cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tesouros novos e vellos
"Discurso de ingreso do autor na Real Academia Gallega, i a resposta do numerario da mesma, D. Francisco Fernández del Riego"
E os ananos:
Cómpre saber o nome do tesouro:
E a importancia dos encantos:
E o que conteñen os tesouros:
E despois de ir contando ducias de casos e historias de tesouros en Galicia e noutras partes, despois de citar autores galegos e alleos, vai concluíndo:
Remate
"Discurso de resposta do recipendiario, de Francisco Fernández del Riego".
Fai o eloxio de Cunqueiro e da súa obra. E confesa:
Willie Warren
Traxectoria
Warren foi elixido na 54ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Los Angeles Clippers. Máis tarde, o 13 de xullo de 2010, asinou un contrato cos Clippers.
Nesa mesma tempada, Warren foi enviado á NBA D-League. Xogou 6 partidos para os Bakersfield Jam da D-League, e acadou 21.0 puntos, 7.0 asistencias, 5.3 rebotes e 1.0 roubos por partido, e anotando un 50% dos tiros de campo e un 46% dende a liña de 3 puntos. Os Jam tiveron unha marca de 5-1 con Warren no equipo. Tras o seu paso pola D-League, Warren foi chamado de volta polos Clippers, pero foi asignado outra vez aos Jam o 2 de marzo de 2011.
Independentismo escocés
miniatura|Localización de [[Escocia dentro do Reino Unido e Europa.]] O independentismo escocés (en Neo-eisimeileachd na h-Alba; en Scots unthirldom) é un movemento político en Escocia que defende que se converta nun estado soberano, independente do Reino Unido.
Escocia foi un reino independente durante a Idade Media, e loitou guerras para manter a súa independencia respecto de Inglaterra. Os dous reinos uníronse por unión persoal en 1603 cando o escocés Xacobe VI de Escocia se converteu no rei Xacobe I de Inglaterra, e despois os dous reinos uníronse politicamente en 1707. As campañas políticas a prol do autogoberno escocés comezaron no século XIX, nun principio como unha maneira de goberno dentro do Reino Unido. Realizáronse dous referendos de devolución en 1979 e 1997, e o Parlamento escocés foi estabelecido o 1 de xullo de 1999.
O Partido Nacional Escocés a prol da independencia converteuse no partido gobernante no parlamento devolto en 2007, e conseguiu unha ampla maioría de escanos nas eleccións ao Parlamento de Escocia de 2011. Isto motivou un acordo entre os gobernos escocés e británico para a realización do referendo de independencia de Escocia de 2014. Os votantes foron preguntados: "Escocia debería ser un país independente?" ó cal o 44,7% dos votantes responderon "Si" e un 55,3% responderon "Non", cun récord de participación do 85%. Logo da saída do Reino Unido da Unión Europea, propúxose un segundo referendo de independencia.
Solon Bixler
Solon Bixler, nado en Fresno (California) o 4 de xaneiro de 1977, é un músico de rock independente. É o guitarrista fundador das bandas 30 Seconds to Mars e Earlimart. Actualmente é a voz principal e o guitarrista do grupo Great Northern.
Traxectoria
Naceu nunha familia moi relacionada coa música, xa que os seus pais e un tío formarán parte dunha banda chamada The Wild Blue Yonder. Solon comezou a tocar a batería con catro anos. A música foi moi importante nas vidas de Solon e o seu irmán. A súa nai faleceu en 1980. Máis adiante o seu pai casaríase de novo e tería outro fillo.
En 2001 Solon uniuse a 30 Seconds to Mars como guitarrista. Deixou a banda en 2003 debido principalmente as xiras. Dende 30 Seconds to Mars tocou en numerosas formacións como All Smiles, Earlimart e Sea Wolf. Despois de moitos anos dedicándose a gravar nun catro pistas xunto a Rachel Stolte, produciuse a creación de Great Northern. Solon, que quería tocar nunha banda xuntos, pediulle a Davey Latter que se unira. Davey inicialmente tocaba o baixo pero pasouse a batería cando Ashley Dzerigian uniuse a banda.
Bieito XI, papa
miniatura|120px Bieito XI, nado en Valdobbiadene en 1240 e finado en Perugia o 7 de xullo de 1304, foi o Papa nº 194 da Igrexa católica, entre 1303 e 1304.
Traxectoria
Chamábase Nicola Boccasini. Ingresou con 14 anos na orde dominicano en Venecia. Destacou pola súa intelixencia como mestre. Foi nomeado prior da Lombardía, e en 1296 o noveno de superior xeral da orde dos Predicadores. Polas súas calidades estivo encargado dunha delicada misión diplomática en Flandres, onde obtivo éxito. A continuación Bonifacio VIII nomeouno cardeal en 1298. Foi bispo de Ostia. Na controversia co rei Filipe o Fermoso de Francia, é un dos cardeais que permaneceu fiel a Bonifacio VIII, co que se refuxiou no castelo de Anagni, sendo feito prisioneiro e forzado sen éxito a abdicar. Á morte de Bonifacio VIII, foi elixido Papa en outubro de 1303.
Moito máis pacífico que o seu antecesor, o seu breve pontificado iniciouse coa absolución da excomuñón ditada contra Filipe o Fermoso de Francia, pero negouse sistematicamente a perdoar os autores materiais da ofensa sufrida polo seu predecesor en Anagni, excomungando tanto a Guillaume de Nogaret, conselleiro do rei francés, como a Sciarra Colonna.
Tras oito meses de pontificado, morreu en xullo de 1304, ó parecer envelenado por orde de Guillaume de Nogaret.
Dos seus oito meses de pontificado, coñécese a anécdota de que a súa nai, pobre e viúva, foi visitalo, para o que foi vestida apropiadamente para ser recibida polo Papa. Este, ó vela, protestou por no recoñecer á pía dama, humildemente vestida, á que tanto quería.
Foi beatificado en abril de 1736 por Clemente XII. O seu nome foi introducido no martiroloxio romano por disposición de Bieito XIV en 1748. A súa festividade ten lugar o 7 de xullo.
As profecías de San Malaquías refírense a este papa como Concionator patareus (O predicador de Patara), cita que fai referencia á súa pertenza á Orde dos Predicadores.
A Porcariza, A Porta, Sobrado
A Porcariza é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide.
Providence, Rhode Island
Antigamente levaba o sobrenome da «Colmea da industria», e comezou a promocionarse como «a Capital Creativa» no 2009 para facer énfase nos seus recursos educativos e na súa comunidade artística.
Abruciños
O topónimo Abruciños pode referirse a:
Providence, Rhode Island
Historia
miniatura|esquerda|Capitolio do [[Rhode Island|estado de Rhode Island en Providence.]] Providence foi fundada en 1636 por Roger Williams co nome de "Providence" (Providencia, en nome da guía e coidado de Deus), como refuxio para os disidentes relixiosos perseguidos. Está situada nun territorio que estaba baixo o dominio dos indios Narragansett, coñecido como "Baía Narragansett". Con todo, moitas partes de Providence foron queimadas durante un conflito entre os colonizadores ingleses e os indíxenas, a guerra do rei Philip entre 1675 e 1676.
Durante o cuarto século seguinte, o crecemento de Providence foi lento (1.446 habitantes en 1708), pero en 1730 había 3.916 habitantes. Nesta época, Providence converteuse nunha cidade de pesca e comercio marítimo. Logo da guerra da Independencia dos Estados Unidos, a economía chegou a outorgar máis importancia á manufactura.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo, a cidade ten unha área total de 112,7 quilómetros cadrados (43,5 mi²), da cal 99,7 quilómetros cadrados (38,5 mi²) é terra e 5,4 quilómetros cadrados (2,1 mi²) (o 10%) é auga.
Providence está fundada sobre sete outeiros.​ As mais prominentes son: Constitution Hill (preto do centro), College Hill (ao leste do río Providence), e Federal Hill (ao oeste do centro). As outras catro son Tockwotten Hill, Smith Hill, Christian Hill e Weybosset Hill.
Educación
O Distrito de Escolas Públicas de Providence (PPSD) xestiona as escolas públicas.
Mad Max 2, o guerreiro da estrada
Mad Max 2, o guerreiro da estrada (en Mad Max 2) é un filme australiano dirixido por George Miller que foi estreado en 1981. É o segundo filme da saga Mad Max, protagonizada por Mel Gibson.
Xenia Aleksandrovna de Rusia
Xenia Aleksandrovna de Rusia, en ruso: (Ксения Александровна Романова), nada en San Petersburgo o 6 de abril de 1875 e finada en Londres o 20 de abril de 1960, foi a cuarta filla do tsar Alexandre III de Rusia e a súa esposa María Feodorovna. Foi unha das irmás do último tsar de Rusia, Nicolao II.
Nacemento e familia
miniatura|esquerda|200px|Xenia, nos brazos do seu pai [[Alexandre III de Rusia, xunto ao resto da súa familia.]] A Gran Duquesa Xenia naceu ás catro da mañá do no Palacio de Anichkov de San Petersburgo. O seu avó paterno, o tsar Alexandre II de Rusia quedou encantado co nacemento da súa nova neta, tal e como demostran as palabras do seu manifesto anunciando o nacemento:
Xenia foi bautizada no día do aniversario do seu avó, o na capela do Palacio de Inverno. A pequena Gran Duquesa utilizou un vestido de algodón feito pola súa nai. Tiña un babeiro removible co símbolo da dinastía Romanov bordado e unha coroa imperial. Os seus padriños foron a súa avoa paterna, a tsarina María de Hesse, o seu avó materno Cristián IX de Dinamarca, o Gran Duque Vladimir Aleksandrovich e a princesa Tira de Dinamarca.
A tia de Xenia, a Princesa de Gales (máis tarde raíña Alexandra do Reino Unido) escribiulle a súa irmá, a nai de Xenia:
Alexandra mantivo sempre un grande interese pola súa sobriña Xenia, xa que esta naceu o mesmo día que o seu fillo, o príncipe Alexandre Xoán do Reino Unido, quen morreu 24 horas despois. A proba disto está na gran cantidade de agasallos que lle enviaba desde Inglaterra.
Infancia
miniatura|dereita|200px|Xenia (segunda da esquerda entre os seus irmáns Xurxo e Nicolao) coa súa familia Xenia tiña dous irmáns máis vellos, o futuro tsar Nicolao e o Gran Duque Xurxo, e dous máis novos, o Gran Duque Miguel (en que Nicolao abdicou o trono) e a Gran Duquesa Olga. Xenia e os seus irmáns criáronse dun xeito sinxelo no seu Palacio de Gatchina.
En febreiro de 1880, un grupo de niilistas conseguiu entrar no Palacio de Inverno e colocaron unha bomba no comedor da familia. A bomba explotou e causou grandes danos. Porén, a familia atrasou a hora de xantar e ninguén resultou ferido. O pai de Xenia, enviouna a ela e aos seus irmáns inmediatamente ao Palacio de Ielagin onde estarían máis seguros. A nai de Xenia escribiu:
Traxicamente, o día, cando Xenia contaba con 6 anos, foi testemuña da morte do seu avó Alexandre II que foi asasinado por unha bomba que fixo estoupar a súa carruaxe. O seu pai ascendeu ao trono tornándose no tsar Alexandre III de Rusia.
O novo tsar non perdeu tempo e mudou a toda a familia do perigo de San Petersburgo á seguridade do Palacio de Gatchina, un gran palacio con torres, muros altos e alta seguridade a 48 quilómetros da capital. Antes de converterse na residencia de Alexandre III e a súa familia, pertencera a Paulo I. O cuarto de Xenia era simple, tal e como os dos seus irmáns, e tamén ela durmía nun catre militar.
Xenia, como os seus irmáns, recibiu unha boa educación de titores privados con especial atención na aprendizaxe de linguas estranxeiras. Ademais do ruso nativo, Xenia aprendeu inglés, francés e alemán.
Xenia, como o resto da familia, desfrutaba das viaxes do verán fora da prisión de Rusia, no país natal da súa nai, Dinamarca. Foi nunha destas visitas na que coñeceu a unha das súas máis íntimas amigas, a princesa María de Grecia e Dinamarca, filla de Xurxo I de Grecia, quen máis tarde casaría co Gran Duque Xurxo Mikhailovich.
Adolescencia e ameazas terroristas
miniatura|dereita|200px|Xenia coa súa nai [[Dagmar de Dinamarca|María Feodorvna no Palacio de Anichkov]] miniatura|dereita|200px|[[Accidente do tren de Borki|O tren imperial descarrilado en Borki.]] En 1884, o Gran Duque Luís IV de Hesse fixo unha visita a Peterhof xunto a súa familia para a voda da súa segunda filla, Ella, co tío de Xenia, o Gran Duque Sergei. Foi a primeira vez que Xenia viu á que sería a súa futura cuñada Alix de Hesse, que por aquel entón tiña 12 anos de idade.
Xenia e a súa familia vivían en constante perigo de morte a mans dos terroristas. En 1887, cando a familia estaba preto de entrar nun convoi para facer a viaxe de regreso a Gatchina desde San Petersburgo, o seu pai foi informado de que varios estudantes foran detidos por levar libros que contiñan bombas e que tiñan como obxectivo atacar á Familia Imperial. Un dos cinco terroristas aforcados por mor desta tentativa de asasinato foi Alexandre Ilich Ulianov, imán de Vladimir Lenin.
O, a familia viaxaba desde o Cáucaso cando, de repente, o tren no viaxaban descarrilou en Borki, provocando un aparatoso accidente. Xenia foi a primeira en saír dos restos do tren. O seu pai conseguira manter o teito do vagón o suficientemente alto para que todos conseguisen escapar dos restos. A pesar de que o accidente foi atribuído a problemas técnicos, nunca chegou a excluírse a posibilidade de que unha bomba fora a causa do accidente.
Matrimonio e fillos
miniatura|esquerda|150px|O Gran Duque Alexandre, esposo de Xenia Xenia e o seu curmán, o Gran Duque Alexandre Mikhailovich, xogaron xuntos desde a infancia e a súa relación comezou sendo de amizade. Cando chegou á adolescencia, Xenia namorouse do seu primo 9 anos máis vello que ela e gran amigo do seu irmán Nicolao.
A voda tivo lugar o en Peterhof e tivo como froito sete fillos: miniatura|dereita|250px|Xenia co seu marido Alexandre e seis dos seus sete fillos
Problemas no matrimonio
A atracción amorosa entre Xenia e Alexandre non durou moito. Durante o último embarazo de Xenia en 1907, Alexandre mantivo unha relación cunha muller identificada como María Ivanovna mentres estaban no sur de Francia. Un ano despois, Xenia tamén comezou unha relación cun home inglés a quen chamaba Fane e ao quen se refería nos seus diarios cun F. Mantiveron correspondencia até o comezo da primeira guerra mundial.
Despois de que Alexandre e Xenia admitiran os feitos un ao outro, o seu matrimonio entrou en crise. Comezaron a durmir en habitacións separadas e a levar vidas diferentes.
Antes da Revolución Rusa de 1917, Alexandre estaba desencantado co rumbo que estaba tomando Rusia e coa vida na Corte. Tanto el como Xenia pasaban a maior parte do seu tempo fora do país, mais ambos regresaron antes do inicio da primeira guerra mundial. Trala revolución, separáronse e lograron escapar de Rusia.
Revolución e fuga de Rusia
O, escribiu no seu diario:
O escribiu:
Cando o exército vermello estaba cada vez máis preto de Crimea, Xenia e a súa nai conseguiron escapar de Rusia o 11 de abril de 1919 coa axuda da raíña Alexandra do Reino Unido. O rei Xurxo V do Reino Unido enviou un buque de guerra o HMS Marlborough a rescatalas a elas e a outros membros da familia Romanov, para levalos a Inglaterra. Foi durante esta viaxe na que Xenia decatouse da morte do seu irmán Nicolao xunto á súa familia e a desaparición do seu irmán Miguel.
O exilio
Xenia visitaba a súa nai en Dinamarca sempre que podía, onde esta vivía coa súa irmá a raíña Alexandra, nunha vila situada na costa norte de Copenhaguen.
O 26 de febreiro de 1933, morre o seu marido Alexandre, de quen vivía separada morreu no sur de Francia, e tanto ela como os seus fillos acudiron á cerimonia en Roquebrune-Cap-Martin.
O 20 de abril de 1960, a Gran Duquesa Xenia finou na súa casa en Inglaterra e está soterrada no mesmo cemiterio que o seu marido.
Devanceiros
Devanceiros de Xenia Aleksandrovna de Rusia
Rally de Ourense
miniatura|dereita|250px|Escultura de [[Estanislao Reverter, Antonio Colemán e o Alpinche na cidade de Ourense (Ramón Conde, 2006).]] dereita|miniatura|Rally 2003. dereita|miniatura|Vehículos participantes no rally 2022, no xardín do Posío.
Anos 60
A primeira edición levouse a cabo grazas á comisión de festas da cidade de Ourense e a Estanislao Reverter, que axudou a facela puntuable para o Campionato de España. Non se lle concedeu o carácter internacional por ser a primeira edición, pero aínda así houbo pilotos estranxeiros: portugueses e italianos. Os coches que se inscribiron foron os pertencentes á categoría de Gran Turismo (preparación lixeira) e Turismo (sen preparación). Corenta e dous participantes partiron da Praza Maior da cidade, todos cunha insignia na solapa consistente nunha roda de afiar enmarcada nun volante, unha imaxe que se convertería ao longo dos anos nun símbolo da proba. O percorrido incluía oito tramos destacando o Alto do Barón, Carballiño-Cea, O Alto do Rodicio, Viana-A Gudiña. Realizouse un reagrupamento no Parador de Monterrei para iniciar posteriormente a segunda etapa, consistente en dous tramos dos que se cancelou un deles por dous accidentes. Despois da chegada a Ourense celebrouse a terceira etapa cunha subida e un slálom final, ambos os dous fóra da cidade. O gañador foi Bernard Tramont, co seu copiloto Ricardo Muñoz, que lideraron boa parte da proba cun Alpine 1300. Segundos chegaron Manuel Juncosa e Artemi Eche, cun Fiat Abarth, e terceiros Jorge e Alberto Ruiz-Giménez.
A segunda edición comezou xa coa Escudería Ourense creada, que foi a encargada de organizar o evento. O itinerario contou con once tramos, algúns novos, dous deles en terra e cunha etapa nocturna. Admitíronse vehículos das categorías Sport e Turismo e inscribíronse 56 participantes, que tomaron a saída no parque de San Lázaro, entre eles Bernard Tramont, Eladio Doncel, Alberto Ruiz-Giménez ou Manuel Juncosa. Os continuos abandonos provocaron moita alternancia no liderado da proba. Despois do último tramo ,cunha subida ao Alto do Cumial, fíxose un slálom de exhibición. Os gañadores finais foron Doncel-Llagostera, cun Porsche 911 S, segundos os italianos Ceo Filippi e Sergio Lipizer cun Lancia Fulvia HF, mentres que terceiros remataron Juncosa-Artemi, repetindo podio co Fiat Abarth 1000. Tramont, gañador o ano anterior, tivo que abandonar cando lideraba o rally.
A terceira edición contou con cincuenta e oito vehículos que tomaron a saída desde o pavillón de deportes. O itinerario contou con 14 tramos, destacando varias subidas como o Alto do Rodicio, o Alto do Couso, o Alto do Paraño, o Alto do Cumial ou o Alto de Allariz, de novo cunha etapa nocturna. A carreira foi unha loita entre o ourensán José Pavón e José María Palomo, que foron marcando os mellores tempos. Un dos tramos tivo que neutralizarse tras o accidente de Jorge Bäbler co seu BMW 2002 e finalmente foi Palomo quen logrou a vitoria por diante de Pavón, ambos cun Porsche 911 R. O terceiro foi Bernard Tramont co Alpine A-110, mentres que Eladio Doncel, gañador do ano anterior, só puido ser undécimo, de novo co Fulvia.
Anos 70
A cuarta edición celebrouse en xuño de 1970 e contou con quince tramos, o último deles disputado no circuíto do Polígono Industrial de San Cibrao das Viñas, coincidindo coa celebración da Copa Renault 8 TS. A carreira celebrouse por primeira e única vez en domingo e luns por mor dunha festividade local e nela púxose en marcha un campionato nacional de vehículos con preparación de serie realizado por SEAT. O rally comezou co dominio inicial de José Pavón a bordo dun Porsche 911 R ata que sufriu un grave accidente no tramo Rodicio-Couso que o obrigou a abandonar, sendo trasladado ao hospital con dúas costelas rotas. A partir de aí, Ruiz Giménez liderou a proba ata o último tramo, disputado no circuíto de San Cibrao, onde trinta e un pilotos correron as tres mangas previstas. O vencedor do mesmo foi Tramont, co que se asegurou a segunda posición do rally, mentres que Juncosa foi terceiro e a vitoria foi para Ruiz Giménez. En 1971 celebrouse a quinta edición e ofrecéuselle a Presidencia de Honra ao príncipe Xoán Carlos, que a aceptou. O itinerario constou de quince tramos, algúns deles en terra, sendo o primeiro o celebrado no Alto do Rodicio, de onde partiron corenta e oito pilotos. Eladio Doncel, piloto da Escudería Repsol, foi o dominador da proba, mentres que o seu compañeiro Ruiz Giménez (cun Porsche 911 S ao igual que Doncel) tivo que conformarse co segundo posto a pesar de marcar o mellor tempo nos últimos tramos. O terceiro posto foi para o francés Tramont co Alpine A-110.
En 1974 a proba volveu ao calendario do Campionato de España e na lista de inscritos estaban os pilotos oficiais de SEAT, Juan Carlos Pradera e Antonio Zanini. Nos primeiros compases cos tramos mollados pola choiva da noite anterior, Marc Etchebers marcou os mellores tempos e liderou a carreira. Nas seccións de terra, Zanini e Pradera foron algo superiores. Na etapa nocturna Etchebers aumentou a súa vantaxe sobre os seus rivais pero volveuna perder coa choiva no tramo de Avión-Beiro. Con todo, o piloto francés mantivo o liderado e levou a vitoria co seu Porsche Carrera por diante dos SEAT 1430 de Zanini e Pradera que quedaron segundo e terceiro respectivamente. En 1975 a proba tivo un itinerario de dezaseis tramos, todos sobre asfalto e eliminando todos os de terra. Corenta e seis pilotos tomaron a saída, con Etchebers liderando dende o principio e producíndose o primeiro abandono importante, o de Pradera, que bateu o seu Alpine contra unha pedra, mentres Jorge de Bagration co seu Lancia Stratos se consolidaba na segunda posición. Na terceira etapa só vinte e tres pilotos tomaron a saída e Etchebers levou finalmente a vitoria, seguido de Bagration e Juan Carlos Oñoro.
En 1977 o rally celebrou a súa décima edición e contou cunha lista de só trinta e cinco pilotos inscritos e coas ausencias do equipo SEAT (Zanini e Cañellas). Ese ano, Estanislao Reverter marcouse o obxectivo de incluír a proba no Campionato de Europa e ademais aliñou a un equipo formado por Beny Fernández, Antonio Freire "Ventura", "Peitos" e Pío Alonso. O itinerario tiña vinte e catro tramos sendo Beny quen marcou os mellores tempos nos primeiros dezaoito polo que liderou a carreira con certa comodidade. Despois da etapa nocturna enfrontáronse á terceira e última onde só saíron vinte coches e onde o Ford Escort de Beny Fernández comezou a sufrir problemas e a perder perdeu medio minuto en cada tramo, pero logrou rematar os últimos cinco tramos e chegar ao final como gañador cunha diferenza mínima respecto a Marc Etchebers, segundo. A terceira posición correspondeu a Rafa Cid, cun Renault Alpine. En 1978 a proba foi preinscrición para o Campionato Europeo e contou coa presenza dun federativo italiano. O percorrido constou de vinte e cinco tramos e a saída realizouse dende o Estadio do Couto. Jorge de Bagratión foi o dominador da maioría dos tramos seguido de Pablo de Sousa, que logrou marcar o mellor tempo nalgunhas pero sen recortar moito tempo. Na terceira posición situábase Etchebers e os tres afrontaron a terceira etapa con certa tranquilidade e sen arriscar polo que alcanzaron a meta nas mesmas posicións.
Campionato de Europa
En 1979 entrou no calendario do Campionato de Europa de Rallys. Para aumentar a participación, a organización ofreceu axudas, como bonos para os participantes que viaxaban dende lonxe, presentou a proba en Porto e a inscrición foi gratuíta. Inicialmente o rally foi un duelo entre Beny Fernández e Jorge de Bagratión ata que o primeiro se saíu da estrada na segunda etapa a só 300 m da meta dun dos tramos deixando vía libre a Bagratión que dominou a carreira ata o final. O podio completouno Ricardo Muñoz cun Porsche 911 SC e Eugenio Ortiz, cun Simca 1200 TI. Ao ano seguinte, e por segundo ano o rally volve ser puntuable para o campionato europeo e contou coa presenza do equipo Ford que participou con dous Ford Fiesta 1600 do grupo 2 para Salvador Serviá e Juan Ignacio Canela. Ese ano a organización sopesaba se seguir formando parte ou non do certame europeo debido á escasa presenza de equipos estranxeiros e á maior quilometraxe requirida. Na primeira etapa produciuse o abandono de Bagratión por perda de aceite no seu Lancia Stratos, mentres que Beny Fernández sufriu problemas no seu Opel Ascona 2000. A carreira estivo marcada polo duelo entre Eduardo Balcázar e Salvador Serviá, que fixeron os mellores tempos na maioría dos tramos, sendo finalmente a vitoria para Balcázar, que conducía un Lancia Stratos. Segundo foi Serviá e terceiro Pablo de Sousa, cun Seat 124-2000.
Gañadores
En azul, as edicións nas que a proba foi puntuable para o Campionato de España de Rallys
Carrick Felix
Carrick Felix, nado o 17 de agosto de 1990 en Las Vegas, Nevada, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
Felix foi seleccionado na 33ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Cleveland Cavaliers. O 20 de agosto de 2013 asinou o seu contrato cos Cavaliers. Durante a súa tempada coma rookie foi asignado en varias ocasións ós Canton Charge da NBA D-League.
John Garfield
Jacob Julius Garfinkle, nado en Nova York o 4 de marzo de 1913 e finado na mesma cidade o 21 de maio de 1952 foi un actor estadounidense, coñecido como John Garfield.
Traxectoria
Naceu nun pequeno piso de Manhattan, fillo de dous inmigrantes rusos xudeus e medrou no Yiddish Theater District. A súa nai nunca se recuperou do embarazo do seu irmán máis novo e morreu cando Garfield tiña sete anos. Os dous irmáns foron vivir con varios parentes, todos eles pobres. Eses anos pasou moito tempo nas rúas.
O seu pai volveu casar e mudouse a West Bronx onde Garfield se uniu a varias bandas, converténdose nun líder. Nesa época a xente descubriu a súa capacidade para a mímica. Foi enviado a unha escola para rapaces difíciles e baixo a guía do director Angelo Patri comezou a asistir a clases coa mestra Margaret O'Ryan, quen descubriu o seu talento natural para a interpretación.
Co apoio de Patri e O’Ryan comezou a actuar en obras de The Heckscher Foundation for Children. Entrou logo no American Laboratory Theater, que introduciu nos Estados Unidos o método de Stanislavsky, onde traballou pintando e construíndo escenarios. Tras un tempo que pasou vagabundeando polo país (Preston Sturges concibiu o filme Sullivan's Travels tras escoitar a historia de Garfield ) debutou en Broadway en 1932 e entrou a formar parte do grupo teatral chamado " the Group ".
Premios Ernestina Otero Sestelo
Os Premios Ernestina Otero Sestelo son uns galardóns creados polo Consello das Mulleres do Concello de Pontevedra co obxectivo de incorporar a perspectiva de xénero nos traballos de fin de grao e máster para o estudantado universitario galego. Creáronse en 2014 tomando o nome da mestra e pedagoga Ernestina Otero e ten carácter anual.
John Garfield
Traxectoria
En 1938 debutou no cinema no filme Four Daughters, de Michael Curtiz, que lle valeu unha candidatura ao Oscar ao mellor actor secundario. O éxito fixo que Warner Bros. ampliase o seu contrato a sete anos. Porén, pouco despois tivo problemas co estudio porque lles esixía guións de calidade e acabou con suspensións, rexeitamento de papeis asignados e sen cobrar.
Premios Ernestina Otero Sestelo
En 2018 optouse por enfocalos a proxectos que proviñeran da educación infantil, primaria, secundaria e postobligatoria non universitaria co propósito de poder financiar e impulsar devanditos proxectos.
Historia
Estes galardóns naceron en 2014 para premiar proxectos universitarios de fin de máster ou de grao. En 2017 non se puido outorgar ningún debido á pouca calidade que tiñan os estudos presentados. Por esa razón, en 2018 a Concellería de Igualdade decidiu  reformulalos e a partir dese ano, os premios quedaron orientados a recoñecer e valorar aqueles proxectos educativos innovadores e relevantes en canto á incorporación da perspectiva de xénero e que supoñen un exemplo de boas prácticas e un modelo para futuras iniciativas educativas en materia de igualdade e oportunidades.
John Garfield
Traxectoria
En 1946, cando expirou o seu contrato coa Warner, Garfield decidiu non renovalo e crear a súa propia produtora independente, sendo unha das primeiras estrelas en facelo.
Premios Ernestina Otero Sestelo
Edicións
Os traballos premiados nas distintas edicións foron:
John Garfield
Traxectoria
Involucrado durante tempo en políticas liberais, foi investigado durante as décadas de 1940 e 1950. Cando foi chamado a declarar polo House Un-American Activities Committee, negouse a dar nomes de membros do partido comunista. Garfield tivo que abandonar o cinema por falta de traballo e volveu a Broadway en 1952.
O 20 de maio, malia os consellos do seu médico xogou varios enérxicos sets ao tenis e saíu cear, sentíndose enfermo de súpeto. Ao día seguinte apareceu morto. Probablemente os seus problemas de corazón foran agravados polo estrés de verse na lista negra. O seu funeral foi o maior na cidade de Nova York desde o de Rodolfo Valentino, con máis de dez mil persoas nas rúas.
Premios Ernestina Otero Sestelo
Ano 2014
Traballo fin de grao: "A cegueira do xénero". de Tania Ríos Coello.
Traballo fin de máster: "A arte da resisencia: prácticas feministas e de xénero. Unha crítica ao pensamento dominante", de Sylvia Peceño Serrano.
Ano 2015
Traballo fin de grao:  "A aprendizaxe cooperativa como ferramenta para fomentar a igualdade entre sexos na escola infantil", de Almudena Poza
Traballo fin de máster:  "O persoal é político", de Esther Gandía
Ano 2016
Traballo Fin de Grao: "O impacto da coeducación no desenvolvemento persoal", de Tamara Fernández Amosa.
Traballo Fin de Grao: "A educación afectivo-sexual en persoas con diversidade funcional e intelectual", de Bárbara Penas Rey
Traballo Fin de Grao: "Escola de Igualdade. Proxecto de formación en igualdade de xénero para o monitorado de Noites Abertas", de Ignacio Márquez Collazos
Traballos Fin de máster: "As bruxas non me dan medo (o que me dá medo son os fillos de puta)", de Rebeca López Villar
Ano 2017
Deserto. Non se outorgou ningún premio debido á pouca calidade que tiñan os estudos presentados.
Ano 2018
Infantil e Primaria:
O xurado valorou o traballar a perspectiva de xénero nas aulas de infantil a través dos contos, analizando os distintos roles e características de protagonistas femininas e masculinos, fomentando o espírito crítico ante os estereotipos de xénero e por aplicar o método científico en alumnado de 5 anos
O xurado valorou o traballo feito por mobilizar a toda a comunidade educativa, especialmente ás familias, na recuperación e visibilización das aportacións das mulleres en todos os ámbitos empregando unha metodoloxía activa, interdisciplinaria e de traballo cooperativo.
Secundaria e Bacharelato
O xurado valorou que o proxecto abrangue unha ampla variedade das actividades realizadas por iniciativa do propio alumnado, ter conseguido asentarse como unha organización permanente cunha presenza continuada na vida do centro ao longo do curso e proxectarse aos cursos seguintes, pola visibilización de formas de violencia e discriminación que estaban normalizadas dentro das propias aulas, a labor de concienciación e educación realizada dentro da comunidade educativa e a difusión do proxecto a través das redes sociais
O xurado valorou a implicación e participación activa de todo o alumnado e profesorado da ESO, de todos os cursos e materias, por dar a coñecer a aquelas mulleres que contribuíron nos distintos ámbitos do coñecemento e das artes, por concienciar da presenza das mulleres como elemento transformador da sociedade de calquera época ou tempo, rompendo con estereotipos sexistas e valorando as achegas das mulleres, pola difusión pública do proxecto a través das redes sociais e a orixinalidade do produto educativo final,
O xurado valorou o traballo de rescatar e dar a coñecer as mulleres creadoras que tradicionalmente foron invisibilizadas nun sector tan masculinizado como o artístico, a variedade das actividades realizadas e pola permanencia do proxecto ao longo do curso e a súa proxección de continuidade en varios cursos académicos seguidos.
Ano 2019
Categoría A
O xurado conceu o galardón por loitar contra os estereotipos de xénero que se marcan dende as idades máis temperás, dotando ao alumnado de ferramentas para enfrontarse a eles e acadando resultados satisfactorios e notables, e por dar a coñecer e poñer en valor as figuras de moitas das pioneiras da nosa cidade, así como de diferentes científicas e dos seus descubrimentos e investigacións.
Destacouse este proxecto por partir da necesidade de identificar actitudes e realidades discriminatorias, incidindo na necesidade de revisión e cambio activo das nosas condutas cotiás baixo o filtro da igualdade e do respecto, e por facer un traballo de reflexión profunda sobre sexualidade e liberdade no marco patriarcal e de análise crítica da prostitución e da pornografía.
O xurado destacou a implicación e participación activa de todo o alumnado da ESO nas distintas tarefas desta iniciativa, pola súa permanencia ao longo do curso, pola difusión pública a través da web e das redes sociais do produto educativo final e polo traballo realizado a prol da desmitificación do amor romántico.
Enlaces externos
Web dos premios no portal do Concello de Pontevedra
Liga Deportiva Universitaria de Quito
O Liga Deportiva Universitaria é un club de fútbol ecuatoriano da cidade de Quito. Fundouse o 11 de xaneiro de 1930 e actualmente compite na Serie A de Ecuador. Mantén unha rivalidade forte co SD Aucas, co cal disputa o chamado Superclásico de Quito. Trátase do único equipo de Ecuador que ten no seu palmarés tódolos títulos continentais de Suramérica, acadados recentemente, o cal fai que este equipo ocupe actualmente a 1ª posición na clasificación de clubs da Conmebol.
Estadio
O LDU Quito xoga os seus encontros como local no estadio coñecido como Casa Blanca, da súa propiedade, construído en 1997, e cunha capacidade para mais de 41.596 seareiros. Trátase do estadio mais grande da capital de Ecuador, Quito, e o segundo mais grande do país. 350px|miniatura|dereita|Estadio Casa Blanca, fogar do LDU Quito.
Cadro actual
12px|Capitán
Nashville, Tennessee
Nashville é a capital do estado de Tennessee, nos Estados Unidos. Atópase a beiras do río Cumberland, no condado de Davidson. Adóitase coñecela como "Music City, U.S.A.", (Cidade da Música) xa que Nashville posúe unha importante industria discográfica. Pero desde moito tempo antes denominouse como a "Atenas do Sur", debido ás súas institucións educativas e á súa arquitectura neoclásica.
A cidade de Nashville ten unha poboación de 569.891 habitantes, (segundo o censo de 2000), o que a sitúa como a segunda cidade máis extensa de Tennessee (por detrás de Memphis). A poboación dos 13 condados circundantes, que forman o que se coñece como a área Metropolitana de Nashville, é de 1.311.789, converténdose así no área metropolitana máis poboada do estado.
En 1918 un tren local choca cun expreso. Houbo 101 mortos e 171 feridos. Tratouse do accidente ferroviario máis grave na historia do sur dos Estados Unidos.
Cidades irmás
20px, Xirona (España) (2005)
Véxase tamén
miniatura|250px|Nashville. 250px|miniatura|[[Partenón (Nashville)|Partenón de Nashville.]]
Imperio Selxúcida
O Grande Imperio Selxúcida  (en turco Selçuklular ou Büyük Selçuklu İmparatorluğu; en árabe حکومت سلجوقیان) foi un reino medieval musulmán sunnita, rexido por xentes de orixe turca con bastante influencia persa  Foi establecido polos Qynyq, unha facción dos turcos Oghuz, que chegou a controlar un vasto territorio delimitado polas montañas do Hindu Kush, Anatolia, Asia Central e o Golfo Pérsico. Orixinarios das terras do mar de Aral, os selxúcidas avanzaron primeiro sobre o Gran Khorasan e deseguido sobre Persia e Iraq, chegando a Asia Menor no século IX. Causaron estragos nas provincias bizantinas e árabes en Oriente Medio, acabando co califato abbásida e debilitando considerablemente o Imperio Bizantino.
Os turcos selxúcidas son considerados coma antepasados directos dos turcos sudoccidentais, que actualmente ocupan Turquía, Acerbaixán e Turkmenistán. Desempeñaron un papel principal na historia medieval ao crear unha barreira fronte aos invasores mongois e ao defender o mundo musulmán fronte aos cruzados. Ademais a súa entrada en Anatolia despois de Manzikert supuxo un duro golpe para o Imperio Bizantino, marcando o seu destino.
O Imperio Selxúcida foi fundado polo bey Toğrül (ou Tugrul) no 1037 seguindo os pasos do fundador da dinastía selxúcida: Seljuk (Seljuque ou Seljuq), de quen toman o nome o reino e a dinastía.
Fundador da dinastía
O bey Seljuk, foi o fundador da dinastía. Seljuk serviu no exército dos khazar, mais en torno ao ano 950 mudouse coa súa xente á Corasmia (Khwarezmia ou Khwarezm), preto da cidade de Jend (tamén chamada Khujand e Khodjent), onde se converte ao islam.
Os beys Tugrul e Chagri
O bey Togrul era neto de Seljuk. Xunto co seu irmán Çagrı (Chagri) combateu ao Imperio Gaznavida, e así, tras duns reveses iniciais, conquistou Merv e Nishapur (1028-1029). Tanto Togrul coma os seus sucesores continuarían os seus ataques por todo Khorasan e Balkh chegando a saquear Ghazni no 1037. En 1039 na Batalla de Dandanaqan derrotaron definitivamente aos gaznavidas que deberon abandonar os seus dominios occidentais a favor dos selxúcidas. En 1055, Togrul tomou Bagdad, controlado até entón polos Abbásidas.
Alp Arslan
Alp Arslan era fillo do bey Chagri. Tras unhas campañas con éxito, estendeu bastante os dominios que herdou de Togrul, engadindo ao seu reino Armenia e Xeorxia. Firmou varias treguas cos bizantinos que lle permitiron centrarse no seu maior obxectivo naquel tempo: os xiítas fatímidas. Pero, o destino deu un xiro inesperado en 1071 cando Arslan conseguiu unha vitoria decisiva na Batalla de Manzikert sobre os bizantinos. A partir de entón permitiu aos seus xenerais facerse con principados propios na que fora a Anatolia bizantina, exercendo coma atabeys (gobernadores) mantendo vasalaxe. Así, en poucos anos os turcománs expandiron o seu control por Asia Menor: os Saltuqis no noroeste de Anatolia, os Mengujeques no leste, os Artuqides (Ortúkides) no sueste, os Danismendidas no centro, o Sultanato do Rum no oeste (máis tarde na Anatolia Central) e o principado do bey Çaka en Esmirna).
Malik Shah I
Baixo o dominio do sucesor de Alp Arslan, Malik Shah I, e dos seus dous visires, Nizām al-Mulk e Tāj al-Mulk, os selxúcidas expandiron os seus dominios até a fronteira chinesa, moveron a súa capital de Rayy a Isfahan, fundaron a Universidade de Bagdad e no terreo da organización militar implantaron o iqta.
Este período coñécese coma a Idade de Ouro do Grande Imperio Selxúcida, e Malik foi recoñecido polos Abbásidas coma "Sultán de Oriente e Occidente" no 1087.
Neste período tamén cobrou forza a Orde dos Asasinos (Hashshashin) de Hassan-e Sabāh, que eliminou bastantes administradores do Imperio.
A I Cruzada
Os estados selxúcidas, máis preocupados por consolidarse nos seus propios territorio que por cooperaren entre si, non tiveron problema para se desfaceren da Cruzada Popular de Pedro o Eremita (1096), mais non puideron derrotar aos cruzados de Ademar de Monteil, que tomaron Nicea, Iconium, Cesareia Mazaca e Antioquía no seu avance cara a Xerusalén. Para cando os cruzados conquistaron Palestina (1099), esta xa non estaba nas mans dos turcos, senón que fora retomada polos Fatímidas.
A II Cruzada
Ahmed Sanjar foi quen de conter as numerosas revoltas que se produciron no Imperio: na Transoxiana, Afganistán, Kyrghyzstan etc; pero, non puido someter os Syr Darya, perdendo tras a Batalla de Qatwan (1141) as provincias orientais. Ao mesmo tempo, no oeste, os principados dos atabey gañaban cada vez máis autonomía, aliándose alternativamente entre si ou cos reinos cristiáns contra outros atabey.
Neste contexto Zengi chegou a ser atabey de Mosul, comenzado a consolidación dos principados de Siria. En 1144 Zengi capturou Edessa, cando o Condado de Edessa se aliou cos ortoquides contra el. Este suceso provocou o chamamento da II Cruzada. Nur ad-Din, un dos fillos de Zengi, e atabey de Alepo sería o encargado de crear a alianza rexional que se lle opuxo (1147).
División do Imperio
miniatura|dereita|220px|Torres de Kharāghān, construídas no 1053 en [[Irán, forman parte do monumento funerario dunha princesa selxúcida.]]
Á morte de Malik Shah I, en 1092, o imperio dividiuse entre os seus catro fillos e o seu irmán. En Anatolia, Kilij Arslan I fundou o Sultanato do Rum; en Siria, asentouse Tutush I (irmán de Malik Shah); en Persia, Mahmud I o Grande, quen tivo que se enfrontar ao resto dos irmáns Barkiyaruq de Iraq e Ahmed Sanjar do Grande Khorasan.
Á morte de Tutush I os seus fillos dividiron o seu reino: Radwan quedou con Alepo e Duqaq con Damasco, pero acabarían enfrontados e coas súas leas provocaron unha división aínda maior entre diversos emires de Siria.
En 1118, Ahmed Sanjar tomou o control do Imperio. O seu sobriño Mahmud II (fillo de Muhammad I) non o recoñeceu e estableceu o seu propio sultanato en Bagdad, até 1131 cando foi finalmente deposto por Ahmed Sanjar.
Noutro territorio, nominalmente do Imperio Selxúcida, tomaron forza outros principados: Artuqides (Ortúkides) en Siria, Mesopotamia e Xerusalén ata o 1098; os Danismendidas en Anatolia e o do bey Kerbogha (Corbaran) de Mosul.
Conquista por Khwarezm e os aiúbidas
No 1153 os Oghuz rebeláronse e capturaron a Sanjar, e, aínda que este puido fuxir aos tres días, acabou morrendo pouco despois. A pesar dos diversos intentos que fixeron os selxúcidas para reconstruír o Imperio xa non foi posible, e os diversos atabeys consolidaron a súa independencia:
Despois da II Cruzada, entre a fragmentación dos estados islámicos de Oriente Medio e a debilidade dos fatimidas de Exipto, xorde a figura de Saladino fundador da dinastía dos aiúbidas, que unificou as terras entre Exipto e Siria.
Na fronteiras de Cáucaso, o Reino de Xeorxia converteuse nunha potencia rexional e incrementaría o seu territorio á custa dos selxúcidas. Algo similar sucedeu cando León II de Armenia chegou ao poder no reino de Cilicia, que tomou moitas terras dos turcos en Anatolia. Pola súa parte, os Abbásidas, baixo o califato de An-Nasir recuperaron parte do seu poder, aliados cos Khwarezmshah, fronte aos selxúcidas.
Durante un breve período, Toghrül III conseguiría unificar a maior parte do imperio (excluída Anatolia), pero en 1194 foi derrotado por Takash, o Shah do Imperio Khwarezmida derrubándose finalmente o Imperio Selxúcida. Do Imperio orixinario só permanecerá o Sultanato do Rum, que andando o tempo (século XIII) sería invadido polos mongois, que en 1260 dividirían o seu territorio en pequenos emiratos (beyliks). Un destes emiratos acabaría primando sobre os demais, e del nacería o Imperio Otomán.
Legado
Os selxúcidas, inicialmente escravos ou mercenarios nas cortes musulmás, acabaron por dominar aos persas e árabes, traendo con eles un renovado "espírito de loita e agresión fanática".
Pero, os selxúcidas non destacaron só nas armas. Foron mecenas da arte e a literatura, e fundaron varias universidades. Entre os sabios do seu tempo destacaron o astrónomo Omar Khayyam e o filósofo al-Ghazali.
Galería de imaxes de Lobeira
Galería de imaxes do concello de Lobeira na provincia de Ourense.
Catalunya Lliure
Catalunya Lliure (en galego Cataluña Libre) foi unha coalición electoral independentista catalá fundada en 1989, que agrupaba o Moviment de Defensa de la Terra-PSAN e o Front Nacional de Catalunya para participar nas eleccións europeas dese ano, conseguiu 19.586 votos e a fins dese ano converteuse en partido político que defendía a unificación de toda Cataluña, ó pobo traballador catalán e a defensa lexítima de tódalas formas de loita. Os seus líderes foron Josep Guia, Salvador Balcells e Jordi Moners.
No ano 1991 publicou un anteproxecto de Constitución para Cataluña que se vai constituír no referente da súa actuación política, a fins dese ano unha parte importante da militancia, entre os que está o líder no Rosellón (ou Cataluña Norte), Jordi Vera, entra en ERC e ó ano seguinte CL acaba disolvéndose.
Open cad format
Open cad format é un formato libre de ficheiros de CAD creado pola comunidade libre de CAD. É unha alternativa aberta a DWG, openDWG, openDGN e DXF. Dentro desta comunidade aberta estúdanse todas as posibilidades para este formato de ficheiros de CAD. Por agora contase cun formato ASCII creado por Franz Reiter, que é o creador de gcad3D. Tamén se están a estudar as posibilidades de implementar un novo ficheiro XML como novo formato de intercambio.
Jacobo Rey Daviña
Jacobo Rey Daviña, nado en Santiago de Compostela o 18 de setembro de 1881 e finado en Vilagarcía de Arousa o 7 de febreiro de 1979, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Educouse na escola de seu pai en Compostela. Foi socio-xerente de Hijos de Simeón García en Vilagarcía de Arousa, e en 1927, durante a ditadura de Miguel Primo de Rivera, foi nomeado delegado provincial en Pontevedra do Monopolio de Petróleos. Deputado provincial en representación da Cámara de Comercio, Industria e Navegación de Vilagarcía de Arousa, foi presidente da Deputación de Pontevedra entre o 7 de outubro de 1938 e o 9 de agosto de 1939, en plena guerra civil. Foi alcalde de Vilagarcía de Arousa, na ditadura franquista, de febreiro de 1952 ao 1 de xullo de 1965. En 1970 concedéuselle a Medalla ao Mérito no Traballo.
Recoñecementos
Ten dedicada unha céntrica rúa en Vilagarcía de Arousa, pendente de cambio de nome en función da Lei de memoria histórica de España e a petición de partidos políticos e colectivos cidadáns.