cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Moreno Osorio
Traxectoria
Dirixiu a construción do viaduto do río Salado en Larva (provincia de Xaén), e alí coñeceu á que sería a súa esposa, María Uribe Garrido, filla dun terratenente de Baeza, coa que casou o 28 de outubro de 1898. Colabora teporalmente no gabinete Mengemor que fundara o seu irmán, e en 1905 pasa a traballar na Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España. En 1921 é nomeado subdirector da compañía, e pasou a ser un dos grandes artífices da electrificación do ferrocarril en España. A primeira liña en experimentar esta transformación foi a que une Busdongo e Ujo, na liña León-Xixón, logo de convencer ao director xeral da Compañía, Félix Boix. A obra levouse a cabo grazas a un préstamo reintegrable arbitrado por unha lei debida ao ministro de Fomento Francisco Cambó Batlle.
En 1922 viaxou aos Estados Unidos de América, onde estudou a implantación dos ferrocarrís con tracción eléctrica por corrente continua a alta tensión. En 1924 efectuouse a electrificación con este sistema da liña de Pajares. Baixo a súa dirección realizáronse os estudos e traballos de electrificación das liñas Barcelona-Manresa-Sant Joan de les Abadesses (1926) e Altsasu-Irún (1929). En 1928 iniciáronse os estudos para a liña Ávila-Segovia. En 1932 dirixiu a electrificación da liña Bilbao-Portugalete.
En 1921 foi nomeado xentilhome de cámara con exercicio do rei Afonso XIII, e como tal encoméndaselle acompañalo nas súas viaxes ferroviarias. Durante a ditadura de Miguel Primo de Rivera foi designado presidente da Comisión Oficial de Electrificación. Amais, foi nomeado conselleiro das empresas de Ferrocarriles del Oeste de España, Compañía del Central de Aragón, da liña de Bilbao a Portugalete, da Compañía de La Cruz de Minas e fundición de chumbo de Linares, de Tramisa, de la Linarense de Electricidad e de Flamma Carbo.
En 1932, trala morte de Félix Boix, ascendeu a director xeral da Compañía del Norte, pasando a ser membro da Comisión Permanente da Asociación Internacional do Congreso dos Ferrocarrís (AICF), representando a España nas reunións celebradas anualmente en Bruxelas e nas que se discutiron aspectos importantes sobre o desenvolvemento dos ferrocarrís europeos.
O 28 de xuño de 1936, poucos días antes de iniciarse a Guerra Civil Española, foi designado presidente do Consello de Administración da Compañía del Norte, cargo que desempeñou durante o conflito bélico, facendo fronte ás labores de mantemento do entramado da Compañía, desde a embaixada de Francia, onde atopou refuxio na súa condición de Cabaleiro da Orde da Lexión de Honor.
En 1942, coa creación da Renfe, Moreno Osorio integrouse no seu Consello de Administración como vicepresidente, permanecendo no cargo até o 30 de maio de 1950. En 1955 foi nomeado presidente honorario da compañía.
Homenaxes
En 1929 foi nomeado fillo predilecto do concello da Coruña.
Dedicóuselle o seu nome ás prazas das estacións de tren de Lugo e Foz, ao estar ligado á provincia de Lugo por herdar o pazo de Fontao en Santa Cilla do Valadouro, que restaurou e no que iniciou unha explotación forestal.
Foille concedida a Gran Cruz do Mérito Civil e a do Mérito Militar con distintivo branco, así como a Gran Cruz de Isabel a Católica. Tamén recibiu a Lexión de Honor francesa, a Orde da Coroa italiana e a Cruz de Leopoldo belga.
Descendencia
Do seu matrimonio con María Uribe Garrido, naceron:
Vitiza (duque galego)
Witiza ou Vitiza (fl. 888-895) foi un aristócrata galego do século IX. Ostentando o título de "dux" rebelouse contra o rei Afonso III no ano 888. A rebelión durou sete anos, ata que Witiza foi capturado polo conde Hermenexildo Gutérrez e entregado ó rei Afonso III, quen o privou do título de dux e das súas propiedades. Preso nun alxube por orde do rei, morreu ó pouco tempo. O dux Witiza tería a súa principal área de influencia na zona do río Miño.
As Vielas, Limiñón, Abegondo
As Vielas é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Eleccións municipais en Gomesende
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Gomesende dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Gomesende]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Gomesende desde a aprobación da Constitución de 1978.
Almudena Ariza
Almudena Ariza Núñez, nada en Madrid o 1 de setembro de 1964, é unha xornalista española.
Biografía
Licenciada en Xornalismo poa Universidade Complutense de Madrid, iníciase profesionalmente na radio, ingresando na Cadena SER con tan só dezasete anos. Nesa emisora intégrase nos servizos informativos onde permanece varios anos.
En 1989 ingresa en Televisión Española e un ano despois debuta ante a cámara, acompañando a Jesús Hermida no Telediario nocturno que nese momento recibe o nome de Diario Noche e onde se encarga de relatar a Crónica del día.
En 1994 presenta o concurso ¿Cómo lo hacen?, xunto a Jordi Hurtado que só se mantivo un mes na grella e que foi a súa única incursión máis alá dos espazos informativos, xa que dous anos despois compartía plató con Matías Prats na presentación da primeira edición de Telediario.
En 1998 pasou ó Telediario de fin de semana, xunto a Pedro Sánchez Quintana e Sergio Sauca e un ano máis tarde trasladouse a Nova York para completar a súa formación xornalística.
Ó seu regreso, e pese a facer algunhas suplencias na presentación do espazo Informe semanal (en 2000), especializouse en reporteirismo, e nos últimos anos cubriu entre outros eventos, os atentados do 11 de setembro de 2001 de Nova York, os conflitos bélicos en Afganistán e Iraq, o terremoto de Bam en Irán ou a catástrofe do buque Prestige. Tamén se destacou pola cobertura do tsunami, desde Tailandia e Aceh (Indonesia). Viaxou por Asia e África realizando decenas de reportaxes sobre guerras ou a sida entre outros, permaneceu varios anos no equipo de Reporteiros de TVE especializado na realización de reportaxes de investigación nos telediarios de Televisión Española e presentou o docu-drama Hay que vivir en La 1 en 2007.
Tamén imparte clases de ''Empresa Audiovisual. Televisión'' e de Técnicas da Información Audiovisual na Universidade Francisco de Vitoria de Madrid. É profesora no Instituto Oficial de Radio e Televisión e nos mestrados de Radio e Televisión da Universidade Juan Carlos I. Impartiu numerosos cursos de capacitación xornalística nas Universidades de Chile, Arxentina, O Salvador, Honduras e México e é conferenciante habitual en Cursos sobre Xornalismo en Universidades españolas e americanas. Tamén colabora con publicacións nacionais e internacionais.
Recibiu varios premios e galardóns, entre eles a Antena de Ouro e o Premio á Mellor Correspondente española no Estranxeiro, que outorga o Club Internacional de Prensa.
Pedre, Bribes, Cambre
Pedre é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Juan Belmonte
miniatura|250px|dereita|Os toureiros españois Juan Belmonte (dereita) e [[Joselito]] Juan Belmonte García, nado en Sevilla o 14 de abril de 1892 e finado en Utrera (Sevilla) o 8 de abril de 1962, foi un toureiro español. Tamén coñecido como El pasmo de Triana.
Belmonte foi un dos toureiros máis populares e considerado como o fundador do toureo moderno. A súa carreira desenvolveuse entre 1913 e 1936.
Xosé María Fernández Freixanes
Xosé María Fernández Freixanes, nado en Pontevedra en 1953, é un pintor galego. É irmán do empresario e escritor Víctor F. Freixanes.
Traxectoria
Ilustrou portadas de libros, como Nínive de Chus Pato (1996).
A Colada, Santiago de Acevo, Ribeira de Piquín
A Colada é un lugar da parroquia de Santiago de Acevo no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 0 habitantes.
Manuel Jacobo González Outes
Manuel Jacobo González Outes, nado en Caldebarcos (Carnota) o 27 de febreiro de 1969, é un escritor galego.
Traxectoria
Tras un accidente no ano 2000 que lle impediu volver traballar na súa profesión, dedicouse por completo á súa vocación de escritor. Ten colaborado en varios xornais con artigos sobre diversos temas profesionais e algúns relatos literarios.
RD-0216
RD-0216 foi un motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Proton. Tamén era coñecido polo seu índice GRAU como 15D2.
Tempada 2001 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2001 foi a 23ª edición do Campionato de Galicia de Rally. O campión foi Manuel Senra, que lograba ese ano o primeiro dos seus cinco títulos.
Xéneros e tribos de Arecaceae
Esta é unha listaxe de todos os xéneros da familia botánica Arecaceae. A clasificación a seguir foi proposta por N.W. Uhl e J. Dransfield en 1987 en Genera palmarum: unha clasificación baseada no traballo de Harold E. Moore, Jr. (pero ver novas clasificacións como a de Asmussen et al. 2006).
miniatura|[[Acanthophoenix.]]
Subtribo Ptychospermatinae
miniatura|[[Jubaea chilensis.]]
Tribo Geonomeae
thumb|[[Palmeira das Canarias Phoenix canariensis.]]
Kinnula
Limita cos concellos de Kivijärvi, Pihtipudas e Viitasaari, pertencentes á súa mesma rexión, Lestijärvi e Perho na rexión veciña de Ostrobotnia Central, e Reisjärvi, pertencente á rexión de Ostrobotnia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
Luis Castro Enjamio
Luis Castro Enjamio, coñecido como Enjamio, nado na Habana en 1962 e residente en Vigo, é un ilustrador residente en Galicia.
Traxectoria
Bisneto do músico galego José Castro González, Chané, trasladouse a España en 1994, onde traballou para editoriais como Galaxia, Edicións Xerais de Galicia, Kalandraka, Sotelo Blanco Edicións, Everest, Anaya, SM, Edebé, Edelvives ou Editorial Planeta.
Ermione
Ermione é unha ópera seria en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Andrea Leone Tottola, baseado na obra teatral Andromaque de Jean Racine. Foi estreada no Teatro San Carlo de Nápoles o 27 de marzo de 1819 baixo a batuta de Nicola Festa, resultando un fracaso rotundo, polo que nunca se volveu representar ata tempos modernos no Rossini Opera Festival de 1987. Posteriormente foi representado varias veces en Italia e no estranxeiro.
Escalante
250px|miniatura|Convento de Montehano. Escalante é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Trasmiera. Tiña unha poboación de 758 habitantes en 2015.
Limita ao norte con Arnuero e Argoños, ao oeste con Meruelo e Hazas de Cesto, ao sur con Bárcena de Cicero e ao leste coa baía de Santoña. Ademais da localidade de Escalante, hai no concello outras seis: El Alvareo, Baranda, Cornoció, Montehano, Noval e Rionegro.
A súa economía céntrase na agricultura e gandería, sendo importante a produción de sidra. Entre as súas festas destacan as da Virxe do Cama e a Festa da Sidra. Os principais monumentos do concello son o Convento de Pais Capuchinos de Montehano e as ruínas do castelo desa mesma localidade.
Flook
No 2007 participaron no Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira.
Anna-Maria Ravnopolska-Dean
Anna-Maria Ravnopolska-Dean, nada en Sofía o 3 de agosto de 1960, é unha arpista e compositora búlgara.
Febral, Santiago de Acevo, Ribeira de Piquín
Febral é un lugar da parroquia de Santiago de Acevo no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira.
A Xesteira, Limiñón, Abegondo
A Xesteira é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Rochas de Belogradchik
miniatura|250px|Rochas de Belogradchik.
As rochas de Belogradchik (en Белоградчишки скали, Belogradchishki skali) son un conxunto de formacións rochosas de arenita e conglomerado que se atopan na zona occidental dos Balcáns (Stara Planina), preto da vila de Belogradchik, no noroeste de Bulgaria. As rochas varían de cor dende o vermello até o amarelo e algunhas delas chegan até os 200 m de altitude. Algunhas das rochas teñen asociadas lendas por mor das súas orixinais formas. Adoitan levar os nomes dos obxectos ou das persoas ás que se parecen. As rochas de Belogradchik foron declaradas espazo natural polo goberno búlgaro e son un dos principais destinos turísticos da rexión. Son o único hábitar por unha especie de planta endémica de Bulgaria, Hieracium belogradcense, que está seriamente ameazada.
A Ribeiriña, Bribes, Cambre
A Ribeiriña é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 48 habitantes (24 homes e 24 mulleres).
RD-0217
RD-0217 foi un motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Proton. Tamén era coñecido polo seu índice GRAU como 15D2.
Características
O motor RD-0217 era unha variante do RD-0216, xunto co cal usábase na primeira etapa dos foguetes Proton. Cada un proporcionaba ata 219,4 kN de pulo.
Peiraio, Bribes, Cambre
Peiraio é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2021) ten 209 habitantes (100 homes e 109 mulleres). En San Cibrao de Bribes atópase o único muíño de rodas vertical que segue en uso na comarca.
Christopher Froome
Christopher Froome, nado o 20 de maio de 1985 en Nairobi (Kenya), é un ciclista británico.
Traxectoria
Fíxose profesional en 2007, e saltou á fama acadando o segundo posto definitivo na clasificación xeral da Vuelta a España 2011. Na edición 2012 do Tour de Francia confirmou o seu potencial acadando de novo un segundo posto na clasificación xeral, só por detrás do seu xefe de filas, Bradley Wiggins.
No 2013, ganaría o que foi o seu primeiro Tour de Francia. En 2015 gañou o seu segundo Tour de Francia.
Palmarés
-: non participa
Ab.: abandono
Andrís, Mabegondo, Abegondo
Andrís é un lugar da parroquia de Mabegondo no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Tapia, Bribes, Cambre
Tapia é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Zona húmida
miniatura|[[Pantanos de Centla, en Tabasco, México: a zona húmida máis extensa de Norteamérica.]] miniatura|Pequena zon a húmida no condado Marshall, [[Indiana, Estados Unidos.]] Unha zona húmida é unha zona de terras, xeralmente planas, cuxa superficie se inunda de maneira permanente ou intermitentemente. Ao cubrirse regularmente de auga, o solo satúrase, quedando desprovisto de oxíxeno e dando lugar a un ecosistema híbrido entre os puramente acuáticos e os terrestres.
Casa de l'Ardiaca
miniatura|280px|Casa de l'Ardiaca. A Casa de l'Ardiaca atópase no medio do Barri Gòtic de Barcelona a carón da catedral de Santa Eulàlia. A estrutura, globalmente, é de carácter gótico flamíxero, aínda que os detalles esculturais conteñen motivos do renacemento italiano.
Zona húmida
A categoría biolóxica da zona húmida comprende zonas de propiedades xeológicas diversas: s, s, estuarios, s, pantanos, turbeiras, así como as zonas de costa marítima que presentan anegación periódica polo réxime de mareas (fondo das rías e mangleiros, entre outros).
Casa de l'Ardiaca
Éntrase pola rúa de Santa Llúcia núm. 1. Ó longo dos anos sufriu diversas remodelacións e agora atópase integrada coa Casa del Degà, un pazo renacentista que dá ó pla de la Catedral. Orixinaria do século XII, foi reformada por Lluís Desplà i d'Oms (1444-1524), arcediácono maior de Barcelona e presidente da Generalitat, no estilo dos pazos contemporáneos (1510).
Zona húmida
Definición
miniatura|Recinto de aves acuáticas na zona húmida de Tuchlovice, na [[República Checa.]] miniatura|Fotografía aéra do [[Pantanal Matogrosense, de 195.000 km², que se estende por Brasil, Bolivia e Paraguai.]]
Monte Águila
Monte Águila é unha cidade de Chile. Segundo estimacións de 2017, a cidade tiña 6.574 habitantes.
Zona húmida
Definición
Así mesmo, no artigo 2 parágrafo 1, estipúlase que,
O Día Mundial das Zonas Húmidas celébrase cada 2 de febreiro, desde que en 1971 se levara a cabo o Convenio de Ramsar.
O carácter distintivo das zonas húmidas está na escasa profundidade do nivel freático, coa consecuente alteración do réxime do solo. A vexetación especificamente adaptada a estas condicións denomínase hidrófita, cando se sitúa sobre zonas inundadas de auga; e freatófita cando estas zonas están sobre zonas de auga oculta (cripto-húmidas); nestes casos substitúe as especies terrestres normais. As peculiaridades do contorno fan que a fauna presente sexa polo xeral endémica e netamente diferenciada da das zonas adxacentes; grandes familias de aves e réptiles están adaptadas unicamente a ambientes deste tipo.
A función principal da zona húmida, á parte de ser un grande ecosistema e un importante hábitat para moits seres vivos, é que actúan como filtradores naturais da auga; isto débese a que as súas plantas hidrófitas, grazas aos seus tecidos, almacenan e liberan auga, e desta forma comenzan co proceso de filtración. Antigamente as zonas húmidas eran drenadas por seren consideradas unha simple (e prexudicial) inundación dos terreos, pero hoxe en día sábese que representan un grande ecosistema e valóranse máis.
A pesar da súa importancia, as terras húmidas en todo o mundo encóntranse ameazadas. Os perigos proveñen da agricultura intensiva ao crecente uso da acuicultura, o desenvolvemento industrial, a cambios hidrolóxicos artificiais ou á degradación por debida á súa explotación excesiva. Este é un dos asuntos máis importantes de cara á súa futura conservación.
Clasificación
miniatura|[[Complexo Intermareal Umia-O Grove. Na fotografía, illa da Toxa.]] miniatura|Desembocadura do [[río Massa, no P. N. de Souss-Massa, Marrocos.]]
Pódense establecer varios criterios para clasificar as zonas húmidas en función dos obxectivos que se perseguen ou dos estudos nos que se baseen: criterio morfolóxico (xeral, principalmente para divulgación), hidroxenético (segundo a orixe e usos da auga, para demandas de auga), funcional (ecolóxico, segundo os hábitats que permitan a conservación ambiental), ou os criterios estruturais (desde o punto de vista de xestión), etc.
Tipos estruturais
Desde o punto de vista "estrutural", pódense diferenciar os tipos de zonas húmidas baseadas, por unha parte, no criterio hidrolóxico da estrutura externa ou de superficie e, por outra parte, no criterio hidroxeolóxico que comprende a estrutura interna ou de conexión subterránea. Ao conxunto destes 2 aspectos, tamén pode entenderse como criterio "hidrolóxico-estrutural". Son:
Criterio estrutural hidrolóxico (aspectos externos):
Criterio estrutural hidroxeolóxico (aspectos internos):
Polo que, combinando entre si ambos os conxuntos de nomenclaturas, para senllos criterios externos e internos, resultarían 7 tipos hidrolóxico-estruturais:
Conservación
Se ben a conservación das zonas húmidas estivo favorecida até épocas recentes pola dificultade para habitalas, os proxectos de terraformación recentes constitúen un grave risco para as especies endémicas (como o caso do desecamento da lagoa de Antela nos anos 1950). A biodiversidade das zonas húmidas convérteas nun recurso ecolóxico crucial. No ano 1971 a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN ou IUCN, súas siglas en inglés) formulou unha lista de zonas húmidas ameazadas.
Torroella de Montgrí
Torroella de Montgrí é un municipio da comarca do Baix Empordà, na provincia de Xirona, Comunidade Autónoma de Cataluña, España. Está situado na metade norte da Costa Brava, entre os municipios costeiros de L'Escala e Pals.
Xeografía
250px|left|thumb|Torroella de Montgrí Torroella de Montgrí está situado na Costa Brava e limita ao leste co mar Mediterráneo. O núcleo de Torroella está no interior e a localidade máis poboada do concello situada na costa é L'Estartit. O municipio limita con L'Escala polo norte, Bellcaire d'Empordà polo noroeste, Ullà polo oeste, Fontanilles e Gualta polo suroeste, e Pals polo sur.
Hai dous elementos que caracterizan o territorio do municipio: o macizo do Montgrí, na metade norte, e a chaira do Baixo Ter, na metade sur. O primeiro é compartido con outros municipios, aínda que a maior parte do macizo atópase no termo de Torroella. O segundo, dominado por cultivos, está cheo de masías. Tamén pertencen ao concello as illas Medes, situadas a 1 km do núcleo de L'Estartit. Recentemente creouse o Parque Natural do Montgrí, as Illas Medes e o Baixo Ter para protexer o valor natural dos hábitats desta zona.
Lugares de interese
250px|thumb|[[Illas Medes]]
Daniel Bernoulli
Daniel Bernoulli, nado en Groninga o 8 de febreiro de 1700 e finado en Basilea o 17 de marzo de 1782 foi un matemático, estatístico, físico e médico neerlandés-suízo. Destacou non só en matemática pura, senón tamén nas chamadas matemáticas aplicadas, principalmente estatística e probabilidade. Fixo importantes contribucións en hidrodinámica e elasticidade.
Traxectoria
Daniel Bernoulli proviña da saga familiar de Bernoulli, que xerou grandes avances matemáticos ao longo da historia. Era fillo de Johann Bernoulli e naceu en Groninga, Países Baixos, onde o seu pai era entón profesor de matemáticas. En 1705, o seu pai obtivo unha praza na Universidade de Basilea e a familia regresou á cidade suíza de onde era orixinaria.
Santa Coloma de Gramenet
Santa Coloma de Gramenet (antigamente Gramenet de Besòs) é unha cidade catalá da provincia de Barcelona. Pertence á comarca do Barcelonès.
Daniel Bernoulli
Traxectoria
Por desexo do seu pai estudou Medicina na Universidade de Basilea, mentres que á vez, na súa casa, o seu irmán máis vello Nicolau e o seu pai ampliaban os seus coñecementos matemáticos. Daniel finalizou os estudos de Medicina en 1721. En principio tentou entrar como profesor na Universidade de Basilea, pero foi rexeitado. esquerda|miniatura|268x268px|Daniel Bernoulli. En 1723, gañou a competición anual que patrocinaba a Academia de Ciencias francesa. Ese mesmo ano, o matemático prusiano Christian Goldbach, despois de quedar impresionado polo nivel matemático de Bernoulli, decidiu publicar a correspondencia que mantiveran. En 1724, as cartas publicadas estendéronse por todo o mundo, e Catarina I de Rusia propúxolle ser profesor da recentemente fundada Academia de Ciencias de San Petersburgo. O seu pai logrou que a oferta se ampliase tamén ao seu irmán Nicolau, que morrería de tuberculose en San Petersburgo en 1726. Na Academia, Daniel traballou na cátedra de Física. Permaneceu oito anos en San Petersburgo e o seu labor foi moi recoñecido. Durante ese tempo compartiu vivenda co tamén gran matemático Leonhard Euler, que chegara á Academia recomendado polo propio Daniel e ao que xa coñecía por ser un avantaxado alumno do seu pai na Universidade de Basilea.
Santa Coloma de Gramenet
Limita cos municipios de Badalona ó leste, Sant Adrià de Besòs ó sur, Montcada i Reixac polo norte, e Barcelona, cidade da que está separada polo río Besòs polo oeste. Cunha poboación de 120.060 habitantes en 2010, é a novena cidade en poboación de Cataluña.
Daniel Bernoulli
Traxectoria
No ano 1732, volveu a Basilea, onde gañara un posto de profesor nos departamentos de Botánica e Anatomía. En 1738 publicou a súa obra Hydrodynamica, na que expón o que máis tarde sería coñecido como o Principio de Bernoulli, que describe o comportamento dun fluído ao moverse ao longo dun conduto pechado. Daniel tamén fixo importantes contribucións á teoría da probabilidade.
Santa Coloma de Gramenet
Historia
250px|miniatura|esquerda|Poboado de Puig Castellar Diversos achados arqueolóxicos da época neolítica e eneolítica, descubertos dentro do termo de Santa Coloma de Gramenet, pon de manifesto a presenza de agrupacións de humanos polo menos desde o ano 3500 aC. Parece que entre os séculos X e VI aC. chegaron á zona diversas migracións do norte que confluíron pouco tempo máis tarde no asentamento da tribo ibérica dos laietanos, establecida no século VI ou V aC no poboado do Puig Castellar, no extremo norte do actual municipio. Ocupaban toda a franxa costeira desde Sitges ata Blanes, e a súa cultura sobreviviu ata que o forte impacto da conquista romana (século III aC) supuxo o inicio da súa progresiva extinción. O poboado do Puig Castellar foi abandonado probablemente a principios do século II aC.
Apenas hai datos da poboación en época romana e visigótica. Parece que había varias vilas dispersas no val, cerca do Besòs, moi influídas polas cidades veciñas: Baetulo (Badalona), activa ata o século II dC, e Barcino (Barcelona).
Daniel Bernoulli
Traxectoria
Ao final dos seus días ordenou construír unha pensión para refuxio de estudantes sen recursos.
Complexo de demencia asociado á SIDA
O complexo de demencia asociado á SIDA (ADC polas súas siglas en inglés), ás veces denominado Complexo de demencia asociado ó VIH (CDAV), é un trastorno neurolóxico común asociado coa infección polo VIH e a SIDA caracterizada por anormalidades cognitivas, afectivas, motoras e condutuais. Trátase dunha encefalopatía metabólica inducida pola infección do VIH e a súa progresión producida pola activación inmunitaria dos macrófagos e a microglía cerebral. Estas células están infectadas co VIH e secretan neurotoxinas de orixe tanto viral como do mesmo hóspede. As características esenciais do complexo de demencia da SIDA son discapacitantes con deterioración cognitiva acompañado de disfunción motora, da fala e cambios no comportamento do individuo. A deterioración cognitiva caracterízase por enlentecemento mental, problemas coa memoria e unha incapacidade de concentración. Os síntomas motores inclúen unha perda de motricidade fina que conduce á torpeza, o mal equilibrio e tremores. Os cambios de comportamento poden incluír apatía, letargo e a diminución das respostas emocionais e menor espontaneidade. Histolóxicamente, caracterízase pola infiltración de monocitos e macrófagos no sistema nervioso central (SNC), gliose, palidez das vaíñas de mielina, con alteracións dos procesos das dendritas e a apoptosis neuronal.
O ADC normalmente ocorre despois de varios anos de infección polo VIH e asóciase con niveis baixos de células T CD4+ e elevados niveis de carga viral no plasma sanguíneo. Ás veces é visto como o primeiro sinal da aparición da SIDA. A prevalencia é entre 10-20% nos países occidentais e só viuse no 1-2% das infeccións na India. Coa chegada da terapia antirretroviral de grande actividade, a frecuencia de CDAV diminuíu nos países desenvolvidos. Estes antirretrovirais non só poden previr ou atrasar a aparición de CDAV nas persoas con infección polo VIH, tamén pode mellorar a función mental en persoas que xa teñen CDAV.
Santa Coloma de Gramenet
Historia
Despois do relativo abandono que supuxo a invasión sarracena, a partir do século IX iniciouse a repoboación do sector. Os novos poboadores, vindos do norte, debían coñecer a tradición do martirio de Santa Comba (Comba de Sens, sacrificada polos romanos na Galia no ano 274, cando soamente tiña 17 anos) e é probable que lle dedicasen unha igrexa prerrománica que foi destruída por Almanzor en 985. No mesmo lugar edificouse un templo románico, documentado desde 1019, que subsistiu como parroquial durante máis de sete séculos. Ao redor desta igrexa comezou a formarse o primeiro núcleo urbano, que coexistía con algunhas antigas masías. Esta hipótese sobre a orixe do topónimo "Coloma", defendida polo historiador local Joan Vilaseca Segalés, contrasta coa sostida por outras fontes segundo as cales "Coloma" sería o resultado da evolución da palabra latina "columbarium", nome que os romanos daban ao lugar onde se colocaban as urnas cos restos incinerados dos cadáveres. Isto foi descuberto fai realmente pouco tempo pola recoñecida investigadora Marta López Escobar. A sistemática cristianización de nomes "pagáns" exercida polo poder da Igrexa católica achegou o cualificativo de Santa, tan común, por outra banda noutros topónimos.
Daniel Bernoulli
Obra
Daniel Bernoulli publicou 86 traballos e gañou 10 premios da Academia de Ciencias de París, só superado por Euler que gañou 12.
Complexo de demencia asociado á SIDA
Hai máis probababilidade de desenvolver demencia cando os recontos de CD4 están por baixo de 200 células; aínda que nalgúns casos a demencia pode aparecer en persoas con recontos máis elevados.
Santa Coloma de Gramenet
Xeografía
Santa Coloma de Gramenet atópase situada ao leste do río Besòs, entre a Serra de la Marina e o plano de Badalona.
Complexo de demencia asociado á SIDA
Historia
O concepto demencia-SIDA foi acuñado por Navia e col. en 1986 e Price e Brew en 1988 para designar a síndrome clínica que complica a infección por VIH-1 e combina alteracións cognitivas, motoras e de conduta. En 1991, a AIDS Task Force da American Academy of Neurology propuxo a denominación complexo cognitivo-motor asociado ó VIH-1. Pola súa banda, a DSM-IV obriga a que se demostre a asociación entre a aparición da demencia como efecto directo da infección por VIH.
Santa Coloma de Gramenet
Xeografía
Limita ao norte co municipio de Montcada i Reixac, ao sur co de Sant Adrià de Besòs, ao leste co de Badalona e ao oeste co de Barcelona. Desde a praza da Vila de Santa Coloma ata a Plaça de Catalunya de Barcelona só hai 9 km.
Complexo de demencia asociado á SIDA
Diagnóstico
Mentres que a progresión da disfunción é variable, considérase unha complicación grave e, sen tratamento pode progresar a un desenlace fatal. O diagnóstico realízase por neurólogos que coidadosamente descartan diagnósticos alternativos. Esta rutina require dun coidadoso exame neurolóxico, as exploracións cerebrais (TAC ou RNM) e unha punción lumbar para avaliar o líquido cefalorraquídeo. Os criterios diagnósticos inclúen:
Santa Coloma de Gramenet
Xeografía
A topografía do municipio é bastante accidentada. Perpendicularmente ao río Besòs hai tres serras urbanizadas total ou parcialmente de norte a sur: a Serra de Sant Mateu, Serra de les Mosques d'Ase e a Serra d'en Mena. Estas tres serras forman entre elas dous vales (onde discorrían antigamente arroios): a val de Carcereña (ou val Pallaresa) e a val de Sistrells.
Complexo de demencia asociado á SIDA
Estadiaxe
Coa finalidade de establecer un vocabulario común para estudos epidemiolóxicos, de historia natural e tratamento, baseados no exame clínico e a avaliación neuropsicolóxica, deseñouse un sistema de estadios, denominado Memorial Sloan Kettering (MSK) modificado:
Urðarbrunnr
miniatura|dereita|200px|As tres [[norns no pozo Urðarbrunnr tal como foi descrito por Fredrik Sander na súa tradución de 1893 da Poetic Edda. Gravado en madeira de L. B. Hansen.]] Urðarbrunnr (Antigo nórdico "Pozo de Urðr"; ou tamén referido ó concepto xermánico de destino —urðr— ou á norn chamada Urðr ) é un pozo de auga da Mitoloxía nórdica. Urðarbrunnr aparece atestado na Edda poética, compilada no século XIII a partir de distintas fontes tradicionais, e na Edda prosaica, escrita no século XIII polo islandés Snorri Sturluson. En ámbalas fontes, o pozo atópase baixo a árbore do mundo Yggdrasil, e é asociado co trío das Norns (Urðr, Verðandi e Skuld). Na Edda prosaica, Urðarbrunnr é citada como un dos tres pozos que existen baixo as raíces de Yggdrasil, que están localizados en tres terras diferentes; os outros dous pozos son Hvergelmir, localizado baixo a raíz en Niflheim, e Mímisbrunnr, localizado preto do fogar dos jötnar de xeo.
Santa Coloma de Gramenet
Xeografía
O punto máis alto do municipio é o Turó do Polo ou Puig Castellar, amb 302 m.
Demografía
300px|miniatura|Praza da Vila
Deportes
O club máis importante da cidade é o Marfil Santa Coloma, participante da División de Honra da LNFS (Liga Nacional de fútbol sala). Ademais do seu equipo profesional, o "Marfil" ten unha das mellores canteiras de España.
Outro que é moi importante é o equipo de fútbol Unió Deportiva Atlètica Gramenet, participante da Terceira División da Liga española de fútbol. Tamén xogan varios equipos de baloncesto, entre os cales, o de maior prestixio na actualidade é o Club Bàsquet Santa Coloma, actualmente (tempada 2010 - 2011) na categoría Copa Cataluña, a máis alta antes de pasar a nivel nacional.
Eleccións ao Parlamento de Cantabria de 2003
[[Ficheiro:Cantabria - Elecciones autonómicas 2003. Partido más votado.svg|miniatura|350px|Partido máis votado nas eleccións autonómicas de 2003 por municipios.
]]
]] As eleccións ao Parlamento de Cantabria de 2003 celebráronse o 25 de maio. O PRC foi o único partido con representación parlamentaria que incrementou o seu número de escanos nestes comicios. PP e PSC-PSOE perderon ambos un escano. Nesta ocasión, non se revalidou o pacto entre PP e PRC, dándose un acordo entre socialistas e rexionalistas. Deste xeito, o PRC e o PSC-PSOE formaron goberno nesta lexislatura, e Miguel Ángel Revilla (PRC) foi elixido presidente de Cantabria, mentres que Dolores Gorostiaga, a secretaria xeral do PSC-PSOE, foi nomeada vicepresidenta. Ambos partidos repartíronse o mesmo número de consellarías.
O Bieiteiro, Mabegondo, Abegondo
O Bieiteiro é un lugar da parroquia de Mabegondo no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Pornography: Men Possessing Women
Pornography: Men Possessing Women é un libro sobre pornografía escrito pola autora e activista feminista radical antipornografía Andrea Dworkin.
Resumo
Dworkin analiza (e cita amplamente exemplos extraídos de) a pornografía contemporánea e histórica como unha industria de deshumanización e odio ás mulleres. Dworkin argumenta que a pornografía está implicada na violencia contra a muller, tanto na súa produción (a través do abuso das mulleres que son utilizadas na industria pornográfica) coma nas consecuencias sociais do seu consumo ao afoutar os varóns a erotizar a dominación, a humillación e o abuso das mulleres.
Recepción
Terry Baum escribiu que o libro é unha «revelación» e que Dworkin «escribe coa importancia e elocuencia dos profetas bíblicos».
Thaddeus Young
Thaddeus Charles Young, nado o 21 de xuño de 1988 en Nova Orleáns, Luisiana, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Toronto Raptors da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 28 de xuño de 2007, Young foi elixido na 12ª posición do Draft da NBA de 2007 polos Philadelphia 76ers. Fixo o seu debut na NBA o 7 de novembro de 2007, na vitoria dos Sixers por 94-63 contra os Charlotte Bobcats. Young rematou o partido con 6 puntos e 3 rebotes.
O 23 de agosto de 2014, completouse un traspaso entre os Sixers, os Minnesota Timberwolves e os Cleveland Cavaliers. Como parte do acordo, Young foi traspasado ós Timberwolves xunto a Andrew Wiggins e Anthony Bennett, os dous entón nos Cavaliers. Os Cavaliers recibiron a Kevin Love de Minnesota, e os Sixers recibiron a Luc Mbah a Moute e Alexey Shved dos Timberwolves, e unha elección da primeira rolda do Draft de 2015 por parte dos Cavaliers.
O 19 de febreiro de 2015, Young foi traspasado ós Brooklyn Nets a cambio de Kevin Garnett. Ó día seguinte fixo o seu debut cos Nets, na vitoria por 114-105 sobre os Los Angeles Lakers. Young rematou con 8 puntos e 4 rebotes en 12 minutos de xogo.
O 7 de xullo de 2016, Young foi traspasado ós Indiana Pacers a cambio dos dereitos do Draft de Caris LeVert.
O 6 de xullo de 2019, Young asinou cos Chicago Bulls.
O 11 de agosto de 2021, Young foi traspasado xunto a Al-Farouq Aminu e varias eleccións do Draft ós San Antonio Spurs, a cambio de DeMar DeRozan.
O 10 de febreiro de 2022, Young foi traspasado xunto a Drew Eubanks e unha elección da segunda rolda do Draft ós Toronto Raptors, a cambio de Goran Dragić e unha elección da primeira rolda do Draft de 2022. O 30 de xuño de 2022, Young asinou un contrato de dous anos cos Raptors.
A Veiga, Bribes, Cambre
A Veiga é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
Santiago, Santiago de Acevo, Ribeira de Piquín
Santiago é un lugar da parroquia de Santiago de Acevo no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Hipotensión
En medicina, a hipotensión fai referencia a unha condición anormal na que a presión sanguínea dunha persoa é moito máis baixa do habitual, o que pode provocar síntomas como vertixe o mareo. Xeralmente dura uns poucos segundos ou minutos ou anos.
Consideracións xerais
Polos termos tensión arterial coñecemos o concepto de presión que o sangue exerce sobre as paredes dos vasos que o conducen a través do sistema circulatorio. A hipotensión consistiría nunha medida desta presión por debaixo dunhas cifras consensuadas na comunidade científica como as normais para un rango de sexo e idade.
Unha presión sanguínea demasiado baixa fai que chegue un fluxo insuficiente do sangue aos órganos vitais do corpo a través das arterias. Débese ter en conta que, en función da estrutura corporal de cada persoa, o que para unha é unha presión sanguínea baixa, para outra pode ser normal. Un acabado de nacer ten unha presión sanguínea distinta á dun adolescente, á dunha muller en idade fértil ou á dun ancián que se queixa de diversas doenzas. O importante, polo tanto, é observar a diferenza que se puidese presentar respecto ao valor normal de cada persoa.
As persoas que sofren de hipotensión non poden experimentar emocións fortes debido ao incremento da actividade cardíaca que estas implican, xa que a presión segue sendo moi baixa e o corazón late moi rápido, provocando así unha difusión anormal do sangue, causando que a presión baixe aínda máis do normal.
A presión sanguínea normal é usualmente de 120/80 mm Hg (sistólica/diastólica). En persoas sas, especialmente atletas, unha baixa presión sanguínea é sinal de boa saúde cardiovascular (corazón e vasos sanguíneos). Pero unha presión baixa pode ser sinal dalgún problema subxacente —especialmente na vellez— que pode causar un fluxo sanguíneo inadecuado ao corazón, cerebro e a outros órganos vitais.
En calquera individuo, unha presión sistólica menor a 90 mm Hg e/o unha presión diastólica menor a 60 mm Hg débese diagnosticar como hipotensión arterial.
Causas
A hipotensión normalmente está causada por algún destes factores:
Síntomas
A hipotensión adoita vir acompañada doutros síntomas:
Tratamento
As persoas con hipotensión deben evitar permanecer de pé, estar sentados ou ben tumbados por un período prolongado. Pódese aumentar a cantidade de sal na dieta e tomar líquidos non alcohólicos, en especial algunha infusión de té ou de café. De verse repeticións constantes, recoméndase tratalas con medicamentos como fludrocortisona. Para todo o anterior, convén orientarse e deixarse levar seguindo algún criterio médico.
Poñerse en contacto cun médico cando pase calquera das seguintes complicacións:
Mary Joe Fernández
Traxectoria
Fernández naceu na República Dominicana, onde emigraran os seus pais. O seu pai José é de Asturias e a súa nai Silvia Pino é de Cuba. Completou a educación secundaria na Carrollton School of the Sacred Heart de Miami.
Cocos (xénero)
Cocos é un xénero botánico pertencente á familia das palmeiras (Arecaceae), moi común nas costas e illas tropicais.
Mary Joe Fernández
Traxectoria
Mary Joe Fernández chamou por primeira vez a atención no mundo do tenis pola súa sensacional carreira como xogadora júnior, logrando gañar catro veces consecutivas o título júnior Orange Bowl. En 1985, á idade de 14 anos e 8 días, Fernández converteuse na xogadora máis nova que gañou un partido no cadro principal do US Open, ao derrotar a Sara Gomer na primeira rolda 6-1, 6-4.
Cocos (xénero)
Existe unha única especie clasificada neste xénero:
Mary Joe Fernández
Traxectoria
Fernández fixo a súa entrada no circuíto profesional en 1986. Gañou o seu primeiro título de dobres en 1989 en Dallas, facendo parella con Betsy Nagelsen. O seu primeiro título profesional individual no circuíto conseguiuno en 1990 no torneo de Toquio Indoor.
En 1990 chegou á súa primeira final individual do Grand Slam no Aberto de Australia, en que foi derrotada cun marcador de 6-3, 6-4 pola tenista alemá Steffi Graf. Terminou 1990 na 4.ª praza da clasificación mundial, a súa posición máis alta ao longo da súa carreira.
Cocos (xénero)
O xénero algunha vez tivo moitas especies que foron independizadas do mesmo, algunhas cara o xénero Syagrus, taxonomicamente falando, as especies máis achegadas son Jubaeopsis caffra de Suráfrica e Voanioala gerardii de Madagascar.
Na clasificación taxonómica de Jussieu (1789), Cocos é o nome dun xénero botánico, orde  Palmae, clase Monocotyledones con estames perixínicos.
Guriezo
250px|miniatura|Barrios de El Puente e Rioseco, no Val de Guriezo. Guriezo é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Asón-Agüera. Tiña unha poboación de 2.354 habitantes en 2015.
Mary Joe Fernández
Traxectoria
En 1991, formando parella con Patty Fendick, conseguiu o título de dobres femininos no Aberto de Australia.
Volveu alcanzar a final do Aberto de Australia en 1992. Nesa ocasión perdeu ante Monica Seles por 6-2, 6-3.
Guriezo
Limita ao norte cos municipios de Castro Urdiales e Liendo, ao leste con Castro Urdiales, ao sur con Biscaia (Euskadi) e ao oeste con Ampuero e Rasines.
Está formado por 24 localidades e barrios dispersos: Adino, Agüera, Angostina, Balbacienta, Cabaña la Sierra, Carazón. La Corra, Francos, Landeral, Lendagua, Llaguno, El Llano, Lugarejos, La Magdalena, Nocina, Pomar, El Puente, Ranero, Revilla, Rioseco, Santa Cruz, Torquiendo, Trebuesto e Tresagua.A súa capital é El Puente.
Mary Joe Fernández
Traxectoria
Fernández foi elixida para representar aos Estados Unidos nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona. Gañou a medalla de ouro en dobres femininos, formando parella con Gigi Fernández, e a medalla de bronce individual.
Nos cuartos de final de Roland Garros de 1993, Fernández protagonizou unha dramática remontada ante Sabatini, despois de que Sabatini dominase por un marcador de 6-1, 5-1. Fernández salvou cinco pelotas de partido no encontro, que durou 3 horas e 36 minutos e que Fernández finalmente gañou 1-6, 7-6(7-4), 10-8. Posteriormente derrotou a Arantxa Sánchez Vicario 6-2, 6-2 en semifinais para alcanzar a súa terceira e última final individual do Grand Slam. Nun apertado partido contra Steffi Graff, Mary Joe finalmente foi derrotada por 4-6, 6-2, 6-4.
Fernández gañou o seu segundo título do Grand Slam en dobres en 1996 en Roland Garros, facendo parella con Lindsay Davenport. A parella tamén se fixo co título de dobres no Masters Feminino da WTA ese mesmo ano.
Fernández substituíu a última hora a Chanda Rubin no equipo estadounidense dos Xogos Olímpicos de 1996 en Atlanta. Gañou a súa segunda medalla de ouro consecutiva en dobres femininos, novamente facendo parella con Gigi Fernández. Tamén participou na competición individual grazas a unha ausencia e alcanzou as semifinais, onde foi derrotada no partido pola medalla de bronce pola tenista checa Jana Novotná. Posterioremente ese mesmo ano, Fernández formou parte do equipo estadounidense que gañou a Copa Federación.
Mary Joe Fernández gañou o seu último título individual en 1997 en Berlín. O seu último título de dobres tamén o conseguiu ese mesmo ano en Madrid. Retirouse da competición no ano 2000.
Individual (1 broce)
Mary Joe Fernández perdeu nas semifinais contra Steffi Graf 6–4, 6–2. En 1992, non se disputou un partido para o 3.° posto.
O Vilar, Bribes, Cambre
O Vilar é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 55 habitantes (26 homes e 29 mulleres).
Saturnino Montojo
Saturnino Montojo Díaz, nado en Ferrol o 6 de febreiro de 1796 e finado en San Fernando (Cádiz) o 13 de xuño de 1856, foi un mariño militar, astrónomo e matemático galego, pai do almirante Patricio Montojo Pasarón. Formou parte da comisión central de formación da Carta xeográfica de España.
Traxectoria
Ingresou na Academia de Gardas Mariñas de Ferrol o 4 de setembro de 1812 e no curso de Estudos Maiores obtivo a cualificación de sobresaliente. En 1816 trasladouse a Madrid para ampliar estudos na Academia do Palacio Real, baixo a protección do Infante don Antonio, naquelas Almirante Xeneral de España e Indias, con resultados igualmente óptimos. En 1820 ocupou a cátedra de física do recentemente creado Ateneo de Madrid e en 1821 formou parte da comisión central de formación da Carta xeográfica de España.
En 1823, xa alférez de navío, ordenóuselle embarcar no navío Asia destinado ao Mar do Sur baixo o mando de Roque de Guruzeta. Dobrou o Cabo de Fornos e enfrontouse a unha división ao mando do comodoro Gais, británico que mandaba as forzas navais do Perú e Colombia, que estaba bloqueando o porto de Callao. Tras un breve combate, puxérono en fuga con graves avarías nos seus buques. Dono do territorio o xeneral Sucre, Guruzeta dividiu forzas e el ficou co navío Asia e dous bergantíns cos que puxo rumbo a Filipinas, pero ao facer augada nas Illas Marianas, a tripulación, de orixe americana, amotinouse e Montojo e os oficiais foron vencidos e desembarcados naquelas illas. Nun buque baleeiro Montojo alcanzou Manila e pasou a España en 1826. Logo foi destinado de oficial de ordes no apostadeiro de Alxeciras e pouco despois no Observatorio de Mariña de San Fernando, a petición do seu director. De novo volveu a Filipinas a bordo do Santa Ana e ao seu regreso a España foi destinado definitivamente como astrónomo no Observatorio de San Fernando. Desempeñou a Xefatura de Estudos do Colexio Naval, en comisión, até que foi cuberto o posto en propiedade, sen desatender o seu destino no Observatorio. Ocupou varias veces a dirección do centro con carácter interino. O 29 de maio de 1847 foi nomeado director do Observatorio por renuncia, debida a enfermidade de Sánchez Cerquero.