cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tadeusz Kondrusiewicz
Administrador apostólico de Minsk
Durante este primeiro período en Belarús, Kondrusiewicz fundou o seminario de Hrodna, traballou pola recuperación e reapertura de arredor de 100 igrexas que foran pechadas durante o período soviético, e participou na publicación e edición do Misal Romano e do Catecismo en lingua belarusa.
Arcebispo de Moscova
O 13 de abril de 1991 foi nomeado administrador apostólico da Rusia europea, e cando o 11 de febreiro de 2002 a administración apostólica foi elevada a arquidiocese de Moscova, pasou a ser o seu arcebispo.
Opríchnina
dereita|miniatura|300px|Os Oprichniks A Opríchnina (опри́чнина) foi un anaco do territorio ruso controlado directamente polo tsar Iván o Terrible. A verba deriva do ruso antigo (опричь) opric', e quere dicir "á parte", "a excepción de". Por extensión, opríchnina designou ao período de poder despótico do monarca Iván IV o Terrible e a súa propia garda persoal, os oprichniks, salientada pola súa desapiadada crueldade contra o pobo, decimando considerablemente a cidade de Nóvgorod.
Neste tempo, o termo opríchnina utilízase coma sinónimo de tiranía e de poder absoluto exercido con extremo rigor e crueldade.
Jesús Larrañaga Churruca
Recoñecementos
En decembro de 1979 fundouse en Beasain unha asociación denominada "Sociedad Cultural Jesús Larrañaga".
Opríchnina
Historia
No ano 1564, o príncipe Andrei Kurbski, liderou un exército lituano contra Rusia, devastando a rexión de Velíkie Luki. O tsar Iván IV sospeitando que os outros aristócratas estaban preparados para traizoalo, decide abandonar Moscova o 3 de decembro do 1564, levando tódalas reliquias históricas e relixiosas, sen designar sucesor na xefatura do estado, e instalándose en Alexandrov, a 120 km de Moscova, coa tsarina María Temriúkovna, os tsarévichs e tódolos membros da corte. O 3 de xaneiro do 1565 dirixiu ao arcebispo metropolitano de Moscova, Afanasio, unha carta describindo a traizón dos boiardos e anuncia a súa intención de abdicar.
Unha delegación composta pola Igrexa, o arcebispo metropolitano, boiardos e comerciantes dirixiuse entón a Alexandrov para pedirlle que volvese a Moscova e recobrase a coroa. Iván puxo unha soa condición, que lle desen un poder ilimitado. O clero debe por tanto renunciar ao seu dereito de intercesión en favor de persoas caídas en desgraza e os boiardos á garantía dunha xustiza equitativa. A delegación acepta as condicións e un mes máis tarde o tsar volveu a Moscova.
A creación da Opríchnina
O mesmo mes, un ucase do tsar divide o Principado de Moscova en dous territorios: a Zemchtchina que conserva a antiga administración tsarista, e a Opríchnina (o nordeste) onde Iván exerce un poder absoluto. No mesmo decreto, o tsar crea os oprichnik, unha tropa de elite que mantén unha obediencia cega. Estes homes, que o pobo chama a tropa satánica, ían vestidos de negro, cunha vasoira e un cranio de can como insignia, sendo o seu lema: Varrer as Rusias, e trabar a traizón. A Opríchnina viuse mais logo debilitada coa morte dos tres principais elixidos polo tsar, Alexis Basmánov, Atanasio Viázemski e Maliuta Skurátov.
No 1570, Iván, preocupado polo valor estratéxico de Nóvgorod na guerra contra a Orde Teutónica e Suecia, descubriu que fíos do complot conducen a Nóvgorod. Os seus opríchniks saquean, incendian e destrúen a cidade, asasinando a 30 000 habitantes, aínda que algúns historiadores modernos sitúan a cifra entre 2000 e 3000 mortos, considerando que despois das fames negras e epidemias do 1560, a poboación de Nóvgorod non excedía de 10.000 a 20.000 habitantes.
De volta a Moscova, a tropa satánica atacou os nobres sen título e os masacra. O mesmo ano, Iván coida que seus fieis asistentes Alexis Basmánov e Atanasio Viázemski tentan traizoalo e son executados sumariamente.
Este sistema foi visto por algúns historiadores coma unha ferramenta contra a poderosa nobreza hereditaria rusa dos boiardos, quen se opoñían á centralización.
O fin da Opríchnina
No 1560, no período coñecido como a Pequena Idade do Xeo, nunha combinación de colleitas pobres, pragas, incursións polaco-lituanas, suecas, ataques dos tártaros e a Liga Hanseática, Rusia foi devastada. O prezo do gran subiu a un factor de dez, o valor das terras noutro tempo fértiles caeu por baixo das do resto do país, causando que os que vivían na Opríchnina se trasladasen a outras rexións. Deste xeito, a existencia destes dous sistemas de autoridade (a Opríchnina e a Zémschina) conduciu á desorganización política e económica do país.
Iván comezou a dubidar da utilidade da Opríchnina logo das execucións de Basmánov e Viázemski. Varios membros da súa garda de elite, encargados de manter a súa seguridade, foron acusados de traizón. A morte da súa terceira muller Marfa Sobákina, quince días logo da súa voda, convenceuno de que algúns dos seus gardas puideron envelenala. A tropa comprende agora a uns 6000 homes que saquean os territorios da Zémschina, sen que Iván o autorizase.
Na primavera do 1571, os tártaros de Crimea invaden Rusia e chegan a Moscova, e incendian parcialmente a cidade sen que os opríchniks movesen un dedo para defendela. Iván sospeita que o traizoaran en beneficio do Jan de Crimea.
Sapo dourado
O sapo dourado, de nome científico Incilius periglenes (antes chamado Bufo periglenes), descrito pola primeira vez en 1966 polo herpetólogo Jay Savage, é unha especie de anfibio anuro que viviu nuns poucos lugares no bosque de Monteverde, en Costa Rica, América Central. Está clasificado pola IUCN como extinto. Desde 1989 non se viu un só espécime do sapo dourado. A súa repentina desaparición é citada como parte da diminución das poboacións de anfibios, que poden ser atribuíbeis ao cambio climático provocado polo quentamento global ou ben a unha epidemia de fungos específicos de anfibios, ou doutros factores, combinados ou independentes.
Opríchnina
O fin da Opríchnina
Decide entón castigalos severamente. En xullo do 1572, un novo ucase aboliu o sistema da Opríchnina e os opríchniks foron disoltos. Os territorios da antiga Opríchnina son fusionados aos da Zémschina e os antigos donos recuperaron as súas terras.
Os impostos, como esperaba Iván, non se incrementaran, e Rusia perdera todas as súas ganancias na guerra contra Livonia, de xeito que a Opríchnina non demostrou unha mellora considerable, senón máis ben un prexuízo á economía e á estabilidade de Rusia. A Opríchnina porén foi exitosa en instaurar un réxime de obediencia submisa e temorosa en todo o reino.
Consecuencias
Os historiadores rusos cren que o terror da Opríchnina causou a carón de 10.000 mortos. Os campesiños víronse obrigados a emigrar cara rexións máis tranquilas, o comercio foi aniquilado, o país arruinado. A economía rusa resentiuse durante anos.
Máis tarde Pedro I de Rusia e Stalin tomaron exemplo de Iván o Terrible e do seu sistema para cometer as súas propias purgas.
Legado
Iván Lazéchnikov escribiu a traxedia "Os Opríchniks" (Опричники), na cal Chaikovski baseou a súa ópera, "Os Opríchnik". Esta obra á súa vez inspirou no 1911 a pintura de Apolinary Vasnetsov, describindo a rúa dunha cidade e persoas fuxindo do pánico á chegada dos opríchniks. Anos despois do reinado de Iván o Terrible, o sistema Opríchnina continuou afectando Rusia. O mesmo Stalin, baseou moitos dos seus esquemas depurativos na "terrible e sedenta de sange" opríchnina, e a posición do tsar quedou luxada para sempre cun sentido de poder terrible.
Sergéi Eisenstéin representou os opríchniks na súa película Iván o Terrible (primeira parte), como persoas saudables e de aspecto limpo. Na súa segunda película de Iván O Terrible veu mostralos cunha aparencia menos favorecida.
Bibliografía
Heller, Michel. Histoire de la Russie et de son empire. Plon. París. 1997.
Ligazóns externas
Historia de Rusia
TACACS+
TACACS+ (acrónimo de Terminal Access Controller Access Control System, en inglés “sistema de control de acceso do controlador de acceso a terminais”) é un protocolo de autenticación remota que se usa para xestionar o acceso (proporciona servizos separados de autenticación, autorización e rexistro) a servidores e dispositivos de comunicacións.
Voo 883 de Aero Caribbean
O voo 883 de Aero Caribbean era un servizo doméstico regular de pasaxeiros dende Santiago de Cuba ata A Habana. O día 4 de novembro de 2010 o ATR 72-212 que operaba a ruta esnafrouse na provincia cubana Sancti Spíritus, matando aos 61 pasaxeiros e 7 tripulantes a bordo.
Avión
O aparello implicado no accidente era un ATR 72-212, con rexistro CU-T1549, usado por Aero Caribbean dende outubro de 2006. Foi entregado novo en 1995 ao seu primeiro dono, Simmons Airlines e despois operou con Continental Express. A compañía cubana Aero Caribbean foi o seu terceiro propietario tras mercalo en 2006. [3] Segundo o fabricante, o avión acumulara case 25 000 horas de voo en máis de 34 500 ciclos. Aero Caribbean pertence na súa totalidade ao goberno de Cuba.
Accidente
O voo orixinouse en Santiago de Cuba. O aparello engalou do aeroporo Santiago Maceo de camiño á Habana ao redor das 16:50 hora local (20:50 UTC). Era a derradeira saída do aeroporto antes de que pechase pola chegada do furacán Tomas. Ás 17:42 o avión esnafrouse preto da cidade de Guasimal, na provincia de Sancti Spíritus, a uns 340 km ao sueste da Habana, despois de realizar unha chamada de emerxencia. Testemuñas dixeron que o avión estaba "voando baixo e parecía inestable... derramando fume e lume", antes de escoitar un estoupido.
As instalacións médicas en Guasimal foron postas en alerta para preparatse para recibir aos pacientes. Porén, na medianoite se lles dixo que se retiraran xa que non se esperaban superviventes.
O accidente é o peor cun ATR 72 implicado, xunto co voo 4184 de American Eagle, os dous con 68 mortos.
1299
Mortes
Historia ano a ano
Alberto Baltar
Alberto Baltar Tojo, nado en Santiago de Compostela o 1 de abril de 1939 e finado en Vigo o 21 de agosto en 1993, foi un arquitecto galego.
Traxectoria
Fillo de Ramón Baltar Domínguez. Formouse na USC, en Barcelona e en Madrid e en 1965 asentouse en Vigo colaborando con profesionais como Xosé Bar Boo, Xaime Riera ou Xaime Garrido Rodríguez, cos que fixo os PXOUs de Baiona e Nigrán
Foi un dos fundadores do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia, do que foi secretario entre 1979 e 1981.
O mesmo ano do seu pasamento o Concello de Vigo púxolle o seu nome a unha rúa: Arquitecto Alberto Baltar. miniatura|300px|Alberto Baltar rehabilitou o edificio central da [[Xunta de Galicia de San Caetano, en Santiago de Compostela.]]
Romaría das Cruces
miniatura|Romaría das Cruces. Acto principal co saúdo dos [[pendóns.|alt=]] alt=Momento da procesión das Cruces 2010|miniatura|Momento da procesión das Cruces 2010 alt=Momento da procesión das Cruces|miniatura|Momento da procesión das Cruces A romaría das Cruces é unha cerimonia relixiosa que se celebra na Ponte (Arante, Ribadeo) cada ano o luns de pentecoste (luns da semana anterior a Corpus Christi, sete semanas despois de Semana Santa).
Historia e características
alt=Momento da Romaría das Cruces en 2008|miniatura|Momento da Romaría das Cruces en 2008 Conmemora unha escaramuza contra os franceses en tempos da invasión napoleónica. O 29 de xaneiro de 1809 os veciños das parroquias da zona loitaron contra os franceses capitaneados polo xeneral Fournier baixo a protección de Nosa Señora das Virtudes. Nun primeiro momento a batalla librábana os veciños de Covelas, Cedofeita, Arante, Sante, Vidal e A Valboa, pero ante a proximidade da derrota un emisario buscou axuda entre os veciños de Ove. A súa chegada foi providencial e os veciños derrotaron os invasores. Dende ese momento o luns de Pentecoste celebrase a romaría neste pequeno pobo. Nela dánse cita sete pendóns doutros tantos lugares da zona (parroquias de Ribadeo -Covelas, Cedofeita, Arante e Ove- e Trabada -Sante, Vidal e A Valboa-), que renden obediencia ante o pendón principal, o mesmo que as cruces que os acompañan. O acto principal vese completado co bandeo do pendón da Ponte, seguido duna procesión arredor da igrexa da Virxe das Virtudes.
Os actos inícianse ó mediodía, coa chegada da procesión das diversas parroquias coas respectivas cruces e pendóns, uníndose na ponte sobre o río Grande. Pasan pola entrada da ermida e logo á parte posterior do santuario. Alí saúdanse as delegacións, coa inclinación mutua dos pendóns e cruces. despois do cal celébrase unha procesión arredor do santuario tras da que hai o ritual dos pendóns e cruces, co bandeo do pendón principal.
En decembro de 2018 a romaría foi declarada festa de interese turístico de Galicia polo Consello de Turismo de Galicia.
Date Movie
Sinopse
Julia Jones (Alyson Hannigan), unha rapaza con aires de romanticismo, coñece por fin ó home dos seus soños, o británico Grant Funkyerdoder (Adam Campbell). Pero antes de que poidan ter a súa "Gran voda grega", terá que coñecer ós "Pais dela"; contratar os seus "Plans de voda", e pelexar coa amiga de Grant, Andy -unha espectacular muller que quere boicotear "A voda do seu mellor amigo"-.
Enneágono
200px|miniatura|dereita|Eneágono regular. En xeometría, un enneágono é un polígono de nove lados e nove vértices. Un enneágono regular ten un ángulo interno de 140°. A área dun enneágono regular de lado "a" vén dada por
Non é posible construír un enneágono regular con regra e compás.
Open Source Initiative
A Open Source Initiative é unha organización dedicada á promoción do software de código aberto. Foi fundada en febreiro de 1998 por Bruce Perens e Eric S. Raymond.
Antecedentes
No 1997 Eric S. Raymond presentou unha obra sobre enxeñería de software,The cathedral and the bazaar ( A Catedral e o Bazar ), a cal buscaba amosar as vantaxes de enxeñería do enfoque utilizado para escribir o núcleo Linux.
Un grupo de persoas interesadas no software libre e en GNU/Linux decidiron introducir un termo de mercadotecnia para o software libre, procurando posicionalo como amigable para negocios e con menos carga ideolóxica na súa competencia co software propietario. Isto conduciu á creación do termo Open Source (código aberto) e ao cisma con Richard Stallman e coa súa Fundación do Software Libre.
Actualidade
A Open Source Initiative segue activa, pero non publicamente visible en épocas recentes. Russ Nelson asumiu a presidencia da organización dende o 31 de xaneiro de 2005 sucedendo a Eric S. Raymond.
1102
Mortes
Historia ano a ano
Rollhockey Club Wimmis
O Rollhockey Club Wimmis é un club de hóckey a patíns da cidade de Wimmis (Suíza). Foi fundado o 27 de setembro de 1975 e actualmente compite na LNA.
No ano 2000 o club acolleu o Campionato de Europa.
Historia
O club foi fundado en 1975 por dous xogadores de hóckey que se atopaban na procura dunha formación axeitada para xogar en verán. No ínterim, un grupo de entusiastas da rexión e ben coñecidos en Wimmis fixeron medrar ao club. O club tivo un lugar provisional nas instalacións da escola de primaria.
O punto culminante dos 30 anos de historia do foron sen dúbida a organización da 44ª edición do Campionato de Europa, do 4 ao 10 de xuño do 2000 na sala do hóckey a patíns do Rollhockeyhalle Herrenmatte Portugal, España, Italia, Francia, Alemaña, Inglaterra, Holanda e, por suposto, o equipo nacional suízo xogaron durante unha semana polo título, que finalmente acadaría España tras gañar na final a Portugal.
Arciprestados de Galicia
Os arciprestados de Galicia son as agrupacións de parroquias eclesiásticas en que se subdividen as dioceses da Igrexa Católica con xurisdición en Galicia. Algúns dos topónimos fan referencia á comarca, a vila de cabeceira, ou a entidades étnicas prerromanas como Nemancos, Céltigos, Entíns ou Posmarcos.
Arquidiocese de Santiago de Compostela
A arquidiocese de Santiago de Compostela ten 33 arciprestados divididos en tres vigairías. Estas, á súa vez, subdivídense en zonas pastorais (13 en total). Esta organización abrangue un total de 1.071 parroquias.
Vigairía de Pontevedra
En 2009 houbo unha reorganización dos arciprestados, pola que desapareceron algúns arciprestados históricos: Laracha (repartido entre Bergantiños e Riazor); Seaia (integrado en Bergantiños); Berreo de Abaixo e de Arriba (fusionados en Ordes); Vea (integrado en Tabeirós); Benvexo (integrado en Ferreiros); Ponte Beluso (repartido entre Iria Flavia e Posmarcos de Abaixo); Abegondo (repartido entre Alvedro e Xanrozo); Moraña-Caldas e Moraña-Cuntis (fusionados en Umia); Cotobade (integrado en Montes); As Pontes (integrado en Lérez); Piloño e Ribadulla (fusionados en Ulla).
Diocese de Tui-Vigo
A diocese de Tui-Vigo ten catorce arciprestados dende a reestruturación de 2016. Anteriormente chegou a ter 17 arciprestados, despois de que nunha ampliación levada a cabo en 2006, se creasen catro novos:
Diocese de Astorga
Da diocese de Astorga hai dous arciprestados en territorio galego:
Diocese de Lugo
A diocese de Lugo ten 14 arciprestados, logo da reestruturación do ano 2010 :
Diocese de Oviedo
A arquidiocese de Oviedo ten un arciprestado en territorio galego:
Diocese de Mondoñedo-Ferrol
A diocese de Mondoñedo-Ferrol ten 7 arciprestados:
Borneo do Norte nos Xogos Olímpicos
Borneo do Norte competiu nos Xogos Olímpicos de 1956 en Melbourne, Australia. Esa foi a única aparición olímpica do protectorado británico, o cal formou parte de Malaisia en 1963.
Ciclo do ácido cítrico
miniatura|dereita|500px|Ciclo do ácido cítrico ou de Krebs. O ciclo do ácido cítrico, tamén chamado ciclo de Krebs ou ciclo do ácido tricarboxílico, é un ciclo de reaccións metabólicas catalizadas encimaticamente, que forma unha parte central da respiración celular, por medio da cal a maioría dos seres vivos oxidan os substratos para obter a enerxía que necesitan para vivir. Nas células eucariotas, o ciclo do ácido cítrico ten lugar na matriz das mitocondrias e nas bacterias no citoplasma. Os compoñentes e reaccións do ciclo do ácido cítrico foron primeiramente estudados polo investigador húngaro e premio Nobel Albert Szent-Györgyi, e posteriormente o premio Nobel Hans Adolf Krebs, un xudeu alemán refuxiado en Gran Bretaña, ampliou eses estudos e postulou por primeira vez o ciclo. Nos organismos aerobios o ciclo do ácido cítrico é parte dunha vía metabólica implicada na conversión química dos carbohidratos, lípidos e proteínas en dióxido de carbono e auga para xerar unha forma de enerxía utilizable pola célula, chamada respiración aerobia. Outras vías previas ao ciclo do ácido cítrico no caso do metabolismo dos carbohidratos son a glicólise e a descarboxilación do piruvato, que subministran os metabolitos que entran no ciclo. Despois do ciclo do ácido cítrico ten lugar a fosforilación oxidativa, na que se obtén enerxía. Ademais, o ciclo do ácido cítrico proporciona moléculas precursoras que entran noutras vías metabólicas, como a da síntese dalgúns aminoácidos, polo que é funcional mesmo en células que teñen un metabolismo fermentativo. A súa posición central para moitas vías biosintéticas fai pensar que foi un dos primeiros ciclos de reaccións do metabolismo xurdidos na evolución, e puido formarse nas primeiras etapas da orixe da vida abioxeneticamente.
Visión xeral do ciclo
En resumo, en cada volta do ciclo entra un grupo acetilo de dous carbonos e prodúcense dous CO2, un GTP e catro moléculas de coencimas reducidos. O CO2 será expulsado do organismo, o GTP transformado en ATP e utilizado como fonte enerxética, e os coencimas cederán os seus electróns posteriormente á cadea de transporte electrónico para producir ATP.
Reaccións do ciclo
A reacción neta xeral de todo o ciclo é:
Ao ciclo deben chegar continuamente grupos acetilo de dous carbonos traídos polo CoA en forma de acetil-CoA. No ciclo interveñen 8 encimas. Varios dos encimas do ciclo poden estar feblemente asociados formando complexos multiencimáticos na matriz mitocondrial. Os encimas están no seo da matriz mitocondrial, menos a succinato deshidroxenase, que está unida á cara interna da membrana mitocondrial interna. Os intermediarios son diversas moléculas de ácidos e oxoácidos de 4 a 6 átomos de carbono, que están ionizadas a pH celular, por iso falamos de citrato, malato, fumarato... en vez de ácidos cítrico, málico, fumárico... Deben intervir diversos coencimas, como o CoA, NAD, FAD ou GDP e ións catalizadores. Por cada acetil-CoA que entra no ciclo fórmanse dúas moléculas de CO2. a enerxía desprendida das reaccións "almacénase" por medio da formación dunha molécula de GTP e catro de coencimas reducidos (3 NADH e 1 FADH2). Os coencimas cederán despois esa enerxía transferindo os electróns á cadea de transporte electrónico. Como o coencima FADH2 está unido covalentemente ao seu encima (é un grupo prostético), cede os seus electróns ao coencima Q (pasa a QH2), que é o aceptor final da reacción e o intermediario que pasa os electróns á cadea de transporte electrónico (en realidade o encima está unido á membrana mitocondrial interna e forma parte do complexo II da cadea de transporte electrónico ).
A continuación unha táboa resumo coas principais características das reaccións do ciclo, e despois unha análise máis detallada de cada reacción.
As mitocondrias nos animais, incluídos homes, posúen dúas succinil-CoA sintetases: unha que produce GTP a partir de GDP, e outra que produce ATP a partir de ADP. As plantas teñen o tipo que produce ATP. O GTP que forma a succinil-CoA sintetase pode utilizalo a nucleósido-difosfato quinase para formar ATP, catalizando a reacción: GTP + ADP → GDP + ATP.
Signo de división
O signo de división ÷ é un símbolo formado por un trazo horizontal cun punto arriba e outro abaixo. Emprégase para representar a división e tamén representa, tradicionalmente, a progresión aritmética.
Historia
Orixinariamente o símbolo era empregado como óbelo (segundo Martínez de Sousa, tamén era denominado lemnisco) para marcar pasaxes de manuscritos antigos que podían ser dubidosos ou espurios e tiña forma dun guión («-»). Posiblemente fose inventado por Aristarco de Samotracia.
Ciclo do ácido cítrico
Regulación
O calcio é tamén un regulador. Activa a piruvato deshidroxenase, a isocitrato deshidroxenase e a alfa-cetoglutarato deshidroxenase. Isto incrementa a velocidade de reacción de moitos pasos do ciclo, e, por tanto, incrementa o fluxo a través da vía.
Signo de división
Historia
Tras ser empregado para representar a subtracción, o símbolo foi utilizado por primeira vez como signo de división en 1659 no libro Teutsche Algebra de Johann Rahn.
Ciclo do ácido cítrico
Regulación
O citrato úsase como un inhibidor por retroalimentación (feedback), xa que inhibe a fosfofrutoquinase, un encima implicado na glicólise, que cataliza a formación de frutosa 1,6-difosfato, un precursor do piruvato. Isto prevén un fluxo constante alto cando hai acumulación de citrato e unha diminución do substrato do encima.
Signo de división
Uso
miniatura|esquerda|Calculadora co signo de división O uso habitual do signo ÷ é representar a división, especialmente nas calculadoras.
Ciclo do ácido cítrico
Regulación
Traballos recentes demostraron unha clara relación entre os intermediatos do ciclo do ácido cítrico e a regulación dos factores da hipoxia inducible (HIF). O HIF xoga un papel na regulación da homeostase do osíxeno, e é un factor de transcrición para a anxioxénese (formación de vasos sanguíneos), a remodelación vascular, utilización da glicosa, transporte de ferro e apoptose. O HIF sintetízase consititutivamente, e a hidroxilación de polo menos un ou dous residuos de prolina chaves media a súa interacción co complexo Hippel Lindau da E3 ubiquitina ligase, o cal o marca para unha rápida degradación. Esta reacción está catalizada pola prolil hidroxilase. O fumarato e o succinato foron identificados como potentes inhibidores das prolil hidroxilases, o que leva a unha estabilización do HIF.
Signo de división
Uso
Nos países anglosaxóns emprégase na aritmética básica como signo para indicar unha división entre números, pero este uso é rexeitado nos textos científicos.
Colocado diante dunha sucesión indica que é unha progresión aritmética, igual que o signo ∺ indica que é unha progresión xeométrica: ÷ 2, 6, 10, 14… ∺ 2, 6, 18, 54…
Ciclo do ácido cítrico
Principais vías metabólicas que converxen no ciclo do ácido cítrico
O ciclo do ácido cítrico é a terceira fase do catabolismo de carbohidratos. A primeira fase é a glicólise, que ten lugar no citosol e orixina piruvato. Despois o piruvato entra na mitocondria e pasa á segunda fase, a descarboxilación do piruvato, na que se forma o acetil-CoA que entrará no ciclo do ácido cítrico.
Uhuru (satélite)
Uhuru, tamén coñecido como Explorer 42 e como SAS 1 (acrónimo de Small Astronomy Satellite 1), foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 12 de decembro de 1970 mediante un foguete Scout B desde a plataforma de lanzamento San Marco.
Características
Uhuru foi o primeiro da serie de observatorios espaciais SAS para o estudo do ceo en lonxitudes de onda enerxéticas. A misión principal do observatorio foi facer un catálogo de fontes en raios X no rango entre 2 e 20 keV.
O observatorio tiña forma de cilindro duns 56 cm de diámetro e 116 cm de longo. Do cilindro saían catro paneis solares que proporcionaban case 10 W de potencia e alimentaban unha batería de níquel-cadmio de 6 A-h de capacidade. Uhuru estabilizábase grazas a un volante de inercia e un sistema de control por torque magnético co que poder apuntar o eixo da nave a calquera punto do ceo. Tras finalizar a súa misión, o observatorio reentrou na atmosfera terrestre o 5 de abril de 1979.
Pentacontágono
150px|miniatura|dereita|Un pentacontágono regular cos seus vértices marcados. En xeometría, un pentacontágono é un polígono de 50 lados, aínda que se asemella a unha circunferencia. Cada ángulo interior dun pentacontágono regular é 172,8°, e a área dun pentacontágono regular de lado a vén dada por:
Ciclo do ácido cítrico
Principais vías metabólicas que converxen no ciclo do ácido cítrico
No catabolismo dos lípidos os triglicéridos son hidrolizados liberando ácidos graxos e glicerol. No fígado o glicerol pode converterse en glicosa a través da dihidroxiacetona fosfato e gliceraldehido-3-fosfato pola vía da gliconeoxénese. En moitos tecidos, especialmente no corazón, os ácidos graxos son oxidados por medio da beta oxidación, na cal rompen en grupos de dous carbonos (acetilos), que forman acetil-CoA, que pode entrar no ciclo do ácido cítrico. A beta oxidación dos ácidos graxos de número impar de cabonos (moi minoritarios) produce tamén propionil-CoA, que se converte en succinil-CoA, que pode introducir succinato no ciclo do ácido cítrico.
No catabolismo das proteínas estas son atacadas por proteases que liberan os aminoácidos que as forman. O esqueleto carbonado destes aminoácidos en certas situacións pode ser utilizado como fonte de enerxía, xa que se pode converter en acetil-CoA, que entra no ciclo do ácido cítrico.
A enerxía total producida pola degradación total dunha molécula de glicosa na glicólise, ciclo do ácido cítrico, transporte electrónico e fosforilación oxidativa é de 30 moléculas de ATP en eucariotas nas plantas.
O ciclo do ácido cítrico considérase unha vía anfibólica, porque pode participar tanto no catabolismo coma anabolismo.
O ciclo do glioxilato pode considerarse unha variante do ciclo do ácido cítrico que teñen as plantas.
Mar da China Oriental
O mar da China Oriental (chinés tradicional: 東海, chinés simplificado: 东海, pinyin: Dōnghǎi, "mar do Leste" ou "mar do Oriente") é unha parte do océano Pacífico rodeada pola China (República Popular da China), o Xapón, Corea do Sur e Taiwán (República da China). A súa superficie é duns 752.000 km², aínda que ás veces menciónanse 1 200 000 km² ao incluír ao mar Amarelo.
A súa parte setentrional, entre a China e a península de Corea coñécese como mar Amarelo. En realidade, o mar da China Oriental é a parte norte do mar da China, que estaría dividido pola illa de Taiwán: a parte norte denomínase mar da China Oriental e a parte sur mar da China Meridional ou simplemente mar da China.
Lyuboslav Penev
Lyuboslav Mladenov Penev, nado o 31 de agosto de 1966 en Dobrich, é un exfutbolista búlgaro. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección búlgara. É sobriño do exfutbolista e exadestrador Dimitar Penev.
1103
Mortes
Historia ano a ano
Voo 4184 de American Eagle
O voo 4184 de American Eagle era un servizo doméstico regular de pasaxeiros dende Indianapolis, Indiana ata Chicago, Illinois. O día 31 de outubro de 1994 o ATR 72 que operaba a ruta voou en condicións severas de xeo, perdendo o control e esnafrándose nun campo. As 68 persoas a bordo morreron no impacto a gran velocidade.
Avión
O aparello implicado no accidente era un ATR 72-212 con rexistro N401AM, equipado con dous motores turbohélice Pratt & Whitney Canada PW127. Realizara o seu primeiro voo o 7 de marzo de 1994, e fora entregado a American Eagle o 24 de marzo. Foi operado por Simmons Airlines no nome de American Eagle. American Eagle era a marca de aeroliña rexional da AMR Corporation, antes da formación de American Eagle Airlines.
Ocupación de Grecia polo Eixo
A ocupación de Grecia polo Eixo durante a segunda guerra mundial (en grego: Η Κατοχή, I Katochi, que significa "A Ocupación") comezou en abril de 1941 trala invasión de Grecia por parte de alemáns e italianos, e foi levada a cabo xunto con forzas búlgaras. A Ocupación durou até a retirada alemá en outubro de 1944. Porén, nalgúns casos, como en Creta e outras illas, as guarnicións alemás seguiron controlando o terreo até maio ou incluso xuño de 1945.
O Reino de Italia invadira Grecia en outubro de 1940, e logo do seu fracaso na conquista de Grecia, o Führer alemán Adolf Hitler focalizou a súa actividade militar nos Balcáns do sur. Unha rápida campaña Blitzkrieg alemá seguiu a isto en 1941, e a mediados de maio, Grecia estaba baixo a ocupación de tres poderes do Eixe: a Alemaña nazi, o Reino de Italia e o Reino de Bulgaria.
A ocupación trouxo terríbeis consecuencias para a poboación civil grega. Máis de 300,000 civís morreron de fame, milleiros máis polas represalias, e a economía do país acabou esnaquizada. Ao mesmo tempo formouse a resistencia grega, un dos movementos de resistencia máis efectivos de toda a Europa ocupada. Estes grupos comezaron unha serie de ataques de guerrilla contra os poderes de ocupación e estableceron grandes redes de espionaxe, pero a finais de 1943 comezaron a loitar entre eles. Cando chegou a liberación en outubro de 1944, Grecia estaba en crise, o que desembocou cedo no estoupido da guerra civil grega.
Mar da China Oriental
Xeografía
Está conectado co mar da China Meridional polo estreito de Taiwán e co mar do Xapón polo estreito de Corea. As ribeiras deste mar están baixo a soberanía de, seguindo as agullas do reloxo dende o norte, Corea do Sur, o Xapón, Taiwán e a República Popular da China. O río Yangtzé é o maior río que desemboca no mar da China Oriental.
Delimitación da IHO
A máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares para os efectos de navegación marítima, a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), considera o mar da China Oriental (Tung Hai) como un mar. Na súa publicación de referencia mundial, «Limits of oceans and sexas» (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asígnalle o número de identificación 50 e defíneo da forma seguinte:
Ocupación de Grecia polo Eixo
Caída de Grecia
O exército grego probou ser mellor opoñente do que Mussolini ou os seus xenerais pensaban, a empregou exitosamente o terreo montañoso do Epirus. As forzas gregas contraatacaron e forzaron aos italianos a retirarse. A mediados de decembro, os gregos ocuparan preto dun cuarto de Albania, antes de que os reforzos italianos e o duro inverno frearon o avance grego. En marzo de 1941, un contraataque italiano fracasou parcialmente e as tropas italianas tan só reocuparon pequenas áreas arredor de Himare e Grabova. A derrota inicial dos italianos polos gregos é considerada a primeira vitoria terrestre dos aliados da segunda guerra mundial, incluso a pesar de que a campaña, grazas á axuda alemá, levou a unha vitoria do Eixe.
Quince das vinte e unha divisións gregas foron despregadas contra os italianos, polo que tan só seis divisións fixeron fronte ao ataque alemán na liña Metaxas (preto da fronteira entre Grecia e Iugoslavia/Bulgaria) durante os primeiros días de abril. Naqueles días, Grecia recibiu axuda de tropas da Comunidade de Nacións, desprazadas dende Libia por orde de Churchill.
O 6 de abril de 1941, Alemaña veu en axuda de Italia e invadiu Grecia a través de Bulgaria e da Macedonia Iugoslava. As tropas gregas e británicas foron derrotadas.
O 20 de abril, logo do cesamento da resistencia grega no norte, o Exército Búlgaro entrou na Tracia, co obxectivo de recuperar a súa saída ao mar Exeo en Tracia Occidental e Macedonia Oriental. Os búlgaros ocuparon territorio entre o río Strymon e unha liña de demarcación ao oeste do río Evros.
A Tripla Ocupación
O territorio grego foi dividido en tres zonas de ocupación entre Alemaña, Italia e Bulgaria. As forzas alemáns ocuparon algunhas áreas estratéxicas importantes, concretamente Atenas, Tesalónica e Macedonia Central, e varias illas do Mar Exeo, incluíndo a maior parte de Creta. A Grecia do nordés (Macedonia Oriental e Tracia Occidental coa excepción da prefectura de Evros) pasou a ser administrada por Bulgaria e foi anexionada a este país, que reclamara estes territorios. Os dous terzos restantes de Grecia permaneceron baixo ocupación italiana, coas illas de Ionia administradas directamente coma se fosen territorio italiano. Logo da capitulación italiana en setembro de 1943, a zona italiana foi tomada polos alemáns, a miúdo acompañándoa con violencia contra as guarnicións italianas. Houbo unha tentativa infrutuosa dos británicos de aproveitar a rendición italiana para entrar ao Mar Exeo, o que resultou na Batalla de Leros. Para Grecia, a forza das forzas de ocupación do Eixe obedeceu sempre ao medo dunha invasión aliada e non á resistencia.
Explotación económica e a Grande Fame
Grecia sufriu moito durante a ocupación. A débil economía do país fora devastada durante a longa guerra de seis meses, e a isto engadíase a explotación económica sen beneficios dos alemáns. As materias primar e os alimentos eran requisados, e o goberno colaboracionista foi obrigado a asumir os custos da ocupación, provocando a subida da inflación, aínda máis forzada polo "préstamo de guerra" que Grecia tiña que pagarlle ao Terceiro Reich. As requisacións, xunto co bloqueo aliado a Grecia, o estado ruinosos das infraestruturas do país e a emerxencia dun mercado negro poderoso e ben organizado, provocaron unha Grande Fame durante o inverno de 1941 - 1942 (en grego: Μεγάλος Λιμός), onde finaron arredor de 300.000 persoas. Malia a axuda dos países neutrais como Suecia ou Turquía (vexa SS Kurtuluş), a inmensa maioría dos alimentos remataban en mans dos responsábeis do goberno e en traficantes do mercado negro que empregaban as súas conexións coas autoridades do Eixo para "mercar" as axudas e logo vendelas á xente desesperada a prezos moi por enriba do normal. O grande sufrimento e a presión do goberno grego no exilio forzaron aos británicos a retirar parcialmente o bloqueo, e dende o verán de 1942, a Cruz Vermella Internacional podía distribuír provisións en cantidades suficintews.
Atrocidades dos nazis
O incremento dos ataques dos partisanos nos últimos anos da ocupación provocaron que medrase o número de execucións e os asasinatos masivos de civís como represalia. Os máis sonados destes son os da vila de Kommeno (16 de agosto de 1943) pola 1.Gebirgs-Division, onde 317 habitantes foron asasinados e o pobo incendiado, o "Masacre de Kalavryta" (13 de decembro de 1943), no cal tropas da Wehrmacht da 117ª División Jäger levaron a cabo o exterminio de toda a poboación masculina do pobo e a destrución total do mesmo, e o "Masacre de Distomo" (10 de xuño de 1944), onde a 4ª División Policial das SS saqueou e queimou a vila de Distomo en Boeotia, causando a morte de 218 civís. Ao mesmo tempo, no curso da campaña anti-guerrilla, centos de vilas foron incendiadas de xeito sistemático e canto menos un millón de gregos perderon o seu fogar.
Outros dous notables máis descoñecidos actos de brutalidade foron os masacres das tropas italianas nas illas de Cefalonia e Kos en setembro de 1943, durante a absorción alemá das zonas de ocupación italianas. En Cefalonia, unha división italiana de 12.000 homes foi atacada o 13 de setembro por elementos da 1ª División de Montaña Alemá con apoio de Stukas, e obrigados a renderse o 21 de setembro, logo de sufrir 1.300 baixas. Ao día seguinte, os alemáns comezaron a executar aos seus prisioneiros e non pararon até ter fusilado a 4.500 homes. Os preto de 4.000 sobreviventes foron enviados en barcos ao continente, pero algúns deles afundíronse logo de topar con minas no Mar Xónico, onde morreron outros 3.000. O masacre de Cefalonia serve de trasfondo para a novela A mandolina do Capitán Corelli.
A zona de ocupación búlgara
Bulgaria entrou na segunda guerra mundial a carón do Eixe tentando resolver a súa "cuestión nacional" e satisfacer os *anceios da Grande Bulgaria, especialmente no área de Macedonia (onde perdera moito territorio na Segunda Guerra Balcánica) e Tracia Occidental (perdida a favor de Grecia polo Tratado de Neuilly). Bulgaria entrou a formar parte do Eixe o 1 de marzo de 1941, solicitando expresamente apoio alemán para as súas demandas territoriais.
O exército búlgaro entrou en Grecia o 20 de abril de 1941, xusto detrás da Wehrmacht e chegou a ocupar a totalidade de Grecia norte oriental ao leste do Río Strymon (Macedonia oriental e Tracia Occidental), agás a prefectura de Evros, na fronteira con Turquía, que foi ocupada polos alemáns. A diferenza de Alemaña e Italia, Bulgaria quixo anexarse os territorios, polo que a ocupación búlgara foi moito máis dura que as italiana e alemá. Unha campaña masiva de "bulgarización" foi lanzada e pola cal tódolos cargos gregos (alcaldes, mestres de escola, xuíces, avogados, cregos, policías...) foron deportados, prohibíuse o emprego da lingua grega incluso na esfera privada, os nomes de vilas e outros foron trocados polas formas búlgaras tradicionales e expropiáronse terreos para introducir colonos búlgaros. Un levantamento espontáneo e mal organizado en Drama a finais de setembro do 1941 foi esnaquizado polo exército búlgaro. A finais de 1941, mais de 100,000 gregos foran deportados da zona de ocupación búlgara. En maio de 1943 comezou tamén a deportación de xudeus da zona de ocupación búlgara.
Finalmente, o avance do Exército Vermello en Bulgaria en 1944, a retirada das forzas armadas alemás (Wehrmacht) de Grecia en outubro, e o "acordo das porcentaxes" entre Winston Churchill e Iosif Stalin, provocou a retirada das forzas búlgaras de Grecia.
Momias viventes
Momias viventes (en Mummies Alive!) é unha serie de animación estadounidense creada por DIC Entertainment. Ten unha soa temporada que foi emitida orixinalmente en 1997. A serie formou parte dunha tendencia xeral de "momiamanía" na cultura popular dos anos 90.
Sinopse
No antigo Exipto, un malvado feiticeiro chamado Scarab, mata ó fillo do faraón, o príncipe Rapses, para poder conseguir a inmortalidade. Enterrado vivo polo seu crime, Scarab revive no mundo moderno e comeza a busca da reencarnación de Rapses, un rapaz de San Francisco de nome Presley Carnovan. Os gardacostas momias de Rapses' (Presley's), Ja-Kal, Rath, Armon e Nefer-Tina, xunto co gato de Rapses, Kahti, espertan da morte para protexelo de Scarab. Eles empregan o poder de Ra para transformarse en poderosos gardiáns.
Cada unha das momias teñen o poder dun deus expicio. Ja-Kal ten o espírito dun falcón, Rath o dunha cobra, Armon o dun boi e Nefer-Tina o dun gato. Cada un deles é quen de invocar armaduras e poderes máxicos para loitar. Porén, unha vez que a súa forza se esgota, deben repousar no seu sarcófago para recuperarse.
Bro Leon
Bro Leon (Pays de Léon en francés) é un dos bròiù (países) nos que se dividía a Bretaña histórica. Consta de 112 vilas nun territorio de 2.019 km² e unha poboación de 418.577 habitantes, segundo o censo de 2007. A capital é Kastell Paol e a cidade máis importante é Brest.
Porrúa, Llanes
Porrúa é unha parroquia do concello de Llanes, no Principado de Asturias. En 2006 tiña unha poboación de 408 habitantes (segundo o INE) repartidos en 222 vivendas e 9,45 km². Está situada a 4 quilómetros ao suroeste da capital do concello (saída pola estrada Llanes-L´Agüera Meré) e a 2,5 quilómetros de Celoriu (estrada local LL-00). Aséntase á beira da zona boscosa chamada Mañanga. No ano 2005, esta parroquia recibiu o Premio á Vila Exemplar de Asturias e no ano 2008 foi Vila cultural de Europa.
Clima
O clima é temperado, con oscilacións térmicas bastante moderadas, con veráns e invernos suaves. As temperaturas medias son de 17 °C no verán e 8,5 °C no inverno.
Patrimonio
Na praza pública denominada Campu Santuyano (denominación que alude ao santo padroeiro, de posible orixe altomedieval), coñecida tamén como La Bolera, por estar nela a única bolera cuberta (modalidade bolo-palma) da comarca, están situados ademais a igrexa (1905-1906), a escola (1924) e o casino-biblioteca (1928). A carón da devandita praza, con entrada na mesma, atópase o Museo Etnográfico do Oriente de Asturias, de ámbito comarcal.
Festas e eventos
Celébrase a festividade de Santuyano e Santa Basilisa, sendo a festa grande a de San Xusto e San Pastor, que ten lugar o segundo domingo de agosto. Tamén se fai o Mercado Tradicional de Porrúa, no que se amosan a artesanía, a música, o folclore e a etnografía da zona. Porrúa conta tamén cunha feira de gando anual.
Barrios
El Colláu, El Colláu Molín, La Concha, L' Aguillón, La Boriza, La Cai, La Vega, La Veguina, El Depósitu, Valparón, La Cortina, Serna, Ḥogu la Panadera, Llagu la Corrada, La Jorna, El Molín, La Peral, La Caleya Roque, La Mazuga, La Concha, La Ḥorcada, El Carril, La Pasera, La Corrolada, La Bolera, Sorvilla, La Cerezal, Llacín, Meré, El Coteru, La Peruyal, El Cortixu, La Concha La Ḥorcada, La Portiellina, Caxigal, Ḥuentes, La caleya Don Grigoriu, Carapedru, La Ḥolechada, Llagu Villa.
-209
Outros
Historia ano a ano
Terceira división española 2015/16
A tempada 2015–16 da Terceira División de España foi a 82.º edición deste torneo. Iniciouse en agosto de 2015 e finalizou en xuño de 2016 coas eliminatorias de promoción finais.
Mostra
En estatística, unha mostra é un subconxunto de casos ou individuos dunha poboación estatística.
As mostras obtéñense coa intención de inferir propiedades da totalidade da poboación, para o que deben ser representativas desta. Para cumprir esta característica a inclusión de individuos debe seguir unha técnica de mostraxe. Neses casos pode obterse unha información semellante á dun estudo exhaustivo en menos tempo e con menos custo.
O número de individuos que compoñen a mostra adoita ser bastante inferior á poboación total, aínda que grande abondo como para que a estimación dos parámetros determinados teña un nivel de confianza axeitado. Para que o tamaño da mostra sexa o idóneo cómpre recorrer ao cálculo.
Descrición matemática dunha mostra aleatoria
O uso de mostras para deducir de xeito fiable as características da poboación require que se traballe con mostras aleatorias. Se a mostra estatística considerada non constitúe unha mostra aleatoria as conclusións baseadas na devandita mostra non son fiables e en xeral estarán nesgadas nalgún aspecto.
En termos matemáticos, dada unha variable aleatoria X cunha distribución de probabilidade F, unha mostra aleatoria de tamaño N é un conxunto finito de N variables independentes coa mesma distribución de probabilidade F.
En xeral, resulta difícil comprobar se unha determinada mostra é aleatoria ou non, o que só pode facerse considerando outros tipos de mostraxes aleatorias robustas que permitan decidir se a primeira mostra era aleatoria.
1104
Mortes
Historia ano a ano
Vanabina
miniatura|Representación en 3D da estrutura da vanabina2 da [[Ascidia (xénero)|Ascidia sydneiensis var. samea. ]]
As vanabinas (tamén chamadas proteínas asociadas ao vanadio ou vanadio cromáxeno) son un grupo específico de metaloproteínas que se unen ao vanadio. As vanabinas atópanse case exclusivamente nas células sanguíneas chamadas vanadocitos dalgunhas ascidias e outros tunicados. As vanabinas extraídas dos vanadocitos de tunicados denomínanse con frecuencia hemovanadinas. Estes organismos poden concentrar o vanadio a un nivel 100 veces maior ca o da auga de mar que os rodea. As proteínas vanabinas parecen estar implicadas na captación e acumulación deste ión metálico. Actualmente non se comprende de forma concluínte por que estes organismos necesitan captar vanadio.
O químico alemán Martin Henze descubriu o vanadio nas ascidiáceos en 1911.
As vanabinas como transportadores de oxíxeno
Debido á alta concentración de vanadio no sangue, asumiuse inicialmente que as vanabinas se utilizan para o transporte de oxíeno igual que fan as hemoglobinas baseadas no ferro ou as hemocianinas baseadas no cobre. Porén, non hai probas científicas sólidas que avalen esta hipótese.
As maiores concentracións de vanadio encontráronse ata agora nas células de Ascidia gemmata (350 mM), da suborde dos Phlebobranchia. Esta concentración é 10.000.000 veces maior que na auga de mar.
Outras proteínas transportadoras de oxíxeno teñen unha constante de disociación moi baixa co seu grupo prostético metálico e únense firmemente a eses grupos. As vanabinas teñen unha constante de disociación moderada e non se unen firmemente ao vanadio. Aínda máis significativo é que, debido a esta constatne de disociación moderada, o vanadio atópase comunmente flotando libre e separado de calquera proteína nos vacúolos. Isto é completamente diferente ao que se observa noutras proteínas transportadoras de oxíxeno.
Unha hipótese correlaciona as células sanguíneas das ascidias coa anaerobiose por medio do vanadio(III) e os tunicromos.