cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Indalecio Armesto
Funcións intelectuais
A razón é a facultade superior da intelixencia e nela debemos buscar a orixe dos conceptos e xuízos que constitúen o obxecto da metafísica. A razón sintetiza as ideas do entendementos reducíndoas á unidade superior do concepto.
Epiderme
Capas
O termo capa de Malpighio (stratum malpighi) defínese normamente como o conxunto dos estratos basal e espiñoso.
Indalecio Armesto
Os graos do coñecemento
Armesto distingue entre os conceptos racionais e as ideas do entendemento: os primeiros non poden ser representados nin determinados mentres que as segundas si poden. Neste senso pretende corrixir a Kant no que atinxe á valoración obxectiva das ideas como pensables mais non coñecibles. Está en desacordo tamén na definición de categoría e a distinción fenómeno/noúmeno. Armesto considera o universo é enteiro e é a manifestación progresiva dun só principio -idea-. Por conseguinte entre a intelixencia e o intelixible hai unha necesaria identidade de leis que nos garanten o coñecemento obxectivo. A demostración desta identidade non se pode acadar fóra do sistema. Así, critica as categorías en tanto que estas ademais de ser determinación xerais do coñecemento, designan propiedades comúns das cousas. Igualmente nega a dicotomía fenómeno/noúmeno.
Epiderme
Capas
A epiderme está separada da derme que está debaixo por unha membrana basal.
División celular
O epitelio estratificado escamoso mantense grazas ás divisións celulares do estrato basal ou xerminativo. As células en diferenciación formadas preto da membrana basal son desprazadas a capas sucesivamente superiores á vez que se transforman pasando por múltiples estadios, ata chegaren ao estrato córneo, onde perden o seu núcleo e orgánulos, morren e descámanse unidas en láminas escamosas. Os queratinocitos en diferenciación producen gran cantidade de queratina. Na pel normal a produción de queratinocitos na capa basal iguala a descamación na capa superficial, e unha célula tarda dúas semanas en pasar do estrato basal ao inicio do córneo, e algunhas semanas máis en cruzar o estrato córneo. Pode dicirse que todo a nosa pel se nova nun período duns 48 días.
Indalecio Armesto
O cosmos e o progreso
Indalecio considera que o Cosmos non era un agregado artificial ou unha suma, senón un organismo vivo e coherente. Deste xeito, o mundo constituiría un Ser infinito dado a través do raciocinio e non da experiencia. Pola inmanencia da infinidade, aparece unha autosuficiencia que elimina a necesidade dunha creación ex nihilo.
Epiderme
Concentración de calcio
A diferenciación dos queratinocitos a través da epiderme está en parte mediada por un gradiente de calcio, que se incrementa desde o estrato basal ata as partes externas do estrato granuloso, onde chega ao seu máximo, e a partir de alí decrece en dirección ao estrato córneo. A concentración de calcio no estrato córneo é moi baixa en parte porque esas células relativamente secas teñen pouca capacidade para disolver ións. Este gradiente de calcio correspóndese coa diferenciación dos queratinocitos e considérase que é un factor regulador chave na formación das capas epidérmicas.
A elevación das concentracións de calcio extracelular induce un incremento nas concentracións intracelulares de calcio libre. Parte do incremento do calcio intracelular débese á liberación de calcio dos seus depósitos intracelulares pero outra parte procede do fluxo de calcio do exterior a través das membranas, por medio de canais de cloruro sensibles ao calcio e de canais catiónicos dependentes de voltaxe permeables ao calcio. Ademais, suxeriuse que un receptor da superficie celular sensible ao calcio extracelular (CaSR) tamén contribúe ao incremento intracelular de calcio.
Indalecio Armesto
O cosmos e o progreso
Así mesmo, o Ser infinito que é o cosmos non resolve as contradicións como a de liberdade/necesidade senón que mantén aberta unha loita dialéctica, unha tensión patente (inclusive harmónica) de contrarios.
Epiderme
Organoxénese
A organoxénese da epiderme, é dicir, a súa formación, empeza nas células que cobren ao embrión despois da neurulación (formación do sistema nervioso central). Na maioría dos vertebrados, esta estrutura orixinalmente ten unha soa capa, e rapidamente se tansforma nun tecido de dúas capas; unha capa externa temporal peridérmica, que se elimina unha vez que se forma a capa basal ou estrato xerminativo.
Indalecio Armesto
O cosmos e o progreso
O progreso ocorre como un proceso levado a cabo pola Idea, que actúa como motor mais non se ve afectada por aquel. Se ben o cosmos é un Ser infinito, o que hai de infinito é a perfección dos individuos; a cantidade de especies a seren creadas constitúen un número limitado. Malia á aparente separación dos individuos, todos están suxeitos ao proceso da evolución por medio da reprodución e transmisión xenética.
Cómpre destacar que Indalecio acepta as ideas evolucionistas mais con reparos. As teorías de Jean-Baptiste Lamarck e de Charles Darwin teñen certo grao de verdade, mais non chegan para explicar o conxunto da natureza. Isto ocorre debido á supervivencia de especies inferiores e desaparición de especies superiores. Pola súa banda, o filósofo defende que a Idea é o motor da evolución que guía as especies cara os fins que deben realizar, ou acadar.
Epiderme
Organoxénese
As células do estrato granuloso non se dividen, pero son as que orixinan os queratinocitos. Estas células finalmente dan lugar á capa córnea (stratum corneum), a máis externa da epiderme. Despois do nacemento as células máis externas son substituídas por outras que se orixinaron en capas inferiores.
Indalecio Armesto
A cuestión de Deus
Indalecio define a Deus como o Ser perfecto, un Ideal supremo, en clara contraposición aos seres imperfectos. Agora ben, Deus non é unha creación arbitraria do home senón que existe virtualmente no Cosmos como unha tendencia que non pode chegar nunca á realidade. Deste xeito, o Cosmos é infinito pero non perfecto; está enfocado a buscar unha perfección inacabable.
Epiderme
Organoxénese
O desenvolvemento da epiderme é o resultado da influencia de varios factores de crecemento, dous dos cales son:
Indalecio Armesto
A cuestión de Deus
Deus, o ser perfecto, é infinito porque carece de límite e de negación; universal porque comprende na súa unidade tódalas esencias que se revelan no mundo; e inmutable porque é perfecto desde a eternidade e no caso de cambiar só podería facelo para facerse imperfecto.
Epiderme
Funcións
miniatura|dereita|Epiderme e derme da pel humana. miniatura|dereita|Tomografía de coherencia óptica da pel das xemas dos dedos.
Indalecio Armesto
A cuestión de Deus
Con todo, Deus é, pero non existe. Isto é porque en canto Ideal, como a mesma palabra está a indicar, exclúe a existencia. Real e Ideal non corresponden a dous tipos de seres independentes entre si, senón que son dúas esferas distintas dun principio único que aspira á súa perfección absoluta.
Epiderme
Barreira
A epiderme serve como unha barreira que protexe ao corpo dos microbios patóxenos, o estrés oxidante (raios ultravioletas) e compostos químicos) e proporciona unha resistencia mecánica. A maioría destas funcións realízaas o estrato córneo.
Indalecio Armesto
A cuestión de Deus
Sendo Deus un ser puramente ideal, xorde a pregunta da moral. Para Indalecio, a moral non ten orixe de Deus, senón da realidade anímica (verdadeira forza interior) que impulsa ao individuo cara á realización do Ideal, cara ao cumprimento do deber, cara á implantación da Xustiza. Así, o supremo ben e a felicidade do individuo consiste no seguimento desta verdadeira forza interior; o ser humano perfeccionase sen chegar a conseguilo na súa vida terreal mais coa tranquilidade de conciencia a causa de seguir a lei moral.
Epiderme
Cor da pel
A cantidade e a distribución do pigmento melanina na epiderme é a principal razón para unha variación na cor da pel no Homo sapiens. A melanina encóntrase nunhas pequenas partículas chamadas melanosomas, formadas polos melanocitos da pel, que os transfiren aos queratinocitos, que así toman cor. A cantidade de pigmentación varía segundo a rexión do corpo e as poboacións humanas. Na pel das poboacións brancas e orientais os melanosomas forman agregados, pero nas poboacións de pel escura son de maior tamaño e están distribuídos máis uniformemente. O número de melanosomas nos queratinocitos aumenta coa exposición aos raios ultravioleta, pero a súa distribución na pel vese pouco alterada.
Cultivo
O cultivo en laboratorio de queratinocitos para formar estruturas en tres dimensións (pel artificial), que reproduce a maioría das propiedades da epiderme, úsase correntemente como ferramenta para o desenvolvemento de drogas e diversos ensaios.
Indalecio Armesto
A cuestión de Deus
En canto á relixión, Indalecio entende dúas dimensións da relixión. Por unha banda, a relixión é unha forma transitoria, condenada a desaparecer diante da ciencia mesma, que tamén é perfectible e que a substituirá sen se expor ás inevitables consecuencias da fe, da intolerancia e do inmobilismo. Por outra banda, a relixión é unha dimensión necesaria e perenne do espírito humano cuxo obxecto é o mesmo que o obxecto da filosofía.
Recepción e influencia posterior
Indalecio Armesto Cobián deixaba tras del unha longa obra publicada, a meirande parte dela, na prensa diaria e en revistas de divulgación e folletíns. A pesar de todo, a figura de Indalecio Armesto segue a ser esquecida e silenciada, e parte da súa obra atópase inédita, difícil de identificar ó aparecer sen firma en xornais e revistas.
Pola súa magnitude e densidade destaca a obra Discusiones sobre la Metafísica, publicada no ano 1878, que tivo a maior resonancia no ámbito da filosofía. A maioría das avaliacións filosóficas son testemuñas de admiración e de recoñecemento, por filósofos e amigos, galegos e de ámbito estatal. Entre outros, foi encomiado por Manuel de la Revilla, Emilio Castelar ou Nicolás Salmerón.
A obra Discusiones sobre la Metafísica tamén tivo críticas negativas por motivos relixiosos. Sobre todo destacan tres avaliacións condenatorias, a de Juan Sieiro, a de Octavio Lois e a crítica de Miguel Payá y Rico, o Arcebispo de Santiago, que apareceu nun Boletín Oficial ós seis meses da aparición da obra. As tres avaliacións constatadas na Galicia do seu tempo subliñan un punto considerado escandaloso, a afirmación na obra de que «Dios era, pero no existía». É considerado «el escándalo de Dios», porque era unha doutrina contraria ao dogma católico do tempo.
A avaliación de Manuel de la Revilla considérase a fonte de inspiración de posteriores recensións críticas. Afirma a non-vinculación directa de Armesto a ningunha escola dogmática e destaca a adopción de certos principios ou teses da «escola crítica», da filosofía alamana e da filosofía francesa, é dicir, as influencias do kantismo, hegelianismo e do positivismo na obra de Armesto. Estas pautas serán seguidas, con variantes mínimas, polas posteriores apreciacións críticas, que encárganse nesta liña de interpretación de kantismo-hegelianismo-positivismo.
En 1991, Xosé Luis Barreiro Barreiro publicou unha monografía sobre a vida de Indalecio Armesto, coa que recuperou a súa obra e figura na actualidade, dándolle unha nova dimensión e presenza a nivel científico e filosófico. O escrito de Xosé Luis Barreiro Barreiro, ''Indalecio Armesto. Filósofo, republicano, masón'', consiste nun estudo profundo, que combina a investigación da xénese e a emerxencia do pensamento de Armesto co contexto cultural, científico e político do tempo, en Galicia e España. Tamén é relevante a publicación, no ano 1993, da obra principal de Armesto, Discusiones sobre la Metafísica, a partir dun orixinal, da man de Xosé Luis Barreiro Barreiro, a través do servizo de publicacións e intercambio científico da Universidade de Santiago de Compostela.
Curio
O curio é un elemento químico de número atómico 96 e símbolo Cm. Pertence ó grupo dos actínidos.
Lingua gilaki
O gilaki é unha lingua caspia e un membro das linguas Irania do noroeste, falada na Provincia de Gilan, en Irán. O gilaki está estreitamente relacionado co mazanderani e as dúas linguas teñen un vocabulario semellante. A linguas gilaki e mazanderani (pero non outras linguas iranias) comparten certos trazos tipolóxicos coas linguas caucásicas, reflectindo a historia, a identidade étnica e a relación da rexión do Cáucaso cos pobos gilaki e mazanderani.
La Légende des siècles
La Légende des siécles (en galego, A lenda dos séculos) é unha colección de poemas do escritor francés Victor Hugo, concibida como unha inmensa representación da historia e evolución da humanidade.
Características
Na primeira serie da obra La Légende des siècles o rei García de Galicia inspirou a Victor Hugo a epopea O reiciño de Galicia .
Panchi Barrera
Gustavo Javier Barrera Castro, máis coñecido como Panchi Barrera, nado o 6 de abril de 1985 en Mercedes, Departamento de Soriano, é un xogador internacional profesional uruguaio con pasaporte español de baloncesto. Actualmente xoga para o Club Baloncesto Granada da ACB, no que xoga na posición de base cunha alzada de 1,93 metros. É internacional coa selección absoluta do Uruguai.
Bion
miniatura|Unha nave Bion en exposición. Bion é o nome dunha serie de satélites soviéticos e posteriormente rusos adicados á investigación biolóxica. Forman parte dos satélites Cosmos.
Características
O programa Bion foi desenvolvido para estuda-lo efecto do espazo nos seres vivos. As cápsulas son construídas por TsSKB e derivan do deseño dos satélites de recoñecemento Zenit. Levan cargas útiles do Instituto de Problemas Médicos e Biolóxicos e os voos comezaron en 1973. Os satélites Bion foron substituídos polos Bion-M.
Kosmos 211
Kosmos 211 (Космос 211 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 12, foi un satélite artificial soviético lanzado o 9 de abril de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 211 foi o décimo segundo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o undécimo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 211 foi inxectado nunha órbita inicial de 1574 km de apoxeo e 210 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 81,9 graos e un período de 102,3 minutos. Reentrou na atmosfera o 10 de novembro de 1968.
Amfíkleia
Foi suprimido a raíz da reforma administrativa do programa Kallikratis en vigor desde xaneiro de 2011, e integrado no concello de Amfikleia-Elateia.
Hiroshi Inagaki
Hiroshi Inagaki (稲垣 浩, いながき ひろし), nado en Toquio o 30 de decembro de 1905 e finado na mesma cidade o 21 de maio de 1980, foi un realizador e escenarista xaponés.
Traxectoria
Coñecido por ser gañador dun Oscar pola realización da Triloxía Samurai. Gañou ademais o León de Ouro en 1958 por 無法松の一生 (Muhomatsu no issho, "O home do carriño")
Ferreira
O topónimo galego Ferreira está relacionado coa industria ou extracción do ferro. Pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a: Para as persoas que teñen por oficio traballar o ferro e outros metaisː
-2640
Outros
Historia ano a ano
O Porto da Presa, Erbecedo, Coristanco
O Porto da Presa é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Ashoka Chakra
200px|dereita|miniatura|Ilustración do Ashoka Chakra, tal e como se amosa na [[bandeira da India.]] O Ashoka Chakra é unha representación do Dharmachakra, a Roda do Dharma (en sánscrito cakra significa roda).
Historia
A roda ten 24 radios. O Chakra Ashoka foi amplamente inscrito en moitas reliquias do emperador Ashoka o Grande (que reinou entre 273 e 232 a. C.), o máis destacado de todos é o que se atopa na columna do León de Sarnath e o do Piar Ashoka.
Uso
O uso máis visible da Chakra Ashoka está no centro da bandeira nacional da República da India (aprobada o 22 de xullo de 1947), onde se pode visualizar en cor azul mariño sobre fondo branco, substituíndo o símbolo de Chakra (fiado de rodas) da versión anterior á independencia da bandeira. O Chakra Ashoka tamén pode verse na base da columna de León de Ashoka, que foi aprobado como o Emblema Nacional da India.
Agrón
Agrón pode referirse a:
Amais, como topónimo dá nome a:
Deux (filme de 2019)
Deux é un filme francés de 2019 dirixido por Filippo Meneghetti. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de febreiro.
Sinopse
Dúas mulleres maiores, que son veciñas, tamén foron amantes durante décadas.
Sociedade Numismática Alemá
A Sociedade Numismática Alemá (en alemán: Deutsche Numismatische Gesellschaft –DNG–) é unha sociedade erudita sen ánimo de lucro con sede en Frankfurt que agrupa máis de 80 asociacións numismáticas locais de toda Alemaña.
Historia
A Sociedade Numismática Alemá fundouse por iniciativa de Walter Hävernick, co gallo da celebración do Día da Numismática Alemá en Gotinga en 1951, co nome de Federación de Asociacións de Moedas de Alemaña Occidental (Verband der westdeutschen Münzvereine). En 1961 pasou a denominarse Federación de Asociacións de Moedas de Alemaña (Verband der Deutschen Münzvereine).
Desde 2016, a presidenta da DNG é Barbara Simon.
Premio Eligiuspreis
miniatura|200x200px| [[Medalla do Eligiuspreis da Sociedade Numismática Alemá ]] É un premio outorgado con periodicidade anual ás persoas, tanto alemás como estranxeiras que se distinguisen polo seu labor no terreo da numismática, con publicacións escritas en alemán.
O premio consiste na entrega dunha medalla e leva aparellada a concesión dunha asignación económica. A primeira versión da Medalla Eligius estivo vixente entre 1982 e 1991 e foi deseñada polo escultor e medallista renano Hans Karl Burgeff. A partir de 1992 a medalla substituíuse por outra de novo deseño, da autoría do arquitecto e medallista Peter Götz Güttler, de Dresden.
Carbono
O carbono (do latín, carbo, 'carbón') é un elemento químico de número atómico 6, símbolo C e masa atómica 12,01. É un non metal e tetravalente, dispoñendo de catro electróns para formar ligazóns químicas covalentes. Tres isótopos do carbono producense de forma natural, os estables 12C e 13C e o isótopo radioctivo 14C, que decae cunha vida media duns 5730 anos. O carbono é un dos poucos elementos coñecidos desde a antigüidade, e é o piar básico da química orgánica. Está presente na Terra en estado de corpo simple (carbón e diamantes), de compostos inorgánicos (CO2 e CaCO3) e de compostos orgánicos (biomasa, petróleo e gas natural). Tamén se sintetizaron moitas novas estruturas baseadas no carbono: carbón activado, negro de fume, fibras, nanotubos, fulerenos e grafeno.
Os átomos de carbono poden unirse de diferentes maneiras, denominadas alótropos do carbono, reflexo das condicións de formación. Os máis coñecidos que ocorren naturalmente son o grafito, o diamante e o carbono amorfo. As propiedades físicas do carbono varían amplamente coa forma alotrópica. Por exemplo, o grafito é opaco e negro, mentres que o diamante é altamente transparente. O grafito é o suficientemente brando como para formar unha raia no papel (de aí o seu nome, do verbo grego "γράφειν" que significa 'escribir'), mentres que o diamante é o material natural máis duro coñecido. O grafito é un bo condutor eléctrico mentres que o diamante ten unha baixa condutividade eléctrica. En condicións normais, o diamante, os nanotubos de carbono e o grafeno teñen as condutividades térmicas máis altas de todos os materiais coñecidos. Todos os alótropos do carbono son sólidos en condicións normais, sendo o grafito a forma termodinámicamente estable. Son químicamente resistentes e requiren altas temperaturas para reaccionar mesmo con osíxeno.
O estado de oxidación máis común do carbono nos compostos inorgánicos é +4, mentres que +2 atópase no monóxido de carbono e en complexos carbonilos de metais de transición. As maiores fontes de carbono inorgánico son as calcarias, dolomitas e dióxido de carbono, pero cantidades significativas prodúcense en depósitos orgánicos de carbón, turba, petróleo e clatratos de metano. O carbono forma un gran número de compostos, máis que calquera outro elemento, con case dez millóns de compostos descritos ata a data (con 500.000 compostos novos por ano), sendo con todo ese número só unha fracción do número de compostos teoricamente posibles baixo condicións estándar. Por esta razón, a miúdo o carbono describiuse como o «rei dos elementos».
É sólido a temperatura ambiente, e dependendo das condicións de formación, pode atoparse na natureza en distintas formas alotrópicas, carbono amorfo e cristalino en forma de grafito ou diamante. Na táboa periódica, é o primeiro (fila 2) dos seis elementos en columna (grupo) 14, que teñen en común a composición da súa capa electrónica exterior. O carbono é un dos poucos elementos coñecidos dende a antigüidade.
É o alicerce básico da química orgánica: coñecendose preto de 10 millóns de compostos de carbono, e forma parte de tódolos seres vivos coñecidos. Forma o 0,2 % da codia terrestre. Todas as formas de vida que se coñecen están formadas de moléculas compostas principalmente por carbono, hidróxeno, nitróxeno e osíxeno (ademais de multitude doutros elementos en menor proporción). Este elemento non metálico ten a interesante propiedade de ser quen de enlazarse con el mesmo e cunha ampla variedade doutros elementos.
Historia
Un novo alótropo do carbono, o fulereno, descuberto en 1985 inclúe formas nanoestructuradas como buckybolas e nanotubos Os seus descubridores – Robert Curl, Harold Kroto e Richard Smalley – recibiron o Premio Nobel de Química en 1996. O interese renovado resultante en novas formas levou ao descubrimento de outros alótropos exóticos, incluíndo o carbono vítreo, e a darse conta de que o "carbono amorfo" non é estritamente amorfo.
Grafito
miniatura|upright|esquerda|Exemplar de grafito Existen xacementos naturais de grafito comercialmente viables en moitas partes do mundo, pero as fontes máis importantes economicamente atópanse na China, India, Brasil e Corea do Norte. Os xacementos de grafito son de orixe metamórfico, e atópanse asociados a cuarzo, mica e feldespatos en xistos, gneis e arenitos e calcaria metamorfoseadas en forma de lente ou veta, ás veces dun metro ou máis de espesor. Ao principio, os xacementos de grafito de Borrowdale, Cumberland, Inglaterra eran o suficientemente grandes e puros como para que, ata o século XIX, os lapis se fabricasen aserrando bloques de grafito natural en tiras antes de envolvelos en madeira. Na actualidade, os xacementos de grafito máis pequenos obtéñense triturando a rocha nai e facendo flotar o grafito máis lixeiro na auga.
Existen tres tipos de grafito natural: amorfo, en escamas ou cristalino e en vetas ou terróns. O grafito amorfo é de menor calidade e máis abundante. Contrariamente á ciencia, na industria "amorfo" refírese a un tamaño de cristal moi pequeno e non á ausencia total de estrutura cristalina. Amorfo úsase para produtos de grafito de menor valor e é o grafito de menor prezo. Grandes depósitos de grafito amorfo atópanse na China, Europa, México e os Estados Unidos. O grafito en escamas é menos común e de maior calidade que o amorfo; preséntase en forma de placas separadas que cristalizaron en rocas metamórficas. O prezo do grafito en escamas pode cuadriplicar o do amorfo. As escamas de boa calidade poden transformarse en grafito expandible para moitos usos, como retardante de chama. Os xacementos máis importantes atópanse en Austria, Brasil, Canadá, China, Alemaña e Madagascar. O grafito en vetas ou en anacos é o tipo de grafito natural máis raro, valioso e de maior calidade. Só se extrae comercialmente en Sri Lanka.
Segundo o USGS, a produción mundial de grafito natural foi de 1,1 millóns de toneladas en 2010, o que contribuíron a China con 800.000 t, a India con 130.000 t, o Brasil con 76.000 t, Corea do Norte con 30.000 t e o Canadá con 25.000 t. Non se informou da extracción de grafito natural nos Estados Unidos, pero en 2009 producíronse 118.000 t de grafito sintético cun valor estimado de 998 millóns de dólares.
Diamante
miniatura|upright=2.0|Produción de diamantes en 2005 A cadea de subministración de diamantes está controlada por un número limitado de empresas poderosas e tamén está moi concentrada nun pequeno número de lugares de todo o mundo (véxase o mapa).
Só unha fracción moi pequena do mineral de diamante son diamantes reais. O mineral triturase, durante o cal hai que ter coidado para evitar que os diamantes máis grandes se destruan neste proceso, posteriormente, as partículas clasifícanse por densidade. Na actualidade, os diamantes localízanse na fracción de densidade rica en diamantes con axuda da fluorescencia de raios X, tras o cal realízanse a man os últimos pasos de clasificación. Antes de que se xeneralizase o uso de raios X, a separación realizábase con cintas de graxa; os diamantes teñen unha maior tendencia a adherirse á graxa que os demais minerais da mena.
Historicamente sabíase que os diamantes só se atopaban en depósitos aluviais do sur da India. A India liderou o mundo na produción de diamantes desde o momento do seu descubrimento, aproximadamente no século IX a.C ata mediados do século XVIII d. C., pero o potencial comercial destas fontes esgotarase a finais do século XVIII e nese momento a India queda eclipsada polo Brasil onde se atoparon os primeiros diamantes non indios en 1725.
A produción de diamantes en xacementos primarios (kimberlitas e lamproitas) non comezou ata a década de 1870, tras o descubrimento dos campos de diamantes en Suráfrica. A produción aumentou co tempo e desde entón levase extraído un total acumulado de máis de 4.500 millóns de quilates. A maioría dos depósitos de diamantes comercialmente viables estaban en Rusia, Botswana, Australia e a República Democrática do Congo. En 2005, Rusia produciu case unha quinta parte da produción mundial de diamantes (principalmente no territorio da República de Sakha; por exemplo, Pipa Mir e Pipa Udachnaya), pero o mina Argyle en Australia converteuse na maior produtora, producindo 14 millóns de quilates en 2018. Espérase que os novos achados, nas minas canadense de Diavik e Ekati, se fagan aínda máis valiosos debido á produción de pedras preciosas de alta calidade.
Aplicacións
miniatura|upright|As minas dos portaminas están feitas de [[grafito (a miúdo mesturado cun aglutinante arxiloso ou sintético).]] left|miniatura|upright|Varas de vide e carbón vexetetal comprimido miniatura|upright|esquerda|Un pano tecido de fibras de carbono miniatura|upright|Mostra de carburo de silicio en forma de bóla. miniatura|upright|esquerda|O C60 fulereno en forma cristalina miniatura|upright|[[Fresadora#Ferramentas|Fresas de carburo de volframio]]
O carbono é esencial para todos os sistemas vivos coñecidos, e sen el non podería existir a vida tal e como a coñecemos. O principal uso económico do carbono, á parte dos alimentos e a madeira, é en forma de hidrocarburos, sobre todo o combustible fósil gas metano e o petróleo. O petróleo bruto é destilado en refinerías pola industria petroquímica para producir gasolina, queroseno e outros produtos. A celulosa é un polímero natural que contén carbono producido polas plantas en forma de madeira, algodón, liño e cánabo. A celulosa úsase principalmente para manter a estrutura das plantas. Os polímeros de carbono de orixe animal de valor comercial inclúen a la, caxemira e seda. Os plásticos están feitos de polímeros de carbono sintéticos, a miúdo con átomos de osíxeno e nitróxeno incluídos a intervalos regulares na cadea principal do polímero. As materias primas para moitas destas substancias sintéticas proceden do petróleo cru.
Os usos do carbono e dos seus compostos son moi variados. Pode formar aliaxes co ferro, dos cales o máis común é o aceiro ó carbono. O grafito combínase con arxilas para formar a 'barra de grafito' usada nos lapis usados para escritura e debuxo. Tamén se usa como lubricante e pigmento, como material de moldeo na fabricación de vidro, en eléctrodos para baterías e en galvanizado e electroformado, en vasoiriñas para motores eléctricos e como moderador de neutróns en reactores nucleares.
O carbón vexetal utilízase como material de debuxo en obras de arte, para asar a carne nas grellas, fundir ferro e en moitas outras aplicacións. A madeira, o carbón e o petróleo utilízanse como combustible para producir enerxía e calefacción. O diamante de calidade, a xema, utilízase en xoiería, e o diamante industrial emprégase en ferramentas de perforación, corte e pulido para o mecanizado de metais e pedra. Os plásticos fabrícanse a partir de hidrocarburos fósiles, e a fibra de carbono, obtida por pirólise de fibras sintéticas de poliéster, utilízase para reforzar os plásticos e formar materiais compostos avanzados e lixeiros.
A fibra de carbono faise por pirólise de filamentos extruídos e estirados de poliacrilonitrilo (PAN) e outras substancias orgánicas. A estrutura cristalográfica e as propiedades mecánicas da fibra dependen do tipo de material de partida, e do procesado posterior. As fibras de carbono feitas a partir de PAN teñen unha estrutura que se asemella a filamentos estreitos de grafito, pero o procesamento térmico pode reordenar a estrutura nunha folla laminada continua. O resultado son fibras cunha resistencia específica á tracción máis alta que o aceiro.
O negro de carbón utilízase como pigmento negro na impresión con tinta, pinturas ó óleo e acuarelas de artistas, papel carbón, acabados de automóbiles, tinta china e nos tóner das impresoras láser. O negro de carbón tamén se usa como recheo en produtos de goma como pneumáticos e en compostos de plástico. O carbón activado utilízase como absorbente e adsorbente no material filtrante de aplicacións tan diversas como as máscaras de gas, purificación de auga, e nas campas extractoras das cociña, e en medicina para absorber toxinas, velenos ou gases do sistema dixestivo. O carbono úsase na redución química a altas temperaturas. O coque úsase na fundición durante a redución do mineral de ferro. A cementación do aceiro conséguese quentando os compoñentes de aceiro acabados en po de carbono. Os carburos de silicio, volframio, boro e titanio, están entre os materiais máis duros coñecidos, e utilízanse como abrasivos en ferramentas de corte e moenda. Os compostos de carbono constitúen a maioría dos materiais utilizados na roupa, como os téxtiles naturais e sintéticos e o coiro, e case todas as superficies interiores do ambiente construído, excepto vidro, pedra e metal.
Diamantes
A industria do diamante divídese en dúas categorías: unha ocúpase dos diamantes de calidade xema e a outra, dos diamantes de calidade industrial. Aínda que existe un gran comercio de ambos os tipos de diamantes, os dous mercados funcionan de forma moi diferente.
A diferenza dos metais preciosos como o ouro ou o platino, os diamantes xema non se comercializan como unha mercadoría: a venda de diamantes ten unha marxe de beneficio considerable e non existe un mercado moi activo de revenda de diamantes.
Os diamantes industriais valóranse sobre todo pola súa dureza e condutividade térmica, sendo irrelevantes as calidades gemológicas de claridade e cor. Ao redor do 80% dos diamantes extraídos (o que equivale a uns 100 millóns de quilates ou 20 toneladas anuais) non son aptos para o seu uso como pedras preciosas e quedan relegados ao uso industrial (coñecido como bort). Os diamantes sintéticos, inventados nos anos 50, atoparon aplicacións industriais case inmediatas; cada ano prodúcense 3.000 millóns de quilates (600 toneladas) de diamantes sintéticos.
O uso industrial dominante do diamante é o corte, a perforación, o esmerilado e o pulido. A maioría destas aplicacións non requiren diamantes de gran tamaño; de feito, a maioría dos diamantes de calidade xema, salvo polo seu pequeno tamaño, poden utilizarse industrialmente. Os diamantes incrústanse nas puntas dos trades ou nas follas das serras, ou se moen en po para utilizalos en aplicacións de esmerilado e pulido. As aplicacións especializadas inclúen o uso en laboratorios como contención para experimentos de alta presión (véxase célula de bigornia de diamante), rodamentos de alto rendemento e uso limitado en fiestras especializadas. Cos continuos avances na produción de diamantes sintéticos, cada vez son máis factibles novas aplicacións. A posibilidade de utilizar o diamante como semicondutor apto para microchips e, debido á súa excepcional condutividade térmica, como disipador de calor en electrónica espertou un gran interese.
Características
O seu número atómico é 6, é dicir, dispón de 6 protóns no núcleo, e, en estado neutro, 6 electróns na periferia. A súa masa atómica é de 12 um, pois o isótopo máis abundante ten 6 neutróns e polo tanto o seu número másico Z é 12). O seu símbolo é C
Como ten catro electróns de valencia, pode tomar tanto catro electróns como cedelos. Así, pode xuntarse con outros átomos de carbono formando as longas cadeas típicas das moléculas orgánicas.
Enda Kenny
Enda Kenny, nado o 24 de abril de 1951, é un político irlandés.
Carbono
Estado
Atópase na natureza en forma libre (diamante, grafito) e noutros compostos, tales como o carbón, nos carbonatos metálicos, ademais de tódolos compostos orgánicos, xa que é un elemento imprescindible para a vida. Por exemplo, as plantas absórbeno durante o proceso da fotosíntese para transformalo en hidratos de carbono.
Enda Kenny
É o líder do partido Fine Gael, unha das dúas principais formacións do país; éo dende 2002. Desempeñou o cargo de Taoiseach de Irlanda, dende o 9 de marzo de 2011 ata o 14 de xuño de 2017. Anteriormente serviu como ministro de turismo e de comercio dende 1994 até 1997. Así mesmo, foi vicepresidente en dúas ocasión do Partido Popular Europeo.
Carbono
Compostos inorgánicos
O máis importante óxido de carbono é o dióxido de carbono (CO2), un compoñente minoritario da atmosfera terrestre (da orde do 0,04% en peso) producido e usado polos seres vivos (ver ciclo do carbono). Na auga forma trazas de ácido carbónico (H2CO3) pero, do mesmo xeito que outros compostos similares, é inestable, aínda que a través del poden producirse ións carbonato estables por resonancia. Algúns minerais importantes, como a calcita, son carbonatos.
Con metais, o carbono forma tanto carburos como acetiluros, ambos moi acedos. A pesar de ter unha electronegatividade alta, o carbono pode formar carburos covalentes como é o caso de carburo de silicio (SiC), con propiedades semellantes ás do diamante.
Precaucións
miniatura|upright|Traballador nunha planta de [[negro de carbón en Sunray, Texas (foto de John Vachon, 1942)]] O carbono puro ten unha toxicidade extremadamente baixa para o ser humano e pode manipularse con seguridade en forma de grafito ou carbón vexetal. É resistente á disolución ou ao ataque químico, mesmo no contido acedo do tracto dixestivo. Por conseguinte, unha vez que penetra nos tecidos do organismo, é probable que permaneza alí indefinidamente. O negro de carbón foi probablemente un dos primeiros pigmentos que se utilizaron para tatuar, e descubriuse que Ötzi o home de xeo tiña tatuaxes de carbón que sobreviviron durante a súa vida e durante 5200 anos despois da súa morte. A inhalación de po de carbón ou feluxe (negro de carbón) en grandes cantidades pode ser perigosa, xa que irrita os tecidos pulmonares e provoca a enfermidade pulmonar conxestiva, neumoconiose do traballador do carbón. O po de diamante utilizado como abrasivo pode ser nocivo se se inxere ou inhala. Os gases de escape dos motores diésel producen micropartículas de carbono que poden acumularse nos pulmóns. Nestes exemplos, o dano pode deberse a contaminantes (por exemplo, produtos químicos orgánicos, metais pesados) e non ao propio carbono.
Algúns compostos de carbono teñen un amplo rango de toxicidade. O monóxido de carbono, presente nos gases de escape dos motores de combustión e o cianuro (CN) son extremadamente tóxicos para os mamíferos. Os gases orgánicos eteno, etino e metano son explosivos e inflamables en presenza de aire. Polo contrario, moitos outros compostos non son tóxicos senón esenciais para a vida.
Agón
Agón (grego clásico ἀγών) é unha palabra do grego antigo que ten varios significados: En galego hai diversas palabras derivadas de agón, como agonía, protagonista, antagonista etc.
George Town, Caimán
George Town é unha cidade situada na illa de Gran Caimán nas Illas Caimán. Ademais, é a Capital das Illas Caimán, nas Indias Occidentais Británicas. En 2007, a cidade tiña unha poboación de 28.836, polo que é a segunda cidade máis grande (pola poboación) de todos os Territorios Británicos de Ultramar.
George Town é o corazón industrial e financeiro das Illas Caimán, hai preto de 600 bancos e sociedades fiduciarias nas Illas Caimán. As oficinas do goberno das Illas Caimán atópanse na cidade.
Goberno
As oficinas do goberno das Illas Caimán atópanse en George Town. Estas oficinas inclúen a Asemblea Lexislativa das Illas Caimán, as Cortes de Xustiza e o Edificio Administrativo do Goberno. O Edificio de Administración do Goberno alberga as oficinas do Premier e outros membros do Gabinete, o vicegobernador e o seu persoal, así como outros funcionarios electos e funcionarios públicos. O antigo edificio dos Tribunais situado na esquina de Shedden Road e Harbour Drive é agora o Museo Nacional de Gran Caimán. O edificio foi construído hai máis de 150 anos e serviu ao goberno das Illas Caimán non só como un edificio da corte, senón como cárcere e como a primeira oficina de correos da illa.
Xeografía
Os límites da cidade de George Town esténdense desde o leste no bordo da beira do Distrito Sur, ao norte un pouco máis aló do Aeroporto Internacional Owen Roberts, ao sur de Hog Sty Bay e ao oeste coa Seven Mile Beach e o distrito West Bay. A famosa praia das sete millas de George Town é unha longa praia de area de coral que se estende ata a rexión da Baía Oeste de Gran Caimán e é a zona máis popular e poboada de turistas na illa.
Finanzas
miniatura|right| Edificios de negocios preto do centro de George Town Os servizos financeiros xeraron en 2007 o 55% do total da economía, o 36% de todo o emprego e o 40% de todos os ingresos do goberno. As Illas Caimán actualmente ocupan o quinto lugar a nivel internacional en termos de valor dos pasivos reservados e sexto en termos de activos reservado. Ten sucursais de 40 dos 50 bancos máis grandes do mundo. Os bufetes de avogados máis importantes, como Maples and Calder establecéronse nas Illas Caimán. Do mesmo xeito, as grandes empresas de contabilidade, tales como KPMG, Ogier, Ernst & Young e Deloitte tamén están presentes. Como resultado, Caimán é líder en rexistros de fondos de cobertura e é considerado un importante centro bancario internacional, un dos grandes paraísos fiscais do mundo.
Turismo
miniatura|right| Liña costeira preto de Harbour House George Town é un popular porto de escala para cruceiros no Caribe que recalan en George Town Harbour. Os cruceiros fan escala en George Town ancorando en mar aberto e transportan aos seus pasaxeiros a terra en tenders, tamén coñecidos como barcos de transporte. Os pasaxeiros desembarcan en George Town, no centro da zona comercial de Gran Caimán e adoitan permanecer nela desde a mañá ata media tarde.
As actividades dispoñibles para os turistas en George Town inclúen percorridos submarinos por George Town Harbour, excursións en barco con fondo de cristal, mergullo, parapente, excursións en barco charter, tours ás destilerías de ron, galerías de arte, un museo histórico, e por suposto, ir de compras e comer. Pola noite, a Praia das Sete Millas é sede de numerosas discotecas e bares. O paseo marítimo de George Town é tamén o fogar dunha tenda Harley-Davidson, unha franquía Margaritaville de Jimmy Buffett, e un estudo de arte e restaurante Guy Harvey. O Ritz-Carlton Grand Cayman é o hotel máis grandioso da illa.
Aéreo
miniatura|right| A plataforma de observación no Aeroporto Internacional Owen Roberts George Town, así como o resto de Gran Caimán, está servido polo Aeroporto Internacional Owen Roberts. É un dos únicos 2 puntos de entrada ás Illas Caimán por vía aérea, o outro é o aeroporto Charles Kirkconnell en Caimán Brac.
Estrada
miniatura|Rúa principal, George Town Os seguintes estradas serven á cidade: -
Buses
Unha frota de Taxis compartidos e minibuses serven á cidade. O servizo diario iníciase ás 6 AM desde cocheiras e o horario é o seguinte desde George Town a:
Educación
miniatura|right|Campus da Universidade de St Matthew, nas aforas de George Town
Linguas formosanas
280px|miniatura|Distribución das linguas formosanas antes da colonización chinesa. As linguas formosanas son un grupo de linguas austronesias faladas polos habitantes aborixes de Taiwán. Actualmente só un 2% da poboación taiwanesa fala algunha destas linguas, polo que se encontran en perigo de extinción.
George Town, Caimán
Educación
Os nenos das Illas Caimán teñen dereito á educación primaria e secundaria gratuíta. Varias igrexas e fundacións privadas contan con varias escolas privadas que ofrecen estudos básicos estadounidenses e británicos desde a gardería ata A Levels e a universidade. Montessori tamén opera 3 escolas en George Town. As escolas atópanse en South Church Street, Camiño de Hind (off Walkers Road) e Prospect Point Road en Red Bay.
Melekeok
Melekeok é unha localidade e un dos dezaseis estados das illas Palau. Desde o 7 de outubro de 2006, a localidade de Melekeok converteuse na sede do goberno das Palau, substituíndo a Koror como capital da nación.
Linguas formosanas
Así pois, pódense considerar as linguas formosanas como orixinarias das demais linguas austronesias. A poboación moderna de orixe chinesa comezou a súa inmigración polo 1650, falaban dialectos hakka e min do sur, os cales evolucionaron até converterse no actual taiwanés, pertencente á familia sino-tibetana.
Melekeok
Situación
Melekeok está situada na costa oriental da maior das illas do arquipélago das Palau: Babeldaob. As súas coordenadas xeográficas son: 7º 30' N e 134º 37' L.
George Town, Caimán
Educación
A Universidade de St. Matthew, un médico e a escola de Veterinaria atópanse nos arredores de George Town.
Linguas formosanas
Familia austronesia
As subfamilias austronesias pódense considerar formosanas. A seguinte clasificación segue o establecido pola Austronesian Basic Vocabulary Database e as subfamilias identifícanse coas cores do mapa: {{legend|#9FD8B3|Kavalánico}} {{legend|#FECCA0|Formosano setentrional}} Cun 97% de confiabilidade na unidade do grupo. {{legend|#CBA6CB|Ami}} {{legend|#B7DF86|Bunun}} {{legend|#FFF9A5|Tsou-Rukai}} (85%) {{legend|#FEA4A4|Siraya}} {{legend|#D3FE00|Puyuma}} {{legend|#DF7575|Paiwánico}} O grupo malaio-polinesio e o paiwán forman unha unidade cunha confiabilidade do 75%.
Carballido, Dodro, Arzúa
Carballido é un lugar da parroquia de Dodro no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 2 eran mulleres.
Alicudi
Alicudi é a máis occidental das oito illas que forman as Illas Eolias, unha cadea volcánica de illas ao norte de Sicilia. A illa está a uns 40 km ao oeste de Lipari, ten unha superficie total de 5´2 km², e é máis ou menos de forma circular.
Historia
miniatura|Vista do porto de Alicudi A illa foi formada polo agora extinto volcán Montagnola, aproximadamente hai uns 150.000 anos. Estímase que o a última erupción tivo lugar hai uns 28.000 anos.
A illa foi poboada xa no século XVII a. C., como demostran algunhas probas arqueolóxicas atopadas deste período. Fragmentos de cerámica da Roma antiga, que datan de moitos séculos máis tarde, pódense atopar na costa oriental da illa.
O nome actual de "Alicudi" é unha corrupción do nome grego antiga de Ericusa (Illa de Erica), derivado da planta coñecida como Erica, máis coñecida como o brezo, que aínda crece nas abas da illa. Durante moitos séculos, Alicudi foi o branco de frecuentes incursións de piratas. En consecuencia, a poboación da illa viuse obrigada a buscar refuxio en pequenas casas construídas en socalcos altos, e tamén significa ter unha agricultura moi simple e xunto o cultivo de pexegos foron os fundamentos da modesta economía da illa.
Demografía
Hoxe en día hai ao redor de 120 habitantes, que na súa maioría viven da pesca ou da pequena agricultura da illa. Só hai un restaurante na illa, e o menú depende en gran medida do peixe que pescan os pescadores locais, ou o que a subministración de alimentos que trae o hidroplano.
Melekeok
Demografía
Melekeok ocupa unha área de 11 km², e está situada entre Ngchesar ao sur r Ngiwal ao norte.
O lago Ngardok de Melekeok é o maior depósito de auga de toda a Micronesia e esténdese por unha superficie de 4.93 km²; posúe unha pequena poboación de crocodilos de mar (Crocodylus porosus).
Miss Marple
Jane Marple ou Miss Marple é un personaxe de ficción nas novelas policiais e relatos curtos de Agatha Christie. Jane Marple vive na aldea de St. Mary Mead e actúa como consultora afeccionada detective. A miúdo caracterizada como unha solteirona de idade avanzada, é unha das máis coñecidas personaxes de Christie e foi representada moitas veces na pantalla. O seu coñecemento da natureza humana axudouna a descubrir moitos casos imposibles mesmo para os máis importantes inspectores de Scotland Yard. A súa primeira aparición foi nun conto publicado en The Royal Magazine en decembro de 1927, "The Tuesday Night Club",, que máis tarde se converteu no primeiro capítulo de The Thirteen Problemas (1932). A súa primeira aparición nunha novela completa foi en The Murder at the Vicarage en 1930, e a súa última aparición foi en Sleeping Murder en 1976.
Filipe Neri
Traxectoria
Fillo dun notario de Florencia, renunciou a unha prometedora vida de negocios e marchou para Roma onde viviu con grande austeridade dos servizos prestados como preceptor dunha familia. Polas noites ía meditar ás catacumbas da cidade, xunta a Vía Apia, onde empezou a ter as primeiras experiencias místicas. Combinaba a súa vida de preceptor co estudo e comezou a brillar en filosofía e teoloxía, pero supetamente abandonou as tarefas intelectuais e se concentrou no apostolado, na pobreza e na oración.
Miss Marple
É a protagonista de 13 novelas da citada escritora, así como de variados relatos curtos. A fama adquirida por este personaxe e o seu bo definido perfil, sitúao como o arquetipo do investigador-afeccionado.
Filipe Neri
Traxectoria
Aínda que tivo inquedanzas misioneiras pola súa admiración a Francisco Xabier, chegou á convicción de que Roma, a cidade do Papa, era paradoxalmente unha cidade pagá, a súa India, debido á corrupción e a ostentación do clero, a desorientación dos crentes e a multitude de necesitados e enfermos que había que atender.
Miss Marple
Orixes
O personaxe de Miss Marple está baseado nos amigos da tía/avoa de Christie (Margaret Miller, de solteira West). Christie atribuíu a inspiración do personaxe a varias fontes, afirmando que a señorita Marple era "o tipo de vella que sería máis ben como algúns dos compinches de Ealing da miña avoa madrasta, vellas que coñecín en tantas aldeas onde estiven de nena". Christie tamén usou material da súa creación ficticia, a solteira Caroline Sheppard, que apareceu en O asasinato de Roger Ackroyd. Cando Michael Morton adaptou a novela para o escenario, substituíu a personaxe de Caroline por unha moza. Este cambio entristeceu a Christie e decidiu darlle voz ás solteironas: naceu a señorita Marple.