cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Friedrich Gmelin
Johann Friedrich Gmelin, nado en Turinxia (Alemaña) o 8 de agosto de 1748 e finado en Gotinga (Alemaña) o 1 de novembro de 1804, foi un naturalista alemán.
Estudos
Johann Friedrich Gmelin, o fillo máis vello do médico Philipp Friedrich Gmelin, naceu en 1748 en Tubinga (Alemaña). Estudou medicina co seu pai, na universidade de Tubinga, graduándose como doutor en medicina en 1768 cunha tese titulada Irritabilitatem vegetabilium, in singulis plantarum partibus exploratam ulterioribusque experimentis confirmatam, defendida ante un tribunal presidido por Ferdinand Christoph Oetinger, quen lle deu as grazas coas palabras: Patrono et praeceptore in aeternum pie devenerando, pro summis in medicina obtinendis honoribus.
Carreira profesional
Despois de obter o seu título emprendeu unha viaxe aos Países Baixos, Reino Unido e Austria.
Gmelin obtivo unha praza de profesor de medicina en Turinxia en 1772, e ao ano seguinte as de filosofía e medicina en Gotinga e, en 1775, as cátedras de química, botánica e mineraloxía. miniatura|250px|Tumba de J. F. Gmelin no cemiterio de Cheltenham Park, Gotinga.
Propiamente dito, Gmelin non foi un zoólogo nin un botánico. Publicou sobre todo traballos de química aínda que supervisou entre 1788 e 1793 a 13ª edición do Systema naturae de Carlos Linneo, que arrequeceu con numerosas modificacións e addendas. Por iso é polo que no sistema binomial de clasificación dos seres vivos o seu nome aparece en varias ocasións.
Johann Friedrich Gmelin foi o pai do químico Leopold Gmelin, e sobriño de Johann Georg Gmelin (1709-1755), explorador, químico e botánico.
Como todos os médicos da súa época, foi un apaixonado de todos os problemas que tiñan relación coas ciencias naturais.
A súa grande obra abarca as máis diversas disciplinas: química, farmacoloxía, medicina, botánica, zooloxía e mineraloxía.
Gmelin está soterrado en Gotinga, no cemiterio de Cheltenham Park, en Gotinga.
Epónimos
Entre noventa especies e variedades levan o seu nome na súa honra, como:
Abreviaturas
A abreviatura J.F.Gmelin emprégase para indicar a como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.
A abreviatura Gmelin emprégase para indicar a como autoridade na descrición e clasificación científica dos animais.
Teresa Romero
Teresa Romero Ramos, nada en Becerreá en 1970, é unha enfermeira que se converteu na primeira paciente galega de ébola.
Surrealismo humanista
O surrealismo humanista é o nome que Luciano Rodríguez Gómez deu a unha corrente literaria, cultivada case exclusivamente polo poeta lugués Luís Pimentel.
Características
Pimentel era un gran lector, o cal influirá de maneira directa na súa obra. Por isto, o surrealismo humanista nace influído pola escrita de Rosalía de Castro, Ramón María del Valle-Inclán, Dámaso Alonso, Jorge Guillén), Juan Ramón Jiménez, Francis Jammes, Jules Laforgue ou Jules Superville. Foi en base a estas lecturas que Rodríguez Gómez nomeou como surrealismo humanista ao mundo poético propio de Pimentel.
Teresa Romero
Traxectoria
A enfermeira estaba destinada no Hospital Carlos III de Madrid cando foron internados nel dous pacientes españois, Miguel Pajares e Manuel García Viejo, ambos os dous cooperantes relixiosos en Liberia e Serra Leoa. Estes dous pacientes foron tratados por un mesmo equipo médico durante os meses de agosto e setembro de 2014, e faleceron no hospital ao non sobrevivir a enfermidade.
Theresienwiese
miniatura|350 px|Theresienwiese Theresienwiese (Prado de Teresa) é un prado sito no oeste do centro da cidade alemá de Múnic. Trátase dun escampado de aproximadamente 46 hectáreas. Nun dos seus lados sitúase a estatua dunha muller, a chamada Bavaria, símbolo do estado de Baviera, noutro se acha a igrexa de San Paulo.
Teresa Romero
Traxectoria
Catro días despois do falecemento de Manuel García Viejo, o 29 de setembro de 2014, Teresa Romero empezou a experimentar os primeiros síntomas da enfermidade con febre elevada. Foi tratada inicialmente nun centro de saúde de Alcorcón, no Hospital de Alcorcón e posteriormente no mesmo Hospital Carlos III, onde ingresou en illamento o 6 de outubro.
Theresienwiese
Recibe o nome de Theresienwiese xa que foi neste lugar onde se celebraron polo pobo os esponsales do rei Luís I de Baviera coa princesa Teresa de Saxonia-Altenburgo. Os festexos gustaron tanto á familia real, que ordenaron a súa repetición todos os anos, dando lugar ao coñecido Oktoberfest: a Festa de Outubro.
No Theresienwiesse sitúase unha das estacións do metro de Múnic, en que paran dúas das súas liñas: a Ou4 e a Ou5. Nas inmediacións tamén se atopa a Estación Central de Trens da cidade de Múnic.
Teresa Romero
Traxectoria
As probas que se lle practicaron demostraron que desenvolvera a enfermidade do ébola, co que se converteu no primeiro contaxio producido fóra das rexións onde a enfermidade é endémica. As vías de contaxio non foron determinadas, pero a hipótese asumida como máis probable é que se producise a través dunha luva que estivera en contacto cun dos pacientes, mentres se mudaba de roupa.
Surrealismo humanista
Características
O nome está relacionado co feito de que Luís Pimentel era médico. Alén disto, posuía unha grande empatía polos seres que o rodeaban, unha grande sensibilidade pola dor allea. Todos os días, na súa consulta, debía enfrontarse a situacións que ían desgastando o seu espírito pouco a pouco. Ante esta situación, o autor encontrou na morfina o seu refuxio na poesía o seu medio de expresión. Trátase dunha poética sinxela e afectiva, con elementos propios da vangarda (como a xustaposición de imaxes) transmitidos a través dun ton coloquial e dunha sinxeleza tremendamente estudada.
Macizo do Mont Blanc
miniatura|[[Aiguille d'Argentière desde Saleina]] O Macizo do Mont Blanc (occitano: Massís del Mont Blanc; italiano: Massiccio del Monte Bianco; francés: Massif du Mont-Blanc) é unha cordilleira no oeste dos Alpes. Leva o nome de Mont Blanc, de 4.810,45 metros, o cume máis alto dos Alpes. Atópase en Francia (Haute-Savoie e Savoie), Italia (Val de Aosta) e Suíza (oeste de Valais). O macizo do Mont Blanc é ás veces considerado como unha parte dos Alpes Peninos ou dos Alpes Graianos.
Surrealismo humanista
Características
Este movemento está constituído por elementos que convidan ao recollemento: xardíns abandonados, prazas baleiras, son lento das campás, chuvia suave e lenta… Predominan as cores escuras e apagadas (en contraposición ao hilozoísmo). En todos os seus poemas achamos a temática da solidariedade e denuncia do sufrimento alleo, a cal pode ser vista en poemas como Cunetas ou Enterro do neno pobre. Non utiliza Pimentel a rima, senón que os seus poemas aseméllanse á prosa poética. Aínda así, estamos ante poemas dotados de grande musicalidade e formas poéticas.
Macizo do Mont Blanc
Picos
Os picos principais do macizo do Mont Blanc son:
Teresa Romero
Traxectoria
O seu contaxio foi seguido dunha ampla repercusión social en España. O seu home foi illado en corentena e o seu can sacrificado. Despois de botar uns días ingresada e de practicárenselle distintos tratamento, logrou superar a enfermidade.
Bando, Santiago de Compostela
Santa Eulalia de Bando é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2018 tiña 941 habitantes (524 mulleres e 417 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1 022 habitantes.
Xeografía
É unha parroquia de perfil irregular de montes suaves como o Monte do Gozo. Nesta parroquia nace o río Sar.
En Bando están situadas as instalacións da Televisión de Galicia, da Televisión Española en Galicia e da Radio Galega, amais do refuxio municipal de animais.
Historia
No Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz, indícase :
Patrimonio
Destaca a existencia de significativas mostras de patrimonio prehistórico, como o Castro de Bando ou o Dolmen de Zaramacedo.
Pola parroquia pasa o Camiño Francés, a ruta principal do Camiño de Santiago, nunha das súas últimas partes. Dende o Monte do Gozo, no lugar de San Marcos, tradicionalmente se podían enxergar por vez primeira as torres da catedral. Actualmente existe unha capela adicada a San Marcos, un monumento en homenaxe á visita de Xoán Paulo II e un complexo de albergues de peregrinos. Tamén hai neste recinto un auditorio ao aire libre, onde se celebran concertos, coma os do festival O Son do Camiño.
Pernalonga
A pernalonga (Himantopus himantopus) é unha ave de distribución xeográfica moi ampla, caracterizada pola lonxitude das súas patas, extremadamente longas en relación ó corpo. Está en discusión se esta ave é unha única especie ou varias, e, segundo diversos expertos, so o nome científico Himantopus himantopus poderían estar comprendidas en realidade entre 2 e 4 especies.
Descrición
Os exemplares adultos miden entre 33 e 36 cm de lonxitude, teñen patas moi longas de cor rosada e un bico negro longo e fino. Son de cores contrastadas: negras por riba e brancas por debaixo. A cabeza é branca e o pescozo parcialmente negro. A presenza de cor negra na cabeza é máis marcada nos machos, pero non exclusiva deles, polo que non é definitiva para diferenciar os sexos. Ademais, os machos adoitan perdera cor negra da cabeza no inverno. As aves inmaturas substitúen o negro da caluga polo gris, teñen o lombo acastañado e as puntas das plumas das alas claras, o que, cando voan, permite ver uña liña clara nas beiras das alas.
Distribución xeográfica
Viven en zonas chás con augas doces, salobres ou salgadas en lagoas, salinas e lagos. A lonxitude das patas permítelles procurar alimento en augas relativamente fondas. As discusións que provoca a exacta cuantificación de especies fan difícil indicar a distribución xeográfica exacta, aínda que se considerarmos unha especie única, abranguería practicamente os cinco continentes. As poboacións que crían en Europa pasan o inverno en África.
Alimentación e reprodución
Comen principalmente insectos e crustáceos que apañan na area ou na auga. Fan os niños, a miúdo en pequenos grupos mesturados con outras aves de ribeira, como a avefría, preto da auga.
Satureja
As segorellas son especies pertences ao xénero Satureia spp. que conta cunhas 30 especies de herbas e arbustos na familia das lamiáceas, nativas das rexións temperadas do hemisferio norte. Varias especies de segorella utilízanse coma herbas aromáticas en gastronomía; en España úsanse acotío para adubar olivas.
Descrición
As segorellas son anuais ou perennes, de pouca altura, con follas opostas, ovais a lanceoladas, de 1 a 3 cm de longo. Producen acios de floriñas axilares, abrancazadas a violáceas, non sen atractivo, polo que ás veces son empregadas coma enfeiteis ou coma ornamentais; florean entre agosto e setembro no hemisferio norte.
Camilla Belle
Camilla Belle Routh, nada nos Ánxeles (California) o 2 de outubro de 1986, é unha actriz estadounidense.
Satureja
Especies
Algúns autores inclúen no xénero a coñecida nébeda (Calamintha nepeta), coma Satureja calamintha.
Casa das Campás
A Casa das Campás é unha das tres construcións máis antigas que se conservan da cidade de Pontevedra, e posiblemente a máis vella das civís. Localízase na rúa Don Filiberto, 11, no centro histórico.
Historia
Debida á falta de documentación, as súas orixes non están claras, pero suponse que pertence á Época Baixomedieval polos escudos que se atopan na fachada e o estilo das portas. Estes escudos relaciónana coa liñaxe dos García Camba ou máis probabelmente coa dos Puga, señores de Regodeigón en Ribadavia.
A primeira referencia existente das Casa das Campás é do ano 1587. Daquela, a edificación estaba preto da igrexa de San Bartolomeu o Vello, que por razóns que se descoñecen non tiña campá. Por esta razón, para chamar ós fregueses usábase o carillón da casa dos Puga, que por aquel entón xa pasara a mans dos monxes beneditinos do mosteiro de San Salvador de Lérez. Os monxes tamén empregaron a Casa das Campás como adega de viño, na que podían chegar a almacenar uns 12.000 litros.
No século XX, nos anos da posguerra, a casa foi coñecida como "Bar Pitillo" porque no baixo había un establecemento no que se obsequiaba ós clientes con tabaco. Na década de 1980 a edificación ficou en estado de abandono ata que foi adquirida polo concello no ano 2000 coa finalidade de restaurala. Tras unha coidadosa reforma, a casa reabriu as súas portas en 2003.
Descrición
É un edificio do gótico tardío cuxa autoría pode atribuírse a un mestre que traballou na construción da basílica de Santa María a Maior.
No exterior, a casa conserva a fachada do século XV con dous arcos conopiais sobre as portas. As dúas fiestras da primeira planta teñen impostas superiores e inferiores para aloxar contraventás corredeiras, característica típica da arquitectura do século XVI, así como as bólas de pedra que decoran a cornixa. Entre as xanelas do primeiro piso hai dous escudos de armas esculpidos en pedra, o máis pequeno coas armas dos Puga (esporas e caldeiros) e o máis grande cunha garza, típica das armas dos García-Camba.
No interior do edificio, de 1.400 m2, conviven a pedra, a madeira case negra que lembra os galeóns e o cristal, nunha coidada reforma que lle dá un toque de modernidade. Esta sede universitaria conta cun vestíbulo ou sala de exposicións na planta baixa, unha sala de despachos, unha sala de tecnoloxía, unha sala de conferencias e despachos para o vicereitor, os directores de área e dos Novos Cinemas nas dúas plantas superiores.
Lenda
Durante os séculos XIX e XX corría o rumor de que na casa estaba escondido o tesouro de Benito Soto, o pirata pontevedrés. Benito Soto foi o último pirata do Océano Atlántico, o home que se di que inspirou ao poeta José de Espronceda (1808-1842) para o seu poema "Canción do pirata": Barco pirata chamado, pola súa valentía, o Temible.
Palaemon
Características
As especies deste xénero son camaróns que teñen a particularidade de presentaren un rostro ben desenvolvido na parte dianteira da cabeza, que non se encontra noutros xéneros de carideos, como as gambas. Outro detalle distintivo é a posición dos ollos, peduculados e moi diverxentes, mentres que as gambas téñenos máis próximos. Estes camaróns teñen pinzas, como os cangrexos, pero diminutas. O seu tamaño varía de 2 a 10 cm.
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1795 polo entomólogo alemán Friedrich Weber na súa obra ''Nomenclator entomologicus secundum Entomologiam systematicum ill. Fabricii adjectis speciebus recens detectis et varietatibus''. Chilonii et Hamburgii: C. E. Bohn. viii 171 pp. Ver en liña. A circunscrición convencional deste xénero é probabelmente parafilética. Datos moleculares suxiren que o xénero Palaemonetes, así como os xéneros Exopalaemon e Couteriella, deberían incluírse en Palaemon. As afinidades filoxenéticas nestes grupos corresponden mellor coa orixe xeográfica das asignacións de xénero convencional.
Especies
Segundo Grave e Fransen, o xénero comprende as seguintes especies:
Importancia económica
Algunhas especies son obxecto de activa pesca en numerosos lugares do mundo, e son considerados como delicias gastronómicas.
Blade Symphony
Blade Symphony é un videoxogo de acción multixogador desenvolvido por Puny Human para Microsoft Windows. A mecánica do xogo baséase en duelos con espadas, con reminiscencias e inspiración do videoxogo Jedi Knight II: Jedi Outcast. Tras unha publicación inicial en Steam no formato de Early Access en abril de 2013, o xogo publicouse oficialmente en maio de 2014.
Mecánica de xogo
Blade Symphony é un videoxogo de loitas con espadas semellante ó elemento multixogador do videoxogo Jedi Knight II: Jedi Outcast. No lugar de procurar unha representación auténtica do manexo das espadas, o xogo inclúe un combate de fantasía con acrobacias e animacións particulares. Os xogadores poden escoller de entre varios personaxes, estilos de loita e armas, e competir entre eles en varios modos de xogo, como deathmatch ou combate de 2 contra 2. O xogo emprega un tipo de Sistema de puntuación Elo para asignar ós xogadores a cada partida.
Desenvolvemento
miniatura|left|thumbtime=54|Vídeo promocional do xogo
Chang e o seu colega traballaron xuntos no xogo nunha forma inicial de mod do motor Source. En 2008 o seu colega deixou o proxecto e Chang continuou o traballo no mesmo. Os desenvolvedores da modificación para o Source Dystopia uníronse a Chang formando a compañía independente Puny Human..
En xuño de 2011 Puny Human lanzou unha campaña en Kickstarter para acadar un financiamento de 15 000 dólares para unha licenza comercial do Source. Esta campaña finalizou con éxito, recadando 19 058 dólares. Unha versión en Early Access foi publicada en abril do 2013, seguida da publicación do xogo completo en maio de 2014.
Lourdes Méndez Pérez
Non confundir con Lourdes Méndez Monasterio (Córdoba 1957), deputada, primeiro polo PP e despois por Vox.
Lourdes Méndez Pérez, nada en Donostia en 1957, é unha antropóloga vasca.
Traxectoria
Filla de galegos emigrados no País Vasco. Estudou Antropoloxía e Estudos feministas na Université Paris 8 Vincennes-Saint-Denis. Licenciada en Socioloxía e doutora en Antropoloxía. É catedrática de Antropoloxía Social da Facultade de Educación, Filosofía e Antropoloxía da Universidade do País Vasco. Está especializada en antropoloxía feminista e arte.
Xinzo de Limia, Xinzo de Limia
Santa Mariña de Xinzo de Limia é unha das 22 parroquias do concello ourensán de Xinzo de Limia, onde se localiza a capitalidade do concello. No ano 2022 tiña 7 219 habitantes, dos cales 3 478 eran homes e 3 741 mulleres.
A Golpilleira, Cazás, Xermade
A Golpilleira é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Fonte escrita
miniatura|300px|Un usuario nunha biblioteca. A fonte escrita é a fonte documental que adoita ser empregada como fonte historiográfica, é dicir, o vehículo habitual de conservación da memoria histórica que os historiadores empregan para a reconstrución, análise e interpretación do pasado da humanidade, é dicir: a Historia.
Non convén esquecer que durante a maior parte do pasado da humanidade (a Prehistoria) non existía a escritura; e que ata no pasado máis recente (a Historia), só unha minoría culta producía documentos escritos. Ter en conta só as fontes escritas produce unha desviación que privilexia aos testemuños das clases dirixentes, a historia política, a historia militar, a relixión e a ideoloxía dominante. Ademais calquera fonte escrita faise como xustificación dalgunha forma do que o produce, polo que deben de tratarse con prudencia, e en moitas ocasións con verdadeiro escepticismo.
Para o tratamento das fontes escritas e a diferenza entre fonte e documento véxase fonte documental.
Fontes escritas e ciencias auxiliares
Para cada unha das ciencias auxiliares da historia que teñen que ver coas fontes escritas:
A Pedragosa, A Cervela, O Incio
A Pedragosa é un lugar da parroquia da Cervela no concello do Incio, na comarca de Sarria. Segundo o INE a súa poboación en 2018 era de 4 habitantes (2 mulleres e 2 homes)),no ano 2017 era de 6 persoas (3 mulleres e 3 homes), unha menos que en 2016.
Toponimia
O topónimo está formado por pedra e o sufixo de abundancia -osa (en latín ): lugar onde hai moitas pedras.
Monte de Venus
Na anatomía humana e nos mamíferos en xeral, os mons pubis (coñecido especificamente nas femias como o monte de Venus), é unha masa redondeada de tecido adiposo atopado sobre a Sínfise da pube do óso pube.
Anatomía
Para mulleres e mozas, os mons pubis forma a parte anterior da vulva. Divídese nos beizos maiores, a cada lado do surco coñecido como vulva, que rodea os beizos menores, o clítoris, uretra, apertura vaxinal e outras estruturas do vestíbulo da vulva. O tamaño do mons pubis varía segundo o nivel de hormona e graxa corporal e tende a ser máis grande para as mulleres. Despois da puberdade, xeralmente cóbrese con cabelo pubiano e crece. O tecido adiposo dos mons pubis é sensible aos estrógenos, o que fai que se forme un montículo distinto co inicio da puberdade. Isto empuxa a parte de adiante dos beizos maiores afastandoo do óso púbico. Do mesmo xeito, os mons pubis adoitan ser menos prominentes coa diminución dos estróxenos corporais que se experimentaron durante a menopausa.
Etimoloxía
O termo "mons pubis" deriva do latín "monte púbico" e "mons Venus" ou "mons veneris" deriva do latín "monte de Venus.
Sociedade e cultura
Aínda que non forma parte dos propios xenitais externos, o montículo púbico pode considerarse como unha zona eróxena e está moi erotizado en moitas culturas. Ao longo da historia, a eliminación completa ou parcial do cabelo da pube foi común en moitas sociedades e, máis recentemente, estendeuse ao mundo occidental. A eliminación completa dos cabelos púbicos mediante cera ou afeitado, coñecida como depilación brasileira, converteuse en práctica habitual nos últimos anos.
As formas permanentes de decoración para mellorar o atractivo estético desta área son a hanabira, a aplicación de cicatrices cosméticas, ou piercings como o Christina Piercing ou o Nefertiti Piercing. Vajazzling refírese á decoración non permanente dos mons pubis con adornos de cristal.
Landoi, Cazás, Xermade
Landoi é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Circuíto de Charade
O Circuíto de Charade é un circuíto de carreiras semipermanente situado a 15 km ao sur da cidade de Clermont-Ferrand, Francia. O seu trazado orixinal de 8.055 metros de extensión foi construído entre maio de 1957 e xullo de 1958, baixo a dirección de Louis Rosier.
Charade albergou o Gran Premio de Francia das tempadas 1965, 1969, 1970 e 1972 da Fórmula 1, que gañaron Jim Clark, Jackie Stewart (en dúas ocasións) e Jochen Rindt. Durante unha carreira de Fórmula 2 do ano 1959, Stirling Moss opinou: "Non coñezo ningún circuíto máis belo que Charade".
Debido aos volcáns extintos que a rodean, é habitual que a pista cúbrase de cinzas e pedras. Do mesmo xeito que o trazado de Nürburgring, a paisaxe montañosa dificultaba os traballos para estender as zonas de escape. Logo do Gran Premio de 1972, a pista viuse relegada a carreiras francesas de turismos, gran turismos, fórmula 3, rally e subidas de montaña. O trazado orixinal abandonouse en 1988; a marca de volta quedou en mans de Chris Amon, que en 1972 virou en 2:53.9 minutos a unha media de 166,75 km/h velocidade da o volante dun Matra.
Na actualidade, mantense activa unha versión recortada de 18 curvas e 3.975 metros de percorrido, xunto cunha de grava miúda de 1.300 metros para carreiras de rallycross.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Charade
Record: Jackie Stewart (2 Veces)
Quintáns
Co topónimo Quintáns podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Folión dos carros
miniatura|300px|Folión dos carros do ano 2013. O Folión dos carros é un encontro de véspera, celebrado en Chantada o sábado das festas patronais (a data é variable, pode coincidir o último ou penúltimo sábado do mes de agosto). Consiste na representación de oficios ou de escenas tradicionais da comarca, como as tarefas do agro, a vendima, a matanza do porco ou as feiras. Está declarada desde 2002 Festa de interese turístico de Galicia.
Características
En Chantada mantense o tradicional folión de véspera, noutrora tamén celebrado en Monforte de Lemos, no barrio de Carude. Presenta igualmente paralelismos con outros folións rurais con continuidade (Castelo, en Taboada; Vilelos, no Saviñao; e Castro Caldelas), moi comúns na Ribeira Sacra.
A orixe, non documentada, parece ser gremial, polo que se fala da Idade Media, onde os gremios mostraban os seus oficios un día ao ano. En publicacións recentes establécense paralelismos coa festa do Corpo de Deus, na que eran habituais as procesións representando os diferentes oficios da localidade.
Na actualidade está organizado pola asociación Amigos do Folión, creada en 1989.
Charles Coburn
Charles Douville Coburn, nado en Macon (Xeorxia) o 19 de xuño de 1877 e finado en Nova York o 30 de agosto de 1961 foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Coburn criouse en Savannah e aos catorce anos comezou a facer traballos no teatro local. Tres ou catro anos despois era o encargado do teatro. Logo converteuse en actor, debutando en Broadway en 1901. En 1905 formou a súa propia compañía coa actriz Ivah Mills, coa que casou o ano seguinte.
Trala morte da súa dona en 1937 trasladouse aos Ánxeles e comezou a súa carreira cinematográfica. En 1943 gañou o Oscar ao mellor actor secundario por The More the Merrier
Chiaki Kuriyama
Chiaki Kuriyama (栗山 千明), nada o 10 de outubro de 1984 en Tsuchiura, Ibaraki, é unha actriz, cantante e modelo xaponesa. É coñecida internacionalmente polo seu papel de Takako Chigusa no filme de Kinji Fukasaku Battle Royale (2000) e de Gogo Yubari no filme de Quentin Tarantino Kill Bill Volume 1 (2003).
Número natural
Un número natural é un número enteiro non negativo (0, 1, 2, ...).
Dentro desta visión dos números naturais, o 0 non pode estar neste conxunto (xa que foi un concepto relativamente recente, comparado co descubrimento dos anteriores números).
Notación
Os matemáticos usan \mathbb{N} para se referir ao conxunto de todos os números naturais. Este conxunto é infinito e contábel por definición. Para ser explícito, cando ao cero non se inclúe no conxunto, úsase unha notación específica:
Historia
Antes de que xurdisen os números para a representación de cantidades, o home usou outros métodos para contar, utilizando para iso obxectos como pedras, pauiños de madeira, nós de cordas, ou simplemente os dedos (ver sistema de numeración unario). Máis adiante comezaron a aparecer os símbolos gráficos como sinais para contar, por exemplo marcas nunha vara ou simplemente trazos específicos sobre a area (Véxase óso de Ishango). Pero foi en Mesopotamia ao redor do ano 4.000 a. C. onde aparecen os primeiros vestixios dos números que consistiron en gravados de sinais en formas de cuñas sobre pequenos taboleiros de arxila empregando para iso un pauiño aguzado. De aquí o nome de escritura cuneiforme. Este sistema de numeración foi adoptado máis tarde, aínda que con símbolos gráficos diferentes, na Grecia Antiga e na Antiga Roma. Na Grecia antiga empregábanse simplemente as letras do seu alfabeto, mentres que na antiga Roma ademais das letras, utilizáronse algúns símbolos.
Quen colocou ao conxunto dos números naturais sobre o que comezaba a ser unha base sólida, foi Richard Dedekind no século XIX. Este derivounos dunha serie de postulados (o que implicaba que a existencia do conxunto de números naturais dábase por certa), que despois precisou Peano dentro dunha lóxica de segunda orde, resultando así o famosos cinco postulados que levan o seu nome. Frege foi superior a ambos, demostrando a existencia do sistema de números naturais partindo de principios máis fortes. Lamentablemente a teoría de Frege perdeu, por así dicilo, a súa credibilidade e houbo que buscar un novo método. Foi Zermelo quen demostrou a existencia do conxunto de números naturais, dentro da súa teoría de conxuntos e principalmente mediante o uso do axioma de infinitude que, cunha modificación deste feita por Adolf Fraenkel, permite construír o conxunto de números naturais como ordinais segundo von Neumann.
Algunhas características dos números naturais son:
Fornelos de Filloás
O topónimo galego Fornelos de Filloás pode referirse a:
Fernando Maestro
Fernando Maestro Olalla, nado en Terrassa (Barcelona) o 15 de abril de 1974, é un exfutbolista español. Xogaba de porteiro.
A Estación, Campo, O Irixo
A Estación é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (5 homes e 12 mulleres).
Recibe o seu nome da estación do Irixo.
O Lugar Vello, Cazás, Xermade
O Lugar Vello é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Tariq ibn Ziyad
Traxectoria
Os historiadores árabes medievais dan datos contraditorios sobre as orixes e a nacionalidade de Tariq. Algunhas conclusións sobre a súa personalidade e as circunstancias da súa entrada en Al-Andalus están rodeadas de incerteza. A gran maioría das fontes modernas afirman que Tariq era un mawla bérber de Musa ibn Nusayr, o gobernador Omeia de Ifriqiya. Tradicionalmente dise que naceu na rexión de Tlemcen, tamén vivira alí coa súa muller antes de gobernar Tánxer.
Segundo Ibn Abd al-Hakam, Musa ibn Nusayr nomeou a Tariq gobernador de Tánxer despois da súa conquista en 710-711 pero un posto visigodo non conquistado permaneceu en Ceuta, un bastión comandado por un nobre chamado Xulián, conde de Ceuta.
Despois de que Rodrigo chegase ao poder, Xulián mandara, como era costume, á súa filla, Florinda a Cava, á corte do rei visigodo para educala. Dise que Rodrigo a violou, e que Xulián estaba tan indignado que quixo que os musulmáns derrubaran o reino visigodo. En consecuencia, fixo un tratado con Tariq (Musa volveu a Kairouan) para transportar en segredo o exército musulmán a través do estreito de Xibraltar, xa que posuía varios barcos mercantes e tiña os seus propios fortes no continente.
Sobre o 26 de abril de 711, o exército de Tariq, composto por recentes bérberes conversos ao islam, foi desembarcado na península Ibérica por Xulián. Desembarcaron ao pé dunha montaña que en adiante recibiu o seu nome, Jabal Tariq.
O exército de Tariq contiña uns 7.000 soldados, compostos en gran parte por tropas bérberes pero tamén por tropas árabes. Rodrigo, para facer fronte á ameaza dos Omeias, reuniu un exército de 100.000 homes, aínda que o número real estímase moito menor. A maior parte do exército estaba comandado e leal aos fillos de Vitiza, a quen Rodrigo depuxo brutalmente. Tariq gañou unha vitoria decisiva cando Rodrigo foi derrotado e morto o 19 de xullo na batalla de Guadalete.
Tariq dividiu o seu exército en catro divisións, que pasaron a capturar Córdoba ao mando de Mughith al-Rumi, Granada e outros lugares, mentres el permaneceu á fronte da división que capturou Toledo. Despois, continuou avanzando cara ao norte, chegando a Guadalaxara e Astorga. Tariq foi gobernador de facto de Hispania ata a chegada de Musa un ano despois. O éxito de Tariq levou a Musa a reunir 12.000 tropas (a maioría árabes) para planificar unha segunda invasión, e nuns poucos anos Tariq e Musa capturaran dous terzos da península ibérica aos visigodos.
Tanto Tariq como Musa recibiron simultaneamente a orde de regresar a Damasco polo califa omeia Al-Walid I en 714, onde pasaron o resto das súas vidas. O fillo de Musa, Abd al-Aziz, que tomou o mando das tropas de Al-Andalus, foi asasinado en 716. Nas moitas historias árabes escritas sobre a conquista do sur de Hispania, hai unha división definitiva de opinións sobre a relación entre Tariq e Musa bin Nusayr. Algúns relatan episodios de ira e envexa por parte de Musa de que o seu liberto conquistara un país enteiro. Outros non mencionan, nin minimizan, ningún enfrontamento entre ambos. Por outra banda, outro historiador, Al-Baladhuri, escribiu no século IX que Musa escribiu a Tariq unha "carta severa" e que máis tarde remataron por reconciliarse.
Ensembl
miniatura|Logo do proxecto. O proxecto de base de datos de xenomas Ensembl é un proxecto científico conxunto entre o Instituto Europeo de Bioinformática e o Wellcome Trust Sanger Institute, que foi lanzado en 1999 en resposta á inminente terminación do Proxecto Xenoma Humano. Ensembl pretende proporcionar un recurso centralizado para xenetistas, biólogos moleculares e outros investigadores que estudan os xenomas da especie humana e doutros vertebrados e organismos modelo. Ensembl é un dos varios buscadores xenómicos ben coñecidos para a obtención de información xenómica.
Bases de datos e buscadores similares encóntranse no NCBI e na Universidade de California, Santa Cruz (UCSC).
Fundamentos
O xenoma humano consta de tres mil millóns de pares de bases, que codifican aproximadamente de 20 000 a 25 000 xenes. Porén, o xenoma por si só é pouco útil a non ser que se poidan identificar as localizacións e relacións entre os distitnos xenes. Unha opción é a anotación manual, na que un equipo de científicos trata de localizar xenes utilizando datos experimentais de revistas científicas e bases de datos públicas. Porén, isto é unha tarefa lenta e penosa. A alternativa, chamada anotación automatizada, utiliza o poder dos computadores para facer o complexo labor de concordancia de padróns entre proteínas e ADN.
No proxecto Ensembl, os datos de secuencia que se introducen no sistema de anotación de xenes (unha colección de "pipelines" de software escritas en Perl) que crea un conxunto de localizacións de xenes preditas e gárdaas na base de datos MySQL para unha posterior análise e presentación. Ensembl fai que estes datos estean libremente accesibles para a comunidade de investigadores de todo o mundo. Todos os datos e códigos producidos polo proxecto Ensembl están dispoñibles para ser descargados, e hai tamén un servidor de base de datos de acceso público que permite o acceso remoto. Ademais, o sitio web de Ensembl proporciona presentacións visuais xeradas por computador de moitos dos datos.
Co tempo o proxecto expandiuse para incluír especies adicionais (como organismos modelo claves como o rato, mosca do vinagre e peixe cebra) e tamén unha ampla variedade de datos xenómicos, como as variacións xenéticas e características regulatorias. Desde abril de 2009, un proxecto irmán chamado Ensembl Genomes ampliou o alcance de Ensembl a animais invertebrados, plantas, fungos, bacterias, e protistas, mentres que o proxecto orixinal continúa centrándose só en vertebrados.
Presentación dos datos xenómicos
No concepto de Ensembl é esencial a capacidade de xerar automaticamente vistas gráficas dos aliñamentos de xenes e outros datos xenómicos con respecto a un xenoma de referencia. Estes móstranse como pistas de datos, e as pistas individuais poden ser encendidas ou apagadas, permitindo ao usuario personalizar a presentación para que sexa axeitada aos seus intereses. A interface tamén permiten que o usuario faga zoom nunha rexión ou moverse ao longo do xenoma en ambas as direccións.
Os datos producidos externamente poden tamén engadirse á presentación, sexa por medio do servidor DAS (Distributed Annotation System) en internet, ou sexa subindo un ficheiro axeitado nun dos formatos soportados, como BAM, BED ou PSL.
Os gráficos xéranse usando módulos de Perl personalizados en GD, a biblioteca de presentación de gráficos estándar de Perl.
Métodos alternativos de acceso
Ademais do seu sitio web, Ensembl proporciona unha Perl API (Application Programming Interface, Interface de Programación de Aplicacións) que modela obxectos biolóxicos como xenes e proteínas, permitindo escribir scripts simples para obter os datos de interese. A mesma API utilízase internamente pola interface da web para mostrar os datos. Está dividida en seccións como a API central, a API compara (para datos xenómicos comparativos), a API de variacións (para acceder a SNPs, SNVs, CNVs..), e a API de xenómica funcional (para acceder a datos regulatorios). A páxima web de Ensembl proporciona ampla información sobre como instalar e usar as API.
Este software pode utilizarse para acceder á base de datos pública MySQL, evitando a necesidade de descargar enormes conxuntos de datos. Os usuarios mesmo poden elixir obter os datos de MySQL con buscas SQL directas, pero isto require un amplo coñecemento do esquema da base de datos actual.
Os conxuntos de datos grandes poden obterse usando a ferramenta de minado de datos BioMart. Proporciona unha interface web para descargar conxuntos de datos usando buscas complexas.
Finalmente, hai un servidor FTP que pode utilizarse para descargar bases de datos MySQL enteiras e tamén algúns conxuntos de datos seleccionados noutros formatos.
Especies actuais incluídas
Os xenomas anotados inclúen a maioría dos vertebrados que foron totalmente secuenciados e organismos modelo seleccionados. Todos eles son eucariotas, non hai procariotas (no Ensembl orixinal). En 2008, estes incluían:
Léon Brillouin
Léon Nicolas Brillouin, nado en Sèvres o 7 de agosto de 1889 e finado o 4 de outubro de 1969, foi un físico francés, nacionalizado posteriormente estadounidense, que realizou contribucións notables na mecánica cuántica, na propagación das ondas de radio pola atmosfera, na física do estado sólido e na teoría da información.
Traxectoria
Dende 1908 ata 1912 estudou física na École Normale Supérieure de París. Dende 1911 estudou baixo Jean Perrin ata que marchou á Universidade Ludwig Maximilians de Múnic (LMU) en 1912. Alí estudou física teórica con Arnold Sommerfeld. En 1913 volveu a Francia para estudar na Universidade de París. Durante a primeira guerra mundial serviu no exército, desenvolvendo o amplificador de válvulas xunto a G. A. Beauvais. Trala fin da guerra volveu á Universidade de París para continuar cos seus estudos con Paul Langevin, e recibiu o doutoramento en ciencias en 1920. O xurado da súa tese estivo composto por Langevin, Marie Curie e Jean Perrin, e o tema da mesma foi a teoría cuántica dos sólidos, na que propuxo unha ecuación de estado baseada nas vibracións atómicas (fonóns) que se propagan por el. Tamén estudou a propagación das ondas de luz monocromáticas e a súa interacción coas ondas de son, fenómeno que pasou a coñecerse posteriormente como dispersión de Brillouin.
Tralo seu doutoramento Brillouin pasou a desempeñar a función de secretario científico da reorganizada Journal de Physique et le Radium. En 1932 pasou a ser director asociado dos laboratorios de física do Collège de France. En 1926 Gregor Wentzel, Hendrik Kramers, e Brillouin desenvolveron de forma independente o que se coñece como a aproximación Wentzel–Kramers–Brillouin ou tamén "método WKB", "enfoque clásico" e "método integral de fase". En 1928 tralo establecemento do Institut Henri Poincaré foi nomeado profesor da Cátedra de Física Teórica. Durante o seu traballo sobre a propagación das ondas de electróns nos entramados cristalinos, introduciu o concepto das zonas Brillouin en 1930. As técnicas de perturbacións de mecánica cuántica de Brillouin e Eugene Wigner resultaron no que se coñece como a fórmula Brillouin–Wigner.
Ponte do Gran Belt
miniatura|300x300px|Ponte de Oriente, visto dende a ponte baixa. miniatura|289x289px|Localización do Gran Belt en Dinamarca. A ponte do Gran Belt (en Storebæltsforbindelsen) conecta as illas danesas Selandia e Fionia. A ponte forma parte de toda unha estrutura de unión entre devanditas illas, cruzando todo o estreito do Gran Belt, con arredor de 16 quilómetros entre ambos os extremos da ponte, e pasando por unha pequena illa denominada Sprogo. O tramo colgante, de 1,62 km, coñecido como a Ponte de Oriente, atópase no centro do tramo entre Sprogo e Selandia. É a terceira ponte colgante máis longa do mundo por detrás da Gran Ponte de Akashi Kaikyō e da ponte de Xihoumen da provincia de Zhejiang na China, programada para concluírse en outubro de 2009. Foi deseñado polo estudo de arquitectura danesa Dissing + Weitling.
A ponte substituíu o servizo de transbordador que fora o principal medio de cruzamento do Gran Belt durante máis de 100 anos. A ponte foi aberta ó tráfico rodado en xullo de 1998, así como ó transporte ferroviario, que conta con dobre vía. A un custo estimado en 21,4 mil millóns de coroas danesas (prezos de 1988), é o maior proxecto de construción na historia de Dinamarca. A súa operación e mantemento levan a cabo por A/S Storebælt baixo Sund & Bælt. A súa construción e mantemento son financiados polas peaxes de vehículos e trens.
A ponte reduciu significativamente os tempos de viaxe: antes o transbordador levaba preto dunha hora e agora o Gran Belt pódese cruzar nuns 10 minutos. A construción da Ponte do Gran Belt e da ponte de Oresund que, en conxunto, permitiron a unión do continente europeo con Suecia e o resto de Escandinavia a través de Dinamarca, acurtando en gran medida o camiño alternativo por terra a través de Finlandia.
Estrada Europea E70
dereita|150px frame|dereita|De oeste a leste: [[A Coruña, Bilbao, Donostia, Bordeos, Saint-Étienne, Lión, Turín, Verona, Venecia, Trieste, Liubliana, Zagreb, Belgrado, Timişoara, Craiova, Bucarest, Rousse, Varna, Samsun, Trebisonda, Poti.]]
Eusko Alkartasuna
Eusko Alkartasuna (EA) (Solidariedade Vasca en galego) é un partido político vasco fundado por Carlos Garaikoetxea Urriza en setembro de 1986, como escisión do Partido Nacionalista Vasco. Actualmente está separado ideoloxicamente do anterior partido xa que EA-Eusko Alkartasuna se define como socialdemócrata, independentista, pacifista e aconfesional.
Estrada Europea E70
A ruta europea E70 é unha estrada de clase A que se estende dende A Coruña ata a cidade xeorxiana de Poti no leste de Europa.
Eusko Alkartasuna
Historia
O 30 de novembro de 1986 EA concorreu por vez primeira a uns comicios (eleccións autonómicas na Comunidade Autónoma Vasca), obtendo máis de 180.000 votos nas tres provincias, un 15,84% do total.
En Navarra obtivo o 7,1% dos votos nas súas primeiras eleccións forais, en 1987, conseguindo 4 deputados e relegando ao EAJ/PNV a un testemuñal 0,98%.
Porén, en ambas comunidades, Eusko Alkartasuna ten retrocedido electoralmente de maneira moderada nun principio, e perigosamente a partir de finais dos 90, o que a levou a establecer alianzas coa formación da que se escindiu. Dende 2001, EA preséntase co EAJ/PNV a practicamente tódalas contendas electorais
En Europa pertence á ALE - Alianza Libre Europea, partido que engloba a forzas nacionalistas, socialdemócratas alternativas e ecoloxistas de diferentes estados.
En España mantén fortes vínculos e acción común con Esquerra Republicana de Catalunya, Chunta Aragonesista, Partido Socialista de Andalucía, Andecha Astur, Conceju Nacionaliegu Cántabru e outros partidos cos que se presenta conxuntamente nas eleccións ó Parlamento Europeo na candidatura Europa dos Pobos, cuxo representante no Parlamento Europeo corresponde á formación catalá.
A actual presidenta do partido (2004) é Begoña Errazti e o seu órgano de expresión é Alkartasuna.
Espazo electoral de EA
A formación sofre unha grave crise por dobres factores:
Por un lado, a súa situación ideolóxica non está claramente delimitada; en diversas enquisas tense posto de manifesto as distintas posturas dos votantes de EA en multitude de cuestións, e segue a ser percibida como un partido receptor do voto "descontento" do PNV, isto é, sen espectro electoral propio. Este feito ten levado á organización a tratar de dar unha imaxe á esquerda do PNV engadindo o cualificativo "Euskal sozialdemokrazia" (Socialdemocracia vasca) ó logotipo.
Por outro lado, ou quizais polo anteriormente referido, EA atravesa unha crise electoral, tras perder o 50% dos seus votos entre 1986 e 1998 (Do 15,84% ó 8,69% na CAV e do 7,1% ó 4,56% en Navarra), o que ten provocado unha alianza electoral estable co PNV, en ambas comunidades. A implantación da organización segue sendo forte en Guipúscoa - por onde conseguiu unha deputada ó Congreso- e Navarra.
Nas eleccións de 2005 ó Parlamento Vasco a coalición EAJ/PNV retrocedeu do 42,72% dos votos ó 38,67%. Isto traduciuse na perda de catro deputados, así a todo EA aumentou un situándose en 8, o cal significou que o PNV perdeu 5. Este feito medrou o malestar debido a que, segundo os analistas, era notorio que EA alcanzaba unha representación que non lle correspondía.
Recentemente e co motivo do proceso de paz xurdiu un achegamento á esquerda abertzale, chegando a cuestionar a posible coalición con EAJ/PNV nas eleccións municipais de 2007.
Antoloxía
Unha antoloxía (do grego ἄνθος 'flor' e λέγω 'seleccionar': ramallete, grilanda) é unha recompilación de obras literarias, en orixe, de poemas.
No contexto literario, unha antoloxía contería unha selección de textos literarios dun ou varios autores e, por extensión, calquera medio (libro, disco ou colección de discos, exposición etc.) que inclúa unha selección de obras artísticas. É común en poesía (antoloxía poética), aínda que tamén pode darse noutros xéneros, como fábulas, ensaios ou contos que tamén poida ter natureza temática.
A Vila da Igrexa, Cerdido, Cerdido
A Vila da Igrexa é un lugar da parroquia de Cerdido no concello de Cerdido na provincia da Coruña na comarca do Ortegal. Tiña 99 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 48 homes e 51 mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2003 cando tiña 79 habitantes. Neste lugar esta a Igrexa de San Martiño de Cerdido, de onde recolle o nome deste lugar.
Depuración de moluscos
miniatura|Depuración de molusco branco en piscinas. miniatura|Depuración de mexillón en contedores ou "bins". Enténdese por depuración de moluscos o proceso de hixienización ó que son sometidos os moluscos bivalvos procedentes de determinadas zonas de produción consideradas insalubres, para conseguir que eliminen a carga microbiana que posúan ou reducila a límites aceptables, convertíndoos así en aptos para o consumo humano. O procedemento de depuración consiste en mante-los moluscos durante máis o menos tempo, segundo a carga microbiana en orixe e a propia capacidade de depuración do establecemento, en piscinas ou contedores, sometidos a unha corrente continua de auga tratada, normalmente con cloro, co obxectivo de reducir ou eliminar os posibles axentes patóxenos, aproveitando o sistema de alimentación por filtración dos propios moluscos.
Debe terse presente que a depuración só é eficaz fronte a unha posible contaminación microbiolóxica, e que non consegue reduci-los niveis de biotoxinas que puideran te-los moluscos.
Orixe da contaminación
Practicamente a totalidade dos microorganismos patóxenos de orixe humana presentes no medio mariño proceden de vertidos de augas residuais urbanas, agrícolas ou industriais. Aínda que, normalmente, as bacterias de orixe fecal son pouco resistentes nas condicións ambientais mariñas, en determinadas zonas nas que os vertidos sexan elevados ou as correntes de auga non garantan unha renovación suficiente pode producirse unha contaminación dos moluscos cultivados nesas augas, dada a capacidade de filtración e de retención que posúen os moluscos bivalvos.