cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illas Flégreas
thumb|280px|[[Procida, con Ischia no fondo, vistas desde Cabo Miseno.]]thumb|Mapa das illas|228x228pxAs Illas Flégreas (Isole Flegree; Isule Flegree) son un arquipélago no Golfo de Nápoles e a rexión de Campania en Italia meridional.
O nome deriva da súa pertenza á área xeolóxica dos Campos Flégreos.
Xeografía
Consta das illas de Ischia, Procida, Vivara e Nisida. Forman parte do arco volcánico de Campanin e do arquipélago Campano (arquipélago napolitano), da costa de Nápoles no Mar Tirreno.
O arquipélago está dentro da Provincia de Nápoles.
A illa de Capri é xeralmente excluída, xa que non pertence ás mesmas formacións xeolóxicas.
Historia
Na época clásica, algunhas illas Flégreas chamáronse Pithecussae, do grego Pithekousai (Πιθηκοῦσαι, ‘illas dos monos’). Un mito grego fala de dous bandidos, os Cercopes de Éfeso, que facían trasnadas a Zeus, quen os castigou converténdoos en monos e exiliándoos ás illas de Aenaria (Ischia) e Prochyta (Procida)..
As lendas contan que o monstro Tifón esta sepultado baixo Ischia, e os Xigante Mimas baixo Procida. Tales historias poderían ser importantes como pista de como os antigos gregos trataron de explicar o vulcanismo de toda a zona. Os cambios resultantes na topografía das illas debéronse á frecuente intervención das deidades.
José David Pita
José David Pita Breijo, nado en Ferrol en 1982, é un político galego do PSdeG.
Traxectoria
Licenciouse en administración e dirección de empresas pola Universidade da Coruña en 2006. Traballou como secretario da confraría de pescadores de Barallobre (Fene) dende 2013. Militantes socialista e responsable de políticas municipais na executiva local, á morte do candidato socialista á alcaldía naronesa, Octavio Dopico, a pouco das eleccións municipais de 2019 a executiva galega do partido elixiuno para encabezar a lista do PSdeG-PSOE ao concello. Nas eleccións a candidatura que lideraba logrou tres concelleiros, aumentando un o número de edís, e chegou a un acordo con TEGA para a formación dun goberno bipartito e Pita converteuse en segundo tenente de alcalde e concelleiro de promoción económica.
Method Man
Clifford Smith, máis coñecido polo seu nome artístico Method Man, nado en Long Island o 2 de marzo de 1971, é un rapeiro, actor e produtor estadounidense. Method é membro do grupo Wu-Tang Clan e apareceu en películas e series como CSI, How High, The Wire, Garden State, Soul Catch e Luke Cage e en xogos como Def Jam: Fight for NY, entre outros.
Eleccións municipais en Vilariño de Conso
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Vilariño de Conso dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Vilariño de Conso]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Vilariño de Conso desde a aprobación da Constitución de 1978.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1959
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1959 é o décimo campionato anual de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 9 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 10 de maio, e finalizou o 12 de decembro. Jack Brabham gañou o título nun deporte que aínda se cambaleaba pola tráxica perda de varios pilotos, incluíndo ao actual campión Mike Hawthorn.
Resumo
A retirada de Vanwall, que se cre foi resultado da elevada taxa de mortalidade da tempada de 1958, deixou a Ferrari como o único equipo gañador de carreiras no campionato. Tamén retiráronse, Juan Manuel Fangio e Mike Hawthorn o que significou que por primeira vez non había un campión do mundo na grella. Con todo, o dominio británico continuou cos revolucionarios Cooper co motor traseiro Coventry Climax de 2,5 litros. Os Cooper conducidos por Jack Brabham, Stirling Moss e Bruce McLaren gañaron cinco carreiras e BRM finalmente gañou unha nas mans de Jo Bonnier.
Aston Martin tamén apareceu cun coche que, comparado coa revolución do motor traseiro de Cooper, era obsoleto e pesado. O Gran Premio de Alemaña celebrouse por primeira e única vez no circuíto de alta velocidade de AVUS, onde o piloto Jean Behra de Ferrari morreu durante unha carreira de autos sen relación coa F1 ou volante dun Porsche.
Equipos e pilotos
Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de Pilotos de.
miniatura|O australiano Jack Brabham (foto de 1966) gañou o primeiro dos seus 3 campionato de pilotos, pilotando para Cooper
Clasificación do Mundial de Construtores de 1959
Os puntos concédense sobre a base 8-6-4-3-2 aos cinco primeiros clasificados en cada carreira. Con todo, un único fabricante só recibia puntos polos cinco mellores resultados das oito carreiras.
Clasificación do Mundial de Pilotos de 1959
Os puntos concédense sobre a base 8-6-4-3-2 aos cinco primeiros clasificados en cada carreira.
Refoxos, Cortegada
San Breixo de Refoxos é unha parroquia do concello de Cortegada, situada na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 132 habitantes, dos cales 78 eran homes e 54 eran mulleres.
Historia
Tense constancia documental do século XI cando unha muller (Gulderoda) doa ó mosteiro de Celanova unha igrexa e varios terreos no lugar, o cal indica a existencia de pequenos propietarios de nomes suevos, nos cales a muller ten acceso á propiedade e dereitos para doar, ao tempo que nos fala dunha organización do rural de homes libres que erguen igrexas privadas e non teñen señor feudal. O lugar uniuse co tempo a lugares próximos pertencentes ó mosteiro de Celanova polo que pasou a ser "capital" administrativa de todo o espazo xurídico circundante, o chamado Coto da Vestiaria (xa que as súas rendas se usaban para a vestimenta dos monxes, curas e o seu séquito) que abranguía as actuais parroquias de Refoxos, Soutelo, Cortegada, Rabiño e Valongo, este couto xurisdicional durou dende a Idade Media até o final do Antigo Réxime.
Toda a administración centralizábase no edificio do priorado sito na actual igrexa parroquial, desde onde un monxe administrador levaba a cabo as súas labouras. A raíz da renovación dos foros de 1673 ( para pagar as custosísimas fábricas do mosteiro de Celanova que estaba a ser remodelado baixo a influencia da arquitectura neoclasicista baixo o mandato do mosteiro bieito de Valladolid nunha grave época de crise) os colonos de Refoxos promoveron un ataque nocturno ó priorado de Refoxos, coa intención de matar ó monxe administrador, esnaquizaron o edificio e abriuse un preito que durou 17 anos na Real Audiencia de Galicia. O priorado de Refoxos pagaba 20 foros, a maioría de centeo. Curiosamente o edificio ten dúas troneiras nas súa fachada.
Ó estar preto da fronteira con Portugal, foi utilizado por forzas carlistas como lugar de paso e aprovisionamento, xa que contaban coa axuda do clero e a apatía da poboación rural ante o conflito sucesorio das guerras carlistas, de feito polo lugar estivo a partida de Mateo Guillade que atravesou máis dunha vez por este lugar para refuxiarse en Portugal despois das súas derrotas.
En 1893 constituíuse a nova parroquia de Zaparín, segregándose os seus lugares de Refoxos.
Viladesuso, Oia
San Miguel de Viladesuso é unha parroquia que se localiza no concello de Oia. Segundo o IGE, en 2022 tiña 514 habitantes (251 homes e 263 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 476 habitantes.
Asasinato de John Lennon
O luns 8 de decembro de 1980, John Lennon foi asasinado de cinco disparos efectuados por parte de Mark David Chapman na entrada do edificio onde vivía, o edificio Dakota. Lennon acababa de regresar do Record Plant Studio coa súa esposa, Yoko Ono.
John Lennon foi un influyente músico británico de rock que adquiriu fama mundial por ser un dos membros fundadores da banda The Beatles, pola súa carreira como solista, e polo seu labor como activista político en contra das guerras. Foi declarado morto á súa chegada ao St. Luke's-Roosevelt Hospital Center, onde ademais sinalouse que ninguén podería vivir máis duns poucos minutos logo de sufrir tales lesións, pois perdera o 80% do seu volume sanguíneo. Pouco despois, nas estacións locais de noticias reportouse a morte de Lennon, polo que se congregou unha multitude no Roosevelt Hospital e en fronte do edificio Dakota.
Foi incinerado o 10 de decembro de 1980, no Cemiterio Ferncliff de Hartsdale, Nova York; as cinzas foron entregadas a Ono, quen decidiu non realizar un funeral por el, aínda que se realizaron varias homenaxes e tributos no seu honor.
Asasinato
A mañá do 8 de decembro de 1980, a fotógrafa Annie Leibovitz foi ao apartamento de Ono e Lennon para realizar unha sesión fotográfica para a revista Rolling Stone. A mesma prometera a Lennon que unha foto con Ono sería a portada, pero inicialmente tratou de obter unha imaxe de Lennon só. Leibovitz recordou que «ninguén quería a Ono na portada». Lennon insistiu que tanto el como a súa esposa debían estar na portada, e logo de tomar as imaxes, Leibovitz abandonou o seu apartamento. Logo da sesión de fotos, Lennon deu a que foi a súa última entrevista ao DJ de San Francisco Dave Sholin para un programa musical na RKO Radio Network. Ás 5:00 p.m., Lennon e Ono abandonaron o seu apartamento para mesturar a pista «Walking on Thin Ice», unha canción de Ono con Lennon na guitarra principal, en Record Plant Studio.
Mentres Lennon e Ono camiñaban cara a súa limusina, foron rodeados por varios individuos que buscaban autógrafos; entre estes, Mark David Chapman. Era común que os fanáticos esperasen fóra do edificio Dakota para ver a Lennon e obter o seu autógrafo. Chapman, un empregado de hospital de 25 anos de idade e proveniente de Honolulu, Hawaii, había ir por primeira vez a Nova York para matar a Lennon en novembro pero cambiou de opinión e regresou ao seu fogar. Silenciosamente, entregoulle a Lennon unha copia de Double Fantasy, e Lennon asinouno. Tras facelo, Lennon cortesmente preguntoulle, «É todo o que queres?», e Chapman asentiu. O fotógrafo e fan de Lennon, Paul Goresh, tomou unha foto do encontro.
O porteiro do edificio Dakota, José Sanjenis Perdomo, e o condutor dun taxi, viron a Chapman parado na sombra do arco. Ono camiñaba diante de Lennon cara á recepción. Mentres Lennon pasaba, Chapman disparou cinco balas de punta oca .38 Special a Lennon cun revólver Charter Arms. Na radio, televisión, e xornais reportouse entón que, antes dos disparos, Chapman gritou «Sr. Lennon» e deixouse caer nunha «posición de combate»,  pero isto non se menciona nas audiencias xudiciais nin nas entrevistas coas testemuñas. Chapman dixo que non recorda gritar o nome de Lennon antes de dispararlle. Un tiro fallou, pasando por encima da cabeza de Lennon e impactando nunha fiestra do edificio Dakota. Con todo, dous tiros deron a Lennon no lado esquerdo das súas costas e dúas máis penetraron o seu ombreiro esquerdo. As catro balas inflixironlle graves feridas, o menos unha delas perforou a súa aorta. Lennon subiu cinco chanzos cara á área de seguridade, dixo «disparáronme» e derrubouse. O conserxe Jay Hastings cubriu a Lennon co seu uniforme, e quitoulle as lentes; logo chamou á policía. miniatura|left|200px|A entrada do edificio Dakota, onde Lennon foi asasinado.
No exterior, o porteiro Perdomo quitou a pistola da man a Chapman e a pateó lonxe da beirarrúa. Chapman, a continuación, quitouse o abrigo e sombreiro para prepararse da chegada da policía para mostrar que non levaba ningún tipo de arma oculta e sentou na beirarrúa. O porteiro Perdomo gritoulle a Chapman «Dásche conta do que fixeches?», ao cal Chapman con moita calma respondeu «Si, acabo de disparar a John Lennon». Os primeiros policías en chegar foron Steve Spiro e Peter Cullen, quen estaban na Rúa 72 conBroadway cando escoitaron un informe de disparos ocorridos no edificio Dakota. Os oficiais atoparon a Chapman sentado «moi acougado» na beirarrúa. Informaron que Chapman deixara caer o revólver ao chan e sostiña un libro de peto, The Catcher in the Rye, de J.D. Salinger. Chapman escribira unha mensaxe na parte interior de tápaa do libro: «Para Holden Caulfield. De Holden Caulfield. Esta é a miña declaración». Máis tarde diría que a súa vida reflectía a de Holden Caulfield, o protagonista do libro.miniatura|dereita|215px|Vista lateral da entrada do edificio Dakota mostrando os chanzos que Lennon camiñou antes de morrer no vestíbulo.O segundo equipo de oficiais en chegar uns poucos minutos despois foron Bill Gamble e James Moran. Inmediatamente cargaron a Lennon no seu coche patrulla e levarono rapidamente ao Hospital Roosevelt. O oficial Moran dixo que colocaron a Lennon no asento traseiro. Moran preguntou «Sabes quen es?»; hai versións contraditorias sobre o que sucedeu despois, segundo algunhas fontes Lennon asentiu lixeiramente e tratou de falar, pero só foi quen de gorgolexar, perdendo o coñecemento pouco despois.
O Dr. Stephan Lynn recibiu a Lennon na sala de emerxencias do Hospital Roosevelt. Cando Lennon chegou non tiña pulso e non respiraba. O Dr. Lynn e outros doutores traballaron durante 20 minutos, abrindo o peito de Lennon e intentando facer unha masaxe cardíaco manual para restablecer a circulación, pero o dano nos vasos sanguíneos arredor do corazón era demasiado grande. Lennon foi declarado morto á chegada á sala de emerxencias do Roosevelt Hospital ás 11:15 p.m polo Dr. Lynn. A causa da morte reportouse como unha hipovolemia, causada pola perda de máis do 80% do volume sanguíneo. O Dr. Elliott M.Gross, o Xefe do Servizo Médico Forense, dixo que ninguén podería ter vivido máis duns poucos minutos con tales feridas múltiples de bala. Xa que Lennon foi ferido con catro balas de punta oca, que se expanden ao entrar no obxectivo e perturban gravemente o tecido a medida que viaxan a través do obxectivo, os órganos danados de Lennon estaban practicamente destruídos ao producirse o impacto.Ono, chorando mentres dicía «Ai non, non, non, non... díganme que non é verdade», foi levada ao Roosevelt Hospital e entrou en estado de shock despois de saber que o seu marido morrera. O día seguinte, Ono emitiu unha declaración: «Non» hai «ningún funeral para John. John amou e rezou pola raza humana. Por favor, fagan o mesmo por el. Con cariño, Yoko e Sean».
Reacción
Pouco despois de que as estacións de noticias locais informaran sobre os disparos, unha multitude reuniuse no Roosevelt Hospital e en fronte do edificio Dakota, "amamos a John" dicían os seus fans, recitando oracións e cantando cancións do músico. Logo de escoitar as noticias emitidas polo xefe de ABC News Roone Arledge, o presentador de deportes Howard Cosell, que entrevistara a Lennon brevemente no programa Monday Night Football en 1974, anunciou a noticia do asasinato durante un programa dun partido de fútbol de New England Patriots contra Miami Dolphins:
Despois do partido, Ted Koppel proporcionou unha cobertura adicional para ABC durante Nightline. NBC anunciou a noticia durante The Tonight Show. O programa foi interrompido por un anunciador anónimo lendo o boletín de noticias; o programa foi renovado despois. CBS interrompeu as noticias durante a programación normal na rede, con Walter Cronkite e os reporteiros de CBS News anunciando a noticia aos televidentes. Máis tarde, esa mesma noite, Cronkite confirmou a morte de Lennon, ás 11:20 pm.
Repercusións
Os restos de John Lennon foron cremados no Ferncliff Cemetery en Westchester; non se fixo ningún funeral. Yoko Ono enviou unha mensaxe á cantante multitude que estaba no exterior do edificio Dakota, dicindo que os seus cantos mantiverona esperta; invitounos a que se reunisen de novo no Central Park o seguinte domingo para facer dez minutos de oración silenciosa. O 14 de decembro de 1980, millóns de persoas ao redor do mundo responderon á solicitude de Ono de manter dez minutos de silencio en honor a Lennon. Trinta mil reuníronse en Liverpool, e o grupo máis grande -ao redor de 225.000- reuníronse no Central Park de Nova York, cerca do lugar dos disparos. Polo menos dous dos fanáticos de Lennon suicidáronse tralo seu asasinato, provocando que Yoko Ono fixese un chamamento público pedindo aos doentes non ceder á desesperación. Ono lanzou un álbum en solitario, Season of Glass, en 1981. A portada do mesmo é unha fotografía das lentes de John Lennon salpicadas da súa mesma sangue. Un relanzamento en 1997 do álbum contén «Walking on Thin Ice», canción que John e Yoko gravaron no Record Plant xusto antes de que fose asasinado. Chapman declarouse culpable do asasinato de Lennon en xuño de 1981, indo en contra dos consellos dos seus avogados, quen desexaban alegar demencia. Recibiu unha sentenza de cadea perpetua, pero baixo os termos da súa declaración de culpabilidade converteuse en candidato para a liberdade condicional no ano 2000, logo de cumprir 20 anos. A Chapman negóuselle a liberdade condicional nas audiencias feitas cada dous anos desde ese ano e segue encarcerado na prisión estatal de Attica. A foto de Annie Leibovitz dun John espido abrazando a Yoko, tomada o día do asasinato, foi a portada da revista Rolling Stone, do número do 22 de xaneiro de 1981, a maior parte do cal estaba dedicado a artigos, cartas e fotografías conmemorando a vida e falecemento de John. En 2005, a American Society of Magazine Editors situouna nunha lista das mellores portadas de revistas dos últimos corenta anos.
Memoriais e tributos
miniatura|esquerda|Unha estatua memorial de Lennon na [[A Habana|Habana, Cuba.]] Lennon foi o tema de numerosos tributos, principalmente o memorial da cidade de Nova York de Strawberry Fields, un xardín conmemorativo en Central Park cruzando a rúa do edificio Dakota. Ono posteriormente doou 1 millón de dólares para o seu mantemento. Converteuse nun lugar de reunión para homenaxes nos aniversarios de Lennon e nos aniversarios da súa morte, así como noutros momentos de loito, como despois dos ataques do 11 de setembro e do falecemento de Harrison, o 29 de novembro de 2001.
A Lennon outorgóuselle un Premio Grammy a toda unha vida de logros en 1991. En 1994, a República de Abkhazia emitiu dous selos postais sobre Lennon e Groucho Marx, parodiando o pasado comunista do país. Estes selos normalmente mostrarian os retratos de Karl Marx e Vladimir Lenin. O 8 de decembro de 2000, o presidente de Cuba Fidel Castro inaugurou unha estatua de bronce de Lennon nun parque da Habana. En 2000, o Museo de John Lennon inaugurouse na Saitama Super Area, en Saitama, Xapón. Liverpool renombrou o seu aeroporto a Aeroporto Internacional John Lennon e adoptou o lema « Above us only sky» (Encima noso só ceo) en 2002. O 25º aniversario da morte do músico foi o 8 de decembro de 2005, para o que se fixeron celebracións da vida e música de Lennon en Londres, Nova York, Cleveland, e Seattle. O asteroide 4147 Lennon, descuberto o 12 de xaneiro de 1983 por B. A. Skiff na Estación Anderson Mesa do Observatorio Lowell, foi nomeado en memoria de Lennon.
O 9 de outubro de 2007, Ono dedicou un novo memorial chamado Torre Imaxina a Paz, localizado na illa de Viðey, fronte á costa de Islandia. Cada ano, entre o 9 de outubro e 8 de decembro, proxecta un escintileo vertical de luz de alta potencia cara ao ceo. Cada 8 de decembro hai unha cerimonia conmemorativa en fronte do edificio de Capitol Records en Vine Street en Hollywood, California. Moitas persoas acenden candeas fronte á estrela do Paseo da Fama de Hollywood de Lennon, nos arredores do edificio Capitol. Do 28 ao 30 de setembro de 2007, Durness celebrou o John Lennon Northern Lights Festival, coa asistencia de Julia Baird (a media irmá de Lennon), quen leu desde os escritos de Lennon ata os seus propios libros, e Stanley Parkes, un primo escocés de Lennon. Parkes dixo: «Julia [Baird] e eu iremos á vella granxa familiar para contar historias». Músicos, pintores e poetas de todo o Reino Unido presentáronse no festival.
En 2009, o Salón da Fama do Rock de Nova York organizou unha exhibición especial de John Lennon. A exhibición incluíu moitos recordos e efectos persoais da vida de Lennon, pero tamén incluíu a roupa que vestía cando foi asasinado, aínda dentro da bolsa de papel marrón do Roosevelt Hospital. Ono aínda coloca unha candea acesa na xanela do cuarto de Lennon no edificio Dakota cada 8 de decembro.
Películas cinematográficas relacionadas
Dúas películas que relatan o asasinato de Lennon foron estreadas 25 anos despois do ocorrido. A primeira das dúas, The Killing of John Lennon, foi estreada o 7 de decembro de 2007 (un día antes do 27º aniversario do asasinato). Dirixida por Andrew Piddington, a película foi protagonizada por Jonas Ball como Mark David Chapman. A segunda cinta foi Chapter 27, estreada o 28 de marzo de 2008. Foi dirixida por J. P. Schaefer e protagonizada por Jared Leto, que interpretou a Chapman. Ironicamente, Lennon foi caracterizado por un actor chamado Mark Chapman. De ambas as películas, a pesar do baixo orzamento de  The Killing of John Lennon, esta foi considerablemente mellor recibida, mentres que  Chapter 27, co seu gran orzamento e os seus coñecidos actores ( Jared  Leto e Lindsay  Lohan), foi duramente xulgada polo público.
Illa de Escombreras
dereita|miniatura|250px|Illa de Escombreras, preto de Cartagena (Murcia), co seu característico acceso ao faro.
Bacterioplancto
O bacterioplancto son as comunidades bacterianas do plancto e que se moven na columnas de augas doces ou salgadas.
O bacterioplancto ocupa un amplo rango de nichos ecolóxicos nos sistemas acuáticos. Moitos son saprófitos e obteñen a enerxía consumindo materia orgánica disolta, que fora producida por outros animais. Poden consumir o material orgánico disolto por estar este disolto e polo tanto accesible ou por se asociar poder asociar a ese material particulado, como é no caso da neve mariña. Moitas outras especies de baterioplancto son autotróficas, ben fotosintétizadoras ou quimiosintetizadoras. Este último grupo adóitase clasificar como picofitoplancto, por seren de entre 0.2 e 2 μm de tamaño celular. O picofitoplancto inclúe grupos como os Prochlorococcus e Synechococcus.
O baterioplancto xoga papeis importantes nas rutas ecolóxicas de fixación de nitróxeno, a nitrificación e a desnitrificación, a remineralización e metanoxénese.
Illa de El Sujeto
miniatura|dereita|220px|Vista da illa El Sujeto. El Sujeto é unha illa española situada ao sur de La Manga del Mar Menor (Murcia), a medio quilómetro de terra e cunha superficie de 2'4 hectáreas. É a máis baixa e chaira das illas do Mar Menor e forma, xunto coa Illa de El Ciervo e a Illa Rondella un grupiño diferenciado das demais, por situarse moi próximas á Manga e no seu parte máis meridional. Carece de construcións, e está declarada paisaxe protexida.
Adolf Schulten
Adolf Schulten, nado en Elberfeld o 27 de maio de 1870 e finado en Erlangen o 19 de marzo de 1960, foi un arqueólogo, historiador e filólogo alemán. Desenvolveu parte da súa carreira en España, e investigou sobre Tartessos.
Traxectoria
Fillo de Wilhelm Schulten (conselleiro administrativo de Bayer) e Amanda Klarenbach, estudou nas universidades de Gotinga, Bonn e Berlín, onde foi alumno de Ulrich von Wilamowitz-Möllendorff e de Theodor Mommsen, doutorándose aos vinte e dous anos (1892). Profesor de Historia Antiga en Gotinga desde 1896, en 1907 pasa á Universidade de Erlangen como profesor extraordinario da mesma disciplina, sendo nomeado catedrático da mesma en 1909.
Aos vinte e catro anos, unha bolsa do Instituto Arqueolóxico do Imperio Alemán permitiulle coñecer Italia, Grecia e África do Norte (1894-95). En 1899 viaxa por primeira vez a España, á que regresa en 1902, interesado polas ruínas de Numancia. Entre 1905 e 1914 levou a cabo varias campañas arqueolóxicas nesta cidade celtibera e os campamentos romanos dos seus arredores, apoiado, entre outros, polo kaiser Guillerme II. Froito do seu labor de campo e biblioteca foi a aparición de catro volumes de ''Numantia. Die Ergebnisse der Ausgrabungen 1905-1912, (Múnic, 1914-1927-1929-1931), unha síntese dos cales, en español, foi a súa Historia de Numancia'', Barcelona, 1945 (reedición: Pamplona, Urgoiti, 2004). Sempre lle gustou presentarse como o identificador e descubridor do xacemento, aínda que non era certo.
Entre outros traballos de escavación por todo o país sacou á luz as ruínas do campamento romano de Castra Cecilia, situado non lonxe da actual cidade de Cáceres. Tamén se dedicou a estudar por primeira vez a fondo as guerras cántabras (29 a.C.-19 a.C.) no seu libro Los cántabros y ástures y su guerra con Roma (Madrid, 1943, reed. 1969 e 2000). Foi así mesmo autor da completa obra Iberische Landeskunde: Geographie des antiken Spanien, rapidamente traducida e publicada polo CSIC co título Xeografía e Etnoloxía da Península Ibérica (vols. I-II, Madrid, 1959-1963). Unha longa síntese en alemán anterior a esta obra, que aparecera como artigo en 1912 na enciclopedia xermana RE Pauly-Wissowa, deu lugar así mesmo en 1920 a unha tradución española en forma de libro, Hispania (Geografía, Etnología, Historia), cun longo apéndice de Pedro Bosch Gimpera ("La Arqueología preromana hispánica", p. 225-321), obra que recentemente foi reeditada (Sevilla, ed. Renacemento, 2004). Moito máis populares e lidas en Portugal e España foron as súas dúas biografías sobre Viriato (Porto, 1927) e Quinto Sertorio (Leipzig, 1926 e Barcelona, 1949).
Proxectou unha obra ambiciosa e de importancia decisiva para os estudos da Antigüidade española, os Fontes Hispaniae Antiquae (FHA), que, en varios volumes, debía recoller todos os textos antigos e altomedievais referentes a Hispania. Entre 1922 e 1959, e sempre baixo os auspicios da Universidade de Barcelona e eminentes prehistoriadores da mesma (P. Bosch Gimpera e Luís Pericot), publicáronse os volumes I-VI e VIII-IX (estes encargados a R. Grosse), de forma que Schulten morreu sen vela terminada. En 1987 apareceu, noutro formato e grazas ao empeño doutro gran prehistoriador, J. Maluquer de Motes, o vol. VII (por V. Bejarano, dedicado aos textos de Pomponio Mela, Plinio o Vello e Tolomeo), co que se concluía, en palabras de Maluquer (ibid., prólogo, páx. xii) o proxecto inicialmente previsto 65 anos atrás.
Do mesmo xeito, Schulten encargara en 1945, pouco antes da súa morte, ao prestixioso filólogo Antonio Tovar, a continuación da súa magna Iberische Landeskunde, do que el só chegara a publicar os volumes dedicados á descrición física e os recursos da Península, pero debía completarse con senllos volumes dedicados aos pobos e as cidades das tres provincias hispanas. Anos despois da súa morte, Tovar, traballando por entón na Universidade de Illinois, cumpriu a súa promesa, publicando en alemán, baixo o título ''Iberische Landeskunde. Zweiter Teil. Die Völker und die Städte des antiken Hispanien'', os dedicados á Bética e a Lusitania, ambos en Baden-Baden, 1974 e 1976. Traballaba aínda no terceiro e máis complexo volume, o da Tarraconense, cando lle sorprendeu á súa vez a morte, en 1984. As súas papeletas foron organizadas e completadas na medida do posible pola súa viúva e varios expertos e discípulos seus, e así o III e último volume puido finalmente ver a luz, en español, en 1989, completando o impresionante conxunto, obra de ambos os estudosos.
A Real Academia da Historia nomeou a Adolf Schulten membro correspondente en 1905 e en 1907 o rei concedeulle encoméndaa "Encomenda de número" da Orde de Afonso XII. En 1940 recibiu do xefe do Estado a Gran Cruz da Orde de Afonso X o Sabio e, da Universidade de Barcelona, o doutoramento honoris causa, ao cumprir os seus setenta anos. Faleceu con case noventa anos.
Adolf Schulten, todas as súas obras, os seus puntos de vista e as súas opinións, tiveron desde comezos do século XX, e durante décadas, un enorme peso na Historia Antiga e na Arqueoloxía españolas, e moitos autores seguen citándolle con reverencia. Non cabe dúbida de que, sen as súas FHA, a historia antiga do século XX en España non arrancaría da forma en que o fixo. Con todo, nos últimos tempos, obsérvase entre algúns historiadores españois o comezo dun movemento crítico cara ao afirmado en moitos das súas dogmas.
O gato con botas
O gato con botas é un conto popular europeo. A versión máis antiga recollida é a do autor italiano Giovanni Francesco Straparola, que incluíu este reallto en The Facetious Nights of Straparola no século XIV-XV. Despois foi recopilado en 1697 por Charles Perrault no seu Contos de mamá ganso (Contes de ma mère l'Oye) coma O gato mestre e anteriormente en 1634 por Giambattista Basile coma Cagliuso.
Resumo do enredo
O repartimento da herdanza dun vulgar muiñeiro non deixou a seu fillo Benxamín máis ca o gato do celeiro. Decepcionado, o coitado do fillo considerou comelo para non morrer coa fame, mais o micho resultou estar cheo de recursos, e díxolle: «Non debedes vos aflixir, meu señor, non tedes máis que me fornecer unha saqueta e un par de botas para andar pola matogueira, e veredes que a vosa herdanza non é tan cativa coma credes.» O fillo do muiñeiro non cabilou moito e decidiu seguir o seu consello. O gato, galantemente calzado, coa saqueta ao lombo atada no pescozo, encamiñouse axiña ata un tobo onde apañou un coello. Así puxo o seu gran proxecto en marcha, indo ao palacio e amosando a súa caza ao rei:
«Eis, Maxestade, un coello bravo que o Señor Marqués de Carabás (que e o nome que se lle ocorreu dar ao seu amo) me encargou ofrecerlle da súa parte». Co agasallo dunha parella de perdices e outros obsequios, sempre de parte do Marqués de Carabás, o gato con botas logo soubo cando o rei maila súa fermosa filla pasearían pola beira do río:
«Se seguides o meu consello poderedes facer fortuna —díxolle o gato ao seu amo—; só tedes que vos meter no río no lugar que eu vos indique e despois deixádeme actuar.»
Así segue o famoso intre no que a fábula dá un xiro; o gato comeza a berrar «Socorro! Acudídeme! Que o Marqués de Carabás afoga!» Deste xeito, o fillo do muiñeiro, espido, foi envolvido en ropaxes rexias e subido no coche de cabalos do propio rei, revelándose a fábula co aplomo e divertido enxeño característicos de Perrault. O gato adiantouse entón á comitiva real e dirixiuse ás terras dun poderoso ogro. left|miniatura||200pxAos labregos que estaban a traballar nelas díxolles: «Boa xente que estades a colleitar, se non dicides que todas estas leiras pertencen ao Marqués de Carabás, esmagareivos coma carne de chouriza.» Cando a carruaxe do rei pasou xunto aos campesiños e a Súa Maxestade preguntou quen era o dono daquelas terras, todos eles responderon: «Son do señor Marqués de Carabás».
Mentres tanto o gato chegou ao palacio do ogro e pediu audiencia. Os gardas, desconcertados pola aparencia do gato parlante, abriron a porta inmediatamente e o levaron perante o seu señor.
left|miniatura||200pxCando estiveron sentados, o gato díxolle: «Disque que vos tedes o don de vos converter en calquera clase de animal; que podíades, por exemplo, vos transformar en león, en elefante.» Afagado, o ogro díxolle que era certo, e de súpeto se transformou nun ruxinte león para demostrar as súas habilidades. O gato retoulle logo a se transformar nun animal moi pequeno, «nun rato, nunha rata». Devecendo por impresionar ao seu convidado, o ogro respondeulle converténdose nun rato, así que o fixo o gato colleuno polo rabo e tragouno enteiro.
Entón reclamou o palacio do ogro coma fogar para o recentemente nomeado Marqués e recibiu o rei coa súa filla. Ao final o Marqués consegue a princesa, e «o gato converteuse en gran señor, e xa non foi máis tralos ratos agás para se divertir.»
Análise
Segundo o sistema de clasificación de contos de Aarne-Thompson, O gato con botas é de tipo 545B, O gato como axudante.
Malia a súa popularidade, a dubidosa moralidade da historia, ou en realidade a ausencia dela, fixeron que tradicionalmente o conto fose menos interesante de analizar ca outras historias da época. Comparado co rico material que fornecen A Bela Dormente ou Barbazul, O gato con botas é considerabelmente máis alegre no ton. Perrault era coñecido certamente polas súas tendencias moralistas, porén se realmente hai unha lección por aprender nO gato con botas, semella ser que o engano e a mentira dan beneficios máis axiña e xenerosamente ca o traballo duro e o talento.
Para algúns lectores actuais, a nota eticamente discordante é cando o gato ameaza aos campesiños que traballan para o ogro, obrigándoos a dicir que traballan para o Marqués de Carabás. Nunha versión moderna, o gato con botas chega a un acordo cos campesiños polo que se din seren servos do Marqués de Carabás entón el libraraos da tiranía do cruel ogro. Isto eleva considerabelmente o ton moral da historia.
Tamén se pode considerar esta historia para fins didácticos de administración de empresas, todo "xefe" ou "xerente" nalgún momento deberá "confiar" ou "delegar" traballos a un subalterno. Darlle a oportunidade a alguén de nos axudar pode ser a clave na nosa vida que nos faga prosperar.
Noutras interpretacións o gato con botas representa o xogo da natureza racional e animal no fado do home. O gato é un animal humanizado, non só camiña ergueito senón que tamén fala, é un animal que razoa e que libera os seus instintos cando é necesario, na historia cando ameaza os campesiños ou se come o ogro transformado en roedor.
Adaptacións
Ludwig Tieck fixo unha versión teatral satírica en 1797 desta obra.
Como se amosa arriba, a versión ilustrada de Gustave Doré é moi coñecida por captar o suave ton satírico da historia.
Un filme animado titulado El gato con botas foi lanzado directamente en vídeo en 1999 por Plaza Entertainment.
O gato con botas apareceu coma un personaxe no filme Shrek 2 (coa voz tanto en inglés coma en castelán de Antonio Banderas). Aparentemente, considerouse o gato coma elección obvia para asasinar a Shrek, que é un ogro, pois xa matara a un famoso antes. Porén, non tenta ningún enrevesado truco desta vez, senón que fai un ataque frontal aberto contra Shrek, aínda que a súa táctica de facer que o inimigo baixe as súas defensas adoptando un aspecto inocente de michiño coitado é tamén extremadamente efectiva. Ademais é español no canto de francés: «El gato con botas» e non «Le chat botté».
Tomiño (planta)
O tomiño ou tomentelo é unha planta aromática da familia das labiáceas. O seu nome científico é Thymus vulgaris L. Dálle nome ó concello de Tomiño.
Descrición
Trátase dunha planta vivaz e rastreira, con pólas delgadas e de sección cuadrangular, cubertas de abundante pilosidade. As follas son ovais, obtusas, duns 18x10 mm. As flores nacen no verán, en grupos terminais e cunhas brácteas na base semellantes ás follas, cunha corola bilabiada, de cor rosa púrpura.
O tomiño é planta propia de prados, beiras dos camiños e, en xeral, terreos húmidos, entre os 500 e os 1.500 m de altitude.
Usos medicinais
Presenta propiedades antiespasmódicas, antitusivas, expectorantes e antisépticas. Por estas propiedades utilízase na medicina tradicional para tratar problemas respiratorios coma catarro, bronquite, tose etc., así como para casos de inapetencia, malas dixestións, cistite; cómpre ter precaución na dose porque pode provocar reaccións alérxicas, especialmente nos meniños. Por vía externa, serve para combate-lo reumatismo.
O tomiño na cultura popular galega
Para curar o reumatismo quéimase tomiño e nébeda, e co fume afuman ben a camisa do enfermo. Deste xeito a enfermidade desaparecerá por moito tempo ou mesmo para sempre (Lis Quibén).
Barba Azul
Barba Azul (La Barbe bleue en francés e Bluebeard en inglés) é un conto de fadas de Charles Perrault, publicado en 1697, no que unha muller descobre como seu home oculta nun cuarto prohibido os cadáveres das súas anteriores donas.
Enredo
Ao pouco tempo Barba Azul anunciou que tiña que saír de viaxe unha tempada, entregou todas as chaves do castelo á súa nova dona, incluída a dun pequeno cuarto ao que lle prohibira entrar. Despois partiu e deixou a casa nas súas mans. De súpeto a dona sintiu un arelo insuperábel de ollar qué había no cuartiño prohibido, e finalmente unha das súas irmás, que estaba de visita, convenceuna para satisficer a súa curiosidade e abrir a porta.
O chan pingaba co sangue e os cadáveres das anteriores donas de seu home penduraban dos muros. Aterrorizada, fechou a porta, mais na chave ficou un pouco sangue. Barba Azul tornou máis cedo do previsto e inmediatamente se decatou do que a súa muller fixera. Cheíño de ira, ameazou coa decapitar naquel mesmo intre, así que ela se encerrou na torre máis alta xunta súa irmá. Mentres Barba Azul, cunha espada na man, tentaba abrir a porta, as irmás agardaban a chegada de seus irmáns. No derradeiro intre, cando Barba Azul está a piques de tirar coa porta, os irmáns irrompen no castelo e matan a Barba Azul cando este tenta fuxir.
Análise
Malia ser coñecido coma un conto de fadas, crese que o personaxe de Barba Azul está baseado no nobre bretón do século XV e asasino en serie, Gilles de Rais.
Os temas do misterioso marido ausente, o suntuoso pazo, a irmá que incentiva a curiosidade ilícita e o prohibido (un tema central: compárese coa Caixa de Pandora e a historia de Adán e Eva), aparecen todos eles na historia helenística de Cupido e Psique.
A historia foi reimpresa en numerosas edicións até arredor da década de 1950, momento no que a súa popularidade decaeu ao se considerar cada vez menos axeitada para que os nenos a leran. O elemento central da historia é o descubrimento dos cadáveres das mulleres, Barba Azul era unha historia difícil de "rebaixar" para audiencias infantís, un factor que sen dúbida contribuíu ao descenso da súa popularidade.
Adaptacións
Existen varias versións de Barba Azul para ópera:
En 1979, os estudios rusos Ekrán (Экран) rodaron unha curtametraxe musical cómica de debuxos animados baseado vagamente na historia de Barba Azul: Una barba muy azul (Очень синяя борода), con dirección de Vladímir Samsónov (Владимир Самсонов).
Tamén existe unha canción composta por Patricio Rey y sus Redonditos de Ricota chamada Barbazul vs. el amor letal.
A banda jxponesa Sound Horizon realizou unha canción baseada na historia de Barba Azul no seu disco 7° Story CD: Märchen (Contos de fadas).
Deadpool (filme)
Deadpool é un filme estadounidense de superheroes dirixido por Tim Miller e escrito por Rhett Reese e Paul Wernick que foi estreado no 2016. Está baseado na personaxe de Marvel Comics do mesmo nome. Está protagonizado por Ryan Reynolds, Morena Baccarin, Ed Skrein, T.J. Miller, Gina Carano, Leslie Uggams e Brianna Hildebrand. En Deadpool, o antiheroe Wade Wilson persegue ó home que case destrúe a súa vida.
Personaxes
miniatura|280px|dereita|Tim Miller, Reynolds, Baccarin, T. J. Miller, Hildebrand, Skrein e Carano no 2015.
Pihtipudas
Pihtipudas é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 4 117 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 247,48 km2, dos cales 172,58 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 3,83 hab./km².
Limita cos concellos de Kinnula e Viitasaari, ambos na súa mesma rexión, Haapajärvi, Pyhäjärvi e Reisjärvi, todos eles na rexión veciña de Ostrobotnia do Norte, e Keitele e Pielavesi, na rexión de Savonia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
Ron Flockhart
Ron Flockhart nado en Edimburgo o 16 de xuño de 1923 e finado en Dandenong Ranges, Victoria, Australia o 12 de abril de 1962 foi un piloto de carreiras británico. Participou en 14 Grandes Premios do campionato do mundo de Fórmula 1, conseguindo un podio final e gañou a carreiras das 24 Horas de Le Mans na serie sportscar dúas veces.
Andaina nas carreiras
Flockhart comezou a competir en 1951 nun coche Joe Potts de Fórmula 3. Comprou o famoso ERA R4D de Raymond Mays e en 1953 tivo unha tempada moi exitosa, batendo a un dos BRM oficiais en Goodwood. Alcanzou os podios en Goodwood, Charterhall, Snetterton e Crystal Palace, así como varios éxitos en subidas a montaña.
En 1956, pilotando para o equipo escocés Ecurie Ecosse, gañou as 24 Horas de Le Mans de 1956, compartindo un ex Jaguar D-type oficial con Ninian Sanderson. O ano seguinte gañou outra vez co mesmo equipo, esta vez compartindo con Ivor Bueb, establecendo un récord de distancia de 4.398´0 km.
Intentos de marcas de voo e morte
A principios dos anos 60 o United Dominions Trust fixo plans para romper a marca de tempo que se tardaba en voar de Sydney a Londres para lograr publicidade para o seu equipo UDT Laystall. Compraron en Australia un Mustang da segunda guerra mundial construído por Commonwealth Aircraft Corporation e contrataron a Flockhart para facer o intento. Partiu de Sydney no Mustang, rexistrado como G-ARKD, o 28 de febreiro de 1961 e logo de varios atrasos debido ao mal tempo finalmente terminou o intento en Atenas debido a problemas do motor. Flockhart entrou posteriormente no London-Cardiff Air Race, que se celebraría en xuño dese ano, pero retirouse porque o G-ARKD aínda estaba en Atenas. O G-ARKD foi abandonado e comprouse en Australia outro CAC Mustang, rexistrado como VH-UWB, para que Flockhart fixera un segundo intento Sydney-Londres. O 12 de abril de 1962, mentres realizaba un voo de proba na preparación para o intento de marca, Flockhart estrelou o VH-UWB debido ao mal tempo preto de Kallista, Vitoria e morreu.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Compartíu pilotaxe con Prince Bira
Thomas Woodrow Wilson
Thomas Woodrow Wilson, nado en Staunton (Virxinia) o 28 de decembro de 1856 e finado en Washington, D.C. o 3 de febreiro de 1924, foi un escritor e político estadounidense, presidente dos Estados Unidos dende 1913 ata 1921.
Traxectoria
esquerda|miniatura|140x140px| Thomas Woodrow Wilson no [[anverso dun dólar presidencial de 2013. ]]
Antes de comezar a súa carreira política fora escritor. A súa presidencia coincidiu coa primeira guerra mundial. Partidario da neutralidade no conflito, en abril de 1917 tras o afundimento do transatlántico Lusitania por submarinos alemáns, decidiu a participación do seu país na contenda. Impulsou a Sociedade de Nacións, a pesar de que non inscribiría os EUA nela.
Recibiu o Premio Nobel da Paz en 1919.
Provincia de Rieti
Rieti é unha provincia da rexión do Lacio, en Italia. A súa capital é a cidade de Rieti.
Partido Nacional Escocés
O Partido Nacional Escocés (en Scots National Pairty, en Pàrtaidh Nàiseanta na h-Alba, ou tamén coñecido como SNP) é un partido político escocés de carácter nacionalista e socialdemócrata. O Partido Nacional Escocés apoia e fai campaña a prol da independencia de Escocia dentro da Unión Europea, cunha plataforma baseada no nacionalismo cívico. O Partido Nacional Escocés é o terceiro meirande partido político do Reino Unido, logo do Partido Laborista e o Partido Conservador, e é o meirande partido político de Escocia, onde ten a maioría dos asentos do Parlamento escocés e 44 dos 59 escanos escoceses na Cámara dos Comúns de Westminster. A líder do Partido Nacional Escocés é Nicola Sturgeon, quen exerce como Primeiro ministro de Escocia dende o 20 de novembro de 2014.
Provincia de Rieti
Ten unha área de 2.749 km2, e unha poboación total de 147.550 habitantes (2001). Hai 73 municipios na provincia.
Partido Nacional Escocés
Historia
Fundouse en 1934 trala fusión do Partido Nacional de Escocia co Partido Escocés, tendo como primeiros presidentes nunha presidencia conxunta a James Graham, 6º duque de Montrose e a Cunninghame Graham. O primeiro secretario xeral do partido foi Alexander MacEwen. Douglas Young, que foi líder do Partido Nacional Escocés entre 1942 e 1945, fixo campaña en contra do recrutamento obrigatorio e as súas actividades foron vilipendiadas por menoscabar o esforzo de guerra británico contra as potencias do Eixe. Young foi encarcerado por negarse a ser recrutado.
O SNP gañou por primeira vez un escano parlamentario polo distrito de Motherwell en 1945, pero o deputado Robert McIntyre perdeu o asento nas eleccións xerais tres meses despois. Despois conseguiron un escano en 1967, cando Winnie Ewing foi o gañador por sorpresa no distrito de Hamilton, feudo laborista. Isto deu protagonismo nacional ao SNP, levando á creación da Comisión Kilbrandon.
Nas eleccións ao Parlamento escocés de 2007, o SNP foi o maior partido obtendo 47 escanos (superando ao Partido Laborista Escocés con 46 escanos) e Alex Salmond converteuse no primeiro ministro escocés. O Partido Verde Escocés apoiou a elección de Salmond como primeiro ministro e os seus posteriores nomeamentos de ministros, a cambio da presentación anticipada do proxecto de lei sobre o cambio climático e o nomeamento dun deputado verde para presidir unha comisión parlamentaria.
En maio de 2011, o SNP gañou a maioría absoluta no Parlamento escocés con 69 escanos. Isto foi un logro significativo, xa que o sistema de membro adicional usado nas eleccións ao Parlamento escocés foi deseñado especificamente para evitar que un partido obtivese maioría absoluta. Con este resultado o SNP promoveu a realización do referendo de independencia de Escocia de 2014. Tras unha dura campaña gañou o "non" á independencia cun resultado de 55-45% e o primeiro ministro Alex Salmond dimitiu.
Con todo, a perda do referendo non afectou aos resultados electorais do partido. Nas eleccións xerais do Reino Unido de maio de 2015, o partido agora liderado pola sucesora de Salmond, Nicola Sturgeon, pasou de ocupar seis escanos na Cámara dos Comúns a 56, a maioría deles a costa do Partido Laborista. Todas excepto tres das cincuenta e nove circunscricións do país elixiron un candidato do SNP.
Nas eleccións ao Parlamento escocés de 2016, o SNP perdeu 6 escanos, perdendo a súa maioría absoluta, pero conservando o goberno, por terceiro mandato consecutivo. Nas eleccións xerais do Reino Unido de 2017, o SNP tivo uns resultados inferiores aos esperados e perdeu 21 escanos, reducíndose o número de deputados en Westminster a 35. A situación de bloqueo ocasionada polo proceso do Brexit, levou a novas eleccións en decembro de 2019 e o SNP volveu lograr un dos seus mellores resultados, ao gañar 48 dos 59 escanos correspondentes a Escocia.
Galería de imaxes de cans de Galicia
Galería de imaxes de cans de Galiza.
.com
.com é o dominio a nivel mundial para calquera páxina web que deriva da verba inglesa commercial, que indica o seu cometido orixinal.
Selva costeira ecuatorial atlántica
miniatura|250px|Mapa da selva costeira ecuatorial atlántica. A selva costeira ecuatorial atlántica é unha ecorrexión da ecozona afrotropical, definida por WWF, que se estende dende o suroeste do Camerún até o extremo oeste da República Democrática do Congo.