cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Linguas xapónicas
Relacións con outras familias
Non existe unha proba concreta universalmente aceptada da relación entre as linguas xapónicas con outras linguas, pero existen unha serie de teorías apoiadas por diversas evidencias:
En vista da falta de probas contundentes, algúns ven nestas similitudes un simple "sprachbund" e que os parecidos son simplemente resultado da veciñanza dos pobos en Asia Central nos transcurso dos milenios.
Comparación léxica
Os numerais en diferentes linguas xapónicas son: ! rowspan=2| GLOSA ! colspan=2| Numerais siníticos ! colspan=5| Numerais xapónicos ! Sino- xaponés !! Chinés clásico ! Xaponés antigo !! Xaponés moderno !! Kunigami !! Yaeyama !! PROTO- XAPÓNICO
Nastasia Zürcher
Traxectoria
Formou parte do afamado coro compostelá Coro da Ra durante varios anos sendo unhas das súas solitas máis novas. Foi a vocalista do grupo de músicas do mundo Rastrexos Project, chegando a tocar no Festival de Ortigueira e Suíza así como en varios ciclos e festivais de percusión e mestizaxe de Galicia.
En 2015 publicou o seu álbum debut My Flight. En 2016 obtivo con el o Premio Martín Codax da Música na categoría Blues/Funk/Soul. No 2017 publicou o seu segundo álbum de estudio, Beat, composto unha vez máis por temas propios e baixo a produción do compositor e arranxador galego Adrián Saavedra. No 2018 foi novamente finalista nos Premios Martín Codax na categoría de Músicas do Mundo facendo honor a variedade de estilos que conflúen nas súas obras.
En 2021 publicou dúas colaboracións musicais: o tema "Flamante" co rapeiro galego García MC, e a canción "Conexión" co compositor e vocalista brasileiro Gustavo Almeida.
No 2022 publicou o seu terceiro álbum But Life Is Beauty Full co que levou dous galardóns nos premios da música de Galicia ese ano, os Premios Martín Códax da Música ("Artista do Ano" e "Blues, Funk e Soul"). Actualmente de xira co seu novo formato para directos, un sexteto formado por músicos destacados da escena galega: o seu produtor Adrián Saavedra ao baixo, Carmen Rey ao teclado e coros, Bruno Couceiro á batería, Mon Orencio á guitarra e coros, e Félix Rodriguez á percusión.
Foi membro da Xunta Directiva da asociación profesional de músicos de Galicia, a Asociación Músicas Ao Vivo (MAV), como secretaria e tesoureira do 2018 ao 2022.
Corvite
O topónimo Corvite pode referirse a:
Partido Socialista Italiano
O Partido Socialista Italiano (PSI) foi un partido político socialista fundado en 1892, durante anos foi o principal partido italiano de esquerdas pero despois da segunda guerra mundial foi substituído en gran parte polo Partido Comunista Italiano escindido del en xaneiro de 1921. O PSI viuse envolto no escándalo da Tangentopoli que afectou fortemente a Benito Craxi, secretario xeral do PSI e o partido acabou disolvéndose en 1994.
Traxectoria
En Italia o movemento obreiro organizárase nunha manchea de asociacións cooperativas e ligas moi influídas polo anarquismo e o sindicalismo e non se formara un partido socialista unificado ata 1892 promovido por Filippo Turati, Claudio Treves e Leonida Bissolati e adopta o seu nome oficial en 1893. Os conflitos entre reformistas como Bissolati e Turati e maximalistas como Arturo Labriola, influído polo anarcosindicalismo ocasionaron constantes crises nos primeiros anos do partido, reformistas tiveron a maioría nos congresos de 1900 e 1902 pero que perderon no congreso de 1904. Con ocasión da anexión de Libia por Italia o PSI enfrontouse a unha crise profunda da cal saíron vencedores os maximalistas contrarios á anexión, agora dirixidos por Benito Mussolini e os reformistas son expulsados en 1912, formando o Partido Socialista Reformista Italiano, outra crise azoutou ao partido con ocasión da primeira guerra mundial entre belicistas e contrarios á participación de Italia na guerra, que se saldou coa expulsión en 1914 de Benito Mussolini, que contrariamente ás súas antigas posicións agora era un fervoroso defensor da guerra. No ano 1921 produciuse a escisión do Partido Comunista e en 1922 o sector reformista de Turati formou o Partido Socialista Unificado. Coa chegada do fascismo ao poder o PSI pasou á clandestinidade, organizándose no exilio. Durante a resistencia e o primeiro período republicano mantén unha política de alianzas cos comunistas, o cal causará a escisión dos socialdemócratas en 1947. A partir de 1957 o PSI comezou a alonxarse dos comunistas colaborando no goberno de centro esquerda a partir de 1963, o que lle supuxo a saída do sector máis á esquerda do partido que formou o Partido Socialista Italiano de Unidade Proletaria en 1964. En 1966 o PSI e o Partido Socialista Democrático Italiano unifícanse pero xa en 1969 racha o acordo. En 1976 o PSI, dirixido por Francesco de Martino vira cara a esquerda, deixa o goberno e anuncia que non participará en ningún goberno que non conte cos comunistas, o PSI retíralle a confianza a de Martino e elixe como secretario nacinal a Betino Craxi. En 1980 inaugúrase o pentapartido coa Democracia Cristiá, o PSDI, o PLI e o PRI que terá como primeiro ministro a Craxi en 1983.
Elisa Fernández de la Vega
Elisa Fernández de la Vega Lombán, nada na Veiga (Asturias) o 30 de maio de 1895 e finada en Zaragoza o 21 de novembro de 1933 , foi, canda a súa irmá, Jimena, a primeira muller en estudar nunha universidade galega e licenciarse en Medicina, en 1919, con 23 anos.
Traxectoria
Entre 1909 e 1913 realizou os estudos de secundaria no Instituto de Lugo en réxime de non colexiada, sen asistencia, conseguindo no entanto, as cualificacións de sobresaínte en Ciencias e o aprobado en Letras ao se graduar o 23 de xuño de 1913.
Elisa tivo unha irmá xemelga, Jimena, 15 minutos menor, coa que, en 1914, foi admitida como primeira muller na Facultade de Medicina en Santiago, rematando xuntas (Jimena con premio extraordinario por concederse só un) a licenciatura en 1919, con 23 anos.
Logo da carreira trasladouse a Madrid para continuar a traballar co catedrático de Patoloxía Roberto Nóvoa Santos. Conseguiu unha bolsa da Junta para Ampliación de Estudios, aínda que non chegou a viaxar. Doutorouse en 1921, coa tese Asma anafiláctico alimenticio y consideraciones acerca de la patogenia del asma en general. O seu director de tese foi Teófilo Hernando, co que realizará outros traballos de investigación. A súa carreira derivará á especialidade de Pediatría baixo a tutela de Enrique Súñer.
Casou en 1925 con Gumersindo Sánchez Guisande e trasladouse con el a Sevilla cando este tomou posesión da praza de catedrático de Medicina. Entre 1925 e 1930 exerceu como profesora axudante en Anatomía descriptiva e Técnica anatómica. Un novo cambio de destino do seu home levouna a Zaragoza en 1930, onde Elisa dará clases de Anatomía e de Técnica na universidade.
Desempeñou un labor frenético, pois mentres impartía clases na Facultade, atendía os seus tres fillos (Luciano, Wenceslao e Elisa), levaba unha consulta na casa, pronunciaba conferencias antibelicistas, escribiu un manual para enfermeiras que non chegou a publicar e asinou artigos científicos en xornais e revistas co pseudónimo Zoraida.
Fundou un albergue para indixentes. Cando estaba a piques de converterse na primeira catedrática española, ao asinar as oposicións en 1932 enfermou dunha pneumonía atípica que ela mesma se diagnosticou que a levou á tumba. Jimena fíxose cargo dos seus fillos durante doce anos logo de que Gumersindo Sánchez Guisande tivese que marchar ó exilio.
Recoñecementos
En 2006 inaugurouse a Vicerreitoría de estudantes da Universidade de Santiago de Compostela baixo o nome de Casa Jimena e Elisa Fernández de la Vega.
Julio Legerén Campos
Julio Legerén Campos foi un político galego.
Traxectoria
Membro de Falange Española de las JONS. Foi nomeado xuíz municipal de Caldas de Reis en 1940. Concelleiro de Caldas de Reis dende 1948, foi nomeado alcalde de Caldas de Reis en 1956, tomando posesión o 6 de marzo. Permaneceu no posto até xullo de 1965. Foi deputado provincial (1960-1965).
Xulia Drusa
Xulia Drusa (latín clásico: IVLIA•DRVSI•CAESARIS•FILIA, 5 - 43) foi a filla de Xulio César Druso e Livila, e neta do emperador romano Tiberio. Foi executada cara o 43 d.C.
Cronoloxía
Cando morreu o emperador Augusto no ano 14 Xulia estaba enferma. Augusto preguntoulle á súa dona Livia, antes de el morrer se estaba recuperada.
No 20 d.C, Xulia casou co seu primo, Nerón César (o fillo de Xermánico e Agripina Maior). O matrimonio parece que non foi feliz, e caeu vítima das maquinacións de Seiano, garda palatino, quen explotou a súa relación con Livila para conspirar contra a familia de Xermánico. En palabras de Tácito:
Máis tarde, no ano 29, debido ás intrigas de Seiano, e á insistencia de Tiberio, Nerón e Agripina foron acusados de traizón. O Senado declarou inimigo público a Nerón, encadeado e encarcerado na illa de Pontia (Ponza), o ano seguinte foi executado ou obrigado a suicidarse. Dión Casio afirma que Xulia tiña unha relación con Seiano, o que contradí Tácito. Tiberio ordenou apresar e executar a Seiano o 18 de outubro do ano 31.
No ano 33, Xulia casou con Gaius Rubellius Blandus, dunha familia de equites que fora cónsul do ano 18 e máis tarde próconsul en África. Tiveron como descendencia a Rubellius Plautus (33-62) (cf. Raepsaet-Charlier, p. 89) e Rubellia Bassa que casou cun tío materno do futuro emperador Nerva. Xuvenal, en Sátira VIII.39, suxire outro fillo, tamén de nome Gaius Rubellius Blandus. Segundo unha inscrición, Xulia puido ser a nai dun tal Rubellius Drusus.
Sobre o ano 43 un axente da muller do emperador Claudio, Valeria Mesalina, acusouna falsamente de incesto e inmoralidade. O emperador, seu tío Claudio, sen oír calquera defensa da súa sobriña, executouna 'pola espada' (Octavia 944-6: "ferro... caesa est"). Ela puido anticiparse á execución quitándose a vida. .
Robert Graves
Nas novelas de Robert Graves Eu Claudio e Claudio o Deus Xulia aparece como Helena ou Helena a Comellona. Non obstante, ela non tivo nunca reputación de comellona.
José Luis Evangelista
José Luis Evangelista, tamén coñecido como Pepe Evangelista, é un compositor, guitarrista e director de jazz. Toca habitualmente co seu trío, cuarteto e quinteto. Tocou en grupos como Filloa Express, entre outros. Na súa faceta compositiva cabe destacar non só a jazzística senón a clásica, con obras de difusión internacional como "O peregrino enamorado" e as "Variacións sobre un tema de Charlie Parker". En 1992 creou a Big Band do Conservatorio da Coruña que acompañou a George Coleman e coa que realizou un traballo discográfico no 2005. Na actualidade traballa en diferentes proxectos Jazzísticos, entre os que destaca o Pepe Evangelista Cuarteto.
Lingua mari das pradeiras
A lingua mari das pradeiras é unha variedade estandarizada da lingua mari, empregada por medio millón de persoas que viven na parte europea da Federación Rusa. O mari das pradeiras xunto co mari das montañas e o ruso son as linguas oficiais da república autónoma dos Maris.
Canon
Canon, termo de orixe grego (κανών kanón, que significa "regra" ou "modelo") pode referirse a:
The Dubliners
The Dubliners é un grupo folk irlandés. Constituíronse como grupo en 1962, na cidade de Dublín (Irlanda). Os seus membros orixinais foron Ronnie Drew (voz, guitarras), Luke Kelly (voz, banjo, guitarra), Barney McKenna (banjo), Ciaran Bourke (frauta irlandesa, harmónica, guitarra, voz) e John Sheahan (violín). Orixinalmente chamouse "The Ronnie Drew Group" ("O grupo de Ronnie Drew"), mais trocaron o nome polo de The Dubliners pola novela de James Joyce ("Dubliners") que Kelly estaba a ler nese momento. O seu primeiro éxito no Reino Unido foi "Seven Drunken Nights".
Fórmula (lóxica)
En Lóxica matemática, unha fórmula é unha representación dunha proposición dentro dunha certa linguaxe formal.
Grosso modo, unha fórmula é unha frase construída segundo as regras gramaticais dunha determinada linguaxe formal, con respecto de obxectos do universo de discurso.
Fórmula en lóxica clásica de primeira orde
A definición exacta dunha fórmula depende do tipo particular da lóxica formal que se considere, pero unha definición bastante típica (específica da lóxica de primeira orde) é a seguinte: as fórmulas se definen en relación a unha linguaxe matemática particular, é dicir, unha colección de variábeis, constantes, símbolos lóxicos, símbolos de función e símbolos de relación particulares, e poden ser: O primeiro caso chámase fórmula atómica.
E un termo pode ser definido, tamén recursivamente, por:
The Dubliners
O 5 de abril de 2012 falece en Dublín o membro fundador do grupo, Barney McKenna.
Fórmula (lóxica)
Exemplos
Un exemplo de fórmula proposicional para lóxica clásica de primeira orde pode ser:
Un non-exemplo sería:
Ligazóns externas
Fórmula (lògica) Formule (logika) 論理式 Formuła logiczna Fórmula (lógica) Булева формула 公式 (数理逻辑)
Baculoviridae
Baculoviridae é unha familiade virus comunmente chamados baculovirus, que teñen como hóspedes naturais artrópodos, como insectos lepidópteros, himenópteros, dípteros e crustáceos decápodos. Actualmente existen nesta familia 66 especies, repartidas en 4 xéneros.
Película fotográfica
miniatura|250px|Capas dunha película fotográfica en cor.
Baculoviridae
Os baculovirus infectan invertebrados, e describíronse unhas 600 especies de hóspedes. As formas inmaturas (larvarias) de especies de avelaíñas son os hóspedes máis comúns, pero estes virus tamén infectan sínfitos, mosquitos, e gambas. Aínda que os baculovirus poden entrar en células de mamíferos en cultivo non poden replicarse en células de vertebrados.
Película fotográfica
No uso común, o termo película fotográfica refírese a unha emulsión que contén unha substancia sensible á luz como nitrato de prata sobre unha capa plástica. As máis modernas capas fotosensibles son de sales de prata cun tamaño variable do cristal que afecta á sensibilidade da película. Cando esta emulsión é sometida a unha exposición controlada de luz ou raios X unha fotografía pode imprimirse nela. É entón cando os procesos químicos do revelado han de aplicarse á película para crear unha imaxe estable e inalterable en futuras exposicións á luz.
Baculoviridae
A partir da década de 1940 foron estudados e utilizados como biopesticidas en agricultura. Os baculovirus conteñen un xenoma de ADN bicatenario de entre 80 e 180 kbp.
Película fotográfica
A fotografía en branco e negro usa unha soa capa de prata, mentres que as películas en cor usan tres capas.
Terminoloxía
O termo película ou filme na súa definición máis xenérica fai referencia a substancias que poden ser aplicadas, como finas peles ou membranas. Algunhas ata poden ser tan finas como unha capa monomolecular. Debido a que a película fotográfica foi indispensable para a realización de películas de animación, o termo tamén se estendeu a este ámbito.
Baculoviridae
Ciclo de vida dos baculovirus
miniatura|288px|Diagrama do ciclo de vida do NPV O ciclo de vida dos baculovirus implica dúas formas distitnas do virus. O virus derivado da oclusión (ODV) está presente nunha matriz proteica (poliedrina ou granulina) e é responsable da infección primaria do hóspede, mentres que o virus evaxinado (BV) libérase das células hóspede infectadas posteriormente durante a infección secundaria.
Os baculovirus teñen tropismos moi específicos de especie entre os invertebrados e describíronse unhas 700 especies hóspede. As forma inmaturas (larvas) das avelaíñas son os hóspedes máis comúns, pero estes virus infectan tamén a sínfitos, mosquitos e gambas.
Tipicamente, a infección inicial ocorre cando un insecto hóspede susceptible se alimenta de plantas que están contaminadas coa forma ocluída do virus. A matriz proteica disólvese no ambiente alcalino do estómago do hóspede, liberando ODVs que despois se fusionan coas membranas das células epiteliais columnares do intestino do hóspede e penetran na célula dentro de endosomas. As nucleocápsides escapan dos endosomas e son transportadas ao núcleo. Este paso está mediado posiblemente por filamentos de actina. A transcrición viral e a replicación ocorren no núcleo celular e evaxínanse novas partículas de BV desde a membrana basolateral para espallar a infección sistematicamente. Durante a evaxinación, os BV adquiren unha membrana da célula hóspede que está axustada de forma frouxa e contén glicoproteínas virais.
A infección por baculovirus pode ser dividida en tres fases:
Aínda que os BV se producen na fase tardía, a forma ODV prodúcese na fase moi tardía, na que adquire a envoltura do núcleo da célula hóspede e é incrustada na matriz da proteína do corpo de inclusión. Estes corpos de inclusión son liberados cando as células se lisan para espallar a infección por baculovirus aos seguintes hóspedes. A extensa lise de células causa frecuentemente que o insecto hóspede literalmente se desintegre. As partículas completas de ODV-poliedrina son resistentes á inactivación pola calor e a luz, mentres que o virión BV espido é máis sensible ás condicións do ambiente.
Cando infectan unha eiruga, os estadios avanazados da infección causan que o hóspede se alimente sen parar e despois gabee ás partes máis altas das árbores, includíndo sitios expostos que normalmente evitan debido ao risco que representan os predadores. Esta é unha vantaxe para o virus se (cando o hóspede se disolve) este pinga sobre as follas de máis abaixo que son consumidas por novos hóspedes.
Estrutura do virión
O baculovirus máis estudado é o Nucleopoliedrovirus multicápside de Autographa californica (AcMNPV, Autographa californica multicapsid nucleopolyhedrovirus). O virus foi illado orixinalmente do lepidóptero Autographa californica e contén un xenoma de 134-kbp con 154 marcos abertos de lectura (ORF). A principal proteína da cápside é a VP39, que xunto con algunhas proteínas menores forma a nucleocápside (21 nm x 260 nm) que encerra o ADN coa proteína p6.9.
Miguel Cabana
Miguel Cabana, nado na Coruña en 1975, é un batería galego de jazz, e profesor da escola de música municipal da Coruña.
Toca con José Luis Evangelista e é membro fundador de Combo Matías. Tamén adoita tocar con outros conxuntos coma Carmen Rey Grupo ou o Xavier Constenla Trio. Frecuenta a sala da Terraza de Sada.
Baculoviridae
Estrutura do virión
Identificouse un elemento esencial para a ensamblaxe da nucleocápside (NAE) no xenoma da AcMNPV. O NAE é un elemento en cis interno dentro do xene ac83. A ensamblaxe da nucleocápside non depende da produción da proteína Ac83.
Glicoproteína principal da envoltura gp64
Durante a evolución, as glicoproteínas da envoltura baculoviral non sufriron cambios. A Ld130, tamén chamada proteína F de baculovirus de Lymantria dispar (LdMNPV) suxeriuse que é unha proteína de fusión de envoltura ancestral que foi substituída por medio dunha substitución de xene non ortólogo por gp64 no AcMNPV, Bombyx mori (BmNPV) e Orgyia pseudotsugata (OpMNPV), mentres que aínda reteñen o xene ld130.
A Gp64 é unha glicoproteína de membrana homotrimérica, que está polarmente presente sobre o virión con forma de bastón. Consta de 512 aminoácidos (aa) con catro sitios de glicosilación en residuos de asparaxina e ten unha secuencia sinal N-terminal de (20 aa), a oligomerización e o dominio de fusión e un dominio transmembrana hidrófobo preto do C-terminal (7 aa).
A gp64 é esencial para a evaxinación eficiente do virión e para a transmisión de célula a célula durante o ciclo de infección e para a entrada viral, é dicir, causando un trofismo viral e a captación pola célula mediada por endosomas. A función principal da proteína da envoltura gp64 é causar a fusión mediada polo pH da envoltura e o endosoma. Aínda que o gp64 ten varias funcións esenciais, informouse que nos baculovirus nulos para a gp64 poden substituírses esta por outras glicoproteínas virais como a Ld130, a proteína G do virus da estomatite vesicular. Estas substitucións teñen como resultado a formación de virións funcionais.
Aplicacións
A expresión dos baculovirus en células de insectos representa un método robusto para producir glicoproteínas recombinantes ou proteínas de membrana. As proteinas producidas por baculovirus están a ser estudados actualmente como vacinas terapéuticas contra o cancro con varias vantaxes inmunolóxicas sobre as proteínas derivadas de fontes de mamíferos.
Bioseguridade
Os baculovirus non poden replicarse dentro de células de mamíferos ou plantas. Teñen un rango de hóspedes restrinxido aos que poden infectar normalmenre limitado a un número limitado de especies de insectos estreitamente relacionadas. Como os baculoviruses non son nocivos para os humanos, son considerados unha opción segura para o seu uso nas aplicacións de investigación. Tamén se usan como axentes biolóxicos como no caso da loita contra a pirálida Plodia interpunctella, unha praga dos cereais.
Taxonomía
O nome desta familia deriva do latín baculus, que significa bastón. A familia foi dividida en catro xéneros: Alphabaculovirus (nucleopoliedrovirus específicos de lepidópteros), Betabaculovirus (granulovirus específicos de lepidópteros), Gammabaculovirus (nucleopoliedrovirus específicos de himenópteros) e Deltabaculovirus (nucleopoliedrovirus específicos de dípteros). Ver a seguinte lista despregable:
Grupo: dsDNA (virus de ADN bicatenario) Orde: Non asignado
Familia: Baculoviridae
Evolución
Os baculovirus crese que evolucionaron a partir de virus da familia dos nudivirus (Nudiviridae) hai 310 millóns de anos.
Papiros Kahun
miniatura|Fragmento dos papiros de Kahun. Papiro de Kahun VI, tratado médico da [[XII dinastía exipcia|dinastía XII. (University College de Londres).]]
Os papiros de Kahun (tamén chamados papiros de Lahun) son unha colección de antigos textos exipcios redactados en escritura hierática, encontrados o ano 1889 na vila obreira de Lahun (ou Kahum, como se coñece habitualmente), Exipto, polo exiptólogo Flinders Petrie. Reproducen outros escritos máis antigos e inclúen, entre outras cosas, un tratado de matemáticas e outro de obstetricia, que revelan coñecementos médicos cuxa orixe pode remontarse até o 3000 a. C.
Consérvanse no University College de Londres. Esta colección de papiros é unha das máis grandes encontradas até hoxe. A maioría dos textos están datados en ca. 1825 a. C., até o reinado de Amenemhat III. En xeral, a colección abarca o Imperio Medio de Exipto.
Descrición dos papiros
miniatura|300px|Fragmentos do papiro Kahun de [[veterinaria.]] Os fragmentos foron restaurados e traducidos por F. L. Griffith, aínda que algúns foron imposíbeis de descifrar polo seu mal estado de conservación.
Os textos abarcan unha gran variedade de temas:
O contido matemático analízase con todo detalle no libro de Sylvia Couchoud, ''Mathématiques Égyptiennes. Recherches sur les connaissances mathématiques de l’Égypte pharaonique'', que analiza tamén o contido matemático do papiro de Rhind, o papiro de Moscova e outros.
Comprenden:
Filme
Un filme ou película é unha arte visual baseada nunha serie de imaxes fixas que, cando se proxectan nunha pantalla de forma consecutiva en rápida sucesión, crean a ilusión óptica de imaxes en movemento. O termo úsase normalmente como sinónimo de obra cinematográfica, é dicir, unha historia (ficticia ou documental), rexistrada nun soporte (filme flexible ou contedor dixital) que se grava e le mediante un mecanismo continuo ou intermitente de sucesión de imaxes.
Un filme pódese crear fotografando escenas reais cunha cámara de imaxes en movemento, fotografando debuxos ou modelos en miniatura empregando técnicas de animación tradicional, por medio de imaxes xeradas por computador ou animación por ordenador, ou por unha combinación dalgunhas ou todas estas técnicas e outros efectos visuais.
Os filmes gravábanse orixinalmente nunha película de plástico a través dun proceso fotoquímico e logo amosábanse a través dun proxector de filmes nunha pantalla grande. Os filmes contemporáneos a miúdo son completamente dixitais ó longo de todo o proceso de produción, distribución e exhibición. Os filmes gravados en forma fotoquímica tradicionalmente incluían unha banda sonora óptica análoga (unha gravación gráfica das palabras faladas, música e outros sons, que acompañan as imaxes e que van ó longo dunha parte do filme reservado exclusivamente para iso, que non se proxecta).
As imaxes individuais que compoñen un filme chámanse fotogramas. Na proxección dos filmes de celuloide tradicionais, un obturador xiratorio provoca intervalos de escuridade entre cada fotograma, que á súa vez, se coloca en posición para proxectarse. O espectador non nota as interrupcións por mor dun efecto coñecido como persistencia da visión, segundo o cal o ollo retén unha imaxe visual durante unha fracción de segundo despois de que desapareza a súa fonte. A percepción do movemento débese a un efecto psicolóxico chamado fenómeno phi.
Historia
miniatura|dereita|Fotograma de [[Roundhay Garden Scene, o máis antigo filme que sobreviviu e que foi creado cunha cámara de movemento, por Louis Le Prince, 1888.]] A idea de capturar, crear e reproducir o movemento por medios mecánicos é moi antiga, existindo antecedentes tales como a cámara escura, ou o taumatropo, a lanterna máxica, o fusil fotográfico. A técnica para captar a realidade por medios luminosos xa fora desenvolvida polos inventores do daguerrotipo e a fotografía, a mediados do século XIX.
Precinematografía
Un dos primeiros avances científicos que levou directamente ó desenvolemento do cinema foron as observacións de Peter Mark Roget, que en 1824 publicou un importante traballo científico sobre a persistencia da visión. No tocante ós obxectos en movemento, nel estabelecíase que o ollo humano retén as imaxes durante unha fracción de segundo despois de que o suxeito deixa de telas diante. Este descubrimento estimulou a varios científicos a investigar para demostrar o principio da persistencia da imaxe na retina. Concretamente, descubriuse que se 16 imaxes dun movemento que transcorre nun segundo se fan pasar sucesivamente tamén nun segundo, a persistencia da visión úneas e fai que se vexan como unha soa imaxe en movemento. Esta teoría foi máis tarde substituída polo fenómeno phi e ámbalas dúas formarán parte da base da teoría do cinema.
Namentres, nace a fotografía e xa no ano 1852, as fotografías comezaron a substituír os debuxos nos aparatos para ver imaxes animadas. En 1877, o fotógrafo Eadweard Muybridge empregou unha batería de 24 cámaras para gravar o ciclo de movementos do galope dun cabalo. Posteriormente o cronofotógrafo portátil, unha especie de fusil fotográfico, movía unha única banda que permitía obter doce imaxes nunha placa xiratoria que completaba a súa revolución nun segundo.
En 1890, Thomas Edison construíu un laboratorio en Nova Jersey que se converteu no primeiro estudio de cinema do mundo. O seu axudante, William Kennedy Dickson, está considerado por algúns como o deseñador da primeira máquina de cinema, o kinetoscopio, aínda que non era propiamente unha máquina para gravar imaxes. A primeira proxección pública na cal se cobrou a entrada foi en 1895 polo estadounidense Woodville Latham e os seus fillos, usando filmes producidos pola compañía Eidoloscope. Finalmente, foi en Francia en 1895 cando os irmáns Lumière chegaron ó cinematógrafo, primeiro aparello que se pode cualificar autenticamente de cinema.
Primeiros filmes
miniatura|dereita|Unha famosa imaxe de [[Le Voyage dans la Lune (1902) de Georges Méliès, un exemplo temperán de filme narrativo e de cinema de ciencia ficción.]] Os primeiros filmes foron simplemente unha toma estática que amosaba un evento ou acción sen edición ou outras técnicas cinematográficas. A finais do século XIX, os filmes comezaron a agrupar varias escenas para contar unha historia. As escenas dividíronse máis tarde en tomas múltiples fotografadas dende diferentes ángulos e distancias. Outras técnicas, como o movemento da cámara, desenvolvéronse como formas efectivas de contar unha historia cun filme.
Estes filmes cinematográficos eran unha arte puramente visual, posto que no filme non se rexistraba son. Porén, estes filmes mudos era habitual proxectalos en grandes teatros acompañadas de música en vivo, o cal servía de entretemento de masas. A comezos da década de 1920, a maioría dos filmes viñan cunha lista de partituras preparadas para acadar este obxectivo e compuxéronse partituras completas para as principais producións.
O auxe do cinema europeo viuse interrompido polo estoupido da primeira guerra mundial, mentres que a industria do cinema nos Estados Unidos floreceu co auxe de Hollywood. En abril de 1927, en Nova York, realizouse a primeira proxección comercial de cinema sonoro completamente sincronizado, o cal supuxo o pulo definitivo desta tecnoloxía.
Achegas da cor
Outro desenvolvemento tecnolóxico importante foi a introdución do filme en cor, que rexistraba fotograficamente a cor natural das imaxes no canto de engadirse ás gravacións en branco e negro mediante o coloreado a man, o coloreado de modelos ou outros procedementos arbitrarios. A innovación máis salientable foi a introdución do Technicolor, cuxa primeira versión data do ano 1916.
Teoría do cinema
dereita|miniatura|Esta cámara Reflex "H16" de [[16 mm con resorte Bolex é unha cámara de nivel básico empregada en escolas de cinema.]]
A «teoría do cinema» busca desenvolver conceptos concisos e sistemáticos que se aplican ó estudo do cinema como unha arte. O concepto do filme como unha forma de arte comezou en 1911 co Nacemento da sexta arte de Ricciotto Canudo. A teoría formalista, liderada por Rudolf Arnheim, Béla Balázs e Siegfried Kracauer, salientaba como o filme difería da realidade e, polo tanto, podía considerarse válido dentro das belas artes. André Bazin reaccionou contra esta teoría argumentando que a esencia artística do cinema radicaba na súa capacidade para reproducir mecanicamente a realidade, non nas súas diferenzas coa realidade, e isto deu lugar a unha teoría realista. A análise máis recente baséase na psicanálise de Jacques Lacan e na semiótica de Ferdinand de Saussure, que entre outras cousas deu pé á teoría de cinema psicanalítico, a teoría do cinema estruturalista, a teoría do cinema feminista, e outras. Por outra banda, críticos da tradición da filosofía analítica, influenciados por Wittgenstein, tentaron aclarar os conceptos errados empregados nos estudos teóricos e realizaron unha análise do vocabulario dun filme e a súa ligazón cunha forma de vida. Un exemplo de teoría analítica aplicada ó cinema é o test de Bechdel, empregado para avaliar o machismo no cinema.
Produción
A maneira de producir un filme depende do contido que quere amosar o cineasta e mais da tecnoloxía da que dispón; por exemplo, o zoótropo só requiría dunha serie de debuxos nunha banda de papel. A produción dun filme pode precisar polo tanto de só unha persoa cunha cámara (ou mesmo sen ela, como no filme de Stan Brakhage Mothlight, de 1963) ou de milleiros de actores, extras e técnicos.
Os pasos necesarios para case calquera filme poden resumirse en concepto, proxecto, execución, revisión e distribución. Canto máis complexa é a produción, máis pasos significativos ten que seguir. O ciclo de produción habitual nos filmes de estilo Hollywood está definido por:
Equipo técnico
O equipo técnico é o grupo de persoas contratado por unha compañía cinematográfica durante as fases de produción e rodaxe. Habitualmente distínguese o equipo técnico do elenco de actores que aparecen fronte á cámara ou que proporcionan a voz aos personaxes. A pesar de ser diferente, o equipo técnico interactúa co equipo de produción, formado por produtores, representantes da compañía, axudantes e en xeral todos aqueles con responsabilidade nas fases de preprodución é posprodución, como guionistas e montadores.
Os técnicos adoitan dividirse en departamentos (vestiario, cámaras, son, efectos especiais...).
Tecnoloxía
Coa introdución e mellora do vídeo, estanse a empregar de forma crecente soportes magnéticos e dixitais para gravar filmes, sobre todo no caso de filmes realizados para a televisión, así como documentais, curtametraxes e filmacións de afeccionados.
Grazas ás novas tecnoloxías, existen ademais unha gran cantidade de cámaras de vídeo dispoñibles para os afeccionados, que van dende as de menor resolución, como as incluídas nos teléfonos móbiles, ata as de alta definición (HD) 720p ou 1080p.
Filmes independentes
Os filmes independentes realízanse á marxe do sistema de estudios. O negocio e a tecnoloxía contribuíu ao crecemento dos filmes independentes a finais do século XX e principios do XXI. Antes da chegada das alternativas dixitais o custo dun equipo profesional era un obstáculo para a produción dos filmes.
Filme aberto
Un filme con concepto aberto é un filme independente producido a través de colaboracións abertas. O material está dispoñible mediante licenzas que permiten a participación de diferentes persoas, así como a realización de traballos derivados.
Filme de fan
Un filme de fan é un filme ou vídeo inspirado por un filme, programa de televisión, banda deseñada ou unha fonte semellante, creada por un afeccionado en lugar de polo creador ou o posuidor do copyright. Algúns filmes de fans son producidos non por afeccionados senón por estudantes para proxectos de clase, variando moito en lonxitude ou formato.
Industria
miniatura|Fundado no ano 1912, o [[Babelsberg Studio, preto de Berlín, foi o primeiro estudio de cinema a grande escala do mundo e o precursor de Hollywood. Aínda produce éxitos de recadación globais cada ano.]] A realización e proxección de imaxes en movemento converteuse nunha fonte de beneficios case tan axiña como se inventou o proceso. Ó ver o éxito que tivo a súa nova invención e o seu produto na súa Francia natal, os irmáns Lumière axiña comezaron a percorrer o continente para exhibir os primeiros filmes de maneira privada á realeza e publicamente ás masas. En cada país, normalmente engadirían escenas locais novas ó seu catálogo e, coa rapidez precisa, atoparían empresarios locais nos diversos países de Europa para mercar os seus equipos e fotografar, exportar, importar e escoller produtos adicionais comercialmente. Axiña seguiron outras imaxes, e as imaxes en movemento convertéronser nunha industria separada que eclipsou o mundo do vodevil. Salas de cinema e compañías dedicadas formáronse especificamente para producir e distribuír filmes, mentres que os actores cinematográficos convertéronse en grandes celebridades e obtiveron enormes honorarios polas súas actuacións. No ano 1917, Charles Chaplin tiña un contrato que esixía un salario anual dun millón de dólares. Até o ano 1956, o filme foi tamén o único sistema de almacenamento e reprodución de imaxes para a programación de televisión até a introdución de gravadoras de cintas de vídeo.
Distribución
A distribución cinematográfica é o proceso polo que un filme está dispoñible para que o vexa o público. Habitualmente é tarefa de distribuidores profesionais, que organizan a estratexia de mercadotecnia do filme, os medios polos que van ser exhibidos os filmes ou a data de estrea. Un filme pode ser mostrado en cines ou televisión ou en visualizacións domésticas (DVD-Video ou Blu-ray Disc, video-on-demand, descargas...).
Educación e propaganda
Os filmes adoitan ser empregados na educación e na propaganda. Cando o propósito é fundamentalmente a educación fálase de "filmes educativos", como a gravación de leccións ou experimentos.
Un filme pode empregarse en parte ou totalmente como propaganda, como sucedeu cos filmes que realizou Leni Riefenstahl na Alemaña Nazi, os filmes rodados nos Estados Unidos durante a segunda guerra mundial ou os filmes artistícos que rodou Eisenstein durante o réxime de Stalin. Tamén poden empregarse como protesta política, como ocorría nos casos de Andrzej Wajda ou, de xeito máis sutil, de Andrei Tarkovskii.
Animación
A animación é a técnica que consiste en que cada fotograma do filme se produce individualmente, mediante un gráfico por ordenador, fotografando unha imaxe debuxada ou facendo pequenos cambios nun modelo (claymation ou stop motion), e logo reunidos cunha cámara especial. Cando estes fotogramas se mostran xuntos nunha velocidade superior a 16 fotogramas por segundo hai unha ilusión de movemento continuo. A realización destes filmes é un proceso laborioso e tedioso, aínda que o desenvolvemento da animación por ordenador acelerou enormemente o proceso.
Debido a que estes filmes consomen moito tempo e diñeiro a maioría dos filmes animados para televisión e cinema son realizados por estudios profesionais. Non obstante, o campo da animación independente existiu dende a década de 1950 e varios produtores de animación independentes entraron logo na industria profesional.
Hohenzollern-Hechingen
Hohenzollern-Hechingen foi un pequeno Estado, primeiro condado e despois principado, no suroeste de Alemaña, que foi membro do Sacro Imperio Romano Xermánico, despois da Confederación do Rin e, finalmente, da Confederación xermánica, antes de integrarse no reino de Prusia.
Freixo, Freixo, Celanova
Freixo é un lugar da parroquia de Freixo no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 62 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 37 mulleres.
Hohenzollern-Hechingen
A súa capital era a vila de Sigmaringen, hoxe no Land alemán de Baden-Württemberg.
Historia
O condado de Hohenzollern-Hechingen foi creado en 1576, tras a partición do condado de Hohenzollern, un feudo do Sacro Imperio Romano Xermánico. En efecto, cando morreu o último conde de Hohenzollern, Carlos I de Hohenzollern (1512–1579), o territorio do seu estado dividiuse en tres condados, que recibiron os seus tres fillos:
En 1623, o condado de Hechingen foi elevado á categoría de principado.
O 23 de novembro de 1767 Franisco Cristovo Antón, conde de Hohenzollern-Haigerloch, morre se descendencia, e o seu condado foi incorporado ao principado de Hohenzollern-Hechingen.
Polo acordo da Dieta do Imperio de 25 de febreiro de 1803, o principado recibiu:
Os príncipes de Hohenzollern-Hechingen tiñan tamén dereitos feudais nos señoríos de Duixmuide, Bergh, Gendringen, Elten, Wisch, Pannerden e Mühlingen, así como outros dominios en Bélxica.
O 9 de febreiro de 1801, pola paz de Lunéville, France adquire todos os países e domminios do Sacro Imperuo situados na ribeira esquerda do Rin.
Polo tratdo de París de 12 se xullo de 1806, o principado convértese nun Estado soberano e entra na Confederación do Rin. O principado acrecéntase con:
Gobernantes
miniatura|180px|Armas dos Hohenzollern-Hechingen.
Xogos Olímpicos de 1996
Os XXIII Xogos Olímpicos de Atlanta, correspondente á XXVI Olimpíada, marcaron o centenario dos Xogos Olímpicos da Era Moderna e foron abertos polo Presidente dos Estados Unidos de América Bill Clinton. Fixéronse entre o 19 de xullo e o 4 de agosto de 1996, coa presenza de todos os 196 estados afiliados ao Comité Olímpico Internacional, cun total de 10.318 atletas, sendo 3.512 deles, mulleres, competindo en 26 deportes.
Historia
A comunidade olímpica internacional pensaba que era dereito de Atenas, unha das cidades candidatas e berce dos Xogos tanto na antigüidade como na era moderna, a de hospedar os Xogos da centenaria data; entre tanto, os delegados do COI, no Congreso de 1990 en Toquio, elixiron Atlanta como sede para 1996, con 51 votos contra 35 para Atenas.
A escolla provocou protestas, acreditándose que os executivos do Comité Organizador de Atlanta empregaran o poder financeiro da cidade – sede mundial da Coca Cola, principal patrocinador do evento – para premer aos membros da entidade a concederlles a honra de acoller os Xogos, en detrimento da cidade que representaba o espírito olímpico, Atenas.
Acusacións de suborno aos membros do COI foron inclusive citadas, sen probas. O Comité Olímpico xustificou a súa escolla polo feito de pensar que Grecia non tería condicións de organizar os Xogos en prazo tan curto, por falta de infraestruturas. De todos xeitos, ficou na comunidade atlética e na opinión pública internacional a impresión de seren realizados polo peso do poder financeiro e super comercializados.
Alén diso, os Xogos de Atlanta, que se agardaba que serían perfectos, polos grandes recursos investidos na súa organización, presentaron varios contratempos, como un inesperado problema nos transportes, con engarrafamentos monstruosos pola cidade no período dos Xogos, dificultando a locomoción entre os locais de competición e o máis grave deles, un atentado cometido coa explosión dunha bomba no Centennial Olympic Park, que causou a morte dunha persoa e feridas a outras 111.
No seu discurso de clausura, o Presidente do COI, Juan Antonio Samaranch, referiuse aos Xogos recentemente terminados cun “Bo traballo, Atlanta” ao invés do tradicional “Estes foron os mellores de todos os Xogos Olímpicos”, usados ao final da maioría dos Xogos anteriores.
Modalidades disputadas
[[Ficheiro:1996 Summer Olympic games countries.png|miniatura|Participantes Azul = Participantes por vez primeira. Verde = Tiñan participado anteriormente.
O lugar amarelo é a cidade olímpica (Atlanta)]]
Citoloxía vaxinal
miniatura|dereita|250px|Resultado dunha citoloxía vaxinal normal
A citoloxía vaxinal, tamén chamada proba de Papanicolau ou frotis de Papanicolaou, é un exame microscópico de células obtidas por raspado do cérvix uterino.
Procedemento
A citoloxía vaxinal forma parte dun exame xinecolóxico consistente no exame do interior da vaxina da paciente. Realízase introducindo un espéculo na vaxina e abríndoo lixeiramente, de forma que se poida tomar unha mostra das células exteriores e do canal do pescozo uterino cunha espátula de madeira ou plástica, e posteriormente introducir un cepillo. As células poden colocarse nunha lámina de vidro sobre a que se aplica un fixador, ou ben poden gardarse nun recipiente cun conservante para enviarse máis tarde ao laboratorio de anatomía patolóxica.
Durante a realización da proba pode haber un pouco de molestia, parecido aos cólicos menstruais. Ademais tamén pode haber sangrado despois da proba e unha sensación de presión durante o procedemento.
A primeira citoloxía debe realizarse antes de comezar a ter relacións sexuais e despois de que pase un ano. Se todo é normal faranse cada certo tempo, a non ser que a paciente forme parte dun grupo de risco. Neste último caso realizaranse cada ano. As mulleres de alto risco son aquelas que comezaron a ter relacións sexuais antes dos 18 anos, que tiveron varias parellas sexuais ou que tiveron herpes ou verrugas xenitais. As mulleres de 60 anos en adiante poden deixar de facerse citoloxías.
Resultados
Un valor normal é negativo, isto significa que non hai células anormais. O sistema actual divide os resultados en tres áreas:
Un resultado positivo non proba que haxa cancro, nin tan sequera displasia, pero normalmente significa que debe realizarse unha colposcopia ou unha biopsia. Aínda que non é infalible, este proba detecta ao redor dun 95% dos cancros cervicais, e ademais faino de forma que os detecta nun estado no que aínda non se aprecian a simple vista.
A frecuencia do cancro de cérvix diminuíu moito nos países desenvolvidos nos últimos 30 anos debido, en gran parte, á realización periódica das citoloxías.
Kanoya
Kanoya (鹿屋市, かのやし, Kanoya-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kyūshū e ó sueste da prefectura, e na península de Ōsumi, na zona de provincia histórica de Ōsumi, a illa de Kyūshū. A súa superficie é de 448,33 km² e a poboación de 104.635 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 233 h/km².
O concello de Kanoya limita cos concellos de Tarumizu, de Kirishima, de Soo, de Ōsaki, de Higashikushira, de Kimotsuki e de Kinkō.
José Castro Blanco
José Castro Blanco, nado en Pontevedra en 1890 e finado en 1981, foi un naturópata galego.
Traxectoria
Emigrou a Arxentina con 14 anos e despois instalouse no Uruguai. Estudou na American School of Naturopaty de Nova York, onde obtivo o titulo de Doutor en Naturopatía en 1922, despois estivo na Academia de Medicina Natural de San Paolo. Foi fundador da revista Vivir e da Escuela Libre Naturista de Montevideo en 1920, que trasladou a Barcelona en 1925 coa denominación de Escuela Naturotrófica. Despois instalouse en Torrent (Valencia). Fundou a Biblioteca de Caliobiótica y Macrobiótica.
Topoloxía en malla
En informática, unha topoloxía en malla é unha topoloxía de rede na que cada nodo está conectado a un ou máis dos outros nodos. Desta maneira é posible levar as mensaxes dun nodo a outro por diferentes camiños.
Electronegatividade
dereita|250px A electronegatividade é unha medida da forza de atracción que exerce un átomo sobre os electróns que comparte con outro átomo co que está enlazado. Os diferentes valores de electronegatividade clasifícanse segundo diferentes escalas, entre elas a escala de Pauling e a escala de Mulliken.
Topoloxía en malla
Se a rede de malla está completamente conectada non debería existir absolutamente ningunha interrupción nas comunicacións.
Electronegatividade
En xeral, os diferentes valores de electronegatividade dos átomos determinan o tipo de enlace que se formará na molécula que os combina. Así, segundo a diferenza entre as electronegatividades destes pódese determinar (convencionalmente) se o enlace será, segundo a escala de Linus Pauling:
Topoloxía en malla
Cada servidor ten as súas propias conexións con tódolos demais servidores.
Electronegatividade
A electronegatividade é unha propiedade periódica. Vai aumentado cara arriba e cara á dereita na táboa periódica. Canto máis pequeno é o raio atómico, maior é a enerxía de ionización e maior a electronegatividade e viceversa.
Topoloxía en malla
Funcionamento
O establecemento dunha rede de malla é unha maneira de encamiña-los datos, a voz e as instrucións entre os nodos. As redes de malla diferéncianse doutras redes en que as pezas da rede (nodo) están conectadas unhas con outras por un ou outro camiño, mediante cables separados. Esta configuración ofrece camiños redundantes por toda a rede, de xeito que, se falla un cable, outro se fará cargo do tráfico.
Electronegatividade
Segundo Linus Pauling, introdutor do concepto, a electronegatividade é a capacidade dun átomo para atraer cara a si os electróns. Nin as definicións cuantitativas nin as escalas de electronegatividade baséanse na distribución electrónica, senón en propiedades que se supón reflicten a electronegatividade.
Topoloxía en malla
Funcionamento
Esta topoloxía, a diferenza doutras (como topoloxía en árbore ou topoloxía en estrela), non require dun servidor ou nodo central, co que se reduce o mantemento (un erro nun nodo, sexa importante ou non, non implica a caída de toda a rede).