cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wikipedia en inuktitut
A Wikipedia en inuktitut é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua inuktitut.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en groenlandés
A Wikipedia en groenlandés é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua groenlandesa. Foi creada o 11 de xuño de 2010.
Santadriao, Gundivós, Sober
Santadriao é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Recimil, Gundivós, Sober
Recimil é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
SDI Media
SDI Media Group, Inc. é un importante provedor de servizos de subtitulación, tradución e dobraxe de idiomas para a industria do entretemento. A sede central está situada no distrito de Westchester de Los Ángeles, California, con outras oficinas e instalacións situadas en 37 países de todo o mundo. A empresa emprega a máis de 1.000 empregados e utiliza unha rede de máis de 4.000 tradutores autónomos.
Historia
En 1990, a empresa de medios sueca Modern Times Group adquiriu a participación maioritaria en Svensk Text (SDI Media). SDI Media foi vendida por MTG a Warburg Pincus por 60 millóns de dólares en 2004. En 2007 foi adquirida por Elevation Partners, unha empresa de capital privado, que investiu principalmente en empresas de medios e entretemento. En 2008, SDI Media Group adquiriu Visiontext, un competidor na industria de subtítulos, de Ascent Media.
O 21 de febreiro de 2015, a empresa matriz xaponesa de medios Imagica Robot Holdings asociouse con Sumitomo Corporation e Cool Japan Fund para adquirir SDI Media.
O 22 de xaneiro de 2021, a empresa de medios de localización Iyuno Media Group anunciou que chegara a un acordo con Imagica Group para adquirir o 100% de SDI Media.
O 1 de abril de 2021, SDI Media foi adquirida por Iyuno Media Group, formando a nova empresa, Iyuno-SDI Group.
Sas, Gundivós, Sober
Sas é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Wikipedia en inupiaq
A Wikipedia en inupiaq é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua inupiaq.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Vilanova, Gundivós, Sober
Vilanova é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
A Sobreira, Gundivós, Sober
A Sobreira é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Ferrari 156
O Ferrari 156 foi un coche de carreiras fabricado pola Ferrari en 1961 para cumprir coa entón nova normativa da Fórmula Un que reduciu a cilindrada do motor de 2,5 a 1,5 litros, semellante á clase Fórmula 2 anterior a 1961 para a que Ferrari desenvolvera un coche de motor central tamén chamado 156 F2.
Phil Hill gañou a campionato mundial de pilotos de 1961 e Ferrari conseguiron a campionato mundial de construtores de 1961, ambas vitorias acadadas co 156.
Morro de quenlla
Ferrari comezou a tempada cun motor Dino de 65 graos, que logo substituíuse por un novo motor cun ángulo en V aumentado a 120 graos e deseñado por Carlo Chiti. Un motor V-6 con banco de 120 graos é máis suave na produción de enerxía porque cada rotación de 120 graos do Veo de manivelas do motor produce un pulso de potencia. Este cambio aumentou a potencia en 10 hp. O diámetro e a carreira foron de 73,0 x cun desprazamento de 1476,60 cc e uns 140 kW a 9500 rpm. Para 1962, planificouse unha versión de 4 válvulas por cilindro con 147 kW a 10.000 rpm, pero nunca apareceu. No Gran Premio do Reino Unido de 1962, Phil Hill correu cunha nova versión cunha transmisión de seis velocidades montada diante do motor. En agosto, no Gran Premio de Alemaña, Lorenzo Bandini probou unha variante sen morro de quenlla con suspensión dianteira e traseira modificada e un radiador máis pequeno, que anuncia o 156 Aero usado en 1963.
Ferrari 156 Aero de 1963
O Ferrari 156 actualizado, usado nas tempadas de e, non presentaba o distintivo deseño morro de quenlla. pero tiña unha admisión bastante convencional, algo máis grande que o Ferrari 158 presentado en 1964.
Seoane, Gundivós, Sober
Seoane é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Ferrari 156
Ferrari 156 Aero de 1963
En 1963, o V6 de 120° empregou a inxección directa de combustible Bosch en lugar de carburadores e a potencia aumentou a 147 kW (197 CV). A última vitoria do Ferrari 156 conseguiuna o italiano Lorenzo Bandini no Gran Premio de Austria de 1964. thumb|left|Ferrari 156 "Aero" no Gran Premio de Austria de 1964]]
Jaime García Eiras
Jaime García Eiras foi un político galego.
Ferrari 156
Accidente de Monza
O 10 de setembro de 1961, tras unha colisión co Lotus de Jim Clark na segunda volta do Gran Premio de Italia, o 156 do Wolfgang von Trips (o compañeiro de equipo de Hill) saíu polo aire e estrelouse contra unha barreira lateral, saíu despedido mortalmente do coche e morreron quince espectadores.
Jaime García Eiras
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Arzúa por Real Orde en maio de 1922. Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Arzúa e primeiro tenente de alcalde en 1925, na corporación presidida por Castor Casas Sánchez. Ao rematar a ditadura foi novamente nomeado alcalde de Arzúa en marzo de 1930. Volveu ser elixido alcalde o 5 de febreiro de 1931.
Vida persoal
Casou con María Rodríguez Seoane en 1918.
Ferrari 156
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (resultados en negra indica pole position, resultados en cursiva indican [[volta rápida)
Wikipedia en adigueo
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Patrimonio da Humanidade en Acerbaixán
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Acerbaixán, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Acerbaixán ratificou a convención o 16 de decembro de 1993.
Jadon Sancho
Jadon Malik Sancho, nado o 25 de marzo de 2000 en Camberwell, é un futbolista inglés. Xoga de extremo e o seu actual club é o Manchester United FC da Premier League inglesa.
Traxectoria
O 1 de xullo de 2021, anunciouse a fichaxe de Sancho polo Manchester United FC da Premier League inglesa ata 2026.
Palmarés
Borussia Dortmund
Paco de Aguiño
Francisco Lorenzo Mariño, nado en Porto do Son o 8 de setembro de 1929 e finado en Aguiño (Ribeira) o 16 de xaneiro de 2004, foi un sacerdote galego coñecido popularmente como Paco de Aguiño, párroco de Aguiño desde a fundación da parroquia no 1959 ata o seu pasamento no 2004.
Traxectoria
Tras a súa ordenación, e despois de exercer dous anos como sacerdote en Sada, foi nomeado párroco de Aguiño o 23 de setembro de 1959. Converteuse así no primeiro párroco de Aguiño, xa que a parroquia era de nova creación: foi segregada da de Carreira ese mesmo ano.
No seu labor como párroco en Aguiño foron moitas e importantes as obras realizadas por Paco ou nas que colaborou, contribuíndo de xeito decisivo á dinamización cultural, social e veciñal da parroquia. Entre as entidades: a S.D. Xuventú Aguiño, a Asociación Veciñal Ardora, a Fábrica do Xeo, o Consello Parroquial Aguieiro, a Comisión de Festas do Carme, a Asociación Cultural A Dourixeira...; como eventos a Cabalgata de Reis, Festa dos Maios, Romería do Neno en Couso...; en publicacións o Vicanso Cultural, o xornal O Carreiro...
Foi un dos impulsores da Romaxe de Crentes Galegos (xunto a Pepe Chao, Torres Queiruga, Agustín Bueno, Daniel López Muñoz, Araúxo Iglexias, Manuel Dourado...), da Asociación e Revista Irimia, da Festa do Lume, o Bienio Irmandiño, as Irimianzas, o Grupo Boa Nova etc. A II Romaxe de Crentes Galegos tivo lugar en Aguiño en setembro de 1979 e a XVIII en setembro de 1995 baixo os lemas "Batidos polo Mar" e "Somos pedras Vivas", foron as máis numerosas en participación.
Nunha entrevista concedida a La Voz de Galicia amosou o seu carácter progresista dentro da Igrexa daquel tempo ao afirmar que o sexo non é o centro do pecado, que a homosexualidade é un fenómeno máis da pluralidade da vida ou manifestarse ao favor do divorcio.
Atribúeselle a honra de ser o primeiro cura en misar en galego. , pero pode que a primeira misa oficiada integramente en galego fose a oficiada polo xesuíta Xaime Seixas o 25 de xullo de 1965. Segundo testemuño do propio Paco de Aguiño el empezou a misar en galego tamén nese ano:"Coido que foi desde o ano 65, cando cantou misa Andrés Torres Queiruga, que é de aquí. Ese día empecei a utilizal-lo galego na liturxia e xa desde entón empecei a te-las misas de domingo; ó pouco tempo xa, en galego e a pasar os cantos todos ó galego."Foi mestre de relixión no Instituto de Ribeira entre 1977 e 1994, e antes catro anos no colexio Galaxia. Exerceu tamén como correspondente do xornal La Voz de Galicia durante un cuarto de século, colaborador na revista Encrucillada, membro da mesa de redacción de Irimia etc.
Finou o 16 de xaneiro de 2004 tras unha longa enfermidade. O día seguinte celebrouse un multitudinario funeral de corpo presente, presidido polo arcebispo de Compostela Julián Barrio e no que participou o seu amigo e teólogo de Aguiño Andrés Torres Queiruga. Os seus restos mortais foron trasladados despois ata o camposanto de Noal, en Porto do Son, para recibir sepultura.
Recoñecementos
miniatura|Igrexa parroquial de Aguiño Recibiu numerosos galardóns, recoñecementos e homenaxes, sendo Socio de Honra da Asociación Musical Albéniz, da Asociación A Dourixeira, da SD Xuventú Aguiño, da Confraría de Pescadores de Carreira e Aguiño, da Asociación Ardora, da Asociación Pax in Requiem etc. Tamén foi homenaxeado cun busto no adro da igrexa o 25 de xullo de 2021, e polo Concello de Ribeira poñendo en 2003 o seu nome á principal rúa da vila, así como polo Colectivo Home Novo da Coruña, a Asociación Irimia. Entre estes galardóns está tamén a Medalla de Bronce de Galicia, concedida polo Goberno Galego no ano 2002.
Legado
Dende o ano 2005 existe unha Asociación Cultural, Recreativa e Veciñal que leva o seu nome e organiza actos de promoción e difusión da cultura e patrimonio de Aguiño, na defensa dos intereses dos veciños e veciñas, e realiza actividades na súa memoria que contribúan a seguir co labor e o traballo que el empezou como a Semana Cultural de xaneiro
Bibliografía
Editado con motivo do 50 aniversario da parroquia, coordinado por Unai González Suárez e coa colaboración de Andrés Torres Queiruga, Rubén Aramburu Molet, José Antonio Otero Sobrido, José Luis Monteagudo Calviño e Ricardo Pérez Queiruga.
Vilapedre, Gundivós, Sober
Vilapedre é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Calidris ptilocnemis
miniatura|250px|Cerca de [[Eureka, Estados Unidos|Eureka, California]] miniatura|250px|Pito acabado de nacer miniatura|250px|Na illa de St. Paul ([[Illas Pribilof)]]
Calidris ptilocnemis é unha especie de ave da orde das caradriformes e familia dos escolopácidos, unha das 24 integradas no xénero Calidris.
Descrición
A especie foi descrita en 1873 polo cirurxián, historiador e ornitólogo estadounidense Elliott Coues, baixo o nome de  Tringa ptilocnemis.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Calidris.
O epíteto específico, ptilocnemis, está formado polos elementos ptilo- e -cnemis, tirados das voces do grego antigo πτίλον ptílon, "pluma" e κνἠμη knḗmē, "perna", "pata", respectivamente.
Sinónimo
Tringa ptilocnemis Elliot, 1873.
Nota taxonómica
Antigamente a especie estaba clasificada dentro do xénero Erolia, pero hoxe sitúase con outras 23 especies no xénero Calidris, que fora creado en 1804 polo naturalista alemán Blasius Merrem.
Subespecies
Actualmente (2022) recoñécense as 44 subespecies seguintes:
Hábitat e distribución
O seu hábitat de cría é tundra ártica, nas costas do Pacífico, en Alasca, as illas Aleutianas e as Pribilof; tamén se reproducen en Kamchatka e nas illas Kuriles.
Características
Os adultos teñen as patas curtas e de cor amarelo, o pico é de tamaño mediano, delgado e de cor escuro. O corpo é escuro nas partes superiores cun brillo lixeiramente violáceo nas inferiores, que son principalmente brancas. Ten o peito manchado de gris, e a grupa negra. A subespecie das illas Pribilof mostra un parche negro no ventre.
Bioloxía
A parella reprodutora adoita ser monógama, con vínculos de parella que poden durar varios anos.
Aniñan no solo, xa sexa nn lugar elevado sobre as rochas ou nn lugar baixo e húmido. Tanto o macho como a femia asumen a responsabilidade da incubación dos ovos.
Estas aves migran en inverno cara ao sur, até as costas rochosas do Pacífico libres de xeo.
Aliméntanse nas costas rochosas e comen principalmente insectos, moluscos, vermes mariños, e tamén algo de materia vexetal. A miúdo comen coa auga que lles chega até o peito, nadando nalgunhas ocasións.
Estado de conservación
Esta especie ten unha área de distribución moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerable baixo o criterio do tamaño da área de distribución, e a pesar de que a tendencia da poboación parece ser decrecente, non se cre que o descenso sexa o suficientemente rápido como para achegarse aos limiares de vulnerable baixo o criterio de tendencia da poboación. O tamaño da poboación é moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerable segundo o criterio do tamaño da poboación. Por estes motivos a especie é avaliada pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais como LC (pouco preocupante).
Delta-catenina
As delta-cateninas son dúas proteínas, chamadas delta-1-catenina e delta-2-catenina membros da subfamilia das proteínas con dez repeticións armadillo. A delta-2-catenina exprésase no cerebro, onde é importante para o desenvolvemento cognitivo normal. Igual que a beta-catenina e a gamma-catenina, as delta-cateninas parecen interaccionar coas presenilinas. Esta interacción catenina-presenilina ten implicacións para a función da cadherina e a regulación da adhesión célula-célula.
Aínda que a beta-catenina actúa como unha proteína reguladora da transcrición na vía Wnt/TCF, a delta-catenina 1 parece ser un regulador do factor de transcrición NF-κB.
A palmitoilación da delta-catenina parece coordinar cambios dependentes da actividade en moléculas de adhesión sinápticas, estrutura da sinapse e localizacións de receptores que están implicados na formación da memoria.
Wilfred Owen
Wilfred Edward Salty Owen MC nado en Oswestry, Shropshire, o 18 de marzo de 1893 e finado en Sambre–Oise Canal, Francia, o 4 de novembro de 1918, foi un poeta de guerra e soldado inglés, un dos principais poetas da Primeira guerra mundial.
Biografía
As condicións para as tropas na fronte occidental eran moi duras, e Owen sufriu varias malas experiencias que o levaron a ser considerado non apto para seguir loitando. Foi enviado ao Craiglockhart War Hospital de Edimburgo para ser tratado por un psiquiatra. Mentres estaba alí, escribiu poesía e chegou a ser editor da revista do hospital, que se chamaba The Hydra. Pouco despois, o poeta Siegfried Sassoon chegou ao hospital como paciente, e fixéronse grandes amigos. Sassoon axudou a Owen coa súa escritura e presentouno a outros escritores e editores. Aínda que Sassoon fixera unha protesta pública contra a guerra co apoio de Bertrand Russell, axiña volveu a Francia para seguir loitando. Mentres tanto, Owen recibiu un traballo no Northern Command Depot en Ripon, onde non tivo que loitar.
Owen nunca casou, e pénsase que era homosexual, aínda que non hai probas que o demostren.
Poemas
Dous dos seus poemas máis famosos son Anthem for Doomed Youth ( Himno para a mocidade condenada) e Dulce et decorum est, que toma prestada unha frase de Horacio.
Elías Portela
Elías Portela Fernández, nado en Cangas en 1981, é un poeta e tradutor en galego, castelán e islandés, lingua na que publica baixo o pseudónimo de Elías Knörr.
Obra en galego
Comezou na adolescencia dentro do grupo de poetas do IES María Soliño e recibiu un accésit de poesía no XXVII Certame Literario Minerva do C. M. Peleteiro (1999) polo poemario Maceira verde, laranxas azuis; maceira verde, laranxas azuis; maceira verde, laranxas azuis. Nos anos seguintes deixou a escritura e os recitais, ata que en 2008 publicou Imaxes na Pel na editorial Morgante. En 2010 saíu á luz o seu segundo libro en galego Cos Peitos Desenchufados en Edicións Barbantesa e recibiu o premio Xohán de Cangas á Creación Literaria 2010.
Obra en islandés
A súa traxectoria en islandés comezou baixo o anonimato que creou co seu pseudónimo. Portela asina os seus poemas como "Elías Knörr", ocultando así a súa orixe estranxeira, mais creando tamén un heterónimo co que dialogará en Cos peitos desenchufados. A partir do 2008, algúns dos seus poemas comezaron a circular pola rede e a aparecer publicados na revista Stína Tímarit um bókmenntir og listir. Na primavera do 2010, a Poetry Society do Reino Unido escolleuno como un dos tres poetas máis representativos da lírica actual islandesa, e apareceu publicado na centésima edición da UK Poetry Review xunto con Sjón e Kári Tulinius. En outubro do 2010 publicou Sjóarinn með morgunhestana undir kjólnum aínda baixo pseudónimo na editorial Stella. Mais o 24 de novembro dese mesmo ano, a editorial fixo pública a súa identidade despois dunha excelente acollida da crítica. É colaborador asiduo da Cidade Literaria da UNESCO Bókmenntaborg e baixo a personalidade de Michaël Drake (1441) forma parte do bordel poético de Reykjavík Rauða Skáldahúsið.
Paralelamente á creación literaria, Portela traduciu varias obras da literatura islandesa actual: as novelas Skugga-baldur e O rapaz que nunca existiu de Sjón e Anxos do universo de Einar Már Gudmundsson, autores premiados co Premio Literario do Concilio Nórdico en 2005 e 1995 respectivamente, ademais das chamadas "sagas de Vinlandia": Saga dos Groenlandeses e Saga de Erik o Roxo.
Obra noutras linguas
Ten presentado poemas en inglés, castelán e italiano en diversos recitais e no XV Encuentro Internacional de Escritores de Monterrey, mais a súa obra nestas linguas é de momento inédita.
Outra parte da súa obra baséase nas posibilidades das palabras e na busca dunha inspiración completamente externa ó autor. Adaptou nos seus textos imaxes e conceptos poéticos doutros idiomas, entre eles a súa lingua artificial propia, Lwyma. Esta é unha lingua artificial creada por el e baseada no feroés, o idioma autóctono das Illas Feroe. Malia ser inventada, Portela traballa o lwyma e ten un poema escrito nesa lingua.
O Bispo, Lobios, Sober
O Bispo é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Chris Van Allsburg
Chris Van Allsburg, nado o 18 de xuño de 1949 en Grand Rapids, Míchigan, é un escritor e ilustrador estadounidense especializado en literatura infantil. É mundialmente coñecido por ser o autor dos bestsellers The Polar Express, Jumanji e Zathura, os tres adaptados para o cine.
Formación
Chris estudou na Escola de Artes da Universidade de Míchigan e obtivo o seu máster na Escola de Deseño de Rhode Island (RISD).
Vida persoal
Chris Van Allsburg vive en Providence, Rhode Island, coa súa muller Lisa e dúas fillas; Sofía e Ana.
Carreira
Converteuse nun premiado autor de libros infantís, xa no seu primeiro libro, The Garden of Abdul Gasazi, que en 1980 recibiu a Medalla de Honra Caldecott, o mesmo aconteceu en 1982 e 1985, con Jumanji e The Polar Express, respectivamente.
Obra
Os seus libros adoitan traer como temática eventos fantásticos, descontrolados e ás veces empregando a crúa ironía. Allsburg escapa do lado inocente e cómodo da literatura infantil e explora o lado máis escuro da natureza humana. Un bo exemplo diso está no seu libro The Sweetest Fig (O figo máis doce), cuxo tema é a historia dun home moi egoísta que de súpeto consegue facer realidade os seus desexos máis salvaxes. A súa cobiza acaba sendo a causa da súa caída -o que non é unha lección moral infrecuente, nos libros infantís-, pero Allsburg consegue dar unha frialdade na caracterización do personaxe que imprime un ton aterrador á narración.
En The Wretched Stone, toda a tripulación dun barco está hipnotizada e controlada pola pedra do título, unha alegoría cruel sobre o efecto negativo da televisión.
O seu tema tamén inclúe os soños, os suburbios ou obxectos que teñen vida propia (como os xogos de mesa de Jumanji e Zathura). Unha presenza constante nos seus libros é Fritz o can.
Libros e ilustracións
Varios dos seus libros foron traducidos ao portugués e ao castelán. É coñecido principalmente polas versións cinematográficas da súa obra. Allsburg escribiu ou ilustrou os seguintes libros:
Patrimonio da Humanidade en Galicia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Galicia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. España ratificou a Convención sobre a Protección do Patrimonio Cultural e Natural da Humanidade o 4 de maio de 1982, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
O primeiro sitio en Galicia que se inscribiu foi a Cidade vella de Santiago de Compostela, que foi inscrita na 9ª sesión do Comité do Patrimonio da Humanidade en 1985. Os seguintes lugares que foron incluídos entre o Patrimonio da Humanidade foron o Camiño de Santiago (1993), compartido con outras rexións europeas, a Muralla de Lugo (2000) e a Torre de Hércules (2009).
Lista de candidatos
Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio Mundial, os estados membros poden manter unha lista de candidaturas que se poderían considerar para o nomeamento. Os nomeamentos para a lista do patrimonio mundial acéptanse soamente se o sitio foi previamente mencionados na lista de candidatos. Os lugares de Galicia rexistrados como candidatos xunto co ano en que foron incluídos na lista provisional son:
Minarete de Jam
O Minarete de Jam é un lugar declarado Patrimonio da Humanidade que se atopa no oeste de Afganistán. Está situado nunha rexión remota e case inaccesible do distrito de Shahrak, na provincia de Ghor, xunto ao río Hari. O minarete ten 65 m ou 62 m de altura, e foi construído arredor de 1190 integramente con ladrillos cocidos e é famoso pola súa intricada decoración de ladrillos, estuco e tellas esmaltadas, que consiste en bandas alternas de caligrafía cúfica e naskhi, patróns xeométricos e versos do Corán. Dende o ano 2002, o minarete está clasificado na lista do Patrimonio Mundial en Perigo, debido á grave ameaza de erosión e a que non foi preservada activamente. En 2014, a BBC informou de que a torre estaba en perigo inminente de colapso.
Francisco López Quinte
Francisco López Quinte, coñecido como Paco de Rigueiro, nado en Sarria cara a 1917 e finado en Lugo o 10 de febreiro de 2000, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fillo de Juan López e Carmen Quinte. Veciño de Treilán. Enlace da guerrilla que tivo que fuxir ao ser descuberto. Integróuse na III Agrupación luguesa do Exército Guerrilleiro. Procesado na causa 522/47, foi reclamado polo Xulgado Militar Eventual número 1 de Lugo con Adolfo Gregorio Cenitagoya González, Manuel Rodríguez, Xosé Castro Veiga, José Pardo Rodríguez, Abelardo Gutiérrez Alba, Elías López Armesto e Xosé Arias Fernández en febreiro de 1948. Nas primeiras eleccións democráticas foi candidato do Bloque Nacional Popular Galego ao Senado, pero non resultou elixido. Finou en Lugo o 10 de febreiro de 2000.
Blue Scout Junior
miniatura|Un Blue Scout Junior na guía de lanzamento. Blue Scout Junior, tamén coñecido como SLV, foi un foguete suborbital dos Estados Unidos pertencente á familia de foguetes Scout.
Características
O Blue Scout Junior usouse en misións suborbitais científicas. A versión orixinal (SLV-1B) usaba catro etapas: unha primeira Castor 1, unha segunda Antares 1A, unha terceira Alcor e unha última Cetus. Era capaz de elevar cargas a alturas de ata 200 000 km. A versión SLV-1B modificada contaba con tres etapas, sen usar a Cetus, mentres que a versión SLV-1C tamén tiña tres etapas, pero a terceira era substituída por un foguete Altair 1. Entre as tres versións fixeron 22 lanzamentos, con dous fallos totais e tres parciais.
Sean Sherman
Sean Sherman, nado en Pine Ridge en 1974, é un chef e colleiteiro lakota, autor de libros de receitas e promotor da gastronomía indíxena. Sherman fundou a empresa de educación alimentaria indíxena e hostalería The Sioux Chef, así como a organización sen ánimo de lucro North American Traditional Indigenous Food Systems (NĀTIFS). Recibiu un premio da Fundación James Beard e o seu libro de receitas de 2017, The Sioux Chef's Indigenous Kitchen, gañou o Premio James Beard de 2018 ao mellor libro de cociña estadounidense. En 2022, o seu restaurante Owamni gañou o premio James Beard ao mellor restaurante novo.
Primeiros anos
Sherman naceu en 1974 e creceu no rancho dos seus avós na reserva de Pine Ridge en Dacota do Sur. Cazou e recolectou dende pequeno, lembrando que o seu avó lle regalou unha escopeta no seu sétimo aniversario. Creceu comendo moitos produtos básicos do goberno como cereais, manteiga e carne en conserva, que cita como a norma da que pretende afastarse. Asistiu á Universidade Estatal de Black Hills. Os seus avós falaban lakota con fluidez.
O Carabuñeiro, Lobios, Sober
O Carabuñeiro é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Sean Sherman
Primeiros anos
Sherman conseguiu o seu primeiro traballo nun restaurante lavando pratos aos 13 anos, e logo pasou á cociña. Pasou un verán traballando para o Servizo Forestal dos Estados Unidos de América nos Black Hills, identificando plantas. Pasou a maior parte dos seus vinte anos traballando nunha serie de restaurantes de Minneapolis e aos 27 traballaba como chef executivo. Aos 29 fartouse do traballo e pasou algún tempo en México; en Puerto Vallarta pasou un tempo con algúns membros do pobo wixárika (ou huichol) e tivo unha "epifanía", dicindo: "Despois de ver como os huicholes se aferraban a gran parte da súa cultura preeuropea a través da arte e a comida, recoñecín que quería coñecer a miña propia herdanza alimentaria. Que comían os meus devanceiros antes de que chegasen os europeos ás nosas terras?".
Casar de Cima, Lobios, Sober
Casar de Cima é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Sean Sherman
Carreira profesional
miniatura|250px|Sean Sherman, a carón da chef indíxena [[Crystal Wahpepah, nunha conferencia de soberanía alimentaria indíxena en 2022.]] En 2014, Sherman fundou o negocio de educación alimentaria e de catering indíxena The Sioux Chef. O Washington Post chamouno "homónimo a outro... concepto culinario", o sous-chef. En 2015, el e Dana Thompson lanzaron Tatanka Truck, un camión de comida que ofrecía pratos como arroz salvaxe de bisonte e tés feitos de cedro e pradairo.
Fundou a organización sen ánimo de lucro North American Traditional Indigenous Food Systems (NĀTIFS) en 2017 coa súa compañeira comercial Dana Thompson.
En 2017, Sherman coescribiu The Sioux Chef's Indigenous Kitchen, publicado pola Universidade de Minnesota, co cal gañou o 2018 Premio James Beard ao mellor libro estadounidense de cociña. Para crear as receitas do libro, entrevistou a membros da comunidade máis vellos e buscou nos arquivos descricións dos alimentos tradicionais Lakota. As receitas do libro non conteñen lácteos, trigo, tenreira, porco ou azucre de cana, xa que son ingredientes non autóctonos, traídos a América do Norte polos colonizadores europeos. Sherman describe as receitas como "hiperlocal, ultra-estacional, súper saudable [e] sobre todo, é absolutamente deliciosa". Publishers Weeklychamou o libro, "unha guía esclarecedora da comida nativa americana que cautivará tanto aos cociñeiros domésticos como aos historiadores da comida". Ese mesmo ano preparou unha cea de seis pratos na James Beard House.
En 2018, participou nunha mesa redonda do Museo Nacional de Historia Estadounidense no evento da fin de semana de Food History. Durante o evento preparou un prato tradicional, Mag˘áksic˘a na Psíŋ Wasná, pato e arroz salvaxe pemmican.
En 2019, Sherman recibiu un Premio ao Liderado da Fundación James Beard, que recoñece a persoas e organizacións que "(traballan) para cambiar o noso mundo alimentario para mellor".
En 2021, abriu o restaurante Owamni, en Minneapolis, Minnesota, que serve pratos utilizando ingredientes presentes en América do Norte antes da colonización europea. Owamni gañou o premio da Fundación James Beard de 2022 ao mellor restaurante novo.
The New York Times considerou o seu estilo "colorido e elegante".
Vida persoal
Sherman vive en Minneapolis, Minnesota. Ten un fillo. El e a súa compañeira de negocios, Thompson, tiveron unha ruptura romántica áspera pouco despois da apertura de Owamni.
Repetición armadillo
Repetición armadillo é o nome dunha secuencia de aminoácidos repetitiva característica, que consta duns 42 residuos de lonxitude e que se encontra en moitas proteínas. As proteínas que conteñen repeticions armadillo presentan normalmente varias copias repetidas en tándem. Cada repetición armadillo está composta por un par de hélices alfa que forman unha estrutura en forquita. Múltiples copias desta repetición forman o que se chama unha estrutura de alfa solenoide.
Exemplos de proteínas que conteñen repeticións armadillo son a β-catenina, Sarm1 (SARM1), α-importina, placoglobina, proteína da polipose adenomatosa do colon (APC ou adenomatous polyposis coli), e moitas outras.
O termo armadillo deriva do nome histórico que recibía o xene da β-catenina na mosca do vinagre Drosophila, onde se descubriron as repeticións armadillo. Aínda que se cría previamente que a β-catenina era unha proteína implicada na unión das proteínas de adhesión celular cadherinas ao citoesqueleto, traballos recentes indican que a β-catenina regula a homodimerización da alfa-catenina, a cal á súa vez controla a ramificación e formación de feixes da actina. Pero, a repetición armadillo encóntrase nun amplo rango de proteínas con outras funcións. Este tipo de dominio proteico é importante na transdución de sinais WNT durante o desenvolvemento embrionario.
Manuel Buceta del Villar
Manuel Buceta del Villar, nado en Portas o 15 de abril de 1808 e finado en Málaga o 3 de febreiro de 1882, foi un Brigadier galego. Ocupou os cargos de Gobernador Militar de Málaga e Melilla, tamén estivo na guerra de Santo Domingo e a primeira guerra carlista.
Traxectoria
miniatura|Nova sobre Manuel Buceta del Villar en Galicia. Revista semanal ilustrada, número 10. A Habana, 28 de setembro de 1902. Fillo natural de María Buceta del Villar, ingresou como cabo primeiro nas Milicias populares e participou na Primeira Guerra Carlista como sarxento primeiro, destacándose desde un principio polo seu talante liberal. Na revolución de 1846, era comandante da Garda Civil en Pontevedra e en compañía do xeneral Solís marchou cara á Coruña formando parte da primeira división, integrada polos rexementos provinciais de Xixón e Segovia, un batallón de Infantaría de Zamora, unha compañía de "Guías da Liberdade", 120 carabineiros, 20 cabalos e dúas pezas de artillaría. Pero o levantamento fracasou e Miguel Solís Cuetos foi fusilado con outros en Carral o 26 de abril, e Buceta fuxiu disfrazado de muller a Portugal.
Ao ano seguinte, apareceu en Madrid participando nos movementos liberais populares que preparaban a revolución de 1848, que dirixiu, pero é detido e ten que escoller o camiño do exilio ata que en 1850 é amnistiado e retorna de novo ao servizo activo. Tivo parte moi activa no pronunciamento militar de xullo de 1854 que determinou o triunfo do Partido Progresista e o regreso de Espartero a España. Buceta foi nomeado coronel e destinado ao cargo de Gobernador Militar da praza de Melilla. Logrou éxitos importantes combatendo aos rifeños, que o coñecían polo sobrenome de "Farruco".
Ascende a brigadier e até 1857 permanece como Gobernador Militar de Melilla, loitando á beira do xeneral O'Donnell. Posteriormente pasa a Cuba e logo, como Gobernador de Samaná na illa Española de Santo Domingo, onde realizou un moi importante labor entre a poboación indíxena. Alí fundou a poboación "Flechas de Colón", contribuíndo a pacificar a provincia de Santiago dos Cabaleiros que estaba insurreccionada durante a Guerra de Santo Domingo, desempeñando máis tarde o posto de Cabo segundo da Provincia de Santo Domingo.
En 1866, regresa a Madrid e, ao producirse a Revolución de 1868, Buceta está encarcerado en Peñíscola. Unha vez en liberdade foi, de novo, destinado a Cuba, participando en varios feitos de armas para daquela ser nomeado Gobernador militar de Málaga. Cando se achaba destinado en Xirona en 1873, foi arrestado polo capitán xeneral de Cataluña e posto en liberdade a comezos do ano seguinte. En 1879, estando de comandante xeral do Campo de Xibraltar e destinado á reserva, tres veces foi proposto para tenente xeneral, pero dada a perseveranza e ardor con que sempre mantiña os seus ideais liberais, o seu nome foi rexeitado.
Manuel Buceta del Villar faleceu en Málaga, lonxe da súa Galicia natal, o 3 de febreiro de 1882.
As Cortes, Lobios, Sober
As Cortes é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Copa Federación Galega de Fútbol 1961/62
A Copa Federación Galega de Fútbol 1961/62 foi unha competición de fútbol organizada pola Federación Galega de Fútbol na que participaron o Club Deportivo Ourense, o Pontevedra Club de Fútbol e o Real Club Celta de Vigo. A competición disputouse en forma de liga a dúas voltas entre maio e xuño de 1962. Proclamouse campión o Club Deportivo Ourense.
Patrimonio da Humanidade en Andorra
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Andorra, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Andorra conta dende o ano 2004 cun lugar declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, o Val de Madriu-Perafita-Claror, de carácter natural.
O imposible de desatar
O imposible de desatar é unha novela en lingua galega escrita por Iván García Campos e publicada por Editorial Galaxia en 2010. Nese mesmo ano gañou a XXVIII edición do Premio Blanco Amor de novela, outorgado nesa ocasión polo concello de Poio.
Trama
O imposible de desatar conta a historia dunha familia, formada por unhas personaxes complexas, mais de proceder simple, que viven xuntas nunha soidade que non saben compartir, ficando á beira da despersonalización e da automatización. A casa, e mesmo o silencio, a radio ou a televisión, no remate, son tan protagonistas coma os propios habitantes. A novela acontece xusto aos inicios da crise de 2008, cando só afectaba ao sistema financeiro estadounidense e aínda non provocara os diferentes derrumbes bursátiles a escala internacional que viñeron xusto despois. Na trama xógase con esa tensión entre o local e o global e tamén incide noutros temas esenciais como o binomio comunicación/incomunicación, a construción da identidade, a situación do mundo laboral ou o tránsito da familia tradicional aos novos tipos de familia.
Narración
A novela móvese nas marxes da narratividade, dun relato que vai do marabilloso cotián á pura traxedia. Á vez realista e alegórica. Os cambios de narrador (unhas veces omnisciente, outras con monólogos interiores dos personaxes co seu discurso en estilo indirecto libre, outras cunha obxectividade propia dunha cámara cinematográfica), de perspectiva e mesmo a estrutura do relato merecen tanta atención como os aspectos temáticos. O rexistro lingüístico é aséptico e case nu de calquera enfeite estilístico. Con frases concisas e repetitivas, aínda que por veces o texto ilumínase con pequenas doses de retranca e finísimo humor e mesmo certos elementos paratextuais.
Traducións
En 2015 a novela publicouse en castelán, na editorial Mar Maior, traducida por Carmen Torres París e María Dolores Torres París.
O Cima da Lama, Lobios, Sober
O Cima da Lama é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Ottoline Morrell
Ottoline Morrell, nada Ottoline Violet Anne Cavendish-Bentinck en Tunbridge Wells o 16 de xuño de 1873 e finada en Londres en 21 de abril de 1938, foi unha aristócrata británica, mecenas, pacifista e anfitrioa da elite cultural do seu tempo. Era sobriña de Elizabeth Bowes-Lyon, máis tarde raíña nai do Reino Unido. En 1902 casou co deputado liberal Philip Morrell. Estudou no Somerville College da Universidade de Oxford.
Anfitrioa cultural
Lady Ottoline acolleu a numerosos científicos e artistas na súa casa no distrito londiniense de Bloomsbury. Era unha anfitrioa habitual do grupo que máis tarde se coñecería como Círculo de Bloomsbury, que contaba con membros coñecidos como Virginia Woolf, Lytton Strachey, Bertrand Russell, John Maynard Keynes, EM Forster, Duncan Grant e Vanessa Bell. Tivo varios amantes, e mantivo unha relación amorosa con Russell, así como coa pintora Dora Carrington. Durante a primeira guerra mundial, Morrell foi unha dos principais pacifistas. Apoiou aos obxectores de conciencia activos, algúns dos cales tamén pertencían ao grupo de Bloomsbury, e animou a Sigfried Sassoon a presentar a carta contra a guerra no Parlamento. Durante este tempo ela tamén construíu certa reputación como paisaxista.
Legado literario
Morrell foi fonte de inspiración para varias obras literarias da súa época. Modelou para Mrs Bidlake en Point counter Point de Aldous Huxley de 1928 e para Hermione Roddice en Love and Women ( Mulleres namoradas ) de DH Lawrence. Algúns críticos cren que tamén foi a inspiración para o libro de D. H. Lawrence Lady Chatterley's Lover, levado ao cine por Just Jaeckin en 1981 como O amante de Lady Chatterley.
San Martiño, Lobios, Sober
San Martiño é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Patrimonio da Humanidade en Angola
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Angola, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Angola, país que mestura unha relevante herdanza cultural africana co legado artístico e cultural portugués, ratificou a convención o 7 de novembro de 1991, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista. Angola conta dende o ano 2017 cun lugar declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, Mbanza-Kongo, de carácter cultural.
Fonte Maior, Lobios, Sober
Fonte Maior é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
O Fondo da Lama, Lobios, Sober
O Fondo da Lama é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Lobios, Lobios, Sober
Lobios é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Prógolo, Lobios, Sober
Prógolo é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Cochaperona
As cochaperonas son proteínas que axudan ás chaperonas no pregamento de proteínas e outras funcións. As cochaperonas son moléculas de unión non cliente que axudan ao pregamento de proteínas mediado por Hsp70 e Hsp90. Son especialmente esenciais na estimulación da actividade ATPase destas proteínas chaperonas. Hai un gran número de cochaperonas a maioría das cales, baseándose na súa estrutura de dominios, pode clasificarse dentro de dous grupos: proteínas con dominio J e proteínas con repeticións tetratricopéptido (TPR).
As cochaperonas axudan ás proteínas de choque térmico no proceso de pregamento de proteínas. Estas cochaperonas poden funcionar de diversas maneiras. Principalmente están implicadas na funcionalidade ATPase das proteínas de choque térmico asociadas a elas. As cochaperonas catalizan a hidrólise de ATP a ADP nas súas respectivas chaperonas que despois lles permiten experimentar un gran cambio conformacional grazas ao que poden unirse aos seus substratos cunha maior afinidade ou colaboran na liberación do substrato despois do pregmento da proteína, como no caso da cochaperona p23.
As proteínas J, DnaJ ou Hsp40 son importantes cochaperonas para Hsp70 e teñen a capacidade de unirse a polipéptidos e despois recrutar a proteína chaperona DnaK. Outra cochaperona, GrpE, intervén despois do pregamento da proteína para causar un cambio conformacional en DnaK que lle permite liberar a proteína pregada. O mecanismo das proteínas TPR está menos estudado; os dominios TPR interaccionan con Hsp90 e Hsp70 e poden estar implicados na creación dun complexo multichaperona Hsp70-Hsp90.
As cochaperonas poden tamén exercer un importante papel en enfermidades causadas por un pregamento incorrecto como a fibrose quística. Unha interacción entre Hsp90 e a súa cochaperona, Aha1, é esencial para o correcto pregamento do regulador de condutancia de membrana da fibrose quística (CFTR). Outros exemplos do papel das cochaperonas en enfermidades son as doenzas neurodexenerativas. O alzheimer e o parkinson teñen varias proteinas que se poden agregar se non están debidamente chaperonadas. As cochaperonas CSPα (DNAJC5), auxilina (DNAJC6) e RME-8 (DNAJC13) son importantes para preservar o pregamento e a ensamblaxe, impedindo que se produza a agregación das proteínas. A detección de mutacións nestas proteínas foi asociada co comezo temperán de doenzas neurodexenerativas.
O Rodeiro, Lobios, Sober
O Rodeiro é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
A Piantiña, Lobios, Sober
A Piantiña é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
A Cuba, Argomoso, Mondoñedo
A Cuba é un lugar da parroquia de Argomoso no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Condados preservados de Gales
miniatura|[[Bandeira de Gales]] |miniatura|1. Gwent 2. Glamoran do Sur 3. Glamoran central 4. Glamporan do Oeste 5. Dyfed 6. [[Powys (único condado preservado hoxe existente) 7. Gwynedd 8. Clwyd ]] Gales divídese en oito condados preservados. Son áreas utilizadas para fins cerimoniais militares de lugartenencia (intendencia) e shrievalty (sede do sheriff).
Entre 1974 e 1996, foron utilizados para fins do goberno local.
Sete dos oito condados conservados están agora divididos en condados e áreas principais. Powys é o único que aínda existe, sendo ademais o maior entre os condados históricos.
Surga, Lobios, Sober
Surga é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Tetanolisina
A tetanolisina é unha toxina producida pola bacteria Clostridium tetani. A súa función é descoñecida, pero crese que contribúe á patoxénese do tétano. A outra toxina producida por C. tetani é a tetanospasmina, que está claramente ligada ao tétano. A tetanolisina é sensible ao oxíxeno.
A tetanolisina pertence a unha familia de toxinas proteicas chamadas citolisinas activadas por tiol, que se unen ao colesterol. Está relacionada coa estreptolisina O e a θ-toxina de Clostridium perfringens. As citolisinas forman poros na membrana plasmática que permiten o paso de ións e outras moléculas cara ao interior da célula. O peso molecular da tetanolisina é de arredor de 55 000 daltons.
O Escourido, Argomoso, Mondoñedo
O Escourido é un lugar da parroquia de Argomoso no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Supena, Argomoso, Mondoñedo
Supena é un lugar da parroquia de Argomoso no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.