cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anthony Minghella
Traxectoria
Gañou o Premio Oscar ó mellor director polo seu traballo na película The English patient. Na década de 1980 traballou para a televisión en series británicas tanto para a BBC como para a ITV.
Foi en 1990 cando empezou a traballar no mundo do cine. Ese ano filmou a película Truly, Madly, Deeply que foi o seu primeiro grande éxito de portelo. Este foi o primeiro traballo de Minghella como director, e deulle a oportunidade de aprender para posteriores proxectos máis ambiciosos.
Minghella estaba casado coa coreógrafa Carolyn Choa e tiña un fillo e unha filla, Max e Hanna. Max, nado en 1985, é actor e un dos protagonistas da próxima película de Alejandro Amenábar, Mists of Estafe, onde dá vida a Davo. Hanna foi axudante de produción do seu pai en The Talented Mr. Ripley.
Catedral de Palermo
A catedral de Palermo sitúase na cidade homónima en Sicilia (Italia). De forte estilo oriental debido principalmente ao seu patio interior cheo de palmeiras.
Primeiramente foi unha basílica bizantina, sobre a que, en 1185, o arcebispo de Palermo mandou levantar un templo de planta basílica con tres ábsidas. O bispo quería competir coa beleza e poder da catedral de Monreale. A catedral foise reformando ao longo do tempo, con espléndidas melloras, como o pórtico de tres arcos, de influencia aragonesa.
Ten planta de cruz latina, con tres naves divididas por columnas. No interior hai múltiples capelas, entre as que destacan a do Sacramento, por estar decorada con pedras preciosas e lapislázuli e a de Santa Rosalía, onde se atopa a talla da patroa de Palermo.
En xullo de 2015, o conxunto «Palermo árabe-normando e as catedrais de Cefalú e Monreale» foi incluído na lista do patrimonio da Humanidade pola Unesco. A catedral de Palermo é un dos nove bens individuais que comprende a declaración (co IDE 1487-005).
Salmón atlántico
O salmón do Atlántico (Salmo salar) é un peixe da familia dos salmóns, Salmonidae, que vive no norte do océano Atlántico e nalgúns dos ríos que desembocan nel.
Fisioloxía
Teñen o corpo fusiforme e dentes ben desenvolvidos. Tódalas aletas, agás as adiposas, teñen unha beira negra. Os salmóns novos teñen pencas azuis e vermella e van collendo un brillo azul prateado ó medraren. Os adultos recoñécense polas pencas negras, que predominan por riba da liña lateral. Cando están na fase reprodutora poden facerse lixeiramente averdegados ou avermellados.
Distribución e hábitat
Crían nos ríos de Europa occidental dende o norte de Portugal ata Noruega, Islandia e Groenlandia, nos da costa leste de Norteamérica dende Connecticut nos Estados Unidos ata o norte do Labrador e a zona ártica do Canadá. Exemplares fuxidos dos viveiros teñen sido atopados criando en ríos da costa pacífica na Columbia Británica canadense. No mar atópanse principalmente na costa oeste de Groenlandia e nas rutas migratorias. Calcúlase que o 90% da poboación da especie localízase en Noruega, Islandia, Escocia e Irlanda
Os salmóns desapareceron ou víronse moi reducidos nos seus ríos orixinarios da cunca do atlántico norte, e hoxe moitas poboacións son froito de reintroducións ou de soltas periódicas de crías. O número de animais que se reproducen de xeito natural é moi pequeno. A protección dos seus hábitats naturais e clave par ao éxito destas campañas.
Etapas vitais
Os salmóns do Atlántico seguen unha norma de conduta migratoria que fai que acaden o seu máximo tamaño e peso na auga salgada, volvendo para pór os ovos ós ríos e regatos de augas doces nos que naceron e nos que as crías pasan os seus primeiros estados de desenvolvemento. Non son, porén, dependentes das augas salgadas e numerosas poboacións viven permanentemtne en augas doces, completando todas as súas fases vitais sen problemas.
Fase de auga doce
miniatura|Cría de salmón acabado de saír do ovo e aínda suxeito á xema A duración da etapa nas augas doces vai de 1 a 4 anos, segundo a localización do río de nacemento do salmón. Os exemplares que nacen en ríos máis setentrionais pasan máis anos nestes. A idade media de permanencia está relacionada coa temperatura.
Durante a fase de cría os salmóns permanecen na área de eclosión dos ovos, manténdose dos restos nutritivos da xema. Nesta fase medran para converterse en cazadores activos. Acadado este punto poden desprazarse para buscaren comida, buscando áreas de gran concentración de presas. A fase final nas augas continentais serve para prepararse para a viaxe ó mar. Durante todo este tempo son á súa vez presa habitual doutros cazadores, calculándose que só as troitas xa devoran ó redor dun 40% de tódalas crías de salmón.
Fase oceánica
A viaxe cara ó océano adoita comezar entre mai e xuño e dura uns 28 días, nos que os salmóns son presa habitual de peixes meirandes coma o lucio e das gaivotas. Fan unha estancia de aclimatación nos estuarios dos ríos, para afacerse á salinidade do mar, abandonándoos cando están xa adaptados. No mar sofre nun crecemento rápido durante un período que vai do ano ós catro anos. En xeral o destino da súa migración é a plataforma continental do oeste de Groenlandia. Nesta época son obxecto de pesca e son tamén presa habitual de tabeiróns, bacallaus e outros peixes. Os salmóns de máis duns 250 gramos son grandes de máis para serviren de presa a moitos peixe se ás aves, polo quen esta época o perigo meirande son as focas. A supervivencia nesta étapa calcúlase entre o 14 e o 53%.
Dieta
Axiña que acaban de absorber o saco vitelino comezan a cazar, empezando por pequenos invertebrado ser, cando van medrando, chegando a atrapar peixiños. Durante a época oceánica capturan presas meirandes coma peixes de ata o talle dun arenque, cefalópodos, anfípodos e gambas, que cachan tanto no substrato mariño coma nas correntes. Nesta época o seu talle aumenta moito.
Conduta
Malia que se di que nalgunhas fases do seu desenvolvemento son territoriais, este punto non está aclarado. Poden ser agresivos contra outros exemplares da especie, pero tamén forman bancos, especialmente cando están a entrar no mar. Os salmóns do Atlántico adultos son máis agresivos ca outras especies de salmón e nas zonas en que foron introducidos poden atacar a especies nativas semellantes. Coma o salmón chinook americano.
Reprodución
miniatura|230px|Ovos fertilizados de salmón do Atlántico de poucos días de desenvolvemento Á diferenza das especies de salmón do Pacífico, non sempre morren despois de se reproducir e poden refacerse e volver ó mar, e mesmo facer varias viaxes. A migración e a reprodución son, porén, un esforzo fisiolóxico enorme, polo que os casos de máis dunha reprodución non son o máis habitual.
Acuicultura
O salmón foi obxecto intensivo de pesca durante anos, pero agora a pesca de exemplares salvaxes ten pouca importancia comercial, a causa da redución numérica da especie no seu estado natural, e supón só o 0.5% de todo o salmón comercializado. O resto é produto da cría en catividade, sobre todo en Chile, Canadá, Noruega, Rusia, o Reino Unido e Tasmania.
Técnicas de cría
250px|miniatura|Viveiro de salmóns do Atlántico. Ovos e esperma obtidos de exemplares adultos anestesiados son mesturados e déixanse posteriormente en tanques especiais. Algunhas investigacións estudiaron mesmo a crioxenización dos ovos. Os salmóns acabados de nacer adoitan manterse en tanques de auga doce de 12 a 20 meses, para ser transportados a augas costeiras salgadas nas que pasan aproximadamente dous anos. Os viveiros adoitan estar cerrados por dúas redes: unha interior, para evitar a fuxida dos salmóns; e outra interior, para evitar a entrada de depredadores.
Os salmóns escapados das cedeiras marítimas son acusados de reducir a capacidade xenética da especie. Na costa occidental de Norteamérica son considerados unha ameaza para os salmóns locais, polo que se fan esforzos para minimizar o número de peixes escapados.
O impacto humano
Cando se descubriron, nos anos 1950, os bancos de salmón en Groenlandia e nas Illas Feroe, estableceuse unha grande industria pesqueira que causou unha forte redución do número de salmóns: entre 1979 e 1990, as capturas baixaron de 4 millóns a só 700,000. A pesca excesiva, a perda de hábitat e os animais escapados son as ameazas maiores para as poboacións salvaxes da especie.
A NASCO
A NASCO, siglas en inglés da Organización para a Conservación do Salmón do Atlántico Norte, é un organismo internacional con sede na cidade escocesa de Edimburgo no que se agrupan Canadá, Dinamarca, a Unión Europea, Islandia, Noruega, Rusia e os Estados Unidos. Foi establecido en 1983, para protexer os bancos de salmón do Atlántico mediante a protección dos seus hábitats e a promoción da conservación da especie.
Nomenclatura
Recibiron o seu nome científico do zoólogo e taxonomista Carl von Linné en 1758. O nome, Salmo salar, é de orixe latina. "Salmo" é a forma nesta lingua do nome do peixe, e "salar" significa "saltador".
O salmón na cultura popular galega
Crese que o salmón representa a sabedoría e que é símpolo de santidade. Así, existe a lenda de que San Rosendo, futuro bispo de Mondoñedo do século X, decidiu facer penitencia e colocouse un cilicio (sendo aínda un simple frade), mandando tirar a chave ó Eume, á vez que prometía non quitarse tal trebello ata que aparecera a chave.
Tempo despois, uns pescadores pediron aloxamento no convento e ofreceron uns salmóns ós frades. E ó abrir o seu salmón, Rosendo atopou a chave do seu cilicio.
Poio (San Salvador), Poio
San Salvador de Poio é unha parroquia que se localiza no concello de Poio. Segundo o IGE, en 2022 tiña 7.642 habitantes (3.790 homes e 3.852 mulleres), distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 5.152 habitantes.
Meilás, Cortegada, Sarreaus
Meilás é un lugar da parroquia de Cortegada, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 15 habitantes.
Poio (San Salvador), Poio
Patrimonio
No lugar de Andurique está o Centro de Daño Cerebral y Neurociencias Miguel Domínguez (antigo Sanatorio Nuestra Señora de La Meced), un centro de saúde privado do grupo empresarial Quirón Salud.
Pharming
Adoita empregarse para redirixir a vítima a un enderezo falso, na que introducirá os seus datos, que pasarán a estar en poder dos atacantes. Estes datos poden ser os contrasinais dunha conta bancaria ou dunha conta de correo etc. Estas redireccións pódense efectuar por varios métodos (alterando o ficheiro hosts, modificando as táboas do servidor DNS, cambiando o DNS asignado etc.)
Métodos
Cando se introduce un enderezo web (URL) na barra de enderezos dun navegador web, este procede en primeiro lugar ó envío dunha petición de resolución DNS, para obter o enderezo IP correspondente ao dominio introducido; é dicir, todas as páxinas web levan unha IP asociada ao seu nome para que sexa máis fácil de recordarse. Exemplo:
O Penedo, Cortegada, Sarreaus
O Penedo é un lugar da parroquia de Cortegada, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres), a mesma cantidade ca en 2009.
Pharming
Métodos
Dita consulta diríxese ó servidor DNS configurado no sistema quen, a súa vez, completa a consulta axudándose doutros servidores DNS en Internet. Unha vez que se obtén o enderezo IP vinculado ao dominio solicitado, esta é enviada de volta a quen a solicitou. Se o enderezo IP incluído na resposta final resulta ser falsa, a consecuencia inmediata consiste en que o navegador procede a iniciar comunicacións cun enderezo IP non esperado.
Envelenamento da caché dinámica DNS
Os servidores DNS manteñen unha memoria caché onde almacenan algunhas das respostas enviadas a peticións de resolución de dominios recibidas, coa finalidade de mellorar o rendemento e o tempo de resposta. O envelenamento da caché DNS (DNS cache poisoning) consiste en enganar a un servidor ou conxunto de servidores DNS con respostas falsas, de maneira que certas entradas da caché DNS sexan sobrescritas con novos enderezos IP.
Ferramentas Anti-Pharming
AntiPharming 1.30 FREE Edition - Creado por NGSEC. É unha ferramenta que bloquea calquera intento de modificación do ficheiro de host.
Celso Collazo Álvarez
Celso Collazo Álvarez, nado en Crecente cara a 1900 e finado en Covelo o 22 de setembro de 1936, foi un funcionario e xornalista galego.
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi paseado o 22 de setembro e o seu cadáver apareceu en Santa Mariña de Covelo.
Vida persoal
Casou con Encarnación Lema e foi pai de Celso Collazo Lema.
Historia de Luxemburgo
A historia rexistrada do Gran Ducado de Luxemburgo comeza coa construción do Castelo de Luxemburgo na Idade Media. En torno desta fortaleza desenvolveuse gradualmente unha cidade, que se transformou no centro dunha pequena mais importante nación con gran valor estratéxico para Francia, Alemaña e Holanda. Despois de séculos de conquistas e gobernos de estados estranxeiros, Luxemburgo acabou por se tornar nunha nación independente e neutral no século XIX.
Porén, o país foi repetidamente atacado por Alemaña no século XX, o que o levou a abandonar a súa política de neutralidade despois da segunda guerra mundial, cando se tornou nun membro fundador da OTAN, das Nacións Unidas e da Comunidade Económica Europea (máis tarde Unión Europea).
Historia anterior ó século XIX
A historia coñecida do Gran Ducado de Luxemburgo comeza coa construción do Castelo de Luxemburgo na Idade Media. A lenda di que Sigfrido, Conde de Ardenas, construíu unha pequena fortificación no lugar onde alzábase unha antiga fortificación romana chamada "Castellum Lucilinburhuc", que lle fora doado polos freires da Abadía de San Maximino en Trier no ano 963.
Arredor desta fortaleza desenvolveuse gradualmente un pobo, que converteuse no centro dun pequeno pero importante estado de grande valor estratéxico para Francia, Alemaña e os Países Baixos. A fortaleza de Luxemburgo foi constantemente alongada e fortalecida a través dos anos polos seus sucesivos propietarios, entre eles os Borbóns, os Habsburgo e os Hohenzollern, que fixeron dela unha das fortalezas máis inexpugnábeis do continente europeo. As súas formidábeis defensas e a súa localización estratéxica fixeron que fose coñecida como a 'Xibraltar do Norte'.
A dinastía luxemburguesa proveu de varios emperadores ó Sacro Imperio Romano Xermánico, reis a Bohemia, así como de arcebispos ás arquidioceses de Tréveris e Maguncia. Dende a Alta Idade Media ó Renacemento, Luxemburgo recibe diversos nomes, dependendo do autor, entre eles Lucilinburhuc, Lutzburg, Lützelburg, Luccelemburc, Lichtburg, e outros.
Luxemburgo permaneceu como un condado independente do Sacro Imperio Romano Xermánico até 1354, cando o Emperador Carlos IV elevouno ó status de ducado. En 1437 a familia gobernante desapareceu sen deixar descendencia e o castelo pasou brevemente polas mans dos Habsburgo, antes de ser capturado por Filipe de Borgoña en 1443. Coa morte de María de Borgoña en 1482 volveu ó dominio dos Habsburgo.
Luxemburgo foi anexionado pola Francia de Luís XIV en 1684, unha acción que alarmou ós veciños de Francia e que levou á formación da Liga de Augsburgo en 1686. Nas subseguinte guerra, forzouse a Francia a abandonar o ducado, que foi devolto ós Habsburgo polo Tratado de Ryswick de 1697. Durante este período de dominio francés as defensas da fortaleza foron fortalecidas polo famoso enxeñeiro Vauban. O dominio dos Habsburgo foi confirmado en 1715, e Luxemburgo foi integrado nos Países Baixos austríacos. Trala revolución francesa Luxemburgo foi reconquistado por Francia e converteuse nun département da República en 1795, unha situación formalizada en 1797.
Século XIX
A rebelión belga contra o dominio holandés en 1830 tivo serias consecuencias para Luxemburgo. Polo Tratado de Londres de 1839 o gran ducado converteuse nun estado independente, pero foi dividido en dous, perdendo máis da metade do seu territorio, que foi a parar ó novo estado belga. A perda do seu territorio francófono deixou a Luxemburgo como unha nación predominantemente xermánica, malia seguir a ser forte a influencia cultural francesa. A perda dos territorios tamén produciu danos económicos ó país. Recoñecendo isto, integrouse na Zollverein en 1842. Porén, Luxemburgo permaneceu como un país agrario non desenvolto durante practicamente todo o século. Como resultado, un de cada cinco habitantes emigrou ós Estados Unidos de América entre 1841 e 1891.
Non foi até 1867 cando a independencia de Luxemburgo foi formalmente ratificada, tras un turbulento período que incluíu un breve tempo de inquedanza na sociedade contra os plans de anexión de Bélxica, Francia ou Alemaña. A crise de 1867 case resultou nunha guerra entre Francia e Alemaña sobre o status de Luxemburgo. Isto foi resolto polo segundo Tratado de Londres que garantiu a independencia perpetua e a neutralidade do estado. Foron derribados os muros da fortaleza e a gornición prusiana foi retirada.
Luxemburgo permaneceu como unha posesión dos reis dos Países Baixos até a morte de Guillerme III en 1890, cando o ducado pasou á Casa de Nassau-Weilburg debido á Lei sálica.
Século XX
O país foi invadido dúas veces por Alemaña no século XX.
Durante a primeira guerra mundial, Luxemburgo foi ocupado por Alemaña, pero ó goberno e á Gran Duquesa Marie-Adélaïde lles foi permitido seguir no seu cargo durante a ocupación, recibindo de Francia acusacións de colaboración cos alemáns. Foi liberado polos Estados Unidos e o exército francés. Dúas divisións estadounidenses foron destinadas ó estado nos anos seguintes á guerra. Na Conferencia de Paz de París de 1919 a reclamación territorial belga sobre Luxemburgo foi rexeitada e a súa independencia reafirmada.
Nos anos 30 a situación interna estaba moi deteriorada, xa que os políticos do Luxemburgo estaban fortemente influenciados polas correntes europeas de esquerda e dereita. O goberno tentou contrarrestar o ascenso do Comunismo nas areas industriais e continuou unha amistosa política fronte á Alemaña nazi, que foi moi criticada.
Durante a segunda guerra mundial unha segunda invasión alemá o 10 de maio de 1940 derrubou o goberno e a monarquía, a maior parte dos dirixentes do país exiliáronse en Londres, dende onde a Gran Duquesa Carlota aparecía regularmente en transmisións radiofónicas dirixidas a Luxemburgo para dar esperanza ó seu pobo. O Estado quedou baixo ocupación militar ata agosto de 1942, cando foi formalmente incorporado ó Terceiro Reich como parte do Gau Moselland. Os luxemburgueses foron declarados cidadáns alemáns e 13,000 deles foron chamados a facer o servizo militar. 2,848 luxemburgueses morreron loitando nas filas do exército alemán. As medidas para chafar calquera antipatía dos luxemburgueses chocaron coa resistencia pasiva dende o principio e co rexeitamento a falar alemán. Como o francés fóra prohibido, moitos luxemburgueses comezaron a introducir antigas palabras luxemburguesas, o que levou a un renacemento da lingua. Outras medidas incluían as deportacións, os traballos forzados e, máis drasticamente, o internamento, a deportación a campos de concentración e as execucións. A derradeira medida foi aplicada tras unha folga xeral entre o 1 de setembro e o 3 de setembro de 1942, que paralizou a administración, a agricultura, a industria e a educación como resposta á declaración de recrutamento forzoso por parte da administración alemá o 30 de agosto de 1942. Foi violentamente suprimida: 21 folguistas foron executados e centos máis deportados a campos de concentración. O entón comandante civil de Luxemburgo, o Gauleiter Gustav Simon declarara o recrutamento necesario para soportar o esforzo de Alemaña na guerra.
Historia moderna
En 1945 trala segunda guerra mundial, Luxemburgo abandonou a súa política de neutralidade, cando se converteu nun membro fundador da OTAN (1949) e das Nacións Unidas. É asinante do Tratado de Roma, e constituíu unha unión monetaria con Bélxica (Benelux en 1948), e unha unión económica con Bélxica e os Países Baixos, tamén chamada BeNeLux.
Luxemburgo ten sido un dos máis firmes defensores da Unión Europea na tradición de Robert Schuman. En 1957, Luxemburgo converteuse nun dos seis membros fundadores da Comunidade Económica Europea e en 1999 adoptou o euro como moeda.
En 1995 Luxemburgo asumiu a presidencia da Comisión Europea, co antigo Primeiro Ministro Jacques Santer.
O Primeiro Ministro actual, Jean-Claude Juncker segue a tradición europea. O 10 de setembro de 2004, Mr Juncker converteuse o Presidente semipermanente do grupo de ministros de finanzas dos 12 países que adoptaron o euro.
O soberano actual é o Gran Duque Henrique. O pai de Henrique, o Gran Duque Jean, sucedeu á súa nai, a Gran Duquesa Carlota, o 12 de novembro de 1964. O fillo máis vello do Gran Duque Jean, o Príncipe Henrique, foi nomeado "Lieutenant Représentant" (Herdeiro do Gran Duque) o 4 de marzo de 1998.
O 24 de decembro de 1999, o Gran Duque Jean anunciou a súa decisión de abdicar ó trono en favor do seu fillo o 7 de outubro de 2000.
O 10 de xullo de 2005, o país aprobou a Constitución Europea por unha marxe moi escasa.
Combarro, Poio
A parroquia de Combarro foi creada no arranxo parroquial de 1867 con dez lugares ata entón pertencentes á San Xoán de Poio, aínda que algúns deles volveron a integrarse en San Xoán.
Patrimonio
Ademais da igrexa parroquial de San Roque, ten outros dous templos católicos: a igrexa de San Bernardo e a capela da Virxe da Renda. A zona vella da vila, máis achegada ao antigo peirao, foi declarada Conxunto Histórico-Artístico, e ten hórreos e casas pegadas á costa.
Festas
O 24 de agosto celébrase desde o ano 2001 a Festa do Mar.
Lactama
miniatura|dereita|450px|De esquerda a dereita, estruturas xerais dunha β-lactama, γ-lactama, δ-lactama e ε-lactama. Unha lactama é unha amida cíclica. O nome procede da fusión dos termos lactona e amida. Utilízanse letras gregas para indicar cantos átomos de carbono (ademais do carbonílico) teñen no seu anel. As principais son:
Síntese
Os métodos sintéticos xerais que se usan para a síntese orgánica das lactamas son:
Tautomerización a lactima
Unha lactima é un composto ácido carboximídico cíclico caracterizado por ter un dobre enlace carbono-nitróxeno endocíclico. Fórmase cando unha lactama sofre tautomerización.
Celso Collazo Lema
Celso Collazo Lema, nado en Vimianzo o 15 de novembro de 1921 e finado en Guadalix de la Sierra o 4 de xullo de 2014, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Celso Collazo Álvarez, colaborador de Castelao, que foi paseado en Ponteareas en 1936. Estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra. Trasladado a Compostela, iniciouse como xornalista en La Noche, Manuel Blanco Tobío ofreceulle un emprego en Madrid na Dirección General de Prensa en 1951. Alí comezou a súa carreira xornalistica. Ao ano seguinte casou coa pintora María Antonia Dans. En 1957 foi enviado especial en Londres do diario Pueblo e foi o primeiro delegado da Axencia Efe en Moscova, Nova York e Londres. Colaborou na fundación da editorial SEPT. Escribiu traballos de crítica literaria e investigou sobre as obras de Lamas Carvajal, Curros Enríquez e outros escritores galegos. Publicou na revista Ínsula o artigo "El argot en la novela" e cultivou a poesía, recibindo un premio polo poema "Cantigas ao mar do Ferrol" nos Juegos Florales de la Marina.
Richard Henkes
Richard Henkes, nado o 26 de maio de 1900 en Ruppach-Goldhausen (distrito de Westerwald, Imperio Alemán) e finado o 22 de febreiro de 1945 no campo de concentración de Dachau, foi un sacerdote católico latino alemán vítima do nazismo.
Traxectoria
Richard Henkes naceu o 26 de maio de 1900 na aldea de Ruppach en Westerwald, preto de Montabaur. Co propósito de ser misioneiro palotino no Camerún, en 1912 se trasladou á casa de estudos dos palotinos de Vallendar, da que foi nomeado director espiritual ao mesmo tempo Josef Kentenich. Henkes participou activamente na vida da Congregación Mariana alí fundada, e chegou a ser presidente da súa sección misioneira.
En 1918 foi chamado para facer o servizo militar en Darmstadt, e ao ano seguinte rematou os seus estudos secundarios e ingresou nos palotinos. En 1921 fixo a primeira consagración temporal, e logo de superar unha importante crise espiritual foi ordenado sacerdote en 1925 en Limburg an der Lahn. A partir de 1926 ensinou na escola dos palotinos de Schönstatt, entre abril de 1928 e setembro de 1929 en Drüpt, e posteriormente de novo en Schönstatt.
Villamartín de Campos
Villamartín de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 187 habitantes (INE 2012).
Cicolluis
Cicolluis ou Cicoluis (tamén coñecido como Cicollus, Cicolus, Cicollui e Cichol) é un deus celta adorado na antiga Galia e cun paralelo na Irlanda. O nome ven da lingua gala é significa "Todo-peito" ou "Gran peito" e que se refire a súa gran forza. Pénsase que Cicolluis era un epíteto común do Marte galo. Unha inscrición dedicatoria en latín atopada en Narbona, Francia, ten as verbas MARTI CICOLLUI ET LITAVI (“Mars Cicolluis e Litavis”). , “Mars Cicolluis” ten dedicacións en Xanten, Alemaña, e Aignay-le-Duc (onde a súa consorte e Litavis) e Mâlain (onde a súa consorte é Litavis e Bellona, deusa romana personificación da guerra) en Côte-d'Or, Francia. "Cicolluis" é atopado só (non como epíteto de Marte) nunha inscrición de Chassey, Côte-d'Or, e noutra en Ruffey-lès-Echirey. In Windisch, Suíza, é coñecido como "Cicollus", e en Dijon, como “Mars Cicoluis.”
Clara Clemens
Traxectoria
Clara foi a segunda das tres fillas nadas do matrimonio de Samuel Clemens e a súa muller Olivia Langdon Clemens en Elmira, Nova York. A súa irmá máis vella, Susy, morreu cando Clara tiña 22 anos. O seu único irmán, Langdon, morreu sendo aínda un bebé antes de que ela nacese. A súa irmá máis nova foi Jean. Clara tivo un grave accidente de pequena, cando baixaba nunha zorra acabou sendo lanzada contra un gran carballo. Isto provocou unha grave lesión na perna que case provocou a súa amputación.
Inicio da súa carreira
miniatura|esquerda|180px|Twain coa súa filla Clara e a súa amiga. Pasou o período comprendido entre setembro de 1897 e maio de 1899 vivindo en Viena cos seus pais. Mentres estivo alí, educou a súa voz co propósito de pasar aos escenarios de concerto. A súa voz era caracterizada por ser infrecuentemente doce e atractiva. Tamén estudou piano en 1899 con Theodor Leschetizky. En decembro de 1900, foi invitada pola xente de Hartford para actuar no gran concerto ofrecido pola Boston Symphony Orchestra. Estudou durante varios anos con mestres de Europa, antes de realizar o seu debut profesional en Florencia. O seu debut nos Estados Unidos, asistido pola violinista Marie Nichols, como contralto de concerto tivo lugar na tarde do 22 de setembro de 1906 no Norfolk Gymnasium. en Norfolk (Connecticut) onde en 1905 arrendou Edgewood, Clemens empregou os ingresos do concerto para mercar unha ventá conmemorativa para a súa nai na Igrexa Episcopal da Transfiguración de Norfolk. Charles Edmund "Will" Wark (1876-1954), un pianista clásico oriúndo de Cobourg (Ontario, Canadá), converteuse no pianista acompañante de Clemens dende o inverno de 1906 ata xa entrado 1908. Clemens e Nichols tamén seguiron actuando xuntas, incluíndo unha serie de concertos en Londres e París en 1908. O 30 de maio, Clemens debutou en Londres nun concerto benéfico, recadando cartos para as rapazas estadounidenses que asistían ás universidades de Oxford e Cambridge.
Accidente e matrimonio
Ás 10 da mañá do 20 de decembro de 1908 en Danbury (Connecticut), Clemens foi de paseo en zorra co concertista de piano ruso Ossip Gabrilowitsch, que quedaba con seu pai na súa residencia, Innocence at Home, en Redding. Cando pasaban por Redding Glen, o cabalo asustouse por un xornal axitado polo vento e desbocouse, saíndo do control do condutor Gabrilowitsch. No cumio dun outeiro, ao carón dunha caída duns 18 metros, a zorra envorcou, lanzando a Clemens. Gabrilowitsch saltou ao chan e colleu ao cabalo pola cabeza, parándoo cando estaba a piques de caer polo desnivel, arrastrando a Clemens co seu vestido, que quedara enganchado na zorra. Téndose torcido só o nocello dereito, Gabrilowitsch devolveu a Clemens á súa casa, ilesa excepto polo impacto do accidente. O biógrafo de Twain, Michael Shelden, dubida de que a historia deste acto heroico fora certa e facilitou un motivo polo que a historia puido ter aparecido na prensa, isto foi, para silenciar os rumores de que Clara podía estar mantendo un romance con Charles E. Wark, o seu anterior acompañante, un home casado.
miniatura|Fotografía tomada na voda de Clara Clemens e Ossip Gabrilowitsch (de esquerda a dereita: [[Samuel Clemens, Jervis Langdon, Jean Clemens, Ossip Gabrilowitsch, Clara Clemens, Rev. Dr. Joseph Twichell).]] Clemens fora presentada a Gabrilowitsch en 1899 en Viena por Theodor Leschetizky que estaba tamén ensinando a Gabrilowitsch. Ao mediodía do 6 de outubro de 1909 casou con Gabrilowitsch na sala de debuxo de Stormfield, a casa de Clemens co Rev. Dr. Joseph H. Twitchell presidindo a cerimonia. Seu pai dixo que o compromiso non era novo, tendo sido "feito e desfeito dúas veces seis anos atrás". Tamén dixo que o matrimonio fora repentino porque Gabrilowitsch acabara de recuperarse dunha operación cirúrxica que sufrira no verán e que estaban a piques de dirixirse á súa nova casa en Berlín onde el comezaría a súa tempada europea.
A súa irmá, Jean Clemens, afogouse na bañeira o 24 de decembro de 1909 logo de sufrir un ataque epiléptico. O 21 de abril de 1910, seu pai morreu e deixoulle toda a súa herdanza nun testamento datado o 17 de agosto de 1909 que prevía pagos trimestrais de interese para mantelo "libre de calquera control ou interferencia de calquera marido que ela puidera ter". O 9 de xullo, Clemens anunciou que estaba dando case a totalidade da biblioteca de seu pai, composta por en torno a 2500 libros, á Mark Twain Free Library.
O 19 de agosto de 1910 naceu a súa única filla en Stormfield, Connecticut. Nina Gabrilowitsch, foi a última descendente lineal coñecida de Mark Twain, finada o 16 de xaneiro de 1966 nun hotel dos Ánxeles. Era alcólica, e na súa habitación atopáronse botes de pílulas e botellas de alcol.
Vida posterior
miniatura|Clara Clemens co seu marido [[Ossip Gabrilowitsch.]] O 23 de abril de 1926, interpretou o papel protagonista nunha dramatización de Xoana de Arco escrita por seu pai, no teatro de Walter Hampden. Esta adaptación e a súa interpretación non foron moi ben recibidas pola crítica. Foi producida de novo en 1927, comezando o 12 de abril para unha serie de representacións especiais de mañá e de tarde no Edyth Totten Theatre.
Gabrilowitsch foi director da Detroit Symphony Orchestra dende 1918 ata 1935, cando caeu enfermo. Ingresou no Henry Ford Hospital o 25 de marzo de 1935, e permaneceu alí ata o 28 de setembro de 1935, momento no cal foi levado convalecente á súa casa. Posteriormente morreu na súa casa o 14 de setembro de 1936 aos 58 anos.
O 11 de maio de 1944, Clara e Jacques Samossoud, un director de orquestra nado en Rusia 20 anos menor que ela, casaron na súa casa en Hollywood. Clara morreu aos 88 anos en San Diego (California).
Clara explorou as relixións orientais durante algúns anos, e finalmente volveuse científica cristiá, aínda que hai algunhas dúbidas sobre a súa seriedade e compromiso con ela. Escribiu un libro sobre o tema: Awake to a Perfect Day, publicado por Citadel Press, NYC, 1956 Despois de opoñerse inicialmente á publicación da obra de seu pai Letters from the Earth en 1939, cambiou de opinión pouco antes de morrer en 1962, e permitiu que foran publicadas. Tamén publicou as biografías de seu pai (My Father, Mark Twain en 1931) e o seu primeiro marido (My Husband: Gabrilowitsch en 1938).
DS-MO
DS-MO foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviético adicado ó desenvolvemento de sistemas aerodinámicos para a estabilización e orientación de naves espaciais, así como a facer experimentos con equipamento óptico militar.
Poliedro regular
miniatura|Sólidos platónicos Un poliedro regular é un poliedro no que se cumpre que todas as súas caras e todas as súas figuras de vértices son polígonos regulares. Un poliedro regular identifícase polo seu símbolo de Schläfli da forma {n, m}, onde n é o número de arestas dunha cara e m o número de caras que concorren nun vértice.
Á
[[Ficheiro:Motion of Insectwing.gif|miniatura|Animación do movemento das ás dun insecto.  Lenda  a:ás
Poliedro regular
Existen nove poliedros regulares, que se dividen en dous grupos: cinco deles son poliedros convexos, que corresponden á familia de sólidos de Platón e os outros catro son poliedros non convexos, que corresponden coa familia dos sólidos de Kepler-Poinsot.
Medula espiñal
A medula espiñal é a continuación do encéfalo desde o foramen magnum occipital, ó nivel da decusación das pirámides do bulbo raquídeo, ata a rexión lumbar. Alóxase no conduto vertebral. No ser humano é un cordón nervioso cunha lonxitude que non coincide coa da columna vertebral. No corpo humano adulto a medula espiñal chega aproximadamente ata a vértebra lumbar L1, aínda que no nadón pode chegar ata a L3 e ten forma case cilíndrica (a medida que a medula se separa do bulbo raquídeo adquire forma máis cilíndrica); a partir dese nivel a medula continúa formando un filamento delgado chamado filamento terminal, que está unido ao cóccix. En realidade é un tanto aplanada, aínda conservando a súa forma cilíndrica, o seu diámetro é lixeiramente maior nas rexións cervical e lumbar, principalmente debido ao incremento do número de neuronas e axóns nestas rexións para a innervación dos moitos músculos dos membros superiores e inferiores.
Poliedro regular
Os cinco poliedros regulares convexos foron observados por Platón, quen marabillado polas súas propiedades, asociou cada un deles cun «elemento» primixenio da súa filosofía: aire, auga, terra e lume. O dodecaedro asociouno ao «quinto elemento» ou ente espiritual. Os poliedros regulares convexos son os únicos poliedros puramente regulares, xa que todos os seus ángulos son iguais, o que non ocorre nos poliedros regulares non convexos. 520px|miniatura|Poliedros de Kepler-Poinsot Os catro poliedros regulares non convexos foron descoñecidos polos matemáticos antigos; o pequeno dodecaedro estrelado apareceu en 1430 nun mosaico de Paolo Uccello no chan da basílica de San Marcos, en Venecia. O gran dodecaedro estrelado foi publicado por Wenzel Jamnitzer en 1568. Kepler redescubriu estes dous poliedros e describiunos na súa obra Harmonices mundi en 1619. Os outros dous sólidos: o gran dodecaedro e o grande icosaedro foron posteriormente redescubertos por Louis Poinsot en 1809.
Medula espiñal
A medula espiñal é a encargada de levar os impulsos nerviosos desde as diferentes rexións do corpo cara ó encéfalo, e do encéfalo ós segmentos distais do corpo, aspecto dunha grande importancia clínica. Tamén se encarga de controlar as actividades motoras involuntarias mediante o chamado acto reflexo. Ademais transmite información do sistema nervioso simpático e parasimpático.
Polo nome pode confundirse coa medula ósea aínda que sexan totalmente distintas. Esta última fabrica as células sanguíneas e non ten ningunha función nerviosa. Tampouco se debe confundir coa espiña dorsal, que é outro nome que se lle dá á columna vertebral.
Estrutura
miniatura|dereita|150px|Esquema simplificado da medula espiñal en vista posterior, que mostra os engrosamentos e a prolongación final no delgado filum terminale. A medula espinal considérase o tecido nervioso máis extenso do corpo humano, podendo alcanzar ata un metro de longo. A súa rexión máis interna está composta pola substancia gris, que nun corte transversal obsérvase en forma de "H". A periférica está composta pola substancia branca, que forma feixes de fibras que transportan a información. Está dividida en segmentos; así, os nervios espinais quedan emprazados en oito cervicais, doce torácicos, cinco lumbares, cinco sacros e un coccíxeo. Cada segmento ten dous pares de raíces (dorsais e ventrais) situados de forma simétrica na parte dorsal e ventral.
Presenta dous engrosamentos: C3 a T2 intumescencia cervical: este engrosamiento débese ás raíces de nervios que van transmitir sensibilidade e acción motora cara a e desde os membros superiores (brazo, antebrazo e man). T11 a L1 intumescencia lumbosacra: débese ás raíces de nervios que permiten transmitir a sensibilidade e acción motora cara a e desde os membros inferiores (coxa, perna e pé).
Vascularización
A medula espiñal recibe sangue das arterias espiñais derivadas das ramas das arterias máis grandes que provén cada cada rexión da liña media do corpo. Estas arterias principais son: Unha única arteria espiñal anterior e dúas arterias espiñais posteriores orixínanse intracranialmente das arterias vertebrais, discorren lonxitudinalmente ao longo da medula e anastomósanse segmentariamente en cada rexión con arterias medulares segmentarias. A maior destas ramas segmentarias é a arteria medular segmentaria maior (de Adamkiewicz), que se acha na parte inferior da rexión torácica ou na parte superior da rexión lumbar; supón a principal achega de sangue para os dous terzos inferiores da medula espiñal. As raíces dorsais e ventrais están irrigadas por arterias radiculares segmentarias.
Ao longo da medula discorren múltiples veas espiñais anteriores e posteriores que drenan en veas radiculares segmentarias. As veas radiculares reciben tributarias das veas vertebrais internas que discorren por dentro do conduto vertebral. As veas radiculares drenan despois en veas segmentarias, que finalmente recollen o sangue nas seguintes localizacións:
Configuración interna
Nun corte transversal obsérvase unha substancia gris central e unha substancia branca periférica. A substancia gris está composta principalmente por neuronas e células de sostén (neuroglía). Presenta dúas hastas grises anteriores e dúas hastas grises posteriores unidas pola comisura gris. Esta comisura gris ten no seu centro o conduto ependimario ou epéndimo medular, que a divide nunha comisura gris anterior e posterior. A nivel torácico e lumbar tamén aparecen as hastas grises laterais que corresponden ós somas das neuronas que forman o sistema nervioso autónomo simpático ou toracolumbar. Algúns autores denominan a este conduto ependimario o V ventrículo.
Funcións
As funcións da medula son basicamente sete:
Lesión na medula
A lesión da medula causa un ou varios dos seguintes síntomas-signos:
Nivel de lesión
En clínica é moi importante coñecer o nivel medular afectado. Para poder comprender a relación entre segmento medular afectado e nivel de parálise producida hai que recordar que o óso, a diferenza das células nerviosas, teñen un crecemento posterior ao desenvolvemento do que é o tubo nervioso ou medula.
Referencia clínica
O dano das vértebras C4 a C7 provoca parálises que inclúe as catro extremidades, a afectación a nivel do D11 provoca parálise das extremidades inferiores. Para comprender o nivel da lesión e o dano ocasionado hai que ter en conta o desacoplamento na velocidade de desenvolvemento entre o sistema nervioso e o sistema óseo.
Tratamento
A lesión vértebromedular, cando é completa, require fixación cirúrxica de columna realizada por profesional cirúrxico especializado; se a lesión afecta só ó óso, a intervención pode ser exitosa. Se está danado o nervio, ou é danado na intervención, vai ser moi importante a valoración de déficit de autocuidados e o desenvolvemento dun plano integral de coidados deseñado habitualmente por profesionais da enfermaría e que vai abarcar outras disciplinas, tanto sanitarias como sociais.
Á
b:unións
c:músculos dorsoventrais
d:músculos lonxitudinais]] Unha á ou ala é un órgano superior ou apéndice de determinados animais morfoloxicamente adaptado para o voo independente. Téñenas as aves, os insectos e os quirópteros e tivéronas os xa extintos pterosauros.
Algunhas aves, como os pingüíns e as avestruces, teñen as ás pouco desenvolvidas e non son capaces de se manter no aire. Algúns insectos perden as ás no transcurso da metamorfose, carecendo delas en estado adulto, coma os piollos.
miniatura|[[Gaivota chorona|Gaivotas choronas utilizando as súas ás]]
Arenys
Arenys é un topónimo catalán que significa areais (terreos formados por area). Pode facer referencia a:
Odoardo Beccari
miniatura|Odoardo Beccari Odoardo Beccari (16 de novembro de 1843 - 25 de outubro de 1920) foi un naturalista e botánico italiano.
Traxectoria
Orfo xa de cativo, entro nun ofanato en Lucca, onde con trece anos comezou as súas observacións naturalistas. En 1861, estudando ciencias naturais na Universidade de Pisa, foi nomeado asistente de botánica de Pietro Savi. Pasou pola Universidade de Boloña baixo a docencia de Antonio Bertoloni. Con Giacomo Doria, naturalista xenovés, mantivo unha fonda amizade que durou toda a vida.
Despois de licenciarse traballou nos Kew Gardens, onde coñeceu a Charles Darwin, William Jackson Hooker e Joseph Dalton Hooker e principalmente a James Brooke, o raxá de Sarawak (Borneo). En abril de 1865 marchou no sequito de Brooke e en compañía de Doria a Sarawak, onde permaneceu tres anos, dirixindo numerosas expedicións e recollendo innumerables exemplares de plantas, cunchas, bolboretas e outros insectos e animais, porén o seu interese principal foi a palmeira: describiu 130 especies en 25 xéneros diferentes.
En 1877 Beccari realiza unha viaxe a Extremo Oriente visitando localidades da India, Malaisia, Australia, Tasmania e Nova Zelandia; en maio de 1878, partindo de Xava, completa unha exploración de cinco meses nas selvas de montaña de Sumatra, onde descobre a Amorphophallus titanum, a meirande inflorescencia do mundo.
Ó seu retorno a Florencia, a fins de 1878, Beccari foi nomeado director do Giardino dei semplici. Axiña entrou en conflito, polo seu carácter impulsivo e independente, coa administración do Instituto de Estudos Superiores e en 1879 presentou a súa renuncia.
A partir de 1880 Beccari dedícase a estudar os materiais das súas coleccións botánicas e publicando os resultados na revista que el fundara «Malesia», pero en 1887 a fin do financiamento do Instituto de Estudos Superiores provocou que Beccari tivera que parar no estudo dos seus materiais. Dedicou o tempo á escrita das súas memorias, publicando en 1902 Nelle foreste di Borneo, un libro que se fixo famoso internacionalmente, traducido a moitas linguas. En 1904 entrou na Accademia dei Lincei.
Entre as especies que descubriu e deu nome están Rhapis subtilis, Rhapis laosensis, Carpentaria acuminata, Livistona decipiens, Livistona loryphylla, Livistona rigida e o xénero Howea. Varios xéneros de plantas recibiron o seu nome: Beccarina, Beccarianthus, Beccariella, Beccarinda e Beccariophoenix (aínda que só estes dous últimos acéptanse agora en tasonomía). O seu nome aparece nas especies de palmeira Hydriastele beccariana, Licuala beccariana e Pritchardia beccariana.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1896
200px|miniatura|Logo olímpico da esgrima. miniatura|200px|Combate durante os Xogos de 1896. Nos Xogos Olímpicos de 1896 disputáronse tres probas de esgrima no recinto do Zappeion, un edificio situado nos Xardíns Nacionais de Atenas, entre o 7 e o 9 de abril. A competición preparouna o subcomité de esgrima, e finalmente a proba de espada quedou anulada, todas as probas facíanse a tres toques. Establecéronse as categorías de afeccionados e mestres, esta última marcou o primeiro precedente de participación de profesionais nos Xogos Olímpicos e durante anos a esgrima foi o único deporte olímpico que admitía deportistas profesionais. En total foron 15 atletas de catro países os que competiron nas diferentes probas, conseguindo medalla 8 tiradores diferentes pertencentes a 3 países.
Medalleiro
O Comité Olímpico Internacional asignou estas medallas a posteriori. Na época, os gañadores recibían unha medalla de prata e os seguintes non recibían premio ningún.
Florete
A competición de florete foi unha das tres probas de esgrima que se disputaron nesta edición dos Xogos Olímpicos. Realizouse o segundo día dos Xogos, o 7 de abril coa participación de oito tiradores, repartidos en dous grupos de 4. O primeiro de cada grupo clasificouse para a final, mentres que a Periklis Pierrakos-Mavromichalis outorgáronlle a terceira posición por ser o mellor terceiro. A segunda vitoria de Vouros (enfrontamento B6) debeuse a unha sanción a Komninos-Miliotis.
Florete profesional
A competición de florete profesional realizouse o segundo día dos Xogos, o 7 de abril, xusto despois da competición de afeccionados. Foi a única proba para profesionais destes Xogos Olímpicos, tan só participaron dous tiradores, e un só enfrontamento decidiu as medallas: Leonidas Pyrgos de Grecia gañou ao francés Jean Maurice Perronet por 3 a 1, sendo o primeiro campión grego dos Xogos Olímpicos da Era Moderna.
Sabre
A competición de sabre disputouse o 9 de abril, participaron 5 tiradors: 3 gregos, un danés e un austríaco. Cada tirador enfrontábase ao resto, un total de 10 combates. Georgiadis foi o vencedor, gañando todos os seus combates.
Países participantes
Un total de 15 tiradores, de 4 países participaron nos Xogos Olímpicos de Atenas:
Medalleiro por países
Austria participou nas probas sen conseguir medalla ningunha.
Lingua xugní
A lingua xugnoniana, en lingua autóctona хуғнун зив (xughnún ziv), pronunciado /хuɣˈnůn ziv/ ou xugnoniano хуғнони (xughnoni) pronunciado /хuɣnoni/ (pode aparecer con adaptacións doutras linguas coma Shughni, Shugnani, Schughni, Şugni ou ben escrito en persa coma shughní ou taxico шуғнoнй-shugnoní) é unha das linguas do Pamir do grupo de linguas iranias meridionais orientais. Fálase no Badaghxán Montañoso no Taxiquistán e no Badaghxán no Afganistán no distrito de Shugnán. Xugnoniano fai referencia ao habitante do Distrito de Xugnón na Provincia Autónoma do Badaghxán Montañoso no Taxiquistán e á lingua que estes falan, e que se fala máis alá deste distrito.
Alfabeto
O alfabeto que se utiliza na actualidade é o taxico adaptado á lingua, igual que sucede coa lingua iagnobiana ou iagnobesa. miniatura|250px|esquerda|Variante de alfabeto latino para o xugnoniano (1931).
No seguinte cadro está representado o alfabeto latino usado ata 1931:
Nestoutro cadro o alfabeto cirílico adaptado para o xugnaniano en 1938:
Alexandru Ioan Cuza
Alexandru Ioan Cuza), nado en Bârlad o 20 de marzo de 1820 e finado en Heidelberg (Alemaña) o 15 de maio de 1873, foi un político romanés.