cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Célula ECL
Funcións e regulación
As células ECL producen tamén pancreastatina (orixinada a partir da cromogranina A) e probablemente outras hormonas peptídicas e factores de crecemento
Hermann Möller
Hermann Möller, ou Møller, nado en Hjerpsted o 13 de xaneiro de 1850 e morto en Copenhaguen o 5 de outubro de 1923, foi un lingüista e filólogo dinamarqués estudoso do indoeuropeo que deu contribucións fundamentais ao desenvolvemento da teoría das laringais e estivo entre os primeiros que postularon a existencia dunha ligazón xenética entre as linguas indoeuropeas e as linguas semíticas.
Traxectoria
Nado na parroquia danesa de Hjerpsted, preto de Tønder na Frisia setentrional, en 1864 Möller convértese en súbdito alemán tras a Segunda guerra de Schleswig; rematou os seus estudos superiores en Alemaña. En 1883 comezou a aprender filoloxía xermánica na Universidade de Copenhague, cargo que mantivo durante trinta e cinco anos.
Os seus estudos
En Das altenglische Volksepos in der ursprünglichen strophischen Form ("A épica popular en inglés antigo na súa forma métrica orixinal", 1883) sostén que orixinariamente o Beowulf tivera un esquema métrico fixo, que terían corrompido outros poetas.
A principal obra de Möller, Vergleichendes indogermanisch-semitisches Wörterbuch ("Dicionario comparativo indoeuropeo-semítico"), publicouse en 1911; nela o lingüista propuxo a súa teoría, segundo a que as familias lingüísticas indoeuropea e semítica estarían relacionadas filoxeneticamente; tal formulación da hipótese non ten atopado o consenso da comunidade científica dos indoeuropeístas, malia que o problema da correlación entre indoeuropeo e semítico permaneceu como obxecto de debate dentro da máis ampla teoría nostrática. na súa época, porén, a proposta de Möller recolleu o consenso de importantes lingüistas como Holger Pedersen e Louis Trolle Hjelmslev, segundo o cal, «que existe unha relación xenética entre indoeuropeo e camito-semítico foi demostrado no detalle polo lingïsta danés Hermann Möller» ; as súas investigacións neste ámbito foron continuadas polo francés Albert Cuny e, máis recentemente,polo estadounidense Saul Levin.
A Möller débeselle tamén unha nova versión da teoría das laringais que fora lanzada como hipótese por Ferdinand de Saussure en 1878; o lingüista danés expuxo a súa teoría en Die semitisch-vorindogermanischen laryngalen Konsonanten ('As consoantes laringais semito-protoindoeuropeas', 1917). Segundo Möller, a presenza de fonemas laringais no indoeuropeo confirmaba o seu parentesco co semítico, caracterizado pola frecuaencia de tales sons; tal postulado non foi acollido - polo menos non na formulación orixinaria - pola indoeuropeística, malia ter a existencia de laringais indoeuropeas atopado amplo consenso.
Pedro Rodríguez Gómez
Co nome de Pedro Rodríguez Gómez podemos referirnos a:
Jim Corr
James Steven Ignatius "Jim" Corr, nado o 31 de xullo de 1964 en Dundalk, Condado de Louth, é un músico, cantante e compositor irlandés. É principalmente coñecido por ter sido o guitarrista do grupo The Corrs, que formaba xunto coas súas irmás Andrea Corr, Sharon Corr e Caroline Corr.
No 2005 foi galardoado, ó igual que as súas irmás, co título de membro da Orde do Imperio Británico polas súas contribucións no eido da música e pola súa implicación en actividades filantrópicas. Dende a pausa tomada polo grupo no 2006, dedica o seu tempo como membro do 9/11 Truth Movement e fai publicacións na súa web sobre a teoría da Nova Orde Mundial.
Foxás, Touro
San Breixo de Foxás é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Touro. Segundo o IGE en 2013 tiña 240 habitantes (122 mulleres e 118 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 321 habitantes.
Lingua minangkabau
Debido ás grandes semellanzas entre a lingua minangkabau e o malaio, existe controversia sobre da relación entre ambas. Algúns consideran o minangkabau como un dialecto do malaio, mentres que outros consíderana como unha lingua de seu. miniatura|200px|dereita|Lingua minangkabau en escritura árabe nun selo real minangkabau do século XIX.
Malaisia
Ademais de Indonesia, o minangkabau é falado tamén en Malaisia por algúns descendentes de inmigrantes das rexións que falan esta lingua en Sumatra (Ranah Minang, Tanah Minang, o a Terra do Minang). Un significativo número dos primeiros inmigrantes establecéronse no que hoxe é o estado malaio de Negeri Sembilan; este dialecto de Negeri Sembilan é coñecido como Bahaso Nogori ou Baso Nogoghi. Os inmigrantes máis recentes son coñecidos como minang.
Dialectos
A lingua minangkabau ten varios dialectos, que algunhas veces difiren entre localidades achegadas (por exemplo, separadas por un río). Os dialectos son: Rao Mapat Tunggul, Muaro Sungai Lolo, Payakumbuh, Pangkalan-Lubuk Alai, Agam-Tanah Datar, Pancungsoal, Kotobaru, Sungai Bendung Air e Karanganyar. Na comunicación diaria entre os minangkabau de diferentes rexioóns, o dialecto Agam-Tanah Datar (Baso Padang ou Baso Urang Awak, «a lingua do noso pobo») é empregada acotío e converteuse nunha sorte de lingua estándar.
Selección de fútbol de Armenia
A Selección de fútbol de Armenia (en armenio: Հայաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքական, Hayastani futboli azgayin havak'akan) é o equipo que representa a Armenia nas competicións internacionais oficiais de fútbol. Depende da Federación Armenia de Fútbol (Հայաստանի Ֆուտբոլի Ֆեդերացիա, Hayastani Futboli Federats'ia), afiliada á UEFA e á FIFA. A selección naceu despois da independencia do país da Unión Soviética e a sucesiva división da Comunidade de Estados Independentes.
Historia
O primeiro encontro oficial de Armenia foi xogado o día 12 de outubro de 1992 contra Moldavia, outra república recentemente saída do bloque soviético. En 1992 Armenia convértese en membro da FIFA e da UEFA. Desde entón o equipo nacional armenio sumou case un cento de partidos, sen resultados de relevancia, salvo algunha vitoria sobre equipos de pouca importancia (o máis destacado son dúas vitorias sobre Irlanda do Norte e Paraguai). Participou, sen moita fortuna, en cualificacións para os mundiais de fútbol e as eurocopas.
For Respect
For Respect é o álbum de estrea da banda estadounidense de math rock Don Caballero, publicado o 10 de outubro de 1993 a través do selo Touch and Go Records.
Aínda que Ian Williams está acreditado na guitarra neste traballo, realmente uniuse á banda pouco antes da gravación do disco e tivo pouca influencia creativa no mesmo. Como resultado, este álbum e moito menos complexo que os traballos posteriores de Don Caballero. Nunha entrevista do 2006 para o e-zine Space City Rock, Damon Che revelou que tocou a guitarra nalgunhas cancións de Don Caballero, incluída "Well Built Road".
Os Vilares, Iñás, Oleiros
Os Vilares é un lugar da parroquia de Iñás no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE) en 2012 tiña 131 habitantes (65 homes e 66 mulleres).
A Penela, Guilfrei, Becerreá
A Penela é un lugar da parroquia de Guilfrei no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares.
Igrexa de San Froitoso de Santiago de Compostela
A igrexa das Angustias de Abaixo, igrexa da Real Angustia ou igrexa de San Froitoso, é un templo de estilo churrigueresco localizado en Santiago de Compostela, a rentes da praza do Obradoiro, que foi proxectado por Lucas Ferro Caaveiro no século XVIII.
Características
É de planta central e conta cunha gran cúpula. A fachada está concibida para ser contemplada desde a praza do Obradoiro, polo que a decoración se concentra na cornixa superior, onde están as imaxes das catro virtudes cardinais, é dicir, a Prudencia, a Xustiza, a Fortaleza e mais a Temperanza (que a tradición popular afirma que son os catro paus da baralla).
Así mesmo, ten un campanario adornado con volutas e pináculos e unha fornela coa imaxe da Virxe das Angustias. No seu interior destaca a Piedade neoclásica de Antón Fernández o Vello que preside o altar maior.
A súa construción está relacionada co feito de que o bispo Xelmírez trouxo de Braga as reliquias de san Froitoso, que actualmente se poden venerar na capela das reliquias da catedral de Santiago.
Armix
Armix é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Rubial, Leiro, Leiro
Rubial é un lugar da parroquia de Leiro no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE.
Maxide, Montecubeiro, Castroverde
Maxide é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
James Buchli
James Frederick Buchli é un astronauta estadounidense que participou nas misións STS-51-C, STS-61-A, STS-29 e STS-48. Pasou un total de 20,43 días no espazo.
Traxectoria
Buchli naceu o 20 de xuño de 1945 en New Rockford, Dakota do Norte. É graduado en enxeñería aeronáutica pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1967, e graduado en enxeñería astronáutica polo Instituto Tecnolóxico da Forza Aérea e en enxeñería de sistemas aeronáuticos pola Universidade de Florida Oeste en 1975. Está casado con Jean Oliver e ten dous nenos.
Pasou a ser astronauta oficialmente en agosto de 1979. Formou parte da tripulación das misións STS-51-C, STS-61-A, STS-29 e STS-48.
Alberto Colombo
Alberto Colombo, nado en Varedo (Lombardía) o 23 de febreiro de 1946, é un expiloto de carreiras italiano.
Traxectoria
participou sen éxito en tres Grandes Premios de Fórmula Un en con ATS (dous fallos na cualificación) e Merzario (un fallo na precualificación). Gañou o Campionato Italiano de Fórmula Tres e tamén tivo un éxito na Fórmula 2.
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos no Camionato Británico de Fórmula 1
(clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Comarca de Tabeirós - Terra de Montes
miniatura|Centro Comarcal de Tabeirós-Terra de Montes, situado na parroquia de [[Toedo, A Estrada|Toedo (A Estrada).]]
Manuel Allo Allo
Manuel Allo Allo, nado en Freixeiro o 8 de setembro de 1933 e finado na Coruña o 2 de xullo de 2013, foi un sacerdote católico latino galego.
Comarca de Tabeirós - Terra de Montes
A comarca de Tabeirós - Terra de Montes é unha comarca galega situada na provincia de Pontevedra. Pertencen a esta comarca os concellos da Estrada e Forcarei. Tamén se inclúe nesta comarca o concello de Cerdedo malia a súa fusión no 2016 co concello de Cotobade, da comarca de Pontevedra. A comarca está formada por dúas bisbarras diferenciadas: por unha banda, Tabeirós (integrada polo concello da Estrada); e pola outra, unha gran parte da comarca histórica de Terra de Montes.
Astaroth
miniatura|Ilustración de Astaroth Segundo certos autores de demonoloxía, Astaroth é o rei do Inferno, sendo Lucifer o Emperador e Satanás o sedutor de mulleres. Os seus principais axudantes son tres demos chamados Aamon, Pruslas e Barbatos. No Dictionnaire Infernal, Astaroth é representado coma un home espido con ás, mans e pes de dragón e un segundo par de ás con plumas baixo o principal, levando unha coroa, sostendo unha serpe nunha man e cabalgando un lobo ou un can. De acordo con Sebastian Michaelis, é un demo de primeira xerarquía, que seduce empregando a tendencia á pereza e á vaidade. O seu adversario é Santo Bartolomé, que pode protexer contra el porque venceu as tentacións de Astaroth. Para outros, aprende matemáticas e artesanía, pode volver invisibles ós homes, guía ata tesouros ocultos e contesta a calquera pregunta que se lle faga.
Comarca de Tabeirós - Terra de Montes
Situación
Esta comarca de 450,39 km² sitúase entre as Terras do Deza e as da costa e nela distínguense dúas unidades xeográficas distintas: a Terra de Tabeirós ao norte, que forma parte do val do Ulla, e a zona montañosa da Terra de Montes ao sur.
Manuel Allo Allo
Traxectoria
Licenciado en Dereito canónico pola Universidade de Navarra, foi ordenado sacerdote o 6 de abril de 1957. Foi coadxutor das parroquias de San Pedro de Mezonzo e de Santa Lucía, e en 1966 fundou a parroquia de Nosa Señora de Fátima, da que foi o primeiro párroco até o seu pasamento. Como párroco foi o creador da confraría de Nosa Señora das Angustias.
Finou o 2 de xullo de 2013, con 79 anos. O seu funeral foi celebrado polo arcebispo Julián Barrio na parroquia o 3 de xullo, e foi enterrado na súa parroquia natal.
Comarca de Tabeirós - Terra de Montes
Demografía
En 2020 a poboación era de 23.659 habitantes, dos cales 20.351 vivían no concello da Estrada, o que é indicativo do carácter de núcleo reitor comarcal desta vila. As cidades máis importantes preto da comarca son Compostela e Pontevedra.
Astaroth
De acordo con Francis Barret, Astaroth é o príncipe dos acusadores e inquisidores. Segundo algúns demonoloxistas do século XVI, os ataques deste demo contra os humanos son máis fortes durante o mes de agosto.
Comarca de Tabeirós - Terra de Montes
Demografía
A comarca de Tabeirós - Terra de Montes está a ser unha zona onde a sangría demográfica é constante: entre 1981 e 2016 a comarca perdeu de 13.474 habitantes (un terzo da poboación).
Astaroth
O seu nome parece provir do da deusa Ashtart / Astarté, que na biblia Bulgata Latina se traduciu por Astharthe (singular) e Astharoth (plural). Esta última forma transformouse na Biblia do Rei Xaime en Ashtaroth. Parece que a forma plural foi tomada do latín ou dalgunha outra tradución por aqueles que non sabían que era plural nin que era o nome dunha deusa, véndoo só como o nome doutro deus a parte de Deus e, polo tanto, un demo.
Astarte
Comarca de Tabeirós - Terra de Montes
Historia
A Terra de Montes conformouse desde a división parroquial que realizaran os reis suevos Teodomiro e Miro na segunda metade do século VI. A comarca consolidouse coa súa incorporación á sede arcebispal de Iria Flavia. En 1115 o arcebispo Xelmírez, por doazón de Dona Urraca, construíu a torre-fortaleza do Castro de Montes, desde a que os xuíces-meiriños gobernaban a comarca. En 1135 construíuse o mosteiro de Aciveiro, arredor do cal se creou unha importante actividade comercial e artesanal a partir do século XII.
Escanos tras as eleccións de 2019
Tras as eleccións municipais do ano 2019, o PP gobernou o concello da Estrada e o de Cerdedo-Cotobade mentres que o PSdeG-PSOE o de Forcarei.
Comarca do Carballiño
A comarca do Carballiño é unha comarca galega situada na provincia de Ourense. Toma o nome da súa vila principal. Pertencen a ela os concellos de San Amaro, Beariz, Boborás, O Carballiño, San Cristovo de Cea, O Irixo, Maside, Piñor e Punxín.
Poboación
No ano 2020 tiña 26.443 habitantes, deles 13.896 eran mulleres e 12.547 homes.
Mecanografía
miniatura|dereita A mecanografía é o proceso de introducir texto nun dispositivo por medio dun teclado como os que posúen as máquinas de escribir, os computadores ou as calculadoras. O termo acuñouse cando se empezaron a utilizar as primeiras máquinas de escribir mecánicas. Co avance da tecnoloxía desenvolvéronse outros métodos para realizar a dicir tarefa ao mesmo tempo que se facilita o seu labor; algúns destes mecanismos son os punteiros, ratos ou recoñecemento de voz.
La Unión, Chile
miniatura|240px|La Unión no 2007. La Unión é un municipio e unha comuna chilena da provincia de Ranco, na rexión de Los Ríos.
A súa área é de 2.136 km² e en 2012, a comuna tiña un total de 36.979 habitantes.
A comuna encóntrase emprazada nas proximidades do Lago Ranco e do río Bueno.
Lista de pseudónimos e sobrenomes galegos
Esta listaxe de pseudónimos, sobrenomes e alcuños comprende personalidades galegas e algunhas non galegas pero que dalgún xeito tiveron ou teñen vencellos con Galicia.
Cabo de Vila, Guillén, Becerreá
Cabo de Vila é un lugar da parroquia de Guillén no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares.
A Xesta, Iñás, Oleiros
A Xesta é un lugar da parroquia de Iñás no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 146 habitantes (74 homes e 72 mulleres).
Jay Buckey
Jay Clark Buckey Jr., nado en Nova York o 6 de xuño de 1956 é un astronauta e político estadounidense que participou na misión STS-90. Pasou un total de 15,91 días no espazo.
Traxectoria
É graduado en enxeñería eléctrica pola Universidade Cornell en 1977, e doutorado en medicina pola mesma universidade. Está casado con Sarah Woodroffe e ten un fillo e dúas fillas.
Formou parte da tripulación do voo STS-90 como especialista de carga para a misión Neurolab, unha misión de 16 días do Spacelab adicada a investigar os efectos da microgravedade no sistema nervioso.
Don Caballero 2
Don Caballero 2 é o segundo álbum da banda estadounidense de math rock Don Caballero, publicado o 19 de setembro de 1995 a través do selo Touch and Go Records. Trátase do disco máis longo do grupo, durando preto dunha hora.
Vilaverde, Leiro, Leiro
Vilaverde é un lugar da parroquia de Leiro no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que eran mulleres.
Francisco Suárez García
Francisco Suárez García, nado en Ferrol o 31 de marzo de 1827 e finado na mesma cidade o 15 de marzo de 1900, foi un xornalista, escritor e político galego.
Traxectoria
miniatura|page=483|[[Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861. ]] Estudou para piloto da Armada, pero abandonou a carreira naval en 1848. Emigrou ao Uruguai e a Arxentina, onde ocupou diversos cargos e colaborou en publicacións como El Comercio, Diario de Corrientes. En 1857 foi designado director de Instrución Pública da República Arxentina e publicou o tratado Puntualización y ortografía. Regresou a Ferrol en 1860 e estableceu unha academia de ensino. En 1867 mercou a imprenta coruñesa de C. Míguez e trasladouna a Ferrol onde imprimiu diversos xornais e dirixiu El Eco Ferrolano (1864-1869). Presidente do comité do Partido Republicano Democrático Federal, foi alcalde da cidade tras o pronunciamento antimonárquico da Armada, en outubro de 1868. En 1871 fundou o periódico El Trabajo, dende o que preconizou o diálogo con calquera opositor político. Participou na sublevación federalista-cantonal ferrolá de outubro de 1872 e en 1873 foi elixido deputado por Ferrol. Coa Restauración estivo desterrado en Portugal e, expulsado, exiliouse en París ata 1877. Interveu nas conspiracións republicanas do último terzo do século XIX, e mantivo a súa actividade como propagandista fundando e dirixindo La Democracia. Foi un dos fundadores do Ateneo Artístico (1879) e pertenceu á xunta que dirixiu a Escola de Artes e Oficios ferrolá. Foi membro da loxa La Herculina nº 10.
Os Ancares
Os Ancares pode referirse a:
Amritsar
Amritsar (en ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ) é unha cidade do noroeste do Punjab, India. A cidade é o centro espiritual e cultural da relixión sikh, e nela está situada o Estanque sagrado co Harmandir Sahib, tamén coñecido como o Templo de Ouro. Comezado en 1573 por Guru Ram Das, o cuarto guru dos sikhs, completouna o seu sucesor Guru Arjun Dev en 1601. Segundo o censo de 2011, a cidade tiña unha poboación de 1 132 761 habitantes.
Luís Cid Nóvoa
Luís Cid Nóvoa foi un político galego.
Traxectoria
Cao II República foi elixido alcalde de Allariz á fronte dunha maioría agraria-republicana. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi destituído polo Gobernador civil, acusado de arengar aos presos da cadea. Foi substituído polo concelleiro Modesto Fidalgo Conde que executou a política de peche das sociedades agrarias ordenada dende Goberno Civil.
Perros, Calvor, Sarria
Perros é un lugar da parroquia de Calvor, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2021 tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
Camiño de Santiago
Perros é unha localidade dunha variante da etapa Triacastela-Sarria do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Pedro Rodríguez Gómez (guerrilleiro)
Pedro Rodríguez Gómez, finado en Ordes o 17 de xullo de 1977, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Militante do Partido Comunista de España. Foi detido acusado de simpatizante comunista e escoitar Radio Moscú. Posto en liberdade en maio de 1946, uniuse á guerrilla. Participou con Antonio Nouche Costa, Claudio Díaz Milia, José Remuiñán Barreiro, José Blanco Núñez e José Santiago Temprano, na sanción económica de 30.000 pesetas ao alcalde franquista de Cerceda. Foi detido na Coruña en xullo de 1947. Xulgado en consello de guerra sumarísimo na Coruña con José Santiago Temprano o 4 de novembro de 1948, foi condenado a cadea perpetua. Pasou 12 anos na Prisión Central de Burgos, de onde saíu en liberdade condicional en xaneiro de 1959. . Morreu en Ordes con 61 anos.
Vida persoal
Casou con Josefa Regos del Río.
Manuel Fernández Amado
Manuel Fernández Amado, nado en Ferrol o 14 de maio de 1950, é un ex-futbolista e adestrador galego.
Traxectoria
Comezou xogando na SCDR Galicia de Caranza, e en 1968 ficha polo Arsenal Club de Fútbol, un histórico equipo de Ferrol que daquela estaba en divisións galegas. En 1970 ficha polo Racing de Ferrol, na altura en Segunda división. Ao ano seguinte pasa ás filas do Celta de Vigo, co que fai o debut en primeira división o 19 de xaneiro de 1972. En 1975 ficha polo Español de Barcelona por 20 millóns de pesetas. En 1981 ficha polo CD Castellón e posteriormente regresa ao Racing ferrolán para rematar a súa vida deportiva como xogador.
Como adestrador, foi segundo adestrador do Racing de Ferrol, adestrador substituto en caso de despedimentos do titular, e tamén adestrador do filial ou de categorías xuvenís do equipo.
Ars-sur-Formans
Ars-sur-Formans é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Antonio Iglesias Álvarez
Antonio Iglesias Álvarez, nado en Ourense o 1 de outubro de 1918 e finado en Madrid o 8 de outubro de 2011, foi un xornalista, musicólogo e pianista galego.
Traxectoria
Iglesias comezou a súa carreira xornalística ao pouco de rematar a guerra civil, ao tempo que continuaba a súa formación como pianista. En 1945 conseguiu un relevante premio en España e tres anos máis tarde obtivo unha bolsa que lle permitiu estudar e realizar actuacións nos Estados Unidos de América. Nos anos cincuenta adheriuse ao establishment cultural do franquismo e obtivo a encarga de promover e dirixir o Conservatorio de Ourense, que finalmente se fundaría en 1957.
A partir dese momento esquece a vida como intérprete e céntrase no ensino da música, na promoción cultural e no xornalismo, vencellado ao xornal Informaciones e logo ao ABC. En 1966 designárono subcomisario técnico da Comisaría Nacional de Música e, coa extinción da administración franquista, foi atravesando diversos postos de asesor musical do Ministerio de Cultura ata a súa xubilación en 1983.
Como musicólogo e promotor cultural, foi un dos impulsores de certames e festivais como a Semana da Música Relixiosa de Cuenca, ou o Música en Compostela. En 1992 ingresou na Real Academia de Belas Artes de San Fernando, da que foi o seu secretario durante varios anos, cun discurso sobre Isaac Albéniz, respondido polo tamén musicólogo e tamén ourensán Antonio Fernández-Cid.
Edicións
Editou a obra para piano de Enrique Granados (1985), Federico Mompou (1977), Isaac Albéniz (1987), Joaquín Turina (1989), Joaquín Rodrigo (1965), Manuel de Falla (1983) Oscar Esplá (1962), Rodolfo Halffter (1979), os estudos e os preludios para piano de Fryderyk Chopin (1987), as sonatas para piano de Joseph Haydn e mesmo a obra para violín de Manuel Quiroga (1992). Ademais fixo unha edición das obras para piano e orquestra de Esplá, Rodrigo, Rodolfo Halfftere Falla en 1994.
Tamén editou a obra escrita de varios autores musicais españois, como Conrado del Campo (1984), Joaquín Rodrigo (1999), Julio Gómez (1986), Óscar Esplá (1977) ou Joaquín Turina (1982).
Vida persoal
Foi o pai da xornalista galega María Antonia Iglesias.
A Cabanela, Montecubeiro, Castroverde
A Cabanela é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Sorbeira, Candín
Sorbeira (Surbeira no dialecto ancarés) é unha parroquia do concello leonés de Candín, na bisbarra do Bierzo. Segundo o INE en 2012 tiña 38 habitantes. A poboación minguou como os demais do val. A principal actividade económica é a agricultura de subsistencia e a gandaría, aínda que o turismo está a empezar a ter auxe debido a algunhas casas rurais. Os habitantes de Sorbeira falan un dialecto do galego chamado ancarés
Patrimonio
Na praza hai dous monumentos de interese: a fonte e a Igrexa de Santo Estevo, de estilo tradicional ancarés, encóntrase en bo estado de conservación. O interior da igrexa hai un adro e un retablo singulares e moi belos. Na parte alta, na zona das eras, encóntranse unhas cantas pallozas rodeadas de castiñeiros, dende onde se pode ver boa parte do val. Sorbeira tamén conta cun muíño hidráulico antigo en bastante en bo estado e unha ponte que conecta ao centro co exterior.
Sorbeira é un dos lugares máis apartados do val dos Ancares, o que o converte nun dos lugares menos coñecidos. O lugar encóntrase a final dunha pendente coñecido coma A Barreira nun ámbito montañoso, onde abundan os bosques de castiñeiros.
Festas
As principais festas do lugar son as do Carmen o 16 de xullo e a de Santo Estevo 26 de decembro.
A Barcala, San Pedro de Nós, Oleiros
A Barcala é un lugar da parroquia de San Pedro de Nós no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2021) ten 38 habitantes (20 homes e 18 mulleres).
Jacob Amsler
Jacob Amsler, nado en Unterbözberg en 1823 e finado en Schaffhausen en 1912, foi un matemático suízo.
Linguas ingvaeónicas
As linguas ingvaeónicas tamén coñecidas como linguas xermánicas do mar do Norte, é un grupo de linguas proposto para agrupar as linguas xermánicas occidentais do norte, o frisón antigo, o inglés antigo e o saxón antigo, así como os seus descendentes.
Estesícoro
Tisias, máis coñecido como Estesícoro (Στησίχορος, que quere dicir "mestre do coro", pola súa habilidade para dirixir os cantos corais), foi un poeta grego nado en Hímera (Sicilia) cara ao 630 a.C. e finado cara ao 550 a.C. Era un dos estimados e respectados nove poetas líricos polos académicos da daquela helénica Alexandría.
Traxectoria
Na súa obra Fedro, Platón considera a Estesícoro nado en Hímera (Sicilia). En moedas de Hímera está a súa efixie. Cicerón fala de que nesta poboación había unha estatua súa. O que é seguro é que traballou alí.
Dentro da lírica grega, Estesícoro representa unha ponte entre a traxedia e a épica, por mor da súa preferencia pola narración de mitos á marxe das conclusións que dos mesmos poidan sacarse, ou de que sexan pretexto para enxalzar a unha cidade ou un personaxe. Interésanlle de xeito sinxelo os relatos, na medida en que forman parte da tradición popular. As súas historias influíron nas artes plásticas e moitas delas atópanse reflectidas na cerámica grega. Desde os anos cincuenta do século XX incrementouse o corpus de textos de que se dispoñía ata agora, de maneira que xa é posíbel facer unha edición das súas obras, posto que dos máis de 26 libros que se lle atribuían só subsistiran fragmentos duns 16, aínda que moi numerosos.
Ten unha relación moi especial con Esparta. O Marmor Parium atribúelle unha viaxe a Esparta, e a Orestea escríbea para unha festa espartana. A palinodia é modificada para satisfacer aos espartanos: en Esparta, Helena era unha deusa.
Estesícoro viaxou por toda Grecia e tomou parte en concursos poéticos de grandes festas. Parece que tivo dous irmáns: Helianacte, lexislador, e Mamertino, matemático; o ambiente da época podería ser próximo ao pitagórico.
miniatura|right|300px|Escena da [[Tabula iliaca coa seguinte inscrición: "O saqueo de Troia segundo conta Estesícoro".]] Estesícoro recibiu influxo de Homero, que se advirte na súa obra sobre os retornos, concretamente no episodio sobre Telémaco, na súa despedida de Esparta con Menelao e Helena, argumento este, homérico, con iguais formas. O mesmo pode dicirse da súa obra relativa á destrución de Troia. Engade á tradición temas como a pantasma de Helena, que viaxa a Troia mentres estaba ela en Exipto. Aporta ideas como o soño de Clitemnestra, a ama de cría de Orestes e a súa persecución polas Erinias, a persecución dos vencidos de Troia, a sorte das prisioneiras troianas, o perdón de Menelao a Helena, o enfrontamento entre Eteocles e Polinices, que trata de evitar a súa nai Iocasta, o tema das fenicias de Eurípides, e a loucura de Heracles que figura na súa Cerbero.
Lenda
Dise que cando os seus concidadáns decidiron confiar a defensa da súa cidade, Hímera, ao tirano de Agrigento (Fularides), Estesícoro os persuadiu do seu erro, narrándolles por primeira vez a fábula do cabalo e o cervo: o cabalo, nun intento desesperado por terminar dunha vez co seu irreconciliábel inimigo, o cervo que o traía cosido a cornadas, acudiu ao home. Pero ocorreu que, unha vez subxugado o cervo polo aliado, este fixo o mesmo co cabalo. A cidade de Hímera fixo caso da fábula e por esa vez salvouse de ser dominada por Agrigento.
Estesícoro tamén é famoso pola lenda da súa palinodia, seguramente o primeiro exemplo na literatura de tal tipo de poesía. En dita palinodia, desdise da tradición segundo a cal Helena de Troia foi a causante da Guerra de Troia, e que xa fora tema dun anterior poema seu.
Obras
Atribuíronlle diversos poemas que tratan sobre a Guerra de Troia, como Helena (obra que se supón que se presentaba en dous libros), Palinodia (tamén de dous libros), A destrución de Troia e outros. Así mesmo, era coñecido pola súa literatura erótica e as súas cancións de amor.
Muscicapa
Muscicapa é un xénero de ave paseriforme, suborde dos Passeri, infraorde dos Passerida, superfamilia dos muscicapoideos. o tipo da familia dos muscicápidos.
A maioría das especies viven en hábitats boscosos. Varias delas son migratorias, indo de Europa e o norte de Asia cara ao sur no inverno.
Características
Son paxaros pequenos, de 9 a 15 cm de lonxitude. Teñen a cabeza grande, a cola curta, as patas así mesmo son curtas, e con pés delicados; o bico é aplanado, pero afiado, máis amplo na base. A súa plumaxe é a miúdo de cores intensas, parda ou gris, bastante uniforme; porén, os exemplares xuvenís téñena máis manchada ou apencada.
Teñen o costume de pousar en lugares altos, onde permanecen moi quietos, a miúdo ergueitos, desde onte parten en frecuentes e fulgurantes saídas para capturar insectos en pleno voo, non só ou entre a follaxe.
Contrúen niños xeralmente en forma de cunca nunha rama de árbore, pero algunhas especies africanas aniñan en buratos das árbores.
Descrición
O xénero foi descrito en 1760 polo zoólogo francés Mathurin Jacques Brisson, na súa obra:
Etimoloxía
O nome científico Muscicapa está formado polos elementos musci- e -capa, tirados do latín musca, -ae, "mosca" e o verbo capio, cepi, captum, capere, "coller", "capturar".
Clasificación
En 2010 dous estudos de filoxenia molecular das especies da familia dos muscicápidos mostraron que o xénero Muscicapa non é monofilético. Porén, os seus autores foron incapaces de propoñer uns novos xéneros, porque non foron revisadas todas as especies. Nun estudo posterior, publicado en 2016, no que se inclúen 37 das 42 especies da subfamilia dos muscicapinos, confírmase que Muscicapa non é monofilético, e nel proponse unha reorganización taxonómica con varios xéneros novos ou recuperados.
Especies
Segundo o ITIS e o COI, o xénero comprende as seguintes 25 especies:
Xénero Muscicapa Brison, 1760
En Galicia
En Galicia só se encontra, de maio a setembro (inverna en África), en campos abertos, hortas e cultivos, con árbores espalladas, a especie Muscicapa striata, o papamoscas cincento, aínda que a súa presenza é moi rara.
José Felpeto Gómez
José Felpeto Gómez, Felpeto, nado en Merille (Ourol) e finado en Cerdido o 16 de abril de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 28 de xullo no Depósito de Viveiro. Xulgado en Lugo por rebelión militar, foi condenado a cadea perpetua. Estivo na Prisión da Coruña. Cando saíu en liberdade, botouse ao monte. Foi membro da III Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Despois pasou ao destacamento Eive-Carbón da IV Agrupación. Formou parte do grupo que acompañou a Manuel Fernández Soto en abril de 1949 á provincia de Ourense para reorganizar a guerrilla. Morreu o 16 de abril de 1949 nun enfrontamento coa Garda Civil preto da Vila da Igrexa (Cerdido), xunto cos outros membros do destacamento José Vilariño Fernández e Perfecto Castro Martínez e un enlace. No combate perdeu a vida o garda civil Ramón Pérez Casas.
What Burns Never Returns
What Burns Never Returns é o terceiro álbum da banda estadounidense de math rock Don Caballero, publicado o 9 de xuño de 1998 a través do selo Touch and Go Records. Foi o seu primeiro traballo tras un parón de dous anos e marcou o regreso do baixista orixinal Pat Morris.
O disco destaca polas primeiras experimentacións significativas do guitarrista Ian Williams con pedais e efectos electrónicos. Este estilo prevalecería nos traballos posteriores tanto de Williams como do grupo.
Abellas de ouro
Abellas de ouro é un libro de Xosé Lesta Meis, publicado por primeira vez en 1930, pola Editorial Nós, con prólogo de Antón Villar Ponte e portada de Álvaro Cebreiro.
Sharon Corr
Sharon Helga Corr, nada o 24 de marzo de 1970 en Dundalk, Condado de Louth, é unha cantante e instrumentista irlandesa. É principalmente coñecida por ter sido membro do grupo The Corrs, que formaba xunto cos seus irmáns Andrea Corr, Jim Corr e Caroline Corr.
No 2005 foi galardoada, ó igual que os seus irmáns, co título de membro da Orde do Imperio Británico polas súas contribucións no eido da música e pola súa implicación en actividades filantrópicas. Dende a pausa tomada polo grupo no 2006, continúa a súa carreira en solitario.
Melo Imai
Melo Imai, nada en Osaca o 26 de outubro de 1987 é unha personalidade da televisión xaponesa, snowboarder de halfpipe e actriz pornográfica nipoa.
Traxectoria
Retirouse nunha primeira etapa do snowboarding tras os Xogos Olímpicos de Inverno de 2006, momento no que se converteu nunha celebridade da televisión no seu país e en modelo para posados de nudez. En 2017 deveu actriz de cinema porno, mais en 2018 anunciou a súa volta á competición de snowboarding.
Sabugueiro de Arriba, Castrelo, San Xoán de Río
Sabugueiro de Arriba é un lugar da parroquia de Castrelo, no concello ourensán de San Xoán de Río, na Comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Deste lugar son orixinais os irmáns Sarabia.
Bourg-Saint-Christophe
Bourg-Saint-Christophe é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Mobile Suit Gundam 00
Kidō Senshi Gandamu Daburu Ō (機動戦士ガンダム00), coñecido internacionalmente como Mobile Suit Gundam 00, é unha serie de animación anime de ciencia ficción da serie Gundam, a primeira que se realizou en alta definición. A MBS emitiu no Xapón os 25 episodios da primeira tempada entre o 6 de outubro de 2007 e o 29 de marzo de 2008. A segunda tempada comezou a se emitir, tamén pola mesma emisora, o 5 de outubro deste ano. A serie creouna a empresa Sunrise baixo a dirección de Seiji Mizushima, encargándose da historia Yōsuke Kuroda, os personaxes deseñounos Yun Kōga.
A serie ambiéntase nunha terra futurista centrada nunha forza paramilitar privada que pretende finalizar coas guerras e conflitos armados mediante un sistema de robots guerreiros móbiles coñecidos como gundams. No ano 2307 Anno Domini como consecuencia da desaparición da enerxía fósil a humanidade ten de procurar unha nova fonte de enerxía, a construción de plantas solares orbitando arredor da terra vai ser a solución. Pero esta fonte só beneficia a uns poucos, as principais potencias e os seus aliados. As guerras nos países menos desenvolvidos van ser unha constante.
Yandel
Llandel Veguilla Malavé Salazar, nado en Cayey (Porto Rico) o 14 de xaneiro de 1977, mellor coñecido como Yandel, é un cantante portorriqueño que interpreta xéneros como o reggaeton e o pop latino, e é a metade do grupo de Wisin & Yandel. Dende 1998 vendeu millóns de discos e realizou concertos nas salas máis importantes e notables de todo o mundo. Lanzou o seu primeiro álbum en solitario ¿Quién contra mí? no 2003 e no 2013 o seu segundo álbum De líder a leyenda, que incluía as cancións "Hasta abajo", "Plakito Ft Gadiel", e "Moviendo caderas" con Daddy Yankee
Primeiros anos
Naceu en Cayey, Porto Rico o 14 de xaneiro de 1977. Wisin, o seu compañeiro traballaba co seu pai en pelexas de galos, mentres que Yandel traballaba de barbeiro. Estudaron xuntos na mesma escola e aí foi onde por primeira vez nunha competencia da escola se xuntaron para cantar. Tempo despois debutaron no mundo do reguetón gravando algúns temas en álbums recompilatorios, sendo o seu debut na recompilación de DJ Dicky No Fear 3. Yandel ten orixes no Magreb.
Inicios (1998-2004)
En 1998 o dúo incursionou na música e gravaron algúns temas de colaboración no disco No Fear 3 de DJ Dicky; un ano despois, no recompilatorio La misión, editado polo selo Fresh Production. O éxito desta recompilación (que chegou a disco de ouro) levou á discográfica a producir Los reyes del nuevo milenio, primeiro álbum de Wisin & Yandel. Continuaron publicando novos temas nas sucesivas edicións de La misión. Logo en 2001 De nuevos a viejos, en 2002 De otra manera, seguido de Mi vida... my life, o cal acompaño a unha película protagonizada polo dúo na que contan a súa vida, os tres foron disco de ouro. A súa aínda incipiente carreira musical viuse ademais recoñecida co premio Tu Música ao "Mellor Dúo de Rap e Reggaeton", que lles foi outorgado en 2002.
Entre 2003 e 2004, Wisin e Yandel traballaron en proxectos individuais. Yandel lanzou ¿Quién contra mí?, mentres Wisin lanzou El sobreviviente. Durante o lapso de tempo especulouse cunha separación definitiva, suceso que non aconteceu, xa que ao ano seguinte se reuniron, publicando o seu álbum Pa'l mundo.
Pa'l mundo e WY Records (2005-2007)
O dúo lanzou o seu primeiro álbum co seu propio selo discográfico, WY Records. Pa'l mundo foi o seu álbum con máis éxito e fixo a súa música popular internacionalmente, chegando a sor en países como a China e o Xapón, amais dalgúns europeos. O álbum foi candidato aos Premios Billboard. Tralo éxito publicaron Los vaqueros (2006), onde participaron todos os membros de WY Records: Gadiel, Franco "El Gorila", Tony Dize, Yomille Omar etc. e artistas invitados como Don Omar e Héctor el Father.
Consolidación internacional (2007-2013)
miniatura|200px|Yandel en concerto. En 2007 lanzaron o álbum Wisin vs. Yandel: los extraterrestres, un disco no que evolucionaron nos seus sons con colaboracións internacionais como Eve e Fat Joe. En 2008 publicaron Wisin & Yandel: la mente maestra producido por Nesty (produtor da compañía), no que participaron os integrantes de WY Records.
Despois do éxito e a popularidade, no 2009 estrearon La revolución, que contaba coa participación do músico de rap 50 Cent. O álbum foi relanzado o 23 de novembro co título de La revolución: Evolución.
En 2012 o dúo publicou o seu noveno disco, Líderes, que incluía os sinxelos "Follow the Leader", con Jennifer Lopez e "Algo me gusta de ti" con Chris Brown e T-Pain, que se colocaron nos primeiros postos da radio e a televisión e foron número un na lista Billboard.
Dende 2013
Yandel, tras publicar o álbum Líderes con Wisin, quería reiniciar a súa carreira como solista. En entrevistas sobre a súa separación dixo que estaba ansioso por innovar. Yandel lanzou o seu segundo álbum, De líder a leyenda, o 5 de novembro de 2013. Formaban parte do disco o sinxelos «Hable de ti», «Hasta abajo», «Moviendo caderas», «Déjate Amar» e «Plakito». O álbum tiña sons máis pop e electrónicos sen deixar de lado o seu característico reggaeton e contou coa participación de artistas como Daddy Yankee, Don Omar, J Álvarez e o seu irmán Gadiel.
Tamén participou como coach no programa de televisión La Voz México co seu compañeiro Wisin.
O 25 de agosto de 2014 Yandel estreou un EP titulado Legacy: De líder a leyenda Tour que inclúe cinco temas inéditos. O propio Yandel dixo que os seus seguidores poderían escoller a súa canción favorita a través da súa páxina web e a canción que gañase estaría no concerto do 4 de outubro en San Xoán, Porto Rico.
Movemento antitabaco na Alemaña nazi
Precedentes
O sentimento antitabaco xa existía no Imperio Alemán a comezos do século XX. Os críticos do tabaco organizaron o primeiro grupo antitabaco no país, chamado Deutscher Tabakgegnerverein zum Schutze der Nichtraucher (Asociación de opositores alemáns do tabaco para a protección dos non fumadores). Establecida en 1904, esta organización tan só existiu durante un breve período de tempo. A seguinte organización deste tipo, chamada Bund Deutscher Tabakgegner (Federación de opositores alemáns do tabaco), estableceuse no ano 1910 en Trautenau, Bohemia. Outras organizacións semellantes xurdiron no ano 1912 nas cidades de Hannover e Dresden. No ano 1920 formouse en Praga a Bund Deutscher Tabakgegner in der Tschechoslowakei (Federación de opositores alemáns do tabaco en Checoslovaquia), trala separación de Checoslovaquia de Austria o final da primeira guerra mundial. Nese mesmo ano estableceuse tamén a Bund Deutscher Tabakgegner in Deutschösterreich (Federación de opositores alemáns do tabaco na Austria alemá) na cidade de Graz.
Estes grupos publicaron xornais que avogaban en contra do uso do tabaco. A primeira destas publicacións en alemán foi Der Tabakgegner (Opositor do Tabaco), editada pola organización de Bohemia entre os anos 1912 e 1932. Deutscher Tabakgegner (Opositor Alemán do Tabaco) foi o segundo xornal que trataba este tema, publicándose en Dresde dende 1919 ata 1935. Xunto co tabaco, estas organizacións foron opositoras tamén do consumo de bebidas alcólicas.
Investigacións
miniatura|esquerda|200px|Dous soldados alemáns fumando nunha trincheira da [[Fronte Oriental (Segunda Guerra Mundial)|Fronte Oriental]] Franz H. Müller no ano 1939 e posteriormente Eberhard Schairer en 1943 foron os primeiros en empregar métodos epidemiolóxicos de caso-control para estudar o cancro de pulmón nos fumadores. En 1939 Müller publicou un informe nunha reputada revista médica alemá que afirmaba que a incidencia de cancro de pulmón era maior nas persoas fumadoras. Müller, descrito en ocasións como "o pai esquecido da epidemioloxía experimental", foi membro do NSKK e do Partido Nazi (NSDAP). A súa disertación foi o primeiro estudo epidemiolóxico controlado da relación entre o tabaco e o cancro de pulmón. Entre a mención doutros factores causantes como o po, os gases de escape dos automóbiles, a tuberculose, os raios X e outros contaminantes procedentes das fábricas, o seu informe indicou que "o papel significativo do fume do tabaco estaba cada vez máis no primeiro plano" entre ditos factores.
Os doutores do Terceiro Reich sabían que fumar era causa de doenzas cardíacas, consideradas as doenzas máis serias resultantes do uso do tabaco. O uso da nicotina tamén se considerou responsable do incremento nos infartos de miocardio reportados no país. Nos últimos anos da segunda guerra mundial, os investigadores consideraron a nicotina como un factor dos fallos cardíacos coronarios que sufriron un número significativo de persoal militar na fronte oriental. Un patólogo da Wehrmacht examinou 32 soldados mozos que faleceran a causa de infarto de miocardio nesta fronte, e documentou nun informe de 1944 que todos eles eran "fumadores entusiastas", citando a opinión do tamén patólogo Franz Buchner que afirmou que os cigarros eran "un veleno coronario de primeira orde".
Políticas reprodutivas
As políticas reprodutivas nazis foron un factor significativo na súa campaña antitabaco. Consideraban que as mulleres fumadoras eran vulnerables o envellecemento prematuro e a perda de atractivo físico. Vían a estas mulleres inapropiadas como esposas e nais para a familia alemá. Werner Huttig da Rassenpolitisches Amt (Oficina de Política Racial) do Partido Nazi afirmou que o leite das mulleres fumadoras embarazadas contiña nicotina, afirmación probada como correcta por investigacións modernas. Martin Staemmler, un doutor prominente durante o Terceiro Reich, opinaba que fumar durante o embarazo resultaba nun aumento dos natimortos e abortos espontáneos. Esta opinión foi apoiada pola hixienista racial Agnes Bluhm, quen publicou un libro no ano 1936 expresando este mesmo punto de vista. Os líderes nazis amosaron a súa preocupación por esta cuestión xa que desexaban que as mulleres alemás tivesen unha gran facilidade reprodutiva. Un artigo publicado nunha revista xinecolóxica alemá de 1943 afirmou que as mulleres que fumaban tres ou máis cigarros diarios tiñan máis posibilidades de quedar sen fillos en comparación coas mulleres non fumadoras.
Asociación co antisemitismo e co racismo
A maiores da preocupación pola saúde pública, os nazis estaban moi influenciados pola súa ideoloxía, particularmente polos seus conceptos de hixiene racial e pureza corporal. Os líderes nazis crían que estaba mal que a "raza superior" fumase e que o consumo de tabaco era equivalente a unha "dexeneración racial". A súa visión do tabaco era a dun "veleno xenético", e os hixienistas raciais opoñíanse ao consumo de tabaco, aducindo que "corrompía o plasma xerminal alemán". Algúns activistas antitabaco nazis chegaron a representar o tabaco como un vicio dos "negros dexenerados".
Os nazis chegaron a afirmar que os xudeus eran os responsables da introdución do tabaco e dos seus efectos prexudiciais, e a Igrexa adventista do sétimo día en Alemaña anunciou que fumar era un vicio malsán espallado polos xudeus. Johann von Leers, editor do Nordische Welt, proclamou en 1941 durante a cerimonia inaugural do Wissenschaftliches Institut zur Erforschung der Tabakgefahren que o "capitalismo xudeu" era responsable da expansión do uso do tabaco por toda Europa. Afirmou tamén que o primeiro tabaco en terreo alemán foi introducido polos xudeus e que estes controlaban a industria tabaqueira en Ámsterdam, o punto principal de entrada da Nicotiana.