cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xaria
Código de vestimenta
Algunhas mulleres islámicas son vistas como oprimidas polos homes por causa destes códigos de vestimenta. Mais algunhas mulleres prefiren este código por motivos relixiosos.
Xestión de proxectos
Enfoque tradicional
O proxecto ou procura satisfacción dunha necesidade ou oportunidade, definida no texto enriba como fase inicial na cal existen moitas áreas e/ou persoas involucradas. En xeral sempre existe máis dunha solución ou alternativas para atender ás mesmas necesidades. A técnica usada para definir a solución final pasa polo desenvolvemento de alternativas extremas. A primeira, de baixo custo, que atende as necesidades mínimas para ser operativa. A segunda tenta atender a maior parte das as exixencias das diversas áreas envolvidas dentro do alcance do proxecto, o que resulta nun custo moito maior e pouco competitivo. A partir de ambas as alternativas é desenvolvida unha solución intermedia entre as mesmas, que atende a unha boa parte das exixencias cun custo competitivo.
Xaria
Violencia doméstica
Moitos musulmáns argumentan que o Corán lle permite ao home bater na muller.
Xestión de proxectos
Enfoque tradicional
Moitos sectores utilizan variacións destas etapas. Por exemplo, na construción civil, os proxectos tipicamente constan de etapas como Pre-planificación para deseño Conceptual, deseño esquemático, deseño de desenvolvemento, construción de deseños (ou documentos de contrato), e administración de construción. Aínda que os nomes difiren en cada industria, as etapas reais normalmente seguen os pasos comúns á resolución de problemas (problem solving): definir o problema, sopesar opcións, escoller un camiño, posta en funcionamento e avaliación.
A xestión de proxectos tenta adquirir control sobre tres variábeis:
Xaria
Violencia doméstica
Este comportamento é severamente menosprezado en varias hadith: "Como é que algún de vós bate na muller como bate no garañón camelo e despois a abraza (e dorme con ela)?" , "Eu fun ao apóstolo de Alá e pregunteille: Que di vostede (comanda) acerca das nosas mulleres? El respondeu: Dádelles a comida que teriades para vós mesmos, e a vestimenta que vós mesmos usades, e non as batades nin insultedes . Os fuqaha (académicos relixiosos) xeralmente achan que bater na muller é errado. Porén, moitos din que está permitido baterlle levemente. Nesta última categoría atópase o Sheikh Muhammad Kamal Mustafa, o imán da mesquita da cidade de Fuengirola, España, que escribiu no seu libro La mujer en el Islam:
Xestión de proxectos
Enfoque tradicional
Algunhas literaturas definen como catro variábeis, sendo calidade a cuarta variábel; con todo a calidade é unha das principais compoñentes do alcance. Estas variábeis poden darse por clientes externos ou internos. O(s) valor(es) das variábeis remanentes está(n) a cargo do xerente do proxecto, idealmente baseado en sólidas técnicas de estimación. Os resultados finais deben acordarse nun proceso de negociación entre a xestión do proxecto e o cliente. Xeralmente, os valores en termos de tempo, custo, calidade e alcance defínense por contrato.
Xaria
Violencia doméstica
Afirma que en tales situacións, o obxectivo da malleira deberá ser causar á muller algunha dor emocional, sen a humillar ou magoala fisicamente. De acordo con el, as malleiras deben ser o último recurso que o marido debe usar para castigar a muller.
O Sheikh Yusuf al-Qaradawi, líder do Consello Europeo para Fatwa e Investigación, argumenta que bater na muller sen provocar dor é permisíbel: "É permisíbel para el baterlle levemente coas mans, evitando a cara e outras partes sensíbeis. En ningún caso el deberá recorrer a un pau ou calquera outro instrumento que poida causar dor ou danos". O Dr. Muhammad Al-Haxx, profesor de fe islámica na Universidade da Xordania (Amán) afirma: "Malleiras duras son aquelas que deixan marcas no corpo ou na face. Deste modo, bater na face está prohibido, porque a face é unha combinación dos aspectos da beleza, como é costume dicir. Está prohibido bater na face, está prohibido administrar golpes que deixen fracturas ou feridas, isto é o que os nosos sabios dixeron nos seus libros."
Xestión de proxectos
Enfoque tradicional
Para manter o control sobre o proxecto do inicio ao fin, un xerente de proxectos utiliza varias técnicas, de entre as cales se destacan:
Xaria
Violencia doméstica
En moitos países musulmáns hai matanzas relativamente frecuentes por motivos de honra. A razón apuntada para as matanzas por motivos de honra é a crenza de que a muller causase ao clan ou á familia unha suposta "perda de honra" e por iso a muller "merece" ser matada.
Xestión de proxectos
Desenvolvemento áxil de software
O desenvolvemento áxil de software agrupa unha serie de metodoloxías de xestión de proxectos de software que parten de que o software é un tema difícil de acoutar desde o principio, suxeito a moitos cambios e evolucións, e polo tanto que necesita de modificacións ao longo do propio proceso de desenvolvemento.
Xaria
Violencia doméstica
As ensinanzas islámicas din que a vida é concedida por Alá e non debe ser tomada levemente, mais permite o castigo severo, incluíndo a pena capital, para algúns tipos de crime. Estes inclúen, segundo interpretacións estritas, todas as relacións sexuais extramatrimoniais, ben polo home ou pola muller. A interpretación e aplicación das leis relativas ao casamento e á castidade teñen variado nos diferentes lugares e tempos.
Xestión de proxectos
Desenvolvemento áxil de software
Os métodos áxiles, ou lixeiras, diferéncianse doutras metodoloxías máis "pesadas" (como por exemplo, o modelo de desenvolvemento en fervenza) na énfase que dan a valores e principios, en vez de aos procesos. Nos proxectos áxiles, o desenvolvemento organízase en ciclos de duración breve (unhas semanas), e na fin de cada ciclo hai unha reavaliación das prioridades do proxecto. Esta é unha característica común ás metodoloxías de desenvolvemento iterativas, e á maioría das teorías modernas de xestión de proxectos.
Xaria
Circuncisión
A circuncisión masculina comprende a extirpación do prepucio e é tradición na maioría das comunidades musulmás. Faise en diferentes idades, en diferentes culturas.
Xestión de proxectos
As variábeis
Algúns proxectos, necesitan seren executados e entregados baixo	 determinadas variábeis. As variábeis principais, tamén denominadas tradicionais, son o alcance, o tempo e o custo. Isto coñécese tamén como ao triángulo da xestión de proxecto, onde cada lado representa unha variábel. Un lado do triángulo non pode mudarse sen impactar no outro. Como comentado anteriormente, algúns profesionais entenden que a variábel ´calidade’ esta separada do alcance, e definen esta como sendo unha cuarta variábel. A restrición do tempo influencia o proxecto no seu termo.A restrición de custo informa o valor monetario incluído no orzamento dispoñíbel para o proxecto. Finalmente a restrición do alcance determina o que se debe facer para que o produto final teña a funcionalidade requirida. Estas tres variábeis están frecuentemente competindo: se aumenta o alcance implica tipicamente que o tempo aumenta e o custo aumenta, unha restrición apertada de tempo podería significar uns custos aumentados e un alcance reducido, e un orzamento apertado podería significar o tempo aumentado e o alcance reducido. A disciplina da xestión de proxecto trata de fornecer as ferramentas e as técnicas que permiten o equipo de proxecto (non só ao xerente de proxecto) organizar o seu traballo para se atopar con estas variábeis.
Xaria
Circuncisión
A eufemisticamente chamada circuncisión feminina non é unha práctica común na totalidade do islam mais é practicada por musulmáns e tamén por non musulmáns no leste da África, no val do Nilo, ben como en partes da Península Arábica. Nestas áreas, o costume é anterior ao islam. Moitos musulmáns africanos consideran que a circuncisión feminina é requirida polo islam, a pesar de que tal costume non se menciona no Corán e non existe ningunha hadith que a autorice.
Xestión de proxectos
Tempo
O tempo requirido para terminar o produto do proxecto, manéxase normalmente cando se pretende baixar o tempo para execución de cada tarefa que contribúe directamente á conclusión de cada compoñente. Ao executar tarefas usando a xestión de proxecto, é importante partir o traballo en diversas partes menores de modo que sexa fácil definirmos as condicións de criticidade e de folga.
Xaria
Días de descanso e festivos
O venres é o día máis importante da semana para os musulmáns. Considérase que os actos de devoción practicados neste día confiren unha maior recompensa.
Xestión de proxectos
Custo
O custo de desenvolver un proxecto depende de diversas condicións iniciais tales como: custos laborais, custos materiais, xestión de risco, planta (edificios, máquinas etc.), equipamento, e beneficio.
Xaria
Días de descanso e festivos
Os musulmáns non acreditan porén que este día deba ser visto como o Sabbath, pois os musulmáns rexeitan a crenza de que Deus teña descansado despois da Creación. Os crentes frecuentan a oración congregacional na mesquita, rezan e ouven o sermón do Imán.
Xestión de proxectos
Alcance
Son as exixencias especificadas para o produto ou resultado final, ou sexa, o que se pretende realizar. Un compoñente principal do alcance é a calidade do produto final.
Xaria
Días de descanso e festivos
A data das festividades islámicas é determinada polo Calendario Islámico lunar. Este calendario non corrixe o feito de o ano lunar non corresponder ao ano solar. Deste modo, os meses islámicos retroceden a cada ano que pasa; eles mudan en relación co calendario gregoriano.
Xestión de proxectos
Project Management Body of Knowledge
O enfoque do PMBOK non se restrinxe ao desenvolvemento de sistemas, sendo utilizada en moitas industrias (notablemente nas industrias ligadas á construción civil). De acordo con esta enfoque, a xestión de proxectos aborda as seguintes áreas de coñecemento:
Xaria
Apóstatas musulmáns
Nalgunhas interpretacións do Estado islámico, a conversión de musulmáns a outras relixións está prohibida e chámase apostasía (como en tódalas demais). Na teoloxía musulmá, a apostasía corresponde a un crime de traizón, a traizón ó seu propio país. O castigo inclúe o ostracismo ou mesmo a pena capital, en caso de que sexan habitantes ou teñan vivido nun "Estado Islámico" e foren considerados inimigos do estado. Unha persoa que se teña convertido a outra relixión cumprirá unha pena.
Algunhas persoas afirman que os musulmáns que se converteron ao cristianismo poden estar en risco. Ver calquera das obras de Ibn Warraq, que afirma ser un ex-musulmán.
Xestión de proxectos
Padróns de xestión de proxectos
Ao longo do tempo, houbo diversas tentativas para desenvolver padróns internacionais de xestión de proxectos. De entre elas, destacan:
Gojira
Gojira é unha banda de metal francesa formada no ano 1996 en Baiona (Francia) que foi coñecida como Godzilla ata o ano 2001. Gojira está composta por Joe Duplantier (voces e guitarra rítmica), o seu irmán Mario Duplantier (batería), Christian Andreu (guitarra solista) e Jean-Michel Labadie (baixo). O grupo leva editados cinco álbums de estudio, un álbum ao vivo, un sinxelo e un DVD.
Candaído
O topónimo galego Candaído pode referirse a:
La Famille Bélier
La Famille Bélier é un filme francés dirixido por Éric Lartigau que foi estreado no 2014. O filme recibiu seis nomeamentos ós Premios César, gañando o de actriz máis prometedora para Louane Emera.
Personaxes
miniatura|dereita|Louane Emera e Éric Lartigau no evento da estrea.
Ciclo tebano
Denomínase ciclo tebano (Θηβαϊκὸς Κύκλος Thēbaikós kýklos) ao conxunto de poemas que, datados na época Arcaica de Grecia (os tres poemas adóitanse datar entre os séculos -VIII e -VII), narraban a sucesión dos acontecementos ocorridos na lenda que ten como eixo central o personaxe de Edipo e a posterior guerra entre tebanos e arxivos.
Os poemas que comprendían este ciclo son tres: Edipodia (Οἰδιπόδεια Oidipódeia), Tebaida (Θηβαΐς Thebaís) e Epígonos (Ἐπίγονοι Epígonoi). Discútese se outro poema perdido chamado Alcmeónida (Ἀλκμαιωνίδα Alkmaiōnída) debe ser incluído no ciclo ou non.
Ningún destes poemas se conservou, e deles só se coñecen uns poucos fragmentos, a partir dos cales pode facerse unha aproximación ao esquema básico coa axuda doutros poemas paralelos ou posteriores e das traxedias da época Clásica.
As traxedias cuxos argumentos están baseados no ciclo tebano son:
Edipodia
dereita|miniatura|491x491px|  [[Gustave Moreau: Edipo e a Esfinge (Œdipe et le Sphinx, 1864).  ]] Segundo a tábula borgiana, a Edipodia (Οἰδιπόδεια) tiña 6600 versos e o seu autor foi Cinetón de Esparta.
Neala Edipo aparece como abandonado cando era neno polos seus pais Laio (fillo de Lábdaco e rei de Tebas) e Epicasta (Iocasta na tradición posterior) por motivos que non están claros, pero sobreviviu e foi atopado, acollido e criado por Pólibo e Peribea, reis de Corinto, coma se fose o seu propio fillo.
Posibelmente continuase contando como, anos despois, Laio se namora do mozo Crisipo, fillo de Pélope, o rapta e o viola. Crisipo, por vergoña, suicídase. Con todo, algúns estudosos cren que o rapto de Crisipo por Laio é unha innovación de Eurípides e por tanto non debía aparecer na Edipodia.
Entón Hera, chea de carraxe, envía a Tebas á Esfinxe, un monstro, e o adiviño Tiresias aconsella a Laio que faga sacrificios para aplacar a cólera dos deuses pero el prefire ir consultar o oráculo.
Laio parte a consultar co oráculo pero nunha encrucillada do camiño é morto por Edipo (quen ignoraba que se trataba do seu pai) nun incidente.
Edipo logo chega a Tebas e derrota á Esfinxe e como premio os tebanos (ou ben Creonte, o irmán de Epicasta) o elixen rei, casando para iso coa viúva de Laio, é dicir, Epicasta (a propia nai de Edipo, aínda que el o ignoraba). Tras descubrir que se producira un incesto, Epicasta suicídase tras maldicir ao seu fillo.
Edipo segue reinando en Tebas e casa novamente, esta vez con Eurigania e tivo catro fillos: Eteocles, Polinices, Antígona e Ismene.
Edipo morre en Tebas (a diferenza da tradición posterior, que o facía morrer en Colono).
Tebaida
dereita|miniatura|569x569px|  [[Giovanni Battista Tiepolo: Eteocles e Polinices (Eteocle e Polinice, ca. 1725 - 1730).  ]] Segundo a tábula borgiana, o autor da Tebaida (Θηβαΐς) era da cidade de Mileto; pero non se conservou o seu nome.
Conta a obra que a orixe da guerra na que os soldados de Argos cercaron Tebas foi varias maldicións que lanzou Edipo contra os seus fillos Eteocles e Polinices: a primeira, por lembrarlle Polinices a Edipo o parricidio que cometera; e a segunda, por un motivo que non está claro. Primeiro, Edipo maldíxoos cunha guerra fratricida; e a segunda maldición consistiu en que se matarían o un ao outro.
Eteocles e Polinices deciden gobernar Tebas un ano cada un pero ao transcorrer o primeiro ano Eteocles non quere ceder a quenda a Polinices e destérrao.
Polinices chega a Argos, e ten alí unha disputa con Tideo, que fora exiliado de Calidón, pero Adrasto, rei de Argos, sepáraos, cásaos coas súas fillas e promételles axudalos a recuperar os seus reinos.
Emprenden a guerra contra Tebas, aínda que Anfiarao, o adiviño, prevendo o desastre, non quere ir á loita. Con todo finalmente acode á guerra incitado pola súa esposa Erífila, a cal fora previamente subornada co colar de Harmonía.
Así que se produce o sitio de Tebas pero morren todos os capitáns das tropas arxivas en diversas circunstancias excepto Adrasto, que sobrevive e foxe no seu cabalo Arión. Polinices e Eteocles danse morte o un ao outro.
O poeta latino Estacio compuxo un poema chamado Tebaida cun argumento baseado no homónimo deste ciclo.
Epígonos
Segundo un escolio a Aristófanes, o autor da obra chamada Epígonos (Ἐπίγονοι) foi Antímaco de Teos.
Cóntase unha nova expedición organizada por Argos, capitaneada esta vez polos fillos dos capitáns da primeira expedición, xunto con Adrasto, contra Tebas, gobernada por Laodamante, o fillo de Eteocles.
Nesa ocasión, os arxivos derrotaron aos tebanos.
Probabelmente narraríase tamén a morte do adiviño tebano Tiresias.
Historicidade do Ciclo tebano
A posibilidade destas guerras tebanas descritas pola tradición teñan un transfundo histórico foi motivo de debate. Respecto diso argumentouse a non historicidade da segunda expedición, cuxo propósito consistiría en enlazar a primeira expedición coa guerra de Troia. Con todo, a arqueoloxía parece apoiar que a primeira destrución da cidadela de Tebas en época micénica foi causada por un enfrontamento bélico e é posíbel que a lenda conserve un recordo do mesmo. Por outra banda, a arqueoloxía constatou a importancia de Tebas como sede do palacio dun reino micénico e contaba con murallas defensivas de até cinco metros de altura. O que non se puido confirmar é a existencia das sete portas. Por outra banda, hai nomes dos personaxes da lenda, como o de Iocasta ou o de Eteocles, que teñen unha orixe micénica mentres outros, como o de Lábdaco, se orixinaron nunha época posterior. O oráculo de Delfos tamén debeu agregarse á lenda nun momento histórico posterior.
Xosé Lois Vila Fariña
Xosé Lois Vila Fariña, nado en Serantes (Baión, Vilanova de Arousa) o 21 de abril de 1954, é un historiador autodidacta galego, cronista oficial de Vilanova de Arousa.
Obra
Entre outros, é autor dos seguintes textos:
Ángel Herrera Oria
Ángel Herrera Oria, nado en Santander o 19 de decembro de 1886 e finado en Madrid o 28 de xullo de 1968, foi un xornalista, xurista, político e sacerdote español, nomeado cardeal da Igrexa católica. Xunto con Ángel Ayala, fundou a Asociación Católica Nacional de Propagandistas. Dirixiu o xornal El Debate e adoptou unha postura accidentalista ante a Segunda República Española. Foi un dos representantes do que se coñeceu como "doutrina social da Igrexa".
Traxectoria
Cursou o bacharelato no colexio xesuíta de Valladolid e estudou Dereito na Universidade de Deusto. En 1907 aprobou a oposición ao corpo de Avogados do Estado e foi destinado a Burgos. Aos sete meses pediu unha excedencia e trasladouse a Madrid para facer o doutoramento en Dereito en 1908.
En 1910 fundou, xunto co sacerdote Ángel Ayala, a Asociación Católica Nacional de Propagandistas (ACNP). En 1911 creou a Editorial Católica, editora dalgúns diarios rexionais e mais da segunda época do xornal El Debate, do que foi director durante 22 anos (1911-1933).
Durante os anos 20 desenvolveu un labor de proselitismo e organización das xuventudes católicas. En 1926 creou a Escola de Xornalismo de El Debate.
Cando se proclamou a II República adoptou como táctica ante o novo réxime a súa teoría do accidentalismo, unha adaptación prudente ante unhas circunstancias adversas. Afirmaba que o importante era o contido e a orientación do réxime, non a forma de goberno. Esta postura creou polémica con outros medios, como o diario ABC, defensor radical da institución monárquica.
Cando se creou Acción Nacional, intentou formar unha poderosa forza de dereitas. Foi renomeada como Acción Popular, por non estar autorizado o emprego do termo nacional para designar institucións ou organismos non estatais. Foi designado o primeiro presidente da súa xunta directiva. Presentouse como candidato ás eleccións a Cortes Constituíntes por Madrid, mais non resultou elixido. Tamén creou a Biblioteca de Autores Cristianos (BAC).
Carreira eclesiástica
miniatura|esquerda|Estatua de Herrera Oria en Santander.
Seminario e presbiterado
En 1933 abandonou a dirección de El Debate e foi nomeado presidente da Xunta Central de Acción Católica. Fundou tamén o Centro de Estudos Universitarios (CEU) e o Instituto Social Obrero. En 1935 dimitiu da presidencia da Asociación de Propagandistas e da dirección da Escola de Xornalismo de El Debate. En 1936, antes do Golpe de Estado do 18 de xullo, marchou a Friburgo, Suíza. Alí comezou a carreira eclesiástica no seminario de San Carlos, e foi ordenado sacerdote o 28 de xullo de 1940.
Volveu a España en 1943, cando foi designado coadxutor da parroquia de Santa Lucía en Santander. Nesta cidade creou un centro de estudo para sacerdotes mozos, do que saíron varios futuros bispos. Desde unha posición indirecta e de forma vocacional continuou na política. En 1945 foi enviado a Roma e a Lausana polo ministro de Asuntos Exteriores, Alberto Martín-Artajo, para sondar a actitude da Santa Sé sobre un hipotético acordo entre o ditador Franco e Juan de Borbón. E a partir desa data, múltiples persoeiros da Asociación Católica Nacional de Propagandistas pasaron a colaborar activamente co réxime franquista.
Episcopado
Asistiu ao Concilio Vaticano II, en que participou nos debates sobre O esquema da Igrexa e o mundo moderno. Aos 75 anos dimitiu da sé malagueña por petición do papa Paulo VI, quen o nomeou cardeal o 25 de xaneiro de 1965. Tralo seu pasamento, foi soterrado na catedral de Málaga.
Vida persoal
Era irmán do escritor e xesuíta Enrique Herrera Oria (1885-1951).
Reisjärvi
Reisjärvi é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2 790 habitantes. A superficie do termo municipal é de 503,19;km2, dos cales 28,73 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,88 hab./km².
Limita cos concellos de Haapajärvi e Sievi, na súa mesma rexión, Kinnula e Pihtipudas, pertencentes á rexión de Finlandia Central, e Lestijärvi, en Ostrobotnia Central.
O concello é unilingüe en finés.
Xosé Luís Fontenla
Co nome de Xosé Luís Fontenla podemos referirnos a:
Candán
Amais, como apelido pode referirse a:
-951
Véxase tamén
Historia ano a ano
Candás
O topónimo Candás pode referirse a:
Secuestrados en Xeorxia
Secuestrados en Xeorxia é unha longametraxe de 90 minutos de duración, feita para televisión en 2003 e dirixida por Gustavo Balza. Foi producida por Portozás Visión para TVG e Telecinco e conseguiu un nomeamento ó mellor telefilme nos Premios Mestre Mateo 2004.
Sinopse
Francisco e José Manuel Clavijo, dous empresarios españois, viaxan a Xeorxia coa intención de comprar unha xoia que en España revenderán a un prezo alto. O intermediario do negocio é Carlos, socio de Francisco en Xeorxia. Pero as cousas non saen como esperaban. A Francisco e a José Manuel secuéstranos un grupo de guerrilleiros que, en realidade, son cómplices de Carlos. El pretende levar unha parte do rescate que pagarán as familias dos secuestrados. Trátase dunha historia baseada en feitos reais.
Entrementres, en Madrid, Rosa e Helena – as mulleres dos secuestrados – intentan logra-la liberación dos seus maridos por tódolos medios diplomáticos posibles… Ata que non queda outro remedio que ir a Xeorxia e paga-lo rescate que esixen os secuestradores.
A Vida Invisível
A Vida Invisível é un filme xermano-brasileiro dirixido por Karim Aïnouz. Está baseado na novela A Vida Invisíbel de Eurídice Gusmão de Martha Batalha. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2019, onde gañou o premio principal. Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ibn Battuta
miniatura|Imaxe de Ibn Battuta no centro comercial Ibn Battuta ([[Dubai, Emiratos Árabes Unidos)]] Shams ad-Din Abu Abd Allah Muhammad ibn Muhammad ibn Ibrahim al-Luwati at-Tanyi, máis coñecido como Ibn Battuta, nado en Tánxer o 25 de febreiro de 1304 e finado entre 1368 e 1369 en Marrakech, foi un viaxeiro e explorador da época da dinastía Meriní.
En 1976 a Unión Astronómica Internacional nomeou un astroblema lunar, «Ibn Battuta» na súa honra. O aeroporto de Tánxer, a súa cidade natal, tamén leva o seu nome.
A Rihla
Muhámmad ibn Battuta iniciou a súa viaxe con intención de realizar o hajj ou peregrinación á Meca, que constitúe un dos cinco piares do Islam, e de visitar a tumba de Mahoma en Medina. Partiu de Tánxer, segundo a súa crónica, o 2 de rayab do 725 da Héxira, 13 de xuño de 1325, «só, sen compañeiro con quen compartir amizade nin caravana á que adherirme». Tiña daquela 22 anos. Non volvería até 24 anos máis tarde, despois de ter percorrido máis de 120.000 quilómetros, dun extremo a outro do mundo musulmán e fóra del.
De Tánxer á Meca
Seguiu a costa norte de África, á que non presta moita atención no seu relato, até chegar a Exipto. Desde alí había tres rutas comunmente usadas para ir á Meca e Ibn Battuta escolleu a menos frecuentada: unha viaxe Nilo arriba (isto é, cara ao sur) e logo cara ao porto de Aydab no Mar Vermello. Non obstante, unha rebelión local impediulle chegar a Aydab, debendo regresar á capital exipcia. miniatura|Viaxeiro árabe, ilustración de 1237 Desde a capital arranca un periplo polo País de Sham (Siria e Palestina), que entón formaba parte dos dominios da mesma dinastía mameluca —a dinastía Bahrí— que gobernaba Exipto. Isto permitiulle desprazarse con certa seguridade, xa que as autoridades mamelucas facían un especial esforzo en manter segura para os peregrinos a ruta que pasaba polos lugares santos de Hebrón, Belén e Xerusalén.
Tras pasar o mes de ramadán en Damasco, Ibn Battuta seguiu 800 millas unha caravana até Medina, onde, na súa mesquita principal, está soterrado Mahoma. Logo seguiu cara á Meca, onde cumpriu cos ritos habituais dun peregrino musulmán, adquirindo o apelativo de hayi («peregrino»). En teoría cumprira os obxectivos da súa viaxe, pero en lugar de volver a Marrocos, decidiu acompañar a unha caravana de peregrinos procedentes de Iraq e Irán de regreso aos seus fogares.
Iraq, Persia, Curdistán e volta á Meca
Ibn Battuta coñece o Iraq gobernado polos mongois. En primeiro lugar visita Najaf, o lugar de enterramento do cuarto califa, Ali ibn Abi Talib. Desde alí viaxou a Basora e logo pasa a Persia, visitando Esfahan –que só unhas décadas atrás fora case destruída por Tamerlán–, Shiraz e outros lugares. Volve a Iraq e visita Kufa e Bagdad, a antiga capital dos Abbásidas, agora convertida en cidade de segunda orde tras ter sido saqueada polas tropas mongois de Hulagu Khan.
En Bagdad coñeceu ao novo Abu Said Bahadur, «rei dos dous Iraq» e último gobernante do Ilcanato unificado, cunha morte e posterior fragmentación do seu reino que é contado por Ibn Battuta no seu relato. Viaxa coa caravana real e desvíase dela acompañando a un dos príncipes á cidade persa de Tabriz na Ruta da Seda, para regresar logo ao campamento de Abu Saíd. Obtén do rei o patrocinio para realizar unha segunda peregrinación á Meca, regresando a Bagdad para facer os preparativos. Ibn Battuta aproveita o tempo que resta até a saída da caravana de peregrinos para visitar o norte do país, atravesando poboacións como Samarra, Tikrit e Mosul e chegando até o Kurdistán.
Nas súas viaxes por Iraq e Persia, Ibn Battuta ten ocasión de coñecer aos xiítas, rama do islam inexistente no Magreb, cunhas crenzas que abomina e a quen non oculta a súa antipatía.
Tras cumprir por segunda vez co rito do hajj, Ibn Battuta ficou na Meca durante un ano, dedicándose enteiramente á vida relixiosa, o que lle permitiu coñecer numerosos peregrinos.
Iemen e a costa africana
En decembro de 1330, Ibn Battuta emprende viaxe cara ao sur. En Jeddah embárcase cara á costa nubia, no actual Sudán, para cruzar de novo o Mar Vermello pouco despois cara ao Iemen, onde é aloxado por Nur ad-Din Ali. De Adén arranca unha longa viaxe por mar co que percorrerá as costas de África, o sur da Península Arábiga e o Golfo Pérsico. Pasando arredor dunha semana en cada un dos seus destinos, visitou Etiopía, Mogadiscio, Mombasa, Zanzíbar e Kilwa Kisiwani, entre outros lugares. Co cambio do monzón, o barco no que ía volveu cara ao sur de Arabia. Para completar a súa aventura, antes de volver establecerse na Meca, visitou Omán e o Estreito de Ormuz.
Asia occidental e central
Despois dun ano, decidiu buscar ocupación co Sultán de Delhi. Necesitando un guía e tradutor para viaxar alí, foi a Anatolia, daquela baixo control dos turcos selxúcidas, para unirse a unha das caravanas que ían até a India. Unha viaxe por mar desde Damasco nun barco xenovés levouno até Alanya na costa sur de Anatolia. Desde alí viaxou por terra a Konya e despois a Sinope na costa do Mar Negro.
Cruzando o Mar Negro, Ibn Battuta tomou terra en Kaffa, en Crimea, e entrou nas terras da Horda de Ouro. Alí comprou un carro e de maneira fortuíta adheriuse á caravana de Ozbeg, o Khan da Horda de Ouro, nunha viaxe até Astrakán, no río Volga.
Tras alcanzar Astrakán, o khan permitiulle a unha das súas esposas embarazadas volver para dar a luz na súa cidade de orixe, Constantinopla. Ibn Battuta uniuse a esta viaxe, a primeira das súas fóra dos límites do mundo islámico.
Tras chegar alí a finais do 1332, encontrou ao emperador Andrónico III e viu o exterior da Santa Sofía. Despois dun mes na cidade, volveu sobre a súa ruta cara a Astrakán, continuou polo Mar Caspio e o Mar de Aral a Buxara e Samarcanda. Desde alí viaxou cara ao sur até Afganistán, que cruzou para ir á India.
India
O Sultanato de Delhi era unha adición relativamente nova a Dar al-Islam (a terra do islam), e o sultán decidira traer tantos estudosos musulmáns como fora posible para consolidar o seu dominio. Coa sabedoría adquirida nos seus anos de estudo mentres estaba na Meca, Ibn Battuta foi nomeado qadi ("xuíz") polo Sultán Muhammad Tuguluq.
Pero o Sultán era incluso máis arbitrario que o usual na súa época e Ibn Battuta pasou de vivir a cómoda vida dun subordinado de confianza a estar baixo sospeita por moitas razóns. Co tempo decidiu irse, baixo pretexto de facer outra peregrinación á Meca, pero o Sultán ofreceulle a posibilidade de ir como embaixador a China. Ante a oportunidade, tanto de afastarse do sultán, como de visitar novas terras, Ibn Battuta aceptou.
En ruta cara á costa, el e o seu grupo foron atacados por rebeldes hindús e separado dos outros roubáronlle e case perde a vida. Non obstante, logrou alcanzar a caravana en dous días e continuou a súa viaxe a Cambay. Desde alí embarcaron cara a Calicut. Pero, mentres Ibn Battuta visitaba unha mesquita na costa, desencadeouse unha tormenta e dous dos barcos da súa expedición resultaron afundidos. O terceiro, entón, partiu sen el e acabou sendo requisado por un rei local en Sumatra uns meses máis tarde.
Temeroso de volver a Delhi fracasado, permaneceu un tempo no sur, baixo a protección de Jamal al-Din, pero cando este home foi derrocado, Ibn Battuta debeu abandonar completamente a India. Decidiu continuar cara a China cun desvío ás Maldivas cerca do inicio da viaxe.
Nas Maldivas pasou nove meses, moito máis do que se propoñía. O seu saber como qadi era moi apreciado nas illas e foi medio subornado medio secuestrado para quedar. Nomeado xuíz en xefe e casado dentro da familia real, chegou a verse enredado na política local, e acabou marchando de mala maneira, ao impoñer Battuta xuízos estritos no reino, habituado ao "laissez-faire". Desde alí, continuou a Ceilán para visitar o Pico de Adán.
Pouco despois de saír de Ceilán, o seu barco case se afunde no medio dunha tormenta. Logo, o barco que o rescatou, foi atacado por piratas. Desembarcado na costa, Ibn Battuta, unha vez máis refixo o seu camiño de volta a Calicut, desde onde navegou ás Maldivas de novo antes de embarcar outra vez e tratar outra vez de alcanzar a China.
Sueste asiático e a China
Esta vez tivo éxito, alcanzando en rápida sucesión Chittagong, Sumatra, Vietnam, e finalmente Quanzhou, provincia de Fujian, na China. Desde alí seguiu ao norte até Hangzhou, non lonxe da moderna Shanghai. Tamén pretendeu viaxar incluso máis ao norte, polo Gran Canal a Khanbaliq (خاب باليق) (Pequín), pero crese que é unha das súas invencións, non un feito real.
Volta a Marrocos polo Mediterráneo
De volta a Quanzhou, Ibn Battuta decidiu volver a casa, aínda que non sabía ben exactamente cal era "a súa casa". Volvendo a Calicut unha vez máis, considerou quedar con Mohammed Tuguluq, pero pensouno mellor e decidiu seguir cara á Meca outra vez. Volvendo vía Ormuz e o Il-Khanato, viu que o estado se desfacía nunha guerra civil, tendo finado Abu Sa'id desde a súa anterior estancia alí.
Volvendo a Damasco, coa intención de seguir outra vez a ruta do seu primeiro hach, soubo que se pai falecera. A morte estivo presente durante o ano seguinte pola peste negra, e Ibn Battuta estaba ao seu alcance conforme se estendía por Siria, Palestina e Arabia. Tras chegar á Meca, decidiu volver a Marrocos, case un cuarto de século despois de saír de alí. Durante a viaxe fixo un último desvío até Sardeña, e logo volveu a Tánxer para descubrir que súa nai tamén morrera, poucos meses antes.
Ao deixar Al-Andalus, decidiu viaxar por unha das poucas partes do mundo musulmán que nunca explorara: Marrocos. Na súa volta á casa detívose un tempo en Marrakech, que era case unha cidade pantasma tras a recente epidemia e o cambio da capital a Fez.
Unha vez máis, retornou a Tánxer, e unha vez máis, volveu a partir. Dous anos antes da súa primeira viaxe ao Cairo, o rei do Imperio de Malí, Mansa Musa, pasara por esa cidade no seu propio hach e causara sensación coas súas extravagantes riquezas; algo así como a metade do subministración mundial de ouro nese tempo proviña da África Occidental. Aínda que Ibn Battuta nunca o menciona abertamente, esas noticias oídas durante a súa propia viaxe deberon incitar a súa curiosidade, porque decidiu partir e visitar ese reino musulmán no outro extremo do Deserto do Sáhara.
África occidental
A finais de 1351, Ibn Battuta partiu de Fez, alcanzando a localidade de Sijilmasa pouco máis dunha semana despois. Cando as caravanas de inverno comezaron poucos meses máis tarde, uniuse a unha delas, e nun mes despois estaba na localidade de Taghaza, no Sáhara Central, pertencente ao reino de Malí. Centro do comercio do sal, Taghaza estaba inundada de sal e de ouro de Malí, aínda que Ibn Battuta non tivo unha favorable impresión do lugar. Outra viaxe de 800 km a través da peor parte do deserto levouno a Malí, e máis exactamente, á localidade de Walata.
Desde alí viaxou ao suroeste por un río que el cría que era o Nilo (pero que realmente era o Río Níxer) até que chegou á capital do Imperio de Malí. Alí encontrou ao Mansa Suleiman, rei desde 1341. Aínda que dubidoso pola escasa hospitalidade do rei, non obstante permaneceu alí durante oito meses antes de volver polo Níxer até Tombuctu que, aínda que nos seguintes dous séculos se tornaría na cidade máis importante da rexión, nesa época era pequena e insignificante, e Ibn Battuta pronto seguiu cara adiante. Nalgún lugar da súa viaxe, a través do deserto recibiu unha mensaxe do Sultán de Marrocos ordenándolle que volvera. Así o fixo, e esta vez quedou.
Época final
250px|dereita|miniatura|[[Mausoleo de Ibn Batuta.]]
Sábese pouco da vida de Ibn Battuta despois da publicación da Rihla. Podería ter sido nomeado qadi en Marrocos.
Ibn Battuta morreu en Marrocos nalgún momento entre 1368 e 1377. Durante séculos o seu libro foi descoñecido, incluso dentro do mundo musulmán, pero no século XIX foi redescuberto e traducido a varias linguas europeas. Desde entón, a fama de Ibn Battuta foi en aumento e é agora unha figura ben coñecida no Oriente Medio.
Na medina de Tánxer, Ibn Batuta ten un pequeno mausoleo familiar, que é lugar de oración.
Cotón
O termo cotón pódese referir a:
Amais, como topónimo galego Cotón pode referirse a:
Baumgarten
miniatura|220px|Mapa de Baumgarten como parte de Penzing.
Baumgarten, foi unha cidade independente ata finais do século XIX, hoxe en día forma parte do Distrito XIV de Viena, Penzing. Subdivídese en Oberbaumgarten (ao oeste, preto de Hütteldorf) e Unterbaumgarten.
O pintor Gustav Klimt naceu en Baumgarten.
Vietcong
miniatura|200px|dereita|Bandeira do FNL O Vietcong ou Fronte Nacional de Liberación de Vietnam (en vietnamita: Mặt Trận Giải Phóng Miền Nam Việt Nam), tamén coñecido como Front National de Liberté (FNL), foi unha organización guerrilleira formada en 1960 por toda a oposición á ditadura de Ngô Đình Diệm, aínda que os comunistas eran maioritarios.
O goberno Sur vietnamita referíase a este movemento como o "VietCong". As forzas estadounidenses referíanse a el como "Víctor Charlie", que é como se pronuncian as siglas "VC" no Alfabeto fonético da OTAN ou, de forma máis abreviada, simplemente "Charlie".
Historia
O FNL foi a primeira organización rebelde que loitou contra o colonialismo francés e contra a República de Vietnam do Sur. Esta fronte foi de todos os elementos opostos ao goberno existente sen importar se eran comunistas ou non. A súa organización militar foi coñecida como as "Forzas Armadas de Liberación Popular".
miniatura|150px|Un soldado do FNL. Os combates iniciáronse dous anos antes para loitar contra a severa represión da ditadura a todos os seus opoñentes. Co apoio do Vietnam do Norte, en 1962 a organización controlaba gran parte da zona rural de Vietnam do Sur, o que provocou a masiva intervención norteamericana, que desembocaría na guerra de Vietnam. Apoiado polo exército norvietnamita e abastecido a través da ruta Ho Chi Minh, logrou manter unha guerra de guerrillas durante máis dunha década.
En 1969, a Fronte formou unha provisional República de Vietnam do Sur que tomou o poder brevemente logo da caída de Saigón en 1975 e logo apoiou a reunificación do país baixo o liderado do Partido Comunista de Vietnam como República Socialista de Vietnam en 1976.
En xeral, o termo Vietcong servía para referirse aos insurxentes armados e políticos disidentes que pelexaban contra a república de Vietnam durante a guerra de Vietnam. Este nome foi derivado dunha contracción da frase vietnamita Việt Nam Cộng Sản, ou "Comunista Vietnamita". O grupo principal cuberto polo termo, ademais do FNL, é o exército guerrilleiro nomeado formalmente como as Forzas Armadas Populares de Liberación (PLAF).
Nas áreas, baixo o seu control, a FLN incluía tamén a moitos non militares, incluíndo xefes de vilas, oficinistas de vilas, e profesores escolares. Moitos consideran o termo Vietcong justamente derogativo, aínda que o seu uso masificouse en occidente, xa que a guerra de Vietnam fixo este termo máis coñecido que o nome apropiado de FLN.
Aram Mp3
Aram Sargsyan, nado en Iereván o 5 de abril de 1984, é un cantante, humorista, presentador, compositor e actor armenio, máis coñecido como Aram MP3. Representará o seu país no Festival da Canción de Eurovisión 2014 en Copenhaguen (Dinamarca).
Festival de Eurovisión 2014
Foi elixido internamente polo canle público armenio, ARMTV e presentado oficialmente na gala de Fin de Ano deste canle.
Condado de Badarán
O Condado de Badarán é un título nobiliario español creado o 21 de agosto de 1926 polo rei Afonso XIII e outorgado a Pío García-Escudero y Ubago, subgobernador do Banco de España.
A súa denominación fai referencia á localidade rioxana de Badarán.
Antón Varela Cachaza
Antón Varela Cachaza, chamado Tonecho Varela, nado en Canido (Ferrol) en 1955 e finado en Ferrol o 25 de xullo de 2017, foi un gaiteiro e luthier galego.
Traxectoria
Como intérprete comezou na percusión, tanxendo tambor e bombo, e despois, nos anos setenta, moveuse aos instrumentos de vento, e especialmente a gaita, que serían os que lle deron sona. Iniciouse tocando no cuarteto tradicional Follas Novas, e despois pasou para Os Raparigos, outro cuarteto tradicional con base en Ferrol. Máis tarde pasaría a cofundar o conxunto que tivo máis sona dos seus, Os Cempés, cos que gravou algúns discos chave da música galega nos anos noventa. Xa cando este conxunto estaba na súa última etapa iniciou a súa participación nun grupo máis amplo chamado Berros do Castro. Ademais de instrumentista e compositor, tamén realizou investigación sobre a historia e a representación da gaita galega.
A pesar de traballar inicialmente en Correos e posteriormente nos estaleiros de Bazán en Ferrol, Varela deixou eses oficios para traballar como luthier. Aprendeu a finais dos oitenta o oficio de Seivane en Ribeira de Piquín e xa en 1989 se puxo pola súa conta cun obradoiro de seu en Ferrol Vello. Fabricaba gaitas galegas e outros instrumentos de vento similares, como xeremías mallorquinas ou gaitas senabresas.
Emma Stone
Emily Jean "Emma" Stone, nada en Scottsdale (Arizona) o 6 de novembro de 1988, é unha actriz estadounidense. O seu primeiro filme foi Superbad (2007), e posteriormente co-protagonizaría en The House Bunny (2008), Zombieland (2009) e Paper Man (2009). Tamén é coñecida por outros filmes como Amor estúpido e tolo (2011), The Help (2011) The Amazing Spider-Man (2012, 2014), e The Croods (2013).
En 2017 gañou un Globo de Ouro polo seu papel principal no musical romántico: La La Land, polo que tamén foi nomeada aos Oscar.
Seroalbumina humana
A seroalbumina humana ou albumina sérica humana, ás veces chamada simplemente albumina (aínda que hai moitas outras proteínas que son albuminas), é unha proteína que se atopa en grande abundancia no plasma sanguíneo, sendo a principal proteína do sangue. Sintetízase no fígado.
A concentración normal de seroalbumina no sangue humano oscila entre 35 e 50 gramos por litro, e supón ao redor do 50% da proteína plasmática. O resto de proteínas presentes no plasma chámanse en conxunto globulinas. A súa vida media no plasma é de 20 días. A seroalbumina é fundamental para o mantemento da presión oncótica, necesaria para a distribución correcta dos líquidos corporais entre o compartimento intravascular e o extravascular, localizado entre os tecidos. A seroalbumina ten carga eléctrica negativa a pH corporal. A membrana basal do glomérulo renal, tamén está cargada negativamente, o que impide a filtración glomerular da albumina aos ouriños. Na síndrome nefrótica, esta propiedade está diminuída e pérdese gran cantidade de albumina polos ouriños.
A proteína sintetízase nos hepatocitos en forma dun precursor máis grande de 609 aminoácidos, chamado preproalbumina, do que se cortan un péptido sinal do seu extremo N-terminal, e libérase do retículo endoplasmático rugoso en forma de proalbumina. Despois, esta é clivada nas vesículas do aparato de Golgi quedando a proteína que se segrega madura de 585 aminoácidos, que se observa no plasma. Ten un peso molecular de 66,5 kDa, é monomérica e soluble. Está codificada no xene ALB do cromosoma 4, que contén 15 exóns e 3 dominios, que se cre que se orixinaron evolutivamente por duplicación dun dominio ancestral.
A seroalbumina humana pertence á familia proteica das seroalbuminas, as cales están presentes tamén noutros animais. A seroalbumina bovina utilízase moito en procedementos de laboratorio. Debido a que os animais pequenos, por exemplo as ratas, viven cunha baixa presión sanguínea, necesitan unha baixa presión oncótica, e tamén necesitan unha baixa cantidade de seroalbumina para manter a distribución de fluídos.
Concentración normal e medida
A concentración de seroalbumina humana é normalmente de 35 - 50 g/L (3,5 - 5,0 g/dL)
A seroalbumina humana mídese normalmente rexistrando os cambios de absorbancia da mostra despois de unila a unha tinguidura como o verde bromocresol ou o púrpura bromocresol.
Hiperalbuminemia
Está causada por deshidratación, enfermidade hepática ou renal. En experimentos de laboratorio o retinol reduce a produción de seroalbumina humana. É posible que unha deficiencia de retinol (vitamina A) poida por si soa causar unha elevación dos niveis de seroalbumina. A hiperalbuminemia está tamén asociada con dietas ricas en proteínas.
Usos terapéuticos
Para varias aplicacións médicas úsanse solucións de seroalbumina humana, xeralmente a concentracións do 5-25%.
A albumina humana utilízase a miúdo para substituír os fluídos perdidos e axudar a recuperar o volume sanguíneo en traumas, queimaduras e pacientes de cirurxía. Nunha revisión sistemática de 37 ensaios con pacientes non se atoparon evividencias de que as solucións de seroalbumina humana, comparadas con outras alternativas máis baratas como as solucións salinas, reducisen o risco de morte. Ben que non dá mellores resultados que outros fluídos cando se usa simplemente para substituír o volume de fluídos perdidos, úsase frecuentemente en condicións nas que a perda de seroalbumina é o maior problema, como en enfermidades hepáticas con ascite.
A seroalbumina humana foi utilizada como un compoñente do índice de fraxilidade en xeriatría.
Glicosilación
Sábese desde hai tempo que proteínas sanguíneas humanas como a hemoglobina e a seroalbumina poden sufrir unha lenta glicación non encimática, principalmente debida á formación dunha base de Schiff entre os grupos ε-amino de residuos de lisina (e ás veces de arxinina) e moléculas de glicosa do sangue (reacción de Maillard). Esta reacción pode ser inhibida en presenza de axentes antioxidantes. Aínda que esta reacción pode ocorrer normalmente, obsérvase uns niveis elevados de glicoalbumina en casos de diabetes mellitus.
Ademais, a glicación pode orixinar a formación de Produtos finais de glicosilación avanzada (ou AGE, do inglés Advanced Glycosylation End-Products), que causan efectos biolóxicos anormais. A acumulación de AGEs provoca danos nos tecidos ao alterar a estrutura e funcións das proteínas dos tecidos, estimular as respostas celulares por medio de receptores específicos para as proteínas AGE, e a xeración de moléculas reactivas do oxíxeno|intermediatos de oxíxeno reactivo. As AGEs tamén reaccionan co ADN, causando mutacións e transposicións no ADN. O procesamento térmico de proteínas e carbohidratos (como durante o cociñado de alimentos) causa importantes cambios na súa alerxenicidade. As AGEs son antixénicas e son moitos dos importantes neoantíxenos que se forman nos alimentos cociñados ou almacenados. Tamén interfiren co óxido nítrico producido normalmente na célula.
Aínda que hai varios residuos de lisina e arxinina na estrutura da albumina sérica, moi poucos deles toman parte nas reaccións de glicación. Non está claro por que só se glican estes residuos na seroalbumina humana, pero suxeriuse que a razón pode ser a unión non covalente da glicosa á seroalbumina antes de que se produza a formación dos enlaces covalentes.
Interaccións
A seroalbumina humana interacciona co receptor FCGRT.
A Gandarela, Laro, Silleda
A Gandarela é un lugar da parroquia de Laro, no concello pontevedrés de Silleda.
Ibtesam Badhrees
Ibtesam Saeed Badhrees, nada en Jeddah (Arabia Saudita), é unha investigadora experimental de física de partículas  en King Abdulaziz City for Science and Technology (KACST) e unha Distinguished Fellow do New Westminster College.