cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alicia Keys
A súa nai, Terri, é ítalo-irlandesa, e o seu pai, Craig, é estadounidense de ascendencia xamaicana. Viviu desde os dous anos xunto á súa influente nai, despois de que os seus pais se separasen. Alicia Keys vendeu en todo o mundo máis de 28 millóns de discos e gañou numerosos premios, incluídos 11 Grammys, 17 Premios Billboard e tres American Music Awards. O seu álbum debut "Songs in a minor" gañou 5 grammys nunha soa noite un récord para as mulleres artistas que comparte con Lauryn Hill (1999), Norah Jones (2003), Beyoncé ( 2004), e Amy Winehouse (2008).
Traxectoria
Criada no barrio de Hell's Kitchen, desde os 7 anos comezou a tocar piano (en especial Chopin) e música clásica. Cun talento similar ó de artistas como D'Angelo ou Prince, seguiu desenvolvendo a composición, produción e gravación do seu primeiro álbum, un disco no que empezou a traballar ós 14 anos, cando escribiu a súa primeira canción, Butterflyz, a que é parte do seu primeiro álbum Songs in A Mirror.
Para "escapar" do barrio onde creceu refuxiouse nos estudos e foi aceptada na Universidade de Columbia, aínda que nunca asistiu por estar xa metida de cheo na súa música.
A maior parte dos temas do álbum, incluíndo unha composición tan luminosa como "Fallin'" ou a impactante "Troubles", foron compostos e producidos por ela mesma. Ademais, Alicia colaborou con Jermaine Dupri en "Girlfriend" e con Isaac Hayes en "Rock Wit Ou" (incluído na banda sonora da película "Shaft").
miniatura|dereita|190px|Alicia Keys en 2004 En 2003 presentou o seu segundo álbum The Diary of Alicia Keys', un disco inspirado na música americana dos anos 70, producido por Peter Edge, Jeff Robinson e pola propia Alicia Keys. O disco en si, e a colaboración que realizou en 2004 co cantante Usher para o tema "My Boo" valéronlle 8 nomeamentos aos premios Grammy 2005. Gañando en tres ternas por material do álbum e nunha por "My Boo". Cabe destacar o nomeamento de "If I Ain't Got You" como Canción do Ano e do álbum como Disco Do Ano, dous das máis importantes categorías dos Grammy.
En outubro de 2005 lanzouse á venda o disco "Unplugged", álbum en vivo das descontinuadas series de concertos acústicos da MTV que Keys trouxo de novo á luz. O álbum debutou no n°1 de vendas dos Estados Unidos; convertendo a Keys na primeira cantante feminina de r&b en debutar consecutivamente con tres álbums no n°1. Á parte de ser o segundo unplugged con mellores vendas na primeira semana, só superado polo de Nirvana. O disco Unplugged valeulle 4 nomeamentos ós Grammy 2006, máis unha por un dueto co seu corista Jermaine Paul que aparece no disco "So Amazing" (un tributo ao falecido Luther Vandross), a canción nomeada é un remake do clásico de Vandross "If This World Were Mine".
Así, Alicia Keys suma á data 19 nomeamentos ó Grammy, 9 Grammys debaixo do brazo e tres álbums número un nos Estados Unidos.
Recentemente Keys gravou un dueto xunto a Bono de U2 para axudar á organización contra a SIDA, Keep A Child Alive, da cal Keys é portavoz mundial. O tema é unha versión de "Don't Give Up" de Peter Gabriel. Rebautizado por Keys e Bono como: "Don't Give Up (Africa)". Todo o recadado irá en favor da organización que proporciona medicamentos para tratar o VIH nos países máis pobres de África, principalmente para os nenos.
"As I am" saíu á luz o día 13 de novembro de 2007. É un traballo no que contou coa axuda da compositora Linda Perry, que contribúe con tres temas, entre eles "The Thing About Love", canción que Alicia Keys interpretou no Live Earth. Neste disco achegouse máis ó rock e ó funk que en álbums anteriores. "Fun totalmente libre á hora de compoñer e o resultado supera as expectativas", dixo Keys en declaracións a Billboard.
A saída do seu cuarto álbum supuxo un notable éxito de vendas na primeira semana ao vender 742,000 copias,outorgandolle o primeiro lugar no Billboard Pop 200 e converteuse xunto a Britney Spears na única artista feminina en ter os seus primeiros catro álbums no número 1 do Billboard; mentres tanto o Single No one chega á primeira posición do Billboard Hot 100. Tan só en 90 días No one superou as 40000000 visitas en Youtube e foi un dos vídeos musicais máis vistos do ano na páxina.
Discografía
225px|miniatura|dereita|Alicia Keys o 2010.
Xeometría descritiva
dereita|200px
A xeometría descritiva (tamén chamada xeometría mongeana ou método monge) é unha rama da xeometría que ten como obxectivo representar obxectos de tres dimensións nun plano bidimensional. Dito doutro xeito, É a ciencia, disciplina ou método gráfico-matemático que pretende representar, nun plano (o plano de debuxo) os corpos no espazo (figuras), resolvendo os problemas de tres dimensións, mediante o uso da xeometría. Ese método foi desenvolvido por Gaspard Monge e tivo grande importancia no desenvolvemento tecnolóxico desde súa sistematización. Existen diferentes sistemas de representación que serven a este fin, como a perspectiva cónica, o sistema de planos acoutados etc. pero quizais o máis importante é o sistema diédrico, tamén coñecido como sistema Monge, desenvolvido por Monge na súa primeira publicación no ano 1799.
Fundamentos e propósitos da xeometría descritiva
Para representar xeometricamente é preciso realizar unha operación chamada proxección que consiste en referir debuxando o corpo do espazo nun plano. Toda representación en xeometría descritiva debe ser reversible, é dicir, a partir da proxección pódese formar o corpo no espazo representado. Isto pódese conseguir mediante varios medios chamados sistemas de representación.
Elementos de proxección
Cada obxecto colocado no camiño dos raios de luz produce unha silueta nun plano situado detrás. Se imaxinamos que o corpo é transparente ou de vidro, podemos ver a través dos seus bordos e vértices, e a silueta, ou contorno aparente, pódese representar con detalle. Esas siluetas, representadas no plano de debuxo, son o que coñecemos como proxeccións.
O centro de proxección é o punto do que parten as rectas que pasan polos puntos do obxecto e inciden sobre o plano. Pode ser un punto coñecido ou estar no infinito.
As rectas proxectantes son as que conteñen o centro de proxección, pasan por algún punto do obxecto e inciden no plano.
O plano de proxección é aquel no que inciden as rectas proxectantes dando lugar ao debuxo ou proxección do obxecto.
Tipos de proxeccións
Nas proxeccións cilíndricas o punto de proxección é un punto impropio situado no infinito ( ∞ ), e as rectas proxectantes son paralelas entre si. En cartografía tamén define un tipo de proxección cartográfica chamada proxección de Mercator.
En xeometría descritiva, na proxección cilíndrica a proxección ten a mesma magnitude que o obxecto. Segundo sexa a inclinación dos raios co plano, a proxección cilíndrica pode ser ortogonal, onde os raios son perpendiculares ao obxecto (sistemas de representación diédrico e axonométrico) ou oblicua, onde os raios inciden cunha inclinación (perspectiva cabaleira).
Clasificación das formas xeométricas elementais
Formas xeométricas planas:
Formas xeométricas espaciais:
GP2
miniatura|Logotipo da competición GP2 Series GP2 Series (GP2, para abreviar) é unha competición automobilística creada en 2005 para substituír o ata entón "trampolín" da Fórmula 1, a Fórmula 3000. Deseñada para facer carreiras igualadas entre os equipos e un adestramento ideal para a vida na Fórmula 1, a GP2 obriga os equipos a usar o mesmo chasis, o mesmo motor e os mesmos pneumáticos, para que se demostre a habilidade do piloto.
O monopraza
miniatura|Christian Bakkerud na tempada 2008, no circuíto de Bahrain Todos os equipos usan o mesmo monopraza, cun chasis de Dallara empuxado por un motor V8 de Renault e pneumáticos Bridgestone.
A especificación de 2006 do chasis do coche de GP2 foi deseñada por Dallara. O coche de GP2 de 2006 leva un alerón traseiro biplano, aínda que se usou o triplano de 2005 na carreira de Mónaco. Reforzáronse as pinzas superior e inferior, como as suspensións verticais dianteira e traseira.
O motor V8 de catro litros levaba melloras cartográficas e de software deseñadas para mellorar o rendemento de consumo de combustible. Os motores producían en torno a 580 CV.
A caixa de cambios foi manufacturada por GearTek e ten unha bóveda de oito posicións con corpo de trinquete e actualizacións do software, do mesmo xeito que un novo eixo transversak que fixa o sistema deseñado para mellorar o cambio de marchas.
Bridgestone é o único subministrador de pneumáticos para GP2 e son do tipo Bridgestone Potenza. Na tempada 2005, estaban estriados, pero na tempada 2006, cambiáronse polos pneumáticos lisos ou "slick".
Bridgestone fornece tres compostos para as carreiras en seco (brando, medio e duro) e unha especificación de mollado. A elección dos pneumáticos de carreira é unha decisión mutua entre o fabricante e os organizadores da GP2 antes de cada evento.
Brembo fornece un novo desenvolvemento de freos monobloque calibrados de disco que son exclusivos da GP2.
O coche tamén leva melloras de refrixeración, un novo radiador da auga, un radiador de condutos, un intercambiador de calor aceite/auga (intercooler), un degazer modificado do aceite, novos condutos de auga e aceite e un novo intercambiador de calor para os freos.
Rendemento
De acordo coas investigacións e os test de pretempada, o modelo de 2005 podía ir de 0 a 200 km/h en 6,7 segundos. O coche ten unha velocidade máxima de 320 km/h, o que significa que non é o coche máis rápido de carreiras, non máis rápido que os modelos de Fórmula 1, Champ Car World Series e Indy Car. Predíxose que os coches serían, e son, 10 segundos máis lentos que os de Fórmula 1.
Fin de semana
Durante a carreira do sábado, cada piloto ten que realizar polo menos unha parada en boxes e cambiar como mínimo dous pneumáticos.
O domingo (excepto en Mónaco) é un "sprint" de 120 quilómetros. A grella decídese co resultado do sábado, invertendo as primeiras oito posicións; xa que logo, o piloto que gañase a carreira sae na oitava posición, e quen quedase oitavo, sairía na pole.
2005
A tempada 2005 de GP2 Series foi a primeira da categoría, sucedendo a extinta Fórmula 3000. Arden International gañou o último título de F3000 e empezou a nova categoría como un dos favoritos.
A tempada 2005 empezou o 23 de abril na fin de semana do Gran Premio de San Marino no Circuíto de Imola en Imola, Italia. Os test de pretempada serviron para decidir os números inaugurais dos coches, os equipos iSport International e HiTech Racing demostraron ser os máis competitivos. Hitech fundouno o campión do mundo de Fórmula 1 Nelson Piquet para axudar o seu fillo no camiño cara á Fórmula 1.
O campionato durou 23 carreiras, dúas carreiras en cada fin de semana excepto no Gran Premio de Mónaco que se só disputou unha. O campionato gañouno o alemán Nico Rosberg, que foi fichado polo equipo WilliamsF1 para a seguinte tempada.
2006
Despois de que o anterior campión se fose ao equipo Williams de F1 e o segundo, Heikki Kovalainen, marchase como probador ao equipo Renault F1, Nelson Piquet Jr., co equipo Piquet Sports, era o máximo favorito ao título. Os coches do equipo ART Grand Prix de Alexandre Prémat e Lewis Hamilton tamén partían con boas opcións, xa que ART era o campión vixente.
Por primeira vez, a tempada empezou cun calendario separado do calendario da Tempada 2006 de Fórmula 1. Empezou no Circuíto Ricardo Tormo de Cheste (Comunidade Valenciana) o 8 de abril, e gañou a carreira Piquet Jr.
Piquet tomou unha primeira vantaxe, antes de que Lewis Hamilton fose na súa procura. Logo dun campionato trepidante durante 20 carreiras, Hamilton proclamouse campión na penúltima carreira no Autodromo Nazionale Monza en Monza (Italia) e celebrouno cunha segunda praza na 21ª e última proba.
2007
A tempada 2007 de GP2 Series comezou no Circuíto Internacional de Bahrain o 13 de abril e terminou no Circuíto Ricardo Tormo o 30 de setembro. Houbo 11 grandes premios e 21 carreiras (11 longas e 10 curtas). Gañou este campionato o alemán Timo Glock, seguido de preto por Lucas di Grassi. O campionato decidiuse na derradeira rolda, na que Glock se proclamou campión nunha nefasta fin de semana para di Grassi. O campionato de equipos foi para iSport International.
2008
miniatura|Luca Filippi na competición de 2008, no circuíto de Valencia A tempada 2008 de GP2 Series comezou no Circuíto de Cataluña o 26 de abril e rematou no Autodromo Nazionale Monza de Monza (Italia) o 14 de setembro. Houbo 10 datas e 20 carreiras (10 longas e 10 curtas). O gañador desta tempada foi Giorgio Pantano, que gañou unha tempada marcada pola igualdade dos pilotos punteiros, xa que os cinco primeiros pilotos da clasificación estaban só en 15 puntos de diferenza; concretamente, o 2º e o 5º da clasificación separábanse só catro puntos. Algo parecido pasou no campionato de equipos, que foi para Barwa Campos Team con oito puntos sobre iSport International e 11 puntos sobre Piquet Sports.
2009
A tempada 2009 de GP2 Series foi a quinta edición da competición principal de GP2. O gañador desta tempada foi Nico Hulkenberg, dominador a partir da metade da competición. A 25 puntos terminou Vitaly Petrov, cunha destacada actuación de Romain Grosjean, que quedou cuarto malia non disputar a metade da tempada ao irse á Fórmula 1.
2010
Na tempada 2010 de GP2 Series resultou gañador Pastor Maldonado, quen marcou ese ano o récord de maior número de vitorias nunha mesma tempada con seis, superando pilotos como Lewis Hamilton, Giorgio Pantano, Nico Rosberg, Timo Glock e Nico Hülkenberg, que estiveron só un ano nesta categoría. Pastor Maldonado coroouse campión de GP2 Series, logo de tres anos nos que os seus resultados non foron nada bos, no Circuíto de Monza, faltando dúas datas para finalizar a tempada. O mexicano Sergio Pérez foi subcampión.
2011
Na grella da tempada 2011 de GP2 Series cómpre salientar pilotos como Romain Grosjean, Giedo van der Garde e Jules Bianchi. Despois dun ciclo de tres anos, nesta tempada introduciuse un novo chasis, o Dallara GP2/11, fabricado polo construtor italiano Dallara.​ o subministrador do campionato pasa de Bridgestone a Pirelli para o período 2011-2013,​ usando os mesmos pneumáticos que a Fórmula 1.​ Esta tempada tamén viu dous novos equipos: Carlin e Team Air Asia.​ O 27 de agosto de 2011, Romain Grosjean convertíase en matematicamente campión da GP2 2011 cando aínda faltaban tres carreiras puntuables, cun terceiro posto na carreira de Bélxica (Spa). Barwa Addax coroouse como campión de equipos.
2012
A tempada de 2012 tivo doce datas, das cales once foron en paralelo ao Campionato Mundial de F1 e outra tivo lugar de xeito independente en Bahrain. A tempada comezou o 24 de marzo en Malaisia econcluíu en Singapur o 23 de setembro. Davide Valsecchi (DAMS) gañou o título por 25 puntos fronte ao Arden de Luiz Razia, e foi terceiro o Lotus GP de Esteban Gutiérrez.
Nesta tempada, o equipo Lazarus substituíu o Super Nova Racing utilizando a denominación "Venezuela GP Lazarus", e o Lotus ART foi rebautizado como "Lotus Grand Prix".
2013
A tempada de 2013 tivo 11 carreiras, todas elas en paralelo ao Campionato Mundial de Fórmula 1. Comezou o 23 de marzo en Malaisia econcluíu en Abu Dhabi o 3 de novembro.
Fabio Leimer gañou o título co equipo Racing Engineering, con 201 puntos e tres vitorias. Sam Bird, conducindo para o equipo Russian Time, acabou segundo.
2014
Na tempada de 2014 houbo 11 carreiras, todas elas coincidenets coas da Fórmula 1. Comezou o 5 de abril en Bahrain e rematou en Abu Dhabi o 23 de novembro
Jolyon Palmer gañou o título no circuíto ruso de Sochi co equipo DAMS. Stoffel Vandoorne, con ART Grand Prix, acabou segundo en Abu Dhabi.
2015
Na tempada de 2015 tiveron lugar tamén 11 carreiras, coincidentes coa Fórmula 1 e coa carreira final do Campionato do Mundo de Resistencia nas Seis Horas de Bahrain. Comezou en Bahrain o 18 de abril e acabou en Abu Dhabi o 29 de novembro.
2016
Pierre Gasly resultou gañador, co equipo Prema Racing (que gañou o campionato de equipos na súa primeira tempada). Antonio Giovinazzi, do mesmo equipo, acabou segundo.
2017
Este ano, GP2 Series cambiou o seu nome para se converter en Fórmula 2.
Dereitos de televisión
Os dereitos de televisión son propiedade de FOM, do mesmo xeito que os da Fórmula 1.
Gorza
Gorza (en castelán e tamén oficial: Güesa) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, no val de Salazar e a 72 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2014 foi de 45 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 26,84 km² e a súa densidade de poboación é de 1,67 hab/km².
Núcleos de poboación
O concello divídese nas seguintes entidades de poboación, segundo o nomenclátor de poboación publicado polo INE (Instituto Nacional de Estadística). Os datos de poboación refírense ao ano 2014.
Lamento da Frouseira
O Lamento da Frouseira é un cantar de carácter dramático, escrito en galego e de autoría descoñecida. Fai referencia ao axustizamento do mariscal Pedro Pardo de Cela na praza Maior de Mondoñedo a mediados de decembro de 1483.
Características
O Pranto ou Lamento da Frouseira é unha obra dos Séculos Escuros. Composto de catro estrofas, conmemora o sitio que as tropas dos Reis Católicos inferiron ao nobre galego Pedro Pardo de Cela durante case dous anos, entre 1481 e 1483, no antigo Castelo da Frouxeira (Santa Cilla do Valadouro, Foz), facendo fincapé na derrota do galego pola traizón levada a cabo polo coñecido como Cofano do Valadouro.
Segundo analistas como Domingo Blanco (2000), é unha mostra dos cantares populares referidos á vida e morte de Pardo de Cela compostos pouco tempo despois do seu pasamento. Non obstante, a única copia coñecida do texto data de 1674, polo que J. A. Souto Cabo (2000) e X. R. Pena (2013), inclúen o texto no conxunto das falsificacións históricas levadas a cabo durante os séculos XVI-XVII-XVIII. O obxectivo deste proceder radicaría, no caso do Pranto, no afán de Fernando de Saavedra Rivadeneyra, descendente do mariscal, por demostrar o seu avoengo e liñaxe para reclamar os seus privilexios diante do rei Carlos II de España. Baldomir Cabanas (2010), se ben que non dubida dunha orixe popular na composición, acepta que se trata realmente dunha composición inserida nun libro xenealóxico que recolle a historia dos antecesores do propio Rivadeneyra.
Carnobacterium
Carnobacterium é un xénero de bacterias grampositivas encadrado na familia Carnobacteriaceae Ludwig et al. 2010 fam. nov. As especies C. divergens e C. maltaromaticum encóntranse na natureza e en produtos alimenticios e poden crecer anaerobicamente. Estas especies non son patóxenas para os humanos, pero poden causar doenzas nos peixes.
Unha especie de Carnobacterium, C. maltaromaticum cepa CB1, foi avaliada no Canadá en 1999 como aditivo alimentario para carnes envasadas ao baleiro ou en atmosfera modificada e concluíuse que C. maltaromaticum cepa CB1 non era tóxica para os humanos e o medio ambiente.
Godzilla
miniatura|Póster xaponés do primeiro filme de Godzilla (1954). Godzilla (ゴジラ) é un kaiju xaponés que apareceu por vez primeira no filme de Ishirō Honda Godzilla (1954). Dende aquela, Godzilla converteuse nunha icona mundial da cultura pop protagonizando máis de 28 filmes producidos por Toho Co., Ltd.. O monstro apareceu en gran variedade de medios como videoxogos, novelas, banda deseñada e series de televisión. Producíronse dúas versións americanas con este personaxe como protagonista, o filme de 1998 e o filme de 2014. O personaxe tamén é coñecido como Rei dos Monstros, un epíteto usado na versión americanizada do filme orixinal de 1954.
Nome
Gojira (ゴジラ) é unha amálgama das palabras xaponesas " (ゴリラ) (gorila) e "鯨（クジラ） (kujira) (balea), que se empezou a utilizar por que ao comezo da súa planificación describiuse como un cruzamento entre un gorila e unha balea aludindo ao seu tamaño, poder e orixe acuática. Existe tamén unha lenda apócrifa que afirma que "Gojira" era o alcume dun traballador do Toho Studio, que se puido orixinar como un chiste dos propios traballadores. En man'yōgana, a escrita kana xaponesa que utiliza caracteres chineses, escríbese como Gojira (呉爾羅). A pronuncia xaponesa do nome é [ɡodʑiɽa] que deu lugar á forma anglicizada do termo, Godzilla, co que se coñece internacionalmente.
Los Punsetes
Los Punsetes é un grupo de música de indie pop xurdido en Madrid en 2004. Os seus compoñentes son Ariadna Paniagua (voz), Jorge García (guitarra), Chema González (batería), Manuel Sánchez (coñecido como Anntona) (guitarra), e Luis (baixo), todos nados en 1978, agás Luis, que é de 1989.
O nome da formación provén do expolítico, presentador de televisión, divulgador científico e escritor Eduard Punset.
Loureiro (homónimos)
O termo loureiro pode referirse a:
Aro, Aro, Negreira
Aro é un lugar da parroquia de Aro no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 44 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 19 eran homes e 25 eran mulleres.
Loureiro (homónimos)
O fitónimo Loureiro pode referirse a:
Tipoloxía areal
África
As linguas faladas ó sur do Sáhara son diversas, como é a xente que vive nesta parte do mundo. Non foi ata 1963 en que Joseph Greenberg propuxo que estas linguas podían agruparse en tres familias. Inda que a clasificación inicialmente atopou unha crítica vehemente, hoxe en día case tódolos lingüistas están de acordo con ela.
Os bosquimáns de Suráfrica e os seus curmáns pastores Khoi-khoi falan o que se denominou linguas khoisán. Estas son as únicas linguas do mundo que se apoian fortemente nunha ampla variedade de sons de complicados chasquidos (clicks). Pódense facer polo menos cinco tipos de chasquidos con distintas partes da lingua, a gorxa ou a boca. Estes chasquidos poden realizarse con ton ascendente ou descendente, e aspirantes ou expirantes. Isto provoca que as linguas khoisan sexan incriblemente difíciles de aprender trala infancia. Polo mesmo motivo, escoitar a un falante de lingua khoisán é unha experiencia única xa que os sons son moi diferentes dos de calquera outra lingua.
Algúns lingüistas especularon con que estes chasquidos indican que as linguas khoisán son as máis antigas do mundo, onde os chasquidos se terían perdido nas linguas que se espallaron polo resto do mundo. Esta teoría correspóndese ben cos antigos haplotipos de Y e de mitocondrias atopados en moitos bosquimáns, pero outra posibilidade é que os chasquidos se introduciron entre os bosquimáns despois de diverxiren procedentes de linguas anteriores e que nunca se tivesen espallado máis amplamente.
As linguas khoisán teñen unha anomalía importante. En Tanzania, a máis dun milleiro de quilómetros dos bosquimáns e dos khoi-khoi, viven dous pequenos grupos de xente (os hadza e os sandawe) que falan linguas que tamén teñen moitos chasquidos. Os antropólogos aínda non saben se estes grupos descenden de surafricanos que emigraron a África oriental ou se representan os restos dos falantes khoisán que noutrora viviron en África do sur e do leste.
A maioría da poboación de do sur, oeste e centro de África falan linguas que pertencen á familia nixercordofana. A inmensa maioría de linguas desta familia pertencen á subfamilia bantú, que comezou a espallarse dende a actual Nixeria hai dous mil cincocentos anos aproximadamente.
As linguas que pertencen á terceira maior familia da África subsahariana, a nilosahariana, fálanse en áreas inconexas ós norte e leste das linguas nixercordofanas. Algúns lingüistas suxeriron que as familias nilosahariana e nixercordofana teñen similitudes dabondo como para xuntarse nunha soa familia, un grupo que uniría a maioría das linguas que falan os africanos subsaharianos.
Oriente Medio
A maioría da poboación do Medio Oriente e do norte de África falan linguas que pertencen á familia afro-asiática. Esta familia consiste en seis subfamilias: a máis grande é a póla semítica, que inclúe o árabe, o hebreo e o arameo (respectivamente, as linguas do Islam, do Vello Testamento e do Novo Testamento).
Como no caso das linguas indoeuropeas, as linguas afroasiáticas semellan descender dunha única lingua orixinalmente falada nunha pequena rexión, pero o protoafroasiático aparenta ser máis vello que o protoindoeuropeo. Este claramente falábase trala invención da agricultura, como testemuñan as súas moitas verbas para plantas cultivadas e animais domesticados na linguaxe reconstruída. O protoafroasiático semella preceder á invención da agricultura. Ninguén o coñece con seguridade, pero quizais a falaban os primeiros homes que estableceron asentamentos estables (os natufios) e, cando se espallou o seu xeito de vida, tamén o fixo a súa lingua.
Asia e Australia
Os continuos movementos e mesturas de poboacións por toda Asia produciu unha distribución de linguas extremamente complexa. Algúns dos debates máis encarnizados sobre as familias lingüísticas céntranse en Asia.
Probablemente as linguas máis vellas da rexión sexan as de Australia e Nova Guinea. Cando os europeos chegaron a Australia en 1788 falábanse case 260 linguas aborixes australianas por parte dos habitantes do continente. Máis de 160 destas linguas están agora extintas, e só 20 se falan por un número considerable de persoas. Aínda máis linguas (categorizadas burdamente coma indopacíficas) se falaban en Nova Guinea. Mesmo hoxe en día que varios millóns de persoas viven no interior da illa (que é un chisco máis grande que Texas), falan case 700 linguas. A maioría delas descenden das linguas faladas polos colonizadores iniciais de Nova Guinea, inda que moitas son tan diferentes que algúns lingüistas se preguntan mesmo se están relacionadas entre si.
No sur da India a maioría da xente fala linguas que pertencen á familia dravídica, e tamén podería pertencer a esta familia a lingua falada polos antigos elamitas, que construíron un poderoso estado no sur de Irán contra o terceiro milenio antes de Cristo. Unha posibilidade é que as linguas dravídicas se espallasen entre Medio Oriente e o sur da India, quizais coma resultado dunha expansión cara ó leste dos granxeiros do Oriente Medio. De acordo con esta hipótese, estas linguas dravídicas foron substituídas despois en Irán e norte da India coa expansión das linguas indoeuropeas.
As familias lingüísticas do continente e as illas do sueste asiático son as máis intricadas do planeta.
Roberto Carlos
O nome Roberto Carlos pode referirse a:
Tipoloxía areal
Asia e Australia
Algúns lingüistas pensan que estas tres familias lingüísticas formarían parte dun grupo chamado aústrico. Se fose así, o protoaústrico podería ter sido unha das primeiras linguas faladas en Asia, xa que os primeiros humanos que chegaron a Australia e Nova Zelandia o fixeron dende o norte. Porén, en xeral as linguas do sueste asiático aínda non recibiron estudo académico de abondo coma para apoiar ou rexeitar esta hipótese.
Máis ó norte, a maioría da poboación da China fala linguas pertencentes á familia sinotibetana. Hai oito grandes dialectos chineses, inda que algúns lingüistas afirman que deberían chamarse linguas xa que non son mutuamente intercomprensibles. Por exemplo, os residentes en Xangai falan nun dialecto que non poden entender os de Beixing, inda que a maioría da xente de Xangai fala amén mandarín, a lingua oficial da China. Porén, a escrita nos distintos dialectos é a mesma, debido a que está baseada en ideogramas e non nun alfabeto. Xa que logo, a xente que fala en dialectos distintos pode ler o mesmo xornal, pero se o lesen en voz alta, a pronuncia resultaría diferente.
No norte de Asia, as linguas máis comúns son as da familia altaica, que inclúe ó turco e o mongol. As linguas turcas está moi esparexidas, falándose dende Turquía ata Asia nororiental, e tamén teñen unha similitude importante, posiblemente debido a que as poboacións nómades que espallaron estas linguas mantiveron unha densa rede de conexións lingüísticas por toda Asia. Outra familia importante, coñecida coma urálica, esténdese polo norte de Asia e Europa: por exemplo, o finés é unha lingua urálica e non indoeuropea.
I Bet on Sky
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por J Mascis agás onde se indique.
Tipoloxía areal
Asia e Australia
A clasificación axeitada de xaponés, coreano e as linguas faladas polos Ainu no norte do Xapón aínda é polémica. Algúns lingüistas agrúpanas cas linguas da familia altaica, inda que cunha forte influencia do chinés. Outros din que pertencen a unha categoría propia. Xa que se defende un posicionamento máis converxente ca diverxente, colocaranse na familia altaica.
A familia de linguas paleosiberianas é un valioso recordatorio das complexidads da clasificación lingüística: o agrupamento consiste en vairas linguas con relación pouco obvias entre elas e que se falan por varios milleiros de persoas esparexidas por todo o nordeste de Siberia. A descrición destas linguas coma unha familia é só un produto da tradición e da conveniencia: na súa singularidade, as linguas paleosiberianas lembran a algunhas outras pequenas illadas distribuídas por todo o mundo, coma o buruxaski, unha lingua sen relacións coñecidas falada por máis de 20.000 persoas en Caxemira, India e Paquistán.
Europa
A maioría das linguas de Europa son indoeuropeas, cunha parella de intrigantes excepcións. Unha destas excepcións é o éuscaro, que se fala nas rexións montañosas da fronteira francoespañola por case un millón de persoas e semella ser un resto das linguas faladas na Europa da Idade de Pedra. O perfil xenético dos euskaldúns tamén é diferente do dos europeos. O que semella ser máis probable é que a xente que espallou as linguas indoeuropeas evitou as montañosas terras euskaldúns, debido a que eran demasiado difíciles de cultivar ou de conquistar. Inda que os euskaldúns están mesturados co resto dos europeos, poderían ser os descendentes máis directos dos homes modernos de Europa orixinarios.
Algunhas outras linguas non indoeuropeas sobreviviron ata a Idade da Escrita en Europa e entón extinguíronse. Por exemplo, o etrusco (unha lingua falada amplamente en Italia antes do xurdimento de Roma) deixou vestixios que aínda non se descifraron completamente. En contraste, o húngaro é unha lingua urálica introducida en Europa cando os maxiares nómades invadiron Hungría dende Rusia no século IX antes de Cristo. Unhas outras cantas linguas non indoeuropeas faladas en Europa central e occidental datan de invasións e conquistas similares.
Outra área rica para as linguas en Europa (realmente a intersección entre Europa, o Medio Oriente e Asia) son as montañas do Cáucaso. Nunha estreita franxa entre o Mar Negro e o Mar Caspio, a xente fala unha sorprendente variedade de linguas. Ademais das linguas indoeuropeas, túrcicas e semíticas que se introduciron na rexión nos últimos milleiros de anos, fálanse case corenta linguas que pertencen á antiga familia coñecida coma caucásica.
América
Joseph Greenberg defendeu durante varias décadas que tódalas linguas faladas polos indíxenas americanos podian clasificarse en tres amplas familias, unha agrupación que aínda non conta con aceptación maioritaria.
Exemplo de estudo tipolóxico
Se comparamos os sistemas numerais do fiyiano, tongano, samoano e tahitiano, linguas da familia austronésica (Pacífico) vemos que os número un a nove se corresponden:
Así a todo, no 10, achamos unha anomalía
Poderiamos deixar aquí a viaxe polo mapa lingüístico, pero trasladémonos a un lugar algo afastado, variando a latitude uns 130o. En Madagascar, fálase o malgaxe. O seu sistema numeral é o seguinte:
Chete Lera
Traxectoria
Residente en Madrid desde neno, estudou enxeñaría aeronáutica e psicoloxía, ao tempo que traballaba nun banco. Na facultade estableceu contacto con diversos grupos de teatro, e en 1974 comezou a actuar co grupo Espacio Cero. Debutou no cinema en 1981 coa curtametraxe Crisis, se ben non tivo continuidade até que en 1990 participou na miniserie La forja de un rebelde e en 1991 na longametraxe Todo por la pasta. Desde entón alternou traballos no cinema, o teatro e a televisión.
Dinastía almorábide
miniatura|250px|[[Dinar almorábide de Ali ibn Yusuf. Almería, 1106-1142.]] Os Almorábides foron unha dinastía bérber do Sáhara que vivía entre o actual Senegal e o sur do Sáhara occidental. Esta dinastía está emparentada coas tribos bérberes de Sanhaja e Lamtuna. Desde o século XI até o XII, a dinastía almorábide gobernou o Sáhara, parte do norte de África e parte da Península Ibérica.
Baixo esta dinastía o imperio musulmán estendeuse sobre o actual Marrocos, Sáhara Occidental, Mauritania, Xibraltar, Tlemcen (en Alxeria) e gran parte do que hoxe son o Senegal, Malí, España e Portugal. Na súa maior extensión, o imperio ocupaba 3000 quilómetros desde o norte ao sur (a maior latitude de todos os tempos até a colonización española das Américas).
Orixes e expansión almorábide
Os almorábides tiñan unha confraría relixiosa militar que defendía a expansión do islam, tal e como facían os cruzados respecto á relixión cristiá. Eran seguidores de Abdallah ibn Yasin, teólogo do islam ortodoxo chamado por un dos xefes das tribos bérberes que controlaban o Sáhara occidental. Os seus seguidores, ao redor do medio do século XI, comezaron a ser coñecidos como al-Murabitun, ou "o pobo da fortaleza" e no Occidente son chamados Almorábides. O seu obxectivo inicial era estabelecer unha comunidade política na cal puidesen ser aplicados os principios islámicos, inclusive sobre a jihad contra os non-musulmáns. Procuraron impor súa doutrina pola predicación e pola guerra. En 1055 conseguiron apoderarse de dous dos máis importantes centros onde se comerciaba o ouro que viña do centro da África polo deserto do Sáhara, Sijilmasa e Awdaghust/Audagost.
En 1059, morreu ibn Yasin, mais un seu seguidor, Abu Bakr, fíxose líder e conquistou continuamente a rexión do noroeste da África até morrer á súa vez en 1087: xa entón tíñase apoderado do que hoxe coñecemos como Marrocos.
Con capital na cidade que é hoxe Marrakech, pasaron a controlar toda a rexión até a actual Alxeria. En 1087, o primo de Abu Bakr, Yusuf ibn Tashfin, conquistou Ceuta e pasou a dominar a rexión norte nas marxes do Estreito de Xibraltar e ao longo das costas mediterráneas.
Cando o rei galaico Afonso VI conquistou a cidade de Toledo, en 1085, o emir musulmán de Sevilla, ameazado, pediulles axuda aos almorábides. En 1086, o exército de ibn Tashufin cruzou o Estreito, derrotou o rei galaico e volveu a África. Posteriores vitorias dos reis cristiáns da Península Ibérica contra estados musulmáns levárono a atravesar de novo o Estreito, mais desa vez non máis retornaría á África.
Anexaron toda a Spania, o territorio que pertencía a emires musulmáns e formaron un vastísimo Imperio que se estendería desde a África -o Senegal- até o río Ebro, incluíndo todas as fértis terras do sur peninsular. A conquista non foi duradeira, por dificultades económicas, inquedanza social, os ataques ás comunidades cristiá e xudía, que até entón vivían en certa harmonía e até protexidos polos emires. Unha administración feble xerou abusos e, en 1140, outros bérberes do norte da África uníronse e declaráronlles á súa vez a guerra aos almorábides, acusados de corrupción e opresión. Eran os fanáticos que ficaron coñecidos como Almohades. Penetraron na Península Ibérica, sometendo os Almorábides. Soamente cos almohades o comercio andaluz conseguiu expandirse, e a cidade de Sevilla pasaría a ser a capital do mundo islámico no Occidente.
Almohades
Os reis cristiáns aproveitáronse novamente destas loitas internas para ampliaren os seus estados para o sur. Inicialmente o rei castelán Afonso VIII (1155-1214) foi vencido polos mouros almohades na batalla de Alarcos (1195). Eran anos tan inestábeis que o rei de Galiza e León, Afonso VIII chegou a ser excomungado polo papa por terse unido aos estados musulmáns nas loitas contra os seus inimigos cristiáns.
Ante isto, os reis de Navarra, Aragón, Castela e Portugal uníronse, bendicidos polo Papa que lles concedía as mesmas indulxencias concedidas aos cruzados no Oriente. A vitoria chegoulles en 1212, garantindo acceso e pasaxe no Guadalquivir. Esa batalla, coñecida como Las Navas de Tolosa, representou o golpe definitivo no dominio almohade.
A Spania musulmá fragmentábase agora en numerosos centros políticos de poder coñecidos como reinos de taifas, disgregación política e económica que ao longo do tempo foi aproveitada polos estados cristiáns ibéricos para atacar constantemente. Sucesivas conquistas de reis cristiáns acabarían por reducir o outrora rico mundo hispano-musulmán a un só reino, Granada.
A Braña, Aro, Negreira
A Braña é un lugar da parroquia de Aro no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Dinastía almorábide
Lista de emires almorábides
A dinastía Almorábide estivo composta por:
Life in a Beautiful Light
Life in a Beautiful Light é o terceiro álbum da cantante e compositora escocesa Amy Macdonald, editado o 11 de xuño de 2012.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Amy Macdonald, agás as indicadas.
Gig Young
Byron Elsworth Barr, nado en St. Cloud, Minnesota o 4 de novembro de 1913 e finado en Nova York o 19 de outubro de 1978 foi un actor estadounidense, máis coñecido como Gig Young.
Traxectoria
Comezou a interesarse pola interpretación intervindo en obras teatrais no instituto. Foi descuberto xunto con George Reeves nunha obra de afeccionados por un cazatalentos da Warner Bros., sendo contratados polo estudio. Inicialmente apareceu acreditado como Byron Barr, mais a partir de interpretar unha personaxe chamada Gig Young en The Gay Sisters o estudio decidiu que adoptase ese mesmo nome.
Tras interpretar numerosos personaxes secundarias, deixou a interpretación durante a segunda guerra mundial para enrolarse na Garda Costeira. Tras a guerra traballou para varios estudios, sendo contratado pola Columbia Pictures antes de volver a traballar por libre.
Nos últimos anos foi vítima do alcoholismo, que lle fixo perder papeis, como o de Blazing Saddles, do que foi despedido tras sufrir un colapso.
O 19 de outubro de 1978, tres semanas despois do seu quinto matrimonio, el e a súa dona foron atopados mortos no seu apartamento de Manhattan. Segundo a policía, Young disparou á súa muller e logo suicidouse.
Berriew
miniatura|Antiga escola, construída en 1819 Berriew (Aberriw) é unha comunidade de Powys en Gales, situada na Canle Montgomery e o río Rhiw preto da confluencia ( aber en galés) do río Severn. A súa poboación é de 1334 habitantes, o 9,5% da poboación pode falar galés No centro da aldea de Berriew destaca a Igrexa de San Beuno, que na súa forma actual data do século XIX.
Gaivota
A dos láridos (Laridae) é unha familia de aves acuáticas da orde dos caradriformes e suborde dos laros.
Comprende numerosas especies coñecidas vulgarmente en galego como gaivotas ou gavotas.
Son aves mariñas de mediano a gran porte (a máis pequena, Hydrocoloeus minutus, mide 29 cm e ten unha masa corporal de 120 g, e a máis grande, Larus marinus, ten unha lonxitude de 76 cm e unha masa de 1,75 kg). Tipicamente a súa plumaxe é gris, negra ou branca, frecuentemente con marcas negras na cabeza ou nas ás, e teñen as patas palmadas. Distribuídas por todo o mundo, moitas delas son aves abundantes e moi coñecidas nas súas tespectivas áreas de distribución.
Estreitamente relacionadas cos membros da familia dos estérnidos e, máis afastadamente, coas aves zancudas, a maioría das súas especies pertencen ao xénero Larus, que é o tipo da suborde e da familia.
Descrición
A familia foi descrita en 1815 polo polímata, naturalista, meteorólogo e arqueólogo estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque.
Etimoloxía
O nome científico da familia, Laridae, está formado sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Larus, coa adición do sufixo do latín científico -idae, propio do nome das familias de animais.
Nota taxonómica
En 2005 un estudo de filoxenia molecular realizado por primeira vez sobre todas as especies recoñecidas de gaivotas (53 especies) demostrou que o xénero Larus así concibido non era monofilético. Confirmando as conclusións de dous estudos anteriores, un sobre morfoloxía, e o outro sobre caracteres moleculares, avogaron pola disociación de Larus en seis xéneros:
Algunhas destas recomendacións foron inmediatamente aceptadas pola comunidade científica internacional. Porén, algunhas aínda son obxecto de debate.
Subgrupos
Moitos ornitólogos distribúen ás gaivotas en dous subgrupos:
A hibridación entre as especies de gaivotas adoita ser frecuente, aínda que depende das especies. A taxonomía das gaivotas é complicada, especialmente nas de cabeza branca.
Xéneros e especies
miniatura|[[Larus michahellis]] miniatura|[[Chroicocephalus scopulinus]] miniatura|[[Gaivota arxéntea|Larus argentatus]] miniatura|[[Larus occidentalis]] miniatura|[[Chroicocephalus ridibundus]] miniatura|[[Larus canus]] miniatura|[[Larus fuscus]]
Xénero Larus
Xénero Ichthyaetus
Xénero Leucophaeus
Xénero Chroicocephalus
Xénero Rhodostethia
Xénero Pagophila
Xénero Xema
Xénero Creagrus
Características
300px|miniatura|Bando de gaivotas na praia da Concha ([[Espasante, Ortigueira).]] As gaivotas son en xeral aves grandes, de cor gris ou branca, a miúdo con pintas negras na cabeza ou nas ás. Adoitan ter bicos robustos, bastante longos. A maioría das gaivotas, particularmente as do xénero Larus, son carnívoras ou detrívoras (tomarán a comida viva ou recollerana do lixo se teñen a oportunidade) que inclúen na súa dieta caranguexos e peixes pequenos..
As gaivotas adoitan ser aves mariñas ou de lagos, ríos e lagoas interiores. Son voadoras de grandes distancias. As especies de maior tamaño tardan ata catro anos en lograr unha plumaxe de adulto, nas gaivotas pequenas este tempo redúcese a dous anos. Son aves con complexos métodos de comunicación e unha estrutura social moi desenvolvida. Certas especies (Larus argentatus) posúen condutas moi complexas..
Moitas especies de gaivota aprenderon a coexistir co home, polo que as súas poboacións medraron en zonas próximas a núcleos urbanos costeiros..
Lista de concellos de Cáceres
Lista de concellos da provincia de Cáceres:
miniatura|400px|Mapa dos concellos da provincia de Cáceres.
Himno de Daguestán
miniatura|Gravación instrumental do himno. O himno de Daguestán é un dos símbolos da república rusa de Daguestán.
Tengri
miniatura|250px|Símbolo do [[tengrismo.]]
Tengri (en 騰格里; en turco antigo: 12px12px12px12px, romanizado: Kök Teŋri/Teŋiri, lit. 'Ceo Azul'; Tanrı; prototurco *teŋri / *taŋrɨ; escritura mongol:, Tngri; Тэнгэр, Tenger; تەڭرى, tengri) é o deus da antiga relixión dos turcos e mongois coñecida como tengrismo.
Para os mongois, Tengri era o Pai do ceo, non se podía visualizar como unha persoa. Os símbolos de Tengri eran unha cruz, o firmamento e o sol.
Para os turcos, Tengri é un ganso branco e pura que constantemente nada sobre a auga sen fin, o que representa o tempo.
miniatura|dereita|200px|Escrita de 𐱅𐰭𐰼𐰃 tengri en [[antigo alfabeto turco (escrito de dereita a esquerda, como t²ṅr²i)]]
Kazimierz Laskowski
miniatura|150px Kazimierz Laskowski, nado en Troitsk o 7 de novembro de 1899 e finado en Varsovia o 20 de outubro de 1961, foi un militar, boxeador, tirador de esgrima e activo promotor do deporte polaco, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
miniatura|esquerda|150px|Retrato de 1924 Era o terceiro fillo do enxeñeiro de minas Wacław Laskowski, e de Maria Joanna, desterrado en Siberia pola súa participación na preparación do asasinato do tsar Alexandre II realizado o 13 de marzo de 1881 por Ignacy Hryniewiecki. O seu irmán Otton foi tamén un militar célebre. Os seus primeiros estudos realizounos na casa familiar e xa os secundarios fíxoos en institutos de Troitsk (1910-1911), Witebsk (1911–1914) e Varsovia (1914–1918) e era membro desde 1916 da organización xuvenil Sokół, onde realizou os rudimentos do adestramento militar e asemade practicou numerosos deportes no Círculo Deportivo de Varsovia. O 9 de novembro de 1918 entrou na Escola de Infantería do exército polaco, tomando parte nalgunhas accións que os cadetes realizaron para desarmaren os alemáns nos días finais da primeira guerra mundial, graduouse en 1919 como subtenente. Participou na guerra polaco-soviética de 1920 primeiro ao mando dun pelotón da 7ª Compañía do 14º Rexemento de Infantería e despois ao mando da súa propia compañía no 44º Rexemento de Fusileiros, distinguíndose na batalla de Kuszlin (Ucraína) o que lle mereceu a Cruz ao Valor. En 1921 participou no primeiro curso para profesores de educación física organizado pola Academia Militar de Ximnasia e Deportes (AMXD) de Poznan e o Departamento de Educación Física da Universidade de Poznan, graduándose ao ano seguinte e traballando como instrutor de boxeo e esgrima na Academia Militar de Ximnasia e Deportes en 1922 e 1923. O 1 de xaneiro de 1923 foi promovido ao rango de tenente. Entre 1923 e 1926 foi instrutor, subdirector e xefe de educación física na Escola de Infantería de Varsovia e asemade instrutor no Instituto Central de Educación Física. Nesta época estivo volcado no boxeo, celebrando 27 combates oficiais (gañando 24) e en 1925 foi o campión militar polaco en peso semimedio; foi un dos fundadores da Federación Polaca de Boxeo e foi secretario da súa primeira executiva e foi tamén árbitro de boxeo. miniatura|Laskowski como árbitro de boxeo en 1930