cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seu Vella de Lleida
A Catedral de Santa María da Seu Vella é un monumento arquitectónico da cidade de Lleida, en Cataluña. Atópase no outeiro que leva o seu nome, dende onde poden divisarse a cidade, o río Segre e gran parte da chaira de Lleida. A Seu Vella forma parte dun conxunto monumental integrado tamén polo Castelo do Rei (ou La Suda) e a fortificación militar que os rodea. Os tres elementos están catalogados como Ben Cultural de Interese Nacional.
Pintura rupestre
A pintura rupestre é aquela forma de expresión artística pictórica que se plasma sobre as rochas, xeralmente no interior de covas, grutas ou cavernas empregadas como abrigo polos homes, pero tamén a ceo aberto e sobre diferentes obxectos.
As pinturas rupestres nas paredes das cavernas, nas cales se representan seres humanos e animais, poden ser encontradas en tódolos continentes da Terra. Parece que tódolos grupos humanos, ó pasaren pola fase de cazadores e recolectores, iniciaron este tipo de traballo plástico duradeiro no cal expresan a especial relación que tiñan coas criaturas do seu contorno e coas súas deidades.
A existencia deste tipo de pinturas está documentada dende tempos non moi antigos. José Mariano Rothea, misioneiro en San Ignacio de 1759 a 1768, coñecía algunhas das grandes pinturas rupestres da Baixa California. Este é o dato máis antigo que se posúe sobre o coñecemento destas pinturas. Marcelino Sanz de Sautuola descubriu en 1879 as pinturas da cova de Altamira, en Cantabria. Juan Cabré descubriu en 1907 unhas pinturas de cervos na Roca dels Moros, no barranco de Calapatá, en Cretas, Teruel, dun estilo diferente das pinturas de Altamira.
Escolas
As formas artísticas rupestres corresponden a épocas prehistóricas. Estas pinturas permiten acreditar que o home, dende tempos prehistóricos, creou un sistema de expresión artística cun grao de complexidade suficiente para poder distinguir nel varias tendencias ou escolas.
Escola franco-cantábrica
Unha delas é a tradicionalmente chamada franco-cantábrica, que se desenvolve en Europa, especialmente en territorio francés e ó Norte da Península Ibérica. Son coñecidas as pinturas de:
Escola levantina
Nunha data moi posterior, máis relacionadas coas transformacións climáticas xurdidas no Mesolítico, aparecen no sur de Europa novas culturas que dan lugar a novas tendencias pictóricas. En España, ademais da zona cantábrica e pirenaica, atópanse pinturas rupestres na área do Levante (Cataluña, Valencia, Murcia e Andalucía), con características que permiten considerala unha escola diferenciada. Destacan as seguintes:
Características
A escola franco-cantábrica caracterízase por empregar motivos moi variados, represéntanse dende contornos e impresións de mans a figuras de animais, siluetas en negro de cabalos, bisontes, cervos e outras especies propias da fauna do contorno (mamuts, xabarís, rinocerontes, elefantes etc.), ás veces tamén gravados na rocha. Nunha primeira etapa os motivos desta pintura emprega formas sinxelas. Máis adiante o sentido artístico vaise perfeccionando e as figuras non só se perfilan, senón que tamén se decoran no seu interior cun profundo naturalismo, introducindo variedade cromática, sentido do volume e movemento. As figuras, aínda que se xustapoñen sobre a parede, non forman escenas, e case nunca aparece a figura humana. En cambio é moi frecuente a aparición de signos e símbolos, que se relacionan co carácter máxico-relixioso que se lles atribúe a estas manifestacións artísticas.
Os motivos e materiais das distintas pinturas rupestres do mundo teñen un parecido entre si, a pesar de teren sido realizadas a miles de quilómetros de distancia e a miles de anos de diferenza. Os materiais que se usaban eran o carbón de leña e diferentes terras de cores, aglutinadas con auga ou graxas de animais.
Ambía
O topónimo galego Ambía pode referirse a:
Anémona
O termo anémona pódese referir a:
Afonso Lopez de Baian
Traxectoria
É autor de 10 textos: dúas cantigas de amor, catro cantigas de amigo, dúas cantigas de escarnio, unha parodia literaria e unha sátira política.
Unha das súas cantigas de escarnio ridiculiza a Mendo Rodrigues de Briteiros, alcumándoo Don Belpelho e a outros infantes de Afonso III. A cantiga está inspirada na forma en que se narra no Cantar de Roldán o consello dos acompañantes de Carlomagno.
José Fuciños
José Fuciños Gayoso, morto en Madrid o 28 de marzo de 1955 foi un militar e político. Foi o primeiro alcalde da Coruña (1936-1937) da época franquista, nomeado despois do fusilamento de Alfredo Suárez Ferrín. Foi acusado de participar activamente na represión franquista.
Steven Weinberg
Steven Weinberg, nado en Nova York o 3 de maio de 1933 e finado en Austin, Texas, o 23 de xullo de 2021, foi un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física en 1979.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia xudía. Estudou no Bronx High School of Science, onde coñeceu a Sheldon Lee Glashow, e licenciouse en física en 1954 na Universidade Cornell. No ano 1957 conseguiu o doutoramento na Universidade de Princeton.
Revolucionou a física de partículas, a teoría cuántica de campos e a cosmoloxía con con conceptos que aínda hoxe forman parte dos fundamentos do noso coñecemento da realidade física.
Investigacións científicas
Iniciou a súa colaboración con Sheldon Lee Glashow e Abdus Salam ao redor da interacción electrodébil, demostrando como o electromagnetismo e a forza nuclear débil baixo certas condicións son unha mesma e única interacción. Grazas a estes traballos púidose comprobar como esta teoría era aplicable a todas as partículas e non tanto só aos leptóns. En 1979 Weinberg, xunto con Sheldon Glashow e Abdus Salam, serían galardoados co Premio Nobel de Física polos seus traballos sobre a Interacción electrodébil, que levaron ó descubrimento no CERN dos bosóns Z e W no 1983.
Co seu traballo, levou á unificación ó paso seguinte a Newton coa súa unificación de leis gravitacionais celestes e terrestres e a comprensión de Maxwell de que os fenómenos eléctricos e magnéticos son expresión dunha única forza.
Sincelejo
miniatura|dereita|Localización de Sincelejo no [[departamento de Sucre.]] miniatura|dereita|Bandeira de Sincelejo. miniatura|dereita|Escudo de Sincelejo.
Sincelejo é un municipio de Colombia, a capital e a maior cidade do departamento de Sucre.
Xeografía
Sincelejo está situada ao noroeste do país, na Rexión Caribe colombiana, concretamente na subrrexión das Sabanas, no departamento de Sucre. Coñécese tamén polos nomes de San Francisco de Asís de Sincelejo, La Capital de la Sabana, La Ciudad del Dulce Nombre, La Flor de las Sabanas e La Reina y señora de la Sabana.
Conlle, Serantes, Laxe
Conlle é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 48 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 21 homes e 27 mulleres.
Sincelejo
Xeografía
A cidade está localizada a 30 km do mar Caribe, e dista 987 km de Bogotá, 459 km de Medellín, 110 km de Montería, 220 km de Barranquilla e 180 km de Cartaxena de Indias. O municipio abarca unha superficie de 278,4 km².
Conlle, Serantes, Laxe
Lugares de Serantes
Cabo da Area
Dievs, svētī Latviju
En letón
Dievs, svētī Latviju,
Mūs' dārgo tēviju,
Svētī jel Latviju,
Ak, svētī jel to! (Bis)
Kur latvju meitas zied,
Kur latvju dēli dzied,
Laid mums tur laimē diet,
En galego
Bendice a Letonia
Oh! Bendícela (Bis)
Onde as fillas de Letonia florezan,
Ranunculaceae
As ranunculáceas (Ranunculaceae) son unha familia de anxiospermas da orde Ranunculales. Consta de 54 xéneros cunhas 2525 especies, presentando unha distribución practicamente cosmopolita.
Sincelejo
Historia
A cidade de Sincelejo foi fundada, substituíndo un casarío indíxena, o 4 de outubro de 1535, co nome de San Francisco de Asís de Sincelejo. Foi unha encomenda de Alonso Padilla desde 1610 a 1640. En 1776 foi erixida en correxemento polo capitán e enxeñeiro español Antonio de la Torre y Miranda.
Ranunculaceae
A orde á cal pertence esta familia está á súa vez incluída na clase Magnoliopsida (Dicotiledóneas): desenvolven polo tanto embrións con dous ou máis cotiledóns.
Ranunculaceae posúe distribución case cosmopolita, concentrada no Hemisferio Norte, incluíndo cerca de 50 xéneros e 2000 especies.
Diversas ranunculáceas son utilizadas como ornamentais en todo o mundo, como Anemone hupehensis, a herba dos pitos (Aquilegia vulgaris), as clemátides (Clematis spp.), a esporiña (Consolida ajacis), a esporiña xigante (Delphinium elatum) e a ficaria (Ficaria verna).
Xéneros
miniatura|esquerda|[[Herba sardoa (Ranunculus sceleratus).]] e outros.
Lourido, Serantes, Laxe
Lourido é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 14 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 8 homes e 6 mulleres.
Sincelejo
Historia
En 1812, durante a loita pola independencia, rexistrouse na cidade a chamada "Revolución dos curas" en contra da dominación dos libertadores da nación. En 1897 Sincelejo foi elevada á condición de capital de provincia, e máis tarde do departamento creado e extinguido anos despois. Ao constituírse en 1966 o departamento de Sucre, Sincelejo foi erixida como capital desta nova entidade administrativa.
O seu alcalde é Jacobo Quessep Espinosa (2016-2019).
O Malló, San Fiz de Monfero, Monfero
O Malló é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 4 eran mulleres.
Dievs, svētī Latviju
En galego
Imos a bailar felices aquí,
Na nosa Letonia! (Bis)
Plans (álbum)
Plans é o quinto álbum da banda estadounidense de indie rock Death Cab for Cutie, publicado o 30 de agosto de 2005 a través do selo Atlantic Records.
Castroncelos, A Pobra do Brollón
Santiago de Castroncelos é unha parroquia da Pobra do Brollón na provincia de Lugo que pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. En 2011 tiña 149 habitantes (73 homes e 76 mulleres) repartidos en 8 entidades de poboación, o que supón un gran descenso respecto ao 1991, cando tiña 247 habitantes.
Limita ao norte coas parroquias da Pobra do Brollón e Lamaigrexa, ao oeste con Cereixa, ao leste con Salcedo e ao sur con Abrence.
Aparello
O termo aparello pode referirse a:
Falkonera
Falkonera, (Φαλκονέρα) ou Gerakoulia (Γερακούλια) é unha pequena illa grega deshabitada no suroeste do mar Exeo, entre a illa de Milos e o Peloponeso. Aínda que fóra do Golfo Sarónico, en xeral inclúese entre as Illas Sarónicas.
Comité Olímpico Nacional Eritreo
Eritrea fixo o seu debut nos Xogos Olímpicos de 2000 en Sydney, onde enviou tres deportistas para competir en probas de atletismo. Nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2018, o deportista Shannon-Ogbani Abeda representou o país en esquí.
Falkonera
Xeografía
Falkonera atópase no Mar de Mirtos, é administrada como parte da Unidade periférica das illas, que forma parte do municipio de Spetses.. As illas máis próximas son Antimilos 30 quilómetros ao leste, Velopoula 38 km ao noroeste e Milos 42 km ao oeste. Spetses atópase a 78 km ao noroeste e o Peloponeso 70 km ao oeste. O illote marca a cima dun macizo tectónico con dirección ONO-ESE, que separa a conca do Mar de Mirtos ao norte da conca de Creta, ao sur. No leste da illa está o cabo chamado Panaghia ton revmaton (Παναγιά των Ρευμάτων), que significa "Virxe das correntes", e no que hai un faro que foi destruído polos alemáns en 1941 e reconstruído logo da Segunda Guerra Mundial. O punto máis alto da illa é de 183 metros sobre o nivel do mar.
Situada no cruzamento das rutas de navegación O Pireo-Chania e Cabo Malea-Esmirna, considérase un perigo para a navegación debido ás fortes correntes circundantes.
Historia
O nome "Falkonera" deriva do italiano "Falconeria", que significa "lugar dos falcóns". Este é tamén o significado do nome grego alternativo, Gerakoulia.
Durante a revolución grega, a illa serviu como punto de unión dos escuadróns de Andreas Miaoulis e Dimitrios Sachtouris antes da campaña de Milos.
Na madrugada do 8 de decembro de 1966, o transbordador SS Heraklion, no camiño da Chania ao Pireo, afundiuse fronte á costa de Falkonera, como resultado perdéronse 217 vidas, 47 superviventes chegaron a Falkonera. Coñecido como o "naufraxio de Falkonera", considérase un dos peores accidentes marítimos da historia grega.
Falkonera forma parte da rede Natura 2000 co código de GR3000011, xunto coas illas próximas deshabitadas de Velopoula e Ananes. a illa ten dúas zonas de vexetación, unha zona da costa tolerante ao sal e unha zona fora do alcance de néboa salina do tipo denominada phrygana en Grecia, e máis en xeral garriga.
Aparello (pesca)
miniatura|270px|[[Nasas, uns dos principais aparellos de pesca.]] Un aparello é un instrumento utilizado para a pesca.
Aínda que moitas veces se coñece como arte de pesca, cómpre distiguir ambos os termos, porque as artes verdadeiras son as redes de arrastre, de deriva ou de fondo, construídas con grandes panos.
Clases de aparellos
Entre os numerosos aparellos de pesca que se untilizan en Galicia para pescar no mar e nos ríos están, entre outros:
miniatura|200px|Unha cana e o seu carrete de [[fibra de vidro (circa 1997).]]
Chopper
Chopper (Archäologie) Chopper (archaeology) Canto tallado Nyrkki-iskuri Galet aménagé Narzędzia otoczakowe Чоппер (археология)
Pere de Coma
Pere de Coma, finado en Lleida en 1220, foi un mestre de obras do século XIII.
É considerado como o introdutor da arte románica en Lleida. Non se coñece a súa procedencia; algúns autores apuntan a unha orixe lombardo e outros a que era orixinario da Ribagorza ou do Solsonès.
Rigattino
Rigattino tamén chamado righettino é un tipo de reintegración cromática empregada na conservación-restauración para proporcionarlle ao ben patrimonial a súa lexitimidade e facilitar a súa lectura evitando que a atención se centre na falta de material en vez de na obra.
Técnica
A metodoloxía consiste na creación dun xogo visual (teorías da Gestalt) coa interpolación das cores mediante o emprego de trazos ou liñas verticais cuxa lonxitude depende da peza. A cor é aplicada con acuarela sobre un fondo branco (estucado ou preparación que se aplicaba encima do lenzo).
Podemos falar de dúas variantes de rigattino, en primeiro lugar, un rigattino opaco que non xoga coa transparencia das cores senón que persegue obter un contraste tonal entre a cor das raias e a do fondo, para iso empréganse pigmentos como gouache, témera ou pigmentos ao verniz. E, en segundo lugar, o rigattino que se emprega con acuarela creando liñas verticais e paralelas sobre un fondo neutro; aínda que en ocasións tamén se emprega o lapis de acuarela para obter a sensación de tecido pictórico.
Centro Federal de Educação Tecnológica Celso Suckow da Fonseca
miniatura|Centro Federal de Educação Tecnológica Celso Suckow da Fonseca.
Centro Federal de Educação Tecnológica Celso Suckow da Fonseca (Cefet-RJ) é un dos centros brasileiros de excelencia no ensino e na investigación e está entre as mellores institucións de Río de Xaneiro.
A universidade sitúase en Río de Xaneiro, Brasil.
El Clamor de Galicia (1881)
El Clamor de Galicia foi un periódico editado na Coruña entre 1881 e 1885.
Historia e características
Subtitulado Diario político de la mañana e Diario político de La Coruña, apareceu en marzo de 1881. Fundado por Ramón Faginas e Salvador Golpe. Estivo dirixido por Luciano Puga Blanco até maio de 1882, e despois por Ricardo Acevedo Fullós. Entre os seus redactores estaban Lisardo Barreiro, Ramón Faginas, Rafael Nieve e Ramón Segade Campoamor. Periódico conservador. Dividíase nos apartados: Sección Oficial, Sección Editorial, Actualidades, Noticias de Galicia e Variedades. Cesou a súa publicación a finais de xuño de 1885.
1925
Acontecementos
miniatura|Crónicas históricas de la villa de Bayona por [[Herminio Ramos, Madrid 1925.]]
Outros
Historia ano a ano
O Piñeiro, Serantes, Laxe
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 20 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 9 homes e 11 mulleres.
Mark Rylance
David Mark Rylance Waters, nado en Ashford (Kent) o 18 de xaneiro de 1960 é un actor director e dramaturgo inglés coñecido como Mark Rylance.
Traxectoria
Fillo de Anne Skinner e David Waters, profesores de inglés, mudouse con eles a Connecticut en 1962 e a Wisconsin en 1969. O seu pai era profesor na Escola Universitaria de Milwaukee, á que asistiu Rylance. Traballou en moitas obras teatrais da escola co director Dale Gutzman, incluíndo o papel protagonista de Hamlet en 1976.
Elixiu como nome artístico o de Mark Rylance porque a súa elección inicial, Mark Waters, xa estaba rexistrada. En 1982 e 1983 actuou coa Royal Shakespeare Company (RSC) en Stratford-upon-Avon e Londres. En 1990 fundou a súa propia compañía teatral, "Phoebus' Cart", coa que se converteu na súa dona, Claire van Kampen
Como actor de cinema destacou en filmes como Intimacy (2001). En outubro de 2015 estreou Bridge of Spies, dirixido por Steven Spielberg, co que logrou boas críticas e gañou varios premios.
En 1995 converteuse no primeiro director artístico do teatro Shakespeare's Globe, posto que mantivo ata 2005. En 2013 o teatro levou a Broadway dúas producións con elencos masculinos. Rylance gañou o Tony pola súa interpretación de Olivia en Twelfth Night e foi candidato por interpretar a Ricardo III na obra homónima.
Bessie Coleman
Bessie Coleman, nada o 26 de xaneiro de 1892 e finada o 30 de abril de 1926, foi unha piloto civil estadounidense. Foi a primeira muller de ascendencia afroamericana, e tamén a primeira muller de ascendencia indíxena, en obter unha licenza de piloto. Conseguiu a súa licenza de piloto internacional en 1921. Nada no seo dunha familia de parceiros de Texas, comezou a traballar nos campos de algodón dende moi nova, pero tamén asistía a unha pequena escola segregada, chegando a asistir á Universidade Langston. Desenvolveu un temperán interese pola aviación, pero os afroamericanos, nativos americanos e mulleres non tiñan oportunidade de asistir a escolas de voo nos Estados Unidos. Por ese motivo, aforrou cartos para ir a Francia e converterse nun piloto con licenza. Axiña se converteu nunha exitosa piloto de exhibición nos Estados Unidos e o seu obxectivo era abrir unha escola de aviación para afroamericanos. Morreu nun accidente en 1926 cando estaba a probar o seu novo avión. O seu papel como muller pioneira serviu de inspiración para outros pilotos e para as comunidades afroamericanas e nativas.
Traxectoria
Coleman naceu o 26 de xaneiro de 1892 en Atlanta, Texas, a décima de trece fillos dos parceiros George Coleman, que era un cherokee con parte afroamericana, e Susan, que era afroamericana.
Recoñecementos
A figura de Bessie Coleman foi a elixida como protagonista da primeira das moedas estadounidenses dun cuarto de dólar da serie Mulleres Americanas, dedicada ás mulleres máis representativas da historia dos Estados Unidos, na súa emisión de 2023.
The Boy with the Arab Strap
The Boy with the Arab Strap é o terceiro álbum da banda escocesa de indie pop Belle & Sebastian, publicado o 7 de setembro de 1998. A inspiración para o nome do álbum vén do grupo Arab Strap, que tamén é de Escocia e xirou brevemente con Belle & Sebastian. Un "arab strap" é un dispositivo sexual para manter unha erección, un feito descoñecido por Stuart Murdoch nesa época.
Grand-Fougeray
Grand-Fougeray (en Felgerieg-Veur) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
1793
Outros
Historia ano a ano
Gran Premio de Alemaña de 2011
O Gran Premio de Alemaña 2011 é unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 24 de xullo de 2011, en Nürburgring, Nürburg, Alemaña. Foi a décima carreira da tempada.
Informe
O xoves antes da carreira, o Equipo Lotus anunciou que Karun Chandhok substituiría a Jarno Trulli a fin de semana.
A carreira, disputada sobre 60 voltas, foi gañada polo McLaren de Lewis Hamilton despois de partir segundo na grella. O Ferrari de Fernando Alonso terminou en segundo lugar, e Mark Webber, quen iniciou a carreira na pole position, completou o podio na terceira posición co Red Bull. O compañeiro de equipo de Webber, e líder do campionato Sebastian Vettel terminou en cuarto lugar, pondo fin a unha serie de once carreiras terminando no podio.
Como consecuencia da carreira, a ventaxe de Vettel no Campionato reduciuse a 77 puntos con Webber. A vitoria de Hamilton permitiulle acadar o terceiro lugar no campionato, cinco puntos por detrás de Webber, e catro por diante de Alonso. No Campionato de Construtores, Red Bull amplía a súa vantaxe no campionato a 112 puntos sobre McLaren, Ferrari con outros 51 puntos por detrás está en terceira posición.
Pradeda, Carballedo
Santiago de Pradeda é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 103 habitantes (57 mulleres e 46 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 111 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 91 habitantes, sendo 40 homes e 51 mulleres. No 2016 a poboación era de 82 habitantes (46 mulleres e 36 homes) segundo o INE, en 2018 eran 80 (43 mulleres e 27 homes).
Toponimia
A orixe do topónimo pode aludir un terreo plantado con plátanos silvestres, latín.
Mesut Özil
Mesut Özil, nado en Gelsenkirchen o 15 de outubro de 1988, é un ex-futbolista alemán que xogaba de centrocampista.
Traxectoria
En 2005 incorporou ás categorías inferiores do Schalke 04. Na súa primeira tempada, co equipo xuvenil A do Schalke, Özil marcou 10 goles e gañou a Bundesliga sub-19. O 12 de agosto de 2006 disputou o seu primeiro partido da Bundesliga contra o Eintracht de Frankfurt. En xaneiro de 2008, o equipo renano anunciou que desestimaba prolongar o contrato de Özil, que terminaba en 2009.
O 31 de xaneiro de 2008, Özil fichou polo Werder Bremen, nunha operación na que o equipo verdibranco desembolsou 4,3 millóns de euros. O 26 de abril anotou contra o Karlsruhe o seu primeiro gol na Bundesliga. Na tempada 2008/09 gañou a Copa de Alemaña co Werder, anotando o gol da vitoria do seu equipo na final fronte ao Bayer Leverkusen. O 1 de maio de 2010 disputou o seu partido número 100 en primeira división.
Mesut Özil, que tiña contrato co Werder Bremen ata o 30 de xuño de 2011, foi contratado polo Real Madrid CF o 17 de agosto de 2010. O montante da operación ascendeu a 15 millóns de euros. O seu partido de debut co Real Madrid CF foi o 22 de agosto de 2010 contra o Hércules Club de Fútbol, partido que gañou o club madrileño por 3-1. Anotou o seu primeiro gol como merengue o 3 de outubro contra o Deportivo da Coruña, partido que terminou con marcador final de 6 a 1 a favor do equipo madrileño. No partido contra o AC Milan do 20 de outubro de 2010 anotou o seu primeiro gol en Champions League, no minuto 14, tras un pase de Cristiano Ronaldo.
O 2 de setembro de 2013, día límite de traspasos, Özil fichou polo Arsenal FC, a cambio duns 45 millóns de euros, e asinou un acordo de cinco anos co club inglés.
Benzú
250px|miniatura|A [[praia de Benzú]] Benzú é unha localidade e pedanía da cidade autónoma de Ceuta. En plena costa atlántica e xunto á fronteira con Marrocos, Benzú sitúase na parte noroccidental da capital ceutí. Preto desta localidade encóntranse os núcleos de Beliones e Castillejos, xa na rexión marroquí de Tánxer-Tetuán.
Xeografía
Encóntrase lindando con Marrocos, pero a súa parte da fronteira é de acceso restrinxido e pouco transitada. É unha das partes máis belas de Ceuta, pola súa diversidade, xa que está bañada polas augas do estreito de Xibraltar por un lado, por montañas por outro lado e, cruzando a fronteira, o pequeno pobo marroquí coñecido en Ceuta como Beliones por outro. En Beliones pode verse a coñecida como 'a Muller Morta' (la Mujer Muerta), unha montaña en territorio marroquí que vista dende Benzú se asemella a unha muller tombada.
Actualmente, é coñecida a nivel internacional polos importantes descubrimentos arqueolóxicos localizados na zona e as investigacións que a Universidade de Cádiz sobre estes está levando a cabo.
Escudo de Liechtenstein
miniatura|200px|Escudo grande de Liechtenstein. miniatura|210px|Escudo pequeno de Liechtenstein. Existen dúas versións do escudo do Principado de Liechtenstein, o escudo grande e o pequeno.
O escudo grande é o brasón do príncipe que tamén é usado por outros membros da súa familia. Nas armas grandes aparecen, xunto ós emblemas propios do país, símbolos de diversos territorios europeos que mantiveron lazos dinásticos no pasado coa familia reinante:
O primeiro cuartel recolle o brasón de Silesia; o segundo corresponde a Kuenringe; o terceiro cuartel, simboliza o Ducado de Opava e o cuarto a Frisia oriental. Na punta do escudo figura o brasón do Ducado de Krnov. O escudo central de ouro (amarelo) e goles é o escudo propio da familia reinante.
Brasonado do escudo grande
"Escudo acuartelado: No primeiro cuartel, de ouro, unha aguia de cor sable coroada e armada de ouro cargada cun crecente de prata rematado en cruces do mesmo metal; no segundo cuartel, un campo de oito faixas de ouro e sable cargadas cun crancelín de sinople; o terceiro cuartel, un campo partido, de goles e prata e no cuarto cuartel de ouro, unha harpía (ou aguia virxe) de sable, con cabeza de prata coroada e armada de ouro.
Teoría de Galois
dereita|miniatura|259x259px|[[Évariste Galois (1811–1832)]] En matemáticas, particularmente en álxebra abstracta, a teoría de Galois é unha colección de resultados que conectan a teoría de corpos coa teoría de grupos. A teoría de Galois ten aplicación en diversos problemas da teoría de corpos, e que grazas a este desenvolvemento, poden ser reducidos a problemas máis sinxelos da teoría de grupos. A teoría de Galois debe o seu nome ao matemático francés Évariste Galois (1811-1832).
Orixinariamente, Galois empregou os grupos de permutacións para describir como as diferentes raíces dunha ecuación polinómica dada están relacionadas entre elas. O enfoque moderno da teoría de Galois, desenvolvida entre outros por Richard Dedekind, Leopold Kronecker e Emil Artin, inclúe o estudo dos automorfismos e a extensión de corpos. Abstraccións posteriores da teoría de Galois conséguense polas conexións de Galois.
A Mariñadona, San Fiz de Monfero, Monfero
A Mariñadona é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Teoría de Galois
Aplicacións da teoría de Galois
O nacemento da teoría de Galois estivo motivada polo intento de responder a seguinte cuestión: O teorema de Abel-Ruffini que é parte da teoría de Galois, dá unha resposta a esta pregunta. A teoría de Galois proporciona non só unha elegante resposta a esta cuestión, senón que tamén explica en detalle por que é posible resolver ecuacións de grao inferior ao quinto, e por que as solucións son expresables mediante operacións alxébricas e extracción de raíces.
Ademais a teoría de Galois proporciona respostas a problemas clásicos da construtibilidade mediante regra e compás. De feito, a teoría de Galois establece cando é posible construír unha certa lonxitude proporcional a unha dada, e grazas a iso poden responderse as seguintes preguntas:
O enfoque da teoría de Galois usando o grupo de permutacións
Se se ten un polinomio pode suceder que algunhas das súas raíces estean relacionadas mediante varias ecuacións alxébricas, que cumpran ditas raíces. Por exemplo, pode suceder que para dúas das raíces, A e B, a ecuación A2 + 5B3 = 7 sexa certa. A idea central da teoría de Galois é considerar aquelas permutacións das raíces que teñan a propiedade de que calquera ecuación alxébrica satisfeita por elas sexa satisfeita tamén tras a permutación. É importante sinalar que está restrinxida a ecuacións alxébricas con coeficientes racionais. Pódense especificar certos corpos para os coeficientes, pero nos exemplos de abaixo usaranse números racionais.
O conxunto de tales permutacións formarán un grupo de permutacións, tamén chamado grupo de Galois do polinomio (sobre os números racionais).
Primeiro exemplo: ecuación cuadrática
Sexa a ecuación cuadrática
Mediante o uso da fórmula para a ecuación cuadrática sábese que as súas dúas raíces son
Algunhas das ecuacións alxébricas que satisfán A e B son
En cada unha destas ecuacións é claro que se se intercambian A e B se obteñen ecuacións válidas. Pero ademais isto é certo, aínda que menos obvio, para calquera ecuación alxébrica que satisfán A e B. Para probalo requírese da teoría dos polinomios simétricos.
Poderíase expor a obxección de que existe estoutra ecuación satisfeita por A e B: pero que non é certa cando se intercambian os papeis. Con todo hai que observar que non importa pois os seus coeficientes non son racionais; \sqrt{3} é irracional.
De xeito parecido pódese falar de calquera polinomio cuadrático ax^2+bx+c, onde a, b e c son números racionais.
Segundo exemplo
Considérese o seguinte polinomio: que pode escribirse tamén como: Deséxase describir o grupo de Galois deste polinomio, novamente sobre o corpo dos números racionais. O polinomio ten catro raíces: Existen 4! = 24 maneiras de permutar estas catro raíces, pero non todas estas permutacións son membros do grupo de Galois. Os membros do grupo de Galois debe preservar calquera ecuación alxébrica con coeficientes racionais A, B, C e D.
Entre esas ecuacións están
Séguese entón que, se \varphi é unha permutación que pertence ao grupo de Galois, debe de terse:
Isto implica que a permutación está ben definida pola imaxe de A, que o grupo de Galois ten catro elementos, que son: e polo tanto o grupo de Galois é isomorfo ao grupo de Klein.
Grupos solubles e solución por radicais
Dise que unha raíz α se pode expresar en radicais se α é elemento dun corpo K tal que onde. Unha ecuación polinómica é soluble por radicais se todas as súas raíces se poden expresar en radicais. Coa teoría de Galois pódese derivar o seguinte teorema:
O problema inverso de Galois
O problema inverso de Galois expón se todo grupo finito pode ser o grupo de Galois dalgunha extensión dos números racionais. Este problema, proposto inicialmente no século XIX por Hilbert, permanece sen resolver.
Ligazóns externas
Algúns titoriais en liña sobre a teoría de Galois: Libros de texto en francés, alemán, italiano e inglés:
A Romea, Serantes, Laxe
A Romea é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 3 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 1 home e 2 mulleres.
Holaspis
Holaspis é un xénero de lagartos africanos ecuatoriais da familia dos lacértidos. Unha característica peculiar é que pode facer voos planados dunha árbore a outra.
Etimoloxías
H. guentheri recibe ese nome por Albert Günther (1830-1914), un zoólogo do Museo Británico nacido en Alemaña. H. laevis procede do latín laevis, que significa "suave".
Nota
Cómpre dicir que "holaspis" é tamén o nome que se lle dá a unha fase larvaria dos trilobites, coa que non se debe confundir.
Taxonomía
Fixéronse estudos para ver a relación deste xénero con outros lacértidos. En análises de compatibilidade e parsimoria baseada na morfoloxía Arnold (1989) recoñeceu un clado chamado o "grupo africano ecuatorial" incluíndo nel a Adolfus, Gastropholis, e Holaspis. En todos os lacértidos deste clado o forame parietal está sempre ausente, a escama parietal esténdese ata o bordo da táboa parietal e só hai unha escama posnasal.
Especies
Recoñécense dúas especies no xénero Holaspis.
Nota taxonómica
Anteriormente H. laevis era considerado unha subespecie de H. guentheri.
Distribución
As dúas especies do xénero teñen áreas de distribución separadas:
Características
miniatura|Holaspis laevis Werner, 1895 miniatura|Holaspis guentheri Gray, 1863 miniatura|Pé de Holaspis guentheri
A cabeza e corpo de Holaspis están moi aplanados, as escamas frontoparietais e occipitais están totalmente fusionadas formando escudos, a cola é aplanada con bordos laterais de escamas e o terceiro e cuarto dedo do pé anterior están fusionados en case toda a súa articulación. Ten dúas ringleiras de escamas como bandas anchas lisas baixo a liña vertebral nas costas e na cola. As escamas ventrais son lisas. O colar está composto por de 9 a 15 pequenas escamas. Presenta de 16 a 24 poros femorais, máis desenvolvidos nos machos. A lonxitude máxima total en ambas as especies do xénero é de 129 mm, a lonxitude fociño-ano máxima é 53 mm e nesta medida non hai dimorfismo sexual. Pero os machos teñen cabezas máis grandes e a súa base da cola é máis ancha.
Dorsalmente a cor de fondo é negra. Na cabeza desde a punta do fociño á caluga hai unha liña media amarela ou amarelo verdosa. A cada lado das costas fóra das grandes dorsais corre unha raia lonxitudinal turquesa ou azul celeste que se fusionan na base da cola. Desde alí continúase como unha liña azul clara parcialmente interrompida na punta da cola. O patrón dos flancos difire nas dúas especies: En H. guentheri nos flancos hai dúas liñas de marrón amarelado a marrón cincento, mentres que en H. laevis hai só unha liña máis ancha de marrón amarelado a marrón avermellado ou beige desde a punta do fociño á pata posterior. As anchas escamas da cola nos lados son de cor amarela a laranxa.
O número de liñas escuras ou claras é practicamente a única diferenza morfolóxica externa entre as dúas especies. Segundo Arnold (1989): H. guentheri: "Unha liña vertebral escura no corpo e tres liñas escuras a cada lado". H. laevis: "Unha liña vertebral escura e dúas liñas escuras a cada lado".
Ventralmente estes lagartos son de amarelos ou laranxas a laranxas verdosos, parcialmente cun brillo anacarado. Os machos adoitan ter cores máis brillantes. Os individuos xuvenís lembran os seus proxenitores pero as liñas dorsais coloreadas son máis estreitas e menos intensamente coloreadas. Ventralmente os xuvenís son negros en contraste cos adultos.
Hábitat e historia natural
Son cazadores activos de pequenos insectos e outros artrópodos, como formigas, saltóns e arañas, e a miúdo inspeccionan as gretas onde estes se poden encontrar.
Son os únicos lacértidos que poden facer un voo planado botándose dunha árbore a outra en distancias de ata 30 m. Porén, as especies de Holaspis están menos especializadas para o voo que as especies de agámidos do xénero Draco ou os xecónidos do xénero Ptychozoon por exemplo. As adaptacións para planar de Holaspis son o seu corpo e cola aplanado, os dedos fusionados e a súa baixa masa corporal. Os seus ósos teñen moitos espazos cheos de aire, o que fai que o esqueleto sexa moi lixeiro para planar.
Non se sabe moito da súa reprodución na natureza. Producen máis dunha posta por ano. As femias poñen dous ovos baixo a codia de árbore solta ou baixo follas caídas.
Mantemento en vivarios
Un dos aspectos dos que se obtiveron datos en catividade foi a reprodución. No "Acuario de Colonia" unha femia de H. laevis procedente de Tanzania puxo un ou dous ovos varias veces o 14 de novembro, 22 de decembro, 24 de febreiro e 5 de abril. Só un dos ovos chegou a eclosionar despois de 54 días de incubación. A incubación de ovos foi máis exitosa noutros casos. Femias de H. laevis puxeron ovos baixo a codia de árbores. A posta case sempre foi de dous ovos, raramente un, posto por femias novas. Facían postas cada catro ou seis semanas durante o ano. O tamaño do ovo era de 6,0 a 7.2 mm x de 11,3 a 12.9 mm e a súa masa de entre 0,30 e 0,38 g. A 29 °C o tempo de incubación foi de 55 a 57 días. As crías medían de 21 a 24 mm de lonxitude fociño-ano, mentres que a lonxitude da cola era de 30 a 35 mm, e tiñan unha masa de entre 0,23 e 0,25 g. En catividade a madureza sexual acádana entre os 1,5 e 2 anos.
Barreiro
O topónimo Barreiro pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Salgueirón, Serantes, Laxe
Salgueirón é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 3 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 1 home e 2 mulleres.
Litoria caerulea
A Litoria caerulea é unha especie de ra arborícola orixinaria de Australia e Nova Guinea, con poboacións introducidas en Nova Zelandia e nos Estados Unidos de América. Pertence ó xénero Litoria. Fisicamente, aseméllase a outras especies do mesmo xénero, especialmente á Litoria splendida e á Litoria infrafrenata.
A Litoria caerulea é meirande que a maioría de ras australianas, e ten unha lonxitude de dez centímetros. A lonxevidade media da ra en catividade, duns dezasete anos, é longa en comparanza coa maioría de ras. As ras xigantes son dóciles e están ben adaptadas á vida a carón de fogares humanos. A miúdo poden atoparse nas fiestras ou dentro das casas, alimentándose dos insectos atraídos pola luz.
Por mor das súas características físicas e de comportamento, esta ra converteuse nunha das ras da súa rexión que máis doadamente se poden recoñecer, e noutras partes do mundo é un animal de compaña exótica.
Oben am jungen Rhein
Oben am jungen Rhein (literalmente, Sobre o alto do xove Rin) é o himno nacional de Liechtenstein. Cántase coa mesma melodía que o himno nacional do Reino Unido, Deus salve á Raíña. As letras foron escritas en 1850 por Jakob Josef Jauch. Ata 1963, o primeiro verso e título era "Oben am deutschen Rhein" ("Sobre o alto do Rin alemán"). A supresión da mención alemá no himno tras 1963 responde ó amplo sentir de ambivalencia cultural cara a expresións relacionadas co nacionalismo alemán despois do período nazi en Alemaña e Austria.
Anaxímenes de Mileto
Anaxímenes de Mileto (en grego Άναξιμένης), nado cara ao 585 a.C. e finado no 528 a.C., foi un filósofo presocrático.
Traxectoria
Concordaba con Anaximandro en relación ao ápeiron, e coas características dese principio apuntadas por Anaximandro. Non obstante Anaxímenes postulou que ese ápeiron fose o ar.
El di que as cousas sólidas son ar condensado e que as menos densas son ar máis raro (así como a auga para Tales, o ar debería ser soamente unha metáfora do ar, para Anaxímenes). E dá como exemplo o ar que sae da boca: se sopramos cos labios máis apertados (facendo beizo) o ar sae frío, mentres que se sopramos coa boca aberta, sae quente.
"A variación cuantitativa de tensión da realidade orixinaria dá orixe a todas as cousas" é unha forma de dicir que todas as cousas son diferentes "formas" de ar orixinal. Iso é semellante á teoría das supercordas, que di que os quarks (partículas que forman todas as outras, inclusive electróns, protóns e neutróns) son como que vibracións de enerxía: as diferentes partículas serían máis ou menos como frecuencias diferentes da vibración da enerxía (máis ou menos como as notas musicais son vibracións diferentes dun fío; a cuarta corda do violón, tócase mentres se aperta na primeira casa, fai un dó, na segunda casa, un re, e así sucesivamente, porque canto máis próxima a casa estiver do corpo da cítola, maior vai ser a frecuencia da vibración da corda).
Se a teoría das supercordas fose certa, Anaxímenes tamén estaba no certo, pois, se chamarmos o ar de enerxía, e sabendo que "quente" e "frío" son estados producidos pola vibración dos electróns (canto máis vibran os electróns, máis quente está o que eles compoñen), el describiu a teoría hai moito tempo, utilizando expresións e imaxes diferentes, como nunha analoxía.
George Foreman
George Foreman, nado o 10 de xaneiro de 1949 en Marshall (Texas), é un ex-boxeador dos pesos pesados, ouro nos Xogos Olímpicos de 1968, campión do mundo entre 1973 e 1974, e de novo entre 1994 e 1995.
Carreira profesional
Lenda: TKO = KO técnico, UD = Decisión unánime dos xuíces por puntos, MD = Decisión dos médicos, SD = Decisión non unánime dos xuíces por puntos. En amarelo, combates co título mundial dos pesos pesados en xogo.
Ferécides de Siros
Ferécides de Siros (en Grego: Φερεκύδης) foi un pensador grego activo arredor do ano 550 a.C. Naceu na illa de Siros (unha das Cícladas, a uns 150 km ao Sur de Atenas) na 45ª Olimpíada. Escribiu a Heptamychia, un dos primeiros textos gregos escritos en prosa, que significou un fito importante na transición do pensamento mítico á filosofía dos presocráticos.
Fontes
Pouco se sabe da súa vida e da súa obra. Dióxenes Laercio dá diferentes versións da súa biografía e da súa morte. Segundo algunhas fontes foi tio de Pitágoras, aínda que esta afirmación parece unha confusión: a opinión máis estendida é que Zoilo, tío de Pitágoras, lle recomendou a este que estudase con Ferécides, o que coincide coa crenza común de que foi o seu mestre. Tamén está Pitágoras ligado á súa morte, sendo responsábel do seu enterramento en Delos, onde faleceu (de enfermidade ou suicidándose, aínda que tamén se alude a que foi devorado por piollos, no que sería un castigo dos deuses polo seu ateísmo). Dióxenes di tamén que Dúrides de Samos (Santuarios, libro II) afirma que este é o seu epitafio:
Heptamychia
Nesta obra, Ferécides mostra o seu pensamento a través de representacións míticas. Aínda que só se conservan fragmentos, pódese estabelecer o seu contido. Aristóteles na súa Metafísica (sección 1091 b 8) caracterizaba esta obra como unha mestura de mitoloxía e filosofía. Segundo Dióxenes Laercio o libro comeza así: "Zeus e o Tempo, e a Terra, existiron eternamente"
Un dos poucos fragmentos que se conservan di: “Zeus, estando a punto de realizar a súa obra demiúrxica, transformouse en amor; tendo composto a orde do mundo a partir dos contrarios, fixo pasar entre eles o acordo e a amizade”.
A cosmogonía de Ferécides é unha racionalización da mitoloxía grega. O rei dos deuses non é Zeus senón Zas ("o que vive"). O seu Pai é Chronos ("o tempo") no canto de Cronos, do que xurdiron ar, terra, auga e lume. Chronos e Zas loitaron contra Ophion ou Ophioneus ("O home serpe"), e Zas celebra a súa vitoria tecendo un vestido para Chthonia, que se transforma en Ge ("a superficie da terra").
Hermias explica así a cosmogonía de Ferécides:
Pensamento
A Ferécides teñen sido atribuídas moitas innovacións no pensamento grego, a maioría delas ligadas ao pensamento oriental, o que levou a suxerir que viaxou a oriente e introduciu en Grecia o que alí aprendeu. Unha das atribucións máis estendidas é a da reencarnación ou metempsicose. o que o liga ao pensamento de Pitágoras e puido ter dado lugar á teoría de que foi seu mestre
Tanto Cicerón como Agostiño de Hipona afirmaban que Ferécides foi o primeiro en defender a inmortalidade da alma.
Ferécides é tradicionalmente considerado o inventor da alegoría aplicándoa a Homero e tamén utilizando a alegoría na súa cosmogonía.
Pumar de Vale, Mogor, Mañón
Pumar de Vale é un lugar da parroquia de Mogor no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Galeras, Sucre
Galeras é un municipio de Colombia situado no departamento de Sucre, ao norte do país. Dista 50 km da capital departamental, Sincelejo. É municipio desde o 24 de outubro de 1968.
Xeografía
miniatura|dereita|195px|Localización do municipio de Galeras. miniatura|dereita|195px|Localización do departamento de Sucre.
Historia
A cidade foi fundada en 1782. E erixida co mo municipio o 24 de outubro de 1968.
O seu alcalde é Remberto Javier Amell Hernández (2016-2019).​
Cultura
Unha das principais actividades culturais é o "Festival", onde se expoñen 'cadros vivos' personificados pola comunidade, na cal se recrean episodios da tradición cultural e relixiosa que se vive neste municipio.
A aparición dos cadros vivos en Galeras remóntase ao século XIX, segundo a antropóloga Gloria Triana, en concordancia co expresado no documento para a sustentación do Plan Especial de Salvaguarda diante do Ministerio de Cultura de Colombia, moito antes do ano 1849, cando a vila se eleva á categoría de aldea ou correxemento.
Algúns autores, como o escritor Oscar Collazos, aseméllano ao Tableau Vivant, de Francia, un tipo particular de entretemento social que tivo moito auxe na primeira metade do século XIX e que consistía basicamente en que xeralmente as persoas ricas nunha festa adoitaban disfrazarse como personaxes dunha pintura ou un gravado. Picante e brillante, adoitaba ser unha forma xeneralizada de entretemento, pero que desapareceu, probabelmente como resultado do auxe da industria do entretemento, no século XX, especialmente despois do nacemento da cinematografía.
Porén, en Galeras conservouse esta singular manifestación cultural de maneira espontánea. Alí se realiza, a maneira de teatro, de galería de arte vivo a ceo abirto, unha exposición anual de cadros vivos, ao longo de tres rúas, onde, á noite, expóñense exercicios creativos, con participación masiva de mulleres, anciáns, nenos, nenas e mozos, dando mostra dunha orixinal e versátil mostra de propostas visuais cuxos temas tocan o relixioso, os costumes, o amor, a soidade, o abandono, a crítica social, os soños, os mitos, medos e esperanzas, a pobreza, a educación ambiental, a protesta e tantos temas como cerebros hai na localidade.
Oleiros, Carballedo
San Miguel de Oleiros é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. No 2018, segundo o INE, tiña 114 habitantes, 56 mulleres e 58 homes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 128 habitantes, sendo 65 homes e 63 mulleres. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 150 habitantes (80 mulleres e 70 homes), distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 175 habitantes. En 2020 eran 104, 52 mulleres e 52 homes.
Toponimia
O topónimo fai referencia a que debeu haber "oleiros", "fabricantes de olas", latín. O Padre Sarmiento apuntaba a enterramentos antigos.