cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Videferre, Oímbra
Historia
Até 1868 pertenceu a Videferre a parte galega de Souteliño, lugar que era considerado un dos tres pobos promiscuos por estar situado na mesma fronteira, entre Galiza e Portugal. Ese ano, coa entrada en vigor do Tratado de Lisboa de 1864, a parte galega foi anexada a Portugal, á propia freguesía de Soutelinho da Raia. Eclesiasticamente seguiu a pertencer á freguesía e por tanto á diocese de Ourense. Porén, coa entrada de Portugal en 1910 nun novo réxime e as crecentes dificultades dos párrocos para cruzar a fronteira, Souteliño acabou sendo incorporado tamén á arquidiocese de Braga o 27 de novembro de 1914.
A actual igrexa parroquial de Santa María ten a súa orixe nos séculos XVI e XVII, sendo modificada a finais do século XIX. Está situada no centro da aldea, e ao leste da mesma situábase antigamente o camposanto. O adro foi restaurado recentemente. A parroquia pertence ao arciprestado de Monterrei.
Economía
Até a década de 1960 a parroquia tiña unha economía de subsistencia, baseada na agricultura e gandería. A proximidade a Portugal facilitou o contrabando coas vilas de Soutelinho da Raia ou Vilar de Perdizes, especialmente despois da guerra civil española. A partir de mediados do século XX aumentou a emigración cara a Europa Occidental, o que provocou un descenso da poboación.
Flora e fauna
A flora de Videferre é rica e diversa, destacando os soutos de castiñeiros. Outras árbores froiteiras son a maceira, a pereira, a cerdeira e a nogueira. Nas hortas cultívanse leitugas, cebolas, verzas, feixóns, centeo, pataca, millo e nabizas, amais de vide destinada á produción doméstica de viño.
Os pastos son usados para a alimentación do gando, destacando o vacún, cabalar, ovino e caprino.
Nas zonas máis montañosas hai diferentes especies salvaxes: réptiles como lagartos comúns, cóbregas ou salamántigas, e mamíferos como o raposo, o xabarín e mesmo o lobo.
Gastromonía
A cociña de Videferre é tradicional de alta montaña, baseada nos produtos típicos da horta e no gando da comarca. Destacan os cocidos e os caldos, acompañados de chourizos e touciño. A uva da Videira dá un viño novo acedo.
Gonzalo Hermo
Gonzalo Hermo González, nado en Taragoña (Rianxo) o 24 de febreiro de 1987, é un poeta, filólogo e tradutor galego.
Traxectoria
Licenciouse en Filoloxía Galega en 2010, e doutorouse en Lingüística Galega pola Universidade de Santiago de Compostela en 2010 coa tese O Tombo de tenzas primeiro (ACS CF 17) (1352-1412): estudo completo e edición das vinte e cinco primeiras tenzas, con especial atención ao elemento onomástico, dirixida por Ana Boullón. Impartiu docencia nas universidades de Santiago de Compostela e na Universitat Autònoma de Barcelona. Vive en Barcelona, traballa no sector editorial e é profesor do curso anual de poesía da Escola de Lletres de Tarragona.
Os seus primeiros textos de creación viron a luz en revistas coma Dorna, Andar 21 ou Nova Ólisbos. En 2008 publicou unha colectánea de poemas na Revista das Letras do xornal Galicia Hoxe baixo o título Escola do resentimento.
Publicou varios libros de poemas. Pola súa obra, recibiu, entre outros, o Premio Xuventude Crea da Xunta de Galicia (2010), o Premio da Asociación Española de Críticas Literarios (2015), o Premio Nacional de Literatura na modalidade de Poesía Nova Miguel Hernández (2015) ou o Premio de Poesía Afundación (2018).
Participou nos festivais internacionais de poesía de Córdoba (Arxentina), Ottawa (Canadá), Barcelona e Mallorca, entre outros. Ademais, traduce poesía galega contemporánea e é membro fundador da editora-libraría-espazo de creación Chan da Pólvora, con sede en Santiago de Compostela.
Traballou no Instituto da Lingua Galega, e é membro das Redes Escarlata.
Adealla
miniatura|Adealla deixada polo cliente nunha mesa de restaurante. A adealla ou propina é unha recompensa xeralmente económica que se outorga como agradecemento por un bo servizo e polo produto consumido.
Estas situacións comezaron a polarizar ós consumidores, habendo por unha banda xente que pensa que a adealla é algo practicamente obrigatorio para apoiar á economía do traballador, por outra banda hai quen creen que dar adealla só propicia que os salarios se manteñan a niveis denigrantes. Mentres que algúns outros só ven a adealla como un vello costume.
En 2007 Pedro Solbes, daquela Ministro de Economía de España afirmou que as adeallas excesivas son un factor para o aumento da inflación do país.
En países como os Estados Unidos, o costume de deixar adealla expandiuse máis aló dos restaurantes. É así que é común entregar adealla ó chofer do taxi (15 %), ós mozos dos recados do hotel e ó peiteador.
Vilagarcía, Vilagarcía de Arousa
Santa Baia de Vilagarcía é unha parroquia que se localiza no concello de Vilagarcía de Arousa, na Comarca do Salnés. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 19 465 habitantes (10 164 mulleres e 9 301 homes), distribuídos en catro entidades de poboación, o que supón un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 19 510 veciños, pero un aumento notable respecto a 2005, cando eran 17 456 habitantes.
Nesta parroquia sitúase a capital do concello. O Nomenclátor de Galicia contempla catro lugares nesta parroquia, se ben o IGE só rexistra poboación nun deles, Vilagarcía, no que se supón anexionados os outros tres.
András, Vilanova de Arousa
San Lourenzo de András é unha parroquia que se localiza no concello de Vilanova de Arousa. Segundo o IGE, en 2016 tiña 448 habitantes, dos cales 223 eran homes e 225 mulleres. Isto supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 2007 cando tiña 490.
Namai ba rahis gomhor
Namai ba rahis gomhor (en ) é un filme afgán de 2017 dirixido por Roya Sadat. Foi escollido como candidato afgán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, pero finalmente non foi nomeado.
Revelación
Nos contextos relixioso e místico, coñécese como Revelación o acceso a unha verdade secreta ou oculta, frecuentemente manifestada a algúns individuos por unha entidade sobrenatural.
O revelado é, por tanto, o dito ou dado a entender, xeralmente por parte dunha divindade ou ser sobrenatural, sobre outra cousa da cal non se tiña coñecemento previo e que se considera verdade polos que participan da relixión, constituíndo parte central da súa vivencia relixiosa.
Relixións
No contexto relixioso o concepto de revelación aparece en:
Moitas relixións consideran algúns dos seus dogmas e partes indiscutíbeis da súa doutrina como verdades reveladas; desta maneira as relixións tradicionais poden conservar preceptos da crítica racionalista, o cal tende á inmutabilidade do núcleo doutrinal. Nese sentido, a noción de revelación oponse á noción científica de coñecemento adquirido mediante un esforzo deliberado.
Outros usos
Como extensión do uso do concepto, aplícase a calquera novidade no campo do coñecemento, información ou incluso ao xurdimento dunha nova personalidade, por exemplo: Premio Goya ao mellor actor revelación ou Premio Goya á mellor actriz revelación.
Lee Ranaldo
miniatura|181px|Ranaldo's [[Moonlander,Yuri Landman, 2007]] Lee M. Ranaldo, nado on 3 de febreiro de 1956 en Glen Cove, Nova York, é un músico, escritor, produtor e artista visual estadounidense coñecido por ser vocalista, guitarrista, compositor e cofundador da banda de rock alternativo Sonic Youth. No ano 2004 a revista Rolling Stone elixiu a Ranaldo e ao seu compañeiro Thurston Moore o 33 e 34 mellores guitarristas de todos os tempos respectivamente. No mes de maio de 2012 a revista Spin publicou unha lista dos 100 mellores guitarristas, e Ranaldo e Moore quedaron situados no número 1.
Ranaldo ten tres fillos, Cody Linn Ranaldo, Sage Ranaldo e Frey Ranaldo, e está casado coa artista experimental Leah Singer, coa cal ten feito moitas performances en directo con música improvisada.
Biografía
Ranaldo naceu en Glen Cove, Long Island, Nova York. Medrou escoitando discos dos Rolling Stones, The Kinks, Cream, Led Zeppelin, Talking Heads e Television, e graduouse na Binghamton University.
Mentres estaba na universidade tocou nunha banda experimental de punk rock chamada Fluks. En 1979 trasladouse a Brooklyn onde intentou revivir Fliks e onde se uniu a diversos proxectos como Rhys Chatham e Plus Instruments. A través de Chatham coñecería ao compositor Glenn Branca e uniuse á súa orquestra de guitarras eléctricas. Un ano máis tarde Thurston Moore oganizou o Noise Festval na galería de arte White Columns e convidouno a formar parte do seu grupo, no que tamén estaba a súa moza Kim Gordon, nacendo así Sonic Youth. Ao pouco tempo uniríaselles o batería Richard Edson.
Ademais da súa actividade con Sonic Youth, Ranaldo ven sendo unha figura moi activa na escena musical de Nova York, gravando e colaborando con numerosos artistas, producindo discos, e publicando varios libros.
Entre as gravacións en solitario de Ranaldo atópanse Dirty Windows, unha colección de textos falados con música; Amarillo Ramp (For Robert Smithson), pezas para guitarra; e Scriptures of the Golden Eternity. Escribiu tamén libros, moitos dos cales inclúen imaxes e fotografías da súa muller, como Bookstore, Road Movies e Jrnls80s.
Inimigo do estado
Un inimigo do Estado é unha persoa acusada de certos crimes contra o Estado como traizón. Describindo os individuos deste xeito ás veces é unha manifestación de represión política. Por exemplo, un autoritario réxime pode pretender manter seguridade nacional, describindo disisdentes sociais ou políticos coma "inimigos do Estado". Noutros casos, o individuo en cuestión pode ter lexitimamente posto en perigo ao e/ou a súa poboación. Por exemplo, un axente dobre pode vender segredos militares ou de intelixencia que poderían minar a seguridade dunha nación, e, polo tanto, ser considerado non un inimigo de só unha persoa ou entidade dentro dun estado, senón do propio Estado e as entidades nel.
Thriller (álbum)
Thriller é o sexto álbum de estudio gravado polo artista estadounidense Michael Jackson. Editouno a casa Epic Records o 30 de novembro de 1982 tras o éxito de Off the Wall en 1979, explorando xénoros similares incluíndo funk (Billie Jean ou Thriller), rock duro (Beat It) música disco, soul (Baby be mine), R&B, e pop (The Girl Is Mine) con letras sobre a paranoia e o sobrenatural. Quincy Jones chegou a discutir con Ivan Lins a inclusión da canción en portugués "Novo Tempo" no disco.
O álbum contou cun presuposto de 750.000 dólares e as gravacións realizáronse entre abril e novembro de 1981 nos Westlake Recording Studios dos Ánxeles, coa colaboración do produtor Quincy Jones. Jackson escribiu catro dos nove temas. Tras o lanzamento do primeiro sinxelo "The Girl Is Mine", no que Jackson canta a dúo con Paul McCartney, parecía que ía ser un éxito menor; co segundo sinxelo, "Billie Jean", o álbum chegou ó alto das listas en moitos países, chegando a vender medio millóns de discos por semana e ó ano converteuse no álbum máis vendido de todos os tempos, e aínda permanece como tal, cuns 110 millóns de discos vendidos. Sete das nove cancións editáronse como sinxelos, e todas chegaron ás dez primeiras do Billboard Hot 100. Nos premios Grammy de 1984 obtivo oito premios.
Thriller outorgoulle definitivamente a Jackson a categoría de estrela predominante do pop de finais do século XX, converteuse nun símbolo dos anos 80 e rompeu as barreiras raciais coas súas aparicións na MTV e as súas entrevistas con Ronald Reagan na Casa Branca. O álbum foi tamén un dos primeiros en utilizar con éxito videoclips como ferramenta promocional; o vídeo de "Thriller" dirixido por John Landis está considerado como un dos mellores nunca realizados.
No ano 2001 editouse unha edición especial do álbum, incluíndo material inédito, e en 2008 foi de novo editado como Thriller 25, contendo remixes de artistas contemporáneos, ademais dunha canción inédita e un DVD
Gran Premio do Xapón de 1976
O Gran Premio do Xapón de Fórmula 1 de , celebrouse en Fuji o 24 de outubro de 1976. Como nota curiosa da carreira anunciouse que a volta máis rápida a establecera Masahiro Hasemi na volta 25, pero foi un erro de medición, e, varios días máis tarde, o circuíto emitiu un comunicado de prensa para corrixir o titular da volta máis rápida da carreira, foi Jacques Laffite cun tempo de 1:19.97 na volta 70. Esta versión foi coñecida de inmediato no Xapón, e a Federación Xaponesa do Automóbil (JAF) e os medios de comunicación xaponeses corrixiron o rexistro. Pero esta corrección non se coñecía fóra do Xapón, polo tanto, Hasemi foi tratado como o posuidor do récord de volta rápida da carreira en moitos libros de récords incluíndo a páxina web oficial da Fórmula 1.
Informe
O Campionato do Mundo de 1976 íase a decidir no circuíto de Monte Fuji, con Niki Lauda só tres puntos por diante de James Hunt logo dunha tempada chea de incidentes, incluíndo accidente case fatal de Lauda en Nürburgring e a perda posterior de carreiras.
Mario Andretti logrou a pole position no Lotus 77 con Hunt no segundo lugar e Lauda terceiro. Logo veu John Watson, Jody Scheckter, Carlos Pace, Clay Regazzoni e Vittorio Brambilla. O top 10 foi completado por Ronnie Peterson e Hasemi.
O día da carreira, o tempo era moi húmido coa néboa e a auga correndo, en varios puntos da pista. Houbo intensos debates en canto a si debíase iniciar a carreira, ao final os organizadores decidiron seguir adiante aínda que a maioría dos pilotos non estaban de acordo. Algúns pilotos, incluíndo Niki Lauda, non estaban contentos coa decisión.
James Hunt tomou a dianteira desde o principio con John Watson e Mario Andretti atrás. Na segunda volta, Watson saíuse por unha vía de escape e Lauda entrou co coche a boxes para retirarse, xa que cría que as condicións climáticas facían a pista demasiado perigosa. Máis tarde dixo "a miña vida vale máis que un título". Larry Perkins tomou unha decisión similar logo dunha volta como o fixeron Carlos Pace e Emerson Fittipaldi posteriormente na carreira.
Hunt seguiu á fronte, detrás del o segundo lugar alternábase entre Andretti e Brambilla. Na volta 22 Brambilla loitaba polo liderado, pero trompeou. Jochen Mass tomou o segundo lugar, o que prometía un 1-2 de McLaren pero estrelouse na volta 36 e así Patrick Depailler subiu ao segundo lugar con Andretti terceiro.
Parecía unha vitoria fácil para Hunt, pero a medida que a pista comezou a secarse empezou a perder posicións. Só necesitaba un cuarto posto para gañar o título, debido á retirada de Lauda. Na volta 62 Hunt quedou atrás de Depailler e Andretti, pero dúas voltas máis tarde o pneumático traseiro esquerdo de Depailler comezou a desinflarse e tivo que entrar en boxes. Andretti púxose por diante, pero daquela Hunt tivo un problema similar nos pneumáticos. Hunt entrou en boxes, caeu ao quinto lugar por detrás de Andretti, Alan Jones, Regazzoni e Depailler. Depailler superou aos dous pilotos na volta 70 e na seguinte volta Hunt fixo o mesmo rematando terceiro e gañando o Campionato do Mundo de Pilotos, para a súa sorpresa.
Hematina ácida de Baker
A hematina ácida de Baker é unha técnica histolóxica para evidenciar a presenza de fosfolípidos. O método foi creado por J.R. Baker en 1946, e basease na reacción da hematina co radical fosfato, aínda que non está totalmente demostrado. Resulta útil no estudo histolóxico do cerebro, así como en estudos hematolóxicos.
Fundamento
Os tecidos, para obter resultados óptimos, deben fixarse en solución formol-calcio de Baker para prever a disolución dos fosfolípidos. Os tecidos son entón cromados, co cal os fosfolípidos e outras substancias ácidas non lipídicas forman complexos de quelato.
A especificidade tintorial para fosfolípidos foi cuestionada. Se as técnicas de hemateína ácida se empregan en tecido cerebral, pódese apreciar unha diferenza entre a materia gris e a materia branca, aínda que as análises químicas de ambas as dúas amosan unha pequena diferenza na cantidade de fosfolípidos e lípidos non saturados entre a materia gris e branca. Algúns estudos indican que o compoñente de fosfolípidos non é tan importante coma a cantidade real de lípidos. A mielina presente en grandes cantidades na materia branca é unha estrutura multilaminar, e crese que esta configuración pode agarrar aos ións cromo nunha estrutura estable e tridimensional, que é resistente ao paso da distinción.
Os eritrocitos tamén se tinguen con métodos de hemateína ácida, e foi formalmente asumido que este tinguido se atribuía ao contido fosfolípido do eritrocito. O feito de que a coloración de eritrocitos estivese presente mesmo despois de procesos de extracción de lípidos, significa que o fosfolípido presente estaba fortemente suxeito ao tecido da proteína. Análises bioquímicas revelaron que menos do 1% do peso seco é fosfolípido, e traballos posteriores demostraron que a hemoglobina presente é o compoñente responsable para a coloración positiva con métodos de hemateína ácida. Isto, abofé, indica que as probas tales como a hemateína ácida de Baker non son nin sensibles nin específicas para fosfolípidos.
Tecido control e diana
O tecido que se debe empregar para esta técnica é o tecido adiposo que é o que ten maior concentración de fosfolípidos.
Fixador óptimo
O fixador ideal para este tipo de técnica é unha solución de formol-calcio. Débese aclarar que a formalina neutra estabilizada tende a remover os fosfolípidos dos tecidos. Porén, o formol-calcio, cando é usado despois da formalina neutra, pode preservar os fosfolípidos. Ás veces, os fosfolípidos poden ser demostrados en seccións de parafina fixadas en formalina neutra.
Para a súa preparación mesturamos (para 100cc):
Preparación da mostra
A mostra require preparación previa:
Método de tinguidura
A técnica de tinguidura é como segue:
Ferreiros, Santa Cruz de Parga, Guitiriz
Ferreiros é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 35 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 20 homes e 15 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 40 habitantes.
Orfeón Lucense
O Orfeón Lucense é unha agrupación coral afeccionada e sen ánimo de lucro fundada en 1982 na cidade de Lugo polo sacerdote e compositor Xosé Castiñeira Pardo, mestre de capela da Catedral lucense. Desde 2009, o seu director é Xesús Mato.
O Orfeón Lucense ten como antecedente a agrupación do mesmo nome fundada en 1879 polo ilustre compositor Xoán Montes, que a dirixiu até a súa morte (1899). A súa entidade de coro titular da Catedral explica o peso da música sacra no repertorio da agrupación, sen por iso desatender a música profana e en especial a música coral galega, manténdose así a fidelidade aos principios fundacionais recollidos nos primeiros estatutos da autodefinida como Sociedade Artístico-Musical Orfeón Lucense, que datan de 1984, e en cuxo artigo segundo se enumeran como Fins da Asociación os seguintes:
Premio de Investigación Ramón Baltar Feijoo
Descrición
Comezou a convocalo no ano 2018 a Fundación Rosalía de Castro coa previsión de convocalo cada dous anos.
EsRadio
220px|miniatura|Logotipo de esRadio esRadio é unha cadea de radio española, privada (creada e xestionada con capital privado), e de ámbito nacional; que comezou as súas emisións o luns 7 de setembro de 2009, ás 7 da mañá. Emite en varios puntos de España a través de emisoras asociadas, e en Madrid a través da frecuencia concedida a Unión Liberal de Radio, participada por Libertad Digital e Unidad Editorial.
Carlo Maria Cipolla
Carlo Maria Cipolla, nado o 15 de agosto de 1922 en Pavía e finado o 5 de setembro de 2000 na mesma cidade, foi un historiador económico italiano. A pesar dos seus importantes traballos sobre mudanzas económicas ao longo da historia, é moi coñecido por un humorístico tratado sobre da estupidez. Escribiu os seus libros tanto en italiano como en inglés.
Traxectoria
Na súa mocidade, Cipolla quería ser profesor de historia e filosofía, e debido a iso ingresou á facultade de ciencia política da Universidade de Pavía. Mentres estudaba aí, grazas ao profesor Franco Borlandi, un especialista en historia económica medieval, descubriu a súa paixón pola historia da economía. Licenciouse en Pavía en 1944, cunha tese sobre a historia das explotacións agrarias no val do Po e logo ampliou os seus estudos na na Universidade de París para licenciarse máis tarde na London School of Economics, en 1948.
Obtivo o seu primeiro posto de profesor de historia económica en Catania á idade de 27 anos, co que iniciou unha longa carreira académica en Italia (Venecia, Turín, Pavía, Pisa e Fiesole) e no estranxeiro. En 1953 Cipolla viaxou aos Estados Unidos polo Programa Fulbright e en 1957 converteuse en profesor visitante na Universidade de California en Berkeley, da que dous anos máis tarde pasou a ser catedrático. Cipolla foi recibido como membro en varias academias prestixiosas e en 1995 recibiu o premio Balzan. Faleceu de párkinson.
Campos de estudo
Particularmente é coñecido pola súa publicación humorística sobre a estupidez humana, recollida no libro Allegro ma non troppo, de 1988.
Fampousa, A Baña, A Baña
Fampousa é un lugar da parroquia da Baña no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Sitúase na ladeira dun monte de pendente acusada. Linda ao norte con Vilarnovo e Canlís e ao este con Salvande.
Demografía
Tiña 31 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 18 eran mulleres. No 2009 eran 45 persoas rexistradas: 24 homes e 21 mulleres.
== Paisaxe == Núcleo tradicional concentrado, se ben atópanse algunhas vivendas separadas. No núcleo tradicional alternanse vivendas novas con casa rural de pedra bastante deteriorada.
Existen 9 hórreos catalogados, algún nun mal estado de conservación.
Pequenas hortas e froiteiras nas inmediacións das vivendas. É unha zona de gando ovino con parcelas a pastos e tamén a milleiras. Xa máis afastados hai carballos, piñeiros e eucaliptos.
Máxima FM
200px|miniatura|Logotipo de Máxima FMMáxima FM é unha cadea de radio privada española que emite unha radiofórmula de música electrónica. Pertence ao Grupo Prisa e iniciou as súas emisións en 2002. Os seus estudos centrais están en Madrid.
Historia
Iniciou as súas emisións o 30 de marzo de 2002, a través das frecuencias polas que, ata a data, viña emitindo Sinfo Radio Antena 3. O seu slogan inicial foi: El dance que te pega. Posteriormente cambiou a Y tú, ¿Qué llevas puesto?. Aínda que actualmente denomínase Maxima FM. Radio Dance.
Programación
A súa programación baséase na radiofórmula especializada na música electrónica, especialmente techno, house, electro, progressive e dance, que se combina con algúns programas especializados en chill out, lounge e minimal. Actualmente prescinde doutros xéneros presentes no inicio das súas emisións, como o jungle ou o drum & bass ou propios da industria nacional como mákina, breakbeat nu skool ou breakbeat old skool.
Focke-Wulf A 16
O Focke-Wulf A 16 foi un avión de transporte monoplano lixeiro alemán para tres/catro pasaxeiros deseñado por Heinrich Focke e Georg Wulf. Sería o primeiro deseño fabricado pola súa nova compañía Focke-Wulf.
Desenvolvemento
Co éxito dos seus anteriores deseños Focke e Wulf crearon a compañía Focke-Wulf en 1924. O primeiro para a nova compañía foi o A 16, un avión para tres/catro pasaxeiros ou para transporte lixeiro fabricado totalmente en madeira. O A 16 voou por vez primeira o 23 de xuño de 1924 e fabricáronse polo menos 20 exemplares; 23 segundo Airbus Industrie. Airbus construíu un máis, sen capacidade para voar, que está exposto no aeroporto de Bremen.
O A 16 era un avión cunha á alta cantilever que tiña un perfil aerodinámico groso. O piloto sentábase nunha cabina aberta sobre a á mentres que os pasaxeiros ían na fuselaxe pechada debaixo deste. O tren de aterraxe contaba con grandes rodas montadas en cada lado da fuselaxe.
Galería de imaxes do río Neira
O río Neira nace na Serra do Portelo e desemboca no Miño, na confluencia dos Concellos de Portomarín, O Páramo e Láncara
Kaidun
O Kaidun é un meteorito caído na Terra o 12 de marzo do 1980 moi preto dunha base militar da Unión Soviética (lat. 15° N, lonx. 48.3° L) no Iemen.
Características
Contén niveis únicos dunha gran variedade de minerais, causando algunha confusión sobre a súa orixe. En marzo do 2004 suxeriuse que este meteorito era orixinario da lúa marciana Fobos.
Principalmente está composto de condrita carbonícea do tipo CR2, pero tamén contén fragmentos doutros tipos coma os C1, CM1, e C3. Preto de 60 minerais foron atopados dentro deste meteorito, moitos deles non poden ser atopados na natureza, coma o "florenskiite", que ten coma símbolo químico FeTiP.
A razón pola que Fobos foi suxerida coma a orixe do meteorito é por que nesta lúa pódense apreciar trazas de dúas rochas alcalinas extremadamente raras. Cada unha destas rochas foi agregada ao meteorito de xeito individual. Isto suxire que o meteorito debeu de estar preto dunha fonte de rochas alcalinas. As pescudas apuntan a Marte e mais a unha das súas lúas, Fobos, xa que esta está máis preto de Marte ca Deimos.
W. H. M. Lowe
William Henry Muir Lowe, nado na India o 20 de outubro de 1861 e finado en Londres o 7 de febreiro de 1944, foi un militar británico.
De 1900 a 1902 estivo destinado no que hoxe é Suráfrica co grao de Tenente-Coronel, comandando un rexemento británico na guerra anglo-bóer. Ascendido a Brigadier na primeira guerra mundial, liderou as tropas británicas que combateron aos rebeldes irlandeses no alzamento de Pascua de 1916 e foi o encargado de recibir a rendición incondicional dos sublevados.
Enrique Suárez Guntín
Enrique Suárez Guntín, nado o 7 de novembro de 1931 no antigo concello de Lavadores (hoxe Vigo) e finado en Vigo o 15 de decembro de 2011 foi un médico galego.
Luis de Toledo Freire
Luis de Toledo Freire, finado en Madrid o 24 de decembro de 1983, foi un político galego.
Traxectoria
Inspector de servizos do Ministerio de Facenda. Funcionario da Delegación de Facenda de Pontevedra e vicepresidente da Deputación, foi nomeado presidente da Deputación de Pontevedra polo Gobernador civil o 9 de agosto de 1939. Foi alcalde de Pontevedra do 29 de agosto ao 25 de novembro de 1943. Foi Director xeral de Impostos sobre a Renda ata 1963 e despois presidente do Consello de Administración das minas de Almadén (1963-1969). Foille concedida a Gran Cruz do Mérito Civil.
Tratado de Osimo
miniatura|Vista aérea de Osimo, cidade onde e asinou o tratado. O tratado de Osimo foi asinado o 10 de novembro de 1975 pola República Federal Socialista de Iugoslavia e a República italiana en Osimo, provincia de Ancona, e nel que foi dividido o Territorio Libre de Trieste. O tratado escribiuse en francés e entrou en vigor o 11 de outubro de 1977.
O acordo baseábase nun "Memorando de Entendemento" asinado en Londres en 1954 (coñecido como Memorando de Londres), que outorgaba a administración civil provisional da Zona A a Italia, e da Zona B a Iugoslavia. O tratado de Osimo fixo definitiva esta situación. A Zona A, incluída a cidade de Trieste, pasou a conformar a provincia italiana de Trieste, aínda que Iugoslavia viu garantido o libre acceso ao porto de Trieste.
O Ministerio de Exteriores italiano nunca estivo envolvido na negociación, pois esta foi levada case exclusivamente por Eugenio Carbone, entón Director Xeral do Ministerio de Industria e Comercio, que tamén asinou o tratado por parte do goberno italiano. O Ministro de Asuntos Exteriores iugoslavo, Miloš Minić, asinou o tratado por parte de Iugoslavia.
Welwitschia mirabilis
Welwitschia mirabilis Hook.f., do xénero monotípico Welwitschia Rchb. , é o único xénero da familia das Welwitschiaceae, pertencente ás gimnospermas. miniatura|240x240px|Welwitschia no bosque petrificado de Khorixas (Namibia). miniatura|290x290px|Chinche da Welwitschia (Odontopus sexpunctatus), principal polinizador.
Localización
Áchase en Angola e Namibia, é endémica do deserto do Namib, a cuxas condicións se atopa perfectamente adaptada.
Descrición
É unha planta desértica que crece dun tronco groso escindindo dúas únicas follas de crecemento continuo. Tras a xerminación, os cotiledones crecen 25-35 mm e vanse transformando nestas dúas follas. Despois de que estas aparezan, os capullos dos cotiledones emerxen e dentro deles dexeneran os extremos de crecemento causando a elongación dos capullos. É a única especie que non presenta traqueidas na estrutura interna do eixo caulinar. A especie reprodúcese por sementes, que deben manterse húmidas as dúas primeiras semanas e expostas á luz e á calor. É relativamente frecuente atopar nelas esporas de Aspergillus niger, que causa unha leve putrefacción despois da xerminación, polo que se tenta evitar en xardíns botánicos.
Crese que a planta absorbe a auga a través de estruturas peculiares nas súas follas que lle serven para aproveitar a rosada nocturno do deserto. O Dr. Friedrich Welwitsch descubriuna en 1860, considerándose unha das plantas máis raras que existen e bastante apreciada por coleccionistas. Está en perigo.
Símbolo
Esta planta é un símbolo nacional en Namibia. A máis alta condecoración da República leva o seu nome: Orde da Antiquísima Welwitschia Mirabilis.
Taxonomía
Welwitschia mirabilis foi descrita por Joseph Dalton Hooker e publicado en The Gardeners' Chronicle & Agricultural Gazette 4: 71. 1862.
Liga ACB 2005-06
A temporada 2004–05 da Liga ACB, celebrada entre o 15 de outubro de 2005 e o 21 de xuño de 2006, foi a vixésimo terceira temporada da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. Nesta edición mantívose o número de equipos, 18, e o formato da edición anterior. Os playoffs polo título foron disputados polos oito primeiros clasificados, mentres que os dous últimos equipos descenderon á Liga LEB. O campión desta edición foi o Unicaja, que conseguiu o seu primeiro título de liga após vencer na final ao TAU Cerámica.
Welwitschia mirabilis
Taxonomía
12Welwitschia: o nome foi outorgado en honra do botánico austríaco Friedrich Martin Josef Welwitsch.
Liga ACB 2005-06
Playoffs
Fonte: DBasket
Welwitschia mirabilis
Taxonomía
mirabilis: epíteto latín que significa "marabilloso, extraordinario"
O Outeiro, Orga, Celanova
O Outeiro é un lugar da parroquia de Orga no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran homes e 3 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 4 habitantes (1 homes e 3 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
JAWSAT
JAWSAT (acrónimo de Joint Academy Weber Satellite) foi un satélite artificial conxunto da Forza Aérea dos Estados Unidos e a Universidad do Estado de Weber lanzado o 27 de xaneiro de 2000 mediante un foguete Minotaur 1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
JAWSAT foi desenvolvido conxuntamente entre estudantes e profesionais. A súa misión inicial era probar un propulsor de pulso de plasma, pero tras varios cambios JAWSAT converteuse nunha plataforma desde a que lanzar catro subsatélites: FalconSat 1, OPAL, ASUSat 1 e OCSE. Ademais levaba un par de experimentos a bordo:
A misión finalizou en maio de 2000 debido a fallo da batería principal.
José Luis Martínez Sanjurjo
José Luis Martínez Sanjurjo, nado en Ordes en 1977, é un enxeñeiro e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Enxeñeiro técnico forestal de profesión. Nas eleccións municipais de 2011 foi o cabeza de lista do Partido Popular á alcaldía de Ordes. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou novamente a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada.
Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía.
Sada, Navarra
Sada (en castelán: Sada; en éuscaro: Zure) é un concello de Navarra, na comarca de Sangüesa, a 49,2 km de Iruña. A súa poboación en 2014 era de 172 habitantes (INE). É un concello non vascófono.
Xeografía física
Sada fica situada na zona leste de Navarra, a un quilómetro da estrada NA-132 que une Estella con Sangüesa no km 65.
O clima é mediterráneo continental semihúmido con invernos fríos e veráns calorosos, cunha precipitación media de 500–600 mm ao ano.
A terra cultivábel está moi repartida entre todos os veciños e o termo da localidade é pequeno (12,7 km²). Os principais cultivos son a vide, cereal, oliveiros e pequenas hortas familiares.
Até primeiros do século XVIII nesta vila falábase éuscaro (a maior parte dos nomes dos termos agrícolas son en éuscaro na actualidade).
En 1908, debido á Sada galega, comezouse a chamar Sada de Sangüesa até que en 1980 por orde foral do Goberno de Navarra pasouse a chamar novamente Sada.
Vulnerabilidade
A vulnerabilidade supón tamén o grao de dano expresado en tanto por un de perdas (vidas, perdas económicas...) respecto ó total exposto a un determindado evento.
Vladimir Sorokin
Vladimir Georgievich Sorokin (en Владимир Георгиевич Сорокин), nado o 7 de agosto de 1955 en Bykovo (óblast de Moscova) é un escritor e dramaturgo ruso posmoderno, un dos máis populares da literatura rusa contemporánea. Sorokin vive entre Moscova e Berlín.
As súas obras seguen distintos xéneros, desde o suspense ata a distopía pasando polos guións para o cinema, pero sempre xeran debate nos medios rusos, sobre todo co Apparatchik ruso sobre todo ao tratar temas como o totalitarismo e tabús sociais (droga, canibalismo, homosexualidade, coprofaxia), tendo sido criticado polo réxime de Putin. Algúns dos seus libros foron destruídos por membros do movemento Nashi ("Os nosos"), favorable a Putin.
Traxectoria
Sorokin naceu o 7 de agosto de 1955 en Bykovo, no Óblast de Moscova, preto da capital. En 1972 publicou o seu primeiro relato no xornal Za Kadry Neftyanikov. Estudou no Instituto Gubkin de Petróleo e Gas de Moscova mentres participaba en exposicións e ilustrando libros, graduándose como enxeñeiro en 1977.
Non sería ata 1989 cando as autoridades soviéticas deron o permiso para publicar as súas obras, aparecendo en revistas e antoloxías de literatura rusa contemporánea: Tretya Modernizatsiya ("A terceira modernización"), Mitin Zhurnal ("Xornal de Mitia"), Konets Veka ("Fin de século") e Vestnik Novoy Literatury (Boletín da Nova Literatura). En 1992, a editorial rusa Russlit publicou Sbornik Rasskazov ("Historias recompiladas"), primeiro libro de Sorokin en ser nomeado a un Premio Booker ruso. No ano 2001 recibiu o Premio Andrei Bely polas súas contribucións á literatura rusa e en 2013 foi nomeado ao premio Booker Internacional.
En 2002, houbo unha protesta en contra da súa obra Goluboe Salo, e foi investigado por pornografía pola Fiscalía tras unha denuncia do grupo xuvenil ultraconservador Nashi, debido a unha escena na que aparecían Stalin e Nikita Khrushchev en plan sadomasoquista.
Geoff Kresge
Geoff Kresge é un compositor, guitarrista e baixista que tocou con AFI durante gran parte dos seus primeiros anos de carreira, de 1992 ata 1997, e co-escribiu gran parte do primeiro material xunto co seu líder Davey Havok. Durante un hiato de AFI en 1993 mudouse por un breve período de tempo a Nova York para unirse a Blanks 77. Posteriormente tocaría co grupo The Forbidden Dimension e tamén con The Daggers, antes de unirse a Tiger Army. A pesar de que nas súas bandas anteriores tocou o baixo eléctrico, en Tiger Army elixiu o contrabaixo.
Cando deixou Tiger Army en setembro do 2004, Kresge formou a banda Viva Hate co seu vello amigo Matt "Wedge" Wedgley (antigo membro de The Force). Antes de que a formación definitiva de Viva Hate se consolidase, Kresge uniuse a HorrorPops coma guitarrista, pero continuou compoñendo con Wedge para Viva Hate. Finalmente Viva Hate comezou a actuar cando o calendario lle permitiu a Kresge debido aos seus compromisos con AFI.
Monte de Paradanta
O monte Paradanta, de 954 metros de altitude, está situado no municipio da Cañiza no sur da provincia de Pontevedra. O mosteiro da Franqueira, atópase no canto norte do monte, sendo este o punto de peregrinación máis importante do sur da provincia de Pontevedra.
Geoff Kresge
En xullo do 2007 Kresge anunciou a súa saída de HorrorPops e tamén deixaba o seu selo Dead Body Records, afirmando que desexaba adicarse integramente a Viva Hate.
Kresge está casado con Kamilla Vanilla (que tamén tocou con HorrorPops) e foi co-propietario de Dead Body Records, así coma o fundador do desaparecido selo Key Lime Pie Records, que editou algunhas das primeiras gravacións de AFI. Foi tamén produtor de varias bandas coma Tiger Army, Heckle, Graveyard Shift e 12 Step Rebels.
Real Racing Club de Santander
O Real Racing Club de Santander, S.A.D. é un club de fútbol español da cidade de Santander, en Cantabria. Foi fundado o 14 de xuño de 1913 e compite no grupo I da Primeira División RFEF. É o único equipo cántabro que xogou na Primeira División, na que ocupa o 14.° posto na clasificación histórica despois de disputar 44 tempadas.
Foi subcampión de Liga na tempada 1930–31 e semifinalista da Copa do Rei en dúas ocasións (2007–08 e 2009–10). Logo de finalizar en sexta posición na tempada 2007–08, o Racing xogou por primeira vez na súa historia a Copa da UEFA. Sete dos seus xogadores foron internacionais coa selección española.
Datos do club
dereita|miniatura|Encontro de liga da [[Segunda división B española de fútbol|segunda división B 2016/17 entre o Pontevedra CF e o Racing de Santander.]]
Estadio
dereita|miniatura|250px|El Sardinero.
Disputa os seus partidos oficiais nos Campos de Sport de El Sardinero, coñecido normalmente coma El Sardinero, situado próximo á praia santanderina do mesmo nome, sendo propiedade do concello de Santander. O estadio inaugurouse en 1988. Dispón de 22.500 localidades, todas elas de asento. As dimensións do terreo de xogo son 105 por 68 metros.
Filial
O Racing de Santander B é o equipo filial do club. Foi fundado en 1926 e conseguiu ascender a Segunda B na tempada 2005-06, aínda que agora xoga na Terceira División Española. O Rayo Cantabria é actualmente o segundo filial do Racing de Santander.
Besteiros
O topónimo Besteiros pode referirse a:
Illa Salina
miniatura|Porto de Santa Maria di Salina Salina é unha illa nas illas Eolias (coñecidas en italiano como Isole Eolie) ao norte de Sicilia, sur de Italia. É a segunda illa máis grande do arquipélago.
Salina divídese entre tres comuni: Santa Marina na costa oriental, Malfa ao norte, e Leni no suroeste. A Leni pertencen as vilas de Valdichiesa e Rinella. Outros pobos máis pequenos son Capo Faro, Pollara e Lingua.
Xeografía
Salina ten unha superficie total de 27 km². Inclúese na Lista do Patrimonio Mundial, especialmente debido ao seu valor vulcanolóxico. Componse de seis volcáns: os máis antigos atópanse en Pizzo dei Curvo, Monte Rivi preto de Capo Faro, aínda que estes son apenas recoñecibles desde o punto de vista morfolóxico, mentres que os volcáns Monte Fossa delle Felci (968 m, o pico máis alto do arquipélago) e Monte dei Porri (860 m) están perfectamente conservados: o cráter deste último atópase xusto encima do nivel do mar, cerca do pequeno pobo de Pollara.
Todo o que queda das actividades endóxenas son algúns dos fenómenos post-volcánicos chamado "gurgullo" e unha fonte termal en Pertuso. Os fenómenos de gurgullo atópanse en Rinella e prodúcense, fundamentalmente pola emisión de gas baixo a auga (sulfato de hidróxeno) e vapores. Cando este fenómeno atópase máis activo pode levantar o fondo do mar.
Vexetación
Desde a distancia, Salina vese completamente verde, con dúas altas montañas redondeadas e unha costa sen problemas. Máis de 400 tipos diferentes de plantas crecen aquí. O cultivo de uvas, olivas e alcaparras son basicamente un rito.
Salina foi a primeira entre as illas Eolias en protexer o seu medio ambiente, cunha reserva natural, coñecida como a Reserva Natural do Fossa delle Felci e dei Porri.
As ladeiras das montañas da illa están cubertas de fieitos, chopos, castaños e vexetación típica mediterránea cuberta con alcaparras arbustos, nopais e unha variedade de froiteiras, oliveiras e viñedos. Por encima de todo, hai malvasía delle Lippari, un viño branco famosos que só se produce na Salina. É de cor dourada e ten un intenso aroma delicadamente doce. Tamén houbo un rexurdimento da produción local de aceite de oliva baixo en ácido de superior calidade.
Historia
Un asentamento grego, do século IV antes de Cristo ata os tempos da Roma imperial, estaba no lugar onde hoxe en día esta a pequena localidade de Santa Marina. Descubríronse unha serie de tumbas desta época e vestixios da cultura grega e romana.
Na antiga Grecia, a illa foi nomeada "Didyme" (Δίδυμη), un nome grego que se refire ás dúas montañas como "xemelgos". A illa foi habitada xa na Idade de Bronce e foi desenvolvida e logo abandonada moitas veces nos milenios seguintes.
En 1544, cando España declarou a guerra a Francia, o rei Francisco I de Francia pediu axuda á Sultán Otomán Suleiman. Este último enviou unha frota encabezada por Khair ad Din (tamén coñecido como Barbarroxa), que obtivo a vitoria sobre os españois, e logrou recuperar Nápoles. No curso da batalla, despoboáronse as Illas Eeolias. Máis tarde, inmigrantes da península italiana, Sicilia e España restableceron comunidades en Salina.
Zonas da illa, incluídos os dous picos das montañas, foron designadas como reserva natural en 1981.
Lugares de interese principal
No século XVIII atopáronse as ruínas dunha vila típica do Imperio Romano.
Transporte
Salina ten dous portos, Santa Marina e Rinella, servido polos transbordadores e aeroescorregadores que están activos desde Nápoles, Palermo, Reggio Calabria, Messina e Milazzo.
Hai un servizo regular de autobuses que conecta todos os pobos da illa. Unha estrada principal conecta Lingua, Santa Marina, Malfa e Pollara e unha rúa lateral esténdese entre os dous volcáns a Leni e Rinella.
Suma
A suma ou adición é unha operación aritmética definida sobre conxuntos de números (naturais, enteiros, racionais, reais e complexos) e tamén sobre estruturas asociadas a eles, como espazos vectoriais con vectores cuxas compoñentes sexan estes números ou funcións que teñan a súa imaxe neles.
Na álxebra moderna utilízase o nome suma e o seu símbolo "+" para representar a operación formal dun anel que dota o anel de estrutura de grupo abeliano, ou a operación dun módulo que dota o módulo de estrutura de grupo abeliano. Tamén se utiliza ás veces na teoría de grupos para representar a operación que dota un conxunto de estrutura de grupo. Nestes casos trátase dunha denominación puramente simbólica, sen que necesariamente coincida esta operación coa suma habitual en números, funcións, vectores etc.
Propiedades da suma
Estas propiedades poden non cumprirse en casos de sumas infinitas.
Notación
Se tódolos termos se escriben individualmente, emprégase o símbolo "+" (lido máis). Tamén se pode empregar o símbolo "+" cando, a pesar de non escribirse individualmente os termos, se indican os números omitidos mediante puntos suspensivos e é sinxelo recoñecer os números omitidos.
Exemplo:
Michal Rahoza
Michal IV Rahoza (en Міхал Рагоза; en Михайло Рогоза, "Mykhailo Rohoza") ou Miguel IV Rahoza, nado c. 1540 e finado en 1599, foi o metropolita de Kíiv, Galicia e toda a Rus entre 1588 e 1599. En 1595 asinou a Unión de Brest, coa que a igrexa rutena abandonou a xurisdición do patriarcado ecuménico de Constantinopla para unirse á Igrexa católica, aceptando a autoridade do papa e formando o que hoxe é a Igrexa católica bizantina ucraína.
Federico Cocho
Federico Cocho de Juan, nado en Xinzo de Limia en 1958, é un xornalista e escritor galego.
Michal Rahoza
Traxectoria
Naceu arredor de 1540 nunha familia nobre belarusa da rexión de Volinia. Estudou probablemente cos xesuítas en Vilnius, onde traballou para o príncipe Bohush Koretskyi. Posteriormente entrou no mosteiro basiliano da Ascensión de Minsk, do que se converteu en arquimandrita en 1579.
En 1589 o patriarca de Constantinopla Xeremías II visitou a Confederación Polaco-Lituana e, de mutuo acordo co rei Sexismundo III, cesou ao metropolita Onesifir Devochka, probablemente por ter incorrido en digamia e tolerar este costume. Sexismundo, seguindo os consellos dos nobres locais, nomeou a Rahoza metropolita, quen foi consagrado bispo por Xeremías II en agosto de 1589 en Vilnius.
Como metropolita, comezou a reforma da Igrexa, principalmente a través de sínodos como o convocado en 1590. Os seus obxectivos foron a reforma dos costumes do clero e a redución das intromisións dos laicos na vida da Igrexa e nos mosteiros. Os seus intentos de reforma tiveron especial oposición dos mosteiros stavropegi, e a imposibilidade de levar a cabo as reformas foi unha das razóns que o levaron a orientarse cara a Roma.
Na década de 1590, o metropolita Rahoza suscribíu co resto de bispos un documento solicitando a unión coa Igrexa católica, condicionando dita unión á preservación do rito bizantino, das prácticas litúrxicas, e do dereito canónico propio. Isto se formalizou nun documento do 2 de decembro de 1594 e en dúas peticións máis, unha ao rei e outra ao papa Clemente VIII, asinadas en Brest o 12 de xuño de 1595. A unión de Brest foi proclamada formalmente o 8 de outubro de 1596.
Rahoza finou entre xuño e agosto de 1599. Foi sucedido polo bispo de Volodymyr e Brest, Ipatii Potii, un firme partidario da unión. Non todos os afectados aceptaron a unión, e 20 anos máis tarde, en 1620, o patriarca de Xerusalén Teófanes III restableceu a metrópole ortodoxa de Kíiv baixo a súa xurisdición, e nomeando como primeiro metropolita a Yov Boretskyi.
Trofeo Juan Acuña 2007
A 18º edición do Trofeo Juan Acuña celebrouse na Coruña o 11 de outubro de 2007 a partido único. O campión foi o Vitória de Guimarães.
Baión, Vilanova de Arousa
San Xoán de Baión é unha parroquia que se localiza no concello de Vilanova de Arousa. Segundo o IGE, en 2016 tiña 1 315 habitantes, dos cales 633 eran homes e 682 mulleres. Isto supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 2007 cando tiña 1 511.
Illa Vulcano
Vulcano é unha pequena illa volcánica no mar Tirreno, uns 25 quilómetros ao norte de Sicilia é a illa Eolia máis meridional. Ten unha extensión de 21 km² e unha altura de 499 metros, contén varios centros volcánicos, incluíndo un dos catro volcáns activos non subterráneos de Italia. Está unida á illa de Vulcanello, pero antigamente estaban separadas. O ano 2000 foi inscrita xunto ao resto do arquipélago na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Baión, Vilanova de Arousa
Historia
De 1936 a 1945 pertenceu ao concello de Vilagarcía de Arousa.