cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maria Antònia Oliver i Cabrer
Traxectoria
Por iso non foi de estrañar que, con tan só 23 anos, irrompese na narrativa catalá do momento, cunha obra que o escritor Llorenç Villalonga (1898-1980), na presentación pública que faría en abril de 1971, non deixaba de ser estraño. cualificar como unha pequena obra mestra. Tratábase da novela Cròniques d'un mig estiu, publicada en Barcelona en 1970, cidade á que se trasladaría a vivir neses mesmos anos, xa que, entre tanto, na súa Mallorca natal, Oliver coñeceu ao escritor Jaume Fuster (1945-1998 ), con quen casaría e con quen, ata a súa prematura morte, compartiu vida e literatura.
Elópidos
Morfoloxía
Teñen o corpo fusiforme, oval e lixeiramente comprimido; grandes ollos parcialmente recubertos con pálpebras adiposas; boca terminal, cunha mandíbula superior que se estende até o bordo posterior dos ollos e unha mandíbula inferior prominente, cunha placa ósea ventral entre as súas dúas branquias; gran pseudobranquia; o estado larva é translúcido.
Maria Antònia Oliver i Cabrer
Traxectoria
Unha vez en Barcelona, Oliver participou nos movementos literarios máis vangardistas e, cos escritores da época e da mesma idade (ou menos), formarían a xeración literaria dos setenta, nome que ten a súa orixe. no mesmo libro título de Guillem-Jordi Graells (1950) e Oriol Pi de Cabanyes (1950), cuxo contido é unha recompilación de entrevistas a un grupo de escritores cunha vontade renovadora e disruptiva.
Elópidos
Morfoloxía
Normalmente teñen entre 20 e 25 raios na aleta dorsal, cunhas aletas pélvicas que se inertan por baixo ou por detrás da orixe da aleta dorsal; tanto a aleta dorsal como a anal teñen a súa base cunha vaíña escamosa; as aletas pectorales e pélvicas teñen ósos auxiliares de proxección.
Maria Antònia Oliver i Cabrer
Traxectoria
Aínda que nunca deixaría de estar en contacto coa súa Mallorca natal, sería en Barcelona onde Oliver publicaría a maior parte da súa obra, e onde desenvolvería boa parte das súas colaboracións literarias. Ela mesma di que “para min escribir é vivir, vivir é escribir”, e será polo tanto escribindo nos máis diversos xéneros e ámbitos como Maria-Antonia Oliver tentará fundir as necesidades de subsistencia con esas tarefas. que máis se adaptan á súa vocación: durante anos colaborará na prensa escrita, será a responsable da área de Produción Literaria do Congreso de Cultura Catalana (celebrado en Barcelona en 1977), dedicarase á tradución literaria (lembremos, neste sentido, a súa versión de Moby Dick, que en 1985 gañou o Premio de Tradución ao Catalán da Generalitat de Catalunya), fará guións para televisión, e tamén traballará para o Circuíto Catalán de TVE, nos programas " Signes ", e " Zinc céntims de culture ", presentando os autores cataláns máis importantes do momento, entre eles Josep M. Llompart, Francesc de B. Moll, Mercè Rodoreda, Llorenç Vilallonga, Maria Aurèlia Capmany, Joan Perucho, Joan Fuster, etc. miniatura| María Antonia Oliver en 2016 Ademais da súa obra narrativa, que conforma o groso da súa produción, Maria Antònia Oliver cultivou o teatro, con obras como Negroni de ginebra, e a adaptación teatral da obra de Salvador Galmés, La dida. No eido audiovisual traballou en guións cinematográficos, para televisión e radio, dos que destacan, entre outros: "Vegetal", "Muller qui cerca espill", "Que patines, Laura?" . Tamén formou parte do colectivo Ofélia Dracs.
Elópidos
Especies
Existen seis especies agrupadas neste xénero e familia:
Maria Antònia Oliver i Cabrer
Traxectoria
A narrativa de Maria Antònia Oliver ten un amplo abano de recursos: nalgunhas das súas obras o nó central está formado polas relacións de varias xeracións ou por sagas familiares (Cròniques de la molt anomenada ciutat de Montcarrà, Amor de cans .. .); e noutros, o autor remitiranos a mundos oníricos e mitolóxicos (sería o caso dalgunhas narracións Tríptics ou a novela Crineres de foc, aínda que nestas últimas tamén vemos reflectida esta necesidade de explicar o mundo polos antepasados).
Tamén atopamos a súa incursión no xénero detectivesco, seguindo a tradición dos autores de novelas policiais, coa creación dun personaxe que, a diferenza da maioría de detectives que nos legou a literatura, será unha detective. E polo menos no que a literatura catalá se refire, será a primeira autora que incorpore ao xénero este personaxe feminino: Lònia Guiu. Foi a heroína das novelas Estudi en lila, Antipodes e El sol que fa l'anec, obras que foron traducidas a varios idiomas.
Despois de publicar Joana E. (Premi Prudenci Bertrana 1991), a Institución das Letras Catalanas, da Generalitat de Catalunya, propúxolle ser "Escritora do mes", o que lle deu a oportunidade de percorrer, durante trinta días, os Países Cataláns, e de contactar directamente con parte da súa audiencia. En 1995 publica Amor de cans ( Premi Llorenç Vilallonga de Ciutat de Palma ) e comeza unha nova novela, que non estará rematada ata máis tarde.
En xullo de 1997 tivo que facerse un transplante de corazón. Esta operación supuxo para ela un longo período de silencio, silencio que se prolongou porque, o 31 de xaneiro de 1998, falece o seu compañeiro Jaume Fuster, o que a deixa sen poder volver a escribir. As palabras non eran as súas amigas, como dixo ela mesma nunha entrevista con motivo da aparición de Tallats de lluna, en outubro de 2000, título da novela que comezara había cinco anos. Ao final desta novela hai unha longa nota de agradecemento aos amigos que a axudaron a vivir e escribir de novo. En 1999 converteuse nun dos vinte personaxes do libro "Jo no sóc espanyol", de Víctor Alexandre.
Colaborou en publicacións como El Correo Catalán , Serra d'Or , Canigó, Cairell, Amb Potes Rosses , Diari de Barcelona ou l'Avui. En colaboración co fotógrafo Toni Catany, publicou o libro de reportaxe Les illes (1975). Como tradutora de inglés, francés e italiano, traduciu ao catalán obras de Virginia Woolf, Robert Louis Stevenson, Mark Twain e Herman Melville (a súa versión de Moby Dick gañou o Premio de Literatura Catalá da Generalitat en 1985), entre outros, e tamén traduciu obras ao castelán. As súas obras, pola súa banda, foron traducidas ao alemán, inglés, español, francés, italiano, holandés e portugués.
Faleceu o 10 de febreiro de 2022, aos 75 anos.
Libros de reportaxes
miniatura| Vista da Cruz de Sant Jordi concedida á autora en 2007 pola súa traxectoria como escritora
San Paio, Xiá, Friol
San Paio é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Alberto Mediavilla Martínez
Alberto Mediavilla Martínez, nado nas Figueiras (Castropol) en 1922, foi un veterinario e político asturiano.
Traxectoria
Veterinario e director do Instituto Laboral de Ribadeo. Militante de Falange Española Tradicionalista y de las JONS dende 1941. Presidente da Hermandad de Labradores y Ganaderos de Ribadeo e delegado local de organizacións do Movimiento. No franquismo foi nomeado alcalde de Ribadeo en febreiro de 1964. Dimitiu do cargo en xullo de 1966.
Gumersindo Agra Frade
Gumersindo Agra Frade, nado en Arzúa, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre de Maroxo. Logo do triunfa do Fronte Popular en febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Arzúa. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi represaliado. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942.
Alberto Mediavilla Martínez
Traxectoria
En 1962, foi nomeado director do Centro de Ensinanza Media e Profesional de Ribadeo e posteriormente, pasou a ser catedrático do Instituto Carlos María Rodríguez de Valcárcel de Madrid e catedrático de Bioloxía da Universidade de Oviedo.
Recoñecementos
Creouse o premio Fin de Carreira da Diplomatura en Maxisterio en Educación Especial Alberto Mediavilla Martínez.
Sistelo
O topónimo Sistelo pode referirse a:
Suouteiro, Xiá, Friol
Suouteiro é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Ángel Vernet
Ángel Fernández González, máis coñecido como Angelito Vernet, nado en San Pedro da Ramallosa, Nigrán, o 6 de abril de 1910 e finado o 2 de novembro de 1981 en Sabarís, Baiona, foi un canteiro e escultor galego.
David Harper
David C. Harper, nado en Gary, Indiana, o 24 de xullo de 1955, é un xornalista e editor numismático estadounidense.
Ángel Vernet
Traxectoria
miniatura|Escultura conmemorativa da chegada da carabela [[Pinta (carabela)|Pinta.]] Foi un dos catro fillos de Manuel Fernández Carneiro, canteiro portugués, e de Esperanza González Alonso.
David Harper
Traxectoria
David Harper iniciouse no mundo do coleccionismo numismático en 1963, á idade de oito anos, cunha modesta colección de moedas dun centavo de dólar, e en 1969 subscribiuse á revista Numismatic News, sen saber que anos despois marcaría o seu futuro profesional.
Ángel Vernet
Traxectoria
Coñecérono máis polo primeiro apelido da súa muller, a baionesa Carmen Vernet Fernández, que polo seu propio.
Canteiro dende novo, tamén andou embarcado, tocaba o clarinete e foi directivo do Erizana Club de Fútbol.
David Harper
Traxectoria
Harper cursou os seus estudos superiores de Xornalismo e de Economía, na Universidade de Wisconsin en Oshkosh, onde se graduou en 1977.
Guillén de Castro
Guillén de Castro y Bellvís, nado en Valencia o 4 de novembro de 1569 e finado en Madrid o 28 de xullo de 1631, en valenciano escrito Guillem de Castro, foi un dramaturgo considerado o máis importante da escola valenciana de finais do século XVI e un dos máis destacados da nova comedia lopesca, desenvolvida a partir da irrupción no teatro de Lope de Vega.
David Harper
Traxectoria
O 17 de abril de 1978 ingresou na editora numismática Krause Publications, e durante as súas catrio décadas de vinculación con esa compañía foi editor de varias revistas numismáticas, como Coins Magazine, World Coin News, Bank Note Reporter e Numismatic News.
Guillén de Castro
Contando as súas comedias publicadas —un total de 26— e as que se lle poden atribuír, consérvanse ao redor de 35 obras dramáticas deste autor. A súa fama débese principalmente á súa obra Las mocedades del Cid (escrita entre 1605 e 1615), baseada no ciclo de romances cidianos, que foi imitada por Pierre Corneille en Le Cid (1636).
Ángel Vernet
Traxectoria
Atropelouno un autobús na recta de Sabarís, cando ía acompañado dun dos seus netos, o neno Ángel Alfonso Giráldez Fernández, de dous anos de idade, falecendo ámbolos dous. Ao coñecer o sucedido, Carmen, a súa muller, sufriu un infarto e finou tamén.
David Harper
Traxectoria
Entre outros cargos en entidades de carácter asociativo, Harper foi membro da xunta directiva do Numismatic Literary Guild (NLG) entre 1989 e 1991.
Haxhi Shehreti
Haxhi Shehreti tamén escrito Hadji Sehreti  nado no século XVIII e finado no XIX, foi un albanés musulmán, baladista persoal de Alí Paxá, señor otomán de Ioannina, no Epiro. Compuxo a obra Alipashia ou Alipashias (en Αληπασιάδα or Αληπασιάς), un poema épico escrito a principios do século XIX. A obra está inspirada e recibe o nome de Ali PaXa, que describe, en estilo heroico, a súa vida e as súas campañas militares. Compuxo esta obra en lingua grega, considerándoa a máis prestixiosa na que eloxiar o seu mestre. William Leake di que Shehreti non tiña educación grega e só coñecía o grego coloquial de Albania e as súas fronteiras. A lingua do poema, polo tanto (segundo Leake) representa o dialecto vulgar local da lingua grega.
Antecedentes e valor histórico
Aínda que Ali Paxá era albanés, utilizaba o grego nos seus tratos cortesáns, xa que esta era a lingua dominante nas rexións que controlaba. Ademais, o uso da lingua grega en varias obras de autores albaneses era moi común.
Historicamente, a Alipasíad contén a característica infrecuente de ser escrita desde o punto de vista musulmán. Ademais de describir as aventuras de Ali, o poema describe Ioannina, que foi un centro da cultura e renacemento grego naquela época así como as actividades dos mercenarios locais (Armatoles) e revolucionarios (Klephts) cos que Ali tivo que lidar.
Texto e data
A Alipasíade consta de 15.000 liñas e foi escrita por entregas nos primeiros anos do século XIX, cando Alí Paxá estaba no seu apoxeo como gobernante poderoso e semiindependente de gran parte da Grecia otomá. O poema está escrito nunha lingua grega demótica moderna e contén algunhas interferencias dialécticas e expresións estranxeiras. Unha copia do poema foi atopada polo anticuario e topógrafo británico William Martin Leake en 1817. En 1835 publicou 4.500 liñas da Alipashiad. O poema enteiro foi publicado polo historiador grego Constantine Sathas no seu volume Historical Disquisitions en 1870.
A lenda de Bill Doolin
A lenda de Bill Doolin (en Cattle Annie and Little Britches) é un filme estadounidense de 1981 dirixido por Lamont Johnson. Está protagonizado por Burt Lancaster, John Savage, Rod Steiger, Diane Lane e Amanda Plummer, e baséase na vida de dúas adolescentes de finais do século XIX no territorio de Oklahoma. O guión é obra de David Eyre e Robert Ward a partir do libro de Ward.
A Torre da Luz, Xiá, Friol
A Torre da Luz é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Gerallt Lloyd Owen
Gerallt Lloyd Owen, nado o 6 de novembro de 1944 e finado o 15 de xullo de 2014 foi un poeta en lingua galesa. Considérase un dos poetas de versos máis estritos (strict-metre) de Gales.
Obras
Owen comezou como "poeta político" na década de 1960, empregando moitas veces formas ou imaxes medievais para promover o nacionalismo galés. Os seus traballos políticos ás veces satirizaban dos fallos do pobo galés, ou da historia galesa, en lugar de simplemente louvalos.
A Cadeira Bárdica de 1982 no Eisteddfod Nacional foi concedido a Owen polo seu awdl Cilmeri, que Hywel Teifi Edwards chamou a única awdl do século XX, que coincide coa obra mestra de 1902 de T. Gwynn Jones, Ymadawiad Arthur ("O pasamento de Arthur"). Cilmeri de Owen reimaxina a morte do príncipe Llywelyn ap Gruffudd da Casa Real de Gwynedd na batalla preto da aldea do mesmo nome o 11 de decembro de 1282, mentres lideraba un levantamento contra a ocupación de Gales polo rei Eduardo I de Inglaterra. O poema de Owen representa ao príncipe como un heroe tráxico e inviste a súa caída cunha angustia inigualable desde que Gruffudd ab ano Ynad Coch escribiu o seu famoso lamento polo príncipe inmediatamente despois da súa morte. Owen tamén, segundo Edwards, encapsula na morte do príncipe a continua "batalla pola supervivencia nacional" do pobo galés.
Unha das súas obras posteriores, Afon, trata sobre a infancia. Parte dela é citada nun documento sobre a educación infantil en Gales.
Pasamento
Owen morreu o 15 de xullo de 2014 no hospital aos 69 anos.
Río Snake, río Columbia
miniatura|dereita|O río Snake á saída do canón Snake en Alpine ([[Wyoming).]] O río Snake, en (Snake River, que litrealmente significa "río Serpente") é un longo río do noroeste dos Estados Unidos, o principal afluente do río Columbia.
Ten unha lonxitude de aproximadamente 1670 km, que o sitúan entre os 15 ríos máis longos dos Estados Unidos e os 100 máis longos do mundo.
Drena gran parte da vertente occidental das Montañas Rochosas, nunha conca de 280 000 km², e ten un caudal medio de 287,3 m³/s.
Historicamente, o río Snake foi moi importante na expansión cara ao oeste dos Estados Unidos, xa que polo seu val discorría a principal das rutas, a ruta de Oregón (e, no seu primeiro tramo, tamén a ruta de California).
O río discorre polos estados de Wyoming, Idaho, Oregón e Washington.
O curso baixo do río é navegábel até Lewiston (Idaho).
O Vilar, Xiá, Friol
O Vilar é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Certosa di Padula
A Cartuxa de Padula, en italiano Certosa di Padula (ou Certosa di San Lorenzo di Padula), é un gran mosteiro cartuxo, ou cartuxa, situada na localidade de Padula, no Parque Nacional do Cilento, no Sur de Italia. É Patrimonio da Humanidade.
Historia
A Cartuxa de Padula fundouna Tommaso di San Severino o 27 de abril de 1306 no sitio dun mosteiro anterior. Está adicado a San Lourenzo, e a súa estrutura arquitectónica supostamente recorda a unha grella sobre a que queimaron vivo ao santo.
O mosteiro ten o claustro máis grande do mundo, cunha extensión de 12.000 m² está rodeado por 84 columnas. Unha famosa escaleira de caracol de mármore branco dentro dun anexo conduce á gran biblioteca.
O Toxo, Xiá, Friol
O Toxo é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Certosa di Padula
Historia
Segundo a estrita distinción cartuxa entre contemplación e traballo, hai dous lugares distintos para estas prácticas: por unha banda os pacíficos claustros, a biblioteca co seu fino pavimento de baldosas cerámicas de Vietri, as capelas decoradas con finas obras de mármore incrustadas. Os frontais dos altares da maioría das capelas están incrustados, non con mármore, senón con algunhas das máis espectaculares obras de escaiola do século XVIII. Esta é a maior concentración deste tipo de traballo nun só lugar. Un dos centros de produción estaba en Nápoles outro nas hortas do claustro e por outro a gran cociña, as adegas coas súas enormes cubas de viño, os lavadoiros e os enormes patios exteriores, onde había xente traballando nas cuadras, nos fornos, nas tendas e no muíño de aceite. Os estaleiros foron empregados para actividades produtivas e para o comercio entre a cartuxa e o mundo exterior.
O mosteiro tamén alberga o museo arqueolóxico da Lucania Occidental, que conserva unha colección de todos os achados desenterrados nas escavacións na necrópole de Sala Consilina e Padula. Este museo representa un período de tempo que vai dende a protohistoria ata a Período helenístico.
O edificio tamén xogou un papel na historia militar de Italia. Serviu como cuartel xeral francés durante as Guerras napoleónicas, logo como base do exército do sur de Garibaldi durante o Risorgimento, finalmente, como campo de internamento para prisioneiros durante a Primeira e a Segunda Guerra Mundial. Foi aquí onde se estableceu a Lexión Checoslovaca en Italia en 1917.
Eduardo Rosón Pérez
Eduardo Rosón Pérez, nado en Becerreá cara a 1921, foi un farmacéutico e político galego.
Vida persoal
Casou en Samos con Inés Bermúdez Velón en 1963.
Río Vermello do Norte
miniatura|250px|O río en [[Fargo, Dakota do Norte|Fargo (Dakota do Norte).]] O río Vermello ou río Vermello do Norte (en inglés Red River ou Red River of the North) é un río de América do Norte, do centro-norte dos Estados Unidos e do centro do Canadá.
Nace na confluencia dos ríos Bois de Sioux e Otter Tail entre os estados de Minnesota e Dakota do Norte, e discorre cara ao norte formando a maior parte da fronteira de Minnesota e Dakota do Norte e continúa até a provincia de Manitoba, no Canadá.
Ten 885 km de lonxitude, dos que uns 635 flúe polos Estados Unidos e 255 polo Canadá.
Drena unha gran conca hidrográfica de 287 499 km².
Desemboca no lago Winnipeg, cuxas augas se unen ao río Nelson e finalmente desembocan na baía de Hudson.
Bawbee
O bawbee foi unha moeda escocesa co valor de seis peniques escoceses (equivalentes a medio penique inglés), cuñada por primeira vez en billón por Xacobe V en 1538 e que se deixou de emitir, xa como moeda de cobre, baixo o reinado de Guillerme II de Escocia (1694-1701).
Josep Massot i Muntaner
Josep Massot i Muntaner, tamén coñecido como Josep Massot, nado en Palma o 3 de novembro de 1941 e finado no Mosteiro de Montserrat o 24 de abril de 2022, foi un monxe beneditino, filólogo, historiador, ensaísta catalán e director das Publicacións da Abadía de Montserrat a partir do ano 1971.
Bawbee
Etimoloxía
Consonte o Brewer's Dictionary of Phrase and Fable, hai dúas posibles orixes da denominación desta moeda. A máis sustentable atribúea a unha derivación do topónimo Sillebawby, parroquia de orixe dun dos mestres de ceca (Alexander Orok, Lord of Sillebawby) que se ocupou da cuñaxe dos primeiros bawbees, segundo consta nun apuntamento das contas do tesoureiro da ceca de 1541: In argento receptis a Jacobo Atzinsone, et Alexandro Orok de Sillebawby respective.
Josep Massot i Muntaner
Traxectoria
miniatura| Josep Massot, galardoado coa Medalla de Honra da Rede Xarxa Vives Naceu en 1941 na cidade de Palma. Estudou Filoloxía Románica na Universidade de Barcelona, onde se licenciou en 1963, e ampliou os seus estudos de filosofía e teoloxía en Alemaña. Tamén se formou clandestinamente nos Estudos Universitarios Cataláns do Instituto de Estudios Cataláns. Entre 1970 e 1973 foi profesor na Universidade de Barcelona e, a partir de 1973, foi nomeado secretario da Asociación Internacional de Lingua e Literatura Catalás. Colaborou coa Gran Enciclopèdia Catalana e dirixiu o Diccionari de Literatura Catalana dende 1977 ata 1979, ano da súa publicación. Membro da Sección Histórico-Arqueolóxica do Institut d'Estudis Catalans e da Real Acadèmia de Bons Lletres de Barcelona, é comisario do fondo Obra del Cançoner Popular de Catalunya e fundador da Sociedade Catalana de Lingua e Literatura e da revista Randa.
Bawbee
Etimoloxía
A segunda hipótese, considerada como máis especulativa, sitúa a orixe desta denominación na expresión francesa bas billon ("baixo billón", pola escasa proporción de prata na aliaxe).
Josep Massot i Muntaner
Traxectoria
En 1989 foi galardoado co Premio Francesc de Borja Moll dos Premios da Obra Cultural Balear 31 de decembro, en 1996 coa Cruz de Sant Jordi, e en 1997 co Premio Nacional de Cultura Popular, concedido pola Generalitat de Cataluña. Así mesmo, en 1994 foi galardoado coa Crítica Serra d'Or de Investigación en Humanidades. É doutor honoris causa pola Universidade das Illas Baleares (1999 ) e pola Universidade de Valencia (2016 ). En 2012 foi galardoado co Premio de Honra das Letras Catalanas. En 2018 recibiu a Medalla de Honra da Xarxa Vives d'Universitats e en 2019 a Medalla de Ouro da Comunidade Autónoma das Illes Balears.
Con motivo do seu oitenta aniversario, publicouse unha miscelánea na súa honra en 2021,‘El monjo, l’historiador i l'editor. Homenatge a Josep Massot i Muntaner’ (Publicacións da Abadía de Montserrat). Así mesmo, o Instituto de Letras Catalanas rendeulle unha homenaxe ao Instituto de Estudos Cataláns.
Bawbee
Emisións
miniatura|Bawbee de [[1678 a nome de Carlos II (1660-1685) ]] O primeiro bawbee, introducido por Xacobe V (1513-1542), naceu en 1538 como moeda de billón equivalente a seis peniques (ou un terzo do groat naquel momento). Esta moeda amosaba no anverso un monograma I5 (Iacobus V) que flanqueaba o característico cardo coroado da moeda escocesa, e no reverso unha ampla cruz de Santo André cunha coroa no centro. As lendas eran IACOBVS · D · G · REX · SCOTORVM ("Xacobe rei dos escoceses pola graza de Deus") no anverso e OPPIDVM .·. EDINBURGI (cidade de Edimburgo) no reverso Xacobe V emitiu asemade moedas fraccionarias de medio bawbee e dun cuarto de bawbee.
Josep Massot i Muntaner
Mosteiro de Montserrat
En 1962 ingresou na orde beneditina do Mosteiro de Montserrat, e foi ordenado sacerdote en 1972. Desde 1971 foi director das Publicacións da Abadía de Montserrat. Foi un dos monxes que acompañou o peche dos intelectuais en Montserrat en 1970, xerme da Asemblea de Cataluña. Entre outras cousas, teríase ocupado de ocultar as axendas de moitos dos participantes para evitar que fosen intervidos pola Garda Civil cando os participantes regresaban á casa. En 2010 publicou unha edición actualizada da "Historia de Montserrat".
Bawbee
Emisións
Cara ao ano 1544, a viúva de Xacobe V e raíña consorte, María de Guisa, emitiu tamén bawbees no castelo de Stirling, co monograma MR no anverso, rodeado pola lenda MARIA · D · G · REGINA · SCOTORV, e a cruz de Lorena no reverso.
Josep Massot i Muntaner
Obra
Interesado dende pequeno polos estudos históricos e lingüísticos, especializouse na Idade Media e noutras materias como a posguerra ou a historia da Igrexa. Promoveu traballos de investigación e homenaxes sobre autores históricos da cultura catalá, e tamén estudos filolóxicos.
Bawbee
Emisións
A emisión de bawbees e de medios bawbees foi retomada así mesmo pola súa filla, María Estuardo (1542-1567). Aínda en billón, estas moedas foron cuñadas na ceca establecida no palacio de Holyrood, en Edimburgo, e tamén na casa de moeda de Stirling.
Josep Massot i Muntaner
Obra
Publicou un gran número de obras, entre as que destacan:
Charamela
A charamela ou xaramela é un instrumento musical de vento (vento-madeira). Probabelmente orixinario de Eurasia, está construído en madeira e ten unha palleta. Nos instrumentos, en xeral, define aerófonos de insuflación de boca directa con palletas dobres ou simples, similares ao punteiro da gaita, e algúns deles derivaron no clarinete.
Etimoloxía
alt=Pastor xogando ao chal (1646), de |esquerda|miniatura|Pastora cun tocador de charamela (shalmeispeler), de [[Jan Baptist Wolfaerts (Rijksmuseum).]]ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/83/Barocke-Schalmei.png/220px-Barocke-Schalmei.png|esquerda|miniatura| Charamelas (no Syntagma musicum de [[Michael Praetorius)]] Na Península Ibérica hai instrumentos tradicionais con nomes similares á charamela e xaramela de Galiza e Portugal, como a dulzaina castelá, aragonesa e leonesa (ás veces chamada chirimía, un termo que deriva da mesma palabra do francés antigo que chalémie); os chalemies valenciano e catalán (xirimia, dolçaina ou gralla) ou a gaita navarra. En italiano o nome é ciaramella, cialamello ou cennamella .O nome parece terse estendido a outras linguas desde o francés. En francés antigo, o nome chalemie e as súas variantes chalemel e chalemeaux (plural) derivan do latín calamus, ou do seu diminutivo en latín vulgar, calamellus e do grego κάλαμος (kalamos). O nome doutro instrumento de palleta cun burato cilíndrico, o chalumeau, tamén comparte esta etimoloxía.
En inglés chámase shawm, coas variantes antigas schallemele, shamulle, shamble, s(c)halmys, shalemeyes e  'chalemyes, todas formas de plural do inglés medio, e sc(h)almuse, schalmesse, derivadas dunha variante do francés antigo correspondente: chalemel, chalemie e chalemeaux. As primeiras formas de plural eran moitas veces confundidas cun singular, e a partir delas formáronse novos plurais. A redución posterior, nos séculos XV e XVI, a unha soa sílaba en formas como schalme, shaume, shawme, e finalmente shawm, débese probablemente a esta confusión de formas.plural e singular.
En alemán, chámase Schalmei (ou para os membros máis grandes da familia Bombard -tamén en inglés no século XIV- e posteriormente pasou a Bombhardt.
Porén, tamén é posible que o nome derive de salamiya (سلامية), un óboe tradicional de Exipto; a charamela europea pode terse desenvolto a partir de instrumentos similares traídos desde o Próximo Oriente na época das cruzadas. Este nome está relacionado lingüísticamente con moitos outros nomes orientais para o instrumento: o árabe zamr, o turco zūrnā, o persa surnāy, o chinés suona, o xavanés saruni e o hindi sahanai ou sanayi.
Outros usos
En galego e portugués, o termo charamela define as partículas con lume ou cinsa que salta dun corpo en chamas (tamén muxica ou charamusca) ou outras cousas que caen ao chan (arume dos piñeiros, folerpas de neve ou chuvia miúda). Hai un grupo de teatro chamado e unha asociación cultural chamados Charamela no concello de Melide e unha escola de música Charamela no concello de Pontedeume. No século XVIII atopouse en Lisboa un libro anónimo de sonatas para Charamela Real.
José James Montero
Traxectoria
Mestre de Rendal. Militante de Izquierda Republicana, logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Arzúa. Foi vogal da primeira directiva do PSOE de Arzúa que presidía José Corzo Conde, constituída o 27 de abril de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942.
Cabanas, Castelo de Pallares, Guntín
Cabanas é un lugar da parroquia de Castelo de Pallares no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
A Xesteira, Xiá, Friol
A Xesteira é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Alegoría do barco
Alegoría do barco ou alegoría do navío, tamén coñecida como a nave do estado, é unha alegoría filosófico-política narrada no Libro VI da República, de Platón, na que Sócrates utiliza un hipotético barco, conducido por unha tripulación disfuncional, para representar os problemas de goberno dun sistema político non baseado no coñecemento. Para Sócrates, o filósofo é o único que coñece a verdade e, polo tanto, é o que estaría máis proclive a gobernar con sabedoría. Retrata a polis grega como multiforme —composta por aristocracia, oligarquía e democracia—, que requiriría a presenza dun filósofo para ordenala, xa que toda forma humana de goberno, inicialmente positiva, acaba caendo na corrupción. Ademais, os gobernos sempre desprezaron aos filósofos e sempre provocaron que os ignorantes os odiasen e se burlasen deles, preferindo a escravitude. Estes principios son establecidos por Sócrates na alegoría do barco, na que o temoneiro é un ancián cego e sabio, e o temón é disputado constantemente entre os homes a bordo que queren dirixir o barco.
Sócrates responde ás obxeccións de Adeimanto ao goberno da polis (é dicir, da cidade-estado) por parte dos filósofos ao describir unha situación na que o individuo que dirixe un barco non ten coñecemento do oficio. Todo o mundo alí come e bebe até que se enche; réxense polo pracer e non polo coñecemento; consideran inútil o verdadeiro piloto, que pensa necesario ter en conta as estacións, as condicións meteorolóxicas, o movemento dos astros, etc., para poder dirixir a embarcación correctamente (488a-489a). Nun barco coma este, afirma Sócrates, os filósofos son certamente inútiles, pero non son responsables del, xa que sería natural que os homes que necesitan goberno vaian á procura dos que teñen capacidade para facelo (489b-c). ).
A alegoría do barco ilustra dous tipos posíbeis e distintos de goberno da polis, a saber: o goberno xusto dos filósofos e o goberno inxusto dos sofistas. O primeiro sería o de Calípolis, no que o gobernante se guía polo coñecemento, mentres que o segundo estaría centrado no pracer.
O uso da comparación entre o goberno dun Estado e o mando dun barco xa estaba presente nos versos de Arquíloco de Paros, Alceo, Solón, Esquilo e Eveno.
Hywel Teifi Edwards
Hywel Teifi Edwards, nado o 15 de outubro de 1934 e finado o 4 de xaneiro de 2010, foi un crítico literario e historiador cultural. Foi un especialista na historia do Eisteddfod.
Traxectoria
Creceu en Aberarth, Ceredigion, e foi á Aberaeron Grammar School e á Universidade de Aberystwyth. Foi profesor de lingua galesa en Ysgol Gramadeg y Garw, onde coñeceu á súa esposa Aerona, antes de unirse en Swansea ao Departamento de Educación de Adultos da Universidade de Swansea como titor de literatura galesa. Converteuse en profesor titular e xefe do departamento de galés da facultade antes de xubilarse.
A súa especialidade foi a historia do século XIX e especialmente a historia do National Eisteddfod (Eisteddfod Genedlaethol). Colaboraba habitualmente na televisión e na radio galesa. Presentouse como candidato parlamentario pola circunscrición de Llanelli en 1983 e pola de Caerfyrddin en 1987. Foi o pai do xornalista Huw Edwards. Morreu o 4 de xaneiro de 2010 no hospicio Tŷ Bryngwyn de Llanelli após unha curta enfermidade.
Homenaxes
Tudur Hallam gañou a cátedra do Blaenau Gwent National Eisteddfod 2010 pola súa oda á lembranza de Hywel Teifi.
A Academi Hywel Teifi foi lanzada como parte da Universidade de Swansea no Blaenau Gwent National Eisteddfod 2010.
Alvarín, Castelo de Pallares, Guntín
Alvarín é un lugar da parroquia de Castelo de Pallares no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Eurogrupo
miniatura|400px|En azul, os países membros do Eurogrupo O Eurogrupo é un órgano informal no que os ministros dos 19 Estados membros da eurozona examinan cuestións vinculadas ás responsabilidades comúns dos seus respectivos países en relación co euro.
Pertencente ao ámbito da Unión Europea (UE), o Eurogrupo congrega polo menos unha vez ao mes aos ministros de Economía e Finanzas dos Estados membros da Unión cuxa moeda é o euro (Francia, Bélxica, Países Baixos, Luxemburgo, Alemaña, Italia, Irlanda, Grecia, Portugal, España, Austria, Finlandia, Eslovenia, Chipre, Malta, Eslovaquia, Estonia, Letonia e Lituania), ao presidente do Banco Central Europeo, ao comisario europeo de Asuntos Económicos e Monetarios e ao seu propio presidente, elixido por maioría dos Estados membros para un período de dous anos e medio.
Dentro do suposto déficit democrático da Unión Europea, a natureza xurídica do Eurogrupo é discutida por ser un órgano integrado no Consello e estar por tanto institucionalizado, pero mantendo porén o seu carácter informal. Este carácter dual vén así mesmo recollido, con idéntica ambigüidade, no Protocolo número 14 dos Tratados da Unión Europea, que o regula desde a entrada en vigor do Tratado de Lisboa, como un signo máis da súa progresiva institucionalización. Todo isto leva a algúns comunitaristas a consideralo unha formación moi peculiar do Consello.
Debates
O Eurogrupo debate periodicamente:
Ademais, o Eurogrupo pode celebrar debates preliminares sobre decisións do Consello que se aplicarían soamente aos Estados membros da eurozona. Cando o Consello adopta ditas decisions, unicamente votan no Consello os ministros dos Estados membros da eurozona.
O Eurogrupo tamén debate as condicións da axuda financeira aos países da zona do euro que se enfrontan a graves dificultades financeiras.
Historia
O Eurogrupo, anteriormente coñecido como Euro-X e Euro-XI en relación co número de Estados que adoptaron o euro, estableceuse a petción de Francia como un foro de coordinación e consulta de políticas sobre asuntos da eurozona. O Consello Europeo de decembro de 1997 aprobou a súa creación e a primeira reunión celebrouse o 4 de xuño de 1998 no castelo de Senningen (Luxemburgo).
Inicialmente, o presidente do Eurogrupo reflectiu o da presidencia rotativa do Consello da Unión Europea, excepto cando a presidencia do Consello estaba en mans dun país que non pertencía á eurozona, en cuxo caso a presidencia estaba en mans do próximo país da eurozona que ocuparía a presidencia do Consello. En 2004, os ministros decidiron elixir un presidente e, en 2008, o grupo celebrou un cume de Xefes de Estado e de Goberno, en lugar de ministros de finanzas, por primeira vez. Isto coñeceuse como "o cume do euro", e celebráronse reunións de forma irregular durante a crise do euro.
Desde o comezo da unión monetaria o seu papel creceu no que respecta á gobernanza económica do euro. O feito de que o grupo se reúna xusto antes do consello de Ecofin significa que pode aprobar previamente todas as decisións do Ecofin sobre os asuntos da eurozona. En 2009, o Tratado de Lisboa formalizou o grupo e o seu presidente.
O 4 de decembro de 2017 o ministro de Finanzas portugués Mário Centeno foi elixido presidente do Eurogrupo en substitución do neerlandés Jeroen Dijsselbloem ao finalizar o mandato deste, que estivo á fronte deste órgano desde o 21 de xaneiro de 2013. Centeno impúxose na votación ao eslovaco Peter Kazimír, a letoa Dana Reizniece e o luxemburgués Pierre Gramegna.
O seu sucesor, e actual presidente, foi o político irlandés Paschal Donohoe, que obtivo once do total dos dezanove votos, fronte aos oito da Ministra de Economía española Nadia Calviño, nunhas votacións que se celebraron despois de que Gramegna renunciara á súa candidatura tras empatar con Donohoe na primeira volta. Calviño contou co apoio dalgunhas das maiores econimías da zona euro: España, Alemaña, Italia e Francia, pero Donohoe conseguiu sumar seus apoios aos do retirado candidato luxemburgués, ademais de un voto extra que fora para Calviño na primeira volta. Ocupou seu cargo o 13 de xullo de 2020.
Cometidos
As funcións de Eurogrupo son as de examinar en común as cuestións que afectan especificamente á eurozona, discutilas e adoptar no seu caso as conclusións oportunas, para levalas a efecto. É o foro onde preferentemente se coordinan e supervisan as políticas e estratexias económicas comúns que adoptan os Estados da eurozona. Seu papel como coordinador e órgano de gobernanza económica europea adquiriu relevancia ultimamente, en especial a raíz da grave crise da débeda soberana de Grecia.
Cando o Eurogrupo se reúne a nivel de Xefes de Estado e de Goberno é presidido polo Presidente do Consello Europeo. O Eurogrupo está asistido pola Secretaría Xeral do Consello da Unión Europea.
Castelo Grande, Castelo de Pallares, Guntín
Castelo Grande é un lugar da parroquia de Castelo de Pallares no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Xoanqui Ameixeiras
Xoanqui Ameixeiras, nado en Fene en 1971, é un cociñeiro e presentador de Televisión de Galicia galego, residente en Vilagarcía de Arousa.
Traxectoria
Presenta e cociña no programa de televisión Estache bo!, da TVG.
María Kodama
María Kodama, nada en Buenos Aires o 10 de marzo de 1937 e finada en Vicente López o 26 de marzo de 2023, foi unha escritora, tradutora e profesora de literatura arxentina, coñecida pola súa relación co escritor Jorge Luis Borges con quen casou en 1986, pouco antes da morte deste.
Traxectoria
miniatura|María Kodama en 2010. Naceu en Buenos Aires, filla de María Antonia Schweizer, de ascendencia suízo-alemá, inglesa e española, e do químico xaponés Yosaburo Kodama.
Estudou Literatura na Universidade de Buenos Aires, e aínda que a convención é que foi ali onde coñeceu ao escritor arxentino Jorge Luis Borges nunhas sesións de estudos literarios grazas ao interese compartido nas linguas anglosaxoas, nunha entrevista ao xornal arxentino La Nación, afirmou que o coñecera con 16 anos. Posteriormente iniciaron estudos do islandés, idioma no que Borges estaba interesado, por consideralo unha lingua nai.
Logo de ser compañeira de estudos (en numerosas entrevistas negou rotundamente ser a súa secretaria persoal) en 1975 viaxaron xuntos aos Estados Unidos. Colaborou con el nos libros Breve antología anglosajona (1978) e Atlas (1984), testemuño de viaxes que realizaron xuntos ao redor do mundo, e na tradución do Gylfaginning, primeiro libro da Edda Menor de Snorri Sturluson, que se publicou baixo o título La alucinación de Gylfi. En 1978 estréase unha película dirixida por Ricardo Wullicher titulada Borges para millones na cal aparece Kodama.
O 26 de abril de 1986 casou con Borges mentres estaban en Suíza, poucos meses antes da morte del. O casamento realizouse por poderes en Asunción de Paraguai e Borges declarouna herdeira universal; o que levou a que os detractores dela a acusasen de obrigalo a el a casar e de se aproveitar del.
Como herdeira universal de Borges, presidiu a Fundación Internacional Jorge Luis Borges, con sede en Buenos Aires e, en 2008, comezou na mesma localidade o proceso de creación dun museo adicado ao escritor.
Faleceu por cancro de mama o 26 de marzo de 2023, na súa casa de Vicente López, ao norte do Gran Buenos Aires.
Polémicas
O 4 de decembro de 2019 protagonizou unha polémica co entón presidente electo da Arxentina, Alberto Fernández, ao rexeitar a iniciativa de crear un "Museo Borges" con manuscritos doados polo empresario Alejandro Roemmers. En declaracións exclusivas á axencia Noticias Argentinas, Kodama afirmou que os libros que pretendía achegar o empresario foran "roubados" a Borges por unha empregada doméstica. Logo da acusación, Alejandro Roemmers afirmou que tiña "documentación respaldatoria" para comprobar que os papeis de Borges foron adquiridos de maneira lexítima.
Tamén lle esixiu á editora Alfaguara a retirada da venda da obra do escritor coruñés Agustín Fernández Mallo ''El hacedor (de Borges). Remake'' por considerar que non era unha homenaxe ao autor, e conseguiu a retirada.
María Kodama e Galicia
En 2008 acompañou a Claudio Rodríguez Fer en Buenos Aires na presentación de Borges dende o labirinto galego. En 2011 pechou na Cidade da Cultura o ciclo literario Galicia, ceo das letras e visitou Galicia con Carmen Blanco e Claudio Rodríguez Fer.
A metamorfose dos paxaros
A metamorfose dos paxaros (en A Metamorfose dos Pássaros) é un filme portugués de 2020 dirixido por Catarina Vasconcelos e producido pola compañía Primeira Idade. Estreouse internacionalmente na 70ª edición do Festival de Berlín en febreiro de 2020, onde foi galardoado co premio FIPRESCI ó mellor filme na sección "Encounters". O filme foi financiado polo Instituto do Cinema e do Audiovisual e por RTP.
Estreouse subtitulado en galego o 10 de marzo de 2021, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña). Foi traducido por Samuel Solleiro.
Foi escollido como candidato de Portugal para o Óscar ao mellor filme internacional na 94ª edición dos premios.
Bugatti Veyron
thumb|Parte traseira do Bugatti Veyron. O Bugatti Veyron é un coche superdeportivo bipraza deseñado e desenvolvido polo Grupo Volkswagen e producido en Molsheim (Alsacia, Francia), polo fabricante francés Bugatti Automobiles S.A.S. dende 2005 até 2015.
Descrición
A versión básica do Bugatti Veyron 16.4 fabricouse dende 2005 até 2011 e máis tarde as versións Grand Sport e Super Sport iniciáronse entre 2009 e 2010. No episodio final da tempada 14 durante a "Top Gear Awards Ceremony", o presentador Jeremy Clarkson decidiu que, sendo o final dunha década (2000-2010), deberían premiar tamén o Coche da Década, así que Clarkson comentou que o gañador deste premio tiña que ser o Bugatti Veyron, o único coche merecedor. Dende que o formato de Top Gear comezase a principios da década de 1990, soamente outorgouse unha vez este premio. O nome do coche é un recoñecemento a un dos pilotos históricos da marca: o francés Pierre Veyron.
Características técnicas
O Veyron conta cun motor W16 baseado en dous bloques de 8 cilindros en "V" estreita. Cando se lle pediu ao xefe de desenvolvemento de Bugatti Wolfgang Schreiber explicar como o mesmo motor pode ser clasificado en 1001 SAE de potencia neta ás 6000 rpm en Estados Unidos, pero soamente 1001 CV (987 HP; 736 kW) para Europa, riu dicindo:
Ten un coeficiente aerodinámico de 0,36 en condición normal e de 0,41 despois de despregar o seu alerón, así como unha área frontal de 2,07 m² (3208,5 in²). Isto dálle unha área de arrastre (a combinación de coeficiente de arrastre e a área frontal, representado como CdA) de 0,74 m² (1147,0 in²).
Velocidade máxima
A velocidade máxima do Veyron é de 407,66 km/h (253,31 mph) e o tempo de aceleración de 0 a 100 km/h (62 mph) é de 2,5 segundos. A tracción nas catro rodas e o motor central-traseiro bríndanlle maior estabilidade e unha distribución equilibrada do peso. Se pasa dos 230 km/h (143 mph), desprégase un alerón traseiro móbil para aumentar a carga vertical, o cal debe bloquearse se se desexa acadar a velocidade máxima, a través dunha chave especial situada na porta do condutor.
Respecto ao modelo orixinal Veyron 16.4, o Super Sport presenta algunhas modificacións aerodinámicas co fin de corrixir algunhas deficiencias no manexo a altas velocidades, así como un aumento na distancia entre eixos en 5 cm (2 polgadas). A parte posterior tamén foi modificada con dúas saídas de ar, co cal logrou ser o Veyron máis rápido xamais fabricado.
Récords
O vehículo obtivo o récord do automóbil máis rápido do mundo en 2007. Posteriormente, foi superado polo SSC Ultimate Aero, cunha velocidade máxima de 411,76 km/h (255,86 mph). Porén, en xuño de 2010, a súa versión máis potente Super Sport, rompeu novamente o récord cunha velocidade máxima de 431,072 km/h (267,86 mph), rexistro oficial dos récords Guinness, para daquela ser desprazado polo Hennessey Venom GT cunha velocidade de 435,21 km/h (270,43 mph). Do mesmo xeito, tamén ostentaba o récord do coche máis caro do mundo, segundo unha lista publicada pola revista Forbes, aínda que posteriormente foi superado por modelos como o Lamborghini Veneno, o Maybach Exelero e, finalmente, polo Lykan HyperSport. O Veyron tiña un prezo aproximado de 1,6 millóns de euros iñantes de impostos.
Así mesmo, foi considerado por varios medios como o mellor automóbil do mundo, unha das razóns é que a marca alsaciana adicábase a fabricar só este modelo, e non fabricaba outros modelos como fan outros fabricantes de vehículos.
Grazós, Castelo de Pallares, Guntín
Grazós é un lugar da parroquia de Castelo de Pallares no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Nemzeti Bajnokság I/A
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2022−23 da Nemzeti Bajnokság I/A.
San Martiño, Castelo de Pallares, Guntín
San Martiño é un lugar da parroquia de Castelo de Pallares no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Wikipedia en buriato
A Wikipedia en buriato (en Буряад Википеэди) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua buriata. Foi creada no ano 2006.
Bandeira de Wallis e Futuna
A bandeira oficial de Wallis e Futuna é a bandeira nacional francesa. Wallis e Futuna ten unha bandeira oficiosa localmente utilizada que conta coa bandeira francesa nun dos lados.
Descrición
A bandeira oficiosa de Wallis e Futuna presenta un sautor vermello nun cadrado branco, o cal á súa vez está situado sobre nun campo vermello. A cruz descentrada cara ao bordo exterior. A bandeira de Francia atópase na esquina superior da bandeira.
Para ocasións oficiais, utilízase a bandeira francesa.
Bandeiras das subdivisións
Os tres reinos constituíntes de Wallis e Futuna teñen os seus propios estandartes reais:
Diana Aguavil
Diana Alexandra Aguavil Calazacón, nada o 7 de agosto de 1983, é unha líder indíxena ecuatoriana. Dende o 25 de agosto de 2018 é a primeira gobernadora feminina do pobo tsáchila, após 104 anos de administracións exclusivamente lideradas por homes e logo de gañar as eleccións tsáchila de 2018. Foi tamén a segunda muller en ser candidata a este posto.
Traxectoria
Filla do exgobernador tsáchila Héctor Aguavil, asasinado en febreiro de 2018, estudaba o primeiro semestre de Parvularia do "Instituto Japón" cando se presentou como líder do grupo indíxena. Antes fixera nove semestres na Universidade UTE en Hotelaría e Turismo. Nas eleccións de agosto de 2018, recibiu máis votos ca os seus dous contrincantes e a súa vitoria foi recoñecida polo Consello Nacional Electoral do estado ecuatoriano. Sucedeu a Javier Aguavil.
En abril de 2019, a Asemblea Nacional de Ecuador condecorouna cun recoñecemento ao mérito social polo cargo obtido, e ademais recibiu un Acordo Lexislativo no cal se exalta a súa valía e traballo e se recoñece a súa invariable disposición e entrega a prol do colectivo fronte ao individuo. Este premio entregouse no marco da tradicional festa do Kasama, que enxalza os valores identitarios do pobo tsáchila.
É membro do partido político Alianza Tsáchila. Ten unha filla.
San Xillao, Castelo de Pallares, Guntín
San Xillao é un lugar da parroquia de Castelo de Pallares no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Mirío, Castelo de Pallares, Guntín
Mirío é un lugar da parroquia de Castelo de Pallares no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.