cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Antonio Ortega Lara
Traxectoria
Na tempada 1944–45 debutou co Deportivo da Coruña en Primeira División, xogando tan só 5 partidos nunha campaña na que o mediocampo coruñés estaba formado por Manuel Guimeráns, Eduardo Viso e Cuqui Bienzobas como os habituais. Ese ano, o equipo adestrador por Lafuente descendeu a Segunda División.
Na tempada 1946–47 retornou de novo á máxima categoría, esta vez co Real Murcia, xogando ese ano 22 partidos. Ese ano o equipo murciano descendeu a Segunda División.
Na tempada 1948–49 atopou a continuidade no Real Valladolid, onde militou 6 campañas, todas en Primeira División. No seu primeiro ano lograría o seu primeiro gol na máxima categoría. Sumou un total de 167 encontros e 4 goles nese tempo.
Na tempada 1955–56 retornou ao Deportivo da Coruña, participando tan só en 6 partidos e logrando un gol. Ese ano o club coruñés, que nesa campaña tivo 3 adestradores, xogou cun mediocampo formado por Manuel Lechuga e Juananco como habituais. Salvouse do descenso por 1 punto.
Divinas palabras (obra de teatro)
Divinas palabras é unha obra teatral de Ramón María del Valle-Inclán, escrita en lingua castelá. Apareceu publicada por entregas na revista madrileña La Pluma entre xuño e xullo de 1919, e apareceu completa en 1920 como volume XVII da súa Opera Omnia. Xunto con Comedia bárbaras forma o ciclo mítico da obra dramática do autor, aínda que contén trazos de esperpento, considerándose precedente de Luces de bohemia (publicada tamén en 1920).
Argumento
A acción xira arredor da familia do sancristán rural Pedro Gailo. Está casado con Mari-Gaila, coa que ten unha filla, Simoniña. A irmá de Pedro Gailo, Juana la Reina, ten un fillo con hidrocefalia (Laureaniño), e gaña a vida pedindo esmola polas feiras. Trala morte de Juana, a súa cuñada Mari-Gaila e a súa outra irmá, Marica del Reino, fan quendas para quedar co rapaz e ir pedir esmola con el.
Unha noite que Mari-Gaila está co seu amante, Séptimo Miau, un grupo de xente emborracha a Laureaniño ata a súa morte.
Tempo e espazo
O tempo histórico da acción ten lugar en verán, a comezos do século XX. Menciónase a Carolina Otero (nada en 1868), a Terceira República Francesa e ao cáiser Guillerme.
A acción está ambientada na Galiza rural, preto da costa da ría de Arousa (menciónanse os topónimos Gondar, Bretal, Padrón, Valga...). Amais do adro da igrexa de San Clemente, onde viven os Gailo, a acción ten lugar nos camiños e vereas, no lugar de Condes e en Viana del Prior. A única escena interior é ao inicio, na casa dos Gailo.
Personaxes
En total aparecen 18 personaxes.
Repercusión
Foi representada por vez primeira o 16 de novembro de 1933 no Teatro Español de Madrid, pola compañía da actriz Margarita Xirgu e Enrique Borrás, con arranxos de Cipriano Rivas Cherif e decorados deseñados por Castelao. Posteriormente foi traducida a diversos idiomas e representada noutros países. Na primeira función en Buenos Aires a obra tivo como protagonista a María Casares.
En 1987 foi levada ao cine co título de Divinas palabras, dirixida por José Luis García Sánchez.
Suleiman I
Suleiman I (Otomán: سليمان Sulaymān, Turco: Süleyman), nado o 6 de novembro de 1494 e finado o 6 de setembro de 1566, foi sultán do Imperio Otomán (1520-1566), coñecido como Suleiman o Magnífico en Occidente e Suleiman o Lexislador no mundo islámico. Durante o seu reinado o Imperio Otomán acadou o máximo prestixio e esplendor, adaptou as institucións ás necesidades do seu vasto imperio, reafirmou a súa autoridade militar tanto en Oriente como en Occidente que estendeu o seu dominio dende a fronteira con Austria ao Golfo Pérsico e dende o mar Negro a Marrocos. O reinado de Suleiman tamén destacou pola intensa actividade cultural que se desenvolveu no seu Imperio, unha auténtica idade de ouro.
Orixes
Naceu en Trebisonda, na actual Turquía. Trasladouse a Istambul con 7 anos para estudar ciencias, literatura e tácticas militares na escolas do Pazo de Topkapı, a esta época remóntase tamén a súa amizade con Pargalı İbrahim Pasha, que chegaría a seu un dos seus conselleiros de maior confianza.
Aos 17 anos de idade comezou a exercer cargos públicos de importancia, sendo nomeado gobernador de Istambul, máis tarde de Sarukhan (Manisa) e durante un breve período de Edirne (Adrianópolis). Isto serviulle para gañar moita experiencia administrativa e lexislativa.
Aos 26 anos de idade Suleiman herdou o título de Califa trala morte de seu pai, Selim I.
Fronte occidental
Trala morte do seu pai e co título de Califa comezou a gobernar o extenso Imperio Otomán, tendo que enfrontarse e solucionar xa moi cedo a revolta do gobernador de Damasco. Comezou tamén os preparativos para tomar militarmente a cidade de Belgrado e debilitar así as defensas do Reino de Hungría e conquistalo, xa que no momento era o bastión do cristianismo fronte ao islam. Esta empresa xa a tentara levar a cabo o seu bisavó Mehmed II, fracasando no intento.
O embaixador do Sacro Imperio Romano discribiría a caída de Belgrado coma ''A captura de Belgrado foi a orixe dos dramáticos acontecementos que asolaron Hungría. Levou á morte do rei Luís II de Hungría, á captura da cidade de Buda, á ocupación da rexión de Transilvania, á ruína dun reino florecente e ao terror das nacións veciñas que poderían sufrir o mesmo detino...''
A pesar de que con esta conquista tanto o reino de Hungría coma Europa central estaba ao seu alcance decidiu centrar o seu poder na conquista da illa de Rodas, no Mediterráneo, baixo o control dos Cabaleiros da Orde de San Xoán, e que dificultaba enormemente as comunicacións otomás no Mediterráneo oriental. No verán de 1522 o Califa liderou persoalmente ao 400 barcos e 100.000 soldados contra a illa, tras un sitio de seis meses Rodas capitulou e os cabaleiros marcharon cara Malta.
Diego Villalonga
Diego Villalonga Montoya, nado en Utrera (Sevilla) o 16 de febreiro de 1917 e finado o 20 de decembro de 1986, foi un futbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa.
Suleiman I
Fronte occidental
Coa morte do rei Luís II na Batalla de Mohács comeza unha loita polo poder nos restos do reino de Hungría, así parte da nobreza apoia que Fernando I de Habsburgo, Arquiduque de Austria e unido á familia de Luís II por lazos de sangue, asumira o trono. Porén outra facción, apoiada por Suleimán I, defende que sexa coroado o conde Xoán Szapolyai, que ascendería ao trono como Xoán I de Hungría pero que non era recoñecido polas potencias europeas.
O resultado sería a división do reino, quedando para a casa dos Habsburgo a actual Eslovaquia, parte occidental de Croacia e territorios adxacentes. Entanto o que se correspondería coa actual Hungría ficaría ocupada polo Imperio Otomán, este instalaría á familia Szapolyai no goberno de Transilvania como estado vasalo do Imperio.
De tódalas maneiras realizaría outra expedición co mesmo fin en 1532, con outro novo fracaso antes de alcanzar Viena.
Fronte oriental
En Asia o gobernador de Bitlis sublevárase poñéndose baixo a protección do Sha Tahmasp I, Suleiman iniciou unha nova campaña, desta vez contra o Sha en 1533, ocupou Tabriz e Bagdad, o que supuña o control sobre boa parte da ruta da seda e da rota comercial á India.
En 1540 morre o rei vasalo de Hungría, Xoán Zápolya e inmediatamente Fernando ataca Buda, Suleiman rexeitou o ataque e volveu conquistar a cidade e o centro de Hungría. Suleiman consolida as súas conquistas asinando unha serie de tratados de paz cos seus veciños, en 1540 con Venecia, en 1547 con Carlos I de España, mantendo boas relacións con Francia e en 1559 asina un tratado de paz co sha de Irán. Morreu en 1566 nunha campaña contra o emperador Maximiliano II.
Legado
As conquistas levadas a cabo por Suleiman I tiveron grande importancia estratéxica, pois controlaba as principais cidades musulmás (A Meca, Medina, Xerusalén, Damasco, Bagdad...) e os Balcáns, chegando ata o corazón de Europa. Estas conquistas tamén lle deron o control das principais rutas comerciais, como o da Ruta da seda e Ruta á India.
Esta boa situación xeopolítica trasmitiuse nunha grande época de avances técnicos e administrativos, que se traduciron nunha gran base agrícola, benestar para os campesiños, abundancia dos produtos de consumo básico e o bo aproveitamento dos recursos. As reformas administrativas e legais déronlle a Suleiman o sobrenome de Dador de leis ou Lexislador.
Tamén foi boa época para a literatura, arquitectura, arte, teoloxía e filosofía, atopando un grande apoio no mezenado persoal do Sultán e el mesmo foi un recoñecido poeta en turco e persa utilizando o pseudónimo literario "Muhibbi".
Xixona
Xixona (en valenciano: Xixona, en castelán: Jijona, as dúas denominacións cooficiais) é un concello do País Valenciano, situado na comarca do Alacantí, na provincia de Alacant. É famoso por ser o lugar onde se produce o doce de Nadal do turrón, tanto a variedade de Xixona como a de Alacant. Ten 7.575 habitantes (INE 2008).
Xeografía
Atópase situada a 25 km ao norte de Alacant. No seu termo municipal atópanse tamén a montaña e o porto da Carrasqueta, paso natural para comunicar Alacant con Alcoi. Polo suroeste do termo pasa o río Montegre, que proveniente do pantano de Tibi diríxese cara á Horta de Alacant. Ao seu paso polo municipio xixonenco atópase a pequena pedanía de Montnegre. A súa montaña máis alta é "La Carrasqueta" con 1.300 metros de alzada (1.020 metros ao paso da estrada N-340).
O termo municipal está poboado de inmensas fragas de piñeiros e carrascas en altas montañas de máis de 1.000 msnm, o que dá lugar a vistas de vales e barrancos en vertical, así como do mar Mediterráneo debido á súa proximidade; con todo, outras partes do seu termo municipal, as máis próximas á costa, sofren dunha desertización preocupante.
Festas
Celébranse festas de Mouros e cristiáns na segunda quincena de febreiro. Estes Mouros e Cristiáns son tamén chamados "Festas dos Xeadores".
As festas patronais da localidade, tamén de Mouros e Cristiáns, celébranse en agosto, na fin de semana máis achegada ao día 24, San Bertomeu, co-patrono de Xixona xunto a Sant Sebastià.
Mall (álbum)
Mall é o quinto álbum de estudio da banda inglesa de post-punk Gang of Four, publicado o a través do selo Polydor Records. Sete anos despois da ruptura do grupo, os membros fundadores Jon King e Andy Gill reuníronse para Mall. Habilmente producido cunha forte énfase nos sintetizadores e nos ritmos funk, o enfoque lírico devolve á banda á area política. Como suxire o título, Mall fala de consumismo e economía, mentres que o tema "F.M.U.S.A." é un ensaio sobre a guerra de Vietnam. O disco conta cunha versión da canción de Bob Marley "Soul Rebel".
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Andy Gill e Jon King agás onde se indique.
Bleach (álbum)
Bleach é o álbum de estrea da banda estadounidense de grunge Nirvana, editado o 15 de xuño de 1989 a través do selo independente Sub Pop. Bleach orixinalmente vendeu só unhas 30.000 copias, pero debido ao éxito do segundo traballo da banda, Nevermind, os seareiros descubriron o primeiro álbum de Nirvana. Dende entón foi certificado platino pola Recording Industry Association of America, vendendo ao redor de 1,7 millóns de copias nos Estados Unidos e uns 4 millóns en todo o mundo.
As principaos sesións de gravación realizáronse nos estudios Reciprocal Recording de Seattle, entre os meses de decembro de 1988 e xaneiro de 1989 baixo a produción de Jack Endino. O gravación do disco foi fianciada por Jason Everman, que aparece nos créditos como guitarrista pero que realmente non tocou ningunha canción.
Bleach foi ben recibido pola crítica, pero non entrou nas listas estadounidenses tras a súa publicación. O álbum foi re-editado internacionalmente por Geffen Records tras o éxito de Nevermind. Esta re-edición estreouse no número 89 na lista Billboard 200, e chegou ao posto 33 da lista británica de álbums a ao 34 na australiana. No ano 2009 Sub Pop lanzou unha edición para celebrar o 20 aniversario que contaba coa gravación ao vivo dun concerto de Nirvana de 1990 como material extra.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Kurt Cobain agás onde se indique.
Barbeitos
O termo Barbeitos pode referirse a:
Calouste Gulbekian
miniatura|Fotografía de Calouste Gulbekian en 1892.
Calouste Sarkis Gulbenkian, en armenio: Գալուստ Սարգիս Կիւլպէնկեան, nado en Üsküdar (antiga Scutari), distrito de Istambul, o 23 de marzo de 1869, e finado en Lisboa o 20 de xullo de 1955, foi un enxeñeiro e empresario armenio otomán, naturalizado británico no 1902.
-460
Outros
Historia ano a ano
Calouste Gulbekian
Traxectoria
Naceu nunha familia de ricos comerciantes armenios de Istambul. O seu pai importaba queroseno de Rusia. Con 13 anos, marchou estudar a secundaria en Marsella (para perfeccionar o francés) e despois estudou en Londres, no King's College, onde obtivo a graduación de Enxeñaría (1887).
Despois de facer unha viaxe á Transcaucasia, visitando os campos petrolíferos de Bacú, con 22 anos de idade, publicou o libro La Transcaucasie et la Péninsule d'Apchéron - Souvernirs de Voyage (1891), do cal algúns capítulos foron publicados na Revue des deux mondes e que chegou ás mans do ministro de Minas do goberno otomán, que acabou encargándolle a elaboración dun informe sobre os campos de petróleo do Imperio Otomán, en especial en Mesopotamia.
Negociador hábil e esclarecido, experto financeiro de gran categoría, Gulbenkian negociou contratos de explotación petrolífera cos grandes financeiros internacionais e as autoridades otomás, fomentando a explotación racional e organizada desta fonte de enerxía emerxente. A industria internacional do petróleo comezaba a tomar forma na fin do século XIX cando Gulbenkian organizou o grupo Royal Dutch que serviu de conexión entre as industrias americanas e rusas e deu o primeiro impulso á industria petrolífera na rexión do Golfo Pérsico.
Durante a primeira guerra mundial suxeriu en Francia a creación dunha oficina para control do petróleo, o Comité Générale du Pétrole, dirixido por Henri Bérenger. Estando ao servizo deste comité, conseguiu impor as súas ideas: polo Tratado de San Remo (1920), Francia gañou á Gran Bretaña o dereito a administrar os intereses do Deutsche Bank na compañía de petróleo turca (os ingleses facíano desde 1915).
En 1928, desempeñou papel central nas negociacións entre grandes empresas internacionais para a división da entón Turkish Petroleum Co. Ltd. (hoxe denominada como Iraq Petroleum Co. Ltd.) entre a Anglo-Persian Oil Co. (hoxe British Petroleum), a Royal Dutch Shell Group, a Compañía Francesa de Petróleos e a Near East Development Corp. (compañía propiedade ao 50% da Standard Oil e da Socony Mobil Oil). Cada compañía conseguiu o 23,75% do capital e Calouste Gulbenkian o 5% restante. Este feito orixinou que Gulbenkian ficase coñecido na industria do petróleo como "o Señor cinco por cento". A riqueza que acumulou permitiulle satisfacer a súa paixón polas obras de arte.
En abril de 1942, chegou a Portugal por primeira vez, convidado polo embaixador de Portugal en Francia. Inicialmente, Lisboa sería só unha escala nunha viaxe a Nova York, mais o empresario enfermou e acabou ficando máis tempo do que planeara, agradado pola paz que en Portugal se vivía durante o conflito que devastaba o resto da Europa. O 28 de febreiro de 1950 foi agraciado coa Gran Cruz da Orde Militar de Cristo. Sentíndose ben acollido, estableceu a súa residencia permanente en Lisboa, no Hotel Aviz e rematou por se instalar definitivamente até a súa morte en 1955.
No testamento, datado de 18 de xuño de 1953, creou a fundación co seu nome que se converteu en herdeira da súa fortuna, e que ten fins caritativos, artísticos, educativos e científicos, elixindo Portugal para a súa sede en sinal de agradecendo polo acollemento que tivo nun momento crítico da historia da Europa. En 1969, a Fundación inaugurou o Museo Calouste Gulbekian para expor e preservar a importante colección de arte de máis de 6 000 pezas.
Vida familiar
En 1892 casa, en Londres, con Nevarte Essayan, como el natural de Cesarea e descendente doutra familia armenia nobre e rica. Do casamento nacen dous fillos Nubar Sarkis (1896-1972) e Rita Sirvarte (1900-1977). O fillo de Rita Sirvarte, Mikhael Essayan (1927-2012), foi Presidente honorario da Fundación, e o seu fillo Martin Essayan – bisneto de Calouste Gulbenkian – é, hoxe en día, administrador da Fundación, responsábel das actividades na Gran Bretaña e na República da Irlanda, e tamén do Servizo das Comunidades armenias.
Coleccionista de arte
Calouste Gulbenkian foi un amante de arte e home de raro e sensíbel gusto, alén de reunir unha extraordinaria colección de arte, principalmente europea e asiática, de máis de seis milleiros de pezas.
Na arte europea, reuniu obras que van desde os mestres primitivos á pintura impresionista. Unha parte desta colección estivo exposta por préstamo, entre 1930 e 1950, na National Gallery de Londres e na Galería Nacional de Arte en Washington. Figuran na colección obras de Carpaccio, Rubens, Van Dyck, Rembrandt, Gainsborough, Romney, Lawrence, Fragonard, Corot, Renoir, Boucher, Manet, Degas, Monet e moitos outros.
Alén da pintura, reuniu un importante conxunto de escultura do antigo Exipto, cerámicas orientais, manuscritos, encadernacións e libros antigos, artigos de vidro da Siria, mobiliario francés, tapicerías, pezas de xoiaría de René Lalique, moedas gregas, medallas italianas do Renacemento, etc. No momento da súa morte, en 1955, a súa colección de obras de arte estaba taxada en máis de 15 millóns de dólares.
Foi desexo de Gulbenkian que a colección que reuniu ao longo da vida ficase exposta nun mesmo local. Así permanece en Lisboa, desde xuño de 1960. En 1969 foi inaugurado o edificio-sede da Fundación Calouste Gulbenkian (que acolle os servizos centrais da Fundación, 2 auditorios, salas de conferencias e 2 espazos expositivos) e o Museo, onde se atopa esta colección permanente. En 1983 foi inaugurado o Centro de Arte Moderna, no mesmo parque preto da Praza de España onde se localizan todos eses edificios.
Filantropía
Ademais de saber reunir unha enorme fortuna ao longo da vida, Gulbenkian soubo distribuíla con xenerosidade no seu testamento. Estableceu varias cláusulas para apoiar especialemente as comunidades armenias, que nese momento non recibían axuda dos organismos internacionais. Tamén foi benfeitor do Patriarcado armenio de Xerusalén. Como era devoto da Igrexa armenia, fixo construír en Londres a Igrexa de San Sarkis, dedicada á memoria dos seus pais e onde repousan as súas cinzas.
Marajó
É a maior illa do mundo rodeada tanto por auga doce como por auga mariña. É, tamén, a maior illa costeira do Brasil.
Xeografía
300px|left | Un mapa detallado con Marajó
A costa nordeste de Marajó enfróntase ao océano Atlántico. O caudal do río Amazonas entre xaneiro e xullo é tan grande que o mar na desembocadura e de auga doce a certa distancia da costa. A cidade de Belém atópase ao sur a través da bifurcación sur (tamén chamada o río Pará) da boca do río. A illa séntase case directamente no ecuador.
Xunto coas illas veciñas máis pequenas, separadas de Marajó polos ríos, forma o Arquipélago Marajó, cunha superficie de 49.602 km². O arquipélago está contido na Área de Protección Ambiental do Arquipélago Marajó, unha unidade de conservación de uso sostible establecida en 1989 para protexer o medio ambiente da rexión do delta.
Grandes partes das illas inúndanse durante a tempada de choivas debido aos maiores niveis de auga do río Amazonas ao longo da costa e fortes choivas no interior. Marajó é case completamente plana. Durante a tempada de choivas, gran parte da illa inúndase como un gran lago.
Hai 20 grandes ríos na illa. Debido aos cambios nos niveis de auga e as inundacións estacionais regulares, moitos asentamentos están construídos sobre pilotes (Palafitas).
A illa é coñecida polo fenómeno da pororoca, un fenómeno de ''macareu no río que crea grandes ondas que alcanzan 4 m. de altura. É un destino turístico, especialmente entre os entusiastas do surf.
Historia
miniatura| Urna de enterro [[Cultura Marajoara|Marajoara, Museo de Historia Natural americana]] A illa era o sitio dunha sociedade pre-colombiana avanzada, a cultura Marajoara, que existíu de aproximadamente do 400 aC ao 1600 dC. A illa foi un centro de exploración arqueolóxica e estudos desde o século XIX. Os eruditos desde principios dos anos 80 dividiron o período precolombiano na fase Ananatuba (c. 1100–c. 200 BC), a fase Mangueiras (c. 1000 BC–c. 100 AD), a fase Formiga (c. 100-400 AD), a fase Marajoará (c. 400-1200 AD), e a fase Aruã (1200-1500 AD).
Desde os anos noventa, houbo un debate sobre as orixes e a sofisticación da sociedade precolombiana de Marajó. Baseado no traballo de campo nos anos 40 e os anos 50, o arqueólogo Betty Meggers discutiu inicialmente que a cultura Marajoara fundárase por emigrantes dos Andes e que a sociedade declinou constantemente ata o seu derrubamento final ao redor do 1400 dC, debido á pobre fertilidade do chan de Marajó e a outros factores ambientais. As hipóteses de Megger asociáronse posteriormente co determinismo ambiental. Con todo, as súas afirmacións foron desde entón rexeitadas pola arqueóloga Anna Curtenius Roosevelt, quen volveu a escavar Marajó nos anos 80. Segundo Roosevelt, a cultura Marajoara desenvolveuse de forma independente dentro da Amazonía, e contou cunha agricultura intensiva de subsistencia e con obras públicas de grande envergadura.
Roosevelt estimou que Marajó tivo unha poboación de posiblemente máis de 100.000 habitantes no seu apoxeo. A poboación vivía en fogares con pisos de terra apisonada, organizábanse en matrilinealidades e dividían as tarefas por sexo, idade e nivel de habilidade.
A chegada dos europeos no século XVI foi catastrófica para a poboación indíxena da illa; O 90% faleceu debido á alta mortalidade causada polas enfermidades contaxiosas de Eurasia. Carecían de inmunidade contra estas enfermidades, que eran endémicas en cidades europeas e asiáticas.
Con todo, na pandemia mundial de 1918-1919 da pandemia de Gripe de 1918, Marajó foi a única área poboada importante que non tivo ningún caso documentado da enfermidade.
The Lucky Ones
The Lucky Ones é o oitavo álbum da banda estadounidense de grunge Mudhoney, editado o 20 de maio do 2008 a través do selo Sub Pop.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mudhoney.
Abiy Ahmed
Abiy Ahmed Ali (en አብይ አህመድ አሊ, en Abiyyii Ahimad Alii, a miúdo acurtado como Abiy Ahmed ou só Abiy), nado o 15 de agosto de 1976, é un político etíope que dende o 2 de abril de 2018 é o cuarto e actual primeiro ministro de Etiopía.
Segue sendo presidente tanto do partido Fronte Democrática Revolucionaria do Pobo Etíope (FDRPE) como do Partido Demócrata Oromo (PDO, que é un dos catro partidos en coalición coa Fronte Democrática). Abiy é tamén membro electo da Asemblea Parlamentaria Federal, e un membro dos comités executivos do FDRPE e do PDO.
Un antigo oficial de intelixencia militar, dende que se converteu en primeiro ministro lanzou un amplo programa de reformas políticas e económicas, mais non todas as propostas contan co apoio dos partidarios da constitución federal, ou na rexión de Tigray (onde a reforma de Abiy é considerada selectiva en contra dos tigriñas).
O 11 de outubro de 2019, anunciouse a Abiy Ahmed como gañador do Nobel da Paz "polos seus esforzos a prol da paz e da cooperación internacional e, en particular, pola súa decisiva iniciativa para resolver o conflito fronteirizo coa veciña Eritrea".
En outubro de 2021, Abiy Ahmed xurou oficialmente un segundo mandato de 5 anos.
Pedra de Rosetta
miniatura|dereita|Pedra de Rosetta
A pedra de Rosetta é unha estela exipcia da época tolemaica que contén un texto en tres tipos de escrita. A súa grande importancia radica en que foi a clave para o inicio do descifrado dos xeróglifos exipcios antigos. Grazas a Thomas Young, Jean-François Champollion e outros estudosos do Antigo Exipto, hoxe pode ser considerada como unha xoia na historia da linguaxe e a transcrición.
É unha peza de granodiorita negra, cunha inscrición bilingüe (grego e exipcio) dun decreto de Tolomeo V en tres formas de escrita: xeroglífica, demótica e grego uncial (grego en letras maiúsculas). Mide algo máis dun metro de longo, 72 centímetros de ancho e 27 centímetros de grosor. Pesa 548 quilos.
Historia
Foi descuberta o 15 de xullo de 1799 nunha vila exipcia do delta do Nilo denominada Rashid (chamada Rosette polos franceses), polo capitán Pierre-François Bouchard. As tropas capitaneadas por Napoleón Bonaparte atopábanse na que se converteu nunha célebre exploración das terras do Exipto.
A pedra ía ser transportada a Francia polos membros do Instituto de Exipto. Porén, os exércitos ingleses que desembarcaron na primavera de 1801 confiscárona malia as protestas de Étienne Geoffroy Saint-Hilaire ante o xeneral británico Hutchinson. A pedra de Rosetta exhíbese no Museo Británico (Londres) desde 1802. Leva nunha banda unha inscrición con pintura branca que di Captured in Egypt by the British army ("capturada en Exipto polo exército británico").
Só unha vez a pedra foi trasladada do Museo Británico. En 1972, con ocasión do 150° aniversario do desciframiento dos xeróglifos, foi exposta no Museo do Louvre por algunhas semanas. undefined
Existe unha reprodución da pedra de Rosetta no Distrito de Figeac (Lot), cidade natal de Champollion, obra do artista Joseph Kossuth, de 11 x 8,5 m. Feita en granito negro traído desde Cimbabue, os tres pasos levan inscritos os textos en xeróglífo, demótico e grego. A praza leva o nome de Place des écritures ("Praza das escrituras"). No Museo Exipcio do Cairo tamén se exhibe unha réplica.
Contido
miniatura|300px|dereita|Expertos inspecionando a pedra no International Congress of Orientalists de 1874
O texto escrito en grego comeza así:
Recolle unha sentenza de Tolomeo V en que describe varios impostos que revogara. Ordena ademais que o decreto se erixise e que fose publicado na linguaxe dos deuses (xeroglífica) e na escritura da xente (demótica).
Tradución dun fragmento da pedra de Rosetta
<Cite>"Baixo o reinado do mozo que recibiu a soberanía do seu pai, señor das insignias reais, cuberto de gloria, o instaurador da orde en Exipto, piadoso cara aos deuses, superior aos seus inimigos, que restableceu a vida dos homes, Señor da Festa dos Trinta Anos, igual que Hefaistos o Grande, un rei como o Sol, gran rei sobre o Alto e o Baixo país, descendente dos deuses Filopáteres, a quen Hefaistos deu aprobación, a quen o Sol deulle a vitoria, a imaxe viva de Zeus, fillo do Sol, Tolomeo, vivindo por sempre, amado de Ptah. No ano noveno, cando Aetos, fillo de Aetos, era sacerdote de Alejandro e dos deuses Soteres, dos deuses Adelfas, e dos deuses Evergetes, e dos deuses Filopáteres, e do deus Epífanes Eucharistos, sendo Pyrrha, filla de Filinos, athlófora de Berenice Everxetes; sendo Aria, filla de Diógenes, canéfora de Arsínoe Filadelfo; sendo Irene, filla de Tolomeo, sacerdotisa de Arsínoe Filopátor, no (día) cuarto do mes Xandikos (ou o 18 de Mejir dos exipcios)".</Cite>
Bernabé Prieto Sogo
Bernabé Prieto Sogo, nado en Zamora o 11 de xuño de 1924, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
-377
Outros
Historia ano a ano
Piñeiro, Cedofeita, Ribadeo
Piñeiro é un lugar situado na zona alta da parroquia de Cedofeita, no concello de Ribadeo, no límite con Trabada. Ten un teleclube que forma parte da rede de telecentros de Ribadeo, con acceso a internet.
Down in a Hole
"Down in a Hole" é unha canción da banda estadounidense Alice in Chains, editado como do seu álbum Dirt editado en 1993. O tema foi incluído nos áñbums recompilatorios Nothing Safe: Best of the Box (1999) e Music Bank (1999).
"Down in a Hole" chegou ao número 10 da lista Billboard Mainstream Rock Tracks. Entrou no top 40 no Reino Unido e no top 30 en Irlanda.
Listaxe de cancións
Cara 1 Cara 2
Robert Kubica
Robert Józef Kubica, nado o 7 de decembro de 1984, foi un piloto de carreiras polaco de F1. Foi o primeiro piloto polaco en competir na Fórmula Un.
Andaina nas carreiras
Debutou no nesta categoría, entre 2006 e 2009 pilotou para o equipo BMW Sauber F1 team, promovido desde piloto de probas a piloto de carreiras durante o 2006. En xuño de 2008, Kubica obtivo a súa primeira vitoria na Fórmula 1 no Gran Premio do Canadá, converténdose no primeiro piloto polaco a gañar unha carreira de Fórmula Un. Naquela tempada liderou o campionato nunha etapa, antes de rematar a cuarto na xeral, a súa mellor posición na súa carreira. Kubica pilotou para Renault en  e continuou co equipo en. Varios anos despois Kubica confirmou que asinara un pre-contrato para a tempada con  Ferrari, un movemento que finalmente cancelouse polo seu grande accidente de rally no inverno de 2011.
O 6 de febreiro de 2011, Kubica resultou gravemente ferido nun accidente no rally Ronde di Andora, no que o seu antebrazo dereito resultou parcialmente cortado. Participaba no rally por goce persoal. Kubica declarou ao xornal italiano La Gazzetta dello Sport nunha entrevista no hospital que podía sentir os dedos da man dereita e estaba decidido a facer un rápido retorno á Fórmula Un en 2011. Logo da súa curación, afirmou inicialmente que o regreso á Fórmula Un sería "case imposible" debido á súa lesión. Desde entón, participou en probas con Renault e Williams, admitindo que era posible o retorno á Fórmula Un nun futuro próximo. O 16 de xaneiro de 2018 anunciouse que Kubica converteríase no piloto de reserva de Williams para a tempada 2018. Kubica volveu ás carreiras en setembro de 2012, gañando un rally menor en Italia. Kubica foi nomeado "The Men of the Year 2012" pola revista Top Gear pola súa volta ás carreiras de automóbiles. En 2013 pilotou un Citroën nos campionatos de rally de Europa e World Rally-2.
Pasou a gañar o título inaugural do WRC-2 e trasladouse ao campionato WRC a tempo completo no 2014, pilotando un  Ford Fiesta RS WRC preparado por M-Sport.
2017: probas
O 5 de xuño de 2017, anunciouse que Kubica pilotaría nunha proba organizada por Renault no seu coche de 2012, o Lotus E20, no circuíto Ricardo Tormo, o seu primeiro evento de Fórmula 1 desde o seu accidente en 2011.
Renault organizou unha nova proba, o xefe Renault Cyril Abiteboul afirmou que "aínda era rápido, aínda máis consistente e o máis importante aínda ten o entusiasmo que sempre levou ao equipo". Engadiu que non había "obstáculos obvios" para o seu retorno á F1, e dixo a NBC Sports que Kubica podería ser unha opción para 2018.
O 24 de xullo de 2017, anunciouse que Kubica participaría na proba de Renault, que tería lugar trala conclusión do Gran Premio de Hungría. Abiteboul, o xefe do equipo de Renault, dixo que a proba permitiralle ao equipo avaliar plenamente as capacidades actuais de Kubica, e que probabilidade podería ter de "volver á competición nos próximos anos". Kubica completou 142 voltas en Hungaroring ao seu regreso, terminando o cuarto máis rápido case 1,5 segundos detrás de Sebastian Vettel.
2017: probas e aspirantes a un asento de carreira para 2018
O 11 de outubro de 2017, Kubica completou unha proba dun día con Williams en Silverstone pilotando o FW36 de 2014. O 17 de outubro de 2017, Kubica tivo un segundo día de probas con Williams en Hungaroring.
Despois de que Felipe Massa anunciase a súa retirada por segunda vez do deporte, Kubica converteuse nun dos principais candidatos a tomar o asento do Williams Martini Racing. El probouno no Circuíto de Yas Marina despois do Gran Premio de Abu Zabi de 2017, completando 100 voltas na súa primeira proba co 2017 FW40. Completou 28 voltas adicionais ao día seguinte e terminou sendo o sétimo máis rápido, co xefe técnico de Willams Paddy Lowe informando de que "non hai problemas coás súas feridas, aínda que pronto xurdiron dúbidas sobre se algúns factores fixeron que os tempos parecesen mellores.
Tempada de 2018: piloto de reserva para Williams
thumb|right | Kubica pilotando un Williams no [[Gran Premio de Austria de 2018.]] O 16 de xaneiro de 2018 anunciouse que Kubica converteríase no piloto de reserva de Williams para a tempada 2018. Participou no seu primeiro fin de semana do Gran Premio desde a última rolda do 2010, na primeira sesión de adestramento do venres no Gran Premio de España de 2018, superou ao seu compañeiro de equipo Lance Stroll.
Tempada de 2019: asento de carreira a tempo completo
Antes da última rolda da tempada, Williams anunciou que Kubica competiría a tempo completo para o equipo no onde é compñeiro de George Russell. Elixiu o nº 88 como o seu número de piloto de Fórmula Un, usado por última vez por Rio Haryanto no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2016.
Traxectoria profesional
† Como Kubica era un piloto invitado, non podía puntuar.
Resultados completos na Fórmula 3 Euro Series
(clave) (Carreiras en negra indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos nas Fórmula Renault 3.5 Series
(clave) (Carreiras en negra indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
† Non terminou a carreira, pero clasificouse xa que completou máis do 90% da distancia da carreira. * Tempada en progreso.
Mayflower
miniatura|340px|dereita|Mayflower na Baía de Plymouth (por William Halsall, 1882) Mayflower é o nome do barco que transportou aos chamados Peregrinos desde Inglaterra até a costa do que agora é Estados Unidos en 1620.
Datos e incidencias
Debido a unha serie de problemas na nave, víronse obrigados a regresar en dúas ocasións ao pouco de partir, para reparalos. Nun terceiro intento, saíron de Plymouth o 6 de setembro e, finalmente, conseguiron chegar o 11 de novembro.
Adam Davidson
Adam Davidson, nado nos Ánxeles (California) o 13 de agosto de 1964, é un actor e director de cine e televisión estadounidense.
Mayflower
Historia do barco
Para referir a historia do barco, habería que falar das diferenzas dos puritanos coa igrexa anglicana recentemente fundada en Inglaterra. Os puritanos que foron os que partiron de Plymouth, aplicaban unha filosofía aínda máis radical respecto das leis da igrexa, mesmo con máis fervor que os calvinistas. Primeiro houbo un intento de retirarse cara a Ámsterdan nos Países Baixos, pero non resultou totalmente ben a escisión, e decidiron regresar a Southampton. Alí prometéuselles terra en Nova Inglaterra e o 16 de setembro de 1620 partirían cara alí. Os peregrinos buscaban crear unha nova Xerusalén e purificar así a relixión dos males que a afectaban.
Adam Davidson
Traxectoria
É o fillo do produtor e director de teatro Gordon Davidson. Apareceu nas películas The Day Trippers, A Match Made in Heaven, Návrat ztraceného ráje, Way Past Cool, Nature Boy e Pop Life. Tamén dirixiu as series Lost, Grey's Anatomy e Six Feet Under.
Mayflower
Dimensións
Os detalles acerca das dimensións da nave son descoñecidos, pero estimáronse a partir do total da carga e pola forma dos barcos mercantes de 180 ton, que no período correspondían a entre 27,43 e 33,53 metros de longo e 7,62 metros de ancho (90 e 110 pés de longo e preto de 25 pés de ancho). O tamaño dunha nave é medido, pero non así o seu peso, pero pola carga (a cantidade que a nave pode levar). O termo "ton" é usado para medir a carga dunha nave, a cal deriva da palabra inglesa tun, un barril grande usado para transportar viño).
Un grupo de investigadores realizou o deseño dunha réplica, o Mayflower II, que foi lanzado o 22 de setembro de 1956.
Viaxe a América
A ruta inicial contemplaba realizala en dous barcos, xunto co Speedwell. A primeira viaxe partiu desde Southampton, Inglaterra o 5 de agosto de 1620, pero o Speedwell tivo un escape e tivo que ser reparado en Darthmouth. Nun segundo intento, o barco alcanzou o Océano Atlántico, pero unha vez máis se viu forzado a retornar. Logo de algo de reorganización a viaxe definitiva fíxose só no Mayflower.
Con 102 pasaxeiros a bordo máis a equipaxe, cada familia situouse nun espazo bastante pequeno coas súas pertenzas. Nun punto, a viga de soporte principal da nave rompeu e foi reparada usando unha barra de aceiro. O Mayflower arribou en Renwes, no sur da beira da península de Avalon en Newfoundland, onde recolleron auga e provisións das familias pesqueiras locais antes de navegar en Cabo Cod. Tentaron chegar preto do río Hudson, pero víronse forzados a cambiar de curso debido ao mal tempo. Como resultado do atraso, os peregrinos non arribaron até a chegada do inverno de Nova Inglaterra.
Antes de desembarcar, os peregrinos escribiron e asinaron a Declaración de Mayflower. Eles fallaron en alcanzar Virginia, onde tiñan permiso de terras. O 5 de abril de 1621 o Mayflower parte desde a colonia de Plymouth en Massachusetts, retornando a Inglaterra o 6 de maio de 1621.
Aki Shimazaki
Aki Shimazaki, nada en 1954 en Gifu, no Xapón, é unha novelista e tradutora canadense. Mudouse ó Canadá no ano 1981, vivindo en Vancouver e Toronto. Vive en Montreal, onde ensina xaponés e dende 1991 publica as súas novelas en francés.
A súa segunda novela, Hamaguri, gañou o Premio Ringuet en 2000. A súa cuarta obra, Wasurenagusa, gañou o premio de literatura canadense xaponesa en 2002. A súa quinta obra, Hotaru, gañou o Premio do Gobernador Xeral de 2005 á mellor ficción en francés. Os seus libros foron traducidos ó inglés, ó xaponés, ó alemán, ó húngaro, ó italiano, ó ruso e ó galego.
Intérprete
Intérprete pode referirse a:
Celta P
Chámase celta P a un número de linguas célticas faladas na antigüidade e na actualidade que presentan como trazo característico a evolución do fonema indoeuropeo *kw a p:
Así, entre as linguas faladas hoxe, formarían parte deste grupo as linguas britónicas das linguas célticas insulares: bretón, galés e córnico. Entre as linguas xa extintas estarían o galo e o lepóntico.
Albres, Cuns, Coristanco
Albres é un lugar da parroquia de Cuns no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 3 mulleres.
Grudi
Grudi é un filme montenegrino de 2020 dirixido por Marija Perović e rodado en lingua montenegrina. Foi escollido como candidato de Montenegro para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Catro amigas asisten a unha reunión do colexio, e unha delas sofre cancro de mama.
Kelli Garner
Kelli Brianne Garner, nada o 11 de abril de 1984 en Bakersfield (California), é unha actriz estadounidense.
Audiencia Nacional de España
220px|miniatura|Edificio da Audiencia Nacional, en [[Madrid.]] A Audiencia Nacional é un tribunal español con sede na cidade de Madrid e que ten xurisdición en todo o territorio de España. É un tribunal tanto de apelación como de instancia naquelas materias que a Lei Orgánica do Poder Xudicial indica pero en ningún caso trátase dun tribunal de casación.
Regulación
A súa regulación atópase no capítulo II, do título IV do libro I da Lei Orgánica 6/1985, de 1 de xullo, do Poder Xudicial.
Este tribunal intégrase do seguinte modo:
Hai que destacar que non conta con sala do civil ao non posuír competencia civil.
A Audiencia Nacional coñece, entre outras, de materias de especial importancia como:
A Audiencia Nacional está composta polo seu Presidente, os Presidentes de Sala e os maxistrados que determine a lei para cada unha das súas Salas e Seccións. O Presidente da Audiencia Nacional, que terá a consideración de Presidente de Sala do Tribunal Supremo, é o Presidente nato de todas as súas Salas.
Doo wop
miniatura|333x333px|Os Earth Angels, grupo catalán de harmonía vocal que participou como convidado honorífico no festival que reuniu os grandes artistas [[Estados Unidos de América|estadounidenses deste xénero en maio de 2010 en Pittsburgh, Pensilvania.]] right|miniatura|250x250px|Un Mercury de [[1949, típico das clases populares da movida xuvenil de finais dos anos 60 nos Estados Unidos.]] O doo wop é un estilo vocal de música nacido da unión dos xéneros rhythm and blues e gospel. Desenvolveuse en comunidades afroamericanas dos Estados Unidos durante os anos 40 e alcanzou a súa maior popularidade entre os 50 e os 60. Xurdiu das rúas de cidades industriais das zonas ao nordés dese país (Nova York, Filadelfia, Chicago, Baltimore e Pittsburgh) onde a xente nova se reunía para levar a cabo interpretacións. Nun principio, foi un estilo musical dirixido a unha audiencia principalmente adulta e afroamericana, e posteriormente estendeuse cara a un mercado adolescente e multirracial.
Algúns historiadores aseguran que durante esta época se gravaron nos Estados Unidos máis de quince mil discos deste estilo e que o seu son harmónico de voces entrelazadas que incorporaban elementos de rhythm and blues, jazz, swing e gospel, costituíu o modelo que lle deu formato posteriormente ao rock and roll.
O xénero comezou nos soportais e nos garaxes das casas onde se producían as pequenas reunións de cinco ou seis adolescentes que intentaban sorprender as súas noivas ou adquirir certa popularidade. Coa súa expansión, comezou a practicarse nos canellas e practicamente en calquera lugar que puidese ofrecer un eco que reforzase os seus arranxos vocais. De feito, este procedemento foi o que lle deu nome á frase que posteriormente, en 1975, se converteu no tema Looking for an Echo (Procurando un Eco), de Richard Reicheg, autor que recibiu xunto coa súa banda un premio Grammy á mellor composición instrumental o ano seguinte.
Caracterízase polos seus contidos de voces a cappella e por consistir en melodías nas que un vocalis principal é acompañado polos coros e as frases do resto do grupo, que habitualmente se compón de tres cantantes ou máis. As composicións abranguen un amplo rango de voces: contratenor, falsete, tenor, barítono e baixo vocal.
Na maioría de gravacións de estudio, a súa instrumentación é moi lixeira, reducida a un simple acompañamento de fondo. As actuacións manteñen un ritmo de batería moi simple, outorgándolles o absoluto dominio aos diversos rexistros melódicos das voces a riqueza harmónica. Debido a isto, o doo wop tamén se coñece polo alcume de icecream changes.
As primeiras interpretacións soaban a grupos de estudantes que lle dedicaban unha canción á súa noiva ou amiga. As súas letras, compostas de sílabas sen sentido e adoito dunha melodía simple e de carácter romántico, captaban a atención das adolescentes ao se sentiren claramente identificadas coa mensaxe que enviaban, polo que se converteron en típicas das verbenas e de encontros nos patios de recreo dos institutos, onde tamén era frecuente facer piques entre eles para demostrar quen eran mellores.
Coa súa proliferación e xunto á aparición e impacto do rock and roll vocal, chegou tamén unha onda de rapaces que comezaron a lucir topetes e vestimentas para se identificaren co movemento, como era o caso dalgunhas mulleres usando pezas con lunares.
Algúns músicos do Bronx acudían ás escolas públicas para lles ensinar aos rapaces a técnica e, posteriormente, moitos colexios e centros sociais lles proporcionaban un lugar onde poder ensaiar, de maneira que se mantivesen arredados das rúas, da drogadicción e da delincuencia. Algunhas igrexas, como a de San Anthony (da que xurdiu o grupo feminino The Chantels, cuxo exclusivo son tiña a súa raíz na música litúrxica desta institución) colaboraron, xunto con emisoras de radio, a promocionar o estilo.
O director da emisora de radio WWRL Rocky Bridges circulaba cunha furgoneta polas rúas do Bronx promocionado o xénero, entanto que a compañía Co-Op organizaba eventos musicais entre distintas formacións de xente nova. Así mesmo, o doo wop colaborou en romper barreiras raciais entre bandas de brancos e negros que actuaban xuntas.
Orixe do termo
left|miniatura|225x225px|O grupo [[Nova York|neoiorquino de doo wop The Quotations nunha actuación en vivo no Benedum Center, en Pensilvania.]] Existen desacordos sobre o verdadeiro significado e os comezos do uso do termo, aínda que os expertos coinciden en que consiste nun estilo de voces harmoniosas baseadas no blues e que adoitan incluír sílabas sen sentido que forman a súa base principal. Xeralmente, as voces de acompañamento inclúen a frase "doo wop ah doo wop", de onde se supón que provén o seu nome.
Larry Chance, o vocalista da banda The Earls, comentou nunha entrevista que "o doo wop se converteu nunha arte esquecida debido á crecente proliferación de bandas británicas, así como o son Motown, ata que unha serie de dee jays, como Gus Gossert, Jerry Blavat e Don K. Reed, entre outros, rexeitaron aceptar o seu fin e amosar á industria discográfica que aínda había mercado para as vellas bandas de harmonía vocal».
Estilo
miniatura|250x250px|The [[Mills Brothers na gravación do tema Till Then ("Ata entón"), en 1944. ]] left|miniatura|300x300px|[[Partitura que representa a típica progresión harmónica usada nas composicións estadounidenses de música popular do oeste.]] O estilo representaba a culminación de longas horas de práctica e a creatividade dos adolescentes xunto ao soño de obteren éxito no mundo da música mediante o cruzamento de estilos, ademais do amor que sentían pola harmonía vocal. Desde a súa perspectiva, a mellor ruta cara ao éxito consistía en adaptar os estándares da música popular do momento aos estilos contemporáneos de voces negras. Os pronunciados trazos de rhythm and blues e gospel no seu traballo reflectían as influencias que adquiriran no seu ambiente desde a súa infancia: a igrexa, as actividades sociais e os problemas raciais que afloraban nos ghettos.
O doo wop está marcadamente relacionado co rockabilly; proba diso atopámola no popular tema Little Darlin', da lista estadounidense American Top 40, escrito por Maurice Williams e publicado por primeira vez por The Zodiacs en 1957, o cal se basea nunha melodía doo wop con prominente énfase en clave rítmica. É de salientar que, sendo unha das pezas máis populares da época, foi interpretada por numerosos artistas, como fixo Elvis no seu álbum Moody Blue ou a banda Sha Na Na no festival de Woodstock de 1969, e tamén as Lennon Sisters, cunha apreciada pero curta interpretación durante o seu propio espectáculo musical, emitido desde 1969 ata 1970 na cadea de radio e televisión estadounidense ABC. Así mesmo, atópase dentro dos 100 grandes éxitos deste xénero.