cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arquipélago de Zanzíbar
Xeografía
As illas son pouco elevadas, sendo a altitude máxima do arquipélago de 130 metros en Koani, na illa de Unguja, e están rodeadas parcialmente por arrecifes de coral que forman lagoons. O seu litoral é en ocasións moi entrecortado, con moitas penínsulas e baías, que conforman moitos portos naturais.
Algunhas das outras illas máis grandes son:
Historia
As illas de Unguja e Pemba formanron durante séculos parte dunha entidade independente (sultanato de Zanzíbar e estado Zanzíbar), colonizada polo Reino Unido (protectorado de Zanzíbar) e incorporada finalmente en Tanzania (Goberno Revolucionario de Zanzíbar). A illa de Mafia sempre estivo integrada á Tanzania continental (África Oriental Alemá, protectorado de Tanganyika e Estado de Tanganica).
Zanzíbar foi o lugar dunha das guerras máis curtas da historia, que durou trinta e sete minutos, durante un enfrontamento entre os soldados británicos e os soldados da illa de Zanzíbar.
Na formación de Tanzania pola asociación dos estados de Tanganyika e Zanzíbar, o arquipélago quedou englobado baixo un mesmo país e dividido en seis rexións: Pemba Norte e Pemba Sur, na illa de Pemba; Unguja Central/Sur, Unguja Norte e Unguja Urbana/Oeste, na illa de Unguja. As seis rexións forman a entidade administrativa autónoma do Goberno Revolucionario de Zanzíbar, mentres que a illa de Mafia inclúese na Rexión de Pwani.
Demografía
miniatura|esquerda|Mapas de Pemba e Unguja
A maioría dos habitantes e das infraestruturas das illas de Unguja e Pemba atópanse no oeste das illas, xa que o coral impide a agricultura nas partes orientais. A cidade principal do arquipélago e capital do Goberno Revolucionario de Zanzíbar é a cidade de Zanzibar (Zanzibar City), situada na illa de Unguja, que no 2002 contaba cunha poboación metropolitana de 205.870 habitantes.
Clima
O arquipélago de Zanzíbar está suxeito a un clima ecuatorial caracterizado por dúas estacións de choivas: a máis importantes (masika) dura desde marzo até maio, e a outra, máis pequena (vuli) dáse a partir de mediados de outubro até decembro. Entre ambas hai unha estación seca, principalmente de xuño a outubro. O mes de febreiro é o máis cálido e o máis frío é agosto. As illas, a pesar de estar moi próximas ao ecuador, sálvanse do paso de ciclóns.
Agricultura
As principais culturas das illas de Unguja e de Pemba son o cravo de olor (no oeste das illas), o arroz e o coco (só en Unguja). O leste das illas é pouco propicio para a agricultura debido á presenza de solo coralino.
As industrias de transformación do cravo e do coco encóntranse en Unguja, na cidade de Zanzibar.
Marraxo azul pequeno
O marraxo azul pequeno (Isurus paucus), coñecido ás veces como marraxo azul de aletas longas (do seu nome inglés Longfin mako shark), é unha especie de elasmobranquio da orde dos lamniformes (Lamniformes) e familia dos lámnidos (Lamnidae).
É un gran tiburón que habita en mares temperados e tropicais de todo o mundo.
Comparte con Isurus oxyrhinchus o nome común de marraxo azul, se ben as diferenzas entre ambas as especies son evidentes.
Estado de conservación
Segundo a Lista Vermella da IUCN, o seu estaus é de VU (vulnerábel).
Herba de Santiago
A herba de Santiago ou herba do sapo (Senecio jacobaea) é unha planta de flor brava moi común da familia Asteraceae que se atopa distribuída por toda Europa, normalmente en espazos abertos e en terreos con certo grao de humidade, ben drenados. É común en Galiza en prados e lameiros, floreando de maio a agosto. Caracterízase polo seu recendo lixeiro.
Cebú (cidade)
miniatura|200px|Monumento a Magallanes en Mactán, Cebú, Filipinas. Erixido polo goberno de Isabel II. A cidade de Cebú (en filipino e lingua cebuana Dakbayan sa Sugbo, en inglés City of Cebu ou Cebu City, en castelán Ciudad de Cebú, coñecida popularmente como La Reina del Sur) é unha cidade filipina situada na costa oriental da illa de Cebú, na rexión das Visayas Centrais. É a capital da provincia de Cebú. A súa poboación en 2007 era de 814 296 habitantes, chegando aos 2 314 897 na aglomeración (Gran Cebú).
Herba de Santiago
Descrición
É unha planta herbácea bianual ou perenne. Os vástagos son ergueitos, rectos, teñen uns poucos pelos, e acadan unha altura de 0,3 a 2 metros. As follas son lobuladas pinnadas e o lóbulo do extremo está embotado. En inglés ten moitos nomes que inclúen a verba fart (que fede), por mor do fedor das súas follas. En galego tamén recibe o nome de herba do sapo. As flores son capítulos hermafroditas dun diámetro de 1,5 a 2,5 centímetros, rematado plano e se presentan en acios mestos, os floretes (falsos pétalos) son de cor amarela brillante. Ten un período de floración longo dende xuño a novembro.
Cebú (cidade)
Cebú es, tras a Gran Manila, o centro económico e mercantil máis importante de Filipinas. Ten numerosos parques empresariais, distrito de negocios, universidades, colexios, hospitais e outros servizos. Por outra parte, nas súas proximidades está a illa de Mactán, que acolle un nutrido turismo.
Herba de Santiago
Descrición
A polinización fana as abellas, moscas e lepidópteros (avelaíñas e bolboretas). Nunha estación, unha planta pode producir 2000 a 2500 flores amarelas en 20 a 60 capítulos, de remate plano corimbos. Con estas cifras, as cantidades de sementes que se producen pode ser tan grande como de 75.000 a 200.000, aínda que moi pocas destas dan lugar a plantas novas e a investigación demostrou que as sementes non viaxan a gran distancia da planta proxenitora.
Taxonomía
Acéptanse dúas subespecies: miniatura|dereita|250px|Herba de Santiago miniatura|250px|Herba de Santiago
Cebú (cidade)
Historia
Cando o explorador portugués ao servizo do imperio español Fernão de Magalhães arribou coa súa frota ao que hoxe é o arquipélago das Visayas, tras unha viaxe épica a través do Pacífico buscando as illas das Especias, os nativos sinaláronlle a Sugbo como o centro comercial do arquipélago, que xa era unha cidade próspera desde había 3 000 anos. Tiña relacións comerciais con China e outros países do Sueste asiático.
Herba de Santiago
Hábitat e distribución
Pódese atopar ao longo dos beirados dos camiños, en barbeitos, e medra en todas a zonas frescas e de precipitacións relativamente abundantes. En Galiza aparece en lamazais e carreiros.
Cebú (cidade)
Historia
Magalhães o primeiro que fixo foi plantar a cruz na cidade e bautizar aos nativos na fe católica; pero a inicial benvida tornouse rapidamente en rebelión fronte aos visitantes. Tras algunhas escaramuzas, un rei da veciña illa de Mactán, chamado Lapu-Lapu, asasinouno.
Herba de Santiago
Hábitat e distribución
É nativa do continente eurasiático. En Europa desenvólvese extensamente, dende Escandinavia ao Mediterráneo. En Gran Bretaña considérase mala herba. Nos EUA introduciuse, achándose principalmente nos estados do norte e do oeste: California, Idaho, Illinois, Maine, Massachusetts, Míchigan, Montana, Nova Jersey, Nova York, Oregon, Pennsylvania e Washington.
Cebú (cidade)
Historia
Elcano, que tomou o mando da frota española, completou a gran proeza, dando por primeira vez a volta ao mundo.
Herba de Santiago
Hábitat e distribución
En América do Sur naturalizouse na Arxentina. Tamén aparece no norte de África, no continente asiático na India e en Siberia. Amplamente distribuída como mala herba en Nova Zelandia e Australia.
Cebú (cidade)
Historia
Tras corenta anos de interludio, en marzo de 1565 Miguel López de Legazpi desembarca na illa de Cebú con 380 homes. O 27 de abril de 1565 funda a Villa de San Miguel (actual Cebú), cabeceira dos dominios españois en Filipinas até 1571, e base para a conquista do arquipélago filipino.
Herba de Santiago
Ecoloxía
É o alimento das larvas de Cochylis atricapitana, Phycitodes maritima, e Phycitodes saxicolais. É ben coñecida por ser o alimento das eirugas da avelaíña: Tyria jacobaeae.
As larvas absorben os alcaloides da planta que chegan a ser desagradábeis para os depredadores, un feito anunciado polas cores amonestadoras negras e amarelas. O vermello e o negro, cores da avelaíña adulta de actividade diúrna son tamén cores desagradábeis para moitos dos seus depredadores potenciais.
Cebú (cidade)
Historia
Transcorreron cerca de cincocentos anos desde a chegada dos españois, e a cruz erixida por Magallaães continúa alzada no centro da cidade, símbolo da cristiandade, o legado —non o único— máis forte deixado por eles.
Herba de Santiago
Ecoloxía
É a planta hóspede para o coleóptero Longitarsus ganglbafueri.
Efectos velenosos
É unha planta herbácea, coñecida dende hai tempo polas súas propiedades tóxicas, especialmente no gando.
Cultivo
Non se ten información de ningún cultivo nin cultivar existente desta planta.
Hilario de Poitiers
Hilario de Poitiers nado en Poitiers aproximadamente no 310 e finado en 367 é un doutor da Igrexa Católica
Traxectoria
Criado nunha familia pagá, estudou retórica e filosofía e converteuse ao cristianismo no 345 cando foi bautizado xunto coa súa muller e a súa filla Abra. Foi elixido bispo polos fieis da súa cidade no 354. Tras o sínodo de Beziers do ano 356, foi considerado herexe polos arianos e desterrado da Galia por orde do emperador Constancio II. Tivo que refuxiarse en Frixia nun ambiente tamén moi influído polo arianismo. É chamativo o seu Contra Constantium Augustum liber onde acusa ao emperador de tirano, de inmiscuírse nos temas da Igrexa e mesmo chega a comparalo co Anticristo.
Escribiu varios tratados defendendo a dobre natureza humana e divina de Xesús de Nazaret e a divindade do Verbo encarnado nel consonte o Credo do Concilio de Nicea. En Occidente se lle compara coa figura de Atanasio de Alexandría en Oriente.
No 361 levantóuselle o desterro e puido exercer o seu labor doutrinal, pastoral e de axuda aos desfavorecidos na Galia. Procurou fórmulas de consenso, sendo tolerante con aqueles que non pasaban de recoñecer unha semellanza entre Deus Pai e o Verbo pero sen identificar neles unha soa natureza. Este vontade de diálogo en concordia cos semiarianos recibiu duros reproches do bispo Lucifer de Cagliari, partidario dun rigor dogmático e da exclusión dos presbíteros que antano profesaran a fe ariana. Hilario era proclive á reconciliación.
Ao redor do 364, preocupado pola deriva arianista da importante sé de Milán, dirixiuse a esta cidade imperial para contradicir ao seu bispo Auxentio. O emperador Valentiniano I amparou a Auxentio e ordenou a Hilario saír de Milán. Consta a súa relación con Martiño de Tours.
Aínda que se lle atribúe a introdución de determinados cantos ou himnos na liturxia, a súa autoría concreta é discutida.
En 1851 Pío IX proclamouno doutor da Igrexa. A súa festa é o 13 de xaneiro.
Pensamento
Hilario de Poitiers entende que a Escritura debe ser comprendida como unha preparación do anuncio da salvación de Xesucristo. Impulsor da oración dos salmos, sostén que estes deben ser interpretados á luz do anuncio evanxélico. Defende a unidade de Deus entendédoa como unha relación de amor entre tres persoas consustanciais, onde todo procede do Pai, a través do Fillo no don do Espírito.
Obras
miniatura|Lucubrationes, 1523
Applications Technology Satellite 6
Applications Technology Satellite 6 ou ATS 6 foi un satélite artificial dos Estados Unidos adicado a probar novas tecnoloxías e lanzado o 30 de maio de 1974 mediante un foguete Titan IIIC desde o Centro Espacial Kennedy, en Florida, Estados Unidos.
Características
A misión principal de ATS-6 foi despregar unha antena direccionable de alta ganancia en órbita para proporcionar comunicacións mediante o sinal de televisión a receptores terrestres e medir e avaliar o funcionamento da antena.
Como misión secundaria, adicouse a realizar experimentos sobre control aéreo, comunicacións por láser e fotografado da Terra.
O satélite levaba a bordo un motor de ións de cesio para medir o seu pulo e a compatibilidade electromagnética con outros subsistemas da nave. O propulsor medía 8 cm de diámetro e foi deseñado para funcionar a 0,15 kW de potencia, proporcionando 4,5 mN de forza cun impulso específico de 6700 segundos. A voltaxe de entrada no motor era de 5600 voltios e a cantidade de propelente a bordo era de 3,6 kg. En probas previas en terra o récord de funcionamento era de 2614 horas. No ATS-6 o motor funcionou 92 horas debido á finalización prematura do experimento por problemas co sistema de alimentación do propelente.
Unió Esportiva Cornellà
A Unió Esportiva Cornellà é un club de fútbol español da cidade de Cornellà de Llobregat, en Cataluña. Foi fundado en 1951 e actualmente xoga na Segunda División B logo de ascender na tempada 2013/14 por primeira vez na historia.
San Diego
San Diego é unha cidade situada no extremo suroeste do estado de California (Estados Unidos) e, polo tanto, ao extremo suroeste continental dos Estados Unidos. O condado fai fronteira con Tijuana, Baixa California, México. Capital do Condado de San Diego, a cidade ten fama polo seu clima tépedo e as súas numerosas praias. No censo de 2000 tiña unha poboación total de 1.223.400 habitantes. É a segunda cidade máis grande de California e a sétima do país.
San Diego acolle varias bases militares, incluíndo portos da armada estadounidense e bases de infantería de mariña. É ademais a sede da maior frota naval no mundo, incluíndo dous super-portaavións da armada, o USS Nimitz (CVN-68) e o USS Ronald Reagan (CVN-76), cinco naves de asalto anfibio, varios submarinos nucleares e moitas naves menores. Un dos dous centros de recrutamento da infantería de mariña sitúase aquí.
Como proba da súa vinculación histórica coa mariña estadounidense, varios buques desta chamáronse USS San Diego para honrar á cidade. A base naval de North Island tamén é coñecida como o Berce da Aviación Naval nos Estados Unidos, aínda que a base naval de Pensacola, en Florida, tamén reivindica este título.
Historia
En 1769, Gaspar de Portolá e a súa expedición fundaron un presidio, e o domingo 16 de xullo, os frades franciscanos Frei Junípero Serra, Juan Vizcaíno e Fernando Parrón alzaron e bendixeron unha cruz, establecendo así a primeira misión na Alta California, a Misión de San Diego de Alcalá. Os colonos empezaron a chegar no ano 1774, pero os indios nativos da zona rebeláronse ao ano seguinte. Mataron o misioneiro e a outras dúas persoas, e queimaron a misión. Frei Junípero Serra organizou a reconstrución, e dous anos despois, empezouse a construír un edificio de adobe. Para o 1797 a misión era a maior de California, con máis de 1400 indios encomendados. O asentamento foi gañando en prosperidade salvo incidentes menores como o envelenamento de Frei Pedro Panto en 1812 por parte do seu cociñeiro indio Nazario.
En 1821 España recoñeceu a independencia de México e o territorio pasou a control mexicano. O gobernador de California (que incluía o actual estado de California e a península de Baixa California trasladou o seu capital desde Monterrey a San Diego. En 1834 a misión foi secularizada e 432 persoas fixeron unha petición ao gobernador José Figueroa para formar unha cidade, petición que foi aprobada polo comandante Santiago Argüello. O primeiro alcalde elixido foi Juan María Osuna, gañándolle a Pío Pico nas 13 papeletas entregadas. Con todo, a poboación da cidade diminuíu ata o nivel dun pouco máis de 100 persoas, e para o final dos anos 1830 perdeu o seu status de cidade ata que a provincia da Alta California converteuse en estado estadounidense en 1848 tras ser arrebatada a México como consecuencia da guerra mexicano-estadounidense. O pobo foi designado sede do novo condado de San Diego, e volveu incorporarse como cidade.
En 1885, San Diego foi finalmente conectado ao resto dos Estados Unidos por ferrocarril. A significativa presenza da armada estadounidense empezou en 1907 co establecemento dunha base naval para o aprovisionamento de carbón dos buques. Paulatinamente o número de bases empezou a multiplicarse debido ás necesidades das forzas navais. miniatura|170x170px|[[Reverso (moedas)|Reverso do medio dólar da Exposición Internacional California Pacífico, celebrada en San Diego (1936).]] San Diego foi anfitrioa de dúas Feiras Mundiais, a Exposición Panamá-California en 1915 e a Exposición Internacional California-Pacífico en 1935.
Desde a segunda guerra mundial, as forzas armadas tiveron a posición dominante na economía local. Porén, desde o final da guerra fría, diminuíu considerablemente a presenza militar. Desde entón, San Diego chegou a ser un centro da industria biotecnolóxica e é a sede central da xigantesca corporación de telecomunicacións Qualcomm.
Debido en gran parte á forte presenza militar da cidade, os habitantes de San Diego teñen fama de ser máis conservadores que os residentes das outras cidades costeiras californianas. Esta reputación é máis indicativa das comunidades dentro do Condado de San Diego, dado que actualmente hai máis Demócratas rexistrados que Republicanos (39% contra 34%) dentro dos límites da cidade.
Demografía
269px|miniatura|San Diego, 2001
Actualmente a cidade de San Diego conta cunha poboación de 1.261.251 persoas, dos cales :
A poboación de orixe latina/hispano é a de máis rápido crecemento, debido á alta taxa de fecundidade das mulleres latinas residentes nos Estados Unidos, e tamén debido á inmigración legal e ilegal proveniente de América Latina e o Caribe.
Segundo o censo do 2000, hai 1.223.400 persoas, 450.691 unidades de convivencia e 271.315 familias vivindo na cidade. A densidade de poboación é 1.456'4 hab/km². Hai 469.689 unidades de aloxamento cunha densidade media de 559'1 por km².
Hai 450.691 unidades de convivencia das cales o 30'2% ten fillos de menos de 18 anos que viven con eles, o 44'6% son parellas casadas que viven xuntas, o 11'4% ten un cabeza de familia feminino sen marido, e o 39'8% non son familias. O 28'0% de todos as unidades de convivencia consta de individuos e o 7'4% ten alguén de máis de 65 anos de idade vivindo só. A tamaña media da unidade de convivencia é 2'61 persoas e o tamaño da familia media é 3'30.
O 24'0% da poboación da cidade ten menos de 18 anos, o 12'4% entre 18 e 24, o 34'0% de 25 a 44, o 19'1% de 45 a 64 e o 10'5% 65 anos ou máis. A idade media é de 32 anos. Por cada 100 mulleres hai 101'7 homes. Por cada 100 mulleres con máis de 18 anos hai 100'4 homes.
O ingreso medio para unha unidade de convivencia en San Diego é US$43.733, e o ingreso medio por familia é US$67.060. Os homes teñen un ingreso medio de US$36.984 por US$31.076 das mulleres. O ingreso per cápita para a cidade é US$67.609. O 14'6% da poboación e o 10'6% das familias está por baixo da liña da pobreza. Da poboación total, o 20% dos menores de 18 anos e o 7'6% dos maiores de 65 están debaixo da liña da pobreza.
Clima
San Diego, a sétima cidade máis grande do país, ten un clima tan magnífico que a revista Holiday Magazine dixo que ¡é o único lugar cun clima perfecto! Cun clima mediterráneo, os días en San Diego son cálidos e asollados con baixa humidade. A media de temperatura diaria é 70 °F e temperaturas do inverno raramente baixan ata 40 °F.
Transporte
San Diego ten sistemas de tren lixeiro (LRT), autobuses, tren coaster e Amtrak. Ademais, esta cidade ten algúns dos sistemas de transporte máis desenvolvidos nos Estados Unidos. A pesar diso, a gran maioría da poboación transpórtase en automóbil privado.
San Diego conta cunha serie de autoestradas de alto nivel e grande extensión, que comunican a toda a cidade en si co resto do país. Case todas as autoestradas importantes da nación cruzan San Diego. Naturalmente, estas son de extrema importancia para a economía e o transporte local.
Mercurio (elemento)
O mercurio (chamado popularmente azougue, amais da forma literaria hidrarxirio ) é un elemento metal líquido a temperatura ambiente de número atómico 80, moi denso, de cor branca prateada. Algunhas das fontes de emisión á atmosfera ou ó ambiente en xeral máis importantes deste contaminante tóxico e bioacumulable son a incineración de residuos ou determinados procesos industriais.
O mercurio aparece en depósitos en todo o mundo, principalmente como cinabrio (sulfuro de mercurio). O pigmento vermello denominado vermellón obtense triturando cinabrio natural ou sulfuro de mercurio obtido por síntese.
O envelenamento por mercurio pode resultar da exposición ás formas solubles en auga do mercurio (como o cloruro mercúrico ou o metilmercurio), pola inhalación de vapor de mercurio, ou pola inxestión de calquera das súas formas.
Atmosfera (homónimos)
O termo atmosfera pode referirse:
Ernesto Viéitez
Ernesto Viéitez Cortizo, nado en Pontevedra o 28 de agosto de 1921 e finado na mesma cidade o 21 de setembro de 2013, foi un científico, profesor e investigador na área da fisioloxía vexetal, ademais de político.
Traxectoria
Estudou a licenciatura en Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela (USC), e doutorouse en Farmacia pola daquela chamada Universidad Central de Madrid, actualmente, Universidade Complutense de Madrid (UCM).
Investigador e, despois, profesor de Investigación e conselleiro de número do CSIC, foi xefe da Sección de Fisioloxía Vexetal da Misión Biolóxica de Galicia entre 1951 e 1963, membro do Consello Internacional do Castiñeiro (1953), director do Instituto de Investigacións Xeolóxicas, Edafolóxicas e Agrobiolóxicas de Galicia (1963-84) e director do Instituto de Orientación e Asistencia Técnica de Galicia (1964-70).
Foi elixido deputado provincial de Pontevedra en marzo de 1952.
Catedrático de Fisioloxía Vexetal da Facultade de Farmacia da Universidade de Santiago desde (1967), pasou, por concurso de traslado á de Ciencias da mesma universidade, onde foi catedrático de Bioloxía (1966) e de Fisioloxía Vexetal (1971), sendo decano da de Ciencias (1975-76) e da nova Facultade de Bioloxía da USC (1978-1982). Foi Presidente da Sociedad Española de Fisiología Vegetal (1976-1981), membro do Consello Executivo da Federation European of Society of Plant Physiology (1977-1978) e Presidente da Real Academia Galega de Ciencias.
Viéitez Cortizo traballou en diferentes centros científicos estranxeiros (ingleses, estadounidenses, portugueses) e participou en numerosos congresos científicos.
Asemade foi membro de varias sociedades científicas internacionais:
Ademais resultou elixido concelleiro de Alianza Popular nas municipais de 1983 en Santiago de Compostela, e posteriormente accedeu á alcaldía entre 1986 e 1987.
Obra
Libros:
Interveu, como investigador principal e/ou director, entre outros, nos seguintes proxectos de investigación:
Publicou uns 130 traballos de investigación en diferentes revistas científicas (Ana. Edaf. Fis. Veg., Ana. Jar. Bot., Ana. Real Acad. Farm., Anal. Efad. Agrob., Phytochem, Biol. Acad, Gall. Cen., Hort. Science, Jour. Hort. Science etc.)
Dirixiu unhas 25 teses de doutoramento e unhas 100 de licenciatura.
Óscar ó mellor son
O Oscar ao mellor son (Academy Award for Best Sound Mixing) é un premio entregado pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas como parte dos premios Oscar que recoñece a mellor ou máis eufónica mestura de son, gravación, deseño e edición de son. O premio adoita outorgarse ao mesturador de son, o mesturador de gravación e ao supervisor da edición de son. Antes da 93ª edición dos Óscar, a mellor mestura de son e a mellor edición de son eran dúas categorías separadas.
Na primeira ocasión na que se entregou o premio (3ª edición dos Óscar) só se dixeron o nome do filme e a compañía.
Instituto Nacional de Estatística (homónimos)
INE pódese referir a:
La Juventud Galaica
La Juventud Galaica foi un semanario editado en Lugo entre 1880 e 1882.
Historia e características
En 1880 apareceu a revista estudiantil La Juventud, subtitulada Semanario defensor de los intereses locales, que despois pasou a titularse La Juventud Galaica. Promovido por Francisco Luís López, estaba dirixido por Rafael García Sanfiz, e entre os seus redactores figuraban o propio Francisco Luís López, Carlos Arias Romay, Indalecio Junquera e Manuel Castro López. Cesou a súa publicación en 1882.
Estación de Madrid-Chamartín-Clara Campoamor
Centraliza tódalas comunicacións ferroviarias dende Madrid cara ao cuadrante noroeste da Península Ibérica, dende Salamanca ata Irún, a través das tres liñas principais que parten dela: a liña imperial ou liña xeral do norte (de Madrid a Irún pasando por Ávila, Valladolid, Burgos, Miranda de Ebro, Vitoria e Donostia), a directa Madrid - Burgos (directo de Burgos) e a nova L.A.V. Madrid-Valladolid. Tamén ten algúns servizos por vía de largo ibérico cara ao nordeste (Media Distancia e tren Estrella) para o que emprega a circunvalación ferroviaria de Madrid, e cara ao sur (Media Distancia, Altaria e Talgo) grazas ao túnel que a une coa estación de Atocha.
Historia
As orixes da estación de Chamartín, aínda que nunha localización algo máis ao sur que a actual, atópanse nos plans do ministro de Obras Públicas Indalecio Prieto durante a II República para conectar a estación de Atocha (e o resto da rede ferroviaria) co novo enlace ferroviario directo que previra entre Madrid e Burgos, que acurtaba a viaxe con respecto á liña xeral do Norte. Aínda que as primeiras explanacións comezaron xa en 1933, a guerra civil detivo todos os proxectos ferroviarios vinculados a Chamartín e á nova liña directa a Burgos.
miniatura|esquerda|225px|Vista da parada de metro de Chamartín. Non foi ata 1967 cando a estación volve ter uso. A súa inauguración coincide tamén coa finalización dos proxectos ferroviarios paralizados desde a guerra civil: liña directa Madrid-Burgos, túnel ferroviario entre Atocha e Chamartín que incluía os apeadoiros subterráneos de Recoletos e Nuevos Ministerios e os novos enlaces ferroviarios que enlazaban o novo complexo coa liña Madrid-Zaragoza en Coslada e coa liña Madrid-Irún en Las Matas. Todo este armazón de liñas xa planeado desde a II República constitúe aínda hoxe en día a circunvalación ferroviaria polo norte de Madrid.
Progresivamente a nova estación absorbería os tráficos da estación do Norte (actual Príncipe Pío) ata provocar a desaparición dos servizos de longa distancia nesta última. O rápido aumento do número de viaxeiros pronto deixaron pequena a estación provisional que consistía nun pequeno edificio paralelo á vía 1, o que obrigou a expor a construción dun novo e definitivo edificio. Entre 1970 e 1975 construiríase a actual estación seguindo o proxecto dos arquitectos Alonso, Corrales e Molezún e o enxeñeiro Rafael Olaquiaga, que incluía ademais as amplas zonas comerciais e de lecer das que dispón actualmente. Con todo o gran tamaño co que se deseña o complexo non coincidiu coa situación do ferrocarril en España durante a década seguinte. Os anos oitenta supuxeron na rede férrea española o inicio dun proceso de saneamento da rede que se traduciu no peche de multitude de liñas e na supresión de servizos.
250px|miniatura|Tren de [[AVE|alta velocidade estacionado en Chamartín]] Con todo Chamartín converteuse na maior estación ferroviaria de Madrid, e aínda tivo unha época de esplendor. O peche de Atocha en 1986 para adecuala á chegada da liña de alta velocidade Madrid-Sevilla converteu a Chamartín na única estación de Madrid, absorbendo todo o tráfico ferroviario da cidade salvo os trens de Galicia que volveran á Príncipe Pío. Tras a inauguración do novo complexo ferroviario de Puerta de Atocha no ano 1992, Chamartín quedou relegada a un segundo plano, sen estar incluída nos plans da rede de alta velocidade e con servizos de longa distancia que progresivamente eran traspasados a Atocha coa inauguración de novas liñas.
Con todo, a estación enfróntase desde 2004 a un proceso de transformación que a devolverá á primeira plana do panorama ferroviario español.
A primeira actuación nesta liña foi a apertura da nova liña de alta velocidade entre Madrid e Valladolid o 23 de decembro de 2007. Con esta obra adaptáronse as plataformas aos novos servizos e características da infraestrutura en ancho internacional e renovouse a señaléctica da estación que segue a imaxe corporativa de Adif, desaparecendo os carteis corporativos da antiga Renfe.
Durante o verán de 2007 levou a cabo unha reorganización das vías no sur para desviar unha parte delas cara ao novo túnel que conecta Chamartín coa estación de Atocha pasando pola Puerta del Sol. Este segundo túnel inaugurouse o 9 de xullo de 2008 abrindo ao público ao día seguinte.
O 23 de decembro de 2020 modificouse o nome a Estación de Madrid-Chamartín-Clara Campoamor, en memoria da muller que defendeu o sufraxio feminino en España.
Vías
300px|miniatura|Vestíbulo principal da estaciónA estación de Chamartín dispón actualmente de 21 vías coa numeración de oeste a leste.
Media distancia
Os trens rexionais de media distancia que operan dende Chamartín nalgúns casos supoñen continuacións de percorridos de proximidades. Estas son as liñas:
Río Yukon
miniatura|dereita|250px|O río Yukon e os seus afluentes. O río Yukon (en inglés: Yukon River) é un importante río do noroeste de América do Norte. Ten un curso de 3185 km e forma unha gran conca de 854 000 km². Discorre polos Estados Unidos e o Canadá. As súas augas desembocan no Mar de Bering, formando un delta en forma de abano case semicircular, cun brazo de maior tamaño e uns cantos moito menores. A anchura da súa canle é bastante variable, entre un quilómetro e máis de tres durante os últimos 1000 km do seu curso. Antes de abrirse para formar un delta na Baía de Norton, a súa anchura é de case dous quilómetros e medio.
A metade do curso do río transcorre en Alasca e a outra parte por Yukon, o Territorio canadense ao que lle dá nome. É o río máis longo de Alasca e Yukon, e foi un dos principais medios de transporte durante a febre do ouro de Klondike (Yukon), entre 1898 e 1899.
Estación de Madrid-Chamartín-Clara Campoamor
Estación de metro
300px|miniatura|Planta superior da estación Chamartín é tamén unha estación das liñas 1 e 10 do Metro de Madrid situada baixo a estación de ferrocarril de Chamartín, no distrito de Chamartín. Desde 2007 conta cun amplo vestíbulo con catro niveis como mostran as imaxes.
As plataformas da liña 10 inauguráronse o 10 de xuño de 1982 como parte da antiga liña 8, o cal durou ata o 8 de xaneiro de 1998, e foi sometida a unha profunda reforma entre 2004 e 2006 que culminou coa apertura das plataformas da liña 1 o venres 30 de marzo de 2007.
O vestíbulo permite acceder ben a un corredor subterráneo baixo as vías de tren que dá acceso a cada unha delas tras pasar torniquetes ou ben ao vestíbulo da estación de ferrocarril e a zona de lecer.
As plataformas das liñas 1 e 10 son perpendiculares, e á beira das plataformas de cada unha destas liñas están feitos dúas plataformas máis sen servizo, que serán a medio-longo prazo os desta estación nas futuras ampliacións da liña 11.
Gregarismo
miniatura|Voo de [[estorniño pinto|estorniños pintos (Sturnus vulgaris), ilustrando unha forma de gregarismo.]]
Un animal ou persoa gregaria é a que practica o gregarismo. Vén do latín gregarĭus. Isto significa que segue unha tendencia de agruparse en mandas ou colonias (insectos eusociais), no caso dos animais, ou en grupos sociais, no caso das persoas, ou tamén que o ser precisa dun grupo para sentirse ben.
Filosoficamente dise que o ser humano non é nin completamente gregario, como as formigas ou as abellas, nin totalmente solitario, como os tigres ou os leopardos, senón que é máis complexo e tende a ser semigregario, é dicir, algúns dos seus impulsos e necesidades son sociais e outros son solitarios.
O gregarismo é unha relación intraespecífica que se dá cando os individuos dunha poboación se asocian e traballan xuntos para conseguir un obxectivo común.
Río Yukon
Yukon significa gran río en gwich'in. O río chámase Kwiguk, ou gran corrente en iupik.
Historia
O río Yukon tivo gran relevancia histórica durante as glaciacións do Plistoceno xa que o seu val formou un corredor libre de xeos entre as montañas Rochosas e o glaciar do Nordés do Canadá co cal serviu de ruta de entrada da poboación asiática no continente americano. Esa poboación atravesou en distintas ondas o estreito de Bering, que formaba un istmo ao descender o nivel do mar uns 100 m (a profundidade do estreito de Bering é menor desta cifra) pola acumulación de xeo nos grandes glaciares do Canadá e de Europa do Norte e Central.
O clima durante o Plistoceno
A aparición deste corredor libre de xeos en Alasca Central e no Canadá, ao leste das Rochosas, ten unha sinxela explicación polo efecto Foehn, xa que os ventos do oeste, que nestas latitudes son constantes durante todo o ano, veñen moi cargados de humidade desde o Océano Pacífico, pero ven forzados a ascender pola proximidade das Montañas Rochosas a devandito océano. Este ascenso dá orixe a copiosas e continuas precipitacións ao oeste destas montañas, pasando á vertente oriental practicamente secos, ademais de que ao descender quéntanse sen intercambio de calor a unha temperatura que impide a acumulación dos xeos en forma de glaciares. Este corredor tiña unha fauna abundante e variada, que serviu para facilitar a penetración dos primeiros poboadores americanos.
Oleguer Presas
Oleguer Presas Renom, nado en Sabadell o 2 de febreiro de 1980, é un exfutbolista catalán. Xogou como defensa no Fútbol Club Barcelona e no Ajax Ámsterdam.
Comezos
Comezou a súa carreira futbolística xogando no Lepanto, un club da súa cidade natal, Sabadell. Posteriormente, fichou pola CE Sant Gabriel para incorporarse, na tempada 1997/98 á UDA Gramanet "B". Na tempada 1998/99 debutou no primeiro equipo do conxunto de Santa Coloma de Gramanet, na Segunda división B española de fútbol. Foi, a pesar da súa mocidade, un dos líderes do equipo que, durante tres anos consecutivos loitou por ascender, sen éxito, á Segunda División do fútbol español. Ademais, é licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade Autónoma de Barcelona.
Fútbol Club Barcelona
Na tempada 2001/02, con 21 anos, fichou polo FC Barcelona "B", onde estivo dúas tempadas e media sendo titular nalgunhas ocasións. Debutou como xogador do FC Barcelona da man do adestrador neerlandés Louis Van Gaal, o 24 de agosto de 2002, no partido correspondente ó Trofeo Joan Gamper entre o Barcelona e a Estrela Vermella de Belgrado que finalizou con vitoria local por un gol a cero. O seu debut en competición oficial tivo lugar o 13 de novembro de 2002 no Camp Nou, no partido de Liga de Campións entre o Barcelona e o Galatasaray SK, que venceron os azulgrana por tres a un. En Primeira División, debutou o 12 de xaneiro de 2003 ante o Málaga CF, nun encontro que terminou en empate a cero goles.
Durante as tempadas 2002/03 e 2003/04 alternou as súas actuacións no primeiro equipo con partidos co filial ata que, na tempada 2004/05, consolidouse no primeiro equipo como titular, participando en 36 partidos e contribuíndo activamente ao campionato de Liga logrado polo club, que supuxo o seu primeiro título persoal. Nesta tempada marcou o seu único gol como xogador do Barcelona no Estadio La Rosaleda, nun partido contra o Málaga, onde debutara dúas campañas antes. Xa na tempada 2005/06, non só volveu gañar o título de Primeira División, senón que tamén se proclamou campión a Champions League en París tras derrotar por 2-1 ó Arsenal FC xogando de titular.
Na tempada 2006/07, Oleguer conseguiu o título da Supercopa de España e unha Copa Cataluña. Durante a súa última campaña como barcelonista, a 2007/08, participou en doce partidos de Liga.
Ajax de Ámsterdam
O 29 de xullo de 2008, Oleguer asinou un contrato de tres tempadas co club holandés Ajax, que pagou 3.000.000 €, máis 2,25 millóns de variables, incluíndo unha opción por un ano. Na súa presentación en Ámsterdam asignóuselle o dorsal 3, tivo unha participación moi activa co seu equipo debido ás lesións dos seus compañeiros xogando 27 partidos de liga dos cales 26 xogou de titular, o 18 de outubro dese ano marcou de cabeza o seu primeiro gol co Ajax contra o Groningen.
Na tempada 2009/10 ten unha menor participación xogando 13 partidos dos cales 8 xogou de titular, aínda que acabou gañando a Copa dos Países Baixos. Na tempada 2010/11 asígnaselle o dorsal 23 (o cal tivera sempre co FC Barcelona), é a tempada que menos participación ten co equipo, só xoga 9 partidos (3 en liga) e o equipo acaba gañando a liga holandesa. O 3 de abril de 2011 marca de cabeza o seu último gol co Ajax contra o Heracles Almelo, un partido que acabaría con vitoria do Ajax por 3 a 0.
La Carlota
La Carlota é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 11.488 habitantes. A súa extensión superficial é de 80 km² e tiña unha densidade de 162,43 hab./km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 40' N, 4º 56' O. Atópase situada a unha altitude de 228 metros e a 30 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Oleguer Presas
Ajax de Ámsterdam
Debido a que o Ajax decide non renovar a Oleguer, abandona o equipo ó final da tempada.
Farinelli
Carlo Broschi, coñecido como Farinelli, nado en Apulia o 24 de xaneiro de 1705 e finado en Boloña o 16 de setembro de 1782, foi un cantante castrato italiano, un dos máis famosos do século XVIII. Supónselle unha extensión vocal desde A2 até Re6 (3,4 oitavas).
Biografía
Naceu no seo dunha familia da baixa nobreza. Foi castrado e, dada a súa orixe benestante, no seu caso a versión oficial (habitual nestes casos) da súa castración debeu ser certa, como consecuencia dunha caída dun cabalo. Aínda que a castración foi penalizada, as autoridades da época adoitaban facer a vista gorda e non procesaron estes delitos.
O común era que as súas familias os levaron á operación coa convicción de que os seus fillos poderían converterse en grandes cantantes. Moitos dos nenos procedían de familias pobres dos campos de Nápoles, onde a esperanza de vida non chegaba aos 30 anos. Se o neno tivese un don para cantar, acadaría o recoñecemento; Por outra banda, se as súas habilidades vocais non alcanzaban o límite que esixía a enorme competencia, foi ordenado sacerdote, razón pola que acabou nos coros das igrexas.
Seguindo a tradición dos que o precederon, Farinelli foi enviado a un conservatorio, un lugar reservado para a formación dos castrati. Nestes lugares os nenos recibiron unha extensa formación de voz, clases de composición e tamén se lles deu a oportunidade de improvisar; de aí as reportaxes de que Farinelli deu toques persoais ás pezas xa compostas que lle deron para cantar, para deleite do seu público. Carlo Broschi escolleu o pseudónimo Farinelli en agradecemento aos irmáns Farina, patróns que pagaron os seus estudos e manutención durante moitos anos.
Baixo a instrución de Nicola Porpora, Farinelli adquiriu unha voz de marabillosa beleza. Fíxose famoso no sur de Italia como il ragazzo ("o neno"). A súa primeira actuación nun lugar público foi en 1720, con Angelica e Medoro de Porpora. En 1722 fixo a súa aparición en Roma, con Eumene, do seu mestre, e espertou un grande entusiasmo cando superou a un popular trompetista alemán, para quen Porpora compuxera un "obrigado" (partitura cunha notación musical específica) para unha das cancións. do mozo, sostendo e levantando unha nota de prodixiosa lonxitude, pureza e poder, e nas variacións e chirridos que lanzou ao aire. Nas óperas cantaba regularmente papeis de mulleres, como Adelaida, en Adelaida, de Porpora.
ADAMTS13
ADAMTS13 (siglas do inglés a disintegrin and metalloproteinase with a thrombospondin type 1 motif, member 13), tamén chamada "protease que cliva o factor de von Willebrand" (VWFCP), é un encima metaloprotease que contén zinc, que cliva o factor de von Willebrand (vWf), o cal é unha proteína de gran tamaño que intervén na coagulación do sangue. ADAMST13 é segregada no sangue e degrada os grandes multímeros de vWf, facendo diminuír a súa actividade.
Xenética
O xene ADAMTS13 está situado no cromosoma 9 humano (9q34).
Descubrimento
Desde 1982 sábese que a púrpura trombocitopénica trombótica, un tipo de anemia hemolítica microanxiopática (ver máis adiante), estaba caraterizada na súa forma familiar pola presenza no plasma de multímeros de factor de von Willebrand infrecuentemente grandes (ULVWF).
En 1994, descubriuse que o vWF era clivado entre unha tirosina na posición 1605 e unha metionina na 1606 por un encima metaloprotease do plasma cando era exposta a un alto nivel de tensión cortante de cizalla (creado polo fluxo sanguíneo rápido). En 1996, dous grupos de investigadores traballando independentemente caracterizaron mellor este encima. Nos dous anos seguintes, eses mesmos grupos demostraron que a deficiencia conxénita dunha protease que clivaba o factor de von Willebrand estaba asociada á formación de microtrombos plaquetarios nos vasos sanguíneos pequenos. Ademais, informaron que os anticorpos IgG dirixidos contra este emesmo encima causaban púrpura trombocitopénica trombótica na maioría dos casos non familiares (non hereditarios).
Proteómica
Xenomicamente, a ADAMTS13 comparte moitas propiedades co membro 19 da familia ADAMTS, cuxos membros están todos caracterizados por ter un dominio de protease (a parte que realiza a hidrólise da proteína), un dominio de desintegrina adxacente e un ou máis dominios de trombospondina. A ADAMTS13, de feito, ten oito dominios de trombospondina. Non ten dominio hidrófobo transmembrana e, por tanto, non está ancorada á membrana plasmática.
Papel en enfermidades
A deficiencia de ADAMTS13 foi descuberta na síndrome de Upshaw Schulman, a forma familiar recorrente da púrpura trombocitopénica trombótica. Na época dese descubrimento xa se sospeitaba que a púrpura trombocitopénica trombótica aparecía tamén nunha forma autoinmune, debido á súa resposta á plasmaférese e a caracterización de IgG inhibitorios. Desde o descubrimento de ADAMTS13, os epítopos específicos na súa superficie foron a diana de anticorpos inhibitorios.
Os niveis baixos de ADAMTS13 están tamén asociados cun incremento do risco de padecer trombose arterial, incluíndo infarto de miocardio e enfermidades cerebrovasculares.
El Noticiero (A Coruña)
El Noticiero foi un periódico editado na Coruña en 1841.
Historia e características
Subtitulado Periódico político y mercantil apareceu o 2 de xaneiro de 1841. Impreso e editado por Francisco Arza. De periodicidade diaria, incluíu información local, nacional e estranxeira. Foi rival na política local do Boletín de Noticias. Tivo probablemente unha segunda época en 1878.
Phoenix (homónimos)
Phoenix pódese referir a:
Mikel Aranburu
Mikel Aranburu foi peza importante da Real Sociedade que se proclamou subcampioa de Liga na tempada 2002-03. Con posterioridade viviu o descenso de categoría do club en 2007 e convertido xa no capitán do equipo liderou á Real Sociedad no seu regreso á Primeira División en 2010.
Xelmirio
Xelmirio foi un cabaleiro galego do século XI, castelán do Castellum Honesti e pai do bispo de Compostela Diego Xelmírez.
Traxectoria
Foi feudatario do bispo de Iria Diego Páez quen lle confiou o goberno da principal defensa marítima da súa diocese, o Castellum Honesti. Xelmirio, que aparece referido na Historia Compostelá como "miles ac praepotens", gobernou tamén no nome do bispo os territorios da Maía, Iria, Postmarcos e o espazo entre os ríos Tambre e Ulla, isto é, todo o territorio no que os bispos de Iria-Compostela exercían o poder político, a Terra de Santiago.
Xelmirio foi o pai de Diego Xelmírez, primeiro arcebispo de Santiago de Compostela, e tivo ademais outros catro herdeiros: Xoán, Munio, Pedro e Gundesindo.
Visseiche
Visseiche (Gwisec'h en bretón) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Fibra
O termo fibra pode referirse a:
Animal Collective
Animal Collective é unha banda orixinaria de Baltimore, Maryland, baseada na actualidade en Nova York. Animal Collective está composta por Avey Tare (David Portner), Panda Bear (Noah Lennox), Deakin (Josh Dibb) e Geologist (Brian Weitz). Os discos gravados baixo o nome Animal Collective pode incluír contribucións dalgúns ou todos eses membros, xa que a formación non é uniforme. Os seus membros coñecéronse na escola e comezaron a gravar xuntos a unha idade moi temperá. A banda tamén dirixe o selo Paw Tracks no cal editaron o seu propio material, así como o doutros artistas.
Lista de representantes diplomáticos de España en Grecia
Despois da Guerra de independencia de Grecia (1821-1832) e da subida ao trono de Grecia do príncipe Otón de Baviera en 1833, sucedendo á Primeira República Helénica, foron establecéndose as primeiras delegacións diplomáticas, comezando polas potencias que apoiaron o proceso de independencia: Francia, Rusia e Gran Bretaña, que interviron no Tratado de Londres de 1827.
España, pese á unha dubitativa actitude inicial, finalmente decidiu enviar unha representación diplomática debido ás presións francesas e británicas. Aínda así, España non abriu unha embaixada (rango que só existía nas legacións de París e Nápoles), senón unha representación encabezada por un Encargado de Negocios e acompañada por un Secretario, cousa que materializouse en agosto de 1834 co nomeamento do primeiro Encargado de Negocios.
Encargados de Negocios de España en Grecia (1834-1849)
Neste período foron Secretarios do Encargado de Negocios Josef Soler (04/08/1834 a 1841), señor de Naharro (1841), Felipe Tavera (1842, nomeado), Tomás Ligués (1844) e José Pizarro Ramírez, III Conde das Navas (1844-decembro 1847 ).
Consulado de España en Atenas (1849-1869 e 1869-1882)
Desde 1856 engadiuse á legación diplomática de Atenas un vicecónsul, desenvolvendo este cargo: Federico Taqui (1856-1863), Carlos Cavia (1864), Jorge Zammit Romero (1865-1869), Eduardo Badía (1870) e Enrique Gaspar Rimbau (1871-1873). Entre 1866 e 1875 ó consulado quedou sen cónsul, levando o cargo da legación diplomática precisamente o vicecónsul.
Entre xaneiro e xuño de 1869 váiselle dar pulo á representación española en Grecia creando a figura de Ministro residente de España en Grecia, pero tras este breve período a máxima representación in situ volverá a ser a do vicecónsul (ata 1874) e a do cónsul de 2ª clase (desde 1875). Ata marzo de 1882 non volveu aparecer outra figura equivalente á de embaixador, que foi a de Ministro plenipotenciario, manténdose ao mesmo tempo a figura de apoio de cónsul de 2ª clase en Atenas.