cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexandru Ioan Cuza
Nado en Moldavia, chegou a ser Príncipe (Domnitor, literalmente "Dono") dos Principados Unidos de Valaquia e Moldavia entre 1859 e 1866.
Banato Central
150px|miniatura|Municipios do distrito do Banato Central. miniatura|150px|Mapa étnico do Banato Central (censo de 2002. miniatura|150px|Distritos de [[Voivodina.]]
O Banato Central (en serbio Средњебанатски округ, Srednjebanatski okrug), é un distrito do norte de Serbia, na povincia autónoma de Voivodina, na rexión do Banato. A súa poboación en 2011 era de 186 951 habitantes. A capital do distrito é Zrenjanin.
Nomes
Ademais do nome serbios citado anteriormente, o distrito coñécese en croata como Srednjebanatski okrug, en húngaro como Közép-bánsági körzet, en eslovaco como Sredobanátsky okres, en romanés como Districtul Banatul Central e en ruteno como Стредобанатски окрух.
Demografía
De acordo co censo de 2002, no distrito vivían:
Cultura
No distrito hai moitos edificios que destacan pola súa beleza: a igrexa ortodoxa da Asunción, construída en 1746; a igrexa católica de Arač, que data do século XIII, e a catedral católica, de 1868.
Economía
A economía do distrito é diversa: industria, agricultura, forestal, industria da construción e transportes. La rama principal é a industria alimentaria, integrada no complexo industrial "Servo Mihalj" - Combine.
Outras industrias de produtos derivados da agricultura son a cerveceira "ZIP" DD, o DD "Luxol" industria química e do azucre.
Porén, moitas instalacións están en moi malas condicións, excepto a industria petroleira de "Dijamant" e a central leiteira de "Mlekoprodukt".
Couso, Freixo, Sarreaus
Couso é un lugar da parroquia de Freixo, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 3 habitantes.
Mémoires de ma vie
Mémoires de ma vie (en galego Memorias da miña vida) é un libro autobiográfico escrito por François-René de Chateaubriand e publicado en conxunto en 1848.
Historia do texto
A primeira vez en que Chateaubriand concibe a idea de escribir unha autobiografía é en 1803 e en 1822 ten redactados xa os tres primeiros capítulos. Dálle este avance a Juliette Récamier, unha axente cultural e literaria da Francia napoleónica, que os copia e os fixa en 1826. Porén, entre 1830 e 1832 Chateaubriand decide retomar o manuscrito, mudalo e amplialo cubrindo todo o percorrido da súa vida. O conxunto das súas memorias foron publicadas en 1848, de forma póstuma, baixo o título de Mémoires d'outre-tombe, se ben algúns capítulos se publicaron en xornais previamente, en vida do autor.
O manuscrito deses tres primeiros capítulos, na versión inicial de 1826, publicáronse por primeira vez en 1874.
Estrutura
O libro, de extensión breve, está dividido en tres capítulos (chamados libros) e mais un prólogo, incluído dentro do capítulo primeiro, e onde reflexiona sobre os motivos de redactar unha autobiografía. O capítulo primeiro céntrase nos seus primeiros anos de vida, na súa familia, na descrición xenealóxica dos seus devanceiros, e na súa primeira infancia en Saint-Malo, e remata coa chegada do neno, de sete anos, ao castelo de Combourg. O capítulo segundo trata da súa formación, primeiro nunha escola en Dol e logo noutra en Rennes, onde toma contacto coas letras, coa matemática, e en particular coas linguas clásicas (latín e grego). Despois de tentar acceder á Mariña francesa, volta ao castelo familiar de Combourg. No terceiro capítulo, escrito catro anos despois dos anteriores, Chateaubriand aborda a súa adolescencia solitaria no castelo e remata coa decisión paterna de envialo como tenente a un rexemento do exército francés. Neste capítulo, onde describe as actividades que desenvolvía no castelo (ler, cazar, pescar), dedícalle un grande espazo á súa irmá Lucile, a quen o unía unha estreita amizade. De feito, o capítulo inclúe tres cartas da irmá, de época posterior á narrada.
Galiza
Chateaubriand relata nas primeiras páxinas do libro a vida de seu pai, e como este naufraga nas costas españolas, foi atacado por ladróns en Galiza e regresa a Francia por Baiona.
Par ordenado
miniatura|Exemplos de oito [[punto (xeometría)|puntos situados no plano cartesiano mediante pares ordenados.]] En matemáticas, un par ordenado é unha colección de dous elementos tal que un dos elementos pode ser distinguido como o primeiro e o outro como o segundo, aínda que o primeiro e o segundo elemento sexan o mesmo. Un par ordenado con primeiro elemento a e segundo b é usualmente escrito como (a, b). Dous pares ordenados cumpren:
O conxunto de todos os pares ordenados nos cales o primeiro elemento vén dun conxunto X determinado e o segundo dun conxunto Y é chamado produto cartesiano  de X e Y, escrito X \times Y.
Listas ordenadas
Tríos ordenados e listas ordenadas son definidos recursivamente a partir da definición de par ordenado: un trío ordenado (a,b,c) pode ser definido como (a, (b,c)) ou como ((a, b), c); ou sexa, un par ordenado que contén outro par ordenado como elemento.
Esta abordaxe é espellada en linguaxes de programación: É posíbel representar unha lista de elementos como unha construción de pares ordenados aniñados. Por exemplo, a lista (1 2 3 4 5) tórnase (1, (2, (3, (4, (5, {})))) ). A linguaxe de programación Lisp usa estas listas como a súa estrutura de datos primaria.
Pares ordenados na teoría dos conxuntos
Na teoría dos conxuntos pura, onde existen soamente conxuntos, pares ordenados (a, b) poden ser definidos como o conxunto Esa definición ten o nome de par de Kuratowski, e é ben básica, porque require apenas poucos axiomas para poder ser formulada (o axioma da extensión, o axioma da separación e o axioma do par ). A afirmación de que x sexa o primeiro elemento dun par ordenado p pode entón ser formulada como e que x sexa o segundo elemento de p como
Note que esa definición aínda é válida para o par ordenado p = (x,x) = { {x}, {x,x} } = { {x}, {x} } = { {x} }; neste caso a declaración (∀ Y1 ∈ p, ∀ Y2 ∈ p : Y1 ≠ Y2 → (x ∉ Y1 ∨ x ∉ Y2)) é trivialmente verdadeira, dado que nunca acontece que Y1 ≠ Y2.
Na formulación usual ZF da teoría dos conxuntos incluíndo o axioma da regularidade, un par ordenado (a, b) pode tamén ser definido como o conxunto {a, {a, b}}. De todas as formas, axioma da regularidade é necesario, dado que sen el, é posíbel considerar conxuntos x e z tales que x = {z}, z = {x}, e x ≠ z. Entón temos que
malia querermos (x,x) ≠ (z,z).
Пара (математика)
República Democrática Federativa de Rusia
Forma do Estado
Segundo a Constitución, Rusia declarábase como unha república democrática federal. A base fundamental do Estado era a democracia representativa e a federación nacional e oblásts autónomos. Isto contrastaba co proxecto de Constitución decembrista, que propoñía unha monarquía federal de base económica. Por primeira vez, abolíase a estrutura unitaria de Rusia de xeito oficial e o país declarábase como unha federación, marcando así o comezo do período federalista na historia de Rusia.
Dereitos civís
A Constitución garantía o sufraxio universal para todos os cidadáns da República maiores de 20 anos, reducindo en cinco anos a idade exixida no desaparecido imperio. A maioría das obrigacións civís, como o pago de impostos, herdáronse da lexislación imperial.
Xefatura do Estado
O Xefe do Estado era o Presidente da República, elixido en períodos dun ano por voto maioritario no parlamento, incluíndo aos deputados da Duma Estatal e o Consello de Estado. Os poderes do Presidente resultaban practicamente iguais aos que tiña o Tsar durante o Imperio Ruso.
Nguyễn Minh Triết
Nguyễn Minh Triết, nado en Bến Cát, provincia de Bình Dương, Vietnam, o 8 de outubro de 1942, é un político vietnamita. Foi presidente do Vietnam entre 2006 e 2011.
Poio (San Xoán), Poio
San Xoán de Poio é unha parroquia que se localiza no concello de Poio. Segundo o IGE, en 2022 tiña 5.472 habitantes (2.711 homes e 2.761 mulleres), distribuídos en 30 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 4.992 habitantes.
Patrimonio
Nesta parroquia sitúase o Mosteiro de San Xoán de Poio así como a casa do concello de Poio.
Festas
No lugar de Campelo celébrase no mes de xullo a Festa da Ameixa.
Outeiro do Cabo, Asadur, Maceda
Outeiro do Cabo é un lugar da parroquia de Asadur no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 6 habitantes, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Tropomodulina
miniatura|Dominio C-terminal dunha tropomodulina. A tropomodulina é unha proteína que se une á actina que regula a elongación e despolimerización dos microfilamentos por bloqueo do extremo (-) do polímero. A proteína funciona bloqueando fisicamente a disociación espontánea dos monómeros de actina unidos a ADP no extremo (-) da fibra de actina. A súa presenza é especialmente salientable en asociación coa actina dos filamentos delgados do músculo estriado. En ensaios feitos en tecido embrionario de polo, a inactivación da tropomodulina por adición de anticorpos específicos produce unha clara elongación dos microfilamentos no seu extremo (-), e unha redución na capacidade de contracción celular; este feito suxire cal é a súa función en ambos os procesos: a contracción muscular e o control da lonxitude da actina F. En humanos describíronse catro xenes que codifican tropomodulinas, que son: TMOD1, TMOD2, TMOD3 e TMOD4.
Rafael Bañón
O nome Rafel Bañón pode referirse a:
Comité Olímpico Xordano
O Comité Olímpico Xordano (en اللجنة الأولمبية الأردنية) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Xordania. Foi fundado no ano 1957 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en 1963.
Federacións de membro
O Comité Olímpico Xordano é o responsábel da organización, de xestionar, desenvolver e promover o deporte en Xordania.
Antonio Noguerol Eyré
Antonio Noguerol Eyré, finado en Chantada en abril de 1938, foi un político galego.
Traxectoria
Administrador de La Voz del Agro. Foi un dos promotores con Daniel Vázquez Campo da Asociación Republicana de Chantada constituída en novembro de 1930. Na II República foi elixido alcalde de Chantada o 1 de xullo de 1931. Procesado con toda a corporación por suposto delito de coacción electoral, foron cesados en setembro. Foi restituído como alcalde o 11 de xullo de 1932. Finou en Chantada a finais de abril de 1938.
Sistema nervioso simpático
miniatura|dereita|320px|O sistema nervioso simpático en vermello, o parasimpático en azul
O sistema nervioso simpático é parte do sistema nervioso autónomo:
Características
Está formado polos tubos laterovertebrais a ambos os dous lados da columna vertebral. Conecta cos nervios espinais mediante os ramos comunicantes, así, os núcleos vexetativos medulares envían febras ós ganglios simpáticos e estes envían febras postganglionares ós nervios espinais. A acción execútase cun brazo aferente e outro eferente, mediante un acto reflicto.
Funcións
Dilata as pupilas, aumenta a forza e a frecuencia dos latexados do corazón, dilata os bronquios, diminúe as contraccións estomacais e estimula as glándulas suprarrenais (que poden considerarse como unha expansión do simpático). Desde o punto de vista condutual prepáranos para a acción. O funcionamento do sistema nervioso simpático está asociado coa psicopercepción dun estímulo de carácter emocional non neutro.
A hiperhidrose ou suoración excesiva da faciana, mans e axilas está directamente relacionada co sobrestímulo do sistema simpático.
O mal funcionamento deste sistema ou unha relación inadecuada co sistema nervioso parasimpático pode provocar diversos síntomas agrupados baixo o nome xenérico de disautonomía.
A Bouza Vella
O topónimo galego A Bouza Vella pode referirse a:
Freande, Freixo, Sarreaus
Freande é un lugar da parroquia de Freixo, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 63 habitantes (29 homes e 34 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 66 habitantes.
Pío VII, papa
Pío VII, nado en Cesena o 14 de agosto de 1742 e finado en Roma o 20 de agosto de 1823, foi papa da Igrexa católica entre 1800 e 1823.
Traxectoria
O seu nome de nacemento era Barnaba Chiaramonti, ó que engadiu o de Gregorio cando profesou como monxe. Era fillo do conde Scipione Chiaramonti e da súa esposa, a condesa Giovanna Coronata Ghini, filla do marqués Barnaba Eufrasio Ghini.
En 1756 ingresou no mosteiro de Santa Maria del Monte, pertencente á congregación de Montecassino da Orde beneditina. En 1773 foi nomeado confesor do papa Pío VI e abade do mosteiro romano de San Paulo Extramuros.
En 1782 foi consagrado bispo de Tívoli e en 1785 nomeado cardeal do título de San Callisto. En febreiro de 1785 foi trasladado á diocese de Imola. Conservou este bispado ata 1816, compatibilizándoo co de papa e bispo de Roma.
Á morte de Pío VI en 1799, a situación de Roma non permitiu que se reunise naquela cidade o conclave que debía designar ó seu sucesor. Congregáronse os cardeais en Venecia. O cardeal Frantisek de Paola Hrzán z Harras, do título de San Girolamo degli Schiavoni e camarlengo, presentou o veto do emperador Francisco II contra Carlo Bellisomi, cardeal do título de Santa Maria della Pace e arcebispo-bispo de Cesena, e contra Hyacinthe Sigismond Gerdil, cardeal do título de Santa Cecilia e prefecto da Congregación de Propaganda Fide, pero iso non parece que afectara á formación dunha maioría. Chiaramonti foi elixido o 14 de marzo de 1800, e unha semana despois e na mesma Venecia foi coroado polo cardeal Antonio Maria Doria Pamphilij, protodiácono de Santa Maria ad Martyres.
Juan Eiras
Juan Eiras, nado en Vigo o 30 de maio de 1977, é un músico, compositor e profesor de composición galego. O profesor Roberto Relova incluíuno na Xeración Sensible de novos compositores galegos.
Pío VII, papa
Traxectoria
miniatura|250px|Pío VII
Juan Eiras
Traxectoria
Estudou Educación Musical na Universidade de Vigo, e Piano e Composición no Conservatorio Superior de Música de Vigo. Posteriormente realizou un Posgrao en Composición no Conservatorio Superior de Música de Aragón, con José María Sánchez Verdú e un mestrado en Investigación musical na Universidade Internacional da Rioxa (UNIR). Ampliou a súa formación cos compositores Antón García Abril, Albert Sardá, Christophe Havel, Arnau Bataller, Nacho de Paz, Héctor Parra, Philippe Hurel, Fabián Panisello, Agustí Charles, Alberto Posadas, Mauricio Sotelo, Ivan Fedele, Beat Furrer, Salvatore Sciarrino, Luis de Pablo, Sofiia Gubaidulina e Helmut Lachenmann.
No ano 2009 obtivo o Premio Andrés Segovia - José Miguel Ruíz de Morales na LII Edición do Curso Universitario Internacional de Música Española - Música en Compostela, e foi finalista do II Concurso Galego de Composición para Banda de Música coa obra Auga levada. No ano 2012 acadou a Convocatoria para Novos Compositores de Plural Ensemble coa obra Samhain, seleccionada polo comité de lectura do grupo instrumental madrileño para formar parte na súa xira de concertos 2012-2013. Tamén nese ano obtivo o Primeiro Premio na sección sinfónica do V Concurso Galego de Composición para Banda de Música coa obra Insomnio, organizado pola Federación Galega de Bandas de Música Populares e a AGADIC. No ano 2013 foi seleccionado no Programa de Incentivos á Creación da Fundación SGAE en colaboración coa Asociación Española de Orquestras Sinfónicas. En 2014 estreou a obra Old Sailor's Room coa Real Filharmonía de Galicia en Santiago de Compostela. Tamén en 2014 Eiras gañou o III Concurso Internacional de Composición para Música de Cámara Arturo Dúo Vital, promovido pola Fundación Botín coa obra Beltane, Memory of the Fire. En 2015 a obra foi estreada por Plural Ensemble, baixo a dirección de Fabián Panisello, na 64 Edición do Festival Internacional de Santander.
Dende o ano 2008 é profesor de Composición no Conservatorio Superior de Música de Vigo e dende o ano 2017 é preparador de opositores na especialidade de Fundamentos de Composición, na Acadmia Dos Acordes.
Pío VII, papa
Traxectoria
O novo papa non albergaba unha preconcibida indisposición cara a Napoleón, nin se mostraba belixerante contra a orde política que o réxime francés pretendía instaurar nos países da súa órbita. Cando era só bispo de Imola e o exército francés penetrou nos estados do norte de Italia e Napoleón creou con eles a República Cisalpina, Chiaramonti aconsellou non resistir ó poderoso invasor e predicou o sometemento ós recentes señores. A súa famosa homilía do día de Nadal de 1797 é clara neste sentido: o futuro papa fai nela profesión de fe nos enunciados democráticos do novo goberno e mantén que unha constitución desta tendencia política non está en contradición cos principios da igrexa cristiá. Tampouco Napoleón seguiu as tendencias anticlericais das primeiras fases da revolución. No seu pragmatismo político tivo ben presente que as crenzas relixiosas estaban moi enraizadas no pobo francés e que era proveitoso para os seus designios manter unha amigable relación cos poderes eclesiásticos, en especial co papa de Roma.
Juan Eiras
Ensemble
+ de 5 músicos
Composición
2019: Premio. III Concurso de Composición para Grupo de Cámara Agustín Ramos. Premios al Arte 2018. Ayuntamiento de Candelaria. Santa Cruz de Tenerife
2018: Seleccionado. I Taller de Creació Sonora Jove Orquestra de la Generaliltat Valenciana. XL Festival ENSEMS. Institut Valencià de Cultura. Generalitat Valenciana
2018: Seleccionado. Catálogo de Artistas AECID 2018. AECID. Ministerio de Asuntos Exteriores e de Cooperación. Goberno de España
Pío VII, papa
Traxectoria
En marzo de 1814, tras unha serie de fracasos militares colleitados polas armas imperiais, e pouco antes de que Napoleón se vise obrigado a abdicar, o papa foi posto en liberdade. Puido regresar a Roma e facerse cargo do goberno dos territorios de pertenza eclesiástica. O Congreso de Viena de 1815, do que xurdiu a reordenación da Europa posnapoleónica, ratificou a existencia dos estados pontificios baixo xurisdición dos papas, aínda que quedaron lixeiramente minguados nunha pequena franxa de terreo que permaneceu en poder de Austria. Aínda ó propio Pío VII, que dera mostras de comprensión das fórmulas democráticas de goberno, pareceulle que a súa aplicación a terceiros países podía constituír un réxime aceptable, pero que no caso dos estados da igrexa era ir demasiado lonxe. Derrogou a maior parte das disposicións lexislativas aprobadas durante o período de ocupación francesa, se ben, como trazo de modernidade e porque os tempos que corrían así o demandaban, mantivo na constitución coa que dotou ós seus estados a supresión dos dereitos feudais da nobreza.
Juan Eiras
Composición
2014: 1º Premio. III Concurso Internacional de Composición para Música de Cámara Arturo Dúo Vital' Obra: Beltane, Memory of the Fire Fundación Botín
Pío VII, papa
Traxectoria
Faleceu en Roma o 20 de agosto de 1823 e foi sepultado na basílica vaticana (sculptor Thorwaldsen).
Juan Eiras
Composición
2013: Programa de incentivos á creación. Obra: Old Sailor's Room Fundación SGAE e AEOS Estrea: Real Filharmonía de Galicia
Pío VII, papa
Traxectoria
As profecías de San Malaquías refírense a este papa como Aquila rapax (A aguia rapaz), cita que ó parecer fai referencia a que foi contemporáneo de Napoleón Bonaparte, un emperador expansionista que tiña como símbolo unha aguia e que o someteu a fortes presións.
Juan Eiras
Composición
2012: 1º Premio. V Concurso Galego de Composición para Banda de Música e Sección Sinfónica Obra: Insomnio Federación Galega de Bandas de Música Populares e XUGA
2012: Premio. Convocatoria para Novos Compositores Obra: Samhain Plural Ensemble (Madrid, España)
2009: Finalista. II Concurso Galego de Composición para Banda de Música Obra: Auga levada Federación Galega de Bandas de Música Populares e XUGA
Instrumentista
2003: Finalista. IV Concurso Folk de Cuartu los Valles Irtio Navelgas, Tineo (Asturias, España)
2001: Finalista. I Concurso Folk de Cuartu los Valles Alfolíes Navelgas, Tineo (Asturias, España)
2000: 1º Premio. I Concurso Folc de Radio Obradoiro Alfolíes Radio Obradoiro, Santiago de Compostela (Galicia, España)
2000: Finalista. I Concurso Folc de Radio Obradoiro Irtio Radio Obradoiro, Santiago de Compostela (Galicia, España)
2000: 1º Premio. I Día da Música Xove Irtio XUGA
1999: Finalista. San Estevo de Ribas de Sil Irtio Zouma Records, Ourense (Galicia, España)
1999: 1º Premio. X Concurso de Música Folk de Galicia Irtio XUGA
Xurado
2013: I Concurso Rosaliano de Composicións breves CMUS Profesional de Vigo
2011: IV Concurso Galego de Composición para Banda de Música e Sección Sinfónica Federación Galega de Bandas de Música Populares e XUGA
2011: X Certame de Novos Intérpretes Solistas José Valcárcel A Estrada (Galicia, España)
Referendo de autodeterminación de Cataluña
O referendo de autodeterminación de Cataluña é un referendo sobre o "futuro político de Cataluña" que estaba previsto celebrar durante o 2014 segundo un acordo de gobernabilidade ratificado por Artur Mas por parte de Convergència i Unió e Oriol Junqueras por parte Esquerra Republicana de Catalunya o 18 de decembro do 2012,  e coñecido como "Pacto pola Liberdade". O texto indicaba que a data do referendo sería acordado por ámbalas partes, e que os dous comprometeríanse en mantelo no 2014 "agás se o contexto socioeconómico e sociopolítico fai necesario pospoñelo." Como parte do acordo, Artur Mas foi investido Presidente da Generalitat de Cataluña por segunda volta. O referendo iría precedido da aprobación dunha Lei de consultas durante o 2013.
O 12 de decembro de 2013, o Goberno de Cataluña anunciou que a data do referendo de independencia celebraríase o 9 de novembro de 2014 e que contería unha pregunta con dúas seccións: "Quere que Cataluña sexa un Estado?" e "En caso de resposta afirmativa, quere que Cataluña sexa un Estado independente?". O Goberno de España declarou pouco despois a súa intención de bloquear o referendo, afirmando que "Tal enquisa non se celebrará."
O proceso foi suspendido de xeito cautelar o 29 de setembro do mesmo ano, trala aceptación a trámite dos recursos de inconstitucionalidade do Goberno de España, presentados perante o Tribunal Constitucional, do decreto de convocatoria da consulta e da Lei do Parlamento de Cataluña 10/2014, de 26 de setembro, de consultas populares non referendarias e outras formas de participación cidadá na que esta se ampara. O 14 de outubro, ante a situación da suspensión, Artur Mas anunciou que a consulta non se celebraría nos termos previstos e que no seu canto convocaría unha consulta alternativa. Finalmente, as dúas primeiras frases do artigo 3.3 e os apartados 4 a 9 do artigo 16 da Lei do Parlamento de Cataluña 10/2014, así como a convocatoria de devandita consulta, foron declarados inconstitucionais pola Sentenza 31/2015, de 25 de febreiro de 2015, da Corte constitucional.
Subrexión de Tampere
miniatura|200px|Localización da subrexión de Tampere en Finlandia. A subrexión de Tampere (en finés Tampereen seutukunta) é unha das cinco subdivisións da rexión de Pirkanmaa. En 2017 tiña unha poboación de 399 496 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Bouzaboa
O topónimo galego Bouzaboa pode referirse a:
Aquiminzaque
Aquiminzaque foi o cuarto e derradeiro zaque de Hunza, que hoxe é a cidade colombiana de Tunja. Foi o gobernante da parte norte da confederación muisca cando os conquistadores españois chegaron ás terras altas de Colombia. A súa contraparte zipa na área sur da Confederación muisca foi Zaquesazipa.
dereita|miniatura|260px|Mapa do territorio muisca. O goberno do zaque en amarelo.
Biografía
Hábil líder dende os seus dous primeiros anos de mando, o seu goberno foi interrompido polos avatares dos conquistadores españois no seu territorio. Nun principio, mantivo colaboración con estes e mesmo se converteu ó catolicismo, mais ó decatarse das esixencias dos conquistadores fronte ó pobo muisca, non tardou en amosar a súa inconformidade e rebelión. Foi executado por Hernán Pérez de Quesada mediante decapitación.
Coa súa morte chegaría a súa fin a Confederación muisca.
Universidade de Oxford
A Universidade de Oxford, situada na cidade de Oxford, en Inglaterra, é a máis antiga universidade do mundo anglófono.
A Universidade de Oxford e a Universidade de Cambridge son ás veces referidas colectivamente como "Oxbridge". As dúas universidades manteñen unha longa historia de rivalidade, xa que son as dúas máis antigas e máis coñecidas escolas de Inglaterra.
A Universidade de Oxford é membro do Grupo Russell de entre 19 universidades de investigación intensiva.
Oxford, así como Cambridge e outras, é membro do Grupo Coimbra tamén, unha rede das principais universidades europeas, e do LERU (Liga de Universidades Europeas de Investigación). Tamén forma parte do Europaeum.
Parada, Asadur, Maceda
Parada é un lugar da parroquia de Asadur no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 10 habitantes, dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Universidade de Oxford
Historia
esquerda|miniatura|[[Somerville College]]
Lingua galega
A Universidade de Oxford foi a segunda do mundo en contar cun lectorado de galego. O Centro de Estudos Galegos de Oxford está localizado no Queen's College dende a década dos noventa.
Sociedade Numismática Brasileira
A Sociedade Numismática Brasileira (SNB) é unha entidade asociativa sen ánimo de lucro de carácter cultural, instituída na cidade brasileira de São Paulo en 1924 e recoñecida de utilidade pública en 1951, que ten como obxectivo a promoción e o desenvolvemento da investigación numismática e do coleccionismo de moedas, medallas e billetes.
Na procura dos seus obxectivos, a SNB mantén, na súa sede no número 247 da rúa 24 de Maio de São Paulo, un museo numismático, unha importante biblioteca especializada en numismática e disciplinas anexas, con máis de 2.000 volumes, e publica periodicamente un boletín con artigos relativos á súa área de estudo. Así mesmo, organiza dous encontros semanais, así como outros de carácter extraordinario, para fomentar as relacións e os intercambios entre os seus asociados, e emite medallas conmemorativas de diversos eventos relacionados coa numismática.
Contexto previo á SNB
Xa a mediados do século XIX, coñécense algunhas referencias en xornais dos primeiros coleccionistas de moedas no Brasil, case sempre residentes nas zonas máis desenvolvidas do país. É salientable, tamén, o acervo numismático dos emperadores, que logo pasou ao Museo Nacional, e a colección da Biblioteca Nacional de Río, que en 1922 pasou ao Museo Histórico Nacional e que alberga a maior colección numismática do Brasil.
No coleccionismo privado tivo unha relevancia singular a figura de Julius Meili (1839-1907), un coleccionista de orixe suíza, estudoso e divulgador numismático, autor dunha obra de referencia na numismática luso-brasileira, en tres volumes, titulada O Meio Circulante no Brasil 1645 a 1900. Parte da colección Meili constituíu os alicerces do fondo numismático do Museo do Banco do Brasil.
Fundación da SNB
Neste contexto, en 1922 un grupo de sociois da Sociedade Philatelica Paulista creou nesa institución unha sección de numismática, que se constituíu no xermolo da Sociedade Numismática Brasileira.
Naquela época probablemente houbese en todo o Brasil arredor dunha centena de coleccionistas numismáticos, moitos dos cales comezaron a reunirse na rúa São Bento de São Paulo, no consultorio dun dos que logo sería membro da sociedade, o doutor Raul Whitaker. A partir daquelas xuntanzas organizouse a dirección provisional da incipiente sociedade, presidida por Agostinho Pardini, que exerceu ata a elección da definitiva, baixo a presidencia de José Vieira da Costa Valente, coa que se aprobaron os estatutos e se formalizou a constitución da Sociedade Numismática Brasileira, o 19 de xaneiro de 1924.
Presidentes da sociedade
Esta é unha listaxe dos presidentes da entidade desde a súa fundación:
Medalla ao Mérito Numismático
A xunta directiva da Sociedade Numismática Brasileira acordou o 13 de xullo de 2013 a creación da Medalla ao Mérito Numismático, de concesión anual, para o recoñecemento dos seus membros que destaquen por diferentes méritos. A medalla, cuñada en ouro e en prata, ten un diámetro de 35 milímetros, e amosa no seu anverso o escudo da sociedade rodeado pola lenda SOCIEDADE NUMISMÁTICA BRASILEIRA S. PAULO, en tanto que o reverso está ocupado por unha coroa de loureiro e un espazo interior para gravar o nome da persoa agraciada e a data de concesión, todo iso coa lenda MEDALHA AO MÉRITO NUMISMÁTICO no seu exterior.
Publicacións
Para levar a cabo o seu propósito de difusión da numismática, a SNB editou, ao longo da súa historia diversas publicacións de carácter tanto periódico como mográfico.
Congresos nacionais
No Brasil leváronse a cabo ata 2018 vinte e dúas edicións do Congreso Brasileiro de Numismática; o primeiro en 1936, o segundo en 1986 e, a partir de aí, cunha periodicidade non fixa pero comunmente cada un ou dous anos (1988, 1989, 1992, 1994, 2000, 2002, 2003, [...] 2016, 2017, 2018...), todos eles contaron coa participación da Sociedade Numismática Brasileira. As actas do primeiro congreso foron editadas en dous volumes en 1937 e en 1940.
Congresos internacionais
Ademais dos congresos nacionais, en 1988 comezou a proxectarse a celebración dun encontro internacional que reunise numismáticos do Brasil e de Portugal e, en colaboración coa Sociedade Portuguesa de Numismática, organizouse o I Congresso Luso Brasileiro de Numismática, que tivo unha primeira fase en 1999 en Portugal, na cidade de Porto, e unha segunda en 2000 no Brasil, entre São Paulo e Río de Xaneiro. O éxito deste congreso levou os organizadores a unha segunda edición en 2002, que tivo lugar en Brasilia, e, na procura da internacionalización da actividade da SNB, en 2003 organizou en São Paulo o I Congresso Latino Americano de Numismática, que viu o ano seguinte a súa segunda edición.
Freixo, Freixo, Sarreaus
Freixo é un lugar da parroquia de Freixo, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 85 habitantes (45 homes e 40 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 91 habitantes.
Eurorrexión
miniatura|250px|Exemplo dunha eurorrexión: a dos Cárpatos.
Unha eurorrexión é unha estrutura administrativa de cooperación transfronteiriza entre dous ou varios territorios de diferentes Estados europeos.
En 2007, o Consello de Europa relacionou máis de 90 eurorrexións de diferentes naturezas.
Criterios para a constitución dunha eurorrexión
A Asociación das rexións fronteirizas europeas, que agrupa a numerosas eurorrexións, dá os seguintes criterios para a identificación das eurorrexiós:
A eurorrexións varían na súa forma e a súa natureza. Polo tanto non é posíbel asocialas a un cadro xuridico preciso.
As eurorrexións de Europa
Esta é unha lista de eurorrexións. Obsérvese que as rexións normalmente teñen diferentes nomes (locais) en cada país participante. As eurorexións están listadas en orde alfabético dos nomes correspondentes en galego (suprimindo a palabra Eurorrexión). Tamén se listan os países participantes e o ano en que se fundou a eurorrexión. (O ano refírese case sempre á fundación da Comité ou Comunidade de Traballo de Cooperación Transfronteiriza (CTCT); no caso da de Galicia-Norte de Portugal, o ano é o da fundación da eurorrexión).
David Trimble
William David Trimble, nado en Belfast o 15 de outubro de 1944 e finado o 22 de xullo de 2022, foi un político de Irlanda do Norte e premio Nobel da Paz.
Traxectoria
Foi líder do Partido Unionista do Ulster entre 1995 e 2005, sendo Primeiro Ministro de Irlanda entre 1998 e 2002 e membro do Parlamento británico entre 1990 e 2005. En 1998 obtivo o Premio Nobel da Paz compartido con John Hume.
Bouzachás
O topónimo galego Bouzachás pode referirse a:
Países checos
miniatura|dereita|250px|Mapa de 1892. A denominación Países Checos (en checo České země) fai referencia á unidade xeográfica ocupada pola nación checa. Esta correspóndese hoxe aproximadamente coa República Checa, e está composta polas rexións de Bohemia, Moravia e Silesia. Podería considerarse cuarto "país checo" aínda que hoxe, así e todo, non forma parte da República Checa, a rexión alemá de Lusacia.
Historia
Ao longo da súa historia, os Países checos (todos ou algún deles) formaron parte das seguintes entidades políticas:
E ás seguintes organizacións internacionais:
Emilio Garra Castellanzuelo
Traxectoria
Fillo de Juan Bautista Garra Olañeta e irmán de Amado Garra, foi comerciante en Ponteareas. Coa proclamación da República foi elixido alcalde de Ponteareas o 19 de abril de 1931. Mantívose no cargo ata que a Corporación foi cesada en outubro de 1934. Militou en Unión Republicana. Co triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi reposto no cargo de alcalde, pero presentou a súa dimisión en maio, cesando o día 11. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi expedientado.
Arado
O arado é un apeiro usado en agricultura para preparar a terra para sementar ou plantar. Foi un instrumento básico na historia e representou un dos maiores avances da técnica agrícola. O uso primordial do arado é remover as capas superficiais da terra, permitindo a entrada dos nutrientes e que se meteorice.
Arados tradicionais e a súa terminoloxía
Na súa forma básica o arado é un simple madeiro, máis ou menos groso, encurvado,cunha punta endurecida nun dos lados, que arrastrado por unha persoa ou un animal, mentres outra o sostén e empurra, serve para fender a terra. Este tipo simple é denominado en galego cambela, nome que deriva da raíz céltica camb- "curvo". miniatura|280px|Arado simple 1. Temón 2. Chavellal e Chavella 3. Rodiña: dispositivo regulador 4. Teiroa ou seita 5. Rella 6. Dentil ou rastro 7. Orelleira ou abeaca A evolución deste primitivo arado, conduciu para outro máis complexo, denominado como arado romano. En esencia, consta dun madeiro con punta (dentil, dental, rastro, cabeza, cabazo), outro encurvado para atrás que se pode asir (rabela, rabiza). Ambas partes poden construírse dunha peza única. No extremo do rastro ou cabazo, pode ir unha punta de ferro, denominada rella, polo común. Outra peza, o timón ou temón, alongada, une a rabela co instrumento que xongue o animal que deberá arrastrar o apeiro. Na parte onde xongue, o temón ten unha serie de furados (chavellal), que permiten graduar a súa lonxitude coa introdución dunha caravilla ou chavella. O timón e o rastro están unidos aínda por outra peza, vertical, denominada a teiroa ou teiró, e tamén seita, coitelo e enfesta. Nomes parecidos recibe a coitela que atravesa o timón e que vale para cortar a maleza: seita, coitelo. Nun burato da teiroa, por riba do temón, permite graduar o ángulo a formar entre o temón e o rastro, mediante unha cuña de pau.
A maior innovación do arado romano foi a introdución de dúas táboas ou a súa evolución, de madeira tamén, a cada lado anterior do dentil, que facilitaban apartar a terra segundo se araba, aínda que os primitivos arados romanos carecían delas. O seu nome varía en galego: orelleiras, abeacas, abecas, gueifas ou forcados. Poden levar cuñas para aseguralas ben. Unha peza travesa de madeira pode regular a maior ou menor abertura das abeacas; recibe o nome de meixelo, meixil, pespiñeiro, pezpiñeiro, pezcuño etc.
Prehistoria
O arado evolucionou desde as aixadas ou sachos neolíticos. Un simple madeiro curvo coa punta endurecida ao lume, para poder fender a terra, e posibelmente arrastrado por seres humanos, foi o antecedente.
A inserción dun madeiro longo, o timón, posibilitou xunguilo a un animal, para o que era obrigado dispor dun xugo ou unha coleira para o animal. A rella é foi o paso seguinte, pois permitía un mellor afondamento na terra, paso que non foi posíbel até a Idade dos Metais.
Idade Antiga
Arados simples son coñecidos en Mesopotamia e Exipto a través da documentación artística (pinturas, escultura etc). Tamén para a Idade de Bronce en Escandinavia. miniatura|esquerda|300px|Arado exipcio, ca. -2700, Tumba de Itet. Para Mesopotamia descríbese un arado evolucionado con dental de madeira, rabiza dupla e timón .En Exipto coñécense representacións desde as grandes pirámides da dinastía IV, arredor de 2700 a. C. O arado exipcio aparece como moi simple: rabiza e dental dunha única peza de madeira, o timón fixado á base da rabiza por unha corda; en tres mil anos apenas sofre evolucións. O tiro é efectuado por vacas e o xugo é un simple pau traveseiro que pasa por diante dos cornos. O labor realizado por este tipo de arados era moi superficial e debía ser completado con traballo de aixada. Mais parece que a falta de desenvolvemento estaba en relación coa bondade do terreo nas marxes do Nilo.
O arado grego evolucionou máis, pero carecía de orelleiras. Era de tipo composto, e estaba formado por rabiza, dental e timón, cunha rella de madeira, máis esta a partir do século IV a.C. era xa de ferro. Porén, isto non impedía que arada tivese que ser repasada con aixada, quizais porque os animais de tiro eran mulas normalmente, xa que o gando vacún, polo menos na Grecia clásica escaseaba, salvo en zonas como o Epiro, Tesalia ou Beocia.
Novidade romana foi a introdución das orelleiras ou vertedoiros, que permitían voltear a terra (porén algúns autores as adxudican tamén aos gregos). O seu arado esixía dúas aradas, a segunda transversal e impuña, en certo modo, campos cadrados. Lograron outros avances. Plinio o Vello cita na Galia un arado con rodas, arrastrado por oito bois, segundo Verxilio dotado de timón curvo. Porén este arado non triunfou, en parte porque a armazón non debía ser suficientemente forte, e en parte polo tipo de xugo de cangas que empregaban, aínda que isto é máis discutíbel.
Idade Media e Moderna
miniatura|dereita|250px|Charrúa simple medieval, ilustración do Breviario Grimani, ca. 1510. Para Lynn White Jr. a revolución agrícola da Idade Media iniciouse no século VI d. C. cando os eslavos crearon o arado de rodas, que os occidentais adoptaron co nome de carruca. As primeiras mencións seguras atópanse no val do río Po no 643 e na Lex Alemanorum do ano 720. Posuía unha rella vertical (a seita ou coitela dos nosos arados), orelleiras ou abeacas angulares, e estrutura cuadrangular. Era máis pesado, polo que esixía varios pares de bois ou cabalarías. Este novo arado profundizaba debidamente nas terras máis pesadas, con frecuencia limosas, dos países da Europa central e oriental. Alentaba a asociación do campesiñado, que por si só non podían manter tantos bois, e obrigaba a campos abertos e longos.
Con todo, de por si, este arado non se impuxo por todos os lados de xeito universal. Á Gran Bretaña non chegou até o século XI, xunto coa conquista normanda. Tampouco se adoptou na Península Escandinava, aínda que si en Dinamarca, nin no sur de Francia. No extremo occidental da Península Ibérica, na Galiza, está documentado co nome de vesadoiro (un derivado do latín aratrum versatorium) a fins do século XIII, entre a documentación do mosteiro de Sobrado, e como posesión dos monxes. É probábel que fose entón unha novidade introducida polos cistercienses. miniatura|esquerda|250px|Charrúa con tiro de cabalarías. Gravado de Hans Holbein o Mozo, "Danza Macabra", ca. 1540. A comezos do século XVIII o padre Sarmiento veuno ("o vesadoiro, que é arado ancho e grande, con tres rabizas e ten rodas" e "seis ou oito pares de bois"), preto de Pontevedra, cando tiña entre dez anos, e fixo unha descrición de como araba: "sendo neno vin bicar unha terra, notei que o suco era unha gabia dunha vara de fondo e do ancho correspondente(...) En canto a raíces todas se arrincan con facilidade con a forza que aplican sete ou oito pares de bois". Cincuenta anos despois, cando pregunta polo "vesadoiro", non atopa resposta, aínda que se decata de que, "terra adentro" aínda se emprega. Sarmiento recolle tamén o uso galego da charrúa, un directo descendente do francés charrue, que a súa vez, procede da carruca altomedieval arriba descrita. A charrúa galega de mediados do XVIII, que coñece o moxe bieito, carece de rodas. Porén, aínda Hans Schneider, na cuarta década do século XX, coñece a charrúa propia, con rodas, na Limia Baixa.
Idade Contemporánea
En 1837, o norteamericano John Deere creou o primeiro arado enteiramente feito de aceiro. Entre tanto, efectuáranse tamén progresos en Flandres desde 1600, que culminaron, a inicios do século XIX, no arado brabante, que se estendeu rapidamente por Francia e outros países europeos. Consistía nunha charrúa de ferro dotada dun par de vertedoiros móbeis, que viraban en sentido contrario, unha á esquerda e outra a dereita, alternativamente, o que permitía abrir mellor os regos ou sucos. miniatura|esquerda|225px|Arado con vertedoiros de disco arrastrado por tractor, Estados Unidos, segunda década do XX As innovacións subseguintes afectaron ao aparello de arrastre. Os primeiros tractores movidos por tractores a vapor apareceron na década de 1860 nos Países Baixos, e na década dos 1890, logo da invención do motor de explosión, foi posíbel a fabricación de tractores con motores de gasóleo. Paralelamente foron introducidos novos tipos de vertedoiros, da que a innovación máis chamativa estivo constituída posibelmente por discos xiratorios, que se poden colocar en fileiras diferentes. Estes discos poden ser de deseño distinto consonte as calidades das terras. Porén precisan da subministración de enerxía adicional externa, o que os fai bastantes caros, polo que non están tan espallados como os arados provistos de vertedoiros ou coitelas tradicionais.
Paradiña, Asadur, Maceda
Paradiña é un lugar da parroquia de Asadur no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, un home.
Terreo Cinexeticamente Ordenado
Características
Os TECOR deben ter unha extensión mínima de 2.000 hectáreas, fronte ás 500 dos antigos cotos. Amais, deben ter un plan de xestión cinexética e un garda que controle o terreo. Segundo datos da Subdirección Xeral de Medio Ambiente Natural, Caza e Pesca Fluvial da Xunta de Galicia, en 2004 arredor o 83 % da superficie galega tiña esta consideración, aproximadamente 2.500.000 ha, repartidas en 430 TECOR, das que o 60 % estaban destinadas á caza.
Regulamentación
miniatura|esquerda|200px|Sinalización de primeira orde de TECOR Societario, [[Antas de Ulla (Lugo).]] A súa poboación cinexética ten que estar protexida e fomentada, aproveitándose de xeito ordenado. Establece normativas sobre a mellora forestal, regulando a posibilidade de facer queimas controladas de mato, rozas ou a instalación de refuxio para a fauna e zonas de alimentación. Controla tamén os aspectos sanitarios das repoboacións de especies de caza. A súa sinalización comezou a levarse a cabo en 2002.
Os TECOR deben estar sinalizados e indicado o seu tipo segundo a Orde do 23 de xullo de 2002, da Consellería de Medio Ambiente. Os carteis son de forma rectangular e miden 50 centímetros de largo e 33 de alto. No cartel de fondo branco e letras maiúsculas en negro indícase na parte central o tipo de explotación.
Tipoloxía e sinalización
miniatura|Sinais de segunda orde de TECOR (30 cm × 20 cm). Segundo a súa ordenación, un TECOR pode ser de tipo:
Están sinalados con sinais de segunda orde: carteis de forma rectangular de 30 centímetros de largo e 20 centímetros de alto, que poden ir ir pintados en rochas e paredes. Na esquina superior esquerda o cartel ten o indicativo da Xunta de Galicia e na esquina superior dereita as inicias da provincia e o número de TECOR. Baixo o tipo de explotación pon o nome do TECOR en letras maiúsculas.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 36ª edición dos Óscar
O gañador foi 8½ de Federico Fellini, en representación de Italia.
Polonia e a Unión Soviética presentaron os seus filmes por vez primeira. Despois desta edición, Paquistán non volveu presentar un filme até o ano 2013, con Zinda Bhaag.
Francesa Daga
Francesa Daga en occitano ou Françoise Dague en francés, é unha personalidade do mundo das asociacións occitanas e da cultura popular nos anos 1960-80.
En 1962, fundou os Ballets occitanos de Tolosa, e en 1971, con Hubert Poirée, o Conservatorio occitano. Tamén é cantante e etnógrafa, e ten reunidos unha excepcional colección de traxes tradicionais. Cantou con Rosina de Pèira.
Traxectoria
De orixe limousina, Francesa Daga medrou no campo e estivo inmersa na cultura popular occitana grazas a súa nai, Cécile Marie, que era unha folclorista de renome. Aprendeu as técnicas de canto tradicional grazas ó contacto con persoas de idade avanzada. Instalouse en Tolosa e a partir dos 14 anos de idade, uniuse a grupos folclóricos locais.
A continuación, estudou Belas Artes. Comezou un estudo no que debuxaba os traxes tradicionais de distintas rexións occitanas e ampliou o traballo de investigación da súa nai, recollendo información sobre a música e as danzas populares.
En 1962, fundou o grupo de Ballet occitano, en Tolosa. En 1971, convenceu ó concello de Tolose para crear o Conservatorio occitano, que foi instalado na rúa Jacques Darré, no barrio de Saint-Cyprien. En 1975, ilustrou o traballo da súa nai, Cécile Marie: Anthologie de la Chanson occitane, chansons populaires des pays de langue d'oc, (París, G. P. Maisonneuve et Larose, 1975).
Eleccións municipais en Coles
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Coles dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Coles]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Coles desde a aprobación da Constitución de 1978.