Basílica_de_Notre-Dame_de_la_Garde
Unha edificación complicada
Por razóns de custo e peso, elixiuse o cobre como o material máis axeitado para facer a estatua. Empregouse para a súa realización un método novo para aqueles tempos: a galvanoplastia, «a arte de moldear sen a axuda de lume». De acordo cun informe científico do 19 de novembro de 1866, o uso do cobre galvánico ofrece unha reprodución perfecta e unha solidez que non deixa nada que desexar sobre outros sistemas. Só Eugène Viollet-le-Duc pensaba que os produtos de galvanoplastia non resistirían moito tempo a atmosfera tan agresiva de Marsella. Espérandieu mandou realizar a estatua en catro partes debido ás dificultades de ascenso ao outeiro e á parte superior da torre do campanario. Inseriu no centro da escultura unha gran barra de ferro, núcleo dunha escaleira de caracol cuxo eixo era dita barra, para acceder á cabeza da Virxe con vistas ao mantemento e a contemplación da paisaxe. A estatua é soportada por unha estrutura metálica que, ademais, consolida todas as súas partes, mesmo permite pór riostas á estrutura principal da torre. A construción da estatua fíxose nos obradoiros Christofle e rematou en agosto de 1869. Para que todo funcionase ben, foi preciso usar catro cubas electrolíticas, que contiñan 90 000 l dunha solución de sulfato de cobre; os moldes redondos estaban reforzados con gutapercha armada, cuxo peso era de 1500 kg. As primeiras partes rematáronse cara ao 17 de maio de 1870 e a consagración fíxose o 24 de setembro de 1870, pero sen brillantez, xa que a derrota ante os exércitos prusianos aínda era lembrada polos asistentes. A estatua estaba recuberta de folla de ouro e necesitáronse 500 g de ouro, que foron renovados por fases, en 1897, 1936, 1963 e 1989. En marzo de 1871 formouse en Marsella, a instigación de Gaston Crémieux, a Comuna revolucionaria de Marsella. Axudados por Garibaldi os revolucionarios apoderáronse da Prefectura des Bouches-du-Rhône e fixeron prisioneiro ao prefecto. O 26 de marzo de  1871 o xeneral Henri Espivent de Villesboisnet repregouse para Aubagne, pero non comezou a reconquista da cidade até o tres de abril. Os insurrectos, refuxiados na prefectura, estaban baixo o fogo das baterías instaladas no Forte de San Nicolás e nos altos da Basílica de Notre-Dame de la Garde. Os insurrectos rendéronse o 4 de abril e dicían que a Virxe cambiara de nome e que desde agora se chamaría «A Nosa Señora das Bombas». Despois da morte de Espérandieu o 11 de setembro de 1874, encargouse a Antoine Henri Révoil a decoración interior da basílica, en particular a realización dos mosaicos. A construción dos mosaicos do altar principal e do presbiterio levouse a cabo en 1882. O 5 de xuño de 1884 produciuse un incendio que destruíu o altar e o mosaico do coro e quedou afectada a estatua de prata da Virxe. A estatua e os mosaicos restauráronse, así como o altar principal, que se reconstruíu segundo os planos de Révoil. O 26 de abril de 1886 o cardeal Lavigerie consagrou o novo altar. En 1886 instaláronse no coro uns biombos feitos de madeira de nogueira e os últimos mosaicos das capelas laterais colocáronse nos seus sitios correspondentes durante o período que vai desde 1887 até 1892. En 1897 instaláronse as dúas portas de bronce da igrexa superior e o mosaico que a rodea por riba; a estatua da virxe volveuse dourar por primeira vez. A construción da basílica durou por tanto máis de corenta anos.