cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vacina da COVID-19
miniatura|O virus SARS-CoV-2 Unha vacina da COVID-19 é unha vacina que protexa contra a infección polo virus SARS-CoV-2, causante da COVID-19, que polo momento está en fase de elaboración. Aínda que ningunha vacina completou os ensaios clínicos, hai en marcha múltiples intentos de desenvolver unha. A finais de febreiro de 2020, a Organización Mundial da Saúde (OMS) dixo que non esperaba que estivese dispoñible unha vacina contra o SARS-CoV-2 en menos de 18 meses. A Coalition for Epidemic Preparedness Innovations (CEPI), que está organizando un fondo de 2 mil millóns de dólares en todo o mundo para un rápido investimento e desenvolvemento de candidatos a vacinas, indicou en abril que se podería dispoñer dunha vacina seguindo os protocolos de uso de emerxencia a inicios de 2021.
En abril de 2020 estaban en desenvolvemento 115 candidatos a vacinas, e dúas organizacións iniciaran estudos de seguridade e eficacia en fase I-II en suxeitos humanos. Cinco candidatos a vacinas estaban en estudos de seguridade en fase I en abril.
Traballos sobre vacinas de coronavirus anteriores
Producíronse vacinas contra varias doenzas causadas por coronavirus para uso animal, incluíndo as vacinas contra o virus da bronquite infeccionsa das aves, contra o coronavirus canino e contra o coronavirus felino.
Os traballos anteriores para desenvolver vacinas contra os virus da familia Coronaviridae que afectan a humanos centráronse na síndrome respiratoria aguda grave (SARS) e na síndrome respiratoria aguda de Oriente Medio (MERS). As vacinas contra a SARS e a MERS foron testadas en animais modelo non humanos. Porén, en 2020, aínda non hai unha cura ou vacina protectora contra a SARS que mostrase ser segura e efectiva en humanos. Segundo os artigos científicos publicados en 2005 e 2006, a identificación e desenvolvemento de novas vacinas e medicinas para tratar a SARS era unha prioridade para os gobernos e axencias sanitarias públicas de todo o mundo.
Non hai tampouco unha vacina comprobada para a MERS. Cando apareceu a MERS, críase que as investigacións xa existentes sobre a SARS podían proporcionar un modelo útil para desenvolver vacinas e terapéuticas contra a infección polo MERS-CoV. En marzo de 2020, unha vacina baseaada no ADN contra o MERS completou a fase I de ensaios clínicos en humanos, e había outras tres en marcha, todas as cales eran vacinas de vectores virais, dúas con vectores adenovirais (ChAdOx1-MERS, BVRS-GamVac) e unha convectores MVA (MVA-MERS-S).
Traballos emprendidos en 2020
A COVID-19 identificouse en decembro de 2019. Converteuse nunha pandemia estendida por todo o mundo en 2020, o que orixinou importantes investimentos e investigacións para desenvolver unha vacina. Moitas organizacións están usando os xenomas publicados do virus para desenvolver unha posible vacina contra o SARS-CoV-2.
Unhas 50 empresas e institucións académicas están implicadas no desenvolvemento de vacinas, e tres delas están a recibir o apoio da Coalition for Epidemic Preparedness Innovations (CEPI), incluíndo proxectos das empresas de biotecnoloxía Moderna, e Inovio Pharmaceuticals, e a Universidade de Queensland. En marzo de 2020, había rexistrados no Rexistro de Ensaios Clínicos da Organización Mundial da Saúde cincocentos estudos clínicos en todos o mundo, en todas as etapas de desenvolvemento e candidatos terapéuticos para a COVID-19.
A inicios de marzo de 2020, a CEPI anunciou un obxectivo de financiamento de dous mil millóns de dólares EUA nunha asociación global entre organizacións públicas, privadas, filantrópicas e sociedade civil para acelerar o desenvolvemento das vacinas da COVID-19, con compromisos ata agora dos gobernos de Dinamarca, Finlandia, Alemaña, Noruega e o Reino Unido.
O 2 de abril de 2020, os investigadores da Escola de Medicina da Universidade de Pittsburgh informaron da creación dunha prometedora posible vacina da COVID-19, chamada PittCoVacc e esperan seguir unha vía acelerada para a súa aprobación, que dure menos que o habitual ano de probas, pola FDA norteamericana.
Ensaios clínicos en marcha
Segundo informan os científicos do CEPI en abril de 2020, había un total de 115 candidatos a vacinas nas etapas iniciais de desenvolvemento, das que 78 estaban confirmados como proxectos activos (79, segundo o Instituto Milken ), e outras 37 anunciados, pero con pouca información pública dispoñible (seguramente estaban en planeamento ou sendo deseñadas). Dos 79 proxectos activos confirmados, 74 están en desenvolvemento "exploratorio" ou "preclínico", segundo o informe de principios de abril do CEPI.
En abril, despois de que se publicou o informe do CEPI, empezaron os ensaios en fase I-II aleatorizados intervencionais para estudar a dose e avaliar os efecos secundarios en Wuhan, China sobre o candidato a vacina Ad5-nCoV (CanSino Biologics, táboa), e en Inglaterra sobre o candidato a vacina ChAdOx1 nCoV-19. A mediados de abril só hai outros cinco ensaios de candidatos a vacina en ensaios en fase I en humanos.
Os ensaios en fase I comproban principalmente a seguridade e a dosificación preliminar nunhas poucas ducias de suxeitos con boa saúde, mentres que os ensaios en fase II – despois de ter éxito na fase I – avalían a inmunoxenicidade, niveis de dose (eficacia baseada en biomarcadores) e efectos secundarios do candidato a vacina, normalmente en centos de persoas. Un ensaio en fase I-II realiza probas de seguridade preliminar e inmunoxenicidade, está tipicamente aleatorizado, controlado por placebo e realizado en sitios múltiples, e determina de forma máis precisa as doses efectivas. Os ensaios en fase III implican máis participantes, incluíndo un grupo de control, e comproban a efectividade da vacina para previr a doenza, e monitorizan os efectos secundarios na dose óptima.
Limitacións
É posible que as vacinas en desenvolvemento non sexan seguras ou efectivas. Un estudo atopou que entre 2006 e 2015, a taxa de éxito na obtención de aprobación desde os ensaios en fase I aos ensaios exitosos en fase III foi do 16,2% no caso das vacinas.
Aínda que a vacina da gripe é normalmente producida en masa inxectando o virus en ovos embrionados de polo, este método non funcionará coas vacinas para o coronavirus, xa que o novo coronavirus non se pode replicar dentro dos ovos.
Ampliación de escala tecnolóxica
En marzo de 2020, o goberno de EUA, a industria e tres universidades sumaron recursos para acceder a supercomputadores da IBM, combinados con recursos de computación na nube de Hewlett Packard Enterprise, Amazon, Microsoft e Google. O Consorcio de Compuación de Alto Rendemento da COVID-19 está sendo utilizado para predicir a propagación da enfermidade, facder modelos de posibles vacinas e cribar miles de compostos químicos para deseñar unha vacina da COVID-19 ou unha terapia.
Outro consorcio formado por Microsoft, seis universidades (incluíndo unha das do primeiro consorcio) e o Centro Nacional para Aplicacións de Supercomputadores, que traballa baixo os auspicios de C3.ai, unha compañía financiada polo multimillonario desenvolvedor de software Thomas Siebel, están actualmente combinando os seus recursos de supercomputación para os mesmos usos xunto co desenvolvemento de protocolos médicos e reforzo das estratexias de saúde pública arredor do mundo, así como concedendo grandes bolsas de investigación aos científicos que propoñen usar AI para levar a cabo tarefas similares en maio.
Manuel López Arias
Manuel López Arias, nado en Monforte de Lemos o 12 de maio de 1936, é un exfutbolista galego, máis coñecido como Manolín. Xogaba na demarcación de gardameta.
Vacina da COVID-19
Rumores e desinformacións
Algunhas informacións aparecidas nos medios sociais promoveron unha teoría da conspiración que afirma que o virus causante da COVID-19 xa era coñecido e que xa está dispoñible unha vacina. As patentes citadas por varios medios sociais fan referencia a patentes existentes para as secuencias xenéticas e vacinas para outras cepas de coronavirus como o coronavirus da SARS, polo que non teñen que ver coa COVID-19.
Manuel López Arias
Traxectoria
Formouse futbolisticamente xogando nos equipos de Monforte, o Arenas e o Lemos, este xa na Terceira División.
Finalmente debutou en Primeira División o 19 de febreiro de 1956 substituíndo a Padrón.
Trala marcha en anos consecutivos de Adauto e Dauder comezou a contar con oportunidades a partir da tempada 1957/58.
Tras asentarse como titular na tempada 1958/59, ano no que o equipo descendeu a Segunda División, o Sevilla FC fixase nel e fichao en 1959.
En Sevilla compite durante seis anos a moi bo nivel sen chegar nunca a ser titular indiscutíbel.
En 1965 ficha polo CF Badalona e un ano despois polo Granada CF, onde se retirou do fútbol en activo en 1969.
Sintaxina 1A
A Sintaxina 1A (STX1A ou STX1) é unha proteína codificada nos humanos no xene STX1A do cromosoma 7, que intervén na fusión de membranas durante a exocitose.
Función
As vesículas sinápticas almacenan neurotransmisores que son liberados durante a exocitose regulada polo calcio. A especificidade da liberación do neurotransmisor require a localización das vesículas sinápticas e dos canles de calcio na zona activa presináptica. As sintaxinas actúan neste proceso de fusión de vesículas.
A sintaxina 1A é un membro da superfamilia da sintaxina. As sintaxinas son proteínas específicas do sistema nervioso implicadas no atraque de vesículas sinápticas na membrana plasmática presináptica. As sintaxinas posúen un só dominio C-terminal transmembrana, un dominio SNARE (chamado H3), e un dominio regulador N-terminal (Habc). As sintaxinas únense á sinaptotagmina dun modo dependente do calcio e interaccionan con canles de calcio e potasio reguladas por voltaxe por medio do seu dominio C-terminal H3. A sintaxina 1A é unha proteína clave na regulación do canle iónic< e na exocitose sináptica.
Importancia clínica
As sintaxinas serven como substrato para a neurotoxina botúlica tipo C, unha metaloprotease que bloquea a exocitose e ten unha alta afinidade por un complexo molecular no que está incluído o receptor de alfa-latrotoxina, que produce unha exocitose explosiva.
O nivel de expresión de STX1A está correlacionado directamente coa intelixencia na síndrome de Williams.
Interaccións
STX1A presenta interaccións con:
Edna Payne
Edna Payne, nada o 5 de decembro de 1891 e finada o 31 de xaneiro de 1953, foi unha actriz cinematográfica de nacionalidade estadounidense, activa na época do cine mudo.
Biografía
Nada na cidade de Nova York, os seus pais eran actores teatrais. Sendo nena, Payne xa actuaba no xénero do vodevil en espectáculos xunto aos seus pais, e en 1911 debutou no cine con Higgenses Versus Judsons. Ela fixo primeiros papeis dramáticos, e posteriormente actuou nuns poucos westerns, entre eles The Girl Stage Driver (1914). Foi dirixida en varios filmes por Harry Solter, un cineasta que traballaba para Lubin Manufacturing Company. Aínda que a súa carreira desenvolveuse unicamente durante os anos 1910, ao longo da mesma Payne actuou nun total de 67 producións, a miúdo como protagonista, aínda que co paso do tempo houbo de actuar para pequenas produtoras en cintas de baixo orzamento.
Edna Payne faleceu nos Ánxeles en 1953, aos 61 anos de idade, por mor dunha enfermidade hepática. Foi enterrada no Cemiterio Hollywood Forever, en Hollywood.
Vallmoll
Vallmoll é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Alt Camp.
Juan Bosch
Juan Emilio Bosch Gaviño, nado en La Vega o 30 de xuño de 1909 e finado en Santo Domingo o 1 de novembro de 2001, foi un contista, ensaísta, novelista, narrador, historiador, educador e político dominicano. Bosch foi elixido presidente da República Dominicana en 1962, cargo que asumiu por un breve período en 1963. O seu efémero goberno foi derrocado case sete meses despois de asumir a presidencia. Porén, a día de hoxe, é lembrado como un político honesto  e está considerado como un dos escritores máis preclaros de Latinoamérica, en especial no xénero do conto.
Foi un líder da oposición dominicana no exilio contra o réxime de Rafael Leónidas Trujillo durante máis de 26 anos. Ademais, foi o fundador de dous dos principais partidos políticos dominicanos: o Partido Revolucionario Dominicano (PRD) en 1939 e o Partido da Liberación Dominicana (PLD) en 1973.
Traxectoria
Juan Bosch naceu na cidade de La Vega o 30 de xuño de 1909. Fillo da portorriqueña de ascendencia galega Ángela Gaviño Costais, (cuxo pai era da Guarda) e de José Bosch Subirats, de orixe catalá, nado en Tortosa. Viviu os primeiros anos da súa infancia nunha pequena comunidade rural chamada Río Verde, onde comezou os seus estudos de primaria; os estudos secundarios fíxoos no colexio San Sebastián de la Vega, chegando só até o terceiro nivel de bacharelato. En 1924, trasladouse a Santo Domingo, onde traballou en varias tendas comerciais. Máis tarde en 1929 viaxou a España, Venezuela e algunhas illas do Caribe.
Francisco Molíns Pascual
Francisco Molíns Pascual, finado en Vigo en abril de 1920, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante en Vigo. Militante do Partido Conservador, foi alcalde de Vigo de 1892 a 1893. Posteriormente foi concelleiro. Tamén foi presidente do Círculo Mercantil. Foi pai do inspector de policía Francisco Molíns Gazmuri.
Galería de imaxes de Infesta, Monterrei
San Vicenzo de Infesta é unha parroquia do concello ourensán de Monterrei
Economía de Mauritania
A metade da poboación da Mauritania aínda depende da agricultura e gandería para o seu sustento. Un 70% dos alimentos precisan ser importados ou doados polas Nacións Unidas. O país depende da produción de ferro e principalmente petróleo, que representa o 40% das exportacións. O litoral do país é moi rico en especies, pero a intensa exploración por empresas estranxeiras pon en risco este importante recurso.
José María Beránger
200px|miniatura|José María Beránger en 1902. José María Beránger y Ruiz de Apodaca, nado en Cádiz no 1824 e finado en Madrid o 23 de xaneiro de 1907. Foi un militar e ministro español.
Traxectoria
Ao mando da Victoria, uniuse á causa do xeneral Prim en 1868, apresando ao vapor de guerra Colón, no que viaxaba o almirante Pavía, Capitán Xeneral do Departamento de Ferrol
Entre o 20 de marzo de 1870 e o 4 de xaneiro de 1871 ocupou a carteira de Ministro de Mariña durante o período de rexencia do xeneral Francisco Serrano y Domínguez trala Revolución de 1868.
Xa baixo o reinado de Amadeu I ocupará esa mesma carteira ministerial en tres ocasiones. A primeira delas, sen solución de continuidade coa anterior, abarcará desde o 4 de xaneiro ata o 24 de xullo de 1871 no goberno presidido polo xeneral Francisco Serrano. Posteriormente ocupará a citada carteira entre o 24 de xullo e o 5 de outubro de 1871, así como entre o 13 de xuño de 1872 e o 11 de febreiro de 1873, en ambas ocasións en gobernos presididos por Manuel Ruiz Zorrilla.
Trala renuncia ao trono de Amadeu I e a proclamación da Primeira República Española formou parte do primeiro goberno da mesma presidido por Estanislao Figueras, encargándose novamente do ministerio de Mariña entre o 11 de febreiro e o 24 de febreiro de 1873.
O golpe de Estado protagonizado polo xeneral Manuel Pavía o 2 de xaneiro de 1874, seguido polo pronunciamento que o 29 de decembro dese mesmo ano realizará o xeneral Martínez Campos, provocarán a caída da Primeira República Española e a restauración monárquica. José María Beránger e Ruiz de Apodaca, que colaborara no golpe do xeneral Pavía, será elixido senador por Almería en 1876 e por A Coruña en 1881. En 1883 o rei Afonso XII noméao senador vitalicio.
O 27 de novembro de 1885 volveu ocupar a carteira do ministerio de Mariña no goberno presidido por Sagasta, cesando na mesma o 10 de outubro de 1886 pola súa negativa a aceptar o indulto ao xeneral Villacampa. En 1890 e 1892 ocupou de novo a citada carteira ministerial, cunha paréntese entre ambas etapas, con Cánovas. Nesta etapa ocupouse de destruír o proxecto do submarino de Isaac Peral y Caballero. Entre 1895 e 1897 volveu de novo á mesma carteira o mesmo presidente de goberno. Pasou á reserva en 1896.
Life in a Day
Life in a Day é un filme documental proxecto de Youtube anunciado o 6 de xullo de 2010. Os usuarios de youtube debían mandar un vídeo gravado o 24 de xullo, para que posteriormente o director gañador do Oscar Kevin Macdonald editara os vídeos dos contribuíntes para facer o filme. A longametraxe completa foi estreado no Festival de Cinema de Sundance en 2011 e mostrado en directo por YouTube. O proxecto continúa a tarefa artística da humanidade, que e captura a esencia da vida na Terra, como se demostra con proxectos como 'A Day in the Life' series e A Moment on Earth. De "Darren Ross".
1285
Mortes
Historia ano a ano
Ner Tamid
A Comunidade actualmente está integrada por medio cento de familias de toda Galicia. Os seus membros son tanto xudeus de orixe asquenací e sefardí coma conversos. En canto ás tendencias, malia a súa adscrición ao xudaísmo reformista, os seus membros son de calquera tendencia, coma a ortodoxa, a masortí, ou a reformista.
Aparajito
Aparajito (en অপরাজিত; Ôporajito) é un filme indio de 1956 escrito e dirixido por Satyajit Ray. É a segunda parte da triloxía Apu. É unha adaptación de partes das novelas de Bibhutibhushan Bandopadhyay Pather Panchali (1929) e Aparajito (1932). Comeza xusto despois do remate do filme anterior, Pather Panchali (1955), coa familia de Apu mudándose a Benarés, e conta a vida de Apu dende a súa nenez até a adolescencia no instituto, xusto até a morte da súa nai.
Sinopse
En 1920, Apu e os seus pais, que deixaron a súa casa na zona rural de Bengala, instaláronse nun apartamento en Varanasi onde o seu pai Harihar traballa como sacerdote. Harihar avanza nas súas novas actividades: rezar, cantar e oficiar entre os ghats do sagrado río Ganxes. Harihar colle febre e axiña morre e a súa muller Sarbajaya vese obrigada a comezar a traballar como criada. Coa axuda dun tío avó, Apu e a súa nai regresan a Bengala e instálanse na aldea de Mansapota. Alí Apu é aprendiz de sacerdote, mais bota en falta asistir á escola local. Destaca nos seus estudos, impresionando un dignatario visitante, e o director interésase especialmente por el.
1286
Mortes
Historia ano a ano
A Pedreira, O Val, Narón
A Pedreira é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 88 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 44 homes e 44 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 101 habitantes.
Forges
Antonio Fraguas de Pablo, coñecido como Forges, nado en Madrid o 17 de xaneiro de 1942 e finado na mesma cidade o 22 de febreiro de 2018, foi un humorista gráfico español, colaborador habitual do diario El País.
Traxectoria
Fillo do galego da Fonsagrada Antonio Fraguas Saavedra e a catalá Ascensión de Pablo, pasou a súa infancia nunha ampla familia na que era o segundo de nove irmáns. Foi un mal estudante, pero un gran lector de Richmal Crompton e os seus libros sobre Charlie Brown. Cursou estudos de Enxeñería de Telecomunicación e Ciencias Sociais.
En 1956, con 14 anos de idade, comezou a traballar como técnico de telecine en Televisión Española e como mesturador de imaxe desde 1962. Abandonou o cadro de persoal de TVE sendo Coordinador de Estudo en 1973 para dedicarse profesionalmente ó humorismo gráfico. Publicara o seu primeiro debuxo en 1964 no diario Pueblo, da man de Jesús Hermida, e logo pasou a Informaciones. Jesús de la Serna encomendoulle o chiste editorial; en 1970 comenza a colaborar en Diez Minutos e traballa nas revistas de humor Hermano Lobo e Por Favor. Fixo o servizo militar como furriel de artillería, casou e tivo tres fillas e un fillo. Publicou o chiste editorial en Diario 16 e posteriormente en El Mundo, pero deixou este xornal, do que fora un dos fundadores, e pasou a asinar o chiste editorial de El País. Ademais posuía seccións de humor gráfico nas revistas Lecturas, Jano, Interviú e El Jueves.
Dirixiu dúas películas (País S.A., 1975, e El Bengador Gusticiero y su pastelera madre, 1977) e 4 series de humor en televisión, El Muliñandupelicascarabajo (1968), Nosotros (1969) e 24 horas aquí (1976), en TVE; e Deforme semanal (1991), en Telemadrid co seu irmán José María Fraguas. Na radio participou en programas como Protagonistas, La Ventana e No es un día cualquiera, de RNE, con Pepa Fernández, e en La Ventana, de Gemma Nierga, na Cadena SER.
En 2012, e a proposta do claustro académico da Universidade de Alcalá de Henares, foi nomeado Director Técnico do Instituto Quevedo do Humor, primeiro centro específico universitario fundado en España de estudos sobre o humor en tódalas súas facetas. En 2014, presentou e dirixiu o programa de televisión Pecadores impequeibols en La 2 de TVE.
Como humorista, utilizou uns bocadillos moi persoais de grosa liña negra e unha refinada linguaxe extraída directamente da rúa. "Inventor" de palabras e modismos léxicos, (bocata, firulillo, esborcio, jobreído etc.), é un dos poucos humoristas cun oído sensible á linguaxe popular. Na súa obra ocupan un lugar fundamental o costumismo e a crítica social. O seu forte é a visión crítica das situacións da vida cotiá; creou toda unha extensa iconografía de personaxes e situacións cómicas que reflicten a idiosincrasia e a socioloxía da España contemporánea. Mariano, un burgués frustrado casado cunha gordísima muller chamada Concha, que representa á represiva conciencia; os náufragos nunha illa aburrida que teñen que combater a soidade cunha hipertrofia da fantasía; os Blasillos que representan a España rural e eterna; as vellas que conxugan informática e paletez; os oficinistas cabreados; o matrimonio sepultado nunha cama inmensa o yuppi americanizado e idiota; o niñato "pijo" e imbécil; o alienado polo fútbol, o oficinista cabreado e subversivo, o descolgado que pecha bares, o pretensor de portela, o enclaustrado no búnker etc... En 1976, Luis Eduardo Aute e outros cantautores gravaron un disco titulado Forgesound (Ariola) no que con diversos ritmos (chotis, pasodobre, chachachá ou xota), en cada tema, homenxean aos personaxes máis característicos de Forges empregándoos como vehículos para a crítica e a caracerización da España do momento.
1287
Mortes
Historia ano a ano
Forges
Traxectoria
Unha parte substancial da súa obra constitúena os álbums sobre Historia de España en cómic e sobre informática para torpes. Afirmaba que en España non é necesaria a inspiración para ser humorista.
Morreu en Madrid o 22 de febreiro de 2018 a consecuencia do cancro de páncreas que padecía.
Galardóns
Antonio Fraguas «Forges», que nunca quixo ser membro de ningún xurado e que nunca se presentou, nin persoalmente nin por terceiros, a ningún concurso nin galardón, posúe varios premios para os que non é preciso postularse, como o Premio á Liberdade de Expresión da Unión de Xornalistas de España; foi Colexiado de Honra do Colexio de Xornalistas de Cataluña e tamén foille concedida a Creu de Sant Jordi, máxima condecoración catalá.
O 7 de decembro de 2007, o Consello de Ministros de España concedeulle a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo.
En novembro de 2009 a Asociación de Libreiros concédelle o Premio Lenda, pola súa defensa constante da lectura e os libros a través dos seus debuxos.
En abril de 2011, o Consello de Ministros de España outorgoulle a Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes. Así mesmo, recibiu o galardón Onda Mediterránea 2011. Foi Premio Antonio de Sancha (2001), patrocinado polos editores madrileños, e Premio Internacional de Humor Gat Perich. En decembro do mesmo ano, recolleu o premio Emilio Castelar, na especialidade de Eficacia Comunicativa, dos xornalistas gaditanos.
En maio de 2012 recibiu o Premio da FAO, pola difusión nos seus debuxos do problema alimentario no mundo. Tamén en 2012 recibiu o galardón de Socio de Honra do Orfeón burgalés, pola reiterada aparición da devandita institución nos seus chistes, e o Premio Notario do Humor concedido pola Universidade de Alacant.
En 2014 foi galardoado co Premio Artemio Precioso polo seu labor en defensa do medio ambiente. Con motivo dos seus 50 anos de profesión, editouse un cupón da ONCE e unha folla de selos de Correos con debuxos seus e foi nomeado pola Universidade Miguel Hernández, de Elx, doutor honoris causa. En novembro do mesmo ano concedéuselle, por unanimidade do xurado, o Premio Iberoamericano de Humor Gráfico Quevedos.
O 28 de xaneiro de 2016 foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade de Alcalá.
Obra
miniatura|Lendo a Forges.
Vespella de Gaià
Vespella de Gaià é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès.
Lista de episodios de Falcóns do espacio
Esta é unha guía de episodios da serie de televisión Falcóns do espacio, creada por Anderson Burr Pictures Ltd., transmitida por primeira vez na ITV en 1983. Son un total de 39 episodios, propoñendose nesta lista unha orde de transmisión (non hai por que cinguirse estritamente a esta lista), foron filmadas en dous bloques de produción nos Bray Studios de Berkshire dende xaneiro de 1983 ata agosto de 1984, cun orzamento combinado de 6,4 millóns £ da época. Os 26 episodios do primeiro bloque de produción emitíronse como dúas tempadas, de outubro a decembro de 1983 e de setembro a decembro de 1984; a terceira tempada, que comprende os 13 episodios finais, foi emitida de maio a xullo de 1986.
Primeira tempada
Esta serie de ciencia ficción aparece por primeira vez na televisión rexional Central Television  os sábados pola mañá, logo noutras televisións rexionais da ITV, como a London Weekend, nas tardes do domingo. Os dous últimos episodios, "A Christmas Miracle" e "To Catch a Tiger", foron transmitidos en toda a rede nacional nas mañás do sábado.
Segunda tempada
Os episodios de Falcóns do espacio foron transmitidos na súa maioría en toda a rede nacional, emitidos en Anglia, Border, Central, Granada, London Weekend e Tyne Tees. Tamén se emitiron na cadea rexional Yorkshire Television, á vez que nas outras cadeas, pero nas tardes do domingo (sendo a programación ás veces diferente nalgunhas cadeas rexionais como a Grampian Television).
Rivaldo
Rivaldo Vitor Borba Ferreira, máis coñecido por Rivaldo, nado en Recife o 19 de abril de 1972, é un exfutbolista brasileiro que xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Rivaldo asinou o seu primeiro contrato profesional co Paulistano aos dezaseis anos en 1989, despois de impresionar ós busca promesas locais nun torneo de xuvenís. Tras pasar polo Santa Cruz, en 1991 marchou cara o Mogi Mirim da primeira división brasileira. Asinou co Corinthians en 1993 e ó pouco tempo fixo a súa estrea no combinado nacional nun encontro contra México, no que o Brasil gañou por 1-0, cun gol seu.
En 1994 marchou cara o Palmeiras e gañou o Campionato Brasileiro ese mesmo ano. Tamén conseguiron a vitoria no Campionato Paulista de 1996. Participou nos Xogos Olímpicos de 1996 en Atlanta, onde o Brasil gañou a medalla de bronce. Ese mesmo ano fichou polo Deportivo da Coruña, onde ficou só unha tempada, xa que no verán de 1997 o Barcelona pagou a súa cláusula de rescisión e levouno para Cataluña.
No Mundial de 1998 xogou co Brasil tódolos encontros do torneo, anotando 3 goles. O Brasil quedou subcampión, ó perder con Francia na final por 3-0.
En 1999 foi elixido Xogador do ano segundo a FIFA, gañou o Balón de Ouro e amais diso, a revista World Soccer entregoulle o galardón ao mellor xogador do ano. Este ano tamén gañou a súa segunda liga co FC Barcelona.
No Mundial 2002 Rivaldo foi unha das grandas estrelas da verdeamarela, que conseguiu o seu quinto título mundial. Nos oitavos de final contra Bélxica anotou o gol do triunfo brasileiro nos intres finais, cando xa semellaba que habería que xogar unha prórroga. Nos cuartos tamén veu porta, anotando o gol do empate contra a Inglaterra. E finalmente, na final contra a Alemaña, aínda que non marcou foi decisivo nas dúas xogadas que remataron en gol. Un forte disparo seu que o porteiro xermano Oliver Kahn non puido atallar serviulle a Ronaldo para marcar o 1-0. No segundo gol deixou pasar un balón lanzado por Kléberson dende a dereita, deixando sen marca a Ronaldo que puxo o definitivo 2-0 no marcador.
Unha vez rematado o mundial o FC Barcelona deixouno marchar coa carta de liberdade, aducindo que non lle podían seguir pagando o seu salario, e Rivaldo fichou polo AC Milan por tres anos. As cousas non lle foron moi ben no club italiano e logo dunha tempada con poucas aparicións no once milanista abandonou o club para probar sorte na liga grega da man do Olympiakos FC.
Tras tres tempadas triunfando co Olympiakos FC, onde conseguiu outros tantos campionatos de Liga e dúas Copas de Grecia, foi contratado polo AEK Atenas FC, despois das súas recentes discrepancias cos diretivos do seu antigo club. No ano 2008 sorprendeu ao ser contratado polo club uzbeko PFC Bunyodkor.
Anotou 35 goles en 74 partidos coa selección brasileira.
Rivaldo figura na lista da FIFA 100, na que se inclúen ós 125 mellores xogadores vivos segundo a opinión de Pelé.
1288
Mortes
Historia ano a ano
A Cavada, O Val, Narón
A Cavada é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 13 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 17 habitantes.
Tiburón anguía surafricano
O tiburón anguía surafricano (Chlamydoselachus africana) é unha nova especie de tiburón da familia dos clamidoseláquidos (Chlamydoselachidae) descrita en 2009 por Ebert e Compagno.
Encóntrase en augas profundas das costas de Angola, Namibia e Suráfrica.
É difícil de distinguir do seu parente máis próximo, o tiburón anguía (Chlamydoselachus anguineus, o outro membro da familia.
Parece ser un organismo especializado depredador de tiburóns máis pequenos, aos que apaña coas súas mandíbulas flexíbeis dotadas de numerosos dentes recurvados, en forma de agulla, capturando e tragando as súas presas enteiras.
A súa reprodución é ovovivípara, como no outro membro da familia.
Descrición
O tiburón anguía surafricano é moi similar ao tiburón anguía, cun longo corpo semellante a unha anguía e unha cabeza ancha, aplanada. Os ollos son grandes e arredondados. A boca, grande, é terminal no fociño curto e romo, e contén ao redor de 30 fileiras de dentes no maxilar superior e 27 na inferior. Cada dente ten tres delgadas e lisas cúspides recurvadas, con pequenas cúspides pequenas, e unha base que se entrelaza cos dentes contiguos. O peixe ten seis pares de fendeduras branquiais. As aletas pectorais son anchas e arredondadas, situadas detrás da sexta branquia; as aletas pelvianas e a aleta anal son grandes, coas marxes curvadas; a aleta dorsal, única está situada moi atrasadas, enriba da aleta anal; a aleta caudal é baixa e de forma triangular, sen lóbulo inferior.
Distribución e hábitat
O tiburón anguía surafricano vive en augas profundas fronte as costas de Angola, Namibia e Suráfrica. Nestas últimas, a unha profundidade de 1 330 a 1.445 m..
Bioloxía e ecoloxía
Do exame de contidos do seu estómago parece alimentarse principalmente de pequenos tiburóns, como o melgacho africano de cola de serra (Galeus polli). As súas mandíbulas, cavidade bucal e abdome son moi distensábeis, o que suxire que está especializado para capturar e tragar presas grandes enteiras. Nun exemplar de 92 cm de longo encontrouse que inxerira un melgacho fantasma (Apristurus manis), que mide o 40 % da súa lonxitude. A pesar de que non se coñecen aínda femias adultas, parece que o tiburón anguía africano é ovovivíparo, como o tiburón anguía. Os machos alcanzan a madurez sexual cando chegan a medir uns 92 cm..
Estado de conservación
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UINC) o status de conservación da especie é NT (medianamente ameazada).
Problemas de Hilbert
Os problemas de Hilbert conforman unha listaxe de 23 problemas matemáticos compilados polo matemático alemán David Hilbert para a conferencia en París do Congreso Internacional de Matemáticos de 1900. Os problemas estaban todos por resolver naquel momento, e varios resultarían ser moi influentes na matemática do século XX. Hilbert presentou dez dos problemas (1, 2, 6, 7, 8, 13, 16, 19, 21 e 22) na conferencia, nun acto o 8 de agosto na Sorbona. A listaxe completa publicouse máis adiante.
Natureza e influencia dos problemas
Aínda que se produciron intentos de repetir o éxito da listaxe de Hilbert, ningún outro conxunto tan variado de problemas ou conxecturas tivo un efecto comparable no desenvolvemento da materia nin obtivo unha celebridade tal. Por exemplo, as conxecturas de André Weil son famosas pero foron pouco publicitadas. Quizais o seu propio temperamento evitou que intentase poñerse en posición de competir con Hilbert. John von Neumann produciu unha listaxe, pero non obtivo recoñecemento universal.
A primeira vista, este éxito podería atribuírse á eminencia do autor dos problemas. Hilbert estaba na cúspide do seu poder e reputación naquel momento e continuou a dirixir a sobresaliente escola de matemática na Universidade de Göttingen. Un exame máis coidadoso revela que o asunto non é tan simple.
A matemática daquel tempo era aínda discursiva: a tendencia a substituír palabras por símbolos e apelacións á intuición e conceptos mediante axiomática pura seguía subxugada, aínda que se volvería forte durante a seguinte xeración. En 1900, Hilbert non puido acudir á teoría axiomática de conxuntos, á integral de Lebesgue, aos espazos topolóxicos ou á tese de Church, que cambiarían os seus respectivos campos de forma permanente. A análise funcional, fundada en certo modo polo propio Hilbert como noción central dos testemuños do espazo de Hilbert, non se diferenciara aínda do cálculo de variacións; hai na listaxe de problemas de matemática de variacións, pero nada, como podería asumirse inocentemente, sobre teoría espectral (o problema 19 ten unha conexión coa hipoelipticidade).
A listaxe non foi profética nese sentido: non conseguiu plasmar ou anticipar o fulgurante ascenso que experimentarían a topoloxía, a teoría de grupos e a teoría da medida no século XX, así como non previu o xeito en que ía a avanzar a lóxica matemática. Polo tanto, o seu valor documental é o de ensaio: unha visión parcial, persoal. Suxire algúns programas de investigación e algunhas direccións por seguir sen finalidade concreta.
De feito, moitas das preguntas daban unha falsa idea do matemático profesional do século XIX, ou incluso de 1950, no que a forma dunha solución a unha boa pregunta tomaría a forma dun artigo nunha publicación matemática. Se este fose o caso de todos os vinte e tres problemas, simplificaríase o comentario ata o punto de poder dar unha referencia a unha revista, ou considera a pregunta como aberta aínda. Nalgúns casos a linguaxe empregada por Hilbert continúa a considerarse un tanto "negociable", en canto ao significado real da formulación do problema (en ausencia de fundamentos axiomáticos, baseados en matemática pura, comezando co propio traballo de Hilbert sobre xeometría euclidiana, pasando polo Principia Mathematica, e rematando co grupo Bourbaki e o "terrorismo intelectual" para terminar o traballo). Os problemas Primeiro e Quinto atópanse, quizais sorprendentemente, nun estado de formulación dunha claridade menos que total. En casos como o Vixésimo, o problema podería lerse de forma razoable nunha versión "interna", relativamente accesible, na que se pode saber a que estaba apuntando Hilbert; ou como unha penumbra "externa" e especulativa.
A razón máis importante é a gran rapidez coa que aceptou a listaxe de Hilbert a comunidade matemática daquel momento (o que é unha fórmula menos convencional que agora, xa que por entón había poucos líderes investigadores, que xeralmente se atopaban nuns poucos países europeos e se coñecían todos entre eles). Os problemas estudáronse con grande atención; resolver un estableceu reputacións.
O estilo foi polo menos tan influente como o contido dos problemas. Hilbert solicitaba clarificacións. Pediu solucións en principio a preguntas algorítmicas, non a algoritmos prácticos. Pediu un fortalecemento dos alicerces de partes da matemática nas que os non practicantes aínda se antollaban guiadas por intuicións opacas (o cálculo de Schubert e a xeometría enumerativa).
Estas actitudes foron adoptadas por moitos seguidores, aínda que tamén foron discutidas, e continúan a sela. Trinta anos despois, Hilbert endurecera a súa postura.
Resumo
Dos problemas de Hilbert claramente formulados, os problemas 3, 7, 10, 11, 13, 14, 17, 19 e 20 teñen unha solución aceptada por consenso. Por outra banda, os problemas 1, 2, 5, 9, 15, 18*, 21 e 22 teñen solucións de aceptación parcial, pero existe certa controversia ao respecto de se a solución resolve realmente o problema.
O * no 18 indica que a solución á ecuación de Kepler é unha demostración asistida por computadora, unha noción anacrónica para un problema de Hilbert e controvertida ata certo punto debido a que un lector humano non pode verificala en tempo razoable.
Isto deixa sen resolver o 8 (a hipótese de Riemann) e o 12, ambos dentro da teoría dos números. Nesta clasificación os 4, 6 e 16 son demasiado vagos como para que algún día se poidan declarar resoltos. O problema 24 retirado tamén estaría nesta clase.
Información tabulada
Os vinte e tres problemas de Hilbert son os seguintes:
O problema vinte e catro
Orixinariamente Hilbert incluíu 24 problemas na súa listaxe, pero decidiu excluír un deles da publicada. O "problema vixésimo cuarto" (na teoría da demostración, sobre un criterio de simplicidade e métodos xerais) descubriuno no ano 2000 o historiador alemán Rüdiger Thiele, dentro das notas manuscritas orixinais de Hilbert.
Tradución ao galego
En 2019 traduciunos ao galego o profesor da Universidade de Vigo Nicanor Alonso no libro A Lista de Hilbert.
Baltar, O Val, Narón
Baltar é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 100 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 46 homes e 54 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 116 habitantes.
Neste lugar está o convento de Baltar.
Paul Kagame
Paul Kagame, nado o 23 de outubro de 1957, é o Presidente de Ruanda dende 2000. Foi o fundador da Fronte Patriótica Ruandesa e o seu comandante militar durante a guerra civil ruandesa e o xenocidio ruandés.
Mocidade
Kagame naceu en Gitarama (Ruanda) o 23 de outubro de 1957. En novembro de 1959, a poboación hutu, animada polos militares belgas e a Igrexa católica, iniciou unha revolta que concluíu coa saída do poder de Mwami Kigeri V Ndahindurwa, o último monarca.
Durante a revolta de 1959 e despois, máis de 160.000 tutsis fuxiron aos países veciños. En total, uns 20.000 tutsis resultaron mortos. A familia de Kagame fuxiu cando el tiña 4 anos e trasladouse a Uganda.
Servizo militar en Uganda
A súa carreira militar comezou en 1979, ano no que se uniu ao Exército de Resistencia Nacional (ERN) de Yoweri Museveni e pasou cinco anos loitando na guerrilla ugandesa.
O 27 de xullo de 1985, o Exército de Resistencia Nacional conseguiu derrocar a Milton Obote e o seu líder, Yoweri Museveni converteuse en presidente de Uganda.
O mesmo ano, Kagame participou, xunto co seu mellor amigo Fred Rwigema, na fundación da Fronte Patriótica Ruandesa (FPR), que estaba composta na súa maioría por expatriados tutsis ruandeses que loitaran no ERN; a FPR tivo como primeira base Uganda.
En 1986, Kagame converteuse en xefe da intelixencia militar do ERN, e era considerado un dos principais aliados de Museveni.
Invasións e xenocidio en Ruanda
En outubro de 1990, mentres Kagame participaba nun programa de adestramento militar en Fort Leavenworth (Kansas), a FPR invadiu Ruanda. Só dous días despois da invasión, Rwigema morre, convertendo a Kagame en comandante da FPR. A pesar dos seus éxitos iniciais, unha forza composta por militares belgas e franceses, hutus e soldados de Zaire forzaron á retirada da FPR. Tentaron unha nova invasión a finais de 1991, tamén con éxito limitado.
A invasión incrementou a tensión étnica na rexión, incluso no veciño Burundi onde era de carácter semellante. As conversas de paz entre a FPR e o goberno de Ruanda concluíron cos acordos de Arusha, que incluían a participación política da FPR en Ruanda. A pesar do acordo, as tensións étnicas permaneceron.
O 6 de abril de 1994 o avión que transportaba ao presidente de Ruanda, Juvénal Habyarimana, e ao presidente de Burundi, Cyprien Ntaryamira, foi derrubado por un mísil terra-aire cando se aproximaba ao aeroporto de Kigali. Todos os que ían a bordo morreron. Aínda non se coñece a identidade dos responsables. Hai quen acusou a Kagame de ordenar o ataque, aínda que outros din que os responsables foron extremistas hutus próximos ao goberno do propio Habyarimana.
As mortes foron o detonante do xenocidio de Ruanda. Aproximadamente 800.000 ruandeses, sobre todo da etnia tutsi, foron asasinados sistematicamente polo goberno hutu e miles de mulleres foron infectadas co virus do VIH mediante violacións. En resposta, o FPR de Paul Kagame deu un paso adiante nos seus esforzos para derrocar ao goberno xenocida. En xullo de 1994 conseguírono, expulsando aos xenocidas do poder e acabando cos asasinatos de tutsis. Crese que tamén eles atacaron a civís desarmados. Os cálculos sobre o número civís hutus mortos en masacres de represalia por parte da FPR en Ruanda, van dende os 25.000 a máis de 100.000.
Presidente Kagame
miniatura|Paul Kagame con [[George W. Bush.]] Paul Kagame converteuse en presidente de Ruanda en marzo do 2000, despois de que Bizimungu fose deposto. Tres anos e medio despois, o 25 de agosto de 2003, gañou por esmagadora maioría nas primeiras eleccións nacionais dende que o seu goberno tomou o poder en 1994, entre informes dos observadores da Unión Europea que falaban de irregularidades e acoso aos partidos da oposición.
Kagame tende a quitar importancia ao elemento da súa orixe étnica (el é tutsi), definíndose sinxelamente como ruandés. Os escépticos apuntan ao feito de que a maior parte dos membros do actual goberno de Ruanda son, como Kagame, tutsis que medraron en Uganda.
Kagame é moi crítico coas Nacións Unidas e o seu papel no xenocidio de 1994. En marzo de 2004, as críticas que fixo a Francia polo seu papel no xenocidio ao non tomar medidas preventivas causou unha crise diplomática.
Sad Sirub
Sad Sirub (en سعد سيروب), nado en Bagdad (Iraq) o 6 de setembro de 1972, é un eclesiástico católico caldeo, bispo e visitador apostólico para os caldeos de Europa dende 2016.
Traxectoria
Logo de rematar os estudos de Enxeñaría aeronáutica en Bagdad, comezou estudos de filosofía no Seminario Patriarcal Caldeo. Posteriormente estudou Teoloxía na Pontificia Universidade Urbaniana, e logo de ser ordenado sacerdote o 13 de outubro de 2001, licenciouse en Filosofía pola Pontificia Universidade Gregoriana. Entre 2005 e 2006 foi párroco de San Xacobe de Bagdad, e en 2008 doutorouse en Teoloxía en Roma, e posteriormente volveu a Bagdad onde foi párroco da catedral de San Xosé de Bagdad.
O 10 de xuño de 2013 foi elixido bispo auxiliar do patriarcado de Babilonia e bispo titular de Hirta. Recibiu a consagración episcopal de mans do patriarca Luís Rafael I Saku o 24 de xaneiro de 2014. O 19 de novembro de 2016 substituíu a Ramsi Karmu como visitador apostólico dos caldeos residentes en Europa.
L7
L7 é unha banda californiana de grunge e punk rock formada no ano 1985 e activa ata o ano 2001. O grupo foi reformado en 2014. A súa formación actual, e tamén a máis estable, consiste en Suzi Gardner (voces, guitarra), Donita Sparks (voces, guitarra), Dee Plakas (batería, voces) e Jennifer Finch (baixo, voces). L7 leva publicados sete álbums de estudio e xirou extensamente polos Estados Unidos, Europa, Xapón, Australia e América do Sur. A súa canción "Pretend We're Dead" foi top 10 na lista Billboard Modern Rock en 1992.
Recoñecida por ser á vez subersiva e estar cargada de humor, L7 é famosa polos seus animados concertos con actuacións físicas e feroces. Debido ao seu son e a súa imaxe, L7 adoita a asociarse co movemento grunge de finais dos 80 e principios dos 90. Como unha banda composta só por mulleres, L7 formou parte do Rock for Choice en 1991 e estivo, por momentos, tamén unida ao movemento riot grrrl, aínda que precederon e son casos á parte tanto no grunge como no riot grrrl. O nome da banda deriva dun termo de argot para cadrado, e foi elixido a propósito como un símbolo neutral de xénero. Un documental sobre a banda, L7: Pretend We're Dead, foi estreado no ano 2016.
Historia
A idea de formar a banda xurdiu en 1985 cando Suzi Gardner coñeceu a Donita Sparks nos Ánxeles. En 1986, despois de moitos ensaios, a idea da banda fíxose máis seria cando Jennifer Finch (que vivía en San Francisco) se converteu na baixista da recentemente formada L7. A partir de aí a banda pasou a facer varios concertos en clubs da cidade, con Suzi e Donita nas voces e guitarras, Jennifer no baixo e o batería Roy Koutsky completando a formación.
Non pasou moito tempo ata conseguir un contrato, que acabou sendo asinado con Epitaph para o lanzamento do seu primeiro disco. O álbum, titulado L7, foi lanzado en 1988 coa produción de Brett Gurewitz, e a banda embarcouse na súa primeira xira nacional, sendo a abreconcertos de Bad Religion.