cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Malaisia de 1999
Informe
En segundo lugar, Schumacher desacelerou de novo para permitir que Irvine construíse unha maior vantaxe. Entón, cando se aproximaba a primeira rolda de paradas en boxes, Schumacher acelerou o ritmo para manterse por diante de Häkkinen. Entendendo isto, McLaren xogouse a dar a Häkkinen un medio tanque de combustible, esperando que fora suficiente para sacalo dos boxes diante de Schumacher. A aposta fallou, xa que Schumacher mantívose diante do finlandés e procedeu a bloquealo de novo, permitindo a Irvine ampliar o seu liderado a 20 segundos.
miniatura| esquerda | Bargeboard do [[Ferrari F399]] O liderado de Irvine non foi o suficientemente grande como para que se mantivese por diante logo da súa segunda parada en boxes, pero Ferrari estaba seguro de que Häkkinen tería que deterse novamente. Fixoó, emerxendo no cuarto lugar detrás de Johnny Herbert no Stewart. Schumacher desacelerou unha vez máis para permitir a Irvine retomar o liderado, mentres que Häkkinen esforzouse para pasar a Herbert polo terceiro posto. Irvine pasou baixo a bandeira a cadros un segundo por diante de Schumacher, con Häkkinen a outros oito segundos atrás.
Inmediatamente despois da carreira, os Ferraris foron desclasificados debido a unha infracción no seu bareboard. Isto significou que Häkkinen e McLaren recibiron efectivamente os seus respectivos campionatos por defecto. Con todo, Ferrari apelou contra a decisión da FIA no xulgado e os dous pilotos foron reinstalados posteriormente.
Cunha carreira restante, Irvine lideraba o campionato de pilotos por catro puntos sobre Häkkinen, 70 a 66. Do mesmo xeito, Ferrari mantivo o liderado de catro puntos sobre McLaren no Campionato de Construtores, 118 a 114.
Valentín Sánchez Bugallo
Valentín Sánchez Bugallo, nado en Présaras (Vilasantar) en 1921 e finado no mesmo lugar o 3 de xaneiro de 1970, foi un mestre e alcalde de Vilasantar de 1967 até 1970.
Traxectoria
Foi mestre en Sobrado, Curtis, Vilariño e Présaras e xefe do Movemento en Vilasantar.  Ocupou o cargo de alcalde de Vilasantar de 1967 até a súa morte en 1970. Finou en Pésaras o 3 de xaneiro de 1970.
Vida personal
Casou con Antonia Paz Platas e foi pai de María Teresa, Luis Manuel, María Hortensia e Juan Humberto Sánchez Paz.
El Radical (1931)
El Radical foi un periódico editado en Ourense en 1931.
Traxectoria
Subtitulado Órgano oficial del Partido Republicano Radical, apareceu o 5 de outubro de 1931. Era o voceiro do Partido Republicano Radical de Ourense, tiña como director a Antonio Buján, e Pío Príncipe figuraba como administrador. Imprimíase nos talleres de La Zarpa. Hai referencias á súa publicación en decembro de 1931.
Papuxa real
miniatura| Sylvia hortensis
Thin Man
miniatura|300px|Carcasas de bombas Thin Man Thin Man foi o nome en código dunha proposta de bomba nuclear de plutonio de tipo balístico usando plutonio-239 que os Estados Unidos comezaron a desenvolver no Proxecto Manhattan. O seu desenvolvemento abortouse ó descubrir que a taxa de fisión espontánea do seu plutonio reproducido en reactores nucleares era demasiado alta para o seu uso nunha arma de tipo balístico, por mor da alta concentración do istótopo plutonio-240.
Saint-Jean-sur-Reyssouze
Saint-Jean-sur-Reyssouze é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Thin Man
O seu deseño era un deseño primitivo proposto antes de que o plutonio fose reproducido con éxito nun reactor nuclear a partir da irradiación de uranio-238. Os científicos asumían ata entón que o plutonio, ó igual que o uranio-235, podería ensamblarse nunha masa crítica cun método de tipo balístico, disparándolle unha peza subcrítica a outra. Para evitar unha predetonación ou "efervescencia", a "bala" de plutonio tería que acelerarse ata unha velocidade de polo menos 3000 ft/s, xa que doutra forma a reacción de fisión comezaría antes de que a ensamblaxe estivese completa, detonando o dispositivo de forma prematura.
O Thin Man tiña 17 ft de largo, con 38 in de ancho e unha sección media de 23 in. A súa lonxitude era necesaria para que a "bala" de plutonio acadase unha velocidade axeitada antes de chegar ó obxectivo. O seu peso era duns 8000 lb no modelo final da arma. Só existía unha aeronave Aliada capaz de transportar o Thin Man sen sufrir modificacións, o Avro Lancaster británico. Porén, o Boeing B-29 Superfortress estadounidense podía modificarse para transportala eliminando parte do largueiro principal das ás e varios tanques de osíxeno localizados entre os seus dous compartimentos de carga.
Nunha reunión no Laboratorio de Los Alamos o 17 de xullo de 1944 os científicos acordaron a inviabilidade dunha bomba de plutonio de tipo balístico. O traballo no Proxecto Manhattan centrouse entón no deseño balístico do Little Boy con uranio, e a investigación en Los Alamos centrouse nos problemas da implosión das bombas Fat Man.
Papuxa real
Descrición
Presenta unha lonxitude de entre 14 e 16 cm, sendo por tanto unha papuxa grande, maior que a papuxa das amoras. A súa plumaxe en machos adultos é de coloración gris escura na cabeza, gris abrancazada nas partes inferiores, presentando gorxa branca. O ollo presenta un chamativo iris de cor branca. O peteiro é fusco e as patas de cor lousa. As femias e inmaturos teñen a cabeza dun ton máis pálido.
Distribución
A papuxa real é unha especie circunmediterránea, ou o que é o mesmo, está moi estendida nas rexións europeas que bordean o mar Mediterráneo así como na rexión setentrional de África. Localízase na península ibérica e Marrocos, estendéndose a súa distribución por todo o mediterráneo até Turquía incluída, localizándose polo leste facendo límite no Cáucaso, Irán e Casaquistán, onde tamén se atopan. Cara ao norte de Europa esténdense até os Alpes, apenas e raramente atopándose en Suíza.
Hábitat
Habita distintos medios pois aínda que prefire matogueiras e campos baldíos tamén vive en bosques abertos cunha vexetación de certo porte. As maiores densidades de poboación desta especie obsérvanse cara aos 700 m.
Voz
Emite un agradable canto en forma gorxeo en ton alto e forte, intercalando algunhas notas estridentes e certos asubíos. A súa voz de alarma é moi similar á do resto das papuxas, emitindo un seco e brusco tec tec ou tac tac que é repetido insistentemente.
Eurocopter Tiger
O Eurocopter Tiger (agora Airbus Helicopters) é un helicóptero de ataque de dous motores e catro palas que entrou en servizo no ano 2003. Comezou a fabricalo Eurocopter (hoxe en día Airbus Helicopters), a compañía sucesora das divisións de helicópteros de Aérospatiale e DASA, que o designou como o EC665. Debido ás súas linguas, en Alemaña e coñecido como Tiger, e en Francia e España como Tigre.
O desenvolvemento do Tiger comezou durante a guerra fría e inicialmente deseñouse como un helicóptero anti-carro para ser usado contra unha invasión terrestre soviética en Europa Occidental. Durante o seu prolongado período de desenvolvemento a Unión Soviética colapsou, pero Francia e Alemaña decidiron continuar co Tiger, desenvolvéndoo no seu lugar como un helicóptero de ataque multirol. O aparello tivo dispoñibilidade operativa no ano 2008.
O Tiger ten a distinción de ser o primeiro helicóptero feito totalmente de materiais compostos desenvolvido en Europa; incluso os primeiros modelos tamén incorporan outras características avanzadas como unha cabina de cristal, tecnoloxía furtiva, e unha gran axilidade para aumentar a súa supervivencia. Versións melloradas entraron en servizo dende entón, equipadas con motores máis potentes e compatibles cunha gama máis ampla de armas. Dende a súa entrada en servizo os Tigers foron usados en combate en Afganistán, Libia e Malí.
Pinelas, Costa, Rois
Pinelas é un lugar da parroquia de Costa no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 15 habitantes (5 homes e 10 mulleres).
Sarteguas, Berdeogas, Dumbría
Sarteguas é un lugar da parroquia de Berdeogas no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 55 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 31 homes e 24 mulleres.
Castelo de Vilalba
A Torre do Castelo dos Andrade ou Torre dos Andrade é o que queda do Castelo de Vilalba, construción que tivo as súas orixes na familia dos Castro no século XI. A imaxe actual é resultado da reconstrución feita no século XV polo conde de Vilalba Diego de Andrade.
As armas do diaño
As armas do diaño (en Guns of Diablo) é un filme estadounidense dirixido por Boris Sagal. Está protagonizado por Charles Bronson, Susan Oliver e Kurt Russell. Charles Bronson é un vaqueiro (Linc Murdock), que se atopa co seu antigo amor Maria (Susan Oliver), agora casada co lexislador corrupto Rance Macklin (Jan Merlin).
Castelo de Vilalba
Ten a consideración de Ben de Interese Cultural por decreto de 1949, ratificado en normativa posterior.
Situación
Sitúase no casco urbano de Vilalba, a carón da praza e igrexa de Santa María.
Historia
A elección do lugar para a súa construción baseouse no valor estratéxico da localización xa que no lugar confluían o Camiño do Norte e o antigo Camiño Real de Betanzos e A Coruña.
Durante unha boa parte da Idade Media a vila de Vilalba pertenceu a familia dos Castro. Durante a guerra civil entre Henrique II de Trastámara e Pedro I este dooulle a vila ao naquel momento o seu aliado Fernán Pérez de Andrade, O Boo. Fernán abandonou a causa petrista e puxo a salvo das forzas inimigas na fortaleza de La Rochele ao finalmente vitorioso Henrique II. Unha vez vitorioso o rei outorgou ao Andrade, entre outras moitas posesións, o señorío da vila.
No século XV os Irmandiños atacaron o castelo do señor de Vilalba Nuno Freire de Andrade, o Mao derrubándoo. O edificio non foi reconstruído ata que os Reis Católicos lle concederon o condado de Vilalba a Diego de Andrade.
Anos máis tarde o castelo retornou ao patrimonio dos Castro por mor do casamento entre Teresa de Andrade, neta de Diego de Andrade, e Fernando Ruiz de Castro Osorio da casa de Lemos.
No século XVIII foi obxecto de novas reformas.
Aeroporto de Canberra
O aeroporto de Canberra e un gran aeroporto que serve á capital de Australia, Canberra, ademais de á cidade próxima de Queanbeyan e a áreas das rexións do Territorio da Capital Australiana e de Nova Gales do Sur. Está situado a uns 8 quilómetros do centro da cidade, no distrito de North Canberra, e é o oitavo aeroporto máis concorrido do país. Opera voos directos á meirande parte das capitais estatais de Australia e rexionalmente voa a Newcastle, Dubbo e Gold Coast. Tamén ten voos internacionais a Nova Zelandia e Singapur.
Castelo de Vilalba
Historia
Na década de 1960 foi habilitado para a súa explotación económica como Parador de turismo, sendo o máis pequeno de toda a rede. Inicialmente foi un parador de 3 estrelas con 6 habitacións. Recentemente ampliouse cun edificio anexo con 42 novas habitacións, mantendo o equilibrio coa contorna e adquirindo a categoría de 4 estrelas.
Descrición
alt=Imaxe de Manuel Mato representando o castelo de Vilalba no século XIX.|miniatura|Imaxe de [[Manuel Mato Vizoso|Manuel Mato representando o castelo de Vilalba no século XIX.]] A estrutura do antigo castelo era de planta poligonal rodeada por unha muralla. A fortaleza tiña tres torreóns, un deles comunicado a través dunha ponte levadiza.
A actual torre é de planta octogonal. Trátase da antiga torre da homenaxe do castelo. Levántase en cachotaría de xisto e reservando o uso do granito para os remates e elementos decorativos (ameas e xambas de portas e ventás).
Mein Kampf
miniatura|dereita|Exemplar do libro nunha versión francesa Mein Kampf, que en lingua galega podería traducirse como A miña loita, é un libro escrito por Adolf Hitler, combinando elementos autobiográficos cunha exposición de ideas propias verbo da ideoloxía política na que se baseou o nacionalsocialismo. O primeiro volume de Mein Kampf foi publicado en 1925, e o segundo un ano máis tarde, en 1926.
Partler 2006
Partler 2006 é unha empresa galega adicada ao investimento en sociedades mercantís. Foi fundada por Amancio Ortega para a xestión de activos en Inditex e investimento.
Marija Gimbutas
Marija Birutė Alseikaitė ou Marija Gimbutienė (polo xeral coñecida como Marija Gimbutas), nada en Vilnius (Lituania) o 23 de xaneiro de 1921 e finada nos Ánxeles (California) o 2 de febreiro de 1994, foi unha arqueóloga e prehistoriadora estadounidense de orixe europea.
Traxectoria
Marija Gimbutas naceu en Lituania, refuxiouse en Austria despois da segunda guerra mundial. Primeiro na súa cidade natal, Vilnius, e logo en Viena, estudou lingüística, e posteriormente arqueoloxía e as culturas indoeuropeas en Innsbruck (Austria) e, máis tarde en Tubinga, en Alemaña, onde obtivo o doutoramento en 1946.
Emigrada para os Estados Unidos, traballou durante doce anos na Universidade Harvard, na que foi nomeada en 1950 investigadora especialista en arqueoloxía da Europa Oriental. Profesora honoraria da Universidade de California nos Ánxeles (UCLA) en 1963, deixou unha obra dunha vintena de volumes, pouco coñecida entre o vulgo e si entre especialistas. Gimbutas adoptou a nacionalidade norteamericana.
Teoría da orixe dos indoeuropeos
Marija Gimbutas desenvolveu a teoría que identifica a cultura dos kurgáns, co hábitat orixinal dos indoeuropeos. Esta cultura do Mesolítico, situada entre o Volga e os ríos do Ural, distínguese pola domesticación temperá do cabalo. A mobilidade gañada así tería creado grupos de cabaleiros guerreiros, que terían levado a formas sociais denominadas «patriarcais». Entre 4500 a. C. e 3000 a. C., os indoeuropeos, este «pobo de xinetes», en varias ondas sucesivas, penetrarían na rexión do río Dniéper, no oeste de Ucraína e en Moldavia. Transformarían a cultura de tipo agrícola existente, estabelecéndose como aristocracia dirixente, impondo a súa lingua. Esta conquista de Europa pola cultura dos kurgáns estaría caracterizada arqueoloxicamente por unha cultura de cerámica engomada e máis unha cultura de vasos-funil.
Tioira, Maceda
Santa María de Tioira é unha parroquia do concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 262 habitantes (128 homes e 134 mulleres), 50 menos ca en 2000. Ten sete entidades de poboación.
No lugar da Eirexa está o miliario de Tioira.
Auschwitz I
miniatura|Vista aérea. Auschwitz I foi un campo de exterminio nazi que se localizaba na cidade de Oświęcim, en Silesia occidental. En polaco lese "Oxbiénchim" e, xunto con Birkenau e Monowitz forma parte dun complexo penitenciario que rodea a cidade. Estableceuse por orde de Heinrich Himmler o 27 de abril de 1940 e a súa capacidade excedeuse ata chegar a 150 000 persoas.
Historia
Nun principio pensado coma campo de concentración para os prisioneiros de guerra e xudeus para os que o réxime antisionista estaba pendente de decidir o seu futuro, a falta de alimentos e a necesidade de medicinas pola enorme morbilidade dos reos determinou aos seus responsables a comezar a aplicar a morte discriminada dos presos menos resistentes. Máis tarde aplicaron o que se deu en chamar "a solución final", é dicir, o exterminio dos presos.
miniatura|Crematorio Nestes dous procesos, calcúlase que entre 1942 e 1945 morreron en Auschwitz máis de millón e medio de persoas (maiormente polacos e/ou xudeus). Mentres que nun primeiro momento se utilizou o fusilamento, o asasinato masivo esixiu unha planificación máis detida: os presos eran selecciónados na súa chegada (vivirían os que tiñan visos de ser útiles coma traballadores), despoxados das súas pertenzas, duchados, asasinados nas cámaras de gas (con Zyklon B) e incinerados nos crematorios.
Rutina
O principal uso dos presos foi coma forza de traballo. Primeiro coma man de obra para construír estradas e logo coma obreiros nas factorías filonazis da contorna, os reos traballaban tódolos días nunhas condicións miserables, onde o frío, a violencia física e psíquica e a inanición eran a norma de vida. Ironicamente, na porta hai un letreiro aínda conservado coa sentenza Arbeit macht frei ("O traballo faivos libres" en alemán).
Situación actual
Ante o avance do exército roxo que chegou o 27 de xaneiro de 1945, os nazis procuraron ocultar tódalas probas do xenocidio e dinamitaron os crematorios, transportando aos presos que puidesen camiñar. Aínda así reconstruíronse, así coma algúns dos alpendres onde se agolpaban ós presos. A negación da existencia do Holocausto xudeu foi unha práctica habitual de defensa nos xuízos de Nüremberg por parte dos dirixentes nazis e estas probas foron determinantes para moitas inculpacións. Cómpre dicir que a defensa desta idea está castigada con penas económicas e de prisión en Alemaña e na moderna República de Polonia.
Unha mostra da exposición
No alpendre onde se alberga a exposición de Polonia pódese ver a seguinte carta, enviada á súa familia por un preso condenado a morte. Máis testemuñas deste tipo poden visitarse na exposición permanente. Tamén hai unha lista de tamaño enciclopédico cos nomes dos polacos asasinados que se conservan, xa que non sempre se rexistraban tódolos prisioneiros chegados.
Igrexa de Xesús Cristo dos Santos dos Últimos Días
300px|dereita|miniatura|Templo de Salt Lake City en Utah
A Igrexa de Xesús Cristo dos Santos dos Últimos Días é a denominación máis grande e coñecida do Movemento dos Santos dos Últimos Días. Este movemento é o grupo de igrexas e fieis que seguen as ensinanzas de Xesucristo segundo o ensino de Joseph Smith. A igrexa ten a súa sede en Salt Lake City, Utah e estableceu congregacións e templos en todo o mundo.
Historia
A Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días tivo os seus inicios cando o mozo Xosé Smith (nado o 23 de decembro de 1805 en Sharon, condado de Windsor, estado de Vermont nos Estados Unidos) contaba coa idade de 14 anos, mentres vivía en Palmyra (Nova York, Estados Unidos). Logo de ler en Santiago 1:5, e de meditalo no seu corazón, alzou unha oración a Deus, logo da cal tivo unha visión celestial de Deus Pai e Xesucristo, da cal dixo:
O xove Smith indicou que, na súa visión, coñecida no movemento Santo de los Últimos Días como «A Primeira Visión», se lle mandou non unirse a ningunha outra igrexa pois todas estaban en erro.
Smith comezou desde ese momento a predicar que esta e unha serie adicional de teofanías lle instruirían a organizar a Igrexa de Xesús en épocas modernas.
O Libro de Mormón (1823-1829)
Xosé Smith referiu outras visitas anxelicais no curso dos anos que seguiron a primeira visión. Nunha destas, o 21 de setembro de 1823, Smith referiu que se lle indicou onde atopar uns antigos rexistros escritos en pranchas de ouro, cuxo contido sería un compendio da prehistoria de América. Afírmase no libro que un profeta chamado Mormón compendiou cara ao ano 385 d.C. moitos rexistros dos descendentes dun grupo de inmigrantes provenientes do antigo reino de Israel, quen chegaron navegando a América aproximadamente 600 anos antes de Cristo, e que darían orixe en parte aos poboadores amerindios atopados alí polos colonizadores europeos. Todo ese compendio de historias, xeración tras xeración, das historias e crenzas relixiosas dos devanditos inmigrantes foi recompilado nun só libro, coñecido hoxe como Libro de Mormón. Moroni, o fillo de Mormón, escondería o libro cara ao ano 421 d.C. nun outeiro, actualmente coñecido como monte Cumorah, no Estado de Nova York. En 1823, Moroni, xa un ser resucitado, en forma de anxo, aparecéuselle ao mozo Joseph Smith e díxolle que Deus quería que traducise os antigos rexistros. O Libro de Mormón tamén contén o relato da visita que Xesucristo realizaría ás Américas logo da súa resurrección.
En xuño de 1829 Joseph Smith tramitou os dereitos de autor do libro e coa axuda de Martin Harris, Oliver Cowdery e David Whitmer, o libro publicouse por primeira vez a comezos de 1830 en inglés e cara a 1886 en español e outros idiomas.
Organización da Igrexa (1830)
De xuño a outubro de 1830, Joseph Smith presentou á nova Igrexa o que serían importantes revelacións doctrinais, escribiu unha versión que referiu ser inspirada do Xénese e escritos de Moisés, incluíndo porcións dun libro que escribiría o profeta antediluviano Enoc. En decembro de 1830, a Igrexa en Nova York tiña máis de 70 membros bautizados na nova fe, e poucos meses despois o número de conversos en Ohio superaba os da sede en Nova York. Por razón dunha persecución cada vez maior, a cal eventualmente causaría a migración de pioneiros mormóns ao territorio de Utah, moitos dos líderes da Igrexa en Nova York e Pensilvania tiveron que buscar protección na clandestinidade. Oliver Cowdery servía de escribente para Joseph Smith do Libro de Mormón e, ocasionalmente, a súa esposa Emma Smith. Moitos dos novos conversos, en especial os homes, foron enviados a servir misións proselitistas e de liderado a outros estados durante os meses finais de 1830, misións que durarían semanas a meses.
Existen poucas evidencias tanxibles das visitacións atribuídas a Smith ata a súa morte. En case todas as visións, Smith estaría só, só nalgunhas ocasións estaba acompañado por Oliver Cowdery e Sidney Rigdon. Cowdery e outra ducia de homes asinaron como testemuñas do Libro de Mormón, que viron as pranchas de ouro e ao referido anxo Moroni e, no caso de tres deles, oído unha voz do ceo. Aínda que hai discrepancias nos detalles entre os narrantes, non existen evidencias nin informes de que algunha destas testemuñas negue o ocorrido.
Misión
A misión da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días é invitar as persoas a vir a Cristo e perfeccionarse nel. Esta misión ten tres fases que axudan aos membros e aos que non o son, a progresar máis na súa vida tanto de xeito temporal como espiritual e son o fundamento das tradicións e costumes da Igrexa:
Buxán, Buxán, Rois
Buxán é un lugar da parroquia de Buxán no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 49 habitantes (22 homes e 27 mulleres).
Guezos
Guezos é unha banda de rock-pop-folk ourensán, cuxas composicións son moi abertas a calquera estilo, valorando moito as melodías e as harmonías propias do folk e mesturándoas coa potencia do rock. O nome do grupo foi escollido ao chou dun dicionario de Galego/Barallete e significa "Rapaces ou nenos duns 13/14 anos". Tamén é o nome do seu primeiro álbum, que viu a luz no 2001
Historia
Guezos (en barallete -antiga fala dos afiadores ourensáns- rapaces, nenos, cativos) naceu en 1999 como proxecto de grupo musical tradicional. Pouco a pouco, o grupo comezou a evolucionar cara o folk, e no 2000 grava a maqueta "Guezos" (convertida posteriormente en álbum), e dá os seus primeiros concertos.
A formación inicial estaba composta por Arturo Fernández, Xabier Domínguez "Morta", Pablo Rodríguez, Roberto Reboiro,Anxo Fernández e Carlos Rivera "Puntxa". Estes comezan a buscaren influencias novas en eidos musicais variados como o Rock ou o Pop, de onde xorde a incorporación dunha guitarra eléctrica ao grupo.
Discografía
O grupo ten 7 álbums publicados: Guezos (2001), Terradentro (2004), 99-06 (2007), Oito Destinos (2009), "O histérico latexo" (2011), "Zapatos Novos" (2018) e "Un longo camiño" (2014). Sendo 99-06 un recompilatorio onde a maioría dos cortes son gravacións de actuacións en directo.
Primeira saída fora da provincia
A primeira saída fora da provincia foi a Vilaboa (Pontevedra). Logo diso, comezaron a facer concertos en toda Galicia, agás na provincia da Coruña. Como curiosidade, dicir que mesmo deron o primeiro concerto fora de Galicia antes de recalar na provincia da Coruña. O susodito concerto fíxose no Palacio de Congresos de Barcelona, nun festival organizado pola escola de gaitas "Toxos e Xestas" da Cidade Condal. A actuación foi o 8 de marzo do 2003.
A que foi a súa primeira actuación na provincia coruñesa sería no XXV Festival do Mundo Celta de Ortigueira (Escenario Runas), o 13 de xullo do 2003.
Participación en festivais e concursos
Xa dende o ano 2002, Guezos ten participado en festivais e concursos. O primeiro, foi o 2 de agosto do mencionado ano, no "Festival na Tralla III" en Vilaboa (Pontevedra). Logo viron o II Festival Folk "Serra de Queixa" (Ourense) e o xa citado XXV Festival do Mundo Celta de Ortigueira (ambos no 2003).
No 2004, recuncaron no "Serra de Queixa" -na súa 3ª edición-, preséntanse ao concurso EUROFOLK-J -dentro do Parapanda Folk 2004, celebrado en Montefrío (Granada)-, e a súa primeira participación no Festival FEO (Folk En Ourense).
Logo dun ano sen participación en festivais ou concursos, no 2006, comezaron o ano coa participación no concurso escenario PRAU en Santander (Cantabria), logo, cara o verán, participou no concurso "A polo Ghit" (organizado por Vieiros e mais o programa extrarradio da Radio Galega), quedando de 4ª na votación do xurado e 1º no ranquin de popularidade -votación dos internautas, ao través da páxina do A polo Ghit, mentres que a canción gañadora dese concurso ao través da votación do xurado, quedou en 15ª posición na citada clasificación.
Actuacións en televisión
Co gallo da súa participación en A polo Ghit, Guezos actuou os días 23 e 24 de xuño do 2006 para a Televisión de Galicia. En concreto, o 23 de xuño actuou para o programa Luar e o 24 de xuño (en directo) para o programa En pé de festa.
Tamén, o 24 de setembro dese ano 2006 actúa para o programa Mundoverbena.
En 2010, Guezos participou cunha entrevista a cargo do músico Xurxo Souto e dúas cancións en directo en formato acústico para o programa da canle V Televisión "Música ambiente". A primeira emisión deste capítulo fíxose o 22 de xullo de 2010, repetíndose en varias ocasións.
No verán do 2015, o grupo foi escollido para poñerlle música á campaña de Turgalicia de ámbito nacional. O seu tema "Eu son" composto para este anuncio soou en todas as radios e tvs nacionais durante os meses de xullo, setembro e Nadal de 2015.
Rabirrubio de testa branca
O rabirrubio de testa branca (Phoenicurus phoenicurus) é unha especie de ave paseriforme da familia Muscicapidae.
Cría en Europa entre abril e agosto, habitando en bosques claros, xardíns, parques e lugares semiabertos que ofrezan árbores con buratos axeitados para aniñar. Inverna en África.
Gracia Baptista
Sor Gracia Baptista (fl. 1557?) foi unha compositora e monxa española ou portuguesa que viviu en Ávila.
A súa composición sobre o Conditor alme, publicada en 1557 no Libro de cifra nueva para tecla, arpa y vihuela de Luis Venegas de Henestrosa, ​ é a obra con teclado máis antiga composta por unha muller española ou portuguesa ​​ (e, probablemente, a única publicada que se conserva anterior ó século XVIII​ ), ademais da primeira composición dunha muller publicada en Europa.​ Trátase dunha obra para voz con acompañamento de órgano ou clave ​ que foi gravada en varias ocasións.​
Convención constitucional
Unha convención constitucional é un encontro político, que ten como obxectivo redactar unha constitución nova ou revisar unha xa existente. Realízase unha convención constitucional xeneral para crear a primeira constitución dunha entidade política ou para substituír unha preexistente, mentres que unha convención constitucional limitada realízase para revisar unha constitución xa existente.
Estados Unidos
Nos Estados Unidos de América, todos os estados teñen o dereito de realizar convencións constitucionais, xa sexan limitadas ou xerais. Polo xeral, son propostas por unha das cámaras do poder lexislativo do estado, e deben ser aprobadas pola maioría (un 51%, un 60% ou un 67%, dependendo do estado) dos membros de ambas as cámaras do Lexislativo e logo pola maioría da poboación do estado (un 51%). Varios estados norteamericanos permiten que a poboación, a través de manifestos (cun número mínimo de firmas, xeralmente entre un 5% e 10% da poboación electoral), propoñan convencións constitucionais, que necesitarán ser ratificadas pola maioría dos membros de ambas as cámaras do Lexislativo, ademais de pola poboación do estado.
Luís Carragal Peón
Luís Carragal Peón, nado en Pontevedra o 25 de marzo de 1894, foi un mestre e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Concepción Peón López. Foi mestre de Cela (1924), O Hío (1926) e Quíntela (1927). Dende 1929 foi mestre da escola de Budiño, e entre 1932 e 1936 desenvolveu coa axuda da sociedade Fomento de Porriño y su Distrito a Cooperativa Agrícola Escolar de Budiño. Foi membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Vigo (UGT) e colaborou en La Hora. Foi presidente da Sociedad-Sindicato La Progresiva de Budiño. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo en setembro, foi reposto en decembro con suspensión de emprego e soldo dun mes. Depurado, foi sancionado co trasladado fóra da provincia e inhabilitado para cargos directivos e de confianza en xuño de 1940 e destinado a Noviercas (Soria), despois foi mestre en Simes (Meaño) dende 1946. Nos anos corenta colaborou en Spes. O seu traballo "La Agricultura en la Escuela" foi premiado polo Ministerio de Agricultura en 1950. Xubilouse por imposibilidade física en 1959.
Prefectura de Fukushima
A Prefectura de Fukushima (福島県, ふくしまけん; Fukushima-ken) é unha prefectura do Xapón, atópase na sur da rexión de Tōhoku, leste da illa de Honshu. A súa capital é Fukushima-shi.
A prefectura cobre 13.782,75 km² de superficie e habítana 2.051.792 persoas. A prefectura fai fronteira coa prefectura de Miyagi, a prefectura de Yamagata, a prefectura de Niigata, a prefectura de Gunma, a prefectura de Tochigi e a prefectura de Ibaraki.
Xeografía
A prefectura está dividida administrativamente 59 concellos.
Saint-Jean-sur-Veyle
Saint-Jean-sur-Veyle é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
A Vacariza, Berdeogas, Dumbría
A Vacariza é un lugar da parroquia de Berdeogas no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 47 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 22 homes e 25 mulleres.
Campionato do Mundo de Rally Júnior
dereita|miniatura|[[Sébastien Loeb e Daniel Elena no Rally de Finlandia de 2001.]] miniatura| [[Per-Gunnar Andersson e Suzuki celebrando a vitoria na clase JWRC no Rally de Finlandia no 2004. ]] O Campionato do Mundo de Rally Júnior (tamén coñecido como WRC Júnior ou JWRC) é unha competición complementaria ao Campionato do Mundo de Rally (WRC) e está dirixido especificamente a ofrecer aos condutores novos a oportunidade de obter experiencia e publicidade a un custo accesible. A categoría foi un paso fundamental na carreira de moitos pilotos que logo triunfaron no WRC como Sébastien Loeb, Dani Sordo, Sébastien Ogier, Jari-Matti Latvala ou Thierry Neuville.
Historia
O campionato celebrouse por primeira vez en 2001 como Campionato de Pilotos Super 1600 e incluía seis probas en Europa. Sébastien Loeb converteuse no primeiro campión da competición, conducindo un Citroën Saxo Super 1600. O certame converteuse no Campionato do Mundo de Rally Júnior ao ano seguinte.
En 2007, o campionato non incluíu rallys fóra de Europa, e foi coñecido esa tempada como Campionato de Rally Júnior (JRC). En 2011, a FIA substituíu o WRC Júnior polo WRC Academy, un campionato de especificación único con vehículos Ford Fiesta R2. En 2013 pasou a chamarse Campionato do Mundo de Rally Júnior da FIA.
En 2014, a grella do JWRC foi substituída polos Citroën DS3 R3T, mentres que M-Sport reutilizou as antigas unidades Ford Fiesta R2 para o Drive DMACK Fiesta Trophy. En 2017, o JWRC volveu usar o Ford Fiesta R2. Na tempada 2018 o número de rallys reduciuse a 5, dándose no último deles o dobre de puntos.
Regras
O WRC Júnior está aberto a pilotos menores de 30 anos que non competiran como pilotos de Prioridade 1 (P1) en ningunha proba do Campionato Mundial de Rallys da FIA. Dende 2018 os competidores circulan en Ford Fiesta R2T idénticos usando pneumáticos Pirelli.
O sistema de puntuación é o mesmo que nos campionatos WRC, WRC-2 e WRC-3, cos puntos asignados aos dez primeiros clasificados do seguinte xeito: Non obstante, a diferenza doutras categorías, os competidores do WRC Júnior obteñen puntos de bonificación no campionato polas vitorias nos treitos durante a tempada.
Estatísticas
Por nacionalidade do piloto
Por constructor
Hematopódidos
A dos hematopódidos (Haematopodidae) é unha é unha familia de aves limícolas da orde dos caradriformes que comprende un único xénero, Haematopus.
A Chisca, Buxán, Rois
A Chisca é un lugar da parroquia de Buxán no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 38 habitantes (18 homes e 20 mulleres).
Hematopódidos
As súas especies, coñecidas en galego como gabitas, gavitas, ou lampareiros, encóntranse nas costas de todo o mundo, agás nas rexións polares e nalgunhas rexións tropicais de África e o sueste asiático. As excepcións a esta distribución costeira son H. ostralegus e H. finschi, que se reproducen lonxe das costas, ás veces moi terra adentro. No pasado houbo moita confusión sobre os límites das especies; por exemplo, determinadas poboacións de H. bachmani recibiron o status de especie, pero H. longirostris foi considerada unha soa especie.
En Galicia vive Haematopus ostralegus.
Taxonomía
miniatura|alt=Texas City Dike, Texas|H. palliatus miniatura|Xuvenil
Familia
A familia foi descrita en 1838 polo naturalista francés Charles Lucien Bonaparte.
Termodesulfobacterias
As termodesulfobacterias (Thermodesulfobacteria) son un pequeno grupo de bacterias que se consideran un filo, formado por bacterias termófilas redutoras de sulfato.
O xénero principal é Thermodesulfobacterium, que é unha das bacterias redutoras de sulfato máis termófilas, pero non un hipertermófilo. Anaerobio estrito que utiliza lactato, piruvato e etanol como doantes de electróns para reducir sulfato a sulfuro de hidróxeno. Ten lípidos con enlaces éter e cun poliisoprenol característico e algúns ácidos graxos.
Filoxenia
Notas:
♠ Cepas atopadas no NCBI pero non na LPSN.
Hematopódidos
Xénero
O xénero fora descrito en 1758 por Linnaeus na 10ª edición do seu Systema naturae.
Etimoloxía
O nome científico do xénero, Haematopus, está formado pola unión das voces do grego antigo αἳμα. haíma, "sangue", e πούς poús, "pé", "pata" (de animal). Literalmente: "os de patas de cor do sangue".
Especies
Segundo a IOC World Bird List do Congreso Ornitolóxico Internacional, Versión 9.2 (2019), na actiualidade recoñécense as especies seguintes:
Ademais, unha especie endémica das illas Canarias extinguiuse recentemente:
Alimentación
A dieta das gabitas varía segundo a localidade. As especies que viven terra adentro aliméntanse de miñocas e larvas de insectos. A dieta das especies costeiras é máis variada, aínda que depende do tipo de costa; en estuarios os bivalvos, gasterópodos e vermes poliquetos son a parte máis importante da dieta, mentres que nas costas rochosas depredan lapas, mexillóns, diversos gasterópodos e quitóns. Outras presas son equinodermos, peixes e cangrexos.
Reprodución
Case todas as especies de gabitas son monógamas, aínda que hai informes de poligamia na gabita euroasiática. Son territoriais durante a estación reprodutora (e unhas poucas especies defenden o territorio todo o ano). Hai unha forte fidelidade á parella e ao sitio nas especies que foron estudadas, e unha parella defendeu o mesmo sitio durante 20 anos. Fan un só intento de nidificación en cada estación reprodutora, que ten lugar nos meses de verán. Os niños son simples, escavacións no chan que poden estar forradas e situados nun lugar con boa visibilidade. Os ovos teñen pintas e son crípticos. Poñen entre un e catro ovos, pero o típico son tres no hemisferio norte e dous no sur. A incubación dos ovos é compartida pero non proporcionalmente, porque as femias tenden a pasar máis tempo chocando os ovos e os machos ocúpanse máis da defensa do territorio. O período de incubación varía coa especie, e dura entre 24 e 39 días. Igual que o cuco, ás veces poñen os seus ovos nos niños doutras especies, como gaivotas, abandonándoos para que a outra ave coide os polos.
Conservación
A especie das illas Canarias Haematopus meadewaldoi  extinguiuse no século XX. O Haematopus chathamensis é endémico das illas Chatham de Nova Zelandia, pero está na lista das especies en perigo da IUCN, mentres que os Haematopus moquini de África e os Haematopus ostralegus de Eurasia considéranse case ameazados. Houbo conflitos cos criadores comerciais de moluscos que consideraban que estas aves prexudicaban as súas explotacións, pero os estudos sobre o seu impacto mostraron que o destas aves é moito menor que o dos cangrexos.
Especies
Coñécese unha especie fósil: Haematopus sulcatus (Brodkorb, 1955) do Plioceno temperán da Florida.
RCD Espanyol (hóckey a patíns)
A Sección de hóckey a patíns do Real Club Deportivo Espanyol de Barcelona foi fundada o 2 de outubro de 1941. Foi o grande dominador da Copa española na modalidade de hóckey a patíns dende a súa creación en 1944 (sendo o Espanyol o seu primeiro campión) ata 1962 (ano no que acadou o seu último título), gañando 11 títulos que o converten no segundo equipo con máis títulos copeiros por detrás da sección de hóckey a patíns do FC Barcelona e chegando en catro ocasións á final.
Capcom
Capcom Co. Ltd (株式会社カプコン Kabushiki-gaisha Kapukon) é unha empresa xaponesa programadora e distribuidora de videoxogos. Foi fundada en 1979 coma unha empresa creadora e distribuidora de máquinas de videoxogos baixo o nome de Japan Capsule Computers. A súa sede atópase en Osaka, Xapón.
Historia
O nome de Capcom provén de Capsule Computers. Nos anos 80, Capcom produciu diversos xogos para máquinas recreativas: Vulgus, 1944, Street Fighter e Final Fight. En 1987, produciu Mega Man para NES. En 1989, produciu Ghouls 'N Ghosts para Sega. En 1991 produciu Street Fighter II para máquinas arcade e para SNES. En 1994 lanzou Breath of Fire, un RPG para SNES. En 1996 lanzou o primeiro Resident Evil para PlayStation, PC Windows e Sega Saturn. Na década dos 2000, xa consolidada a compañía, creou novas series incluíndo: Viewtiful Joe, Okami, Onimusha, Dead Rising e outras. Tamén se introduciu no mercado das descargas dixitais a través de Steam e dos móbiles.
Caixa Galicia
Caixa Galicia foi unha entidade financeira de Galiza, activa entre 1978 e 2010. Foi a maior de Galiza e unha das dez maiores de España nos anos finais do século XX. Cunha rede superior ás 800 oficinas en todas as comunidades autónomas españolas, a entidade estaba tamén presente en dez países de Europa e América, incluíndo as súas últimas aberturas en Miami, Panamá, e o Brasil. Logo dunha importante crise económica e financeira, en 2010 anunciouse a súa fusión con Caixanova, dando lugar a Novacaixagalicia e posteriormente a Abanca.
Historia e características
Caixa Galicia constituíuse en 1978 coa fusión da Caixa de Aforros e Monte de Piedade da Coruña e Lugo (que á súa vez se fusionaran en 1944) coa Caixa Xeral de Aforros e Monte de Piedade de Ferrol. . Dous anos despois uniuse a Caixa Galicia a Caixa de Aforros de Santiago de Compostela. As caixas existentes nas cidades galegas comezaron un proceso de fusións e absorcións ata quedar no norte Caixa Galicia e no sur Caixanova. No ano 2006 Caixa Galicia conseguiu un beneficio atribuído de 443 millóns de euros, cun aumento do 76% respecto do ano 2005. Incrementou un 37% o volume de negocio xestionado e un 46% o volume de investimento crediticio, cun 58% de incremento en investimento a empresas. Deste xeito a entidade finalizou o primeiro exercicio do seu Plan Estratéxico 2006-2010 superando os obxectivos establecidos e consolidando a organización como unha gran plataforma comercial, con unidades especializadas no deseño de produtos pensados para o cliente e unha estrutura de canles de distribución dedicados á venda e o servizo de cualidade.
CXG Corporación Caixagalicia
A actividade básica da sociedade Corporación CaixaGalicia consistía en agrupar as participacións empresariais da matriz en sectores económicos fundamentais para o desenvolvemento de Galiza. Entre as empresas que contaban coa presenza de Caixa Galicia no seu accionariado estaban Pescanova, o Banco Etcheverría, Sacyr Vallehermoso, Galp, Astroc, Tecnocom ou Unión Fenosa. Ademais, posuía un grupo empresarial propio con importantes empresas en diversos sectores económicos. En total, 120 empresas de 20 sectores económicos.
Vicente
dereita|miniatura|[[Vicente de Zaragoza|San Vicente Mártir.]]
Vicente ou Vicenzo son dúas variantes galegas dun antropónimo masculino. Ten a súa orixe no latín, relativo á palabra "vincens", que significa "vencedor", "conquistador", ou "sedutor". Tamén é coñecido como o sinónimo de Vítor que deriva de vitoria, é dicir, tamén significa o que nunca perde, ou o mellor.
O nome en Galicia
O nome foi moi común en Galicia, xa que existen numerosas parroquias onde o patrón é San Vicente, exactamente 31 na variante San Vicenzo (véxase: Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Vicenzo) e 67 coa variante San Vicente (véxase: Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Vicente). No ano 2016 en Galicia un total de 3529 persoas levaban como nome Vicente, mentres eran 6 na versión Vicenzo. Na súa forma feminina, Vicenta estaban rexistradas 437 persoas.
Engiadina
miniatura|dereita|O val de Engiadina. Engiadina, consonte o seu nome orixinal en lingua romanche (Engadina na grafía italiana e Engadin en alemán) é un val do cantón dos Grisóns, no leste de Suíza. Nel celébrase unha popular competición de esquí de fondo, e Engadin Skimarathon, que forma parte do circuíto mundial Worldloppet.
Lingua
A lingua histórica principal é o romanche, falado por unhas 25 000 persoas en dúas formas dialectais: na Alta Engiadina predomina o dialecto putér, mentres que na Baixa Engiadina o dialecto vallader. Moitas veces ambas se denominan como lingua romanche ladina pola súa afinidade coa lingua ladina dolomítica. Na Alta Engiadina dende finais do século XIX, unha parte importante da poboación non fala o putér, polo que está moi difundida na zona a lingua alemá suíza; correndo mesmo o risco de desaparecer o romanche. Na Baixa Engiadina a maioría da poboación aínda fala o vallader.
Armas invencibles
Armas invencibles (en 警察故事; Jǐngchá Gùshì) é un filme de 1985 dirixido, escrito e protagonizado por Jackie Chan. É o primeiro filme da franquía Police Story, na que Chan interpreta o detective da policía chamado "Kevin" Chan Ka-Kui.
Midlife: A Beginner's Guide to Blur
Midlife: A Beginner's Guide to Blur é un recompilatorio da banda inglesa de britpop Blur, editado o 15 de xuño do 2009 polo selo EMI. Deseñado como unha mostra para oíntes casuais, e enfocada na carreira da banda e non só nos seus éxitos, é a segunda retrospectiva de Blur, despois de Blur: The Best Of e coincidindo coa súa reunión no ano 2009.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Blur, agás Out of Time e Good Song escritos por Damon Albarn/Alex James/Dave Rowntree.
Escudo do Salvador
O Escudo do Salvador foi creado xunto coa actual Bandeira Nacional polo Decreto Lexislativo do 17 de maio de 1912, sendo Presidente da República o Manuel Enrique Araujo. Foi deseñado polo calígrafo salvadoreño Rafael Barraza Rodríguez, que se impuxo sobre trinta competidores nun concurso promovido polo entón Ministerio de Guerra e Mariña, en 1912.
Descrición
Por ser símbolo nacional, atópase aprobado e descrito pola Lei de Símbolos Patrios que estipula os elementos que o compoñen e a súa posición no escudo nacional. Os seus compoñentes teñen o seguinte significado:
Biocenose
A biocenose, ou tamén comunidade biótica, biolóxica ou ecolóxica, é o conxunto de organismos que coexisten nun hábitat definido, ou biótopo, que ofrece as condicións necesarias para a súa supervivencia. O termo biocenose foi acuñado en 1877 por Karl Möbius, quen subliñaba así a necesidade de enfocar a atención non só cara ao individuo, senón ao conxunto de individuos.
A biocenose pode dividirse, segundo a clase de organismos que a forman, como en fitocenose (organismos vexetais) e zoocenose (organismos animais). O conxunto formado pola biocenose e o biótopo coñécese como ecosistema. En agricultura, o campo de cultivo e mais o seu ambiente inmediato reciben o nome de agrobiocenose.
Interaccións entre especies
As relacións entre os individuos que conforman unha biocenose clasifícanse en dous grupos:
Comité Olímpico Alxeriano
Comité Olímpico Alxeriano (en اللجنة الأولمبية و الرياضية الجزائرية) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Alxeria. Foi creado o 18 de outubro de 1963, e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional o 27 de xaneiro de 1964.
Historia
O 23 de outubro de 1963, Mohand-Amokrane Maouche, presidente da Federación Alxeriana de Fútbol é elixido como presidente do Comité Olímpico Alxeriano polos membros da mesa executiva. O Comité Olímpico Internacional recoñeceu o Comité Alxeriano o 27 de xaneiro de 1964 con motivo da 62ª sesión celebrada durante os Xogos Olímpicos de Inverno de 1964 en Innsbruck (Austria).
Vilardecás, Maceda
San Xoán de Vilardecás é unha parroquia do concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 225 habitantes (120 homes e 105 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 58 habitantes en relación ao ano 2000.
Espiñeira, Buxán, Rois
Espiñeira é un lugar da parroquia de Buxán no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres).
Castelo de Maceda
O castelo de Maceda é unha fortificación de orixe medieval situada no concello de Maceda. O actual conxunto arquitectónico presenta un predominio de elementos palacianos sobre os elementos defensivos, froito da extensa remodelación promovida na Idade Moderna para adecualo ás funcións residenciais. miniatura|Castelo de Maceda.
Historia
A súa orixe remóntase aos últimos anos do século XI, cando foi iniciada a torre da homenaxe, posiblemente por determinación real. Máis tarde, o castelo e os seus dominios foron doados como dote de María Fernández, filla do conde de Trava e da condesa de Portugal, Teresa de Leão, co gallo do seu matrimonio con Xoán Ares de Novoa, pasando a integrar os dominios dos Novoa. Segundo a tradición, neste castelo criouse o rei Afonso X, sendo aquí onde aprendeu a lingua galega.
Durante a Gran Guerra Irmandiña o castelo foi atacado e arrasado polas forzas irmandiñas, comandadas por Diego de Lemos. No século XVII constatouse que era o conde de Maceda, Alonso de Lanzós e Novoa, descendente de Afonso de Lanzós, un dos principais dirixentes dos irmandiños. miniatura|Escudo. No século seguinte pasou a mans da familia Taboada, e desta á do pazo de Fefiñáns de Cambados.