cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Composto organofosforado
Formas de obtención
Desde o punto de vista comercial, a fosfina máis importante é a trifenilfosfina, da que se producen anualmente varios millóns de quilogramos. Prepárase a partir da reacción do clorobenceno, C6H5-Cl ó Ph-Cl, con magnesio en presenza de PCl3.
PhCl + Mg -> PhMgCl
As fosfinas de carácter máis especializado prepáranse xeralmente por outras vías. Os haluros de fósforo sofren desprazamento nucleófilo por parte dos reactivos organometálicos como os reactivos de Grignard. Polo contrario, nalgunhas sínteses están envolvidos desprazamentos nucleofílicos de equivalentes do anión fosfuro ("R2P-") por haluros de arilo ou de alquilo.
As fosfinas primarias (RPH2) e secundarias (RR'PH e R2PH) sofren reaccións de adición a alquenos en presenza dunha base forte (por exemplo, KOH en DMSO). Aplícase a regra de Markovnikov. Reaccións similares prodúcense coa participación de alquinos. Para alquenos deficientes de electróns (por exemplo, os derivados de acrilonitrilo) e para alquinos non cómpre que o medio sexa básico.
centro|240px|Esquema 1. Adición de fosfina e fosfinas a alquenos e alquinos.
En condicións libres de radicais, os enlaces P-H das fosfinas primarias e secundarias engádense aos alquenos. Estas reaccións cumpren a regra de antiMarkovnikov. Como iniciadores utilízanse o AIBN ou peróxidos orgánicos. Os óxidos e sulfuros de fosfinas terciarias pódense reducir con clorosilanos e outros reactivos.
Reaccións
Os tipos principais de reacción das fosfinas son como nucleófilos e como bases. A súa nucleofilicidade ponse en evidencia polas súas reaccións con haloxenuros de alquilo para dar os sales de fosfonio. As fosfinas son catalizadores nucleofílicos na dimerización de enonas en diversas reaccións de síntese orgánica, por exemplo, a reacción de Rauhut-Currier.
As fosfinas son axentes redutores, como se ilustra na redución de Staudinger que converte as azidas en aminas, e na reacción de Mitsunobu para a conversión de alcohois en ésteres. Nestes procesos a fosfina oxídase dando óxido de fosfina. As fosfinas tamén poden reducir aos grupos carbonilo activados, por exemplo, a redución dun α-cetoéster a un α-hidroxiéster segundo se aprecia no esquema 2. No mecanismo de reacción proposto, o primeiro ión hidróxeno é cedido polo grupo metilo da trifenilfosfina (a trifenilfosfina non reacciona).
350px|miniatura|centro|Redución de grupos carbonilo activados por alquilfosfinas.
Ligandos fosfina
As fosfinas como por exemplo a trimetilfosfina son importantes ligandos na química organometálica. Debido principalmente á utilidade da síntese asimétrica, popularizáronse algunhas variedades de difosfina quiral, como BINAP e DIPAMP. Todas elas, incluíndo as difosfinas, reciben o nome de ligandos fosfina (en inglés, phos ligands)
Fosfinas primarias e secundarias
300px|miniatura|esquerda|Exemplo de redución dun éster fosfonato a fosfina primaria.
Ademais das outras reaccións asociadas con fosfinas, os grupos que levan P-H presentan reactividade adicional asociada aos enlaces P-H. Son doadamente desprotonados por bases fortes para dar anións fosfuro. As fosfinas primarias e secundarias prepáranse xeralmente por redución de haluros de fósforo ou ésteres relacionados. Por exemplo, os fosfonatos redúcense a fosfinas primarias:
A estabilidade atribúese á conxugación entre o anel aromático e o par solitario do fósforo.
Fosfoalquenos e fosfoalquinos
Os compostos de carbono con fósforo (III) que forman enlaces múltiples (dobres, triplos) chámanse fosfoalquenos, (R2C=P-R), e fosfoalquinos, (RC\equivPR). No composto chamado fosforina, un grupo H-C no benceno substitúese por un átomo de fósforo. As especies deste tipo son relativamente raras pero aínda así son de interese para os investigadores. Un método xeral para a síntese de fosfoalquenos é a reacción de 1,2-eliminación dos precursores axeitados, iniciada termicamente ou por bases como a DBU, DABCO ou a trietilamina:
A termólise de dimetilfosfina, Me2PH, xera o fosfoalqueno de fórmula CH2 = PMe, unha especie inestable na fase condensada.
Compostos organofosforados de fósforo (0), (I) e (II)
Os difosfenos, coa fórmula xeral R2P2, formalmente conteñen dobres enlaces fósforo=fósforo. Estas especies con fósforo (I) son raras, pero son estables, sempre que os substituíntes orgánicos sexan grandes dabondo como para evitar o encadeamento.
Coñécense tamén moitos compostos de valencia mixta, por exemplo, o composto en forma de gaiola, P7(CH3)3.
Extrema esquerda
Extrema esquerda ou esquerda revolucionaria son termos utilizados en política para describir movementos, partidos políticos e gobernos que promoven e sosteñen certas posicións de esquerda. A extrema esquerda promove o igualitarismo pleno e oponse a un sistema económico, social ou político estratificado. O termo úsase frecuentemente para dar a entender que unha persoa ten unha posición política extrema moi cara á a esquerda, en ocasións, fóra do marco institucional.
Ao igual que sucede con grupos de extrema dereita, as persoas que se autoidentifican coa extrema esquerda teñen certa desconfianza cara ao sistema xurídico-político establecido e son críticos co devandito sistema. Os estudos electorais revelaron que presentan un grao de abstención maior que as persoas identificadas coa esquerda.
Historia
O termo esquerda política ten a súa orixe no lugar da Asemblea Nacional en que se sentaban, durante a Revolución francesa os representantes xacobinos, que avalaban medidas que favorecesen ás clases máis pobres da sociedade. O termo 'extrema esquerda '' ' foi utilizado para describir persoas ou grupos que manteñen posicións extremas de igualdade social e apoian un cambio radical político e social mediante a forza ou un cambio abrupto revolucionario.
Orixes
Unha das primeiras manifestacións da extrema esquerda foi no período revolucionario iniciado coa Revolución francesa. Ese proceso revolucionario levou a cabo un proceso abrupto e rápido de transformación social e das institucións. Nalgún período non faltou o uso da violencia incontrolada, como as levadas a cabo polo Comité de Salvación pública, dirixido por Maximilien Robespierre. Posteriormente estas actividades sería respondida non menos violentamente durante a reacción thermidoriana levada a cabo por conservadores monárquicos.
Viaduto de Glenfinnan
O viaduto de Glenfinnan é un viaduto para paso do tren en Glenfinnan, no oeste de Escocia.
Localización
O viaduto está situado na liña da Terra Alta Occidental, que une Glasgow con Mallaig a través de Fort William.
Características
Construíuse entre 1897 e 1901 guiando a obra o enxeñeiro Robert McAlpine, e daquela foi un dos maiores viadutos edificados enteiramente con cemento. Ten 380 m de longo, e 21 arcos, dos cales o máis alto supera os 30 m.
Aínda que unha liña de tren normal segue funcionando entre Fort William e Mallaig con regularidade, no verán entra en funcionamento un tren histórico especial, con fins turísticos.
Filmografía
O viaduto de Glenfinnan usouse en distintos filmes e series de televisión, como Charlotte Gray ou Monarch of the Glen, pero a máis importante é a súa aparición en Harry Potter e a Cámara dos Segredos, onde unha escena ten lugar aquí, no expreso de Hogwarts que leva os rapaces á seu internado anual na escola. Posteriormente tamén aparece en Harry Potter e o preso de Azkaban e Harry Potter e o Cáliz de fogo.
Pedro Fernández
O nome de Pedro Fernández pode referirse a:
Xiberelina
As xiberelinas son hormonas de plantas que regulan o crecemento e inflúen en varios procesos do desenvolvemento da planta, como o crecemento do talo, xerminación, dormencia, floración, expresión do sexo, indución encimática, e a senescencia de follas e froitos.
As xiberelinas foron recoñecidas por primeira vez en 1926 polo científico xaponés Eiichi Kurosawa, cando estaba estudando unha enfermidade da planta do arroz. Foi illada por primeira vez en 1935 por Teijiro Yabuta e Sumuki, a partir de cepas do fungo Gibberella fujikuroi proporcionadas por Kurosawa. Yabuta foi o que lle deu ao produto illado o nome de xiberelina (a partir do nome do fungo).
O interese polas xiberelinas fóra do Xapón empezou despois da segunda guerra mundial. Nos Estados Unidos, a primeira investigación levouna a cabo unha unidade de Camp Detrick en Maryland (centro onde se investigaba en patóxenos de plantas e no programa de armas biolóxicas), estudando as plántulas de Vicia faba (faballón). O interese polas xiberelinas espallouse polo mundo rapidamente cando se fixo evidente a súa potencial aplicación a varias plantas comerciais importantes. Un exemplo son as investigacións da décda de 1960 en California e a súa aplicación sobre as uvas Sultana. Un antagonista coñecido das xiberelinas é o paclobutrazol (PBZ).
Química
Todas as xiberelinas coñecidas son ácidos diterpenoides que son sintetizados pola vía dos terperoides nos plastos e despois modificados no retículo endoplasmático e citosol ata que se obtén a súa forma activa bioloxicamente. Todas as xiberelinas presentan un esqueleto de ent-xiberelano, pero son sintetizadas a partir do ent-kaureno. Ás xiberelinas dánselle nomes desde GA1 a GAn pola orde en que foron descubertas. O ácido xiberélico, que foi a primeira xiberelina caracterizada estruturalmente, recibe o nome de GA3.
En 2003, levábanse identificado 126 xiberelinas en plantas, fungos, e bacterias.
As xiberelinas son ácidos diterpénicos tetracíclicos. Hai dúas clases de xiberelinas segundo teñan 19 ou 20 carbonos. As xiberelinas de 19 carbonos, como o ácido xiberélico, perderon o carbono 20 e no seu lugar posúen unha ponte de lactona de 5 membros que une os carbonos 4 e 10. As formas de 19 carbonos son, en xeral, as formas bioloxicamente activas das xiberelinas. A hidroxilación tamén ten un grande efecto sobre a actividade biolóxica das xiberelinas. En xeral, os compostos máis activos bioloxicamente son as xiberelinas dihidroxiladas, que posúen grupos hidroxilo nos carbonos 3 e 13. O ácido xiberélico é unha xiberelina dihidroxilada.
Funcións biolóxicas
As xiberelinas están implicadas no proceso natural de romper a dormencia e noutros aspectos da xerminación. Antes de que se desenvolva o aparato fotosintético suficientemente nas primeiras fases da xerminación, son as reservas de enerxía almacenadas no amidón as que nutren a plántula. Normalmente na xerminación a hidrólise do amidón para dar moléculas de glicosa que ten lugar no endospermo da semente comeza pouco despois que que a semente sexa exposta á auga. As xiberelinas do embrión da semente crese que sinalan o comezo da hidrólise do amidón ao induciren a síntese do encima α-amilase nas células da aleurona. No modelo da produción inducida por xiberelina de α-amilase, está demostrado que as xiberelinas producidas no escutelo difunden ás células da aleurona, onde estimulan a secreción de α-amilase. A α-amilase entón hidroliza o amidón, o cal abunda en moitas sementes, orixinando glicosa que pode utilizarse na respiración celular para producir enerxía para o embrión da semente. O estudo deste proceso indica que as xiberelinas causan un maior nivel de transcrición do xene que codifica para o encima α-amilase, polo que estimulan a súa síntese.
As xiberelinas prodúcense en grandes cantidades cando a planta está exposta a temperaturas frías. Estimulan a elongación das células, formación de froitos sen sementes, e xerminación das sementes. Fan isto último rompendo a dormencia da semente e actuando como un mensaxeiro químico. A hormona únese ao receptor, e o Ca2+ activa a proteína calmodulina, e o complexo únese ao ADN, producindo un encima que estimula o crecemento no embrión.
Un efecto principal das xiberelinas é a degradación das proteínas DELLA, a ausencia das cales permite despois que factores que interaccionan co fitocromo se unan a promotores de xenes e regulan a expresión xenética. As xiberelinas crese que causan que as proteínas DELLAs sexan poliubiquitinadas e, deste xeito, marcadas para a destrución pola vía do proteasoma de 26S.
Laura Flessel-Colovic
Laura Flessel-Colovic, nada o 6 de novembro de 1971 en Pointe-à-Pitre (Guadalupe), é unha tiradora de esgrima francesa, dobre campioa olímpica, seis veces do mundo e unha vez campioa de Europa.
Traxectoria
miniatura|Nos Campionatos de Europa 2007|alt=Laura Flessel, en 2007, de face, parlant à un entraîneur, de dos.
Laura Flessel comezou na esgrima aos 6 anos, progresando rapidamente e converténdose en campioa de Guadalupe. Despois adquiriu unha sólida experiencia nos circuítos caribeños, centroamericanos e panamericanos, conquistando en 1990 os Campionatos Panamericanos nas modalidades de florete e espada. Ese mesmo ano, establécese na Francia Metropolitana, ingresando no Racing Club de France. Tamén entra no INSEP, o que lle permite relacionarse cos mellores esgrimistas franceses.
O seu primeiro éxito na escena mundial foi en 1995 ao rematar terceira no Campionato do Mundo de Esgrima na Haia, metal que tamén acompañou con prata por equipos.
Para a primeira participación de espada feminina nuns Xogos olímpicos en 1996, Francia partía con boas posibilidades de medallas, Flessel era a terceira do mundo e Valérie Barlois segunda, e así efectivamente Flessel, Barlois e Sophie Moresse-Pichot conseguen o título olímpico en espada por equipos derrotando a Italia. Despois en espada individual, vence a dúas húngaras, unha delas Szalay, vicecampioa do mundo, en semifinal. Na final enfróntase á súa compatriota Valérie Barlois, gañando Flessel por 15-12.
No Mundial de 1997 logrou unha medalla de bronce por equipos e o noveno posto en individual pero nos Campionatos do Mundo de 1998 converteuse no oitavo esgrimista francés, e primeira muller, en obter os títulos olímpicos e mundial, para obter este último derrotou na final á alemá Holzkamp por 15-9, conseguindo tamén un segundo título en espada por equipos. Ela remata igualmente na segunda praza na Copa do Mundo desa tempada. No ano seguinte a súa ambición é conservar os seus dous títulos mundiais, non o logro no concurso de equipos pero en individual si o fai tras derrotar á suíza Romagnoli.
Era unha das favoritas nos Xogos Olímpicos de 2000, pero perdeu na semifinal coa húngara Tímea Nagy mais logrou a medalla de bronce. No concurso por equipos Francia rematou no quinto lugar.
No ano 2001 non compite ao dar nacemento á súa filla Leïlou ata o mes de outubro, cando se disputa o mundial, logrando a medalla de prata batida pola alemá Bokel.
Malia dúas Copas do mundo en 2002 e, tras quedar suspendida pola FIE durante tres meses por dar positivo de nicetamida ,2003 debe agardar a súa terceira participación nuns Xogos olímpicos, os de 2004, para obter unha nova medalla. Na final á súa opoñente é a húngara Tímea Nagy que logra a medalla de ouro, tendo que conformarse Flessel coa de prata mentres en equipos Francia logrou a de bronce.
No Mundial de 2005 gaña unha nova medalla de bronce en individual e o ouro por equipos. No de 2006 tirou unha nova medalla de bronce en individual, de novo batida pola húngara Nagy
En 2007, Francia na vez de enviar un equipo chamado B aos Campionatos de Europa como viña facendo para dar oportunidades aos valores novos, decidiu enviar un equipo consagrado para sumar puntos de cara á súa cualificación nos Xogos Olímpicos do ano seguinte. Laura Flessel consegue así o único título que lle restaba por obter. No Mundial dese ano, logrou un novo título mundial por equipos. Ese ano 2007 queda terceira na Copa do Mundo.
Os bos resultados de 2007 e do comezo da tempada 2008 déronlle unha das dúas prazas reservadas a Francia na modalidade de espada individual nos Xogos Olímpicos de 2008, agora ben a espada por equipos non figuraba no programa. Pero finalmente foron os primeiros xogos nos que non logrou medalla ningunha despois da súa eliminación pola chinesa Li Na (15-9) nos cuartos de final.
No ano 2009 logrou unha terceira praza nos Campionatos de Europa en Plovdiv e queda fóra das medallas no Campionato do Mundo de Esgrima en Antalya ao quedar eliminada en cuartos de final pola rusa Lubov Shutova.
O ano seguinte gañou dúas medallas de bronce nos Campionatos de Esgrima de Europa en Leipzig, en individual perde en semifinal fronte á polaca Magdalena Piekarska por 13 a 12. Na competición por equipos Francia perdeu en semifinais fronte a Italia pero consegue gañar o bronce fronte a Alemaña. Nos Mundiais disputados en París perde en cuartos de final fronte á húngara Emese Szász. En espada por equipos, as francesas remataron na quinta praza despois dunha desfeita 45 a 40 contra Romanía en cuartos de final. É membro do Consello Económico, Social e Medioambiental desde o 28 de outubro de 2010 por mor da súa experiencia no campo deportivo.
En 2011 nos Mundiais de Catania perde na primeira rolda do torneo fronte á americana Maya Lawrence por 15 a 14. E en equipos, como na edición precedente, as francesas perden en cuartos de final, contra a China. Flessel non consegue manter a vantaxe de tres toques que Francia tiña antes do último asalto que a enfronta á vencedora da competición individual Li Na, e que lle deu a vitoria ao seu equipo por 45 a 43.
O equipo de espada fracasou na súa tentativa de cualificarse nos Xogos Olímpicos de 2012, pero Flessel consegue cualificarse para espada individual tras vencer a Emma Samuelsson por 15 a 6 no campionato de cualificación da zona Europa en Bratislava. Laura Flessel foi a portabandeira da delegación francesa nos Xogos Olímpicos de Londres. Na súa derradeira competición pasa na primeira rolda ao vencer contra a americana Courtney Hurley (15-12) antes de perder contra a romanesa Simona Gherman coa puntuación de 15-13, poñendo fin á súa carreira con 40 anos.
Do 6 ao 20 de outubro de 2012, Laura Flessel apareceu como candidata na terceira tempada do programa de televisión Danse avec les stars de TF1 facendo parella co bailarín Grégoire Lyonnet.
Hipoxantina
A hipoxantina é un derivado natural da purina de fórmula C5H4N4O . Encóntrase en raras ocasións como unha base nitroxenada que forma parte dos ácidos nucleicos, onde pode aparecer no anticodón do ARNt formando parte do nucleósido inosina. Ten un tautómero denominado 6-hidroxipurina (figura de abaixo). A hipoxantina é un aditivo necesario para certas células, bacterias, e cultivos de parasitos como substrato e fonte de nitróxeno. Por exemplo, é necesaria en cultivos do parasito da malaria, xa que o Plasmodium falciparum requírea para a síntese de ácidos nucleicos e para o seu metabolismo enerxético.
Reaccións
A hipoxantina é un dos produtos orixinados pola acción do encima xantina oxidase sobre a xantina. Porén, con máis frecuencia, a hipoxantina fórmase por redución da xantina catalizada pola xantina oxidorredutase durante a degradación das purinas.
A hipoxantina-guanina fosforribosiltransferase converte a hipoxantina en inosina monofosfato na reciclaxe de nucleótidos.
A hipoxantina é tamén un produto espontáneo da desaminación da adenina. Debido á grande semellanza da hipoxantina coa guanina, a desaminación espontánea da adenina pode orixinar erros na transcrición e tradución do ADN.
Ioannis Touratsoglou
Ioannis Touratsoglou (en grego: Ιωάννης Τουράτσογλου; tamén transcrito como Giannēs e Giánnīs), nado en 1940 en Tesalónica, e finado o 13 de setembro de 2021, foi un numismático e arqueólogo grego, especialista na moeda grega e bizantina.
Traxectoria
Ioannis Touratsoglou estudou Arqueoloxía Clásica na Universidade Aristóteles de Tesalónica, onde tivo profesores como Georgios Bakalakis, Manolis Andronikos ou Ioannis Kakridis. En 1967 ingresou no Servizo Arqueolóxico de Grecia.
De 1982 a 1993 foi conservador do Museo Numismático de Atenas e en 1994 foi nomeado director desta institución. En 1999 accedeu, así mesmo, á dirección do Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas, e compaxinou ambos os cargos ata a súa xubilación en 2002.
Recoñecementos
En 2009, os seus colegas numismáticos honrárono polos seus 35 anos de dedicación ao Servizo Arqueolóxico, coa publicación dunha obra conxunta en dous volumes titulada ''Κέρματα Φιλίας.Κέρματα φιλίας. Τιμητικός τόμος για τον Ιωάννη Τουράτσογλου'' ("Moedas de amizade. Volume na honra de Ioannis Touratsoglou").
O día 25 de maio de 2017 foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade Aristóteles de Tesalónica.
Enola Holmes
Enola Holmes é un filme estadounidense de 2020 dirixido por Harry Bradbeer, a partir dun guión de Jack Thorne. Está baseado no primeiro libro da serie homónima de novelas de Nancy Springer. Conta a historia da irmá adolescente do famoso detective Sherlock Holmes, a cal vai a Londres na procura da súa nai desaparecida. Está protagonizado por Millie Bobby Brown no papel de Enola, e tamén foi produtora do filme. Henry Cavill, Sam Claflin, Adeel Akhtar, Fiona Shaw, Frances de la Tour, Louis Partridge, Susie Wokoma e Helena Bonham Carter interpretan os papeis secundarios.
Nun principio, estaba prevista a súa estrea nos cinemas a través de Warner Bros. Pictures, mais os dereitos de distribución foron vendidos a Netflix por mor da pandemia por coronavirus de 2019-2020. Enola Holmes estreouse dixitalmente o 23 de setembro de 2020. O filme recibiu valoracións positivas por parte da crítica, que eloxiou especialmente a interpretación de Brown.
Enola Holmes estreouse en galego o 31 de outubro de 2022 a través de Netflix.
Zach Morley
Zach Scott Morley, nado o 25 de abril de 1983 en Missouri, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente xoga para o Budivelnik Kiev da Superliga de Baloncesto, máxima competición profesional ucraína. Cunha estatura de 2,03 metros xoga na posición de aleiro.
Traxectoria
Zach Scott Morley formouse na Universidade de Wisconsin entre os anos 2003 e 2005, ano no que decide dar o salto a Europa asinando co Gandía Basquet, que nese momento xogaba na liga LEB-2. Ese mesmo ano conseguirií o ascenso, continuando co equipo a seguinte tempada na liga LEB. Ese segundo ano foi peza fundamental para que o equipo da Safor conseguise a permanencia na competición, derrotando nun quinto partido da eliminatoria pola permanencia ao Gijón Baloncesto.
Un ano máis tarde asinaría co Leite Río Breogán, equipo co que disputou un total de 31 partidos. Foi destacada a súa contribución durante a Copa Príncipe disputada en Zaragoza para que o equipo, entón dirixido por Paco García, acadase o título. Así mesmo participou na Final Four polo ascenso de Cáceres na que caeron eliminados en semifinais polo Bruesa GBC, equipo que finalmente ascendería á ACB.
Centro dereita
A centrodereita ou centro dereita comprende, dende o punto de vista da ciencia política, ás persoas ou organizacións que comparten ideoloxías de dereita e do centro ou un intermedio entre ambas as dúas. Na práctica política o termo é xeralmente usado en varios sentidos.
Aduciuse que a centrodereita encadra esencialmente o conservadorismo laico ou secular, ademais dalgunhas correntes do liberalismo e do democristianismo. O electorado esencial compóñeno todas as clases. Este sector xeralmente percibe o rol do estado non só como garante da orde, senón tamén como garante de última instancia en materias de benestar social (ver, por exemplo, Escola de Friburgo). Ao mesmo tempo partidarios deste punto de vista resaltan as calidades éticas que os individuos deben posuír co fin de participar plena e frutuosamente na vida económica, política e social dunha nación. Por exemplo, responsabilidade tanto persoal como social.
Orixes e fundamentos
Esta versión de centrodereita pódese trazar á visión de Maquiavelo, quen considera que en toda organización política dunha sociedade hai un conflito social fundamental entre os gobernantes e os gobernados. Para el, o mellor réxime é unha República ben organizada, é dicir, aquela que logre dar participación aos dous partidos da comunidade para deste xeito conter ese conflito político a través de crear e manter as institucións necesarias para canalizalo.
Para Maquiavelo o importante é a perspectiva xeral do estado: o interese deste, non o dos particulares, constitúe o seu punto de partida. Na súa opinión, o fundamental son as leis, porque debido a elas os cidadáns se comportasen como deben. Non obstante para Maquiavelo o resgardo da liberdade debe estar en mans do pobo -os que desexan adquirila- xa que estes loitasen para mantela. Finalmente, para el é necesario un principio moral unificador, que identifica cunha relixión.
Características
Na actualidade a centrodereita nos países desenvolvidos distínguese por ter posicións tales como:
A.- Mantemento dun nivel reducido de impostos para estimular o consumo, o aforro e a investimento (xerando maior crecemento económico emprego e recadación tributaria).
B.- Redución do gasto público (gasto do Estado); o endebedamento do Estado e os déficit fiscais, mantendo o equilibrio fiscal co fin de reducir ou evitar a inflación.
C.- Deixar en mans do sector privado aquelas empresas que non sexan esenciais ao interese nacional, mantendo aquelas que o sexan xa sexa como empresas do Estado ou, preferiblemente, como proxecto público-privado. Na actualidade a maior parte da centrodereita (especialmente nos países desenvolvidos) considera que en realidade son moi poucas (e ás veces ningunha) as empresas que deben permanecer como propiedade do Estado en nome do interese nacional; polo que a centrodereita é entusiasta defensora da privatización de empresas estatais.
Marxiáns, Ribadelouro, Tui
Marxiáns é un lugar da parroquia de Ribadelouro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 24 habitantes (10 homes e 14 mulleres), un descenso dun habitante respecto ao ano 1999.
Elvira Méndez Rodríguez
Elvira Méndez de la Torre Rodríguez, nada en Ribadeo o 31 de marzo de 1873 e finada en Toledo en 1974, foi unha mestra galega.
Traxectoria
No 1897, desprazada xa a Madrid coa familia, obtivo o título de Mestra de Primeiro Ensino na Normal Central de Maestras (Universidade Central de Madrid), presentándose a dúas oposicións e aprobando ambas ese mesmo ano. Foi Premio de Honor na Escuela de Pintura y Grabado de Madrid no 1902, data a partir da que iniciuo primeiro a súa formación internacional e logo a súa proxección no traballo. Así foi pensionada polo Ministerio de Instrución Pública para formarse en Traballo Educativo en Ripatransone (Italia), estudar Psicoloxía e Antropoloxía en París e graduarse no 1905 como Profesora de Anormais (correspondente á actual Educación Especial) en Milán.
Traballou nas escolas normais de Segovia e Ávila. No 1910, comezou a traballar en Toledo, onde promoveu cantinas escolares, ropeiros e colonias (colonia veraniega de Pedrosa, Santander, cun sistema de axudas), iniciativas daquela novidosas. Creou a 'Decena ', entidade que axudaba as alumnas pobres.
No 1926 foi nomeada concelleira de Toledo. Entre 1926 e 1930 promoveu a nova Escola Normal na vila.
Soltera, relixiosa e con carácter forte, foi membro segrar da Orde 3ª Carmelita. Ao facer 100 anos foi homenaxeada coa Cruz de Afonso X o Sabio.
Loña do Monte, Nogueira de Ramuín
San Salvador de Loña do Monte é unha parroquia do concello ourensán de Nogueira de Ramuín na comarca de Ourense. Segundo o IGE en 2015 tiña 134 habitantes (65 homes e 69 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación.
Desde o punto de vista eclesiástico, xunto co lugar de Gomariz (en Loña do Monte, Esgos), forma a parroquia eclesiástica de Loña do Monte.
Banda Municipal de Agolada
A Banda de música Municipal de Agolada é unha agrupación musical con sede no lugar de Agolada, na parroquia de Ferreiroa, no concello pontevedrés de Agolada.
Historia
Fundada en 1993, está considerada como a continuación da Cultural de Brántega, desaparecida nese mesmo ano. O seu primeiro director foi José Manuel Collazo Verde, ao que seguiu en 1994 José Luis Quintás Carreira, que deixaría a batuta no 2007. Neste período viaxou a diversos puntos da península Ibérica e gañou varios premios, a nivel provincial e galego. Nilo Jesús García Armas fíxose cargo da batuta trala marcha de Quintás, encargándose tamén da dirección da escola de música.
Penalba
O topónimo Penalba pode referirse a varios lugares de Galicia:
A Granxa, Mougás, Oia
A Granxa é un lugar da parroquia de Mougás, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 58 habitantes (30 homes e 28 mulleres).
Paul Barth (filósofo)
Paul Barth, nado o 1 de agosto do 1858 en Baruth/Mark (Alemaña) e finado 30 de setembro do 1922 en Leipzig (Saxony, Alemaña), foi un filósofo e pedagogo alemán.
Biografía
Paul estudou na Universidade de Leipzig, entre 1882 e 1886 foi profesor de filosofía en Breslau e Liegnitz, en 1887 en Jena e dende 1897 en Leipzig, e entre 1899 e 1916 dirixiu a Revista de Filosofía e Socioloxía.
A súa principal obra foi Die Geschichtsphilosophie Hegels und der Hegelianer, ein kritischer Versuch (Filosofía da Historia de Hegels e os hegelianos) 1896 e Die Philosophie der Geschichte als Soziologie (Filosofía da historia como socioloxía) (1897). En Die Geschichte der Erziehung in soziologischer und geistesgeschich (A historia da educación á luz da socioloxía e a historia) 1911, pensada como libro de texto para substituír os antigos, baseados no pensamento de Johann Herbart, Bart atribúe a educación a función de promover a superación do individualismo e o reforzamento da vontade.
Quibdó
Quibdó é un municipio colombiano, capital do departamento do Chocó e unha das poboacións máis importantes na Rexión do Pacífico Colombiano.
A cidade atópase nunha das rexións máis biodiversas de Colombia, preto de grandes reservas ecolóxicas como o parque nacional natural emberá. Tamén é unha das rexións con maior número de reservas indíxenas.
Quibdó atópase sobre a marxe dereita do río Atrato, un dos principais afluentes do país e unha das zonas con máis alta pluviosidade do mundo. Atópase a unha altitude de 43 m s. n. m. e ten unha temperatura cuxo media é de 28 °C. Dista de Bogotá 718 km.
A cidade de Quibdó constitúe o único centro departamental localizado entre a cordilleira e o litoral. Polas súas características, é o punto medio de enlace natural que existe entre os dous litorais colombianos, a través dos ríos Atrato e San Juan.
As relacións de centralidade converxen sobre a zona do istmo San Pablo, especificamente entre Quibdó e Istmina, e explícanse polas relacións de comunicación fluvial que existe entre os dous grandes ríos: Atrato e San Juan.
Carlos Casares
Carlos Casares Mouriño, nado en Ourense o 24 de agosto de 1941 e finado en Vigo o 9 de marzo de 2002, foi un escritor en lingua galega, crítico literario e político. Estudou filosofía e letras en Santiago de Compostela, cidade na que entrou en contacto con representantes do galeguismo, como Ramón Piñeiro. Foi director da editorial Galaxia e da revista Grial. Cultivou sobre todo a narrativa. Nos anos sesenta publicou o libro de relatos Vento ferido e Cambio en tres. En 1975 aparece Xoguetes pra un tempo prohibido. Viñeron logo o libro de relatos Os escuros soños de Clío e as novelas Ilustrísima, Os mortos daquel verán, Deus sentado nun sillón azul e O sol do verán. É de destacar, tamén, o traballo como columnista, principalmente en La Voz de Galicia entre 1992 e 1998, recollido en sete volumes publicados por Galaxia de 2005 a 2008, titulados Á marxe. O ano 2017 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
Traxectoria
miniatura|esquerda|En [[Beiro, Ourense|Beiro pasaba os veráns, Carlos, de neno.]] O pai de Carlos foi Francisco Casares Dacal, fillo de Herminio Casares e Francisca Dacal, e a nai Manuela Mouriño Pérez, filla de José Mouriño e Mercedes Pérez-Congil. Carlos foi o segundo de tres irmáns. Naceu nunha casa da rúa Cardenal Quevedo de Ourense, no seo dunha familia de clase media. Con tres anos de idade a familia trasladouse a Xinzo de Limia, onde seu pai exercía a profesión de mestre e onde naceu o seu irmán máis novo Xabier (1945). A infancia transcorreu entre Lamas, onde estaba a casa dos avós paternos, Sabucedo, na casa de Benito e Isolina, irmá da súa avoa materna, e Beiro, onde era abade o seu tío materno Xosé, na parroquia da que fora titular Basilio Álvarez. Deste xeito, Carlos viviu no rural galego a súa primeira infancia, fortemente ligado á lingua do país, pois, aínda sendo a súa nai castelán-falante, na contorna o galego era a lingua absolutamente dominante.
Fillo dunha familia con grandes vencellos relixiosos (con varios cregos, o arcebispo Enrique Pérez Serantes entre eles), Carlos será enviado ao seminario de Ourense onde cursou Humanidades entre os cursos 1952-53 e 1956-57. Durante estes anos viviu unha forte represión lingüística que espertou no autor un espírito inconformista, chegando a aparecer a súa primeira experiencia literaria, o xornal El averno, que difundía de forma clandestina. Como consecuencia disto, abandonou o seminario e cursou os estudos de bacharelato por libre, o cal lle facilitou unha chea de horas de liberdade que investiu no que foron os comezos da súa creación literaria. Así, gañou o primeiro premio do Concurso Provincial de Cuentos de Navidad na capital ourensá, o que lle deu a posibilidade de coñecer o intelectual galeguista Vicente Risco, e comezou a asistir ó seu faladoiro no café Parque.
miniatura|esquerda|[[Kristina Berg|Kristina na Fundación en 2012.]] Rematada a carreira, regresou a Xinzo de Limia para agardar a convocatoria de oposicións. Mentres tanto, solicitou praza no Instituto de Ourense pero en 1969 comezou a traballar en Viana do Bolo como profesor auxiliar no Colegio Libre Asociado. Nese mesmo ano publicou Cambio en tres, unha novela onde experimenta con diferentes técnicas vangardistas. Nese tempo tiña unha relación con Dolores Villarino, a quen lle dedica o libro. Unha vez en Viana entrou en conflito coa dirección do centro ao realizar actividades que non gustaban ao réxime. O alcalde Neftalí Prieto deu queixas del e foi expulsado. Debido á intervención de Manuel García Garrido, reitor da Universidade de Santiago de Compostela, foille prohibido exercer a docencia en toda Galiza.
No 1974 presentouse ás oposicións convocadas, e conseguiu praza de profesor de Lingua e Literatura Española no Instituto de Ensino Medio de Cangas. Pero ao pouco tempo foi expedientado xunto a Xosé Luís Méndez Ferrín, Xesús Alonso Montero e Francisco Rodríguez Sánchez por apoiar as reivindicacións do profesorado non numerario.
Un ano despois gañou o premio Galaxia, conmemorando o 25 aniversario da editorial, coa obra Xoguetes para un tempo prohibido, novela onde fai un retrato da súa xeración. O certame levouno a ser recoñecido como unha das voces emerxentes máis renovadoras e significativas da narrativa galega. Isto, xunto aos estudos realizados sobre Otero Pedrayo, Vicente Risco ou Curros, levárono a entrar na Real Academia Galega a proposta de Domingo García-Sabell Rivas, Ramón Piñeiro López e Marino Dónega Rozas, o 27 de maio de 1978 (sendo o membro numerario máis novo) co discurso de ingreso O desastre de 1898 e os escritores galegos respondido por Francisco Fernández del Riego. Ocupou a cadeira que até 1975 fora de Xesús Ferro Couselo e na que Víctor Fernández Freixanes sucedeu a Casares en 2004. miniatura|275px|Casares (no centro) durante a presentación dunha escultura de [[Gonzalo Torrente Ballester|Torrente Ballester.]] A pesar do seu traballo como ensaísta, non esqueceu a narrativa, e seguiu publicando obras con boa acollida polo público, como Os escuros soños de Clío (1979); Ilustrísima (1980) e tras deixar a súa carreira parlamentar Os mortos daquel verán (1987), Deus sentado nun sillón azul (1996) e O sol do verán (2002).
A noite entre o 8 e o 9 de marzo do 2002, estando na súa casa da parroquia da Ramallosa, concello de Nigrán, sufriu unha crise cardíaca. Foi trasladado ao servizo de urxencias do hospital Xeral de Vigo e de aí ao hospital do Meixoeiro, onde faleceu. Foi velado no tanatorio de Pereiró e inhumado no camposanto de San Fiz de Nigrán, concello no que residiu dende máis de vinte anos atrás. miniatura|Un fragmento do Nacemento de Venus de [[Sandro Botticelli|Botticelli empregouse para ilustrar a portada de Vento ferido. ]]
Obra
Todas as obras de Casares están moi traballadas tecnicamente, e escritas cunha linguaxe que pretende chegar ao meirande número de lectores.
Publicacións periódicas
Colaborou en numerosas revistas e xornais, entre elas Grial, revista da que foi director dende 1989 a 2002, ano do seu falecemento. Casares publicou tamén en xornais coma La Región (dende 1968), El País e La Voz de Galicia. A este último estivo ligado toda a súa vida, chegando a publicar en diferentes seccións. Así, entre o ano 1975 e 1992 escribiu "Ledicia de ler", sección onde abordaba as novidades editoriais galegas, case con periodicidade semanal. Outra das súas publicacións foi "Á Marxe", especie de anecdotario que, con periodicidade irregular durante os primeiros anos, foi diaria dende xuño de 1992 até o mesmo día da seu finamento.
Narrativa
miniatura|Zwei Mädchen, [[1911. Schiele era un dos pintores favoritos de Casares. Coas súas obras ilustráronse as cubertas da «Biblioteca Carlos Casares». Esta é a portada de Os escuros soños de Clío. ]]
Ensaio
Como biógrafo e ensaísta legou varios traballos sobre a vida e obra de Manuel Curros Enríquez, Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Ánxel Fole, Francisca Herrera Garrido, Fermín Bouza-Brey, Ramón Piñeiro, Xan da Coba e o Padre Sarmiento; así como unha achega á presenza de Ernest Hemingway en Galiza e de Galiza na obra do escritor norteamericano, Hemingway en Galicia (1999).
O humor, a sinxeleza e a claridade no tratamento dos temas que afectan ó mundo de hoxe constitúen as marcas máis características do seu estilo narrativo e ensaístico.
miniatura|Retrato de Johann Harms, Schiele, 1916, portada de Deus sentado nun sillón azul.
Literatura infantil
miniatura|Albert Paris Gütersloh, Schiele, 1918, cuberta de [[O sol do verán.]]
Traducións
Amais de levar obra propia ao castelán, Casares traduciu ao galego outras de varios autores, entre elas:
Obras colectivas
miniatura|CEIP Carlos Casares de Nigrán.
Premios
miniatura|Placa no parque de Carlos Casares da Coruña.
Recoñecementos
Cinco centros educativos públicos levan o seu nome, repartidos polas provincias de Pontevedra e Ourense: miniatura|Placa na casa onde viviu en [[Xinzo de Limia.]] miniatura|dereita|Placa no IES Carlos Casares de Vigo. dereita|miniatura|Graffiti co seu nome e a súa imaxe no IES Carlos Casares de Vigo.
Así mesmo, un autocar do Castromil e varios xardíns, parques, rúas e prazas de Galiza levan o nome do escritor: En xullo de 2016 foi escollido pola Real Academia Galega para ser a figura homenaxeada no Día das Letras Galegas do ano 2017. Os outros candidatos foron Ricardo Carballo Calero (Ferrol, 1910 – Santiago de Compostela, 1990), Plácido Ramón Castro del Río (Corcubión, 1902 - Cambados, 1967) e Antonio Fernández Morales (Astorga, 1817 - Cacabelos, 1896).
A Pobra
O topónimo A Pobra pode facer referencia a:
NGC 7525-2
NGC 7525-2 é unha galaxia na constelación de Pegasus, o obxecto non figuraba na versión orixinal do New General Catalogue (NGC). Ten unha magnitude aparente de 15.4, unha ascensión recta de 23h 13m 40,2s e unha declinación de +14° 01' 27".
Caspar Bartholin
Caspar Bartholin, Kaspar Barholin ou Caspar Berthelsen foron dous médicos dinamarqueses.
O Outeiro, San Miguel de Presqueiras, Forcarei
O Outeiro é un lugar da parroquia de San Miguel de Presqueiras, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 55 habitantes deles 22 homes e 33 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Illote Faiava Lasi
Faiava Lasi é un illote situado no nordés do atol de Nukufetau, Tuvalu, no Océano Pacífico.
Jo Inge Berget
Jo Inge Berget, nado en Hadeland o 11 de setembro de 1990, é un futbolista noruegués que xoga como dianteiro do Malmö FF na Allsvenskan.
Molde
Berget fichou por tres anos co Molde en setembro de 2011 e debutou nunha vitoria 1 a 0 contra o Lillestrøm, substituíndo a Mattias Moström no minuto 74. O seu primeiro gol foi no decisivo partido contra o Tromsø, logo do cal o Molde FK celebrou o seu primeiro campionato de liga.
Cardiff City e Celtic
O 24 de xaneiro de 2014, firmou co Cardiff City, adestrado por Ole Gunnar Solskjær, con quen xa estivera no Molde. Debutou o 15 de febreiro na quinta rolda da FA Cup, nunha derota 1–2 contra o Wigan Athletic. Unha semana máis tarde debutou na Premier League xogando os 11 últimos minutos no lugar de Fraizer Campbell nunha derrota 0–4 contra o Hull City. O Cardiff acabou a tempada en 20.ª posición e baixou de categoría.
O club cedeuno ao Celtic en xullo de 2014. No seu debut anotou dúas veces contra o Dundee United nunha vitoria por 6 a 1. Volveu ao Cardiff o 1 de xaneiro de 2015 e dúas semanas máis tarde cancelouse o seu contrato por consentimento mutuo.
Malmö FF
O 19 de xaneiro de 2015 firmou por tres anos co campión sueco, o Malmö FFe o 19 de agosto de 2015, marcou contra o seu antigo equipo, o Celtic, nunha derrota 3–2 na clasificación da Liga de Campións.
Penalba, Viñoás, Nogueira de Ramuín
Penalba é un lugar da parroquia de Viñoás, no concello ourensán de Nogueira de Ramuín, na comarca de Ourense. Segundo o INE en 2008 tiña 25 habitantes (14 homes e 11 mulleres), dous menos ca en 2000. A aldea está atravesada pola estrada N-120a, un tramo da vella C-546.
San Miguel, San Miguel de Presqueiras, Forcarei
San Miguel é un lugar da parroquia de San Miguel de Presqueiras, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 32 habitantes deles 14 homes e 18 eran mulleres, o que supón que se mantivo a poboación desde 2007.
Illote Matanukulaelae
Matanukulaelae é un illote do atol de Nukufetau, Tuvalu, no Océano Pacífico. A súa elevación media sobre o nivel do mar é de 5 metros.
Roberto Martínez de Andrade
Roberto Martínez de Andrade, nado en Monforte de Lemos en 1918 e finado en 1978, foi un poeta galego.
Traxectoria
Marchou a Madrid en 1935 para estudar medicina, carreira que non concluíu. Participou na guerra como médico dentro do Exército do Sur de Queipo de Llano. En 1942 comezou as súas colaboracións como comentarista musical para Radio Nacional de España e publicou artigos en varias publicacións. En 1947 regresou a Monforte para ocuparse da farmacia da familia. A finais dos anos cincuenta fixo amizade con Uxío Novoneyra. É autor do libro Esta é unha pequena hestoria de amor e de noites publicado en 1984 polo Concello de Monforte.
A Igrexa, Mougás, Oia
A Igrexa é un lugar da parroquia de Mougás, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Ouro Preto
Ouro Preto é unha cidade do estado brasileiro de Minas Xerais. Sitúase a 99 km da capital, Belo Horizonte, por estrada asfaltada. É unha das máis antigas cidades de Minas Xerais, e foi fundada despois da descoberta de ouro na rexión.
A actividade mineira foi o sector máis importante da súa economía no período colonial brasileiro, pero hoxe as antigas minas de ouro xa se esgotaron. Non obstante, a riqueza do pasado mineiro aínda hoxe axuda a economía local, ó atraer turistas que buscan coñecer as súas construcións do rico período colonial. Ouro Preto ten o máis extenso conxunto preservado de construcións coloniais do século XVIII nas Américas, e foi declarada Patrimonio Cultural da Humanidade pola UNESCO.
250px|miniatura|esquerda|Vista de Ouro Preto coa Igrexa do Carmo. Ademais do turismo histórico, o municipio ten locais para o turismo ecolóxico nas paisaxes naturais ó redor da cidade. Posúe tamén unha universidade pública, a Universidade Federal de Ouro Preto (UFOP), con máis de 5 mil estudantes.
esquerda|miniatura|250px|Igrexa de San Francisco de Assís, en Ouro Preto.
O Mallón, Ribadelouro, Tui
O Mallón é un lugar da parroquia de Ribadelouro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 30 habitantes (11 homes e 19 mulleres), un descenso de 5 habitantes respecto ao ano 1999.
Pobo triqui
Os triquis son un pobo indíxena que habita no noroeste do estado de Oaxaca, México, formando unha illa cultural no territorio mixteco. Caracterízanse polos seus huipiles vermellos, e algúns practican a relixión tradicional triqui xunto coa relixión católica.
Orixe lendaria
Na tradición oral dise que os triquis proviñan de Monte Albán, de onde foron expulsados por desobedecer as ordes do rei. Desprazáronse á parte baixa da costa oaxaqueña, pero debido ó clima extremadamente caloroso buscaron rexións máis altas e asentáronse en Tlaxiaco, de onde tamén os expulsou o cacique do lugar.
Frédéric Auguste Bartholdi
Frédéric Auguste Bartholdi, nado en Colmar (Alsacia) o 2 de agosto de 1834 e finado en París o 4 de outubro de 1904, foi un escultor francés.
Traxectoria
O seu traballo máis coñecido é a Estatua da Liberdade, que o goberno de Francia doou aos Estados Unidos en 1886, antes de comezar a obra, Bartholdi viaxou a América para seleccionar o porto de Nova York como a localización para a estatua. O león de Belfort, en Belfort, Francia é outra das súas obras máis coñecidas, realizado para conmemorar a resistencia da vila durante o sitio de Belfort polos alemáns en 1870.
Alfred Vogel
miniatura|alt=Alfred Vogel|Alfred Vogel.
Alfred Vogel, nado en Basilea-Campo (Suíza) o 26 de outubro de 1902, e finado en Feusisberg (Suíza), o 1 de outubro de 1996, foi un fitoterapeuta, nutricionista, escritor e orador suízo.
Biografía
A partir de 1933 múdase coa súa familia ao cantón de Appenzell Rodas Exteriores, en primeiro lugar a Speicher e Trogen, e posteriormente, a Teufen. Alí as leis eran liberais no referente á práctica da medicina naturista e ao carón da súa consulta erixiu un sanatorio e un fogar infantil, así como un edificio para a elaboración dos seus produtos a base de plantas frescas, que cultivaba e recollía, sen ningún tipo de pesticidas, funxicidas ou outros elementos considerados daniños para o ecosistema e a saúde das persoas. A súa visión holística da saúde levouno a experimentar e perfeccionar a produción dos seus propios remedios naturais, concluíndo que a acción das plantas frescas é superior á das plantas secas.