cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Óscar II de Suecia
Familia
Casado coa princesa Sofía de Nassau, tivo catro fillos varóns:
Ademais, supostamente Óscar tamén tivo varios fillos fóra do matrimonio, habidos, entre outras mulleres, con:
Oscar II (a diferenza do seu pai) nunca recoñeceu oficialmente aos seus fillos ilexítimos. Tamén foi acusado de ter dous fillos coa actriz Marie Friberg, Nils e August Ekstam (o último nacido en 1878).
Antepasados
Antepasados de Óscar II de Suecia
Jack Adams Award
Jacques Demers é o único adestrador que gañou o trofeo en dúas tempadas consecutivas. Catro adestradores gañaron o trofeo con dous equipos diferentes: Jacques Lemaire, Pat Quinn, e Scotty Bowman o gañaron dúas veces, mentres que Pat Burns é o único adestrador que o gañou en tres ocasións. As franquías con máis gañadores do Jack Adams Award son os Philadelphia Flyers, os Detroit Red Wings e os Phoenix Coyotes con catro gañadores cada un, aínda que os Coyotes teñen dous gañadores pertencentes á súa etapa en Winnipeg, antes de trasladarse a Arizona. Bill Barber, Bruce Boudreau e Ken Hitchcock son os únicos adestradores que conseguiron o trofeo logo de substituír o adestrador que comezara a tempada. Barber substituíu a Craig Ramsay nos Flyers durante a tempada 2000-01, Boudreau substituíu a Glen Hanlon un mes nos Capitals durante a tempada 2007-08, mentres que Hitchcock ocupou o posto de Davis Payne un mes nos Blues na tempada 2011-12. A votación máis axustada tivo lugar na tempada 2005-06, cando o gañador Lindy Ruff superou a Peter Laviolette por un só punto.
Gañadores
miniatura|Scotty Bowman, gañador nas tempadas 1976–77 e 1995–96. miniatura|Marc Crawford, gañador na tempada 1994–95. miniatura|Ted Nolan, gañador na tempada 1996–97. miniatura|Lindy Ruff, gañador na tempada 2005–06. miniatura|[[Dan Bylsma, gañador na tempada 2010–11.]]
1770
Outros
Historia ano a ano
Solsona
300px|miniatura|Catedral de Solsona
Solsona é un municipio de Cataluña, España. Pertencente á provincia de Lleida, é a capital da comarca do Solsonès. É tamén cabeza de partido xudicial e sede de obispado. Foille concedido o título de cidade por Filipe II.
Limita ao N co municipio de Lladurs, ao E, SE, S, XO e Ou co municipio de Olius. É coñecida pola súa riqueza cultural e o seu patrimonio histórico. A imaxe da Mare de Déu do Claustre, como patroa de Solsona é un dos seus principais alicientes. Cabe destacar as súas rúas de orixe medieval, a catedral e o museo Diocesano.
Historia
A Solsona existente na actualidade tense que situar cara ao século X e apareceu nas inmediacións do castelo e do mosteiro, coñecida co nome de Selisona ou Celsona.
Michael Copon
Michael Sowell Copon, nado o 13 de novembro de 1982 en Chesapeake, Virxinia, é un actor, produtor e cantante estadounidense. É coñecido por interpretar a Felix Taggaro na serie de televisión One Tree Hill, a Vin Keahi en Beyond the Break e a Lucas Kendall en Power Rangers: Time Force.
Kazuya Tsurumaki
Kazuya Tsurumaki (鶴巻 和哉; Tsurumaki Kazuya), nado en Gosen, na prefectura de Niigata o 2 de febreiro de 1966, é un director xaponés de anime.
Traxectoria
É un dos colaboradores de Hideaki Anno e un animador de Gainax. O primeiro proxecto de Tsurumaki en Gainax foi como director de animación na serie de televisión de 1990 Nadia: The Secret of Blue Water. Tsurumaki tamén foi o director de secuencias humorísticas "omake" (extras) que se estrearon coa serie, e foi produtor de "Nadia Cinema Edition". En 1995, Tsurumaki traballou como asistente do director baixo as ordes de Hideaki Anno no anime de Gainax Neon Genesis Evangelion, onde exerceu como produtor, director de arte e asistente de dirección nalgúns episodios. En 1997, dirixiu o episodio 25', a primeira metade do remate cinematográfico da serie, Evangelion: O final de Evangelion. En 2000, Tsurumaki fixo o seu debut como director coa serie de OVAs, FLCL. En 2004, dirixiu a secuela do éxito Gunbuster, chamada Aim for the Top 2! ou Diebuster. Posteriormente traballou como director nos novos filmes de Evangelion, a saga Rebuild of Evangelion. Tamén dirixiu no ano 2017 o especial de anime The Dragon Dentist.
Gran Premio de Australia de 2017
O Gran Premio de Australia de 2017 (oficialmente 2017 Fórmula 1 Rolex Australian Grand Prix) e unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 26 de marzo de 2017 no Circuíto Albert Park en Melbourne. Foi a 81ª carreira na historia do Gran Premio de Australia, que remontase á 100 Miles Road Race de 1928, e a vixésimo segunda vez que a carreira disputouse no Circuíto Melbourne. Foi a primeira carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2017 e disputouse sobre cincuenta e oito voltas ao Circuíto de Albert Park.
Antecedentes
Lance Stroll fará o seu debut nas carreiras de Fórmula Un, pilotando un Williams. é o único novato na pista, con Stoffel Vandoorne en McLaren que comeza a súa primeira tempada completa no deporte logo dunha soa aparición no Gran Premio de Bahrain de 2016.
Cambios de pilotos
Antes do comezo da terceira sesión de adestramentos libres, Sauber anunciou que Pascal Wehrlein non comezaría a carreira. Wehrlein sufriu unha lesión no pescozo nun accidente na carreira de campións durante a pretempada de inverno. Aínda que Wehrlein foi certificado como apto para participar no Gran Premio antes da primeira sesión de práctica, retirouse como medida de precaución, citando as maiores esixencias físicas que requiren as novas especificacións dos coches de  e a falta dun adestramento sostido durante as probas de pretempada comprometían a súa capacidade para completar a distancia completa da carreira. Substituíuno Antonio Giovinazzi na terceira sesión, na cualificación e na carreira.
Pneumáticos
Pirelli proporcionará aos equipos os pneumáticos ultrabrandos, superbrandos e brandos. Habitualmente, os equipos están autorizados a elixir unha selección individual de trece conxuntos diferentes para cada piloto. Con todo, debido á data límite de selección antes da proba de pretemporada cando os equipos puideron conducir cos novos compostos, Pirelli asignou a cada piloto os mesmos sets. Estes foron sete conxuntos de ultrabrandos, catro conxuntos de superbrandos e dous conxuntos de pneumáticos brandos.
Warp Records
Warp Records é un selo discográfico independente inglés. Foi fundado en Sheffield no ano 1989 polos traballadores dunha tenda de discos Steve Beckett e Rob Mitchell, e o produtor Robert Gordon. No presente está baseada en Londres.
Na década dos 90 a etiqueta asociouse a estilos electrónicos experimentais como a intelligent dance music, e serviu de fogar para varios influentes e aclamados músicos electrónicos, como Aphex Twin, Boards of Canada, LFO, The Black Dog e Autechre. No presente conta con artistas como Flying Lotus, Rustie, Oneohtrix Point Never, Danny Brown, Grizzly Bear, Brian Eno, TNGHT e Kelela.
Airdeconut de Northumbria
Airdeconut foi rei da Northumbria conquistada polos viquingos, chamada Jórvik, do 900 ao 902, datas deducidas polas moedas atopadas.
Moedas atopadas
No ano 2011 foi atopado un tesouro de moedas e xoias antigas en Silverdale, Lancashire. Unha das moedas tiña a inscrición AIRDECONUT por un lado e polo outro as letras DNS (unha abreviatura de DOMINVS) REX. DOMINVS REX é unha expresión latina que pode ser traducido por "señor e rei". Os expertos do Museo Británico dixeron que a palabra Airdeconut debe ser unha forma do nome nórdico Harthacnut. De acordo con estes expertos, tendo en conta o deseño da moeda, está relacionada coas que se atoparon coas inscricións dos reis Siefredus e Cnut, que gobernaron o mesmo territorio conxuntamente entre 895 e 905. A moeda suxire que Airdeconut foi un rei cristián, xa que aparece nela unha cruz no reverso, xunto con DNS REX.
Esta moeda é a única peza que proba a existencia dun gobernante de Northumbria chamado Harthacnut. Segundo Gareth Williams, responsable das moedas medievais máis antigas do museo, había máis de cincuenta anos que non se descubría a existencia dun rei medieval dos que gobernaron no territorio de Gran Bretaña; anteriormente nun tesouro atopado en 1840, descubríranse outros dous reis de orixe nórdica.
Contexto histórico
É probábel que Airdeconut fose un dos varios reis que compartiron o poder durante a época da Northumbria conquistada polos viquingos no inicio do século X. Este período caracterizouse pola inestabilidade política, os gobernantes viquingos de Dublín foron expulsados no 902 e algúns deles foron á illa de Gran Bretaña, onde os reinos anglosaxóns comezaban a se uniren para formar o reino de Inglaterra. Algúns deles chegaron ao trono de Jórvik. Houbo moitas batallas dos anglosaxóns de Mercia e Wessex contra os viquingos establecidos en Northumbria e en Anglia Oriental. Todo culminou coa batalla de Tettenhall en 910, cando un exército combinado de Wessex e Mercia derrotou os viquingos e na que morreron algúns dos reis de Northumbria, entre os que estaban Eowils e Halfdan.
María Telo
María Telo Núñez, nada en Cáceres o 8 de outubro de 1915 e finada en Madrid o 5 de agosto de 2014, foi unha xurista e feminista española, considerada unha das 100 mulleres do século XX pola súa defensa dos dereitos da muller. Doutora honoris causa pola Universidade de Salamanca, Premio Scevola 2011 polo seu compromiso coa xustiza e pola súa loita a prol da democracia e a igualdade da muller e Premio Clara Campoamor 2006. É autora do libro Mi lucha por la igualdad jurídica da mujer.
Traxectoria
Filla de notario, en 1932 iniciou os estudos de Dereito na Facultade de Dereito da Universidade de Salamanca. Por falta de dúas materias e debido o estoupido da Guerra Civil española, tivo que esperar ata 1940 para poder obter, pola Universidade de Zaragoza, a licenciatura. As reformas lexislativas da ditadura franquista impedíronlle acceder ao corpo de notarios. Como ela mesma relata no discurso de investidura:
En 1944 opositou ao Corpo Técnico de Administración Civil do Ministerio de Agricultura, a primeira muller en acceder a el. Alí coñeceu a quen sería o seu esposo, Juan Manuel Fernández Albor, con quen tivo unha única filla. Especializouse en Dereito de familia.
Na década de 1950 iniciou as súas accións a prol da mellora da situación xurídica das mulleres. Mantivo correspondencia con Clara Campoamor. Nun artigo publicado en ABC dixo:
Activismo durante a ditadura franquista
María Telo pertenceu a varias asociacións e organizacións estatais e internacionais que tiñan entre os seus fins a defensa dos dereitos das mulleres. A finais dos anos 50, María Telo ingresou na Federación Internacional de Mujeres de Carreras Jurídicas (FIMCJ).
En 1969 organizou o Consello anual desta federación en Madrid. O relatorio de María Telo, titulado La mujer en el derecho civil, analizou a situación de inferioridade xurídica das mulleres españolas, cunha gran repercusión. Nese Consello coñecéronse varias avogadas que decidiron crear a Comisión de Estudos dependente da FIMCJ, co obxectivo de "estudar as conclusións acordadas no Consello e reivindicalas ante as autoridades correspondientes". Chegaron a visitar as máximas autoridades en materia xurídica do país: o xefe de Estado e a delegada nacional da Sección Femenina de Falange.En xullo de 1971 creouse a Asociación Española de Mujeres Juristas (AEMJ), baixo a presidencia de María Telo Núñez. Os fins desta asociación son o estudo do dereito (especialmente no que afecte directamente á muller ou á familia) e promover a adecuación de normas legais á época actual e a promoción da muller nas súas respectivas profesións, particularmente das tituladas en Dereito.
En 1976 organizou o I Congreso Internacional de Mujeres Juristas que tivo lugar do 13 ao 16 de decembro en Madrid.
Participación na Comisión Xeral de Codificación
A AEMJ solicitou a incorporación de mulleres xuristas na Comisión General de Codificación (CGC), que é, dende a súa creación polo Real Decreto de 19 de agosto de 1843, o máximo órgano consultivo do Ministerio de xustiza. Para isto houbo de presentar varios escritos nos que se fundamentaba a solicitude con argumentos como este: O 23 de decembro de 1972 foille comunicada a constitución, no seo da Comisión General de Codificación, dunha sección especial para o estudo das incidencias que os cambios sociais puidesen ter producido no dereito de familia e a formulación, no seu caso, das correspondentes propostas. María Telo foi nomeada xunto a tres mulleres máis para formar parte desta Comisión. Os traballos culminaron coa promulgación da Lei 14/1975, de 2 de maio, que lle devolveu á muller a súa capacidade plena de obrar ao eliminar a obediencia ao marido, a licenza marital e todas as discriminacións por razón de sexo agás dúas: a patria potestade conxunta e a administración conxunta dos bens gananciais.
En 1978, por razóns ideolóxicas, abandonou a asociación que ela creara.
Activismo dende a democracia española
A súa obra xurídica e política foron decisivas para a reforma do Código Civil. A patria potestade conxunta e a administración conxunta dos bens gananciais foron obxecto da lei de 13 de maio de 1981 sobre «Filiación, patria potestade e réxime económico matrimonial», en cuxo estudo María Telo participou activamente na CGC. Igualmente tivo unha destacada participación nos estudos previos á aprobación da lei de 7 de xullo de 1981 sobre «Clases de matrimonio, separación, nulidade e divorcio». Seguiu pertencendo á CGC como Vogal Permanente durante anos. Dende 1982, como secretaria de Lingua Española da Federación Internacional de Mulleres Juristas, promoveu a creación de sete asociacións de Mulleres de Carreiras Xurídicas, incardinadas en Porto Rico, o Perú, a Arxentina,Colombia, Bolivia, o Brasil e Chile.
O 10 de xuño de 2008, no acto de investidura como doutora honoris causa, afirmou que a desigualdade subsiste, situando a raíz deste problema en que os roles que o home a a muller desempeñan dentro da familia son desiguais "e as súas consecuencias proxéctanse no mercado laboral, na ocupación de postos de poder, de decisión e de responsabilidade, etc.". Aludiu á dobre xornada, ós traballos a tempo parcial ou de horario flexible de distinta natureza que, asegurou, "arruínan" a formación das mulleres. A xurista, que acadara modificacións importantes do Dereito de familia, terminou o seu discurso enunciando o que segundo ela é o reto do século XXI, non denantes apelar a gobernantes, empresarios e sindicatos, de quen dixo que
Ampsivarii
miniatura|dereita|Baixo Ems Os Ampsivarii, nomeados por veces como Ampsivari por escritores modernos (unha simplificación non garantida polas fontes), foron unha tribo xermánica mencionada por uns poucos autores antigos.
Historia
O seu territorio orixinal era o que agora é a Alemaña noroccidental arredor do río Ems, que desemboca no Mar do Norte. O seu nome é unha adaptación latina do xermánico "Ems-werer", que significa "homes do Ems". A reconstrución da localización doutras tribos na área sitúa os Ampsivarii no Baixo Ems. De feito polo menos dúas cidades modernas desta zona toman o seu nome do Ems: Emden (Alemaña) e Emmen (Países Baixos).
Tácito
A primeira historia que se nos conta desta tribo xermánica é moi próxima ao seu final. Tácito en Annales, (Capítulo 13.54,56), cóntanos o triste destino dos homes do Ems, ao que chegaron porque rexeitaron aceptaren unha identidade maior que a de homes dunha tribo, isto é, volvérense parte dunha nación. O problema comezou co seu rexeitamento a axudaren a Arminio no seu ataque sorpresa contra tres lexións romanas na Batalla do bosque de Teutoburgo no ano 9. As tribos que o apoiaron formaron posteriormente a gran federación dos francos.
Casa Trinxet
miniatura|250px|A Casa Trinxet pouco despois da súa inauguración. A casa Trinxet era un edificio obra de Josep Puig i Cadafalch localizado na rúa Còrsega 268 de Barcelona. Foi construído entre 1902 e 1904 e foi derrubado en marzo de 1967 entre fortes protestas do sector cultural e dos profesionais da arquitectura, cunha grande atención polos medios de comunicación.
Ampsivarii
Tácito
Despois os Chauci atacáronnos (o ano 58) e botáronnos das súas terras na ribeira do Ems. Convertéronse en refuxiados, hospedados por varias tribos no oeste de Xermania. Entrementres, o exército romano limpara o Baixo Rin, que estaban usando como terra de ninguén entre Xermania e Belgica. O principado decidira deter a expansión imperial no Rin.
Casa Trinxet
Tratábase dunha obra de transición do período modernista cara ó racionalista do arquitecto Puig i Cadafalch cunha imaxe claramente influída pola sezession e con influencia de Olbrich. Se ben a estrutura e distribución eran pouco sofisticadas e baseábanse na domus romana, a actividade do equipo de artesáns habitual do arquitecto (Homar, Arnau, Rigalt, Ballarin e Juyol) fora tan intensa e rica como a que se pode ver noutras obras contemporáneas do autor como o palau del Baró de Quadras ou a casa Amatller. Neste caso, e por razóns familiares do propietario, elixiuse ó xove Joaquim Mir cunhas pinturas murais abraiantes e innovadoras.
Ampsivarii
Tácito
Os frisios, con todo, interpretaron erroneamente a inactividade romana. Dando crédito a un rumor de que o exército romano recibira orde de non atacalos, ocuparon algúns territorios ao longo do Rin, e avisáronnos en termos que non admitían dúbida de que se fosen. Cando rexeitaron isto unha forza de cabalaría romana varreunos.
Os Ampsivarii intentaron conseguir o territorio, dirixíndose ao comandante romano na rexión. O seu xefe, Boiocalo, que refugara persoalmente a Arminio (tras pasar algún tempo en prisión por iso e logo servindo a Roma) recibira o status de amigo de Roma. A petición foi agre, pero Tácito non aclara a razón. Os romanos insistían na meliorum imperia, a "autoridade dos mellores", que parece implicar que os Ampsivarii estaban a ser invitados a compartir o seu territorio cos romanos.
En privado Boiocalo foi informado de que, como recordatorio da súa amizade de cincuenta anos, se lle habían entregar os campos. Boiocalo rexeitou a oferta baseándose en que iso faría del un traidor. Esta oferta ía ser a derradeira que os Ampsivarii había recibir.
Daquela formaron unha alianza defensiva cos Tencteri e Bructeri, dúas tribos máis das que habían conformar os futuros francos, pero estas relacións foron demasiado breves ou demasiado tardías. Os romanos invadiron os territorios dos Tencteri e ameazaron con aniquilárennos. Ambos aliados romperon a alianza, os romanos abandonaron o seu país e os Ampsivarii ficaron sós.
Subiron o Rin, acollidos por algunhas tribos, con resistencia por parte doutras, ata que morreron todos os guerreiros. Os sobreviventes foron distribuídos como praeda, botín, entre varias tribos e deste xeito a súa identidade non continuou como para apareceren en Tolomeo.
Sulpicio Alexandre
Este nome pertence a un historiador das tribos xermánicos, cuxas obras están todas perdidas agás as citas na obra de Gregorio de Tours. Nunha cita aparecen outra vez os Ampsivarii varios centos de anos despois dos feitos relatados por Tácito, a non ser que se trate dun erro na cita de Gregorio ou que Sulpicio se equivocase. Na cita, un xeneral romano de familia franca, Arbogasto (morto en 394), ataca aos francos a través do Rin e provoca certa devastación entre os Bructeri e os Chamavi. De súpeto aparece sobre un outeiro unha tropa de Chatti e Ampsivarii ao mando de Marcomer e escorrenta aos romanos. As circunstancias implican que algúns Ampsivarii atoparan refuxio onda os Chatti e puideron manter a identidade da súa tribo.
Notitia Dignitatum
Non moito despois da morte de Arbogasto, o emperador, Honorio, tivo pouco tempo para lles dedicar aos francos, pois Italia estaba sendo invadida polos godos. Honorio é o emperador que respondeu a unha embaixada británica que pedía axuda contra os invasores anglosaxóns que debían defenderse eles mesmos o mellor que puidesen. A Notitia Dignitatum, que enumera as unidades romanas e a súa heráldica, indica que os francos foron tomados como auxiliares no exército romano. Entre eles aparece unha unidade de Ampsivarii.
Shaka Samvat
miniatura|300px|Unha moeda de prata ―de 16 mm, 2.2 gramos― do rei [[Rudrasena I (200-222), da Satrapía occidental. Esta moeda leva a data en saka en escritura brahmi no reverso: 131 saka, que corresponde a 209 d. C.]]
miniatura|300px|Mohar do rei gorkhali [[Prithvi Narayan Shah, datado no 1685 saka (1763 d. C.).]]
O calendario nacional indio Shaka Samvat, é o calendario civil oficial utilizado na India. Emprégase, xunto co calendario gregoriano, na Gazette of India, en difusións de noticias da All India Radio, e en calendarios e comunicacións publicados polo goberno da India.
Ao marxe de tales propósitos formais, o calendario non é moi amplamente utilizado.
Estrutura do calendario
En anos bisestos, Chaitra ten 31 días e comeza o 21 de marzo en lugar do 30. Os meses da primeira metade do ano teñen todos 31 días, para ter en conta o movemento máis lento do sol a través da eclíptica neste tempo.
Os anos cóntanse na era Saka, a que comeza o seu ano 0 no 78.
Polígono industrial do Tambre
O polígono industrial do Tambre, situado ó norte da cidade de Santiago de Compostela, é un polígono industrial que acolle a máis de 450 empresas nunha superficie de 1.200.000 metros cadrados. Creado en 1975 e ampliado en 2004, xera uns 6500 postos de traballo directos.
Descrición
Conta con servizos de transporte público, vixilancia privada, gardería, edificio de usos múltiples, restaurantes, area de servizo e recollida de lixos. A Asociación de Empresarios do Polígono Industrial do Tambre (AEPIT) creada en 1979 encárgase da defensa dos intereses dos asociados.
Condado de Östergötland
O Condado de Östergötland, ou Östergötlands län, é un condado ou län situado no sueste de Suecia. O condado fai fronteira cos condados de Kalmar, Jönköping, Västra Götaland, Örebro, Södermanland e co Mar Báltico.
Polígono industrial do Tambre
Descrición
Anexo ó polígono atópase o cemiterio de Boisaca. Importantes empresas como FINSA ou Castrosua teñen as súas factorías moi preto do polígono, malia que non pertencen a el. Os sectores da automoción, dos servizos, da construción, da distribución ou venda e do transporte son os máis presentes neste parque empresarial. Mercagalicia, URO, Gamelsa e Donuts son algunhas das empresas do Tambre.
Condado de Östergötland
Conta cun comité administrativo ou länsstyrelse, o cal é designado polo goberno, e tamén posúe un landsting, que é unha representación municipal elixida polo electorado do condado.
A súa capital histórica é Linköping, mentres que a súa principal cidade industrial é Norrköping.
Estatuto de autonomía
[[Ficheiro:Estatuts aprovacio inicial.svg|miniatura|250px|Réxime de acceso estatutario segundo comunidade e ano de aprobación do primeiro estatuto
]] O estatuto de autonomía é a norma básica dos distintos gobernos das comunidades autónomas do Estado español, e como tal figura na Constitución española de 1978 no seu artigo 81. Nos estatutos recóllese o nome da comunidade, a súa delimitación territorial, os nomes e sedes dos seus órganos autonómicos, as competencias que asumen e as linguas oficiais do territorio.
Historia e características
Os estatutos de autonomía forman parte do ordenamento xurídico do Estado pero o seu réxime de elaboración e aprobación é diferente do resto de leis orgánicas ou ordinarias. Estas, teñen o rango de Lei orgánica e polo tanto, necesitan unha votación favorábel da maioría absoluta dos membros do Congreso dos Deputados español.
Hai dúas formas de acceder á autonomía, por medio do artigo 143 da Constitución española, accédese á autonomía "reducida" que foi ideada para as comunidades "non históricas", é dicir, todas aquelas que non aprobaran un estatuto de autonomía durante a II República.
En troques, para Cataluña, Galiza e o País Vasco, consideradas nacionalidades históricas, o artigo 151 da Constitución española prevé unha forma de acceso máis rápido á autonomía plena.
Luis José Sartorius
Luís José Sartorius Tapia, nado en Sevilla o 1 de febreiro de 1820 e finado en Madrid o 22 de febreiro de 1871, foi Conde de San Luís, xornalista e político español.
Traxectoria
Foi nomeado Presidente do Consello de Ministros en 1853, en plena crise dos gobernos moderados dende a caída de Juan Bravo Murillo. Tras perder varias votacións no Congreso dos Deputados e no Senado, o 9 de decembro decidiu disolver as Cámaras e gobernar mediante decreto, vulnerando a Constitución de 1845. Neste período iniciou a persecución dos moderados adictos a Leopoldo O'Donnell, así como aos progresistas até a Vicalvarada e con ela, o fin da Década Moderada e o paso ao Bienio Progresista
XL Recordings
A pesar de que só edita unha media de seis álbums por ano, XL Recordings traballou con artistas como The Prodigy, Radiohead, The White Stripes, Dizzee Rascal, M.I.A., Vampire Weekend, The xx, Gil Scott-Heron, Tyler, the Creator e Adele. O selo publica álbums en todo o mundo e abarca gran cantidade de xéneros.
Artistas actuais
No ano 2012 entre os artistas de XL Recordings incluíanse:
Castro de Nogueirosa
Características
Nunha elevación do terreo, está formado por un recinto con socalcos que se asenta sobre un segundo recinto rodeado por un sistema defensivo que se conserva nalgúns tramos. Presenta diferentes alteracións. Ten forma elíptica con orientación N-S. Mide de norte a sur uns 150 metros e de leste a oeste uns 100 metros.
Cis, Oza-Cesuras
San Nicolao de Cis é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 244 habitantes (130 homes e 114 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 273 habitantes.
Topónimo
Cis podería ser un antropónimo prerromano que xorde antes do século III. Porén, hai suxestións de que podería ser tamén un topónimo latino procedente de cinis, ou cinzas.
Patrimonio
Na parroquia fundouse o mosteiro de San Salvador de Cis, do que só se conserva a igrexa monacal. A actual igrexa parroquial de San Nicolao naceu como templo adxunto ao mosteiro.
Louisa May Alcott
Louisa May Alcott, nada en Germantown (Pensilvania) o 29 de novembro de 1832 e finada en Boston (Massachusetts) o 6 de marzo de 1888, foi unha novelista estadounidense.
Traxectoria
Filla de Amos Bronson Alcott e Abigail May, comezou a traballar dende moi nova como profesora. Escribiu o seu primeiro libro con só 22 anos, Flower Fables (1854), contos orixinalmente escritos por Ellen Emerson, filla de Ralph Waldo Emerson. No ano 1860 comeza a escribir para o Atlantic Monthly, e traballou durante seis semanas como enfermeira nun hospital de Georgetown (1862-1863). As súas cartas a casa, revisadas foron recollidas en Hospital Sketches (1863), onde demostra un gran poder de observación e boa dose de humor para recoller as traxedias da guerra. A súa primeira novela foi Moods (1864).
Menos coñecidas foron as novelas publicadas baixo o alcume de A. M. Barnard, esas obras como A Long Fatal Love Chase e Pauline's Passion and Punishment, son do tipo descrito en Mociñas como perigosas para as mentes pequenas, os seus protagonistas son salvaxes e apaixonados, tiveron un inmediato éxito comercial e aínda hoxe se len con pracer. Mociñas ou Meg, Jo, Beth and Amy (1868), é a súa obra máis coñecida, na que con moito humor, frescura e realismo conta en forma de historia moitos dos acontecementos que lle ocorreron a ela a ás súas irmáns. Little Men (1871) trata de xeito semellante os caracteres e vidas dos seus sobriños que vivían con elas en Ochard House en Concord, Massachusetts. Jo's Boys (1886) completa a serie. A maioría das súas obras posteriores, An Old-Fashioned Girl (1870), Aunt Jo's Scrap Bag (6 vols., 1871-1879), Rose in Bloom (1876) e outras, seguen a liña de Mociñas.
Traducións ao galego
En galego publicouse a súa novela Detrás da máscara (Behind a Mask, or A Woman's Power), traducida por Antía Veres (Editorial Hugin e Munin, 2017), despois de ser distinguida co I Premio Realia de Tradución Literaria e Mociñas, traducida por Rocío Viéitez Ferro e publicada en Edicións Laiovento.
Globen Arena
O Globen Area de Estocolmo (en sueco, Globen, "O Globo"), oficialmente coñecido como Ericsson Globe por razóns de patrocinio, é un estadio cuberto multifuncional en Estocolmo, Suecia.
Inaugurado o 19 de febreiro de 1989 tras dous anos e medio de construción, o Globen é o edificio esférico máis grande do mundo.
Nel celebráronse competicións de hóckey sobre xeo, de feito foi construído para a celebración do campionato mundial masculino deste deporte de 1989 e repetiu como sede do mundial en 1995, 2012 e 2013. Tamén se xogaron algúns partidos do Campionato Europeo de Balonmán Masculino de 2002 e do Campionato Europeo de Baloncesto Masculino de 2003. En 2015 foi sede do Campionato Europeo de Patinaxe Artística sobre Xeo de 2015.
Foi sede de numerosos concertos, por el pasaron artistas como Lady Gaga, Oasis, Britney Spears, Shakira, Jennifer Lopez, Bob Dylan, Bruce Springsteen, Luciano Pavarotti, CD9, Black Sabbath, Guns N' Roses, Rammstein, Linkin Park, Green Day, Violetta, U2, Christina Aguilera, Westlife, Metallica, Nicki Minaj, Rihanna, Beyoncé e Ariana Grande, entre outros, xa que ten capacidade para 16.000 persoas.
Ademais, en 1989 e desde 2002 até 2012 foi a sede da final do Melodifestivalen. Foi sede dos MTV Europe Music Awards 2000 e do Festival de Eurovisión 2000. Repetirá como sede do Festival de Eurovisión 2016.
Psicomaxia
miniatura|dereita|[[Alejandro Jodorowsky]] A psicomaxia é unha técnica de suposta curación espiritual, desenvolvida por Alejandro Jodorowsky, funde as súas raíces no xamanismo, a psicanálise e o efecto patético do teatro. Básease na premisa de que o inconsciente toma os actos simbólicos como se fosen feitos reais, de maneira que un acto máxico-simbólico-sagrado pode modificar o comportamento do inconsciente, e por conseguinte, se está ben aplicado, curar certos traumas psicolóxicos. Estes actos son "deseñados a medida" e prescríbense despois de que o psicomago analice as peculiaridades persoais do consultante, e incluso estude a súa árbore xenealóxica.
O acto psicomáxico
Estes actos poden resultar chocantes, ridículos, transgresores, de mal gusto, e ás veces mesmo chistosos. Pero co acto tamén se pretenden romper os círculos viciosos do comportamento, xa sexa mental, emocional, sexual o corporal. Cando se rompe ese nó gordiano que ataba ao suxeito, aparece unha nova dimensión na súa personalidade e con iso comeza o camiño da curación.
Enerxía do punto cero
En física, a enerxía do punto cero é a enerxía posible máis baixa que un sistema físico mecánico cuántico pode posuír. É a enerxía base do sistema. Preséntase en relación ó estado máis básico do oscilador harmónico cuántico, aquel no que ten oscilacións mínimas (pola imposibilidade que ten de ter oscilacións nulas debido ó principio de indeterminación).
Carpaccio
250px|miniatura|Carpaccio servido no que se poden ver o [[queixo relado|queixo en lascas.]] O carpaccio é unha preparación en finas láminas dunha carne ou peixe, crus. Dentro das carnes a máis usada é a de tenreira. Bótaselle aceite de oliva e algunhas gotas de limón, todo iso decorado con labras de queixo Grana Padano. É posible encontrar carpaccio de ñu ou bovino, avestruz, touro, angus, cabalo ou lontra.
Orixe
Se ben a orixe exacta do prato se ignora, acostúmase afirmar que data de mediados do século XX e que procede da invención de Giuseppe Cipriani no Harry's Bar de Venecia, onde sería preparado a pedido dunha cliente e amiga, a condesa Amalia Nani Mocenigo, a quen o seu médico lle prescribira comer carne crúa. Pola súa similitude cromática coas obras do pintor Vittore Carpaccio, cunhas obras que se caracterizan pola profusión do vermello e o amarelo, pois foi bautizado deste xeito.
Consideracións sanitarias
Todo aquel que tome este prato (de tenreira) debe asumir un risco de contaxio por teníase, aínda que a niveis sanitarios non ten problema ningún, xa que é asintomático. Recoméndase especial precaución coas mulleres encintas. Débese considerar a posibilidade de contaxio por toxoplasmose a través do consumo de carne crúa.
Robert Rodriguez
Robert Anthony Rodríguez, nado en San Antonio (Texas) o 20 de xuño de 1968, é un director de cine estadounidense, ademais de guionista, produtor e músico. É coñecido por realizar diversos filmes, tanto independentes como de estudio, con poucos orzamentos. Principalmente roda e produce as súas películas nos estudios Troublemaker, dos que é dono, sitos en Austin, Texas.
Prorastomus
Prorastomus sirenoides é unha especie de sirenio primitivo extinguido cuxos restos fósiles atópanse en estratos do Eoceno de Xamaica, de hai 40 millóns de anos. É a única especie do xénero Prorastomus.
Robert Rodriguez
A súa carreira en Hollywood comezou grazas á súa ópera prima, titulada O mariachi (1993).
Prorastomus
Taxonomía
O nome xenérico Prorastomus é unha combinación do grego πρῷρα (prōra), proa, e στόμα (stoma), boca, referíndose á mandíbula inferior do animal que "lembra a proa dun balandro".
Robert Rodriguez
Traxectoria
É o terceiro dos oito fillos dunha familia de pais inmigrantes mexicanos. Despois de rematar o instituto, estudou na Universidade de Texas.
Prorastomus
Taxonomía
En 1892 o naturalista Richard Lydekker reescribiu o nome do xénero como Prorastoma (en feminino), o cal estaba inxustificado, xa que stomus é masculino en latín.
Robert Rodriguez
Traxectoria
Eu 1993 estreou O mariachi, que escribiu, dirixiu, fotografou, montou e gravou o son cun orzamento de 7.000 $. Columbia Pictures comproulle os dereitos e asinou un contrato de dirección de dous anos con Rodríguez. O mariachi, estreado en lingua castelá, gañou o Premio do Público á Mellor Película Dramática do Festival de Cine de Sundance, como tamén outros galardóns nos festivais de Berlín, Múnic, Edimburgo, Deauville e Yubari.
Prorastomus
Taxonomía
Prorastomus é un dos dus xéneros da familia Prorastomidae, sendo o outro Pezosiren, cada un cunha especie. As dúas especies son os sirenios máis antigos coñecidos e datan ambas do Eoceno.
Robert Rodriguez
Traxectoria
Despois escribiu, produciu, dirixiu e montou Desperado (1995), unha secuela de O mariachi, para Columbia Pictures. Esta película deu a coñecer a Salma Hayek ao público norteamericano, así como a Antonio Banderas nun papel protagonista. Rodríguez tamén escribiu, dirixiu e montou The Misbehavers (1995), que tamén protagonizou Antonio Banderas e que constitúe unha das catro partes de Four Rooms, de Miramax Films. Máis tarde, formou equipo con Quentin Tarantino en Aberto ata o amencer, de Dimension Films. Rodríguez dirixiu un elenco de actores que incluía a Tarantino, que se encargou de escribir o guión. O seguinte proxecto como realizador de Rodríguez foi The Faculty (1998), de Dimension Films, protagonizada por Josh Hartnett, Elijah Wood e Jordana Brewster.
Prorastomus
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez polo paleontólogo Sir Richard Owen en 1855, e como o espécime que utilizou se encontrou en Xamaica no Grupo da Calcaria Amarela, isto parecía indicar que a orixe dos Sirenia era o Novo Mundo e non o Vello como se pensaba anteriormente. Porén, os coñecementos modernos sobre os Afrotheria como clado que se diversificou orixinalmente en África botan abaixo esa idea. O espécime holotipo, BMNH 44897, comprende un cranio, unha mandíbula e unha vértebra atlas do pescozo. Cando Owen conseguiu o cranio, este estaba roto en dous cachos entre os ollos e a caixa cranial. Atopouse outro espécime en 1989 na mesma formación, o USNM 437769, que comprendía un óso frontal, un cairo, fragmentos de vértebras e costelas.
Robert Rodriguez
Traxectoria
En 2001, Robert Rodríguez creou Spy Kids, un éxito que foi espremido con Spy Kids 2 e Spy Kids 3-D: Game Over', que se estreou en Estados Unidos o 25 de xullo de 2003.
Prorastomus
Descrición
Aínda que os modernos sirenios son completamente acuáticos, o Prorastomus, de 1,5 m de longo, era probablemente terrestre a xulgar pola estrutura do seu cranio. Tendo en conta a forma de coroa dos seus molares e a forma do seu fociño, probablemente se alimentaba de plantas brandas. O fociño é longo, estreito e, no extremo, bulboso. Os ósos nasais son máis grandes que noutros sirenios. A crista nasal está ben desenvolvida, o que indica que tiña un bo olfacto. Os ósos frontais son menores do que é habitual nos sirenios, aínda que, como noutros sirenios, ten unha pronunciada crista ciliar. Como o outro xénero da familia, Pezosiren, ten unha crista saxital, é posible que o espécime de Prorastomus descrito tivese tamén unha antes de que fose desgastada pola erosión.
Robert Rodriguez
Traxectoria
Logo no 2003 estreou a terceira entrega da triloxía O mariachi, O mexicano.
Vida persoal
Estivo casado con Elizabeth Avellán desde 1990 até 2007, divorciándose dela pouco tempo despois de rodar o seu filme Planet Terror, cando iniciou unha relación sentimental coa actriz Rose McGowan, coa cal estivo prometido pero que se deixaron trala rodaxe de Machete
É curmán do actor Danny Trejo, co que colaborou en varias películas como, por exemplo, From Dusk Till Dawn (1996), Spy Kids (2001), ou Machete (2010).
Filmografía
miniatura|Rodríguez canda [[Quentin Tarantino.]]
Shirō Sagisu
Shirō Sagisu (鷺巣 詩郎), nado o 29 de agosto de 1957, é un produtor e compositor xaponés de música. Sagisu traballou como compositor de numerosos filmes e animes e é coñecido pola súa colaboración co estudio Gainax, especialmente pola banda sonora da serie de Hideaki Anno Neon Genesis Evangelion. Gañou o Tokyo Anime Award á mellor música en 2010 por Evangelion: 2.0 You Can (Not) Advance.
Bandoxa, Oza-Cesuras
San Martiño de Bandoxa é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o INE en 2018 tiña 152 habitantes (83 homes e 69 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 206 habitantes.
Bóla de fogo
Bóla de fogo (en Ball of Fire) é un filme estadounidense de 1941 dirixido por Howard Hawks e protagonizado por Gary Cooper e Barbara Stanwyck. Este filme de Samuel Goldwyn Productions (orixinalmente distribuído por RKO) conta a historia dun grupo de profesores que están a traballar nunha enciclopedia e a súa experiencia cunha artista dun club nocturno que lles proporciona o seu coñecemento único.
Estreouse en galego o 8 de decembro de 2001 a través da TVG.
Sinopse
Grazas á doazón dun cuarto de millón de dólares, un grupo de profesores estrafalarios, todos solteiros agás un que é viúvo, traballan na elaboración dunha enciclopedia do saber humano. Cando o traballo se atopa nunha fase bastante avanzada, reciben a visita sorpresa da bailarina de cabaré "Sugarpuss" O'Shea (Barbara Stanwyck), requirida polo profesor Bertram Potts (Gary Cooper), que está a facer un estudo da xerga da rúa. Ela acepta formar parte do estudo mais en realidade está a esconderse da policía, que a busca para testificar en contra do seu futuro marido: o mafioso Joe Lilac (Dana Andrews). Todo iso failes reformularse o seu traballo ao darse de conta de que viven de costas ao mundo real.
Foveola gástrica
miniatura|dereita|150px|Foveola ou fosiña gástrica (na parte superior) na que desembocan dúas glándulas gástricas. As foveolas gástricas ou fosiñas gástricas (na terminoloxía anatómica en latín foveolae gastricae) son unhas depresións ou invaxinacións con forma de funil ou pozo que se encontran por todo o epitelio superficial da mucosa gástrica. Estímase que existen uns 3,5 millóns destas fosiñas en toda a mucosa gástrica. Na súa zona profunda as foveolas gástricas continúanse con varias glándulas tubulares chamadas glándulas gástricas ou fúndicas, que se estenden máis profundamente. Normalmente desembocan 3 ou 4 destas glándulas en cada foveola. As foveolas da zona do cardias son máis superficiais e as da zona do píloro son as máis profundas. Nas foveolas gástricas vértese o zume gástrico procedente das glándulas gástricas de máis abaixo, o cal pasa á luz do estómago.
O interior das foveolas, igual que o resto da mucosa gástrica que tapiza a superficie que dá á luz do estómago, está revestida por un epitelio cilíndrico alto produtor de moco protector, formado polas células mucosas superficiais. Na zona profunda das foveolas están presentes tamén estas células, pero máis abaixo, onde empezan as glándulas gástricas (na zona do istmo e, sobre todo, no colo das glándulas gástricas), aparecen as células mucosas do colo, que tamén producen moco, se dividen por mitose e hai formas transicionais coas células mucosas superficiais da parte superior.
Ebro
O nome Ebro pode referirse a:
Exarcado apostólico católico bielorruso de Belarús
O exarcado apostólico de Belarús foi un exarcado apostólico da Igrexa Católica Belarusa estabelecido en 1940, baixo xurisdición do arcebispo de Lviv dos ucraínos.
Historia
En 1907 o Metropolita de Lviv Andrei Sheptytskyi obtivera do papa Pío X permiso para organizar a estrutura e a xerarquía da Igrexa Grecocatólica nos territorios de Rusia. Este privilexio lle sería confirmado polos seus sucesores Bieito XV e Pío XI.
En base a este privilexio, en setembro de 1939, logo da invasión de Belarús Occidental (entón parte de Polonia) pola Unión Soviética, e pola extensión da influencia ortodoxa nas áreas baixo dominio soviético, o sínodo grecocatólico ucraíno decidiu nomear 3 exarcas encargados de crear a estrutura eclesial na URSS, que se sumarían a Klymentii Sheptytskyi: Yosyf Slipyi (Ucraína), Anton Niemancevič (Belarús) e Mykolai Charnetskyi (Volinia, Polesia e Podlasia). Inicialmente, de xeito temporal, o exarcado de Belarús foi confiado a Charnetskyi, até que Niemancevič foi nomeado exarca o 17 de setembro de 1940.
O exarcado apostólico, porén, deixou na práctica de existir cando o seu exarca Anton Niemancevič foi arrestado pola Gestapo o 4 de xullo de 1942. Aínda que de curta duración, a importancia desta xurisdición reside en que foi a primeira vez, dende a abolición forzosa da Unión de Brest en 1839, na que os fieis grecocatólicos bielorrusos recibiron unha circunscrición eclesiástica propia, independente da dos bispos latinos.
Delta 3000
Delta 3000 foi o nome dunha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos en servizo nas décadas de 1970 e 1980. A serie 3000 componse dos Delta 3910, Delta 3910 PAM-D, Delta 3913, Delta 3914, Delta 3920, Delta 3920 PAM-D e Delta 3924, segundo o sistema de numeración seguido pola familia de foguetes Delta.
Características
Tódolos Delta da serie 3000 usaban nove foguetes aceleradores de propelente sólido Castor 4, máis potentes que os aceleradores das versións anteriores de foguetes Delta. Os Delta 3910, 3910 PAM-D, 3913 e 3914 usaban unha segunda etapa cun motor TR-201, mentres que nos Delta 3920, 3920 PAM-D, 3924 e 3925 o motor da segunda etapa era un AJ10-118. Os Delta 3910 e 3920 PAM-D non usaban terceira etapa, mentres que os Delta 3910 PAM-D e 3920 PAM-D usaron unha terceira etapa PAM-D propulsada por un motor Star 48B. A terceiras etapas do Delta 3913 era propulsada por un motor Star 37D, e as dos Delta 3914 e 3924, por un Star 37E. En total, a serie Delta 3000 fixo 38 lanzamentos.
Super Audio CD
dereita|200px|Esquema de funcionamento do láser do SACD Super Audio CD (SACD) é un tipo de soporte de son óptico desenvolvido co obxectivo de dispoñer dunha maior fidelidade na gravación e reprodución do son dixital, superando ao tradicional CD, introducido no mercado en 1999, desenvolvido pola Sony e a Philips, as mesmas compañías que crearon o CD. Compite co DVD-Son, mais os dous formatos nunca se popularizaron no mercado sendo restritos a entusiastas da música (audiófilos).
Os SACDs poden conter son estéreo, multicanle (normalmente 5.1) ou ambos. De feito, a multicanle non ten por que estar no formato 5.1. O antigo sistema cadrafónico 4.0 tamén é posíbel, como se pode ver no SACD de 2001, Tubular Bells de Mike Oldfield. Estes discos normalmente teñen o seu propio logo, "Multi-Ch".
É un híbrido CD-DVD, é dicir, é un formato de disco compacto que utiliza o mesmo tamaño de sectores, sistema de corrección de erros, modulación e sistema de arquivos (UDF e ISO 9660) que un DVD.
Aínda que utiliza a tecnoloxía DVD, o SACD non pode ser reproducido en calquera lector DVD (en ningún dos tipos universal, vídeo, son), posto que non utiliza o mesmo tipo de codificación de son do disco DVD. Tamén, aínda que está concibido só para son, permite reservar unha zona dentro do disco para outros datos e permite incluír vídeo, texto, gráficos etc.
O SACD utiliza un sistema de codificación de son dixital chamado Direct Stream Digital (DSD), unha modulación sigma-delta a 1 bit, feito por Sony, cunha frecuencia de mostraxe de 2.822.400 Hz (2,82 MHz), o que significa que toma 2,8 millóns de mostras dun único bit (Modulación PDM) por segundo. Esta é 64 veces maior que a taxa de mostraxe do CD, que é de 44.100 Hz (44,1 kHz) e 14,7 veces maior que a da dun DVD-Son, que vai até 192.000 Hz (192 kHz).
Nuclear Blast Records
Nuclear Blast Records é un selo discográfico e un distribuídor de discos por correo independendente con subsidiarias en Alemaña, os Estados Unidos e o Brasil. O selo fundouno en 1987 Markus Staiger en Alemaña. Orixinalmente editaba discos de hardcore punk, pero pasou a publicar traballos de bandas de death metal melódico, grindcore, power metal e black metal, ademais de álbums tributo. Nuclear Blast é amplamente respectada por ser a principal etiqueta da escena death metal, xunto coa súa compañeira Century Media. As súas oficinas principais atópanse en Donzdorf, Göppingen. Nuclear Blast America e Century Media traballan xuntas nunha asociación extratéxica entre as dúas discográficas independentes de metal, e son distribuídas a través de Caroline/EMI.
Super Audio CD
Proporciona un rango dinámico extenso —de 120 dB— (só na banda de audiofrecuencias) que supera os 98,01 dB do CD.
Nuclear Blast Records
Historia
Nuclear Blast formouse en 1987 despois de que Markus Staiger viaxase a través dos Estados Unidos durante catro semanas e vise un concerto da súa banda favorita, BL'AST!. O selo chamouse orixinalmente "Blast", pero ao pouco tempo cambiouse para Nuclear Blast. A primeira edición da etiqueta foi un vinilo recompilatorio titulado Senseless Death (NB 001), que contaba con bandas estadounidenses de hardcore punk como Attitude, Sacred Denial e Impulse Manslaughter. O primeiro lanzamento de 1.000 copias esgotouse antes dun ano.
Nuclear Blast comezou a asinar contratos con grupos de grindcore despois de que Staiger descubrise á banda de Las Vegas Righteous Pigs. A esta seguíronlle edicións de Atrocity, Deathstars, Master e Opprobrium. A popularización do grindcore está considerado un fito na historia do selo, que conseguiu chamar a atención en todo o mundo.
Super Audio CD
O SACD pode utilizar discos dunha, dúas ou tres capas, distinguíndose o SACD simple, dual e híbrido:
Nuclear Blast Records
Historia
A comezos dos 90 o black metal fíxose máis popular en Europa, e Nuclear Blast asinou con moitas banda. Gran parte deles aínda están co selo na actualidade, como Dimmu Borgir e Dissection. A popularidade do black metal foi medrando, e cara 1996 moitos dos grupos de Nuclear Blast foron entrando nas listas europeas. Cara finais de 1997, Nuclear Blast tiña 20 empregados e enviaba por correo un catálogo trimestral de 100 páxinas a 50 países.
Dos arquivos do trasno
Dos arquivos do trasno: Contos do monte e do mar é un libro de contos do escritor Rafael Dieste, publicado en 1926.