cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Louredo, Mos
Xeografía
Louredo é a parroquia de Mos con maior número de hectáreas de monte, aínda que eses terreos están sendo atacados constantemente por mor dos devastadores incendios forestais que asolan toda a zona. A pesar diso, a fauna e a flora destes montes é moi numerosa e lévanse a cabo actuacións para a recuperación da súa contorna.
Patrimonio
A igrexa parroquial é de orixe románica do século XII e retocada no XIII. Porén, sufriu importantes cambios estruturais a finais do século XVIII. Consérvanse canzorros nos muros laterais antecedendo ao beirado e á cornixa. Sobre a porta hai unha inscrición co texto. A torre foi construída en 1722, con base cadrada. No interior hai un escudo de armas que fai referencia á liñaxe dos Lanzos e Taboada, así como un sepulcro situado na Capela Maior. A igrexa sufriu un incendio o 10 de marzo de 1996, que destruíu o teito da nave central. En 1997 fíxose a rehabilitación.
No enreixado da igrexa hai un peto de ánimas, presidido pola Virxe do Carme. Na casa reitoral, con planta en forma de L e muro con porta ameada coa data de 1666 no seu lintel, consérvanse os muros dunha capela do século XVI.
A Costa, Canduas, Cabana de Bergantiños
A Costa é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña tres habitantes (tres mulleres).
Louredo, Mos
Patrimonio
O pazo de Santo Antoíño ten orixe no século XIV, pero foi reconstruído no XVIII. Conta cunha capela do XVI.
A carón da igrexa consérvase unha ponte sobre o rego das Fragas, pola que discorría o camiño real de Tui a Santiago de Compostela.
Mos, Mos
Santa Eulalia de Mos é unha parroquia que se localiza no concello de Mos na comarca de Vigo. Segundo o IGE en 2014 tiña 1.585 habitantes (793 mulleres e 792 homes), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.501 habitantes.
Patrimonio
A igrexa parroquial está situada a carón do pazo de Mos, orixinario do século XVI. Foi incendiado polas tropas francesas durante a guerra da independencia española, ao se negaren os marqueses de Mos a recoñecer a José Bonaparte como rei de España. Logo de estar en ruínas durante case dous séculos, foi restaurado recentemente.
O 20 de setembro de 2008 inaugurouse xunto ao camposanto un monumento ás 29 persoas alí fusiladas durante a guerra civil española. A escultura é obra de Marcos Escudero.
Pinacoteca Francisco Fernández del Riego
A Pinacoteca "Francisco Fernández del Riego" é un espazo museístico aberto no ano 2011 na cidade de Vigo, de titularidade municipal.
Descrición
miniatura|esquerda|Placa conmemorativa da inauguración.
A entrada é libre e gratuíta ata completar capacidade e está permitido tirar fotografías (sen flash nin trípode).
A exposición
As exposicións son temporais, procedentes dos fondos do Concello de Vigo, ao igual que no caso do Museo Municipal Quiñones de León. Co comisariado de Xosé Carlos López Bernárdez, amósanse máis de 160 pezas de máis de 80 autores, incluídos cadros do legado de José Policarpo Sanz Souto, outros cedidos polo Museo do Prado no ano 1935 e a mellor colección de pintura galega.
Entre as obras de artista galegos están: Interior dunha igrexa de Jenaro Pérez Villaamil, nove debuxos do escultor Isidoro Brocos, unha Paisaxe de Serafín Avendaño, Alfredo Souto Cuero, Fernando Álvarez de Sotomayor, Francisco Lloréns, Muller sentada de Carlos Maside, Maternidade de Manuel Colmeiro, Habitación do vello mariño de Urbano Lugrís, Luís Seoane, O místico de Isaac Díaz Pardo, O cego de santa Margarida de José Seijo Rubio, Exvoto de Juan Luis, Anticoli e Autorretrato de Antonio Fernández Gómez, Costa da Bretaña de Germán Taibo, Nena da galería de Carmen Rodríguez de Legísima, Retrato de Jose Mª Colmeiro Reyna de Joaquín Vaamonde Cornide, O Pontigo de Felipe Bello Piñeiro, Espíritu Santo de Antón Lamazares, Rectángulo con amarelo e liñas sobre o plano de Luis Caruncho, algúns debuxos de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, así como varias esculturas, entre elas unha de madeira de Camilo Nogueira Martínez.
Outros cadros expostos son Embriaguez de Sileno de Daniel Vertangen, Pavos atribuído a Melchior de Hondecoeter, Trunfo de Baco e Sileno de Adriaen van Nieulandt e Paisaxe de Jan Vermeer van Haarlem (Jan van der Meer II) da escola holandesa; Acio de flores de Jan Frans Eliaerts da escola flamenga; Xogo da pita cega de Christian Wilhelm Ernst Dietrich da escola alemá; Galo e galiña de Jean-Baptiste Oudry da escola francesa; retratos de Dionisio Fierros e Paisaxe de Juan Martínez Abades, asturianos.
Provincia de Cosenza
Limita polo norte coa rexión de Basilicata, co mar Xónico polo leste, coa provincia de Crotone e a provincia de Catanzaro polo sur e co Mar Tirreno polo oeste.
Municipios
A Provincia esta dividida en 155 comuni ou concellos:
Pinacoteca Francisco Fernández del Riego
A exposición
dereita|150px|alt=Armas dos Taboada e Figueroa.
A edificación
O museo situase na Casa de Arias Taboada, edificación do século XVII, a máis vella da zona antiga de Vigo, despois da Casa Torre de Ceta e Arines. É de traza barroca caracterizada pola súa sobriedade, con ausencia dos singulares elementos ornamentais deste estilo.
Amosa un rudo tratamento de cachotería mesturada con perpiaño, reservándose a delicada cantería granítica para o encadramento de vans, plataforma das balconadas, cornixa e gárgolas. Primitivamente, estes elementos destacarían sobre un muro que debeu estar revocado en branco.
Freixeiro, Parada, Silleda
Freixeiro é un lugar da parroquia de Parada no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 estaba deshabitado.
Pinacoteca Francisco Fernández del Riego
A edificación
Na fachada loce o escudo coas armas de Taboada e Figueroa. O mestre de Campo e gobernador de Vigo, Diego Arias Taboada, promotor da edificación, foi o encargado da defensa de Vigo e os seus castelos ante a invasión do exército portugués que se acuartelou en Bouzas en 1665, guerra que remataría co Tratado de Lisboa de 1668.
Mosca (televisión)
miniatura|Mosca na esquina inferior dereita.
Mosca é o termo informal empregado en televisión para referirse ó logotipo que aparece nunha esquina da pantalla do televisor e que identifica á canle emisora. En ocasiones, como no Nadal, efemérides ou eventos especiais, pode aparecer caracterizado dun modo particular. Algúns canais empregan a mosca tamén para promocionar emisións importantes na programación, chamada publimosca.
Eirexe, Parada, Silleda
Eirexe é un lugar da parroquia de Parada no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 58 habitantes, deles 29 eran homes e 29 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Teoría da guerra xusta
A Teoría da guerra xusta parte da idea de que é posible loitar unha guerra de maneira xusta se se cumpren as condicións necesarias para el, como máis adiante veremos. A tradición teórica ten a súa orixe en pensadores vencellados á teoloxía política cristiá. Porén, na actualidade os seus desenvolvementos son maioritariamente laicos. Ao contrario que outras concepcións coma o belicismo ou pacifismo, que consideran xusta ou inxusta a guerra en si; e fronte ás realistas, que consideran a guerra non susceptible de ser avaliada moralmente, a Teoría da guerra xusta considera a guerra avaliable moralmente e procura os criterios morais para limitala. Aínda que naceu como concepto teolóxico-político, hoxe considerase un elemento central no marco teórico do derecho internaciona teoricos políticos como Rawls (1993) desenvolveron os criterios que se manexan a día de hoxe. O seu proposito e regular o dereito á guerra, na guerra e despois da guerra. Evalua
A Teoría da guerra xusta considera que a guerra pode estar xustificada en dous sentidos, un restrinxido e outro amplo. Este último, podería ser abordado dende posicións consecuencialistas que consideren a paz un valor instrínseco, deste xeito defenderán a guerra nos casos nos que esta sirva como instrumento para acadar un maior de paz. O sentido restrinxido, ten un carácter deontolóxico posto que considera catro dimensións para avaliar a lexitimidade ou a non lexitimidade da guerra:
Algunhas posicións, do Ius in bellum, dentro da Teoría da guerra xusta consideran que as guerras so poden ser xustas se son defensivas. Porén, outras defenden que hai un continuo entre guerra defensiva e guerra de intervención, de xeito que ante unha ameaza ou unha violación dos dereitos humanos estaría xustificada o emprego da guerra como último recurso.
Ius ad bellum
A posición Ius ad bellum presenta seis condicións para a guerra xusta: 1) boa intención, 2) a autoridade competente, 3) a causa xusta, 4) último recurso, 5) probabilidade de suceso e 6) a xusta proporcionalidade.
O Ius ad bellum normalmente é considerado como parte das “leis da guerra”, pero o termo tamén pode facer referencia ao Ius in bello.
O acordo internacional limita a xustificación para a declaración de guerra dun país a outro mediante o Ius ad bellum, engadido aos pactos de non-agresión internacional. Durante o século XX, establecéronse tratos multilaterais en relación coas novas restricións que implica a guerra. Algúns dos exemplos máis destacados son: Nuremberg Charter, definindo a importancia de xulgar os crímenes de guerra tras acadar a paz; por outra banda, está a Carta das Nacións Unidas, que atopou unha solución de carácter pacífico ás disputas mediante a constitución da ONU.
En contraposición, atopamos acordos que delimitan o que se considera unha conduta aceptábel durante o transcurso da guerra, aludindo ás “regras da guerra” que, á súa vez, fan referencia ao Ius in bello. As medidas levadas a cabo para a proteción dos civís durante a guerra, ou da proporcionalidade da forza empregada, forman parte dos problemas da conduta en tempos de paz, pero estas mesmas medidas poden ser clarificadoras á hora de determinar que é legal ou ilegal de cara a guerra.
Principios da Ius ad bellum
1. Autoridade apropiada e declaración pública
O principio da autoridade apropiada consiste en que a guerra é tan só xusta se está sustentada por unha autoridade lexítima.
A autoridade apropiada é o que diferenza guerra do asasinato. O soldado é tratado coma un prisioneiro de guerra e non coma un criminal porque estivera actuando baixo o poder da autoridade do estado que non pode individualizarse e convertilo en repsonsábel das accións cometidas baixo ás ordes do poder militar.
2. Causa xusta / intención correcta
De acordo co principio da intención correcta, o obxectivo da guerra non debe ser perseguir os intereses nacionais definidos, en cambio si debe ser o restablecemento da paz. Nun estado de paz, as condicións preferibéis son aquelas dadas nunha situación na que non se da a guerra. Deste xeito, as guerras non poden formarse para anexionar novos territorios ou instaurar un cambio dentro do réxime establecido. As doutrinas de “autodefensa anticipada”, comunmente chamadas Doutrina de Bush, modifican os coneptos de correcta intención e causa xusta. Este último incluiría a intervención humana, concretamente cando as accións “shock the conscience”.
3. Probabiliade dos sucesos
En relación con este principio, debe haber motivos de peso para concluír que os obxectivos da guerra son plausibles. Isto enfatiza que a violencia masiva non debe ser exercida si esta é desafortunada co cumprimento da causa xusta. Este criterio é para evitar a invasión inxustificada. Un non pode invadir se non hai oportunidades de gañar. De todas formas, as guerras son lidiadas cun coñecemento imperfecto, polo que a todo o mundo parécelle viable acadar a vitoria; xa que non hai forma de sabelo con certeza. Isto, trasládanos do plano moral e teórico ao práctico e pragmático.
4. Proporcionalidade
O principio de propocionalidade establece que a violencia usada na guerra, debe ser propocional aos obxectivos militares. Así mesmo, o nivel da vitoria militar, debe ser proporcional ao nivel de distribución que xera. Por exemplo, se un inimigo, ataca unha praza con 400 civís, non sería proporcional reconstruír a praza.
5. Último recurso
Con respecto a boa intención, focalízase na defensa de dereitos especialmente o da vida, a liberdade individual e a liberdade política das comunidades. Guerra inxusta sería aquela que atenta contra pobos invadidos, como a soberanía do Estado. O problema aquí é que non se poden saber os intereses de primeira man, senón que estes son con frecuencia ocultados estratéxicamente (Elisabeth Anscombe).
Por iso, fan falta outros criterios para garantir a guerra xusta. A autoridade competente sería aquela que sustenta o poder lexítimo da legalidade do seu Estado. A guerra, efectuada xustamente, sería a extensión por parte desta autoridade da súa legalidade a outros países. Isto pode ser criticado por posicións anarquistas e marxistas que entenden ao Estado como entidade opresiva.
A causa xusta para estender este poder sería haber esgotado previamente todos os demais posíbeis medios de defensa de dereitos. Segundo Walzer, a guerra non está xustificada cando é forzada por outros axentes. As comunidades teñen dereito a manter as súas institucións políticas que constitúen libremente, a mantelas e a vivir segundo elas sen interferencia agresiva do exterior. O principio de non intervención pode ser defendido para cuestionar a lexitimidade dos conflitos armados nos que participan entidades alleas á propia comunidade da que se trata. Aínda así, isto pode non estar tan claro cando o Estado lexítimo viola dereitos humanos considerados fundamentais.
Outro criterio para que a guerra poida ser xusta, remite ao criterio da probabilidade de suceso. Este fai referencia á xustificación da guerra cando esta pode evitar posibles catástrofes futuras. Se as consecuencias da guerra orixinan máis beneficios que custos, a guerra está xustificada.
Asúmese que a guerra non é xusta se se sabe, por parte dun bando, que non é posíbel gañala. Porén, este criterio prudencial pode premiar aos Estados agresores máis poderosos. Referíndonos ao principio da xusta proporcionalidade antes de recorrer á guerra haberá que sopesar se esta pagará a pena en relación aos obxectivos buscados e o benestar resultante.
Ius in bello
O Ius in bello é un termo utilizado para referirse a rama do dereito que define as prácticas aceptables en caso de practicar a guerra. Son unha serie de “regras de xogo” aplicables a ambas partes do conflito. Estes dereitos son independentes das causas e dos motivos que propician a guerra; un exemplo disto son as Convencións de Xenebra. Aínda que todo exército esta lexitimado ao uso da forza para acadar a vitoria, hai certas formas de causar danos que non están permitidas. É o caso de, por exemplo, a violencia empregada contra a poboación civil, ou a restrición de certo tipo de armamento.
Estas restricións axudan a minimizar o sufrimento na guerra, ademais de garantir a seguridade de quen non forma parte do conflito. Neste sentido, requírese que os axentes que fan a guerra sexan responsables das súas accións. Cando un axente combatente viola estes dereitos non esta incurrindo nun acto de guerra, se non  de asasinato. Isto implica que, se por exemplo, un soldado obedece unha orde que el sabe que vai en contra destes dereitos, é certamente responsable das consecuencias que ela ten e pode ser xulgado polos tribunais compostos para salvagardar estes dereitos.
A concepción Ius in bello é normativamente deontolóxica xa que parte do mala in se, é dicir, que hai cousas malas de por si mesmas. Ocúpase da xustiza do combate nunha guerra e dos medios que nel se empregan. Está orientado a cuestións estratéxicas e tácticas, así como os límites morais do acto de matar cá cuestión políticas.
Esta postura parte de que todos os combatintes nunha guerra son moralmente iguais ten sido defendida como unha característica desta postura, aínda que hai desacordo pois, por exemplo, Jeff McMahan, que fronte a Walzer defende que só o soldado que combate por unha causa xusta ten o dereito a matar. Isto implica problemas pois o que é xusto ou inxusto dependerá das concepcións que se teñan sobre o tema, de tal xeito que nunha guerra ambos bandos pensaran como xusta a causa propia e como inxusta a causa do bando contrario.
Na guerra xusta ten que haber un pricipio de proporcionalidade e un principio de discriminación. O primeiro di que a violencia debe ser reducida ao mínimo necesario para acadar os obexctivos miltares propostos así como prohibir o uso de armas nucleares, biolóxicas ou químicas.
O principio de discriminación distingue entre quen poden sufrir a guerra. Nagel e Walzer postulan a inmunidade dos non-combatentes. O dereito a inmunidade e a non ser atacado e universal de tal modo que o soldado pérdeo ao poder matar a outros ou ser matado el mesmo. Porén, a perda deste dereito ben dada polos acontecementos propios da guerra de tal xeito que o soldado non será visto como un criminal.
Nas guerras son os soldados os que adoitan ser, en maior medida, obxecto de comportamento hostil. Pero este pode estar xusticado sen menospreciar a súa dignidade como persoas, pois ó fin e ao cabo son eles os que van armados e que ocasionan as baixas do bando contrario. Pola contra, matar a un civil intencionalmente é un crime inxustificado. Pola contra, se os civil está implicado na guerra, ben sexa por exemplo, por financiar algún bando ou posuír algún tipo de industria de guerra, o ataque entón si estaría xustificado. O soldado forma parte do conflito como soldado e non como persoa. Isto tense que facer ver no momento en que remate a guerra e poida tornar á súa vida como civil.
Na guerra é máis que probable que quen non combate remate morto. Para identificar as condicións nas que as mortes dos non-combatentes son lexítimas aplícase a doutrina do duplo efecto (DDE) proposta por Tomé de Aquino. De acordo con ela, unha acción só é lexítima (1) se a acción foi boa en si mesma; (2) se a intención do axente foi boa, entendendo por boa que non desexou efectos negativos dela; (3) se os efectos negativos que se deriven da acción sérvenlle para obter os seus fins; (4) se os efectos benéficos da acción superan e compensan os efectos negativos da mesma.
Como crítica á concepción Ius in bellum do xusto e o inxusto na guerra, McMahan cuestiona a distinción entre Ius ad bellum e Ius in bellum. Pois considera que se as causas da guerra son inxustas, aínda que se sigan as prescripcións morais —propias do Ius in bellum—, o conflito sería ilexítimo.
Pon en dúbida o concepto de igualdade moral entre os contendentes dunha guerra. Se a causa dun deles é inxusta, podería ser suxeito dun ataque lexítimo, mais no feito de combater, non ten o mesmo dereito de quen loita por unha causa xusta. Polo tanto, os principios Ius in bellum só poderían ser correctos se o son tamén respecto ás prescripcións Ius ad bellum.
Por último, McMahan considera que o que se debe valorar nos obxectos susceptibles de ataque é a súa ameaza real, e non se pertencen a exércitos ou se son civís.
Ius post bellum
Ius post bellum (en latín "xustiza após a guerra") é un concepto que fai referencia á moralidade no momento posterior á guerra. Ante a división tradicional entre Ius ad bellum e Ius in bello, recentes estudos teñen introducido unha nova conta de acción permisible a posteriori. Aínda que aparecen outros conceptos como Ius ex bello ou Ius terminatio, como enfoque independente no que concirne á saída do conflito bélico.
Así a nivel legal non se comprende demasiado cal pode ser a súa utilidade, tendo por tanto, máis repercusión no ámbito moral. Por unha banda, proporciona termos para o fin da guerra (por exemplo, na reivindicación dos dereitos dunha comunidade política, xa que a continuación da guerra poderíase considerar un acto de agresión) ou a consecución de tratados de paz. Por outra banda, no que respecta aos derrotados, dá unha serie de directrices para a reconstrución política e a limitación das esixencias aos mesmos.
O referente adoita ser considerado Brian Orend, por ser o iniciador do propio debate. Este xorde como resposta ao que entendía coma unha discusión incompleta, xa que se comprendíase sómente a moralidade do uso da forza (Ius ad bellum) e a moralidade na propia conduta da mesma (Ius in bello). Coma rastro orixinario dunha división tripartita pódese albiscar nos textos sobre o conflito armado de Inmanuel Kant.
Aínda que esta teoría en cómputo global está ignorada, as consecuencias da Segunda Guerra Mundial e as consecuencias sobre os Estados derrotados déronlle un novo pulo, sobre todo polas no referente as repercusións de tipo humanitario.
Post-punk revival
O post-punk revival é un xénero musical desenvolvido a partir do rock alternativo a finais dos anos 90 e principios dos anos 2000, no cal as bandas se inspiran nos orixinais sons e estética do movemento post-punk de finais dos 70.
Historia
O termo "post-punk" foi acuñado orixinalmente para describir aos grupos que a finais dos anos 70 e principios dos 80 colleron o punk rock e experimentaron con estruturas musicais máis complicadas, con temáticas líricas, e cunha imaxe máis artística, mentres mantiñan a inicial postura iconoclasta do punk. Entre estas bandas inclúense Joy Division, The Cure, Siouxsie & the Banshees, Public Image Ltd., Gang of Four ou Echo & the Bunnymen.
Co cambio de século, o termo "post-punk" comezou a aparecer novamente na prensa musical, ao ser revivido por un feixe de críticos para describir a un novo grupo de bandas que compartían parte da estética da época orixinal do post-punk. The Libertines, The Rapture, The Strokes, Interpol, Arctic Monkeys, Editors, We Are Scientists, The Killers, Franz Ferdinand e Bloc Party foron os primeiros proxectos comercialmente exitosos que renovaron o interese dos medios no movemento. Esta segunda fornada do post-punk incorpora elementos da música dance e de xéneros que forman parte do dance punk, do mesmo xeito que foi influenciado o movemento orixinal polo Krautrock, o dub e a música disco dos anos 70.
María Vázquez Suárez
María Vázquez Suárez, nada Vilaescura (Sober) o 15 de agosto de 1894 e finada en Miño o 19 de agosto de 1936, foi unha mestra galega.
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida na Coruña acusada de defender a escola laica e o amor libre. Trasladárona á cadea de Pontedeume e o 19 de agosto fusilárona nunha praia de Miño. A súa casa foi saqueada e queimaron os seus libros.
A rendición de Breda
A rendición de Breda ou As lanzas (en castelán: La rendición de Breda ou Las lanzas) é un óleo sobre lenzo, pintado entre 1634 e 1635 por Diego Velázquez e que se conserva no Museo do Prado de Madrid desde 1819.
Contexto histórico
En 1590, con Mauricio de Nassau-Orange (cuarto fillo de Guillerme) como estatúder das Provincias Unidas dos Países Baixos, a cidade de Breda foi tomada polos holandeses. A tregua dos doce anos mantivo o país en calma entre 1609 e 1621. Cando o rei de España Filipe IV subiu ao trono en 1621, a tregua expirou e a guerra renovouse. A intención de Filipe IV era recuperar esa praza tan importante desde a cal se podería manobrar para outras conquistas.
Velázquez tamén se inspirou en determinadas pasaxes da comedia O sitio de Breda, de Calderón de la Barca.
Sitio de Breda
Filipe IV nomeou xefe supremo da expedición a Breda ao mellor estratego ao seu servizo coñecido naquela época, ao aristócrata xenovés Ambrosio de Spinola, que se puxo ao mando de 40.000 homes máis un bo número de xenerais españois, como o marqués de Leganés e Carlos Coloma, militares moi famosos.
A cidade de Breda estaba defendida por Xustino de Nassau, da casa de Orange. O cerco e sitio á cidade foi unha lección de estratexia militar. Algúns xenerais doutras nacións acudiron alí en calidade do que hoxe se entende como «agregado militar», para coñecer e observar a táctica do gran Spinola. O principal era impedir que até o sitio chegasen reforzos de víveres e municións. Para iso realizáronse unha serie de accións secundarias; unha das que máis éxito tivo foi a de alagar os terreos inmediatos e impedir así o paso á posible axuda.
As crónicas da época contan que a defensa de Breda chegou a ser heroica, pero a gornición tivo que renderse e levantar a bandeira. Xustino de Nassau capitulou o 5 de xuño de 1625. Foi unha capitulación honrosa que o exército español recoñeceu como tal, admirando no seu inimigo a valentía dos asediados. Por estas razóns permitiu que a gornición saíse formada en orde militar, coas súas bandeiras á fronte. Os xenerais españois deron a orde de que os vencidos fosen rigorosamente respectados e tratados con dignidade. As crónicas contan tamén o momento en que o xeneral español Spinola esperaba fóra das fortificacións ao xeneral holandés Nassau. A entrevista foi un acto de cortesía, e o inimigo foi tratado con cabaleirosidade, sen humillación. Este é o momento histórico que elixiu Velázquez para pintar o seu cadro.
Ricardo Rodríguez de la Vega
Ricardo Valentín Rodríguez de la Vega nado en Cidade de México, México o 14 de febreiro de 1942 e finado en Cidade de México o 1 de novembro de 1962 foi un piloto de carreira mexicano que competiu nas tempadas e  de Fórmula Un. O seu irmán máis vello, Pedro, tamén foi un notable piloto de carreiras que tivo moito éxito nas carreiras de autos deportivos e na Fórmula Un.
A rendición de Breda
Descrición do cadro
O cadro pintouse, xunto con outros doce, para a decoración do denominado Salón de Reinos do Palacio do Bo Retiro, unha especie de vila suburbana erixida por orde de Filipe IV de España ao estilo das existentes en Roma. Este gran palacio, formado por diversos pavillóns entre amplos xardíns, construíuse anexo ao mosteiro de San Xerónimo o Real, cuxa igrexa aínda subsiste ás costas do Museo do Prado. O actual Parque do Retiro é unha parte daqueles terreos.
O Salón de Reinos era a estancia máis relevante do conxunto, pois era onde Filipe IV recibía aos embaixadores e demais autoridades estranxeiras. A fin de impresionalos cunha imaxe de poder bélico e económico, o Conde-duque de Olivares decidiu decorar este gran salón con imaxes dos principais éxitos militares de España, aínda que case todos estes feitos eran relativamente antigos. Esta estrataxema foi ideada por Olivares para ocultar que España, realmente, empezaba a minguar como potencia mundial. Xunto cos cadros relativos a batallas, colgouse outra serie de pinturas, debidas a Francisco de Zurbarán, sobre os Traballos de Hércules, personaxe mítico que os reis españois consideraban antepasado seu.
Para a serie de doce batallas, convocouse a Velázquez e a outros artistas, como Vicente Carducho, Jusepe Leonardo, Juan Bautista Maíno e Antonio de Pereda. Os dous últimos foron, xunto con Velázquez, quen realizaron os cadros actualmente máis valorados polos críticos. Exceptuando un cadro que resultou destruído (un dos dous que pintou Eugenio Cajés), a serie consérvase no Museo do Prado, aínda que non se exhibe xunta.
Velázquez desenvolve o tema sen vangloria nin sangue. Os dous protagonistas están no centro da escena e máis parecen dialogar como amigos que como inimigos. Justino de Nassau aparece coas chaves de Breda na man e fai ademán de axeonllarse, o cal é impedido polo seu adversario, que pon unha man sobre o seu ombreiro e impídelle humillarse. Neste sentido, é unha ruptura coa tradicional representación do heroe militar, que adoitaba representarse erguido sobre o derrotado, humillándoo. Igualmente afástase do hieratismo que dominaban os cadros de batallas.
Velázquez representa con realismo ao xeneral Spinola, ao que coñecía persoalmente, pois viaxaran xuntos a Italia en 1629. Un detalle moi interesante é a cantidade de lanzas dun lado e doutro. Un realismo semellante e a caracterización individual apréciase nos rostros dos soldados, que están tratados como retratos.
Ricardo Rodríguez de la Vega
Persoal
Rodríguez naceu na Cidade de México e foi campión infantil de motociclismo na competición nacional con 14 anos. Era o terceiro fillo do matrimonio de Pedro Natalio Rodríguez e Concepción "Conchita" de la Vega, tivo catro irmáns e irmás, Pedro, Federico, Conchita e Alejandro.
Casou con Sara Cardoso en xullo de 1961, pero non deixou fillos. No verán de 1962, o seu amigo íntimo, Jo Ramírez, acompañaría a Ricardo á súa aventura en Europa.
Pereiras, Mos
miniatura|Pereiras, Mos. San Miguel de Pereiras é unha parroquia que se localiza no concello de Mos na comarca de Vigo. Segundo o IGE en 2014 tiña 1.407 habitantes (699 homes e 708 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.385 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 1.407 habitantes, sendo 699 homes e 708 mulleres.
Ricardo Rodríguez de la Vega
Carreira
Gañou varios títulos nacionais de motociclismo, antes de pasar a competir en coches de turismos co seu propio Fiat Topolino. En 1957 fixo o seu debut internacional en Riverside, superando a todos os rivais na clase ata os 1.5 litros nun Porsche RS. Logo gañou a súa clase nun Porsche Spyder no Nassau Tourist Trophy. Competiu a miúdo co equipo North American Racing Team (NART) co seu irmán Pedro, aínda que tamén participaría en automóbiles co nome do seu pai.
Negóuselle a participación nas 24 Horas de Le Mans de 1958 porque era demasiado novo (16 anos e 106 días), pero volveu en 1959 para correr cun O.S.C.A. na clase 750cc.. Na edición de 1960 asociouse con André Pilette para lograr o segundo lugar. Aos 18 anos e 133 días de idade, foi o máis novo en subir ao podio de Le Mans.
Rodríguez foi invitado a pilotar en Ferrari no Gran Premio de Italia de 1961, cualificando nun sorprendente segundo lugar, converténdose no piloto máis novo da historia en comezar desde a primeira fila (19 anos e 208 días), un récord que non sería batido ata o Gran Premio de Bélxica de 2016 por Max Verstappen. Na carreira intercambiou o liderado con Phil Hill e Richie Ginther moitas veces, ata que un fallo na bomba de combustible terminou a súa carreira. En 1962 logrou un asento con Ferrari, que o utilizou con moderación tendo en conta a súa idade e inexperiencia. Sempre que foi usado, Rodríguez brillou, logrando o segundo posto no Gran Premio de Pau, o cuarto no Gran Premio de Bélxica de 1962 e o sexto no Gran Premio de Alemaña de 1962. Un ano difícil na Fórmula Un para Ferrari. Tamén gañou a edición de 1962 da Targa Florio con Olivier Gendebien e Willy Mairesse nun Ferrari Dino 246 SP.
Rodríguez considerouse un potencial futuro campión, pero cando quedou sen coche porque Ferrari optou non participar na carreira fóra de campionato do Gran Premio de México de 1962 no Circuíto Magdalena Mixhuca de Cidade de México,conseguiu permiso de Maranello para correr nun Lotus 24 con motor Climax, morreu durante o primeiro día da práctica, cando a suspensión da parte traseira do Lotus fallou na temible curva da Peraltada, golpeou as barreiras morrendo instantaneamente. Tiña 20 anos e a súa morte provocou loito nacional en México.
O circuíto Magdalena Mixhiuca da Cidade de México, sde da Fórmula 1, Champ Car, NASCAR México e outras series, foi renomeado en 1973 como Autódromo Hermanos Rodríguez, na súa honra e do seu irmán Pedro. A Scuderia Rodríguez A.C. (unha fundación de amigos e familiares) mantén viva a súa memoria e a do seu irmán. Serve como museo de obxectos de recordo e automóbiles dos Rodríguez, certificándoos, e o seu Secretario Xeral Carlos Jalife publicou a súa biografía en 2006.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados na Fórmula 1 fóra de campionato
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Aeroporto internacional de Incheon
O aeroporto ten campo de golf, spa, habitacións de descanso privadas, unha pista de patinaxe sobre xeo, un casino, xardíns interiores e un museo sobre a cultura coreana. As autoridades do aeroporto afirman que de media as chegadas e saídas duran 19 e 12 minutos, respectivamente, en comparación coa media mundial de 60 e 45 minutos, converténdoo nun dos aeroportos máis rápidos do mundo á hora de operar.
Manuel Ínsua Sánchez
Manuel Ínsua Sánchez, nado na Coruña o 23 de abril de 1890 e finado na mesma cidade o 11 de outubro de 1966, foi un político e empresario galego.
Aeroporto internacional de Incheon
O aeroporto inaugurouse o 29 de marzo de 2001 para substituír o antigo aeroporto internacional de Gimpo que a día de hoxe opera principalmente voos domésticos e voos de enlace ás principais cidades da zona, como Toquio, Osaca, Pequín, Shanghai e Taipei.
Está situado ao oeste do centro de Incheon, nunha área creada artificialmente entre as illas de Yeongjong e Yongyu. As dúas illas estaba orixinalmente separadas por mar pouco profundo.
Manuel Ínsua Sánchez
Traxectoria
Profesor mercantil e funcionario de carreira. Secretario da Juventud Republicana da Coruña en 1910 e membro da Irmandade da Fala da Coruña. Foi elixido concelleiro pola ORGA nas eleccións do 12 de abril de 1931. Foi nomeado gobernador civil de Pontevedra o 31 de outubro de 1931 permanecendo no cargo ata o 22 de maio de 1932. O 15 de xullo de 1932 foi elixido presidente da Deputación da Coruña permanecendo no cargo ata o 9 de febreiro de 1934. Foi destituído como concelleiro en outubro de 1934, ao ter lugar unha alternancia no poder no goberno do concello, sendo relevada a ORGA polo Partido Republicano Radical Socialista. Afiliouse a Izquierda Republicana e foi candidato a compromisario para a elección do presidente da República en abril de 1936. Fundador de Ínsua y Vizoso, empresa de subministracións para a construción. Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, unha vez instaurada a ditadura, abandonou toda actividade política, dedicándose exclusivamente á súa actividade empresarial.
Vida persoal
Casou con Enriqueta López Freire en 1915.
A rendición de Breda
Descrición do cadro
Detalles como a gran cantidade de lanzas españolas en comparación coas dos Países Baixos e a acollida dos vencidos por parte de España foron introducidos a petición de Olivares para demostrar a forza e nobreza propias (Olivares era coñecido pola súa intelixencia, arrogancia e ego).
Vestimentas
Nassau móstrase con coleto, casaca ou chaleco feito en pel e calzón de cor pardo con adornos de ouro, pomba de encaixe (pescozo grande e volto sobre as costas) e chapeu chambergo negro na súa man esquerda. Spinola leva armadura pavonada con adornos de ouro, valoa de encaixe, botas de pel e unha banda de cor carmín. Na man esquerda enluvada leva o chapeu tamén negro, máis a bengala ou bastón de mando, símbolo de autoridade.
Este cadro foi destinado ao Salón de Reinos do recinto do Bo Retiro de Madrid, destinado a narrar as batallas do monarca. Cando se colocou alí, aínda Velázquez non o asinou aínda que deixara preparado un pequeno recuncho abaixo á dereita do cadro cunha folla en branco, sen dúbida para pór alí a data e a súa firma. Nunca o fixo, como ocorreu con outras tantas obras súas.
Obama, Fukui
Obama (小浜市, おばまし, Obama-shi) é un concello xaponés da prefectura de Fukui. Está situado ó oeste da parte Hokuriku na rexión de Chūbu e ó sur da prefectura, na zona da provincia histórica de Wakasa (Reinan), no centro da illa de Honshu. Ten 232,87 km² de superficie e unha poboación de 31.231 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 134 hab./km².
O concello de Obama limita cos concellos de Wakasa, de Ōi (son da prefectura de Fukui); e de Takashima (da prefectura de Shiga).
Luís Rodríguez Santos
Luís Rodríguez Santos, que en ocasións asinaba como Luis R. Santos, nado en Ourense en 1884, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Irmán de Abdón Rodríguez Santos. Emigrou a Cuba. Foi redactor de Diario Español, e colaborou en Vida Catalana. Estreou na Habana as pezas teatrais El maldito deber e Un beso. Tamén colaborou na revista Brisas. En 1936 retornou a Galicia. No franquismo traballou no periódico Domingo de Madrid.
Vida persoal
Casou con Marina (ou Mariana) Calvo González, nada en La Habana (illa de Cuba) en 1887.
Sylvia Rivera
Sylvia Ray Rivera, nada en Nova York o 2 de xullo de 1951 e finada na mesma cidade o 19 de febreiro de 2002, foi unha activista transxénero estadounidense, que destacou como activista en Nova York. Rivera, que se identificaba como drag queen,  Participou nas manifestacións coa Fronte de Liberación Gai.
Xunto a súa amiga Marsha P. Johnson, Rivera fundou Street Transvestite Action Revolutionaries (STAR), un grupo dedicado a axudar as xoves drag queens sen fogar, a mocidade gai e as mulleres trans.
Traxectoria
Rivera naceu e criouse na cidade de Nova York, na que viviu boa parte da súa vida; tiña orixes portorriqueñas e venezolanas. Fora abandonada polo seu pai biolóxico José Rivera cando era pequena e quedou orfa logo de que a súa nai se suicidara cando Sylvia contaba tres anos de idade. Rivera foi criada pola súa avoa venezolana, que desaprobaba o comportamento efeminado de Rivera, especialmente logo de que Rivera comezara a levar maquillaxe aos dez anos de idade, aproximadamente. Debido a isto Rivera comezou a vivir na rúa cando tiña 11 anos e foi obrigada a traballar como prostituta. Foi acollida na comunidade local de drag queens, quen lle deu o nome de Sylvia.
Activismo
Rivera inciouse no activismo en 1970 tras entrar na Gay Activists Alliance (en galego Alianza de Activistas Gais) con 18 anos. Alí foi onde loitou non só polos dereitos das persoas homosexuais senón tamén por incluír as drag queens coma ela no movemento. O seu nome está ligado en diversas fontes á rebelión de Stonewall, xurdida en resposta a unha redada policial no bar gai Stonewall Inn o 28 de xuño de 1969. Segundo as investigacións realizadas por David Carter, historiador de Stonewall, son varios os indicios e os testemuños que apuntan a que Rivera non estaba na noite que se inicia a revolta de Stonewall malia que ela fixo varias declaracións nesa dirección. Este cuestionamento baseouse nas contradiccións entre as súas declaracións e o testemuños que lle fixeran chegar activistas gais pioneiros, incluída a propia Marsha P. Johnson. Esta última negaba que Rivera estivera nas revoltas. En opinión de Carter, foi andando o tempo e a raíz de que a súa vella amiga, Marsha P. Johnson fora louvada polo seu papel nas revoltas de Stonewall, que Rivera afirmaría que tamén estivera presente nelas. Rivera tamén declarou que estivera implicada no activismo xuvenil portorriqueño e afroamericano, especialmente cos Young Lords e os Panteras Negras. thumb|Marsha P. Johnson, Joseph Ratanski e Sylvia Rivera na marcha do orgullo de Nova York de 1973, creado por Gary LeGault Rivera loitou contra o consumo de drogas en distintos momentos da súa vida e viviu nas rúas, por moito tempo na comunidade gai de senteito nos peiraos da rúa Christopher. As súas experiencias levárona a centrarse na loita polo dereitos de quen, segundo ela, eran deixados de lado pola sociedade e polos sectores asimilacionistas da comunidades gai. Por esta razón Rivera levantaba a súa voz para darlle poder á súa comunidade. Loitou por ela mesma, pero sobre todo polos dereitos das persoas de cor e baixos ingresos da comunidade LGBT. Como alguén que sofrera sistematicamente pobreza e racismo, usaba a súa voz pola unidade, compartindo as súas historias, dor e loitas para deste xeito mostrar á súa comunidade que non estaban soas. Deulle voz ós membros máis vulnerables da comunidade gai: drag queens, xoves senteito, gais en prisión e transexuais.
Johnson foi amiga e aliada de Rivera. Os seus debates leváronas ao activismo e en 1970 fundaron xuntas a Street Transvestite Action Revolutionaries (STAR). STAR ofrecía servizos e asistencia dirixidos á mocidade queer sen fogar e loitaba pola Sexual Orientation Non-Discrimination Act (SONDA) en Nova York. A SONDA prohibía a discriminación baseada na orientación sexual no emprego, vivenda, educación, crédito e o exercicio dos dereitos civís.
Nunha manifestación na rúa Christopher de Nova York celebrada no ano 1973 Rivera, en representación de STAR, deu un pequeno discurso no principal escenario* en que increpou os homes heterosexuais que estaban a atacar os membros vulnerables da comunidade. Rivera adheriuse ao que pode ser considerado como a perspectiva do terceiro xénero, o dicir que os presos LBTB que buscaban axuda "non lles escribían a homes. Non escriben ás mulleres. Escríbenlles a STAR". No mesmo evento, Rivera e a súa amiga Lee Brewster  saltaron ao escenario durante o discurso da activista feminista Jean O'Leary e berráronlle ao público o seu discurso “Y’all Better Quiet Down," (Mellor que todos vos calmedes) declarando que "Iredes a prisión por todo o que as drag queens fixeron por vós e estas "putas" dícennos que deixemos de ser nós mesmas!"
A comezos de xullo de 1992, pouco despois da marcha do orgullo en Nova York, o corpo de Marsha Johnson apareceu flotando nas augas do río Hudson, nos peiraos de West Village. A policía deseguido dictaminou que se tratara dun suicidio malia a presenza dunha ferida na cabeza. As amizades e simpatizantes de Johnson, incluída Rivera, insistiron en que Johnson nunca tivera un carácter suicida. En maio de 1995 Rivera tentou suicidarseno río Hudson. Ese mesmo ano apareceu no episocio documental realizado por Arthur Dong "Out Rage '69", e que formaba parte da serie da PBS The Question of Equality e deu unha longa entrevista ao xornalista gai Randy Wicker. Nela falaba sobre as súas tentativas de suicidio, a vida e morte de Johnson e a súa loita polos homosexuais pobres e de clase traballadora que acabaran sen fogar por culpa da crise da SIDA.
Nos cinco últimos anos da súa vida Rivera retomou a súa actividade política, dando discutsos sobre o a revolta de Stonewall e a necesidade de que as persoas transxénero, incluídas as drag queens e as butch dykes, loitasen polo seu legado á fronte do movemento LGBT. Rivera viaxou a Italia en 200 con ocasión da Marcha do Milenio, onde foi aclamada como a "mai de todos os gais". A comezos de 2001 toma a decisión de resucitar STAR como unha organización política activa.
Rivera enfurecíase co que percibía como unha minimización da importancia das drag queens e a cultura drag por parte do ostensible asiimilacionismo da axenda dos dereitos dos gais, en particular polos chamados a ser "novos líderes" que se centraban nos temas do servizo militar e o matrimonio igualitario.
Identidade de xénero
A identidade de xénero de Rivera foi complexa e variada ao longo da súa vida. En 1971 ela definíase como " medio irmá". No seu ensaio "Transvestites: Your Half Sisters and Half Brothers of the Revolution" ela declaraba explicitamente o seu uso do termo travestí como unicamente aplicable á comunidade gai: "Transvestís son homes e mulleres homosexuais que se visten coas roupas do sexo oposto""
Nos textos e entrevistas dos seus últimos anos, e especificamente a súa entrevista con Randy Wicker en 1995 e no seu ensaio "Queens In Exile, The Forgotten Ones" de 2002, usou o termo de xénero fluído ou noutras ocasións "home gai", chica gai , reina das rúas   e novamente home gai para referirse a si mesma. Incluíndo deste xeito todas estas experiencias e non vendo ningunha destas identidades como excluínte. Rivera escribiu que considerara a reasignación de xénero en épocas moi anteriores da súa vida, pero que decidira rexeitala, chegando a tomar hormonas unicamente nos últimos anos da súa vida.
Morte
Riveira morreu durante as horas do solpor dun 19 de febreiro, no Hospital St. Vincent  de Nova York polas complicacións dun cancro de fígado. Segundo apuntou o activista Riki Wilchins: "en moitos aspectos Sylvia foi a Rosa Parks do movemento transxénero moderno, un termo que non chegou a cuñarse ata dúas décadas despois de Stonewall".
Francisco Acal Eiros
Francisco Acal Eiros, nado en Abrairas (A Braña, Baleira) o 6 de xuño de 1932 e finado en Lugo o 26 de maio de 2013, foi un político galego, alcalde de Baleira durante trinta e catro anos, dende 1977 ata 2013.
Traxectoria
Foi presidente da Cámara Agraria local e foi designado alcalde de Baleira en 1977. Nas primeiras eleccións democráticas foi o candidato de UCD á alcaldía de Baleira, e foi elixido alcalde. Repetiu como alcalde nas municipais de 1983 por Coalición Galega, volveu ser elixido nas municipais de 1987 pola CPG e a partir de 1991 polo PPdeG nas sucesivas convocatorias electorais, sempre con maioría absoluta.
Aínda que anunciou que non tiña previsto repetir candidatura, finalmente volveuse presentar como candidato á alcaldía de Baleira polo PPdeG nas municipais de 2011 e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Faleceu en 2013, mentres ocupaba a alcaldía, e foi relevado no cargo por Ángel Enrique Martínez-Puga López.
Acal foi tamén presidente da Asociación de Amigos da Marronda e cabaleiro da Orde do Camiño de Santiago.
O Piñeiro de Arriba, Tabeaio, Carral
O Piñeiro de Arriba é un lugar da parroquia de Tabeaio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 3 eran homes e 7 eran mulleres.
A Cruz do Cabalo, Canduas, Cabana de Bergantiños
A Cruz do Cabalo é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller).
L0pht
L0pht Heavy Industries (pronunciado "loft") foi un famoso colectivo hacker activo entre os anos 1992 e 2000 e localizado fisicamente en Boston, Massachusetts.
Nome
O símbolo "Ø" no seu nome representa un cero, rememorando os ceros tachados que eran usados nos antigos teletipos e que aínda se usan nalgunhas páxinas de caracteres, e tanto o seu nome online coma o seu nome de dominio é "l0pth" (con cero), non "lopth" (con O) ou "LØpht"(cun O tachado), que na actualidade non sería un nome de dominio válido.