cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de grupos que participaron no Festival de Ortigueira
1998
A edición número 14 do festival celebrouse durante os días 17, 18 e 19 de xullo de 1998. Berrogüetto e a banda asturiana Felpeyu foron os grupos máis destacados ese ano e estiveron acompañados por MacUmba, Bagad Concarneau e Danú, entre outros, que actuaron ante os 30 000 asistentes do evento.
Con motivo do seu vixésimo aniversario realizouse unha exposición fotográfica que repasaba a historia do festival desde a súa creación, a través das fotografías de Álvaro Fernández Polo, un dos seus fundadores en 1978.
1999
A 15ª edición do Festival de Ortigueira desenvolveuse entre os días 16 e 18 de xullo de 1999. Contou cun orzamento de quince millóns de pesetas —uns 90 000 euros—, achegados polo concello de Ortigueira, a Xunta de Galicia e a Deputación da Coruña. Os 25 000 asistentes a esta edición atenderon aos concertos dos gaiteiros Cristina Pato e Mick Ou'Brien, que actuaban por primeira vez neste festival. Participaron tamén outros grupos veteranos como Skolvan ou Bleizi Ruz, que xa actuaran nas primeiras edicións do festival, a principios da década de 1980.
O Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira foi declarado Festa de interese turístico de Galicia o 24 de xuño de 1999.
2000
A décimo sexta edición celebrouse durante os días 14, 15 e 16 de xullo de 2000.
Asistiron ao festival ao redor de 40 000 persoas e esta edición foi dirixida por Antón Reixa, que contou cun orzamento de 300 000 euros e as actuacionesde Capercaillie, Susana Seivane, Xosé Manuel Budiño e a violinista estadounidense Eileen Ivers.
A principal novidade deste ano foi a creación do «Proxecto Runas» (Proxecto Runas en galego), un concurso anual encadrado na programación do festival no que participan bandas e artistas noveis de música folk e celtacuyo gañador recibe un premio económico e unha praza para participar no escenario principal da edición do festival do seguinte ano. O triunfador do Runas 2000 foi o sexteto madrileño A Bruxa Gata.
2001
A edición número 17 do festival desenvolveuse entre os días 13 e 15 de xullo de 2001.
A gañadora do Proxecto Runas foi a banda ciudadrealeña Akelarre Agrocelta.
2002
A décimo oitava edición celebrouse durante os días 12, 13 e 14 de xullo de 2002. A organización manexou unha presuposta marca de 400 000 euros co que conseguiron atraer a 65 000 asistentes aos concertos de artistas do talle de Liam Ou'Flynn, Béla Fleck, Dan Ar Braz, Berrogüetto, Kepa Junkera ou o gaiteiro galego Carlos Núñez, nesta a súa primeira participación no festival.
O grupo Rare Folk, de Tomares, foi o vencedor do Proxecto Runas.
2003
Realizáronse varios actos conmemorativos con motivo do 25 aniversario da primeira edición do festival, como a presentación do libro de Xurxo Lobato, titulado, Festival Ortigueira; no que o fotógrafo galego realiza un percorrido da historia do festival entre 1981 e 2002 a través das imaxes captadas por el nas distintas edicións, ou o concerto especial de Carlos Núñez e The Chieftains, programado para o día 25 de xullo, día de Galicia, e que finalmente tivo que suspenderse debido ás fortes choivas que caeron sobre a localidade durante toda a xornada.
2004
A edición vixésima do Festival de Ortigueira celebrouse durante os días 9, 10 e 11 de xullo de 2004.
Carlos Núñez e a banda irlandesa The Chieftains, encabezada por Paddy Moloney, foron de novo as cabezas de cartel e nesta ocasión a choiva non frustrou as súas actuacións, tal e como ocorrera no festival do ano anterior. Outros grupos e artistas destacados que interviñeron tamén nesta edición foron os gaiteiros Xosé Manuel Budiño e Susana Seivane, o grupo irlandés Kíla e o músico e cantante bretón Alan Stivell.
2005
A edición número 21 do festival desenvolveuse entre os días 7 e 10 de xullo de 2005. Neste ano o certame musical ortegano recibiu o título de Festa de interese turístico internacional.
Asistiron a esta edición 100 000 espectadores, segundo as estimacións da organización, que asistiron aos concertos do quinteto belga Ialma, o grupo corso I Muvrini, os irlandeses Lúnasa e a cantente galega Uxía, entre outros.
No concurso Runas resultou gañadora a banda Xochilmica.
2006
A 22ª edición celebrouse entre os días 6 e 9 de xullo de 2006.
A partir da edición do ano 2000 os organizadores realizaron un esforzo por internacionalizar o festival e abrilo a un público máis amplo. Este interese tivo o seu reflexo na convocatoria deste ano coa incorporación de grupos con estilo musicais bastante afastados da «ortodoxia celta» tradicional que inspirou a este festival desde o seu nacemento; é o caso do grupo macedonio Kočani Orkestar ou do norteamericano Soas, pero tamén o de The Gypsy Cymbalom Band (2001), Taraf de Haïdouks (2002), Hedningarna (2003) ou I Muvrini (2005), que concorreron a edicións anteriores.
O grupo bretón Gwendal foi a cabeza de cartel na súa primeira intervención no festival, ao que asistiron case 100 000 persoas.
2007
A edición número 23 do Festival de Ortigueira desenvolveuse durante os días 5, 6, 7 e 8 de xullo de 2007 e contou coa asistencia de 107 000 persoas O seu orzamento foi de 670 000 euros, financiados por Caixa Galicia, a cervexeira Estrela Galicia, o concello de Ortigueira, a Deputación da Coruña e a Sociedade de Xestión do Plan Xacobeo.
2008
A 24ª edición celebrouse entre os días 10 e 13 de xullo de 2008.
O orzamento para ese ano alcanzou a cifra máis alta de toda a súa historia, 700 000 euros, co que se tentou retornar á esencia musical tradicional, folk e celta que constituían a base deste festival. As actuacións de The Dubliners, Fía na Roca, SonDeSeu, Boys of the Lough ou Malvela foron o reflexo deste cambio de tendencia.
2009
A vixésimo quinta edición desenvolveuse durante os días 9, 10, 11 e 12 de xullo de 2009.
A dotación económica do evento sufriu unha diminución respecto ao ano anterior e fixouse en 600 000 euros. Esta redución orzamentaria acentuouse nas posteriores edicións como consecuencia da crise de 2008 á que o festival non resultou ser inmune. A edición de 2009, o número 25 desde a súa creación, continuou coa tendencia iniciada o ano anterior de limitar a presenza doutros estilos musicais en beneficio dos sons celtas máis puros, «para homenaxear as orixes do festival, sen renunciar a ser un encontro multicultural»; en palabras do seu coordinador. Neste sentido encadráronse as actuacións dos irmáns Molard, Xosé Manuel Budiño, Cristina Pato, Sharon Shannon e a banda estrela desta edición, Capercaille.
O festival de 2009 foi o segundo festival musical máis visitado de España ese ano, con máis de 100 000 asistentes.
Entre as actividades paralelas realizouse unha exposición de fotografías do festival realizadas polo fotógrafo Álvaro Fernández Polo ao longo do trinta anos de historia do evento.
En febreiro de 2009 recibiu o premio «Gran Percebe de Ouro» na Gran Noite de Galicia en Barcelona.
2010
A 26ª edición do Festival de Ortigueira celebrouse entre os días 9 e 11 de xullo de 2010. O grupo catalán Qui hi ha?, gañador do Runas 2009, presentou o seu disco Acid folk. Celtas curtos, Oysterband, os Molard Brtohers, Cristina Pato e o grupo do gaiteiro galego Anxo Lorenzo foron as cabezas de cartel desta edición na que se celebraron vinte concertos gratuítos, que contou cun orzamento de 600 000 euros e á que asistiron 95 000 persoas.
No concurso Runas resultou gañadora a banda galega The Crass.
2011
A edición número 27 desenvolveuse durante os días 7, 8, 9 e 10 de xullo de 2011 e contou coa asistencia de 70 000 persoas.
Os veteranos Luar na lubre volveron actuar no festival, dez anos despois da súa primeira intervención nel. Berrogüetto presentou o seu disco Kosmogonías, no que se inclúe a canción Alalá dá noite, galardoada co Premio á Mellor Canción na 15ª edición dos Premios da Música.
2012
A vixésimo oitava edición celebrouse durante os días 12, 13, 14 e 15 de xullo de 2012.
O grupo escocés Blazin' Fiddles foi a cabeza de cartel desta edición, para a que se manexou un orzamento de 400 000 euros,, moi inferior ao de pasadas edicións.
No concurso Proxecto Runas resultou vencedora a banda nipoa Harmonica creams.
2014
Desenvolveuse durante os días 17, 18, 19 e 20 de xullo de 2014 e contou de novo coa asistencia de The Chieftains, Anxo Lorenzo e Milladoiro, nesta ocasión para festexar a trixésima edición do festival, na que a choiva estivo a piques de impedir a actuación do grupo The Chieftains, tal e como ocorrera no ano 2009.
Xabi Aburruzaga foi o gañador do concurso Runas e o festival se depidió co tradicional desfile de bandas durante a mañá do domingo 20 de xullo, xornada de clausura.
2015
A 31ª edición do festival celebrouse entre os días 16 e 19 de xullo de 2015 e contou cun orzamento de 300 000 euros.
Capercaillie, Cristina Pato, Sharon Shannon e o grupo dos irmáns Molard, xa habituais do festival, foron as cabezas de cartel, mentres que o grupo irlandés Perfect Friction foi o gañador do Runas.
2016
A edición número 32 do Festival de Ortigueira celebrouse entre os días 14 e 17 de xullo de 2017, coa participación dos seguintes grupos: Os actos do festival inauguráronse o día 14 coa representación do espectáculo Keltia, o musical, da compañía teatral Queiman e Pousa e a continuación celebrouse a final do concurso Proxecto Runas, no que resultou gañador o grupo Böj. Os concertos no escenario principal comezaron o día 15 coa actuación da Escola de gaitas de Ortigueira, a Dominic Graham School of Irish Dance, The Peatbog Fairies e Alén de Ancos, en substitución da gañadora do Runas de 2015, Perfect Friction. O sábado 16 de xullo a Dominic Graham School of Irish Dance representou o seu espectáculo de danza tradicional irlandesa como apertura ás actuacións de Bagad Bro Deger, Susana Seivane, Fullset e Doolin. O 17 de xullo, xornada de clausura, celebrouse o tradicional desfile de bandas e as actuacións da Banda de gaitas Xarabal, Mànran e Milladoiro.
O grupo Milladoiro presentou tamén o seu traballo Milladorio en Ortigueira, un CD+DVD gravado durante a súa actuación na edición de 2014 do festival.
2017
A 33ª edición celebrouse durante os días 13, 14, 15 e 16 de xullo de 2017. O festival contou cun orzamento de 390 000 euros e a organización estimou a asistencia de público en 70 000 persoas. A banda xaponesa Harmonica Creams, gañadora do Proxecto Runas do ano 2012, foi unha dos grupos estrela desta edición e ofreceu ademais un segundo concerto, máis intimo, no Teatro da Beneficencia durante a xornada de clausura do festival, no que participaron tamén a intérprete de sanshin, Yoko Takano; o flautista Hatao e o gaiteiro Shun Yonebura. Outro grupo nipón, Koji Koji Moheji, participou no concurso Proxecto Runas deste ano, no que resultou gañadora a banda irlandesa Gabriel G Diges, que co seu triunfo fíxose acredora dunha praza para as actuacións do escenario principal da edición de 2018.
Pedreira, Campañó, Pontevedra
Pedreira é un lugar da parroquia de Campañó, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 31 habitantes (15 homes e 16 mulleres).
Avenida
O topónimo Avenida pode referirse a varios lugares de Galicia:
Irving Langmuir
Irving Langmuir, nado en Brooklyn (Nova York) o 31 de xaneiro de 1881 e finado en Woods Hole (Massachusetts) o 16 de agosto de 1957, foi un físico e químico estadounidense coñecido polo seu traballo en distintos campos da química e galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1932.
Biografía
Estudou Física e Química na Universidade de Columbia, onde se licenciou en 1903 en enxeñaría metalúrxica, e posteriormente na Universidade de Göttingen, onde se doutorou baixo a supervisión de Walther Hermann Nernst en 1906.
Desde 1932 ata a súa xubilación en 1950, foi director adxunto do laboratorio de investigación da General Electric Company.
Investigacións científicas
Iniciou as súas investigacións no desenvolvemento das lámpadas de tungsteno, descubrindo a alta luminosidade do filamento deste elemento químico rodeado dun gas inerte como o argon. Este foi un paso moi importante no desenvolvemento da lámpada eléctrica convencional de filamento, xa superada polas chamadas lámpadas de baixo consumo.
dereita|miniatura|200px|Irving Langmuir e [[Willis Rodney Whitney]] Tamén traballou na obtención de baleiros, ideando a bomba de condensación de mercurio, ao observar como os electróns emitidos por un cátodo incandescente nun recinto que se atopa a unha presión moi baixa, mantéñense ao redor do cátodo formando unha nube electrónica. Puido comprobar como a carga negativa dos electróns impedía o fluxo de corrente eléctrica, polo cal inventou o radiotrón e outros dispositivos electrónicos que, unidos ao revestimento de torio dos filamentos emisores, contribuíron a mellorar a radidifusión de onda curta.
Deduciu a isoterma de adsorción que leva o seu nome das súas investigacións sobre a cinética das reaccións gasosas e, máis especialmente, da velocidade de absorción das moléculas dos gases a baixas presións. Así mesmo traballou no aparello de descarga de electróns e no soplete de hidróxeno atómico.
Harry Potter e as reliquias da morte (2ª parte)
Harry Potter e as reliquias da morte (2ª parte) é unha película de fantasía e drama dirixida por David Yates e a segunda das dúas baseadas na novela homónima escrita por J. K. Rowling. É o oitavo e último filme da serie de filmes de Harry Potter. Foi escrito por Steve Kloves e producido por David Heyman, David Barron e Rowling. A historia céntrase na busca que emprende Harry Potter co obxectivo de atopar e destruír os restantes Horcrux creados por Lord Voldemort. A película está protagonizada por Daniel Radcliffe como Harry Potter, con Rupert Grint e Emma Watson como os mellores amigos de Harry, Ron Weasley e Hermione Granger. O resto do elenco inclúe a Ralph Fiennes, Michael Gambon, Alan Rickman, Helena Bonham Carter e Maggie Smith.
Irving Langmuir
Investigacións científicas
Langmuir e o seu colega estadounidense Gilbert Lewis desenvolveron unha teoría da interacción química e a valencia baseada na estrutura do átomo, coñecida como teoría de Langmuir-Lewis. A investigación de Langmuir na física das nubes conduciulle á estimulación artificial da choiva.
Harry Potter e as reliquias da morte (2ª parte)
O filme tivo a súa estrea en cines 3D, así como tamén en formatos 2D e IMAX, o 15 de xullo de 2010. A produción do filme comezou o 19 de febreiro de 2009 e rematou o 12 de xuño de 2010; o 21 de decembro de 2010 fixéronse regravacións que puxeron fin a dez anos de rodaxe da saga.
Irving Langmuir
Investigacións científicas
En 1932 foi galardoado co Premio Nobel de Química polas súas investigacións na química de superficie.
Harry Potter e as reliquias da morte (2ª parte)
Sinopse
Despois de destruír un Horcrux e descubrir o significado das tres reliquias da morte, Harry, Ron e Hermione continúan na procura dos Horcrux restantes para intentar acabar con Voldemort. Non obstante, o Señor Escuro obtén a Variña de Bieiteiro e pretende completar o seu último paso para alcanzar o poder absoluto e lanza un ataque contra Hogwarts. A escola máxica será o lugar onde se desenvolva a batalla final na que as forzas do mal ameazan con dominar os mundos máxico e muggle.
Isidro Rodríguez Gómez
Isidro Rodríguez Gómez, coñecido deportivamente como Isidro, nado en Pontevedra en 1890, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de gardameta.
Traxectoria
Xogou no Real Vigo Sporting Club antes da fusión deste co Real Club Fortuna de Vigo que daría ao nacemento do Celta de Vigo.
Continuou a xogar no Celta, ata que nas vésperas do Campionato de Galicia 1924/25 solicitou a baixa do club e mudou o seu domicilio á Coruña, aínda que non puido fichar por outro equipo durante esa tempada xa que o Celta non o autorizou. No inicio da seguinte tempada (1925/26) tentou fichar polo Deportivo da Coruña, mais o Celta declarouno en “rebeldía” e a Federación Galega de Fútbol denegou a fichaxe. Porén, a Real Federación Española de Fútbol acordou en decembro de 1925 que a ficha de Isidro fose traspasada ao Deportivo.
Co Deportivo debutou na tempada inicial de Segunda División 1928–29, da man do adestrador Andrés Balsa, ano no que o equipo coruñés logrou o 8.º posto na clasificación e evitar o descenso. Permaneceu no club branquiazul até a tempada 1930–31, todas en Segunda División.
Na tempada 1931–32 fichou polo Atlético de Madrid, en Segunda División. No equipo madrileño xogou 8 partidos, alternando a titularidade co galego José Manuel Bermúdez, logrando o 4.º posto na táboa.
Na tempada 1934–35 firmou polo Deportivo da Coruña, gañándolle o posto ao carralés Francisco Trigo, que viña sendo o porteiro titular. Ese ano o club deportivista, adestrado por Félix Gila, logrou o 7.º posto da clasificación, evitando o descenso.
Avenida do Marqués de Figueroa, San Sadurniño, San Sadurniño
Neste lugar está a casa do concello de San Sadurniño, ocupando as dependencias do antigo convento do Rosario. A que foi igrexa deste convento é actualmente a igrexa parroquial de Santa María do Rosario de San Sadurniño.
Tollo, Abruzzo
Tollo é un concello italiano da provincia de Chieti, na rexión dos Abruzos. A súa poboación é de 4.166 habitantes (2011).
Orixe do nome e fundación
Sobre as orixes da vila existen varias hipóteses, xa que non existen fontes verificables e tampouco estruturas arquitectónicas ou restos arqueolóxicos. O nome "Tollo", máis que derivado dunha presunta fundación en época romana (de "Tullio" ou "Tutellum"), ou da construción dunha torre forticada sobre un outeiro, pode que se orixinara ao fundarse a cidade a finais do século XI ou comezos do XII, por un grupo de cruzados que se detiveron na beira dereita do río Moro. Estes soldados, talvez orixinarios de Tulle, construíron baseándose na súa cidade natal, unha serie de lugares fortificados (que dan nome aos actuais barrios da localidade), sobre os cales existía unha torre defensiva, situada no que hoxe é a Praza Central.
Os testemuños escritos máis antigos datan de 1067, nun pergamiño no que Tollo aparece como vila no que se produce viño, destinado ao comercio a través do veciño porto de Ortona.
Do século XVI ao XX
Arredor do século XVIII o lugar pasou a dominio dos Borbóns, e entra a formar parte do Reino das Dúas Sicilias. Entre 1707 e 1775 pasou á familia de Ruggero d'Altavilla; logo converteuse en feudo de propiedade dos baróns Nolli, lembrados como os principais innovadores da época da economía e do comercio desenvolvido na pequena cidade.
Contra o ano 1806, Tollo empezou a ser chamado "Comuna", gobernado por un alcalde, pertencente á provincia de Chieti, onde residían as autoridades que administraban os Abruzos interiores por conta do Rei de Nápoles. Coa Unificación de Italia, Tollo sufriu o problema do bandoleirismo, que nesta zona foi violento e tamén fortemente reprimido.
Dende a segunda guerra mundial ao presente
Coa paz, iniciouse a reconstrución moral e civil da poboación que, durante os anos 1960 e 1970 levou ao desenvolvemento económico da cidade, sobre todo trala fundación das dúas cooperativas agrícolas (1960-62) que permitiron que Tollo difundise o seu viño en Italia e, nas últimas décadas, no mundo.
Christopher Lambert
Christophe Guy Denis "Christopher" Lambert, nado 29 de marzo de 1957 en Great Neck, Nova York, é un actor francés nado nos Estados Unidos.
Morónidos
miniatura|300px|Unha [[robaliza]] Os Morónidos (Moronidae) ou robalizas son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes. Están distribuídos por augas costeiras mariñas de Norteamérica (Atlántico e Golfo de México), Europa (incluíndo o mar Mediterráneo) e norte de África.
84
Outros
80er
Morónidos
Características
De corpo medianamente alargado, algunhas especies poden superar amplamente a lonxitude dun metro. A liña lateral esténdese ó longo de todo o corpo, ata alcanzar a caudal. Opérculo con dúas espiñas.
Días aletas dorsais, a primeira con 8 a 10 espiñas e a segunda cunha espiña e 10-13 radios brandos; anal con tres espiñas e 9-12 radios brandos.
Son moi apreciados na pesca deportiva.
Clasificación
Comprende dous xéneros e seis especies:
Xanthi F.C.
O Skoda Xanthi F.C. (en grego: Π.Α.Ε. Skoda Ξάνθη Αθλητικός Όμιλος – PAE Skoda Xanthi Athlitikos Omilos), ou F.C. Skoda Xanthi Athletic Club, é un club de fútbol grego da cidade de Xanthi. Foi fundado en 1967 e compite na Super Liga de Grecia.
Física teórica
A Física teórica, tamén denominada Física matemática, é unha rama da física que considera o coñecemento do mundo a través da construción dun modelo da realidade ou teoría física que se usa para racionalizar, explicar e predicir fenómenos físicos.
Características
A Física intenta comprender o mundo elaborando un modelo matemático e físico da realidade que se utiliza para racionalizar, explicar e predicir os fenómenos físicos, suscitando unha teoría física da realidade. Dentro deste campo, a Física teórica baséase na matemática e adquire unha identidade propia a partir das revolucións cuántica e relativista de principios do século XX.
Método
Tódalas ciencias da natureza posúen unha característica común: son ciencias experimentais, é dicir, os coñecementos acumulados foron obtido mediante a experimentación sistemática. Este procedemento denomínase método científico experimental. Hai tres tipos de teorías en física: comúns, propostas e de bordo ou experimentais.
Algunhas teorías físicas están contrastadas pola observación, mentres que outras non resisten a proba. Unha teoría física é un modelo de sucesos físicos e non pode ser probado a partir de axiomas básicos. As teorías físicas son un modelo da realidade (ou modelan a realidade) e son unha estratificación do que foi observado, provindo de predicións de novas observacións.
No entanto a física teórica basea o seu progreso no uso da matemática para predicir fenómenos que aínda non foron observados experimentalmente así como outros que nos permiten coñecer o universo en formas non accesibles experimentalmente, en base a principios ben demostrados experimentalmente. No entanto a demostración final de todo coñecemento en física é experimental e ata que non se demostra desta forma as predicións da teoría non se pode estar seguro da validez dunha teoría ou modelo. Un exemplo está nos aceleradores de partículas nos que se buscan en moitas ocasiones partículas previstas polo modelo da física de partículas e frecuentemente atópanse outras non previstas inicialmente e que fan cambiar o modelo.
As teorías físicas poden ser aceptadas se permiten facer predicións correctas e desmentir predicións falsas. As teorías físicas máis sinxelas tenden a ser aceptadas sobre as máis complexas. O mesmo pasa coas que enlazan diversos fenómenos do campo da física. O proceso de proba dunha teoría física é parte do método científico.
Teorías principais, ou da corrente principal
As teorías principais (Mainstream theories), tamén chamadas teorías centrais ou teorías da corrente principal, forman o corpo principal do coñecemento dos puntos de vista tanto experimental como científico. Son teorías aceptadas pola comunidade científica internacional por gozaren dunha calidade científica verificada nas probas de repetición e por seren consistentes coa ciencia e a experimentación existentes e consolidadas.
Exemplos de teorías físicas da corrente principal son a Mecánica clásica, a Física da materia condensada, a Dinámica, o Electromagnetismo, a Teoría de campo, a Dinámica fluída, a Relatividade xeral, a Física de partículas, a Mecánica cuántica, a Teoría do campo cuántico, a Física do estado sólido, a Estrutura electrónica de materiais, a Relatividade especial, o Modelo estándar, a Mecánica estatística ou a Termodinámica.
Teorías de propostas
As teorías de propostas (Proposed theories) son teorías relativamente novas que inclúen dentro do estudo da física aproximacións científicas, medios para determinar a validez de modelos e novos tipos de razoamento usadas para chegar á teoría. As teorías de propostas engloban teorías de "franxas" mentres están en proceso de asentamento (e ás veces de gañar unha aceptación máis ampla). Normalmente as teorías de propostas non foron verificadas.
Exemplos de teorías físicas de propostas son a Teoría dinámica da gravidade, a de Emerxencia, a Gran teoría da unificación, a Gravidade Loop quantum, a Teoría M, a do Universo plasma, a Teoría de cordas ou a Theoría de todo.
Teorías de franxas
As teorías de franxas (Fringe theories) inclúen calquera nova área de investigación científica no proceso de se tornaren estables e, algunhas delas, teorías de propostas. Poden incluír ciencias especulativas e abranguer campos e teorías da física presentadas conforme á evidencia coñecida. Xeralmente fanse conforme a teoría concreta unha serie de predicións asociadas.
Algunhas das teorías de franxas tórnanse teorías amplamente aceptadas como parte da física. Outras acaban sendo desaprobadas e rexeitadas. Algunhas teorías de franxas constitúen unha especie de protociencia. O falseamento da teoría orixinal conduce ás veces á reformulación da teoría. Exemplos de teorías físicas de franxas son a da Fusión fría, a Teoría dinámica da gravidade, a Gran teoría da unificación, a Gravidade Loop quantum, a Éter luminífero, a Enerxía orgónica, a do Sistema recíproco, a Teoría do estado permanente ou a Teoría de todo.
Physik
A Galiana, Campañó, Pontevedra
A Galiana é un lugar da parroquia de Campañó, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Acción Sadense
Acción Sadense foi unha revista aparecida en Sada entre 1921 e 1923.
Características
Subtitulada Revista-periódico independiente, apareceu en xuño de 1921. Publicación semanal anticaciquil fundada e dirixida por Manuel Lorenzo Freire-Calvelo, que foi o seu e principal redactor. Antonio Ríos era o xerente e Nicandro Golán, Román Balbís, José Sabio e Manuel Lugrís Freire os principais colaboradores. Acción Sadense estaba vinculada á Irmandade da Fala da Coruña. En maio de 1923 seguía publicándose.
Chris Singleton
Christopher Carl "Chris" Singleton, Jr., nado o 21 de novembro de 1989 en Canton, Xeorxia, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
Singleton foi elixido na 18ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Washington Wizards. O 9 de decembro de 2011, asinou cos Wizards.
O 5 de setembro de 2014, Singleton asinou cos Indiana Pacers, pero foi cortado o 25 de outubro de 2014. O 31 de outubro de 2014, asinou cos Jiangsu Dragons da Chinese Basketball Association.
O 17 de xullo de 2018, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo FC Barcelona da Liga ACB.
Elemento regulador en cis
Un elemento regulador en cis ou elemento cis regulador (do inglés cis-regulatory element, CRE) ou tamén elemento cis é unha rexión do ADN ou do ARN que regula a expresión de xenes situados na mesma molécula de ADN (normalmente refírese a un cromosoma). Estes elementos dise que teñen unha actuación en cis ou que actúan en cis (cis-acting). A palabra cis vén do latín e significa "no mesmo lado que". Un elemento cis pode estar localizado augas arriba da secuencia codificante do xene que controla (nunha rexión promotora ou mesmo aínda máis augas ariba en amplificadores), ou augas abaixo da secuencia codificante do xene, ou no propio xene (por exemplo nun intrón ou na rexión UTR), ou no ARNm.
Los últimos días
Los últimos días é un filme español dirixido e guionizado polos irmáns Àlex Pastor e David Pastor. Foi estreado o 27 de marzo de 2013.
Elemento regulador en cis
Elementos cis e trans
Un exemplo de secuencia regulatoria que actúa en cis é o operador do operón lac. A esta secuencia de ADN únese o represor lac, o cal impide a transcrición dos xenes adxacentes na mesma molécula de ADN. O operador lac considérase que actúa en cis na regulación dos xenes próximos. O propio operador non codifica unha proteína ou ARN, senón que só é un sitio de unión de moléculas. Algúns xenes exprésanse coordinadamente durante un mesmo momento do desenvolvemento porque teñen módulos de secuencia comúns, que son elementos de resposta que actúan en cis.
Los últimos días
Sinopse
No ano 2013 unha misteriosa enfermidade esténdese por todo o planeta. O pánico domina á poboación, que se nega a saír á rúa, pois provócalles a morte de xeito fulminante. Mentres a civilización se esvaece, na cidade de Barcelona, Marc, que non poder saír das oficinas onde traballa, comeza a busca de Julia, a súa noiva embarazada.
Elemento regulador en cis
Elementos cis e trans
Polo contrario, un elemento regulador en trans ou elemento trans regulador é un xene que produce un factor difusible, normalmente unha proteína, que pode modificar a expresión de xenes afastados do xene do que foi transcrito (ás veces se lle chama elemento regulatorio en trans á propia proteína ou factor). Ese factor que actúa en trans pode ser, por exemplo, un factor de transcrición que regula un xene no cromosoma 6 pero que se transcribiu a partir dun xene situado no cromosoma 11. O termo ten a palabra latina trans, que significa "ao outro lado de". Son factores deste tipo os factores de transcrición xerais, os factores de transcrición específicos de tecidos ou as proteínas de unión ao ADN regulatorias. Tamén poden selo certos ARN pequenos regulatorios.
Hai, pois, elementos cis reguladores e trans reguladores. Os elementos en cis non codifican proteínas ou ARN (son sitios de unión); os elementos en trans codifican proteínas e/ou moléculas de ARN e actúan indirectamente a través delas. Os elementos cis reguladores con frecuencia son sitios de unión para un ou máis factores que actúan en trans.
En resumo, os elementos reguladores en cis están presentes na mesma molécula de ADN que o xene ao cal regulan, mentres que os elementos reguladores en trans poden regular xenes moi afastados do xene do cal se transcribiron.
Cercopithecus neglectus
O Cercopithecus neglectus é unha especie de primate catarrino da familia Cercopithecidae amplamente distribuído polas selvas de distintos países de África central tropical e ecuatorial, dende Etiopía e Kenya até o Camerún e Angola, especialmente en áreas asulagables até os 2000 m de altitude.
Dionisio o Exiguo
Dionisio o Exiguo, tamén coñecido como Dionisio o Humilde, nado circa 470 e finado circa 544, foi un monxe do século VI nado na Escitia Menor, a moderna Dobruia, repartida entre Romanía e Bulgaria. Foi membro da comunidade dos monxes escitas concentrada en Tomis, a principal cidade da Escitia Menor. Dionisio é famoso por ser o inventor da era Anno Domini, que se usa para numerar os anos tanto do calendario gregoriano coma do calendario xuliano (cristianizado).
Traxectoria
Dende arredor do 500 viviu en Roma, onde, como membro erudito da curia romana, traduciu do grego ao latín 401 canons eclesiásticos, incluíndo os apostólicos e os decretos dos concilios de Nicea, I concilio de Constantinopla, concilio de Calcedonia e Sardis, e tamén unha colección das decretais dos papas dende Siricio ata Anastasio II. Estas coleccións eran respectadas na pars occidentis e aínda guían as administracións eclesiásticas. Dionisio tamén escribiu un tratado de matemáticas elementais.
O autor dunha continuación do Computus de Dionisio, en 616, describiuno coma o "abade máis erudito da cidade de Roma", e Beda o Venerable concedeulle o título honorífico de abbas, que se empregaba con calquera monxe, especialmente un maior e respectado, e non implica necesariamente que Dionisio dirixise algunha vez un mosteiro; en efecto, o amigo de Dionisio Casiodoro confirma en Institutiones que xa con idade avanzada era só un monxe.
Obras e traducións
Segundo Casiodoro, compañeiro de estudos, aínda que escita de nacemento, Dionisio era por carácter un romano verdadeiro e católico devoto, un gran erudito tanto en grego coma en latín e un escriturista consumado. Traduciu obras de referencia do grego ao latín, principalmente a Vida de san Pachomio, a Instrución de san Proclo de Constantinopla para os armenios, o De opificio hominis de Gregorio de Nisa, e a historia da descuberta de Xoán o Baptista. A tradución da carta sinodia de Cirilo de Alexandría contra Nestorio, e algunhas outras obras moito tempo atribuídas a Dionisio son agora consideradas anteriores no tempo e asignadas a Mario Mercator.
De grande importancia foron as súas contribucións ao dereito canónico, cuxos comezos en Occidente son debidos a el. A súa Collectio Dionysiana abrangue:
Anno Domini
Dionisio é célebre por ser o inventor da era Anno Domini, usada para numerar os anos de tanto o calendario gregoriano coma o calendario xuliano. Usouna para identificar as pascuas na súa táboa de pascua, pero non para datar ningún acontecemento histórico. Cando deseñou a táboa, os anos do calendario xuliano identificábanse nomeando os cónsules de cada ano - el mesmo escribe que o "ano actual" é "o consulado de Probo Iunior Flavio Probo", afirmando que pasaran 525 anos "dende a encarnación do noso Señor Xesús Cristo". Como fixo os cálculos non se sabe. Inventou un novo xeito de numerar os anos para substituír a anos de Diocleciano que se tiñan empregado nunha vella táboa de pascua xa que non quería continuar lembrando un tirano que perseguira os cristiáns. A era Anno Domini pasou a ser usada en todo Occidente polo Venerable Beda para datar acontecementos na súa Historia Eclesiástica do Pobo Inglés, completada en 731.
Diego Sarmiento de Acuña
Diego Sarmiento de Acuña, conde de Gondomar, nado en Astorga o 1 de novembro de 1567 e finado en Haro, Logroño, o 2 de outubro de 1626, foi un nobre galego coñecido como o "Maquiavelo español".
Traxectoria
miniatura|Estatua en [[Gondomar, coa lenda: "Don Diego Sarmiento de Acuña 1er Conde de Gondomar Diplomático Defensor das letras e Amante de Galicia." .]] Era fillo de García de Sarmiento. Foi gobernador da fortaleza de Baiona en 1595, correxedor de Toro e Valladolid e notario maior de Toledo.
Trato coa coroa española
Entre 1613 e 1618, e entre 1620 e 1622, foi embaixador de Filipe III (e trala súa morte, do seu fillo Filipe IV) en Inglaterra. Neste labor gañou a amizade do rei Xacobe I, propiciando para a Coroa española importantes acordos e estables equilibrios internacionais.
En 1616 defendeu o Val Miñor dos ataques do corsario Francis Drake, polo cal foi nomeado conde de Gondomar polo rei Filipe III o 12 de xuño de 1617, co apoio do Consello de Estado.
Posicionamentos verbo do Reino de Galicia: a recuperación do voto na Cortes de Castela
Foi membro do Consello de Estado 1623. Foi nomeado Gobernador-Capitán Xeneral de Galicia en 1625 mais non chegou a tomar posesión.
Defendeu para o Reino de Galicia o voto nas Cortes de Castela. Tras un século de peticións Filipe IV de España e, pola Real Cédula de 5 de febreiro de 1623, concedeu o voto a Galicia nas Cortes de Castela. Galicia estivera integrada ata entón na provincia de Zamora, e foi a primeira en romper a resistencia dos privilexiados nas Cortes de Castela. Galicia inaugurou un sistema de voto plural e alternativo, pois este voto para a nova provincia galega non se concedía a unha única cidade, senón ás capitais das sete provincias: Betanzos, A Coruña, Lugo, Mondoñedo, Ourense, Santiago e Tui. Unha característica propia da representacion galega sería a súa pronunciada natureza aristocrática, nunha asemblea onde non era habitual a presenza da alta nobreza. Este sería o caso, nas Cortes de 1649, cos condes Altamira e Monterrei.
Deseñou políticas de defensa militar fronte aos ataques que sufría o litoral galego. Os proxectos tiñan unha dobre vertente: fortificación de determinados puntos e construción dunha escuadra pola Xunta do Reino de Galicia. Os cen mil ducados que se dedicaron a pagar a devolución do voto en Cortes investíronse nesta frota. Deixou especial pegada en Baiona.
Galego de dimensión internacional, sempre arelou manter os seus vencellos con Galicia; nunha carta de 1622 escribe: no ay jardines ni florestas en Inglaterra, como los robles y castaños de Gondomar.
As cartas
Del consérvanse máis de 15.000 cartas, que nos permiten coñecer os recunchos da diplomacia e as relacións políticas e sociais da época. Tamén se conservan dirixidas a el en galego, porque os destinatarios sabían que o conde tiña en estima esta lingua. En total, foron publicadas dez cartas en galego no proxecto Gondomar, dos seguintes remitentes (ordenadas cronoloxicamente):
Claude V. Palisca
Claude Victor Palisca, nado en Fiume, Italia o 24 de novembro de 1921 e finado en New Haven, Connecticut, EUA o 11 de xaneiro de 2001, foi un musicólogo especializado no estudo da música italiana e da teoría musical de finais do século XVI e principios do século XVII. Estivo interesado principalmente no estudo das diferenzas estilísticas que tiveron lugar en Italia ao redor do ano 1600, producidas polo xurdimento dun novo "idioma musical" barroco respecto ao anterior renacentista. Centrou as súas investigacións no paso do renacemento tardío ao primeiro barroco e de como estas últimas prácticas creceron a raíz das primeiras, incluíndo nos seus traballos unha explicación teórica e unha análise da diferenza entre Artusi e Monteverdi.
COMECON
O Consello de Axuda Mutua Económica (CAME ou Comecon) foi unha organización de cooperación económica formada ao redor da Unión Soviética polos países do chamado socialismo real e cuxos obxectivos eran o fomento das relacións comerciais entre os estados membro nun intento de contrapesar aos organismos económicos internacionais de economía capitalista, así como presentar unha alternativa ao denominado Plan Marshall desenvolvido polos Estados Unidos para a reorganización da economía europea tras a segunda guerra mundial. Existiu entre xaneiro 1949 e abril de 1991.
Por impulso da Unión Soviética, os membros do CAME dividiron o traballo entre os distintos países, creando zonas produtoras de materias primas, siderurxia, industria petroquímica etc., coincidindo con cada país, o que acentuaba a dependencia de todos eles da Unión Soviética que nalgunhas ocasións representaba o 40% dos intercambios entre os mesmos.
A súa fase de maior expansión internacional coincidiu cos anos 1970, cando controlaba o 10% do tráfico mundial de mercadorías. O 28 de xuño de 1991, cando se disolveu, apenas representaba o 6%.
Países integrantes
[[Ficheiro:CEMA members.png|miniatura|250px|Membros do CAME a finais dos anos 1980
Revolución serbia
Co nome de revolución serbia coñécese a resistencia serbia á dominación otomá, que foi durante moito tempo latente, pero que se maniufestou violentamente cando o Imperio otomán xa estaba moi debilitado, principios do século XIX e, especialmente, ás dúas insurreccións que estalaron, a primeira no ano 1804, e a segunda no ano 1815.
A adopción da primeira Constitución escrita en 1835 aboliu o feudalismo e a servidume, e fixo ao país suzerán.
A revolución serbia non foi só unha rebelión nacional, senón tamén unha revolución social, despois da cal Serbia experimentou un gran progreso debido a que aceptou os valores da sociedade burguesa. Como resultado destes levantamentos e das guerras contra o Imperio otomán, xurdiu o Principado de Serbia, que foi internacionalmente recoñecido o ano 1878.
O termo revolución serbia foi cuñado polo historiador alemán Leopold von Ranke, no seu libro Die Serbische Revolution, publcado en 1829.
Vaclaŭ Anoška
Vaclaŭ Anoška (en Вацлаў Аношка), nado o 14 de marzo de 1899 en Paplaŭščyna (hoxe no distrito de Mahilioŭ, rexión de Mahilioŭ, Belarús) e finado o 18 de febreiro de 1966 en Robercin (concello de Piaseczno, Polonia), foi un sacerdote greco-católico belaruso.
Traxectoria
Naceu nunha familia acomodada de tradición greco-católica na vila de Paplaŭščyna, preto de Bychaŭ. Estudou no Seminario Teolóxico de Minsk, e o 1 de novembro de 1924 foi ordenado sacerdote de rito latino polo bispo de Pinsk, Zygmunt Łoziński, en Navahrudak.
Cando estaba no seminario xa se interesara polo rexurdir da unión de Brest, e en 1924, mentres estudaba en Lublin, viaxou a Galicia para formarse no rito oriental nun mosteiro greco-católico estudita. En 1926, logo de formarse na misión dos xesuítas, obtivo as licenzas para traballar no rito bizantino, comezando na diocese de Pinsk.
Inicialmente exerceu o seu ministerio en Lyakhavičy, onde fixo campaña entre os fregueses a prol da lingua belarusa, animando especialmente aos mozos e cativos a que a empregasen na confesión e non tivesen vergoña dela. Posteriormente pasou a atender dúas parroquias greco-católicas da zona de Aĺpeń, preto de Davyd-Haradok, ás que acudía a miúdo tamén o seu amigo Piotr Tatarynovič, tamén sacerdote greco-católico. Entre os greco-católicos chamábano Viačaslaŭ, forma oriental do seu nome. O escritor e sacerdote belaruso Jazep Hiermanovič, logo de visitar o seu labor, dedicoulle o poema "Унія на Палесьсі" (A unión en Polesia).
Entre 1935 e 1944 exerceu na parroquia greco-católica de Dzialiacičy, preto de Navahrudak, e foi un membro do equipo que estabeleceu en setembro de 1939 o exarcado apostólico bielorruso. A comezos da ocupación alemá viaxou a miúdo a Minsk a visitar a Stanislaŭ Hliakoŭski, párroco. Alí, xunto con outros sacerdotes belarusos (Dzianis Maliec, Kazimir Rybaltoŭski, Vincent Hadlieŭski) planificaron a revitalización da vida relixiosa en Minsk e a "belarusificación" do culto. Ameazado polos soviéticos, antes da súa chegada foi obrigado a marchar a Polonia.
En Polonia, logo da guerra, foi capelán dun convento preto de Varsovia. En setembro de 1959 acudiu a Varsovia como testemuña no proceso de beatificación de Zygmunt Łoziński.
Tuatara
Os tuataras (xénero Sphenodon) son réptiles endémicos das illas veciñas a Nova Zelandia, pertencentes á familia Sphenodontidae. O significado do seu nome común provén do maorí e quere dicir "costas espiñentas". A primeira vista (por converxencia evolutiva) son parecidas ás iguanas, coas que, con todo, non están emparentadas. Miden uns 70 cm de lonxitude e son insectívoros e carnívoros.
As dúas especies actuais de tuataras e a extinta coñecida teñen parentes moi próximos que existiron fai xa 200 millóns de anos, a par dos dinosauros. Nesas épocas habitaban o supercontinente de Gondwana habéndose distribuído, segundo parece, desde a área que hoxe corresponde a América do Sur pasando pola Antártida ata Australia. Ao separarse de Australia por deriva continental, Nova Zelandia converteríase no único reduto actual de Sphenodontidae, motivo polo cal cualifícase a estes animais como fósiles viventes.
Condado de Fulton
Condado de Fulton é o nome asignado a oito condados dos Estados Unidos en diferentes estados:
Abella do mel
A abella, Apis mellifera, é unha especie de insecto da orde dos himenópteros, suborde dos apócritos, superfamilia dos apoideos, familia dos ápidos e subfamilia dos apinos e tribo dos apini.
Outros nomes vulgares coa que se coñece, ademais do oficial de abella, son os de abella do mel, abella melífera europea, abella melífera occidental ou abella común (este último porque é a especie de abella máis común de entre todas as abellas produtoras de mel do mundo —hai de 7 a 12 especies que a producen—). É un insecto eusocial, que forma colonias formadas por unha soa femia fértil chamada abella raíña, ou mestra, da colmea, moitas femias estériles ou obreiras e un pequeno número de machos fértiles, os abellóns, abáboros, ou abázcaros, que se orixinan de ovos non fecundados por un mecanismo denominado partenoxénese.
Universidade Juraj Dobrila de Pula
A Universidade Juraj Dobrila de Pula (en croata: Sveučilište Jurja Dobrile u Puli) é a universidade croata da Pula, Istria. Foi fundada en 2006.
Abella do mel
Cada colonia pode albergar decenas de miles de abellas. As actividades da colonia están organizadas por medio dunha complexa comunicación entre os individuos, na que interveñen sinais odoríferos e unha linguaxe de danzas.
A abella melífera europea foi un dos primeiros insectos domesticados, e segue a ser a principal especie que crían os apicultores tanto para a obtención do mel, e a cera coa que constrúen os seus favos, así como polo seu labor polinizador.
É tamén un importante organismo modelo en estudos científicos, especialmente nos campos da evolución social, aprendizaxe e memoria. Tamén se usaron estas abellas en estudos sobre a toxicidade dos pesticidas, para avaliar os impactos indirectos non pretendidos dos pesticidas comerciais.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Apis.