cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Papel
Procesos de elaboración (máquina continua)
Despois do prensado en húmido a folla pasa aos secadores onde se seca mediante uns cilindros que son alimentados con vapor. A folla é transportada por uns panos que exercen unha presión sobre os secadores para facilitar a evaporación da auga da folla. miniatura|Máquina calandra Dos secadores o papel chega á calandria ou calandra. Estes son cilindros superpostos verticalmente e apertados entre si en cuxo interior pode circular vapor para quentar o papel, ou auga para refrescalo (segundo o tipo de papel que se desexe fabricar). Así se lle dá ao papel un lixeiro alisado que pode ser definitivo (se se está fabricando papel  alisado) ou preparatorio para a  calandria de  satinado (na que segundo a intensidade da presión dos cilindros, obtéñense diferentes  satinados). Este proceso, ademais de alisar e compactar a estrutura do papel, dá maior brillo á superficie do papel.
Finalmente o papel chega ao  plegador onde se procede a recollelo nunha bobina.
Manufactura
Descríbese a produción de papel, xa que o proceso de obtención de pasta ou polpa é un tema totalmente diferente.
Papel reciclado
Obtención de papel con materia prima reciclada. Os pasos de formación da folla e a súa manipulación son os mesmos. A diferenza radica en que o material utilizado xa é papel. Este é obtido na súa maior parte dos sobrantes de edición (mellor calidade, menos utilizado, máis limpo e homoxéneo) e das recollidas selectivas (papel máis sucio por estar utilizado e descoñecerse a súa composición exacta, xornais mesturados con revistas, caixas de cartón usadas, etc.).
Papel de pasta virxe
Unha vez que se ten a polpa de celulosa, obtida por medios químicos (pasta química ou Wood Free, que se consegue disolvendo a lignina) ou medios mecánicos (pasta mecánica, que non elimina a lignina senón que separa as fibras por fricción), hai que acondicionala para o proceso de fabricación.
Pulper
miniatura|esquerda|Vista da hélice dun pulper
A pasta prepárase nun aparello chamado  pulper (dispositivo semellante a unha gran batedora), onde se mestura auga coa pasta de papel. A pasta pode estar en forma de fardos e balas (moitas follas de pasta de papel), a granel (pasta de papel desmenuzada) ou, se se trata dunha fábrica integrada cuxo proceso de pasta e de papel realízase na mesma factoría, en suspensión de auga.
Segundo o tipo de produción, pódese usar papel vello, obtendo un papel de menor calidade (papel reciclado). Aínda que sempre se mestura con pasta virxe, xa que as fibras estráganse, rompen e deixan de ser útiles para a fabricación. É imposible reciclar ou reutilizar papel indefinidamente.
Refino
Despois, as fibras en suspensión trataranse fisicamente mediante un proceso de fricción, para aumentar a súa capacidade de «afieltrarse» e unirse entre si. A este proceso chámaselle «refino». Consiste en fregar as fibras entre si e contra uns discos metálicos. Isto fai que rompan parcialmente e crense unha especie de pelos que son os que crearán as pontes de hidróxeno e darán ao papel maior resistencia á tracción.
Cada tipo de fibra papeleira e cada tipo de papel usan unha refinación distinta que se  adecua a cada necesidade. Ao aumentar o grao de refinación dunha pasta diminúe a súa opacidade, aumenta a resistencia á tracción e diminúe a porosidade. Así, o papel cebola (típico papel usado en debuxo, semitransparente) está moi refinado.
Unha vez refinado, pasa por varias cubas (contedores de líquidos) onde se lle engaden aditivos tales como colorantes, cargas minerais (para engadir brancura, diminuír porosidade, etc.), produtos especiais (para aumentar a resistencia á auga, á tracción, etc.).
Unha vez que se lle engadiron todos os elementos que se necesitan e a pasta repousou un pequeno tempo para eliminar a latencia (propensión da fibra para enredarse, converténdose en pegotes), chega á máquina de papel onde será tratado para ser despois secado nun sitio secante.
A máquina de papel
É o elemento máis importante. É o lugar onde a pasta en suspensión convértese en papel. Aínda que hai varios tipos, a máis estendida é a máquina de mesa plana, derivada da primeira máquina inventada por Fourdrinier en tempos de Napoleón.
miniatura|Vista dos beizos da cabeza de máquina
Consta de varios elementos, cítanse os máis importantes por orde de utilización e a utilidade que desempeñan.
Cabeza de máquina
Encárgase de expulsar a pasta de papel nunha fina capa sobre a tea da máquina de papel.
É unha caixa alongada, en cuxo interior circula a pasta. No seu extremo inferior, ten unha abertura no seu largo por onde sae a película de pasta. O ancho desta abertura contrólase cuns beizos, que ao aumentar a súa distancia entre si deixan caer máis ou menos cantidade. Controlando a saída de pasta dos beizos obtéñense distintas propiedades da folla formada.
Ao saír dos beizos, cae directamente na tea da máquina, esta no o seu inicio, dáselle un movemento horizontal para mitigar un sentido da fibra pronunciado.
Ao caer as fibras tenden a colocarse nunha posición paralela ao movemento da tea, se non se elimina en parte, o papel terá unha serie de características non adecuadas, como menor estabilidade dimensional (ao humedecerse o papel, as celulosa inchanse, se todas as fibras van no mesmo sentido, incharanse máis en sentido lonxitudinal que no transversal), maior racho (fibras menos unidas).
miniatura|Tea da máquina de papel
Un experimento sinxelo para descubrir o sentido da fibra: tomar unha folla de xornal (teñen o sentido moi marcado), desgarrala (sen tesoiras, usar as mans), primeiro no sentido das letras impresas e despois no contrario, pode verse que nun sentido sae unha liña case recta, mentres que no outro é complicado conseguir.
Noutros papeis de gran calidade esta diferenza é case imperceptible, téñense que realizar ensaios máis complicados (rixidez por exemplo).
Tela
miniatura|esquerda|Detalle dos foils
A primeira parte do secado é por gravidade, a auga cae atravesando a tea e as fibras quedan retidas na parte superior.
Despois, o exceso de auga non desgota por si só, polo que hai que axudalo con varios elementos. Unhas pezas, xeralmente de plástico, que se colocan na parte inferior da tea. Teñen un lixeiro ángulo de descenso que ao contacto coa malla xeran un certo baleiro. O mesmo que os foils, pero ademais absorben a auga mediante bombas sen carga. miniatura|esquerda|Dandy roll
Un gran rodete oco, cuxo exterior está recuberto dunha malla. Colócase na parte superior da tea en contacto directo co papel. Mediante presión e, nalgúns casos bombas sen carga, espreme a auga.
Ademais pode ter unha serie de debuxos en relevo, que ao premer sobre o papel húmido crea as marcas á auga. É posible ver marcas da auga se se coloca, por exemplo, un billete de banco a contraluz.
Ao eliminar a auga na súa maior parte, o papel comeza a ter consistencia e colócase na sección de prensas e secadores.
Prensas e secadores
miniatura|Rodetes da zona de sequería
Antonio Méndez Casal
Antonio Méndez Casal, nado en Monforte de Lemos cara 1884 e finado en Madrid o 13 de xaneiro de 1940, foi un crítico de arte galego.
Traxectoria
Nado en Monforte de Lemos. Durante a súa mocidade tamén cultivou o debuxo. Foi colaborador das publicacións ABC e Blanco y Negro. Foi académico da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando. Unha rúa de Monforte leva o seu nome.
Papel
Prensas e secadores
Unha vez o papel xa adquiriu consistencia, eliminarase toda a humidade posible. Para esta etapa úsase presión e calor.
A presión dáse por medio de pares de rodetes recubertos de goma; entre os rodetes e a folla de papel corre unha cinta de feltro que absorbe a auga escorrida pola presión do rodete.
A banda de papel prensada faise pasar por unha serie de rodetes ocos polos que circula vapor a altas temperaturas. Para iso acompáñase cunha manta de feltro que evita que a folla se aparte do cilindro axudando ao secado e guiando a folla por eles.
Cociña
É un proceso á parte da fabricación do papel no que se elaboran os produtos para ser aplicados á superficie do papel para modificar aspectos do produto final. Despois continúa outra serie máis de prensas para terminar o secado.
Este produto aplicado na máquina de papel é chamado preestucado. Daquela o papel pode ser levado á máquina estucadora para serlle aplicado o estucado que xunto cunha aplicación de presión e calor dá brillo ao papel.
Lisas e calandras
Unha vez seco, as fibras uníronse converténdose finalmente no que consideramos papel. Nalgunhas ocasións, requírese un papel moi brillante, ou cunha lisura especial; isto conséguese presionando entre dous rodetes chamados lisas. As calandras teñen varios rodetes metálicos colocados uns sobre outros, algúns quentados a vapor.
Outra aplicación das lisas é a de modificar o calibre ou grosor do papel mediante presión.
Pope
É un cilindro refrescador con entrada e saída de auga para o correcto enrolado. Finalmente, o papel fabricado enrólase en grandes bobinas para o seu posterior uso.
Manipulado
A máquina de papel entrega unha folla continua de ancho fixo e con defectos. Nunha etapa de rebobinado elimínanse os defectos e córtase a folla polo longo de acordo ás necesidades dos usuarios. As grandes bobinas que se obteñen en pope transfórmanse en bobinas terminadas máis pequenas e fáciles de manexar.
O transformado de bobinas de papel a papel cortado, realízase nunha máquina chamada cortadora.
O papel unha vez cortado, sepárase en paquetes:
Formatos
Para facilitar a impresión e economizar en gasto de papel, existen unha serie de normas sobre o formato do papel.
Na maioría de países europeos, a norma UNE (unha adaptación da norma DIN).
Os formatos máis habituais son:
Aplicacións
miniatura|Unha grúa e papeis do mesmo tamaño empregados para facela. miniatura|Rolo de [[papel hixiénico]] O papel ten moitas aplicacións, entre as que podemos mencionar:
Características técnicas
Segundo o uso ao que vaia dirixido, necesita unhas características técnicas específicas. Para iso mídense as calidades do papel.
As máis comúns son:
Conservación
Hai distintos factores, tanto intrínsecos como extrínsecos, que alteran e deterioran ao papel, polo que é necesario coñecer as condicións inmediatas que o rodean. As condicións de almacenamento son indispensables para unha correcta conservación do papel, polo que se recomenda un rango de humidade relativa de 40 a 55% e un rango de temperatura entre 18 e 23 °C. Deberán almacenarse estendidos, non dobrados, e en presenza de material libre de ácido.
Antecedentes
250px|miniatura|Colector de papel e cartón para reciclaxe en [[España]] Aínda que antigamente se obtiña papel doutras plantas, incluíndo o cáñamo, do que se extrae unha celulosa de alta calidade, a maior parte do papel fabrícase a partir das árbores. Para fabricar un quilogramo de papel convencional utilízanse 250 litros de auga. Coa reciclaxe afórrase un 70 % de enerxía no proceso de fabricación. No mundo a industria consome arredor de 4000 millóns de árbores cada ano, principalmente piñeiro e eucalipto. As técnicas modernas de fabricación de pastas papeleiras empregan especies moi específicas destas árbores.
Reciclaxe do papel e do cartón
Os refugallos de papel poden ser triturados e reciclados varias veces. Con todo, en cada ciclo, do 15 ao 20 % das fibras vólvense demasiado pequenas para seren empregadas. A industria papeleira recicla os seus propios refugallos e os que recolle doutras empresas, como os fabricantes de envases e embalajes e as imprentas.
O papel e o cartón recóllense, sepáranse e posteriormente mestúranse con auga para seren convertidos en polpa. A polpa de menor calidade emprégase para fabricar caixas de cartón. As impurezas e algunhas tintas elimínanse da polpa de mellor calidade para fabricar papel reciclado para impresión e escritura. Noutros casos, a fibra reciclada mestúrase coa polpa nova para elaborar produtos de papel cunha porcentaxe de material reciclado.
Museos
O Museo do Muíño de Papel de Capellades, situado en Capellades, provincia de Barcelona, España, é un dos museos máis importantes en canto á temática do papel. Está situado nun antigo muíño papeleiro. A súa colección inclúe maquinaria para a fabricación de papel tradicional e papeis e documentos desde o século XIII. No soto, onde aínda se continúa fabricando papel manualmente, mostra o proceso artesanal de fabricación do papel.
O Museo Valenciano do Papel, situado en Bañeres, provincia de Alacante, España, expón o proceso artesanal de fabricación de papel, ilustrado cos obxectos utilizados e maquetas de antigos muíños. Inclúe 1300 libriños de papel de fumar, filigranas e xoguetes de papel, así como unha biblioteca especializada.
Os probes de Deus
Os probes de Deus é unha novela curta de Luís Amado Carballo. Datada en Pontevedra en novembro de 1923, saíu editada o 31 de xaneiro de 1925 no n.º 5 da revista-editorial Lar.
Trama
A obra narra a vida de varios anciáns que viven nun asilo dunha vila costeira, como o labrego Pedro Lueiro, o mariñeiro Cibrán do Estevo, un cego que conta historias vellas, un poeta republicano tísico, a fidalga Malvina de Gondarel ou o parvo de Codeseda. Alí rememoran as súas vidas pasadas ao tempo que fan algunhas tarefas para levar.
Narración
Aparecen reflectidos os diferentes estamentos sociais da época. As temáticas representadas falan de tópicos xa tratados por Amado Carballo en relatos anteriores, como a relixiosidade, a hipocrisía social, o caciquismo ou a explotación laboral.
A trama discorre nun mes de Nadal.
Quintá, Santa Cruz de Viana, Chantada
Quintá é un lugar na parroquia de Santa Cruz de Viana, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 8 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 3 eran homes e 5 eran mulleres.
Black Death
Black Death é unha película dirixida por Christopher Smith que foi estreada no ano 2010. Está protagonizada por Sean Bean, Eddie Redmayne e Carice van Houten.
Sinopse
No século XIV, Inglaterra esta asolada por unha terríbel Peste Negra. Nun mundo dominado polas supersticións o xove monxe Osmund recibe o encargo de conducir a Ulric, un temíbel cabaleiro, e ao seu grupo de mercenarios a un pobo próximo a un pantano ao que, segundo os rumores, os mortos volven á vida.
J.A. Martin photographe
J.A. Martin photographe é un filme canadense de 1977 dirixido por Jean Beaudin. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1977, onde Monique Mercure gañou o premio á mellor actriz. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 50ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. En 1984, o Festival Internacional de Cinema de Toronto clasificouno como o sétimo mellor filme canadense de tódolos tempos.
Teofrasto
Teofrasto (en Θεόφραστος, Theóphrastos), Ereso, nado en Lesbos ca. -371 e finado en Atenas ca. -287 a.C. foi un filósofo da Antiga Grecia.
Marchou a Atenas a aínda mozo, e inicialmente estudou na Escola de Platón. Despois da morte deste relacionouse con Aristóteles. O seu nome real era Tirtamo, pero coñécese polo alcume Teofrasto, que lle puxo Aristóteles —segundo se di— para indicar a sinxeleza e beleza das súas disertacións.
Aristóteles legou a Teofrasto os seus escritos, e designouno como seu sucesor no Liceo, do que foi director desde o -322 ao 288 a. C. Considérase a Teofrasto como o fundador da botánica en tanto que estudou as plantas en si mesmas, e non polas súas utilidades. E foi reputado como naturalista, ou aínda como alquimista. Segundo o químico alemán Lippmann, o médico e matemático grego do século V a. C. Hipócrates e Teofrasto foron os primeiros en describir a técnica do baño maría.
Teofrasto presidiu a escola peripatética durante 36 anos, nos que a escola floreceu grandemente. Tras a súa morte, os atenienses honrárono cun funeral público.
Vida
miniatura|esquerda|160px|Busto de Teofrasto coa inscrición "Theophrastos Melanta Eresios".
Despois de recibir a súa primeira introdución á filosofía en Lesbos por parte dun tal Leucipo ou Alcipo, foi a Atenas onde foi un membro do círculo platónico. Despois da morte de Platón, vinculouse con Aristóteles e con toda probabilidade o acompañou a Estaxira.
A íntima amizade de Teofrasto con Calístenes de Olinto, o alumno e compañeiro de Alexandre Magno, a mención feita no seu testamento duna terra da súa propiedade en Estaxira e os repetidos apuntamentos da cidade e dos seus museos na Historia das Plantas son feitos que conducen a esta conclusión.
Aristóteles nomeouno no seu testamento como titor dos seus fillos, legándolle a súa biblioteca e os orixinais dos seus traballos, e designándoo como o seu sucesor no Liceo coa súa propia separación a Calcis. Eudemo de Rodas tamén fai alusións a esta situación e dise que Aristóxeno estaba resentido por esta decisión de Aristóteles.
Teofrasto presidiu a escola peripatética durante trinta e cinco anos e morreu en ca. 287 a. C. Baixo a súa dirección, a escola floreceu admirablemente —houbo un tempo no que tiña máis de 2.000 estudantes— e á súa morte legoulle a súa casa con xardín e columnatas como lugar permanente de ensino.
Menandro estivo entre os seus alumnos. A súa popularidade púxose de manifesto no respecto que lle profesaban Filipo, Casandro e Ptolemeo e pola desestimación total dun cargo de irrelixiosidade interposto contra el.
Foi honrado cun funeral público, e "a totalidade da poboación de Atenas honrouno grandemente, seguindo o cortexo fúnebre até a tumba", segundo relata Dióxenes Laercio.
Obra
miniatura|Historia plantarum, 1549
Nas listaxes dos antigos se estenden as súas actividades en todos os campos do coñecemento do seu tempo. Os seus escritos difiren probabelmente pouco do tratamento aristotélico dos mesmos temas, aínda que con detalles suplementarios.
Influíu no seu tempo como un gran divulgador da ciencia. O máis importante dos seus escritos son dous voluminosos tratados botánicos: dereita|200px|miniatura|Capa dunha edición latina ilustrada, de 1644, da Historia das plantas (De Historia Plantarum), de Teofrasto.
Estes tratados constitúen a máis importante contribución á ciencia botánica de toda a antigüidade até o Renacemento.
Tamén chegaron a nós fragmentos doutra parte da súa obra, como unha Historia da física, un tratado Sobre as pedras, un traballo Sobre as sensacións (De sensibus) e un sobre metafísica Airoptai, que probabelmente formou parte dun tratado sistemático. Algúns fragmentos científicos máis pequenos recompiláronse nas edicións de J. G. Schneider (1818-21) e F. Wimmer (1842-62) e na de peto Analecta Theophrastea.
A obra Caracteres, traducida ao galego por Iria Pedreira e publicada en 2017 por Rinoceronte Editora, merece unha mención á parte. O traballo consiste nun breve, vigoroso e mordaz esbozo dos tipos morais, que contén unha invalorábel descrición da vida do seu tempo. Trátase, en definitiva, do primeiro intento escrito dunha sistemática de caracteres. O libro está considerado por algúns especialistas como un traballo independente; outros, inclínanse por soster que son bosquexos que escribiu de tanto en vez e que foron recompilados e editados despois da súa morte; outros son da opinión de que Caracteres formaba parte dun traballo sistemático máis amplo, pero o estilo do libro contradí esta opinión.
Teofrasto tivo moitos imitadores desta maneira de escribir, notabelmente Hall (1608), Sir Thomas Overbury (1614-16), Bishop Earle (1628) e Jean de La Bruyère (1688), quen incluso traduciu Caracteres.
RocknRolla
RocknRolla é un filme británico do 2008 escrito e dirixido por Guy Ritchie, e protagonizado por Gerard Butler, Thandie Newton, e Tom Wilkinson. Foi filmado en Londres e estreado o 5 de setembro de 2008 no Reino Unido, sendo un auténtico éxito de recadación nas primeiras semanas desde o lanzamento no Reino Unido. Fíxose unha estrea limitada o 8 de outubro de 2008 no Canadá e os Estados Unidos, sendo a estrea oficial o 31 de outubro. O DVD da película publicouse o 27 de xaneiro de 2009.
Estreouse en galego na TVG o 12 de xullo de 2013.
Argumento
A noticia de que Uri Omovich (Karel Roden), un rico mafioso ruso, está montando un negocio de compravenda ilegal de terreos en Londres, fará que tódolos delincuentes da cidade queiran participar na operación. Todo comeza cando Uri pide a Lenny Cole (Tom Wilkinson), un peixe gordo da mafia de Londres, que se ocupe de tódolos trámites burocráticos e merque a un concelleiro (Jimi Mistry). Lenny confía a operación ó seu lugartenente Archy (Mark Strong). Pola súa parte, a contable de Uri, a fermosa Stella (Thandie Newton), decide levar a súa parte do botín e, para iso, contrata a dous mafiosos, que teñen contas pendentes con Lenny, para que rouben os cartos.
Personaxes
miniatura|Membros do elenco de actores do filme no Festival de Toronto no 2008.
Banda sonora
A banda sonora da película foi publicada o 1 de setembro de 2008. Contén as seguintes cancións:
Ramón de Andrés-García López
Ramón de Andrés-García López, nado en Santiago de Compostela e finado en Madrid o 9 de marzo de 1918, foi un avogado e político galego.
1792
Mortes
Historia ano a ano
Colección Dombate
dereita|miniatura|[[Ao pé de cada hora (Salvador García-Bodaño, 1980; 2ª edición).]]
A colección Dombate foi unha colección literaria de Editorial Galaxia, dedicada á edición de poesía en lingua galega.
Macky Chuca
Macky Chuca, nada en Buenos Aires en 1973, é unha escritora arxentina. Desde 2000 vive en Palma.
Traxectoria
Comezou os estudos de Deseño de Inaxe e Son e de Artes Combinadas na Universidade de Buenos Aires. Na súa cidade natal asistiu a obradoiros literarios de Diego Paszowski, e en Madrid asistiu a obradoiros de narrativa con Esther Cross. En 2012 comezou o blog Últimos días en Champawat.
É cantante e letrista do grupo de punk rock Mostros, e co pseudónimo de Moonandlion deseña collages.
Explorer 9
Explorer 9, tamén denominado S-56A, foi un satélite científico da NASA lanzado o 16 de febreiro de 1961 desde Wallops Flight Facility a bordo dun foguete Scout X-1.
Características
Explorer 9 foi o primeiro dunha serie de satélites inflables esféricos de 3,66 metros de diámetro adicados a determinar a densidade da atmosfera superior. Foi inxectado nunha órbita inicial de 2448 km de apoxeo e 749 km de perixeo cun período de 118,1 minutos e unha inclinación orbital de 38,81 graos e foi o primeiro satélite en ser posto en órbita mediante un foguete de propelente sólido en tódalas súas etapas e o primeiro en ser posto en órbita con éxito desde Wallops Island. O satélite era idéntico ao errado Explorer S-56, que non chegou a alcanzar órbita polo fallo da segunda etapa do seu foguete portador, estrelándose a 130 km do sitio de lanzamento, Wallops Island.
A esfera do satélite estaba formada capas alternantes de aluminio e mylar. Sobre a capa externa, de aluminio, había círculos brancos de 5,1 cm de diámetro para o control térmico. A esfera inicialmente lanzouse empaquetada nun tubo de 21,6 cm de diámetro e 48,3 cm de longo que viaxaba no morro da última etapa do foguete Scout. Trala posta en órbita, unha botella de gas nitróxeno inflaba a esfera e un mecanismo de separación a apartaba do tubo contedor. miniatura|Lanzamento do Explorer 9 mediante un foguete Scout X-1 desde Wallops Island. Os dous hemisferios de aluminio da capa exterior da esfera estaban separados por unha banda ecuatorial de mylar que servía como antena para a baliza de 135 mW de potencia e 136 MHz de frecuencia usada para o seguimento do satélite. A baliza fallou antes de dar a primeira órbita e o seguimento tivo que facerse por medios ópticos. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares que alimentaban baterías recargables.
Explorer 9 reentrou na atmosfera o 9 de abril de 1964.
Resultados
Entre outros, os datos de arrastre do Explorer 9 na atmosfera superior serviu para establecer o tempo que transcorre entre o pico dunha tormenta xeomagnética e o posterior máximo na densidade atmosférica. Os datos ópticos foron analizados para determina-lo arrastre atmosférico e o comportamento físico da atmosfera superior.
Face (homónimos)
Cómpre non confundir co termo feixe (grupo, lote, fato, conxunto)
Xil de Casaio
Xil de Casaio é un santo berciano - valdeorrés medieval, dos séculos XII ou XIII.
Traxectoria
Ignóranse os datos sobre a súa familia e onde naceu. Tamén os datos sobre a súa vida son contraditorios. En esencia a súa vida foi deste xeito: monxe bieito, posibelmente primeiro no Mosteiro de Santa María de Carracedo, O Bierzo; pasaría despois a San Martiño de Castañeda, en Sanabria. Unha inscrición no medallón que o representa na igrexa de San Roque de Cacabelos (León), pero procedente do mosteiro de Carracedo, faino abade do cenobio sanabrés, pero non hai probas documentais que aseguren o dato.
Logo dun tempo preferiu marchar para o priorado de Santa Cruz de Casoio, na chamada comarca da Ribeira nos documentos medievais, no val alto do río Casaio, no Valdeorras, para actuar como párroco. Mais pasado aínda algún tempo máis, decantouse pola vida anacorética, retirándose ás serras próximas: serra do Eixe e montes de Pena Trevinca.
Neste retiro acompañouno outro frade, Pedro Fresme, que xa o seguira a Santa Cruz. Porén, ambos ermitáns viviron en lugares separados dos vales de Casaio, con eremitorios diferentes, dedicados á vida solitaria e a meditación. Morto Xil antes, o seu camarada colocou na súa ermida unha táboa con notas sobre a súa vida.
Culto
O seu culto, de seguir as noticias de Flórez, comezou a espallarse a fins do século XVI, en ocasión de ser reformada a súa capela nos vales de Casaio. Reputouse a súa fama como santo avogoso para males de ouvido e febres tercianas. Aínda a fins do XVI foi erguida unha nova capela en Galende, Sanabria, por un veciño que fora curado ao acudir en romaxe á de Casaio. No mesmo Casaio creouse unha confraría para promover o seu culto que foi aprobada polo papa Bieito XIV.
Festividade
A súa festa conmemórase o día 1 de setembro, Como apunta Flórez, non por saberse a data da súa morte, senón porque se lle foi asinado o mesmo día de festividade que o San Xil abade, coñecido de antes.
Iconografía
Represéntase como un monxe cisterciense, con hábito branco, segundo indicou o Padre Flórez. En Casaio, porén, está representado de pé, con hábito abacial escuro, con báculo na man esquerda e man dereita alzada bendecindo, acompañado dun can.
Día da resistencia indíxena
miniatura|250x250px|Aspecto do "Monumento a Colón no Golfo Triste" en Caracas, despois de que a estatua fose derrubada o [[12 de outubro de 2004.]] O Día da Resistencia Indíxena é unha festividade oficial celebrada o 12 de outubro en Nicaragua, Venezuela e Navarra. Que coincide co Día da Raza ou Día da Hispanidade que se celebra noutros países de América e co Día da Festa Nacional, en España (Día do Pilar en Zaragoza).
Guatemala
Guatemala tamén celebra o día da Resistencia dos Pobos Indíxenas.
Arxentina
Existiu en 2004 un proxecto para converter o día doce de outubro en "Día da Resistencia Indíxena", aínda que non prosperou. miniatura|250x250px|Contramarcha do doce de outubro de 2012 en Buenos Aires.
Nicaragua
O 12 de outubro Nicaragua conmemora o "Día da Resistencia Indíxena, Negra e Popular", unha data na que o país, de natureza multiétnica, lembra o inicio da loita dos Pobos Orixinarios contra a dominación colonial e a reivindicación dos seus dereitos ancestrais.
A xornada era anteriormente celebrada como "Día da Raza" e posteriormente "Día da Hispanidade", pero en outubro de 2007 o Ministerio de Educación (MINED) acordou denominalo oficialmente "Día da Resistencia Indíxena, Negra e Popular" como parte das políticas de inclusión e restitución de dereitos dos Pobos Orixinarios e a Rica Herdanza Cultural que legaron á nacionalidade nicaraguana.
Para conmemorar a data, tradicionalmente realízanse diversos eventos como demostracións musicais, feiras, bailes, declamaciones e degustacións gastronómicas de pratos e bebidas típicas a base de millo ("de masa de millo fixeron ao home" -di O Popol Vuh libro da Cultura maya), que teñen como obxectivo manter vivo o patrimonio cultural destes pobos.
En Nicaragua hai claramente definidos dez grupos étnicos, cuxa herdanza xunto a encontros e desencontros deu orixe a un pobo pintoresco, alegre e creativo en sentido xeral.
O Estado nicaraguano recoñece a existencia dos pobos indíxenas, que gozan dos dereitos e garantías consignados na Constitución, e no especial os de manter e desenvolver a súa identidade e cultura.
Así mesmo, a ter as súas propias maneiras de organización social e administrar os seus asuntos locais, así como manter as formas comunais das súas terras e o goce, uso e goce das mesmas, todo de conformidade coa lei.
Venezuela
A festividade orixinalmente conmemoraba o descubrimento de América nas viaxes de Cristovo Colón, e foi declarada durante o goberno de Juan Vicente Gómez como festividade nacional baixo a denominación de "Día da Raza". Pero este feito non era do agrado dalgúns políticos e pensadores da esquerda venezolana, que consideraban que a festividade exaltaba o colonialismo en detrimento da cultura e valores dos indíxenas Amerindios.
A nova festividade proclamouse para conmemorar a resistencia dos nativos americanos contra os conquistadores. Foi decretada de tal modo polo presidente Hugo Chávez e sancionada pola Asemblea Nacional de Venezuela como festividade no decreto 2028, con data do 12 de outubro de 2002.
Dous anos despois do decreto, durante a segunda celebración do “Día da resistencia indíxena” orixinouse unha soada controversia que involucrou a varias organizacións próximas ao goberno de Hugo Chávez, debido á derriba dunha estatua de Cristovo Colón na Praza Venezuela de Caracas.
Aaron Copland
miniatura|Aaron Copland. Aaron Copland, nado en Nova York o 14 de novembro de 1900 e finado en Sleepy Hollow o 2 de decembro de 1990, foi un compositor director de orquestra estadounidense.
Traxectoria
Estudou con composición con Rubin Goldmark e de 1921 a 1924 en París onde estudou con Isidor Philipp, Paul Vidal e Nadia Boulanger. De volta aos Estados Unidos as súas composición reflicten un estilo modernista e influenciado por Alfred Stieglitz dirixiu a súa música a minorías selectas e innovadoras pero a Gran Depresión e a idea alemá da Gebrauchsmusik, da música como elemento artístico pero tamén utilitario levaron a un cambio de estilo, nas décadas de 1930 e 1940 compuxo obras como os ballets Appalachian Spring, Billy the Kid e Rodeo, a Fanfare for the Common Man ou  Third Symphony que foron fundamentais no establecemento dun estilo norteamericano distintivo de composición clásica, as súas aberturas, o lento cambio de harmonías convertéronse en arquetipos do que popularmente se considera o son da música norteamericana, evocando os espazos abertos e o espírito dos pioneiros. A partir de 1950 por influencia da música de Pierre Boulez, Arnold Schoenberg, Anton Webern, Alban Berg adoptou o sistema de composición dodecafonista e desde 1960 actuou máis como director que como compositor e fixo unha serie de gravacións da súa música, principalmente para Columbia Records.
Joe Jonas
Joseph Adam Jonas (Casa Grande, Arizona, 15 de agosto de 1989) é un cantante, músico, actor e bailarín estadounidense. É membro da banda de pop rock "Jonas Brothers" xunto cos seus irmáns Kevin Jonas e Nick Jonas e é o vocalista da banda DNCE. Ademais, desempeñou o papel de Shane Gray nas películas "Camp Rock" e de "Camp Rock 2": The Final Jam e Joseph Lucas na serie JONAS, producións de Disney Channel. En 2011 lanzou o seu primeiro e único álbum solista, "Fastlife".
Helmuth Koinigg
Helmuth Koinigg nado en Viena o 3 de novembro de 1948 e finado en Watkins Glen (Estado de Nova York) o 6 de outubro de 1974, foi un piloto de carreiras de Austria que morreu nun accidente no Gran Premio dos Estados Unidos de 1974, no seu segundo Gran Premio.
Joe Jonas
Carreira musical
miniatura
Helmuth Koinigg
Traxectoria
Como moitos outros pilotos de Fórmula 1, o primeiro coche de carreiras de Koinigg foi un Mini Cooper. Comprou o coche de Niki Lauda, que tamén foi o seu primeiro automóbil de carreiras. Correu nas carreiras de coches de turismo, a Fórmula Vee e a Fórmula Ford antes dun período nas carreiras deportivas. Logo atopou o financiamento para comprar un asento coa Scuderia Finotto pilotando o seu Brabham no gran premio de casa en 1974 e, aínda que non conseguiu cualificar, isto proporcionoulle un contrato con Surtees nas dúas últimas carreiras da tempada.
Logo dun bo espectáculo no Gran Premio do Canadá de 1974, Koinigg parecía unha boa promesa para.
Joe Jonas
Jonas Brothers
A principios de 2005, o novo presidente de Columbia Records, Steve  Greenberg, escoitou o rexistro de  Nick. Con todo, a Greenberg non lle gustaba o álbum; só gustáballe a voz de Nick. Despois de escoitar a canción, "Please Be Mine", escrita e interpretada por todos os irmáns, Columbia Records decidiu asinar cos tres para conformar unha agrupacíon. Despois de asinar con Columbia, os irmáns consideraron como nome do seu grupo " Sons of Jonas" antes de decidirse polo nome "Jonas Brothers". "It's About Time", foi o primeiro álbum dos irmáns lanzado o 8 de agosto de 2006. De acordo co representante do grupo, era só unha "versión limitada" de pouco máis de 50.000 copias. Debido a que Sony non estaba interesado en seguir promovendo a banda, os Jonas Brothers consideraron un cambio de compañía discográfica. A banda foi eliminada, en última instancia, por Columbia Records a principios de 2007. Pouco despois de estar sen unha discográfica, Jonas Brothers asinou con Hollywood Records en febreiro de 2007. Ao mesmo tempo, os irmáns comezaron a aparecer en anuncios de GAP para o biberón Pops, cantando o jingle. O seu auto-titulado do seu segundo álbum, Jonas Brothers, foi lanzado o 7 de agosto de 2007. Este, alcanzou o número cinco no Billboard Hot 200 chart na súa primeira semana. O terceiro álbum dos Jonas Brothers, "A Little Bit Longer", foi lanzado nos Estados Unidos o 12 de agosto de 2008 e alcanzou o posto #1 no Billboard 200. O 16 de xuño de 2009 foi lanzado o cuarto álbum dos irmáns, e o terceiro lanzamento en Hollywood Records titulado "Lines, Vines and Trying Times". O álbum chegou ao número #1 no Billboard 200 con 247.000 copias vendidas.
Helmuth Koinigg
Accidente fatal
miniatura|esquerda|Koinigg nun BMW Alpina en 1974. Logo dun bo espectáculo no Gran Premio do Canadá de 1974, Koinigg se clasificou 23º para o Gran Premio dos Estados Unidos de 1974. Na sexta volta o coche de Jacky Ickx tivo un accidente á altura da curva "The Toe" que se atopaba no terceiro sector do circuíto, os comisarios estiveron tres voltas mostrando bandeira amarela.
Na novena volta, Koinigg saíuse na mesma curva. O coche chocou contra o dobre gardarraíl que cubría o perímetro da curva, atravesando a parte inferior do mesmo. A parte superior do gardarraíl quedou intacta, degolando ao piloto austríaco. Un dos comisarios que acudiu ao lugar do sinistro recolleu o casco, que se atopaba a uns 2 metros do monopraza. Para o seu asombro, a cabeza de Koinigg estaba dentro. O comisario deixou o casco dentro do monopraza e cubriron a escena cunha lona de plástico. A carreira non se suspendeu.
Joe Jonas
Carreira en solitario
O 19 de maio de 2010, anunciouse o lanzamento do segundo álbum de Joe Jonas en solitario. O 16 de maio de 2011, Joe anunciou o primeiro sinxelo " See No More" coas características do cantante R&B e Chris Brown e foi lanzado o 3 de xuño. Joe Jonas estreou a súa canción en solitario "See No More" a todo o mundo o venres, 3 de xuño de 2011, na estación de radio top 40,  B96 en Chicago. Máis tarde filtrouse en Youtube un fragmento do novo sinxelo de Jonas chamado "Just in  Love" incluído no seu álbum "Fast Life". O 4 de agosto anunciou polo seu Twitter que acompañaría a Britney Spears na súa xira "Femme Fatale Tour" e máis tarde o 14 de agosto confirmou o seu novo sinxelo chamado " Love  Slayer".
Helmuth Koinigg
Accidente fatal
As causas do accidente non estiveron moi claras. A teoría máis probable é que un dos pneumáticos do Surtees de Koinigg picárase cos restos do coche de Jacky Ickx, que quedaran esparcidos pola curva. Os pneumáticos Firestone, utilizados pola maioría dos equipos, incluíndo Koinigg, nunca máis foron usados en Fórmula 1 tralo accidente. O accidente de Koinigg recordaba a morte do piloto de Fórmula Un François Cevert no mesmo evento do ano anterior.
Joe Jonas
DCNE
O 12 de setembro de 2015, o cantante Joe Jonas revelou nas súas redes sociais a creación da súa nova banda "DNCE". O 14 de setembro de 2015 a banda lanzou a súa primeiro canción co nome de "Cake by the Ocean".
Helmuth Koinigg
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Joe Jonas
Carreira actoral
O 17 de agosto de 2007, Joe, xunto cos seus irmáns, foron as estrelas convidadas nun episodio de Hannah Montana. O episodio estreouse xunto a High School Musical 2 e un avance da nova serie orixinal Disney Channel, Phineas e Ferb. O episodio rompeu todos os récords de TV por cable cun récord de 10,7 millóns de espectadores e converteuse na transmisión en serie máis vista da historia de devandito medio.
Joe e os seus irmáns filmaron unha película orixinal de Disney Channel chamada Camp Rock onde interpretan un grupo chamado "Connect Three". Joe interpreta o papel principal masculino e cantante "Shane Gray", Nick desempeña o papel de "Nate", un guitarrista e un batería, e Kevin desempeña o papel de "Jason", tamén guitarrista. A banda sonora da película foi lanzada o 17 de xuño de 2008. A película estreouse o 20 de xuño de 2008 nos Estados Unidos en Disney Channel, e o Canadá sobre a familia. Repetiu o seu papel de Shane na secuela de Camp Rock 2: "The Final Jam". A película estreouse o 3 de setembro de 2010. A banda sonora foi lanzada o 10 de agosto de 2010. A serie da realidade a curto, "Jonas Brothers: living the dream", estreouse en Disney  Channel o 16 de maio de 2008. A primeira tempada, que durou ata o 5 de setembro de 2008, documentou as vidas dos irmáns no "Look Me in  the  Eyes Tour". O nome foi inspirado pola famosa canción da banda "When You Look Me In the Eyes". A serie foi renovada para unha segunda tempada que se estreou o 21 de marzo de 2010. A segunda tempada segue á banda na parte europea do seu "World Tour" 2009. Joe, xunto cos seus tres irmáns Kevin, Nick e Frankie tamén protagonizan a súa propia serie de Disney Channel, "Jonas L.A.". Na serie dos Jonas Brothers presentan unha banda de pop que tentan vivir unha vida normal. A primeira tempada estreouse o 2 de maio de 2009. A filmación da segunda tempada iniciouse en febreiro de 2010. Joe foi convidado como xurado nun episodio de American Idol durante as audicións en Dallas. En febreiro de 2010, Jonas fixo un cameo no vídeo musical de "Vampire Weekend' s" para " Giving  Up  the  Gun", xunto con Jake Gyllenhaal, Lil Jon, e RZA.
Vida persoal
Jonas mantivo unha relación con Taylor Swift por tres meses en 2008. Desde 2008 a 2009, sostivo unha relación con Camille Belle, quen apareceu no videoclip dos Jonas Brothers, "Lovebug". Jonas foi relacionado sentimentalmente coa súa compañeira de repartición de Camp Rock, Demi Lovato por varios anos, pero Lovato revelou máis tarde que só saíron por "un mes ou dous" en 2010. Jonas comezou unha relación coa actriz Sophie Turner en 2016, comprometéndose con ela en outubro de 2017. Casaron nunha sinxela voda o 1 de maio de 2019, despois dos Billboard Music Awards 2019 en Las Vegas.
François Viète
François Viète, nado en Fontenay-le-Comte en 1541 e finado en París o 23 de febreiro de 1630, foi un matemático francés, que realizou traballos que supuxeron importantes pasos cara á álxebra moderna, debido ao seu innovador uso das letras como parámetros nas ecuacións. Era avogado de formación e serviu como conselleiro privado dos reis Henrique III e Henrique IV.
Traxectoria
François Viète naceu en Fontenay-le-Comte arredor de 1540. Fillo do avogado Étienne Viète, realizou estudos xurídicos na Universidade de Poitiers onde se licenciou en dereito en 1560, ano en que comezou a súa carreira como avogado. Non obstante, só exerceu a avogacía durante catro anos, xa que axiña se converteu no gardián dos fillos dun fidalgo de La Rochelle, Jean de Parthenay, cargo que lle permitiu continuar o estudo das ciencias e das matemáticas. Da súa breve carreira como avogado, quedáronlle contactos con figuras importantes como María Estuardo, raíña dos escoceses e Henrique de Navarra que, co tempo, se converteu en rei de Francia.
Durante os anos que serviu na casa de Parthenay, escribiu varias obras sobre matemáticas e astronomía que foron compiladas e editadas en 1637 baixo o título Principes de cosmographie, tirés d'un manuscrit de Viette, et traduits en français, así como a árbore xenealóxica dos Parthenays e unha biografía de Xoán V de Parthenays.
En 1589, o exército francés interceptou unha mensaxe cifrada destinada a Filipe II, rei de España. Despois de cinco meses traballando coa mensaxe, Viète atopou a clave, moi complexa para a época, e foi acusado por Filipe II de bruxería. Por iso foi considerado tamén o pai da criptoloxía.
O 14 de decembro de 1602, Henrique IV relevouno de todos os seus deberes. Viète morreu dous meses despois.
Obra
Da súa primeira etapa pódense destacar dous libros importantes:
Con todo, as obras máis influentes son as do segundo período:
Postumamente, publicáronse:
División de Honra de Rugby 2004-2005
A tempada 2004-2005 da Liga Española de rugby (División de Honor de Rugby) foi a edición número 38 da máxima categoría do rugby en España. Ó remate do campionato, a vitoria final foi para UE Santboiana por sexta vez na súa historia.
O Club de Rugby El Salvador era o defensor do título logrado na anterior tempada. Os novos equipos na categoría foron dous antigos campións da máxima competición nacional de rugby: CD Arquitectura e CR Ciencias, que ocuparon os lugares que deixaron os descendidos Valencia RC e RC L'Hospitalet.
Esta tempada foi a derradeira na que se empregou o antigo sistema de puntuación simple, que outorgaba 2 puntos por vitoria, 1 por empate e 0 por derrota.
Clasificación
Datos finais do campionato:
Bacoi, Alfoz
Santa María de Bacoi é unha parroquia do concello de Alfoz. Segundo o IGE en 2010 tiña 215 habitantes (114 homes e 101 mulleres) distribuídos en 14 entidades de poboación, cunha densidade media de 62,5 hab./km².
A parroquia ten unha superficie de 3,44 km², e limita coas parroquias de Carballido e O Castro de Ouro, ademais dos concellos de Foz e O Valadouro. Pertencente o arciprestado do Valadouro.
Patrimonio
Da aldea da Igrexa é o monumento máis rechamante desta parroquia; a igrexa parroquial de Santa María de Bacoi. O templo construíuse na primeira metade do século XVIII, ten unha planta de cruz latina, cruceiro con cúpula hexagonal sobre pendentes e sancristía detrás da cabeceira. Nas pendentes hai pinturas cos catro evanxelistas e na cúpula represéntase a Asunción da Virxe, todo do século XIX. A fachada é de cantería granítica, cun arco adintelado sobre a porta e espadana de dous corpos. No interior consérvanse retablos con esculturas.
O Campanario, Bamio, Vilagarcía de Arousa
O Campanario é un lugar da parroquia de Bamio no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 280 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 148 eran mulleres e 132 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando eran 285 veciños, e 2005, cando eran 303.
J1 League
A J. League é a liga profesional de fútbol no Xapón, organizada pola Asociación Xaponesa de Fútbol, que conta con 18 equipos na primeira división, e 20 equipos na segunda división. O torneo comeza en marzo e remata en decembro. A J. League foi creada en 1992, para substituír a antiga liga xaponesa de fútbol, que non era profesional.
O actual campión da liga é o Kashiwa Reysol, e o equipo máis laureado é o Kashima Antlers, con 7 títulos.
Equipos
A primeira división conta con 18 equipos, e a segunda división conta con 20. Ó remate de cada campionato, os 3 últimos equipos da táboa descenden da J. League 1 á J. League 2. Os seguintes 18 equipos compoñen en 2011 a J. League 1:
The Beggar's Opera
The Beggar's Opera (en galego A ópera do vagabundo ou A ópera do mendigo) é unha ballad opera nun prólogo e tres actos con música de Johann Christoph Pepusch e libreto en inglés de John Gay. A súa estrea tivo lugar no Teatro Lincoln's Inn Field de Londres o 29 de xaneiro de 1728.
Gravacións
A seguinte selección da discografía está realizada incluíndo as mencionadas en La discoteca ideal de la ópera.
Adelán, Alfoz
Santiago de Adelán é unha parroquia do concello de Alfoz. Tiña 333 habitantes repartidos en 2004. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 255 habitantes, sendo 116 homes e 139 mulleres.
A superficie da parroquia é de 16,08 km². Limita coas parroquias do Castro de Ouro, Carballido, Mor e As Oiras, xunto cos concellos de Foz e Mondoñedo. Pertence ao arciprestado do Valadouro.
Monumentos
A capela dos Remedios e de San Rosendo está situada na aldea do Coto. Ten unha soa nave, coa sancristía na parte posterior e con cuberta a dúas augas; arco alintelado na entrada e, culminando a fachada, unha pequena espadana dun van. No interior hai retablo con esculturas.
A igrexa parroquial de Santiago de Adelán é o froito dunha serie de intervencións ao longo dos séculos. Do século XII consérvanse algúns elementos, aínda que a parroquia xa existía no século VII (outras testemuñas din que hai documentos que tamén se refiren á parroquia de San Vicente de Lagoa do mesmo século) e hai autores que datan a portada no século X, pero o resto da construción é do século XVII. Ten tres naves separadas por arcos de medio punto e a sancristía situada detrás da cabeceira. A fachada principal conserva a portada románica, con arco de medio punto con dúas arquivoltas e columnas con capiteis figurativos; son curiosas as bases, que son en realidade capiteis invertidos, o que fai cavilar na reutilización de elementos arquitectónicos anteriores. Ten espadana de dous vans e consérvanse retablos no interior.
A torre de Adelán está situada no lugar da Igrexa, nas proximidades do templo parroquial, e é de propiedade privada. Axardinado e cercado, cun muro de pedra e a entrada cunha enmarcadura na porta dun arco. Posúe dous corpos: un cuadrangular con cuberta a catro augas e con solaina de pedra, e o outro constituído por diversas pezas ameadas que representan a Torre. Empregouse cantaría na torre e nunha fachada principal. A construción é sólida, perfectamente coidada e cun escudo da familia.