cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miguel Ferro Caaveiro
Deseñou e dirixiu numerosas obras nas cidades de Santiago, Lugo e A Coruña, e en numerosas vilas de toda Galicia, e foi benfeitor da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago.
Traxectoria
Fillo do tamén arquitecto Lucas Ferro Caaveiro, residiu case toda a súa vida na súa cidade natal, aínda que por motivos profesionais debeu viaxar a numerosos puntos de toda Galicia, xa que foron numerosos os proxectos levados a cabo por Miguel Ferro Caaveiro e as obras que lle foron encomendadas en diferentes pobos e cidades do país.
Foi un home de gran capacidade e moi laborioso, como se pode comprobar pola relación das súas principais obras, demostrando os seus saberes moi precozmente, como se deduce dun expediente transcrito por Couselo Bouzas:
En 1767, co mestre de obras frei Ignacio Trasmonte, redactou un informe sobre o estado da porta da Mámoa de Santiago e, dous anos máis tarde, aparece revisando o importe das partidas do fogo do Apóstolo, traballo que até entón realizara seu pai, quen aínda seguía cobrando o salario correspondente ao mestre de obras do Cabido catedralicio. Á morte do seu pai, en 1770, herdou o seu posto de mestre de obras da catedral de Santiago, percibindo diariamente por tal concepto cinco reais e medio.
Obras de carácter relixioso
Miguel Ferro Caaveiro xa figuraba desde 1769 cobrando esporadicamente algún traballo para a catedral compostelá, pasou a desempeñar interinamente a comezos de 1770 o cargo de mestre de obras da mesa, cargo que ocuparía en propiedade a partir de 1772. A súa primeira obra como arquitecto da catedral santiaguesa, segundo Couselo Bouzas, foi o zócolo da reixa do coro e, segundo o mesmo autor, seguramente con anterioridade realizara os planos da capela de Don Lope (hoxe capela da Comuñón), xa que o Cabido lle pagou 1 000 reais por este concepto. miniatura|Interior da capela da Comuñón, da [[Catedral de Santiago de Compostela|Catedral de Santiago.]] miniatura|Parte superior da fachada da [[Capela de Ánimas de Santiago.]] Foi durante o goberno do arcebispo Bartolomé Rajoy cando se procede á reedificación desta capela, situada no lugar no que estivera á da Nosa Señora do Perdón (máis coñecida como de Lope de Mendoza, que a fundara en 1435 e na que este arcebispo tiña a súa sepultura) e que naquela época se encontraba derruída. En 1764 o arcebispo fixo unha doazón ao Cabido, con este propósito, de 15 000 ducados e, tres anos máis tarde, cóntase xa con dous planos desta obra. Despois de dous anos de silencio, o arquitecto da catedral, Domingo Lois Monteagudo, que nestas datas, e desde 1765 ocupaba o cargo en substitución de Lucas Ferro Caaveiro na dirección das obras realizadas polo Cabido, expuxo nun memorial certos inconvenientes, o que comunica ao prelado para que decidira o que estimase oportuno. Descoñécese a resposta de Rajoy e tamén a autoría dos planos; probabelmente pertenceran a Domingo Lois, pero cabe a posibilidade de que se deban a este último, coa orientación do seu pai, que tiña a experiencia das capelas da Virxe dos Ollos Grandes e de San Roque, en Lugo, ambas as dúas de planta circular e coroadas por unha gran cúpula.
En 1771 Miguel foi requirido polo veciños da parroquia de San Fiz de Solovio para construír a capela dos Milagres situada naquel templo e, no mesmo ano, á parte das obras que realizaba para o Cabido, interveu nas que daquela se estaban realizando no mosteiro de San Martiño Pinario.
A capela de Ánimas de Santiago construíuse no último terzo do século XVIII, dentro dos principios xa triunfantes do neoclasicismo. Deron planos para ela, á Confraría Xeral de Ánimas, a súa promotora, Miguel Ferro Caaveiro e Juan López Freire, sendo elixidos os do primeiro, como consta documentalmente en 1784, correspondendo ao segundo a dirección das obras.
Probabelmente contra 1770 Miguel presentou a planta para a igrexa de Santa María do Camiño, e posteriormente dirixiu as obras da súa construción. Esta igrexa, polo seu reducido tamaño e lugar, parece case unha casa máis da rúa Travesa; tan só o seu frontón neoclásico e o pequeno campanario, sobresaíndo das construcións do contorno denotan a súa función.
Outras obras de carácter relixioso atribuídas a Miguel Ferro Caaveiro son a capela das Dores, na igrexa de San Miguel dos Agros e a capela dos Milagres na igrexa de Santa María Salomé, así como os retablos das igrexas de San Mamede de Carnota, de San Paio de Aranga e o de San Pedro de Fiopáns, na A Baña.
Obras de carácter civil
En 1774 foi nomeado polo rei Carlos III director das obras hidráulicas do porto da Coruña, necesarias para a construción de diques para os buques correo, obras que dirixiu até 1778 por mor da ausencia da Corte de Madrid do marqués de Grimaldi, ministro de Estado, de viaxe a Roma, á Corte pontificia. Así mesmo, foi nomeado para o recoñecemento das ruínas da ponte de Pontedeume, orde que lle comunicou o Capitán Xeneral de Galicia Pedro Martínez Cermeño, despois de que recoñecera un enxeñeiro mandado polo Capitán Xeneral. Máis adiante, e en diferentes ocasións, recoñeceu tamén as pontes de As Pontes de García Rodríguez, a Ponte Nafonso, e a de Constante (no límite dos actuais concellos de Muxía e Cee), que estaba arruinada xa desde había moitos séculos, facendo os planos de todas estas pontes ao pé de obra.
Miguel Ferro Caaveiro fixo tamén o recoñecemento e os planos da ponte da cidade de Lugo, cos da fachada e corpo da catedral, sendo nomeado director único das obras, que desempeñou e concluíu a satisfacción do Cabido lucense. Ademais fixo o recoñecemento e os planos, e o cálculo do importe para a reparación da ponte do río Quiroga; os planos, cálculos e condicións para os novos cárceres da cidade de Ourense; en Allariz, vila na que nunca houbera fonte ningunha, deseñou tres, executadas baixo a súa dirección; foi enviado outra vez á Coruña, por mandato do Capitán Xeneral, para o arranxo de edificios, empedrado de rúas, construción de cloacas, e outras obras.
Actuación en Asturias
Con motivo de estar arruinada unha parte considerábel do mosteiro de San Xoán Bautista de Corias (considerado O Escorial de Asturias), foi chamado Miguel Ferro Caaveiro para que coñecera o seu estado e, por orde do Padre Xeneral da orde beneditina, trazou os planos para a reconstrución do edificio, que mereceron a aprobación do Capitán Xeneral e máis de Ventura Rodríguez, reconstruíndose o mosteiro de acordo con ditos planos.
Conflito con Melchor de Prado
Por un Real Auto, do 24 de outubro de 1780 nomeábase a Miguel Ferro Caaveiro arquitecto director das obras públicas e privadas da cidade de Santiago, e ningunha obra podía levarse a cabo se non era coa súa aprobación. Isto levouno a un enfrontamento co tamén arquitecto Melchor de Prado, a causa dunha disputa pola dirección das obras en Compostela. Este conflito foi importante porque achegou informacións sobre unha serie de edificacións nas que Miguel intervira, e tamén porque enfrontou a un académico da Real Academia de Belas Artes de San Fernando —Melchor de Prado— cun arquitecto non académico —Caaveiro—. Este alegou no seu favor que, pese a non ser arquitecto formado ou titulado en ningunha academia, intervira en tal número de realizacións que case non existía obra nin edificio público ningún en toda Galicia, no espazo de máis de trinta anos, que non fora, polo menos, proxecto seu. A querela resolveuse en 198 cunha concordia entre ambos os dous arquitectos na que, máis ou menos, se delimitban aas súas respectivas áreas de actuación.
Compromiso co avance da sociedade
Entre as súas obras meritorias, cómpre salientar o apoio que prestou para o sostemento da "escola patriótica de debuxo" da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, fundada en 1784, á que cedeu innumerábeis deseños, ofrecéndose para ser mestre de debuxo, gratuitamente, durante toda a súa vida. Ademais, á súa morte legoulle á Sociedade todos os seus libros sobre arquitectura.
Miguel Ferro Caaveiro, escritor e inventor
Miguel Ferro Caaveiro escribiu en 1792 a obra titulada Divertimento de geometría mixta.
Ademais, foi inventor de varios aparatos, como o "Prontuario Cronológico" ou "Esfera Terráquea y Máquina Gnómica-Cronológica", que servía para pescudar o mes, o día, o ano e as horas de todas as partes do mundo, que comprendía desde o nacemento de Xesucristo até a final do século XXXI, e un aparato músico-matemático, denominado "Músico-Matemático Tablero de las Máquinas Armónicas", que anunciou na Gaceta de Madrid do 4 de setembro de 1798, entre outros.
A Toupeira, Cea, Vilagarcía de Arousa
A Toupeira é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Thiago Fragoso
Thiago Neves Fragoso, nado o 1 de novembro de 1981 en Río de Xaneiro, é un actor brasileiro.
Ciclofosfamida
miniatura|230px|Ciclofosfamida.
A ciclofosfamida é un medicamento da familia de axentes alquilantes usado como antineoplásico e inmunosupresor, do grupo dos complexos de coordinación de platino.
Emprego
Como quimioterapia, úsase xa sexa en monoterapia ou combinado xunto a outros axentes de quimioterapia para tratar varias clases de linfoma, como o mieloma múltiple ou a leucemia. Tamén se usa como tratamento de tumores sólidos, como o cancro de ovario, o cancro de mama, o cancro de pulmón de células pequenas, o neuroblastoma e o sarcoma.
Ultravox
Ultravox é unha banda inglesa de new wave fundada en Londres en 1973. É unha das principais expoñentes do movemento británico do pop electrónico de finais dos 70 e principios dos 80.
Ultravox foi dirixida por dous líderes diferentes que nunca tocaron xuntos na banda. Dende 1974 ata 1979 John Foxx foi o seu líder. Foxx abandonou o grupo para iniciar unha carreira en solitario e tras a súa saída, cos tres membros restantes en hiato, Midge Ure converteuse no seu vocalista principal, guitarrista e líder. Ure revitalizou a banda e levouna cara o éxito comercial que duraría ata mediaos dos anos 80. Ure marcharía en 1987 ao iniciar tamén unha carreira en solitario e o grupo separouse durante un tempo. Unha nova formación, dirixida polo membro orixinal Billy Currie (teclados e violín), creouse en 1992, pero conseguiu moi pouco éxito.
A formación máis famosa de Ultravox é a composta por Currie, o baixista Chris Cross, o batería Warren Cann e Midge Ure, reformada en 2008 para realizar unha serie de concertos de reunión en 2009 e 2010 antes de que editasen o álbum Brilliant en maio do 2012, o seu primeiro disco xuntos dende o Lament de 1984.
A besta da guerra
A besta da guerra (en The Beast ou tamén The Beast of War) é un filme estadounidense de 1988 dirixido por Kevin Reynolds. O guión foi escrito por William Mastrosimone, baseado na obra Nanawatai.
Estreouse en galego o 21 de xuño de 1997 a través da TVG.
A Bedoxa, O Sequeiro, Valdoviño
A Bedoxa é un lugar da parroquia do Sequeiro no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 49 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 26 homes e 23 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 43 habitantes.
Santa Compaña (álbum)
Santa Compaña é o sexto álbum de estudio da banda galega de rock Los Suaves. O disco foi publicado en 1994, baixo o selo Polygram.
Juan Varela de Limia
Juan Varela-de Limia García, finado en Santiago de Compostela o 30 de agosto de 1951, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Varela-de Limia López. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1921). Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro e Tenente-Alcalde de Santiago de Compostela e deputado provincial. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi nomeado delegado civil gobernativo de Santiago de Compostela o 16 de outubro de 1936, para substituír a José Puente Castro. Permaneceu só uns días como Alcalde, pois o 6 de novembro foi cesado, e o comandante Manuel García Diéguez volveu tomar posesión do cargo de delegado civil gobernativo. Foi a Corporación presidida por el a que autorizou mercar as casas situadas na Praza de Platerías, para construír o edificio do Banco de España.
Era Cabaleiro da Orde de Malta, e conselleiro do Banco de España.
Like a Stone
Listaxe de cancións
Todas as letras por Chris Cornell; e toda a música por Audioslave, agás "Super Stupid" composta por George Clinton, Eddie Hazel, Billy Bass Nelson e Tawl Ross.
Juan Varela de Limia
Vida persoal
Casou con María Victoria Quiroga Ayala o 14 de maio de 1926.
Uli Edel
Uli Edel, nado o 11 de abril de 1947 en Neuenburg am Rhein (Alemaña) é un director e guionista de cine.
Traxectoria
No ano 1981, e outra vez con Bernd Eichinger, dirixe Yo Cristina F, película que obtivo un grande éxito mundial e numerosos galardóns internacionais. Oito anos despois repetiron éxito co filme Última salida, Brooklyn, gañadora dos Premios do Cinema Alemán á mellor película e ao mellor director.
Uli Edel vive dende 1990 nos Ánxeles, onde traballa tanto en grandes producións coma en miniseries para canais de televisión de pago. Por exemplo a película para televisión Rasputín, que gañou tres Globos e tres premios Emmy, The Mists of Avalon que foi candidata a 11 premios Emmy, ou o seu western Camino al infierno que bateu récords na televisión estadounidense con 31 millóns de espectadores.
Crocodylus mindorensis
O Crocodylus mindorensis, xeralmente chamado crocodilo de Filipinas, é unha especie de crocodilo que vive en Filipinas (onde se pode atopar tamén o máis grande crocodilo de auga salgada, Crocodylus porosus). O crocodilo de Filipinas é endémico só deste país, e pasou a considerarse en perigo crítico en 2008 pola explotación e os métodos de pesca insostibles, como a pesca con dinamita. A fundación holandesa-filipina Mabuwaya, a Sociedade de Conservación do Crocodilo e o Instituto Zoolóxico de HerpaWorld na illa de Mindoro están a aplicar medidas de conservación, Está prohibido pola lei matar este crocodilo no país.
Taxonomía
Ata 1989 este crocodilo foi considerado unha subespecie do crocodilo de Nova Guinea (Crocodylus novaeguineae).
Características
Ten un morro relativamente ancho e placas óseas grosas na súa pesada armadura dorsal. É un crocodilo de auga doce relativamente pequeno, que alcanza normalmente na madurez os 1,5 m e os 15 kg en ambos os sexos, e a lonxitude máxima rexistrada foi de 3,1 m. As femias son lixeiramente menores que os machos. O crocodilo de Filipinas é de cor marrón dourado, e escurécese conforme madura.
Distribución e hábitat
O crocodilo de Filipinas é endémico de Filipinas. Está extinguido nas illas de Samar, Jolo, Negros, Masbate e Busuanga. Aínda sobreviven poboacións no Parque Natural de Sierra Madre do Norte nas selvas de Luzón, San Mariano, Isabela, illa Dalupiri nas illas Babuyan, na provincia de Abra en Luzón e na Ligawasan Marsh, lago Sebu en Cotabato sur, no río Pulangi en Bukidnon, e posiblemente no Santuario de Vida Salvaxe de Agusan Marsh en Mindanao. Historicamente podía encontrarse tamén en partes das Visayas ata que as súas poboacións foron drasticamente reducidas, principalmente pola destrución do seu hábitat.
Status de conservación
miniatura|esquerda|Un crocodilo de Filipinas nadando silenciosamente
Kōfu, Yamanashi
Kōfu (甲府市, こうふし, Kōfu-shi) é un concello da prefectura de Yamanashi no Xapón e capital da súa prefectura. Está situado ó sueste da rexión de Chūbu e no centro da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 212,41 km², a poboación de 198.239 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 933 h/km².
Crocodylus mindorensis
Status de conservación
Este crocodilo é unha das especies máis gravemente ameazadas de crocodilos. Aínda que esta especie se encontraba antes por todas as Filipinas, en setembro de 2011 había só uns 250 exemplares silvestres segundo un artigo de National Geographic. Ademais, sábese moi pouco sobre a historia natural e ecoloxía da especie, ou das súas relacións con Crocodylus porosus, con cuxa área de distribución se solapa. Cómpre realizar máis exames para determinar a súa presente distribución. A redución da poboación inicialmente debeuse á súa explotación comercial, aínda que a ameaza actual é principalmente a alteración dos hábitats axeitados para el por causa da expansión agrícola para satisfacer as demandas da crecente poboación humana. O apoio gobernamental ás medidas de conservación é limitado, e os crocodilos son a miúdo matados pola poboación local, polo que serán necesarios programas de concienciación. A crianza en catividade a longo prazo e a liberación de exemplares (no PWRCC, Universidade Silliman e centros decrianza internacionais) considérase a mellor medida actualemnte, aínda que é imprescindible un programa de xestión para o resto da poboación silvestre (a maioría da cal reside só en áreas protexidas). En 1992, estimábase que só había 1 000 exemplares silvestres. En 1995, estimábase en non máis de 100 excluídas as crías recentemente eclosionadas (estas non se contan nas estimacións porque a súa taxa de supervivencia é moi baixa), e xa se mencionou o dato de 250 exemplares en 2011 publicado en National Geografic.
Kōfu, Yamanashi
O concello de Kōfu limita cos concellos de Hokuto, Kai, Shōwa, Chūō, Ichikawamisato, Minobu, Fujikawaguchiko, Fuefuki, Yamanashi (que son da prefectura de Yamanashi); e Kawakami (que é da prefectura de Nagano).
Crocodylus mindorensis
Status de conservación
miniatura|Un individuo novo En 2007, creouse un grupo especialista en Filipinas dedicado á conservación dos crocodilos. A Sociedade de Conservación do Crocodilo de Filipinas e o Instituo Zoolóxico de HerpaWorld están traballando en programas de crianza e liberación para a conservación. C. mindorensis fora considerado formalmente extinto en parte da súa anterior área do norte de Luzón ata que se capturou un espécime vivo en San Mariano, Isabela, en 1999. Ese individuo, ao que se lle chamou 'Isabela', quedou baixo os coidados da Conservación e Observancia da Rehabilitación dos Crocodilos ata que foi liberado en agosto de 2007. O espécime medía 1,6 m de longo cando foi liberado.
A especie está protexida pola lei nacional desde 2001. Matar un destes crocodilos é castigado cunha pena máxima de 100 000 ₱ (equivalente a uns 2 500 V). Posteriormente o Senado de Filipinas presentou unha resolución en 2012 que reforzaba e aumentaba as medidas legais para a protección do crocodilo de Filipinas e o crocodilo de auga salgada.
Patricia Janeiro
Patricia Alonso Janeiro, nada en Santiago de Compostela en 1978, é unha escritora galega.
Traxectoria
É licenciada en Filoloxía inglesa pola Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou en diversas revistas como Novas da Galiza, Ariel, Arraianos ou Luzes, ademais de realizar traducións para o Cineclub de Compostela.
Chouzán, Carballedo
Santo Estevo de Chouzán é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o IGE en 2011 tiña 22 habitantes (8 homes e 14 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 40 habitantes. Segundo o INE en 2016 tiña 22 habitantes, 12 mulleres e 10 homes, no 2020 eran ,10 mulleres e 12 homes.
Toponimia
O topónimo está relacionado cun antigo mosteiro de frades (dun nome ). Ningún outro lugar de Galicia leva este nome.
Patrimonio
A igrexa mosteiral de Chouzán data do século XII, é de estilo románico. O mosteiro tiña canles de auga que nutrían de peixe á comunidade beneditina e aos veciños, ademais de moveren muíños e regaren as hortas. A igrexa foi declarada Monumento Nacional en 1950. Coa construción do encoro dos Peares a antiga igrexa trasladouse pedra a pedra ata a súa actual localización.
James e Oliver Phelps
James Andrew Eric Phelps e Oliver Martyn John Phelps, nados o 25 de febreiro de 1986, son dous actores xemelgos ingleses. Son coñecidos polos seus respectivos papeis nos filmes de Harry Potter como Fred e George Weasley.
Traxectoria
James e Oliver Phelps naceron en Sutton Coldfield, en Birmingham, o 25 de febreiro de 1986. Son os únicos fillos de Susan (nada Spare) e Martyn Phelps. Oliver é o maior dos dous por 13 minutos. Os xemelgos asistiron á Escola Primaria Little Sutton e á Escola Secundaria Arthur Terry. Durante a rodaxe da serie de filmes Harry Potter, foron titorizados no set de rodaxe.
No ano 2000, e malia non ter experiencia previa na interpretación, os xemelgos faltaron á escola para asistir a unha audición aberta en Leeds. Logo de seis audicións, os xemelgos foron escollidos para intepretar a Fred e George Weasley no filme Harry Potter e a pedra filosofal. Logo da primeira sesión de lectura do guión, James foi escollido para o papel de Fred e Oliver para o de George.
miniatura|James e Oliver para [[Harry Potter e a Cámara dos Segredos (filme)|Harry Potter e a Cámara dos Segredos.]]
Ademais de actuar, James Phelps traballou como parte do equipo de rodaxe de Harry Potter e o misterio do príncipe e en The Da Vinci Code. En 2009, os xemelgos apareceron no quinto episodio da terceira tempada da serie Kingdom.
A Boeira, O Sequeiro, Valdoviño
A Boeira é un lugar da parroquia do Sequeiro no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 3 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 7 habitantes.
Festival de Cinema de Sundance
O Festival de Cinema de Sundance (en Sundance Film Festival e anteriormente coñecido como Utah/US Film Festival e US Film and Video Festival) é un acontecemento cinematográfico internacional que se celebra anualmente nas dúas últimas semanas de xaneiro na localidade de Park City, próxima á Salt Lake City, a capital do estado de Utah, nos Estados Unidos.
Descrición
Sundance é o meirande festival de cinema independente dos Estados Unidos, con máis de 46 660 asistentes no ano 2016. Celébrase en xaneiro en Park City, Salt Lake City e no Sundance Resort (en Provo, Utah) e actúa como escaparate de novos traballos de cineastas independentes estadounidenses e internacionais.
1978: Utah/US Film Festival
Sundance comezou en Salt Lake City en agosto de 1978 co nome "Utah/US Film Festival", nun intento por atraer máis cineastas cara a Utah. Foi fundado por Sterling Van Wagenen (daquela xefe de Wildwood, compañía de Robert Redford), John Earle (que estaba na Utah Film Commission). A edición de 1978 proxectou filmes como Deliverance, A Streetcar Named Desire, Cowboy de medianoite, Quérote, Nova Iorque e Sweet Smell of Success. Nun principio, Sundance foi un instituto de cinematografía, mais pronto veuse a oportunidade de mostrar ao público os traballos que realizaban os creadores, polo que en 1983, Redford creou o Festival de Cinema de Sundance, que é agora un dos festivais de cinema independente máis importante do mundo.
O nome do festival ("Sundance") está inspirado no personaxe que o propio Robert Redford interpretou en 1969 en Butch Cassidy and The Sundance Kid (o bandoleiro Butch foi interpretado por Paul Newman).
Cada ano selecciónanse 200 películas para ser exhibidas entre máis de 9.000 que se presentan. Máis de 50.000 persoas asisten ás instalacións de Park City, Salt Lake City, Ogden, e Sundance. Ademais de descubrírense novos talentos mediante a proxección de documentais, dramas e curtas, os asistentes poden escoitar interpretacións de música en directo, paneis de discusión cos creadores e figuras relacionadas co cinema, instalacións de avances etc.
Deste festival saíron grandes cineastas, como Quentin Tarantino ou os irmáns Coen.
Nu metal
O nu metal é un estilo musical que combina o metal alternativo co rap, hardcore punk, rock alternativo e ás veces co pop, tamén adoita ter esencias doutros estilos como o funk, a música electrónica, o reggae e o folk, entre outros. Utiliza guitarras menos estridentes e máis graves que o rock ou heavy metal convencional, acompañadas por efectos e estraños sons nos riffs. Xurdiu a principios e mediados dos anos 1990 no sector dos Ánxeles e impulsado principalmente por grupos como Korn, Deftones e Limp Bizkit. Pero sen dúbida os precursores e influenciadores deste xénero foron bandas como Suicidal Tendencies, Machine Head, Eric B. & Rakim, Nine Inch Nails, Anthrax, Beastie Boys, Faith No More, Tool, Rage Against the Machine e Pantera, que foron bandas que empezaron a moldar este xénero a pricipios dos 90, pero o seu estilo non tiña nada que ver co nu metal. Tivo o seu auxe popular a finais dos 90 e comezos do milenio, pero comezou a decaer e perder gancho comercial do 2001 para adiante.
Chámaselle nü metal, que vén de new metal (novo metal) por querer representar unha evolución do metal tradicional. En certas partes chámase aggro metal ao nu metal máis agresivo e menos rapeado (Ill Niño, Slipknot, Mudvayne etc.), para diferencialo co menos agresivo e máis relacionado co rap (Linkin Park, Limp Bizkit, POD etc.).
Tralaveiga, Cea, Vilagarcía de Arousa
Tralaveiga é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Schneider CA1
O Schneider CA1 foi o primeiro carro de combate francés. Inspirouse na necesidade de superar a guerra de trincheiras durante a primeira guerra mundial. Usouse por vez primeira o 16 de abril de 1917.
Linguas qiángicas
As linguas qiángicas forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse na provincia de Sichuan na República Popular da China.
O Seixidal, O Sequeiro, Valdoviño
O Seixidal é un lugar da parroquia do Sequeiro no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 22 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 13 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 7 habitantes.
Lingua caxubia
Datos básicos
Autoglotónimo: kaszëbsczi
Heteroglotónimo: caxubio (galego), kassubian (inglés), kashubian (inglés), Kaschubische Sprache (alemán), ...
Familia lingüística: linguas eslavas
Orde de constituíntes: ¿?
Número de falantes: 30 000 a 300 000
Status sociolingüístico: lingua minorizada de Polonia
Código ISO 639-3: csb
Sociolingüística
Sociolingüisticamente, distribúese polo rural, especialmente nas camadas menos escolarizadas da poboación, polo que os falantes desenvolveron un sentimento de estigma e autoodio propio de moitas linguas minorizadas sen recoñecemento oficial. Dende hai uns anos, o goberno polaco potenciou a súa presenza na televisión e radio estatais e, cumprindo co Convenio Europeo para a Eliminación de tódalas formas de Discriminación (CERD), estableceu o ensino de lingua caxubia en 19 centros para 1 470 alumnos (1999-2000) e mesmo o ensino optativo na Universidade de Gdańsk.
Literatura
O seu sistema literario baséase en xéneros como a poesía ou a regueifa e na exaltación rexionalista, temática a prol da lexitimación que é habitual nas linguas estigmatizadas. As súas asociacións son máis activas e agrúpanse na "Asociación Caxubio-pomerana" (Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie) dende 1929.
Ivan Aivazovskii
Iván Konstantinovich Aivazovsky, en armenio Հովհաննես Այվազովսկի, en ruso Иван Константинович Айвазовский, nado en Teodosia o 29 de xullo de 1817 e finado no mesmo lugar o 5 de maio de 1900, foi un pintor ruso de orixe armenia famoso polas súas mariñas.
Naceu na cidade de Feodosiya, Crimea, viviu a súa infancia na pobreza, pero grazas ao seu talento artístico conseguiu entrar no instituto e posteriormente pasar pola Academia de artes de San Petersburgo.
Comezou pintando paisaxes e fixo unha serie de pinturas de cidades costeiras crimeanas antes de facer unha viaxe por toda Europa. No final da súa vida, pintou escenas navais comisionado pola Mariña rusa.
Traxectoria
En 1833 ingresou na Academia Imperial das Artes de San Petersburgo, recibindo dous anos despois a medalla de prata nun certame artístico pola súa obra Estudo aéreo sobre o mar. Esta pintura foi elixida para decorar o Palacio de Inverno. En 1841 comezou unha viaxe de cinco anos que o levaría por distintos países, entre eles Italia, Portugal, España, Francia, Reino Unido e Holanda. En 1842 coñeceu ao célebre paisaxista Turner. Ao seu regreso a Rusia, en 1844, recibiu o nomeamento como académico da Academia Imperial das Artes de San Petersburgo. Dous anos despois foi nomeado profesor na mesma institución.
En 1848 celebrou a súa primeira exposición en Moscova. En 1853 participou nas escavacións arqueolóxicas realizadas en Teodosia, sacando á luz numerosos obxectos de arte que pasaron a formar parte das coleccións do Ermitage.
En 1857, tras unha brillante exposición das súas obras celebrada en París, Aivazovski foi condecorado coa Lexión de Honra. En 1869 visitou Exipto.
Bikini Kill (EP)
Bikini Kill trátase dun EP da banda de punk rock estadounidense Bikini Kill, editado en xuño de 1992 a través do selo Kill Rock Stars.
It Chapter Two
It Chapter Two é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Andy Muschietti. É a secuela do filme de 2017 It, e ámbolos dous están baseados na novela homónima de Stephen King publicada en 1986. O guión foi escrito por Gary Dauberman e a historia está ambientada en 2016, 27 anos despois da historia do primeiro filme. Está protagonizado por Jessica Chastain, James McAvoy, Bill Hader, Isaiah Mustafa, Jay Ryan, James Ransone, Andy Bean e Bill Skarsgård, quen retoma o papel como Pennywise.
As conversas sobre a secuela de It comezaron en febreiro de 2016. En setembro de 2017, New Line Cinema anuniciou o seu lanzamento en setembro de 2019, con Dauberman escribindo o guión e Muschietti como director. A fotografía principal comezou o 19 de xuño de 2018, en Pinewood Toronto Studios e en localizacións en Port Hope, Oshawa e Toronto, rematando o 31 de outubro de 2018. O filme foi producido por New Line Cinema, Double Dream, Vertigo Entertainment e Rideback, e foi distribuído por Warner Bros. Pictures.
It Chapter Two estreouse nos Os Ánxeles o 26 de agosto de 2019, e nos cinemas dos Estados Unidos o 6 de setembro de 2019, en formato 2D, Dolby Cinema e IMAX. Recadou máis de 472 millóns de dólares en todo o mundo. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica, que eloxiou a actuación e as temáticas, mais criticou a súa duración de case 3 horas e os sustos máis débiles comparando coa súa predecesora.
Corpo negro
En física, un corpo negro é un obxecto que absorbe toda a luz que o alcanza: a luz nin o atravesa nin é reflectida. A pesar do nome, os corpos negros producen radiación electromagnética tal como luz. Resumindo, un corpo negro pode ser definido como:
Pedra da Arca (Dumbría)
A Pedra da Arca, tamén coñecido como Casa das Mouras ou Casa dos Mouros, é un monumento megalítico (entre os anos 3.000 e 2.500 a.C.), situado no lugar de Regoelle (Olveira, Dumbría), preto do Castro de Regoelle e no límite co concello de Vimianzo, parroquia de Baíñas.
Características
Ten unha lonxitude de 7,50 metros (3,80 de cámara). Conserva dez ortóstatos e tres lousas superiores, dúas delas forman un corredor de dous tramos parcialmente tapado polo túmulo. Pódense apreciar restos de gravados similares aos do dolmen de Dombate, liñas onduladas e manchas vermellas.
Foi declarada Ben de Interese Cultural en 2011 e forma parte do Parque Arqueolóxico do Megalitismo da Costa da Morte.
Río Castletown
O río Castletown (en irlandés Abhainn Chaisleán Dhún Dealgan) é un río que flúe a través da cidade de Dundalk, no condado de Louth, en Irlanda. Nace preto de Newtownhamilton, no condado de Armagh, Irlanda do Norte. No seu curso superior é coñecido como o Río Creggan. Os seus principais afluentes son o río Kilcurry e o río Falmore. Desemboca na baía Dundalk, no mar de Irlanda.
Por outra banda, o río é apto para a pesca de troita e de salmón.
Condado de Escania
O Condado de Escania, ou Skåne län, é o máis meridional dos condados ou län que se atopan en Suecia. O condado fai fronteira cos condados de Halland, Kronoberg e Blekinge.
O Condado de Escania posúe o 3 % do total da superficie sueca, e ten unha poboación de arredor de 1 200 000 habitantes (o 13 % da poboación sueca). O condado atópase dividido en 33 concellos ou kommuner, os máis importantes son Malmö (270.000 habitantes), Helsingborg (122.000), Lund (103.000 habitantes) e Kristianstad (75.000 habitantes).
Concellos
300px|miniatura|esquerda
Théophile Marion Dumersan
Théophile Marion Dumersan, nado en Plou, no departamento francés de Cher, o 4 de xaneiro de 1780 e finado en París o 13 de abril de 1849, foi un dramaturgo, vodevilista, novelista, poeta e numismático francés, vinculado ao Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia.
Traxectoria
Théophile naceu no castelo de Castelnau, en Plou, sendo bautizado na capela do lugar o 6 de xaneiro de 1780. O seu pai era o nobre Guillaume-François Marion du Mersan, señor de Mersan, de Fresnaye e de Surville (1718-1801), e de Jeanne Marie-Françoise Darmezin de la Marre (nada en 1758).
O verdadeiro apelido familiar era Marion. Foi seu pai quen, para se distinguir dos seus irmáns, engadira para si o "du Mersan", tomado do nome dunha das súas propiedades. En 1795, con 15 anos, en tanto que a súa familia estaba preocupada polo Terror, o neno Théophile, que lle collera o gusto ao teatro coas lecturas de Racine e Molière, atopou un emprego con Aubin Louis Millin de Grandmaison, conservador do Gabinete des Medallas da Biblioteca Real.
No seo do Gabinete, co seu compañeiro Théodore Edme Mionnet, futuro membro da Académie des inscriptions et belles-lettres, desenvolveu un novo sistema de clasificación das moedas por orde xeográfica e cronolóxica. Este traballo valeulle para ser nomeado conservador adxunto do Gabinete de Medallas en 1842.
Á idade de dezaoito anos iniciouse como autor de teatro con Arlequin perruquier, ou Les Têtes à la Titus, unha crítica das modas e dos costumes da época, e axiña comezou a alimentar os seus "teatros de bulevar". En dous anos compuxo non menos de dezaoito pezas, entre elas L'Ange et le diable, en 1799, un drama en cinco actos que tivo máis dun cento de representacións, un número impresionante para a época.
En total, escribiu 238 pezas teatrais, entre elas máis de 50 en solitario e as restantes en colaboración cos mellores vaudevillistas parisienses do momento. O seu maior éxito foi Les Saltimbanques, unha "brincadeira hilarante" segundo o Grand Dictionnaire universel du XIXe siècle, estreada no Théâtre des Variétés en 1838.
Coñécese que entre 1820 e 1835 residiu nunha casa (hoxe destruída) situada no número 62 da rúa Raynouard de París.
Selección de publicacións
A obra de Dumersán é moi extensa. Pódese atopar unha catalogación máis exhaustiva das súas obras na guía bibliográfica de Hugo Paul Thieme.
Teatro
No teatro foi onde Dumersan se amosou máis prolífico, con polo menos 50 obras, de entre as que aquí se recollen algunhas das máis significativas:
Cancións
miniatura|Primeira páxina de Chansons nationales et populaires de France, obra de Théophile Marion Dumersan
Distincións
Cabaleiro da Lexión de Honor (Decreto do 27 de abril de 1833), por proposta de François Guizot, ministro de Instrución Pública.
Marsilio Ficino
Marsilio Ficino, nado en Figline Valdarno (preto de Florencia) o 19 de outubro de 1433 e finado en Florencia o 1 de outubro de 1499, foi un filósofo, filólogo e humanista italiano.
Traxectoria
Era fillo de Diotifece, cirurxián famoso e médico persoal de Cosme de Medici. O seu nome «Ficino» vén probablemente da abreviación do nome do pai. Usouno por primeira vez no 1456. Do 1448 ao 1451 estudou medicina na Universidade de Pisa en Florencia pois o seu pai quería que tivese a súa mesma profesión. Recibiu a tradicional formación escolástica da man de Niccolo Tignosi da Foligno quen, ademais, lle ensinou a teoría da medicina. Dicíase que Ficino posuía grandes dotes de curación e adquiriu, ademais, unha grande reputación como astrólogo. Non obstante, aínda que Marsilio publicou algunhas obras de medicina (como De triplice vita libri tres e Epidemiarum antidotus) non seguiu esa carreira. Interesouse pola filosofía neoplatónica grazas á influencia de personaxes como Xurxo Xemisto Pletón e Basilio Besarión. No 1459 fundou a Academia platónica florentina con Cosme de Medici e dedícase con intensidade a aprender o grego.
No 1462 Cosme o Vello de Medici doou a Ficino unha casa en Carreggi, para que puidese dedicarse alí ao estudo e a tradución de Platón. Esta data sinala o nacemento da Academia platónica.
Ficino dedicouse a tres actividades fundamentais: 1ª foi tradutor, 2ª foi pensador e filósofo, 3ª tamén foi mago. Non agregamos tamén a de sacerdote porque para el era a mesma cousa sacerdote e filósofo. As tres actividades están estreitamente vinculadas entre si e resultan inseparables. Ficino traduciu moitos textos e non o fixo por erudición, senón para responder a necesidades espirituais concretas e de acordo cun claro programa filosófico. O teorizador, pois, guiou as eleccións do tradutor. E á actividade de tradutor, así como á de pensador, engádeselle a actividade de mago de maneira especial.
A súa actividade oficial como tradutor comezou no 1462, precisamente a través das versións de Hermes Trismegistos. Traduciu do grego ao latín os diálogos de Platón (1484), Plotino (1492), o Corpus Hermeticum (1471) e algúns tratados e cartas escritos por un monxe descoñecido do século V, o Pseudo Dionisio Areopaxita. Escribiu, á parte dun enorme epistolario, un famoso Comentario ao banquete de Platón e a Teoloxía Platónica. Aspiraba a unha fusión de platonismo e hermetismo co cristianismo, e no De Vita chegou a ter problemas coa Inquisición polas súas afirmacións que podían entenderse como un retorno ao paganismo e como favorecendo a determinación astrolóxica (cousa que nunca fixo, en realidade, xa que o seu emprego da astroloxía era só para "harmonizar" a vida cos ceos). Asumiu a teoría das emanacións divinas, propia do neoplatonismo.
No 1473 foi ordenado sacerdote. Recibiu logo dúas comunidades a xeito de prebendas por parte de Lourenzo de Medici e logo foi nomeado canónico da catedral de Florencia. Mentor e amigo de Pico della Mirandola, modificou definitivamente o enfoque sobre a melancolía, facéndoa característica do xenio literario e creador, exercendo así unha enorme influencia. A súa filosofía é a base de creacións artísticas como A primavera e O nacemento de Venus, de Botticelli, e o seu influxo estendeuse por todo o Renacemento chegando a afectar a personalidades tan diversas como Durero, Agrippa von Nettesheim, Paracelso, Milton e Pico della Mirandola.
Nos tempos difíciles dos Medici uniuse máis a eles e mesmo apoiou a Savonarola aínda que se mantivo á marxe dos problemas que o levaron á morte. Os últimos anos da súa vida dedicounos a escribir un comentario das Epístolas paulinas, aínda que non alcanzou a concluílo.
A Academia de Florencia de Marsilio Ficino
Marsilio Ficino levou a cabo a idea de fundar unha Academia Platónica en Florencia, moitos anos despois de que o platónico bizantino Xemistos Pletón llo propuxera a Cosme de Medici. A Academia e o seu director estiveron ligados ao movemento humanista, cuxa síntese de valores incorporaba o profundo coñecemento do mundo antigo e da cultura clásica, un espírito universal e tolerante, cosmopolita e profundamente comprometido coa defensa da dignidade do home.
A Academia reuniu a un grupo de homes moi brillantes da Europa moderna: Pico della Mirandola, Poliziano, Lourenzo de Medici, Alberti, Landino... A súa influencia estendeuse aos grandes artistas do Renacemento, como Botticelli, Miguel Anxo, Rafael, Tiziano, Durero e moitos máis e, en definitiva, a toda a vida intelectual de Florencia.
O humanismo difundiuse por toda Europa, a países como Alemaña, Países Baixos e España. En Francia fíxoo da man de Jacques Lefèvre d’Etaples; en Inglaterra destacan autores como John Colet, un dos representantes do Humanismo neste país, quen, xunto con Thomas More, seguiron o platonismo de Ficino e Pico.
A Academia Florentina constituíu unha nova fase na larga e complexa historia da tradición platónica. As súas fontes incluían non só os escritos de Platón e dos neoplatónicos, senón tamén obras atribuídas a Hermes Trismexisto e Zoroastro, Orfeo e Pitágoras, a quen Ficino consideraba testemuñas venerables dunha filosofía e teoloxía pagás antiquísimas. Para Ficino, a obra de Platón e os seus seguidores tiña a clave máis importante para o coñecemento do home e dos principios inmortais que o animan.
Pensamento
thumb|De triplici vita, 1560 Ficino representou un xiro decisivo na historia do pensamento humanístico-renacentista. Este xiro explicase, en parte, a través das diferentes circunstancias políticas que comportaron unha transformación do literario-chanceler da República no literato-cortesán ao servizo dos novos señores. No obstante, a actividade intelectual dos literatos-chanceleres xa chegara ao final das súas posibilidades, e agora requiríase cimentar teoricamente aquela primacía e aquela dignidade do home, sobre a que insistiran todos os humanistas da primeira metade do século XV, pero sen avanzar máis alá do ámbito descritivo, na maioría dos casos. Ficino fomentou precisamente este labor, baseándose na recuperación e o replanteamento tan estendidos da gran tradición platónica. Cada vez vólvese máis clara a importancia de Ficino como factor autenticamente esencial para entender non só o pensamento da segunda metade do século XV, senón tamén o do século XVI.
Ficino definiu un novo sentido do antigo concepto creado por Platón, radicalmente distinto e fundamental para a teoría da arte: o furor divino, convertido na causa e o efecto do encontro entre o artista-poeta e Deus. Isto influíu máis tarde na dignificación e divinización da arte, mostrando que ao igual que os filósofos e os místicos da Antigüidade, os creadores inspirados e posuídos polo furor divino, tamén alcanzaban o contacto con Deus.
Ficino ofrece unha descrición elaborada do Universo. Para el, o Universo é unha grande xerarquía na que cada ser ocupa o seu lugar e ten o seu grado de perfección, empezando por Deus e descendendo ata chegar á materia prima. A súa xerarquía está disposta en cinco substancias básicas: Deus, o espírito anxélico, a alma racional, a cualidade e o corpo. Reviviu a doutrina neoplatónica da alma do mundo, convencido de que o Universo debe ter unha unidade dinámica e que as súas diferentes partes e grados mantéñense unidos polas forzas e afinidades activas.
A alma humana estende o seu pensamento e amor a todas as cousas, dende a máis elevada ata a máis baixa. A alma é o máis grande de todos os milagres na natureza, combina todas as cousas, é o centro de todas as cousas, e posúe a forza do todo. Por iso se lle pode chamar o centro da natureza.
Outro aspecto que trata nas súas obras é a análise da vida espiritual ou contemplativa baseada na experiencia directa, feito que o une con algúns místicos medievais e co neoplatonismo. Fronte ás nosas experiencias ordinarias cotiás, o espírito atópase nun estado de continua inquietude e insatisfacción; pero é capaz de retirarse do corpo e do mundo exterior e de concentrarse na súa propia substancia interior. Purificándose a si mesma das cousas externas, a alma entra na vida contemplativa e acada o coñecemento, descubrindo o mundo incorpóreo ou intelixible, que está cerrado para ela mentres está ocupada na experiencia ordinaria e nas dificultades da vida externa. Esta vida contemplativa culmina finalmente no coñecemento e visión de Deus, o cal representa a última meta da vida e existencia humanas.
O obxectivo de Ficino, polo tanto, era conectar a filosofía grega coa revelación cristiá, considerando que a verdade se revelaba en ambas, e que era precisamente a súa escisión a responsable da degradación que tiñan sufrido. As súas ideas foron decisivas para o desenvolvemento do Renacemento poético, contribuíndo á formulación das diversas teorías do amor, ás que tanto recorreron os poetas do seu tempo. Encomiou a figura do reformador dominico Savonarola, e, cando este foi condenado e executado na forca, optou pola fuxida, unha vez comprobada a ameaza que pesaba sobre el.
Obras
Aínda que unha boa parte da súa obra consiste nun excepcional labor de tradución de textos filosóficos transcendentais, Ficino escribiu tamén comentarios e resumos que constituíron obras persoais e diferenciadas. Entre a fundamental obra de tradución realizada por Fincino atópanse textos de Homero, Hesíodo, Espeusipo, Plotino, Porfirio, Iámblico, Pitágoras, Teofrasto, Atenágoras, Proclo, Pselo, Xenócrates, Sinesio, Alcínoo, Hermias, San Paulo e os apoloxéticos cristiáns; así como a tradución e comentario da obra de Platón.
A súa obra máis “persoal” atópase na súa colección de Cartas, destinadas aos humanistas máis importantes da súa época. Estas Cartas constitúen verdadeiros tratados sobre a alma; entre elas destacan De Divino Furore e dúas Sumas: Teoloxía Platónica, sobre a inmortalidade da Alma, e Sobre a Vida, tratado de medicina e astroloxía que mostra como as enfermidades, causadas sempre por influencias astrais negativas, afectan á “saúde” da alma e impiden remontar ó ceo.
Algunhas obras destacadas son:
Braquiterapia
Braquiterapia (da palabra grega brachys, que significa "curta distancia"), tamén coñecida por radioterapia interna, radioterapia de fonte selada, curieterapia ou endocurieterapia, é unha forma de radioterapia na que se coloca unha fonte de radiación dentro de, ou xunto á área que necesita de tratamento. A braquiterapia é utilizada normalmente como tratamento eficaz contra o cancro do pescozo, de útero, de próstata, de mama e da pel, podendo tamén ser utilizada no tratamento de tumores en diversas outras áreas do corpo. A braquiterapia pode ser utilizada independentemente ou en combinación con outras técnicas terapéuticas, como a cirurxía, radioterapia de raios externos (EBRT, External Beam Radiotherapy) e quimioterapia.