cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monochirus
Monochirus é un pequeno xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, que comprende tan só dúas especies de pequenos linguados, unha que vive no Atlántico oriental e no mar Mediterráneo a a outra propia do mar da China Meridional.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, as dúas especies teñen o corpo aplanado, asimétrico, e os dous ollos situados no mesmo lado, na cara pigmentada.
Taxonomía
O xénero foi creado en 1814 polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque.
Sinónimo
Ademais de por este nome, coñécese polo sinónimo:
Etimoloxía
O nome científico Monochirus está formado pola raíz do latín científico mono-, tirada da do grego antigo μονο-, drerivada de μόνοσ mónos, "un", "unha", e da forma -chirus, tirada do termo grego antigo χείρ χειρός cheír, cheirós, "man". Literalmente: "os dunha soa man" —neste caso, aleta— facendo referencia a que só posúen aleta pectoral no lado pigmentado.
Especies
Na actualidade recoñécense neste xénero, segundo o WoRMS, a FishBase e a EOL, as seguintes dúas especies:
Lago Van
miniatura|dereita|300px|O lago Van. O lago Van (en lingua turca : Van Gölü; en armenio: Վանա լիճ; en kurdo: Gola Wanê; en latín: Arsissa Palus) é o maior lago de Turquía, sito na Armenia occidental, no extremo leste do país, e que está repartido entre a provincia de Van e a de Bitlis. Ocupa unha área de 3.755 km².
Características
É un lago salgado de orixe volcánica, sen emisores, pero que recibe as augas de numerosos e curtos cursos que descenden desde as montañas circunveciñas. Ten 120 km de lonxitude e 80 km de longo, cunha profundidade media de 171 m (451 m de máxima). A súa superficie é de 3755 km² Esta sito a unha altitude de 1640 m.s.n.m.. Xunto co lago Sevan e o lago de Orumieh é un dos tres grandes lagos do antigo reino da Armenia, ditos os mares da Armenia.
Topografía
A saída do lago foi obstruída durante o Plistoceno, cando as coadas de lava provenientes do volcán Nemrut bloquearon a saída que existía no oeste, cara á chaira de Muş. Hoxe durmido, o Nemrut érguese próximo á beira oeste do lago. Outro volcán, tamén durmido, o Suphan Daği, domina a ribeira norte do lago.
Características da súa auga
A auga do Van é fortemente alcalina e rica en carbonato de sodio e noutros sales, que son extraídos por evaporación e utilizados como deterxentes. O darekh, unha especie de arenque, que se captura nas inundacións primeverais, dáse cerca da desembocadura das correntes que alimentan o lago e é o único peixe que pode sobrevivir nestas augas salgadas.
Turismo
miniatura|esquerda|230px|Lugar de "veraneo" no lago Van, preto de Edremit. É un lugar de veraneo e recreo, principalmente rexional. Hai praias de area, ben servidas por transportes  e accesibles por medio dunha estrada circular, que comezan a seren frecuentadas desde mediados do mes de maio. A auga é clara e de alta densidade, agradable para baño. Os bordos son frecuentemente pouco profundos. As principais localidades na súa beira están enlazadas por barquiños. Un transbordador fai o traxecto entre Van e Tatvan.
Illa de Aghtamar (ou Akdamar)
Na parte meridional do lago, no concello de Gevaș (a 44 km de Van, ao pé do monte Artos), levántase a illa de Aghtmar, a unha distancia de entre 1.500 e 2000 m da beira do lago. Hai barcos a motor que van até a illa, que está deserta e goza dun microclima particular, e ten vexetación arbustiva.
Eleccións xerais de Polonia de 1993
As eleccións xerais de Polonia de 1993 celebráronse o 19 de setembro. Para o Sejm, exerceu o seu dereito a voto o 52,13% da poboación, contando un 95,7% de votos válidos. Para o Senado, votou 52,1%, cun 97,07% de voto válido. As eleccións foron gañadas pola Alianza da Esquerda Democrática, que se xuntou co Partido Popular para formar goberno.
Esmoriz, Chantada
San Xillao de Esmoriz é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. Segundo o INE tiña 57 habitantes en 2017, 30 mulleres e 27 homes (4 máis ca en 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 26 homes e 27 mulleres. O que supón unha diminución de 9 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 62 habitantes (30 homes e 32 mulleres).
Illa West Dog
Illa West Dog é un illote deserto das illas Virxes Británicas no Caribe. Sitúase nun subgrupo máis pequeno de illas denominadas as Illas Dog, ou máis comunmente, "The Dogs". Outros illotes de The Dogs inclúen Illa Little Seal Dog, Illa East Seal Dog e Illa George Dog, todos eles ao noroeste de Virgin Gorda.
Aeroporto de Salamanca
En 2010 deu servizo a 43 179 pasaxeiros, un 18% menos que en 2009. Na actualidade só opera entre as 11:00 e as 17:30 horas.
Chantada, Chantada
Santa Mariña de Chantada é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. Consta dun so núcleo de poboación: a vila de Chantada, capital do concello. Segundo o IGE en 2011 tiña 4.433 habitantes, dos que 2.111 eran homes, e 2.322 eran mulleres; o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 4.177 habitantes.
En Chantada celébrase unha feira os días 5 e 21 de cada mes.
Cabalar, Somede, As Pontes de García Rodríguez
Cabalar é un lugar da parroquia de Somede no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Randulfe, Árbol, Antas de Ulla
Randulfe é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
A Valiña, Somede, As Pontes de García Rodríguez
A Valiña é un lugar da parroquia de Somede no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Eleccións xerais de Polonia de 1997
As eleccións foron gañadas polo partido liberal conservador Acción Electoral Solidariedade, que formou coalición coa Unión da Liberdade. As eleccións botaron á Alianza da Esquerda Democrática e ao Partido Popular Polaco do goberno.
A Calvela, Somede, As Pontes de García Rodríguez
A Calvela é un lugar da parroquia de Somede no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 3 habitantes, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Luis Rogelio Rodríguez-Comendador Pérez
Luis Rogelio Rodríguez-Comendador Pérez, nado en Madrid o 19 de febreiro de 1959, é un político español, actual alcalde da cidade de Almería e membro do Partido Popular. É bisneto do que fora tamén alcalde de Almería en dúas ocasións, Rogelio Pérez García.
Naceu en Madrid, cidade de destino laboral de seu pai, en febreiro de 1959. Con dezaseis anos trasládase a Almería. Estudou dereito. Exerceu como avogado e como concelleiro no concello de Almería desde 1991. Foi tamén presidente da Deputación Provincial de Almería desde xullo de 1995 até xullo de 2003. Paralelamente, Luis Rogelio foi elixido como membro do Parlamento andaluz polo Grupo Popular desde o ano 2000. Finalmente, e tras as eleccións municipais de 2003, Luis Rogelio foi elixido alcalde de Almería. No ano 2007 foi reelixido como alcalde da cidade, ao igual que lle ocorreu nas eleccións municipais do ano 2011 con maioría absoluta.
Josep Maria Jujol
Josep Maria Jujol i Gibert, nado en Tarragona o 16 de setembro del 1879, e finado en Barcelona o 1 de maio del 1949, foi un arquitecto, debuxante, deseñador e pintor modernista catalán. Dedicouse á docencia tanto na Escola d'Arquitectura como na Escola del Treball, tamén en Barcelona. Foi arquitecto municipal de Sant Joan Despí, onde se atopan moitos dos edificios que construíu.
Foi un salientable aquarelista e debuxante, e creou todo tipo de obxectos e elementos complementarios como mobles, lámpadas ou ascensores. Esta vertente súa, xunto co seu dominio do emprego das cores, fan senlleira a súa obra, que decote se atopa complementando outros arquitectos. As colaboracións con máis sona fíxoas na obra de Gaudí, a cal permitía recoller a liberdade no uso das formas e nas cores que Jujol imprimía na súa creación.
A Fraga, Arcos, Antas de Ulla
A Fraga é un lugar da parroquia de Arcos no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña seis habitantes (dous homes e catro mulleres).
División de Honra de Rugby 1999-2000
A tempada 1999-2000 da Liga Española de rugby (División de Honor de Rugby) foi a edición número 33 da máxima categoría do rugby en España.
O Valladolid RAC era o defensor do título logrado na anterior edición do torneo, pero a tempada rematou coa vitoria final no campionato para Real Canoe NC por cuarta vez na súa historia.
Esta foi a primeira edición da División de Honra de volta ao formato de 10 equipos, polo cal a tempada estivo composta por 18 xornadas. O único equipo acabado de ascender foi o Club Deportivo Arquitectura.
Clasificación
Datos finais do campionato:
Descontinuidade (xeoloxía)
miniatura|Capas mecánicas da Terra (non está a escala). miniatura|Capas mecánicas da Terra a escala. miniatura|Capas compositivas da Terra (non está a escala). miniatura|Capas compositovas da Terra a escala. En xeoloxía o termo descontinuidade (ou superficie de descontinuidde) úsase para designar os límtes, especialmente no interior da Terra, entre capas con rochas de densidades diferentes (as denominadas descontinuidades de densidade ou descontinuidades sísimicas), pero tamén para designar diferentes facies sedimentarias.
Distínguense catro descontinuidades no interior da Terra:
Tamén hai catro descontinuidades relativas a capas de rochas distintas:
Fornas, Chantada
Topónimo
O máis probable é que as tumbas antropomorfas desen o nome a toda a parroquia. Etimoloxicamente, o topónimo Fornas pode derivar da palabra latina "furnus" (concavidade ou forno).
Little Thatch
Little Thatch é unha illa privada das Illas Virxes Británicas no Caribe, sobre a que se construíu un complexo turístico. A illa está situada a menos de 460 metros do extremo occidental de Tórtola e está a menos de 1´6 km. de San Xoán. John e Jill Maynard venderon a illa en decembro de 2014 aos propietarios de OtterBox, Curt e Nancy Richardson.
Crese que toma o nome do famoso pirata, Edward Teach (máis coñecido como "Barbanegra"), aínda que hai poucas evidencias que Barbanegra navegara nunca nas Illas Virxes.
Cervicol, Somede, As Pontes de García Rodríguez
Cervicol é un lugar da parroquia de Somede no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 5 habitantes, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Playboy
Playboy é unha revista de entretemento para adultos fundada en 1953 por Hugh Hefner, que creceu en Playboy Enterprises, Inc. Playboy é unha das marcas máis coñecidas internacionalmente. Edicións especiais da revista foron publicadas en todo o mundo.
A revista publícase con periodicidade mensual e contén fotografías de muller espidas, xunto con varios artigos de moda, ou produtos de consumo, e tamén libros dalgúns escritores (por exemplo Arthur C. Clarke, Ian Fleming, Vladimir Nabokov, Margaret Atwood). A revista tamén contén opinións políticas en case todas as edicións.
Playboy utiliza elegantes fotos de espidos clasificadas como material para adultos. Visto o éxito que cultivou Playboy, a mediados da década de 1970 xurdiron outras revistas con contido erótico-pornográfico, destacando como principal rival a revista Penthouse.
Entrevistas Playboy
As entrevistas Playboy comezaron con Miles Davis en setembro de 1962 (Volume 9 Núm.. 9). Ao paso dos anos houbo entrevistas con Jimmy Carter, Fidel Castro, Ayn Rand, Malcolm X, Kurt Vonnegut, Bertrand Russell, Salvador Dalí, Martin Luther King Jr., Jean-Paul Sartre, Al Capone, George Wallace, Cassius Clay (Muhammed Ali), Madalyn Murray O'Hair, Orson Welles, Ralph Nader, Arthur C. Clarke, Yasser Arafat, Stephen Hawking, Shintaro Ishihara, Carl Sagan e John Lennon
Historia
A primeira portada foi Marilyn Monroe, aínda que a fotografía foi, en primeiro lugar, tomada para un calendario co nome de Playboy. Hefner comprou os dereitos da foto de Monroe xunto con outras.
A primeira edición, publicada en decembro de 1953, non tiña data, xa que Hefner estaba inseguro de se ía haber unha segunda edición. A primeira edición foi inmediatamente unha sensación e vendeuse sen problemas en poucas semanas. Coñecida a circulación, foi de 53.991 revistas.
O famoso logo Playboy dun coello cunha gravata elegante, foi deseñado por Art Paul para a segunda edición da revista, e desde entón aparece en cada número. Hefner di escoller ao coello pola súa simpática connotación, e porque na imaxe víase xoguetón e coqueto.
Desde estar na cima en 1970, Playboy tivo un lento declive no éxito de circulación, en parte por un mal investimento en clubs nocturnos e casinos e por outra banda pola forte competitividade dalgunhas outras compañías. A primeira rival foi Penthouse, nos anos setenta. Recentemente tamén compite coas revistas Maxim, FHM, e H para homes, da cal os creadores desta última copiaron a idea de facer o seu propio tipo de centerfold (en galego, póster central) coa facilidade de facelo "recortable" para que, opcionalmente, o lector o retire da revista e o poña nun lugar visible.
En resposta Playboy dedicou a revista a mozas de entre 18 e 35 anos, incluíndo entrevistas a personalidades máis apropiadas para esta audiencia, tal como artistas hip-hop.
Christina Hefner, filla de Hugh Hefner, converteuse na Oficial Cabeza Executiva, sendo Presidente do consello.
Prohibicións da venda de Playboy
En Singapur, a publicación está prohibida. No 2003, o comité revisou e concluíu que a revista non se vendería máis porque a poboación de Singapur non estaba lista para o uso liberal da sexualidade con fotos explícitas, utilizado en Playboy.
Récord
A revista Playboy máis vendida foi a de novembro de 1972, que vendeu 7.161.561 copias, tendo de playmate a Lenna Sjooblom.
Famosas
Algunhas famosas (cantantes, actrices, modelos etc.) que pousaron para Playboy, ou apareceron fotos súas na revista, a través dos anos:
Actrices: Cantantes:
Deportistas: Televisión:
Manuel Raspall
Manuel Joaquim Raspall i Mayol, nado en Barcelona o 24 de maio de 1877 e finado en la Garriga o 15 de setembro de 1937, foi un arquitecto modernista e novecentista catalán.
Arquitecto dun modernismo tardío, Raspall non chegou a ter a sona dos seus predecesores e mestres Domènech i Montaner ou Puig i Cadafalch que tiñan o interese das grandes fortunas e os mecenas entre os seus clientes. Raspall soubo adaptarse a uns tempos cambiantes e a súa obra foi dende o modernismo até o novecentismo para acabar nun art déco incipiente, construíndo o que tocaba en cada momente e evolucionando de estilo e de tipo de edificación. A meirande parte das súas obras construíronse entre Barcelona e Vallès Oriental. As obras principais en la Garriga e Cardedeu, hoxe consideradas "Ben Cultural de Interese Nacional", estiveron a piques de ser derrubadas na década de 1970.
ADN C
(ADNc ou cDNA) O ADN C ou C-DNA ou forma C do ADN é unha das moitas posibles estruturas en dobre hélice que pode adoptar o ADN. Esta forma de ADN pode observarse en certas condicións como en condicións de humidade relativamente baixa e en presenza de certos ións, como o Li+ ou Mg2+.
Investigacións recentes indican que tanto o ADN C coma o ADN B constan de dúas conformacións de nucleótidos distintas, chamadas B-I e B-II. A proporción da conformación B-II no ADN C é de máis do 40%. Porén, a proporción da conformación B-II no ADN B é de só un 10%.
Vasa vasorum
miniatura|250px|[[Micrografía onde se amosa o vasa vasorum.]] Denomínase vasa vasorum ao conxunto de arterias de pequeno calibre que nutren a outras grandes arterias. Por exemplo, son vasa vasorum aquel conxunto de capilares que irrigan a aorta.
Samuel Johnson
Samuel Johnson, nado en Lichfield (Staffordshire) o 18 de setembro de 1709 e finado en Londres o 13 de decembro de 1784, foi unha das figuras literarias máis importantes de Inglaterra: poeta, ensaísta, biógrafo e lexicógrafo e é considerado por moitos como o mellor crítico literario en lingua inglesa. Johnson era posuidor dun gran talento e dunha prosa cun estilo inigualable.
Traxectoria
miniatura|Entrada de Pembroke College (Oxford) Fillo dun humilde libreiro, Johnson naceu en Lichfield, Staffordshire e educouse na Lichfield Grammar School; o 31 de outubro de 1728, pouco despois de cumprir os dezanove anos, ingresou no Pembroke College, de Oxford. Pasados só trece meses, con todo, a súa precaria situación económica obrigouno a deixar Oxford sen ningún título. Tentou entón traballar como instrutor e mestre de escola, pero foi rexeitado polo director da Adam´s Grammar School, o reverendo Samuel Lee, atopando traballo logo nunha escola de Stourbridge. Aos vinte e cinco anos contraeu matrimonio con Elizabeth "Tetty" Porter, unha viúva que lle leva vinte e un anos de idade. esquerda|miniatura|Elizabeth "Tetty" Porter, esposa de Johnson En 1737, Johnson, sen un penique, mudouse a Londres xunto ao seu exalumno David Garrick, e comezou a escribir para The Gentleman´s Magazine, baixo a dirección de Edward Cave. Durante as seguintes tres décadas, Johnnson escribiu copiosamente: ensaios, poesía, biografías, informes parlamentarios e mesmo o catálogo da Harlein Library. Continuou a vivir na pobreza. Os seus traballos máis importantes deste período son o poema London (1738) e Life of Savage (1745). Este último conta a vida dun amigo seu, o escritor Richard Savage, quen compartira con Johnson a súa pobreza e morrera o ano anterior. miniatura|242x242px|Retrato de Johnson feito por [[Joshua Reynolds en 1775, que mostra a intensa concentración de Johnson e a debilidade da súa vista.]] Entre 1747 e 1755, Johnson compuxo a súa obra máis coñecida, A Dictionary of the English Language. Aínda que é moi eloxiada e incalculablemente influente, Johnson non gañou moito diñeiro dela, tan só 1575 libras, por ter que custear o longo proceso de escritura. Durante este tempo tamén publicou unha serie de traballos case semanais titulados The Rambler ("O divagador"). Xeralmente de temática moral ou relixiosa, estes ensaios son máis serios do que o seu título suxire, e continuaron a aparecer até 1752. O seu mozo amigo James Elphinstone (1721-1809) publicounos semanalmente tamén en Edimburgo. Non foron moi populares, pero unha vez que foron compilados nun único volume tiveron unha grande aceptación. A esposa de Johnson morreu pouco despois de aparecer a última entrega, e viuse sumamente afectado por esta perda.
Johnson comezou a escribir outra serie, The Idler ("O ocioso"), en 1758. Estes ensaios son máis breves e menos serios que os anteriores, e publicáronse semanalmente durante dous anos. A diferenza de The Rambler, publicado de maneira independente, The Idler apareceu nunha publicación semanal.
En 1759 publicou a novela filosófica The History of Rasselas, Prince of Abissinia, segundo dixo, escrita en dúas semanas para custear o funeral da súa nai; o éxito foi rotundo, recibindo encomios mesmo no estranxeiro, onde foi e segue a ser comparada co Cándido de Voltaire, novela de temática parecida e escrita case á vez. Nesta época, estreouse grazas a David Garrick a súa obra de teatro Irene, que foi un rotundo fracaso: Johnson foi repudiado como dramaturgo pola súa linguaxe, que acusaron de dilatado. Tamén publicou un plan de subscrición para a edición das obras de Shakespeare, que non viron a luz até dez anos despois; o poeta contemporáneo Charles Churchill aludiu a este feito ao escribir: "Hei for subscribers baits his hook / and takes your cash, but where's the book?" (Para os subscritores prepara a súa carnada/ e toma o seu diñeiro, pero, onde está o libro?) esquerda|miniatura|200x200px|The Club, [[club de cabaleiros fundado por Samuel Johnson, reunido nunha das súas sesións.]] En 1762, Johnson recibiu unha pensión gobernamental de trescentas libras anuais, principalmente grazas aos esforzos de Thomas Sheridan e o duque de Bute. O ano seguinte coñeceu a James Boswell, o seu futuro biógrafo. Máis ou menos ao mesmo tempo, en 1764, fundou “The Club”, un grupo literario que incluía a Joshua Reynolds, Edmund Burke, David Garrick, Edward Gibbon e Oliver Goldsmith, entre outros. Para entón, Johnson xa era unha celebridade; en 1765 recibiu un doutoramento honorífico do Trinity College en Dublín, seguido por un de Oxford dez anos despois. A partir deste momento, pasou a ser referido como o doutor Johnson. miniatura|Retrato de Samuel Johnson, por sir Joshua Reynolds, 1769. O retrato mostra as estrañas xesticulacións do doutor Johnson, do que se cre padeceu a [[síndrome de Tourette. ]] En 1765 coñeceu a Henry Thrale, un opulento cervexeiro e membro do parlamento. Ao pouco tempo fixéronse amigos, e Johnson integrouse na familia: viviu cos Thrales os seguintes quince anos, até a morte de Henry en 1781. Os diarios e a correspondencia de Hester Thrale son, despois do material de Boswell, a fonte de información máis importante que hai sobre Johnson. Xeralmente sinalouse que Johnson dificilmente alcanzaría os 75 anos de idade de non ser pola axuda e os coidados que recibiu cos Thrale, polo menos até a morte de Henry Thrale en 1782. A axuda económica que recibiu dos mesmos permitiulle manterse máis dignamente do que os seus escasos ingresos e a súa pobre pensión lle permitían.
En 1773, dez anos despois de coñecérense, Boswell e Johnson embarcáronse nunha viaxe polas illas occidentais de Escocia, cuxo testemuño quedou plasmado no libro A Journey to the Western Islands of Scotland (1775). A súa visita ás terras altas de Escocia e ás illas Hébridas tivo lugar durante a pacificación posterior á era xacobina, cando o sistema de clans escocés estaba a ser obliterado e a cultura gaélica romantizada. Johnson atacou duramente a quen aseveraron que os poemas sobre Ossian de James Macpherson eran traducións da literatura escocesa antiga, afirmando que non había probas de que a linguaxe escocesa gaélica (erse) “fose unha lingua escrita”; Johnson non deixou de convencerse diso ao pedir a McPherson que mostrase o manuscrito do que dicía obter o poema, algo que este nunca fixo, e acabou concluíndo que o máis probable era que McPherson adaptase poemas da tradición oral gaélica e os refundise a modo de saga. No entanto, foi especialmente hostil contra McPherson e os poemas de Ossian, dos que dixo que eran vulgares e de baixa calidade; ademais, partindo dun moderado non hai probas acabou proclamando que o erse nunca fora unha lingua escrita. Con todo, Johnson contribuíu ao fomento desta lingua pedindo que se traducise a Biblia a este idioma, o que se fixo ao pouco tempo. Até entón, os galos escoceses dependeran da versión gaélica irlandesa de Bedell.
Igualmente, interesouse por outras linguas minoritarias e a súa tradición escrita: pediu que as linguas gaélicas fosen comparadas coa lingua de Biscaia (éuscaro) para ver se podía trazarse algún parentesco entre ambas, ao saber que se dicía que non había outro idioma igual a aquel; o seu interese polo sardo levouno a encargar que lle trouxesen libros escritos naquel idioma; e sempre manifestou un vivo interese polo frisón, a lingua de Frisia, da que sinalou o gran parecido co inglés, e coa que sufriu unha viva decepción ao ver a pobreza da súa tradición escrita. En todos os casos, parece ser que animou ao desenvolvemento dunha cultura escrita neses idiomas.
Durante a década de 1770 Johnson visitou a miúdo Edimburgo xunto a Boswell, Lord Kames e Lord Monboddo, con quen se escribiu profusamente e intercambiaba críticas literarias. Accedeu a revisar a Historia de Escocia que Lord Kames estaba a preparar.
O último traballo importante de Johnson é o seu Lives of the English Poets, proxecto comisionado por un consorcio de libreiros londiniense. Este libro compila unha serie de estudos críticos e biográficos que serven de prefacio a diversas antoloxías poéticas, e están considerados como a base da crítica literaria moderna a estes poetas.
A saúde de Johnson comezou a resentirse por mor da morte do seu amigo e patrón Henry Thrale. As súas amizades esperaran que este deixase unha pensión a Johnson, pero non o fixo. A súa relación coa viúva de Thrale comezou a deteriorarse até romper con ela, por mor da súa voda co cantante italiano Piozzi; dende ese momento, Johnson perdeu todo padroádego, e tivo que vivir dos seus recursos, que eran escasos. Aínda que a imaxe de Johnson sempre quedou ligada á do gran sabio encomiado que dá Boswell na súa biografía, o certo é que durante a maior parte da súa vida Johnson viviu nunha gran penuria económica. Os seus escritos e ensaios eran moi mal pagos, e apenas gañou nada deles. Agás a breve visita a París cos Thrale, non realizou máis viaxes ao continente porque non tiña os medios. Basicamente, vivía da pensión de 300 libras anuais que recibía do goberno e da xenerosidade dos seus amigos, e ata que non lle foi concedida a pensión, a súa situación económica foi tremendamente precaria e causa de moitas das súas depresións. Sábese que Samuel Richardson pagou unha vez unha débeda de Johnson de 18 libras para sacalo da prisión de debedores en que o confinaran, e que Reynolds e Boswell adoitaban emprestarlle diñeiro, sen pretender que lles fose devolto. Isto era, ao parecer, algo bastante penoso para Johnson.
Tras a súa morte, recibiu multitude de homenaxes, e erixíuse na súa honra un gran monumento funerario na catedral de San Paulo en Londres.
Personalidade
Dunha gran contextura física, Johnson tiña a vista e o oído moi débiles; o seu rostro presentaba varias cicatrices, por padecer escrófula cando era un neno, e tamén sufría de varios tics e movementos involuntarios. Os síntomas descritos polos seus contemporáneos suxiren que Johnson puido sufrir posiblemente de trastornos obsesivo-compulsivos. Tendía ao que entón se chamaba melancolía.
Johnson era un anglicano devoto e conservador, un acérrimo tory, e un home compasivo, que aloxou varios dos seus amigos en dificultades económicas. Aínda que apoiou a causa xacobita, terminou aceptando a sucesión hannoveriana na época de Xurxo III. Johnson foi un pensador en extremo orixinal e independente durante toda a súa vida, o que explica a súa profunda afinidade cara á obra de John Milton, a pesar da visión tan radical (e para Johnson, intolerable) que tiña Milton en asuntos de política e relixión.
Microchirus
Microchirus é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, que comprende varias especies de pequenos linguados (en sentido amplo), coñecidos en galego por acedías, propios do Atlántico oriental e o Mediterráneo.
Samuel Johnson
Personalidade
A fama de Johnson débese en gran parte á exitosa biografía escrita por Boswell, Life of Johnson. Con todo, cómpre notar que Boswell o coñeceu despois de que este alcanzase xa a fama e unha certa estabilidade económica, polo que o libro tende a retratar esta última etapa. Explícase entón que Johnson sexa comunmente coñecido como unha acerba pero entrañable personaxe de alta sociedade, a pesar de vivir na pobreza durante gran parte da súa vida.
Microchirus
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, as dúas especies teñen o corpo aplanado, asimétrico, e os dous ollos situados no mesmo lado, na cara pigmentada.
Samuel Johnson
Personalidade
Antes de asentarse en Londres, Johnson residiu en Birmingham; un friso na Old Square inmortalizou a súa estancia alí. A Birmingham Central Library posúe unha importantísima colección da súa obra, cuns dous mil volumes, incluíndo moitas primeiras edicións, ademais de numerosos xornais literarios e libros sobre el.
Microchirus
Descrición
O xénero foi descrito en 1814 polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque.
Samuel Johnson
Obras selectas
{| class="" style="margin-bottom: 10px;"
Arcos, Arcos, Antas de Ulla
Arcos é un lugar da parroquia de Arcos no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Microchirus
Sinonimia
miniatura|200px|[[Microchirus ocellatus|M. ocellatus ao lado dunha cuncha de ameixón.]] miniatura|200px|Larva de [[Microchirus theophila|M. theophila.]] miniatura|200px|Larva de [[Microchirus variegatus|M. variegatus.]]
Ao longo do tempo, o xénero foi coñecido polos seguintes sinónimos:
Etimoloxía
O nome científico Microchirus está formado pola raíz do latín científico micro-, calco da do grego antigo μικρο-, derivada de μικρός mikrós, "pequeno", e da forma -chirus, tirada do termo grego antigo χείρ χειρός cheír, cheirós, "man". Literalmente: "os de mas pequenas", facendo referencia ao pequeno tamaño das aletas pectorais destes peixes.
Especies
Na actualidade recoñécense no xénero sete especies:
Domingo Carpintero Domínguez
Domingo Carpintero Domínguez foi un político galego.
Traxectoria
Brigada da Garda Civil retirado. Foi nomeado alcalde de Cuntis polo Ministro da Gobernación en 1962, tomando posesión o 15 de novembro. En 1965 fíxose cargo tamén da xefatura local do Movimiento, substituíndo a Eusebio Guimarey Montero. Permaneceu no cargo até 1974.
Vida persoal
Casou con María González Rivas.
Baal Shem Tov
Israel ben Eliezer, nado en Okopy arredor de 1698, e finado en Medzhybizh o 22 de maio de 1760, coñecido como Baal Shem Tov (en בעל שם טוב, |bɑːl ˈʃɛm ˌtʊv|) ou como BeShT, foi un místico xudeu e curandeiro polaco, coñecido como o fundador do xudaísmo hasídico. "Besht" é o acrónimo de Baal Shem Tov, que significa "Mestre do Nome Divino" ou "con boa reputación".
Unha doutrina central nas ensinanzas de Baal Shem Tov é a conexión directa co divino, "dvekut", que é infundido a todas as actividades humanas. A oración é de importancia suprema, xunto coa significación mística das letras e palabras hebreas. A súa innovación xace en "motivar os devotos a seguir os seus pensamentos molestos ata as raíces do divino". Os que seguen as súas ensinanzas considérano como descendente da liña davídica que leva a súa ascendencia ata a casa real de David.
Lendas
Na tradición hasídica, hai un dito: "Alguén que cre en todas as historias de Baal Shem Tov e os outros místicos e homes santos é un parvo; alguén que mira calquera historia e di Iso non pode ser verdade é un herexe".
Segundo a Enciclopedia Xudaica, o número de lendas que se contan en relación co Baal Shem Tov "distorsionou o seu carácter histórico". Unha antoloxía de lendas sobre el foi compilada por primeira vez por Dov Baer b. Samuel dos Linit, que era o xenro de Alexander Shoḥat, que actuara durante varios anos como o escriba de Besht. A colección copiouse moitas veces e co tempo encheuse de erros. Imprimiuse co título de Shivḥei ha-Besht despois da morte de Dov Baer. Foi publicado por Israel Jaffe, quen reescribiu o primeiro capítulo e eliminou o que el consideraba as distorsións causadas polos copistas.
Esta edición, impresa en Kopys (Kapust) en 1814, contén 230 historias agrupadas por temas, personaxes e motivos comúns. Tamén apareceron dúas edicións en yiddish que difiren notablemente da edición hebrea.
No século XIX, varias coleccións adicionais de lendas sobre Baal Shem Tov e os seus seguidores apareceron en hebreo e en yiddish, algunhas das cales repetiron historias atopadas en Shivḥei ha-Besht e outras contiñan novas historias. Segundo a Enciclopedia Xudía, só algunhas destas historias poden considerarse verdadeiras.
Unha lenda conta que o seu pai, Eliezer, foi capturado durante un ataque, levado dende a súa casa en Valaquia e vendido como escravo dun príncipe. Debido á súa sabedoría, atopou graza co príncipe, quen o entregou ao rei para que fose o seu ministro. Durante unha expedición emprendida polo rei, cando outros consellos fracasaron e todos se desanimaron, aceptouse o consello de Eliezer; o resultado foi unha triunfal batalla de importancia decisiva. Eliezer fíxose xeneral e logo primeiro ministro, e o rei deulle a filla do vicerrei en matrimonio. Porén, tendo en conta o seu deber como xudeu e como xa estaba casado, casou coa princesa só de nome. Despois de ser interrogado durante moito tempo sobre a súa estraña conduta, confesoulle á princesa que era un xudeu, cargouno con agasallos custosos e axudouno a escapar ao seu propio país.
Infancia
dereita|miniatura|250x250px|Exterior da [[sinagoga de Israel ben Eliezer en Medzhybizh (c. 1915).]] A escasa información biográfica coñecida sobre el está tan mesturada coas lendas e os milagres que na maioría dos casos é difícil distinguir cales son os verdadeiros acontecementos históricos. Das numerosas lendas relacionadas co seu nacemento pódese extraer que os seus pais eran pobres, honrados e piadosos. Cando Israel Ben Eliezer quedou orfo, a súa comunidade fíxose cargo del. Na escola distinguiuse só polas súas desaparicións frecuentes, para ser logo sempre atopado nos solitarios bosques que rodean o lugar, gozando con entusiasmo da beleza da natureza. Moitos dos seus discípulos crían que pertencía á Casa de David e á familia de Xesús de Nazaret.
O Besht converteuse en líder do seu propio movemento aos dezaoito anos.
Macruros
Tradicionalmente dividíase nos dous grupos antecitados, macruros, que comprendía as especies caracterizadas por teren o abdome alongado, ben desenvolvido, rematado nunha peza caudal formada á súa vez por unha central denominada telson e dous urópdos, como o lumbrigante, a lagosta ou a cigala, e braquiúros, que recollía os individuos de abdome curto e a miúdo pregado baixo o cefalotórax, como a centola, o boi ou a nécora.
Tamén noutros tempos os decápodos clasificáronse en dúas subordes chamadas Natantia, ou decápodos nadadores, e Reptantia, ou decápodos marchadores (Boas).
Pero na acualidade divídense noutras dúas subordes, baseadas na morfoloxía das branquias: cun xénero incertae sedis, Charassocarcinus Van Straelen, 1925.
Andreas Thorkildsen
Andreas Thorkildsen, nado en Kristiansand o 1 de abril de 1982, é un lanzador de xavelina noruegués. É o primeiro xavelinista da historia en ser campión europeo, campión do mundo e campión olímpico. Foi campión nos xogos olímpicos de 2004 e 2008, no campionato europeo de 2006 e 2010, campión do mundo en 2009 así como tres veces prata no campionato do mundo en 2005, 2007 e 2011. Estableceu o récord do mundo júnior en 2001. Ten a súa mellor marca persoal en 91,59 m conseguida en 2006.
Traxectoria
O pai de Thorkildsen, Tomm Thorkildsen, é un ex lanzador de xavelina; a súa mellor marca persoal foi un lanzamento de 71,64 metros en 1974. A súa nai (nacida Amundsen) chegou a ser campioa nacional nos 100 metros valados en 1972, representando ao Hamar IL. El é o máis vello dos irmáns. Cursou a súa educación secundaria na Kristiansand Cathedral School.
No 2000 Thorkildsen conseguiu a súa primeira medalla nos campionatos noruegueses, rematando coa medalla de prata, detrás de Ronny Nilsen. Desta forma gañou a súa primeira convocatoria coa selección norueguesa para os campionatos europeos. En outubro participou nos campionatos do mundo júnior e recibiu unha medalla de prata tras o gañador Gerhardus Pienaar, representante de Suráfrica.
2001–2003
En 2001 Thorkildsen trasladouse a Oslo e comezou a competir para o club SK Vidar baixo a supervisión de Åsmund Martinsen, un ex lanzador de xavelina medalla de bronce nos campionatos noruegueses de 1994 que conserva unha mellor marca cun lanzamento de 68,12 metros. A cooperación deu rápidos resultados e Thorkildsen pronto rompeu a barreira dos 80 metros lanzando 83,87 metros no Fana stadion en xuño. Este foi o récord do mundo ata 2011. Participando nos seus segundos campionatos europeos júnior, gañou a medalla de prata por detrás de Aleksandr Ivanov. Ambos competiron no campionatos mundiais en Edmonton, pero mentres Ivanov logrou chegar á final, Thorkildsen rematou último da competición con tan só 68,41 metros. Cando lle pediron que comentara o seu lanzamento el describiuno como "completamente desastroso".
A nivel nacional Thorkildsen chegou a ser campión por primeira vez. En agosto competiu en lanzamento de disco en Sognsvann, e estableceu unha mellor marca de 38,02 metros. Non competiu a nivel nacional noutros eventos.
En 2002, fixo unha mellor marca de tempada de 83,43 metros en xuño, antes de presenciar a súa forma decrecente dos últimos meses. No seu primeiro Campionato de Europa celebrado en Múnic volveu a non pasar da fase clasificatoria. Cun mellor lanzamento de 78,36 metros rematou no posto quince, 68 centímetros por detrás de Ari Pakarinen o cal asegurou o último posto para a final. O seu resultado de 83,43 metros foi suficiente para liderar a lista nacional superior en lanzamento de xavelina por primeira vez.
Ao ano seguinte rematou no posto undécimo nos 2003 Campionatos Mundiais en París, a súa primeira gran final internacional. A súa actuación con 77,75 metros foi un pouco decepcionante cando xa lanzara 79,44 metros na ronda de cualificación, e viaxando a París cunha marca persoal de 85,72 metros, establecida en xuño en Ventspils.
2004
En 2004 Thorkildsen competiu contra Ronny Nilsen, que posuía unha marca de 84,73 metros feitos en maio. Thorkildsen non volveu tomar o primeiro posto nacional de inmediato. Clasificouse para os xogos olímpicos con 84,12 metros. O 27 de xullo Thorkildsen conseguiu a súa primeira vitoria nunha competición IAAF. Tres días despois lanzou 84,45 metros no Grand Prix de Londres no Crystal Palace. miniatura|esquerda|Lanzando no [[Campionato Europeo (atletismo)|Campionato Europeo.]] A pesar de que os lanzadores de varios países, incluído Nilsen, estaban por riba de Thorkildsen na lista mundial, todos coincidiron coa IAAF en que aquela fora unha final moi aberta –"unha das finais máis abertas da historia dos xogos olímpicos". Thorkildsen lanzou 81,74 metros na ronda de cualificación, coa que tan só gañou unha mención no parte deportivo pasando a marca mínima de clasificación directa de 81 metros para lanzar na final. Breaux Greer gañou a clasificatoria con 87,25 m, pero saíu do estadio en mal estado físico. Na final de xavelina disputada dous días despois, Thorkildsen abriu a competición con 84,82 m poñéndose en terceiro posto da competición ao final da primeira ronda. Vadims Vasiļevskis de Letonia lanzou un mellor tiro de 84,95 m para gañar unha vantaxe sorprendente por diante do actual campión do mundo Sergey Makarov. Na segunda ronda Thorkildsen lanzou unha mellor marca persoal de 86,50 metros. Como ninguén deu batido esa marca, Thorkildsen gañou sorprendentemente a medalla de ouro olímpica con Vasiļevskis e Makarov nas medallas de prata e bronce respectivamente. Comentando o seu triunfo, Thorkildsen explica que se sentia "completamente fóra de si".
O segundo posto tras Breaux Greer na final mundial de atletismo en Monte Carlo completou a tempada.
2005
O evento máis importante do 2005 foron os mundiais. Os preparativos para este evento parecían prometedores xa que Thorkildsen batera a súa marca situandoa en 86,82 metros en Kuortane en xuño, batendo o récord nacional de Noruega que conservaba Pål Arne Fagernes. Tero Pitkämäki de Finlandia, quen acadara a mellor marca mundial con 91,53 metros na mesma competición, parecía un probable contendente polo titulo de campión do mundo. En xullo, cando Thorkildsen ademais mellorou o seu récord nacional a 87,66 metros nos Bislett Games, o actual campión do mundo Sergey Makarov xa lanzara 90,33 metros dúas semanas antes dos campionatos rusos de Tula. Ao entrar no campionato mundial, Pitkämäki aínda estaba por diante de Makarov e Thorkildsen, que á súa vez adiantou a Breaux Greer por un centímetro
Na rolda de clasificación dos mundiais, celebradas en malas condicións de vento no Estadio Olímpico de Helsinqui, só Pitkämäki, Makarov e Thorkildsen lograron facer a marca de acceso directo de 81 metros. A choiva complementou ao vento ao día seguinte, xerando unha situación complicada e adversa para a final de xavelina. Thorkildsen, na cabeza tras tres rondas cunha marca de 86,18 metros, acabou con medalla de prata tras Andrus Värnik de Estonia, que no cuarto lanzamento fixo 87,17 metros na cuarta rolda.
Pitkämäki, que rematou cuarto dos mundiais, recuperouse para gañar a final mundial á cabeza de Thorkildsen, a pesar da mellora do seu último récord nacional situado en 89,60 metros, suficientes para rematar terceiro na lista mundial da tempada, entre Pitkämäki e Makarov.
2006–2008
miniatura|Thorkildsen celebra a súa medalla de ouro en Pequín. En 2006 Thorkildsen volveu ao seu club orixinario Kristiansands IF, despois de haber representado ao SK Vidar nas competicións das últimas cinco tempadas.
En maio rompeu a barreira dos 90 metros por primeira vez, con 90,13 metros en Doha no Super Grand Prix. Nos xogos de Bislett unha vez máis mellorou o seu récord a 91,59 metros, chegando ao seu obxectivo de 300 pes.
Como ninguén conseguiu superar esa marca de 91,59 metros, entrou nos 2006 campionatos europeoscomo como favorito, xunto con Tero Pitkämäki quen ganou a IAAF liga de ouro. Thorkildsen gañou o evento cun lanzamento de 88,78 metros, liderando a competición dende a segunda ronda, e rematou a tempada no primeiro posto final do mundial de atletismo así como a 2006 IAAF copa do mundo. Con 91,59 metros rematou no máis alto da lista mundial por primeira vez.
Os obxectivos de Thorkildsen para a tempada 2007 foron os xogos Bislett e os 2007 mundiais en Osaka, así como gañar o premio maior na liga de ouro (Golden League).
Ademais pretendía bater o vello récord de Terje Pedersen, quen lanzara 91,72 metros coa antiga normativa, para lanzar no rango dos 93 a 94 metros. A tempada comezou dun xeito mediocre cun lanzamento de 81,10 metros en Dakar e 86,39 m en Doha. Recobrou a forma nos mundiais, pero unha vez máis só conseguiu unha medalla de prata, esta vez perdendo ante Pitkämäki. Finalmente demostrou o seu potencial cun lanzamento de 90,33 (a pesar de que a medalla xa fora asegurada neste punto).
En 2008 Thorkildsen gañou a Liga de Ouro celebrada en Bislett en Oslo, pero o seu principal obxectivo eran as 2008 olimpíadas de verán de Pequín. Gañou a medalla de ouro nestas olimpíadas establecendo un novo récord olímpico en 90,57 metros. Thorkildsen dominou a competición, levándoa dende o primeiro tiro e facendo dous dos lanzamentos máis longos da competición sen necesidade de usar o terceiro lanzamento. Cada un dos seus 5 lanzamentos conseguirían medalla. Thorkildsen tamén gañou a competición de xavelina da 2008 IAAF Liga de Ouro en Zürich o 29 de agosto.
2009–2010
Chegou a ser o primeiro xavelinista masculino da historia en conseguir os tres títulos, o campionato europeo, o campionato olímpico e o campionato do mundo, gañando o mundial IAAF de Berlín con 89,59 m. Thorkildsen tamén posúe tiros líder da tempada con 91,28 m. rexistrado en Zürich o 28 de agosto.
Premios
No 2008 foi galardoado co trofeo ao atleta europeo do ano concedido pola Federación europea de atletismo, anunciado o 2 de outubro do 2008, e foi presentado na cea de premios do consello atlético europeo en Ámsterdam o 18 de outubro.
Vida persoal
A relación de Thorkildsen coa norueguesa corredora Christina Vukicevic xerou algunha publicidade non desexada pola súa parte. Mentres tanto Thorkildsen e Vukicevic gañaron a King's Cup masculina e feminina respectivamente nos campionatos noruegueses de 2006. Thorkildsen traballou como modelo xunto co exfutbolista Martin Dahlin, na colección de outono e inverno do ano 2007.
En marzo de 2011 Christina Vukicevic e Thorkildsen anunciaron nos medios noruegueses que xa non eran parella.
Lois Pérez Díaz
Lois Pérez Díaz, nado en Lugo o 2 de xuño de 1979, é un escritor e narrador oral galego.
Traxectoria
Deuse a coñecer como escritor ao obter en 2008 un dos premios de Teatro Radiofónico da Radio Galega, organizado polo programa Diario Cultural, coa obra Saltimbanqui. A obra foi posteriormente dirixida e adaptada para a escena por Quico Cadaval, e foi interpretada por Cadaval, Xan Cejudo e Xosé Manuel Olveira "Pico". Foi colaborador do grupo de teatro Pinchacarneiro, da Fundación Anade para persoas con diversidade funcional, escribiu de rock and roll para a revista Ruta 66, foi locutor radiofónico nocturno para openradio.es. Colaborou coa Sección de Literatura de Tradición Oral da AELG e coordinou diferentes proxectos de innovación na normalización lingüística do galego na escola, premiados todos eles (2008, 2009, 2010 e 2011) por organismos oficiais e institucións diversas.
Foi xogador profesional de fútbol sala e ten o título de soldador de oxiacetilénica.
Vida persoal
Está casado e ten un fillo.
Super Liga suíza
A Super Liga suíza, ou  Raiffeisen Super League, é a máxima categoría do campionato suízo de fútbol, iniciada na tempada 1897/98. Debe o seu nome ao patrocinio do banco Raiffeisen.
Sistema de competición
Na Primeira División suíza compiten 10 equipos con formato de liga: todos con todos, dúas veces no seu estadio, e outras dúas no do rival, onde deben completar entre s 36 xornadas.
O campión de liga xogará a Liga de Campións da UEFA, desde a segunda rolda clasificatoria. O subcampión e o terceiro clasificado asegúranse a clasificación na primeira rolda da Copa UEFA. O penúltimo clasificado xoga a promoción pola permanencia co segundo clasificado da Challenge League e o último descende á Segunda División suíza.
Clubs participantes
miniatura|250px|O [[St. Jakob-Park é o estadio máis grande da liga.]] miniatura|250px|O [[Stade de Suisse.]]
Gran Premio de Italia de 2019
O Gran Premio de Italia de 2019, oficialmente coñecido como o LXXXIX Gran Premio Heineken d'Italia 2019 foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 8 de setembro de 2019, no Autodromo Nazionale Monza en Monza, Italia. Foi a décimo cuarta carreira do campionato de, o oitenta e nove Gran Premio de Italia e o sesaxésimo noveno Gran Premio de Italia celebrado en Monza.
Cualificación
A primeira quenda de cualificación de 18 minutos, a Q1, viu unha bandeira vermella a falta de 4:34, cando o Racing Point de Sergio Pérez perdeu potencia no interior da Curva Grande. Max Verstappen, que xa recibira sancións na grella por substituír os compoñentes da unidade de potencia, non estableceu un tempo na sesión. Verstappen e Pérez foron eliminados na Q1, do mesmo xeito que os dous pilotos de Williams, e o Haas de Romain Grosjean. Na Q2, elimináronse o outro Haas de Kevin Magnussen, do mesmo xeito que os dous pilotos de Toro Rosso e o McLaren de Lando Norris. Antonio Giovinazzi no Alfa Romeo foi o último piloto eliminado na Q2, derrotado polo seu compañeiro de equipo Kimi Räikkönen no último posto da Q3 por 0,002 segundos. O piloto do Racing Point Lance Stroll entrou na Q3 por primeira vez en 2019, mentres que por diante, Lewis Hamilton e Mercedes lideraron por primeira vez unha quenda na fin de semana da carreira de Monza.