cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Všechno bude
Všechno bude é un filme checo de 2018 dirixido polo eslovaco Olmo Omerzu. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Karlovy Vary o 1 de xullo de 2018. Olmo Omerzu gañou o premio a mellor director no Festival Internacional de Cinema de Karlovy Vary. Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Angelfish
Angelfish foi unha banda de rock alternativo escocesa de curta vida procedente de Edimburgo e formada como proxecto paralelo do grupo Goodbye Mr Mackenzie, despois de que a teclista e corista Shirley Manson asinase como artista en solitario para eludir o contrato discográfico existente dos Mackenzies. Angelfish editou un único álbum autotitulado, Angelfish, e dous sinxelos dos cales o primeiro foi un EP para éxito de radio universitario menor "Suffocate Me".
O video musical de "Suffocate Me" foi emitido unha vez no programa 120 Minutes da MTV, onde foi visto polo cofundador de Garbage Steve Marker. Despois pedíronlle a Manson que se unise a Garbage e ela aceptou. O proxecto Angelfish disolveuse, mentres que Goodbye Mr Mackenzie continuou outros dous anos sen Manson.
Wolf Erlbruch
Traxectoria
O seu pai era técnico téxtil. De neno, o rapaz prefería debuxar a xogar. Erlbruch estudou deseño gráfico no Folkwang Universität der Künste en Essen de 1967 a 1974. Durante os seus anos de estudante traballou en publicidade e tamén como ilustrador para revistas como Stern e Esquire. Recibiu as súas primeiras encomendas como ilustrator de libros infantís en 1985. Peter Hammer, un editor de Wuppertal, encargoulle as ilustracións de Der Adler, der nicht fliegen wollte, de James Aggrey. Leonard, o fillo de Erlbruch, acabara de nacer, e el quería que fose quen de dicir: «Ei, o meu papá fixo un libro infantil». Desde entón, el dedicouse a ilustrar e escribir moitos libros.
Erlbruch Ensinou deu aulas de ilustración na Hochschule Düsseldorf de 1990 a 1997. Dende ese ano foi profesor no departamento de arquitectura, deseño e arte da Universität Wuppertal. Entre 2009 e 2011 exerceu como profesor de ilustración na Folkwang Universität der Künste.
Erlbruch finou en Wuppertal o 11 de decembro de 2022 con 74 anos.
Estilo
Erlbruch abordou temas complexos, como a morte ou o significado de vida, nos libros infantís, aínda que non sempre lle agradaba ser considerado un autor de literatura infantil. Algúns dos seus libros teñen detalles autobiográficos, como Leonard (un «conto deliciosamente excéntrico»), inspirado en parte polo seu fillo Leonard, quen tiña entón seis anos (agora un ilustrador). Moitas das personaxes dos seus libros, como a toupa de Vom kleinen Maulwurf, der wissen wollte, wer ihm auf den Kopf gemacht hat (en galego, A toupiña que quería saber quen lle fixera aquilo na cabeza), leva unhas pequenas lentes negras, similares ás do propio Erlbruch.
Foi enxalzado o orixinal e surreal do seu traballo. Silke Schnettler escribiu no diario alemán Die Welt que no «estilo Erlbruch» os protagonistas están distorsionados e mesmo esaxerados, mais son recoñecíbeis. Así mesmo, dito estilo foi moi imitado dentro e fóra de Alemaña.
A morte é un tema recorrente na obra de Erlbruch. O protagonista de Ente, Tod und Tulpe («O parrulo, a morte e o tulipán»), de 2008, é un parrulo que se fai amigo da Morte. En Ein Himmel für den kleinen Bären («Un ceo para os osiños») unha cría de oso tenta atopar o seu avó, acabado de falecer, no ceo dos osos.
Schnettler recolle en 2003 a ensinanza das historias de Erlbruch, segundo el mesmo. «As persoas teríanse que ver a si mesmas desde a distancia e aceptaren o que é único e estraño nelas, e tamén o que ás veces non é tan fermoso, noutras palabras, as súas peculiaridades. Velaquí o que Erlbruch considera para ter consciencia dun mesmo.»
Ilustracións
Erlbruch creou moitas das súas ilustracións combinando técnicas mixtas e colaxe. Para A Historia da Toupiña, por exemplo, debuxou as personaxes en papel de embalar marrón e pegounas sobre papel branco.
Crítica
As ilustracións de Erlbruch para Die fürchterlichen Fünf (traducido a inglés como O Temíbel Cinco) foron adaptadas ao escenario polo Landestheater Tübingen da cidade homónima, no estado alemán de Baden-Württemberg.
Bába z ledu
Bába z ledu é un filme checo de 2017 dirixido por Bohdan Sláma. Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Hana, unha feliz nai e avoa de 67 anos, experimenta unha serie de eventos que lle cambiarán a vida.
Đorđe Marjanović
Đorđe Marjanović, nado en Kučevo o 30 de outubro de 1931 e finado en Belgrado o 15 de maio de 2021, foi un cantante serbio.
Traxectoria
Seu pai, Sveta Marjanović, con 15 anos estivo entre os civís que tras a invasión de Serbia polas potencias centrais no decurso da primeira guerra mundial marcharon co exército serbio na súa retirada ao longo de Albania ; o goberno serbio no exilio enviou estudar ao Reino Unido pero volveu sen rematar os estudos universitarios e traballou como empregado de banca ao volver a Kučevo. Súa nai morreu nove meses despois da nacenza de Đorđe e o neno criouno a súa avoa materna. Logo de rematar o ensino secundario estudou farmacia en Belgrado sen chegar a rematar a carreira. miniatura|esquerda|Marjanović durante a gravación dun programa para a televisión iugoslava en 1963 En 1954 actuou por primeira vez como cantante, foi nunha audición para cantantes afeccionados organizada pola Asociación de Músicos de Jazz de Serbia. Nos anos seguintes apareceu en festivais e concertos de música pop, normalmente cantando cancións gravadas por artitas iugoslavos como Duško Jakšić, Bruno Petrali ou Ivo Robić. A finais de 1957 comezou a cantar "Zvižduk u 8" escrita por Darko Kraljić nos primeiros anos da década, pero inédita, e que se convertería anos despois nun dos seus grandes éxitos e canción de referencia. Pero foi en 1958 cando se deu a coñecer no espazo musical iugoslavo coa súa actuación no descanso dun concerto en Niš no que interpretou catro cancións que o público recibiu con entusiasmo, solicitando un bis e ao pouco cantou na televisión o tema "Zvižduk u osam". Mentres realizaba o servizo militar saíu, en outubro de 1959 e no selo PGP-RTB, o seu primeiro LP Muzika za igru, que vendeu a tiraxe de 11 000 discos nun só mes, un auténtico éxito nun país con 20 000 tocadiscos na época. O seu segundo álbum de estudio, Mustafa, gravouno en 1961 e consistía en versións de éxitos estranxeiros, como "Ya Mustafa" de Bob Azzam. En 1963 realizou unha xira pola Unión Soviética que lle deu popularidade, e que repetiu en anos seguintes. Durante toda a década foi un dos cantantes máis recoñecidos en Iugoslavia. Nas décadas de 1970 e 1980 realizou xiras tamén por Europa occidental e os Estados Unidos.
Mimachlamys
miniatura|240px|[[Cuncha|Valva esquerda da cuncha de Mimachlamys crassicostata]] miniatura|240px|Mimachlamys sanguinea
Đorđe Marjanović
Traxectoria
En 1990, mentres actuaba como convidado nun concerto de Lepa Brena en Melbourne sufriu un ictus, e aínda que logrou posteriormente recuperarse parcialmente decidiu retirarse.
Mimachlamys
Mimachlamys é un xénero de moluscos bivalvos da orde dos pectínidos (orde), superfamilia dos pectinoideos e familia dos pectínidos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1929 por Tom Iredale, malacólogo inglés residente en Australia, no seu traballo:
Sinónimo
Ademais de polo seu nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimo:
Especies
Na actualidade recoñécense dentro do xéneero as seguintes especies:
Características
Nas especies deste xénero, as dúas valvas son convexas, aínda que a valva esquerda é máis convexa que a dereita. As aurículas, proxeccións en forma de orellas a ambos os lados da bisagra, son desiguais en tamaño, sendo sempre a anterior moito máis grande que a posterior. A raigaña bisal é profunda, e as valvas son xeralmente similares na súa escultura.
Manio Acilio Balbo (cónsul 114 a. C.)
Manio Acilio Balbo (en latín, Manius Acilius M'. f. L. n. Balbus) foi un político e militar romano durante a etapa republicana.
Familia
Formaba parte de la familia Acilia,da gens Acilia, de orixe plebea, e pertencía á familia Balbo, Posiblemente fose fillo de Manio Acilo Balbo, cónsul no 150 a. C. e neto de Lucio Acilio.
Carreira
No 117 a.C. foi pretor na derradeira data de acordo coas disposcións da lex Villia.
Accedeu ao consulado no ano 114 a. C. con Caio Porcio Catón como colega. Atribúeselle unha cuñación de moedas do 124 a. C. que consta de denarios, semis e cuadrantes. O denario está rotulado BALBVS no anverso e MN•ACILI no reverso. As dúas moedas de bronce non levan o seu apelido. Porén, é imposible asegurar que este Acilio Balbo sexa exactamente este cónsul.
Burzum
Burzum foi un proxecto musical de black metal formado en 1991 polo músico noruegués Count Grishnackh (sic, cuxo nome real é Varg Vikernes). Está considerado coma un dos proxectos impulsores do black metal noruegués a comezos da década de 1990.
Só conta cun único integrante, Varg Vikernes (quen integrou grupos como Uruk-Hai e Old Funeral); aínda que contou coa colaboración doutros músicos como Euronymous e Samoth. As primeiras gravacións de Burzum saíron á venda en 1991.
Orixe do nome
O nome Burzum significa escuridade en lingua negra, o idioma de Mordor, creado por J. R. R. Tolkien. Segundo o propio Vikernes «O mundo precisa escuridade, porque o exceso de luz nin nos aluma nin nos abriga, senón que céganos e abrásanos». A frase máis coñecida onde aparece esta palabra é na inscrición do anel único, da novela O Señor dos Aneis: «Ash Nazg durbatulûk, ash Nazg gimbatul, ash Nazg thrakatulûk agh burzum-ishi krimpatul».
Asasinato de Euronymous
O 10 de agosto de 1993, Vikernes asasinou de forma premeditada a Øystein Aarseth (Euronymous) a puñaladas na súa vivenda, polo que foi condenado a 21 anos de prisión, a pena máxima en toda a historia de Noruega, ao descubrirse tamén a súa participación na queima de tres igrexas históricas. Euronymous era dono da discográfica Deathlike Silence, que sacou á venda os primeiros discos de Burzum, e membro fundador da popular banda de black metal Mayhem, na que Vikernes colaborou como baixista. Os motivos polos que o matou foron descoñecidos durante moito tempo, polo que a prensa publicou todo tipo de interpretacións e elucubracións. Malia isto, anos máis tarde soubose por medio dunha carta dirixida a Vikernes e escrita por un coñecido de Aarseth, que Vikernes realmente asasinouno en defensa propia, xa que nela afirmábase que Aarseth pretendía facer o propio con el. O 24 de maio de 2009, Varg Vikernes saíu baixo liberdade provisional de prisión.
Salvador Fernández Alonso
Salvador Fernández Alonso, finado en maio de 1984, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante de Sela nos anos vinte. No franquismo, logo da dimisión de Gabino Álvarez Argüelles, foi nomeado xefe local do Movimiento das Neves en maio de 1941. Foi nomeado alcalde das Neves en setembro de 1946. Foi conselleiro provincial do Movimiento e foi elixido deputado provincial polo distrito de Ponteareas en 1955. Cesou como alcalde en abril de 1966. Foi funcionario do concello das Neves. Finou en maio de 1985.
Aunessilta
O Aunessilta é unha ponte situada no barrio de Kämmenniemi, no antigo concello de Teisko, na actual a cidade de Tampere (Finlandia), cruzando o Aunessillansalmi. Ten unha lonxitude total de 46,7 m e unha abertura libre de 19 m.
Shinzen Young
Shinzen Young (真善) é un mestre estadounidense de meditación Vipassana. Aínda que o Vipassana é tradicionalmente unha técnica Theravāda, Shinzen foi ordenado no Xapón como monxe na tradición Shingon. Ademais, adicouse ao estudo e á práctica exhaustiva doutras tradicións, coma o Zen, Lakota Sioux e o Xamanismo.
Shinzen ensinou filosofía no Chapman College e relixión, física e matemáticas no Ernest Holmes College. Shinzen adoita empregar conceptos matemáticos ou científicos para ilustrar os conceptos abstractos da meditación.
Rally da Coruña de 1993
O Rally da Coruña de 1993 foi a 11ª edición de dito rally. Foi a última proba da tempada 1993 do Campionato de España de Rallys e a penúltima da tempada 1993 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 19 e o 21 de novembro de 1993 e o vencedor foi o catalán Mia Bardolet, que con esta vitoria proclamouse campión de España.
O oso (filme de 1988)
O oso (en L'Ours) é un filme francés de 1988 dirixido por Jean-Jacques Annaud e distribuído por TriStar Pictures. É unha adaptación da novela de The Grizzly King (1916) do autor estadounidense James Oliver Curwood, e o guión foi escrito por Gérard Brach. Está ambientado na Columbia Británica, no Canadá, e conta a historia dun cachorro de oso grizzly orfo que se fai amigo dun gran macho adulto oso Kodiak mentres dous cazadores de trofeos os perseguen pola natureza.
Rally da Coruña de 1993
Itinerario
Constou de 153.05 km cronometrados en 17 treitos. Déronse tres pasadas polo treito Carral-Xalo e dous polos demais: Soandres, Rus, Meirama-Quembre, Doroña, Vilouzás, Aranga e A Espenuca.
Resumo
Neste rally decidíase o campión de España, título ao que optaban o líder do campionato, Mia Bardolet, e o valenciano Luis Climent. Bardolet foi o máis rápido en 9 dos 13 primeiros treitos, logrando unha gran diferenza sobre Climent, segundo, quen, con todo, marcou o mellor tempo en tres treitos e empatou con Climent no oitavo treito. No 14º treito, a segunda pasada por Doroña, Climent saíuse da estrada, perdendo moito tempo, mentres que Bardolet volveu ser o máis rápido, deixando o campionato sentenciado. Dos tres treitos restantes, Climent marcou o mellor tempo en dous, mentres que no segundo paso por Aranga o máis veloz foi Sergio Vallejo, que rematou a proba en quinto lugar. Tras Bardolet subiron ao podio o asturiano Kiko Cima e o navarro Javier Azcona. Dos principais pilotos do campionato galego, só Arturo Rial acabou conseguir entre os primeiros postos, mentres que abandonaron Germán Castrillón, Manolo Senra e Miguel Dopico.
O oso (filme de 1988)
Estreouse en galego o 7 de abril de 2023 a través da TVG.
Marmaduke Duke
Marmaduke Duke é un dúo de rock conceptual escocés procedente de Ayrshire e formado por Simon Neil de Biffy Clyro e JP Reid de Sucioperro. No grupo a parella utiliza os seudónimos The Atmosphere e The Dragon respectivamente. Segundo Neil, a banda, e os seus álbums, están "baseados ​​nunha triloxía de manuscritos inéditos que un amigo noso trouxo a este país hai uns anos. Realmente estamos traballando para facer a banda sonora desas historias".
Ata a data a banda publicou dous álbums de estudio, conseguindo o segundo, Duke Pandemonium, éxito comercial no Reino Unido. O disco chegou ao número 14 da lista británica de álbums.
Antonio Mouriño Barbeito
Antonio Mouriño Barbeito, nado na provincia da Coruña o 8 de marzo de 1907 e finado en Ponteareas o 5 de novembro de 1991, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Estudou maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Mestre de Boente. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado concelleiro de Arzúa e síndico na comisión xestora presidida por Jesús Souto Vilas. Foi nomeado alcalde de Arzúa en 1945. Foi destituído como alcalde polo gobernador civil en marzo de 1945 por irregularidades no abastecemento xunto co primeiro tenente-alcalde Antonio Carril Vega, o secretario Antonio Callón Loureiro, o oficial José Varela Lamas e o axente receptor de cotas José Valiño Raposo. En 1966 trasladouse a escola de Lugo. Finou en Ponteareas o 5 de novembro de 1991.
Vida persoal
Foi pai de María de la Asunción, Matilde, Manuel, Lourdes e Pilar Mouriño Iglesias.
Nacionalismo romántico noruegués
miniatura|dereita|250px|"Brudeferden I [[Hardanger" (Festa nupcial en Hardanger), unha peza monumental dentro do nacionalismo romántico noruegués. Pintado por Hans Gude e Adolph Tidemand.]] O nacionalismo romántico noruegués (en Nasjonalromantikken) foi un movemento nacionalista que se orixinou en Noruega entre 1840 e 1867 e que abranguía a arte, a literatura e a cultura popular e resaltaba a estética de natureza norueguesa e a unicidade da identidade nacional de Noruega. Tema de extenso estudo e debate en Noruega, caracterizouse pola nostalxia.
Contexto
O contexto e impacto do nacionalismo romántico noruegués derivou da historia recente e da situación política. Despois da peste negra, Noruega pasou a depender de Dinamarca e Copenhague pasou a ser capital de ambos os países nunha unión persoal. Posteriormente, houbo unha fuga de cerebros de persoas talentosas dende Noruega ata Dinamarca, que estudaron en Copenhague e se converteron en intelectuais e iconas culturais en Dinamarca, o máis famoso Ludvig Holberg. Despois de máis de 400 anos como parte menor dependente da unión Dinamarca-Noruega, tratada como un remanso cultural polo goberno ausente en Copenhague, a única cultura exclusivamente norueguesa atopouse entre os agricultores e campesiños dos distritos rurais de Noruega; Noruega conseguira en 1814 unha independencia parcial nunha unión persoal co Reino de Suecia.
Carol Frieze
Traxectoria
Frieze estudou literatura inglesa na Universidade de Londres antes de pasar aos estudos culturais na Carnegie Mellon, obtendo finalmente o seu doutoramento na Universidade Carnegie Mellon en Estudos Culturais en Informática. A súa tese de 2007, The critical role of culture and environment as determinants of women's participation in computer science, foi supervisada por Lenore Blum. Ensinou na Royal National Orthopaedic Hospital School en Inglaterra e no departamento de inglés de Carnegie Mellon antes de traballar na Escola de Informática.
WOMEN@SCS, unha das organizacións que Frieze dirixe en Carnegie Mellon, baséase na premisa de nivelar o campo de xogo, traballando para asegurar que as mulleres reciban as mesmas oportunidades sociais, de establecemento de redes, de titoría e profesionais, que están máis facilmente dispoñibles para a maioría dos pares masculinos. Tamén traballa na diversidade e a inclusión a través de BIASBUSTERS@CMU, un programa académico interactivo que ten como obxectivo aumentar a conciencia dos prexuízos e mitigar os efectos prexudiciais dos prexuízos inconscientes no campus.
Libros
Xunto a Jeria Quesenberry, Frieze é a coautora de:
Recoñecementos
Frieze gañou o premio A. Nico Habermann da Asociación de Investigación Informática en 2017. Na mención do premio eloxioulla por "dedicar case dúas décadas a promover a diversidade e a inclusión na informática", por publicar "investigacións valiosas para comprender os desafíos que enfrontan as poboacións diversas" e por axudar a que o número de mulleres que se especializan en informática en Carnegie Mellon achéguese ao 50%, "moi por encima da media nacional".
Vilar do Monte
O topónimo Vilar do Monte pode referirse a:
Orde de cabalaría
Unha orde de cabalaría, orde de irmandade de cabaleiros, orde cabaleiresca ou orde ecuestre é unha orde de cabaleiros, normalmente fundada durante ou inspirada nas ordes militares católicas orixinais das Cruzadas (c. 1099–1291) e combinada con conceptos medievais dos ideais de cabalaría.
Desde o século XV, as ordes de cabalería, moitas veces como ordes dinásticas, comezaron a establecerse dun xeito máis cortesán, por unha cuestión de diferenciación nobiliaria. Estas ordes conservarían a miúdo a noción de ser unha confraría, sociedade ou outra asociación de membros, pero algunhas delas eran, en definitiva, puramente honoríficas e consistían nunha condecoración de medalla. De feito, estas decoracións en si mesmas pasaron a coñecerse informalmente como ordes. Estas institucións, á súa vez, orixinaron as ordes de mérito modernos dos estados soberanos, coma a orde de mérito civil española.
Mercedes Corbillón
María Mercedes Corbillón Fernández, coñecida como Mercedes Corbillón, nada en Pontevedra o 21 de xullo de 1969, é unha libreira e escritora galega.
Traxectoria
Residente en Santiago desde que foi estudar graduado social na USC, comezou no negocio inmobiliario e despois foi cofundadora da libraría Cronopios de Pontevedra e Santiago de Compostela. Ten colaborado semanalmente en La Voz de Galicia, Diario de Pontevedra e El Progreso, ademais de Tempos Novos. Tamén é colaboradora de Un alto en el camino de Onda Cero, conducido por Susana Pedreira, no que fala de libros e viaxes.
Foi a editora de Bajo la lluvia no pesan las historias de Carmen Quinteiro.
Novo Partido do Benestar
O Partido do Benestar de Novo (en turco: Yeniden Refah Partisi; YRP) é un partido político islamista turco, sucesor do Partido do Benestar (en turco, Refah Partisi), que foi fundado o 23 de novembro de 2018 baixo o liderado de Muhammed Ali Fatih Erbakan e que asume a ideoloxía da Perspectiva Nacional (turco: "Millî Görüş").
Segundo os estatutos do partido, a súa abreviatura oficial é "Yeniden Refah" e o seu símbolo é unha espiga dentro dunha media lúa.
UNIX
UNIX é un sistema operativo portábel, multitarefa e multiusuario orixinalmente desenvolvido por Ken Thompson, que traballaba nos Laboratorios Bell (Bell Labs) da AT&T. A marca UNIX é unha propiedade do The Open Group, un consorcio formado por empresas de informática.
UNIX foi moi importante, sobre todo no mundo empresarial, debido principalmente á súa fiabilidade e á seguridade que achega cando se traballa nun contorno de rede.
Historia
En 1965 formouse un grupo de programadores, incluíndo Ken Thompson, Dennis Ritchie, Douglas McIlroy e Peter Weiner, nun esforzo conxunto da AT&T (Laboratorios Bell), da General Electric (GE) e do MIT (Massachusetts Institute of Technology) para o desenvolvemento dun sistema operativo chamado Multics.
O Multics tería que ser un sistema de tempo compartido para unha grande comunidade de usuarios. Non obstante, os recursos computacionais dispoñíbeis na época, particularmente os do computador utilizado, un GE 645, reveláronse insuficientes para as pretensións do proxecto. En 1969, a Bell retirouse do proxecto, citando dúas razóns principais: a primeira, que tres institucións con obxectivos dispares dificilmente acadarían unha solución satisfactoria para cada unha delas (o MIT facía investigación, AT&T monopolizaba os servizos de telefonía americanos e a GE quería vender computadores); a segunda razón citada era que os participantes sufrían da "síndrome do segundo proxecto" e, por iso, querían incluír no Multics todo aquilo que fora excluído dos sistemas experimentais ata entón desenvolvidos.
Un marco importante foi estabelecido en 1973, cando Dennis Ritchie e Ken Thompson reescribiron o UNIX usando a linguaxe de programación C para un computador PDP-11. A linguaxe C fora desenvolvida por Ritchie para substituír e superar as limitacións da linguaxe de programación B, desenvolvida por Thompson. O seu uso é considerado como unha das principais razóns para a rápida difusión do UNIX.
Ao longo dos anos 70 e 80 desenvolvéronse as primeiras distribucións de gran dimensión, como os sistemas BSD (na Universidade de Berkeley en California) e, máis tarde, os System III e System V (nos Bell Labs).
En 1977, a AT&T comezou a fornecer UNIX para institucións comerciais. A abertura do mercado comercial para UNIX debe moito a Peter Weiner - científico de Yale e fundador da Interactive System Corporation. Weiner conseguiu da AT&T, entón xa espida do seu monopolio nas comunicacións e libre para actuar no mercado de software, licenza para migrar e comercializar UNIX para o computador Interdata 8/32 para contorno de escritorio. O UNIX saía da liña das máquinas PDP, da Digital Equipment Corporation (DEC), demostrando a relativa facilidade de migración (transporte) para outros computadores, e que, en parte, debeuse ao uso da linguaxe C. O éxito da Interactive de Weiner co seu produto probou que UNIX era vendíbel e encoraxou a outros fabricantes a seguiren o mesmo curso. Iniciábase a abertura do chamado mercado UNIX.
Coa crecente oferta de microcomputadores, outras empresas migraron o UNIX para novas máquinas. Debido á dispoñibilidade das fontes do UNIX e á súa simplicidade, moitos fabricantes alteraron o sistema, xerando variantes personalizadas a partir do UNIX básico licenciado pola AT&T. De 1977 a 1981, a AT&T integrou moitas variantes no primeiro sistema UNIX comercial chamado System III. En 1983, após engadir varios melloramentos ao System III, a AT&T presentaba o novo UNIX comercial, agora chamado System V. Hoxe en día, o UNIX System V é o padrón internacional de feito no mercado UNIX, constando das licitacións de compra de equipamentos de grandes clientes na América, Europa e Asia.
Actualmente, UNIX (ou *nix) é o nome dado a unha grande familia de Sistemas Operativos que comparten moitos dos conceptos dos Sistemas UNIX orixinais, sendo todos eles desenvolvidos consonte a padróns como o POSIX (Portable Operating System Interface) e outros. Algúns dos sistemas operativos derivados do UNIX son: BSD (FreeBSD, OpenBSD e NetBSD ), Solaris (anteriormente coñecido por SunOS), IRIX, AIX, HP-UX, Tru64, Linux (nas súas centenas de distribucións), Mac OS X (baseado nun kernel Mach BSD chamado Darwin ). Existen máis de corenta sistemas operativos *nix, desde celulares a supercomputadores, de reloxos de pulso a sistemas mainframe.
Sistema operativo multitarefa
Multitarefa significa executar unha ou máis tarefas ou procesos simultaneamente. En verdade, ter varios procesos en execución significa dicir que son executados secuencialmente de forma tan rápida que todos eles parecen estar sendo executados simultaneamente. O UNIX escala a execución deles e resérvalles recursos do computador (intervalo de tempo de procesamento, espazo en memoria RAM e un espazo no disco ríxido).
O UNIX é un sistema operativo de multitarefa preventiva. Iso significa que, cando se esgota un determinado intervalo de tempo (chamado cuanto), o UNIX suspende a execución do proceso, salva o seu contexto (informacións necesarias para a execución do proceso) para que poida ser retomado posteriormente, e coloca en execución o próximo proceso da fila de espera. O UNIX tamén determina cando será executado cada proceso, a duración da súa execución e a súa prioridade sobre os outros.
A multitarefa fai non só que o conxunto de tarefas sexa executado máis rapidamente, mais tamén que o usuario e o computador fiquen libres para realizaren outras tarefas co tempo economizado.
Sistema operativo multiusuario
Unha característica importante do UNIX é ser multiusuario. Bovet e Cesatí definen un sistema multiusuario como "aquel capaz de executar, concorrente e independentemente, varias aplicacións pertencentes a dous ou máis usuarios". O UNIX posibilita que varios usuarios usen un mesmo computador simultaneamente, xeralmente por medio de terminais. Cada terminal componse dun monitor, un teclado e, eventualmente, un rato. Varios terminais poden ser conectados ao mesmo computador nun sistema UNIX. Hai algúns anos eran usadas conexións serie, pero actualmente é máis común o uso de redes locais, principalmente para o uso de terminais gráficos (ou terminais X), usando o protocolo XDMCP.
O sistema UNIX posúe dous tipos de usuarios: o usuario root (tamén coñecido como superusuario, ou admin), que posúe a misión de administrar o sistema, podendo manipular tódolos recursos do sistema operativo; e os usuarios comúns, que posúen dereitos limitados.
Para que o sistema opere adecuadamente en modo multiusuario, existen algúns mecanismos: (i) un sistema de autenticación para identificación de cada usuario (o programa login, p.ex., autentica o usuario verificando unha base de dados, normalmente gardada no arquivo /etc/passwd ); (ii) sistema de arquivos con permisións e propiedades sobre arquivos (os dereitos anteriormente citados); (iii) protección de memoria, impedindo que un proceso de usuario acceda a dados ou interfira con outro proceso. Ese último mecanismo é implementado coa axuda do hardware, que consiste na división do ambiente de procesamento e memoria en modo supervisor (ou modo kernel) e modo usuario.
Estrutura
miniatura| Un sistema UNIX consiste, basicamente, en dúas partes:
Nun sistema UNIX, o espazo de memoria utilizado polo kernel é denominado espazo do kernel ou supervisor (kernel space); a área de memoria para os outros programas é denominada espazo do usuario (user space). Esa separación é un mecanismo de protección que impide que programas comúns interfiron co sistema operativo.
Procesos
Un proceso, na visión máis simple, é unha instancia dun programa en execución. Un programa, para ser executado, debe ser cargado en memoria; a área de memoria utilizada é dividida en tres partes: código (text), dados inicializados (data) e pila (stack).
Por ser un sistema multitarefa, o UNIX utiliza unha estrutura chamada táboa de procesos, que contén informacións sobre cada proceso, tales como: identificación do proceso (PID), dono, área de memoria utilizada, estado (status). Apenas un proceso pode ocupar o procesador en cada instante - o proceso encóntrase no estado "executando" (running). Os outros procesos poden estar "prontos" (ready), agardando na fila de procesos, ou entón están "durmindo" (asleep), esperando algunha condición que permita a súa execución.
Un proceso en execución pode ser retirado do procesador por dúas razóns: (i) necesita accesar algún recurso, facendo unha chamada ao sistema - neste caso, após a súa retirada do procesador, o seu estado será alterado para "durmindo", ata que o recurso sexa liberado polo kernel; (ii) o kernel pode interromper o proceso (preempción) - neste caso, o proceso irá para a fila de procesos (estado "pronto"), agardando nova oportunidade para executar - ben porque a porción de tempo esgotouse, ben porque o kernel necesita realizar algunha tarefa.
Existen catro chamadas ao sistema principais asociadas a procesos: fork, exec , exit e wait. fork é usada para criar un novo proceso, que irá executar o mesmo código (programa) do programa chamador (proceso-pai); exec irá determinar o código a ser executado polo proceso chamado (proceso-fillo); exit termina o proceso; wait fai a sincronización entre a finalización do proceso-fillo e o proceso-pai.
Sistema de arquivos
O proceso de conectar a árbore de directorios dun dispositivo de almacenamento á árbore de directorios raíz é chamado "montar dispositivo de almacenamento" (montaxe) e é realizado por medio do comando mount. A montaxe asocia o dispositivo a un subdirectorio.
Estrutura de directorios
A árbore de directorios do UNIX é dividida en varias ramificacións menores e pode variar dunha versión a outra. Os directorios máis comúns son os seguintes:
Particularidades
Un sistema UNIX é orientado a arquivos, case todo nel é arquivo. Os seus comandos son en verdade arquivos executábeis, que son encontrados en lugares previsíbeis na súa árbore de directorios, e ata mesmo a comunicación entre entidades e procesos é feita por estruturas parecidas con arquivos. O acceso a arquivos é organizado a través de propiedades e proteccións. Toda a seguranza do sistema depende, en gran parte, da combinación entre as propiedades e proteccións definidas nos seus arquivos e as súas contas de usuarios.
O problema do ano 2038
UNIX conta o valor do tempo do sistema como o número de segundos a partir da media noite do 1 de xaneiro de 1970 (a "UNIX Epoch"). Este valor de tempo é almacenado en variables de tipo, que se definiu como "enteiro con signo, de 32 bits". O 19 de xaneiro de 2038, este valor de tempo acadará o valor binario dun 1 seguido de 31 ceros, o que implicará o reseteo do tempo ao ano 1901 ou ao 1970, dependendo de como trate a implementación o bit de signo (o 1 máis á esquerda). Xa que moitas aplicacións utilizan as bibliotecas do sistema operativo para o cálculo de datas futuras, o impacto disto pódese notar moito máis cedo que 2038; así, existe o risco de que as hipotecas a 30 anos se calculen de forma incorrecta a partir do ano 2008.
Posto que as datas anteriores a 1970 moi raramente se representan en tempo UNIX, unha posible solución que é compatible co formato de 32 bits existente sería redefinir o  como "enteiro sen signo, de 32 bits", aínda que isto soamente pospoñería o problema ata o 7 de febreiro do 2106, e implicaría a revisión de todas as implementacións do tratamento de valores de time_t. Algunhas versións de UNIX xa tratan isto. Por exemplo, en Solaris de 64-bits, o  usa 64 bits, permitindo chegar a 292.000 millóns de anos.
Aplicacións
O UNIX posúe recursos de apoio á comunicación de dados, que proporcionan a súa integración con outros sistemas UNIX, e ata con outros sistemas operativos distintos. A integración con sistemas heteroxéneos permite as seguintes facilidades:
Para última, o UNIX ofrece un ambiente integrado e amigábel, orientado á xestión automatizada de escritorio, con servizos que atenderán ás seguintes áreas:
X Window System
Alén do shell , o UNIX soporta interface gráfica de usuario. Nas primeiras versións do UNIX as interfaces do usuario eran baseadas apenas en caracteres (modo texto) e o sistema compúñase apenas do kernel, de bibliotecas de sistema, do shell e dalgunhas outras aplicacións. As versións máis recentes do UNIX, alén de manteren o shell e os seus comandos, inclúen o X Window System que, grazas ao xestor de exhibición e ao xestor de xanelas, posúe unha interface atrainte e intuitiva que aumenta en moito a produtividade do usuario.
Desenvolvido no MIT (Massachusetts Institute of Technology), o X Window System (tamén pode ser chamado X-window) tornouse o sistema gráfico do UNIX. O X-window funciona como xestor de exhibición e por si só, non fai moita cousa. Para termos un ambiente gráfico produtivo e completo, precisamos tamén dun xestor de xanelas.
O xestor de xanelas proporciona ao ambiente gráfico a aparencia e as funcionalidades esperadas incluíndo as bordas das xanelas, botóns, truques de rato, menús etc. Como no sistema UNIX o xestor de exhibición (X Window System) está separado do xestor de xanelas, dicimos que o seu ambiente gráfico é do tipo cliente-servidor. O X-window funciona como servidor e interactúa directamente co rato, o teclado e o vídeo. O xestor de xanelas funciona como cliente e aprovéitase dos recursos dispoñibilizados polo X-window.
Debido a que en UNIX o xestor de exhibición (X-window) está separado do xestor de xanelas, isto tornou posíbel o xurdimento de decenas de xestores de xanelas diferentes. Os xestores de xanelas máis comúns no mundo UNIX son o Motif, Open Look, e o CDE. Tamén existen outros xestores de xanelas que son bastante utilizados no UNIX, principalmente nos sistemas Unix-like (clons do UNIX sen posuír a marca UNIX®). Son: KDE, Gnome, FVWM, BlackBox, Enlightenment, Window Maker etc.
Lista de deseñadores das moedas de euro
miniatura|298x298px|Anversos nacionais de varios países en moedas do sistema do euro. Esta é unha lista dos deseñadores das moedas de euro ordinarias —non conmemorativas— de cada Estado da Eurozona, no relativo aos seus anversos, que son propios de cada país. O deseñador dos reversos comúns a todos os países é o gravador Luc Luycx, da Casa da Moeda Real de Bélxica.
Sociedade de Arqueoloxía e de Numismática de Montreal
A Sociedade de Arqueoloxía e de Numismática de Montreal (francés: Société d'archéologie et de numismatique de Montréal; inglés: Antiquarian and Numismatic Society of Montreal) é unha entidade asociativa sen ánimo de lucro, instituída na cidade canadense de Montreal en 1862, que ten como obxectivo a valorización e a protección do patrimonio histórico, arqueolóxico e numismático.
A sociedade ten a súa sede no castelo Ramezay, do que é propietaria e administradora, que alberga tamén un importante museo sobre a historia de Montreal.
Historia
miniatura|275x275px|Stanley Clark Bagg (1820-1873), fundador da Sociedade de Arqueoloxía e de Numismática de Montreal A sociedade foi fundada en 1862 por un grupo de intelectuais de Montreal afeccionados á numismática, vinculados á Sociedade Histórica de Montreal, encabezado por Adélard Joseph Boucher e Stanley Clark Bagg. O seu obxectivo era fomentar os estudos numismáticos e, por tal motivo, o nome inicial da entidade foi Société de Numismatique de Montréal. Non obstante, axiña, en 1866, ampliou o ámbito das súas actividades para abranguer tamén os estudos sobre arqueoloxía, o que deu lugar ao nome actual.
Á maneira das sociedades eruditas e das sociedades históricas estadounidenses do século XIX, tanto o consello de dirección como outros membros da sociedade participaban en escavacións arqueolóxicas e mesmo dirixiron algunhas delas. Como medio para a difusión dos resultados das súas investigacións comezaron a publicar o Canadian Antiquarian and Numismatic Journal, a partir de 1872. Esta publicación apareceu cunha periodicidade irregular ao longo de seis décadas.
Chvrches
Dous anos despois da súa formación Chvrches publicou o EP Recover, que incluía os éxitos "The Mother We Share" e "Recover". O seu álbum de estrea, The Bones of What You Believe, foi editado o 20 de setembro de 2013, e a banda ocupou o quinto lugar na lista Sound of 2013 da BBC. Dous anos despois, o 25 de setembro de 2015, o grupo lanzou o seu segundo álbum, Every Open Eye. O seu terceiro traballo, Love Is Dead, apareceu o 25 de maio de 2018, e o cuarto, Screen Violence, o 27 de agosto de 2021.
Sociedade de Arqueoloxía e de Numismática de Montreal
Historia
O 1 de maio de 1895, a Sociedade instalouse no castelo Ramezay, logo de arrendarlle ao Goberno municipal en 1893 o edificio, que daquela estaba en perigo de demolición. No castelo estableceu a súa sede social e en 1896 inaugurou o seu propio museo sobre a historia do Canadá. Finalmente, en 1929 a Sociedade adquiriu o edificio en propiedade, a cambio dunha doazón de 10.000 dos seus libros á biblioteca municipal de Montreal. O museo do castelo dispón duns importantes fondos numismáticos, procedentes en gran parte da adquisición da colección de Robert W. McLachlan. miniatura|260x260px|Baile no castelo de Ramezay para celebrar o 75º aniversario da Sociedade de Arqueoloxía e de Numismática de Montreal ([[9 de decembro de 1937).]] A crise económica, seguida ademais pola segunda guerra mundial, afectou moi seriamente as actividades da Sociedade, que fixo todo o posible por manter aberto ao público o castelo Ramezay. As décadas de 1940 e de 1950 foron moi sombrías para o patrimonio de Montreal; no entanto, as décadas de 1960 e de 1970 a situación mellorou e, grazas ao mecenas David M. Stewart, entusiasta da historia e da conservación do patrimonio, e membro da Sociedade desde había vinte anos, tanto o museo como as mellores pezas da súa colección foron completamente restaurados, e a colección ampliouse mediante numerosas adquisicións.
Os fondos de arquivo da Sociedade de Arqueoloxía e de Numismática de Montreal consérvanse na Biblioteca de Arquivos Nacionais do Quebec, en Montreal.
En 2021, a Sociedade celebrou o 125º aniversario do seu establecemento no castelo Ramezay, motivo polo cal emitiu unha serie de medallas conmemorativas en prata e en bronce.
Hanna K. Korany
Hanna K. Korany, (هنا كسباني كوراني), nada en Kfrashima (distrito de Baabda) en 1870 e finada en Beirut en 1898, foi unha escritora do Imperio Otomán.
Traxectoria
Naceu na rexión do Monte Líbano, no actual Líbano. Educouse en Beirut nunha escola feminina de misioneiros presbiterianos.
dereita|miniatura|Hanna K. Korany (1895).
En 1893 foi invitada por Bertha Palmer para representar Siria no Congreso Mundial de Mulleres Representativas (World's Congress of Representative Women),, evento relacionado coa Exposición Mundial Colombina celebrada en Chicago nese ano. Na feira amosou bordados e traballos manuais das mulleres sirias. Escribiu sobre o congreso na revista feminina exipcia Al Fatat, e escribiu o ensaio The Glory of Womanhood para a publicación do Congreso das Mulleres Rematado o Congreso fixo unha xira de conferencias polos Estados Unidos.
Sint-Joost-ten-Node
miniatura|250px|Casa do Concelllo miniatura|250px|Localización do concello en [[Bruxelas-Capital]] Sint-Joost-ten-Node (en neerlandés), ou Saint-Josse-ten-Noode (en francés), a miúdo chamado simplemente Sint-Joost ou Saint-Josse, é un dos dezanove municipios da rexión de Bruxelas-Capital.
Xeografía
Situado a 47 msnm, o municipio ocupa unha extensión de 1,14 km².
Segundo o censo do 1 de xaneiro de 2020, contaba cunha poboación de 27 497 habitantes, polo que, nese ano, a súa densidade de poboación era de 24 120 hab./km².
Dun total de 581 municipios de Bélxica, Sint-Joost-ten-Node é o de menor tamaño e o máis densamente poboado.
Como é común en todos os concellos de Bruxelas, é legalmente bilingüe (neerlandés-francés).
Ksar El Kebir
Ksar El Kebir, tamén transcrito Alcácer-Quibir (a variante máis común en portugués), Alcazarquivir (a variante máis común en castelán), Alcácer-Quivir, al Quasr al-kibr, Alcassar, Kasar al Kebir, Ksar el Kébir, Al-Kasr al-Kbir ou Ksar el-Kebir, en معركة وادي المخازن ou noutra variante القصر الكبير ; en bérber: ⵍⵇⵚⵔ ⵍⴽⴱⵉⵔ, é unha cidade marroquina en Quibiroco/ Quibir, situada ao longo do río Loukkos, preto de Larache, na rexión de Tánxer-Tetuán-Al-Hoceima, na provincia de Al-Hoceima ou Alhucemas.
Historia
miniatura| A cidade en [[1900.|esquerda]] A cidade é historicamente coñecida pola batalla aquí librada o 4 de agosto de 1578 entre os exércitos de Sebastián I de Portugal e Abu Marwan Abd al-Malik I, sultán de Marrocos. Ambos gobernantes morreron na batalla pero as forzas portuguesas foron derrotadas rematando o intento de situar no trono a outro aspirante, e á pretensión de controlar o territorio do actual Marrocos desde tempos de Mohammed o Portugués.
As guerras civís do século XIX marcaron o declive da cidade, até que en 1911 foi integrada no Protectorado Español de Marrocos. Converteuse nunha base militar para os Regulares, e tras a independencia de Marrocos en 1956 converteuse nun núcleo agrícola da rexión de Lucus-Gharb, con mercado local os domingos.
A cidade foi tamén o fogar dunha grande comunidade xudía formada na súa maioría por sefardís de fala haketiana. A comunidade, animada por axentes sionistas vinculados á Axencia Xudía e posteriormente polo Mossad, emigrou en masa a Israel e Francia durante os anos 50 e 60 do século XX.
Topónimo
O nome de Ksar El Kebir significa "gran palacio" ou "gran fortaleza" contrasta coa cidade de Ksar Es Seghir, que significa "pequeno castelo", situada máis ao norte de Ksar El Kebir.
Xeografía
Situada na provincia de Tetuán, nunha zona rica en bosques de sobreiras, a cidade é un cruzamento ferroviario conectado con Larache (al-ʿArāʾish) e Asilah (Aṣīla) e coa gran liña de ferrocarril que une Marrakech con Tunisia.
Síndrome FG
A síndrome de FG (FGS polas siglas en inglés, tamén coñecida como síndrome de Opitz-Kaveggia) é unha síndrome xenética rara vinculada ao cromosoma X e que causa anomalías físicas e atrasos no desenvolvemento. Foi informado por primeira vez por Opitz e Kaveggia en 1974. As súas principais características clínicas inclúen atraso mental, comportamento hiperactivo, estreñimento grave, hipotonía (diminución do ton muscular) e un aspecto facial característico.
Características
Entre as principais características clínicas da síndrome de FG poden estar o atraso mental, xeralmente grave; comportamento hiperactivo, moitas veces cunha personalidade extravertida; estreñimento grave, con ou sen anomalías estruturais no ano, como atresia anal; macrocefalia; hipotonía severa; e un aspecto facial característico debido á hipotonía, é dicir, a cabeza inclinada, a expresión "boca aberta", o beizo superior fino e o beizo inferior grande. Aproximadamente un terzo dos casos morren na infancia, normalmente por unha infección respiratoria; despois da infancia é común a morte prematura.
Historia
miniatura| [[Kim Peek (1951–2009) probabelmente padecía a síndrome de FG.]] O nome da síndrome provén das iniciais dos apelidos de dúas irmás, que tiveron cinco fillos coa síndrome. O primeiro estudo sobre a síndrome, publicado en 1974, estableceu que estaba ligado á herdanza do cromosoma X.
Un estudo de 2008 concluíu que Kim Peek, o modelo do personaxe de Dustin Hoffman na película Rain Man, probabelmente padecía a síndrome de FG.
Camborne
O topónimo Camborne pode referirse a:
Sucioperro
Sucioperro é unha banda escocesa de metal alternativo procedente de Ayr, South Ayrshire, e formada no ano 2002. Ata a data o grupo leva publicados catro álbums de estudio.
Waroch II
Waroch II ou Guérech (en bretón: Gwereg), finado en 594, tamén escrito Waroc e Waroc'h, foi rei de Bro Waroch (Broërec ou Bro-Erec) ao suroeste de Armórica, fillo de Macliau e neto de Waroch I.
Traxectoria
O 578 Waroch apoderouse de Vannes e impuxo o seu dominio sobre o Bro Waroch (Broëcrec); Khilperico reaccionou e asentou un exército en Turena, Bayeux (Bessin), Maine, Anjou e Poitou. Os continxentes saxóns de Bessín foron derrotados polos bretóns no río Vilaine, daquela fronteira da Bretaña. Waroch pediu a paz e obtivo a Vannes mediante o pagamento dunha homenaxe anual, garantida polo seu fillo entregado como refén. Máis tarde enviou a Khilperico ao bispo Eunius ou Eunio de Vannes para denunciar o tratado, e o bispo foi desterrado polo rei dos francos.
O ano seguinte Waroch invadiu o país de Rennes. Eunio de Vannes, liberado, foi enviado a Angers para negociar un acordo. O duque franco Beppoleno asolou Bretaña, o que provocou unha nova invasión dos bretóns que saquearon o Bro Roazhon (Pas de Roazhon/Rennes) e o Bro Naoned (País de Nantes), apropiándose da colleita. O bispo Félix de Nantes intentou en van interpoñerse. O 587 Waroch invadiu de novo o Bro Naoned. Os reis Gontrán e Clotario II enviaron emisarios, entre eles Namacio, bispo de Orleans, e Bertrán, bispo de Le Mans, e concluíuse un acordo. Os xefes bretóns Waroch e Iudmaël comprométense a pagar 1000 soldos de indemnización a cada un dos reis; Pero Waroch apoderouse da vendima e levou o viño a Vannes. Gontrán ameazaba con enviar un exército, pero non fixo nada