cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geri Halliwell
En solitario
Tras abandonar as Spice Girls, Geri cambiou radicalmente a súa imaxe. A súa melena vermella converteuse en loura e deixou de levar roupa provocadora e plataformas. A finais de 1998, sorprendeu a moita xente ó ser nomeada Embaixadora das Nacións Unidas para loitar contra o cancro de mama.
En 1999 saíu á venda o primeiro disco en solitario de Geri: "Schizophonic". Cancións como "Look at Me" (nº2), "Mi Chico Latino" (nº1), "Lift Me Up" (nº1) ou "Bag it up" (nº1) tiveron grande éxito. O álbum vendeu 483.000 copias no Reino Unido, e máis de 3 millóns en todo o mundo.
"Scream if you wanna go faster" foi o segundo disco en solitario de Geri Halliwell, publicado en 2001. O sinxelo "It's raining men", incluído na banda sonora da película Bridget Jones's Diary, acadou o primeiro posto nas listas de éxitos durante dúas semanas consecutivas. Máis tarde saíron os sinxelos "Scream if you wanna go faster" e "Calling". Porén, o disco encontrouse cunha dura competencia e vendeu só 145.000 copias no Reino Unido e 1,7 millóns en todo o mundo.
En 2005 Geri publicou o seu último disco: "Passion", que contén os sinxelos "Ride it" e "Desire". Geri rompeu o contrato con EMI días antes da publicación do terceiro disco ó non estar contenta co trato que lle daban, cancelando a maioría de actos de promoción do disco.
En 2006 foi nai por primeira vez, dunha nena chamada Bluebell Madonna.
Actualmente encóntrase traballando en proxectos relacionados co cine, a literatura, a televisión, e preparando un proxecto coas Nacións Unidas, no que viaxará a Zambia a coñecer in situ hospitais da organización e a dar consellos a nais para evitar as mortes nos partos. A viaxe será gravada para un posible documental que sairía en televisión.
Geri anunciou en 2008 o seu comezo como escritora de contos infantís, baixo a serie Ugenia Lavanda, personaxe principal dos libros, que incluirán un tema novo gravado en exclusiva para os contos e os contos en formato son con Geri narrando e poñendo voz ós personaxes.
O 28 de xuño de 2007 a cantante británica anunciou o esperado reencontro coas Spice Girls, acordando unha xira de 11 concertos a través do mundo. Dita xira comeza en decembro pasando por cidades como Os Ánxeles, Nova York, Las Vegas e Madrid, e concluíndo en xaneiro en cidades como Londres, Toquio ou Buenos Aires. O grupo lanzará un disco de éxitos e un documental onde se narrará a historia das Spice Girls.
Coas Spice Girls
Spice
Spiceworld
En solitario
Schizophonic (Emi Music, 3 000 000 discos vendidos)
Scream if you wanna go faster (Emi Music, 1 300 000 discos vendidos)
Passion (Emi Music, 250.000 discos vendidos)
Campo de las Naciones
250px|miniatura|O edificio Apot, de estilo moderno, que é a arquitectura típica da zona. O Campo de las Naciones é un espazo situado no barrio de Corralejos do distrito de Barajas, en Madrid. Está dedicado á localización de diversas empresas, ademais do Palacio Municipal de Congresos, as instalacións do Ifema (Feira de Madrid) e o Parque Juan Carlos I.
Geri Halliwell
Sinxelos
Scream if you wanna go faster
Passion
Comunismo
miniatura|A [[bandeira vermella foi o símbolo máis clásico dos comunistas desde o seu comezo.]] O comunismo é un sistema social, así como tamén un modo de organización socioeconómica, caracterizado pola propiedade en común dos medios de produción, a ausencia de propiedade privada nos medios de produción e a inexistencia de clases sociais e dun Estado.
O comunismo como proxecto de socialización dos medios de produción xurdiu no século XVI baixo a forma de diversas utopías baseadas no colectivismo agrario. As máis coñecidas foron a obra Utopía de Tomás Moro e a ideoloxía revolucionaria babuvina que derivou do movemento xacobino da Revolución francesa. O ideario comunista converteuse a comezos do século XIX nun complexo proxecto económico industrial grazas ás diferentes correntes do chamado socialismo utópico, do anarcocomunismo e as ramas obreiras do comunismo cristián. O actualmente máis coñecido destes movementos foi o que adoptou a escola do denominado socialismo científico dos pensadores alemáns Karl Marx e Friedrich Engels, baixo a cal sería rebautizado como Liga dos Comunistas. Pola influencia da súa obra, o movemento comunista adoptou unha interpretación revolucionaria da historia e a forma de partido político, converténdose logo nunha organización internacional unificada baixo a doutrina marxista.
Segundo o marxismo, a historia é entendida como un permanente conflito polo excedente material, cuxo inicio se debe á aparición da propiedade. As diferentes formas de propiedade poñen fin ao comunismo primitivo e estratifican á sociedade en clases de acordo ás súas relacións de produción. As diferentes relacións de produción que vinculan aos homes e mulleres requiren da explotación, e estas relacións xeran co tempo as condicións para ser substituídas por outras formas de explotación superiores, nunha secuencia revolucionaria de modos de produción. En cada un destes modos desenvólvese unha loita de clases interna entre os diferentes tipos de traballadores e explotadores que os integran, e que se resolve co xurdimento de novas clases dominantes. Con todo, a sociedade capitalista xera unha serie crecente de crises internas e cíclicas que só poden ser resoltas polos seus traballadores asalariados nunha revolución proletaria, que require á súa vez da construción do comunismo. Para chegar a este fin debe organizarse un partido comunista que conquiste o poder político liderando unha fase de transición na que o Estado funcione como unha ditadura do proletariado. Este período termina cando desaparecen as clases sociais, o cal leva a que o Estado, de acordo á súa concepción como ferramenta de dominación dunha clase sobre a outra, deba extinguirse. A esta transición séguenlle inmediatamente dous períodos no desenvolvemento do comunismo: unha primeira fase e unha fase superior. Existen discrepancias cruciais entre as diferentes correntes do marxismo sobre cal debería ser a natureza de cada unha destas tres fases.
Comunismo (termo sociolóxico)
miniatura|Campesiños de [[San Kilda.]]
O comunismo (de común), entendido como concepto sociolóxico, refire a unha orde socioeconómica baseada na posesión colectiva dos bens, sexa de produción ou de consumo.
Na definición do sociólogo francés Émile Durkheim, o comunismo é descrito como aquela orde social (propiamente comunal) na que o consumo organizarse colectivamente, mentres persiste unha elección libre e individual do papel na produción (aínda que o produto do traballo dedíquese ao servizo da comunidade). O comunismo é así definido en oposición ao socialismo no cal se pauta colectivamente a produción e a forma do traballo, mentres que o consumo gózase en privado e depende dunha libremente elixida achega laboral á sociedade:
O economista e sociólogo Max Weber parece coincidir con esta definición respecto ao chamado «comunismo doméstico», pero non respecto ao comunismo en xeral. Para Weber o termo «socialismo» pódese usar a fins prácticos como unha forma de describir unha forma "racional" de comunismo na cal a produción e o consumo dos individuos son tamén organizados en forma colectiva, mentres que nos eventuais comunismos  premodernos tanto a produción como o consumo son individualmente libres pero o seu obxectivo e orixe, respectivamente, son sempre un fondo colectivo común:
Weber describe a natureza da forma máis cabal do comunismo como unha planificación xeral que organiza a produción, contrastándoa cunha sociedade de mercado:
miniatura|[[Pierre Joseph Proudhon. Os seus pensamentos sobre o socialismo libertario (mutualismo) inspiraron profundamente a Karl Marx.]] O sociólogo Ferdinand Tönnies describe como no comunismo a finalidade última dos medios sociais de produción e dos bens fabricados é colectiva e á vez compartida por todos, mediante a participación directa dos membros nun único ámbito de vida común que os implica, noción que é compartida como o matiz etimolóxico para deducir o concepto do termo. miniatura|[[Karl Marx, filósofo alemán principal desenvolvedor da teoría comunista, ademais de importantes doutrinas filosóficas ligadas a este como o materialismo histórico.]] Karl Marx describiu nos seus primeiros manuscritos a natureza do desenvolvemento e formas que toma a idea do comunismo como proxecto social en función da natureza da propiedade privada que xera as condicións para o seu desenvolvemento, pero sen tentar unha definición esencialista nin unha diferenciación entre comunismo e socialismo:
Pola súa banda Friedrich Engels tomou do antropólogo Lewis Henry Morgan a idea de que houbo un período de comunismo primitivo no inicio do desenvolvemento histórico das sociedades humanas, e a sistematizó no seu libro ‘’Der Ursprung der Familie, des Privateigenthums und des Staats’’ ( A orixe da familia, a propiedade privada e o Estado), no cal se describe a natureza do mesmo desde unha óptica máis próxima á da socioloxía empírica.
O marxismo comparte coa socioloxía clásica posterior que o comunismo se distingue por implicar a non especialización na división do traballo e a inexistencia de diñeiro para a circulación dos bens.
Entre os exemplos históricos concretos de ordenamentos sociais que poden ser definidos propiamente como comunistas desde o punto de vista sociolóxico, pódese contar a: o comunismo cristián premoderno (o comunismo familiar da Igrexa católica primitiva), e o moderno (sistematizado por Thomas More e experimentado polos Shakers de Mánchester, os Cavadores de Gerrard Winstanley e o  propulsado polo movemento obreiro da Liga dos xustos de Wilhelm Weitling), as formas protocomunistas do mazdakismo persa, o comunismo feudal que chamou a atención do último Marx (os Mir tradicionais rusos, os insulares escoceses de St Kilda ), variantes secularizadas do comunismo relixioso milenarista (Gabriel Bonnot de Mably, Morelly) e movementos non revolucionarios como o das comunas hippies e os kibbutz israelís, entre outros. Maioritariamente estas formas de vida comunista non dependeron dunha doutrina política que as estableza.
Desenvolvemento doutrinal
Historicamente os múltiples partidos comunistas adoptaron, baixo o seu liderado, a obra de Karl Marx e Friedrich Engels como doutrina e programa político-revolucionario, a cal foi sistematizada baixo o nome de marxismo. Coa toma do poder por parte dos comunistas en Rusia baixo o mando de Vladimir Lenin en outubro de 1917, o liderado ideolóxico sobre os partidos comunistas do mundo pasou a estar en mans da Internacional Comunista. Posteriormente á súa morte, as achegas teóricas achegadas por Lenin ao marxismo foron coñecidas mediante o nome de leninismo. Son, por exemplo, a teoría do imperialismo como fase superior do capitalismo, ou a teoría do partido de vangarda como ferramenta necesaria para encabezar o movemento obreiro e o resto de clases explotadas na conquista do poder político e a subversión do modo de produción capitalista, mediante a destrución do estado burgués e a súa substitución por un estado obreiro.
Iosif Stalin, baixo o seu mandato na Unión Soviética, utilizaría posteriormente o nome marxismo-leninismo para formular a súa ideoloxía política, oficialmente baseada no marxismo e o leninismo. Este nome, con todo, non alude á unión de ambas as ideoloxías, senón que é un termo específico creado para describir a liña que Stalin implantou no PCUS e na Comintern e os seus partidos, así como na maioría de Estados baixo a órbita soviética, gobernados por estes. Desde entón os partidos marxistas e leninistas non stalinistas (os trotskistas e leninistas anti-stalinistas, como o POUM, entre outros) utilizaron frecuentemente outros nomes para referirse ao leninismo, tales como bolxevique-leninismo ou leninismo a secas, así como indistintamente, o termo marxismo-leninismo. Á morte de Stalin, o Partido Comunista Ruso abandonou oficialmente a versión orixinal stalinista do marxismo-leninismo e a súa forma de organizar en forma verticalista a estrutura interna do partido e deste co resto do Estado, acusándoa de impoñer un culto á personalidade á persoa do líder. Sen novos liderados ideolóxicos relevantes en Rusia, quedaría na China Mao Tse Tung como continuador da estrutura política stalinista e das súas posicións doutrinais. Produciuse entón unha segunda ruptura entre os partidos comunistas prol-soviéticos (en principio marxistas-leninistas, pero non stalinistas) e os partidos comunistas que seguiron ou ben a ortodoxia de Stalin,  autodenominada marxismo-leninismo e polos seus críticos stalinismo, ou ben a de  Mao, logo denominada marxismo-leninismo-maoísmo.
Organización política
Desde que o movemento comunista adoptou os criterios leninistas como forma de organización, todos os partidos e os estados construídos baixo o control destes partidos crearon institucións similares, organizados baixo a premisa de que cada partido comunista é unha das vangardas do proletariado de cada país e representa os seus intereses polo tanto. A organización política das nacións gobernadas polo comunismo é, xeralmente, unha república de partido único. As repúblicas comunistas autotitularonse oficialmente como «repúblicas obreiras» xa que só daban acceso ao seu control á clase proletaria, pero finalmente e logo da segunda guerra mundial pasarían a denominarse como «repúblicas populares» nas cales a dirección proletaria dá acceso ao poder a outras «clases populares» como o campesiñado. En ambos os casos o partido comunista encárgase da dirección ideolóxica do país.
Neste sistema, o partido subordina as burocracias do Estado e a lexislación aos seus obxectivos políticos e propagandísticos. Á súa vez o aparello estatal é utilizado para promover na sociedade civil os seus obxectivos de transformación social e cultural cara a unha economía planificada. A frecuente imposición coercitiva destes obxectivos a toda a poboación así como a eventual subordinación da sociedade civil á militancia do partido comunista foron usualmente caracterizadas como parte dun sistema totalitario, criticado por algúns dos seus defensores como unha degradación da política comunista, e polos seus detractores como intrínseco á mesma.
Proxecto socioeconómico
A maioría de variantes de partidos comunistas adoptaron unha categorización histórica do pasado e o futuro social de Occidente de acordo á demarcación dos modos de produción establecida pola doutrina marxista: o comunismo primitivo (sen clases), o escravismo, o feudalismo, o  mercantilismo,Aquí o  mercantilismo é entendido como a forma económica de transición entre dous modos de produción, que é previa ás revolucións republicanas burguesas, pero posterior á disolución da cohesión político-económica da sociedade feudal. Esta disolución crearía os dous espazos sociais necesarios para o desenvolvemento moderno do capital: a sociedade civil burguesa e o Estado burocrático inicialmente acaparado polo absolutismo monárquico mediante unha lexitimación patrimonial-tradicional. o capitalismo, e finalmente o modo de produción comunista (sen clases), dividido en dúas fases, cuxa realización estaría en mans da clase social chamada proletariado organizada baixo a dirección dun partido comunista revolucionario, e que desaparecería en tanto clase durante a realización do mesmo.
Así mesmo, o propio Marx utilizaba unha periodización alternativa para describir a historia social doutras rexións xeográficas, como a do despotismo oriental ou modo de produción asiático en países como na China.
Esta conceptualización sociolóxica do que é unha orde social comunista posible, é propia da doutrina marxista adoptada polos partidos comunistas, e considérase que variou co marxismo-leninismo respecto as súas características correspondentes. Todos os autores marxistas con todo coinciden en que a sociedade comunista desenvólvese nun período de transición e dúas fases:
Período de transición
O «período de transición do capitalismo ao comunismo» (ou «transición ao socialismo» propiamente segundo Lenin), defínese pola toma do poder político por parte do proletariado chamada ditadura do proletariado:
Durante este período e antes de chegar ao comunismo, substituirase ao modo de produción capitalista e con este á burguesía, mediante a apropiación estatal dos medios de produción:
Leu
Leu pode referirse a:
Comunismo
Período de transición
Segundo o bolxevismo, a violencia política debe ser parte da ditadura do proletariado neste período, e por tanto trataríase dunha «ditadura» en dous sentidos distintos á vez: que o poder do Estado estea en mans dunha clase e non doutra, e que ese poder elimine as liberdades de expresión e asociación da clase inimiga. A interpretación leninista agregaría que a vangarda do proletariado pode gobernar en nome do proletariado, mobilizándoo de maneira total ou limitándose a organizar unha fracción do mesmo, e sendo encabezada eventualmente por só unha persoa. Ademais a ditadura do proletariado do período de transición podería usarse para fins de reeducación ideolóxica, tanto da pequena burguesía como do mesmo proletariado.
Leu
LEU pode referirse a:
Comunismo
Primeira fase do comunismo
A «primeira fase do comunismo» (ou «socialismo» propiamente segundo Lenin), defínese por establecer a propiedade colectiva dos medios de produción en mans dunha sociedade liderada por traballadores. Nesta fase as limitacións das forzas produtivas debidas ao abrupto inicio do novo modo de produción requiren a utilización do racionamento e a organización da produción de acordo ás necesidades colectivas do sistema social e recentemente logo á compensación o traballador mediante certificados de cantidades de traballo, e non ás necesidades dos traballadores en tanto homes:
Aquí as interpretacións da categorización marxiana divídense en dous: a posición de Lenin e a marxista-leninista en xeral, establece que esta fase do comunismo é cualitativamente distinta á seguinte e debe mellor ser chamada socialismo. Nesta fase, para os leninistas, tanto a ditadura do proletariado como o proletariado subsisten, xa que o Estado debe seguir tendo o dominio dos medios de produción por canto debe preservarse para a loita contra potenciais contrarrevolucións de exburgueses. O marxismo-leninismo, desde a súa fundación por Stalin, agregaría á súa vez outra diferenza con Lenin: baixo o socialismo podía subsistir a utilización do diñeiro, a diferenza do socialismo como era entendido polos bolxeviques e fóra tentado durante o período que logo sería denominado como «comunismo de guerra».
A crítica marxista e socialista ao leninismo considera, en cambio, que Marx utilizaba indistintamente os termos socialismo e comunismo para referirse a ambas as fases, que a primeira fase exclúe a ditadura do proletariado, e que a ditadura do proletariado non pode ser o medio de organización da economía socialista ou comunista: o Estado en tanto órgano de represión política non pode controlar os medios de produción se a burguesía xa foi enteiramente expropiada, debido a que devandito dominio implicaría que pode existir un Estado sen clases sociais, que a ditadura se exerce politicamente sobre a oposición obreira, e que mesmo se utiliza a ditadura (como violencia política e ata unipersoal) non só para a representación senón ata para a organización interna castrense da clase proletaria, que a ditadura exercese politicamente sobre a oposición obreira, e que mesmo se utiliza a ditadura (como violencia política e ata unipersoal) non só para a representación senón ata para a organización interna castrense da clase proletaria. Para estes, se na primeira fase continúase a política do período de transición, a utilización das empresas colectivas seguiría estando ao servizo dunha función política do partido comunista e non do proletariado, co cal se trataría dun capitalismo de Estado ou un colectivismo burocrático (cuxa xustificación ideolóxica só podería ser a dun «comunismo groseiro»), no cal a existencia do Estado só podería explicarse en termos marxistas como ferramenta de represión dos traballadores por parte dunha nova clase económica ou dunha elite política (grupo explotador non formado por unha clase suma de propietarios privados e independentes senón colectivamente propietaria como grupo organizado, en forma similar ao modo de produción asiático).
Fase superior do comunismo
«A fase superior do comunismo» (ou «comunismo» propiamente, segundo Lenin) defínese igualmente pola propiedade colectiva dos medios de produción en mans da sociedade liderada por traballadores, pero nesta fase pódese superar, grazas ao desenvolvemento da capacidade produtiva, o dereito burgués de intercambio de equivalentes así como a especialización na división do traballo, polo cal tanto a contribución á sociedade como a provisión de bens sería gratuíta e só limitada á libre vontade dos membros de traballar cando e como desexen, e de consumir o que consideren necesario:
A interpretación marxista-leninista sostén que esta fase é cualitativamente distinta da anterior e que só nesta poderase chegar á extinción do Estado, posto que Lenin atribúe o Estado funcións non-clasistas como a organización interna do proletariado para a represión dos seus propios membros que non desexen traballar para a organización colectivista. Só en tanto non existan «lacazáns», que se presumen minoritarios, o Estado poderá desaparecer xa que terminaría de combater os costumes capitalistas herdados.
Para os marxistas que critican esta posición, o Estado xa debería desaparecer moito antes en tanto xa non existen clases, e que por iso mesmo as empresas non poderían ser posesión colectiva do Estado senón dos traballadores asociados colectivamente, nin tampouco a represión dos excesos debería de estar en mans dun órgano separado dos traballadores armados. Esta distinción e a propia disolución do Estado carecería de sentido se seica este pode ser un instrumento igualmente funcional de administración económica e social por parte dos obreiros.
Aplicación histórica
As doutrinas das diversas correntes marxistas coinciden na necesidade de suprimir a propiedade privada (especialmente a dos medios de produción sociais) para establecer unha economía planificada, e na emancipación do proletariado como a primeira clase oprimida sen economía propia, negación de toda posible apropiación privada e polo tanto tendiente a desaparecer como clase nunha comunidade comunista.
No caso de Iugoslavia, Hungría e Checoslovaquia tentouse unha variante de leste mesmo modelo soviético chamado «socialismo de mercado» que tentaba emular a formación de prezos nun mercado por diferentes vías segundo o país (empresas autoxestionarias, estatais competitivas, etc.) pero sen posibilitar o dereito á propiedade privada sobre o capital e a libre empresa en función da ganancia.
As únicas excepcións nas que se concretou o proxecto marxista- leninista orixinario de planificación económica, foron o «comunismo de guerra» en Rusia, o «Gran salto adiante» na China, a política do «home novo» inaugurada por Ernesto Guevara en Cuba, e a «volta ao campo» da Revolución camboxana. Só en todos estes breves episodios alcanzouse o que Lenin denominara como socialismo (organización da produción como «unha soa fábrica» máis distribución por función), e nalgúns casos chegouse inclusive ao comunismo no sentido que Lenin aceptaba do termo (ídem máis distribución por necesidade), pero finalmente regresaríase nunha ou outra forma ao socialismo no sentido soviético posbolxevique (stalinista ou pos-stalinista) que é hoxe a súa denominación usual.
Logo da caída do «bloque socialista», os países que permanecen ata o día de hoxe en maior ou menor medida co modelo económico socialista de tipo soviético baixo control de partidos únicos marxistas son Corea do Norte e Cuba. En cambio China, Vietnam e Laos son gobernados por partidos comunistas que decidiron xirar as súas economías reguladas a formas maiormente mercantís e capitalistas.
Nacemento e concepto do comunismo
Aínda que comunmente asociado co marxismo (as máis das veces na súa interpretación leninista) o termo comunismo é moito máis antigo e coñeceu diversos significados. Na primeira metade do século XVIII, os socialistas utópicos (principalmente os seguidores de Robert Owen e Charles Fourier) fundaron comunidades onde a propiedade era común. Robert Owen falou por primeira vez de comunismo en 1827, referíndose a socialistas e comunistas. Segundo el, estes consideraban o capital común máis benéfico có capital privado. As palabras socialismo e comunismo foron empregadas como sinónimos durante todo o século XIX.
A definición do termo comunismo é dada despois da Revolución rusa, no inicio do século XX, pois Vladimir Lenin entendía que o termo socialismo xa estaba desgastado e deturpado. Segundo a súa teoría, o comunismo só sería atinxido despois dunha fase de transición polo socialismo.
O concepto de comunismo pode ser entendido de varios xeitos, que cambiaron e se diversificaron ao longo da historia:
É a partir da publicación do Manifesto comunista por Marx e Engels que o termo tomou o seu significado actual:
Doutrina político-económica que se basea na máxima de "de cada un segundo a súa capacidade, a cada un segundo as súas necesidades". O comunismo defende unha sociedade sen clases e sen Estado, á que se chegará mediante unha etapa de estado socialista.
Bases ideolóxicas
miniatura|esquerda|A fouce e o martelo, símbolos comunistas A teoría que dá base á construción do comunismo ten como punto de partida a análise feita por Marx da sociedade capitalista. Segundo el, a propiedade privada dos medios de produción, característica fundamental do capitalismo, só existe coa apropiación da plusvalía pola clase dominante, ou sexa, a explotación do home polo home é fundamental ao capitalismo.
O comunismo defende a conquista do poder polo proletariado (clase traballadora), a abolición da propiedade privada dos medios de produción, e polo tanto a desaparición das clases como categorías socioeconómicas, o cal, finalmente, comportaría a extinción do Estado como ferramenta que materializa o poder de dominación dunha clase sobre outra.
Para chegar a tal sociedade, Marx propón unha fase de transición (o socialismo), coa toma do poder polo proletariado (ditadura do proletariado) para abolir a propiedade privada dos medios de produción e a consecuente orientación da economía de forma planeada co obxectivo de suprir todas as necesidades da sociedade e os seus individuos. Marx entende que, coas necesidades supridas, deixan de existir as clases sociais e, polo tanto, non existe a necesidade do Estado.
Os teóricos máis importantes do comunismo foron, no século XIX, Karl Marx e Friedrich Engels, e no século XX, Vladimir Illich Ulianov "Lenin" "Iosif Stalin" e Mao Tse Tung.
No século XX foron moitos os Estados do mundo que decidiron tomar a vía socialista como camiño cara ao comunismo, sendo o primeiro estado socialista do mundo a Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas (URSS), nada da Revolución de outubro de 1917, guiada nos seus primeiros anos por Lenin, á cal lle seguiron outros, coma China; e outros nos que se realizou un intento de socialismo, coma Vietnam, Cuba, Laos, Sri Lanka, Corea do Norte e a extinta Rep. Pop. do Iemen. Paulatinamente, debido á loita ideolóxica e política que tivo lugar no seo dos seus respectivos Partidos Comunistas (e a posterior "vitoria" da liña capitalista) todos estes Estados foron cambiando o seu modelo socioeconómico polo capitalismo, polo que hoxe en día non existe ningún Estado socialista (a pesar de que dende a óptica burguesa, como se pode albiscar en estruturas coma os medios de comunicación ou a educación, se continúa considerando socialistas a Estados como Cuba ou Corea do Norte).
Despois da Revolución Proletaria, instáurase un Estado socialista, que ten como forma de dominación de clase a ditadura do proletariado, na que o proletariado, por medio do Estado, exerce unha ditadura (é dicir, posúe o poder) sobre a burguesía e as demais "fraccións de clase" (a pequena burguesía, a aristocracia obreira etc.). Ao contrario disto sucedía no capitalismo, no que a burguesía exercía unha ditadura sobre o proletatiado. Polo tanto, no capitalismo habería democracia para a burguesía e no socialismo para o proletariado. No socialismo, os medios de produción pertencen ao proletariado, ao contrario do que encontrabamos no capitalismo.
En todo Estado socialista, mentres existan as clases, ten que haber un Partido Comunista. Ao contrario do que se adoita pensar, o PC non é "unha organización independente do pobo", senón que é a cristalización da relación entre os comunistas e o resto do pobo; é unha relación social. No momento no que non existan as clases, o PC deixará de ser necesario. No socialismo, por tanto, aínda existen as clases. Pero o obxectivo deste é facer que desaparezan, é alcanzar a sociedade sen clases, a sociedade libre de toda explotación e toda opresión, o comunismo.
A sociedade comunista ten a súa base na propiedade común (isto é, de toda a sociedade) dos bens de produción e segue o principio que Marx propuxo como aforismo: "De cada cal segundo as súas capacidades, a cada cal, segundo as súas necesidades". É dicir, cada persoa, individualmente, proporcionará o que lle sexa posible, o que lle permitan as súas capacidades; e cada persoa, individualmente, apropiarase dos bens producidos en función do que necesite, das súas necesidades.
O comunismo defínese como superación histórica do capitalismo, e apóiase filosófica e cientificamente no materialismo dialéctico e no materialismo histórico, guías filosóficas do coñecemento elevadas a rango de ciencia por Karl Marx e Friedrich Engels. Porén, non podemos considerar o materialismo dialéctico como unha ciencia, senón máis ven como unha cosmovisión ("weltanschauung" en alemán), como unha concepción que abarca todo e nos permite coñecer a realidade.
Adoptou a bandeira vermella cunha fouce e un martelo cruzados (símbolo da unión da clase obreira e o campesiñado), e dende a súa orixe tivo carácter internacionalista.
O Manifesto Comunista
miniatura|Manifesto Comunista
Así comezaban en 1848 Karl Marx e Friedrich Engels o Manifesto do Partido Comunista. Este documento sentou as bases da teoría marxista ou marxismo e proporcionou unha identidade e un ideario básico ao comunismo.
Utópicos
As ideas comunistas desenvolvéronse a partir dos escritos dos chamados socialistas utópicos, como Robert Owen, Charles Fourier e Saint-Simon.
Robert Owen foi o primeiro autor en considerar que o valor dunha mercadoría debe ser medido polo traballo a ela incorporado, e non polo valor en diñeiro que lle é atribuído. Charles Fourier foi o primeiro en defender a abolición do capitalismo e s súa substitución por unha sociedade baseada no comunismo. E o conde de Saint-Simon defendeu que a nova sociedade debería ser planeada para atender o benestar dos pobres. Todos estes autores, entre tanto, propuñan a mudanza social a través da creación de comunidades rurais autosuficientes por voluntarios. Estes autores non consideraron que a sociedade estaría dividida en clases sociais con intereses antagónicos.
O socialismo científico
Karl Marx foi o responsable da análise económica e histórica máis detallada da evolución das relacións económicas entre as clases sociais. Marx procurou demostrar a dinámica económica que levou a sociedade, partindo do comunismo primitivo, até a concentración cada vez máis acentuada do capital e o aparición da clase obreira. Esta, ao mesmo tempo sería filla do capitalismo, e a fonte da súa futura ruína. Marx se diferenciou dos seus precursores por explicar a evolución da sociedade en termos puramente económicos, e referirse á acumulación do capital a través da plusvalía de forma máis clara que seus antecesores.
Marx consideraba, ao contrario que moitos dos seus contemporáneos e de moitos críticos actuais, o comunismo un "movemento real" e non un "ideal" ou "modelo de sociedade" producido por intelectuais. Este movemento real, para Marx, manifestábase no movemento obreiro. Inicialmente el propuxo que a clase obreira fixese un proceso de estatización dos medios de produción ao derrubar o poder da burguesía, para despois suprimir totalmente o Estado. Após a experiencia da Comuna de París, el revisa esta posición e pasa a defender a abolición do Estado e o "autogoberno dos produtores asociados". No entanto, tamén diferentemente dos outros autores, Marx acreditaba que a sociedade era rexida por leis económicas que eran alleas á vontade humana. Para el, tanto as mudanzas pasadas, como a Revolución socialista que poría fin ao capitalismo, eran necesidades históricas que fatalmente acontecerían.
Libertarios
miniatura|Bakunin.
En 1840, Pierre Joseph Proudhon publica seu libro Que é a Propiedade?, onde, baseándose en informacións históricas, xurídicas e económicas, procura demostrar que toda a propiedade ten na súa raíz un acto de roubo. Proudhon ataca o concepto de renda, o cal comprende como o dereito de esixir algo a troco de nada. E por primeira vez, identifica unha parcela da poboación como produtores de riqueza (os traballadores) e outra como os usurpadores desa riqueza (os propietarios). Conclúe que a propiedade é imposible, e só pode existir como unha ficción xurídica imposta pola forza, a través do Estado. Proudhon conclúe que os cidadáns só estarán libres da imposición da propiedade nunha sociedade onde o Estado non exista, e se declara anarquista.
Diferente dos seus precursores, Proudhon desprezou a relixión e procurou basear a súa análise económica só en feitos e lóxica. Acredita que a mudanza a través da violencia representaría tan só unha mudanza de goberno, sen modificar as relacións sociais. Estas, por tanto terían que ser reformadas gradualmente, polos propios cidadáns. Alén diso, identificou parte do mecanismo polo cal as contradicións do capitalismo se intensificaban. En Sistema de Contradicións Económicas ou Filosofía da Miseria (1846), Proudhon afirma que despois de ter provocado o consumo de mercadorías pola abundancia de produtos, a sociedade estimula a escaseza polo baixo nivel dos salarios, unha idea que se popularizaría co nome de "crise de superprodución-subconsumo".
Após ter trabado contacto con Proudhon e descrito a súa obra de forma lisonxeira en A Sagrada Familia (1845), Marx pasa a criticalo en Miseria da Filosofía (1847). O embate se intensifica na AIT contra Bakunin, outro anarquista, e leva á asociación á súa fin. O principal punto de discordancia era que, para Proudhon e Bakunin, a Revolución só sería posible coa abolición inmediata do Estado. Xa Marx acreditaba que o Estado podería ser instrumental no proceso revolucionario. Os anarquistas tamén rexeitaban a autoridade, e Marx non. Após a fin da AIT, os adeptos de Proudhon e Bakunin pasan a se chamar comunistas libertarios para se diferenciar dos marxistas, que permanecen usando a denominación de comunistas. A partir de aí, esas dúas correntes do comunismo afástanse e seguiron traxectorias independentes.
Revisionismo
O movemento comunista, a partir do comezo do século XX, pasou a se dividir en diversas correntes. Inicialmente, o surximento do chamado revisionismo, tamén chamado reformismo, proposto por Bernstein, que consideraba que o aburguesamento da clase obreira tornaba nula a posibilidade dunha revolución socialista e que o socialismo debería adaptarse a esta realidade loitando non polo socialismo, senón pola reforma do capitalismo en bases puramente éticas. Inicialmente rexeitada polo movemento socialista, que entón recibía o nome xeral de socialdemocracia, o reformismo acabou consolidándose como práctica política xeral dos partidos socialistas de masas despois da primeira guerra mundial, cando o asentimento dos partidos socialistas de Alemaña, Francia e Italia en votar a favor dos créditos de guerra nos seus parlamentos revelou a súa aceptación xeral da legalidade burguesa e a súa recusa do "derrotismo revolucionario" (isto é, a busca da revolución socialista mesmo en detrimento dos intereses do Estado Nacional) practicada polos bolxeviques de Lenin.
Marxismo-leninismo
Na esteira da Revolución Rusa, crearase unha división entre a Extrema Esquerda do movemento socialista, liderada por Lenin, que promovería o retorno da expresión "comunismo", adoptada por Marx para definirse a si mesma, distinguíndose das correntes socialistas reformistas, que retiveron o nome de socialdemocracia. A concepción bolxevique ou leninista (nas súas diversas correntes) que comprendía que o comunismo fose precedido por un período de transición chamado socialismo, no cal habería a estatización dos medios de produción, permanecería existindo a lei do valor e o uso do diñeiro, entre outras características do capitalismo. Este período de transición desembocaría, polo menos teoricamente, na extinción gradual do Estado e das demais características do capitalismo, constituíndo así o comunismo. As obras que desenvolven esta tese son os escritos de Lenin após a revolución rusa, o libro de Iosif Stalin "Problemas Económicos na Unión Soviética" e en varios escritos posteriores dos seguidores desta corrente, tanto en Rusia como no resto do mundo.
Escisións posteriores
Esta división viría seguida por varias outras divisións, principalmente dentro da corrente hexemónica, o marxismo-leninismo, o que deu lugar a diversas tendencias, algunhas continuadoras do legado marxista, como o maoísmo, e outras que negaban o marxismo con teorías capitalistas, como o trotskismo ou o hoxhismo, entre outras.
Gran Premio de Alemaña de 1968
250px|miniatura|right|O gañador [[Jackie Stewart nun Matra MS10]] 250px|miniatura|right|[[Pedro Rodríguez de la Vega|Pedro Rodríguez nun BRM P133]] O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (formalmente o  XXX Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Nürburgring o 4 de agosto de 1968. A carreira, disputada sobre 14 voltas, foi a oitava rolda da tempada de Fórmula Un de 1968.
A carreira levouse a cabo en condicións extremadamente húmidas e con néboa, o piloto británico Jackie Stewart, competindo cunha fractura na boneca, gañou a carreira cunha vantaxe de catro minutos.
A carreira tamén destaca porque Dan Gurney usou un casco integral, converténdose no primeiro piloto en facelo nun Gran Premio.
Semana de Cine Euroárabe AMAL
A Semana de Cine Euroárabe AMAL é unha festival anual de cinema que se realiza en Santiago de Compostela. En 2018 chegou á súa XVI edición.
Monterey (homónimos)
O topónimo inglés Monterey (a partir do castelán Monterrey, á súa vez do galego Monterrei) pode referirse a:
Semana de Cine Euroárabe AMAL
Ligazóns externas
Páxina web
Historia rexional
A Historia rexional é a segmentación do obxecto da ciencia histórica para restrinxirse á rexión.
Aínda que o termo rexión poida empregarse noutros sentidos, ben sexa o dos particularismos nacionais (Historia de España, de Francia...) ou o dos supranacionais (Historia do Mediterráneo, do Mundo Islámico, do Mercosur...) o concepto de historia rexional non adoita aplicarse a eles pois pasaría a carecer de capacidade discriminativa: todas as historias particulares (historia nacional, historia local, historia continental...) serían historias rexionais, en tanto non se refiren á Historia universal e si ás historias dos "diferentes espíritos dos pobos" (volkgeist) ou da división correspondente; estando en interrelación dialéctica a relación entre a parte (historia rexional) e o todo (historia universal), e sendo esta a necesaria unidade da totalidade daquelas (o que se separa da totalidade histórica -a rexión- debe logo ser restituído á totalidade da que forma parte como síntese).
A posibilidade de facer historia rexional vén moitas veces como consecuencia da demanda das institucións políticas de base territorial rexional (ou sexa cal for a denominación da demarcación subestatal e supramunicipal) que desexan xustificar a súa propia existencia, levando ás veces a expresións tan ucrónicas como "os castelán-manchegos da Idade Media", por exemplo. Noutras ocasións, a coincidencia da rexión con entidades políticas propias no pasado (como os reinos medievais) xustifícaa con menos dificultade. Existen para o caso de España numerosas historias rexionais (de Andalucía, Aragón, Galicia...). A reivindicación nacionalista fai que sexan para moitos indistinguibles ou intercambiables os conceptos de historia rexional e historia nacional (Cataluña, País Vasco...).
A renovación da historiografía de mediados do século XX que supuxo a Escola dos Annales non só aumentou o campo da historia nacional á historia das civilizacións (Fernand Braudel), senón que incentivou aos historiadores a buscar obxectos de estudo máis concretos. Iso motivou que fosen hispanistas franceses os que introducisen o novo método en España. Un exemplo de síntese rexional (máis aló de consideracións nacionalistas) é Cataluña na España Moderna, de Pierre Vilar. Outro exemplo é o de Bartolomeu Bennassar ''Valladolid au siècle d'or. Une ville de Castille et sa campagne au XVe. siècle, que ao concretar o espazo restrinxíndoo a unha cidade e a súa contorna, entronca con outra disciplina, a historia local'', aínda que claramente supera no seu estudo ata as dimensións comarcais. Para Francia, un modelo sería Beauvais et les beuvaisins, de Pierre Goubert.
A Paleira, Lagoa, A Pastoriza
A Paleira é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 17 habitantes (6 homes e 11 mulleres).
Glosa
Unha glosa (do grego koiné γλώσσα glossa, "lingua", tanto co significado do órgano coma o de linguaxe) é unha nota escrita nas marxes ou entre as liñas dun texto, onde se explica o significado do escrito no seu idioma orixinal, ás veces noutro idioma.
As glosas poden variar na súa complexidade e elaboración, desde simples notas á marxe dalgunhas palabras que poden parecer escuras ou difíciles, até traducións completas dun texto orixinal e referencias a parágrafos similares.
Un conxunto de glosas é un glosario, aínda que este termo tamén se pode referir a unha colección de termos especializados e os seus significados. Unha colección de glosas legais medievais, preparada polos chamados glosadores, con comentarios de textos legais, é denominada un apparatus. A compilación de glosas en glosarios foi o comezo da lexicografía, e os glosarios así producidos foron os primeiros dicionarios.
Teoloxía
A glosa foi un formato moi utilizado en teoloxía bíblica medieval, e foron estudadas e memorizadas practicamente polos seus propios méritos, sen importar a autoría. Moitas veces unha pasaxe bíblica era fortemente asociada cunha glosa en particular, cuxa verdade numerosos teólogos daban coma un feito. Este fenómeno tamén se deu no ámbito das leis medievais: as glosas sobre Dereito romano e Dereito canónico convertéronse en puntos de referencia relevantes, os denominados sedes materiae (apoio da materia ou do tema).
Filoloxía
miniatura|Páxina do [[Codex Emilianensis con glosas a frases obsoletas en latín, actualmente consideradas as primeiras frases escritas en lingua castelá.]]
As glosas teñen certa importancia en filoloxía, especialmente se se conta con pouco material escrito na lingua do autor da glosa. Así, as Glosas Reichenau glosan a Biblia Latín Vulgata cunha forma primitiva dunha das linguas romances, polo que permiten obter información sobre o latín vulgar nunha época en que non se adoitaba escribir nesa lingua. Unha serie de glosas en inglés antigo de Biblias en latín achega unha tradución de textos biblicos nesa lingua. Glosas de textos relixiosos cristianos tamén contribúen ao estudo do irlandés antigo. Decote as glosas clarifican o vocabulario de linguas que doutro modo serían descoñecido; aínda que son menos confiables en canto á sintaxe, xa que moitas veces as glosas seguen a orde das palabras no texto orixinal, e traducen as expresións idiomáticas de forma literal.
En lingüística, unha glosa simple nun texto é polo xeral indicada con aspas simples, a continuación da transcrición dunha palabra estranxeira. Unha transcrición máis longa ou complexa require unha glosa entreliñas, que se acostuma colocar entre o corpo do texto e a súa tradución cando é importante comprender a estrutura da lingua que se glosa. Adóitanse aliñar as palabras e glosar cada morfema de forma separada. Os termos gramaticais abrévianse polo xeral e escríbense en CAPITAIS PEQUENAS para diferencialos das traducións.
Socioloxía
Talcott Parsons utilizou o termo "glosa" para describir o proceso mediante o cal a mente constrúe a realidade.
Edom (rexión)
Edom (אֱדוֹם ʼĔḏôm(tiberiano), Edom, «Vermello»; en asirio: Udumi; en siríaco: ܐܕܘܡ, ʼedōm) ou Idumea (Ἰδουμαία, Idoumaía; Idūmaea) era unha rexión do Levante mediterráneo, situada ao sur de Xudea e do mar Morto, e habitada tradicionalmente polo pobo semita dos edomitas ou idumeos.
Glosa
Música
Na termoloxía musical, unha glosa é un comentario ou explicación sobre a execución de determinadas pasaxes dunha obra, xeralmente instrumental.
Edom (rexión)
A maior parte da información que se ten sobre este pobo provén da Biblia e a arqueoloxía. Orixinouse durante o Bronce Recente grazas ao cataclismo dos Pobos do Mar. Conta Estrabón que os idumeos eran nabateos segregados por disensións. Esta información tamén se pode deducir da Historia natural de Plinio o Vello.
Glosa
Música
A expresión comezou a usarse neste ámbito na Península Ibérica no século XVI, e indicaba dous aspectos diferenciados: a aplicación de ornamentos musicais en determinados intervalos, ademais de mostrar un pequeno exemplo para que o intérprete tivese unha base sobre a que realizar a harmonía e melodía; e a execución de cadencias ou variacións, desenvolvendo un tema.
Edom (rexión)
Etimoloxía
O termo hebreo אֱדוֹם (ʼĔḏôm) significa ‘vermello’, aplícase á cor vermella das lentellas que Xacob lle deu a tomar a Esaú, o seu irmán, a cambio da súa primoxenitura. A Biblia di ao respecto do nome: conta que Edom era un alcume de Esaú (nome que significa ‘peludo’), ao cal ademais lle preparou un «guiso vermello» ao seu irmán máis novo Xacob a cambio dos seus dereitos de primoxenitura. Polo devandito pacto Esaú trasladaríase á rexión que pasaría a chamarse Edom, concretamente ao monte Seir (que tamén significa ‘peludo’), para converterse no patriarca de todo o pobo edomita.
Glosa
Música
As glosas sinalaban unha extensión da melodía orixinal e poden considerarse coma as precursoras da forma musical coñecida como variación. Consérvanse numerosos exemplos, como as contidas en publicacións de Luis Venegas de Henestrosa, de Antonio de Cabezón e, especialmente, no Tratado de glosas (1553), de Diego Ortiz.
Edom (rexión)
Xeografía
Habitualmente se localiza a terra de Edom nas montañas ao leste do Uadi Aravá, na fronteira meridional de Xordania e Israel, estendéndose até o norte da Península de Arabia. Trátase dunha rexión montañosa e abrupta ao sueste do mar Morto.