cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lamas, Santalla, Ribeira de Piquín
Lamas é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Xogos Olímpicos de Inverno de 1976
Os XII Xogos Olímpicos de Inverno celebráronse en Innsbruck, Austria.
Lamas, Santalla, Ribeira de Piquín
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1976
Países participantes
Os países que participaron nos XII Xogos Olímpicos de Inverno son os seguintes:
A Gándara, Lesón, A Pobra do Caramiñal
A Gándara é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Virxilio da Silva
Virxilio da Silva, nado en Portonovo o 26 de xuño de 1984, é un guitarrista de jazz galego.
Traxectoria
Tras formarse no conservatorio estudou jazz no Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra obtén a licenciatura en jazz na ESMAE do Porto. Toca co seu Quinteto e co SOS trio ademais de acompañar a numerosos músicos (Abe Rábade, Paco Charlín).
El Tanque
250px|miniatura|Igrexa de San Antonio de Padua El Tanque é un concello español situado no noroeste da illa de Tenerife, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias. É un dos tres concellos da illa, xunto con Tegueste e Vilaflor de Chasna, que non ten costa.
Limita ao norte e leste con Garachico, ao sur con Santiago del Teide e ao oeste con Los Silos. O concello acada a súa altitude máxima no cono volcánico coñecido como Montaña Grande de Abeque, de 1.745 metros. A capital municipal atópase a 604 metros sobre o nivel do mar.
Tiña en 2016 unha poboación de 2.658 habitantes, agrupados nos núcleos de El Tanque, Erjos del Tanque, Ruigómez e San José de los Llanos.
Experimentos de Hershey e Chase
Os experimentos de Hershey e Chase foron unha serie de experimentos levados a cabo en 1952 por Alfred Hershey e Martha Chase, onde se confrimaba que o ADN era o material xenético, algo que xa demostrara en 1944 o experimento de Avery, MacLeod e McCarty. Aínda que os biólogos xa coñecían a existencia do ADN dende 1869, naquela altura de mediados do século XX a maioría aínda consideraba que eran as proteínas as responsábeis de transportar a información hereditaria.
Hershey e Chase fixeron os seus experimentos no bacteriófago T2, un virus ao que se lle identificara a estrutura recentemente grazas ao microscopio electrónico. O bacteriófago consiste nunha soa cuberta proteica ou cápside que contén o material xenético, e infecta unha bacteria cando se adhire á súa membrana externa, inxecta o material e lle deixa acoplada a cápside. Como consecuencia, o sistema xenético da bacteria reproduce o virus.
Nun primeiro experimento, marcaron o ADN dos bacteriófagos co isótopo radioactivo fósforo-32 (P-32). O ADN contén fósforo, a diferenza dos 20 aminoácidos que forman as proteínas. Deixaron que os bacteriófagos infectasen as bacterias Escherichia coli e posteriormente retiraron as cubertas proteicas das células infectadas mediante unha licuadora e unha centrifugadora. Con iso descubriron que o indicador radioactivo era visible só nas células bacterianas, e non nas cubertas proteicas.
Nun segundo experimento, marcaron os bacteriófagos co isótopo xofre-35 (S-35). Os aminoácidos cisteína e metionina conteñen xofre, a diferenza do ADN. Trala separación, acharon que o indicador estaba presente nas cubertas proteicas, pero non nas bacterias infectadas, co que se confirmou que é o material xenético o que infecta as bacterias (véxase tamén o experimento de Griffith).
Hershey recibiu o Premio Nobel de Medicina en 1969, compartido con Max Delbrück e Salvador Luria, polos seus descubrimentos en relación coa estrutura xenética dos virus.
Monarquía de Xullo
Proclamada o 9 de xullo de 1830 despois das chamadas Tres Gloriosas Trois Glorieuses, a Monarquía de Xullo 1830 - 1848 sucedeu en Francia á Segunda Restauración. A rama menor dos Borbóns a dinastía de Orleáns accede ao trono a mans de Luís Filipe I como rei dos franceses. O seu reinado comeza co problema da Revolución de 1830 e se atopara con outros varios que acaban por instaurar a Segunda República. A Monarquía de Xullo, marca á fin da monarquía en Francia.
A crise da monarquía
miniatura|esquerda|150px|Luís Filipe I de Francia. En 1846, as colleitas son moi malas. O aumento do prezo do trigo, base da alimentación, provoca a escaseza. O poder adquisitivo baixa. O consumo interior non progresa, provocando unha crise industrial de superprodución. Inmediatamente os patróns se adaptan recorrendo ao despedimento. Inmediatamente, se asiste a unha retirada masiva dos aforros populares, o sistema bancario está en crise. As quebras multiplícanse, os cursos da Bolsa caen. O Estado reacciona importando trigo ruso, o que volve a balanza comercial negativa. Os grandes traballos paran. As manifestacións sucédense. En 1847 prodúcense os motins de Buzançais. En Roubaix, un 60% dos obreiros están en paro. Os asuntos de corrupción (asunto Teste-Cubières) e os escándalos (asunto Choiseul-Praslin) manchan o réxime. As asociacións que se encuadran e as reunións públicas prohibidas a partir de 1835 bloquean á oposición. Para pasar esta lei, os opositores seguen os enterros civís dalgúns deles, que se transforman en manifestacións públicas. As celebracións familiares e os banquetes serven tamén de pretexto ás reunións. A campaña dos banquetes, ao final do réxime, desenvólvese en todas as grandes cidades de Francia. Luís Filipe endurece o seu discurso e prohibe o banquete de peche o 14 de xaneiro de 1848. O banquete, aprazado ao 22 de febreiro, provoca a Revolución de 1848.
Santiago del Teide
250px|miniatura|Santiago del Teide co [[Teide ao fondo.]] Santiago del Teide é un concello español situado no oeste da illa de Tenerife, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias. Orixinalmente chamábase Valle de Santiago, pero pasou a chamarse Santiago del Teide o 27 de xuño de 1916 para diferencialo da localidade homónima da illa de La Gomera.
Limita ao norte con Los Silos, El Tanque, Garachico e Icod de los Vinos, ao leste con La Orotava, ao sur con Guía de Isora e ao oeste co océano Atlántico e con Buenavista del Norte. O concello acada a súa altitude máxima no Cerro de las Chajoras, de 2.674 metros. A capital municipal atópase a 930 metros sobre o nivel do mar.
Tiña en 2016 unha poboación de 11.338 habitantes, agrupados nos núcleos de Acantilados de Los Gigantes, Arguayo, Las Manchas, El Molledo, Puerto de Santiago, El Retamar, Santiago del Teide, Tamaimo e Valle de Arriba.
Papercutz (grupo musical)
Os Papercutz son unha banda portuguesa de música electrónica formada en 2005 no Porto, Portugal. Bruno Miguel é o único membro oficial e por tanto o único responsábel pola súa dirección. Antes de comezar a gravación de cada álbum, Bruno recruta unha banda temporal. Entre os colaboradores pasados inclúense as vocalistas principais Melissa Veras e Marisa Pinto e os multi-instrumentistas Bruno Ribeiro e Francisco Bernardo.
Traxectoria
Annie Nightingale, xurado do programa The People’s Music Awards en 2009, clasificounos como 'interesantes e producindo un son orixinal'. No mesmo ano, o álbum de estrea Lylac foi lanzado pola editora canadense independente Apegenine recordings e o single Ultravioleta rmx's incluíu remixes de Riz Maslen(Neotropic) e a estrea de The Sight Below antes deste asinar contrato coa Ghostly International. O álbum foi ben recibido pola prensa e comunidade musical, e tivo proxección en publicacións de relevo como a Textura, a Cuemix-magazine , a Tokafi , a Cylic Defrost , a Subba-cultcha , a Organ Mag , a The Silent Ballet que lle chamou 'un comezo promisor que debería ser unha carreira brillante' e a Record Collector que comparou o traballo de precisión de Bruno co dos Four Tet.
Entre 2009 e 2010, o grupo actuou en Europa e os Estados Unidos nos Festivais SXSW e Exit e asinaron contrato coa editora británica Audiobulb Records cun novo álbum de remixes. 'Do outro lado do espelho' (Lylac ambient reworks) destacouse en Drowned in Sound, o que permitiu a clasificación do álbum como 'notabelmente coherente e tocante' ao contrario dalgúns outros discos de remesturas, contando coa participación de artistas de música ambiente como Taylor Deupree, Keith Kenniff e Simon Scott entre outros.
Valentín Arias
Valentín Arias López, nado na Vilerma (Maside, Sarria) o 21 de abril de 1934 e finado en Sarria o 25 de marzo de 2011, foi un escritor, tradutor e ensaísta galego. Foi o pai da escritora Xela Arias.
Traxectoria
Diplomado en Maxisterio, exerceu como mestre e director da Escola Primaria de Orientación Agrícola da Granxa de Barreiros (1955-1965). Dirixiu explotacións de froiteiras en Chantada e Outeiro de Rei (1965-1968) e participou no movemento agrícola cooperativista de Lugo organizando unha Cooperativa Escolar de Producións Hortícolas (1968-1969). Dende 1969 e ata a súa xubilación en 1994, exerceu a docencia na Escola de EXB de Moledo (Sárdoma, Vigo). Traballou na Fundación Penzol (1970-1975) e foi xerente da Editorial Galaxia (1975-1978). Colaborou en El Progreso e Grial. Recibiu o premio de Tradución Plácido Castro en 2001.
En 2008, a entón Consellería de Cultura e Deporte homenaxeou a Valentín Arias co gallo do Día Internacional da Tradución, celebrado o 30 de setembro daquel ano. Recoñecía e premiaba deste xeito o traballo desenvolvido durante anos.
Obra
miniatura|Placa conmemorativa na casa na que viviu na [[A Vilerma, Maside, Sarria|Vilerma.]]
Traducións
miniatura|dereita|Valentín Arias
British Library
miniatura|dereita|Vista aérea da biblioteca. A British Library é a biblioteca nacional do Reino Unido e unha das maiores do mundo. Foi creada en 1753 e no século XXI conta con aproximadamente 150 millóns de publicacións. A biblioteca contén libros, mapas, periódicos, partituras, patentes, manuscritos e selos, entre outros obxectos. Están en 625 km de andeis que crecen unha media de 12 quilómetros cada ano. O espazo de lectura ten capacidade para 1 200 lectores.
Cada ano, xenérase seis millóns de buscas no seu catálogo en liña e máis de 100 millóns de obxectos son ofrecidos a lectores de todo o mundo.
Entre as coleccións especiais da Biblioteca Británica atópase un caderno de notas de Leonardo da Vinci, material orixinal da data 300 AEC, unha Carta Magna, unha gravación do discurso experimental de Nelson Mandela, preto de 50 millóns de patentes, 310 000 volúmenes de manuscritos, de Jane Austen a James Joyce, de Händel a The Beatles, máis de 260 000 títulos de periódicos e máis de catro millóns de mapas.
Tivo un desenvolvemento importante a mediados do século XIX baixo a dirección de Panizzi, que tentou transformala nunha institución de estudo e investigación así como facilitar o acceso aos fondos por parte dos usuarios. En 1971 o goberno británico recoñeceuno como organismo independente.
Rodolfo Rodríguez
Rodolfo Sergio Rodríguez Rodríguez, nado o 20 de xaneiro de 1956 en Montevideo, é un exfutbolista uruguaio. Xogaba na posición de porteiro e foi internacional coa selección uruguaia, sendo o xogador que máis veces vestiu a camisola nacional.
Traxectoria
Comezou a súa carreira en Cerro en 1971, sendo transferido a Nacional en 1976. No equipo do Parque Central Rodríguez xogou até 1984, obtendo o Campionato Uruguaio de Fútbol de 1977, 1980 e 1983, a Copa Liberadores 1980 e a Copa Intercontinental de 1980, consagrándose como un dos mellores porteiros da historia do equipo tricolor.
En 1984, Rodríguez foi vendido ao Santos do Brasil, club co que gañou o Campionato Paulista de 1984. Permaneceu no equipo de Pelé até 1987, converténdose nun dos grandes ídolos da afección. En 1986 foi convocado para xogar na súa selección o Mundial de México 1986, pero unha grave lesión na xira previa deixouno sen disputar o Mundial.
En 1987 Rodríguez pasa a xogar no fútbol europeo, máis precisamente no Sporting de Lisboa, club no que estivo até 1989. En 1990, Rodríguez retorna ao Brasil para xogar en Portuguesa, e en 1992 firma co Bahia, equipo co que gaña o Campionato Baiano en 1993 e no ano do seu retiro do fútbol, 1994.
Selección nacional
Coa selección celeste, gañou a Copa de Ouro en 1980, e a Copa América de 1983. Formou parte do cadro uruguaio que disputou a Copa Mundial de Fútbol de 1986, pero non puido xogar ningún partido, por estar lesionado. Rodolfo Rodríguez é o futbolista con máis presenzas na selección de fútbol do Uruguai ao disputar 78 encontros, recibindo 69 goles.
Tina Fey
miniatura|Tina Fey en 2014 Elizabeth Stamatina "Tina" Fey, nada o 18 de maio de 1970 en Upper Darby Township, é unha actriz, humorista, guionista e produtora estadounidense.
Traxectoria
Tras graduarse pola Universidade de Virxinia en 1992, Fey mudouse a Chicago para recibir clases no grupo de teatro da improvisación The Second City, optando pola comedia, recibindo unha invitación para entrar no seu elenco en 1994, tres anos máis tarde traballou como guionista para Saturday Night Live, converténdose en guionista xefe en 1999, e o ano seguinte comezou a saír diante as cámaras, durante ese tempo foi copresentadora do segmento Weekend Update. Despois de deixar o programa creou en 2006 a súa propia serie de televisión 30 Rock, baseada nas súas propias experiencias como guionista do Saturday Night Live, xa que Fey interpreta xustamente a guionista xefe dun programa do mesmo estilo.
En 2004, Fey debutou no cine, como guionista e protagonista da comedia xuvenil Mean Girls. En 2008, participou no filme de comedia Baby Mama, xunto con Amy Poehler. En 2009, Fey gañou un Emmy polo seu retrato satírico de Sarah Palin, candidata polos republicanos a vicepresidente nunha aparición como convidada en Saturday Night Live. En 2010, Fey gañou o Premio Mark Twain e protagonizou Crazy Night.
Celoma
miniatura|dereita|200px|O celoma é unha cavidade que se forma a partir do mesoderma.
O celoma é a cavidade xeral secundaria do corpo chea dun líquido chamado líquido celomático que se forma no mesoderma dos animais celomados ou eucelomados. A diferenza do que acontece co pseudoceloma, este está limitado por un epitelio chamado peritoneo.
Características e funcionaliade
Entre as súas utilidades, nos diferentes grupos taxonómicos, están as seguintes:
Formación
Nos embrións dos animais deuteróstomos (equinodermos, cordados) o mesoderma e o celoma orixínase por enterocelia, fenómeno que consiste na proliferación de células do arquénteron (cavidade dixestiva embrionaria) cara o blastocele para formar o mesoderma e o seu posterior oco para formar el celoma. Por iso, estes animais denomínanse enterocelomados.
Nos embrións dos animais protóstomos (anélidos, moluscos, artrópodos) o mesoderma e o celoma orixínanse por esquizocelia; células situadas no punto de unión do endoderma e o ectoderma proliferan e emigran cara o blastocele e forman o mesoderma, a partir do cal fórmase o celoma. Estes animais reciben o nome de esquizocelomados.
Clasificación dos animais segundo a presenza/ausencia de celoma
Ata hai pouco tempo, os zoólogos agrupaban os animais segundo as características do celoma. A presenza ou ausencia de celoma e a forma en que se orixinou críase que era importante na comprensión das relacións filoxenéticas dos filos animais. Non obstante, recentes probas en filoxenia molecular suxiren que estas características non son tan informativas como se pensou anteriormente xa que se cre que o celoma puido ter xurdido dúas veces, unha en protóstomos e outra vez entre os deuteróstomos.
Nos adultos, o celoma persiste de forma moi variable. O celoma pódese conservar nas cavidades dos segmentos corporais, actuando entón de esqueleto hidrostático, na luz das gónadas e de gonodutos (e entón recibe o nome de gonocele), na luz dos órganos excretores, como os nefridios (nefrocele), nas cavidades pericárdicas, así como na luz de determinados sistemas circulatorios.
A existencia do celoma fixo posible un gran avance na evolución e a diversificación dos grandes grupos animais: anélidos, artrópodos, vertebrados e moluscos, grazas a que a compartimentación corporal axudou a que os diferentes sistemas e órganos do corpo tiveran unha mellor división de tarefas, coa súa conseguinte especialización.
Roger Ashton-Griffiths
Roger Ashton-Griffiths, nado o 19 de xaneiro de 1957 en Hertfordshire, é un actor, director de cine e escritor inglés.
Traxectoria
Graduouse na Universidade de Lancaster e na Universidade de East London. Comezou a súa carreira como cantante coa Ópera Nacional de Inglaterra no Coliseo de Londres.
Ten aparecido en numerosos filmes, entre os que se inclúen The Brothers Grimm e Brazil de Terry Gilliam, Destino de cabaleiro, Gangs of New York de Martin Scorsese, Pirates de Roman Polanski, The Cook, the Thief, His Wife and Her Lover de Peter Greenaway e You Will Meet a Tall Dark Stranger de Woody Allen.
Tamén traballou moito en televisión, incluíndo Margaret e The Tudors (2009).
Século -XV
século XVI adC < século XV adC > século XIV adC
O século XV antes de nosa era comezou o 1 de xaneiro do ano 1500 a.C. e terminou o 31 de decembro de 1401 a.C.
Garachico
250px|thumb|Vista da illa e do porto de Garachico. Garachico é un concello español situado no norte da illa de Tenerife, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias.
Limita ao norte co océano Atlántico, ao leste con Icod de los Vinos, ao sur con Santiago del Teide e ao oeste con El Tanque e Los Silos. O concello acada a súa altitude máxima no Cerro de los Roques Blancos, de 2.171 metros. A capital municipal atópase xunto ao mar.
Tiña en 2016 unha poboación de 4.916 habitantes, agrupados nos núcleos de La Caleta de Interián, Las Cruces, Garachico, Genovés, El Guincho, La Montañeta, San Juan del Reparo e San Pedro de Daute.
Eurocopter AS355 Écureuil 2
O Eurocopter AS355 Écureuil 2 (agora Airbus Helicopters), tamén chamado Twin Squirrel, é un helicóptero lixeiro utilitario bimotor fabricado orixinalmente por Aérospatiale en Francia (despois parte do Eurocopter Group e hoxe Airbus Helicopters). O AS355 está comercializado en Norteamérica como o TwinStar.
Deseño e desenvolvemento
O desenvolvemento en Aérospatiale comezou a principios dos 70 para substituír o Aérospatiale Alouette II, e o primeiro voo tivo lugar o 27 de xuño de 1974. Unha versión de dous motores, coñecida como o Écureuil 2, Twin Squirrel, ou en Norteamérica como o TwinStar, voou por vez primeira o 28 de setembro de 1979.
A pesar da introdución do Eurocopter EC130 en 2001, a produción tanto do AS350 como do AS355, e dos seus equivalentes militares AS550 e AS555 Fennec, continuou durante algún tempo. En 2007 entrou en servizo a variante máis capaz AS355 NP con motores FADEC. En setembro de 2015 Airbus Helicopters anunciou que remataría de fabricar o AS355 para centrarse en helicópteros con mellores vendas (a produción do AS350 aínda continua). A fabricación do AS355 continuou ata 2016 cando se completou a lista de pedidos.
Bimotores
dereita|miniatura|AS355N Twin Squirrel dereita|miniatura|Twin Squirrel da policía de Malaisia dereita|miniatura|AS355 Ecureuil 2 dereita|miniatura|AS355 de BBC News
Britpop
O britpop foi un xénero de rock alternativo británico e un movemento que foi moi popular sobre todo en Gran Bretaña a mediados dos anos 90. O britpop emerxeu da escena indie aprincipios da década dos 90 e estaba caracterizado por bandas influenciadas polo pop guitar británico dos anos 60 e 70. O movemento desenvolveuse como unha reacción contra varias tendencias musicais e culturais de finais dos 80 e principios dos 90, particularmente o fenómeno grunge dos Estados Unidos.
A pesar de que as bandas de britpop non tiñan un son unificado elas foron agrupadas xuntas polos medios primeiramente como unha escena musical, máis que como un xénero propiamente, e posteriormente como un movemento cultural nacional. Blur, Oasis e Pulp son considerados os grupos máis representativos do britpop, e outras bandas asociadas a este movemento son Suede, Elastica, Ocean Colour Scene, Supergrass e The Verve. Esas bandas levaron o rock alternativo británico cara o mainstream e formaron a espiña dorsal dun movemento cultural británico aínda maior denominado "Cool Britannia".
A pesar de que as súas bandas máis populares foron capaces de manter o seu éxito comercial internacionalmente, sobre todo en Norteamérica, o movemento en gran parte se disolveu cara finais da década dos 90.
Estilo, raíces e influencias
As bandas de britpop estiveron fortemente influenciadas pola música inglesa dos anos 60 e 70, especialmente polas bandas de British Invasion coma The Beatles, The Rolling Stones, The Who, The Kinks e The Small Faces; por artistas de glam rock coma David Bowie e T. Rex; e grupos de punk rock como os Sex Pistols, The Jam, os Buzzcocks e Wire. As influencias específicas de cada banda varían: Blur e Oasis beben dos Kinks e dos Beatles respectivamente; mentres que Elastica está máis influenciada polo arty punk rock.
As bandas de rock alternativo da escena indie dos 80 e de principios dos 90 foron on antecesores directos do movemento britpop. A influencia de The Smiths foi común na maioría dos artistas britpop. A escena Madchester, encabezada por The Stone Roses, Happy Mondays e Inspiral Carpets (para quen Noel Gallagher de Oasis traballara de roadie), foi a raíz máis inmediata do britpop.
En termos de estilo, as bandas de britpop confiaban en temas pegadizos e escribían letras con temáticas afíns á mocidade británica da súa xeración. Estas bandas denunciaban que os grupos de shoegazing e grunge eran irrelevantes e non lle dicían nada ás súas vidas. Damon Albarn de Blur resumiu a súa actitude en 1993 cando despois de que lle preguntasen se Blur era unha "banda anti-grunge" dixo, "se o punk tratábase de desfacerso dos hippies, entón esu estou desfacéndome do grunge". A pesar da declarada inimizade entre os xéneros, algúns elementos eran comúns a ambos.
Lesón, Lesón, A Pobra do Caramiñal
Lesón é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 109 habitantes (54 homes e 55 mulleres).
Campionato europeo de baloncesto de 2007
O Campionato Europeo de baloncesto de 2007 (tamén coñecido como Eurobasket 2007) disputouse en España entre os días 3 e 16 de setembro de 2007. É o campionato europeo número XXXV, e contou con 16 seleccións participantes.
Está organizado por FIBA Europa, a sección europea da Federación Internacional de Baloncesto (FIBA) e mais pola Federación Española de Baloncesto (FEB), sendo a terceira vez que España é escollida como anfitrioa do Eurobasket, xa que xa o fora en 1973 e en 1997.
Sedes
200px|miniatura|dereita|[[Pazo dos Deportes da Comunidade de Madrid, sede da rolda final.]]
Proceso de clasificación
miniatura|dereita|300px|Situación dos países participantes no Eurobasket 2007. En vermello, o país organizador.
Os nove equipos que se clasificaron para o Campionato mundial de baloncesto de 2006 tamén conseguiron a súa cualificación automática para o Eurobasket 2007. Estes foron Grecia, Alemaña, Francia, España, Lituania, Eslovenia, Serbia, Italia e Turquía.
Outros seis equipos, pertencentes á División A, lograron o seu posto nunha fase previa de clasificación que se disputou do 31 de agosto ó 16 de setembro de 2006, no que conseguiron ó pase á fase de grupos Croacia, República Checa, Letonia, Polonia, Portugal e Rusia.
O derradeiro posto acadouno Israel no Torneo de Clasificación Adicional disputado en Maó (Menorca), disputado en agosto de 2007. Ese torneo relegaría a Suecia e a Dinamarca á División B.
Cadros de xogadores
Para este campionato cada unha das 16 seleccións participantes contará con 12 xogadores, o que fai un total de 192 inscritos.
1588
Outros
Historia ano a ano
Álex Susanna
Àlex Susanna i Nadal, nado en Barcelona o​​12 de setembro de 1957, é escritor, profesor, poeta e promotor cultural. Foi director da Fundación Caixa Catalunya La Pedrera (2004-2010), do Institut Ramon Llull (2013-2016) e da Axencia Catalá do Patrimonio Cultural (2016-2017).
Traxectoria
É licenciado en Filoloxía Catalá na Universidade de Barcelona. Foi profesor de literatura catalá e teoría da literatura na Universitat Rovira i Virgili (1982-1992), fundador e director da Editorial Columna (1985-1999), do selo discográfico Columna Música (1997-2000) e do Festival Internacional de Poesía de Barcelona (1984-2000). Tamén codirixiu a colección de novelas "El Cercle de Viena", en Viena Edicions. Máis tarde converteuse en director de Cultura do Institut Ramon Llull (2002-2004), director da Fundación Caixa Catalunya, e director de Cultura da Obra Social de Catalunya Caixa en La Pedrera (2009-2013). En 2013 foi nomeado director do Institut Ramon Llull. Tres anos despois, en marzo de 2016, entregou o posto a Manuel Forcano, para que fose o director da Axencia Catalá do Patrimonio Cultural, ata que foi destituído en xullo de 2017. En xaneiro de 2020 ingresou na Fundación Vila Casas como director de arte.
Ademais de poeta e prosista, como crítico de arte publicou numerosos textos para catálogos e artigos sobre exposicións. Entre as súas traducións inclúense Monsieur Teste de Paul Valéry, Quatre Quartets, de T.S. Eliot (1984 e 2011), Irene de Aragon, Cal.ligrams de Apollinaire (2008). Tamén colaborou como columnista en diversos medios de comunicación, como Avui e El Mundo, entre outros. A súa obra foi traducida ao español, francés, portugués, inglés, italiano, croata, grego, hebreo, árabe, chinés e ruso. É membro da Academia Europea de Poesía e está representando a Agència Literària Balcells.
Lagares, Luama, Ortigueira
Lagares é un lugar da parroquia de Luama no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 4 habitantes no ano 2011, dos cales 3 eran homes e 1 muller.
Manuel Montero Corbeira
Manuel Montero Corbeira, nado en Fene cara a 1908 e finado en Ferrol o 30 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Dirixente socialista de Fene, colaborou en Fene Solidario e foi administrador de Cultura Campesina. Emigrou a Cuba e foi secretario da sociedade Naturales del Ayuntamiento de Fene na Habana en 1918. Retornado a Galicia, foi secretario da sociedade Café Galicia da Coruña en 1926. En 1930 presidiu a Agrupación socialista da Coruña, e volveu ser elixido presidente en 1931 e 1932. Formou parte da candidatura socialista ás eleccións de novembro de 1933. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sacado de casa cunha corda xunto ao seu cuñado Luis Martínez Hermida. Ambos apareceron mortos na porta do cemiterio de Catabois.
Volcán
miniatura|250px|Diagrama dun bordo destrutivo causando [[terremotos e unha erupción volcánica]] Un volcán é unha estrutura xeolóxica pola cal emerxe magma (rocha fundida) e gases do interior dun planeta. O ascenso ocorre xeralmente en episodios de actividade violenta denominados erupcións, nas cales o volcán inxecta altas cantidades de poeira, gas e aerosois na atmosfera, podendo causar arrefriamento climático temporal.
Ao acumularse o material arrastrado do interior fórmase unha estrutura cónica en superficie que pode atinxir alturas dunhas centenas de metros ata varios quilómetros. Ao conduto que comunica o reservorio de magma ou cámara magmática en profundidade coa superficie denomínaselle cheminea. Esta termina na cima do edificio volcánico, o cal esta rematado por unha depresión ou cráter.
Algúns volcáns, logo de sufrir erupcións grandes, colápsanse formando enormes depresións nas súas cimas que superan o quilómetro de diámetro. Estas estruturas reciben o nome de caldeiras.
A viscosidade (fluidez) das lavas guindadas por volcáns esta controlada pola súa composición química. Así, lavas máis fluídas, ou de tipo hawaiano, teñen composicións ricas en ferro e magnesio e teñen un contido baixo en sílice. Estas ó saír da cheminea almacénanse no cráter ou caldeira ata deitar por fóra, formándose ríos de lavas que poden fluír distancias de varias decenas de quilómetros.
As lavas viscosas teñen un alto contido en sílice e vapor de auga. Dado que flúen pobremente, forman un tapón na cheminea o que dá lugar a erupcións explosivas, aumentando o tamaño do cráter. En casos extremos poden destruír completamente o edificio volcánico como sucedeu durante a erupción do Monte Santa Helena en 1980.
Grupo irmán
Grupo irmán (en inglés sister group) é un termo utilizado na sistemática cladística. En filoxenética dous taxons que forman xuntos un taxon monofilético dise que son, un con respecto ao outro, un grupo irmán'''.
Volcán
Polo xeral os volcáns están asociados aos límites de placas tectónicas, aínda que hai excepcións como o vulcanismo de puntos quentes ou hot spots situados no interior de placas tectónicas tal como é o caso das illas Hawai, teoría barallada tamén para a orixe do Arquipélago Canario.
Grupo irmán
Por exemplo, nesta clasificación dos Hominoidea, o grupo dos Panini (chimpancés) e o dos Hominini (humanos) son dous grupos irmáns e xuntos forman o taxon dos Homininae.
Volcán
No 2020 confirmouse que as erupcións volcánicas poden ser favorecidas por períodos de chuvias intensas.
Grupo irmán
miniatura|centro|400px|Superfamília dos hominoideos.
O termo grupo irmán refírese aos grupos relacionados máis estreitamente nunha árbore filoxenética. A expresión grupo irmán queda máis facilmente ilustrada por un cladograma:
Volcán
O volcán coñecido máis grande do Sistema Solar é Olympus Mons, situado en Marte e actualmente inactivo, cuns 600 km de base e uns 27 km de altura. Outras estruturas volcánicas salientables poden atoparse na superficie de Ío. miniatura|300px|Erupción dun volcán
Grupo irmán
O grupo irmán de A é B e o de B é A. Estes dous grupos en conxunto con todos os seus descendentes que proceden dun último antepasado común, constitúen un clado; o grupo irmán dese clado conxunto é C (pero C non é irmán de A ou de B, senón do clado de A e B en conxunto). A totalidade deste cladograma enraizaríase nunha árbore máis grande, no que se poderían atopar máis grupos irmáns nas diferentes ordes de ramificación. Nos estándares cladísticos A, B e C poden aquí representar especies ou taxons. En caso de que representen especies pode usarse o termo especie irmá (ou igual para outro taxon que se tratase). Tamén se usan taxon irmán ou clado irmán. Pode haber tres grupos irmáns ou máis, a condición de que entre eles haxa un mesmo grao de parentesco.
Malia o dito anteriormente, o termo grupo irmán ten moitas veces un uso relativo. O termo grupo irmán sempre se utiliza en relación ás análises filoxenéticas, e só se aplica aos grupos estudados nunha análise determinada. Un exemplo moi citado é que se comparamos as aves e os crocodilos, as aves serían un grupo irmán actual dos crocodilos. Isto só é certo se tratamos só con taxons existentes actualmente. As aves son unha ramificación da liñaxe dos dinosauros, e para chegarmos aos crocodilos teriamos que baixar pola árbore filoxenética e iriamos atopando varias ramificacións ata chegarmos ao antepasado común que teñen cos crocodilos, pero se comparamos "só" a aves e crocodilos, serían grupos irmáns. Por tanto, o termo grupo irmán debe verse como un termo relativo, sempre tendo presente que o grupo irmán é o máis estreitamente relacionado soamente de entre os grupos/especies/espécimes incluídos na análise.
Volcán
Actividade volcánica
A saída de produtos gasosos, líquidos e sólidos lanzados polas explosións constitúe o paroxismo ou erupcións do volcán. A actividade consiste no desprazamento das rocas ígneas ou en estado de fusión, desde o interior da cortiza terrestre cara ao exterior. Estes materiais saen á superficie terrestre como ríos de rocas fundidas.
A actividade volcánica pode supor cambios do clima, chegando a facer que durante un ano non haxa verán (como ocorreu en Europa e os Estados Unidos en 1816). As emisións (gases e cinza) poden afectar á atmosfera facendo que baixan as temperaturas. Se estas emisións á atmosfera ocorren na zona de converxencia intertropical, permite a súa expansión pola atmosfera do planeta.
Os volcáns pódense clasificar de diferentes maneiras tendo en consideración varios factores. Unha maneira popular de clasificar os volcáns magmáticos é pola súa frecuencia eruptiva. Os que teñen erupcións de maneira regular dise que están activos. Os que entraron en erupción en tempos históricos, pero agora non mostran actividade dise que están latentes ou durmidos, e os que non entraron en erupción en tempos históricos considéranse extintos. Con todo, estas clasificacións teñen un carácter popular e, especialmente, supor a extinción dun volcán, non ten unha base demasiada científica. Os científicos usan clasificacións que se refiren aos procesos de formación e erupción dun volcán en particular e ás formas resultantes.
Volcáns activos
miniatura|esquerda|Erupción do volcán [[Etna en Sicilia, (Italia), vista desde a Estación Espacial Internacional.]]
Os volcáns activos son aqueles que entran en actividade eruptiva. A maioría dos volcáns tan só de maneira ocasional entran en actividade e permanecen en repouso a maior parte do tempo. Afortunadamente para os seres vivos, que sofren a súa forza destrutiva, só uns poucos están nun proceso de erupción continua. O período de actividade eruptiva pode durar desde unha hora até varios anos. Este foi o caso do Pacaya. Os intervalos de calma entre erupcións poden durar meses, décadas e nalgúns casos, mesmo séculos. Aínda así, non se descubriu aínda un método seguro para predicir as erupcións.
Non existe un consenso real entre os vulcanólogos para definir cando un volcán está activo. A vida útil dun volcán pode variar desde meses até varios millóns de anos. Esta distinción, a miúdo non ten demasiado sentido sobre todo cando se compara coa expectativa de vida dos seres humanos ou, mesmo, das civilizacións. Por exemplo, moitos dos volcáns da Terra activáronse ducias de veces nos últimos mil anos, pero actualmente non están a mostrar signos de erupción. Tendo presente, pois, a longa vida útil dos volcáns estes son moi activos. Pero en comparación coa duración da vida humana, algúns poden facer interpretacións diferentes.
Os científicos adoitan considerar un volcán activo se actualmente está en erupción ou, se non é o caso, porque presentan sinais de inestabilidade, como pode ser unha actividade sísmica infrecuente ou unha emisión significativa de gases. Hai un certo consenso ao considerar que un volcán está activo se entrou en erupción ao longo do período Holoceno. A definición do Smithsonian Global Volcanism Program é que un volcán activo ten que estalar nos últimos 10 000 anos (o período Holoceno). Os tempos históricos son un prazo máis concreto para consideralos activos. Con todo, é importante sinalar que o lapso da historia difire de rexión a rexión. Na China e no Mediterráneo, a historia escrita remóntase a máis de 3.000 anos, pero no Noroeste Pacífico dos Estados Unidos e o Canadá, tan só é duns 300 anos, e en Hawai e Nova Zelandia, ao redor duns 200 anos.
Na actualidade no mundo hai preto de 500 volcáns activos, a gran maioría ao longo do Cinto de lume do Pacífico; e ao redor de 50 deles entran en erupción cada ano. Segundo algunhas estimacións, hai máis de 1500 volcáns potencialmente activos. Só nos Estados Unidos teñen controlados 50 volcáns activos. Estímase que 500 millóns de persoas viven preto de volcáns en actividade.
Volcáns durmidos e extintos
miniatura|Volcán [[Tavurvur de Papúa Nova Guinea, 2009.]] miniatura|esquerda|Erupción espectacular de Mont [[Saint Helens, estado de Washington.]] Os volcáns durmidos son aqueles que manteñen certos sinais de actividade, como poden ser a existencia de augas termais, e entraron en actividade de maneira esporádica. Dentro deste tipo de actividade adoitan considerarse as fumarolas e os volcáns cuns longos períodos de inactividade entre erupción e erupción.
Xogos Olímpicos de Inverno de 2010
Os XXI Xogos Olímpicos de Inverno celebráronse na cidade canadense de Vancouver, Columbia Británica, entre o 12 e o 28 de febreiro de 2010. Tras o fin deste evento, Vancouver organizou os Xogos Paralímpicos entre o 12 e o 21 de marzo dese mesmo ano.
Volcán
Volcáns durmidos e extintos
Os volcáns extintos son aqueles que estiveron en actividade durante períodos moi afastados e non hai indicios de que poidan reactivarse no futuro. Son moi frecuentes, aínda que a inactividade que os describe pódese reactivar novamente en moi raras ocasións, estes volcáns xeralmente deixaron de mostrar actividade dende hai moitos séculos antes de ser considerados extintos.
A actividade eruptiva é case sempre intermitente, posto que os períodos de paroxismo son seguidos por outros de repouso, durante os cales o volcán parece extinguido; pódense citar os casos do monte Vesuvio, o Teide, o Teneguía ou o monte Fuji.
Xogos Olímpicos de Inverno de 2010
A cidade de Vancouver foi elixida sede dos Xogos polo Comité Olímpico Internacional (COI) por riba das candidaturas surcoreana en Pyeongchang e austríaca en Salzburgo. Foi a terceira vez que os Xogos Olímpicos de Inverno tiñan lugar no Canadá, tras os Xogos Olímpicos de Inverno de 1976 e os Xogos Olímpicos de Inverno de 1988.
2.632 atletas inscribíronse inicialmente para os Xogos superando a marca establecida pola edición anterior, Turín 2006.
Volcán
Efectos
A erupción dun volcán é considerada unha grave catástrofe natural, por veces de consecuencias planetarias. Así como outros desastres desa natureza son imprevisíbeis e causan danos indiscriminados.
Por outro lado, os arredores dos volcáns, formados de lava arrefriada, tenden a estar formados por chans bastante fértiles para a agricultura.
Frecuentemente considéranse causantes de contaminación natural.
Xogos Olímpicos de Inverno de 2010
Elección da sede
Oito cidades presentaron a súa candidatura ante o COI antes do peche do proceso de recepción, o 4 de febreiro de 2001. Xunto a Vancouver, aspiraron a ser a sede dos XXI Xogos Olímpicos de Inverno as cidades Andorra la Vella, Berna, Harbin, Jaca, Pyeongchang, Salzburgo e Saraxevo.
Volcán
Clasificación de volcáns
Os volcáns xeralmente clasifícanse nas seguintes categorías:
Xogos Olímpicos de Inverno de 2010
Elección da sede
Seguindo o sistema de elección e avaliación implementado coa fin de solucionar os problemas detectados na elección da sede dos Xogos Olímpicos de Inverno de 2002, as cidades candidatas foron sometidas a unha revisión técnica por parte do Grupo de Traballo de Aceptación de Candidaturas, que as avaliou e procedeu a establecer cales delas non acadaban os requirimentos mínimos, para que os membros do COI puideran concentrar a súa elección sobre as restantes.
O Grupo de Traballo presentou o informe o 11 de xullo de 2002. Para a súa realización examinou as candidatas en dez apartados (apoio gobernamental e da opinión pública, infraestrutura xeral, infraestrutura deportiva, vila olímpica, condicións ambientais e impacto, aloxamento, transporte, seguridade, experiencia previa e finanzas) e confeccionou unha táboa de "concepto xeral" coa fin de descartar aquelas cidades que non estaban nas condicións adecuadas de ser a sede olímpica en 2008. A tal fin, o Grupo de Traballo considerou que, nunha cualificación de 0 a 10, non se debería elixir unha cidade que tivese unha cualificación inferior a 6.
Volcán
Volcán de escudo ou en escudo
miniatura|300px|Volcán Kanaga en Alasca, o 27 de xaneiro de 1994 Cando a lava expulsada polo volcán é fluída, do tipo hawaiano, o volcán adquire unha forma dunha estrutura ampla e abovedada, que pola súa aparencia son denominados “en escudo”. Un volcán en escudo está formado principalmente por lavas basálticas (ricas en ferro) e pouco material piroclástico. O maior volcán da Terra é o Mauna Loa, un volcán en escudo nas illas Hawai. O Mauna Loa nace nas profundidades do mar a uns 5000 metros e elévase sobre o nivel do mar por uns 4.170 metros, cuns 9,5 km de altura é maior que o Monte Everest. Os volcáns en escudo como o Mauna Loa fórmanse ao longo de millóns de anos grazas a ciclos de erupcións de lava que se van superpondo unhas con outras.
Xogos Olímpicos de Inverno de 2010
Elección da sede
Vancouver estivo entre as mellores cidades cualificadas en case a totalidade dos temas analizados e a súa cualificación final foi a mellor das oito candidaturas. A súa candidatura recibiu as seguintes cualificacións por apartado, ordenados de xeito decrecente conforme a mínima:
Volcán
Volcán de escudo ou en escudo
O volcán de escudo máis activo é o Kilauea, localizado na Illa de Hawai á beira de Mauna Loa. No período histórico o Kilauea entrou unhas 50 veces en erupción e é, polo tanto, o volcán deste tipo máis estudado. O resultado das erupcións constantes por millóns de anos deu lugar á creación das montañas máis grandes da Terra (se se ten en conta a altura contando dende a base no leito mariño).
Os xeólogos cren que as primeiras etapas de formación dos volcáns en escudo consisten en erupcións frecuentes de delgadas coadas de basaltos moi líquidos. A medida que proseguen as erupcións tamén se producen erupcións laterais. Normalmente co cesamento de cada fase eruptiva prodúcese o afundimento da área da cima. Nas últimas fases, as erupcións son máis esporádicas e a erupción piroclástica faise máis frecuente. A medida que isto sucede, as coadas de lava tenden a ser máis viscosas, o que provoca que sexan máis curtas e potentes. Todo isto á súa vez axuda a aumentar a pendente da ladeira da área da cima.
Os volcáns en escudo son moi comúns e tamén existen exemplares no Sistema Solar. O Monte Olimpo, en Marte é o máis grande coñecido ata a data e tamén se atoparon varios destes volcáns sobre a superficie de Venus aínda que de aparencia máis achatada.
Xogos Olímpicos de Inverno de 2010
Elección da sede
Vancouver obtivo a súa puntuación máis baixa en infraestrutura xeral debido á longa distancia, superior aos 100 km, da estrada que conecta Vancouver con Whistler e o seu estado, mentres que as mellores puntuacións foron as relacionadas coa infraestrutura deportiva e a experiencia. Salzburgo, a súa principal competidora, superou en varios puntos a Vancouver chegando a cualificacións ﻿próximas a perfectas mais tivo unha cualificación mediocre respecto a súa vila olímpica. Segundo a avaliación, Vancouver e Salzburgo estaban por riba das condicións mínimas requiridas, mentres que Berna e Pyeongchang estaban xusto nas condicións mínimas. O resto das candidaturas estaban por debaixo e foron rexeitadas polo COI.
Volcán
Cono de cinzas
Os conos de cinzas están formados por fragmentos da lava expelida. O material piroclástico ten un grande ángulo de repouso, entre uns 30 e 40 graos. O ángulo de repouso é o ángulo máis alto polo cal o material mantense estable.
Os conos de cinzas son moi pequenos; só alcanzan ata 300 metros de altura e adoitan estar asociados a volcáns máis grandes e a miúdo atópanse en grupos.
O cono de cinzas máis estudado é o Paricutín, situado a uns 320 quilómetros a oeste da cidade de México. O Paricutín xurdiu en 1943 nun campo de millo. En poucas semanas o cono de cinzas emerxeu do chan acompañado de explosións e cinzas. En dous anos alcanzou a súa altura final duns 400 metros e é actualmente inactivo.
Xogos Olímpicos de Inverno de 2010
Facho Olímpico
right|thumb|upright|Facho Olímpico sendo transferido. Do 22 de outubro de 2009 ao 12 de febreiro de 2010, máis de 12.000 relevistas levaron o facho olímpico nun percorrido de máis de 45.000 km que comezou na cidade de Olimpia (Grecia) e que pasou por Atenas antes de partir cara ao Canadá, onde a ruta seguida foi a seguinte:
Volcán
Cono composto ou estratovolcán
A maioría destes volcáns atópanse nunha estreita zona que rodea o océano Pacífico, á que se denomina anel de lume. Nesta zona atópanse o Monte Fuji do Xapón, o monte Maion de Filipinas e os volcáns da cordilleira Cascade do noroeste dos Estados Unidos, entre eles os montes Saint Helens, Rainer e Shasta.
Os conos compostos prodúcense cando se extrúen lavas relativamente viscosas de composición andesítica. Un cono composto pode expulsar lava viscosa por longos períodos, pero nun determinado momento poden cambiar o estilo de erupción e lanzar materiais piroclásticos.
Os conos compostos producen algunhas das actividades volcánicas máis violentas. O Vesuvio é un claro exemplo do poder de devastación deste tipo de volcáns. En efecto, o Vesuvio erupcionou no ano 79 dC logo de estar por varios séculos inactivo. O 24 de agosto, así a todo, e durante tres días a cidade de Pompeia (preto de Nápoles) e máis de 2000 dos seus 20 000 habitantes foron soterrados baixo unha capa de cinzas de 6 metros de grosor. 17 séculos despois os restos de Pompeia foron descubertos brindando os aspectos de vida dos romanos.
Xogos Olímpicos de Inverno de 2010
Facho Olímpico
Victoria - Whitehorse - Yellowknife - Churchill - Iqaluit - St. Johns - Halifax - Quebec - Montreal - Otava - Toronto - Winnipeg - Calgary - Prince George - Vancouver
Volcán
Nube ardente
Cando as erupcións dun volcán están acompañadas de gases quentes e cinzas prodúcese o que se coñece como fluxo piroclástico ou nube ardente. Tamén coñecida como avalancha incandescente, a nube ardente desprázanse pendente abaixo a velocidades próximas aos 200 km/h. A sección basal destas nubes conteñen gases quentes e partículas que flotan neles. Desta forma, as nubes transportan fragmentos de rochas que grazas ao rebote dos gases quentes en expansión deposítanse ao longo de máis de 100 km dende o seu punto de orixe.
En 1902 unha nube ardente dun pequeno volcán chamado Monte Pelée na illa caribeña de Martinica destruíu á cidade portuaria de Saint Pierre. A destrución foi tan devastadora que morreu case toda a poboación (uns 28 000 habitantes). A diferenza de Pompeia, que quedou soterrada nun manto de cinzas nun período de tres días e as casas quedaron intactas (salvo os teitos polo peso das cinzas), a vila de Saint Pierre foi destruída só en minutos e a enerxía liberada foi tal que as árbores foron arrincados de raíz, as paredes das casas desapareceron e as monturas dos canóns se desintegraron. A erupción de Pelée mostra o distintos que poden ser dous volcáns do mesmo tipo.
Lahar
esquerda|240px|Esquema da estrutura interna dun volcán Os conos compostos tamén producen coadas de barro chamadas lahar, unha palabra de orixe indonesio. Estes fluxos prodúcense cando as cinzas e derrubamentos volcánicos se saturan de auga e descenden pendente abaixo, normalmente seguindo os vales dos ríos. Algúns dos lahares prodúcense cando a saturación é provocada pola choiva, mentres que noutros casos cando grandes volumes de xeo e neve se derreten por unha erupción volcánica. En Islandia ao último caso denomínaselle jökulhlaup e son devastadores.