cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chaira indoganxética
Historia
Durante o período védico da historia da India, esta rexión foi coñecida como a terra dos arios, e durante o período islámico, como Indostán, derivación do vocábulo persa para o río Indo. Posteriormente, esta expresión empregouse para referirse a toda a India e tamén para referirse aos pobos, a música e a cultura da rexión.
Oppenheimer (filme)
Oppenheimer é un filme biográfico épico de suspense británicoestadounidense de 2023, escrita e dirixida por Christopher Nolan. Baseada en American Prometheus, unha biografía de 2005 escrita por Kai Bird e Martin J. Sherwin, a cinta narra a vida de J. Robert Oppenheimer, un físico teórico que foi fundamental no desenvolvemento das primeiras armas nucleares como parte do Proxecto Manhattan que deu comenzo a era atómica. Cillian Murphy interpreta a Oppenheimer, con Emily Blunt como a esposa de Oppenheimer, Katherine «Kitty» Oppenheimer, Matt Damon como o xeneral Leslie Groves, o controlador militar de Oppenheimer, e Robert Downey Jr. como Lewis Strauss, un alto membro da Comisión de Energía Atómica de los Estados Unidos. O elenco inclúe a Florence Pugh, Josh Hartnett, Casey Affleck, Rami Malek e Kenneth Branagh.
Os Galos (revista)
A directora é Ana Gil Medraño e patrocina o Concello de Bueu.
Asociación Cultural Os Galos
É unha asociación cultural de Bueu de Amigos das Embarcacións Tradicionais da ribeira galega que procura recuperalas: a dorna e o bote polbeiro de Bueu. Son embarcacións propias da costa galega e pódense atopar en Muros, Noia, Sanxenxo, Cangas, Moaña etc. Foi creada no ano 2000.
O nome
O nome da asociación e revista é unha homenaxe aos barcos de vela guiara que cando saían pescar pola ría os mariñeiros dos outros barcos ao veren as súas velas asociábanas cos galos mariños. "Aí van os galos", dicían.
A revista
Colaboran entidades relacionadas co mar como o Museo Massó, a Confraría San Martiño, a Federación pola Cultura Marítima e organismos institucionais como o Concello de Bueu, o Museo Massó e a Deputación de Pontevedra que posibilita a súa edición desde o 2014 (ata 2019).
Os eixos sobre os que desde hai anos asenta a publicación son o coñecemento e divulgación dos temas marítimos en xeral e os aspectos sociolóxicos, económicos e culturais da vila de Bueu. miniatura|300x300px|Presentación do nº 17, 29/07/2023, [[Museo Massó, Bueu. De esquerda a dereita: Humberto V. Santiago Esperón, Arturo Sánchez Cidrás, Lino Pazos Pérez, Xerardo Dasairas, Lucía Novas, Xaime Toxo, Isidro Cortizo.]]
Realidade virtual
dereita|miniatura|300x300px|Militar [[Estados Unidos de América|estadounidense con lentes de RV para simulación de salto de paracaídas.]] A realidade virtual é unha tecnoloxía de interface entre un usuario e un sistema operacional a través de recursos gráficos 3D ou imaxes 360º cuxo obxectivo é crear a sensación de presenza nun ambiente virtual distinto do real. Para iso, esa interacción é realizada en tempo real, co uso de técnicas e de equipamentos computacionais que axuden na ampliación do sentimento de presenza do usuario no ambiente virtual. Esta sensación de presenza adoita referirse como inmersión.
Segundo Pimentel (1995), a realidade virtual (VR) é o uso de alta tecnoloxía para convencer o usuario de que se atopa noutra realidade, provocando o seu envolvemento por completo.
Alén da comprensión da VR como simulación da realidade a través da tecnoloxía, a VR tamén se estende a unha aprensión dun universo non real, un universo de iconas e símbolos, mais permeando nun proceso de significación o espectador dese falso universo fornece o creto dun universo real. En suma, unha realidade ficcional, con todo a través de relacións intelectuais, comprendémola como moi achegada ao universo real que coñecemos.
Historia
O concepto de realidade virtual vén, polo menos, desde a década de 1970. Xa entón Myron Krueger empregaba o termo realidade artificial nos seus estudos de combinación de computadores e sistemas de vídeo.
O concepto de realidade virtual acredítase a Jaron Lanier, fundador da VPL Research Inc., que o cuñou, no inicio dos anos 1980, para diferenciar as simulacións tradicionais feitas por computador de simulacións envolvendo múltiples usuarios, en ambiente compartido. Xa William Gibson utilizou o termo cyberspace en 1984, na súa novela de ficción científica Neuromancer.
Conceptos
Existen diferentes definicións de realidade virtual.
Todas as definición caen nun mesmo asunto e con características semellantes mais unha complementando a outra.
Tipos
Os sistemas de RV diferéncianse conforme os niveis de inmersión e interacción co usuario. Os niveis están determinados polos dispositivos de E/S de datos e da velocidade e potencia do computador.
Dispositivos
miniatura|300x300px|[[Caverna dixital na USP.]] As tecnoloxías computacionais máis utilizadas actualmente son imaxes tridimensionais, son, vídeo, redes, sistemas multiusuario e cooperativos, e equipamentos tales como luva dixital, lentes estereoscópicas, casco de inmersión, teclado, mouse, monitor e dispositivo de retorno háptico como os controladores de xogo ou equipamentos con retorno de forza, que auxilian na imersión do usuario nos sistemas. A sutileza desa definición está na non restrición do termo á utilización de equipamentos e técnicas.
Algúns dispositivos a seren estudados por desenvolvedores de sistemas en VR:
Adecuación terminolóxica
Por se tratar dunha área que está en permanente actualización tanto na parte dos dispositivos de hardware e igualmente das solucións de software é moi común nalgunhas confusións das terminoloxías. Tales como filmes de ficción científica, animación dixital, CAD. Tales como:
Aplicacións
A realidade virtual coñeceu unha grande expansión en áreas como:
Nicomedes
dereita|miniatura|200x200px|Concoides con centro común. miniatura|Concoide de Nicomedes debuxada por un aparato ilustrado nos Comentarios de Eutocio aos traballos de Arquímedes Nicomedes (/ˌnɪkəˈmiːdiːz/; grego: ; c. 280 – c. 210 a.C) foi un matemático da antiga Grecia.
Vida e traballo
Non se sabe case nada sobre a vida de Nicomedes vida agás as referencias aos seus traballos. As investigacións estableceron que Nicomedes naceu arredor do 280 a.C e morreu polo 210 a.C. É sabido que viviu ben canda Eratóstenes ou ben despois del, porque criticou o seu método de duplicar o cubo. É tamén sabido que Apolonio de Perge denominou a unha curva da súa creación "irmá da concoide", suxerindo que a nomeaba após a famosa curva de Nicomedes.. Consecuentemente, considérase que Nicomedes viviu despois de Eratóstenes e antes que Apolonio de Perge.
Como moitos xeómetras do seu tempo, Nicomedes intentou resolver  os problemas de cuplicar o cubo e trisecar o ángulo, ambos os dous problemas que agora sabemos imposibles utilizando as ferramentas de xeometría clásica. No curso das súas investigacións, Nicomedes creou o concoide; un descubrimento que aparece no seu traballo Sobre as liñas concoides. Nicomedes descubriu tres tipos distintos de concoides, agora descoñecidas. Pappus Escribiu: "Nicomedes trisecou calquera ángulo mediante concoides, a construción, establecida coas propiedades que el mesmo ofreceu, sendo el o descubridor do seu peculiar carácter ".
Nicomedes tamén utilizou a cuadratriz de Hipias para cadrar o círculo, xa que, segundo Pappus, "Para cadratura do círculo foi utilizada por Dinostrato, Nicomedes, e seguro outras persoas posteriores, unha determinada curva que tomou o seu nome desta propiedade, pola que eles a denominaron cuadratriz". Eutocio menciona que Nicomedes "enormemente orgulloso do descubrimento desta curva, confrontouno co mecanismo de Eratóstenes para achar calquera número de medias proporcionais, ao cal obxectou que formalmente e na esencia era impracticable e que ficaba completamente fóra do espírito de xeometría".
A Barcia, A Barcia do Seixo, A Lama
A Barcia é un lugar da parroquia da Barcia do Seixo, no concello da Lama, na provincia de Pontevedra. No ano 2019 tiña 18 habitantes segundo os datos do INE.
Tesouro de Shrewsbury
O tesouro de Shrewsbury (tamén coñecido como tesouro de Shropshire) é un tesouro composto por 9.315 moedas romanas de bronce descuberto en agosto de 2009 nunha leira preto de Shrewsbury, Shropshire, en Inglaterra. As moedas acháronse nunha gran vasilla de cerámica que foi soterrada arredor do ano 335 d. C.
Descuberta e escavación
O tesouro foi achado por Nic Davies coa axuda dun detector de metais, soterrado no interior dunha vasilla marrón nunha leira labrada, xunto a un sendeiro, só un mes despois de se iniciar na detección de metais como afección, e constituíu o seu primeiro achado.
Davies descoñecía que cumpría o permiso do propietario para detectar metais nas súas terras, e cando localizou o tesouro desenterrou el mesmo o recipiente, aínda que logo o levou para llo amosar a Peter Reavill, funcionario encargado dos achados da institución gobernamental Portable Antiquities Scheme para Herefordshire e Shropshire. Posteriormente, Davies conduciu a Reavill e os arqueólogos do Consello do Condado de Shropshire ao lugar do achado, onde se levou a cabo unha pequena escavación. Esta intervención revelou que a vasilla probablemente fose colocada no chan parcialmente chea —con moedas datadas en torno ao ano 320 d. C.—, e que posteriormente se reenchería con moedas datadas entre os anos 333 e 335 d. C., antes de a cubrir cunha gran pedra para marcar o lugar.
A parte superior da vasilla estaba escachada, e recuperáronse unhas 300 moedas esparexidas polos arredores do lugar do achado. O peso total da vasilla e as moedas era duns 16 quilogramos.
Logo de concluír a escavación, o tesouro enviouse ao Museo Británico, en Londres, onde o seu Departamento de Moedas e Medallas se encargou da a súa limpeza e conservación.
Contido
A maioría das moedas (9.297) son nummi de bronce, algunhas delas con restos de baño de prata, e datan do período abranguido entre 313 e 335 d. C., que corresponde á derradeira parte do reinado de Constantino I (306-337) e á época de reinado conxunto dos seus tres fillos: Constantino II (337-340), Constancio II (337-361) e Constante (337-350). Tamén se acharon 18 exemplares de antoninianos "radiados" datados entre 260 e 293 d. C.
No cadro seguinte reflíctese a distrubución por cecas e por períodos nos 9.297 nummi achados no tesouro de Shrewsbury:
Ademais das moedas, no fondo do recipiente cerámico achouse un cravo de ferro e un fragmento de tecido. É moi pouco habitual que un material orgánico se manteña tanto tempo, mais o cobre das moedas foi o que, neste caso, impediu a descomposición do tecido. Crese que se pode tratar dos restos dunha bolsa que foi pechada co cravo e que se introduciu coas moedas a modo de ofrenda votiva. miniatura|O [[Funcionario, funcionaria|funcionario do Portable Antiquities Scheme Peter Reaville, xunto co tesouro de Shrewsbury.]] Reavill especulou con que, dado que a Britania producía alimentos para exportar a outras partes do Imperio Romano durante o reinado de Constantino I, as moedas puidesen representar o pagamento a un agricultor ou a unha comunidade agraria por unha colleita, e que o diñeiro puido ser soterrado para a súa custodia e para ser retirado logo, cando fose necesario.
Conservación
O Servizo de Museos do Consello do Condado de Shropshire adquiriu o tesouro, e desde maio de 2021 exhíbese de xeito permanente na galería de Roma do Museo e Galería de Arte de Shrewsbury.
George Grove
George Grove, nado en Clapham no sur de Londres o 13 de agosto de 1820 e finado en Sydenham o 28 de maio de 1900, foi un enxeñeiro e músico inglés.
Escribiu libros sobre compositores clásicos e é particularmente famoso polo seu gran dicionario musical Grove's Dictionary of Music and Musicians. Este dicionario continuou actualizándose e publicándose despois da súa morte. Xa pasou por sete edicións. A última edición está dispoñible en liña.
Carreira
Escribiu ensaios detallados sobre as sinfonías de Beethoven e foi un bo amigo de Clara Schumann. Viaxou co compositor Arthur Sullivan a Viena onde coñeceu a grandes músicos, entre eles Brahms, e descubriu algunha música de Schubert que fora esquecida. Pasou varios anos escribindo o seu Dicionario da música, publicado en catro volumes.
Grove aforrou para fundar o Royal College of Music, inaugurado en 1883 polo Príncipe de Gales. Conseguiu que moitos músicos fosen ensinar alí, incluíndo a famosa cantante Jenny Lind, que estaba xubilada, Hubert Parry, Charles Villiers Stanford e outros.
O primeiro ministro William Gladstone deulle o título de cabaleiro polo seu labor na música.
Foi director da RCM durante once anos, xubilándose en 1894, xusto despois de que a RCM se mudase a un novo edificio no Royal Albert Hall. A RCM, que segue aí hoxe, creou a bolsa George Grove Memorial na súa honra.
O Borralleiro, A Barcia do Seixo, A Lama
Taboadelo é un lugar da parroquia da Barcia do Seixo, no concello da Lama, na provincia de Pontevedra. No ano 2019 tiña 20 habitantes, segundo os datos do INE.
Zoantarios
A dos zoantarios, Zoantharia, é unha orde de cnidarios antozoos da subclase dos hexacoraliarios, unha das tres en que se divide esta clase.
A orde agrupa a especies tanto solitarias como coloniaies que se encontran comunmente en moitos ambientes mariños, formando ás veces arrecifes de coral. A maioría dos seus representantes ten un tamaño duns poucos centímetros e algúns son populares nos acuarios de auga salgada, a pesar de que algunhas especies poden seren altamente tóxicas.
Descrición
A orde foi descrita en 1832 polo naturalista, botánico e zoólogo inglés John Edward Gray, no seu traballo Synopsis of the contents of the British Museum.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a orde coñeceuse tamén polos sinónimos:
Clasificación
A orde subdivídese nas seguintes dúas subordes:
Lutgarda García-Boente
Lutgarda García-Boente Sánchez, é unha avogada e política galega.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela, rematando en 1970. Militante de UCD, foi designada membro do grupo de traballo redactor do proxecto de Estatuto de Autonomía de Galicia.
Vida persoal
Casou co avogado e político Alejandrino Fernández Barreiro.
Cymbalaria
miniatura|Cymbalaria muralis Cymbalaria é un xénero botánico pertencente á familia Plantaginaceae. Tradicionalmente este xénero foi clasificado na familia Scrophulariaceae.
A especie é orixinaria de Europa.
Especies
O xénero inclúe cerca de 10 especies, incluíndo:
Cambeses, A Barcia do Seixo, A Lama
Cambeses é un lugar da parroquia da Barcia do Seixo, no concello da Lama, na provincia de Pontevedra. No ano 2019 tiña 61 habitantes segundo os datos do INE.
Tesouro de Binnington Carr
O tesoro de Binnington Carr é un tesouro de moedas romanas de prata que data de finais do século I d. C., composto por 12 denarios de prata e unha campá de aliaxe de cobre.
Achado
O tesouro apareceu no transcurso duns traballos agrícolas nunha leira en Binnington, preto de Willerby, Yorkshire Norte, cara ao ano 1876.
Contido
As moedas apareceron aloxadas no interior dunha campá de aliaxe de cobre. Á campá faltáballe o badalo, e só quedaban restos do que fora unha grampa de fierro para a pendurar.
Conservación
Posteriormente tanto as moedas como a campá pasaron ao Museo de Yorkshire, en York, de cuxa colección permanente forman parte.
En 2014, o tesouro incluíuse nunha exposición en liña de Google Arts & Culture titulada Yorkshire Hoards.
Cernedo, A Barcia do Seixo, A Lama
Cernedo é un lugar da parroquia da Barcia do Seixo, no concello da Lama, na provincia de Pontevedra. No ano 2019 tiña 43 habitantes segundo os datos do INE.
Rebelión das putas de San Julián
A rebelión das putas de San Julián é un evento da historia arxentina ocorrido en Puerto San Julián o 17 de febreiro de 1922, no epílogo das loitas da Patagonia rebelde. Ese día, as prostitutas do bordel local "La Catalana" negáronse a atender aos soldados do Décimo Rexemento de Cabalaría do tenente coronel Héctor Benigno Varela, acusándoos a berros do asasinato de operarios agrarios. ​ As prostitutas foron detidas, mais o comisario de San Julián decidiu non executalas para non engrandecer o seu acto de resistencia, senón que optou por deixalas ir.​ A rebelión das putas de San Julián foi a única protesta pública que houbo na Arxentina tras a represión masiva contra os operarios patagónicos de 1920-1922. ​
Prolegómenos
En novembro de 1920, os peóns gandeiros da provincia de Santa Cruz, sindicados en torno á FORA, declaráronse en folga xeral debido á baixa calidade de vida proporcionada por os terratenentes locais, en parte debido á baixada dos prezos da la tras o fin da primeira guerra mundial. Os terratenentes, arxentinos e británicos, contraatacaron reprimindo aos folguistas coa axuda da policía local, o que aumentaría a dimensión da folga. Ante o tamaño do problema, en febreiro de 1921 o entón presidente Yrigoyen mandou á rexión a negociar ao tenente coronel Varela e ao seu Décimo Rexemento de Cabalaría. O resultado foi que a maioría das demandas dos operarios arxentinos (nas que se incluían un día máis de descanso semanal, un lugar limpo e seco onde durmir e candeas para alumearse durante o escuro inverno patagónico) foron satisfeitas. ​
Porén, unha vez Héctor Benigno Varela e a súa tropa retiráronse, os terratenentes da rexión negáronse a cumprir os pactos, converténdoos en papel mollado, e tornaron a reprimir aos operarios coa axuda das autoridades. Estes responderon volvendo a declarar a folga en outubro de 1921, o que implicou que o presidente Yrigoyen volvese a mandar a Varela ao Sur, con ordes de solucionar o conflito. Varela instaurou un réxime policial na provincia de Santa Cruz, e empregou indiscrimadamente a violencia coa fin de rematar co conflito e cos traballadores folguistas e as súas pretensións. As súas brutais persecucións e fusilamentos custaríanlle a vida a entre 1000 e 1500 operarios, maioritariamente da propia rexión ou do próximo arquipélago chileno de Chiloé. Tras o exterminio dos operarios rebeldes e o asasinato ou exilio dos seus principais líderes, Varela daría a súa misión por finalizada o 10 de xaneiro de 1922. ​​
Os feitos
Unha vez rematada a represión na Patagonia, denantes de volver a Bos Aires, en febreiro de 1922, Varela premiou aos seus homes pagándolles unha visita ás mancebías máis achegadas ao seu lugar de acuartelamento. O 17 de febreiro, un grupo de soldados baixo as ordes dun suboficial, acuartelados en Puerto San Julián, comezaron os preparativos para visitar o bordel local de "La Catalana" e así cobrárense a súa recompensa.
O historiador Osvaldo Bayer relata o que aconteceu a partir dese intre da seguinte maneira: Reuniuse aos soldados, fíxoselles poñer en posición de descanso e explicóuselles que ían ir ao prostíbulo por quendas. Un suboficial, con termos ben claros para que entendesen todos, deu detalles de como se debe facer uso dunha prostituta e non contaxiarse unha gonorrea ou un chancro.
As cousas organizáronse ben porque previamente mandouse dicir ás donas dos prostíbulos que a tal hora ía a ir a primeira quenda de soldados para que tivesen listas ás pupilas. En San Julián avisouse a Paulina Rovira, dona da casa de tolerancia “La Catalana”.
Pero cando a primeira quenda de soldados achegouse ao prostíbulo, dona Paulina Rovira saiu ás présas á rúa e conversou có suboficial. Algo pasaba, os rapaces comezáronse a poñer nerviosos. O suboficial viralles a explicar: algo insólito, as cinco putas do quilombo néganse. E a dona afirma que non as pode obrigar. O suboficial e os conscriptos tómano como un insulto, unha humillación para cos uniformes da Patria. Ademais, a verdade é que andan excitados. Conversan entre eles e anímanse. Todos, en cuadrilla, tratan de meterse no lupanar. Pero de aí saen as cinco pupilas con vasoiras e paus e os enfrontan ao berro de “¡asasinos! ¡porcalladas!”, “¡con asasinos non nos deitamos!”
A palabra asasinos deixa xeados aos soldados que aínda que fan xestos de sacar a charrasca, retroceden ante a decisión do mullerío que reparte paus como entolecido. O barullo é grande. Os soldados perden a batalla e fican na verea de enfronte. As pupilas desde a porta de entrada non lles mesquiñan insultos. Ademais de “asasinos e porcalladas” dinlles “cabróns malparidos” e —segundo o posterior protocolo policial— “tamén outros insultos obscenos propios de rameiras”. Un sumario policial da época recolleu algúns dos datos das cinco prostitutas rebeldes. Estas eran, a saber: Consuelo García, 29 anos, arxentina, solteira, profesión: pupila do prostíbulo “La Catalana”; Angela Fortunato, 31 anos, arxentina, casada, modista, pupila do prostíbulo; Amalia Rodríguez, 26 anos, arxentina, solteira, pupila do prostíbulo; María Juliache, española, 28 anos, solteira, sete anos de residencia no país, pupila do prostíbulo; e Maud Foster, inglesa, 31 anos, solteira, con dez anos de residencia no país, de boa familia, pupila do prostíbulo.
Consecuencias
As cinco prostitutas de "La Catalana", así coma os músicos do bordel, serían prestamente prendidos tras o acto de rebeldía. Os músicos serían postos en liberdade de inmediato ao chegar á comisaría, ao declararen que condenaban a rebelión, mentres que as meretrices foron metidas nun cabozo.​ Segundo Romina Behrens, investigadora da UNPA, no cárcere as putas foron asediadas con vexames tales como o de mollalas e deixalas expostas á intemperie coa roupa posta. ​ O documentalista Pablo Walker, pola súa banda, afirma que non hai probas de tales torturas e vexacións, nin queda constancia na memoria colectiva do pobo de San Julián. ​ O comisario de San Julián pediu, tras o encarceramento das putas, consello ao tenente primeiro ao cargo da gornición militar local, para dirimir o destino das sublevadas. Este militar non quería máis escándalos, nin que o acto pasase a maiores, polo que as prostitutas foron finalmente postas en liberdade.​ Tras a súa liberación, as putas serían expulsadas de Puerto San Julián, sendo a única que volvería a posteriori Maud Foster, tras traballar durante un tempo nun prostíbulo en Cañadón León (actual Gobernador Gregores). ​ Foster morrería en Puerto San Julián en 1968, formando hoxe a súa tumba parte do circuíto histórico e do patrimonio da localidade. ​
Do resto de meretrices, descoñécese o seu destino tras a súa expulsión de San Julián. ​ Sábese, por un expediente do 20 de setembro de 1923, que Paulina Rovira, madama de "La Catalana" seguía vivindo en Puerto San Julián nesa data.
Pola súa parte, Héctor Benigno Varela, como principal responsábel do asasinato indiscriminado de operarios da Patagonia rebelde, foi executado en represalia o 27 de xaneiro de 1923 polo anarquista Kurt Gustav Wilckens. Wilckens sería, á súa vez, asasinado no cárcere por Jorge Ernesto Pérez Millán Temperley, parente de Varela. Este último sería, finalmente, liquidado por Esteban Lucich a instancias do anarquista Germán Boris Vladimirovich.
Descubrimento da rebelión, repercusión e homenaxes
A rebelión das putas de San Julián foi descrita coma un exemplo temperán da loita feminista na Arxentina. ​​​ Segundo Bayer e o documentalista Pablo Walker, o exército arxentino meteu presión con éxito ao terceiro peronismo para que o episodio da Rebelión das Putas fose omitido da película de 1974 La Patagonia rebelde. ​​
En 2013 estreouse no Teatro Nacional Cervantes Las putas de San Julián, unha obra de teatro conmmemorativa das mesmas, dirixida por Rubén Mosquera.​ Esta obra representaríase no devandito teatro ao longo da tempada 2013-2014, e de xeito itinerante en 2021 en varias localidades da provincia de Santa Cruz. ​​​​ Até o seu falecemento en 2018, a obra contaría entre os seus figurantes co mesmo Osvaldo Bayer, estando presentes na súa primeira representación membros do sindicato arxentino de prostitutas AMMAR; as cales tamén asesoraron ao director a petición do propio Bayer. ​​​ En 2015, o Quinteto Negro La Boca, unha agrupación de tango, presentaría o seu disco Tangos Libertarios, nunha de cuxas cancións (Las Putas de San Julián) tamén homenaxean ás devanditas.​
O 17 de febreiro de 2022, como conmemoración a cen anos do episodio, a Comisión Las Pxtas de San Julián -un colectivo de militantes, organizacións e áreas do Goberno de Santa Cruz e do concello de San Julián- rendiu homenaxe ás putas rebeldes en Puerto San Julián realizando unha serie de eventos ao longo de varios días coa fin de conmemorar o acto de resistencia. ​​
Francisco Martínez López
Francisco Martínez López, Quico, nado en Cabañas Raras (O Bierzo) o 1 de outubro de 1925, é un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Fillo dunha familia republicana de campesiños e mineiros implicada no movemento guerrilleiro. De mozo traballou de mineiro e participou no Servizo de Información Republicana. Descuberto pola policía en setembro de 1947, conseguiu escapar e incorporouse á II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. En 1949 uniuse ao grupo de Manuel Girón combatendo nel ata a morte de Girón en maio de 1951. En setembro dese ano pasou a Francia con Manuel Zapico, Pedro Juan Méndez e Silverio Yebra.
Logo da morte de Franco formou parte do Comité Central do PCE, dedicándose a reclamar e homenaxear a memoria dos antigos guerrilleiros. Participou no documental sobre a guerrilla Silencio roto de Montxo Armendariz e na película La guerrilla de la memoria de Javier Corcuera e en conferencias, reunións e homenaxes sobre este tema.
Maisa Ouzande
María Isabel Ouzande González, coñecida como Maisa Ouzande, nada en Lamela (Silleda) cara a 1941, é unha actriz galega.
Traxectoria
É filla de José Ouzande, que emigrara aos Estados Unidos nos anos vinte, e finou en 1955. Ao ano seguinte a muller e as fillas marcharon a Arxentina. María Isabel traballou nunha fábrica téxtil e estudou polas noites. Casou e retornou a Galicia en 1983 instalándose na Estrada. Volveu emigrar primeiro a Caracas e despois asentouse en Avellaneda. En 1983 participou nunha pequena obra de teatro e comezou a estudar con Raúl Expósito Gándara. Traballou con Ana María Campoy, Lito Cruz e Fernando Iglesias Sánchez. Dirixiu obras e ensinou teatro no Club Español. Dirixiu o grupo de teatro do Centro Gallego de Buenos Aires. Retornou a Galicia onde volveu actuar.
Space Technology Research Vehicle
Space Technology Research Vehicle, tamén coñecidos polo seu acrónimo, STRV, foi unha serie de satélites experimentais do Reino Unido logo.
Características
Os satélites STRV eran satélites experimentais construídos pola Axencia de Investigación de Defensa (DRA) para o Ministerio de Defensa do Reino Unido. Lanzáronse catro STRV en dúas parellas, a primeira (STRV 1A e STRV 1B) o 17 de xuño de 1994 a bordo dun Ariane 4 e a segunda (STRV 1C e STRV 1D) o 16 de novembro de 2000 a bordo dun Ariane 5.
Tiñan forma cúbica, cuns 50 cm de lado, e unha masa duns 100 kg. Foron inxectados en órbitas de transferencia xeoestacionaria para, entre outras cousas, estudar novas tecnoloxías á altura da órbita xeoestacionaria. Levaban a bordo experimentos tanto da Organización de Defensa de Mísiles Balísticos (BMDO), como da ESA, da DRA e de varias universidades.
Tullimonstrum gregarium
miniatura|T. gregarium (parte e contraparte). Tullimonstrum gregarium, tamén coñecido como Monstro de Tully, foi un fósil de vertebrado mariño de aparencia única atopado no estado estadounidense de Illinois que viviu en augas dos estuarios tropicais durante o período Carbonífero, hai aproximadamente 300 millóns de anos. Medía uns 30 centímetros e ten hoxe en día as lampreas como os seus "parentes" evolutivos máis próximos.
Descrición
A primeira vista, a especie parece superficialmente a unha lesma. A criatura ten un apéndice longo e fino que remata no que parece ser un par de garras, ou a súa boca. Despois están os seus ollos, que se proxectan para fóra do seu corpo en talos tubulares. Foron moitos os intentos de clasificalo, a maioría dos estudos levaron á aparición dalgunhas das súas características máis importantes. Estes inclúen unha característica lineal do fósil interpretada como evidencia dun intestino, e as peculiares garras de agarre da súa boca. O corpo do T. gregarium é tan atípico que ampliará a diversidade de calquera familia ao que pertenza, cambiando a forma de pensar sobre ese grupo de animais.
Restos fósiles
A formación fósil deste xacemento é infrecuente. Cando as criaturas morreron, axiña foron enterradas en terra calcaria. As bacterias que comezaron a descompoñer os restos animais e vexetais na lama ou no lodo produciron o dióxido de carbono nos sedimentos arredor dos restos. O CO2 en combinación co ferro das augas subterráneas ao redor dos restos deu lugar á formación de nódulos incrustantes de siderita (mineral de ferro) que crearon un molde duro permanente do animal que pouco a pouco se foi deteriorando, deixando unha película de carbono no sedimento. O Tullimonstrum foi atopado nunha concreción en Mazon Creek (Carbonífero Superior).
A combinación dun soterramento rápido e a rápida formación de siderita deu lugar a un excelente estado de conservación dos animais e plantas que acabaron na lama. Como resultado, os fósiles de Mazon Creek son un dos depósitos máis importantes do mundo en canto a conxuntos de fósiles.
Nome
O coleccionista afeccionado Francis Tully atopou o primeiro destes fósiles en 1958. Levou a criatura estraña ao Field Museum of Natural History, pero os paleontólogos aínda seguen coa dúbida de que a que phylum é que pertence. En 1989 Tullimonstrum foi designado oficialmente como fósil estatal de Illinois.
Lady Marmalade (Moulin Rouge!)
«Lady Marmalade» é unha versión de 2001 dunha canción escrita por Labelle en 1975. Foi interpretada por Christina Aguilera, Lil' Kim, Mýa e Pink para a banda sonora da película Moulin Rouge!. Esta versión, escrita por Bob Crewe, Kenny Nolan e Lil' Kim (quen escribiu o seu propio fragmento mais non recibiu créditos por iso), foi producida por Missy Elliott e Rockwilder.
A canción converteuse nun éxito, chegou ao número 1 na Billboard Hot 100 dos EUA e pasou cinco semanas no alto de dita lista. «Lady Marmalade» foi o cuarto número 1 para Aguilera na Billboard Hot 100 e o primeiro para Lil Kim, Pink e Mýa. A canción foi o último número 1 de Aguilera na Billboard Hot 100 até que en 2011 alcanzou de novo dita posición con «Moves like Jagger» en colaboración con Maroon 5. Foi tamén o caso de Pink, até que en 2008 volveu alcanzar o número 1 con «So What». O sinxelo foi o máis vendido de Lil' Kim e Mýa e o único número 1 até a actualidade para elas.
Amais de estar no alto durante cinco semanas, «Lady Marmalade» mantívose no top 40 dos EUA durante 17 semanas. Alcanzou o número 1 tamén nas listas de 15 países, entre eles o Reino Unido, Noruega, Alemaña, o Brasil, Nova Zelandia ou Australia, e o top 5 en países como Italia, Dinamarca, Finlandia, Bélxica ou Austria. Foi certificado pola RIAA platino nos EUA tras vender máis dun millón de copias, e tamén, entre outros, en Suíza, Noruega, Nova Zelandia, Italia ou Australia. Até decembro de 2001, o single vendera 5,2 millóns de copias en todo o mundo.
O vídeo musical, dirixido por Paul Hunter e filmado a finais de marzo de 2001 nos Ánxeles, foi construído para parecerse ao Moulin Rouge do París da época, aproximadamente entre 1890 e 1910. O vídeo gañou o MTV Video Music Award polo "Mellor Vídeo do Ano" e o "Mellor Vídeo dunha Película", e foi nomeado ao "Mellor Vídeo Dance", "Mellor Vídeo Pop", "Mellor Coreografía" (Tina Landon), e "Mellor dirección artística". O vídeo de «Lady Marmalade» ocupa o posto 30 de entre os 100 mellores vídeos segundo MuchMusic. A canción gañou tamén un Premio Grammy na categoría de "Mellor Colaboración Pop Vocal". Ese ano, Christina Aguilera estaba nomeada dúas veces nesa categoría, por «Lady Marmalade» e por «Nobody Wants to Be Lonely» con Ricky Martin.
A canción foi incluída no álbum de grandes éxitos de Aguilera Keeps Gettin' Better: A Decade of Hits. Do mesmo xeito, formou parte do recompilatorio Greatest Hits.''.. So Far!!!'' de Pink, en ambos casos nas versións non estadounidenses.
Versión orixinal de Labelle
A canción foi escrita por Bob Crewe e Kenny Nolan. A cantante principal de Labelle, Patti LaBelle, foi quen introduciu a idea dunha muller coñecida como «Lady Marmalade» quen seducía un home nas rúas de Nova Orleans. A frase en francés "Voulez-vous coucher avec moi (ce soir)?" é un convite para manter relacións sexuais.
A canción foi versionada en numerosas ocasións. A primeira rexistrada é da cantante austríaca Gisela Wuchinger (Gilla) o mesmo 1975. Nela, a frase en francés era repetida a continuación en inglés ("Do you want to sleep with me tonight?"). En 1991 a cantante Sheila E gravou unha versión para o álbum Sex Cymbal, nun estilo próximo a sons de jazz. En 1995 a banda Boogie Knights realizou unha nova versión da canción, interpretada polo seu cantante, Jeff Scott Soto. En 1998 o grupo de pop inglés All Saints incluíu unha versión nunha dobre "cara A" do sinxelo Under the Bridge, o cal ocupou o número 1 do Top 40 no Reino Unido. Esta versión contén diferentes letras nalgúns versos, e da orixinal só se mantivo o retrouso.
Vídeo musical
Missy Elliott fai a apertura do vídeo, seguida de Mýa, quen canta a súa parte facendo movementos sexys debaixo dun corazón. Despois, Pink interpreta a súa parte sobre unha cama de época, e Lil' Kim rapea a súa parte deitada nunha cadeira de brazos mentres lle traen obxectos que ela rexeita. Por último, Christina Aguilera canta dende un toucador mentres é arranxada por asistentes e loce un peiteado extravagante como a melena dun león. Ao final únense todas no escenario para interpretaren a canción.
Actuacións en vivo
dereita|miniatura|200x200px|[[Christina Aguilera interpretando «Lady Marmalade»]] Na 44ª edición dos Premios Grammy, Christina Aguilera, Lil' Kim, Mýa e Pink realizaron unha actuación especial coa intérprete orixinal de «Lady Marmalade», Patti LaBelle.
Por outro lado, Aguilera interpretou a canción nas súas xiras mundiais Stripped Live in the UK, Back to Basics: Live and Down Under, The Liberation Tour e The X Tour, ademais de interpretala na súa residencia de concertos nas Veigas The Xperience. Pink interpretouna na súa xira mundial Try This Tour, mais foi censurada a parte de «Lady Marmalade» por burlarse de Christina Aguilera. Durante a interpretación da canción entoaba o sinxelo «Beautiful» de Aguilera sostendo unha boneca inflable coa aparencia da cantante no vídeo de «Lady Marmalade» mentres finxía sexo oral con ela. O suceso provocou conflito entre ambas artistas e causou polémicas sobre a colaboración da autora de «Beautiful», Linda Perry, coas dúas cantantes.
Versións doutros cantantes
dereita|miniatura|254x254px|[[Ariana Grande, unha das moitas voces que interpretaron «Lady Marmalade»]] Velaquí algunhas versións posteriores á de 2001 de Moulin Rouge!:
Oso pardo sirio
O oso pardo sirio (Ursus arctos syriacus ou Ursus arctos arctos) é unha subespecie relativamente pequena de oso pardo que é orixinaria de Oriente Medio e a cordilleira do Cáucaso.
Characteristics
A pelaxe do oso pardo sirio adoita ser marrón moi claro e de cor palla. O pelo da cernella é máis longo, cunha base parda agrisada e adoita ser dun ton diferente do resto do corpo, visto nalgúns individuos como unha franxa escura que atravesa as costas. As cores máis claras adoitan aparecer en altitudes máis altas. As súas patas adoitan ser máis escuras ca o resto do seu corpo. É o único oso coñecido no mundo que ten poutas brancas. É un oso pardo bastante pequeno. Os machos adultos teñen cranios que miden aproximadamente 30-40 cm. O oso pardo sirio pesa ata 250 quilogramos e mide de 101 a 140 cm dende o fociño até a cola.
Pensábase que as poboacións do Cáucaso pertencían a Ursus arctus syriacus e se solapaban coas do oso pardo euroasiático. Son de maior tamaño e máis escuros. No pasado, algúns naturalistas propuxeron que os osos caucásicos pertencían a poboacións híbridas entre os osos pardos euroasiáticos e sirios, pero os resultados de estudos xenéticos mostran que todas as poboacións do Cáucaso son osos pardos euroasiáticos. Pensábase que estes osos mixtos orixináronse durante o Holoceno cando os osos pardos sirios supostamente emigraron cara ao norte e se cruzaron cos osos máis grandes do norte. Hoxe, os expertos consideran que esa hipótese está equivocada. O tamaño da camada varía de un a tres cachorros.
Barreira de coral de Nova Caledonia
A barreira de coral de Nova Caledonia rodea a Grande Terre, a illa máis grande de Nova Caledonia, así como a Ile des Pins e varias illas máis pequenas, acadando unha lonxitude de 1500 km.. O arrecife encerra unha lagoa de 24.000 km², que ten unha profundidade media de 25 m.. Os arrecifes atópanse ata 30 km. desde a costa, pero esténdense case 200 km. ata os arrecifes de Entrecasteaux no noroeste. Esta extensión noroeste encerra as Illas Belep e outros caios de area. Varios pasos naturais abren ao océano. O paso de Boulari, que leva a Nouméa, a capital e porto principal de Nova Caledonia, está marcado polo Faro de Amédée.
En 2008, a barreira de arrecife e a súa lagoa circundante foron inscritas na UNESCO na Lista do Patrimonio Mundial pola súa extraordinaria beleza, a súa xeografía única como arrecife que rodea por completo a Grande Terre e a súa excepcional diversidade mariña (en particular a súa diversidade de coral).
Ecoloxía
Os sistemas de arrecifes de Nova Caledonia considéranse os segundos máis grandes do mundo despois da Gran Barreira de Coral de Australia, a barreira de coral continua máis longa do mundo cunha lonxitude de 1.600 km e a súa lagoa, a máis grande do mundo cunha superficie de 24.000 quilómetros cadrados. Este ecosistema alberga xunto con Fidxi, a concentración de estruturas de arrecifes máis diversa do mundo, 146 tipos baseados nun sistema de clasificación global, e igualan ou incluso superan á Gran Barreira de Coral, moito máis grande, en diversidade de corais e peixes.
O arrecife presenta unha gran diversidade de especies cun alto nivel de endemismo. En total, foron 2328 especies de peixes observadas no arrecife, pertencentes a 248 familias. Ademais, o arrecife alberga a terceira poboación de dugongs (Dugong dugon)' en perigo de extinción na Terra, e é un importante sitio de aniñación de tartarugas mariñas verdes(Chelonia mydas)''.
Nas lagoas de Nova Caledonia hai moitas outras especies mariñas, incluíndo máis de 2000 especies de moluscos e unha próspera poboación de balea xibardo.
Ameazas ambientais
En xeral, pénsase que a maioría dos arrecifes teñen boa saúde. Algúns dos arrecifes do leste foron danados polos efluentes da extracción de níquel en Gran Terre. A Sedimentación procedente da minería, agricultura e pastoreo afectou aos arrecifes preto das desembocaduras dos ríos, o que se viu agravado pola destrución dos bosques de mangleiros, que axudan a reter sedimento. Algúns arrecifes quedaron enterrados baixo varios metros de limo. En 2008, unha avaliación dos arrecifes próximos á costa do noroeste concluíu que moitos estarían mortos nuns anos, e no mellor dos casos décadas, se as tendencias existentes relacionadas coa escorrentía de sedimentos e limo mineiros continúa.
En xaneiro de 2002, o Goberno francés propuxo incluír os arrecifes de Nova Caledonia como Patrimonio da Humanidade da UNESCO. O 7 de xullo de 2008, a UNESCO incluíu o arrecife da barreira de Nova Caledonia na Lista do Patrimonio Mundial baixo o nome "As lagoas de Nova Caledonia: diversidade de arrecifes e ecosistemas asociados".
Existen 13 comités de xestión locais, compostos por operadores turísticos, pescadores, políticos e xefes de tribos locais que traballan coa comunidade para controlar a saúde das lagoas.
Uso humano
O mergullo é común, con varios sitios de mergullo na lagoa e arredor do arrecife. Estes inclúen a agulla de Prony, o foso dos tiburóns e a catedral.
Iberojet
Iberojet é unha aeroliña chárter española que opera voos de curto e longo alcance dende España e Portugal en nome de turoperadores. É propiedade de Barceló Viajes, e que foi mercada polo Barceló Group en 2013 tras o colapso da Orizonia Corporation. A compañía ten a súa sede en Palma de Mallorca.
Iberojet operaba anteriormente como Evelop Airlines e era subsidiaria de Orbest. O 8 de decembro de 2020, anunciouse que Evelop fusionaríase con Orbest e pasaría a chamarse Iberojet.
Frota
En febreiro de 2022 a frota de Iberojet estaba formada polos seguintes avións:
Acebo
Acebo pódese referir a:
Soiuz TMA-18M
Soiuz TMA-18M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 2 de setembro de 2015 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-18M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Aidin Aimbetov, Andreas  Mogensen e Sergei  Volkov a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave acoplouse ao módulo Poisk e regresou o 2 de marzo de 2016 ás 4:25 GMT con Volkov, Scott Kelly e Mikhail Kornienko a bordo.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-18M estaba formada por Oleg Skripochka, Thomas Pesquet e Sergei Prokopiev.
Manuel Vázquez Río
Manuel Vázquez Río, nado cara a 1926 e finado en Lugo o 29 de outubro de 2016, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Constantino Vázquez López e Carmen Río Río. Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela, colexiándose en Lugo en 1952. No franquismo foi secretario técnico da Obra Sindical. Militante de Alianza Popular, foi designado membro do grupo de traballo redactor do proxecto de Estatuto de Autonomía de Galicia. Foi proposto como canidato a senador pola Coalición Democrática para as eleccións xerais de 1979, pero dimitiu aos poucos días. En 1985 foi nomeado secretario da Delegación Provincial da Consellería de Ordenación do Territorio de Lugo.
Robert Stephenson
Robert Stephenson nado o 16 de outubro de 1803 e finado o 12 de outubro de 1859 foi un enxeñeiro civil inglés e fillo único de George Stephenson, inventor da primeira locomotora de vapor práctica. Coñécese como deseñador de varias pontes e túneles, incluíndo o túnel de Kilsby, a ponte Britannia e a ponte ferroviaria de Conwy.
Biografía
Tras o éxito da locomotora The Rocket, a compañía construíu outras para a liña férrea de Liverpool a Mánchester e outras como a de Leicester a Swannington.
En 1833 obtivo o posto de enxeñeiro xefe da London and Birmingham Railway, a primeira liña ferroviaria que entrou en Londres e o primeiro tramo da liña da costa oeste (West Coast Main Line). Este percorrido presentou un gran número de desafíos á ingeniería civil, sobre todo o Túnel Kilbsy, pero foi completado en 1838. Stephenson foi o responsable directo do túnel que atravesaba Primrose Hill. As primeiras locomotoras non podían afrontar a subida do tramo entre Euston e Chalk Farm, así que fixo falta que Stephenson idease un sistema para subir a costa que funcionaba mediante cadeas accionadas por un motor a vapor situado xunto a The Roundhouse.
thumb|left|Cabana en [[Killingworth onde creceu Robert. O reloxo de sol instalado por Robert e o seu pai pode verse sobre a porta principal]]
esquerda|thumb|Deseño da locomotora The Rocket
esquerda|thumb|The Rocket de Stephenson, que está exposta no Museo de Ciencias de Londres.
Robert Stephenson foi un experto recoñecido internacionalmente para cuestións ferroviarias. Por exemplo, foi asesor de Paulin Talabot, para a construción do ferrocarril do Gard, visitou o ferrocarril de Orleáns a Tours en Francia, e asesorou na construción da liña de Biscaia a Madrid.Tamén foi membro da Sociedade de estudos do Canal de Suez. No outono de 1850 viaxou por Suíza por encargo do Goberno federal para elaborar dictames sobre a rede ferroviaria prevista.
Construíu pontes famosas, como o High Level de Newcastle, a ponte Britannia, de seccións de ferro forxado, que cruzaba o Estreito de Menai; a ponte de Conwy, entre Llandundno e Conwy; o Viaduto Arnside de Cumbria; o Royal Border Bridge de Berwick-upon-Tweed e unha ponte para estrada e vía férrea de 1850 sobre o Río Nene en Sutton Bridge, Lincolnshire.
Un dos poucos erros na carreira de Stephenson foi o deseño da ponte Dee, que se afundiu mentres o cruzaba un tren. Foi duramente criticado por ese deseño, mesmo antes do desastre, pola mala elección dos materiais.
Como membro do Partido Conservador foi elixido membro do Parlamento por Whitby desde 1847 até a súa morte.
Morreu o 12 de outubro de 1859, pouco antes de facer 56 anos de idade. A pesar da súa rivalidade, Stephenson mantivo unha íntima amizade con Isambard Kingdom Brunel e axudáronse mutuamente en varios proxectos.
O Museo Ferroviario Stephenson en North Shields foi nomeado no seu honor e no do seu pai.
Legado
A morte de Robert foi profundamente lamentada en todo o país. O seu cortexo fúnebre recibiu o permiso da raíña para pasar por Hyde Park, unha honra previamente reservada á realeza. Emitíronse dúas mil entradas, pero 3000 homes foron admitidos no servizo na Abadía de Westminster, onde foi enterrado xunto ao gran enxeñeiro civil Thomas Telford. Os barcos no Támese colocaron as bandeiras a media hasta e 1.500 empregados de Robert Stephenson & Co. marcharon polas rúas de Newcastle para o seu propio servizo conmemorativo. Deixou propiedades en mans de familiares, amigos e institucións como o North of England Institute of Mining and Mechanical Engineers. esquerda|miniatura| Ponte Britania
Soiuz TMA-19
Soiuz TMA-19 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 15 de xuño de 2010 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-19 foi lanzada cos cosmonautas Shannon Walker, Fiodor Iurchikhin e Douglas Wheelock a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita dos cargueiros Progress M-06M, Progress M-07M e Progress M-08M. A nave regresou o 26 de novembro de 2010 ás 4:46 GMT.