cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Obxectivos de Desenvolvemento Sustentable en Galicia
Residuos
A cantidade de residuos xerados por persoa en Galicia está por baixo da media española e ten unha lixeira tendencia minguante. Neste caso a cualificación non é negativa. Non sucede o mesmo coa xestión dos residuos. Pois a cota de incineración é moi alta e a de reciclados moi baixa respecto do que sucede no conxunto de España. Hai unha estrutura inversa na xestión dos residuos. E hai que lembrar que o ambientalmente máis sustentable é a reciclaxe fronte á incineración.
Auga
Nos indicadores relativos á subministración das augas Galicia acada un aprobado: un é positivo e outro negativo. É positivo o indicador de auga consumida ao día nos fogares, pois é minguante e segue a estar por baixo da cifra media española. É negativo o indicador que cuantifica a evolución dos consumos de auga non domésticos. Consumos que se reducen algo no conxunto de España mentres que en Galicia medran un trinta por cento.
Nas emisións contaminantes á atmosfera Galicia, sempre verbo do conxunto de España, ten un suspenso absoluto. Na xestión dos residuos un claro suspenso. E só no consumo de auga acada un aprobado raspado. Nestas tres dimensións ambientais a cualificación global de Galicia da derradeira década de crecemento económico é claramente desfavorable. Trátase da década 2010-2019: dende a post-crise do 2008 ao ano previo á crise do Covid.
Adriana Torrebejano
Adriana Torrebejano, nada en Castellbisbal o 3 de novembro de 1991, é unha actriz española coñecida principalmente pola súa participación na serie Terra de Lobos, Hospital Central de Telecinco, El Secreto de Puente Viejo de Antena 3, Cuerpo de Elite de Antena 3 ou A sombra da lei. Protagonizou a serie Amar es para siempre de Antena 3.
Traxectoria
Nacida o 3 de novembro de 1991 e crecida en Castellbisbal, Barcelona, Adriana Torrebejano Giménez, popularmente coñecida como Adriana Torrebejano, é unha actriz española que, principalmente, desenvolveu a súa carreira en diversas series de televisión de ámbito nacional. Desde moi pequena tivo claro que quería dedicarse á interpretación e o seu primeiro papel na televisión chegaría da man de TVE coa serie Abuela de verano, onde interpretou a Aurora, cando tan só tiña doce anos. Esta serie tivo unha grande acollida por parte do público e a actriz gravou 13 capítulos.
Un ano máis tarde, Adriana pasou a formar parte do elenco da serie de Antena 3 Elllas y el sexo débil, onde interpretou a Sandra. A pesar de que a serie arrincou con bos datos de audiencia, moi pronto empezou a decaer e cando tan só levaba tres capítulos emitidos a cadea decidiu cancelala. Ese mesmo ano, a actriz gravou tres capítulos na serie de Telecinco Hospital Central, onde interpretou a Ana.
En 2007 fichou pola nova serie de Antena 3 C.L.A. Non somos ántgeles onde interpretaría a Carlota. Ese mesmo ano, Adriana gravou tres capítulos para a serie de TVE Cuéntame como pasó, onde interpretou a Rosario e tamén realizou un cameo na serie de Telecinco El Comisario.
Durante 2008 interpretou a Lucía na serie Fuera de lugar, onde gravou once capítulos. Á súa vez, neste ano gravou un capítulo para a primeira tempada da serie xuvenil de Antena 3 Física o química, onde interpretou a Cristina e tamén apareceu nun capítulo da segunda tempada da serie Cuenta atrás, emitida en Catro.
Un ano despois, en 2009, Adriana realizou un cameo na serie de Telecinco Acusados, e poucos meses despois a cadea fichouna para a súa nova serie De súpeto, os Gómez, onde interpretou a Cris Tamayo.
En 2010 chegou o papel que lle levaría á fama. Adriana foi seleccionada para formar parte da serie de Telecinco Tierra de lobos, onde interpretaría a Isabel Lobo até 2013. Esta serie cultivou un grande éxito na televisión e a catalá apareceu en 41 episodios dos 42 que completaron a serie (non apareceu no último capítulo).
Un ano despois de ser fichada por Tierra de lobos tamén formou parte do elenco da 19ª tempada da serie máis lonxeva da televisión española Hospital Central, onde interpretou a Irene Valencia. A actriz compaxinou as gravacións de ambas as series durante 2011. Tamén en 2011 estreou até tres obras de teatro: Sexo 10.0 (xunto a Silvia Alonso e Jorge Suquet), Futuro 10.0, e Os que bican ben (xunto a Javier Calvo e Fernando Tielve).
En 2012 gravou para Telecinco o telefilme El Rey, estreada en 2014, onde interpretou o papel da Condesa Olghina. Ese mesmo ano estreouse en óbraa Perversións sexuais en Chicago, onde foi protagonista xunto a Javier Pereira, Cristina Alcázar e Javier Moura.
A finais de 2013 fichou pola serie de televisión diaria emitida en Catro Ciega a citas, onde interpretou a Beatriz. Entre 2013 e 2015 protagonizou a obra A vida resolta, de Marta Sánchez e David S. Olivas. En 2015 fichou pola serie de sobremesa de Antena 3 El secredo de Puente Vieja, onde interpretou a Sol Santacruz durante máis de 60 capítulos.
En xuño de 2017 confírmase a súa participación en Corpo de elite, serie de Antena 3 baseada na película española <i id="mwkA">Cuerpo de elite</i>. Torrebejano interpretou á mossa d'escuadra Berta Capdevila na primeira e única tempada emitida até a data. En 2018 estrea a súa segunda película, La sombra de la lei de Dani da Torre. Trátase dun suspense ambientado en Barcelona nos anos 20 no que interpreta a unha moza cabaretera. Durante o último trimestre de 2018 e en 2019, protagoniza xunto a Pablo Puyol óbraa Morte no Nilo, adaptación da novela homónima de Agatha Christie.
En 2019 incorpórase á repartición recorrente da serie médica de Televisión Española Hospital Vale Norte, onde dá vida a Cristina. O 31 de maio dese mesmo ano confírmase que formará parte da repartición da oitava tempada do serial diario Amar es para siempre de Antena 3 e colabora nun dos programas de #0.
Toxina diftérica
A toxina diftérica é unha exotoxina segregada principalmente pola bacteria Corynebacterium diphtheriae causante da difteria, pero tamén por Corynebacterium ulcerans e Corynebacterium pseudotuberculosis. O xene da toxina está codificado por un profago (virus bacteriófago co seu xenoma inserido no xenoma da bacteria hóspede), chamado corinefago β. A toxina causa a difteria en humanos ao entrar no citoplasma da célula e inhibir a síntese de proteínas.
Estrutura
A toxina diftérica é unha cadea polipeptídica de 535 aminoácidos que consta de dúas subunidades enlazadas por pontes disulfuro, coñecida como toxina A-B. Como a subunidade B se une á superficie celular e esta é a menos estable das subunidades, a subunidade A (máis estable) pode penetrar na célula hóspede.
A estrutura cristalina da toxina diftérica homodímera foi determinada con resolución de 2,5 Å. A estrutura revela que é unha molécula con forma de Y que consta de tres dominios. O fragmento A contén o dominio catalítico C, e o fragmento B consta dos dominios T e R:
Mecanismo
miniatura|[[Diftamida]]
A toxina diftérica ten o mesmo mecanismo de acción que o encima NAD(+)—diftamida ADP-ribosiltransferase. Cataliza a ADP-ribosilación do aminoácido pouco común diftamida no eEF-2 transferindo o grupo ADP-ribosil desde o NAD+. A ADP-ribosilación da diftamida inactiva a proteína eEF-2, inhibindo dese modo a tradución do ARNm. A reacción catalizada é a seguinte:
Dose letal e efectos
A toxina diftérica é extraordinariamente potente. A dose letal para as persoas é de 0,1 μg de toxina por kg de peso corporal. A morte ocorre pola necrose do corazón e o fígado. A toxina diftérica tamén foi asociada co desenvolvemento da miocardite. A miocardite secundaria para a toxina diftérica é considerada un dos maiores riscos para nenos inmunizados.
Historia
A toxina diftérica descubrírona en 1888 Émile Roux e Alexandre Yersin. En 1890, Emil Adolf von Behring desenvolveu unha antitoxina obtida de sangue de cabalos inmunizados con bacterias atenuadas. En 1951, Freeman atopou que o xene da toxina non estaba codificado no cromosoma bacteriano, senón por un fago lisoxénico (o corinefago β) que infecta todas as cepas toxixénicas da bacteria.
Uso clínico
O fármaco denileukin diftitox usa a toxina da difteria como axente antineoplástico.
Resimmune é unha inmunotoxina que está en ensaios clínicos en pacientes de lifoma de células T cutáneo. Usa a toxina diftérica (truncada polo dominio de unión á célula) acoplada a un anticorpo para a CD3ε (UCHT1).
Investigación
Igual que outras toxinas A-B, a toxina diftérica está especializada en transportar proteínas exóxenas a través da membrana de membranas celulares de mamíferos, que adoitan ser impermeables ás grandes proteínas. Esta capacidade exclusiva pode ser reorientada para a entrega de proteínas terapéuticas, en vez do dominio catalítico da toxina.
Esta toxina tamén foi utilizada en investigacións neurocientíficas e do cancro para eliminar poboacións específicas de células que expresan o receptor da toxina diftérica (HB-EGF). A administración da toxina no organismo que non expresa de forma natural este receptor (por exemplo, ratos) ten como resultado a eliminación selectiva da poboación celular que o expresa.
Factor de virulencia
redresse=1.5|miniatura|[[alfa-toxina estafilocócica|α-Toxina do Staphylococcus aureus, unha hemolisina .]]
Un factor de virulencia é unha molécula producida por un axente infeccioso (bacterias, virus, fungos, protozoos) que contribúe ao carácter patóxeno (a virulencia) deses organismos e lles permite:
Tipoloxía
Os xentes infecciosos posúen unha gran variedade de factores de virulencia. Algúns forman parte do seu xenoma e son propios das bacterias, como as endotoxinas (lipopolisacárido), mentres que outros proveñen de elementos xenéticos móbiles, tales como os plásmidos e os bacteriófagos, como as exotoxinas. Os factores de virulencia codificados neses elementos xenéticos móbiles propáganse entre as bacterias por transferencia horizontal de xenes e poden facer que unha bacteria inofensiva se converta nun axente infeccioso. Unha bacteria como Escherichia coli O157:H7 tamén adquiriu a parte máis esencial da súa virulencia de elementos xenéticos móbiles. As bacterias gramnegativas segregan numerosos factores de virulencia na interface coa célula hóspede por medio do tránsito de vesículas a través da súa membrana externa para invadir a célula hóspede, nutrirse á súa expensa, e asegurar outras funcións de comunicación intercelular.
Numerosos axentes infecciosos converxeron a ter factores de virulencia similares para escapar ás defensas das células eucariotas. Estes factores de virulencia adquiridos compórtanse de dúas maneiras para garantir a supervivencia e o crecemento dos xermes:
Adhesinas
As adhesinas son proteínas de membrana ou pili que permiten ás bacterias adherirse ás células diana, etapa indispensable da infección. Reaccionan cos receptores homólogos das células hóspede.
Factores de invasión
miniatura|Complexo de [[plasmina humana e de estreptoquinase .]]
Trátase de elementos que favorecen a propagación de axentes infecciosos a través dos tecidos, por exemplo:
Factores antifagocitarios
Os factores antifagocitarios protexen as bacterias da fagocitose polos leucocitos do sistema inmunitario. Estes factores son de varias clases:
Endotoxinas
As endotoxinas son toxinas termoestables da membrana externa de certas bacterias gramnegativas. Un exemplo é o lípido A, constituínte do lipopolisacárido, que se libera cando se produce a lise das bacterias e pode causar a síndrome de resposta inflamatoria sistémica. Estas endotoxinas inducen unha serie de efectos, como son:
As bacterias gramnegativas responsables dunha sepse poden provocar unha intoxicación por endotoxinas despois dun tratamento con antibióticos polo efecto da liberación masiva de endotoxinas ao se destruíren os axentes infecciosos, o que pode orixinar un choque séptico.
Exotoxinas
As exotoxinas son toxinas segregadas por bacterias vivas, ao contrario que as endotoxinas, que se liberan despois da destrución das bacterias. A miúdo prodúcenas bacterias que á súa vez están infectadas por bacteriófagos. Compórtanse de diferentes maneiras:
miniatura|Estrutura da [[tetrodotoxina.]]
Lierse SK
O Koninklijke Lierse Sportkring, coñecido simplemente como Lierse, foi un club de fútbol belga da cidade de Lier, na provincia de Antuerpen. Gañou catro títulos da Primeira División e dúas Copas de Bélxica. O Lierse foi un dos seis clubs belgas que chegou a disputar a fase de grupos da Liga de Campións da UEFA.
Foi fundado en 1906 e debutou na Primeira División na tempada 1927/28. Foi un dos mellores equipos da primeira división ata o final da Segunda Guerra Mundial, gañando dous títulos e rematando só catro veces fóra dos cinco primeiros. Ao final da tempada 1947/48 descendeu á segunda división. Mantívose en primeira entre 1953 e 1986, e de novo entre 1988 e 2007, gañando unha liga en cada un deses dous períodos. Xogou cinco anos máis na primeira división entre 2010 e 2015, militando logo na segunda categoría ata que en 2018 entrou en bancarrota e desapareceu.
O Lierse xogaba os seus partidos na casa no Herman Vanderpoortenstadion de Lier, tamén coñecido como Het Lisp, porque o estadio está situado nun barrio chamado Lisp. O equipo xogaba de amarelo e negro.
O maior símbolo da historia do club foi o dianteiro Bernard Voorhoof, xogador con máis partidos e goles coa camiseta do Lierse. Marcou 350 tantos en 529 encontros, e ademais vestiu 61 veces a camiseta da selección de Bélxica, todas mentres militaba no Lierse.
Historia
miniatura|213x213px|Lierse SK en 1906: fundadores e primeiros xogadores
Os primeiros anos
En 1904, Gustaaf Van Den Roye coñeceu o fútbol en Antuerpen e quedou fascinado por el. Mercou un balón para xogar na súa cidade natal, Lier. Os primeiros partidos disputáronse nun terreo propiedade do graf Marnix de Sainte-Aldegonde. Os agricultores locais non estaban de acordo e tivo que intervir a policía, que prohibiu que se celebrasen máis partidos. O graf foi informado do sucedido e pediulle a Van Den Roye que fose velo. Cando Van Den Roye lle contou ao graf a súa intención de crear un club de fútbol e sinalou as dificultades coas que se enfrontaba, o graf prometeulle un terreo que podería servir de campo de fútbol.
O 6 de marzo de 1906, durante unha reunión nun pub local chamado De Roskam fundouse un club de fútbol, chamado Liersche Sportkring. Foi o nacemento do Lierse que tivo unha primeira xunta directiva formada por Gerard Quaeyhaegens como presidente, Gust van den Roye como secretario e Georges Peeters como tesoureiro. O graf Marnix de Sainte-Aldegonde aceptou converterse en presidente honorario.
Dous anos despois da súa fundación, en setembro de 1908, o Lierse converteuse en membro da Real Federación Belga de Fútbol, comezando a xogar no nivel máis baixo do fútbol belga. En 1913, o club obtivo o seu primeiro éxito no fútbol belga, cando se converteu no primeiro club dunha liga rexional en chegar aos cuartos de final da Copa de Bélxica. Foi ascendendo polas diferentes categorías do fútbol belga, ata que en 1922 logrou o ascenso ás divisións nacionais do fútbol belga, que xa nunca abandonaría ata a súa desaparición case un século despois.
1927–1948: Primeiras aparicións na máxima categoría
Cinco anos despois de acadar as divisións nacionais, en 1927, o Lierse proclamouse campión da Division 1, a segunda división do fútbol belga, cunha vantaxe de 2 puntos sobre o RSC Anderlecht, logrando así o ascenso á máxima categoría por primeira vez na súa historia. O equipo non tardou en destacar e en 1932 conquistou o seu primeiro título de liga. Nas 12 tempadas seguintes rematou só 1 vez fóra dos 5 primeiros, quedando subcampión en 1935 e 1939, e gañando dous novos campionatos en 1941 (torneo non oficial debido á Segunda Guerra Mundial) e 1942.
A Segunda Guerra Mundial tivo un forte impacto no club. Dous dos seus xogadores, o porteiro internacional Frans Christiaens e Frans Vervoort morreron durante os bombardeos aliados nunha fábrica de Mortsel, ocupada por Alemaña. Tamén Jules Van Craen, máximo goleador da liga belga na tempada 1942/43 morreu durante a guerra. Na tempada 1944/45 o Lierse, ao igual que outros clubs da zona, non competiu na liga, debido aos bombardeos alemáns sobre porto de Antuerpen. Estes feitos, sumados á retirada dalgúns dos xogadores de máis idade, provocaron que o club fose decaendo ata que en 1948 rematou último na liga. Despois de 21 anos na máxima categoría, o Lierse descendeu por primeira vez na súa historia.
1953–2018
En 1986 descendeu de novo, regresando a primeira en 1988. En 1997 gañou un novo título de liga, case catro décadas despois do anterior, ao superar por dous puntos ao Club Brugge. Dous anos despois conquistou a súa segunda Copa belga.
O Lierse foi comprado en 2007 polo empresario exipcio Maged Samy, dono tamén dos clubs exipcios KV Turnhout e Wadi Degla. En 2018 o club declarouse en bancarrota e tras fracasar as negociacións para unha posible venda, acabou por desaparecer.
Trala desaparición do club formouse o Lierse Kempenzonen, que xoga co mesmo escudo que o antigo Lierse SK e disputa os seus partidos tamén no Herman Vanderpoortenstadion. Tamén en 2018, o xa existente K. Lyra mudou o seu nome a K. Lyra-Lierse Berlaar, considerándose tamén herdeiro do desaparecido club.
Estadio
Desde 1925 o Lierse xogou no Herman Vanderpoortenstadion, a miúdo chamado Lisp. O estadio conta con capacidade para 14.538 seareiros.
Cyclone Global Navigation Satellite System
miniatura|Un satélite CYGNSS. Cyclone Global Navigation Satellite System ou CYGNSS é unha serie de oito satélites da NASA adicados ao estudo das tormentas e ciclóns.
Características
Os oito satélites CYGNSS foron construídos por Southwest Research Institute e lanzáronse xuntos o 15 de decembro de 2016 a bordo dun foguete Pegasus XL. Cada satélite ten unha masa de 18 kg e dous paneis solares. Foron lanzados a unha órbita de 514 x 536 km e 34,96 graos de inclinación orbital.
A misión dos satélites CYGNSS é estudar a interacción entre a atmosfera e os océanos durante a formación de tormentas e ciclóns para determinar cómo se retroalimentan e xeneran. Para iso os satélites levan a bordo receptores GPS de alta precisión para detectar sinais tanto directas como indirectas de GPS: as directas permiten determinar a posición exacta de cada satélite mentres que as indirectas son sinais que se reflicten desde a superficie oceánica en función da súa axitación e das que se pode extrapolar a velocidade do vento.
Lepidochitona iberica
Lepidochitona iberica é unha especie de molusco. Foi descrita por primeira vez por Pieter Kaas e Van Belle en 1981.
A Eirexa, Caneda, Monforte de Lemos
A Eirexa é un lugar da parroquia de Caneda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Abadía de Selby
A abadía de Selby é unha antiga abadía beneditina e actual igrexa parroquial anglicana na cidade de Selby, North Yorkshire, Inglaterra.
Historia monástica
Fundouna Bieito de Auxerre en 1069, e posteriormente construíuna a familia Lacy. É unha das poucas igrexas abaciais conservadas da época medieval e, sen ser catedral, é unha das maiores. En 1256, a abadía recibiu a concesión dunha mitra polo papa Alexandre IV.
O arcebispo Giffard visitou a abadía en 1275 e varios monxes e o abade foron acusados de varias faltas, entre elas a "vida solta", (moitas queixas referíanse a malas condutas con mulleres casadas). En 1279 o arcebispo de Wickwane culpou o abade, entre outras cousas, de non observar a regra de San Bieito e non cantar misa. En 1306 o arcebispo William Greenfield e outras visitas en anos posteriores deron lugar a descubrimentos similares.
No Valor Ecclesiasticus de 1535, a abadía foi valorada en 719 £. A comunidade relixiosa formábana un abade e 23 monxes, que recibían pensións en cantidades variables. O abade recibiu a pensión anual máis alta, de 100 libras.
Historia pos-monástica
Coma York Minster, a igrexa descansa sobre unha base de area e sufriu un afundimento asento diferencial. Moitos tramos derrubáronse por completo durante o século XVII, incluíndo a torre central en 1690 que destruíu o cruceiro sur. A Torre foi reconstruída, pero non o cruceiro. No século XVIII o coro encheuse de galerías, e utilízase para servizos, a nave só empregada para fins seculares.
Entre 1871 e 1873 sir George Gilbert Scott restaurou gran parte da nave, e entre 1889 e 1890 o seu fillo John Oldrid Scott restaurou o coro. A torre restaurouse nos primeiros anos do século XX. O retablo, deseñado por Robert Lorimer, engadiuse en 1901.
Incendio de 1906
esquerda|miniatura| A abadía despois do incendio de 1906|268x268px Os organeiros de John Compton estiveron traballando até as 11.00 horas pm do venres 19 de outubro, e pouco despois da medianoite do sábado o organista Frederick William Sykes viu chamas procedentes da cámara do órgano. Os construtores de órganos estiveran instalando un novo motor de gas cinético para proporcionar enerxía ao novo órgano. Os informes iniciais de que o novo equipo de órganos era o culpable do lume resultou posteriormente inexacto.
O lume arrasou o tellado do coro e tamén se destruíu a espadana e o repique de oito campás. Tamén se destruíron todos os elementos interiores pero grazas á actuación dos bombeiros da localidade salváronse as vidreiras do século XIV da fiestra Leste. O domingo produciuse un incendio secundario no tellado da nave, pero este quedou rapidamente extinguido.
A abadía reconstruíuse baixo a supervisión de John Oldrid Scott cun custo de preto de 50.000 £ (equivalente a 5,545,000 £ en 2021) e reabriuse en 1909. A restauración do cruceiro sur completouse en 1912, financiada por William Liversedge.
Despois do século XX
En 1935 o arquitecto Charles Marriott Oldrid Scott, fillo de John Oldrid Scott, elevou a altura das torres da fronte.
En 1952 a abadía recibiu o status de listado de grao I.
En 1969 Selby Abbey converteuse na primeira igrexa parroquial en celebrar o servizo anual para a distribución do Royal Maundy.
Arquitectura
miniatura| [[Escudo de armas da familia Washington en vidreiras do século XV na abadía de Selby, Inglaterra|238x238px]] A torre é normanda, pero o extremo oriental é de estilo gótico decorado, e a fronte oeste unha mestura de normando, gótico e vitoriano.
Órgano
esquerda|miniatura| Órgano de [[1909, por John Oldrid Scott|268x268px]] O órgano da abadía é amplamente recoñecido como un dos mellores instrumentos "románticos" deste tipo en Gran Bretaña. Tras un gran incendio en 1906 e a posterior restauración da abadía, William Hill &amp; Son recibiu o encargo de construír un novo órgano en 1909. Con 67 paradas de fala e 4 manuais, este instrumento ocupa dous estoxos (cases) magníficos, deseñados por John Oldrid Scott, colocados a cada lado do quire.
O órgano foi restaurado por primeira vez en 1950 por Hill, Norman &amp; Beard. Os recitais de apertura correron a cargo de Francis Jackson e Melville Cook. A principios dos anos 60, o célebre organista italiano Fernando Germani fixo unha serie de gravacións en LP na Abadía de Selby para HMV: isto levou o órgano á atención internacional. En 1975 producíronse outras modificacións, con adicións feitas por John T. Jackson. En 2014-2016, Geoffrey Coffin e os principais órganos de tubos de York levaron a cabo unha importante restauración do órgano, miniatura|200x200px| O extremo oeste da abadía|esquerda
O órgano anterior foi instalado en 1825 por Renn e Boston, nunha galería do lado leste da parede do coro. Foi reconstruído varias veces por Booth de Wakefield, Forster e Andrews de Hull e Conacher de Huddersfield. En 1868 o órgano foi reconstruído e trasladado a unha baía do quire. O recital de apertura correu a cargo de William Thomas Best. Este órgano foi reconstruído en 1891 por James Jepson Binns de Bramley e trasladouse de novo, esta vez ao lado norte do quire. John Compton realizou unha reconstrución en 1906, pero o órgano foi destruído polo gran incendio dese ano, que case destruíu tamén a abadía.
Acanthocardia paucicostata
Acanthocardia paucicostata é unha especie de bivalvo da familia dos cárdidos e do xénero Acanthocardia. Foi descrita por primeira vez por GB Sowerby II en 1834.
Vive nos fondos lamacentos na rexión infralitoral.
A Fonte, Caneda, Monforte de Lemos
A Fonte é un lugar da parroquia de Caneda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Pousa, Caneda, Monforte de Lemos
A Pousa é un lugar da parroquia de Caneda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Enrique Fernández Castiñeiras
Enrique Fernández Castiñeiras, nado en Santiago de Compostela en 1950, é un historiador da arte e profesor universitario galego.
Cipsela
220px|thumb|dereita|Dúas cipselas con vilano aparasolado de [[Taraxacum officinale (Asteraceae).]] 220px|thumb|220px|Cipselas in situ de [[Podospermum laciniatum co seu típico carpóforo.]]
A morfoloxía das cipselas de devandita familia posúe un marcado valor taxonómico e son dunha importancia capital para a identificación e diferenciación dos taxóns, polo menos até o nivel xenérico.
As cipselas de certos xéneros de devandita familia Asteraceae (por exemplo Podospermum e Stevia) teñen na súa parte inferior un pedicelo oco soportando o corpo propiamente dito do froito e que, nos estados de desenvolvemento anteriores á fructificación, sostiña ao ovario. Coñéceselle como carpopodio, carpóforo ou carpophorus. Este tipo de pedicelo non é exclusivo da familia e existe tamén noutras.
Á parte da familia Asteraceae, existen tamén froitos en cipsela, por exemplo, nas Dipsacáceas.
Fontes, Caneda, Monforte de Lemos
Fontes é un lugar da parroquia de Caneda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Outeiro, Caneda, Monforte de Lemos
Outeiro é un lugar da parroquia de Caneda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
O Sobrado, Caneda, Monforte de Lemos
O Sobrado é un lugar da parroquia de Caneda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Benito Kamelas
Benito Kamelas é un grupo musical orixinario de Benetússer (Valencia), que empeza a súa historia en 1997. Fan música rock.
Teñen unha medalla de prata do seu concello de Benetússer. A canción "He decidido" foi inclúida na banda sonora da curta "Volver", de José María Rivero.
Anya Taylor-Joy
Anya-Josephine Marie Taylor-Joy, nada en Miami, Florida o 16 de abril de 1996, é unha actriz e modelo estadounidense-británica, de orixe arxentina e española. Recibiu varios recoñecementos, incluído un Globo de Oro, un premio SAG e Premios da Crítica Televisiva, e nomeamentos aos premios BAFTA Filme Awards e Primetime Emmy Awards. En 2021, a revista Time colocouna no lista Time 100 Next.
Nada en Miami e criada en Bos Aires e Londres, Taylor-Joy deixou a escola ao dezaseis anos e comezou a seguir unha carreira como actriz. Despois de pequenos papeis en televisión, debutou no cine co papel principal de Thomasin na película de terror The Witch (2015), que lle valeu un premio Gotham e un premio Empire. Logo protagonizou a película de terror Split e a comedia negra Thoroughbreds (ambas as dúas en 2017); ese mesmo ano, obtivo un nomeamento ao Premio BAFTA á estrela emerxente e gañou o Trophée Chopard do Festival de Cine de Cannes. Tamén apareceu na miniserie dramática A casa das miniaturas (2017), a quinta tempada de Peaky Blinders e The Dark Crystal: Age of Resistance (ambas as dúas en 2019), e a película de superheroes Glass (2019), retomando o seu papel de Split. Taylor-Joy dará voz á Princesa Peach na próxima película de Mario (2022) e retratará ao personaxe principal en Furiosa (2024).
Taylor-Joy recibiu eloxios por interpretar aos personaxes principais Emma Woodhouse na adaptación de Jane Austen; Emma e Beth Harmon na miniserie de Netflix; The Queen's Gambit (ambas as dúas de 2020); por esta última, gañou os Premios da Crítica Televisiva á mellor actriz nunha miniserie, o Globo de Ouro á mellor actriz en miniserie, o premio do Sindicato de Actores á interpretación destacada dunha actriz nunha miniserie e recibiu un nomeamento para o premio Primetime Emmy á mellor actriz principal nunha serie limitada.
Primeiros anos
Anya Taylor-Joy naceu en Miami (Estados Unidos) sendo a menor de seis irmáns. Os seus catro primeiros irmáns son froito do primeiro matrimonio do seu pai, que tras enviuvar casou coa súa nai. O seu pai, Dennis Alan Taylor, é un exbanqueiro internacional de orixe arxentina e escocesa, e a súa nai, Jennifer-Marina Joy, fotógrafa e deseñadora de interiores nacida en Zambia, que ten ascendencia inglesa por parte do seu pai (o diplomático David Joy) e española por parte da súa nai (a barcelonesa Montserrat Morancho Saumench).
A súa familia mudouse á Arxentina cando naceu. Da súa infancia alí lembra, «Adoro á miña familia, aínda que pasei a vida rodeada de adultos. ''Nunca me sentín como unha nena. Non me queixo, só que estiven moito tempo soa, ao meu aire, xogando nos bosques onde me inventaba criaturas, bruxas, seres máxicos. Montábame obras enteiras en español. E mentres a miña familia era moi deportista, eu era un rato de biblioteca»''. A súa etapa escolar iniciouna no colexio Northlands School, en Oliveiras, provincia de Bos Aires. Pero cando tiña seis anos a súa familia mudouse a Londres. Respecto diso, dixo: «Sentínme tan confusa e desprazada...Só quería volver a casa». Decidiu durante dous anos non aprender inglés coa esperanza de que os seus pais a mandasen de volta á Arxentina.
En Inglaterra asistiu á Hill House School, antes de acceder á Queen's Gate School. Aos dezaseis anos, foi convencida para ser modelo por Sarah Doukas de Storm Model Management, cando saía dos almacéns Harrods. Foi a través do seu traballo como modelo que coñeceu e asinou o seu primeiro contrato cun axente de actores.
Carreira
miniatura|Taylor-Joy en 2017 Taylor-Joy saltou á fama co papel de Thomasin na película de terror sobrenatural de Robert Eggers The Witch, a cal se estreou no Festival de Cinema de Sundance en 2015, aínda que tivo un gran lanzamento internacional en 2016.
En 2016, Taylor-Joy protagonizou a película de ciencia ficción e terror Morgan, dirixida por Luke Scott. A película foi lanzada o 2 de setembro de 2016. Tamén ese ano, protagonizou a película de Vikram Gandhi Barry, a cal se centra nun mozo chamado Barack Obama en 1981 na cidade de Nova York. Taylor-Joy interpretou a unha das mellores amigas de Obama. En 2017, encabezou a película de terror e suspenso Split, escrita e dirixida por M. Night Shyamalan, como unha moza chamada Casey Cooke que é secuestrada por un home misterioso con personalidades múltiples, interpretado por James McAvoy. En 2019, repetiu o seu papel como Casey Cooke na película Glass e tamén apareceu na quinta tempada de Peaky Blinders, serie de televisión inglesa emitida pola canle BBC Two, no personaxe de Gina Gray.
En 2020 actuou como a mutante Magik na película de terror Os novos mutantes, producida por 20th Century Studios e distribuída por Disney.
Tamén en 2020, tivo o papel principal na película Emma, adaptación da novela homónima de Jane Austen, estreada nos Estados Unidos o 21 de febreiro e no Reino Unido o 14 de febreiro, a través de Focus Features; e ademais apareceu na película Radioactive, no papel da filla de Marie Curie, Irene Curie, demostrando que tamén é unha boa actriz para papeis non relacionados co mundo do terror.
Pero a gran repercusión obtívoa a partir da estrea en Netflix, o 23 de outubro de 2020, da miniserie dramática estadounidense Gambito de dama (The Queen's Gambit), baseada na novela do mesmo nome de Walter Tevis: cinco días máis tarde da estrea converteuse na serie máis vista do día en Netflix e resultou número un en 63 países. Creada por Scott Frank e Allan Scott, a súa actuación no papel de Beth Harmon foi eloxiada pola crítica e tamén pola comunidade do xadrez, impulsando un rexurdimento do interese por este xogo.
TotalEnergies
TotalEnergies SE (anteriormente chamada Total) é unha compañía francesa dedicada á produción e subministración de enerxía. A súa sede atópase no distrito parisiense de La Défense.
Anya Taylor-Joy
Carreira
Darren Franich de Entertainment Weekly eloxiouna dicindo: « Anya Taylor-Joy sobresae nos momentos tranquilos, as súas pálpebras entrecerranse  mentres diezma a un opoñente, todo o seu corpo maniféstase nunha desesperación furiosa cando o xogo vólvese na súa contra». Caroline Framke de Variety escribiu sobre Anya: «[É] unha actriz principal tan magnética que cando mira pola lente da cámara, a súa mirada de pedra ameaza con cortar a través de ela».
TotalEnergies
Características
É unha das sete maiores empresas produtoras de gas e petróleo no mundo (grupo coñecido co nome en inglés de supermajors), xunto con ExxonMobil, Eni, Shell, BP, Chevron e ConocoPhillips. É a primeira empresa francesa por facturación en 2015, a 5ª empresa de Europa e a 24ª do mundo, así como a 4ª por capitalización de mercado da zona do euro en 2015. As súas actividades abarcan toda a cadea de produción, desde a extracción de cru e gas natural a enerxía, incluíndo refino especial e distribución comercial.
Anya Taylor-Joy
Carreira
Anunciouse que protagonizará a película The Sexa Change.
TotalEnergies
Características
Total é unha empresa que tamén actúa nos sectores de produción de enerxía e baixo consumo de carbono.
Anya Taylor-Joy
Carreira
Taylor-Joy apareceu no vídeo musical de Skrillex Rede Lips. Foi nomeada para un premio BAFTA á estrela emerxente en 2017.
TotalEnergies
Características
O Grupo Total está presente en máis de 130 países e conta con máis de 100.000 empregados, dos cales case o 25% están en Francia. Total tamén é unha grande empresa química.
Kastanjemanden
Kastanjemanden é unha serie de televisión dinamarquesa de crime e suspense estreada a través de Netflix o 29 de setembro de 2021. A serie foi creada por Dorte Warnøe Hagh, David Sandreuter e Mikkel Serup, e dirixida por Kasper Barfoed e Mikkel Serup. Está baseada no libro homónimo de Søren Sveistrup. Está protagonizada por Danica Curcic e Mikkel Boe Følsgaard nos papeis de Naia Thulin e Mark Hess, que investigan os asasinatos de varias mulleres que implican unha misteriosa figuriña de castañas deixada no lugar do crime.
TotalEnergies
Características
En decembro de 2022, as ONG Friends of the Earth, Survie e outras catro ONG ugandesas enviaron ao grupo petroleiro Total aos tribunais e acusárono de violar a lei sobre o deber de vixilancia das grandes empresas francesas en materia de dereitos humanos e medio ambiente.
Anya Taylor-Joy
Carreira
O 28 de febreiro de 2021, Anya obtivo o seu primeiro Globo de oro á mellor actriz nunha serie polo seu papel de Beth Harmon na serie de Netflix The Queen's Gambit.
Vida persoal e gustos
Durante os seus primeiros anos en Inglaterra, sufriu acoso escolar polos seus particulares ollos "saltóns e separados", aos que comparaban cos ollos dun peixe e revelou que non se sentíase suficientemente atractiva para ser unha actriz de Hollywood: «Non creo que sexa o suficientemente fermosa para estar en películas. Soa patético». Porén, revelou que o seu noivo, o fotógrafo británico de celebridades Ben Seed, lle dixo que estaba moi enganada: «Advírteme de que a xente pensará que son unha absoluta idiota por dicir estas cousas, pero eu creo que son rara».
Encántalle ler, e as súas comidas preferidas son as do seu país da infancia, ao que visita os fins de ano para ver aos seus amigos e parentes: as empanadas, o pan de provolone e os churros con doce de leite.
Na súa opinión, a súa maneira de ser ten que ver principalmente co país en que se criou de nena: «A miña calidade e actitude de vida é arxentina e agradezo moito esa parte da miña historia, síntome orgullosa de vir da Arxentina».
O Sobrado, As Nocedas, Monforte de Lemos
O Sobrado é un lugar da parroquia das Nocedas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Aplodontia rufa
miniatura|240px|Aplodontia rufa. [[Universidade Harvard]] Aplodontia rufa, coñecida na bibliografía internacional como castor de montaña, é unha especie de mamífero da orde dos roedores, suborde dos esciuromorfos, a única da familia dos aplodontíidos, e do seu único xénero, Aplodontia.
Pese ao seu nome común, non é nin un castor nin necesariamente un animal propio dos montes.
Especie
A especie describiuna en 1817 polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque, baixo o nome de Anisonyx rufa, nun traballo publicaso en ''Am. Mon. Mag.'' vol.2, p.45.
Subespecies
Recoñécense sete subespecies de Aplodontia rufa:
Características
O seu dentame é 1.0.2.3-1.0.1.3
Fisioloxicamente está limitado a microambientes húmidos, necesitando invernos non moi rigurosos, xa que non é capaz de conservar a calor corporal tan eficientemente como outros xéneros de roedores que non hibernan.
Reprodución
A estación de cría é de xaneiro a marzo, con de 2 a 3 crías por camada, que nacen de febreiro a abril. Nacen sen pelo, coa pel de cor rosada, e cegos. A súa lonxevidade é de 5 a 10 anos.
Esado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o status do castor de montaña como de LC (pouco peocupante) porque é unha especie común e moi estendida, e é improbábel que estea a diminuír o suficientemente rápido como para incluíla nunha categoría máis ameazada.
Vao, Caneda, Monforte de Lemos
Vao é un lugar da parroquia de Caneda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
¿Dónde está Marta?
¿Dónde está Marta? é unha miniserie documental española de 2021 sobre o asasinato de Marta del Castillo.
The Raincoat Killer: Chasing a Predator in Korea
The Raincoat Killer: Chasing a Predator in Korea (en 레인코트 킬러: 유영철을 추격하다) é unha miniserie documental surcoreana sobre o asasino en serie Yoo Young-chul.
Catro Camiños, O Chao do Fabeiro, Monforte de Lemos
Catro Camiños é un lugar da parroquia do Chao do Fabeiro no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Encrucillada, O Chao do Fabeiro, Monforte de Lemos
A Encrucillada é un lugar da parroquia do Chao do Fabeiro no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Cygnus (nave espacial)
Características
As naves Cygnus foron desenvolvidas orixinalmente por Orbital Sciences Corporation para levar carga á Estación Espacial Internacional baixo o programa COTS da NASA para promover a comercialización do transporte espacial. As naves Cygnus están formadas por dúas seccións: un módulo de servizo e un módulo presurizado. O módulo de servizo contén o sistema de propulsión e enerxía e usa un par de paneis solares. O módulo presurizado está baseado no módulo multipropósito italiano MPLM usado nalgunhas misións dos transbordadores espaciais.
Hai dúas versións da nave Cygnus: a orixinal, máis curta, era capaz de levar ata 2000 kg de carga á ISS e usaba paneis solares rectangulares; e a mellorada, máis longa e con maior capacidade de carga, ata 2700 kg, con paneis solares circulares e introducida a partir da quinta misión. As naves Cygnus foron deseñadas para ser lanzadas mediante foguetes Antares, pero despois da explosión dun dos foguetes, algunha das Cygnus foi lanzada mediante Atlas V ata que se solucionaron os problemas cos foguetes Antares.
A Encrucillada, Moreda, Monforte de Lemos
A Encrucillada é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Espazo Schengen
Países do Espazo Schengen
Con data de 2023, componse de 27 estados:
* Países non pertencentes á UE
Multitude (álbum)
Multitude é o terceiro álbum do músico belga Stromae. Foi lanzado a través do selo Mosaert o 4 de marzo de 2022. É o primeiro álbum de estudio do artista dende o seu hiato e dende Racine carrée en 2013. O primeiro sinxelo, "Santé", lanzouse o 15 de outubro de 2021. Multitude inclúe diferentes estilos musicais de diferentes culturas, como nos sinxelos "Santé" e "L'enfer". Durante unha entrevista con TF1, afirmou que o seu disco estivo influenciado polas frecuentes viaxes que facían el e a súa nai.
Sinxelos
Multitude xerou tres sinxelos ata o momento:
O Fabeiro, O Chao do Fabeiro, Monforte de Lemos
O Fabeiro é un lugar da parroquia do Chao do Fabeiro no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Ermida, O Chao do Fabeiro, Monforte de Lemos
A Ermida é un lugar da parroquia do Chao do Fabeiro no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
An Cailín Ciúin
An Cailín Ciúin é un filme irlandés de 2022 dirixido e escrito por Colm Bairéad e rodado en lingua irlandesa. Ambientado en 1981, o filme conta a historia dunha nena de nove anos que vive nun fogar amoroso por primeira vez cando pasa o verán nunha granxa con parentes en Rinn Gaeltacht, no condado de Waterford.
Foi escollido como candidato de Irlanda para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios e converteuse no primeiro filme irlandés nomeado nesa categoría.
Sinopse
Irlanda, 1981. Unha nena retraída de nove anos vive nun fogar amoroso por primeira vez cando pasa o verán nunha granxa cuns familiares; mais a súa familia de acollida ten un segredo.
Produción
An Cailín Ciúin está baseado en Foster, unha novela en inglés de 2010 escrita por Claire Keegan. O filme foi titulado orixinalmente Fanacht ("Agardando"). Foi rodado en Dublín e no condado de Meath, con localizacións en Summerhill, Moynalvey (incluíndo Fagan's Pub), Curraghtown, Garlow Cross, Trim e Clonymeath.
Walter Marciano
Walter Marciano de Queirós, chamado en ocasións Válter Marciano, nado en Santos o 15 de setembro de 1931 e finado na provincia de Valencia o 21 de xuño de 1961, foi un futbolista brasileiro que xogaba de centrocampista e dianteiro. Sete veces internacional coa selección do Brasil, faleceu nun accidente de tráfico en 1961, sendo xogador do Valencia.
Traxectoria
Comezou a súa carreira futbolística na Portuguesa Santista da súa cidade natal, pasando logo polo São Caetano e o Ypiranga, antes de recalar no Santos en 1953. En 1955 foi traspasado ao Vasco da Gama por algo máis dun millón de cruzeiros.
Debutou na Primeira División na segunda xornada da tempada 1957/58, diante do Barcelona. Anotou o seu primeiro gol ante o Real Madrid e completou a súa primeira campaña con 13 tantos. Militou no club valenciano ata o día da súa morte, o 21 de xuño de 1961. Aquel día, despois de celebrar con varios compañeiros de equipo o aniversario da nova fichaxe Luis Coll, dirixíanse a Sueca, cando o vehículo que el mesmo conducía estrelouse contra un camión de refrescos na estrada de El Saler, falecendo no acto. Coll e Sendra, que viaxaban no mesmo coche, saíron ilesos.
Selección brasileira
Foi sete veces internacional coa selección brasileira, coa que debutou nun partido amigable contra Chile en setembro de 1955. O seu último partido coa selección disputouno ao ano seguinte, diante de Turquía.
O Mato, O Chao do Fabeiro, Monforte de Lemos
O Mato é un lugar da parroquia do Chao do Fabeiro no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Schengen, Luxemburgo
Schengen (pronunciado [ˈʃeŋən]) é unha pequena localidade produtora de viño e unha comuna situada no sueste de Luxemburgo, na marxe occidental do río Mosela, reto do punto onde se reúnen as fronteiras de Alemaña, Francia e Luxemburgo. Dentro do mesmo municipio atópanse as cidades de Remerschen e Wintrange. Segundo datos de 2005, na cidade vivían 1.527 veciños nunha superficie de 10,63 km². Despois das fusións con Burmerange e Wellenstein en 2011, a comuna pasou a ter unha poboación de 4.223 habitantes e unha superficie no seu conxunto que abrangue 31,42 km².
A cidade fíxose famosa porque foi alí onde se asinou o Acordo de Schengen o 14 de xuño de 1985. O concello, situado na localidade de Remerschen, decidiu o 18 de xaneiro de 2006 cambiar o nome do municipio ao de Schengen, entrando en vigor o cambio de nome o 3 de setembro de 2006.
Historia
O castelo de Schengen data de 1390, na Baixa Idade Media, pero foi case completamente reconstruído no século XIX.
Museo Europeo
O Museo Europeo abriuse o 13 de xuño de 2010, 25 anos despois da sinatura do Tratado de Schengen, no edificio 'Centre européen'.
A exposición permanente e trilingüe sobre a historia e a importancia dos Acordos de Schengen, nos 200 m2 de espazo expositivo, mostra aos visitantes a eliminación do control das persoas nas fronteiras interiores, posta en práctica como unha das catro liberdades europeas fundamentais no Tratado de Roma de 1957. A sinatura do Acordo está documentada con fotos históricas e imaxes de vídeo e son, así como as declaracións dos implicados nese momento.
Brainchild (serie de televisión)
Brainchild é unha serie de televisión estadounidense producida por Pharrell Williams. Os seus produtores xa crearan previamente o programa Brain Games de National Geographic. A serie estreouse a través de Netflix o 1 de novembro de 2018.
Adenosín difosfato ribosa
A adenosín difosfato ribosa (ADPR ou ADP ribosa) é un éster formado entre unha ribosa e o último fosfato do ADP (que á súa vez contén outra ribosa). O ADPR fórmao o encima poli ADP ribosa polimerase. Este encima detecta as roturas de febra simple do ADN danado, únese a elas e crea neses puntos unha cadea polimérica de ADPR, o que marca o ADN para a súa reparación; despois da reparación estas cadeas de ADPR son eliminadas. O ADPR créase tamén a partir da ADP-ribosa cíclica (ADPRc) polo encima CD38 usando o dinucleótido de nicotinamida e adenina (NAD+) como cofactor.
O ADPR únese e activa a canle iónica TRPM2. O ADPR é o agonista máis potente da canle TRPM2. O ADPRc tamén se une ao TPRM2 e a acción de ambas as moléculas é sinérxica, xa que cada unha das moléculas potencia a acción da outra na activación desta canle.
A toxina diftérica bloquea a síntese de proteínas por tansferencia de ADP-ribosa desde o NAD+ a un residuo do aminoácido especial diftamida do EEF2, que é un factor proteico necesario para a síntese de proteínas eucariota.