cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diocese de Britonia
Fontes
No Primeiro Concilio de Lugo, datado en 569, cítase o bispo Mailoc, como representante de Britonia; este bispo reaparece no 572 no Segundo Concilio de Braga.
A diocese é posteriormente citada noutros concilios, xa con outros representantes en época visigoda (desde 585, o reino suevo fora incorporado aos dominios visigodos), en Toledo (IV, VII e VIII). A derradeira mención corresponde ao ano 675, no III Concilio de Braga. Algúns autores supoñen que o episcopado britoniense desaparece por mor das invasións musulmás, mais polo contrario modernos autores apuntan á continuidade da mesma baixo outra denominación. En calquera caso, a posterior diocese de Mondoñedo-Ferrol sería a herdeira da britoniense.
Localización
O territorio da antiga diocese dos bretóns —Britonia— ocupou principalmente a franxa costeira da Mariña de Lugo ata a comarca da Terra Chá, chegando a súa influencia ata as costas da comarca do Eo-Navia polo leste, e de Ferrol polo oeste. A súa antiga sé, coñecida co nome de Mosteiro Máximo foi identificado por algúns autores como Díaz y Díaz coa basílica medieval de San Martiño de Mondoñedo, onde se atopan restos do séculos V-VI d.C. Cambiando de sé e nome en varias ocasións, a actual diocese galega de Mondoñedo é a súa sucesora histórica. Cada ano no mes de agosto a vila de Bretoña celebra o seu pasado coa Festa do Lugnasad, xuntanza lúdico-cultural que esta a sumar maior capacidade de convocatoria cada ano no calendario festivo galego.
O asentamento desta vaga de emigrantes bretóns e a creación dunha diocese relixiosa propia supón o segundo maior asentamento dun pobo estranxeiro en terras galegas, despois dos suevos.
Orixes
A diocese de Britonia debeu ser fundada por bretóns insulares, os primitivos bretóns ou britanos, como habitantes da illa de Bretaña, a actual Gran Bretaña. Compelidos polas invasións anglosaxoas, grupos xermanos que desembarcan na Gran Bretaña, comunidades bretoas abandonan a illa entre o século IV e VII, dirixíndose basicamente ás costas galas, onde se asentan na península de Armórica, que acabará por tomar o nome actual da Bretaña, a consecuencia deste poboamento.
É indubidábel que se dirixiran tamén para outras partes. Certos grupos deberon chegar até as costas setentrionais galegas, onde se organizaron en comunidades, e onde introduciron a a súa peculiar organización relixioso-cristiá algo diferente. Os toponimistas non dubidan en identificar os seus asentamentos cos varios lugares denominados Bretoña en Galiza, á parte do da Pastoriza: Bretoña (Barro), Bertonía, Bertoña etc.
Tamén o nome propio do bispo Mailoc é de ascendencia celta-insular, relacionado con diferentes variantes, Maeloc, Maedoc ou Mailog, co significado de príncipe ou xefe.
Bispos
Bispos coñecidos da ecclesia Brittaniensis:
Sé titular
En 1969 a diocese foi recuperada como unha sé titular da Igrexa católica. Dende entón, os bispos titulares da mesma foron os seguintes:
Robert O'Brien
Robert O'Brien (11 de abril de 1908 - 10 de febreiro de 1987) era un piloto de carreiras dos Estados Unidos. Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un, o Gran Premio de Bélxica de 1952.
Carreira
O'Brien naceu en Lyndhurst, Nova Jersey. Correu principalmente coches deportivos en Estados Unidos, terminando cuarto nas 12 Horas de Sebring de 1952 nun  Ferrari 166 MM compartido con Richard Cicurel.
Máis tarde fixo algunhas aparicións en Europa a través dos seus contactos en Bélxica. Isto incluíu unha aparición no Gran Premio de Bélxica de 1952 pilotando un Simca-Gordini T15 en  Spa-Francorchamps. Clasificouse como máis lento dos 22 participantes, 1 minuto e 23 segundos máis lento que o mellor tempo de Alberto Ascari, O'Brien circulou por detrás e rematou no posto 14 dos 15 clasificados. Posteriormente pilotou (e retirouse) co mesmo coche nunha carreira en Grenzlandring en Alemaña antes de regresar aos Estados Unidos.
O'Brien morreu en Hackensack, Nova Jersey en 1987.
Resultados Completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Diabulus in Musica
Diabulus in Musica é un grupo español de metal sinfónico e gothic metal formado no ano 2006 con orixe en Pamplona, Navarra. O grupo leva publicados catro álbums de estudio e varios sinxelos musicais.
Borsele
Borsele é un concello ao suroeste dos Países Baixos, na provincia de Zelandia.
O nome do municipio escríbese cunha soa "s", mentres que o do núcleo da poboación principal escríbese con dobre "s" (Borssele).
Economía
En Borssele hai unha planta de enerxía nuclear cun reactor de auga presurizada (PWR) cunha potencia neta de 452 MW. é a única planta nuclear en funcionamento para a produción de electricidade nos Países Baixos. A autorización de explotación prorrogouse até o ano 2033, vinte anos máis da data de peche inicialmente prevista (ano 2013).
O centro COGEMA reprocesa o material fisionable gastado en La Hague, na Baixa Normandía (Francia). Parte do tratamento do residuo nuclear, é dicir, os produtos do reprocesado que non son reutilizables, son devoltos aos Países Baixos, onde son almacenados no COVRA, (Almacén Central para os Residuos Nucleares), que se atopa tamén en Borssele e que é a localización nacional para tódolos residuos nucleares. Dispón dunha superficie suficiente para os próximos 100 anos.
Transporte
O tunel Western Scheldt vai de Ellewoutsdijk a Terneuzen en Zeeuws-Vlaanderen.
Autonomismo
'''autonomismo pode referirse a:
Chozas
O topónimo galego A Chouzana pode referirse a:
El Lince
El Lince foi o nome de varias publicacións:
Cristina Pardo
Cristina Pardo Virto, nada en Pamplona o 5 de xullo de 1977, é unha xornalista e presentadora navarra. Cobre a información para La Sexta Noticias, presenta Al rojo vivo en ausencia de Antonio García Ferreras e ten o seu propio programa esporádico: Malas compañías.
Carta outorgada
miniatura|Exemplo de carta outrogada: o [[Estatuto Real de 1834|Estatuto real de 1834.]] Denomínase carta outorgada (en francés, "charte octroyée" ) a unha declaración do rei ou outro gobernante, non votada por unha asemblea representativa da nación, pola que manifestaba a primacía do seu poder e gobernaba os seus súbditos dunha forma absolutista, sen ningunha limitación. Supuña, de feito, unha pseudo constitución para o estado, posto que en troques de ser ditada polo pobo, a carta outorgada xurdía dun poder absolutista anterior, o rei, que outorgaba certos dereitos aos súbditos sen a súa intervención. Polo xeral, as cartas outorgadas eran moi restritivas en canto a dereitos e representatividade, e non se recoñece o principio de soberanía nacional nin da soberanía popular.
Cristina Pardo
Traxectoria
O seu interese polo xornalismo comeza cando era pequena e escoitaba o programa de José María García xunto ao seu pai e irmáns. Nun primeiro momento quería ser xornalista deportiva. Estudou xornalismo na Universidade de Navarra.
Carta outorgada
Eran cartas que o rei manifestaba a primacía do seu poder e demostrábao facendo a regulamentación que a el lle pracía. Estas cartas desapareceron cando desapareceu o poder monárquico de vocación absolutista ou autoritaria, para ser substituídas por constitucións "pactadas" (como a francesa de Luís Filipe I de 1830, que pretendían ser un pacto entre a soberanía do monarca e a da nación ), ou por constitucións liberais emanadas dunha asemblea constituínte.
Cristina Pardo
Traxectoria
Empezou traballando con Antonio Herrero nos micrófonos da Cadena COPE no programa La Mañana. Máis tarde, e na mesma cadea, traballou con Luis Herrero e con Federico Jiménez Losantos.
Durante os seus anos na facultade fixo unha entrevista para facer prácticas con Antonio García Ferreras e, aínda que finalmente comezou a traballar na COPE, non perderon o contacto. Así, en 2006 abandona a radio e comeza a formar parte do equipo de La Sexta Noticias para a sección de política e, en concreto, desde 2008 cubrindo a información do PP.
Carta outorgada
En España, o Estatuto Real de 1834 foi a carta outorgada máis importante que houbo, na cal Martínez de la Rosa, liberal moderado, lle daba a entender ao pobo cal eran os seus propósitos no seu novo goberno, que estaba marcado por un ambiente de tensión e de continuas loitas fronte ao carlismo. A raíña rexente (María Cristina) apoiaba o Partido Moderado, xa que buscaba apoios fronte ao carlismo, pero non compartía os seus mesmos ideais.
Cristina Pardo
Traxectoria
Fixo monólogos nas ceas da Asociación de Periodistas Parlamentarios nos anos 2012, 2013 e 2014.
Durante as vacacións de Semana Santa de 2013 chegoulle a oportunidade de estrearse como presentadora do programa de televisión Al rojo vivo substituíndo a Antonio García Ferreras. Desde entón é a encargada de presentalo cando este se ausenta. Antonio García Ferreras era seguidor de José Mourinho na súa etapa como adestrador do Real Madrid e, ao considerarse a segunda de Ferreras en Al rojo vivo, comezou a usar o alcume "Karanka" en Twitter para anunciar as súas aparicións substituíndoo.
Colabora habitualmente no programa La Sexta Noche desde 2013 na sección de entrevistas a persoas relevantes do panorama político.
Satrexas, Monterroso
Santa Eufemia de Satrexas é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 72 habitantes, deles 31 eran homes e 41 eran mulleres, o que supón un aumento de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Cristina Pardo
Traxectoria
O 3 de abril de 2014 publica o seu primeiro libro, Los años que vivimos PPeligrosamente, sobre as relacións do Partido Popular coa prensa.
Juan Sieiro
Juan Sieiro González, nado en Maside o 2 de febreiro de 1835 e finado en Ourense o 30 de outubro de 1893, foi un filósofo e profesor galego.
Cristina Pardo
Traxectoria
Desde o 14 de xuño de 2014 participa os sábados no programa de radio A vivir que son dos días, da Cadena SER, coa sección Dicionario de conceptos políticos. O 15 de setembro de 2014 estrea a sección Líandola Pardo en Al rojo vivo, sección de carácter irónico sobre temas de actualidade política, que se emite cando Antonio García Ferreras conduce o programa e que non ten periodicidade fixa.
Juan Sieiro
Traxectoria
Estudou Bacharelato no Seminario de Ourense e empezou a carreira de Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e rematouna na de Madrid. Ao mesmo tempo estudou Teoloxía na Universidade Pontificia de Toledo. Gañou a cátedra de Grego no Instituto de Pontevedra, pero logo da supresión da cátedra pasou á de Filosofía no Instituto de Ourense. Alí permaneceu ata a súa morte en 1893.
Cristina Pardo
Traxectoria
Durante a primeira semana do mes de outubro de 2014 forma parte do equipo que se despraza á Fundación Vicente Ferrer en Anantapur (India), con motivo do programa especial que fai Àngels Barceló en Hora 25, da Cadena SER, sobre a situación das mulleres neste país.
Juan Sieiro
Traxectoria
Colaborou en La Ilustración Gallega y Asturiana, Las Provincias, El Eco de Orense, El Heraldo, Galicia e Las Provincias de Madrid, con artigos de crítica literaria e fundou o xornal El Alerta en Pontevedra en 1864.
Cristina Pardo
Traxectoria
En abril de 2017 presentou o programa "Malas compañías" na Sexta''. Tras o éxito que obtivo, regresou en novembro do mesmo ano con novos programas. ''
Juan Sieiro
Pensamento
Juan Sieiro foi un dos principais representantes do krausismo en Galicia e así se reflicte na súa filosofía e no contido das súas clases.
Cristina Pardo
Traxectoria
O 1 de xullo de 2017 retransmitiu a manifestación e o desfile do WorldPride Madrid 2017 xunto a Iñaki López en LaSexta.
En outubro de 2017 participou nun episodio da ficción La casa de papel, de Antena 3, onde se interpretou a si mesma.
Presentou por primeira vez as badaladas de Fin de Ano de 2017 xunto a Iñaki López en LaSexta.
Eduardo Vincenti
dereita|miniatura|Homenaxe a Eduardo Vincenti dos Auxiliares das Escolas Normais. Eduardo Vincenti Reguera, nado na Coruña o 13 de outubro de 1857 e finado en Madrid o 4 de abril de 1924, foi un político galego.
Traxectoria
Realizou os estudos de dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Deuse a coñecer no periódico El Eco de Tambo e desenvolveu unha notable carreira política: militando no Partido Liberal, foi deputado por Pontevedra desde 1886 ata o seu falecemento (renovou a súa acta de deputado en quince ocasións), director xeral de Administración e Fomento do Ministerio do Interior, Director Xeral de Ensino Primario, concelleiro e alcalde de Madrid (1905-06), presidente do Consello de Instrución Pública, e vicepresidente primeiro do Consello de Ministros. En 1897 dirixiu en Madrid o Boletín de la Liga Protectora de la Educación Nacional. Colaborou na revista órgano de La Unión Ibero-Americana (1904) e en La Revista Popular (1904).
Estivo casado con Dolores Montero Villegas, filla de Eugenio Montero Ríos, de quen foi aliado político.
Como deputado por Pontevedra ocupouse a miúdo, tanto de asuntos relacionados co ensino público e co profesorado, como do desenvolvemento da agricultura e das cuestións sociais, chamando a atención sobre a necesidade de transformar a propiedade da terra rexida polo sistema foral en propiedade libre. Presentou e defendeu en 1907 unha proposición de lei sobre foros e subforos.
Tamén tivo unha grande preocupación polo desenvolvemento da educación, como puxo de manifesto nas súas intervencións parlamentarias que reuniu nun texto editado en 1916, nas intervencións realizadas desde a presidencia de diversas Asembleas nacionais e rexionais e congresos de interese pedagóxico. Foi Presidente da Liga de los Amigos de la Enseñanza e dirixiu o Boletín de la Liga Protectora de la Educación Nacional a comezos do século XX, con marcados acenos rexeneracionistas; era un dos vocais da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas.
A súa defensa constante da necesidade de melloras corporativas e profesionais para o Maxisterio deulle credibilidade entre este sector profesional, que o honrou dedicándolle un busto e un singular pedestal nos xardíns do Parque das Palmeiras da cidade de Pontevedra.
Obras
miniatura|Sepulcro no [[cemiterio de Santo Amaro de Pontevedra.]] E unha adaptación de El Quijote para nenos.
Reformismo
O reformismo é un movemento social que quere a transformación da sociedade mediante a introdución de reformas graduais e sucesivas na lexislación e nas institucións xa existentes a fin de tornalas máis igualitarias. Esa reforma distínguese dos movementos sociais máis radicais, como movementos revolucionarios.
As ideas reformistas están moitas veces baseadas no liberalismo, aínda que poidan estar enraizadas en socialistas (especificamente, sociais democráticos) ou conceptos relixiosos. Algunhas dependen da transformación persoal, e outras dependen de pequenas mudanzas colectivas, tales como a roda de fiar de Mahatma Gandhi e a economía da aldea auto-sustentábel, como un modo de mudanza social.
Ten Canoes
Ten Canoes é un filme australiano dirixido por Rolf de Heer e Peter Djigirr que foi estreado no 2006. O título do filme xurdiu dunha conversa entre Rolf de Heer e David Gulpilil sobre unha fotografía de dez homes en canoa vogando no Pantano Arafura, tomada polo antropólogo Donald Thomson en 1936. É o primeiro filme completamente rodado en linguas aborixes australianas.
Sinopse
Un home ensina ó seu irmán máis novo unha importante lección a través dunha antiga fábula. Como narrador, David Gulpilil Ridjimiraril Dalaithngu sitúa a historia dun grupo de homes liderados por Minygululu (Peter Minygululu) que están a reunir cortiza para a construción de canoas e recoller os prezados ovos dos Anseranas semipalmata.
Personaxes
Crusoe Kurddal é de Maningrida e fala gunwinggu. Outros actores e actrices son de Ramingining falan varios dialectos da familia Yolngu Matha.
Avelino Montero Villegas
Andrés Avelino Montero Villegas, nado en Madrid en agosto de 1875 e finado en París o 24 de agosto de 1923, foi un político español.
Traxectoria
Fillo de Eugenio Montero Ríos. Estudou Dereito e abriu un bufete en Madrid. Nada máis cumprir a idade regulamentaria, a familia situouno como deputado polo distrito de Mondoñedo (1901), no que se enfeudou durante seis lexislaturas (1901-1916). Desde 1916 até a súa morte foi senador pola provincia de Lugo. A protección de menores foi a súa gran preocupación e ocupación intelectual e social.
Alfonsín, Cornanda, Brión
Alfonsín é un lugar da parroquia de Cornanda no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 27 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 10 eran homes e 17 eran mulleres.
Pulga
Pulga é o nome común dos insectos da orde Siphonaptera, e presentan un tamaño diminuto. Hai máis de 1.500 especies, entre elas a pulga humana (Pulex irritans). A maioría das pulgas son parasitas externas que se alimentan do sangue de mamíferos e aves. Estes animais poden transmitir doenzas graves como o tifo e a peste bubónica.
Ciclo vital
As pulgas pasan por un completo ciclo vital consistente en ovo, larva, pupa e adulto. O período en que se completa o ciclo de ovo a adulto varía de dúas semanas a oito meses dependendo da temperatura, humidade, alimento e especie. Normalmente, tras se alimentar do sangue, a pulga femia pon entre 15 e 20 ovos por día ata 600 en toda a súa vida, usualmente sobre o hóspede (cans, gatos, ratas, coellos, esquíos, raposos, galiñas, humanos etc). Os ovos depositados soltos na pelaxe caen na súa maioría por todos os sitios, especialmente onde o hospedador repousa, dorme ou aniña (alfombras, mobles tapizados, caixas de cans e gatos, caixas de area etc).
Os ovos abren entre dous días a dous semanas despois, de maneira que saen larvas que se atopan nos interiores das casas nas gretas e fendeduras do chan, ao largo dos rodapés, baixo os bordos das alfombras ou en mobles ou camas. O desenvolvemento á intemperie ten lugar en solos de area e grava, (caixas de area húmidas, baixos das casas sucios, baixo os arbustos etc.) onde o hospedador pode descansar ou durmir. A area e grava son moi axeitadas para o desenvolvemento larvario, que é a razón pola que as pulgas son chamadas erroneamente "pulgas de area".
Picadura
As picaduras das pulgas de animais domésticos adoitan presentarse nun primeiro momento dun xeito similar a picadura dun mosquito pero é frecuente que neste primeiro momento non proa. Ao cabo de 12-24 horas comeza a proer de forma intensa pero intermitente, podendo durar unha semana. É habitual que as picaduras presenten unha pequena ampola.
Normalmente os síntomas das picaduras de pulgas son leves, aínda que se debe ter coidado con elas xa que poderían chegar a causar infeccións na pel e incluso alerxias.
Pulga de auga
miniatura|esquerda|Talitrus saltator. Polas súas similitudes (pequeno tamaño e movemento a saltos), tamén recibe este nome a pulga de area ou de praia (Talitrus saltator), aínda que se trata dun crustáceo que nada ten que ver coa pulga que describe este artigo.
Thylacinus
Thylacinus é un xénero de mamíferos marsupiais australidelfos da orde dos dasiuromorfos, o tipo da extinta familia dos tilacínidos, que integraba varias especies de marsupiais carnívoros que viviron en épocas pasadas, dese o oligoceno, en Australia, e das que a única que chegou a vivir en épocas recentes, o lobo marsupial (T. cynocephalus), se extinguiu en 1936.
Etimoloxía
O xénero foi descrito por primeira vez en 1824 polo naturalista neerlandés Coenraad Jacob Temminck, no volume 1 da súa obra Monographies de mammalogie, publicada en Paría e Leiden, por Dufour e d'Ocagne, en 1827.
O nome que lle deu ao xénero, Thylacinus, está formado pola palabra do grego antigo θύλακος thýlakos, "bolsa", "saco" (en alusión ao marsupio das súas femias), coa desinencia do latín científico -inus, "-ino".
Sinónimos
Ademais do nome que lle deu Temminck, o xénero coñeceuse ao longo da historia cos sinónimos:
Igrexa de San Cristovo das Viñas
A igrexa de San Cristovo das Viñas é un templo relixioso situado na parroquia homónima da Coruña.
Descrición
É unha igrexa dunha soa nave e planta de cruz latina. O edificio foi construído no século XV e no século XVIII engadiuse a fachada e a espadana. Conserva ademais un cruceiro no seu adro.
Guido I de Flandres
Guido ou Guy de Dampierre, nado sobre 1226 e finado en Compiègne o 7 de marzo de 1305, foi conde de Flandres proclamado en 1253 pola súa nai e fíxose efectivo á morte desta última en 1279 ata 1305. Foi tamén conde de Namur desde 1264 ata 1305. Era o segundo fillo de Guillerme II de Dampierre e Margarida de Constantinopla.
Traxectoria
A súa mocidade estivo marcada pola loita fratricida entre a casa de Dampierre (el e os seus curmáns) e a casa de Avesnes (os seus irmáns uterinos, maiores) pola posesión dos condados de Flandres e Hainaut. Despois de dez anos de guerra, o compromiso proposto polo rei Luís IX de Francia en 1246 foi aprobado finalmente (1256), pero os conflitos xa costaran tres anos da súa liberdade a Guido, prisioneiro dos calabozos holandeses despois da batalla de Westkapelle, na antiga illa de Walcheren, en xullo de 1253 Guido, proclamado conde pola súa nai Margarida de Constantinopla o mesmo ano, foino efectivamente despois da abdicación desta (1279), morta pouco despois.
En 1263, mercou a Balduíno II de Courtenay os dereitos deste sobre o marquesado de Namur. Henrique V de Luxemburgo conquistara o feudo de Namur e Guido intentou reconquistalo. Finalmente, un tratado de paz reconciliou aos dous inimigos: Guido casou coa filla de Henrique, a quen este último lle cedía todos os seus dereitos sobre Namur.
Ao favorecer como os seus antecesores a industria téxtil flamenga e o comercio vital da la con Inglaterra, intentando controlar as finanzas locais, chocou co patriciado urbano, que recibiu cada vez máis apoio directo polos reis de Francia, Filipe III, e logo especialmente Filipe IV. De rebote, o común das cidades foi un fiel aliado de Guido de Dampierre e da súa dinastía.
O intento de casar a súa filla Filipina con Eduardo, fillo do rei de Inglaterra, serviu de pretexto para a intervención militar dos Capetos e para a conquista (batalla de Furnes en 1297) e a ocupación de Flandres por Filipe IV (1300 - 1302), o seu señor feudal.
Guido de Dampierre foi encarcerado. Pero a reacción patriótica dos comúns (os de Bruxas, dirixida principalmente por Pieter de Coninck, co apoio dos numerosos fillos de Guido, expulsou aos franceses ("A mañá de Bruxas", venres 18 de maio de 1302). A cabalería francesa foi esmagada pola "piétaille" flamenga en Courtrai (batalla das Esporas de Ouro o 11 de xullo de 1302).
Filipe IV o Fermoso tomou a súa vinganza na batalla de Mons-en-Pévèle (18 de agosto de 1304), pero Guido de Dampierre, liberado, xa deixara a realidade do poder ao seu fillo máis vello Roberto.
Escacho
Co nome de escacho desígnase un peixe mariño da familia dos Tríglidos (Triglidae), da orde dos Escorpeniformes (Scorpaeniformes). O nome científico da especie tipo é Chelidonichthys lucerna (Linnaeus 1758), que aínda se pode atopar nas guías de peixes cos sinónimos obsoletos de Trigla lucerna ou Trigla hirundo.
Guido I de Flandres
Traxectoria
Para honrar unha palabra dada, Guido constituíuse de novo como prisioneiro e morreu en catividade en Compiègne (1305).
Escacho
Tamén se designan con este mesmo nome, por veces con cualificativos diferenciadores, outras especies da mesma familia, moi similares morfoloxicamente, como Trigloporus lastoviza, Trigla lyra, Aspitrigla cuculus, Aspitrigla obscura, Eutrigla gurnardus, Lepidotrigla cavillone etc.
Guido I de Flandres
Balance histórico
Vesc de Dampierre deixa a memoria dun conde ancorado no feudalismo, na süa acepción ideal, realista en termos do seu intervencionismo no comercio e na industria, que eran o fundamento da prosperidade do condado, pero incapaz de se opor ao pragmatismo dos Capetos, que xogaban habilmente para a súa vantaxe os principios feudais para ampliaren o seu poder.
Gran guerreiro e modelo de cabaleiro, este conde de Flandres é honrado e aplaudido por Jacques Bretel no seu "Torneo de Chauvency".
Escacho
Sinonimia
Segundo a Gran Enciclopedia Galega, algúns dos nomes específicos son os seguintes:
Guido I de Flandres
Matrimonios e fillos
Casou en 1246 con Matilde de Béthune (m. 1264), filla e herdeira de Roberto VII de Béthune, señor de Béthune, Termonde, Richebourg e Warneton, e Isabel de Morialmez. Tiveron a:
Sirgal, Monterroso
Santo André de Sirgal é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 59 habitantes, deles 31 eran homes e 28 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Guido I de Flandres
Matrimonios e fillos
Viúvo, casou en segundas nupcias en 1264 con Isabel de Luxemburgo (m. 1298), filla de Henrique V de Luxemburgo, duque de Luxemburgo e Margarida de Bar. Tiveron a:
Escacho
Morfoloxía
miniatura|Escacho O corpo difire respecto da forma habitual dos peixes: é cónico diminuíndo progresivamente de sección ata a cola, cunha cabeza grande e triangular, en bico de frauta. Adoita ter o dorso de cor vermella, clareando nos costados ata o branco do ventre. Presenta espiñas sobre os ollos e distribuídos polo corpo. A liña lateral é moi marcada, con escamas patentes.
Ten dúas aletas dorsais, a primeira con raios espiñosos e a segunda con raios brandos, e unha anal. As aletas pectorais están moi desenvolvidas e, de feito, os tres primeiros raios son libres e serven como órganos de desprazamento; como tamén están dotados de papilas gustativas, úsannos tamén para alimentarse. Aliméntase de peixes, crustáceos e moluscos.
A especial disposición da vexiga natatoria permite que poidan emitir sons.
Poden alcanzar tamaños máximos de 75 cm e 6 kg de peso, aínda que o habitual son tamaños de ó redor dos 30 cm.
Hábitat e bioloxía
A especie distribúese ó longo da costa leste do Atlántico (Europa e África), entre os paralelos 9º Norte e 66º Norte. Viven sobre fondos de area ou lama, a profundidades superiores ós 20-40 metros ata os 300 metros.
Aproveitamento pesqueiro e comercial
Son de carne branca e consistente e consómense das máis variadas formas: cocidos, fervidos ou en caldeirada.
Caelum
Caelum é unha constelación de pouca relevancia, sen ningunha estrela por riba da cuarta magnitude. É a oitava constelación máis pequena do firmamento, cunha área lixeiramente inferior á da Corona Australis. Ten pouco que ofrecer para o astrónomo afeccionado, pódese destacar γ Caeli, binaria óptica que se pode ver cun pequeno telescopio.
Ligazóns externas
esquerda|280px|miniatura|Imaxe da constelación de Caelum.
-664
Outros
Historia ano a ano
Hipólita Moíño
Hipólita Moíño Lago, coñecida co pseudónimo de Valentina Lago-Valladares, nada en Ferrol e finada en Valladolid en maio de 1917, foi unha escritora galega en galego e castelán.
Traxectoria
Estudou a carreira de Maxisterio e foi profesora de ensino primario en Ferrol. Seguidora de Concepción Arenal. Colaborou en Almanaque de Ferrol, Revista Gallega, El Correo Gallego, e dun xeito máis esporádico no madrileño El Correo de la Moda, El Regional, El Faro de Ferrol, Suevia, Almanaque Gallego, El Eco de Galicia e Vida Gallega. Publicou diversos contos na prensa entre 1896 e 1920 e foi membro correspondente da Real Academia Galega, entre as súas narracións máis coñecidas salientan A lus da morte (1896) e Contos da Terriña (1906). Dende 1914 viviu en Valladolid co seu fillo Federico, catedrático da Normal desta cidade, onde finou en maio de 1917.
Vida persoal
Casou con Gerardo Landrove Timiraos, maquinista maior da Armada, e foi nai de Gerardo, Rosa e Federico Landrove Moíño.
Levallois-Perret
miniatura|250px|Localización de Levallois-Perret. miniatura|Rúa de Levallois-Perret. Levallois-Perret é un concello situado no departamento de Altos do Sena, ao noroeste de París, en Francia. Nos seus 2,42 km² habitan 62.500 persoas (2005), o que fai que, con 25.826 hab./km², ocupe o primeiro posto en densidade de poboación entre concellos de Francia. Para valorar dato debe terse en conta que o concello forma parte da aglomeración de París onde estas densidades elevadas non son raras.
Historia
No territorio do concello identificáronse restos prehistóricos a fins do século XIX que deron nome a unha técnica de talla lítica empregada na prehistoria, a Técnica Levallois.
Alfredo Pérez
Traxectoria
Alfredo Pérez Gómez comezou a xogar ao baloncesto no colexio Buen Consejo de Madrid, dende onde pasou a formar parte do Vallehermoso de Primeira División. O equipo acabou a liga na antepenúltima posición, tendo que xogar o playoff pola permanencia ante o Bosco da Coruña, saíndo o seu equipo derrotado. Con todo, o xogador chamou a atención dos coruñeses que se fixeron con el para a seguinte tempada. Ao ano seguinte xa no Bosco o equipo descende e ao finalizar a tempada recala no Mataró, onde non acabou de encaixar, volvendo ao ano seguinte a Galicia, esta vez ao recentemente ascendido Breogán de Lugo.
No seu primeiro ano en Lugo conseguiu ser o máximo anotador da liga con 589 puntos, o que supoñía unha media de case 27 por partido. Repetiu o fito dous anos despois, con 705 puntos e 23,5 de media. Pérez seguiu no Breogán até 1977, marchando do club para xogar un ano máis, esta vez no Bosco de Vigo. Finalmente retirouse en 1978 con trinta anos. Ao ano seguinte, en 1979 volveu o brevemente ao Breogán, esta vez como adestrador, estando no club durante cinco meses onde só se perderon dous encontros. Finalmente deixa o club por motivos de traballo.
El Lince (Betanzos)
Traxectoria
Subtitulado ''Periódico semanal. Literario-Científico-Artístico'', apareceu o 1 de outubro de 1932. Tiña oito páxinas. O seu fundador e director foi Andrés Dupire. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Villuendas.
Busto de Frades, Cornanda, Brión
Busto de Frades é un lugar da parroquia de Cornanda no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 39 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 14 eran homes e 25 eran mulleres.
Igrexa de San Pedro de Visma
A igrexa de San Pedro de Visma é un templo situado en Visma (A Coruña).
Descrición
É unha igrexa con planta de cruz latina dunha soa nave e decoración moi austera. Foi construída en estilo neoclásico rural por Faustino Domínguez Domínguez.
Historia
A igrexa foi incendiada durante a folga xeral revolucionaria de 1934   e reconstruída pouco despois.
Rafael Núñez
Rafael Wenceslao Núñez Moledo, nado en Cartaxena de Indias o 28 de setembro de 1825, e finado ibídem o 18 de setembro de 1894, foi un político e escritor colombiano que ocupou en varias ocasións o cargo de presidente de Colombia. Liderou a Rexeneración, coa cal rematou o réxime federal dos Estados Unidos de Colombia, promulgou a Constitución de Colombia de 1886 e foi o autor da letra do himno nacional de Colombia, adoptado oficialmente en 1920.
Traxectoria
Rafael Núñez naceu en Cartaxena de Indias o 28 de setembro de 1825, foi o primeiro dos tres fillos de Dolores Moledo García e do coronel Francisco Núñez García, quen eran curmáns irmáns e contraeran matrimonio o 6 de outubro de 1824. Ós 15 anos, foi aceptado polo xeneral Francisco Carmona nas tropas rebeldes para loitar na guerra dos Supremos. Con 18 anos, viaxou co seu pai a Tumaco, onde permaneceu durante algúns meses traballando. Estudou na Universidade de Cartaxena, na que se graduara como bacharel licenciado en 1843. Acabado de graduar, iniciouse no xornalismo e fundou o xornal La Democracia na súa cidade natal.
Contraeu matrimonio 2 veces. Primeiro casou en Panamá con Dolores Gallego o 25 de febreiro de 1851, con quen tivo dous fillos e separáronse o 10 de marzo de 1871; a súa segunda cónxuxe foi a cartaxenera Soledad Román con quen contraeu matrimonio civil o 14 de xullo de 1877 en París  e que ratificou mediante o matrimonio católico o 23 de febreiro de 1889.
Fosfolipase D
A fosfolipase D ou PLD (, lipofosfodiesterase II, lecitinase D, colina fosfatase) é un encima da superfamilia das fosfolipases, que hidroliza o enlace das cabezas polares de certos fosfolípidos. As fosfolipases son encimas amplamente distribuídos, que se poden encontrar nunha ampla gama de organismos, incluíndo bacterias, lévedos, plantas e animais, e tamén en virus. O principal substrato sobre o que actúan as fosfolipases D é o fosfolípido fosfatidilcolina, á cal hidroliza para producir a molécula de sinalización celular ácido fosfatídico (PA), e colina soluble, polo que separa a cabeza polar (colina) do fosfolípido. As plantas conteñen numerosos xenes que codifican varios isoencimas PLD, que teñen pesos moleculares entre 90 e 125 kDa. As células de mamíferos codifican dúas isoformas da fosfolipase D: PLD1 e PLD2. A fosfolipase D é un importante actor en moitos procesos fisiolóxicos, como o tráfico de membranas, reorganización do citoesqueleto, endocitose mediada por receptor, exocitose, e migración celular. Por medio destes procesos, pode estar ademais implicado na fisiopatoloxía de múltiples doenzas, en especial na progresión das enfermidades de Parkinson e de Alzheimer, e en varios tipos de cancro.
Descubrimento
Os primeiros informes da actividade encimática de tipo PLD datan de 1947, publicados por Donald J. Hanahan e I. L. Chaikoff. Porén, ata 1975 non se dilucidou o mecanismo hidrolítico de acción en células de mamíferos. As isoformas de plantas da PLD purificáronse primeiramente en col e rícino; e posteriomente a PLDα foi clonada e caracterizada de varias plantas, como o arroz, millo, e tomate. As PLDs de plantas foron clonadas en tres isoformas: PLDα, PLDβ, e PLDγ. Despois de máis de medio século de estudos bioquímicos sábese que a fosfolipase D e a actividade do fosfatidato (PA) están implicadas en moitos procesos fisiolóxicos e doenzas, como a inflamación, diabetes, fagocitose, sinalización neuronal e cardíaca, e na oncoxénese.
Función
Falando estritamente, a fosfolipase D é unha transfosfatidilase, xa que media no intercambio de grupos de cabeza polar unidos covalentemente a lípidos de membrana. Utilizando auga como nucleófilo, este encima cataliza a clivaxe do enlace fosfodiéster en fosfolípidos estruturais como a fosfatidilcolina e a fosfatidiletanolamina. Os produtos desta hidrólise son o lípido unido a membranas ácido fosfatídico e colina, a cal difunde no citosol. Como a colina ten pouca actividade como segundo mensaxeiro, a actividade da PLD é transducida maiormente pola produción de ácido fosfatídico. O ácido fosfatídico está fortemente implicado na transdución de sinais intracelular. Ademais, algúns membros da superfamilia da PLD poden empregar alcohois primarios como o etanol ou 1-butanol na clivaxe do fosfolípido, catalizando o intercambio de cabeza polar. Outros membros desta familia poden hidrolizar outros substratos fosfolípidos, como as cardiolipinas, ou mesmo os enlaces fosfodiéster que forman o esqueleto da molécula de ADN.
Ácido fosfatídico
Moitas das funcións celulares das fosfolipases D son mediadas polo seu produto principal, o ácido fosfatídico (PA). O ácido fosfatídico é un fosfolípido cargado negativamente, cuxa pequena cabeza polar favorece a curvatura da membrana. Crese que facilita a fusión vesícula-membrana e a súa fisión de maneira análoga á da endocitose mediada por clatrina. O ácido fosfatídico pode tamén recrutar proteínas que conteñen un dominio de unión correspondente, que é unha rexión de unión caracterizada por ter rexións ricas en aminoácidos básicos. Adicionalmente, o ácido fosfatídico pode converterse noutros lípidos, como o ácido lisofosfatídico (liso-PA) ou o diacilglicerol, que son moléculas sinalizadoras que teñen multitude de efectos sobre as vías metabólicas celulares de augas abaixo. O ácido fosfatídico e os lípidos derivados del están implicados en gran número de procesos entre os que están o tráfico de vesículas intracelular, a endocitose, exocitose, dinámica do citoesqueleto de actina, proliferación diferenciación, e migración celulares.
miniatura|650px|upright=1.6|Figura 1. Un modelo da activación dependente de [[factor de ADP ribosilación|ARF da fosfolipase D, e un esquema proposto para a endocitose de vesículas. Nese modelo, o ARF activa a fosfolipase D (PLD), recrutándoa na membrana plasmática. A hidrólise da fosfatidilcolina (PC) pola PDL activada por ARF produce ácido fosfatídico (PA). O ácido fosfatídico recruta despois moléculas que dan forma á capa interna da bicapa lipídica, facilitando a formación de vesículas. O enriquecemento local de fosfolípidos ácidos axuda a recrutar proteínas adaptadoras (AP) e proteínas de cuberta (CP) na membrana, iniciando a evaxinación de vesículas. A fisión de vesículas está mediada pola dinamina, á cal é un efector augas abaixo do ácido fosfatídico.]]
A PLD de mamíferos interacciona directamente con quinases como a PKC, ERK, TYK e controla a sinalización, o que indica que a PLD é activada por estas quinases. Como a colina é moi abondosa na célula, a actividade da PLD non afecta significativamente aos niveis de colina, e é improbable que a colina interveña na sinalización.
O ácido fosfatídico é unha molécula sinalizadora e actúa recrutando o encima SK1 nas membranas. O ácido fosfatídico ten unha vida extremadamente curta e é hidrolizado rapidamente polo encima fosfatidato fosfatase para formar diacilglicerol (DAG). O DAG pode tamén ser convertido en ácido fosfatídico pola DAG quinase. Aínda que o ácido fosfatídico e o diacilglicerol son interconvertibles, non actúan nas mesmas vías metabólicas. Os estímulos que activam a PLD non activan encimas situados augas abaixo do DAG e viceversa.
É posible que aínda que o PA e o DAG sexan interconvertibles, se poidan manter conxuntos separados de lípidos sinalizadores e non sinalizadores. Algúns estudos indican que a sinalización do DAG está mediada por DAG poliinsaturado mentres que o ácido fosfatídico derivado da PLD é monoinsaturado ou saturado. Así, o ácido fosfatídico saturado/monoinsaturado funcional pode ser degradado ao hidrolizalo para formar DAG saturado/monoinsaturado non funcional, mentres que o DAG poliinsaturado funcional pode ser degradado ao convertelo en ácido fosfatídico poliinsaturado non funcional.
Identificouse recentemente que unha lisofosfolipase D chamada autotaxina ten un importante papel na proliferación celular por medio do ácido lisofosfatídico (LPA).
Estrutura
Ad PLDs de plantas e animais teñen unha estrutura molecular similar, caracterizada por sitios activos rodeados secuencias reguladoras. O sitio activo das PLDs consta de catro secuencias de aminoacidos moi conservadas (I-IV), das cales os motivos II e IV están particularmente conservados. Estes dominios estruturais conteñen a secuencia catalítica distintiva HxxxxxxxKxD (HKD), na que H, K, e D son os aminoácidos histidina (H), lisina (K), e ácido aspártico (D), e x representa aminoácidos non conservados. Estes dous motivos estruturais confírenlle á PLD actividade de hidrolase, e son esenciais para a súa actividade encimática in vitro e in vivo. A hidrólise do enlace fosfodiéster ocorre cando estas secuencias HKD están na proximidade e orientación correctas.
As proteínas humanas que conteñen este motivo son:
Os xenes PLD codifican ademais dominios reguladores conservados: a secuencia consenso pbox (PX), o dominio homoloxía de pleckstrina (PH), e un sitio de unión para o fosfatidilinositol 4,5-bisfosfato (PIP2).
Mecanismo de acción
Propúxose que a hidrólise catalizada pola PLD ocorre en dúas fases por medio dun mecanismo "ping-pong". Nese esquema, os residuos de histidina de cada motivo HKD atacan sucesivamente ao substrato fosfolípido. Os residuos imidazol das histidinas funcionan como nucleófilos e forman enlaces covalentes transitorios co fosfolípido, producindo un intermediario de vida curta que pode ser doadamente hidrolizado pola auga nunha reacción posterior.
Isoformas
Identificáronse dúas isoformas da fosfolipase D en células de mamíferos: PLD1 e PLD2 (53% de homoloxía), cada unha codificada por distintos xenes. A actividade de PLD parece estar presente na maioría dos tipos celulares, coa posible excepción dos linfocitos periféricos e outros linfocitos. Ambas as isoformas requiren PIP2 como cofactor para a catálise. A PLD1 e a PLD2 teñen diferentes localizacións subcelulares que cmbian dinamicamente no decurso da transdución de sinais. A actividade de PLD foi observada na membrana plasmática, citosol, retículo endoplasmático, e complexo de Golgi.
PLD1
{|
Regulación
A actividade da fosfolipase D está moi regulada por hormonas, neurotransmisores, lípidos, pequenas GTPases monoméricas, e outras pequenas moléculas que se unen aos seus correspondentes dominios de unión nos encimas. Na maioría dos casos, a transdución de sinais é mediada pola produción de ácido fosfatídico, que funciona como un segundo mensaxeiro.
En células de plantas e animais fosfolípidos específicos son reguladores da actividade de PLD. A maioría das PLDs require como cofactor o fosfatidilinositol 4,5-bisfosfato (PIP2). O PIP2 e outros fosfoinosítidos son modificadores importantes da dinámica do citoesqueleto e do transporte de membranas. As PLDs reguladas por estes fosfolípidos están xeralmente implicadas na transdución de sinais intracelular. A súa actividade depende da unión destes fosfoinosítidos preto do sitio activo. En plantas e animsais, este sitio de unión caracterízase pola presenza dunha secuencia conservada de aminoácidos básicos e aromáticos. En plantas como Arabidopsis thaliana, esta secuencia está constituída por un motivo RxxxxxKxR xunto coa súa repetición invertida, onde R é arxinina e K é lisina. A súa proximidade ao sitio activo asegura un alto nivel de actividade de PLD1 e PLD2, e promove a translocación de PLD1 a membranas diana en resposta a sinais extracelulares.
Dominio PX
A secuencia consenso pbox (dominio PX) crese que media a unión de fosfatidilinositol fosfatos adicionais (en particular de fosfatidilinositol 5-fosfato ou PtdIns5P, un lípido que se cre que cómpre para a endocitose) e pode axudar a facilitar a reinternalización da PLD1 desde a membrana plasmática.
Dominio PH
O altamente conservado dominio homoloxía de pleckstrina (dominio PH) é un dominio estrutural de aproximadamente 120 aminoácidos. Únese a fosfoinosítidos como o fosfatidilinositol (3,4,5)-trisfosfato (PIP3) e o fosfatidilinositol (4,5)-bisfosfato (PIP2). Pode unirse tamén a proteínas G heterotriméricas por medio das súas subunidades βγ. Crese que a unión a este dominio tamén facilita a reinternalización da proteína ao incrementar a súa afinidade a balsas lipídicas endocíticas.
Interaccións con GTPases pequenas
En células animais, certos factores proteicos pequenos son reguladores adicionais importantes da actividade da PLD. Estas son pequenas GTPases monoméricas que son membros das familias de Rho e de ARF da superfamilia Ras. Algunhas destas proteínas, como Rac1, Cdc42, e RhoA, activan alostericamente a PLD1 de mamíferos, incrementando directamente a súa actividade. En especial, a translocación do ARF citosólico á membrana plasmática é esencial para a activación da PLD.
No cancro
A fosfolipase D é un regulador de varios procesos celulares fundamentais, como o transporte de vesículas, endocitose, exocitose, migración celular, e mitose. A mala regulación destes procesos biolóxicos é algo común na carcinoxénese, e á súa vez, en anormalidades na expresión da PLD, e foi implicada na progresión de varios tipos de cancro. En varios cancros de mama observouse a presenza dunha mutación que causa unha elevada actividade de PLD2. A expresión elevada de PLD foi tamén correlacionada co tamaño do tumor en carcinomas colorrectais, gástricos, e renais. "/> Porén, as rutas moleculares polas que a PLD pode levar á progresión do cancro non están claras.<ref Unha hipótese dálle un papel crítico á fosfolipase D na activación de mTOR, un supresor da apoptose da célula cancerosa. A capacidade da PLD de suprimir a apoptose en células con elevada actividade de tirosina quinase faino un oncoxene candidato en cancros onde esa expresión é típica.
En doenzas neurodexenerativas
A fosfolipase D pode tamén xogar un importante papel fisiopatolóxico na progresión de doenzas neurodexenerativas, principalmente por medio da súa capacidade como transdutor de sinais en procesos celulares indispensables como a reorganización do citoesqueleto e o tráfico de vesículas. A mala regulación da PLD pola proteína α-sinucleína causa a perda específica de neuronas dopaminérxicas en mamíferos. A α-sinucleína é o principal compoñente estrutural dos corpos de Lewy, que son agregados de proteínas que son indicativos da enfermidade de Parkinson. A disinhibición da PLD pola α-sinucleína pode contribuír ao fenotipo deletéreo do Parkinson.
A actividade anormal da PLD tamén se sospeita que está implicada na enfermidade de Alzheimer, onde se observou a interacción coa presenilina 1 (PS-1), o compoñente principal do complexo γ-secretase responsable da clivaxe encimática da proteína precursora amiloide (APP). As placas extracelulares do produto β-amiloide son unha característica definitoria do cerebro con enfermidade de Alzheimer. A acción da PLD1 sobre a PS-1 afecta ao tráfico intracelular da proteína precursora amiloide a este complexo. A fosfolipase D3 (PLD3), que é un membro non clásico e pouco caracterizado da superfamilia da PLD, tamén foi asociada coa patoxénese desta doenza.
Antonio de la Iglesia
Antonio María de la Iglesia González, nado en Santiago de Compostela o 13 de xaneiro de 1822 e finado na Coruña en 1892, foi un escritor galego, fundamental no comezo do rexurdimento.
Traxectoria
miniatura|[[Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861. ]] Cursou Latín e Humanidades en Compostela e seguiu estudos de Maxisterio na Escuela Normal Central de Madrid. Posteriormente foi o primeiro director da Normal de Santiago. Máis adiante foi inspector de escolas e catedrático de Retórica e Poética do instituto da Coruña.
Colaborou en La Aurora de Galicia, Revista de Galicia e El Fomento de Galicia; foi editor de Galicia. Revista Universal de este Reino (1861-1865), dirixida polo seu irmán Francisco María de la Iglesia, onde apareceron os dous traballos seus de maior mérito, "Reseña stórica de Galicia" (1861) no que enxalza o valor dos galegos na Guerra da Independencia contra os franceses, primeiro texto en galego desta materia, e Diccionario gallego-castellano (1863), primeira recompilación lexicográfica galega que o seu autor, Francisco Javier Rodríguez Gil, deixara manuscrita sen ordenar. Foi redactor do Diario de La Coruña. Tamén colaborou en El Anunciador e en El Heraldo Gallego.
Foi o organizador dos Xogos Florais da Coruña de 1861 e compilador do Álbum de la Caridad (1862), onde se recollían as composicións dos poetas participantes. Foi o autor da antoloxía El idioma gallego, su antigüedad y vida (1886), en tres tomos, onde da a coñecer mostras dos cancioneiros medievais, incluíndo composicións tomadas do Cancioneiro da Biblioteca Vaticana publicado en Portugal en 1878 por Teófilo Braga. Escribiu tamén diversos poemas en galego recollidos na prensa desde 1857 e algúns contos publicados a partir de 1888, relatos breves baseados, moitos deles, na literatura popular de transmisión oral ("O convite dun raposo", "A rejuba de San Lorenzo", "Os aparecidos"...).