cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sparta
Historia
A banda continuou escribindo novo material, e o 19 de marzo do 2004 gravaron un álbum en directo en La Zona Rosa. O álbum non se vendeu en tendas e só estivo dispoñible coma CD promocional. Vídeos dos temas "Cut Your Ribbon", "Mye" e "La Cerca" poden atoparse online, gravados pola cadea de televisión Fuse TV.
En agosto do 2004 a banda editou o seu segundo álbum, Porcelain. A pesar da crenza popular, ningún dos temas que contén está adicado á perda de Jeremy Ward. Temas coma "Death in the Family" e "Travel by Bloodline" proveñen doutras perdas persoais. Xusto antes da edición, Sparta estivo de xira como abreconcertos de Incubus, e despois seguiríalle a súa propia xira.
No ano 2005, n 2005, despois de facer a metade da xira, Ward dixo que precisaba un descanso. Durante dous meses retirouse á súa casa sen falar con ninguén da súa vida profesional. Durante ese tempo, Hinojos deixou a banda para unirse a The Mars Volta como novo manipulador de son e segundo guitarrista, enchendo o oco deixado pola morte de Jeremy Ward.
En xaneiro do 2006 a banda anunciou que asinara un contrato coa Hollywood Records, e tamén anunciou a súa intención de editar unha curtamentraxe, titulada Eme Nakia, baseada nas experiencias de neno de Hajjar en Beirut.
O 9 de marzo do 2006, a través da súa páxina oficial, Sparta anunciou un novo álbum, titulado Threes. Dous días antes do lanzamento, todo o álbum estaba dispoñible para escoitarse no seu MySpace. O álbum editouse o 24 de outubro do 2006. O seu primeiro sinxelo sería "Taking Back Control", e "Erase It Again" foi editado como segundo sinxelo a mediados do 2007.
O primeiro concerto de Keeley Davis coa banda foi no Viper Room de Los Angeles en xullo do 2006. Porén, para a banda só foi un "quencemento" e o seu concerto no Troubador dos Ánxeles o 29 de xullo do 2006 é considerada a súa primeira actuación en 15 meses por Ward. Eles tocaron tres temas dos seu segunte álbum: "Crawl", "Weather The Storm" e o sinxelo "Taking Back Control". Nese concerto Ward tamén falou co público sobre o que pasara cando deixara a banda o ano anterior, dicindo que prefería que a xente o escoitase a el e non á prensa. Sparta tocou en Chicago no festival Lollapalooza a semana seguinte. A banda xirou polos Estados Unidos, Canadá, Australia e Europa despois da edición do álbum con grupos coma Lola Ray, Aloha, As Tall As Lions, Sound Team, Moneen, MeWithoutYou, Lovedrug, Straylight Run, Deftones e My Chemical Romance. O 19 de febreiro do 2007 realizou un concerto gratuíto con Lydia Vance en Las Vegas para a XPOZ Coalition, unha organización anti-tabaco.
Xunto con Threes, Sparta tamén editou unha película de 16 minutos titulada Eme Nakia. Trata sobre os primeiros anos da vida do batería Tony Hajjar, durante a guerra civil do Líbano entre 1975 e 1990. Hajjar voou aos cinco anos aos Estados Unidos, establecéndose na cidade de El Paso. Cando Hajjar tiña 14 anos, a súa nai morreu de cáncer e seu pai abandonou á familia. O seu irmán, que contaba con 18 anos, fíxose cargo da familia e coidou de Hajjar e da súa irmá.
Punto morto
En xuño do 2008 Ward dixo que Sparta estaba en punto morto e sen selo discográfico, e que el se centraría no seu proxecto paralelo Sleepercar. En xaneiro do 2009, cando lle preguntaron sobre o regreso da banda, Ward dixo que non tiña plans de reunirse cos seus compañeiros. En xullo do 2010 dixo que o grupo non estaba separado, que estaba "tomando unha siesta".
Jane the Virgin
Jane the Virgin é unha serie de televisión estadounidense satírica e de comedia romántica desenvolvida por Jennie Snyder Urman, que se estreou na canle The CW o 13 de outubro de 2014. Está vagamente baseada na telenovela venezolana Juana la virgen, creada por Perla Farías. Está protagonizada por Gina Rodriguez.
Sinopse
Jane Villanueva (Gina Rodriguez), unha moza latina virxe, traballadora e relixiosa, que queda embarazada despois de ser inseminada artificialmente por accidente. A serie parodia tópicos usados acotío nas telenovelas latinas.
Catalunya Sí que es Pot
Catalunya Sí que es Pot (CSQP, en galego: Cataluña Sí que se Pode) foi unha coalición de esquerdas integrada por Iniciativa per Catalunya Verds, Esquerra Unida i Alternativa, Podem e Equo. Formouse en xullo de 2015 a imaxe da fórmula de Barcelona en Comú para a cidade de Barcelona, co obxectivo de presentarse ás eleccións ao Parlamento de Cataluña 2015.
A coalición conseguiu 11 deputados no Parlamento de Cataluña, dos que 4 son militantes de Iniciativa, 4 de Podem, 1 d'Esquerra Unida e 2 independentes.
O seu cabeza de lista por Barcelona foi Lluís Rabell, presidente d_ Federación de Asociacións de Veciños de Barcelona, e a escritora Gemma Lienas como número dous. Os seguintes postos foron ocupados por Joan Coscubiela (ICV), Àngels Martínez Castells (Podem) e Albano Dante Fachin (Podem). Nas outras provincias, Girona foi encabezada por Marc Vidal (ICV), Lleida por Sara Vilà (ICV) e Tarragona por Gerard Bargalló (Podem).
Francisco Javier Rodríguez
O nome Francisco Javier Rodríguez pódese referir a:
Base (química)
miniatura|250px|Os [[xabóns son bases débiles formadas pola reacción de ácidos graxos con hidróxido de sodio ou hidróxido de potasio.]] Unha base en química é unha substancia que pode doar un par de electróns de valencia. Dun xeito máis restrinxido (historicamente, tamén máis antigo), é unha substancia que pode aceptar catións hidróxeno (protóns). Ás bases solubles chámaselles álcalis se conteñen e liberan ións hidróxido(OH-). Correspondendo co anterior, a teoría de Brønsted-Lowry define as bases como aceptoras de protóns (ións hidróxeno), mentres a máis xeral teoría de Lewis as define como doantes de pares electrónicos, permitindo así incluír ácidos que non entran como tales na teoría de Lewis. A máis vella teoría de Arrhenius define as bases como anións hidróxido, o que é aplicable estritamente só ós álcalis. Na auga, por alteración do equilibrio de ionización, as bases dan solucións con actividade de ións hidróxeno menor que a correspondente á auga pura, é dicir, un pH maior que 7 en condicións normais. Exemplos de bases comúns son o hidróxido de sodio e o amoníaco. Os óxidos metálicos, hidróxidos e en particular os alcaloides son básicos, e os anións correspondentes con ácidos débiles son bases débiles.
As bases poden concibirse como produtos químicos opostos ós ácidos. A reacción entre un ácido e unha base chámase neutralización. Considérase dita oposición a causa do efecto dun ácido en auga de aumentar a concentración do ión hidronio (H3O+), mentres que as bases reducen dita concentración. Bases e ácidos atópanse con frecuencia en forma de solución acuosa. As solucións acuosas de bases reaccionan con solucións acuosas de ácidos para producir auga e sal (asemade en solución acuosa) onde o sal está separada nos seus ións compoñentes. Se a solución acuosa é unha disolución saturada en relación a un sal soluto dada, calquera aumento da mesma na disolución resultará na formación dun precipitado salino.
A noción de base como concepto en química foi introducido por primeira vez polo químico francés Guillaume François Rouelle en 1754. Decatouse que os ácidos, que naquel momento eran principalmente líquidos volátiles (como o ácido acético), volvíanse sales sólidas só cando se combinaban con substancias específicas. Rouelle considerou que esas substancias servían como unha "base" para o sal, dando ó sal unha "forma concreta ou sólida".
Definición e propiedades
A definición inicial corresponde á formulada en 1887 por Arrhenius. A teoría de Brönsted-Lowry de ácidos e bases, formulada en 1923, di que unha base é aquela substancia capaz de aceptar un protón (H+). Esta definición engloba a anterior: no exemplo anterior, o KOH ao disociarse en disolución dá ións OH-, que son os que actúan como base ao poder aceptar un protón. Esta teoría tamén se pode aplicar en disolventes non acuosos.
En 1923, Gilbert Newton Lewis ampliou aínda máis a definición de ácidos e bases, a pesar de que a súa teoría non tería unha repercusión importante ata uns cantos anos máis tarde. Segundo a teoría de Lewis, unha base é aquela substancia que pode ceder un par de electróns. O ión OH-, igual que outros ións ou moléculas como o NH3, H2O, etc., teñen un par de electróns non enlazados, polo cal son bases. Todas as bases segundo a teoría de Arrehnius ou a de Brønsted-Lowry son á súa vez bases de Lewis.
Algunhas das propiedades xerais das bases son:
Teoría ácido-base de Arrhenius
175px|miniatura|O químico sueco [[Svante Arrhenius propuxo a definición clásica de bases e de ácidos.]] O químico sueco Svante August Arrhenius propuxo unha teoría da disociación electrolítica en 1887 que indicaba que os electrólitos, en disolución acuosa ou fusos, disócianse parcialmente en ións cargados eléctricamente.
Os electrólitos clasifícanse en ácidos, bases e sales. Segundo Arrhenius, en concreto, as bases son substancias que en disolución acuosa dan anións hidroxilo, OH-, isto é, conteñen un ou máis grupos hidroxilo que poden ser substituídos por radicais ácidos negativos para formar sales. Por exemplo: NaOH Na+ + OH-
Brønsted-Lowry
O químico danés Johannes Nicolaus Brønsted e o inglés Thomas Martin Lowry, en 1923, publicaron de forma independente, unha teoría sobre o comportamento dos ácidos e das bases que superaba a vixente, naqueles anos, teoría ácido-base de Arrhenius, posto que podía aplicarse a calquera tipo de disolvente mentres que a de Arrhenius só podía empregarse en disolución acuosas. Segundo esta nova teoría, un ácido é unha substancia que pode ceder protóns, e unha base é unha substancia que os pode aceptar. Un ácido e unha base están conxugados cando están relacionados pola ecuación: ácido protón + base
Como exemplos temos: CH3COOH H+ + CH3COO- NH4+ H+ + NH3 CO3H- H+ + CO32-
Os ácidos e as base poden ser ións ou moléculas neutras. Se setá en conta a solvatación do protón, H+, por parte do disolvente, a relación entre parellas conxugadas en disolución acuosa é:
A + H2O H3O+ + B
neste caso A auga actúa como un aceptor de protóns, é dicir, como unha base. O cambio pódese xeneralizar así:
ácido 1 + base 2 ácido 2 + base 1 onde o ácido 1 é conxugado na base 1 e o ácido 2 conxúgase na base 2. Hai que observar que a auga pode actuar como ácido ou como base.
Teoría ácido-base de Lewis
A teoría de Brønsted-Lowry non é suficientemente ampla para comprender todos os casos de comportamento ácido ou básico das substancias, posto que está limitada ás reaccións con intercambio de protóns. Hai substancias que non teñen hidróxeno e teñen comportamento ácido, por exemplo o dióxido de carbono, CO2, ou o trióxido de xofre, SO3, compórtanse como ácidos, posto que en presenza de óxidos básicos, por exemplo o óxido de calcio, CaO, ou o óxido de sodio, Na2O, en ausencia de disolvente e, por tanto, sen transferencia de protóns, reaccionan para formar sales, o carbonato de sodio, CaCO3 ou o sulfato de sodio, Na2SO4, por exemplo. As reaccións podemos representalas coas seguintes ecuacións químicas: CO2 + CaO CaCO3
Do mesmo xeito a reacción entre o cloruro de tionil, Cl2SO, e o sulfito de potasio, K2SO3, disoltos en dióxido de xofre líquido reaccionan segundo a ecuación:
2 Cl- + SO2+ + SO32- + 2 K+ 2 Cl- + 2 K+ + 2 SO2
que tampouco inclúe protólise, é á reacción en disolución acuosa entre o ácido clorhídrico, HCl, e o hidróxido de sodio, NaOH, que si que se pode explicar coa teoría de Brønsted-Lowry:
Cl- + H3O+ + Na+ + OH- Cl- + Na+ + 2 H2O
Estas reaccións implican a cesión parcial, intermediando enlace covalente dativo, dunha parella de electróns dun átomo de osíxeno a outro átomo.
Os ácidos duros e as bases duras tenden a ter:
Bases e pH
O pH dunha mostra acuosa é unha medida da súa acidez. Na auga pura, aproximadamente un de cada dez millóns de moléculas de disociar en ións de hidronium (H3O+) e os ións de hidróxido (OH-), de acordo coa seguinte ecuación:
A concentración, medida en molaridade (M ou moles por dm³), da cal se indica como ións [H3O+] e [OH-], e o seu produto é a constante de disociación da auga e ten o valor 10−7 M. O pH defínese como −log [H3O+], polo cal a auga pura ten un pH de 7. Estes números son correctos a 23 °C e son lixeiramente diferentes a outras temperaturas.
Unha base acepta (saca) hydronium ións H3O+) da solución, ou dona os ións de hidróxido (OH−) á solución. Ambas as accións báixase a concentración de ións hydronium e, por tanto, aumenta o pH. Pola contra, un ácido dá ións H3O+ á solución ou o acepta OH−, por tanto, un descenso de pH.
Por exemplo, se 1 mol de hidróxido de sodio (40 g) disólvese en auga para facer 1 litro de solución, a concentración dos ións de hidróxido convértese en [OH-] = 1 mol/L. Por tanto [H+] = 10−14 mol/L, e pH = −log 10−14 = 14. Hai que ter en conta que neste cálculo, suponse que a actividade é equivalente á concentración, que non é realista nas concentracións de máis de 0.1 mol dm−3.
A alcalinidade é unha medida da capacidade dunha solución para neutralizar os ácidos en equivalencia de puntos de carbonatos ou bicarbonatos.
Neutralización de ácidos
miniatura|Gases de [[Amoníaco de hidróxido de amonio acuoso (na probeta) reaccionando con ácido clorhídrico (no vaso de precipitados) para producir cloruro de amonio (fume branco).]]
Cando se disolve na auga unha base forte, como o hidróxido de sodio, esta descomponse (neste caso nos ións sodio e hidróxido):
Do mesmo xeito, se se disolve en auga un ácido tamén se disocia; por exemplo, ao disolver o cloruro de hidróxeno (ácido clorhídrico) fórmanse ións hidronio e ións cloruro:
Cando as dúas solucións cos ións disociados mestúranse, os ións H3O+ e os ións OH− combínanse para formar moléculas de auga:
Se se disolven as mesmas cantidades de hidróxido de sodio e de ácido clorhídrico, a base e o ácido neutralízanse de maneira exacta, deixando só NaCl en forma de precipitado (sal común) e auga. De forma xeral pódese dicir que:
Para neutralizar os derramamentos de calquera ácido téñense que utilizar bases débiles, como a sosa ou a clara de ovo. Se se tenta neutralizar o derramamento dun ácido cunha base forte como o hidróxido de sodio ou o hidróxido de potasio, pódese provocar unha violenta reacción exotérmica, e a acción da mesma base pode causar tanto mal como o derramamento de ácido.
Alcalinidade dos non-hidróxidos
As bases son xeralmente compostos que poden neutralizar unha gran cantidade de ácidos. Tanto o amoníaco como o carbonato de sodio son bases, aínda que ningunha destas substancias conteñen grupos OH-. Ambos os compostos aceptan H+ cando se disolven na auga:
A partir disto, un pH ou acidez, pode ser calculado para solucións acuosas de bases. Bases que actúan tamén directamente como parellas electrón-doantes:
O carbono pode actuar como base, e tamén o nitróxeno e o osíxeno. Isto sucede habitualmente en compostos como butilo de litio, alcóxidos e amidas de metais, como a amida de sodio. As bases de carbono, nitróxeno e osíxeno sen a resonancia estabilizada adoitan ser moi fortes; denomínanse superbases, e non poden existir nunha solución de auga debido á mesma acidez da auga. A estabilización da resonancia, porén, permíteo en bases máis débiles como os carboxilatos; por exemplo, o acetato de sodio é unha base débil.
Bases fortes e débiles
miniatura|Hidróxido de potasio (KOH). Unha base forte é a que se disocia completamente en auga, é dicir, achega o máximo número de ións OH-. Por exemplo, o hidróxido de potasio é unha base forte.
A teoría de Bronsted-Lowry cuantifica a forza das bases, é dicir, a súa capacidade para escindir un protón do ácido. Mídese mediante a constante Kb - a constante de equilibrio da reacción coa base de ácido de comparación. Canto maior sexa a constante de basicidade, máis grande será a forza da base e máis grande é a súa capacidade para escindir os protóns. Habitualmente a constante de basicidade exprésase como o índice de basicidade constante pKb. Por exemplo, o amoníaco como unha base de Bronsted pode ser descrito:
Para bases polibásicas pódense obter varios valores das constantes de disociación Kb1, Kb2, etc. Por exemplo, un ión fosfato pode estar protonado tres veces:
A potencia da base tamén se pode caracterizar pola constante de acidez do seu ácido conxugado Ka (BH+), onde a basicidade do produto é constante Kb por unha constante Ka (BH+), o produto iónico da auga para solucións acuosas, e a constante de autoprotólise do disolvente xeral.
Outros exemplos de bases fortes son os hidróxidos dos metais alcalinos e as terras alcalinas:
Unha base débil tamén achega ións ao medio, pero está en equilibrio o número de moléculas disociadas coas que non o están. Neste caso, o hidróxido de aluminio está en equilibrio (descompóndose e formándose continuamente) cos ións que xera. A constante de basicidade (Kb) dunha base indica o seu grao de disociación.
Dada unha base B, ao disolvela en auga obtense o seu ácido conxugado BH+:
E será válida a seguinte ecuación (só por bases débiles), que relaciona a concentración coa constante de basicidade;
Valores de pKb e pKa do ácido conxugado en solucións acuosas diluídas
Superbases
miniatura|Diisopropilamida de litio. Os sales do grupo 1 de carbanións, amidas e hidruros tenden a ser unhas bases aínda máis fortes debido á extrema debilidade dos seus ácidos conxugados, que son hidrocarburos, aminas e dihidróxenos, respectivamente. Normalmente, estas bases créanse engadindo metais alcalinos puros -tales como o sodio- ao ácido conxugado. Denomínanse superbases e non é posible mantelas en disolución acuosa debido ao feito de que son bases máis fortes que o ión hidróxido, polo cal desprotonan a auga do ácido conxugado. Por exemplo, o ión etóxido (base conxugada do etanol) en presenza de auga experimenta a seguinte reacción:
Algunhas superbases son:
Neutralización dos ácidos
miniatura|A clara de ovo é unha base débil. Cando unha base forte, como o hidróxido de sodio, se disolve en auga, descomponse en ións hidróxido (-OH) e ións de sodio:
de maneira similar, o ácido clorhídrico ou cloruro de hidróxeno disólvese en auga formando ións hidronio (H3 O+) e ións de cloro:
Cando mesturamos as dúas solucións, os ións H3O+ e OH- combínanse para formar moléculas de auga:
Se disolvemos cantidades iguais de NaOH e Hcl, a base e o ácido neutralízanse de maneira exacta, deixando só NaCl, sal común, en solución.
Matthew Modine
Matthew Avery Modine, nado o 22 de marzo de 1959 en Loma Linda (California), é un actor estadounidense.
Base (química)
Neutralización dos ácidos
As bases débiles, como a soda ou a clara de ovo, poden ser utilizadas para neutralizar os derramamentos de ácido. A utilización de bases fortes como o hidróxido de sodio ou o hidróxido de potasio poderían causar unha reacción exotérmica violenta cuns efectos máis perigosos que o derramamento de ácido orixinal.
Bases como catalizadores
As substancias básicas pódense utilizar como catalizadores heteroxéneos solubilidade insolubles de reaccións químicas. Algúns exemplos son os óxidos metálicos, por exemplo o óxido de magnesio, o óxido de calcio, e o óxido de bario, así como o fluoruro de potasio en alúmina e algunhas ceolitas. Moitos metais de transición fan de bos catalizadores, moitos dos cales forman substancias básicas. Algúns catalizadores básicos utilizáronse para hidroxenacións, as migracións de dobre ligazón, na redución de Meerwein-Ponndorf-Verley, a reacción de Michael, e outras moitas reaccións.
Ayu-mi-x 4 + selection Non-Stop Mega Mix Version
Ayu-mi-x 4 + selection Non-Stop Mega Mix Version é un álbum de remixes da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado ó mercado orixinalmente o 20 de marzo do ano 2002 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura.
Ligazóns externas
Ayu-mi-x 4 + selection Ayu-mi-x 4 + selection
Polgariño
O conto Polgariño (Daumesdick) corresponde aos tipos 41 e 700 da clasificación de Aarne-Thompson-Uther: Comer en exceso da despensa e Tomé Polgar (Tom thumb ou Tom Pouce).
Orixe
É ben posíbel que o Polgariño de Perrault fora inspirado na historia hebraica do pastor David, que despois se convertería no rei dos hebreos. Segundo a narrativa, David era o fillo máis novo de entre os sete pastores hebreos. O ogro podería ben ser referencia do autor francés ao Rei Saúl de Israel, para quen David traballou antes de se tornar rei. É só unha simple suposición en función da gran semellanza entre ambas as dúas historias. As historias hebraicas inspiraron moitos escritores europeos.
Polgariño
Na primeira historia, de nome Polgariño, unha parella de campesiños sen fillos desexa ter un, e pide en voz alta que queren ter un fillo «sen importar como sexa de pequeno». Sete meses máis tarde a muller ten un meniño que «non é máis grande que un dedo cachapiollos ou polgar», e por isto deciden chamalo Polgariño. Era unha «criatura áxil e douta». Polgariño intenta axudar a seus padres en todas as tarefas, así que un día pregunta a seu pai se pode ir de a cabalo até onde el traballa, mais como é tan miudiño senta no ouvido da besta para o dirixir e darlle as indicacións. Dous homes abraiados ven pasar o cabalo mentres é conducido por voces escandalosas e, cando descobren que a voz pertence a unha persoa que senta no ouvido do cabalo, preguntan ao campesiño se poden comprarlle a Polgariño para facer unha fortuna coas exhibicións do cativo.
Polgariño convence ao campesiño de que colla o diñeiro que os homes ofrecen, así que marcha con eles sentado na aba do chapeu dun deles. Pouco despois, Polgariño consegue enganar aos homes dicíndolles que o deixen baixar, de xeito que foxe e se agocha no tobo dun rato. Máis adiante cóntanse diferentes escenas. Unha noite Polgariño está a durmir na cuncha dun cascarolo, e é espertado polo ruído duns ladróns que planeaban roubar a casa dun pastor. Polgariño berra e ofrécese para axudalos no roubo, entrando el soíño mentres os ladróns permanecen fóra a agardar a que traia os obxectos. O caso é que Polgariño fai moito barullo na casa co risco de espertar aos donos que durmían no sobrado; e facendo ver que está a axudar uns ladróns con preguntas como: Que queredes?, Querédelo todo?. Unha criada esperta, asústase polos ladróns, mais non olla a Polgariño. Finalmente Polgariño consegue durmir ben nun leito de feo. De mañá cedo a criada dá de comer o feo á vaca polo que Polgariño é engulido até o estómago do animal. Este berra e o pastor pensa que é un espírito malvado que se apoderou da vaca, polo que a sacrifica. O estómago do animal bótase nunha morea de despoxos que un lobo come. Agora Polgariño, dentro do lobo, persuade ao este para que o leve á casa dicíndolle que seus pais daranlle todo o alimento que queira. Os pais matan o lobo, sacan a Polgariño e prometen que non o volverán vender nin por todas as riquezas do mundo.
As viaxes de Polgariño
As viaxes de Polgariño, As andanzas de Polgariño ou As aventuras de Polgariño (Daumerlings Wanderschaft) é o nome da segunda historia. Nela, Polgariño é fillo único (do tamaño dun polgar) dun xastre. Polgariño fíxose ao mundo para procurar a súa fortuna. Antes de saír, toma un último xantar que lle prepara a súa nai e unha agulla como espada de seu pai. O vapor do pote da lareira arrastra a Polgariño pola cheminea lonxe do seu lar. O cativo vai parar na casa dun artesán que intenta que este sexa o seu aprendiz. O alimento que lle dan na casa non é do seu agrado, polo que, cando está a procurar mellor alimento pola cociña, a serventa da casa intenta apañalo cun pano de cociña coma se fose un insecto por riba da mesa. Ao final bótao.
No bosque, unha banda de malandríns topa con Polgariño, a quen recrutan para lles axudar a roubar o tesouro do rei. Pasando desapercibido das sentinelas, Polgariño comeza a guindar moedas dende a fiestra da sala do tesouro aos garduños. Este feito alerta ao rei e aos seus gardas, que ao non atoparen o ladrón cren que realmente non lle estaban a roubar. Polgariño rise deles mentres o perseguen pola sala do tesouro. Monta sobre a última moeda e foxe. Os moinantes ofrécenlle ser o líder da banda, mais el desiste.
Polgariño acepta un emprego coma criado nunha taberna, porén amola ás criadas axexándoas e contando ao taberneiro cando lle rouban comida no soto. Para se vingar, unha criada bótao coma alimento ás vacas entre o feo. Unha vaca cómeo e este tenta chamar a atención do taberneiro berrando dende dentro do animal. Matan a vaca e, aínda que Polgariño tenta fuxir das entrañas, vai parar dentro dunha morcilla. A criada corta o embutido en porcións e Polgariño foxe salvando de novo a vida.
Para rematar a viaxe Polgariño fica atrapado nun madeiro, mais consegue fuxir aganchado no papo dunha raposa, que o leva á casa. O seu pai alégrase moito do reencontro deixando á raposa comer uns pitos, porque segundo di no conto «el querería seguramente a seu fillo máis que ás aves do curral».
Tom Thumb
Os dous contos dos Grimm combínanse en inglés co nome de Tom Thumb (Tomé Polgar). A historia amplíase bastante, mesturándose coas lendas artúricas.
O Polgariño de Perrault
Na anterior versión, a de Perrault, Polgariño é o máis novo de sete irmáns, fillo duns pobre leñadores que non poden alimentalos; polo que un bo día o pai decide abandonar aos fillos na foresta. Porén a nai, que nun principio estaba de acordo co pai, arrepíntese e decide darlle a Polgariño unhas pequenas pezas de cuarzo branco para que poida atopar o camiño de retorno á casa. Ao voltaren, o pai xa estaba arrepentido polo que se alegra da volta dos fillos. Mais a situación vólvese insostíbel polo que os deixa de novo no bosque.
Desta volta a nai non ten tempo para lles preparar os seixos, polo que lles dá faragullas de pan. Polgariño vainas deixando polo camiño, mais os paxaros comen as migallas e os raparigos fican perdidos polas fragas. Desesperados atopan un eido que resulta ser a casa dun ogro; a ama do agro apiádase deles e permítelles pasar a noite; mais cando o ogro chega á casa descóbreos e intenta comelos. Polgariño, grazas ao seu pequeno tamaño consegue fuxir, e aprópiase das botas de sete leguas para deste xeito ir ao castelo do rei, quen manda aos seus homes a capturaren o ogro; despois, ademais de recompensar a Polgariño, permítelle a este regresar a casa de seus pais, onde todos xuntos viviron cheos de ledicia.
A Freixeira, Forcarei, Forcarei
A Freixeira é un lugar da parroquia de Forcarei, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 29 habitantes deles 11 homes e 18 eran mulleres, o que supón que aumentou a poboación desde 2007.
La bola de cristal
La bola de cristal foi un programa de Televisión Española emitido nos 80. Estaba dirixido por Lolo Rico. A primeira emisión foi o sábado 6 de outubro de 1984, emitíndose o último programa en 1988. Contaba con varias seccións orientadas a diversas franxas de idade. Recibiu dous premios «TP de Ouro» ó mellor programa infantil nos anos 1985 e 1987.
Cabe destacar o continuo recoñecemento de diferentes sectores da sociedade cara este programa que se saía da norma marcada polos programas infantís da época e outros máis actuais, e que apostaba por tratar os nenos como persoas adultas. La Bola de Cristal reflectía o cambio sociopolítico que supuxo a transición en España e a explosión cultural e musical coñecida como a movida madrileña.
Seccións
O programa estaba dividido en catro seccións diferentes, ben diferenciadas, e cada unha delas estaba dirixida a un público de diferente idade, que comprendía desde os máis nenos ós xa case adultos.
Primeira sección
Para os máis pequenos, e conducida por Isabel Bauzá e Gerardo Amechazurra, a primeira parte protagonizábana «Los electroduendes»: Bruja Avería, Bruja Truca, Hada Vídeo, Maese Cámara e Maese Sonoro. As voces destes bonecos foron, respectivamente, as dos actores de voz Matilde Conesa, Laura Palacios, Alicia Saínz de la Maza, Luis Pérezagua e Ángel Egido.
Máis tarde, ó elenco de personaxes uniuse outro chamado El Hombre de las Nieves ou Amperio Felón, que adoitaba acompañar á Bruja Avería nos seus trucos. Ademais, ó terminar o programa adoitaban aparecer tódolos electroduendes xuntos cantando unha canción propia en diferentes videoclips creados para a ocasión.
Se ben nos primeiros meses do programa, en 1984, o formato do mesmo era algo diferente, presentado inicialmente por Isabel Bauzá, e acompañada polos Electroduendes (aparecendo a través do televisor ou unha bola de cristal e provocando desgrazas ós presentadores), pronto acabou prescindindo desta protagonista de carne e óso e o programa quedou só coas marionetas.
Ó longo da súa vida de emisión, os Electroduendes pasaron de protagonizar aventuras infantís a ser auténticos artífices das máis variopintas críticas contra o goberno, o capitalismo, a guerra, o terrorismo etc... grazas ó guionista Santiago Alba Rico. O programa converteuse nunha crítica social do seu tempo que non gustaba a todo o mundo, e moitos críticos (xornalistas sobre todo) puñan en cuestión se realmente era un programa dirixido ó publico infantil, adolescente ou adulto.
Coa chegada de Pilar Miró como directora de RTVE en 1987, houbo que parar moitas desas cosas. Meteu presión para que se deixase de criticar a Felipe González (presidente do goberno español naquela época), a Ronald Reagan (presidente dos Estados Unidos de América entre 1980 e 1989) ou a Margaret Thatcher (primeira ministra do Reino Unido entre 1979 e 1990) o que provocaba certo malestar á directora do programa, Lolo Rico, e ós seus guionistas, que se ben, durante todos eses anos tiveran toda a liberdade que quixeron para falar e tratar os temas que lles parecesen, agora víanse cunha soga no pescozo e atados de pés e mans para poderen falar e criticar en liberdade e ó seu modo o que quixeran e, por tanto, con ganas de seguir co programa.
Bregua, Veiga, Culleredo
Bregua é un lugar da parroquia de Veiga no concello coruñés de Culleredo, na comarca da Coruña. Tiña  34 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 15 eran homes e 19 mulleres.
La bola de cristal
Primeira sección
Foron todas estas restricións as que provocaron que esta sección chegase ó seu fin a finais de 1987 e que posteriormente, La Bola de Cristal deixase de emitirse en 1988, substituído por un programa novo de corte máis infantil chamado Cajón Desastre e conducido por Miriam Díaz Aroca.
Os Electroduendes tiñan certa forma de falar en rima bastante orixinal, e acostumaban utilizar expresións, frases e formas nunca antes oídas. Un exemplo das mesmas podería ser: -"Viva el mal, viva el capital" (frase insignia da Bruja Avería), -"Soy Avería y aspiro a una alcaldía"-, "Mea pilas" -"Lo mío es... ¡El cine!" (frase insignia da Bruja Truca), -"Me importa un voltio".
Segunda sección
Dirixido a un publico adolescente, «El librovisor» era un programa conducido por Olvido Gara, coñecida como «Alaska» e creado a partir dos guións de Carlo Frabetti e Carlos Fernández Líria.
Ó igual que pasaba coa sección dos Electroduendes, ó principio da emisión, Alaska estaba acompañada do Detective Mantequilla, encarnado por Miguel Ángel Valero, famoso polo seu papel de Piraña na serie Verano Azul. Ó longo do mesmo, o fin principal era que Alaska contase algunha historia da antiga Grecia, a era Romana, a Idade Media etc. mentres o Detective Mantequilla resolvía algún caso que gardase certa relación ou ningunha co tema que se trataba.
Máis tarde sumáronse ó elenco de personaxes Pedro Reyes e Pablo Carbonell, que naquela época eran un dúo humorístico, e que tiñan por misión interpretar as historias que contaba Alaska cun modo de ver un pouco disparatado e bastante persoal. Desta maneira na seguinte tempada prescindiuse do Detective Mantequilla, facendo que Pedro Reyes e Pablo Carbonell fosen fixos nesta sección xunto a Alaska ata o final da emisión en 1988.
A rodaxe con estas personaxes moitas veces foi unha auténtica loucura, pois adoitaban esquecer os guións, improvisaban moito e Alaska ás veces chegaba a perder a paciencia. Aínda así, o resultado final era satisfactorio e a sección acababa funcionando sen problemas.
Ó finalizar esta parte do programa, acostumaban pór un videoclip protagonizado por Alaska, Santiago Auserón, Loquillo ou Kiko Veneno.
Terceira sección
Chamada «La banda magnética», emitíase a serie infantil «La Pandilla», que trataba das aventuras e desventuras de Alfalfa e o seu grupo de amigos no barrio típico estadounidense dos anos 50. Máis tarde, esta serie substituíuse pola de The Monsters, e posteriormente pola súa versión moderna.
Tamén nesta sección repúxose a exitosa Bewitched. Moitas veces os capítulos eran introducidos por Alaska.
Despois do episodio proxectábase un «Monográfico» que trataba sobre a vida de antigos artistas do mundo do cine, como Charlie Chaplin, Romy Schneider etc.
A cuarta parte
Era a cuarta sección do programa, se ben parece que se preferiu deixar como programa á parte porque podía pensarse que non era apropiado para o público infantil.
Esta sección comezaba con «La entrevista del patito» onde a propia directora do programa, Lolo Rico, facía entrevistas a personaxes actuais daquela época, tales como Fernando Savater ou Pedro J. Ramírez, ou simplemente facía monólogos críticos sobre outros temas como a publicidade, a moda etc.
Logo comezaba «El Noticiario» con Javier Gurruchaga á fronte. Nel Gurruchaga tiña certa liberdade para tratar temas que lle viñesen en gana, falando de política, música, cine, e incluso protagonizando unha miniserie onde el mesmo interpretaba todas as personaxes da súa suposta familia imaxinaria, con guións escritos por Isabel Alba.
Porto Alto, Boado, Xinzo de Limia
Porto Alto é un lugar da parroquia de Boado no concello ourensán de Xinzo de Limia na comarca da Limia. No ano 2022 tiña 39 habitantes, dos cales 20 eran homes e 19 mulleres.
Olaia Salgado
Olaia Salgado Suárez é unha actriz galega coñecida polo seu papel de Marta na exitosa serie da TVG A vida por diante, da que foi unha das protagonistas desde o seu comezo en 2006 ata o desenlace en decembro de 2007.
Á marxe desta serie conta con experiencia teatral e participou en varias curtametraxes e a longametraxe Ilegal, ademais de colaborar con pequenos papeis noutras series de televisión.
Nacionalismo galés
miniatura|250px|[[Bandeira de Gales.]] O nacionalismo galés (en Cenedlaetholdeb Cymreig) é un movemento que se volveu popular no século XIX e ó longo do XX. Xeralmente avoga pola independencia de Gales dentro do Reino Unido (é dicir, transformar a Gales nun estado libremente asociado ó Reino Unido e coa posibilidade de independencia total) ou fóra del.
83
Outros
80er
Nacionalismo galés
A conquista de Gales
miniatura|250px|Os reinos medievais de Gales Ó longo da súa historia antes da conquista anglonormanda, Gales estaba dividido en varios reinos. De cando en cando, dirixentes como Howell o Bo e Rhodri o Grande conseguiron unificar varios dos reinos, pero ás súas terras foron divididas á súa morte. Aló polo 1282, unicamente o Reino de Gwynedd se facía notar, e o seu gobernante recibía o título de Príncipe de Gales. Trala morte de Llywelyn o Derradeiro por Eduardo I, Gales perdeu o seu último reino independente e converteuse en súbdito da Coroa Inglesa, de xeito directo ou indirecto. Non obstante, retivo algúns vestixios de distinción fronte ó seu veciño, como o idioma galés, a cultura, a lexislación galesa etc.
Ata a vitoria de Henrique III na Batalla de Bosworth no 1485, os galeses en varias ocasións rebeláronse contra o dominio inglés nunha tentativa de acadar a súa independencia. A revolta máis grande foi a do nobre galés Owain Glyndŵr, que conseguiu apoio popular no 1400, e derrotou ó exército inglés en Pumlumon no 1401. En resposta, o parlamento inglés aprobou medidas represivas denegando ós galeses o dereito de reunión. Glyndŵr fóra proclamado Príncipe de Gales, e buscou o apoio de Francia, pero no 1409 as súas forzas foron derrotadas polos ataques do rei Henrique IV de Inglaterra e foron impostas medidas represivas máis fortes ós galeses. O mesmo Glyndŵr desapareceu, e o lugar onde repousa segue a ser un misterio.
Anexión
Ó longo do período de conquista os poetas galeses mantiveron vivo o desexo da independencia. No que se coñecia como o canu brud (poesía profética), a idea da vinda dun mesías simbólico, coñecido como Y Mab Darogan (O fillo do destino), que non só os liberaría do dominio inglés, senón que tornaría o dominio de Gran Bretaña aos galeses. No galés Henrique VII os galeses viron ó "fillo do destino", e non se falou máis de revoltas, xa que os galeses foron tan leais ó rei coma calquera outro súbdito.
Durante o reinado de Henrique VIII foron aprobadas as Actas de Unión de 1536-1543, integrando formalmente a Gales no sistema legal inglés. As medidas represivas contra os galeses que estaban en pé dende a revolta de Owain Glyndŵr no século anterior foron eliminadas. Tamén se lle deu a Gales representación política no Parlamento de Westminster. Gales continuou a conservar unha grande identidade legal xunto a Inglaterra como entidades formantes de Inglaterra e Gales. As leis tamén remataron de establecer a división de Gales nos seus condados que comezara no 1282 e estableceron gobernos locais ó modelo inglés. As leis tamén tiveron o efecto de converter ó inglés no idioma a empregar para usos oficiais. Isto excluíu ós falantes de galés de calquera oficio até que adoptasen ó inglés como lingua normal.
A maioría dos galeses que eran capaces de expresar a súa opinión viron ben estes cambios e viron neles que Henrique VII e os seus descendentes eran os fillos do destino e que Gales volvera a gañar o que perdera na conquista de 1282. O patriotismo, ou unha forma non politizada de nacionalismo, foi tomando unha gran forza en Gales e o enorgullecerse da súa lingua, costumes e historia converteuse en algo común en tódalas capas da sociedade.
Ideas revolucionarias
Consonte co ocorrido no resto de Europa os efectos da Revolución francesa foron sentidos en Gales. Isto puxo en primeira liña a unha pequena minoría de xente que simpatizaba coas súas ideas revoluciaonarias: xente como Richard Price (1723-1791), Iolo Morganwg (1747-1826), e Morgan John Rhys (1760-1804).
Século XIX
A rápida industrialización dalgunhas partes de Gales, especialmente Merthyr Tydfil e as áreas adxacentes, deron forza para radicalizar os movementos obreiros galeses que propiciaron o Levantamento de Merthyr de 1831, o apoio xeral ó Cartismo, e o Levantamento de Newport de 1839.
A crecida do radicalismo e a gradual politización da vida galesa non viron ninguha tentativa exitosa para establecer un órgano político independente para promover o nacionalismo irlandés. Pero apareceron algunhas voces dentro do Partido Liberal, as cales gañaron apoio en Gales coa extensión do sufraxio universal e o apoio tácito ó inconformismo galés. Foi comezado un movemento independentista á semellanza da Irlanda xove, Cymru Fydd, pero tivo unha curta vida.
Para a maioría do pobo galés, a cuestión máis importante non era a independencia ou a autonomía, pero gastaron moita enerxía na desestabilización da Igrexa de Inglaterra en Gales. Porén, o seu nacionalismo apolítico era o bastante forte para establecer institucións nacionais como a Universidade de Gales no 1893, a Biblioteca Nacional de Gales e o Museo Nacional de Gales en 1907.
A traizón dos Libros Azuis
Este sentimento de diferenciación exacerbouse co resultado da publicación dos "Informes dos comisionarios dun estudo sobre a educación en Gales" en 1847. Os informes dicían que o sistema de educación galés estaba nun estado terrible, aínda que os comisionarios eran exclusivamente anglofalantes mentres que o sistema educativo era por aquel entón en galés, co cal os comisionarios non puideron formarse unha opinión realista do sistema educativo. De todos xeitos, eles concluíron que os galeses eran sucios, ignorantes, vagos, borrachos, supersticiosos, mentireiros, e tramposos porque eran inconformistas e porque falaban galés. Rapidamente, por mor das súas cubertas azuis, o informe foi chamado Brad y Llyfrau Gleision, ou en galego, "A Traizón dos Libros Azuis".
A influencia dos nacionalismos europeos
Dúas figuras do século XIX son asociadas co comezo do nacionalismo galés nun sentido especificamente político, Michael D. Jones (1822-1898) e Emrys ap Iwan (1848-1906). Inspirados polas Revolucións de 1848 e a crecida do nacionalismo irlandés eles veron que Gales era diferente de Inglaterra en ter o seu propio linguaxe falado pola gran maioría dos seus habitantes e en aferrarse a unha forma inconformista da relixión cristiá que presentaba moitas diferenzas coa igrexa estatal. Gradualmente comezaron a preguntarse cal era a diferenza entre nacións como Italia e Hungría, e Gales, por que non tódalas nacións loitaban por ser libres.
Vides, Ribadelouro, Tui
Vides é un lugar da parroquia de Ribadelouro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres), un aumento de 2 habitantes respecto ao ano 1999.
Nacionalismo galés
Plaid Cymru
Plaid Cymru foi fundado en 1925 polas organizacións anteriores Byddin Ymreolwyr Cymru e Y Mudiad Cymreig. Plaid Cymru conseguiu o seu primeiro membro parlamentario en 1966 na Eleccións parciais de Carmarthen, e hoxe en día ten tres representantes, xunto ós 12 membros (de 60) da Asemblea Galesa, facendo del o segundo partido máis forte. Tradicionalmente, o apoio ó partido concentrábase nas zonas rurais falantes de galés do norte e o oeste de Gales, de onde proviñan todos os seus membros do parlamento. Nos anos finais dos 60 e os 90 o partido tamén gozou dun apoio xeral en todo o país.
Sitta himalayensis
Sitta himalayensis é unha especie de ave paseriforme da familia Sittidae, que vive en Asia.
A súa distribución abrangue as rexións norte e nordeste do subcontinente indio, principalmente nos Himalaias baixos a medios, así como en serras asociadas. Encóntrase en Bután, India, Laos, Birmania, Nepal, Tíbet, Tailandia e o noroeste de Vietnam.
Descrición e ecoloxía
miniatura|Ilustración de [[John Gould.|150px|esquerda]] miniatura|Un S. himalayensis en Bután. Esta especie diferénciase do gabeador de Caxemira (Sitta cashmirensis) por ter a bigoteira máis escura e un peteiro máis pequeno. A cor branca das plumas superiores da cola fano difícil de ver no campo. Ten un peteeiro e partes inferiores laranxa avermelladas con coberteiras claras subcaudais.
O seu hábitat natural son os bosques de terras baixas húmidas subtropicais ou tropicais e os bosques de montaña húmidos tropicais ou subtropicais.
Taxonomía
Segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional e Alan P. Peterson non se distingue ningunha subespecie dentro desta especie. S. victoriae foi historicamente considerada unha subespecie de S. himalayensis, pero despois foi separada como especie propia.
Cabana, Veiga, Culleredo
Cabana é un lugar da parroquia de Veiga no concello coruñés de Culleredo, na comarca da Coruña. Tiña  74 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 35 eran homes e 39 mulleres.
Gaxín, Forcarei, Forcarei
Gaxín é un lugar da parroquia de Forcarei, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 30 habitantes deles 19 homes e 11 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Gañemos
Gañemos (Ganemos nos territorios monolingües en castelán) é a denominación inspirada na catalá Guanyem dada a unha serie de plataformas cidadás creadas en toda España, independentes entre si e nacidas co obxectivo de presentarse ás eleccións municipais de 2015. Están inspiradas na plataforma Guanyem Barcelona, que foi presentada a finais de xuño de 2014.
Guanyem Barcelona
Guanyem Barcelona foi unha iniciativa cidadá, non pechada, que sumou as forzas de organizacións políticas xa existentes coma ICV, as CUP, Podemos, Procès Constituent ou o Partido X, ademais de movementos sociais e outros colectivos. Está sendo promovida por Ada Colau despois de que esta deixara o posto de voceira da Plataforma de Afectados polas Hipotecas. Tiña como obxectivo presentarse á alcaldía de Barcelona nas eleccións municipais de España de 2015.
A nova coalición non se puido presentar coa marca Guanyem ás eleccións municipais porque uns días antes, Luis Salom, un asesor do PP no concello de Valencia, rexistrara as marcas "Guanyem Barcelona" e "Guanyem Valencia". Igualmente, a denominación de "Guanyem" tamén se rexistrara en tódolos idiomas o 26 de agosto de 2014 por un particular, Julián de Fabián López, concelleiro de Santa Maria de Palautordera (Barcelona) e candidato número un da plataforma Hartos.org. Ada Colau e a plataforma presentaron unha denuncia pola usurpación da marca.
O 10 de febreiro de 2015, presentouse publicamente o acordo definitivo de confluencia entre os partidos Iniciativa per Catalunya Verds, Esquerra Unida i Alternativa, Equo, Procés Constituent e Podemos, baixo a nova denominación Barcelona en Comú.​
Programa
As súas axendas políticas, que están sendo desenvoltas de forma colectiva, incluíndo a defensa da xustiza e os dereitos da comunidade, a promoción dos orzamentos participativos e a planificación e a introdución de mecanismos para facer fronte á corrupción.
Outros Ganemos
Desde o seu lanzamento incrementáronse iniciativas similares noutras cidades españolas co prefixo Ganemos ou Guanyem, xa que Guanyem Barcelona cedeu a súa marca  sempre que se cumpran os requisitos de ter un perfil cidadán, que non estean controladas por partidos políticos e que leven a cabo un proceso democratizador. Porén, Guanyem Barcelona aclarou que non avalará esas candidaturas.
Parada, A Estrada
San Pedro de Parada é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2012 tiña unha poboación de 198 persoas (115 mulleres e 83 homes), distribuída en 9 entidades, o que supón unha diminución respecto do ano 1986 cando tiña 345 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 417 persoas.
Makarska
miniatura|Vista de Makarska desde o mar
Makarska é unha cidade duns 13.716 habitantes (2005), situada no sur da costa de Croacia, sobre o Mar Adriático.