cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sisto V, papa
Traxectoria
Fillo de modestos campesiños da comarca de Ancona, na rexión das Marcas, ingresou na orde dos franciscanos conventuais. Fixo a súa carreira eclesiástica como predicador, até entrar na Inquisición, primeiro en Venecia (de 1557 a 1560) e máis tarde en España, onde foi acompañado do legado Boncompagni, futuro Gregorio XIII. En 1566, foi nomeado vigairo xeral da súa orde. Recibiu moi pronto responsabilidades pastorais, ao ser nomeado bispo de Sant’ Agata dei Goti, e despois de Fermo.
No 24 de abril de 1585, tras a morte de Gregorio XIII, foi elixido papa. Tomou o nome de Sisto V como homenaxe a Sisto IV, outro papa franciscano (1414-1484). Pouco tempo antes, o conclave xa designara un representante dunha orde mendicante na persoa de Pío V, dominico. A tendencia mostraba o retorno das grandes forzas da Idade Media, con menoscabo das que foran xurdindo durante a Reforma católica, como os xesuítas.
O pontificado de Sisto V acelerou a evolución dos Estados Pontificios cara a un Estado moderno. Tal evolución era probabelmente consciente: o papa posuía na súa biblioteca un exemplar do Príncipe de Maquiavelo. Sisto V esforzouse ante todo en garantir a seguranza dos seus Estados ao ditar medidas máis severas contra os bandidos. Loitou contra os poderes feudais locais. Realizou unha política dinámica de obras públicas e de emprego: o saneamento das marismas pontinas foi tamén un medio de fornecer traballo aos innúmeros mendigos. Agrandou a Biblioteca vaticana e fixo construír a sala Sistina por Domenico Fontana. Reorganizou a Curia romana, creando pola bula Immensa æterni Dei congregacións permanentes. Impulsou a impresión dunha edición corrixida da Vulgata, a fin de formar unha barreira contra os protestantes, mais sen demasiado éxito. Paralelamente, cubriu de favores ao seu sobriño Alessandro, ao que fixo cardeal con tan só 15 anos de idade.
Abavides, Trasmiras
San Martiño de Abavides é unha parroquia do concello ourensán de Trasmiras na comarca da Limia. No ano 2022 tiña 164 habitantes, dos cales 77 eran homes e 87 mulleres.
Xeografía
miniatura|Estrada N-525 ao seu paso por Abavides.
Atópase a 640 m sobre o nivel do mar. Está atravesada pola estrada N-525.
A zona un clima fundamentalmente continental, caracterizado polas escasas choivas (uns 700 mm anuais), un forte contraste de temperaturas, moi baixas no inverno e altas no verán, e frecuentes xeadas.
Historia
A comarca da Limia estaba poboada pola tribo dos límicos antes da romanización de Galicia. Nesta época o territorio do que é o actual Trasmiras estaba baixo a influencia do Forum Limicorum.
Na idade Media a parroquia de Abavides pertencía ó señorío do Conde de Lemos, quedando o resto do territorio baixo o señorío do Conde de Monterrei.
Festas
As festas celébranse a primeira fin de semana de setembro.
Hong Kong nos Xogos Olímpicos
Hong Kong gañou a súa primeira medalla olímpica en 1996, a cal tamén foi o seu primeiro ouro. Dende entón, os deportistas de Hong Kong gañaron outras oito medallas máis.
Pío V, papa
Antonio Michele Ghislieri, nado en Bosco Marengo (Alessandria) o 17 de xaneiro de 1504 e finado en Roma o 1 de maio de 1572, foi o 225° Papa da Igrexa católica desde 1566 até a súa morte, co nome de Pio V. Foi canonizado por Clemente XI no 24 de maio de 1712.
Traxecotria
Naceu en Bosco (hoxe Bosco Marengo), naquela altura dentro do ducado de Milán, na nobre mais decadente familia Ghislieri. Con catorce anos de idade ingresou na orde dominicana, pasando do convento de Voghera ao de Vigevano e, logo, ao de Boloña. Durante os anos de preparación sacerdotal, adquiriu unha sólida formación teolóxica, facilitada por unha intelixencia vívida, manifestou tamén a austeridade de vida que tanto lle sería estimada en anos sucesivos. Ordenado sacerdote en Xénova no 1528, estabeleceuse en Pavía. Moi logo dou probas das opinións que acharían realización práctica durante o seu futuro pontificado, sostendo en Parma trinta proposicións en apoio da cadeira pontificia contra as herexías. Como reitor de varios conventos dominicos. Ghislieri caracterizouse por unha ríxida disciplina. Pouco tempo despois, e polo seu expreso desexo, recibiu o nomeamento de inquisidor da cidade de Como. Volto a Roma en 1550, onde proseguiu a actividade de inquisidor, foi elixido comisario xeral da Inquisición romana. So o papa Paulo IV, Papa foi feito bispo da Sutri e Nepi (1556), cardeal con o título de Alexandrino (1556), grande inquisidor (1558). Xa no papado de Pío IV accedeu á cadeira episcopal da Mondovì (1560).
Pontificado
Á morte de Pío IV, o 7 de xaneiro de 1566, foi, inesperadamente, elixido papa, mercé un acordo entre os cardeais Borromeo e Farnese. Foi consagrado na data do seu aniversario, dez días logo. A súa elección fixo tremer a curia romana, pois fronte a suntosa corte papal, Pío V era de carácter rexo e transformou a gozosa Roma nunha especie de convento de clausura.
Coidaba que a fornicación era o peor dos pecados, de xeito que os fornicadores eran castigados con latigazos públicos. Estaba decidido a restaurar a disciplina e a moralidade en Roma. Prohibiu aos civís que tivesen serventas e ás monxas di posuír cans machos, para evitar nos conventos o uso de sexo con animais. Reduciu o custo da corte papal, impuxo a obriga de residencia dos bispos e asentou a importancia do cerimonial. Prohibiu a celebración do entroido. Procurou, entanto, a publicación do catecismo romano, do breviario romano reformado e máis do misal romano. Reforzou os instrumentos da Contrarreforma católica para combater a herexía e o protestantismo e deu novo impulso á actuación persecutoria da Inquisición Romana (condenas a morte por herexía de Pietro Carnesecchi e Aonio Paleario).
Foi un ríxido opositor do nepotismo. Á numerosa parentela súa que acudiu a Roma, coa esperanza de obter algún privilexio, Pio V díxolle que un parente do papa pode considerarse rico de abondo se non coñece a indixencia. Como os cardeais coidaban oportuna a presenza dun nipote do papa no Colexio dos Príncipe da Igrexa, Pío V deixouse inducir para outorgarlle a púrpura a Michele Bonelli, nipote dunha súa irmá, e dominico como el mesmo, para que o axudase a levar os asuntos pontificios.
No 1566 promoveu a construción do convento dominico de "S. Croce e Ognissanti" en Bosco Marengo, coa intención de que se constituíse no centro dunha cidade de nova fundación, e tamén no seu sepulcro.
En 1567 fundou en Pavía unha prestixiosa institución para estudantes meritorios, o colexio Ghislieri, que aínda hoxe, por medio de concurso público, acolle algúns dos mellores estudantes da Universidade de Pavía.
Entre as súas bulas papais, In Coena Domini (1568) ocupa un lugar de honra; entre as restantes, as que máis contribúen a definir a actuación do seu son: o decreto da questua (febreiro de 1567 e xaneiro de 1570); a condena de Michel de Bay, profesor, tido como herético, de Lovaina (1567); a denuncia do dirum nefas (agosto 1568). Perseguiu os hebreos, debéndoselle a súa expulsión dos dominios eclesiásticos salvo de Roma e de Ancona (1569). Confirmou os privilexios da Sociedade dos Cruzados pola protección da Inquisición (outubro de 1570); o decreto de discusión sobre o milagre da Inmaculada Concepción (novembro de 1570); a supresión dos Frades Humillados acusados de depravación (febreiro de 1571); a aprobación do novo oficio litúrxico da Virxe María (marzo de 1571).
A súa dura política inquisitorial valeulle protestas expostas en pasquíns, por algunha das cales foi condenado Niccolò Franco; mentres o poeta Aonio Paleario foi condenado por escribir os seguintes versos contra o papa:
« Quasi che fosse inverno, brucia cristiani Pio siccome legna per avvezzarsi al fuoco dell'inferno»
(Tal que fose inverno / queima cristiáns Pío cal leña / para se avezar ao lume do inferno)
Política internacional
Na política exterior Pio V adoitou unha liña de defensa dos dereitos xurisdicionais dea Igrexa, entrando en conflito con Filipe II de España. Durante as guerras relixiosas en Francia, apoiou os católicos contra os hugonotes. Preferiu a Maria Estuardo fronte a Isabel I, á cal excomungou en 1570.
Preocupado polo avance turco, promoveu unha liga de príncipes cristiáns contra os otománs: xunto con Venecia e o Imperio español instituíu a Liga Santa. As forzas navais da Liga, derrotaron a frota otomá nas augas do golfo de Lepanto, o 7 de outubro de 1571, que non levou á liberación do Santo Sepulcro, tal e como o papa esperaba.
Morte e canonización
Pío V, aqueixado de hipertrofia prostática, da que, por pudicia, non quixo ser operado, faleceu na tarde do 1 de maio de 1572, con 68 anos de idade. Foi canonizado polo papa Clemente XI (1700–21) o 24 de maio de 1712.
É o santo padroeiro da illa de Malta.
O Castro, Vilalonga, Sanxenxo
O Castro é un lugar da parroquia de Vilalonga do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 26 habitantes en 2016 (10 mulleres e 16 homes), o que representa un notable aumento respecto ó ano 2009, cando tiña 18 veciños, e 2004, cando eran 14.
Debe o nome ó castro que existiu no lugar.
Chamosiños, Trasmiras
Chamosiños é unha parroquia do concello de Trasmiras na provincia de Ourense. No ano 2022 tiña 66 habitantes, dos cales 32 eran homes e 34 mulleres.
Amparo
Amparo é un nome propio galego de muller que deriva da advocación mariana da Nosa Señora dos Desamparados. No ano 2010 levaban o nome 3248 residentes en Galicia.
A Abeleira
O topónimo galego A Abeleira é un fitónimo relacionado coa abeleira, un arbusto caducifolio. Pode referirse a:
Pierre-Gilles de Gennes
Pierre-Gilles de Gennes, nado en París o 24 de outubro de 1932 e finado en Orsay o 18 de maio de 2007, foi un físico francés.
Traxectoria
Recibiu o Nobel de Física de 1991, polo descubrimento que os métodos desenvolvidos para estudar os fenómenos de orde en sistemas simples poden ser xeneralizados a formas máis complexas da materia, en particular aos cristais líquidos e aos polímeros líquidos. Seus traballos incentivaron diversos estudos relacionados tanto coa Física e a Físico-Química fundamental, como coas ciencias aplicadas.
Villadangos del Páramo
Villadangos del Páramo é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.140 habitantes (INE 2011).
Nathan's Hot Dog Eating Contest
miniatura|dereita|Panel informativo do concurso en xullo de 2009 sobre a fachada do restaurante Nathan's en Coney Island, Nova York.
O Nathan's Hot Dog Eating Contest (Concurso de comer hotdogs en Nathan's) é un concurso de comida celebrado no restaurante que a compañía Nathan's Famous ten en Coney Island, na cidade de Nova York. Ten carácter anual e consiste na inxestión do hot dog estadounidense estándar. Celébrase cada 4 de xullo, o Día da Independencia dos Estados Unidos de América. Celébrase dende a década de 1970 e nas últimas edicións foi retransmitido pola canle ESPN; chegou a acadar máis de 1 500 000 espectadores.
O actual campión na modalidade de homes é Matt Stonie.
Acrobacia
miniatura|dereita A acrobacia é unha arte escénica e un deporte, caracterízase por exercicios de habilidade co propio corpo e implica equilibrio, axillidade e coordinación, ben sexa na corda frouxa, no trapecio ou nun avión. Está presente nalgunhas actividades deportivas como a ximnasia e consititúe modernamente un deporte de seu, a ximnasia acrobática, e é un compoñente de certos bailes e tradicións populares como os Castells, e tamén en espectáculos como o circo e o cine
Nonesuch Records
Nonesuch Records é un selo discográfico estadounidense propiedade do Warner Music Group, distribuído por Warner Bros. Records e baseado en Nova York. Foi fundado en 1964 por Jac Holzman como un selo económico de música clásica e converteuse nunha etiqueta con discos dunha ampla variedade de xéneros. Robert Hurwitz foi o presidente da compañía dende 1984 ata 2017.
Inocencio IX, papa
miniatura|Inocencio IX Giovanni Antonio Facchinetti, nado en Bolonia o 20 de xullo de 1519 e finado en Roma o 30 de decembro de 1591. Baixo o nome de Inocencio IX (en latín Innocens IX, en italiano Innocenzo IX) foi o 230º papa da igrexa católica e apostólica romana durante 62 días do 29 de outubro ao 30 de decembro de 1591.
Antigo xurista, procedente da universidade de Bolonia, despois diplomático, deixou diversos ensaios, un deles opoñéndose a Maquiavelo, Adversus Machiavellem.
En Roma, baixo o seu reinado, homes e mulleres de máis de 14 anos tiveron o dereito de voto.
Quagga
O quagga (Equus quagga quagga) é unha subespecie de cebra de planicie (Equus quagga) extinta. Ó contrario que as subespecies hoxe existentes, o quagga era unha cebra de peluxe pardo-avermellado non raiado no lombo e cuartos traseiros, e salpicado de raias negras na cara, pescozo, costados e crinas. O bandullo e as patas eran enteiramente brancas. Estas diferenzas tan grandes en canto a coloración conduciron a que fora descrita inicialmente (1788) como unha especie á parte.
Os quaggas formaban mandas na zona sueste da actual Suráfrica, sendo especialmente abundantes na provincia do Cabo. O seu nome procede da lingua dos Khoi (Hotentotes) e ten unha orixe onomatopeico: é unha adaptación do ruído característico do propio quagga.
miniatura|esquerda|200px|Ilustración dun QuaggaOs quaggas foron cazados desde a chegada dos primeiros colonos holandeses pola súa carne e a súa pel. A mediados do século XIX, a colonización do interior ocasionada polo éxodo dos bóers descontentos coa soberanía inglesa sobre a colonia conduciu á matanza de milleiros de cabezas dentro dun plan xeral de exterminio de animais salvaxes na zona. Esta política tiña como obxectivo o destinar as terras de pasto das grandes mandas ó gando doméstico. A poboación destes animais en liberdade descendeu drasticamente, até o punto de que a especie xa se extinguira en Suráfrica para 1870. O 12 de agosto de 1883 morreu o último quagga que vivía en catividade no zoo de Ámsterdam, extinguíndose definitivamente a subespecie.
O quagga é o único animal extinto cuxo ADN ten sido extraído, secuenciado e estudado na súa totalidade. Grazas a isto, os laboratorios da Smithsonian Institution de Washington, D.C. puideron probar finalmente e sen asomo de dúbida que o quagga era unha subespecie da cebra de planicie, que se definiu como raza entre 120.000 e 290.000 anos atrás.
León XI, papa
miniatura|Tumba de León XI na basílica de San Pedro, [[Vaticano.]] Alexandre Ottaviano de Médici, nado en Florencia o 2 de xuño de 1535 e finado en Roma o 27 de abril de 1605, foi un relixioso italiano, elixido papa da Igrexa católica o 1 de abril de 1605 baixo o nome de León XI (en latín Leo XI, en italiano Leone XI).
Nas profecías de San Malaquías, é coñecido como "Undosus vir" (O home ondulado).
Villabraz
miniatura|Situación do concello na provincia de León Villabraz é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 121 habitantes (INE 2011).
Galería de imaxes da comarca de Ourense
Galería de imaxes da comarca de Ourense.
A comarca de Ourense comprende os concellos de Amoeiro, Barbadás, Coles, Esgos, Nogueira de Ramuín, Ourense, O Pereiro de Aguiar, A Peroxa, San Cibrao das Viñas, Taboadela, Toén e Vilamarín.
A Costiña, Vilalonga, Sanxenxo
A Costiña é un lugar da parroquia de Vilalonga do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 83 habitantes en 2016 (39 mulleres e 44 homes), o que representa un descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 90 veciños, e ó ano 2004, cando eran 92.
Generalitat de Cataluña
miniatura|Emblema da Generalitat de Cataluña. A Generalitat de Cataluña, nalgúns casos indicado como Xeneralidade de Cataluña (en Generalitat de Catalunya), é o órgano que exerce o poder executivo autonómico en Cataluña. Está composta polo Parlamento, o Presidente e o Goberno.
A Deputación do Xeneral
miniatura|Selo da [[Deputación do Xeneral do Principado de Cataluña de finais do século XV que representa ao seu patrón portando un escudo coa Cruz de San Xurxo que eran as armas da Generalitat de Cataluña. En torno a lenda: S(igillum) : CORTIUM : ET : PARLAMENTORUM : GENERALIUM : PRINCIPATUS : CATHALONIE ('Selo das Cortes e o Parlamento do Xeneral do Principado de Cataluña'). ]] A Generalitat de Cataluña debe a súa orixe ás Cortes Catalás, que, durante o reinado de Xaime I o Conquistador, reuníanse convocadas polo rei de Aragón como representantes dos estamentos sociais da época: eclesiásticos, nobreza militar e o real ou "de vilas".
Baixo o reinado de Pedro o Grande, as Cortes Catalás tomaron forma institucional. O rei obrigábase a celebrar Corte Xeral anualmente. As Cortes exercían funcións de consello e tamén lexislativas por medio dos denominados "tres brazos": o eclesiástico, o militar e o popular ou cámara real.
O primeiro paso cara á institución da Generalitat produciuse nas Cortes celebradas en 1289 en Monzón (Huesca), ao designarse unha Deputación do Xeneral, comisión temporal para recadar o "servizo" ou tributo que se concedía ao rei. Este imposto era coñecido popularmente como xeneralidade, nome que se exportou a Francia onde se crearon as generalités ou distritos fiscais. Co paso do tempo, o nome oficioso de Generalitat terminou suplantando o nome oficial de Deputación do Xeneral.
No interregno producido pola morte de Martiño o Humano, a Generalitat asumiu responsabilidades políticas. O sistema de elección dos deputados foi obxecto de constante discusión. Nas Cortes do 1455, e para evitar o nepotismo oligárquico, introduciuse o sistema de insaculación: os deputados saíntes elixían doce candidatos entre os que se elixía un ao azar.
Aínda que na Guerra de Sucesión a Generalitat ocupou un lugar secundario, foi liquidada mediante o Decreto de Nova Planta de 1716.
Período republicano
O 2 de agosto de 1931 restáurase a Generalitat de Cataluña. Tras a malograda proclamación do Estado Catalán en outubro de 1934, a Xeneralidade é suspendida, non sendo restaurada ata o triunfo do Fronte Popular, en febreiro de 1936. En 1939 co triunfo do xeneral Franco, é disolta. Aínda que se reconstitúe no exilio (1940-1977). Coa volta á democracia é restaurada o 29 de setembro de 1977.
Período democrático
Coa morte de Franco, e a chegada da democracia a España, devolveuse o autogoberno a Cataluña, restablecéndose a Xeneralidade de Cataluña como poder executivo da nova Comunidade Autónoma de Cataluña. O primeiro presidente da Generalitat, tras a ditadura, foi Josep Tarradellas, a quen lle seguiron Jordi Pujol, Pasqual Maragall, José Montilla, Artur Mas, Carles Puigdemont, Quim Torra e o actual presidente, Pere Aragonès.
Parlamento
250px|miniatura|[[Palau de la Generalitat de Catalunya|Palau de la Generalitat.]] O Parlamento de Cataluña (Parlament) representa o pobo de Cataluña. Exerce a potestade lexislativa, aproba os orzamentos da Generalitat e controla e impulsa a acción política e de Goberno. Exerce así mesmo as outras competencias que lle son atribuídas polo ordenamento xurídico e en especial polo Estatuto de Autonomía de Cataluña.
Presidente da Generalitat
O Presidente da Generalitat de Cataluña (President) ostenta a máis alta representación da Generalitat e a ordinaria do Estado en Cataluña. Dirixe e coordina a acción do Consello Executivo ou Goberno. Ten sede no Palau de la Generalitat, na cidade de Barcelona.
Goberno
O Consello Executivo (Consell Executiu) ou Goberno de Cataluña (Govern) é o órgano superior colexiado que dirixe a política e a Administración da Generalitat de Cataluña. É así mesmo o titular da función executiva e da potestade regulamentaria.
Consello Consultivo
O Consello Consultivo da Generalitat de Cataluña (Consell Consultiu) é un organismo de carácter consultivo que ditamina, nos casos que a lei establece, sobre a adecuación ao Estatuto de autonomía dos proxectos ou proposicións de lei sometidos a debate e aprobación do Parlamento de Cataluña. Vela ademais, na súa actuación, pola observación e o cumprimento da Constitución e do Estatuto de Cataluña.
O Síndic de Greuges
O Síndic de Greuges ten a función de protexer e defender os dereitos e as liberdades recoñecidas pola Constitución e o Estatuto. A tal fin supervisa a actividade da Administración da Generalitat, a dos organismos públicos ou privados vinculados que dependen dela, a das empresas privadas que xestionan servizos públicos ou realizan actividades de interese xeral ou universal ou actividades equivalentes de forma concertada ou indirecta e a das persoas cun vínculo contractual coas administracións públicas. Así mesmo, supervisa a actividade da Administración local de Cataluña e a dos organismos públicos ou privados vinculados que dependen dela. Tamén pode estender o seu control á Administración do Estado en Cataluña, nos termos que establezan os acordos de cooperación co Defensor do Pobo.
A Sindicatura de Contas
A Sindicatura de Contas é o órgano fiscalizador externo das contas, da xestión económica e do control de eficiencia da Generalitat, dos entes locais e do resto do sector público de Cataluña. Depende organicamente do Parlamento, exerce as súas funcións por delegación deste e con plena autonomía organizativa, funcional e orzamentaria, de acordo coas leis.
O Consello Audiovisual de Cataluña
O Consello Audiovisual de Cataluña é a autoridade reguladora independente no ámbito da comunicación audiovisual pública e privada. O Consello actúa con independencia do Goberno no exercicio das súas funcións. Os criterios de elección dos seus membros e os seus ámbitos específicos de actuación son delimitados por unha lei do Parlamento.
A Comisión Xurídica Asesora
A Comisión Xurídica Asesora de Cataluña é o alto órgano consultivo do Goberno da Generalitat de Cataluña. Exerce as súas funcións con autonomía orgánica e funcional, para garantir a súa obxectividade e a independencia, de acordo co Estatuto de Autonomía e a Constitución.
Delegacións no exterior
A Generalitat ademais de contar cunha representación en Madrid e Bruxelas dispón ao amparo dos artigos 193 e 194 do Estatuto de Autonomía de diversas delegacións no estranxeiro co fin de promover os intereses propios de Cataluña:
Están pendentes de apertura as seguintes delegacións:
Pecharon ou non prosperaron as seguintes delegacións:
As Cardosas, Soutullo, A Laracha
As Cardosas é un lugar da parroquia de Soutullo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 20 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 13 homes e 7 mulleres.
BC Donetsk
O Basketball Club Donetsk (en ucraíno: Баскетбольний клуб Донецьк, romanizado: Basketbol'nij klub Donets'k) é un equipo de baloncesto profesional da cidade de Donetsk que actualmente milita na Superliga de Baloncesto de Ucraína. A mascota do equipo é un tigre, o cal tamén aparece no escudo do equipo.
Historia
Na época da Unión Soviética había un equipo profesional de baloncesto chamado "Shakhtar". Despois da independencia de Ucraína, o equipo consegue chegar ao segundo posto en Liga e mesmo xogar vinte e catro partidos en competicións europeas. No ano 2006 é fundado o BC "Donetsk" para continuar coa tradición do baloncesto na capita do Donbass. O fundador do club foi Valery Plekhanov, quen ademais foi o primeiro adestrador do club. O equipo comeza xogando na terceira división do país, conseguindo o ascenso á Segunda División cun destacábel récord de 34 vitorias e 34 partidos. Ao ano seguinte segue a súa serie de vitorias, conseguindo ascender á Superliga cun rexistro de 53 vitorias en 56 partidos. É precisamente ao final dese temporada cando o equipo encontra ao seu primeiro patrocinador, Sergei Dyadechko, que tamén se converteu no presidente do club. Ao ano seguinte, a pesar de ser un equipo novo na máxima categoría, o club recibe unha "wild card" para poder participa no EuroChallenge de 2008−09. A persoa que axudou ao equipo a conseguila foi o campión olímpico Sergey Bubka.
Xusto antes de comezar a temporada 2008−09 o club contrata un novo adestrador Igors Miglinieks, reforzando ao equipo con xogadores de nivel internacional da propia Ucraína, Belarús e Porto Rico. O equipo márcase entón un obxectivo ambicioso, quedar entre os tres primeiros equipos da Superliga no seu ano de debut e ter unha boa actuación no EuroChallenge. O obxectivo sería finalmente acadado, ao rematar na segundo posición tras perder na final ante o BC Azovmash. Desde ese ano o club mantense na máxima categoría, conseguindo gañar o título na temporada 2011−12 tras vencer na final por 4-0 ao propio Azovmash. A nivel europeo destaca a súa chegada aos cuartos de final da Eurocup ese mesmo ano.
Palmarés
Liga de Ucraína
Copa de Ucraína
Escornabois, Trasmiras
Santa María de Escornabois é unha parroquia do concello ourensán de Trasmiras. No ano 2022 tiña 234 habitantes, dos cales 120 eran homes e 114 mulleres.
Lugares e parroquias
miniatura|Peto de ánimas e cruceiro
Ortocentro
frame|dereita| O punto de intersección das alturas é o ortocentro O ortocentro é o punto onde se interceptan as 3 alturas dun triángulo, isto é, as perpendiculares aos lados trazadas polos vértices opostos. O nome deriva da verba grego orto, que quere dicir recto, en referencia ao ángulo formado entre as bases e as alturas.
O ortocentro varía de posición con respecto ao triángulo segundo este sexa acutángulo, rectángulo ou obtusángulo, atopándose dentro do triángulo, no vértice do ángulo recto ou fóra do triángulo respectivamente.
Ligazóns externas
Hoogtepunt
Ángeles Amador Millán
María Ángeles Amador Millán, nada o 10 de outubro de 1949 en Madrid, é unha política española.
Estudou dereito, militante do PSOE foi secretaria xeral técnica do Ministerio de Obras Públicas e Urbanismo (1986), foi ministra de sanidade e consumo (1993-1996) e deputada no Congreso dos Deputados por Segovia (1996-2002).
Galería de imaxes do Pereiro de Aguiar
Galería de imaxes do concello do Pereiro de Aguiar na provincia de Ourense.
Castro de Vilasanche
O castro de Vilasanche é un castro de cumio situado no val de Serantes, no concello de Ferrol.
Descrición
O castro ocupa todo o cumio do monte aínda que a croa é de pequenas dimensións, os antecastros e defensas aproveitan os socalcos do monte como defensas naturais. O recinto principal mide de norte a sur uns 30 m e de leste a oeste uns 26 m. O primeiro antecastro ao oeste cun ancho duns 19 m, e o segundo antecastro ao leste duns 120 m e un ancho duns 50 m. As medidas totais do poboado serían duns 240 metros de norte a sur e de 70 metros de leste a oeste leste. O acceso orixinal estaría ao sur da croa e ascende en espiral. Téñense atopado anacos de cerámica na zona.
Experimento de Miller e Urey
miniatura|150 px|dereita|Harold Clayton Urey. 150px|miniatura|dereita|Stanley Miller. O experimento de Miller e Urey foi un experimento no que se simulaban as condicións hipotéticas existentes na Terra primitiva pouco despois da súa formación para estudar as orixes da vida. Máis especificamente, o experimento pretendía comprobar a hipótese de Alexander Oparin e J. B. S. Haldane de que as condicións existentes na Terra primitiva favorecían as reaccións químicas por medio das que se poden sintetizar de forma natural compostos orgánicos a partir de precursores inorgánicos ou moi sinxelos. O experimento realizárono Stanley Miller e Harold Urey na Universidade de Chicago en 1952 e foi publicado ao ano seguinte. Nel a partir de gases sinxelos obtiveron moléculas orgánicas como aminoácidos ou azucres.
Despois da morte de Miller en 2007, os científicos examinaron os viais selados conservados do experimento orixinal e comprobaron que neles había máis de 20 aminoácidos diferentes, o cal era considerablemente máis dos que Miller orixinalmente informara, e tamén máis que os 20 aminoácidos proteicos naturais. Por outra parte, algunhas evidencias suxiren que a atmosfera orixinal da Terra podería ter unha composición de gases diferente á usada no experimento de Miller e Urey. Hai probas abundantes dunha importante actividade volcánica na Terra hai 4 mil millóns de anos, a cal tería liberado á atmosfera dióxido de carbono (CO2), nitróxeno (N2), sulfuro de hidróxeno (H2S), e dióxido de xofre (SO2). Experimentos nos que se usaron eses gases mesturados cos do experimento de Miller e Urey orixinal produciron aínda unha maior diversidade de moléculas.
O experimento
miniatura|350px|Montaxe preparada por Miller e Urey para facer o seu experimento. No experimento usouse auga (H2O), metano (CH4), amoníaco (NH3), e hidróxeno (H2). Estas substancias químicas foron seladas dentro dun conxunto estéril de tubos e matraces de cristal conectados entre si en circuíto cerrado. Un dos matraces estaba medio cheo de auga líquida e outro contiña un par de eléctrodos. Quentouse a auga líquida para que se evaporase, e os eléctrodos emitían descargas eléctricas no outro matraz, que atravesaban o vapor de auga e os gases do matraz, e que simulaban os lóstregos que se producirían na atmosfera da Terra primitiva. Despois, a atmosfera do experimento era arrefriada para que o vapor de auga condensase de novo e as pingas volvesen ao primeiro matraz, no que se volvía a quentar nun ciclo continuo.
Despois dunha semana de funcionamento continuo, Miller e Urey observaron que o 10–15% do carbono introducido no sistema estaba agora en forma de compostos orgánicos. Un 2% do carbono formaba parte agora de aminoácidos, que son os compoñentes das proteínas, e o atopado de forma máis abundante foi a glicina. Comprobouse que se formaran a maioría dos aminoácidos comúns nas proteínas e azucres, pero non se formaran nucleótidos nin ácidos nucleicos.
Nunha entrevista Stanley Miller afirmou: "Simplemente facendo saltar unha muxica nun experimento básico prebiótico obteranse 11 dos 20 aminoácidos."
Como se observou en posteriores experimentos, creáronse en mestura racémica tanto os isómeros ópticos L coma os D dos compostos atopados. Nos sistemas biolóxicos a maioría dos compostos son non racémicos (teñen homoquiralidade).
O equipamento do experimento orixinal está hoxe ao coidado do profesor Jeffrey Bada, un antigo alumno de Miller e Urey, na Universidade de California, San Diego, Institución Scripps de Oceanografía.
Química do experimento
A primeira fase das reaccións entre a mestura de gases do experimento orixina cianuro de hidróxeno (HCN), formaldehido (CH2O), e outros compostos activos intemedios como acetileno, cianoacetileno etc.:
O formaldehido, amoníaco, e HCN poden despois experimentar a reacción chamada síntese de Strecker para formar aminoácidos e outras biomoléculas:
Ademais, a auga e o formaldehido poden reaccionar pola reacción de Butlerov para producir varios azucres como a ribosa.
Outros experimentos contemporáneos
Na época en que Miller e Urey publicaron os seus experimentos realizáronse tamén outros relacionados coa orixe da vida, pero que non foron tan completos nin chegaron a ter tanta fama. Un artigo publicado en The New York Times (8 de marzo de 1953:E9), titulado "Looking Back Two Billion Years" describe o traballo de Wollman M. MacNevin na Universidade do Estado de Ohio, anterior ao publicado por Miller en Science en 1953. MacNevin fixo pasar unha descarga de 100.000 voltios a través de metano e vapor de auga e produciu "sólidos resinosos" que eran "demasiado complexos para ser analizados." O artigo describe outros experimentos nas condicións da Terra primitiva realizados por MacNevin. Non está claro se publicou algunha vez algún dos resultados en revistas científicas de importancia.
K. A. Wilde enviou un documento para a súa publicación a Science o 15 de decembro de 1952, antes de que Miller enviase o seu o 14 de febreiro de 1953. O documento de Wilde publicouse o 10 de xullo de 1953. Wilde usou no seu experimento voltaxes de ata só 600 V nunha mestura binaria de dióxido de carbono (CO2) e auga nun sistema fluído. Observou só pequenas cantidades de redución do dióxido de carbono a monóxido de carbono, e ningún outro produto de redución significativo nin compostos de carbono formados novos.
Outros experimentos posteriores
Experimentos máis recentes realizados por Jeffrey Bada e Jim Cleaves na Institución Scripps de Oceanografía (en La Jolla, California) foron similares ao de Miller e Urey. Pero Bada sinalou que nos modelos actuais das condicións reinantes na Terra primitiva, o dióxido de carbono e o nitróxeno (N2) crean nitritos, os cales destruirían os aminoácidos máis rápido do que se formarían. Porén, a Terra primitiva podería ter cantidades significativas de ferro e minerais carbonatados que poderían neutralizar os efectos dos nitritos. Cando Bada realizou os seus experimentos do tipo do de Miller engadindo ferro e minerais carbonatados, os produtos obtidos eran ricos en aminoácidos. Isto suxire que se poderían orixinar cantidades significativas de aminoácidos na Terra primitiva mesmo se a atmosfera contiña dióxido de carbono e nitróxeno.
A atmosfera terrestre inicial
Algunhas probas suxiren que a atmosfera terrestre orixinal puido conter menos cantidade de moléculas reducidas do que se pensaba nos tempos do experimento de Miller e Urey. Hai abundantes evidencias de que houbo un período de grandes erupcións volcánicas hai 4 mil millóns de anos, que seguramente liberaron á atmosfera dióxido de carbono, nitróxeno, sulfuro de hidróxeno (H2S), e dióxido de xofre (SO2). Experimentos nos que se engadiron estes gases aos gases orixinais do experimento de Miller e Urey produciron unha maior diversidade de moléculas. Nos produtos destes experimentos orixinábase unha mestura racémica (é dicir, que contiña tanto os isómeros L coma os D en cantidades iguais) e mostraban que "no laboratorio as dúas versións teñen a mesma probabilidade de aparecer". Porén, na natureza, os aminoácidos L son os dominantes. Posteriores experimentos confirmaron que era posible que se orixinasen cantidades desproporcionadas de isómeros L ou D.
Inicialmente pensábase que a atmosfera secundaria da Terra primitiva contiña principalmente amoníaco e metano. Porén, é probable que a maioría do carbono atmosférico fose CO2 con quizais algo de CO e o nitróxeno estaría en forma principalmente de N2. Na práctica as mesturas de gases que conteñan CO, CO2, N2 etc. dan nos experimentos esencialmente os mesmos produtos que as que conteñen CH4 e NH3 con tal de que non haxa O2. Os átomos de hidróxeno proceden principalmente do vapor de auga. De feito, para xerar aminoácidos aromáticos nas condicións da Terra primitiva é necesario usar mesturas de gases menos ricas en hidróxeno. A maioría dos aminoácidos naturais, hidroxiácidos, purinas, pirimidinas, e azucres puidéronse obter en variantes do experimento de Miller.
Condicións similares ás do experimento de Miller e Urey reinan noutras rexións do sistema solar, xeralmente substituíndo os lóstregos por radiación ultravioleta como fonte de enerxía para favorecer as reaccións químicas. O meteorito de Murchison caído en Australia en 1969 contiña uns 90 aminoácidos diferentes, 19 dos cales se atopan nos seres vivos terrestres. Os cometas e outros corpos do sistema solar (obxectos transneptunianos) pénsase que conteñen grandes cantidades de compostos carbonados complexos (como tolinas) formados por estes procesos, que escurecen as superficies destes corpos. A Terra primitiva foi intensamente bombardeada por cometas, posiblemente subministrando grandes cantidades de moléculas orgánicas complexas xunto con auga e outros volátiles. Isto foi aducido polos partidarios da hipótese da panspermia para inferir unha orixe da vida fóra da Terra.
O satélite de Saturno Titán ten unha atmosfera con moito nitróxeno que contén hidrocarburos gasosos, líquidos e sólidos a moi baixa temperatura, e na súa atmosfera teñen lugar reaccións fotoquímicas, que poderían orixinar moléculas complexas, pero ata agora foi insuficientemente estudado.
Estudos recentes relacionados
Nos últimos anos, fixéronse estudos sobre a composición de aminoácidos de produtos de partes "vellas" de xenes "vellos", definidos como os produtos que son comúns a organismos de especies moi separadas filoxeneticamente, asumindo que todos eles derivan dun antecesor común ou LUCA (último antepasado común universal). Estes estudos encontraron que os produtos desas partes vellas dos xenes están enriquecidos naqueles aminoácidos que se producen máis facilmente no experimento de Miller e Urey. Isto suxire que o código xenético orixinal puido estar baseado en menos aminoácidos que o actual (só aqueles dispoñibles na natureza prebiótica).
O profesor Jeffrey Bada, que foi alumno de Miller, herdou o equipo orixinal do experimento de Miller cando este morreu en 2007. Utilizando viais selados conservados do experimento orixinal, os científicos puideron comprobar que aínda que o experimento de Miller fora un éxito, el nunca puido decatarse co equipamento do que dispoñía naquela época de que o éxito fora aínda maior. Posteriores análises das mostras puideron illar 25 aminoácidos diferentes. O profesor Bada estimou que análises aínda máis precisas poderían facilmente atopar 30 ou 40 aminoácidos máis en moi baixas concentracións, pero os investigadores non prolongaron o experimento. O experimento de Miller e Urey foi, pois, un grande éxito que demostrou a posibilidade de sintetizar moléculas orgánicas complexas a partir de compostos iniciais moi simples, especialmente considerando que todos os seres vivos usan basicamente só 20 aminoácidos diferentes.
En 2008, un grupo de científicos examinaron outros 11 viais máis do experimento de Miller orixinal. Comprobaron que ademais do experimento clásico publicado, que recordaba a "pequena poza quente" imaxinada por Charles Darwin, Miller tamén fixera outros experimentos noutras condicións, incluíndo un en condicións similares ás de erupcións volcánicas intensas. O equipamento deste experimento tiña unha boquilla que pulverizaba un chorro de vapor no momento da descarga eléctrica. Usando as técnicas de cromatografía líquida de alta resolución e espectrometría de masas, o grupo de investigadores atopou máis moléculas orgánicas que as obtidas por Miller. O máis interesante é que no experimento que simulaba condicións volcánicas se producían a maioría das moléculas orgánicas, 22 aminoácidos, 5 aminas e moitas moléculas hidroxiladas, as cales se poderían ter formado por radicais hidroxilo producidos polo chorro de vapor electrificado. O grupo de investigación suxeriu que sistemas de illas volcánicas da Terra primitiva se puideron enriquecer en moléculas orgánicas deste modo, e que a presenza de sulfuro de carbonilo (O=C=S) podería ter axudado a que esas moléculas formasen péptidos.
A Xesta, Soutullo, A Laracha
A Xesta é un lugar da parroquia de Soutullo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 24 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 10 homes e 14 mulleres.
Lobaces, Trasmiras
Lobaces é unha parroquia do concello de Trasmiras na provincia de Ourense. No ano 2022 tiña 72 habitantes, dos cales 38 eran homes e 34 mulleres.
Applications Technology Satellite 1
Applications Technology Satellite 1 ou ATS 1 foi un satélite artificial dos Estados Unidos adicado a probar novas tecnoloxías e lanzado o 7 de decembro de 1966 mediante un foguete Atlas-Agena D desde o Centro Espacial Kennedy, en Florida, Estados Unidos.
Características
ATS-1 probou diferentes tecnoloxías:
O satélite estabilizábase mediante xiro e tiña unha estrutura de aluminio recuberta de células solares que producían 180 vatios de potencia. Usaba baterías de níquel-cadmio cunha capacidade de 12 amperios-hora, un sistema de mantemento da posición que usaba hidracina, dous sensores solares e dous acelerómetros. A carga útil incluía detectores de ións, espectrómetros, unha cámara, un experimento de comunicacións en banda C (usado para emisións internacionais de televisión) e un sistema de comunicacións mediante VHF.
Gregorio XV, papa
Alessandro Ludovisi (Boloña, 19 de xaneiro 1554 - Roma, 8 de xullo 1623) foi o 234º papa da Igrexa católica. Elixido o 9 de febreiro de 1621, tomou o nome de Gregorio XV (en latín Gregorius XV, en italiano Gregorio XV) en homenaxe a Gregorio XIII que o introducira nos asuntos eclesiásticos.
O papa mellorou o proceso das eleccións pontificais polas bulas «Aeterni Patris... » e « Decet Romanorum pontificem... » e creou á congregación para a propagación da Fe (Sacra congregatio de propaganda fide) coa bula « Inscrutabili divinae providentiae » o 22 de xuño 1622. Esta institución constituía o caldeirón do Concilio de Trento asegurando a perennidade da Contrarreforma. O tío e o sobriño Ludovisi trouxeron Bohemia e Moravia husistas no seo da Igrexa católica.
Martin Perl
Traxectoria
Os seus pais foron inmigrantes xudeus aos Estados Unidos desde unha zona polonesa de Rusia. Perl graduouse en 1948 no Instituto Politécnico de Brooklyn (agora coñecido como Polytechnic University) en Brooklyn, e recibiu o seu Ph.D. da Universidade de Columbia en 1955. Pasou a súa carreira na Universidade de Míchigan e no Stanford Linear Accelerator Center (SLAC).
Vegas del Condado
miniatura|Situación do concello na provincia de León Vegas del Condado é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.215 habitantes (INE 2011).
Pedro V de Portugal
miniatura|dereita|Pedro V de Portugal Pedro V de Portugal, alcumado o Esperanzado, (nado en Lisboa o 16 de setembro de 1837 e finado o 11 de novembro de 1861), foi rei de Portugal entre 1853 e 1861.
Era o fillo máis vello da raíña María II e do rei consorte Fernando II. Pedro V foi un rei traballador que, guiado polo seu pai, realizou unha modernización radical no Estado portugués e nas súas infraestruturas. Durante o seu reinado, construíronse estradas, telégrafos e vías férreas; tamén se realizaron melloras na saúde pública.
Estas melloras, con todo, non serviron para salvar a vida do novo rei que morreu de cólera en 1861. Estaba casado coa princesa Estefanía de Hohenzollern-Sigmaringen pero non tiveron fillos, así que o trono pasou ao seu irmán Luís.
Arqueocina
Arqueocina é o nome que se lle dá a un novo tipo de antibiótico potencialmente útil que se obtén dos microorganismos do dominio das arqueas. Polo momento foron caracterizadas total ou parcialmente oito arqueocinas, pero crese que existen centos delas, especialmente nas haloarqueas. A produción destes antimicrobianos proteináceos arqueanos é unha característica case universal das haloarqueas bacilares.
A prevalencia de arqueocina noutros membros deste dominio non se coñece simplemente porque aínda non se buscaron. O descubrimento de novas arqueocinas realízase coa recollida e cultivo de organismos arqueanos do seu ambiente. Por exemplo, das mostras tomadas dun novo lugar hipersalino atopado en Wilson Hot Springs, Utah, EUA obtivéronse 350 organismos halófilos; as análises preliminares de 75 illados mostraron que 48 eran arqueas e 27 eran bacterias.
Halocinas
As halocinas son antibióticos que se clasifican como péptidos (≤ 10 kDa; "microhalocinas") ou proteínas (> 10 kDa) producidos pola familia de arqueas das Halobacteriaceae. Ata o momento, todos os xenes de halocinas coñecidos están codificados en megaplásmidos (> 100 kbp) e posúen as rexións promotoras típicas das arqueas TATA e BRE. Os transcritos de halocinas non teñen rexión líder e as preproteínas traducidas or preproproteínas expórtanse probablemente utilizando a vía de translocación de arxininas xemelgas (Tat), xa que o motivo sinal Tat, consistente en dous residuos de arxinina adxacentes, está presente no extremo N-terminal. Os xenes de halocinas exprésanse case universalmente na transición entre as fases de crecemento expoñencial e estacionaria; a única excepción é a halocina H1, que é inducida durante a fase expoñencial. Ao contrario, as proteínas halocinas máis grandes son lábiles á calor e obrigadamente halófilas, xa que perden a súa actividade (ou esta redúcese) cando se colocan en medios sen sal.
Microhalocinas ou halocinas peptídicas
Actualmente, foron caracterizadas parcial ou totalmente cinco péptidos halocinas a nivel proteico ou xenético, que son: HalS8, HalR1, HalC8, HalH7, e HalU1. Estes péptidos antimicrobianos teñen masas moleculares que van de ~3 a 7,4 kDa, e constan de 36 a 76 residuos de aminoácidos. Dúas das microhalocinas (HalS8 e HalC8) prodúcense por clivaxe proteolítica dunha preproproteína máis grande por un mecanismo descoñecido. As microhalocinas son péptidos hidrófobos que permanecen activos mesmo se o medio é desalgado e/ou almacenado a 4 °C e son bastante insensibles á calor e a solventes orgánicos. A primeira microhalocina que foi caracterizada foi HalS8, producida pola haloarquea aínda non caracterizada S8a illada do Gran Lago Salgado de Utah, EUA.
Proteínas halocinas
Dúas halocinas, a HalH1 e a HalH4, poden clasificarse como proteínas; as masas moleculares do resto das halocinas aínda teñen que calcularse. A halocina H1 prodúcea Haloferax mediterranei M2a (antes cepa Xia3), illada dunha salina da provincia de Alacant, España. É unha proteína de 31 kDa lábil á calor, que perde a súa actividade cando é desalgada, e mostra un amplo rango de inhibición dentro das haloarqueas. A halocina H1 aínda ten que ser caracterizada a nivel proteico e xenético. A HalH4, producida por ''Hfx. mediterranei'' R4 (ATCC 33500), tamén illada dunha salina alacantina, foi a primeira halicina descuberta. A masa molecular da proteína HalH4 madura é 34,9 kDa (ten 359 aminoácidos), e procésase a partir dunha preproteína de 39,6 kDa por un mecanismo descoñecido. A halocina H4 é unha halocina arqueolítica e adsórbese a células sensibles de Halobacterium salinarum, ás que lle altera a permeabilidade da membrana.
Douglas D. Osheroff
Douglas Dean Osheroff, nado o 1 de agosto de 1945 en Aberdeen, Washington, é un físico estadounidense.
Traxectoria
Compartiu o Premio Nobel de Física en 1996 xunto con David Morris Lee e Robert C. Richardson polo descubrimento da superfluidez do helio-3. Este descubrimento foi realizado en 1971, mentres Osheroff era un estudante graduado da Universidade Cornell.
O Cruceiro, Vilalonga, Sanxenxo
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Vilalonga do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 246 habitantes en 2016 (123 mulleres e 123 homes), o que representa un descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 258 veciños, pero un marcado aumento respecto a 2004, cando eran 219 habitantes.