cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wikidata
Historia do desenvolvemento
O 14 de xaneiro de 2013, a Wikipedia en húngaro foi a primeira Wikipedia en utilizar as ligazóns interlingüísticas do Wikidata. Esta funcionalidade foi despois estendida ás versións hebrea e italiana o 30 de xaneiro e á versión inglesa o 11 de febreiro. O cambio afectou ao resto de wikipedias dende o día 6 de marzo de 2013.
Os primeiros aspectos da segunda fase puxéronse en marcha o 4 de febreiro de 2013, introducindo pares de claves e valores (coñecidos como afirmacións) en diferentes entradas do Wikidata. Inicialmente, os valores estaban limitados a dous tipos de datos (elementos e imaxes da Wikimedia Commons), aos que seguiron outros tipos de datos como coordenadas e datas. O 6 de marzo de 2013 introduciuse un novo tipo de datos: as cadeas de caracteres. A posibilidade de acceder a estes datos dende a Wikipedia como parte da fase 2 hase implantar progresivamente en varias edicións da Wikipedia. As primeiras once wikipedias en incluír estas características téñenas activas dende o 27 de marzo de 2013.
Iria Flavia, Iria Flavia, Padrón
Iria Flavia é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 345 habitantes (167 homes e 178 mulleres).
Jurij Brězan
Jurij Brězan, nado o 9 de xuño de 1916 en Worklecy e finado o 12 de marzo de 2006 en Kamjenc, foi un escritor sorabo de expresión alto soraba e alemá. Está considerado o máis importante escritor sorabo do século XX, e o máis exitoso na historia da literatura en sorabo, as súas obras traducíronse a 25 linguas.
Obra
miniatura|Despacho de Brězan en Horni Hajnk Moitas das súas novelas teñen trazos autobiográficos. A máis coñecida é a triloxía sobre Feliks Hanuš, que consiste en Šuler (1959), Wučbne lěta (1959) e Zrałe leta (1964).
Outras obras teñen a súa base en contos e lendas sorabas da Alta Lusacia. Unha figura recorrente é feiticeiro mítico Krabat. En 1955, traduciu Mišter Krabat de Měrćin Nowak-Njechorński ao alemán co título Meister Krabat der gute sorbische Zauberer. Krabat apareceu máis tarde no conto de fadas Čorny młyn de 1968 e en dúas novelas, Krabat de 1976, e Krabat, druha kniha de 1994. A maioría das súas obras apareceron simultanemente en sorabo e alemán, normalmente escribíaas en sorabo e logo realizaba a versión en alemán. Non obstante, as súas dúas obras autobiográficas apareceron só en alemán
Más País
Antecedentes
De cara ás eleccións municipais de 2019 en Madrid, a alcaldesa Manuela Carmena (que concorrera ás eleccións municipais de 2015 como cabeza de lista de Ahora Madrid), anunciou en setembro de 2018 a súa vontade de aspirar a un novo mandato, e en novembro de 2018 presentou unha nova plataforma para configurar unha candidatura para estes comicios: Más Madrid. En xaneiro de 2019, Íñigo Errejón, aspirante escollido nas primarias de Podemos para liderar unha lista de Unidos Podemos nas eleccións á Asemblea de Madrid do mesmo ano, anunciou a súa alianza con Carmena.​ Más Madrid foi rexistrado como partido político o 7 de febreiro de 2019. Isto significou a ruptura definitiva con Podemos e Pablo Iglesias.
A candidatura de Más Madrid foi a máis votada nas eleccións municipais de 2019 en Madrid (19 de 57 concelleiros) e a candidatura encabezada por Errejón a cuarta lista máis votada nas eleccións autonómicas madrileñas (20 de 132 deputados). Más Madrid tamén presentou varias listas para as eleccións municipais noutros concellos da comunidade, aínda que con menor éxito.
Más País
O 22 de setembro de 2019 as bases e dirixentes de Más Madrid aprobaron en asemblea a participación nas eleccións xerais de novembro de 2019.
O 25 de setembro, Íñigo Errejón lanzou a plataforma, bautizada coma Más País, nun acto celebrado na sede da UXT de Madrid. A nova iniciativa presentouse como un intento de evitar que unha potencial decepción entre os votantes da esquerda polo fracaso no proceso de formación de goberno entre o Partido Socialista Obreiro Español (PSOE) e Unidos Podemos se puidese transformar nunha maior taxa de abstención nas eleccións de novembro. miniatura|Papeleta ás Xerais de novembro de 2019 por Pontevedra. Durante a presentación da plataforma, Errejón anunciou que, en base a criterios técnicos, Más País non concorrería nas circunscricións máis pequenas (de menos 7 escanos), dado que isto podería prexudicar o conxunto do bloque de esquerda. O 27 de setembro, os líderes de Podemos na Rexión de Murcia, Óscar Urralburu e María Giménez abandonaron Podemos e renunciaron ás súas actas na Asemblea Rexional de Murcia para concorrer ás eleccións xerais con Más País. Más País concorreu en coalición con Compromís nas tres provincias do País Valenciano, coa Chunta Aragonesista en Zaragoza e con Equo no resto (coa excepción de Barcelona e Baleares, onde concorrerá en solitario).
A ex-deputada de Podemos Carolina Bescansa foi designada a candidata na provincia da Coruña, mentres que o tamén ex-militante de Podemos Daniel Liceras Pascual foi o cabeza de lista na provincia de Pontevedra. Varios militantes críticos de Podemos Galicia déronse de baixa do partido para unirse a Más País.
Robert Moog
Robert Moog, nado en 1934 e finado en 2005, foi un inventor, músico e enxeñeiro norteamericano que, xunto co compositor Herbert Deutsch, inventou o moderno sintetizador (o Moog, presentado nun congreso en 1964).
Traxectoria
O primeiro Moog era monofónico (o que imposibilitaba a creación de acordes) e precisaba ser afinado constantemente, pois era analóxico.
Non se limitou apenas a tecnoloxía do sintetizador, tamén inventou outros instrumentos, como o theremin (instrumento musical electrónico que é executado movéndose as mans preto dunha antena, moi usado en filmes de ciencia ficción e horror), pola Big Briar, empresa que fundou ao se retirar da Moog.
Lee Kuan Yew
Lee Kuan Yew, coñecido polas súas iniciais LKY e ás veces referido nos seus primeiros anos como Harry Lee, nado en Singapur o 16 de setembro de 1923 e finado na mesma cidade o 23 de marzo de 2015, foi o primeiro Primeiro Ministro de Singapur, gobernando durante tres décadas. Lee é recoñecido como o pai fundador da nación, co país descrito como en transición dende "o terceiro mundo ao primeiro nunha única xeración" baixo o seu liderado.
Como cofundador e primeiro secretario xeral do Partido de Acción Popular (PAP), liderou o partido nunha vitoria esmagadora en 1959, participou na separación de Singapur da Federación Malaia en 1965 e nas transformacións dunha colonia relativamente subdesenvolvida sen recursos no primeiro mundo. Foi unha das figuras políticas máis influentes do Sueste asiático.
Baixo a administración do segundo primeiro ministro de Singapur, Goh Chok Tong, traballou como Ministro Senior. Ostentou o cargo de Ministro Mentor, un posto creado polo seu fillo, Lee Hsien Loong, que se converteu no terceiro primeiro ministro o 12 de agosto de 2004.
Traxectoria
Descendente dunha familia adiñeirada de etnia chinesa, Lee naceu o 16 de setembro de 1923 no Singapur baixo dominio británico (92 Kampong Java Road de Singapur). Os seus pais foron Lee Chin Koon e Chua Jim Neo. En 1950 casou oficialmente con Kwa Geok Choo, con quen tivo dous fillos, Lee Hsien Loong e Le Hsien Yang, e unha filla, Le Wei Ling.
Cando terminou os seus estudos en Londres, regresou a Singapur, comezou a mellorar o seu mandarín e hokkien, prestando máis interese aos valores asiáticos e entrou a militar no Partido de Acción Popular, co que foi primeiro ministro de Singapur de 1959 a 1990. Por iso, é lembrado como "o pai da patria". Exerceu un goberno estrito no social, mais profundamente capitalista, que impulsou a economía da nova nación ata convertela nun dos países máis competitivos do mundo.
Durante o seu mandato promoveu a idea dos valores asiáticos, fronte ao concepto de democracia occidental, como modelo de desenvolvemento para as sociedades de Asia Oriental. Así, o goberno do Singapur independente caracterizouse pola rixidez na aplicación das súas regulamentacións, con medidas controvertidas como a prohibición de comerciar a goma de mascar. Igualmente, ás veces foron controvertidos os seus intentos de enxeñaría social, ou a idea de construír unha Gran China formada polos chineses de todo o mundo. "A afinidade de raza, cultura e lingua é a base das relacións de negocios", dixo nunha ocasión.
Certos observadores afirmaron que algunhas das súas medidas contribuíron ao éxito económico de Singapur, lugar famoso pola limpeza das súas rúas e os baixos índices de delincuencia. Con todo, outros denunciaron este carácter autoritario, acusando a Lee de ditador.
Lee, a pesar de deixar o cargo de primeiro ministro en 1990, seguiu no goberno como ministro sen carteira; primeiro como Senior Minister mentres Goh Chok Tong foi primeiro ministro ata 2004; e dende entón Mentor Minister, pois cando o seu fillo Lee Hsien Loong substituíu a Goh Chok Tong como primeiro ministro, este último asumiu o cargo de Senior Minister.
Moitos aplaudiron o seu modelo de desenvolvemento económico e outros consideraron que este se acadou en detrimento dunha sociedade plenamente democrática. A comezos de 2015, foi internado de urxencia debido a unha pneumonía grave e posteriormente foi conectado a máquinas para mantelo con vida. Finalmente, faleceu o 23 de marzo á madrugada. Aínda que deixara de ser primeiro ministro en 1990, ata o seu último día mantivo o seu posto no goberno e a súa acta de parlamentario.
Andros Patria
O Andros Patria foi un petroleiro grego sinistrado cando navegaba fronte ás illas Sisargas, o 31 de decembro de 1978. Transportaba 210.000 toneladas de cru, das que verteu ao mar 50.000 provocando unha marea negra que afectou todo o litoral norte de Galicia, entre Caión e Ribadeo, cunha incidencia especial en Valdoviño, ría do Barqueiro e Burela. Morreron 34 dos seus 37 tripulantes.
Características
O barco fora construído en 1970. Tiña unhas dimensións de 323,71 metros de eslora e 48,21 m de manga, e unha capacidade de 99.470 toneladas de rexistro bruto. Era propiedade da Oceanic Oil Transport Corporation de O Pireo e navegaba baixo bandeira grega.
O accidente
O 31 de decembro de 1978, ás 9:30 am, durante a súa travesía de Irán a Rotterdam, cando se encontraba a unhas 30 millas das Sisargas, á altura de Malpica de Bergantiños, sufriu un golpe de mar por mor dos ventos de noroeste con forza 9, con velocidades que acadaban os 80 km/h, que abreu unha fenda duns 15-20 metros á altura do tanque nº 3 e comezou a verter a carga. A seguir sufriu unha explosión que deu paso a un incendio no barco. Ás 21:20 horas, o capitán ordena abandonar o barco.
Cando se logrou sufocar o incendio, na madrugada do 1º de xaneiro, o armador contratou os labores de salvamento ós remolcadores Thiphoon e Loodzee. Cando se conseguiu apagar o lume e estabilizar o barco, solicitaron un porto refuxio para resgardar o barco e transvasar a carga, ó que se negan tanto España como Portugal. As autoridades españolas ordenaron que fora remolcado cara Rotterdam, pero ante a prohibición de Francia e Inglaterra de achegarse ó Canal da Mancha nese estado, o barco dirixiuse ás Azores, onde se transvasou a carga a dous petroleiros ingleses, o "British Promise" e o "British Dragon". Esta operación se iniciou o 21 de xaneiro a 250 millas ó sur dos Azores. Ó empeorar o tempo nesa zona, o barco desprazouse cara o sur para completar o transvasamento o 9 de febreiro a 200 millas ó noroeste de Cabo Verde.
Posteriormente, recalou en Lisboa o 19 de febreiro, para ser reparado, pero, ante o custo da operación, decidiuse despezalo no porto de Barcelona, o que se realizou a partir do 12 de xullo.
Aínda que a maioría da tripulación abandonou o petroleiro en balsas, só sobreviviron os tres tripulantes que decidiron quedar a bordo, rescatados polo helicóptero do SAR. O resto dos tripulantes, entre eles a muller e o fillo do capitán, Georgios Sarris, morreron. Foron rescatados só oito corpos, que foron aparecendo en distintos puntos da costa galega.
Impacto mediombiental
Calcúlase que verteu entre 50 e 60.000 toneladas. A Mariña esparexeu grandes cantidades de deterxentes sobre a mancha de petróleo, fraccionada por acción das ondas, pro que se achegou ata unhas 12 millas da costa. Aínda que os ventos dominantes afastaron da costa a mancha principal, a marea negra chegou a algúns puntos da Mariña luguesa. A zona afectada foi a costa comprendida entre o porto coruñés de Bares, en Mañón, ata Burela, en Lugo, con manchas de ata 20–30 cm de espesor en praias como as de Barqueiro ou do Vicedo. A marea negra chegou a remontar o río Sor ata un quilómetro terra adentro, e cubriu as praias ferrolás de Doniños, San Xurxo, Ponzos e Covas, que quedaron totalmente impregnadas de chapapote; tamén chegou ás praias asturianas.
A frota de baixura viuse obrigada a un paro forzoso, pero os mariñeiros non percibiron axuda económica. O impacto medioambiental deixouse notar desde un principio, ao morreren milleiros de aves. O sinistro tamén provocou debate na sociedade sobre a falta de medios neste tipo de catástrofes.
Xestoso, Xestoso, Silleda
Xestoso é un lugar da parroquia de Xestoso no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 33 habitantes (15 homes e 18 mulleres).
Arīte Hime
Arīte Hime (アリーテ姫) é un filme xaponés de animación de 2001. É un filme de Studio 4°C baseado na historia de Diana Coles The Clever Princess. O filme é unha aproximación non tradicional ós contos de princesas tradicionais, e é coñecido no Xapón como un dos filmes de animación feministas con máis éxito.
Os Chás
O topónimo galego Os Chás pode referirse a:
Aragonza, Fiestras, Silleda
Aragonza é un lugar da parroquia de Fiestras no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 20 habitantes ( 9 homes e 11 mulleres ), o que supón a perda de dous habitantes en relación ao ano 2009.
Vilar, Pontedeume
San Pedro de Vilar é unha parroquia que se localiza no centro do concello coruñés de Pontedeume. Segundo o IGE en 2013 tiña 754 habitantes (394 mulleres e 360 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.013 habitantes.
Os principais núcleos de poboación son Campo Longo e a urbanización "Olmo".
Lestido, Iria Flavia, Padrón
Lestido é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 75 habitantes (35 homes e 40 mulleres).
Barcia, Fiestras, Silleda
Barcia é un lugar da parroquia de Fiestras no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 17 habitantes ( 8 homes e 9 mulleres ).
Lawrence J. DeLucas
Lawrence James "Larry" DeLucas, nado en Syracuse (Nova York) o 11 de xullo de 1950, é un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-50. Pasou un total de 13,81 días no espazo.
Traxectoria
DeLucas é graduado en ciencias e máster en química pola Universidade de Alabama en Birmingham en 1972 e 1974. Ten tamén un grao en óptica fisiolóxica en 1979 e un doutoramento en optometría en 1981 e outro en bioquímica en 1092, todos na mesma universidade.
Participou na misión STS-50, pasando un total de 13,81 días no espazo
Stanley G. Love
Stanley Glen Love, nado en San Diego o 8 de xuño de 1965, é un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-122.
Traxectoria
Love graduouse en física pola Facultad Harvey Mudd en Claremont, California, en 1987 e é máster en astronomía pola Universidade de Washington en Seattle en 1989 e doutorándose en 1993.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xuño de 1998, participando na misión STS-122 e pasando un total de 12,77 días no espazo.
Batán (máquina)
miniatura|Batán do conxunto etnográfico dos batáns de Mosquetín no concello de [[Vimianzo.]] O batán ou folón é unha máquina construída de xeito artesanal que funciona coa enerxía hidráulica e que tiña como función principal bater os tecidos que se fabricaban nos teares para darlles unha textura máis compacta e homoxénea. Estas máquinas están formadas por unha roda, que activa os mazos que baten os tecidos ata compactalos. Foron moi empregadas en Galicia, e a maior parte delas estiveron en funcionamento ata finais do século XIX, quedando moitos topónimos espallados pola xeografía galega.
Historia
miniatura|O batán de [[Mezonzo, Vilasantar|Mezonzo.]] Crese que a expansión dos batáns foi posterior á dos muíños. A primeira referencia que se ten en España de batáns é do século XII, onde uns documentos datados en 1160 sitúan dous batáns moi preto de Xirona.
Os batáns estendéronse pola Península Ibérica, sendo numerosos os existentes en Galicia e Asturias aproveitando os numerosos ríos que cruzan a súa xeografía. En Asturias, a mediados do século XVII, contabilizábanse uns 200. A día de hoxe a gran maioría deles están nun estado ruinoso ou case desaparecidos, sendo moi poucos os que se conservan, quedando unicamente con fins museísticos.
Mentres estivo en activo, o batán funcionaba desde o mes de febreiro ata xuño. Durante o verán pechábase porque o río non tiña suficiente auga para o seu funcionamento e no inverno non se podía empregar ó non dar secado as mantas que batían.
Na literatura
miniatura|Batáns no capítulo XX da primeira parte de [[Don Quixote da Mancha|Don Quixote, nunha edición ilustrada por Apel·les Mestres de 1879.]] No vixésimo capítulo da primeira parte de Don Quixote da Mancha (1605) de Miguel de Cervantes, Don Quixote e Sancho áchanse a escuras cando escoitan un son estraño que os aterra toda a noite. Pola mañá, cando Don Quixote se aventura a pescudar, descobre que eran seis batáns. Isto provocou riso en Sancho e unha discusión con Don Quixote.
Tamén aparece na coñecida novela histórica The Pillars of the Earth (1989) de Ken Follett.
Khasekhem
Khasekhem, posíbel faraón da dinastía II do período arcaico de Exipto, c. 2700 a. C. O seu nome de Horus atopouse gravado nun fragmento de ronsel, que se custodia no Museo Exipcio do Cairo.
Outras hipóteses
Moitos estudosos cren que Khasekhem, ao reunificar o país, cambiou o seu nome polo de Khasekhemui. Pola semellanza do nome hai en Khasekhemui unha titulatura diferente, adoptada logo da reconciliación nacional, que estivo en precario pola rebelión do Sur.
Eleccións municipais en Ortigueira
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Ortigueira dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Ortigueira]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Ortigueira desde a aprobación da Constitución de 1978.
Capri
A Illa de Capri é unha illa situada no Mediterráneo, no lado sur do golfo de Nápoles, fronte á península sorrentina. foi un lugar de soada beleza e centro de vacacións desde a época da antiga república romana
miniatura|left miniatura|250px|Farallóns
Etimoloxía
A etimoloxía do nome Capri non está clara. Poderíase remontar aos antigos gregos ( κάπρος kapros que signfica "xabarís"), os primeiros colonos demostrados que poboaron a illa. Pero tamén podería derivarse do latín capreae (cabra). Descubríronse fósiles de xabarís, dando credibilidade á etimoloxía "kapros". Doutra banda, os romanos chamárona Capri "illa das cabras". Para rematar, tamén existe a posibilidade de que o nome derive dunha palabra etrusca para "rochoso", aínda que calquera dominio histórico etrusco da illa é discutido.
Capri é unha gran Rocha de pedra calcaria e arenita. Os lados da illa son cantís perpendiculares e a superficie da illa componse de máis cantís.
Xeografía
A illa ten unha superficie de 10,36 km², e un perímetro de ao redor de 17 km. O accidente máis elevado é o Monte Solaro (589 metros). Outros accidentes son: Cappello (515 metros), Monte San Michele (262 metros), Monte Tiberio ( 334 metros), Monte Tuoro (265 metros). A illa ten dous municipios: Capri e Anacapri.
As características principais da illa son retratadas nas postais: a Mariña Piccola (porto pequeno), o Belvedere de Tragase, que é un elevado paseo panorámico sementado de vilas, os macizos calizos que destacan do mar (os "Faraglioni"), Anacapri, a Gruta Azul ("Grotta Azzurra"). Sobre todo están as ruínas das vilas romanas.
A comuna separada de Anacapri está situada a grande altura sobre os outeiros ao oeste da cidade de Capri. miniatura|220px|Vista do porto de Capri desde a [[Vila San Michele.]]
Antigüidade e época romana
Segundo o xeógrafo grego Estrabón, Capri foi un vez parte de terra firme. Isto foi confirmado tanto por estudos xeolóxicos como por achados arqueolóxicos.
A cidade foi habitada desde tempos remotos. Evidencias de asentamentos humáns foron descubertos na época romana; segundo Suetonio, cando os cimentos da vila de Augusto foron escavados, descubríronse ósos xigantes e armas de pedra. O emperador ordenou que fosen exhibidos no xardín da súa residencia principal, o palacio do mar; o que constituíu unha das primeiras exposicións de fósiles da historia. As escavacións máis modernas mostraron que esa presenza humana na illa pode ser remontada ao neolítico e a Idade de Bronce. miniatura|250px|Restauración de [[Vila Jovis]] Na súa Eneida, Virxilio declara que a illa fora poboada polo pobo grego de Telebos, proveniente das Illas Xónicas. Foi un asentamento grego a partir do século VII a. C.
Estrabón di que «''...contaba outrora con dúas pequenas cidades, pero posteriormente só quedou unha. Tíñana baixo o seu dominio os habitantes de Neápolis, aínda que a perderon nunha guerra.» Estrabón, Xeografía'', V, 4, 9Refírese o xeógrafo grego á Guerra Social, cando Pompeio, partidario de Sila, apropiouse de Sicilia e das provincias do norte de África (ca. 82 a.C.).
Tácito recolle que había doce vilas imperiais en Capri (latín Capreae. as ruínas dunha en Tragase podían aínda verse no século XIX. Foi a illa predilecta de Octavio Augusto que a frecuentou durante corenta anos.
Segundo Suetonio, mentres estaba na illa, Tiberio (acompañado do seu sobriño neto, Calígula) gozou impoñendo numerosas crueldades e perversións sexuais aos seus escravos.
No 182, o emperador Cómodo, exiliou á súa irmá Galeria Lucilla a Capri. Foi executada pouco despois.
Idade Media e Moderna
miniatura|esquerda|250px|Federico I de Nápoles Logo da caída do imperio Romano, comeza un longo período no cal a illa estivo practicamente abandonada.
Tras o final do Imperio Romano de Oriente, Capri volveu estar sometida a Nápoles, e sufriu varios ataques e estragos dos piratas. No 866 o emperador Luís II deu a illa a Amalfi. No 987 o primeiro bispo de Capri foi consagrado polo Papa Xoán XV. Ao redor do ano 1000 pasa á soberanía de Amalfi e era a sede dunha guarnición e unha prisión.
A finais do século XIV os Angionini comezan unha obra de recualificación, comezan os traballos para a edificación da Certosa dei San Giacomo.
Nos Séculos XVII e XVIII a illa estivo case unicamente gobernada pola autoridade relixiosa.
O primeiro visitante famoso da illa fose o francés Jean Jacques Bourchard, no século XVII. O seu diario, atopado en 1850, é unha importante fonte sobre o estado de Capri naquela época.
Historia recente
Na segunda metade do século XIX, Capri converteuse nun centro de vacacións popular para artistas europeos, escritores e outras celebridades. John Singer Sargent e Frank Hyde están entre os artistas ilustres que quedaron na illa ao redor de finais da década de 1870. Sargent é máis coñecido pola súa serie de retratos que representan á bela modelo de Capri, Rosina Ferrara.
Tamén no século XIX, o científico naturalista e Ignazio Cerio catalogou a flora e a fauna da illa. Este traballo foi continuado polo seu fillo, o escritor e enxeñeiro Edwin Cerio, que escribiu varios libros sobre a vida en Capri no século XX.
Foron numerosos personaxes que recalaron en Capri: Vladímir Lenin, Máximo Gorki, Marguerite Yourcenar, Friederich Krupp, Pablo Neruda, Curzio Malaparte, Norman Douglas, Sibilla Aleramo, Axel Munthe, Christian Wilhelm Allers, Emil von Behring. A raíña sueca Vitoria quedaba a miúdo alí.
Gracie Fields tamén tiña unha vila nela e cantoulle dúas cancións, "A illa de Capri" e "Volve a Sorrento" sobre Capri. Mariah Carey posúe un vila na illa.
Capri na literatura
Na novela histórica A última lexión é protagonista esta illa, á que é desterrado Rómulo Augusto, último emperador do Imperio Romano. esquerda|miniatura|250px|Capri á tardiña, desde a punta da península de Sorrento.
O libro que creou a fascinación do século XIX por Capri en Francia, Alemaña, e Inglaterra foi "Entdeckung der Blauen Grotte auf der Insel Capri" polo pintor e autor August Kopisch, na que describe a súa estancia en 1826 en Capri e a súa (re)descubrimento da Gruta Azul.
Capri é o escenario de Os lotófagos, un relato de Somerset Maugham. Na historia, o protagonista, de Boston, vai a Capri de vacacións e está tan encantado co sitio que deixa o seu traballo e decide dedicar o resto da súa vida a estar ocioso en Capri.
Claude fai referencia aos outeiros da illa no título do seu Preludio impresionista]] Les collines d'Anacapri (1910).
Jacques d'Adelsward-Fersen escribe a roman à clef Et le feu s?èteignit sur le mer (1910), sobre Capri e os seus residentes a principios do século XX, que causan un pequeno escándalo. A vida de Fersen en Capri é o tema da biografía de ficción de Roger Peyrefitte, L'Exile de Capri. Un dos máis famosos residentes estranxeiros de Capri, Norman Douglas na súa novela South Wind é unha descrición finamente levada á ficción dos residentes e os visitantes de Capri, e varias das súas outras obras, tantos libros como panfletos, tratan da illa, incluíndo Capri (1930) e a súa última obra, A Footnote on Capri (1952)). Unha satírica presentación da colonia lesbiana da illa nos anos 20 é feita na novela Extraordinary Women (1928) de Compton Mackenzie.
miniatura|dereita|420px|Mapa que mostra os principais lugares de interese de Capri.
A colección de memorias sobre Capri inclúen oAria dei Capri (1928) de Edwin Cerio, que contén varios ensaios históricos e biográficos sobre a illa, incluíndo un tributo a Norman Douglas; The Story of San Michele (1929) polo médico sueco Axel Munthe (1857-1949), que construíu a Vila San Michele; An Impossible Woman: The Memoirs of Dottoressa Moor (1975) de Elisabeth Moor, quen traballou co doutor desde 1926 ata os anos 70; e Graham on Capri: A Memoir (2000) de Shirley Hazzard sobre os recordos de Graham Greene.
A colección de novelas sobre Capri inclúe a epónima Kapri (1939), do novelista letón J?nis Jaunsudrabi??, que representa a illa como unha especie de prisión para europeos que se escaparon das súas vidas e responsabilidades; e I Love Capri de Belinda Jones.
Lugares de interese
miniatura|300px|esquerda|Vista da illa desde Anacapri.
Turismo
Capri é un destino turístico tanto para italianos como estranxeiros. Nos anos 50, Capri converteuse nun destino popular para a jet set internacional. A piazzetta central de Capri, aínda que conserva a súa modesta arquitectura urbana, está chea de tendas luxosas, restaurantes caros, e paparazzis á caza de celebridades.
Durante o verán hai unha grande afluencia de turistas, a miúdo de excursionistas de Nápoles e Sorrento.
Transporte
Capri dispón de servizos frecuentes de transbordador e hidroáa con Nápoles e Sorrento, ademais de moitas outras conexións por barco cos portos do golfo de Nápoles e a península Sorrentina. Os barcos visitan Mariña Grande, desde a que se pode acceder mediante funicular á cidade de Capri.
Gastronomía
Receitas tradicionais
Sejemib
Sejemib (ou Peribsen) foi un faraón da segunda dinastía de Exipto. Gobernou aproximadamente entre o 2734 e o 2714 a. C. segundo Redford.
Foi un mandatario, que por razóns descoñecidas, quizais relixiosas, cambiou o seu nome de Horus ao gobernar, segundo a opinión de E. Drioton, J. Vandier e W. Káiser.
Tomou o trono baixo o nome de Horus-Sejemib, pero cambiouno posteriormente polo de Seth-Peribsen; talvez por unha revolta do norte contra o sur de Exipto.
Pénsase que abandonou Menfis (Seth representaba o Alto Exipto e Horus era protector do Baixo Exipto) e volveu enterrarse en Abidos, ao sur, regresando a unha tradición que romperan os seus predecesores. Posibelmente nesta época o poder estaba dividido e gobernaron reis coetáneos, separándose o Alto e o Baixo Exipto.
Testemuños da súa época
O lugar da súa sepultura é a tumba P na necrópole de Umm el-Qaab, en Abidos.
Non se atopou ningunha tumba, ou cenotafio, deste gobernante na necrópole de Saqqara.
O seu nome, Sejemib, atopouse en:
Unha impresión de selo en Elefantina (Pätznick)
Varias impresións de selo, na fortaleza e tumba real de Umm o-Qaab, Abidos (Petrie, Naville)
Oito fragmentos de recipientes de pedra do complexo da pirámide graduada de Saqqara (Lacau-Lauer, Quibell)
Dreyer atopou unha impresión de selo, fragmentaria, con nome de Horus: Sejem(ib)-Peryen(-Maat) na tumba de Khasekhemui, en Umm el-Qaab. Isto reforza a hipótese de que Khasekhemui sucedeu a Sejemib ao final do dinastía II (Dreyer: MDAIK, 2003).
Outras hipóteses
Outros eruditos opinan así:
Luáns, Iria Flavia, Padrón
Luáns é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 91 habitantes (44 homes e 47 mulleres).
Aneto (homónimos)
Aneto pódese referir a:
Clío
Clio pode referirse a;
The Modern Lovers
The Modern Lovers foi unha banda estadounidense liderada por Jonathan Richman activa durante os anos 70 e 80. O grupo orixinal existiu de 1970 a 1974 pero as súas gravacións non foron publicadas ata 1976. O grupo contaba con Richman e o baixista Ernie Brooks ao lado do batería David Robinson (despois en The Cars) e o teclista Jerry Harrison (posteriormente en Talking Heads). O son da banda tiña moitas influencias de The Velvet Underground, e adoita a ser clasificado como "protopunk". The Modern Lovers sinalou o camiño a seguir para gran parte da música punk rock, new wave, alternativa e indie rock de décadas posteriores.
Posteriormente, entre 1976 e 1988, Richman usou o nome Modern Lovers para varias bandas de acompañamento, sempre anunciadas como "Jonathan Richman and the Modern Lovers". Eses grupos foron máis tranquilos e de máis baixo perfil que a orixinal, moitas veces case infantil, con cancións baseadas no folk-rock e outros xéneros. Dos compañeiros orixinais de Richman, só Robinson formaría parte noutra destas encarnacións de The Modern Lovers.
Costoia, Fiestras, Silleda
Costoia é un lugar da parroquia de Fiestras no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres),o que nos deixa un descenso en relación ao ano 2009, cando tiña 13 habitantes.
O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
Santa María do Aparral é unha parroquia que se localiza no sur do concello das Pontes de García Rodríguez. Segundo o IGE en 2019 tiña 49 habitantes (23 homes e 26 mulleres) distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2014 cando tiña 57 habitantes.
Estebanillo González
La vida y hechos de Estebanillo González, hombre de buen humor, compuesta por él mismo é unha novela picaresca, publicada en 1646 en Antuerpen pola viúva de Juan Cnobbart.
Autoría
A novela está presentada como unha obra autobiográfica. Así se expresa explicitamente na "Suma del Privilegio" da obra, e así aparece nas primeiras fontes que citan o texto, como o Diccionario de Autoridades ou Nicolás Antonio, así como Calderón:
Porén, o hispanista do século XX Marcel Bataillon defendeu que a obra se trata dunha falsificación literaria moi coidada, e que o autor real do texto era en realidade un personaxe do contorno de Piccolomini que usurpara os detalles biográficos da vida do personaxe real, pícaro e bufón de orixe fidalga, pois a cultura con que está escrito o libro desentona fortemente coa formación e mesmo coa propia biografía do traveso pícaro a quen se pretende atribuír a autoría. Chegou a aventurarse a posibilidade de que o autor real fose un capitán italiano, Gerónimo de Bran, xeneral dos víveres nos estados de Flandres; non obstante a crítica moderna inclínase pola teoría de Bataillon, atribuíndo a escrita a un autor anónimo dunha colección de sátiras antifrancesas, entre as cales se inclúen algúns poemas que aparecen no libro e outros novos da mesma man: Sátira contra los monsiures de Francia, Coloquio entre el rey de Francia y Rochelí e La batalla que tuvo el príncipe Tomás al pasar la ribera de Soma y retirada de noche del Conde de Suayson. Estas tres pezas presentan trazos comúns con dous poemas épicos sobre as guerras de Flandres, La feliz campaña y los dichosos progressos que tuvieron las Armas de su Magestad Católica el Rey Don Phelipe quarto en estos Payses Bajos el anño de 1642 (Bruxelas, 1643) e Libro de la Feliz Vitoria (Antuerpen, 1640), compostos ambos os dous polo escribán real malagueño Gabriel de la Vega, moi desenganado da súa traxectoria cortesá en Flandres. Os editores do libro Antonio Carreira e Jesús Antonio Cid defenden esta opinión, basándose en afinidades de carácter estilístico e histórico.
Florencio Sevilla na presentación da obra Novela Picaresca Española, afirma: .
Como dato curioso, a Biblioteca Nacional de Alemaña dá como autor da obra no seu catálogo on-line ao propio Esteban González, de quen dá como data de nacemento o ano 1608.
Vida de Estebanillo
dereita|miniatura|Retrato de Estebanillo González, gravado de [[Lucas Vorsterman aparecido na primeira edición da novela.]]
O protagonista, Esteban González, é fillo dun pintor de Salvaterra de Miño, establecido en Roma pouco despois do seu nacemento. Hai documentación que acredita a existencia dun pintor español en Roma entre 1604 e 1626 que pertenceu á Academia de San Lucas, misser Lorenzo Gonzales, pitore spagnuolo, italianizado ao pouco como Laurenzo Gonzales, e que desde 1618 recibe o tratamento de signore. En 1625 foi elixido camarlengo da Academia, e pérdese rastro da súa existencia desde o 18 de outubro de 1626. Segundo a novela, marchou a Palermo (Sicilia) e morreu alí cara a 1628. Este respectable personaxe non responde ao prototipo do pai dun pícaro, e amais, segundo o describe o seu fillo, estaba preocupado porque os seus descendentes tivesen unha boa educación e un futuro profesional. No texto dise que era un home con executoria de fidalguía, «moi severo» e ben relacionado co embaixador español; ao morrer deixou a súa familia, composta amais pola nai e dúas irmás, nunha posición económica desafogada.
O nome de Esteban González aparece xa en 1654 como servinte (mozo entretenido de la panatería) que fora do príncipe Emmanuel Filiberto de Savoia, co baixo soldo de doce mil marabedís. Aínda que este nobre é citado con eloxio na novela, non se menciona o feito de que o chegase a servir, aínda que si se di que desempeñou cargos en ocupacións moi similares de axudante de cociñeiro ou pícaro en casa doutros vicerreis de Sicilia: o cardeal Doria, interino no cargo en catro ocasións antes e despois de que o fose Filiberto de Savoia (1610–1612; 1616; 1624–1626; 1639) e o duque de Alburquerque (1627–1632).
No texto dise que foi gentilhombre de la bufa ou boufon do xeneral Ottavio Piccolomini en Flandres (1637–1639); en efecto, nuns libros de contas do secretario de Piccolomini, Francesco Useppi, aparece un tal Stefaniglio ou Stefanillo ao seu servizo, e con el e o seu exército estivo en lugares como Worms ou Dunquerque. Proxectouse un cadro en glorificación do xeneral que non se chegou a levar a cabo, mais consérvase a descrición do proxecto por parte do secretario, onde Stefanello iría situado a carón de Useppi.
Despois serviu ao cardeal infante Fernando de Austria, e trala morte deste en 1641 regresou co seu antigo amo Piccolomini a Viena en 1642 en plenas convulsións de guerra en Europa. A vida de Estebanillo proxéctase sobre o fondo da Guerra dos Trinta Anos, e asistiu á batalla de Nordlingen (1634); traballou intensamente como correo levando mensaxes e cartas dun lado a outro de Europa, do que hai confirmación documental. En 1645, logo dunha audiencia en Zaragoza con Filipe IV, logrou licenza para administrar unha casa de xogo en Nápoles, tras presentar unha carta no seu favor da emperatriz María, e tras ser criado do infante don Fernando. A última referencia é unha nota de 1659 que menciona un memorial presentado por un tal don Esteban González ao Consello de Guerra.
Estancia en Galicia
No capítulo IV nárrase o paso de Estebanillo por Galicia. Fai o camiño de Santiago desde Toledo, e entra desde Benavente cara a Ourense, e detense nas Burgas. Despois de chegar a Santiago de Compostela diríxese cara a Pontevedra, onde come sardiñas, e despois segue ata Salvaterra de Miño, a vila do seu pai. Xa desde Tui cruza cara a Valença do Minho.
Crítica
En España fixéronse catro edicións no século XVII e seis reimpresións no século XVIII, o que indica unha notable difusión e apreciación entre o lectorado, a un nivel similar ao de obras da novela picaresca como Guzmán de Alfarache e por riba de La vida del Buscón e Lazarillo de Tormes. Porén, no século XIX a obra pasou a ser simple obxecto de atención erudita, sen a relevancia doutros clásicos da literatura castelá.
Dentro das perspectivas da crítica filolóxica, Estebanillo González recibiu xuízos moi dispares. Para Alexander A. Parker, a obra é "desagradable" e deixa "moi mal sabor de boca". Whitbourn afirma que "a dexeneración de Estebanillo produce repulsión no lector... e causa indignación e enfado". Non obstante, Juan Goytisolo, que tamén foi editor da obra, calificou o libro en 1966 de "magnífico", da "culminación do xénero picaresco desde o punto de vista do seu primitivo designio", e da "mellor novela española escrita no século XVII (se exceptuamos, claro está, o Quixote)".
Edicións
miniatura|Octavio Piccolomini de Aragón, señor de Estebanillo González, a quen está adicada a obra.
A primeira edición levouse a cabo en Antuerpen, co seguinte texto na capa:
''LA / VIDA I HECHOS / DE / ESTEVANILLO GONZALEZ, / Hombre de buen humor. / Compuesto por el mesmo. / Dedicada a el Excelentíssimo Señor OCTAVIO / PICOLOMINI DE ARAGON, Duque / de Amalfi, Conde del Sacro Romano Impe- / rio, Señor de Nachot, Cavallero de la Orden / del Tuson de oro, del Consejo de Estado i / guerra, Gentilhombre de la Camara, Capi- / tan de la guardia de los archeros, Mariscal de / campo General, i Coronel de Cavalleria i In / fanteria de la Magestad Cesarea, i Governador / General de las armas i exercitos de su Magestad / Catholica en los Estados de Flandes. / --- / EN AMBERES, / En casa de la Viuda de Iuan Cnobbart, 1646. In 4º, 8 ff., 388 pp. (por error, 382), 2 ff. Edición princeps''.
No século XVII realizáronse tres edicións en Madrid, todas elas impresas en casa de Gabriel de León. A primeira foi feita por Gregorio Rodríguez en 1652, en Melchor Sánchez fixo dúas en 1655.
Xa no século XVIII fixéronse outras seis edicións en Madrid: dúas de Juan Sanz en 1720 na Plazuela de la Calle de la Paz, e outra impresa no mesmo lugar en 1725 a cargo de Bernardo de Peralta. En 1729 fíxose unha a costa de Pedro José Alonso Padilla'', na súa casa na rúa de Santo Tomás; en 1778 imprimiuse na Imprenta e Librería de Andrés de Sotos, e en 1795 na oficina de Ramón Ruiz, nas Librerías da Corte.
Xa no século XX comezaron as edicións críticas e filolóxicas. En 1934 apareceu o texto da man de Juan Millé y Giménez con prólogo e notas, reimpreso en 1946, 1956 e 1973. En 1978 saíu unha edición de Nicholas Spadaccini e Anthony N. Zahareas con introdución e notas.
En 1990 publicouse unha edición con introdución e notas de Antonio Carreira e Jesús Antonio Cid. É a máis documentada e seria na análise do conxunto da obra, con ampla noticia bibliográfica e bibliografía. Atribúeselle a autoría a Gabriel de la Vega.
Traducións
En 1707 apareceu a tradución ao inglés, co título de ''The Spanish Libertines: or the lives of Justina, the Country Jilt, Celestina, the bawd of Madrid and Estevanillo Gonzales, the most arch and comical of scoundrels. To which is added, a play call'd An Evening's Adventures. All four written by eminent Spanish authors, and now first made English by Captain John Stevens''. A tradución de Stevens foi a única realizada do orixinal atñe o século XX. O tradutor afirma que "...in the opinion of many... seems to have outdone Lazarillo de Tormes, Guzman de Alfarache, and all other rogues that have hitherto appear'd in print..." (en opinión de moitos, parece superar o Lazarillo de Tormes, o Guzmán de Alfarache, e todos os outros pícaros que apareceron até agora impresos).
En 1734 foi adaptado ao francés co título de Histoire d'Estevanille Gonzalez, surnomme'le garçon de bonne humeur / tire' de l'espagnol par Monsieur Le Sage. É unha adaptación moi libre, que debe pouco ao orixinal agás os episodios da barbería e o hospital de Nápoles. Porén, Le Sage engadiu episodios do Estebanillo á súa obra máis coñecida: Gil Blas de Santillana (1715-1735).
Con todo, esta adaptación popularizou o nome do pícaro nun gran número de traducións levadas a cabo desde esta lingua. Así, en 1754 foi traducida ao italiano como Vita e avventure di Stefanello Gonzalez, sopranominato il garzone di buon genio, en 1765 ao ruso como ''Pochodznii... Estevanilla Gonzaleca, prozvannogo vesel'čakom, soč. gospodinom Lesažem..., ao alemán por A. Alberti en 1791 co título de Geschichte des Estevanille Gonzalez mit dem Zunamen des Lustigen, ao danés en 1801-02, e ao portugués en 1838 como Historia d Estevinho Gozalves, cognominado Rapaz de bom humor, por Lesage, traduzida de francez em portuguez, por José Da Fonseca...''. Esta última dá erroneamente a Le Sage como autor da obra orixinal.
Xa en 1939 foi traducida ao italiano desde o orixinal por Antonio Gasparetti como Vita e imprese di Stefanello González, uomo di buon umore, en 1980 ao checo por Josef Forbelský dentro de Tři španělské pikareskní romány co título de Život a skutky Estebanilla Gonzáleze, e en 1985 foi verquida ao alemán por Fritz Rudolf Fries como Estebanillo González, ein Mann fröhlicher Gelassenheit: sein Leben und seine Taten/aufgeschreiben von ihm selbst.
Olimpio Arca
Traxectoria
Estudou bacharelato por libre durante cinco anos co mestre Aurelio Rey, e os dous últimos cursos realizounos en Santiago de Compostela. Rematou en 1944, e un ano despois acadou o título de Mestre Nacional. Funda en Cuntis a Academia Lumen para alumnos de bacharelato, maxisterio e comercio.
En 1951 ingresou como factor de intervención na Renfe. En 1954 casou cunha muller da Estrada e foi vivir a esa vila. En 1957 pasou a ser correspondente do Banco de La Coruña en Cuntis, e en 1960 pasou a ser Mestre do maxisterio público. Desempeñou con cargo provisional as escolas de Graduado da Estrada (1961) e da unitaria masculina de Matalobos (1962). Ao mesmo tempo impartiu clases particulares na Academia San Pelayo da Estrada. Por concurso de traslados foi destinado en 1963 á escola masculina de Torea (Muros), e ao ano seguinte pasou á de Pexegueiro (Tui).
No curso 1967-68 diplomouse en Ciencias para impartir 7º e 8º curso de EXB. Ao mesmo tempo realizou un curso de asistencia psiquiátrica a nenos con discapacidade mental. En 1968 pasou a dar clase na escola masculina de Couso, que pasou a ser mixta. Neste centro comezou a escribir obras de teatro para a súa representación polo propio alumnado.
En 1970, ao se establecer o ensino obrigatorio ata os 14 anos, creouse a Agrupación Escolar de Couso, onde foi o promotor da construción dunha aula para o alumnado da segunda etapa. En 1978 inaugurouse o CP Villar Paramá, en San Xurxo de Vea, a onde pasou o alumnado da Agrupación Escolar de Couso. Por concurso de traslados, no curso 1981-82 pasou a ocupar a praza de mestre no CP de Figueiroa de Arriba (A Estrada), no que exerceu varios cursos como director ata a súa xubilación en 1993.
Desde o ano 2017, o Concello de Cuntis convoca o Premio de Investigación en Humanidades e Ciencias Sociais Olimpio Arca, en homenaxe ao mestre e escritor.
Premios
Ao longo da súa vida dentro do exercicio da docencia recibiu numerosos premios e distincións:
Obra
miniatura|dereita|Olimpio Arca no IES Manuel García Barros da Estrada.
Teatro
Durante os seus anos de docencia o teatro ocupou un espazo primordial e anos máis tarde moitas destas obras pasarán dos escenarios ao libros.
Fiestras, Fiestras, Silleda
Fiestras é un lugar da parroquia de Fiestras no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 31 habitantes ( 14 homes e 17 mulleres ), un descenso respecto ao ano 2009.
Parlamento das Illas Baleares
right|thumb|350px|Sede do parlamento en [[Palma.]] O Parlamento das Illas Baleares (en catalán: Parlament de les Illes Balears) é, segundo o Estatuto de Autonomía, a representación do pobo de Baleares, ao que corresponde o exercicio do poder lexislativo, aproba os orzamentos, exerce o control do Goberno e elixe ao Presidente das Illas Baleares.
A súa sede atópase na rúa Conquistador de Palma de Mallorca, no edificio do antigo Círculo Mallorquín. A súa presidenta desde 2012 é Margalida Duran, do Partido Popular.
Historia
O antecedente do actual Parlamento atópase no Gran i General Consell do Reino de Mallorca, aínda que este non tiña rango de Cortes cos mesmos poderes.
O Parlamento Balear foi constituído coa aprobación do Estatuto de Autonomía en 1983.
Lista de presidentes
Asemblea de Parlamentarios das Illas Baleares (institución preautonómica)
Parlamento das Illas Baleares (etapa autonómica)
A Matanza, Iria Flavia, Padrón
A Matanza é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 137 habitantes (66 homes e 71 mulleres).
Álex González
Augusto Alejandro José González, máis coñecido como Álex González, nado en Madrid o 13 de agosto de 1980, é un actor español.
Maril, Fiestras, Silleda
Maril é un lugar da parroquia de Fiestras no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 13 habitantes (5 homes e 7 mulleres), o que supón un aumento en relación ao ano 2009.
Matilde Landa
Matilde Landa Vaz, nada en Badaxoz o 24 de xuño de 1904 e finada en Palma de Mallorca o 26 de setembro de 1942, foi unha política española do Partido Comunista de España