cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elvira Ribeiro Tobío
Elvira Ribeiro Tobío, nacida en Cerponzóns (Pontevedra) o 5 de maio de 1971, é unha poeta galega.
Biografía
miniatura|Presentando o libro na Libraría Paz de [[Pontevedra, xaneiro 2020]] Naceu no lugar do Cunchido, na pontevedresa parroquia de Cerponzóns, aínda que pasou case toda a súa infancia e mocidade na casa familiar do lugar de Guxilde, na freguesía de Alba, tamén pertencente ao municipio de Pontevedra. Criada nunha familia de extracción humilde, é diplomada en Maxisterio pola Universidade de Vigo e licenciada en Filoloxía galego-portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi, ademais, bolseira do Instituto Camões na Universidade Nova de Lisboa e, a seguir, bolseira na Universidade de Coímbra. En 1999 fórmase en olería e cerámica da man da ceramista Berta Pazos, o que a leva a dedicarse en parte a esta arte. Ten traballado fundamentalmente como docente de lingua, cultura e literatura galegas no ensino medio e na Universidade de Vigo, así como na formación de persoas adultas. Dedícase igualmente á tradución e á elaboración de materiais didácticos, alén de impartir obradoiros de creación literaria e animación á lectura. O seu labor no ámbito da literatura levouna ás universidades de Tübingen e Heidelberg (Alemaña), á Universidade de Zadar (Croacia), ou á Universitat de les Illes Balears. Tras unha etapa de tres anos na Corga de Arriba (Cequeril, Cuntis), desde o ano 2012 reside en Vigo.
Traxectoria
Comeza a difundir a súa obra poética a través de publicacións colectivas e por internet a partir dos primeiros anos do século XXI. En 2005 publica en papel dous libros da súa autoría: Andar ao leu (Colección Tambo da Deputación de Pontevedra, a cargo de Luís Rei Núñez) e Arxilosa (Colección Hipocampo Amigo da editorial Litoral das Rías, ao coidado do histórico editor Sabino Torres). Nesta última obra inclúense os poemas que foran premiados en 2003 no certame Rosalía de Castro da asociación homónima de Cornellà (Barcelona). En 2004 recibe un accésit no Premio Faustino Rey Romero de Isorna (Rianxo) por 12 estampas sobre a cidade e o desexo, que sairá publicado algún tempo despois nun volume que recolle as obras galardoadas neste certame. Finalista do Premio Merlín de literatura infantil en 2007 por pAlAbrAs brAncAs, este conxunto de versos monovocálicos recibe o premio Xosé Neira Vilas da Asociación Galega de Editores á mellor edición infanto-xuvenil do ano 2008. No 2009 recolle o premio Victoriano Taibo de poesía convocado pola entidade menor de Morgadáns e o Concello de Gondomar. A obra galardoada é, Biografía da Multitude, escrita a dúas mans en colaboración coa poeta viguesa Silvia Penas e que edita o Instituto de Estudos Miñoranos ese mesmo ano. No ano 2010 sae no número 186 da revista Grial o micro-poemario Siberia, mon amour, oito textos arredor do exilio e o regreso. En 2011 gaña a sexta edición do Certame de Poesía Erótica Illas Sisargas co poemario carnia haikai, onde indaga na forma oriental do haicu. Corpos transitivos é o seu seguinte libro, galardoado nesta ocasión co Premio de poesía Avelina Valladares do Concello da Estrada en 2013 e que sae á luz no mesmo ano en Edicións Fervenza. En 2014 publica o álbum ilustrado As redes de Inés, que é escollido polos/as lectores/as de Fervenzas literarias entre os mellores libros de literatura infantil do ano. En 2015 recibe o IV certame de poesía Manuel Leiras Pulpeiro do Concello de Mondoñedo con Playlist para unha retirada.
Interesada na poesía experimental, colaborou co portal culturagalega cunha sección denominada Inventario Indócil. En 2010 entra en contacto coa dj alemá Carina Posse, coa que colabora en diversos proxectos nos que a música e a videocreación cobran importancia a par dos textos poéticos. Froito desta colaboración, participa no espectáculo Tristecentos versos (con Silvia Penas, Xabier Xil Xardón e Carina Posse). Con esta última fai incursións na videopoesía (A máis fermosa do país, 2011, coa participación de Sara Ribeiro) e a performance (Poetic Dj, 2012; o canastro que fala, 2013 e Balada do peep-show, 2013). O seu último proxecto, mar de mazá (que pode seguirse en Facebook), é un álbum ilustrado que combina texto da súa autoría, debuxo (Begoña G. Arce) e música (Corecass e Carina Posse).
Algúns dos seus poemas foron traducidos ao inglés, ao alemán e ao croata ; así mesmo, conta con numerosos poemas traducidos ao castelán en diversas antoloxías. Ademais, ten algún texto musicado, coma a "Balada do peep-show", poema que se converteu nun dos temas máis coñecidos do grupo Fanny + Alexander baixo o título de "Danzarei para ti" e pertencente ao seu álbum Finais dos 70s, comezos dos 80s (2007). Deste mesmo tema fixo un remix Projecto Mourente.
Pertence á AELG e adoita participar en recitais e festivais poéticos, especialmente dentro do territorio galego.
Premios
miniatura|Elvira Riveiro.
Jesús Villaverde Rey
Jesús Villaverde Rey, coñecido como Achiño, nado en Vilagarcía de Arousa o 30 de outubro de 1897 e finado no mesmo concello o 25 de decembro de 1984, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Fillo de Jesús Villaverde Buceta e Rosalía Rey Barreiro (natural da Arxentina), e irmán de Elpidio Villaverde. Foi elixido concelleiro de Vilagarcía de Arousa en 1931 e destituído polo Gobernador civil en agosto de 1934, acusado de falsidade en documento publico. Absolto polo xulgado de Cambados, foi reposto no cargo o 19 de xaneiro de 1936 e elixido primeiro tenente alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en agosto e conducido á prisión de Pontevedra o 22 de outubro. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra por rebelión militar o 21 de novembro con Luis Pando Rivero, Valentín Briones Rey, Manuel Oubiña López, José Otero Lago, Román Mondragón Cores, Ángel Navia Cores e Román Torrado Torrado, foi condenado a cadea perpetua. Estivo preso no campo de concentración da illa de San Simón e foi trasladado ao penal de San Cristóbal de Pamplona en marzo de 1937. O 1 de febreiro de 1939 foi trasladado novamente o campo de concentración de Illa de San Simón. Finou en Vilagarcía de Arousa o 25 de decembro de 1984.
Vida persoal
Casou con María del Pilar Cameron-Walker Bolado e foi pai de María del Pilar, Jesús María e María del Carmen Villaverde Cameron.
Revoltas de Palestina de 1929
miniatura|200px|dereita|Sinagoga profanada tralos disturbios de 1929 Os Disturbios Palestinos de 1929 (tamén coñecidos como a Sublevación do Muro das Lamentacións ou Sublevación de Buraq) fan referencia á serie de manifestacións e disturbios que aconteceron a finais de agosto de 1929 cando unha prolongada disputa entre musulmáns e xudeus polo acceso ao Muro das Lamentacións en Xerusalén desembocou en actos violentos. Durante a semana dos disturbios, 116 árabes e 113 xudeus foron asasinados e 339 resultaron feridos.
O Mufti ordenou abrir o extremo sur da rúa que cruzaba o Muro. A antiga rúa sen saída converteuse nun paso que ía desde o Monte do Templo ata dentro da área de oración do Muro. Os mulas pasaban por esa rúa estreita, a miúdo tirando excrementos. Isto, xunto con outros proxectos de construción na zona, e o acceso restrinxido ao Muro, provocou a protesta dos xudeus ante os británicos, que permaneceron indiferentes.
O 14 de agosto de 1929, logo dos ataques a xudeus que rezaban no Muro, 6000 xudeus manifestáronse en Tel Aviv gritando "O Muro é noso". Ao día seguinte, 300 mozos izaron a bandeira e cantaron o himno sionista fronte ao Muro. Un día despois, o 16 de agosto, unha multitude de 2000 musulmáns baixou ao Muro das Lamentacións esnaquizando obxectos litúrxicos, queimando libros de oración e notas de súplica. A revolta estendeuse cara a zona comercial xudía e provocou poucos días máis tarde a infame Matanza de Hebron.
-2371
Outros
Historia ano a ano
Callicarpa
Callicarpa é un xénero de arbusto que pertence á familia das lamiáceas. Son plantas nativas de Asia (de onde proceden a meirande parte das especies), Australia, Madagascar, o sueste de Norteamérica e Suramérica.
Usos
A Callicarpa americana emprégase de xeito tradicional como repelente das picadelas de mosquitos.
O Outeiro do Forno, Valongo, Cerdedo-Cotobade
O Outeiro do Forno é un lugar da parroquia de Valongo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución respecto ó ano 2005, cando tiña 7.
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Igrexa, Goiáns, Carballo
A Igrexa é un lugar da parroquia de Goiáns no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Non tiña habitantes no ano 2019 segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Alberto Vázquez Corzo
Alberto Vázquez Corzo, que asina co pseudónimo literario de A.V. Corzo, nado na Coruña en 1975, é un escritor e monitor deportivo galego.
Traxectoria
Nado na Coruña de familia valdeorresa (a súa avoa era de Candeda, en Carballeda de Valdeorras), aos 23 anos instalouse no Barco. É monitor deportivo en escolas.
Robert Curl
Robert Floyd Curl, nado en Alice, Texas o 23 de agosto de 1933 e finado en Houston o 3 de xullo de 2022, foi un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1996.
Traxectoria
Estudou química na Universidade de Rice de Houston, onde se graduou en 1954, e posteriormente realizou o doutoramento en 1957 na Universidade de Berkeley en California. A partir de 1960 foi profesor de química na Universidade de Rice, onde foi profesor emérito.
Investigacións científicas
Interesado na química inorgánica no laboratorio de química da Universidade de Rice, e á beira de Richard Errett Smalley, realizou investigacións acerca dos átomos de carbono, conseguindo en 1988 a síntese química do fulereno. Esta é unha estrutura esférica formada por dous átomos de carbono e é a terceira forma máis estable do carbono despois do diamante e o grafito.
En 1996 foi galardoado, xunto a Richard Errett Smalley e o británico Harold Walter Kroto, co Premio Nobel de Química polo descubrimento dos fulerenos.
Curl investigou tamén os procesos sobre fisicoquímica sobre o ADN do xenoma así como a súa secuenciación, desenvolvendo instrumentos de raios infravermellos para seguir o rastro cuántico na secuenciación.
Larry Flynt
miniatura|dereita|Larry Flynt en 2007 Larry Claxton Flynt, Jr., nado Salyersville (Kentucky) o 1 de novembro de 1942 e finado o 10 de febreiro de 2021 nos Ánxeles, foi un editor estadounidense á cabeza da compañía Larry Flynt Publications, que produce principalmente material pornográfico, incluíndo vídeo e revistas, sendo Hustler a máis coñecida de todas elas. A compañía ten unha facturación anual que rolda os 150 millóns de dólares. Ao longo da súa vida, Larry Flynt tomou parte en varias batallas legais relacionadas coa primeira emenda da constitución dos Estados Unidos e presentouse á presidencia varias veces. Sufriu dun trastorno bipolar e quedou paralizado de cintura para abaixo debido a un intento de asasinato.
Tomé de Villanueva
miniatura|Retrato feito no ano [[1791]] Tomé de Villanueva, nado en Fuenllana (actual Cidade Real), en 1488 e finado en Valencia o 9 de setembro de 1555, foi un relixioso católico español.
Traxectoria
Da súa mocidade cóntanse excentricidades como quedar en varias ocasións espido por terlle entregado todo aos pobres. Fixo estudos de Artes e Teoloxía na Universidade de Alcalá de Henares e ingresou na orde dos agostiños en 1516. En 1518 foi ordenado sacerdote. Dedicou a súa vida á atención, coidado e promoción dos marxinados, doentes e orfos. Carlos V ofreceulle o arcebispado de Granada que el rexeitou. Por obediencia ao superior da súa congregación aceptou o arcebispado de Valencia, dende onde organizou un plan de asistencia e auxilio social. Faleceu dunha anxina de peito aos sesenta e seis anos.
Inimigo da festa dos touros
Predicou contra a festa dos touros que consideraba un espectáculo duro e cruelísimo, e denunciaba en nome de Xesucristo aos que consentían ou non prohibían as corridas. Consideraba a estas un pecado mortal e calificaba de homicidas aos que apoiaban expresa ou tacitamente a festa
Significación
Foi canonizado por Alexandre VII en 1658. É patrón da Universidade de Cidade Real, da Universidade Villanova en Pensilvania. No calendario do catolicismo a súa festa celébrase o 10 de outubro. Francisco de Quevedo escribiu unha biografía súa: Epítome a la historia de la vida ejemplar y gloriosa muerte del bienaventurado frai Tomás de Villanueva
Academia de Artes, Arquitectura e Deseño
A Academia de Artes, Arquitectura e Deseño de Praga (en checo Vysoká škola uměleckoprůmyslová v Praze), é unha universidade pública da cidade de Praga, República Checa.
Teatro Negro
miniatura|Gravación do filme Dream de [[Theodor Hoidekr.]] miniatura|Imaxe do espectáculo The Painted World.
O Teatro Negro (en checo: černé divadlo) é un tipo de representación escénica caracterizada polo uso dun escenario na escuridade ou cunha iluminación estratéxica para facer un xogo de luz e sombras. A pesar de que o formato está diseminado por todo o mundo, é predominante en Praga (República Checa) onde é considerado unha auténtica manifestación, existindo na capital bohemia nove compañías en actividade.
Formato
Distínguese doutros tipos de representación teatral co uso de cortinas negras, un escenario escuro, lanternas negras e traxes fosforescentes. A técnica denominada "caixa negra" foi desenvolvida por Georges Méliès e polo innovador Constantin Stanislavski. A danza, as representacións mímicas e as acrobacias teñen, así como os demais recursos, unha importancia recoñecida dentro do Teatro Negro.
Historia
Unha técnica anterior xurdiu na China e estendeuse cara o Xapón no século XVIII, onde un boneco teatral, o Bunraku, era utilizado. O moderno teatro negro xurdiría con George Lafaille, que abertamente se denomina "o pai do teatro de luz negra".
Un formato cunha nova linguaxe e cores, co uso da luz ultravioleta, xurdiu en Praga durante o réxime ditatorial como forma de expresar opinións e ideas, especialmente nun contexto totalitario en que era necesario usar a creatividade contra a represión. O escenario escuro e o espectáculo mudo serían referencias ao réxime.
A primeira compañía teatral, o Teatro Negro de Praga, xurdiu en 1961 co director artístico Frantisek Kratochvíl e Jiri Smec, introdutor de elementos innovadores no antigo teatro chinés. O teatro Image dende o ano 1990 acadou éxito non só no escenario de Praga senón tamén o exterior. Segue buscando novas formas de expresión tratando de superar os límites da tecnoloxía do teatro negro, baile contemporáneo, pantomima e deseños de vestimenta.
Teatro de luz negra hoxe en día
Só se poden ver partes do corpo deste artista debido ao traxe especial. Hoxe en día hai moitas compañías de teatro de luz negra fóra de Praga (Hungría, Ucraína, Alemaña, Estados Unidos) intentando facer espectáculos similares aos teatros de luz negra en Praga. A escena de Praga cambiou a súa cara ao estilo do século XX: a danza moderna estivo involucrada, os deseños de traxes tornáronse máis eficaces, os concertos de teatro de luz negra volvéronse máis musicais. Praga aínda é fogar do teatro de luz negra: centos de miles de turistas visitan os seus espectáculos cada mes.
Ofra Haza
Ofra Haza (en hebreo עפרה חזה), nada en Tel Aviv o 19 de novembro de 1957 e finada en Ramat Gan o 23 de febreiro de 2000, foi unha cantante israelí que alcanzou unha gran popularidade en Israel e en todo o mundo cunha peculiar mestura da música tradicional dos xudeus iemenís e o pop.
Pancho Martínez
Andrés Martínez García, coñecido como Pancho Martínez, nado en Rianxo o 30 de decembro de 1957 e finado na mesma vila o 24 de novembro de 2010, foi un actor, director de teatro e dramaturgo galego.
Ofra Haza
Traxectoria
En 1983 participou no Festival de Eurovisión, e obtivo o segundo posto coa canción Chai, o que lle proporcionou fama internacional. Dous anos despois publicou internacionalmente o seu disco Yemenite Songs, baseado nos poemas do rabino Shalom Shabazi. En 1988 a súa canción Im Nin'alu, do mencionado disco, alcanzou un grande éxito en Alemaña. Co álbum Kyria (1992) obtivo un nomeamento para os Premios Grammy. Interveu en numerosas bandas sonoras. Para a película de animación The Prince of Egypt, interpretou o tema Deliver Us (Libéranos) non só na versión orixinal en inglés, senón tamén en 18 das dobraxes internacionais da película, incluíndo as dúas versións en español diferenciando o acento ibérico e o latinoamericano (para o mercado de América Latina).
Pancho Martínez
Traxectoria
Como estudante de bacharelato en Padrón coñeceu o profesor e poeta Bernardino Graña. De volta en Rianxo comezou a traballar no teatro afeccionado. Posteriormente traballou como actor de dobraxe e iniciouse como actor para cinema co filme Urxa.
Ofra Haza
Traxectoria
En 1992, colaborou facendo os coros con The Sisters of Mercy na canción Temple of Love. A colaboración de Ofra Haza, permitiu que dita canción colocásese en primeiros postos de listas de venda. Foi un dos vídeos máis vistos en MTV no ano 1992.
Pancho Martínez
Traxectoria
A partir da década dos noventa, alternou as súas interpretacións en series de televisión co seu labor en obras de teatro, tanto como actor e autor coma como director. Tamén colaborou con distintos medios de comunicación, como El Correo Gallego ou a Radio Galega.
Ofra Haza
Traxectoria
En 1994, a petición de Isaac Rabin, actuou na cerimonia de entrega do Premio Nobel da Paz.
Pancho Martínez
Vida persoal
Rexentaba ademais un coñecido restaurante en Rianxo, chamado Don Pancho.
Ofra Haza
Traxectoria
A súa canción Im Nin 'Alu apareceu na BSO do videoxogo Grand Theft Auto Liberty City Stories.
Morreu, probablemente de pneumonía e un fallo multiorgánico complicado pola SIDA, o 23 de febreiro de 2000, aínda que as circunstancias da súa morte non foron confirmadas pola familia. Morreu no Sheba Medical Center da cidade de Ramat Gan.
Discografía selecta
miniatura|200px|Ofra Haza nos actos de celebración do 50 aniversario da [[declaración de independencia de Israel|independencia de Israel.]]
Los Hermanos Rosario
Los Hermanos Rosario é unha banda musical de merengue, que orixinalmente estaba conformada polos irmáns Toño Rosario, Pepe, Rafa e Luis, todos eles dominicanos.
Traxectoria
Dende cativos, os irmáns amosaran interese pola música, mesmo tocando instrumentos creados por eles mesmos. Pronto comezaron a cantar e xogar na veciñanza. Medraron na cidade dominicana de Higüey. En maio de 1978, a orquestra tivo unha serie de éxitos, como "Bomba, mi Hermano", "Insuperables", "Los Dueños del Swing" e "Bomba 2000". Contra 1990, Toño Rosario sepárase da banda, malia o cal esta continúa en activo.
Convento Asturicense
miniatura|dereita|220px|Extensión do conventus asturicensis dentro da Gallaecia (nome latino de Galicia) a finais do [[século III dentro do Imperio Romano.]] O Convento Asturicense (en Conventus Asturicensis), foi unha entidade administrativa romana sita no Noroeste de Península Ibérica. O seu nome deriva da súa capitalidade, Asturica Augusta (Astorga), a cidade máis importante do convento e que rexia económica e administrativamente todo o territorio. Tiña como lindes o curso do río Douro polo sur -que marcaba a raia coa Lusitania-, polo norte o propio mar Cantábrico entre os ríos Navia e Sella.Na cara occidental, lindaba co Conventus lucensis nos Ancares ata O Courel, e na Serra de Tras-os-Montes (Portugal) co Conventus bracarensis. Polo leste, lindaba co Conventus Cluniensis, que orixinalmente formaba parte da provincia tarraconensis e que finalmente acabaría por integrarse na Gallaecia antes do século V. Foi o territorio orixinario dos ástures.
Covo, Oleiros, Oleiros
Covo é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 94 habitantes (50 homes e 44 mulleres).
Zoofilia
miniatura|dereita|Prácticas sexuais zoofílicas A zoofilia (do grego zoon, "animal", e philia, "afinidade") ou bestialismo é unha parafilia que consiste na atracción sexual dun humano cara a un animal irracional. As persoas que senten esta afinidade ou atracción sexual son coñecidas como zoófilos.
Características
Dende unha perspectiva psicanalítica, o animal debe ser considerado un "obxecto de transición" para superar o complexo de Edipo.
Na preadolescencia poden darse xogos masturbatorios e ata o coito con animais, sobre todo en rapaces que viven en zonas rurais. Estas experiencias adoitan ser transitorias, pois o número de adultos que as manteñen é moi reducido. Nestes casos non se pode falar de individuos zoófilos.
A zoofilia semella aparecer en situacións de carestía sexual, en ocasións entre oligofrénicos. Frecuentemente os actos zoofílicos van asociados ao consumo de alcohol e non poucas veces acompañados dun comportamento sádico. A zoofilia non é legalmente punible en Europa, salvo cando implica un sufrimento para o animal.
Centro penitenciario de Teixeiro
thumb|Porta do centro penitenciario. thumb|Vista do cárcere dende a [[N-634.]]
O centro penitenciario de Teixeiro é un cárcere situado no lugar de Paradela, preto da vila de Teixeiro, no concello de Curtis, provincia da Coruña.
Entrou en servizo en 1998 e custou 7853 millóns de pesetas. Está situado nunha parcela de 343 000 m², con 86 430 m² construídos. O centro foi construído pola UTE de Ferrovial e deseñado polo arquitecto Francisco María Martín Carrero.
Ten capacidade total para 1211 persoas (1008 internas, 86 no módulo de ingresos, saídas e tránsitos, 81 na enfermería e 36 no módulo de illamento), pero ten unha ocupación real duns 1782 presos e presas.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Cárcere de Teixeiro (MTN25 ráster). © Instituto Geográfico Nacional.jpg|No Mapa Topográfico Nacional de España a escala 1:25.000 Ficheiro:Cárcere de Teixeiro (PNOA 2007). © Instituto Geográfico Nacional.jpg|Na ortofotografía aérea de 2007. </Gallery>
Ribeiras
O topónimo Ribeiras pode referirse a:
Réquiem (Mozart)
miniatura|300px|Primeira páxina do Réquiem en re menor de Mozart. O Réquiem en re menor K. 626 de Wolfgang Amadeus Mozart é a última composición do compositor austríaco, composta en 1791 e inconclusa á morte do compositor.
Historia
En xullo de 1791, o Conde Franz von Walsegg encargoulle a Mozart a realización dunha misa de requiem, por mediación dun cabaleiro descoñecido identificado como Franz Anton Leitgeb. Aínda que a comezos dese verán comezou a súa composición, o seu traballo nas óperas La clemenza di Tito e Die Zauberflöte fixo que ata o outono dese ano non progresara moito na súa composición. Segundo parece, o Conde Walsegg (un amante da música que tiña por costume encargar partituras a compositores célebres para facelas pasar por propias) fixo chegar a Mozar por medio dun criado enmascarado o encargo dunha misa de defuntos que posteriormente sería interpretada no enterro da súa muller acabada de falecer e adxudicarse a súa autoría, outros apuntan a que o visitante descoñecido non era máis que a personificación, por exemplo un composto alucinatorio que representara a un ser humano.
O praguense Franz Xaver Niemetschek, autor da primeira biografía de Mozart, describe do seguinte xeito no que se produciu o encargo do Requiem:
Polo tanto, segundo Niemetschek as circunstancias do encargo foron as usuais na época. O prezo do encargo ascendía a 50 ducados, o que equivalería a uns 2.700 euros da actualidade. O biógrafo checo describe a relación entre o compositor e o mensaxeiro descoñecido como normal ata un episodio no que o matrimonio Mozart saía da súa casa e unha man tirou o abrigo de Constanze, tratábase do mensaxeiro descoñecido, que quería interesarse polos progresos do encargo, o que levou a Mozart sospeitar do estraño.
É un feito probado que durante a súa enfermidade final, durante a cal recibiu os coidados da súa esposa Constanze e da súa irmá máis nova Sophie e foi atendido polo doutor Nicolaus Closset, a súa mente estivera ocupada coa finalización do seu Réquiem. Finalmente a obra foi rematada polo seu alumno e colaborador Franz Xaver Süßmayr, quen engadiu algunhas partes instrumentais e compuxo tres números máis: o Sanctus, o Benedictus, e o Agnus Dei, en parte tomando música que xa compuxera para unha sección anterior, se ben as evidencias de que ditara pasaxes a Süßmayr son moi remotas.
Orquestración
A partitura de Mozart require da utilización da seguinte orquestra.
Ademais do elenco orquestral, o Réquiem en re menor de Mozart está escrito para catro voces solistas (soprano, contralto, tenor e baixo) e coro mixto a catro voces (soprano, alto, tenor e baixo).
O manuscrito na Exposición Universal de 1958
right|miniatura|O manuscrito de Mozart coa esquina perdida. O manuscrito do Réquiem foi exhibido durante a Exposición Universal de 1958 celebrada en Bruxelas. Nalgún momento da feira, alguén puido ter acceso ao manuscrito, arrincando un anaco da esquina inferior dereita da penúltima páxina (folio 99r/45r), que contén as palabras "Quam olim d: C:" (unha indicación de que a fuga "Quam olim" do Domine Jesu debía ser repetido "da capo", ao final de Hostias). O autor non foi identificado e o fragmento non foi recuperado.
Se a teoría da autoría máis común é real, as palabras "Quam olim d: C:" poderían ter sido as últimas palabras escritas por Mozart antes de morrer. É probable que quen roubou o fragmento pensara que fora así.
O Réquiem na literatura
Na súa obra Motsart i Salyeri, Alexander Pushkin narra o encargo do Réquiem a Mozart do seguinte xeito en palabras de Mozart:
O Piñeiro, Goiáns, Carballo
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Goiáns no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 42 habitantes no ano 2019 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 21 homes e 21 mulleres.
Gwalchmai ap Meilyr
Gwalchmai ap Meilyr (fl. 1130 - 1180) foi un poeta cortesán en galés orixinario de Ynys Môn que compuxo poemas en louvanza de Owain Gwynedd, rei de Gwynedd, e os seus irmáns. O seu pai fora outro gran poeta, Meilyr Brydydd, e os seus fillos Meilyr ap Gwalchmai e Einion ap Gwalchmai fórono tamén. É homónimo de Gwalchmei ap Gwyar, unha figura das lendas galesas que se di que fora sobriño de Artur, coñecido en inglés como Gawain e en galego como Gauvain ou Galván.
Véxase tamén
[//cy.wikisource.org/wiki/Categori:Gwalchmai_ap_Meilyr Gwalchmai ap Meilyr na Wikisource]
Partit Nacionalista del País Valencià
O Partit Nacionalista del País Valencià (PNPV) foi un partido político de España, de ideoloxía nacionalista valenciana, que se formou en 1978, cos sectores de Unió Democràtica del País Valencià que se negaron a integrarse en Unión de Centro Democrático.
Desde o punto de vista ideolóxico, o PNPV definíase no Congreso Constituínte do partido, celebrado en decembro de 1979, como «...nacionalista, progresista de esquerda, democrático e comunalista», ademais de interclasista. Francesc Burguera, ademais, declaraba que o partido apoiaba a senyera cuatribarrada ou senyera nua fronte á senyera blava e recoñecía a unidade lingüística con Cataluña, pero que estaba afastado de posturas revolucionarias ou independentistas. Ademais, o PNPV era contrario ao blaverismo.
Encabezados por Francesc de Paula Burguera, o PNPV naceu co espírito de acoller todos os nacionalistas que non se integraron nas listas da UCD ou do PSOE, pero fracasou ao crearse o Agrupament d'Esquerres del País Valencià, formado polos sectores do Partit Socialista del País Valencià (PSPV) que non se uniron ao PSOE. A súa máxima representación institucional foi un escano no Congreso dos Deputados durante a II Lexislatura, ocupado polo seu secretario xeral.
Posteriormente, en 1982, o PNPV uniuse ao Agrupament d'Esquerres del País Valencià para formar a coalición Unitat del Poble Valencià.
Resultados electorais
Nas eleccións municipais de 1979 conseguiu 10.773 votos e 12 concelleiros en localidades de relativa importancia. Nas eleccións xerais ao Congreso dos Deputados, o PNPV obtivo 13.828 votos (1,28 %) na circunscrición electoral de Valencia, na única onde presentou listas, e ningún escano.
En 1982 o PNPV coaligouse co Agrupament d'Esquerra del País Valencià (AEPV) para formar a coalición Unitat del Poble Valencià, que en 1984 converterase nun partido político.
María García Gómez
María García Gómez, nada na Coruña en 1978, é unha técnico e educadora mediomabiental e política galega.
Traxectoria
Estudou Ciencias Medioambientais en León, Planificación e Desenvolvemento Local na Coruña e Medio Ambiente e Formación en Alemaña. Fala inglés, francés e alemán. miniatura|300px|[[Benito Portela, Marta Lois, Antón Sánchez García, María García, Xulio Ferreiro e Martiño Noriega en 2022.]] Traballou como educadora medioambiental en diversos programas, entre eles na planta municipal de tratamento de lixo de Nostián. Foi técnico municipal de Medio Ambiente en Carnota, onde xestionou o dispositivo de crise da marea negra do Prestige.
Durante oito anos en Alemaña participou en proxectos de desenvolvemento urbano sustentábel baseados na participación cidadá e a autoorganización. Desde o centro cultural da ufaFabrik (Best-Practice do programa Hábitat da ONU) desenvolveu proxectos europeos de transferencia do coñecemento con escolas de FP de Galiza, Alemaña, Portugal, Francia, Dinamarca e Letonia. Participou tamén en colectivos de defensa ambiental e de activismo cidadán.
Após as eleccións municipais de 2015 foi elixida Primeira Tenente de Alcalde e Concelleira de Medio Ambiente e Mobilidade Sostible no Goberno Municipal formado pola Marea Atlántica.
Procesión do Domingo de Ramos de Elx
thumb|240px|Palmas usadas na procesión. A Procesión do Domingo de Ramos de Elx ou Procesión das Palmas é á celebración do primeiro día da Semana Santa Ilicitana, Domingo de Ramos, na cidade española de Elx (Alacant), onde se representa a entrada de Xesús triunfante en Xerusalén.
Nesta procesión, decenas de miles de ilicitanos percorren, acompañando ao trono de Xesús Triunfante (pas de la burreta) as principais rúas do centro da cidade, portando as palmas brancas elaboradas por familias artesás da cidade e procedentes do Palmeiral de Elx.
Foi declarada Festa de interese turístico internacional en 1997.
Historia
A primeira noticia desta celebración data de 1371, cando o Consell de la Vila (Consello Municipal) se une á festividade repartindo esmolas.
O comercio da palma branca xa estivo recollido nunha noticia dos libros de Cabido de 1429.
As Penizas, Valongo, Cerdedo-Cotobade
As Penizas é un lugar da parroquia de Valongo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 11 habitantes (3 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución respecto ó ano 2005, cando tiña 14.
Manuel Oubiña López
Manuel Oubiña López, nado en Vilagarcía de Arousa cara a 1901 e finado en Pontevedra o 4 de decembro de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Carpinteiro. En maio de 1924 foi elixido presidente da sociedade Agraria de Cornazo. Coa proclamación da República foi nomeado membro da Junta provisional Republicana de Vilagarcía. Na II República foi concelleiro de Vilagarcía e directivo da Federación Local de Vilagarcía da CNT. Procesado polo xuíz de Cambados acusado de falsidade en documento publico, foi destituído polo Gobernador civil en agosto de 1934. Absolto polo xulgado de Cambados, foi reposto no cargo o 19 de xaneiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra por rebelión militar o 21 de novembro con Luis Pando Rivero, Valentín Briones Rey, Jesús Villaverde Rey, José Otero Lago, Román Mondragón Cores, Ángel Navia Cores e Román Torrado Torrado, foi condenado a pena de morte. Foi executado o 4 de decembro na Caeira.
Profesor titular de universidade
No sistema universitario español, un profesor titular de universidade é un docente pertencente ao corpo de funcionarios do Estado, que ten plena autonomía docente e investigadora.
Segundo a Lei Orgánica 6/2001, de 21 de decembro, de Universidades, coñecida como LOU, que entrou en vigor o 13 de xaneiro de 2002. modificada pola Lei Orgánica 4/2007, de 12 de abril, pola que se modifica a Lei Orgánica 6/2001. pare acceder a unha praza de profesor titular de universdidade débese pasar previamente por un proceso de habilitación, un exame a nivel estatal que habilita ao candidato a presentarse a prazas de titular a calquera universidade española. Un requisito imprescindíbel per acceder ao proceso de habilitación é o de ser doutor, é dicir, ter realizado a tese de doutoramento na disciplina correspondente.
Ser profesor titular de universidade é tamén un requisito previo para acceder ao proceso de habilitación para optar a unha cátedra de universidade. Nalgunhas universidadess, ademais, se establecen proporcións obrigatorias entre uns e outros no seu cadro de persoal do profesorado; por exemplo, non pode habeer menos de 4 titulares de universidade por cada catedrático.
Quim Torra
Joaquim Torra i Pla, coñecido como Quim Torra, nado en Blanes o 28 de decembro de 1962, é un avogado, editor, escritor e político catalán. Desde o 17 de xaneiro de 2018 é deputado no Parlamento de Cataluña na XII lexislatura pola coalición electoral Junts per Catalunya. O 14 de maio de 2018 foi investido como o presidente 131 da Generalitat de Cataluña, cargo que ostentou até 28 de setembro de 2020, cando foi inhabilitado polo Tribunal Supremo como autor dun delito de desobediencia.
Traxectoria
Traballou durante vinte anos na empresa privada, dous deles na Suíza, na central dunha multinacional de seguros. Actualmente dedícase á escritura e a edición a través do seu editorial A Contra Vent Editors, desde onde empezou a desenvolver unha intensa actividade de recuperación da tradición literaria e xornalística catalá, especialmente da época da Segunda República Española e o exilio.
O 8 de outubro de 2009 obtivo o premio Carles Rahola de ensaio pola súa obra Viatge involuntari á Catalunya impossible, no marco dos Premios Literarios de Xirona, onde tamén se outorga o premio Prudenci Bertrana de novela. Neste ensaio rescata a obra e a traxectoria de varios xornalistas cataláns da época da Segunda República Española, como Just Cabot, Francisco Madrid, Ángel Ferran, Luís Capdevila e Manuel Fontdevila.
Vinculado ao movemento soberanista catalán, o 30 de abril de 2011 foi elixido ao consello permanente da Asemblea Nacional Catalá e tamén foi vicepresidente de Òmnium Cultural. En 2012 foi nomeado director do Born Centro Cultural. Como director do mesmo dirixiu o proceso de musealización das ruínas que se conservan no chan do antigo mercado, que corresponden á Barcelona de 1716. Tamén colabora na revista dixital Esguard. En 2015 foi nomeado presidente de Òmnium Cultural en substitución de Muriel Casals até decembro dese ano, cando foi substituído por Jordi Cuixart.
O 14 de maio de 2018 foi investido presidente da Generalitat de Cataluña en segunda votación e por maioría simple (66 votos a favor (Junts per Catalunya e Esquerra Republicana de Catalunya), 65 votos en contra (Ciutadans, PSC, Catalunya en Comú-Podem e PP) e 4 abstencións (CUP).
Pennywise
Pennywise é unha banda estadounidense de punk rock procedente de Hermosa Beach (California) e formada no ano 1988. O nome do grupo foi tomado do monstro da novela de Stephen King It.
Entre o seu álbum de estrea, Pennywise (1991), e o do 2005 The Fuse, o grupo publicou un disco cada dous anos a través de Epitaph Records, un selo propiedade do guitarrista de Bad Religion Brett Gurewitz. Ata a data a banda leva editados once álbums de estudio, un álbum ao vivo, dous EPs e un DVD. Aínda que os seus dous primeiros traballos foron aclamados pola crítica, Pennywise non experimentou o éxito comercial en todo o mundo ata o lanzamento en 1995 do seu terceiro disco, About Time, que chegou ao número 96 da lista Billboard 200, e ao 55 das listas australianas. O éxito do grupo entre o gran público coincidiu cun crecente interese polo punk rock durante os anos 90, ao igual que lle pasou a outras bandas californianas como NOFX, Rancid, Blink-182, Bad Religion, Green Day, The Offspring e Sublime. Cara 2007 Pennywise vendera ao redor dos 3 millóns de discos en todo o mundo, sendo unha das bandas de punk independentes máis exitosas de todos os tempos.
A formación actual de Pennywise está composta polo vocalista Jim Lindberg, o guitarrista Fletcher Dragge, o baixista Randy Bradbury e o batería Byron McMackin. O grupo mantivo os seus membros orixinais ata a morte do baixista Jason Thirsk en 1996 polas feridas dun disparo que se autoinflixiu debido aos seus problemas co alcolismo, sendo substituído por Bradbury. En agosto de 2009 Lindberg decidiu deixar a banda ocupando o seu lugar o vocalista de Ignite Zoli Téglás. Con Téglás gravaron o seu décimo álbum de estudio, All or Nothing, publicado o 1 de maio de 2012. Lindberg regresaría ao grupo ese mesmo ano despois de que Téglás fose marxinado por unha lesión nas súas costas.
O Cruceiro, Oleiros, Oleiros
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Oleiros.
Rías Baixas (homónimos)
Co nome de Rías Baixas podemos referirnos a:
ESRO (satélites)
miniatura|O ESRO 2B. Os satélites ESRO foron un conxunto de cinco satélites científicos pertencentes á antiga European Space Research Organization (ESRO) lanzados entre 1967 e 1972 mediante foguetes Scout.
Segundo o modelo os satélites ESRO variaban en masa de 74 a 114 kg adicáronse tanto á astronomía como a investigacións coa dapa superior da atmosfera e a magnetosfera terrestres.
Xoane, Goiáns, Carballo
Xoane é un lugar da parroquia de Goiáns no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 106 habitantes no ano 2019 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 51 homes e 55 mulleres.
Arxila
miniatura|200px|Arxila do [[período cuaternario (400.000 anos), Estonia.]] A arxila está constituída por agregados de silicatos de aluminio hidratados, procedentes da descomposición de minerais de aluminio. Presenta diversas coloracións segundo as impurezas que contén, sendo branca cando é pura. Xorde da descomposición de rochas que conteñen feldespato, orixinada nun proceso natural que dura decenas de miles de anos.
Características
Fisicamente considérase un coloide de partículas extremadamente pequenas e superficie lisa. O diámetro das partículas da arxila é inferior a 0,002 mm. Na fracción textural arxila pode haber partículas non minerais, os fitólitos. Quimicamente é un silicato hidratado de alúmina, cuxa fórmula é:
Caracterízase por adquirir plasticidade ó ser mesturada con auga, e tamén sonoridade e dureza ó quentala por riba de 800 °C. A arxila endurecida mediante a acción do lume foi a primeira cerámica elaborada polo ser humano, e aínda é un dos materiais máis baratos e de uso máis amplo. Ladrillos, trebellos de cociña, obxectos de arte e incluso instrumentos musicais como a ocarina son elaborados con arxila. Tamén se utiliza en moitos procesos industriais, tales como na elaboración de papel, produción de cemento e procesos químicos.
Clasificación
As arxilas poden clasificarse de acordo ó proceso xeolóxico que as orixinou e á localización do xacemento no que se achan. Pódese recoñecer:
Granulometría
Dentro da clasificación granulométrica das partículas do chan, as arxilas ocupan o seguinte lugar:
Historia do uso da arxila
A arxila ten propiedades plásticas, o que significa que ó humedecela pode ser modelada facilmente. Ó se secar tórnase firme e cando se somete a altas temperaturas ocorren reaccións químicas que, entre outros cambios, causan que a arxila se transforme nun material permanentemente ríxido, denominado cerámica.
A humanidade descubriu as útiles propiedades da arxila en tempos prehistóricos, e os recipientes máis antigos descubertos son as vasillas elaboradas con arxila. Tamén se utilizou, dende a prehistoria, para construír edificacións de adobe e posteriormente ladrillo; elemento de construción cuxo uso aínda perdura. A arxila foi utilizada na antigüidade tamén como soporte de escritura. Miles de anos antes de Cristo a escritura cuneiforme foi inscrita en taboíñas de arxila.
As arxila cocida ó lume, a cerámica, é un dos medios máis baratos de producir obxectos de uso cotián, e unha das materias primas utilizada profusamente, aínda hoxe en día.
Os arqueólogos utilizan as características magnéticas da arxila cocida atopada en bases de lumeiradas, fornos etc., para datar os elementos arxilosos que permaneceron coa mesma orientación, e comparalos con outros períodos históricos.
Callicarpa dichotoma
A Callicarpa dichotoma é unha especie de arbusto pertencente ao xénero Callicarpa. É nativa da China, de Vietnam, de Corea e do Xapón.
Características
Cultívase en xardíns como planta ornamental. As súas flores van do rosa ao branco e as súas bagas son púrpuras. Os froitos medran mestos en acios e proporcionan alimento para a fauna salvaxe, mais non son aproveitábeis para o seu uso culinario por mor do seu sabor amargo.
Glaucilândia
Glaucilândia é un concello brasileiro do estado de Minas Gerais. A súa poboación estimada no 2018 era de 3.136 habitantes.
Feira de Arzúa
A feira de Arzúa é un evento que se celebra os días 8 e 22 de cada mes en Arzúa. A feira do día 8 vense celebrando dende o século XI, e a do día 22 dende o século XVIII. Antigamente a do día 8 era chamada "feira" e a do día 22 "mercado", aínda que hoxe non existe ningunha diferenza entre elas. A feira tiña lugar na praza da vila, pero dende o século XVII celébranse no Campo da Feira, antiga Horta do Barreiro que foi adquirida en 1957 polo Concello de Arzúa á familia Álvarez Mir. Na década de 1970 construíronse unhas naves para celebrar a feira do gando nunha localización diferente, apartada do centro da vila.
Na década dos anos 40 do século XX o número de visitantes a unha feira de Arzúa cifrábase en 4.000 persoas, incluídos tratantes de gando salmantinos, valisoletanos, granadinos, zamoranos, murcianos, etc., o número de postos superaba os 300 e o número de cabezas de gando (vacún, porcino, cabalar, e lanar) ascendía a 1.300, na década dos 80 falase de 2.000 cabezas de gando.
O Quinteiro, Valongo, Cerdedo-Cotobade
O Quinteiro é un lugar da parroquia de Valongo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución respecto ó ano 2005, cando tiña 15.
Sabela de Cambados
Sabela de Cambados é un filme galego de 1949 dirixido por Ramón Torrado.
Argumento
No pazo de Armental, en Cambados, os marqueses de Soñeira viven un matrimonio infeliz. A marquesa Sabela (María Fernanda Ladrón de Guevara) sente que o seu marido Jaime (Rafael Bardem) non a quere. Jaime marcha a Madrid, onde vive unha vida de luxos xunto á súa curmá e amante Julia (Margarita Sandra). Un día regresa de América Juan de Mourente (Fernando Fernández de Córdoba), un indiano que fora un amor de mocidade de Sabela antes de marchar el, e do que nunca se esqueceu.
Por outra banda, o fillo de Sabela, Eduardo (Jorge Mistral), marcha estudar a Santiago e deixa soa a súa namorada Tonucha (Amparo Rivelles), quen vive no pazo como afillada de Sabela, dende que seus pais morreran.
Produción
O filme foi producido por Suevia FIlms, do vigués Cesáreo González e está baseado nunha obra de teatro homónima de Adolfo Torrado. A pesar do título, non foi rodado en Cambados, o que causou indignación nos cambadeses emigrados na Arxentina que asistiron á proxección esperando ver imaxes da súa terra. A rodaxe realizouse en Santiago de Compostela, A Coruña, Betanzos, Guísamo, Sada e San Pantaleón.
No filme soan varias cancións populares galegas interpretadas pola agrupación Anaquiños d'a Terra. Tamén inclúe varias escenas da romaría dos Caneiros de Betanzos.
Palma de Ouro
miniatura|Palma de Ouro do ano 1979 miniatura|Escudo da cidade de Cannes. A Palma de Ouro (en Palme d'Or) é o máximo galardón entregado no Festival de Cannes. Foi introducido en 1955 polo comité organizador do festival. Anteriormente, entre 1939 e 1954, o meirande premio do festival foi o Grand Prix du Festival International du Film. En 1964, a Palma de Ouro foi substituída de novo polo Grand Prix, sendo reintroducido de novo en 1975.
A Palma de Ouro é amplamente considerada como un dos máis prestixiosos premios da industria cinematográfica.
O símbolo da palma sacouse das armas da cidade de Cannes.
Gañadores do premio
! Ano ! Filme ! Director ! País
José Peña Meléndez
Traxectoria
Profesor de Debuxo na Escola de Debuxo da Sociedade Económica e no Instituto de Santiago. Co seu irmán Valentín Peña fundou e dirixiu o periódico satírico El Ciclón. Escribiu a zarzuela De regreso de pascuas, estreada en Santiago de Compostela en 1886, e o xoguete cómico Un baño, estreado en Vilagarcía ese mesmo ano.
Gamma Ray
Gamma Ray é un grupo alemán de power metal formado en 1988 por Kai Hansen (que fora membro cofundador de Helloween), chegando a ser o máis popular deste subxénero. A temática das súas cancións adoita tomar elementos da ciencia ficción, e satisfai a maioría dos elementos máis propios do Heavy Metal máis clásico (a oposición ben-mal, a case que eterna busca da liberdade e da felicidade, a inconformidade, a autocrítica etc.). O símbolo adoitado para o grupo é o Ying-Yang.
Historia
No ano 1989, despois de pasar 4 anos en Helloween, Kai Hansen deixou a banda, e despois de aparecer nos primeiros discos de Blind Guardian decidiu formar un proxecto propio. Así xunto a Ralf Scheepers (voz), Uwe Wessel (baixo) e Mathias Burchard (batería) formou Gamma Ray.
En febreiro de 1990 lanzaron o seu primeiro álbum, Heading For Tomorrow, e ese mesmo ano un EP chamado Heaven Can Wait. No seguinte disco, Sigh No More (1991), Uli Kusch substituíu a Mathias Burchard na batería e Dirk Schlächter apareceu como segundo guitarrista. En 1993 a banda lanzou o seu terceiro álbum, Insanity And Genius, incorporando a Thomas Nack á batería e a Jan Rubach no baixo, substituíndo a Uli e a Uwe respectivamente, debido a problemas persoais.
Máis tarde Ralf Scheppers abandonou a banda coa intención de ser o novo vocalista de Judas Priest, e finalmente formando Primal Fear xunto a Matt Sinner en 1998. Debido a isto, Kai Hansen viuse forzado a encargarse das voces, e con esa formación editaron Land Of The Free no ano 1995. A ese lanzamento seguiulle unha xira europea onde se gravaría o álbum en directo Alive '95.