cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bangka
Historia
Bangka foi cedida ao Reino Unido polo sultán de Palembang en 1812, pero en 1814 intercambiouse cos Países Baixos por Cochin na India. A illa foi ocupada polo Xapón desde febreiro de 1942 até agosto de 1945. Converteuse en parte da Indonesia independente en 1949. A illa, xunto coa veciña Belitung, formaba parte da provincia de Sumatra do Sur (Sumatera Selatan), pero en 2000 as dúas illas convertéronse na nova provincia de Bangka-Belitung. Bangka é famosa por outros dous acontecementos, o masacre da illa de Bangka de enfermeiras australianas polos xaponese na Segunda Guerra Mundial e como é tratada no libro "Lord Jim" de Joseph Conrad.
Economía
Desde 1710, Bangka foi un dos principais centros de produción do mundo de estaño. A produción de estaño é un monopolio do goberno de Indonesia, é a máis grande fundición de estaño en Muntok. A Pementa tamén se produce na illa.
Sesto
O topónimo Sesto pode referirse a:
Wolverine and the X-Men
Wolverine and the X-Men é unha serie de debuxos animados estadounidense realizada por Marvel Animation, a cuarta adaptación do universo dos X-Men tras Pryde of the X-Men, X-Men: The Animated Series e X-Men Evolution. A súa estrea foi o 6 de setembro de 2008 na canle Nicktoons.
Características
A serie mestura animación en dúas e tres dimensións, é unha continuación de X-Men Evolution, xa que trae os mesmos personaxes, con algunhas diferenzas, os principais son Lobeto, Angel, Beast, Colossus, Cyclops, Emma Frost, Forge, Iceman, Jean Grey, Nightcrawler, Professor X, Rogue, Shadowcat, Storm, Magneto ou Mister Sinister.
Pedrosa del Príncipe
Pedrosa del Príncipe é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 173 habitantes (INE 2012).
Premier League
A Premier League, tamén coñecida no Reino Unido como The Premiership, é a máxima categoría da liga de clubs de fútbol de Inglaterra. Foi fundada en 1992, seguindo a decisión dos equipos da Football League First Division (até entón a máxima categoría da liga inglesa) de separarse da "Football League" para tomar vantaxe dun lucrativo trato de dereitos de televisión.
A Premier League está actualmente constituída por vinte equipos en cada tempada, e un total de corenta e oito competiron nela ao longo dos anos, con todo, só seis equipos gañaron o título até o de agora: Arsenal, Blackburn Rovers, Chelsea, Leicester City, Manchester City e Manchester United. O actual campión é o Manchester City.
O torneo está considerado como a mellor liga do mundo segundo a clasificación oficial da Federación Internacional de Historia e Estatística de Fútbol (IFFHS).
Orixes
Os anos 1980 supuxeron unha das peores épocas do fútbol inglés, os estadios non se atopaban en bo estado, cada vez menos xente acudía a ver os partidos, os seareiros máis radicais, os hooligans, provocaban altercados violentos nos estadios e os equipos ingleses estaban imposibilitados de xogar nas competicións europeas tras a Traxedia de Heysel en 1985. Así, a Football League First Division, que fora a máxima competición futbolística do país dende 1888, estaba lonxe de igualarse con ligas como a Serie A de Italia ou a Primeira División de España no que se refire a asistencia de público e ingresos, emigrando moitos xogadores ingleses cara a outros países.
Con todo, nos anos 1990 esta tendencia comezou a reverterse, a selección de fútbol de Inglaterra fixera un bo papel na Mundial de Fútbol de 1990 chegando ás semifinais e a UEFA levantara xa a prohibición sobre os equipos ingleses de xogar en competicións europeas en 1990, sendo publicado ese mesmo ano o Informe Taylor, sobre os estándares seguridade nos estadios, cunha proposta para que tódolos espectadores tivesen a súa corresponde cadeira dentro do recinto.
O diñeiro da televisión converteuse en algo moi importante; a Football League recibira só 6,3 millóns de libras esterlinas por un acordo de dous anos en 1986, mais cando o trato rematou en 1988, o prezo subira a 44 millóns polos seguintes catro anos. As negociacións de 1988 foron o primeiro sinal dunha liga dividida; dez clubs ameazaron con deixala e formar unha "superliga", porén foron finalmente persuadidos para quedar. Coa mellora dos estadios e o aumento da asistencia aos partidos, as recadacións melloraron, e os mellores equipos do país novamente consideraron deixar a Football League para capitalizar a crecente influencia do diñeiro que se xeraba polo deporte.
Fundación
Ao final da tempada 1990-91, unha proposta para o establecemento dunha nova liga estaba feita. O acordo entre os membros fundadores, asinado o 17 de xullo de 1991 polos clubs máis importantes, estableceu os principios básicos para crear a Premier League. Esta nova división tería independencia comercial da Federación Inglesa de Fútbol e da Football League, dándolle á Premiership licenza para negociar os seus propios acordos para a radiodifusión e patrocinio. Isto foi visto como necesario para que os equipos ingleses puidesen outra vez competir e derrotar aos mellores cadros de Europa, mentres se atraía aos mellores futbolistas do mundo, algo que en 1991 parecía imposible.
En 1992 os equipos da First Division renunciaron á Football League e o 27 de maio de 1992 a Premier League foi formada como unha "Private company limited by shares" (do inglés: Compañía privada limitada por accións) non dependente da Federación Inglesa de Fútbol, o que significou un crebe de 104 anos de antigüidade, nos que a Football League funcionara até entón con catro divisións. Así pois a Premier League operaría como unha soa división, a primeira, e a Football League coas tres restantes. Realmente non houbo un cambio no formato da competición, o mesmo número de equipos competía na máxima categoría, e o ascenso e descenso entre a Premier League e a nova First Division mantívose co mesmo formato que rexía entre as antigas First e Second Division.
Os vinte e dous membros inaugurais da nova Premier League foron Arsenal, Aston Villa, Blackburn Rovers, Chelsea F.C., Coventry City, Crystal Palace, Everton, Ipswich Town, Leeds United, Liverpool F.C., Manchester City, Manchester United, Middlesbrough, Norwich City, Nottingham Forest, Oldham Athletic, Queens Park Rangers, Sheffield United, Sheffield Wednesday, Southampton F.C., Tottenham Hotspur e Wimbledon.
Estrutura corporativa
A Premier League funciona como unha corporación e é propiedade dos vinte clubs membros. Cada club é un accionista, cun voto cada un en cuestións tales como cambios nas regras e contratos. Os clubs ademais elixen a un presidente, a un director executivo e a un consello de administración para supervisar as operacións diarias da liga. A Federación Inglesa de Fútbol non está directamente implicada nas operacións da Premier League, mais ten poder de veto como accionista especial durante a elección do presidente e director executivo e cando as novas normas son adoptadas pola liga.
Así mesmo, a Premier League envía representantes á UEFA's European Club Forum, o número de clubs e os propios clubs elixidos en función dos coeficientes da UEFA. O Foro de Clubs Europeos é responsable da elección de tres membros do Comité de Competición da UEFA, que participa nas operacións das competicións da UEFA como a Liga de Campións e a UEFA Europa League.
Sistema de competición
Os vinte equipos constituíntes da Premier League enfróntanse durante cada tempada, dende agosto até maio, dúas veces co resto, unha vez no seu estadio e outra no do seu adversarios, nun total de 38 partidos por cada equipo. Ao final de cada tempada os tres últimos equipos da clasificación descenden á Football League Championship e son substituídos polos dous mellores da Football League Championship, xunto ao gañador dun sistema de play-off que se xoga entre os equipos que ocuparon do terceiro ao sexto posto desa mesma división.
Os equipos que ocupan os catro primeiros lugares clasifícanse para a Liga de Campións da UEFA, entrando directamente os tres primeiros na fase de grupos e o cuarto na terceira rolda de clasificación. O quinto lugar clasifícase automaticamente á UEFA Europa League, entrando na primeira rolda de clasificación. O sexto e o sétimo tamén se poden clasificar dependendo do que pase nas dúas competicións de copa, a Copa de Inglaterra, e a Copa da liga de Inglaterra. Se o campión e o subcampión da Copa de Inglaterra finalizan entre o cinco primeiros, o lugar na UEFA Europa League iría para o sexto lugar da Premier League. Se a Copa da liga é gañada por un equipo que xa se clasificou a unha competición europea, o lugar do gañador da Copa da liga vai cara ao equipo mellor clasificado que non clasifique a Europa, ao contrario que na Copa de Inglaterra, onde non se lle dá o lugar ao subcampión.
Títulos por clubs
Dende a fundación da nova Premier League en 1992 só catro equipos distintos lograron alzarse co campionato: Manchester United, Arsenal, Chelsea e Blackburn Rovers. Cómpre destacar ademais que o Liverpool, gañador dezaoito veces da liga inglesa, dende a fundación da Premiership non conseguiu ningún título.
Xogadores
As estatísticas só inclúen datos dende a fundación da Premier League en 1992. O campo último equipo refírese ao último equipo co que xogou ou xoga nesta competición. En cursiva xogadores en activo na competición.
Máis partidos xogados
miniatura|180px|Ryan Giggs Actualizado a 21 de maio de 2019.
Máximos goleadores
miniatura|180px|Alan Shearer Actualizado a 21 de maio de 2019.
Patrocinio
Dende 1993, a Premier League estivo patrocinada nas seguintes ocasións, estando o patrocinador habilitado para poñerlle o nome á competición:
Sääminginsalo
Tradicionalmente, Soisalo, no mesmo complexo lacustre, considerábase a illa máis grande de Finlandia, pero tecnicamente non é unha verdadeira illa porque os lagos que a rodean non están no mesmo nivel. O mesmo, con todo, pode dicirse de Sääminginsalo, porque está separada do continente por unha canle artificial soamente e non se diferenza de ningún xeito de penínsulas como Xutlandia ou Peloponeso.
José Luis Álvarez
José Luis Álvarez Álvarez, nado en Madrid en 1930 é un político español. Está casado con Mercedes Royo-Villanova Payá.
Biografía
Realizou estudos de Dereito e aprobou as oposicións a notario. En 1975, José Luis Álvarez foi designado Secretario Xeral do Partido Popular, o primeiro partido político inscrito no Rexistro do Ministerio do Interior durante a monarquía, en torno ó que se aglutina unha federación de partidos denominada «Centro Democrático», que se integrará logo na Unión de Centro Democrático. En 1976 é membro da Comisión Igrexa-Estado encargada da redacción dos Acordos entre o Estado español e a Santa Sé de 1979.
Alcalde de Madrid por designación do goberno (1978), dimite a comezos de 1979 para presentarse como candidato a Alcalde da UCD ás eleccións, mentres asume a alcaldía o até entón tenente de alcalde Luis María Huete. Nas eleccións, Álvarez foi o candidato máis votado, pero non foi elixido alcalde, por ser maior en número de concelleiros a suma dos obtidos polas candidaturas do PSOE e do PCE.
Ministro de Transportes e Comunicacións dende o 2 de maio de 1980 baixo a presidencia de Adolfo Suárez González e dende o 26 de febreiro de 1981 baixo a presidencia de Leopoldo Calvo-Sotelo Bustelo. O 1 de decembro de 1981, Calvo-Sotelo noméao ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación, cargo que ocuparía até 1982, coa vitoria socialista.
En 1989, como membro de Alianza Popular, formou parte da Comisión que realizou a transformación de Alianza Popular no Partido Popular.
Limulus polyphemus
Limulus polyphemus é unha especie de artrópodo quelicerado da orde dos xifosuros, unha das catro aínda viventes destes aniamis, e a única do xénero Limulus.
Vive ao longo da costa leste de América do Norte e de América Central, principalmente en augas pouco profundas, en fondos brandos areosos ou lamacentos.
Na bibliografía internacional coñécese, entre outros, co nome vulgar de cangrexo de ferradura do Atlántico. Pero, a pesar deste nome, a especie está máis próxima aos arácnidos (arañas, carrachas e escorpións) que aos cangrexos, cos que non garda ningunha relación.
Características
Ten un corpo segmentado en tres lóbos divididos por sucos lonxitudinais e patas ventrais das que xorden apéndices e ollos compostos. Pode alcanzar os 50 cm de lonxitude.
Non se coñecen moito os seus hábitos. Pero sábese que pasa gran parte da súa vida enterrado na area ou na lama, en augas superficiais, onde captura ás súas presas, xa que é un deprerdador que se alimenta de moluscos, vermes e outros invertebrados (vivos ou mortos: tamén é necrófago).
Hábitat e distribución
Este cangrexo de ferradura se encóntrase comunmente no Golfo de México, ao longo das costas do atlánticas de Norteamérica. Realiza migracións, sendo o seu principal desprazamento, cara ao norte, a baía de Delaware, aínda que algúns individuos de cando en vez achéganse até as costas europeas.
O número de individuos desta especie está diminuíndo de forma lenta pero constante. Un recente estudo realizado polo Servizo de Estudos Xeolóxicos dos Estados Unidos de América sinala como culpábel deste declive ao cambio climático que está ocorrendo no noso planeta desde o final da era glaciar e que se está acelerando coas emisións de gases de efecto invernadoiro que facemos os humanos. Porén, estudos anteriores aseguran que a sobrepesca e as capturas para a industria farmacéutica tamén contribúen en gran medida á mingua das súas poboacións.
Xénero
O xénero Limulus foi descrito en 1785 polo naturalista danés Otto Friedrich Müller, na súa obra Entomostraca seu Insecta Testacea, quae in aquis Daniae et Norvegiae reperit, descripsit et iconibus illustravit.
Especie
En canto á especie, fora descrita en 1758 polo naturalista sueco Carl von Linné (Linneo), na 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Monoculus polyphemus.
Xénero
O nome Limulus é un diminutivo do adxectivo latino līmus, -a, -um, que significa "oblicuo", "torto", "atravesado" (limis [oculis] spectare = "mirar de esguello"). Literalmente: "un pouco birollo".
Especie
O epíteto específico, polyphemus, fai referencia ao máis famoso dos ciclopes da mitoloxía grega, Polifemo (en grego antigo Πολύφημος Polýphēmos, "de moitas palabras"), que adoita representarse como un xigante barbudo cun só ollo na fronte. Isto debeuese á idea errónea que se tiña no século XVIII de que o animal tiña un só ollo. Por iso tamén Linneo, cando describiu a especie, deulle ao xénero o nome de Monoculus, é dicir, "dun só ollo".
Xénero
Ademais de polo nome actual, o xénero coñécese tamén polo sinónimo Xiphosura Gronovius, 1764.
Especie
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
O sangue desta especie e os seus usos médicos
O sangue ou hemolinfa dos cangrexos de ferradura contén unha proteína chamada hemocianina, na que dous átomos de cobre fan a función de transporte do oxíxeno a través do organismo do animal, función que nos vertebrados realiza a hemoglobina, proteína que contén un átomo de ferro. A hemocianina é incolora cando non contén oxíxeno, mentres que se volve de cor azul escura cando si o transporta, ou cando o animal sangra a a hemolinfa queda exposta ao aire.
Este método úsase como alternativa ao Rabbit Pyrogen Test ou RPT, que consiste en inocular a un coello a substancia de ensaio e verificar posteriormente se o conello desenvolve un proceso febril. Fronte ao método LAL, o RPT é máis lento, non ofrece resultados cuantitativos e, ademais, poden existir outros factores que alteren o estado do coello, aínda que o seu espectro de aplicación sexa maior.
Outro novo uso do sangue deste animal é un test rápido de detección de posíbeis infeccións en astronautas para o seu tratamento inmediato. O dispositivo, chamado LOCAD-PTS (Lab-On-A-Chip Application Development Portable Test System), foi probado na Estación Espacial Internacional.
Preferente Autonómica de Galicia 2013/14
A tempada 2013–14 da Preferente Autonómica de Galicia empezou o 25 de agosto de 2013 e finalizou o 18 de maio de 2013. O campión foi o Ribadeo.
Jorge Luis Bueno
Jorge Luis Bueno Alonso, nado en Oviedo o 24 de abril de 1972, é un escritor e tradutor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Inglesa na Universidade de Oviedo, comezou traballando nela ata mudarse a Vigo. É profesor de Inglés medio e Inglés antigo na Universidade de Vigo, e a súa especialidade é a literatura inglesa medieval e do Renacemento.
Sopó
Sopó é un concello do departamento de Cundinamarca, Colombia, que se atopa na provincia de Sabana Centro. Atópase a 39 km ó norte de Bogotá. Foi fundado en 1653 por Frei Francisco Chacón. Forma parte da área metropolitana de Bogotá segundo o censo DANE 2005. A súa parroquia católica forma parte da Diocese de Zipaquirá. Limita polo norte con Zipaquirá e Tocancipá, ao Sur con La Calera, polo leste con Guasca e polo oeste con Chía e Cajicá.
Peral de Arlanza
Peral de Arlanza é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 160 habitantes (INE 2012).
Sopó
Toponimia
O topónimo «Sopó», en muysc cubun (Lingua muisca), significa «Pedra ou Cerro Forte».
Historia
Sopó é un dos municipios asentados nunha zona onde se atoparon as evidencias humanas máis antigas no altiplano cundiboyacense.
Período Herrera
É un período denominado así pola "Lagoa da Herrera", situada en Mosquera, Cundinamarca. Esta época, que data de antes da chegada dos muiscas, caracterizouse pola fabricación de utensilios de pedra, obxectos en cerámica e o cultivo do millo e outras plantas. En Sopó atopáronse importantes evidencias en tres sitios: Brujas, Carrizalito e Meusa, onde se asentaban 2 a 4 nativos por quilómetro cadrado.
Período muisca
O período muisca caracterizouse pola dispersión das comunidades, pero á vez a diminución da área poboada, xunto coa chegada de novos poboadores polos achados arqueolóxicos que datan desta época. No período muisca tardío xa se poden recoñecer tres asentamentos, probablemente asociados ás tres vilas achados polos conquistadores durante a colonia: Meusa, Cueca e Sopó, e un asentamento denominado Teusacá que se atopaba xunto ó río (Ponte Adobes).
Economía
A base económica do municipio está conformada especialmente pola agroindustria dedicada á produción de derivados de lácteos, floricultura, ademais algunhas gamas industriais dedicadas á produción de bens para o sector da construción e a fabricación de fósforos; séguenlle na súa orde as actividades comerciais, prestación de servizos e financeiras.
Alén disto, dentro do concello estivéronse construíndo áreas residenciais campestres para familias non oriúndas, de estrato socio-económico alto, as cales contan na súa maioría con campos de golf, áreas de equitación, lagos, zonas húmidas etc.
Lesques de Pirra
Lesques de Pirra (grego antigo Λέσχης, Léskhēs), tamén chamado Lescher, foi un poeta grego nado en Pirra ou en Mitilene, cidades da illa de Lesbos.
Traxectoria
Viviu cara ao ano -700, e segundo a Descrición de Grecia de Pausanias, era fillo de Esquilino. Quizais parte da súa vida e a súa carreira transcorrese en Mitilene, posto que Proclo se refire a el como Lesques de Mitilene.
O historiador lesbio Fanias considerou a Lesques autor do poema coñecido como a Pequena Ilíada, que narra os feitos comprendidos entre a morte de Aquiles e a toma de Troia.
Código Internacional de Nomenclatura para Algas, Fungos e Plantas
miniatura|180px|Portada de [[Species Plantarum, 1753.]] O anteriormente denominado Código Internacional de Nomenclatura Botánica (coñecido polas súas siglas en inglés, ICBN, en galego CINB) pasou a denominarse Código Internacional de Nomenclatura para Algas, Fungos e Plantas desde 2011, durante a celebración do XVIII Congreso Internacional de Botánica, celebrado en Melbourne (Australia).
Blanca Riestra
Blanca Riestra Rodríguez-Losada, nada na Coruña o 4 de maio de 1970, é unha escritora galega en linguas galega e castelá.
Traxectoria
Comezou os estudos de Dereito na Coruña, e licenciouse e doutorouse en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela. Na súa época de estudante escribiu a súa primeira novela Anatol y dos más (1996). En 1997 foi incluída na antoloxía Páginas Amarillas en 2000 en Ni Ariadnas ni Penélopes.
Viviu durante seis anos en Dijon (Francia), onde escribiu a súa tese sobre Juan Larrea doutorándose en Filoloxía Hispánica na Universidade de Borgoña e tamén e a súa segunda novela La Canción de las cerezas coa que gañou o Premio Ateneo Joven de Sevilla en 2001. En 2000 trasladouse a Madrid para dedicarse á escritura e á crítica literaria para Blanco y Negro Cultural, articulista de opinión e actualidade cultural en La Voz de Galicia e de viaxes en El País e El Mundo. En 2003 marchou a Roma como bolseira da Academia de Espagna por espazo de seis meses. Alí ensinou literatura na Universidade de Roma La Sapienza. Foi directora do Instituto Cervantes de Albuquerque (Estados Unidos).
Traballa como profesora de secundaria no IES Neira Vilas de Oleiros (A Coruña).
Código Internacional de Nomenclatura para Algas, Fungos e Plantas
Obxectivo
O CINB trátase dun compendio internacional das regras que rexen a taxonomía dos organismos vexetais (en sentido amplo) para os efectos de determinar, para cada taxon vexetal, un único nome válido.
Regulamentación
O CINB regulamenta os nomes dos taxons das "plantas verdes" (clado das plantas terrestres e das algas verdes), pero tamén establece regras para determinar os nomes doutros clados de eucariotas que tradicionalmente se estudan nos departamentos de botánica, como as estramenopilas (clado que comprende as algas pardas, as algas douradas, os oomicetos e os mofos acuáticos), algúns organismos do clado dos alveolados que teñen cloroplastos, como os dinoflaxelados, e tamén as algas vermellas, os glaucófitos, os fungos verdadeiros (quítridos, zigomicetos, ascomicetos, basidiomicetos) e varios clados eucariotas "basais" (como as euglenas, os mixomicetos, e os fungos da clase dos Myxogastria).
Principio fundamental
O principio fundamental do CINB é a determinación do principio de prioridade; consérvase, salvo excepcións, o nome correspondente á primeira descrición publicada dun determinado taxon, tratándose os nomes publicados con posterioridade para o mesmo como sinónimos correctos, pero inválidos formalmente. Os nomes pre-linneanos (e os nomes que Linneo publicou antes de 1753, como por exemplo Musa Cliffortiana para a planta que logo se denominaría Musa × paradisiaca, a bananeira) non se consideran vaalidamente publicados.
Á descrición acompaña normalmente un tipo, é dicir, un exemplar do taxon en cuestión preservado e conservado nunha colección ou herbario.
O CINB aplícas non só, como vimos, ao reino Plantae tal como se define hoxe en día, senón a todos os organismos tradicionalmente estudados pola botánica, inclíndo as algas verdeazuladas (ou cianobacterias), os fungos (Fungi) e algúns protistas.
Para a clasificación das especies vexetais cultivadas existe o Código Internacional de Nomenclatura para Plantas Cultivadas, que subministra regeas suplementarias. E a zooloxía e a bacterioloxía teñen os seus propios códigos.
Joseph Banks
miniatura|dereita|Joseph Banks.
Joseph Banks, nado en Londres o 13 de febreiro de 1743 e finado na mesma cidade o 19 de xuño de 1820, foi un naturista e botánico inglés que participou na primeira viaxe de James Cook.
Nos seus anos de estudante en Oxford adquiriu paixón pola botánica. Publica as súas primeiras descrición, de especies de Terra Nova e Labrador, utilizando o sistema de Carl von Linné.
En 1768 embarcou a bordo do HMB Endeavour, acompañando a Cook na súa primeira expedición cara ao sur do océano Pacífico. No Brasil fixo a primeira descrición científica coñecida (buganvílea), e con Daniel Solander fixo a maior colección de flora australiana, describindo especies novas para a ciencia.
Arredor de 75 especies levan o nome de Banks e está considerado o introdutor en occidente do eucalipto, a acacia, a mimosa e o xénero coñecido como Banksia.
Arquidiocese
miniatura|300x300px|Mapa das [[dioceses de España. En cor máis escura as arquidioceses.]] Na Igrexa católica de rito romano, a arquidiocese (arqui- provén do grego e significan 'ser o primeiro') é unha diocese cun rango superior ás convencionais. O título é un nome honorífico e del dedúcese que o bispo titular sexa denominado arcebispo. Nas Igrexas orientais católicas, as arquidióceses denomínanse arquieparquías.
Diocese sufragáneas
A arquidiócese adoita presidir sobre un grupo de dioceses dunha rexión, as cales son coñecidas como "sufragáneas", pero a incidencia do arcebispo na vida de devanditas dioceses é máis de preeminencia que de inxerencia, a menos que existan razóns de forza maior para iso como a imposibilidade dun bispo a rexer a vida da súa diocese. Non todas as arquidioceses teñen dioceses sufragáneas (por exemplo, a Arcebispado Castrense de España, non ten porque non é unha arquidiócese territorial).
Vilarmaior
Vilarmaior é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2014 tiña 1.236 habitantes (1.277 no 2010, 1.326 no 2006, 1.343 no 2005, 1.362 no 2004, 1.350 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Tallulah Bankhead
miniatura|dereita|Tallulah Bankhead.
Vilarmaior
Xeografía
O concello, de 30,1 km², abrangue seis parroquias. Limita ao norte co concello de Irixoa a través do río Lambre e os seus afluentes Caudelo e Mondariz. Os cumios máis elevados son o Catasol (440 m), Monte Grande (374 m) e Lagarín (309 m), na parroquia de San Pedro de Grandal, no límite co concello de Monfero. Ten clima oceánico, cunha media anual de 11,8 °C e unha oscilación lixeiramente superior aos 12 °C.
Tallulah Bankhead
Tallulah Brockman Bankhead, nada en Huntsville (Alabama) en 1902 e finada en Nova York en 1968, foi unha actriz estadounidense.
Vilarmaior
Historia
Na zona hai diversos petróglifos. Consérvanse topónimos que fan referencia a poboados castrexos como Castro, Castrillón, Castrelo ou As Croas. Do período da romanización de Galiza consérvase unha estela funeraria atopada na parroquia de Grandal en 1938, conservada no Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de San Antón da Coruña.
Tallulah Bankhead
Traxectoria
Filla do congresista William Brockman Bankhead, aos quince anos logo de gañar un concurso de beleza dunha revista cinematográfica convenceu á súa familia para se trasladar a a Nova York e en 1918 debutou no teatro cun pequeno papel en The Squab Farm. Logo de participar nalgúns filmes, en 1923 marchou a Londres onde actuou en doce obras nos seguintes oito anos con grande éxito.
Vilarmaior
Historia
As terras da zona foron doadas no século IX polo rei Afonso II de Oviedo ao bispo de Mondoñedo Sabarico, segundo se recolle nun documento do ano 866. En 1185 foille concedido ao mosteiro de Caaveiro o dereito das tres cuartas partes dos beneficios da igrexa de Doroña. Este templo é románico, do século XII. Durante a idade media as terras de Vilarmaior formaban parte do condado de Pruzos.
Honda
miniatura|dereita|Honda Accord, 2005 miniatura|dereita|[[Rubens Barrichello guiando un F1 Honda no Gran Premio de Cánada de 2006]] miniatura|dereita|Honda Civic, 2019 A Honda Motor Co., Ltd. (本田技研工業株式会社, Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha) é unha das máis importantes corporación multinacional xaponesa coñecida principalmente como un fabricante de automóbiles e motocicletas do mundo. Fundada por Soichiro Honda, un rapaz soñador e realizador que dende a infancia mostrábase un visionario de seu tempo. Na actualidade é unha empresa con sede no Xapón, que exporta os seus automóbiles para o mundo enteiro.
Honda é o fabricante de motocicletas máis grande do mundo desde 1959,, así como o maior fabricante do mundo de motor de combustión interna medidos en volume, producindo máis de 14 millóns de motores de combustión interna cada ano. Honda converteuse no segundo maior fabricante de automóbiles xaponés en 2001. Honda foi o oitavo fabricante de automóbiles máis grande do mundo detrás de General Motors, Grupo Volkswagen, Toyota, Hyundai Motor Group, Ford, Nissan e PSA Peugeot Citroën en 2011.
Honda foi o primeiro fabricante de automóbiles xaponés en presentar unha marca de luxo, Acura, no ano 1986. Separadamente dos seus negocios de automóbiles e motocicletas principais, Honda tamén fabrica equipos de xardinería, motores mariños, motos acuáticas, xeradores e outros produtos. Desde 1986, Honda está involucrado na investigación de intelixencia artificial/robótica e presentou o seu robot ASIMO en 2000. Tamén se aventuraron na industria aeroespacial co establecemento de GE Honda Aero Engines en 2004 e a Honda HA-420 HondaJet, que comezou a súa produción en 2012. Honda ten tres empresas conxuntas na China (Honda China, Dongfeng Honda, e Guangqi Honda).
En 2013, Honda investiu ao redor de 5,7% (6,8 miles de millóns US $) dos seus ingresos en investigación e desenvolvemento. Tamén en 2013, Honda converteuse no primeiro fabricante de automóbiles xaponés en ser un exportador neto aos Estados Unidos, exportando de 108.705 modelos de Honda e Acura, mentres que importan só 88.357.
Vilarmaior
Lugares de Vilarmaior
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Vilarmaior vexa: Lugares de Vilarmaior.
Tallulah Bankhead
Traxectoria
Regresou en 1931 para se converter na Marlene Dietrich norteamericana, pero os filmes que protagonizou foron un fracaso. Malia iso David O. Selznick pensou nela para o papel de Scarlett O'Hara, pero aínda que as probas que fixo para Foise co vento foron boas, ao final non a elixiu pola súa idade. Tallulah regresou a Broadway pero non acadou o éxito ata 1939 coa obra The Little Foxes. En 1944 co papel da cínica xornalista Constance Porter no filme de Alfred Hitchcock, Lifeboat realizou a que se considera a súa mellor interpretación cinematográfica.
Nas décadas de 1950 e 1960 seguiu actuando en Broadway e en programas de radio e televisión, nas mediadas da década de 1950 a súa carreira comeza a declinar, en parte pola súa afección ao alcol.
Olveira de Arriba, Olveira, Ribeira
Olveira de Arriba é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 46 habitantes (24 homes e 22 mulleres).
Mustang (filme)
Mustang é un filme dramático de 2015 dirixido pola turco-francesa Deniz Gamze Ergüven. A historia do filme está ambientada nunha vila turca remota e conta a vida de cinco rapazas orfas e os retos ós que se enfrontan como mulleres novas nunha sociedade fortemente conservadora. O evento da praia que desencadea a reacción da familia contra as cinco irmás ó comezo do filme está baseado na vida persoal de Ergüven.
Foi estreado na sección Quincena dos Realizadores do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2015 onde gañou o Premio de Cinema Europeo. Mustang é o primeiro filme de Deniz Gamze Ergüven. Ela explicou que a súa motivación para facelo era desvelar as dificultades das mulleres de Turquía. O filme tamén gañou o Lux Prize. Foi escollido para a súa presentación especial no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2015. O filme gañou o premio da Asociación de Directores Polacos no festival Ale Kino!. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios. Tamén foi nomeado ós Globos de Ouro na categoría de mellor filme en lingua non inglesa. Recibiu nove nomeamentos nos Premios César, e gañou catro, nas categorías de mellor filme, mellor guión orixinal, mellor edición e mellor banda sonora orixinal. Mustang recibiu a aclamación da crítica.
Sinopse
O filme comeza con Lale, a máis pequena das cinco irmás e a protagonista, despedindo na escola a súa profesora, que se está a mudar a Istambul. As irmás deciden ir á casa en vez de coller unha furgoneta, para gozar do día asollado. No camiño, xogan na auga na praia cos compañeiros. Por un xogo, sentan sobre os ombreiros dos rapaces. Cando chegan á casa, a súa avoa repréndelles e pégalles por ter este tipo de contacto corporal cos nenos e así "darse pracer" con eles. O seu tío Erol está igualmente furioso. A partir de entón prohibe ás nenas saír da casa, mesmo para ir á escola.
Adaloaldo
Adaloaldo, nado en 602 e finado en 626, foi un rei longobardo de Italia que reinou de 616 a 626.
Gladys Cooper
Dame Gladys Constance Cooper, DBE, nada en Londres (Inglaterra) o 18 de decembro de 1888 e finada en Henley-on-Thames o 17 de novembro de 1971 foi unha actriz británica.
Traxectoria
Cooper naceu no distrito de Lewisham. O seu pai foi Charles William Frederick Cooper e a súa nai Mabel Barnett. Tivo dúas irmás. Debutou no teatro en 1905 con Bluebell in Fairyland, mais non foi ata 1922 cando tivo o seu primeiro éxito con The Second Mrs. Tanqueray, de Arthur Wing Pinero. Interveu en Home and Beauty, de William Somerset Maugham, en Londres en 1919, e en The Letter, obra do mesmo autor, en 1927. O seu último grande éxito no teatro foi no papel de Mrs. St. Maugham en The Chalk Garden, de Enid Bagnold, un papel que representou en Londres e en Broadway. En 1967 traballou novamente en Londres nunha obra de Maugham, The Sacred Flame, e en 1971 volveu representar The Chalk Garden no Teatro Haymarket.
Adaloaldo
Traxectoria
Adaloaldo morre misteriosamente en Rávena pouco despois, nese mesmo ano.
Gladys Cooper
Traxectoria
Ao principio da súa carreira teatral, foi criticada por ser estirada. Aldous Huxley rexeitou a súa actuación en Home and Beauty: «é demasiado impasible, demasiado ríxida, actuando todo o tempo como se fose Galatea, aínda desafeita aos modos dun mundo vivo». Porén, Maugham eloxiouna por «cambiar de ser unha actriz indiferente a unha extremadamente competente» mediante o seu sentido común e traballo.
Entre os seus moitos traballos na televisión, protagonizou a serie The Rogues, xunto a David Niven, Gig Young, Robert Coote, John Williams e Larry Hagman. Por esta actuación gañou o Globo de Ouro en 1965. Tamén participou en tres episodios de The Twilight Zone.
Nos seus últimos anos volveu ao Reino Unido. Traballou xunto a Wendy Hiller e Leo Genn en The Sacred Flame, en Londres, en 1967, ano en que foi nomeada Dama Comandante (DBE) da Orde do Imperio Británico. Faleceu por unha pneumonía aos 82 anos en Henley-on-Thames, Inglaterra.
Bertín Osborne
Norberto Juan Ortiz Osborne, coñecido como Bertín Osborne, nado en Madrid o 7 de decembro de 1953, é un cantante, presentador e actor español.
Traxectoria
Naceu nunha familia aristocrática española, fillo de Enrique Ortiz y López-Valdemoro, oitavo conde de Donadío de Casasola e de María Teresa Osborne y Marenco. Estudou nos xesuítas de Chamartín e no colexio de Campillos (Málaga), aínda que pasou gran parte da súa infancia en Xerez da Fronteira (provincia de Cádiz) onde se atopan as bodegas, negocio tradicional da súa familia. En xullo de 1977 casa con Sandra Domecq y Williams con quen tivo catro fillos: Cristian, Alejandra, Claudia e Eugenia Ortiz Domecq e o 10 de xuño de 2006 contrae matrimonio con Fabiola Martínez con que ten dous fillos: Norberto e Enrique Ortiz y Martínez no ano 2007 e o 21 de novembro de 2008 o seu sexto e segundo a comentado, último fillo Carlos Ortiz Martínez.
Música
Se ben a súa primeira actuación musical se remonta a 1971, no Festival de la Canción de El Escorial, tivo que esperar a 1980 para firmar o seu primeiro contrato para gravar un disco, que saíu a luz en 1981, con temas como "Amor Mediterráneo", "Tú, solo tú" (do compositor de Danilo Vaona), "Perdóname" e "Que nos pasa esta mañana"(ambas do compositor de Camilo Sesto). Un ano despois editaba Como un Vagabundo, o seu segundo LP.
En 1983 participa no Festival de San Remo co tema "Eterna Malattia", recibindo o premio da crítica ó mellor intérprete. Entre os seus últimos traballos figura Sabor a México, onde rende tributo ás rancheiras.
Televisión
Comeza a traballar na pequena pantalla interpretando unha telenovela en México. O seu regreso a España, en 1992 é contratado pola cadea Telecinco para presentar un espazo nocturno de citas de parellas titulado Contacto con tacto, con contido considerado de alto nivel erótico para os canons do momento. Á partir dese momento convertese nun dos presentadores máis populares de televisión en España.
Trala súa experiencia en Telecinco, é contratado por Antena 3, onde permaneceu nove anos, conducindo varios programas entre os que destacaron o concurso musical Lluvia de estrellas e a súa versión infantil Menudas estrellas.
Tamén presentou o programa dedicado os animais Ankawa en Televisión Española. A súa última incursión no medio ata o momento foi a última edición do Grand Prix emitido nas autonómicas.
Ipomoea purpurea
Ipomoea purpurea (gloria da mañá ) é unha especie botánica no xénero Ipomoea, familia das Convolvulaceae, nativa de México e de Centroamérica. En Galicia atópase naturalizada, especialmente en xardíns urbanos e leiras abandonadas e aramados ou reixas das vilas. thumb|Flores
Descrición
Como todas as ipomeas, a planta enrédase por si mesma en estruturas, medrando a unha altura de 2 a 3 m de altura. As follas teñen forma de corazón e os talos teñen vilosidades e tamén setas ríxidas patentes. As Flores son de forma de trompeta ou sino, predominando as cores azuis, púrpuras e brancas duns 3 a 6 cm de diámetro.
Hábitat
Os hábitats comúns para esta planta son: paisaxes exteriores, reixas e aramados, e leiras especialmente urbanas. Está naturalizada en rexións tropicais e temperadas do mundo, incluída Galicia. Aínda que frecuentemente é considerada herba nociva e invasora. Ipomoea purpurea, proliferou pola beleza das súas floras púrpura e brancas; ten ademais variedades de cultivo.
Usos
As sementes triangulares teñen certa historia no seu uso coma droga psicodélica, coma na Ipomoea tricolor que contén LSA (amida de ácido lisérxico). Cómpre resaltar que as sementes conteñen toxinas, polo que calquera uso debe ser con moita precaución. Os efectos que provoca a intoxicación son case idénticos aos do LSD.
Taxonomía
Ipomoea purpurea foi descrita por Carl von Linné e Roth e publicado en Botanische Abhandlungen und Beobachtungen 27. 1787. Ipomoea: nome xenérico que procede do grego ips, ipos = verme e homoios = semellante, polo hábito volúbel dos seus talos.
purpurea: epíteto latíno que significa "de cor púrpura".
Protoplasma
O protoplasma é o contido vivo dunha célula que está rodeado por unha membrana plasmática.
Nalgunhas definicións é un termo xeral que significa citoplasma (por exemplo, Mohl, 1846), pero para outros autores tamén inclúe o nucleoplasma (por exemplo, Strasburger, 1882). Para Sharp (1921), "Segundo o vello uso a porción extranuclear do protoplasto [a célula enteira, excluíndo a parede celular] denominábase "protoplasma", pero o núcleo tamén está composto de protoplasma, ou substancia viva no seu senso amplo. O consenso actual é evitar esta ambigüidade empregando os termos usados por Strasburger en (1882) citoplasma [acuñado por Kölliker (1863), orixinalmente como sinónimo de protoplasma] e nucleoplasma ([acuñado por van Beneden (1875), ou] carioplasma, [usado por] Flemming [(1878)])". A definición de citoplasma de Strasburger excluía os plastidios, os cales formaban o cromatoplasma.
En canto á inclusión ou non dos vacúolos no concepto de protoplasma hai tamén controversia.
O protoplasma está composto por unha mestura de pequenas moléculas, como ións, aminoácidos, monosacáridos e auga (que serve de disolvente), e macromoléculas, como ácidos nucleicos (ARN), proteínas, lípidos e polisacáridos. Nos eucariotas o protoplasma que rodea o núcleo celular denomínase citoplasma e dentro do núcleo está o nucleoplasma. Nos procariotas o material dentro da membrana plasmática é o citoplasma bacteriano, mentres que nas bacterias gramnegativas a rexión que queda fóra da membrana plasmática pero dentro da membrana externa da súa envoltura é o chamado periplasma.
Historia
A palabra "protoplasma" procede do grego protos, 'primeiro', e plasma, con forma de cousa, e era usada orixinalmente en contextos relixiosos. Utilizouna en 1839 J. E. Purkinje para designar o material do embrión animal. Posteriormente, en 1846 Hugo von Mohl redefiniu o termo (tamén chamado Primordialschlauch, "utrículo primordial") para referirse á substancia "semifluída, granular, babosa e basta" do interior da célula vexetal, para distinguila da parede celular e do zume celular (Zellsaft) do interior do vacúolo. Thomas Huxley (1869) referiuse posterioremnte a el como a "base física da vida" e considerou que a propiedade da vida era o resultado da distribución de moléculas no seo desa substancia. O protoplasma converteuse en algo "epistémico". A composición, non obstante, era un misterio e houbo moita polémica sobre de que tipo de substancia estaba formado.
En 1872, Beale creou o termo vitalista "bioplasma" para contrastalo co materialismo de Huxley. En 1880, Hanstein propuxo o termo protoplasto para designar a célula completa excepto a parede celular, e algúns autores como Julius von Sachs (1882) preferían este nome en vez de "célula".
En 1965, Hardy introduciu o termo "citosol", posteriormente redefinido como o líquido do interior da célula.
Na época en que escribiu Huxley desenvolvíase un longo debate sobre a unidade fundamental da vida: era a célula ou o protoplasma? A finais da década de 1860, o debate quedou resolto a favor de protoplasma. A célula era o contedor do protoplasma, o cal era a substancia fundamental e universal da vida. A contribución principal de Huxley foi establecer o protoplasma como incompatible coa teoría vitalista da vida. Os intentos de investigar a orixe da vida por medio da creación dun "protoplasma" sintético no laboratorio non tiveron éxito.
A idea de que o protoplasma dos eucariotas é simplemente divisible en substancia fundamental chamada "citoplasma" e un corpo estrutural chamado núcleo celular reflicte o coñecemento máis primitivo da estrutura da célula que precedeu ao desenvolvemento do microscopio electrónico, cando parecía que o citoplasma era un fluído homoxéneo e descoñecíase a existencia da maioría dos compartimentos subcelulares ou como as células mantiñan a súa forma. Hoxe sábese que o contido da célula é moi complexo estruturalmente e contén moitos orgánulos.
Skrillex
Sonny John Moore, nado no barrio de Highland Park, na cidade dos Ánxeles, o 15 de xaneiro de 1988, é un DJ, cantante e produtor musical estadounidense coñecido polo seu nome artístico Skrillex. Sonny Moore uniuse á banda post-hardcore From First to Last como o seu cantante en 2004, e gravou dous álbums con eles Dear Diary, My Teen Angst Has a Body Count (2004) e Heroine, (2006). Deixou a banda para comezar a súa carreira en solitario en 2007. Comezou a súa primeira xira en solitario a finais de 2007. Despois de recrutar novos membros para a nova banda, Moore uniuse á xira Alternative Press Tour para apoiar a All Time Low e The Rocket Summer.
Despois de lanzar o EP Gypsyhook EP no 2009, Moore tiña previsto a gravación do seu álbum de estudio Bells, xunto co produtor Noah Shain. Porén, parou a produción do álbum e comezou a súa andaina baixo o nome de Skrillex, distribuíndo o EP My Name Is Skrillex mediante descarga gratuíta na súa páxina oficial de MySpace. Máis tarde, lanzou o Scary Monsters and Nice Sprites a finais de 2010 e More Monsters and Sprites a mediados de 2011, cos cales conseguiu un éxito comercial moderado. O 30 de novembro de 2011, foi nomeado a cinco Premios Grammy, e gañou tres galardóns: "Mellor Álbum Dance/Electrónica", "Mellor Gravación Dance" e "Mellor Gravación Remixed, Non Clásica". On 5 de decembro de 2011, a BBC anunciou que estaba nomeado á votación Sound of 2012. O 12 de decembro de 2011, foi galardoado co Premio MTV como Mellor artista do ano de música dance electrónica. Skrillex gañou un total de seis Premios Grammy.
Luar na lubre
Luar na Lubre é grupo de folk galego creado na Coruña en 1985. Trátase dunha das bandas máis representativas do panorama folk galego. Obtiveron distintos premios, boas críticas, actuacións nos mellores escenarios e dous discos de ouro.
Traxectoria
Os instrumentos que usan son: gaita galega (e algunha que outra introdución de uilleann pipe), acordeón diatónico, violín, frautas e whistles, chelo, guitarra acústica, bouzouki, pandeireta, bohdran e percusións. O grupo tivo na súa historia cinco voces femininas: nos primeiros anos Ana Espinosa, posteriormente Rosa Cedrón, a portuguesa Sara Vidal, Paula Rey e, por último, a súa voz actual, Irma Macías
En 2005, co abandono de Rosa Cedrón e contando xa coa nova vocalista, a portuguesa Sara Vidal, presentan o álbum Saudade. O disco conta con poemas de García Lorca en galego adicados a Buenos Aires, poemas de autores galegos homenaxeando os emigrantes, unha pandeirada de Celso Emilio Ferreiro dedicada ao Che Guevara etc. Nesta edición participan Pablo Milanés, Emilio Cao, Adriana Varela e Lila Downs, entre outros.
No seu seguinte traballo, Camiños da fin da terra, publicado en 2007 fan un percorrido polos camiños que levan aos confíns do mundo, uns camiños cheos de lendas, tradicións, personaxes, historias que lle dan un profundo sabor a mar e frescura. A canción "Os animais", baseada nunha melodía tradicional irlandesa levada polos emigrantes a América, coñecida por ser a banda sonora dun coñecido anuncio dun automóbil, está sendo moi visitado en youtube onde foi número 1 en varias ocasións en diferentes apartados. O 3 de abril de 2008 na gala dos Premios da Música o grupo acadou recoñecemento de Mellor Álbum Tradicional por Camiños da fin da terra e Mellor Canción en Galego co tema "Canto de andar".
En 2009 publican un concerto en directo, Ao vivo, gravado en dous CDs e un DVD os días 22 e 23 de xaneiro de 2009 no Teatro Colón da Coruña, co gallo dos 24 anos de vida do grupo. Este concerto contou coas colaboracións de Diana Navarro ("Romeiro ao lonxe"), Pedro Guerra ("Memoria da noite"), Luz Casal ("Camariñas") e Ismael Serrano ("El derecho de vivir en paz"). O DVD ten coma extras o videoclip "El derecho de vivir en paz" e un spot promocional da cidade da Coruña cos seus lugares e monumentos máis coñecidos, coa música de O son do ar.
En 2010 publican Solsticio, o seu duodécimo traballo.
O 3 de novembro de 2011 anunciouse que a nova vocalista do grupo era Paula Rey, despois de que Sara Vidal deixara o grupo en setembro.