país de orixe, Brasil, onde ao redor de 500.000 persoas saíron ás rúas para ver pasar o cadaleito. Os fiscais italianos acusaron de homicidio a seis persoas en relación coa morte de Ayrton Senna, todos os cales foron absoltos. O caso tardou máis de 11 anos en concluír debido a unha apelación e un novo xuízo tras o veredicto orixinal de non culpable.
Cualificación do sábado
200px|miniatura|left|[[Roland Ratzenberger resultou mortalmente ferido durante a cualificación ao estrelarse despois dun fallo no alerón dianteiro.]] Na última sesión de clasificación, Roland Ratzenberger non puido negociar a curva Villeneuve no seu Simtek, chocou case de fronte contra o muro de formigon oposto da barreira e resultou ferido de gravidade. A pesar de que a célula de supervivencia permaneceu intacta, a forza do impacto infrixiulle unha fractura na base do cranio. Ratzenberger, na súa primeira tempada como piloto de Fórmula Un, pasara por encima dun bordo na chicane Acque Minerali na súa volta anterior, se cre que o impacto danou o seu alerón dianteiro. En lugar de regresar á boxes, continuou noutra volta rápida. A 306 km/h o seu coche sufriu un fallo no alerón dianteiro, deixándoo incapaz de controlalo.