cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Replacements
The Replacements é unha banda estadounidense de punk rock formada en Minneapolis, Minnesota en 1979, e consideradas unha das pioneiras do rock alternativo. O grupo estivo composto polo guitarrista e vocalista Paul Westerberg, o guitarrista Bob Stinson, o baixista Tommy Stinson e o batería Chris Mars durante a meirande parte da súa carreira. Tras varios álbums con moi boas críticas, como Let It Be e Tim, Bob Stinson deixou a banda en 1986 e esta experimentou varios cambios na súa formación; Slim Dunlap uniuse como guitarra solista e Steve Foley substituíu a Mars en 1990. Cara o final da carreira do grupo, Westerberg fíxose coa meirande parte do control creativo. The Replacements separouse en 1991, dedicándose os seus membros a outros proxectos. Porén, anunciouse unha reunión o 3 de outubro de 2012. The Replacements nunca tiveron éxito comercial, pero foi unha grande influencia para varios artistas do rock alternativo.
A música de The Replacements estivo influenciada por artistas como The Rolling Stones, Faces, Big Star, Slade, Badfinger, Lou Reed e The Beatles, ademais de bandas de punk rock como The Ramones, Johnny Thunders, Dead Boys e The Clash.
Paso elevado
miniatura|dereita|Paso elevado sobre a vía [[VG-4.2 en Vilariño (Cambados).]] Un paso elevado é unha construción que permite aos peóns cruzar unha vía de comunicación terrestre, coma unha vía de tren ou unha autoestrada. Componse de dúas vías de acceso, xa sexan ramplas ou escaleiras, para subir e baixar dela, e un carril intermedio que atravesa a vía que se pretende cruzar.
Zapateiro, zapateira
miniatura|280px|O zapateiro. Ilustración de 1880 do libro Was willst du werden? [Que profesión vas ter?]. O zapateiro ou a zapateira é a persoa que fai ou amaña zapatos.
Historia
A protección dos pés máis simple e empregada dende a antigüidade na zona do Mediterráneo foi a sandalia, que consistía na protección do pé cun anaco de coiro amarrado con tiras tamén de coiro. Un calzado similar empregado no Extremo Oriente facíase con de tiras obtidas do ramo da palmeira. Nos lugares onde o clima esixía unha cobertura completa do pé facíase cunha soa peza de coiro atado a través dun cordón.
A produción de zapatos de madeira comeza a estenderse por Europa durante a Idade Media, elaborándose de xeito artesanal. O calzado facíase a partir dunha única peza de madeira cortada de maneira basta en forma de zapato. Dunha variación deste proceso resultou facer a sola de madeira cubrindo a parte superior do pé con coiro. A sola e o talón facíase a partir dun anaco de madeira de pradairo ou de capudre, sempre máis folgado que o pé. A madeira traballábase coa trencha e a gubia e máis outros instrumentos para modelar a sola. Coa e outros instrumentos traballábase o coiro. As partes superiores de coiro eran logo montadas ó redor da sola, o que permitía manter os pés secos e confortables. miniatura|180px|Der bewegte Schuster de [[Carl Schleicher.]]
No século XVII había dous tipos principais de zapatos de coiro. Un calzado fino e flexible que se cosía virada a parte interior cara a fóra, dándolle a volta unha vez rematado; mediante este proceso facíanse chinelas e zapatos semellantes. O segundo tipo de calzado tiña sola de madeira.
O zapateiro tradicional medía o pé para cortar as pezas de coiro segundo o tamaño necesario, varias pezas de coiro ían logo cosidas para facer o zapato. As solas engadíanse ó final do proceso quedando feitos deste xeito os zapatos. O procedemento que permitiu facer un calzado duradeiro foi asegurando o coiro superior á sola mediante chatolas; as plantas martelábanse na forma, cravando as brochas na peza de madeira.
Era industrial
A comercialización do calzado incrementouse a mediados do século XVIII, expandíndose como unha industria artesanal. Grandes almacéns comezaron a almacenar o calzado feito polos pequenos zapateiros da zona. Ata o século XIX os zapatas fixéronse de forma artesanal tradicional pero xa a finais deste século o proceso foi case completamente mecanizado, producíndose de xeito industrial nas grandes fábricas.
Na cultura popular
miniatura|350px|Ilustración do [[O Zapateiro e os trasnos|Zapateiro e os trasnos feita por Walter Crane e publicada no 1886.]] Tradicionalmente considérase o luns o día dos zapateiros. O santo patrón dos zapateiros é san Crispín. O conto de fadas O zapateiro e os trasnos recompilado polos irmáns Grimm en Kinder- und Hausmärchen narra a historia dun zapateiro humilde.
New Technology File System
NTFS (New Technology File System, "Sistema de Ficheiros de Nova Tecnoloxía"); é un sistema de ficheiros utilizado polas versións de Microsoft Windows cun núcleo (kernel) baseado en NT. A versión máis nova é a empregada por Windows XP que é a 3.1 (chamada ás veces 5.1 pola versión do Kernel).
Características
NTFS substituíu ao anterior sistema de ficheiros de Microsoft, chamado FAT común a MS-DOS e ás versións temperás de Windows.
NTFS incorpora moitas melloras sobre o sistema FAT, como compatibilidade mellorada con metadatos, e o uso de estrutura de datos avanzadas (árbores-B) para optimizar o rendemento, estabilidade, e o aproveitamento do espazo no disco, ademais de novas características adicionais, como a seguridade, as listas de control de acceso, o rexistro de transaccións (journaling) e poder asociar uns ficheiros a outros.
Hai tres versións de NTFS: v1.2 en NT 3.51 e NT 4, v3.0 en Windows 2000 e v3.1 en Windows XP e Windows 2003 Server. Estas versións reciben en ocasións as denominacións v4.0, v5.0 e v5.1, en relación coa versión de Windows na que foron incluídas. As versións máis recentes van incluíndo algunhas características novas: en Windows 2000 introducíronse as cotas.
Hells Angels
Hells Angels Motorcycle Club (HAMC polas súas siglas en inglés) (Club de motocicletas Anxos do Inferno) é un club de moteiros de orixe estadounidense. As motocicletas máis típicas do club son as Harley-Davidson. Nos Estados Unidos e no Canadá, os Hells Angels son sociedades coñecidas como Hells Angels Motorcycle Corporation. Alcumes habituais do club son "H.A.", "Red & White", "HAMC" e "81".
O club foi fundado en Fontana (California) en 1948. Ao cabo duns anos adheríronse outras cuadrillas e clubs da área e actualmente crese que ten entre 2000 e 3600 membros repartidos por todo o mundo.
En maio de 2019, un tribunal de Utrecht emitiu un veredito que fixo dos Países Baixos o primeiro país en prohibir completamente os Hells Angels; outros países como Alemaña prohibira capítulos locais, mais nunca o club completo. O Departamento de Xustiza dos Estados Unidos considera o club unha organización criminal.
Historia
esquerda|miniatura|Este B-17F, con número de cola 41-24577, foi chamado Hell's Angels polo filme de 1930 de [[Howard Hughes Hell's Angels sobre os pilotos de caza da I Guerra Mundial. ]] Os Hells Angels fundáronse o 17 de marzo de 1948, pola familia Bishop, veteranos estadounidenses de guerra en Fontana, California, aos que seguiu unha amálgama de antigos membros de diversos clubs de motocicletas, tales como o Pissed Off Bastards de Bloomington. A páxina web dos Hells Angels nega a insinuación de que calquera inadaptado ou tropas descontentas estean conectados co club. Tamén sinala que o nome foi suxerido por Arvid Olsen, un dos fundadores, que servira no escuadrón dos "Anxos do Inferno" dos Tigres Voadores na China durante a segunda guerra mundial. O nome de "Anxos do Inferno" inspirouse na denominación típica dos escuadróns estadounidenses ou outros grupos de loita, cun título feroz e desafiante da morte na primeira e segunda guerra mundial, por exemplo, os Flying Tigers (grupo de voluntarios estadounidenses) en Birmania e na China colocaron tres escuadróns de P-40 e o terceiro foi chamado "Anxos do Inferno". En 1930, o filme de Howard Hughes Hell's Angels mostrou as fazañas extraordinarias e perigosas da aviación, e crese que os grupos da segunda guerra mundial que utilizaron ese nome baseárono no filme.
Parte da historia temperá da HAMC non está clara, e as versións difiren. Segundo Ralph 'Sonny' Barger, fundador do capítulo de Oakland, os primeiros capítulos do club fundáronse en San Francisco, Gardena, Fontana e Oakland, todos en California, e os membros non eran conscientes de que xa existían outros clubs de motos. Un dos clubs menos coñecidos existiu en North Chino, Pomona, a finais dos anos sesenta. Outras fontes afirman que os Hells Angels de San Francisco foron organizados en 1953 por Rocky Graves, un membro do club Anxo do Inferno de San Bernardino ("Berdoo") o que implicaba que os Anxos dos Infernos de San Francisco eran conscientes dos seus antecedentes. Os Hells Angels de "Frisco" foron reorganizados en 1955 con trece socios fundadores, con Frank Sadilek como presidente, e empregando un logotipo máis pequeno e orixinal. O capítulo de Oakland, dirixido entón por Barger, usou unha versión maior do remendo da "Cabeza da Morte" alcumado o "Barger máis grande", que foi empregado por primeira vez en 1959. Posteriormente converteuse no logo estándar do club. esquerda|miniatura|Hells Angels de [[Karlsruhe, Alemaña.]] Os Hells Angels adoitan ser representados de forma semimítica e romántica: libres de espírito e ligados pola fraternidade e a lealdade. Noutras ocasións, como no filme de Roger Corman de 1966, Os anxos do inferno, son descritos como violentos e nihilistas, pouco máis que unha banda criminal violenta e un azoute da sociedade.
O club fíxose prominente e estableceu a súa notoriedade como parte do movemento da contracultura dos anos 60 na escena de Haight-Ashbury de San Francisco, tendo un papel en moitos dos acontecementos do movemento. Os membros estaban conectados con moitos dos líderes da contracultura, como Ken Kesey e os Merry Pranksters, Allen Ginsberg, Jerry Garcia e os Grateful Dead, Timothy Leary, os Beatles, os Rolling Stones, Mick Farren e Tom Wolfe. O club lanzou a carreira do xornalista "gonzo" Hunter S. Thompson.
Incidentes e actividades criminais
Numerosas policías e axencias de intelixencia internacionais clasifican os Hells Angels como unha das "catro grandes" bandas de motociclistas estadounidenses, xunto cos Pagans, Outlaws e Bandidos, e sosteñen que os membros levan a cabo crimes violentos xeneralizados, incluídos o tráfico de drogas, o tráfico de bens roubados e a extorsión e que están involucrados na prostitución. Os membros da organización afirman continuamente que son só un grupo de entusiastas das motocicletas que se uniron para montar xuntos, para organizar eventos sociais como viaxes en grupo, recadacións de fondos, festas e manifestacións de motocicletas e que calquera crime é responsabilidade dos individuos que os levaron a cabo e non do club no seu conxunto.
Ferrosilicio
miniatura|300px|Mostra de ferrosilicio. O ferrosilicio é o nome das aliaxes de ferro e silicio nas que a proporción de silicio oscila entre o 15 e o 90 % en peso, das que a que contén un 75 % de Si é a máis utiliada.
Os ferrosilicios representan as 3/4 da utilización do silicio metal (agás o SiO2) e o 20 % da produción de ferroaliaxes.
Obtención
Existen dou métodos de produción:
Utilización en siderurxia
O ferrosilicio é un produto destinado á siderurxia, xa que a súa alta densidade e baixo custo fan del un elemento de aliaxe corrente na fabricación de aceiros.
En Galicia
Cómpre sinalar que a fábrica da empresa FerroAtlántica en Cee, a de maior antigüidade e cabeceira do complexo industrial Cee-Dumbría, ten unha capacidade anual de produción de 18.000 t de ferrosilicio (ademais doutras ferroaliaxes: 37.000 de silicomanganeso e 5.000 de ferromanganeso, entre outros produtos).
Salah Mejri
Salah Mejri, nado o 15 de xuño de 1986 en Jendouba, é un xogador profesional de baloncesto tunesino. Cunha estatura de 2,17 metros xoga na posición de pivote.
Traxectoria
En agosto de 2012, Mejri asinou co Obradoiro CAB da Liga ACB. Ó remate da súa tempada en Santiago de Compostela, foi elixido coma o xogador revelación da tempada 2012-13.
Presidente de Gambia
O presidente é o xefe de estado e o xefe de goberno de Gambia. Segundo a constitución do país é elixido para un mandato de 5 anos, e pode reelixirse indefinidamente.
O 30 de xullo de 1981 cando o presidente Dawda Jawara estaba en Londres para asistir á voda do príncipe Charles co Diana Spencer, ocorreu unha tentativa de golpe de estado de esquerdas, comandada por Kukoi Samba Sanyang. Este ocupou o poder, pero foi derrotado o día 5 de agosto do mesmo ano, coa axuda de tropas do Senegal.
Salah Mejri
Traxectoria
O 8 de xullo de 2013, Mejri asinou co Real Madrid.
Presidente de Gambia
Dawda Jawara permaneceu no poder logo de sucesivas reeleccións ata 22 de xullo de 1994 cando sufriu un segundo golpe de estado comandado polo tenente Yahya Jammeh. Jawara exiliouse do país ata o 2002, mentres en 1996 Yahya Jammeh convocou e gañou as eleccións presidenciais, sendo reelixido nos anos 2001 e 2006.
Esta é a lista dos presidentes de Gambia despois de 1970.
Principio de Pareto
O chamado principio de Pareto  (tamén coñecido como a regra do 80-20 , afirma que, para moitos fenómenos, o 80% de consecuencias teñen a orixe no 20% das causas. Esta idea ten aplicación, como regra de cálculo, en moitas situacións, mais tamén é moi a miúdo mal usada e mal entendida.
O principio foi suxerido por polo pensador de xestión Joseph M. Juran. O nome veu do economista italiano Vilfredo Pareto, quen observou que un 80% das propiedades en Italia eran posuidas por só un 20% dos italianos. Este principio é a miúdo aplicado a datos tales como as cifras de vendas: "o 20% de clientes son responsabeis do 80% do volume de vendas."
É importante destacar que moitos malentenden (pola coincidencia de que 80+20=100): podería ser que o 80% das consecuencias proveñen do 10% das causas. Moita xente rexeitaría esa regra "80-10", mais sería igualmente válida desde un punto de vista matemático.
Algúns manteñen que o principio é recursiva, e pódese aplicar ao 20% das causas restantes, diso viría unha regra "64-4", unha "51,8-0,8" etc.
Un claro mal uso é este exemplo: "o 20% de individuos nunha organización realizan o 80% do traballo."
O principio en si é unha derivación da distribución de Pareto.
A Torre, Buciños, Carballedo
A Torre é un lugar da parroquia de Buciños, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non aparece esta entidade de poboación. Si está no Nomenclátor de Galicia.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, co mesmo significado.
Annie Ernaux
Annie Ernaux, nada en Lillebonne o 1 de setembro de 1940, é unha escritora francesa. Recibiu o premio Nobel de Literatura en 2022.
Traxectoria
Catedrática e profesora de letras modernas, pasou a súa infancia e a súa mocidade en Yvetot, en Normandía. Gañou o Premio Renaudot por La Place en 1984.
Moi cedo, abandonou a ficción polo autobiográfico, narrando historias da súa infancia na cafetaría-tenda de ultramarinos dos seus pais en Yvetot. Sen ornamentos, conta o ascenso social dos seus pais (La place, La honte), a súa adolescencia (Ce qu'ils disent ou rien), o seu matrimonio (La femme gelée), o seu aborto (L’événement), a enfermidade de Alzheimer (Je ne suis pas sortie de ma nuit) e despois a morte (Une femme) da súa nai por cancro de mama (L'usage de la photo).
Escribiu tamén L'écriture comme un couteau con Frédéric-Yves Jeannet.
O 6 de outubro de 2022, a Academia Sueca concedeulle o Premio Nobel de Literatura. Na súa declaración, o xulgado louvou "a valentía e agudeza clínica coa que descobre as raíces, estrañamentos e restricións colectivas da memoria persoal".
Avoceta
A avoceta,  ou tamén avoceta común, (Recurvirostra avosetta) é unha especie de ave caradriforme da familia Recurvirostridae propia de Eurasia e África. É unha ave zancuda de plumaxe branca e negra que se caracteriza por ter o peteiro curvado cara a arriba.
Galería de imaxes
<Gallery> File:Saebelschnaebler (Recurvirostra avosetta).jpg|Adulto comendo File:Recurvirostra avosetta-pjt2.jpg|Adulto en voo File:Säbelschnäbler Küken 0506111.jpg|Cría de avoceta File:Recurvirostra avosetta MHNT.JPG|Ovo de avoceta File:Avocet from the Crossley ID Guide Britain and Ireland.jpg|ID composite File:Pied Avocet.ogv|Vídeo amosando un exemplar alimentándose </Gallery>
Nunavut
miniatura|200px|esquerda|Inuit, Arviat
Nunavut (en ᓄᓇᕗᑦ, A nosa terra), é o maior e máis recente dos Territorios Autónomos do Canadá, situado ao Nordeste do país, entre Groenlandia ao Leste, Manitoba ao Sur, e os Territorios do Noroeste ao Oeste, territorio do que se saíron o 1 de abril de 1999, de acordo cos lindeiros fixados previamente en 1993. As devanditas fronteiras recoñecían a soberanía de Nunavut sobre case todas as illas árticas do Canadá (Ellesmere, Baffin, Devon, Southampton e a metade oriental de illa Victoria e a de Melville), así como sobre a zona costeira central do Canadá sobre o Océano Ártico e todas as illas da Baía de Hudson.
Desde 1996, ano en que se produciron disturbios entre o exército canadense e varios pobos inuit (tamén chamados esquimós), como os oka, ipperwash e nativos de Gusafsen Lake, empezábase a advertir a arela destes pobos inuit por lograr unha maior autonomía para o territorio. Tras a recomendación que facía un informe da Comisión Real do Canadá sobre a conveniencia de conceder maior autonomía aos pobos aborixes do Canadá, esta chegou de forma efectiva a mediados de 1999.
O territorio posúe unha superficie de 2.093.190 km², da cal o 7,5% corresponde a augas interiores. A súa poboación é duns 29.300 habitantes, repartidos en case unha trintena de aldeas ou poboacións menores. Unha delas é Iqaluit, a capital, situada na illa de Baffin, anteriormente denominada Frobisher Bay.
Ligazóns externas
Turismo Xornalismo
Corveiro, Cervo, Cedeira
Corveiro é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 8 habitantes.
Patrimonio
A ermida de Santo Antón de Corveiro comezouse a construír en 1661. Está sita nunha contorna dende a que se contempla unha panorámica da entrada da ría. No interior, destaca o retablo barroco, procedente da igrexa parroquial. No campo que arrodea á ermida, atópase un cruceiro de pedra sepentina, que foi levado alí dende o antigo cemiterio de Cedeira.
Xoana de Valois, raíña de Navarra
Xoana de Valois, tamén coñecida como Xoana de Francia, nada e Châteauneuf-sur-Loire, preto de Orleáns, Francia, o 24 de xuño de 1343 e finada en Évreux, Condado de Évreux, Normandía, Francia, o 3 de novembro de 1373, foi filla de Xoán II, rei de Francia e da súa primeira esposa, Bona de Luxemburgo.
Foi raíña consorte de Navarra polo seu casamento con Carlos II o Malo.
Acción política
Xoana de Francia desempeñou un importante papel na política do Reino de Francia no terceiro cuarto do século XIV, tanto nas relacións diplomáticas deste reino na época, como no goberno das súas posesiónes.
Matrimonio e fillos
miniatura|esquerda|Xoana de Valois. Vidreira da igrexa Notre Dame de [[Évreux. No pé, pódense ver as súas armas.]]
Xoana estivo comprometida con Xoán de Brabante, fillo de Xoán III, duque de Brabante, e de María de Évreux, pero a morte do noivo en 1349, puxo fin a este proxecto matrimonial.
En cambio, casou, o 12 de febreiro de 1352, co seu parente Carlos, que foi rei de Navarra (Carlos II), cando ela tiña tan só 9 anos de idade.
Desta unión naceron:
- María de Evreux (1360 - 1400), que casou en 1393 con Afonso de Aragón e Jiménez, conde de Ribagorza.
- Carlos de Évreux (1361 - 1425), que foi rei de Navarra (Carlos III).
Gilles Deleuze
Gilles Deleuze, nado en París o 18 de xaneiro de 1925 e finado na mesma cidade o 4 de novembro de 1995, foi un filósofo francés cuxas ideas se inscriben inicialmente no movemento estruturalista e nas denominadas "filosofías da morte do suxeito", aínda que o seu pensamento, creador e iconoclasta, é inclasificable. Michel Foucault dixo del que era "o único espírito filosófico de Francia", e que o século XX sería deleuziano.
Xoana de Valois, raíña de Navarra
Matrimonio e fillos
- Bona de Évreux (1364 - 1389).
Gilles Deleuze
Traxectoria
Estudou filosofía con Ferdinand Alquié, Georges Canguilhem, Merleau-Ponty, Maurice de Gandillac e Jean Hyppolite na Sorbona. Exerceu como profesor de filosofía en varias cidades de provincia e posteriormente simultaneou a súa docencia en París e Lión.
Xoana de Valois, raíña de Navarra
Matrimonio e fillos
- Pedro de Évreux (1366 - 1412), que foi conde de Mortain.
Gilles Deleuze
Traxectoria
Dende 1969 foi profesor de filosofía na Universidade París VIII - Vincennes, ata a súa xubilación en 1987, data na que pasou a ser profesor emérito. Unha das súas últimas actividades foi a de colaborar coa cadea de televisión ARTE narrando a súa visión do mundo a partir do abecedario. Afectado por unha grave insuficiencia respiratoria, suicidouse o sábado 4 de novembro de 1995 lanzándose pola fiestra do seu apartamento da avenida de Niel en París. Esta tráxica morte súmase á de Foucault (que morreu en 1984 por mor da SIDA), aos suicidios de Guy Debord e Nikos Poulantzas e á morte de Althusser (en 1990, ingresado nun psiquiátrico despois de asasinar a súa muller), e pecha un sombrío destino da denominada escola de París dos anos 60-80.
Lebrija
O topónimo Lebrija pode referirse a:
Gilles Deleuze
Pensamento
Segundo Deleuze, a tarefa da filosofía actual é pensar as condicións que fan posible a aparición das nocións mesmas de ser e de suxeito que están na base da filosofía moderna, xurdida pola necesidade de fundamentar o ser no suxeito debido á fin das metafísicas do ser que se produciu ao final da Idade Media. Deleuze comparte esta investigación con autores como Foucault, por exemplo, e efectúaa baixo a principal inspiración de Nietzsche. Trátase de mostrar que hai un fundamento anterior ao ser e ao suxeito, e ao ser como suxeito. Trátase, pois, de "desconstruir" a subxetividade e criticar a idea segundo a cal o suxeito e a súa representación son o punto de partida e o fundamento. Con isto aborda unha nova forma de pensar, en tanto que se trata de pensar o non-pensado e velado pola lóxica da identidade.
Esta forma de pensar, que en Deleuze se desenvolve a partir do estudo minucioso de grandes filósofos (a súa primeira produción filosófica son unha serie de monografías sobre o materialismo de Lucrecio, o panteísmo de Spinoza, o empirismo de Hume, o vitalismo de Bergson, o pensamento de Kant e o de Nietzsche), desenvólvese a partir da crítica da liña de pensamento que vai dende Platón a Hegel pasando polo cristianismo e Descartes, e que se baseou no dualismo entre materia e espírito. Contra este dualismo Deleuze reivindica o proxecto nietzscheano da inversión do platonismo, e unha concepción do real entendido como formado por unha multiplicidade de planos sen cabida para aquel dualismo nin para un pretendido privilexio do suxeito como polo de referencia. Esta crítica do dualismo susténtaa Deleuze no vitalismo de Bergson (ata o punto de que pode considerarse que é Deleuze quen desenvolve o bergsonismo), e no vitalismo de Nietzsche (Deleuze contribuíu á súa revitalización como pensador, e foi un dos impulsores do renovado interese pola súa obra). O élan vital de Bergson, como o eterno retorno nietzscheano aparecen como afirmacións incondicionais da vida fronte ao pensamento negativo de raíz platónica, cristiá e que culmina nas nocións de alienación e dialéctica en Hegel.
Xoana de Valois, raíña de Navarra
Matrimonio e fillos
- Filipe de Évreux (1368).
- Xoana de Évreux (1370 - 1437), que casou en primeiras nupcias co seu primo Xoán IV da Bretaña e, despois (1403), con Henrique IV de Inglaterra
Gilles Deleuze
Pensamento
En lugar da negación da negación, Deleuze, seguindo a crítica nietzscheana ao hegelianismo, sustenta a afirmación da afirmación. Por iso a filosofía non pode limitarse a ser crítica, senón que ten que ser creadora de valores novos, e efectuar aquela tarefa de pensar o non pensado, así como pensar as bases da aparición do privilexio metafísico do ser entendido como identidade, e o privilexio do suxeito. Se na demolición do dualismo de raíz platónica Deleuze se inspira en Nietzsche, a posta en cuestión do principio de identidade e do papel do suxeito inspírase nos seus estudos sobre o empirismo de Hume (que, á súa vez, é un dos puntos de partida da filosofía de Bergson).
Xoana de Valois, raíña de Navarra
Matrimonio e fillos
- Branca de Évreux (1372 - 1385).
Gilles Deleuze
Pensamento
Deleuze mostra que o que aparece trala subxectividade non é a antiga noción do ser, senón a diferenza; o ser como diferenza, o ser como tempo. O tema da diferenza é o núcleo do pensamento de Deleuze, quen considera que a noción imperante de subxectividade e de identidade é a que imposibilitou o pensamento da diferenza. A elaboración dun pensamento da diferenza, non subordinado á identidade, implica unha relectura da historia da filosofía xa que, segundo Deleuze, en filósofos tales como Lucrecio, Spinoza, Leibniz, Hume, Kant, Nietzsche e Bergson; en literatos como Proust, Sacher-Masoch ou Kafka; en determinados aspectos da noción psicolóxica de inconsciente e en pintores como Bacon, defínense implícita ou explicitamente aspectos clave do ámbito da pre-subxetividade (a duración bergsoniana, por exemplo, que é constitutiva do suxeito). De aí a serie de estudos monográficos que Deleuze elabora sobre os autores mencionados. Así, por exemplo, analiza a filosofía de Hume e con el pregúntase ¿como é posíbel que a partir do dado poida construírse o suxeito? Como Hume, considera que son os hábitos quen o constitúen pero, entón, son estes os que nos teñen a nós e non nós a eles. En lugar dunha teoría do que facemos debe elaborarse unha teoría do que nos fai. Como Bergson, afirmará que todo organismo é un conxunto de contraccións, retencións e esperas; unha dobra da materia-imaxe, do tempo-duración, dobra que aparece como diferenza.
A filosofía do ser e do suxeito baseada no ocultamento da diferenza considerou dous tipos de diferenzas:
Nese caso, a diferenza non conceptual é concibida como repetición do idéntico, pero Deleuze nega que a repetición sexa a reprodución dunha realidade orixinaria: non pode haber unha repetición non conceptual, de maneira que a repetición non é nunca unha repetición dun modelo orixinario. Desta maneira, pon en cuestión as teorizacións do principio de identidade e da noción clásica de suxeito que, para Deleuze, é sempre necesariamente heteroxéneo, e o seu pensamento, de raíz bergsoniana, é o do cualitativo, fóra de toda cuantificación. Iso non invalida a necesidade do estudo matemático, pero Deleuze sinala dúas estruturas topolóxicas diferentes do espazo:
Covelas, Ribadeo
San Vicente de Covelas é unha parroquia do concello lugués de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental. Segundo o censo en 2004 tiña 451 habitantes, agrupados en 19 entidades e un lugar, cunha densidade de poboación de 29,6 hab/km². Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 350 habitantes, sendo 164 homes e 186 mulleres.
Gilles Deleuze
Análise das súas obras
O conxunto das investigacións e resultados dos seus estudos exponos Deleuze nas súas obras fundamentais, tales como Différence et répétition (1968); Logique du sens (1969, obra de gran diversidade temática, na que estuda autores como Lewis Carroll, os estoicos, Klosowski, Gombrowicz, Joyce etc.); Le Pli - Leibniz et le baroque; Cine 1: a imaxe - movemento (1981); Cine 2: a imaxe - tempo (1985). Obras, todas elas, que tiveron unha grande influencia no pensamento contemporáneo, en autores como Foucault ou Paul Virilio, por exemplo.
Xoana de Valois, raíña de Navarra
Morte
Xoana de Francia morreu en Évreux, capital do Condado de Évreux, feudo do seu esposo, cando contaba tan só con 30 anos de idade. Está enterrada na Basílica de Saint-Denis, Saint-Denis, Illa de Francia.
Caio Mario
250px|miniatura|dereita|Caio Mario (157 a.C. - 86 a.C.) 7 veces [[Cónsul romano, nos anos: 107, 104, 103, 102, 101, 100 e 86 a.C.]] Caio Mario (en latín Gaius Marius), nado en Arpino no ano 157 a.C. e finado en Roma o 13 de xaneiro do ano 86 a.C., foi un político e militar romano, chamado o terceiro fundador de Roma polos seus éxitos militares. Foi elixido cónsul sete veces ó longo da súa vida, algo sen precedentes na historia de Roma. Tamén salientou polas reformas que impulsou nos exércitos romanos, autorizando o recrutamento de cidadáns sen terras e reorganizando a estrutura das lexións, ás que dividiu en cohortes.
Inicio da súa carreira
Naceu en Arpino, unha localidade do sur do Lacio, ó redor do ano 157 a.C., dentro dunha familia acomodada. A cidade fora conquistada por Roma a finais do século IV a.C., e concedéranlle a cidadanía romana sen dereito a voto. Foi no ano 188 a.C. cando acadou a cidadanía romana completa.
Malia que Plutarco afirma que o pai de Mario era un traballador que levaba coas súas propias mans unha granxa cativa, isto pode ser falso, pois era cotiá esaxerar a pobreza dos "homes novos" (nome que recibían os cidadáns romanos sen ascendencia dentro das principais familias). O feito de que Mario tivese algunha conexión coa nobreza de Roma e que tivese ligazóns matrimoniais coa nobreza local de Arpino indica que tiña que pertencer a unha familia cunha certa importancia dentro da clase ecuestre. Os problemas que tivo que afrontar na súa carreira política amosan as dificultados coas que se atopaba un "home novo".
Existe unha lenda sobre a infancia de Mario que conta que, cando aínda era un adolescente, atopou un niño dunha aguia con sete pitiños no seu interior. Posto que as aguias se consideraban animais sagrados de Xúpiter, o deus supremo do romanos, isto foi considerado a posteriori como un presaxio que predicía a súa elección como cónsul sete veces. Máis tarde, como cónsul, decretou que a aguia fose o símbolo do senado e o pobo de Roma.
Iniciou a súa carreira militar na guerra fronte ós celtiberos, na que botou varios anos antes da chegada de Publio Cornelio Escipión Emiliano. Adaptouse axiña á disciplina que Escipión Emiliano impuxo nas tropas cando chegou e, de novo segundo Plutarco, Mario causoulle boa impresión ó xeneral, gañando varias condecoracións. Foi Escipión quen animou a Mario a emprender a carreira pública malia a súa condición de home novo. Nesta etapa, Mario presentouse ás eleccións de tribuno militar. Segundo Salustio, malia que Mario era un descoñecido para os electores, as tribos elixírono polos seus méritos militares.
A familia de Mario era cliente da importante familia dos Cecilios Metelos, e o xove contou co apoio de Quinto Cecilio Metelo o Numídico para poder gañar as eleccións para Tribuno da plebe no ano 120 a.C. Mario ingresou no senado, pois tódalas persoas que tivesen ocupado ese posto, podían ocupar un sitio nesa asemblea. O contacto con Cecilio Metelo tamén indica que a familia de Mario non eran simples traballadores.
Durante o tempo que ocupou o posto de tribuno, Mario xa manifestou os trazos contraditorios que ían marcar a súa futura acción política. Así, ó mesmo tempo que se enfrontaba á nobreza e ó seu propio protector cunha proposta de lei que pretendía restarlle poder á oligarquía nas votacións, tamén actuaba contra o pobo opoñéndose a unha lei que pretendía aumentar a repartición de trigo entre a plebe. Descoñécese se Mario actuou así por interese propio ou para beneficiar á orde ecuestre.
De calquera xeito, a súa carreira política sufriu unha parálise temporal, presentándose e perdendo as eleccións para edil curul e edil plebeo. Esta derrota foi, en parte, debida á súa nova inimizade coa familia Metelo. De boas a primeiras semellaba que a súa modesta orixe impedía que Mario puidese chegar ás altas maxistraturas, pero no ano 116 a.C. foi elixido pretor. As condicións da súa vitoria foron tan dubidosas que foi xulgado por subornar a algúns votantes. Mario gañou o xuízo, e polo tanto acadou o posto de pretor en Roma.
Despois dun ano de pretor en Roma, Mario foi enviado a gobernar a Hispania Ulterior en calidade de propretor. Alí tomou parte nalgún enfrontamento militar de pouca relevancia, sen recibir ningún triunfo á súa volta. Tampouco tivo a oportunidade de acadar fama nin riquezas no cargo. Dado que nesa época era habitual que o posto de gobernador en Hispania durase dous anos, foi substituído no ano 113 a.C.
No ano 110 a.C. Mario casou con Xulia Maior, tía de Xulio César, cuxo berce patricio e influencia favoreceron á súa aspiración ó posto de cónsul. Malia todo, tratábase dunha familia patricia non moi importante por aquel entón, de xeito que este matrimonio non lle aseguraba un progreso político salientable.
A guerra de Iugurta
Cando semellaba que a carreira política de Caio Mario xa tiña tocado teito, unha nova crise militar para Roma permitiulle a Mario presentarse de novo ante a opinión pública como un militar capaz. Neste caso, tratábase dunha crise na rexión de Numidia, no norte de África, nos territorios que actualmente ocupan Alxeria e Tunisia.
Contexto histórico
O reino de Numidia saíra fortalecido da segunda guerra púnica. O príncipe numídico Masinisa desertara ó bando romano durante a invasión romana de África dirixida por Escipión o Africano e, como recompensa, foi instalado nun extenso reino que a Roma lle permitía empregar como control do poder cartaxinés. Era o ano 202 a.C. Dende ese intre, Numidia pasaba a ser unha boa fonte de tropas e provisións para Roma, tanto en África como noutros escenarios (o propio Iugurta dirixiu un continxente numídico de soldados e elefantes no sitio de Numancia).
Cecilio Metelo toma o mando
Roma reaccionou no ano 109 a.C. enviando a Quinto Cecilio Metelo para tomar o mando da guerra. Malia que semella que despois de acceder ó tribunado da plebe existiu unha ruptura entre Mario e Metelo, dita ruptura non foi de todo permanente, posto que nese ano 109 a.C. Metelo tomou como legado a Mario na campaña militar contra o rei de Numidia, Iugurta.
Non se sabe en que circunstancia o clan Metelo se reconciliou con Mario, nin se se tratou dun perdón sincero ou obrigado polas circunstancias. Sexa como for, despois dun ano como pretor na Hispania Ulterior, Mario foi incorporado como lugartenente no exército africano de Metelo na súa campaña fronte ó rei Iugurta. Metelo procuraba seguramente a grande experiencia de Mario como militar, no tanto que Mario pretendía reforzar a súa carreira política para acadar o consulado.
Moitos dos métodos que Escipión Emiliano empregara en Numancia puxéronse nesta ocasión de novo en marcha para poñer a punto ás lexións de África. Botouse fóra a comerciantes, e prohibiuse entre os soldados a merca de alimentos distintos dos fornecidos polo exército e tamén manter escravos ou animais de carga. Cando Metelo considerou que o seu exército xa estaba preparado, foi cando se dirixiu contra Iugurta. Malia obter algunha vitoria, incluíndo unha nunha confusa batalla preto do río Muthul, a loita resultou lenta, freada pola necesidade de emprender asedios complexos, e iso provocou un crecente descontento en Roma ante a incapacidade do seu xeneral para vingar axiña as pasadas derrotas.
Acceso ó consulado
No ano 108 a.C. Mario pediulle permiso a Metelo (que ocupaba o cargo de cónsul por vez primeira) para deixar o seu posto de legado e así poder ir a Roma e optar ás eleccións para o consulado. Metelo non lle deu permiso, e ofreceulle reconsideralo e optar a dito posto co seu fillo, que neses intres tiña 20 anos (o cal supoñía non poder acceder ó posto ata despois doutros 20 anos). Dende ese intre Mario comezou a súa campaña para obter o consulado. Salustio afirma que isto foi acelerado, en parte, polo presaxio dunha adiviña que lle dixo que lle presaxiaba grandes e marabillosas cousas e que por iso podería perseguir calquera designio que se lle formase, confiando nos deuses polo éxito, e que podería probar fortuna tantas veces como quixese, posto que tódalas súas campañas prosperarían. Ante esta situación (Mario precisaba do permiso de Metelo para deixa-lo seu posto) Mario pasou o verán congraciándose coas tropas, o cal conseguiu grazas á súa conduta con eles, comendo a súa mesma comida e amosando que non tiña medo de realiza-las súas mesmas tarefas. Tamén procurou a aprobación dos comerciantes italianos, suxerindo que no caso de estar el ó mando podería acadar unha vitoria sinxela e rápida en Numidia fronte a Iugurta. Ámbolos dous grupos escribiron a Roma, falando moi ben del e criticando as tácticas de Metelo, quen baseaba as súas estratexias nunha lenta guerra de desgaste. Despois disto, Metelo decidiu ceder e deixalo ir, ante o prexuízo que lle podía causar seguilo tendo como subordinado.
Mario volveu a Roma e presentouse ó consulado, no que resultou ser unha campaña rápida e moi exitosa, que rematou coa súa elección no ano 107 a.C. Non é rara a súa elección tendo en conta que en tempos recentes os cidadáns tiñan presenciado varias desfeitas militares provocadas pola incompetencia de certos membros da aristocracia, así como varias acusacións de corrupción. Mario presentábase como unha alternativa, a do virtuoso home novo, que con tanto traballo chegara até onde estaba.
O senado, pola súa parte, decidiu que entre as provincias consulares a repartir entre os cónsules dese ano non estaría Numidia e a guerra contra Iugurta, e prorrogou a Metelo no cargo. Mario defendeuse empregando unha técnica para desvia-la decisión á Asemblea de Cidadáns, en troques do Senado, xa que aló contaba con moito máis apoio. Mario foi así elixido como comandante tras esta elección especial, mentres que Metelo tivo que volver, e o Senado concedeulle como contraprestación o título de "Numídico" (conquistador de Numidia).
O final da guerra en Numidia
A pesar de fachendearse dicindo que podía rematar coa guerra axiña, esta aínda había durar tres anos mais, o cal pode indicar que Metelo tiña actuado de xeito honesto coa única táctica posible, fronte a un inimigo astuto e ben coñecedor das guerrillas, nun territorio que favorecía ós númidas. A estratexia de Mario non era diferente da que levara a cabo Metelo, deténdose en asedios ás prazas fortes, coas que Iugurta xa contaba para frear o avance romano. Sometendo á pillaxe e á destrución o territorio inimigo, Mario avanzou, nunca lenta marcha cara o oeste, até os confíns do reino númida coa Mauritania, onde Iugurta ía sendo acurralado. Pero malia os repetidos éxitos militares de Mario, Iugurta conseguía sempre fuxir dos romanos e continuar coa loita.
Ao final Mario recorreu á traizón para lle poder poñer fin á guerra. O seu cuestor nesas datas era Lucio Cornelio Sila, fillo dunha familia patricia vida a menos. Malia que Mario non estaba contento tendo que aceptar ó inexperto Sila ocupando un cargo desa responsabilidade, pois non tiña experiencia militar previa, este demostrou a súa competencia como líder militar. Posto que os combates desta guerra estaban cada vez máis preto dos territorios do reino de Mauritania, o seu rei, Bocco, que era sogro de Iugurta, rachou coa súa neutralidade, que tanto Metelo coma Mario acadaran con penosas negociacións. Dese xeito, o rei Bocco de Mauritania pasaba a ser un aliado militar do seu xenro Iugurta. Así, a finais do ano 106 a.C., tralo seu segundo ano de campaña en África, Mario retirouse ós seus cuarteis de inverno no leste, e alí foi atacado polas forzas conxuntas dos dous monarcas africanos. No ano 105 a.C. volvendo a establecer os contactos con Bocco, que tiña preocupacións por mor dos avances romanos, e Sila acadou a rachadura da coalición entre el e Iugurta, solicitando Bocco a paz entre Mauritania e Roma. Así foi como Sila convenceu a Bocco para lle tender unha trampa a Iugurta, confiado aínda na amizade co seu sogro.
Non se coñecen con precisión os termos da negociación entre Roma e Mauritania. O certo foi que finalmente Iugurta caeu nas mans de Mario, se cadra non polos méritos militares do cónsul romano, senón pola astucia e xenio diplomático de Sila, pero tampouco é lóxico pensar que Sila actuase pola súa conta, senón que aquel foi un plan tecido entre os dous. Malia todo, Mario era o comandante de Sila, de xeito que a honra da derrota final de Iugurta foi para o cónsul. Certamente ámbolos dous personaxes saían gañando desta fazaña.
Debido a esta vitoria bélica, Mario acadou o alcume de Raposo de Arpino. No ano 104 a.C. Caio Mario celebrou un triunfo en Roma pola súa vitoria sobre Iugurta, quen foi executado na cerimonia. Ese mesmo día comezou un novo consulado para o cal fora elixido mesmo estando ausente, feito totalmente irregular.
Beatriz de Navarra
Co nome de Beatriz de Navarra coñécense dúas infantas de Navarra:
Covelas, Ribadeo
Xeografía
Limita ao norte coas parroquias de Vilaframil e parte da de Piñeira, ao leste coa de Ove, excepto en Vilausende -nestas o río Grande failles de separación-; ao sur, o mesmo río sepáraa de Cedofeita e o río Lexoso a separa de Arante polo oeste, xunto coa parroquia da Devesa. A parroquia pertence ao arciprestado de Ribadeo. Ten unha altitude media de 160 m.
Evolución da poboación
miniatura|Evolución do padrón de poboación de Covelas|328x328px Covelas presenta unha despoboación continuada no comezo do século XXI :
Entidades de poboación
As entidades de poboación son As Anzas (59), Os Batais (4), A Cabana (4), A Capela (abandonado), Os Carboeiros (4), A Casa da Hedra (10), Celeirós (3), O Esfolado (10), Marelle (9), A Ponte (5), O Pousadoiro (abandonado), Reme de Arriba (12), Sa (24), Salcedo (19), San Vicente (70), A Silveira (abandonado), Somo (7), O Vilar (19) e Vilela (90). O lugar (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades) é O Mondigo.
Historia
Esta documentada como 'Covellas' no s. XIII, en textos no arquivo da Catedral de Mondoñedo, aínda que xa no ano 1488 aparece como 'Cubelas', nome castelán que aínda convive na actualidade co oficial galego de Covelas. Pode derivarse de cuba, procedente do latín cupa e o sufixo diminutivo -ella, o mesmo que de cova, (latín cova), con derivación semellante, e indicando un conxunto de pequenas vlagadas que forma no terreo cara ó río Grande. A longa tradición autóctona decántase pola primeira forma, Cubelas, contra a segunda, Covelas, escollida polo nomenclátor de Galicia.
En Covelas localízase o Castro da Pumarega.
Comunicacións
A principal vía de comunicación que atravesa a parroquia é a estrada LU-133, coa desviación LU-P-5207 que a conecta coa capital do concello.
Festas
miniatura|Adro da igrexa de Covelas A festa patronal celébrase o 22 de xaneiro, dedicada a San Vicente. O 15 de setembro celébrase a Festa da Virxe das Dores, que presenta un carácter máis festivo que a anterior.
Gilles Deleuze
Análise das súas obras
En Diferenza e repetición Deleuze aborda a cuádrupla raíz da representación: a identidade, a analoxía, a oposición e a semellanza, e o panorama ontolóxico que xorde deste estudo non é xa o dun mundo poboado por suxeitos ou obxectos, senón por singularidades libres, asubxectivas e preindividuais; intensidades virtuais bergsonianas, esencias espinozianas e forzas nietzscheanas.
En O Antiedipo (1972), escrito en colaboración co ex psiquiatra Félix Guattari, estuda outra das condicións da pre-subxectividade, a noción de inconsciente, e aborda a relación da psicanálise coa política e a historia. Nesta obra afírmase que a psicanálise, en tanto que se sustenta nun modelo familiar tradicional (o que se manifesta na mesma importancia outorgada ao complexo de Edipo), non é máis ca un instrumento de represión, entre outros, incapaz de comprender a realidade do desexo individual, que Deleuze e Guattari mostran multiforme, creador e imposible de canalizar. De feito a mesma noción do complexo de Edipo é, segundo Deleuze-Guattari, unha manifestación daquela noción viciada da repetición: é o desexo actual do suxeito como repetición alienada dunha catexis orixinaria que o segue atando á nai e institúe o desexo como negatividade, de maneira que todo desexo ulterior será concibido como unha repetición imperfecta daquel primeiro desexo orixinario. En contra disto Deleuze e Guattari sustentan o carácter plenamente afirmativo do desexo, e sinalan que as repeticións non son reprodución de ningunha relación orixinaria fundante: non hai repetición dun primeiro termo. Por iso, contrariamente ás análises clásicas que insisten na relación do desexo coa carencia (esta é a interpretación de Platón en O banquete e Freud en O complexo de Edipo), Deleuze preséntao como orientado, de feito, cara á produción e articulación de solucións inéditas: desexar é transgredir as normas e facer aflorar fluxos profundos. Por outra parte, non é o desexo o que se converte en necesidade, é todo o contrario: son as necesidades as que se converten en desexo.
En Mil mesetas (1980, segundo tomo de Capitalismo e esquizofrenia, obra da cal O Antiedipo é a primeira parte), prolóngase esta concepción do desexo e da máquina desexante, o estudo das estruturas lisas e estriadas do espazo, diríxese fundamentalmente ás súas consecuencias políticas.
Parque Nacional do Manovo-Gounda St. Floris
O Parque Nacional do Manovo-Gounda St. Floris é un parque nacional declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO que se atopa na prefectura centroafricana de Bamingui-Bangoran, preto da fronteira co Chad. Foi inscrito na lista de Patrimonio da Humanidade no ano 1988 grazas á diversidade da vida salvaxe que acolle.
Localización
Ocupa a meirande parte da zona oriental da prefectura de Bamingui-Bangoran, ao norte da República Centroafricana. O seu límite setentrional coincide coa fronteira co Chad nos ríos Aouk (Bahr) e Kameur, a oriental co río Vakaga, a occidental co río Manovo (a uns 40 km ao leste de Ndéle) e a meridional co macizo de Bongo.
Conservación
Destacan especies como o rinoceronte negro, o elefante, o guepardo, o leopardo, a gacela de fronte vermella e o búfalo; así como unha ampla gama de aves acuáticas que se atopan nas chairas anegadas do norte. Porén, o parque está baixo ameaza por mor do case exterminio das súas especies de fauna raras. En 1997 pasou a ser incluído na lista do Patrimonio Mundial en Perigo despois de informes de pastoreo ilegal e de cazadores furtivos que puideron capturar até o 80% da fauna no parque.
Os disparos a catro membros do persoal do parque a comezos de 1997 e un estado xeral de deterioración da seguridade fixo que todos os proxectos de desenvolvemento e de turismo ficasen parados. O goberno da República Centroafricana propón asignar a responsabilidade da xestión do parque a unha fundación privada. A preparación dun informe de conservación e un plan de rehabilitación foi recomendado polo Comité do Patrimonio da Humanidade na reunión de 1988, trala que se comezou a traballar en programas de mellora para reactivar a vida silvestre.