cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ataque Escampe
Etapa profesional
En decembro de 2018 publicaron un dobre disco con 24 cancións divididas entre Ídolos adolescentes (2007-2011) e A vida dos animais (2012-2018). Incluíu cancións que apareceran en discos colectivos, homenaxes, directos, versións, ademais de catro temas inéditos. Tamén en decembro de 2018 anunciouse a marcha de Roi Vidal e Álvaro Trillo.
En novembro de 2019 deuse a coñecer a nova formación do grupo, co regreso de Álex Charlón e a incorporación de Cibrán Tenreiro (batería) e Julio Vilariño (sintetizadores). Poucos días despois anunciouse a publicación dun novo EP no mes de decembro, A alma, coa produción de Hevi (Malandrómeda). A pandemia do COVID-19 lastrou a continuidade de concertos con esta formación. Cabe resaltar a gravación, xa no ano 2020, dun concerto no ciclo Galicia Emerxe que foi emitido nos medios públicos galegos.
A finais de 2021 anunciouse a marcha de Julio Vilariño e unha pausa na actividade para a composición de novos temas. O ano 2022 comezou coa publicación de "Por última vez", unha versión do tema de Ana Kiro para un disco compilatorio de clásicos musicais galegos a cargo de artistas contemporáneos.
En abril de 2023 publicouse o oitavo disco de estudo da banda, seis anos despois do anterior. Titulado Cabalgata, constou de 10 temas e contou coas colaboracións de Antía Ameixeiras, Hevi (produción) e David Silva (videoclips e deseño).
Estilo
miniatura|dereita|Actuación na manifestación do 29N en Santiago de Compostela. Até 2011, Ataque Escampe emprega para o seu estilo a etiqueta "rock de serie B", pola precariedade de medios na que comezaron e tamén por certo antivirtuosismo. O "rock de serie B" ten como alicerce o rock acústico e o folk rock estadounidense, e Neil Young, Wilco, Violent Femmes ou Micah P. Hinson son algunhas das súas referencias desta época, xunto a grupos de pop e rock estatal coma Los Enemigos ou Antònia Font e formacións galegas coma Os Resentidos ou a Psicofónica de Conxo.
A partir de 2011, o grupo abandona esta etiqueta, paralelamente ao son afeccionado dos seus inicios. Ao mesmo tempo, orienta a súa sonoridade cara a un pop ecléctico con influencias puntuais de estilos máis variados: soul, disco, ritmos latinos, funk, rap, dub ou krautrock.
Monica Vitti
Monica Vitti, nada como Maria Luisa Ceciarelli en Roma o 3 de novembro de 1931 e finada na mesma cidade o 2 de febreiro de 2022, foi unha actriz italiana.
Traxectoria
Naceu na capital italiana de pai romano e nai boloñesa, e por mor do traballo de seu pai, inspector do Instituto Nacional para o Comercio Exterior, viviu en Messina durante oito anos. Con catorce anos debutou no teatro nunha escena de La Nemica de Niccodemi no papel dunha muller de 40 anos que perde un fillo na guerra. En 1953 diplomouse na Academia Nacional de Arte Dramática que dirixía Silvio D'Amico e logo dedicouse durante un tempo ao teatro. Por consello do seu mestre Sergio Tofano adoptou un novo nome, que consideraba máis artístico, baseado no apelido da súa nai, Vittiglia, á que estaba moi ligada ao que lle asociou o nome "Monica". En 1956 debutou con Ofelia en Amleto de Riccardo Bacchelli no Teatro Olimpico de Vicenza e en Bella de Cesare Meano en Milán con dirección de Enzo Ferrieri.
Na década de 1980 continuou a traballar no cinema, volveu colaborar con Antonioni en Il mistero di Oberwald, 1980, protagonizou Non ti conosco più amore (1980) de Sergio Corbucci, Camera d'albergo (1981) de Mario Monicelli, Il tango della gelosia (1981) de Steno, Io so che tu sai che io so (1982) de Alberto Sordi, Flirt (1983) de Roberto Russo Flirt, polo que recibiu un Oso de Ouro no  Festival Internacional de Cinema de Berlín de 1984, e de novo con Russo protagonizou Francesca è mia 1986. A finais da década tamén fixo teatro, en 1987 actuou en La strana coppia de Neil Simon e en 1988 en Prima pagina de Ben Hecht e Charles MacArthur. Ao final da década dirixiu o filme Scandalo segreto que tamén protagonizou con Elliott Gould, que se estreou en 1990 con pouco éxito. O seu último traballo foi na miniserie para a televisión Ma tu mi vuoi bene? (1992) no que interpretou o papel dunha asistente social. Na tempada 1993/94 participou no programa da Rai 1 Domenica in. Por mor da súa mala saúde retirouse definitivamente á vida privada, e apareceu en público por última vez en marzo de 2002 na estrea da versión teatral italiana de Notre-Dame de Paris.
BRA Braathens Regional Airlines
Historia
BRA Braathens Regional Airlines fundouse no ano 2016 co propósito de unificar as aparencias distintas que anteriormente tiñan Malmö Aviation e Sverigeflyg e ofrecer unha única marca no mercado doméstico sueco. BRA non ten ningún control operacional aeronáustico ou ningún avión seu. En vez diso usa as competencias das súas compañías irmás Braathens Regional Airways e Braathens Regional Aviation.
A principios de abril de 2020 BRA suspendeu todos os seus voos entre o 6 de abril e o 31 de maio en resposta a un brusco descenso da demanda polas recomendacións do goberno sueco e a axencia pública de saúde de que a xente non viaxase pola pandemia da COVID-19.
Frota
En marzo de 2020 a frota de BRA Braathens Regional Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Cultura de Malaisia
Cultura por orixe
Os chineses forman cerca dun cuarto da poboación. Son principalmente budistas (Mahayana), taoistas ou cristiáns, falan os dialectos hokkien/fukien, cantonés, hakka e teochew e teñen unha historia de dominio dos negocios do país.
Os indios forman preto de 10% da poboación. Son na maioría támiles e telugu hindús do sur da India, falando támil, telugu, malayalan e algún hindi, e viven principalmente nas grandes cidades da costa occidental da península. Tamén existe unha comunidade sikh de razoábel tamaño.
O resto da poboación está composta por eurasiáticos, camboxanos, vietnamitas e tribos indíxenas. A maioría dos eurasiáticos é cristiá. Os eurasiáticos, de ascendencia mestiza, portuguesa e malaia, falan un crioulo portugués chamado papia kristang. Outros eurasiáticos, de ascendencia mestiza, malaia e española, descendentes de emigrantes vidos de Filipinas, que viven principalmente en Sabah, falan o único crioulo español asiático, o chavacano.
Os camboxanos e os vietnamitas son principalmente budistas (os camboxanos da seita Theravada e os vietnamitas da seita Mahayana). O malaio é a lingua oficial do país, mais o inglés é moi falado.
A maior tribo indíxena en número son os iban de Sarawak, cuxo número sobe a máis de 600.000. Os iban que aínda viven en aldeas tradicionais na selva viven en casas longas ao longo dos ríos Rajang e Lupar e dos seus afluentes. Os Bidayuh (170 000) concéntranse na parte suroeste de Sarawak. A maior tribo indíxena de Sabah é a dos kadazan. Son principalmente agricultores de subsistencia cristiáns. Os Orang Asli (140 000), ou pobos aborixes, inclúen varias comunidades étnicas diferentes que viven na Malaisia Peninsular. Tradicionalmente cazadores-recolectores e agricultores nómades, moitos foron sedentarizados e parcialmente absorbidos pola Malaisia moderna. A pesar diso, continúan a ser o grupo máis pobre do país.
Música
A música tradicional malaia é fortemente influenciada por formas chinesas e islámicas. A música basease grandemente no xendang (tambor), mais inclui instrumentos de percusión (algúns feitos de conchas), o rebab (un instrumento de cordas con arco), o serunai (un instrumento de dupla palleta, semellante a un oboé), frautas e trompetas. O país ten unha forte tradición de danza e de tambores de danza, algunhas de orixe tailandesa, indiana e portuguesa. Outras formas artísticas inclúen o wayang kulit (fantoches de sombras), o silat (unha arte marcial estilizada) e artesanato como o batik, a tecelaxe, e traballos en prata e latón.
María Victoria Lareu
María Victoria Lareu Huidobro, nada o 7 de marzo de 1960 en Santiago de Compostela, é unha investigadora galega, profesora universitaria e doutora forense.
Cristina García Rodero
Cristina García Rodero, nada o 14 de outubro de 1949 en Puertollano (Provincia de Cidade Real), é unha fotógrafa española. Membro da Real Academia de Belas Artes de San Fernando e a primeira e única persoa de nacionalidade española integrante de Magnum Photos.
María Victoria Lareu
Lareu é a directora do Instituto de Ciencias Forenses da USC e líder mundial neste campo de investigación.
Cristina García Rodero
Traxectoria
Licenciada en Belas Artes pola Universidade Complutense de Madrid, comezou a súa carreira docente no ano 1974 dando clase de debuxo na Escola de Artes e Oficios de Madrid. En 1983 comezou a impartir clases de fotografía na Facultade de Belas Artes na UCM, que seguiu realizando ata 2007.
María Victoria Lareu
Traxectoria
Desde 1998 é xefa do servizo de Xenética Forense do instituto, no que tamén exerce o cargo de secretaria, e no ano 2007 obtivo a Cátedra de Medicina Legal, converténdose nese momento na terceira muller de España que o consegue. Ademais, Victoria é unha das protagonistas do libro titulado Investigadoras gallegas. Este traballo, publicado polo Grupo Correo Gallego en colaboración co Ministerio de Educación, inclúe 50 entrevistas a outros tantos investigadores galegos.
Cristina García Rodero
Traxectoria artística
As súas primeiras obras apareceron nos concursos universitarios a finais da década de 1960. En 1973 comezou a fotografar costumes e festas por toda España, para o que recibe unha bolsa de estudos. Máis tarde realizou reportaxes sobre tradicións en diferentes países.
María Victoria Lareu
Traxectoria
Dende as instalacións da Facultade de Medicina, Victoria Lareu e os seus colaboradores traballan no deseño de novos métodos de análise forense. Entre os proxectos que dirixe está o que busca determinar as características físicas dunha persoa a partir de calquera rastro biolóxico de ADN, como unha pequena pinga de sangue ou saliva. Outro proxecto trata de paliar a imposibilidade de obter datos de mostras biolóxicas moi degradadas debido, por exemplo, a condicións climáticas moi adversas. Durante a súa carreira, Lareu dirixiu varias teses e participou en case vinte proxectos financiados pola Xunta de Galicia, o Ministerio de Educación de España e a Unión Europea. Tamén ten máis de cen publicacións en xenética forense, xenética humana e bioquímica.
Cristina García Rodero
Traxectoria artística
En 2005 conseguiu entrar a formar parte da axencia de fotoxornalismo Magnum Photos, sendo a primeira e única persoa española en conseguilo.
María Victoria Lareu
Premios
A catedrática de Medicina Legal e Forense, Victoria Lareu Huidobro, foi galardoada co Premio María Josefa Wonenburger para mulleres científicas 2021.
Cristina García Rodero
Traxectoria artística
O 18 de febreiro de 2013, en Sesión Plenaria Extraordinaria celebrada pola Real Academia de Belas Artes de San Fernando, foi elixida como Académica de Número para a sección de Novas Artes da Imaxe, ocupando a medalla vacante que posuíra Luis García Berlanga.
No 2019 foi elixida académica de honra da Real Academia Galega de Belas Artes.
Museo Cristina García Rodero
O 12 de setembro de 2018 inaugurouse na súa vila natal o Museo Cristina García Rodero, o primeiro centro adicado a unha fotógrafa. O espazo alberga unha sala permanente con obras da propia artista.
Metanoxénese
A metanoxénese é a formación de metano no metabolismo microbiano. É unha forma de metabolismo microbiano presente só nas arqueas metanóxenas. En moitos ambientes é o paso final da descomposición da biomasa. Recentemente, demostrouse que o tecido das follas das plantas vivas emite metano, o que parece ocorre en condicións aeróbicas, pero desta produción non se sabe aínda moito, e outros estudos indican que as plantas poderían simplemente estar absorbendo metano do chan e despois soltándoo polas follas, pero non xerándoo. Este artigo céntrase na mellor coñecida produción de metano por parte de microorganismos.
Produción de metano por redución do CO2
A metanoxénese por redución do CO2 é unha forma de respiración anaeróbica. Os microbios metanóxenos non utilizan o osíxeno para respirar; de feito, este gas inhibe o crecemento dos metanóxenos. O aceptor de electróns terminal na metanoxénese non é o osíxeno, senón o carbono. O carbono pode aparecer nun pequeno número de compostos orgánicos con pouco peso molecular. Os dous camiños mellor descritos implican a utilización de dióxido de carbono e acetato como aceptores finais de electróns:
CO2 + 4 H2 → CH4 + 2H2O
Produción de metano a partir de moléculas orgánicas
CH3COOH → CH4 + CO2
Por tanto, estas bacterias poden producir metano a partir de formas parcialmente reducidas de carbono contido en compostos orgánicos.
A bioquímica da metanoxénese é relativamente complexa e implica os seguintes coencimas e cofactores: F430, coencima B, coencima M, metanofurano e metanopterina.
Organismos metanóxenos
Os organismos que poden realizar a metanoxénense chámanse metanóxenos. Os microbios que realizan a metanoxénese son procariotas. Son un grupo moi antigo de microorgasnismos pertencentes ao grupo das arqueas (arqueas metanóxenas). As arqueas metanóxenas conteñen encimas metiltransferases especiais co aminoácido pirrolisina e poden utilizar metilaminas.
Os metanóxenos son anaerobios estritos (morren en presenza de osíxeno), polo que só se encontran en ambientes nos que o osíxeno está ausente ou moi reducido. Sobre todo son ambientes nos que se produce unha descomposición de materia orgánica, como terreos pantanosos, o tracto dixestivo dos animais e sedimentos acuáticos. A metanoxénese tamén se dá en zonas onde non hai presenza de osíxeno nin descomposición de materia orgánica, como o subsolo profundo terrestre, as fontes hidrotermais das profundidades mariñas e os xacementos de petróleo.
Importancia no ciclo do carbono
A metanoxénese é o paso final na descomposición da materia orgánica en condicións anaeróbicas. Durante o proceso de descomposición, aceptores de electróns (como o osíxeno, ferro, sulfato, nitrato e manganeso) reducense, entanto que se acumulan hidróxeno (H2) e dióxido de carbono. Tamén se acumulan compostos orgánicos lixeiros por fermentación. Durante as fases avanzadas da descomposición orgánica, todos os aceptores de electróns quedan reducidos excepto o dióxido de carbono. O dióxido de carbono é un produto da maioría dos procesos catabólicos, polo que non se reduce como outros aceptores de electróns potenciais.
Só a metanoxénese e a fermentación poden darse en ausencia de aceptores de electróns distintos do carbono. A fermentación só permite a rotura de compostos orgánicos de maior tamaño e produce compostos orgánicos pequenos. A metanoxénese elimina os produtos case finais da descomposición da materia orgánica: o hidróxeno, os compostos orgánicos pequenos e o dióxido de carbono. Sen a metanoxénese acumularíase unha gran cantidade de carbono (en forma de produtos da fermentación) nos ambientes anaeróbicos.
A metanoxénese é útil para a humanidade. Por medio dela os residuos orgánicos pódense converter en gas metano (biogás) que se pode aproveitar.
A metanoxénese dáse no intestino de moitos animais. Aínda que a metanoxénese non é esencial para a dixestión humana, é necesaria na nutrición dos animais ruminantes, como as vacas e as cabras. No rume destes animais, viven microorganismos anaeróbicos (incluíndo metanóxenos). Esta flora dixire a celulosa en formas utilizables polo animal. Sen os microbios do rume, as vacas non poderían sobrevivir.
Algúns humanos producen flatulencias que conteñen metano. Nun estudo das feces en nove adultos, só cinco contiñan microorganismos metanóxenos. Obtéñense resultados similares tomando mostras de gas do recto. A proporción de metano nas flatulencias humanas oscila entre o 0% e o 10%.
O metano que se acumula na atmosfera terrestre é un importante gas de efecto invernadoiro cun potencial no quecemento global 21 veces maior ca o do dióxido de carbono (como media en 100 anos), e a metanoxénese realizada no aparato dixestivo do gando e a descomposición da materia orgánica fan, pois, unha importante contribución ao quecemento do clima.
Metanoxénese inversa
Os metanóxenos tamén poden utilizar o metano como substrato en conxunción coa redución do sulfato e o nitrato.
Frechilla
Frechilla é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 195 habitantes (INE 2012).
Arato
Arato é un antropónimo de orixe grega que pode referirse a:
Lista de primeiros ministros da República Popular da China
Esta é unha lista dos primeiros ministros da República Popular da China dende 1949.
Lista de primeiros ministros
O cargo foi creado coa instauración da República Popular da China o 1 de outubro de 1949.
Myron Shekelle
Myron Shekelle é un biólogo evolutivo, ecólogo e taxónomo da Western Washington University, de Bellingham, nos Estados Unidos de América.
Traxectoria
En 2010, xunto con Colin Groves, zoólogo e antropólogo, profesor de antropoloxía biolóxica da Australian National University de Canberra, Australia. describiu o novo xénero de primate tarsíido Carlito.
Os seus intereses académicos céntranse no estudo dos primates, a ecoloxía, a evolución, a taxonomía e a conservación dos primates.
Abreviatura
A abreviatura Shekelle emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Miguel Ángel Pérez Pérez
Miguel Ángel Pérez Pérez, nado en Puerto Real (provincia de Cádiz) o 25 de agosto de 1968, é un árbitro de baloncesto galego da Liga ACB. Pertence ó Comité de Árbitros de Galicia.
Traxectoria
Entre os moitos momentos importantes da súa traxectoria, Pérez Pérez dirixiu dúas finais da Copa do Rei, en Zaragoza 2005 e en Málaga 2007, cando se enfrontaron o Regal FC Barcelona e Real Madrid.
Vega (cantante)
|miniatura|250px Mercedes Mígel Carpio, nada en Córdoba o 18 de febreiro de 1979, é unha cantautora española, coñecida artisticamente como Vega.
Traxectoria
O seu afán pola música remóntase á súa infancia. Foi a estudar Publicidade e Relacións Públicas a Segovia, onde traballou como camareira. Interrompeu a súa carreira na universidade para concursar en Operación Triunfo. O seu estilo musical abarca desde a canción de autor española ata o rock, pasando por estilos tan diversos como o jazz ou o pop comercial. A artista manifesta a súa admiración por artistas como Frank Sinatra, Luz Casal, U2, Los Piratas ou Sting.
No ano 2002 conseguiu o seu primeiro nomeamento na IV edición dos Premios EñE na categoría máis importante como é "Mellor canción do ano" polo seu primeiro single: "Quiero ser tú", que finalmente levou Amaral.
Un ano despois, en 2003 Vega rompeu todo os moldes ao levar os dous premios máis importantes Mellor canción do ano por "Grita!", e Mellor álbum do ano por India arrebatándolle os premios aos grandes favoritos Antonio Orozco e Malú e La Oreja de Van Gogh.
En 2006 consegue outros tres nomeamentos: Mellor canción do ano por "Una vida contigo", Mellor álbum do ano por Circular e Mellor intérprete solista feminina, finalmente non conseguiu ningún premio. Ademais polo tema "Una vida contigo", foi nomeada pola Academia das artes e as ciencias como Mellor autora revelación.
En 2009 volveu ao panorama musical cun disco composto integramente por ela, Metamorfosis, que sendo aclamado pola críitica e o público está levando a Vega a percorrerse toda a xeografía española dando concertos. Deste disco extraéronse catro singles: "Mejor mañana" que se converteu nun hit do verán, e o seu videoclip todo un éxito con máis dun millón de reproducións en YouTube, a sentida "Cuanta decepción", "Lolita" coa que saltou ao estranxeiro e "Nueva York" que pechou a etapa deste último disco.
En novembro de 2010 trasládase aos Ánxeles onde grava os temas do que sería o seu cuarto álbum de estudio. Foi a propia Vega quen impulsou e xestionou todo o relacionado con este disco ao non estar interesado en publicalo o seu anterior discográfica. Unha vez gravado, chegou a un acordo coa que pasou a ser a súa nova discográfica: Sony Music, que publicaría o álbum baixo o título de La cuenta atrás o 20 de setembro de 2011. Na súa primeira semana á venda, alcanzou o nº 6 da lista de vendas española e esgotouse en varias cidades en só uns días, sendo ata o momento o máis exitoso lanzamento da artista. O seu primeiro single foi estreado en xullo de 2011, titulado "Como yo no hay dos".
Urasoe
Urasoe (浦添市, うらそえし, Urasoe-shi) é un concello da prefectura de Okinawa no Xapón. Está situado ó sur da illa de Okinawahontō. A súa superficie é de 19,09 km² e a poboación de 109.077 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 5.710 h/km².
O concello de Urasoe limita cos concellos de Naha, de Nishihara e de Ginowan.
Hans Geiger
Johannes (Hans) Wilhelm Geiger, nado en Neustadt, Alemaña, o 30 de setembro de 1882 e finado en Potsdam o 24 de novembro de 1945, foi un físico alemán. Xunto a Walter Müller desenvolveu o contador Geiger.
Traxectoria
En 1902, Geiger empezou a estudar física e matemáticas en Erlangen, onde se doutorou en 1906. En 1907 empezou a traballar xunto a Ernest Rutherford na Universidade de Manchester. En 1912 foi nomeado xefe do Instituto de investigación físico-técnica en Berlín. Alí desenvolveu, xunto a un dos seus estudantes graduados, o contador Geiger. Dende 1925 foi profesor da Universidade de Kiel ata o ano 1929, onde o seu primeiro estudante graduado foi precisamente Walter Müller.
Foi tamén membro do Club do Uranio na Alemaña nazi, un grupo de científicos alemáns que, durante a segunda guerra mundial, traballaron sen éxito na creación da bomba atómica alemá.
A súa lealdade ao Partido Nazi levoulle a traizoar a diversos colegas xudeus; algúns destes colegas axudaranlle nas súas investigacións antes de que se fixera membro do partido.
Vega (cantante)
Premios e nomeamentos
2003
Hans Geiger
Traxectoria
Morreu en Potsdam uns meses despois de que finalizara a guerra.
Vega (cantante)
Premios e nomeamentos
2004
2010
Canon bíblico
O canon bíblico (do grego κανών "kanon", "vara" ou "medida", que vén do hebreo קנה "kaneh"), é a lista de libros que se considera que forman parte da Biblia.
O criterio de canonicidade que se utiliza é a calidade de inspirado por Deus que debe ter o libro. É canónico o libro inspirado por Deus e queda fóra o libro, aínda de temática relixiosa coma o Talmud, que non goza desa inspiración.
A determinación do canon
Un criterio tan pouco preciso como o da inspiración non ofrece moitas pistas sólidas para facer unha lista pechada de libros polo que as relixións que teñen a Biblia como libro sagrado: samaritana, xudía, cristiá seguen unha serie de criterios máis concretos á hora de establecer o seu propio canon:
Canon samaritano
Os samaritanos, comunidade relixiosa de orixe xudía, que actualmente se atopa no norte de Israel, ten o canon máis curto de todas as relixións bíblicas. Só acepta como inspirada por Iavé e, polo tanto, canónica a Torá, o que coñecemos como Pentateuco: Xénese, Éxodo, Números, Levítico e Deuteronomio.
Canon xudeu
O canon xudeu foi fixado definitivamente no Concilio de Iamnia.
Para fixalo utilizouse un dobre criterio que pode ser sintetizado na expresión: lingua sagrada e terra sagrada.
Este canon daba cabida a menos libros dos que había, por exemplo, na versión grega da Biblia que se usaba na diáspora xudía. Por isto, os libros que abrangue son chamados libros protocanónicos (que podemos interpretar como canónicos de primeira), en contraposición aos libros deuterocanónicos, que serían uns libros de segunda clase.
Dividían os escritos canónicos en tres grupos: Torá (Lei), Profetas anteriores e profetas posteriores.
Torá
Xénese, Éxodo, Números, Levítico e Deuteronomio.
Profetas ou Nevim
Primeiros profetas: Últimos profetas: Os 12 profetas menores:
Canon católico
Fixado definitivamente na Sesión IV (8 de abril de 1546) do Concilio de Trento, en parte como reacción ao canon das igrexas reformadas. É un canon longo, que abrangue todo o canon xudeu máis os engadidos aramaicos e gregos, tamén os chamados deuterocanónicos, e o catálogo máis amplo de escritos cristiáns.
Martin Heidegger
Martin Heidegger, nado en Messkirch (Baden-Württemberg) o 26 de setembro de 1889 e finado en Friburgo o 26 de maio de 1976, foi un filósofo alemán. Esta considerado o pensador e o filósofo alemán máis importante do século XX. Aínda que o seu traballo influíu sobre todo na Fenomenoloxía e na filosofía europea contemporánea, tivo igualmente influencia máis aló desta, en campos como a Arquitectura, a Crítica literaria, a Teoloxía e as ciencias cognitivas.
Na década de 1930 ten lugar aquilo que se denominou o Xiro (en alemán, Die Kehre) da súa filosofía, coas súas obras Carta sobre o humanismo e Introdución á metafísica. Tratou así de preparar un novo camiño para o seu pensamento que se mantivera afastado da metafísica. Segundo Hans-Georg Gadamer, este termo acabou agrupando todas as proposicións contra as que Heidegger desenvolveu a súa filosofía.
A influencia de Heidegger na filosofía francesa foi particularmente notable. Isto déixase notar sobre todo en filósofos coma Jean-Paul Sartre, Jean Beaufret, Emmanuel Levinas, Jacques Derrida, Maurice Merleau-Ponty ou Michel Foucault.
Así mesmo, Heidegger é un dos filósofos cuxa personalidade e obra xeraron máis controversia pola súa actitude durante os anos 1933 e 1934, mentres foi reitor da Universidade de Friburgo trala chegada de Adolf Hitler ao poder en 1933, xa que, ademais de ser un dos principais intelectuais do movemento revolucionario conservador,    foi membro e seguidor do Partido Nazi, aínda que existe controversia entre a concordancia da súa filosofía co nazismo.
Traxectoria
miniatura|Casa onde naceu. miniatura|esquerda|Lápida de Heidegger en Messkirch.
Estudou teoloxía e filosofía en Friburgo, acadando finalmente en 1915 a habilitación nesta última disciplina baixo a tutela de Heinrich Rickert. Tras un período docente de cinco anos na Universidade de Marburgo, substitúe en 1928 ó seu mentor Edmund Husserl na cátedra que este ostentaba na Universidade de Friburgo. Posteriormente, trala subida ó poder de Hitler, foi nomeado en 1933 reitor desta Universidade.
Pensamento
Habitualmente, a pesar de tratarse dun tema moi debatido, o pensamento heideggeriano divídese en dúas etapas:
Etapa existencialista. Nesta etapa Heidegger leva a cabo un estudo da existencia humana no que conflúen tres tradicións filosóficas: Historicismo (Dilthey), Irracionalismo (Kierkegaard) e Fenomenoloxía (Husserl). Esta filosofía existencial concíbea como un medio para a elaboración dunha ontoloxía fundamental, isto é, determinará cales son as condicións que fan posible que o ser humano poida acceder ó sentido do Ser.
Etapa ontolóxica. Diferentes investigacións nos campos da historia da filosofía e da poesía a través das que Heidegger pretende comprender o destino de Occidente con ocasión do desvelamento dunha "nova ontoloxía" que, en realidade, xa estaba presente na primeira etapa, só que entón permaneceu oculta entre as diversas e penetrantes análises "antropolóxicas" que levou a cabo.
En consecuencia, a pesar desta división, en ambos os dous períodos hai un mesmo obxectivo unificador: a elaboración dun novo "concepto" de ser. O propio Heidegger recalcou esta unidade, motivo polo cal os seus máis fieis adeptos negan a existencia de etapas no seu pensamento e falan dun único proxecto "ontolóxico" que abarcaría, xa desde o principio, tanto a filosofía existencial como as revisións históricas da filosofía.
Etapa existencialista
En 1927 Heidegger publica a obra máis emblemática de todo o seu pensamento, Sein und Zeit (Ser e tempo ), na que pon ó servizo da ontoloxía unha novedosa investigación da existencia humana. Posto que o ser humano (Dasein) é o único ente que suscita a cuestión sobre o sentido do ser en xeral (obxecto de estudo da ontoloxía) é necesario analizar, como paso previo á elaboración da ontoloxía, a súa estrutura ontolóxico-existencial, que é anterior a calquera tese sobre a súa esencia (animal racional, ser espiritual etc.). Establécese así unha distinción orixinaria entre o plano ontolóxico (existencia) e o plano óntico (esencia) do ser humano, de enorme influencia nos filósofos existencialistas (Sartre etc.). A raíz destes presupostos, e con axuda do método fenomenolóxico, Heidegger desenvolve en Sein und Zeit unha analítica existencial tratando de desentrañar un ámbito transcendental (preconceptual, preóntico, prerrealista, preidealista etc.) que actúa como a priori de toda existencia humana concreta.
Trátase dun ámbito que non pode ser explicado do mesmo xeito que fan as ciencias cos seus obxectos de estudo, nin as filosofías esencialistas cos seus argumentos lóxicos, senón que ten que ser comprendido a través de procesos similares, aínda que non idénticos, ós empregados na interpretación de textos (Hermenéutica).
O primeiro a priori da existencia humana consiste no que Heidegger chama un "ser-no-mundo", isto é, un existir (ser) que trae consigo un mundo (aí). Por iso a expresión Dasein (ser-aí) é usada para referirse ó ente humano. A través dunha serie de complicadas análises Heidegger vai caracterizando a existencia humana como actividade (praxe) que se desenvolve sempre participando dun determinado estado de ánimo (ou medo, ou goce, ou exaltación etc.) en medio doutros seres humanos (interacción). Esta existencia pode ser só inauténtica ou tamén auténtica (xenuína). Neste último caso o Dasein é radicalmente libre, mentres que no primeiro caso vive nun estado de "caída", renunciando á súa liberdade e atopando tranquilidade ó deixarse guiar polas decisións doutros. Á experiencia de liberdade, en cambio, acompáñalle un estado de angustia capaz de revelar o auténtico ser da existencia humana. Este consiste nun estado de alerta ("coidado", Sorge) que anticipa todas as posibilidades futuras que de acordo co noso pasado e presente son xa constitutivas da nosa existencia. Entre estas posibilidades está a derradeira de todas elas: a morte. O Dasein, xa que logo, é un ser-relativamente-á-morte (Sein-zum-Tode). Esta representa un futuro orixinario, isto é, un tempo futuro que xa non se pode estender máis e, polo mesmo, o fin da existencia. En consecuencia, a condición existencial fundamental do Dasein é a temporalidade (Zeitlichkeit), entendida como un tempo finito que reúne unitariamente o despregue temporal das súas posibilidades, en función das determinacións do tempo (pasado, presente e futuro). É así que o ser humano é ontoloxicamente historicidade (Geschichtlichkeit), o que remitirá á historia do pensamento de cara ó proxecto de elaboración da ontoloxía.
Etapa ontolóxica
Despois de 1930, en que pronuncia a conferencia Da esencia da verdade (publicada en 1943), o pensamento heideggeriano empeza a apuntar cara novos camiños. Algúns críticos consideran que Heidegger puido advertir na súa filosofía existencial restos de subxectivismo: o "suxeito", aínda que desde o plano existencial e non esencial, estaría a xogar subrepticiamente un papel decisivo no seu pensamento. O caso é que Heidegger comeza a pensar que non é posible construír unha nova ontoloxía, e moito menos a través da "antropoloxía existencial". Máis ben ten que suceder que sexa o Ser mesmo, previo a todo ente e fundamento del, quen proporcione, por si só, o sentido de toda a realidade. Agora a Heidegger xa só lle interesa o Ser, mais non como algo positivamente cognoscible, senón como un misterio que todo o envolve (ontoloxía negativa). Neste etapa, Heidegger incide máis claramente na importancia da diferenza ontolóxica, isto é, a diferenza entre o ser e os entes, o ontolóxico e o óntico.
Pero este novo enfoque do ámbito transcendental presenta serios problemas ó pensamento filosófico tradicional. Este sempre expresouse por medio da linguaxe e é esta linguaxe a que interesa ó novo Heidegger, pero non no contido semántico do que di, senón apuntando a un sentido non dito que está como fundamento do dito. Este "sentido oculto" ten que aparecer a un auténtico escoitar (xa en Ser e tempo aparecía esta idea), pois sempre que dicimos algo estamos xa ocultando esa outra dimensión da linguaxe máis orixinaria e na que habita o Ser. A linguaxe heideggeriana nesta etapa adopta, conforme á esixencia do propio proxecto filosófico, un carácter poético e místico e, para algúns, simplemente teolóxico. Non se debe esquecer que é na teoloxía, precisamente, onde hai que buscar os inicios do pensamento heideggeriano. Outro tema importante nesta segunda etapa, relacionado coa cuestión do Ser, son as meditacións de Heidegger sobre a esencia da técnica, de enorme influencia no pensamento contemporáneo (por exemplo, a Escola de Fráncfort, Hans Jonas etc.). A historia da metafísica occidental tería como destino, a dicir de Heidegger, a implantación dominante do modo de pensar técnico: ve o mundo unicamente como un inventario de mercadorías a disposición do ser humano e acaba por instaurar puras relacións técnicas en todo. Da técnica brota unha "imposición" ou "entramado" (Gestell) que dirixe e organiza toda a vida do ser humano. Aínda así, Heidegger tamén pensa que na técnica se oculta unha posibilidade de superación e transformación do propio mundo tecnolóxico.
O ideario político de Heidegger
miniatura|Martin Heidegger. Heidegger, do mesmo xeito que moitos pensadores do seu tempo, cría que a cultura occidental estaba atravesando por unha época de decadencia. Ó mesmo tempo, tamén pensa que o pobo alemán ten unha misión histórica similar á do pobo grego nos albores da nosa civilización: foi o encargado no seu día de imprimir o rumbo espiritual a Europa e, por extensión, a todo occidente. No momento presente, en cambio, teríase chegado a unha etapa de absoluta desorientación e depresión cultural. Ante esta situación, Europa necesitaría reorientar o seu camiño espiritual. Do mesmo xeito que na Grecia clásica a filosofía tentou exercer de guía moral e política, tamén agora a institución depositaria do saber, a Universidade alemá, tería que asumir as rendas do destino de occidente. Deste xeito, Heidegger quere reflexionar sobre o inicio de occidente para descubrir aí unha posibilidade de superación da decadencia e revivir unha nova era na que Alemaña sexa o novo director (Führer) da cultura occidental.
Con este sentir mental e ideolóxico asume en 1933 o reitorado da Universidade de Friburgo e pronuncia o célebre discurso Die Selbstbehauptung der deutschen Universität, en galego A autoafirmación da Universidade alemá. Ó inicio desta conferencia afirma que “os propios dirixentes son sempre dirixidos pola inflexible misión espiritual que obriga ó destino do pobo alemán a tomar a impronta da súa historia”. Esta e outras afirmacións relativas ás “forzas da raza e da terra” como garantía de grandeza espiritual para o pobo alemán, confírenlle a esta conferencia certos vernices ideolóxicos nazis. Mais Heidegger, como apunta Ramón Rodríguez, non se ve a si mesmo como un servidor do Führer (Hitler), senón máis ben como a encarnación dun auténtico e renovado espírito alemán e, en consecuencia, como modelo, conselleiro e guía do Führer, algo así como Platón cos tiranos de Siracusa. En certo sentido, Heidegger pensaba que a súa autoridade intelectual conferíalle lexitimidade para exercer de guía moral e político, non só de Alemaña, senón de todo occidente. O nacionalsocialismo sería visto por Heidegger como un movemento social renovador do que el se podería servir na realización dos seus propósitos.
Poucos meses despois de aceptar o reitorado, Heidegger presentou a súa dimisión ante as autoridades nazis por “diverxencias insuperables entre a concepción nacionalsocialista da Universidade e da ciencia, e a miña”. Desde entón foise distanciando discretamente do nacionalsocialismo aínda que, como da a entender nunha entrevista publicada despois de morto, nunca abandonou o significado esencial do discurso reitoral de 1933 que, segundo el, consistía en renovar a Universidade e a ciencia alemás co obxectivo de mostrarlle á sociedade alemá a súa misión espiritual. De todas formas, á altura de 1966, Heidegger xa non ve con optimismo a posibilidade dun proxecto semellante pois, como tamén afirma na mesma entrevista, agora “só un deus pode aínda salvarnos”.
Desgraciadamente, o breve tempo en que Heidegger sucumbiu ó nacionalsocialismo trouxo consigo a sospeita de que esa adhesión ideolóxica puidera ser inherente ó seu pensamento filosófico. Tal inquedanza aínda aumentou máis ó constatar nos anos sucesivos que Heidegger nunca accedeu a retractarse publicamente respecto a ese breve período, a pesar de serlle requirido insistentemente por algúns dos seus coñecidos. De todas formas, o seu amigo, o historiador Heinrich W. Petzet, recalca ó respecto que en certa ocasión, nunha conversación privada, Heidegger teríase referido ó sucedido nese período dicindo que fora a estupidez máis grande da súa vida.
Repercusións
O pensamento heideggeriano tivo enormes consecuencias no panorama filosófico contemporáneo. Ademais das xa mencionadas, cabe sinalar tamén a teoloxía existencial de Rudolf Bultman, a hermenéutica filosófica de Hans-Georg Gadamer, certas inclinacións antifundacionalistas e antihumanistas posmodernas, o "deconstrutivismo" de Derrrida e o intento de fusión, por parte de Rorty, entre a tradición pragmatista americana e a actitude antifilosófica e poética de Heidegger.
A filosofía heideggeriana tamén foi obxecto de duras críticas. Destaca o violento ataque de Carnap, quen tacha o seu pensamento de metafísica sen sentido, ademais de atentar contra as regras gramaticais máis elementais da linguaxe. Entre os seus discípulos tamén son de subliñar as discrepancias filosóficas de Karl Löwith. Este abandona o concepto heideggeriano de "mundo" entendido no sentido de proximidade existencial, é dicir, trátase sempre dun mundo-para-nosoutros. Para Löwith o mundo, é dicir, a natureza física e orgánica, é anterior ó estar-humano-no-mundo e, polo tanto, pensable sen este. Tamén o fenómeno da morte é un evento natural que acontece no fenómeno natural da vida. Heidegger, en consecuencia, teríase esquecido da natureza humana produto, á súa vez, da propia natureza. miniatura|Esquema de Ser e tempo
Importancia para a lingua galega
A publicación de Da esencia da verdade é de interese para a historia social do galego porque a súa tradución en 1952 por parte de Ramón Piñeiro foi prohibida pola censura franquista. Non se impediu especialmente por parte do censor de oficio García Yebra, se non pola acción específica de Juan Aparicio, quen no tivo problemas en admitir a publicación doutras obras en galego mesmo fóra da legalidade debido á súa temática menos elevada. A publicación realizaríase definitivamente en 1956 debido á chamada Batalla de Montevideo, a acción de protesta da emigración galega no congreso da UNESCO en 1954 onde se admitiría a España na organización.
Obras
A editorial xermana Vittorio Klostermann seguía a publicar en 2018 a obra completa (Gesamtausgabe) de Heidegger progresivamente, incluíndo material non publicado: cursos universitarios, seminarios, conferencias etc.
Baltasar Pujales
Baltasar Pujales Estévez, nado en Bouzas en 1941 e finado o 25 de maio de 2016, foi un enxeñeiro e directivo deportivo galego.
Traxectoria
miniatura|Campo Municipal de Bouzas Baltasar Pujales. Nado nunha familia vinculada á pesca de Bouzas, licenciouse en enxeñería de camiños na Universidade de Santiago de Compostela, no que daquela era o seu campus de Vigo. Como enxeñeiro traballou en Barakaldo e despois en Pontevedra, pois pasou a pertencer ao cadro de empregados da Deputación.
Como deportista, foi xogador do Rápido de Bouzas durante varias tempadas. En 1973 Pujales pasou a ser o presidente do club de Bouzas. Durante a súa presidencia construíuse o primeiro campo de fútbol propio do Rápido, o campo de fútbol das Gaivotas. Uns anos máis tarde, xa en 2001 o campo das Gaivotas deu paso ao pavillón polideportivo, onde se construíu de maneira anexa o campo de fútbol municipal de Bouzas, que leva o nome do propio Baltasar Pujales.
Durante estes anos, deportivamente o Rápido estivo en categorías autonómicas ata que en 1998 ascendeu a Terceira División. Tamén durante a súa presidencia o Rápido de Bouzas participou nunha eliminatoria de Copa do Rei de fútbol contra o Rayo Vallecano, na tempada 2005-06, onde venceu o Rápido 1-0 no Baltasar Pujales, e foi derrotado no conxunto da eliminatoria (1-2). En 2008, 35 anos despois, renunciou á presidencia e foi substituído por Manuel Pedro Seoane.
Tamén durante algún tempo foi membro da xunta directiva do Celta de Vigo e do Liceo Marítimo de Bouzas.
Vida persoal
Foi o pai do tamén futbolista David Pujales.
¡Avante!
¡Avante! foi un periódico editado en Marín en 1915.
Traxectoria
Periódico quincenal órgano da Federación Regional de los obreros de la Industria pesquera de Galicia, apareceu en xaneiro de 1915. Estaba dirixido por José Hervés Hermo.
Defensor do Pobo Europeo
O Defensor do Pobo Europeo (en inglés: European Ombudsman) é un defensor do pobo que está habilitado para recibir dos cidadáns da Unión Europea, ou das persoas físicas e xurídicas, toda queixa relativa ao mal funcionamento das institucións ou organismos comunitarios, coa excepción do Tribunal de Xustiza ou do Tribunal de Primeira Instancia.
Historia
Esta figura regulamentouse coa firma do Tratado de Maastricht en 1992 por parte de todos os Estados membros da Unión Europea, que estableceu que a súa sede estivera radicada na cidade francesa de Estrasburgo.
O defensor é nomeado polo Parlamento Europeo despois de cada elección europea, e ten un mandato renovable de cinco anos correspondentes á duración de cada lexislatura.
Nación Navajo
A Nación Navajo (en Naabeehó Bináhásdzo) é un territorio nativo americano semiautónomo habitado polo pobo navajo. Abrangue 71.000 km2, ocupando anacos do nordeste de Arizona, sueste de Utah e noroeste Novo México. É a meirande área asignada principalmente baixo a xurisdición nativa americana dos Estados Unidos.
Nome
En inglés, o nome inicial da zona era "Navajo Indian Reservation" ("Reserva India Navajo"), gobernado dende 1923 polo "Consello tribal Navajo". O 15 de abril de 1969, o nome oficial no escudo utilizado polo goberno foi cambiado a "Navajo Nation" (Nación Navajo), indicando que a partir dese día "toda a correspondencia, inmóbil [sic], papel de carta [...] da tribo Navajo utilizaría a denominación Nación Navajo para identificar a tribo". En 1994, unha proposta de cambiar a designación oficial de "Navajo" a "Diné" foi rexeitada polo consello. Eles dixeron que o nome Diné representaba o tempo de sufrimento antes da Longa marcha, e o termo Navajo é a axeitada designación para o futuro.
En navajo, a entidade xeográfica cos límites fronteirizos delimitados é coñecido como "Naabeehó Bináhásdzo". Isto contrasta con "Diné Bikéyah" e "Naabeehó Bikéyah" para a idea xeral de "Navajoland". Ningunha das designacións debería ser confundida con "Dinétah", o termo usado para o fogar tradicional do pobo Navajo, situado na área entre as montañas Dookʼoʼoosłííd (San Francisco Peaks), Dibé Ntsaa (Hesperus Mountain), Sisnaajiní (Blanca Peak) e Tsoodził (Mount Taylor).
Historia
miniatura|300px|Cambios e expansión das fronteiras da Reserva dos Navajo dende 1868 ata 1934. Despois da Longa Marcha e o retorno dos navajo dende o seu encarceramento en Bosque Redondo, a "Navajo Indian Reservation" estableceuse no Tratado de 1868. As fronteiras foron definidas polo paralelo 37º polo norte, a liña de Fort Defiance polo sur, Fort Lyon polo leste e meridiano 109° 30′ polo oeste. Malia que o tratado proporcionaba preto de cen millas cadradas no Territorio de Novo México, o tamaño actual do territorio era de 1.346.916 hectáreas —un pouco máis da metade. Esta peza inicial da terra represéntase no deseño da bandeira da Nación Navajo por un rectángulo de cor marrón escuro.
Porén, debido ó feito de que non había límites físicos ou paneis de sinalización fixáronse no seu lugar, moitos navajos ignoraron estes límites formais e volveron ó lugar onde os tiñan en catividade. Unha significativa poboación navajo aínda reside ó longo de Little Colorado e Colorado Rivers así como en Naatsisʼáán (Navajo Mountain), nunca sufriron nos campos de concentración en Hwéeldi (Ft. Sumner).
A primeira expansión do territorio ocorreu o 28 de outubro de 1878, cando o Presidente Rutherford Hayes asinou unha orde executiva aumentando os límites 20 millas cara o oeste.
Servando López Cao
Servando López Cao, nado nas Pontes de García Rodríguez en 1904 e finado no mesmo concello o 14 de marzo de 1981, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Industrial. Emigrou a Cuba aos trece anos. Retornou en 1928. Foi secretario de Xulgado en Laxe. Fundou a Sociedad Pompas Fúnebres e Galerías Cabero nas Pontes de García Rodríguez. Pertenceu á ORGA e despois presidiu o comité de Izquierda Republicana das Pontes. Foi concelleiro e en xuño de 1936 foi nomeado alcalde das Pontes logo da destitución de José Vilaboy Pajón. En xullo de 1936 viaxou a Madrid coa delegación galega para entregar o Estatuto de Autonomía ao presidente da República. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído. Creou a empresa Mobilar e foi presidente da Asociación Provincial de Empresas de Carpintería e Ebanistería da Coruña. Finou nas Pontes de García Rodríguez o 14 de marzo de 1981.
Vida persoal
Casou con María Enríquez Fuentes e foi pai de Carlos e Javier Servando López Enríquez.
Igaxes
Igaxes é unha organización sen ánimo de lucro, con sede en Santiago de Compostela, de prestación de servizos no eido social que traballa especialmente a inclusión social de colectivos vulnerables a través dunha filosofía de traballo baseada nos conceptos de incubación social e apoderamento.
Defínese como unha organización profesionalizada, estable, dinámica, innovadora e integrada a nivel externo e interno cunha liña estratéxica coñecida e compartida baseada na planificación e avaliación continua e na xestión de calidade para acadar achegarse a ser un referente na atención ás persoas en consonancia cos obxectivos de modernización da protección social e a promoción da integración social establecidas pola Unión Europea na renovada Estratexia de Lisboa.
Está presente en toda a comunidade galega con centros e delegacións nas súas principais vilas. A finais do ano 2009 o seu presidente é Luís Barreiro Carballal e o seu director Carlos Rosón Varela.