cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa Medni
Historia
En 1970, todos os cidadáns da illa foron trasladados á veciña illa de Bering. Até o ano 2001 a illa estivo ocupada como posto fronteirizo. Desde entón, a illa está completamente deshabitada.
Ecoloxía
Anualmente realízanse estudos científicos sobre a súa fauna e a súa flora.
A illa Medni é o fogar de moitos eóns mariños Steller. Alí naceron 340 crías en 1999. e 153 en 2016.
R-4D
R-4D é a designación dun motor foguete fabricado por Marquardt Corporation e utilizado nas cápsulas do proxecto Apollo para o control de actitude. Versións máis modernas úsanse en varios tipos de satélites artificiais para control de actitude e posición.
Características
Os motores R-4D están formado por un grupo de catro tobeiras, o que lle da características direccionais. Foi usado por primeira vez na misión Apollo 201, no voo dunha cápsula non tripulada. Os motores teñen unha masa duns 3,6 kg, unha lonxitude de 55 cm e un diámetro máximo de 28 cm. Usan tetróxido de nitróxeno e MMH como propelentes.
Organismo aerobio
300px|miniatura|dereita|As bacterias anaeróbicas e aeróbicas poden identificarse pola súa forma de crecemento en tubos de ensaio de [[caldo de tioglicolato: 1: Aerobio obrigado, que necesita oxíxeno porque non pode fermentar nin respirar anaerobicamente. Xúntanse na parte superior do tubo, onde a concentración de oxíxeno é maior. 2: Anaerobio obrigado, que morre envelenado polo oxíxeno, polo que crecen todos xuntos no fondo do tubo, onde a concentración de oxíxeno é menor. 3: Anaerobio facultativo, que crece con ou sen oxíxeno, porque pode metabolizar enerxía aeróbica ou anaerobicamente. Crecen en maior número na parte superior do tubo porque a respiración aeróbica xera máis ATP que a fermentación ou a respiración anaeróbica, pero algúns crecen tamén no resto do tubo. 4: Microaerófilo, que necesita pequenas cantidades de oxíxeno porque non pode fermentar ou respirar anaerobicamente, pero que morre envelenado en altas concentracións de oxíxeno. Crecen na zona superior do tubo pero non na parte máis superior. 5: Aerotolerante, que non require oxíxeno, xa que ten un metabolismo enerxético anaerobio, pero non morre envelenado se está en presenza de oxíxeno. Crecen en todo o tubo.]]
Tipos
Os seres que poden utilizar o oxíxeno para vivir son:
Ademais destes, os anaerobios aerotolerantes non usan o oxíxeno, mais tampouco sofren danos en presenza de dito gas.
Cando un organismo pode sobrevivir tanto en ambientes con oxíxeno coma sen el, o efecto Pasteur pode servir para distinguir os anaerobios facultativos dos aerotolerantes. Se o organismo está nun ambiente anaerobio e está utilizando a fermentación para obter enerxía, a adición de oxíxeno fai que os anaerobios facultativos suspendan a fermentación que estaban realizando e empecen a usar a respiración celular, na cal consomen o oxíxeno e é máis produtiva enerxeticamente. Por tanto, o organismos facultativos poden crecer tanto en ambientes oxixenados coma carentes de oxíxeno.
Glicosa
Un bo exemplo é a oxidación do monosacárido glicosa na respiración aerobia:
onde a glicosa libera a enerxía química almacenada no enlace dobre do oxíxeno.
Esta ecuación é un resumo global do que ocorre en tres rutas bioquímicas: glicólise, ciclo de Krebs e fosforilación oxidativa.
Adaptación á presenza de oxíxeno
Cando a evolución biolóxica alcanzou a fotosíntese oxixénica, por medio da cal se libera oxíxeno ao ambiente, os seres vivos presentes adaptaron o seu metabolismo para aproveitar a enerxía da glicosa por oxidación, que é máis eficiente que a súa utilización anaerobia ou fermentación.
A teoría da endosimbiose propón que o antepasado común dos organismos eucariontes (dotados de células nucleadas) desenvolveu a capacidade de realizar o metabolismo aerobio por medio da integración dunha bacteria aerobia como orgánulo permanente, que sería a mitocondria.
Ralstonia
Xenómica
Especies do xénero Ralstonia foron tamén identificadas como contaminantes comúns dos kits de extracción de ADN ou de reactivos de PCR, o que pode causar que apareza erradamente como presente en conxuntos de datos de microbiota ou metaxenómica.
Código ATC B
O código ATC B é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os fármacos de uso sobre o sangue e os órganos formadores da mesma.
Prudenci Bertrana
Prudenci Bertrana, nado en Tordera o 19 de xaneiro de 1867 e finado en Barcelona o 21 de novembro de 1941, foi un escritor catalán.
Traxectoria
Estudou en Xirona, e en 1884 trasladouse a Barcelona para cursar enxeñería industrial, carreira que deixou logo do primeiro ano para estudar na Escola de Belas Artes, pero non chegou a rematar os estudos. Non obstante, á súa volta a Xirona comezou a ser coñecido como pintor de retratos e paisaxes e accedeu a un posto de profesor na Escola Municipal de Belas Artes. En 1898 apareceron as primeiros contos na revista Lo Geronès. En 1902 incorporouse á redacción da revista Vida, modernista e conservadora. Colaborou coa revista Catalunya e entrou en contacto co grupo de escritores modernistas locais: Xavier Montsalvatge, Carles Rahola e Miquel de Palol.
En 1906 publicou a novela Josafat, de grande éxito. Posteriormente publicou Nàufrags (1907) e o libro de relatos Crisàlides (1907). En 1912 marchou vivir a Barcelona e converteuse en director das revistas satíricas L'Esquella de la Torratxa e La Campana de Gràcia e colaborou con El Poble Català.
Publicou coleccións de contos e relatos: La lloca de la vídua i altres conts (1915), Els herois (1920), El meu amic Pellini i altres contes (1923), La bassa roja (1923), El desig de pecar (1924) L'òrgan del diputat (1924), L'ós benemèrit i altres bésties (1932) e obras de teatro, en parte escritas para mellorar a súa precaria situación económica, como Enyorada solitud! (1918), Les ales d'Ernestina (1921), La dona neta (1924), L'auto del senyor Moixet (1925), El comiat de Teresa (1931) e a novela ''Jo! Memòries d'un metge filòsof'' (1925). En 1936 recolleu en Impromtus algúns dos artigos de crítica teatral que publicara na Revista de Catalunya e La Veu de Catalunya.
A triloxía Entre la terra i el núvols está escrita en clave autobiográfica e componse de L'hereu (1931), El vagabund (1933) e L'impertinent (escrita en 1939, pero que non se puido publicar ata 1948)
Slumdog Millionaire
Slumdog Millionaire é un filme británico de 2008 dirixido por Danny Boyle, en colaboración con Loveleen Tandan, e escrito por Simon Beaufoy, adaptando a novela Q & A (2005) do escritor indio Vikas Swarup.
Os actores principais son Dev Patel e Freida Pinto. O filme, filmado na India, foi lanzado o 12 de decembro de 2008. Conta a historia dun mozo dos arrabaldes de Mumbai que aparece en Kaun Banega Crorepati, a versión india de Who Wants to Be a Millionaire?, superando as expectativas da xente, a pesar das sospeitas do presentador e dos policías.
Conseguiu catro premios nos Globos de Ouro e 8 Oscars de 2009.
Sinopse
Jamal Malik (Dev Patel) é un adolescente pobre de Mumbai que participa na versión hindú do programa Quen quere ser millonario?. A piques de conseguir 20 millóns de rupias, que é o premio máximo do concurso, o rapaz é interrogado pola policía, que sospeita que está facendo trampas. Pero para cada unha das preguntas, Jamal ten unha resposta.
Personaxes
miniatura|dereita|200px|Os protagonistas: Dev Patel e Freida Pinto.
Glen Rice
Glen Anthony Rice, nado o 28 de maio de 1967 en Flint, Míchigan, é un ex xogador americano de baloncesto profesional, que xogou na National Basketball Association (NBA). Xogaba nas posicións de escolta e aleiro.
Rice foi 3 veces All-Star, e é o 11º xogador con máis triplas anotadas na historia da NBA, con 1.559 durante os seus 15 anos de carreira profesional. Coma xogador, gañou un campionato da NCAA e outro da NBA. Conseguiu ademais o premio ó MVP do All-Star Game da NBA, e o premio ó mellor xogador da NCAA.
Traxectoria profesional
Rice foi seleccionado na 4ª posición do Draft da NBA de 1989 polos Miami Heat. Rice só anotou 13.6 puntos por partido na súa tempada rookie, pero subiu ata os 20 puntos por encontro nas súas outras cinco tempadas en Miami, e liderou ós Heat ás súas primeiras series de Playoffs contra os Chicago Bulls. Rice foi o primeiro xogador dos Heat en facer máis de 20 puntos por partido nunha tempada (1991-1992). Porén, os Heat foron incapaces de gañar unha serie de playoffs durante o período de Rice no equipo.
Rice xogou 1.000 partidos na NBA de 1989 a 2004. Foi tres veces All-Star, e rematou a súa carreira con 18.3 puntos e 4.4 rebotes en 1.000 partidos de tempada regular cos Miami Heat, Charlotte Hornets, Los Angeles Lakers, New York Knicks, Houston Rockets e Los Angeles Clippers. Rematou con 18.336 puntos anotados. Na tempada 1996-97 foi o terceiro máximo anotador da liga, tan só por detrás de Michael Jordan e Karl Malone, facendo 26.8 puntos por partido.
Rice xogou en 55 partidos de playoffs, e acadou 16.1 puntos e 4.5 rebotes. Nos seus tres partidos coma All-Star, fixo 16.3 puntos por encontro.
Rice conseguiu o seu único anel de campión da NBA coma membro dos Los Angeles Lakers na tempada 1999-00 contra os Indiana Pacers.
LNB
LNB pode referirse a:
No deporte, a:
Mike Giomi
Michael Ray Giomi, nado o 9 de abril de 1964 en Modesto, California, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado nas universidades de Indiana e North Carolina State, Giomi xogou durante a súa carreira principalmente en Europa, excepto dúas temporadas nas que disputou a liga canadense e a CBA estadounidense. Cunha altura de 2,06 metros xogaba na posición de pivote. A súa filla, Lydia, é tamén xogadora profesional de baloncesto.
Giorgos Seferis
miniatura Geórgios Stylianou Seferiadis, coñecido como Giorgos Seferis (en grego: Γιώργος Σεφέρης), nado en Esmirna o 13 de marzo de 1900 e finado en Atenas o 20 de setembro de 1971, foi un escritor grego gañador do Premio Nobel de Literatura en 1963.
Traxectoria
En 1931 deuse a coñecer cun libro de poemas Strofi, influído polo simbolismo e o hermetismo. Foi cónsul de Londres e publicou Mithistórima (1935), Diario de abordo (I-II e o III, dedicado á illa de Chipre) e, postumamente, Diario (1975-1978).
Obra
Escribiu en dimotikí glosa -a lingua do pobo-, lingua grega que seguiu a súa evolución e que presentaba modificacións notables respecto da lingua oficial, imposta polo Estado, chamada kazarévusa. Intentou combinar as súas propias experiencias coa historia e a mitoloxía. Unha das súas principaies fontes de inspiración foi a Odisea de Homero, en particular, para mostrar como a personalidade humana non cambiou a través dos séculos.
Gante
Gante (Gent ; Gand ; inglés tradicional: Gaunt) é unha cidade e un municipio na Rexión flamenga de Flandres, Bélxica. É a capital e cidade máis grande da provincia de Flandres Oriental, e a terceira máis grande do país, só superada en tamaño por Bruxelas e Antwerpen. A cidade naceu como un asentamento entre os ríos Scheldt e Leie e se converteu na Baixa Idade Media nunha das cidades máis ricas do norte de Europa,cunhas 50.000 persoas en 1300. Hoxe en día é unha cidade con moito comercio e actividade grazas ao seu porto e á súa universidade. A cidade atópase unida ao mar pola canle Ghent-Terneuzen e posúe a terceira estación de tren con máis actividade da Bélxica.
O municipio comprende a cidade de Gante propiamente dita e os suburbios circundantes de Afsnee, Desteldonk, Drongen, Gentbrugge, Ledeberg, Mariakerke, Mendonk, Oostakker, Sint-Amandsberg, Sint-Denijs-Westrem, Sint-Kruis-Winkel, Wondelgem e Zwijnaarde. Con 265.086 habitantes a principios de 2022, Gante é o segundo municipio de Bélxica por número de habitantes. As área metropolitana, incluída a zona de proximidades exteriores, abarcan unha área de 1205 km² e tiña unha poboación total de 560.522 a 1 de xaneiro de 2018, que o sitúa como o cuarto máis poboado de Bélxica. O actual alcalde de Gante, Mathias De Clercq é do partido liberal e democrático Open VLD.
Taboadela, Taboadela
San Miguel de Taboadela é unha parroquia do concello ourensán de Taboadela na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 327 habitantes (160 homes e 167 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 24 habitantes en relación ao ano 2000.
No outeiro do Castro atópanse a capela de San Xoán e o monumento en Homenaxe á Familia.
Gante
O Festival de Gante de dez días de duración (Gentse Feesten en holandés) celébrase todos os anos e ao que asisten entre 1 e 1,5 millóns de visitantes.
Historia
thumbnail|right|Gante en 1775
As evidencias arqueolóxicas mostran a presenza humana ao redor da confluencia do Scheldt e o Leie remontándose ata a Idade de Pedra e a Idade de Ferro.
A maioría dos historiadores cren que o nome máis antigo de Gante, 'Ganda', deriva da palabra celta ganda, que significa confluencia. Outras fontes conectan o seu nome cunha divindade escura chamada Gontia.
Non hai rexistros escritos do período dos romanos, pero as investigacións arqueolóxicas confirman que a zona de Gante continuou habitada.
Cando os francos invadiron os territorios romanos desde finais do século IV e ben entrado o século V, levaron consigo a súa lingua, e o celta e o latín substituíronse polo Holandés antigo.
Idade Media
Ao redor do 650, San Amando fundou dúas abadías en Gante: San Pedro (Blandinium) e Abadía de San Bavón. Ao redor do ano 800, Luís o Piadoso, fillo de Carlomagno, nomeou a Eginard, o biógrafo de Carlomagno, abade de ambas as abadías. A cidade creceu a partir de varios núcleos, as abadías e un centro comercial. Porén, en 851 e 879 a cidade foi saqueada polos viquingos. 277px|thumb|De Kouter en Gante en 1763 de [[Engelbert van Siclers]]
Baixo a protección do Condado de Flandres a cidade recuperouse e floreceu a partir do século XI, crecendo ata converterse nunha pequena cidade-estado. No século XIII, Gante era a cidade máis grande de Europa ao norte dos Alpes despois de París, era máis grande que Colonia ou Moscova. Ata 65.000 persoas vivían dentro das murallas da cidade. O campanario e as torres da Catedral de San Bavón e da Igrexa de San Nicolás son só algúns exemplos do horizonte da época.
Os ríos fluían nunha zona onde moita terra se inundaba periodicamente. Estes ricos 'meersen' de herba ("prados de auga": unha palabra relacionada co inglés 'pantano') eran idóneos para pastorear ovellas, cuxa la se usaba para facer panos. Gante foi a principal cidade para os tecidos durante a Idade Media.
A industria da la, establecida orixinalmente en Bruxas, creou a primeira zona industrializada europea en Gante na Alta Idade Media. A zona mercantil estaba tan desenvolvida que houbo que importar la de Escocia e Inglaterra, o que provocou a boa relación de Flandres con elas. Non obstante, durante a Guerra dos Cen Anos, o comercio con Inglaterra sufriu significativamente. Gante foi o lugar de nacemento de Xoán de Gante, duque de Lancaster.
Período moderno inicial
A cidade recuperouse no século XV cando Flandres uniuse coas provincias veciñas baixo os Duques de Borgoña. Os altos impostos provocaron unha rebelión e, finalmente, a Batalla de Gavere en 1453, na que Gante sufriu unha terrible derrota a mans de Filipe o Bo. Por esta época, o centro de importancia política e social dos Países Baixos comezou a desprazarse de Flandres (Bruxas-Gante) a Brabante (Antwerp–Bruxelas), aínda que Gante seguiu xogando un papel importante. Con Bruxas, a cidade liderou dúas revoltas contra Maximiliano de Austria, o primeiro monarca da Casa de Habsburgo en gobernar Flandres.
left|thumb|Edificios ao longo do río [[Leie na cidade de Gante]] left|thumb|left|thumb|O Palacio de Xustiza de Gante, c. 1895
En 1500, Xoana I de Castela deu a luz a Carlos V, quen se converteu en Emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e Rei de España. Aínda que era orixinario de Gante, castigou a cidade despois da Revolta de Gante de 1539 e obrigou aos nobres da cidade a camiñar diante do emperador descalzos cunha soga (en holandés: "strop" ) ao redor do pescozo, desde este incidente, os habitantes de Gante foron chamados "Stroppendragers" (portadores de sogas). A abadía de San Bavón (que non debe confundirse coa próxima catedral de San Bavón) foi abolida, derrubada e substituída por unha fortaleza para as tropas reais españolas. Só unha pequena parte da abadía salvouse da demolición.
Os finais dos séculos XVI e XVII trouxeron devastación por mor da Guerra dos Oitenta Anos. A guerra puxo fin ao papel de Gante como centro de importancia internacional. En 1745, a cidade foi capturada polas forzas francesas durante a Guerra de Sucesión de Austria antes de ser devolta ao Imperio de Austria baixo os Habsburgo tras o Tratado de Aquisgrán en 1748. Esta parte de Flandres pasou a ser coñecida como os Países Baixos austríacos ata o exilio do emperador francés Napoleón I, o fin da revolución francesa e as posteriores Guerras napoleónicas e os tratados de paz alcanzados polo Congreso de Viena en 1815.
Século XIX
Nos séculos XVIII e XIX volveu florecer a industria téxtil de Gante. Lieven Bauwens, despois de sacar de contrabando os planos de máquinas industriais e os planos de fábricas fóra de Inglaterra, presentou a primeira máquina de tecer mecánica no continente europeo en 1800.
A Moreira, Cequeliños, Arbo
A Moreira é un lugar da parroquia de Cequeliños, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Gante
Século XIX
O Tratado de Gante, negociado aquí e adoptado na véspera de Nadal de 1814, puxo fin formalmente á Guerra de 1812 entre Gran Bretaña e os Estados Unidos (a fase norteamericana das guerras napoleónicas). Despois da Batalla de Waterloo, Gante e Flandres, previamente gobernadas pola Casa de Habsburgo en Viena como os Países Baixos austríacos, pasaron a formar parte do Reino Unido dos Países Baixos cos holandeses do norte durante 15 anos. Neste período, Gante estableceu a súa propia universidade (1816) e unha nova conexión co mar (1824–27).
Despois da Revolución Belga, coa perda do acceso portuario ao mar durante máis dunha década, a economía local colapsouse e o primeiro sindicato belga orixinouse en Gante. En 1913 houbo unha exposición mundial en Gante. Como preparación para esta efeméride, a estación de ferrocarril de Sint-Pieters rematouse en 1912.
Século XX
Gante foi ocupada polos alemáns nas dúas guerras mundiais pero escapou dunha grave destrución. A vida do pobo e dos invasores alemáns en Gante durante a Primeira Guerra Mundial é descrita por H. Wandt en "etappenleven te Gent". Na segunda guerra mundial a cidade foi liberada pola 7ª División Blindada "Desert Rats" e combatentes locais belgas o 6 de setembro de 1944, con os suburbios do norte e a zona industrial despexados durante os días seguintes pola 15ª División de Infantería (Escocesa).
Clima
O clima desta zona presenta leves diferenzas entre as máximas e as mínimas, e as precipitacións son adecuadas durante todo o ano. Segundo o sistema Clasificación climática de Köppen, Gante ten un clima da costa oeste mariña, abreviado "Cfb" nos mapas climáticos.
A Barreira, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
A Barreira é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
Supermodel (álbum)
Supermodel é o segundo álbum da banda estadounidense de indie pop Foster the People, publicado o 14 de marzo de 2014 a través do selo Columbia Records.
Balduíno II de Flandres
Balduíno II de Flandres, tamén coñecido como Balduíno III o Calvo, nado c. 863/867 e finado en 918, foi fillo do conde Balduíno I Brazo de Ferro e da princesa carolinxia Xudit de Francia (c. 844 - c. 870) e sucedeu ao seu pai como conde de Flandres entre 879 e 918.
Traxectoria
Era menor cando empezou a gobernar e viu aos seus dominios sufrir ataques sen precedentes dos viquingos: os homes do norte destruíron Thérouanne, asolaron todo o país e saquearon as abadías, sementando a morte e a desolación ao seu paso. Os normandos pasaron o inverno do 880 en Gante. Na primavera do 881 Tournai foi saqueado; no 882 foi a quenda de Cambrai e Arras; en 883 pasaron a Boulogne, Sithiu (Saint-Omer), Saint-Riquier, Furnes / Veurne, de novo a Thérouanne, e logo volveron a Gante. Despois dunha incursión en Renania, Arras foi saqueada e fortificáronse en Condé (885) e logo en Courtrai (886). O xefe viquingo Rollo asolou a rexión de Saint-Bertin, pero non se puido apoderar da cidade, onde os habitantes resistían. Como resposta, Balduíno II construíu moitas cidadelas fortificadas, as vilas ou burchen, confiadas a casteláns: así xurdiron as de Ypres, Courtrai, Bergues-Saint-Winoc, Gante, Bruxas e Saint-Omer. Tamén reforzou as murallas das cidades e confiscou todas as terras que estiveran abandonadas, conseguindo controlar un territorio moi superior ao que herdara de seu pai. A construción das vilas ou burschen caracterizou o reinado de Balduno II, e marcou o comezo da idade feudal na rexión. Non obstante, do mesmo xeito que no resto de Neustria, o problema viquingo non atopou solución ata baixo Carlos o Simple, que polo tratado de Saint-Clair-sur-Epte permitiu a Rollo establecerse na actual Normandía.
Tras a deposición de Carlos III o Gordo, e a elección ao trono de Francia de Eudes (888), o conde de Flandres, de descendencia carolinxia (chambano o Calvo non por mor da calvicie, senón en memoria do seu avó Carlos II o Calvo ) apoiou a causa de Carlos o Simple, mentres o conde de Vermandois Heriberto II traizoou a súa causa e recoñeceu a Eudes como soberano. O irmán de Balduíno II, o conde de Cambrai Raúl (ou Rodolfo), entón penetrou en Vermandois, apoderouse de Péronne e Saint-Quentin, pero estas cidades foron retomadas por Heriberto e Raúl morreu nunha emboscada o 17 de xuño de 896. Balduíno tería entón encargado o asasinato de Heriberto, que, mentres tanto, se unira á causa de Carlos o Simple.
A pesar dunha fugaz reconciliación (a filla de Heriberto, Alix ou Adela de Vermandois, foi prometida co fillo máis vello de Balduíno, Arnulfo), as hostilidades retomáronse, opoñéndose esta vez o conde de Flandres ao rei Carlos, que favorecera a Heriberto. Este último reconquistou Péronne que fora ocupada de novo e tomou Saint-Omer, o castelo de St-Vaast e a súa abadía. O rei doouno entón ao arcebispo de Reims, Folque o Venerábel, que o cambiou pronto por Saint-Médard preto de Soissons, pero esta doazón non impediu o rencor de Balduíno, quen, non obstante, aproveitando o conflito, se fixo cos territorios de Ternois (Saint Pol) e Boulogne-sur-Mer.
A reputación de cobizoso do conde é certamente apoiada pola súa ambición por estas abadías, que non conseguiu. Tamén o xulgan como cruel, cousa que parece ser certa, xa que Balduíno non dubidou en asasinar a Folque o Venerable por Winemar, un casteln de Lillers, o 17 de xuño de 900. O sucesor designado do arcebispo, Arveu, máis tarde excomungou ao que mandara o crime, pero Carlos o Simple, príncipe débil, tivo que perdoar ao seu poderoso vasalo.
Balduíno morreu en 918, probabelmente o 10 de setembro. Enterrado na abadía de Saint Bertin (como o seu pai), o seu corpo foi trasladado á abadía de San Pedro en Gante en 929. Os seus dous fillos compartiron as súas posesións.
Descendentes
Da súa muller Elftruda de Wessex (Ælfthryth, filla do rei Alfredo o Grande de Inglaterra), tivo catro fillos:
Código ATC S
O código ATC S é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os medicamentos para os órganos dos sentidos.
Trío Vegabajeño
O trío Vegabajeño foi un trío portorriqueño de música latinoamericana formado en 1943. Destacaron no xénero do bolero.
Traxectoria
Formouse ao coincidiren nun campamento militar Fernandito Álvarez, Octavio González e Benito de Jesús. Ao pouco de se unir na agrupación musical fixeron a súa presentación radiofónica, no programa de Rafael Quiñones Vidal, onde foron bautizados como Trío Vegabajeño, que cantaba a dúas voces.
En 1945 o exército norteamericano recrutou a Octavio González, razón pola que foi substituído por Pepito Maduro, co cal comezaron a cantar a tres voces, novidade na illa. Gravaron por vez primeira en 1946.
En 1952, talvez influenciados polo estilo imperante de Los Panchos, xa moi querido en toda Latinoamérica, comezaron a empregar o requinto, sendo o instrumentista Jorgito Hernández, quen contribuíu a facer do trío un dos máis destacados do momento.
Guayaquil
Guayaquil, oficialmente Santiago de Guayaquil, é a cidade máis poboada de Ecuador, capital da provincia de Guayas. Situada no centro do país, o leste da cidade está na beira do río Guayas, a uns 20 quilómetros da súa desembocadura no Océano Pacífico. É ademais un importante centro de comercio con influencia a nivel rexional no ámbito comercial, de finanzas, cultural, e de entretemento. A cidade é a cabeceira cantonal do cantón homónimo.
Demografía
É a cidade con maior densidade de poboación no Ecuador, cun total de 2 278 691 habitantes segundo o último censo no 2010. Actualmente a cidade de Guayaquil ten unha poboación flotante de 2 634 016 de habitantes, tendo en conta unha taxa anual media de crecemento poboacional de 2,70%. A cidade propiamente dita cobre 344,5 km² de superficie, dos cales 316,42 km² (91,9%) corresponden á terra firme mentres que os restantes 28,08 km² (8,1%) pertencen aos corpos de auga que comprenden ríos e esteiros.
Historia
Fundada definitivamente en 1547 como estaleiro e porto comercial ao servizo da Coroa española, logo de varios outros intentos de fundación, serviu de punto principal na política e economía da nación. Foi sede de grandes revolucións e levantamentos ao longo da historia, sendo a primeira cidade ecuatoriana en obter de forma definitiva a súa independencia de España en 1820. Logo foi capital da Provincia Libre de Guayaquil que se desintegrou para formar parte da Gran Colombia. Dende 1830 forma parte da República de Ecuador como importante eixo político. A revolución marcista, que expulsou ao militarismo estranxeiro, a revolución liberal, liderada polo xeneral Eloy Alfaro, a folga xeral de novembro, de orientación anarcosindicalista, a revolución de maio, de carácter popular, entre outras, son importantes puntos na historia da nación que se desenvolveron na cidade.
Deportes
En 1982 tivo lugar en Guayaquil o Campionato Mundial de Natación.
Pokémon: Mewtwo Strikes Back—Evolution
Mewtwo Strikes Back: Evolution (ミュウツーの逆襲 EVOLUTION) é un filme xaponés de animación de 2019 dirixido por Kunihiko Yuyama e Motonori Sakakibara. O filme é o vixésimo segundo da franquía de Pokémon e un remake CGI do primeiro filme Pokémon: The First Movie. Foi animado pola unidade de CGI de OLM.
No Xapón, estreouse o 12 de xullo de 2019 a través de Toho. Unha versión con dobraxe en inglés foi preestreada nos Ánxeles, California o 4 de xullo de 2019. Estreouse internacionalmente a través de Netflix no "día de Pokémon", o 27 de febreiro de 2020.
Gran Premio de Alemaña de 1963
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de celebrouse en Nürburgring o 4 de agosto de 1963.
Informe da carreira
Jim Clark liderou desde a pole. Detrás del Lorenzo Bandini fixo un trompo diante de Innes Ireland que o levou por diante, Willy Mairesse tivo un accidente, e Chris Amon sufriu unha lesión no xeonllo cando rompeulle a dirección e rematou entre as árbores. Graham Hill retirouse deixando a Clark batallando con John Surtees e Trevor Taylor antes de que Taylor tivese problemas de motor. Cando o motor de Clark baixou a só 7 cilindros, Surtees foi capaz de pasarlo facilmente para chegar a meta. Richie Ginther completou o podio. Gerhard Mitter terminou nun magnífico cuarto lugar na súa carreira en casa diante de Jim Hall e Jo Bonnier.
Quicksand
Quicksand é unha banda estadounidense de post-hardcore fundada en Nova York en 1990. O seu EP de estrea, Quicksand, foi seguido por dous álbums a través de grandes discográficas, Slip e Manic Compression. O son do grupo foi comparado ao de bandas de post-hardcore/metal alternativo como Fugazi e Helmet. Quicksand promocionou as súas edicións con extensas xiras pero quedou lonxe das expectativas de éxito das súas discográficas. Eses factores e estrés interno levaron a que a banda se separase en 1995 e finalmente se disolvese en 1999 tras unha infrutuosa reunión de ano e medio. En xuño de 2012 Quicksand reuniuse para unha única actuación e dende entón realizou concertos adicionais.
Aldán, Cangas
Está ligada ao mar, tanto polo seu porto e actividade pesqueira, do que depende a súa actividade económica, de longa tradición. Este recurso natural tamén se aproveita desde a década dos 80 para actividade hostaleira e turística, polas súas praias e clima excepcional.
Xeografía
Sitúase preto do extremo da península do Morrazo. Enmarcada dentro do concello de Cangas, ocupa a súa parte Noroeste. Limita ao norte coa parroquia de Beluso, pertencente ao concello de Bueu, ao leste coa parroquia de Darbo, ao sur coa parroquia do Hío e ao oeste coa Ría de Aldán. Salvo por esta parte marítima na zona oeste, o resto da parroquia está rodeada por pequenas cadeas montañosas, destacando a Serra da Madalena.
Conta cun río principal, chamado río Orxas, que cruza gran parte do territorio de Aldán. Nace no polígono industrial de Castiñeiras, en Beluso, e desemboca no fondo da Ría de Aldán. O seu principal afluente é o río Fials, que fai o seu percorrido pola aldea de Herbello.
A praia de San Cibrán atópase ao fondo da ría e nela atópase a desembocadura do río Orxas, que a divide en dous. Ten un perfil plano, polo que en marea baixa aumenta moito a súa superficie e pode avanzarse grandes distancias camiñando cara ao mar ata que non faga pé. Posúe moita lama e parte da praia utilízase para o cultivo de berberechos, polo que constitúe un ecosistema natural rico. Non é un lugar moi axeitado para o baño. Serve tamén de punto de atraque de numerosas embarcacións pequenas. Está limitada pola estrada que conduce ao porto (Av. José Graña) e un paseo de madeira dende o que se pode apreciar ben a praia e o seu ámbito.
A praia de Areacova, na aldea de Espiñeira, é unha das que máis esperta atractivo turístico. É longa e estreita, rodeada de bosques con abruptas pendentes, o que fai que non teña accesos doados.
A praia de Menduíña é a máis grande e popular. Luciu varios veráns a bandeira azul. Ten acceso por estrada. É a única que posúe vixilantes e biblioteca. Ten un pequeno porto en estado ruinoso.
Por último, está a praia de Lagoelas, no límite coa parroquia de Beluso. É a máis illada en canto a accesos, xa que non ten ningunha estrada preto.
Posúe dúas pequenas illas rochosas, chamadas Laxe do Aire, que ten un perfil chairo e baixo, e Niño do Corvo, cun perfil máis abrupto.
Demografía
San Cibrán atopa ao fondo da ría e é a aldea máis urbana. Nesta aldea está o porto, o centro de saúde (Casa do Mar), a desembocadura do río Orxas, a alameda, o colexio Sagrada Familia, o colexio público de Espiñeira a nave do club de Piragüismo Ría de Aldán e a igrexa parroquial.
Comunicacións
Por estrada. O Corredor do Morrazo, unha vía para automóbiles que vai desde a Ponte de Rande ata Aldán, con conexións cara a Cangas e Moaña, que permite comunicar Vigo con Aldán en media hora.
De norte a sur é atravesado pola estrada C-550, o que lle dá acceso a Beluso polo norte e ó Hío polo sur. Polo leste, comunicando a aldea de Herbello coa parroquia de Darbo.
Existe unha liña de autobuses da empresa Cerqueiro que discorre pola C-550 que vai dende Bueu a Cangas. Ten paradas en A Cucaña, Panadaría San Amaro, Rozabales, Banco Galego, Veiga de Arriba e A Ponte en San Cibrán.
Economía
Destacada a industria mexilloeira, que inclúe o cultivo en bateas e a súa depuración. Antigamente tamén se realizaba aquí o enlatado en conservas.
Historia
A súa historia está escrita nas pedras de granito a través dos petróglifos da Idade de Bronce en Herbello, os seus sarcófagos suevos escavados no Outeiro do Pazo, e a propia pegada dos Aldao, familia que deu nome ao lugar. Os señores de Aldán, nobres que posuían as mellores terras, palacete-castelo, con frecuencia enfrontábanse a Pedro Madruga, Conde de Caminha e Soutomaior, na Idade Media. A industria pesqueira fixouse na bonanza das súas augas e instalou unha fábrica de conservas na praia de Menduíña no século XIX.
Desde 1821, momento en que se constituíron os actuais municipios, ata 1862 pertenceu a Bueu, de igual xeito que a veciña freguesía do Hío.
Construcións destacadas
miniatura|Igrexa parroquial.
Deportes
O deporte en Aldán destaca principalmente polos éxitos obtidos polo club de piragüismo Club de Mar Ría de Aldán, do que saíron campións do mundo e campións olímpicos, como David Cal, Teresa Portela e Carlos Pérez Rial.
Torán, Taboadela
Santa María de Torán é unha parroquia do concello ourensán de Taboadela (1443 habitantes en 2018), situada na comarca de Ourense. No ano 2017 tiña 119 habitantes.
Aldán, Cangas
Deportes
Existe un club de fútbol na localidade chamado Rápido Baía, que na tempada 2017/2018 militaba no grupo V da Primeira Autonómica de Galicia. O seu campo de xogo, o campo de San Amaro, atópase no extremo norte de Aldán, ao lado da C-550, xunto ao límite co municipio de Bueu. A primeiros de xullo, celébrase no campo de San Amaro o Mundialito de Aldán, unha competición que atrae todos os anos a máis de cincocentos xogadores.
Educación
Existen dous colexios en Aldán, un público e outro privado. O CEIP de Espiñeira (Espiñeira, 4) posúe un pavillón de deportes. O colexio Sagrada Familia atópase na estrada de camiño ao porto (Avda. Xosé Graña, 4). Está dirixido polo padroado Fundación Sagrada Familia. A dirección pedagóxica está a cargo das Cruzadas de Santa María, esta composto por tres unidades de Educación Infantil, seis unidades de Educación Primaria e catro unidades de Educación Secundaria Obrigatoria (ESO).
Festas locais
miniatura|Vestido utilizado na danza de Aldán. Santo Amaro. 15 de xaneiro. Na capela de Santo Amaro. Componse dunha romaxe durante a mañá e mediodía. Ao longo da mañá celébranse misas retransmitidas cara ao exterior por altofalante. A última misa é a misa maior xa a súa finalización se celebra unha procesión arredor da capela cos dous santos existentes nela: Santo Amaro e Santa Mariña.
San Sebastián (Día da Danza de Aldán). 20 de xaneiro. Danza voto, en honor de San Sebastián.
Festas do Carme (festas maiores). Última semana de xullo. Durante a semana realízanse diversos actos culturais. A fin de semana polas noites, se ameniza as festas con orquestras na explanada do porto. A noite do sábado pola noite realízase a tiraxe de foguetes tradicional. O domingo ao mediodía celébrase unha profesión dende a igrexa ata o porto onde se celebra unha misa ao aire libre. Á súa finalización, celébrase unha procesión marítima pola Ría de Aldán coa maior parte da frota de barcos que se atopa no molle, na que todo o público pode participar. A imaxe da Virxe do Carme, patroa dos mariñeiros, vai na procesión dende a igrexa ata o porto e participa da procesión marítima. Ao chegar ao punto da ría sobre a altura de Bon, tírase unha coroa de flores e os barcos dan media volta.
Santa Mariña. 18 de xullo. Na capela de Santo Amaro.
San Cibrán (patrón de Aldán). 16 de setembro.
Ningún dos días citados está declarado como festivo local.
Turismo
miniatura As praias con maior interese turístico son Areacova, Francón e Menduíña. Existen pequenas calas como Cova de Balea ou Lagoelas.
Lugares a visitar: Porto pesqueiro, paseo marítimo, fonte e adro da capela de Santo Amaro, pazo (palacete) dos condes, igrexa de San Cibrán, pazo de armas, xardíns do conde (río e acueduto), ruínas doutro pazo e balcón de Montiño, Niño do Corvo, escola de Manuel Chouciño, cataratas do Fials, ponte e muíños do río Orxas, cova do Mouro Arturo, Duque de Tralalaxe.
Existen dous campings, o Cámping Aldán no cumio dunha pequena elevación, rodeada de bosques, e o Cámping Francón, ao lado da praia do mesmo nome.
O Cámping Aldán (rúa dos Casás 1, Espiñeira) está situado no medio dunha zona boscosa e lixeiramente montañosa. A praia está a menos de 500 metros.
O Cámping Francón (baixada á Praia de Menduíña, s/n) sitúase preto da costa, entre as praias de Menduiña e Francón, cunha saída directa a esta última.
As Achas, A Cañiza
San Sebastián das Achas é unha parroquia que se localiza no concello da Cañiza. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 681 habitantes (348 mulleres e 333 homes) distribuídos en 38 entidades de poboación, o que supón unha considerable diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 914 habitantes.
Historia
A parroquia das Achas foi creada no século XVI con lugares de Parada das Achas.
Koillismaa
miniatura|200px|Localización da subrexión de Koillismaa en Finlandia. Koillismaa (en finés Koillismaan seutukunta) é unha das sete subdivisións da rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 19 592 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
A Cañiza, A Cañiza
Santa Teresa da Cañiza é unha parroquia que se localiza no concello da Cañiza. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 2.010 habitantes (1.022 mulleres e 988 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2004 cando tiña 1.721 habitantes.
Kim Jae-ryong
Kim Jae-ryong é un político norcoreano. Exerce como primeiro ministro de Corea do Norte dende abril de 2019 e tamén é membro da Asemblea Popular Suprema.
O 10 de marzo de 2019, Kim foi elixido para a Asemblea Popular Suprema nas eleccións parlamentarias. Menos dun mes despois, durante a primeira sesión da XIV Asemblea Popular Suprema, Kim foi nomeado primeiro ministro de Corea do Norte substituíndo a Pak Pong-ju. Tamén foi elixido membro do Politburó do Partido dos Traballadores de Corea e da Comisión Militar Central do mesmo.
Estadio Nueva España
O Estadio Nueva España é un estadio de fútbol arxentino da cidade de Buenos Aires. Inaugurouse o 12 de febreiro de 1981 e sufriu reformas en 1996. Serve de localía ao Deportivo Español e ten capacidade para 35.000 espectadores.
Historia
O estadio, sito no barrio de Parque Avellaneda da cidade de Buenos Aires, atópase arrodeado das rúas Castañares, Santiago de Compostela e avenida de Asturias, nomes que lles puxeron os emigrantes españois. Para a inauguración do campo, o 12 de febreiro de 1981, xogouse un partido amigable que enfrontou ao Deportivo Español co Deportivo da Coruña, sendo o resultado favorable aos locais por 1–0 con gol de Miguel Ángel Corvo. Este primeiro estadio tiña capacidade para 18.000 espectadores e non dispoñía de luz artificial.
Shin Chan: Chamábanlle Shin Chan
Shin Chan: Chamábanlle Shin Chan (クレヨンしんちゃん 嵐を呼ぶ！夕陽のカスカベボーイズ) é un filme de animación baseado no anime Shin Chan. No Xapón, a estrea deste filme produciuse nos cinemas o 17 de abril do 2004.
En galego, saíu á venda en DVD o 22 de outubro do 2008, sen ser proxectada nos cinemas.
Sinopse
Shinnosuke e os seus amigos xogan perseguíndose os uns aos outros pola rúas da cidade de Kasukabe, sen saber que, pouco despois, van vivir unha aventura de película. A curiosidade do grupo de amigos lévaos ata o interior dun antigo cinema: o Kasukabe Odeón, onde todos eles, agás Shin Chan, desaparecerán dun xeito misterioso.
Shinnosuke volve máis tarde coa súa familia ao cinema para saber que foi o que pasou. Os Nohara quedan abraiados cando de súpeto aparecen... no oeste americano! Viaxaron no tempo e no espazo! É alí onde se atopan coa panda de Shin Chan e cunha chea de xente máis que, coma eles... Foron convertidos nos protagonistas dun filme!
A preocupación apodérase da familia Nohara cando lles comunican que alí o tempo non avanza, que a memoria desaparece e o peor de todo: que non hai maneira de regresar. Mike, un cinéfilo maníaco da sétima arte, é o que descobre que o tempo non corre porque o filme no que apareceron está pola metade. Polo tanto, para poder volver a súa casa, terán que lle dar un final á historia. Esta vez máis ca nunca, o Exército de Kasukabe dirixido por Shin Chan, terá que demostrar que son uns auténticos heroes de película!
Música
A canción empregada na versión orixinal como tema de peche é ○（マル）あげよう (O círculo hánolo dar) interpretada polo grupo xaponés NO PLAN, os cales fan unha aparición na película.
DVD-Audio
DVD-Audio (tamén chamado DVD-A) é un formato de disco de son para gravación de son en alta definición. DVD-A non foi creado para gravar vídeo, e non debe confundirse cun DVD con música. Os primeiros discos saíron ao mercado no 2000, para combater con Super Audio CD (SACD), que é outro formato para gravación de son en alta definición, mais ningún dos dous tiveron moita fortuna.
Foi desenvolto por Pioneer e Matsushita, en colaboración doutras empresas.
O DVD-A pertence á familia do DVD (aparecido en 1997), que inclúe tamén o DVD-Vídeo (DVD), o DVD-ROM, o DVD-R e o DVD-RAM.
O DVD-A utiliza a modulación por impulsos codificados (PCM) para codificar o son (de forma dixital). Admite 6 frecuencias de mostraxe:
A resposta en frecuencia do DVD-A depende da frecuencia de mostraxe empregada, tal e como demostra o Teorema de Nyquist-Shannon. Non obstante, na práctica, os reprodutores aplican un filtro pasabaixo que atenúa progresivamente o sinal a partir dos 20 kHz, o límite de audición humana. Na práctica o ancho de banda útil (audible) é o mesmo que o do CD-Audio (que ten unha frecuencia crítica de 22,05 kHz, aínda que tamén se encontra filtrado desde os 20 kHz). En ningún caso pode ser comparado por este motivo (a frecuencia de mostraxe) co outro formato co que compite en alta definición de son, o SACD, dado que a tecnoloxía empregada é outra: DSD con Noise Shaping.
O rango dinámico teórico que pode admitir o DVD-A cunha cuantificación de 24 bits é duns 146,24 dB, mais na práctica é difícil que un conversor exceda unha relación sinal-ruído de 120 dB. Supera os 98,09 dB teóricos do CD e iguálase na práctica co SACD só na banda audible (ata 20 kHz), dado que a relación sinal-ruído do SACD non é constante respecto da frecuencia, con 120 dB tamén. En todo caso, a mellora audible, excepto polo potencial multicanle, é moi discutible respecto do CD-Audio e comprobouse inexistente respecto do SACD.
Especificacións
DVD-A pode ser almacenado en diferentes combinacións:
Veñen determinadas pola resolución da cuantificación linear do DVD-A, que pode ser de 16, 20 ou 24 bits e permite até 6 canles de son. Os reprodutores DVD-A utilizan a técnica SMART (System Managed Audio Resource Technique) para pasar da reprodución de son multicanle a unha reprodución estéreo.
Ramón Mariño Paz
Ramón Mariño Paz, nado en Valbargos, Argalo, Noia, o 8 de abril de 1962. É catedrático de Filoloxías Galega e Portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela, investigador do Instituto da Lingua Galega e, desde 2011, codirector da revista Verba. Anuario galego de filoloxía.
Segundo Imperio Francés
O Segundo Imperio Francés foi un réxime imposto por Luís Napoleón Bonaparte en Francia entre 1852 e 1870, isto é entre a Segunda e Terceira República Francesa. Mentres que é Presidente da República, e en oposición coa Asemblea Nacional, Luís Napoleón Bonaparte organiza o Golpe de Estado do 2 de decembro de 1851, que permítelle impoñer unha nova Constitución, e impoñer o Segundo Imperio Francés. A primeira metade desta nova etapa é unha etapa autoritaria, mentres que a segunda metade tratase dun imperio máis liberal. A fin do Segundo Imperio chega trala guerra con Prusia de Otto von Bismarck, unha potencia ascendente en Europa fronte ao declive de Francia. Coa captura do emperador Napoleón III na batalla de Sedán se pon fin ao imperio. A Terceira República Francesa é declarada o 3 de decembro de 1870.
DVD-Audio
Especificacións
Un DVD-A (de diámetro idéntico ao CD e ao DVD e de aspecto similar) pode ofrecer até 622 minutos de música. Esa é a súa principal vantaxe con respecto ao SACD (74 minutos x capa, máximo 222 minutos nos SACD híbridos) e CD (74 minutos).
Ramón Mariño Paz
Traxectoria
Entre 1986 e 1991 foi profesor de lingua galega na Escola Universitaria de Formación do Profesorado de EXB de Ourense, profesor titular da área de filoloxías galega e portuguesa da Universidade de Santiago de Compostela, e desde 1999 é o director do Departamento de Filoloxía Galega desa universidade.
DVD-Audio
Especificacións
Para manter a compatibilidade cos lectores CD convencionais, o DVD-A utiliza discos de dobre capa.
Segundo Imperio Francés
Desenvolvemento do Imperio
miniatura|145px|esquerda|Napoleón III O establecemento dun novo imperio foi aprobado nun referendo. A partir de aquí houbo unha gran represión sobre os grupos opositores. Ao igual que o Primeiro Imperio Francés, este foi contestado por boa parte da opinión pública. Para mantelo houbo que manter unha autoridade máis forte, polo que Napoleón III transformou o seu goberno nun réxime autoritario que conseguiu basearse no apoio do exército, que perdera boa parte das súas ideas liberais e quería títulos e compensacións. Tamén foi apoiado pola burguesía, que valoraba máis a nova orde social establecida así como a prosperidades económica do ámbito internacional. A Igrexa foi o terceiro apoio, pois viu favorecida unha nova alianza reflectida no apoio dado ao presuposto clereo e as escolas relixiosas. Durante o Segundo Imperio prodúcese un forte desenvolvemento dos medios de transporte, así como unha bonanza económica. Increméntase a rede bancaria e se firman acordos con Inglaterra en 1860 que fomentou o comercio internacional.
Deterioración e caída
A caída comeza cara 1860 por medidas de política interna, posto que aínda que tiñan o apoio dos republicanos e obreiros, chocaban cos católicos e a burguesía financeira. Ademais disto, a política exterior tivo unha serie de fracasos importantes; tamén se conta nese aspecto, que o declive do imperio comezou desde o inicio da expedición a México, xa que alí o imperio sufriu a súa primeira derrota militar (desde a batalla de Waterloo) na batalla de Puebla o 5 de maio de 1862, a mans de tropas mexicanas, pola que Francia se converteu en obxecto de burla de toda Europa. No aspecto militar, as cousas xa non serían iguais logo dese acontecemento, hai problemas en Italia, a estrepitosa derrota na guerra de México culminou coa execución de Maximiliano en 1867 e a terrible Guerra Franco-Prusa de 1870 coa que Napoleón III foi vencido totalmente.
As derrotas producíronse por falta dun exército preparado así como de aliados, ao igual que polas contradicións da política de Napoleón III (en contra das unificacións r en contra de Europa). O caso é que, en 1870, Napoleón capitula na Sedán e é feito prisioneiro.