cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Normativa reintegracionista do galego
Principais diferenzas entre a normativa reintegracionista e a oficial
A seguir estabelécense algunhas das diferenzas máis salientábeis:
Ronan O'Gara
Ronan John Ross O'Gara, nado o 7 de marzo de 1977 en San Diego (California), é un xogador de rugby irlandés que xoga no posto de apertura no Munster Rugby e na Selección de rugby de Irlanda. É o máximo anotador da historia de Munster e Irlanda, tamén xogou cos British and Irish Lions.
Traxectoria
Ronan O'Gara naceu en San Diego, onde seu pai Fergal traballaba como mestre de microbioloxía, e que foi tamén xogador do equipo da UCG en Connacht. Estudou no Presentation Brothers College de Cork e gañou unha medalla da Junior Cup en 1992 e outra na Senior Cup en 1995. Xogou no UCC e gañou unha medalla do All-Ireland Under-20 en 1996.
Lieuron
Lieuron (en Luzron) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Ronan O'Gara
Munster
Xogou no equipo de Munster que gañou o título da Heineken Cup 2006. O 20 de maio de 2006, O'Gara pateou 13 puntos na histórica final do equipo irlandés que supuxo o seu primeiro título da Heineken Cup ante Biarritz Olympique no Millennium Stadium de Cardiff.
O 21 de outubro de 2006, O'Gara tirou un penalty no último minuto que lle deu a vitoria a Munster por 21-19 ante Leicester Tigers na primeira volta da fase de grupos da Heineken Cup en Welford Road.
Formou parte do equipo de Munster que gañou a Heineken Cup 2008. O 19 de xaneiro do 2008, O'Gara liderou a Munster na súa vitoria fronte aos London Wasps no seu partido final da fase de grupos da Heineken Cup 2008, pasando a cuartos de final como primeiro do seu grupo (6º do total de clasificados), o que supuxo a súa presenza nos cuartos de final por décima tempada consecutiva. O 24 de maio de 2008, O'Gara gañou a súa segunda medalla de campión da Heineken Cup ao anotar 11 puntos na final contra o Stade Toulousain, novamente no Millennium Stadium de Cardiff por 16-13.
O'Gara anotou un penalty na vitoria fronte ao US Montauban no primeiro partido da Heineken Cup 2008-09, e o primeiro partido da Heineken Cup no novo Thomond Park. O 13 de decembro de 2008, O'Gara converteuse no primeiro e único xogador en superar os 1000 puntos na Heineken Cup cando anotou a conversión fronte ao Clermont Auvergne e pasar de 999 puntos a 1001.
Polas súas calidades tácticas é considerado un dos mellores aperturas do mundo. A súa defensa e o seu individualismo foron cuestionados no pasado. O 3 de febreiro do 2009 bateu o récord de puntos totais da Heineken Cup (1017) en 81 partidos. Tamén bateu o récord de tiros a paus con 359. Converteuse no máximo anotador do Munster, anotando 1725 puntos ata o 3 de febreiro de 2009.
Irlanda
Foi seleccionado por primeira vez para un partido do Seis Nacións en febreiro do 2000 nun partido que enfrontou a Irlanda e a Escocia. O'Gara anotou tódolos puntos de Irlanda na súa vitoria 18-9 fronte a Australia en Lansdowne Road nos Autumn Tests do 2002. Formou parte do equipo nacional irlandés na Copa do Mundo de Rugby 2003.
O'Gara anotou tódolos puntos de Irlanda na súa vitoria por 17-12 fronte aos Springboks en Lansdowne Road o 13 de novembro do 2004. Dúas semanas despois pateou un drop no último minuto que lle deu a vitoria a Irlanda fronte a Arxentina por 21-19. Como no test fronte aos Springboks, O'Gara anotou tódolos puntos de Irlanda. Foi nomeado man-of-the-match nos dous partidos e no 2004 foi nomeado deportista do ano pola RTE.
No 2006 O'Gara superou como máximo anotador de Irlanda a David Humphreys. Esa mesma tempada gañou con Irlanda a Tripla Coroa no Seis Nacións 2006.
O 11 de febreiro do 2007, O'Gara anotou os primeiros puntos no primeiro ensaio internacional en Croke Park na derrota fronte a Francia no Seis Nacións 2006. O 10 de marzo de 2007, O'Gara volveu anotar tódolos puntos de Irlanda na vitoria fronte a Escocia por 19-18 en Murrayfield, Edimburgo, que supuxo a consecución da Tripla Coroa. Formou parte do equipo de Irlanda na Copa do Mundo de Rugby 2007.
O 9 de febreiro de 2008 converteuse no oitavo xogador na historia que superou os 800 puntos, superando a marca na derrota de Irlanda fronte a Francia no Seis Nacións. O 11 de marzo de 2008 foi nomeado capitán da súa selección por primeira vez na súa carreira, liderando o equipo no Seis Nacións fronte a Inglaterra en Twickenham.
O 14 de marzo de 2009 superou a Johnny Wilkinson e converteuse no máximo anotador do Torneo das Seis Nacións. No 2009 anotou un drop para vencer a Gales que supuxo ademais a consecución do primeiro Grand Slam en 61 anos para Irlanda. Esa foi a cuarta Tripla Coroa que conseguiu coa súa selección.
British and Irish Lions
Foi convocado nas xiras dos British and Irish Lions de 2001 en Australia e 2005 en Nova Zelandia, mais non xogou en ningún dos partidos desas xiras.
O 21 de abril do 2009 foi convocado polos British and Irish Lions para a súa xira dese mesmo ano por Suráfrica. O 30 de maio do 2009, O'Gara anotou 22 puntos incluído un ensaio no partido inaugural da xira dos Lions en Suráfrica fronte ao Royal XV.
Outros datos
No 2008 publicou "Ronan O'Gara: My Autobiography". Foi escrita en colaboración con Denis Walsh, da edición irlandesa do The Sunday Times.
Departamento de Goudiry
Os seus arrondissements son:
Provincia de Van
300px|miniatura|Localización da provincia de Van
Gottfried Wilhelm Leibniz
Gottfried Wilhelm von Leibniz, nado en Leipzig o 1 de xullo de 1646 e finado en Hannover o 14 de novembro de 1716, foi un polímata filósofo, científico, matemático, diplomático e bibliotecario alemán, un dos grandes pensadores dos séculos XVII e XVIII, e recoñéceselle como o «último xenio universal», isto é, a última persoa que puido formarse suficientemente en todos os campos do coñecemento; despois xa só houbo especialistas. Realizou profundas e importantes contribucións nas áreas da metafísica, epistemoloxía, lóxica, filosofía da relixión, así como na matemática, física, xeoloxía, xurisprudencia e historia. Incluso Denis Diderot, o filósofo deísta francés do século século XVIII, cuxas opinións non poderían estar en maior oposición ás de Leibniz, non podía evitar sentirse sobrecollido ante os seus logros, e escribiu na Encyclopédie: «Quizais nunca haxa un home que lese tanto, estudado tanto, meditado máis e escrito máis que Leibniz… O que elaborou sobre o mundo, sobre Deus, a natureza e a alma é da máis sublime elocuencia. Se as súas ideas fosen expresadas co olfacto de Platón, o filósofo de Leipzig non cedería en nada ao filósofo de Atenas».
Provincia de Van
Van é unha das 81 provincias de Turquía, situada no leste, entre o lago Van e a fronteira iraniana. Ten unha superficie de 19.069 km² e unha poboación de 1.012.707 habitantes (2006). A maior parte da poboación é kurda. A súa capital é Van.
Gottfried Wilhelm Leibniz
De feito, o ton de Diderot é case de desesperanza noutra observación, que contén igualmente moita verdade: «Cando un compara os seus talentos cos de Leibniz, un ten a tentación de tirar todos os seus libros e ir morrer silenciosamente na escuridade dalgún recuncho esquecido». A reverencia de Diderot contrasta cos ataques que outro importante filósofo, Voltaire, lanzaría contra o pensamento filosófico de Leibniz, consecuencia do aprecio que sentía por Newton  e do desprezo que sentía polo optimismo en que desembocaba o seu sistema filosófico. A pesar de recoñecer a vastedade da obra deste, Voltaire sostiña que en toda ela non había nada útil que fose orixinal, nin nada orixinal que non fose absurdo e risible.
Provincia de Van
As provincias coas que limita son Bitlis polo oeste, Siirt polo suroeste, Şırnak e Hakkari polo sur, e Ağrı polo norte.
Gottfried Wilhelm Leibniz
Ocupa un lugar igualmente importante tanto na historia da filosofía como na da matemática. De maneira independente ao traballo de Newton (quen o desenvolvera 10 anos antes pero non o publicara debido ao seu trauma pola crítica que unha vez lle fixera Robert Hooke) desenvolveu o cálculo infinitesimal e a súa notación que é a que se emprega desde entón. Tamén inventou o sistema binario, fundamento virtual de todas as arquitecturas das computadoras actuais. Foi un dos primeiros intelectuais europeos que recoñeceron o valor e a importancia do pensamento chinés e de China como potencia desde todos os puntos de vista.
Redondeláns Adiante
Redondeláns Adiante (A.D.I.A.N.T.E.) é unha formación política de carácter municipalista, independente, nacionalista e progresista, que focaliza o seu ámbito de actuación no concello pontevedrés de Redondela. Actualmente atópase integrado no Partido Galeguista. O seu líder é Alejandro Bastos Fernando.
Corbera d'Ebre
Corbera d'Ebre é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Terra Alta. É un dos 12 concellos que comprende a rexión vinícola da Denominación de Orixe española Terra Alta.
Redondeláns Adiante
Historia
Redondeláns Adiante foi inscrito no rexistro de partidos do Ministerio do Interior de España o 11 de marzo de 2003. Ese mesmo ano alcanzou dous edís nas eleccións municipais de 2003. No ano 2005 o partido pasou a formar parte do Partido Galeguista. Nas eleccións municipais do ano 2007 volveu repetir resultado, mantendo os mesmos dous escanos. Nos comicios de 2011, porén, non conseguiu ningún escano ao obteren só 631 votos e o 6,82%.
Provincia de Van
Distritos
300px|miniatura|Distritos de Van. A provincia de Van está dividida en doce distritos:
Gottfried Wilhelm Leibniz
René Descartes, Baruch de Spinoza e Leibniz integran a terna dos tres grandes racionalistas do século XVII. A súa filosofía vincúlase tamén coa tradición escolástica e anticipa a lóxica moderna e a filosofía analítica. Leibniz fixo así mesmo contribucións á tecnoloxía e anticipou nocións que apareceron moito máis tarde en bioloxía, medicina, xeoloxía, teoría da probabilidade, psicoloxía, enxeñería e ciencias da computación. As súas contribucións a esta vasta lista de temas recóllese en diarios e en decenas de miles de cartas e manuscritos inéditos. Ata o momento, non se realizou unha edición completa dos seus escritos, e por iso non é posible aínda facer un reconto integral dos seus logros.
Redondeláns Adiante
Historia
A súa sede está en Chapela.
Corbera d'Ebre
Guerra Civil
A vila do mesmo nome foi totalmente destruída na Guerra Civil Española durante a Batalla do Ebro (25 de xullo-16 de novembro de 1938) e aínda que a parte baixa da vila reconstruíuse, a parte superior, coñecido como Poble Vell (Cidade Vella), incluíndo a antiga igrexa no outeiro, conservouse como recordatorio.
A vila conta cun dos cinco centros de información que dirixe COMEBE, un consorcio público, entre os que se atopa a Generalitat de Catalunya, que fundouse en 2001 para recuperar a memoria histórica das zonas nas que se desenvolveron os 115 días de duración da Batalla do Ebro, a batalla máis longa, sanguenta e decisiva da Guerra Civil Española. O Centre d'interpretació de la batalla de l'Ebre (Centro de Información da Batalla do Ebro) ten camiños marcados nun circuíto pola zona.
Gottfried Wilhelm Leibniz
Acredítaselle a creación do termo "función" (1694), que usou para describir unha cantidade relacionada cunha curva, como por exemplo a inclinación dunha curva ou un punto calquera dunha curva. En xeral, xunto con Newton, considérase a Leibniz como protagonista do desenvolvemento do cálculo moderno; en particular polo seu desenvolvemento do cálculo Integral e da regra do produto.
Corbera d'Ebre
Guerra Civil
A finais de marzo de 1938, tras a Ofensiva de Aragón, a Brigada Lincoln-Washington, parte da 35ª División retirouse de Belchite, onde perderan 400 homes dun total de 500, acamparan na zona de Corbera. Non obstante, descoñecían que a cidade estaba en mans dos franquistas desde o mediodía do 2 de abril, e varios brigadistas estadounidenses dos batallóns Lincoln e Washington das Brigadas Internacionais que pasaban por alí foron capturados e executados, incluído o comandante do Batallón, Major Merriman, e o seu segundo ao mando, David Doran..
Gottfried Wilhelm Leibniz
Demostrou xenialidade tamén nos campos da lei, relixión, política, historia, literatura, lóxica, metafísica e filosofía. Foi o primeiro en comprender que a anatomía da lóxica -as leis do pensamento- é un asunto de análise combinatoria. Na súa visión da existencia dunha “característica universal”, Leibniz atopábase dous séculos por diante, no que concirne á matemática e á lóxica. A unión nun único cerebro, da máis alta habilidade en dous amplos dominios do pensamento matemático, o analítico e o combinatorio, ou o continuo e o descontinuo, non ten precedentes nin antes nin despois de Leibniz. Foi o único home na historia da matemática, que tivo estas dúas calidades de pensamento nun grao superlativo.
Corbera d'Ebre
Guerra Civil
O posto de Merriman como comandante do Batallón tomouno Milt Wolff, o último comandante do Batallón Lincoln da XV Brigada Internacional. Reagrupáronse nas beiras do Ebro para participar na ofensiva do Ebro, aumentando paulatinamente o seu número a uns 700 homes, entre eles tropas españolas.
Gottfried Wilhelm Leibniz
Primeiros anos
Gottfried Leibniz naceu o 1 de xullo de 1646, cara ao final da Guerra dos Trinta Anos, en Leipzig, Saxonia, fillo de Friedrich Leibniz e Catharina Schmuck.
Friedrich anotou no seu diario familiar:
Corbera d'Ebre
Guerra Civil
Despois de fortes combates na zona, e de grandes perdas, a principios de setembro, o batallón Lincoln estaba de volta nas proximidades de Corbera, só para retirarse da rexión a finais do mes, tras o anuncio do 21 de setembro do Presidente do Goberno de España, Juan Negrín, ante a Liga de Nacións en Xenebra, da súa decisión de retirar unilateralmente todas as tropas internacionais do Exército Republicano.
A vila tamén conta cun museo con artefactos e recordos da Guerra Civil.
Gottfried Wilhelm Leibniz
Primeiros anos
O pai de Leibniz fora profesor universitario de filosofía moral na Universidade de Leipzig e pertencía a unha familia que servira ao goberno saxón durante tres xeracións, seu pai morreu cando Leibniz contaba con seis anos. O neno herdou máis tarde a biblioteca persoal do seu pai. A partir dos sete anos tivo libre acceso a ela. Mentres que o traballo escolar de Leibniz limitábase en gran medida ao estudo dun pequeno canon de autoridades, a biblioteca do seu pai permitiulle estudar unha ampla variedade de obras filosóficas e teolóxicas avanzadas, que doutro xeito non podería ler ata os seus anos universitarios. Comezou a dar mostras da súa precocidade moi pronto, sendo capaz de compor poemas en latín con tan só oito anos, O acceso á biblioteca do seu pai, escrita en gran parte en latín, tamén lle permitiu dominar a lingua latina, que alcanzou á idade de 12 anos, idade a que comezou a introducirse na lóxica aristotélica a través da filosofía escolástica. Aos 13 anos compuxo 300 hexámetros de verso latino nunha soa mañá para un acto especial na escola.
A Insua, San Pantaleón das Viñas, Paderne
A Insua é un lugar da parroquia de San Pantaleón das Viñas no concello coruñés de Paderne da comarca de Betanzos. Tiña 234 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 111 eran homes e 123 eran mulleres. É o lugar máis poboado do concello de Paderne.
Gottfried Wilhelm Leibniz
Primeiros anos
En abril de 1661, á idade de 14 anos, matriculouse na antiga universidade do seu pai e licenciouse en filosofía en decembro de 1662. Defendeu o seu Disputatio Metaphysica de Principio Individui (Discurso metafísico sobre o principio do individuo), que trataba do principio de individuación, o 9 de xuño de 1663. Leibniz obtivo o seu mestría en filosofía o 7 de febreiro de 1664. En decembro de 1664 publicou e defendeu unha disertación Specimen Quaestionum Philosophicarum ex Xure collectarum (Exemplar de cuestións filosóficas recollidas de dereito), defendendo unha relación tanto teórica como pedagóxica entre a filosofía e o dereito. Tras un ano de estudos xurídicos, licenciouse en dereito o 28 de setembro de 1665. A súa tese titulouse De conditionibus (En Condicións).
A Insua, San Pantaleón das Viñas, Paderne
A Ponte do Pedrido, unha das construcións civís máis emblemáticas de Galicia, ten un dos seus extremos neste lugar.
Gottfried Wilhelm Leibniz
Primeiros anos
A principios de 1666, á idade de 19 anos, Leibniz escribiu o seu primeiro libro, De Arte Combinatoria (Sobre a Arte Combinatoria), cuxa primeira parte foi tamén a súa tese de habilitación en filosofía, que defendeu en marzo de 1666. De Arte Combinatoria estaba inspirado en Ars Magna de Ramon Llull e contiña unha proba da existencia de Deus, en forma xeométrica, baseada no argumento do movemento.
O seu seguinte obxectivo era obter a licenza e o doutoramento en dereito, que normalmente requirían tres anos de estudo. En 1666, a Universidade de Leipzig rexeitou a solicitude de doutoramento de Leibniz e negouse a concederlle o doutoramento en dereito, moi probablemente debido á súa relativa mocidade. Posteriormente, Leibniz abanduou Leipzig.
Leibniz matriculouse entón na Universidade de Altdorf e presentou rapidamente unha tese, na que probablemente estivera traballando antes en Leipzig. O título da súa tese foi Disputatio Inauguralis de Casibus Perplexis in Jure (Disputa Inaugural sobre Casos Xurídicos Ambiguos). Leibniz obtivo a súa licenza para exercer a avogacía e o seu doutoramento en Dereito en novembro de 1666. A continuación rexeitou a oferta dun nomeamento académico en Altdorf, alegando que "os meus pensamentos estaban orientados nunha dirección totalmente distinta" e entrou ao servizo do arcebispo elector de Maguncia coma diplomático.
Neste cargo diplomático foi enviado a París para disuadir a Luís XIV da súa empresa de invadir o Sacro Imperio Romano Xermánico, pese a fracasar na súa misión permaneceu en París cinco anos.
De adulto, Leibniz presentábase a miúdo como "Gottfried von Leibniz". Moitas edicións póstumas dos seus escritos presentaban o seu nome na portada como "Freiherr G. W. von Leibniz". Con todo, non se atopou ningún documento de ningún goberno contemporáneo no que conste o seu nomeamento a calquera forma de nobreza.
1666–1676
miniatura|upright|Gravado de Gottfried Wilhelm LeibnizO primeiro posto de Leibniz foi como secretario asalariado dunha sociedade alquímica en Nürnberg. Naquela época sabía bastante pouco sobre o tema, pero presentábase como un profundo erudito. Pronto coñeceu a Johann Christian von Boyneburg (1622-1672), o primeiro ministro destituído do elector de Maguncia, Johann Philipp von Schönborn. Von Boyneburg contratou a Leibniz como axudante, e pouco despois reconciliouse co elector e presentoulle a Leibniz. Leibniz dedicou entón un ensaio sobre dereito ao elector coa esperanza de obter emprego. A estrataxema funcionou; o elector pediu a Leibniz que lle axudase a redactar de novo o código legal do electorado. En 1669, Leibniz foi nomeado asesor do Tribunal de Apelación. Aínda que von Boyneburg morreu a finais de 1672, Leibniz permaneceu baixo o emprego da súa viúva ata que esta o despediu en 1674.
Von Boyneburg fixo moito por promover a reputación de Leibniz, e os memorandos e cartas deste empezaron a atraer unha atención favorable. Tras o seu servizo ao príncipe elector, Leibniz pasou a desempeñar un papel diplomático. Publicou un ensaio, baixo o pseudónimo dun nobre polaco ficticio, no que avogaba (sen éxito) polo candidato alemán á coroa polaca. Durante a idade adulta de Leibniz, a principal forza da xeopolítica europea foi a ambición de Luís XIV de Francia, apoiada polo poderío militar e económico francés. Mentres tanto, a Guerra dos Trinta Anos deixara á Europa de fala alemá exhausta, fragmentada e economicamente atrasada. Leibniz propuxo protexer á Europa de fala alemá distraendo a Luís da seguinte maneira: Francia sería convidada a tomar Exipto como trampolín cara a unha eventual conquista das Indias Orientais Neerlandesas. A cambio, Francia comprometeríase a non molestar a Alemaña nin aos Países Baixos. Este plan obtivo o apoio cauteloso do elector. En 1672, o goberno francés convidou a Leibniz a París para discutilo, pero o plan pronto se viu superado polo estalido da guerra franco-neerlandesa e perdeu relevancia. A invasión errada de Exipto en 1798 pode considerarse unha aplicación tardía e involuntaria do plan de Leibniz, despois de que a supremacía colonial do hemisferio oriental en Europa xa pasara dos holandeses aos británicos.
Leibniz viaxou a París en 1672. Pouco despois de chegar, coñeceu ao físico e matemático holandés Christiaan Huygens e deuse conta de que os seus propios coñecementos de matemáticas e física eran incompletos. Con Huygens como mentor, iniciou un programa de autoestudo que pronto lle levou a realizar importantes contribucións a ambas as materias, incluído o descubrimento da súa versión do cálculo diferencial e integral. Coñeceu a Nicolas Malebranche e Antoine Arnauld, os principais filósofos franceses da época, e estudou os escritos de Descartes e Pascal, tanto inéditos como publicados. Estableceu amizade co matemático alemán, Ehrenfried Walther von Tschirnhaus; co que mantivo correspondencia durante o resto das súas vidas.
[[Ficheiro:Leibnitzrechenmaschine.jpg|miniatura|300px|Réplica da calculadora de pasos de Leibniz no Deutsches Museum. "... está por baixo da dignidade dos homes excelentes perder o seu tempo no cálculo cando calquera campesiño podería facer o traballo coa mesma precisión coa axuda dunha máquina."
- Gottfried Leibniz ]]
A principios de 1673, cando quedou claro que Francia non poñería en práctica a parte do plan exipcio de Leibniz, o elector enviou ao seu sobriño, escoltado por Leibniz, nunha misión afín ao goberno inglés en Londres. Alí Leibniz coñeceu a Henry Oldenburg e John Collins. Reuniuse coa Royal Society onde fixo unha demostración dunha máquina calculadora que deseñara e que levaba construíndo desde 1670. A máquina era capaz de executar as catro operacións básicas (sumar, restar, multiplicar e dividir), e a sociedade non tardou en nomearlle membro externo.
A misión terminou abruptamente cando lles chegou a noticia da morte do elector (12 de febreiro de 1673). Leibniz regresou rapidamente a París e non, como planeara, a Maguncia. A repentina morte dos seus dous mecenas no mesmo inverno fixo que Leibniz tivese que atopar unha nova base para a súa carreira.
Neste sentido, unha invitación de 1669 do duque Xoán Federico de Brunswick para visitar Hannover resultou ser fatídica. Leibniz declinara a invitación, pero comezara a manter correspondencia co duque en 1671. En 1673, o duque ofreceulle o cargo de conselleiro. Leibniz aceptou o cargo de mala gana dous anos máis tarde, cando quedou claro que non atoparía traballo en París, cuxa estimulación intelectual tanto lle gustaba, nin na corte imperial dos Habsburgo..
En 1675 tentou ser admitido na Academia de Ciencias de Francia como membro honorario estranxeiro, pero considerouse que xa había suficientes estranxeiros alí e non lle chegou ningunha invitación. Abandonou París en outubro de 1676.
Labor científica
Na capital francesa desenvolveu unha ampla labor intelectual, na que destaca a invención da súa máquina de calcular capaz de realizar operacións de multiplicación, división e extracción de raíces cadradas, así coma a elaboración das bases do cálculo infinitesimal, este modelo superou ao que fora creado por Pascal. Presentou este invento en encontros da Royal Society en Londres, sendo elixido membro estranxeiro da Sociedade antes da súa volta a París en 1673.
En 1676 foi nomeado bibliotecario do Duque de Hannover, de quen tamén sería conselleiro e historiador da casa ducal. Trala morte da duquesa Sofía Carlota en 1705, coa que fixera unha grande amizade, o seu papel coma conselleiro foi decaendo adicando os seus últimos anos á súa tarefa de historiador e á redacción das súas obras filosóficas máis importantes, que se publicaron postumamente.
O seu legado
En 1676, xa tiña desenvolvidas algunhas fórmulas elementais do cálculo, e tiña descuberto o teorema fundamental do cálculo que só foi publicado o 11 de xullo de 1677, once anos despois da descuberta non publicada de Newton. No período entre 1677 e 1704, o cálculo Leibniziano foi desenvolvido como instrumento de forza real, e doada aplicabilidade no Continente, mentres en Inglaterra, debido á desgana de Newton en dividir as súas descubertas matemáticas, o cálculo continuaba unha curiosidade relativamente non procurada.
Polémica sobre o cálculo diferencial
Entre as moitas achegas que fixo ás matemáticas destaca o cálculo diferencial, que foi descuberto por Leibniz e Isaac Newton de xeito independente. Isto provocou unha longa controversia entre os matemáticos ingleses e os do continente pola autoría deste descubrimento, que levaría ó illamento dos matemáticos británicos durante dous séculos (que seguían a usar a complexa notación usada por Newton) o que lles produciu un notable atraso neste campo. Mentres, os europeos usaron a notación de Leibniz, moito máis sinxela e práctica e que é a que se segue a usar hoxe en día.
Isaac Newton chamaba « fluxion » á notación diferencial, do simbolo para a integración matemática da función.
Comité Olímpico Nacional e Deportivo Nixerino
O Comité Olímpico Nacional e Deportivo Nixerino (en Comité Olympique et Sportif National du Niger) é o comité olímpico nacional de Níxer. O comité de Níxer foi fundado en 1964 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Provincia de Adıyaman
Distritos
miniatura|300px|dereita|Distritos (ilçeler) de Adiyaman. A provincia de Adıyaman divídese en nove distritos:
Acedre, Pantón
San Romao de Acedre é unha parroquia do concello lugués de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 93 habitantes, deles 42 eran homes e 51 eran mulleres, o que supón unha diminución de 10 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Xeografía
Limita polo norte coa parroquia de Santiago de Cangas, e polo oeste con San Xoán de Frontón; e limita coas parroquias de Sober de Santo Estevo de Anllo polo sur e coa parroquia de San Miguel de Rosende polo leste.
Cultura
Nesta parroquia celebrábase o Entroido de Budián, que garda grandes similitudes co Entroido que celebraban na Arribada en San Fiz de Cangas.
Enheduanna
Enheduanna (en Sumerio 𒂗𒃶𒌌𒀭𒈾) tamén transliterado como Enheduana, En-hedu-ana e outras variantes, que viviu no século XXIII a.C., é a poeta máis antiga da que se coñece o seu nome. Era unha alta sacerdotisa da deusa Inanna e da deusa lúa Nanna (Sin). Viviu na cidade-estado sumeria de Ur.
As contribucións de Enheduanna á literatura sumeria inclúen varias oracións persoais a Inanna e unha colección de himnos coñecidos como "Himnos do templo sumerio". Algúns outros textos atribúenselle a ela. Isto convértea na primeira persoa autora dun texto da cal se coñece o nome.
Foi a primeira muller coñecida que levou o título de EN, papel de grande importancia política que habitualmente recibían fillas da nobreza. Foi designada para o posto polo seu pai, o rei Sargón de Acad. A súa nai probablemente foi a raíña Tashlultum. Enheduanna recibiu o título de Alta Sacerdotisa nun astuto movemento político de Sargón para axudar a asegurarse o poder no sur do seu reino, onde se situaba a cidade de Ur.
Continuaba no seu cargo durante o reinado do seu irmán Rimush cando se viu involucrada nunha lea política, destituída e logo restablecida como alta sacerdotisa. A súa composición "Exaltación de Inanna" ou "nin me šara" detalla a súa expulsión de Ur e posterior restablecemento. Relaciónase con "A maldición de Acad", en que Naram-Sin, baixo o que Enheduanna puido tamén servir, é maldecido e desterrado por Enlil. Trala súa morte, Enheduanna continuou a ser lembrada como unha figura imporante, chegando quizais a un status semidivino.
Descubrimento
En 1927, o arqueólogo británico Sir Leonard Woolley descubriu o disco de calcita de Enhuduanna nunhas escavacións da cidade sumeria de Ur. A figura de Enheduanna aparecía nun lugar prominente do disco, dando énfase á súa importancia. Woolley tamén descubriu o complexo de templos en que se enterraban as sacerdotisas. Woolley describiu a Enhuduanna nun resumo dunha páxina en "Excavations at Ur", mais a súa importancia non foi recoñecida xeralmente ata que Adam Falkenstein publicou "Enhedu'anna, The Daughter of Sargon of Akkad", primeiro artigo académico sobre ela en 1958, seguido pola publicación por Hallo e Van Dijk das primeiras traducións e discusións extensas sobre a obra de Enheduana en 1968.
Evidencias arqueolóxicas e textuais
miniatura|esquerda|Reconstrución moderna do [[cigurat de Ur, o complexo de templos no que viviu e foi enterrada Enheduanna]] Enheduanna é moi coñecida polas fontes arqueolóxicas e literarias. Dous selos que levan o seu nome pertencentes aos seus serventes e que están datados no período sargónico, foron atopados no cemiterio real de Ur. Ademais, un disco de alabastro co seu nome e retrato apareceu no palacio de Ur, residencia principal de Enheduanna. A imaxe foi atopada nos niveis Isin-Larsa (c. 2000–1800 a.C.) do giparu xunto cunha estatua da sacerdotisa Enannatumma.
En Nippur, Ur e posiblemente Lagash fixéronse e conserváronse copias das obras de Enheduanna, centos de anos despois da súa morte. Tamén se conservaron inscricións reais que indican que eran de gran valor, quizais iguais que as inscricións dos reis.
Obra literaria
miniatura|esquerda|Antigo selo cilíndrico [[acadio mostrando a Inanna, tema da maioría dos himnos de Enheduanna, descansando o seu pé sobre o lombo dun león, c. 2334–2154 BC]] Enheduanna compuxo 42 himnos dirixidos aos templos ao longo de Sumeria e Acad, incluíndo Eridu, Sippar e Esnunna. Os textos foron reconstruídos de 37 táboas de Ur e Nippur, a maioría delas datadas nos períodos Ur III e babilonio antigo. Esta colección coñécese xeralmente como "Os himnos do templo sumerio". Os himnos son a primeira colección do seu tipo. Neles Enheduanna afirma:
A copia dos himnos indican que foron usados tempo despois da morte de Enheduanna e continuaron en grande estima.
A súa outra obra célebre é "Exaltación de Inanna" ou "Nin-Me-Sar-Ra", que é unha oración persoal á deusa Inanna e tamén detalla a expulsión de Enheduanna de Ur. Os poemas de Enheduanna desempeñan un papel na consolidación do sincretismo entre Inanna e a deusa acadia Ishtar.
A autoría de Enheduanna forma parte da literatura feminina da antiga Mesopotamia, xa que se sabe que, ademais dela, esposas reais encargaron poesías ou quizais compuxéronas, e a deusa Nindaba facía de escriba; como indica Leick "ata certo grao, os epítetos que describen as deusas mesopotámicas revelan a percepción cultural das mulleres e o seu papel na sociedade antiga".
A maioría das obras de Enheduanna están dispoñibles traducidas no corpus de textos electrónicos da literatura sumeria.
A súa faceta científica
Enheduanna encabeza unha larga lista de científicas e astrónomas que deixaron a súa impronta nos inicios das ciencias. Tanto a Astronomía como as Matemáticas teñen as súas raíces en Sumeria. Como Alta Sacerdotisa, a Enheduanna correspondíalle a dirección dos templos, que eran estruturas complexas: dirixían todas as actividades esenciais da vida, incluídos o comercio, a agricultura, a artesanía... pero tamén eran os centros do saber. Tiñan unha rede de información entre os observatorios, que había en cada un dos templos, que lles permitiron establecer os movementos dos planetas e as estrelas, creando os primeiros mapas celestes. Algúns dos calendarios que crearon aínda se usan hoxe para certos eventos relixiosos como a Pascua.
Un dos seus poemas describe o seu traballo:
Este é un traballo científico. O lapislázuli era raro, polo que se usaría para facer algo de grande importancia. Medir os ceos é dedicarse á astronomía. Medir a terra é tanto función da topografía como da astronomía.
Relevancia contemporánea
Os estudos sobre Enheduanna limitáronse aos estudosos do próximo oriente ata 1976, cando a antropóloga estadounidense Marta Weigle asistiu a unha conferencia de Cyrus H. Gordon e foi informada dela. Weige presentou a Enheduanna a un público de estudosas feministas co seu artigo introdutorio sobre o tema en Frontiers: A Journal of Women Studies. Titulado "Women as Verbal Artists: Reclaiming the Sisters of Enheduanna", refírese a ela como "primeira autora coñecida na literatura (escrita) mundial". En 1980, Aliki e Willis Barnstone publicaron unha tradución de "Ninmessara" nunha forma máis accesible na súa antoloxía A Book of Women Poets from Antiquity to Now.
En 1983, Diane Wolkstein e Samuel Noah Kramer incluíu traducións ao inglés de varios poemas de Enheduanna no seu libro Inanna: Queen of Heaven and Earth, recompilación de antigos poemas sumerios sobre a deusa Inanna. A adaptación de Wolkstein converteuse na base doutras publicacións, incluíndo Queen of Swords, de Judy Grah (1987), The Descent of Alette, de Alice Notley (1996), e Among the Goddesses, de Annie Finch (2010). A analista jungiana Betty De Shong Meador traduciu en 2001 obras de Enheduanna e escribiu dous libros sobre a materia: Inanna: Lady of Largest Heart e Princess, Priestess, Poet: The Sumerian Temple Hymns of Enheduanna. A escritora de Minnesota Cass Dalglish publicou "unha adaptación poética contemporánea" de Nin-me-sar-ra en 2008.
Sendo non só a poeta máis antiga coñecida na historia, senón tamén unha das primeiras mulleres coñecidas, Enheduanna recibiu grande atención no feminismo. Para celebrar o Día Internacional da Muller en 2014, o Consello Británico hospedou un evento para o Niniti International Literature Festival de Erbil, Iraq, en que "a escritora e anterior participante de NINITI Rachel Holmes [ofreceu] unha charla TED volvendo a vista a 5000 anos de feminismo, dende a importante poeta sumeria Enheduanna, ás escritoras contemporáneas que asistiron ao festival". En 2017, a profesora de historia antiga do próximo oriente en Londres e Oxford Eleanor Robson describiu a Enheduanna como "unha figura ilusionante... unha imaxe marabillosamente atractiva".
Enheduanna é o tema do capítulo "The Immortals" da serie de televisión sobre ciencia Cosmos: A Spacetime Odyssey, onde Christiane Amanpour lle puxo voz.
En 2015, a Unión Astronómica Internacional deu o seu nome a un cráter de Mercurio.
Castel Goffredo
Castel Goffredo é unha localidade e comuna italiana da provincia de Mantua, rexión da Lombardía, cuns 12.440 habitantes no 2011.
Barack Obama
Ten o graduado pola Universidade de Columbia e pola escola de dereito de Harvard (en inglés: Harvard Law School), onde foi nomeado o primeiro presidente afroamericano da revista Harvard Law Review. Foi organizador comunitario en Chicago antes de obter o grao en Dereito. Traballou como avogado especializado en dereitos civís antes da súa elección como senador polo estado de Illinois. Tamén impartiu clases de dereito constitucional na escola universitaria de dereito de Chicago (en inglés: University of Chicago Law School) dende o ano 1992 ata o 2004.
Obama ocupou un escano no Senado de Illinois durante tres lexislaturas (de 1997 a 2004). Tras perder unha contenda para obter un escano no Parlamento norteamericano no ano 2000, presentou a súa candidatura ao Senado no 2004. En marzo do 2004, venceu nas eleccións primarias do partido demócrata, o que fixo del unha figura coñecida no país. Despois de pronunciar o seu discurso de apertura do congreso demócrata dese mesmo ano, a súa popularidade aumentou significativamente. Foi elixido senador dos Estados Unidos en novembro do ano 2004 coa marxe de votos máis ampla da historia de Illinois.
Comezou a súa carreira cara á presidencia en febreiro de 2007. Tras unha campaña axustada nas eleccións primarias de 2008 contra Hillary Clinton, gañou a candidatura polo partido demócrata, converténdose no primeiro candidato afroamericano dun dos grandes partidos estadounidenses. Nas eleccións de novembro de 2008 venceu ao candidato republicano John McCain converténdose no cuadraxésimo cuarto presidente dos Estados Unidos de América o 20 de xaneiro de 2009. O 9 de outubro dese mesmo ano, recibiu o Premio Nobel da Paz polos seus "extraordinarios esforzos para fortalecer a diplomacia internacional e a cooperación entre as persoas".
Formación e traxectoria
Barack Obama naceu en Honolulu, Hawai, Estados Unidos o 4 de agosto de 1961, fillo de Ann Dunham e de Barack Obama, Sr.. Os pais de Obama coñecéronse nunha clase de ruso na universidade Mānoa de Hawai. A parella casou o 2 de febreiro de 1961, e o rapaz naceu ese mesmo ano. Os pais de Barack Obama separáronse no ano 1963 e obtiveron o divorcio no 1964. O pai de Obama volveu a Kenya, o seu país de orixe e viu o fillo só unha vez máis antes de morrer nun accidente de tráfico en 1982.
Tralo divorcio, Ann Dunham casou con Lolo Soetoro, un estudante indonesio. Cando Suharto, un líder militar indonesio, chegou ao poder en 1967, tódolos estudantes indonesios no estranxeiro foron chamados de volta ao seu país. A familia tivo que viaxar a Indonesia nese mesmo ano.
En 1971, Barack Obama volveu a Honolulu para vivir cos seus avós maternos, Madelyn e Stanley Dunham, e asistiu á escola Punahou, unha escola preparatoria privada dende quinto grao ata a súa graduación en 1979.
A nai de Obama regresou a Hawai en 1972 e permaneceu alí ata 1977, ano no que volveu a Indonesia para realizar un traballo de campo de antropoloxía. Ann Dunham volveu finalmente a Hawai en 1994 e viviu alí un ano, antes de finar por mor dun cancro de ovario.
Obama lembrou da súa infancia que "o meu pai non se parecía en nada á xente que me rodeaba, xa que el era negro coma a brea, e a miña nai branca coma o leite; e o seu recordo está esvaído". Describiu os seus esforzos de mozo para reconciliar as percepcións sociais da súa herdanza multirracial. Referíndose máis tarde aos seus anos de estudo en Honolulu, Obama escribiu: "A oportunidade que Hawai me ofrecía para experimentar unha variedade de culturas nun clima de respecto mútuo se converteu nunha parte integrante da miña visión do mundo, e na base dos valores que máis aprezo". Obama escribiu e falou sobre o feito de que consumira alcohol, marihuana e cocaína na súa adolescencia "para expulsar da miña mente as preguntas sobre quen era eu".
Tras rematar a escola superior, trasladouse aos Ánxeles en 1979 para asistir ao Occidental College. Despois de dous anos, en 1981, trasladouse á universidade de Columbia en Nova York, onde cursou Ciencias Políticas, especializándose en Relacións Internacionais, graduándose en 1983 cunha licenciatura en Artes Liberais. Traballou durante un ano na Business International Corporation e despois no New York Public Interest Research Group.
Despois de vivir catro anos en Nova York, Obama viaxou a Chicago, onde foi contratado como director do Proxecto de Comunidades en Desenvolvemento (en inglés Developing Communities Project), unha organización relixiosa que contaba con oito parroquias no Gran Roseland (Roseland, West Pullman e Riverdale) na zona sur da cidade denominada South Side, dende xuño de 1985 a maio de 1988. Durante os tres anos que estivo á fronte do DCP, o persoal medrou dun a trece, e o orzamento anual medrou de 70 000$ a 400 000$. Colaborou na creación dun programa de preparación para traballadores, un programa de titoría para as preparatorias universitarias, e unha organización de defensa dos dereitos dos inquilinos en Altgeld Gardens. Tamén traballou como consultor e instrutor da Fundación Gamaliel, un instituto de organización comunitaria. A mediados de 1988 fixo a súa primeira visita a Europa durante tres semanas, e marchou outras cinco semanas a Kenya, onde coñeceu a moitos dos seus parentes paternos. Volveu en agosto do 2006 para visitar o lugar de nacemento do seu pai, no oeste de Kenya.
Manuel López Campo
Manuel López Campo, finado en Lugo en xullo de 2021, foi un político galego.
Barack Obama
Formación e traxectoria
Obama entrou na Universidade de Dereito de Harvard a finais do ano 1988. Foi elixido director da Harvard Law Review ao rematar o seu primeiro ano, e presidente do xornal no segundo ano. Trala súa graduación coma Doutor en Xurisprudencia coa mención "magna cum laude", en 1991, volveu a Chicago. Casou coa avogada Michelle Obama en 1992 e da parella naceron dúas fillas. A elección de Obama coma primeiro presidente negro da revista Harvard Law Review obtivo a atención dos medios de todo o país e facilitoulle a obtención dun contrato cunha editorial que lle concedeu un aticipo para escribir un libro sobre as relacións raciais, que finalmente se converteu nunha memoria persoal da súa vida. O manuscrito foi publicado en 1995 co título Dreams from My Father ("Soños de meu pai").
Manuel López Campo
Traxectoria
No franquismo foi presidente da Hermandad de Labradores de Chantada. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de UCD e foi elixido alcalde de Chantada. Director da Caixa Rural Galega en Chantada, desapareceu en 1985 sen deixar rastro. Finou en Lugo en xullo de 2021.
Vida persoal
Casou con Mariselo Paz Couceiro, coa que tivo dous fillos: Pablo e Mª José López Paz.
Barack Obama
Asemblea Xeral de Illinois
En 1996, Obama foi elixido como Senador do estado de Illinois representando a Hyde Park na cidade de Chicago, onde era considerado un liberal firme.
Campaña para o Senado
miniatura|dereita|Obama durante un discurso. No 2004, Obama fixo campaña polo escano que o senador anterior, Peter Fitzgerald, deixara vacante. Nas eleccións primarias para a candidatura Demócrata os seus opositores foron Blair Hull, un home de negocios, e Dan Hynes, Interventor do estado de Illinois. Obama comezou por baixo de Hull nas sondaxes de opinión, pero isto cambiou logo dun escándalo de violencia doméstica que implicou a Hull. A partir de alí, mellorou notablemente a imaxe de Obama e comezou a liderar nas sondaxes de opinión. Á vez, comezou a recibir o apoio de líderes democráticos. Nas eleccións primarias, Obama sumou máis votos que os outros seis candidatos combinados, gañando co 52% dos sufraxios.
Gadaña
miniatura|Fotografía dunha gadaña.
A gadaña é unha ferramenta agrícola, composta dunha coitela curva ensartada nun pau, usada para segar herba, forraxe para o gando ou cereais. A chegada dos medios mecánicos levouna ó desuso nos países desenvolvidos, aínda que sobrevive hoxe en día en moitas zonas rurais, realizándose ata campionatos de sega en zonas como o País Vasco.
Río Mesoiro
O río Mesoiro, coñecido nalgúns treitos como rego de Beneirón, rego de Campos ou río Monelos , é un río galego que nace e desemboca no concello da Coruña. Atópase soterrado durante a maior parte do seu percorrido, canalizado baixo o chan das rúas da cidade.
Percorrido
esquerda|miniatura|Obras de canalización dun treito do río no polígono de Pocomaco en 2014. Nace na parroquia de San Vicenzo de Elviña, no lugar de Castiñeiras, preto do límite municipal entre A Coruña e Arteixo. Dende alí baixa ata Feáns, recibindo durante este percorrido o nome de rego de Beneirón. Logo continúa ata Mesoiro coa denominación de rego de Campos. A partir de Mesoiro é coñecido como río Mesoiro e continúa o seu traxecto paralelo ó polígono de Pocomaco, sufrindo dúas pequenas canalizacións parciais durante este treito (na travesía de Mesoiro e arredor dunha vía de acceso a Pocomaco). A partir da entrada principal do devandito polígono xa se atopa totalmente canalizado baixo terra ata o peirao de San Diego, no porto da Coruña, onde desemboca. Durante o curso soterrado, o río pasa baixo os barrios do Martinete, Someso, O Birloque, Polígono de Elviña, Monelos, A Cubela e A Gaiteira. No último treito recibe o nome de río de Monelos.
Historia
O río atravesaba os terreos do antigo concello de Oza (anexionado polo concello da Coruña en 1912), de actividade principalmente agrícola, servindo no seu último treito como límite entre este concello e o da Coruña. Dende mediados dos século XX, coa expansión urbanística da cidade, o río foi canalizado e soterrado progresivamente ata desaparecer completamente do contorno urbanizado, manténdose sen canalizar tan só nas zonas de Feáns e Mesoiro.
Pesca
Antes da canalización do río, as anguías criadas nas súas augas eran de gran calidade. Alén diso, a pesca na contorna costeira achegada ó río fora dunha riqueza importante, como xa se recoñecera no século XVIII:
A pesar disto, durante a campaña xornalísitica da prensa coruñesa en prol da canalización, afirmouse que a fauna do río non tiña ningún valor coa intención de que non se adoptase outro tipo de alternativa rexeneradora, tal e como se observa neste artigo:
Creixell
Bonastre é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès.
Kinaros
Kinaros ou Cinarus (Kinaros: Zinari) (grego: Κίναρος), é unha pequenailla grega no Mar Exeo, o nome ven da alcachofa (kinara) que se producen en Kinaros. Atópase ao oeste de Kalymnos e Leros e ao leste de Amorgos, 5'5 millas náuticas ao oeste-suroeste de Lévitha, é a segunda illa máis occidental do Dodecaneso logo de Astypalea. Ten unha superficie de 4'5 km. o punto máis alto da illa ten 296 m. A poboación da illa segundo o censo de 2011 é de 2 habitantes.
Xeografía
Kinaros pertence a un grupo de seis pequenas illas e algúns illotes, que se atopan entre Leros e Kálimnos no leste e a illa cicládica de Amorgos no oeste. Ao sur atópase Astipalea. Ademais de Kinaros que ten unha superficie de 4´577 km², este grupo de illas componse de Plaka no oeste, Glaros, as dúas illas Mavra e Lebynthos no leste. Kinaros é accesible a través das illas de Amorgós ou Kálimnos mediante lanchas rápidas. Nos meses de verán ofrécense excursións a Amorgós desde Leros e Egiali.
No lado sur da illa hai algunhas baías profundas, similares a fiordes, que ofrecen uns ancoraxes naturais para a protección dos ventos do norte. O lado occidental ten costas escarpadas inaccesibles. As plantas típicas son a maquia e a garriga que dominan a paisaxe.
Historia
Debido á localización xeográfica de Kinaros, na antigüidade era un ancoraxe importante para os buques que viaxaban entre as illas Cícladas e o Dodecaneso. Suponse que había un pequeno asentamento na illa. Restos de construcións poden ser detectados arqueoloxicamente.
Kinaros hoxe
Debido á remota localización da illa esta foi abandonada polos seus habitantes en 1960, foi habitada por pescadores de novo brevemente. En 2000, unha parella de anciáns trasladouse de novo á illa. Os residentes para o seu autoabastecemeento practican a agricultura e manteñen algunhas cabras. Para obter enerxía instalouse un sistema fotovoltaico. Aínda que houbo xente outra vez na illa os esforzos pola recepción de teléfono fixos e móbiles resultaron baldeiros para restablecer unha conexión a Internet vía satélite.
O último home que viviu na illa (coa súa esposa, Helen Thera) Mickes Katsotourchis, morreu o 10 de xuño de 2013.
Sucesos
O 11 de febreiro de 2016, un helicóptero Agusta-Bell AB212  PN28  da armada grega estrelouse na illa de Kinaros durante unha misión de adestramento pola noite, morrendo os tres militares a bordo.