cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pobo nivkh
Os nivkh sufriron fortemente por mor das influencias dos estranxeiros, primeiro coas migracións de pobos tungús. Posteriormente, a dinastía Qing da China obrigou ós nivkh a pagarlles un tributo. Entre 1850 e 1860, os cosacos anexionaron e colonizaron as terras nivkh, onde son unha pequena minoría no presente. Hoxe en día, os nivkh viven en casas segundo o estilo ruso, e por mor da sobreexplotación do mar e a contaminación dos ríos, adoptaron moitas comidas da gastronomía de Rusia. Os nivkh practican o xamanismo e é especialmente relevante para eles o Festival do Oso durante o inverno. Porén, algúns téñense convertido á Igrexa Ortodoxa Rusa.
Cámara dos lords
Está formada por representantes da aristocracia británica, así como por 24 bispos e dous arcebispos.
Tivo gran poder ata o século XIX, xa que podía rexeitar calquera lei aprobada na Cámara dos Comúns. Hoxe en día ten un papel simbólico e tradicional.
Pobo nivkh
Segundo o censo da Federación Rusa de 2002, hai 5 287 nivkh. A maioría fala ruso, e arredor dun 10 por cento fala a súa lingua nivkh. A lingua nivkh está considerada unha lingua illada, malia que está clasificada, por conveniencia, entre as linguas paleosiberianas. A lingua nivkh está dividida en catro dialectos.
Cámara dos lords
Ao contrario do que ocorre na Cámara dos Comúns, os membros da Cámara dos Lords non se elixen mediante elección, dividíndose segundo o seu dereito a formar parte da Cámara en «lords espirituais» e «lords temporais». Os lords espirituais son 26 bispos elixidos polo seu prestixio e a súa dilatada carreira eclesiástica dentro da Igrexa anglicana. Os lords temporais conforman o resto, sendo a maioría membros con dereito vitalicio non hereditario, nomeados polo Rei co asesoramiento do primeiro ministro. Isto é así porque, antigamente, o dereito a formar parte da Cámara dos Lords como lords temporais era exclusivamente hereditario; pero actualmente, e tras sucesivas reformas, os membros por herdanza desta Cámara son só unha pequena porción. Desde marzo de 2010, a Cámara dos Lords conta con 788 membros, 138 máis que a Cámara dos Comúns, que conta con 650.
Acatlán
O topónimo Acatlán pode referirse a varios lugares de México:
Barnabas Sibusiso Dlamini
Barnabas Sibusiso Dlamini, nado o 15 de maio de 1942, é un político e o Primeiro ministro de Eswatini desde o 23 de outubro de 2008. Ocupou anteriomente o cargo do 26 de xullo de 1996 até o 29 de setembro de 2003.
O Condado
O topónimo O Condado dá nome aos seguintes lugares:
Segunda división española 1935/36
A tempada 1935–36 da Segunda División de España foi a 8ª edición deste torneo, a última antes da guerra civil española. O campionato estivo composto por unha primeira fase con tres grupos e unha fase final cun grupo composto polos dous primeiros de cada grupo da primeira fase. Finalmente acadaron o ascenso a Primeira División o Celta de Vigo e o Real Zaragoza. Por outra banda, introduciuse un sistema para calcular que equipos descenderían no cal se sumarían os puntos acadados nos campionatos mancomunados e mais os obtidos durante a fase de grupos da liga de Segunda División, porén moitos destes descensos quedaron sen consumar ao retomarse a competición en 1939.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 3
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Táboas de descenso
Nesta tempada, o descenso foi calculado mediante a suma dos puntos acadados na competición de liga e mais nos respectivos campionatos superrexionais (xogados antes do comezo da liga ), descendendo en cada mancomunidade o equipo con menor número de puntos trala realización da suma. Os equipos descendidos pasarían ó campionato territorial de primeira categoría que correspondese, deixando de participar nos campionatos superrexionais e na Segunda División. Os equipos que remataron en posicións de descenso despois de facer a suma foron o Unión Sporting Club, o Deportivo Nacional (empatado a puntos co Valladolid, pero con menos puntos en Liga), o Donostia, o CE Júpiter, o Elche CF e a SD Mirandilla.
Véxase tamén
Taboa de resultados
Alfred Korzybski
Alfred Korzybski, nado en Varsovia o 3 de xullo de 1879 e finado en Lakeville (Estados Unidos de América) o 1 de marzo de 1950, foi un enxeñeiro, filósofo e lingüista polonés lembrado por desenvolver a teoría da semántica xeral.
Traxectoria
Naceu en Varsovia cando Polonia pertencía ao Imperio Ruso, no seo dunha familia aristócrata e tradicional con antecedentes de matemáticos, enxeñeiros e científicos. Aprendeu polonés na casa, ruso na escola, e francés e alemán de neno con dúas profesoras. Estudou Enxeñaría na Universidade de Tecnoloxía de Varsovia.
Durante a primeira guerra mundial serviu como oficial de intelixencia no exército ruso, mais logo de ferir unha perna e ter outras lesións en 1916 mudouse a América do Norte, primeiro ao Canadá e despois aos Estados Unidos, para coordinar o envío de artillaría ao seu país. Deu unha serie de conferencias para emigrantes poloneses sobre o conflito bélico, promovendo a venda de bonos de guerra.
En xaneiro de 1919 casou coa pintora Mira Edgerly. Establecéronse nos Estados Unidos, e obtivo a dupla nacionalidade en 1940.
Ideoloxía
A obra de Korzybski culminou na fundación da teoría da semántica xeral, desenvolvida na súa obra Science and Sanity (1933). En 1938 Korzybski fundou o Instituto de Semántica Xeral, que dirixiu até o seu falecemento. A esencia da obra de Korzybski é a declaración de que o ser humano está limitado no seu coñecemento pola estrutura do seu sistema nervioso e pola estrutura das súas linguas. O ser humano non pode experimentar o mundo directamente, senón a través das súas abstraccións (impresións non verbais procedentes do sistema nervioso e indicadores verbais procedentes da lingua). Por veces as percepciónss e a lingua confunden o home, que cre que son os feitos cos que debe lidar. Defendeu os beneficios de adestrar a toma de consciencia da abstracción a través de técnicas obtidas no estudo da matemática e a ciencia.
Carlos Dafonte Sánchez
Carlos Dafonte Sánchez, nado na Coruña en 1906 e finado en Lugo en novembro de 1990, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade Central de Madrid, onde militou na Federación Universitaria de Estudiantes. Foi militante do Partido Republicano Presidencialista de España e colaborou en El Presidencialista, o órgano das Juventudes do Partido. Cara 1928 regresou a Coruña onde foi xuíz municipal. Integrouse na ORGA. Amigo de Santiago Casares Quiroga, na República foi nomeado gobernador civil de Cáceres o 9 de setembro de 1932, cargo do que foi cesado o 6 de novembro dese ano polas súas discrepancias con políticos socialistas locais e a súa forma de enfrontar algunha das folgas xerais dese período. Foi chamado para ser gobernador civil de Palencia, pero rexeitou o nomeamento. Afiliouse a Izquierda Republicana e participou nalgúns actos do partido. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido por un curto período. Foille incoado expediente de responsabilidades políticas en 1940. Ao rematar a Guerra Civil instalouse en Lugo, onde se dedicou á avogacía.
Vida persoal
Foi pai de Carlos Dafonte Díez.
Lingua alaba
O alaba é unha lingua cuchítica que se fala en Etiopía.
Distribución xeográfica
Fálase na no Val do Rift, na banda suroeste do lago Shala e ao sur de Hosaina.
Falantes
126.257 nun grupo étnico de 125.900 (1998), outros 25.271 como segunda lingua
Estudos lingüísticos
A primeira gramática, Grammatik der Alaba-Sprache, publicouna Herma Plazikowsky-Brauner en 1962 na Rassegna de Studi Ethiopici
Pro TV
Pro TV é unha canle xeralista de televisión privada que emite en Romanía e Moldavia. Ten a súa sede en Bucarest. É a principal cadea privada de Romanía e compite por ser líder en audiencia coa canle pública romanesa TVR1 (canle da Televiziunea Română) e Antena 1. Pro TV esta dirixida polo grupo de televisións de Europa Oriental CME Enterprises.
Historia
Coa caída da ditadura de Nicolae Ceaușescu, produciuse a liberalización da televisión romanesa. Así, en 1994 comezaron as emisións das cadeas privadas en Romanía, coa canle Antena 1. Un ano máis tarde, comezou a emitir Pro TV o 1 de decembro de 1995
Programación
Algúns dos programas de Pro TV son:
Entrelazamento cuántico
O entrelazamento cuántico (EPR) é unha propiedade predita en 1935 por Einstein, Podolsky e Rosen na súa formulación do coñecido como paradoxo EPR. Promovida nun principio polos seus autores como un argumento en contra da Mecánica cuántica, en particular con vistas a probar a súa incompletitude, co tempo acabouse definindo como un dos aspectos máis peculiares desta teoría, especialmente desde que o físico norteirlandés John S. Bell dese un novo impulso a este campo nos anos 60, grazas a unha refinada análise das sutilezas que involucra o entrelazamento. A propiedade matemática que dá pé á propiedade física de entrelazamento é a chamada non separabilidade. Ademais, os sistemas físicos que sofren entrelazamento cuántico son tipicamente sistemas microscópicos (todos os que se coñecen de feito sono), pois no ámbito macroscópico esta propiedade pérdese en xeral debido ó fenómeno da decoherencia.
Motivación e antecedentes históricos
No contexto orixinal do artigo de EPR, o entrelazamento postúlase como unha propiedade estatística do sistema físico formado por unha parella de electróns que proveñen dunha fonte común e están altamente correlacionados debido á lei de conservación do momento lineal. Segundo o argumento de EPR, se, transcorrido un certo tempo desde a formación deste estado de dúas partículas, realizásemos a medición simultánea do momento lineal nun dos electróns e da posición no outro, lograriamos sortear as limitacións impostas polo principio da incerteza de Heisenberg á medición de ambas variables físicas, xa que a alta correlación permitiríanos inferir as propiedades físicas correlativas dunha partícula (posición ou momento) respecto da outra. Se isto non fose así, teriamos que aceptar que ambas partículas transmiten instantaneamente algún tipo de perturbación que a longo prazo (cando se recompilan os datos estatísticos) tería o efecto de alterar as distribucións estatísticas de tal xeito que o Principio de indeterminación de Heisenberg quedase salvagardado (facendo máis indefinida a posición dunha das partículas cando se mide o momento lineal da outra, e viceversa).
É importante sinalar que os termos simultaneamente ou instantaneamente, que acabamos de usar, non teñen en realidade significado preciso dentro do contexto da teoría da relatividade especial, que é o esquema universalmente aceptado para a representación de sucesos no espazo-tempo. Debe interpretarse polo tanto que as medicións antes mencionadas fanse nun intervalo temporal tan breve que é imposible que os sistemas comuníquense cunha celeridade menor ou igual que a establecida polo límite que impón a velocidade máxima de propagación das interaccións.
Formulación actual en termos de fotóns
Hoxe día prefírese suscitar todas as cuestións relativas ao entrelazamento usando fotóns (en lugar de electróns) como sistema físico a estudar e considerando os seus spins como variables físicas a medir. O motivo é dobre: por unha banda é experimentalmente máis doado preparar estados coherentes de dous fotóns (ou máis) altamente correlacionados mediante técnicas de conversión paramétrica á baixa que preparar estados de materia leptónica ou bariónica de semellantes propiedades cuánticas; e por outra banda é moito máis doado facer razoamentos teóricos sobre un observable de espectro discreto como o spin que sobre un de espectro continuo, como a posición ou o momento lineal.
De acordo coa análise estándar do entrelazamento cuántico, dous fotóns (partículas de luz) que nacen dunha mesma fonte coherente estarán entrelazados; é dicir, ambas partículas serán a superposición de dous estados de dúas partículas que non se poden expresar como o produto de estados respectivos dunha partícula. Noutras palabras: o que lle ocorra a un dos dous fotóns influirá de xeito instantáneo ó que lle ocorra ó outro, dado que as súas distribucións de probabilidade están indisolublemente ligadas coa dinámica de ambas. Este feito, que parece burlar o sentido común, foi comprobado experimentalmente, e ata se conseguiu o entrelazamento triplo, no cal entrelázanse tres fotóns.
Non separabilidade
Desde o punto de vista matemático, a non separabilidade redúcese a que non é posible factorizar a distribución de probabilidade estatística de dúas variables estocásticas como produto de distribucións independentes respectivas:
Isto é equivalente á condición de dependencia estatística (non independencia) de ambas variables. Para calquera sistema físico que se ache nun estado puro, a mecánica cuántica postula a existencia dun obxecto matemático denominado función de onda, que codifica todas as súas propiedades físicas en forma de distribucións de probabilidade de observar valores concretos de todas as variables físicas relevantes para a descrición do seu estado físico. Dado que en mecánica cuántica a distribución de probabilidade de calquera observable X obtense, en notación de Dirac, como o produto: calquera estado de dúas partículas que se exprese como unha superposición lineal de dous ou máis estados que non sexa factorizable como produto de estados independentes fará que as distribucións de probabilidade para observables de ambas partículas sexan en xeral dependentes: Visto así, parecería que a condición de entrelazamento sería a máis común e de feito a factorizabilidade dos estados a menos habitual. O motivo de que non sexa así é que a maioría dos estados que observamos na natureza son estados mestura estritos.
O estado singlete
O estado de spin 1/2
Perspectivas
Hoxe en día búscanse aplicacións tecnolóxicas para esta propiedade cuántica. Unha delas é a chamada teleportación de estados cuánticos, aínda que parecen existir limitacións importantes ó que se pode conseguir en principio con ditas técnicas, dado que a transmisión de información parece ir ligada á transmisión de enerxía (o cal en condicións superlumínicas implicaría a violación da causalidade relativista).
Cámara dos comúns do Reino Unido
miniatura|dereita|O [[Palacio de Westminster, sede da Cámara dos comúns e da Cámara dos lords]] A Cámara dos comúns do Reino Unido (en inglés House of Commons e oficialmente The Honourable the Commons of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland in Parliament assembled ) é a cámara baixa do Parlamento do Reino Unido.
É un corpo elixido democraticamente formado por 646 membros, coñecidos como membros do Parlamento ou MP. Os membros son elixidos polo sistema electoral maioritario (first past the post), mantendo o cargo ata que se disolve o Parlamento (un máximo de cinco anos).
Cada membro é elixido, e representa, un distrito electoral ou constituency. Nesta cámara é de onde xorde a gran maioría dos ministros do goberno e, desde 1963, todos os primeiros ministros.
A Cámara dos comúns atópase no Palacio de Westminster.
Hipoxeos de Quinta do Anjo
miniatura|200px|Grutas de Quinta do Anjo miniatura|150px|Grutas de Quinta do Anjo Os hipoxeos de Quinta do Anjo son un conxunto de catro grutas artificiais realizadas cara fins do neolítico e principios do calcolítico situadas na freguesía de Quinta do Anjo no concello de Palmela en Portugal. Debido á súa importancia histórica foron declarados Monumento Nacional en 1934.
Situación
Emprazados nun terreo adquirido polo concello de Palmela, nun outeiro calcario creado no miocénico, sitúanse ó remate do núcleo urbano da parroquia de Quinta do Anjo, entre as rúas Duque de Palmela e Manuel Joao de Lima Simoes, desembocando en sendas pistas terreas que dan ó monumento.
Escavacións
As primeiras escavacións con rigor científico foron realizadas en 1876 por Antonio Mendes e Agostinho da Silva, e en 1906 polo Marqués da Costa. Anteriormente un aristócrata do lugar foi coleccionando obxectos que ían aparecendo, sendo posteriormente doados ás autoridades culturais.
Ligazóns externas
Páxina da Dirección Xeral de Monumentos Nacionais Portugueses sobre os Hipoxeos (aínda que con algún pequeno erro)
Valverde, El Hierro
A súa localización en altitude supón que está con frecuencia cuberto polas nubes que arrastran os ventos alisios, sendo o seu clima húmido. É a única capital insular cuxo centro urbano, Villa de Valverde, non se atopa á beira do mar. Tamén é a capital insular máis occidental e meridiana.
O aeroporto da illa e o porto de La Estaca atópanse situados dentro deste municipio.
Festas
Cada catro anos a Virxe dos Reis (Virgen de Los Reyes), patroa da illa, baixa en romaría ata Valverde tras percorrer a illa de lado a lado. Esta romaría popular dura case un mes. Mentres a virxe está na capital, permanece na Igrexa da nosa Señora da Concepción.
Barenaked Ladies
Barenaked Ladies é unha banda canadense de rock alternativo procedente de Scarborough, Ontario, e formada no ano 1988. Na actualidade está composta por Jim Creeggan, Kevin Hearn, Ed Robertson e Tyler Stewart. O grupo é coñecido polos seus exitosos sinxelos "One Week", "The Old Apartment", "Pinch Me", "If I Had $1000000" e "Brian Wilson"; que gañaron varios Juno Awards e foron nomeados para premios Grammy. Os seus concertos son coñecidos polas súas bromas entre cancións e por improvisar raps e practicamente todas as súas presentacións. O su teclista orixinal Andy Creeggan deixou a banda en 1995 e o membro fundador Steven Page no ano 2009.
Puerto del Rosario
Puerto del Rosario é un municipio español, capital da illa de Fuerteventura, provincia das Palmas, Canarias. Forma unha franxa desde a costa oeste á leste.
Historia
Segundo varios autores, o casarío inicial de Puerto de Cabras estableceuse cara a finais do século XVIII e desenvolveuse en paralelo ao crecemento do tráfico marítimo do seu porto, declarado habilitado para a exportación en 1713.
En 1812 as Cortes de Cádiz iniciaron unha serie de cambios entre os que se incluía a creación de novos municipios, establecéndose en Fuerteventura un por cada parroquia existente naquel momento. Así xurdiron Antigua, Betancuria, Casillas del Ángel, La Oliva, Pájara, Tetir e Tuineje, sendo Puerto de Cabras dependente de Tetir.
Anos despois, o 30 de decembro de 1834, mediante Orde Gobernativa, créase o municipio, independente de Tetir, comezando a funcionar como tal o 1 de febreiro de 1835 con Lázaro Rugama Nieves como primeiro alcalde. Durante ese ano, delimitouse o termo municipal, entregándose oficialmente o 13 de febreiro de 1836. Dez anos despois, o 12 de agosto de 1846 os municipios de Casillas del Ángel, Puerto de Cabras e Tetir, ratificaron o deslinde.
miniatura|300px|esquerda|Imaxe de Playa Blanca con marea alta. Aos poucos vanse instalando no municipio as distintas institucións da administración e o goberno, converténdoo en capital en 1860, substituíndo a Betancuria, capital da illa ata entón.
Entre os anos 1876 e 1899 xorden unha serie de conflitos territoriais entre Tetir e Puerto de Cabras, que finalmente foron resoltos a favor de Tetir. Anos máis tarde, chega unha nova demarcación da capital da illa e así Tetir e Casillas del Ángel pasan a ser parte do termo municipal como Distritos Censales o 24 de xuño de 1925 e o 21 de setembro de 1926 respectivamente.
En 1936 o coronel Jesús Ferrer Gimeno, gobernador civil, ordena mediante a circular 630 a disolución do concello republicano e establece unha Comisión Xestora integrada por Esteban Domínguez Cabrera, Luis Rodríguez de Vera, Isidro González Díaz e Benito Herrera Cruz. A comisión xestionou o municipio ata o 6 de febreiro de 1949, momento no que tomaron posesión do seu cargo os novos concelleiros elixidos por decreto o 30 de setembro de 1948.
O 19 de febreiro de 1954 o Consello de Ministros aproba a Carta Económica Municipal dos concellos de Fuerteventura, permitindo o saneamento da economía municipal. Nesta época, empeza a exporse a necesidade de cambiar de nome ao municipio, cambio que se aproba no Consello de Ministros o 16 de marzo de 1956, pasando a chamarse Puerto del Rosario, nome que mantén actualmente.
Durante os anos 1960, moitos habitantes da illa emigran a outras illas e ao Sáhara e a capital vai crecendo aos poucos debido á chegada de xente procedente dos pobos do interior.
En 1976, tras a morte de Franco e coa descolonización do Sáhara, o Terzo Don Juan de Austria 3º da Lexión, ao mando do Coronel Pallás, chega a Puerto del Rosario, permanecendo na illa ata 1995. Sendo ben recibida ao principio, aínda que non por todos os seus habitantes, a chegada da Lexión trouxo, por unha banda, a dinamización da economía tanto da capital como da illa no seu conxunto, e por outra, os problemas e conflitos propios dun repentino crecemento da poboación.
Coa transición chega unha perda de interese pola política municipal que se fai patente coa chegada a alcalde en 1979 de Fermín Vera Moséguez tras renunciar ao posto os alcaldes anteriores. A pesar das dificultades desta época, Puerto del Rosario iniciou a etapa democrática na que se atopa hoxe en día.
Fotografía en branco e negro
miniatura|dereita|250px|Nenos na Rúa Santander de Panajachel, Guatemala. A fotografía en branco e negro caracterízase pola ausencia de cor, isto é debido á súa natureza química, que se compón de haluros de prata.
Puerto del Rosario
Historia
Na actualidade, varios colectivos e personalidades defenden a recuperación do antigo nome da capital, Puerto de Cabras.
Fotografía en branco e negro
Proceso
Nun primeiro paso, nunha cámara escura ou fotográfica exponse a película a unha determinada cantidade de luz para obter unha imaxe latente, que non se pode ver ata que se revela con líquidos especiais e que, opcionalmente, se pasa por un baño de paro. Feito isto, xa temos a imaxe, pero aínda falta un paso, a fixación. A fixación realízase para "fixar a imaxe", para que esta sexa quimicamente estable e non reaccione á luz nin a outros axentes exteriores.
Puerto del Rosario
Demografía
Os seus principais núcleos de poboación son Puerto del Rosario, Casillas del Ángel (termo independente ata 1926), Tetir (termo independente ata 1925) e La Asomada.
Fotografía en branco e negro
Proceso
Para que unha fotografía en branco e negro se considere boa debe entrar no que se coñece como sistema de zonas, que a grandes trazos é que a fotografía teña toda a gama de grises, dende o branco máis branco ata o negro máis negro. O sistema de zonas é unha técnica máis do branco e negro, do fotógrafo Ansel Adams.
Puerto del Rosario
Contorno
Entre as súas praias destacan as de Jarugo, Puerto Lajas e Playa Blanca, que ofrecen as condicións necesarias para a práctica de deportes acuáticos como o surf e o windsurf. No seu territorio atópanse dous espazos naturais protexidos, o Parque Rural de Betancuria e a Paisaxe Protexida de Vallebrón, que se estenden tamén por outros municipios.
Aeroporto
É o principal punto de acceso á illa. As súas instalacións están capacitadas, segundo Aena, para dar servizo a cinco millóns de pasaxeiros ao ano (entre chegadas e saídas). Atópase situado en El Matorral, a cinco quilómetros de Puerto del Rosario. Está conectado aos distintos municipios mediante varias liñas de guaguas (autobuses).
Portos
A actividade principal do porto de Puerto del Rosario é o tráfico de mercancías aínda que as súas instalacións permiten a atracada de cruceiros turísticos. Actualmente estase ampliando e construíndo un porto deportivo.
Estradas
O crecemento de Fuerteventura fixo que estas vías se vexan saturadas e cun alto índice de sinistralidade. Por iso, estanse levando a cabo melloras en distintos tramos desta estrada que, no futuro, preténdese converter no eixo norte-sur que una Morro Jable con Corralejo.
Actualmente estase finalizando a construción dunha estación de guaguas. Esta estación, que contará con espazo para 15 guaguas normais e dúas articuladas de grandes dimensións, dará servizo tanto ás municipais como ás liñas que unen as distintas poboacións da illa.
O Coto, Recemel, As Somozas
O Coto é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Composite (padrón de deseño)
Composite é un padrón de deseño que integra obxectos en estruturas en árbore para representar xerarquías de parte-todo. É un padrón de tipo estrutural xa que nos indica como almacenar os obxectos en memoria, neste caso en estrutura de árbore. Permite aos clientes tratar os obxectos individuais e aos compostos de forma uniforme.
Propósito
O seu propósito é construír obxectos formados por outros máis simples, pero semellantes entre si, por medio da composición recursiva, simplificando o seu tratamento ao ter todos unha interface común que ignora as diferenzas entre obxectos individuais e compostos. Resolve o problema de representar xerarquías de obxectos de tipo parte-todo.
Estrutura
miniatura|centro|400px|Diagrama da estrutura do padrón Composite.
Consecuencias
As principais consecuencias de aplicar este padrón son a simplificación para o cliente na forma de tratar os obxectos, xa que os usará dunha forma uniforme, e a facilidade de agregar novos tipos de compostos sen afectar ao cliente.
Unha desvantaxe deste modelo é a dificultade á hora de restrinxir compoñentes dunha composición, sendo necesario, normalmente, engadir comprobacións en tempo de execución.
No caso de maximizar a interface compoñente engadíndolle operacións necesarias para os compoñentes pódese entrar en conflito có principio de deseño da xerarquía de clases, xa que teríamos operacións non significativas para as subclases, e presenta problemas de seguridade ao permitir aos clientes realizar operacións pouco significativas para as follas.
Variantes
miniatura|centro|500px|Variante na que os fillos coñecen ao pai.
miniatura|centro|300px|Exemplo de compartición de fillos.
miniatura|centro|500px|Exemplo do uso de cachés.
Exemplo
miniatura|centro|500px|Exemplo de aplicación do padrón Composite.
William S. Sadler
William Samuel Sadler, nado en Spencer, Indiana, o 24 de xuño de 1875 e finado o 26 de abril de 1969, foi un cirurxián, psiquiatra autodidacta e autor que colaborou na publicación de The Urantia Book, libro que se considera resultado do tratamento dun home que do que Sadler acabou por crer que varios seres celestiais utilizaban para falar a través del, e que recadou un grupo de seguidores que se adicou a estudar as súas ensinanzas.
Traxectoria
Sadler trasladouse a Míchigan sendo mozo para traballar alí no Sanatorio de Battle Creek. Alí coñeceu ó médico e promotor de comida saudable John Harvey Kellogg, quen se converteu no seu mentor. Sadler casou coa sobriña de Kellogg, Lena Celestia Kellogg, en 1897. Traballou para varias organizacións cristiás e asistiu a escola de medicina, graduándose en 1906. Practicou a medicina en Chicago xunto coa súa muller, tamén médica de profesión, uniuse a varias asociacións médicas e impartiu clases no Seminario Teolóxico McCormick.
Malia ser membro comprometido da Igrexa adventista do sétimo día durante case vinte anos, renegou da denominación cando esta expulsou a John Harvey Kellogg en 1907. Sadler e a súa muller pasaron a ser oradores no circuíto de educación para adultos Chautauqua en 1907, sendo un orador popular e ben pagado. Eventualmente escribiu máis de 40 libros sobre varios temas médicos e espirituais, promulgando unha visión holistica da saúde. Sadler eloxiaba o valor da relixión e da oración, mais aceptaba o consenso científico sobre a evolución.
En 1910 Sadler mudouse a Europa e estudou psiquiatría durante un ano baixo a tutela de Sigmund Freud. Nalgún momento entre 1906 e 1911 Sadler tratou a un paciente cunha afección do sono pouco común. Mentres este paciente durmía faloulle a Sadler afirmando ser un extraterrestre. Sadler pasou varios anos observando a este home procurando explicar o fenómeno, e eventualmente concluíu que non tiña ningún trastorno mental e que as súas palabras eran xenuínas. A identidade deste home nunca se publicou, mais a especulación histórica sinalou ó cuñado de Sadler, Wilfred Kellogg.
Durante varios anos Sadler e os seus asistentes visitaron ó home mentres este durmía, conversando con el sobre espiritualidade, historia e cosmoloxía. Un grupo de xente interesada no tema mantivo varias reunións na casa de Sadler, onde debatían as respostas do home e suxerían novas preguntas para facerlle. As palabras deste home acabaron por publicarse no libro titulado The Urantia Book, e creouse a Fundación Urantia para espallar a mensaxe recollida nel. Descoñécese quen escribiu e editou o libro, pero varios historiadores especularon con que Sadler tivo un papel de líder na súa publicación. Aínda que nunca chegou a converterse na base dunha relixión organizada, o libro atraeu a seguidores que se consagraron ó seu estudo, continuando o movemento trala morte de Sadler.
RMS Majestic (1914)
O SS Bismarck foi orixinalmente un transatlántico alemán encargado pola navieira Hamburg America Line (HAPAG) e construído nos estaleiros Blohm & Voss entre 1913 e 1914. Foi o terceiro da clase Imperator e tivo como buques irmáns ao SS Vaterland e ao SS Imperator.
Unha vez botado en 1914, non chegou a ser completado totalmente debido á entrada de Alemaña na primeira guerra mundial, permanecendo inacabado. Como consecuencia do Tratado de Versalles foi entregado ao Reino Unido en compensación polo afundimento do buque hospital HMHS Britannic. Remodelado, completado e renomeado como RMS Majestic a partir de 1922 foi catalogado como o buque máis grande do mundo. O Majestic serviu para a empresa White Star Line.
Máis tarde, no 1936, a White Star vendeu o buque á Royal Navy que o renomeou como HMS Caledonia destinándoo a buque de adestramento de novos cadetes, ata que un incendio o destruíu parcialmente en setembro de 1939, afundindo preto das costas de Escocia. Finalmente, os seus restos foron desmantelados en 1943.
Historia
O SS Bismarck foi botado o 20 de xuño de 1914 e bautizado pola condesa Hanna von Bismarck e o Káiser Guillerme II de Alemaña.
O inicio das hostilidades da primeira guerra mundial ralentizou a finalización do buque, o cal xa estaba bastante avanzado pero non completamente equipado. Tampouco foi dotado da famosa aguia imperial de bronce característica da HAPAG no Segundo Reich. A HAPAG tiña plans de efectuar o cruceiro da vitoria coa familia imperial alemá en dito buque se Alemaña gañaba a guerra.
Porén, debido a que a guerra foi desfavorable a Alemaña, o Tratado de Versalles imposto polos vencedores obrigou aos xermanos a completar e entregar os buques de liña sobreviventes como compensación de guerra. Os traballos de terminación foron realizados de mala gana, deliberadamente ralentizados e incluso sabotados pola Blohm & Voss en Hamburgo ata 1922, ano en que foi transferido á White Star Line. Chegou a porto coas cores orixinais da HAPAG nas súas chemineas e o seu nome como Bismarck nos seus costados como un desafío para os ingleses. A hotelería estaba semirrematada e ademais deliberadamente en malas condicións de salubridade.
RMS Majestic
miniatura|dereita|O RMS Majestic nun dique flotante de Southampton, 1932. A White Star Line tomouno como compensación pola perda do HMHS Britannic, afundido por unha mina na canle de Kea en augas gregas, e reacondicionouno coas cores e o luxo característico renomeándoo como RMS Majestic. Realizou a súa viaxe inaugural o 12 de maio de 1922 na ruta Southampton-Cherburgo-Nova York. miniatura|esquerda|Sala de piscina do Majestic. O Majestic gozou de gran popularidade por ser o buque de liña máis longo do mundo (ata a aparición do SS Normandie en 1935) e polo seu luxo. Foi coñecido co sobrenome Magic Stick (variña máxica). miniatura|esquerda|O gran salón do Majestic. As súas luxosas instalacións aseguraron a súa gran popularidade nos [[anos vinte.]]
HMS Caledonia
En 1937, a White Star -fusionada xa coa Curnard Line- decidiu vender para desarme ao Majestic debido a varios problemas eléctricos e estruturais; porén a firma Ward & Co. encargada do desarme vendeuno ao Ministerio da Mariña inglés, quen o reacondicionou como buque para adestramento de cadetes (cunha capacidade para 1500 persoas) e o renomeou como HMS Caledonia. Rebaixáronse as chemineas, elimináronse os botes salvavidas e engadíuselle unha cuarta ponte.
Comezada a segunda guerra mundial, os cadetes do Caledonia foron redestinados e o buque pasou á reserva á espera dunha decisión por parte do Almirantado. Permaneceu ata o 29 de setembro de 1939, día en que se incendiou debido a un fallo eléctrico nun peirao de Rosyth, en Escocia, afundindo naquelas augas. Permaneceu nese lugar ata que a Shipbreaker Ward & Co o comprou e desmantelou en 1943.
Clemente Viqueira Iglesias
Clemente Viqueira Iglesias, finado en Caldas de Reis o 11 de agosto de 1994, foi un político galego.
Galiña
Galiña, ou pita (familiarmente tamén chucha ou churra ), e galo (Gallus gallus domesticus) son os nomes dados, respectivamente, á femia e macho da especie Gallus gallus domesticus de aves galiformes e fasiánidos. Os xuvenís coñécense co nome de polo ou pito. Estas aves posúen bico pequeno, crista carnuda e ás curtas e largas. A galiña ten unha enorme importancia para os seres humanos pois é o animal doméstico máis difundido e abundante do planeta e unha das fontes de proteína máis baratas. Alén da súa carne, as galiñas fornecen ovos. Segundo datos de 2003, hai cerca de 24.000 millóns de galiñas no mundo. Nalgúns países da África moderna, o 90% dos fogares crían galiñas. As galiñas son aves omnívoras, mais teñen preferencia por sementes e pequenos invertebrados.
As primeiras referencias a galiñas domesticadas xorden en cerámicas corintias datadas do século VII a.C. A introdución desta ave como animal doméstico xurdiu probabelmente en Asia, de onde é nativa a especie Gallus gallus. A pesar de que os romanos desenvolveron a primeira raza diferenciada de galiñas, os rexistros antigos mostran a presenza de aves salvaxes asiáticas na China desde -1400. Da Grecia antiga as galiñas espalláronse por Europa e os navegantes polinesios levaron estes animais nas súas viaxes de colonización do Océano Pacífico, incluíndo a Illa da Pascua. A proximidade ancestral co ser humano permitiu o cruzamento destinado á crianza de diversas razas, adaptadas ás diferentes necesidades. Son tamén unha fonte de doenzas virais.
Descrición
Posúen dous tipos de protuberancias carunculares na cabeza: unha crista no píleo e uns lóbulos que colgan a ambos os dous lados do bico. O dorso cóbreo unha capa de plumas douradas desde o pescozo até as costas.
Os galos e as galiñas mostran un evidente dimorfismo sexual, e poden distinguirse ambos a primeira vista. Os machos son máis grandes, miden aproximadamente 50 cm de altura e chegan a pesar até 4 kg. Posúen unha gran crista avermellada na cabeza, a cal se interpreta como símbolo de dominancia. A cola está composta por plumas escuras grandes e arqueadas que brillan de cor azul, púrpura ou verde baixo a luz. A ambos os dous lados da súa cabeza aparecen dúas manchas brancas, que o distinguen doutras especies próximas, ademais das patas agrisadas. Nalgunhas razas as patas están provistas tamén de esporóns.
As galiñas son máis pequenas. Non adoitan medir máis de 40 cm de altura e apenas chegan a 2 kg de peso. Posúen unhas cores notablemente menos rechamantes que os galos. Os seus apéndices carnosos da cabeza son tamén moito menos prominentes.
Na estación de muda (de xuño a outubro), os machos adquiren unha plumaxe composto por plumas longas e negras cara á metade do dorso, e o resto do corpo está cuberto de plumas alaranxadas. Nas femias non é apreciable ningún cambio, aínda que igualmente mudan de plumas.
Comportamento
miniatura|200px|Un galo branco de 4 meses de idade.
Son aves naturalmente gregarias, que perderon gran parte da facultade do voo debido á selección artificial do ser humano. O galo vermello salvaxe voa ben, cara a un lugar máis elevado, para pórse a salvo ou para fuxir de posibles depredadores, aínda que tamén se lle pode ver voando a ramas altas de árbores para descansar. Aínda que os exemplares domésticos case nunca fan uso da súa facultade de voo, as galiñas domésticas criadas en semi-liberdade voan a sitios elevados para pasar a noite. Os galos domésticos poden chegar a ser territoriais e violentos nalgunhas razas, aínda que normalmente son bos animais de compañía, fáciles de domesticar mediante alimentación a man.
Posúen un sistema social característico cunha orde xerárquica que comeza a desenvolverse á semana de vida, e que ás sete semanas xa está completamente establecida. Hai un macho dominante, que domina sobre todos os demais, e un macho sometido a todos. As galiñas teñen unha orde xerárquica independente e non entran na dominancia dos machos.
A acción física de dominancia consiste na elevación da cola e a cabeza. A submisión móstrase de forma oposta, baixando a cabeza e a cola, agachándose e inclinando a cabeza cara a un lado. As galiñas séntense a salvo baixo a dominancia dun galo, e só se defenderán se se atopan afastadas do galo dominante. Se morre o galo dominante, o seguinte na orde xerárquica toma o cargo inmediatamente.
Na cría extensiva estes animais teñen hábitos caníbales; se ven a cor vermella debido a unha ferida noutra galiña, as demais non deixan de picala, e cáusanlle graves danos.
Alimentación
É un ave omnívora, aínda que principalmente come grans e herbas.
Canto
O galo produce un son chamado canto (descrito mediante a onomatopea "quiquiriquí" ou "cacaracá" ), sempre que non estea castrado (capón). O galo canta durante todo o día, aínda que concentra os seus cantos en certos períodos do día, como son o amencer, para o que está programado xeneticamente, o mediodía, a media tarde e a metade da noite, entre as tres e as cinco da mañá. Estes cantos e os esporádicos que se adoitan dar ao longo do día, fóra dos períodos descritos, serven como desafío territorial a outros galos, para atraer ás femias próximas e como sinal de aviso en xeral. Tamén pode deberse a algún disturbio ao seu ao redor. Normalmente é un son máis de tipo violento ou alerta.
O galo emite ademais outros sons, esta vez xa parecidos aos que emite a femia da súa especie, chamados cacarexos, e a onomatopea usada para describilos é cloc. Este son emíteo sobre todo cando se propón fecundar a algunha femia, ou cando atopa comida, para chamar ao resto do galiñeiro.
Reprodución
A estación de reprodución comeza na primavera e prolóngase até o verán, coa intención de que os pitos nazan baixo a calor estival.
Incubación
miniatura|esquerda|Os poliños nacen totalmente recubertos de [[penuxe, que pode ser de tons amarelos, pardos ou de ambos.]] miniatura|Os [[ovo (bioloxía)|ovos poden ter diversas tonalidades, segundo a raza.]]
As galiñas poñen cada día durante varios días un ovo, no que se desenvolve o embrión, que incubarán ata que naza, daranlle calor e rotarán a súa posición durante 21 días. Coñécese como galiña choca a aquela que deixa de pór ovos e céntrase en incubalos e protexelos.
O embrión nútrese da xema, que penetra no seu interior por medio do embigo. Ao termo do primeiro día o sistema circulatorio xa será operativo dentro do ovo, e a cabeza comezará a tomar forma. Ao quinto día fórmanse os órganos sexuais, ao décimo terceiro comézase a calcificar o esqueleto usando o calcio da casca do ovo, e aos 21 días o pito está completamente desenvolvido para comezar a romper a casca, o cal lles pode levar de 10 a 20 horas. A galiña cacarexará ao ouvir piar aos pitos, para motivalos a saír do ovo.
Como non todos os ovos eclosionan ao mesmo tempo, a nai continúa incubando durante dous días desde o nacemento do primeiro dos pitos, os cales esgotan os nutrientes da xema que absorberon antes de nacer. Entre as 2 e 4 semanas despois de nacer os pitos xa teñen plumas, e ás 8 semanas xa teñen a plumaxe do adulto. Ás 8 ou 10 semanas son expulsados do grupo polas súas nais para que formen o seu propio ou se unan a outro. Aos 5 meses de idade alcanzan a madurez sexual, e adoitan ser os machos quen antes a alcanzan.
Incubación artificial
miniatura|Incubadora de ovos.
Os ovos de galiña poden incubarse de maneira artificial con resultados satisfactorios. Practicamente todos os pitos sairán do ovo en aproximadamente 21 días en condicións apropiadas de temperatura (37 °C) e humidade relativa (55%; elévase até o 70% nos tres últimos días, a fin de abrandar a casca).
Moitas incubadoras artificiais de tamaño industrial poden incubar miles de ovos ao mesmo tempo, incluíndo rotacións totalmente automatizadas para os ovos.
Enfermidades
As galiñas son altamente susceptibles a moitos parasitos, coma os piollos, os ácaros, as carrachas, as pulgas e os nematodos. Algunhas das enfermidades que afectan ás galiñas son as seguintes:
Historia da súa domesticación
miniatura|Os pitos domésticos son descendentes dos galos silvestres do sueste asiático.
miniatura|esquerda|Galo nunha [[Moeda da Antiga Grecia|moeda grega do século III a. C.]]
Na baixa Idade Media considerábase ás galiñas como carne fina. O pobo tamén comía desta carne. A finais da Idade Media e no Renacemento europeo as galiñas teñen unha grande importancia na alimentación.
No entanto, hai antecedentes de que en Chile, antes da chegada dos europeos, os mapuches criaban unha galiña con características especiais, a galiña araucana.
Explotación polo ser humano
miniatura|esquerda|Galiñas de crianza.
O polo é un dos animais máis explotados a nivel mundial, debido á súa relativa eficiencia, en termos de cantidade de alimento e tempo de desenvolvemento, en comparación con outros tipos de animais consumidos polos seres humanos. É tan popular que cada ano se consomen máis de 33 millóns de toneladas dos seus músculos, tendóns e graxa, e prodúcense uns 600 000 millóns de ovos. O capón, a pularda, o polo picantón e o polo tomateiro son hoxe especialidades na produción de carne destas aves, moi apreciadas na gastronomía.
O polo como alimento
A carne de polo é unha das máis consumidas en todo o mundo e isto débese ao seu baixo custo. O polo tamén é moi utilizado nos restaurantes de comida rápida. Cabe destacar que adquire un gran valor nutricional debido a que se dixire máis facilmente que as carnes vermellas. Con todo, é moi rico en purinas (como todos os produtos cárnicos), polo cal debe evitarse en caso de gota ou de ácido úrico elevado. Tamén se adoita consumir a carne de galiña, pero é máis dura e precisa máis tempo para cocerse que a do pito.
Pelexa de galos
miniatura|Unha [[pelexa de galos (óleo).]]miniatura|esquerda|Un galo de pelexa.
As pelexas de galos son legais na maioría de países latinoamericanos, en rexións concretas de España e en Francia, e en países de Asia como Filipinas. En moitos outros lugares, as pelexas están estritamente fóra da lei. Normalmente lévase a cabo nunha área habilitada onde a ave que ten mellores calidades no combate declárase como gañadora, para o que debe deixar ao seu adversario inhabilitado para seguir pelexando. A orixe destas pelexas está en Asia. Na China xa se celebraban hai 2.500 anos e é posible que mil anos antes xa se fixese na India. Na antiga Roma eran presenciadas para adquirir valentía. Posteriormente, esta práctica foi levada a América polos conquistadores españois. Moitas persoas defensoras dos animais rexeitan totalmente este tipo de accións, posto que en lugares como A Florida creáronse leis en defensa destes animais co argumento de que, por ser animais, son tamén seres vivos, e débeselles respecto.
Como mascotas
As galiñas son excelentes animais de compañía, dado que son moi nobres e nada agresivos. Os galos adestrados para pelexas adoitan ser agresivos con outros galos e en moi poucas ocasións cos seres humanos. Nalgunhas cidades dos Estados Unidos permítese ter pitos como mascotas, pero esta práctica non está autorizada en todo o país. Os pitos xeralmente son moi fáciles de coidar, dado que a súa comida é barata; o reto maior é o coidalos do ataque de depredadores como os mustélidos, os raposos, os cans, os lobos, os coiotes, os mapaches e os gatos.
Arte e cultura
Esopo escribiu unha fábula titulada A galiña dos ovos de ouro, acerca dunha galiña que puña un ovo de ouro diario; o seu propietario, como era tan cobizoso, matouna pensando que ía ser millonario ao instante, porque dentro ía atopar un tesouro, pero descubriu que era igual que todas as demais galiñas e a consecuencia perdeu o froito abundante que lle daba.
Simbolismo
miniatura|200px|[[Mercurio (deus)|Mercurio con galo e caduceo]]
O galo é símbolo da vixilancia e da actividade. Por esta razón atópase nos monumentos antigos entre os atributos de Minerva e Mercurio. Indica tamén os combates e a vitoria, porque prefire morrer que ceder. Inmolábase aos Lares e a Priapo. Ofrecíase tamén a Esculapio para a curación dos enfermos.
Mercurialis refire que, dirixíndose a este deus un soldado cego chamado Valerio Aper para recuperar a vista, o deus respondeulle que era mester tomar o sangue dun galo branco, facer un colirio con mel e fregarse con el os ollos tres días consecutivos. O soldado obedeceu, sandou e deu grazas publicamente ao deus. Quizais por isto, afirma Mercurialis, os antigos representaron a Esculapio cun galo sobre o puño. As estatuas de Baco representábano algunha vez cun galo aos seus pés porque eran sacrificados para a conservación da viña.
Os galos tomaran o galo nas súas insignias; pode ser a causa do equívoco latino do seu nome. Os franceses tivérono moito tempo por emblema.