cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Correpresor
Eucariotas
Nos eucariotas, un correpresor é unha proteína que se une a factores de transcrición. En ausencia de correpresores e en presenza de coactivadores, os factores de transcrición regulan á alza a expresión xénica. Os coactivadores e correpresores compiten polos mesmos sitios de unión situados nos factores de transcrición. Un segundo mecanismo polo cal os correpresores poden reprimir a iniciación da transcrición cando se unen a complexos factor de transcrición/ADN realízase recrutando histona desacetilases, que catalizan a eliminación de grupos acetilo de residuos de lisina da proteína. Isto incrementa a carga positiva nas histonas, o cal fortalece a atracción electrostática entre as cargas positivas das histonas e as negativas do ADN, facendo que o ADN sexa menos accesible á transcrición.
Nos humanos coñécense ducias ou centos de correpresores, dependendo do nivel de confianza co cal se faga a caracterización da proteína como correpresor.
Caídos nunha árbore
Caídos nunha árbore (en Sur un arbre perché) é un filme francés de 1971 dirixido por Serge Korber, escrito por Pierre Roustang e protagonizado por Louis de Funès.
Estreouse en galego o 2 de novembro de 1988 a través da TVG.
Gregorio VII, papa
San Gregorio VII, nado en Sovana cara 1020 e finado en Salerno o 25 de maio de 1085, foi o Papa número 157 da Igrexia católica entre 1073 e 1085. A primeira medida que tomou ese mesmo ano foi dirixida á prescrición do celibato eclesiástico mediante a prohibición do matrimonio dos sacerdotes.
Primeiros anos
Ildebrando Aldobrandeschi de Soana naceu en Sovana, Toscana, no seo dunha familia de modesta extracción social. Creceu no ámbito da Igrexa romana ao ser confiado ao seu tío, abade do mosteiro de Santa María no Aventino, onde fixo os votos monásticos.
No ano 1045 foi nomeado secretario do papa Gregorio VI, cargo que ocuparía ata 1046 no que acompañou ao papa no seu desterro en Colonia tras ser deposto nun concilio, celebrado en Sutri, acusado de simonía na súa elección.
Honorio II, papa
Honorio II, nado co nome de Lamberto Scannabecchi en Fagnano en data ignota, e finado en Roma o 13 de febreiro de 1130, foi o 163º papa da Igrexa católica de 1124 a 1130.
Traxectoria
En 1117 foi nomeado cardeal de Ostia por Xelasio II. Converteuse nun dos seus colaboradores máis achegados, acompañándoo a Francia cando o papa foi exiliado. Xa durante o papado de Calisto II actuou como legado papal e participou activamente nas negociacións que levarían á sinatura, en 1122, do Concordato de Worms que puxo fin á querela das investiduras.
Trala morte de Calisto II, a tradicional intromisión imperial nas eleccións papais desaparecera debido á inmediata morte do emperador Henrique V.
Con todo, esta favorable oportunidade non foi aproveitada pola Igrexa debido a que os cardeais estaban divididos en dúas faccións, apoiadas respectivamente polas familias Pierleoni e Frangipani, que levaron á elección de dous papas: Honorio II e Celestino II. O previsible cisma quedou abortado coa renuncia de Celestino II, sendo consagrado Honorio o 21 de decembro de 1124.
A súa primeira decisión foi a sucesión de Henrique V no trono do imperio Xermánico, pretendido por tres candidatos: Lotario, duque de Saxonia; Frederico, duque de Suabia, e Conrado, duque de Franconia. A elección estaba en mans dunha asemblea composta por sete príncipes electores, tres eclesiásticos e catro nobres entre os que se encontraban os tres candidatos ao trono; pero ao estaren os electores eclesiásticos influenciados polo Papa, Honorio era quen tiña a clave da elección. Decantouse polo duque de Saxonia, que en 1125 se converteu no rei xermano Lotario III, ao ser o candidato máis propenso a respectar o concordato de Worms.
Gregorio VII, papa
Primeiros anos
Ildebrando non regresou a Roma, pero no ano 1049 foi requirido polo papa León IX para actuar como Legado Pontificio, o que lle permitiu coñecer os centros de poder de Europa. Ademais, León nomeouno abade de San Paulo Extramuros. Actuando como Legado atopábase, en 1056, na corte alemá, para informar da elección como papa de Vítor II. Trala morte de Estevo IX en 1058 elixiuse como sucesor ao antipapa Benedito X. Ildebrando se opuxo a esta elección ao considerar que se realizou mediante simonía e logrou reuníndose cos cardeais disidentes en Siena que se elixise papa a Nicolao II.
Honorio II, papa
Traxectoria
En 1127, trala morte do duque Guillerme de Calabria e Apulia, opúxose nun primeiro momento a que o conde Roxerio II de Sicilia fose o seu sucesor, aínda que posteriormente viuse na obriga de recoñecelo.
Gregorio VII, papa
Primeiros anos
En 1059 foi nomeado por Nicolao II arquidiácono e administrador efectivo dos bens da Igrexa, cargo que lle levou a alcanzar tal poder que se chegou a dicir que botaba para comer a –o seu Nicolao como a un asno na cuadra–.
Honorio II, papa
Traxectoria
Durante o seu pontificado Bernardo de Claraval redactou a regra pola que se debería rexer a recentemente fundada Orde do Temple, sendo recoñecida oficialmente por Honorio no concilio de Troyes.
Gregorio VII, papa
Primeiros anos
En 1059 foi enviado a Milán xunto a Anselmo dá Baggio (o futuro Alexandre II) para apoiar ao diácono San Arialdo contra o arcebispo simoníaco Guido dá Velate. Ao ano seguinte chegou San Pedro Damián co mesmo fin.
Pontificado
miniatura En abril de 1073, trala morte de Alexandre II, foi escollido papa polos cardeais, baixo a presión do pobo romano. Aceptou o cargo de mala gana posto que xa era sexaxenario e coñecía as pesadas responsabilidades que caían sobre el. En 1075 escribiu ao seu amigo Hugues de Cluny:
Honorio II, papa
Traxectoria
Honorio II morreu no convento de San Gregorio, onde se retirara ao sentirse enfermo. O seu corpo foi inhumado na Basílica de San Xoán de Letrán.
Gregorio VII, papa
Pontificado
A súa elección asustou aos bispos que temían a súa severidade. Non recibiu o consentimento imperial, como establecía a lei, e os bispos de Francia, que experimentaran as exixencias do seu celo reformador cando estivo como legado, trataron de influír no emperador, para que non o recoñecera. Porén, o novo pontífice solicitou, e obtivo, a confirmación imperial, tomando posesión da sé apostólica o 30 de xuño de 1073.
Dictatus Papae
miniatura|Dictatus papæ, nos arquivos do Vaticano. En 1075, Gregorio VII publicou o Dictatus Papae, vinte e sete axiomas nos que expresou as súas ideas sobre cal debía ser o papel do pontífice na súa relación cos poderes temporais, especialmente co emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico. Estas ideas poden resumirse en tres puntos:
1. O papa é señor absoluto da Igrexa, estando por encima dos fieis, os clérigos e os bispos, pero tamén das Igrexas locais, rexionais e nacionais, e por encima tamén dos concilios.
2. O papa é señor supremo do mundo, todos lle deben sometemento, incluídos os príncipes, os reis e o propio emperador.
3. A Igrexa romana non errou nin errará xamais.
PO-264
A PO-264 é unha vía da Xunta de Galicia, que vai desde a estrada N-550 en Paredes (Vilaboa) até a mesma estrada en Arcade (Soutomaior).
Percorrido
A estrada é un tramo do antigo camiño real que ía de Tui a Santiago de Compostela. Nalgún tramo coincide coa ruta portuguesa do camiño de Santiago. Sae desde Paredes, no concello de Vilaboa. Pasa por riba da antiga liña de tren Redondela-Pontevedra, en desuso desde 2013. Logo de entrar no concello de Pontevedra pasa por baixo do Eixe atlántico de alta velocidade. Cruza o regueiro de Cacheiro e o río Ulló na súa desembocadura na enseada de San Simón, e entra na Ponte (Ponte Sampaio) pola rúa dos heroes da batalla de Ponte Sampaio.
Cruza o río Oitavén pola ponte de Ponte Sampaio e chega a Arcade. Atravesa a vila pola avenida de Xosé Solla e prosegue pola rúa do Calvario até enlazar de novo coa N-550.
Inside the Eye
Inside the Eye é o derradeiro álbum da banda estadounidense de grunge Skin Yard, publicado no verán de 1993 a través do selo Cruz Records.
Segrel
O segrel (se.grel sm / do provenzal segrer) era un nobre de máis baixa escala que o trobador e que aceptaba unha retribución pola interpretación das súas composicións. É unha figura exclusiva da escola galego-portuguesa, xa que non existe nas demais literaturas europeas da época. A diferenciación entre segrel e xograr non está clara, é por isto que aparentemente o termo segrel facía referencia a músicos máis exitosos que os xograres, xa que eran fidalgos que andaban de cidade en cidade presentando as súas composicións.
Historia
Non sabemos moito sobre esta figura da literatura galego-portuguesa. Os estudos afirman que eran persoas de orixe nobre, e polo tanto con acceso a educación. A súa posición permitíalles posuír cabalos e facer máis viaxes ás principais cidades da época para a presentación dos seus traballos. Mesmo existía unha especie de tarifa nas cidades de destino que, no caso dun xograr ou dun segrel o bastante adiñeirado como para dispor de montura, podía ascender ata os cen marabedís. O segrel, aínda que de orixe nobre, carecía de recursos suficientes para ascender a cabaleiro e, polo tanto, procuraba a súa subsistencia de castelo en castelo, entretendo á alta nobreza. Co auxe das cidades chegou tamén un incremento no número de poetas de orixe nobiliario fronte aos xograres. Esta situación provocou na lírica galego-portuguesa a aparición de dous puntos de vista enfrontados. Por unha banda estaban os trobadores e os segreles, que posuían unha maior conciencia clasista e, por outra, os xograres, os cales defendían unha reivindicación do seu oficio.
Existía unha forte competencia entre trobadores, xograres e segreles, especialmente no referente á calidade das composicións e ás retribucións económicas a percibir. Cando os primeiros vían perigar a súa arte podían negarlles os pagos aos segundos se estes ousaban compoñer.
Críticas
A miúdo o termo segrel era empregado como un insulto ou menosprezo para referirse a outro trobador ou personalidade pública, especialmente nas cantigas de escarnio. Pero da Ponte compuxo unha cantiga deste tipo na que trata a Bernal de Bonaval de “segrel”:
Trey Thompkins
Howard "Trey" Samuel Thompkins III, nado en Lithonia (Xeorxia) o 29 de maio de 1990, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Segrel
Críticas
“mais vós, que tod´entendedes quant´entendede bon segrel [...] pera que demo queredes puta que nonha mester?”
Trey Thompkins
Traxectoria profesional
Thompkins foi elixido na 37ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Los Angeles Clippers. Foi cortado polos Clippers o 14 de marzo de 2013.
Segrel
Segreis coñecidos
Mantiña vínculos co Convento de San Domingos de Bonaval e a súa actividade poética desenvolveuse nas cortes de Fernando III de Castela e de Afonso X o Sabio.
No referente ao seu estilo, mantense fiel ás tradicións líricas pretobadorescas, en detrimento dos modelos provenzais.
Da súa obra consérvanse 19 cantigas; 10 cantigas de amor, 8 cantigas de amigo e a última é unha tenzón escrita xunto con Abril Pérez.
Poeta medieval activo entre 1230-1260 aproximadamente.
Posiblemente galego e escudeiro, Alfonso Eanes de Coton denomínao segrel:
"En nossa terra, se Deus me perdon a todo escudeiro que pede don a mais das gentes lhe chama segrel".
Ao igual que Bernal de Bonaval, Pero da Ponte estivo activo nas cortes de Fernando III e Afonso X.
Con respecto a súa obra, cabe dicir que é autor de 53 textos: sete cantigas de amor, sete cantigas de amigo, vinte e tres cantigas de escarnio e maldicir, tres sátiras literarias contra Sueiro Eanes, un pranto burlesco, catro sirvientes morais, dous eloxios, catro prantos, unha tenzón e un partimén.
Cabe destacar que Pero da Ponte compuxo unha cantiga dirixida a María Balteira, unha das máis famosas entre as xa pouco coñecidas soldadeiras. O autor utiliza esta peza como unha escusa para criticar a Balteira pola súa coñecida vida libertina.
Exemplos de cantigas compostas por segreles
Ai Deus! e quem mi tolherá gram coita do meu coraçom no mundo, pois mia senhor nom quer que eu perça coita já? E direi-vos como nom quer: leixa-me, sem seu bem, viver coitad'; e se mi nom valer ela, que mi pode valer, no mund'outra cousa nom há    que me coita nulha sazom tolha, se Deus ou morte nom, ou mia senhor, que nom querrá tolher-ma. E pois eu hoer por mia senhor mort'a prender, Deus, meu Senhor, se lhi prouguer, mi a leix'ant'ũa vez veer. E se mi Deus quiser fazer este bem, que m'é mui mester, de a veer, pois eu poder veer o seu bom parecer, por en gram bem mi per fará – se m'El mostrar ũa razom, de quantas end'eu cuid'acá a dizer, que lhi diga entom. María Pérez, a nossa cruzada, quando veo da terra d’Ultramar, assí veo de pardón carregada que se non podía con el emerger; mais furtan-lho, cada u vai maer, e do perdón ja non lhi ficou nada.
E o perdón é cousa mui preçada e que se devía muit’a guardar; mais ela non ha maeta ferrada en que o guarde, nen a pod’haver, ca, pois o cadead’én foi perder, sempr’a maeta andou descadeada.
Tal maeta como será guardada, pois rapazes albergan no logar, que non haja seer mui trastornada? Ca, o logar u eles han poder, non ha pardón que s’i possa asconder, assí saben trastornar a pousada!
E outra cousa vos quero dizer: atal pardón ben se dev’a perder, ca muito foi cousa mal ganhada.
Ramón Rey Baltar
Ramón Rey Baltar, nado en Padrón o 5 de abril de 1882 e finado en Gerli (Arxentina) o 3 de xullo de 1969, foi un médico, escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Rey Gosende. Logo de estudar na escola de José María Vidal Cepeda fixo Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en xuño de 1904. Como médico exerceu en Padrón, sendo cesado en 1910 por motivos políticos. En 1912 ingresou como médico da Mariña. En 1914 emigrou a Arxentina, e dirixiu varias institucións médicas en Buenos Aires.
Fundou do xornal El Barbero Municipal de Rianxo, onde Alfonso Daniel Rodríguez Castelao comezou a súa traxectoria pública, tamén foi director do xornal bonaerense A Nosa Terra e presidiu a Irmandade Galega. Publicou o libro de versos ''A gaita a falare. Lembranzas e maldicións'' (1939), texto precursor da poesía civil.
Joyce Fante
Joyce Fante (de solteira Joyce Smart), nada en Placer County (California) o 13 de outubro de 1913 e finada en Malibú o 7 de xuño de 2005, foi unha poeta e editora estadounidense. Estivo casada co escritor italo-americano John Fante desde 1937 até a súa morte en 1983.
Traxectoria
Foi a segunda filla de Joseph e Louise Smart. O seu pai, empresario, nacera na pequena vila de Dutch Flat, en Sierra Nevada, fillo dun pioneiro da febre do ouro. A nai de Joyce, Louise Smart (nada Louise Runchel), era mestra de escola
Joyce Smart criouse en Roseville, e foi á Universidade Stanford. Escribiu en The American Mercury, e tocou o piano. Fante e Joyce Smart coñecéronse o 30 de xaneiro de 1937, e casaron o 31 de xullo dese mesmo ano en Reno (Nevada). Tiveron catro fillos: Nick (1942), Dan (1944), Vickie (1949) e Jim (1950).
Viviu en Malibú durante máis de 50 anos, até a súa morte.
Club Deportivo Palestino
O Club Deportivo Palestino é un club de fútbol chileno da cidade de Santiago. Fundouse o 20 de agosto de 1920 e actualmente compite na Primeira División de Chile.
O Couto do Medio, Montouto, Abegondo
O Couto do Medio é un lugar da parroquia de Montouto no concello coruñés de Abegondo na Comarca da Coruña. Tiña 27 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 13 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Guano Apes
Guano Apes é un grupo de rock alternativo con orixe en Göttingen, Alemaña formado no ano 1994. A banda separouse no 2004 pero reuniuse novamente no 2009 coa mesma formación.
Historia
O grupo formouse en 1994 en Göttingen, Alemaña. Déronse a coñecer en 1996 tras gañar un concurso local de música coa canción "Open Your Eyes". Este tema foi o seu primeiro sinxelo, seguido do lanzamento do seu primeiro álbum Proud Like a God en 1997.
O grupo disolveuse tralo lanzamento do seu disco de grandes éxitos Planet of the Apes. Despois da disolución do grupo saíu a venda un disco recompilatorio, Lost (T)apes, que contén temas inéditos que se gravaran nos anos 1994 e 1995.
No 2009 xuntáronse de novo.
Alejandro de Castro Casal
Alejandro de Castro Casal, nado na Coruña o 23 de abril de 1812 e finado en Zarauz o 6 de xullo de 1881 foi un político e diplomático galego.
Traxectoria
Foi parlamentario no Congreso dos Deputados pola provincia de Pontevedra en varias lexislaturas entre 1850 e 1876, presidente do congreso entre o 23 de decembro de 1864 e o 20 de febreiro de 1865 , ministro de Ultramar durante un breve período en 1864 e tamén entre 1866 e 1867, de Facenda en 1865 e de Estado nese mesmo ano durante o reinado de Isabel II; novamente ministro de Estado en 1875 e interinamente de Fomento durante a enfermidade do titular, Manuel Orovio Echagüe, xa no reinado de Afonso XII, e senador pola provincia de Pontevedra en 1876 e vitalicio desde 1877.
BC Brno
O Basketbal Club Brno, antes coñecido como Spartak Brno, é un club profesional de baloncesto moravo con sede na cidade de Brno, ao sur da República Checa. Actualmente xoga na Národní Basketbalová Liga (NBL), máxima categoría do baloncesto checo. O Brno foi o dúas veces subcampión da Copa de Europa (actual Euroliga) nos anos 1960.
Doméstico
Liga de Checoslovaquia Liga da República Checa
Internacional
Copa Intercontinental
Manuel del Río Mandayo
Manuel del Río Mandayo, nado nos Ánxeles (Oroso) e asasinado en Santiago de Compostela o 5 de outubro de 1936, foi un político e sindicalista galego.
Vida persoal
Casou con Pilar Naveira Golán e tivo catro fillos.
(278361) 2007 JJ43
(278361) 2007 JJ43 é un obxecto trans-neptuniano (TNO) que orbita ó redor do Sol preto da beira exterior do cinto de Kuiper. Baseándose no brillo aparente co que aparece actualmente nos telescopios, suxeriuse a posibilidade de que poida chegar a ser clasificado coma un plutoide (un planeta anano máis aló da órbita de Neptuno), pero aínda non foi formalmente recoñecido coma tal pola Unión Astronómica Internacional.
As imaxes do seu descubrimento foron tomadas no ano 2007. Posúe unha magnitude absoluta de 3,7 que fai del un dos vinte TNOs máis brillantes. Asumindo que ten un albedo típico, este obxecto podería ser tan grande coma 28978 Ixion (~650–800 km de diámetro). Pola contra o Johnston's Archive dálle un diámetro de 1000 km en informacións editadas no ano 2010, este tamaño sería un pouco superior ó de 1 Ceres (~950 km de diámetro).
2007 JJ43 estaba a unhas 48 UAs respecto do Sol no ano 2010, e estimase que a súa órbita estea comprendida entre un rango de 40 a 56 UAs.
OSSA
OSSA (Orpheo Sincronic Sociedad Anónima) é unha marca de motocicletas e equipamento cinematográfico catalá. A empresa foi fundada en 1940 e desapareceu como fabricante en 1984. En 2010 anunciou a súa volta ao mercado, en 2014 fusionouse co fabricante Gas Gas. En 2017 a empresa volveu ao mercado como marca de bicicletas eléctricas.
Historia
As orixes da empresa están no ano 1928 na familia Giró adicada á industria téxtil. A marca española OSSA xurdiu como fabricante de material cinematográfico e dende 1940 motocicletas e outros produtos. Ossa foi a primeira marca española en fabricar un proxector comercial completo. Coa axuda de Ricardo Soriano a familia mercou a fábrica de automóbiles Nacional Pescara, onde fabricou as primeiras motocicletas. No ano 1942 presentaron o primeiro prototipo cun motor DKW de 125 cc. O primeiro modelo comercial foi cun motor de 125 cc en 1951. A súa presentación fora na Feira Internacional de Mostras de Barcelona de 1948.
Estrada
miniatura|dereita|Ossa 350 Mick Andrews Replica 1976.
Cronoloxía dos modelos
{| border="0" style="background:Snow; color:Black" align="top" class="sortable wikitable" ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Data ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Serie ! style="background:Black; color:White" width="600 px" |Descrición ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Imaxe ! colspan="4" |
Modelos de estrada
{| border="0" style="background:Snow; color:Black" align="top" class="sortable wikitable" ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Data ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Serie ! style="background:Black; color:White" width="600 px" |Descrición ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Imaxe ! colspan="4" |
Farquhar
Farquhar pode referirse a:
Borja Oubiña
Borja Oubiña Meléndez, nado en Vigo o 17 de maio de 1982, é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Debutou co Celta nun partido contra o Valencia CF na tempada 2003–04 da man de Miguel Ángel Lotina. Esa campaña xogou doce partidos de liga e dous da UEFA Champions League, o primeiro deles contra o Arsenal FC londiniense, no estadio de Highbury Park.
Logo do descenso do equipo, Oubiña liderou o conxunto como titular habitual, ata o ascenso. Ao ano seguinte, xa en primeira, foi determinante para que os celestes acadaran a sexta praza e se clasificasen para a Copa da UEFA. Destaca pola súa capacidade para recuperar balóns.
Inocencio II, papa
Traxectoria
Chamábase Gregorio Papareschi. Foi cardeal diácono de Sant'Angelo desde 1116, tras ser nomeado polo papa Pascual II. Acompañou ó sucesor deste, Xelasio II, ó seu exilio francés para posteriormente actuar, no pontificado de Calisto II, como legado durante as negociacións que culminaron na firma do concordato de Worms.
Borja Oubiña
Traxectoria
miniatura|esquerda|Borja Oubiña en 2009. Co descenso a Segunda División do equipo vigués en xuño de 2007 o xogador expresou o seu desexo de abandonar o club. Despois de que varios equipos se interesasen polo futbolista sen chegar a acordos co Celta, este cedeu a Oubiña ao Birmingham City inglés o mesmo día que pechaba o mercado de fichaxes (31 de agosto de 2007).
No minuto 11 de xogo na sexta xornada da Premier League, no seu segundo encontro co seu novo club, o primeiro como titular, fronte ao Liverpool FC, bateu contra Dirk Kuyt o que produciu a rotura dos ligamentos do xeonllo esquerdo. A partir de aí comezaron os problemas e as presións por parte do Birmingham City que fixeron que finalmente rescindiran o contrato que lles unía. Así, Oubiña regresou a Vigo para continuar a súa recuperación e incorporarse ao Celta de Vigo, club co que aínda tiña contrato. 438 días despois de ser operado do xeonllo, o xogador galego volveu atar as botas para disputar un encontro oficial. O 6 de decembro de 2008, Oubiña saltou ao campo no Nuevo Insular de Las Palmas. O partido perdeuno o Celta (2–0).
Inocencio II, papa
Traxectoria
O antipapa Anacleto, apoiado polos normandos de Roxerio II de Sicilia e pola maior parte do pobo romano, foi coroado pontífice na Basílica de San Pedro, mentres que Inocencio II, sen sequera o apoio dos Frangipiani, só puido ser consagrado na igrexa de Santa María Nuova, para a continuación verse obrigado a fuxir de Roma e refuxiarse en Francia.
Desde o exilio, Inocencio comezou a afianzar a súa posición, logrando en primeiro lugar o apoio do rei francés Luis VI, mercede á influencia que sobre este tiñan Bernard de Claraval e o abade Suger de Saint-Denis. Celebráronse tres concilios, en Estampes, Cluny e Clermont, nos que Inocencio logrou que os bispos reunidos lle xurasen lealdade.
Borja Oubiña
Traxectoria
O 22 de maio de 2015 anunciou a súa retirada do fútbol profesional ao non recuperarse das recorrentes lesións de xeonllo, quedando vinculado ao club integrado na secretaria técnica dirixida por Miguel Torrecilla.
Inocencio II, papa
Traxectoria
Posteriormente logrou o apoio do rei alemán Lotario II nun sínodo celebrado en Würz, e o do rei inglés Henrique I e o de Castela, Afonso VII nun sínodo celebrado en Reims.
Con estes poderosos aliados, Inocencio puido regresar a Roma en 1133, onde coroou emperador a Lotario na Basilica de San Xoán de Letrán por encontrarse a Basílica de San Pedro en mans dos partidarios do antipapa Anacleto. Trala coroación, Lotario volveu a Alemaña, o que obrigou a Inocencio a abandonar novamente Roma, que seguía dominada por Anacleto, para refuxiarse en Pisa, onde celebrou un sínodo no que excomungou ó seu rival e onde permaneceu ata que Lotario volveu a Italia en 1137 e o conduciu novamente a Roma, aínda que esta seguía dominada polo antipapa co apoio normando.
O emperador dirixiuse entón contra os normandos, pero faleceu durante a campaña militar, provocando unha incómoda situación en Roma, onde volvían convivir os dous papas. O conflito solucionouse en 1138 ó falecer Anacleto II. Malia que foi sucedido por outro antipapa, Víctor IV, que renunciou dous meses despois.
Borja Oubiña
Selección nacional
Non chegou a debutar coa selección galega durante a súa recuperación despois de décadas de prohibición, a causa de sucesivas lesións. Internacional tamén coa selección española, onde debutou nun partido contra Liechtenstein (2 de setembro de 2006). Con España xogou 2 partidos.
Inocencio II, papa
Traxectoria
O cisma finalizara, e para refrendalo, Inocencio II convocou en 1139 o Segundo Concilio Lateranense, onde coa participación de máis de mil asistentes, declaráronse nulos os decretos de Anacleto II e depuxéronse os bispos ordenados por el. O sínodo pechouse coa excomuñón de Roxerio II por apoiar ó antipapa Víctor IV.
A última etapa do seu pontificado viuse inmersa na sublevación do Senado romano que, instigado por Arnaldo de Brescia, promovía a transformación de Roma nun estado republicano independente da autoridade dos papas e que azotaría Italia durante as seguintes décadas.
Club Atlètic Terrassa
O Atlètic Terrassa Hockey Club é un club deportivo da cidade de Terrassa. Fundado como club de hóckey herba, actualmente conta con moitas seccións deportivas. Actualmente conta con máis de 5.000 socios.
Seccións deportivas
Entre parénteses a data de creación da sección:
Historia
O Atlètic Terrassa HC fundouse o 1 de agosto de 1952 por un grupo de dezaseis xoves do Centre Social Catòlic de Terrassa. O club naceu logo da disolución do Educación y Descanso. Deste xeito poderanse crear os dous primeiros equipos que participaron nos Campionatos de Cataluña de Primeira e Segunda Categoría. Josep Oriol Freixa i Vancells foi o primeiro presidente do club.
En 1964 o club inagurou o seu primeiro terreo propio en Torrent d'en Pere Parres. Dous anos máis tarde crea unha sección de atletismo e máis tarde de tenis e de frontón. O club decidiu adquirir unha nova zona polideportiva para tódalas seccións. Así, en 1969 inaugurouse a nova sede an Can Salas. A sección de hóckey feminino apareceu en 1970. Comeza unha época de expansión do club.
Avellanosa de Muñó
Avellanosa de Muñó é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 119 habitantes (INE 2012).
Club Atlètic Terrassa
Historia
En 1972 en Múnic, Jaume Arbós converteuse no primeiro xogador olímpico do club. Xa nos anos '80, chegaron os títulos sénior, o primeiro Campionato de Cataluña (1980-81), a primeira liga (1983), as Copas de Europa (1985 en Frankenthal (Alemaña) e 1998 en Terrassa) e as Recopas de Europa (1994 e 2000) ou a Copa de Europa de Sala (1999).
A Fraga, Montouto, Abegondo
A Fraga é un lugar da parroquia de Montouto no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 16 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 11 mulleres.
Willy De Clercq
Willy Clarisse Elvire Hector De Clercq, nado en Gante o 8 de xullo de 1927 e finado na mesma cidade o 28 de outubro de 2011, foi un avogado e político belga que formou parte da Comisión Europea, poder executivo da Unión Europea, entre 1985 e 1989.
Nico & Vinz
Nico & Vinz é un dúo noruegués composto por Kahouly Nicolay "Nico" Sereba e Vincent "Vinz" Dery. Formaron o grupo no 2009 co nome Envy e baseados en Oslo. Cambiaron o seu nome por Nico & Vinz en xaneiro de 2014 após o éxito internacional de "Am I Wrong".
Barcia, Quins, Melón
Barcia é un lugar da parroquia de Quins no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 78 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 36 eran homes e 42 mulleres.
Semana Santa de Lugo
A Semana Santa de Lugo é unha celebración católica que ten lugar na cidade española de Lugo (provincia de Lugo). É unha das celebracións relixiosas máis antigas de Galicia, que se realiza anualmente e de modo case ininterrompido desde a Idade Media. Nesta conmemórase a paixón, morte e resurrección de Xesús de Nazaret a través dos diferentes actos, celebracións e procesións que realizan as confrarías. Ademais do seu carácter relixioso, a Semana Santa lucense é tamén considerada como un acontecemento cultural, popular e de atracción turística.
METZ (álbum)
METZ é o álbum de estrea da banda canadense de noise rock METZ, publicado o 9 de outubro de 2012 a través do selo Sub Pop Records. O álbum en xeral foi moi ben acollido pola crítica.
Semana Santa de Lugo
A Semana Santa de Lugo é un dos reclamos turísticos da localidade conseguindo ano a ano atraer a miles de visitantes que chegan chamados polo carácter único destas celebracións. Esta Semana Santa destaca polo gran valor artístico da imaxinaría e ourivaría, ademais de ter un carácter xeralmente sobrio e austero, que fai que se asemelle máis á Semana Santa castelá, en comparación con exemplos quizais máis famosos, como a Semana Santa andaluza.
Os actos centrais da Semana Santa lucense dan comezo o Venres de Dores e a súa celebración prolóngase durante máis dunha semana, finalizando o Domingo de Resurrección. Nela participan un total de sete Confrarías que compoñen a Xunta de Confrarías, encargada de coordinar os diferentes actos e desfiles procesionais que representan a Paixón de Cristo.
Confrarías da Semana Santa de Lugo
Son un total de 7 as confrarías que procesionan durante a Semana Santa en Lugo:
Pregón da Semana Santa lucense
O pregón da Semana Santa lucense, organizado pola Xunta de Confrarías, é o acto que dá inicio a todas as celebracións de Semana Santa. Foron pregoeiros da Semana Santa lucense figuras tan relevantes como Marta Rivera, monseñor Alfonso Carrasco Rouco, Manuel Sureda González, o almirante Santiago Bolívar Piñeiro ou Pilar Falcón Osorio.
Coresma
Durante as semanas da Coresma, a Xunta de Confrarías da Semana Santa de Lugo encárgase de organizar unha serie de concertos, charlas, e presentacións, para promocionar mediante actividades paralelas, a celebración da Semana Santa na cidade de Lugo.
Venres de Dores
Ten lugar no denominado Venres de Dores. Está organizado pola Xunta de Confrarías da Semana Santa de Lugo inaugurando deste xeito os actos procesionais da Semana Santa de Lugo.
Luns Santo
Organizada pola insigne Confraría da Santísima Virxe da Esperanza. Saída ás 20,30 horas desde a Igrexa de Santiago "A Nova", porta de praza Angel Fernández López e escoltada polo Terzo Norte de Infantaría de Mariña, Cuartel de Instrución de Mariñeiría e Comandancia Militar de Mariña.
Martes Santo
Organizada pola Episcopal e Catedralicia Confraría do Bo Xesús e do Nazareno. Saída ás 20:30 horas desde a catedral de Santa María, praza Pío XII e escoltada pola BRILAT "Galicia" VII.
Xoves Santo
Organizada pola Confraría Sacramental da Santa Cea. Saída ás 19:30 horas desde a catedral de Santa María, Praza Pío XII.
Venres Santo
Na tarde do Venres Santo, ten lugar a procesión do Santo Enterro. Organízaa a Orde Franciscana Segrar e a Confraría do Desencravo e Maiores Dores de María Santísima. É a procesión máis antiga de Lugo. miniatura|296x296px|Momento do Acto do Desencravo
Acto do Desencravo do Señor
Para este acto úsase unha imaxe articulada de Cristo, construída polo taller compostelán moderno de Rodríguez e Puente. Actualmente celébrase na igrexa dos PP. Franciscanos.
Procesión do Santo Enterro
Organizada pola Orde Franciscana Segrar e a Confraría do Desencravo do Señor e das Maiores Dores de María Santísima. Saída ás 20,00 horas desde a Capela da Soidade, Praza da Soidade. A esta procesión incorpóranse as demais confrarías con todos os seus "pasos", ás 20,15 horas no fondo da Praza Maior.
Procesión da Virxe da Soidade “As Caladiñas”
Organizada pola Orde Franciscana Segrar e a Confraría do Desencravo do Señor e das Maiores Dores de María Santísima. Saída ás 23,00 horas desde a Capela da Soidade, na Praza da Soidade.
Sábado Santo
Procesión da Virxe da Piedade
Organizada pola Confraría do Santo Cristo do Perdón e A Nosa Señora da Piedade. Saída ás 8,30 horas, desde a catedral de Santa María, Praza Pío XII.
Procesión do Santo Encontro
Procesión do Noso Señor Xesucristo Resucitado
Maré
Illa Maré ou Nengone (Île de Maré) é a segunda maior das Illas da Lealdade, no arquipélago de Nova Caledonia, un territorio de ultramar de Francia no Océano Pacífico. A illa é parte da comuna (municipio) de Maré, na Provincia das Illas da Lealdade de Nova Caledonia.
Xeografía
miniatura| 350px|Cabo Wabao en Maré, que mostra a rocha de coral áspera (primeiro plano) e o estreito filón marxinal. O pico alto e plano de Cap Wabao no fondo é un antigo illote de arrecife. As árbores características [[Araucaria cobren a maioría das terras planas cerca do mar.]]
A illa ten 42 km de longo e de 16 a 33 km de largo. Atópase ao nordeste de Grande Terre, continente de Nova Caledonia. Do mesmo xeito que a súa veciña do norte Lifou, Maré é un atol de coral levantado, un antigo atol que se levantou uns 120 metros. O interior da illa é a antiga lagoa, rodeada por un bordo de terra máis alta que era o anel de illotes de arrecife. A súa rocha de coral fósil está chea de covas, pozas e pozos de todos os tamaños, cuxos bordos afiados dificultan o camiñar. Debido ao levantamento, a costa actual é relativamente recente e só admite seccións curtas de arrecifes costeiros, a diferenza do extenso arrecife de coral que se atopa na illa principal de Nova Caledonia, Grande Terre. As estreitas praias de Maré a miúdo están apoiadas por cantís.
As localidades inclúen, de norte a sur, Roh, Thoone, Kaewatine, Tenane, Hnawayaca, Wakuaori, Menaku, Padawa, Kaewaura, Pakada, Atha, Tadurehmu, Nece, La Roche, Tuo, Miramas, Wakone, Hanadid, Rawa, Tawainedr, Mebuet, Tadine, Cuaden, Cengeite, Penelo, Patho, Wabao, Medu, Kurin, e Eni.
Maré esta desprovista de cursos de auga, pero posúe un reserva de auga subterránea.
Concello
O concello de Maré componse da illa de Maré e a moito máis pequena illa de Dudune, que se atopan entre as illas da Lealdade, ao nordés da parte continental de Nova Caledonia. O asentamento de Tadin, na illa Maré, é o centro administrativo do concello de Maré.
Persoas
A poboación de Maré é de aproximadamente 5.700 habitantes, principalmente de procedencia Melanesia (menos do 2% da poboación é de ascendencia europea). O idioma indíxena é o Nengoné, unha das linguas austronesias, amplamente falado nas rexións insulares de Madagascar a Indonesia, a costa de Nova Guinea e na maioría das illas do Pacífico. Hai dúas pequenas cidades, Tadine e La Roche, pero a maioría dos habitantes viven en tribos asociadas cunha das 29 xefaturas (chefferie), que están pechadas aos forasteiros. Os poboadores a miúdo son ferventes cristiáns, logo dunha extensa actividade misionera das seitas protestantes (Sociedade Misioneira de Londres) e católicas (Maristas) a finais do século XIX. A hostilidade sectaria levou a episodios de violencia intertribal nos últimos anos.
Maré produciu varios líderes importantes da Fronte de Liberación Nacional Kanak Socialista (Fronte de Liberación Nacional Pobo kanaka Kanak (FLNKS)), que busca a independencia de Francia. A Fronte fundouna un antigo gran xefe de Maré, Nidoish Naisseline ao redor de 1970. Yeiwene Yeiwene, tamén natural de Maré, foi deputado da fronte liderada por Jean-Marie Tjibaou durante a época de violencia de principios dos 80 e a firma dos Acordos de Matignon do 26 de xuño de 1988 que trouxeron a paz. Vistos como traidores polos elementos militantes do FLNKS, Tjibaou e Yeiwene foron asasinados na illa de Ouvea o 4 de maio de 1989. A tumba de Yeiwene xunto ao mar, preto de Tadine, na costa oeste de Maré, mantense con frecuencia renovada con grilandas de flores.
Avistamento europeo
O primeiro avistamento rexistrado da Illa Maré por parte dun europeo ocorreu ao redor de agosto de 1793. William Raven, máster do Britannia navegaba desde Sydney a Batavia para obter provisións para a colonia penal de alí.
Giulio Sapelli
Giulio Sapelli, nado en Turín o 11 de marzo de 1947, é un historiador e economista, italiano.
Traxectoria
Licenciado en historia económica pola Universidade de Turín en 1971, especializouse en ergonomía en 1972 no Institut fur Weltwirschaft. Foi director de estudos na Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales de París (1981-1983, 1986-1987, 1991-1992 e 1994-1995) .Ensinou e realizou actividades de investigación na Universidade Autónoma de Barcelona (1988-1989), na London School of Economics nos cursos 1992-1993 e 1995-1996 e na Universidade de Buenos Aires (1993-1995). É profesor de historia económica na Universidade de Milán e alí tamén ensinou economía política e análise cultural dos procesos organizativos. Realizou tarefas de investigación, formación e asesoramento con diversas empresas como Olivetti e mais Eni. Desde 1996 a 2002 foi membro do consello de administración de Eni e de 2000 a 2001 presidente da Fondazione Monte dei Paschi di Siena. A partir de 2002 e ata 2009  foi membro do consello de administración de Unicredit.
De 1993 a 1995 foi o representante italiano en Transparencia Internacional, unha organización que loita contra a corrupción económica. En 2003 entrou no consello internacional da OCDE para as organizacións sen ánimo de lucro. Colabora habitualmente con Corriere della Sera e  IlSussidiario.net.
Avant-garde metal
O avant-garde metal, metal experimental, metal vangardista ou art metal, é un subxénero do heavy metal caracterizado polo uso de elementos vangardistas, a experimentación e o uso de sons, estruturas e instrumentos pouco comúns.
Características
Michael Haas, membro da banda austríaca Angizia, denota que o avant-garde é "un distanciamento consciente de escóitaa tradicional e dos hábitos de composición", mentres que Svein Egil Hatlevik, de Fleurety, identifica ao avant-garde metal como "unha ideoloxía estética" para "facer música que é máis que metal medio". Tamén pensa que o heavy metal é "un campo no que ten sentido ser vangardista" porque "é un dos campos artísticos máis conservadores do mundo". Con todo, non todo o mundo está de acordo en empregar este termo para definir un subgénero do heavy metal. Jeff Arwadi, da banda Kekal, avisa que "cando un subgénero establécese non fai máis que crear límites, e non creo que sexa sabio tentar establecer un subgénero que límite a creatividade e a expresión". Chlordane de The Amenta discrepa coa tendencia de considerar avant-garde a "calquera que faga algo lixeiramente raro", argüindo que o termo só debería empregarse cando unha banda está "a empuxar a música cara a adiante", insinuando que o mero feito de incluír música clásica no heavy metal non é avant-garde posto que "xa se fixo", "non é novo" e "non ofrece nada".
Diferenzas co metal progresivo
Aínda que tanto o metal progresivo como o avant-garde metal están a favor da experimentación e das ideas peculiares, hai diferenzas bastante reconocibles entre ambos os xéneros. A experimentación no metal progresivo baséase maiormente en tocar ritmos e estruturas complexas con instrumentos tradicionais. Para o avant-garde metal, a experimentación baséase no uso de instrumentos e sons pouco comúns. O metal progresivo tamén pon máis énfase na interpretación e o virtuosismo, mentres que o avant-garde metal é menos ortodoxo e tende a cuestionar moitos dos estándares da música. Varias bandas de avant-garde metal son minimalistas, algo que entra en contraposición coa filosofía do metal progresivo.
Mioglobina
A mioglobina é unha proteína que contén un grupo hemo con ferro, que se une ao oxíxeno, e que se encontra no tecido muscular de vertebrados e en case todos os mamíferos. Está moi relacionada coa hemoglobina dos glóbulos vermellos, aínda que esta é tetramérica (ten catro cadeas) e a mioglobina só ten unha cadea. A mioglobina está normalmente encerrada nos músculos e só aparece na circulación sanguínea se houbo algunha lesión muscular, polo que isto pode servir como un signo diagnóstico. Nos humanos a mioglobina está codificada no xene MB do cromosoma 22.
A mioglobina é o principal pigmento transportador de oxíxeno nos tecidos musculares. As altas concentracións de mioglobina na célula muscular permítenlle a moitos organismos manterse sen respirar durante períodos maiores de tempo, o cal é especialmente notable en animais mergulladores como as baleas e focas que teñen músculos cunha grande concentración de mioglobina. A mioglobina encóntrase nos músculos de tipo I, tipo II A e tipo II B, pero a maioría dos textos consideran que non se encontra nos músculos lisos.
A mioglobina foi a primeira proteína da que se obtivo a estrutura tridimensional por cristalografía de raios X, grazas aos traballos realizados por John Kendrew e asociados en 1958. Por este descubrimento, John Kendrew compartiu en 1962 o Premio Nobel de Química con Max Perutz. A súa estrutura terciaria é compacta e case esférica con pregamento de globina.
Cor da carne
A mioglobina contén un grupo hemo, pigmento responsable da cor da carne vermella. A cor que ten a carne está en parte determinada polo grao de oxidación da mioglobina. Na carne fresca crúa o átomo de ferro está en estado ferroso unido a unha molécula de dioxíxeno (O2). A carne cociñada suficientemente é castaña porque o átomo de ferro está agora en estado de oxidación férrico (+3), ao perder un electrón. Se a carne foi exposta a nitritos, permanece rosa porque o ferro está unido ao óxido nítrico (NO), como nos xamóns curados. As carnes á grella poden adquirir tons rosa orixinados pola unión do ferro a unha molécula de monóxido de carbono. A carne crúa empaquetada nunha atmosfera de monóxido de carbono tamén mostra este mesmo fenómeno, e a súa superficie tamén mostra cor rosa, que é unha cor inducida artificialmente que pode persistir ata un ano.
Papel en enfermidades
A mioglobina libérase dos músculos lesionados (rabdomiólise), que teñen unha concentración moi alta de mioglobina. A mioglobina liberada é filtrada polos riles pero é tóxica para o epitelio tubular renal e pode orixinar unha insuficiencia renal aguda. En realidade, non é a mioglobina a que é tóxica de seu (é só unha protoxina) senón a porción ferrihemato (hemo + ferro) que se disocia da mioglobina en ambientes ácidos (por exemplo, urina ácida, lisosomas).
A mioglobina é un marcador sensible que indica lesión muscular, polo que é un marcador potencial para o infarto de miocardio en pacientes con dor torácica. Non obstante, un nivel elevado de mioglobina en sangue ten unha baixa especificidade para o infarto agudo de miocardio e deben terse en conta na diagnose outros signos como a CK-MB, cTnT, ECG, e outros signos clínicos.
Estrutura e enlaces
miniatura|320px|Descrición do orbital molecular da interacción Fe-O2 da mioglobina. A mioglobina pertence á superfamilia das proteínas globinas, e como as outras globinas consta de oito hélices alfa conectadas por bucles (pregamento de globina). A mioglobina humana contén 154 aminoácidos.
A mioglobina contén un anel porfirínico hemo cun ión ferro no seu centro. Un grupo histidina proximal (His-94) está unido directamente ao ferro, e outro residuo de histidina distal (His-65) está cerca na cara oposta. O imidazol distal da cadea lateral da histidina non está enlazado ao ferro senón que está dispoñible para interaccionar co substrato O2. Esta interacción favorece a unión do O2, pero non a de monóxido de carbono (CO), o cal a pesar de todo se une cunha forza 240 veces maior que o O2.
A unión do O2 causa un cambio estrutural substancial no centro de Fe, que encolle o seu raio e móvese ao centro do peto N4. A unión do O2 induce o "acoplamento de espín": a forma ferrosa desoxi do ferro con coordinación cinco ten un espín alto e a forma oxi con coordinación seis é de espín baixo e diamagnética.
Análogos sintéticos
Sintetizáronse moitos modelos de mioglobina como parte do grande interese que espertaron os complexos de dioxíxeno e metal de transición. Un exemplo moi coñecido é a porfirina de valado de estacas, que consiste nun complexo ferroso dun derivado estericamente masivo de tetrafenilporfirina. En presenza dun ligando imidazol, este complexo ferroso únese reversiblemente ao O2. O substrato O2 adopta unha xeometría curvada, ocupando a sesta posición do centro de ferro. Unha propiedade chave deste modelo é a formación lenta do dímero μ-oxo, o cal é un estado diférrico inactivo. Na natureza, estas vías de desactivación están suprimidas pola matriz proteica que impide que haxa unha aproximación moi estreita das ensamblaxes Fe-porfirina.
Neue Deutsche Härte
O Neue Deutsche Härte (literalmente en galego: Nova dureza alemá), abreviado NDH, é un subgénero da música hard rock e do heavy metal, que se orixinou no mundo de fala alemá nos anos 1990. As letras adoitan estar escritas nese idioma e a voz solista canta habitualmente nun rexistro grave. As bandas da NDH caracterízanse polo seu son baseado en guitarras eléctricas altamente distorsionadas, os habituais baixo e batería, e teclados, sintetizadores, samplers e mesmo caixas de ritmos. A NDH non está asociada a ningún movemento cultural xuvenil concreto, como no caso da música punk ou gótica. O nome é unha chiscadela ao doutro movemento xurdido na zona germanófona a finais dos anos 1970, Neue Deutsche Welle.
Ashdod
miniatura|As costas de Ashdod miniatura|Porto de Ashdod Ashdod é a quinta maior cidade en Israel. É unha cidade portuaria na costa do Mediterráneo. Na parte sur do país. A cidade fundouse en 1956. A cidade ten preto de 220,000 habitantes.
Gastroenterite rotavírica
A gastroenterite rotavírica é a causa máis común da diarrea severa en neonatos e nenos pequenos, e é provocada polo virus rotavirus. Á idade de cinco anos, a gran maioría dos nenos de todo o mundo padeceron gastroenterite rotavírica como mínimo unha vez. Porén, cunha nova infección, o sistema inmunitario fortalécese e a infección é cada vez máis feble; en adultos é moi pouco común.
O virus transmítese por ruta fecal-oral. Infecta e dana as células que recobren o intestino delgado e causa gastroenterite. Malia que o rotavirus foi descuberto en 1973 e causa arredor do 50% das hospitalizacións por diarrea grave infantil, aínda non se coñece amplamente. Ademais de ser un patóxeno humano, tamén afecta outros animais: é un patóxeno para o gando.