cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maurice Harkless
Profesional
O 6 de xullo de 2019, Harkless foi traspasado ós Los Angeles Clippers como parte dun traspaso entre catro equipos.
O 23 de novembro de 2020, Harkless asinou cos Miami Heat.
O 6 de xullo de 2022, Harkless foi traspasado xunto a Justin Holiday, e unha futura elección da primeira rolda do Draft ós Atlanta Hawks, a cambio de Kevin Huerter.
Festival Canet Rock
miniatura|250px|Escenario do festival Canet Rock, en xullo de 2014. O festival Canet Rock foi un gran concerto ó aire libre que se celebrou por primeira vez en xullo de 1975 e ó que lle sucederon catro sesións máis, sempre en Canet de Mar, provincia de Barcelona, Cataluña. Estivo precedido polo Seis Horas de Canción (en catalán: Sis Hores de Cançó), tamén organizadas en Canet de Mar, e inspirouse en festivais internacionais anteriores como o Woodstock de 1969 en Nova York e o da illa de Wight, entre 1968 e 1970 no sur de Inglaterra. En 2014, impulsouse un festival baixo o mesmo nome en Canet de Mar, con grupos de música pop do momento.
Edición de 1975
A primeira edición fíxose aínda baixo a ditadura de Franco e a organización non conseguiu o permiso até dous días antes do seu inicio. Celebrouse o 26 e 27 de xullo no denominado Plan d'en Sala de Canet de Mar e prometía «doce horas de música e tolemia». A Sala Zeleste ocupouse da programación musical, mentres que a empresa Pebrots vinculada á Trinca achegou a infraestrutura. Os cantantes e grupos convidados (Maria del Mar Bonet, Pau Orilla, Sisa, Compañía Eléctrica Dharma, a Orquestra Plateria, etc.) tiñan en común a transgresión ou, como empezaba a denominarse, contracultura, manifestada basicamente no contido das letras das cancións, o uso do estilo rock e outros estilos non do gusto do goberno nin da Igrexa, e o uso do catalán (nova canción, rock laietano, etc).
En total participaron: Orquesta Mirasol, Compañía Eléctrica Dharma e Comediantes, Pau Orilla, Jordi Sabatés, Molina (Lole e Manuel), Maria del Mar Bonet, Fusioon, Ia & Batiches, Barcelona Traction, Gualberto, Iceberg e Orquesta Plateria. A presenza de Sisa foi prohibida polo goberno civil, aínda que se fixo soar a canción «Cualquier noche puede salir el sol» nun escenario escurecido onde só se iluminaba o micrófono. Foi a edición máis multitudinaria de todas e un dos festivais de rock ó aire libre máis concorridos até o momento en España, asistiron entre 15 000 e 30 000 persoas. O director de cine Francesc Bellmunt dirixiu a película Canet Rock, que foi estreada o decembro de 1976.
Edición de 1976
Baixo o nome de «Canet Roc», os días 7 e 8 de agosto celebrouse a segunda edición do festival, tras a morte de Francisco Franco. Na «festa da imaxinación», cun número de público considerablemente inferior ó da edición anterior, participou a Companyia Elèctrica Dharma, Sisa, Josep Maria París, La Rondalla de la Costa, Barcelona Traction, Toti Soler, Jordi Sabatés, Santi Arisa, Secta Sònica, Orquesta Mirasol, Orquesta Plateria, Blay Tritono, Pau Riba, Oriol Tramvia, Atila, Miki Espuma, Els Pavesos, Triana, Esqueixada Sniff, Selecta e Els Pescadors. Tamén estivo organitzado por Zeleste e Pebrots, como a primeira edición. Novamente, os organizadores do festival recibiron a ameaza do goberno de facelos acabar ás catro da mañá, no canto das sete; unha orde que finalmente non se fixo efectiva.
Edición de 1978
A última das edicións do Canet Rock durante a década de 1970 celebrouse a noite entre os días 2 e 3 de setembro. Os novos organizadores, Matriu Matràs e Sono-Servei, decantáronse polo punk e o new wave e foi a edición con máis presenza de grupos internacionais. Actuaron Blondie, Nico, Ultravox, Bijou, Daevid Allen, Los Sírex, Quema Galilea, Akra, Tequila, Els Masturbadors Mongòlics, Música Urbana, Big Band del Sindicato Musical de Cataluña, Atila, Borne, Teta Atómica, La Banda Trapera del Río, Gótico e Pau Orilla.
A organización tivo que pagar 500 000 pesetas (uns 3000 euros) de sanción ó goberno civil por «agravio contra as crenzas relixiosas» ó amosar no seu cartel, feito por Pau Riba, unha Nai de Deus de Filippo Lippi e unha pinga de seme procedente da letra «o» de «Canet Roc» que conecta cunha pirámide que envolve a Nai de Deus, baixo as palabras «contrita contradictio virgo inseminanda». Afírmase que o goberno civil recibiu presións dalgúns sectores da Igrexa e do exército. Porén, o movemento católico Pax Christi lamentou a multa.
Edición de 2014
dereita|miniatura|280x280px|O festival Canet Rock, en xullo de 2014. En 2014 recuperouse o festival Canet Rock no mesmo Pla d'en Sala, de Canet de Mar. O 5 de xullo de 2014, dende as sete da tarde até pasadas o sete da mañá tivo lugar o festival coa actuación de grupos como Manel, Txarango, Love of Lesbian, Els Pets, Els amics de les Arts, Jaume Sisa, Blaumut, Caín Riba, Delafé e las Flores Azules, Mishima, Gerard Quintana con Xarim Aresté, Gossos, Joan Dausà i els Tipus d'Interès, The Pinker Tones, a Companyia Elèctrica Dharma, Pep Salga, Crator e Manu Guix. Ademais o público elixiu a partir dunha chamada nas redes sociais o grupo Brams para completar o cartel. A dirección escénica estivo baixo as ordes de Lluís Danés, todo organitzado pola promotora de Sun Music dirixida por Gemma Recoder.
O mesmo ano tivo lugar unha exposición antolóxica sobre o festival na Antiga Fábrica Estrella Damm, de Barcelona, comisariada polo Grupo Enderrock e impulsada por Sun Music.
Edición de 2015
En 2015 Canet Rock consolidouse como festival e trouxo artistas como Txarango, Els Catarres, La Pegatina, Lax'n'Busto, Oques Grasses, La banda Imposible, Els amics de les Arts, Comediants ou a Companyia Elèctrica Dharma -que fixeron un espectáculo especial para a celebración dos 40 anos do festival-, Josep Maria Mainat "La Trinca", Pablo and The Appleheads, Lausana, Bikimel, Cris Juanico, Projecte Mut, Joana Serrat, Sanjosex entre amigos, ADC Dj e Ernesto Codina.
A dirección escénica foi baixo as ordes de Miquel Setó, todo organizado pola promotora de Sun Music dirixida por Gemma Recoder.
Edición de 2016
En 2016, Canet Rock trouxo artistas como Manel, Els Catarres, La Gran Pegatina, Itaca Band, La Raíz, Aspencat, Els Pets, Blaumut, Sidonie, La Pols i l'Era, Sangtraït por Quim Mandado e LGP, Miquel del Roig, Animal, Tardor, Rúpits e os Dj's ADC e Ernest Codina. Esta foi a primeira edición que a promotora non convidou á Companyia Elèctrica Dharma a subir ó escenario. Aquí finalizou o mito de que Dharma estivera en todos os Canet Rock. centro|miniatura|800x800px|Panorámica do festival Canet Rock, en xullo de 2014.
Luigi Pirandello
miniatura|150px|Busto de Pirandello nun parque público de [[Palermo.]]
Luigi Pirandello, nado en Agrigento (Sicilia) o 28 de xuño de 1867 e finado en Roma o 10 de decembro de 1936, foi un recoñecido dramaturgo, novelista e escritor de relatos curtos italiano, gañador en 1934 do Premio Nobel de Literatura.
Traxectoria
Naceu en Villaseta de Càvusu, chamada actualmente Xaos (en todo caso a etimoloxía de tal lugar, segundo o mesmo Pirandello, derivaría da palabra grega Kaos). No século XX Càvusu/Xaos transformouse nunha "contrada" ou suburbio da cidade siciliana de Agrigento, motivo polo que é frecuente que en moitos textos se dea como lugar de nacemento a cidade de Agrigento, e mesmo a cidade veciña de Porto Empedocle.
Luigi Pirandello era fillo de Caterina Ricci-Gramitto e de Stefano Pirandello, comerciante garibaldino de clase media pero de ascendencia ilustre, investidor na industria do sulfuro. Tanto os Pirandello como os Ricci-Gramitto eran fortemente antiborbónicos e participaban activamente no movemento "Il Risorgimento", destinado á unificación democrática de Italia. Stefano chegou a participar na famosa aventura dos Mil, seguindo a Garibaldi á batalla de Aspromonte mentres Caterina, que apenas contaba con trece anos, debeu emigrar xunto co seu pai a Malta onde fora enviado ao exilio pola monarquía borbónica reinante.
Dos sentimentos de decepción que os seus pais (especialmente Caterina) acuñaron tras o establecemento da unificación e a súa posterior e traumática realidade, Pirandello extraería boa parte da atmosfera emocional que caracterizaría os seus escritos, especialmente a novela I Vecchi e I Giovani ("Os vellos e os novos"). É tamén posible que a sensación de traizón e resentimento inculcara no mozo Luigi a desproporción entre ideais e realidade que explica no seu ensaio L'Umorismo ("O humorismo").
Como moitos nenos acomodados da época, Pirandello recibiu a súa educación básica no seu propio fogar. Quedou fascinado polas fábulas e lendas de ton máxico que a súa titora Maria Stella adoitaba narrarlle. Á precoz idade de doce anos escribiu a súa primeira traxedia. A insistencia do seu pai inscribiuse nunha escola técnica, educación que complementou co estudo de humanidades, polas que sentía moita maior afinidade. miniatura|150px|Luigi Pirandello.
A súa infancia transcorreu entre Girgenti (actual Agrigento, cambiado por Mussolini), e Porto Empedocle á beira do mar. Logo de ser vítimas de manobras fraudulentas, a familia trasladouse a Palermo en 1880. Foi en Palermo onde rematou o liceo, enfrascouse na lectura de poesía italiana do século XIX, especialmente de escritores como Giosuè Carducci e Graf, empezou a escribir os seus primeiros poemas e namorouse da súa curmá Lina. Durante este período comenzan os primeiros signos do serio contraste que o separaría do seu pai, cando Luigi encontrou certa correspondencia que insinuaba a existencia dunha relación extramarital por parte de Stefano. Pirandello comezou a achegarse emocionalmente á súa nai, relación que se transformaría nunha verdadeira veneración que tería o seu punto cume, tras a morte de Caterina, nas profundas páxinas da novela Colloqui con i personaggi de 1915.
O casamento, que parecía inminente, foi posposto e Pirandello inscribiuse na Universidade de Palermo nos departamentos de Leis e Letras. No campus da universidade cultivou amizade de mozos ideólogos como Enrico La Loggia, Giusseppe De Felice Giuffrida e Francesco De Luca.
De alí pasou en 1887 á Universidade de Roma, onde protagonizou un serio incidente cun profesor, feito polo que se viu obrigado a abandonar a Casa de Estudos. Trasladouse a Bonn, onde se doutorou o 21 de marzo de 1891 cunha tese en alemán que versa sobre a lingua siciliana. Pouco despois, regresou a Italia.
O 27 de xaneiro de 1894 en Girgenti contrae matrimonio con María Antonietta Portulano.
Desde 1897 ensinou literatura italiana no Instituto Superior de Maxisterio. Un cataclismo provoca danos irreparables na mina de xofre na que o seu pai tiña investidos os seus bens e o dote de Maria Antonietta, o que lle causou graves dificultades económicas e unha forte depresión. Publicou en 1904 a súa novela Il Fu Mattia Pascal, posiblemente baseada nesa traumática experiencia, que se constituíu nun enorme éxito, sendo traducida rapidamente a varios idiomas.
O seu acercamento ao partido fascista nos anos vinte foi un feito estraño, aínda que non pode desligarse da súa proximidade a certa vangarda italiana. Pero pediu a entrada directamente a Mussolini, tras o asasinato de Giacomo Matteotti en 1924, e apoiou ao mandatario por ese feito. Todo iso causou unha grande desilusión entre os seus lectores e na cidadanía italiana; para algúns foi un xeito de ir contra a corrente intelectual, pero o certo é que o Réxime nomeouno presidente da Accademia italiana de nova fundación, o cal, iso si, afastouno desa compañía política. E se ben logrou tanto o premio Nobel en 1934 como o recoñecemento do seu valor como novelista e autor teatral, ese xesto de 1924 non deixa de lixar a súa imaxe. Queda o recordo do seu individualismo total, do seu enterro ascético nunha humilde caixa, da súa orixinal literatura, especialmente dos relatos e as pezas teatrais.
Poesía
Luigi Pirandello foi tamén poeta, e publicou de cinco libros de poesía na súa vida:
Daniel Ojea Sarmiento
Traxectoria
Empezou a súa carreira profesional na empresa de autobuses Ojea do seu avó, Daniel Ojea Ferro. Foi nomeado alcalde de Ponteareas e tomou posesión o 24 de abril de 1950. Mantívose no cargo ata o 15 de febreiro de 1960. Foi deputado provincial.
Vida persoal
Casou con Luz Vidal, filla de Ramiro Vidal Carrera.
Benito Iglesias Fernández
Benito Iglesias Fernández, nado en Ribadeo e finado en Vigo o 2 de xullo de 1938, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Residía en Piedras Blancas (Castrillón) e era membro da Agrupación Socialista de Castrillón. Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 combateu no exército republicano de Asturias, onde foi capitán do Batallón Pablo Iglesias 251. Capturado polos franquistas, estivo preso no campo de concentración de Camposancos. Fuxiu do campo con outros presos asturianos o 10 de febreiro de 1938, pero foi detido e xulgado en Camposancos, sendo condenado a pena de morte. Foi executado en Vigo.
José Vergara López
José Vergara López, nado en Cedeira e finado en Ferrol o 25 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Presidente da Alianza Obrera y Campesina. Tenente alcalde de Cedeira dende marzo de 1936. Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do comité de resistencia cedeirense, e ao poñerse enfermo o alcalde Manuel Fernández Freijeiro, tomou a dirección do concello, e con José Bernabé Martínez proclamaron nun bando a declaración de Estado de Guerra. Detido, foi paseado en Ferrol o 25 de agosto de 1936.
Norman Borlaug
Norman Ernest Borlaug, nado en Cresco (Iowa) o 25 de marzo de 1914 e finado en Dallas (Texas) o 12 de setembro de 2009, foi un enxeñeiro agrónomo, xenetista, fitopatólogo, humanista, e é considerado por moitos o pai da agricultura moderna e da revolución verde, foi chamado "o home que salvou mil millóns de vidas". Os seus esforzos nos anos 1960 para introducir as sementes híbridas á produción agrícola en México, Paquistán e a India provocaron un incremento notable da produtividade agrícola, e algúns considérano responsable de salvar máis de 1000 millóns de vidas humanas ). Segundo Jan Douglas, asistente executivo da Fundación Premio Mundial, a fonte desa cualificación é o artigo de Gregg Easterbrook de 1997 "Forgotten Benefactor of Humanity", onde di "a forma de agricultura que Borlaug pregoa pode previr 1000 millóns de perdas".
Premio Nobel da Paz en 1970, tamén lle foi concedido o Padma Vibhushan, o segundo maior honor civil da India.
1213
Nacementos
9 de marzo - Hugo IV, futuro duque de Borgoña (m. 1271).
Norman Borlaug
Traxectoria
miniatura|esquerda|Norman Borlaug cando practicaba loita na [[Universidade de Minnesota]] Borlaug era bisneto de noruegueses emigrantes nos Estados Unidos. Ole Olson Dybevig e Solveig Thomasdotter Rinde, de Leikanger (Noruega), emigraron a Dane (Wisconsin) en 1854. Dous dos seus fillos, Ole Olson Borlaug e Nels Olson Borlaug (avó de Norman), establecéronse na "Immanuel Norwegian Evangelical Lutheran Congregation" na pequena comunidade norueguesa de Saude, preto de Cresco (Iowa) en 1889. El foi o maior de catro fillos; as súas tres irmás máis novas eran Palma Lillian (Behrens; 1916–2004), Charlotte (Culbert; n. 1919) e Helen (1921–1921). Dende os sete aos nove anos, traballou nas 43 hectáreas da granxa familiar ao oeste de Protivin (Iowa) pescando, cazando e cultivando millo, avea e pasto, coidando gando, porcos e polos. Cursou estudos primarios e secundarios na escola da súa localidade, construída en 1865 e hoxe dirixida pola Norman Borlaug Heritage Foundation como parte do Proxecto Legado Borlaug. Máis adiante entrou na Universidade de Minnesota, durante a Gran Depresión. Alí financiou a súa educación desempeñando diversos traballos. Obtivo o seu diploma en ciencias forestais en 1937 e continuou os seus estudos en Minnesota, obtendo en 1941 a súa licenciatura e en 1942 o doutoramento, ambos en fitopatoloxía e además en xenética, baixo a dirección do doutor E.C. Stackman, un dos creadores do programa cooperativo entre a Secretaría de Agricultura mexicana e a Fundación Rockefeller.
Josefa Vigo Pita
Josefa Vigo Pita, nada en Cedeira e finado en Valdoviño o 21 de marzo de 1938, foi unha política galega.
1213
Mortes
12 de setembro - Pedro II de Aragón na batalla de Muret.
Norman Borlaug
Traxectoria
Nos primeiros anos do programa, Borlaug e os seus compañeiros de traballo enfocaron os seus esforzos en controlar os Pucciniomycetes que de tarde en tarde destruían os trigais mexicanos. As primeiras variedades resistentes ás Pucciniomycetes lanzáronse en 1948. Á vez experimentáronse e difundíronse novas prácticas agronómicas.
Despois de que México acadase a autosuficiencia en trigo, en 1956, o grupo de científicos que participou con el en Sonora obtivo un logro de enorme transcendencia: o desenvolvemento de variedades ananas de trigo, de alto rendemento, ampla adaptación, resistentes a doenzas e con alta calidade industrial, sementadas por primeira vez en 1962. Con estas variedades, México incrementou notablemente a súa produción. En pouco tiempo, moitos países como India, Paquistán, Turquía, Tunisia, España, a Arxentina e a China, beneficiáronse das novas variedades e da tecnoloxía desenvolvida en México. Porén, para algúns críticos, o avance destas tecnoloxías provocou graves desequilibrios ambientais. Calcúlase que a xente que sofre fame son máis de mil millóns, que, aínda que é unha cifra xamais alcanzada no pasado, en porcentaxe respecto á poboación total do planeta é a menor proporción que se coñece; mesmo é inferior ao número de seres humanos con sobrepeso/obesidade (1200 millóns). Pode ser considerado o responsable de que haxa tantos seres humanos con acceso suficiente a alimentos como nunca na historia, e como recoñecemento da súa obra foille concedido o Premio Nobel da Paz, así como as distincións máis altas que a un civil se lle pode dar nos Estados Unidos. Gañou tamén o recoñecemento máis alto que a India outorga a civís que non son cidadáns desa nacionalidade, ademais doutros innumerables premios, medallas e honores en todo o mundo.
En 1981, Borlaug foi membro fundador do Consello Cultural Mundial.
1213
Outros
Historia ano a ano
Josefa Vigo Pita
Traxectoria
Veciña de Sisalde na parroquia de Esteiro, casada co home na emigración. Acosada polas pretensións amorosos dun garda civil, que ela rexeitara reiteradamente, en marzo do 1938 fora acusada de axudar os fuxidos. Detida pola Garda Civil, levárona a un piñeiral de Valdoviño. Atada a unha árbore, foi violada e asasinada por disparos de fusil.
Japan Airlines
Japan Airlines Co., Ltd. (JAL) (日本航空株式会社 Nihon Koku Kabushiki-gaisha) é unha aeroliña baseada en Shinagawa, Toquio. Trátase da aeroliña nacional do Xapón e os seus principais centros de operacións son o aeroporto internacional de Narita e o aeroporto internacional de Haneda, ámbolos dous en Toquio, ademais do aeroporto internacional de Kansai e o Aeroporto Internacional de Osaca. A aeroliña e tres das súas subsidiarias (J-Air, JAL Express e Japan Transocean Air) son membros da alianza Oneworld.
As compañías do grupo JAL inclúen a Japan Airlines para servizos domésticos e internacionais; JAL Express para servizos low-cost domésticos e internacionais; J-Air, Japan Air Commuter, Japan Transocean Air e Ryukyu Air Commuter para voos nacionais; e JAL Cargo para voos de carga e correo. O grupo realiza voos de pasaxeiros e carga a 220 destinos de 35 países de todo o mundo e nunha frota de 279 avións.
JAL creouse en 1951 e converteuse na aeroliña nacional do Xapón en 1953. Tras tres décadas de operación e expansión, a compañía foi totalmente privatizada en 1987. No ano 2002 fusionouse con Japan Air System,a tercera aeroliña máis grande do país, e converteuse na sexta liña aérea máis grande do mundo por pasaxeiros transportados.
Hidroavión
miniatura|300px|Hidroavión [[Short Empire.]] Un hidroavión ou avión anfibio é un aeroplano de ás (planos) fixas con casco, o que lle permite "aterrar" na auga (amarar).
Japan Airlines
Actual
En decembro de 2020 a frota de Japan Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Histórica
Japan Airlines anteriormente operou tamén os seguintes modelos:
Hidroavión
Diferénciase dos avións con flotadores en que usan unha fuselaxe deseñada para manterse sobre a auga, que garante a súa flotabilidade. Os hidroavións poden estabilizarse con flotadores baixo as súas ás, ou con proteccións flotantes que saen da fuselaxe chamadas sponsons.
Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Santa María de Lamas de Moreira é unha parroquia do concello da Fonsagrada, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 241 habitantes (130 homes e 111 mulleres).
Hidroavión
Os hidroavións foron algúns dos avións máis grandes da priemira metade do século XX, superados só en tamaño polos bombardeiros desenvolvidos na segunda guerra mundial. A súa vantaxe radica no uso da auga en vez das custosas pistas de aterraxe terrestres, facendo deles a base para as aeroliñas internacionais no período de entreguerras. Tamén se usaron comunmente para tarefas de patrulla marítima e para labores de rescate. miniatura|250 px|esquerda|Avión anfibio [[Canadair CL-215 empregado na loita contra incendios.]] A aparición do hidroavión produciuse despois de que o The Daily Mail ofrecese un gran premio en metálico para un avión con alcance transoceánico en 1914. Isto levou á colaboración entre construtores británicos e estadounidenses que desenvolveron o Curtiss Model H.
Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Hidroavión
Despois da Segunda Guerra Mundial, o seu uso decaeu progresivamente, en parte debido ao investimento en aeroportos durante a guerra.
No século XXI os hidroavións úsanse para diversas tarefas, como o de lanzar auga nos incendios forestais, o transporte aéreo a arquipélagos, e o acceso a zonas subdesenvolvidas ou sen estradas.
1208
Nacementos
Nace en Montpellier, Xaime I de Aragón; (1208-1276)
Hidroavión
Moitos hidroavións modernos usan sistemas combinados de aterraxe, dispoñendo tamén dun tren estándar para poder aterrar en pistas convencionais.
1208
Outros
Historia ano a ano
José María Martínez Cerviño
José María Martínez Cerviño, coñecido como Jaime, nado en Almoite (Baños de Molgas) e finado en Ourense en decembro de 1951, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fillo do veterinario de Almoite, Felipe Martínez, e da mestra Elvira Cerviño. Era o encargado das provisións, os medicamentos e a dinamita da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Conseguiu escapar das detencións e marchar a Salamanca. Localizado cando pediu os papeis para casar, foi detido e executado no cárcere de Ourense. Foi soterrado no cemiterio de Ourense o 9 de decembro de 1951.
Copa Continental (KHL)
A Copa Continental (en ruso Кубок Континента, Kubok Kontinenta), tamén coñecida como Kontinental Cup, é o trofeo outorgado ao equipo gañador da liga regular da Kontinental Hockey League (KHL), isto é, o equipo que consegue máis puntos ao finalizar a liga regular. Foi introducida na segunda tempada da competición. Anteriormente, o campión da primeira tempada era denominado simplemente gañador da liga regular. O nome do trofeo foi votado polos internautas que visitaron o sitio web da KHL. Outros nomes candidatos na votación eran: Leader Cup, Suvorov Cup, Peoples' Friendship Cup e «Our Game» Cup. Na votación participaron máis de 24.000. O nome Copa Continental recibiu o 58,57% dos votos (14.118 votos).
Tú alfagra land mítt
Tú alfagra land mítt (do feroés: A miña terra, a máis fermosa) é o himno das Illas Feroe. Símun av Skarði (1872-1942) escribiu a letra e Peter Alberg (1885-1940) compuxo a melodía.
Estado do Paraná
O Paraná é un estado brasileiro que se sitúa na Rexión Sur do país. Limita ao nordeste co estado de São Paulo, ao leste co Océano Atlántico, ao sur co estado de Santa Catarina, ao suroeste coa Arxentina, ao oeste con Paraguai e ao noroeste con Mato Groso do Sur. A súa capital é Curitiba. As súas cidades máis poboadas son Curitiba, Londrina, Maringá, Ponta Grossa, Foz do Iguaçu, Cascavel e Guarapuava.
Xeografía
miniatura|esquerda|200px|Vista da presa hidroeléctrica de Itaipú, na fronteira do [[Brasil co Paraguai.]] O estado de Paraná ocupa unha superficie de 199.880 km², estendéndose dende as costas do litoral ata o interior do país, localizándose a 51º00'00" de lonxitude Oeste e a 24º00'00" de latitude Sur e no fuso horario de -3 horas en relación a Greenwich. Tres cuartos do territorio atópanse por baixo do Trópico de Capricornio. É bañado polo Océano Atlántico.
Relevo
Uns 52% da superficie do estado atópase por encima dos 600 metros sobre o nivel do mar; un 89% do total da superficie están por encima dos 300 metros; e soamente uns 3% están por baixo dos 200 metros de altitude. O relevo é plano e levemente ondulado, con fortes elevacións na Serra do Mar. Ese relevo está formado por unha forte depresión no litoral, planaltos no interior e depresión no centro do estado.
Economía
A economía do Estado baséase nunha moderna agricultura (cana de azucre, millo, soia, trigo, café, mandioca), na industria (alimentos, papel e celulosa, automóbil) e na extracción vexetal (madeira e erva-mate). Na fronteira do estado co Paraguai está a presa hidroeléctrica de Itaipu, unha das máis grandes do mundo en capacidade de xerar electricidade. A enerxía producida en Itaipú alimenta as industrias e cidades do estado e tamén de estados veciños, principalmente o estado de São Paulo.
Nicasio Pérez Senra
Nicasio Pérez Senra, nado en Cedeira e finado en Cerdido o 11 de marzo de 1938, foi un político galego.
Traxectoria
Concelleiro de Cedeira dende marzo de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sacado da igrexa de Esteiro cando asistía a misa. Foi paseado co seu compañeiro de corporación José López Teijeiro. Os seus corpo apareceron na cuneta da estrada que vai de Cerdido a Cedeira.
Calatayud
Calatayud é un concello e unha cidade española, da comunidade autónoma de Aragón e da provincia de Zaragoza, capital da comarca do mesmo nome, a Comunidad de Calatayud. A poboación do municipio era de 21.040 habitantes no ano 2007, nunha superficie de 154,20 km². Dista 86 km da cidade de Zaragoza.
Xeografía
A cidade sitúase ás beiras do río Jalón, onde se lle une o río Jiloca. No lugar crúzanse tamén dúas vías naturais comunicación.
Orixes
Os primeiros habitantes do enclave de Bílbilis son tribos de aborígenes celtiberos, os Lusones, que colaboran cos romanos, o que propicia o asentamento de colonos.
De ser unha próspera cidade pasou á máis completa decadencia, subsistindo algúns grupos de xente nela durante a época visigoda, pero asentados nos arredores. Quedou como legado o gentilicio «bilbilitano», ademais do mármore dos edificios importantes, presente en numerosos edificios civís e relixiosos de Calatayud.
Este achado reescribiu parte da historia de Calatayud, e non son os únicos restos romanos atopados dentro do actual centro urbano. A pouca distancia, anos atrás descubriuse unha terma privada xunto a unha vivenda. Críase que pertencían a unha vila agrícola próxima a Bílbilis.
Época árabe
250px|miniatura|esquerda|Castelo de Ayub Coa chegada dos árabes á Península Ibérica ábrese unha nova etapa para os habitantes residentes nas proximidades. Nesta época é cando se produce a construción do recinto fortificado que dará nome á cidade.
No século X, con Abderramán III, sublévase en Zaragoza a familia dos Tuyibíes; posteriormente Abderramán cercou e tomou Calatayud en 937. No 1031, cando xa apareceron na historia os Reinos de Taifas, Calatayud é unha das principais cidades do reino taifa de Zaragoza e capital dun distrito, e chegou a ser capital da súa propia taifa desde 1046 a 1055. Gobernaron os Tuyibíes e Hudíes, liñaxes oriúndas do Iemen. É un período de grande esplendor cultural.
No século XII a Qal‘at Ayyub musulmá sería conquistada polo rei de Aragón Afonso I o Batallador, un 24 de xuño de 1120, festividade de San Xoán Bautista.
Reconquista
En 1120 Calatayud é conquistada por Afonso I o Batallador. Pouco despois recibe o chamado: "Foro de Calatayud" e créase a Comunidad de Calatayud. Nesta época a cidade só é superada en poboación e importancia en todo Aragón por Zaragoza.
No século XV prodúcese un acontecemento importante: a coroación de Fernando II como rei de Aragón na cidade en 1461; tamén se asina o 30 de maio de 1481 a Carta de Calatayud entre os Reis Católicos e Fernando de Guanarteme, pola que os reinos canarios incorpóranse á Coroa de Castela.
Séculos XVI-XIX
miniatura|Casa residencial do século XIX. Durante o século XVI prodúcese o nacemento do xentilicio «bilbilitano» proposto por Antonio Serón, que acabaría impóndose aos usados entón (calatayubí ou calatayucense).
O rexurdimento cultural non se produce ata o século XVII, esta vez de man dos xesuítas que pretenden que os estudos en Calatayud alcancen o rango de universitarios, demanda que aínda continua hoxe en día na cidade, en 1627 Gracián comeza a impartir humanidades na cidade.
Durante o século XIX, na Guerra da Independencia, a cidade colabora na defensa de Zaragoza, a cidade é conquistada polos franceses e reconquistada o 2 de outubro de 1812 por Villacampa, sendo a súa comarca e a cidade lugar de accións do soado Juan Martín Díez "O Teimudo". É neste século cando ten lugar o nacemento da lenda da Dores e cando a cidade converteríase durante un breve período de tempo na capital da cuarta provincia de Aragón. Durante anos mantívose a reclamación, que finalmente foi enterrada debido á reiterada oposición das provincias limítrofes e a de Zaragoza. Durante as guerras carlistas sería saqueada en máis dunha ocasión polo exército carlista, tamén aparecen durante este século a estrada e o ferrocarril (1826 e 1863 respectivamente) Madrid-Zaragoza e a luz eléctrica en 1892.
Séculos XX-XXI
250px|miniatura|A moderna [[Estación de Calatayud|estación de ferrocarril.]] No século XX un urbanismo sen control propicia a desaparición de importantes edificios como as igrexas de San Pedro Mártir ou San Francisco. Chega a liña férrea Santander-Mediterráneo que nunca se chegaría a terminar nin a usarse para o que foi concibida. No cultural créase o primeiro instituto durante a ditadura de Primo de Rivera e a primeira escola de traballo durante a Segunda República. Durante os anos 50 toda a zona sofre unha crise demográfica e económica da que a cidade non se recuperaría ata a década dos 90. Durante a segunda metade do século albergará a constitución das primeiras Cortes de Aragón modernas na igrexa de San Pedro dos Francos e converterase no primeiro concello democrático tras a morte de Franco, grazas ao adiantamento nun día das eleccións pola visita do rei Xoán Carlos I. A principios dos anos 90 chegaría a autovía A-2.
Nome
O seu nome é de orixe árabe, Qal’at 'Ayyūb, do substantivo Qalat, "castelo", e un antropónimo 'Ayyūb, "Xob", é dicir castelo de Ayub. En textos medievais cristiáns denomínase Calataiub, mais tamén con outras variantes; o -d final, que aparece xa no século XIII, nace por analoxía con outros topónimos que tamén terminan así.
Demografía
Evolución da poboación desde 1900:
Monumentos
250px|miniatura|Igrexa de Santo André Calatayud é un dos centros do estilo mudéxar. Destacan no seu patrimonio artístico:
Festas
As festas maiores son en honra a San Roque (agosto), en setembro celébrase a festa da Virxe da Peña. Son de interese tamén os autos relixiosos da Semana Santa.
Luisa Fernanda Rudi
Luisa Fernanda Rudi Úbeda, nada en Sevilla o 13 de decembro de 1950, é unha política aragonesa conservadora, actual presidenta da Deputación Xeral de Aragón e membro do Partido Popular de Aragón.
Traxectoria
Naceu en Andalucía debido a que o seu pai era militar e estaba alí destinado. Tras iso, viviu un tempo no Sáhara Occidental e pouco despois trasladouse coa súa familia á cidade aragonesa de Zaragoza, onde viviu a maior parte da súa vida.
Nas eleccións xerais de España de 2000, sendo cabeza de lista por Zaragoza, foi elixida deputada. O 31 de marzo de 2000 presentou a súa renuncia como alcaldesa de Zaragoza. O 5 de abril dese ano foi elixida Presidenta do Congreso dos Deputados, converténdose na primeira muller que accedeu a dito cargo.
Provincia de Lecco
Ten unha área de 1.511 km², e unha poboación de 208.339 habitantes (2001). Hai 90 comunas na provincia.
.do
.do é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para República Dominicana.
Provincia de Lecco
A provincia instituíuse en 1992 a partir de municipios desanexados das provincias de Como e de Bérgamo.
Emilio Aceval
(Asunción, Paraguai, 16 de outubro de 1853 - Asunción, 15 de abril de 1931) foi presidente da república de Paraguai. Os seus pais foron don Leonardo Aceval e dona Mónica Marín. Foi o seu irmán o Doutor Benjamín Aceval, distinguida personalidade dentro da cultura e a vida institucional deste país. O Dr. Benjamín faleceu repentinamente o 5 de xullo de 1900, con este suceso, unha gran tristeza apoderouse de don Emilio, xa que perdera a un dos seus máis valiosos conselleiros. casou moi novo, en primeiras nupcias con Adelina Díaz de Bedoya, da que enviudó, casándose despois, en segundas nupcias, con dona Josefina Rivarola.
A súa Vida
Foi un dos nenos heroes sobreviventes da batalla de Acosta Ñu. Os seus estudos realizounos baixo a dirección do pai Fidel Maíz, pero ao comenzo da guerra contra a Tripla Alianza incorporouse ao Exército, aos 13 anos. Foi ferido en Pirayú e logo en Acosta Ñu, onde actuou co grao de sarxento maior. Días despois, caeu prisioneiro na batalla de Caraguatay. (A súa vestimenta de soldado exhíbese no Museo de Historia Militar).
Ao regresar á capital, atopouse coa triste escena da casa dos seus pais, que foi cruelmente saqueada, descubriuse nunha fría soidade, pero achegados seus axudárono a trasladarse a Corrientes e logo a Buenos Aires, onde retomou as súas tarefas escolares como interno do Colexio Nacional Central. Proseguiu os seus estudos de enxeñaría na posguerra, en 1876, pero tivo que interrompelos por mor dunha grave enfermidade. Logo da súa recuperación, realizou unha longa viaxe por Europa e os Estados Unidos, de onde regresou en 1881, e dedicouse á gandaría, transformándose nun propietario de facendas. Faleceu na cidade de Asunción o 15 de abril de 1931.
Sitta yunnanensis
Sitta yunnanensis (xeralmente chamado gabeador de Yunnan) é unha especie de ave da familia dos Sittidae, os gabeadores. É un gabeador pequeno, que mide uns 12 cm de lonxitude. Non presenta un dimorfismo sexual pronunciado. As partes superiores son grises azuladas, que contrastan coas partes inferiores claras e uniformes, de cor rebezo. Ten un fino sobrecello branco, ben distingible cando a plumaxe é fresca, coroado por un trazo ocular negro pronunciado. É un paxaro ruidoso, que produce sons simples e nasais, ás veces en series repetitivas. A súa ecoloxía coñécese pouco: aliméntase de insectos e a reprodución ten lugar contra o mes de marzo.
É unha especie endémica do suroeste da China, achegándose á fronteira con Birmania, onde vive en bosques de piñeiros vellos ata os 4 000 m de altura. É a especie máis basal do "grupo canadensis", no que están incluídos tamén S. canadensis), S. villosa, S. whiteheadi, S. ledanti e S. krueperi. Os efectivos da especie non se coñecen, mais probablemente están decrecendo debido á destrución do hábitat onde vive. Por estas razóns, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza considera este paxaro como "case ameazado".
Descrición
As partes superiores son grises azuladas e comprenden o píleo aínda que esta está separada da parte alta do manto por unha zona máis pálida. O paxaro ten un fino sobrecello abrancazado, que se estende ata a fronte e que está sobre o trazo ocular negro, que se alonga notablemente cara atrás sobre os flancos do manto. O ollo está finamente circundado de branco. A meixela e a gorxa son brancos. As partes inferiores son uniformes e claras, de cor rebezo rosa. O peteiro é fino e bicudo e o culme case recto e pode dar a impresión de que a punta do peteiro está dirixida cara arriba. O iris é castaño escuro, o peteiro gris-negro coa base da mandíbula inferior de cor corno ou amarelada. As patas e dedas son grises-negras. A especie é un gabeador pequeno, que mide 12 cm de longo. A á pregada mide de 69,5 a 74 mm no macho e de 67 a 74 mm na femia, a cola de 35 a 41 mm no macho e de 36 a 38 mm na femia. O peteiro mide de 16,8 a 19,5 mm e o tarso de 14,8 a 19 mm. Pesa entre 7,5 e 13 g.
A especie presenta pouco dimorfismo sexual, pero a cor negra do trazo ocular da femia é como media menos intenso e as súas partes inferiores son máis claras e máis grises. A plumaxe é fresca aproximadamente a partir de agosto (despois da muda), e desgástase progresivamente ata a primavera seguinte. Con plumaxe gastada, as extremidades abrancazadas das plumas que forman o sobrecello están especialmente gastadas, e o trazo do sobrecello faise descontinuo ou moi pouco aparente. As partes superiores son máis pálidas, menos azuis. As plumas da cola e das ás desgástanse tamén pero as puntas azuis-grises das rectrices persisten polo menos ata maio. As partes inferiores perden cor e fanse cada vez máis «sucias», e tenden ao branco agrisado. Os individuos novos son máis claros que os adultos, teñen o sobrecello menos marcado e este non se estende ata a fronte, ás veces está case ausente e consiste simplemente nunha beira do píleo máis claro. O trazo ocular é igualmente menos longo, a meixela é gris sucia e non branca. A gorxa é máis branca, pero o resto das partes inferiores son máis pálidas, de cor canela agrisada, aínda que menos pálidas que nun adulto con plumaxe gastada. As partes superiores son máis claras e máis grises. O peteiro dos xoves que abandonan o niño é máis curto e coa base clara. Os adultos efectúan unha muda posnupcial completa (entre xullo e setembro) e ás veces unha muda parcial antes da estación reprodutora (xaneiro-febreiro), que afecta principalmente ao peito.
A especie S. magna pode encontrarse no mesmo tipo de hábitats que S. yunnanensis, mais é bastante máis grande e non ten sobrecello branco. S. nagaensis ten un tamaño máis similar ao gabeador de Yunnan, pero ten vermello nos flancos e carece de sobrecello branco.
Voz
É unha ave bastante ruidosa. Emite xeralmente pequenos gritos simples, que soan como un nit ou kni, ou produce un tit máis abrupto, un pit baixo e estridente ou un toik baixo e nasal. Un grito nit ás veces repetido, en series de catro a dez segundos a un ritmo de cinco a seis notas por segundo, producindo un kni-kni-kni…, un kit-kit-kit… máis fino, un pi-pi-pi… máis sibilante ou un niew-niew-niew… máis nasal, pero tamén agudo e feble. Produce tamén un grito áspero en schri-schri-schri… ou szi-szi-szi… que lembra o do gaio (Garrulus glandarius) compartido polos outros pequenos gabeadores do Paleártico. Ás veces, este grito convértese nun ziew-ziew-ziew…, emitido en series calmadas de tres notas por segundo. Emite tamén gritos explosivos en series curtas de dúas ou tres notas nasais, que soan quit-quit-quit, schu-schu-schu ou un tui-tui-tui máis fino.
Alimentación e reprodución
O réxime alimenticio desta especie non se coñece ben, pero sábese que come insectos que atrapa buscándoos polas ramas dos piñeiros igual que fan os páridos. A reprodución de S. yunnanensis tampouco se coñece. Unha femia recollida o 9 de marzo en Guizhou estaba próxima a poñer ovos e as crías foron recollidas a partir do 21 de maio.
Distribución e hábitat
miniatura|esquerda|Distribución aproximada da especie segundo Simon Harrap.
Esta especie é endémica do suroeste da China. Vive no centro e oeste de Yunnan, no xian de Lushui (xian ~condado, distrito), en Baoshan, no xian autónomo dai et yi de Jinggu, no xian de Shiping e Kunming, ata preto da fronteira de Birmania. Encóntrase tamén no suroeste de Sichuan, no xian de Huidong, en Xichang e no val do Yalong, ata o xian de Yajiang ao norte. Vive tamén no extremo sueste do Tíbet (xian de Zayü, fundamentalmente) e no oeste de Guizhou (xian de Shuicheng). Un estudo publicado en 2003 sobre a distribución das especies endémicas da China puxo en evidencia tres centros de endemismos principais, entre eles os montes Hengduan que albergan a S. yunnanensis e outras especies.
miniatura|Vista do monte nevado de Yulong, con piñeiros [[Pinus yunnanensis no primeiro plano.]]
O gabeador de Yunnan é unha especie sedentaria. Habita nos bosques vellos de piñeiros (Pinus) con sotobosque pouco denso e evita os bosque se píceas (Picea) e abetos (Abies) demasiado densos. Ocasionalemente, pode prospectar en pequenos piñeiros de dous ou tres metros de alto, en bosques abertos ou entre árbores dispersos. En verán vive entre os 2 440 e os 3 960 metros de altura, pero descende xeralmente aos vales en inverno, ata os 1 200 metros, aínda que pode permanecer en altitudes máis altas, e foi observada mesmo entre os 2 600 e os 4 000 metros entre novembro e xaneiro no xian de Shuangbai.
Taxonomía e sistemática
miniatura|esquerda|[[Protólogo de Sitta yunnanensis, de William Robert Ogilvie-Grant.]]
S. yunnanensis foi descrita en 1900 co seu nome actual polo ornitólogo escocés William Robert Ogilvie-Grant, a partir dun holotipo macho enviado desde o sur de Yunnan polo coronel escocés Alfred Woodrow Stanley Wingate. Na subdivisión en subxéneros do xénero Sitta, pouco utilizada, esta especie está situada no subxénero Sitta (Micrositta) Buturlin, 1916. Segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional e Alan P. Peterson, non se distingue ningunha subespecie dentro desta especie.
O grupo de especies canadensis comprende seis especies, que son tamén tratadas ás veces como o subxénero Sitta (Micrositta) Buturlin, 1916, que son: S. yunnanensis, S. canadensis, S. villosa, S. whiteheadi, S. krueperi e S. ledanti. En 1953, o ornitólogo holandés Karel Voous e John G. van Marle estimou que o gabeador de Yunnan ocupaba un lugar entre os grupos canadensis e europaea, e ao mesmo tempo que parecía próximo ao grupo canadensis, no cal era un membro próximo ao estado ancestral, tanto en canto á súa distribución coma á súa plumaxe. En 1957, Charles Vaurie propuxo aproximar a especie Sitta himalayensis. En 1998, Éric Pasquet estudou o xene do citocromo b do ADN mitocondrial dunha decena de especies de gabeadores, entre elas as diferentes especies do grupo de Sitta canadensis, pero S. yunnanensis non foi incluído no estudo. En 2014, Éric Pasquet et al. publicaron unha filoxenia baseada no ADN nuclear e mitocondrial de 21 especies de gabeadores e confirmaron as relacións do estudo de 1998 no seo do "grupo canadensis", engadindo S. yunnanensis, que se encontra na parte máis basal da árbore filoxenética do grupo.
Na cultura
Na China emitiuse unha serie de selos postais que representa a especie entre 2002 e 2006 dedicada aos paxaros endémicos do país. .
Ameazas e protección
En 1987, o ornitólogo chinés Zheng Zuoxin describiu S. yunnanensis como especie rara na China, mais é localmente común nos bosques de piñeiros que subsisten en Lijiang. A súa área de distribución é relativamente restrinxida, e comprende uns 170 000 km2, e a ave desapareceu de varias localidades onde estaba presente ao inicio do século XX. A especie está ameazada pola destrución do seu hábitat e podería ser moi dependente dos bosques vellos de piñeiros, pero parece que tamén pode vivir nos hábitats degradados. Un estudo realizado en 2009 que trataba de predicir o impacto que poderían ter os cambios climáticos na área de distribución de varias especies de gabeadores asiáticos, modelizou dous escenarios; o gabeador de Yunnan podería ver reducida a súa distribución dun 43,6% ao 47,7% desde agora aos anos 2040 e 2069. . Os efectivos da especie non se coñecen, pero parecen en declive, e a especie é considerada pola IUCN como «case ameazada».
Thylane Blondeau
Thylane Léna-Rose Loubry Blondeau, nada en Costa do Marfil o 5 de abril de 2001 é unha modelo e actriz francesa.
Biografía
Thylane é filla do futbolista Patrick Blondeau e de Véronika Loubry, unha actriz e presentadora de televisión. Thylane comezou como modelo con catro anos, desfilando para o deseñador francés Jean Paul Gaultier. Con dez anos, Thylane foi o obxecto da controversia sobre a sexualización dos nenos na publicidade e nos medios de comunicación por mor da súa aparición no suplemento Vogue Paris Vogue Enfants, no cal aparece con roupa e maquillaxe de mulleres adultas.
Cristina Castaño
Traxectoria
Naceu en Vilalba e criouse en Vilagarcía de Arousa. É sobriña do comunicador Pepe Domingo Castaño e ten catro irmáns, sendo un deles o tamén actor Nacho Castaño. Xunto a el tivo un pequeno papel en 1987 no filme Divinas palabras, aparecendo máis tarde con papeis episódicos nas series Del Miño al Bidasoa e A familia Pita. Con 18 anos marchou a Madrid para estudar xornalismo. En 1999 traballou xunto a Concha Velasco na obra teatral Las manzanas del viernes.
Neses anos tivo pequenas intervencións noutras series e películas, ademais de proxectos teatrais, e mesmo probou sorte no mundo da canción, participando nalgún concerto con Carlos Núñez e Lucía GIl e mesmo representando a España no Festival Internacional da Canción de Viña del Mar de 2001. En 2005 volveu á TVG formando parte do elenco doutra serie, 4º sen ascensor, onde interpretaba un dos tres papeis protagonistas xunto a Xúlio Abonjo e Xosé Barato. No ano 2006 traballou no filme Días azuis e entrou cun dos papeis protagonistas no musical Fama, co que realizou máis de 600 representacións na súa xira. No último trimestre de 2007 entrou a formar parte do elenco da serie Herederos (TVE), protagonizada por Concha Velasco. Ó ano seguinte abandonou esta produción para incorporarse a El Comisario no papel da forense Sara Ruiz, na que sería a derradeira etapa da veterana serie de Telecinco.
En 2009 uniuse ao elenco da serie La que se avecina de Telecinco como a psicóloga Judith Becker, o que lle deu unha gran notoriedade en España. Compaxinou dito traballo con aparicións noutras producións como a serie de Telecinco Frágiles ou varios monólogos en El club de la comedia. En 2015 volveu ao teatro para participar noutro musical, Cabaret, dirixido por Jaime Azpilicueta. O musical estivo en cartel no Teatro Rialto de Madrid dende outubro de 2015 ata xuño de 2016, prorrogándose este prazo varias veces debido ao grande éxito de público, que sumou máis de 200.000 espectadores, e viaxou logo por outras cidades. O seu papel como Sally Bowles valeulle a Cristina o premio á actriz revelación nos Premios do Teatro Musical.