cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeroporto de Rotterdam-A Haia
En 2018, o aeroporto recibiu máis de 1,9 millóns de pasaxeiros e 53.322 movementos de aeronaves. Conta con voos programados ás principais cidades europeas. Tamén é usado amplamente pola aviación xeral e hai varios clubs de voo e escolas localizadas no aeroporto.
Fonte do Araño (canción)
Fonte do Araño é unha canción de Emilio Cao, publicada orixinalmente en 1977, que pertence ao albúm homónimo. Nun principio Emilio Cao, Bernardo Martínez e Xoan Piñón gravaron a maqueta nun magnetófono de bobina aberta en Foz; para a versión final do disco, nun estudio de gravación en Madrid, uníronse Xosé V. Ferreirós e Antón Seoane.
Letra
A letra na súa versión orixinal consta de dez versos e fai referencia ao Araño unha parroquia de Rianxo á que cruza o río Te onde Emilio Cao pasou temporadas na súa nenez.
Sexe, O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
Sexe é un lugar da parroquia do Aparral no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 8 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Primitiva
Primitiva pode facer referencia a:
Fonte Alvite, Rendal, Arzúa
Fonte Alvite é un lugar da parroquia de Rendal no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Segundo o INE en 2018 tiña dous habitantes​ (un home e unha muller).
O Escorial, Elviña, A Coruña
O Escorial é un lugar da parroquia de Elviña no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase entre O Castro de Elviña e Penarredonda.
No ano 2003, a rúa que atravesa O Escorial recibiu oficialmente o nome de rúa de Belgrado.
Khedrup Gyatso
Khedrup Gyatso (en tibetano ་, Wylie : mkhas grub rgya mtsho), nado o 1 de novembro de 1838 en Gathar e finado o 31 de xaneiro de 1856 en Lhasa, foi o 11º Dalai Lama. Foi entronizado en 1842.
Adrián Bouza Campello
Adrián Bouza Campello, nado nas Pontes o 3 de marzo de 1980, é un futbolista galego. Xoga de defensa. Saíu da canteira do club da súa vila, As Pontes.
Debutou en 3ª división co seu club de formación, para logo recalar no Cerceda co que logrou o campionato de 3ª división e disputou 2 fases de ascenso a 2ª B, nas temporadas 2002-2003 e 2003-2004. Na súa 3ª e última campaña en Cerceda, o equipo remata na 6ª posición.
Cambia de aires e xoga 5 temporadas co Narón en 3ª División. Na temporada 2007-2008, o Narón queda en 3ª posición e xoga a fase de ascenso de 2ª B. NAs súas dúas últimas temporadas en Narón, o equipo queda na 5ª posición. Chega a temporada 2010-2011, e o lugar de destino é Carballo, para enrolarse no Bergantiños, quedan clasificados na posición 14.
Na temporada 2011-2012, enrólase no Dorneda, onde coincide co seu irmán máis novo Elmer, que na en xuño de 2010, decidía cambiar a camiseta do Bergantiños, pola do Dorneda, na busca do ascenso a 3ª división. Na tempada 2015-2016 está a xogar en Rexional Preferente no Laracha.
Infraestrutura
miniatura|Rede española de [[autoestradas e autovías estatais e autonómicas.]] miniatura|Rede española de [[autoestradas de peaxe (ano 2012).]]
Denomínase infraestrutura a aquela realización humana deseñada e dirixida por profesionais da arquitectura, enxeñaría civil, urbanismo etc., que serven de soporte para o desenvolvemento doutras actividades e o seu funcionamento, necesario para a organización estrutural das cidades, territorios e empresas.
Este termo é utilizado habitualmente como sinónimo de obra pública por ser case sempre o Estado o encargado da súa construción e mantemento en razón da súa utilidade pública e dos custos de execución, xeralmente elevados.
Etimoloxía
O termo orixinouse a principios do século XX, e deriva do francés infrastructure, ue o formou coa forma latina infra-, "debaixo" e structure "estrutura".
Tipos de infraestruturas
miniatura|Rede de ferrocarrís, unha das infraestruturas principais. miniatura|As autoestradas son unhas das infraestruturas máis usadas pola sociedade actual. miniatura|Antiga ponte do ferrocarril sobre o [[río Ulla|Ulla, en A Ponte Ulla, Vedra.]]
Impacto ambiental
As grandes obras de infraestrutura moitas veces xeran impactos sociais e ambientais, poñendo en risco a saúde e benestar das comunidades afectadas, polo que precisan de exhaustivos estudos de impacto ambiental previos á súa realización.
Infraestruturas verdes
Así mesmo, tamén se denominan infraestruturas ás chamadas "infraestruturas verdes", que se compoñen principalmente de vexetación e solos, e que teñen o obxectivo de mellorar a xestión da auga da chuvia dos ambientes construídos, con beneficios laterais tales como mellora na calidade do aire, redución do efecto "illa de calor" etc.
Filadelfia (filme)
'Filadelfia'' (en Philadelphia) é un filme estadounidense dramático que foi dirixido por Jonathan Demme e estreado en 1993. Foi un dos primeiros filmes de Hollywood en tratar temas como o VIH/SIDA, a homosexualidade e homofobia. Foi escrito por Ron Nyswaner e está protagonizado por Tom Hanks e Denzel Washington.
Na 66ª edición dos Oscar, Hanks gañou o Oscar ó mellor actor polo seu papel como Andrew Beckett, mentres que a canción de "Streets of Philadelphia" de Bruce Springsteen gañou o Oscar á mellor canción orixinal. Nyswaner tamén foi nomeado na categoría de Oscar ó mellor guión orixinal, pero perdeu con Jane Campion por The Piano.
Estreouse en galego na TVG no outono de 1998.
Teodorico o Grande
Teodorico o Grande, nado en Dacia no 454 e finado en Rávena no 526, foi un rei dos ostrogodos, cuxo reinado foi do 474 ao 526.
Traxectoria
Fillo do caudillo ostrogodo Teodomiro, da liñaxe dos Amalos, foi enviado polo seu pai como refén á cidade de Constantinopla (actual Istambul), sendo un neno (462). Alí recibiu unha educación baseada na cultura grecolatina. Sucedeu en 474 ao seu pai, como líder dos ostrogodos.
miniatura|dereita|200px|Reino de Teodorico o Grande
Foi nomeado patricio e magister militum polo augusto Zenón, emperador de Oriente. Este en 488 cedeulle o goberno de Italia coa condición de vencer a Odoacro, rei dos hérulos que depuxera a Rómulo Augústulo, último emperador romano de Occidente (476). Teodorico penetrou na península itálica á fronte do seu pobo, cuxo número se estima nunhas cen mil persoas. Conseguiu ocupar Rávena, onde finalmente morreu Odoacro (493).
Frank País
Frank Isaac País García, ou "Paris", nado en Santiago de Cuba o 7 de decembro de 1934 e morto na mesma cidade o 30 de xullo de 1957, foi un dirixente estudantil reformista, mestre e revolucionario cubano, de orixe galega, que loitou contra a ditadura de Fulgencio Batista integrando o Movemento 26 de Xullo. O seu asasinato pola policía nas rúas de Santiago de Cuba o 30 de xullo de 1957, cando contaba con 22 anos, desencadeou unha vaga de protestas en todo o país e constituíu un acontecemento decisivo para impulsar a Revolución cubana. Está considerado en Cuba un mártir da revolución.
Teodorico o Grande
Traxectoria
Proclamouse rei de Italia (494) fixando a súa residencia en Rávena e foi recoñecido como rex Italiae polo augusto Anastasio, emperador de Oriente, en 497, a quen debía unha teórica submisión. Mantivo as diferenzas entre os ostrogodos, de relixión ariana, que retiveron o poder militar, e os romanos, católicos, que concentraron o poder civil, dentro dun difícil equilibrio.
Frank País
Traxectoria
Frank País naceu o 7 de decembro de 1934, en Santiago de Cuba. Os seus pais eran Francisco País Pesqueira, un pastor protestante, e Rosario García Calviño, ambos de Marín, Pontevedra, que emigraran a Cuba. Francisco País Pesqueira figura como primeiro converso e bautizado da Igrexa Evanxélica de Marín e foi un dos membros fundadores da primeira Igrexa Bautista de Santiago de Cuba.
Ao morrer seu pai, súa nai fíxose cargo, en solitario, del, que contaba 5 anos de idade, e dos seus irmáns Agustín de 3 anos e Josué de 2. Deixou os seus estudos de arquitectura para ingresar á Escola Normal de Mestres de Oriente onde se graduou o 6 de xullo de 1953.
A Felga, Elviña, A Coruña
A Felga é un lugar da parroquia de Elviña no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase entre os lugares de Elviña e Penarredonda.
Teodorico o Grande
Traxectoria
miniatura|dereita|200px|O [[Mausoleo de Teodorico en Rávena.]]
Frank País
Traxectoria
Destacouse como dirixente estudantil, foi un dos principais xefes da Asociación de Estudantes, e partidario do movemento latinoamericano de Reforma Universitaria, integrando o Bloque Revolucionario Estudantil Normalista (BREN), constituíndo a Federación Local de Centros de Segundo Ensino e participando no Directorio Estudantil Revolucionario. En 1952, cando se produciu o golpe de estado que levou a Fulgencio Batista ao poder, concorreu con outros mozos ao Cuartel Moncada para pedir armas co fin de defender ao goberno democrático de Carlos Prío Socarrás.
Teodorico o Grande
Traxectoria
Teodorico considerábase herdeiro do mundo romano e por iso respectou as institucións imperiais rodeándose de conselleiros latinos, como Boecio e Casiodoro. Desexaba crear un imperio xermánico de Occidente, herdeiro do romano, que englobase a francos, vándalos, visigodos e ostrogodos. Con este obxectivo, realizou unha hábil política de alianzas matrimoniais entre a súa familia e os reis dos outros pobos xermánicos, que, aínda que non chegaría a materializar o seu soño, converteuno no principal soberano occidental da súa época.
En 511 interveu de forma decisiva na resolución da crise da monarquía visigoda, aberta a raíz da morte de Alarico II na batalla de Vouillé (507), derrotado polos francos. Depuxo ao usurpador Xesaleico e coroou ao seu neto Amalarico, fillo de Alarico e da súa filla Teodogoda. Asumiu o goberno do reino visigodo como titor do seu neto, a quen colocou baixo a protección de Teudis, un dos seus xenerais. A rexencia mantívose ata a morte do monarca ostrogodo (526), cando Amalarico puido gobernar libremente ao seu pobo.
Deixou como sucesor ao seu neto, fillo da súa filla Amalasunta, falecendo o 30 de agosto do 526. O estalido dunha guerra civil permitiu ao emperador Xustiniano converter Italia nunha nova provincia bizantina e dispersar aos ostrogodos, que desapareceron como pobo (555).
Frank País
Traxectoria
Comezou a traballar como mestre en 1954 no Colexio do Salvador, onde se destacou pola paixón con que difundía as ideas nacionalistas, democráticas e cristiás, especialmente o pensamento e a obra de José Martí, mostrando unha aparente contradición entre a relixiosidade que profesaba e os ideais revolucionarios que se soluciona na redución á súa crenza no home e no futuro así como o seu desexo de conseguir unha sociedade mellor sen abandonar as súas crenzas cristiás. Creou o Centro La Flor Martiana e puxo en práctica a República Escolar, baseada en conceptos de democratización da escola e participación dos estudantes.
O 10 de marzo de 1952 acudiu, xunto con outros estudantes, ao Cuartel Moncada, en resposta á asonada batistiana que conduciu á ditadura de Fulgencio Batista. Este feito supuxo o punto de inflexión que o convertería nun loitador pola liberdade e contra a ditadura batistiana.
Revolución cubana
En 1954, Frank País, Pepito Tey e outros mozos do Oriente cubano crearon Acción Revolucionaria Oriental (ARO) co fin de organizar a loita armada contra a tiranía de Batista. Poucos meses despois cambian o nome da organización por Acción Nacional Revolucionaria (ANR). En 1955, cando Fidel Castro, recentemente amnistiado, e o grupo que asaltara o Cuartel Moncada formaron o Movemento 26 de Xullo, Frank País solicitou e obtivo o ingreso dos membros do ANR ao M-26-7. O seu paso á clandestinidade realizouno co pseudónimo de David.
Inicialmente País integrou a dirección do M-26-7 en Oriente, e en 1956 foi designado Xefe de Acción e Sabotaxe do M-26-7 en todo o país. O 30 de novembro de 1956 dirixiu o levantamento armado en Santiago de Cuba en apoio ao desembarco do iate Granma desde o que haberían de desembarcar Fidel Castro e un grupo de guerrilleiros co fin de instalarse en Sierra Maestra.
O 9 de marzo de 1957 foi detido e xulgado xunto aos superviventes do Granma e os combatentes do levantamento do 30 de novembro, sendo absolto en maio de 1957, no medio dunha gran axitación popular. Dende ese momento foi un dos principais organizadores do apoio á guerrilla de Sierra Maestra e a extensión da insurrección a toda a illa.
O 30 de xuño de 1957 foi asasinado o seu irmán Josué País e exactamente un mes despois resultou el mesmo asasinado no Canellón do Muro de Santiago de Cuba, xunto con Raúl Pujol.
O xornalista Pedro García relata así o momento do seu asasinato:"Ao mediodía, despois do xantar, reuniuse con dous mozos do Movemento. Traíanlle o libro que pedira: Entre a liberdade e o medo, de Germán Arciniegas. Unha das mulleres decatouse que a policía de Batista viña rexistrando unhas rúas máis abaixo, casa por casa, a rúa San Germán. El tomou unha decisión: ordenou aos dous mozos que se foran no coche. Alegou que lle sería moito máis doado fuxir a pé. Deulles algúns documentos ás mulleres. "Non poden caer nas mans da tiranía", dixo. Saíu co propietario da casa, o combatente Raúl Pujol, San Germán arriba. "Oe, detén eses dous", gritou un esbirro. Foron cercados polos uniformados. "Pero non sabe quen é este, coronel? -un connotado acusón sorriu cinicamente.- É Frank País."Empezaron a golpealos. Cando Pujol finalmente foi ametrallado, o mozo xa non tiña coñecemento. Frank foi empuxado cara ao canellón do Muro e ametrallado a balazos. "Todo o mundo aquí ten que tirar, diante de todo Santiago", gritou o coronel. Os esbirros baleiraron as súas armas sobre os cadáveres. Tiraron cerca do de Frank unha pistola 45 con dous pentes; logo viuse que eran dun calibre diferente. Foi o 30 de xullo de 1957".
En resposta declarouse unha folga xeral en toda Cuba e o seu enterro organizouse como un desafío á ditadura de Batista e alcanzou unha convocatoria masiva que a fixo a máis grande manifestación popular coñecida até entón por esa cidade. O corpo de País foi vestido co uniforme verde oliveira e o brazalete negro e vermello do Movemento 26 de Xullo.
Lost Boys of Sudan
Lost Boys of Sudan é un filme documental estadounidense de 2003 dirixido por Megan Mylan e Jon Shenk. Conta a historia de dous rapaces dinka orixinarios do Sudán, Santino Majok Chuor e Peter Nyarol Dut, que chegan ós Estados Unidos de América por mor da guerra civil do seu país. Os dous rapaces quedaron orfos pola segunda guerra civil sudanesa e sobreviviron ataques de leóns e da milicia até chegar a un campo de refuxiados en Kenya, xunto con milleiros doutros nenos.
O título do documental "Lost Boys of Sudan" foi orixinalmente o nome dado ó grupo de mozos polos traballadores das Nacións Unidas que controlaron a súa fuxida dende o Sudán.
Provincia de Zamora
O territorio da provincia de Zamora abarca 10.559 km² e conta con 198.028 habitantes (2005). Trátase dunha poboación fortemente envellecida e en clara regresión demográfica. Os seus principais núcleos de poboación son Zamora (capital da provincia), Benavente e Toro. Outras localidades, cabezas de partido xudicial xunto coas anteriores, son: Villalpando, Pobra de Seabra e Alcañices.
Orixe da provincia
A provincia nace como tal co establecemento da División territorial de España en 1833, sendo adscrita á rexión do Reino de León. Parte dos seus territorios antes formaban parte doutras provincias como a de Valladolid e a extinta provincia de Toro.
Mancomunidades
Os municipios da provincia están agrupados nas seguintes mancomunidades:
Fronteiras
A provincia limita coas seguintes provincias: ao norte e sur coas provincias de León e Salamanca respectivamente, ao Leste coa Valladolid, e ao oeste coa galega Ourense e tamén co distrito portugués de Braganza.
Hidrografía e recursos do subsolo
A hidrografía provincial está fortemente marcada polo Douro, que a atravesa de E a O, e os seus afluentes: Valderaduey, Esla, Órbigo, Teira, Cea, Aliste, (estes 4 últimos afluentes do Esla), Guareña, Tormes. A excepción constitúea o río Bibei, afluente do Sil, que discorre pola zona máis noroccidental da provincia. As augas do Douro, do Teira, do Esla, do Bibei e do Tormes foron embalsadas ao longo do seu curso pola provincia para aprovechamiento hidroeléctrico, sendo os encoros de maior capacidade o de Almendra no Tormes e o de Ricobayo no Esla. De particular interese son o Lago de Sanabria, o maior da península de orixe glaciar e as Lagoas de Villafáfila, de carácter estepario, con importantes concentracións de aves en determinadas épocas do ano. Existen augas mineiro-medicinais nas vilas de Almeida, Ribadelago (Bouzas) e Calabor.
Eleccións municipais en Fene
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Fene]] Corporacións democráticas en Fene desde a aprobación da Constitución de 1978.
Andrés Díaz Díaz
Andrés Manuel Díaz Díaz, nado na Coruña o 12 de xullo de 1969 é un ex-atleta galego. Participou en dous Xogos Olímpicos (Atlanta 1996 e Sydney 2000) e gañou a medalla de bronce en 1500 metros no Campionato do Mundo Indoor 1999. A súa mellor marca en exteriores é 3:31.48 minutos, pero destacou máis en interiores, e o seu tempo de 3:33.32 minutos continúa a ser o récord de Europa.
Traxectoria
A súa primeira aparición internacional foi en 1995, cando alcanzou as semifinais do Campionato do Mundo Indoor e correu as series do Campionato do Mundo de Atletismo. Gañou a medalla de prata na Universíada de verán de 1995. O seu debut nos xogos olímpicos foi en 1996, aínda que foi eliminado na primeira rolda dos 800 m. Nos Campionatos de Europa Indoors de 1996 chegou en cuarto lugar.
We Were Dead Before the Ship Even Sank
We Were Dead Before the Ship Even Sank é o quinto álbum da banda estadounidense de rock alternativo Modest Mouse, publicado o 20 de marzo de 2007 a través do selo Epic Records. É o único disco do grupo co antigo guitarrista de The Smiths Johnny Marr como membro. Ten unha forte temática náutica e foi orixinalmente imaxinado como un álbum conceptual sobre a tripulación dun barco que morre en cada canción.
O álbum foi certificado ouro pola RIAA o 11 de xuño de 2009. Cara febreiro do 2015 o álbum levaba vendidas 649 000 copias nos Estados Unidos.
Andrés Díaz Díaz
Traxectoria
A partir de 1997 centrouse nos 1500 metros, rebaixando en máis de seis segundos a súa marca persoal do ano. Chegou á final dos 1500 m nos Campionatos do Mundo Indoors de 1997, rematando en quinta posición. A sorpresa chegou en febreiro de 1999 co récord de Europa de 1500 m nunha proba no Pireo, superando nun segundo a marca de Peter Elliott con 3:33.32 minutos. Volveu facer outra carreira rápida nos campionatos indoor de 1999 o seguinte mes, mais foi vencido por Haile Gebrselassie e Laban Rotich, conseguindo a medalla de bronce. Nos Campionatos do Mundo de Sevilla en 1999 participou na final dos 1500 m xunto con Reyes Estévez e Fermín Cacho. Na carreira máis rápida na historia da competición logrou a súa mellor marca persoal, 3:31.83 minutos, mais quedou quinto e foi superado polos seus compatriotas.
Na súa segunda participación nos xogos olímpicos, en 2000 rematou sétimo nos 1500 m. Tralos xogos, conseguiu a súa mellor marca na proba no Herculis de Mónaco, con 3:31.48 minutos. Entre 2001 e 2003, comezou a correr os 3000 metros e gañou un título nacional e unha medalla de prata na Copa de Europa de 2001. A súa última participación en probas internacionais foi no Campionato do Mundo de 2001, mais non chegou á final. Retirouse en 2003.
Honras
En 1999 recibiu a Medalla de Bronce de Galicia.
Fucarelos, Rendal, Arzúa
Fucarelos é un lugar da parroquia de Rendal no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Alberte Permuy
Alberte Permuy Martínez, nado en Fene o 8 de xullo de 1955, é un deseñador gráfico galego.
Formouse como deseñador en Barcelona, e dende 1983 traballa nesa profesión en Santiago de Compostela. Entre as súas obras destaca Xubi, a mascota do Xacobeo dende 2010 ou identidades corporativas para a Xunta de Galicia, o concello de Santiago, entre outros. A súa obra expúxose en colectivas de deseño gráfico en Lisboa, Atenas, Xangai, Beixín, o MARCO de Vigo ou o Reina Sofía madrileño.
Ramón Bustelo González
Ramón Bustelo González, nado en Ribadeo o 9 de marzo de 1868 e finado en 1942, foi un financeiro e político galego.
Traxectoria
Foi presidente do Club Deportivo Ribadense en 1913.
Vida persoal
Casou con Rosario Vázquez Gómez, irmá de Adolfo Vázquez Gómez, foi pai de Francisco, Ramón e Mercedes Bustelo Vázquez, que casou con Leopoldo Calvo Sotelo, e avó materno de Leopoldo Calvo Sotelo Bustelo.
Abel Santamaría
Abel Santamaría Cuadrado, nado en Encrucijada, Cuba, o 20 de outubro de 1927 e finado en Santiago de Cuba o 26 de xullo de 1953, foi un militante político da Revolución Cubana, con orixe galega.
Abel Santamaría foi un activista revolucionario cubano que participou activamente no asalto ao cuartel Moncada onde foi feito prisioneiro, torturado e asasinado.
Infancia e mocidade
Abel Santamaría naceu en Encrucijada, provincia de Villa Clara (Cuba), o 20 de outubro de 1927. Fillo de Benigno Santamaría Vázquez, un galego de Ribadavia que emigrara a Cuba a principios do século XX e de Joaquina Cuadrado, tamén emigrante española procedente de Salamanca, con quen casou no ano 1912.
De moi neno trasladouse coa súa familia ao Central azucreiro Constancia, onde o seu pai traballou como xefe de taller de carpintaría. Alí transcorreu a súa nenez xunto ás súas irmás Haydée, Aída e Ada, e ao seu irmán Aldo, e cursou a primaria. Foi un gran afeccionado á poesía gañando algún premio durante a súa etapa escolar.
Con 13 anos coñeceu a Jesús Menéndez, líder sindicalista a quen chamaban “General de las Cañas” que o impulsou polo camiño das ideas socialistas.
Apenas terminou a primaria, comezou a traballar no central azucreiro: foi mozo de limpeza, despachador de mercadoría e finalmente oficinista. Desde entón entrou en contacto cos traballadores azucreiros, que anos atrás dirixira Jesús Menéndez. En 1946, con 19 anos de idade, Abel decidiu viaxar á Habana en busca de maiores posibilidades de traballo e estudo. Logrou levar xunto ás súas actividades laborais os seus estudos de bacharelato. Cando a súa situación económica lle permitiu alugar un apartamento, Santamaría mandou a buscar á súa irmá Haydée, quen era a máis afín cos seus intereses e pensamento político. Despois de varios meses de preparación, aproba o ingreso na Escola Profesional de Comercio e máis tarde ao Instituto N.º 1 de Segundo Ensino, na Habana.
Abel comeza a traballar na textilera Ariguanabo no municipio de Bauta, pero non deixa de asistir ás clases nocturnas. Ingresa no Partido do Pobo Cubano (Partido Ortodoxo) para encauzar as súas crecentes inquietudes políticas e sociais, realizando campañas de apoio a través da mocidade a favor do seu líder Eduardo Chibás.
Posteriormente Abel ocupa o cargo de contador-tesoureiro na axencia de automóbiles Pontiac. Aluga o pequeno apartamento 603 da rúa 25 número 164 esquina O, no Vedado. A partir deste momento trae a vivir con el á súa irmá Haydée, quen xunto a Melba Hernández serían as primeiras mulleres que tomarían parte nas accións do asalto ao cuartel Moncada, o 26 de xullo de 1953.
As súas inquietudes políticas levárono a ingresar na Mocidade Ortodoxa e ao producirse o golpe militar de Fulgencio Batista, o 10 de marzo de 1952, foi dos primeiros en manifestar a súa repulsa combativa polos feitos, onde coincidiu con Fidel Castro en que “había que facer algo contra a ditadura”. Abel e Fidel coñecéronse persoalmente durante os actos de conmemoración do 1 de maio de 1953 e pronto comezaron a xestar o asalto ao cuartel Moncada
Alí reuníanse ademais Elda Pérez, Jesús Montané, Raúl Gómez García e outros combatentes, para loitar contra a ditadura de Fulgencio Batista.
Encontro con Fidel Castro
No acto do Día Internacional dos Traballadores (1 de maio) de 1952 en homenaxe ao obreiro Carlos Rodríguez, asasinado o ano anterior pola policía, Abel atopou a quen, como el, cría que "unha revolución non se fai nun día pero comézase nun segundo": coñeceu a Fidel Castro. Fidel pola súa banda coñeceu a quen había de ser o máis xeneroso, querido e intrépido dos mozos que con el asaltarían 15 meses despois o cuartel Moncada. Ese estreitamento de mans selaba nun só o destino histórico daqueles homes e deviría en factor acelerante do triunfo da Revolución. Anos máis tarde, Fidel sería o líder do Movemento 26 de Xullo, creado en 1955 tras o asalto ao cuartel Moncada o 26 de xullo de 1953. Santamaría consideraba que o derrocamento do goberno batistiano sería soamente o punto de partida das transformacións sociais que o pobo cubano necesitaba.
Youssouf Gueye
Youssouf Gueye, nado en 1928 e finado en 1988, foi un escritor mauritano.
Abel Santamaría
O xornal «El Acusador»
Abel e o pequeno grupo de compañeiros que contactaban con el no apartamento 603, imprimían o xornal clandestino Son los Mismos, cuxo director era Raúl Gómez García. Fidel suxeriu un nome máis combativo e así xurdiu El Acusador, o 1 de xuño de 1952. Do seu tres números, o último distribuíuse o 16 de agosto do mesmo ano na peregrinación ao cemiterio Colón con motivo do primeiro aniversario da morte de Chibás. Ese día Abel foi detido e conducido ao Castelo do Príncipe. Por este feito foi xulgado polo Tribunal de Urxencia.
Posteriormente, Abel e Fidel trasladáronse á provincia de Matanzas para contactar co doutor Mario Muñoz, quen ademais de médico era radioaficionado. Muñoz entregoulles dúas pequenas plantas, as cales foron trasladadas á Habana co fin de fustigar á tiranía. Todos os mozos que editaban o xornal clandestino incorporábanse ao movemento revolucionario.
O asalto ao cuartel Moncada
O apartamento de Santamaría converteuse nun centro de reunión dos mozos que recrutaba Fidel. Moitos deles participaran en accións de protesta e en actividades políticas da Mocidade Ortodoxa, en barrios populares da Habana e os seus arredores. Santamaría chegou a ser o aglutinador deses mozos, cuxo número pasou de 1200. Aínda que todos recibiron certo tipo de adestramento con armas, moitos deles non puideron participar no asalto programado para o 26 de xullo.
Cando todo estivo listo, xa en Santiago de Cuba, Abel pediu o lugar de maior risco para preservar a vida de Fidel. Pola súa banda, Fidel expuxo que sería el, e non outro compañeiro, o que ocupase o posto máis perigoso, ou sexa o asalto pola posta 3 do Moncada e díxolle a Abel que o mandaría á retagarda (a tomar o edificio do Hospital Civil Saturnino Lora), onde, segundo os plans, non habería que combater, senón só ocupalo para que o exército de Batista non o fixese baixo ningunha circunstancia.
O plan era tomar por asalto o cuartel Moncada vestidos con uniformes do goberno. Con todo, o plan foi descuberto a partir dunha posta que o rexemento no cuartel agregou aos uniformes, precisamente por motivo dos entroidos que se celebraban por aqueles días en Santiago de Cuba. Este feito frustrou o asalto por sorpresa, iniciándose o combate no cuartel.
Santamaría estaba consciente de que os plans non saíran ben e procedeu a dirixir a carga ao cuartel Moncada por outro flanco, dando tempo para que Fidel Castro e os seus compañeiros puidesen retirarse e encamiñarse ás montañas de Sierra Maestra, próximas a Santiago de Cuba. Aínda despois de que o lume no Moncada cesara e todo indicaba que a acción fracasara, Santamaría deu ordes aos seus homes de continuar o combate desde as súas posicións.
Morte
A Abel Santamaría correspondíalle a toma do hospital civil Saturnino Lora. Ao fracasar a acción armada foi feito prisioneiro polas forzas do goberno, xunto con varios compañeiros. Primeiro leváronos a un hospital, a curar as súas feridas (para evitar que morresen) e despois leváronos ás celas do Rexemento n.º 1.
Tanto Abel Santamaría como os demais compañeiros saíran con vida do hospital: eses foron os primeiros asasinatos a prisioneiros, o 26 de xullo de 1953. A morte de Santamaría foi un duro golpe para o movemento revolucionario que se estaba iniciando en Cuba.
El elegido
O cantautor cubano Silvio Rodríguez, un dos representante da Nova Trova Cubana, compuxo en 1968 o tema Canción del elegido en honra de Abel Santamaría. Silvio coñeceu á irmá de Abel, Haydee Santamaría, quen foi guerrilleira con Fidel Castro en Sierra Maestra, e quen entre outras moitas historias lle contou a do seu irmán.
João Moutinho
João Filipe Iria Santos Moutinho, nado en Portimão o 8 de setembro de 1986, é un futbolista portugués. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Wolverhampton Wanderers FC.
Segundo Grandío
Segundo Grandío é un músico e produtor galego coñecido por ser o baixista da banda viguesa Siniestro Total entre os anos 1988 e 2001. En 1999 creou os estudios Casa de Tolos situados en Mañufe, Gondomar e no ano 2003 fundou o selo PAI Música. En 2018 Grandío lanzou unha plataforma de streaming de concertos en vivo e documentáis musicais chamada Tolemias TV.
Biografía
Segundo ingresou en Siniestro Total en 1988 para ocupar o lugar deixado por Alberto Torrado e a súa primeira aparición nun traballo da banda foi no álbum En beneficio de todos, aparecido ese mesmo ano. Participou nos discos de estudio Made in Japan, Policlínico miserable e La historia del blues, así como nos directos Ante todo mucha calma e Cultura Popular. No 2001 deixou o grupo sendo substituído por Óscar Avendaño. Entre os temas compostos por Grandío durante eses anos destacan "Camino de la cama", "Y yo me callo" e "Respeten nuestro dolor", editados todos coma sinxelos.
No ano 1999 fundou os estudios de gravación Casa de Tolos en Mañufe, Gondomar, polos que pasaron artistas como Jabón Blue, Fuxan os Ventos, Berrogüetto, María do Ceo, Milladoiro, Os Diplomáticos de Monte Alto, Malvela, Uxía ou Ruxe Ruxe entre outros. Na actualidade o estudio tamén se dedica a facer traballos de vídeo, de deseño gráfico e de webs.
No mes de febreiro do 2003 Grandío iniciou a produtora PAI ("Producciones Audiovisuales Ingleniosas"), tamén con sede en Mañufe, co obxectivo de dar cobertura músicos que non poden acceder ás canles convencionais da industria musical. O selo conta con cinco subdivisións dedicado cada un a xéneros distintos (tradicional, rock e pop, blues e jazz, solistas e varios).
Manuel Aguirre de Tejada
miniatura|Manuel Aguirre gravado por [[Arturo Carretero e publicado en 1888 en La Ilustración Española y Americana.]] Manuel Aguirre de Tejada O'Neal Eulato, nado en Ferrol o 28 de decembro de 1827 e finado en Madrid o 9 de abril de 1911, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Madrid. Traballou na administración do antigo Consejo Real. Marchou a Cuba en 1854 co Capitán Xeneral Marqués da Habana, onde permaneceu ata que, nas eleccións de 1857, foi elixido deputado polo distrito de Ferrol representando á Unión Liberal. Volveu ser elixido deputado por Ferrol nas eleccións de 1858 e 1863; nas de 1865 foi elixido pola provincia da Coruña. En 1876 foi elixido senador pola Coruña, pasando ao ano seguinte a ser nomeado senador vitalicio e senador por Dereito Propio en 1903.
Logo da Revolución de 1868 pasou a militar no Partido Conservador e foi membro da comisión que redactou o proxecto de Constitución española de 1876.
Foi ministro de Ultramar entre o 18 de xaneiro de 1884 e o 27 de novembro de 1885, e ministro de Graza e Xustiza entre o 14 de decembro de 1895 e o 4 de outubro de 1897 en gobernos Cánovas. Estando á fronte do ministerio de Graza e Xustiza, viviu o asasinato de Cánovas, baixo a presidencia de Azcárraga foi o encargado de sustanciar o proceso xudicial derivado do magnicidio.
Nomeado Conde de Tejada de Valdosera en 1875, foi tamén presidente do Tribunal do Contencioso Administrativo (1890), gobernador do Banco de España (1895) e embaixador extraordinario e plenipotenciario ante a Santa Sé.
Hang On
"Hang On" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Weezer, editada como segundo sinxelo do seu álbum Hurley o 15 de febreiro do 2011. A versión do álbum de "Hang On" está coescrita por Rick Nowels e conta co actor canadense Michael Cera nos coros e na pseudomandolina, mentres que a versión do sinxelo non conta coa mandolina e ten un son máis clásico de Weezer.
O Gato, Rendal, Arzúa
O Gato é un lugar da parroquia de Rendal no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 7 eran mulleres.
Celeiros
O topónimo galego Celeiros pode referirse a:
Dave Matthews Band
Dave Matthews Band (tamén coñecida como DMB) é unha banda estadounidense formada en Charlottesville, Virginia en 1991. Os seus membros fundadores foron o vocalista e guitarrista Dave Matthews, o baixista Stefan Lessard, o batería e corista Carter Beauford e o saxofonista LeRoi Moore. Moore morreu en agosto do 2008 polas feridas sufridas nun accidente de quad, e foi substituído por Jeff Coffin, de Béla Fleck and the Flecktones. Boyd Tinsley incorporouse á banda como violinista pouco despois da súa creación. Rashawn Ross e Tim Reynolds tamén forman parte da banda como membros de xira. Con músicos con raíces en distintos xéneros como jazz, música clásica, soul, rock, bluegrass e hip hop, a banda creou un son ecléctico que leva gañados unha gran variedade de seguidores. No ano 2010 Dave Matthews Band levaba vendidos ao redor dos 40 millóns de discos en todo o mundo.
A banda é coñecida polas súas xira anuais que fai en verán polos Estados Unidos e Europa, onde realizan longas improvisacións sobre os seus temas, acompañados dun elaborado espectáculo de vídeo e luces. Esta parte do espectáculo converteuse nun selo da banda dende que o director de vídeo Fenton Williams comezara a traballar con Dave Matthews Band aprincipios dos anos 90. Despois de vinte anos consecutivos de xiras a banda anunciou que descansaría no verán de 2011. O seu álbum máis recente, Big Whiskey and the GrooGrux King, estreouse no número 1 da lista Billboard 200, sendo o seu quinto número 1 consecutivo, sendo a segunda banda en conseguilo despois de Metallica.
Montesano, Washington
Montesano é unha cidade estadounidense situada no condado de Grays Harbor, do cal é capital, no estado de Washington. Segundo o censo do ano 2010 ten unha poboación de 3.976 habitantes at the 2010 census.
Historia
Montesano foi colonizado no ano 1852 por Isaiah L. Scammon. Segundo o historiador Edmond S. Meany, en 1860 a capital do que era cmado entón condado Chehalis trasladouse ao "lugar de J.L. Scammons". Mrs. Lorinda Scammon era moi relixiosa e desexaba chamarlle ao lugar Mount Zion. Outro dos primeiros poboadores, Samuel James, suxeriu "Montesano" xa que tiña un son máis agradable e significaba case o mesmo. A suxestión foi aceptada e pouco despois asegurouse unha oficina de correos co nome de Montesano.
Xeografía
Montesano está localizado nas coordenadas 46.98583°N, -123.59778°W (46.985865, -123.597726). Está na ladeira norte do val do río Chehalis, preto da confluencia entre este e o río Wynoochee. No norte limita co lago e o regato Sylvia.
Segundo o United States Census Bureau, a cidade ten unha área total de 27 km², dos cales 26,8 km² é terra e 0.2 km² é auga.
Lingua
Unha lingua é un sistema de signos lingüísticos incluíndo tamén sons, acenos e símbolos escritos que permite a comunicación entre os individuos dunha comunidade lingüística. Unha definición lingüística da lingua precisa que é un sistema de signos dobremente articulados, é dicir, que a construción do sentido faise a dous niveis de articulación. Atópase primeiramente o das entidades significantes, morfemas, lexemas, monemas, formando os enunciados, e logo o das unidades distintivas de sentido (os fonemas), formando as unidades significantes. Estes dous niveis de articulación determinan os primeiros niveis da descrición lingüística: fonoloxía, morfoloxía e sintaxe. André Martinet precisa que a orde de descrición é de xeito necesario inversa á orde de percepción ou uso da lingua: a descrición comeza polo segundo nivel de articulación (fonemas) para ir cara ao primeiro (a combinatoria das unidades significantes).
Distínguese en xeral a lingua (sistema de signos) e a linguaxe (facultade humana posta en acción por medio de tal sistema). Distínguese de igual xeito, tras Ferdinand de Saussure, a lingua e a palabra (é dicir, o uso efectivo do sistema da lingua polos locutores).
Niveis e rexistros de lingua
Nunha lingua podemos distinguir
Conflito lingüístico
Denomínase conflito lingüístico á tensión que se produce entre dúas linguas no interior dun territorio por asumir un maior número de funcións sociais e de falantes. Unha situación de conflito non permanece estable por tempo indefinido, senón que tende a resolverse por unha das seguintes vías:
Existen casos en que se produce unha simple coexistencia entre dous grupos lingüísticos, polo que non se manifesta o conflito. Isto ocorre cando a desigualdade lingüística vai acompañada dunha estrutura social “pechada”.
Lingua minoritarias
Lingua minoritaria é aquela lingua que conta cun número reducido de falantes nun determinado territorio. Non confundir con lingua minorizada.
Linguas minorizadas
Lingua minorizada é aquela lingua á que se lle negan as condicións para poder desenvolverse con normalidade. Atópase nunha situación de inferioridade ao ver restrinxidos os seus usos públicos (medios de comunicación, administración de Xustiza, vida comercial, publicidade, ensino, burocracia, liturxia etc.) e privados.
Graos de vitalidade
A vitalidade das linguas minorizadas presenta distintos graos:
Tipos de linguas minorizadas
O 26 de setembro celébrase o Día Europeo das Linguas, celebración organizada pola Unión Europea desde o 2001 co obxectivo de poñer en valor a diversidade lingüística da UE e promover a aprendizaxe de idiomas entre os cidadáns europeos.
Linguas oficiais, nacionais e internacionais
O termo lingua oficial indica o status de determinada lingua como instrumento de relación entre o estado e os seus cidadáns. O status de oficial non é inamovible, xa que está exposto a flutuacións segundo varíen as circunstancias sociopolíticas.
Lingua nacional é aquela usada e creada por un pobo ao longo da súa historia. Non hai relación unívoca entre as dúas categorías, xa que a lingua oficial non sempre é a nacional (como ocorre co francés no Líbano), e a lingua nacional non sempre é a oficial (o romanche en Suíza).
As necesidades de comunicación entre individuos de linguas nacionais distintas provocaron ao longo do tempo que certas modalidades lingüísticas alcanzasen o estado de linguas internacionais. Son aquelas aprendidas como segundas linguas por un amplo número de persoas que as utilizan ao se dirixiren a falantes doutros territorios lingüísticos. Entre outras, alcanzaron o status de linguas internacionais o latín desde a Antigüidade ata a Idade Media, o francés no século XVIII e o inglés a partir do século XIX. A internacionalidade dunha lingua é en certa maneira independente do volume total demográfico de individuos que a usan como primeira lingua e ten máis que ver co poder político e económico do Estado que a sustenta. Así, a lingua demograficamente máis importante do mundo, o chinés mandarín, ten polo de agora pouco valor como lingua internacional.
Outras modalidades lingüísticas creadas de maneira máis ou menos planificada para serviren de medio de comunicación a persoas de comunidades lingüísticas distintas son:
Video Capture Device
Video Capture Device (co título completo Weezer – Video Capture Device: Treasures from the Vault 1991–2002) é un DVD publicado pola banda estadounidense de rock alternativo Weezer no ano 2004. Contén imaxes de varios concertos da historia do grupo, dende as primeiras etapas da súa carreira musical ata o ano 2002. Tamén trae todos os videoclips de Weezer dende o The Blue Album ata o Maladroit. Imaxes extra amósanos á banda nos camerinos, no escenario, no estudio de gravación e en entrevistas.
Aeroporto de Wuhan-Tianhe
O aeroporto internacional de Wuhan-Tianhe é un aeroporto que serve a Wuhan, a capital da provincia chinesa de Hubei. Foi inaugurado o 15 de abril de 1995 substituíndo aos vellos aeroportos de Hankou-Wangjiadun e Nanhu como principais aeroportos de Wuhan. Está situado no distrito de Huangpi, a uns 26 quilómetros ao norte do centro de Wuhan. É o aeroporto máis concorrido do centro da CHina, atopándose xeograficamente situado no centro da rede doméstica do país. É unha cidade focal para Air China, China Eastern Airlines e China Southern Airlines. O aeroporto ten voos cara destinos internacionais como Bangkok, Moscova, Osaca, París, Seúl e Singapur.
Dende o 1 de maio de 2015, pasaxeiros de países como os da Unión Europea, Xapón, Corea do Sur, Rusia e Estados Unidos, cando viaxan a un terceiro país, poden entrar na China dende este aeroporto sen unha visa chinesa ata 72 horas.
Ulpiano Rodríguez Villarino
Ulpiano Rodríguez Villarino foi un propietario terratenente e político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Redondela en 1948, permanecendo no cargo até o 6 de febreiro de 1949.
Vida persoal
Casou con Marina Guerra Garay.
Carracedo, Elviña, A Coruña
miniatura|Cruceiro de Carracedo, en Elviña. Carracedo era un lugar da parroquia de Elviña no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. O núcleo desapareceu a causa da ampliación de Matogrande. O cruceiro da localidade trasladouse a Elviña.
Aeroporto Mohamed Boudiaf
O aeroporto internacional Mohamed Boudiaf (IATA: CZL, ICAO: DABC), é un aeroporto en Alxeria situado a uns 9 quilómetros ao sur da cidade de Constantina.
Historia
A aeroporto foi construído en 1943 como o aeródromo de Constantina polo Exército dos Estados Unidos de América durante a campaña do Norte de África da segunda guerra mundial. Usouse principalmente como un depósito de mantemento e provisións para o Mando se Servizo Aéreo Técnico e tamén serviu como cuartel xeral para o XII Mando de Bombardeiros. Foi tamén utilizado como posto de mando para o Mando das Forzas Aliadas (AFHQ) para as forzas de terra da Francia Libre, o Reino Unido e os Estados Unidos en Alxeria en febreiro de 1943, baixo o mando do xeneral Sir Harold R. L. G. Alexander, para coordinar as accións do Primeiro Exército estadounidense que avanzaban dende o oeste e do Oitavo Exército británico avanzando dende o leste contra os Afrika Korps alemáns. En 1944 foi entregado ao goberno de Alxeria e foi utilizado ocasionalmente por avións do Mando de Transporte Aéreo ata o final da guerra.
O aeroporto recibiu o nome do presidente Mohamed Boudiaf. Boudiaf, tamén chamado Si Tayeb el Watani, foi un líder político arxelino e un dos fundadores do revolucionario Fronte de Liberación Nacional (FLN), que liderou a Guerra de Independencia de Alxeria entre 1954 e 1962.
Nadine Gordimer
Nadine Gordimer, nada en Springs, Gauteng, Suráfrica en 1923 e finada o 13 de xullo de 2014 en Johannesburgo, é unha escritora surafricana, premio Nobel de literatura en 1991.
Traxectoria
De pai xudeu emigrado de Lituania e nai inglesa, Nadine Gordimer, naceu nun ambiente acomodado e educouse na escola dun convento anglicano. Acudiu durante un ano á Universidade de Witwatersrand sen chegar a graduarse. Contraria ao réxime do apartheid, estivo en posicións políticas próximas ao Congreso Nacional Africano de Nelson Mandela, e sufriu as consecuencias do réxime e tres dos seus libros prohibiunos o réxime. Ensinou en diversas universidades dos Estados Unidos, entre elas Harvard, Princeton e Columbia. Aínda que comezou a escribir na infancia, foi en 1937 cando publicou o seu primeiro relato, The Quest for Seen Gold, unha historia infantil que apareceu no Children's Sunday Express. En 1949 publicou o seu primeiro libro, Face to Face, unha coleccións de relatos.
Obra
miniatura|Nadine Gordimer, [[David Grossman (escritor)|David Grossman]]
Anxo Casalderrey
Ángel Jesús Casalderrey Martínez, nado en Ribadavia o 25 de maio de 1965, é un adestrador de fútbol galego.
Traxectoria
O 20 de xaneiro de 2011 anunciouse a súa contratación como adestrador da SD Compostela, en substitución de Carlos Mirás "Choco". Na tempada 2011/12 ascendeu á SD Compostela á Terceira división. En outubro de 2012 foi destituído, sendo Fredi o seu substituto.
Binta y la gran idea
Binta y la gran idea é un filme español de 2004 dirixido e escrito por Javier Fesser. O filme está protagonizado por Zeynabou Diallo no papel de Binta, Agnile Sambou como o pai de Binta e Aminata Sane como Soda. A duración do filme é de arredor de 31 minutos e conta con diálogos en diola e francés. Foi nomeado ó Óscar á mellor curtametraxe de acción en vivo na 79ª edición dos premios. Foi creado en colaboración con UNICEF, a quen se destinaron tódolos beneficios.
Lingua tabasaran
O tabasaran é unha lingua caucásica que pertence á familia de linguas lezguias. É falada polo pobo tabasaran, que vive no sur de Daguestán. Existen dous dialectos principais: o norte (khanag) e o sur. É unha lingua literaria baseada no dialecto do sur, e é unha das linguas oficiais de Daguestán.
O tabasaran é unha lingua ergativa. Os nomes teñen até 48 casos diferentes. O sistema verbal é relativamente sinxelo; os verbos concordan co suxeito en número, persoa e clase.
Fócidos
Os fócidos (Phocidae) son unha familia de mamíferos pinnípedes mariños adaptados a vivir en medios acuáticos a maior parte do tempo, coñecidos como focas ou focas verdadeiras.
A familia comprende 19 especies recoñecidas. Como todos os pinnípedes carecen de pavillón auditivo e no cranio non posúen moas carniceiras, estando as mandíbulas deseñanas para capturaren presas, pero non para as esgazaren e mastigaren; outra característica salientábel é que teñen óso peneano.
As súas extremidades posteriores están dirixidas cara a atrás, e non son funcionais para o desprazamento terrestre, característica que as diferencia dos otaríidos (lobos e osos mariños).
Etimoloxía
A familia Phocidae foi descrita por John Edward Gray en 1821 e formou o seu nome, como é habital, engadíndolle á raíz do nome do xénero tipo, neste caso Phoca, a desinencia do latín científico -idae, empregado para formar os nomes das familias dos animais. miniatura|Cadro do pintor barroco [[Paul de Vos.]] O nome do xénero Phoca, creado por Linneo en 1758, deriva do latín phoca, e este á súa vez do grego antigo φώκη phókē. Do nome latino proceden os nomes destes animais nos idiomas vulgares neolatinos: