cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
CH Gel Barcelona
Historia
O club foi fundado en 1979, nuns anos de forte desenvolvemento do hóckey sobre xeo en Cataluña, e inmediatamente comezou a competir na liga española. O club non acada bos resultados e na tempada 1980-81 perde a categoría e descende á segunda división. Na tempada seguinte, remata no segundo posto por detrás do CH Boadilla, mais a renuncia do FC Barcelona permitiulle ascender novamente á máxima categoría. O club pasou dúas tempadas na primeira categoría, ata que na tempada 1983-84 perde novamente a categoría. Na tempada 1984-85 proclamouse campión da segunda división, acadando de novo o ascenso. Con serios problemas financeiros, o club non puido sobrevivir á crise que padecía o hóckey sobre xeo en España e acaba desaparecendo na tempada 1985-86, mais o seu lugar pasa a ser ocupado polo FC Barcelona, que reactivou a súa sección coincidindo co adeus do CH Gel Barcelona.
As clasificacións do club foron:
Parque Nacional de Timanfaya
O Parque Nacional de Timanfaya atópase nos municipios de Yaiza e Tinajo da illa de Lanzarote, nas Illas Canarias.
Foi declarado Parque Nacional o 9 de agosto de 1974. Ocupa unha extensión de 51,07 km² do suroeste da illa. Trátase dun parque de orixe volcánico. As últimas erupcións producíronse no século XVIII, entre os anos 1730 e 1736. Conta con máis de 25 volcáns, sendo algúns emblemáticos, tales como as Montañas del Fuego, Montaña Rajada ou a Caldera del Corazoncillo. Aínda presenta actividade volcánica, existindo puntos de calor na superficie que alcanzan os 100-120 °C e 600 °C a 13 metros de profundidade.
Este hábitat volcánico atópase nas primeiras etapas da sucesión ecolóxica (en total atópanse unhas 180 especies vexetais), polo que é un lugar excelente para o estudo dos procesos de colonización e sucesión.
En 1993, Unesco outorgoulle a cualificación de Reserva da Biosfera a toda a illa. Tamén é Zona de especial protección para as aves (1994).
Penarrubia, Fisteus, Curtis
Penarrubia é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Chapa, Silleda
San Cibrao de Chapa é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 159 habitantes (73 mulleres e 86 homes), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 171 habitantes.
Nesta parroquia conflúen as estradas N-525 (Ourense-Santiago de Compostela) e N-640 (Lugo-Vilagarcía de Arousa). Amais está atravesada pola autoestrada AP-53.
Historia e patrimonio
Nesta parroquia existiu un hospital de peregrinos, dedicado a Nosa Señora da Consolación, así como un castelo, que foi destruído en 1320. Á parte da igrexa de San Cibrao, do século XVII, destaca a capela de San Brais, construída no século XVIII. Foi capital e deu nome ao concello entre 1835 e 1853, cando cambiou esta condición por Silleda.
Nesta parroquia naceu en 1901 o pintor Manuel Colmeiro Guimarás.
Virxe do Rosario co Neno
Virxe do Rosario co Neno (en Virgen del Rosario con el Niño) é unha pintura ó óleo sobre lenzo realizada polo pintor sevillano Bartolomé Esteban Murillo entre os anos 1650 e 1655. Atópase na colección permanente do Museo do Prado (Madrid) e está clasificada co número P00975. Anteriormente estivo no Mosteiro do Escorial –polo que tamén é coñecida como Virxe do Escorial– e no Palacio Real de Madrid. Versións semellantes á que se exhibe no museo do Prado hai outras tres, repartidas por diferentes museos.
Condado de Brăila
O condado de Brăila (en romanesa Judeţul Brăila) é unha provincia de Romanía con capital en Brăila.
Os muntenios ou romaneses étnicos son o 98 % da poboación, o resto son lipovanos, aromaneses e xitanos.
Divisións administrativas
O distrito conta con 1 municipio, 3 cidades e 40 comunas.
Jonakir Aalo
Jonakir Aalo (en জোনাকির আলো) é un filme bangladeshí de 2014 escrito e dirixido por Khalid Mahmud Mithu. Foi escollido como candidato de Bangladesh para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Vilares, San Mamede de Urrós, Allariz
Vilares é un lugar da parroquia de San Mamede de Urrós no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 20 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 8 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 20 habitantes (12 homes e 8 mulleres).
Guillermo Cameselle
Guillermo Cameselle Domínguez, nado en Vigo en 1951 e finado na mesma cidade o 11 de outubro de 2012, foi un fotógrafo galego.
Traxectoria
Guillermo Cameselle comezou a traballar en Televisión Española como axudante de cámara a principios da década de 1970. Tamén colaborou con CIFRA Gráfica, a sección de fotografía da Axencia Efe. En 1974 incorporouse a Faro de Vigo como redactor gráfico traballo que desempeñou durante 25 anos até que en 2000 é nomeado xefe da sección de fotografía.
Nine Months
Nine Months é un filme estadounidense dirixido por Chris Columbus que foi estreado en 1995.
Sinopse
Grant e Moore son unha feliz parella que desfruta dunha vida estable e acomodada, e ós que unicamente lles falta ter fillos para ser unha familia completa, pero ambos terán reaccións moi diferentes cando ela se queda embarazada.
Tributo
Un tributo é unha prestación pecuniaria de carácter coactivo establecida polo Estado ou outro Ente Público, de acordo cos procedementos establecidos no ordenamento xurídico e coa finalidade ou obxectivo primordial de financiar gastos públicos.
Avelino García García
Avelino García García, coñecido como Avelino da Xalleira, nado en Maio Pequeno (Liñaio, Negreira) cara a 1914 e finado en Pessac (Xironda) o 12 de maio de 2016, foi un político galego.
Traxectoria
Emigrou a Francia en 1929 con 15 anos, levado pola súa nai Isolina García, que emigrara ante. Traballou de leñador nos bosques das Landas. Retornou a España para participar na guerra civil. Presentouse voluntario no Consulado de España en Bordeos. Xunto con outros españois foi enviado a Barcelona. Formou parte da 5ª Compañía do 6º Batallón, 120 Brigada da 26 División do Exército, participando nas operacións militares que tiveron lugar contra os sublevados.
Ao remate da guerra volveu de novo a Francia e formou parte das Compañías de Traballadores Estranxeiros preto da Liña Maginot. Logo da invasión alemá foi detido en maio de 1940. Xunto con outros mozos republicanos foi recluído en Fallingbostel (Baixa Saxonia). Foi dos primeiros en chegar ao campo de concentración de Mauthausen-Gusen, cunha expedición de 1.506 mozos compatriotas, o 27 de xaneiro de 1941. Traballou nunha fábrica de motores de avións próxima a Mauthausen, despois nun túnel cun martelo picón no subcampo de Güsen para finalmente conducir un tren que trasladaba material.
Cando o campo foi liberado marchou a Pessac, onde se instalou até a súa morte.
Integrouse na Federación de Exiliados Deportados e Resistentes Patriotas.
Mago
miniatura|300px|Reprodución dun mago consultando un grimorio.
Un mago (do persa antigo magus, por mediación do grego e finalmente do latín magus) adoita referirse en termos modernos a unha especie de astrólogo ou adiviño, que practica maxia ou feiticería ou bruxería. Comunmente, "Mago" refírese a feiticeiro masculino, e "Bruxa" a unha feiticeira. O sentido orixinal da palabra Mago, referíase os integrantes dunha tribo de Media e logo aos sacerdotes persas.
Historia
Xa no século I foron recoñecidos como homes sabios e adiviños. Os máis tarde chamados reis magos, personaxes chegados de Oriente e mencionados na Biblia, eran magos no sentido orixinal do termo, isto é, sacerdotes persas.
O cambio de significado do termo, que pasa a designar a alguén que practica a maxia ou feiticería, débese á asimilación que o cristianismo fixo das crenzas e rituais relixiosos non cristiáns (como os zoroastrianos) coa bruxería e prácticas similares.
Nun sentido moi diferente, en épocas recentes o título de "Mago" asignouse aos artistas que practican o ilusionismo, é dicir a quen realizan xogos para crear ilusións visuais ou en calquera dos sentidos, simulando poderes especiais, con obxectivos recreativos. Esta "maxia" entrou a formar parte das artes escénicas contemporáneas. Por outra banda, Xoán Bosco practicou o ilusionismo con fins pedagóxicos, na educación de mozas e nenos, e actualmente o "Círculo Máxico Don Bosco" reúne a ilusionistas de diferentes países que queren facer o mesmo.
Tipos de magos
(Referente ao termo do practicante da feiticeiría, e o tipo de fonte do seu poder con que se lle relaciona popularmente, é dicir, non necesariamente o único tipo que usaría).
1472
Outros
Historia ano a ano
Le Jeu (filme)
Le Jeu é un filme francés de 2018 dirixido por Fred Cavayé. Trátase dun remake do filme italiano Perfetti sconosciuti, de Paolo Genovese, estreado en 2016.
Sinopse
Durante unha cea de amigos, tódolos presentes deciden xogar a un «xogo». Todos deben pousar os seus teléfonos móbiles no medio da mesa. Cada mensaxe, chamada ou correo electrónico debe ser totalmente compartido cos demais.
Fernando García Leiro
Traxectoria
Foi director do Seminario (1902). Foi cura ecónomo de San Martiño do Grove (1905-1909), párroco de Santa Xusta de Moraña (1909-1921) e despois de San Xoán de Cerdedo dende 1921, nestas dúas parroquias exerceu tamén como mestre.
Unha praza de Cerdedo-Cotobade leva o seu nome.
Campo de concentración de Arnao
dereita|miniatura|Anaco de mapa centrado no campo de concentración de Arnao (MTN50-0010-1944-nnn-Ribadeo). O campo de concentración de Arnao foi un dos campos de concentración do franquismo, e funcionou entre 1938 e 1943 en Arnao (As Figueiras, Castropol), xunto á ría de Ribadeo. Tiña tres barracóns e chegou a albergar 300 prisioneiros, incluídas mulleres e nenos.
Desenvolvemento
alt=Monólito commemoración do campo concentración Arnao, erixido polos socialistas de Castropol. As placas din: 'En memoria de los hombres y mujeres que perseguidos por sus ideas aquí estuvieron confinados entre los años 1937 - 1942' (a superior) e '100 años de socialismo asturiano. Agrupación socialista de Castropol'. Pode observarse que os ataques son sucesivos.|miniatura|Monólito commemoración do campo concentración Arnao, erixido polos socialistas de Castropol. Foi un dos 296 campos de concentración españois que máis xente tivo concentrada, e funcionou a partir da caída da fronte en Asturias na guerra civil española e durante os anos máis duros da represión franquista. No seu comezo os campos só eran para homes, pero despois tamén tiveron continxentes de mulleres, e nenos.
Despois fíxose outro barracón para a gornición, unha Compañía, e aínda outro para enfermería, con 27 camas.
O conxunto quedou completado cunha casa usada como oficina administrativa e vivenda de oficiais, unha garita de garda, unha fonte de auga potable, e aínda outro edificio para cociña. As forzas da gornición tiñan tamén labores de vixilancia na entrada da ría de Ribadeo.
Na actualidade, no lugar hai un monólito levantado polos socialistas de Castropol, cunha placa na que pode lerse:
SS Nomadic
O SS Nomadic é un barco de vapor da White Star Line, construído no ano 1911 nos estaleiros de Harland and Wolff na cidade de Belfast, Irlanda do Norte. Foi construído como transbordador para o RMS Olympic e o RMS Titanic. Foi deseñado por Alexander Carlisle e Thomas Andrews e é o único barco da frota da White Star que aínda existe, sendo actualmente usado como barco museo.
Historia
miniatura|esquerda|200px|O Nomadic en 1911. A quilla do Nomadic foi colocada nos estaleiros de Harland and Wolff en 1910, e foi botado o 25 de abril de 1911. Realizou as probas de mar o 16 de maio de 1911 e foi asignado a White Star Line o 27 de maio dese ano.
En 1927 foi vendido á Compagnie Cherbourgeoise de Transboerdement e despois, en 1934 á Société Cherbourgeoise de Remorquage et de Sauvetage (SCSR). Entón baixo o nome de Ingenieur Minard, serviu outra vez como barco de tropas na segunda guerra mundial.
Ó rematar a guerra continuou co transbordo de pasaxeiros a barcos da Cunard White Star, ata o 4 de novembro de 1968, cando serviu ao RMS Queen Elizabeth por última vez.
miniatura|esquerda|200px|O SS Nomadic atracado no [[río Sena en París no ano 2000.]]
No ano 1974 foi adquirido por Yvon Vincent, e convertíuno nun restaurante sobre o río Sena en París. O restaurante funcionou dende 1977 até 1999, e tras o seu peche, o Nomadic permaneceu atracado e semiabandonado, ata que foi levado ao porto de Le Havre no 2003 onde permaneceu ata o 2006.
Conservación do Nomadic
miniatura|O SS Nomadic en [[Belfast sendo restaurado, en marzo de 2012.]] O 26 de xaneiro de 2006, o Nomadic foi adquirido polo Department of Social Development of Northern Ireland polo prezo de 171 320 £.
O concello de Belfast inverteu 7 millóns de libras esterlinas para a conservación e restauración do Nomadic.
O Belfast Industrial Heritage levou a cabo a campaña de financiamento e a colaboración do 'White Star Memories' e outros apaixonados pola preservación do Nomadic contribuíron na restauración do navío.
Situación actual
Tras o seu regreso a Belfast, o Nomadic foi amarrado no peirao de Queen xusto as aforas do centro Odyssey Arena de Belfast e aberto en exposición temporal. A finais do 2008, o barco foi pechado ao público e trasladado ao porto de Barnett para o mantemento do interior.
En 2013 completouse a nova superestrutura e a restauración do interior.
Climograma
Estrutura dun climograma
miniatura|300px|Climograma da [[Provincia da Coruña]] Os diagramas climáticos teñen un eixe de abscisas onde se encontran os meses do ano, un eixe de ordenadas á esquerda (normalmente) onde se encontra a escala das temperaturas e un eixe de ordenadas á dereita onde se encontra a escala das precipitacións. Aínda que ás veces non se faga así a escala de precipitacións debe ser sempre o dobre ca de temperaturas se se quere que o diagrama represente correctamente a existencia ou non de estación seca, xa que segundo o índice de Gaussen, o índice de aridez está definido por: Precipitacións en mm = Temperaturas en °C x 2 (se as precipitacións en mm son inferiores ó dobre da temperatura media en graos centígrados, o mes é seco, mentres que non o é se resulta unha cifra maior). No climograma clásico as temperaturas preséntanse nunha liña e as precipitacións en barras. Normalmente engádense os datos das precipitacións medias anuais e a temperatura media anual.
Localización climática
A análise dun climograma debe permitir deducir a localización climática do lugar ó que se refire. O proceso de interpretación dun climograma pode ser o seguinte:
1471
Outros
Historia ano a ano
El Primitivo
Historia e características
Subtitulado ''Revista mensual. Propiedad del Orfeón Gallego Primitivo'', apareceu o 1 de decembro de 1905. Publicación editada polo Orfeón Gallego Primitivo, estaba dirixido por A. Estrach e N. Rodríguez. Pretendía achegar a realidade de Galicia aos seus asociados e facer unha defensa dos seus intereses. Polemizou sobre o galeguismo e o nacionalismo catalán. O número 30 é un extraordinario dedicado a conmemorar o centenario do 2 de maio de 1808.
A Pousada, Santa Baia de Urrós, Allariz
A Pousada é un lugar da parroquia de Santa Baia de Urrós no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 6 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Daniel Ochefu
Daniel Ochefu, nado o 15 de decembro de 1993 en Baltimore (Maryland), é un xogador de baloncesto profesional internacional estadounidense con pasaporte nixeriano que xoga cos Ibaraki Robots da B. League xaponesa. Formado na Universidade de Vilanova, cos que conseguiu gañar o campionato da NCAA, xoga na posición de pivote cunha altura de 2,08 m. Internacionalmente compite coa selección de Nixeria, coa cal conseguiu a medalla de prata no Campionato de África da FIBA 2017.
Traxectoria
Nado en Baltimore, Maryland, Ofechu acudiu ao Instituto de Westtown, onde fixo unha media como júnior de 16 puntos e 12 rebotes por partido. Como sénior foi transferido ao Instituto de Downingtown East. Tras finalizar a súa etapa escolar foi clasficado no posto 54 na lista dos 100 mellores xogadores de instituto da ESNPU. A nivel universitario xogou para a Univesidade de Villanova, cos que conseguiu gañar en 2016 o título de campións da NCAA. Entre os seus partidos máis ddestacábeis destacan os 25 puntos na vitoria ante St. John's (73–63) o 13 de febreiro de 2016. Ese mesma temporada recibiu a mención de honra de All-Big East como un dos mellores xogadores da súa conferencia.
Despois de non ser elixido no Draft da NBA de 2016, asinou cos Washington Wizards para a Liga de Verán das Vegas, onde fixo unha media de 1,8 puntos e 2,8 rebotes por partido. Finalmente, o 23 de setembro asina contrato coa franquía. O seu debut na NBA chegou o 27 de outubro no partido inaugural da temporada, onde rexistrou un rebote en catro minutos ante os Atlanta Hawks. Un ano despois, o 9 de outubro, foi curtado polo equipo, asinando día 13 polos Boston Celtics, os cales o asignaron ao seu equipo da G League, os Maine Red Claws. A continuación xoga para outros equipos da mesma competición como os Windy City Bulls e os Stockton Kings.
Piñeiro, Fisteus, Curtis
Piñeiro é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Cm
Cm, CM ou cm pode referirse a:
Very Beauty
"Very Beauty" é o décimo terceiro single do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o día 7 de marzo de 2007 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku.
Beirut
miniatura|200px|Avenida costeira de Beirut Beirut (en árabe بيروت Bayrūt) é a capital, cidade principal e maior porto do Líbano. Algunhas veces é chamada polo seu nome en francés, Beyrouth. A cidade ten unha poboación de 1,8 millón de persoas na propia cidade e 2,1 millóns de persoas na súa rexión metropolitana. O seu nome é de orixe fenícia, Bêrūt, que significa "os pozos".
É o principal centro de comercio da rexión e algunhas veces foi chamada de a París do Leste, pola súa atmosfera cosmopolita, anterior á guerra civil libanesa. Beirut pasou pola maior reconstrución dos anos recentes e irá hospedar os Xogos Francófonos (Jeux de la Francophonie) en 2009.
Historia
A historia de Beirut deu comezo nunha rexión, a antiga Canaán, onde estaba a ter lugar un dos primeiros procesos de urbanización da historia no marco da sedentarización progresiva do neolítico. Así a pequena península na costa oriental do Mediterráneo, con abundante pesca e auga fresca no río Beirut que descende dos Montes do Líbano, semella ter sido habitada dende mesmo o paleolítico (nas illas do que entón era o delta do río).
O tell cananeo e fenicio
Os últimos achados arqueolóxicos (grazas ao vasto plan de reconstrución en marcha trala guerra civil) permiten asegurar tamén a existencia dun asentamento estable dende polo menos o 1900 aC, dentro xa da órbita dos pobos cananeos que tiñan emigrado a área ó comezo do terceiro milenio antes da nosa era. En concreto trátase dun tell, un outeiro fortificado, que tiña unha entrada de perpiaños almofadados e situábase no nordeste do centro histórico preto do porto (ao norte da Praza dos Mártires ). O nome Be'erot ("pozos") ten ascendencia cananea, e xa no século XIV aC, nas exipcias cartas de Amarna aparece citado coma Biruta. Os fenicios (dende o 1200 aC) reutilizaron e ampliaron o asentamento cananeo construído unha nova muralla de pedra con escarpado glacis en uso ata o século VIII aC, canais e o primitivo porto a carón polo noroeste.
No século VII-VI aC comezou a expansión fora do tell cara ao sur e oeste, arrodeando a enseada do porto (a liña costeira daquela estaba máis atrasada) e unha nova muralla de perpiaños de calcaria foi construída. E aínda outra nova muralla, máis grande e de cachotaría, foi erixida no tempo da ocupación persa (550-333 aC).
Beirut medieval: o dominio dos cruzados
A reconstrución da vila non comezou ata despois da conquista árabe (635), cos omeias. A estrutura básica do medievo semella ter recollido aínda que difusamente a herdanza do pasado urbano. A Beirut intramuros (Bayrut al-Qadimah) é un rectángulo ao sur da enseada do porto cun promontorio protector no leste (a carón do cal, internándose na terra estaba o tell primitivo). Seica a muralla meridional seguiu o trazado do decumanus máximus. miniatura|300px|Vista do Castelo cruzado dende a área do tell primixenio nunha recreación do s.XIX da retoma da cidade polos cristián
Durante a época omeia, restauradas as murallas e fortificacións, tivo importancia o seu porto coma base naval do califato de Damasco. Xusto ese antigo porto puido seres ampliado ao oeste, entre a illa existente na metade da enseada e un dique de abrigo (mole) construído nos arrecifes, na época do dominio dos cruzados (séculos XII e XIII, cunha nova prosperidade no comercio de especias con Europa). Nos puntos estratéxicos, illa e promontorio do leste, erixíronse fortes cun castelo no último (a Cidadela de Beirut). Tamén de ascendencia cruzada (coma pazo fortificado templario) semella seres o denominado Pazo de Fakhr al-Din posterior, no bordo leste da vila (posible pazo da familia Ibelín, señores dun Beirut practicamente independente no século XIII; Xoán de Ibelín reconstruíu a cidade co pazo tralas destrucións de Saladino). Asemade os cristiáns levantaron conventos e igrexas, sinaladamente a románica catedral de San Xoán no centro da cidade.
Renacemento urbano
A caída de Acre (1832) en poder exipcio significou o renacemento económico e comercial da cidade (baseado sobor de todo no tráfico da seda a occidente). O porto converteuse en primordial e foi ampliado (1894, con recheos que implicaron a desaparición do Castelo e illa) e asemade trazados ferrocarrís con Damasco e Alepo (1895, cunha estación exterior á cidade ao leste ). A cidade pronto traspasou as murallas medievais (que foron tamén derrubadas na súa meirande parte), o barrio dos Zocos (Souks) ocupou a antiga área fenicia e helenística, e o exánime poder otomán aínda tentou reflectirse coa construción de grandes conxuntos militares (Gran Serrallo en 1853 no outeiro ao sueste de murallas) e novas mesquitas. Para comezos do século XX Beirut era xa unha cidade cosmopolita con máis de 120.000h. miniatura|790px|Vista xeral de Beirut na segunda metade do s.XIX dende o barrio dos Zocos: o Castelo e fortaleza da illa dominando o porto.
Mandato francés
Tralo colapso do Imperio Otomán na primeira guerra mundial, Beirut pasou a formar parte do Mandato Francés. Baixo a tutela francesa a cidade histórica vai seres intervida dunha maneira radical coa creación dun novo centro urbano no que era a vella trama islámica. Con planta radial dende o foco da Place de l'Etoile, o plan de 1931 de obxectivos hixienistas, pretendía dotar á vila dun centro moderno e mantense ata hoxe coma corazón da urbe cos principais edificios representativos. O porto seguiu coa súa ampliación cara ó leste e con el o pulo á industrialización.
Capital do Líbano
Dende 1943 Beirut é a capital dun Líbano independente. Coma privilexiada porta do Oriente tense desenvolvido con rapidez e mesmo ostentación. O seu porto, garante da súa riqueza seguiu o seu uso, e o proceso de metropolización foi inevitable.
Parque Nacional das Tablas de Daimiel
250px|miniatura|Néboa densa nas Tablas de Daimiel O Parque Nacional das Tablas de Daimiel é un parque nacional español que protexe a zona húmida homónima, as Tablas de Daimiel. O parque nacional atópase situado nos termos de Daimiel e Villarrubia de los Ojos, na provincia de Cidade Real, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha. É ademais zona de especial protección para as aves (ZEPA) e parte da Reserva da Biosfera A Mancha Húmida.
Beirut
Capital do Líbano
Pero facendo honra a súa historia, Beirut volta a renacer unha vez máis das ruínas e un gran e polémico plan (Plan Solidere ) de reconstrución do centro da urbe e a súa beiramar está a seres levado a cabo.
Eurocopa sub-21 de 2013
A Eurocopa sub-21 de 2013 foi a 19ª edición deste importante torneo xuvenil. Disputouse en Israel dende o 5 ata o 18 de xuño de 2013.
Parque Nacional das Tablas de Daimiel
As Tablas son un dos últimos representantes dun ecosistema denominado táboas fluviais que se forman ao desbordarse os ríos nos seus tramos medios, favorecidos por fenómenos de semiendorreísmo e a escaseza de pendentes. A zona húmida fórmase na confluencia do río Guadiana e o seu afluente Gigüela e é un dos ecosistemas acuáticos máis importantes da Península Ibérica pola variedade e calidade da fauna e flora que habitan nela, así como por aquelas aves que a empregan nos pasos migratorios.
Con todo, a supervivencia do parque periga debido á sobreexplotación dos acuíferos que provoca que sen achegue artificial de auga, a reserva sufra duras secas. Debido a esta degradación, o 22 de outubro de 2009 a Comisión Europea abre un expediente a España, mentres que a UNESCO xa expresara con anterioridade a posibilidade de retirar a figura de reserva da biosfera.
Eurocopa sub-21 de 2013
Equipos clasificados
En total foron 8 equipos afiliados á UEFA os que tomaron parte no Eurocopa Sub-21 de 2013.
Calendario
Os horarios corresponden ás horas de Israel (UTC+3).
Montegrande
O topónimo Montegrande pode referirse a:
Optimismo
miniatura|Monumento do Muro de Berlín (vista oeste) – o lado oeste do muro está cuberto con [[graffitis que reflicten a esperanza e optimismo de despois de 1989.]] O termo optimismo xorde do latín optimum: "o mellor". O termo foi usado por primeira vez para referirse á doutrina sostida polo filósofo alemán Gottfried Wilhelm Leibniz na súa obra Ensaios de Teodicea sobre a bondade de Deus, a liberdade do home e a orixe do mal (Ámsterdam, 1710), segundo a cal o mundo no que vivimos é o mellor dos mundos posibles.
Comunmente crese que Voltaire foi o primeiro en usar a palabra en 1759, como subtítulo ao seu conto filosófico Cándido (no que se burla en case cada páxina da idea de Leibniz). Certamente Voltaire foi o primeiro personaxe famoso que usou aquela palabra no século XVIII e quizais tamén o que a popularizou; non foi, con todo, o seu inventor. O termo "optimismo" aparece por primeira vez en francés (optimisme), nunha recensión da Teodicea publicada no magazín dos xesuítas franceses Journal de Trévoux (non. 37), en 1737. Nese mesmo ano, o filósofo e matemático suízo Jean-Pierre de Crousaz repetiu a palabra nun exame crítico do Ensaio sobre o home de Alexander Pope. Aqueles primeiros usos, como o posterior de Voltaire, foron burlóns. En 1752, o Dictionnaire universel de Trévoux aproba o termo; dez anos despois, a Academia francesa inclúeo por primeira vez na súa Dictionnaire. O termo é usado por primeira vez en inglés ("optimism") en 1743 polo británico William Warburton, nunha resposta ao exame de Crousaz arriba mencionado. Pola súa banda, os primeiros en usar o termo en alemán ("Optimismus") foron Gotthold Ephraim Lessing e Moses Mendelssohn, no seu escrito Pope: ¡un metafísico! de 1755.
Polo demais, a noción de optimismo oponse ao concepto filosófico de pesimismo.
1470
Outros
Historia ano a ano
Partidos políticos de Finlandia
O Parlamento de Finlandia (eduskunta en finés) componse de 200 deputados (kansanedustaja). Nas derradeiras eleccións xerais, celebradas en abril de 2011, obtiveron escanos os seguintes partidos políticos fineses:
Sirona
miniatura|Sirona. miniatura|dereita|250px|Mapa da distribución das inscricións e representacións de Sirona. No politeísmo celta, Sirona foi unha deusa louvada principalmente na zona leste e central da Galia, e ó longo do Danubio. Unha deidade da curación, está asociada coas fontes termais. Os seus atributos son as cobras e os ovos. Ás veces era representada con Apolo Grannus ou Apolo Bormánico. Era particularmente adorada polos tréveros no Val do Mosela.
Etimoloxía e fontes epigráficas
O seu nome significa "estrela", "astro", é a deusa do luar, asimilable á Diana romana. A luz da lúa, de acordo coas antigas crenzas, ten un papel de atracción das augas subterráneas. De aí provén a crenza dos xardineiros no calendario lunar. Téñase tamén en conta o efecto das mareas, relacionado coas fases da Lúa, ou en grandes volumes de auga.
O nome da deusa atópase escrito de diversas maneiras: Sirona, Đirona, Thirona, o que indica unha certa dificultade para captar o son inicial no alfabeto latino. O símbolo Đ emprégase para representar o Tau Gallicum. O seu significado, coa raíz gala ster-, podería ser "estelar" ou "astral" e o sufixo -on, "grande", a miúdo asociado ós nomes das divindades celtas como Epona, Dea Matrona ou Maponos.
ADR
O acrónimo ADR pode referirse a moitas cousas, entre elas:
Santa Baia, Santa Baia de Urrós, Allariz
Santa Baia é un lugar da parroquia de Santa Baia de Urrós no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 59 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 29 eran homes e 30 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 56 habitantes (27 homes e 29 mulleres).
Cira, Silleda
Santa Baia de Cira é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda na comarca do Deza. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 241 habitantes (113 mulleres e 128 homes), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 312 habitantes.
Historia e patrimonio
Constituíu unha xurisdición na que se atopaban, ademais dela, as parroquias de Dornelas e Lamela, en Silleda, e as de Añobre, Bascuas e Gres en Vila de Cruces.
A veciña parroquia de Sucira (concello de Boqueixón) leva ese nome en relación a estoutra.
A Torre de Cira, restos do antigo castelo medieval fundado por Bernardo Suárez Deza no ano 1115, pasou a poder da raíña Dona Urraca e alí mantivo preso durante varios días ao arcebispo Diego Xelmírez no ano 1121. Destruído polos Irmandiños, reconstruíuno o conde de Altamira. Tan só queda en pé a torre da homenaxe datada no século XV. Tamén destaca o Pazo de Paizás e a igrexa parroquial.
Nesta parroquia formouse a Banda de música de Cira, en activo entre 1850 e 1971.
Centímetro
O centímetro é unha unidade de lonxitude, equivalente á centésima parte dun metro.
Trátase dunha unidade de lonxitude derivada no Sistema Internacional de Unidades, ao mesmo tempo que é a unidade de lonxitude básica no Sistema Cegesimal de Unidades.
Esporanxio
miniatura|Esporanxio dunha [[briófita ou musgo.]] O esporanxio é a estrutura das plantas, fungos ou algas que produce e contén as esporas. Atópanse esporanxios nas anxiospermas, ximnospermas, fieitos e os seus parentes, nas briófitas, algas e fungos.
Nos fieitos, os esporanxios poden estar recubertos por indusios.
Cortegada, Silleda
Santa María de Cortegada é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o IGE de 2011 tiña 273 habitantes (143 mulleres e 130 homes), distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 375 habitantes.
Historia e patrimonio
Destacan os gravados rupestres de Pena Longa e do Castro do Cura no lugar de Cardigonde. No lugar de Camporrapado tivo lugar unha feira o día 24 de cada mes.
En canto á arquitectura, destacan a igrexa de Santa María, do século XVI; e as capelas de Santa Lucía en Framiñan, dos Aflixidos en Camporrapado, de 1812; e de San Brais, na Casa dos Chaos, no lugar do mesmo nome.
Nesta parroquia naceron o político Antón Alonso Ríos e o médico Alfredo Ramos López, ambos no lugar de Camporrapado. Ademais, ten lugar a Festa da Paella, iniciando as festas parroquiais.
Quickstep
Quickstep é un estilo de baile de salón que se orixinou en torno a 1920 en Inglaterra dunha combinación de Foxtrot, Charleston, Shag, Peabody e One Step. Estandarizouse en 1927. É un baile moi rápido, lixeiro e dinámico que inclúe brincos.
Volta ciclista a Galicia
Outros ilustres participantes na carreira foron Lance Armstrong (gañador dunha etapa na edición de 1992), Claudio Chiappucci (segundo da clasificación xeral en 1994), Pedro Delgado, Paolo Bettini (gañador dunha etapa na edición de 1999), Laurent Jalabert (terceiro da clasificación xeral en 1996), Gianni Bugno (gañador dunha etapa na edición de 1993) etc.
A proba desapareceu no calendario do ciclismo profesional trala edición do ano 2000, pero a Volta a Galicia renaceu en 2002 para ciclistas afeccionados, cun formato de 5 etapas que logo foi reducido a 3, disputándose sempre no mes de setembro.
Xerseis
No caso da Volta a Galicia, estes son os xerseis que distinguen ós líderes das distintas clasificacións:
Palmarés
200px|miniatura|dereita|[[Miguel Indurain, gañador en 1995, durante o XXI Criterium Ciutat de L'Hospitalet.]] 200px|miniatura|dereita|[[Andrew Hampsten, gañador en 1993, no Tour de France 1993.]]
Private Life (filme de 2018)
Private Life é un filme estadounidense de 2018 escrito e dirixido por Tamara Jenkins. Está protagonizado por Paul Giamatti, Kathryn Hahn, Kayli Carter, Molly Shannon, John Carroll Lynch, Desmin Borges e Denis O'Hare. O filme céntrase na historia de Richard e Rachel, unha parella de escritores de mediana idade que tentan desesperadamente ter un fillo por tódolos medios posibles.
Galería de imaxes do río Avia
O río Avia é un afluente do río Miño. Nace na serra do Suído a 880 m., no lugar de Fonte Avia (pertencente á parroquia de Nieva, concello de Avión). Deseboca en Ribadavia, tras percorrer un total de 36,7 Km.
Billar
miniatura|dereita|250px|Mesa de billar. O billar é un deporte que se practica nunha mesa con taboleiro de lousa tapizada, sobre o cal pode rodar un número variable de bólas, confinadas sobre a súa superficie mediante taboleiros perimetrais recubertos na parte de contacto coas bólas por bandas de material elástico. Tivo a carta olímpica para as olimpíadas do 2004, aínda que non chegou a ser incluído nelas.
Antecedentes históricos
O billar, que dende comezos do século XVI constitúe un verdadeiro e luxoso moble destinado ao entretemento doméstico, derívase dos diferentes xogos de bólas que estiveron en uso dende tempos remotos. Parece ser de invención francesa, xa usado, aínda que de xeito primitivo, nos últimos séculos da Idade Media. En canto ao valor artístico da mesa de billar, foi evolucionando, seguindo as variantes de estilo dende o Renacemento e os caprichos do gusto, ao igual que calquera moble de salón ou gabinete. O nome venlle dos tacos ou punteiros que serven para empurrar as bolas de marfil, os cales se chamaban billard en Francia. Deles, pasou o nome a todo o xogo e de aquí á mesa que serve para o mesmo, que sempre ten que ser robusta e pesada para evitar que se curve ou perda o equilibrio.
Amar en tiempos revueltos
Amar en tiempos revueltos foi unha telenovela ambientada na época da guerra civil española e nos primeiros anos do franquismo. Está inspirada pola serie de TV3 Temps de Silenci, producida tamén por Diagonal TV. Empezou a emitirse en La 1 diariamente desde o 27 de setembro de 2005 e durante sete anos permaneceu en emisión ata o 16 de novembro de 2012.
A primeira tempada ambientábase nos sucesos que ocorreron entre os anos 1936 e 1945. A segunda tempada comprende o período de 1945 a 1948. A terceira comeza no verán de 1948, a cuarta transcorre a partir de 1950 e a quinta tempada comeza o 1 de abril de 1952. A sexta tempada ten lugar durante os anos 1954 e 1955 e a sétima tempada comeza en xullo de 1956 e esténdese ata o ano 1957.
En 2012, a produtora Diagonal TV rompeu o acordo que mantiña con Televisión Española. Este feito provocou que a serie orixinal finalizase en TVE e que se crease un spin off titulado Amar es para siempre, que iniciou a súa emisión o 14 de xaneiro de 2013 na cadea privada Antena 3.
Ilan Ramon
Ilan Ramon (אילן רמון, pronunciado ), nado en Ramat Gan o 20 de xuño de 1954 e finado en Texas o 1 de febreiro de 2003, foi un coronel da Forza Aérea Israelí e astronauta da NASA.
Ramon foi especialista de carga no transbordador espacial STS-107, a misión do Columbia, na cal faleceu xunto a outros seis membros da tripulación durante o accidente de re-entrada na atmosfera terrestre. Tralo accidente foi condecorado a título póstumo nos Estados Unidos de América coa medalla de honra no espazo do Congreso.
Primeiros anos
Ao nacer recibiu o nome de Ilan Wolferman. A pesar de nacer en Ramat Gan, Ilan pasou a súa infancia en Beersheba onde residían os seus pais. O seu pai, Eliezer Wolferman (1923–2006), era un xudeu alemán que logrou escapar da persecución nazi xunto a súa familia en 1935. A súa nai, Tonia (1929–2003), e a súa avoa eran orixinarias de Polonia e lograron sobrevivir ao Holocausto, tras pasar polo campo de concentración de Auschwitz. Emigraron a Israel en 1949. O seu nome, Ilan, significa "árbore" en hebreo. Mudou o seu apelido Wolferman cando se uniu á Forza Aérea de Israel.
Ramon graduouse do instituto en 1972. En 1974 obtivo o título de piloto de combate na Escola de Voo da Forza Aérea Israelí. En 1987, obtivo o seu título de enxeñeiro electrónico e da computación pola Universidade de Tel Aviv.
Servizo e vida militar
miniatura|350px|O [[F-16 Fighting Falcon|F-16A Netz 243 que pilotou Ilan Ramon na Operación Ópera]] Ilan Ramon alcanzou o rango de coronel (aluf mishne) e de piloto de combate da Forza Aérea Israelí, con miles de horas de experiencia en voo. Entre 1974 e 1976 participou nos adestramentos básicos e operacións co A-4 Skyhawk. Entre 1976 e 1980 pilotou o Mirage III-C. En 1980, como parte do equipo de establecemento do primeiro escuadrón de F-16 Fighting Falcon no seu país, participou nun curso de adestramento na Base Aérea de Hill en Utah. Entre 1981 e 1983, serviu como comandante do escuadrón B dos cazas F-16.
En 1981 foi o piloto máis novo en participar na Operación Ópera, o ataque israelí contra o reactor nuclear Osiraq en Iraq, que estaba aínda en construción. As instalacións quedaron destruídas, nun ataque no que morreron dez soldados iraquís e un investigador francés.
Tras asistir á Universidade de Tel Aviv, Ramon serviu no escuadrón 119 do exército do seu país, pilotando o F-4 Phantom (1988–90). Durante 1990, asistiu ao curso de comandantes de escuadrón. Entre 1990 e 1992, comandou o escuadrón 117, pilotando o caza F-16. En 1994, foi ascendido ao rango de coronel e nomeado director do Departamento de Operacións de Requirimentos para o Desenvolvemento e Adquisición de Armas, onde permaneceu ata ata 1998.
Estación de Altsasu
A estación de Altsasu é unha estación de tren de Adif situada na localidade de Altsasu, en Navarra. É a principal estación do municipio e un importante nó ferroviario da rede. Dispón de servizos de longa e media distancia operados por Renfe. Cumpre tamén funcións loxísticas.
Ilan Ramon
Servizo e vida militar
Ramon acumulou máis de 3 000 horas de voo nos A-4, Mirage III-C, e F-4, e máis de 1 000 horas no F-16. Tamén serviu na guerra do Yom Kippur e na Operación Paz para Galilea.
Estación de Altsasu
Situación ferroviaria
É unha estación de bifurcación situada a 533,83 metros de altitude, que forma parte das seguintes liñas férreas:
Ilan Ramon
Adestramentos en terra
En 1997, Ramon foi escollido como especialista de carga. Recibiu adestramento para unha misión do transbordador espacial cunha carga que incluía unha cámara multiespectral para o rexistro de aerosois en zonas desérticas. En xulio de 1998 comezou o adestramento no Centro Espacial Johnson en Houston, onde permaneceu ata 2003. Participou na misión STS-107 e rexistrou 15 días, 22 horas e 20 minutos no espazo.
Misión STS-107 do transbordador espacial Columbia
dereita|miniatura|Ramon abordo do Columbia o 26 de xaneiro de 2003 A misión STS-107 do transbordador espacial Columbia desenvolveuse entre os días 16 de xaneiro e 1 de febreiro de 2003. Estivo adicada á ciencia e a investigación, e os seus tripulantes traballaron 24 horas ao día, en dúas quendas, nas que os astronautas lograron realizar aproximadamente 80 experimentos.
Estación de Altsasu
A estación
Atópase ao oeste da localidade. Como outras estaciones nó o edificio de viaxeiros parece unha illa atrapada entre a considerable praia de vías que se estende a cada un dos seus costados. En total dúas plataformas laterais e dúas centrais dan acceso a seis vías (vías 1, 2, 3, 12, 14 e 16). O resto, as vías 5, 7, 9, 11, 13 e 15 por unha banda e 18, 20, 22, 24, 26, 28, 30 polo outro, son vías de apartado ou con funcións loxísticas usadas frecuentemente por trens de mercadorías. Completan a praia outras sete vías máis que son vías mortas.
Ilan Ramon
Misión STS-107 do transbordador espacial Columbia
Aínda que Ramon se consideraba un xudeu secular, semella que seguiu as observancias xudías mentres estivo no espazo. Nunha entrevista afirmou:
Estación de Altsasu
Longa distancia
Actualizado a 26 de xuño de 2016.
Ilan Ramon
Misión STS-107 do transbordador espacial Columbia
Foi tamén o primeiro astronauta que pediu ter comida kosher. Tamén pediu consello a un rabino sobre como seguir as observacións do shabbat no espazo, xa que o período entre os amañeceres na órbita é de aproximadamente 90 minutos. Este feito foi mencionado coa frase Xerusalén temos un problema no discurso que o rabino Konikov deu o 7 de febreiro de 2003 no Kennedy Space Center Memorial tras o accidente do Columbia.
Estación de Altsasu
Media distancia
Actualizado a 26 de xuño de 2016.
Ilan Ramon
Misión STS-107 do transbordador espacial Columbia
A misión STS-107 rematou de xeito abrupto cando o Columbia sufriu o accidente de reentrada na atmosfera terrestre e a súa tripulación morreu a tan só 16 minutos da hora de aterraxe establecida.
Diario
37 páxinas do diario que Ramon escribiu mentres estivo no espazo sobreviviron ao accidente e foron devoltas a súa viúva, Rona, quen compartiu un fragmento co público israelí nunha mostra no Museo de Israel en Xerusalén. Na mostra tan só se expuxeron dúas páxinas, unha contiña notas de Ilan, mentres que a outra era unha copia da oración Kiddush O curador Yigal Zalmona dixo que o diario fora restaurado parcialmente nun ano, e que precisaba de catro máis, para que os forenses descifraran o 80% do texto. Zalmona afirmou: {{cita|O diario sobreviviu ao extremo calor da explosión, ao frío extremo da atmosfera e despois "foi atacado por microorganismos e insectos. E case un milagre que sobrevivira – é incrible. Non hai 'explicación racional' de como foi recuperado mentres que a maior parte do transbordador non." Ramon escribiu na súa última entrada no diario: {{cita|Hoxe é o primeiro día que sinto que realmente estou vivindo no espazo. Convertinme nun home que vive e traballa no espazo.}}
O diario esta escrito en tinta negra e lapis e abrangue os primeiros seis días da misión. Os papeis permaneceron de cor branca a pesar de estar expostos a altas velocidades a 60 km sobre a Terra, cando deberían ter ardido.
Familia
Ilan Ramon estaba casado e tiña catro fillos coa súa muller Rona. Todos eles estaban na Florida cando ocorreu o accidente.
Assaf Ramon
O seu fillo máis vello, Assaf Ramon, morreu aos 21 anos durante un exercicio de adestramento en voo nun F-16A, 3 meses despois de graduarse na escola de voo da Forza Aérea de Israel como o primeiro da súa promoción. Foi ascendido ao rango de capitán de xeito póstumo.
Febre das trincheiras
A febre das trincheiras ou febre quintana é unha doenza infecciosa bacteriana moderadamente grave transmitida polo piollo do corpo (Pediculus humanus humanus). A enfermidade é causada pola bacteria Bartonella quintana (antes chamada Rickettsia quintana e Rochalimea quintana), que se encontra na parede estomacal do piollo do corpo (os piollos da cabeza non a transmiten). Outros nomes da febre das trincheiras son febre de Wolhynia, febre da tibia, febre do Mosa, enfermidade de His, enfermidade de His–Werner (polos médicos Wilhelm His, Jr. e Heinrich Werner) e febre quintana urbana.
Patoloxía e transmisión
Bartonella quintana é transmitida por contaminación dunha abrasión da pel ou unha picadura de piollo con feces dun piollo do corpo (Pediculus humanus humanus). Tamén hai informes de que unha picadura dun piollo infectado pode transmitir directamente a infección.
Síntomas
A doenza é clasicamente unha febre que se presenta cada cinco días recorrente, que raramente ten un curso continuo. O período de incubación é relativamente longo, dunhas dúas semanas. O inicio dos síntomas é xeralmente repentino, con febre alta, dor de cabeza grave, dor ao mover os ollos, mialxia nos músculos das pernas e costas, e frecuentemente hiperestesia na zona das tibias (aumento da sensibilidade). A febre inicial vai xeralmente seguida en poucos días por un aumento curto e único, pero pode haber moitos episodios recorrentes entre períodos sen febre. O síntoma máis constante é dor nas pernas. A recuperación leva un mes ou máis. Os casos mortais son raros, pero nuns poucos casos "a febre persistente podería levar a un fallo cardíaco". As secuelas poden ser neurastenia, trastornos cardíacos e mialxia.
Diagnóstico
Para obter un diagnóstico médico definitivo utilízanse probas serolóxicas, concretamente a proba de Weil-Felix. A maioría das probas serolóxicas só teñen éxito despois dun certo período de tempo despois do inicio dos síntomas (xeralmente unha semana). A lista do diagnóstico diferencial con outras doenzas parecidas inclúe o tifo, ehrlichiose, leptospirose, enfermidade de Lyme e exantemas causados por virus (sarampelo ou rubéola).
Tratamento
Os antibióticos que normalmente se usan son os do grupo das tetraciclinas (doxiciclina, tetraciclina). O cloranfenicol é unha alternativa que se recomenda en circunstancias que fan que o uso de derivados da tetraciclina non sexa recomendable, como as disfuncións hepáticas graves, deficiencias renais, ou en nenos de menos de nove anos e en mulleres preñadas. O fármaco debe administrarse durante de sete a dez días.
Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici
Está situado na parte central dos Pireneos repartido entre catro comarcas pirenaicas: a Alta Ribagorça, o Pallars Sobirà, o Pallars Jussà e o Val de Arán, na provincia de Lleida, abarcando, no seu parte central, territorio dos termos municipais de Espot e La Vall de Boí.
Presenta dúas áreas: a oriental, de clima continental e regada polos afluentes do Noguera Pallaresa, que alimentan o lago de Sant Maurici, e a occidental (Aigüestortes), de clima atlántico de alta montaña e bañada polos tributarios do Noguera Ribagorzana.
A xeografía do parque é de alta montaña porque gran parte do territorio excede os 1.000 msnm, con picos que superan os 3.000 msnm. Abundan os lagos de orixe glaciar cuaternario. Destacan, entre todos, dous vales: ao oeste o val do río San Nicolás, cos seus característicos prados e meandros dos que provén o nome de "Aigüestortes" (augas tortuosas). Ao leste o val de río Escrita co lago de Sant Maurici.