cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cálculo vectorial
dereita|miniatura|200px|Campo vectorial definido por (−y, x) O cálculo vectorial é un campo das matemáticas referidas ao cálculo con vectores, elementos dun espazo vectorial. Consiste nunha serie de fórmulas e técnicas para solucionar problemas moi útiles para a enxeñería e a física.
Unha das aplicacións fundamentais do cálculo vectorial é o estudo de campos, tanto escalares como vectoriais. Un campo escalar é aquel en que a cada punto se lle asocia un valor que non ten dirección (por exemplo a temperatura nun punto ou a presión). Nun campo vectorial, pola contra, a cada punto asóciaselle un vector (como a velocidade ou unha forza) moitas cantidades útiles exprésanse utilizando o operador nabla(\nabla):
Gran Teito de Altamira
miniatura|dereita|350px|O Gran Teito, segundo o debuxou Sautuola en 1880
Co nome de Gran Teito, Gran Sala dos bisontes ou Sala dos Polícromos denomínase o complexo pictórico prehistórico máis coñecido da cova de Altamira, sita na comunidade autónoma española de Cantabria, e datábel na época do período magdaleniano do Paleolítico superior.
Foron os bisontes do teito deste divertículo da caverna os que chamaron a atención da filla máis vella, daquela de cinco anos de idade, de Marcelino Sanz de Sautuola, que llos sinalou ao pai: "mira, papá, bueyes", nun día de 1879.
Situación na cova e descrición física
O grande teito está a escasos metros do vestíbulo de entrada na cova, cubrindo un divertículo da mesma á man esquerda segundo se entra. Mide arredor de 18 m de longo por 9 de ancho. Na época en que Sautuola descubriu as pinturas, a distancia entre o chan e o teito oscilaba entre dous metros no centro e tan só 1,1 m no fondo do divertículo. Estas condicións, que se supón que eran as que se encontrou ante si o artista paleolítico, foron variadas para permitir a entrada do público.
O teito formado por rocha calcaria, non é liso, senón que mostra protuberancias e concavidades, que están asucadas, tal como se presentan na actualidade, por moi numerosas fendas, que se poden apreciar nas fotos de boa calidade. Esas protuberancias xogaron un papel decisivo para o artista, pois bastantes dos animais están pintados adaptándose ás mesmas, axudándolle a achegarse á representación da terceira dimensión, tanto nos perfís do animal, como en partes avultadas do animal, p. ex., ventre ou lombo. miniatura|esquerda|300px|Xerarquización no grande teito, segundo Leroi-Gourhan
Figuras representadas
Hai tamén algúns antropomorfos gravados. Ás figuracións animadas acompañan signos de diversos: tectiformes, liñas converxentes, claviformes etc.
Datación
Os materiais arqueolóxicos atopados sitúan a arte de Altamira desde o Solutreano, mais as mellores obras corresponden ao Magadaleniense III-IV. A datación polo método do C14 asígnalle unha antigüidade absoluta de 13.500 anos.
Ordenación
Unha simple mirada ao conxunto bastará para observar que non existe -polo menos aparentemente- ningunha orde ou estrutura na disposición das figuras, aspecto no que coinciden diversos estudosos. En efecto, os animais vistos desde un punto de vista calquera poden aparecer nas disposicións máis diversas, de xeito que copiados ou fotografados, desde a posición adoitada, uns aparecerán case en vertical, outros superpostos, ou os seus tamaños poden diferir. Porén, Leroi-Gourhan advirte polo menos que si hai unha certa xerarquía: os bisontes ocupan a posición central, en tanto as dúas cervas, os dous cabalos, o cáprido e os dous porcos bravos están colocados nas marxes, o que aparece reflectido nunha das ilustracións que acompañan este artigo.
Sigfried Giedion coidou ter encontrado unha explicación para ese aparente desorde. En primeiro lugar o home primitivo non compartía a concepción do espazo ortogonal, en segundo tiñan un sentido diferente da orde. As paredes que escollían eran ante todo elixidas polo seu carácter sagrado. O seu espazo artístico carece de fondo e todas as direccións teñen o mesmo valor, do mesmo xeito que todas as superficies, fosen ou non regulares. De maneira que era indiferente se un animal aparece, para nós, en posición horizontal e, o do seu lado, en posición vertical. De igual xeito, non é absolutamente necesario separar uns doutros, de aí a frecuencia das superposicións; tampouco se gardan as proporcións (no Grande Teito hai figuracións de moi diferente tamaño e tamén superposicións); e aínda máis, con frecuencia se intercalan obras antigas e modernas, representacións do auriñacienses, conviven con outras magdalenianas. Como observa Giedion, unha perfecta fusión de onte, hoxe e mañá. Volvendo á composición espacial, Giedeon indica o exemplo de artistas esquimós, que debuxando en papel non teñen reparo en continuar un debuxo, na cara oposta se fai falla
Pintor e técnicas
Segundo os autores da réplica da cova de Altamira, a denominada "Neocueva", Pedro Saura e Matilde Múzquiz, pintores e profesores da Facultade de Belas Artes da Universidade Autónoma de Madrid, os bisontes foron executados por un só e único artista, aínda que para a totalidade da cova recoñecen tres autores. O pintor efectuou seu labor con certa sobriedade de medios: os pigmentos foron dous:ocre e carbón vexetal; este tamén forneceu o material de debuxo. Os aglutinantes, do que tradicionalmente se pensaba que eran distintas materias, mesmo extravagantes (clara de ovo, graxa animal, ouriños, zumes vexetais, cola de peixe, sangue), ficou demostrado por ambos pintores que era simple auga alcalina da mesma cova. Utilizaron tamén burís e outros materiais de sílex, algún tipo de pincel e pedazos de coiro. Para iluminar a estancia usáronse lámpadas ou lucernas de miola de ósos con mechas de fibras vexetais.
Múzquiz nun filme didáctico, emitido en 1992, mostrou o modo de traballo do pintor anónimo dos bisontes. Logo de rebaixar as partes necesarias da protuberancia, para adaptalas á idea mental do animala representar, iniciaba un primeiro esbozo completo do animal, que abarcaría nas súas dimensións pola mesma envergadura dos seus brazos de extremo a extremo; esbozo que era efectuado cun raspado sobre a rocha do lombo e outras parte, ao que seguía o marcado cun tizón de carbón, retocando con liñas máis grosas ou sombreando as partes que lle podían interesar. Logo seguía a aplicación da cor esleída en auga, proceso no que podía obter matices diferentes a partir de pedazos de ocre. O traballo era realizado con seguranza e sen dúbidas, segundo Múzquiz, o que demostraba o talento do autor.
O resultado obtido era de gran calidade, policromado, e con efectos de tridimensionalidade e relevo.
Significado
As interpretacións sobre a significación de Altamira son variadas, pois entra dentro dos diferentes supostos teóricos que tentaban explicar a arte prehistórica: maxia simpatética, arte pola arte, rituais de fertilidade etc. A máis directamente relacionada con o Grande Teito, foi lanzada por Max Rahael, en 1945. Impresionado polas figuras da grande cerva e do grande bisonte, interpretounos como animais totémicos de dúas tribos:o Grande Teito representaría o enfrontamento entre ambos grupos nunha "batalla máxica". .
O método estatístico, elaborado por André Leroi-Gourhan e a malograda Annette Laming, móstrase máis cauto, pese ás reticencias de parte da comunidade científica. Aínda que non é este o lugar onde deba se exposto, as conclusións extraídas da análise de máis de 120 cavernas con mostras de arte paleolítica, mostran que hai un ordenamento icónico das mesmas, que responde a unha ideoloxía binaria do mundo da humanidade das cavernas. Esa ideoloxía binaria corresponde a un emparellamento de animais, que virían representar o mundo masculino (cabalo e animais asimilados) e o feminino (touro-bisonte e asimilados). Aquí predomina, obviamente, o bisonte, aínda que estean representados outros. Hai logo un terceiro animal, que en Altamira está identificado coa grande cerva. Por suposto, van acompañados de signos, que o método asigna ao mesmo principio binario. Como Leroi-Gourhan asenta: "é unha realidade de cifras, sen palabras e non se pode mostrar ningún mito nin describir ningún rito..., a sintaxe permanece idéntica en toda a área de difusión da arte parietal"
Departamento de Estelí
250px|miniatura|dereita|Departamento de Estelí.
Estelí é un departamento de Nicaragua. Ten unha área de 2,335 km² e unha poboación de 215,400 habitantes (2005). A súa capital é Estelí.
Verbo da teoría da relatividade restrinxida e xeral
miniatura|A publicación da tradución inglesa de 1920 en papel. Verbo da teoría da relatividade restrinxida e xeral  (en alemán Über die spezielle und die allgemeine Relativitätstheorie) empezou como un papel curto e foi finalmente publicado como libro escrito por Albert Einstein coa finalidade de dar, segundo o seu propio prefacio, "unha visión exacta da teoría da relatividade a eses lectores que, dende un punto de vista científico e filosófico xeral, están interesados na teoría, pero non están familiarizados co aparato matemático da física teórica".
Foi primeiro publicado en alemán en 1916 e máis tarde traducido ao inglés en 1920. Está dividido en 3 partes, a primeira trata a relatividade especial, a segunda trata a relatividade xeral e a terceira trata consideracións no universo como un todo. Houbo varias versións publicadas desde o orixinal de 1916, a máis tardía en decembro de 2011. O traballo foi etiquetado como único xa que dá ós lectores unha idea dos pensamentos dunha das mentes máis grandes do século XX.
Eugenio
Eugeni Jofra Bafalluy, máis coñecido como Eugenio, nado en Barcelona o 11 de outubro de 1941 e finado o 11 de marzo de 2001 en Barcelona, foi un popular humorista barcelonés que se fixo famoso en España polas súas aparicións en televisión durante as décadas de 1980 e 1990.
Traxectoria
Comezou a súa andaina artística a principios dos anos 70 formando un dúo musical coa súa esposa, Conchita Alcaide (quen morrería de cancro dez anos despois). Na década dos 80 fíxose famoso como narrador (el dicía «intérprete») de chistes (tampouco lle gustaba esta palabra; prefería «historias» ou «contos»). O seu humor era absurdo e parte da súa efectividade residía no seu aspecto permanentemente serio («só río cando cobro», adoitaba dicir), nos cambios de ritmo que impuña apoiándose nas pausas para beber e fumar ou acender os cigarros e en que non necesitaba, como outros humoristas, recorrer a imitar voces ou acentos. Actuaba sempre vestido de negro, sentado habitualmente nun tallo cunha bebida (vodka con zume de laranxa) e un cigarro negro. Contaba os chistes cun forte acento catalán, intercalando a miúdo palabras e expresións da súa lingua materna ao contar os chistes en español. A frase coa que iniciaba as narracións, «el saben aquel que diu...?», dá exemplo diso.
Eugenio coñeceu gran popularidade nos anos 1980, cando se multiplicaban as súas actuacións en vivo e as súas aparicións en televisión, e as gravacións dos seus chistes, en soporte casete sobre todo, vendíanse por todas as partes. Despois, a principios da década dos 90, apartouse dos escenarios, reaparecendo na escena poucos anos antes da súa morte, co espectáculo Érase otra vez... Eugenio.
Morreu dun ataque ao corazón o 11 de marzo do 2001, aos 59 anos de idade. Tiña un fillo e unha filla do seu primeiro matrimonio e outro fillo do segundo.
Perfect (canción de Fairground Attraction)
"Perfect" é unha canción do grupo británico Fairground Attraction, lanzado en 1988, dentro do álbum The First of a Million Kisses. Foi o primeiro sinxelo da banda.
Vendas
O sinxelo acadou o número un das listas británicas o 14 de maio de 1988 ficando nesa posición durante unha semana, e na lista, durante un total de trece semanas. Tamén acadou o número un en Suráfrica e en Australia, durante tres semanas en agosto e setembro de 1988.
En España tamén acadou o número un das listas de vendas en setembro de 1988.
Nos Estados Unidos de América chegou ao posto 80 da lista Billboard.
Formatos
No Reino Unido comercializouse baixo os formatos de sinxelo de vinilo, casete e CD.
Premios
Perfect obtivo o premio ao mellor sinxelo na edición de 1989 dos BRIT Awards.
Ovella islandesa
miniatura|Ovella islandesa en Grábrók miniatura|250px|dereita|Ovella islandesa cos seus años A ovella islandesa é unha raza doméstica de ovella.
As ovellas son criadas como años ata os 10 ou 11 meses. A súa tempada de cría comeza en outubro, e poden durar catro meses. Os machos destas ovellas chegan á madurez moi cedo, e poden criar ós 5 meses.
A raza islandesa leva sendo criada dende hai centos de anos nun ambiente moi duro, facéndoa unha eficiente herbívora.
Voo 847 de TWA
O voo 847 de TWA era un voo do Cairo a San Diego con escalas en Atenas, Roma, Boston e Os Ánxeles. Na mañá do venres 14 de xuño de 1985 o voo 847 foi secuestrado pouco despois de engalar de Atenas. Os secuestradores pedían a liberación de 700 musulmáns xiítas custodiados por Israel. Posteriores análises occidentais consideráronos membros de Hezbollah, aínda que a organización negou esta conclusión.
Os pasaxeiros e a tripulación sufriron unha dura proba intercontinental de tres días. Algúns pasaxeiros foron ameazados e outros golpeados. Os pasaxeiros con apelidos que soaban a xudeu foron separados dos outros. O mergullador da Armada dos Estados Unidos Robert Stethem foi asasinado, e o seu corpo foi botado á pista. Ducias de pasaxeiros foron retidos como reféns durante as seguintes dúas semanas ata que foron liberados polos seus captores despois de que se cumprisen algunhas das súas demandas.
Dialéctica
miniatura|[[Platón e Aristóteles discutindo. Detalle dun baixorrelevo de Luca della Robbia, século XV, Florencia, Italia.]]
A dialéctica --do grego διαλεκτική (dialektik?), τέχνη (tékhnē), literalmente: técnica da conversación; con igual significado, en latín (ars) dialectica—é unha rama da filosofía cuxo ámbito e alcance variou significativamente ao longo da historia.
Orixinariamente designaba un método de conversación ou argumentación análogo ao que actualmente se chama lóxica. No século XVIII o termo adquiriu un novo significado: a teoría dos contrapostos nas cousas ou nos conceptos, así como a detección e superación destes contrapostos. De maneira máis esquemática pode definirse a dialéctica como o discurso no que se contrapón unha determinada concepción ou tradición, entendida como tese, e a mostra dos problemas e contradicións, entendida como antítese. Desta confrontación xorde, nun terceiro momento chamado síntese, unha resolución ou unha nova comprensión do problema. Este esquema xeral pode concretarse como a contraposición entre concepto e cousa na teoría do coñecemento, á contraposición entre os diferentes participantes nunha discusión e as contraposicións reais na natureza ou na sociedade, entre outras.
-954
Véxase tamén
Historia ano a ano
Dialéctica
Co mesmo proceder Karl Marx analizará a realidade social e, claramente nos seus escritos a partir de 1842, entenderaa como unha realidade conflitiva debido á contraposición de intereses materiais incompatibles. Así dirá, no Manifesto comunista (1848), que "toda a historia da humanidade ata agora é a historia da loita de clases"; isto é: a confrontación entre clases sociais é o motor do cambio histórico.
No século XX o filósofo alemán Theodor Adorno titulará Negative Dialektik (Dialéctica negativa) (1966) unha das súas obras capitais. Esta obra iníciase cunha afirmación provocativa: "A formulación dialéctica negativa atenta contra a tradición". Refírese Adorno a que na dialéctica de Platón ou na de Hegel o resultado do movemento de contraposición é a afirmación de algo, mentres que o que el pretende é subliñar o carácter inconcluso de calquera momento do movemento de contraposición, tanto a nivel social como cultural.
Dialéctica espontánea na idade antiga
Para o hinduísmo, a diversidade de cousas e eventos contraditorios que nos rodean son xustamente as diferentes manifestacións do todo, chamado Brahma. Así, aos diversos aspectos do Divino, deron na India antiga distintos nomes de variados deuses que non son máis que reflexos dunha única realidade última, de maneira que, por exemplo, a forza destrutora e a forza creadora son dúas manifestacións desa mesma realidade.
A dialéctica como método na filosofía grega
Heráclito pode ser considerado como 'pai da dialéctica' en occidente, é o primeiro que considera que a contradición non paraliza, senón que dinamiza. En Heráclito insinúase que as cousas se empuxan unhas a outras opoñéndose. En toda oposición os termos que se opoñen son, cada un, a negación do outro.
En Heráclito de Efeso, pódese observar con máis claridade a mobilidade e a negatividade que sentamos como características da dialéctica. É ben sabido que «O Escuro de Éfeso», como lle chamaron os antigos, dicía que "todo pasa" e que "a guerra é o pai de todas as cousas". Convén advertir, respecto da primeira afirmación, que un fragmento moi citado di que, segundo Heráclito, "non é posible baixar dúas veces ao mesmo río porque os que descenden mergúllanse en augas sempre distintas na súa fluír incesante". Pero noutro fragmento, menos citado, lese igualmente que, "baixamos e non baixamos ao mesmo río, somos e non somos". Isto é importante, porque significa que Heráclito non era heracliteano, é dicir, non sostiña, como algúns manuais lle fan dicir, que o incesante fluír das cousas destrúe continua e enteiramente a súa identidade. Non é o mesmo río, pero o é; somos e non somos. Heráclito vía ás cousas permanecer cambiando e cambiar permanecendo.
Outro dos primeiros exemplos de aplicación do método dialéctico ofréceno os Diálogos do filósofo grego Platón, quen ademais reflexiona sobre o funcionamento e o alcance deste procedemento, notablemente nas súas obras Gorxias, República VI e Teeteto.
Nos diálogos platónicos temperáns, o procedemento permite someter a exame certo conxunto de crenzas que mantén determinado individuo. A partir dos diálogos medios, o seu alcance amplíase, para poñer a proba hipótese ou teorías coas que non necesariamente alguén está comprometido. O exame usualmente lévao a cabo Sócrates, quen dirixe ao seu interlocutor unha serie de preguntas para explorar se hai inconsistencias entre os seus devanditos. Estas preguntas son, pois, críticas e comprometedoras, e pode considerarse que equivalen a obxeccións; pois naturalmente, unha teoría que mostra ser contraditoria non podería aceptarse como verdadeira (Vg., foi refutada). Por outra banda, en moitos diálogos de Platón pode constatarse como os interlocutores de Sócrates deféndense das súas obxeccións; en ocasións é o propio Sócrates quen responde ás súas críticas anteriores. O procedemento de preguntas e respostas dá lugar así a unha discusión ou controversia racional, cuxo resultado é a miúdo a refutación das ideas que se examinan. En calquera caso, mediante a detección e eliminación de erros, o procedemento tende á identificación da verdade -ou polo menos, do que racionalmente pode aceptarse como tal. A refutación (en grego: elenchô) convértese nun método de proba (Vlastos, G. Socratic Studies, Cap. 1)
Case todos os filósofos presocráticos escribiran como profetas iluminados, sen pensar sequera en dar algunha proba da validez dos seus puntos de vista (M. Détienne). Unha excepción importante é Zenón de Elea, quen introduce na filosofía a idea de refutar racionalmente as teorías dos seus adversarios, mostrando que conducen a paradoxos. Este é o antecedente do que parten Sócrates e Platón, o último dos cales leva a idea un paso máis lonxe. É notable que no Parménides Platón utilizou o procedemento de preguntas comprometedoras, para poñer a proba teorías da súa propia factura (concretamente, a teoría metafísica das Formas), converténdose así no primeiro filósofo que practica a autocrítica. Talvez Platón tenta mostrar así canto máis lle interesa a procura da verdade, que a defensa das súas posicións. En todo caso, a dialéctica (i.e., a controversia, e máis fundamentalmente, a exposición á crítica) queda perfilada por el como un procedemento de investigación. A este xesto do clásico pode atribuírse o que a filosofía sexa hoxe un campo de investigación académica, e non unha rama da mitoloxía ou da literatura fantástica.
Para Aristóteles, a procura da base filosófica da ciencia (e da propia filosofía) require un exercicio dialéctico. Na Metafísica, Libro Γ (ou IV), Cap. 4, Aristóteles explica por que a procura dunha proba dos "principios" debe facerse mediante unha demostración refutativa, e en cambio sería imposible dar deles unha "demostración" (vg., unha proba positiva deles). Aristóteles tamén trata da dialéctica nos Tópicos.
Esta clase de xustificacións ou probas, que a actividade dialéctica permite conseguir segundo os clásicos, só poden desenvolverse grazas á confrontación de puntos de vista opostos. Con todo, a partir da Ilustración difundiuse amplamente, aínda que ao parecer sen discusión polo medio, un xuízo contrario, de David Hume, quen na An Enquiry Concerning Human Understanding § 4 (Investigación sobre o entendemento humano), afirma sen máis que todo razoamento humano é indutivo (nos seus termos, "probable", ou "moral") ou dedutivo ("demostrativo"); por tanto, non dialéctico senón monoléctico. É dicir que segundo Hume, toda proba científica ou filosófica debe ser construíble na súa integridade desde un único punto de vista. Esta idea non foi suficientemente discutida, e pode considerarse como unha hipótese, tanto como a idea contraria.
Ademais da propia confrontación de ideas, un par de conceptos ou regras lóxicas distinguen aos argumentos dialécticos dos monolécticos. Son 1) a argumentación ex concessis, segundo a cal é lícito razoar a partir dos orzamentos ou premisas do antagonista, sen que en suma, faga falta xustificalas (polo menos, non para ese mesmo contrario). E por outra banda 2), a noción da carga da proba, que atribúe a un dos debatentes en particular, o deber de iniciar a argumentación, dando un apoio prima facie razoable á súa tese. Se o interesado o consegue, con iso transfire ao seu adversario a obrigación (ou carga) de responder, argumentando en contra súa. Calquera dos debatentes que deixe de atender satisfactoriamente esta obrigación cando lle corresponde, por ese feito resulta derrotado na polémica. En Occidente, a carga da proba inicial corresponde ao que propón novidades, e desde logo a quen cuestiona os usos e as crenzas tradicionais ou xeralmente aceptadas. Unha máxima do dereito romano prescribe: "o que afirma, proba".
Parece que aos estoicos débese o uso posterior (concretamente, medieval) do termo, co que 'Dialéctica' pasa a referirse ao conxunto da lóxica, que polo demais os estoicos cultivaron como estudo do razoamento dedutivo (por tanto, monoléctico). Xunto coa Gramática e a Retórica, a Dialéctica constitúe o Trivium medieval.
Néstor Luján
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e letras en 1943, obtivo o título de periodista en 1952.
Colaborou coa revista Destino desde 1943 escribindo con periodicidade nunha columna de temas gastronómicos denominada "Carné de ruta" co nome de Pickwick, chegando a ser director dela entre 1958 e 1975. Dirixiu tamén a revista "Historia y Vida" no período que vai desde o 1975 até 1992. En 1987 inicia a súa carreira como novelista publicando o libro Decidnos, ¿quién mató al conde?, novela histórica.
Premios
miniatura|dereita|Placa en memoria de Néstor Luján diante da case onde viviu
Stone Sour
Stone Sour é unha banda estadounidense de hard rock procedente de Des Moines, Iowa e fundada en 1992. O grupo está composto por Corey Taylor (voces, guitarra, piano), Josh Rand (guitarra), e Roy Mayorga (batería, percusión). O batería orixinal Joel Ekman, o baixista Shawn Economaki e o guitarrista Jim Root deixaron o grupo en 2006, 2011, e 2014 respectivamente. A banda actuou durante cinco anos despois da súa formación e separouse en 1997, despois de que Taylor e Root se unisen a Slipknot. O grupo volveu a reunirse reunirse en 2002 e continúa en activo na actualidade.
Ata a data o grupo leva publicados cinco álbums de estudio, Stone Sour (2002), Come What(ever) May (2006); Audio Secrecy (2010), House of Gold & Bones – Part 1 (2012) e House of Gold & Bones – Part 2 (2013), xunto cun álbum de directos chamado Live in Moscow.
TaqI
TaqI é un encima de restrición illado da bacteria Thermus aquaticus en 1978. Ten unha secuencia de recoñecemento que é
5'TCGA 3'AGCT
e fai o corte desta maneira:
Duffy
Aimee Anne Duffy, nada en Gwynedd o 23 de xuño de 1984, é unha cantante e compositora galesa, máis coñecida coma Duffy. O seu estilo de música inspírase no neo soul.
Traxectoria
A súa voz tan característica débese a un golpe no nariz que unha das súas irmás lle deu cando era cativa.
No ano 2003 deu o grande salto ao público local cando se presentou a Wawffactor, versión galesa alternativa de Pop Idol emitida na canle S4C, onde quedou en segundo lugar. Posteriormente, marchou a Inglaterra e continuou os seus estudos en varios colexios maiores. Durante a súa estancia na Universidade de Chester comezou a cantar nun club local de jazz e blues. Alí gravou tres EPs e colaborou con outros grupos coma Mint Royale, desenvolvendo a súa carreira musical e comezando a traballar con outros artistas ingleses un ano despois.
En 2007 asinou un contrato coa discográfica A&M Records coa que gravou varios temas do que sería posteriormente o seu disco, Rockferry. O traballo tivo boa aceptación entre a crítica e Duffy realizou unha serie de actuacións en varios programas da segunda canle de televisión da BBC, sendo descrita coma unha das promesas emerxentes de 2008. O 3 de marzo dese mesmo ano editou o seu primeiro disco Rockferry no mercado británico e europeo baixo o selo discográfico Polydor. O seu primeiro single, Mercy, converteuse en número un de descargas semanas antes do lanzamento, chegando a ser un grande éxito a nivel europeo. En cinco semanas, o álbum vendeu máis dun millón de copias en toda Europa.
En 2008, editou Rockferry: Deluxe Edition, con sete temas novos. O primeiro single desta versión foi Rain on your Parade. Asemade, editou varios EP, un deles, Aimee Duffy, foi número un nas listas de vendas de Gales e está interpretado en galés.
Eliseo Diego
Eliseo Diego, nado na Habana o 2 de xullo de 1920 e finado na Cidade de México o 9 de agosto de 1994, foi un escritor cubano en lingua castelá. É o pai do poeta e novelista cubano Eliseo Alberto Diego ("Lichi"), gañador do Premio Literario Alfaguara 1998.
Antíoco VIII Grifo
Antíoco VIII Grifo da dinastía seléucida, foi rei de Siria entre -125 e -96.
Traxectoria
Fillo de Demetrio II Nicátor, sucedeu ao seu irmán Seleuco V Filométor sendo un adolescente, tras ser este asasinado pola nai de ambos, Cleopatra Thea. Apoiado por Ptolomeo VIII, con cuxa filla Trifena casou, desfíxose do usurpador Alexandre II Zabinas e inmediatamente da súa propia nai, Cleopatra, que tentou envelenalo, pero Antíoco obrigouna a beber o seu propio veleno (-123). Ao parecer, o mozo Antíoco estaba interesado na toxicoloxía, e dise que chegou a escribir poemas acerca diso, dos cales algúns foron citados polo sonado médico Galeno.
Durante varios anos reinou a calma en Siria, ata que en -116 o seu medio irmán e primo Antíoco IX Eusebio retornou do seu exilio en Cízico e reclamou o trono, iniciándose unha nova guerra civil na que Antíoco Grifón (nariz ganchuda), logrou relegar ao seu rival a algunhas prazas litorais (-108). A esposa de Antíoco IX, chamada Cleopatra IV, era unha media irmá de Trifena, Antíoco non desexaba a súa morte, pero Trifena convenceuno pola contra, e ordenou asasinala no templo de Dafne, nos arredores de Antioquía. Antíoco IX, en vinganza, asasinou á súa vez a Trifena, tras torturala cruelmente. Finalmente, os dous Antíocos dividíronse o reino e gobernaron conxuntamente ata que Grifón foi asasinado polo seu ministro Heracleón en -96, quedando Antíoco IX como único rei, estando el, quizais, detrás do asasinato deste.
Con todo, cinco dos seus fillos chegaron a reinar posteriormente: Seleuco VI, Antíoco XI, Filipo I, Demetrio III e Antíoco XII.
Malia a súa falta de habilidade política, Grifón foi un rei popular. A súa aparencia abotargada nas moedas (común entre os últimos seléucidas), unida ás historias dos seus luxosos banquetes, fixo que a posteridade xulgase á súa dinastía como completamente dexenerada e decadente. Existe unha anécdota respecto diso segundo a cal o rei enviaba camelos para recoller aos seus invitados a luxosos banquetes, algo que creaba tensión entre o seu pobo, pois a tesouraría estaba completamente esgotada. Con todo, hai que precisar que se trataba dun motivo propagandístico deliberado, a idea de tryphé —boa vida— que os últimos seléucidas querían asociar á súa imaxe, a pesar das guerras civís e constantes conflitos que marcaron os seus reinados.
-953
Véxase tamén
Historia ano a ano
Pazos, Vilar, Zas
Pazos é un lugar da parroquia de Vilar no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 37 habitantes (18 homes e 19 mulleres).
Julien Duvivier
Julien Duvivier, nado en Lille o 8 de outubro de 1896 e finado en París o 29 de outubro de 1967 foi un director de cinema francés.
Traxectoria
En 1938 asinou un contrato coa MGM e fixo o seu primeiro filme estadounidense, The Great Waltz. O ano seguinte volveu a Francia, pero durante a segunda guerra mundial dirixiu cinco filmes nos Estados Unidos. Ao acabar a guerra tivo dificultades para retomar a súa carreira en Francia. Porén, continuou a traballar nese país ata o final da súa vida, exceptuando breves períodos en Gran Bretaña (para filmar Anna Karenina, 1948) e en España (por Black Jack, 1950).
No outono de 1967, tras rematar a produción de Diaboliquement vôtre, filme sobre un home que perde a memoria tras un accidente de coche, o propio Duvivier tivo un accidente de tráfico, que lle provocou un ataque ao corazón que acabou a súa vida. Deixou unha filmografía de case setenta filmes.
Lucas di Grassi
Traxectoria
Debuta en 1997 no karting brasileiro, rapidamente ascende e en 1998 proclámase campión suramericano júnior de karting e un ano despois faise co título do panamericano de Fórmula A e o cuarto posto da FA brasileira. En 2002, ingresa na Fórmula Renault Brasil obtendo dúas vitorias que o deixarían no segundo lugar do campionato. Para 2003 obtén o sub-campionato da Fórmula 3 suramericana disputando unicamente 12 das 18 carreiras.
Para o ano 2004, Di Grassi é seleccionado por Renault F1 para o Programa de Desenvolvemento de Pilotos. Ese mesmo ano chega á Fórmula 3 Internacional obtendo unha vitoria no campionato europeo. Logo acada o título de campión no Gran Premio de Macau de Fórmula 3.
GP2 Series
En 2006 Di Grassi pasa á GP2 co equipo Durango, pero só logra sumar 8 puntos para finalizar 16º. Non obstante, a finais de 2006, é fichado polo equipo campión de GP2, ART Grand Prix, para a temporada 2007 de GP2 Series. Tras este ano, no que foi subcampión por detrás de Timo Glock, foi contratado polo equipo Renault como primeiro piloto probador da escuadra, axudando aos dous pilotos oficiais, Fernando Alonso e Nelson Piquet Jr., a desenvolver o coche e estando listo para substituír a algún deles en calquera carreira se fose necesario.
Para 2008, o equipo Campos Grand Prix chamouno na cuarta cita do campionato de GP2 para substituír a Ben Hanley. Di Grassi volveu da mellor maneira posible, ao conseguir un podio na primeira carreira. De aí ao final da tempada conseguiu tres vitorias e seis podios que lle valeron para terminar na terceira posición do campionato, a pesar de incorporarse ao mesmo case a mediados de tempada. Posiblemente, se temos en conta eses datos esta fose a súa mellor tempada na categoría. De cara a 2009, Di Grassi tivo opcións de ser piloto oficial da escuadra Honda de Fórmula 1, pero finalmente seguiu na GP2 con Racing Engineering. Di Grassi obtivo o terceiro posto final no campionato 2009 de GP2. Iso desatou os rumores que o colocaban na F1 con Virgin Racing.
Ballarat
A cidade ten dous diarios e dúas estacións de radio.
Sistema de estudios
O sistema de estudios, en vigor durante o período coñecido como a Idade de Ouro de Hollywood, é un método de produción e distribución cinematográficas dominado por un pequeno número de grandes estudios de Hollywood ("majors"). Aínda que a expresión aínda se emprega como referencia ao sistema dos grandes estudios, historicamente refírese á practica dos grandes estudios entre as décadas de 1920 e 1960 que producían filmes principalmente cos seus propios cineastas, con contratos de larga duración, e dominaban a exhibición a través da integración vertical, é dicir, a posesión do control definitivo das distribuidoras e exhibidoras.
O sistema de estudios foi desafiado polas leis antimonopolio nunha resolución da Corte Suprema de 1948 que pretendía separar a produción da distribución e da exhibición e rematar con estas prácticas, provocando a fin do sistema de estudios. En 1954, coa televisión competindo polo público e a última ligazón entre unha gran produtora e unha cadea de cines, a era do sistema de estudios estaba rematada.
Durante a idade de ouro de Hollywood, oito compañías constituían os principais estudios. Deses oito, cinco eran completos conglomerados que combinaban un estudio de produción, unha división de distribución, unha cadea de cines e contratos con actores e cineastas propios: Fox Film Corporation (despois 20th Century Fox), Loew’s Incorporated (propietaria do maior circuíto de cines dos Estados Unidos e compañía nai da Metro-Goldwyn-Mayer), Paramount Pictures, RKO Radio Pictures e Warner Bros. Dúas grandes —Universal Pictures e Columbia Pictures— estaban organizadas de xeito semellante, aínda que só tiveron pequenos circuítos de exhibición. A oitava grande, United Artists, era dona duns poucos cine e tiña acceso a dous servizos de produción propiedade dos membros do grupo que a controlaba, mais funcionaba basicamente como promotora-distribuidora, emprestando diñeiro a produtores independentes e estreando os seus filmes.
Historia evolutiva da vida
A historia evolutiva da vida na Terra describe os procesos e acontecementos polos cales os organismos vivos e fósiles evolucionaron desde que apareceu a vida sobre o noso planeta ata os nosos días. A Terra formouse hai uns 4,5 Ga (xigaanos), é dicir, hai 4.500 millóns de anos e hai probas de que a vida apareceu 500 millóns de anos despois. As similitudes que presentan todos os organismos actuais indican a presenza dun antepasado común a partir do cal diverxiron todas as especies coñecidas polo proceso da evolución. Máis do 99 % de todas as especies que algunha vez existiron na Terra, que en conxunto son uns cinco mil millóns de especies, considérase que se extinguiron. As estimacións do número de especies que hai agora na Terra oscilan entre 10 e 14 millóns, dos cales uns 1,2 millóns están ben documentadas e o 86 % restante non foron aínda descritas.
Introdución
As probas da existencia de vida máis antiga na Terra son o grafito que se considera substancia bioxénica de 3.700 millóns de anos de antigüidade de rochas metasedimentarias descubertas no oeste de Groenlandia, e os tapetes microbianos fósiles atopados en arenitos de hai 3.480 millóns de anos atopadas en Australia Occidental. Máis recentemente, en 2015, atopáronse "restos de vida biótica" en rochas de hai 4.100 millóns de anos de Australia Occidental. Segundo un dos investigadores: "Se a vida se orixinou relativamente rapido na Terra ... entón podería ser común no universo."
Os tapetes microbianos de bacterias e arqueas que coexistían eran a forma dominante de vida a inicios do Arcaico e moitos dos principais pasos que se deron na evolución inicial crese que tiveron lugar entre eses seres. A evolución da fotosíntese, hai arredor de 3.500 millóns de anos, finalmente orixinou unha acumulación dos seus produtos residuais, como o oxíxeno na atmosfera, orixinando o evento da grande oxixenación, que empezou hai uns 2.400 millóns de anos. A evidencia máis temperá de células complexas con orgánulos eucariotas (ver eucarioxénese) datan de 1.850 millóns de anos, e aínda que pode que estiveran presentes xa antes, a súa diversificación acelerouse cando empezaron a usar o oxíxeno no seu metabolismo. Posterioremnte, arredor dos 1.700 millóns de anos de antigüidade, empezaron a aparecer os organismos multicelulares, con células diferenciadas que realizan funcións especializadas. A reprodución sexual, que implica a fusión de células reprodutoras de machos e femias (gametos) para crear un cigoto nun proceso chamado fertilización é, a diferenza da reprodución asexual, o principal método de reprodución para a inmensa maioría dos organismos macroscópicos, incluíndo case todos os eucariotas (onde están incluídos animais e plantas). Porén, a orixe e evolución da reprodución sexual segue sendo un crebacabezas para os biólogos aínda que evolucionou a partir dun antepasado común que era unha especie eucariota unicelular. Os animais bilaterais con parte frontal e costas, apareceu hai 555 millóns de anos (Ma).
As primeiras plantas terrestres datan de hai uns 450 Ma, aínda que as probas suxiren que os microorganismos formaron os primeiros ecosistemas terrestres, hai polo menos 2.900 Ma. Os microorganismos crese que achaiaron o camiño para o comezo da existencia das plantas terrestres no Fanerozoico. As plantas terrestres tiveron tanto éxito que se pensa que contribuíron ao evento de extinción do final do Devoniano. A biota de Ediacara apareceu durante o período Ediacariano, mentres que os vertebrados, xunto coa maioría dos outros filos modernos se orixinaron hai uns 525 Ma durante a explosión cámbrica. Durante o período Permiano, os sinápsidos, entre os que estaban os antepasados dos mamíferos, dominaban a terra, pero a maioría deste grupo extinguiuse no evento de extinción do Permiano-Triásico de hai 252,17 Ma. Durante a recuperación desta catástrofe, os arcosauros convertéronse nos vertebrados terrestres máis abondosos; un grupo de arcosauros, os dinosauros, dominaron os períodos Xurásico e Cretáceo. Despois do evento de extinción do Cretáceo-Paleoxeno de hai 66 Ma, que aniquilou aos dinosauros non aviarios, os mamíferos incrementáronse rapidamente en tamaño e diversidade. Esas extincións en masa puideron acelerar a evolución ao proporcionaren oportunidades para que se diversificasen novos grupos de organismos.
Historia inicial da Terra
Os fragmentos de meteoritos máis antigos atopados na Terra son de hai uns 4.540 Ma; isto, xunto principalmente coa datación de antigos depósitos de chumbo, situou a idade estimada da Terra en aproximadamente esa época. A Lúa ten a mesma composición da codia terrestre pero non contén un núcleo rico en ferro como o da Terra. Moitos científicos pensan que hai uns 40 millóns de anos despois, segundo a hipótese do grande impacto, un corpo do tamaño de Marte chocou coa Terra, poñendo en órbita material da codia que formou a Lúa. Outra hipótese é que a Terra e a Lúa empezaron a coalescer ao mesmo tempo, pero a Terra, ao ter unha gravidade máis forte que a Lúa primxenia, atraía case todas as partículas de ferro da área.
Ata 2001, as rochas máis antigas que se encontraron na Terra tiñan unha antigüidade duns 3.800 millóns de anos,  o que levou aos científicos a estimar que a superficie da Terra estivo fundida ata entón. En consecuencia, denominaron esta parte da historia da Terra do Hádico, cuxo nome fai referencia ao Hades ou Inferno. Porén, as análises de circóns formados hai 4.400 Ma indican que a codia da Terra solidificou uns 100 Ma despois da formación do planeta e quen o planeta axiña adquiriu océanos e unha atmosfera, que puideron ter a capacidade de albergar vida.
Evidencias obtidas na Lúa indican que desde hai 4.000 a 3.800 Ma esta sufriu o chamado Gran Bombardeo Tardío por restos meteoríticos que quedaron da época de formación do Sistema Solar, e a Terra debeu tamén experimentar un bombardeo similar ou aínda maior debido á súa gravidade máis forte. Aínda que non hai evidencias directas das condicións da Terra de hai 4.000 a 3.800 millóns de anos non hai razón para pensar que a Terra non foi tamén afectada por este forte bombardeo tardío. Este evento puido ter eliminado calquera resto de océano ou atmosfera previos; neste caso os gases e a auga dos impactos de cometas puideron contribuír á súa rexeneración, xunto coa desgasificación volcánica do interior da Terra, que subministrou a outra metade dos gases. Porén, se a vida microbiolóxica subsuperficial evolucionara neste momento, tería sobrevivido ao bombardeo.
Primeiras evidencias da vida na Terra
Os organismos máis antigos identificados eran diminutos e relativamente uniformes, e os seus fósiles semellan bacilos, e é moi difícil diferencialos doutras estruturas que se orixinan por procesos físicos abióticos. A proba non discutida máis antiga de vida na Terra, interpretada como bacterias fosilizadas, data de hai 3.000 Ma. Outros decubrimentos en rochas datadas en hai 3.500 Ma foron interpretados tamén como bacterias, e hai evidencias xeoquímicas que parecen indicar a presenza de vida hai 3.800 Ma. Con todo, estas análises foron examinadas detalladamente, e encontráronse procesos non biolóxicos que podían producir todas as "sinaturas da vida" que se atoparon. Aínda que isto non proba que as estruturas encontradas teñan unha orixe non biolóxica, non poden tampouco tomarse como unha clara evidencia da presenza de vida. As sinaturas xeoquímicas de rochas depositadas hai 3.400 millóns de anos foron interpretadas como evidencias de vida, aínda que isto non foi aínda examinado eshaustivamente polos críticos.
Orixes da vida na Terra
Todos os organismos vivos da Terra deben ter un só último antepasado universal, porque sería virtualmente imposible que dúas ou máis liñaxes separadas puidesen desenvolver independentemente os moitos complexos mecanismos bioquímicos comúns a todos os organismos vivos. Os primeiros organismos dos que hai rexistro fósil son bacterias. As hipóteses sobre a orixe da vida son de dous tipos: 1) a vida orixinouse espontaneamente na Terra ou 2) a vida orixinouse noutra parte do Universo onde as condicións eran axeitadas e desde alí foi "sementada" na Terra (panspermia).
Panspermia
A panspermia non explica como se orixinou a vida no seu lugar de orixe, senón simplemente examina a posibilidade de que chegase á Terra desde outro lugar. Esta idea xa a formulara o filósofo grego Anaximandro no século VI a. C. No século XX foi proposta polo químico Svante Arrhenius, e polos astrónomos Fred Hoyle e Chandra Wickramasinghe, e polo biólogo molecular Francis Crick e o químico Leslie Orgel.
Hai tres versións principais da hipótese da vida "sementada desde outro lugar", que son: (1) desde outro lugar no Sistema Solar a través de fragmentos lanzados ao espazo por grandes impactos de meteoritos, probablemente en Marte ou Venus; (2) por visitantes alieníxenas, posiblemente como resultado de contaminación accidental por microorganismos que traían con eles; e (3) de fóra do Sistema Solar, pero por medios naturais.
Os experimentos en órbitas baixas da Terra, como a EXOSTACK, demostraron que algunhas esporas de microorganismos poden sobrevivir ao shock de ser catapultados ao espazo e algúns poden sobrevivir á exposición á radiación do espazo exterior durante polo menos 5,7 anos (duración do experimento). Os científicos están divididos sobre a probabilidade de que a vida se orixinase independentemente en Marte, ou noutros planetas da nosa galaxia.
Aparición independente na Terra
A vida na Terra está baseada no carbono e na auga. O carbono proporciona unha armazón estable para formar compostos químicos complexos e pode ser doadamente extraíble do ambiente, especialmente a partir de dióxido de carbono. Non hai outro elemento químico cuxas propiedades sexan suficientemente similares ás do carbono para pensar que sexa un análogo. O silicio, o elemento que está directamente debaixo do carbono na táboa periódica, non forma moitas moléculas complexas estables, e como a maioría dos seus compostos son insolubles en auga, sería máis difícil para os organismos extraelo. Os elementos boro e fósforo teñen químicas máis complexas, pero teñen máis limitacións que o carbono. A auga é un excelente solvente e ten outras dúas propiedades útiles: o xeo flota, polo que os organismos acuáticos poden sobrevivir debaixo de capas de xeo en inverno; e as súas moléculas teñen extemos con cargas parciais positivas e negativas, o que lle permite disolver unha maior variedade de compostos que outros solventes. Outros bos solventes como o amoníaco, son líquidos só a temperaturas tan baixas que as reaccións químicas poden ser demasiado lentas como para manter a vida, e carece das outras vantaxes da auga. Porén, os organismos baseados en bioquímica alternativa poden ser posibles noutros planetas.
Eurocephalus anguitimens
miniatura|240px|Abaixo, [[área de distribución de E. anguitimens]]
Historia evolutiva da vida
Aparición independente na Terra
As investigacións sobre como puido xurdir a vida a partir de compostos químicos non vivos céntranse en tres posibles puntos de inicio: autorreplicación, a capacidade dun organismo para producir descendcencia que sexa moi similar a el; metabolismo, a súa capacidade de alimentarse e repararse por si mesmo; e membranas celulares externas, que permitan que o alimento entre e os produtos residuais saian, pero exclúa as substancias non desexadas. As investigacións sobre abioxénese aíndan teñen moito camiño que percorrer, xa que os enfoques teóricos e empíricos só empezaron a confluír.
A replicación primeiro: o mundo de ARN
Mesmo os membros máis simples dos tres dominios modernos da vida usan o ADN para gravar as súas "receitas" xenéticas e un complexo conxunto de moléculas de ARN e proteínas para "ler" estas instrucións e usalas para crecer, manterse e autorreplicarse. O descubrimento de que algunhas moléculas de ARN (ribozimas) poden catalizar tanto a súa propia replicación coma a construción de proteínas levaron a formular a hipótese de formas de vida iniciais baseadas enteiramente no ARN. Estes ribozimas puideron orixinar un mundo de ARN, no cal había individuos pero non especies, como sufrían mutacións e transferencia horizontal de xenes isto significaría que a descendencia en cada xeración era bastante probable que tivesen diferentes xenomas que os proxenitores dos que se orixinaron. O ARN sería despois substituído por ADN, o cal é máis estable e pode construír xenomas meirandes, ampliando o rango de capacidades que pode ter un só organismo. Os ribozimas permanecen hoxe nas células como compoñentes dos ribosomas, onde se forman as proteínas celulares.
Eurocephalus anguitimens
Eurocephalus anguitimens é unha especie de ave da orde dos paseriformes, infraorde dos Corvida, suborde dos oscines e familia dos lánidos, unha das dúas integradas no xénero Eurocephalus.