cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castelo de Melgaço
Características
O castelo presenta planta circular, pouco común no país, dividida en tres recintos. As murallas, onde se rasgan dúas portas, rematan en ameas prismáticas e están reforzadas por tres torres, sendo a principal a que se sitúa cara ao núcleo urbano, de sección pentagonal. O conxunto está dominado pola torre da homenaxe.
A torre da homenaxe presenta planta cuadrangular, illada no centro do patio de armas. Tanto ela como a muralla circundante foron reconstruídas totalmente, desprendéndose a súa característica románica polo deseño do conxunto: unha sólida torre cadrada illada no centro do recinto amurallado. A torre divídese internamente en tres andares, iluminados por algunhas fiestras. O coroamento faise por un remate en balcón con ameas, na actualidade miradoiro do museo arqueolóxico establecido nas dependencias da torre.
Yonago
Yonago (米子市, よなごし, Yonago-shi) é un concello da prefectura de Tottori no Xapón. Está situado ao oeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Hōki e no centro da rexión de San'in, na parte noroeste da rexión de Chuugoku, na illa de Honshū. Ten 132,21 km² de superficie e unha poboación de 148.408 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1.120 h/km².
Castelo de Melgaço
Características
Hai dúas portas de acceso: o portón principal cara ao oeste, de maiores dimensións, accede á praza de armas, na que se abre unha cisterna, onde se localizaría a alcaidaría. A porta da traizón, cara ao norte, é de menores dimensións.
Subsisten parte da barbacana diante da porta principal, e as torres que franqueaban unha das portas da cerca. Grazas ás recentes investigacións arqueolóxicas, que permitiron descubrir treitos expresivos da cerca gótica, é posíbel configurar o trazado orixinal.
Yonago
O concello de Yonago limita cos concellos de Sakaiminato, de Hiezu, de Daisen, de Hōki, de Nanbu (son da prefectura de Tottori); e de Yasugi (da prefectura de Shimane).
Alejandra Murguía
Alejandra Martínez-Murguía de Castro, máis coñecida como Alejandra Murguía, nada en Santiago de Compostela o 12 de maio de 1859 e finada na Coruña o 22 de marzo de 1937, foi unha debuxante galega.
Traxectoria
Foi a filla máis vella de Manuel Murguía e Rosalía de Castro (que casaran o 10 de outubro de 1858 na igrexa de San Ildefonso de Madrid) e afillada de Alejandro Chao. Alejandra foi, canda Serafín Avendaño, mestra do seu irmán, o pintor Ovidio Murguía.
Game of Thrones (tempada 1)
A primeira tempada da serie de televisión Game of Thrones comezou a emitirse o 17 de abril do 2011 e concluíu o 19 de xuño de 2011. Consta de 10 episodios, cada un deles de 55 minutos de duración. Game of Thrones está baseado na novela A Game of Thrones, a primeira entrega da saga A Song of Ice and Fire de George R. R. Martin. A historia ten lugar nun mundo ficticio, especialmente no continente chamado Westeros, pero tamén noutro continente, cara o leste, coñecido como Essos,. A trama trata do nobre Lord Eddard Stark (Sean Bean) da Casa Stark, que é requirido polo Rei Robert Baratheon cando Jon Arryn, o seu conselleiro xefe coñecido como a Man do Rei, morre misteriosamente.
Alejandra Murguía
Traxectoria
Rexeitou unha praza de restauradora no Museo do Prado. Colaborou en La Ilustración Gallega y Asturiana, na que deseñou a cabeceira que se empregou dende o 20 de xullo de 1879.
Na súa mocidade foi noiva de Joaquín Arias Sanjurjo, mais non chegaron a casar, ao pouco de finar Rosalía, porque Murguía a disuadiu. Finou solteira e sen descendencia.
Mayalde
miniatura|350px|Mapa dos concellos de Zamora
Mayalde é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León; dentro da comarca de Tierra del Vino. Esténdese por unha área de 44 km² onde no ano 2007 vivían 235 habitantes. Está situado a tan só 32 km da capital da provincia, Zamora.
Demografía
Evolución da poboación de Mayalde dende a década dos 50 ata agora:
Política
O concello está gobernado polo socialista (PSOE) Fidel González Hernández, cuxo partido ocupa 80 % dos escanos do municipio.
San Roque de Crespos, Crespos, Padrenda
San Roque de Crespos é un lugar da parroquia de Crespos no concello ourensán de Padrenda na comarca da Terra de Celanova. Segundo o IGE en 2012 tiña 203 habitantes (102 mulleres e 101 homes), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 204 habitantes.
É a capital do concello de Padrenda.
Portugaliza (revista)
Portugaliza foi unha revista dixital centrada en cuestións de cultura xeral e ciencia que atinxen a Galiza e mais a Portugal. Creouse en 2005 e contou con 8 números. Os seus contidos estaban en lingua portuguesa, e unha das finalidades da publicación é a reivindicación dun espazo común cultural galego-portugués.
O Carballal, As Grañas do Sor, Mañón
O Carballal é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 14 habitantes.
Campo de Abaixo
O topónimo galego Campo de Abaixo pode referirse a:
Arcos de la Polvorosa
miniatura|350px|Mapa dos concellos de Zamora
Arcos de la Polvorosa é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Esténdese por unha área de 12.30 km² onde no ano 2007 vivían 269 habitantes.
Demografía
Evolución da poboación dende a década dos 50 ata agora:
Política
O concello está gobernado polo Partido Popular, cuxo partido ocupa 100% dos escanos do municipio.
Igrexa Matriz de Melgaço
miniatura|dereita|200px|Tímpano co [[Arganão sobre a entrada lateral.]] miniatura|dereita|200px|Interior do templo.
A igrexa Matriz de Melgaço é un templo católico portugués situado na freguesía de Vila, no concello de Melgaço (distrito de Viana do Castelo).
Características
Ten a súa orixe nun edificio románico do século XII, primitivamente designado como igrexa de Santa María da Porta, por se encontrar xunto a unha porta da muralla do castelo de Melgaço. Do trazado primitivo pouco resta, pois foi obxecto de moitas remodelacións ao longo dos tempos.
O portal principal está formado por dúas series de columnas con capiteis decorados con motivos vexetais. A porta lateral norte presenta unha arquivolta apontada, soportada por dúas consolas, que sustentan un tímpano cunha figura dun animal mitolóxico arganan en altorrelevo.
O Outeiro, San Salvador de Asma, Chantada
O Outeiro é un lugar na parroquia de San Salvador de Asma, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 2 habitantes, segundo datos do INE, eran 2 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Cubillo del Campo
Cubillo del Campo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 106 habitantes (INE 2012).
Campo de Arriba
O topónimo galego Campo de Arriba pode referirse a:
Suria (deus)
thumb|Escultura de Aditia (Suria), e os [[navagraha (‘nove astros’); do período Gupta, foi atopada en Garhwa (Allahabad). Fotografía dos anos 1870.]] Suria ou Surya en sánscrito सूर्य (sūrya) é o Deus do Sol, adorado nos Vedas, as Escrituras Sagradas da India.
Fillo de Aditi (Espazo), a Nai de todos os deuses.
Esposo de Sañjñā (Conciencia Espiritual).
Os seus seguidores eran coñecidos como Sūryabhaktas.
Habitaba a esfera solar (Sūryaloka) e o seu Reino estendíase ata Sūryamaṇḍala, a extensión do espazo ata onde chegan os raios do Sol.
Segundo a lenda Suria báñase todas as postas de sol nos sagrados ríos Ganxes e Iamuna.
Epítetos
Dina-kara (Criador do Día); Arha-pati (Señor do Día); Loka-cakṣus (O Ollo do Mundo); Karma-Sakchî (Testemuña dos actos dos homes); Sahasra-kiraṇa (O Provisto de Mil Raios) e Graha-rājā (Rei das Constelacións)
Abeto do Cáucaso
O abeto do Cáucaso (Abies nordmanniana) é unha especie arbórea do xénero Abies, orixinaria do Cáucaso e de Asia Menor. Emprégase coma árbore de Nadal.
Hábitat e cultivo
Medra en climas frescos e con boa humidade ambiental. Os terreos non deben ser calcarios e estar ben drenados. Atura relativamente ben a polución.
Reprodúcese por sementes e por esgallos. Hibrídase con facilidade co abeto pinsapo (Abies pinsapo) e outras especies cultivadas en viveiros, polo que ás veces resulta difícil distinguir algúns exemplares.
Usos
É o abeto clásico empregado coma árbore de Nadal en moitos fogares por mor a súa abondosa e atractiva follaxe; o arume ten os picos romos no canto de seren afiados, que non caen facilmente cando a árbore seca. Con esta fin cultívanse expresamente, xa que polo xeral está prohibida a súa talla ou extracción indiscriminada nos bosques.
De interese ornamental polo seu porte piramidal, é popular en parques e grandes xardíns. A súa madeira é branca e suave, úsase normalmente para a construción e fabricación de papel etc.
Soutolongo
O topónimo galego Soutolongo pode referirse a:
O Couce, As Grañas do Sor, Mañón
O Couce é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 5 habitantes.
Argañín
miniatura|350px|Mapa dos concellos de Zamora
Cubo de Bureba
Cubo de Bureba é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 110 habitantes (INE 2012).
Argañín
Argañín é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Esténdese por unha área de 12.63 km² onde no ano 2007 vivían 84 habitantes.
Demografía
Evolución da poboación de Argañín dende a década dos 50 ata agora:
Política
O concello está gobernado polo Partido Popular, cuxo partido ocupa 100% dos escanos do municipio.
O Campo de San Pedro
O topónimo galego O Campo de San Pedro pode referirse a:
De âlde Friezen
De âlde Friezen (traducible como "Os antigos frisios") é o himno nacional da provincia de Frisia, nos Países Baixos. O texto é obra do escritor Eeltsje Halbertsma, máis a versión cantada actualmente é a versión reducida, que data de 1876, obra de Jacobus van Loon.
Porto Cabeiro, Cabeiro, Redondela
Porto Cabeiro é un lugar da parroquia de Cabeiro, no concello de Redondela. Conta cunha poboación de 744 habitantes, 366 homes e 368 mulleres.
Michael Rosenbaum
Michael Owen Rosenbaum, nado o 11 de xullo de 1972 en Oceanside (Nova York), é un actor e director de cine estadounidense. É coñecido no ámbito internacional por interpretar a Lex Luthor na serie de televisión Smallville, que está inspirada na figura de Superman.
Traxectoria
Medrou en Newburgh (Indiana) e graduouse na "Western Kentucky University" (Kentucky), cun grao académico en Artes Teatrais. Mudouse a Nova York para se converter en actor profesional. No filme Sweet November traballou xunto con Charlize Theron e Keanu Reeves. Porén, o papel que lle outorgou recoñecemento internacional foi o Lex Luthor en Smallville.
Televisión
miniatura|dereita|Rosenbaum en agosto de [[2006.]]
Filmes
miniatura|dereita|Michael Rosenbaum no Festival de Cine Jules Verne Adventures
Máire Mhac an tSaoi
Máire Mhac an tSaoi, nada o 4 de abril de 1922 en Dublín e finada o 16 de outubro de 2021, foi unha das máis aclamadas e respectadas poetisas, escritoras e académicas da literatura moderna en lingua irlandesa. Xunto con Seán Ó Ríordáin e Máirtín Ó Direáin, formou a trindade que revolucionou a poesía en irlandés entre os anos 1940 e 1950.
Traxectoria
Filla do político e fundador do Fianna Fáil Seán MacEntee e de Margaret Browne, mestra no Alexandra College, medrou no seo dunha familia de fortes conviccións republicanas. O seu tío, Pádraig de Brún, foi un dos académicos da lingua irlandesa máis respectados do século XX.
Mhac an tSaoi demostrou dende sempre unha gran paixón polo irlandés e foi unha das máximas autoridades no irlandés do Munster. Tamén foi membro de Aosdána.
Fernando Domínguez Caamaño
Fernando Domínguez Caamaño, nado na Coruña o 10 de xaneiro de 1908 e finado en Santiago de Compostela o 3 de decembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Na Segunda República foi funcionario municipal do concello de Santiago de Compostela. Militante de Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do Comité de Defensa da República constituído no concello compostelán en representación de Izquierda Republicana. Foi detido aos poucos días. Xulgado en consello de guerra e acusado de traizón, foi defendido polo seu parente o avogado José Reino Caamaño, pero foi condenado a pena de morte. Foi executado no cemiterio de Boisaca o 3 de decembro de 1936.
Demografía de España
España tiña unha poboación de  46  934 632 ao 1 de xaneiro de 2019, segundo o Instituto Nacional de Estadística (INE). Trátase do quinto país máis poboado da Unión Europea ; con todo, a súa densidade de poboación (92.7 hab/km² segundo Eurostat 2017) é menor que a da maioría doutros países da Unión Europea.
Poboación por idade
A idade media da poboación residente en España no ano 2006 era de 40,1 anos: 38,7 anos para os homes e 41,4 anos para as mulleres. O 15,3 % da poboación tiña menos de 16 anos, o 69 % tiña entre 16 e 65 anos, mentres que o 15,7 % da poboación tiña máis de 65 anos. Ameazada a sociedade española dun envellecemento irreversible da poboación, a chegada de inmigrantes desde os anos 1990 freou este proceso: a idade media da poboación estranxeira residente en España era de 32,8 anos no 2004, fronte a 41,0 anos de media dos nacionais.
dereita|miniatura|250px|Distribución da poboación de máis de 65 anos en España (2005).
Segundo a Organización Mundial da Saúde, no ano 2005 a esperanza de vida en España estaba situada nos 80,3 anos de media: 76,9 os homes e 83,6 as mulleres.
Poboación por sexo
alt=Evolución da estrutura da poboación por idades e sexos de España, desde 1950 hasta 2064|miniatura|250x250px|Evolución da estrutura da poboación por idades e sexos de España, desde 1950 ata 2064 (proxeccións de poboación INE 2014-2064) En total había no 2006 en España 22 608 498 mulleres (50,57 % do total da poboación) e 22 100 466 homes (49,43 %). O número de mulleres supera ao de homes en todas as comunidades autónomas agás nas Illas Baleares, Illas Canarias, Murcia, Castela-A Mancha e as cidades autónomas de Ceuta e Melilla. Os homes son maioritarios entre a poboación menor de 49 anos, mentres que a partir dos 50 anos as mulleres son máis numerosas.
Natalidade e mortalidade
Segundo os datos do INE para o 2005, téñense os seguintes datos relacionados coa natalidade en España:
Datos relacionados coa mortalidade en España para o ano 2005:
As principais causas de mortalidade en España para o ano 2001 foron
O crecemento vexetativo da poboación española no 2005 foi do 1,82?.
Nittedal
Nittedal é un concello do condado de Akershus que limita polo norte cos concellos de Lunner e de Nannestad polo leste con Gjerdrum polo sueste con Skedsmo e polo sur e oeste con Oslo. O principal núcleo é Hagan que está no sur preto da cidade de Oslo pero a capital municipal é Rotnes situada no centro do concello, outros núcleos importantes son Hakadal e Åneby. miniatura|250px|esquerda|Igrexa de Hakadal
Xeoloxía
Nittedal forma parte da fosa tectónica de Oslo, especialmente ben coñecidas son as Caldeiras de NIttedal, resto da actividade volcánica do pérmico.
Demografía de España
Distribución da poboación
A densidade de poboación en España (92.7 hab/km² segundo Eurostat 2017) é menor que a da maioría doutros países da Unión Europea. e a súa distribución ao longo do territorio é moi irregular.
Dereita Galeguista
Dereita Galeguista foi un partido galeguista de dereitas activo durante os últimos meses da Segunda República Española.
A Lamela, San Salvador de Asma, Chantada
A Lamela é un lugar na parroquia de San Salvador de Asma, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 6 habitantes, segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Demografía de España
Distribución da poboación
Así, a poboación española concéntrase predominantemente en dúas zonas:
Dez principais provincias por poboación
As sete provincias máis poboadas concentran ao 45% da poboación española, mentres que nas quince con menor número de habitantes (sen contar a Ceuta e Melilla) só vive o 8% do total. Só dúas (Lugo e Huelva) das vinte e dúas provincias menos poboadas teñen costa, mentres que, salvo Madrid, Sevilla e Zaragoza as quince provincias máis poboadas teñen todas acceso ao mar. miniatura|200px|Principais áreas metropolitanas de España.
Dereita Galeguista
Traxectoria
Este partido de vida efémera xorde pola oposición dos sectores católicos do Partido Galeguista ós posibles pactos coa esquerda. En maio de 1935 un grupo de militantes do Partido Galeguista de Pontevedra encabezados por Xosé Filgueira Valverde marcharon do partido como protesta pola política de pactos coa esquerda e crearon unha nova organización, coñecida como Dereita Galeguista. O 15 de xuño apareceu en A Nosa Terra o seu programa político e ideolóxico asinado por José García Vidal, José Lino Sánchez, Darío Caramés Ruza, José Sesto López, José Martínez Tiscar e outros. En 8 de febreiro de 1936, ante a incorporación formal do PG ao Frente Popular deixaron o PG Vicente Risco e sete afiliados de Ourense pola mesma razón. No periódico ourensán Heraldo de Galicia publicaron o manifesto da Dereita Galeguista de Ourense que asinaban Vicente Risco, José Fernández Borrajo, José Antonio Varela Garza, Isidoro Guede, José Luis Parente, Ángel Martínez Doval, José Perille Garra e José Goyanes Sotelo. O 5 de abril úneselles o grupo compostelán con Manuel Beiras, Manuel Banet Fontenla, Xosé Mosquera Pérez, Daniel Louzao, Carlos Seijas e Manuel Gómez Puente. O 19 de abril de 1936 constituíuse formalmente en Ourense o Partido Galeguista de dereita con representantes dos grupos de Pontevedra, Santiago de Compostela e Ourense, acordándose que Heraldo de Galicia fose o voceiro oficioso do novo partido.
Administración de xustiza galega
A Administración de xustiza galega é o conxunto de organismos de xustiza localizados en Galicia, dependente da administración de xustiza estatal. Está estruturada en 5 tribunais e 227 xulgados, onde traballan 321 xuíces e maxistrados. A proporción é, pois, de once xuíces profesionais por cada cen mil habitantes.
Dereita Galeguista
Traxectoria
No seu manifesto fundacional declaráronse progresistas, demócratas, republicanos, cooperativistas e de orientación socialcristiá. A Dereita Galeguista fixo campaña a prol do estatuto de autonomía pero non presentou candidaturas nas eleccións de 1936.
Tras o comezo da Guerra Civil, Vicente Risco, entre outros militantes, adheriuse ó réxime franquista.
Administración de xustiza galega
Este ámbito comprende, ademais, 4 fiscalías provinciais, integradas por 124 membros do Ministerio Fiscal.
Apoian a actividade xurisdicional dos xuíces e das fiscalías, as unidades da oficina xudicial (180 secretarios xudiciais e 2 256 funcionarios), o Instituto de Medicina Legal (53 médicos forenses), así como persoal laboral facultativo ou técnico (psicólogos, lingüistas, traballadores sociais, educadores sociais, peritos, tradutores, auxiliares de autopsias) e persoal de servizos.
Demografía de España
Áreas metropolitanas
Ademais, para as dúas maiores áreas metropolitanas, pódese falar dun territorio máis extenso que as engloba: trátase da Rexión urbana de Madrid (con 6 380 229 habitantes) e da Rexión urbana de Cataluña (con 5 239 927 habitantes).
Administración de xustiza galega
O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia culmina a estrutura desta organización, no segundo nivel sitúanse as audiencias provinciais e na base os xulgados.
Demografía de España
Municipios por número de habitantes
Os municipios de máis de 100.000 habitantes en 2016 (segundo o INE) son os seguintes:
A Lamela, San Salvador de Asma, Chantada
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Administración de xustiza galega
Xulgados galegos
A planta xudicial galega (234 ) está distribuída do seguinte xeito: miniatura|Sede das Seccións da Audiencia en [[Vigo.]]
Xulgados de paz
Os xulgados de paz galegos son 270, constituídos nas capitais dos concellos que non son cabeceira de partido xudicial.
Loucozoos
Os loucozoos (Loukozoa) (do grego loukos, fenda, suco ) é un taxon parafilético de protistas utilizado nalgunhas clasificacións dos Excavata. O grupo foi proposto por Thomas Cavalier-Smith e foi varias veces emendado para incluír novos xéneros.
O grupo principal dos Loukozoa son os Jakobea. Os Loukozoa inclúen tamén a Malawimonas. Aínda que os Jakobea e Malawimonas parecen bastante similares, non están especificamente relacionados entre si dentro do grupo dos Excavata, polo que os Loukozoa son un grupo parafilético. Ademais, as evidencias filoxenéticas moleculares indican claramente que, en realidade, os Jakobea están máis relacionados cos Heterolobosea e Euglenozoa. . Por todas estas razóns, o uso do grupo Leukozoa foi abandonado na maioría das clasificacións modernas.
Demografía de España
Municipios por densidade demográfica
Clasificación dos municipios españois segundo a densidade demográfica de habitantes por quilómetro cadrado no territorio do municipio en 2013:
Clasificación dos municipios de máis de 200.000 habitantes en 2016 segundo a densidade demográfica de habitantes por quilómetro cadrado no territorio do municipio:
Distribución da poboación por illas
Illas de España por poboación (INE 2014):
Evolución demográfica
Desde 1976, o afundimento da taxa de fertilidade provocou un enlentecimiento no crecemento da poboación española, chegándose a prever a ameaza dun crecemento negativo para o 2030. Con todo, a chegada masiva de inmigrantes desde finais dos noventa permitiu un novo aumento no número de habitantes do país: de feito, este fenómeno provocou unha taxa de crecemento, en torno ao 1,7% anual desde o 2001, máis ben propia de países africanos ou asiáticos. O crecemento vexetativo, aínda baixo, empezou a crecer grazas á maior taxa de fertilidade dos novos residentes.
Poboación estranxeira
Segundo o censo INE 2006, o 9,27% da poboación de España é de nacionalidade estranxeira. A inmigración a gran escala empezou a mediados da década dos noventa; desde o 2000, España recibiu o segundo maior número de inmigrantes de todo o mundo en termos absolutos (tras Estados Unidos) e a taxa de inmigración máis elevada do planeta. A maioría dos inmigrantes que chegan a España proveñen de Iberoamérica (nun 36,21%), seguido de Europa Occidental (21,06%), Europa do Leste (17,75%) e o Magreb (14,76%). A distribución xeográfica dos estranxeiros é moi irregular, concentrándose ao longo das costas mediterránea e canaria e en Madrid e arredores, en xeral acentuando aínda máis as xa profundas diferenzas rexionais de poboación do país.
Relixión
Segundo un estudo do CIS realizado en 2017, un 52% dos participantes cre en Deus e un 16,8% non cre na existencia de Deus. Un 63,2% defínese como seguidor da relixión católica e un 29,7% di non abrazar ningunha relixión. Do 6,3% dos que se declaran pertencentes a outras relixións un 32,5% defínese protestante, un 26,6% musulmán, un 19,2 % ortodoxo, un 7,2% budista, un 5 % testemuña de Xehova, cristián nun 4,9% e un 2% encádrase noutras relixións Porén, un 50,9% declara que non asiste nunca a oficios relixiosos excluídas as ocacións especiais, como vodas e funerais.
Severino González Guitián
Severino González Guitián, nado en Vilasouto (O Incio) en 1903 e finado en Lugo en maio de 1981, foi un militar galego.
Traxectoria
Instalado en San Cibrao (Cervo). Ingresou nos Carabineiros en 1925. Durante e República foi cabo de Carabineiros. Foi xulgado en consello de guerra en Cataluña en 1941 e condenado a 12 anos e un día de reclusión. En 1944 foi procesado con José María Urquiola Iglesias, Antonio Paleo Saavedra e outros no sumario 390/44 do Xulgado Militar Especial de Oviedo por un delito contra a Lei de Seguridade do Estado.
Arena Stožice
O Arena Stožice, é un pavillón polideportivo situado na cidade de Liubliana, Eslovenia, inaugurado o 10 de agosto de 2010. Con capacidade para 12.480 espectadores, alberga os encontros como local da Union Olimpija de baloncesto (incluídos partidos da Euroliga), do RK Krim de balonmán e do ACH Volley Bled voleibol.
A Malata
O topónimo galego A Malata pode referirse a:
Juan Antonio González-Iglesias
Juan Antonio González-Iglesias, nado en Salamanca en 1964, é un poeta, tradutor e latinista español.
Traxectoria
Licenciouse en linguas clásicas pola universidade de Salamanca, e doutorouse na mesma universidade cunha tese doutoral sobre o xénero do diálogo latino, dirixida por Carmen Codoñer. Formouse posteriormente en Teoría da Literatura e da Arte en Florencia e na Escola de Altos Estudos en Ciencias Sociais de París. É profesor titular de Filoloxía Latina na Universidade de Salamanca.
Como poeta, foi antologado en Selección Nacional, última poesía española, de José Luis García Martín (1995) e en Feroces: muestra de las actitudes radicales, marginales y heterodoxas en la última poesía española (1998) de Isla Correyero.
Ten sido crítico literario nos suplementos culturais dos xornais ABC e El País.
Bizkaia Arena
O Bizkaia Arena é un pavillón multiusos situado no complexo Bilbao Exhibition Centre, en Barakaldo, Biscaia (Euskadi). É o maior pavillón de usos múltiples en España, xa que pode albergar até 26.000 persoas, 18.640 para a maioría dos deportes de interior. Forma parte do Complexo Bilbao Exhibition Centre (BEC), a Feira de Mostras de Bilbao.
Usos
O lugar é escenario habitual de partidos de baloncesto, contando cunha capacidade para este deporte de 15.414 espectadores. Dende 2009, é o o fogar do Bilbao Basket (en 2007 e 2008, utilizouse en diversas ocasións para os encontros máis atractivos). O pavillón foi sede da fase final da Copa do Rei de Baloncesto 2010, e unha das sedes do Mundial de Baloncesto 2014. Varios grupos internacionais de música realizaron concertos no Bizkaia Area, incluíndo Bryan Adams (2005), The Who (2006), Bruce Springsteen (2007), AC/DC (Black Ice World Tour, 2009), Leonard Cohen (2009), Jonas Brothers (2009), Rammstein (2009) ou Chuck Berry. O recinto tamén foi utilizado para outro tipo de espectáculos como ópera,, discursos políticos e reunións relixiosas.
Mirlande Manigat
Mirlande Manigat, de solteira Mirlande Hyppolite, nada en Miragoâne, o 3 de novembro de 1940, é unha política haitiana.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade da Sorbonne, casou con Leslie Manigat, daquela ministro de François Duvalier, en 1963 tivo que exiliarse a Francia, Estados Unidos e Venezuela. Volveu á illa en 1987, conseguiu un escano como senadora, e en 1988 recibiu o título de Primeira Dama logo de que o seu home se convertese democraticamente en presidente do país. A finais dese mesmo ano, un golpe de estado enviouna de novo ao exilio, de onde regresou en 1990.
Despois de presentarse infrutuosamente ao Senado de Haití en 2006, Mirlande Manigat presentou a súa candidatura ás eleccións presidenciais de 2010 á fronte do partido Reagrupación de Demócratas Nacionais Progresistas, de centrodereita. A súa candidatura centrábase nas melloras educativas e no suavizamento das pexas para acceder á dobre nacionalidade. Tamén apostaba por darlles cargos no goberno a persoas da diáspora haitiana e por ser máis independente da axuda estranxeira e das ONGs. .
Manigat venceu a primeira volta das presidenciais, cun 31% dos votos. Porén, na segunda volta só conseguiu aumentar os seus apoios ata o 38%, sendo amplamente superada polo candidato de Repons Peyizan, o cantante Michel Martelly.
É vicerreitora da Universidade de Quisqueya.
Lugares de Abegondo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Abegondo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Abegondo
Orto
150px|miniatura|dereita|[[Orto, Abegondo|Orto.]]
Audiencia provincial
miniatura|250px|Sede das Seccións da Audiencia en [[Vigo.]]
As audiencias provinciais son tribunais de xustiza con ámbito territorial provincial e sede na capital de provincia. Estes órganos xudiciais estrutúranse funcionalmente en seccións, que están integradas por tres ou catro maxistrados.
Actúan como tribunal de segunda instancia, tanto en procesos civís como en causas criminais, e xulgan, en vista oral e pública, os procesos por delitos graves. No seu seo funciona, para determinados xuízos penais, o tribunal do xurado.
Audiencias provinciais galegas
En Galicia a presidencia e as seccións das audiencias provinciais sitúanse nas capitais de provincia da Coruña (5 seccións), Lugo (2 seccións), Ourense (2 seccións) e Pontevedra (4 seccións). Como excepción, Santiago de Compostela conta cunha sección desprazada (Sección VI da Audiencia Provincial da Coruña), e Vigo conta con dúas seccións desprazadas (Sección V e Sección VI da Audiencia Provincial de Pontevedra). Cada sección está composta por tres maxistrados, agás as seccións I, II e VI da Coruña e I e VI de Pontevedra que contan con catro maxistrados.
As Seccións I e II da Audiencia Provincial da Coruña, a Sección II da Audiencia Provincial de Lugo, a Sección I da Audiencia Provincial de Ourense e as Seccións II, IV e V da Audiencia Provincial de Pontevedra están especializadas en materia penal. As Seccións III, IV e V da Audiencia Provincial da Coruña, a Sección I da Audiencia Provincial de Lugo, a Sección II da Audiencia Provincial de Ourense. As Seccións I, II e VI da Audiencia Provincial de Pontevedra están especializadas en materia civil.
No conxunto da comunidade autónoma a actividade das audiencias provinciais na xurisdición penal resúmese na realización anual dun cento de xuízos orais e públicos en procedementos ordinarios por delitos graves, sobre trescentos xuízos orais en procedementos abreviados por delitos menos graves, entre dúas ducias a catro ducias de xuízos da lei do tribunal do xurado, máis de sete mil recursos contra as resolucións dos xulgados e case cincocentas execucións de sentenzas.
Lino López
Como xogador
Lino López, que xogaba como base cando estaba en activo, comezou a xogar de maneira profesional para o xa desaparecido Club Ferrol Baloncesto en 1997, que daquela se chamaba Abeconsa Ferrol, na división EBA. Nesa tempada inicial ascenderon precisamente á Liga LEB. Permeneceu nese club ata o ano 2001, cando marchou xogar a Menorca co tamén xa liquidado Menorca Bàsquet, que daquela se chamaba Coinga Menorca. Ao remate desa tempada regresou ao Ferrol Baloncesto, cando o club departamental estaba en LEB 2 trala reestruturación das categorías. En 2004 marchou a Pontevedra, onde disputou dúas campañas co Celso Míguez. En 2006 ficha polo WTC Cornellà, pero só xoga un par de meses e remata a tempada en EBA co Peixefresco de Marín.
Rematará a súa vida deportiva como xogador con catro temporadas consecutivas no Básquet Coruña, chamado inicialmente Ferroplast (en EBA, xa daquela chamada Bronce), e despois denominado Leyma, a partir de 2009 e en LEB Prata.
Como adestrador
Ao que se retirou da práctica activa do baloncesto comezou a súa carreira como adestrador. En 2011 empezou como axudante, ao carecer de título, no Universitario de Ferrol, na Segunda División da Liga Feminina. Continuou no conxunto departamental sete temporadas, durante as que viviu o ascenso, en 2014, á primeira división. O seu traballo levouno a ser chamado por un dos principais equipos de España, o Perfumerías Avenida de Salamanca, para adestrar o conxunto a partir de 2018.
21 Questions
"21 Questions" é unha canción interpretada polo rapeiro estadounidense 50 Cent. Nate Dogg, quen acompaña coa súa voz, é incluído de forma non acreditada no coro e no outro. A canción foi escrita por 50 Cent, K. Risto, J. Cameron e V. Cameron para o álbum do debut comercial de 50 Cent, "Get Richo r Die Tryin'". Lanzado o 29 de abril de 2003 como o segundo single do álbum, converteuse no segundo do rapeiro en alcanzar a primeira posición nas listas de Estados Unidos despois de "In da Club". Sinalar que alcanzou a sexta posición nas listas do Reino Unido mentres que o seu anterior single aínda estaba na posición 23 das listas, conseguindo ter dous singles dentro do Top 30 o mesmo tempo. A canción foi producida por Dirty Swift e Bruce Waynne de Midi Mafia e os samples son de "It’s Only Love Doing Its Thing" de Barry White.
Eduardo Fajardo
Traxectoria
De adolescente marchou a Santander a facer o Bacharelato. Entre 1942 e 1946 traballou como actor de dobraxe. Iniciouse no cinema en Héroes del 95 (Raúl Alfonso, 1947). Os seus primeiros papeis foron como actor secundario en filmes que acadaron certa sona no seu momento, como Locura de amor (Juan de Orduña, 1948), Balarrasa (José Antonio Nieves Conde, 1950) ou Alba de América (Juan de Orduña, 1951).
En 1953 trasladouse a México, onde compaxinou a participación no cinema con aparicións televisivas. Regresou a España e retomou a carreira cinematográfica, cunha frenética actividade que o levou a participar até nunha media de quince títulos anuais, abundando os papeis de vilán en Spaghetti Westerns.
Na súa etapa final compaxinou o cinema e a dobraxe con aparicións televisivas en series como La Barraca (1979), Os gozos e as sombras (1982) ou Tristeza de amor (1986).
Villalpando
miniatura|350px|Porta de Santo André.
Villalpando é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León; dentro da comarca de Terra de Campos. Esténdese por unha área de 127 km² onde no ano 2007 vivían 1.651 habitantes. Está situado a tan só 49 km da capital da provincia, Zamora.
Política
O concello está gobernado por Félix González Ares de UPZ (Unión del Pueblo Zamorano), cuxo partido ocupa 45 % dos escanos do municipio.
Club Balonmano Chapela
Historia
O Club Balonmano Chapela foi fundado no ano 1967 co nome de Atlético Chapela. Comezou xogando na Terceira División, mais no ano 1970 conseguiu o ascenso á Primeira División após gañar a liga e a copa. En 1996 conseguiu o ascenso á Liga ASOBAL, acadando un ano despois o seu mellor posto histórico ao quedaren sétimos.
Les Merveilles de Rigomer
Les Merveilles de Rigomer, é unha novela anónima francesa composta en verso cara o ano 1250. A novela retoma a materia de Bretaña.
Autoría
Non se coñece a identidade do autor, mais de acordo ao propio texto (verso 1 e 6430) chámase Jehan. Tamén deduciuse o labor dun remanieur, que engadiría as partes protagonizadas por Lanzarote e o rei Artur.
Estrutura
En xeral a novela pode dividirse en tres partes.
Parte 1 (v. 1-6402): Unha doncela chega á corte do rei Artur e propón aos seus cabaleiros venceren os encantamentos do castelo de Rigomer, en Irlanda, onde os cabaleiros fican atrapados baixo diversos encantamentos. Lanzarote supera varias probas ata chegar a Rigomer. Alí resulta enfeitizado por unha lanza e un anelo máxicos e convértese en cociñeiro do castelo.
Parte 2 (v. 6403-14776): Galván e cincuenta e sete cabaleiros marchan a liberaren a Lanzarote e atravesan diversas aventuras ata conseguilo.
Finalmente engádese un relato onde recomezan as aventuras cando Artur volve a partir con Lanzarote (v. 15917-17271) mais finalmente a narración fica truncada.
Fontes
A novela ten unha clara dependencia da obra de Chrétien de Troyes. Amais, a partida de cabaleiros á procura das marabillas de Rigomer reproduce o grupo de cabaleiros que parte á busca do Graal no ciclo da Vulgata Lanzarote-Graal e o episodio final protagonizado por Artur reproduce o diálogo entre Carlomagno e a súa esposa na Peregrinación de Carlomagno.
Batalla de Cacheiras
A batalla de Cacheiras, ou batalla de Montouto, foi un combate bélico acontecido no 23 de abril de 1846 nas ladeiras do alto de Montouto, en Cacheiras (Teo). Enfrontou o exército insurrecto contra o goberno español, baixo mando do oficial Miguel Solís, e as tropas lideradas polo xeneral José Gutiérrez de la Concha.
Antecedentes
O 2 de abril de 1846 pronunciouse en Lugo, contra o goberno conservador de Ramón María Narváez, o comandante Miguel Solís Cuetos. Nos días seguintes sumáronse á revolta Santiago, Pontevedra e Vigo, ficando baixo control do goberno madrileño A Coruña, Ferrol e Ourense. O día 15 os sublevados constituíron en Santiago unha Xunta central e organizaron un exército propio: o Exército Libertador de Galicia. Esta unidade militar foi dividida en dous e enviada á conquista das cidades non pronunciadas. A primeira división, liderada por Miguel Solís, marchou contra A Coruña e Ferrol; a segunda, dirixida polo brigadier Leoncio Rubín de Celis, foi enviada a tomar Ourense. Ámbalas columnas fracasaron nas súas misións, e o día 21 recibiron ordes de regresar a Santiago pois achegábanse á cidade tropas enviadas polo goberno madrileño. O primeiro corpo regresou deseguida, porén, Rubín de Celis non enviou resposta ao requirimento. Miguel Solís pretendeu agardar o regreso da columna perdida atrincheirado na cidade, mais a oposición da xunta civil a loitar nas rúas da capital fixo que abandonase a urbe na procura do inimigo.
A batalla
miniatura|220x220px|esquerda|Panel con información sobre a batalla. Concello de Teo.Coa primeira luz do día 23 de abril, a 1ª división do exército sublevado detívose no alto de Montouto, en Cacheiras, Teo. Arredor das dez da maña Miguel Solís foi advertido da presenza das primeiras tropas inimigas. Confundido por noticias erradas sobre as súas intencións e dimensións, avanzou tomando posicións en campo aberto á esquerda da aldea de Cacheiras. Ao decatarse de que o inimigo avanzaba na súa dirección, ordenou o regreso ás abas do monte, onde despregou as súas forzas.
Co flanco dereito na posición máis elevada, estendeu a liña cara o norte situando alí o 2º batallón do rexemento de Zamora, os provinciais de Xixón e Segovia, e os seus 20 lanceiros a cabalo. A uns 400 metros detrás do flanco esquerdo da liña, na parte do monte de pendente máis suave, colocou os restantes soldados: 2 compañías de voluntarios, 25 gardas nacionais e 60 licenciados do exército. 200 metros por diante da liña, nun pequeno grupo de casas (casas de Raxó) atrincheirouse a compañía de gardas civís (rebautizados agora como gardas da liberdade).
O exército do xeneral Concha avanzou cos seus tres batallóns en columnas paralelas. O seu flanco esquerdo axiña ficou baixo o fogo dos gardas civís apostados nas casas. As compañías de cazadores dos batallóns América e de la reina, que avanzaban na vangarda, protexidos polo fogo da artillaría, conseguiron despois de varias tentativas desaloxalos e continuar o avance contra o centro da liña dos sublevados.
Vendo a súa inferioridade militar, e a vantaxe que ía acadando o inimigo, Solís ordenou a retirada. Algúns oficiais suxeriron dirixirse a Padrón, onde contaba con municións e unha peza de artillería chegada de Vigo. Porén, aínda confiando na chegada da división de Rubín decidiu a marcha cara a Santiago. Ordenou o repregue do flanco esquerdo, destacando o 2º batallón de Zamora para cubrir a retirada. Malia isto, a reserva de gardas e licenciados sufriron as cargas da cabalaría inimiga cuxa acción forzou o abandono das vitais reservas de municións da columna.
Chegados os revolucionarios a Santiago, o exército gobernamental debeu deter momentaneamente o seu avance e agardar a chegada de máis tropas. Os reforzos, unha segunda columna que seguía á do xeneral Concha, constaba do 3º batallón do rexemento América, o rexemento provincial de Guadalajara, o 1º batallón do rexemento de la reina, 200 cabalos e 2 pezas de artillaría. As 14 horas as tropas de Concha entraron en Santiago por diferentes puntos, conquistando a cidade en combates rúa por rúa. Os últimos resistentes fixéronse fortes entre os muros do Mosteiro de San Martiño Pinario onde, esgotadas as municións remataron por se render as oito da tarde.
Agnolo Bronzino
miniatura|275px|Alegoría do Triunfo de Venus, [[National Gallery, Londres.]] Agnolo di Cosimo, máis coñecido polo nome artístico de Agnolo Bronzino, nado en Monticelli o 17 de novembro de 1503 e finado en Florencia o 23 de novembro de 1572, foi un pintor italiano, un dos representantes máis conspicuos do manierismo. Famoso por ser un grande retratista, traballou con frecuencia e durante longo tempo no ámbito da corte dos Medici. É citado con frecuencia como Il Bronzino ou só como Bronzino.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia humilde, téñense escasas noticias da súa infancia. O seu alcume de  Il Bronzino procede da cor escura da súa pel.
O seu primeiro mestre foi Raffaellino del Garbo, un pintor florentino menor. Arredor do ano 1515 entrou no obradoiro de Jacopo Carrucci, máis coñecido como il Pontormo (1494-1556), quen xogaría un papel fundamental na carreira artística de Bronzino. Ambos os dous pintores realizaron a decoración dos lunetos da capela Capponi na igrexa de Santa Felicita en Florencia.
miniatura|150px|Retrato de Andrea Doria como Neptuno. En 1530 era xa un pintor sólido e moi coñecido; foi convidado a ir a Pesaro para traballar para a familia Della Rovere, morando aló dous anos. En Pesaro con Gerolamo Genga, Francesco Menzocchi, Raffaellino del Colle, Dosso Dossi e Battista Dossi traballou na decoración da vila Imperial de Pesaro para Francesco Maria I della Rovere.
Cando Cosimo I de Medici se converteu en señor de Florencia, moi logo decidiu facerse arrodear dos mayores pintores da época, entre os cales sen dúbida se contaba il Bronzino, que traballaría para el en 1539. Despois de realizar o seu primeiro encargo, il Bronzino foi o pintor favorito de Cosimo, traballando xa todo o resto da súa vida con el.
Cara 1548 pasou a Roma para buscar un axudante que o auxiliase na confección dun tea de raso, contactando con Raffaello dal Colle.
En 1556 morreu o seu mestre Pontorno e Bronzino dedicouse a acabar os frescos daquel no coro da igrexa de San Lourenzo en Florencia (destruídos case un século despois).
Foi membro fundador da Academia de deseño no 1563, tendo a triste honra, no ano seguinte, de acompañar as honras fúnebres Miguelánxelo en representación da Academia.
Bronzino faleceu na casa do seu sobriño e discípulo preferido, Alessandro Allori. Foi sepultado na igrexa de San Cristovo de Florencia.
Actividade artística
A maioría das pinturas realizadas polo Bronzino son retratos, especialmente de grandes literatos e de membros da familia de Cosimo de Medici.
Cando este seu grande mecenas, Cosimo, fundou unha manufactura de rasos en Florencia, il Bronzino dedicouse a realizar esplendidas teas, en especial con temas alegóricos, que constitúen unha serie composta de vinte rasos (dezaseis foron deseñadas polo Bronzino, tres por Pontorno e un máis por Francesco Salviati), que se gardan hoxe no florentino Palazzo Vecchio.
Outro dos temas máis tratados por Bronzino foi a pintura relixiosa, pintando algúns retablos de templos florentinos e tamén algúns frescos. miniatura|200px|Capela de Eleonora da Toledo.
Lei de Wackernagel
A  Lei de Wackernagel é unha regra formulada polo lingüista suízo Jacob Wackernagel sobre a posición de palabras átonas en protoindoeuropeo.
Segundo esta lei as palabras átonas (clíticos) apóianse nas tónicas e ocupan a segunda posición na frase, posto que a clase gramatical do primeiro elemento (tónico) de frase non está fixada. Este fenómeno (pronomes e partículas na segunda posición da frase) pódese observar en parte tamén noutras linguas indoeuropeas modernas, por exemplo en checo ou en antigo lituano (ás veces tamén dentro dunha palabra entre o prefixo e a raíz, por exemplo išmitrauk „sacoume“, hoxe con pronome tónico ištrauk mane).
Rocío Leira
Rocío Leira Castro, nada na Pereiriña (Cee) o 1 de outubro de 1979, é unha escritora galega.
Traxectoria
Licenciada en Matemáticas pola Universidade de Santiago de Compostela, desenvolve o seu labor en Santiago de Compostela dirixindo un centro de formación para universitarios. No ano 2009 gañou o X Certame de poesía para novos creadores Díaz Jácome e no 2012 o segundo Premio Anduriña Voandeira. Vive en Santiago de Compostela.
Zoran Stojadinović
Zoran Stojadinović (en cirílico serbio: Зоран Стојадиновић), nado en Belgrado o 25 de abril de 1961, é un exfutbolista serbio. Xogaba de dianteiro e actualmente é un axente de xogadores de sona.
Alpujarras
300px|miniatura|dereita|As "Alpujarras" miniatura|300px|[[Capileira e Bubión, das aldeas das Alpujarras]]
La Alpujarra (ou Las Alpujarras) é unha comarca histórica de Andalucía, no sur de España. Inclúe parte da provincia de Granada e parte da provincia de Almería, nas saias da parte sur de Serra Nevada.
Las Alpujarras e Galicia
Malia a distancia, a comarca de Las Alpujarras tivo unha importante relación histórica con Galicia na segunda metade do século XVI, cando, despois do remate da Reconquista e da posterior expulsión dos mouriscos do desaparecido reino de Granada, estes foron substituídos por colonos procedentes do norte peninsular, unha boa parte dos cales eran galegos, xurdindo o que poderiamos chamar a primeira grande emigración dirixida e documentada que fixeron os galegos. Foi auspiciada polo monarca Filipe II, reinado no que tivo lugar a difícil repoboación, que levou a Las Alpujarras milleiros de galegos, na súa maior parte de condición social pobre, moitos dos cales morreron polo camiño, falecendo outros ao chegaren ao seu punto de destino, no Hospital Real de Granada. Malia as penurias e as dificultades que tiveron que sufrir, moitos emigrantes galegos quedaron para sempre na súa nova e esixente terra de acollida, como o proban, aínda hoxe, os abundantes e característicos apelidos galegos, que se rexistran nas vilas e nas aldeas de Las Alpujarras. Algúns destes son: Rivas, Santiago, Portela, Gallego, Gallegos, Bolaños (por Bolaño), Chamorro, Pereira, Carballo, Rega, Moraña, Loureiro, Samos, Puga, Acosta, Dapena, Figueroa, Gándara, Abelenda, Abuín, Antelo, Agrela, Bayo, Bayón, Casal, Casanova, Arnela, Aneiros, Taboada, Saavedra, Rosón, Cachafeiro, Devesa, Pichel, Rivadeneira, Rivadulla, Vilasuso, Vilardebós, Vilela etc., apelidos que tamén se documentan na cidade de Granada, importante centro receptor, a posteriori, de emigrantes, o cal, ao estar preto de Las Alpujarras, recibiría, a través dos anos, moitos descendentes de repoboadores galegos, os cales, aguilloados pola necesidade, cambiarían o campo alpuxarreño pola urbe máis próxima na procura de traballo.