cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benjamin Franklin
Traxectoria
Abandonou este xénero polas críticas do seu pai. Cando tiña 15 anos, o seu irmán fundou o New England Courant, considerado como o primeiro xornal realmente independente das colonias británicas. En devandito diario, Benjamin escribiu as súas primeiras obras, co seudónimo de Silence Dogood (entremetido silencioso). Con el escribe os seus primeiros artigos xornalísticos, de ton crítico coas autoridades da época.
miniatura|140px|esquerda|[[Anverso do dólar Continental, deseñado por Benjamin Franklin]]
En 1731 participou na fundación da primeira biblioteca pública de Filadelfia, e ese mesmo ano adheriuse á masonería. En 1736 fundou a Union Fire Company, o primeiro corpo de bombeiros de Filadelfia. Tamén participou na fundación da Universidade de Pensilvania (1749) e o primeiro hospital da cidade. En 1763 dedícase a realizar viaxes a Nova Jersey, Nova York e Nova Inglaterra para estudar e mellorar o Servizo Postal dos Estados Unidos. Pasou case todo o seu derradeiro ano de vida encamado, enfermo novamente de pleurite. Con todo, non cesou nas súas actividades políticas durante ese período. Finalmente, morreu por agravamento da súa enfermidade en 1790, á idade de 84 anos.
Nagykanizsa
Nagykanizsa (Alemán: Großkirchen, Groß-Kanizsa, turco: Kanije, serbio: Velika Kanjiža ou Велика Кањижа) é unha cidade mediana situada no condado de Zala no suroeste de Hungría. Na lingua húngara, tamén é coñecida como Kanizsa.
José Costa Díaz
José Costa Díaz, nado en Covelo en 1943, é un empresario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Fillo de Antonio Costa Domínguez. Nomeado alcalde de Covelo en 1976. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de UCD á alcaldía de Covelo e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións presentándose nas municipais de 1983 pola Coalición Popular, en 1987 por AP e a partir de 1991 polo PPdeG, sempre con maioría absoluta.
Foi deputado provincial durante tres lexislaturas. Como representante político, formou parte do consello de administración de Caixa Pontevedra e, posteriormente, de Caixanova.
Benjamin Franklin
Obra científica
A partir de 1747 dedícase principalmente ao estudo dos fenómenos eléctricos. Enunciou o Principio de conservación da electricidade. Dos seus estudos nace a súa obra científica máis salientable, Experiments and Observations on electricity (Experimentos e observacións sobre electricidade). En 1752 leva a cabo en Filadelfia o seu famoso experimento co papaventos. Atou un papaventos con esqueleto de metal a un fío de seda, en cuxo extremo levaba unha chave tamén metálica. Facéndoa voar un día de tormenta, confirmou que a chave cargábase de electricidade, demostrando así que as nubes están cargadas de electricidade e os raios son descargas eléctricas. Grazas a este experimento creou o seu máis famoso invento, o pararraios. A partir de aí, instaláronse por todo o estado (había xa 400 en 1782), chegando a Europa na década dos '60. Presentou a teoría do fluído único para explicar os dous tipos de electricidade atmosférica, a positiva e a negativa, a partir da observación do comportamento das varillas de ámbar, ou do condutor eléctrico, entre outros.
Bernice Johnson Reagon
Bernice Johnson Reagon, nada o 4 de outubro de 1942 en Dougherty County, Xeorxia, é unha cantante, compositora e activista estadounidense.
Benjamin Franklin
Obra científica
Franklin foi un prolífico científico e inventor. Ademais do pararraios, inventou tamén o chamado forno de Franklin ou cheminea de Pensilvania (1744), metálico e máis seguro que as tradicionais chemineas; as lentes bifocais, para o seu propio uso; un humidificador para estufas e chemineas; un dos primeiros catéteres urinarios flexibles, para tratar os cálculos urinarios do seu irmán John; o contakilómetros, na súa etapa de traballo na Oficina Postal; as aletas de nadador, a harmónica de cristal... Estudou tamén as correntes oceánicas quentes da costa leste de Norteamérica e foi o primeiro en describir a Corrente do Golfo.
En 1756 foi elixido membro da prestixiosa Royal Society, e en 1772 a Academia das Ciencias de París designouno como un dos máis insignes científicos vivos non franceses.
Bernice Johnson Reagon
Traxectoria
Obtivo un doutoramento na Universidade de Howard e é membro emérito da Facultade de Historia da Universidade Americana en Washington. Tamén recibiu un doutoramento honorario de música do Berklee College of Music.
Benjamin Franklin
Labor político
A súa primeira incursión na política tivo lugar en 1736, ano no que foi elixido membro da Asemblea Xeral de Filadelfia. En 1747 organizou a primeira milicia de voluntarios para defender Pensilvania e foi nomeado membro da comisión de negociación cos indios nativos en 1749.
Bernice Johnson Reagon
Vida persoal
En 1963 casou con Cordell Reagon, outro membro de The Freedom Singers. A súa filla Toshi Reagon é tamén cantante e compositora.
Benjamin Franklin
Labor político
Participou activamente no proceso de independencia dos Estados Unidos. Comezou realizando diversas viaxes a Londres, entre 1757 e 1775, como representante encargado de avogar polos intereses de Pensilvania. Chegou a intervir diante da Cámara dos Comúns en 1766.miniatura|240x240px|Benjamin Franklin nos [[Billetes da Reserva Federal dos Estados Unidos|billetes estadounidenses de 100 dólares.]]Influíu na redacción da Declaración de Independencia (1776), axudando a Thomas Jefferson e John Adams, e foise a Francia en busca de apoio para continuar a campaña contra as tropas británicas. Alí foi nomeado representante oficial estadounidense en 1775, asinou un tratado de comercio e cooperación (1778) e alcanzou o cargo de Ministro para Francia (1779).
Bernice Johnson Reagon
Vida persoal
Reagon manifestou que "Os desafíos da vida non deben paralizarte, supostamente están aí para axudarche a atoparte contigo mesmo. A poboación negra creou o seu propio mundo. Os afroamericanos deben usar todo o seu territorio a disposición. E ese territorio non se representa en área, senón en cultura."
Benjamin Franklin
Labor político
Contribúe ao fin da Guerra de Independencia, coa sinatura do Tratado de Versalles (1783). A partir de aí, contribúe á redacción da Constitución dos Estados Unidos (1787). En 1785 foi elixido gobernador de Pensilvania, e dedicouse de cheo á construción da nación norteamericana. En 1787 comezou destacar a súa carreira como abolicionista e foi elixido presidente da Sociedade para Promover a Abolición da Escravitude, no inicio máis precoz dun longo proceso que desembocaría na Guerra de Secesión.
Joana Amaral Dias
Joana Beatriz Nunes Vicente Amaral Dias, nada en Luanda, o 13 de maio de 1975, é unha psicóloga e política portuguesa.
Traxectoria
Filla do médico psicanalista e psiquiatra Carlos Amaral Días e da súa primeira dona Teresa Maria de Castro Nunes Vicente, é licenciada en psicoloxía pola Universidade de Coímbra, onde realizou o mestrado en psicoloxía clínica do desenvolvemento. É asistente no Instituto Superior de Psicoloxía Aplicada, en Lisboa.
Participa semanalmente no programa Directo ao Asunto e regularmente no programa de debates Viceversa, ambos os da canle de información RTPN, alén de asinar unha columna no Correo da Mañá e dominicalmente na revista Vidas, pertencente ao mesmo xornal, escribe sobre cinema. É unha das comentaristas permanentes do programa "Banho de Bóla" da Abola TV.
Dunaújváros
Dunaújváros (chamado até 1951 Dunapentele e entre 1951 e 1961 Sztálinváros) é unha cidade situada no centro de Hungría, ó longo do río Danubio (lingua húngara nome: Duna). Está situdada no condado de Fejér.
África do Norte
miniatura|En verde escuro África do Norte segundo a ONU, en verde claro África do Norte desde un punto de vista exclusivamente xeográfico. África do Norte é a rexión máis ao norte do continente africano, separada polo deserto do Sáhara da África Subsahariana. Segundo a ONU o norte de África abrangue os territorios seguintes: Alxeria, Exipto, Libia, Marrocos, Sudán, Tunisia e o territorio disputado do Sáhara Occidental. As cidades autónomas españolas de Ceuta e Melilla son xeograficamente parte da África do Norte xunto con enclaves menores como: Perejil, Peñón de Vélez de la Gomera, Illa de Alhucemas e as Chafarinas, así como as illas Canarias, Madeira e Salvaxes, Mauritania, Malí, o Níxer e o Chad. Máis raramente aparecen formando parte de África do Norte, Etiopía e Eritrea.
Clima
A rexión caracterízase polo clima mediterráneo debido á influencia do Mediterráneo e o clima desértico polo Sáhara.
Poboación
No territorio que segundo a ONU constitúe África do Norte a poboación está formada por tres grandes grupos, os bérberes e os tuaregs, os árabes e os pobos nilóticos. Os árabes e os bérberes arabizados falan dialectos árabes, os bérberes falan dialectos bérberes e os pobos nilóticos dialectos bérberes e árabe. O francés, a antiga lingua colonial en Marrocos, Alxeria e Tunisia ten uso entre unha parte das clases medias. A maioría da poboación profesa a relixión islámica, os coptos de Exipto son cristiáns seguidores da Igrexa copta, e unha parte dos pobos nilóticos son cristiáns ou animistas. Tradicionalmente existía unha importante comunidade xudía, aproximadamente 700.000 antes de 1948 pero tras a creación do estado de Israel a maioría emigraron alí e quedan menos de 15.000.
Compañía Española de Tráfico Aéreo
A Compañía Española de Tráfico Aéreo (C.E.T.A.) foi a primeira aerolínea española de transporte civil de pasaxeiros, creada por Jorge Loring Martínez. A CETA conseguiu o traspaso dos dereitos que posuían os Talleres Hereter de Barcelona para a explotación da liña aeropostal Sevilla-Larache, ampliando a liña a tráfico de pasaxeiros e mercadorías en xeral, que voaron con avión De Havilland DH 9. Posteriormente ampliou rutas cubrindo Sevilla-Tánxer, Barcelona-Palma de Mallorca e Málaga-Melilla.
Apostolos Mangouras
Traxectoria
Apostolos Ioannis Mangouras levaba 44 anos de mariño. Navegando de segundo oficial, como primeiro oficial e como capitán. Nos últimos 32 anos como capitán en petroleiros con desprazamentos de 60.000 toneladas ata 450.000 toneladas. Está casado con Kiriakula e ten dous fillos, un home e unha muller.
Prestige
Mangouras recibiu o encargo de capitanear o Prestige da Mare Shipping Inc., empresa controlada pola armadora grega Culuthros. Mangouras xa estaba xubilado e non podía traballar de capitán en buques gregos ou do resto da CE pero si para buques baixo bandeira de Bahamas como a que levaba o Prestige. Recibiu un curso do Centro de Adestramento Mariño Grego en Creta para obter unha licenza expedida polas autoridades caribeñas. Mangouras enrólase no Prestige en San Petersburgo o 13 de setembro. Xa coñecía o buque. Navegara antes varias veces nel dende xaneiro do 2000.
No ano 2002 segundo un estudo francés dos técnicos de BEAmer o Prestige só navegou 56 días :
O buque partiu de San Petersburgo o 30 de outubro de 2002 con media carga. Completou carga no porto de Ventspils en Letonia e partiu o 5 de novembro de 2002 rumbo a Xibraltar onde tiña que agardar novas ordes.
Galiza
miniatura|450px|dereita|Percorrido do Prestige ata o seu afundimento. O 13 de novembro de 2002 ao redor das 14,30 GMT Salvamento Marítimo recibe un SOS dun buque a 28 millas da costa galega.
Na situación de confusión o buque escorou e a tripulación entrou en modo pánico. Dous helicópteros evacúan a Vigo e A Coruña a 24 dos 27 tripulantes do Prestige. Apostolos Mangouras (capitán), Nikolaos Argyropoulos (primeiro oficial) e Ireneo Maloto (xefe de máquinas) quedan no buque para supervisar o salvamento. Inundando os tanques de babor Mangouras consegue corrixir a escora e que o buque deixe de perder fuel.
13 e 14 de novembro de 2002
Ao Prestige achégase o remolcador Ría de Vigo, enviado pola SASEMAR, con cores e emblemas de Salvamento Marítimo, pero baixo bandeira de Remolcanosa, empresa privada. Mangouras recibe instrucións dos armadores de agardar mentres están a negociar as condicións do rescate e así informa a Salvamento Marítimo. A carga e o buque estaban valorados en 20 millóns de euros, o custo do rescate sería duns 5 millóns de euros. O remolque do Ría de Vigo enviado por Sesemar non custaba nada pero Apostolos Mangouras non o sabía e os armadores tampouco. Ata que se aclara a situación o capitán antes de aceptar o remolque agarda instrucións dos armadores, a falta de información e a confusión dura dende as 18.15 ata as 21.00 do día 13. O xefe de máquinas tiña medo de que os buques de salvamento asaltaran o buque, asasinaran á tripulación e roubaran a carga. Mangouras estaba convencido de que o buque nunca chegaría a esnafrarse contra a costa e pretendía achegar o buque para fondear. O buque xa sen máquinas chegou a estar a só 5 millas da costa de Muxía. O Prestige tiña dúas áncoras, cada unha con 325 metros de cadea. A 150 metros de profundidade e 3,5 ou 4 millas da costa podía botar as áncoras, con iso contaba para evitar perder o buque na costa. Mangouras tamén propuxo manter o Prestige nesa posición durante a noite, afastado da costa, suxeito con dúas amarras de 220 metros, proposta rexeitada polo remolcador. Ao serán súmanse tres remolcadores máis e conseguen facerse co buque para afastalo da costa.
15 ao 19 de novembro de 2002
As instrucións son afastar o buque 120 millas da costa escoltados por unha fragata da Armada Española. Mangouras advirte á torre de control marítimo de Fisterra que o buque pode partir en dúas se segue a navegar con rumbo noroeste-320 pero o buque navegaba paralelo á costa galega con rumbo 180 grados. O remolcador Ría de Vigo tiña unha avaría e navegaba en círculos co risco de romper o buque.
O día 15 ás 3:19 da mañá chegaron ao Prestige os técnicos da empresa holandesa Smit Savage co capitán Wytse Huisman. O equipo holandés pediu que se pasase o remolque ao remolcador Chiruca, dende o Ría de Vigo néganse por ordes das autoridades españolas. Ao amencer o Prestige está a 60 millas das costas galegas e a fenda no casco xa medía 30 metros. O buque xa levaba perdidas tres mil ou catro mil toneladas de fuel óleo. Segundo Mangouras a fenda fora producida polo choque dun contedor que aboiaba no mar ou polas ondas.
Montana (filme de 1950)
Montana é un filme estadounidense dirixido por Ray Enright que foi estreado en 1950. Estreouse en galego na TVG o 12 de xaneiro de 2008.
Sinopse
Morgan Lane é un ovelleiro australiano que chega ós territorios gandeiros de Montana buscando novos pastos para as súas ovellas. Alí tropezará coa oposición da rica gandeira Maria Singleton e a doutros moitos rancheiros.
Apostolos Mangouras
15 ao 19 de novembro de 2002
O 19 de novembro o remolque do Prestige pasou do Ría de Vigo a outro remolcador chinés, o Da Da. Sobre as 8 da mañá o buque partíase en dúas a 133 millas da costa de Fisterra. Catro horas despois afunde a 145 millas das Illas Cíes, moi preto do Gran Burato. O remolcador chinés foi abordado por tres enviados da Capitanía Marítima para recoller mostras e documentos.
Mangouras estivo 83 días no cárcere de Teixeiro e tivo que pagar unha fianza a aseguradora do buque de 3 millóns de euros para que saíra do cárcere. A posta en liberdade impedía a súa saída de España. Elixiu Barcelona para vivir e estivo alí dous anos vivindo coa súa muller, unha cidade onde non era coñecido e pasaba desapercibido tendo que ir tódolos días a asinar á comisaría. En 2003 foi candidato a 'Mariño do Ano', premio outorgado polo Naval Institute de Londres e pola revista marítima Lloyds. En 2004, en Barcelona 30 capitáns da Mariña Mercante Española fixéronlle unha cea homenaxe polo maltrato que consideran recibiu das autoridades españolas. En Barcelona estivo baixo tratamento médico a base de antidepresivos. Os seus avogados solicitaron a súa liberdade por motivos de saúde e a Audiencia Provincial da Coruña autorizou a súa marcha a Grecia Dende entón Apostolos Mangouras reside entre Atenas e a illa de Icaria coa súa familia. Unha vez cada 15 días ten que acudir á comisaría a asinar. Vive cunha pensión de entre 6.000 ou 7.000 euros ao mes que lle paga Protection and Indemnity, a aseguradora do buque Prestige á espera do xuízo.
En 2009 o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos, con sede en Estrasburgo (Francia) fallaba a favor da Xustiza Española pola denuncia contra os tres millóns de euros impostos como fianza a Apostolos Mangouras. Co voto a favor de dez maxistrados e o voto en contra de sete, consideraron que a fianza imposta a Mangouras non foi excesiva, xa que se tivo en conta a amplitude do prexuízo provocado polo vertido de fuel óleo tanto en danos ecolóxicos como económicos.
Apostolos Ioannis Mangouras pasa o seu tempo adicado á pesca na illa de Icaria pero dende a costa, sen subir a barco algún, e está a escribir as súas memorias.
O xuízo
miniatura|Avogado de Mangouras no Xuízo do [[Prestige (outubro de 2012)]] En marzo de 2012 o xuízo previsto tívose que aprazar ao aceptar o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) a recusación dos tres xuíces que ían xulgar o caso por parte da Avogacía do Estado, a Fiscalía e a defensa do capitán do Prestige Apostolos Mangouras, ao ter participado nalgún momento no procedemento.
O xuízo polo caso Prestige inciouse o 16 de outubro de 2012 na Coruña, nas instalacións de Expo-Coruña cun custo dun millón de euros.
Así mesmo, están imputados como responsábeis civís directos:
Como responsábeis civís subsidiarios:
No xuízo en 2013 Mangouras foi condenado a nove meses de cárcere por desobediencia grave e ao pagamento dun terzo do custo do xuízo.
O Estado Español levou aos tribunais de Nova York nun xuízo civil á sociedade de clasificación de buques American Bureau of Shipping (ABS). O caso foi finalmente desestimado polos tribunais dos Estados Unidos.
Mike Nichols
miniatura|[[Elaine May e Mike Nichols en 1960.]]
Mikhail Igorevich Peschkowsky, nado en Berlín, Alemaña o 6 de novembro de 1931 e finado o 19 de novembro de 2014 en Nova York, foi un director de cinema e de teatro estadounidense de orixe alemá. Era coñecido como Mike Nichols.
Traxectoria
Mentres estudaba medicina na Universidade de Chicago, comezou a faltar a clases para ir ao teatro. Finalmente deixou a universidade para ingresar no Actor’s Studio.
A súa carreira artística comezou facendo un dúo cómico con Elaine May, con que actuou por todo o país cun grande éxito e coa gravación do programa en disco gañaron un Grammy en 1961 ao mellor álbum de comedia. Pouco despois separáronse e comezou a carreira en solitario de Nichols.
Tras dirixir varias obras teatrais foi contratado para levar ao cine ¿Quen teme a Virginia Woolf?, de Edward Albee. O filme foi un grande éxito, conseguindo trece candidaturas ao Óscar. O seu seguinte filme, O graduado, converteuse no máis exitoso do ano 1967 e con el gañou o Óscar ao mellor director. A pesar destes éxitos seguiu dirixindo tamén teatro.
Nos oitenta recuperou o éxito perdido no cinema con Silkwood e Working Girl. E máis adiante tamén triunfou na televisión con Wit e Angels in America.
Nichols faleceu cando tiña 83 anos por mor dun infarto en Nova York, o 19 de novembro de 2014.
Premios
Tamén foi nomeado candidato aos premios Óscar como Mellor director en 1966 (Who's Afraid of Virginia Woolf?), 1983 (Silkwood) e 1988 (Working Girl).
Espetada moura
miniatura|Espetada moura nas Festas de San Lourenzo, Valladolid. A espetada moura (coñecida en español coma pincho moruno ou pinchito e internacionalmente coma shish kebab) é unha preparación orixinaria de Marrocos, elaborada con carne adubada, cravada nun espeto e cociñada nunha grella ou prancha. En España a carne pode ser de polo ou de porco adubado en pemento e allo, xeralmente picante segundo o tipo de pemento empregado no adubo. O simple termo espetada (en castelán: brocheta) refírese ao conxunto de anacos de alimentos cravados nun espeto e asados nunha prancha ou grella, neste caso poden ser peixes (peixe sapo...), mariscos (lagostinos...), carnes ou verduras.
A espetada moura orixinal elabórase con carne de año, vitela ou mesmo pito (nunca de porco), xeralmente condimentada cunha mestura de numerosas especias (Ras o hanut), que inclúen na súa composición básica:comiño, ourego, coandro, cúrcuma, carvea, pemento, noz moscada, caiena e canela, entre outras. Toda esta mestura de ingredientes é esmagada e engadida en distintas proporcións, dependendo do oficiante e o gusto do cliente.
Características
Estes petiscos mouros adoitan estar elaborados cun espeto de metal (neste caso adoita ter unha argola ao final) duns 20 a 25 cm de longo no cal se crava unha sucesión determinada de anacos de carne que se deben pór na grella, á prancha ou nun anafe (especie de fornelo de barro). Este produto é fácil de adquirir nos supermercados e carnizarías de España. Adoita venderse o conxunto completo (espeto e carne ensartada) ou só a carne adubada e en cachos.
O nome deste petisco procede da súa orixe na tradición culinaria andalusí e magrebí.
Secretario xeral
O termo secretario xeral ou primeiro secretario é designación utilizada para identificar ao principal xefe ou líder de certas organizacións sindicais, partidos, asociacións nacionais e internacionais ou empresas. Utilízase normalmente para designar o cargo máis importante dentro dunha organización internacional multilateral.
Véxase tamén
fa:دبیر کل 書記長 Generalsekretær Secretar General 總書記
Departamento de Jalapa
Jalapa é un dos 22 departamentos de Guatemala. A súa capital é a cidade de Jalapa.
Limita polo norte cos departamentos de El Progreso e Zacapa; polo sur cos departamentos de Jutiapa e Santa Rosa; polo leste co departamento de Chiquimula; e polo oeste co departamento de Guatemala.
Departamento de Jutiapa
Jutiapa é un dos 22 departamentos de Guatemala. A súa capital é a cidade de Jutiapa.
O Campo, Queiruga, Porto do Son
O Campo é un lugar da parroquia de Queiruga no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Láncara
Familia Castro
esquerda|miniatura|Placa que lembra a casa onde naceu o pai de Fidel Castro. De Láncara era Ángel Castro Argiz, pai de Fidel Castro, que a finais do século XIX emigrou ás Américas. O propio Fidel Castro visitou a aldea de seu pai o 27 de xullo de 1992, convidado polo presidente Manuel Fraga. Na visita coñeceu a casa familiar (onde hoxe hai unha placa), a dúas das súas curmás, foi nomeado fillo adoptivo e asistiu a unha romaxe típica. Castro dixo que para el era unha «grande honra ser descendente de galegos, e que a casa de seu pai non fose un pazo, senón unha casoupa moi humilde». Fidel tamén mencionou «os xenes de rebeldía que hai no espírito galego», e lembrou que moitos dos que lle seguiron na loita armada contra Fulgencio Batista eran orixinarios desta terra.
Política
En outubro do ano 2009 o PPdG presentou unha moción de censura cun tránsfuga do PSOE para derrocar da alcadía gobernante socialista Darío Antonio Piñeiro López. Contou co apoio dos dous concelleiros elixidos por Terra Galega (TeGa), formación que pola súa parte os expulsou por dobre militancia no PP.
Deporte
A Pobra de San Xiao tivo un equipo de fútbol sala, o ED Láncara, máis coñecido polo nome dos seus patrocinadores Muebles Caloto e Barcel Euro. Entre 2004 e 2006 xogou na División de Honra, a máxima categoría do fútbol sala español.
Lugares de Láncara
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Láncara vexa: Lugares de Láncara.
Fotometría
O termo fotometría pode referirse a:
Estíbaliz Pereira
Miss España
Representando a provincia da Coruña, Pereira converteuse nunha das favoritas e competiu contra outras cincuenta e unha representantes polo título de Miss España 2009, que se celebrou por primeira vez fóra de España, en Cancún. Alí converteuse na segunda galega da historia en conseguir a coroa de Miss España. Ademais gañou o dereito de representar España en Miss Universo 2009.
Miss Universo 2009
Pereira representou España na 58ª edición de Miss Universo, celebrada Atlantis Paradise Island, en Nassau (Bahamas) o 23 de agosto de 2009. 84 concursantes de diferentes países e territorios competiron no evento. Porén, Pereira non chegou a clasificar entre as quince mellores que pasaban á final.
O Bierzo
O Bierzo (en castelán e oficialmente: El Bierzo, en leonés: El Bierzu/Bierciu) é unha comarca do oeste da provincia de León, limítrofe con Galicia, que ocupa unha área de 2.828 km², dividida entre 38 concellos. A súa capital é Ponferrada. É a única comarca recoñecida por lei en Castela e León, creada polas peculiaridades xeográficas, históricas, sociais e económicas que a diferencian do resto da comunidade.
A comarca é parcialmente galegofalante e polo tanto con representación na Real Academia Galega. Xunto coa Terra Eo-Navia en Asturias e As Portelas na provincia de Zamora considerase á zona occidental deste territorio como parte da Galicia irredenta.
Etimoloxía
O topónimo Bierzo vén do latín bergidum, que procede da raíz xermánica *berg-, 'montaña'. A ditongación do e breve tónico faina unha palabra máis próxima ao astur-leonés que ao galego. A única denominación oficial é El Bierzo, en castelán.
Símbolos
Os símbolos que representan ao Bierzo son a bandeira e o escudo do Bierzo aprobados o 14 de abril de 2000 polo Pleno do Consello Comarcal do Bierzo. No centro do escudo do Bierzo encádrase a Cruz de Peñalba, símbolo relixioso e popular da comarca.
A patroa do Bierzo é a Virxe da Aciñeira, coroada como tal o 8 de setembro de 1908.
Alba Messa
Alba Messa, nada en Lugo o 20 de outubro de 1986, é unha actriz, xornalista, cantante e realizadora galega.
O Bierzo
Xeografía
Atópase entre a serra do Courel, os montes Aquilianos e a serra de Fistedo, nos contrafortes da cordilleira Cantábrica. É unha fosa tectónica enchida por materiais terciarios, que oscila entre os 400 e os 500 metros, mentres a zona montañosa paleozoica está situada entre os 1.500 e os 2.000 metros. A comarca pertence á cunca do Sil, principal afluente do Miño, que é a súa saída natural cara Galicia. O clima é húmido e as temperaturas son máis elevadas que na Meseta. Hai carballos, faias, castiñeiros, landas e prados na montaña, e os vales están ocupados por cultivos.
Alba Messa
Traxectoria
En 1998, pisou por primeira vez os escenarios de TVG, no concurso infantil "Téquele, Téquele", proclamándose gañadora. A este concurso seguiríanlle moitos outros como o "Veo Veo" (TVE), "Miúdas Estrelas" (Antena 3), "Éxito" (TVG) etc. Mentres se convertía nunha adolescente continuou formándose, pasando á Escola de Músicos (A Coruña) onde estudou canto moderno con Carmen Rey. Estudou Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela. Compaxinou a súa carreira coas actuacións musicais, o telefilme de LugoPress "Herexes: o libro máxico", traballos como presentadora e, no último ano a serie da TVG "Os Atlánticos", pola que cambiou o seu lugar de residencia á Coruña.
O Bierzo
Idade Antiga
O Bierzo forma parte da franxa occidental da cultura castrexa, sinalándose hai varias décadas máis dunha trintena de castros, algúns deles indicados mesmo na documentación altomedieval, como o Rupianense, sito no Val do Silencio. Coñecida a zona como Bergidum, polos romanos, foi incorporada por estes ao seu Imperio, durante as Guerras Cántabras, entre o 29 a.C. e o 19 a. C., ficando administrativamente detro do convento xurídico asturicense. Dúas poboacións aparecen con claridade: Bergidum Flavium e Interamnium Flavium, aínda que non son doadas de reducir a un lugar actual. O territorio era atravesado pola Vía XVIII, que unía Braga e Asturica, que confluía aquí con outra que procedía de Lucus Augusti. O traballo dos xacementos auríferos centrou a explotación romana do territorio, do que son mostra exemplar As Médulas, pero non único.
Alba Messa
Traxectoria
En televisión participou en “Ciega a Citas” (Cuatro) e na terceira tempada de Isabel (TVE).
O Bierzo
Idade Media
Durante o período final do reino visigodo, as fundacións cenobíticas de Froitoso de Braga, e logo do seu sucesor espiritual, san Valerio, levaron a falar da "Tebaida berciana". A invasión musulmá, a comezos do século VIII, afundiu o Bierzo na escuridade. A mediados do século VIII, o conde Gatón, gobernador do territorio, atreveuse a repoboar o sur do Bierzo, da La Cepeda e as terras de Astorga. A fins do século VIII, funda san Xenadio, entre outros, os mosteiros de Santiago de Peñalba e de San Pedro de Montes. Mentres desde esta época e até séculos despois, outros condes gobernan o territorio berciano, e con frecuencia son membros da familia real. o século X aparecen novos mosteiros como os de Carracedo e Compludo.
A adoración do corpo do Apóstolo Santiago en Compostela, arredor de 814, cambiará paulatinamente o aspecto do Bierzo. Por el pasa un tramo importante do camiño, a denominada vía francíxena: dúas xornadas na guía de Aymeric Picaud. Varias poboacións medran ás beiras da ruta: Foncebadón, Molinaseca, Cacabelos, Vilafranca, e, por último, Ponferrada, medrada a carón da ponte ferrata para cruzar o Sil. Hospicios e mesóns suscitan o interese señorial polos lugares xacobeos do Bierzo por ver de obter as ganancias que deixan os devotos peregrinos. Desde a mitra compostelá que domina Cacabelos, pasando polo mosteiro de Sobrado dos Monxes que ten propiedades en Molinaseca, aos templarios con castelos en Ponferrada e Cornatel, o bispado de Astorga que cobra as peaxes de Ponferrada, até a Orde de Cluny que funda Santa María de Cluniaco en Vilafranca. Extintos os templarios, son os condes de Lemos os que reciben parte da herdanza dos castelos.
Idade Moderna
En 1513 os veciños de Ponferrada solicitaron ao poder real desvencellarse do rito de vodas castelás e celebrar as vodas conforme unha provisión que se deu para o reino de Galicia.
Idade Contemporánea
miniatura|esquerda|220px|Situación do Bierzo O Bierzo conformou a provincia do Vierzo no proxecto de división territorial de 1822 que non chegou a entrar en vigor durante o Trienio liberal. Porén, na definitiva división territorial de 1833 foi integrada na provincia de León.
Economía
É unha rexión húmida con moitas pradeiras naturais onde pasta o gando vacún. Hai cultivos de pataca, millo e froitas, ademais de vide, oliveira e centeo. Ten minas de antracita, un tipo de carbón, e volframio. A industria siderúrxica céntrase na cidade de Ponferrada, capital da comarca. Nos seus límites coa provincia de Ourense atópanse as antigas explotacións auríferas romanas das Médulas.
Goza dun microclima que permite unha produción excelente de froitas e verduras. É unha zona con xacementos de ferro e carbón (antracita), pero que respectivamente non se explotan ou están en recesión, así como xacementos de lousas que se exportan ó norte de Europa para os teitos de edificios.
Existe unha pequena actividade fabril nesta rexión arredor dos sectores do carbón empregado para a produción de electricidade (aquí fundou o estado ENDESA en 1944 para a produción de enerxía eléctrica), o sector siderúrxico, eólico, a extracción de lousa, e unha certa presenza nos sectores do vidro e o cemento. Posúe asemade unha pequena rede de empresas industriais. O sector servizos, ó igual que no resto do país, vai adquirindo máis peso a medida que se desmantela o sector secundario. Todo isto está unido a unha industria agroalimentaria que, dentro do pequeno tamaño que poden acadar polas limitacións físicas que implica o escaso tamaño da comarca, é dunha gran calidade (viño, industrias cárnicas, froitos). miniatura|dereita|275px|Vista do Bierzo Baixo desde Paradela de Muces, con Ponferrada ao fondo.
Lugares de interese
Ademais dun incipiente turismo rural baseado na beleza das súas paisaxes naturais como Os Ancares, ou creadas polo ser humano como As Médulas, unha explotación de ouro realizada polos romanos e agora declarada Patrimonio da Humanidade; así como o Camiño de Santiago. No Bierzo pódense atopar algúns dos poucos edificios da arte mozárabe, como a igrexa de Santiago de Penalba e a de Santo Tomás das Ollas.
Linguas
miniatura|left|250px|Mapa das comarcas de León e Zamora onde se fala o asturiano. thumb|Mestura de léxico castelán e morfoloxía galega no nome dunha rúa da [[A Ponte de Domingos Flórez|Ponte de Domingos Flórez.]] A lingua predominante é o castelán, pero tamén se falan o galego e o leonés, que van aumentando de oriente a occidente e de sur a norte respectivamente. O emprego do galego e do leonés no uso cotián ten sortes dispares, aínda que ambos gozaron dunha recente revitalización a través do labor de distintas asociacións que promoven o seu uso e estudo, sendo, o galego o máis favorecido, estendéndose o seu uso na súa zona de influencia, e o leonés continua tendo un uso moi limitado.
A lingua galega fálase e permítese o seu ensino regulado no occidente do Bierzo, así como na zona zamorana das Portelas, segundo un acordo entre a Consellería de Educación da Xunta de Galicia e a Consellería de Educación da Xunta de Castela e León. No curso 2005-06 había 844 alumnos que estudaban o galego en 9 concellos bercianos, a cargo de 47 profesores, e no curso 2008-09 foron máis de 1.000 os alumnos que cursaron galego no Bierzo e As Portelas. Ademais no Estatuto de Autonomía de Castela e León, no seu artigo 5º, indícase: "Gozarán de respecto e protección a lingua galega e as modalidades lingüísticas nos lugares en que habitualmente se utilicen".
Son concellos galegofalantes do Bierzo: Barxas, Borrés, Cacabelos, Candín, Carucedo, Carracedelo, Corullón, Oencia, Ponte de Domingos Flórez, Sobrado, Toural dos Vaos, Trabadelo, Valboa, A Veiga de Valcarce e Vilafranca do Bierzo. Ademais fálase tamén o galego en zonas dos concellos de Arganza, Benuza, Camponaraia, Fabeiro, Peranzais, Ponferrada, Priaranza e A Veiga de Espiñareda.
O patsuezu é a variante do asturleonés occidental máis falada no norte do Bierzo. O seu dominio esténdese desde Luarca, en Asturias, ata O Bierzo, e a súa principal característica é a 'ch' representada por ts, tx o l.l, esta última como suxestión da Academia da Lingua Asturiana.
Físico, física
miniatura|[[Galileo Galilei considerado como un dos pais da física moderna]] Físico é o nome común que se lles dá aos científicos e profesionais que se dedican á área das ciencias físicas ou a actividades económicas relacionadas coa aplicación das mesmas.
Baía de Botnia
A baía de Botnia (Bottenviken, Perämeri) está na parte máis ao norte do país, o Golfo de Botnia, que á súa vez forma parte norte do Mar Báltico. A terra que rodea a baía segue subindo despois de que se eliminara o peso dos glaciares da idade de xeo e dentro de 2.000 anos a baía será un gran lago de auga doce. A día de hoxe a baía está alimentada por varios grandes ríos, e non está afectada por mareas, polo que ten pouca salinidade. Conxélase cada ano ata durante seis meses. Comparado con outras partes do Báltico ten pouca vida vexetal ou animal.
Físico, física
Historicamente, podería considerarse a Galileo Galilei como unha das primeiras persoas cuxo perfil se axusta ao do físico moderno. Galileo foi un dos primeiros en estudar as cuestións acerca do mundo material mediante o método científico. A cuestión que abordou Galileo foi a "caída dos graves" (caída libre dos corpos "graves" ou "pesados", non como as plumas ou follas). Foi un dos primeiros en dar coa ecuación correcta que relacionaba a distancia percorrida por un grave en caída libre en función do tempo.
Baía de Botnia
Rebote isostático
A baía atópase na zona do norte de Europa onde o xeo estaba máis espeso durante a última glaciación. A baía de Bothnia estaba baixo xeo ata o período de "Ancylus Lake" (7500-6000 BC), cando a capa de xeo retirouse ás montañas da Escandinavia do Norte. A terra está a subir a partir da recuperación posglacial ao ritmo máis alto do Mar Báltico, cunha taxa estimada de 9 mm. ao ano. Hoxe, a Baía de Botnia sitúase ao redor de 300 m. por riba do que estaba ao final da idade de xeo. A poboación local viu a retirada do mar durante as súas vidas a partir de peiraos e cobertizos, deixándoos varados en terra. Algunhas antigas illas como Porsön e Hertsön preto da cidade de Luleå aínda denomínanse illas, pero agora están conectadas ao continente.
Físico, física
Aristóteles escribiu o primeiro tratado chamado "Física" que se baseaba na observación e a abstracción, pero non tomaba en conta a experimentación, polo cal, non se lle pode considerar como un físico no sentido moderno do termo.
Baía de Botnia
Rebote isostático
A profundidade máxima no foso de Kvarken é hoxe en día de 20 m. En menos de 2.000 anos, a saída da baía en Kvarken subira por encima do nivel do mar, o que fará que se converta no lago máis grande de Europa.
Físico, física
O termo "físico" foi acuñado en 1840 por William Whewell no seu libro The Philosophy of the Inductive Sciences.
Saídas laborais
A física é unha ciencia que só é desenvolvida por aquelas persoas que se dedican á investigación. Con todo, a física ten unha gran cantidade de aplicacións técnicas no mundo real, o cal converte os licenciados ou graduados en física nuns dos profesionais con menor taxa de paro.
Debido á súa profunda formación en todas as ramas da física (mecánica, termodinámica, óptica, electromagnetismo, física do estado sólido, física cuántica, electrodinámica) e tamén en matemáticas (álxebra, análise matemática real e complexa, estatística,...), os físicos xeralmente teñen boas capacidades de análise e resolución de problemas técnicos. Por iso, non é de estrañar que os físicos hoxe en día se dediquen a:
Profesión de minorías
Tanto nos países en vías de desenvolvemento como nos do primeiro mundo, a proporción de físicos respecto do resto da poboación é pequena. É menor que a proporción de médicos e moito menor que a dos avogados.
Profesión de persoas con amplos estudos
O grao mínimo de estudos para dedicarse á investigación en física é a licenciatura en física ou algunha área afín, como enxeñaría, matemáticas ou química. Nos países do primeiro mundo a maioría dos físicos que traballan en universidades ou centros de investigación teñen un doutoramento.
En moitos países, un gran número de físicos con licenciatura dedícanse principalmente á docencia en bacharelato ou secundaria e a labores de computación. Os físicos con doutoramento dedícanse a desenvolver investigación en centros e laboratorios estatais ou privados, e a docencia nas universidades.
Profesión de baixo risco
A expectativa de vida dos físicos respecto doutras profesións é alta. Malia isto, o índice de suicidios entre os físicos é un pouco maior que entre o resto da poboación, pero menor que entre os artistas.
Honores e premios
O honor máis alto outorgado hoxe en día aos físicos é o Premio Nobel de Física, premio outorgado desde 1901 pola Real Academia das Ciencias de Suecia.
El Eco Mercantil
El Eco Mercantil foi o nome de varias publicacións:
Mosteiro de San Millán de la Cogolla
O Mosteiro de San Millán de la Cogolla é unha institución relixiosa fundada no século VI d.C. por San Millán, situada no municipio de San Millán de la Cogolla, na comunidade autónoma da Rioxa. Está formado pola comunidade de monxes que continúan a tradición iniciada polo eremita Millán. Dende o século VI ata os nosos días déronse distintos tipos de vida monástica: eremitas, cenobio, mosteiro visigodo dúplice con regra hispánica, mosteiro mozárabe, mosteiro beneditino, e na actualidade convento de frades da Orde de Agostiños Recoletos.
O Canteiro
O topónimo galego O Canteiro pode referirse a:
Mosteiro de San Millán de la Cogolla
Os edificios, Suso e Yuso
O mosteiro está formado por dous edificios. O máis antigo, na parte alta da montaña, chamado San Millán de Suso (en castelán antigo, suso quere dicir arriba) e San Millán de Yuso (yuso quere dicir abaixo).
Suso, o primeiro e primitivo que foi habitado por San Millán, encóntrase no medio dunha exuberante vexetación, na aba dun outeiro moi desgastado que ten como pano de fondo a Cogolla chamada así polo perfil que ostenta parecido a un monxe levando cuculla (capa que usaban varias ordes relixiosas, que cubrían á vez corpo e cabeza). No fondo da montaña están os dous niveis de covas habitadas por Millán e os seus discípulos. Ao seu arredor constrúese o actual edificio onde encontramos testemuños da época morázabe, arcos de ferradura, ou románica: cenotafio de San Millán.
O segundo, Yuso, construído posteriormente sitúase máis abaixo e é de maiores dimensións. Coñecido como o Escorial da Rioxa ocupa o lugar dun antigo edificio románico que se derruba totalmente en 1504 para construír o actual edificio que se iniciou como unha comunidade beneditina. Destaca nel a igrexa, o claustro, a sancristía barroca e o conxunto de biblioteca e arquivo. Na actualidade ademais de mosteiro de frades agostiños recoletos é a sede do, o Centro internacional de Investigación da Lingua Castelá.
Na actualidade o edificio de arriba, Suso, é propiedade do Estado, e non vive ninguén nel dende a Desamortización de Mendizábal. O edificio de abaixo, Yuso, está habitado por frades agostiños recoletos.
Patrimonio da Humanidade
thumb|left|150px|Escudo da Abadía de San Millán. A continuidade monástica foi a primeira razón pola que se lle concedeu o título de Patrimonio da Humanidade en 1997. A esta razón únense as culturais. San Millán foi considerado durante moitos anos como «Berce do Castelán», xa que no Escritorio de San Millán se escribiron as Glosas Emilianenses, uns dos documentos máis antigos nos que aparecen textos do romance navarro-aragonés segundo algúns estudosos -e do castelán, segundo outros- ademais de conter uns pequenos textos en éuscaro. No mesmo mosteiro asina os seus versos Gonzalo de Berceo, o primeiro poeta castelán de nome coñecido.
A Fonte, Dordaño, Oza-Cesuras
A Fonte é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Mosteiro de San Millán de la Cogolla
Patrimonio da Humanidade
Dous son os lugares identificados pola Unesco dentro do Patrimonio mundial:
Hódmezővásárhely
Hódmezővásárhely é unha cidade autónoma do sur de Hungría cunha poboación duns 48.000 habitantes. Atópase na beira do río Tisza.
Xeografia e clima
Hódmezővásárhely sitúase a 25 km de Szeged, no condado de Csongrád. A vila está situada a uns 80–85 m. sobre o nivel do mar.
O clima é continental suave, con invernos fríos e veráns calorosos. A temperatura media é de 11,6 °C.
Campionato Portugués de Rugby 2000-2001
A tempada 2000-2001 do Campionato Nacional foi a edición número 43 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal.
Departamento de Quetzaltenango
Quetzaltenango é un dos 22 departamentos de Guatemala. A súa capital é a cidade de Quetzaltenango.
Breve inversa
A breve inversa ( ̑ ) é un sinal diacrítico con forma de semicircunferencia aberta por baixo. A súa forma é inversa da do breve. Tamén é similar ao acento circunflexo, pero con forma arredondada e non apuntada.
Usos non lingüísticos
En Matemáticas un sinal análogo indica un arco. Colocado sobre unha cifra da parte decimal dun número indica que é un número decimal periódico.
Reuben Fine
Reuben Fine, nado o 11 de outubro de 1914 en Nova York e finado o 26 de marzo de 1993, foi un xogador de xadrez estadounidense, considerado un dos mellores do mundo durante a década de 1930. Foi tamén autor de varios libros de xadrez que seguen sendo populares hoxe en día. Logo da segunda guerra mundial, estudou psicoloxía, e escribiu varios libros sobre o tema.
Como xadrecista
Aprendeu a xogar xadrez de nivel competitivo no famoso Marshall Chess Club en Nova York, achandando o camiño para moitos famosos grandes mestres como Bobby Fischer. Fine tamén foi considerado un dos mellores xogadores de xadrez rápido do mundo: podía conseguir empates contra o entón campión do mundo Alexander Alekhine, aínda que admitiu que as poucas veces que xogou co precursor de Alekhine, José Raúl Capablanca, este venceuno "sen piedade".
Antes de 1937 xa gañara unha serie de torneos internacionais e era un dos xogadores de máis éxito do mundo. Representou aos Estados Unidos en tres olimpíadas de xadrez, onde gañou cinco medallas, catro delas de ouro. Aínda que activo nos torneos dos Estados Unidos, nunca puido terminar primeiro no Campionato de Xadrez dos Estados Unidos, finalizando xeralmente detrás do seu rival americano, Samuel Reshevsky. Con todo, a marca en torneos internacionais de Fine nos anos 30 era superior ao de Reshevsky.
En 1938 empatou polo primeiro lugar con Paul Keres no prestixioso Torneo AVRO dos Países Baixos, un dos torneos máis famosos do século vinte. O gañador de AVRO, un torneo de dobre round robin, convertíase automaticamente no rival do campión do mundo, título entón sostido por Alexander Alekhine. Fine finalizou diante do futuro campión, Mikhail Botvinnik, do entón campión, Alekhine, e dos campións anteriores, Max Euwe e Capablanca, e dos grandes mestres, Samuel Reshevsky e Salomon Flohr. Fine gañou ambos dos seus xogos contra Alekhine. A segunda guerra mundial interrompeu todos os torneos e Alekhine morreu en 1946.
En 1941 Fine escribiu Basic Chess Endings, un compendio de análise de xogadas de peche que se considera un dos mellores traballos do seu tempo sobre o tema. O seu The Ideas Behind the Chess Openings tamén se considera un traballo importante, que se concentra na teoría subxacente nas aperturas máis que en secuencias de movementos particulares. Durante a Segunda Guerra Mundial traballou para a mariña de guerra dos Estados Unidos, executando o extravagante cálculo da probabilidade de que submarinos alemáns emerxesen en determinados puntos do océano.
Logo da guerra, Fine continuou xogando ao xadrez, recibindo unha invitación da FIDE a participar no campionato mundial de 1948, debido ao seu triunfo no torneo AVRO. Estrañamente declinou participar, polo que xurdiron especulacións en canto á razón verdadeira da súa actitude. Na súa curta carreira no xadrez, Fine logrou marcas positivas contra campións anteriores e reinantes do mundo, tales como Lasker, Alekhine e Botvinnik, e ata un empate contra Capablanca.
Como psicólogo
O motivo que deu Fine para non participar no campionato mundial de 1948 foi que traballaba na súa disertación doutoral en psicoloxía. Con todo, algúns suxiren que as súas razóns tiñan que ver coa agresiva actitude dos mestres rusos. Algunha evidencia disto aparece nunha entrevista a Larry Evans na revista Chess life.
Fine recibiu o seu doutoramento en psicoloxía da Universidade do Sur de California e abandonou a práctica profesional do xadrez para concentrarse na súa nova profesión. En 1956 escribiu o artigo "Psychoanalytic Observations on Chess and Chess Masters" (para un diario especializado no tema. Ese artigo converteuse en máis adiante no libro The Psychology of the Chess Player (A psicoloxía do xogador de xadrez), no que Fine dá un curioso enfoque freudiano ao asunto. Fine non foi o primeiro en examinar a mente dun xadrecista: Alfred Binet, o inventor da proba do cociente de intelixencia, estudara xa a funcionalidade mental dos bos xogadores de xadrez, e atopara que a miúdo posuían trazos mentais en común, tales como unha boa memoria.