cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reino de Inglaterra
Xacobe II de Inglaterra (1685-1688)
En abril de 1688, Xacobe reeditou a Declaración de Indulxencia, ordenando posteriormente a clérigos anglicanos a lela nas súas igrexas. Cando o Arcebispo de Canterbury Guillerme Sancroft e seis outros bispos (coñecidos como os Sete Bispos) enviaron unha petición que solicitaba a reconsideración das políticas relixiosas do rei, foron arrestados e axuizados baixo o cargo de sedición, pero foron absoltos. A alarma pública aumentou cando ,o 10 de xuño, a raíña María -logo de varios abortos e nenos nados mortos-, daba a luz a un fillo home e herdeiro da coroa, Xacobe Francisco Estuardo, o 10 de xuño de 1688 (algúns supón que o pequeno non era un príncipe real e que en realidade había substituído ao fillo morto da raíña; non hai, con todo, evidencia algunha para apoiar tal alegación). Ameazados polo establecemento dunha dinastía católica en Inglaterra, varios protestantes influentes entraron en negociacións con Guillerme III, príncipe de Orange, xenro de Xacobe. Guillerme era tido como o campión do protestantismo, loitando contra o rei Luís XIV de Francia, o máis poderoso monarca católico de Europa.
O 30 de xuño de 1688 -o mesmo día os sete bispos eran absoltos- un grupo de nobres protestantes, coñecido como os Sete Inmortais, solicitaron ao príncipe de Orange vir a Inglaterra cun exército. Para setembro estaba claro que Guillerme intentaría invadir o país e aínda así, Xacobe cometeu o erro de rexeitar a axuda de Luís XIV, temendo que os ingleses oporíanse á intervención francesa. Xacobe ademais creu que o seu propio exército sería suficiente. Cando Guillerme de Orange chegou a Inglaterra o 5 de novembro de 1688, todos os oficiais protestantes do rei desertaron. A súa propia filla Ana uniuse ás forzas invasoras, provocando unha gran angustia ao rei. O 10 de decembro a raíña María logrou fuxir a Francia levando consigo ao seu único fillo sobrevivente, Xacobe, de apenas 6 meses de idade. Ao día seguinte Xacobe procurou tamén fuxir a Francia, lanzando antes o Gran Selo do Reino ao río Támese, con todo foi capturado en Kent. Non tendo ningún desexo de facer de Xacobe un mártir da causa católica, o príncipe de Orange deixouno escaparse o 23 de decembro. Xacobe foi recibido por Luís XIV, que lle ofreceu un palacio e unha abundante pensión.
Todos os whigs e a maioría dos tories apoiaron a concesión do trono a Guillerme e María.
Abuíme, O Saviñao
San Xoán de Abuíme é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 96 habitantes, deles 46 eran homes e 51 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
José Ramón Recalde
José Ramón Recalde Díez, nado en Donostia, Guipúscoa en 1930, e finado ibídem o 17 de xullo de 2016, foi un xurista, ensaísta e político socialista español que desenvolveu a súa actividade no País Vasco e foi vítima dun grave atentado da banda terrorista ETA no 2000.
Biografía
Doutor en Dereito pola Universidade do País Vasco, foi catedrático e profesor emérito da Facultade de Ciencias Empresariais da Universidade de Deusto en Donostia.
Avogado laboralista, foi un dos fundadores da Fronte de Liberación Popular (FLP, máis coñecido por FELIPE). Foi detido e condenado en Consello de Guerra por pertenza a organizacións ilegais durante a ditadura franquista en varias ocasións, cumprindo un ano de prisión de 1962 a 1963. Nese tempo foi sometido a tortura. Incorporouse ó Partido Socialista Obreiro Español e á Unión Xeral de Traballadores. Foi avogado de sindicalistas e movementos sociais, como o antinuclear e impulsor da primeira ikastola da posguerra en Donostia.
Cando se creou o Consello Xeral Vasco, órgano preautonómico de goberno no País Vasco, foi nomeado Director de Dereitos Humanos na Consellería de Interior. Máis tarde sería conselleiro de Educación, Universidades e Investigación do Goberno Vasco de 1988 a 1991 e de Xustiza de 1991 a 1995.
Foi membro do Consello de Estado de España durante o segundo mandato do presidente do goberno José Luís Rodríguez Zapatero.
Atentado
O 14 de setembro de 2000 sufriu un grave atentado de ETA preto do seu domicilio, no barrio de Igeldo, cando un activista da banda terrorista lle disparou na boca ó saír do seu coche. Con anterioridade a libraría "Lagun" de Donostia, propiedade da súa esposa, María Teresa Castells, sufrira varios ataques e pintadas ameazantes contra Recalde.
Obras
Entre as súas obras destaca Fe de vida (ISBN 84-8310-972-7) publicada en 2004 e pola que recibiu o XVII Premio Comillas de biografía. Entre os seus ensaios intelectuais destacan Integración y lucha de clases en el neocapitalismo (1982), La construcción de las naciones (1982) e Crisis y descomposición de la política (1995).
Recoñecementos
Estaba en posesión da Orde do Mérito Constitucional e da Gran Cruz de Afonso X o Sabio. Foi elixido membro de número de Jakiunde, Academia das Ciencias, das Artes e das Letras en 2009.
Rostov Arena
O Rostov Arena é un estadio de fútbol ruso da cidade de Rostov do Don, no óblast de Rostov. O novo estadio, construído de acordo con todas as esixencias da FIFA, albergará cinco partidos do Mundial de Fútbol Rusia 2018. A súa capacidade de público é de 45.000 persoas para o Mundial, pero será reducido a 37.868 tras o remate do mesmo.
Ademais é a casa do FC Rostov da Liga Premier de Rusia, substituíndo ao Estadio Olimp-2.
A Broza, O Saviñao
San Tomé da Broza é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 197 habitantes, deles 105 eran homes e 92 eran mulleres, o que supón un aumento de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
A parroquia da Broza é considerada coma unha zona de montaña, cunha altitude media entre 650 e 700 m. A temperatura media anual é duns 11 °C cunha precipitación media anual de 1 200 mm.
Vilamelle, Pantón
San Cibrao de Vilamelle é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 59 habitantes, deles 29 eran homes e 30 eran mulleres, o que supón un aumento de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de Pantón polo norte; Mañente polo leste; Espasantes polo sur e Serode e Siós polo oeste. E tamén limita coas parroquias de Sober de Refoxo, Canaval e Vilaescura polo sur.
Luitré
Luitré (en Loezherieg, e en galó: Lutraé) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
O Az, San Cristovo do Az, Rodeiro
O Az é un lugar da parroquia de San Cristovo do Az, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 22 habitantes con respecto ao ano 2000.
Gran Premio do Canadá de 1990
O Gran Premio do Canadá de 1990 (oficialmente o 1989 Formula 1 Grand Prix du Canada) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 10 de xuño de 1990 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. A carreira foi a quinta rolda da tempada. Foi o 28º Gran Premio Canadense e o 12º no Circuíto Gilles Villeneuve. A carreira disputouse sobre máis de 70 voltas do circuíto de 4.390 km para unha distancia de carreira de 307 quilómetros.
A carreira foi gañada por segunda vez polo piloto brasileiro Ayrton Senna pilotando un McLaren MP4/5B. foi a terceira vitoria de Senna na tempada logo de gañar a primeira carreira da tempada en Estados Unidos e o Gran Premio de Mónaco só dúas semanas antes. Senna gañou por dez segundos sobre o seu compatriota Nelson Piquet, quen pilotaba un Benetton B190. Tres segundos máis atrás no terceiro posto quedou o piloto británico Nigel Mansell pilotando un Ferrari 641.
O triunfo permitiulle a Senna lograr unha vantaxe de doce puntos no campionato de pilotos sobre o seu compañeiro de equipo de McLaren, Gerhard Berger. O seu rival competitivo máis próximo, o piloto de Ferrari Alain Prost, tiña menos da metade dos puntos de Senna.
Informe da carreira
Nunha carreira cunha fila dianteira de McLaren, o equipo parecía forte. Senna mantivo a vantaxe na primeira curva con Berger en segundo lugar, pero considerouse que o austríaco saíra antes de tempo. Logo dunhas poucas voltas de carreira anunciouse que Berger tería unha penalización dun minuto engadido ao seu tempo de carreira. Como consecuencia, logo dunha rolda de pitstops para poñer pneumáticos novos, Senna permitiu ao seu compañeiro de equipo pasalo na forquita para que o austríaco puidese poñerse a gañar tempo en relación cos seus outros competidores.
As condicións meteorolóxicas eran de mollado, o que facía a pista lixeiramente esvaradiza. Isto causou moitos trompos. Thierry Boutsen, gañador do Gran Premio de 1989, trompeou a mediados de carreira ao intentar pasar a Prost mentres se achegaba a unha curva, e levouse por diante o Ligier de Nicola Larini.
Nannini trompeou e bateu contra unha parede de pneumáticos fóra da pista. Pouco despois na volta 26, Jean Alesi perdeu o control cando trataba de adiantar a outro coche, trompeou e bateu contra a mesma barreira de pneumáticos, terminando encima do abandonado Benetton B190 de Nannini. O Benetton quedou esnaquizado cando o golpeou o Tyrrell, deixando aos mecánicos do equipo cun gran traballo de reconstrución antes da seguinte carreira en México.
Ao final, Berger cruzou a liña en primeiro lugar, pero tiña unha penalización dun minuto por saltarse a saída, que se engadiu ao seu tempo de carreira, deixándoo en cuarto lugar na clasificación final. Logo da penalización de Berger, Senna levouse a vitoria, mentres que Piquet terminou segundo logo dunha gran batalla cos dous Ferraris. Foi o primeiro podio do piloto de Benetton desde o Gran Premio de Australia de 1988. Prost foi pasado polo seu compañeiro Mansell que terminou terceiro.
Cristimil, San Cristovo do Az, Rodeiro
Cristimil é un lugar da parroquia de San Cristovo do Az, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 50 habitantes (29 homes e 21 mulleres), o que supón unha diminución de 29 habitantes con respecto ao ano 2000.
Estrutura secundaria das proteínas
miniatura|270px|Representación da estrutura tridimensional da proteína [[mioglobina. As hélices alfa móstranse en cor, e o enrolamento aleatorio en branco, non hai partes en folla beta. Esta proteína foi a primeira na que se resolveu a estrutura por cristalografía de raios X grazas aos traballos de Max Perutz e Sir John Cowdery Kendrew en 1958, que lles supuxeron gañar o Premio Nobel de Química en 1962.]] En bioquímica e bioloxía estrutural enténdese por estrutura secundaria das proteínas a forma xeral tridimensional de segmentos locais das proteínas (o concepto de estrutura secundaria aplícase tamén a outros biopolímeros como os ácidos nucleicos, ADN/ARN). Non describe as posicións de átomos específicos no espazo tridimensional, o cal se considera estrutura terciaria. As estruturas secundarias máis comúns das proteínas son a hélice alfa e a folla beta.
A estrutura secundaria pode definirse formalmente polos enlaces de hidróxeno do biopolímero, como se observa nunha estrutura de resolución atómica. No caso das proteínas, a estrutura secundaria defínese polos patróns de enlaces de hidróxeno entre os grupos amino e carboxilo da cadea de aminoácidos. Os patróns de enlaces de hidróxeno poden estar significativamente distorsionados, o que fai que sexa difícil a determinación automática da estrutura secundaria.
A estrutura secundaria pode definirse tamén baseándose nos patróns regulares nos ángulos diedros da cadea nunha determinada rexión do gráfico de Ramachandran; así, un segmento de residuos de aminoácidos abonda con que teña determinados ángulos para poder ser considerado como unha hélice, sen importar se ten os enlaces de hidróxeno correctos. A estrutura secundaria poden proporcionala tamén os cristalógrafos en bancos de datos como PDB.
A estrutura secundaria aproximada dunha proteína pode obterse por espectroscopía. por exemplo, pode dicirse "está proteína é nun 40% unha hélice α e nun 20% unha folla β". Para as proteínas un método común de determinación é o dicroísmo circular do ultravioleta distante (170-250 nm). Un dobre mínimo pronunciado a 208 e 222 nm indica que é unha hélice α, mentres que un só mínimo a λ 204 nm ou 217 nm indica un enrolamento aleatorio ou estrutura en folla β, respectivamente. Un método menos común é a espectroscopía de raios infravermellos, que detecta diferenzas nas oscilacións de enlace dos grupos amida debido aos enlaces de hidróxeno. Finalmente, os contidos dos distintos tipos de estrutura secundaria poden estimarse con exactitude utilizando os desprazamentos químicos dun espectro de resonancia magnética nuclear (NMR) non asignado.
O concepto de estrutura secundaria foi introducida por Kaj Ulrik Linderstrøm-Lang en Stanford en 1952.
Tipos
Os distintos aminoácidos difiren na súa capacidade de formar os diversos elementos da estrutura secundaria. A prolina e a glicina considérase que "rompen as hélices" porque distorsionan a regularidade da conformación do esqueleto da hélice α, pero ambos os dous teñen a capacidade de orixinar conformacións infrecuentes e atópanse xeralmente nos xiros da estrutura. Os aminoácidos que prefiren adoptar conformacións en hélice alfa nas proteínas son: metionina, alanina, leucina, glutamato e lisina ("MALEK" no código dunha letra dos símbolos dos aminoácidos). Polo contrario, os aminoácidos aromáticos grandes (triptófano, tirosina e fenilalanina) e os aminoácidos ramificados (isoleucina, valina, e treonina) prefiren adoptar conformacións en folla beta. Non obstante, estas preferencias non son fortes dabondo como para permitir o uso dun método fiable de predicir a estrutura secundaria contando só coa secuencia de aminoácidos.
Hai varios métodos para definir a estrutura secundaria das proteínas (por exemplo DEFINE, DSSP, STRIDE, SST ).
Hélice alfa
Na conformación en hélice alfa típica a cadea de aminoácidos xira en espiral dextroxira (xira á dereita) e en cada paso de rosca hai 3,6 aminoácidos. A hélice está estabilizada pola formación de enlaces de hidróxeno entre os aminoácidos; cada residuo de aminoácidos establece dous destes enlaces, un co cuarto aminoácido superior na hélice e outro co cuarto aminoácido inferior. En cada enlace peptídico fórmase un grupo C=O e un grupo NH, e son estes grupos os que establecen os enlaces de hidróxeno cos grupos dos aminoácidos que están encima e debaixo na hélice (sempre entre o O dun C=O e o H dun NH). Os grupos R dos aminoácidos están pola parte de fóra da hélice e non interveñen nos enlaces que a estabilizan.
Algunhas proteínas estableces hélices diferentes a estas, como o coláxeno, que forma unha hélice máis estirada e levoxira (xira á esquerda) e contén moita prolina.
Xan Amigo, Osedo, Sada
Xan Amigo é un lugar da parroquia de Osedo no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 60 habitantes (30 homes e 30 mulleres).
Estrutura secundaria das proteínas
Folla beta
Na conformación beta asócianse cadeas de aminoácidos paralelas, que poden ser cadeas distintas ou tramos paralelos dunha mesma cadea. Establécense pontes de hidróxeno similares aos da hélice alfa entre os grupos C=O e NH do enlace peptídico das cadeas enfrontadas. As cadeas forman planos en zigzag e os grupos R están por riba ou por debaixo dos planos. As cadeas poden discorrer de forma paralela (empezan polo mesmo extremo, o N-terminal) ou antiparalela (por onde empeza unha acaba a outra).
O código DSSP
miniatura|200px|Distribución obtida dun pdb_select dataset non redundante (marzo 2006). Estrutura secundaria asignada por DSSP; 8 estados conformacionais reducidos a 3 estados: H=HGI, E=EB, C=STC. Son visibles mesturas de distribucións gaussianas, resultantes tamén da redución de estados DSSP.
O Dicionario de Estruturas Secundarias das Proteínas ou DSSP utilízase comunmente para describir as estruturas secundarias das proteínas usando códigos dunha letra. A estrutura secundaria asígnase baseándose nos patróns de enlaces de hidróxeno como os propostos inicialmente por Pauling et al. en 1951 (antes todas es estruturas das proteínas tiñan que ser determinadas experimentalmente). Hai oito tipos de estrutura secundaria definidos no DSSP, que son:
Os 'enrolamentos' son a miúdo codificados como ' ' (espazo), C ou '-' (hifen). As hélices (G,H e I) e as conformacións en folla necesitan ter unha lonxitude razoable. Isto significa que dous residuos adxacentes da estrutura primaria deben formar o mesmo patrón de enlaces de hidróxeno. Se o patrón de enlaces de hidróxeno da hélice ou folla é demasiado curto desígnanse como T ou B, respectivamente. Existen outras proteínas don categorías asignadas de estrutura secundaria (xiros bruscos, biucles omega etc.), pero utilízanse menos frecuentemente.
Definición de enlaces de hidróxeno do DSSP
A estrutura secundaria defínese polos seus enlaces de hidróxeno, polo que é importante facer unha definición exacta de ponte de hidróxeno para as estruturas secundarias. A definición estándar de enlace ou ponte de hidróxeno é a do DSSP, que é un modelo puramente electrostático. Asigna cargas de ao carbono do carbonilo e ao oxíxeno, respectivamente, e cargas de  ao nitróxeno da amida e ao hidróxeno, respectivamente. A enerxía electrostática é
Segundo o DSSP, existe un enlace de hidróxeno se e só se E é de menos de -0,5 kcal/mol. Aínda que a fórmula do DSSP é unha aproximación relativamente burda da enerxía do enlace de hidróxeno física, é xeralmente aceptada como unha ferramenta de traballo para definir as estruturas secundarias.
Predición de estruturas secundarias de proteínas
Tratar de precidir a estrutura terciaria das proteínas só coa súa secuencia de aminoácidos é un problema moi complicado, pero utilizar as definicións máis simples de estrutra secundaria é máis practicable e foi o obxecto de investigacións desde hai tempo.
Aínda que o código de oito estados do DSSP é xa unha simplificación da variación continua dos patróns de enlaces de hidróxeno presenten nunha proteína a maioría dos métodos de predición de estruturas secundarias simplifícano aínda máis a só tres estados dominantes: hélice, folla e enrolamento. A forma en que se fai a conversión de 8 a 3 estados varía segundo o método. Os primeiros métodos que se utilizaron para a predición de estruturas secundarias estaban baseados na propensión a formar hélices ou follas de cada aminoácido, ás veces acompañado de regras para estimar a enerxía libre de formar os elementos de estrutura secundaria. Tales métodos tiñan xeralmente unha exactitude de ~60% ao predicir cal dos tres estados (hélice/folla/enrolamento) adoptaba un residuo. Un incremento en precisión significativo (a case ~80%) supuxo o aproveitar os aliñamentos de secuencias múltiples; saber a distribución completa de aminoácidos que se produce nunha posición (e na súa veciñanza, a tipicamente ~7 residuos a cada lado) ao longo da evolución proporciona unha imaxe mellor das tendencias estruturais preto de cada posición. Por exemplo, unha proteína dada podería ter unha glicina nunha determinada posición, o cal por si mesmo podería suxerir que hai un enrolamento aleatorio alí. Porén, o aliñamento de secuencias múltiples podería revelar que aparecen nesa posición (e nas posicións próximas) aminoácidos que favorecen a formación dunha hélice no 95% das proteínas homólogas que abranguen case mil millóns de anos de evolución. Ademais, ao examinar a hidrofobicidade media nesa posición e nas adxacentes, a presenza do mesmo aliñamento podería tamén suxerir un patrón de accesibilidade ao solvente dos residuos concordante cunha hélice α. Tomados en conxunto, estes factores suxerirían que a glicina da proteína orixinal adopta unha estruitura en hélice α, en vez dun enrolamento aleatorio. Utilízanse varios tipos de métodos para combinar todos os datos dispoñibles para formar unha predición de 3 posibles estados, como as redes neurais, modelos de Markov agochados e máquinas de vector de apoio. Os métodos de predición modernos tamén proporcionan unha valoración da confianza das súas predicións en cada posición.
Os métodos de predición da estrutura secundaria están continuamente avaliándose por comparación, por exemplo, no experimento EVA. Despois de ~270 semanas de proba, considérse que os métodos máis exactos actualmente son PSIPRED, SAM, PORTER, PROF e SABLE. A principal área para mellorar os métodos parece ser a predición de cadeas β; residuos preditos con bastante certeza como cadeas β é probable que realmente o sexan, pero os métodos son propensos a pasar por alto algúns segmentos de cadea β (falsos negativos).
A predición exacta de estruturas secundarias é un elemento fundamental na predición de estruturas terciarias en todos os casos excepto nos máis simples (modelado de homoloxías). Por exemplo, un patrón predito con seguridade de seis elementos de estrutura secundaria βαββαβ é a sinatura dun pregamento de ferredoxina.
Making-of
O making-of ou behind-the-scenes, un anglicismo que se traduce como "a feitura de", ou sexa, o proceso de facerse algo, é, en cinema e televisión, (e nos medios de produción audiovisual en xeral), unha forma de documental de bastidores que rexistra en imaxe e son o proceso de produción, realización e repercusión dun filme, novela, serie televisiva ou calquera outro produto audiovisual.
Chave, O Saviñao
San Sadurniño de Chave é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 93 habitantes, deles 47 eran homes e 46 eran mulleres, o que supón unha diminución de 7 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Dorothy Gish
Dorothy Elizabeth Gish, nada en Dayton o 11 de marzo de 1898 e finada en Rapallo (Italia) o 4 de xuño de 1968, foi unha actriz estadounidense de cinema e teatro, ademais de directora e guionista. Dorothy e a súa irmá máis vella Lillian foron grandes estrelas do cinema mudo. Dorothy tivo tamén grande éxito no teatro, e foi incluída no American Theater Hall of Fame. Dorothy Gish destacou como unha notable cómica, e entre os seus filmes moitos foron comedias.
Primeiros anos
Dorothy Gish naceu en Dayton, Ohio. A nai das irmás Gish, Mary Robinson McConnell Gish, mantiña a familia despois de que o seu marido, James Leigh Gish, viaxante, abandonase a familia en Nova York. Mary Gish, que era "unha antiga actriz e comerciante duns almacéns", mudouse coas súas fillas a Indiana, onde abriu un negocio de lambetadas e catering. En 1902, con catro anos, Dorothy debutou no teatro interpretando a personaxe de "Little Willie" en East Lynne, adaptación da novela inglesa de 1861 escrita por Ellen Wood.
Inicio da carreira
Dorothy e a súa irmá debutaron na produción de Griffith de 1912 An Unseen Enemy. Posteiormente interpretou máis de cen curtametraxes e longametraxes, moitas veces con Lillian. Non obstante, durante a súa carreira, Dorothy tivo que lidar coas comparacións coa súa irmá por parte de críticos, actores ou executivos dos estudios.
Accidente case fatal (1914)
A incipiente carreira cinematográfica de Dorothy Gish case remata nunha rúa dos Ánxeles o Día de Acción de Grazas de 1914. O 26 de novembro de 1914, a actriz de dezaseis anos foi golpeada e case morta por un "automóbil de carreiras". Os xornais e as publicacións sobre cinema da época informaron do suceso e descibiron as graves feridas de Gish. O accidente case fatal ocorreu mentres Dorothy camiñaba con Lillian no cruzamento das avenidas Vermont e Prospect. Segundo informes das noticias, despois de que o coche a atropelase, arrastrouna pola rúa entre 40 e 50 pés. Outro persoal da película que estaba parado nunha beirarrúa próxima, incluído D. W. Griffith, foi testemuña de como golpeaban a Dorothy. No momento do accidente, Gish estaba acabando unha comedia romántica de dous rolos co actor W. E. Lawrence. O filme, How Hazel Got Even, xa fora atrasado unha vez por Reliance-Majestic Studios debido a que o director Donald Crisp contraera pneumonía. A rodaxe da curtametraxe foi posposta de novo durante máis dun mes mentres Gish se recuperaba. Orixinalmente prevista para ser estreada o 27 de decembro de 1914, How Hazel Got Even non foi distribuída nas salas ata mediados de febreiro de 1915.
1915-1928
Tras recuperarse do accidente, Gish volveu á súa carreira cinematográfica o ano seguinte, interpretando unha serie de curtametraxes de dous e tres rolos, así como filmes máis complexos e longos como as producións de cinco rolos Old Heidelberg, dirixida por John Emerson, e Jordan Is a Hard Road, de novo baixo a dirección de D. W. Griffith. O atractivo de Dorothy para os produtores e para o público continuou a medrar en 1915, levando a W. E. Keefe a recoñecela no número de xuño de Motion Picture Magazine como "unha das estrelas de cinema máis populares da pantalla".
Cinema sonoro e volta ao teatro
Cando a industria do cinema se converteu no cinema sonoro, Dorothy interpretou un en 1930, o drama criminal británico Wolves. Antes, en 1928 e 1929, as súas aparicións na obra de Broadway Young Love e o seu traballo co director George Cukor renovaran o seu interese nos escenarios e en volver interpretar en vivo. A comedia lixeira demostrara que era moi popular entre a crítica e o público de Nova York, en xiras polos Estados Unidos e en producións en Londres. Estes éxitos convencérona para facer unha pausa do cinema. miniatura|200px|right|Postal de Gish en Life With Father En 1939, Dorothy e Lillian Gish atoparon o papel teatral da súa vida. “Dorothy e mais eu fomos ver unha produción neoiorquina de Life With Father, protagonizada por Howard Lindsay e Dorothy Stickney”, escribiu Lillian na súa autobiografía. “Trala representación dixen: ‘Esta é a obra que estabamos agardando levar polos Estados Unidos’”. Outro éxito posterior na carreira de Gish foi The Magnificent Yankee, que interpretou en Broadway no Royale Theatre durante a primeira metade de 1946.
Televisión e filmes finais
A televisión da década de 1950 ofreceu a moitos intérpretes de teatro e cinema a ocasión de aparecer en obras de teatro emitidas en directo. Dorothy adentrouse no novo medio, aparecendo en Lux Video Theatre da NBC a tarde do 24 de novembro de 1955, nunha produción de Miss Susie Slagle's. Ela e Lillian interpretaran a obra previamente xuntas na pantalla na adaptación de 1945 de Paramount Pictures.
Dende 1930 e ata a súa morte, só apareceu en cinco filmes máis, incluído Our Hearts Were Young and Gay (1944), que supuxo un éxito para Paramount. O director Otto Preminger contratou a Dorothy para o seu filme de 1946, Centennial Summer. Na estrea de 1951 The Whistle at Eaton Falls, filme de cinema negro producido por Louis de Rochemont, Dorothy interpreta a viúva do dono dun muíño. Durante ese período, tamén fixo varias aparicións na televisión en series antolóxicas. O seu último papel foi noutra produción de Preminger, O cardeal, en que interpreta a nai do protagonista.
Morte e legado
Gish faleceu aos 70 anos en 1968 de pneumonía nunha clínica de Rapallo, Italia, onde fora paciente durante dous anos. A súa irmá estaba ao seu lado. The New York Times informou de que o día seguinte á súa morte o consulado estadounidense en Xénova estaba a facer arranxos para incinerar o corpo para a súa volta aos Estados Unidos. As cinzas foron situadas na igrexa Episcopal de San Bertomeu de Nova York no columbario da igrexa. Lillian, que faleceu en 1993, foi enterrada xunto a ela.
Filmografía
miniatura|Peppy Polly (1919) miniatura|Boots (1919)
Xurisprudencia
A Xurisprudencia é a doutrina uniforme dos Tribunais expresada co gallo da resolución dos asuntos sometidos á súa xurisdición respecto dunha cuestión xurídica sometida a interpretación.
Enténdese que existe xurisprudencia, no caso de España, cando se producen dúas ou máis resolucións xudiciais *consontes e unánimes respecto da cuestión litixiosa.
Máis rigorosamente, constitúe xurisprudencia soamente aquela doutrina emanada do Tribunal Supremo, se ben cando se trata de Tribunais inferiores xerarquicamente, adóitase chamar xurisprudencia menor.
A Xurisprudencia complementa o ordenamento xurídico, discutíndose se é unha verdadeira fonte do dereito. A opinión maioritaria é que a xurisprudencia non constitúe fonte do dereito, senón que os Xulgados e Tribunais se limitan a aplicalo, non a crealo. Nos países de tradición anglosaxoa, porén, o precedente si constitúe fonte do dereito.
Só constitúe xurisprudencia aquela doutrina que serve para fundamentar o sentido da resolución, non os demais argumentos expresados "de paso" ou obiter dicta.
Burt Reynolds
Burton Leon Reynolds Jr., nado o 11 de febreiro de 1936 en Lansing, Míchigan, e finado o 6 de setembro de 2018, foi un actor, director e produtor estadounidenese. Os seus primeiros papeis notables foron en series de televisión como Gunsmoke (1962–1965) e Dan August (1970–1971). Acadou unha maior fama tralo seu papel de Lewis Medlock en Deliverance (1972). Reynolds foi o protagonista de varios filmes de éxito de recadación, como The Longest Yard (1974), Smokey and the Bandit (1977), Semi-Tough (1977), Hooper (1978), Smokey and the Bandit II (1980), The Cannonball Run (1981) e The Best Little Whorehouse in Texas (1982).
Montana
Para o lugar da parroquia de Alcabre, véxase Montana, Alcabre, Vigo
Montana (en Montana; en Ho'honáéšé'e) é un dos 50 estados dos Estados Unidos de América, localizado na Rexión dos Estados das Montañas Rochosas, no Pacífico Noroeste. É o cuarto maior Estado americano en área, e o terceiro maior dos 48 Estados contiguos. Só Alasca, Texas e California son maiores. A pesar disto, Montana é un dos Estados menos poboados do país, cunha poboación de 902 194 habitantes e unha densidade demográfica de 2,39 hab/km², respectivamente a sétima e a terceira menor do país (ano 2000).
Xeograficamente, o leste do Estado é dominado polas Grandes Planicies, en canto que o oeste do Estado está dominado polas Montañas Rochosas. O nome do Estado, provén da palabra castelá “montaña”, por causa da presenza das Montañas Rochosas na rexión. Ironicamente, as vastas planicies abertas de Montana dánlle o sobrenome de “The Big Sky Country” (O País dos Grandes Ceos). Outros sobrenomes son “Land of Shining Mountains” (Terra das Montañas Brillantes), ”Treasure State” (Estado Tesouro) ou the last best place (o último mellor lugar).
A economía baséase principalmente na agricultura e na extracción de madeira e minerais. O turismo é tamén un factor importante na súa economía, con millóns de visitantes por ano ao Parque Nacional dos Glaciares, ao lugar da batalla de Little Bighorn e ao Parque Nacional de Yellowstone.
Xeografía
Cunha superficie de 376.978 km², Montana é o cuarto estado maior dos Estados Unidos (despois de Alasca, Texas e California). Polo norte, Montana ten fronteira internacional co Canadá —877 km de fronteira, a fronteira máis extensa do mundo sen defensa— limitando coas provincias canadenses de Columbia Británica, Alberta e Saskatchewan, máis provincias que ningún outro estado estadounidense. Ademais, Montana limita cos estados de Dakota do Norte e parte de Dakota do Sur, polo leste; con Wyoming, polo sur; e con Idaho, polo oeste.
Relevo
O relevo do estado é diverso, pero moi marcado pola divisoria continental das Américas, que corre polo estado en dirección diagonal atravesándoo do noroeste ao centro-sur, e dividíndoo en dúas zonas diferenciadas: as rexións do leste, e as rexións do oeste. Montana é coñecida pola súa montañosa parte oeste, a maioría da cal forma xeolóxica e xeograficamente parte das montañas Rochosas. Non obstante, arredor do 60% do estado é realmente prado, parte da zona norte das Grandes Chairas, e incluso ao leste da divisoria continental e da Fronte das Montañas Rochosas, existen numerosas zonas con microclima onde abundan as pradarías.
miniatura|esquerda|200px|Rexión de Missouri Breaks en Montana central. miniatura|esquerda|200px|O lago de St. Mary's no Parque Nacional dos Glaciares. esquerda|200px|miniatura|Monumento Nacional o Piar de Pompeys.
A cordilleira de Bitterroot divide Montana, desde Idaho até o terzo oeste. As montañas entre Bitterroot e a cima da divisoria continental son: as montañas Cabinet (Cabinet Mountains), as montañas Missions (The Missions Mountains), as montañas Garnet (Garnet Mountains), as montañas Zafiro (Sapphire Mountains), as montañas do Flint Creek (Flint Creek Mountains) e a cordilleira Pintlar (Pintlar Range).
A sección norte da divisoria continental, onde as montañas dan paso rápido ás pradarías, é coñecida popularmente como a Fronte das Montañas Rochosas (Rocky Mountain Front), que tamén se coñece como a cordilleira Lewis (Lewis Range), localizada no Parque Nacional dos Glaciares. Debido á configuración de cordilleiras neste parque, a división do norte (que comeza na península de Seward, Alasca) cruza esta rexión e xira ao leste no pico Triplo División. Así, os ríos de Waterton, Belly e Saint Mary flúen cara ao norte, para Alberta (Canadá), desembocando no río Saskatchewan e, finalmente, desaugando na baía de Hudson.
Ao leste da divisoria, áchanse varias montañas, na metade meridional do estado, como son: as montañas Gravelly (Gravelly Range), as montañas Tobacco Root (Tobacco Root Mountains), a cordilleira Madison (Madison Range), a cordilleira Gallatin (Gallatin Range), as montañas do Cinto Grande (Big Belt Mountains), as montañas Bridger (Bridger Mountains), a cordilleira Absaroka (Absaroka Range) e as montañas Beartooth (Beartooth Mountains). A meseta de Beartooth é a masa de terra máis grande por encima dos 3.000 m dos 48 estados, e contén o punto máis alto deste estado, o pico Granito (Granite Peak), con 3.901 m de altitude.
Entre as cordilleiras hai numerosos vales, ricos en recursos agrícolas e ríos, como poden ser os vales de Flathead, Bitterroot, Big Hole e Gallatin.
O leste e norte desta zona de transición é coñecida normalmente como as Chairas Setentrionais, con pradarías e mesetas, con algunha montaña e con terras baldías, que se estende polas Dakotas, Alberta, Saskatchewan e Wyoming. As pequenas e escasas montañas que se organizan ao leste da divisoria continental son: as montañas Crazy (Crazy Mountains), as montañas do Cinto Pequeno (Little Belt Mountains), as montañas Nevadas (Snowy Mountains), os montes da Doce Herba (Sweet Grass Hills), as montañas Bull (Bull Mountains) e, na esquina sueste do estado, preto de Ekalaka, os Long Pines.
A área leste desta zona, na zona centro norte do estado, é coñecida como Missouri Breaks. Aquí, preto de Great Falls, pódense encontrar tres buttes («colo volcánico», un outeiro con paredes verticais), ademais de impresionantes precipicios. Estes tres, Square, Crown e Shaw, están constituídos por rocha magmática, moi densa, e que leva resistindo a erosión durante moito tempo. A superficie fundamental está composta de xisto. Moitas zonas arredor destes buttes están cubertas por arxila. Estas terras son derivadas da formación Colorado. No leste, áreas como o parque estatal de Makoshika, preto de Glendive, e o parque estatal das Rochas Medicinais (Medicine Rocks), preto de Ekalaka, son tamén destacadas terras baldías en Montana.
Hidrografía
Montana posúe moitos ríos, moitos deles dentro da coñecida como a "fita azul", que son idóneos para a pesca da troita, ademais de servir de abastecemento á maioría dos residentes, así como de producir enerxía hidráulica. Montana é o único estado que ten ríos que desembocan nas tres grandes vertentes estadounidenses: o océano Pacífico, o golfo de México e a baía de Hudson, que están divididas polo Pico Triplo División, no Parque Nacional Glacier.
Ao leste da división, o río Missouri, formado pola confluencia dos ríos Jefferson, Madison e Gallatin, cruza a parte central do estado, flúe a través de Missouri breaks e entra en Dakota do Norte. O río Yellowstone nace no Parque Nacional de Yellowstone, Wyoming, flúe cara o norte até Livingston en Montana, onde xira para o leste e atravesa o estado até desembocar no río Missouri, poucos quilómetros ao leste da fronteira con Dakota do Norte. Outros importantes afluentes do río Missouri que flúen por Montana son o río Milk (Leite), o río Marías, o río Tongue (Lingua) e o río Musselshell. Todos estes ríos chegan ao final ao río Mississippi, e logo, ao golfo de México.
A auga ten unha importancia vital para este estado, tanto para a agricultura como para a enerxía hidráulica. Ademais dos ríos, este estado é lar do lago Flathead, o lago de auga doce natural máis grande ao oeste dos Grandes Lagos. Construíronse multitude de encoros, sendo o máis grande o Fort Peck, construído no río Missouri.
Historia
miniatura|esquerda|200px|Familia assiniboine, Montana, 1890-91. Os nativos americanos foron os primeiros dos numerosos habitantes que se asentaron no estado de Montana. Houbo moitos grupos, como poden ser os crow, na zona centro-sur; os cheyennes, no sueste; os pés negros, assiniboine e atsina no centro e norte; e os kootenai e os salish no oeste. As pequenas tribos dos pend oreille e kalispel establecéronse arredor do lago Flathead e das montañas do oeste respectivamente.
O leste de Montana fixo parte da Compra de Luisiana en 1803. Seguidamente veu a expedición de Lewis e Clark e o descubrimento de ouro no estado, na época dos anos 1850. Montana converteuse no Territorio de Montana o 26 de maio de 1864 e no estado 41º o 8 de novembro de 1889.
Fort Shaw (Territorio de Montana) foi establecido na primavera de 1867. Está situado ao oeste de Great Falls no val do río Sol, e foi un dos tres postos autorizados polo Congreso en 1865. Os outros dous postos no territorio de Montana foron Camp Cooke e Fort C.F. Smith, na ruta de Bozeman, no centro-sur do territorio de Montana. Fort Shaw, que foi despois rebautizado Colonel Robert Gould Shaw, quen dirixira a unidade 54º Massachusetts, un dos primeiro exércitos afroamericanos durante a Guerra de Secesión, foi construído de madeira e adobe pola 13º Infantería. O forte tiña unha praza de armas que ocupaba 120 m², e consistía nun hospital e nun mercado e podía albergar até 450 soldados. Completado en 1868, foi usado por militares até 1891.
Despois do peche do posto militar, o goberno estableceu Fort Shaw como unha escola para instruír os nativos americanos sobre o funcionamento industrial. A escola industrial india de Fort Shaw foi aberta o 30 de abril de 1892. A escola tiña 17 facultativos, 11 asistentes indios e 300 estudantes. A escola utilizou máis de 20 dos edificios construídos polo Exército.
A revisada Homestead Act, lei estadounidense de principios do século XX, afectou positivamente ao desenvolvemento de Montana. Esta acta expandía o terreo que lle fora concedido a cada persoa de 65 a 130 ha. Tamén reduciu o prazo de reclamación dun terreo de 5 a 3 anos.
En 1908 o Plan de Irrigación do río Sol, ao oeste de Great Falls, foi aberto para o abastecemento de fogares. Baixo esta acta de Reclamación, unha persoa podía obter 16 ha. A maioría da xente que se foi vivir a este sitio eran parellas de mozos que querían vivir preto das montañas onde a pesca e a caza era moi boa. Moitos destes proviñan do medio-oeste e de Minnesota.
Montana foi o escenario onde os indios americanos fixeron o seu último esforzo por manter a súa terra, loitaron contra o exército dos Estados Unidos, ao mando de George Armstrong Custer, que se saldou coa vitoria indíxena.
O estado foi o primeiro estado en escoller unha muller como membro do congreso, Jeannette Rankin.
Demografía
esquerda|300px|miniatura|Pirámide de poboación de Montana.
No 2005, Montana tiña unha poboación estimada de 935.670, o que supón un incremento de 8.750 habitantes, ou un 0,9% con respecto ao ano anterior, consistente nunha subida de 33.475 habitantes e un 3,7% desde o ano 2000. Isto inclúe un incremento natural desde o último censo de 13.674 (58.001 nacementos menos 44.327 mortes) e outro debido á inmigración de 21.074 persoas a este estado. A inmigración desde fóra dos Estados Unidos proporcionou unha subida de 2.141 habitantes, e a inmigración desde o mesmo país até este estado é de 18.933 persoas. 16.500 dos habitantes deste estado naceron no estranxeiro, contando cun 1,8% da poboación total.
Segundo o Censo dos Estados Unidos do 2000, o 1,52% da poboación maior de 5 anos fala español na casa, mentres que un 1,11% fala alemán.
O centro de poboación de Montana atópase no condado de Meagher, na localidade de White Sulphur Springs.
Mentres que a ascendencia alemá é a máis numerosa entre os grupos euroamericanos, os residentes de ascendencia escandinava predominan nas zonas onde hai granxas, no norte e no leste, nas pradarías. Tamén hai varios condados onde predominan os amerindios, maioritariamente arredor de cada unha das sete reservas indias. Historicamente, a minería orientou as comunidades do oeste de Montana como Butte a ter unha maior gama de grupos étnicos, particularmente xente de Europa Oriental e irlandeses estadounidenses, así como emigrantes de rexións mineiras inglesas, como Cornualla. Montana é o segundo estado dos Estados Unidos (só superado por Dakota do Sur) de huteritas, con varias colonias repartidas por todo o territorio. A poboación hispana de Montana sitúase sobre todo arredor da zona de Billings, e no condado de Beaverhead, na zona centro-sur e sur-oeste do estado. A maior densidade de afroamericanos localízase en Great Falls.
Luis Fernández
O nome de Luis Fernández pode referirse a:
Capítulo Serenísimo do Albariño
dereita|miniatura|200px|Estatua (agora retirada) en [[Cambados de Manuel Fraga como Gran Mestre do Capítulo Serenísimo do Albariño.]] O Capítulo Serenísimo do Albariño é unha asociación de Cambados dedicada a promover e difundir a cultura do viño albariño.
Son os encargados de fallar o mellor caldo na festa do albariño nas categorías de ouro, prata e bronce, escollido por un xurado profesional. Así mesmo, a asociación ten a encomenda de dar o pregón da festa.
Xerarquicamente conta cun Gran Mestre, un Chanceler, un Copeiro Maior e damas e cabaleiros. En caso de ausencia do Gran Mestre será o Copeiro maior quen exerza coma tal. Dous pregoeiros destacados ó longo da historia son José María Castroviejo e Álvaro Cunqueiro.
A primeira acta dun premio data do ano 1969, todas as elaboradas desde entón recóllense nun volume editado por Bibliófilos Gallegos, unha obra que contén unha recompilación histórica con cita expresa a todos os viños e adegas premiados desde os anos 60 ata a actualidade. Nese mesmo ano, Manuel Fraga Iribarne foi nomeado Gran Mestre do Capítulo Serenísimo do Albariño.
Inviste os seus novos membros mediante a imposición da tradicional capa azul.
Facultade de Belas Artes de Pontevedra
A facultade de Belas Artes de Pontevedra é un centro universitario situado no campus de Pontevedra, no centro da cidade. A facultade fundouse en 1990 en Pontevedra e ten a súa sede no antigo cuartel de San Fernando, un edificio neoclásico de principios do século XX. É a única Facultade de Belas Artes de Galicia e do noroeste de España e pertence á Universidade de Vigo.
Historia
Nos anos 80 do século XX diversos docentes de debuxo capitaneados polo profesor José Roselló Valle xunto con políticos da época, como o entón responsable de Cultura na Deputación de Pontevedra, Adriano Marques, loitaron e fixeron múltiples trámites e xestións para que a cidade tivese unha Facultade de Belas Artes no proxecto de creación da futura universidade que nesa época denominábase Universidade Galicia Sur.
A Facultade de Belas Artes de Pontevedra foi creada en 1990 polo decreto 416/1990, do 31 de xullo da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria, no seu artigo 14. O primeiro plan de estudos foi aprobado o 9 de xullo de 1990 e adoptouse o plan estudos da Universidade de Salamanca publicado para o primeiro e segundo ciclo da carreira nos BOE do 20 de xullo de 1983 e do 17 de marzo de 1987.
Nos catro primeiros anos a facultade de Belas Artes estivo instalada provisionalmente no antigo fogar provincial na rúa Serra, con certa precariedade en canto a medios materiais e espazo.
O 15 de decembro de 1994 a facultade trasladouse á sede actual, o edificio do antigo Cuartel de San Fernando, no centro da cidade, logo dun proxecto de adquisición e reforma do edificio: diversas consellerías da Xunta de Galicia, o concello de Pontevedra e a Universidade puxeron o diñeiro para a compra do edificio e a Deputación de Pontevedra financiou as obras de reforma. Segundo o alcalde da época, Javier Cobián, o proxecto total supuxo 2000 millóns de pesetas.
Desde os inicios, houbo unha grande interactuación entre o alumnado da facultade e a cidade de Pontevedra, coa realización de instalacións, performances e obras polas rúas.
Titulacións
miniatura|dereita|200px|Patio interior.
Como estudos de posgrao acolle na actualidade o seguinte máster:
Instalacións
O grande edificio da facultade é o antigo cuartel neoclásico de San Fernando, obra do arquitecto Bonifacio Menéndez Conde, construído entre 1906 e 1909 e reformado en 1994 polo arquitecto César Portela Fernández-Jardón para converterse en sede da facultade e albergar os estudos de Belas Artes.
A facultade dispón da sala X, situada á entrada do edificio, onde se adoitan celebrar exposicións e eventos.
Nos obradoiros multiusos, dotados de ferramenta de man e maquinaria específicas, lévanse a cabo os talleres de metal, madeira, cerámica, plástico e outros materiais. Outros laboratorios do centro son o de audiovisuais (con quince postos con equipamentos de edición dixital), informática (vinte equipos con equipamentos informáticos para edición de imaxe dixital, 3D, deseño de páxinas web e tratamento fotográfico dixital), técnicas gráficas (instalacións para gravado calcográfico) e fotografía.
Equipo decanal
A decana é Silvia García González, sendo Susana Cendán Caaveiro a vicedecana de organización académica.
Aztreonam
O aztreonam é un antibiótico pertencente á familia dos monobactam s. É activo fronte a bacterias gram negativa s aerobias. Dispón dunha formulación intravenosa e unha formulación inhalada (aztreonam-lisina). Foi comercializado baixo o nome de Azactam