Carl_Philipp_Emanuel_Bach
Música orquestral
Aínda que os concertos foran parte esencial da súa vida profesional, en particular os de teclado, nos cales actuaba como solista, as súas sinfonías non atenden a unha necesidade práctica semellante, e forman un grupo relativamente pequeno de dezaoito exemplos. Oito datan do período berlinense e non se sabe nada sobre as circunstancias da súa composición, mais parecen atender ás necesidades das sociedades musicais da cidade, que imitaban as preferencias da corte e as difundían entre a burguesía ilustrada, contribuíndo a formar o gusto a grande escala. Entre as máis importantes desas sociedades estaba a Musikübende Gesellschaft, fundada en 1749, que tiña como costume executar "soamente as máis recentes e mellores aberturas, sinfonías e tríos". Encontráronse varias copias manuscritas de sinfonías de Bach nos antigos arquivos desta sociedade. O seu estilo delata a influencia de Johann Gottlieb Graun, que seguía unha estética italianizada favorecida pola corte prusiana. O grupo restante do período hamburgués exhibe unha abordaxe nova e máis persoal, e foi froito de encargos: seis para o barón Gottfried van Swieten e seis para un mecenas non identificado. A partir de relatos da época, que suxiren a existencia dun total maior, concluíuse que se perderon varias sinfonías. Varias pezas sobreviven en manuscritos, mais a súa autoría ten sido disputada. Todas as pezas auténticas teñen tres movementos, no esquema rápido-lento-rápido. O primeiro movemento é sempre o máis impresionante e o máis ambicioso técnica e estilisticamente, facendo uso regular da forma sonata. Os primeiros exemplos aínda son reflexo da antiga sonata con ritornello, mais a partir das últimas sinfonías berlinesas este modelo comeza a romper en favor dunha estruturación tripartida que apunta cara a emerxencia do principio da exposición-desenvolvemento-recapitulación típico da sonata clásica, chegando ao cume na última colección deste grupo. As seis obras compostas para van Swieten son máis atrevidas que as berlinesas, con moitas pasaxes virtuosísticas, un crecente emprego de modulacións exóticas e mudanzas bruscas de dinámica, tonalidade e material motívico, e na opinión de Adams distínguense das precedentes polo seu carácter aventurado e experimental. Os movementos lentos en todas elas son funcionalmente elementos de transición tonal entre o primeiro e terceiro movementos, e estes últimos son moitas veces case tan substanciosos coma os primeiros, mais empregan ritmos de danza e teñen en xeral unha estrutura bipartita con ritornelli. Moitas veces Bach solicitou que as súas sinfonías fosen executadas sen pausas entre os movementos. A súa escritura orquestral tamén reflicte a evolución estilística. As primeiras, segundo as prácticas italianas, usan os violíns en unísono, con escasas pasaxes en terceiras, as violas dobran os contrabaixos unha oitava superior e a partitura non inclúe ventos. Máis tarde enriqueceu considerablemente as texturas, culminando nas sinfonías Wq 183 con doce partes diferentes. As catro últimas obras agrupadas baixo a catalogación Wq 183 representan o cumio da súa escritura sinfónica. Estas obras posúen unha textura completamente desenvolvida en termos orquestrais, e alén do baixo continuo, omnipresente en todas as sinfonías, nestas o autor agregou unha parte para violonchelo obbligato. Foi a única colección impresa aínda na súa vida, e conseguiu o maior favor da crítica entre todas desde a súa estrea en 1776, cando o Hamburgische unpartheyische Correspondent informou: