cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proteína anticonxelante
Propiedades non coligativas
A diferenza do anticonxelante de motores amplamente usado etilenglicol, as AFPs funcionan de maneira non coligativa. Este fenómeno permítelles actuar como anticonxelante a concentracións de só 1/300 a 1/500 das doutros solutos disoltos. A súa baixa concentración minimiza o seu efecto sobre a presión osmótica. As propiedaddes pouco comúns das AFPs atribúense á súa afinidade selectiva por formas de xeo cristalino específicas e o resultante bloqueo do proceso de nucleación do xeo.
Histérese térmica
As AFPs crean unha diferenza entre o punto de fusión e o punto de conxelación coñecida como histérese térmica. A adición de AFPs á interface entre o xeo sólido e a auga líquida inhibe o crecemento favorecido termodinamicamente do cristal de xeo. O crecemento do xeo é inhibido cineticamente polas AFPs cubrindo as superficies de xeo accesibles á auga.
A histérese térmica mídese doadamente no laboratorio cun osmómetro nanolitro. Os organismos diferéncianse nos seus valores de histérese témica. O nivel máximo de histérese térmica dunha AFP de peixe é de aproximadamente −3,5 °C. En contraste, os organismos acuáticos están expostos só a de −1 a −2 °C por debaixo da conxelación. Durante os meses de inverno extremo, o insecto lepidóptero Choristoneura resiste a conxelación a temperaturas que se aproximan aos −30 °C.
A velocidade do arrefriamento pode influír no valor de histérese térmica das AFPs. O arrefriamento rápido pode diminuír substancialmente o punto de conxelación non en equilibrio, e, por tanto, o valor da histérese térmica. En consecuencia, os organismos non se poden adaptar necesariamente ao seu ambiente subcero se a temperatura descende abruptamente.
Tolerancia e evitación da conxelación
As especies que conteñen AFPs poden clasificarse en dous grupos:
Evitadoras da conxelación. Estas especies poden impedir que os seus fluídos corporais se conxelen totalmente. Xeralmente, os efectos das AFP poden ser superados a temperaturas extremadamente frías, o que causará un rápido crecemento de xeo e a morte do organismo.
Tolerantes á conxelación. Estas especies poden sobrevivir a unha conxelación dos seus fluídos corporais. Algunhas especies tolerantes pénsase que usan as AFPs como crioprotectores para impedir os danos da conxelación, pero non evitan completamente a conxelación. O mecanismo exacto aínda é descoñecido. Porén, pénsase que as AFPs poden inhibir a recristalización e estabilizan as membranas celulares para impedir os danos causados polo xeo. Poden funcionar en conxunción con proteínas nucleadoras do xeo para controlar a velocidade de proagación do xeo unha vez comezada a conxelación.
Diversidade
Coñécense moitos tipos de AFPs non homólogas.
AFPs de peixes
miniatura|Figura 1. As tres caras dunha AFP tipo I
As glicoproteínas anticonxelantes ou AFGPs encóntranse en peixes antárticos nototenioides e gádidos árticos. Son de 2,6-3,3 kD. As AFGPs evolucionaron por separado en nototenioides e nos bacallaus do norte. Nos nototenioides o xene da AFGP orixinouse a partir dun xene de serina protease similar ao tripsinóxeno ancestral.
AFPs de plantas
A clasificación das AFPs fíxose máis complicada cando se descubriron proteínas anticonxelantes en plantas. As AFPs de plantas son bastante diferentes doutras AFPs nos seguintes aspectos:
AFPs de insectos
En insectos atopáronse varias AFPs, entre as que están as dos escaravellos Dendroides, Tenebrio e Rhagium, os lepidópteros Choristoneura e Campaea perlata e certos mosquitos (dípteros). As AFPs de insectos comparten certas semellanzas, e a maioría teñen unha maior actividade (é dicir, un maior valor de histérese térmica e denomínanse hiperactivas) e unha estrutura repetitiva cunha superficie de unión ao xeo plana. As dos escaravellos estreitamente emparentados Tenebrio e Dendroides son homólogas e cada repetición de 12–13 aminoácidos está estabilizada por unha ponte disulfuro interna. As isoformas teñen entre 6 e 10 destas repeticións, que forman unha cola ou beta-solenoide. Un lado do solenoide ten unha superficie plana de unión ao xeo que consta dunha dobre ringleira de residuos de treonina. Outros escaravellos (xénero Rhagium) teñen repeticións máis longas sen pontes disulfuro internas que formen un beta-solenoide comprimido (sándwich beta) con catro ringleiras de residuos de treonina, e esta AFP é estruturalmente similar á da modelada para a AFP non homóloga da avelaíña Campaea perlata. En contraste, a AFP de Choristoneura é un solenoide que lembra superficialmente a proteína de Tenebrio, cunha superficie de unión ao xeo similar, pero ten unha sección transversal triangular, con repeticións máis longas que carecen de pontes disulfuro internas. A AFP de mosquitos é estruturalmene similar á de Tenebrio e Dendroides, pero o beta-solenoide sostido por pontes dislfuro fórmase a partir de repeticións máis curtas de 10 aminoácidos, e, ademais, en vez de treonina, a superfice de unión ao xeo consta dunha soa ringleira de residuos de tirosina.
Os colémbolos (actualmente non considerados insectos senón un tipo de Hexapoda, tamén con 6 patas) teñen algunhas especies que viven no Canadá, que producen AFPs hiperactivas. Aínda que son tamén repetitivas e teñen unha superficie de unión ao xeo plana, a semellanza acaba aquí. Arredor do 50% dos residuos son de glicina (Gly), con repeticións de Gly-Gly- X ou Gly-X-X, onde X é calquera aminoácido. Cada repetición de 3 aminoácidos forma un xiro dunha hélice de poliprolina de tipo II. As hélices dóbranse despois unhas sobre outras, formando un feixe que ten dúas helices de grosor, cunha face de unión ao xeo dominada por un pequeno tramo de residuos hidrófobos como a alanina, en vez de treonina.
Outros insectos como o escaravello de Alasca Upis ceramboides, producen anticonxelantes hiperactivos que son añínda menos similares, xa que non son polímeros de aminoácidos (proteínas) senón polímeros de azucres (xilomananos).
En conxunto, isto suxire que a mairía das AFPs e anticonxelantes orixináronse despois de que diverxesen as liñaxes que deron lugar a estes insectos. As semellanzas que comparten son o resultado de evolución converxente.
AFPs dos microorganismos do xeo mariño
Moitos microorganismos que viven no xeo oceánico posúen AFPs que pertencen a unha soa familia. As diatomeas Fragilariopsis cylindrus e F. curta exercen un papel clave nas comunidades de xeo oceánico dos mares polares, dominando as ensamblaxes tanto das capas de plaquetas de xeo coma dentro do xeo compacto. As AFPs son comúns nestas especies e a presenza de xenes de AFPs constituíndo unha familia multixénica indica a importancia deste grupo de xenes para o xénero Fragilariopsis. As AFPs identificadas en F. cylindrus pertencen á familia de AFPs que está representada en diferentes taxons e pode encontrarse noutros organismos relacionados co xeo mariño (Colwellia spp., Navicula glaciei, Chaetoceros neogracile, Stephos longipes e Leucosporidium antarcticum) e as bacerias do xeo terrestre antártico (Flavobacteriaceae), así como en fungos tolerantes ao frío (Typhula ishikariensis, Lentinula edodes e Flammulina populicola).
Resolvéronse varias estruturas das AFPs das comunidade do xeo mariño. Esta familia de proteínas prégase nunha hélice beta que forma unha superficie plana de unión ao xeo. A diferenza doutras AFPs, non hai un motivo de secuencia singular para o sitio de unión ao xeo.
As AFP encontradas no metaxenoma do ciliado Euplotes focardii e de bacterias psicrofílicas teñen unha capacidade de inhibición da recristalización eficiente do xeo. Unha concentración 1 μM da proteína de unión ao xeo do consorcio de Euplotes focardii (EfcIBP) é suficiente para a inhibición total da recristalización do xeo a temperaturas de –7,4 °C. Esta inhibición da recristalización do xeo axuda ás bacterias a tolerar o xeo en lugar de impedir a súa formación. A EfcIBP produce tamén un intervalo de histérese térmica, pero esta capacidade non é tan eficiente coma a capacidade de inhibición da recristalización do xeo. A EfcIBP axuda a protexer tanto proteínas purificadas coma células bacterianas completas das temperaturas de conxelación. A proteína fluorescente verde é funcional despois de varios ciclos de conxelación e fusión cando se incuba con EfcIBP. A bacteria Escherichia coli sobrevive durante longos períodos a unha temperatura de 0 °C cando se insire no seu xenoma o xene efcIBP. A EfcIBP ten unha estrutura típica de AFP consistente en múltiples follas beta e unha hélice alfa. Ademais, todos os residuos de unión ao xeo polar están no mesmo sitio da proteína.
Evolución
A salientable diversidade e distribución das AFPs suxire que os diferentes tipos evolucionaron recentemente en resposta á glaciación a nivel do mar ocorrida hai 1–2 millóns de anos no hemisferio Norte e hai 10-30 millóns de anos na Antártida. Datos recollidos en perforacións no océano profundo revelaron que o desenvolvemento da corrente circumpolar antártica ocorreu hai uns 30 millóns de anos. O arrefriamento da Antártida orixinado por esta corrente causou unha extinción en masa de especies de teleósteos que eran incapaces de soportar temperaturas de conxelación. As especies de peixes nototenioides que adquiriron a glicoproteína anticonxelante foron quen de sobrevivir ao evento de glaciación e diversificarse en novos nichos.
Este desenvolvemento independente de adaptacións similares denomínase evolución converxente. A evidencia da evolución converxente nos bacallaus do norte (Gadidae) e dos nototenioides é apoiada polo descubrimento de diferentes secuencias espazadoras e diferentes organizacións dos intróns e exóns así como as secuencias tripéptido das AFGP non concordantes, que se orixinou por duplicacións de secuencias ancestrawis curtas que foron permutadas de xeito diferente (para o mesmo tripéptido) en cada grupo. Estes grupos diverxiron aproximadamente hai 7-15 millóns de anos. Pouco despois (5-15 millóns de anos), o xene da AFGP evolucionou a partir dun xene do tripsinóxeno pancreático ancestral en nototenioides. Os xenes da AFGP e do tripsinóxeno separáronse por unha diverxencia de secuencia (unha adaptación que ocorreu xunto co arrefriamento e conxelación final do Océano Glacial Antártico). A evolución dos xenes da AFGP nos bacallaus do norte ocorreu máis recentemente (~3.2 millóns de anos) e xurdiu a partir dunha secuencia non codificante por medio de duplicacións en tándem na unidade Thr-Ala-Ala. Os peixes nototenioides antárticos e o bacallau ártico Boreogadus saida, forman parte de dúas ordes diferentes de peixes que teñen glicoproteínas anticonxelantes moi similares. Mais, aínda que as dúas ordes de peixes teñen proteínas anticonxelantes similares, as especies de bacallaus conteñen arxinina na AFG, mentres que os nototenioides antárticos non. O papel da arxinina como potenciador foi investigado en na proteína antoiconxelante de Dendroides canadensis (DAFP-1) para observar o efecto dunha modificación química usando 1-2 ciclohexanodiona. A investigación previa encontrou varios potenciadores destas proteínas anticonxelantes de escaravellos incluíndo unha proteína similar á taumatina e policarboxilatos. As modificacións da DAFP-1 co reactivo específico de arxinina tiveron como resultado a perda parcial ou completa da histérese térmica en DAFP-1, o que indica que a arxinina xoga un papel crucial na potenciación desta capacidade. Diferentes moléculas potenciadoras da DAFP-1 teñen distinta actividade de histérese térmica. Amornwittawat et al. 2008 atoparon que o número de grupos carboxilato nunha molécula inflúe na amplificación da capacidade da DAFP-1. A actividade óptima da histérese térmica está correlacionada con altas concentracións de moléculas potenciadoras. Li et al. 1998 investigaron os efectos do pH e solutos na histérese térmica nas proteínas anticonxelantes en Dendrioides canadensis. A actividade de histérese térmica de DAFP-4 non estaba afectada polo pH a non ser que haxa unha baixa concentración de solutos (pH 1) na cal a histérese térmica descende. Informouse do efecto de cinco solutos: succinato, citrato, malato, malonato e acetato, sobre a actividade de histétese térmica. Dos cinco solutos o citrato foi o que tiña un efecto potenciador maior.
Este é un exemplo do modelo proto-ORF, un raro caso onde novos xenes preexisten como un marco de lectura aberto formado antes da existencia do elemento regulatorio necesario para activalos.
En peixes a transferencia horizontal de xenes é responsable da presenza das proteínas AFP de tipo II nalgúns grupos sen unha filoxenia compartida recente. Nos arenques e osméridos, ata o 98% dos intróns deste xene son compartidos; o método de transferencia crese que ocorre durante o apareamento por medio de células espermáticas expostas a ADN alleo. A dirección da transferencia pénsase que foi desde o arenque ao osmérido, xa que o arenque ten 8 veces máis copias do xene AFP que os osméridos e os segmentos do xene no osmérido albergan elementos transpoñibles que son característicos e comúns nos arenques pero non atopados noutros peixes.
Hai dúas razóns polas cales moitos tipos de AFPs son capaces de levar a cabo a mesma función malia a súa diversidade: A actividade da glicoprotéina anticonxelante foi observada en varias especies de peixes teleósteos, incluíndo os zoárcidos, cotoideos, especies de bacallaus (gádidos). As especies de peixes que posúen as glicoproteínas anticonxelantes expresan diferentes niveis de actividade proteica. O bacallau polar Boreogadus saida exhibe unha actividade proteica e propiedades similares ás da especie antártica Pagothenia borchgrevinki (antes Trematomus borchgrevinki). Ambas as especies teñen unha actividade proteica máis alta que o bacallau Eleginus gracilis. As proteínas anticonxelantes do xeo atopáronse en especies de diatomeas para axudar a diminuír o punto de conxelación das proteínas do microorganismo. Bayer-Giraldi et al. 2010 atoparon 30 especies de distintos taxons con proteínas anticonxelantes do xeo homólogas. A diversidade é consistente con investigacións previas que observaron a presenza deses xenes en crustáceos, insectos, bacterias e fungos. A transferencia horizontal de xenes é responsable da presenza de proteínas anticonxelantes do xeo en dúas especies de diatomeas mariñas: Fragilariopsis cylindrus e F. curta.
Mecanismos de acción
As AFPs pénsase que inhiben o crecemento do xeo por un mecanismo de adsorción–inhibición. Adsórbense a planos non basais do xeo, inhibindo o crecemetno do xeo favorecido termodinamicamente. A presenza dunha superficie plana e ríxida nalgunhas AFPs parece facilitar a súa interacción co xeo por medio de complementariedade de superficie.
Unión ao xeo
Normalmente, os cristais de xeo que crecen en solución soamente mostran as caras basal (0001) e de prisma (1010) e aparecen como discos redondos e planos. Porén, a presenza de AFPs expón outras caras. Parece agora que a superficie do xeo 2021 é a superficie de unión preferida, polo menos para a AFP de tipo I. Baseándose en estudos sobre a AFP de tipo I críase inicialmente que o xeo e a AFP interaccionaban por medio de pontes de hidróxeno (Raymond e DeVries, 1977). Porén, cando se mutaban as partes da proteína que se cría que facilitaban a formación destas pontes de hidróxeno, a diminución hipotetizada na actividade anticonxelante non se observaba. Datos recentes suxiren que as interaccións hidrofóbicas poderían ser o contribuínte principal a este efecto. É difícil discernir o mecanismo exacto de unión debido á complexa interface auga-xeo. Actualmente, os intentos de descubrir o mecanismo preciso fanse usando programas de modelaxe molecular (dinámica molecular ou o método Monte Carlo).
Mecanismo de unión e función anticonxelante
De acordo cun estudo da estrutura e función de proteínas anticonxelantes do peixe Pseudopleuronectes americanus, o mecanismo anticonxelante da molécula de AFP de tipo I debíase á unión a unha estrutura de nucleación do xeo de tipo cremalleira por medio de pontes de hidróxeno entre grupos hidroxilo dos seus catro residuos de treonina (Thr) e os oxíxenos ao longo da dirección nunha retícula de xeo, seguidamente parando ou retardando o crecemento dos planos piramidais do xeo, diminuíndo así o punto de conxelación.
O mecanismo anterior pode utilizarse para dilucidar as relacións estrutura-función doutras proteínas anticonxelantes coas dúas seguintes características comúns:
Historia
Na década de 1950 o científico noruegués Scholander propúxose explicar como os peixes árticos podían sobrevivir en auga máis fría que o punto de conxelación do seu sangue. Os seus experimentos levárono a crer que había un “anticonxelante” no sangue dos peixes árticos. Despois, na década de 1960, o biólogo animal Arthur DeVries puido illar a proteína anticonxelante por medio da súa investigación dos peixes antárticos. Estas proteínas foron despois chamadas glicoproteínas anticonxelantes (AFGPs) ou glicopéptidos anticonxelantes para distinguilas dos recentemente descubertos axentes anticonxelantes biolóxicos non glicoproteicos (AFPs). DeVries traballou con Robert Feeney (1970) para caracterizar as propiedades químicas e físicas das proteínas anticonxelantes. En 1992, Griffith et al. documentaron o seu descubrimento de AFPs en follas do centeo de inverno. Aproximadamente por ese tempo, Urrutia, Duman e Knight (1992) documentaron a proteína de histérese térmica en anxiospermas. O seguinte ano, Duman e Olsen sinalaron que se descubriran AFPs nunhas 23 especies de anxiospermas, incluíndo algunhas comidas polos humanos. Informaron tamén da súa presenza en fungos e bacterias.
Cambio de nome
Fixéronse intentos recentes de renomear as proteínas anticonxelantes como proteínas estruturantes do xeo para representar con máis exactitude a súa función e para eliminar calquera relación negativa que se puidese asumir entre as AFPs e os anticonxelantes para motores (etilenglicol). Estas dúas cousas son entidades completamente distintas e só son similares na súa función.
Aplicacións comerciais e médicas
Poden beneficiarse numerosos campos da protección dos danos nos tecidos causados pola conxelación. Usos posibles son:
Noticias recentes
Un recente uso comercial xa comentado foi engadir AFPs a xeados e iogures. Este ingrediente, etiquetado proteína estruturante do xeo foi aprobado nos Estados Un idos pola FDA. As proteínas íllanse de peixes e replícanse a grande escala en lévedos modificados xeneticamente (transxénicos).
Isto suscitou a preocupación das organizacións que se opoñen ao uso de organismos modificados xeneticamente (OMXs) que cren que as proteínas anticonxelantes poden causar inflamación. A inxestión de AFPs na dieta é xa probablemente substancial en moitas rexións do norte e temperadas debido ao consumo histórico de plantas ou animais que conteñen de forma natural AFPs, polo que se pode concluír que as súas propiedades funcionais don producen ningún efecto toxicolóxico nin alérxico en humanos.
Actualmente, Unilever incorporou AFPs nalgúns dos seus produtos americanos, incluíndo algúns xeados polos Popsicle e unha nova liña de barras de xeado Breyers. Nos xeados as AFPs permiten a produción de xeado moi cremoso e denso e baixo en graxas con poucos aditivos. As AFPs controlan o crecemento de cristais de xeo no xeado causado ao derreterse no molle de carga ou na mesa da cociña, que reduce a calidade da textura.
En 2009 publicouse o descubrimento dunha molécula nun escaravello de Alasca (Upis ceramboides) que se comporta como unha AFP, pero non é de natureza proteica, senón un xilomanano composto por azucres unidos a ácidos graxos.
Un estudo de 2010 demostrou a estabilidade dos cristais de xeo superquentados nunha solución de AFP, mostrando que aínda que estas proteínas poden inhibir a conxelación, poden inhibir tamén a fusión.
En 2021, científicos do EPFL e da Universidade de Warwick identificaron un péptido con propiedades similares ás das proteínas anticonxelantes.
Aurá, San Pedro de Viveiro, Viveiro
Aurá é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Sissitia
Os sissitia (en grego antigo: τὰ συσσίτια ta syssítia) eran, na antiga Grecia, comidas colectivas de homes e mozos dun grupo social ou relixioso, especialmente en Creta e Esparta, pero tamén no resto de Grecia.
Os banquetes evocados por Homero están relacionados con esta tradición. Atopáronse rastros de xantares similares tanto en Cartago como en Roma.
En Esparta
A participación nos sissitia era, como a educación espartana, obrigatoria para formar parte dos homoioi, os Iguais ou espartiatas.
O espartano era admitido nun sissitia desde os 20 anos, despois dun ritual descrito por Plutarco: o mozo debe ser admitido por unanimidade polos seus futuros compañeiros. A votación facíase utilizando bolas de pan colocadas nun vaso. Existía a posibilidade de que o mozo fose presentado polo seu erastés, é dicir, o maior nunha relación pederástica.
Cada comensal tiña que aportar á pota común unha cuarta parte ao mes, o φιδίτης phiditês, cuxa composición coñecemos por Dicearco(citado por Ateneo) e Plutarco (ibid., 12): 77 l de gran de cebada, 39 l de viño, 3 kg de queixo, 1,5 kg de figos e 10 óbolos de Exina, que se empregaban para comprar a comida. Con iso facíase o prato principal, o caldo negro (μέλας ζωμός, mélās dsōmós), cuxos ingredientes coñecemos por Ateneo: carne de porco, sal, vinagre e sangue.
Plutarco indica na súa Vida de Licurgo que os sissitia reunían unhas quince persoas, e explica na súa obra, Vida de Axis, que o rei quería dividir os 4.500 cidadáns en 15 fiditias de 400 ou 200 membros, é dicir, 7 fiditias de 200, 7 de 400 e 300 hippeis (cabaleiros).
Cuarteto tradicional
O cuarteto tradicional ou cuarteto enxebre, é unha agrupación musical tradicional galega formada por dúas gaitas, tambor e bombo.
Características
Debido á dificultade existente para harmonizar o son das gaitas artesanais, na tradición musical galega, o gaiteiro foi historicamente un músico solista. En cada zona do país existía un ou varios artesáns que elaboraban as gaitas ao seu xeito, con distintos tons, escalas e timbres, ademais, cada gaiteiro facía as súas propias palletas procurando un son do seu agrado. Por iso, malia que probabelmente existisen intentos previos, non foi até os anos vinte do século XX cando os avances na organoloxía permitiron que varias gaitas tocasen xuntas.
Foi a dos afamados gaiteiros de Soutelo a formación que estendeu por Galiza a moda dos cuartetos con dúas gaitas, un conxunto que acadou enorme popularidade no período anterior á guerra civil española. Avelino Cachafeiro, o seu gaiteiro, foi escollido no ano 1924, na véspera do día nacional de Galiza, como o mellor gaiteiro do país na presenza dos grandes persoeiros do galeguismo do seu tempo. Desde aquel momento a sona do seu grupo multiplicouse, chegando a gravar un disco no ano 1928 e a realizar unha xira polo continente americano.
Se ben as zonas rurais mantiveron o predominio dos gaiteiros solistas e dos cuartetos de gaita e clarinete, os cuartetos con dúas gaitas e tambor tradicional, a imaxe dos de Soutelo, proliferaron na Galiza máis urbana, en especial até a década de 1960.
Lady and the Tramp II: Scamp's Adventure
Lady and the Tramp II: Scamp's Adventure é un filme de animación estadounidense producido por Disney Television Animation e lanzado directamente en formato vídeo en febreiro de 2001. O filme é a secuela do filme animado de Disney de 1955 Lady and the Tramp, e foi dirixido por Darrell Rooney. O filme céntrase na historia do fillo de Lady e Tramp, Scamp.
101 Dalmatians II: Patch's London Adventure
101 Dalmatians II: Patch's London Adventure é un filme de animación estadounidense producido por Disney Television Animation e lanzado directamente en formato vídeo en 2003. O filme é a secuela do filme animado de Disney de 1961 One Hundred and One Dalmatians, e foi dirixido por Jim Kammerud. O filme céntrase na historia do fillo de Pongo e Perdy, Patch.
Aliança Catalana
Aliança Catalana (en galego: Alianza Catalá) é un partido independentista catalán de extrema dereita fundado en Ripoll en 2020. Avoga polo proteccionismo das empresas catalás, a separación entre estado e relixión e a defensa da economía de mercado. O partido tomou posición contra o bilingüismo en Cataluña e tamén contra a inmigración, feito polo que foi considerado islamófobo.
Historia
O 31 de marzo de 2020, Sílvia Orriols, daquela concelleira en Ripoll por Front Nacional de Catalunya (FNC), abandonou FNC por diferenzas sobre o fenómeno da inmigración magrebí, criminalizándoa con discursos islamófobos, logo de instrumentalizar o malestar social tras os atentados en Cataluña en 2017.
Meses despois, o 29 de xullo de 2020, Sílvia Orriols e a agrupación local do FNC decidiron crear un novo partido político que representase o nacionalismo catalán, podería mellorar a seguridade pública e reducir a inmigración magrebí.
En maio de 2023, Aliança Catalana gañou as eleccións municipais en Ripoll ao conseguir seis concelleiros cun discurso antiinmigración e introducindo conceptos propios da ultradereita como a teoría da conspiración da gran substitución ou un suposto " choque civilizatorio". Nos outros dous concellos onde concorreu gañou un concelleiro en Manlleu e outro en Ribera d'Ondara. O 12 de xuño, o resto das forzas políticas do concello de Ripoll tentaron facer un pacto para impedir que Aliança Catalana gobernase o municipio, mais Junts per Catalunya finalmente non participou no acordo e Orriols foi investida alcaldesa o 17 de xuño de 2023.
Islamofobia
A islamofobia é o medo, aversión ou prexuízo contra a relixión do islam ou os musulmáns en xeral, especialmente cando son vistos como unha forza xeopolítica ou unha fonte de terrorismo. O alcance e a definición precisa do termo islamofobia é obxecto de debate. Algúns estudosos consideran que é unha forma de xenofobia ou racismo, algúns consideran que a islamofobia e o racismo están estreitamente relacionados ou que se solapan parcialmente, mentres que outros discuten calquera relación, fundamentalmente sobre a base de que a relixión non é unha raza.
As causas da islamofobia tamén son obxecto de debate, sobre todo entre os comentaristas que afirmaron un aumento da islamofobia como resultado dos atentados do 11 de setembro de 2001, o ascenso do grupo Estado Islámico, ataques terroristas en Europa e os Estados Unidos por parte dos extremistas islámicos, os cales foron asociados coa maior presenza de musulmáns nos Estados Unidos e na Unión Europea, e outros que o ven como unha resposta á aparición dunha identidade musulmá global.
O 15 de marzo de 2022, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobou por consenso unha resolución que foi presentada por Paquistán en nome da Organización para a Cooperación Islámica que proclamou o 15 de marzo como o Día Internacional da Loita contra a Islamofobia.
Xoán Castaño Conde
Xoán Xosé Castaño Conde, nado en Catoira, é un político e mestre galego do BNG.
Traxectoria
Mestre. Nos anos 80 foi presidente da Sociedade de Caza e do Club Catoira. Encabezou a candidatura do BNG nas eleccións municipais de 1987 e foi elixido concelleiro, manténdose na corporación ata a súa dimisión en maio de 1990. Nas municipais de 2003 foi número 2 da candidatura do BNG e foi elixido concelleiro. Concorreu no posto número 5 en 2007 e 2011 sen resultar elixido, ata que trala dimisión dunha compañeira en abril de 2012 asumiu a acta de concelleiro, pasando a ser ademais portavoz municipal e único representante do BNG trala marcha dos outros dous concelleiros nacionalistas a Compromiso por Galicia. Encabezou a candidatura do BNG nas municipais de 2015 e mantivo os 3 concelleiros logrados catro anos atrás, sendo de novo a segunda forza tralo PSdeG de Alberto García, que revalidou a maioría absoluta.
Nas municipais de 2019 encabezou de novo a candidatura do BNG e obtivo de novo 3 concelleiros, cunha lixeira subida de votos, sendo de novo segunda forza política. Nesta ocasión o PSdeG perdeu a maioría absoluta (5 concelleiros), e foi elixido alcalde grazas ao apoio dos 3 concelleiros do PPdeG, pese ás indicacións da dirección nacional dos nacionalistas para que non recibise o apoio dos populares, chegando a ser expedientado Porén, a súa relación co candidato conservador, Iván Caamaño, foise deteriorando ao non recibir este contraprestación algunha polo seu apoio, xa que optou por gobernar en minoría e non formar unha coalición co PPdeG. Desta forma, en marzo de 2020 anunciouse unha moción de censura que lle devolvería a alcaldía aos socialistas co apoio dos populares, a cal decaeu trala dimisión do propio Castaño no mes de maio. Desta forma, o socialista Alberto García retornou á alcaldía como cabeza da lista máis votada tras non producirse un novo acordo entre o BNG e o PPdeG.
Ōban
miniatura|300x300px|Tenshō ōban [[Cuñaxe|cuñado en 1591.]] O ōban (大判) era unha moeda xaponesa de ouro con forma de placa ovoide, aparecida na segunda metade do século XVI. Foi a moeda de maior valor facial do sistema monetario Tokugawa, e estivo en uso ata 1862.
Historia
Os primeiros ōban —coñecidos como Tenshō ōban (天正大判) por corresponderen á era Tenshō (1572-1592)— foron cuñados pola familia Gotō baixo as ordes de Toyotomi Hideyoshi en 1588.
Esta moeda tiña o peso e o valor de 10 ryō, o que a facía equivalente a 10 moedas-placa koban (小判), cun peso de 165 gramos. O seu tamaño era de arredor dos 17 centímetros pola súa parte máis longa.
Dado o seu elevado valor, o ōban non debeu xogar papel ningún na circulación monetaria ordinaria, e o seu uso limitaríase ao ambiente dos señores feudais e da nobreza cortesá, a modo de peza de ostentanción, agasallo ou ofrenda. É frecuente que apareza con inscricións en tinta chinesa relativas ao seu valor e coa sinatura do responsable da ceca, en tanto que con punzóns se gravaba a marca de ceca, a data e a lei da aliaxe, así como o emblema imperial.
Barreira, San Pedro de Viveiro, Viveiro
Barreira é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Calvo, San Pedro de Viveiro, Viveiro
O Calvo é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Fíbula de Braganza
A fíbula de Braganza é unha fíbula ornamental de ouro elaborado no século III a.C. por un artesán grego para un cliente celtibero. Desde o seu descubrimento en circunstancias descoñecidas no século XIX en Portugal, pertenceu a diversos propietarios, entre eles varios membros da Casa de Braganza, pola que recibe o nome, antes de que o adquirise o Museo Británico en 2001. esquerda|miniatura|Detalle do guerreiro celta.
Descrición
Este pesado broche de ouro está dominado pola figura dun guerreiro espido, que leva un casco celta e se protexe cun escudo celta e unha espada dun can de caza que salta cara a el. Cada extremo da fíbula está decorada cunha cabeza de can que antes fornecía un resorte e un alfinete agora perdido. A forma, o estilo e a técnica suxiren que a fixo no século III a.C. un xoieiro grego para un mecenas celta que vivía na Península Ibérica. Os broches ibéricos contemporáneos adoitaban facerse en prata e adoitaban decorarse con guerreiros a cabalo acompañados de cans de caza. Nesta única versión dourada, o artesán simplificou a escena da caza e engadiu unha cabeza de xabaril, que no seu día servía de peche para o pasador que agora falta. O broche mide aproximadamente 14 cm de longo.
Propiedade
O broche estivo no seu día na colección da Casa Real de Braganza e quizais o recollese por Fernando II, consorte da raíña María II de Portugal. A maior parte das xoias da dinastía Braganza herdounas en 1919 por Nevada de Portugal, princesa de Braganza e duquesa de Oporto que máis tarde emigraría a América. Á súa morte en 1941, a colección vendeuse a Warren Piper de Chicago. O broche á súa vez mercouno Thomas F. Flannery Jr. en 1950. Despois de ser cedido ao Museo Británico durante sete anos, o museo adquiriuno en 2001.
Freixido, San Pedro de Viveiro, Viveiro
Freixido é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
A Infanta, San Pedro de Viveiro, Viveiro
A Infanta é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Nicola Berti
Nicola Berti, nado en Salsomaggiore Terme, Parma, o 14 de abril de 1967, é un exfutbolista italiano, que xogaba como centrocampista. Comezou a súa carreira no Parma, pasando logo pola Fiorentina antes de fichar en 1988 polo Inter de Milán, onde viviu os seus mellores tempos como profesional. Tivo un destacado papel no medio do campo do equipo durante a seguinte década, gañando un título da Serie A e tres Copas da UEFA. Pasou os seus últimos anos como futbolista fóra de Italia, xogando no Tottenham inglés, no Alavés e no Northern Spirit do Canadá.
Xogador dinámico, tenaz e traballador, foi un elemento clave na selección de Italia a finais dos anos 80 e principios dos 90, chegando a disputar a final do Mundial de 1994 e rematando en terceiro lugar na edición de 1990.
Traxectoria
Nacido en Salsomaggiore Terme, comezou a súa carreira aos dezasete anos no Parma. Na tempada 1983/84, con Arrigo Sacchi como adestrador, o club gañou o campionato da Serie C1, e ascendeu á Serie B. Entre 1985 e 1988 xogou na Fiorentina, sendo a continuación fichado polo Inter de Milán por máis de 7000 millóns de liras.
Na súa primeira tempada no club lombardo formou unha destacada dupla no medio do campo con Lothar Matthäus, e fixo parte do equipo que dirixido por Trapattoni conquistou a Serie A, con 11 puntos de vantaxe sobre o segundo, con só dúas derrotas e establecendo un récord de puntos. O propio Berti aportou sete goles en liga esa tempada desde o medio campo.
Militou no Inter durante unha década, gañando tamén a Supercopa de Italia de 1989 e a Copa da UEFA tres veces, en 1991, 1994 e 1998, ademais de disputar unha cuarta final en 1997. Xogou un importante papel nos triunfos do equipo durante este período, e marcou gol tanto na final da Copa da UEFA de 1991 como na de 1994.
En xaneiro de 1998 deixou o Inter e fichou polo Tottenham Hotspur. Os Spurs estaban en perigo de descenso no momento da chegada de Berti e este axudou ao club a acadar a permanencia, ocupando o 13º posto final da Premier League. Despois de que George Graham substituíse a Christian Gross como adestrador do Tottenham, Berti recibiu a carta de liberdade e pasou ao fútbol español, fichando polo Deportivo Alavés, da Primeira División.
Selección italiana
Foi internacional coa selección sub-21 de Italia nas Eurocopas sub-21 de 1986 e 1988, baixo a dirección do adestrador Cesare Maldini, chegando á final na de 1986. En 1988 debutou coa selección italiana absoluta, nun partido ante Noruega, da man do seleccionador Azeglio Vicini. Marcou o seu primeiro gol no seu terceiro encontro coa azzurra, nun partido fronte a Escocia
Foi incluído no equipo para a Mundial de 1990, onde participou en catro partidos vestindo o número 10 na camiseta e acadando as semifinais. No Mundial de 1994, con Arrigo Sacchi como seleccionador, disputou todos os partidos, incluída a final que o seu equipo perdeu ante o Brasil na quenda de penaltis. Xogou un total de 39 partidos coa selección entre 1988 e 1995, marcando tres goles.
Florida, San Pedro de Viveiro, Viveiro
Florida é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Lamaceda, San Pedro de Viveiro, Viveiro
Lamaceda é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Convención das Nacións Unidas sobre Contratos para a Venda Internacional de Mercadorías
A CISG facilita o comercio internacional eliminando barreiras legais entre os estados participantes (coñecidos como "Estados Contratantes") e proporcionando regras uniformes que rexen a maioría dos aspectos dunha transacción comercial, como a formación do contrato, as formas de formalización, as obrigas das partes e os recursos xurídicos ante o incumprimento do contrato. A menos que apareza expresamente excluído no contrato, a convención pasa a formar parte das leis internas dos Estados Contratantes de forma automática e é de aplicación directa ás transacción de bens entre os seus cidadáns.
A CISG ten a súa orixe en dous tratados de comercio internacional anteriores desenvoltos en 1930 polo Instituto Internacional para a Unificación do Dereito Privado (UNIDROIT, do francés Institut international pour l' unification du droit privé). Cando ningunha convención antes acadara apoio global xeneralizado a Comisión das Nacións Unidas para o Dereito Mercantil Internacional (UNCITRAL, polas súas siglas en inglés) trazou en 1968, usando textos previos, o desenvolvemento da CISG. Un borrador foi entregado á Conferencia sobre Venda Internacional de Bens con sede en Viena, Austria en 1980. Nas seguintes semanas de negociación e modificación, a CISG foi aprobada e proposta para ratificación por unanimidade e entrou en vigor o de 1 de xaneiro de 1988 ratificada por 11 países.
A CISG é considerada un dos maiores logros da UNCITRAL e "o documento internacional con maior éxito" en unificar o dereito mercantil internacional, xa que os participantes representan "a cada rexión xeográfica, a cada estado de desenvolvemento económico e a cada sistema legal, social e económico maioritario". Das convencións de lexislación uniforme, a CISG foi descrita como a que tivo "a maior influencia no dereito do comercio transfronteirizo mundial", incluso entre os non membros. Tamén é a base da Willem C. Vis International Commercial Arbitration Moot, unha das maiores e máis importantes competicións internacionais de xuízos simulados do mundo.
Adopción
A 25 de setembro de 2020, os seguintes 94 estados ratificaron, adheríronse, aprobaron, aceptaron ou sucederon a convención: A convención foi asinada pero non ratificada por Ghana e Venezuela.
Idioma, estrutura e contido
A CISG usa "lingua obxectiva para referirse a cousas e acontecementos para os que existen palabras de uso común". Isto fíxose coa intención de transcender os sistemas legais nacionais a través do uso dunha lingua franca que fora intelixíbel ao mesmo tempo entre diferentes grupos culturais, legais e lingüísticos e para evitar "palabras asociadas con matices legais específicos de cada país". Como é costume nas convencións da ONU, as súas seis linguas oficiais teñen a mesma validez.
A CISG está dividida en catro partes:
Principais ausencias
India, Suráfrica, Nixeria e o Reino Unido son os principais países no ámbito comercial que aínda non ratificaron a CISG.
A ausencia do Reino Unido, unha xurisdición líder na elección de lexislación aplicábel en contratos comerciais internacionais, atribúese a varias causas: o goberno non ve a súa ratificación como unha prioridade lexislativa, falta de interese das empresas en apoiar a ratificación, oposición de organizacións grandes e influentes, unha falta de recursos de servizo público e o perigo de que Londres poida perder relevancia na arbitraxe e litigación internacionais.
Probábeis estados participantes
Etiopía e Ruanda  adoptaron leis autorizando a adopción da CISG, que entrarán en vigor en cada país após o instrumento de adhesión sexa depositado perante o Secretario Xeral das Nacións Unidas.
Notas
<references group="Note"/>
Vaqueros de Bayamón
Os Vaqueros de Bayamón son un equipo de baloncesto profesional da cidade de Bayamón en Porto Rico. Son membros do Baloncesto Superior Nacional (BSN), a liga de Porto Rico. O equipo foi fundado en 1930 e son o equipo con máis éxito na historia da liga con 15 títulos conseguidos, o máis recente deles acadado no ano 2020.
Pavillón
Os Vaqueros de Bayamón xogan os seus partidos como locais no Coliseo Rubén Rodríguez, nomeado así polo xogador de baloncesto de Rubén Rodríguez, que xogou 23 tempadas nos Vaqueros, nas que conseguiu 9 campionatos e numerosos récords da competición. O Coliseo inaugurouse en 1988 e é o terceiro recinto cuberto con maior capacidade de Porto Rico, xa que pode albergar ata a 13.000 espectadores.
Loureiro, San Pedro de Viveiro, Viveiro
Loureiro é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Joseph Pastor Neelankavil
Joseph Pastor Neelankavil, C.M.I., nado o 19 de marzo de 1930 e finado o 17 de febreiro de 2021, foi un relixioso católico indio, bispo siro-malabar de Sagar entre 1986 e 2006.
Traxectoria
Joseph Pastor Neelankavil naceu o 19 de marzo de 1930 en Aranatattukara, no distrito de Thrissur, en Kerala (entón no Raj Británico). Logo de rematar os seus estudos, ingresou nos carmelitas de María Inmaculada, tomando o hábito o 15 de outubro de 1950 e facendo o 15 de outubro de 1951 a primeira profesión dos votos. Posteriormente, cursou estudos eclesiásticos de Filosofía no Seminario Pontificio de Pune e, entre 1957 e 1960, de Teoloxía no Dharmaram College de Bangalore.
O 17 de maio de 1960 foi ordenado sacerdote polo arcebispo de Ernakulam Joseph Parecattil.
O 20 de decembro de 1986 foi nomeado bispo de Sagar. Recibiu a ordenación episcopal o 22 de febreiro de 1987, de mans do bispo de Trichur Joseph Kundukulam, e tivo como co-consagradores principais ao arcebispo de Bhopal Eugene D'Souza e ao arcebispo de Cuttack-Bhubaneswar Raphael Cheenath.
Permaneceu no cargo até que se retirou o 2 de febreiro de 2006. Finou o 17 de febreiro de 2021.
Viktor Afanasiev
Viktor Mikhailovich Afanasiev, nado en Briansk (Rusia) o 31 de decembro de 1948, é un cosmonauta soviético e ruso retirado que formou parte das misións Soiuz TM-11, Soiuz TM-18, Soiuz TM-29, Soiuz TM-32 e Soiuz TM-33.
Traxectoria
Afanasiev graduouse na Escola de Pilotos Militares de Kachinskoie en 1970 e no Instituto de Aviación Ordzhonikidze de Moscova en 1980. Adestrouse como cosmonauta entre 1985 e 1987, participando nas misións Soiuz TM-11, Soiuz TM-18, Soiuz TM-29, Soiuz TM-32 e Soiuz TM-33 e pasando un total de 555,77 días no espazo.
Teoría do sangue puro coreano
miniatura|Unha enquisa da [[British Broadcasting Corporation|BBC de 2016 en varios países na que se preguntou cal era o factor máis determinante na propia identidade. Corea do Sur ten a proporción máis alta dada para "raza ou cultura", cun 23%.]] O nacionalismo étnico coreano ou nacionalismo racial coreano, é unha ideoloxía política e unha forma de identidade étnica (ou racial) que está amplamente estendida en Corea do Sur e do Norte. Está baseado na crenza da teoría do sangue puro coreano, segundo a cal os coreanos forman unha nación, unha raza e un grupo étnico que comparte unha liñaxe unificada e unha cultura diferenciada. Céntrase na noción do minjok (en 민족), un termo que foi acuñado no Xapón imperial ("minzoku") a comezos da era Meiji. Minjok foi tradución como "nación", "pobo", "grupo étnico", "raza" e "raza-nación".
Este concepto xurdiu entre os intelectuais coreanos despois do protectorado imposto polos xaponeses no ano 1905, cando os xaponeses tentaban persuadir aos coreanos de que ambas nacións eran parte da mesma liñaxe racial. A noción do minjok coreano foi popularizada polo ensaísta e historiador Shin Chaeho na súa obra Doksa sillon (1908), unha historia de Corea dende os tempos míticos de Dangun até a caída de Balhae en 926. Shin retratou o minjok como unha raza belicosa que loitara valentemente para preservar a identidade de Corea, que máis tarde esmorecera e que agora precisaba ser revitalizada. Durante o período de goberno xaponés (1910–1945), esta crenza na unicidade do minjok coreano deu forza aos movementos de resistencia contra os xaponeses e as súas políticas de asimilación.
En contraste co Xapón e Alemaña, onde tales concepcións da nación baseadas na raza foron desacreditadas despois da segunda guerra mundial porque estaban asociadas co ultranacionalismo ou co nazismo, as Coreas do Norte e do Sur posteriores á guerra continuaron a proclamar a súa homoxeneidade étnica e liñaxe pura. Na década de 1960, o presidente surcoreano Park Chung-hee fortaleceu esta "ideoloxía de pureza racial" para lexitimar o seu goberno autoritario, mentres que a propaganda oficial en Corea do Norte retratou aos coreanos como "a raza máis limpa." Os historiadores coreanos contemporáneos continúan a escribir sobre a "herdanza racial e cultural únicas" da nación. Esta concepción compartida dunha Corea definida racialmente continúa dando forma á política e ás relacións exteriores de Corea, dá aos coreanos un pulo no seu orgullo nacional, e alimenta as esperanzas da reunificación das dúas Coreas.
A pesar das estatísticas que demostran que Corea do Sur está a converterse nunha sociedade cada vez máis multiétnica, a maioría da poboación surcoreana segue identificándose como "un pobo" (단일민족; Hanja: 單一民族, danil minjok) unido por unha "liña de sangue" común. Unha renovada énfase na pureza do "sangue" coreano causou tensións, levando a renovados debates sobre o multietnicidade e o racismo tanto en Corea do Sur como no estranxeiro.
En Corea do Sur, o nacionalismo racial coreano foi descrito como unha especie de relixión civil.
Lamas, San Pedro de Viveiro, Viveiro
Lamas é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Muíños, San Pedro de Viveiro, Viveiro
Muíños é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Naseiro, San Pedro de Viveiro, Viveiro
O Naseiro é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.