cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio Tomás
Traxectoria
En 2006, foi contratado polo Deportivo nunha operación que levou a Pedro Munitis ao Racing e trouxo ao Dépor a Antonio Tomás e máis a Dudu Aouate, que o cedeu durante a tempada 2006–07 ao seu antigo club. Debutou co Deportivo na campaña 2007–08, nun partido contra o FC Barcelona o 9 de decembro, no Camp Nou.
Positivismo xurídico
Co termo positivismo xurídico ou iuspositivismo enténdese en xeral a doutrina da filosofía do dereito, que ve o dereito como dereito positivo, isto é como un aparello humano, de natureza continxente, orixinado no contexto histórico e cultural no que se forma. Noutras palabras o iuspositivismo considera o dereito como un conxunto de normas que, independentemente dos principios morais, teñen unha eficacia real nunha sociedade humana dada.
Historia e características
Entre os precursores do positivismo xurídico pódese considerar a Thomas Hobbes, coa súa filosofía política, segundo a cal o Estado é soberano e non debe render contas das súas leis, pero é máis frecuente referir o iuspositivismo a Hans Kelsen.
O positivismo xurídico contraponse, en canto á súa teoría de base, ao iusnaturalismo, mais se se analiza a historia da consolidación do dereito positivo, o iuspositivismo nace de seu como consecuencia do iusnaturalismo. De feito, o iusnaturalismo sostiña un sistema baseado sobre o dereito natural, mais auspiciaba que a súa orde fose racional. Esta racionaldade impelía a prol dunha revisión do dereito. Esta esixencia de reforma tropezaba, porén, coa forma do dereito segundo se formara no transcurso do tempo, totalmente incerto, e formado sobre todo de interpretacións e pareceres de xuristas ilustres, mestura de ordenanzas locais, editos e outras fontes. A codificación pareceulles a moitos a chave para facer coincidir claridade, racionalidade e eficacia.
No momento en que naceron os primeiros códigos civís (1794 código prusiano, 1804 código francés, 1811 código austríaco) o dereito civil acabou por coincidir co código: o labor do xuíz ficaba reducido a unha mera aplicación dunha norma. Privado o intérprete de toda autoridade, o dereito só é tal se é escrito, e aquilo que non emana das normas non é considerado xurídico en adiante. A síntese do iuspoitivismo é facer coincidir dereito e lei escrita. En tempos máis recentes (especialmente desde a década de 1960), tense visto que boa parte do dereito fundamental se recibe das modernas constitucións e que se pode contrapor entre iuspositivismo e constitucionalismo.
O Foxo, Xuño, Porto do Son
O Foxo é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) non ten habitantes.
Fontá
O topónimo galego Fontá pode referirse a:
Sande, Belesar, Vilalba
Sande é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Campionato Mundial de Turismos
miniatura|Carreira do ano 2006 en [[Curitiba.]] O Campionato Mundial de Turismos (en World Touring Car Championship, e abreviadamente WTCC) é unha competición internacional de automobilismo disputada con automóbiles de turismo que está organizada pola Federación Internacional do Automóbil. Actualmente é a terceira competición de máis importancia organizada pola FIA, logo da Fórmula 1 e Fórmula E e do Campeinato do Mundo de Rally (WRC).
Historia
miniatura|Saída da carreira do [[Xapón de 2012.]] O WTCC naceu no ano 1987 como unha competición concorrente ao Campionato Europeo de Turismos (ETCC) na que corrían automóbiles coa homologación Grupo A. O seu calendario constaba de carreiras de a-lo menos 500 km, entre elas as 24 Horas de Spa e os 1000 km de Bathurst. A competición converteuse en demasiado cara e desapareceu no mesmo ano da súa aparición.
Dende o ano 1993 até o ano 1995, dada a popularidade da categoría Superturismo, a FIA organizou a Copa Mundial de Turismos (en inglés: Touring Car World Cup), un evento anual pra pilotos de turismos de competicións nacionais de turismos de todo o mundo. A edición 1996, que tería lugar en Österreichring, pero cancelouse.
No 2001, o ETCC reanudouse co apoio da FIA. Por petición dos fabricantes interesados, para a tempada 2005 converteuse nun campionato mundial e foi nomeado WTCC.
Aestus
Aestus é a designación dun motor foguete usado como etapa superior nos foguetes Ariane 5.
Características
O motor Aestus foi desenvolvido entre 1988 e 1995 para ser usado como etapa superior dos foguetes Ariane 5 ES e GS. A versión orixinal do motor non podía reacenderse unha vez apagado, pero a versión ES pode reacenderse para poder poñer en órbita ó ATV.
O motor consome unha mestura bipropelente de MMH (monometil hidracina) e tetróxido de nitróxeno. Foi desenvolvido no Centro de Propulsión Espacial Ottobrunn e o seu primeiro voo operativo tivo lugar o 30 de outubro de 1997, durante o lanzamento do voo 502 do Ariane 5. Entre 1999 e 2002 tivo lugar un programa de mellora do motor. O motor resultante voou por primeira vez o 26 de febreiro de 2004, durante o voo 518 do Ariane 5. Foi entre 2003 e 2007 en que se desenvolveu a capacidade de reacendido do motor para o lanzamento do primeiro ATV, que quedou plenamente demostrado durante o voo inaugural dun ATV no voo 528, o 9 de marzo de 2008.
A cámara de combustión está deseñada en base á refrixeración rexenerativa: o MMH, antes da combustión, presurízase para ser distribuído a través de pequenos condutos que rodean a parede da cámara de combustión e producir unha refrixeración moi efectiva; o MMH entra entón no inxector, que o distribúe uniformemente entre 132 elementos de inxección dentro da cámara de combustión, onde se mestura co tetróxido de nitróxeno e producíndose unha combustión espontánea. Durante a combustión as temperaturas na cámara alcanzan os 3000 K a unha presión de 11 bares
Amstrad CPC 6128
miniatura|dereita|300px|Amstrad CPC 6128 O Amstrad CPC 6128 foi un ordenador persoal de 8-bit da liña de Amstrad CPC. O equipo estaba formado por un monitor, un teclado no que integraba unha unidade de disco de formato Hitachi (3 polgadas) e sistema operativo CP/M 3+, 128 K de RAM, microprocesador Z80. Compatible cos modelos anteriores Amstrad CPC 464 e Amstrad CPC 664
Amstrad CPC6128 Amstrad CPC6128
Elena Gheorghe
Traxectoria
Empezou a súa carreira musical como parte dun dúo con Adela Popescu. Na primeira metade do ano 2000 uniuse ao grupo latino Mandinga co que realizou dous álbums e uns poucos singles. En 2006 foise do grupo e empezou a súa carreira en solitario. Puxo á venda dous álbums e estivo entre as dez mellores no Romanian Top 100 coa súa canción Vocea ta (en galego, A túa voz).
Despois da selección interna, foi elixida para representar a Romanía no Festival de Eurovisión 2009 coa canción The Balkan Girls escrita por Laurenţiu Duţă. Saíu segunda no resultado da votación, pero o xurado votouna e gañou a Final Nacional. En Eurovisión, en Moscova clasificouse para a Gran Final onde quedou no posto dezanove despois de acumular un total de 40 puntos (12 puntos de Moldavia). Despois de Eurovisión chegou a ser moi famosa por toda Europa e deu a coñecer a canción Disco Romancing que foi un éxito total en Romanía e tamén en Hungría, e tivo un pouco de éxito na República Checa, Países Baixos, Polonia e Eslovaquia. A súa seguinte canción Midnight Sun foi un grande éxito e estivo entre as mellores de Romanía. En 2011 colaborou con Dony e presentaron a canción Hot Girls que unha vez máis foi un éxito por toda Europa. O mesmo ano fixo o seu primeiro tour europeo, indo a Alemaña, España e Grecia. No verán prometeuse co seu produtor e antes do Nadal tivo un fillo ao que lle chamou Nicolás. A súa última canción é Amar Tu Vida.
Principio da súa vida e comezo da súa carreira
Elena Gheorghe naceu o 30 de xullo de 1985 na vila de Clinceni que está ao lado de Bucarest. Moitos dos seus antepasados eran sacerdotes ortodoxos. Ten unha irmá, Ana, que é xornalista e un irmán, Costin, xogador de fútbol no Sportul Studenţesc. A súa nai, Mărioara Gheorghe, é unha artista folk. Elena debutou con ela cando tiña tres anos, coa canción Sus în Deal în Poieniţă.
Igrexa de San Miguel de Bouzas
A Igrexa de San Miguel de Bouzas é un templo cristián ergueito na segunda metade do século XVI e reedificado no século XVII que se atopa na vila de Bouzas (hoxe pertencente ao concello de Vigo) á beira da praia (antigamente nunha pequena península que entraba no mar, hoxe perdido co recheo). A poucos metros atopamos a famosa pérgola de Jenaro de la Fuente Álvarez.
Elena Gheorghe
Principio da súa vida e comezo da súa carreira
Con once anos apuntouse a Children's National Palace onde recibiu clases de canto. No ano 2000 gañou o trofeo de ouro Little Bear (en Baia Mare) con One Moment In Time de Whitney Houston. En 2011 participou no Festival Mamaia.
Igrexa de San Miguel de Bouzas
Descrición
Trátase dun edificio feito en cantaría de perpiaños graníticos galegos cunha planta rectangular e cunha ábsida semicircular e cuberta a dúas augas. A torre-campanario sitúase a un lado da fachada. No exterior aparece o escudo de armas da familia Peña e da familia Correa, e precisamente foi o capitán Álvaro Correa, o que a mandou construír a igrexa en 1596. Tamén aparece nun dos laterais unha fornela coa imaxe do San Miguel. A porta de entrada arránxase cun arco de volta perfecta e un frontón triangular rematado con tres pináculos. Por riba da porta o muro posúe un van en forma de óculo que permite a entrada de luz no interior do templo. O interior é simple, e salientan as imaxes do Cristo dos Aflixidos ou do Paso da pesca milagreira.
Historia
Disque xa existía unha capela no lugar no ano 1371, cando Henrique II de Trastámara, concedeu o privilexio sobre Bouzas, á mitra de Tui. Existen tamén documentos dos anos 1400 do cabido de Tui que se trasladou a Bouzas por mor da peste. Xa no século XVI a poboación de Bouzas medrara moito, porén para asistir aos actos relixiosos tiñan que se trasladar á parroquia de San Martiño de Coia. É cando no ano 1542, estes suxestiónanlle ao prelado Diego Muñoz de contruír unha igrexa con cemiterio baixo a advocación de San Miguel.
Elena Gheorghe
2009: Festival de Eurovisión
miniatura|right|180px|Elena asistiu ao encontro en [[Moscova despois da semifinal do Festival de Eurovisión 2009.]] No ano 2008, o compositor Laurenţiu Duţă ofreceulle unha canción para presentarse á preselección romanesa para o Festival de Eurovisión. Xusto antes de comezar o ano 2009, anunciouse que Elena era unha das 24 semifinalistas. Competiu na semifinal e despois pasou á Final Nacional en xaneiro de 2009. Alí, resultou segunda despois dos votos do público pero o xurado voutona a ela e, desta forma gañou e representaría a Romanía no Festival de Eurovisión 2009 coa a canción The Balkan Girls. Empezou un tour de promoción por toda Europa dende febreiro ata marzo. Mentres, a canción foi sumando récords e chegou a ser a primeira canción de Eurovisión que foi número un no Romanian Top 100. A canción foi presentada na segunda metade da primeira semifinal, o 12 de maio en Moscova (Rusia) onde estivo entre as dez mellores posicións, con 67 puntos. Pasou a Gran Final que tivo lugar o 16 de maio. Nela, interpretou a canción no posto número vinte e dous e presentou un espectáculo sobre fadas de madeira coñecidas como Iele en Romanía. Conseguiu o posto dezanove con 40 puntos, incluíndo 12 puntos de Moldavia, 7 puntos de España, 5 de Turquía e de Macedonia do Norte etc.
Igrexa de San Miguel de Bouzas
Historia
En 1589 os corsarios ingleses, capitaneados por Francis Drake arrasan Lisboa, Vigo e Bouzas, destruíndo totalmente a igrexa. En 1596, o capitán Álvaro Correa ordena a súa reconstrución na zona do Cruceiro Vello, unha pequena península á beira da praia. Desta igrexa aínda hoxe podemos ollar a ábsida, a sancristía, a primeira arcada e a entrada lateral. No século XVII a igrexa foi bombardeada dende o mar en varias ocasións por navíos estranxeiros. Reedifícase en 1697 por Manuel Troncoso de Ojea e a súa irmá Isabel; no interior aínda se pode ollar un medallón que referencia este feito A igrexa tamén gardou parte dos tesouros da Batalla de Rande. Neste percorrer dos séculos foi agrandándose e modificándose, mais a estrutura principal segue sendo a orixinal do século XVI.
Elena Gheorghe
2010-actualidade: recoñecemento europeo e maternidade
Despois de Eurovisión empezou a ser moi famosa por toda Europa e deu a coñecer a súa propia canción Disco Romancing que foi un éxito total en Romanía e en Hungría e tivo bastante éxito na República Checa, Países Baixos, Polonia ou Eslovaquia. A súa seguinte canción foi Midnight Sun que tivo éxito no Dutch Top 40 e no Romanian Top 100. No ano 2011 colaborou con Dony e presentaron a canción Hot Girls que unha vez máis tivo éxito en toda Europa. Ese mesmo ano, fixo o seu primeiro tour europeo visitando Alemaña, España e Grecia. No verán prometeuse co seu produtor e antes do Nadal tivo un neno ao que lle chamaron Nicolas. A súa última canción chámase "Amar Tu Vida".
Hansel Luis Díez
Hansel Luis Diez é un trompetista de jazz, profesor da Escola de Música da Coruña. Comezou os seus estudos na Habana e licenciouse no conservatorio da Coruña. Tocou na orquestra Los Satélites. Fai parte do grupo Jazz skills.
A xente da Barreira
A xente da Barreira é unha novela de Ricardo Carballo Calero, publicada en 1951 por Bibliófilos Galegos con ilustracións de Agustín Portela Paz.
Características
miniatura|A xente da Barreira incluíuse na [[Biblioteca Galega 120.]]
É a primeira novela en galego da posguerra. Foi escrita na década de 1940, logo de que o autor saíse da prisión en Xaén e regresase a Ferrol. Gañou o concurso que convocara en 1949 Bibliófilos Galegos, dotado cun premio de 10 000 pesetas. Non sorprendeu que Carballo Calero fose o gañador, xa que era máis que suficientemente coñecido na literatura galega pois antes da rebelión militar de 1936 xa dera ó prelo catro poemarios e viña colaborando asiduamente en publicacións periódicas con traballos de diferente fasquía: doutrinarios, poéticos, traducións, ensaios, recensións, textos de conferencias e, tamén, narracións breves.
Inicialmente o autor pensou nunha colección de historias semiindependentes baseadas en feitos reais que escoitara e que titularía Historias da Barreira. Mais no concurso premiábase a mellor novela de ambiente galego escrita en galego ou castelán polo que organizou o material tal e como foi logo publicado. Por iso se ve facilmente que a narración está estruturada en unidades que funcionarían de xeito autónomo aínda que están unidas polos mesmos personaxes e o mesma situación xeográfica, a casa da Barreira.
A obra tamén se encadra na angueira dos intelectuais galeguistas da época empeñados en recuperaren a cultura galega despois do corte traumático da Guerra civil, concretamente na restauración da prosa de ficción e ensaio. É unha narración tecnicamente moi sinxela que entronca directamente coa narrativa do século XIX nun intento de reafirmar as raíces da tradición galega que se tenta recuperar.
Para Henrique Rabuñal: a obra propón unha escursión polo século XIX galego captando aspectos da súa vida rural, da decadencia da fidalguía, anunciando a chegada do sistema económico moderno, adubado de novas profesións e clases.
Na novela cóntase a historia dunha familia fidalga, os Frade Eirís, que vive no rural galego, na transición do século XIX ao XX. Comparando a novela coas de Ramón Otero Pedrayo (cronista da decadencia da fidalguía galega), vese que A xente da Barreira ten un ritmo moito máis áxil e rápido. Carballo Calero centra o seu esforzo en artellar unha narrativa sobria cunha técnica próxima á de Castelao (ao estilo de Os dous de sempre, capítulos ligados polo tema común de fondo). Son narrativas independentes unidas entre si por dous elementos, un humano (a saga da xente da Barreira) e outro físico (a casa grande da familia). Son coincidentes coa narrativa de Otero Pedrayo o decadentismo da sociedade retratada, a saudade coa que se contempla o pasado e a mágoa polo desarraigamento das tres xeracións da casa da Barreira.
Nesta ficción está retratado o mundo rural coa súa relación complicada, intensa e pintoresca entre os diversos estamentos da fidalguía decadente e demais personaxes que se moven arredor do pazo; unhas formas de vida que o autor non tiña experimentado directamente.
O autor confésalles as súas intencións ao escribir a novela a Miguel Anxo Fernán-Vello e Francisco Pillado Mayor :
E tamén engade nunha conversa con Carmen Blanco :
Trama
A novela ten unha estrutura xustapositiva en capítulos, case autónomos e concibidos como descricións individuais de cada un dos personaxes.
. O outro fillo, o Andrés Frade, gasta o patrimonio familiar mentres tenta facerse político seguindo os pasos de don Aurelio Abraira, que chegara a ministro e tivera un enterro como home de estado que era. Mais Andrés o que mellor fai é darlles saída aos cartos. .
O vello mundo cambiou. Os máis temidos son agora o Rosende e o Antón das Cabras. Dona Mercedes morrera en Souto e a Rosariño tiña moitos fillos e desgustos, os negocios de Andrés Cheda marchaban mal. O Andrés Frade, cacique na Fontanela e casado con Emilia de Camporredondo, gastara o capital e non chegara ao goberno civil. Os últimos descendentes do irmán de don Ramón confundíranse cos labregos ou procuraran empregos nas vilas. Sabela, a filla de Vertudes, aínda vive na casa do Concello. Mortas súa nai e a señora, agora poden as súas sombras compartir o banco da igrexa. Ve os retratos das tres xeracións de fidalgos da Barreira e lembra aquel mundo que se desfixo. Os descendentes de don Álvaro traballan noutras cousas na cidade e
Narración
O narrador é omnisciente, en terceira persoa e extradiexético, na liña dunha narración clásica, decimonónica.
Tempo
No capítulo I faise referencia á Francesada. No XII fálase de don Aurelio Abraira que “que fora un dos homes do 68, vivia retirado desde a Restaurazón”. Ao longo da novela case non hai datos temporais concretos fóra da idade dalgún dos personaxes. As tres xeracións da casa da Barreira desenvólvense nun tempo lineal que vai desde a Francesada á primeira guerra mundial.
Espazo
A acción está situada nun espazo de ficción que pode corresponder a calquera lugar da Galicia interior inspirado no centro-leste da provincia de Lugo.
Souto é a capital da provincia, en Lucenza está o colexio dos Escolapios e fálase do abade mitrado do mosteiro de Lastra (ben poderían responder estes tres lugares a Lugo, Monforte e Samos).
San Sadorniño, a catro leguas de Souto, é terra dos pais de Amelia. O Rosende vive na aldea de Madelos.
Personaxes
Os personaxes da novela son moi planos, están moi pouco caracterizados. A obra está escrita con estilo realista, o achegamento do narrador aos personaxes é obxectivo con algún punto de ironía, sen introspeccións, de xeito que se poden considerar, segundo Araceli Herrero Figueroa : “relatos conductistas”. O autor pretendía conseguir que a explicación psicolóxica do comportamento dos personaxes se deducise dos seus actos (case sempre banais e cotiáns).
Tamén da familia é a ponla da filla de achego de Armando, Tereixiña, a filla Vertudes, e Sabeliña, a última.
Son personaxes secundarios que protagonizan capítulos o Maragato, o Rosende e o Antón das Cabras. Tamén destacan Ludivina, a primeira criada e o seu home Breixo, e o cura carlista don Xoán.
Edicións
A obra, como di o colofón, acabouse de imprentar «o día 7 de xaneiro de 1951, festa de San Xulián, padroeiro de Ferrol», onde o autor e a obra naceron á par. Foi premiada no primeiro concurso de Bibliófilos Gallegos en 1949.
Hai tamén unha edición feita por Pilar García Negro en 1997 (Vigo: AS-PG). E outra edición da Ed. Embora (Ferrol) en 2008 con ilustracións de Alberto Toval.
A xente da Barreira foi o nº 27 da Biblioteca Galega 120, colección editada por Galaxia e La Voz de Galicia e distribuída polo xornal coruñés nos anos 2002-2003. Porén, nesta edición aparece erroneamente co título de A xente na Barreira.
En xaneiro de 2020 (Día das Letras Galegas dedicado a Carvalho Calero) a Editorial Galaxia fixo unha nova reedición do libro na colección Literaria, reproducindo a de 1951 (120 páxs. ISBN 978-84-9151-430-5).
Parnasianismo
miniatura|dereita|Páxina dunha edición de ''Le Parnasse, en 1876. O parnasianismo foi un movemento literario orixinario de Francia que tivo lugar durante a segunda metade do século XIX. Foi creado como reacción contra o romanticismo de Victor Hugo, do subxectivismo e do socialismo artístico. Os fundadores do dito movemento foron Théophile Gautier (1811-1872) e Leconte de Lisle (1818-1894).
Estreito do Tigre
Estreito do Tigre (en portugués: Estreito dos Tigres) é un estreito en Angola. Atópase na provincia de Namibe.
Xeografía
Antigamente foi unha pequena península no seu lado oriental, co seu istmo ó sur e unha vila de pescadores chamada Tigres. O océano rompeu o istmo da península en 1962 e a liña de auga quedou cortada. Tigres converteuse nunha illa durante a noite, illa dos Tigres, a illa máis grande de Angola.
Actualmente, a maior parte da zona da antiga baía converteuse nun estreito entre a illa e o continente. Da baía orixinal ó norte só queda aberto un pequeno grao ó sur, o Saco dos Tigres.
Olga Patiño Nogueira
Olga María Patiño Nogueira é unha actriz, poeta, tradutora, e directora de teatro nada na Coruña.
Traxectoria
Profesora de inglés no IES Fernando Wirtz Suárez da Coruña. Ten colaborado con artigos e entrevistas en xornais como La Voz de Galicia e El Progreso. Algúns dos seus poemas foron publicados en varias revistas literarias, tales como Luzes de Galiza, Xanela, Anuario Brigantino ou Clave Orión.
Charles Francis Richter
Charles Francis Richter, nado en Hamilton, Ohio o 26 de abril de 1900 e finado en Altadena (California) o 30 de setembro de 1985, foi un sismólogo estadounidense.
Traxectoria
Deu nome á famosa escala sísmica para medir a intensidade dos terremotos. A diferenza da escala Mercalli, a escala Richter non se basea nos efectos finais e de aí humanamente relativos do tremor (método empírico), senón na súa magnitude, é dicir sobre a enerxía liberada. Tal escala carece de subdivisións en graos absolutos e carece de límite inferior ou superior.
Santoro, Belesar, Vilalba
Santoro é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Fóra de xogo
A expresión fóra de xogo pode referirse a:
Los gavilanes
Los gavilanes (en galego Os gabiáns) é unha zarzuela en 3 actos e 5 cadros en prosa con música de Jacinto Guerrero e libreto en castelán de José Ramos Martín. Foi estreada o 7 de decembro de 1923 no Teatro de la Zarzuela de Madrid.
Aínda que a obra tivo un grande éxito no seu momento, na actualidade represéntase moi pouco, figurando nas estatísticas de Operabase con tan só unha representación no período 2005-2010.
Leconte de Lisle
right|miniatura|Leconte de Lisle. Charles Marie René Leconte de Lisle, nado en Saint-Paul (Illa de Reunión) o 22 de outubro de 1818 e finado en Voisins-le-Bretonneux o 17 de xullo de 1894, foi un poeta francés, principal expoñente do parnasianismo. Foi membro da Academia Francesa dende 1886 até a súa morte.
Arquitectura da Grecia antiga
Características
A orde xónica formouse no século VI a.c. en Xonia como resultado da fusión de elementos da tradición exea e asiáticos. A columna é máis esvelta ca dórica, ten base, o fuste é acanalado e o capitel ten volutas baixo o ábaco. O entaboamento está formado por unha arquitrabe con bandas horizontais, friso con relevos e cornixa con dentículos.
A orde corintia xurdiu no último cuarto do século V a.c. como variante da orde xónica. O capitel está máis ornamentado e consta de varias ringleiras superpostas de follas de acanto.
Período arcaico
séculos VIII a VI (a.d.C.)
Período clásico
séculos V a IV (a.d.C.)
Período helenístico
séculos III a II (a.d.C.)
24 de agosto
Nacementos
miniatura|100px| Yasser Arafat.
Outros
Os 366 días do ano
Ver tamén - meses: xaneiro, febreiro, marzo, abril, maio, xuño, xullo, agosto, setembro, outubro, novembro, decembro
Ouzo
250px|miniatura|Ouzo. O ouzo (en grego: ούζο) é un licor de orixe grega con forte sabor doce e recendo a regalicia. Feito a base de uvas madurecidas e anís, usado comunmente en festas de vodas, reunións familiares etc co meze. A súa graduación está entre 37 º e 50 º. É transparente e incoloro.
Características
Para que a bebida espirituosa anisada teña a denominación de ouzo deberá:
Dito destilado deberá:
Laranga, Xuño, Porto do Son
Laranga é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 113 habitantes (56 homes e 57 mulleres).
Galería de imaxes do Grove
Galería de imaxes do concello do Grove na provincia de Pontevedra.
Dolores Heredia
Traxectoria
Naceu e creceu en La Paz. É a sétima dos dez fillos dunha fotógrafa de Sinaloa e un mariño de Guanajuato e estudou arte dramática no Centro Universitario de Teatro da Universidade Nacional Autónoma de México.
Victorio Cocco
Victorio Nicolás Cocco, nado en Santa Fe o 23 de marzo de 1946, é un exfutbolista e adestrador de fútbol arxentino.
José Alonso Vieites
José Alonso Vieites, nado en 1885 e finado en Santiago de Compostela o 12 de setembro de 1965, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Industrial panadeiro instalado na rúa das Hortas de Santiago de Compostela. Adscrito ao Partido Republicano Gallego, na República foi concelleiro de Santiago de Compostela. Foi presidente da Unión Protectora de Artesanos. En 1935 era vogal do Comité directivo do Partido Nacional Republicano. Finou en Santiago de Compostela o 12 de setembro de 1965.
Vida persoal
Casou con Teresa Puente Carracedo, irmá de Eduardo Puente Carracedo, e foi pai de Antonio, Libertad, José, Eduardo, Jesús, Alicia Teresa, Fernando, e Enrique Olegario Alonso Puente.
A Coviña, Xuño, Porto do Son
A Coviña é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 83 habitantes (35 homes e 48 mulleres).
Manuel García Cambón
Manuel García Cambón, nado en Logrosa (Negreira) o 27 de novembro de 1907 e finado en Santiago de Compostela en 1993, foi un empresario galego.
Traxectoria profesional
Foi tamén presidente da Asociación Técnica de Investigación das Industrias da Madeira (AITIM), unha asociación de normalización do sector madeireiro español, entre 1983 e 1987.
Casou con Sara Baliña Pérez. Ao seu falecemento, a maior parte das accións da firma foron herdadas polos seus fillos Manuel García Baliña, que o sucedeu como presidente, e Santiago García Baliña.
Count Five
Count Five foi unha banda estadounidense de garage rock dos anos 60 procedente de San Jose, California, e coñecida polo seu sinxelo "Psychotic Reaction".
Traxectoria
O grupo formárono en 1964 John "Mouse" Michalski (guitarra) e Kenn Ellner (harmónica, voces), dous amigos do instituto que anteriormente tocaran en grupos de curta vida. Despois de tocar pouco tempo co nome The Squires, e tras varios cambios na formación, naceu The Count Five. Roy Chaney encargaríase do baixo, John "Sean" Byrne da guitarra rítmica e as voces e Craig "Butch" Atkinson da batería. Count Five gañou fama polo seu costume de vestir con capas ao estilo de Drácula nos seus directos.
"Psychotic Reaction", unha pedra angular do garage rock, foi inicialmente ideada por Byrne, sendo refinada polo grupo e converténdose no punto culminante das súas actuacións ao vivo. A canción estaba influenciada polo estilo de músicos contemporáneos como The Standells e The Yardbirds. Os seus membros foron rexeitados por varios selos ata que finalmente asinaron coa discográfica dos Ánxeles Double Shot Records. "Psychotic Reaction" foi lanzada como sinxelo, acadando o número 5 nas listas estadounidenses a finais de 1966. A banda seguiu durante un ano máis, pero caeu no esquecemento cando o seu hit desapareceu da memoria do público. Outro revés para a súa potencial carreira foi a decisión dos cinco membros (que tiñan entre 17 e 19 anos) de comezar carreiras universitarias.
Cara 1969, The Count Five separouse, pero a súa memoria foi inmortalizada nun ensaio publicado en 1972 polo xornalista de rock Lester Bangs, titulado Psychotic Reactions and Carburetor Dung. No mesmo, Bangs acredítalle á banda a edición de varios álbums, Carburetor Dung, Cartesian Jetstream, Ancient Lace and Wrought-Iron Railings e Snowflakes Falling On the International Dateline. Porén, ningún destes álbum realmente existiu, salvo na imaxinación de Bangs.
The Count Five reuniuse só unha vez, cando realizaron un concerto en 1987 nun club de Santa Clara, California chamado One Step Beyond. Esta actuación sería editada baixo o título Psychotic Reaction Live.
A canción "Psychotic Reaction" pode ser escoitada nunha das primeiras escenas da película de Wim Wenders Alice in the Cities (1974).
Craig Atkinson morreo o 13 de outubro de 1998 e John "Sean" Byrne o 15 de decembro do 2008. Roy Chaney formou unha nova banda nos anos 90 chamada The Count (con Byrne e o batería Rocco Astrella, que chegara a tocar no final da carreira orixinal do grupo). The Count lanzou o seu álbum de estrea, Can't Sleep, no ano 2002.
Joan Masdéu
Con Whiskyn's
Ademais, co grupo colabora nos discos Els joves (1993), Com un huracà (1996), Altres cançons de Nadal, 2 (2002), Deixa't estimar en català, vol.2 (2002), Remixes Global 06 (2006) e El disc de la Marató (2006).
En solitario
Tamén participou na banda sonora da serie de televisión Polseres vermelles (2011) e El disc de la Marató (2011).
Filmografía como actor
Entre 1998 e 2000 formou parte da compañía teatral Accècit.
Provincia de Moxico
miniatura|240px|Provincia de Moxico, en Angola. Moxico é unha das 18 provincias nas que se atopa dividida administrativamente Angola. A súa capital é Luena. É a meirande provincia do país, cunha superficie de 223.023 km², o cal representa o 18% da superficie do país. Ten unha poboación de 727 594 persoas (censo de 2014) e a densidade de poboación é de arredor de 2,8 hab/km², sendo unha das áreas coa poboación máis dispersa de Angola.
A provincia foi base de operacións de UNITA, durante a guerra civil angolana en 2002. A guerra converteu Moxico nun dos lugares con máis minas terrestres do mundo. O gobernador da provincia é Gonçalves Manuel Muandumba.
HGNC
O HGNC ou HUGO Gene Nomenclature Committee (Comité de Nomenclatura de Xenes de HUGO) é un comité pertencente á Human Genome Organisation ou HUGO (Organización do Xenoma Humano), que ten a misión de aprobar un nome único e con sentido para cada un dos xenes humanos coñecidos baseándose nas consultas de expertos. Ademais dun nome longo, a HGNC asigna tamén a cada xene unha abreviatura, denominada símbolo. Os xenes humanos nomeados inclúen esencialmente os xenes codificantes de proteínas, xenes de ARN e pseudoxenes.
Propósito
A miúdo as abreviaturas/símbolos de xenes e ás veces mesmo os nomes completos de xenes non son específicos para un único xene. Un exemplo claro disto é o símbolo CAP, que pode referirse a 6 xenes diferentes (BRD4, CAP1, LNPEP, PTPLA, SERPINB6, e SORBS1).
Os nomes curtos de xenes do HGNC, ou símbolos de xenes, a diferenza dos símbolos publicados e usados anteriormente, están asignados especificamente a un único xene. Isto pode dar lugar a ter que usar abreviaturas ou símbolos menos comúns para algúns xenes para evitar repeticións, pero reduce a confusión sobre a que xene nos estamos referindo.
Directrices para o nomeamento de xenes
O HGNC resume a súa estratexia para nomear os xenes e asignarlle símbolos (abreviaturas) da seguinte maneira: A descrición completa das directrices da nomenclatura do HGNC poden atoparse na súa páxina web. O HGNC dedica os apéndices _v1, _v2,.. a distinguir entre diferentes variantes de splicing e os _pr1, _pr2,.. ás variantes de promotores dun só xene.
O HGNC declara tamén que "a nomenclatura dos xenes debería evolucionar coas novas tecnoloxías en vez de ser restritiva como ás veces ocorre cando se aplican sistemas de nomenclatura de xenes únicos históricas."
As directrices completas para o nomeamento de xenes humanos foron publicadas por última vez en 2002, pero o HGNC sacou posteriormente guías para tipos de locus específicos como os loci retrovirais endóxenos, variantes estruturais e ARNs non codificantes.
Procedemento de nomeamento dos xenes
Cando se asigna unha nova nomenclatura de xenes o HGNC fai esforzos para contactar cos autores que publicaron sobre o xene humano en cuestión por correo electrónico, e solicítanse as súas respostas sobre a nomenclatura proposta. O HGNC tamén se coordina cos Comités de Nomenclatura Xenómica da Rata e o Rato relacionados, con outros conservadores de bases de datos, e expertos en familias de xenes específicas ou conxuntos de xenes.
Revisión
O procedemento de revisión do nome do xene é similar ao procedemento de nomeamento, pero cambiar o nome dun xene xa estandarizado despois de que se chegara a un consenso pode crear confusión, e a vantaxe de facelo é, por tanto, controvertida. Por esta razón o HGNC aspira a que os cambios no nome dun xene se fagan só se hai un amplo acordo para realizar este cambio entre a maioría dos investigadores que traballan con ese xene.
Cefalofininos
A tribo inclúe catro xéneros con dezaoito especies de antílopes, próximos aos antilopinos e aos caprinos, que habitan en rexións densamente cubertas de vexetación na zona ecuatorial de África.
Descrición
A tribo foi descrita en 1863 polo zoólogo inglés Edward Blyth.
Etimoloxía
O nome científico da tribo, Cephalophini, está formado polos elementos do latín científico Cephaloph-, raíz do nome do seu xénero tipo, Cephalophus, e -ini, sufixo empregado para formar os nomes das tibos de animais.
Relacións filoxenéticas dos cefalofinos
Cladograma debido a Jonathan Margot.
Pierre de Coubertin
Pierre Frédy de Coubertin, barón de Coubertin, nado en París o 1 de xaneiro de 1863 e finado en Xenebra o 2 de setembro de 1937 foi un pedagogo e historiador francés, fundador dos Xogos Olímpicos modernos.
Traxectoria
O seu pai, o barón Charles Louis de Coubertin, quería que fose militar, mais o seu carácter sensible chocou coa dura disciplina da Escola Militar de Saint-Cyr. Decidiu entón dedicarse á pedagoxía, onde se sentiu realizado polos seus ideais. Marchou a Inglaterra a perfeccionar os seus estudos e alí coñeceu a doutrina do cristianismo muscular: a busca da perfección espiritual por medio do deporte e a hixiene. Un dos máis destacados seguidores desta ideoloxía foi o pastor anglicano Thomas Arnold, do que Coubertin se converteu en discípulo.
Comezou a divulgar este métodos por toda Francia, creando sociedades atléticas nos institutos, que se asociaron na Unión dos Deportes Atléticos (Union des Sports Athlétiques). Fundou tamén a primeira revista dedicada ao deporte, Revue Athlétique, logrando que o goberno accedese a incluíla nos seus programas da Exposición Universal de 1889.
O ministro de educación enviouno aos Estados Unidos para que continuase a súa investigación sobre os métodos de ensino. O deporte comezou a ser tomado en serio e pasou de ser practicado por minorías ou no colexio a estar de moda e espertar entusiasmo.
Cobertin comezou a soñar con unir nunha competición os deportistas de todo o mundo baixo o signo da unión e a irmandade, sen ánimo de lucro e só polo desexo de conseguir a gloria, competir por competir, como di a frase de Ethelbert Talbot “o importante non é vencer, senón participar”, frase mal atribuída a Pierre de Coubertin. A idea parecía insensata e chocou con moita incomprensión. Intentando convencer a todos, viaxou polo mundo falando de paz, comprensión e unión, mesturándoo todo coa palabra deporte. Finalmente, na última sesión do Congreso Internacional de Educación Física que se celebrou na Sorbona de París, o 26 de xuño de 1894, decidiuse instituír os Xogos Olímpicos.
En Inglaterra a idea non foi ben recibida e a opinión pública decidiu quedar á marxe. Alemaña reaccionou intentando boicotear os xogos. Grecia opúxose e o seu xefe de goberno, Tricoupis, quixo impedir a súa realización, pois aquela lea saía moi cara ao país. Coubertin conseguiu que o príncipe herdeiro de Grecia, o Duque de Esparta, intercedese ante o seu cuñado o káiser Guillerme, convencendo os ingleses e o seu propio Goberno. O príncipe logrou ademais que se emitisen unha serie de selos conmemorativos para conseguir diñeiro para os xogos. Ademais creou unha subscrición pública con tan bos resultados que logrou que o rico alexandrino George Averoff, correse cos gastos da reconstrución do estadio de Atenas.
O 24 de marzo de 1896, día de Pascua de Resurrección, o Duque de Esparta, tras un discurso, descubriu a estatua do mecenas George Averoff e o rei Xurxo de Grecia pronunciou por primeira vez as palabras rituais:
O lema "O esencial na vida non é vencer, senón loitar ben" foi a orixe do movemento olímpico moderno, que se converteron nun dos acontecementos máis populares do planeta.
Coubertin foi presidente do Comité Olímpico Internacional entre 1896 e 1925. miniatura|esquerda|A Coubertin en [[Vigo.]]
Pilar Buela
María Pilar Buela Piedra, nada en Calo (Teo) o 4 de maio de 1966, é unha escritora e profesora universitaria galega.
Traxectoria
Desempeñou o seu labor como docente no IES Ramón María Aller Ulloa (1991-1999) e, posteriormente, no IES de Valga (1999-2021), no que aínda continúa.
Dende o 2008 é catedrática de Lingua galega e literatura; foi profesora relatora do Curso de Aptitude Pedagóxica (CAP); foi mestra asociada na USC no Departamento de Didáctica da Lingua e a Literatura e das Ciencias Sociais (Facultade de Ciencias da Educación) e, profesora do Curso de formación de profesores de galego (CELGA). Tamén é autora de libros de texto e imparte clases de Didáctica da Lingua e a Literatura galegas na USC.
No plano literario, en 2016 era autora dunha única obra: Ácaros verdes (Sotelo Blanco Edicións, 2003), merecedora do Premio de novela curta Manuel Lueiro Rey e do Premio San Clemente. Foi traducida ao castelán. O texto utilizouse en 2020 para a gravación da curta Eva do director Teo Abad.
Premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón
O Premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón é un galardón literario instaurado no ano 1988 polo concello de Dodro coa finalidade de honrar o poeta Eusebio Lorenzo Baleirón e co obxectivo de contribuír ao enaltecemento da poesía galega.
Historia
miniatura|250px|Graffiti de [[Eusebio Lorenzo Baleirón co poemario Gramática do Silencio. Obra poética (1996, Espiral Maior) no CPI de Dodro, que leva o seu nome.]] O Premio de Poesía Eusebio Lorenzo Baleirón foi instituído polo concello de Dodro no ano 1988, contando coa implicación de Avelino Abuín de Tembra, Helena Villar Janeiro ou Anxo Angueira, co propósito de conmemorar a figura do poeta Eusebio Lorenzo Baleirón, morto prematuramente no ano 1986 aos 24 anos de idade, e para contribuír a reafirmar a poesía galega. Un xurado seleccionado anualmente polo concello e constituído por personalidades relacionadas coa poesía e a crítica literaria galegas elixe a obra gañadora de entre as que participan no certame. O premio contou inicialmente cunha modesta dotación económica que foi aumentando paulatinamente ata acadar os 2 500 €. A obra gañadora comezou a publicarse en formato libro a partir da IV edición.
No ano 2013, coincidindo co XXV aniversario do premio, inaugurouse unha exposición conmemorativa con carácter itinerante promovida polo concello de Dodro para achegar ao público a vida e obra do escritor e presentouse o libro XXV Aniversario do Premio de Poesía Eusebio Lorenzo Baleirón (1988-2012) (2013) para rememorar a obra do poeta, que inclúe ademais poemas de cada un dos autores premiados ata ese ano.
Bases do concurso
A bases reguladoras e a convocatoria de participación ao concurso publícanse anualmente no Boletín Oficial da Provincia da Coruña. Pode concorrer ao certame calquera persoa maior de 18 anos. As obras deben ser orixinais e inéditas e estar escritas en lingua galega, admítense poemarios de tema e forma libres que teñan unha extensión de entre 500 e 800 versos. Non poden concorrer textos premiados, presentados simultaneamente a outros certames ou que manteñan compromisos de publicación con algunha editorial. Os traballos deben ser enviados por correo postal, non se admiten traballos entregados presencialmente, nin fóra de prazo. Os poemarios deben presentarse en formato dixital (por medio dun lapis de memoria ou disco compacto) acompañados dunha plica ou sobre pechado, no exterior debe figurar o título e o lema.
Gañadores
Concluído o prazo de presentación, o concello de Dodro nomea un xurado formado por distintas personalidades relacionadas coa poesía e a crítica literaria galegas. Unha vez designado o xurado, celébrase unha reunión na Casa da Cultura de Dodro que culmina coa deliberación do mesmo para determinar a obra gañadora e deseguido procédese á apertura da plica para desvelar o nome do autor. O fallo dáse a coñecer mediante a celebración dun acto público. Así mesmo, faise unha ofrenda floral en memoria de Eusebio Lorenzo Baleirón no cemiterio parroquial de San Xulián de Laíño, onde repousan os seus restos, nunha homenaxe á que asisten os membros do xurado acompañados por persoeiros do concello. Días despois celébrase o acto de entrega do premio, coincidindo coa clausura da semana cultural de Dodro, que ten lugar tódolos anos no CPI Eusebio Lorenzo Baleirón.
A dotación económica do premio ascende a 2 500 € e obra gañadora publícase en formato libro nalgunha editorial recoñecida. Os primeiros poemarios foron publicados a partir da IV edición por Ediciós do Castro recompilados na colección de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón, á que se sumaron en posteriores edicións Sotelo Blanco (colección de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón ) e Chan da Pólvora (colección ELBa ).
Matilde Vázquez
Matilde Vázquez, nada en Cambados o 27 de marzo de 1905 e finada en Madrid o 23 de abril de 1992, foi unha soprano teatral de zarzuela e revista do século XX.
Traxectoria
Dende a súa infancia, que pasou no seu Cambados natal, demostrou afección á música; tiña xa unha voz con grandes cualidades para o canto. Cando cumpriu os trece anos a súa familia tivo que trasladarse a Madrid. Foi nesta cidade onde deu os seus primeiros pasos no mundo teatral e musical, actuando primeiro en compañías de afeccionados. Pero como as súas dotes eran evidentes, a familia quixo que o músico e cantante Luis Iribarne lle impartise leccións de música e canto
Os seus comezos profesionais nos anos vinte foron como cupletista, pasando despois ao xénero da revista na compañía de Celia Gámez onde interpretou La mujer chic (1925) e La deseada no teatro Martín de Madrid. Tamén actuou como tiple de conxunto no Teatro Reina Victoria de Madrid con La bayadera (1924), unha opereta en tres actos de Emmerich Calman. Pero as súas cualidades vocais eran moi superiores ás requiridas para estas revistas, polo que pronto foi contratada para outro xénero musical: a zarzuela.
Entrou no mundo da zarzuela no teatro Fuencarral de Madrid coa obra La del Soto del Parral —dos compositores Reveriano Soutullo e Juan Vert—, co barítono Sagi Barba. O éxito que obtivo foi tan grande que deu en converteuse nunha grande figura da zarzuela. En abril de 1929 volveu a estrear unha obra de éxito, Los claveles do mestre José Serrano Simeón, no Teatro Fontalba, canda o tenor Tino Folgar. No seu repertorio non faltaron as obras do mestre Serrano e de Moreno Torroba.
Foi unha grande intérprete da zarzuela Doña Francisquita de Amadeo Vives no papel de Aurora la Beltrana, canda o tenor Fleta no papel de Fernando. Cando esta obra foi levada ao cine contratárona para protagonizala.
En 1937 representou, no teatro Pardiñas de Madrid, máis zarzuelas de repertorio: Luisa Fernanda de Moreno Torroba, Los claveles (obra moi solicitada) e Gigantes y cabezudos de Fernández Caballero. Coa compañía lírica deste compositor realizou unha serie de xiras por Hispanoamérica durante os anos 1934 e 1935, representando nos teatros un bo repertorio de obras xa consagradas. Ao ano seguinte representou xunto a Miguel Fleta, no teatro Novedades de Barcelona as obras Luisa Fernanda, María la tempranica, La Dolores e Doña Francisquita.
Despois da guerra civil española continuou o seu traballo de cantante en Madrid estreando en 1942 La Caramba de Moreno Torroba, no teatro da Zarzuela e Polonesa en 1944 no teatro Fontalba; nestas actuacións compartiu repartimento co barítono Pedro Terol. A súa actividade teatral seguiu con éxito durante os anos cincuenta con La Lola se va a los puertos no teatro Albéniz e outras funcións.
No ano 1955 interpretou La verbena de la Paloma na Corrala de Madrid e algunhas outras obras noutros teatros, pero poucos anos despois retirouse da escena e dedicouse á pintura de xeito afeccionado.
Matilde casou co famoso ventrílocuo e pintor salamantino Felipe Moreno, con quen tivo unha soa filla chamada tamén Matilde.
Marcelino Domingo
Marcelino Domingo Sanjuán, nado en Tarragona o 25 de abril de 1884 e finado en Tolosa (Francia) o 2 de marzo de 1939, foi un mestre, xornalista e político español. Participou en varios gobernos de esquerdas durante a Segunda República. É especialmente coñecido por ser o promotor da Lei de Reforma Agraria.
Traxectoria
Naceu e creceu en Tarragona, onde obtivo o título de mestre en 1903. Ese ano trasladouse a Tortosa, onde empezou a exercer a docencia e entrou en contacto cos ambientes republicanos.
Inicio a carreira en 1909, cando foi elixido concelleiro republicano de Tortosa. A súa influencia nos círculos republicanos consolidouse coa súa entrada no Consello Xeral da Unión Federal Nacionalista Republicana (UFNR), e a súa posterior elección como deputado en Cortes, nas eleccións de 1914.