cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chad
Demografía
miniatura|Evolución demográfica entre 1961 e 2003 Ao ano 2007, o Chad ten unha poboación de 9 885 000 habitantes. A metade concéntrase no sur. No norte só habitan grupos nómades. Os musulmáns son o 50%, o 43% ten crenzas tradicionais e o 7% é cristián. Os idiomas oficiais son o francés e o árabe, aínda que se falan máis de 120 linguas e dialectos. A esperanza de vida é de 47 anos. A media de fillos por muller é de 5,56 unha das taxas máis altas do mundo, o cal provoca un incremento da poboación moi elevado. O 47.5% da poboación está alfabetizada.
Cultura
No Chad a relixión con máis crentes é o islam. Os musulmáns supoñen aproximadamente a metade da poboación, e forman un grupo homoxéneo que vive principalmente no norte do país. Pola contra, o resto da poboación, que vive na metade sur do país, é un grupo máis heteroxéneo dentro do cal se poden distinguir dous grandes grupos: os católicos e os seguidores de relixións animistas tradicionais de África. Os primeiros destes últimos supón aproximadamente un 7% da poboación sendo o resto seguidores de relixións animistas tradicionais de África.
Centro recreativo y cultural Hijos de Buján
Actualidade
O Centro está presidido por Jesús Rodríguez, en funcións ata o ano 2010. Forma parte de numerosas asociacións de orixe galega na República Arxentina.
A Saleta, Vilela, Outeiro de Rei
A Saleta é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Blood Mountain
Blood Mountain é o terceiro álbum da banda estadounidense de sludge metal Mastodon, editado o 11 de setembro do 2006 no Reino Unido e o día 12 en Norteamérica. O disco estivo totalmente dispoñible en streaming no MySpace do grupo uns poucos días antes da súa publicación.
No álbum aparecen como artistas convidados Scott Kelly de Neurosis, no tema "Crystal Skull", Josh Homme de Queens of the Stone Age, en "Colony of Birchmen", e os membros de The Mars Volta Isaiah "Ikey" Owens e Cedric Bixler-Zavala, en "Pendulous Skin" e "Siberian Divide", respectivamente.
Realizáronse videoclips para "The Wolf Is Loose", "Colony of Birchmen", "Sleeping Giant" e "Capillarian Crest". Aínda que o vídeo de "Capillarian Crest" fíxose con metraxe ao vivo, soa versión de estudio da canción.
Mesón de Herosa, Pentes, A Gudiña
Mesón de Herosa é un lugar da parroquia de Pentes no concello ourensán da Gudiña na comarca de Viana. Tiña 46 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 31 eran homes e 15 mulleres.
Toponimia
O topónimo "Mesón" pode facer referencia a un establecemento público onde se serve comida, ou tamén pode estar vinculado cun orónimo que fai referencia a unha zona chá e elevada, nunha relación figurada co termo meso semellante á existente entre meseta e mesa.
Veigadolga, Vilela, Outeiro de Rei
Veigadolga é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Guadalupe, Sancovade, Vilalba
Guadalupe é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 255 habitantes (117 homes e 138 mulleres).
Mesón do Purrián, Pentes, A Gudiña
Mesón do Purrián é un lugar da parroquia de Pentes no concello ourensán da Gudiña na comarca de Viana. Segundo o INE e o IGE en 2011 estaba deshabitado.
Toponimia
O topónimo "Mesón" pode facer referencia a un establecemento público onde se serve comida, ou tamén pode estar vinculado cun orónimo que fai referencia a unha zona chá e elevada, nunha relación figurada co termo meso semellante á existente entre meseta e mesa.
Guimarás, Muras, Muras
Guimarás é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 muller).
Saiki
Saiki (佐伯市, さいきし, Saiki-shi) é un concello da prefectura de Ōita no Xapón. Está situada ao sueste da prefectura e no centro-leste da rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. A súa superficie é de 903,51 km² e a poboación de 77.256 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 85,5 h/km².
O concello de Saiki limita cos concellos de Bungoōno, de Usuki, de Tsukumi (son da prefectura de Ōita); de Hinokage e de Nobeoka (son da prefectura de Miyazaki).
Danko Jones
Danko Jones é unha banda canadense de hard rock procedente de Toronto, Ontario e formada no ano 1996.O grupo está composto por Danko Jones (voces/guitarra), John 'JC' Calabrese (baixo) e Atom Willard (batería).
Pentes, Pentes, A Gudiña
Pentes é un lugar da parroquia de Pentes no concello ourensán da Gudiña na comarca de Viana. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 91 habitantes (50 homes e 41 mulleres).
Paderne, Oza-Cesuras
Santiago de Paderne é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Oza-Cesuras. Segundo o IGE en 2017 tiña 83 habitantes (45 homes e 38 mulleres), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 158 habitantes.
Topónimo
Paderne é un antropónimo latino que procede de "Paternus", o cal é posible que se refira á propiedade paterna. Puido orixinarse entre o século III e V, inda que se suxire que aparecese realmente no período baixorromano.
Patrimonio
Da igrexa de Santiago de Paderne destaca o campanario construído a varios metros da mesma. Por outra banda, a ermida de San Xoán, no monte Medela, conta cun fermoso retablo de pedra do século XVII.
Invernés, Muras, Muras
Invernés é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Carlos Calvo Cotelo
Carlos Calvo Cotelo, coñecido como Carlitos, nado na Coruña o 27 de setembro de 1923 e finado o 27 de setembro de 1998, foi un futbolista galego. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Na tempada 1954–55 xogou co Deportivo Xuvenil, en Segunda División.
José María Guerra Cobián
Traxectoria
Vinculado ao Partido Conservador, era un dos homes de Raimundo Fernández Villaverde no distrito de Castro Caldelas. Foi deputado provincial polo distrito de Ponteareas e gobernador civil de Ourense (1890). O 5 de xaneiro de 1891 foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra.
Leganitos, Muras, Muras
Leganitos é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Montevideo Wanderers Fútbol Club
O Montevideo Wanderers Fútbol Club, é un club deportivo uruguaio da cidade de Montevideo fundado en 1902. Os seus seareiros son alcumados "bohemios" ou "vagabundos" e milita na Primeira División do Uruguai. O seu estadio é o Parque Alfredo Viera, con capacidade para 15 000 espectadores no barrio do Prado de Montevideo.
Palmarés
Estes son algúns dos títulos máis senlleiros do Montevideo Wanderers ao longo da súa taxectoria: esquerda|miniatura|Equipo do Wanderers que gañou a liga de 1906
Igrexa de Endre
A igrexa de Endre (sueco: Endre kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Endre, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A presente igrexa estivo precedida por unha anterior de estilo románico. Desa primeira igrexa só se conserva a torre, construída no século XII e elevada no XIV. Un feixe de esculturas de pedra tamén foron reusadas no actual edificio, como por exemplo unha escultura dun dragón e outra dun león, que agora se atopan no muro da fachada sur da igrexa. O resto do edificio data do século XIII (o coro e a sancristía) e de principios do XIV (a nave). A igrexa está construída con rocha calcaria.
Ademais das mencionadas esculturas románicas, o exterior da igrexa tamén está adornada con portais esculpidos, tanto de estilo románico como gótico.
Internamente a igrexa está decorada con frescos realizados polo artista coñecido como Passionsmästaren a mediados do século XV. Os frescos foron descubertos durante unha renovación en 1915. A igrexa tamén conserva varios paneis das vidreiras medievais. O retablo tamén é medieval, de finais do século XIV, ao iguual que o sagrario. A cruz triunfal data de ao redor do ano 1300, e a pía bautismal, posiblemente feita polo artista Hegvald, é unha peza románica do século XII ricamente decorada.
A igrexa atópase nun cemiterio que está rodeado por unha muralla baixa de pedra calcaria, na cal aínda sobrevive unha lychgate medieval.
Malacostráceos
Describíronse máis de 42.000 especies de malacostráceos, case as dúas terceiras partes de todas as especies de crustáceos.
A súa taxonomía é obxecto de controversia: existen varias escolas que disputan as categorías dos subgrupos.
Etimoloxía
A palabra Malacostraca deriva do grego e significa "os de cuncha branda", de μαλακός malakós, "brando" e ὄστρακον óstrakon, "cuncha".
Segundo algúns, posibelmente foi usada por vez primeira por Aristóteles co fin de diferenciar estes animais dos moluscos de cuncha dura, como ameixas ou ostras, cos que se confundían naquela época.
Porén, o nome é engañoso, xa que a cuncha ou casca destes animais é só branda e suave inmediatamente despois da muda ou écdise e é xeralmente dura.
O termo malacostráceos ás veces contraponse a entomostráceos, nome aplicado a todos os crustáceos que non son malacostráceos, que antigamente se reunían no taxon obsoleto dos Entomostraca.
Morfoloxía
miniatura|600px|centro|Malacostráceo ideal.
Clasificación
180px|miniatura|Lysiosquilla maculata 180px|miniatura|Armadillidium vulgare 180px|miniatura|[[Maja squinado]]
(Segundo Martin & Davis)
Dado que a taxonomía do grupo está en desenvolvemento, aconséllase que se cotexe con obras doutros autores (por exemplo, en Tree of Life, Malacostraca, e noutras páxinas web citadas en ligazóns externas).
Clase Malacostraca Latreille, 1802
Antonio Serrano Pareja
Antonio Serrano Pareja, nado en Madrid en 1902 e finado en 1982, foi un xornalista, filatelista e escritor filatélico español.
Traxectoria
Antonio Serrano naceu en Madrid, funcionario da Facenda e crítico cinematográfico das principais publicacións especializadas despois da guerra civil española, foi tamén correspondente en España de diversas revistas cinematográficas latinoamericanas. En 1950 fundou a revista Noche y Día que tivo unha vida de catro anos. Levou a sección filatélica da revista Diez Minutos. Escribiu a letra de dous chotis que dedicou á filatelia, El Filatelista e Marcha Filatélica, os cales musicados por José Luis Rico foron gravados en disco en 1977.
Kitsuki
Kitsuki (杵築市, きつきし, Kitsuki-shi) é un concello da prefectura de Ōita no Xapón. Está situada ao norte da prefectura e no nordeste da rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. A súa superficie é de 280,01 km² e a poboación de 32.862 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 117 h/km².
O concello de Kitsuki limita cos concellos de Hiji, de Usa, de Bungotakada e de Kunisaki.
Probaos, Oza-Cesuras
Santaia de Probaos é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o IGE en 2018 tiña 241 habitantes (117 mulleres e 124 homes), distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 296 habitantes.
Topónimo
Probaos é un topónimo que se barallou que fose latino e se referise a un poboado.
Economía
A parroquia conta con empresas dos sectores da hostalería e a industria madeireira.
Rodger Ward
Rodger M. Ward, nado o 10 de xaneiro de 1921 en Beloit (Kansas) e finado o 5 de xullo de 2004 en Anaheim (California) foi un piloto de carreiras estadounidense que gañou as 500 Millas de Indianápolis de 1959 e 1962. Tamén foi o campión da USAC Car Championship de 1959 e 1962.
Inicios
Ward, naceu en Beloit, Kansas, era fillo de Ralph e Geneva (née Banta) Ward. En 1930, a familia mudouse a California. Morreu en Anaheim.
O pai de Ward posuía un negocio de chatarra de automóbiles nos Ánxeles. Roger tiña 14 anos cando construíu un Ford hot rod. Foi piloto de combate nun P-38 Lightning na segunda guerra mundial. Gustaba tanto de voar que pensaba que sería a súa profesión. Comezou a voar nun B-17 Flying Fortress e era tan bo que se mantivo como instrutor. Logo da guerra estivo destinado en Wichita Falls, Texas, onde a catrocentos metros construíron un circuíto de terra.
Carreiras de Midget cars
Comezou a competir nas carreiras de midget cars (coches ananos) en 1946 despois de que fora dado de alta do exército. Terminou pobremente. Mellorou en 1947 e en 1948 gañou o Gran Premio de San Diego. Correu nun Offenhauser en 1949 e gañou varias carreiras.
Ward, conmocionou o mundo das carreiras de coches ananos cando rompeu unha longa racha de vitorias do motor Offenhauser usando un motor Ford 60 "shaker" de Vic Edelbrock no Estadio Gilmore o 10 de agosto de 1950. O motor foi un dos primeiros en usar nitro metano como combustible. Ward e Edelbrock correron no Orange Show Estadio a noite seguinte e volveron gañar. Ward, utilizou o seu coche anano en 1959 para vencer aos mellores coches deportivos na carreira de Fórmula Libre en Lime Rock Park. Antes dese momento o midget considerábase só competitivo para pista ovalada. Ese mesmo ano, Ward presentouse no Gran Premio dos Estados Unidos para coches de Fórmula Un co coche anano, coa falsa crenza de que era moito máis rápido nas curvas, un feito que non atopou certo ao comezo da práctica. Retirouse da carreira logo de vinte voltas por unha falla mecánica.
Coches de Campionato
Gañou o campionato AAA Stock Car en 1951 (máis tarde USAC Stock Car). O campionato deulle unha oportunidade para facer unha proba de novato nas 500 Millas de Indianápolis de 1951. Pasou a proba e clasificouse para a carreira. Terminou 34 voltas antes do final debido a que o seu coche sufriu unha rotura nun tubo de aceite. Fixo 130 voltas nas 500 Millas de Indianápolis de 1952 antes de que fallara a presión de aceite. As 500 Millas de Indianápolis de 1953 terminaron logo de 170 voltas, e a súa participación nas 500 Millas de Indianápolis de 1954 terminou despois de que o seu coche detívose na recta oposta. Completou todas as voltas, por primeira vez en 1956, terminando oitavo.
Ruavella, A Graña de Vilarente, Abadín
Ruavella é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña 23 habitantes (once homes e doce mulleres), tres menos ca en 2011 (trece homes e trece mulleres).
Rodger Ward
Coches de Campionato
En 1959 uniuse ao equipo líder de Bob Wilke e do mecánico A. J. Watson, formando o que se coñece como os "3 W" e Ward gañou as súas primeiras 500 Millas de Indianápolis. Gañou o Campionato Nacional da AAA con vitorias en Milwaukee, DuQuoin e na Indy Fairgrounds. Finalizou a tempada 1959 competindo no único Gran Premio dos Estados Unidos que se celebrou en Sebring Raceway. thumb|right|The [[Lola Cars|Lola - Offy que Ward pilotou na súa última carreira da Champ Car, a Indy 500 de 1966]]
Ward, batallou con Jim Rathmann polo liderado nas 500 Millas de Indianápolis de 1960. Nun dos duelos épicos na historia da Indy 500, Ward e Rathmann intercambiaron o liderado 14 veces antes de que Ward desacelerara na volta 197 para coidar o seu desgastado pneumático dianteiro dereito ata o final. Rathmann, tamén loitou cos pneumáticos desgastados logo dun ritmo tan furioso, tomou a dianteira na volta 197 e os dous pilotos chegaron ranqueando a meta no que aínda é considerado como un dos grandes duelos pola vitoria na historia da Indy 500.
Ward, púxose por diante nas 500 Millas de Indianápolis de 1962 na volta 126 e liderou o resto da carreira. Gañou o campionato da tempada dese ano.
Tivo dificultades para atopar unha posición cómoda no coche que pilotou en Indianápolis en 1965, non logrou clasificarse por pouco. O seu orgullo profesional non lle permitiu terminar a súa carreira dun xeito tan ignominioso, e regresou por última vez en 1966, terminando décimo quinto. No banquete desa noite, Ward dirixiuse entre bágoas ó grupo. "Sempre dixen que ía deixar as carreiras cando deixara de ser divertido", dixo, logo fixo unha pausa mentres se limpaba as bágoas. "Hoxe non foi divertido". Logrou 26 vitorias nas súas 150 participacións entre 1950 e 1964, e terminou entre os dez primeiros en máis da metade das súas participacións.
Logo da retirada
Ward, pasou a ser o comentarista da NASCAR e Indycars do programa Wide World of Sports da ABC entre 1965 e 1970. En 1980 incorporouse á Indianapolis Motor Speedway Radio Network como piloto experto entre 1980 e 1985, a finais de 1985 deixouno e retirouse en Tustin, California.
Nos últimos anos, traballou como director de relacións públicas para o novo Autódromo de Ontario. Morreu o 5 de xullo de 2004 aos 83 anos de idade.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Acenocumarol
miniatura|Acenocumarol. (RS)-4-hidroxi-3-[1-(4-nitrofenil)-3-oxobutil]cromen-2-ona. miniatura|Acenocumarol. Número CAS = 152-72-7. Peso molecular = 353,326 g/mol. Vida media de eliminación = <8-11 horas.
O acenocumarol é un anticoagulante, similar á warfarina, cuxo mecanismo de acción é ser un antagonista da vitamina K. É un derivado da cumarina comercializado co nome de Sintrom® ou Sinthrome®.
Presenta unha vida media breve (de 10 a 24 horas). A súa dose de sostén é de 1 a 8 mg/día.
Monitorización e seguimento do tratamento
Debido á variabilidade e a complexidade do sangue, as doses e a concentración de acenocumarol están directamente relacionadas coa viscosidade e a composición do sangue, plaquetas e factores de coagulación entre outros. En consecuencia, debe haber un control moi exhaustivo porque hai unha marxe terapéutica moi estreita. É imprescindible e necesario un control diario do paciente para adecuar o fármaco ás necesidades do paciente. A experiencia no tratamento fixo que, ao estabilizarse o INR no valor requirido, os controis poidan espazarse varios días e mesmo 3 ou 4 semanas.
Beatriz Luengo
Beatriz Luengo González, nada en Madrid o 23 de decembro de 1982, é unha actriz, bailarina e cantante española.
Biografía
Nada nunha familia madrileña, Beatriz comeza a interesarse polo mundo do espectáculo aos seis anos, cando comeza a asistir a clases de canto e baile. Aos 11 anos aparece na repartición de baile do programa de televisión El Circo de Rita y Miliki (TVE), e con 12 firma, dentro dun grupo musical infantil chamado Tatu, o seu primeiro contrato discográfico con PolyGram, aínda que o devandito álbum nunca foi publicado.
Aos 15 anos debuta no Teatro Lope de Vega coa función Peter Pan, que levou o Premio Max de 1999 ao mellor musical. Máis tarde actuaría noutros musicais da capital como Annie ou Grease, e comeza a forxar a súa carreira como cantante e actriz a nivel profesional. A súa primeira aparición nunha longametraxe foi en 2000, na película Paixón adolescente dirixida por Antonio Llamas.
Tras realizar varios cameos en series de televisión como El Comisario ou Periodistas, consegue en 2003 un papel protagonista na serie Un paso adelante (Antena 3), baseada nunha escola de baile. Nesta serie formará un grupo musical, coñecido como UPA Dance, e logrará darse a coñecer en Francia grazas á venda da serie á canle M6
A discográfica Universal Music decidiu rescatar o contrato que a cantante asinou con PolyGram. O seu primeiro álbum en solitario, Mi generación, non obtén o éxito esperado en España, polo que Beatriz decide marchar a Francia para continuar desenvolvendo a súa carreira como cantante. Alí grava en 2006 o seu segundo álbum e reedición do primeiro, BL, que obtén boas vendas no país galo e onde contou con colaboracións de artistas como Antonio Carmona.
O seu terceiro álbum, Carrousel, saíu á venda en España e Francia coa produción de Yotuel Romero e Andrés Levin. O seu sinxelo de lanzamento, Pretendo hablarte, foi a canción oficial da Vuelta ciclista a España de 2008 e o seu primeiro número 1 na lista de Los 40 principales.
Farruco Sesto Novás
Francisco de Asís Sesto Novás, nado en Vigo o 14 de outubro de 1943, é un arquitecto, político e escritor galego. Membro correspondente da Real Academia Galega desde 2011.
Igrexa de Fröjel
A igrexa de Fröjel (sueco: Fröjels kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Fröjel, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
A igrexa está construída preto dun labirinto "cidade de Troia" precristián, indicando que se trata dun lugar antigo. A igrexa probablemente foi construída non só como un lugar de culto, senón tamén como un refuxio para épocas de perigo; atópase situada nun alto acantilado sobre un antigo porto ao lado do mar como se fose unha fortaleza e preto están as ruínas dunha torre defensiva que data da Idade Media. A parte máis antiga do edificio actual é a nave, construída a finais do século XII. A torre é un pouco posterior posterior, mentres que o coro e de ao redor do ano 1300 e de estilo gótico, a diferenza do resto da igrexa que é de estilo románico. A intención probablemente fose que toda a igrexa se reconstruíse en estilo gótico, pero por algunha razón só o coro foi reconstruído.
Farruco Sesto Novás
Traxectoria
Moi vinculado á esquerda venezolana, mantivo estreitos lazos co nacionalismo galego, especialmente coa UPG, asumiu a representación deste partido en Venezuela cando Celso Emilio Ferreiro regresou a Galicia. Tamén tivo un papel salientábel na literatura galega con poemarios como: Da estrela e da fouce (1967), UPG poemas (1973), Por unha muller (1976), Porta Aberta (1976) e ''Arte Poética. Poema de Amor a Rosalía'' (1985).
Igrexa de Fröjel
Historia
O interior da igrexa ten varios frescos medievais, representando dragóns, cervos, leóns e grifóns, ademais dun anxo e un bispo. Os frescos son de principios do século XIV. A base da pía bautismal está feita polo obradoiro do artista do século XII coñecido como Master Byzantios, mentres que a parte superior é do século XIV e está considerada como o prototipo do numerodo "grupo de Fröjel" de pías exportadas a Escania, Dinamarca e Alemaña. Na igrexa tamén hai unha gran cruz triunfal, con Cristo rodeado por varias escenas da Biblia. O retablo de arenita ten o monograma do rei dinamarqués Cristián IV e foi realizado en 1634. O púlpito é do ano 1600 e é dos máis antigos de Gotland.
Muras, Muras, Muras
Muras é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 89 habitantes (41 homes e 48 mulleres).
Albert Sàbat
Albert Sàbat Vilà, nado o 23 de agosto de 1985 en Llagostera, é un ex xogador profesional de baloncesto español que cunha estatura de 1,82 metros xogaba na posición de base.
Traxectoria profesional
O 12 de xullo de 2017, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB por dúas tempadas. Tras dúas tempadas en Santiago, Sàbat deixou o Obradoiro para fichar polo Bàsquet Girona da Liga LEB Prata.
Elidio Cortés
Elidio Cortés Carballo, nado en Xunqueira de Espadanedo o 8 de xaneiro de 1946 e finado o 13 de outubro de 2006, foi un futbolista e profesor galego. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Naceu en Xunqueira de Espadanedo pero estudou no colexio dos salesianos de Ourense, onde comezou a practicar o fútbol, mentres que nos veráns xogaba no Maceda CF. Posteriormente fichou polo AD Couto, co que xogou en Terceira División a tempada 1965/66, e en 1966 pasou ao Ourense adestrado por Fernando Bouso. Na tempada 1967/68 foi un dos piares da dianteira do histórico equipo que conseguiu 30 vitorias nos 30 partidos da Terceira, logrando o ascenso a Segunda.
Antes do comezo da 1968–69 asinou polo Deportivo da Coruña por tres anos. Debutou en Primeira División na primeira xornada, incluído xa no 11 titular de Cheché Martín que perdeu fronte o Málaga a domicilio (3–1). Nesa campaña participou en 25 partidos e logrou cinco goles, anotándolle o primeiro deles a Andrés Mendieta na xornada 2, nunha derrota fronte ao Real Madrid en Riazor (2–4). Cortés, de 22 anos foi un habitual dos dianteiros titulares do Deportivo nesa campaña, xunto con Beci, Manuel Loureda e o paraguaio Joaquín Martínez. Na tempada 1969–70 o equipo descendeu a Segunda División, volvendo á máxima categoría logo da tempada 1970–71. Na tempada 1972–73 o equipo volveu descender, baixando na tempada 1973–74 a Terceira División por primeira vez na súa historia, momento no que Cortés se desvinculou do club coruñés. Foi un habitual do once titular nas 6 tempadas que pasou no Deportivo (4 en Primeira División e 2 en Segunda), nas que anotou 16 goles.
Na tempada 1974–75 fichou polo Real Oviedo, en Segunda División, co que logrou o ascenso ese ano. Na tempada seguinte o equipo descendeu novamente. Na tempada 1976–77 fichou polo Cádiz, tamén en Segunda División e co que tamén logrou o ascenso. A continuación xogou dúas tempadas xo Xerez CD en Segunda División B e unha co Jerez Industrial en Terceira.
Tremoído, A Graña de Vilarente, Abadín
Tremoído é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Guntín, Sancovade, Vilalba
Guntín é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 675 habitantes (314 homes e 361 mulleres).
A Paleira, Muras, Muras
A Paleira é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
A Pontenova, Artes, Carballo
A Pontenova é unha aldea da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 32 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 13 homes e 19 mulleres.
A Venda da Teresa, Pentes, A Gudiña
A Venda da Teresa é un lugar da parroquia de Pentes no concello ourensán da Gudiña na comarca de Viana. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 6 mulleres.
Muíños, Sancovade, Vilalba
Muíños é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 95 habitantes (50 homes e 45 mulleres).
A Pontenova (homónimos)
O topónimo A Pontenova pode referirse a:
Venus de Médici
A Venus de Médici é unha escultura helenística en mármore a escala real que representa á deusa grega do amor Afrodita. Trátase dunha copia en mármore do século I a. C., feita quizais en Atenas, dun orixinal grego en bronce, seguindo o tipo da Afrodita de Cnido, que sería realizada por un escultor na inmediata tradición de Praxíteles, a finais do século. Converteuse nun dos puntos cruciais do progreso da tradición clásica occidental, cuxas referencias resumen os cambios de gusto e o proceso de investigación clásica. Exhíbese na Galería Uffizi, en Florencia (Italia).
Orixe
A deusa represéntase nunha pose fuxitiva e momentánea, coma se fose sorprendida no momento de emerxer do mar, ao que alude o golfiño aos seus pés, que non sería un apoio necesario para o bronce orixinal.
Leva a inscrición grega CLEÓMENES FILLO DE APOLODORO DE ATENAS na súa base. A inscrición non é orixinal, pero no século XVIII o nome «Cleómenes» gravábase sobre esculturas de modesta calidade para aumentar o seu valor, mentres se dubidaba da inscrición na Venus de Médici para poder atribuír a obra a un dos diversos nomes de maior consideración: á parte de Praxíteles, os menos probables Fidias ou Escopas. As restauracións dos brazos foron realizadas por Ercole Ferrata, quen lle deu dedos manieristas longos e finos que non se recoñeceron como fóra de lugar na escultura até o século XIX.
Baixo o nome «Venus de Médici» agrúpanse moitas réplicas e anacos desta versión concreta do tema de Praxíteles, que introduciu a representación espida a tamaño real de Afrodita. Malia non ser identificable en ningunha das obras conservadas, debeu ser amplamente coñecida polos expertos gregos e romanos. Entre as réplicas e anacos de mellor importancia, a máis próxima en carácter e calidade máis elevada é unha Afrodita de mármore do Museo Metropolitano de Arte, descrita máis abaixo.
Estas esculturas descríbense como «copias romanas», ao entenderse que foron producidas, a miúdo por escultores gregos, en calquera lugar baixo dominación romana «digamos, entre a ditadura de Sila e a cesión da capitalía a Constantinopla, do 81 a. C. ao 330 d. C.» A súa calidade pode variar dende a obra executada por un bo escultor para un patrón entendido até copias vulgares producidas en masa para os xardíns.
Descubrimento e exhibición
miniatura|left|150px|Copia en mármore do século XVIII da Venus de Médici no [[Palacio Peterhof (San Petersburgo).]]
A orixe da Venus non está documentada: «a súa reputación parece crecer gradualmente», sinalaron Francis Haskell e Nicholas Penny. Foi publicada na colección da Vila Médici (Roma), en 1638, recibindo tres láminas na antoloxía das esculturas máis nobres que os estragos do tempo respectaran en Roma compilada por François Perrier. A Venus xa era coñecida en 1559, segundo parece, por unha redución en bronce que estaba entre a serie das esculturas romanas máis famosas que se exhibiu nun gabinete terminado ese ano e encargado por Nicolò Orsini, conde de Pitigliano, como agasallo para Filipe II de España: as esculturas eran do artista holandés formado no taller de Benvenuto Cellini, Willem van Tetrode, chamado Guglielmo Fiammingo en Italia.
miniatura|275px|Detalle do cadro de 1778 de [[Johann Zoffany A tribuna dos Uffizi (actualmente na Royal Collection), mostrando a Venus (dereita) exposta na Tribuna, rodeada por expertos ingleses e italianos.]]
Malia ser considerada polos visitantes de Roma como John Evelyn «un milagre da arte», foi enviada a Florencia en agosto de 1677, sendo autorizada a súa exportación polo papa Inocencio XI, segundo críase, porque estimulaba o comportamento obsceno. Na Tribuna dos Uffizi foi un punto culminante do Grand Tour e consideráballa unha da mellor media ducia de estatuas antigas conservadas, ata que un cambio no gusto empezou a producirse no século XIX, en forma dunhas poucas voces discrepantes. Luca Giordano fixo centos de debuxos da Venus, Samuel Rogers acudía a visitala diariamente, Zoffany incluíuna no seu cadro de 1778 A tribuna dos Uffizi, e Lord Byron dedicou cinco estrofas de Childe Harold a describila. Foi unha das obras de arte preciosas enviadas a Palermo en 1800 para salvalas dos voraces franceses, sen éxito: exerceuse tal presión diplomática que a Venus de Médici foi enviada a París en 1803. Tras a caída de Napoleón, volveu a Florencia o 27 de decembro de 1815.
A Afrodita do Museo Metropolitano
A Afrodita de mármore do Museo Metropolitano de Arte de Nova York é unha réplica próxima da Venus de Médici. A pose da cabeza é indubidablemente diferente, pois non rompeu cando o fixeron outras partes, como cando se perderon os brazos irremediablemente. Sobre o pedestal queda o pé esquerdo, con parte do apoio do golfiño e o tronco da árbore, e un resto do pé dereito perdido, restaurado grazas a un molde, pois a escultura tiña dúas seccións, que ían unidas por moldes tomadas das pernas da Venus de Médici. Para datar as réplicas, préstase atención a detalles menores dos golfiños que foron engadidos polos copistas, nos que quedan de relevo as convencións estilísticas: o Metropolitano data o seu Afrodita do tipo Médici na época augusta.
miniatura|Retrato de [[Claude-Henri Watelet fronte á Venus de Médici, c. 1765.]]
Copias modernas
miniatura|A Venus de Médici copia en [[Moscova.]]
A Venus de Médici é unha das antigüidades máis copiadas. Luís XIV de Francia tivo non menos de cinco, mármores de Carlier, Clérion, Coysevox e Frémery, e un bronce dos irmáns Keller. Copias en chumbo da Venus de Médici están presentes en moitos xardíns ingleses e europeos, ás veces protexidas en fornelos. En pequenas reducións de bronce figurou entre as antigüidades máis familiares representadas nos gabinetes de coleccionistas: no retrato de Claude-Henri Watelet pintado por Greuze c. 1763?65, o connoisseur e autor de L'Art de peindre aparece con calibres e un libro de notas, contemplando unha figura de bronce da Venus de Médici, coma se estivese a deducir as proporcións ideais da figura feminina a partir do exemplo da talla. A Venus de Médici foi mesmo reproducida en porcelana de Sèvres, que tiña o branco mate do mármore.
O escultor estadounidense Hiram Powers baseou a súa estatua de 1844 A escrava grega na Venus de Médici.
Os Trinta, A Graña de Vilarente, Abadín
Os Trinta é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña trece habitantes (seis homes e sete mulleres), os mesmos ca en 2011 (sete homes e seis mulleres).
Suzuka
Suzuka (鈴鹿市, すずかし, Suzuka-shi) é un concello da prefectura de Mie no Xapón. Está situado ao norte da prefectura, e na area norte da provincia histórica de Ise, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 194,67 km² e a poboación de 198.363 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.020 h/km².
O concello de Suzuka limita cos concellos de Yokkaichi, de Kameyama, de Tsu (son da prefectura de Mie); e de Kōka (da prefectura de Shiga).
Praia de Lumebó
A praia de Lumebó é un areal afastado da costa de Ferrol. É unha praia nudista sen ningún servizo ou acceso. É unha praia virxe en mar aberto, con fortes correntes e ondas. Non existe acceso ao areal. Hai que baixar polos candís.
Salomon Islands
As Illas Salomón ou Atol Salomón é un pequeno atol do Arquipélago Chagos, no Territorio Británico do Océano Índico.
Descrición
Atópase no nordeste do Arquipélago Chagos entre Blenheim Reef e Peros Banhos. As illas principais do grupo son a illa Boddam, o principal asentamento, cunha superficie de 1´08 km², e a illa do Inglés (0´82 km²), ambas, no bordo occidental do arrecife. Había pequenos asentamentos de chagosianos en Fouquet (0´45 km²) e as Illas Takamaka (0´48 km). A illa Pass ten de 0´28 km² de superficie, e a illa Mapou 0´04 km². Os illotes restantes son moito máis pequenos. A superficie total é duns 3´5 km².
Historia
Este atol desenvolveuse na última metade do século 18 coa plantación de cocos polos traballadores de Illa de Francia (na actualidade Mauricio). Pouco se sabe das condicións dos traballadores que eran na súa maioría de orixe africana. Probablemente vivían en condicións preto da escravitude. A compañía que explotaba a plantación chamábase Chagos Agalega Company.
As Illas Salomón foron estudadas en 1837 polo Comandante Robert Moresby da Armada da India no HMS Benarés. O estudo de Moresby produciu o primeiro mapa detallado deste atol. O atol foi estudado de novo en 1905 polo comandante BT Sommerville no HMS Sealark, quen debuxou un mapa máis preciso. Algunhas das illas Salomón foron habitadas polos chagosianos, no momento en que o Goberno británico decidiu baleirar os habitantes locais das illas Chagos, soamente Boddam quedou habitada.
Os habitantes das Illas Salomón, que sumaban ao redor de 400, foron desaloxados forzosamente polos británicos e reasentados en Mauricio. A illa Boddam tiña un embarcadoiro, tendas, oficinas, unha escola, unha igrexa e unha casa onde vivía o administrador da plantación. Todos os edificios están agora ocultos pola espesa selva. Hai pozos en Boddam e as illas Takamaka. Os navegantes poden recoller auga co fin de repoñer as súas subministracións.
miniatura|Igrexa abandonada na Illa Boddam, Salomón Islands
As Pandas, Muras, Muras
As Pandas é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (2 homes).
Salomon Islands
Illotes
Os illotes individuais do atol son, empezando no norte, cara á dereita:
Provincia de Vigo
dereita|175px|Selo do goberno político da Provincia de Vigo.
A provincia de Vigo foi unha provincia galega que tivo vixencia en dous períodos do século XIX.
Román Navarro
Román Navarro García Vinuesa, nado na Coruña o 28 de febreiro de 1854 e finado na mesma cidade o 10 de setembro de 1928, foi un pintor e militar galego.
Traxectoria
Estudou na Escola de Artes da Coruña, converténdose en profesor axudante en 1885. Foi redactor e ilustrador de El Domingo e El Día de Fiesta. En 1894 foi a Italia cunha bolsa da Deputación. Viaxou por Europa.
Provincia de Vigo
Precedentes
En Galiza facía unha división, onde aparece a capitalidade da cidade de Vigo nunha prefectura supostamente chamada Miño Baixo. As outras prefecturas galegas serían: Tambre, capital A Coruña; Miño Alto, capital Lugo; e Sil capital Ourense. As de Miño Baixo e Tambre coincidían coas actuais provincias de Pontevedra e da Coruña respectivamente. A de Sil comprendía o sur da actual Provincia de Lugo.
Manuel Fraga Bello
Traxectoria
Fillo dun carpinteiro, quedou orfo, cunha nai arruinada e con varios irmáns. Marchou a Madrid en 1915 onde traballou de atador en Torrejón de Velasco. Logo emigrou a Cuba, instalándose en Manatí, onde coñeceu a súa muller María Iribarne. Retornou a Vilalba en 1928. Ao rematar a ditadura de Primo de Rivera foi elixido alcalde de Vilalba o 11 de abril de 1929, cesando en febreiro de 1930. Volveu ser nomeado alcalde por Real Orde en abril de 1930 ata a proclamación da República. Durante a Segunda República aliñouse nas filas da CEDA e durante o franquismo foi nomeado outra vez alcalde de Vilalba (1937-1938).
Román Navarro
Traxectoria
De volta a España obtivo a cátedra de Debuxo da Escola de Artes de Barcelona, que un ano despois permutou con José Ruiz Blasco (pai de Pablo Ruiz Picasso) pola da Escola de Artes da Coruña, que chegaría a dirixir.
Provincia de Vigo
1822-1823
miniatura|Primeiro número do boletín oficial da provincia de Vigo. Na división territorial de 1822, realizada no trienio liberal no mes de xaneiro, establécese que en Galiza hai catro provincias, A Coruña, Lugo, Ourense e Vigo, ademais da provincia de Vilafranca do Bierzo, á que pertencía a Comarca de Valdeorras, que estaba situada na rexión de León. Vigo foi capital da provincia entre o 13 de xullo de 1821 e o ano 1823.
Esta división deu lugar a problemas polos límites e capitalidades, e en 1823 co retorno do Antigo Réxime, quedou sen validez.
En 1833 co decreto de Javier de Burgos establecíase a actual división de provincias, onde Pontevedra tomaba a capitalidade.
Román Navarro
Traxectoria
No exército, no que solicitou o retiro arredor de 1916, acadou o emprego de tenente coronel de cabalería.
Obra
Posúen obras de Román Navarro, varias institucións galegas:
Provincia de Vigo
1836-1840
Trala división de Javier de Burgos, a cidade de Vigo reclamou a capitalidade, e foille concedida por unha Real Orde do 26 de maio de 1836, que non foi cumprida.
En setembro de 1840, tivo lugar un levantamento liberal na cidade de Vigo e proclamouse capital. Dende o 21 de outubro dese ano publicouse o Boletín Oficial de la provincia de Vigo, do que saíron nove números. Un Real Decreto do 6 de novembro do goberno de Espartero decidiu que mentres non se resolvese outra cousa, a capitalidade da provincia seguise en Pontevedra.
Vladimir Kramnik
Vladimir Kramnik, nado en Tuapse o 25 de xuño de 1976, é un xadrecista ruso.
Étienne Bacrot
Étienne Bracot, nado en 1983, é un xadrecista francés.
Vladimir Kramnik
Traxectoria
Foi alumno de Garri Kaspárov, e destacou no equipo ruso que gañou a Olimpíada de Xadrez de Manila en 1992, do que formaba parte. Negouse a participar no Mundial de Xadrez e á súa millonaria retribución económica para protestar polo que consideraba os privilexios de Anatoli Kárpov. Este xadrecista xogou ciclos da Asociación Profesional de Xadrez.
Étienne Bacrot
Traxectoria
miniatura|esquerda|Étienne Bacrot en [[1999.]]
Bracot causou abraio pola súa madureza cando, con 14 anos, se converteu no Gran Mestre máis novo da historia. Namentres que os adolescentes adoitan ter un xogo agresivo, a súa especialidade é a estratexia, vítimas da cal xa caeron algúns dos grandes do xadrez.
Vilar de Nuño, A Graña de Vilarente, Abadín
Vilar de Nuño é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña 24 habitantes (once homes e trece mulleres), cinco menos ca en 2011 (15 homes e 14 mulleres).
Conraua goliath
A Conraua goliath é unha especie de anfibio anuro da familia Conrauidae.
Está situado no suroeste do Camerún e na Guinea Ecuatorial continental. Alcanza os 33 centímetros do fociño ata o cloaca e coas pernas estiradas chegan a 80 cm, pode saltar 3 m nun só salto, e pesa uns 3 kg, o que o converte no anuro máis grande do mundo e ten a peculiaridade de ser reproductivo de 10.000 ovos en toda a súa vida.
Está ameazada de extinción debido á perda do seu hábitat natural.
Padronelo, Sancovade, Vilalba
Padronelo é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Ameixa xaponesa
A ameixa xaponesa (Ruditapes philippinarum, Adams et Reeve, 1850) é unha variedade de ameixa de alto valor comercial e interese pesqueiro, procedente, habitualmente, de parques de cultivo.
Outras formas coas que pode aparecer nomeada son: Tapes philippinarum, Tapes semidecussata, Venerupis philippinarum, Venerupis semidecussata, Venerupis japonica, Venus japonica ou Amygdala semidecussata.
Denominación
A denominación comercial en Galicia é a de ameixa xaponesa, sendo tamén coñecida como ameixa xapónica, ameixa italiana (polas importacións que se producían ata hai pouco dese país) ou ameixa de cultivo.
Morfoloxía e anatomía
Os sifóns están soldados entre si ata máis da metade da súa lonxitude.
Hábitat
Como no caso da ameixa fina, o método de pesca adoita ser a pé, cun sacho, durante a seca, pero tamén se utiliza o rastro desde as barcas.
O talle mínimo é de 40 mm no seu eixo maior.
Caracterízase por presentar un crecemento moi rápido, o que explica que sexa a especie máis apropiada para o cultivo.
A especie é de orixe asiática, de Indonesia, estendéndose polas costas do Pacífico. Os franceses e ingleses foron quen introduciron o seu cultivo en Europa, e posteriormente estendeuse o cultivo a Italia, de onde viña a España en grandes cantidades (de aí o nome de ameixa / almeja italiana) para ser comercializada directamente ou previo paso polas nosas depuradoras. Desde hai poucos anos cultívase con profusión en Galicia.
Nas nosas rías alcanza o tamaño comercial tras dous anos de cultivo.
Aspectos sanitarios
Os perigos sanitarios derivados dunha posible contaminación bacteriana procedente de vertidos fecais son semellantes ós descritos para o resto dos moluscos bivalvos, artigo ó que remitimos ó lector.
Gastronomía
Trátase da especie de ameixa máis frecuente nos nosos mercados, cunhas capturas totais de 1 884 973 kg vendidos nas lonxas galegas en 2010. De prezos accesibles e boa calidade de carne, resulta moi aprezada polos consumidores. Cocíñase á mariñeira, en sopa, con arroz, con fideos ou como guarnición de pratos de peixe (pescada ou robaliza).
Resulta desgraciadamente frecuente que se mesture coa ameixa fina, máis cara, nun claro fraude ó consumidor.
Trasanquelos, Oza-Cesuras
San Salvador de Trasanquelos é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o IGE en 2017 tiña 191 habitantes (96 mulleres e 95 homes), distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 272 habitantes.
Topónimo
Trasanquelos é un topónimo latino que posiblemente se refira ao seu relevo: a un lugar por baixo dos cumes e montes.
Bagarelas, Lobás, O Carballiño
Bagarelas é un lugar da parroquia de Lobás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 11 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).
Parapar, Muras, Muras
Parapar é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 muller).
Monte do Covallo
O Covallo é un pico situado no oeste da Serra da Trapa, cunha altitude de 564 m.
Está no concello da Pobra do Brollón, na parroquia de Lamaigrexa, a escasos metros ó noroeste da aldea. Polo norte limita co río Rubín.
Tammela
Tammela é un municipio de Finlandia situado na rexión de Tavastia Propia. En 2018 a súa poboación era de 6 114 habitantes. A superficie do termo municipal é de 715,15 km2, dos cales 74,62 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 9,55 hab./km².
Limita cos municipios de Forssa, Jokioinen, Hämeenlinna e Loppi na súa mesma rexión Karkkila e Lohja na rexión de Uusimaa, Urjala na rexión de Pirkanmaa, e Somerona rexión de Finlandia Propia.
O concello é unilingüe en finés.
René Barbier (compositor)
Traxectoria
Escribiu gran variedade de composicións, como cantatas, oratorio, poemas sinfónicos, misas, balés ou concertos.
Bertamil, Lobás, O Carballiño
Bertamil é un lugar da parroquia de Lobás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 3 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Río Cares
miniatura|dereita|275px|Picos de Europa: ao fondo está o lugar de Caín e a garganta do río Cares.
O río Cares é un curso fluvial do norte da Península Ibérica, que corre por León e Asturias; é afluente do Deva no que verte as súas augas despois de 54 km de percorrido.
Organización Internacional para a Estandarización
A Organización Internacional para a Estandarización (coñecida como ISO) é unha organización non gobernamental composta por diferentes representantes de organismos de normalización de 162 países. Fundouse o 23 de febreiro de 1947 en Xenebra, onde está a súa sede central, a súa función é a elaboración de estándares e normas internacionais para todos os campos da industria e o comercio.
A organización publica moitos tipos de normas, como agora as técnicas (por exemplo sobre MP3 ou tarxetas telefónicas), de clasificación (por exemplo os códigos dos países) ou estándares de procedementos (por exemplo a ISO 9000 sobre xestión da calidade).
Estrutura da organización
A Organización ISO está composta por tres tipos de membros:
ISO é un órgano consultivo da Organización das Nacións Unidas. Coopera estreitamente coa Comisión Electrotécnica Internacional (International Electrotechnical Commission, IEC) que é responsable da estandarización de equipos eléctricos.