cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Dead Milkmen
O grupo reuniuse en 2008, con Dan Stevens substituíndo ao falecido Dave Schulthise. En 2011 publicaron The King in Yellow, o seu primeiro álbum de estudio en 16 anos. Dende entón a banda realiza xiras esporadicamente e publica novo material de cando en vez.
June Allyson
Eleanro Geisman, nada no Bronx o 7 de outubro de 1917 e finada en Ojai, California, o 8 de xullo de 2006, foi unha actriz estadounidense, coñecida como June Allyson, unha das actrices máis populares das décadas de 1940 e 1950.
Traxectoria
Nada en Nova York, non pasou unha infancia doada. En abril de 1918 (cando Allyson tiña seis meses), o seu pai alcohólico, que traballaba de conserxe, abandonou a familia. Allyson quedou na pobreza, vivindo cos seus avós maternos. A súa nai traballaba como telefonista e caixeira de supermercado e cando tiña cartos abondos reuníase coa súa filla. Porén, habitualmente Allyson estaba cos seus avós ou outros parentes. Aos oitos anos, unha póla caeu sobre ela mentres montaba no seu triciclo co seu can. Ela sufriu fracturas moi graves e o can morreu. Ata os doce anos tivo que realizar rehabilitación con terapias de natación e baile.
O seu primeiro papel foi como "inxenua" para Educational co cantante Lee Sullivan, os bailaríns cómicos Herman Timberg, Jr. e Pat Rooney, Jr., e a futura estrela Danny Kaye nunha serie de curtametraxes, incluídas Swing for Sale (1937), Pixilated (1937), Ups and Downs (1937), Dime a Dance (1938), Dates and Nuts (1938) e Sing for Sweetie (1938).
Debutou en Broadway en 1938 como corista na obra Sing Out the News aos vinte anos e en 1943 apareceu no filme Best Foot Forward. A súa carreira tivo grandes éxitos musicais como Thousands Cheer and Good News! (1947), e asinou un importante contrato con Metro Goldwyn Mayer que en 1949 a levou a interpretar entre outros filmes o papel de "Jo" March no filme Little Women, baseado no libro homónimo de Louisa May Alcott, que foi un grande éxito. Allyson era experta en chorar cando lle daban pé e moitos dos seus filmes incluían unha escena de bágoas. A súa colega en MGM Margaret O'Brien dixo que ela e Allyson eran chamadas "as choronas da vila". Posteriormente dixo "chorei unha vez nun filme e dixeron 'fagámolo outra vez'. E chorei o resto da miña carreira".
A partir da década de 1950 interpretou especialmente o papel de rapaza sensible e bondadosa, que lle permitiu destacar en filmes como The Girl in White (1952), The Glenn Miller Story (1954) ou Woman's World (1954), de Jean Negulesco. En 1951 gañou o Globo de Ouro á mellor actriz de comedia polo seu papel no filme Too Young to Kiss, en que interpretaba unha nena prodixio e a súa irmá máis vella.
A serie The DuPont Show with June Allyson (1959–60) tivo dúas temporadas na CBS e foi descrita por Allyson como "a cousa máis dura que fixen nunca". Tamén apareceu en programas como Zane Grey Theater, The Dick Powell Theatre e Burke's Law antes de retirarse varios anos tras enviuvar en 1963.
Faleceu debido a un fallo respiratorio.
Vida persoal
Cando chegou a Hollywood, os directivos do estudio intentaron emparellala con Van Johnson obrigándoos a ter unha serie de "citas oficiais" moi publicitadas. Aínda que tivo citas con David Rose, Peter Lawford e John F. Kennedy, Allyson estaba en realidade saíndo con Dick Powell, trece anos máis vello ca ela e que estivera casado con Mildred Maund e Joan Blondell.
O 19 de agosto de 1945, Allyson provocou o enfado de Louis B. Mayer ao casar con Powell. O matrimonio tivo dous fillos, Pamela Allyson Powell (adoptada en 1948) e Richard Powell, Jr., nado o 24 de decembro de 1950. A mediados da década de 1950 Allyson tivo un romance co actor Alan Ladd.
Allyson solicitou o divorcio de Powell en 1961 por mor da obsesión polo traballo del. En febreiro dese ano recibiu 2,5 millóns de dólares e a custodio dos seus fillos. Porén, antes de que se consolidase o divorcio reconciliáronse e permaneceron casados ata a morte de Powell o 2 de xaneiro de 1963. A perda de Powell levou a Allyson a beber demasiado. En 1963 ía fugarse co barbeiro do seu marido, Glenn Maxwell, mais finalmente decidiu non facelo. Ela e Maxwell casaron posteriormente e divorciáronse para volver a casar e divorciarse máis adiante.
En 1976, Allyson casou con David Ashrow, dentista convertido en actor co que actuou ocasionalmente en teatros e nas xiras do transatlántico Royal Viking Sky.
Fuga de cerebros
Fuga de cerebros é un filme español de 2009 dirixido por Fernando González Molina e protagonizado por Mario Casas e Amaia Salamanca. Producido por Antena 3 Films xunto con Cangrejo Films e estreado o 24 de abril, o filme rodouse entre Madrid e Xixón. Foi o filme máis visto de España durante ese ano, o cal motivou unha secuela, Fuga de cerebros 2 (2011). En 2013, fíxose unha versión italiana do filme, co título Fuga di Cervelli, dirixida por Paolo Ruffini.
Sinopse
O tímido e zoupón Emilio (Mario Casas) está namorado de Natalia (Amaia Salamanca) dende que os dous eran cativos. Xusto no intre no que ten pensado declararlle o seu amor, ela anúncialle que lle concederon unha bolsa para estudar en Oxford. Aflixido, o rapaz é convencido polos seus amigos para matricularse na mesma universidade, falsificando bolsas e diplomas, co fin de conquistala. Desta maneira, os seus amigos Corneto (Pablo Penedo), o cego Chuli (Alberto Amarilla), o xitano Cabra (Canco Rodríguez) e o paralítico heavy Ruedas (Gorka Lasaosa) decidan acompañalo.
Bandeira de Xibraltar
A bandeira de Xibraltar é un dos símbolos oficiais de Xibraltar, un dos Territorios Británicos de Ultramar. Componse dun escudo de armas elongado que se basea no escudo de armas de Xibraltar, concedido por Orde xudicial Real pola raíña Isabel I de Castela o 10 de xullo de 1502. A bandeira de Xibraltar é a única dos Territorios Británicos de Ultramar que non presenta a Union Jack de ningunha forma, aínda que esta última ondea como bandeira autónoma dentro do territorio.
Carlos II de Estiria
Carlos II de Estiria ou de Austria-Estiria, nado o 3 de xuño de 1540 en Viena e finado o 10 de xullo de 1590 en Graz, arquiduque de Austria, duque de Estiria, Carintia e Carniola e conde de Goritz.
Ascendencia
Fillo do emperador Fernando I e de Ana Jagiellon de Hungría e Bohemia, filla de Ladislau II, rei de Hungría e Bohemia.
Actuacións
miniatura|esquerda| Retrato coa inscrición Carolvs D.G. Archidvx Avstria Dvx Bvrgvndia Siiria Carintia ZC Comes Tiroll et Goritia ZC MDIXXVI miniatura|esquerda| A Comuñón da Virxe ou A Familia do Archiduque Carlos de Estiria.
Sobre a relixión
A diferenza do seu irmán máis vello, o emperador Maximiliano II, Carlos era un católico convencido e promoveu a Contrarreforma, un exemplo da cal foi invitar aos xesuítas ao seu dominio. Tamén foi tolerante co protestantismo, como demostra a paz relixiosa de Bruck en 1572, que permitiu a liberdade de culto en Estiria, Carintia e Carniola.
Nos eidos militar e político
Despois de asumir o trono como emperador, o seu sobriño Rodolfo II, que máis tarde sería presa dun desequilibrio mental polo que foi encerrado no Castelo de Praga, cedeu o mando político ao seu irmán, o arquiduque Ernesto, e o mando militar ao seu tío, o arquiduque Carlos II. Encargado de defender os dominios hereditarios dos Habsburgo contra o Imperio Otomán, demostrou ser un comandante eficiente. Así se mostra, por exemplo, cando, por orde súa, se erixiu a fortaleza de Karlstadt (Karlovac) en Croacia, unha fortificación necesaria como liña de defensa contra os turcos.
Mecenados de Arte e Ciencia
Tamén Carlos II é lembrado principalmente como un benefactor da arte e da ciencia: ademais de ser o protector de moitos artistas, especialmente do compositor Orlando di Lasso, fundou en 1585 a Universidade de Graz que leva o seu nome. En 1580 montou nunha corte con cabalos de Xerez en Lipica, Eslovenia, orixe da raza equina lipizzana.
Matrimonio e descendencia
Casou coa súa sobriña María Ana de Baviera (1551-1608), filla do duque Alberte V de Baviera e da súa irmá Ana de Habsburgo (1528-1590). Desta unión naceron 15 nenos:
Gaitana (cantante)
Gaita-Lurdes Essami (en ucraíno: Гайта-Лурдес Ессамі), mellor coñecida como Gaitana (en ucraíno: Гайтана), é unha cantante ucraína de ascendencia congolesa. A súa música combina elementos de jazz, funk, soul, pop e folk. Gaitana representou a Ucraína no Festival de Eurovisión 2012 en Bakú, Acerbaixán.
Discografía
miniatura|300px|Gaitana - «Біль мене не лякає» (2016, CC-BY)
Hunsrik
O hunsrik (chamado nativamente en portugués hunsrik ou hunsrückisch), tamén chamado riograndenser hunsrückisch ou katharinensisch, é unha variedade da lingua fráncica moselana que deriva principalmente do dialecto hunsrückisch do alemán central occidental. A lingua ten certo recoñecemento, principalmente no Brasil. É considerada unha parte integrante do patrimonio histórico e cultural do estado brasileiro de Río Grande do Sur dende 2012, e patrimonio cultural inmaterial do estado de Santa Catarina dende 2016. Tamén é lingua cooficial nos concellos de Antônio Carlos, Santa Maria do Herval e São João do Oeste. No Brasil, Hunsrik é falado nos estados de Río Grande do Sur, Santa Catarina e o Paraná. A lingua tamén é falada nalgunhas rexións de Paraguai e nas rexións veciñas da Arxentina.
Bandeira de Turks e Caicos
A bandeira de Turks e Caicos foi adoptada oficialmente o 7 de novembro de 1968, e foi modificado en 1999. Antes diso, as illas tiveron varias bandeiras diferentes.
Nevertheless, as Illas Turks e Caicos non formou unha colonia separada durante a gran maioría da súa historia. Pola contra, as illas foron unha dependencia de Xamaica ata 1959. En 1959, as illas convertéronse nunha colonia separada pero ata 1962 e a independencia de Xamaica, o Gobernador de Xamaica permaneceu como gobernador das Illas Turks e Caicos. Entre 1962 e 1965 o Administrador das Illas Turks e Caicos reportou directamente a Londres, e despois entre 1965 e 1973, o administrador estivo subordinado ao gobernador das Bahamas, que tamén era gobernador de Turks e Caicos. En 1973, cando as Bahamas se independizaron, o cargo de administrador pasou a ser gobernador.
Bandeira de Castela-A Mancha
A bandeira de Castela–A Mancha é un dos símbolos representativos da Comunidade Autónoma de Castela–A Mancha, en España, definida polo seu Estatuto de Autonomía.
Historia
Creada xa a rexión de Castela-A Mancha en réxime de preautonomía, e antes de elaborarse o Estatuto de autonomía, os partidos políticos presentes no chamado ente preautonómico, deciden adoptar uns símbolos distintivos para a rexión. A escolla do distintivo foi obxecto de estudos e propostas. Discutíronse sete proxectos razoados na reunión da Xunta celebrada en Albacete o 11 de xaneiro de 1980, e finalmente foi elixido o presentado por Ramón José Maldonado y Cocat, heraldista manchego, académico correspondente da Historia, a cuxa obra se debe gran parte dos escudos heráldicos municipais adoptados na segunda metade do século XX na provincia de Cidade Real.
Iphigenia (filme)
Iphigenia (en Ιφιγένεια) é un filme grego de 1977 dirixido por Michael Cacoyannis e baseado no mito grego de Ifixenia, a filla de Agamenón e Clitemnestra, a cal ten que ser sacrificada para aplacar a ira da deusa Artemisa. Cacoyannis adaptou o filme, o terceiro na súa triloxía de "traxedia grega" (despois de Electra en 1962 e Troades en 1971), a partir da obra de Eurípides Ifixenia en Áulide. O filme está protagonizado por Tatiana Papamoschou como Ifixenia, Kostas Kazakos como Agamenón e Irene Papas como Clitemnestra. A banda sonora foi composta por Mikis Theodorakis.
Iphigenia foi nomeado ao Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 50ª edición dos premios. Tamén estivo nomeado á Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1977.
Xoán de Joinville
Xoán de Joinvil, en francés Jean de Joinville nado o 1 de maio de 1224 e finado 24 de decembro de 1317 foi un cronista francés medieval.
Biografía
Procedente dunha familia nobre de Champaña, Joinville formouse na corte de Teobaldo I de Navarra. Despois da morte do seu pai, converteuse en senescal de Champaña. En 1241, Xoán acompañou a Teobaldo á corte de Luís IX de Francia (futuro San Luís), e uniuse á Sétima Cruzada organizada polo rei en 1244. Durante a campaña militar, Xoán foi conselleiro e confidente íntimo do rei, participando en moitas das súas decisións.
Ilves Naiset Akatemia
O Ilves Naiset Akatemia é un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Tampere, Finlandia. Trátase dun equipo de formación creado polo Ilves en 2023, cando comezou a competir na Naisten Suomi-sarja.
Traxectoria
miniatura|O Ilves Akatemia fronte o [[Salo HT no Tesoman jäähalli en 2023.]] A principios do mes de xaneiro de 2023 o Ilves anunciou que inscribira un novo equipo para disputar na primavera dese mesmo ano a terceira categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Naisten Suomi-sarja, na que tomaron parte os dez equipos peor clasificados da Naisten Mestis, a segunda categoría. O obxectivo do club era dar máis oportunidades de xogo ás xogadoras de hóckey sobre xeo, polo que a base do equipo foron principalmente rapazas dos equipos U18 e U15.
O equipo técnico escollido para o inicio do proxecto estivo integrado por persoas con experiencia e relación co club, estando liderado por Anna Pietilä, coordinadora do hóckey feminino na área de Pirkanmaa, así como por Rami Kujala, Janne Huurtela e Kari Uusimaa, que contaron co soporte de Marjo Voutilainen, adestradora do primeiro equipo. Pola súa banda, Tytti Uusimaa foi nomeada capitá, mentres que Sini Laineesta e Tilda Heimosta foron as vicecapitás.
O Ilves Akatemia debutou na Naisten Suomi-sarja o 15 de xaneiro de 2023 na súa visita ao Salo HT, partido que finalizou con derrota para o equipo de Tampere por 12-0.
Estadio
O equipo non ten unha sede fixa, senón que disputa os seus partidos como local en diferentes estadios de Tampere coñecidos polas persoas afeccionadas ao hóckey sobre xeo feminino e xuvenil da cidade, como o Hervannan jäähalli ou o Tesoman jäähalli.
Capitás
A primeira capitá do equipo é Tytti Uusimaa.
Adestradoras
Na primeira tempada do equipo Anna Pietilä foi a encargada de dirixilo.
Día Internacional dos Voluntarios
miniatura|Unha alumna do Congo presenta unha escultura que conmemora o Día Internacional do Voluntariado xunto cun dos voluntarios das Nacións Unidas. O Día Internacional dos Voluntarios foi decretado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas na súa Resolución 40/212 o 17 de decembro de 1985. Dende entón, os gobernos, o sistema das Nacións Unidas e as organizacións civís uníronse de maneira exitosa ao voluntariado de todo o mundo para celebrar este día o 5 de decembro.
Día Internacional dos Voluntarios de 2022
Dende 2006, o servizo Voluntariado en Liña do programa VNU anuncia os gañadores do Premio Voluntariado en Liña o 5 de decembro de cada ano. O premio constitúe un xeito de expresar agradecemento polas achegas dos voluntarios en liña á organización que traballan a prol da paz e o desenvolvemento. É tamén a ocasión de outorgarlle visibilidade ao traballo e os logros da organización así como ás boas prácticas de voluntariado en liña. Os nomeados poden ser equipos de voluntariado ou persoas voluntarias soas. Os nomeamentos son examinados por un xurado internacional composto por expertos en voluntariado e cooperación para o desenvolvemento, e os gañadores anúncianse na fase previa ao 5 de decembro, Día Internacional do Voluntariado (DIV). As historias de todos os gañadores anteriores atópanse na sección Experiencias do sitio anterior do servizo Voluntariado en Liña.
Dragon Ball Z: Kakarot
Dragon Ball Z: Kakarot (ドラゴンボールZ カカロット) é un videoxogo de acción e rol en mundo semiaberto desenvolvido por CyberConnect2 e publicado por Bandai Namco Entertainment. Está baseado na franquía Dragon Ball e foi distribuído nas plataformas Microsoft Windows, PlayStation 4 e Xbox One. Lanzouse internacionalmente o 17 de xaneiro de 2020. Dende a súa estrea, o xogo recibiu valoracións positivas por parte da crítica, e vendeu máis de 2 millóns de copias ata marzo de 2020.
Arrestina
As arrestinas (abreviadas Arr) son unha pequena familia de proteínas importante na regulación da transdución de sinais en receptores acoplados á proteína G. As arrestinas descubríronse como parte dun mecanismo de dous pasos conservado para regular a actividade dos receptores acoplados á proteína G (GPCRs) no sistema da rodopsina visual grazas aos traballos de Hermann Kühn, Scott Hall e Ursula Wilden e no sistema β-adrenérxico en experimentos realizados por Martin J. Lohse e colaboradores.
Función
En resposta a un estímulo, os GPCRs activan a proteína G heterotrimérica. Para desactivar esta resposta ou adaptarse a un estímulo persistente, os receptores activos deben ser desensibilizados. O primeiro paso nesta desensibilización é a fosforilación do receptor por unha clase de serina/treonina quinases chamadas quinases do receptor acoplado á proteína G (GRKs). A fosforilación de GRK prepara especificamente o receptor activado para a unión da arrestina. Dita unión bloquea a sinalización mediada pola proteína G e etiqueta os receptores para a súa internalización e redirixe a sinalización a vías independentes da proteína G alternativas, como a sinalización da β-arrestina. Ademais de aos GPCRs, as arrestinas únense a outras clases de receptores da superfice celular e a outras diversas proteínas de sinalización.
Subtipos
Os mamíferos expresan catro subtipos de arrestinas e cada un dos subtipos coñécese por múltiples nomes. O nome sistemático das arrestinas (do 1 ao 4) xunto cos alias máis amplamente usados de cada subtipo de arrestina indícanse en negras a continuación:
Os peixes e outros vertebrados parece que teñen só tres arrestinas, xa que non se clonou ata agora ningún equivalente da arrestina-2, que é o subtipo máis abundante non visual nos mamíferos. O protocordado Ciona intestinalis (unha ascidia) ten só unha arrestina, que funciona como visual na súa larva móbil, que ten ollos moi desenvolvidos, e faise xenérica non visual no adulto sésil cego. As posicións conservadas de múltiples intróns do seu xene e os dos subtipos de arrestinas de vertebrados suxiren que todas evolucionaron a partir dunha arrestina ancestral. Os invertebrados inferiores, como o nematodo Caenorhabditis elegans, tamén teñen unha soa arrestina. Os insectos teñen arr1 e arr2, denominadas orixinalmente “arrestinas visuais” porque se expresan en fotorreceptores, e un subtipo non visual (proteína kurtz en Drosophila ). Posteriormente descubríuse que arr1 e arr2 exercen un papel importante nas neuronas olfactorias e renomeáronse como “sensoriais”. Os fungos teñen parentes distantes das arrestinas implicados na percepción do pH.
Distribución nos tecidos
Virtualmente en todas as células eucariotas prodúcese a expresión dunha ou máis arrestinas. En mamíferos, a arrestina-1 e a arrestina-4 están fundamentealmente confinadas nos fotorreceptores, mentres que a arrestina-2 e a arrestina-3 son ubicuas. As neuronas teñen o maior nivel de expresión de ambos os subtipos non visuais. En precursores neuronais exprésanse ambas a niveis comparables, mentres que en neuronas maduras a arrestina-2 está presente a niveis de 10 a 20 veces superiores aos da arrestina-3.
Mecanismo
As arrestinas bloquean o acoplamento do GPCR ás proteínas G de dúas maneiras. Primeiro, a unión das arrestinas á cara citoplasmática do receptor agocha o sitio de unión para a proteína G heterotrimérica, impedindo a súa activación (desensibilización). Segundo, a arrestina liga o receptor a elementos da maquinaria de internalización, a clatrina e o adaptador da clatrina AP2, que promoven a internalización do receptor por medio de depresións revestidas e o posterior transporte a compartimentos internos chamados endosomas. Seguidamente, o receptor pode ser dirixido a compartimentos de degradación (lisosomas) ou reciclado de volta á membrana plasmática, onde pode de novo sinalizar. A forza da interacción arrestina-receptor xoga un papel nesta elección: os complexos máis fortemente unidos adoitan incrementar a probabilidade da degradación do receptor (clase B), mentres que os complexos máis transitorios favorecen a reciclaxe (clase A), aínda que esta “regra” non é absoluta. Máis recentemente as interaccións directas entre as proteínas G da familia Gi/o e a arrestina descubríronse augas abaixo de múltiples receptores, independentemente do acoplamento de proteínas G canónicas. Estes descubrimentos recentes presentan un mecanismo de sinalización do GPCR distinto da activación das proteínas G canónicas e a desensibilización de β-arrestina, no cal os GPCRs causan a formación de complexos de sinalización Gαi:β-arrestina.
Estrutura
As arrestinas son moléculas alongadas, nas cales varias interaccións intramoleculares manteñen a orientación relaiva dos seus dous dominios. As arrestinas de células non estimuladas están localizadas no citoplasma nunha conformación basal “inactiva”. Os GCPRs fosforilados activos recrutan a arrestina á membrana plasmática. A unión do receptor induce un cambio conformacional global que implica o movemento dos dous dominios da arrestina e a liberación da súa cola C-terminal que contén sitios de unión para a clatrina e AP2. O aumento da accesibilidade destes sitios en arrestinas unidas a receptor etiqueta o complexo arrestina-receptor á depresión revestida. As arrestinas tamén se unen aos microtúbulos (parte do citoesqueleto), onde adoptan aínda outra conformación, diferente das da forma libre e da forma unida a receptor. As arrestinas unidas a microtúbulos recrutan certas proteínas ao citoesqueleto, o que afecta a súa actividade e/ou rediríxea ás proteínas asociadas aos microtúbulos.
As arrestinas desprázanse entre o núcleo celular e o citoplasma. As súas funcións nucleares non se comprenden totalmente, pero demostrouse que os catro subtipos de arrestinas de mamíferos retiran do núcleo algunhas das proteínas ás que se unen, como a proteína quinase JNK3 ou a ubiquitina ligase Mdm2. As arrestinas tamén modifican a expresión xénica ao aumentaren a tanscrición de certos xenes.
O thiasos
O thiasos (en Ο Θίασος) é un filme grego de 1975 escrito e dirixido por Theo Angelopoulos que conta a historia de Grecia dende 1939 até 1952. Foi escollido como candidato grego para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 48ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O filme foi descrito como a obra mestra de Angelopoulos segundo 16 críticos e cinco directores que o consideraron un dos seus filmes favoritos na enquisa de 2012 de British Film Institute Sight & Sound
Fritz Dworschak
Fritz Dworschak, nado en Krems an der Donau o 27 de febreiro de 1890 e finado no mesmo lugar o 7 de setembro de 1974, foi un numismático e historiador da arte austríaco, director do Kunsthistorisches Museum e do Gabinete Numismático de Viena durante a dominación nazi.
Traxectoria
Fritz Dworschak naceu na cidade de Krems an der Donau, daquela no Imperio Austrohúngaro, o 27 de febreiro de 1890, fillo de Ernest Dworschak e de Franziska Knapp.
Cursou a educación primaria na súa vila natal e en 1908 ingresou na Universidade de Viena para realizar os estudos de Historia e de Historia da Arte, dos que se doutorou o 11 de marzo de 1913.
En 1911 ingresara tamén como estudante no Instituto Austríaco de Investigación Histórica e en 1913 aprobou o exame estatal que lle posibilitou comezar, en outubro dese mesmo ano, a súa carreira como funcionario científico. Ese mesmo ano ingresou como voluntario no Museo de Historia da Arte (Kunsthistorisches Museum) de Viena. En 1921 accedeu ao posto de conservador deste museo e, coa chegasda ao poder do nazismo foi nomeado inicialmente director interino (1938) e posteriormente director titular (1941), logo da dimisión de August Loehr e de Karl Pink, por cuestións raciais e políticas.
En xullo de 1938 solicitou a súa afiliación ao Partido Nacionalsocialista Alemán dos Traballadores (NSDAP) e, malia ser rexeitado inicialmente, foi aceptado o 1 de outubro de 1940 co número 9.020.874. Desde o seu posto no Museo de Historia da Arte participou activamente na confiscación de coleccións artísticas e numismáticas de cidadáns xudeus e logrou que 44 obras de arte fosen asignadas ao seu museo, sinaladamente algunhas das mellores obras francesas do século XVIII.
Por mor do inminente perigo da segunda guerra mundial, Dworschak dedicouse á preservación dos fondos máis valiosos do museo. O antigo castelo de Steinbach, da familia Rothschild, e o mosteiro de Gaming foron os dous lugares escollidos para os depósitos máis importantes. Ao mesmo tempo, tamén era membro do comité de recuperación das obras de arte que foran subtraídas por Francia a Alemaña a partir de 1794, motivo polo cal realizou varias viaxes a Francia e redactou informes ao respecto por petición de Hans Posse, o comisionado especial de Hitler para a constitución do Führermuseum en Linz.
Fritz Dworschak dirixiu tamén o Gabinete Numismático de Viena, situado no Kunsthistorisches Museum, a partir de agosto de 1942, por recomendación do propio Hans Posse e nomeado persoalmente por Hitler o 5 de febreiro dese ano. Este nomeamento enmarcábase dentro do proxecto do Führermuseum, no que un decreto do 30 de setembro determinou a creación dun gabinete de moedas. Logo do falecemento de Posse en decembro de 1942, Dworschak asumiu o labor de configurar este novo gabinete, para o cal recorreu ás coleccións que lles foran confiscadas aos xudeus, e tamén ás de varios mosteiros austríacos.
Ao finalizar a guerra e, por conseguinte, o réxime nazi, Dworschak foi destituído e pasou ao retiro como funcionario en 1947. Porén, desde esa data ata 1958 continuou traballando como contratado á fronte da oficina cultural e do arquivo da cidade de Kerms.
Entre 1919 e 1945 Dworschak formou parte da xunta directiva da Sociedade Numismática Austríaca.
Vida persoal
En outubro de 1943 casou con Elfriede Höbarth, unha especialista en moedas gregas coa que colaborara anteriormente.
Fritz Dworschak finou na súa cidade natal o 7 de setembro de 1974 e foi soterrado o día 12 de setembro no cemiterio de Krems.
Publicacións
Dworschak publicou máis de 70 artigos, fundamentalmente sobre numismática, nas revistas máis relevantes da súa época. Esta é unha escolma dos seus traballos monográficos máis representativos:
Hannes Meyer
miniatura|Selo da [[República Democrática Alemá|RDA (1980) coa escola federal ADGB deseñada por Hannes Meyer en Bernau, Berlín]]
miniatura|Hannes Meyer inspeccionando o chan da escola federal [[Bundesschule des Allgemeinen Deutschen Gewerkschaftsbundes|ADGB en Bernau (1928).]] Hannes Meyer, nado o 18 de novembro de 1889 en Basilea e finado o 19 de xullo de 1954 en Lugano, foi un arquitecto e urbanista suízo. Dirixiu a Bauhaus de Dessau (a segunda etapa da escola) de 1928 a 1930, e hoxe é considerado un dos seus membros máis influentes.
Comezou a súa carreira en Basilea e Berlín, antes de que o fundador da Bauhaus, Walter Gropius, o chamase para facerse cargo da dirección da institución. Durante o seu mandato deseñou a escola federal da Confederación Xeral Sindical Alemá en Bernau e os edificios chamados Laubenganghäuser (casa con acceso ó balcón) en Dessau. Sempre desde postulados moi politizados, Hannes Meyer teorizou e desenvolveu unha concepción da arquitectura e o urbanismo fortemente influenciados polo marxismo, tanto nos seus aspectos filosóficos, de formular o deseño como tese, antítese e síntese, como nos seus fins, xa que os beneficios do deseño de produto (sexa arquitectónico ou calquera tipo de desño industrial) deben reverter na sociedade, filosofía que se estendeu a toda a Bauhaus. As súas posicións políticas levaron ao seu cesamento da escola, sendo substituído por Mies van der Rohe, quen era veterano da Primeira guerra mundial (a Bauhaus foi fechada igualmente polos nazis, estando baixo a dirección de Mies). Meyer exiliouse logo na Unión Soviética, e uns anos despois en México, onde dirixiu programas de urbanismo.
O papel de Hannes Meyer na historia da Bauhaus foi minimizado durante moito tempo, posibelmente debido aos seus posicionamentos marxistas, especialmente logo de que Mies van der Rohe tratase de "despolitizar" a escola para, infructuosamente, evitar o seu peche polos nazis, que finalmente se produciu en 1933. Meyer tamén foi alcumado o director descoñecido da Bauhaus.
Mocidade e comezos como arquitecto
Hannes Meyer naceu en 1889 en Basilea, Suíza. O seu pai era arquitecto. Na súa mocidade formouse como albanel e debuxante en Basilea, traballou en Berlín cos arquitectos Albert Frölich e Johann Emil Schaudt, para despois ingresar na escola de artes aplicadas da cidade. Tamén recibía clases nocturnas na Academia Agrícola sobre reforma agraria e economía, co obxectivo de responder ás preguntas sociais e políticas que comezaban a preocupalo. En 1912 marchou a Bath, Inglaterra, onde entrou en contacto co movemento da cidade xardín de Ebenezer Howard, sobre todo visitando a cidade xardín de Letchworth. Estuda a construción de vivendas en vilas industriais, por exemplo en Port Sunlight, tamén deseñado por Howard. Regresou a Suíza en 1914 e xogou un papel importante no movemento cooperativo. En 1916, converteuse en director de oficina do arquitecto de Múnic, Georg Metzendorf, para quen traballou na planificación da urbanización Krupp Margarethenhöhe en Essen. dereita|miniatura| Urbanización Freidorf en Muttenz. En 1919, Hannes Meyer dirixiu a súa oficina de arquitectura en Basilea, Suíza. Ligouse ao pensamento marxista por esta data. De 1919 a 1921, o arquitecto deseñou a urbanización Freidorf en Muttenz no cantón de Basilea. En 1923 cofundou a revista de arquitectura ABC Beiträge zum Bauen xunto a Hans Schmidt, Mart Stam e Lazar Lissitzky, en Zúric. A filosofía da súa idea do deseño condénsase na seguinte cita:
Director da Bauhaus
Hannes Meyer coñeceu ao fundador e director da escola Bauhaus, Walter Gropius, en 1926. O ano seguinte, este, aínda que tivera como primeira opción a Mart Stam, ofreceulle o posto de director da sección de arquitectura do instituto.
O 1 de abril de 1928, sucedeu a Gropius que o nomeou á dirección da Bauhaus. Gropius pediulle que crease unha sección de arquitectura para permitir que os estudantes fosen formados formalmente cun diploma, que até entón faltaba na Bauhaus. Meyer continuou coas innovacións de Gropius para salientar o deseño de prototipos para a producíón en serie e cunha arquitectura funcionalista. Posteriormente, Hannes Meyer desautorizou a estética formalista do seu antecesor. polo que o estudo das formas e cores que foran promovidas por Johannes Itten suprimiuse do ensino, aínda que sería retomado máis tarde coa continuación da Bauhaus.
Hannes Meyer deu unha nova dirección á escola e introduciu a súa filosofía funcionalista radical á que denominou, durante 1929, Die neue Baulehre (en galego, o novo xeito de construír). A súa filosofía consistía en que a había ser unha tarefa organizativa sen relación coa estética, que os edificios debían ser de baixo custe e deseñados para satisfacer as necesidades sociais.
Organizou a fusión e a desaparición de certos talleres, o que lle permitiu instalar novas máquinas e fomentar o deseño industrial. En canto aos métodos de ensino, expón o seu programa do seguinte xeito:
Tamén promoveu a normalización de produtos accesibles a todas as clases sociais. Esta preocupación reflíctese no seu lema:
Proxectos
miniatura|esquerda| Plano da urbanización Freidorf.miniatura| Residencias de estudantes da Escola Federal de Bernau. Meyer conseguiu os dous proxectos de construción máis importante para a escola, que aínda existen. O primeiro, en 1928, en coordinación coa Oficina de Arquitectura da Bauhaus, deseñou con Wittwer a ADGB, Bundesschule des Allgemeinen Deutschen Gewerkschaftsbundes (en galego, a escola federal da Confederación Xeral Sindical Alemá) en Bernau. Foi o segundo proxecto máis grande despois dos edificios da propia escola da Bauhaus en Dessau. A escola pretendía formar ao futuros dirixentes sindicais en materias como economía, xestión e outras mais só funcionou durante tres anos ata os nazis a confiscaron, durante 1933, para convertela nunha escola de adestramento das SS. O edificio, agora, ten un status de protección histórica e recibiu unha extensa restauración que se completou durante 2007. O proxecto de restauración gañou o premio World Monuments Fund / Knoll Modernism durante 2008.
O outro gran proxecto, que se completou de 1929 a 1930, foi a ampliación da cidade de Törten, nos arredores do distrito de Dessau, que fora deseñada por Gropius. Neste proxecto, deseñáronse cinco edificios de apartamentos denominados Laubenganghäuser (casa con acceso ó balcón). Os apartamentos considéranse edificios "propios" da Bauhaus porque se orixinaron no Departamento de Arquitectura da Bauhaus. Este departamento estivo influído polas teorías de Ludwig Hilberseimer, nomeado director da teoría da construción e do curso de proxección construtiva. Isto caracterízase por un urbanismo cualificado como mestura esquemática e social, que reúne construcións para "pequeno-burgueses" e proletarios como na cidade de Törten.
Despedimento
As reformas de Hannes Meyer non foron recibidas de xeito incontestado entre os mestres e profesores da Bauhaus e provocaron moitas saídas entre eles mentres aumentaban a fricción con Gropius, que non perdeu nada do seu poder sobre o Instituto.
Na situación política, cada vez máis conflitiva, da República de Weimar, o alcalde de Dessau acusou a Meyer de permitir que xermolara unha organización estudantil comunista que provocara unha politización da escola que estaba a dar unha mala publicidade, ameazando a súa supervivencia, e que el o favorecera. Como, en 1930, Hannes Meyer afirmara publicamente as súas posicións marxistas, o alcalde destituíno como director da escola acusado de "maquinacións comunistas", pero cun acordo monetario. Na carta aberta de Meyer nun xornal de esquerdas, dúas semanas despois, caracterizou á Bauhaus como "teorías incestuosas (que bloquean) todo acceso ao deseño saudable e orientado á vida ... Como director da Bauhaus, loitei contra o estilo Bauhaus". A seguir, Ludwig Mies van der Rohe sucedeuno como director.
Emigración
No outono de 1930, Meyer emigrou á Unión Soviética. Aló, ensinou en WASI, unha academia soviética de arquitectura e enxeñaría civil. Tamén actuou como asesor de proxectos urbanos en Giprogor (o Instituto Soviético para o Desenvolvemento e os Investimentos Urbanos), como parte do primeiro plan quinquenal. A partir de 1931 uníronselle sete dos seus antigos alumnos da Bauhaus. O grupo coñecíase informalmente como Bauhausbrigade (a Brigada Vermella da Bauhaus). Estaba composto por Konrad Püschel, Béla Scheffler, Philipp Tolziner, Tibor Weiner, René Mensch, Antonin Urban e Klaus Meumann.
Participou na reurbanización de Moscova e varias novas cidades. Entre outros, supervisou especialmente a construción e o proxecto urbanístico da capital, a cidade de Birobidzhan, centro administrativo do óblast autónomo xudeu. Meyer non só se ocupou dos edificios (como as casas dos traballadores, o teatro etc.) senón que tamén o fixo do seu deseño interno e do mobiliario.
Tesouro de Crondall
O Tesouro de Crondall é un tesouro de moedas de ouro, algunhas xoias e outros obxectos presumiblemente datados no século VII, achado na localidade de Crondall, no condado inglés de Hampshire, en 1828. Trátase do tesouro de moedas anglosaxoas de ouro máis completo atopado antes do século XXI.
As moedas forman parte da colección numismática do Museo Ashmolean, de Oxford.
Hannes Meyer
Emigración
A partir de 1933, Meyer foi perdendo progresivamente o favor das autoridades estalinistas. Tamén se produciron as primeiras "purgas" dentro da gran comunidade de estranxeiros de Moscova. Polo tanto, en 1936, Meyer mudouse a Xenebra aínda que a súa parella, Margarete Mengel, con nacionalidade alemá, non conseguiu unha visa e tivo que permanecer en Moscova co fillo de ambos e foi arrestada en 1938 e sentenciada a morte, sen xuízo, xunto con moitos outros estranxeiros. A execución por fusilamento produciuse o 20 de agosto de 1938. O fillo, Johannes Mengel (nado o 4 de xaneiro de 1927) sobreviviu nun reformatorio estatal e non soubo da morte violenta na nai ata 1993.miniatura|Publicación na súa época como director da Estampa MexicanaEn 1939, Despois emigrou a Cidade de México invitado polo presidente Lázaro Cárdenas, para traballar para o goberno mexicano. Instalouse no país durante dez anos xunto coa súa nova muller Lena Meyer Bergner, contratado como director no Instituto Politécnico Nacional para ensinar na súa Escola Superior de Enxeñaría e Arquitectura (ESIA), onde dirixiu os cursos de planificación e planificación urbana até 1941. Ao mesmo tempo, entre 1934 e 1941, ocupou o cargo de director do instituto de urbanismo. Porén, atopou pouco apoio político, pois a intelectualidade mexicana estaba a prol da corrente trosquista.
Elena Ódena
Helena Ódena, nada en Donostia en 1930 e finada en Madrid o 10 de novembro de 1985, foi o nome de combate da activista e teórica comunista vasca Benigna Benita Ganuza Muñoz. Fundadora e secretaria xeral do Partido Comunista de España (marxista-leninista), foi tamén impulsora e militante da Fronte Revolucionaria Antifascista e Patriota até o seu pasamento. Dedicou a súa vida á loita contra a ditadura franquista e á defensa e propagación do marxismo-leninismo fronte as teses revisionistas.
Hannes Meyer
Emigración
Tamén foi director técnico da Oficina de Proxectos do Ministerio de Traballo onde participou no Plan Lomas de Becerra para 2.000 familias de traballadores en 1942. Nese ano converteuse ademais en director de Estampa Mexicana, a editorial do Taller de Gráfica Popular.
Tesouro de Crondall
Historia
O tesouro descubriuno accidentalmente Charles Lefroy nos terreos da súa familia, en 1828. Estaba composto por 97 moedas de ouro e tres discos deste metal aínda sen cuñar, así como un obxecto bañado en ouro que podería relacionarse cun intento de falsificación de moeda. Tamén había dous adornos de xoiaría e unhas pequenas cadeas, que Lefroy considerou como os restos dunha bolsa que albergara as moedas e as xoias. Das 97 moedas, 73 eran thrymsas anglosaxoas e 24 eran tremissis merovinxios e francos. O consenso entre os historiadores é que o tesouro data do sécvulo VII, entre 635 e 650 d. de C.
Hannes Meyer
Emigración
Foi o arquitecto secretario da Comisión de Planificación Hospitalaria do Instituto Mexicano de Seguridade Social en 1943-1944. Por encargo do doutor Gustavo Baz levou a cabo a planificación urbana de Tlalnepantla en 1944. Foi coordinador do CAPFCE onde editou a revista "Construír Escuelas", organizou a fototeca e o arquivo de planos, así como unha exposición itinerante que se presentou no Palacio de Bellas Artes.
Elena Ódena
Vida e militancia
Benigna Benita Ganuza Muñoz, de pai vasco e nai palentina, naceu en Donostia nunha familia da burguesía media acomodada, en vésperas da proclamación da Segunda República Española. Con 15 anos, recentemente instaurada a ditadura franquista, marchou estudar a Reino Unido. Dende alí organizou e dirixiu a Mocidade Comunista de España, e ingresou pouco despois no Partido Comunista de España.
Tesouro de Crondall
Historia
Non é posible coñecer se as mopedas de agocharon voluntariamente ou se perderon por accidente. O numismático e historiador Philip Grierson suxeriu que o tesouro podería tratarse dun wergeld, unha compensación pagada á familia dunha persoa asasinada polo asasino. Grierson indicou que, consonte as leis do Reino de Kent, o wergeld polo asasinato dun anglosaxón libre era de 100 xilins de ouro, cantidade que coincide coa do tesouro. No entanto, non hai certeza de que as pezas recuperadas por Lefroy constituísen a totalidade do tesouro, e ademais o lugar onde este apareceu correspondía ao Reino de Wessex, onde as tarifas do wergeld eran diferentes.
Elena Ódena
Militancia no Partido Comunista de España (PCE)
A finais dos anos corenta, xa como membro do Partido Comunista de España, desempeñou postos de responsabilidade no ámbito da emigración e o exilio. Na década do sesenta, o partido posicionouse en defensa da reconciliación nacional acordado no VI Congreso deste. Ante isto, Elena Ódena, xunto a Raúl Marco e un grupo de camaradas, iniciou a loita no seo do PCE contra o que denominaban revisionismo carrillista. Para iso, comezaron a redactar un xornal chamado La Chispa, organizado por Ódena, discrepante coa liña do PCE.
Hannes Meyer
Emigración
En 1949 regresou a Europa e foi até 1952 cando regresou a México por un breve período no que participou no Congreso Nacional de Arquitectos. Finou en Lugano en 1954, cinco anos despois de regresar ao seu país natal.
Tesouro de Crondall
Historia
Logo da súa descuberta, o tesouro permaneceu en mans da familia Lefroy ata 1895, cando lle foi vendido a John Norton. Descoñécese o destino dos tres discos de ouro sen cuñar, das xoias e da posible falsificación, mais as moedas foron adquiridas en 1943 pola compañía numismática A H Baldwin & Sons, quen, pola súa banda, llas cedeu a prezo de custo ao Museo Ashmolean, onde ficaron expostas desde entón. O tesouro ten unha importancia histórica considerable, xa que é o único gran tesouro anglosaxón de thrymsas que se atopou e gran parte dos coñecementos actuais sobre as moedas de ouro anglosaxoas son o resultado do estudo deste tesouro.
Hannes Meyer
Legado
Durante o seu mandato como director da escola Bauhaus, Hannes Meyer foi un arquitecto controvertido pola súa concepción marxista da arquitectura e o urbanismo, no tempo en que os nazis alcanzaron o poder en Alemaña. Aínda que era popular entre os estudantes, a algúns dos profesores non lles gustaba e deixaron a escola, como Hans Wittwer e Johan Niegemann.alt=|miniatura| Laubenganghäuser, na cidade de Törten, Dessau .Retrospectivamente, os críticos recoñeceron a forte influencia de Meyer no desenvolvemento da Bauhaus. Os seus estudantes estiveron tamén marcados pola súa dirección e as ideas marxistas que transmitiu durante o seu mandato. En México, o seu traballo e conferencias inspiraron o enfoque de planificación urbana do país.
Elena Ódena
Constitución do Partido Comunista de España (marxista-leninista)
En decembro de 1964, constituíuse formalmente o Partido Comunista de España (marxista-leninista). A fundación do PCE(m-l), consecuencia das discrepancias ideolóxicas irreconciliábeis no seo do PCE, agrupou os grupos marxistas-leninistas existentes no momento: Mundo Obrero Revolucionario (MOR), Proletario (responsábeis das publicacións homónimas) e Oposición Revolucionaria Comunista (que publicaba o xornal La Chispa en Xenebra. Desde a súa creación, Elena Ódena formou parte da dirección do partido. En 1966, tras a detención do secretario xeral García Moya, foi elixida secretaria xeral do partido, cargo para o que sería reelixida de maneira reiterada até o seu pasamento.
Dirixiu os comités de redacción do órgano central do partido, Vanguardia Obrera, e mais da revista teórica Revolución Española. Así mesmo, participou de forma activa e directa na fundación, a principios de 1971, da organización Frente Revolucionario Antifascista y Patriota (FRAP), xunto con Julio Álvarez del Vayo.
Hannes Meyer
Legado
En 2017, a antiga escola ADGB e os Laubenganghäuser construídos polo arquitecto convertéronse en patrimonio da humanidade da UNESCO, que xa incluía as sedes da Bauhaus en Weimar e Dessau. A elección destas construcións está xustificada pola organización polo feito de seren "importantes contribucións ás ideas da Bauhaus para un deseño limpo, funcionalismo e reforma social".
Elena Ódena
Constitución do Partido Comunista de España (marxista-leninista)
Helena faleceu o 10 de novembro de 1985, vítima dunha grave enfermidade.
Aero L-159 Alca
O Aero L-159 Alca é un avión de combate lixeiro e adestrador avanzado subsónico desenvolvido nas versións monopraza L-159A e bipraza L-159B. O L-159 é fabricado na República Checa por Aero Vodochody. No ano 2003 a frota de 72 L-159A da Forza Aérea da República Checa reducíuse a 24 debido a retricións orzamentarias. Tras varios anos de almacenamento o goberno revendeu a meirande parte dos avións tanto a operadores militares como civís, principalmente á Forza Aérea de Iraq e a Draken International.
Limnodromus
miniatura|230px|[[Limnodromus scolopaceus]]
Limnodromus é un xénero de aves limícolas da orde das caradriformes e familia dos escolopácidos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1833 polo príncipe e naturalista alemán Maximilian zu Wied-Neuwied,, nun traballo publicado en ''Beitr. Naturgesch. Brasil'' 4: 716.
Etimoloxía
O nome científico Limnodromus, foi creado por Maximilian zu Wied-Neuwied, para dar cabida a unha única especie (a actual Limnodromus griseus).
E está formado pola unión dos elementos Limno- e -dromus, ambos os dous tirados das voces do grego antigo, λιμνη límnē, "lago", "lagoa", e δρομάς, δρομάδος dromás, dromádos, "corredor".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especie tipo
A especie tipo é Scolopax grisea, hoxe Limnodromus griseus.
Especies e subespecies
O xénero comprende tres especies, que se distribúen por Asia e América do Norte, aínda que as dúas especies americanas chegan esporádicamente a Galicia, onde son coñecidas como mazaricos.
Embraer EMB 314 Super Tucano
O Embraer EMB 314 Super Tucano, tamén chamado ALX ou A-29, é un avión turbohélice brasileiro de ataque lixeiro deseñado e fabricado por Embraer a partir do Embraer EMB 312 Tucano. O A-29 Super Tucano pode levar distintas armas, incluída munición guiada de precisión, e foi deseñado como un sistema de baixo custo operado en contornas de ameaza baixa.
Koritsia ston ilio
Koritsia ston ilio (en Κορίτσια στον Ήλιο) é un filme grego de 1968 dirixido por Vasilis Georgiadis. O filme foi escollido como candidato grego para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 42ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Giuliano Dati
Giuliano Dati, nado en 1445 e finado en 1524, foi un prelado católico romano que serviu como bispo de San Leone de 1518 a 1524. miniatura| Lettera delle isole nuovamente trovate, 1495
Biografía
Dati é autor de tres obras importantes. A primeira é unha adaptación de 1493 ao verso italiano ottava rima do relato de Cristovo Colón na súa primeira viaxe polo Océano Atlántico. O segundo é o c. 1494 Tratado do Preste Supremo Xoán, Papa e Emperador da India e Etiopía no que adapta poeticamente as descricións anteriores do Preste Xoán e combina xeograficamente Etiopía e a India. O terceiro é o c. 1495 Segunda Canción da India que describe os monstros do reino de Preste Xoán.
Axencia Espacial Española
A Axencia Espacial Española é unha futura axencia estatal.
Características
A súa creación foi anunciada polo Goberno de España o 27 de maio de 2021 e encargarase de xestionar o programa espacial de España. Entre as súas funcións inclúense elaborar unha Estratexia Espacial Española, coordinar de forma eficiente os distintos organismos nacionais con responsabilidades no sector espacial e unificar a colaboración internacional. Tamén conta cun compoñente dedicado a Seguridade nacional. Está previsto que a súa actividade comece no ano 2023 é que teña un orzamento inicial próximo a os 700 millóns de euros.