cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
VIH e homes que teñen relacións sexuais con homes
Demografía
Determinar o número de homes que xa tivo relacións sexuais con outro home é difícil en todo o mundo. A Organización Mundial da Saúde estima que polo menos o 3% e ata o 16% dos homes tiveron relacións sexuais polo menos unha vez cun home. A súa estimación inclúe ás vítimas de abuso sexual ademais de homes que teñen sexo regularmente ou voluntariamente con homes. As Nacións Unidas estiman que un 6-20% dos homes do mundo ten relacións sexuais con outros homes nalgún momento da súa vida.
As estimacións sobre a poboación estadounidense de HSH varían. O Centro de Control de Enfermidades estima que os homes que teñen relacións sexuais con homes representan aproximadamente o 2% da poboación americana. Un estudo de 2005 calcula que entre os homes estadounidenses de 15 a 44 anos, estímase que un 6% tivo sexo oral ou anal con outro home nalgún momento das súas vidas, e preto de 2,9% tiveron polo menos un compañeiro masculino nos últimos 12 meses. Un estudo de 2007 calculou que son 7,1 millóns de homes os que teñen relacións sexuais con homes (HSH) nos Estados Unidos, ou o 6,4% da poboación total. Destes homes, o 71% son brancos, o 15,9% son hispanos e o 8,9% son negros. A porcentaxe de homes que foron HSM varía segundo o estado, coa porcentaxe máis baixa en Dakota do Sur (3,3%) e a máis alta no Distrito de Columbia (13,2%). Non obstante, o mesmo estudo atopou que o 57% dos homes que teñen relacións sexuais con homes identifícanse como bisexuais ou heterosexuais. Un estudo realizado en 2010 estimou que o 2,6% participou en relacións co mesmo sexo no último ano, o 4,0% nos últimos cinco anos e o 7,0% en calquera momento da súa vida.
Taxas de infección polo VIH
O virus do VIH afecta ó sistema inmunitario humano e, se non se trata pode eventualmente conducir á síndrome de inmunodeficiencia adquirida (SIDA).
O CDC informou de que en 2009 o sexo de homes con homes (HSH) representaba o 61% de todas as novas infeccións polo VIH nos Estados Unidos e que aqueles que tiveron antecedentes de inxección de drogas recreativas supuxeron un 3% adicional de novas infeccións. Entre as aproximadamente 784.701 persoas que viven cun diagnóstico de VIH, 396.810 (51%) eran HSH. Cerca do 48% dos HSH que viven cun diagnóstico de VIH eran brancos, o 30% eran negros e o 19% eran hispanos ou latinos. Aínda que a maioría dos HSH son brancos, os non-branco representaron o 54% das novas infeccións relacionadas con HSH co VIH en 2008.
En 2010, o CDC informou de que o HSH representaba aproximadamente o 4 por cento da poboación masculina nos Estados Unidos, pero o sexo entre homes representaba o 78 por cento das novas infeccións polo VIH entre os homes e o 63 por cento de todas as novas infeccións. Os homes representaron o 76% de todos os adultos e adolescentes que vivían con infección por VIH a finais de 2010 nos Estados Unidos e do 80% (38.000) das 47.500 estimadas de novas infeccións polo VIH. O 69% dos homes que vivían con VIH eran gais, bisexuais e outros homes que teñen relacións sexuais con homes. O 39% (14.700) de novas infeccións polo VIH en homes dos Estados Unidos se produciron en negros, o 35% (13.200) en brancos, e o 22% (8.500) en hispanos/latinos. A taxa de estimación de novas infeccións por VIH entre homes negros (por cada 100.000) foi de 103,6, seis veces e media a dos homes brancos (15,8) e máis do dobre da taxa entre homes hispanos/latinos (45,5) a partir de 2010.
O CDC (2015) informou de que os homes gais e bisexuais representaban o 82% (26.375 de 1.242.000 adultos e adolescentes) de diagnósticos de VIH entre homes e 67% de todos os diagnósticos nos Estados Unidos, mentres que o seis por cento (2.392) dos diagnósticos de VIH eran atribuídos ó uso de drogas por inxección e outro 3% (1.202) ó contacto sexual entre homes e máis o uso de drogas por inxección. O contacto heterosexual representou o 24% (9.339) de tódolos diagnósticos de VIH.
Entre todos os homes gais e bisexuais con infección por VIH clasificados como SIDA nos Estados Unidos en 2015, os afroamericanos representaron o maior número (3.928; 39%), seguidos dos brancos (3.096; 31%) e hispanos/latinos (2.430; 24%). A finais de 2014, 508.676 homes gais e bisexuais vivían con infección por VIH diagnosticada (o 53% de todos os que vivían con VIH diagnosticado nos Estados Unidos). Dos homes bisexuais e bisexuais que viven con VIH diagnosticado, 157.758 (31%) eran afroamericanos, 212.558 (42%) eran brancos e 109.857 (22%) eran hispanos/latinos. De 2005 a 2014 os diagnósticos entre homes gais e bisexuais afroamericanos aumentaron un 22%, pero aumentou menos do 1% entre 2010 e 2014. Os diagnósticos de VIH entre homes gais e bisexuais afroamericanos de 13 a 24 anos aumentaron un 87% entre 2005 e 2014, pero con diagnósticos en descenso do 2% entre 2010 e 2014.
Un estudo realizado en 2010 estimou que por cada 100.000 HSH, 692 serán diagnosticados con VIH. Isto fai que os HSH sexan 60 veces máis propensos a contraer o virus que outros homes e 54 veces máis probable que as mulleres.
Dende o seu pico de incidencia en 1993-1994, a taxa de mortalidade por VIH caeu máis de 9 outras causas principais de morte, pero a partir de 2013 o VIH segue a ser unha das 10 principais causas de morte entre as persoas de 25 a 44 anos, especialmente entre os homes, afroamericanos e no sur. Tamén no relativo ó VIH coa mortalidade, un estudo no Reino Unido informou de que en 2008 a taxa global de mortalidade entre a poboación diagnosticada polo VIH con idades comprendidas entre 15 e 59 anos permaneceu máis de cinco veces maior que a poboación en xeral. Non obstante, como o estudo recoñece datos sobre o impacto do VIH/SIDA na mortalidade entre homes gais e bisexuais, así como entre outras poboacións, é moi limitado e os métodos para empregalo son problemáticos.
Factores de risco
Un estudo de 2007 que analizou dúas grandes enquisas de poboación atopou que "a maioría dos homes homosexuais tiñan un número semellante de parellas sexuais desprotexidas anualmente como os homes e mulleres heterosexuais". Non obstante, no estudo de 2006 atopouse que homes que informaron 4 ou máis as parellas sexuais masculinas tiñan maior risco de infección polo VIH. Os participantes do estudo que informaron do uso de anfetaminas ou o uso intensivo de alcohol antes do sexo tiñan máis probabilidades de ter o VIH ou outras infeccións de transmisión sexual.
Un estudo da Kaiser Family Foundation indicou que menos estadounidenses ven o VIH como unha das principais prioridades para a saúde hoxe en comparación con hai dez anos. En 1996, o 25% dos norteamericanos vían ó VIH como un "problema urxente" para a súa comunidade, pero en 2009, só o 17% listouno como "urxente". A porcentaxe de entre 18 e 29 anos que estaban persoalmente preocupados por contraer o virus baixou do 28% en 1995 ó 17% en 2009. Un estudo realizado en 6 grandes cidades dos Estados Unidos atopou que só un de cada catro adolescentes que teñen relacións sexuais con homes creron que estaban en risco de contraer o virus do VIH.
Fatiga do preservativo
Aínda que as taxas de transmisión do VIH caeron ó longo da década de 1990, alcanzaron un planalto a finais da década. As crecentes taxas de enfermidades de transmisión sexual nas principais cidades dos Estados Unidos, o Canadá e o Reino Unido levaron a informes nos medios homosexuais e de masas de fatiga do preservativo e "optimismo da SIDA" como causantes do novo "relaxamento" nas prácticas sexuais seguras. Isto está apoiado por investigacións sobre a tendencia das parellas (heterosexuais ou homosexuais) a usar menos preservativos ó longo do tempo. Un estudo de 2010 atopou que os homes gais e bisexuais optan por ter relacións sexuais desprotexidas por unha variedade de razóns e non poden ser xeneralizadas. A disfunción eréctil, problemas de saúde mental e depresión, falta de comunicación ou intimidade, e unha subcultura do sexo desprotexido listáronse como razóns polas que os homes tiveron relacións sexuais sen preservativos voluntariamente.
Prevención
A finais dos anos da década de 1980, creáronse os primeiros grupos de defensa directa de persoas con VIH/SIDA. Cabe destacar a AIDS Coalition to Unleash Power (ACT UP) formada no Centro Comunitario de Lesbianas, Gais, Bisexuais e Transxénero de Nova York trala manifestación polo antirretroviral AZT para pedir un mellor acceso ós medicamentos e prezos máis baratos, educación pública sobre a SIDA e a prohibición da discriminación relacionada coa SIDA.
O Programa Conxunto das Nacións Unidas sobre o VIH/SIDA (UNAIDS) publicou en 2005 un documento que ofrece solucións políticas específicas para aliviar a propagación do virus do VIH na poboación de homes que teñen relacións sexuais con homes, para rexións específicas de todo o mundo. Apuntaban a "unha profunda falta de coñecemento" e un estigma sobre a identidade sexual como barreiras mundiais para previr a transmisión e animar ós infectados a buscar tratamento. O programa UNAIDS recomendou que o goberno surafricano aplique políticas de "sexo positivo" para reducir o estigma social en torno á homosexualidade e promover o uso de lubricantes a base de auga. Particularmente en Marrocos, o programa defendeu a distribución de preservativos nas prisións. Nos últimos anos, o goberno chinés comezou a recoñecer a sexualidade dos seus electores. Segundo UNAIDS, o "Goberno fixo progresos significativos no recoñecemento da cuestión da saúde sexual entre homes e do VIH". En América Latina, a extensión ás áreas rurais é fundamental para asegurar a atención a todos os individuos. As Nacións Unidas tamén enfatizan o foco nas poboacións LGBT que son máis vulnerables nos países latinoamericanos. En Xamaica, como en moitos países de todo o mundo, a homosexualidade está prohibida polo que hai desafíos importantes na prevención do VIH na comunidade de homes que teñen relacións sexuais con homes. A ONU está intentando implantar estratexias baseadas na comunidade en Xamaica, asegurando aínda o anonimato das persoas atendidas. En Noruega, UNAIDS observou un número crecente de homes que teñen relacións sexuais con homes, que teñen infeccións de transmisión sexual sen tratamento, e o seu énfase está en promover o uso de preservativos na comunidade gai. A pesar da reputación "liberal e progresista" do Canadá no escenario mundial, o estigma relacionado co VIH aínda está relacionado coa comunidade gai. As Nacións Unidas consideran que os Estados Unidos deben recoñecer a educación sexual como un dereito humano fundamental. Ademais, unha mellor investigación sobre os homes que teñen relacións sexuais con homes nos Estados Unidos afectaría positivamente ó financiamento dos programas de prevención e tratamento do VIH.
Os estudos demostraron que, aínda que hai un gran mercado de microbicidas vaxinais nos países en desenvolvemento, os microbicidas rectais son estigmatizados e menos investigados. Non se demostrou que ningún microbicida protexese eficazmente contra os riscos de interaccións anais desprotexidas, pero os defensores consideran necesario un maior financiamento da investigación xa que as taxas de uso do preservativo son tan baixas. Non obstante, o estigma e a homofobia poderían ser obstáculos para as persoas que compran o produto. Os autores mencionan isto especialmente como preocupación nos países do Caribe onde a prevalencia do VIH é alta, pero a homosexualidade segue sendo ilegal e moi estigmatizada.
Acceso ás probas
UNAIDS observou a "selección de seropositivos" (escollendo un compañeiro en función do seu estado de VIH) cada vez máis frecuente na elección de parellas e na transmisión nos Estados Unidos. Un estudo de CDC de 2008 atopou que un de cada cinco (19%) de homes que teñen relacións sexuais con homes en grandes cidades dos Estados Unidos estaba infectado polo VIH e case a metade (44%) non tiñan coñecemento da súa infección. Moitos individuos infectados polo VIH non buscan tratamento ata o final da súa infección (un 42% estimado non busca tratamento ata que comezan a experimentar signos de enfermidade). Ademais, unha proporción significativa de individuos que fan a proba contra o VIH non volven para recoller os resultados. Os estudos defendían o financiamento e a execución de probas de VIH que poden ser administradas fóra do ámbito médico desde o 2003. As probas en casa considéranse especialmente importantes porque no 8%-39% de parellas probadas en estudos de servizos de asesoramento e referencia de parellas atopáronse unha infección por VIH previamente non diagnosticada que o seu compañeiro descoñecía.
En outubro de 2012, OraQuick, o primeiro kit de probas rápidas para VIH en casa, púxose á venda por 40 dólares. A proba é case 100% exacta cando predí resultados VIH negativos para individuos VIH negativos. Non obstante, para os individuos VIH positivos que aínda non producen os anticorpos detectados pola proba, produce un 93% de falsos negativos. Aínda que o fabricante, OraSure Technologies, non está anunciando a proba para o uso de selección de compañeiros, os expertos suxeriron que pode evitar o contacto sexual desprotexido con compañeiros que menten ou non coñecen o seu estado de VIH.
Un estudo recente analizou como a proba de OraQuick identificaría o comportamento de 27 homes homosexuais identificados que frecuentemente tiveron relacións sexuais sen protección. Os investigadores deron a cada participante 16 probas a usar ó longo de tres meses. Probáronse 101 potenciais parellas e 10 foron positivos. Ningún dos participantes tivo relacións sexuais con parellas que resultaron positivas. Outras 23 potenciais parellas negáronse a facer probas e abandonaron o encontro. Dous homes admitiron que eran VIH positivos. A maioría dos participantes dixeron que seguirían utilizando probas na casa despois de que o estudo finalizase para probar por si mesmos as potenciais parellas. Os investigadores consideraron as probas domésticas como un método de prevención eficaz para grupos de alto risco. Non obstante, considérase que o custo de 40 dólares do test é un factor disuasorio para facer probas de parellas comúns.
Víbora
As víboras, viperinos ou áspides (Viperinae) son unha subfamilia de serpes pezoñentas das que existen diversas especies, de cores nas que predominan as pardas e cinsentas, xeralmente cun debuxo dorsal en zigzag, coa cabeza de forma triangular, ollos con meniña vertical e dous dentes ocos cos que inocula veleno. Xunto cos crótalos (subfamilia Crotalinae), forman a familia dos vipéridos (Viperidae).
Fixó, Pardesoa, Forcarei
Fixó é un lugar da parroquia de Pardesoa, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 8 habitantes deles 1 homes e 7 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Víbora
Son famosas pola súa pezoña, probabelmente o veleno máis potente entre os animais presentes en Europa; son tamén os animais máis perigosos de Galicia. Durante as guerras púnicas lanzábanse aos buques inimigos no curso das batallas navais, e, até o século XVII, o seu uso como pezoña nos banquetes foi un xeito usual de eliminar os rivais políticos.
Características
Son moi velenosas e caracterízanse por pusuíren un par de caninos longos e ocos na parte dianteira da queixadasuperior. Estes caninos retráense contra o padal cando a boca está fechada e cando esta abre, póñense axiña en posición de atacar a presa, para inxectar un veleno mortal que ataca o sangue e os tecidos.
A cabeza triangular e larga das víboras está cuberta de escamas e os ollos teñen a meniña vertical. A maioría das víboras paren ás súas crías no interior do corpo, é dicir, son ovovivíparas.
Distribución
As víboras viven en todo o mundo pola súa gran facilidade de adaptación ao medio, agás Australia, Madagascar e outras illas, e a maioría delas son naturais de África aínda que algunhas tamén se poden atopar en América do Sur.
Especies
Entre as moitas especies de víboras europeas en Galicia pódense atopar as seguintes:
O uso de soro antipezoñoso (antiofídico) en España e Portugal non é recomendábel agás en casos realmente necesarios e sempre so consideración médica e nun hospital.
A víbora na cultura popular galega
Vítor Vaqueiro conta que os mariñeiros de Tomiño, no Baixo Miño, pretendían asegurar unha boa pesca levando na barca unha víbora. Para evitar o risco de picadura, metíana nunha cana que tapaban cunha rolla, e alimentábana con leite que lle daban por un buratiño practicado nesa rolla.
Joan Colom
Joan Colom i Altemir, nado en Barcelona en 1921, e finado o 3 de setembro de 2017, foi un fotógrafo catalán, un dos pioneiros na composición de series fotográficas.
Traxectoria
Naceu en 1921 en Barcelona. Tras estudar contabilidade e traballar nunha empresa iniciouse, de forma autodidacta, no mundo da fotografía ingresando en 1957 na Agrupación Fotográfica de Cataluña (AFC). Así mesmo, en 1960 participou na creación do grupo artístico "El Mussol".
No 2002 foi galardoado co Premio Nacional de Fotografía concedido polo Ministerio de Cultura de España, no 2003 coa Medalla de Ouro ó Mérito Cultural concedida polo Concello de Barcelona, no 2004 co Premio Nacional de Artes Visuais e no 2006 coa Creu de San Jordi, concedidas estas dúas últimas distincións pola Generalitat de Cataluña.
Faleceu o 3 de setembro de 2017 á idade de 96 anos.
Actividade fotográfica
En 1958 iniciou a súa actividade presentando un seguido de fotografías ó IV Salón Internacional de Fotografía de Murcia, do cal recibiu o sétimo premio. Ese ano empezou a interesarse pola realidade existente no Barrio Chinés de Barcelona, o actual Raval, converténdose nun dos principais ollos da realidade existente.
En 1962, viaxou a París seleccionado nunha mostra da fotografía española do momento, á beira, entre outros, de Xavier Miserachs e Oriol Maspons e agrupados no movemento denominado "Nova Vanguàrdia", os cales serían os precursores da composición en series fotográficas, e inspirados fortemente nos traballos de Francesc Catalá Roca, Cartier-Bresson ou Man Ray.
Banda de música de Vilatuxe
A Banda de música de Vilatuxe é unha agrupación musical fundada en 1944 na parroquia de Vilatuxe, no concello pontevedrés de Lalín.
Historia
A súa fundación correu a cargo de doce mozos en 1944. Nos primeiros anos de vida, pasaron pola dirección Manuel Anseán, Bernardino da Xesta, Eliseo de Muimenta e Xaquín Roldán Siles. En 1951, tomou a batuta Enrique García Rey, compositor de diversas obras como ''Rapsodia galega núm. 1''. Tras el, pasaron Xosé Ochoa, Ricardo Jordán, José Bugallo Diz, José Peña ou Contiña, entre outros.
Pero a emigración de parte dos membros da formación nas décadas seguintes estivo a piques de facer desaparecer a banda. Foi en 1978 cando se inicia unha nova etapa, á que contribuíu en gran parte José Fernández Bernárdez, que fora un dos mozos fundadores. Apareceron as primeiras mulleres na agrupación e esta pasa a denominarse Nova Banda de Vilatuxe, nome que conservou algo máis de trinta anos. José Barros Sada, entre 1978 e 1990; Ramón Vigo Deza, ata 1994; José García Fernández Pachote, ata 1997 e Gregorio Mosteiro, ata 2003 foron os sucesivos directores. Baixo a batuta de Mosteiro, naceu a Escola de Música de Vilatuxe. A este sucedeuno Jaime González, que foi o primeiro director nado en Vilatuxe e ao cal substituíu Víctor Vilariño, o actual director da agrupación, procedente da Unión Musical Ponteledesma.
Os cazapantasmas
Desenvolvemento
A serie emitiuse orixinalmente de 1986 a 1991, producida por Columbia Pictures Television, DiC Entertainment e Coca-Cola. Na versión orixinal os produtores tiveron que lle engadir "The Real" logo dun contencioso con Filmation que tiña a súa propia versión animada, os Ghost Busters. A serie segue as aventuras un grupo de parasicólogos Peter Venkman, Egon Spengler, Winston Zeddemore, Ray Stantz, a súa secretaria Janine Melnitz e a súa mascota a pantasma Moquete que investigan diversos fenómenos paranormais.
O doutor Peter Venkman é quen toma a decisión de aceptar cada caso, o doutor Egon Spengler é o xenio científico que proporciona a tecnoloxía que o grupo precisa para interactuar co reino etéreo, en moitos dos episodios, Egon atopa a solución cando xa se perdeu toda esperanza, o doutor Ray Stantz é a mente mecánica no equipo, aínda que por dentro é coma un neno. Winston Zeddemore encarna a determinación, sempre co seu raio de protóns a punto. Winston Zeddemore, que na película tiña escaso protagonismo, colleu valor nesta serie.
Inashiki
Inashiki (稲敷市, いなしきし, Inashiki-shi) é un concello xaponés da prefectura de Ibaraki. Está situado no centro-leste da rexión de Kantō e ao sur da prefectura, e na zona da provincia histórica de Hitachi, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 205,78 km² e a poboación de 47.302 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 230 hab./km².
O concello de Inashiki limita cos concellos de Miho, Ryūgasaki, Ushiku, Ami, Kawachi, Itako (estes da prefectura de Ibaraki); Katori e Kōzaki (prefectura de Chiba).
Historia
A cidade de Inashiki foi fundada pola fusión de 4 concellos do distrito de Inashiki (Edosaki, Shintone, Sakuragawa e Azuma) no ano 2005.
Segundo Leonardo Pérez López
Segundo Leonardo Pérez López, nado no Buriz, Guitiriz o 8 de decembro de 1948, é un historiador e teólogo galego.
Traxectoria
Estudou filosofía no Seminario Diocesano de Mondoñedo e na Universidade Pontificia de Salamanca onde se doutorou en 1983. Ampliou estudos en Roma e foi investigador do Arquivo Secreto do Vaticano. Foi tamén investigador do Consejo Superior de Investigaciones Científicas de Madrid. Foi profesor da Universidade Pontificia de Salamanca e do Instituto Teolóxico Compostelán e do Instituto Superior Compostelán de Ciencias Relixiosas dos que foi director. É catedrático de antropoloxía teolóxica, cóengo da catedral de Mondoñedo e desde 2009 capelán da Orde de Malta para Galicia e Asturias.
El Perdigón
Historia
Estivo ligado á figura do Vizconde de Garcigrande. Existen varias casas blasonadas e de belas fachadas de pedra na vila. Tivo carácter industrial, propiciado pola presenza da vía de ferrocarril que unía Zamora e Salamanca, hoxe fóra de uso. Na actualidade mantense unha fábrica de augardentes e outra de cerámica.
A igrexa parroquial de San Félix alberga no seu interior pezas interesantes como un sepulcro do chantre Pedro López de Peralta. Son moi interesantes un conxunto de táboas góticas que foron recentemente restauradas.
O 3 de febreiro celébranse as festas en honra a San Blas, que son organizadas polos quintos do pobo.
Segundo Leonardo Pérez López
Traxectoria
Publicou estudos sobre a Historia da Igrexa galega, a relixiosidade tradicional galega, as peregrinacións xacobeas, o labor social da emigración, o monacato galego e o desenvolvemento cultural galego. Reivindicou a San Rosendo de Celanova e a Aldara de Celanova como figuras claves na configuración histórica do país galego. O seu pensamento teolóxico é próximo a Joseph Ratzinger.
El Perdigón
Historia
O que máis fama dá ao pobo son as adegas, que son as máis coñecidas e numerosas da comarca. Algunhas delas ademais están abertas ao público, servindo como bares ou restaurantes.
Segundo Leonardo Pérez López
Traxectoria
En novembro de 2011 foi nomeado arquiveiro da Catedral de Santiago de Compostela. Máis tarde, foi designado deán desa mesma catedral e tomou posesión do seu cargo en xaneiro de 2013.
El Perdigón
Demografía
O seguinte gráfico mostra a evolución da poboación de El Perdigón:
Denzel Washington
Denzel Hayes Washington, Jr., nado o 28 de decembro de 1958 en Mount Vernon, Nova York, é un actor, produtor, guionista e director de cine estadounidense gañador de dous Premios Óscar.
Vida Persoal
Denzel Washington é fillo dun predicador protestante chamado Denzel e de Lynne, unha peiteadora, que actualmente están divorciados. Ademais ten unha irmá máis vella chamada Lorice e un irmán máis novo de nome David. Está casado con Pauletta Pearson Washington e teñen catro fillos.
Filmografía
miniatura|Washington despois da rodaxe de Julius Caesar en maio de [[2005.]]
Todos vós sodes capitáns
Todos vós sodes capitáns é un filme documental galego escrito e dirixido por Óliver Laxe. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes no 2010, e gañou o Premio Fipresci. Foi rodado en branco e negro.
Sinopse
Un director de cine europeo chegado de Europa desenvolve o proxecto de rodaxe dun filme cos rapaces dun centro social de Tánxer, Marrocos. Durante a rodaxe, os métodos pouco ortodoxos do director por mor da interacción cos nenos fai que o curso inicial do proxecto se vexa alterado.
Trofeo Teresa Herrera 1970
O Trofeo Teresa Herrera de 1970 foi a 25ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 26 de agosto de 1970 a partido único. O campión foi o Ferencvárosi húngaro, que derrotou na quenda de penaltis ao San Lorenzo de Almagro, logrando o seu primeiro e único título.
Foi a primeira edición na que o trofeo foi unha reprodución da Torre de Hércules, pois ata entón tiña forma de copa.
Condados de Massachusetts
Esta é unha lista dos 14 condados do estado de Massachusetts. Massachusetts aboleu oito deles, deixando cinco cun goberno de nivel local (Barnstable, Bristol, Dukes, Norfolk, Plymouth) e un, Nantucket, cun goberno combinado condado/cidade.
Condados
|}
Lingua achinesa
O achinés, aceh, acheh ou achenés é unha lingua malaio-polinesia de Indonesia.
Benedicta Boccoli
Traxectoria
Benedicta Boccoli no camarim do Teatro San Babila de [[Milán, 1998.|dereita|miniatura]]
Lingua achinesa
Distribución xeográfica
O achinés fálase na zona litoral da provincia de Aceh, no norte de Sumatra
Benedicta Boccoli
Traxectoria
Benedicta Boccoli na [[praza do Teatro San Babila de Milán, 3 de maio 2015.|dereita|miniatura]]
Empezou a traballar na televisión na década de 1980, no programa Pronto, chi gioca? coa súa irmá Brigitta Boccoli. Despois de moitos programas de televisión ao longo dos últimos 20 anos dedicouse totalmente ao teatro. . O actor e director Giorgio Albertazzi definiu Benedicta como Artistissima
Lingua achinesa
Escrita
O achinés escribíase tradicionalmente en alfabeto árabe, pero en 1979 estableceuse un novo alfabeto de base latina.
Historia
Aceh islamizouse no século VIII, e xa no ano 804 establécese o primeiro reino islámico no territorio de lingua achinesa, a islamización puxo fin á influencia do sánscrito e deulle un verniz arabizante á lingua. No século XV Aceh era o estado máis poderoso da rexión, e aínda que o malaio era a lingua que actuaba como oficial nos documentos escritos o achinés era predominante nos usos orais, pero dende 1641 a influencia achinesa comeza a declinar, en 1873 os holandeses invaden Aceh, pero non se puideron facer co control do territorio ata 1903, os xaponeses invaden o territorio en 1942, e vai ser o único lugar de Indonesia onde van atopar resistencia nativa.
Formación profesional
A formación profesional (FP) é unha fase do proceso de educación centrada na aprendizaxe encamiñada fundamentalmente ao mundo laboral, aínda que os ciclos de grao superior adoitan preparar tamén para os estudos técnicos universitarios, como poden ser as enxeñerías. A Lei orgánica de educación (2006) recolleu toda a normativa ao respecto.
Pódese acceder á formación profesional dependendo do grao:
Actualmente tamén é posible acceder directamente ao grao medio despois de aprobar un ciclo de FP Básica e ao grao superior despois de aprobar un ciclo medio.
A formación no centro escolar compleméntase co módulo de FCT (formación no centro de traballo), unhas prácticas nas que se traballa nunha empresa entre 300 e 400 horas e sen as cales é imposible conseguir o título. Tamén existen os ciclos de FP Dual, onde varios módulos (ademais da FCT) se imparten na empresa.
Tras rematar un ciclo formativo de grao superior (CFGS) pódese acceder a algúns graos universitarios.
En España existe outra modalidade de formación non regulada que é a Formación Profesional Ocupacional, dirixida a persoas desempregadas entre 16 e 65 anos e na que se adquiren formación e cualificación para a integración e inserción laboral. Está xestionada polo INEM ou o organismo correspondente de cada comunidade autónoma.
Casaseca de Campeán
miniatura|dereita|321px| Localización de Zamora
Casaseca de Campeán é un municipio de España na provincia de Zamora, comunidade autónoma de Castela e León, que parte da comarca da Terra do Viño.
Limita ao norte con El Perdigón e Morales del Vino, ao sur con Villanueva de Campeán, ao leste con Currais e Peleas de Abajo, e ao oeste con Pereruela.
O pobo celebra de forma especial Santo Isidoro (15 de maio), aínda que tamén se celebra no verán A nosa Señora da Asunción.
Demografía
Evolución poboacional:
Pardesoa, Pardesoa, Forcarei
Pardesoa é un lugar da parroquia de Pardesoa, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 64 habitantes deles 24 eran homes e 40 mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Eusko Abendaren Ereserkia
O Eusko Abendaren Ereserkia (literalmente Himno da etnia vasca en éuscaro) é o himno nacional do País Vasco, unha melodía popular e anónima que antigamente se adoitaba interpretar no comezo dos bailes como saúdo á ikurriña.
O 14 de abril de 1983 o Parlamento Vasco adoptou esta melodía, sen a letra, como himno nacional do País Vasco tentando que non tivera ningún carácter partidista. Esta adopción non estivo exenta de certa polémica ao haber un movemento númeroso de xente que apostaba pola canción de José María Iparraguirre Gernikako arbola, en galego “a árbore de Gernika”.
Esta mesma melodía foi adoptada polo primeiro Goberno Vasco de 1936 que estivo formado por PNV, PSOE, Partido Republicano, ANV e o Partido Comunista.
O Gora Ta Gora
Sabino Arana compuxo un texto adaptándoo a esta melodía, xurdindo así o "Gora ta gora" (Arriba e arriba), o himno do Partido Nacionalista Vasco (PNV).
Ek Hazarachi Note
Ek Hazarachi Note é un filme indio de 2014 en lingua marathi dirixido por Shrihari Sathe, no seu debut como director. Está ambientado nunha pequena vila do estado de Maharashtra. O filme estreouse o 9 de maio de 2014.
Eleccións municipais en Brión
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Brión dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Brión]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Brión desde a aprobación da Constitución de 1978.
RMX Works from Ayu-mi-x 5 Non-Stop Mega Mix
RMX Works from Ayu-mi-x 5 Non-Stop Mega Mix é o quinto álbum do tipo "Non-Stop Mega Mix" da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado ó mercado o 25 de setembro de 2003 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. Consiste en remixes das cancións do seu álbum de 2002, "RAINBOW". Este álbum tamén é o décimo cuarto álbum de remixes da carreira da artista, e de lonxe é o de peores vendas de todos eles.
Ligazóns externas
Ayumi hamasaki RMX WORKS Ayumi hamasaki RMX WORKS
Wolnzach
Wolnzach é un concello bávaro de 10.959 habitantes en Alemaña, no distrito de Pfaffenhofen, na rexión administrativa da Alta Baviera (Oberbayern).
Pardemarín, A Estrada
Santa Baia de Pardemarín é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2011 tiña unha poboación de 176 persoas (89 mulleres e 87 homes), distribuída en 7 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 597 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 218 persoas.
Al-Xauf
Al-Xauf (en الجوف) é a capital da provincia de Al-Xauf, Arabia Saudita, famosa por ter unha das maiores prisións do país. Ten 114.000 habitantes, no centro dunha zona con auga abondosa, nela cultívase a palmeira e a oliveira e a cidade serve de centro comercial para eses produtos.
Sabrina the Teenage Witch (serie de televisión de 1996)
Sabrina the Teenage Witch é unha serie de televisión estadounidense baseada na banda deseñada homónima de Archie Comics. A serie emitiuse orixinalmente entre o 27 de setembro de 1996 e 24 de abril de 2004 a través da canle ABC, con máis de 17 millóns de espectadores no seu bloque "T.G.I.F."
Está protagonizada por Melissa Joan Hart, no papel de Sabrina Spellman, unha adolescente estadounidense que no seu décimo sexto aniversario descobre que ten poderes máxicos (o cal difire da banda deseñada de Archie Comics, onde é consciente dos seus poderes dende pequena, como se indica en "Sabrina -- That Cute Little Witch"). Vive coas súas tías, as bruxas Hilda (interpretada por Caroline Rhea) e Zelda (interpretada en Beth Broderick), que teñen 500 anos de idade, e co seu gato falante Salem (a voz de Nick Bakay) no número 133 de Collins Road no suburbio ficticio de Westbridge, en Boston.
As primeiras catro tempadas foron emitidas pola ABC dende o 27 de setembro de 1996 até o 5 de maio de 2000; as tres últimas tempadas emitíronse en The WB dende o 22 de setembro de 2000 até o 24 de abril de 2003.
34ª edición dos Óscar
A 34.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 9 de abril de 1962 no Santa Monica Civic Auditorium de Santa Monica (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Bob Hope.
Sophia Loren converteuse na primeira intérprete que gañou un Óscar por unha interpretación nunha lingua diferente do inglés. Por primeira vez dúas persoas compartiron o premio ao mellor director.
Premios
miniatura|150px|[[Robert Wise, mellor filme e mellor director]] miniatura|150px|[[Jerome Robbins, mellor director]] miniatura|150px|[[Maximilian Schell, mellor actor]] miniatura|150px|[[Sophia Loren, mellor actriz]] miniatura|150px|[[George Chakiris, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Rita Moreno, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[William Inge, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Henry Mancini, mellor banda sonora e mellor canción]] miniatura|150px|[[Boris Leven, mellor dirección artística en cor]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
O Campo da Cruz, Grixoa, San Amaro
O Campo da Cruz é un lugar da parroquia de Grixoa no concello ourensán de San Amaro na comarca do Carballiño. Tiña 12 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 7 mulleres.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial.
Wall Street (filme)
Wall Street é unha película norteamericana do ano 1987 e producida por 20th Century Fox Film Corporation. Os seus principais actores son Michael Douglas e Charlie Sheen.
Sinopse
Bud Fox (Charlie Sheen) é un corretor de bolsa en Wall Street na década dos 80 e ten un forte desexo de chegar rapidamente ao máis alto. Grazas á súa perseveranza consegue convencer un investidor, Gordon Gekko (Michael Douglas), de collelo baixo a súa ala. Este home é un desapiadado e lendario corretor de bolsa de Wall Street cuns valores que non poderían estar máis opostos aos do pai de Bud, un obreiro encargado do mantemento que considera que o éxito debe chegar traballando duro e non con especulacións. Gordon Gekko ábrelle as portas ao mundo dos "yuppies" grazas á súa aptitude para conseguir información privilexiada. Isto apórtalle a Bud moitas riquezas pero tamén grandes problemas.
Datos de interese
A película rodouse en Central Park, Nova York. As oficinas de Bud e Gordon atopánse en 222 Broadway.
A Portela de Lamas, Pardesoa, Forcarei
A Portela de Lamas é un lugar da parroquia de Pardesoa, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 37 habitantes deles 16 homes e 21 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Wall Street (filme)
Datos de interese
Aínda que o papel de Gordon Gekko foi interpretado por Michael Douglas houbo actores como Richard Gere e Warren Beatty que o director tivo en conta. Tamén ocorreu co papel de Bud Fox (interpretado polo actor Charlie Sheen) que quixo interpretar o actor Tom Cruise.
Supercopa de España de Fútbol 2010
A Supercopa de España de Fútbol 2010 foi unha competición de fútbol en España que se disputou a dobre partido o 14 e 21 de agosto de 2010. Foi disputada polo FC Barcelona, campión da Liga 2009–10 e o Sevilla FC, campión da Copa do Rei 2009–10. O Barcelona gañou por 5–3 no global, conseguindo o seu 9º título.
Vitoria de Samotracia
A Vitoria de Samotracia (en grego antigo Νίκη της Σαμοθράκης / Níkê tês Samothrákês) é unha estatua de polo ano 190 antes de Cristo, de mármore branco representando a divindade grega Atenea Nike (Atenea que achega a vitoria). Esta estatua consérvase no museo do Louvre en París (Francia).
Podgorica
Podgorica (en alfabeto cirílico serbio Подгорица; IPA [ˈpɔdgɔˌriʦa]) a antiga Titograd e, antes, Ribnica) é a capital de Montenegro e a cabeza do concello homónimo. A súa poboación atinxe 139.500 habitantes. Antes da separación de Serbia e Montenegro era unha simple capital xudicial do país. En galego-portugués é, ás veces, transcrita Podgóritsa.
Xeografía
Atópase situada a 44 msnm. A cidade érguese na confluencia dos ríos Ribnica e Morača, que se unen entre a fértil chaira de Zeta e o val de Bjelopavlići. A súa situación converteuna en meta de asentamentos turísticos, pois está a uns 60 km das estacións de esquí invernais e a unha distancia semellante das localidades marítimas da costa do mar Adriático (88 km até Kotor). A distancia ao lago Scutari, o maior lago dos Balcáns, é aínda menor.
Historia
miniatura|esquerda|225px|Pazo do Concello. Entre 1466 e 1878 formou parte do Imperio Otomán, e máis tarde do novo reino de Montenegro. Acabada a primeira guerra mundial, en 1918 reuniuse aquí a Grande Asemblea Nacional Serbia que votou a favor da unión das repúblicas de Serbia e Montenegro, creada o 29 de novembro dese mesmo ano. O 1 de decembro esta federación uniuse ao Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos, acabado de crear.
En 1941, durante a segunda guerra mundial, Podgorica foi ocupada polas tropas italianas do réxime fascista, que foron logo substituídas polo exército nazi alemán. Os bombardeos efectuados polas tropas aliadas en 1944, produciron graves estragos en toda a cidade, matando gran parte da poboación e destruíndo a maior porción do seu patrimonio arquitectónico e cultural, do que pouca cousa ficou. A cidade pasou a ser reconstruída desde 1945 e foi nomeada capital da nova república federal de Montenegro, posto que tradicionalmente ostentara a próxima cidade de Cetinje, e tamén mudou seu nome.
Sitta cashmirensis
Sitta cashmirensis, chamado ás veces gabeador de Caxemira, é unha especie de ave paseriforme da familia Sittidae, que vive en Asia.
Distribución
Encóntrase nas rexións máis septentrionais do subcontinente indio, sobre todo a alturas medias dos Himalaias. A especie esténdese a través de Afganistán, a India, Nepal e Paquistán. O tamaño da poboación mundial non se cuantificou, pero a especie descríbse como común no leste de Afganistán e o noroeste da India, e é bastante común no Nepal (Harrap e Quinn 1996).
O seu hábitat natural son os bosques boreais e os bosques temperados.
Taxonomía
Segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional e Alan P. Peterson, non se distinguen subespecies dentro desta especie.
Mahayana
miniatura|350px|Unha tríade do budismo Mahayana temperán. De esquerda a dereita, un devoto [[Kushan, o Bodhisattva Maitreya, o Buda, o Bodhisattva Avalokitesvara, e un monxe budista. Século II a século III, Gandhara.]]
Albert Ketèlbey
Albert William Ketèlbey, nado en Birmingham o 9 de agosto de 1875 e finado en Cowes, na illa de Wight, o 26 de novembro de 1959, foi un compositor director e pianista británico.
Mahayana
Mahāyāna (literalmente Gran vehículo) é unha das principais ramas do budismo. Algunhas das áreas nas que se practica son China, Tíbet, Xapón, Corea, Vietnam, e Taiwán. Do Mahāyāna desenvolveuse o Vajrayāna esotérico que afirma combinar tódalas escolas previas.
Albert Ketèlbey
Obra
miniatura|dereita|Placa conmemorativa
Mahayana
Orixes
Os estudosos cren no Mahāyāna como un movemento separado, o cal comezou arredor do século I adC no noroeste da India, influído polo Grecobudismo.
O desenvolvemento do Mahāyāna foi un proceso lento e gradual. O Mahāyāna non era unha escola rival, e polo tanto non foi a consecuencia dun cisma (sanghbheda). Monxes Mahāyāna podían vivir sen discordia no mesmo mosteiro con monxes doutras escolas, sempre que sostiveran o mesmo código, malia que se cre que os monxes no Mahayana puideron tomarse con algo de burla as crenzas e prácticas privadas dos seus irmáns Mahayana.
Xurásico superior
O Xurásico superior é unha fracción de tempo do período da historia xeolóxica da Terra, que abrangue dende hai 163,5 ± 1,0 até 145,0 ± 0,8 millóns de anos, e cuxos restos están preservados estrato homónimo. Na litostratigrafía, o nome "malm" indica rochas da idade Xurásica superior.
Mahayana
Diferenciación
Aínda o Theravada limítase estritamente ao ensino que con máis claridade podemos atribuír ao Buda histórico, o Mahayana recoñece no ensino do propio Buda máis un método ca unha doutrina; un método semellante ao método científico, no sentido que indaga para descubrir a verdade, sen prexuízos e con total liberdade para criticar ou poñer en dúbida ensinos ou teorías do pasado. Noutras palabras, o que o Mahayana ensina pode verificarse dunha forma esencialmente idéntica a como se confirma a validez das teorías científicas. Isto espertou recentemente un interese mutuo por parte de destacados mestres budistas e recoñecidos científicos que se reuniron nunha serie de encontros que exploraron a relación entre Budismo e Ciencia.
Xurásico superior
No pasado, este nome tamén era empregado para indicar a unidade do tempo xeolóxico, mais hoxe o seu uso está desaprobado para facer unha clara distinción entre as unidades litostratigráficas e xeocronolóxicas.miniatura|250px|Esqueleto de Diplodocus no [[Museo de Historia Natural de Londres.|esquerda]]Algunhas das especies máis características deste período son o Allosaurus, un terópodo, e o Diplodocus, un saurópodo.
Mahayana
Escrituras
O Mahāyāna apártase da tradición Nikaya (ás veces coñecida como as escolas Hinayāna) na súa aceptación das sutras Mahāyāna. As escolas Mahāyāna, porén, non rexeitan os sutras Nikaya, tales como os rexistrados no Canon Pali; estes tamén son vistos como autoritarios.
Xurásico superior
Subdivisións
O Xurásico superior está dividido en tres fases, que corresponden coas tres etapas (faunísticas) do Xurásico superior:
Mahayana
Escrituras
As escrituras Mahāyāna foron fixadas por escrito no século I adC. Algunhas delas, tales coma os sutras A Perfección da Sabedoría, amósanse como sermones reais de Buda que terían ficado agochados. Segundo algunhas fontes, estes sermóns foron pasados por tradición oral como outros sutras, mais outras fontes afirman que foron agochados e logo revelados varios séculos máis adiante por unha vía mitolóxica. Ademais de sutras, algúns textos Mahāyāna son esencialmente comentarios.
María Salgueiro
María Carmen Rodríguez Salgueiro, coñecida como María Salgueiro, nada en 1967 en Moaña, é unha actriz galega.
Traxectoria
Estudando bacharelato iniciou a súa andaina artística no grupo de teatro "Aurín", creado polo profesor Pedro P. Riobó no IES María Soliño, de Cangas.
Marchou a Madrid buscando novas oportunidades. Estudou na escola de Interpretación Juan Carlos Coraza.
Regresou a Galicia e continuou co seu traballo artístico. Participou en numerosas obras teatrais, series televisivas e películas, e foi nomeada para o premio Mestre Mateo polo seu papel de Renata na serie A vida por diante, no que demostrou estar dotada dun gran rexistro dramático.
Participou no proxecto Bértola Teatro desmontable, co espectáculo teatral O Pack cósmico, creado a partir de tres pezas de microteatro.
Cetinje
miniatura|dereita|225px|Vista xeral de Cetinje. miniatura|dereita|225px|Cetinje localízase ao sur de Montenegro.
Cetinje é unha cidade do estado balcánico de Montenegro, que foi historicamente a capital do país, até que despois da Segunda Guerra Mundial foi substituída pola cidade de Podgorica. A súa poboación é de pouco máis de 16.000 habitantes. É a capital do concello homónimo.
Xeografía
Cetinje está situada nun planalto kárstico a 672 m de altitude no interior sur de Montenegro, rodeado de montañas como o monte Lovcen (1749 m), mais a moi escasa distancia da costa (apenas uns 42 km de Kotor e 30 de Budva), do Lago Shkodrës, o máis importante dos Balcáns, e da capital actual do país (uns 46 km).
Monumentos
Dada a súa historia e pese ao seu escaso tamaño urbano, Cetinje conserva algúns importantes monumentos:
Pousada, Pardesoa, Forcarei
Pousada é un lugar da parroquia de Pardesoa, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 63 habitantes deles 33 homes e 30 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Rexión de Tōhoku
A Rexión de Tōhoku (東北地方, とうほくちほう; Touhoku-chihou) do Xapón, engloba o norte da illa de Honshu e comprende seis prefecturas: Aquita, Aomori, Fukuxima, Iwate, Miiagui e Iamagata. A principal cidade é Sendai-shi.
Foi o último territorio que habitaron os ainú en Honshu, é un territorio montañoso e de clima duro.
Wario Land: Super Mario Land 3
Wario Land: Super Mario Land 3, coñecido no Xapón como Super Mario Land 3: Wario Land (スーパーマリオランド3 ワリオランド), é un videoxogo de plataformas desenvolvido por Nintendo para Game Boy en 1994. É o primeiro videoxogo protagonizado por Wario así como a primeira aparición de Captain Syrup e os seus piratas Brown Sugar, inimigos recorrentes na serie de videoxogos Wario Land.
Legado
Wario Land foi un proxecto para transformar a aparición de Wario en Super Mario Land 2: 6 Golden Coins cara a un papel protagonista que fixera medrar o universo de Mario. Wario Land tivo sete populares secuelas: Virtual Boy Wario Land, Wario Land II, Wario Land 3, Wario Land 4, Wario World, Wario: Master of Disguise e Wario Land: The Shake Dimension.
A Carrasqueira
O topónimo galego A Carrasqueira pode referirse a:
Chilling Adventures of Sabrina (serie de televisión)
Chilling Adventures of Sabrina é unha serie de televisión sobrenatural desenvolvida por Roberto Aguirre-Sacasa para Netflix, está baseado na serie de banada deseñada homónima. A serie foi producida por Warner Bros. Television, con Aguirre-Sacasa, Greg Berlanti, Sarah Schechter, Jon Goldwater e Lee Toland Krieger como produtores executivos.