cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Festa do melindre de Melide
Historia e características
Xa no ano 2016 a presentación tivo lugar en Ourense. Incluíu unha xornada no Mercado de Abastos de Santiago de Compostela, con obradoiro e degustación popular. Tamén viaxaron ata a Escola de Hostalería de Porto (Portugal) e celebrouse un obradoiro de cociña cun cociñeiro estrela Michelín, Xoán Crujeiras, embaixador do melindre.
No ano 2017 a Asociación Melide Terra Doce asistiu ao Fórum Gastronómico da Coruña e á Feira Vinis Terrae en Ourense onde impartiron un obradoiro de repostaría melidá. Na edición de 2017 presentouse o libro A Repostaría de Melide.
Durante a edición do ano 2018 os cociñeiros e presentadores de televisión xemelgos Sergio e Javier Torres dirixiron un showcooking durante a primeira xornada. Durante a segunda ofreceron concertos Óscar Ibáñez e Leirabuxo.
Pregóns da Festa do melindre
O primeiro pregón, no ano 1991 a cargo de Xosé Vázquez Pintor, repasou a historia de Melide dende tempos irmandiños nunha arenga contra o localismo.
"Eu, que non son Pedro Osorio nin Alonso de Lanzós nin Diego de Lemos senón un feble excomungado, aconséllolles que os toquen e os retoquen e que os ergan de xeito progesivo até a altura dos seus ollos como recreo para a vista; e que os baixen logo tres ou cinco ou vinte centímetros, segundo o nariz regulamentado de cada un, para permitir que os labios, que todo o profanan, que todo o enchen de glorioso pecado, permitir que os labios, digo, recollan o doce, a marabilla artesanal do melindre, promotor do bo gusto, animador do sexto sentido. Pero fágoo despois, agora non, que estou falando, e esta terra vosa e miña de Melide sempre respectou a un aprendiz de conselleiro, porque algún día do dous mil eu serei un conselleiro melindroso, rodeado de améndoas, de ricos e de nóminas. […]"
O pregón de Felipe Senén, dedicado ao músico folk Mingos Fuciños, incluía unha ladaíña do melindre.
″Melindres de Melide saber das panadeiras, traballados coa quentura Melindres Melindres de Melide topografía de sabores mapa de Galiza Melindres[…]″"
Jakub Suša
Jakub Suša (en Якуб Суша, en Jakub Jan Susza, en Яків Суша), nado en Minsk arredor de 1610 e finado en Chełm o 4 de setembro de 1687, foi un relixioso basiliano greco-católico, bispo de Chełm dende 1652 até o seu pasamento.
Traxectoria
En 1626 entrou na Orde de San Basilio Magno, e foi educado no colexio pontificio de Braniewo (Prusia) até 1632, e posteriormente en Pułtusk, en Olomouc (Moravia) até 1636, onde se doutorou en Teoloxía, e en Roma.
A partir de 1639 pasou a ser o superior do mosteiro basiliano de Chełm. En 1649 pasou a ser administrador apostólico da eparquía de Chełm, e en 1652 foi nomeado bispo de dita diocese.
Durante o seu pontificado defendeu e promoveu a idea da unión entre a Igrexa ortodoxa e a Igrexa católica. Entre 1664 e 1666 exerceu de procurador da Igrexa rutena ante a Santa Sé, onde contribuíu a solucionar disensións na orde basiliana e logrou un acordo que impedise o cambio de rito para os católicos.
Vilar de Mouros, Portugal
Vilar de Mouros é unha freguesía portuguesa do concello de Caminha, con 9 km² de área e 753 habitantes (2011). Está atravesada polo río Coura.
Desde 1971 celébrase nela o Festival de Vilar de Mouros.
Jakub Suša
Traxectoria
Participou en Lublin no colloquium amicabile, un intento infrutuoso de reconciliación entre greco-católicos e ortodoxos da metrópole de Kíiv. Na década de 1680 convocou seis sínodos diocesanos que contribuíron ao renacemento da vida relixiosa, á reforma do clero, e ao fortalecemento das institucións eclesiásticas.
Foi tamén un promotor do culto á icona da Nai de Deus de Chełm, o que contribuíu a facer de dita cidade un destino mariano de importancia nacional. Deixou varias obras escritas, que son unha importante fonte de información sobre a historia de Chełm e da Igrexa Rutena en Polonia, como a historia da icona da Nai de Deus e as vidas de san Xosafat e Meletii Smotrytskyi, e foi tamén impulsor da beatificación do primeiro.
Javad Nekounam
Javad Nekounam, nado en Ray o 7 de setembro de 1980, é un exfutbolista e adestrador iraniano, que dende 2021 dirixe o Foolad. Xogaba de mediocentro defensivo e desenvolveu a maior parte da súa carreira no PAS de Teherán e en Osasuna. No club navarro militou durante oito tempadas, sumando 197 partidos e 31 goles, e exercendo como capitán do equipo.
Histórico capitán da selección iraniana, é o futbolista con máis partidos da súa historia (151) e o seu cuarto máximo goleador (39 tantos).
Traxectoria
Trala súa fichaxe no ano 2006 polo CA Osasuna converteuse no primeiro xogador iraniano na historia da Primeira División Española. Na súa primeira tempada xogou a fase de clasificación da Liga de Campións da UEFA, que perdeu contra o Hamburgo SV, entón finalmente xogou a fase de grupos da Copa UEFA, facendo historia alcanzando as semifinais contra o Sevilla FC.
En 2004 e 2013 acadara o título da liga iraniana co FC Pas Tehran e co Esteghlal FC respectivamente, amais da e Kuwait Emir Cup en 2014. Tamén foi elixido o segundo mellor xogador asiático de 2013.
Disputou dúas Copas do Mundo e catro Copas Asiáticas.
Vilar de Mouros, Portugal
Patrimonio
A ponte medieval de Vilar de Mouros sobre o río Coura é de arquitectura civil pública gótica, construída a finais do século XIV ou comezos do XV seguindo o modelo criado na ponte de Ponte de Lima. En 1910 foi declarada Monumento Nacional. Está constituída por tres arcos lixeiramente quebrados, sendo o medio de maior dimensións, e un taboleiro en cavalete. Foi restaurada en 2008.
Da Torre de Vilar de Mouros, desmantelada en 1838, consérvase o topónimo e algunhas pedras reutilizadas na construción de vivendas e nos piares da ponte.
Entre o patrimonio relixioso destaca a igrexa parroquial, a Igrexa Nova (Senhor dos Passos), e as capelas da Senhora do Crasto, São Brás, Santo Amaro, São Sebastião, Santa Luzia, A Senhora da Lapa, O Bom Sucesso e Santo António.
Quintela, A Grade, Chantada
Quintela é un lugar da parroquia da Grade, no concello lugués de Chantada na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2017 tiña 11 habitantes, 7 mulleres e 4 homes.
Toponimia
O nome do lugar vén do latín, diminutivo de , "praza pequena ou mercado", derivada de , "parte dos froitos que se pagaban de renda ao dono".
Recopa Suramericana
A Recopa Suramericana é un torneo de fútbol en Suramérica, organizado pola Conmebol, no que se enfrontan cada ano os campións da Copa Libertadores e da Copa Suramericana, polo cal ten unha certa similitude coa Supercopa de Europa que organiza a UEFA.
No fútbol suramericano esta é a 3ª competición continental mais prestixiosa.
O actual campión é o Santos Futebol Clube, e o equipo con máis títulos no seu palmarés é o Club Atlético Boca Juniors, con 4.
The Wolf of Wall Street (filme de 2013)
The Wolf of Wall Street é un filme estadounidense dirixido por Martin Scorsese que foi estreado no 2013.
Sinopse
Baseado nos feitos reais do corretor de bolsa neoiorquino Jordan Belfort (Leonardo DiCaprio). A mediados dos anos oitenta, Belfort era un mozo honrado que perseguía o soño americano, pero axiña aprende que o máis importante non era facer gañar ós seus clientes, senón ser ambicioso e gañar unha boa comisión. O seu enorme éxito e fortuna cando sen cumprir aínda os trinta anos valeulle o alcume de “O lobo de Wall Street”. As tentacións eran abondosas e o temor á lei era irrelevante. Jordan e a súa manda de lobos consideraban que a discreción era unha cualidade de outrora.
A Xesteiriña, Adina, Sanxenxo
A Xesteiriña é un lugar da parroquia da Adina do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 120 habitantes en 2016 (59 mulleres e 61 homes), practicamente a mesma poboación que tiña en 2009, cando tiña 117 veciños, e en 2008, cando eran 116.
Cihuela
Cihuela é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 67 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 34,15 km².
Age of Samurai: Battle for Japan
Age of Samurai: Battle for Japan é unha serie documental estadounidense distribuída por Netflix e estreada o 24 de febreiro de 2021. A serie está ambientada no Xapón durante o período Azuchi–Momoyama e o Sengoku durante o século XVI. O documental recrea os eventos históricos comentados polos historiadores Hiro Kanagawa, Stephen Turnbull, David Spafford, Tomoko Kitagawa, Isaac Meyer, entre outros. A historia conta as loitas dos daimyo que guerrean entre eles para converterse no Shogun (gobernador absoluto) do Xapón.
Microcoche
miniatura|250px|BMW [[Isetta, un dos microcoches máis famosos.]] Un microcoche é un automóbil especialmente pequeno. Úsanse varias definicións, incluíndo "menos de 3 m de lonxitude" e "menos de 2.400 l de volume interior". Tipicamente, os microcoches teñen asentos para o condutor e un pasaxeiro e moitos teñen soamente tres rodas.
O aforro que xera un destes coches a miúdo viuse incrementado polo feito de que os microcoches de tres rodas tiñan un tratamento de motocicleta a nivel fiscal e de seguro. En anos recentes sufriron un rexurdimento para o seu uso en cidades con moitísimo tráfico.
Orixe
miniatura|250px|[[Renault Twizy]]
Este tipo de coches adoita deseñarse e fabricarse por razóns económicas, cando as materias primas ou os carburantes son escasos e caros. Moitos microcoches foron deseñados en Europa trala segunda guerra mundial, particularmente en Alemaña, onde as antigas fábricas de avións como Messerschmitt e Heinkel convertéronse en importantes fabricantes de microcoches. Os Messerschmitt KR175 e KR200 ata tiñan teitos que eran semiesferas de cristal ao estilo dos avións, o que deu orixe ao nome de coches burbulla para referirse a todos estes microcoches da posguerra. Francia tamén produciu un gran número de microcoches chamados voiturettes, pero ao contrario que os alemáns, non se venderon noutros países. Os deseños europeos caracterízanse polos seus deseños estraños e as súas solucións innovadoras.
En España produciuse así mesmo unha explosión de modelos na posguerra, sendo o máis famoso o Biscuter.
Coches moi pequenos foron igualmente populares no Xapón, onde de novo se viron beneficiados a nivel fiscal en comparación con outros tipos de coches. Estes vehículos, coñecidos como keicars, difiren dos deseños europeos en que parecen versións reducidas de automóbiles de turismo, sendo máis similares aos do segmento A.
O Smart Fortwo, lanzado en 1998, podería considerarse unha reinvención do principio do microcoche que terá éxito. Como os keicars xaponeses, é de deseño convencional. O Renault Twizy, cuxa produción comezou en 2011, é un microcoche urbano de gran difusión, que ten a característica de ser eléctrico.
Manuel Rivera y Sempere
Manuel Rivera y Sempere, nado en Vigo en 1834 e finado na mesma cidade en 1918, foi un militar e inventor español que realizou diversas investigacións sobre a aeronáutica e en particular sobre o dirixible.
Traxectoria militar
miniatura|esquerda|Diagramas de Rivera incluídos no seu artigo Memoria sobre la navegación aérea de 1865 Manuel Rivera procedía dunha familia de militares. Ingresou na Real Academia de Artillería de Segovia en 1852 onde permaneceu catro anos ata completar a súa formación. Foi profesor desta academia durante dous anos, entre 1858 e 1860.
En 1861 foi destinado a Filipinas. Ese mesmo ano casou con Pilar Atienza. O infante Francisco de Paula de Borbón, tío da Raíña Isabel II e pai do rei consorte, foi padriño da súa voda. Regresou á península en 1867 e ocupou distintos destinos en Vigo, Barcelona e Segovia. Retirouse en 1886 con 52 anos de idade sendo tenente coronel.
Achegas científicas
En 1865 publicou na revista Memorial de artillería un artigo no que propoñía a construción dun dirixible cunha máquina de vapor incorporada e un sistema de propulsión a chorro. Esta solución era tecnicamente mellor en canto á capacidade da dirección da aeronave que o prototipo de Henri Giffard de 1852, considerado como o primeiro dirixible que podía manexarse por medio de timóns, a diferenza do globo aerostático. É probable que Rivera non coñecese a invención de Giffard polo illamento científico de España nesta época e tendo en conta ademais que residía nas illas Filipinas.
A comezos do século XX o desenvolvemento dos motores de explosión fixo que Rivera retomase o interese polos dirixibles cando xa estaba retirado do exército. Escribiu un libro titulado Memoria sobre navegación aérea, descriptiva de un sistema en 1904 e pouco despois patentou un modelo de dirixible, que naquel momento xa se coñecían especialmente grazas ás propostas de Ferdinand von Zeppelin.
O Vao, Cospeito, Cospeito
O Vao é un lugar da parroquia de Cospeito no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Partido Comunista del Pueblo Castellano
O Partido Comunista del Pueblo Castellano (PCPC) foi a organización territorial do Partido Comunista de los Pueblos de España (PCPE) na comunidade autónoma de Castela e León, con presenza nas cidades de Salamanca, Valladolid e Segovia, principalmente, aínda que tamén contaba cunha célula en Guardo, na provincia de Palencia. Eran de tendencia marxista-leninista e estaban a favor do dereito de autodeterminación dos pobos.
En 2011, debido às disputas entre o PCPC e a dirección central do PCPE, unha boa parte dos militantes casteláns abandonaron o proxecto do PCPE e crearon en Segovia unha nova organización: Comunistas de Castilla, cunha orientación máis enfocada ao castelanismo.
Igrexa de madeira de Borgund
A Igrexa de madeira de Borgund (en noruegués Borgund stavkyrkje, en noruegués Borgund stavkirke) é unha stavkirke que se atopa na vila de Borgund, no concello noruegués de Lærdal do condado de Sogn og Fjordane. Está clasificada como unha igrexa de tres naves e é a stavkirke que mellor se conserva das 28 que se atopan en Noruega. Aínda que pertence á parroquia de Borgund e á diocese de Bjørgvin, xa non se fan servizos relixiosos nela de forma regular e utilízase como museo xestionado pola Asociación de Preservación de Monumentos Antigos de Noruega (Fortidsminneforeningen).
El Látigo de Conjo
El Látigo de Conjo foi un periódico editado en Conxo entre 1914 e 1915.
Historia e características
Subtitulado Semanario liberal democrático, apareceu o 30 de decembro de 1914 como órgano da Sociedade de Agricultores. Continuación de El Látigo estaba dirixido por Manuel Lema Trasmonte. Foi órgano maurista e nel protagonizaron unha loita contra a corporación liberal e en xeral o liberalismo compostelán e padronés.
Lingua mescalero-chiricahua
O mescalero-chiricahua é unha lingua apacheana falada polos pobos mescalero e chiricahua en Oklahoma e Novo México. Está relacionada co navajo e co apache occidental e foi descrita en gran detalle polo antropólogo lingüista Harry Hoijer (1904–1976), especialmente en Hoijer & Opler (1938) e Hoijer (1946). A obra Chiricahua and Mescalero Apache Texts de Hoijer e Opler, inclúe unha introdución gramatical e historias relixiosas e seculares, que foron convertidos nun "libro" en liña dispoñible pola Universidade de Virxinia.
Virginia Klinekole, a primeira presidenta muller da tribo apache mescalero, foi coñecida polos seus esforzos por preservar a lingua.
Existe cando menos unha escola de inmersión lingüística para nenos en Mescalero.
Ruda (homónimos)
O termo ruda pode referirse a:
A Graña, Caroi, Cerdedo-Cotobade
A Graña é un lugar da parroquia de Caroi, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE no ano 2022 tiña 20 habitantes (8 homes e 12 mulleres).
Toponimia
O topónimo, ó igual que noutros lugares co nome da Graña, posiblemente fai mención a unha antiga explotación gandeira ou agrícola rexida por un monxe labrego ou mestre.
Patrimonio
Neste lugar está o muíño das Bouzas, no río Almofrei.
Al Pease
Victor "Al" Pease nado en Darlington (Inglaterra) o 15 de outubro de 1921 e finado en Sevierville o 4 de maio de 2014, foi un piloto británico-canadense.
Traxectoria
Creceu en Inglaterra, ingresou no exército británico de mozo, servindo na India, Rodesia e Exipto. Despois do seu servizo emigrou aos Estados Unidos e ao Canadá na dñecada de 1960; logo dunha breve carreira como ilustrador, dedicouse a competir en automobilismo.
Participou en tres Grandes Premios da Fórmula 1, debutando o 27 de agosto de 1967. É o único competidor descualificado dunha carreira no Campionato do Mundo, o Gran Premio do Canadá de 1969, por ser demasiado lento. Foi descalificado tras unha serie de incidentes en pista, o último involucrou ao plioto Matra Jackie Stewart. En resposta, o propietario de Matra, Ken Tyrrell, reclamou aos comisarios e tivo que descualificar a Pease. No momento, completara 22 voltas nun auto pouco competitivo mentres os líderes completaran 46. A súa andaina na Fórmula Un limitouse a tres Grandes Premios canadenses, resultando unha non clasificación (1967, terminando 43 voltas por detrás dos líderes), un fallo na saída (problemas do motor en 1968) e unha descualificación (1969).
A pesar da breve duración da súa carreira na Fórmula Un, Pease tivo un grande éxito nas competicións deportivas automobilísticas nacionais do Canadá, e foi declarado membro do Canadian Motor Motorsport Hall of Fame en 1998.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Cleveland Guardians
Os Cleveland Guardians son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Cleveland, Ohio. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Central da American League (AL). Desde 1994 xogan os seus partidos como local no Progressive Field, estadio con capacidade para 35.225 espectadores. Desde a súa fundación como franquía das ligas maiores en 1901, os Indians gañaron en dúas ocasións as Series Mundiais: en 1920 e 1948, alén de oito títulos da División Central e seis da American League. Actualmente, son o equipo coa maior xeira de anos sen gañar o campionato das Series Mundiais.
Editorial Moll
A Editorial Moll foi unha editorial mallorquina fundada en 1934 polo filólogo Francesc de Borja Moll coa publicación en lingua catalá de Aplec de Rondaies Mallorquines. En 2007 a empresa publicara máis dun millar de títulos sobre unha gran diversidade de temas, agrupados en coleccións tales como Les Illes d'Or, Raixa, Els Treballs i els Dies, Balenguera etc. Pechou en outubro de 2014.
Liga (téxtil)
225px|dereita|miniatura|Unha noiva poñéndose unha liga. thumb|Unha liga de voda arredor dunha [[copa de viño]]
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1956
A XII edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns masculino tivo lugar na cidade de Porto (Portugal) entre o 26 de maio e o 2 de xuño de 1956. Foi a derradeira dunha serie de 10 edicións nas que o torneo se disputou anualmente (1947-1956), pasando despois a disputarse ininterrompidamente cada dous anos entre 1958 e 1988. Nesta edición da competición participaron un total de 11 seleccións e xogáronse un total de 55 partidos nos que se anotaron 247 goles, o que supón unha media de 4,49 goles por partido.
Liga (téxtil)
Unha liga é unha fita ou banda de tecido elástico coa que se suxeitan as medias á coxa ou os calcetíns á barriga da perna.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1956
Sistema de competición
Esta edición do campionato disputouse baixo o formato de liguiña, na que tódolos equipos xogaron unha vez contra o resto dos equipos. Ao final da liguiña, o primeiro clasificado se fixo co título, sendo este para a selección local, Portugal, mentres que a prata foi para a selección de España e o bronce para a de Italia.
Liga (téxtil)
O seu uso máis xeral é como peza interior de vestir feminina que se pon na coxa para suxeitar as medias. Nos séculos XVIII ao XX atábanse xusto debaixo do xeonllo, onde a perna é máis esvelta, para evitar que a media esvarase. A chegada do elástico fíxoos menos necesarios desde este punto de vista funcional, aínda que se usan a miúdo por moda. As ligas foron moi usadas por homes e mulleres, dependendo das tendencias da moda.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1956
Equipos participantes
Das 11 seleccións que participaron nesta edición, 10 foron de Europa e 1 de América.
Liga (téxtil)
Ligas de moda
thumb|right|Petaca metida nunha liga durante a [[Lei seca nos Estados Unidos|Prohibiciónn]]
Na moda isabelina, os homes usaban ligas coas súas calzas, e as ligas de cores eran un obxecto de exhibición. Na Noite de reis de Shakespeare'', ligas "cruzadas" (unha liga longa atada por riba e por debaixo do xeonllo e cruzada entre elas), como usa o personaxe Malvolio, son obxecto de certa mofa. Na moda masculina durante gran parte do século XX utilizouse un tipo de liga para soster os calcetíns como parte do vestido masculino, agora considérase algo arcaico.
Uso nas tradicións de voda
Hai unha tradición de voda occidental de que a noiva leva unha liga na súa voda, que o noivo retira ao final da recepción. Esta liga non se usa normalmente para soportar medias. Esta práctica adoita interpretarse como simbólica da desfloración, aínda que algunhas fontes atribúen a súa orixe a unha superstición de que levar un artigo da roupa da noiva traerá boa sorte. Na Idade Media, os padriños de casa correrían cara á nova noiva para levar as súas liga como premio. thumb|dereita|Ligas de voda con xoias
Hoxe, a práctica de quitar a liga da noiva está tradicionalmente reservada para o noivo, que usará as súas mans ou os dentes, e despois lanzará a liga aos convidados varóns solteiros. Isto realízase despois do lanzamento do ramo, no que a noiva lanza o seu ramo por riba do ombreiro para ser atrapado polas convidadas solteiras. Segundo a superstición, a dama que colle o ramo e o que colle a liga serán o próximo home e muller entre os asistentes en casar (aínda que non necesariamente entre eles). A cerimonia adoita continuar co home que colle a liga obrigado a colocala na perna da dama que colleu o ramo. Tradicionalmente, a parella está obrigada a compartir o seguinte baile.
Ligueiros e medias
miniatura|Un ligueiro unido ás medias miniatura|Unha muller cos tirantes visibles. miniatura|Ligas de calcetín Boston Garter para homes de principios do século XX da colección permanente do [[Museo do Obxecto.]] Os ligueiros, son unha roupa interior que consiste nunha franxa de material elástico normalmente polo menos de 5.1 a 7.6 cm de ancho, pode ser máis amplo. Dous ou tres tirantes elásticos están unidos a cada lado, onde o material se adapta aos contornos do corpo. Os tirantes adoitan engancharse ás medias con clips metálicos nos que se insire un disco de goma a través do material da media que "bloquea" efectivamente a media no seu lugar. Estes normalmente están unidos a unha lonxitude de elástico que permite o axuste. Estes clips, tamén coñecidos como tirantes, fíxanse mellor a medias cun simple reborde que non teñan encaixes, ou "suxeitadores" cun forro de goma de silicona.
FC Basel
O Fussballclub Basel 1893 (FC Basel), tamén coñecido como Basilea, é un club de fútbol de Basilea, Suíza. Fundouse o 15 de novembro de 1893 e compite actualmente na Super Liga Suíza.
Liga (téxtil)
Ligueiros e medias
Os ligueiros adoitan usarse na cintura ou só lixeiramente por debaixo para evitar que o cinto se deslice cara abaixo mentres tira polas medias. Algunhas roupas íntimas como corselettes ou faixas poden vir con tirantes adheridos.
FC Basel
Na tempada 2011-12 acadou o pase ós oitavos de final da Liga de Campións da UEFA (repetindo o éxito da tempada 2002-03), eliminando no Grupo C ó Manchester United.
Estadio
O St. Jakob-Park é o estadio do FC Basel. Este recinto, popularmente coñecido como “Joggeli”, ten unha capacidade de 38.015 espectadores, para a Eurocopa 2008 (da cal Basilea foi unha das sedes) ampliouse para aloxar a 42.500 espectadores. 650px|miniatura|centro|Imaxe do [[St. Jakob-Park.]]
Liga (téxtil)
Ligueiros e medias
As medias adoitan considerarse sensuais ou eróticas, tanto en persoa como en fotografías, e algunhas persoas gústalles vestirse para ocasións especiais con ligueiros atractivos ou basques.
Século XVIII
thumb|left|La Toilette, (detalle) Francois Boucher, 1742 As ligas no século XVIII podían ser elaboradas decoradas e ás veces estaban bordadas con nomes, datas, lemas ou frases humorísticas. Antes da invención do elástico, suxeitabanse mediante fibelas, ou enhebraban con resortes en espiral para agarrar a perna do portador.
Século XIX
thumbnail|Liga, Chippewa (nativo americano), principios do século XIX, [[Brooklyn Museum]] Algunhas mulleres levaban medias cunha liga lisa elástica ou material estreito ben atado, non tirantes, ou simplemente enrolando a parte superior da media, porque lles parecía máis práctico ou non podían permitirse a corsetería clásica, creando así unha especie de antecesor do moderno autofixante. Isto era particularmente común entre as criadas e empregadas domésticas, especialmente ata mediados da década de 1920, cando o tirante máis moderno quedou dispoñible.
Durante a primeira viaxe de longa distancia do mundo en automóbil en 1888 Bertha Benz, a esposa do inventor do automóbil Dr Carl Benz, utilizou unha liga para illar un cable roto do Benz Patent-Motorwagen Nr. 3. En lembranza desta histórica viaxe por estrada, a ruta oficial alemá de hoxe, a Bertha Benz Memorial Route segue as pistas de Bertha Benz desde Mannheim pasando por Heidelberg ata Pforzheim (Selva Negra) e volta. As ligas tamén utilizáronse como substituto de emerxencia para o correa de ventilador dun coche.
Século XX
thumbnail|Ligueiro, entre 1955 e 1965, [[Museum Provincie Antwerpen]] Durante a segunda guerra mundial, WAAFs recibiron ligueiros económicos.
Desde principios da década de 1960, moitas revistas masculinas mostraban imaxes de mulleres en roupa interior, con modelos con ligueiros e medias, a miúdo con combinacións, enaguas, corsés ou un apertador e bragas ou pantys en pose erótica. Estas imaxes podían ter un elemento erótico e ás veces preséntanse como moda fetiche e tamén como pornografía.
Prácticas contemporáneas
Os ligueiros seguen a usarse para o seu propósito orixinal de aguantar as medias. Os ligueiros hoxe en día están dispoñibles nunha variedade de estilos, máis comunmente en branco, beis-rosa "carne" ou negro cun acabado satinado. Estes son moitas veces feitos agora cunha mestura de nailon e spandex/licra, sendo máis facilmente dispoñibles nas tendas de venda polo miúdo. As variacións de ligas ou ligueiros inclúen bragas con anexos de tirantes que lembran as imaxes dos anos 60 e corsés ou faixas con pequenos lazos dentro do bordo inferior para enganchar os tirantes. As bragas lévanse normalmente por encima do ligueiro, xa que isto facilita a súa retirada para usar o lavabo/baño. Se se levan debaixo do ligueiro, desvestirse pode ser bastante complicado se se usa unha instalación pública.
Raúl IV de Valois
Raúl IV de Valois ou Raúl III de Vexin e de Amiens, tamén chamado Raúl de Crépy ou Raúl o Grande, finado en 1074, foi conde de Valois de 1038 a 1074 e conde de Vexin e Amiens de 1063 ata 1074. Era fillo de Raúl III de Valois, conde de Valois e de Adela de Breteuil.
Traxectoria
Despois da morte do rei Henrique (1060) e da rexencia que seguiu, as relacións entre Francia e Normandía suavizáronse, e estableceuse unha relativa paz. En 1062, a morte do conde Heriberto II do Maine incitou a Gautier III de Vexin, un primo de Raúl, a reivindicar o Maine polos dereitos da súa muller (filla do conde Heriberto I do Maine), pero foi derrotado por Guillerme o conquistador e tería morto pouco despois. Raúl herdou entón o condado de Vexin e Amiens e reconstituíu para o seu beneficio a unión dos tres condados, separados á morte do seu avó, Gautier II o Branco.
Durante este período, Normandía gañou importancia fronte os Capetos e Raúl, illado polo escándalo do seu matrimonio con Ana de Kíiv, preferiu aliarse co duque. Raúl morreu en Péronne en 1074 o 23 de febreiro segundo algunhas fontes, ou en Montdidier o 8 de setembro segundo outras.
Matrimonios e fillos
Casara en primeiras nupcias con Adela (Aelis) de Bar-sur-Aube, filla e herdeira de Nocher III, conde de Bar-sur-Aube, viúva de Renaldo de Semur, de Renardo de Joigny e de Roger de Vignory. Tiveron a:
Viúvo, casou de novo con Leonor ou Hannequez, herdeira de Montdidier e Péronne.
Raúl repudiouna en 1060 para casar arredor de 1061 con Ana de Kíiv, filla de Iaroslav o Sabio, Gran Príncipe de Kíiv e viúva do rei Henrique I de Francia. Este matrimonio fixo escándalo, xa que a viúva dun rei de Francia procedente dunha familia reinante non debería casar cun vasalo e a raíña tivo que abandonar a corte. Este matrimonio illou politicamente Raúl e o asunto chegou ata a excomuñón.
DOA: Dead or Alive
DOA: Dead or Alive é un filme de artes marciais dirixido por Corey Yuen que foi estreado no 2006.
Sinopse
Historia de catro fermosas mulleres que comezan como rivais nun concurso de artes marciais ó que só se pode accederse por invitación. Porén, non tardarán en loitar en equipo contra unha forza sinistra e estraña.
Nicasio Pérez López
Nicasio Pérez López, nado na Coruña en 1832 e finado en Ferrol o 31 de outubro de 1914, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Consignatario de buques e almacenista de carbón. Foi elixido deputado polo distrito de Ferrol nas eleccións de abril de 1872 e xa na Restauración volveu ser elixido nas eleccións de 1876, 1879, 1881 e 1886. Tamén foi senador. Foi alcalde de Ferrol entre 1885 e 1886. Promoveu o periódico La Monarquía.
Círculo
120px|dereita O círculo, dende o punto de vista matemático, é a superficie plana limitada por unha circunferencia. A expresión da área dun círculo é igual a \Pi * r^{2} onde r é o raio da circunferencia que o circunscribe.
El Látigo
El Látigo foi o nome de varias publicacións:
Fikile Ntshangase
Fikile Ntshangase, finada o 22 de outubro de 2020, foi unha activista medioambiental de Suráfrica.
Ntshangase opúxose á ampliación dunha mina de carbón xestionada pola empresa Tendele Coal preto de Somkhele, na provincia de KwaZulu-Natal, preto da súa casa en Ophondweni. Foi membro destacado de Mfolozi Community Environmental Justice Organisation, MCEJO, a cal loitou contra a ampliación da mina preto da Reserva de Caza Hluhluwe-Imfolozi.
A xente que vive preto da mina foron obxecto de intimidación e ameazas de violencia nos meses anteriores ó asasinato de Ntshangase. Segundo os informes, as familias que rexeitaron ser trasladadas das súas terras ancestrais recibiron disparos. Ao redor das 6:30pm do 22 de outubro de 2020, segundo a policía local, catro homes entraron na casa de Ntshangase e matárona a tiros. Tiña 65 anos.
A súa morte foi parte dunha tendencia crecente de asasinatos de activistas medioambientais, xa que houbo un número récord de asasinatos ao redor do mundo en 2019, segundo un informe de Global Witness de xullo de 2020.
Novo proxecto común
O Novo Proxecto Común foi a denominación que recibiu o proxecto de reorganización que aconteceu no nacionalismo galego após a escisión que sufriu o BNG no ano 2012. Nel participaron tanto partidos que foran integrantes do BNG, coma Máis Galicia ou Encontro Irmandiño, coma outras formacións políticas e militantes doutros partidos.
A escisión do BNG
O 26 de xaneiro de 2012 celebrouse a XIII Asemblea Nacional do BNG, na que se elixiu o candidato para presidir a Xunta de Galicia nas eleccións galegas de 2012, así coma a executiva nacional.
Presentáronse tres listas: Alternativa pola Unidade (ApU), co apoio da Unión do Povo Galego e con Guillerme Vázquez para voceiro e Francisco Jorquera para candidato; unha lista encabezada por Máis Galiza e Encontro Irmandiño (+G-EI), co apoio do Colectivo Socialista, Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista, Esquerda Nacionalista, Inzar, Unidade Galega e Espazo Socialista Galego, con Xosé Manuel Beiras para voceiro e Carlos Aymerich para candidato; e unha lista de Movemento Galego ao Socialismo, encabezada por Rafael Vilar. Finalmente, Guillerme Vázquez resultou reelixido portavoz nacional con 2.123 votos fronte Xosé Manuel Beiras, con 1.823 votos; e Francisco Jorquera candidato á presidencia da Xunta con 2.338 votos (53 %) fronte aos 2.043 votos (46 %) conseguidos por Carlos Aymerich.
Após a asemblea, e por mor de diferenzas internas, o partido liderado por Xosé Manuel Beiras Encontro Irmandiño e máis Esquerda Nacionalista decidiron abandonar o Bloque Nacionalista Galego.
Posteriormente Máis Galiza, a segunda forza máis votada tras a UPG, e o Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista seguiron o mesmo camiño e abandonaron a formación frontista.
A reestruturación do nacionalismo
Despois da escisión do BNG, que até o momento fora o partido de referencia do nacionalismo galego, as principais formacións escindidas (Encontro Irmandiño e Máis Galiza iniciaron contactos con outros partidos como Acción Galega (un grupo creado no ano 2012 e integrado, entre outros políticos, por Teresa Táboas e Rafael Cuíña, ex militante do PP e fillo do político Xosé Cuíña) ou Espazo Ecosocialista Galego.
Outros partidos con representación que participaron na reestruturación do Novo Proxecto Común foron Terra Galega, o Partido Galeguista Demócrata ou o Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista, o Partido da Terra, Movemento pola Base ou a Fronte Popular Galega.
En maio de 2012, nace a formación Compromiso por Galicia, integrada nun primeiro momento por tres partidos principais: Máis Galicia, Acción Galega e Espazo Ecosocialista Galego.
O 14 de xullo de 2012 foi celebrada a asemblea para establecer as bases do novo proxecto nacionalista, coa fin de achegar posturas entre o recentemente fundado Compromiso por Galicia e o partido de Beiras Encontro Irmandiño, ademais doutras pequenas formacións. . En dita asemblea estiveron representados case 100 concellos galegos e foi liderada por Xosé Manuel Beiras.
En xullo de 2012 Encontro Irmandiño forma o partido denominado ANOVA-Irmandade Nacionalista.
En agosto de 2012 entrar a formar parte de Compromiso por Galicia o Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista (PNG-PG), Esquerda Nacionalista, Espazo Socialista Galego, Unidade da Esquerda Galega, Partido Galeguista Demócrata (PGD),
De cara ás eleccións ao Parlamento de Galicia 2012 celebradas en outubro dese ano, ANOVA concorreu en coalición con Esquerda Unida, EQUO e Espazo Ecosocialista Galego (que deixou CxG) nunha alianza electoral de esquerda anticapitalista, denominada Alternativa Galega de Esquerda.
En ditas eleccións, Alternativa Galega de Esquerda obtivo o 13,99% dos votos nas eleccións de 2012 e 9 deputados, dos cales 4 corresponden a Anova. Compromiso por Galicia, que finalmente concorreu en solitario, non acadou representación.
Quintá, A Grade, Chantada
Quintá é un lugar da parroquia da Grade, no concello lugués de Chantada na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2017 tiña 11 habitantes, 7 mulleres e 4 homes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, quizais propiedade dun.
Isabel I de Inglaterra
Isabel I (en inglés Elizabeth I), nada no Palacio de Placentia o 7 de setembro de 1533 e finada no Palacio de Richmond o 24 de marzo de 1603, foi raíña de Inglaterra e de Irlanda desde 1558 ata a súa morte. Tamén foi coñecida polos nomes de A Raíña Virxe, Gloriana e Boa Raíña Bess.
Isabel foi filla de Henrique VIII e a súa segunda muller, Ana Bolena, quen foi executada cando Isabel tiña dous anos e medio. O matrimonio de Ana e Henrique foi declarado nulo, polo que Isabel foi considerada como filla ilexítima. O seu medio irmán, Eduardo VI, herdou o trono inglés tras a morte de Henrique VIII en 1547, e gobernou ata a súa propia morte en 1553, deixando a coroa en mans de Lady Jane Grey, ignorando as reclamacións das súas irmás Isabel e María, por medio da Terceira Acta de Sucesión. A decisión de Eduardo foi finalmente rexeitada e María converteuse na raíña. María I de Inglaterra mandou encerrar a Jane Grey na Torre de Londes, onde morreu en 1554. Pola súa banda Isabel foi encerrada baixo a sospeita de apoiar aos rebeldes protestantes.
En 1558, tras a morte de María sen herdeiros, Isabel converteuse na nova raíña. O seu reinado é coñecido como o Período isabelino ou Era Dourada. Foi un período de desenvolvemento, marcado polos primeiros pasos na fundación daquilo que sería o Imperio Británico, e pola produción artística crecente, principalmente na dramaturxia, que rendeu nomes como Christopher Marlowe e William Shakespeare. No campo da navegación, o capitán Francis Drake foi o primeiro inglés en dar a volta ao mundo, mentres no área do pensamento Francis Bacon predicou as súas ideas políticas e filosóficas. Os cambios estendíanse á América do Norte, onde se deron as primeiras tentativas de colonización, que resultaron en xeral en fracasos. miniatura|Isabel I no [[anverso dun soberano ca. 1558-1603.]] Isabel foi unha monarca temperamental e moi decidida. Esta última característica, vista con impaciencia por seus conselleiros, frecuentemente a mantiña lonxe de desavinzas políticas. Así como seu pai, Henrique VIII, Isabel era afeccionada a escribir, tanto prosa como poesía.
Montornès del Vallès
Montornès del Vallès é un concello catalán localizado na provincia de Barcelona. Forma parte da comarca do Vallès Oriental.
Isabel I de Inglaterra
O seu reinado estivo marcado pola prudencia na concesión de honras e títulos. Soamente oito títulos maiores: un de conde e sete de barón no reino de Inglaterra, máis un baronato en Irlanda, foron creados durante o seu reinado. Isabel tamén reduciu substancialmente o número de conselleiros privados, de trinta e nove a dezanove. Máis tarde, pasaron a ser só catorce conselleiros.
A colonia inglesa de Virxinia (futuro estado norteamericano, logo da independencia dos Estados Unidos), recibiu ese nome en homenaxe a Isabel I.
Montornès del Vallès
Xeografía
Esténdese polo val baixo do río Mogent, ata preto da súa confluencia co río Congost para formar o Besòs. Estes dous ríos forman, en parte, o límite do concello polo oeste. O sector sueste é o máis montañoso cos últimos contrafortes da Cordilleira Litoral, co turó de Sant Miquel de Montornès, de 413 metros, como máxima cima.
Isabel I de Inglaterra
Mocidade
miniatura|esquerda|250px|Brasón da Casa de Tudor. Isabel era a única filla viva do rei Henrique VIII coa súa segunda esposa, Ana Bolena, marquesa de Pembroke, con quen casou en segredo, estímase, entre o inverno de 1532 e xaneiro do ano seguinte. Naceu no palacio de Placentia, sito en Greenwich, o 7 de setembro de 1533. Henrique preferiría un fillo home para asegurar a sucesión da Casa de Tudor, pero no momento do seu nacemento, Isabel era a presunta herdeira ao trono de Inglaterra. Logo de que a raíña Ana non tivera un herdeiro masculino, Henrique mandou que fose executada, baixo a falsa acusación de traizón (a práctica de adulterio contra o rei era considerada traizón), de incesto co seu irmán máis vello e de bruxaría. Isabel tiña entón tres anos de idade e foi declarada ilexítima, perdendo o título de princesa, e foi nomeada, simplemente, como lady Isabel e viviu no exilio, mentres o seu pai casaba e se divorciaba de varias outras mulleres. A última esposa do rei, Catarina Parr, insistiu na reconciliación entre os dous, e Isabel, xunto coa súa medio-irmá María, filla de Catarina de Aragón, foi restablecida na liña de sucesión tralo príncipe Eduardo.
A primeira titora de Isabel foi lady Bryan, unha baronesa á que Isabel chamaba "Muggie". Con catro anos, a titora da princesa pasou a ser Catarina Chapernowne. Chapernowne desenvolveu unha relación moi próxima con Isabel e converteuse na súa confidente e amiga para o resto da súa vida. Fora designada pola propia Ana Bolena antes de que esta fose executada. Matthew Parker, o confesor da súa nai, mantiña un especial interese polo benestar de Isabel, principalmente despois de que Ana, xa temendo pola súa morte, confiáselle a paz espiritual da súa filla. Máis tarde, Parker converteríase no primeiro arcebispo de Canterbury en asumir o cargo trala coroación de Isabel.
Henrique VIII morreu en 1547 e foi sucedido por Eduardo VI. Catherine Parr casou con Thomas Seymour e levou a Isabel para a súa casa. Seria aí onde Isabel recibiría a súa instrución formal. Abnegada, aprendeu a falar ou ler en seis idiomas: a lingua do seu país, o inglés, así como o francés, italiano, castelán, grego e latín. Baixo a influencia de lady Parr e de seu profesor Roger Ascham, converteuse ao protestantismo.
En 1553, Eduardo morría con quince anos, deixando un testamento que substituía o de seu pai. Contrariando a Lei de Sucesión de 1544, o documento excluía a María e a Isabel da sucesión ao trono e declaraba a Xoana Grey súa herdeira. Xoana ascendeu ao trono, mas foi deposta menos de dúas semanas despois. Apoiada polo pobo, María entrou triunfante en Londres, coa súa medio-irmá Isabel ao seu lado.
María, despois de consolidar un casamento con o príncipe español Filipe, futuro rei Filipe II, pasou a temer unha posible deposición e substitución por Isabel. O duque de Suffolk volveu proclamar que a súa filla Lady Jane Grey era a raíña. En apoio a Isabel, Thomas Wyatt liderou unha forza invicta ata a súa chegada a Londres desde Kent. Tras ser esmagadas as rebelións, o duque de Suffolk, a súa filla Lady Jane Grey e o seu marido foron encarcerados por alta traizón e executados. Isabel, a pesar de declarar a súa inocencia no caso Wyatt foi encarcerada durante dous meses na Torre de Londres e máis tarde baixo arresto domiciliado no Palacio de Woodstock. O español esixiu a execución de Isabel, pero poucos ingleses terían interese na execución dun membro da popular dinastía de Tudor. María tentou retirar a Isabel da liña de sucesión, mais o parlamento non o permitiu. Logo de dous meses na Torre, Isabel foi posta en prisión no seu domicilio baixo a garda de Sir Henry Bedingfield. A finais dese mesmo ano, cando María pensaba estar grávida, permitíuselle a Isabel retornar á corte con o consentimento do propio Filipe, dado que este estaba preocupado coa posibilidade de que, a consecuencia da morte da súa esposa durante o parto, esta fora sucedida por María Estuardo, que acabou por converterse en raíña de Escocia. Durante o tempo restante do seu reinado, María I (que era católica fervorosa) perseguiu os protestantes de forma implacable. Tentou converter a Isabel, que finxiu ser católica, mantendo, na realidade, as súas crenzas protestantes.
Montornès del Vallès
Historia
Procuras arqueolóxicas confirmaron a presenza na zona de asentamentos neolíticos (xacemento de Joca, cistas da Torrassa etc.), iberos (poboado do outeiro do castelo de San Miguel) e romanos (fortaleza militar de Can Ródano, Terrminus Augustalis e restos de vilas en Can Masferrer, Can Palau e a Torrassa).
Balor mucilaxinoso
miniatura|dereita|O balor mucilaxinoso [[Stemonitis fusca.]] miniatura|dereita|O balor mucilaxinoso [[Fuligo septica.]] miniatura|dereita|[[Micetozoos no libro de 1904 de Ernst Haeckel Kunstformen der Natur (Formas artísticas da natureza).]]
Montornès del Vallès
Historia
En 1109 aparece documentado o castelo de Montornès como castrum de monte tornuos, que foi propiedade condal ata que en 1342 Pedro IV de Aragón vendeuno aos Montornès, señores feudais da Torre Tavernera. Parece ser que o pobo, naquel entón un conxunto disperso de casas familiares, cambiou a súa denominación antiga de Palau d'Ametlla pola de Montornès.
Raio (xeometría)
dereita|miniatura|Circunferencia (en negro) cun raio remarcado (en vermello) entre tódolos posibles. O raio é o segmento que une o centro dunha circunferencia con calquera punto da curva.
O Mornelo, Cospeito, Cospeito
O Mornelo é un lugar da parroquia de Cospeito no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres).
Montornès del Vallès
Historia
Como municipio formouse a partir do século XIX ao redor da igrexa parroquial de Sant Sadurní, que, xuntamente coa parroquia de Vallromanes, formou o termo municipal de Castell de Montornès. Posteriormente pasou a chamarse Sant Miquel de Montornès.
A Laxa, Caroi, Cerdedo-Cotobade
A Laxa é un lugar da parroquia de Caroi, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2007 tiña 7 habitantes (tres homes e catro mulleres), tres menos ca en 2006.
Balor mucilaxinoso
Balor (ou mofo) mucilaxinoso (ou mucoso) é un termo de significado amplo que se usa para designar certos grupos de organismos protistas que utilizan esporas para reproducirse, pero que non ten significado taxonómico. Os balores mucilaxinosos foron inicialmente clasificados como fungos, xa que se parecían a eles, pero xa non son considerados parte do reino dos fungos, polo que non hai que confundilos cos verdadeiros balores ou mofos, que si o son. O termo inclúe a grupos diversos, que non están relacionados entre si, pero aínda se usa moito por conveniencia para agrupar a certo tipo de protistas.
A Laxa, Caroi, Cerdedo-Cotobade
Neste lugar está o cruceiro da Laxe. O seu topónimo posiblemente débase á existencia dunha laxa ou laxe, pedra alongada de grandes dimensións.
Montornès del Vallès
Historia
En Montornès tivo lugar a derradeira batalla da Guerra dos Remensas, o 4 de xaneiro de 1485. O vigairo de Barcelona Antoni Pere de Rocacrespa foi derrotado polos campesiños revoltados liderados por Bertomeu Sala, nado en Montornès e sobriño do caudillo remensa Pere Joan Sala. A vitoria comportou, meses máis tarde, a liberación dos campesiños do dominio feudal exercido pola nobreza terratenente, coa promulgación da Sentenza Arbitral de Guadalupe, que establecía as bases do progreso social da época moderna.
Balor mucilaxinoso
Hai máis de 900 especies de balores mucilaxinosos ou mofos mucosos, cunha gran variedade de cores, distribuídos por todo o mundo. O seu nome común débese a que durante parte do seu ciclo de vida estes organismos forman unha mucilaxe xelatinosa na que están incluídas moitas células. Esta fase do ciclo vese principalmente nos Myxogastria, que son mofos mucosos macroscópicos grandes. A maioría dos balores mucilaxinosos son de tamaño menor a uns poucos centímetros, pero algunhas especies poden chegar a ter áreas de varios metros cadrados e masas de ata 30 gramos.
Montornès del Vallès
Historia
Posteriormente o concello mantivo a súa vida agrícola, só alterada pola Guerra dos Segadores, a Guerra de Sucesión, o bandoleirismo, a Guerra da Independencia e a Guerra Civil Española.