cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fixación do carbono C4
A fixación C4 é unha elaboración da máis común fixación C3 e crese que evolucionou máis recentemente. As C4 e as CAM evitan a tendencia que ten o encima RuBisCO (que realiza a fixación) de fixar oxíxeno en lugar de dióxido de carbono (o cal supón un desperdicio de enerxía) nun proceso chamado fotorrespiración. A RuBisCO funciona máis eficientemente nun ambiente rico en e baixo en. Esta maior eficiencia conséguese creando un ambiente máis axeitado para o funcionamento deste encima transportando o formando parte do malato ou aspartato desde as células do mesófilo ás células da vaíña vascular. Nestas células da vaíña vascular, a RuBisCO está illada do oxíxeno amosférico e saturada de, o cal se libera nesas células por descarboxilación do malato. As plantas C4 usan a PEP carboxilase para capturar máis nas células do mesófilo. Este encima cataliza que o fosfoenolpiruvato (PEP) (3 carbonos) se una ao converténdose en oxalacetato (4 carbonos). Despois, o oxalacetato orixina malato (de 4 carbonos). O malato entra nas células da vaíña vascular e libera o dentro da vaíña vascular para que a RuBisCO funcione máis eficientemente. Porén, estes pasos adicionais necesitan máis enerxía en forma de ATP, pero evitan o fenómeno malgastador de enerxía da fotorrespiración. Debido a isto, as plantas C4 poden fixar máis eficientemente o carbono en condicións de seca, alta temperatura, e limitacións do nitróxeno ou, comparada coa vía C3 máis común, que é máis eficiente nas outras condicións.
Vía C4
miniatura|400px|Tipo NADP-ME da vía C4. miniatura|400px|Tipo NAD-ME da vía C4. miniatura|400px|Tipo PEPCK da vía C4.
Os primeiros experimentos que indicaban que algunhas plantas non usaban a fixación do carbono C3 senón que producían malato e aspartato (a partir de oxalacetato) nos primeiros pasos da fixación do carbono fixéronos a inicios da década de 1950 Hugo P. Kortschak e Yuri Karpilov. A vía C4 foi dilucidada por Marshall Davidson Hatch e C. R. Slack, en Australia, en 1966, polo que se denomina tamén vía ou ruta de Hatch-Slack.
Nas plantas C3, o primeiro paso nas reaccións da fase luminosa da fotosíntese implican a fixación do polo encima RuBisCO nun azucre de cinco carbonos chamado ribulosa 1,5-bisfosfato, que forma un composto inestable de 6C, que se divide formando dúas moléculas de 3-fosfoglicerato, un composto de 3C que é o primeiro produto estable da fixación. Porén, debido á actividade dual con actividade carboxilase ou oxixenase da RuBisCO segundo as condicións en que se atope, parte do substrato pode ser ás veces oxidado (convertido en fosfoglicolato) en vez de carboxilado, resultando nunha perda de enerxía, que se ten que consumir en rexenerar o substrato oxidado, fenómeno chamado fotorrespiración. A fotorrespiración ocorre cando a RuBisCO está nun ambiente con concentración baixa de CO2 e alta de O2 e está favorecida polas teperaturas altas. Para evitar a fotorrespiración, as plantas C4 desenvolveron un mecanismo para ceder eficientemente o á RuBisCO. Utilizan unha anatomía das follas específica para separar no espazo a fixación inicial de carbono da fixación final. Teñen cloroplastos non só nas células do mesófilo foliar, senón tamén nas células da vaíña vascular. En vez de dirixir a fixación do C directamente á RuBisCO no ciclo de Calvin, o é incorporado primeiro nun ácido orgánico de 4 carbonos no mesófilo, que despois soltará o CO2 que previamente incorporou nas células da vaíña vascular, para que se incorpore alí ao ciclo e Calvin seguindo a vía C3 convencional. Isto asegura un nivel alto de CO2 nas células da vaíña vascular onde actúa a RuBisCO, o cal evita a súa actividade oxidativa e a fotorrespiración.
Como na vía C4 o CO2 se fixa inicialmente no fosfoenolpiruvato, un paso previo desta vía é a produción de fosfoenolpiruvato; isto conséguese mediante a conversión do piruvato en fosfoenolpiruvato (PEP), polo encima piruvato ortofosfato diquinase. Esta reacción require fosfato inorgánico e ATP ademais de piruvato, producindo fosfoenolpiruvato, AMP, e pirofosfato inorgánico (PPi). O seguinte paso é a fixación do CO2 en oxalacetato polo encima PEP carboxilase. Ambos os pasos ocorren nas células do mesófilo:
A PEP carboxilase ten unha menor KM para o HCO3- (e, por tanto, unha alta afinidade) que a RuBisCO. Ademais, o O2 é un substrato moi malo para este encima (a diferenza do que ocorre coa RuBisCO). Deste modo, a concentracións relativamente baixas de CO2, a maioría do CO2 pode ser fxado por esta vía.
O produto, oxalacetato, é xeralmente convertido en malato, outro composto orgánico simple de 4C, que é transportado ás células da vaíña vascular que rodean os vasos condutores da folla, e leva nel os carbonos que foron fixados na vía a partir do CO2. Alí, o malato é descarboxilado para producir piruvato e CO2. O CO2 pode agora incorpoararse ao ciclo de Calvin dos cloroplastos das células da vaíña vascular, mentres que o piruvato é transportado de volta ás células do mesófilo.
Como cada molécula de CO2 debe ser fixada dúas veces (na fixación inicial na molécula de 4 C e na definitiva feita pola RiBisCO), a vía C4 usa máis enerxía que a vía C3. A vía C3 require 18 moléculas de ATP para a síntese dunha molécula de glicosa, mentres que a C4 require 30 moléculas de ATP. Pero ten a vantaxe que evita o gasto enerxético da fotorrespiración, o que dá un rendemento global neto positivo, e o fai un mecanismo moi adaptativo nas plantas de climas tropicais.
Hai varias variantes desta vía:
Anatomía das follas das plantas C4
miniatura|esquerda|400px|Sección transversal dunha planta C4 con anatomía kranz (coroa), concretamente dunha folla de millo. Debuxo baseado en imaxes microscópicas cortesía do Departamento de Ciencias das Plantas da Universidade de Cambridge.
As plantas C4 adoitan a posuír unha anatomía das follas característica chamada anatomía kranz, pola palabra alemá que significa 'coroa (de flores)'. Os seus feixes vasculares están rodeados por dous aneis de células; o anel interno, chamado de células da vaíña do feixe vascular, contén cloroplastos con abondoso amidón que carecen de grana, o que diferenza ests células das células do mesófilo presentes no anel externo. A principal función desta anatomía é proporcionar un sitio no que o CO2 se pode concentrar arredor da RuBisCO, e así evitar a fotorrespiración. Para manter unha concentración de CO2 significativamente maior na vaíña vascular en comparación co mesófilo, a capa limitante do kranz ten unha baixa difusión do CO2, unha propiedade que pode ser potenciada pola presenza de suberina.
Aínda que a maioría das plantas C4 mostran esta anatomía, hai tamén unhas poucas especies que funcionan cun ciclo C4 limitado sen ter tecido diferenciado en vaíña vascular. Suaeda aralocaspica, Bienertia cycloptera, Bienertia sinuspersici e Bienertia kavirense (todas Chenopodioideae) son plantas terrestres que habitan en depresións salinas secas de desertos do Oriente Próximo. Estas plantas presentan mecanismos de concentración de CO2 C4 que operan cunha soa célula, que son únicos entre os mecanismos C4 coñecidos. Aínda que a citoloxía de ambos os xéneros difire lixeiramente, o principio básico é que utilizan vacúolos cheos de fluído para dividir a célula en dúas áreas separadas. Os encimas carboxilativos no citosol poden así manterse separados dos encimas descarboxilases e RuBisCO nos cloroplastos, e pódese establecer unha barreira de difusión entre os cloroplastos (que conteñen RuBisCO) e o citosol. Isto permite que se estableza unha área de tipo feixe vascular e outra área de tipo mesófilo nunha soa célula. Aínda que isto permite que funcione un ciclo limitado C3, é relativamente ineficaz, xa que se perde moito CO2 na zona arredor da RuBisCO. Hai tamén evidencias de fotosíontese C4 inducible en macrófitas acuáticas non kranz como Hydrilla verticillata en condicións cálidas, aínda que o mecanismo polo cal se minimiza a perda de CO2 da zona arredor da RuBisCO é actualmente pouco claro.
Evolución e vantaxes da vía C4
As plantas C4 teñen unha vantaxe competitiva sobre as plantas que posúen a vía de fixación C3 máis común en codicións de seca, alta temperatura, e limitacións de nitróxeno ou CO2. Cando as plantas C3 e C4 crecen no mesmo ambiente, a 30 °C, as herbáceas C3 perden aproximadamente 833 moléculas de auga por molécula de CO2 que foi fixado, mentres que as herbáceas C4 perden só 277. Isto incrementa o uso eficiente da auga das C4 e significa que se conserva a humidade do solo, permitíndolles crecer durante máis tempo en ambientes áridos.
Hoxe, as plantas C4 representan un 5% da biomasa de plantas da Terra e un 3% das especies de plantas coñecidas. Malia a súa relativa escaseza son moi importantes, porque realizan un 30% da fixación do carbono terrestre. Un incremento da proporción das plantas C4 na Terra podería axudar ao biosecuestro do CO2 e representaría un importante estratexia para evitar o cambio climático. As plantas C4 que viven hoxe están concentradas nos trópicos e subtrópicos (por debaixo das latitudes de 45º), onde as altas temperaturas do aire contribúen a niveis posibles máis altos de actividade oxixenase pola RuBisCO, que incrementa a taxa de fotorrespiración nas plantas C3, pero que as C4 evitan.
Plantas que usan a fixación do carbono C4
Unhas 7.600 especies de plantas usan a fixación do carbono C4, o cal representa o 3% e todas as especies de plantas. Todas elas son anxiospermas. A fixación do carbono C4 é menos común en dicotiledóneas que en monocotiledóneas, xa que só un 4,5% das dicotiledóneas usan a vía C4, en comparación cun 40% de monocotiledóneas. A pesar disto, só tres familias de monocotiledóneas utilizan a fixación C4, fronte a 15 familias de dicotiledóneas. Dos clados de monocotiledóneas que conteñen plantas C4, as herbáceas Poaceae usan principalmente a vía fotosintética C4. O 40% das herbas son C4 e xuntas supoñen o 61% das especies C4. Estas inclúen importantes plantas agrícolas como o millo, cana de azucre, paínzo, e sorgo. Dos clados de dicotiledóneas que conteñen especies C4, a orde Caryophyllales contén a maioría das especies. Das familias da orde Caryophyllales, as que máis usan a fixación C4 son as Chenopodiaceae, xa que a usan 550 das súas especies dun total de 1.400. Unhas 250 das 1.000 especies da familia relacionada das Amaranthaceae tamén usan a fixación C4.
Membros da familia dos xuncos (Cyperaceae), e numerosas familias de eudicotiledóneas, incluíndo as margaridas (Asteraceae), coles (Brassicaceae), e euforbias (Euphorbiaceae) tamén usan a vía C4.
Converter plantas C3 en C4
Dada a vantaxe no rendemento que presentan as C4, un grupo de científicos de institucións de todo o mundo están traballando no C4 Rice Project para converter o arroz, que é unha planta C3, nunha planta C4, para o cal están estudando primeiro plantas C4 do millo e Brachypodium. Como o arroz é o alimento humano máis importante no mundo, e é o alimento básico para máis da metade dos habitantes do planeta, se se fai que o arroz sexa unha planta máis eficiente na conversión de luz solar en grans de arroz, isto podería ter beneficios globais moi importantes para mellorar a seguridade alimentaria (produción de alimentos suficiente para a humanidade). O equipo de investigadores considera que un arroz C4 podería producir ata un 50% máis de grans, e podería facelo consumindo menos auga e nutrientes.
Os investigadores xa identificaron os xenes necesarios para a fotosíntese C4 no arroz e agora están tratando de desenvolver un prototipo de planta de arroz C4. En 2012, o goberno do Reino Unido xunto coa Fundación Bill e Melinda Gates financiou con 14 millóns de dólares en 3 anos este proxecto do arroz C4 do International Rice Research Institute.
La República (1932)
La República foi un periódico editado en Lugo en 1932.
Historia e características
Apareceu o 14 de abril de 1932.
Kode9
Kode9 (nado como Steve Goodman en Glasgow, Escocia) é un músico radicado en Londres dedicado á música electrónica como produtor, DJ e dono do selo discográfico Hyperdub. O MC The Spaceape adoitaba colaborar habitualmente con el.
A súa carreira inspírase no que algúns xornalistas e produtores deron en chamar o "hardcore continuum", aínda que tamén toma elementos da música dub. É un dos primeiros impulsores da escena dubstep (que el ve como unha continuación de toda unha serie de desenvolvementos cuxa orixe está no UK hardcore). Aparece no recompilatorio Grime publicado por Rephlex, e publicou o álbum longo Memories of the Future (feat. The Spaceape) no seu propio selo Hyperdub.
Kode9 ten un doutoramento en filosofía pola Universidade de Warwick e publicou un libro, Sonic Warfare: Sound, Affect, and the Ecology of Fear.
Darío Álvarez
O nome de Darío Álvarez pode referirse a:
Akelarre (filme de 2020)
Sinopse
A historia está ambientada no País Vasco en 1609. Mentres os homes da rexión están no mar, Ana xúntase con outras rapazas da vila para danzas nas fragas. O xuíz Rostegui, encargado da tarefa de purificar a rexión, arresta as mulleres e acúsaas de bruxería. O xuíz decide facer o que sexa preciso para que confesen o que saben sobre o "akelarre", unha cerimonia con connotacións máxicas, durante a cal se di que o Diaño inicia as súas servas e se aparea con elas.
Gran Premio de Luxemburgo de 1997
O Gran Premio de Luxemburgo de 1997 foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Nürburgring, Nürburg, o 28 de setembro de 1997. Foi a décimo quinta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1997.
A carreira de 67 voltas gañouna o canadense Jacques Villeneuve, pilotando un Williams - Renault. O francés Jean Alesi terminou segundo nun Benetton - Renault, co compañeiro alemán de Villeneuve Heinz-Harald Frentzen terceiro. Aínda que Villeneuve gañou o Campionato de Pilotos de 1997, esta resultou ser a súa última vitoria na Fórmula Un.
Carreira
No inicio, Häkkinen, no día do seu 29 aniversario, liderou mentres o seu compañeiro de equipo Coulthard saltou do sexto ao segundo posto, por diante de Villeneuve.
Mentres tanto, Michael Schumacher xuntouse a Fisichella, mentres que o seu irmán Ralf fixo un comezo rápido uníndose aos dous coches que se dirixían á primeira curva. Con todo, Ralf apertou ao seu compañeiro de equipo de Xordania Fisichella polo cuarto posto, deixando o piloto italiano sen espazo onde ir. A colisión resultante viu o lanzamento do automóbil de Ralf ao aire e caeu enriba do Ferrari de Michael. Tamén estivo involucrado o Minardi de Ukyo Katayama, que cegado polo po chocou co coche de Fisichella. Ralf, Fisichella e Katayama quedaron fóra da carreira de inmediato, mentres que Michael continuou dúas voltas máis antes de entrar en boxes coa suspensión danada.
Cando Frentzen perdeu postos tras golpear coas rodas a Villeneuve e apagar o seu interruptor de ignición, e Berger cortando a curva para evitar a colisión anteriormente mencionada, Barrichello e Alesi pasaron a ser cuarto e quinto respectivamente, seguidos por Jan Magnussen no segundo Stewart. Os seis primeiros permaneceron inalterados ata a primeira quenda de paradas en boxes, durante a cal Alesi foi superado por Magnussen e Damon Hill nos Arrows.
A media carreira, Häkkinen lideraba sobre Coulthard por uns 12 segundos, con Villeneuve catro segundos por detrás do piloto escocés. Entón, ao comezo da volta 43, o motor de Coulthard rebentou. Häkkinen sufriu o mesmo fallo despois, deixando a Villeneuve á cabeza. Ambos Stewarts tamén se retiraron ao redor deste tempo, Magnussen sufriu un fallo no eixo de transmisión e Barrichello a rotura da caixa de cambios, mentres que Hill sufriu unha parada do motor durante o seu pit stop. Isto deixou aos catro coches con motor Renault nos catro primeiros postos, con Alesi segundo, Frentzen terceiro e Berger cuarto, mentres que Pedro Diniz pasou á quinta posición no segundo Arrows, xusto antes do Prost de Olivier Panis, na súa primeira carreira despois de romper as súas pernas no Canadá.
Villeneuve finalmente tomou a bandeira a cuadros 11´7 segundos por diante de Alesi, con Frentzen a 1´7 segundos máis tarde. Berger terminou tres segundos por detrás de Frentzen, pero 27 segundos por diante de Diniz. O piloto brasileiro detivo a Panis, que á súa vez retivo Johnny Herbert no Sauber e Hill logrou o último punto.
O triunfo deu a Villeneuve unha vantaxe de nove puntos sobre Michael Schumacher no Campionato de Pilotos a falta de dúas carreiras para o fin da tempada, mentres que o Williams ampliou o seu liderado con Ferrari no Campionato de Construtores a 26 puntos, necesitando só seis máis para o seu noveno título.
Líderes por volta
Mika Häkkinen 40 (1-28, 32-43), David Coulthard 3 (29-31), Jacques Villeneuve 24 (44-67).
Keylogger
Un keylogger pode ser tanto un programa informático como un dispositivo hardware que serve para rexistrar as pulsacións que se realizan no teclado e gardarlas nun ficheiro (log). Logo pode verse ese ficheiro e descubrir que teclas foron premidas, en que programa, e a que hora. Algúns keyloggers permiten o envío dos logs por correo electrónico.
Os keyloggers veñen existindo desde MS-DOS, cando os comandos que se introducían quedaban rexistrados.
Perigos que comporta
Un keylogger pode ser unha seria ameaza para a privaciade dos nosos ordenadores, ademais de que pode captar datos importantes, como contrasinais ou información confidencial. Por este motivo calquera anti-virus ou anti-spyware actual identificará calquera keylogger como unha ameaza e eliminaraa se lle damos consentimento.
Aínda así os keyloggers poden ser unha ferramenta útil, por exemplo se borramos un documento escrito podemos recuperar o texto mirando o log do keylogger, tamén pode servir para controlar as actividades dos rapaces pequenos cando están en internet etc.
Anastacia
Anastacia Lyn Newkirk (Chicago, Illinois, 17 de setembro de 1968), coñecida simplemente como Anastacia, é unha cantante e compositora estadounidense. Fixo o seu debut discográfico no ano 1999, co seu primeiro álbum de estudio Not That Kind tras asinar un contrato co selo Epic Records (subdivisión da Sony Music Entertainment). Continuou a lanzar álbums de estudio que se situaron entre os primeiros postos e números un nos principais países de Europa e Oceanía con múltiples discos de ouro e platino. As súas cancións máis representativas xestáronse con «I'm Outta Love», «Paid My Dues», «One Day in Your Life», «Left Outside Alone», «Sick and Tired», «I Belong to You» xunto a Eros Ramazzotti e «Stupid Little Things» converténdose todos eles en éxitos de vendas e popularidade.
Segundo acredita a Federación Internacional da Industria Fonográfica (IPFI en inglés) contaba até 2005 cunha certificación de 20.000.000 álbums en Europa, dos cales 3.300.000 álbums corresponden ao Reino Unido e 1.900.000 álbums a Alemaña.
Inicios
Anastacia naceu o 17 de setembro de 1968 en Chicago, Illinois. Súa nai Diane era actriz de Broadway e seu pai cantaba en clubs nocturnos. Aos sete anos, a súa miopía obrigouna a levar lentes, que máis tarde se converterían nun signo distintivo na súa carreira como cantante. Ten dous irmáns, unha moza máis vella ca ela, Shawn, que foi a súa asesora persoal, e un mozo máis novo, Brian, que é autista. En 1981 diagnosticáronlle a enfermidade de Crohn, unha doenza intestinal crónica pola que tivo que serlle extirpado parte do intestino. A consecuencia da intervención a cantante loce unha cicatriz no seu abdome que nunca tivo reparo en amosar.
Seu pai, que sufría dun trastorno bipolar, abandonounos cando era cativa e criouse con súa nai e seus irmáns. Aos 19 anos foise a vivir a un apartamento dun cuarto e graduouse na Professional Children's School de Manhattan. Aínda que na súa mocidade mostrou interese pola arqueoloxía traballou como recepcionista nunha barbaría, de onde a despediron. Traballou como bailarina xunto a súa irmá en varios locais da cidade dos rañaceos, entre eles o 1018 en 1983. Anastacia tamén interveu no Club MTV, traballo que lle permitiu aparecer en varios vídeos musicais entre os que destacan co grupo musical Salt-N-Pepa nas cancións "Get Up Everybody" en 1988 e "Twist and Shout" en 1989.
Grazas ao bo facer do seu representante, Lisa Braudé e tras asinar un contrato con Sony Music Entertainment, permitiulle saír nun concurso de televisión no ano 1998 que lle fixo saltar á fama nos EUA. A pesar de non gañar o concurso Michael Jackson telefonouna despois de ouvila cantar por televisión para felicitala polo seu gran talento e animala a labrarse un futuro no mundo da música. "Díxome que gustaba da miña voz e a miña actitude como artista e propúxome que fichase para o seu selo dentro da Sony. Estaba convencido de que podería ser unha estrela a nivel mundial", confesou Anastacia pouco despois.
Década de 2000
No verán de 2000 publícase a nivel internacional o seu primeiro traballo discográfico da cantante americana Not That Kind coa casa de discos Epic Records (subdivisión da multinacional Sony Music). O álbum convértese nun éxito en Europa e Oceanía situándose entre os primeiros postos de listas, e con vendas de triplo platino en Reino Unido, Australia, Suíza e Holanda, dobre platino en Francia, cinco discos de ouro en Alemaña ou o catro discos de platino polas vendas de 4 000 000 copias no continente europeo outorgado pola Federación Internacional da Industria Fonográfica (IFPI en inglés). O seu primeiro sinxelo «I'm Outta Love» convértese nunha das cancións máis vendidas do 2000 cunhas vendas estimadas máis de 3 600 000 copias internacionalmente, alcanza os primeiros postos e certifícaselle con dobre platino en Australia converténdose así na canción máis vendida do ano, platino en Nova Zelandia ou prata no Reino Unido e Francia. Séguenlle «Not That Kind (canción)» certificado polas súas vendas en Francia con prata, «Cowboys & Kisses» e «Made for Lovin' You». O seu apoio na música outórgase co premio ao Mellor artista novel internacional nos World Music Awards, así como colaboracións con importantes cantantes como Luciano Pavarotti, Elton John e Michael Jackson, este último convídaa ao concerto benéfico United We Caseta organizada tras os Atentados do 11 de setembro de 2001 nos Estados Unidos e interpretando xunto a multitude de estrelas do pop a canción «What More Can I Give». A pesar de establecerse en moitos países, nos Estados Unidos non obtivo os mesmos resultados tanto Not That Kind 198 Billboard 200 e 9 Top Heatseekers, como «I'm Outta Love» 72 Billboard Hot 100 e 2 Hot Dance Club Songs.
Década de 2010
miniatura|253x253px|Anastacia en 2014 Durante os anos 2010 e 2011 segue a colaborar con outros cantantes como Dima Bilan na canción «Safety», «Burning Star» con Natalia, «What Can We Do (A deeper Love)» con Dj Testo elixida para o anuncio de Skoda, e «If I Was Your Boyfriend» con Dj Tony Morán. A finais de 2012 Anastacia volve con novo álbum de estudio, esta vez de versións titulado It's A Man's World's baixo BMG Rights Management (subdivisión de Sony Music). Tras recuperarse por segunda vez dun cancro de mama, volve a principios de 2014 con Resurrection volvendo ao seu estilo denominado Sprock e do cal se sitúa entre as principais listas europeas. O seu sinxelo «Stupid Little Things» convértese nun éxito debutando en todas as listas de éxitos e con vendas de ouro en Italia, e «Staring At The Sun» e «Lifeline» sitúanse tamén altamente nas listas de éxitos.
O 6 de outubro de 2015 Anastacia publica na súa conta oficial de Youtube VEVO o single «Take This Chance» o cal pertence ao seu segundo álbum recompilatorio que leva por nome Ultimate Collection. Este single conta cun vídeo musical que o acompaña, o cal conta con imaxes da artista durante toda a súa carreira musical, e algunhas imaxes máis íntimas. Despois da publicación do vídeo musical «Take This Chance», Anastacia publica o 26 de outubro de 2015 na súa conta de Youtube un segundo single, o cal é un cover do tema «Army Of Me» da cantante Christina Aguilera.
A cantante tamén contribuíu en 2016 con grande éxito en España no single «Who's loving you» do álbum «Ghost Town» da boyband española Auryn.
Referencias artísticas
esquerda|miniatura|196x196px|Simboloxía musical en referencia Anastacia
Voz e estilo: Raíña do Sprock
Anastacia posúe unha das voces máis características do panorama musical actual. A súa voz caracterízase por posuír un timbre de voz nasal, rasgado ou "crebado" con moita forza e un amplo rexistro vocal que lle permite cantar un ámbito bastante amplo. Ademais posúe un ton moi peculiar que só mostra nas cancións I Do, Seasons Change e o B-side Underdog, é un berro moi riscado típico das voces Heavy. A súa voz foi cambiando ao longo da súa carreira, dende unha voz moi riscada e profunda até unha voz moito máis limpa e fina mais cos mesmos matices. A súa voz comparouse con grandes artistas, sobre todo con Tina Turner, voces típicas de estilo soul moi achegado ao Gospel pola súa mestura co Funk, o Blues e o Rock. En xeral, voces "negras", polo que se coñece como "The Blonde Black" (A loura con voz de negra). Pola mestura de estilos que posúe a súa música ela mesma creou o seu propio estilo musical, púxolle nome á súa música en 2004, rexistrouno como Sprock unha mestura entre soul, rock e pop, moi parecido ao estilo Soul rock, polo que se coñece tamén como A Raíña do Sprock.
Estilismo e aparencia
Anastacia é famosa por ter unha gran voz riscada, o seu gran corpo e a súa extravagancia á hora de vestir. Desde un principio non tivo ningún complexo en mostrar as súas características lentes para corrixir a súa miopía (-3 e -6 dioptrías) desde os sete anos que máis tarde se converteu nun gran símbolo da cantante, en 2004 comezou a usar lentes de contacto case sempre de cor, chegara a ter máis de 1200 lentes, até 2006, cando se operou da vista. Ademais posúe varias tatuaxes, un situado na parte inferior das costas, formado por unha cruz ansada ou cruz de Ankh no centro dun sol, que é o máis famoso e símbolo por excelencia da música de Anastacia que lle serviu como imaxe promocional ao principio da súa carreira, tamén posúe unhas ás na parte superior das costas, onde ten escrito: 'Forever', e outro no pescozo formado por unha 'A' e unha 'W' entrelazadas. As súas grandes plataformas e zapatos de até dez centímetros de altura para se alzar máis (Anastacia mide 1,57 centímetros), fixérona famosa co nome de "The little lady with the big voice (A pequena moza con gran voz"), o seu alcume máis famoso, algo co que Anastacia sempre chanceou. En 2008 decidiu cambiar totalmente de estilo, algo que non lle acabou gustando a si mesma, polo que decidiu volver ao seu anterior estilo.
2003: Cancro de peito e Anastacia Found
En xaneiro de 2003 en plena promoción polos Estados Unidos do seu disco Freak of Nature e preparando unha xira mundial, tras someterse a unha revisión médica previa a unha redución de peito para aliviar as súas fortes dores de costas, a cantante confirmou a todo o mundo a través da súa páxina web que padecía cancro de mama. Con tan só 34 anos diagnosticáronlle Carcinoma ductal in situ, un tipo de cancro que se caracteriza pola formación de células canceríxenas nos condutos mamarios no canto de estaren agrupadas formando un tumor. Só un 2% deste tipo de cancro diagnostícase en persoas menores de 35 anos, xa que só é detectábel cunha mamografía. O día anterior a que a operasen rodou o videoclip da canción 'Love Is A Crime' para a banda sonora da película Chicago. a operación durou oito horas xa que tiveron que eliminar gran parte do peito e volvelo a reconstruír. Tras a operación seguíronlle seis semanas dunha intensa radioterapia
Tras a operación, que resultou un éxito, na que tivo que serlle reconstruído parte do peito, Anastacia someteuse a varias sesións de radioterapia xa que a quimioterapia non foi necesaria, que a debilitou en gran medida. De feito, a cantante asocia a etapa posterior á súa enfermidade a unha falta de concentración. Esta etapa da súa vida fará que cambie totalmente, cara ao estilo co que a maioría asocia: o Rock ou Soul rock, a tristeza e a dor desta etapa fixo que compuxese dúas cancións relacionadas coa súa doenza do seu terceiro disco Heavy On My Heart e Where Do I Belong. Ademais Anastacia creou xunto a The Breast Cancer Research Foundation un fondo: Anastacia Fund para axudar á detección do cancro de mama en mulleres novas como ela.
Matrimonio con Wayne Newton
Anastacia sempre foi moi discreta no que á súa vida persoal refírese, e nunca fixo declaracións sobre ela a medios do corazón. O 21 de abril de 2007, casou por sorpresa co seu gardacostas Wayne Newton nunha cerimonia íntima e privada nas praias de México. Anastacia, elixiu un traxe branco adornado con bordados e con cola e veo do mesmo ton. Mentres que Wayne combinou o seu traxe cor crema cunha camisa azul. A súa lúa de mel foi primeiro uns días en París, e despois viaxaron a Illa Mauricio. En maio de 2010 filtrouse en internet que a cantante e Wayne separáronse por "diferenzas irreconciliábeis", unha información que máis tarde Anastacia ratificou.
Rafa Huertas
Rafael Huertas Navajas, nado o 2 de agosto de 1984 en Córdoba, é un ex xogador profesional español de baloncesto que xogaba na posición de escolta cunha altura de 1,90 metros.
Rarefacción
miniatura|210px|Exemplo de rarefacción na [[Fase dunha onda|fase dunha onda sonora. Unha parte reflicte a compresión que experimenta o medio, e a outra a súa expansión ou rarefacción.]] A rarefacción é a redución da densidade dun elemento, normalmente entendida coma unha redución de presión respecto a presión local. Ao xeito dunha onda de compresión, pode viaxar en ondas (ondas sonoras, por exemplo). As ondas rarefactadas tamén existen na natureza. Unha onda de rarefacción común é a área de baixa presión relativa a raíz dunha onda de choque.
Ouro (homónimos)
O termo ouro pode designar:
Ou formar parte dos seguintes conceptos:
Boy (libro)
Boy (relatos de infancia) (na versión orixinal Boy: Tales of Chilhood) é un libro autobiográfico do escritor galés Roald Dahl. O libro describe a súa vida dende o seu nacemento ata acabar a escola, centrándose nas condicións de vida na Gran Bretaña dos anos 20 e 30, o sistema de escola pública británica e como as súas experiencias da nenez o levaron á súa carreira como escritor. Remata o libro co seu primeiro emprego, traballando para Royal Dutch Shell. A súa autobiografía continúa no libro Voando só.
Editado en galego no ano 1989 por Alfaguara, con tradución de Xosé Antonio Palacio, e por Sushi Books en 2014.
Pemón de Friúl
Pemón (ou Pemmo) (? - post 737) foi duque longobardo de Friúl do 710 aproximadamente ao 737.
Traxectoria
Fillo de Billo, turbulento nobre longobardo de Belluno que despois pasou a Cividale, subiu ao trono ducal tras a deposición de Córvulo, sobre o 710. Tiña a estima de Paulo Diácono, que nace durante o seu reinado e o define como "home intelixente e útil á patria" (Historia Langobardorum, VI, 26); o historiador narra tamén como a muller do duque, Ratperga, lle pediu que buscase outra esposa, máis fermosa ca ela e, xa que logo, máis adaptada ao papel de duquesa. Di Paulo Diácono:
Como varios dos seus predecesores, debeu el tamén facer fronte aos eslavos, aos que derrotou valorosamente e obrigou a aceptar as súas condicións. A batalla tivo lugar en Lauriana e, segundo Paulo Diácono, concluíu coa eliminación dos invasores fronte a unha soa perda da parte longobarda. O historiador precisa tamén que o groso das tropas de Pemón estaba constituído polos fillos xa crecidos dos guerreiros longobardos caídos, sempre por man eslava, co duque Ferdulfo; o mesmo Pemón os criara, acolléndoos "como se tamén eles fosen fillos seus" (Historia Langobardorum, VI, 26).
Pouco máis tarde atopouse enleado nunha grave confrontación co patriarca de Aquileia Calisto, apoiado polo rei Liutprando. O patriarca protestou contra o feito de que o bispo de Zuglio, Fidencio, mudase a sede da súa diocese a Cividale; a decisión foi ratificada tamén polo sucesor de Fidencio, Amador. Calisto, titular da cátedra de Aquileia, vivía en Cormons a causa da excesiva vulnerabilidade da sede patriarcal aos ataques dos bizantinos e valorou inconveniente que outro bispo se asentase na capital ducal. Desterrou, xa que logo, a Amador e estableceuse na súa residencia en Cividale. Pemón non aceptou a resolución patriarcal e procedeu contra Calisto, mandándoo á cadea baixo dure condicións no castelo de Pozio. Na controversia intervén daquela o rei Liutprando, que se situou contra o duque e o privou do título, confiándollo ao máis vello dos fillos de Pemón, Rachis. Intención de Liutprando era a eliminación de Pemón, pero desistiu pola insistencia de Rachis.
Cristianismo celta
dereita|miniatura|200px|Cruz celta miniatura|right|225px|St. Patrick, patrón dos irlandeses O cristianismo celta (tamén chamado Igrexa celta) refírese en liñas xerais ás prácticas cristiás da Alta Idade Media desenvolvidas nas illas Británicas durante a última fase da dominación romana en torno ás áreas costeiras do Mar de Irlanda. A progresiva retirada das lexións romanas e a subseguinte Invasión anglosaxoa de Gran Bretaña reduciron o contacto entre os cristiáns celtas e bretóns das illas e os do continente. O illamento favoreceu a aparición de prácticas relixiosas diferenciadas, sobre todo en Irlanda, dende onde pasaron posteriormente a Gran Bretaña, grazas ao labor de misioneiros como Columba de Iona e de Aidan, entre outros.
Algunhas veces, o termo "Cristianismo celta" emprégase tamén para describir as prácticas cristiás vixentes nestas zonas en datas posteriores; porén, debido a que a historia das igrexas irlandesa, galesa, escocesa, britana, córnica e manesa diverxen significativamente despois do século VIII, os historiadores xeralmente evitan o uso do termo neste contexto. Ademais, os historiadores non empregan o termo "Igrexa celta", debido a que iso implica un senso de ser unha entidade unificada e identificable separada da Cristiandade occidental.
Salas, A Ponte de Domingos Flórez
Salas (oficialmente en castelán Salas de la Ribera) é unha localidade do municipio leonés da Ponte de Domingos Flórez, na comunidade autónoma de Castela e León.
Está situada na beira esquerda do río Sil, fronte á aldea de Sobredo, en Quereño (Rubiá), e a 3 km da vila da Ponte, capital municipal. O patrimonio relixioso de Salas inclúe a igrexa parroquial, dedicada a Santo André Apóstolo, e a ermida do Santo Cristo, no extremo oposto da da localidade.
Historia
No século XIII, tras a devolución de Ponferrada á Orde do Temple por parte do rei Afonso VIII de León e Galicia en 1211, a localidade de Salas quedou encadrada dentro da encomenda templaria ponferradina. Así, o 7 de marzo de 1222 o mestre Pedro Alvitiz subscribiu co bispo de Astorga unha carta de composición acerca dos dereitos a percibir nas behetrías do val de Salas.
Xa na Idade Contemporánea, así se describía o lugar no tomo XIII do Dicionario xeográfico-estatístico-histórico de España e as súas posesións de Ultramar, obra impulsada por Pascual Madoz a mediados do século :
Bailo
520px|miniatura|Panorámica dos Pireneos Centrais desde Bailo Bailo é un concello na comarca da Xacetania, na provincia de Huesca, comunidade de Aragón. Esténdese por unha área de 164.43 km² onde no ano 2007 vivían 229 habitantes. Encóntrase a 717 metros sobre o nivel do mar.
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Sydney (homónimos)
O topónimo Sydney pode referirse a:
Volta rápida
miniatura|250px|[[Michael Schumacher é o piloto de Fórmula 1 con máis voltas rápidas: ten un total de 77.]]
En automobilismo e motociclismo, coñécese como volta rápida á volta máis rápida lograda por un piloto durante unha carreira. Nalgunhas competicións, como as A1 Grand Prix e as GP2 Series, prémiase con puntos aos pilotos ou equipos que a logren.
En Fórmula 1 dábase un punto ao piloto que a lograse ata a tempada. Desde, o piloto que máis voltas rápidas marque durante a tempada é premiado co Trofeo DHL Volta rápida. Michael Schumacher posúe a marca de voltas rápidas dadas na categoría, cun total de 77.
En MotoGP non se dan puntos pola volta rápida. Giacomo Agostini ten a marca actual da categoría, con 117 voltas rápidas. Valentino Rossi, quen aínda participa na categoría, ocupa o segundo lugar con 92 voltas rápidas.
Pilotos de Fórmula 1 con máis voltas rápidas
''Os pilotos en letra grosa compiten actualmente na categoría. Clasificación actualizada antes do comezo do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2015.''
Pilotos de MotoGP con máis voltas rápidas
Os pilotos en letra grosa compiten actualmente na categoría.
Nidwalden
O cantón de Nidwalden (en alemán: Nidwalden, francés: Nidwald, en italiano: Nidvaldo, en romanche: Sutsilvania) é un cantón do centro de Suíza. Foi un dos tres primeiros cantóns da confederación, aínda que nesa época formaba xunto con Obwalden o cantón de Unterwalden. miniatura|180px|Anverso dunha [[Tálero de tiro|moeda conmemorativa do festival de tiro de Nidwalden de 1861]]
La República (1936)
La República foi un periódico editado en Lugo en 1936.
Historia e características
Apareceu o 17 de xaneiro de 1936. Foi voceiro de Unión Republicana de Lugo.
Outros artigos
ç
Soft rock
Soft rock ou light rock é un estilo de música que usa as técnicas da música rock (a miúdo combinadas con elementos do folk rock) para compoñer un son máis suave e atenuado.
Historia
O hard rock estableceuse como un xénero mainstream cara 1968. Dende finais dos 60, fíxose común dividir a música rock entre rock duro e rock suave, emerxendo ámbolos dous como os principais formatos nas radios dos Estados Unidos. O soft rock adoitaba a derivar do folk rock, usando instrumentos acústicos e poñendo máis énfase na melodía e nas harmonías. Os principais artistas do xénero son Carole King, Cat Stevens, James Taylor e Bread. As cancións soft rock xeralmente tenden a centrarse en temas como o amor, o día a día e as relacións. O estilo adoita a facer un uso máis pesado da guitarra acústica, do piano, dos sintetizadores a ás veces dos saxofóns. As guitarras eléctricas no soft rock normalmente son leves e agudas.
Acadou o seu pico comercial de mediados a finais dos anos 70 con artistas como Albert Hammond, Elton John, Chicago, Don McCleen, England Dan & John Ford Coley, Grass Roots, Seals and Crofts, America e a reformada Fleetwood Mac, da que Rumours (1977) sería o álbum máis vendido da década. Cara 1977, algunhas emisoras de radio pasáronse a un formato totalmente soft rock. Nos 80 os gustos cambiaron e os formatos de radio reflectiron este cambio.
Motilla del Palancar
miniatura|dereita|250px|Concello de Motilla del Palancar. miniatura|dereita|250px|Avenida do Riato. Motilla del Palancar é un concello español pertencente á provincia de Cuenca, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha.
Atópase na ribeira esquerda do Xúcar, na cabeceira do pantano de Alarcón e a 68 km de Cuenca. É un punto de enlace entre Valencia, Albacete, Madrid e Cuenca.
Demografía
En 2008 contaba cunha poboación de 5.983 habitantes (INE).
Economía
Tradicionalmente foi unha vila agrícola, aínda que a actividade agraria foise reducindo nos últimos anos, gañando o sector servizos en importancia polo estratéxico do seu enclave e de que a autovía A-3 pase polo termo municipal.
Non existen moitas fábricas, pero nos últimos anos construír un polígono industrial.
Disiclín
Disiclín é unha empresa galega adicada á produción de produtos de limpeza.
Historia
A empresa foi fundada en Silleda en 1992, por unha familia de emigrantes retornados. Fíxose coñecida na década de 1990 por anuncios en televisión. Entón os limpadores para o fogar eran con olor a pino e amoníaco. Vende principalmente en Galiza e norte de Portugal.
Santec
Santec (en bretón Santeg) é un concello do departamento francés de Finistère na rexión da Bretaña.
Pianepsias
As pianepsias foi un festival da Grecia antiga na honra de Apolo, que se celebraba en Atenas o 7 do mes Pianepsión (outubro). O seu nome significa literalmente guiso de feixóns en referencia ás ofrendas sacras dadas durante este tempo e derívase das palabras gregas πύανος - pyanos: feixón e ἕψειν - hepsein: ferver'.
Un guiso de legumes preparábase nunha pota e ofrecíase a Apolo (no seu carácter de deus do sol e madurador de froitas) e as Horas como as primicias da colleita de outono.
Outra oferta nesta ocasión foi o eiresione - εἰρεσιώνη (tamén coñecido como eiresin). Esta era unha rama de oliveira ou de loureiro, atados con la de cor púrpura ou branca, ao redor do cal colgaban diversas froitas da tempada, pasteis e tarros de mel, aceite e viño. Foi concibido como unha ofrenda de agradecemento polos favores recibidos e ao mesmo tempo como unha oración polas bendicións similares e protección contra o mal no futuro. O nome derívase xeralmente de ἔριον: la en referencia ás bandas de la, pero algúns o conectan con εἰρ-/ἐρ- falar (cf. εἴρω Eu falo; ἐρῶ eu direi), ao ser considerado o eiresione como o portavoz dos suplicantes. Foi levada en procesión por un neno cuxos pais vivían ambos no templo de Apolo onde se suspendía da porta. As portas das casas particulares tamén eran adornadas. Permitíase colgar a rama durante un ano, momento en que era substituída por outro novo xa que por aquel entón suponse que perdera a súa virtude. Durante a procesión, entoábase un canto (tamén chamado eiresione) cuxo texto se conservou en Plutarco (Teseo, 22): A semi-personificación de eiresin notarase e segundo Mannhardt, a rama da árbore representa o espírito concibido como o espírito da vexetación en xeral cuxa influencia vivificante e fructificante é, pois, exercidas sobre o millo en particular.
Os etioloxistas conectaban as ofertas coa expedición a Creta de Teseo, que, cando chega a terra en Delos prometeu unha ofrenda de agradecemento a Apolo se mataba ao Minotauro, que posteriormente tomou a forma de eiresin e pianepsia. Para explicar a orixe do guiso, díxose que os seus compañeiros ao desembarcaren na Ática recolleron os restos das súas provisións e prepararon unha comida con elas.
Atanarjuat
Atanarjuat (en ᐊᑕᓈᕐᔪᐊᑦ) é un filme canadense de 2001 dirixido polo inuit Zacharias Kunuk e producido pola súa empresa Isuma Igloolik Productions. Foi a primeira longametraxe en ser escrita, dirixida e actuada completamente en lingua inuktitut. Ambientado no pasado antigo, o filme conta unha lenda inuit transmitida durante séculos a través da tradición oral. Conta a historia do personaxe do título, cuxo matrimonio coas súas dúas mulleres acarréalle a animosidade do fillo do líder do campamento, quen mata ó irmán máis vello de Atanarjuat e forza a Atanarjuat a fuxir a pé.
O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2001 en maio de 2001, e estreouse no Canadá o 12 de abril de 2002. Un grande éxito da crítica, Atanarjuat gañou a Caméra d'Or en Cannes, seis Premios Genie, incluíndo o premio a mellor filme. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 74ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Atanarjuat tamén foi un éxito comercial, converténdose no filme con maior recadación do Canadá no ano 2002, superando a comedia comercial Men with Brooms. Recadou máis de 5 millóns de dólares en todo o mundo. En 2015, unha enquisa de directores e críticos no Festival Internacional de Cinema de Toronto considerouno un dos mellores filmes canadenses de tódolos tempos.
Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile
Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Joe Berlinger cun guión de Michael Werwie. O filme está baseado nas memorias de based on Elizabeth Kendall The Phantom Prince: My Life with Ted Bundy e conta a historia do asasino en serie Ted Bundy dende o seu punto de vista. Está protagonizado por Zac Efron no papel de Bundy, con Lily Collins como Kendall, Kaya Scodelario como a muller de Bundy, Carole Ann Boone, e John Malkovich como Edward Cowart, o xuíz do caso de Bundy. O título do filme é unha referencia ó comentario de Cowart sobre os asasinatos de Bundy cando o estaba a sentenciar a morte.
José Manuel Alvelo
José Manuel Alvelo Parredo, nado en Lugo o 4 de maio de 1962, é un exfutbolista galego. Xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Alvelo formou parte dunha das xeracións máis prodixiosas da canteira céltica. Chegou ao primeiro equipo, daquela en Segunda División, na tempada 1983/84, xogando no seu primeiro ano co Celta adestrado por Félix Carnero 32 partidos, e marcando 2 goles.
Porén recuperaría a categoría en só un ano, algo conseguido por moi poucos equipos, volvendo a ser Alvelo un dos xogadores máis importantes, disputando 37 encontros e marcando 2 goles, un deles fundamental no play-off de ascenso.
O ano de volta á primeira categoría sería un mal ano para Alvelo, que comezaría como titular pero que iría perdendo importancia ao longo da tempada, aínda que ao final da mesma recuperou parte do seu status dentro do equipo. Este ano ademais o Celta faría moi bo papel, estando a punto de se clasificar para a Copa da UEFA finalizando o ano en sétima posición. Alvelo xogaría un total de 29 encontros.
José Manuel Alvelo xogou o último partido o 20 de agosto de 1988 no Trofeo Cidade de Vigo contra o Botafogo. Poucas horas despois sufriu un accidente de tráfico que lle produciu unha fractura de vértebras cervicais e unha lesión medular irreversíbel.
Alvelo celebrara a vitoria, primeiro coa súa moza e despois trasladándose a Sanxenxo cuns amigos, na viaxe de retorno produciuse o fatal accidente. O Peugeot 205 golpeou coa beira da calzada e acabou chocando contra un muro.
Internado nun primeiro momento no sanatorio vigués de Nuestra Señora de Fátima e ante a falta de dispoñibilidade de camas na unidade de parapléxicos da Coruña, optouse por trasladalo a Toledo ao Centro Nacional de Rehabilitación de Parapléjicos, onde lle diagnosticaron:
O 28 de decembro realizouse un partido de homenaxe no que se enfrontaron a Selección española de fútbol de Zubizarreta, Martín Vázquez, Larrañaga, Julio Salinas ou Butragueño e o Celta de Vigo dos seus antigos compañeiros. O presidente do Celta José Luis Rivadulla impúxolle a Primeira Medalla de Ouro do Club.
En 2013 a Xunta de Galicia outorgoulle a medalla ó Mérito Deportivo.
Rodesia
O termo Rodesia pode referirse a:
Yuan Shu-chi
Yuan Shu-chi (nacida o 9 de novembro de 1984) é unha arqueira olímpica da República da China.
Representou á República da China nos Xogos Olímpicos de 2004, nos cuartos de final venceu a Yun Mi Jin de Corea do Sur, na semifinal a súa rival foi a tamén coreana Lee Sung Jin, perdeu e pasou a loitar polo bronce coa británica Alison Williamson, á que tampouco foi capaz de vencer, quedando cuarta e fóra das medallas. Así e todo Yuan foi medalla de bronce na competición por equipos, xa que a China Taipei quedou terceira nesa competición.
Río Parga
O río Parga é un curso fluvial da Terra Chá. Nos terreos cuaternarios de Begonte, preto da aldea de Insua, desemboca no río Ladra, á súa vez afluente do río Miño.