cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Todos Tus Muertos
Historia
En 1988 editaron o seu primeiro disco, Todos Tus Muertos, que lles permitiu comezar a tocar noutros países grazas a temas como "Gente que no". En 1992 tocaron con Mano Negra na súa xira pola Arxentina, tralo cal Fidel e Félix participaron na gravación de Casa Babylon. Despois Manu Chao colaborou na gravación do seu terceiro disco, Dale aborigen, no cal tamén participou Fermin Muguruza de Negu Gorriak e músicos de Los Fabulosos Cadillacs e Los Auténticos Decadentes.
Augusto César Sandino
Saída de Nicaragua
Durante a súa estadía en México comezou a tomar parte en diversos grupos francmasóns, antiimperialistas, anarquistas, e comunistas revolucionarios. Aínda que recibiu unha forte influencia do anarcosindicalismo mexicano, Sandino converteuse nun fervente defensor do nacionalismo e sobre todo do antiimperialismo, en particular na resistencia contra a ocupación estadounidense de Nicaragua.
Todos Tus Muertos
Historia
Trala entrada no grupo de Pablo Molina nas percusións e os coros, saíron de xira por Latinoamérica e Europa, editando o disco en directo Argentina te asesina. Dous anos despois gravaron e editaron co selo TTM Discos un álbum de versións e remisturas, Subversiones.
Augusto César Sandino
Inicio da loita armada
Logo de retirarse as tropas estadounidenses de Nicaragua en agosto de 1925 e tralo vencemento da súa pena, Sandino regresou a Nicaragua o 10 de xuño de 1926. Dirixiuse primeiro á súa vila natal coa intención de montar un negocio, pero o seu proxecto foi frustrado por Dagoberto Rivas, daquela alcalde de Niquinohomo. Sandino viuse forzado a abandonar novamente a súa vila natal, dirixíndose cara ao norte, aos departamentos de Nueva Segovia, Madriz e Estelí, chamados comunmente «Las Segovias».
Sangue
Administración intravenosa
Moitas formas de medicación (desde antibióticos a quimioterapia) adminístranse por vía intravenosa, xa que non se absorben axeitadamente polo tracto dixestivo.
Augusto César Sandino
Inicio da loita armada
Nese contexto o caudillo conservador Emiliano Chamorro deu un golpe de estado ao presidente Carlos José Solórzano (do Partido Conservador), quen entregou o poder ao vicepresidente constitucional, Juan Bautista Sacasa (do Partido Liberal). Chamorro obrigou a renunciar a Sacasa e asumiu o poder. Á súa vez, os EUA non o recoñeceron e obrigárono a renunciar, substituíndoo por Adolfo Díaz. Os liberais non aceptan a violación flagrante da Constitución por parte dos conservadores e os estadounidenses, e emprenden a Guerra Constitucionalista reclamando o regreso de Juan Bautista Sacasa ao poder, usando como base de operacións Puerto Cabezas (Bilwi).
Todos Tus Muertos
Historia
En 2010 a banda reuniuse con Pablo Molina como cantante, gravando un novo disco titulado Crisis Mundial.
Sangue
Administración intravenosa
Despois dunha perda aguda de sangue grave, poden administrarse por vía intravenosa preparacións líquidas, xenericamente chamadas expansores do plasma, xa sexa en solucións de sales (NaCl, KCl, CaCl2 etc.) a concentracións fisiolóxicas, ou solucións coloidais, como dextranos, albumina sérica humana, ou plasma conxelado fresco. Nestas situacións de emerxencia, un expansor do plasma é un procedemento máis efectivo para salvar vidas ca unha transfusión de sangue, porque o metabolismo dos glóbulos vermellos transfundidos non se recupera inmediatamente despois dunha transfusión.
Augusto César Sandino
Inicio da loita armada
En medio desta situación, Sandino procurou incorporarse ás tropas liberais. Nun primeiro momento acudiu ao xefe do Exército liberal, José María Moncada, pero este, receoso de Sandino, negoulle as armas. Entón Sandino e os seus homes, axudados polas prostitutas de Puerto Cabezas, recolleron da auga un bo lote de armas e munición que fora requisado a Sacasa (os marines non as destruíran, senón que se limitaron a botalas ao mar). Feito isto, emprendeu a viaxe a Las Segovias (o seu centro de operacións) viaxando en pipante polo río Coco.
Sangue
Sangría
Na moderna medicina baseada en evidencias, utilízase a sangría no tratamento dunhas poucas doenzas raras, como a hemocromatose e a policitemia. Porén, a sangría e o uso de samesugas (hirudoterapia) eran intervencións comúns utilizadas ata o século XIX que hoxe non se consideran válidas para o seu uso común ou mesmo considéranse prexudiciais, xa que moitas doenzas se pensaba incorrectamente que se debían a un exceso de sangue, seguindo os conceptos dos equlibrios dos humores corporais da medicina hipocrática. Porén, modernamente, o uso das samesugas é útil en microcirurxía (para evitar a conxestión venosa), tromboflebite, artrose e outras condicións.
Augusto César Sandino
Inicio da loita armada
Nos primeiros combates Sandino foi derrotado polo adestramento e poder de fogo dos marines. Este foi aleccionador para el, decidindo empregar a partir de entón tácticas guerrilleiras e guerra de guerrillas. Isto permitiulle acadar numerosas vitorias sobre os conservadores, o que á súa vez atraeu efectivos á súa columna, coñecida como Columna Segoviana, que no seu momento chegou a contar con 800 homes de cabalería. En parte grazas aos triunfos de Sandino, os liberais tomaron a iniciativa na guerra e empezaron o avance xeral cara ao Pacífico. Pero en 1927 o número de tropas estadounidenses en Nicaragua ascendera a 5.000 marines e 464 Oficiais participando activamente nos conflitos internos de Nicaragua.
Sangue
Historia
miniatura|150px|[[Jan Janský considérase o primeiro que clasificou o sangue nos catro tipos A, B, AB, e O, que foran descubertos por K. Landsteiner.]]
Augusto César Sandino
Inicio da loita armada
Vendo que agora o perigo dunha intervención directa dos Estados Unidos contra os liberais era inminente, o xefe do exército liberal, José María Moncada, decidiu pactar. Os estadounidenses enviaron un representante plenipotenciario, Henry L. Stimson (nomeado anos despois Secretario de Estado do presidente Hoover) e Moncada, quen xa tiña control sobre case todo o país, rendeuse á entrada de Managua (en Tipitapa). Aceptou a continuidade do goberno conservador até as eleccións de 1928, nas que el (e non Sacasa) sería o candidato liberal (o cal era unha flagrante traizón a quen en teoría era o seu xefe).
Estadio Alejandro Serrano Aguilar
O Estadio Alejandro Serrano Aguilar é un estadio de fútbol situado na cidade de Cuenca, en Ecuador, propiedade da Federación Deportiva do Azuay, con capacidade para acoller a 22.000 persoas nas bancadas.
Arco apuntado
Historia
Durante o século XV xeneralizase o uso do arco apuntado conopial, ou cóncavo-convexo, de catro centros, dous interiores, á altura das impostas, e dous externos, na parte superior. Posteriormente xorde o arco rebaixado, tipo carpanel, ou de tres centros, dous á altura das impostas e un por baixo dela, moito maior. O chamado arco Tudor, típico de Inglaterra. O arco escarzano, que non chega ao semicírculo, tamén se empregou na arquitectura gótica, en vans secundarios. Na derradeira época da arte gótica utilizouse o arco mixtilíneo, composto de pequenos tramos rectilíneos dentro do arco.
Augusto César Sandino
Inicio da loita armada
Este acordo, coñecido como Pacto del Espino Negro, non foi aceptado por Sandino. Opúxose á paz imposta polas forzas de ocupación e retirouse ao inexpugnable outeiro El Chipote, onde tiña a súa base principal. Como resposta á acción tomada por Moncada, Sandino manifestou unha das súas máis célebres frases: "No me vendo, ni me rindo". Enarbolaba unha bandeira vermella (liberal), á que sumou unha franxa negra, simbolizando así que a loita sería até acadar a liberdade ou a morte.
Estadio Alejandro Serrano Aguilar
O estadio foi construído por iniciativa municipal, inaugurado o 3 de novembro de 1945 co nome Estadio Municipal El Ejido, e reconstruído en 1971 con motivo da fundación do Club Deportivo Cuenca. Entón foi rebautizado co nome do alcalde de Cuenca e presidente do Club Deportivo Cuenca, Alejandro Serrano Aguilar.
79ª edición dos Óscar
Premios
miniatura|dereita|150px|[[Martin Scorsese, mellor director.]] miniatura|dereita|150px|[[Forest Whitaker, mellor actor.]] miniatura|dereita|150px|[[Helen Mirren, mellor actriz.]] miniatura|dereita|150px|[[Alan Arkin, mellor actor secundario.]] miniatura|dereita|150px|[[Jennifer Hudson, mellor actriz secundaria.]] miniatura|dereita|150px|[[Guillermo Navarro, mellor fotografía.]]
Augusto César Sandino
Inicio da loita armada
Durante esta fase da guerra, Sandino casou en San Rafael del Norte coa telegrafista da aldea, Blanca Aráuz, que era 14 anos menor ca el. Deste matrimonio naceu en 1932 a única filla de Sandino, Blanca Segovia. A súa muller finou ao pouco de dar a luz por complicacións no parto.
Estadio Alejandro Serrano Aguilar
En 1993 acolleu 6 encontros da Copa América.
Augusto César Sandino
Guerra de Sandino contra os ocupantes estadounidenses
miniatura|200px|Silueta do xeneral Sandino, na [[Loma de Tiscapa (Managua), do escultor Ernesto Cardenal.]] A través dun manifesto, o 2 de setembro de 1927 Sandino deulle un xiro á súa loita: xa non se trataba duna guerra civil, senón dunha loita entre patriotas e invasores, pois tanto conservadores como liberais pediran a intervención dos Marines estadounidenses. Era común o dito popular de Cinco liberales y cinco Conservadores suman Diez Bandidos. Cun grupo formado por uns 30 homes e algunhas mulleres campesiñas, internouse nas montañas do norte de Nicaragua para loitar contra os Marines.
Estadio Alejandro Serrano Aguilar
Está prevista unha nova reconstrución para o ano 2013. Nesa reconstrución modernizarase en xeral o recinto, ampliarase a súa capacidade ata as 26.761 persoas, constuirase un tellado sobre a totalidade das bancadas, e serán retiradas as reixas coa construción dun foxo.
79ª edición dos Óscar
Premios
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Augusto César Sandino
Guerra de Sandino contra os ocupantes estadounidenses
O grupo, coñecido como Ejército Defensor de la Soberanía Nacional, foi crecendo aos poucos até chegar a ser unhas 6.000 persoas, en parte por mor dos abusos cometidos polos infantes de mariña estadounidenses, que adoitaban violar mulleres campesiñas nos lugares que ocupaban. Se ben Sandino foi vencido nalgúns combates (como en El Chipote, que o obrigou a desaloxar o cuartel xeral), polo xeral adoitaba vencer ás tropas estadounidenses, non acostumadas a pelexar nas espesas selvas tropicais. Un dos máis memorables combates tivo lugar en El Bramadero (1929), onde as tropas de Sandino venceron a un batallón de marines, utilizando na fase final do combate os temibles machetes, armas brancas capaces de decapitar unha persos dun só golpe. A partir dese momento os marines, que chamaban "bandidos" ou "bandoleiros" aos Sandinistas, empezaron a chamalos "guerrilleiros".
Volbeat
Volbeat é unha banda de rock danesa formada en Copenhague. Tocan unha fusión de rock and roll, heavy metal, punk e rockabilly. Están inspirados por lendas do rock 'n' roll clásicas coma Elvis Presley ou Johnny Cash, e por bandas de hard rock, punk rock e heavy metal coma AC/DC, Social Distortion, The Misfits, Napalm Death e Metallica. Os seus membros son o vocalista e guitarrista Michael Poulsen, o guitarrista Rob Caggiano, o baixista Anders Kjølholm e o batería Jon Larsen. A banda asinou co selo holandés Mascot Records e publicou cinco álbums de estudio e un DVD. Todos os seus álbums foron disco de ouro en Dinamarca. A súa segunda publicación Rock the Rebel / Metal the Devil recibiu o disco de platino, e Beyond Hell / Above Heaven, publicado en 2010, recibiu disco dobre de platino en Dinamarca, platino en Finlandia e Alemaña, e ouro en Suecia e Austria. O quinto álbum de Volbeat, Outlaw Gentlemen & Shady Ladies, foi publicado mundialmente o 9 de abril de 2013.
Primeiros anos (2000-2004)
Michael Poulsen comezou no grupo "Dominus", de death metal. No ano 2000, Poulsen fartouse do death metal, feito que remataría coa desaparición de Dominus. No 2001, Poulsen decidiu formar unha nova banda xunto algúns amigos e outros antigos membros de Dominus. Foi o comezo de Volbeat.
O nome da banda, Volbeat, era o nome dun álbum de Dominus titulado "Vol.Beat".
Despois de vender 1.000 copias da demo "Beat the Meat", Volbeat asinou un contrato de gravación con Rebel Monster Records, unha marca filial de Mascot Records.
The Strength / The Sound / The Songs (2005-2006)
Volbeat sacou ao mercado o seu primeiro álbum, The Strength / The Sound / The Songs, en 2005. Os membros da banda por aquel entón eran Michael Poulsen (voz), Jon Larsen (batería), Franz Gottschalk (guitarra) e Anders Kjølholm (baixo). O álbum tivo un grande éxito en Dinamarca, chegando ao número 18 das listas. A crítica sempre foi positiva con respecto a ese álbum. A revista de hard rock alemá RockHard deulles un 10/10 nun dos seus artigos. The Strength / The Sound / The Songs tamén recibiu unha gran cantidade de premios, incluído o de mellor álbum nos "Danish Metal Musik Awards", no ano 2005. Volbeat tamén recibiu moi boas críticas polas súas xiras. O seu concerto no Roskilde Festival de 2006 obtivo 6/6 estrelas nun artigo do periódico danés BT.
Xan López Facal
Xan López Facal, Xoán López Facal, ou Joám Lopes Facal, nado en Toba (Cee) en 1940, é un enxeñeiro, economista e político  galego.
Sangue
Medicina grega clásica
Na medicina grega clásica, o sangue estaba asociado co aire, coa primavera, e cunha personalidade leda e cobizosa (sanguínea). Críase que o sangue era producido exclusivamente polo fígado.
Xan López Facal
Formación académica
Trasladouse a Santiago de Compostela a casa duns familiares para facer os últimos cursos de bacharelato e estudar na súa Universidade. Tras estudar o primeiro curso de Ciencias na Universidade de Santiago de Compostela (daquela curso común para todas as licenciaturas en Ciencias e as enxeñarías), trasladouse a Madrid para estudar na súa Universidade Politécnica a carreira superior de Enxeñaría industrial. Posteriormente acadou o título de doutor en Ciencias Económicas na USC.
Sangue
Medicina hipocrática
Na medicina hipocrática, o sangue era considerado un dos catro humores; os outros eran a flegma, a bile negra e a bile amarela.
Xan López Facal
Labor como enxeñeiro, economista e político
Traballou como enxeñeiro na empresa Tafisa de Pontevedra, e despois no estaleiro Barreras en Vigo. Nesa época desenvolveu unha intensa actividade sindical militando na clandestinidade en Galicia Socialista con Camilo Nogueira (cuñado seu). Marchou a Madrid para traballar nos servizos centrais do Banco Popular e despois no Banco Central. Regresou a Galicia para traballar en SODIGA, da que chegou a ser director económico-financeiro. Foi un dos dirixentes da Asemblea Popular Galega, integrándose despois no Partido Obreiro Galego. Foi profesor de Enxeñería Química da Universidade de Santiago de Compostela e deputado no Parlamento de Galicia polo PSG-EG. En 1999 prexubilárono de Sodiga e deu clases na Escola Politécnica Superior de Lugo. Traballou na análise da situación da economía galega e participou como docente en cursos máster da USC.
Sangue
Sangue humano
O sistema dos grupos sanguíneos AB0 foi descuberto no ano 1900 por Karl Landsteiner. Considérase que Jan Janský foi o primeiro que clasificou o sangue nos catro tipos A, B, AB, e O en 1907, que se seguen utilizando hoxe. En 1907 realizouse a primeira transfusión sanguínea con éxito. A primeira transfusión non directa realizouse en 1914. O factor Rhesus descubriuse en 1937.
Xan López Facal
Labor como enxeñeiro, economista e político
Escribiu unha tese sobre o Banco Olimpio Pérez. (Ver máis abaixo).
En 2016 tomou parte na fundación da Associaçom de Estudos Galegos (AEG) da que actualmente é o seu presidente.
Vida persoal
É irmán do lingüista, especialista en grego e tradutor Javier López Facal, e do profesor de historia e historiador Ramón López Facal.
Tratado de Lanhoso
Características
En 1112, logo da morte de Henrique de Borgoña, Tareixa de León foi nomeada condesa e rexente do seu fillo, Afonso Enríques, o futuro Afonso I de Portugal. Urraca de León e Castela, raíña de Castela e León, quería reclamar o condado portucalense. Logo de varias vitorias militares en 1116 e 1120, Urraca asediou Tareixa de León no castelo de Lanhoso. Esta logrou salvar o seu goberno sobre o condado portucalense accedendo a ter vasalaxe a Castela. O tratado asinouse grazas á axuda de Diego Xelmírez, arcebispo de Santiago de Compostela, e de Paio Soares da Maia, arcebispo de Braga.
Augusto César Sandino
Guerra de Sandino contra os ocupantes estadounidenses
A finais de novembro de 1928 o contralmirante D.F. Sallers invitouno a abandonar a loita e obter así certos beneficios. A resposta de Sandino foi:
Tratado de Lanhoso
Características
Para a académica Janaina Reis Alves na firma do tratado percíbese a Dona Urraca coa deconstrución da figura da muller como sexo fráxil. Urraca reinara por todo un período, enfrontou ataques do excónxuxe, subxugou a irmá e defendeu territorios, co mesmo éxito dos seus pares masculinos.
Augusto César Sandino
Formación da Guardia Nacional
Notando os oficiais estadounidenses que os marines non eran quen de derrotar os soldados de Sandino, decidiron empregar a táctica de enfrontar nativos contra nativos. Deron comezo á conformación dun novo exército nicaraguano, a Guardia Nacional de Nicaragua, adestrada, equipada e financiada polos EUA e comandada por oficiais estadounidenses. Se ben isto significou un aumento considerable das tropas que combatían a Sandino, non influíu no curso da guerra de forma significativa. Lonxe disto, os sandinistas expandiron as súas zonas de operacións alén de Las Segovias, acadando zonas de Jinotega, Matagalpa, Chontales, Boaco, Chinandega, León, a costa caribeña e mesmo a capital Managua. As propiedades dos estadounidenses (entre elas as plantacións da United Fruit Company) eran destruídas nos numerosos ataques sandinistas, e os colaboracionistas capturados eran sumariamente executados por «traizón á Patria».
Retirada estadounidense
Trala chegada ao poder de Roosevelt, que tiña que afrontar problemas domésticos de maior importancia (Gran Depresión), proclamou a "política de boa veciñanza", o que significaba a retirada de todas as forzas militares dos Estados Unidos dos países ddo Caribe, incluíndo Nicaragua. Porén, conscientes da súa derrota, xa desde algún tempo atrás os marines preparaban a súa retirada: paulatinamente deixaron de participar nos combates, e non só adestraban clases e soldados, senón tamén oficiais nativos. o 1 de xaneiro de 1933 as forzas estadounidenses oficialmente abandonaron territorio nicaraguano, sen poder vencer, capturar ou matar o inimigo.
Paz
Logo de se retiraren os estadounidenses, Sandino enviou unha proposta de paz ao novo presidente liberal, Juan Bautista Sacasa, que foi aceptada. O 2 de febreiro de 1933 terminou oficialmente a guerra; o exército de Sandino, agás un grupo de protección de 100 homes, foi oficialmente desarmado. A Garda Nacional, que aínda non era autoridade militar recoñecida como tal na Constitución, fíxose cargo da seguridade en todo o país, o que provocou abusos contra os seus antigos inimigos (os sandinistas), ao estaren estes desarmados.
Sandino fixo varias viaxes a Managua para facer notar o incumprimento dos acordos por parte da Guardia Nacional. Foi nesa época cando Anastasio Somoza García, Xefe Director da Guardia, decidiu eliminar a Sandino co obxectivo facerse co control total do país.
Asasinato de Sandino
Sandino, Estrada e Umanzor foron levados ao monte La Calavera, no campo de Larreynaga, e alí, tralo sinal de Delgadillo, o batallón que os custodiaba abateu os tres xenerais ás 11 da noite. Segundo a testemuña de Salvatierra, Gregorio Sandino dixo ao oír os disparos:
Esa mesma noite a Garda Nacional atacou a casa do ministro Salvatierra, no sector da igrexa do Calvario. No enfrontamento morreu Sócrater Sandino (irmán máis novo de Augusto e coronel do EDSN), e resultou ferido o coronel Santos López, quen logrou abrirse pasos a tiros e tomar rumbo cara a Honduras. Ao día seguinte a Garda Nacional destruíu a cooperativa que Sandino estableceu en Wiwilí, matando e apresando os integrantes.
Carneo
Este deus podía ser non só do gando, senón posiblemente tamén dalgúns traballos agrícolas, coma a colleita e a vendima.
Augusto César Sandino
Asasinato de Sandino
miniatura|250px|Placa co busto de Sandino no Mausoleo dos Heroes e Mártires de [[León, Nicaragua|León.]]
Somiedo
Está formado polas parroquias de Aguinu, Clavichas, Corés, El Coutu, Éndriga, Gúa, Las Morteras, Pigüeces, Pigüeña, La Pola Somiedo, Santa María del Puertu, La Riera, El Vaḷḷe, Veigas e Viḷḷar de Vildas.
Ijimaia loppei
O Ijimaia loppei Roule, 1922, é un peixe que pertence á familia Ateleopodidae, e que habita nas costas atlánticas de África, entre a costa meridional de Marrocos (paralelo 31N) e o cabo de Agullas en Suráfrica (paralelo 35S). Porén, e moi ocasionalmente, ten sido avistado en Galicia.
Centracántidos
Características
Boca moi protáctil.
Clasificación
Divídese en dous xéneros con nove especies:
Ijimaia loppei
Descrición
De cor marrón escura ou negra, é un peixe cunha gran cabeza e un corpo progresivamente máis estreito, semellante a un peixe sapo, que supera o metro de longo.
Atropates
Contexto histórico
Durante ese inverno, Atropates ofreceu hospitalidade ao rei na capital da súa satrapía, Ecbatana. Darío tratou de recrutar un novo exército, pero este non estaba aínda listo cando Alexandre, que xa saqueara Persépole, se achegaba ao rei en xuño do -330. O rei fuxiu ao leste e posteriormente foi asasinado por Besos.
Ijimaia loppei
Ecoloxía
Tamén coñecido por Ateleopus barnardi, foi identificado e descrito polo francés Louis Roule en 1922. Coñécese pouco da súa bioloxía e ecoloxía, fóra de que habita en augas fondas, entre os 200 e os 700m de profundidade. Habita os fondos mariños costeiros, onde agarda a chegada doutros peixes máis pequenos e de equinodermos.
Atropates
Home de confianza de Alexandre
Atropates rendeuse ao invasor e foi renomeado sátrapa. Alexandre quería gañarse á poboación nativa con este tipo de accións. Outros persas como Mazaeo e Artabazo II recibiron tamén cargos importantes no novo imperio.
Guillermo del Toro
Guillermo del Toro, nado en Guadalaxara (Xalisco) o 9 de outubro de 1964, é un director de cine mexicano.
Traxectoria
Del Toro empezou a filmar desde adolescente, cando estaba no Instituto de Ciencias. Pasou dez anos en deseño de maquillaxe e formou a súa propia compañía Necropia antes de poder ser o produtor executivo do seu primeiro filme ós 21 anos. Foi co-fundador do Festival de cine de Guadalaxara e creou a compañía de produción Tequila Gang.
Atropates
Home de confianza de Alexandre
Ecbatana era a ponte entre Mesopotamia e o Mediterráneo e as satrapías do leste, ou sexa que Alexandre necesitaba un home de confianza en Media se quería facer campaña no leste. Atropates foi leal e persoa de fiar. Cando o xeneral de Alexandre Parmenio foi asasinado en Ecbatana, Atropates foi quen de manter a orde na rexión. E no -324, arrestou a un home chamado Bariaxes, quen reivindicara ser rei dos medos e os persas, enviándoo a Alexandre cando visitou a capital relixiosa de Persia, Pasargada.
Guillermo del Toro
Traxectoria
En 1998 o seu pai foi secuestrado en México; tras conseguir a súa liberación mediante o pago dun rescate, Del Toro decidiu mudarse ó estranxeiro e actualmente vive nos Ánxeles (California).
Mandato británico de Palestina
A Segunda Guerra Mundial
O asasinato de seis millóns de xudeus europeos por parte dos nazis (o Holocausto) tivo unha gran repercusión na situación de Palestina. Durante a guerra, os británicos prohibiron a entrada dos xudeus en Palestina, deixándoos en campos de detención ou deportándoos a lugares como Mauricio. Abraham Stern, líder do grupo armado xudeu Leji, xunto con outros sionistas do mesmo grupo, tentaron sen éxito convencer aos alemáns de que a inmigración a Palestina podería ser unha "solución" para o "problema xudeu". O criminal de guerra nazi Adolf Eichmann visitou Palestina en 1937 e concluíu, posiblemente tras as súas conversacións con Husayni, que permitir a inmigración xudía a Palestina non entraba dentro da política nazi.
En 1939 os activistas sionistas organizaron un intento de inmigración ilegal, coñecido como Aliyá Beth, dirixido por "Hamossad Le'aliyah Bet", que rescatou decenas de miles de xudeus da persecución nazi transportándoos por mar. Moitas destas embarcacións foron interceptadas e outras afundidas, provocando grandes perdas humanas. A última embarcación con inmigrantes que tentou entrar en Palestina durante a guerra foi o barco Struma, que resultou torpedeado no Mar Negro por un submarino soviético en febreiro de 1942, grazas aos pactos de colaboración anglo-soviéticos. O barco foi afundido e nel morreron os seus 800 pasaxeiros. A inmigración ilegal rexurdiu tras a Segunda Guerra Mundial.
Guillermo del Toro
Traxectoria
Dirixiu unha ampla variedade de películas, desde adaptacións de cómics como (Hellboy e Blade II) a películas de terror e fantasía histórica, dúas das cales sitúanse en España na época da guerra civil española e o, inmediatamente posterior réxime ditatorial do Xeneral Francisco Franco. Estas dúas películas, El espinazo del diablo e El laberinto del fauno, son os seus dous traballos máis aclamados pola crítica. Tamén comparten aspectos similares: protagonistas (nenos pequenos) e temática (como a relación terror/fantasía e o vivir baixo un réxime fascista ou ditatorial).
Atropates
Home de confianza de Alexandre
Atropates viaxou con Alexandre a Susa, onde a súa filla casou cun dos xenerais de Alexandre máis importantes, Pérdicas. No outono e inverno do -324 ao -323, conseguiu entreter a Alexandre en Ecbatana, e ofreceu ao rei un salientábel agasallo en forma de cen mulleres guerreiras. Probabelmente Alexandre necesitaba un pouco de diversión e entretemento, xa que o seu mellor amigo Hefestión, morrera pouco antes da súa chegada á capital de Media.
Medio ano despois, Alexandre falecía e os comandantes macedonios repartíanse as satrapías no convenio de Triparadiso, no -321. Media foi dividida. A parte sur, que controlaba o camiño do oeste ao leste, foi dada a Peitón, pero a parte norte, que estaba máis lonxe e carecía de importancia para os macedonios que loitaban pola herdanza de Alexandre, permaneceu como parte do reino independente de Atropates. Isto é o último que sabemos de Atropates de fontes gregas. Está practicamente ausente por completo nas historias das guerras dos Diádocos.
Mandato británico de Palestina
A Segunda Guerra Mundial
Os británicos consideraron máis importante lograr o apoio árabe, debido aos seus intereses no Reino de Exipto e outros países árabes, e especialmente para garantir as boas relacións con Arabia Saudita, un dos grandes produtores de petróleo. Por conseguinte, continuouse coa política de prohibición da inmigración.
Guillermo del Toro
Traxectoria
Guillermo Del Toro caracterízase por imprimir unha estética e ambientación espectaculares ás súas películas, creando ambientes tétricos e atafegantes ou situacións máxicas e fantásticas. O seu estilo está marcado polo seu gusto pola bioloxía e pola escola de arte simbolista, a súa fascinación polo mundo fantástico desde o punto de vista dos contos de fadas e o seu gusto polos temas escuros. Os seus traballos inclúen frecuentemente monstros e/ou seres fantásticos. Del Toro sempre afirmou estar "namorado dos monstros. A miña fascinación cara a eles é case antropolóxica... estúdoos, disecciónoos nalgunhas das miñas películas: quero saber como funcionan, que aspecto teñen por dentro e como se comportan". Tamén ten unha lista doutras cousas que lle fascinan e que se converteron en pezas habituais das súas películas: "teño unha especie de fetichismo polos insectos, reloxeiros, monstros, lugares escuros, cousas sen nacer...".
Atropates
O período post-Alexandre
Pero a tradición zoroastriana cóntanos a continuación da historia. Durante o reinado de Alexandre, os seguidores desta relixión foron perseguidos. Algúns deles eran persoas leais a Alexandre, como por exemplo o mesmo Atropates, pero outros ofreceron resistencia.
Luís Soto Menor
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído, estivo encarcerado e viuse obrigado a alimentar á familia vendendo marmelos e pementón. Foi restituído no seu cargo en 1964, meses antes de morrer.
Atropates
O período post-Alexandre
Segundo unha fonte zoroastriana do século III ou século IV, Alexandre queimou moitos textos sagrados da Avesta e comentarios, asasinou a xuíces, sacerdotes, magos e xente sabia de Persia seguidores desta relixión. Non está totalmente claro que tipo de textos foron queimados porque hoxe sabemos que o Avesta foi composto máis tarde. Unha hipótese razoábel para todo isto é que os asasinatos resultaron nunha perda de moitas das tradicións orais zoroastrianas e duns poucos textos.
Despois de que o imperio fose dividido entre os líderes macedonios, Atropates quedou como un dos líderes nativos. Parece que ofreceu un refuxio seguro aos zoroastrianos. Segundo a mesma fonte comentada no parágrafo anterior, Atropates foi visto como unha especie de poderoso protector da súa xente, algo que tamén se suxire polo feito de que o seu nome se mantería vivo no nome da súa satrapía, a cal foi coñecida durante séculos como Media Atropatena. Mesmo hoxe en día, o seu nome perdura no nome Âzarbayjân, dúas provincias ao norte da moderna Irán, Acerbaixán Oriental e Acerbaixán Occidental (non confundir co país do mesmo nome Acerbaixán).
Guillermo del Toro
Traxectoria
Guillermo del Toro é tamén amigo de dous directores mexicanos aclamados pola crítica: Afonso Cuarón e Alejandro González Iñárritu. Os tres inflúen ás veces nas decisións dos demais en cuestións de dirección, foron entrevistados xuntos por Charlie Rose, e Cuarón foi un dos produtores de El laberinto del fauno. Os tres foron nomeados ós Premios Oscar 2006, entregados en febreiro de 2007 -del Toro foi nomeado por El laberinto del fauno (que obtivo 6 nomeamentos, incluíndo Mellor Película de Lingua Estranxeira), Cuarón por escribir e editar Children of Men e Iñárritu por producir e dirixir Babel.
Premios Goya 2006
Entregados o 28 de xaneiro de 2007.
Premios BAFTA 2006
Entregados o 11 de febreiro de 2007.
Eurínome (filla de Océano)
O mito pelasgo
O primeiro home foi Pelasgo, que naceu da Terra na Arcadia, e logo naceron máis. Eurínome ensinoulles a construír cabanas, a alimentarse de landras e a vestirse.
Guillermo del Toro
Premios Oscar 2006
Entregados o 25 de febreiro de 2007
Eurínome (filla de Océano)
O mito pelasgo
A deusa tamén creou as sete potencias planetarias, e encomendou o seu coidado a un titán e unha titánide: o Sol baixo o control de Tía e Hiperión; a Lúa, para Febe e Atlas; o planeta Marte, para Dione e Crío; Mercurio, para Metis e Ceo; Xúpiter, para Temis e Eurimedonte; Venus, para Tetis e Océano; e Saturno para Cronos e Rea.
La Barraca
Traxectoria
O escritor granadino buscaba unha rexeneración do teatro a partir dun elenco afeccionado, lonxe do sistema de produción teatral que se vivía naquel momento en España. En 1931, Federico García Lorca andaba na procura de actrices e actores para organizar unha compañía de teatro universitario. Asistiu á representación de Estragos de amor y celos de Juan Valera, montada polo alumnado do Instituto-Escuela. Gustoulle a actuación de María del Carmen García Lasgoity, que interpretaba o papel protagonista. Tras coñecela, axiña a escolleu para integrar La Barraca. A compañía, co apoio do ministro Fernando de los Ríos Urruti, tiña a misión de achegar o teatro ás vilas e cidades de España con criterios pedagóxicos e anovadores.
A primeira semana de xuño de 1932, o grupo comezou os ensaios no Auditorio da Residencia de Estudiantes e na Residencia de Señoritas. O 10 de xullo, o alumnado-elenco, os Barracos, con dous camións Chevrolet, vestidos con fundas azuis e insignias que representaban unha carauta sobre unha roda de carro, deseño do pintor Benjamín Palencia, montaron o escenario e os decorados na praza maior de El Burgo de Osma. A peza coa que debutaron foi o entremés de Miguel de Cervantes, La cueva de Salamanca.
Desde a súa creación até o comezo da Guerra civil española, La Barraca representou un total de 13 obras en 74 localidades de España e o norte de África. Foron salientábeis as estadías na Universidad Internacional de Verano de Santander. Alí coincidiron con membros da Xeración do 27, entre eles, Jorge Guillén, Pedro Salinas, Dámaso Alonso, Vicente Aleixandre e Rafael Alberti. En 1934, trala tráxica Revolución de Asturias, Lorca, moi afectado, declinou seguir á fronte de La Barraca e delegou en Eduardo Ugarte.
Na primavera de 1936 La Barraca realizou a que sería a súa derradeira función no Ateneo de Madrid, por petición expresa de Juana Capdevielle -bibliotecaria desta institución- ao grupo de teatro ambulante, que representou El caballero de Olmedo de Lope de Vega.
A Guerra Civil e o fusilamento de Federico García Lorca supuxeron o fin de La Barraca.
Repertorio
miniatura|250px|Escena de La vida es sueño representada por La Barraca.
Éric Moussambani
Éric Moussambani Malonga, nado o 31 de maio de 1978, é un nadador da Guinea Ecuatorial, que representou ó seu país nos Xogos Olímpicos de Sydney 2000.
Traxectoria
Gañou sona mundial nos Xogos Olímpicos de Sídney, celebrados no ano 2000, cando nadou a proba de 100 metros libres en 1 minuto 52,72 segundos, máis do dobre que os seus competidores máis rápidos e mesmo superior á plusmarca mundial de 200 metros.
Conseguiu participar nos Xogos Olímpicos sen alcanzar os tempos mínimos requiridos grazas a un sistema deseñado para permitir a participación de deportistas de países en vías de desenvolvemento. Nas eliminatorias competiu con outros dous nadadores, admitidos nos Xogos polo mesmo sistema, que foron descualificados por falsa saída, polo que nadou só.
Mentres que o gañador Pieter van den Hoogenband conseguiu a plusmarca mundial con 47,84 segundos, Moussambani empregou máis do dobre de tempo mentres era aclamado polo público asistente. Despois declararía: "Os últimos quince metros foron moi difíciles". Nos días e meses posteriores, converteuse nun heroe popular convidado a programas de televisión e outros eventos.
Especiación
Introdución
A variación xoga un papel central en moitas discusións sobre os mecanismos de especiación, especialmente na controversia referente ós modelos alopátrico e simpátrico. A principal diferenza de opinión reside en se as poboacións necesitan ou non estar xeograficamente separadas ou illadas antes de que a diferenciación ocorra.
Éric Moussambani
Traxectoria
Antes de chegar ós Xogos Olímpicos, nunca vira unha piscina olímpica de 50 metros. Comezara a practicar natación só oito meses antes nunha piscina de 22 metros dun hotel, dada a falta de infraestruturas deportivas no seu país. Non puido participar nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004, a pesar de baixar a súa marca persoal por baixo dos 60 segundos, debido a un problema co visado.
Pérola (cantora)
Biografía
Consequentemente, decide gravar o seu propio álbum musical que pública en 2004 co nome de "Os Meus Sentimentos", rexistrando dende este momento o nome de Pérola.
En 2007 consegue ser licenciada en Dereito pola Universidade de Pretoria.
Éric Moussambani
Traxectoria
Trala súa participación nos xogos olímpicos de Atenas 2004, instalouse en Santa Cruz de Mudela (Cidade Real) para impartir clases maxistrais de natación ós nenos da localidade. En marzo de 2012 foi nomeado adestrador do equipo nacional de natación da Guinea Ecuatorial.
The Mothman Prophecies (filme)
Sinopse
Aínda trastornado pola morte da súa esposa por mor dun estraño accidente automobilístico, o periodista John Klein sofre unha avaría co seu coche en plena noite. Ó ir pedir axuda, descobre sorprendido que se atopa nunha pequena vila de Virxinia Occidental, a centos de quilómetros de onde cría estar. A shériff local infórmalle de que unha serie de inexplicables sucesos tiveron lugar nos últimos tempos. Despois de analizar varios casos e de consultar ó especialista en fenómenos paranormais Alexander Leek, Klein comeza a sospeitar que a explicación do estraño suceso podería deberse á presenza de Mothman, unha misteriosa e lendaria criatura que anuncia o desastre e a morte. Esta sospeita pertúrbao até tal punto que as súas máis profundas conviccións comezan a esvaecerse e ten a terrible impresión de atoparse no linde dun universo aterrador e descoñecido.
Especiación
Modelos de especiación
Os modelos de especiación axúdannos a entender como e por que se pode producir o illamento reprodutivo entre dúas poboacións que inicialmente eran compatibles e finalmente se separan constituíndo especies distintas.
A Teoría Neodarwinista desenvolveu modelos de especiación para interpretar como as novas especies traspasan a liña de descontinuidade reprodutiva. As relacións xeográficas, morfolóxicas e xenéticas entre poboacións e especies próximas conduciron a postular basicamente tres tipos principais de especiación:
Mecanismos precigóticos
Son mecanismos que impiden a formación dun cigoto entre individuos de dúas subpoboacións diferentes, é dicir, impiden a fecundación. Á súa vez, dentro deste grupo, poden encadrarse diferentes subtipos de illamento:
Mecanismos postcigóticos
Neste caso, o cigoto pode chegar a formarse, pero, ou o feto non chega a nacer, ou nace pero non constitúe un individuo eficaz bioloxicamente, é dicir, é débil ou estéril. Este tipo de illamento reprodutivo pode deberse, como consecuencia, ás seguintes situacións:
Comité Olímpico Boliviano
Ten a súa sede na Paz, Bolivia. O presidente do Comité Olímpico Boliviano é Marco Arze Mendoza dende o ano 2015.
Tardígrados
Características
A maioría ten uns órganos chupadores cuns estiletes que perforan as células das que se alimentan. O alimento líquido entra na boca que se abre nunha curta cavidade bucal e que continúa cunha farinxe tubular chupadora que é o lugar onde se gardan os estiletes nunhas vaíñas. O alimento continúa polo esófago e chega ao estómago. Logo segue un curto intestino que abre ao exterior por un ano situado na rexión ventral.
Teñen 4 pares de patas rematadas en garras e unidas a 5 ou 6 pares de fibras musculares que permiten darlle un número limitado de movementos.
Presentan un número fixo de células o cal é unha característica que os achega aos pseudocelomados.
Carecen dun verdadeiro sistema circulatorio e respiratorio. En condicións de escaseza de osíxeno inchan resistindo neste estado varios días.
A excreción non é ben coñecida. Algúns parecen depositar os refugallos na cutícula e o animal os desprende cando fai a muda.
Ao ter unha cutícula externa ríxida, teñen que facer periodicamente unha muda para desprenderse dela e xerar outra nova, aumentando así o seu tamaño corporal. Adoitan mudar 5 ou 6 veces ao longo da súa vida.
A reprodución sexual é por sexos separados, pero en ocasións poden ser partenoxenéticos xa que ás veces os machos son moi escasos.
Pasan gran parte da súa vida deshidratados en criptobiose, pero en canto reciben auga inchan e vólvense activos.
A maioría son herbívoros, aliméntase de plantas pequenas, e en ocasións son carnívoros atacando animais de pequeno porte.
Cristián IV de Dinamarca
A Guerra do Trinta Anos
O poder crecente dos católicos no norte de Alemaña despois de 1623 convidaba a Cristián a inmiscirse na Guerra dos Trinta Anos. Por un tempo, mantívose á marxe, pero as alarmantes chamadas de auxilio dos protestantes e sobre todo, o temor de que Gustavo II Adolfo de Suecia o suplantase como o campión da causa protestante, levouno a entrar en guerra contra as forzas combinadas do emperador e a liga Católica, sen que contase cunha garantía de cooperación en terras alemás.
O 9 de maio de 1625 Cristián abandonou Dinamarca para dirixirse á fronte en Alemaña. Tiña á súa disposición entre 19 000 e 25 000 homes. Ao principio tivo algúns éxitos, pero o 27 de agosto de 1626 foi derrotado estrepitosamente por Johann Tserclaes en Lutter-am-Barenberge, e no verán de 1627 os católicos, encabezados por Tilly e Albrecht von Wallenstein, invadiron Dinamarca, desolando e ocupando os ducados de Schleswig e Holstein e toda a península de Xutlandia. Ante a grave situación, Cristián pactou unha alianza co seu antigo inimigo Gustavo II Adolfo de Suecia o 1 de xaneiro de 1628. Gustavo comprometeuse a axudar a Dinamarca cunha frota e pouco tempo despois, un exército e unha frota dano-suecos obrigaron a Wallenstein a levantar o sitio de Stralsund. A posesión dunha armada superior evitou que Dinamarca sufrise peores dificultades, e en maio de 1629 Cristián puido concluír unha paz co emperador en Lübeck, sen ningunha perda territorial.
Intrigas
Trala guerra, Cristián IV padeceu non só o fracaso político, senón tamén familiar. En 1628 descubriuse unha intriga escandalosa dunha relación da súa segunda esposa, Kirsten Munk, cun oficial alemán. Ante as acusacións e a saída de Kirsten da residencia real, ela destapou un novo escándalo: a relación dunha das súas serventas, Vibeke Kruse, co rei Cristián. En xaneiro de 1630 a ruptura no matrimonio foi definitiva, e Kirsten retirouse ás súas posesións de Xutlandia. Cristián aceptou publicamente a súa relación con Vibeke, e mantivo con ela unha relación de concubinato, formando unha familia. Os fillos de Vibeke convertéronse nos inimigos naturais dos fillos de Kirsten.
Entre 1629 e 1643 Cristián gañou novamente popularidade e influencia. Nese período obtivo novamente o control da política exterior e das cotas de peaxe do Öresund.
Segunda guerra contra Suecia
esquerda|miniatura|379x379px|Estatua de Cristián IV, en Kristiansand, Noruega. Mesmo no momento máis baixo dos seus infortunios, Cristián nunca perdeu as esperanzas de recuperar o seu poder. Nunca se reconciliou con Suecia, o seu inimigo máis perigoso, mais tampouco se encargou de tecer as alianzas necesarias para protexer as súas posesións do perigo sueco. Serviu de mediador a favor do emperador trala morte de Gustavo II Adolfo en 1632, e a través diso tentou minimizar a influencia sueca en Alemaña, con escasas vantaxes para Dinamarca. A súa política de confrontación en Escandinavia irritou o parlamento sueco, e unha nova guerra sueco-danesa era só cuestión de tempo. Na primavera de 1643 parecía que ese tempo chegara.
Fase luminosa
Os fotosistemas
Nas plantas, algas e cianobacterias existen dous fotosistemas, que se denominan fotosistema I e II. Nas demais bacterias fotosintéticas só hai un fotosistema.
Transferencia de electróns no centro de reacción
O centro de reacción transfire a enerxía da luz a un dímero de clorofila situado preto do lado da membrana que dá ao lume tilacoidal. Este dímero ten un papel especial na fotosíntese. É un par especial de clorofilas, diferente nos fotosistemas I e II. No fotosistema II absorbe fotóns cunha lonxitude de onda de 680 nm, polo que se chama P680. No fotosistema I absorbe fotóns a 700 nm, polo que se chama P700. Nas bacterias este dímero pode ser o P760, P840, P870, ou P960, segundo os casos.
Se un electrón do dímero do centro de reacción é excitado, non pode transferir a súa enerxía a outro pigmento utilizando a enerxía de transferencia de resonancia. Nas circunstancias normais, o electrón acabaría volvendo ao estado non excitado, pero, como o centro de reacción está organizado dunha maneira na que o aceptor de electróns está moi preto, o electrón excitado é transferido ao aceptor. Este proceso dá lugar á creación dunha carga positiva no dímero de clorofila (debido á perda do electrón) e unha carga negativa no aceptor (que gaña un electrón) e isto denomínase separación de carga fotoinducida. Noutras palabras, os electróns nas moléculas dos pigmentos poden atoparse en distintos niveis enerxéticos de excitación. En circunstancias normais, están no nivel enerxético máis baixo posible. Porén, se hai enerxía dabondo para pasalos ao nivel enerxético seguinte, poden absorber esa enerxía e ocupar un nivel enerxeticamente máis elevado. A luz que absorben contén as cantidades xustas de enerxía necesarias para impulsalos ao seguinte nivel, xa que a luz que non teña enerxía dabondo ou que teña un exceso de enerxía non pode ser absorbida e é reflectida. O electrón situado no nivel enerxético excitado non é estable alí e tende a a volver ao seu nivel enerxético normal máis baixo. Ao facelo libera a enerxía que anteriormente absorbeu. Esta liberación pode acontecer de varias formas:
As plantas normalmente utilizan estas dúas últimas formas de transferencia para converter a luz do sol en enerxía química.
Esta separación de carga inicial ocorre en menos de 10 picosegundos (10−11 s). Nos estados enerxéticos nos que se atopan, os dímeros especiais de clorofila e o aceptor poderían sufrir recombinación de cargas; é dicir, o electrón do aceptor podería volver ao dímero e neutralizar a súa carga positiva. Este regreso malgastaría un valioso electrón de alta enerxía e simplemente convetería a luz absorbida en calor. Hai tres factores na estrutura do centro de reacción, que funcionan conxuntamente para suprimir a recombinación de carga case de vez, que son:
Así, a transferencia de electróns é moi eficiente desde o primeiro aceptor de electróns ao seguinte, creando unha cadea de transporte de electróns que acabe no NAD+ e se forme NADPH.
Cadeas de transporte electrónico fotosintético nos cloroplastos
miniatura|dereita|500px O proceso fotosintético nos cloroplastos empeza cando un electrón do pigmento P680 do fotosistema II atingue un nivel de alta enerxía debido á absorción da enerxía dun fotón. Esta enerxía utilízase para reducir a cadea aceptores de electróns que forma parte da cadea de transporte electrónico tilacoidal, que teñen potenciais de oxidorredución cada vez menores. No fotosistema I prodúcese outra absorción de luz e excitación de electróns.
Esquema Z
Se representamos os potenciais de oxidorredución dos pigmentos P680, P700 e os demais membros da cadea de transporte de electróns nunha gráfica obtemos un diagrama con forma de Z (ou de N, dependendo do que representemos en abscisas e ordenadas). Este diagrama denomínase esquema Z da fotosíntese. No esquema Z os electróns son transportados polos transportadores seguindo o gradiente redox normal, é dicir, desde moléculas con potencial máis baixo a outras con potencial máis alto, excepto no caso da excitación dos pigmentos P680 e P700, que diminúen o seu potencial (soben na gráfica), o cal só é posible debido á absorción de enerxía da luz.
Transporte cíclico e acíclico
O produto final do fotosistema II é o plastoquinol, un transportador móbil de electróns situado na membrana. Este transportador transfire o electrón desde o fotosistema II á bomba de protóns da cadea, que é o citocromo b6f. O doante último de electróns é a auga. O citocromo b6f cede os electróns vía plastocianina ao fotosistema I.
O fotosistema I pode continuar a transferencia de electróns de dous modos: transporte acíclico ou transporte cíclico. Se transfire os electróns de novo ao plastoquinol crea un fluxo cíclico. Se os transfire a un encima chamado ferredoxina-NADP+ redutase (FNR), situado na cara estromal do tilacoide, o transporte é acíclico. No transporte acíclico o FNR liberado no fluído do estroma reduce o NADP+ a NADPH.