cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
MicroARN
Funcións durante o desenvolvemento
Por outro lado, en miocitos de mamíferos, a activación do factor de transcrición SRF induce la expresión de miR-1–1 e miR-1–2, que á súa vez reprime a expresión do factor de transcrición Hand2 e o ligando de Notch, Delta, afectando, por tanto, a expansión das células proxenitoras ou a súa diferenciación. SRF tamén induce a expresión de miR-133a-1 e miR-133a-2, o que inhibe á súa vez SRF nun bucle de retroalimentación. No músculo opera unha vía similar, agás que a inhibición por retroalimentación de Mef2 e MyoD acontece cando a expresión de HDAC4 está reducida debido ao silenciamento exercido por miR-1–1 e miR-1–2.
Un dos primeiros miARN detectados cunha función no desenvolvemento do sistema inmunitario foi miR-181a; este miARN exprésase en altos niveis nas células do timo e en niveis menores nas células do corazón, os nódulos linfáticos e a medula ósea. Na medula ósea, miR-181a exprésase en niveis maiores por células B B220+ B ca por células T CD3+. Especificamente, a expresión de miR-181a en células B derivadas da medula ósea diminúe durante a maduración das células B desde o estadio do desenvolvemento de pro-célula-B ao estadio pre-célula-B. Ademais, a expresión ectópica de miR-181a en células enriquecidas en células troncais ou nais e proxenitoras hematopoéticas orixina un incremento na porcentaxe de células B CD19+ e un descenso na porcentaxe de células T CD8+ en ensaios de reconstitución da medula ósea a curto prazo en ratos, demostrando que a especificidade de liñas celulares dos miARN podería ter unha función na regulación do desenvolvemento dos linfocitos.
Por outro lado, tamén se detectou unha distribución espacial dos miARN: en embrións do peixe cebra (Danio rerio), os patróns de localización de miARN individuais indican que a súa actividade podería estar limitada aos tecidos e órganos nos que se expresan. Por exemplo, miR-206 exprésase sobre todo no músculo, miR-126 nos vasos sanguíneos e o corazón, miR-200a no sistema da liña lateral (un sistema mecanosensorial que detecta o movemento da auga) e órganos sensoriais, e miR-30c no precursor dos riles.
Novas funcións embriolóxicas ("efecto materno")
Dous estudos independentes en 2007 en ratos indican que os cigotos herdan unha cantidade significativa de miARN maternos, e que ditos miARN maternos poderían ter un papel importante nas fases temperás do desenvolvemento embrionario (efecto materno).
Arraya de Oca
Arraya de Oca é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 53 habitantes (INE 2012).
Tremulant
Tremulant é un EP da banda estadounidense de rock progresivo The Mars Volta, publicado o día 2 de abril de 2002 a través do selo Gold Standard Laboratories. O traballo foi producido por Alex Newport e é a única edición na que aparece a baixista fundadora Eva Gardner. Unha versión remasterizada foi lanzada o 16 de abril de 2014.
Centre Escolar Catalanista
O Centre Escolar Catalanista foi unha entidade catalanista fundada en Barcelona o 21 de outubro de 1886 por un grupo de estudantes da universidade, a fin de organizar reunións e cursos. O seu primeiro presidente elixido foi Marti Roger i Crosa, pero que deu un verdadeiro impulso foi Francesc Cambó.
Traxectoria
Entre os fundadores, presidentes e os seus membros poden atoparse un feixe das figuras relevantes do futuro movemento catalanista como Narcís Verdaguer i Callis (presidente da 1887-1888), Josep Puig i Cadafalch (presidente do 1889-1890), Enric Prat de la Riba (presidente do 1890-1891), Lluís Duran i Ventosa, Pedro Muntanyola i Carner, Josep Rogent e Francesc Cambó (1895-1896).
De outrora foi considerado unha subsidiaria do Centre Català, pero cando este se dividiu en novembro de 1887, a maioría dos membros, de corte máis catalanista e conservador, do Centre Escolar influídos polo xornal La Renaixença uníronse á Lliga de Catalunya, por mor dos esforzos de Narcís Verdaguer i Callis. A partir de entón, foi a Lliga que sería a organización catalanista hexemónica durante os Jocs Florals (Xogos Florais, en galego) de 1888 nos que presentou un memorial de greuges (memorial de queixas, en galego) á raíña rexente.
Ideoloxicamente eran conservadores desde o punto de vista social, pero politicamente aprobou o rexionalismo que pouco a pouco foi evolucionado cara a un nacionalismo aberto e defensor da participación política. En 1891, solicitou á Deputación de Barcelona o establecemento dunha cátedra de dereito catalán na Universidade de Barcelona.
En 1891, a Lliga propuxo a formación da Unió Catalanista que enseguida conseguiu o apoio de entidades e periódicos catalanistas, e celebrou en marzo de 1892 a súa primeira asemblea en Manresa, na que o Centre Escolar participou e onde se aprobaron as Bases per a la Constitució Regional Catalana, máis coñecidas como as Bases de Manresa, que se consideran adoito como a "acta de nacemento do catalanismo político cando, todo o máis, o é do conservador".
En 1901 integrouse na Lliga Regionalista e deixou de existir como unha entidade separada.
Taboada
Taboada é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Chantada e á Ribeira Sacra. No 2020 contaba con 2.716 habitantes.
É unha porta natural á Ribeira Sacra: atópase no norte da comarca de Chantada, ao pé da serra do Faro e na beira occidental do encoro de Belesar sobre o río Miño. O seu xentilicio é «taboadés».
Xeografía
O concello de Taboada atópase no norte da comarca de Chantada, no suroeste da provincia de Lugo. Cunha extensión de 146,7 km², conta con máis de 200 núcleos de poboación repartidos entre 27 parroquias. Limita ao norte con Portomarín, ao noroeste con Monterroso e Antas de Ulla, ao oeste con Rodeiro, ao sur con Chantada, e ao leste co Saviñao e Paradela. A vila de Taboada, capital municipal, atópase nunha planicie no centro xeográfico do concello, repartida entre as parroquias de San Tomé do Carballo e Bembibre. left|miniatura|224x224px|Parroquias de Taboada O termo municipal esténdese dende a serra do Faro ata as beiras do río Miño. O punto máis alto é a cima do San Cristovo (818 m), preto de Monterroso, aínda que as parroquias máis occidentais, próximas á serra, acadan alturas de máis de 700 metros.
O río Toldao (que toma distintos nomes ao longo do seu percorrido) atravesa o concello de oeste a leste e o río Enviande marca o límite co concello de Chantada polo sur.
Predominan os bosques autóctonos de carballos e castiñeiros, así como zonas de labradío e de cultivo da vide nas ribeiras. Hai algunhas zonas onde medran piñeiros e, en menor medida, tamén se cultiva o eucalipto. O concello pode adscribirse paisaxisticamente á da planicie luguesa, agás as zonas da ribeira miñota.
O concello de Taboada rexistra episodios sísmicos de forma relativamente frecuente, tendo como epicentro a parroquia de Mourulle, onde probabelmente existe unha falla.
Demografía
Segundo o padrón municipal, en 2020 tiña 2.716 habitantes, o que supuxo unha diminución de 40 habitantes con respecto ao ano anterior.
Historia
Época prerromana e romana
Hai algúns xacementos megalíticos, mámoas como as do monte da Medela, preto do lugar das Neves ou no extremo noroccidental do concello, no lugar do Maxal, lindando coas comarcas do Deza e a Ulloa. Dos tempos anteriores á romanización consérvanse vestixios en Fradé, Arxiz e Insua. O vestixio castrexo máis importante é o Guerreiro de Ralle, do que se conserva só a cabeza, sendo a peza de maior tamaño do ámbito castrexo galaico que, estando enteira, podería acadar os catro metros de altura. Está conservada na casa da aldea que lle dá nome na parroquia de Vilela. Na Casa da Torre de Moreda existen restos de tumbas antropomórficas que suxiren unha grande antigüidade na poboación do lugar.
A cultura castrexa poboaba algúns centros importantes como os dos castros de Castelo, Moreda ou da Moa de Nóvoa, así como outros xacementos menores e menos evidentes como os de San Lourenzo, Carboeiro ou Fontefría. No castro de Castelo segue a celebrarse anualmente a Queima das Fachas, de posíbel orixe castrexa, relacionada con outras celebracións como o Folión de Fachas de Vilelos (O Saviñao) ou a Festa dos Fachós de Castro Caldelas.
Durante a época romana as terras do actual concello estaban atravesadas de norte a sur pola Vía Lucus Augusti-Aquis Querquennis, unha variante da Vía XVIII ou Vía Nova que unía Braga con Lugo. Esta vía atravesaba as parroquias de Sobrecedo, Vilela, Campo, Moreda, Carballo, Vilameñe e Meixonfrío. Boa parte do seu trazado seguiu sendo utilizado até a época moderna como camiño real e inclusive algúns tramos coinciden coas estradas actuais. Deste período histórico consérvanse algúns miliarios nos lugares de Sisto (Vilela; con até catro) e a Puricela (Carballo).
Pierre Joseph Bonnaterre
O abade Pierre-Joseph Bonnaterre, nado contra 1752 en Saint-Geniez-d'Olt (no actual departamento de Aveyron, Mediodía-Pireneos, Francia) e finado na mesma vila o 20 de setembro de 1804, foi un naturalista francés.
Taboada
Historia
Idade Moderna e Antigo Réxime
Pierre Joseph Bonnaterre
Traxectoria
Bonnaterre entrou no seminario de Rodez en 1772 e foi ordenado como presbítero o 22 de febreiro de 1779.
Exerceu como cura na Rouergue (antiga provincia do mediodía francés que se corresponde aproximadamente co actual departamento do Aveyron), e ensinou historia natural en Rodez.
Foi un dos primeiros naturalistas franceses en romper coa escola de Buffon para adoptar o sistema linnenano. Participou na parte ornitolóxica (1790-1792) e ictiolóxica da enciclopedia tituada Tableau encyclopédique et méthodique des trois règnes de la nature.
Taboada
Historia
miniatura|Escudo do [[Condado de Taboada na igrexa de San Pedro de Bembibre.]] Durante todo o Antigo Réxime, o actual concello de Taboada estaba dividido en varias xurisdicións, que responden a centros de poder diferentes. Por un lado, toda a parte oriental do concello contaba cunha xurisdición propia, co seu centro aproximado no pazo de Vilar (chegando a conformar un concello propio durante algún tempo en época contemporánea). Outras parroquias pertencían a outras xurisdicións: Monterroso, Amarante, Quinzán e Portomarín.
Pierre Joseph Bonnaterre
Traxectoria
Bonnaterre contribuíu aos estudos dos mamíferos (e en especial, dos cetáceos), aves, réptiles, anfibios, peixes e insectos.
Tamén se recorda como o primeiro científico que estudou o neno salvaxe Victor de Aveyron (cuxa vida inspirou a François Truffaut no seu filme L'Enfant sauvage.
Bonnaterre identificou preto de 25 novas especies de peixes, e dotou á súa enciclopédica obra con preto de 400 ilustracións.
Taboada
Historia
Época contemporánea
Xa no período liberal, en 1835 organizáronse os concellos de Taboada (antiga xurisdición) e de Vilar (na parte oriental do actual concello, posibelmente vinculado ao soar de Vilar de Esperante ), aínda que algunhas parroquias pertencían a Monterroso, Amarante e Portomarín. En 1840 constituíuse o actual concello tendo como primeiro alcalde a Xosé María López de Prado. Desde entón, as únicas modificacións territoriais producidas foron a incorporación até 1845 das hoxe chantadinas parroquias de Adá e Arcos. O nome de Taboada foille atribuído pola xurisdición maioritaria do Antigo Réxime, administrada polos Condes de Taboada, así como a súa capital, pois até mediados do século XX só aparecía rexistrada como "Carballo", "Santo Tomé" ou "Santo Tomé do Carballo".
Inicialmente, Taboada pertencía ao partido xudicial de Chantada, pero cando en 1822 Chantada pasa á provincia de Ourense, Taboada convértese na capital do partido homónimo, abranguendo parte do anterior de Chantada, e mantívose así até 1844. Contou con xulgado comarcal (incluíndo os concellos de Taboada e Portomarín) até 1953. .
A mediados do século XIX construíuse a estrada N-540, arredor da cal foi crecendo a vila de San Tomé do Carballo, a cal experimentaría un importante crecemento económico e demográfico -unha mostra é a Casa de Manuel Rigueira, de estilo modernista, construída en 1919. En 1926, Otero Pedrayo falou da vila taboadesa como "Vila moderna e de claro aspecto, é país de rica gandría (notábel polos seus bos becerros), apelídase de Carballo para distinguila da antiga Taboada dos Freires, non lonxe no antigo camiño de Monterroso."
O crecemento da cabeceira municipal continuou ao longo das primeiras décadas do século, feito que reflicte o título de vila que lle foi outorgado en 1947 pola ditadura. Igualmente, en 1955, Modesto Carballas Cadahía, na revista Vida Gallega, afirmaba que "O recordo daquela modesta aldea da nosa infancia formada por unhas cantas casiñas salpìcadas entre o verde céspede da súa fértil campiña, permítenos sinalar a grande transformación experimentada en poucos anos pola buliciosa e atraente vila taboadesa de hoxe, coas súas modernas edificacións, os seus centros culturais, a súa puxanza comercial, as súas importantes vías de comunicación, o seu continuo movemento de coches, e o carácter alegre e acolledor dos seus habitantes."En 1963 concluíu a construción do encoro de Belesar, que anegou unha considerábel superficie na parte ribeirá do concello, incluíndo centos de hectáreas de leiras, viñedos e montes, así como poboacións enteiras (Santa Marta, Pincelo, Mourulleetc.), e a Ponte Fortes (construída en 1945), que unía as dúas beiras do río. En 1967 deu inicio a construción da Ponte de Mourulle, coñecida popularmente como "Ponte dos parafusos", que foi deseñada por José Antonio Torroja e pola cal pasa a estrada LU-611, logo dun prolongado preito (que chegou ao Tribunal Supremo) entre o Concello e FENOSA, que se negaba a construír a ponte.
En 1964 deu inicio a construción da actual casa consistorial (que antes se atopaba na Casa da Cruz, actual Casa da Cultura, xunto cos xulgados), e a urbanización da praza de Riazón, dando lugar á actual Alameda. A partir de entón, o crecemento da vila dirixiuse esencialmente cara a estrada de Ramil e cara o norte da Avenida de Lugo, ocupando neste último lugar, aproximadamente desde o cruzamento coa Rúa dos Condes de Taboada, territorio da parroquia de Bembibre.
Toponimia
Etimoloxicamente, o topónimo procede probablemente do adxectivo latino tabulatus, -a, -um, "chán", que podería ser asignado á terra, -ae, "terra" (por iso derivaría da forma feminina).
Porén, a explicación histórica máis consolidada é a de que procede do nome dun propietario, Arias Petri de Tabulata, establecido nas terras da actual parroquia de Taboada dos Freires (de onde derivaría igualmente o topónimo). Isto indicaría que o seu soar orixinal estaría na parroquia de Ponte Taboada, en Silleda. Este Tabulata consolidaríase como patronímico nas terras do municipio. A partir de inicios do século XV, os señores e despois condes de Taboada (co soar en San Pedro de Bembibre), reunirían as parroquias da súa xurisdición baixo o nome de Taboada, que lle daría nome ao seu título nobiliario.
Patrimonio histórico e artístico
miniatura|Igrexa de San Pedro de Bembibre Taboada é unha zona rica en arquitectura románica. Hai un total de sete igrexas deste estilo, construídas entre os séculos XII e XIII.
A Igrexa de San Pedro de Bembibre atópase a un quilómetro do pazo dos condes de Taboada. De planta rectangular e con ábsida semicircular, ten un interesante retablo, conserva o púlpito no muro norte, frescos en bo estado e o sartego do primeiro conde de Taboada, Xoán Taboada de Ribadeneira e Figueroa. Foi declarada Ben de Interese Cultural.
A Igrexa de Santa María de Taboada dos Freires é unha das poucas igrexas de orixe templaria do país. Construída no 1191, é obra do Mestre Pelaxio, como figura no tímpano, onde está representando a Sansón degolando un león. Debeu ser parte dun mosteiro hoxe desaparecido. En febreiro de 2018, a casa reitoral, en fronte á igrexa e do século XVII, veuse abaixo após décadas de abandono. miniatura|Igrexa de Santa María de Piñeira. A Igrexa de Santa María de Piñeira é o templo románico de maior tamaño do concello e estivo ligado á actividade monacal (tendo constancia da presenza de polo menos dous mosteiros na parroquia). Conserva intacta a súa planta primitiva, agás a portada, que é moderna,e ten unha ábsida de considerable tamaño. Conta cun baldaquino pétreo tardomedieval no seu interior.
Outras igrexas románicas de interese son as de Santa María de Castelo, San Xián de Campo, Santa Mariña de Cerdeda e San Xoán de Bouzoa.
Á parte das grandes construcións, hai en Taboada unha gran cantidade de capelas, cruceiros e petos de ánimas esparexidos polo municipio.
A Casa da Torre de Moreda, con planta orixinaria propia dunha torre (o que dá conta da súa antigüidade) e moi modificada ao longo da Historia. No seu interior atopáronse restos de tumbas antropomórficas que nos levan a pensar que este foi un dos primeiros asentamentos humanos da contorna. Atópase no lugar de Eirexe, fronte á igrexa parroquial.
O pazo de San Pedro de Bembibre ou dos Condes de Taboada, coñecido popularmente como o Palacio, construído en 1530 sobre unha antiga casa-torre de principios do século XV. Ten unha planta en U e o aspecto dunha fortaleza: torre ameada e aspecto austero e robusto, con algunhas decoracións renacentistas (balaústres, xanelas, arcos, etc.).
O pazo de Relás está na aldea homónima, na parroquia de Santo Tomé do Carballo. A súa propiedade estivo ligada a unha rama menor da familia dos condes de Taboada e ten, como o anterior, un aspecto austero e robusto.
O pazo de Vilar, na parroquia de Esperante, hoxe en ruínas,ten un gran tamaño e foi cabeza do arciprestado de Vilar e da xurisdición do sur do concello durante o Antigo Réxime.
O pazo de Perrelos, no lugar homónimo da parroquia de Castelo, data do século XVII e é un grande exemplo do barroco civil galego.
Ademais destes, existe o Pazo de Nogueira e múltiples casas grandes, como as da Amieira e Mosteiro (en Xián), a de Covas (en Castelo), a de Buín (en Campo), a do Neto ou do Carreira (en Sobrecedo), a de Vidás (en Cicillón), a de Sonán ou a da Cruz (que funciona como Casa da Cultura na vila de Taboada).
Festas e celebracións
O caldo de ósos é un prato típico de Taboada que se elabora nalgunhas parroquias dos concellos veciños. É un caldo feito co espiñazo do porco (os "ósos" que lle dan nome), garavanzos, pataca, miolos, un sofrito de aceite, allo e pimentón doce e pemento picante ao gusto. Desde 1991 vénse celebrando a Festa do Caldo de Ósos, todos os fins de semana de Entroido, na que se promociona a degustación deste prato e doutros produtos tradicionais: augardentes, licores, queixo, mel, carnes e artesanía. Ademais, tamén hai actividades culturais: concurso de cantos de taberna, concertos de rock e de música tradicional e baile, así como un pregón, habitualmente dado por algunha personalidade vinculada con Taboada. A primeira edición tivo lugar en 1991 e tivo o impulso inicial dun grupo de amigos que se reunían no "Bar Carballós", no centro da vila.
O Folión de Castelo, chamado nos últimos anos Queima das Fachas, que se celebra tódolos días 7 de setembro, no Castro de Castelo, consiste na queima duns fachos de gran tamaño ou fachas, dispostos de forma circular, conmemorando unha antiga tradición. Esta podería ter diversos orixes: como forma de comunicación, coa función de ver pola noite ou constituír un ritual máxico. Está declarada Festa de Interese Turístico de Galicia e é promovida pola Asociación Cultural "As Fachas".
Esta celebración abre as festas parroquiais de Castelo, dedicadas a Santa María.
As festas patronais da vila de Taboada, dedicadas á Virxe dos Miragres, teñen lugar o segundo fin de semana de agosto e son as de maior afluencia do concello. O último día das festas celébrase a "Festa do Óso", recuperada no 2013 logo de décadas de abandono e que consiste en comer as sobras da comida ao aire libre.
Tecido deportivo e asociativo
Do punto de vista deportivo, o concello de Taboada conta con dous equipos de fútbol: o Taboada Club de Fútbol, fundado en 1973, e o Club Atlético de Taboada ("Relámpago de Taboada"), creado en 2016.
En canto ao tecido asociativo, Taboada conta coa Asociación Cultural O Carballo, fundada en 1985. Tamén hai ou houbo asociacións que promoven a música e o baile tradicionais, como Os Rechouchíos (2015) ou Os Deiquí (2009-2023). A Asociación Cultural O Marrao Enxebre organiza eventos festivos e musicais desde 2014. Conta tamén con Coral Polifónica e Banda de Música Municipal (refundada en 2019 tras varios anos sen actividade).
Símbolos
O escudo de Taboada está baseado no da casa dos Condes de Taboada: catro táboas de ouro sobre fondo de goles e oito potes que, segundo a tradición, empregou Lope de Taboada para atravesar o río Miño durante unha campaña militar; unha coroa condal; e o engadido dunhas follas de carballo, en alusión ao peso desta árbore na vida económica do municipio ao longo da historia, máis en concreto ao centenario Carballo de Ramos, na vila de Taboada.
Este escudo ten algunhas diferenzas co escudo condal dos Taboada, inclúe oito potes en vez de nove e ten o engadido das follas de carballo. Foi deseñado en 1988 e aprobado definitivamente en 1990.
Economía
miniatura|A gandaría ocupa un lugar principal na economía taboadesa. O sector primario ocupa un lugar principal na economía do concello. Practicamente a totalidade da súa superficie está destinada á súa explotación e o sector secundario está directamente vinculado co primario. Tamén o sector dos servizos está condicionado en boa medida polas actividades agrarias.
A gandaría ocupa o primeiro lugar nas actividades económicas deste concello, situada na meseta ou superficie de aplanamento interior, con modernas explotacións dotadas das últimas tecnoloxías, que lle permiten unha produción de gran calidade e cantidade. Conta, igualmente con industrias lácteas —queixo da denominación Arzúa-Ulloa— distribuídas en espazos rurais. A fábrica de pensos da cooperativa Aira, instalada en 2005, ocupa o único soar do parque empresarial. miniatura|A cooperativa Aira é a única con presenza no polígono. A agricultura é a outra grande actividade, na que destacan as forraxes, para consumo propio. A viticultura ten tamén un forte peso, levándose a cabo (sen ter en conta desprezables excepcións) nas plataformas en chanzos das ribeiras do encoro de Belesar, no linde oriental do municipio. A variedade de uva máis apreciada é a mencía. As augardentes multivarietais, dentro da denominación de Portomarín, conseguen unha alta calidade. Tamén hai algunhas plantacións recentes de oliveira, aínda que son moi recentes.
A explotación da madeira é o outro gran motor económico primario. Sobre todo no nordeste do concello esténdense importantes plantacións de piñeiro e, en menor medida, tamén de eucalipto.
O sector servizos (alimentación, transportes, servizos agrícolas, de ensino, de saúde etc) está concentrado case na súa totalidade na capital municipal.
Boa parte dos pequenos empresarios e comerciantes do concello están organizados na Asociación de Comerciais e Industriais do Municipio de Taboada (ACIMTA).
Celébranse feiras o 4 e o 20 de cada mes.
Política e goberno
A política taboadesa do período democrático estivo marcada por incontestables maiorías das dereitas ata tempos recentes. As primeiras eleccións democráticas foron gañas pola UCD, que tiña como oposición os dous últimos alcaldes da ditadura, candidatos por AP e un independente, respectivamente. En 1983 formouse unha infrecuente coalición entre AP e PSOE para evitar que o candidato de Coalición Galega, José Ramos, accedese á alcaldía. No entanto, dito candidato faríao nas seguintes eleccións, por AP e o PP, reunindo maiorías absolutas durante 20 anos, tocando teito en 1995 ao conseguir 10 dos 13 concelleiros da corporación. Ramos Ledo, logo de reter a maioría por moi poucos votos en 2007, cedeulle o posto en 2009 a Ramiro Moure Ansoar, que conseguiría maiorías absolutas até 2023, aínda que en 2019 por só 14 votos.
Nas eleccións municipais de 2023, o PP encabezado por Ramiro Moure perdeu a maioría absoluta e caeu ata os catro concelleiros, mentres os socialistas de Roi Rigueira conservaron catro actas e o BNG liderado por José Portela irrompeu con tres concelleiros.
Parroquias e lugares
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Taboada vexa: Lugares de Taboada.
A Casanova, Montouto, Abegondo
A Casanova é un lugar da parroquia de Montouto no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 19 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 5 mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Gideon Ngatuny
Traxectoria
Aínda que é un masai nado en Kilgoris, adestra a canda outros dos seus compatriotas en Kisii.
Os seus mellores postos conseguidos nos mundiais de cross foron a cuarta praza de 2007 e a sétima de Edimburgo 2008. Porén, nas dúas ocasións obtivo a medalla de ouro por equipos representando á selección kenyana.
Entrimo
Entrimo é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca da Baixa Limia. En 2014 tiña 1323 habitantes, segundo o padrón municipal (1386 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
O concello, de 85,43 km², abrangue 5 parroquias e 18 lugares. Limita ao norte con Melgaço (Portugal), ao nordeste con Lobeira, ao sueste con de Lobios a través do río Limia (encoro de Lindoso no sur), e ao oeste con Arcos de Valdevez a través do río Barcia e con Castro Laboreiro (Melgaço).
É un concello de orografía montañosa, cunha altitude media de 511,4 m sobre o nivel do mar. Ao oeste do concello están as serras do Quinxo, e ao leste a serra de Queguas (extremo Oriental).
Galegos
Galegos fai referencia aos habitantes de Galicia. Como topónimo indica un lugar repoboado con xente chegada desde este territorio. Pode referirse a:
Entrimo
Historia
Na zona hai restos de asentamentos humanos desde a época do megalitismo, como as mámoas de San Fiz. Da época castrexa son os castros do Monte do Quinxo, a Pía da Moura e o Penedo das Serpes. Antes da romanización de Galicia, a zona estaba habitada polos quarquernos.
A toponimia dos montes Lumiares e Penedo da Facha parece indicar lugares onde se facían fogueiras de sinais.
O topónimo Entrimo aparece como Interimi nun documento de concordia do 6 de xaneiro de 1149, entre o bispo Martiño de Ourense e o abade Paio de Celanova. O mosteiro de Celanova exerceu dominio xurisdicional sobre varias aldeas durante bastante tempo. O abade era copartícipe do Rei, e nomeaba xuíces ordinarios e cobraba as rendas.
O 15 de xaneiro de 1368 a zona a zona foi doada xunto coas de Lobeira, Araúxo e Abelenda por Henrique II a Xoán Rodríguez de Biedma, principal secuaz dos Trastámara. A doazón foi feita antes de que Henrique tivese a coroa nin dominio de Galicia. Posteriormente, a herdanza dos Biedma pasou a mans do Condado de Monterrei. Con todo os Trastámara cederon a xurisdición de Entrimo a Diego Pérez Sarmiento, conde de Santa Marta, pasando despois ao condado de Ribadavia.
En marzo de 1608 o rei Filipe III eximiu a Entrimo de cargas militares polo estado constante de alarma debido á situación na fronteira con Portugal. A zona sufriu incursións, requisas de gando e colleitas e queima de arquivos. Esta exención foi confirmada o 30 de xullo de 1643 por Filipe IV.
Patrimonio
Entre o seu patrimonio destaca a igrexa de Santa María a Real.
Lugares de Entrimo
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Entrimo vexa: Lugares de Entrimo.
Heads Up
Heads Up é un EP da banda canadense Death from Above 1979, publicado o 15 de decembro de 2002 a través do selo Ache Records. Trátase da gravación de estrea do grupo e está formado por seis temas. Posteriormente foi reeditado debido ao éxito do primeiro álbum da banda, You're a Woman, I'm a Machine. O lanzamento inicial estivo formado por 1.004 copias, e a reedición por 2.000.
No tempo da edición deste EP a banda era coñecida como Death From Above, pero tras a edición do seu primeiro disco, DFA Records envioulles unha carta pedíndolles que cambiasen o nome.
Prótese (medicina)
A parte do corpo substituída pode ter sido perdida por trauma, enfermidade ou unha condición presente no nacemento (trastorno conxénito). As próteses están destinadas a restaurar as funcións normais da parte do corpo que falta, ou ás veces crear un efecto estético, e pódense crear a man ou con deseño asistido por ordenador.
Tipos
esquerda|miniatura|Meniño con prótese de implante coclear. A prótese dunha persoa debe deseñarse e montarse segundo o aspecto e as necesidades funcionais da persoa. Por exemplo, unha persoa pode necesitar unha prótese transradial, pero a persoa debe escoller entre un dispositivo funcional estético, un dispositivo mioeléctrico, un dispositivo de alimentación corporal ou un dispositivo específico de actividade. Os obxectivos futuros e as capacidades económicas da persoa poden axudarlle a escoller entre un ou máis dispositivos.
Exemplos:
Próteses craneofaciais
inclúen próteses intraorais e extraorais. As próteses extraorais divídense en hemifacial, auricular (oído), nasal, orbital e ocular. As próteses intraorais inclúen próteses dentais, como obturadores palatinos e implantes dentais. A prótese ocular máis antiga que se atopou foi achada en Irán e ten máis de 5000 anos de antigüidade. esquerda|miniatura|Prótese de reconstrución dentro do ouvido, entre o malleus e o [[estribo.]]
Próteses do pescozo
Inclúen substitutos de larinxe, da traquea e substitucións do esófago superior.
Próteses somatolóxicas do torso
inclúen próteses mamarias que poden ser simples ou bilaterais, dispositivos de mama completa ou próteses de mamila. Algúns implantes de cirurxía plástica, como os de polipropileno foron prohibidos en varios países, incluíndo os da UE e EEUU. esquerda|miniatura|Prótese de pene
Próteses de membros
As próteses de membros inclúen próteses de extremidades superiores e inferiores.
As próteses de extremidades superiores úsanse en distintos niveis de amputación: cuarto anterior, desarticulación do ombreiro, prótese transhumeral, desarticulación do cóbado, prótese transradial, desarticulación do pulso, man completa, man parcial, dedo, dedo parcial. Unha prótese transradial é un membro artificial que substitúe un brazo que falta por debaixo do cóbado.
As próteses de membros superiores pódense clasificar en tres categorías principais: dispositivos pasivos, dispositivos de alimentación corporal e dispositivos de alimentación externa (mioeléctricos). Os dispositivos pasivos poden ser mans pasivas, utilizadas principalmente con fins cosméticos, ou ferramentas pasivas, utilizadas principalmente para actividades específicas (por exemplo, ocio ou vocación). Pódese atopar unha ampla visión xeral e clasificación dos dispositivos pasivos nunha revisión da literatura realizada por Maat et.al. esquerda|miniatura|Prótese de extremidade inferior nun nadador de [[Australia nos Xogos Paralímpicos]] Un dispositivo pasivo pode ser estático, o que significa que o dispositivo non ten partes móbiles, ou pode ser axustable, o que significa que a súa configuración pódese axustar (por exemplo, apertura manual axustable). A pesar da ausencia de agarre activo, os dispositivos pasivos son moi útiles en tarefas bimanuais que requiren fixación ou apoio dun obxecto, ou para a xesticulación na interacción social. Segundo datos científicos, un terzo dos amputados de membros superiores en todo o mundo usan unha man protésica pasiva. brazo danado. A terceira categoría de dispositivos protéticos dispoñibles son os brazos mioeléctricos. Estes funcionan detectando, mediante eléctrodos, cando os músculos do brazo superior se moven, facendo que unha man artificial se abra ou se peche. Na industria da prótese, un brazo protético transradial denomínase a miúdo como "BE" ou prótese por debaixo do cóbado.
As próteses de extremidades inferiores proporcionan substitucións en distintos niveis de amputación. Estes inclúen a desarticulación da cadeira, a prótese transfemoral, a desarticulación do xeonllo, a prótese transtibial, a amputación de Syme, o pé, o pé parcial e o dedo do pé. As dúas subcategorías principais de dispositivos protéticos de extremidades inferiores son transtibiais (calquera amputación que atravese o óso da tibia ou unha anomalía conxénita que orixina unha deficiencia tibial) e transfemoral (calquera amputación que atravese o óso do fémur ou unha anomalía conxénita que resulte nunha deficiencia femoral).
Unha prótese transfemoral é un membro artificial que substitúe unha perna que falta por riba do xeonllo. Os amputados transfemorais poden ter dificultades para recuperar o movemento normal. En xeral, un amputado transfemoral debe empregar aproximadamente un 80% máis de enerxía para camiñar que unha persoa con dúas pernas enteiras. Isto débese ás complexidades no movemento asociadas ao xeonllo. En deseños máis novos e mellorados, utilízanse sistemas hidráulicos, fibra de carbono, enlaces mecánicos, motores, microprocesadores informáticos e combinacións innovadoras destas tecnoloxías para dar máis control ao usuario. Na industria das próteses, unha perna protésica transfemoral denomínase a miúdo como "AK" (polas siglas en inglés) ou prótese por riba do xeonllo.
Os fisioterapeutas están adestrados para ensinarlle a unha persoa a camiñar cunha prótese de perna. Para iso, o fisioterapeuta pode proporcionar instrucións verbais e tamén pode axudar a guiar á persoa mediante as indicacións táctiles ou táctiles. Isto pódese facer nunha clínica ou na casa. Hai algunhas investigacións que suxiren que tal adestramento na casa pode ter máis éxito se o tratamento inclúe o uso dunha cinta de correr. Usando unha cinta de correr, xunto co tratamento de fisioterapia, axuda á persoa a experimentar moitos dos retos de andar cunha prótese.
Coactivador (xenética)
Un coactivador é unha proteína que incrementa a expresión xénica ao unirse a un activador (ou factor de transcrición), que contén un dominio para a unión ao ADN. O coactivador non pode unirse ao ADN por si mesmo.
O coactivador pode potenciar a iniciación da transcrición ao estabilizar a formación do holoencima ARN polimerase. Os coactivadores poden controlar moitos outros pasos da transcrición, como a elongación, o splicing do ARN, e a terminación e degradación do complexo coactivador-activador.
Algúns coactivadores posúen unha actividade intrínseca de histona acetiltransferase (HAT), que acetila as histonas e causa que a cromatina se relaxe nunha rexión limitada, o que facilita o acceso ao ADN. O CBP e o p300 son exemplos de coactivadores con actividade HAT. Informouse doutras moitas actividades encimáticas nos máis de 300 coactivadores coñecidos para os receptores nucleares. Os mellor coñecidos destes son o SRC-1, SRC-2, e SRC-3. Os coactivadores funcionan en complexos de alto peso molecular de 6-10 coactivadores e proteínas asociadas a coactivadores (denominadas co-coactivadores).
Nos humanos coñécense de varias ducias a varios centos de coactivadores, dependendo do nivel de confianza co cal se pode facer a caracterización dunha proteína como coactivador.
Paul J. Flory
Paul John Flory, nado o 19 de xuño de 1910 en Sterling, Illinois (EUA) e finado o 9 de setembro de 1985 en Big Sur, California, foi un químico e profesor universitario galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1974.
Biografía
Tras graduarse en química na Elgin High School en 1927, conseguiu o doutoramento na Universidade do Estado de Ohio en 1934. En 1961 foi nomeado profesor de química na Universidade Stanford.
Investigacións científicas
En 1974 foille concedido o Premio Nobel de Química polos seus estudos, teóricos e prácticos, na fisicoquímica das macromoléculas.
Lista de xentilicios de concellos galegos
Esta é unha lista dos xentilicios dos concellos de Galicia:
Anna Atkins
Anna Atkins, nada en Tonbridge, no Condado de Kent (Inglaterra), o 16 de marzo de 1799 e finada o 9 de xuño de 1871, foi unha bióloga e botánica inglesa.
Mangoeiro, Abelenda, Avión
Mangoeiro ou Magüeiro é un lugar da parroquia de Abelenda, no concello ourensán de Avión. Tiña 35 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 12 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 36 habitantes (13 homes e 23 mulleres). Segundo o IGE do 2009 tiña 37 habitantes (13 homes e 24 mulleres).
Anna Atkins
Está considerada a primeira muller fotógrafa da historia. Tamén é a primeira persoa en publicar un libro ilustrado con fotografías, un libro escrito á man e publicado en 1843 baixo o título de "Fotografías de las Algas Británicas: Impresiones Cianotipos", do que se editou só un reducido número de exemplares.
Biografía
A nai morreu durante o parto, polo que tivo que ser criada polo seu pai, John George Children, químico, minerólogo e zoólogo. Déuselle o nome do pai a un mineral, a childrenita, e a unha serpe australiana, a pitón de Children (Antaresia childreni).
miniatura|300px|Unha das cianotipias do seu libro British Algae: Cyanotype Impressions (1843) En 1842, John Herschel, amigo da familia, inventou o proceso fotográfico coñecido como cianotipia, co obxectivo de resolver a dificultade de realizar debuxos precisos de especies vexetais con destino a traballos científicos. Con este método créase unha imaxe en branco sobre un fondo azul. Esta técnica foi a utilizada por Atkins en 1843 na autoedición dunha primeira entrega de fotogramas de cianotipos de algas, nun libro do que só se editaron unhas doce copias, unha delas conservada no National Media Museum de Bradford, Inglaterra. Posteriormente publicou máis entregas da serie British Algae, así como outros libros, como Cianotipias de las Plantas con Flores y Helechos Británicos y Extranjeros (1854).
O seu traballo foi o primeiro intento de plasmar imaxes da forma máis obxectiva posible, achegando un valor non só científico senón tamén artístico.
Morreu con 72 anos de idade, o 9 de xuño de 1871, de parálise e reumatismo.
Atapuerca
Atapuerca é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 202 habitantes (INE 2012).
Bruxas
Características
O maior atractivo da cidade e o seu centro histórico, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 2000. Aínda que parte está reconstruído, o dito centro urbano é un dos máis grandes atractivos turísticos centroeuropeos, xa que mantén intactas as estruturas arquitectónicas medievais. Ó igual que Ámsterdam e Estocolmo, entre outras, Bruxas é coñecida como a Venecia do norte debido á gran cantidade de canles que atravesan a cidade, e á beleza dos mesmos.
Atapuerca
Arqueoloxía
Neste municipio e no de Ibeas de Juarros atópase a Zona Arqueolóxica Serra de Atapuerca, con excepcionais achados arqueolóxicos e paleontolóxicos. Foi declarada Ben de Interese Cultural na categoría de Zona Arqueolóxica o 19 de decembro de 1991.
Bruxas
Características
Bruxas foi Capital europea da cultura no 2002, xunto á cidade de Salamanca.
Historia
Bruxas foi cidade desde o século XI. Cara ao 1050, a constante sedimentación foi pechando a importante saída ao mar da cidade. Por sorte, unha tormenta en 1134 creou unha canle natural de saída ao mar. Este feito e a importante e emerxente industria da la, fixo que a cidade crecese enormemente, construíndose as súas murallas baixo o padroado dos condes de Flandres. O Condado de Flandres fora unha entidade feudal fundada a finais do século IX como dependencia do Reino da Francia Occidental (Francia Occidentalis) ou Reino dos Francos occidentais (Regnum Francorum occidentalium), que constituíu a etapa inicial do Reino de Francia (843-987).
A entrada da cidade na Liga Hanseática, unha federación de comercio de cidades dos Países Baixos, Alemaña e Escandinavia, só trouxo máis beneficio a unha cidade que se estaba convertendo nunha das máis ricas de Europa. Esta liga creárase a mediados do século XIII como unha alianza entre Hamburgo e Lübeck, para protexer os seus intereses comerciais e compartir o control das rotas comerciais. Esta primitiva Hansa firmou, en 1252, uns acordos con Flandres, coa cidade de Bruxas, a maior deste país, e entraba a formar parte da unión de Hamburgo e Bremen.
A entrada de Flandres como parte do Reino de Francia en 1297, e a resistencia a aceptar as políticas provenientes da coroa por parte dos flamengos, resultou nun aumento das tensións sociais, as cales empeoraron co encarceramento por parte de Filipe IV de Francia do conde de Flandres e o nomeamento dun novo gobernador.
O 18 de maio de 1302, tras seren expulsados dos seus fogares para poder acoller as tropas do exército francés, o pobo de Bruxas volveu á cidade, instigados por Jan Breydel e Pieter de Coninck, e asasinou a calquera francés que lograron atopar.
Independizada do Reino de Francia en 1302, uniuse ao Ducado de Borgoña en 1384. O establecemento en 1419 de Filipe III, o bo, conde de Borgoña, coa súa corte en Bruxas, trouxo unha prosperidade cultural importante á cidade, baixo o mando dos Habsburgo, que se estendeeu durante todo o século XV. Nesta época estiveron no exilio na cidade Ricardo III e Eduardo IV de Inglaterra. Tamén nesta época William Caxton imprimiu en Bruxas o primeiro libro en inglés.
En 1512 integrouse nos Países Baixos españois, pasando a formar parte das Dezasete Provincias en 1549.
Desde 1713 a 1790 foi unha posesión do Imperio austríaco e, en 1790, formou parte dos efémeros Estados Unidos de Bélxica, desaparecendo definitivamente en 1795 coa invasión francesa.
A partir do século XVI, os sedimentos pecharan sensiblemente a canle aberta, polo que o poder económico da cidade sufriu un serio revés. miniatura|centro|900px|Vista da Grand Place, Bruxas.
Lugares de interese
miniatura|Canal de Bruxas. O centro histórico de Bruxas é peonil, e ten diversos monumentos góticos. Destacan a igrexa da Nosa Señora, a catedral de San Salvador, a praza do Burg -onde están a casa consistorial e a basílica do Santo Sangue-, o Rozenhoedkaai, a praza Maior (Grote Markt), cun campanario gótico (Belfort) de 83 metros de altura e máis de 300 chanzos. O Begijnhof ou beaterio é un tranquilo xardín que destaca pola súa beleza, especialmente se se visita na primavera. A cidade alberga unha das sedes do Colexio de Europa. O Museo comunal de Belas Artes é o Museo Groeninge, onde poden verse obras de flamengos primitivos como Jan Van Eyck, Gerard David ou Hugo van der Goes.
Milly Quezada
miniatura|dereita|Milly Quezada Milagros Quezada Borbón, moito máis coñecida no mundo da industria musical como Milly Quezada, nada o 21 de maio de 1955, é un cantante dominicana de merengue, gañadora de 4 premios Grammy latino.
O Couto, Montouto, Abegondo
O Couto é un lugar da parroquia de Montouto no concello coruñés de Abegondo na Comarca da Coruña. Tiña 21 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 8 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Carlos Fuertes Peralba
Carlos Fuertes Peralba, nado o 27 de setembro de 1907 en Gondomar e finado o 22 de novembro de 1965 na cidade de Madrid, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Doutorouse en Dereito na Universidade de Madrid, mais non exerceu a avogacía, senón que tomou o camiño do xornalismo. Foi o primeiro xornalista español que transmitiu en directo os partidos de fúbol aos oíntes na radio, nun momento no que aínda se facían estas difusións desde o campo mesmo. A súa fama de gran locutor chegoulle despois de retransmitir os campionatos de fútbol de 1934, desde Roma, facendo chegar aos oíntes españois aqueles partidos. Fuertes pasou a formar parte da sección deportiva da Axencia EFE en outubro de 1940 e exerceu a xefatura do Departamento de Deportes, creado en 1939 coa denominación de "Alfil".
Voivodato de Bracław
miniatura|dereita|200px|Localización do voivodato na Coroa de Polonia e Lituania. O voivodato de Bracław (en województwo bracławskie) foi unha división administrativa do Gran Ducado de Lituania (dende 1566), cedida a partir de 1569 á Coroa do Reino de Polonia. A súa capital foi a cidade de Bracław.
The New Record by My Bloody Valentine
The New Record by My Bloody Valentine é o segundo EP da banda irlandesa de rock alternativo My Bloody Valentine, publicado en setembro de 1986 a través do selo Kaleidoscope Sound. Gravado nos Alaska Studios de Londres, o son do EP está influenciado polo C86, unha ramificación do indie pop, e afástase do son post-punk dos inicios do grupo.
O escritor de Allmusic Nitsuh Abebe falou de The New Record by My Bloody Valentine como "un punto vital no desenvolvemento do son [da banda]" e refírese a el como "o punto no cal a banda comezou a experimentar coa música pop e o noise", influenciada por The Jesus and Mary Chain.[1] Tras o seu lanamento, The New Record by My Bloody Valentine chegu ao número peaked at number 22 da lista británica de sinxelos independentes.
Correpresor
En bioloxía molecular, un correpresor é unha substancia que inhibe a expresión de xenes. Nos procariotas, os correpresores son pequenas molécuas, mentres que nos eucariotas son proteínas. Un correpresor non se une directamente ao ADN, senón que o regula indirectamente ao unirse a un represor.
Un correpresor regula á baixa (ou reprime) a expresión de xenes ao unirse e activar unha molécula represora. O represor á súa vez únese ao promotor dun xene (unha secuencia de ADN adxacente ao xene regulado), bloqueando deste modo a transcrición de dito xene.
Los Ausines
Los Ausines é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 151 habitantes (INE 2012).
Correpresor
Procariotas
Nos procariotas o termo correpresor utilízase co significado de ligando activador dunha proteína represora. Por exemplo, o represor do triptófano (TrpR) de Escherichia coli só pode unirse ao ADN e reprimir a transcrición do operón trp se o seu correpresor o triptófano se une a el. O TrpR en ausencia de triptófano denomínase aporrepresor e é inactivo e non pode reprimir a transcrición. O operón trp codifica encimas responsables da síntese do triptófano. Iso quere dicir que o triptófano é o produto final da expresión dos xenes dese operón, pero tamén funciona como correpresor, regulando a súa propia síntese. Por tanto, neste operón funciona un mecanismo de retroalimentación negativa que regula a biosíntese do triptófano. Cando hai moito triptófano na célula o resultado é que se deixa de producir máis triptófano.