cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Praia de l'Almadrava, Benicàssim
É unha prolongación da praia de Voramar coa que limita polo norte e continúa tamén cara ao sur, onde se atopa a praia da Torre de Sant Vicent. Están separadas entre si por uns espigóns que reducen o impacto das ondas. Ten uns 600 metros de lonxitude por uns 60 metros de largo.
Francisco I de Austria
Nacemento e familia
Nacido o 12 de febreiro de 1768 en Florencia, capital do Gran Ducado de Toscana, era fillo de Leopoldo II, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e da infanta de España María Luísa de Borbón, que naquel momento eran os grandes duques de Toscana.
Praia de l'Almadrava, Benicàssim
Conta cun paseo marítimo que percorre as diferentes praias do fronte marítimo de Benicàssim. Atópase nunha contorna fortemente urbanizada e ten acceso dende a rúa. Ten o distintivo de bandeira azul.
Francisco I de Austria
Nacemento e familia
Francisco era neto por vía paterna de Francisco de Lorena, duque de Lorena, gran duque de Toscana e emperador do Sacro Imperio (Francisco I) e da arquiduquesa María Tareixa I de Austria. Por vía materna os seus avós eran o rei Carlos III de España e a princesa María Amalia de Saxonia.
Matrimonios e fillos
O aínda arquiduque Francisco de Austria contraeu matrimonio en primeiras nupcias coa duquesa Isabel Guillermina de Württemberg, filla do duque Federico II Euxenio de Württemberg e da margravina Federica de Brandeburgo-Schwedt. A voda tivo lugar a en Viena o 6 de xaneiro de 1788. A parella tivo unha única filla:
A duquesa Isabel de Württemberg morreu en Viena o 18 de febreiro de 1790 a consecuencia do parto da súa única filla.
Meses despois, o 15 de agosto de 1790, contraeu matrimonio por procuración en Nápoles coa súa prima irmá María Tareixa das Dúas Sicilias, filla de Fernando I das Dúas Sicilias e de María Carolina de Austria, ratificándose o casamento en Viena o 19 de setembro de 1790. Francisco e María Tareixa eran primos irmáns duplos, xa que Fernando I era irmán de María Luísa de Borbón, infanta de España, e María Carolina de Austria érao do emperador Leopoldo II.
A parella tivo trece fillos:
Meses despois, Francisco contraeu terceiras nupcias coa arquiduquesa María Luísa de Austria-Este en Viena o día 6 de xaneiro de 1808. María Luísa era filla do duque Fernando III de Módena e da princesa María Beatriz de Este. A parella non tivo descendencia e María Luísa falecía en Viena o 7 de abril de 1816.
Francisco casou en cuartas nupcias coa princesa Carolina de Baviera, filla do rei Maximiliano I Xosé de Baviera e da landgravina Augusta de Hessen-Darmstadt. A parella contraeu matrimonio en Múnic o 29 de outubro de 1816. Carolina estivera casada co rei Guillerme I de Württemberg, matrimonio que anulara a Igrexa. A parella non tivo descendencia.
Á súa morte, o 2 de marzo de 1835 en Viena, sucedeulle o seu fillo Fernando I.
Reinado
miniatura|esquerda|130px|Francisco II, último emperador do [[Sacro Imperio.]] Durante o seu mandato, a súa man dereita foi Metternich, condutor do Congreso de Viena, cuxa relevante xestión devolveu á coroa austríaca os territorios seus que foran ocupados.
Boicot, Desinvestimentos e Sancións
miniatura|300px
Francisco I de Austria
Reinado
Francisco, que era un convencido reaccionario, asentou o seu poder sobre medidas de represión policíaca e censura, para conxurar a ameaza do liberalismo. Nesa tarefa contou coa axuda inestimable de Metternich, con quen chegou a identificarse plenamente nos anos finais do reinado.
Boicot, Desinvestimentos e Sancións
O Movemento Boicot, Desinvestimentos e Sancións (tamén coñecido como BDS e Movemento BDS) é unha campaña global que trata de incrementar a presión económica e política sobre Israel para que cumpra os obxectivos do movemento: o fin da ocupación israelí e a colonización dos territorios Palestinos e os Altos do Golán, a plena igualdade dos cidadáns árabes palestinos que viven en Israel e o recoñecemento do dereito ao retorno dos refuxiados palestinos.
Francisco I de Austria
Enfrontamentos con Francia
Tras a caída do rei Luís XVI de Francia, o Imperio participou de forma destacada nas sucesivas coalicións contra a Francia revolucionaria, saldadas con perdas territoriais para o emperador.
Boicot, Desinvestimentos e Sancións
Citando o corpo de resolucións das Nacións Unidas sobre Israel e Palestina, e inspirándose nas campañas antiapartheid en contra da minoría dominante branca en Suráfrica, o movemento BDS chamou a varias formas de boicot contra Israel ata que atenda as súas obrigacións de dereito internacional. Leváronse a cabo protestas e conferencias apoiando a campaña por todo o mundo.
Francisco I de Austria
Enfrontamentos con Francia
En 1804 Francisco I tomara o título de Emperador de Austria, e o 6 de agosto de 1806 decretara a desaparición do Sacro Imperio Romano Xermánico, que rexera dende 1792, coa clara intención de impedir que Napoleón Bonaparte' se apropiase do título e a lexitimidade histórica que este levaba consigo.
Boicot, Desinvestimentos e Sancións
Os partidarios da campaña compárana co movemento antiapartheid surafricano de finais do século XX e ven as accións similares aos boicots contra Suráfrica durante a segregación racial. Equipasen a situación de Israel co apartheid, citando as numerosas leis israelís polas que se dá un trato discriminatorio aos seus cidadáns de orixe palestina en áreas tan diversas como na participación política, no acceso á terra e á educación ou no proceso xudicial.
Francisco I de Austria
Enfrontamentos con Francia
O Imperio austríaco era o resultado da acumulación dunha serie de posesións territoriais entre as que, á parte dos propios territorios austríacos, había que engadir os reinos de Hungría, Bohemia e Dalmacia, as provincias italianas da Lombardía e Venecia, a zona de Galitzia e Cracovia, e os ducados de Salzburgo e Bucovina.
Boicot, Desinvestimentos e Sancións
Os críticos do BDS rexeitan que Israel segregue aos seus cidadáns por orixe étnica ou relixioso. Ademais argumentan que o movemento BDS desincentiva o liderado palestino para negociar con Israel e que é unha campaña antisemita que unicamente busca a deslexitimación de Israel.
Francisco I de Austria
Enfrontamentos con Francia
Tras a celebración do matrimonio entre a súa filla María Luísa de Habsburgo-Lorena con Napoleón en 1810, o Imperio austríaco mantívose ao lado de Francia durante un período.
Porén, finalmente, en 1813, Francisco I tivo que aliarse con Prusia e Rusia para facer fronte á pretendida hexemonía de Napoleón sobre Europa, alianza que se mantivo ata a derrota definitiva do emperador francés na batalla de Waterloo en xuño de 1815.
Callista
Callista é un xénero de moluscos bivalvos da orde dos veneroides e familia dos venéridos,
Especies
Segundo o SIIT, o xénero só comprende dúas especies:
Erminde, Figueroa, Abegondo
Erminde é un lugar da parroquia de Figueroa no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Xunto coa Manga, A Praza e a Nespereira en 2016 contaba con 108 persoas, 52 mulleres e 56 homes.
O tradicional núcleo rural de Erminde atópase no centro da parroquia e apegado ao lugar da Praza, separado pola Volta do Campo. Nel está a antiga escola da "Ave María do Neno Xesús", actual centro social da parroquia.
Porén, no último plano urbanístico do concello de Abegondo a denominación de Erminde acaeu nunha nova zona urbanizada no que tradicionalmente se lle chamou Os Quenllos.
A-1
A Autovía do Norte ou A-1 é unha das seis autovías radiais coas que conta España. Na Rede de Estradas Europeas ten a denominación E-05. O tramo que discorre por Guipúscoa mantén a antiga denominación de N-I. Ten unha lonxitude de 371 km entre Madrid e Irún.
Polo seu trazado, é unha das vías de comunicacións máis transitadas do país, xa que é un dos principais eixos norte-sur. Debido a isto, boa parte do tráfico procedente de Europa Occidental discorre por esta vía.
Historia
A A-1 é o resultado do desdobramento da antiga N-I ou a construción de tramos novos nalgúns lugares onde se mantén a antiga estrada nacional paralela á autovía (principalmente variantes a localidades). A N-I comezou a desdobrarse nos anos 70, inicialmente o tramo entre Madrid e San Agustín del Guadalix. Durante os anos 80 desdobrouse o tramo comprendido entre este último e Burgos, a excepción do tramo que discorre polo Porto de Somosierra, o cal mantivo a estrada orixinal e no seu lugar fíxose a autovía mediante un túnel baixo devandito porto, coñecido como túnel de Somosierra, que foi finalizado a finais dos 80. Os tramos do País Vasco tamén foron construídos durante os anos 70 e 80 a excepción do tramo Altsasu-Idiazabal, que se finalizou en 2003.
Expúxose a posibilidade de desdobrar o tramo da N-I entre Burgos e Armiñón, pero o único tramo aberto é o denominado de conexión coa N-I entre o inicio da AP-1 e Villafría (comparte con BU-30) de 10 km. A única alternativa que ten a A-1 é a autoestrada de peaxe AP-1. Con todo, non existe a data de hoxe ningún proxecto para levar a cabo.
Características
250px|miniatura|esquerda|Autovía A-1 A A-1 ten dous tramos construídos: o tramo Madrid - Rubena (Burgos) e o tramo Miranda de Ebro (AP-68) - Donostia (AP-8).
No seu percorrido polo País Vasco, na provincia de Áraba renomeouse á antiga N-I como A-1, pertencente ao Departamento de Estradas da Deputación Foral de Áraba e na provincia de Guipúscoa ségueselle coñecendo como N-I a pesar de estar desdobrada como autovía (no tramo de Navarra, como pasa no tramo alavés, denomínase A-1). No ano 2003 inaugurouse o tramo de Vitoria a Altsasu (Navarra) e de aí a Idiazabal, polo porto de Echegarate. O penúltimo tramo chega de Idiazabal ata Donostia, onde a autovía acaba na autoestrada AP-8. Finalmente o último tramo comprende desde a AP-8 ata o leste de Errenteria onde se transforma na estrada ata Francia.
Desde Errenteria ata a fronteira francesa (Irún) a N-I renomeouse como GI-636 por mor de que esta parte da estrada pasou a ser pertencente á Rede de Estradas do País Vasco. Xa que logo, a N-I actual soamente chega ata a localidade de Lasarte-Oria con en enlace do Segundo Cinto de Donostia (AP-8) e a GI-11 (Antigo tramo denominado N-I-A) que enlaza a N-I coa AP-8 e o Primeiro Cinto de Donostia (GI-20).
Ten 137 enlaces deles 117 son totais e 20 parciais.
Soiuz 30
Soiuz 30 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 27 de xuño de 1978 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz 30, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Piotr Klimuk e Mirosław Hermaszewski (o primeiro cosmonauta polaco) a bordo, foi unha misión Interkosmos lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. A tripulación adicouse a facer experimentos relacionados coa bioloxía, a observación da Terra e o estudo das auroras boreais.
A misión Soiuz 30 coincidiu coa misión de larga estancia Soiuz 29, composta por Kovalenko e Ivanchenkov. Klimuk e Hermaszewski regresaron á Terra o 5 de xullo de 1978 ás 13:29 GMT.
Praia de Heliòpolis
A praia de Heliòpolis é unha praia do concello de Benicàssim, na provincia de Castelló. Ten máis de 2 km de lonxitude e limita ao norte coa praia de Els Terrers e ao sur coas praias da cidade de Castelló de la Plana.
Conta cun paseo marítimo que percorre todas as praias do concello e cun carril bici que comunica o núcleo urbano coa capital castellonenca. É unha praia cunha zona balizada para a saída de embarcacións. Ten o distintivo de bandeira azul.
Dazhbog Patera
Dazhbog Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 118 kms de diámetro e está situado a [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Dazhbog_Patera&params=55.1_N_301.48_W_globe:io&title=Dazhbog+Patera 55,1° N 301,48° O]. O nome de Dazhbog provén da mitoloxía eslava, onde Dazhbog era o deus do Sol, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1979.
Este volcán é difícil de diferenciar doutros volcáns e accidentes xeolóxicos nalgunhas imaxes de Ío. En imaxes tomadas pola sonda Voyager, nestas imaxes a caldeira é bastante prominente cun vermello escuro no chan do cráter e un halo escuro ó redor da propia caldeira. Pero nas imaxes de sonda Galileo custa moito dicir onde está o volcán. Unha teoría podería ser que o volcán estivese inactivo, e coma en xullo do 1998, o Telescopio Hubble detectou un punto quente en Dazhbog, entón poderían aparecer variacións acusadas entre imaxes de cando o volcán estaba inactivo e de cando estivese activo.
miniatura|500px|esquerda|Dazhbog Patera (imaxe da dereita)
Praia de Voramar
A praia de Voramar é unha praia do concello de Benicàssim, na provincia de Castelló. Ten unha lonxitude de 550 metros por 50 de largo e limita ao norte co concello de Orpesa e ao sur coa praia de l'Almadrava.
A achega de area natural e un espigón facilitaron que esta praia teña unha superficie considerable. A súa contorna está delimitada polo paseo marítimo da localidade que separa a praia dos chalés. Atópase nunha zona urbana e ten saída de embarcacións.
Ten o distintivo de bandeira azul dende 1994.
Steven Adams
Nova Zelandia
En febreiro de 2011, Adams fichou polos Wellington Saints para disputar a tempada 2011 da NBL neozelandesa, onde axudou ós Saints a gañar o título da NBL, e conseguiu o premio ó Rookie do Ano.
NBA
O 24 de novembro de 2020, Adams foi traspasado ós New Orleans Pelicans nun traspaso entre catro equipos.
Estan Patera
Estan Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 95 kms de diámetro e está situado a [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Estan_Patera&params=21.61_N_87.71_W_globe:io_type:landmark_source:gpn 21,61° N 87,71° O]. O nome de Estan provén da mitoloxía hitita, onde Estan era o deus do Sol, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 2006. Este cráter está situado ó norte da base da montaña de 11 kms de altitude Gish Bar Mons. Pódese atopar na dirección oeste-noroeste o monte Skythia Mons, e cara o suroeste Monan Mons, e o norte e sur pódense atopar Monan Patera e Ah Peku Patera, respectivamente.
Lore (filme)
Lore é un filme de 2012 dirixido por Cate Shortland. É unha coprodución entre Australia, Alemaña e o Reino Unido. Está baseado na novela The Dark Room de Rachel Seiffert.
Foi escollido como candidato australiano para o Óscar ó mellor filme internacional na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Praza, Figueroa, Abegondo
A Praza é un lugar da parroquia de Figueroa no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. O núcleo rural atópase no centro da parroquía e ten como monumento principal a Torre de Figueroa no seu centro e a Igrexa de San Miguel de Figueroa.
Segunda división española 1945/46
A tempada 1945–46 da Segunda División de España foi a 15ª edición deste torneo. O campión foi o CE Sabadell, que ascendeu á Primeira División xunto co Deportivo da Coruña. SD Ceuta, UD Salamanca e Jerez CF descenderon á Terceira División.
A Praza, Figueroa, Abegondo
Xunto coa Manga, Erminde e a Nespreira en 2016 contaba con 108 persoas, 52 mulleres e 56 homes.
Segunda división española 1945/46
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Suabia (rexión administrativa)
Suabia (en alemán Schwaben, en bávaro Schwobm) é unha das sete rexións administrativas (Regierungsbezirk) en que está dividido o estado federado alemán de Baviera.
Adonal Foyle
Adonal David Foyle, nado o 9 de marzo de 1975 en Canouan, San Vicente, é un ex xogador profesional de baloncesto de San Vicente e as Granadinas que xogou para os Golden State Warriors, Orlando Magic e Memphis Grizzlies da National Basketball Association (NBA). Cunha altura de 2,08 metros xogaba na posición de pivote.
Universidade
Foyle asistiu á Universidade de Colgate, onde foi o máximo reboteador da historia da universidade e segundo máximo anotador. Abandonou a NCAA como máximo taponador de todos os tempos con 492, a pesar de xogar tres tempadas (Wojciech Myrda bateu a súa marca en 2002).
NBA
Foi seleccionado no Draft da NBA de 1997 na oitava posición por Golden State Warriors. Ao longo da súa carreira ha promediado 4.5 puntos e 1.9 tapóns por partido, finalizando entre o dez máximos taponadores por partido da tempada en tres ocasiones. En xullo de 2004, os Warriors renovaron a Foyle por seis anos a razón de 42 millóns de dólares. O contrato foi criticado polos afeccionados, considerando que era demasiado excesivo para un xogador que participaba ao redor de 20 minutos por partido, e que ofensivamente era moi limitado. Nas dúas últimas tempadas, Foyle perdeu o rol de titular a favor de tres xogadores diferentes, entre eles o mozo Andris Biedrins. Na campaña 2005-06, fixo 4,5 puntos, 5,5 rebotes e 1,6 tapóns en 23,7 minutos por noite, mentres cobraba 7 312 500 $. En agosto de 2007 ficha por Orlando Magic como axente libre. O 19 de febreiro de 2009 foi traspasado a Memphis Grizzlies, aínda que non tardaría en regresar a Florida, onde actualmente forma parte do cadro, mais está inactivo.
Suabia (rexión administrativa)
División administrativa
A rexión de Suabia está composta por catro cidades-distrito (Kreisfreie Städte) e dez distritos rurais (Landkreise):
Evolución histórica da poboación de Suabia
miniatura|150px|Casa do Concello de [[Kempten]]
Historia
Despois da decapitación do duque de Suabia Conradino en Nápoles en 1268, seu tío, o duque bávaro Luís herdou algunhas das posesións de Conradino en Suabia.
En 1803, coa mediatización e secularización alemá, Baviera adquiriu os territorios da Suabia Oriental, que se fusionaron co Palatinado-Neuburgo, constituíndo a "Provincia Bávara de Suabia", cuxa capital encontrábase en Ulm.
Despois da fundación do Reino de Baviera, o estado reorganizouse totalmente e, en 1808, dividiuse en 15 rexións gobernamentais administrativas (en alemán: Regierungsbezirke, singular Regierungsbezirk), en Baviera chamadas Kreise (singular: Kreis). Estas creáronse á maneira dos departamentos franceses, bastante uniformes en tamaño e poboación, e recibiron o nome dos seus principais ríos.
En 1808 este territorio dividiuse en tres distritos (Oberdonaukreis, Lechkreis, Illerkreis) e, en 1817 foron reunidos de novo no distrito Oberdonaukreis, cuxa sede era Augsburgo.
Nos anos seguintes, debido aos cambios territoriais (por exemplo, a perda do Tirol alemán e a adquisición do Palatinado renano), o número de Kreise reduciuse 15 a 8. En 1837, o rei Luís I de Baviera cambiou o nome dos Kreise aos nomes territoriais históricos. Isto tamén implicou algúns cambios fronteirizos ou intercambios territoriais. Así, o nome do distrito cambiou a distrito de Suabia e Neoburgo, en honor ao ducado de Suabia, xa que o actual distrito conformaba os territorios do leste do antigo ducado.
Durante o período nazi, o 1 de outubro de 1928, a rexión separouse do resto de Baviera para formar o Gau Schwaben, sendo reincorporada a Baviera despois da segunda guerra mundial, como distrito de Suabia.
Economía
O produto interior bruto (PIB) da rexión foi de 74 800 millóns de euros en 2018, o que representaba o 2,2 % da produción económica alemá. O PIB per cápita axustado ao poder adquisitivo foi de 36 500 euros, o 121 % da media da Unión Europea no mesmo ano. O PIB por empregado foi o 101 % da media da UE.
Serge Gnabry
Serge David Gnabry, nado o 14 de xullo de 1995 en Stuttgart, é un futbolista alemán. Xoga de extremo e o seu actual club é o FC Bayern München da Bundesliga alemá.
Traxectoria
Tras pasar polas categorías inferiores do VfB Stuttgart, en 2010 Gnabry fichou polo Arsenal FC a cambio de 100.000 libras, pero tivo que agardar ata 2011 para cumprir 16 anos e unirse ó club inglés.
O 31 de agosto de 2016, Gnabry fichou polo SV Werder Bremen da Bundesliga alemá a cambio de 5 millóns de libras.
O 11 de xuño de 2017, o FC Bayern München anunciou a fichaxe de Gnabry por tres anos, a cambio de 8 millóns de euros.
Ohrid
Ohrid (en Охрид) é unha cidade de Macedonia do Norte, sede do concello de Ohrid. É a principal cidade situada no lago de Ohrid e con algo máis de 42.000 habitantes en 2002 a oitava cidade do país. Ohrid é coñecida por chegar a ter no pasado 365 igrexas, unha para cada día do ano, denominándose a "Xerusalén de Macedonia". A cidade está chea de casas pintorescas e monumentos e o turismo é unha das principais riquezas da localidade. En 1979 e en 1980, Ohrid e o lago de Ohrid entraron na lista de Patrimonio da Humanidade da UNESCO, e Ohrid é un dos 28 lugares que están inscritos á vez no ámbito cultural e no natural. Segundo o censo de 2002 a maioría da poboación da localidade é de etnia macedonia 33.791 (80,4%), seguida da albanesa 2.959 (7%) e turca 2.256 (5,4%); predominando tamén a lingua macedonia 34.910 (83,1%), seguinda da albanesa 3.957 (9,4%) e turca 2.226 (5,3%). En canto á relixión é amplamente maioritaria a ortodoxa 33.987 (80,9%) seguida da islámica 7.599 (18,1%).
Poula
O termo poula pódese referir a:
Festas Minervais
miniatura|Alonso III de Fonseca, arcebispo de Santiago de Compostela e Toledo.
As Festas Minervais é un certame literario galego que apareceu por primeira vez en 1536 na honra da figura de Alonso de Fonseca III, arcebispo de Toledo e de Santiago de Compostela. Dito certame foi promovido pola Universidade de Santiago de Compostela, considerándose un modelo tanto no campo literario como no lingüístico da época. Os autores participantes empregaron a lingua castelá e o latín para as súas composicións. Porén, existiron algúns que excepcionalmente optaron polo uso da lingua galega.
Orixe
As ideas que motivaron a celebración deste certame literario residen nos concursos poéticos da Antigüidade Clásica, como poden ser os Xogos Equirios a Marte. Personalidades como Numa Pompilio propiciaron a aparición do costume de dignificar e de render homenaxe e culto a heroes, príncipes e deidades. De aquí proceden outros certames como os Xogos Florais. Non foi até tempos de Domiciano, entre os anos 51 e 96 a.C., cando se comezou a promover nas escolas gregas un certame poético anual.
Certame de 1697
miniatura|Convocatoria das Festas Minervais de 1697. Pero alén da información relacionada coa convocatoria das Festas Minervais, apenas se conservan mostras das celebracións anuais do certame. A única excepción constitúena as celebradas en 1697, ás que se presentaron máis de 100 autores, e das que se conserva unha recompilación incluída nun volume titulado Fiestas Minervales y Aclamación perpetua de las Musas á la inmortal memoria de el Ilustrissimo y Excelentissimo Señor D. Alonso de Fonseca, que se converteu na mellor representación da poesía barroca galega. Este certame de 1697 comeza cunha dedicatoria a don Juan Domingo de Zúñiga, conde de Monterrei. O documento da convocatoria foi creado por varios autores entre os que destacan Xosé Varela y Valadre, reitor da Universidade de Santiago; Simón Barrena, lector de Teoloxía e presidente in capite do Convento de San Francisco do Val de Deus; don Xosé Vallo de Porras, autor do cartel do certame; e o frade Plácido Mosquera, secretario do certame, quen dedica unha poesía a Fonseca.
A estrutura deste concurso dividíase, segundo a súa temática, en sete asuntos: Estes sete asuntos son redactados por medio da comparación entre a biografía de Don Alonso de Fonseca e a historia de Roma. Por último, remata o certame cunha loa ao Espírito Santo de Xosé Vallo de Porras.
As Festas Minervais no século XX
En 1953, o Seminario de Estudos Universitarios (SEU) (de carácter falanxista), propúxose recuperar o estilo imperial do Santiago do Século de Ouro restaurando as Festas Minervais, mais sen convocar premios para poesía en lingua galega. Mesmamente nestas primeiras Minervais do século XX resultou premiado Bernardino Graña.
No curso 1955-1956 prodúcese a galeguización das Festas Minervais da man de Xosé Manuel López Nogueira. Os seus principais obxectivos foron: O 8 de marzo de 1956 o diario La Noche publicou fotos sobre o certame, entre elas a entrega de premios a Ángel Blanco Losada, Xosé Luís Méndez Ferrín e Gonzalo Rodríguez Mourullo. Na obra Os anos escuros de Xosé Luís Franco Grande consérvase a acta dos xurados cualificadores das Festas Minervais do ano 1957:
Até 1964, as Festas Minervais viñéronse celebrando sen interrupción e convocándose con excelente puntualidade en galego e en castelán.
Xeración literaria
A Xeración das Festas Minervais está formada por un grupo de poetas universitarios que participaron no certame literario promovido pola Universidade de Santiago, que premiaba obras poéticas e narrativas en galego. Son persoas que non viviron directamente a guerra civil española, que senten grande interese pola cultura e que toman conciencia crítica coa realidade española da época. Protagonizan unha fonda renovación temática e formal. Contémplase que cada un dos integrantes seguiu unha traxectoria poética propia. Entre os seus representantes están Uxío Novoneyra, Avilés de Taramancos, Manuel María, Bernardino Graña, Xohana Torres, Méndez Ferrín, Salvador García Bodaño, Arcadio López Casanova e Xosé Luís Franco Grande.
Premios TP de Ouro 2003
Lista de Premios TP de Ouro de 2003, entregados en 2004:
J. J. Redick
'''Jonathan Clay "J.J." Redick''', nado o 24 de xuño de 1984 en Cookeville, Tennessee, é un ex xogador profesional estadounidense de baloncesto. Mide 1,93 metros e xogaba de escolta.
A Manga, Figueroa, Abegondo
A Manga é un lugar da parroquia de Figueroa no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Linda coas parroquia de Sarandós e Cañás (a segunda do concello de Carral). Xunto con Erminde, A Praza e a Nespereira en 2016 contaba con 108 persoas, 52 mulleres e 56 homes.
J. J. Redick
Instituto
Redick acudiu ao Roanoke, Virxinia. Acabou a súa traxectoria no instituto como o máximo anotador na historia da AAA de Virxinia con 2.215 e liderou ao equipo ao campionato estatal con 41 puntos na final. Tamén se coroou como gañador do concurso de triplos do McDonald's All-American.
Universidade
Redick pasou 4 tempadas na Universidade de Duke onde se converteu nunha lenda universitaria. Estivo desde 2000 até 2006, e nese período converteuse no máximo anotador na historia da Central Michigan. No partido polo campionato da ACC anotou 30 puntos na vitoria ante North Carolina State. esquerda|150px|miniatura|J.J. Redick con Duke. No seu ano sophomore, en 2003-04, Redick alcanzou a Final Four tras vencer a Xavier na final rexional, con todo, quedaron ás portas despois de caer en semifinais ante UConn Huskies 79-78. Fixo 15,9 puntos, 3,1 rebotes e 1,6 asistencias por partido. Superou o seu propio récord de tiros libres anotados consecutivamente con 54, cifra récord na Atlantic Coast Conference.
Durante o seu ano júnior, co-capitaneou o equipo xunto á base Daniel Ewing, e tras ter unha media de 21,8 puntos gañouse o Premio Adolph Rupp (superando a Andrew Bogut, quen levou o Universitario do Ano), un trofeo recibido polo mellor xogador de baloncesto masculino da División I da NCAA. Está considerado como un dos premios máis importantes do baloncesto universitario. Tamén logrou o título de Xogador do Ano na Atlantic Coast Conference. Con Duke caería en semifinais rexionais ante Michigan State.
En 2006 fixo historia logrando no seu ano sénior os catro premios máis importantes do baloncesto universitario a nivel xeral: O Universitario do Ano (ou Naismith College Player of the Year), o Premio John R. Wooden, o Oscar Robertson Trophy e o Premio Adolph Rupp (só dous xogadores lograron este trofeo máis de dúas veces, Ralph Sampson e Bill Walton), ademais do título de Xogador do Ano na ACC. Acabou a tempada cunhas medias de 26,8 puntos, 2 rebotes e 2,6 asistencias. Con 964 puntos, quedou a seis puntos do récord de anotación nunha tempada na ACC que ostenta Dennis Scott desde 1990.
Fixo unha media durante esas catro campañas de 19,9 puntos cunhas porcentaxes do 40m6 en triplas e do 91,2 en tiros libres. Con 2.769 converteuse no máximo anotador na historia de Duke, da Atlantic Coast Conference e do seu torneo, con 225, superando os 220 de Len Chappell (1960-62). J.J. Redick foi membro en 2003 do equipo júnior que gañou o Mundial, e en 2005 tamén estivo coa selección sub'21 gañando o Mundial e os Global Games. O 4 de febreiro de 2007 no Cameron Indoor Stadium, Duke retirou o seu número 4 nunha cerimonia especial, converténdose no décimo terceiro xogador en que a universidade lle retira o dorsal.
NBA
Redick foi elixido por Orlando Magic no posto 11 do draft de 2006. Anteriormente durante os campos pre-draft rumoreábase que seria elixido entre as primeiras seis posicións, mais unha lesión nas costas baixou consideradamente as súas probabilidades. A pesar da boa fama gañada na universidade logrando premios e sendo considerado como unha dos mellores xogadores brancos cara o futuro xunto a Adam Morrison, en Orlando non contou co beneplácito de Brian Hill. Fixo 6 puntos e 1,2 rebotes en 14,8 minutos de media, tendo o seu mellor rendemento no mes de febreiro, onde tivo unha media de 9 puntos, facendo 16 a San Antonio Spurs, a súa mellor marca como novato. En playoffs tivo que esperar a debutar no cuarto partido fronte a Detroit Pistons, onde anotou 3 puntos. En 2007 pediu o traspaso pero negóuselle baixo a escusa de que o equipo ía ben encamiñado cara aos play off.
Na tempada 2008-2009, Redick consegue por primeira vez ser titular, logrando números aceptables, aos poucos vai gañando a confianza do seu adestrador, quen o usaría na etapa final dos play off, sendo unha figura importante saíndo do banco. Na tempada 2009-2010, Redick xa goza da confianza do seu equipo e adestrador, sendo el o substituto de luxo para Vince Carter, e tamén sendo titular durante lesións deste.
Death in June
Death in June é unha banda inglesa de música post-industrial liderada polo músico de folk Douglas Pearce, máis coñecido coma Douglas P. O grupo orixinalmente formouse en Gran Bretaña no ano 1981 como un trío, pero despois de que os outros membros a deixasen en 1984 e 1985 para traballar noutros proxectos, a banda converteuse no traballo de Douglas P. e varios colaboradores. Douglas P. vive na actualidade en Australia.
Fuchi Patera
Fuchi Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 64 kms de diámetro e está situado a [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Fuchi_Patera&params=28.34_N_327.57_W_globe:io&title=Fuchi+Patera 28,34° N 327,57° O]. O nome de Fuchi provén da mitoloxía ainu, onde Fuchi era a deusa do lume, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1979. Manua Patera está situado na dirección norte-nordeste, e Amaterasu Patera está cara o nordeste.
Praia da Torre de Sant Vicent
A praia da Torre de Sant Vicent é unha praia do concello de Benicàssim, na provincia de Castelló. Ten unha lonxitude de 650 metros e limita ao norte coa praia de l'Almadrava e ao sur coa praia de Els Terrers.
Atópase xunto á Torre de Sant Vicent e o paseo marítimo da cidade, con moitas terrazas. No mar, unha plataforma flotante serve de punto de reunión. Ten o distintivo de bandeira azul.
Héctor Hernández Ortega
Héctor Hernández Ortega, nado o 23 de maio de 1991 en Valladolid, é un futbolista español, que xoga de lateral esquerdo no Rayo Majadahonda, da Primeira División RFEF.
Comezos
Nacido en Valladolid, formouse na canteira do CD Victoria CF e logo na do CD Betis CF, ambos de Valladolid.
Real Zaragoza (2010-2013)
En 2009 ingresou no Real Zaragoza e xogou co seu filial, o Zaragoza B, entre as tempadas 2010/11 e 2012/13, as dúas últimas na Segunda División B.
O 23 de xaneiro de 2013 debutou co primeiro equipo zaragozano nos cuartos de final da Copa do Rei contra o Sevilla, saltando ao terreo do Sánchez Pizjuán no minuto 51 para substituír a Víctor Rodríguez. Menos de tres semanas despois debutou na Primeira División, entrando como titular no equipo de Manuel Jiménez fronte á Real Sociedad na Romareda. Con todo, foi expulsado aos 22 minutos, por dobre amarela tras dúas entradas sobre Carlos Vela, e o Zaragoza perdeu 1-2.
Real Sociedad (2013-2018)
O 30 de xuño de 2013 finalizou o seu contrato co Zaragoza e asinou coa Real Sociedad ata o 30 de xuño de 2014 para poñerse ás ordes de Asier Santana no equipo filial, o Sanse. Apenas tivo protagonismo no seu primeiro ano en Donostia, pero a situación mudou no segundo, no que disputou 35 encontros, case todos como titular.
Tenerife e Numancia (2018-2020)
En agosto de 2018 desvinculouse da Real e fichou polo Tenerife, adestrado naquel entón por Joseba Etxeberria, e que militaba na Segunda división.​ Co club canario contabilizou 16 encontros, 15 deles como titular.
Na tempada 2019/20 fichou polo Numancia,​ de Segunda División, co que actuou en 31 partidos, e co que sufriu un novo descenso.
Deportivo da Coruña (2020-2022)
O 12 de setembro de 2020, anunciouse a súa fichaxe por dúas tempadas polo Deportivo da Coruña da Segunda División B. Debutou no estadio Reina Sofía fronte ao Unionistas de Salamanca, marcando o gol da vitoria (1-0) cando só transcorreran 50 segundos de partido. Un mes despois marcou o seu primeiro gol na Copa do Rei, no partido da primeira rolda contra o El Ejido, no que o seu equipo venceu por 1-0. Disputou un total de 14 encontros na tempada, na que o Deportivo se clasificou para a primeira edición da Primeira División RFEF.
Na súa segunda campaña no club galego foi titular durante a maior parte dos encontros, disputando un total de 33 partidos, 31 deles saíndo de inicio. Foi titular nos dous partidos da promoción de ascenso, na que o Deportivo acabou caendo na prórroga da final contra o Albacete en Riazor. Ao remate da tempada o club rescindiu o seu contrato, polo que pechou o seu paso pola Coruña cun total de 47 partidos e 2 goles.
Rayo Majadahonda
Trala súa saída do Deportivo estivo medio ano sen equipo, ata que no último día do mercado invernal da tempada 2022/23 anunciouse a súa fichaxe polo Rayo Majadahonda, de Primeira RFEF.
Saturno devorando un fillo
Saturno devorando un fillo é unha das pinturas que o pintor español Francisco de Goya realizou directamente, nalgún momento entre 1819 e 1823, sobre os muros da casa onde viviu en Madrid, denominada a Quinta del Sordo. Está realizada ao óleo e pertence á serie denominada Pinturas Negras. Trala morte do pintor, foi trasladada do muro a lenzo e dende entón está exposta no Museo do Prado.
Historia
Pintada oririnalmente en óleo sobre o revoco dos muros da Quinta del Sordo, xunto co resto das outras Pinturas negra, foi trasladada a lenzo a partir de 1874 por Salvador Martínez Cubells, como encargara o barón Émile d’Erlanger, un banqueiro francés, de orixe alemá, que tiña intención de vendelas na Exposición Universal de París de 1878. En 1881, d’Erlanger cedeullas ó Estado español, que as destinou ó Museo do Prado, onde se expuxeron dende 1889.
Contexto
En 1819, Goya mercou unha casa á beira de Manzanares preto de Madrid chamada Quinta del Sordo. Era unha casa de dúas plantas que levaba o nome dun ocupante anterior que fora xordo, aínda que o nome tamén lle acaía a Goya, que quedara xordo despois de contraer febre en 1792.
Entre 1819 e 1823, cando abandonou a casa para se trasladar a Bordeos, Goya produciu unha serie de 14 obras, que pintou con óleo directamente sobre as paredes da casa. Á idade de 73 anos, despois de sobrevivr a dúas enfermidades que ameazaran a súa vida, probablemente, o tema da morte era algo que lle preocupaba e, a maiores, estaba tamén cada vez máis amargado polas liortas civís ocorridas en España. Aínda que inicialmente decorou as habitacións da casa con imaxes máis inspiradoras, co paso do tempo foron converténdose nas desacougantes imaxes coñecidas hoxe como as Pinturas Negras. Estas imaxes, que non estaban destinadas a ser exhibidas publicamente, reflicten o seu estado de ánimo pesimista e escuro con algunhas tensas escenas de malevolencia e conflito.
Descrición
Saturno era unha das seis que estaban no comedor, á esquerda da fiestra, no muro do lado leste, oposto á entrada do comedor do piso baixo da Quinta del Sordo. Segundo a interpretación tradicional, representa o mito grego do titán Cronos (no título, romanizado como Saturno), quen, temendo que un dos seus fillos o derrocase, comíaos segundo ían nacendo de Ops (Rea na mitoloxía grega), a súa muller.
Goya representa a Saturno devorando a un dos seus fillos, cuxa cabeza e parte do brazo esquerdo xa foron devorados. O brazo dereito, tamén falta, quizais devorado ou doblado cara adiante e oculto ao espectador. A imaxe de Saturno recúrtase contra a escuridade do fondo, coa boca aberta. Unha fonte de luz provén da carne branca, do sangue vermello do cadáver e das articulacións abrancuxadas do propio Saturno, especialmente dos dedos, que prenden fortemente a parte posterior do corpo.
Parece establecido que Saturno foi representado, orixinalmente, cun pene parcialmente erecto, mais, de ser así, este detalle perdeuse ben pola deterioración do fresco co paso do tempo ben pola transposición da pintura ao lenzo levada a cabo por Salvador Martínez Cubells, ben porque, intencionadamente, esta parte do lenzo foi repintada antes da súa exhibición. de calquera xeito, está claro que, hoxen día, a área preto da ingua é difusa e escura.
Análise
miniatura|Saturno, pai de xúpiter, devorando a un dos seus fillos (1636), obra de [[Peter Paul Rubens. ]] Téñense proposto moitas interpretacións osbre o significado desta pintura: o conflito entre a mocidade e a vellez, o tempo que devora tódalas cousas, a ira de Deus etc., mais tamén unha alegoría á situación española do momento, cando as guerras e as revoltas consomen a seus fillos. Outras explicacións, baseáronse na relación de Goya co seu propio fillo, Javier, o único dos seus fillos que sobreviviu até chegar á idade adulta, ou sobre a relación coa súa axudanta, e posible amante, Leocadia Weiss, ou sobre a violencia e superstición da Inquisición. Se ben resulta complicada a interpretación do significado da obra, algúns críticos de arte considérana "esencial para a nosa comprensión da condición humana dos tempos modernos do mesmo xeito que os frescos do teito da Capela Sixtina de Michelangelo son esenciais para entende-lo significado do século XVI".
O fillo devorado, cun corpo adulto, ocupa o centro da composición. Como na pintura de Judith e Holofernes, un dos temas centrais é o do corpo humano mutilado. Non só o corpo atroz do neno, senón que, a través do encadramento escollido e a iluminación de clarescuro extraordinariamente contrastada, as pernas do deus mergulláronse desde o xeonllo na negrura, nun baleiro sentimental. Emprega unha gama de branco e negro, aplicada en manchas grosas de cor, só rota polo ocre da carne e a brillante chama branca e vermella da carne crúa do fillo. Francisco Javier Sánchez Cantón comparouno co Saturno que Rubens pintou en 1636 para a Torre da Parada do Palacio do Pardo en Madrid, aínda que no seu estudo sinala como a violencia de Goya é moi superior, desposuída do seu pretexto mitolóxico, prefigurando con el o expresionismo.
Segundo Freud, o tema de Saturno está relacionado coa melancolía e a destrución, e estas características están presentes nas Pinturas negras. Cunha expresión terrible, Goya sitúanos ante o horror caníbal das mandíbulas abertas, os ollos en branco, o xigante envellecido e a masa sen forma do sanguento corpo do suposto fillo. A pintura non só fai alusión ao titán Cronos, que inmutable goberna o curso do tempo, senón que tamén foi o reitor do sétimo ceo e patrón dos septuaxenarios, como xa era Goya. O acto de comer ao seu fillo foi visto, desde o punto de vista da psicanálise, como unha figuración de impotencia sexual, especialmente se a poñemos en relación con outro cadro de paredes que decoraba a sala, Judit matando a Holofernes, un tema bíblico no que a fermosa viúva xudía Judith invita ao vello rei asirio Holofernes, daquela en guerra contra Israel, a un banquete lascivo e, despois de emborrachalo, decapítao.
Influencias
Tradicionalmente, tense mencionado que esta obra está inspirada no Saturno de Peter Paul Rubens, de 1636. A pintura de Rubens, que tamén se atopa no Museo do Prado, ten un tratamente máis diáfano e convencional do mito, colocando a gadaña, as nubes, e as estrelas que aluden á súa condición planetaria, sen existir a a ferocidade da que fai gala a obra de Goya. Porén, hai críticos que consideraron máis horripilante a versión de Rubens no sentido de presentar a un asasino calculador se remordementos que, temendo a profecía, asasina ao seu fillo inocente mentres que, na de Goya, represéntase a un home cuxa tolemia o leva a matar o fillo. Tamén son diferentes as figuras dos rapaces: en Rubens é un bebé indefenso e, en Goya, é un adolescente.
Por outra banda, hai autores como Bozal, que defenden que o corpo representado por Goya ten unha formas femininas -nas nalgas, cadeiras e pernas- máis ca masculinas.
Soiuz 31
Soiuz 31 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 26 de agosto de 1978 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz 31, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Valeri Bikovski e Sigmund Jähn (da República Democrática de Alemaña) a bordo, foi unha misión Interkosmos lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. A tripulación adicouse a facer experimentos relacionados coa bioloxía, a ciencia de materiais e a observación da Terra. Jahn foi o primeiro alemán en viaxar ao espazo.
A misión Soiuz 31 coincidiu coa misión de larga estancia Soiuz 29, composta por Kovalenko e Aleksandr Ivanchenkov e coa que intercambiou naves, deixando a nave máis fresca e nova aos cosmonautas residentes. Bykosky e Jahn regresaron á Terra o 3 de setembro de 1978 ás 11:40 GMT na nave Soiuz 29.
Francisco Fanego Losada
Francisco Fanego Losada, nado en Santiago de Mondoñedo (Mondoñedo) o 30 de novembro de 1887 e finado na mesma vila o 27 de xuño de 1974, foi un relixioso, profesor e escritor galego.
Traxectoria
Era fillo de Andrés Fanego Fernández e Dolores Losada Teijeiro, naturais de Santa Margarida, na parroquia dos Remedios. En 1899 ingresou no seminario de Mondoñedo, e foi ordenado sacerdote o 23 de decembro de 1911 polo bispo Juan José Solís Fernández. Licenciouse en Teoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela.
Foi profesor de Latín e Humanidades no Seminario desde 1911 até a súa xubilación o 19 de setembro de 1963. Un seu irmán, Gerardo, tamén foi docente no mesmo centro. O 30 de outubro de 1939 foi nomeado cóengo da catedral de Mondoñedo, e o 8 de xuño de 1962 foi promovido a mestrescola, encargado do cabido catedralicio das ciencias eclesiásticas. En 1963 recibiu a encomenda da Orde de Afonso X O Sabio.
Xesús Alonso Montero dixo del que era un magister oral de extraordinaria eficacia..., o latín era para el un sacramento. Álvaro Cunqueiro escribiu cando finou ''Por las abiertas ventanas de la cátedra llegaba el latín a los artesanos y labriegos, quienes callaron. Por segunda vez, la voz del maestro Fanego gritó la frase: conscendere navibus aequor!''
En 1966 o bispo Jacinto Argaya deulle permiso para celebrar a misa na súa casa por mor do seu delicado estado de saúde, e ao ano seguinte recibiu dispensa de asistir ao coro e os actos capitulares da catedral por mor da súa cegueira.Tras a súa morte, foi soterrado no claustro da catedral.
Comezou publicando poesía en 1908 no periódico La Defensa. Escribiu tres poemas en latín: "Carmen alegoricum" (1945, dedicado a José Souto Vizoso), "Carmen amoris" (1946, dedicado a Fernando Quiroga Palacios logo de que fose nomeado bispo da diocese de Mondoñedo) e "A Álvaro Cunqueiro" (1969, logo de que lle concedesen o Premio Nadal). Tamén escribiu poesía en castelán, e un poema en galego no programa das festas do San Lucas de 1956, dedicado a Enrique Chao Espiña. Era o correspondente e encargado da venda e distribución aos suscritores de El Ideal Gallego en Mondoñedo . Tamén publicaba decote no Boletín del Obispado de Mondoñedo-Ferrol.
Félix Villares Mouteira encádrao na Escola poética do Seminario de Mondoñedo con Antón María de Castro e Neira, Lois Corral Rodríguez, Xacinto Romualdo López, Nicomedes Pastor Díaz, Xosé María Chao Ledo, Manuel Leiras Pulpeiro, Antonio Noriega Varela, Celestino Cabarcos Suárez, Daniel Pernas Nieto, Xosé Crecente Vega, Xosé Trapero Pardo, Aquilino Iglesia Alvariño, Xosé María Díaz Castro, Xosé Chao Rego, Xosé Martinho Montero Santalha, Camilo Valdehorras e outros máis.
Andócides
Andócides (en grego Ἀνδοκίδης), nado ca. -440 e finado en -390, foi un dos primeiros oradores áticos, membro dunha antiga familia aristocrática ateniense que se facía descender do deus Hermes. Foi acusado de tomar parte na mutilación dos hermas en -415 e de profanar os Misterios de Eleusis.
Obra
Chegaron ata os nosos días tres dos seus discursos:
San Martín del Castañar
San Martín del Castañar é un concello da provincia de Salamanca, na comunidade autónoma española de Castela e León.
miniatura|300px|Vista xeral da vila
No ano 2010 contaba cunha poboación de 283 habitantes. Conta cunha área de 15,50 km².
Base de Referencia Mundial para os Recursos do Solo
A Base de Referencia Mundial para os Recursos do Solo  (en inglés: World Reference Base for Soil Resources (WRB)), é o sistema taxonómico estándar internacional da clasificación dos solos, apoiado pola International Union of Soil Sciences (IUSS). Foi desenvolvido con colaboración internacional coordinada polo International Soil Reference and Information Centre (ISRIC) e patrocinado pola IUSS e a FAO. Esta clasificación substitúe a FAO soil classification.
A clasificación baséase principalmente na morfoloxía do solo como unha expresión da pedoxénese. A maior diferenza co sistema Soil Taxonomy é que o clima do solo non forma parte do sistema, agás se inflúe sobre as características do perfil do solo. Os criterios diagnósticos apóianse sobre os dos sistemas existentes, logrando que a correlación cos previos sistemas internacionais e cos sistemas nacionais, sexan moi axustados.
A WRB é apta para correlacións cos sistemas nacionais e locais. O nivel de detalle correspóndese cos subgrupos da Soil Taxonomy, sen a necesidade de información do clima do solo. Non é para mapas detallados máis alá de escalas máis grandes como 1:200.000, aínda que serve para axustarse con información de substrato para mapear a 1:50000 en estudos rexionais.