cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Soberano (moeda)
Primeira época (1817-1837)
A ascensión ao trono de Guillerme IV en 1830, á morte do seu irmán Xurxo, levou consigo novos cambios nos deseños dos soberanos. Do gravado do busto real encargouse novamente William Wyon, baseándose tamén, como antano, nun busto esculpido por Chantrey. Utilizáronse dous bustos lixeiramente diferentes, co que habitualmente se fala dun "primeiro busto", utilizado na maioría das moedas emitidas en 1831 (o primeiro ano de produción) e nalgunhas de 1832, e un "segundo busto", utilizado nun prototipo da moeda datado en 1831 e nalgunhas pezas de 1832, e xa xeneralizado a partir de 1833.
Os reversos dos soberanos de Guillerme IV amosan novamente as armas reais do Reino Unido, coa data precedida da palabra latina ANNO ("ano"). Estes reversos utilizáronse invariables cada ano ata a morte do rei, en 1837.
Era vitoriana
miniatura|Soberano de [[1842 con escudo no reverso]]
Co acceso ao trono da Raíña Vitoria en 1837 púxose fin á unión persoal entre Gran Bretaña e a casa de Hannover, xa que segundo a Lei Sálica, aplicada nesta última, unha muller non podería ocupar o trono de Hannover. Esta circunstancia obrigaba a cambiar tanto os anversos como os reversos dos soberanos.
Wyon deseñou para os anversos un retrato de xuventude da raíña, e Merlen encargouse de gravar os reversos, que representaban as armas reais dentro dunha grilanda, e probabelmente xogado algunha parte en deseñalo. Este soberano renovado aprobouse o 26 de febreiro de 1838 e emitiuse desde ese ano ata 1874, coas únicas excepcións de 1840 e de 1867.
Os soberanos co deseño do escudo nos seus reversos cuñados en Londres entre 1863 e 1874 levan uns números de pequeno tamaño baixo o escudo, que identifica o cuño que se utilizou para a súa cuñaxe. Non se conserva ningún documento que acredite o porqué desta práctica, aínda que se supón que sería un método de rastrexabilidade das moedas elaboradas con cada cuño para poder facer cálculos sobre o seu desgaste.
Esta situación provocou tamén un incremento dos controis na propia Casa da Moeda de Londres; de feito, en 1866, pesábase individualmente cada soberano. Como resultado destes esforzos, o soberano converteuse, parafraseando o historiador da economía John Clapham (1873-1946), na "xefa das moedas do mundo".
A febre do Ouro de California sumada a outras descubertas producidas nas décadas de 1840 e 1850, potenciou a cantidade de ouro dispoñible e tamén a cantidade de soberanos cuñados, con 150 millóns de libras en moedas dun soberano e de medio soberano entre 1850 e 1875. Mais o problema do desgaste continuaba, por mor da súa grande circulación: estimábase que estas moedas perdían notablemente o seu peso logo de 15 anos en circulación. Unha nova Lei da moeda de 1870 fixo máis estritos os controis da Royal Mint, ao requirir que cada soberano pasase individualmente e anualmente a Proba do Pyx. Como resultado, rexeitáronse moitos soberanos e foron enviados á recuñaxe (e, en menor medida, tamén moedas de medio soberano).
Cando en 1882, se pechou a ceca para realizar unhas obras, un factor decisivo para pechar produción durante un ano en lugar de trasladala a outra casa de moeda foi o informe do Banco de Inglaterra que aseguraba que existía unha cantidade excesiva de soberanos en circulación, co que a parada non suporía problemas importantes.
Os avances tecnolóxicos fixeron posible que os soberanos se pesasen individualmente con máquinas automáticas no Banco de Inglaterra, xa na década de 1890. Ademais, para facilitar o mantemento do peso legal dos soberanos, unha nova Lei de moeda datada en 1889 permitía o cambio das moedas minguadas por outras novas conforme o seu valor nominal, co que era o Estado o que asumía a desvalorización pola perda de peso. Esa mesma lei autorizaba tamén o Banco de Inglaterra para trocar as moedas cuñadas con anterioridade ao reinado de Vitoria, antes de que o 22 de novembro de 1890, todas estas moedas de ouro de reinados anteriores fosen desmonetizadas o 28 de febreiro de 1891.
Como resultado de todas estas actuacións, a porcentaxe de soberanos en circulación con peso inferior ao establecido era soamente do catro por cento en 1900.
esquerda|miniatura|220px|Detector de soberanos [[Falsificación|falsos, con pesas dun e de medio soberano]]
En 1871, o director da Royal Mint, Charles Fremantle, restaurou o clásico deseño do San Xurxo e o dragón nos reversos dos soberanos, no seo dunha campaña para embelecer as moedas. Este cambio foi aprobado pola raíña e autorizado pola Real Orde do Consello do 14 de xaneiro dese mesmo ano. Porén, ambos os deseños (o do escudo e o de San Xurxo) foron cuñados indistintamente na ceca de Londres entre 1871 e 1874, e nas súas sucursais australianas ata 1887; a partir de aí recuperouse por completo o antigo deseño de Pistrucci. No caso dos medios soberanos, isto non sucedeu ata 1893.
Canto aos anversos, a cabeza xuvenil da raíña deseñada por Wyon utilizouse nos soberanos cuñados entre 1838 e 1887, cando foi substituída pola coñecida como cabeza "do xubileo", obra do medallista vienés Joseph Boehm. Este novo deseño sufriu fortes críticas e foi substituído en 1893 por un novo busto da raíña xa anciá, deseño de Thomas Brock.
A morte de Vitoria en 1901 obrigou a crear un novo anverso para as moedas emitidas a nome do seu fillo e sucesor, Eduardo VII, do que se encargou George William de Saulles, que comezaron a producirse en 1902. Au falecer o novo monarca en 1910, o medallista australiano Bertram Mackennal deseñou un novo busto para o seu sucesor, Xurxo V, en tanto que o San Xurxo e o dragón permanecían nos seus reversos.
Os soberanos de Australia
A descuberta de ouro en Australia en 1851 provocou a inmediata solicitude das autoridades locais para o establecemento dunha sucursal da Royal Mint nas súas colonias naquelas latitudes. As autoridades de Adelaida non esperaron a que Londres actuase e estableceron de camiño un obradoiro de ensaio no que cuñaron a que se coñece como "libra de Adelaida". Finalmente, en 1853 unha Orde do Consello aprobaba o establecemento dunha ceca en Sydney (Sydney Mint), á que seguiría a de Melbourne (Melbourne Mint) en 1872 e a de Perth (Perth Mint) en 1899. miniatura|220px|[[Libra esterlina|Libra de Adelaida de 1852, que contén 8,75 g de ouro e pesa 0,2580 onzas. ]]A lei que regulaba a moeda de Nova Gales do Sur, que entrou en vigor o 18 de xullo de 1855, estipulaba que as moedas de ouro debían chamarse "soberano" e "medio soberano", e debían ter o mesmo peso e valor que as cuñadas na ceca londiniense.
As primeiras emisións de soberanos de Sydney, ata 1870, amosaban un busto da raíña Vitoria similar ao das moedas cuñadas no Reino Unido, mais cunha coroa aborixe típica de Australia no seu cabelo. No reverso aparecía o nome da ceca sucursal, SYDNEY MINT, a palabra AUSTRALIA e o valor facial,. miniatura|Soberano de [[1857, da ceca de Sydney]] Inicialmente, estas moedas non tiñan curso legal fóra de Australia, xa que existían suspicacias tanto polo seu deseño como pola cor clara do ouro utilizado na súa cuñaxe (por mor dunha maior porcentaxe de prata na aliaxe), mais despois de 1866 os soberanos australianos pasaron a ter o mesmo recoñecemento que os cuñados en Londres. A partir de 1870 unificáronse mesmo os deseños cos da metrópole, coa única diferenza dunha marca de ceca S (Sydney) ou M (Melbourne), e máis tarde P (Perth). As cecas de Melbourne e Sydney mantiveron o deseño do escudo ata 1887 nos seus reversos cando este foi abandonado en Londres, por mor da popularidade que tiña alí. As grandes tiraxes das cecas sucursais das colonias implicaron que en 1900 arredor do 40 por cento dos soberanos que circulaban en Gran Bretaña proviñan de Australia. Os cuños para os soberanos cuñados en Australia eran fabricados na Royal Mint de Londres.
As casas de moeda de Melbourne e de Perth pararon de cuñar soberanos en 1931, e a de Sydney pechou en 1926.
Os soberanos do Canadá
Logo da Febre do Ouro de Klondike, o Goberno canadense solicitou o establecemento dunha sucursal da Royal Mint no seu territorio, o cal ocorreu en 1908, cando se inaugurou en Ottawa o que hoxe é a Royal Canadian Mint. A nova ceca cuñou anualmente pequenas cantidades de soberanos coa marca de ceca C entre 1908 e 1919, coa excepción de 1912.
Outros territorios emisores
Funcionaron tamén como cecas sucursais da Royal Mint cuñadoras de soberanos as de Bombai, na India, en 1918 e coamarca de ceca I, e a de Pretoria, en Suráfrica, entre 1923 e 1932, coa marca de ceca SA. Estes últimos soberanos de Pretoria de 1932 foron os derradeiros en emitirse como moeda circulante co seu valor nominal.
Para facer fronte á elevada demanda de moedas de ouro no mercado da India xa independente, onde non se permite a súa importación, en 2013 retomouse a emisión de soberanos nese país. Encárgase da súa cuñaxe, baixo licenza, a empresa mixta suíza e india MMTC-PAMP, nas súas instalacións preto de Delhi, con control de calidade por parte da Royal Mint. Estas moedas son curso legal en Gran Bretaña.
Moeda de comercio (1914-1979)
miniatura|Cartel da [[primeira guerra mundial que utiliza a imaxe dun soberano para animar a contribuír aos gastos da guerra.]]
A finais do século XIX, varios ministros británicos de Facenda cuestionaron os beneficios de basear as existencias de ouro do país maioritariamente en ouro amoedado. Randolph Churchill propuxo depender menos das moedas de ouro e pasar ás de prata de alto valor e, de feito, a breve moeda de prata de dous floríns e a de catro xilins dese mesmo metal foron creadas como resultado daquelas propostas. O sucesor de Randolph Churchill, George Goschen, instou a emisión de billetes para substituír o ouro en circulación e declarou que preferiría ter 20 millóns de libras en ouro no Banco de Inglaterra que 30 millóns de soberanos nas mans do público. O medo a que se xeneralizase a falsificación do papel moeda sacudiu a confianza como consecuencia da súa proposta.
En marzo 1914, John Maynard Keynes sinalou que as grandes cantidades do ouro que chegaban desde Suráfrica estaban a facer que o soberano cobrase aínda máis importancia:
Á medida que Gran Bretaña se aproximaba á guerra na crise de xullo de 1914, moitas persoas quixeron converter en ouro os seus billetes do Banco de Inglaterra, co que as reservas de ouro do banco caeron de 27 millóns de libras o 29 de xullo a 11 millóns o 1 de agosto dese mesmo ano. Tras a declaración de guerra de Alemaña o 4 de agosto, o goberno puxo en circulación billetes dunha libra e de dez xilins no canto das moedas dun soberano e de medio soberano. Tamén se impuxeron restricións ao envío de ouro cara ao estranxeiro, e a fundición das moedas pasou a ser considerado delito. Pero o cambio do ouro ao papel non satisfacía a todos: J.J. Cullimore Allen, no seu libro sobre os soberanos publicado en 1965, lembra a recepción da súa primeira nómina tras o cambio a billetes, e como os traballadores se amosaban dubidosos e solicitaban que se lles pagase con ouro, ata que o propio Allen cambiou por papel moeda cinco soberanos do seu propio peto e os traballadores ficaron máis tranquilos. A conversión en ouro non staba prohibida, mais o ministro de facenda sinalou esa acción como antipatriótica por ir en contra do esforzo económico que supuña a guerra. Ante ese tipo de chamamentos, poucos seguiron insistindo na reivindicación dos pagamentos en ouro e, a mediados de 1915, xa era raro ver algunha destas moedas no comercio londiniense. A moeda foi utilizada como reclamo en carteis de propaganda que instaban a contribuír aos gastos da guerra.
Malia continuar cuñándose en Londres ata fins de 1917, a maioría servían para manter as reservas de ouro da nación ou para o pagamento de débedas de guerra cos Estados Unidos. En países estranxeiros, porén, si que se mantiñan en circulación, sobre todo en Oriente Medio.
As cecas australianas sucursais da Royal Mint continuaban a cuñalos, xa que alí as circunstancias económicas eran diferentes. Despois da guerra, os soberanos xa non regresaron ao comercio en Gran Bretaña, xa que as moedas valían máis polo valor en ouro que polo valor facial. En 1925, o chanceler Winston Churchill, asegurou a aprobación da Lei do padrón ouro de 1925, que restauraba ese padrón para Gran Bretaña, aínda que con ouro para mantelo en reserva e non para utilizalo na circulación. O esforzo fracasou —Churchill considerouno como a peor equivocación da súa vida—, aínda que algúns soberanos moi desgastados foron fundidos e recuñados con data 1925 e postos en circulación máis tarde. Moitos dos soberanos australianos emitidos no período da posguerra serviron para apoiar moeda, en tanto que os surafricanos se utilizaron maioritariamente para a exportación e para o pagamento dos traballadores nas minas de ouro.
No momento en que Eduardo VIII chegou ao trono en 1936 xa non se emitiron soberanos para a súa circulación soberanos para circulación, senón só formando parte da serie anual para conmemorar a súa coroación. Cun busto do monarca obra de Humphrey Paget e con data de 1937, estes soberanos non foron autorizados antes da abdicación do rei en decembro de 1936 e son considerados probas numismáticas, non moedas circulantes. De extremada rareza, un destes soberanos foi vendido en 2014 por 516.000 libras, o que supuxo un récord de prezo para unha moeda británica nunha poxa.
O soberano mantívose como unha moeda moi popular para o comercio en Oriente Medio e noutros lugares despois da segunda guerra mundial. As pequenas emisións de 1925 non eran suficientes para satisfacer esa demanda, o que foi suplido en parte por falsificacións de procedencia tanto europea como asiática, que en ocasións tiñan o mesmo ouro que as moedas regulamentarias. Deuse entón unha persecución xudicial destas prácticas, proceso no que os seus defensores argumentaban que podían falsificarse ao non seren xa moedas oficiais e de curso legal. No entanto, os soberanos mantiñan a súa legalidade en virtude da Lei de moeda de 1870.
Novamente, os soberanos foron emitidos en 1953, o ano da coroación de Isabel II, amosando nos seus anversos o retrato real deseñado por Mary Gillick, aínda que só se cuñaron unhas poucas pezas destinadas a exhibirse nos museos máis importantes. Un destes soberanos de 1953 vendeuse nunha poxa de 2014 en 384.000 libras. En 1957, o Tesouro do Reino Unido decidiu defender o status do soberano tanto continuando os procesos xudiciais contra a falsificación como emitindo novas tiraxes anuais. Os emitidos nos períodos 1957-1959 e 1962-1968 co busto da raíña deseñado por Gillick son considerados moedas de investimento.
O problema da falsificación reduciuse coa cuñaxe de arredor de 45 millóns de soberanos en 1968 e cos esforzos dos avogados do Tesouro, que deron como resultado a aceptación do curso legal do soberano polos tribunais supremos de varios estados europeos. En 1966, o Goberno de Harold Wilson impuxo restricións ao atesouramento de moedas de ouro para loitar contra a inflación, polo que mesmo os coleccionistas tiñan que dispor dunha licenza do Banco de Inglaterra. A medida foi ineficaz, xa que impulsou o comercio clandestino do ouro, e foi abandonada en 1970.
A presenza do soberano na cultura popular continuou: na novela de 1957 From Russia, with Love ("Desde Rusia con amor"), de Ian Fleming, o personaxe Q dálle a James Bond un maletín que contén 50 soberanos, que posteriormente utiliza para distraer o vilán cando este o ameaza cunha pistola.
O soberano sobreviviu a decimalización do sistema monetario británico e o traslado da Royal Mint desde Londres a Llantrisant, en Gales. O derradeiro soberano coa cara deseñada por Gillick foi cuñado en 1968, cando foi cambiado por un novo deseño de Arnold Machin que se mantivo ata 1974.
A Derradeira moeda cuñada na antiga sede da Royal Mint en Tower Hill en 1975 foi un soberano.
Moeda de investimento e de colección (1979 en adiante)
miniatura|Presentación dun soberano de [[2017 para o coleccionismo e o investimento]]A partir de 1979 o soberano continuou emitíndose anualmente, aínda que xa non como moeda de curso legal senón destinada á compravenda de ouro para o investimento, a modo de pequeno lingote, e tamén para satisfacer a demanda dos coleccionistas. En 1985, o retrato real de Arnold Machin foi substituído por un novo de Raphael Maklouf.
En 1989 emitiuse un soberano conmemorativo do 500 aniversario da primeira cuñaxe dunha moeda con ese nome, a de Henrique VII de 1489. A moeda, deseñada por Bernard Sindall, evoca o deseño daquel soberano primixenio ao amosar a raíña entronizada e ollando á fronte, do mesmo xeito que aparecía Henrique VII no seu soberano. O reverso da moeda de 1489, amosaba a dobre rosa dos Tudor e as armas reais, tamén foi retomado para a emisión de 1989, aínda que cos trazos máis actualizados.
Ian Rank-Broadley encargouse do deseño do cuarto busto da raíña nos soberanos, que comezou a utilizarse na emisión de 1998 e se mantivo ata a de 2015. En 2002 deseñouse un reverso especial para a celebración do quincuaxésimo aniversario da subida ao trono de Isabel II (Golden Jubilee), cunha adaptación das armas reais nun escudo a cargo de Timothy Noad, que lembra o escudo dos soberanos do século XIX. Nos anos 2005 e 2012 (este último o do 75º aniversario do reinado) cuñáronse reinterpretacións do San Xurxo e o dragón, a primeira deseñada por Noad e a segunda por Paul Day. En 2009, o cuño do reverso foi gravado utilizando as ferramentas propias do reinado de Xurxo III, coa esperanza de reproducir mellor a esencia do deseño de Pistrucci.
En 2015 cambiouse novamente o retrato da raíña nas emisións regulares, seguindo un deseño de Jody Clark. Porén, a moeda de 2016 conmemorativa do 90º aniversario da raíñada ten un anverso deseñado por James Butler. A moeda de 2017, que conmemora os 200 anos do nacemento do soberano moderno, retoma o deseño orixinal de Pistrucci de 1817, incluídos o lema e a xarreteira que foran retirados en emisións posteriores.
En 2017 descubriuse unha colección de 633 soberanos e 280 medios soberanos dentro dun piano que fora doado a unha universidade en Shropshire, Inglaterra. As moedas, que datan de 1847 a 1915, foron atopadas por un técnico ao que se lle encargou a afinación do instrumento, pegadas en pequenas bolsiñas e paquetes baixo o teclado. As indagacións sobre os seus propietarios iniciais ou sobre os seus herdeiros non deron resultado ningún.
Coleccionismo, outros usos e fiscalidade
Moitos dos deseños do soberano alternativos ao regular emitidos a partir de 1989 tiveron o obxectivo de estimular o seu coleccionismo. A Royal Mint está autorizada para vender soberanos de ouro directamente ao público, en lugar de ter que canalizar a súa produción a través do Banco de Inglaterra, como ocorría en épocas anteriores. Asemade, ao ter a consideración legal de moeda de curso legal, a súa adquisición está exenta do imposto sobre os beneficios do capital para os residentes no Reino Unido.
miniatura|Caixiña con argola para colgar na roupa, similar a un [[reloxo de peto, para albergar moedas dun soberano.]]
As casas de poxas numismáticas interésanse particularmente polos soberanos con datas en que se cuñaron poucos exemplares. Este é o caso, por exemplo dos de Eduardo VIII de 1937 e os de Isabel II de 1953, así como outros como os de 1819. Tamén é particularmente escaso o soberano de 1863 que amosa o número 827 no anverso no canto das iniciais de William Wyon iniciais, que probablemente se trate dun número de lingote utilizado de xeito experimental, aínda que as investigacións ao respecto non deron unha explicación concluínte. Outras pezas escasas son os poucos soberanos cuñados en Londres en 1879, a maioría dos cales se atopa ademais en deficientes condicións de conservación. Da coñecida como "libra de Adelaida" cuñáronse só 24.768 exemplares, dos que sobreviviron moi poucos ata a actualidade.
O soberano foi, por si mesmo, motivo de conmemoración. Ademais do antedito soberano londiniense de 2017 conmemorativo dos 200 anos do nacemento desta moeda, a australiana Perth Mint emitiu en 2005 unha moeda de ouro valor facial de 25 dólares que reproduce o deseño do reverso dos soberanos da Sydney Mint anteriores a 1871.
A Choupana, Suevos, A Baña
A Choupana é un lugar da parroquia de Suevos no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 17 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 9 eran homes e 8 eran mulleres. No 2010 tiña 18 habitantes: 10 mulleres e 8 homes.
Requeixo de Queiroás, Queiroás, Allariz
Requeixo de Queiroás é un lugar da parroquia de Queiroás no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 10 eran homes e 9 mulleres.
Once Upon a Time in Hollywood
Once Upon a Time in Hollywood é un filme de 2019 escrito e dirixido por Quentin Tarantino. Producido por Columbia Pictures, Bona Film Group, Heyday Films, e Visiona Romantica e distribuído por Sony Pictures Releasing, é unha coprodución entre os Estados Unidos, o Reino Unido e a China. Está protagonizado por Leonardo DiCaprio, Brad Pitt e Margot Robbie. Ambientado en 1969 nos Ánxeles, o filme conta a historia dun actor e o seu dobre de acción, e contén diferentes liñas argumentais como un tributo ós momentos finais da idade dourada de Hollywood.
Once Upon a Time in Hollywood estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2019 o 21 de maio de 2019, e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 26 de xullo de 2019, e no Reino Unido o 14 de agosto. O filme recadou 374 millóns de dólares en todo o mundo e recibiu a aclamación da crítica polo guión, dirección, actuación, fotografía, deseño de vestiario, produción e banda sonora. Entre os diferentes premios, foi escollido polo American Film Institute e o National Board of Review como un dos mellores dez filmes do ano. Recibiu dez nomeamentos na 92ª edición dos Óscar, incluíndo mellor filme, e gañou os premios de mellor actor secundario (Pitt) e mellor deseño de produción. Tamén gañou o Globo de Ouro ó mellor filme de comedia ou musical.
Sinopse
O filme céntrase no panorama cambiante de Hollywood a finais dos anos 60, cando a industria empezaba a esquecerse dos piares clásicos. Unha estrela dun western televisivo chamada Rick Dalton (DiCaprio) intenta amoldarse a estes cambios ao mesmo tempo que o seu dobre Cliff Booth (Pitt). Porén, a vida de Dalton parece que está ligada a sus raíces de Hollywood: é veciño da actriz e modelo Sharon Tate (Robbie).
The Most Hated Woman in America
The Most Hated Woman in America é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Tommy O'Haver e escrito por O'Haver e Irene Turner. Está protagonizado por Melissa Leo no papel de Madalyn Murray O'Hair.
O filme estreouse internacionalmente no festival South by Southwest o 14 de marzo de 2017, e a través de Netflix o 24 de marzo de 2017.
Pacific League
A Pacific League (パシフィック・リーグ) ou Liga do Pacífico, tamén coñecida como Pa League (パリーグ), é unha das dúas ligas profesionais que constitúen a Nippon Professional Baseball, a máis importante competición de béisbol do Xapón. O gañador desta liga xoga anualmente contra campión da Central League nas Nippon Series para decidir o campión nacional. Actualmente está formada por seis equipos de todo o país, sendo o máis laureado os Seibu Lions. Ao contrario que na Central League, e do mesmo xeito que a Liga Americana da MLB, esta liga permite o uso de bateador designado.
Historia
A Liga do Pacífico foi fundada como Taiheiyo Baseball Union en 1949, nome que mantivo até 1980 cando adoptou a actual nomenclatura. O primeiro presidente desta liga foi Masaichi Nagata, propietario dos Daiei Stars. A competición comezou a súa andaina con sete equipos, catro procedentes da anterior Liga Xaponesa de Bésibol (Hankyu Braves, Nankai Hawks, Daiei Stars e Tokyu Flyers) e tres nos novos equipos (Kintetsu Pearls, Mainichi Orions e Nishitetsu Clippers). En 1954 entrou na liga un novo equipo, os Takahashi Unions, incrementando así o número até oito. A pesar de ser un equipo formado con xogadores cos que non contaban o resto de equipos da Liga, os Unions conseguiron unha series de segundos postos consecutivos até a fusión en 1957 cos Daiei Stars para formar os Daiei Unions, reducindo así de novo o número até sete equipos. Con todo, os novos Unions acabaron en último lugar na súa primeira temporada. Na seguinte temporada, fusionanse de novo, esta vez cos Mainichi Orions para formar os Daimai Orion. A liga ficaba así reducida a seis equipos, número que se mantén na actualidade.
Entre 1973 e 1982, a Liga do Pacífico tivo un formato de competición dividido en dúas partes, de forma que o campión da primeira parte se enfrontaba ao campión da segunda para determinar o posuidor do título de Liga. En 1975 a Liga comezou a utilizar a regra do bateador designado, seguindo así a estela da Liga Americana da Major League Baseball (MLB). Cando no ano 2005 se comezaron a xogar partidos entre equipos da Liga do Pacífico e da Liga Central, a regra do bateador designado é utlizada en función da liga na que compita o equipo local. Na temporada 2004 os Orix BlueWave e os Osaka Kintetsu Buffaloes fusionáronse para formar os Orix Buffaloes. Para manter os tradicionais seis equipos, entraron na liga os Tohoku Rakuten Golden Eagles. A partir desa mesma temporada foi introducido un sistema de eliminatorias (as Series de Campionato da Liga do Pacífico) para determinar o campión e participante nas Series do Xapón.
Ostracon
En arqueoloxía emprégase o termo ostracon para designar os anacos de cerámica (ou fragmentos calcáreos) que se utilizaban como borradores para aprender a escribir ou pintar. Os ostracons son moi numerosos e é unha fonte de información moi útil.
Ostraca gregos
Por exemplo, en Atenas o desterro do político ao cal querían expulsar da cidade era designado por unha asemblea na que cada un escribía nun anaco de cerámica (ostracon) o nome da persoa cuestionada, de aí a palabra ostracismo, o procedemento polo que se procedía a devandito desterro se un número suficiente de cidadáns votara polo exilio.
Ostraca exipcios
No Antigo Exipto este termo aplícase aos fragmentos calcarios, ou de cerámica, sobre os que o escriba, ou o aprendiz de escriba, esbozaba un debuxo ou un texto. O custo do papiro non permitía que se utilizase este soporte para as notas que non fosen oficiais, para os debuxos explicativos ou satíricos e, moito menos, para a aprendizaxe da escritura xeroglífica.
Para o Exipto greco-romano, a papiroloxía é a ciencia que estuda os textos gregos, latinos e demóticos contidos non só nos papiros senón tamén nos ostracas.
La República (1919)
La República foi un periódico editado en Ourense entre 1919 e 1921.
Baldomero Pestana
Traxectoria
Emigrado de neno á Arxentina comezou na adolescencia a estudar fotografía. Casou no 1951 con Velia Martínez da que xa non se separaría ata a falecemento dela no ano 2003.
La República (1919)
Historia e características
Subtitulado Semanario Republicano, apareceu en 1919. Funcionou como voceiro do Centro Obrero de Ourense. Estaba dirixido por Eduardo Barrionuevo Herrán, que exerceu o mesmo cargo en El Parlamentario de Madrid, República de Sevilla e La Federación de Xixón. No número 7 deuse conta da representación organizada co fin de recadar fondos para a construción da Casa del Pueblo. Cesou a súa edición en 1921.
Baldomero Pestana
Traxectoria
Nos anos 50 comeza o a traballar como fotógrafo en Buenos Aires unha das súas primeiras sesións como a de Dizzy Gillespie no Teatro Casino. En 1957 marcha a vivir a Perú onde vai entrar en contacto con moitos dos protagonistas do gran boom literario hispanoamericano como Mario Vargas Llosa, Jose Luis Borges ou Sebastian Salazar Bondy. Nos seus anos no Perú goza de gran prestixio e chega a publicar para revistas como Esquire, Time ou Life. Desta época son tamén as fotografías de Villa Miseria feitas para as Nacións Unidas.
En 1967 trasládase a Europa e tras unha pequena estancia en Madrid aséntase finalmente en París onde seguirá fotografando non só a artistas latinoamericanos como Gabriel García Márquez ou Carlos Fuentes, senón que tamén pasan por diante da súa cámara artistas como Man Ray, Roman Polanski ou Fernando Arrabal. A mediados dos anos 70 cometa a aparcar a fotografía para centrarse na pintura onde vai ter un estilo próximo o hiperrealismo.
No ano 2008 regresa a Galicia, onde pasara pequenas estancias durante toda a súa vida. Retoma tanto o debuxo como a pintura.
Exposicións e recoñecementos
Pestana expuxo regularmente tanto a súa pintura como a súa fotografía, tanto na etapa americana como na europea. Expuxo obra no Perú, Arxentina, Francia, Iugoslavia, Venezuela, Corea do Sur, Estados Unidos, entre outros. Destaca a exposición individual que tivo en Bruxelas na galería de Fred Lanzemberg en 1979.
En Galicia non se realizaron exposicións sobre o seu traballo ata o que retornou a Lugo. En Vigo no ano 2010, incluíndo só pintura e debuxo, na sala de exposición do Teatro García Barbón. O Museo do Pobo Galego no 2013 organizou unha exposición de fotografía e pintura. O Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura no ano 2018 rendeulle homenaxe póstuma con Baldomero Pestana: A verdade entre as mans centrada na fotografía do artista lucense.
En 2015 a realizadora viguesa Andrea Vázquez o documental A imaxe reb/velada que afonda na figura de Baldomero Pestana. Foi estreado no Festival Internacional de Cine de Lima.
En 2012 foi declarado Fillo Predilecto da vila de Castroverde.
Esther Herranz García
María Esther Herranz García, nada en Logroño o 3 de xullo de 1969, é unha política española do Partido Popular que foi membro do Parlamento Europeo.
Traxectoria
En 1993, licenciouse en xeografía na Universidade de Zaragoza, especializándose en xeografía física. En 1994, obtivo unha mestría en ordenación territorial e medio ambiente na Universidade de Valencia e en 1998 outro en xestión de residuos. Isto permitiulle traballar como consultora medioambiental. Dende 1999 foi membro do comité executivo do Partido Popular da Rioxa. Entre outros cargos dentro desta sección do partido, foi presidenta da Comisión de Medio Ambiente de 1996 a 2000 e asesora do gabinete do Presidente da Rioxa de 1999 a 2002. Dende 2002 tamén é membro da Xunta Directiva Nacional do PP.
En xaneiro de 2002 conseguiu un escano por substitución no Parlamento Europeo, que renovou nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2004 e 2009. É membro da Comisión de Agricultura e Desenvolvemento Rural.
Manuel María Marcó del Pont
Manuel María Marcó del Pont, nado en Vigo en 1771 e finado en 1837, foi un militar galego, Brigadier Xeneral e Comandante dos Reais Exércitos, Cabaleiro da Orde de Alcántara, da Real e Militar Orde de San Hermenexildo, Escudo da Fidelidade e Medalla de Ouro da Batalla de Bailén.
Traxectoria
Fillo de Buenaventura Marcó del Pont, ingresou no exército en 1790, destacou durante a Guerra do Rosellón e Campañas da Cerdaña ao mando do Xeneral Ricardos e de Agustín de Láncaster en 1793-1794. Participou na campaña de Montella en 1795, e na Guerra de Portugal e funcións de Arronchel baixo o mando do Príncipe da Paz. No ataque de Villanueva la Reyna o 16 de xuño de 1808, na batalla de Bailén baixo o mando do Xeneral Castaños o 19 de xuño de 1808. Na retirada de Logroño, na de Nalda, en Cuenca en decembro de 1808. Na acción de Vélez o 13 de xaneiro de 1809. Na retirada de Serra Morena a Badaxoz en xaneiro e febreiro de 1810. No socorro da praza de Olivenza en xaneiro de 1811. Na saída da praza de Badaxoz aos muíños fronte ao exército inimigo en cuxa acción conseguiu entrar na praza a fariña que había neles, a pesar de estar en poder do inimigo, a últimos de febreiro do mesmo ano. En todo o sitio de Badaxoz ao mando do duque de Castroterreño ata a súa rendición cando caeu prisioneiro e foi conducido a Francia onde permaneceu fiel ata a paz en que regresou a España. Téndose purificado en Madrid e na mesma praza do tempo que durou o goberno constitucional, o 21 de xaneiro de 1825.
Matrimonio
Casa en 1830 con María Teresa de Iturralde e de Guilisasti, de orixe nobre e filla de coñecidos comerciantes de San Sebastián e familiares do Santo Oficio.
Voo 215 de Philippine Airlines
O voo 215 de Philippine Airlines era un servizo entre o aeroporto de Cauayan e o aeroporto de Manila que o día 21 de abril de 1970 estoupou no aire matando aos seus 36 ocupantes.
Accidente
O 21 de abril de 1970 o voo 215 estaba en ruta dende o aeroporto de Cauayan ata o aeroporto de Manila cando, a 10 500 pés, houbo un estoupido no baño do avión. A sección de cola separouse do aparello e o HS-748 esnafrouse.
La República (1930)
La República foi un semanario editado en Ourense entre 1930 e 1931.
Historia e características
Subtitulado Órgano de la Federación Republicana de Orense, apareceu o 4 de maio de 1930. Foi unha iniciativa da Federación Republicana para a que funcionou como voceiro. Estaba dirixido por Jacinto Santiago. O director e dous dos redactores foron procesados e encarcerados por artigos publicados nas súas páxinas e en marzo de 1931 fíxose cargo da dirección Roberto Blanco Torres. Os seus colaboradores estaban vinculados ao republicanismo de centro e de esquerda, ao socialismo e ao maxisterio laicista; entre eles destacan Álvaro de las Casas, Florentino López Cuevillas, Ramón Otero Pedrayo, Rafael Dieste. Cesou a súa publicación o 22 de xuño de 1931.
Faxín, Suevos, A Baña
Faxín é un lugar da parroquia de Suevos no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 65 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 34 eran mulleres e 31 eran homes. No 2010 tiña 76 habitantes: 40 homes e 36 mulleres.
Manuel Ángel Corzo
Manuel Ángel Corzo Sueiro, nado en Santiago de Compostela o 1 de maio de 1842 e finado na mesma cidade o 25 de abril de 1871, foi un escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Fernando Corzo Gago. Comezou a carreira eclesiástica, que abandonou para emprender os estudos de Dereito que non chegou a rematar pola súa morte. Publicou os seus primeiros versos en El Miño. Foi secretario de redacción nos dous primeiros números de La Joven Galicia e logo colaborador habitual. Foi poeta e cultivou o ensaio literario. No Album de la Caridad publicou o poema "A media noche". Asinaba moitas veces como M. A. Corzo.
Vida persoal
Casou con Rosa Puig Vilomara en 1864, que morreu en 1867.
Fondevila, Zaparín, Cortegada
Fondevila é un lugar da parroquia de Zaparín no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era muller.
Voo 603 de Dominicana
O voo 603 de Dominicana, tamén coñecido como o desastre do DC-9 de Dominicana, era un servizo internacional que se esnafrou o día 15 de febreiro de 1970. O McDonnell Douglas DC-9-32 esnafrouse pouco despois de engalar de Santo Domingo, República Dominicana, en ruta cara San Xoán, Porto Rico, matando aos 102 pasaxeiros e tripulantes a bordo. É o segundo peor accidente de aviación ocorrido na República Dominicana tras o voo 301 de Birgenair.
Accidente
O reactor realizaba un servizo internacional dende o aeroporto Las Américas de Santo Domingo ata o aeroporto Luis Muñoz Marín de San Xoán. Engalou sobre as 6:30 pm, pero dous minutos despois a tripulación declarou unha emerxencia cando o motor dereito se parou, solicitando aos controladores de tráfico aéreo regresar ao aeroporto inmediatamente. Porén, mentres se preparaban para volver o motor esquerdo apagouse. Sen control o avión descendeu rapidamente e esnafrouse no mar Caribe unhas dúas millas ao norte do aeroporto. As 102 persoas a bordo morreron.
Hiperrealismo
miniatura|Chicken man de Ron Mueck. miniatura|The Midpoint, escultura hiperrealista de Carol Feuerman na Bienal de Venecia de 2017.
O hiperrealismo é un xénero dentro da pintura que trata de darlle ás imaxes o aspecto dunha fotografía. Aplícase tamén o termo ó movemento dado nos Estados Unidos e en Europa a finais dos anos sesenta e principios dos setenta. Considérase o hiperrealismo unha evolución do fotorrealismo estadounidense. Existe tamén o hiperrealismo dentro da escultura, aínda que nese caso non se aplica a máxima de que as obras tiñan que parecerse á fotografía, senón que no caso da escultura teñen que parecerse á propia realidade.
Destacan dentro desta escola artística Richard Estes, Robert Bechtle ou Ralph Goings na pintura; Duane Hanson, Carole Feuerman ou Ron Mueck na escultura. En Galicia pintores como Manuel Quintana Martelo ou Baldomero Pestana poden relacionarse co movemento.
Casaldoira, Seoane, Allariz
Casaldoira é un lugar da parroquia de Seoane no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 1 habitante no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 1 home.
Vanesa Rial
Traxectoria
Estudou ciencias do deporte na Universidade da Coruña, e traballa como profesora de educación física no IES Eduardo Blanco Amor de Culleredo.
Xogadora de balonmán na mocidade, contactou co rugbi nos anos universitarios. Como xogadora, pertenceu ao CRAT da Coruña, campioa de España en 2015, e internacional coa Selección feminina de España. Participou nos Xogos Olímpicos do Río de Xaneiro do ano 2016.
En 2017 participou no Mundial de Rugby, pero unha lesión puxo fin á súa carreira deportiva como xogadora.
Noord-Beveland
Noord-Beveland é un concello e unha antiga illa no suroeste dos Países Baixos, na provincia de Zelandia. Agora forma parte da península de Walcheren-Zuid-Beveland-Noord-Beveland. Está delimitado pola ría Oosterschelde ao norte, e os nos antigos estreitos, agora lagos, de Veerse Meer e Zandkreek cara ao sur.
Núcleos de poboación
Non hai ningún núcleo de poboación que se chame Noord-Beveland.
Ganuenta
Na época dos romanos, a vila de Ganuenta estabeleceuse ao norte de onde se atopa hoxe en día Colijnsplaat, un lugar agora cuberto polas augas do Oosterschelde. Foi un importante centro de comercio e, preto de alí, había un templo adicado á unha antiga deusa do mar, Nehalennia. Unha réplica deste templo inaugurouse oficialmente en Colijnsplaat en agosto de 2005.
Río Weser
O Weser é un importante río de Alemaña que se orixina da unión, preto de Hannoversch Münden, na Baixa Saxonia, dos ríos Fulda, que pasa pola cidade homónima, e Werra. O sistema Weser/Fulda alcanza unha lonxitude de 650 km, entanto os sistema Weser/Werra 744 km. O Weser desauga no Mar do Norte.
Xunto con o Ems, o Weser é o outro gran curso de auga que flúe enteiramente por territorio alemán. Desde a unión dos ríos que o forman Weser atravesa os estados de Hessen, Renania do Norte-Westfalia, Baixa Saxonia e Bremen, servindo de límite fluvial entre estes dous últimos. A súa conca esténdese tamén por partes de Turinxia e Saxonia-Anhalt.
Percorrido
O considerado punto 0 do Weser é a unión do Fulda e o Werra en Hannoversch Münden. Desde aí o río atravesa a rexión de outeiros de Weserbergland, moi frecuentada polo turismo, e que deixa atrás pola denominada Porta Westfalica, ao sur de Minden. Xusto ao norte desta cidade de Minden, o río vese cruzado polo Mittellandkanal (en alemán Canle do Centro) por medio dun acueduto. Xa inmerso na gran chaira do norte de Alemaña o seu curso forma numerosos meandros, véndose o leito moi arranxado con canles de derivación, esclusas etc. Os últimos 85 km corresponden xa ao curso inferior do río. Na desembocadura ou estuario do Weser no Mar do Norte, a 252 km da confluencia do Fulda e do Werra, levántase na súa beira esquerda, que corresponde ao estado de Bremen, a cidade de Bremerhaven.
Afluentes
Os principais afluentes do Weser e do Werra son:
Nota
En alemán a rexión de Vesdre, en Bélxica, recibe tamén o nome de Weser.
Ecoespazo do Rexo
miniatura|300px|Vista xeral Localizado na parroquia de Requeixo de Valverde (Allariz), o Ecoespazo do Rexo é un proxecto pioneiro de recuperación de zonas rurais, patrocinado pola Fundación Ramón González Ferreiro e o Concello de Allariz.
Busca o obxectivo da demostra-la posibilidade de recuperación económica e social do medio rural, evitando a súa despoboación mediante a construción de instalacións gandeiras, industriais, educativas e culturais propias da zona, e todo iso baseado no aproveitamento integral de enerxías renovables compatible co gozo dun espazo natural.
O Ecoespazo do Rexo consta dunha explotación de ovellas que inclúe granxa escola e fábrica de queixo (a Escola silvo-pastoril do Rexo), un Centro de Educación Ambiental, unha minicentral hidroeléctrica e unha intervención artística sobre rochas e árbores, todo á beira do río Arnoia, unha vez recuperado.
Para visitalo hai que saír de Allariz pola estrada a Xunqueira de Ambía e toma-la saída a Requeixo de Valverde, seguindo os indicadores. Tras pasar Vilaboa e o propio Valverde, débese coller unha desviación á esquerda (mal sinalizada) que nos leva directamente ó lugar. O acceso é libre e gratuíto.
A pegada de Ibarrola
miniatura|250px|Agustín Ibarrola en Celorio. O elemento máis característico deste ecoespazo é a intervención escultórica e pictórica do escultor vasco Agustín Ibarrola (Basauri, Biscaia, n. 1930), que xa realizara obras semellantes no Bosque de Oma, cerca de Gernika, ou o "Bosque Encantado", na beira do río Tormes (Salamanca). Consiste nunha exposición ó aire libre de rochas de granito e lousa de formas e tamaños diversos, distribuídas irregularmente e pintadas con motivos xeométricos e naturais. A intervención inclúe tamén pinturas sobre os troncos e ramas principais dalgunhas árbores. Para a súa realización utilizáronse materiais recuperados das canteiras galegas (unhas 600 toneladas de pedra), pintura biodregradable e enerxías renovables. Colaboraron na súa construción membros do taller de divulgación vigués "Renovart los espacios"  e alumnos das facultades de Belas Artes españolas.
A intervención foi inaugurada en 1999. A intención do artista foi transforma-lo medio mediante a harmonización da pedra, terra e auga, elementos habituais e presentes na cultura galega de tódolos tempos, decorados con motivos de raíz celta, segundo o autor, que quedan así integrados nun mesmo espazo xeográfico. Buscaba, di o autor, crear un espazo natural que respecte tanto a natureza como a tradición e a historia de Galicia, propósito que influíu na elección da data de inauguración, na noite de San Xoán.
Plovdiv
Plovdiv (en Пловдив, pronuncia [ˈpɫovdif]) é a segunda meirande cidade de Bulgaria tras a capital Sofía da que dista 130 km, ten unha poboación de 341 567 habitantes no 2015, e con 544 628 na súa área urbana. É un importante centro económico, cultural, educativo e de transportes.
Ecoespazo do Rexo
Outros elementos do Ecoespazo
Pódese visitar tamén unha granxa de 250 ovellas de raza lacha, de aptitude leiteira, na que se elabora queixo co seu leite. Nesta granza escola impártense cursos de especialización gandeira e cultivos pratenses.
Tamén unha minicentral hidroeléctrica, de 430 kw, contruída sobre un vello muíño hidráulico.
Plovdiv
Plovdiv é unha cidade con máis de 8000 anos de antigüidade, dende a prehistoria ata hoxe. Os primeiros asentamentos neolíticos dentro dos límites da cidade comezaron no sexto milenio antes de Cristo e da Idade do Cobre (IV-III milenio antes de Cristo.) A vida na cidade nunca se detivo, ven sendo un dos máis antigos asentamentos continuamente habitados das cidades no mundo. O patrimonio conservado e reservado son monumentos antigos como o antigo teatro romano, Odeón Romano, ágora (Foro Romano), estadio romano e outros.
Será Capital Europea da Cultura en 2019 xunto con Matera en Italia.
Ecoespazo do Rexo
Outros elementos do Ecoespazo
E, finalmente, un Centro de Educación Ambiental construído mediante técnicas bioclimáticas.
Todo o conxunto utiliza enerxía solar e a obtida de biomasa.
Plovdiv
O lema de Plovdiv é Древен и вечен, "Antigo e eterno".
Cidades irmandadas
Plovdiv está irmandada con:
Farallón
miniatura|250px|dereita|[[Old Man of Hoy, Escocia.]] miniatura|250px|dereita|Big Flowerpot, [[Flowerpot Island Ontario, Canadá]] miniatura|250px|dereita|Un farallón na costa oeste de [[Suðuroy, illas Feroe]] miniatura|250px|dereita|Exemplo de farallón en formación, Yesnaby, Mainland Orkney
Un farallón é unha formación rochosa que consiste nunha columna ou columnas de rocha, fortes e con frecuencia verticais, que sobresaen no mar ou preto da costa, que quedaron illadas doutras rochas pola erosión. Noutros idiomas utilízanse en xeomorfoloxia termos con significado similar para describilos, como stack, en inglés, raukar, en sueco, ou kekur, en ruso.
Formación
Orixínanse por procesos de xeomorfoloxía costeira, que son completamente naturais: o decurso do tempo, o vento e a auga son os únicos factores que interveñen na súa formación. Fórmanse cando unha parte dun promontorio é erosionado pola acción da auga, que é o bater do mar ou da auga que choca contra a rocha. A forza da auga debilita as gretas do promontorio, provocando o seu posterior colapso, formando un farallón ou stack permanente e mesmo unha pequena illa. Os farallóns adoitan ser importantes lugares de nidación para as aves mariñas, e moitos son populares destinos de escalada.
Os farallóns ou stacks fórmanse habitualmente en zonas con capas horizontais de rochas sedimentarias ou volcánicas, en especial nos acantilados de pedra calcaria. Estes tipos de rocha teñen unha resistencia media á erosión. Unha capa máis resistente pode formar unha tapa de remate. Os acantilados con rochas débiles, tales como as arxilas, tenden a afundirse e erosionarse demasiado rápido como para que cheguen a formar farallóns, mentres que as rochas máis duras, como o granito, poden erosionarse de diferentes maneiras.
O proceso de formación, en xeral, comeza cando o mar ataca pequenas gretas nun promontorio e as abre. As gretas fanse logo gradualmente máis grandes e convértense nunha pequena cova. Cando a cova progresa a través do promontorio, fórmase un arco. Unha maior erosión fai que o arco colapse, deixando un piar de rocha dura en pé, a distancia da costa, o farallón. Finalmente, a erosión causara que o propio farallón acabe por colapsar, deixando un "toco". Este toco que quedou adoita ser unha pequena illa rochosa, que adoita quedar mergullada en marea alta.