cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herdanza xenética
As variacións que se producen no xenotipo dun individuo dunha determinada especie denomínanse variacións xenotípicas. Estas variacións xenotípicas xorden por cambios ou mutacións (espontáneas ou inducidas por axentes mutaxénicos) que poden ocorrer no ADN. As mutacións que se producen nos xenes das células sexuais poden transmitirse dunha xeración a outra. As variacións xenotípicas entre os individuos dunha mesma especie teñen como consecuencia a existencia de fenotipos diferentes. Algunhas mutacións producen enfermidades, tales como a fenilcetonuria, galactosemia, anemia drepanocítica, síndrome de Down, síndrome de Turner, entre outras. Ata o momento non se puido curar unha enfermidade xenética, pero para algunhas patoloxías estase investigando esta posibilidade mediante a terapia xénica.
Copa de Europa de rugby 2010-2011
Este ano Francia achegou 7 equipos ó torneo, Inglaterra 6, Gales 4, Irlanda 3, Escocia 2 e Italia 2. 270px|miniatura|dereita|Países con equipos nesta Heineken Cup = Calendario = A Heineken Cup é a máxima competición a nivel de clubs do rugby europeo, e para que os resultados na mesma non se viran afectados pola ausencia de xogadores importantes, o calendario desta tempada estivo condicionado pola disputa dos Tests Internacionais de Outono entre as seleccións do Hemisferio Sur que visitaron ás seleccións do Hemisferio Norte. Así, durante o mes de novembro fíxose unha paréntese na competición. Ademais, nos meses de febreiro e marzo do 2011 tivo lugar o Torneo das Seis Nacións de rugby, e polo tanto neses 2 meses tampouco se disputou ningún encontro da Heineken Cup.
-1684
-1685 > -1684 > -1683
Isabel de Farnesio
Orixes familiares
Non era unha muller fermosa, porque tiña a cara marcada por unha varíola da infancia, pero posuía un corpo esvelto e atractivo, e estaba dotada dun carácter firme, decidido e ambicioso e dunha personalidade autoritaria. Autores da época eloxiaron a súa perspicacia e a súa intelixencia. Recibiu unha educación ríxida que lle impuxo a súa nai.
As mortes sucesivas de seu irmán máis vello Alexandre Ignacio (5 de agosto de 1693), e de seu pai (6 de setembro de 1693), déixana como a terceira na liña sucesoria do ducado de Parma, precedida unicamente polos seus dous tíos, Francisco (que se convertería no seu padrasto en 1696) e Antonio Farnesio, que reinarían no ducado de Parma un tras o outro, morrendo ambos sen descendencia.
Copa de Europa de rugby 2010-2011
= Equipos = Este ano Francia tivo 7 equipos no torneo xa que o ano anterior fora campión un equipo deste país, o Stade Toulousain. Dos 24 equipos participantes, 3 deles participaban este ano por primeira vez nesta competición: RC Toulon, Racing Metro 92 e Aironi Rugby, o equipo italiano que foi creado este ano.
Isabel de Farnesio
Orixes familiares
Isto converteu a Isabel na única e lexítima herdeira dos estados tanto dos Farnesio como dos Medici (vía a súa bisavoa paterna, Margarida de Medici), unha vez que esta familia se extinguiu en 1743.
Luis Ángel Lago Lage
Luis Ángel Lago Lage, nado en Rábade o 2 de outubro de 1957, é un político galego. É un dos máximos representantes do PSdeG na provincia de Lugo.
Traxectoria
Licenciado en Xeografía e Historia, é profesor de Educación Secundaria.
Isabel de Farnesio
Matrimonio: Raíña de España
Casaron o 24 de decembro de 1714 en Guadalaxara. Como xesto de simpatía cara á España, o papa lle concede a Isabel a Rosa de ouro.
Luis Ángel Lago Lage
Traxectoria
A súa carreira política comezou no concello de Cervo, onde estaba a traballar. En 1987 presentouse ás eleccións na candidatura do PSOE pero non logrou entrar na corporación ata 1990, pola baixa dun compañeiro. Foi reelixido en 1991 e 1995. Neste último ano tamén conseguiu un escano na Deputación Provincial de Lugo, onde foi voceiro do grupo socialista ata 1999.
Isabel de Farnesio
Matrimonio: Raíña de España
A raíña viaxou a España acompañada por Alberoni. Durante a viaxe, quizais inspirada polo futuro cardeal, madura a decisión de afastar a María Ana de la Trémoille co fin de ser a única que teña ascendente no rei. Con esta manobra, España afástase da influencia francesa. miniatura|esquerda|200px|O cardeal Alberoni
No curso dos primeiros anos de reinado foi moi ben aconsellada por Alberoni e polo seu tío Francisco Farnesio, duque de Parma. Grazas aos seus consellos, acertou a dominar o carácter indeciso do seu marido, que non contestou xamais ningunha das súas decisións, o que lle deu un peso importante na política da España do século XVIII. Foi neste período no que Alberoni foi nomeado bispo de Málaga e cardeal e, en 1716, primeiro ministro. miniatura|270px|Italia en 1796
Luis Ángel Lago Lage
Traxectoria
Nas eleccións xerais do 2000 obtivo un escano no Senado, sendo reelixido en 2004 e 2008. Nas tres ocasións foi o único representante socialista da provincia de Lugo na Cámara Alta. Dentro do partido, no ano 1998 entrou a formar parte da comisión executiva nacional galega do PSdeG-PSOE. En 2004 foi nomeado secretario provincial do PSOE en Lugo, cargo que deixou cando son elixidos os primeiros presidentes provinciais do PSOE en Galicia, en outubro de 2009.
Isabel de Farnesio
Matrimonio: Raíña de España
No seu cada vez máis continuado illamento persoal, Filipe V reducía o seu círculo persoal, o que converteu á raíña Isabel nunha peza fundamental na política do momento. Mentres o monarca caía en depresións que o sumían nunha melancolía e desconsolo cada vez máis intensos, cun abandono cada vez máis prolongado da súa hixiene persoal nestes períodos, Isabel utilizaba todas as súas influencias en pos das súas ambicións persoais para colocar aos seus fillos nos tronos de Europa.
Luis Ángel Lago Lage
Traxectoria
Da súa etapa municipal destacou a súa ascensión, ata se converter nun dos homes fortes do alcalde de Cervo, o socialista Roberto Álvarez Fernández. Tamén son salientables os seus catro anos na Deputación de Lugo, onde mantivo fortes enfrontamentos co presidente, Francisco Cacharro Pardo, do PPdeG. Nesta etapa arrincaron as primeiras denuncias da oposición contra o goberno do Partido Popular por diferentes irregularidades.
Isabel de Farnesio
Matrimonio: Raíña de España
A influencia da raíña sobre o rei leva a política española a virar de novo cara ás antigas posesións en Italia, perdidas despois da Guerra de Sucesión e que culmina coa invasión de Sardeña e de Sicilia. Pero a Cuádrupla Alianza entre Francia, Austria, Inglaterra e os Países Baixos, pon fin á súa ambición. O exército español foi batido polo francés e a frota inglesa no Cabo Passero, en Sicilia. O prezo da paz (Paz da Haia, 1720) foi a destitución e o exilio do cardeal Alberoni, a evacuación de Sicilia e a renuncia ás pretensións sobre as antigas posesións. O mesmo tratado establece, por outro lado, que o ducado de Parma e Plasencia, en caso de ausencia de herdeiro (a dinastía estaba en trace de extinguirse), pasaría ás mans do seu fillo máis vello Carlos. Ademais, pola súa ascendencia, Isabel era tamén a herdeira lexítima dos Medici, tamén en vías de extinción como os Farnesio de Parma; así, os seus fillos poderían reivindicar os seus dereitos sobre a Toscana.
En 1724, Filipe V, enfermo, abdicou no seu fillo Luís, nado do seu primeiro matrimonio, retirándose coa súa muller ao palacio de La Granja de San Ildefonso. Pero a sorte favoreceu a Isabel unha vez máis, porque sete meses máis tarde Luís morreu, e convenceu a Filipe de que volvera ao poder, permitíndolle así dirixir de novo a política española, especialmente cando o rei perdeu unha gran parte das súas facultades mentais.
Luis Ángel Lago Lage
Traxectoria
Está casado e ten dous fillos. Un deles é o actor Daniel Lago Barreiro.
Isabel de Farnesio
Raíña viúva
Á morte de Filipe V, en 1746, Isabel retírase ao palacio de La Granja de San Ildefonso, desterrada polo novo rei Fernando VI, seu fillastro. Pero, sen cesar de intrigar en favor dos seus fillos, debeu esperar a morte, en 1759, de Fernando VI, antes de ver ao seu fillo máis vello Carlos acceder ao trono de España co nome de Carlos III.
Antes, durante a guerra de Sucesión de Polonia, Carlos tomara posesión do ducado de Parma e Plasencia (1732), e despois do reino de Nápoles e de Sicilia. Foi a partir da toma de Nápoles en 1734, no curso da batalla de Velletri, cando se transfire Nápoles aos Farnesio. Despois de 1734, os dereitos que foran atribuídos a Carlos polos tratados precedentes volveron a recoñecerse a Isabel, que foi nomeada "Lexítima Raíña e Duquesa de Parma e Plasencia". Ao final da guerra de Sucesión de Austria (1740 - 1748), no tratado de Aquisgrán, en 1748, no que se produciu un intercambio de territorios entre certas potencias, outro dos seus fillos, Filipe, recibiu a coroa ducal de Parma cedida polo seu irmán Carlos. Filipe casou con Isabel de Francia, filla de Luís XV, rei de Francia.
En 1759, á morte do seu fillastro Fernando, Isabel asume a rexencia esperando o retorno do seu fillo Carlos (que, polos tratados de paz, non podía acumular as coroas de España e de Nápoles e Sicilia).
Isabel pasou os últimos anos da súa vida en Aranjuez, onde dedicou o seu tempo en obras de caridade, e facéndose protectora dos xesuítas. Morreu o 11 de xullo de 1766, case cega.
Frederico II de Prusia, que a coñecía ben, dixo dela: "O corazón enérxico dun romano, a fereza dun espartano, a tenacidade dun inglés, a astucia dun italiano, a vivacidade dun francés concorren para crear esta muller particular; avanza audazmente para a realización dos seus proxectos, non hai ninguén que a poida sorprender, ninguén que a poida deter"
Vida pública
De todos os xeitos, no seu reinado como esposa de Filipe V, formou unha importante colección de arte; cada cónxuxe marcaba os seus cadros cun símbolo dinástico diferenciado (a flor de lis e unha aspa). Tamén foi esta parella a responsábel da compra da colección escultórica de Cristina de Suecia, que inclúe o "Grupo de San Ildefonso" e as oito "Musas" (Museo do Prado).
miniatura|300px|esquerda|Retrato da familia de Filipe V, por [[Jean Ranc (ca. 1723). Óleo sobre lenzo, Museo do Prado (Madrid).]]
Herdanza xenética
O esencial da herdanza queda establecido na denominada teoría cromosómica da herdanza, tamén coñecida como teoría cromosómica de Sutton e Bovery:
Copa de Europa de rugby 2010-2011
= Resultados =
Herdanza xenética
A transferencia horizontal de xenes é factor de confusión potencial cando se infere unha árbore filoxenética baseado na secuencia dun xene. Por exemplo, dadas dúas bacterias lonxanamente relacionadas que intercambiaron un xene, unha árbore filoxenética que inclúa a ambas as especies mostraría que están estreitamente relacionadas posto que o xene é o mesmo, ata se moitos doutros xenes tivesen unha diverxencia substancial. Por este motivo, ás veces é ideal usar outras informacións para inferir filoxenias máis robustas, como a presenza ou ausencia de xenes ou a súa ordenación, ou, máis frecuentemente, incluír o abanico de xenes máis amplo posible.
Copa de Europa de rugby 2010-2011
Fase de grupos
Ó remate da fase de grupos, os 6 equipos clasificados en primeiro lugar pasaron directamente á fase de cuartos de final, así coma os 2 mellores equipos restantes.
Play Offs
Os cuartos de final se xogaron o 9 e 10 de abril a partido único na casa dos 4 equipos con mellor puntuación final na fase de grupos.
Herdanza xenética
Críticas á definición de herdanza como herdanza xenética
A Teoría dos sistemas de desenvolvemento (DST) oponse á definición de herdanza como transmisión de xenes e aplica o concepto a calquera recurso que se atope en xeracións sucesivas e que contribúa a explicar por que cada xeración parécese á que lle precede. Estes recursos inclúen factores celulares e factores externos como a gravidade ou a luz solar. A DST utiliza, xa que logo, o concepto de herdanza para explicar a estabilidade da forma biolóxica dunha xeración a outra.
Copa de Europa de rugby 2010-2011
Play Offs
O equipo franco-catalán de Perpignan xogou o seu encontro de cuartos como local no Estadio Olímpico Lluís Company de Barcelona diante de 55.000 seareiros, mentres que o equipo vasco-francés de Biarritz xogou o seu encontro de cuartos como local no Estadio de Anoeta da cidade de Donostia diante de 32.500 persoas.
As semifinais se xogaron os días 30 de abril e 1 de maio, con resultados a prol dos dous equipos locais, Northampton Saints e Leinster Rugby, que disputaron a final da Heineken Cup o 21 de maio no Millennium Stadium de Cardiff, en Gales. Ámbolos dous equipos xa foran campións de Europa unha vez.
Northampton Saints gañou a súa única Heineken Cup na edición 1999-2000 fronte a un equipo irlandés, Munster Rugby. Pola súa banda Leinster Rugby tamén sabe o que é gañar unha Heineken Cup. Fíxoo na edición 2008-2009 fronte a un equipo inglés, Leicester Tigers.
300px|miniatura|dereita|O escenario da final foi o [[Millennium Stadium de Cardiff, en Gales.]]
Final
A final disputouse no Millennium Stadium de Cardiff o día 21 de maio de 2011. Se enfrontaban o Leinster Rugby e o Northampton Saints nunha final inédita. Os irlandeses tiñan o obxectivo de acadar o seu 2º título en 3 anos, e os ingleses o 2º título 11 anos despois do primeiro. Ningún dos dous equipos tiña no seu palmarés unha derrota nunha final da Heineken Cup.
Santaia, Codeso, Boqueixón
Santaia é un lugar da parroquia de Codeso no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 161 habitantes (81 homes e 80 mulleres).
Isabel de Farnesio
Vida pública
Nunca mostrou afecto, senón desdén, polos seus fillastros. Para ela, os descendentes do primeiro matrimonio do rei con María Luísa de Savoia constituían un obstáculo para lograr o seu principal obxectivo: dotar aos seus fillos Carlos (futuro Carlos III) e Filipe dun reino onde gobernar. Mentres Filipe V viviu, a relación entre Isabel e os seus fillastros (sobre todo co infante Fernando) caracterizouse por unha continua ignorancia mutua, enmascarada por unha aparente cordialidade.
Pero Isabel tampouco se revelou como unha nai amorosa cos seus fillos, xa que consumiu todo o seu tempo e as súas enerxías dedicada ás intrigas políticas para, precisamente, forxar ese brillante porvir que tanto ansiaba para eles.
A súa política estivo orientada cara a recuperar para a monarquía española os territorios italianos perdidos polo tratado de Utrecht. Así conseguiu, para o seu fillo Carlos (futuro Carlos III), o reino de Nápoles e Sicilia, e para o seu outro fillo, Filipe, o ducado de Parma.
A Eirexa, Ponte Veiga, O Carballiño
A Eirexa é un lugar da parroquia de Ponte Veiga no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 12 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 18 habitantes (6 homes e 12 mulleres).
Isabel de Farnesio
Vida pública
Cando quedou viúva, o seu fillastro, Fernando VI de España, desterrouna ao Real Sitio de San Ildefonso, Segovia, aínda que ela construíu outra residencia preto, o Palacio de Riofrío.
Nos anos de desterro, Isabel de Farnesio viviu dedicada á súa vida persoal, pero sempre atenta á evolución do reinado do seu fillastro, sobre todo pendente da saúde e a vida privada de Fernando VI, especialmente tras a morte da súa esposa, Bárbara de Braganza.
A Eirexa, Ponte Veiga, O Carballiño
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Isabel de Farnesio
Vida pública
Ao morrer aquel sen descendencia en 1759 (despois de caer nun período de depresións próximas á demencia), propiciou a subida ao trono do seu fillo Carlos, e ela volveu á corte. Pero as continuas pelexas e discusións coa súa nora, María Amalia de Saxonia, fixérona volver ao seu exilio até a súa morte na localidade madrileña de Aranjuez.
Falecemento
En 1766 morre Isabel en Aranjuez, sendo enterrada xunto aos restos do seu defunto marido Filipe V no Palacio Real de San Ildefonso, Segovia, concretamente nun mausoleo emprazado na Real Colexiata da Santísima Trindade, na chamada Sala das Reliquias, templo inserido no propio palacio, situado na localidade de San Ildefonso, a escasos quilómetros de Segovia.
Descendencia
Do seu matrimonio co rei Filipe V tivo sete fillos:
Copa de Europa de rugby 2010-2011
Final
O camiño de ámbolos dous equipos ata chegar á final foi duro. Leinster Rugby tivo que eliminar a Leicester Tigers en cuartos de final e a Stade Toulousain nas semifinais. Northampton Saints enfrontouse a Ulster Rugby en cuartos de final e a USA Perpignan nas semifinais.
Isabel de Farnesio
Ascendencia
miniatura|Armas da raíña Isabel de Farnesio
Copa de Europa de rugby 2010-2011
Final
O francés Romain Poite foi elixido para arbitrar a final, que comezou ás 17:00 horas.
O encontro estivo dominado totalmente por Northampton Saints na primeira metade da final, que chegou ao tempo de descanso cunha vantaxe de 22 a 6 sobre Leinster Rugby, grazas a 3 ensaios de Phil Dowson, Ben Foden e Dylan Hartley. Foi o zagueiro inglés de Northampton Saints, Ben Foden, o xogador mais destacable desta primeira metade do encontro.
Non obstante, na segunda metade o equipo de Dublín reaccionou anotando 27 puntos seguidos e deixando a cero ó conxunto inglés. O apertura irlandés de Leinster Rugby, Jonathan Sexton, acadou o nomeamento de man-of-the-match pola súa actuación na segunda metade do encontro, na que dirixiu con éxito ó seu equipo e anotou 2 ensaios, 3 conversións e 2 golpes de castigo. A estrela do conxunto irlandés, Brian O'Driscoll, pasou desapercibido no encontro.
Esta vitoria por 33 a 22 supuxo o 2º título de campión de Europa para Leinster Rugby, repetindo o éxito da edición 2008-09, e o 4º para un equipo irlandés nos últimos 6 anos.
No Millennium Stadium de Cardiff houbo 72.456 seareiros de ámbolos dous equipos, ateigando as bancadas do estadio.
Nese mesmo fin de semana se disputou a final da Amlin Challenge Cup (segunda competición continental) tamén en Cardiff, aínda que non no Millennium Stadium, senón no Cardiff City Stadium diante de 12.236 seareiros, e na cal se enfrontaron Harlequins e Stade Français. O resultado final foi 19 - 18 a prol do equipo de Londres.
= Máximos Anotadores =
350px|dereita|miniatura|Balón da [[Heineken Cup na tempada 2010/11]]
= Véxase tamén =
Portodemouros, Vila de Cruces
A parroquia de San Salvador de Portodemouros está situada ao noroeste do concello de Vila de Cruces, Portodemouros é unha das máis pequenas parroquias do concello.
O seu relevo é fortemente pronunciado cara ao norte, é dicir cara ao río Ulla, que nesta parte do seu percorrido está estancado no encoro de Portodemouros que toma o seu nome desta parroquia.
Conta cunha igrexa parroquial que na zona se coñece como a capela do San Ramón, por ser a festa dedicada a este Santo máis popular ca parroquial, San Salvador.
No lugar de Outeiro naceu Luis Otero Pimentel, escritor e militar, Gobernador da provincia de Manzanillo, no ano 1898 en plena guerra de Cuba, escribiu un libro de poesía titulado As campanas de Duxame, dedicado sen dúbida a lindante parroquia de Duxame.
Xosé Manuel Carballo Ferreiro
Xosé Manuel Carballo Ferreiro, nado en Goberno (Castro de Rei) en 1944 e finado o 28 de outubro de 2017, foi un sacerdote, escritor, ilusionista e animador sociocultural galego.
Traxectoria
Estudou no seminario de Mondoñedo e foi ordenado sacerdote en Vilanova de Lourenzá en 1966. Posteriormente pasou como formador ao Seminario de Mondoñedo. En setembro de 1973 foi nomeado párroco de Castro de Rei, A Azúmara e Ramil, parroquias ás que se engadiron Goberno, Balmonte e Santa Locaia. Impulsou a restauración das igrexas destas parroquias, e a realización de obras comunitarias como reelectrificacións e concentracións parcelarias. Impartiu clases de relixión cando se abriu o colexio público “Ramón Falcón” de Castro de Rei e colaborou nas distintas actividades culturais e recreativas extraescolares. Dende 1985 formou parte do Equipo de Delegados de Catequese de Galicia e da Diocese de Mondoñedo, colaborando co uso normal do galego nas catequeses.
Foi concelleiro independente en Castro de Rei na primeira lexislatura democrática e un dos fundadores do desaparecido SILGA (Sindicato Independente Labrego Galego).
Colaborou no xornal El Progreso e na revista Irimia. Na radio colaboraba semanalmente con Cope de Lugo, Radio Nacional de España en Coruña, Radio Galega, Radio Principal de Vilalba e Monforte e Cope de Vilalba. En televisión tivo un programa semanal durante tres anos nos comezos da Televisión de Lugo. Presidiu unha comisión de impulso e normalización do uso do galego nas áreas de relixión, servizos sociais e inmigrantes creada pola Xunta de Galicia. Dirixiu varios grupos de teatro. Ten realizado múltiples actuacións de maxia ou ilusionismo, e foi animador e mestre de magos e "padriño" do Colectivo Máxico Waldemar de Lugo.
Obras
No campo relixioso, foi guionista e director dos vídeos: Seguir a Xesús (1994) e Este é o meu Fillo.
Cruz de Santiago
miniatura|A Cruz de Santiago A Cruz de Santiago é unha cruz latina de goles que simula unha espada, cos brazos rematados en flor de lis e unha panela na empuñadura. Dise que a súa forma ten a súa orixe na época das cruzadas, cando os cabaleiros levaban pequenas cruces coa parte inferior afiada para cravalas no chan e realizar as súas devocións diarias..
A espada representa o carácter cabaleiresco do apóstolo Santiago e a súa forma de martirio, xa que foi decapitado cunha espada. Tamén pode simbolizar, en certo sentido, tomar a espada no nome de Cristo.
Orde de Santiago
En particular, é o emblema dende o século XIII da Orde de Santiago, chamada así en referencia ao patrón de España, Santiago o Maior. O deseño desta cruz tamén se chama Cruz dos Cabaleiros de Santiago, xa que estes levaban a cruz estampada no estandarte e na súa capa branca. A cruz do estandarte tiña forma de cruz cunha vieira no centro e outra ao final de cada un dos brazos.
Nos escudos heráldicos de diversas poboacións pertencentes anteriormente a esta Orde Militar está representada esta cruz, como é o caso de Sarreaus, Coles, Vilar de Santos ou Laza, na provincia de Ourense, Folgoso do Courel, Palas de Rei ou Paradela, na provincia de Lugo; Boimorto, na provincia da Coruña; Quintanar de la Orden e Cabezamesada, na provincia de Toledo; Villamayor de Santiago, Horcajo de Santiago e Santa María de los Llanos na de Cuenca ou Campo de Criptana e Villanueva de los Infantes en Cidade Real, entre outros moitos casos.
Electroforese en xel bidimensional
miniatura|Xeles bidimensionais (tinguidos con Coomassie) miniatura|Utilízanse robots para o illamento de puntos con proteínas en xeles 2D nos laboratorios modernos. A electroforese en xel bidimensional, abreviada como electroforese 2-D ou, en inglés 2-DE, é unha forma de electroforese en xel utilizada normalmente para analizar proteínas. As mesturas de proteínas son separadas aproveitando dúas das súas propiedades en xeles bidimensionais (2D). Esta técnica foi introducida independentemente por O'Farrell e Klose en 1975.
Base para a separación
A electroforese 2-D empeza cunha electroforese na primeira dimensión e despois separa as moléculas perpendicularmente desde esa primeira para crear un electroferograma na segunda dimensión. Na electroforese na primeira dimensión as moléculas sepáranse linearmente segundo o seu punto isoeléctrico. Na segunda dimensión as moléculas son separadas nun ángulo de 90 graos desde o primeiro electroferograma segundo a súa masa molecular. Como é improbable que dúas moléculas sexan similares en dúas propiedades distintas, as moléculas son separadas con maior efectividade na electroforese 2-D que na 1-D.
As dúas dimensións nas que se separan as proteínas usando esta técnica poden ser o seu punto isoeléctrico, masa do complexo proteico en estado nativo, ou a masa da proteína.
Para a análise do funcionamento das proteínas nunha célula, o coñecemento da cooperación entre elas é esencial. A maioría das proteínas actúan xuntas en complexos para seren completamente funcionais. A análise desta organización suborganular da célula require o uso de técnicas que conserven o estado nativo dos complexos proteicos. Na electroforese en xel de poliacrilamida nativa (PAGE nativa), as proteínas permanecen nos seus estados nativos e sepáranse no seu campo eléctrico segundo a súa masa e a masa dos seus complexos, respectivamente. Para obter unha separación por tamaño e non por carga neta, como na IEF, transfírese unha carga adicional ás proteínas utilizando Azul Brillante Coomassie ou dodecilsulfato de litio. Despois de completar a primeira dimensión, os complexos son destruídos ao aplicar unha SDS-PAGE desnaturalizante na segunda dimensión, onde as proteínas de ditos complexos son separadas pola súa masa.
Antes de separar as proteínas pola masa, son tratadas con dodecil sulfato de sodio (SDS) xunto con outros reactivos (SDS-PAGE en 1-D). Isto desnaturaliza as proteínas (é dicir, despréganse formando unha molécula longa e recta) e únense a certo número de moléculas de SDS de forma aproximadamente proporcional á lonxitude da proteína. Como a lonxitude dunha proteína (cando se despregou) é aproximadamente proporcional á súa masa, isto equivale a dicir que se une a un número de moléculas de SDS aproximadamente proporcional á masa da proteína. Como as moléculas de SDS están cargadas negativamente, o resultado disto é que as proteínas terán todas case a mesma razón masa-carga. Ademais, as proteínas non migran cando non teñen carga (un resultado do paso do electroenfoque), polo que a cobertura da proteína con SDS (cargado negativamente) permite a migración das proteínas na segunda dimensión (SDS-PAGE, non é compatible para o uso na primeira dimensión, xa que está cargado e hai que usar un deterxente non iónico ou zwitteriónico). Na segunda dimensión, aplícase outra vez un potencial eléctrico, pero nun ángulo de 90 graos desde o primeiro campo. As proteínas serán atraídas ao lado máis positivo do xel (porque o SDS está cargado negativamente) proporcionalmente ás súas razóns masa-carga. Como xa se explicou, esta razón será case igual para todas as proteínas. O avance das proteínas é retardado por causa das forzas de fricción. O xel, por tanto, actúa como un baruto molecular cando se aplica a corrente, separando a proteína baseándose no seu peso molecular e as proteínas máis grandes serán retidas máis arriba no xel e as proteínas máis pequenas, que poden pasar a través do baruto, chegan a rexións máis baixas do xel.
Detección de proteínas
O resultado disto é un xel con proteínas espalladas pola súa superficie. Estas proteínas poden detectarse por diversos medios, pero o que máis se usa é a tinguidura con prata ou Azul Brillante Coomassie. No primeiro caso, aplícase o xel un coloide de prata. A prata únese aos residuos cisteína da proteína. A prata escurécese ao expoñela a luz ultravioleta. A cantidade de prata pode relacionarse co escuro que se presente o xel e, por tanto, a cantidade de proteína que hai nunha determinada localización do xel. Esta medida pode dar só cantidades aproximadas, pero é adecuada para a maioría dos propósitos. A tinguidura de prata é 100 veces máis sensible que a de Azul Brillante Coomassie cun rango de linearidade 40 veces maior.
Outras moléculas distintas das proteínas poden tamén separarse por electroforese 2D. En ensaios de superenrolamento, o ADN enrolado é separado na primeira dimensión e desnaturalizado por medio dun intercalador do ADN (como o bromuro de etidio ou a menos carcinóxena cloroquina) na segunda dimensión. Isto é comparable á combinación de PAGE nativa/SDS-PAGE na separación de proteínas.
IPG-DALT
Unha técnica común é usar un gradiente de pH inmobilizado (IPG) na primeira dimensión. Esta técnica denomínase IPG-DALT. A mostra sepárase primeiro no xel de IPG (que se pode obter comercialmente) e despois o xel córtase en láminas para cada mostra, que é despois equilibrada en SDS-mercaptoetanol e aplicada a un xel de SDS-PAGE para a resolución na segunda dimensión. Tipicamente, a IPG-DALT non se usa para a cuantificación de proteínas debido á perda de compoñentes de baixo peso molecular durante a transferencia ao xel de SDS-PAGE.
O Piñeiro, Iria Flavia, Padrón
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 43 habitantes (17 homes e 26 mulleres).
Electroforese en xel bidimensional
Software para a análise de xeles 2D
[[Ficheiro:2D gel images dual channel original.PNG|miniatura|200px|Imaxes de dous xeles de electroforese 2D, recubertos con Delta2D. A primeira imaxe está coloreada en laranxa, a segunda está coloreada en azul. Debido a diferenzas no avance das moléculas no xel, as manchas correspondentes non se solapan.]] miniatura|200px|Imaxes de dous xeles de electroforese 2D. A primeira imaxe está coloreada de laranxa, a segunda en azul. As manchas correspondentes solápanse. As manchas comúns están coloreadas de negro, as manchas laranxas só están presentes (ou son moito máis fortes) na primeira imaxe, as manchas azuis están só presentes (ou son moito máis fortes) na segunda imaxe.
En proteómica cuantitativa, estas ferramentas analizan primariamente biomarcadores para cuantificar proteínas individuais e mostran a separación entre unha ou máis "manchas " de proteínas nunha imaxe escaneada dun xel bidimensional. Adicionalmente, estas ferramentas establecen as correspondencias entre manchas de xeles de mostras similares para poñer en evidencia, por exemplo, as diferenzas proteómicas entre os estadios iniciais e avanzados dunha enfermidade. Entre os paquetes de software están Delta2D, ImageMaster, Melanie, PDQuest, SameSpots e REDFIN, entre outros. Aínda que esta tecnoloxía se utiliza amplamente, a súa intelixencia non foi perfeccionada. Por exemplo, aínda que PDQuest e SameSpots tenden a concordar na cuantificación e análise de manchas de proteínas ben definidas e ben separadas, dan lugar a diferentes resultados e tendencias de análise cando as manchas son menos definidas e menos separadas.
Os retos aos que se enfronta a análise baseada en software son a presenza de manchas incompletamente separadas (solapantes), é dicir, menos definidas ou separadas, as manchas débiles/ruído (por exemplo, as "manchas fantasma"), as diferenzas á hora de "correr" diferentes xeles (por exemplo, a proteína migra a diferentes posicións en diferentes xeles), as manchas sen correspondencia/indetectadas, que conducen a valores perdidos, as manchas sen correspondencia con outras, os erros na cuantificación (varias manchas distintas poden ser detectadas erradamente polo software como unha mancha única, ou ben partes dunha mancha poden ser excluídas da cuantificación), e as diferenzas en algoritmos de software e, por tanto, nas tendencias de análise.
Bágoas de crocodilo
miniatura|Caricatura feita por [[Bernhard Gillam representando a Ulysses S. Grant buscando os votos dos xudeus chorando "bágoas de crocodilo" sobre a persecución dos xudeus en Rusia. A caricatura contrasta coa expresión de Grant de indignación coa súa propia orde anterior de orde de expulsar os xudeus dos Estados Confederados.]] Enténdese por bágoas de crocodilo (ou compaixón superficial) unha mostra falsa e non sincera de emoción como chorar de forma hipócrita con bágoas de falsa pena.
Electroforese en xel bidimensional
Software para a análise de xeles 2D
Poden utilizarse listas de picking xeradas para a dixestión en xel automatizada de manchas de proteínas e a subseguinte identificación das proteínas por espectrometría de masas.
Bágoas de crocodilo
A frase deriva da antiga crenza de que os crocodilos vertían bágoas ao comeren as súas presas, e actualmente utilízase en numerosos idiomas modernos, especialmente en Europa, onde foi introducida a través do latín. Aínda que os crocodilos non teñen condutos lacrimais, verten lágrimas para lubicar os seus ollos, normalmente cando estiveron fóra da auga durante longo tempo e os ollos empezan a secárselles. Porén, algunhas probas indican que esta secreción pode ser tamén causada pola aimentación.
Electroforese en xel bidimensional
Software para a análise de xeles 2D
Para un resumo dos enfoques actuais da análise por software de imaxes de electroforese en xel bidimensional ver ou.
Bágoas de crocodilo
Historia e uso
A expresión procede dunha antiga anecdota sobre que os crocodilos choraban polas súas vítimas cando as estaban comendo. Un conxunto de proverbios atribuídos a Plutarco suxire que a expresión "bágoas de crocodilo" xa era ben coñecida na antigüidade: comparando o comportamento dos crocodilos co da xente que desexaba causar a morte de alguén, pero despois laiábase publicamente por ela. A historia aparece nun glosario cristián na obra Bibliotheca do teólogo de inicios da Idade Media Fotio. Fotio usa a historia para ilustrar o concepto cristián de arrepentimento. A historia repítese en bestiarios como De bestiis et aliis rebus.
Este conto espallárono posteriormente outros autores, como nos relatos das viaxes de Sir John Mandeville do século XIV, onde se pode ler:
Un escritor posterior, Edward Topsell, dá unha explicación diferente ás bágoas, dicindo: "Non hai moitas bestas brutas que poidan chorar, pero tal é a natureza do crocodilo, que, para conseguir que un home se poña en perigo, salouca, salaia e chora como se estivese en situación crítica, pero repentinamente o destrúe." Nesta versión, o crocodilo pretende estar aflixido para enganar a súa presa dándalle unha falsa sensación de seguridade. Porén, Topsell tamén se refire á historia máis vella de que os crocodilos choran durante e despois de comer un home, repetindo o relato moral cristián estándar de que isto significa un tipo de falso arrepentimento como o pranto de Xudas despois de traizoar a Cristo.
En literatura
miniatura|"Crocodile tears for Syria" (Bágoas de crocodilo por Siria), caricatura de [[Carlos Latuff que ilustra o concepto]] Shakespeare referiuse varias veces ao concepto. Usa ambas as versións de Topsell do motivo, a do engano a a do falso arrepentimento. Un exemplo encóntrase en Otelo, Acto IV, Escena i, no cal Othello convéncese a si mesmo que a súa muller o está enganando con outro.
Tamén se refire á versión sobre o engano das presas en Henrique VI, Parte 2, Acto III, Escena i, no cal un personaxe se refire ás falsas emocións do duque de Gloucester: "O espectáculo de Gloucester / engánao, como o apenado crocodilo / con mágoa, caza os abrandados pasaxeiros". En Antonio e Cleopatra, Acto II, Escena vii, Marco Antonio reprende Lépido, que lle preguntara como son os crocodilos, cunha descrición sen sentido que finaliza coas palabras "E as súas bágoas son húmidas".
O contemporáneo de Shakespeare Edmund Spenser tamén se refire á historia en A raíña das fadas, escribindo da "cruel e arteira" criatura "a cal, con falsa pena, escondendo a súa inofensiva artimaña / chora toda dolorosa, e verte tenras bágoas"
Na ópera de Henry Purcell de 1688 Dido and Aeneas, (libretista Nahum Tate), cando Aeneas lle di a Dido que debe abandonala para fundar Roma na península Itálica, ela proclama, "Así nas fatais ribeiras do Nilo, / chora o mentireiro crocodilo."
Comportamento real dos crocodilos
Aínda que os crocodilos poden xerar e xeran bágoas, estas non están ligadas coa emoción. O fluído (~bágoas) que segregan ten a función de limpar e lubricar os seus ollos, e é máis abundante cando o crocodilo estivo en terra seca durante bastante tempo. No caso do crocodilo americano e do crocodilo de auga salgada, as bágoas axúdanlles tamén a eliminar o exceso de sal que inxiren cando se alimentan. Segundo Adam Britton, "É difícil rastrear a orixe deste particular mito, pero é doado ver por que se fixo tan popular, nunha criatura aparentemente sen remorsos como o crocodilo que en realidade chore sobre as súas vítimas é unha memorable ironía que inspirou unha considerable prosa e creou unha frase que aínda hoxe é popular."
En 2006, o neurólogo Malcolm Shaner, axudado por Kent Vliet, un investigador da Universidade de Florida, decidiu comprobar a historia de que os crocodilos ou os seus parentes achegados os aligátores e caimáns "choraban" cando se alimentaban. Estudando eses animais no Parque Zoolóxico da Granxa de Aligátores de St. Augustine en Florida, Vliet gravou sete caimáns mentres se alimentaban. Elixiu utilizar caimáns en troques de crocodilos porque no santuario podían ser observados comendo en terra seca. Cinco dos sete animais "choraban", o que leva á conclusión de que a historia podería describir un fenómeno real. Os investigadores suxeriron que estes "choros" poden ser causados polo bufido de aire quente durante a alimentación, que é forzado a saír polos seos nasais, estimulando as glándulas lacrimais dos animais a baleirar o fluído no ollo.
Síndrome de Bogorad
Esta expresión deulle tamén o seu nome coloquial á síndrome de Bogorad, chamada "síndrome das bágoas de crocodilo", a cal é unha consecuencia pouco común da recuperación dunha parálise de Bell, na que a defectuosa recuperación do nervio facial fai que os pacientes vertan bágoas cando comen. O neuropatólogo ruso F. A. Bogorad foi o primeiro que descrbiu esta condición en 1926, fíxoo nun artigo titulado "síndrome das bágoas de crocodilo" (tamén traducido como "o síntoma das bágos de crocodilo"). Bogorad argumentou que as bágoas eran causadas polo acto da salivación.
Ramón Cerdeiras
Ramón Cerdeiras González, nado en Santa Cruz do Valadouro o 10 de decembro de 1859 e finado en Montevideo o 18 de marzo de 1930, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de José Cerdeiras Álvarez e Antonia González Gómez. Emigrou a Uruguai a finais de 1874, con 15 anos, e instalouse en Rocha. Traballou no xornal La Ley de Rocha. Marchu a Montevideo onde viviu durante 15 anos. Fundou e dirixiu La Unión Gallega. En 1892 regresou a Rocha onde fundou e dirixiu o periódico La Democracia en 1894. Foi o seu director durante 33 anos, mantendo sempre unha liña crítica e combativa co poder e defensora da sociedade civil. Retirouse en 1927 e volveu a Montevideo, onde morreu.
Vida persoal
Casou en Garzón en 1898 con Laura Ramela Florencio pai de Daoiz e Velarde Cerdeiras Ramela.
Su Garrido Pombo
Susana Garrido Pombo, nada en Vigo o 16 de xaneiro de 1982, é unha cantante e compositora galega.
Samuel Alexander
Samuel Alexander, nado en Sidney o 6 de xaneiro de 1859 e finado en Manchester o 13 de setembro de 1938, foi un filósofo australiano, nacionalizado británico.
Traxectoria
Alexander foi profesor en Oxford e Manchester. A súa filosofía céntrase na noción do realismo absoluto; sinalou como principio da realidade o principio do espazo-tempo.
Su Garrido Pombo
Traxectoria
miniatura|Su Garrido en 2014 Criouse en Traspielas, no concello de Fornelos de Montes.
O seu estilo musical abrangue diversos xéneros con matices de bossa, folk, jazz ou latín.Traballa en proxectos individuais e en proxectos colectivos.
Ten unha ampla formación académica: Conservatorio Mayeusis (Vigo, guitarra), Universidade de Santiago de Compostela, (Historia da arte) Universidade de Salamanca (Musicoloxía), Universidade de Granada, (bolsa Seneca) Universidade de Florencia, (bolsa Erasmus).
En 2018 gravou o seu primeiro disco en solitario Quedo a vivir aquí e presentouno con xiras en Galicia, Portugal e Irlanda. En decembro de 2022 saíu Patios de luz.
Media (matemáticas)
miniatura|Comportamento das medidas de tendencia central (media, moda e mediana) dunha distribución de probabilidade simétrica conforme se aumenta a varianza da distribución. A distribución de probabilidade usada foi a Normal. A media é unha medida que resume información de datos numéricos. É un valor que indica unha posición central a respecto de todos os datos. Por isto se clasifica como medida de posición central xunto con outras como a mediana e a moda.
Cálculo
A media é a medida estatística de máis amplo uso dado a facilidade de cálculo. O erro típico da media, isto é canto varía a media dunha mostra a outras depende da dispersión dos datos (desvío típico) e do número de datos que interveñen no seu cálculo. Cantos máis datos teñamos para calcular a media máis "fiábel" será no sentido de que variará menos de mostra a mostra.
É doado calcular a media. Cómpre sumar todos os datos e dividir entre o número de datos. Isto é coñecido como media aritmética simple. A media aritmética dunha cantidade finita de números é igual á suma de todos eles dividida entre o número de sumandos. Tamén pode denominarse a media aritmética como o punto central que pon en equilibrio unha situación, o cal e necesariamente a metade.
Así, dados os números ''a1,a2, ... , an'', a media aritmética será igual a:
Por exemplo, a media aritmética de 8, 5 e -1 é igual a (8 + 5 + (-1)) / 3 = 4.
O símbolo µ (mu) é usado para a media aritmética dunha poboación. Úsase X cunha barra horizontal sobre o símbolo para medias dunha mostra: .
Outras medias estatísticas son: a media xeométrica, a media harmónica, a media cadrática, a media ponderada, a media aritmética, a media aritmética xeométrica, a media xeneralizada, e as medias recortadas de nivel alfa (dado en %).
Papeleira de Pontevedra
miniatura|Vista do complexo desde [[Samieira, Poio|Samieira.]]
A papeleira de Pontevedra é un complexo industrial situado na parroquia de Lourizán, xunto á ría de Pontevedra. Está formado pola fábrica da empresa Ence.
Situación
O complexo está situado a medio camiño entre a cidade de Pontevedra e Marín, e ocupa unha zona de alto valor ecolóxico: está entre un importante banco marisqueiro e a Escola de Capataces Forestais e CIF (Centro de Investigacións Forestais) de Lourizán, dependente do CSIC e que data de principios do século XX. Factoría de Ence.|miniatura
Historia
A decisión técnica e o acordo político de situar a fábrica na ría tomáronse entre finais de 1955 e comezos de 1956. O gobernador civil, Rafael Fernández Martínez, deu unha rolda de prensa o 13 de xuño de 1955, confirmando a instalación da fábrica en Lourizán. Presidencia do Goberno publicou o decreto de constitución da empresa no Boletín Oficial del Estado o 20 de novembro do mesmo ano, inda que a formalización da Empresa Nacional de Celulosas de Pontevedra adiouse ata o 4 de abril de 1957. O enxeñeiro finlandés Kaarlo Amperla visitou a zona en xaneiro de 1956 e fixo un informe favorable. Dous meses despois, o 26 de marzo de 1956, Ricardo López Molero, enxeñeiro xefe do Ministerio de Obras Públicas cuxo titular era Fernando Suárez de Tangil, asina unha circular sobre a ocupación do terreo por parte do Instituto Nacional de Industria (INI), presidido por Juan Antonio Suances, para a instalación dunha fábrica de pasta de celulosas kraft. Francisco Franco inaugurouna o 13 de setembro de 1963.
Características
A fábrica de pasta de papel de celulosa da empresa Ence (Empresa Nacional de Celulosas) produce pasta que é enviada a outras fábricas para ser tratada e fabricar o produto final, se ben é o proceso de fabricación da pasta o que máis afecta ó medio ambiente.
A fábrica é obxecto de polémica. Ó longo dos anos foi medrando a contestación social na cidade, que sofría diariamente os malos cheiros derivados da emisión de mercaptanos, chegándose a crear a Asociación Pola Defensa da Ría. Co tempo demostrouse a concentración de metais pesados no produto do marisqueo do esteiro do río Lérez (grazas probablemente tamén á contribución de Tafisa) e comezaron as accións legais, aínda en curso..
No complexo industrial estivo a industria electroquímica da empresa Elnosa. Abastecía de cloro e outros produtos químicos á planta de pasta de papel, mais pechou definitivamente en 2020.
Na actualidade, dentro do recinto da factoría hai unha depuradora, pero semella que segue habendo problemas co emisor submarino.
Outras papeleiras (por exemplo a de Brandía, na Barcia, preto de Laraño, Santiago de Compostela) causaron menor polémica social debido ó seu menor tamaño e ó maior respecto co medio natural.
Casa Batlló
A casa Batlló é unha obra feita polo arquitecto Antoni Gaudí, máximo representante do modernismo catalán. Trátase dunha remodelación integral dun edificio previamente existente no soar, obra de Emilio Sala Cortés. Está situado no número 43 do Passeig de Gràcia de Barcelona, a ancha avenida que atravesa o distrito do Eixample, na chamada “Mansana de la Discòrdia”, porque alberga ademais deste edificio outras obras de arquitectos modernistas: a casa Amatller, que linda coa de Gaudí, obra de Josep Puig i Cadafalch; a Casa Lleó Morera, obra de Lluís Domènech i Montaner; a Casa Mulleras, de Enric Sagnier i Villavecchia; e a Casa Josefina Bonet, de Marcel·lià Coquillat. A construción realizouse entre os anos 1904 e 1906.
A Casa Batlló é un reflexo da madurez do arquitecto: pertence á súa etapa naturalista (primeira década do século XX), período en que o arquitecto perfecciona o seu estilo persoal, inspirándose nas formas orgánicas da natureza, para o que puxo en práctica toda unha serie de novas solucións estruturais orixinadas nas profundas análises efectuadas por Gaudí da xeometría regulada. A iso engade o artista catalán unha gran liberdade creativa e unha imaxinativa creación ornamental: partindo de certo barroquismo as súas obras adquiren gran riqueza estrutural, de formas e volumes desprovistos de rixidez racionalista ou de calquera premisa clásica.
O edificio está aberto ao público e durante o ano 2018 recibiu 1 062 863 visitas, o que significa 79 000 menos que en 2017.
Arquitecto
miniatura|180px|Antoni Gaudí en 1910
Antoni Gaudí i Cornet (1852 - 1926) foi un arquitecto catalán recoñecido internacionalmente como un dos xenios máis relevantes da súa disciplina. Desde a súa infancia Gaudí foi un atento observador da natureza, da que lle atraían as formas, as cores e a xeometría. Traballou por encargos de clientes particulares para crear as súas mansións particulares como a Casa Vicens ou o Palau Güell, pero algúns dos seus clientes, membros da burguesía emerxente no cambio de século, encargáronlle edificios plurifamiliares, tres deles en Barcelona: a casa Calvet, a casa Batlló e a casa Milá.