Literatura_occitana
Século XX
Jòrgi Reboul é autor dunha obra poética dunha afervoada fe na humanidade, na vida e na lingua, de obreiro da linguaxe no espazo como se reflicte en Terraire nòu (1937). Renat Nelli, estudoso do catarismo, recupera a tradición mítica e sensual do trobadorismo combinándoa co surrealismo, Entre l'espèr e l'absencia (1942), Arma de Vertat (1952), Oda a Montsegur (1977) son algúns dos  seus poemarios máis celebrados. Max Roqueta, poeta, dramaturgo e prosista, é un escritor de transición, nel finaliza o discurso tradicional felibre e comeza o realismo social do novo occitanismo literario, colaborou na maioría das revistas literarias occitanas desde 1927, entre os seus libros salientan os sete volumes aparecidos desde 1961 de Verd Paradís que recollen gran parte da súa obra narrativa, e os seus poemarios Sòmis dau matin (1937), Sòmis de la nuòch (1942) e La Pietat dau matin (1963). Bernat Manciet, autor gascón das Landas cualificado de estraño, antifelibrista e antimediterráneo, segundo Robert Lafont a súa obra está no centro da produción occitana un pouco como un negativo necesario e violento , entre a súa produción poética, marcada pola desorde e o desartellamento sistemático das simetrías e a súa escuridade, destacan os poemarios Accidents (1955) e Gésta (1972) e o poema longo L'enterrament a Sabres (1989), as novelas Lo gojat de novémer (1964), Pluja (1976) e Lo camin de tèrra (1976). Marcela Delpastre, labrega, poeta e prosista limusina, comezou escribindo en francés pero o contacto co poeta Jean Mouzat foi determinante para comezar a escribir en limusín, é autora de poemarios La lenga que tant me platz (1964), Saumes pagans (1974), libros de prosa poética  Paraulas per 'questa terra (1997), e escolmas de contos populares  Los contes dau Pueg Gerjant (1970), Proverbis lemosins (1974). O poeta provenzal Sergi Bec emprega tanto a grafía mistraliana como a clásica nos seus poemarios Cants de l'èstre fòu (1957), Memòria de la carn (1960), Siéu un païs (1980), Cant dei nòstres pòbles encabestrats (1981), La nuech fendasclada (1994),  Suito pèr uno eternita (2002), Saume dins lou vènt (2006). Ives Roqueta, a súa é unha poesía politicamente comprometida e controvertida debe moito ao espírito do 68, L'escriveire public (1958), Messa pels pòrcs (1970), Los negres siám pas sols (1972), L'Escritura, publica o pas (poémas 1972-87) (1988), na narrativa introduce á clase obreira na literatura occitana La Paciéncia (1968), Made in France (1970), Lengadòc roge : los enfants de la bona (1984), Marion dels arbres (1996). Robèrt Lafont é a figura central do novo occitanismo cultural, a súa novela Vida de Joan Larsinhac (1951) supuxo a renovación da prosa narrativa occitana moderna outras obras súas de narrativa son L'Icòna dins l'Iscla (1971), Tua culpa (1974), La festa (1983), L'enclaus (1992) ou Lei miraus infidèus (2002), tamén é autor de poemarios, Dire (1945-1953), Aire Liure (1974), Lausa per un solèu mòrt e reviudat (1984) e obras teatrais Ramón VII (1967), La croissade (1983). Joan Bodon é un dos narradores máis destacadas da literatura occitana, é autor de contos Contes del meu ostal (1951) e novelas La grava sul camín (1956), Lo libre de Catòia (1964), Lo libre dels grands jorns (1964). Leon Còrdas, autor das pezas teatrais La font de Bonas Gràcias (1954), Menèrba 2010 (1983), das novelas Los Macarèls, (1973) e La batalha del teules (1979).