cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Anta, Corredoira, Cerdedo-Cotobade
A Anta é un lugar da parroquia de Corredoira, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2015 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres), o que supón un descenso respecto ó 2005, cando tiña 14.
O Fental, Santiago de Ribarteme, As Neves
O Fental é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 15 habitantes (10 homes e 5 mulleres).
A Anta, Corredoira, Cerdedo-Cotobade
Neste lugar atópanse o muíño da Anta (no río Cabaleiros) e o muíño do Batán (río Almofrei).
O Fental, Santiago de Ribarteme, As Neves
Neste lugar atopáronse restos prehistóricos.
Nuria González
Nuria González, nada en Málaga o 16 de maio de 1962, é unha actriz española.
Traxectoria
Traballou en varios filmes, obras teatrais, series e programas de televisión. Porén, son os seus traballos televisivos os que lle deron maior popularidade, especialmente, é coñecida polos seus papeis de Adela en Manos a la obra e Candela en Los Serrano. Presentou o concurso El rival más débil e colaborou nos espazos de humor La corriente alterna e El club de la comedia interpretando varios monólogos.
A súa carreira cinematográfica abarca títulos coma Perro, ¿Qué Miras? (1995), El amor perjudica seriamente la salud (1996), Los 7 pecados capitales (1997), Señores de Gardenia (1998), El milagro de P. Tinto (1998), Gente Pez, (2001), Padre Coraje (2002) e Torremolinos 73 (2003), entre outras moitas.
Recibiu ademais premios como o de mellor actriz secundaria por El Calentito no Festival de Cine Español de Málaga.
Coscurita
Coscurita é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 103 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 54,96 km².
Zenit-2
Zenit-2 foi un lanzador pesado soviético e despois ruso con contribución ucraína adicado principalmente a lanzar satélites militares. Foi usado desde o cosmódromo de Baikonur.
Estilo artístico
Un movemento artístico ou estilo artístico é unha tendencia ou estilo referente á arte cunha filosofía ou meta específica en común, seguida por un grupo de artistas repercutores durante un período de tempo (como o movemento dadaísta ou o pop-art); ou característico dun período máis extenso da Historia da arte (coma o renacemento ou o barroco); ou restrinxido a un lugar determinado, co que se fala entón dunha escola artística (por exemplo a escola sienesa, a escola florentina ou a escola sevillana); ou limitado a un grupo de artistas nun lugar e intre concreto. Coa palabra estilo tamén se alude particularmente ás características que unifican ou distinguen unha obra artística doutra e a un autor doutro (o estilo persoal ou a vontade de estilo, que se fai máis marcada nos xenios da arte e na personalidade dos artistas burgueses, sometidos ao mercado de arte, sobre todo a partir do romanticismo); ou, menos usualmente, á kunstwollen (vontade da arte ou vontade artística, en expresión de Alois Riegl).
O materialismo histórico interpreta os movementos ou estilos artísticos como parte da superestructura, e por tanto, só entendibles a partir da formación económico social onde xorden ou se desenvolven, e da que serían expresión ideolóxica (xunto coa relixión ou o dereito). Outras interpretacións da Historia da arte exponse máis ben o estudo das variacións ou semellanzas formais (formalismo), do seu contido iconográfico, da personalidade ou psicoloxía dos artistas (incluso a aplicación do psicanálise) etc.
Férvedes
O topónimo Férvedes pode referirse a:
Serbofobia
miniatura|200px|Caricatura albanesa, mostrando a Serbia como unha cobra. A lenda reza: "Fuxide fóra de min, chuchasangues salvaxes".
Serbofobia ou sentimento antiserbio son termos usados para describir un sentimento de hostilidade ou odio cara a Serbia ou aos serbios. O termo serbofobia usouse para describir unha "nova, moderna forma de racismo nazi" en contra dos serbios.
Uso do termo na Historia
O termo usouse en círculos literarios e culturais desde antes da primeira guerra mundial. Os escritores croatas Antun Gustav Matoš e Miroslav Krleža describiron algunhas figuras políticas e culturais como "serbófobas" (Krleža no cuarto volume de Charlas con Miroslav Krleža, 1985, editado por Enes Čengić), indicando que percibían un ánimo antiserbio no comportamento desas persoas. Miloš Acin-Kosta, no seu libro Draža Mihailović i Ravna Gora (Draža Mihailović e Ravna Gora), dedica unha sección á serbofobia durante a segunda guerra mundial.
Cadik Danon, o rabino en xefe de Iugoslavia, nunha carta aberta ao Comité Xudeu Estadounidense en 1995, durante a Operación Forza Deliberada da OTAN durante a Guerra de Bosnia, escribiu sobre un ambiente de "... propaganda irrestrita antiserbia, que durou nesta guerra, seguindo o modelo nazi, pero con medios máis eficientes e dunha maneira máis custosa e sofisticada [...] Mesmo xudeus estadounidenses non foron capaces de soportar este veleno propagandístico, [...] eles, que non coñeceron a natureza nazi e racista do dogma serbofóbico. Non identificaban a serbofobia como unha irmá xemelga do antisemitismo...".
Formas de serbofobia
De acordo con aqueles que usan o termo, a serbofobia pode ir desde o odio individualizado até a persecución institucionalizada.
Fallout: New Vegas
Fallout: New Vegas é un videoxogo de rol pertencente á saga Fallout, desenvolvido por Obsidian Entertainment, e distribuído por Bethesda Softworks.
Fallout: New Vegas non é unha secuela do seu antecesor na saga, Fallout 3. Trátase dun xogo cunha trama illada do resto de episodios da saga, aínda que nel mantense o contexto histórico ucrónico e o tipo de personaxes. Os sucesos do xogo teñen lugar uns tres anos despois que os de Fallout 3 e ofrecen unha experiencia ao xogador parecida, aínda que ningún personaxe común aparece en ambos xogos.
Contexto
Fallout: New Vegas ten lugar durante o ano 2281, catro anos despois dos sucesos de Fallout 3 e 204 anos despois da "Gran Guerra" de 2077. O xogo desenvólvese na cidade de New Vegas —unha postapocalíptica As Vegas— e no Deserto de Mojave. A diferenza da maioría de cidades presentadas ao longo da saga, As Vegas non recibiu un ataque nuclear directo; os edificios permanecen intactos e a mutación dos seus habitantes é mínima.
A cidade está dividida en varias faccións. A República de Nova California, a Lexión de César e as faccións de New Vegas están en guerra e buscan o dominio sobre a cidade. Algúns puntos do mapa do xogo importantes son: a Presa Hoover que fornece enerxía á cidade, o Campamento MCarran (antigo aeroporto e principal fortaleza da RNC), "O forte" campamento central da Lexión, Búnker de Hidden Valley (única localización da Irmandade do Aceiro) e a planta de enerxía solar Helios 1 (unha instalación de aproveitamento de enerxía solar traída dos primeiros Fallout).
Historia
O xogo mete ao xogador na pel dun mensaxeiro. pertencente á empresa Mojave Express. A súa misión: transportar un paquete ao enigmático Sr. House, líder de New Vegas. Durante a súa viaxe, é asaltado por un grupo de mercenarios liderados por un misterioso personaxe o cal lle rouba o contido do paquete: un chip de platino con forma de ficha de póker. Tiroteado mortalmente e enterrado, o mensaxeiro é rescatado milagrosamente por un robot chamado Víctor que o traslada ata a casa do Dr. Mitchell, en Goodsprings, onde este logra curarlle as súas graves feridas. Unha vez recuperado, o mesmo doutor entrégalle o seu vello Pip-Boy 3000 e unha antiga funda de traballo do refuxio 21 para que poida iniciar a persecución dos que case acaban coa súa vida.
Ao longo da aventura, o xogador, descubrirá que Robert House, magnate de antes da guerra, logrou protexer ás Vegas de 77 cabezas nucleares durante a Gran Guerra, e por iso considera a Nova Vegas como a "súa" cidade, dirixindo o seu imperio dende o misterioso casino Lucky 38, onde ningún humano entrou desde 2077. O Mensaxeiro tamén descubriría as tensións entre diversas faccións do Ermo, incluíndo á República de Nova California, a Irmandade de Aceiro, os Seguidores da Apocalipse (Unha facción neutral, que busca ofrecer auxilio aos máis necesitados) e a Lexión do César entre outras.
Sistema de xogo
O xogo segue en gran parte as pautas que se marcaron en Fallout 3. Así, o xogador volverá a atoparse có Sistema de Apuntado Asistido de Vault-Tec ou V.A.T.S. á hora de combater. O menú principal vólvese a xestionar a través dun Pip-Boy 3000 permitindo o acceso ao menú principal do xogo onde o xogador poderá comprobar o seu estado, inventario, mapas, notas, ou misións.
Modo Hardcore
Nos primeiros instantes do xogo é posible elixir un modo chamado hardcore (do inglés, duro, difícil) que outorga maior realismo o xogo. Xorden así, tres novos indicadores: hidratación, fame e sono. Desta forma o xogador deberá beber, comer e durmir regularmente se non quere sufrir os efectos negativos da falta de auga, comida e descanso. Ademais, os estimulantes consumidos deixan de ter un efecto inmediato, actuando de forma gradual. Tampouco serven en caso de amputación dalgún membro, neste caso é necesario recorrer a un médico, a non ser que se conte co obxecto "bolsa de médico". Por último, as municións deixan de ser elementos sen peso.
Moedas
Outra novidade é a diversidade de moedas: chapas, diñeiro da Lexión e diñeiro da RNC (en orde de valor).
Ribela, Cospeito, Cospeito
Ribela é un lugar da parroquia de Cospeito no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Fallout: New Vegas
Xogos de casino
Outra gran novidade é a inclusión de xogos de azar nos casinos: blackjack, comecartos e ruleta. A iso hai que sumarlle o "caravan", xogo de cartas inventado polos creadores do xogo e que se pode xogar fóra dos casinos con algúns personaxes.
Limiar de dano
Este valor indica a resistencia das armaduras ou corazas aos ataques que recibe. Desta forma un ataque de 30 puntos fronte a unha armadura con UD de 20 só xerará un dano de 10 puntos. Este elemento que estaba presente en todas as entregas da saga desapareceu en Fallout 3. O limiar de dano únese coa estatística resistencia para determinar ata que punto redúcese o dano causado. Un pequeno escudo vermello, xunto á barra de vida do inimigo, indica que o seu elevado UD só permite ao xogador causarlle un dano leve.
Outros cambios
Ademais destes cambios principais, en Fallout New Vegas:
Petra
Petra (de "petra", pedra en grego; árabe: البتراء, al-Bitrā) é un sitio arqueolóxico situado en Xordania, localizado entre as montañas que forman os contrafortes orientais de Wadi Araba, nun gran val que vai desde o Mar Morto ata o Golfo de Aqaba. Este lugar é famoso por ter moitas estruturas de pedra escavadas dentro das rochas.
Xeografía
Petra está situada a medio camiño entre o Golfo de Aqaba e o Mar Morto a unha altitude de 800 a 1396 metros por encima do nivel do mar nun val da rexión montañosa de Edom, ao leste do val de Arabah. Hoxe, Petra atópase a uns 200 km ao sur da capital xordana Aman, aproximadamente a 3 horas en coche.
Plinio o Vello e outros escritores identifican a Petra como a capital dos Tadeanos e o centro do comercio con camelos. Construída en gran parte sobre a mesma rocha, coma se tratásese dunha escultura, está incrustada entre rochas abruptas e empinadas, entre pasadizos ou pequenos canóns escavados pola erosión da auga a través de miles de anos. Ten un abastecemento de auga segura, o que o fai un lugar favorable para o desenvolvemento dunha próspera cidade. O lugar é accesible só por un estreito camiño de montaña ao noroeste, ou ao leste a través dun canón de aproximadamente 1,5 km de lonxitude e ata 200 metros de altura, o Siq, o acceso principal, que no seu lugar máis estreito mide apenas dous metros de ancho. Petra non só posuía as vantaxes dunha fortaleza en canto á seguridade, xunto a presenza de auga converteuna nunha parada natural na intersección de varias rutas de caravanas que conectaban Exipto, Siria e Arabia co sur do mar Mediterráneo, cargadas principalmente con produtos de luxo (especias e seda da India, de marfil de África, perlas do mar Vermello e incenso do sur de Arabia). A resina de árbore do incenso (Boswellia) era cobizada polo mundo antigo como unha ofrenda relixiosa especialmente valiosa e tamén como medicina.
A actividade comercial xerada polas caravanas e as tarifas recibidas produciron importantes beneficios para os nabateos. Como resultado, a cidade acolleu desde o século V a.C. Un mercado importante ata o século III.
thumb | esquerda | Mapa de Petra thumb | left | O estreito paso ([[Siq) que leva a Petra]]
Escavacións recentes demostraron as habilidades dos nabateos no control da auga que permitiron a construción da cidade no deserto, creando na práctica un oasis artificial. A zona sofre inundacións ocasionais e os restos arqueolóxicos evidencian que os nabateos controlaban estas inundacións mediante o uso de presas, cisternas e condutos de auga. Deste xeito, almacenaban a auga que despois podía ser utilizada nos longos períodos de seca permitindo que a cidade prosperara.
Plano detallado da cidade
[[Ficheiro:PetraMap.png|700px|center|thumb|Plano detallado da cidade de Petra, en Xordania.
<p style='margin:0px;font-size:90%'> <span style='vertical-align:50%; font-size:60%; border-bottom:2px dotted #000; border-bottom:black solid 2px'>       Muralla     <span style='vertical-align:50%; font-size:60%; border-bottom:2px dotted #000; border-bottom:grey dotted 2px'>        Camiño de acceso
Cadrado dobre: altos lugares Cadrado con círculo: fortalezas dos cruzados Cudrado con barra: escavación ]]
Lenda detallada
Historia
A historia de Petra é longa, o seu val era moi estimado pola súa fácil defensa. Con todo, os seus primeiros habitantes eran nómades, sen restos físicos de vivendas máis que a partir da época Nabatea, xa que esta civilización construíu e viviu alí por longo tempo. Tras o período bizantino, o lugar quedou practicamente deserto, polo que hai poucas fontes que lembren ese tempo, o que fai difícil reconstruír a historia da cidade durante un longo período. Tras a redescoberta da cidade por Johann Ludwig Burckhardt en 1812, verificouse nos escritos da antigüidade moitas fontes que evocan a historia de Petra.
center | thumb | 800px | Panorama do alto lugar do sacrificio na parte inferior da cidade de Petra
Neolítico
Os descubrimentos no lugar de Beidha, a poucos quilómetros do Petra, demostraron a existencia de instalacións sedentarias que datan de entre 30.000 e 10.000 anos a.C. O establecemento máis antigo atopado en Petra data da Idade do Ferro.
Antigüidade
O lugar era un santuario relixioso, político e cultural.
Período Edomita
Segundo León de Laborde, os primeiros vestixios de instalacións sedentarias Edomitas no lugar de Petra remóntanse ao final do século VIII. a. C. Esta cidade dominou toda a rexión. Os Edomitas elixiron instalarse en Umm al-Beira, os outeiros preto de Petra, xa que se atoparon varios sitios sobre os picos. O mesmo lugar ocupárono máis tarde os Nabateos, pobres construtores, pero con moita sona pola súa cerámica.
A rexión sufriu numerosos ataques polas tribos israelitas, pero permaneceu baixo o control dos Edomitas, polo menos ata que a anexión do territorio edomita polo Imperio Persa.
Segundo o Libro do Éxodo (da Biblia), os Edomitas, como descendentes de Esaú e inimigos dos hebreos, opuxéronse ao paso de Moisés. Nun esforzo para atopar os sitios mencionados no Libro do Éxodo León de Laborde e outros exploradores occidentais deron nomes bíblicos a cada lugar, como Wadi Musa (‘o regato de Moisés’) o Al-Khazne Firaun (‘o tesouro do Faraón’). Petra, como Bosra non se coñecera ata o século XX, como a cidade mencionada na Biblia (II Reis, XIV, 7; Isaías, XVI, 1) co nome de Sela (en hebreo פטרה sela, «rochoso»), a capital dos edomitas, antes de que as investigacións arqueolóxicas demostran que eran dúas cidades diferentes. Sela está ​​máis ao norte.
Período Nabateo
thumb | erecto = 1.5 | As rutas comerciais terrestres dos nabateos fixo de Petra un importante centro de comercio para a época. A chegada dos nabateos, obo nómade árabe, probablemente, remóntase ao século VI a.C., cando entran no país de Edom e toman o control de Petra. Os edomitas trasladáronse á rexión de Hebrón, deixando o asentamento.
O período nabateo está mellor documentado que outros tempos da antigüidade, pero a maioría dos documentos (escritos en papiro e outros sportes que se quebran facilmente) destruíronse, as fontes que datan deste período son escasas, non nos quedadn máis datos precisos que os que se gravaron nas paredes de pedra da cidade e as etapas da construción dos monumentos, para axudar a reconstruír este tempo da súa histria.
No 312 a.C., o xeneral Antígono I Monoftalmos fracaso no seu intento de capturar a cidade.
No século IV a.C., a cidade abrangue dez quilómetros cadrados. Os nabateos son coñecidos pola súa técnica cerámica de alta calidade.
Cara ao final do século IV antes de Cristo e comezos do III, os nabateos parecen totalmente independente, a pesar do dominio rexional da dinastía tolemaica. E ao final do século III a.C., os nabateos apoian a Antíoco III, expulsando aos Tolomeos, ao sur.
Entre o ano 93 a.C. e o 90 a.C., o rei Nabateo Obodas I derrotou a Alexandre Janneo nos altos do Golán terminando a expansión dos Asmoneos en Petra e o seu reino. Conquistou os países de Moab e Gileade, ao leste de Xordania que perderánse máis tarde, a pesar da vitoria sobre Jannée no 82.
O rei Aretas III, fillo de Obodas I estende o reino dos Nabateos cara a Damasco. A cidade desenvólvese grazas ao comercio da ruta do incenso. Esta histórica ruta terrestre comezou no Iemen ao longo da costa occidental de Arabia e dividíase en Petra en douss ramais: un cara ao noroeste que conducía a Gaza e outro ao nordés en dirección de Damasco. A auga e a seguridade fixeron de Petra un oasis para as caravanas meridionais de Arabia, cargadas principalmente con produtos de luxo seda da India, marfil de África, perlas do mar Vermello e incenso do sur de Arabia, entre outros produtos moi cobizados. A resina de Boswellia (a "árbore de incenso") era cobizada no mundo antigo como unha ofrenda relixiosa, especialmente valiosa e tamén como medicina. A intermediación comercial e as tarifas producían importantes beneficios para os nabateos, que daban á caravanas auga e aloxamento para pasar a noite, a cambio dun pago.
thumb | Tumbas reais. O rei Nabateo Malichos I e Obodas III fixeron fracasar moitas expedicións romanas en Arabia incluídas as dos anos 25 e 24 a.C., do prefecto de Exipto Elio Galo. Os romanos intentaron atopar a orixe das especias e perfumes cos que negociaban os Nabateos para non pagar a súa intermediación.
A cidade alcanzou o seu apoxeo no ano 50. Tiña 20.000 habitantes, pero as fontes difieren moito deste número, outras estimacións varían entre 30.000 e 40.000 de habitantes.
Durante o reinado do rei Nabateo Obodas III o reino experimentou un importante desenvolvemento cultural. Nesa época, construíronse a maior parte das tumbas e templos.
Os nabateos adoraban aos deuses e ás deusas árabes da época preislámica, así como a algúns dos seus reis deificados. Dushara é o deus masculino principal, coa súa trindade feminina: Uzza, Allat e Manat. Moitas estatuas esculpidas na rocha mostran estes deuses e deusas.
Diodoro de Sicilia e Estrabón son os únicos escritores coñecidos deste período que deixaron testemuño por escrito de Petra. Estes textos dan conta da riqueza deste pobo árabe, procedente do comercio de caravanas entre Asia e Europa, pero non están de acordo co seu modo de vida: eran sedentarios ou nómades, campesiños ou urbanos. O nome Semítico de Petra tamén se menciona nos Manuscritos de Qumran.
Período romano
No 106, cando Cornelius Palma era gobernador de Siria, a parte de Arabia baixo o mando de Petra foi incluída dentro do Imperio Romano, e a dinastía nativa terminou. Porén, a cidade continuou coas súas actividades comerciais. Un século máis tarde, cando a cidade chegou ao seu máximo esplendor, o avance chegou ao seu fin, e non se construíron máis edificios; isto debeuse aparentemente a algunha catástrofe repentina como a invasión do novo poder persa baixo o poder da dinastía dos sasánidas.
Ao mesmo tempo Palmira en Siria creceu en importancia como vía de comercio alternativa a Petra.
thumb| A provincia romana de Arabia Petraea Plinio o Vello a localiza perfectamente e dános moitas notas da súa economía. Unha confederación composta por dez Cidades Estados situada non moi lonxe de Petra chamada Decápolis fixeron a súa aparición no tempo dos romanos. Sería sometida por Roma no ano 63 a.C.
Entre os anos 64 e  63 a.C,, os territorios nabateos foron conquistados polo xeneral  Pompeio e anexados ao Imperio Romano, na súa campaña para reconquistar as cidades tomadas polos hebreos. Con todo, logo da vitoria, o imperio deu a Petra e aos Nabateos unha relativa autonomía, coa principal obriga de pagar impostos e protexer as fronteiras das tribos do deserto. Por esta época comezan a construír edificios ao modo grego e realízanse as famosas fachadas que evocan templos helénicos (como o que se aprecia na primeira fotografía desta páxina).
A apertura das rutas marítimas na época romana deu un golpe mortal a Petra e aos Nabateos desviando as rutas comerciais da cidade. Desde a ocupación romana, algunhas caravanas continuaron parando en Petra, pero cada vez menos frecuentemente no tempo malia a construción dunha estrada romana de 400 km que unía Bosra, Petra e o Golfo de Aqaba. O emperador Hadriano estivo ná cidade no ano 131 e deulle o seu nome: Petra Hadriana.
O aumento da construción revela que a cidade coñeceu, a pesar de todo, un período próspero durante a "Pax Romana". Coa reorganización do imperio, iniciada polo emperador Diocleciano, converteuse na capital da "Palaestina taertia ou Palaestina salutaris". Romanos canalizado un río, o Uadi, a través dun túnel baixo Petra, reconstruíron a rúa principal e ata erixiron o templo Qar el-Bint.
Segundo a tradición árabe, Petra é onde Moisés no Éxodo do pobo de Israel desde Exipto, fixo brotar unha fonte da pedra, ao batela co seu caxato. A aldea preto de Wadi Moussa e outros lugares aínda lembran a Moisés. Míriam, a irmá de Moisés, ten unha tumba alí.
Época Bizantina
thumb | Detalle dun mosaico bizantino da igrexa de Petra. No ano 325 (case 500 anos despois da creación de Petra como centro comercial) o cristianismo converteuse nunha das relixións estatais do imperio, que tamén influíu na provincia e Petra. No 330, o emperador Constantino I o Grande creou o Imperio romano oriental, coa súa capital en Constantinopla. Petra e a súa provincia formaron parte dese imperio.
Petra formou parte do Imperio bizantino, e o imperio animou, como en todo o seu territorio, a difusión da fe cristiá a través da construción de igrexas. Os habitantes da cidade permaneceron fundamentalmente fieis ás súas crenzas, pero no ano 350 nomeouse un bispo en Petra, e un século despois construíronse grandes igrexas na cidade. Atanasio de Alexandría refírese a un bispo de Petra chamado Asterius. Ata o Deir utilizouse como igrexa durante este período e durante as escavacións descubríuse unha cruz pintada nas súas paredes e noutras tres igrexas. A gran tumba das urnas do período nabateo, que corresponde á tumba de Malichos II ou Aretas IV Philopatris, converteuse nunha especie de catedral no ano 446. Ao norte de Petra hai varias tumbas cunha cruz tallada, o que indica que os cristiáns enterraron os seus mortos alí.
A cidade que xa estaba debilitada desde o inicio do dominio romano polo declive das súas actividades comerciais,non foi reconstruída e pouco a pouco baleirouse de habitantes.
Idade Media
thumb | Fortaleza nas ruínas de [[Al-Karak, a medio camiño entre Amman e Petra.]] A conquista islámica da rexión nos anos 629-632 parece non estar interesada en Petra. A última mención de Petra está nun texto escrito por Anthenogenes, bispo da cidade, a finais do século V ou a principios do VI.
Durante a primeira cruzada, a cidade foi ocupada por Balduíno de Boulogne do Reino de Xerusalén e forma o segundo servidume da baronía de Al-Karak no Señorío de Transxordania.
Durante a dominación franca, construíronse varias fortificacións cruzadas nas fortalezas de Al-Wu'ayrah e Al-Habis.
Un peregrino alemán chamado Thetmar dixo pasar preto de Petra no 1217 e o Sultán az-Zâhir Rukn ad-Din Baybars al-Bunduqdari cruzou a cidade no ano 1276.
As ruínas de Petra foron obxecto de curiosidade durante a Idade Media, atraendo algúns visitantes que deixaron constancia da súa visita, como os sultáns Bibares de Exipto a principios do século XIII.
Época moderna
thumb | [[Johann Ludwig Burckhardt (1784-1817) chamouse a si mesmo Sheikh Ibrahim.]] Petra foi descuberta para o mundo occidental en 1812 por Jean Louis Burckhardt (1784 - 1817), un viaxeiro suízo disfrazado de árabe, que facía chamarse xeque Ibrahim. Seguiu a ruta entre Damasco e Exipto pasando por Xordania. Escoitou dicir que preto da aldea de Wadi Musa, atopábase no medio dunha fortaleza natural, unhas ruínas extraordinarias. Nesta rexión, que entón pertencía a Imperio Otomán, desconfiaban das persoas que curioseaban nas antigüidades consideradas "obras dos infieis", porque naquela época a situación política e relixiosa era tensa. Burckhardt presentouse como un peregrino que quería sacrificar unha cabra ao Profeta Aaron, cuxa tumba, construída no século XIII, que supoñíase estaba alén das ruínas, na parte superior de Jebel Haroun. Acompañado polo seu guía, atravesou a cidade antiga en agosto de 1812, sen poder parar un momento para tomar notas ou debuxos, pero consciente da importancia de tales restos e do feito de que estas ruínas preto de Wadi Musa eran as de Petra. Entusiasmado, espallou a noticia entre os occidentais instalados en Oriente e en Exipto e presentou as súas conclusións no libro "Travels in Syria and the Holy Land" (Viaxes en Siria e en Terra Santa), publicado en 1823, cinco anos despois da súa morte.
Leváronse a cabo outros intentos de explorar Petra, a pesar da desconfianza da xente.
En maio de 1818 (seis anos despois da expedición de Burckhardt), unha ducia de persoas de Xerusalén, entre eles John William Bankes, Giovanni Finati e oficiais da Mariña C. L. Irby e J. Mangles, conseguiron quedar uns días na cidade, pero as rivalidades entre os líderes tribais forzounos a saír antes do planeado.
A partir de 1828 comezaron as primeiras misións arqueolóxicas reais. E desde 1830, o asentamento convértese nun lugar para visitar, complementadas por peregrinacións relixiosas e unha fonte de lucro para moitos xefes das tribos da rexión.
Principais monumentos
thumb | O [[Tesouro de Petra é o monumento máis fotografado da cidade.]] Ao redor de Petra hai tumbas esculpidas na rocha que presentan fachadas helenísticas, incluíndo o famoso Khazné e o monasterio Deir. Tamén hai vinte rochas chamadas jinns que talvez representaban aos deuses que custodiaban a cidade.
O Siq é moitas veces representado polo seu lado escuro e monumental asía como a Khazneal-Firaun, rúa central de Petra.
Existe un teatro que foi orixinalmente construído polo nabateos no século I, cunha capacidade de 3000 espectadores, e logo ampliado polos romanos no 106 d.C. a 8500 espectadores. Esculpíuse principalmente na rocha, pero a parte do proscenio construíuse cunha mestura de rocha esculpida e albanilería, tiña unha orquestra semicircular e filas en tres niveis superpostas en forma de lúa crecente. O teatro descubríuse en 1961 e sacado a luz por un equipo de arqueólogos estadounidenses.
Moitos dos maiores monumentos (o Khazneh, teatro, Qasr Al Bint ...) construíronse durante o reinado do rei Aretas IV (do ano -9 ao ano 40).
Durante a dominación bizantina, as grandes igrexas estaban decoradas con pedras traídas de Grecia, Exipto e outras terras afastadas. Usaronn frecuentemente mármore e granito nos antigos templos nabateos e romanos. A "Igrexa Bizantina", descuberta en 1990, construíuse no século V, está situada ao norte da rúa das columnas. Estaba decorada con mosaicos e teselas de vidro e pedra, ás veces cubertas de follas de ouro. O seu estilo era bastante grecorromano con detalles inspirados en Petra e os seus arredores, nas súas plantas e animais. A igrexa foi vítima dun incendio a finais do século V, que destruíu o mármore (distribuído en máis de 4000 fragmentos atopados por arqueólogos) e danou máis de 140 papiros que se mantiñan nun cuarto acaroado pertencente a unha familia acomodada.
O Carballal, Corredoira, Cerdedo-Cotobade
O Carballal é un lugar da parroquia de Corredoira, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución con respecto o ano 2005, cando tiña 12.
Torrente, Conxo, Santiago de Compostela
Torrente é un lugar da parroquia de Conxo, no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago.
Dianteiro, dianteira
O dianteiro ou dianteira é unha posición de liña no fútbol, os xogadores que realizan este labor colócanse en posicións de ataque, próximos á portería rival e son no decurso dun partido os principais responsables de marcar os goles do seu equipo. As formacións modernas empregan entre un e tres dianteiros, pero o máis común é que haxa dous. Os adestradores adoitan colocar a un no medio campo (dianteiro centro), enfrontado á portería rival, mentres o outro (ou os outros) se coloca atrás deste ou nos laterais do campo (extremo esquerdo ou dereito), na procura de dar pases de gol ao outro dianteiro.
Himenio
thumb|right|Ilustración do himenio de [[Agaricus bisporus.]] O himenio é unha camada de tecido do himenóforo do corpo frutífero dun fungo, onde as células se desenvolven en basidios e ascos produtores esporas. O himenio é a parte fértil do basidiocarpo dos basidiomicetos e dos ascocarpos dos ascomicetos, formada polos basidios ou ascos dependendo da clase do fungo e, cando existen, polos filamentos estériles que os ligan ao basidiocarpo ou ao ascocarpo (estes filamentos chámanse cistidios nos basidiomicetos). Acotío os cistidios son importantes para a identificación microscópica.
Nalgunhas especies, todas as células do himenio desenvólvense en basidios ou ascos, mentres noutras células desenvólvense en células estériles chamadas cistidios (basidiomicetos) ou paráfises (ascomicetos). Os cistidios son moitas veces importantes na identificación microscópica. O subhimenio consiste en hifas de soporte a partir das cales se desenvolven as células do himenio, e baixo o cal se sitúa a trama, as hifas que constitúen a masa do himenóforo.
A posición do himenio é tradicionalmente a primeira característica usada na clasificación e identificación de cogomelos. Abaixo atópanse algúns exemplos de diversos tipos que aparecen nos Basidiomycota e Ascomycota macroscópicos.
La fe de Manuela
Traxectoria
Raúl Fernández Reina, nado en Madrid de familia luguesa, como Abel Montoto, do Corpiño formáronse respectivamente nas actuacións das orquestras de música lixeira, onde traballaron diversos anos. Montoto foi un dos impulsores da orquestra Nebraska e integrou SL América. Reina formou parte das orquestras Bulevard, Ledicia, Pacífico e a partir de 2006 foi o cantante principal da Charlestong Big Band. Despois fichou por Marimba e logo, en 2009, pola Solara 2010. En 2008 Raúl e Abel fundan o grupo Hevel e Rayel, co que sacan o seu primeiro álbum, cantado en galego.
En 2011 mudan o nome polo de La fe de Manuela. Este nome débenllo á confianza que unha tía de Abel, de nome Manuela, tiña en que chegarían lonxe. Con este nome prepararon un segundo en castelán en 2011, onde estaba incluída a peza, Como yo, interpretada por eles e composta polo seu produtor, Enrique Teruel, escollida como a canción oficial da Volta a España 2011.
As Teixoeiras, Cospeito, Cospeito
As Teixoeiras é un lugar da parroquia de Cospeito no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Jean-François Clervoy
Jean-François Clervoy, nado en Longeville-les-Metz (Francia) o 19 de novembro de 1958, é un astronauta francés que formou parte das misións STS-84, STS-66 e STS-103. Pasou un total de 28,13 días no espazo.
Traxectoria
Clervoy é graduado pola Escola Politécnica de París en 1981 graduado pola Escola Nacional Superior da Aeronáutica e do Espazo, en Tolosa, en 1983. En 1987 gradúase como enxeñeiro de voos de proba.
En 1983 traballou para a axencia espacial francesa, a CNES, en varios proxectos, como o do satélite SPOT de observación terrestre, o proxecto de ligazón óptica entre satélites STAR e as sondas cometarias Vega.
Foi elixido como membro do segundo grupo de astronautas franceses en 1985. De 1987 a 1992 foi director do programa de voos parabólicos no Centro de Voos de Proba en Brétigny-sur-Orge, e deu soporte técnico ao programa Hermes de voos tripulados da ESA.
En 1991 adestrouse no uso dos sistemas das naves Soiuz e da estación espacial Mir na Cidade das Estrelas, en Rusia, e en 1992 entrou a formar parte do corpo de astronautas da ESA no Centro Europeo de Astronautas, en Colonia, Alemaña. En agosto de 1992 foi enviado ao Centro Espacial Johnson da NASA para adestrarse como especialista de misión do transbordador espacial. Participou nas misións STS-84, STS-66 e STS-103.
Pavel Nakhimov
Pavel Stepanovich Nakhimov nado na vila de Gorodok, Vyazma o 5 de xullo de 1802 e finado en Sebastopol o 12 de xullo de 1855, foi un almirante ruso, un dos máis recoñecidos na Mariña imperial de Rusia.
En 1815 Nakhimov entrou na Academia Naval de San Petersburgo para a nobreza, e en 1817 fixo a súa primeira viaxe ao mar a bordo da fragata "Feniks", navegando a costa de Dinamarca e Suecia.
Morreu o 12 de xullo de 1855, despois de ser ferido por un francotirador dous días antes.
Telescopio Europeo Extremadamente Grande
Características
miniatura|Estado das obras de construción a finais de 2018. É a proposta do Observatorio Europeo do Sur para a nova xeración de telescopios ópticos. O Observatorio Europeo do Sur (ESO) centrouse neste novo deseño, máis pequeno do previsto, despois de que un estudo de viabilidade do anterior proxecto, un telescopio de 100 metros de diámetro coñecido como Overwhelmingly Large Telescope, concluíse que custaría ao redor de 1500 millóns de euros e sería demasiado complexo. O 26 de abril de 2010, o Consello do Observatorio Europeo Austral (ESO) seleccionou Cerro Armazones (Chile)como localización de referencia do E-ELT.
As obras comezaron aplanando o cerro que resultodu diminuído en 18 m de altura, para colocar o espello de 39 m de diámetro, tipo panel con 798 espellos ensamblados, moito maior que o seu antecesor VLT (Very Large telescope, telescopio moi grande)
4 de novembro
O 4 de novembro é o 308º día do ano do calendario gregoriano (309º nos anos bisestos). Quedan 57 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| A Bela Otero. miniatura|100px| Ramón Suárez Picallo.
Mortes
miniatura|100px| Felix Mendelssohn. miniatura|100px| Francisca Herrera Garrido.
Jack Taylor
Jack Taylor, nado como George Brown Randall o 21 de outubro de 1936 é un actor estadounidense.
Axwell
Axel Christofer Hedfors, nado en Lund o 18 de decembro de 1977, é un DJ e produtor musical sueco mellor coñecido polo seu nome artístico Axwell. É un dos tres membros que formaron o supergrupo de DJs Swedish House Mafia xunto con Sebastian Ingrosso e Steve Angello.
Pelecanus thagus
Distribución
O pelicano peruano habita as costas do Pacífico do Perú e Chile, e chega polo sur ata o Canal de Beagle fronte á illa Picton; na Arxentina é accidental, en especial en lagos da cordilleira: Lago Puelo, e Lago Fagnano.
Descrición
Mide de 1,1 a 1,5 metros de longo e a súa envergadura alar pode superar lixeiramente os 2,28 m. Posúen un gran peteiro de cor amarela cunha bolsa na parte inferior (chamada bolsa gular) que utiliza para capturar e gardar os peixes cos que se alimenta. Captura os peixes mergullándose na auga desde a altura cando vai en voo, no que se parece a P. occidentalis, pero no que se diferencia do resto dos pelicanos, que pescan nadando pola superficie. Ten un aspecto máis ben escuro, xa que a súa plumaxe é de cor parda escura no dorso, mentres que a súa fronte, peito e laterais do pescozo son de cor branca. A parte dorsal do pescozo, se torna parda durante o período reprodutivo. Ten un penacho de plumas na cabeza. En tamaño é case o dobre que o P. occidentalis, cun peso medio de 7 kg.
Status
Desde 2008 o seu status está avaliado como "case ameazada" (NT) na Lista vermella da IUCN.
Juntas Españolas
Juntas Españolas (JJEE) foi un partido español de extrema dereita. Apareceu logo dun chamamento público do director de El Alcázar, Antonio Izquierdo, en 1983 tras a autodisolución de Fuerza Nueva de Blas Piñar. Barcelona foi o principal foco da organización e entre os seus dirixentes estiveron Ramiro Barbero e Ramón Graells.
Odelay
O 29 de xaneiro do 2008 Odelay foi relanzado nunha edición con dous discos cun bo feixe de cancións extra. De cara ao mes de xullo dese ano o álbum levaba vendidas 2,3 millóns de unidades nos Estados Unidos. No ano 2003 foi colocado no número 306 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
Juntas Españolas
A publicación oficial das JJEE, Eje, reflectía antisemitismo e negación do Holocausto ademais dos temas habituais da extrema dereita franquista española como a españolización de Cataluña, criminalizar ó inmigrante ou pedir a pena de morte para os terroristas.
Odelay
Edición orixinal
Todos os temas compostos por Beck, John King e Michael Simpson, agás onde se indique. Todos os temas producidos por Beck Hansen e The Dust Brothers, agás onde se indique.
Juntas Españolas
En 1994 desapareceu para integrarse na Alianza Democrática Nacional que daría lugar á Democracia Nacional.
Goberno tripartito
Un goberno tripartito é aquel formado por unha coalición entre tres organizacións políticas.
La Cité de la Joie
La Cité de la Joie (A cidade da alegría) é posiblemente o libro máis recoñecido do seu autor, Dominique Lapierre, no que se narran as vivencias de varios personaxes nun slum (barrio de chabolas) de Calcuta. Foi adaptada ao cine con City of Joy.
Goberno tripartito
Na historia recente de Galicia, o Goberno tripartito foi un goberno de coalición entre o PSdeG, Coalición Galega e o Partido Nacionalista Galego que ocupou a Xunta de Galicia entre 1987 e 1989
La Cité de la Joie
Nel aparece un shaib (un branco), un cura católico francés chamado Paul Lambert que ten como misión persoal axudar aos máis necesitados. Máis adiante, na novela, incorpórase outro personaxe, un médico estadounidense chamado Max Loeb, asombrado polo traballo que fai alí o francés.
Por outra parte, a historia tamén se vai mesturando coa da da familia Pal, co cabeza de familia Hasari, que deben de emigrar a Calcuta para gañarse a vida. Este terá que facelo como rickshaw wallah, é dicir, tirando dun dos numerosos carros que transportan á xente na cidade.
O libro é un canto á esperanza e ao amor dentro do sufrimento e a miseria que se dá nos barrios pobres da India. As desgrazas sucédense, ben sexan provocadas polas inclemencias meteorolóxicas, por factores políticos, pola mafia, polas enfermidades, polas tradicións... pero o amor e a axuda que se prestan en situacións límites fan mudar de maneira de pensar ao cura e, sobre todo, ao médico estadounidense, transformándose en persoas diferentes.
Alan Silvestri
Alan Anthony Silvestri, nado en Nova York o 26 de marzo de 1950, é un compositor e director musical estadounidense que fai composicións para o cine e a televisión. É un colaborador frecuente do director de cine Robert Zemeckis, incluíndo éxitos como a triloxía Back to the Future e Forrest Gump, ou Captain America: The First Avenger e The Avengers.
Nabil Ghilas
Nabil Ghilas nado en Marsella o 20 de abril de 1990, é un futbolista franco-arxelino que xoga na demarcación de dianteiro. É irmán do ex xogador do Celta de Vigo Kamel Ghilas.
Traxectoria
Fichou polo FC Porto no ano 2013 por un prezo en torno aos tres millóns de euros, a tempada 2014/15 disputouna coma cedido no Córdoba CF da Primeira División Española.
Coa selección nacional
Participou no Mundial de Fútbol Brasil 2014 defendendo a camisola da Selección de fútbol de Alxeria.
O Casal, Corredoira, Cerdedo-Cotobade
O Casal é un lugar da parroquia de Corredoira, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres), o que supón un descenso respecto ó 2005, cando tiña 28.
Neste lugar atópanse o muíño dos Malatos, no regueiro dos Malatos, e o cruceiro da Portela.
Kirsch
miniatura|200px|Botella de kirsch elaborado en [[Alemaña, cunha graduación alcólica do 40º.]] O kirsch (do alemán: Kirsche – cereixa) é un licor extraído das guindas. Trátase dunha bebida incolora orixinaria de Alemaña, que se obtén por destilación do zume fermentado dunha especie de guindas bravas da Selva Negra alemá, cunha graduación alcólica alta, superior a 30°.
Aleksandr Litvinenko
Aleksandr Valterovich Litvinenko, nado o 30 de agosto de 1962 en Voronezh, (4 de decembro segundo o seu pai) e finado o 23 de novembro do 2006 en Londres, foi un oficial fuxitivo do servizo secreto ruso (KGB), que se especializou en investigación do crime organizado.
Kirsch
Este licor é moi popular nas rexións francesas de Alsacia, Franco Condado e Lorena, e en Alemaña, Austria e Suíza.
Aleksandr Litvinenko
Traxectoria
En novembro de 1998, Litvinenko e outros oficiais da KGB acusaron publicamente aos seus superiores de ordenarlles o asasinato do magnate ruso Boris Berezovsky. Litvinenko foi arrestado en marzo do ano seguinte con cargos de exceder a autoridade do seu cargo. Foi liberado en novembro de 1999, pero arrestóuselle de novo e os cargos foron retirados novamente en 2000. Voou coa súa familia a Londres onde se lle outorgou asilo e traballou como xornalista, escritor e consultor dos servizos de intelixencia británica.
Durante a súa estancia en Londres, Litvinenko escribiu dous libros, Blowing Up Russia: Terror from Within e Lubyanka Criminal Group (Explotando Rusia: Terror desde dentro) e (Grupo Criminal Lubyanka), onde acusou aos servizos secretos rusos de colocar bombas en apartamentos rusos e doutros actos terroristas como un esforzo para facer chegar a Vladimir Putin ao poder. Tamén acusou a Putin de ordenar o asasinato da xornalista rusa Anna Politkovskaya en outubro de 2006.
Envelenamento e morte
O 1 de novembro de 2006, Litvinenko enfermouse repentinamente e foi hospitalizado no que se estableceu como un caso de envelenamento radioactivo por polonio-210 que resultou na súa morte o 23 de novembro. Converteuse na primeira vítima letal de polonio por unha síndrome de radiación agudo. Os eventos que levaron á súa morte son froito de controversia, levantando numerosas teorías en relación ao envelenamento. Unha investigación británica apuntaba a Andrey Lugovoy, un membro do Servizo Federal de Seguridade de Rusia, como o principal sospeitoso. Reino Unido demandou que Lugovoy fose extraditado, o cal está en contra da Constitución de Rusia, que claramente prohibe a extradición de cidadáns rusos sen entregar ao goberno ruso calquera evidencia relacionada co caso. Rusia negou a extradición, levando a un arrefriado das relacións entre o Reino Unido e Rusia.
Despois da morte de Litvinenko, a súa viúva, Mariña, realizou unha vigorosa campaña a favor do seu esposo por medio da Fundación de Xustiza Litvinenko. En outubro de 2011, obtivo autorización para que se realizase unha investigación sobre a morte do seu esposo, que sería levada a cabo por un coronel en Londres, a cal foi atrasada varias veces por problemas relacionados á evidencia. Unha investigación pública comezou o 27 de xaneiro de 2015.
Illa Victoria
miniatura|dereita|300px|
A Illa Victoria (ou Kitlineq)  é unha das Illas Árticas do Canadá dividida entre Nunavut e os Territorios do Noroeste. Cuns 217.291 quilómetros cadrados é a novena illa máis grande do mundo e a segunda máis grande do Canadá, sendo case o dobre de tamaño da Terra Nova.
O nome da illa deriva da raíña Vitoria, quen foi soberana no Canadá desde 1867 ata 1901
Contén a illa máis grande do mundo dentro dunha illa. O terzo occidental da illa pertence á rexión Inuvik nos Territorios do Noroeste. O resto é parte da rexión de Kitikmeot en Nunavut.
Historia
En 1826 John Richardson viu a costa do suroeste e chamouna "Terra de Wollaston". En 1839 Peter Warren Dease e Thomas Simpson seguiu a súa costa sueste e chamouna "Terra de Vitoria". Un mapa publicado por Sir John Barrow en 1846 mostra un completo espazo en branco nestas dúas terras ao norte de "Banks Land", que é a costa norte da Illa de Banks. En 1851 John Rae trazou toda a costa sur e conectou as dúas "lands". En 1850 e 1851 Robert McClure circunnavegó a maior parte da Illa de Banks, separándoa así do resto da illa Vitoria. Os seus homes tamén trazaron as costas do noroeste e do oeste da illa Vitoria. Un dos homes de Roald Amundsen, Godfred Hansen, trazou a súa costa leste ata o cabo Nansen en 1905, E en 1916 e 1917 Storker T. Storkerson, da Canadian Arctic Expedition de Vilhjalmur Stefansson, realizou unha cartografía da súa costa nordés, descubrindo a Península de Storkerson.
Demografía
No Censo do Canadá de 2006 a poboación da illa era de 1.875 habitantes, 1.477 en Nunavut e 398 nos Territorios do Noroeste. Dos dous asentamentos na illa, o máis grande é Cambridge Bay, que se atopa na costa sueste e está en Nunavut. Ulukhaktok está na costa oeste e atópase nos Territorios do Noroeste. Postos comerciais, como Fort Collinson na costa noroeste, fai moito tempo que foron abandonados. A densidade da Illa é de 0,0086 habitantes por quilómetro cadrado.
Mapas
miniatura|Mapa detallado da Illa Victoria miniatura|Gran mostra de cobre nativo dos outeiros Saneraum, Illa Victoria
Outros artigos
Illas Árticas do Canadá
Franco Columbu
Franco Columbu, nado en Ollolai, na provincia de Nuoro, o 7 de agosto de 1941, e finado en San Teodoro (Nuoro) o 30 de agosto de 2019, foi un culturista e actor  italiano. Gañou o título de Mr. Olympia en 1976 e 1981.
Era coñecido dentro do culturismo como The Sardinian Strongman. Foi o segundo culturista europeo en gañar a competición de Míster Olympia, despois do austríaco Arnold Schwarzenegger.
Traxectoria
Columbu naceu en Ollolai, Sardeña, Italia. Comezando a súa carreira deportiva como boxeador, Columbu progresou no deporte olímpico do levantamento de pesas e o culturismo despois de gañar o título de Míster Olympia en 1976 e 1981.
Columbu é bo amigo de Arnold Schwarzenegger, ó que coñeceu en Múnic en 1965 e participou en varias competicións de culturismo a nivel internacional. Para as competicións de Míster Olympia, competiu na categoría das 200 libras (90,7 kg), mentres que Schwarzenegger estaba na categoría de máis de 200 libras.