cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tratado de Bucarest de 1916
Precedentes
En 1915 o Tenente Coronel Cristopher Thompson, un falante fluído de francés, foi enviado a Bucarest como o agregado militar británico de Horatio Kitchener para conseguir a entrada de Romanía na guerra. Con todo, ao chegar ao país, axiña observou que Romanía estaba mal preparada no tocante ao que a armamento se refire e que se entraba na guerra, debería afrontar unha guerra en tres frontes: contra o Imperio austrohúngaro, contra o Imperio otomán e contra Bulgaria. Por iso, Romanía representaba máis unha responsabilidade ca un activo para os Aliados. Malia as deficiencias romanesas, estas pasaron a un segundo plano e asinouse unha Convención Militar con Romanía o 13 de agosto de 1916. Thompson púxose á fronte da Misión Militar Británica.
Tratado
O tratado estaba formado por dúas partes: un tratado político e unha convención militar.
A convención militar estableceu que Romanía debía atacar ao Imperio austrohúngaro polo sur, mentres que Rusia iniciaba unha ofensiva na fronte oriental para apoiar a incursión romanesa en Transilvania. O Comandante en Xefe ruso comprometeuse a enviar dúas divisións de infantaría e unha de cabalaría a Dobruia para protexer a retagarda romanesa dun posible ataque búlgaro.
Franceses e británicos, pola súa banda, prometeron iniciar unha ofensiva na fronte de Tesalónica para provocar unha retirada búlgara.
Cesións territoriais
Como compensación, en canto a guerra concluíse, Romanía recibiría os seguintes territorios:
La Voz del Campo
La Voz del Campo foi un periódico editado en Marín entre 1922 e 1923.
Historia e características
Subtitulado ''Semanario político. Órgano de la Federación Municipal Agraria de Marín. Semanario Zumbador que al son de palo y trallazo exibirá en cueros vivos los bandidos del Morrazo'', apareceu en agosto de 1922. Estaba dirixido por Raimundo Vidal Pazos e entre os seus colaboradores figurou Emiliano Iglesias. Defendeu a liña da CRAG de Basilio Álvarez. Mantivo unha polémica con La Verdad. Autocalifícase de "Segunda época" da publicación homónima aparecida en Marín en 1888.
Imaxe por resonancia magnética
miniatura|Seccións secuenciais dunha resonancia do encéfalo, amosando a través dos planos transverso, saxital e coronal (esquerda a dereita). miniatura|Imaxe combinada IRM / PET dunha testa humana. miniatura|dereita|Imaxes dunha [[cabeza|testa humana obtidas por resonancia magnética (vista saxital).]]
Unha imaxe por resonancia magnética (IRM), tamén coñecida como tomografía por resonancia magnética (TRM) ou imaxe por resonancia magnética nuclear (NMRI, polas súas siglas en inglés Nuclear Magnetic Resonance Imaging) é unha técnica non invasiva que emprega o fenómeno da resonancia magnética nuclear para obter información sobre a estrutura e composición do cuerpo a analizar. Esta información é procesada por ordenadores e transformada en imaxes do interior do obxecto de análise.
Emprégase principalmente en medicina para observar alteracións nos tecidos e detectar cancro e outras patoloxías. Tamén se emprega na industria para analizar a estrutura de materiais tanto orgánicos como inorgánicos.
A IRM non debe ser confundida coa espectroscopia de resonancia magnética nuclear, unha técnica usada en química que se basea no mesmo principio da resonancia magnética para obter información sobre a composición dos materiais.
A diferenza da TC, non usa radiación ionizante, senón campos magnéticos para aliñar a magnetización nuclear de núcleos de hidróxeno da auga no corpo. Os campos de radiofrecuencia (RF) úsanse para alterar sistematicamente o aliñamento desa magnetización, causando que os núcleos de hidróxeno produzan un campo magnético rotacional detectable polo escáner. Ese sinal pode ser manipulado con campos magnéticos adicionais e así construír con máis información imaxes do corpo.
Élan Chalon
O Élan sportif chalonnais, máis coñecido como Élan Chalon, é un equipo profesional de baloncesto de Francia da cidade de Chalon-sur-Saône. O equipo disputa os seus partidos como local no Le Colisée. Actualmente compite na Ligue Nationale de Basketball Pro A, a máxima categoría do baloncesto francés.
Historia
O equipo foi fundado orixinalmente en 1955, após a fusión do Association Sportive Chalonnaise e o Élan de Saint-Jean des Vignes. En 1970, fusionouse tamén co equipo de fútbol Bourgneuf Val d'Or Mercurey. En 1994, converteuse en equipo profesional. O seu primeiro grande éxito chegou na temporada 2011−12 cando conseguen gañar o título de Liga. O equipo finalizara a liga en segunda posición tras o Gravelines-Dunkerque, cun balance de 23 vitorias e 7 derrotas (o Gravelines finalizara con tan só tres derrotas). Nos play-offs polo título eliminaron na primeira fase ao Chorale Roanne, mentres que o Gravelines caía ante o Cholet, oitavo clasificado en liga regular. En semifinais conseguiron vencer ao Orléans Loiret, agardando na final o Le Mans, que en Liga acabara en cuarto lugar. Na final, que se disputaba a partido único, o Chalon consegue vencer por 95−76 no Pavillón de Paris-Bercy. Neste partido destacou a actuación de Billy Ouattara e Clint Capela, con 24 e 22 puntos respectivamente. O título de Liga permitiu ao equipo debutar na Euroliga na temporada 2012–13, aínda que foron eliminados na liga regular con 3 vitorias por 7 derrotas. En 2016 o equipo chegou á Final Four da FIBA Europe Cup, a cal foi celebrada en Le Colisée de Chalon, con todo, o equipo acaba en terceiro lugar. En 2017 o equipo repite éxito, chegando ademais esta vez á final, con todo perden ante o Nanterre 92. En liga a situación sería moito mellor e o equipo consegue gañar o seu segundo título após vencer ao SIG Strasbourg por 3–2 nas finais.
Títulos
Liga de Francia Copa de Francia Semaine des As
Kraken Mare
Kraken Mare é o lago máis grande na superficie da lúa de Saturno, Titán. Foi descuberto pola sonda Cassini no 2007 e recibiu o nome de Kraken, o lendario monstro mariño da mitoloxía nórdica.
miniatura|esquerda|210px|Reflexo especular da rexión do Kraken Mare, detectada pola sonda Cassini o 8 de xullo do 2009
Con case toda seguridade Kraken Mare é o lago máis grande da rexión do polo norte de Titán, xa que conta con preto de 400.000 km2 (cinco veces máis có lago Superior de Norte América e un pouco máis có Mar Caspio, o lago máis grande da Terra) e a superficie total das áreas escuras que moi posiblemente sexan lagos non sería moi superior nestas estimacións (baseadas nas imaxes obtidas por radar) aos 510.000 km2 (un 40% máis de tamaño có Mar Caspio), polo cal este lago sería con moito o máis grande dos lagos da rexión do polo norte de Titán.
O seu status coma mar de hidrocarburos foi confirmado polas imaxes e datos obtidos por radar. Só unha porción do mar escaneada por radar, pero coma se pode ver na imaxe da caixa de información, o seu tamaño e moito máis grande, coma así reflicte a imaxe de fondo feita no espectro visible.
Unha illa existente neste mar recibiu o nome de Mayda Insula.
Coma parte do proxecto da Titan Saturn System Mission, propúxose que esta sonda probase amarar no Kraken Mare para analiza-la súa composición, profundidade e outras moitas propiedades.
400px|miniatura|Imaxe dos lagos do polo norte de Titán. Pódese ver completo e cara á esquina inferior dereita o [[Ligeia Mare, á súa esquerda e atravesado por unha parte do mapa en branco, pódese ve-lo Kraken Mare coa súa grande illa do norte, a Mayda Insula; máis o norte (case sobre o polo) vese parte do Punga Mare.]]
Philipp Lahm
Philipp Lahm ( pronunciación alemá : [ˈfɪlɪp ˈlaːm]), nado en Múnic, Baviera, o 11 de novembro de 1983, é un futbolista alemán que xoga como defensa ou medio defensivo para o FC Bayern München da 1. Bundesliga alemá.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2018
thumb|upright=1.1|right|[[Mercedes-Benz na Fórmula 1|Mercedes renovou o Campionato do Mundo de Construtores por quinto ano consecutivo. Foto do F1 W09 EQ Power+, o coche da tempada de 2018]]
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2018 foi a tempada 69º de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Equipos e pilotos competiron polo Campionato do Mundo de Pilotos e polo Campionato do Mundo de Construtores. Comezou en marzo e terminou en novembro, o campionato disputouse durante vinte e un Grandes Premios celebrados en diferentes países do mundo.
Lewis Hamilton logrou o seu 5º Campionato Mundial de Pilotos. O seu equipo, Mercedes, logrou o seu quinto Campionato de Construtores consecutivo.
Equipos e pilotos contratados
Os seguintes equipos e pilotos están a participar no Campionato Mundial de Fórmula 1 2018:
Cambios nos equipos
Por razóns comerciais, os seguintes equipos cambian o seu nome:
Cambios a metade da tempada
Force India entrou en concurso de acredores durante a fin de semana do Gran Premio de Hungría. Tras especularse cunha compra, pero calquera venda do equipo nun curto espazo de tempo complícase polos procesos xudiciais contra determinados accionistas e a necesidade de liquidación de débedas. Un consorcio liderado por Lawrence Stroll comprou os activos e os dereitos nas carreiras de Force India a través dunha compañía chamada Racing Point UK Ltd. Force India foi entón excluído do Campionato por mor da súa incapacidade de participar nas carreiras. Isto permitiu a un novo equipo coñecido como "Racing Point Force India" solicitar unha participación tardía e comezar o campionato no gran Premio de Bélxica. O equipo estaba obrigado a manter "Force India" como parte do seu nome de construtor, xa que o seu chasis homologouse baixo o nome de Force India e as normas da FIA requiren que o nome do construtor inclúa o nome do chasis. O novo equipo comezou con cero puntos no Campionato de Construtores, aínda que os seus pilotos retiveron os puntos acadados no Campionato de pilotos. Posteriormente os outros equipos acordaron permitir que Force India propiedade de Racing Point reter o diñeiro dos premios acumulados polo equipo orixinal.
Outro cambios
Tamén Liberty Media decidiu retirar ás azafatas da grella a partir da tempada 2018 da Fórmula 1, sendo substituídas por nenos, pertencentes a clubs automobilísticos locais.
Lista de Grandes Premios disputados
Os seguintes vinte e un Grands Prix disputáronse como parte da tempada 2018:
Pilotos
Puntuación: os puntos outórganse aos 10 finalistas clasificados.
Para obter puntos completos, o vencedor da carreira deberá completar polo menos o 75% da distancia programada. Os medios puntos adxudicaranse se o vencedor percorre menos do 75% da distancia da carreira sempre que se disputen polo menos dúas voltas. No caso de empate na conclusión do campionato, utilízase un sistema de conteo regresivo como desempate, o mellor resultado do piloto usase para decidir a clasificación.
Louis Aragon
Louis Aragon, nado probablemente en Neuilly-sur-Seine o 22 de outubro de 1897. e finado en París o 24 de decembro de 1982, foi un poeta e novelista francés.
Traxectoria
Despois de participar no dadaísmo e no movemento surrealista con André Breton e Philippe Soupault, ingresa no Partido Comunista Francés, ao que se mantén fiel ata a fin da súa vida, aínda que sempre manifestando as súas críticas. A súa poesía, tradicional nos seus temas e formas, inspírase no amor á súa dona, Elsa Triolet, que coñecera en 1928. A súa obra narrativa é máis anovadora. Partidario da resistencia contra o nazismo durante a segunda guerra mundial.
Dinamo Sassari
O Polisportiva Dinamo, máis coñecido como Dinamo Sassari e por motivos de patrocinio chamado Banco di Sardegna Sassari, é un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Sassari, Sardeña. O Dinamo foi fundado en 1960 e, desde 2010, compite Serie A, máxima categoría do baloncesto transalpino. O seu maior éxito chegou no ano 2015 coa 2015 consecución do seu primeiro campionato de liga. O Dinamo Sassari é famoso por ser o club italiano que máis puntos anotou nun só partido sen prórrogas con 158. Foi nun partido correspondente a temporada regular 1994–95 da Serie A2 (2ª División) contra o Pallacanestro Pavia, que anotou 91.
Historia
O equipo foi fundado no ano 1960 por un grupo de estudantes da localidade, aínda que non foi até 1963 cando comezou a disputar competicións rexionais. En 1966 alcanza por fin a categoría nacional (Serie C) e en 1981 chega á Serie B. En 1989 accede á Serie A2, onde permanece até o ano 2000, cando volve descender á Serie B. Tras tres anos na terceira categoría do baloncesto italiano, regresa á A2.
Tras estar moi preto de conseguir o ascenso á Serie A na tempada 2008-09 na que caeu derrotado no play-off final ante Vanoli Soresina por 3-1, a temporada seguinte conseguiu obter unha praza para poder participar por primeira vez na súa historia na máxima categoría do baloncesto italiano de cara á tempada 2010/11. No 2014 logrou a Copa de Italia e a Supercopa de Italia, pasando a competir na Euroliga. Na tempada 2014-15 continúa a progresión ao consagrouse campión da Liga ademais de gañar a súa segunda Copa.
Patrocinadores
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Enrique Muíño
Enrique Muíño, nado en Lendo (A Laracha) o 5 de xullo de 1881 e finado en Buenos Aires o 24 de maio de 1956, foi un actor de teatro e cine galego-arxentino.
Traxectoria
Emigrou de neno cos seus pais a Buenos Aires. Comezou a traballar aos doce anos, cando lle comunicou ao pai que quería ser actor, este obrigouno a ingresar na Armada. Fixo un pequeno debut profesional en 1898 (aos 17 anos), coa compañía teatral de Jerónimo Podestá.
Cando rematou o servizo militar (en 1902), converteuse en actor traballando en principio en papeis pouco importantes. Máis tarde formou un dúo creativo co seu amigo Elías Alippi. Tivo moito éxito no teatro El Nacional, en obras como Así es la vida, Triple seco e San Antonio de los Cobres.
En 1922 realizou unha xira teatral en Galicia coa compañía Muíño-Alippi. Tamén realizaron presentacións en Madrid, Barcelona, Valencia, Donostia e Bilbao. Recibiu unha homenaxe no seu concello natal e no Centro Galego de Madrid.
Na súa carreira na industria cinematográfica da Arxentina destacan La guerra gaucha, El cura gaucho, Su mejor alumno e El abuelo, xunto a Mecha Ortiz. Interveu en máis de 20 filmes como protagonista, e en obras teatrais como Así es la vida.
En 1941 recibiu un Diploma de Honra nos premios Cóndor Académico (outorgado pola Academia de las Artes y Ciencias Cinematográficas de la Argentina), pola película El cura gaucho. Ese mesmo ano, cos seus amigos Elías Alippi, Francisco Petrone, Ángel Magaña, Lucas Demare e o produtor Enrique Faustín fundou a produtora cinematográfica Artistas Argentinos Asociados.
En 1944 recibiu outro premio por Su mejor alumno, unha biografía novelada do presidente Sarmiento e a relación co seu fillo.
Nos últimos anos da súa vida dedicouse tamén á pintura. Fixo estudos particulares co pintor Fernando Fader, expoñendo na galería Witcomb de Buenos Aires.
Filmografía
250px|miniatura|Enrique Muíño, protagonista do filme La guerra gaucha (1942).
Días azuis
Días azuis é unha coprodución galega dirixida por Miguel Santesmases e estreada en 2006.
Manfred Winkelhock
Traxectoria
Manfred Winkelhock era o irmán máis vello de Joachim Winkelhock. Comezou a competir na Fórmula 2 en 1978 e sobreviviu a un importante accidente no circuíto de Nordschleife, cando envorcou o seu March na moi pronunciada curva Flugplatz. O primeiro intento de Winkelhock de clasificarse para unha carreira do Gran Premio de Fórmula 1 foi no Gran Premio de Italia de 1980, cando substituíu en Arrows ao lesionado Jochen Mass. En 1982, pasou a ATS e cando BMW se converteu no provedor de motores do equipo, en 1983, conseguiu cualificarse en varias durante 1983 e 1984, malia que o coche era pouco fiable polo poucos bos resultados e moitos accidentes.
Morte
Ao mesmo tempo era piloto habitual de sports car e touring car, gañando os 1.000 km de Monza con Marc Surer en 1985. Morreu no verán de 1985 cando, na volta 69, petou violentamente no xiro 2 no Mosport Park de Bowmanville, preto de Toronto, Ontario, Canadá, durante o Budweiser 1000 km World Endurance Championship, conducindo Porsche 962 C para o equipo Kremer Racing, de novo, con Marc Surer como copiloto.
No momento da morte de Winkelhock, era piloto do equipo de Fórmula 1 RAM Racing patrocinado por Skoal Bandit nunha tempada frustrante no que tivo como mellor resultado o posto 12 no Gran Premio de Francia de 1985 no Circuíto Paul Ricard.
Trala súa morte, foi substituído polo piloto de Irlanda do Norte Kenny Acheson, aínda que a falta de cartos fixo que o equipo se retirase antes de que rematase a tempada 1985.
Resultados completos do Campionato de Europa de Fórmula 2
(Lenda: As carreiras en negras indican a pole position; as carreiras en cursiva indican a volta máis rápida)
Toni Trucks
Antoinette Lindsay Trucks, nada o 30 de setembro de 1980 en Grand Rapids, Míchigan, é unha actriz estadounidense principalmente coñecida polo seu traballo en filmes como Ruby Sparks e series de televisión como House e Veronica Mars.
World Wide Web
A web baséase en tres estándares para funcionar:
Actualmente, o organismo encargado de manter estes tres estándares é o W3C, dirixido por Tim Berners-Lee, o creador da Web.
Historia
miniatura|Ordenador [[NeXTcube utilizado por Berners-Lee como primeiro servidor web.]] O 13 de marzo de 1989, Tim Berners-Lee, que traballaba no CERN de Xenebra desde 1984 en temas de adquisición e tratamento de datos, propuxo un sistema de hipertexto organizado en web para mellorar o intercambio de información entre os seus investigadores (Information Management: A Proposal ) baseado nun proxecto chamado ENQUIRE que fixera en 1980. Coa axuda de Robert Cailliau, o 12 de novembro de 1990 publicou unha proposta máis formal para construír un sistema hipertexto chamado WorldWideWeb como unha web de documentos de hipertexto para ser visualizados a través dun navegador web utilizando unha arquitectura cliente-servidor. Esta proposta consideraba unha rede de só lectura que se desenvolvería nuns tres meses e que se necesitarían seis meses para conseguir "a creación de novos vínculos e novos materiais polos lectores, [de forma que] a autoría sería universal", así como "a notificación automática aos lectores cando haxa dispoñible novo material do seu interese".
O modelo da proposta fora construído utilizando DynaText, un lector de documentos SGML creado por Electronic Book Technology, unha spin-off do Institute for Research in Information and Scholarship da Universidade Brown (Providence, Rhode Island). O sistema DynaText, do que o CERN adquirira licenzas, era tecnicamente avanzado e xogou un papel chave na ampliación do SGML ISO 8879:1986 a Hypermedia dentro de HyTime (ISO 10744:1992), pero foi considerado demasiado caro e tiña unha política de licenzas inadecuada para o seu uso pola comunidade dos físicos de partículas de altas enerxías, cunha taxa por cada documento e cada modificación.
Un computador NeXTcube foi utilizado en 1990 por Berners-Lee como o primeiro servidor web e tamén para escribir o primeiro navegador web, o WorldWideWeb (máis tarde rebautizado como Nexus para evitar confusións). No Nadal de 1990, Berners-Lee creara todas as ferramentas necesarias para un sistema web funcional: a navegador web (que tamén era un editor web), o primeiro servidor web e as primeiras páxinas web, que describían o mesmo proxecto. O 6 de agosto de 1991 publicou un breve resumo do proxecto World Wide Web no grupo de discusión (newsgroup) <tt>alto.hypertext</tt> de Usenet. Esta data tamén marcou o debut da Web como un servizo a disposición do público en Internet, a pesar de que os primeiros usuarios realmente conectáronse uns días máis tarde, a partir do 23 de agosto (día que agora se coñece como o día do internauta).
O concepto fundamental subxacente do hipertexto orixinouse en proxectos máis antigos da década de 1960, por exemplo o Hypertext Editing System (HES) ou Sistema de edición de hipertexto da Universidade Brown, o Proxecto Xanadu de Ted Nelson ou o sistema NLS de Douglas Engelbart. Antes de todo isto, en 1945, Vannevar Bush describira o ensaio "As We May Think" un dispositivo chamado "Memex", que imaxinou en forma de Microfilme persoal para almacenar libros, enciclopedias, etc. Douglas Engelbart inspirouse neste documento para crear o concepto de hiperligazón.
O World Wide Web tiña algunhas diferenzas respecto doutros sistemas de hipertexto que existían na época. A Web só require ligazóns unidireccionais no canto das bidireccionais e isto facía posible ligar outro recurso sen necesidade de ningunha acción por parte do propietario deste recurso. En comparación cos sistemas anteriores tamén se reduciu significativamente a dificultade de poñer en funcionamento servidores web e navegadores, pero á súa vez presentaba o problema crónico da ligazón rota (Ligazóns que apuntan a páxinas que xa non existen). A diferenza de predecesores como o HyperCard, o World Wide Web non era un software privativo, o que permitía o desenvolvemento de servidores e clientes de maneira independente ademais de engadir extensións sen restricións de licenza.
O 30 de abril de 1993, o CERN anunciou que o World Wide Web sería de dominio público, libre para todo o mundo sen necesidade de pagar ningún tipo de dereito. Dous meses antes, a Universidade de Minesota anunciou que o protocolo Gopher deixaba de ser libre e había que pagar pola súa utilización, isto provocou un movemento de cambio cara á web en detrimento de Gopher. Un dos primeiros navegadores que logrou gran popularidade foi o ViolaWWW, que se baseaba no HyperCard.
Os estudosos están de acordo en que houbo un punto de inflexión na historia da World Wide Web en 1993 coa aparición dun navegador web chamado Mosaic, un navegador gráfico desenvolvido por un equipo do National Center for Supercomputing Applications (Centro Nacional para Aplicacións de Supercomputación) da Universidade de Illinois (NCSA-UIUC) dirixido por Marc Andreessen. O financiamento para o mosaic chegou da High-Performance Computing and Communications Initiative, un programa de financiamento iniciado grazas á lei dos Estados Unidos coñecida como High Performance Computing and Communication Act of 1991, promovida polo entón senador Al Gore. Antes do lanzamento de Mosaic, non era habitual mesturar os gráficos co texto nas páxinas web e a popularidade da web era menor que a doutros protocolos utilizados a Internet naquela época, por exemplo o Gopher ou o WAIS (Wide area information server ou servidor de información de área extensa). A interface gráfica de usuario de Mosaic permitiu á Web chegar a ser, con moita diferenza, o protocolo de Internet máis popular.
En todo o mundo fóronse creando outros sitios web conectados a través de internet, engadindo as normas internacionais para os nomes dos dominios e a linguaxe HTML. Desde entón Berners-Lee xogou un papel activo na orientación do desenvolvemento de estándares web (como a linguaxe de marcas en que se escriben as páxinas web), e nos últimos anos promoveu a súa visión de web semántica. A World Wide Web permitiu a difusión de información a través de Internet a través dun formato flexible e fácil de utilizar, xogando un papel importante na popularización da utilización de Internet. A pesar de que na linguaxe popular os dous termos confúndense, a World Wide Web non é un sinónimo de Internet, senón que a web é un software, un servizo, construído sobre Internet.
Funcionamento
A pesar de que hoxe en día os termos Internet e World Wide Web son de uso frecuente na fala cotiá como sinónimos, non son a mesma cousa. Internet é un sistema global de redes de computadoras interconectadas. Pola contra, a Web é un dos servizos que se executa sobre a rede de Internet. É unha colección de documentos interconectados e outros recursos, unidos por hiperligazóns e enderezos Uniform Resource Locator. En resumo, a Web é un software que funciona sobre Internet.
A visualización dunha páxina web normalmente empeza cando o usuario introduce a través do teclado unha URL no navegador web ou ben cando segue unha hiperligazón desa páxina ou recurso. A continuación a navegador web comeza unha serie de procesos intercambiando mensaxes non visibles para conseguir a páxina e mostrala. En primeiro lugar, a parte do URL que contén o nome do servidor que contén a páxina tradúcese a un enderezo IP mediante a utilización dunha base de datos distribuída globalmente que contén as equivalencias dominio - enderezo IP e que recibe o nome de DNS. Este enderezo IP é necesaria para poder contactar co servidor ao cal se ten que enviar a consulta. Despois o navegador web pide o recurso enviando unha petición HTTP ao servidor web. No caso dunha páxina web típica pídese o texto HTML da páxina e este é interpretado inmediatamente polo navegador nun proceso de análise (parsing en inglés) e a continuación, cando o navegador xa sabe que recursos adicionais necesitará para mostrar a páxina enteira, volve facer unha consulta HTTP pedindo as imaxes e outros recursos que formen parte da páxina (ficheiros css, javascript, applets java, etc.). As estatísticas que miden a popularidade dun lugar web baséanse en xeral no número de páxinas visitadas ou peticións de ficheiros (hits en inglés) que se fan a un servidor web.
Durante a recepción destes ficheiros desde o servidor web, os navegadores poden renderizar progresivamente a páxina na pantalla tal e como se especifica no seu código HTML, Cascading Style Sheets (CSS), ou outras linguaxes de páxinas web. As imaxes e outros recursos incorpóranse para reproducir a páxina web sobre a pantalla que ve o usuario. A maioría das páxinas web conteñen ligazóns a outras páxinas relacionadas e ás veces a ficheiros descargables, documentos fonte, definicións e outros recursos web. Esta colección de recursos útiles interrelacionados e interconectados a través de ligazóns de hipertexto recibe o nome de información web. A primeira publicación web en Internet en novembro de 1990 creou o que Tim Berners-Lee denominou WorldWideWeb, na súa forma orixinal utilizando CamelCase e que foi descartada posteriormente.
Ligazóns web
Co tempo, moitos dos recursos web aos cales apuntan os hipervínculos ou ligazóns desaparecen, cambian de lugar ou son substituídos por contidos diferentes. Isto provoca a obsolescencia das ligazóns, un fenómeno que se coñece como ligazóns rotas. A natureza efémera das páxinas web levou a moitos esforzos para arquivar os lugares web. O Internet Archive ou Arquivo de Internet, en activo desde 1996, é un dos proxectos máis coñecidos dedicados á conservación de contidos dixitais en Internet.
Actualización dinámica de páxinas web
Javascript é unha linguaxe script que foi desenvolvida en primeira instancia en 1995 por Brendan Eich e despois por Netscape e que é utilizada nas páxinas web. A súa versión estandarizada é a linguaxe ECMAScript. Para superar algunhas das limitacións do modelo de páxinas descrito máis arriba, algunhas aplicacións web tamén utilizan AJAX (Asynchronous Javascript And Xml ou Javascript e XML asíncronos). O código Javascript entrégase coa páxina e permite facer máis peticións HTTP ao servidor, xa sexa en resposta a accións do usuario, como accións co rato ou baseándose nun lapso de tempo. As respostas do servidor utilízanse para modificar a páxina actual no canto de crear unha nova páxina con cada resposta. Deste xeito o servidor só ten que proporcionar unha cantidade limitada de información e de maneira gradual. Dado que é posible xestionar múltiples peticións Ajax ao mesmo tempo, os usuarios poden interaccionar cunha páxina, mesmo mentres se estean recibindo datos. Algunhas aplicacións web sondan de maneira regular o servidor (polling) para preguntar se hai nova información dispoñible.
O prefixo www
Moitos nomes de dominio utilizados na rede World Wide Web empezan con www debido á práctica habitual de denominar os servidores de Internet segundo os servizos que proporcionan. O nome de host para un servidor web é a miúdo www, do mesmo xeito que pode ser ftp para un servidor FTP ou news ou nntp para un servidor de noticias Usenet. Estes nomes de host aparecen como un subdominio dentro do sistema de nomes DNS, por exemplo <tt>www.exemplo.gal</tt>. A utilización de "www" como nome do subdominio non é obrigatoria, non hai ningunha norma técnica ou política que o indique, e de feito, o primeiro servidor web foi denominado <tt>nxoc01.cern.ch</tt>, e hai moitos lugares web que non o utilizan. Aínda así moitos lugares web utilizan o prefixo "www" ou outros nomes alternativos por exemplo o subdominio www2, secureetc. Moitos servidores web están configurados de tal maneira que tanto o domine raíz (exemplo.gal) como o subdominio "www'' (www.exemplo.gal) refírense ao mesmo lugar, mentres que outros requiren unha das dúas formas de maneira específica ou poden referirse a diferentes lugares web.
O uso dun nome de subdominio é útil para o balanceo de carga do tránsito web entrante mediante a creación dun rexistro CNAME que apunta a un clúster de servidores web. Dado que, actualmente, só un subdominio pode ser un nome canónico (CNAME) o mesmo resultado non se pode conseguir mediante o nome do dominio sen prefixo.
Cando un usuario introduce unha dirección incompleta dunha páxina web nun navegador web, segundo o navegador web tentará de maneira automática engadir o prefixo "www" ó comezo da mesma e posiblemente ".com", ".org", ".net" ou .gal ao final, dependendo do que poida carecer. Por exemplo, se introducimos 'omnium' o navegador transformarao a http://www.omnium.cat/  e 'debian' será transformado en  http://www.debian.org . Esta funcionalidade apareceu nas primeiras versións de Mozilla Firefox, a principios do 2003 cando aínda era coñecido como Firebird. Informouse que Microsoft rexistrou unha patente nos Estados Unidos pola mesma idea no 2008, pero só para os dispositivos móbiles.
O especificador de esquema ( http://  ou  https:// ) dunha dirección ou URI refírese ao protocolo de transferencia de hipertexto e ao HTTP seguro, respectivamente, definindo o protocolo de comunicación que se utilizará para as peticións e as respostas. O protocolo HTTP é fundamental para o funcionamento da rede World Wide Web, e o cifrado HTTPS (Hypertext Transfer Protocolo sobre Secure Sockets Layer ) engade unha capa esencial porque a información confidencial, como os contrasinais ou a información bancaria, intercámbiase de maneira segura a través de Internet (que é unha rede pública). Moitos navegadores web tamén adoitan antepor esta información ás direccións URL se se omite.
Publicar na web
Hai varias opcións para facerse visible na World Wide Web. A máis sinxela son os blogs, un tipo de diarios persoais que se actualizan periodicamente en forma de noticias.
Tamén están os sistemas xestores de contidos (CMS), que permiten crear webs bastante complexas (con linguaxe php, javascript) cuns mínimos coñecementos de informática. Isto achegou a web a creacións que antes só as podían facer profesionais.
Finalmente, pódense publicar páxinas web directamente. Rexistrando un dominio, pagando o aloxamento web nun servidor, e subindo a páxina web usando FTP. Normalmente esta opción é a máis complexa.
Estatísticas
Segundo un estudo de 2001, había máis de 550 mil millóns de documentos na web, principalmente na "web invisible" ou web profunda. Unha procura do 2002 sobre 2024 millóns de páxinas web determinou que o idioma dos contidos web era o inglés nun 56,4%, alemán nun 7,7%, francés nun 5,6% e xaponés nun 4,9%. Un estudo de xaneiro de 2005, determinou mediante buscas web en 75 linguas diferentes que o número de documentos web xa ascendía a 11.500 millóns. A principios do 2008 a web indexada contiña, polo menos, 45.000 millóns de páxinas.
En marzo de 2008 había ao redor de 100,1 millóns de lugares web operantes en Internet, cifra que chegou aos 216 millóns un ano despois, feito que proba a velocidade de implantación da WWW. Destes, un 74% son comerciais ou outros lugares operantes no dominio xenérico.
Buscar na web
A web contén millóns e millóns de páxinas distribuídas en millóns de webs, e para buscar a información que se necesita en cada momento, principalmente úsanse dúas técnicas diferentes;
Saber localizar e avaliar a información da web forma parte da competencia dixital e supón non soamente saber acceder ás páxinas interesantes (por exemplo discriminar que palabras chave serán máis beneficiosas, moverse polas diferentes ligazóns e usar o recurso adecuado en cada momento) senón discernir os datos correctos dos incorrectos.
Estándares Web
Berners-Lee dirixe desde 2007 o World Wide Web Consortium (W3C), o cal desenvolve e mantén estes e outros estándares que permiten aos computadores da Web almacenar e comunicar efectivamente diferentes formas de información.
Riscos
Internet asóciase a determinados usos se se fai un mal uso, feito que creou desconfianza cara ao medio entre determinados sectores. O primeiro risco está relacionado coa privacidade: a facilidade de colgar contidos, a cantidade de información e as institucións que traballan en rede fan que datos persoais poidan estar ao alcance outros individuos. O phishing bancario, o roubo de contas de correo electrónico, a divulgación de segredos a través de foros ou redes sociais (só o 20% dos usuarios de Facebook está protexido, por exemplo ) e o spam ou publicidade non desexada que invade a intimidade, son algúns dos problemas de privacidade que poden aparecer.
O segundo risco ten que ver coa seguridade do mesmo contido do computador conectado: pódese roubar información (hacking) ou ser borrada debido aos virus que se difunden rapidamente a través de páxinas web e de descargas.
21 (filme)
Sinopse
Historia dun grupo de rapaces que se converteron en expertos na arte de contar cartas para gañar nos casinos. Ben Campbell (Jim Sturgess) é un tímido e brillante estudante do prestixioso Instituto Tecnolóxico de Massachussets (MIT) que, ó non poder pagar a matrícula da universidade, atopa a solución nas cartas. Dáselle a oportunidade de unirse a un grupo formado polos estudantes máis dotados da escola, que viaxan ata Las Vegas cada fin de semana armados con identidades falsas e co coñecemento necesario para inclinar as probabilidades de éxito no xogo do Blackjack ó seu favor. Seducido polos cartos, o estilo de vida de Las Vegas, e pola súa intelixente e atractiva compañeira de equipo, Jill Taylor (Kate Bosworth), Ben comeza a cruzalos límites. Aínda que contar as cartas non é ilegal, as apostas son altas, e o desafío consiste non só en levar ben a conta dos números, senón en ir un paso por diante do ameazador policía de casinos: Cole Williams (Laurence Fishburne).
Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia
Normativa
A CNMC se regula pola Lei 3/2013, de 4 de xuño, de creación da CNMC e polo Real Decreto 657/2013, de 30 de agosto, polo que se aproba o Estatuto Orgánico da CNMC.
Sancións
En 2017 impuxo 44,7 millóns de euros de sanción a cinco cárteles que se repartían o mercado do sector de cables eléctricos de baixa tensión para a construción de hospitais, uso doméstico, edificación de vivendas, obras de empresas enerxéticas, telefonía, ferroviarias, navais e grandes proxectos internacionais. En total 11 empresas (Amara, Cabelte, Comaple, General Cable, Miguélez, Nexans Iberia, Nicsa, Peisa, Draka Prysmian, Solidal e Top Cable) con sede en España (Madrid, Barcelona, Valencia) e Portugal, e FACEL (Asociación Española de Fabricantes de Cables y Conductores Eléctricos y de Fibra Optica).
Dialecto suletino
dereita|330px|miniatura|Extensión dos dialectos do éuscaro.
O suletino ou zuberera é un dialecto da lingua éuscara particular que se fala en Sola (Zuberoa, Xiberoa ou Soule, a máis pequena das sete provincias vascas históricas, situada ao nordeste do histórico País Vasco, en Francia). Ten varias particularidades lingüísticas e fonéticas que o fan singular. A súa fonética estivo marcadamente influenciada polo gascón. Por exemplo, o e pronúnciase i e o o, u cando preceden a unha vogal. O ü (acentuado) pronúnciase como o u francés, aínda que se pode converter en i por disimilación vocálica (ex: gaü, 'noite' > gaia, 'a noite'). Este ü é característica única da fonética suletina con respecto do resto das variedades. Tamén posúe sibilantes sonoras, característica compartida co antigo dialecto roncalés, xa extinto.
O suletino tamén ten particularidades léxicas e na declinación.
Actualmente, máis do 60 % dos 16.000 suletinos son vascófonos, pero a diminución do número dos que o falan entre os mozos e a falta de empregos poden ser a longo prazo un risco para o mantemento da lingua en Zuberoa. Con todo, o traballo efectuado polas asociacións culturais nas que moitos mozos están implicados permite que o dialecto se manteña a pesar da estandarización da lingua co batua, que non parece estar influíndo na desaparición do suletino. A arraigada tradición do teatro popular utilizouse nestes últimos anos como unha forma de cohesionar ás comunidades (pastorais e mascaradas), que sofren un preocupante descenso demográfico. As obras represéntanse en éuscaro e convértense en actos de reafirmación da identidade suletina.
Seguen a publicarse obras na forma literaria desta variedade, sendo os escritores mais soados Itxaro Borda e o académico e dramaturgo Jean Louis Davant. Os músicos Niko Etxart e o grupo Guk, entre moitos outros, cantan en éuscaro suletino. Posúe unha rica tradición lírica de gran prestixio entre os vascos, recompilada e dada a coñecer no País Vasco español a partir dos anos 60 e 70.
Casino
Un casino é unha instalación que alberga e ten capacidade para certas actividades de distintos tipos de xogos de azar. Os casinos son comunmente construídos preto ou en combinación con hoteis, restaurantes, tendas comerciais, cruceiros turísticos e outras atraccións.
Obxectivo
250px|miniatura|Imaxe típica dun casino. Un casino de xogo é un establecemento no cal a atracción principal son os xogos de azar. Os xogos máis populares son a ruleta, o Blackjack, o póquer e as máquinas comecartos. A lóxica de todos estes xogos consiste, no seu nivel máis básico, no seguinte mecanismo:
David Bakhtiari
David Afrisiab Bakhtiari, nado o 31 de maio de 1985 en San Mateo, California, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de offensive tackle para os Green Bay Packers da National Football League (NFL). Formado na Universidade de Colorado, foi elixido no Draft da NFL de 2013 no posto número 109 polos Packers. No ano 2017 foi seleccionado por primeira vez para o Pro Bowl.
Traxectoria
Nado en San Mateo, California, é fillo dunha familia de orixe iraniana e islandesa. O seu irmán máis vello xogou ao fútbol americano na liña defensiva da Universidade de San Diego e para os Tennessee Titans da National Football League (NFL). Aacudiu ao Instituto Junípero Serra da súa cidade natal, onde alén do fútbol americano xogou a lacrosse. Tras finalizar a etapa escolar, decidiu xogar para os Buffaloes da Universidade de Colorado, onde se matriculou en Comunicacións. Tras acabar a universidade, presentouse ao Draft da NFL, onde foi escollido na cuarta rolda polos Green Bay Packers. O seu bo rendimento co equipo de Wisconsin levouno a ser escollido entre os mellores da temporada 2016 ao ser seleccionado para a Pro Bowl, alén de ser incluído no segundo equipo ideal da temporada.
Leticia Herrería
Leticia Herrería de La Lastra, nada en Santoña (Cantabria) o 29 de novembro de 1958, é unha ex ximnasta española, que competiu na disciplina de ximnasia rítmica.
Traxectoria
Logrou a medalla de bronce no Campionato Mundial celebrado en Madrid en novembro de 1975 xunto co conxunto español, do que formou parte canda a Carmen Lorca, Herminia Mata, María Eugenia Rodríguez, María José Rodríguez e Marilín Such, amais de Teresa López, Mercedes Trullols e Cathy Xaudaró como suplentes. .
Datación por termoluminiscencia
miniatura|[[Cultura do vaso campaniforme|Vaso campaniforme de Ciempozuelos. Cerámicas provenientes do xacemento de Ciempozuelos foron datadas mediante termoluminiscencia. ]] A datación por termoluminiscencia é un método de datación absoluta baseado na emisión de luz de certos minerais cando son quentados, ben por acción humana (fornos) ben por factores naturais (luz solar, incendios, erupcións volcánicas). Emprégase en arqueoloxía para datar materiais como a cerámica, sílex queimado ou fogares. Tamén pode utilizarse na datación de sedimentos eólicos, fluviais, mariños, costeiros, rochas volcánicas e carbonato cálcico precipitado en covas.
Termoluminiscencia
miniatura|Termoluminiscencia da [[fluorita cando é quentada.]] A luminiscencia é a propiedade física que posúen certos minerais de acumular cargas eléctricas na súa estrutura cristalina e de liberalas en forma de enerxía lumínica ao sometelas a un estímulo exterior. No caso da termoluminiscencia (TL), o estímulo externo é a calor. Outros tipos de luminiscencia son a luminiscencia estimulada opticamente (OSL) e a luminiscencia estimulada por infravermello (IRSL).
Principio físico
Nos minerais, os átomos están colocados nunha estrutura ríxida e ordenada, chamada retícula cristalina. Non obstante, poden existir distorsións provocadas por átomos de distinto tamaño ou carga ao que correspondería na súa posición na retícula. Cando se produce un bombardeo por partículas de alta enerxía (provenientes do propio obxecto, do contorno circundante ou de raios cósmicos), algúns electróns saen da súa posición orixinal e, aínda que a maioría adoita volver a ela, algúns quedan retidos nalgunha das distorsións da retícula, creando zonas de maior carga negativa (onde están) e outras con ela positiva (onde deberían estar). Para volver ao estado de equilibrio inicial débese quentar o sólido a unha temperatura superior a 500 °C ; neste momento emítese unha pequena escintilación luminosa. Medindo a intensidade da luz emitida segundo se vai incrementando a temperatura, pódese estimar a cantidade de electróns que estaban atrapados e, polo tanto, como este número é proporcional á radiación recibida, tamén o tempo transcorrido dende que se formou a estrutura cristalina ou se quentou a máis de 500 °C por primeira vez.
Toma de mostra
Para realizar unha datación precisa cómpre coñecer a cantidade de radiación recibida pola mostra. No caso da cerámica, normalmente analízanse os cristais de cuarzo do desengraxante ou a arxila, que recibiron radiación tanto da mesma cerámica como do solo onde foi enterrada. Se o fragmento ten un espesor maior de 5 mm, só os raios gamma do solo lle afectaron, pois os outros son absorbidos antes de chegaren ao cristal. O fragmento debe pesar máis de 10 g e ser maior de 6 mm de espesor se se trata de cerámica, e dun volume maior de 3,5x1 cm no caso do sílex. Deberá ser extraído a máis de 30 cm da superficie e protexido inmediatamente dentro dunha bolsa de plástico opaco. Non debe recibir ningún tipo de radiación nin perder humidade até a súa chegada ao laboratorio.
Para medir a chamada dose ambiental, en condicións ideais, entérrase no xacemento unha pequena cápsula que conteña un material sensible á radiación e déixase alí varios meses ou un ano. Se a escavación é de urxencia e non é posible deixar o contador tanto tempo, pode facerse unha determinación máis rápida pero menos exacta usando outro dosímetro (un contador de radiacións) e enviando ao laboratorio mostras do solo que circunde a mostra (a menos de 30 cm) en bolsas de plástico.
Progressive Field
O Progressive Field é un parque de béisbol das Ligas Maiores (MLB) situado no centro da cidade de Cleveland, Ohio (Estados Unidos). Lar dos Cleveland Indians, é xunto co Quicken Loans Arena parte do Complexo Deportivo e de Entretemento Gateway. No ano 2008 foi considerado por unha enquisa entre seareiros realizada por Sports Illustrated como o mellor estadio da MLB.
O estadio foi inaugurado co nome de Jacobs Field en 1994 para substituír o Cleveland Stadium, recinto que compartían cos Cleveland Browns da National Football League (NFL). No 2008, a Progressive Corporation, compañía de seguros con sede no suburbio de Mayfield, adquiriu os dereitos de nome do estadio durante 16 anos por 58 millóns de dólares. O anterior nome proviña dos propietarios da franquía, Richard e David Jacobs, que adquiriran os dereitos após a inauguración do recinto. Actualmente, o estadio é coñecido ás veces de forma informal como "The Jake" en referencia o primeiro nome.
Dialecto roncalés
dereita|330px|miniatura|Extensión dos dialectos do éuscaro O roncalés ou uskara roncalés é un dialecto desaparecido do éuscaro, falado antigamente no val de Roncal, en Navarra (España). Usábase de maneira habitual ata finais do século XIX pero en 1876 comezou a súa progresiva desaparición debido á prohibición do seu ensino nas escolas. A súa última falante nativa foi Fidela Bernat, falecida en 1991.
Cinelândia
miniatura|Vista de Cinelândia, co [[Pão de Açúcar ao fondo.]]
Cinelândia é o nome popular da zona da contorna da Praça Floriano, no centro da cidade de Río de Xaneiro, no Brasil, englobando a área dende a Avenida Rio Branco ata a rúa Senador Dantas, e da Evaristo da Veiga ata a Praça Mahatma Gandhi, onde antigamente estaba situado o Palácio Monroe.
Descrición
A Praça Floriano ten unha lixeira forma de trapecio. Está delimitada pola Avenida Rio Branco e polas rúas Araújo Porto Alegre, 13 de Maio e Evaristo da Veiga. Algunhas rúas veciñais, como Álvaro Alvim, Praça Mahatma Gandhi e a rúa do Passeio tamén son englobadas dentro de Cinelândia.
Historia
miniatura|Cinelândia nunha fotografía de 1919, co monumento a [[Floriano Peixoto no centro da praza.]] A Praça Floriano está situada nunha zona aberta durante as obras de construción da Avenida Central, hoxe en día coñecida como Avenida Rio Branco. Ocupa parte do terreo do antigo Convento da Ajuda, construído no século XVIII e destruído na primeira década do século XX.
A idea de transformar a nova praza, cercada polos edificios da Biblioteca Nacional, a Câmara Municipal, o antigo Supremo Tribunal Federal, o Palácio Monroe e o Theatro Municipal nunha versión brasileira do Times Square vén do empresario Francisco Serrador, español radicado no Brasil e propietario de casinos, cines, teatros e hoteis.
O nome Cinelândia popularizouse a partir da década de 1920, xa que nesa época decenas de teatros, clubs, bares e restaurantes instaláronse na zona, converténdose en referencia do ocio na cidade.
Cinelândia foi tamén escenario dalgunhas das manifestacións políticas máis importantes da historia do Brasil. Sendo hoxe en día o lugar favorito para exhibicións de activistas políticos nacionalistas e de esquerda.
Coa popularización dos centros comerciais, os locais de ocio foron abandonando pouco a pouco a Praça Floriano, quedando só actualmente o cinema Odeon.