cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio dos Países Baixos de 1981
Notas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Mário Quintana
Mário de Miranda Quintana (Alegrete, 30 de xullo de 1906 — Porto Alegre, 5 de maio de 1994) foi un poeta brasileiro, tradutor e xornalista.
En 1940 lanzou o seu primeiro libro de poesías, A rúa dos cataventos, iniciando a súa carreira de poeta, escritor e autor infantil. En 1966 foi publicada a súa Antoloxía poética, con 60 poemas inéditos, organizada por Rubem Braga e Paulo Mendes Campos, e lanzada para conmemorar seus 60 anos, sendo por esta razón o poeta saudado na Academia Brasileira de Letras. O mesmo ano gañou o Premio a Unión Brasileira de Escritores de mellor libro do ano. En 1980 recibiu o Premio Machado de Assis, da ABL, polo conxunto da obra. En 1981 recibiu o Premio Jabuti de Personalidade Literaria do Ano ( Brasil ).
I milenio a. C.
O primeiro milenio antes de Cristo comezou o 1 de xaneiro de 1000 a. C. e rematou o 31 de decembro do 1 a. C.
Condado de Lääne
O condado de Lääne (estoniano: Lääne maakond), ou Läänemaa, (Latín: Rotalia) é un dos 15 condados de Estonia. Está situado na Estonia occidental e limita co mar Báltico ao norte, co condado de Harju ao nordeste, co condado de Rapla ao leste, co condado de Pärnu ao sur e as illas do condado de Saare e o condado de Hiiu ao oeste. O 2% do total da poboación estoniana vive no condado de Lääne.
Goberno rexional
O goberno do condado (en estoniano Maakonnavalitsus) é dirixido por un gobernador ou maavanem, que é nomeado polo goberno de Estonia por un período de cinco anos.
Subdivisións administrativas
O condado está subdividido en concellos. Hai dous concellos urbanos, Haapsalu e Lihula (en estoniano linn-cidade) e 11 rurais (en estoniano vallad- vilas).
Concellos urbanos:
Concellos rurais:
miniatura|500px|dereita|Concellos no condado de Lääne
A Igrexa, Chandebrito, Nigrán
A Igrexa é un lugar da parroquia de Chandebrito, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 118 habitantes (64 homes e 54 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Alegrete
Alegrete é un municipio brasileiro do estado do Río Grande do Sur. Tiña uns 78.984 habitantes (IBGE 2009). A cidade está a unha latitude de 29º47'01,63"S e a unha longura de 55º47'27,54" O, estando a unha altitude media de 102 metros.
Entaboamento
miniatura|180px|Entaboamento do [[Partenón]] Chámase entaboamento ou cornixamento ao conxunto de pezas que gravitan inmediatamente sobre as columnas na arquitectura arquitrabada.
Características
Divídense en tres seccións:
A orixe destes elementos parece proceder do feito de que os antigos construtores imitaran en pedra as formas coas que construían en madeira. Así o arquitrabe sería a trasposición en pedra dunha viga de madeira. Os triglifos do friso serían as cabezas das vigas secundarias que apoian sobre a anterior, e a cornixa sería o bordo do taboado de madeira.
Sobre a cornixa apóianse formando un coroamento, outras dúas cornixas en ángulo ou unha soa arqueada chamándose a este conxunto triangular frontón. O espazo circunscrito polo triángulo resultante recibe o nome de tímpano. Os lados do frontón conforman os laterais da cuberta.
Entre as diferentes formas de frontón as máis comúns son:
Soutomor, Loiba, Ortigueira
Soutomor é un lugar da parroquia de Loiba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 8 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 3 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 20 habitantes.
Fokker F28 Fellowship
O Fokker F28 Fellowship é un reactor de pasaxeiros de curto alcance deseñado e fabricado polo construtor neerlandés Fokker.
Tras o Fokker F27 Friendship, un dos primeiros e exitoso avión rexional turbohélice, Fokker decidiu comezar a desenvolver un novo avión de proximidade impulsado por turborreactores baseándose na súa experiencia co F27. Durante a fase de deseño púxose moita atención no estudo do mercado e nas preocupacións dos clientes; entre outros cambios realizados, aumentouse o seu tamaño, pasando a capacidade máxima de 50 a 65 pasaxeiros. Durante o mes de abril de 1962 Fokker anunciou o lanzamento formal do F28 Fellowship.
O 9 de maio de 1967 o prototipo F28-1000 realizou o seu primeiro voo. A súa certificación chegou o 24 de febreiro de 1969, e o primeiro voo comercial foi coa aeroliña Braathens o 28 de marzo dese ano. Tras a súa entrada en servizo Fokker desenvolveu múltiples variantes do F28. O F28-2000 tiña unha fuselaxe máis longa que podía acomodar ata 79 pasaxeiros. O F28-4000 estaba equipado co máis silencioso Rolls-Royce Spey 555-15H, tiña unha cabina redeseñada e unha á modificada, e podía sentar ata 85 pasaxeiros. A produción do F28 rematou no ano 1987 en favor de dous novos derivados, o Fokker 70 e o máis longo Fokker 100.
Desenvolvemento
miniatura|260x260px|O prototipo de F28 un mes antes do seu primeiro voo En 1960 o fabricante neerlandés Fokker estaba involugrado en múltiples programas; entre eles varios avións militares como o Bréguet Br.1150 Atlantic e o Lockheed F-104 Starfighter, así como o exitoso turbohélice de pasaxeiros F27 Friendship. Nese tempo a aeroliña British European Airways (BEA) publicou unha especificación que buscaba un avión rexional de gran velocidade impulsado por turborreactores. En resposta, Fokker interesouse en desenvolver o seu propio turborreactor de curto alcance. Segundo a publicación Flying, o futuro avión de Fokker foi fortemente modelado pola retroacción e as experiencias dos clientes do F27, particularmente daqueles no crucial mercado norteamericano. Así, incorporáronse metodoloxías de deseño e preferencias estadounidenses, enfatizando a simplicidade, así como esforzándose en minimizar as barreiras comerciais e de lingua.
Terroso, Terroso, Vilardevós
Terroso é un lugar da parroquia de Terroso, no concello ourensán de Vilardevós. Segundo o IGE en 2009 tiña 215 habitantes (114 homes e 101 mulleres), máis ca en 2008.
Fokker F28 Fellowship
Desenvolvemento
A responsabilidade tanto do deseño como da fabricación do F28 dividiuse entre as compañías asociadas. Fokker deseñou e fabricou a sección do nariz, a fuselaxe central, e a parte interior das ás; MBB/Fokker-VFW encargouse da fuselaxe dianteira, traseira e a montaxe da cola; mentres que Shorts deseñou e produciu a parte externa das ás. A montaxe final do Fokker F28 foi no aeroporto de Schiphol, nos Países Baixos. O fabricante estadounidense Fairchild Aircraft considerou producir localmente o seu propio derivado do F28, coñecido como Fairchild 228, aínda que finalmente non chegou a producirse, decidindo entón a compañía actuar como mero distribuidor do F28. No ano 1987 rematou a fabricación do F28 en favor dos novos Fokker 70 e Fokker 100; ata ese momento fabricáronse un total de 241 unidades.
O prototipo do F28-1000, rexistrado PH-JHG, voou por primeira vez o 9 de maio de 1967, pilotado polo piloto xefe de probas Jas Moll, o piloto de probas Abe van der Schraaf, e o enxeñeiro de voo Cees Dik. A certificación das autoridades da Alemaña occidental chegou o 24 de febreiro de 1969, permitindo que o F28 puidese entrar en servizo. Aínda que o primeiro pedido fora realizado pola aeroliña alemá LTU, o seu primeiro voo comercial realizouno Braathens o 28 de marzo de 1969.
Deseño
miniatura|260x260px|Interior dun F-28-4000 O Fokker F28 Fellowship era un reactor bimotor de curto alcance e compartía moitas características co BAC One-Eleven de British Aircraft Corporation e coa primeira xeración do Douglas DC-9 estadounidense en termos de configuración básica, contando cunha cola en T e motores montados na parte traseira da fuselaxe. A eleción dunha á baixa, entre outros beneficios, fíxose para protexer aos motores da entrada de obxectos estraños. O combustible almacenabase tanto na parte externa das ás como na fuselaxe, e podían engadirse depósitos montados en píos para operacións de longo alcance. A estrutura, que conta cun deseño de vida segura, construíuse usando as mesmas técnicas de unión pioneiras do F27.
O F28 estaba equipado con ás que tiña un lixeiro ángulo crecente en forma de frecha. Utilizaba unha construción en caixa convencional, de dúas pezas separadas unidas na fuselaxe. A á tiña aleróns situados preto das puntas, xunto con flaps sinxelos que eran suplementados polos aleróns durante as aproximacións; todas as superficies de control de voo actuaban a través dun cableado duplicado e, agás o temón, estaban aerodinamicamente equilibrados. Tamén estaba equipada cun spoiler de cinco seccións que só se operaba tras a aterraxe; decidiuse usar un spoiler en vez de alternativas como reversas xa que os deseñadores sentían que esta configuración reduciría tanto o peso como a carga de traballo durante o mantemento. Excluiro uso de reversas tamén implicou que se reducía a posibilidade de que os motores inxerisen cascallos cando o avión operaba en pistas sen pavimentar. A á tamén tiña un bordo de ataque fixo (aínda que un modelo experimental tiña slats no bordo de ataque e estes ofrecéronse como opción) e era desconxelado a través de aire purgado dos motores.
O F28 está impulsado por un par de turborreactores Rolls-Royce Spey; dependendo do modelo estes podían xerar ata 43,9 kN de pulo. Aínda que a característica estaba dispoñible na época, Fokker decidiu non equipar os motores dos primeiros F28 cun sistema de inxección de auga-metanol, xa que a compañía determinou que os motores xa tiñan un rendemento suficiente incluso cando se usaban en condicións cálidas ou altas. A meirande parte dos sidemas a bordo están deseñados con sinxeleza en termos de operabilidade e capacidade de servizo; non se usou un sistema hidráulico e no seu lugar o tren de aterraxe e a dirección dependían de bombas pneumáticas. Porén, o F28 tiña uha electrónica bastante avanzada, xa que o equipo de deseño de Fokker considerou este factor importante de cara á competencis xeral.
O Seixidal, Vilaboa, Valdoviño
O Seixidal é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Fokker F28 Fellowship
Deseño
Unha característica pouco común do F28 eran as seccións divididas móbiles instaladas no cono de cola; estas abriríanse hidráulicamente cara a fóra para actuar como freo de aire variable. Unha idea semellante usouse tamén no caza contemporáneo Blackburn Buccaneer e no avión rexional posterior British Aerospace 146. O deseño é único xa que non só frena o avión rapidamente, senón que tamén pode axudar un rápidos descensos dende altitudes económicas de cruceiro e permite que os motores se axusten a altas velocidades, o que axuda a eliminar tempos de atraso. Isto significaba que os motores respondían máis rapidamente se se precisaban cambios súbitos de velocidade ou facer un motor e ao aire nas aterraxes.O Fellowship tiña un tren retractable en triciclo, que usaba grande pneumáticos de baixa presión, permitindo o seu uso en pistas sen pavimentar. O uso de freos antideslizantes nas rodas principais do tren tamén contribuían a unha curta aterraxe.
Variantes
miniatura|260x260px|F28 2000 de [[Transport Aerien Transregional]] Unha variante do F28, equipada cunha fuselaxe máis longa, designouse F28-2000; este modelo podía transportar ata 79 pasaxeiros en vez dos 65 do F28-1000. O prototipo deste modelo era un prototipo F28-1000 convertido que voou por vez primeira o 28 de abril de 1971. As variantes F28-6000 e -5000 eran modelos modificados dos F28-2000 e F28-1000, respectivamente; as principais características destes modelos era a adición de slats, unha maior envergadura e motores máis potentes e silenciosos. Tanto o F28-6000 como o -5000 fracasaron e finalmente só se fabricaron dous F28-6000s e ningún F28-5000. Tras ser usado por Fokker durante un tempo, os F28-6000 vendéronse a tras ser convertidos a F28-2000.
Quizais a versión con máis éxito do F28 foi o F28-4000, que se estreou o 20 de outubro de 1976 cun dos maiores clientes de Fokker, Linjeflyg. Esta versión estaba impulsada por motores máis silenciosos Spey 555-15H, tiña unha capacidade de ata 85 pasaxeiros, maior envergadura con ás reforzadas, unha nova cabina de mando, e un interior modernizado. O F28-3000, o sucesor do F28-1000, tiña as mesmas melloras que o F28-4000.
Accidentes e incidentes
miniatura|Restos do [[Braathens SAFE Flight 239|voo 239 de Braathens SAFE]]
Federaçom Estudantil Revolucionária
Assembleia de Estudantes Galeg@s Antifascistas (AEGA) foi unha organización estudantil de ideoloxía independentista e socialista que existiu en Galiza, especialmente na Universidade de Santiago de Compostela de 1999 a 2001.
Historia
A FER foi creada en 1999, como referente estudantil de Primeira Linha, que naquel momento acababa de saír do BNG. En 2001 foi unha das organizacións que fundou AGIR.
Sfera
Características
Os satélites Sfera foron os primeiros satélites soviéticos adicados á xeodesia para mellorar a precisión dos seus mapas. Os satélites tiñan forma cilíndrica e dispoñían de luces parpadeantes para poder ser fotografiados desde terra e localizalos cunha precións de entre 3 e 6 segundos de arco, permitindo precisións de entre 25 e 30 na determinación de distancias sobre a superficie terrestre. Tamén levaban a bordo un transmisor de radio que permitía determinar a velocidade dos satélites cunha precisión de 0,1 m/s mediante efecto Doppler. A órbita típica dos satélites Sfera era de 1200 km de altura cunha inclinación de 74º. Os satélites tiñan unha vida prevista de 6 meses, pero a maioría superárona. O sistema foi usado ata 1980, cando foron substituídos polos satélites Geo-IK. Lanzáronse un total de 18 satélites Sfera, todos eles mediante foguetes Kosmos 3M, cun deles non chegando a órbita por problemas do lanzador.
Como Era Gostoso o Meu Francês
Como Era Gostoso o Meu Francês é un filme brasileiro de 1971 de comedia negra dirixido por Nelson Pereira dos Santos. O filme foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 51ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Case todo do diálogo do filme foi escrito en tupí. O filme foi rodado completamente na baía de Ilha Grande, a cal ten 365 illas e cuxas beiras comprenden os concellos de Angra dos Reis e Parati, no estado de Río de Xaneiro.
Rally Safari
O Rally Safari é unha competición de rally disputada anualmente desde 1953 en Kenya, e nalgunhas edicións en países veciños como Uganda e Tanganica. Desde 1973 ata 2002, exceptuando en 1995, foi puntuable para o Campionato do Mundo de Rally. Desde 2003, pertence ao calendario do Campionato Africano de Rally e as edicións de 2007 e 2009 foron parte do Desafío Intercontinental de Rally. O Safari atravesa diferentes puntos da xeografía africana. Nos seus inicios cruzou países como Kenya, Uganda e Tanzania, aínda que o percorrido variou moito co paso dos anos e a data de 2021 compítese unicamente por Kenya.
O Safari é unha proba atípica, distinta a todas as que se celebraron no campionato do mundo, un dos máis duros e cun formato que se asemella máis a un raid (incluso ao Rally Dakar) que ao dun rally convencional. A inexistencia de tramos cronometrados, disputados en estradas abertas, a dureza das condicións climatolóxicas e a presenza de múltiples obstáculos como outros vehículos, animais e persoas, fan do Safari unha proba diferente. As características das súas pistas, varían en función de se chove ou non. Cando a chuvia fai acto de presenza, as estradas enlámanse, crece o risco de que se produzan subidas de ríos e o lodo, moi esvaradío, penetra nos coches e pégase aos elementos mecánicos provocando avarías. Polo contrario, se non chove, o fino po en suspensión, as altas temperaturas e as continuas fochancas nas estradas, son os grandes inimigos dos pilotos.
A lonxitude e a dureza da proba provocaron que en moitas ocasións, piloto e copiloto alternáranse ao volante e incluso, algúns equipos decidíran enviar a dous pilotos para gañar en competitividade. Estas condicións fan do Safari unha proba única e incluso con a homoxeneización imposta pola FIA en 1997, o Safari conservou o seu carácter e a súa dureza. Estas características convértenno xunto a Montecarlo e o Rally de Gran Bretaña, nunha das probas máis populares do Campionato do Mundo. miniatura|Toyota Celica GT-Four de Yoshio Fujimoto gañador da edición de 1995. Pódense apreciar os característicos reforzos, faros supletorios, tomas de aire. etc. Outro trazo distintivo da proba son os coches que participan nela. A dureza de seus tramos, fai que os equipos modifiquen substancialmente seus vehículos, montando reforzos estructurais, reforzando os motores, chasis e suspensións, todo iso dándolles maior peso pero gañando en fiabilidade e resistencia. Outros elementos característicos son as tomas de aire elevadas, os faros de longo alcance, dous enganches para seren remolcados, en caso de tal necesidade, e uns pneumáticos reforzados. A loxística é tamén un punto importante a ter en conta polos equipos, que teñen que realizar costosos test previos á carreira e dispoñer de maior número de pezas de recambio.
Historia
Nos seus inicios a carreira constaba dunha saída e unha meta. O vencedor era o piloto que primeiro cruzase a liña de meta. Co paso do tempo e o feito de alcanzar popularidade pero sobre todo, o gañar carácter internacional e o ser recoñecido pola FIA, fixo que o Safari sufrira grandes modificacións no seu percorrido: incluíronse unha serie de controis de paso, onde os participantes selaban seu carnet de ruta, e así en función do tempo invertido en cada un obteñíase o vencedor. Con este sistema cada participante tiña un tempo para chegar a cada control pero as condiciones da carreira impedían cumprir cos tempos, por iso todos os pilotos obteñían penalizacións.
En 1986 incluíronse os primeiros tramos cronometrados e nos 90 a FIA obrigou a modificar o sistema de clasificación por puntos, aínda que a cambio permitiu que a quilometraxe total, e incluso dos tramos, fose superior ao máximo permitido pola federación. Dos 5.000 km das primeiras décadas pasáronse aos 2.000, dos cales, a metade eran cronometrados, aínda que coa peculiaridade de que os tramos seguían sen pecharse ao tráfico e algúns alcanzaba o cento de quilómetros.
Durante os primeiros anos a proba foi coto privado para pilotos non locales. Ata 1972 cando a proba foi puntuable para o Campionato Internacional de Marcas, o piloto gañador non era africano, sendo polo tanto o finlandés Hannu Mikkola cun Ford Escort TC, o realizador de tal feito. Ata 1983 os pilotos africanos seguiron dominando a proba, exceptuando as vitorias de Waldegaard en 1977 e de Jean Pierre Nicolas en 1978. En 1985 e a bordo dun Toyota Celica TC, Juha Kankkunen logrou a fazaña de vencer na primera participación, feito que ningún piloto lograra antes, xa que a experiencia era un punto fundamental para vencer na proba. Ademais dos pilotos locais, no Safari, moitos coches que conseguiron vitorias nas probas europeas do mundial, fracasaban estrepitosamente en terras africanas. O Porsche 911, o Alpine-Renault A110, o Lancia Stratos, o Fiat 131 Abarth, o Audi Quattro, o Lancia 037, o Peugeot 205 T16 ou o 206 WRC nunca conseguiron unha vitoria, e polo contrario, coches como o Peugeot 404, o Peugeot 504, o Datsun 240 Z, o Datsun 160 J ou o Mitsubishi Colt lograron varias vitorias, mentres que en Europa xamais alcanzaron un podio.
En 2003 o Safari, caeu do calendario mundialista, en parte pola homoxeneización imposta pola FIA e no seu lugar disputouse o Rally de Turquía. Dende entón a proba segue organizándose como data puntuable para o Campionato Africano e incluso en 2009 foi puntuable para o IRC.
Gañadores
Os pilotos que gañaron máis veces o Rally Safari son Shekhar Mehta e Carl Tundo, con cinco vitorias cada un. Outros pilotos que venceron neste rally son Hannu Mikkola, Miki Biasion, Carlos Sainz, Juha Kankkunen, Tommi Mäkinen, Colin McRae e Richard Burns.
Rally Safari Histórico
O Rally Safari Histórico, oficialmente East African Safari Rally Classic é unha competición de históricos que se celebra desde 2003 e cada dous anos.
Primeira división española 2016/17
A tempada 2016–17 da Primeira División (por motivos de patrocinio LaLiga Santander) foi a 86ª edición da máxima categoría do fútbol en España. Comezou o 19 de agosto de 2016 e rematou o 21 de maio de 2017. O campión foi o Real Madrid Club de Fútbol, despois de catro tempadas sen levantar o título.
A máxima categoría contou con dous representantes galegos por terceiro ano consecutivo: o Celta de Vigo e o Deportivo da Coruña.
Equipos e estadios
Tomaron parte na competición vinte equipos. Rayo Vallecano, Getafe e Levante, descendidos a tempada anterior, foron substituídos por Alavés, Leganés e Osasuna.
Devon Murray
Devon Michael Murray, nado o 28 de outubro de 1988 en Maynooth, Condado de Kildare, é un actor irlandés coñecido por interpretar a Seamus Finnigan nos filmes de Harry Potter.
Traxectoria
Anteriormente a Harry Potter, Murray xa fixera papeis como o de Christy en This is My Father, Malachy en Angela's Ashes e Geoffrey en Yesterday's Children. Dende o ano 2001 apareceu nos oito filmes da saga de Harry Potter. Como anécdota, o seu compañeiro de elenco, Daniel Radcliffe, revelou no DVD especial de Harry Potter e a Orde do Fénix que Murray tiña o récord de crebar o maior número de variñas de reposto durante o transcurso da gravación dun só filme (dez en total).
Central térmica
miniatura|dereita|330px|[[Central térmica das Pontes de García Rodríguez]] miniatura|dereita|330px| Unha central térmica ou central termoeléctrica é unha instalación empregada para a xeración de enerxía eléctrica a partir da enerxía liberada en forma de calor, normalmente mediante a combustión dalgún combustible fósil como petróleo, gas natural ou carbón. Esta calor é empregado por un ciclo termodinámico convencional para mover un alternador e producir enerxía eléctrica. Doutra banda, tamén existen centrais termoeléctricas que empregan fisión nuclear do uranio para producir electricidade, estas instalacións reciben o nome de centrais nucleares.
Centrais termoeléctricas clásicas
Denomínanse centrais clásicas a aquelas centrais térmicas que empregan a combustión do carbón, petróleo (fuelóleo) ou gas natural para xerar a enerxía eléctrica. Son consideradas as centrais máis económicas e rendibles, polo que a súa utilización está moi estendida no mundo economicamente avanzado e no mundo en vías de desenvolvemento, a pesar de que estean sendo criticadas debido ao seu elevado impacto ambiental.
Centrais termoeléctricas de ciclo combinado
Na actualidade estanse construíndo numerosas centrais termoeléctricas das denominadas de ciclo combinado, que son un tipo de central que utiliza gas natural, gasóleo ou ata carbón preparado como combustible para alimentar unha turbina de gas. Como os gases teñen aínda unha temperatura moi alta, utilízanse para producir vapor que move unha segunda turbina, esta vez de vapor. Cada unha destas turbinas está axustada ao seu correspondente alternador para xerar a electricidade como nunha central termoeléctrica clásica.
Como a diferenza de temperatura que se produce entre a combustión e os gases de escape é máis alta que no caso dunha turbina de gas ou unha de vapor, conséguense rendementos moi superiores, da orde do 55%.
Impacto ambiental
A emisión de residuos á atmosfera e os propios procesos de combustión que se producen nas centrais térmicas teñen unha incidencia importante sobre o medio ambiente. Para tratar de paliar, na medida do posible, os danos que estas plantas provocan na contorna natural, incorpóranse ás instalacións diversos elementos e sistemas.
O problema da contaminación é máximo no caso das centrais termoeléctricas convencionais que utilizan como combustible carbón. Nas de fueloil ou gas, os niveis de polución son moito menores, practicamente inapreciables nas plantas de gas. Con todo, a combustión do carbón ten como consecuencia a emisión de partículas e ácidos de xofre. Nas centrais de fueloil, a emisión de partículas sólidas é, como xa se dixo antes, moito máis pequena. No entanto ha de terse en conta a emisión de óxidos de xofre e tisnes acedos.
Vantaxes
Son as centrais máis baratas de construír (tendo en conta o prezo por megavatio instalado, especialmente as de carbón, debido á simplicidade (comparativamente falando) de construción e a enerxía xerada de forma masiva.
As centrais de ciclo combinado de gas natural son moito máis eficientes que unha termoeléctrica convencional, aumentado a electricidade xerada (e xa que logo, as ganancias) coa mesma cantidade de combustible.
Inconvenientes
O uso de combustibles fósiles xera emisións de gases de efecto invernadoiro e de choiva aceda á atmosfera, xunto a partículas volantes (no caso do carbón) que poden conter metais pesados.
Ao ser os combustibles fósiles unha fonte de enerxía finita, o seu uso está limitado á duración das reservas e/ou a súa rendibilidade económica.
As súas emisións térmicas e de vapor poden alterar o microclima local.
Afectan negativamente aos ecosistemas fluviais debido ás verteduras de auga quente nestes.
O seu rendemento (en moitos casos) é baixo (comparado co rendemento ideal), a pesar de térense realizado grandes melloras na eficiencia (un 30-40% da enerxía liberada na combustión convértese en electricidade, de media).
Daniel González Alén
Daniel González Alén, nado en Lalín o 14 de agosto de 1951, é un escritor e investigador galego.
Traxectoria
Fillo de Daniel González González "O Tío Xanete" animador cultural e personaxe moi coñecido e estimado na comarca de Deza. Traballou no sector da banca, sendo director da sucursal do Banco Bilbao Vizcaya Argentaria en Lalín; anteriormente dirixiu as sucursais de Silleda e Ribadavia.
Colaborou en El Correo Gallego (1973-1976) e A Nosa Terra (1983-1986) e despois en La Voz de Galicia e Faro de Vigo. Tamén colaborou nas emisoras Radio Lalín, Radio Pontevedra, Radio Nacional de España (1981-1985) e Radio Noroeste (1987-1993). Ten participado en numerosos programas na TVG e na TVE. Foi correspondente do Museo de Pontevedra e membro do Padroado Cultural de Lalín e do Seminario de Estudos de Deza.
Traballou como director e guionista do grupo Deza Cinema Galego e participando nas películas O campo galego, Fiadeiras de Zobra, Consello do compadre, Loita, Lalín, Cantigas da emigración e Santuario do Faro, premiadas en numerosos festivais de cine aficionado como o de Vilagarcía de Arousa, Vigo e Lugo, e proxectándoas en centos de parroquias e vilas de Galicia entre 1976 e 1985. Dirixiu o xornal La Defensa de Lalín (1980) e colaborou, ademais, na redacción da Gran Enciclopedia Galega.
Foi nomeado cronista oficial de Lalín o 26 de agosto de 2022.
Recoñecementos
En 2008 obtivo o "XV Premio Nacional de Periodismo Alvaro Cunqueiro"; en 2015 recibiu a distinción "Lalinense do Ano 2015. Traxectoria de toda unha vida" en recoñecemento ao seu labor como cronista da vila de Lalín e a prol do estudo e divulgación da historia e do patrimonio da comarca de Deza e ao ano seguinte e polo mesmo motivo recibiu a máxima distinción que outorga o Concello de Lalín, a "Folla de Carballo na modalidade de Ouro". Tamén en 2016 a Asociación Cultural A Carballeira de Cercio tributoulle un recoñecemento público polo seu labor de "toda unha vida" a prol da cultura galega e dezá en particular.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021
thumb|upright=0.7|alt=retrato de Max Verstappen|[[Max Verstappen gañou o seu primeiro campionato mundial, pilotando para Red Bull Racing-Honda]] thumb|upright=0.7||[[Lewis Hamilton rematou segundo clasificado.]] thumb|[[Mercedes-Benz na Fórmula 1|Mercedes conseguiu o seu oitavo Campionato de Construtores no Gran Premio de Arabia Saudita, ampliando o seu récord na maioría dos campionatos de construtores 1consecutivos.]]
O Campionato Mundial da FIA de Fórmula 1 de 2021 foi a 72ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Está recoñecido pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), o órgano reitor do automobilismo internacional, como a clase máis alta de competición para coches de carreiras de rodas abertas. O campionato disputouse en vinte e dous Grandes Premios, que se celebraron en todo o mundo. Pilotos e equipos competiron polos títulos de Campión do Mundo de Pilotos e Campión do Mundo de Construtores, respectivamente. Max Verstappen de Red Bull Racing gañou o campionato por primeira vez na súa carreira. Lewis Hamilton de Mercedes quedou subcampión; Mercedes gañou o título de construtor por oito veces seguidas.
Cambios de equipo
McLaren anunciou que deixarían de empregar unidades de potencia Renault para usar outras construídas por  Mercedes, retomando a asociación McLaren-Mercedes que durou entre  e. Racing Point será coñecido como Aston Martin. O cambio de nome fíxoo o copropietario do equipo Lawrence Stroll que investiu na marca Aston Martin. Renault coñecerase como Alpine, asumindo o nome de  A marca de vehículos deportivos de Renault.
Cambios de pilotos
Sebastian Vettel deixará a Ferrari ao final do campionato. O catro veces Campión do mundo de pilotos logo de correr para o equipo durante seis tempadas. O asento de Vettel ocuparao Carlos Sainz, que deixa de McLaren. Daniel Ricciardo deixa Renault para fichar con McLaren onde substituirá a Sainz. Ricciardo será substituído polo bicampión do mundo Fernando Alonso, que pilotará na primeira tempada de Alpine, despois de correr por última vez en para McLaren.
Romain Grosjean e Kevin Magnussen, que correran para Haas desde  e  respectivamente, deixaron o equipo a finais de 2020. O piloto ruso de Fórmula 2 Nikita Mazepin debe ocupar un dos asentos do equipo, mentres que o outro será cuberto polo piloto alemán de Fórmula 2 Mick Schumacher, fillo do sete veces campión do mundo Michael Schumacher.
Cambios a metade de tempada
Durante o Gran Premio dos Países Baixos, Kimi Räikkönen deu positivo en  coronavirus. Foi substituído en Alfa Romeo Racing polo piloto de reserva Robert Kubica, que correra por última vez no Gran Premio de Abu Zabi de 2019, pilotando para  Williams. Räikkönen tamén foi substituído por Kubica no posterior Gran Premio de Italia.
Lista de carreiras previstas
miniatura|upright=1.3|As Nacións programadas para albergar un [[Gran Premio de Fórmula 1 en 2021 resáltanse en verde, coas localizacións dos circuítos marcadas cun punto negro. As anteriores nacións de acollida móstranse en gris escuro, e os antigos circuítos anfitrións están marcados cun punto branco.]]
O calendario 2021 consta de vinte e tres eventos, suxeitos á confirmación da terceira rolda que terá lugar en maio, á confirmación do calendario revisado polo Consello Mundial de Automobilismo da FIA e os Regulamentos COVID-19 establecidos polos gobernos locais e o Formula One Group.
Planificáronse as seguintes roldas, pero pospuxéronse ou canceláronse en resposta á Pandemia de COVID-19:
Expansión e cambios do calendario
Liberty Media, o titular dos dereitos comerciais da F1, anunciou que habería marxe para que o calendario de 2021 se expandise máis alá das vinte e dúas carreiras do calendario. A normativa deportiva modificouse para permitir un máximo de vinte e cinco Grandes Premios ao ano.
Están previstos outros cambios no calendario tras a interrupción do campionato 2020 provocada pola pandemia da COVID-19:
Cambios de calendario debido á pandemia da COVID-19
O calendario orixinal aprobado polo Consello Mundial de Automobilismo da FIA incluía o Gran Premio da China, que debía ter lugar o 11 de abril. Non obstante, o evento pospúxose debido ás restricións de viaxes relacionadas coa pandemia de COVID-19. O Gran Premio da Emilia-Romaña no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en Imola, que inicialmente estaba destinado a ser un Gran Premio único no 2020, mantívose no seu lugar. Ademais, o Gran Premio de Australia, que tiña que disputarse o 21 de marzo como Gran Premio inaugural do campionato, pospúxose ao 21 de novembro por mor da pandemia. Cambiáronse as datas para São Paulo, Arabia Saudita e  Gran Premio de Abu Zabi para acomodalo. O 28 de abril de 2021, o Gran Premio do Canadá cancelouse por segundo ano consecutivo por mor da pandemia da COVID-19 e substituíuse polo Gran Premio de Turquía, que inicialmente estaba previsto para ser un Gran Premio único no 2020. O 14 de maio de 2021, o Gran Premio de Turquía aprazouse debido ás restricións de viaxe impostas a Turquía polo Reino Unido. Como resultado, o Gran Premio de Francia avanzou unha semana e o Gran Premio de Estiria engadíuse ao calendario no seu lugar, que orixinalmente tiña a intención de ser unha carreira puntual en 2020. O 4 de xuño de 2021, o Gran Premio de Singapur, que tiña que celebrarse orixinalmente o 3 de outubro, cancelouse debido a problemas de seguridade e loxística provocados pola pandemia da COVID-19, e substituíuse polo Gran Premio de Turquía. O 18 de agosto de 2021, o Gran Premio do Xapón cancelouse por segundo ano consecutivo debido á pandemia da COVID-19.
Regulamento financeiro
O campionato deberá introducir un límite orzamentario, cos equipos limitados a gastar un máximo de 145 millóns de dólares ao ano e os equipos deberán presentar os seus gastos anuais. Haberá restricións adicionais que dictarán como se poderá gastar os cartos dos premios. O límite só se aplicará aos gastos relacionados co rendemento do coche, que permanecerá en vigor ata 2026. No caso de que un equipo incumpra a normativa financeira, o equipo pode ser sancionado en unha combinación de tres formas diferentes. Por unha infracción de procedemento, os equipos deberán ser multados caso por caso. Por superar os orzamentos anuais, os equipos poden recibir unha serie de castigos que inclúen deducir puntos do campionato, reducir o tempo das probas, prohibición de participar na carreira ou, nos casos máis graves, os equipos poderían ser descalificados do campionato.
Toni Elías
Inicios
En 1993 Toni acabou terceiro no Campionato de Cataluña de Minimotos, e un ano máis tarde acadou o subcampionato. Os tres anos sucesivos, 1995, 1996 e 1997 probou nas carreiras de scooters, onde logrou unhas boas actuacións, disputando o último ano o Open RACC de 50cc cunha Yamaha TZR 50.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021
Regulamento técnico
Como o deporte funciona en ciclos de sete anos, o Campionato do Mundo de 2021 verá unha revisión da normativa técnica. Os pilotos foron consultados sobre o desenvolvemento das normas técnicas, que foron deliberadamente feitos para ser restritivos e evitar que os equipos desenvolvan deseños radicais que limiten a capacidade dos pilotos de adiantar. A FIA creou un grupo de traballo especializado, ou un comité de enxeñeiros, encargado de identificar e pechar brechas na normativa antes da súa publicación.
Toni Elías
125cc
1998 é o ano no que debuta aos mandos dunha Yamaha 125 GP no Campionato de España de 125cc, con só 15 anos, logra sumar os seus primeiros puntos e remata na vixésimo terceira posición.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021
Aerodinámica
A normativa técnica permitirá a reintroducción de efecto solo. Isto coincidirá coa simplificación das carrozarías dos coches, facendo que a parte inferior do coche sexa a fonte principal de agarre aerodinámico. Con isto preténdese reducir as turbulencias de aire na estela dos coches para permitir que os pilotos se sigan máis de preto mantendo un nivel similar de carga aerodinámica en comparación con anos anteriores. Outros cambios posteriores na aerodinámica teñen como obxectivo limitar a capacidade dos equipos para controlar o fluxo de aire arredor das rodas dianteiras e reducir aínda máis a estela aerodinámica dos automóbiles. Cifras publicadas polo Grupo de Traballo revelaron que cando un coche con especificacións do seguía outro coche tiña apenas o 55% dos seus niveis normais de carga aerodinámica dispoñible, un coche con especificacións de 2021 cando siga a outro coche terá ata o 86% dos seus niveis normais de carga aerodinámica.
Condado de Lääne-Viru
Lääne-Virumaa (en estoniano Lääne-Viru maakond, "Viru occidental") é un dos 15 condados da Estonia, situao na parte setentrional do país á beira do golfo de Finlandia. Limita ao leste co condado de Ida-Viru, ao sur co condado de Jõgeva e ao oeste cos condados de Järva e Harju.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021
Unidades de potencia
As discusións sobre a normativa sobre motores de 2021 comezaron en 2017 e finalizáron en maio de 2018. A normativa proposta consistía en eliminar a recuperación de calor residual (MGU-H) para simplificar a tecnoloxía empregada no motor aumentando o límite máximo de revolucións en 3000 rpm. Outras propostas denominadas "plug-and-play" obrigarian por normativa aos fornecedores de motores a facer que os compoñentes do motor sexan compatibles de xeito universal, permitindo aos equipos obter os seus compoñentes de varios provedores. As propostas deseñáronse para simplificar a tecnoloxía do motor e facer o deporte máis atractivo para os novos participantes. Non obstante, como ningún novo provedor de unidades de potencia se comprometera a entrar no deporte a partir do 2021, os provedores existentes propoñeron manter a fórmula da unidade de potencia existente nun intento de reducir os custos xerais de desenvolvemento.
Toni Elías
125cc
En 1999 continuou disputando o Campionato de España de 125cc, onde acadou a terceira posición na clasificación xeral. A súa primeira incursión no Campionato do Mundo foi como piloto convidado no Gran Premio de España, onde sumou os seus primeiros puntos do Mundial no GP da Comunidade Valenciana ao acabar na 14º posición.
Condado de Lääne-Viru
Goberno rexional
O goberno do condado (en estoniano Maakonnavalitsus) é dirixido por un gobernador ou maavanem, que é nomeado polo goberno de Estonia por un período de cinco anos.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021
Compoñentes normalizados
O deporte pretende introducir unha serie de compoñentes normalizados a partir de 2021, coa normativa que esixe que os compoñentes estándar estean en vigor ata 2024. Estes compoñentes normalizados inclúen a caixa de cambios e o sistema de combustible.
Toni Elías
125cc
A temporada 2000 foi a súa primeira temporada completa no Mundial de 125cc ao conseguir 24 puntos e rematar na vixésima praza. Con esta actuación logrou un sitio no equipo do ex-piloto Alberto Puig, no Mundial de 125cc, da temporada seguinte, o Movistar Junior Team a bordo dunha Honda.
Condado de Lääne-Viru
Subdivisión administrativa
O condado está dividido en 15 concellos: dous urbanos (outras dúas cidades Tamsalu e Tapa, forman parte dun concello rural) e 13 rurais.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021
Pneumáticos
O campionato pasará de rodas de 13 polgadas a 18 polgadas. Propúxose orixinalmente prohibir o uso de quentadores de pneumáticos, mantas eléctricas deseñadas para manter os pneumáticos á temperatura óptima de funcionamento cando non se usan, aínda que esta decisión reverteuse despois da oposición do fornecedor de pneumáticos Pirelli. Os quentadores de pneumáticos converteranse nun equipo normalizado, con todos os equipos usando o mesmo produto.
Toni Elías
125cc
No MoviStar Júnior Team do ano 2001 Elías subiu a un podio por vez primeira durante o Gran Premio de Francia, e foi no Gran Premio dos Países Baixos, onde Toni acadou a súa primeira vitoria no mundial. A partir dese momento, o piloto catalá entrou na loita polo título aínda que a superioridade mecánica dos seus rivais e unha caída impedíronlle loitar polo título. Ao remate das diferentes carreiras logrou a terceira posición.
Condado de Lääne-Viru
Concellos urbanos
miniatura|dereita|500px|Concellos no condado de Lääne-Virumaa
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021
Regulamentos deportivos
Os equipos terán que permitir que un piloto que competira en menos de dous Grandes Premios substitúa a un dos seus pilotos de carreira nunha sesión de prácticas do venres. Aínda que estas regras están destinadas a dar a oportunidade a pilotos que non pertencen á Fórmula Un de probar un coche de Fórmula Un, a regra di que os equipos satisfán este requisito se un dos seus pilotos habituais está na súa tempada de debut.
Estrutura da fin de semana da carreira
Para a tempada 2021 a fin de semana da carreira debe reducirse. Segundo o regulamento preexistente, unha fin de semana de carreira abrangue catro días no que o xoves antes da carreira estaba reservado para medios de comunicación, promoción e escrutinio; Non obstante, baixo a nova normativa, todos os eventos do xoves trasladaranse á mañá do venres, reducíndose os tempos entre as actividades do venres.
Ciclo de Rankine
O Ciclo Rankine é un ciclo termodinámico. Serve de modelo para a obtención de traballo nunha turbina de vapor. Debe o seu nome ó matemático escocés William John Macquorn Rankine.
Procesos dun ciclo Rankine
miniatura|300px|dereita|O diagrama [[Temperatura|T-S dun ciclo Rankine, exhibindo un proceso real e ideal.]]
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021
Pneumáticos
Desde 2011, Pirelli é o fornecedor oficial de pneumáticos do campionato de Fórmula 1. Para a tempada 2021, Pirelli empregara 5 compostos para pista seca, dos cales elixiranse 3 para cada Gran Premio.
Toni Elías
250cc
No ano 2002 deu o salto a 250cc no equipo dirixido por Jorge Martínez "Aspar" cunha Aprilia RS250. Acadou a súa primeira vitoria en Motegi e varios podios ao longo da temporada. Finalmente, logrou a cuarta posición final do Campionato.
Ciclo de Rankine
Procesos dun ciclo Rankine
Existen catro procesos nun ciclo Rankine, cada un alterando as propiedades do fluído de traballo. Estas propiedades son identificadas polos números no diagrama da dereita.
Toni Elías
250cc
Na temporada 2003 converteuse no piloto que máis Grandes Premios gañou, facéndoo en 5 carreiras polo que loitou no campionato ata o final. Os problemas posta a punto, durante o inicio da temporada, coa Aprilia condicionaron o resultado final dun Mundial no que rematou terceiro.
En 2004 abandonou o equipo de Aspar e pasou ao equipo Fortuna Honda dirixido por Daniel Amatriain pilotando unha Honda RSW250 oficial e acadando 8 podios e unha vitoria, obtendo a cuarta posición do mundial.
MotoGP
En 2005 subiu de categoría e entrou en MotoGP para competir co equipo Fortuna Yamaha, onde logrou 74 puntos e acabou na 12º posición.
No 2006 cambiou de montura e fichou polo equipo Honda Gresini pilotando a Honda RCV211V. O seu compañeiro de equipo foi o piloto italiano Marco Melandri. A súa primeira vitoria nesta categoría foi no Gran Premio de Motociclismo de Portugal, no circuíto de Estoril logo dunha loita memorable con Valentino Rossi. Rematou a temporada na novena praza do mundial.
En 2007 coa nova Honda RCV212V só logrou subirse dúas veces ao caixón pois no Assen tivo un grave accidente, onde fracturou unha perna que o afastou dos circuítos varias carreiras, conformándose coa 12º praza ao final de temporada.
A finais de 2007 comunicou a súa fichaxe para a temporada do 2008 polo equipo de Luis D´Antin, o Alice Ducati Team, que é o equipo satélite de Ducati, pilotando a Ducati Desmosedici GP8 acompañando ao francés Sylvain Guintoli. Logo dunha temporada mas que discreta, consegue dous podios consecutivos en Brno e Misano, que facilita a súa permanencia na categoría cara á próxima temporada.
En 2009, o piloto de Manresa volve a correr cunha Honda do equipo San Carlo Honda Gresini, pero desta vez coa RC212CV, coas mesmas especificacións cas oficiais e polo tanto coa expectativa de recuperar protagonismo entre a elite do Campionato.
Ciclo de Rankine
Descrición
O ciclo Rankine describe a operación de turbinas a vapor comunmente encontradas en centrais térmicas.
O fluído de traballo nun ciclo Rankine segue un ciclo fechado, e é constantemente reutilizado. O vapor que se desprende en estacións de enerxía vén do sistema de arrefriamento do condensador, e non do fluído de traballo. 350px|miniatura|centro|Ciclo Rankine
Toni Elías
Moto2 e Moto GP
Tras este triunfo en Moto2, Toni Elías retomou a súa aspiración de volver competir en MotoGP con equipo de fábrica. En 2010 convértese no novo piloto oficial do equipo LCR Honda MotoGP para a tempada 2011. Tras unha tempada con malos resultados, sendo o oitavo (en 3 ocasións) o seu mellor posto, dun Toni que se esperaba máis competitivo, volta a Moto2.
Ciclo de Rankine
Ecuacións
Cada unha das ecuacións seguintes poden ser obtidas facilmente a partir do balance de masa e enerxía do volume de control. A quinta ecuación define a eficiencia termodinámica do ciclo como sendo a razón entre o traballo obtido do sistema e a calor fornecida ao sistema.
Toni Elías
Moto2 e Moto GP
Toni volve á categoría na que fóra campión, co equipo de Jorge Martínez "Aspar", o Mapfre Aspar Team. o 15 de xullo de 2012 Jorge Martínez Aspar anuncia en directo o cesamento do contrato co que Toni non finalizará a tempada nese equipo. Logo disto, chega a un acordo co equipo Pramac para substituír o lesionado Héctor Barberá. Despois do regreso de Barberá, Toni asinou un acordo para correr co equipo Kalex substituíndo a Simone Corsi, que marchou a superbikes.
Ciclo de Rankine
Ciclo Rankine real (non ideal)
Nun ciclo Rankine real, a compresión pola bomba e a expansión na turbina non son isoentrópicas. Noutras palabras, estes procesos non son reversíbeis, e a entropía aumenta durante os procesos (indicados na figura como ΔS). Isto fai que a enerxía requirida pola bomba sexa maior, e que o traballo producido pola turbina sexa menor do producido nun estado de idealidade.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021
Pneumáticos
Os compostos identifícanse cos códigos C1 a C5, sendo C1 o máis duro e C5 o máis brando. Para o afeccionado, só se empregarán as denominacións "Duro", "Medio" e "Brando" para todos Grandes premios independentemente dos compostos seleccionados, aínda que Pirelli tamén facilitará a elección exacta dos compostos secos.
Ciclo de Rankine
Variacións do ciclo Rankine
Dúas variacións básicas do ciclo Rankine son utilizados actualmente.
Ciclo Rankine con requentamento
O ciclo Rankine con requentamento opera utilizando dúas turbinas en serie. A primeira turbina recibe o vapor da caldeira a alta presión, liberándoo de tal maneira que evita a súa condensación. Este vapor é entón requentado, utilizando a calor da propia caldeira, e é utilizado para accionar unha segunda turbina de baixa presión. Entre outras vantaxes, isto impide a condensación do vapor no interior das turbinas durante a súa expansión, o que podería danar seriamente as pas da turbina. miniatura|350px|centro|Ciclo Rankine con requentamento