cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1985
Resumo do campionato
A tempada 1985 é amplamente lembrada pola comunidade da F1 por ser unha das mellores e máis emocionantes de todos os tempos. Unha tempada chea de emoción, foi a primeira e a última de moitas cousas. A tempada 1985 foi a afirmación de Senna como un dos mellores pilotos do mundo en apenas a súa segunda tempada na Fórmula Un, o primeiro campionato dos 4 de Prost, as dúas primeiras vitorias das 31 de Mansell, tamén as dúas primeiras vitorias das 41 de Senna. Esta tempada foi tamén a última para o Gran Premio de Holanda, foi a última carreira de Fórmula Un en Zandvoort. Tamén se viu a última carreira no orixinal circuíto de Kyalami, a última carreira no circuíto Paul Ricard, o último Gran Premio de Europa que se celebrará en Brands Hatch, a última carreira en Mónaco coa infame curva Dog leg e o último Gran Premio de Inglaterra en Silverstone coa chicane Woodcote, a incorporación permanente de Spa-Francorchamps como sede para o Gran Premio de Bélxica, e a última vitoria das 25 de Niki Lauda na súa última tempada na Fórmula Un.
O Gran Premio de Holanda foi o último Gran Premio de Stefan Bellof, quen morreu na carreira do Campionato do Mundo de Resistencia celebrada en Spa Francorchamps na curva Eau Rouge.
Clasificación do Mundial de Construtores de 1985
miniatura|McLaren gañou o Campionato Mundial de Construtores de 1985 miniatura|Ferrari quedou 2º no Campionato Mundial de Construtores de 1985 miniatura|Williams remaou 3º no Campionato Mundial de Construtores de 1985
O Coto, Branzá, Arzúa
O Coto é un lugar da parroquia de Branzá no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 33 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 20 eran mulleres.
Mar Barcón
María del Mar Barcón Sánchez, nada en Ortigueira o 14 de maio de 1963, é unha médica e política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciada en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela, cursou tamén estudos de Historia na UNED. Milita no PSdeG-PSOE desde 1985, cando se afiliou a Agrupación Socialista Coruñesa e ás Xuventudes Socialistas.
1999 - 2009: Concelleira no goberno da Coruña
Foi concelleira no goberno da Coruña desde 1999 até 2009. Nunha primeira etapa á fronte de Servizos Sociais durante os dous últimos mandatos de Francisco Vázquez. Co ascenso á alcaldía de Javier Losada en 2006 foi nomeada concelleira Urbanismo, cargo que habería anovar logo do pacto co BNG que permitiu ao PSOE coruñés manter a xestión da cidade.
Foi conselleira de Caixa Galicia dende 2004 ata 2011, período no que se xestou a venda de participacións subordinadas, coñecidas como preferentes, e apróbanse as indemnizacións millonarias á cúpula directiva. En outubro de 2011 dimitiu do seu cargo.
2005 - 2011: Deputada no Parlamento de Galicia
Logo das eleccións autonómicas de 2005 foi elixida deputada para o Parlamento galego pola provincia da Coruña, posto que repetiría após os comicios de 2009, nos que encabezou as listas pola mesma provincia.
Foi secretaria de Organización do PSdeG-PSOE de 2008 a 2009.
2011 - 2017: Volta á Corporación Municipal coruñesa e liderado local
En xuño de 2011 renunciou a acta de deputada para ser portavoz do Grupo municipal socialista no Concello da Coruña. Entrou formar parte desde 2012 do Comité Federal do PSOE.
Encabezou as listas do PSdeG-PSOE nas eleccións municipais do ano 2015, conseguindo o peor resultado histórico do seu grupo político nunhas locais na Coruña. En xullo de 2015 deixa o posto de voceira do grupo socialista no concello en favor do número catro da lista e tamén concelleiro José Manuel Dapena Varela.
Logo do vitoria de Pedro Sánchez sobre Susana Díaz na disputa polo liderado do PSOE Barcón, quen decidira apoiar á derrotada, anunciou o 15 de xuño de 2017 a súa renuncia á acta de concelleira na Coruña e a retirada da vida política, o que implicou tamén a súa saída do Comité Federal.
Follenza, Branzá, Arzúa
Follenza é un lugar da parroquia de Branzá no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 2 eran mulleres.
Ionización
A ionización é o proceso químico ou físico polo que se producen ións; átomos ou moléculas cargadas electricamente debido ao exceso ou defecto de electróns respecto a un átomo ou molécula neutro. A especie con máis electróns que o átomo ou molécula neutros chámase anión, posuíndo unha carga neta negativa. A que ten menos electróns catión, cunha carga neta positiva. Existen varios xeitos polos que se poden formar ións de átomos ou moléculas.
.ai
.ai é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para a colonia inglesa caribeña de Anguila.
Ligazón externa
Toppdomän
Zagra
miniatura|[[Municipio|Concello de Zagra na provincia de Granada.]]
Zagra é unha localidade e municipio español que pertence á provincia de Granada, na comunidade autónoma de Andalucía. Conta cunha superficie de 11,19 km², unha poboación de 961 habitantes (2010) e unha densidade de poboación de 85,88 hab/km², dista de Granada 72 quilómetros e 20 de Loja.
No seu libro "Anales de Granada", Francisco Henríquez de Jorquera realiza unha descrición da vila de Zagra, cuxo castelo defende aos reis granadinos. Este pobo, situado a lombos do Monte Hacho, veu pasar xentes desde a prehistoria: romanos, visigodos e árabes.
Política
O resultados en Zagra nas últimas eleccións municipais, celebradas en maio de 2011, foron:
Francisco Varela Garrido
Francisco Varela Garrido, coñecido como Pancho Varela, nado en Cerdedo o 2 de abril de 1898 e finado en Pontevedra o 27 de xullo de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Gerardo Varela Figueroa, que foi alcalde do Concello de Cerdedo na Restauración, e Peregrina Garrido. Cursou estudos de Maxisterio, e dedicouse á profesión de comercial (comisionista) no negocio de seu pai. Foi secretario da primeira directiva do Cerdedo Fútbol Club (1926). Foi membro da Sociedade de Agricultores de Cerdedo e correspondente de El Pueblo Gallego e El País. Militou primeiro no PSOE e despois en Izquierda Republicana. Foi xuíz municipal de Cerdedo (1931-1933) e secretario interino do Concello. Con motivo da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido o 8 de outubro con Sabino Bugallo Valiñas, Carlos González Estévez e José Torres Paz. Tras pasaren dous meses en prisión, foron postos en liberdade o 14 de decembro. Foi candidato a compromisario para as eleccións do presidente da República en abril de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado delegado gobernativo en Cerdedo e esixiu á Garda Civil que se puxese do lado da legalidade. Co triunfo da sublevación fuxiu ao Monte do Seixo e despois ao Carballiño, para chegar a Monleras (Salamanca), onde se refuxiou coa complicidade do seu sobriño o contratista de obras e falanxista Ramón Cachafeiro Varela. Delatado polo boticario, foi detido en Monleras o 2 de setembro de 1936. Estivo preso na Escola Normal de Pontevedra e na illa de San Simón. Xulgado en Pontevedra por rebelión en consello de guerra o 16 de abril de 1937, foi condenado a morte e executado o 27 de xullo de 1937.
Vida persoal
Foi parella de Mercedes Cadavid Sánchez coa que tivo dous fillos, Francisco e Olga. Casou con Teresa Sanmartín Lois en 1930, coa que tivo tres fillas.
José Manuel Rodríguez Alarcón
José Manuel Bernardino Rodríguez Alarcón, nado en Vilagarcía de Arousa e finado no mesmo concello o 16 de xuño de 1990, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Médico de Vilaxoán. Concelleiro en Vilagarcía de Arousa. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou evadirse de Galicia na lancha San José nº 2. En 1936 foi xulgado por rebelión e declarado en rebeldía. En 1942 retomouse o seu procesamento e foi xulgado en Ferrol, co resultado de sobresemento provisional.
Vida persoal
Casou con Amalia Oubiña Bermúdez de Prescedo.
Estilista
Formación e requisitos (España)
Os estilistas son os profesionais encargados de crear unha harmonía estética ao redor dun suxeito ou escenario. O estilita encárgase de seleccionar os elementos adecuados para unha editorial de revista, campañas publicitarias, televisión, vídeos musicais, presentacións en concertos e calquera aparición pública dalgún modelo ou celebridade. Os estilistas xeralmente son parte dun equipo requirido polo cliente para traballar xunto con deseñadores de moda, fotógrafos, directores, peiteadores e maquilladores para crear un aspecto particular ou un tema para un proxecto específico.
Para traballar como estilista hai varias vías a seguir:
Mercado Laboral
As saídas profesionais do estilismo son as seguintes:
Stelios Constantas
Stylianos Constantas (en grego: Στέλιος Κωνσταντάς), mellor coñecido como Stelios Constantas, é un cantante chipriota. Representou a Chipre no Festival de Eurovisión 2003 coa canción Feeling alive, quedando no posto 20 con 15 puntos (12 de Grecia, 2 de Malta e 1 de Israel).
Limnoloxía
miniatura|Lagoa do Acebuche no [[Parque Nacional de Doñana en España. As zonas húmidas son os ecosistemas máis importantes dalgúns países, especialmente os europeos.]] miniatura|230px|O [[lago Léman, o primeiro lago estudado pola limnoloxía.]]
A limnoloxía, do grego λίμνη límnē, "lago", e λόγος, lógos, "coñecemento", é a rama da ecoloxía que estuda os ecosistemas acuáticos continentais (lagos, lagoas, ríos, pozas, marismas e esteiros), as interaccións entre os organismos acuáticos e o seu ambiente, que determinan a súa distribución e abundancia en ditos ecosistemas.
Historia e características
A limnoloxía non foi considerada como unha ciencia até a publicación de A orixe das especies, de Charles Darwin, a mediados do século XIX.
Nun principio, e até 1922, o termo limnoloxía cinguíase só ao estudo dos lagos, ano en que a Asociación Internacional de Limnoloxía incluíu todas as augas epicontinentais.
As masas de auga continentais son de grande importancia para o ser humano, xa que moitas son fonte de recursos básicos para a economía (auga potábel, alimentos) ou desempeñan un papel de depuración das augas.
Isto, ademais tense que compatibilizar coa convivencia de especies de flora e fauna que subsisten no medio, ou dependen del.
Por estas razóns, a limnoloxía converteuse nunha ciencia máis importante, necesaria para a xestión e conservación dos medios acuáticos.
Astilleros Gondán
Astilleros Gondán é unha empresa naval asturiana con sede nas Figueiras, Castropol, na ría de Ribadeo.
Adícase á fabricación de buques pesqueiros de alta tecnoloxía, remolcadores, buques auxiliares, patrulleiras, buques militares e de pasaxeiros. Leva construídos máis de 300 buques.
As orixes da empresa están nun pequeno obradoiro adicado a facer buques de pesca litoral en madeira. En 1925 fúndase Astilleros Gondán e trasládanse á localización actual. En 1969 inician a construción de pesqueiros en aceiro construíndo 100 en 10 anos. En 1978 comezan a fabricar buques para armadores estranxeiros. En 1995 comeza a fabricación de todo tipo de buques. En 2009 inicia a construción de buques en fibra de vidro.
Fabricación
Ó longo da súa historia, de fabricar só barcos de pesca a nivel España pasou á ionternacionalización cunha gran diversidade de barcos, dende catamaráns de pasaxe a patrulleiras para a Garda Civil ou países estranxeiros, pasando por buques de subministración a estacións petrolíferas, remolcadores ou barcos-escola.
Instalacións
Gondán ten certificacións ISO 9001, ISO 14001 e OHSAS 18001.
.ca
.ca é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para o Canadá.
Josefa García Segret
Traxectoria
Mestra en Tomiño. Casou con Hipólito Gallego Camarero. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detida o 15 de agosto, pasando un calvario de penalidades. Na prisión de Tui puido salvar a vida grazas á axuda do médico forense José Abraldes primeiro e do doutor Darío Álvarez Blázquez que simularon un embarazo de catro meses e logo un aborto sen feto. Xulgada en Vigo por rebelión o 7 de xaneiro de 1937, sendo defendida por José Queizán Hermida, foi condenada a pena de morte. Conmutada a pena por cadea perpetua, e despois novamente a 6 anos e un día en marzo de 1944. Estivo presa no cárcere de Saturrarán de febreiro de 1938 a xaneiro de 1941, en Palma de Mallorca, do 5 de xaneiro de 1941 ao 8 de agosto de 1943, en que foi trasladada novamente a Saturrarán; de onde saíu o 22 de marzo de 1944. Ao abandanar o cárcere, comenzou a traballar no grupo de empresas de Regojo e a súa vida transcorreu entre Zamora e Redondela. Logo instalouse en Vigo. Escribiu o libro Abajo las dictaduras!! (1982). Foi soterrada en Redondela.
Recoñecementos
Ten unha rúa adicada no barrio de Pontepedriña, en Santiago de Compostela.
École Normale de Musique
thumb|200px|left|École Normale de Musique de Paris. thumb|Fachada da École Normale de Musique de Paris. A École Normale de Musique de Paris foi fundada en 1919 polo pianista Alfred Cortot e o seu colega Auguste Mangeot. Dende o principio, a institución gozou dunha reputación mundial pola calidade da súa ensinanza musical, con profesores como Pau Casals, Nadia Boulanger, Wanda Landowska, Paul Dukas, Henri Dutilleux e Arthur Honegger.
A escola foi oficialmente aprobada polo Ministerio Estatal de Cultura e Comunicación. Nela formáronse varios concertistas e compositores de renome. Dinu Lipatti, Samson François e Igor Markevitch entre outras celebridades estudaron no ambiente de arquitectura da Belle Époque deste templo parisiense da música clásica.
Actualmente, a institución é dirixida por Henri Heugel e un Conseil d'Orientation Musicale composto por Paul Badura-Skoda, Narcis Bonet, Elliott Carter, Jean Michel Damase, Jean Louis Mansart, Christian Ivaldi e Kent Nagano. A escola ten 1200 estudantes e 120 mestres que ensinan tódalas disciplinas da música académica entre elas cursos teóricos, dirección de orquestra e composición. A escola está situada no corazón de París e rexistrada como "Espacio Histórico" pola Administración Francesa. A súa sala de concertos, a Salle Cortot, é unha obra mestra da Art déco deseñada polo arquitecto Auguste Perret, quen tamén deseñou o Théâtre des Champs-Élysées de París.
SS General von Steuben
miniatura|dereita|300px|O SS General von Steuben O SS General von Steuben (chamado até 1938 München, pola cidade de Múnic), era un barco de pasaxeiros de luxo reconvertido en buque de transporte acoirazado durante a segunda guerra mundial.
Cando a guerra se achegaba ao seu final, o Exército Vermello entraba en Prusia Oriental e 5200 refuxiados alemáns e soldados feridos subiron ao Steuben en Pillau, na baía de Danzig (agora Gdańsk, Polonia) con destino a Swinemünde. Á medianoite do día que levantou a áncora, o 10 de febreiro de 1945, tendo acollido 2000 soldados feridos, 320 enfermeiras, 30 doutores e máis de 1000 refuxiados. Afundírono dous torpedos lanzados desde o submarino soviético S-13. Só houbo 659 sobreviventes: 4500 persoas morreron.
Luck Mervil
Luck Mervil, nado en Porto Príncipe o 20 de outubro de 1967, é un actor e cantante haitiano-canadense. É coñecido por apoiar a independencia do Quebec, e foi nomeado "Patriota do Ano" pola Sociedade Saint-Jean-Baptiste no 2005.
Joseph Mawle
Jospeh Mawle, nado en Oxford o 21 de marzo de 1974, é un actor inglés. Mawle é coñecido polos seus papeis de Benjen Stark en Game of Thrones, Det. Insp. Jedediah Shine en Ripper Street, Firebrace en Birdsong e Xesucristo en The Passion.
O Barral, Vilar, Silleda
O Barral é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 16 habitantes, 6 homes e 10 mulleres; o que supón un aumento de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Loureiros, Branzá, Arzúa
Loureiros é un lugar da parroquia de Branzá no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 18 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 9 eran mulleres.
Congreso Xudeu Mundial
miniatura|dereita|220px|O presidente do Congreso Xudeu Mundial Ronald S. Lauder na 14ª asemblea plenaria do congreso en [[Budapest, o 7 de maio de 2013.]] O Congreso Xudeu Mundial (World Jewish Congress, WJC) é unha federación internacional de comunidades e organizacións xudías de 120 países. Fundouse en 1936 en Xenebra, e é unha organización sionista, que apoia ao Estado de Israel, pero tamén apoia o diálogo interrelixioso con grupos cristiáns e musulmáns. Ten a súa sede central en Nova York (Estados Unidos) e oficinas en Buenos Aires, Bruxelas, Budapest, Xohanesburgo, Moscova, Otava, París, Sidney, Xenebra e Xerusalén. O seu presidente dende 2007 é Ronald Lauder.
.uy
.uy é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para o Uruguai.
Halotiobaciláceas
As halotiobaciláceas (Halothiobacillaceae) son unha familia de bacterias halotolerantes, mesofílicas e quimiolitoautótrofas obrigadas da orde Chromatiales, cuxo xénero tipo é Halothiobacillus. Están estreitamente relacionadas coa familia Thioalkalibacteraceae de autótrofos halófilos obrigados con características morfolóxicas e xenómicas distintas.
Wamba
Wamba ou  Vamba, finado no ano 687, foi un rei visigodo que reinou entre os anos 672 e 680.
Traxectoria
A morte de Recesvinto levou á nobreza a proclamalo rei, a pesar de rexeitar o nomeamento debido á súa avanzada idade. Wamba foi forzado pola nobreza a aceptar o trono na localidade de Gérticos, despois chamada Wamba (situada na actual provincia de Valladolid, a 19 km da capital) na súa honra. Por iniciativa propia esixiu ser coroado en Toledo o 20 de outubro de 672. miniatura|Estatua de Wamba na [[Plaza de Oriente de Madrid.]] Foi o último rei que deu esplendor aos visigodos. Coa súa morte comeza a decadencia. O seu reinado non foi fácil, pois o pasou case enteiramente sufocando as loitas internas da nobreza contra a monarquía, os nobres entre si, os católicos contra os arianos e a poboación hispanorromana contra os visigodos. Ademais tivo que sufocar unha rebelión dos vascóns, e no 672 houbo de enfrontarse a un novo e descoñecido perigo: a invasión de norteafricanos ou árabes, que tentaron pasar á Península por Alxeciras, intento que foi rexeitado polos visigodos.
Crese que o metropolitano de Toledo, Xiao II, interveu na conxura que acabou co poder do rei Wamba. O rei foi enganado e narcotizado e unha vez nese estado, tonsurárono, vestírono cun hábito de monxe e obrigárono a renunciar á coroa no ano 680.
Durante o seu reinado celebrouse o terceiro concilio de Braga.
José Manuel Rey
José Manuel Rey pode referirse a:
Recesvinto
Recesvinto (en español, galego e portugués) tamén coñecido como Recceswinth​, Rekkeswint (alemán), Reccesuinth, Recceswint, Reccaswinth (inglés), Réceswinthe (francés), Reccesvinthus, Recceswinthus (latín), e Recesvindus, (no latín do Liber iudiciorum), foi un rei visigodo que gobernou entre os anos 649 e 672.
Morreu e foi soterrado na localidade de Gérticos, actual Wamba (provincia de Valladolid), no ano 672. Dende 1845, os seus restos e os do seu sucesor Wamba, permanecen nunha furna na sancristía da Catedral de Toledo.
Traxectoria
Foi fillo de Chindasvinto e Riciberga. Foi coroado no 649, estando vivo aínda seu pai, co apoio da nobreza e do clero, e gobernou durante 23 anos, conseguindo durante o seu reinado un amplo período de paz continuada de 19 anos, tan só interrompido ao comezo do seu reinado por algunha revolta como a de Froia.
Revolta de Froia
Ao comezo do seu reinado, produciuse unha revolta protagonizada por Froia, duque da Tarraconense, quen, fuxindo da persecución do monarca, coma outros moitos, estableceuse entre os vascóns da Aquitania. Froia mailos vascóns, saquearon as terras do val do Ebro, incendiaron igrexas, asasinaron cregos e puxeron sitio a cidade de Zaragoza. Recesvinto acudiu en auxilio da cidade, conseguiu levanta-lo sitio e matou a Froia.
Durante o seu reinado, foron celebrados o VIII, IX e X Concilios de Toledo. No ano de 654, promulgou o Liber iudiciorum ou Código de Recesvinto, que perviviu entre os mozárabes de Al-Andalus e foi traducido ao castelán como Fuero Juzgo.
Claudia Beni
Claudia Beni, nada o 30 de maio de 1986, é unha cantante de pop croata.
Con tan só 12 anos xa era coñecida en Croacia, Serbia, Montenegro e Bosnia e Hercegovina xa que formaba parte do grupo infantil Teens. Representou a Croacia no Festival de Eurovisión 2003 coa canción "Više nisam tvoja".
Hipólito Gallego Camarero
miniatura|Josefa García Segret e Hipólito Gallego Camarero. Hipólito Gallego Camarero, nado en Badaxoz o 30 de xaneiro de 1897 e finado en Mondariz o 4 de outubro de 1936, foi un mestre e político español.
Traxectoria
Aprobou as oposicións de maxisterio en 1927. Foi mestre de Seavia (Coristanco) en 1927, de Carreira (Ribeira) en 1929, e dende 1930 de Forcadela (Tomiño). Pertenceu á Sociedade agraria de Forcadela. En 1933 foi acusado de abusos deshonestos e escándalo público como parte dunha campaña política na súa contra promovida polo cura Antonio Somé. Detido, foi procesado polo xulgado de Tui e xulgado polo tribunal do xurado na Audiencia de Pontevedra o 12 de maio de 1935, a sentenza foi absolutoria. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi un dos dirixentes da resistencia armada na zona de Tui. Cando foron derrotados fuxiu ao monte. Foi apresado e permaneceu na prisión de Tui onde o torturaron. O 4 de outubro, con foi sacado por falanxistas e paseado xunto con Manuel Piñeiro Zúñiga, Manuel Pérez Besada, Fernando Rubio Estévez, Domingo Páramos Núñez e Francisco Rodríguez Otero. Hipólito foi martirizado antes e despois da execución. Os seus corpos foron tirados na vía pública na entrada de Mondariz. Despois de morto abríronlle expediente de responsabilidades políticas.
Vida persoal
Casou con Josefa García Segret.
La Fe
La Fe foi un periódico editado en Lugo en 1873.
Historia e características
Apareceu en 1873. Periódico semanal de ideoloxía carlista propiedade de Manuel Soto Freire.
.pa
.pa é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Panamá.
O Piñeiro, Branzá, Arzúa
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Branzá no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 1 habitante no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 0 eran mulleres.
Ruffus
Ruffus (antes chamada Claire's Birthday) foi unha banda estonia de indie. Son coñecidos por representar a Estonia no Festival de Eurovisión 2003.
Festival de Eurovisión 2003
En 2003, a banda participou na final nacional para elixir un representante para Estonia no Festival de Eurovisión, coa canción Eighties coming back, obtendo o primeiro lugar. Finalmente, a banda só alcanzou o 21° posto con 14 puntos.
Os Coutos
O topónimo galego Os Coutos pode referirse a:
.pe
.pe é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para o Perú e é administrado pola Rede Científica Peruana (RCP).
Antonello da Messina
miniatura|Antonello da Messina, San Xerome no seu estudo, 1460 miniatura|dereita|Virxe da Anunciación, Museo "[[Palazzo Abatellis", Palermo]] Antonello di Giovanni d'Antonio (en siciliano: Antonellu di Giovanni d'Antoniu di Missina), chamado Antonello da Messina (ca. 1430 nas inmediacións de Messina-1479 en Messina) foi un pintor italiano nativo de Sicilia considerado como un dos introdutores das técnicas pictóricas con óleo en Italia.
Estratexia de busca
Unha busca faise a partir dunha cadea de texto, que se introduce na caixa de buscas dun motor de busca en Internet. Idealmente, a cadea de texto está composta polas palabras claves que representan a necesidade de información do usuario. A cadea de texto pode conter ou non operadores lóxicos ou palabras clave para obter diferentes resultados segundo o buscador empregado.
280
Outros
Historia ano a ano
Estratexia de busca
Estratexia inicial
As estratexias máis básicas consisten en pescudar unha información en base ás palabras que se espera que conteñan. Normalmente se pode supoñer que a descrición do que se busca apareza no propio texto buscado e polo tanto para buscar un texto sobre xenética se pode escribir directamente xenética.
Cabodevila, Vilar, Silleda
Cabodevila é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 37 habitantes, 16 homes e 21 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
Antonello da Messina
Traxectoria
Iníciase cos modelos locais. Atribúese a Antonello a Annunciata -ou Virxe da Anunciación- cuxo modelo asemella ser a súa veciña e amiga da infancia: santa Eustochia Smeralda Calafato, da cal estaría namorado.
Estratexia de busca
Estratexia inicial
Porén, se se busca información sobre xenética de poboacións a busca coa cadea xenética de poboacións fornece datos sobre xenética, sobre de e sobre poboacións debido a que se opera co operador lóxico por omisión: a intersección. Así, atoparánse páxinas que conteñan as tres cadeas á vez ou algunha delas. Moitas veces isto ofrece datos que non interesan, por exemplo que falen das poboacións de Madagascar dende unha perspectiva distinta da xenética: antropolóxica, demográfica, xeográfica, lingüística etc.
Un problema que os propios motores de busca adoitan evitar é a busca de cadeas gramaticais sen significado léxico: é o exemplo de de, debido á súa alta frecuencia en tódolos textos. Isto acontece con demostrativos, artigos, conxuncións, preposicións e pronomes.
Antonello da Messina
Traxectoria
Entre 1445-1446 realiza a súa aprendizaxe máis sistemática con Colantonio en Nápoles, tal aprendizaxe con Colantonio é testemuñada por unha carta que Pietro Summonte envía a Marcantonio Michiel en 1524. Desta primeira época é o influxo -aínda prerrenacentista- que recibe da escola chamada "ibérico-provenzal", caracterizada pola importancia da luz e a diafanidade.
Estratexia de busca
Superar os primeiros problemas
Unha alternativa para non atopar páxinas non desexadas é usar a cadea como un todo incluíndo os seus espazos. Neste caso, o texto de busca escríbese codificado dalgún xeito, habitualmente entre comiñas: "xenética de poboacións".
Antonello da Messina
Traxectoria
Cara a 1450 suponse que traballa en Milán para os Sforza. Tal hipótese é case unha certeza xa que nas actas dos Sforza figuran como pintores contratados "Antonellus Sicilianus" e "Peter Brugensis"; o segundo é Petrus Christus do cal se ten perfecta constancia respecto á súa estancia en Milán e, máis aínda, do influxo que recibiu de Antonello da Messina. Na obra de Antonello da Messina unha das cuestións que máis chaman a atención son os seus finos traballos ó óleo sobre táboa, con -moitas veces- un detallismo e un rigor típicos dos primitivos flamengos, é así que os seus estudos da vexetación lembran ós de Jan van Eyck e a Roger van der Weyden. Esta mesma influencia flamenga percíbese na harmonía de tons e a delicadeza con que representa rostros de moi definidos trazos.
Estratexia de busca
Superar os primeiros problemas
Mesmo así poden aparecer unha cantidade inxente de resultados. A solución pode pasar polo uso dos devanditos operadores lóxicos distintos da interxección: o máis habitual é a disxunción. Con este mecanismo podemos especificar que o resultado conteña unha cadea e ó mesmo tempo non conteña outra: "xenética" e mais "poboacións" e non "antropoloxía".
Antonello da Messina
Traxectoria
A partir de 1460 a súa pintura vólvese decididamente máis italiana e plenamente renacentista, xa que comeza a usa-la perspectiva e dar máis énfase ó claroscuro. É en tal período que se nota influído por Piero della Francesca, influxo que lle dota dun profundo entendemento do sentido do espazo, de modo que as figuras que representa se destacan polos seus volumes nítidos chegando así a unha logradísima síntese do "particularismo" e detallismo flamengo e os pierfrancescanos planteos espaciais, tal cal se nota en A Virxe e O Neno. En 1475 é xa célebre como mestre en toda Italia, sendo contratado en Venecia, cidade onde realiza a súa gran Retablo de san Casiano. Alí en Venecia é un precursor da chamada "Escola tonal véneta". Sentíndose enfermo regresa a Messina, onde efectúa os seus últimos traballos "mal de corpo aínda que san de alma", finando en 1479.
Estratexia de busca
Superar os primeiros problemas
Nas linguas derivativas ou flexivas como as linguas indoeuropeas, as variantes poden producir problemas: poboacións, poboar, poboado, populoso, popular, poboadas, poboando ou poboou etc. pode estar dentro do noso interese e non ser abranguibles nunha soa busca. A opción neste caso consiste en buscar outras verbas moito máis definitorias do que interesa atopar. Nesta situación hai que razoar semanticamente e ser imaxinativos para utilizar unha palabra chave que "obrigue" ó texto resultado a orientarse nun camiño determinado: tribo ou etnia serían bos exemplos para engadir a xenética para que fale de poboacións.
Unha estratexia máis depende das competencias lingüísticas noutras linguas. Dado que máis do 50% das páxinas e da información científica están en inglés, existe a opción se se sabe esta lingua de buscar o texto traducido ó inglés: os resultados serán máis, e maior a probabilidade de atopar algo que sirva. Isto sempre depende do espallamento do tema, pois é máis probable atopar algo sobre o galego en galego ca en inglés, e depende tamén das posibilidades de expansión dese tema polos falantes da lingua local (non é moi probable atopar algo en Internet nunha lingua cuxa poboación non accedeu nin sequera ó teléfono, que inda son moitas).
Antonello da Messina
Traxectoria
Caracteriza toda a súa obra unha gran sinxeleza, xunto cun extraordinario talento para crear formas puras ata transfigurar a realidade tal como se percibe en A Virxe e O Neno, aínda que máis interesante é a súa coloratura chea de luz, unha luz que une delicadamente as cores e dá extraordinaria claridade a gran parte dos seus cadros. Nos seus numerosos retratos (que inclúen autorretratos) destácase un gran rigor formal e -sobre todo- unha gran penetración psicolóxica.
Aprecio especial merece a súa Virxe da Anunciación, gardada no Museo de "Palazzo Abatellis", en Palermo; en primeiro lugar chaman a atención a disposición das mans da Virxe, como nun plano de perspectiva distinto do conxunto, así as mans aparecen adiantadas e suspendidas. O rostro da Virxe está representado de tal maneira que se elude unha idealización de carácter místico: é o rostro dunha bonita siciliana real. Tal realismo é obtido case imperceptiblemente con pequenos detalles (por exemplo, o pregamento do veo que cobre a virxe é un pregamento como de peza de lencería recentemente tirada dun cofre). Tal muller destaca pola pel, contrastando co veo azul, e, á súa vez, o veo azul destaca "sobre" un fondo absolutamente escuro, dando unha atmosfera íntima.
En 1915 o crítico italiano Adolfo Venturi de Antonello dá Messina dixo:
Obras
Algunhas das principais obras de Antonello da Messina:
Xurxo I de Saxonia
Xurxo I de Saxonia, nado en Pillnitz o 8 de agosto de 1832 e finado o 15 de outubro de 1904. Foi rei de Saxonia desde 1902 ata 1904. Foi fillo de Xoán I (1801-1873) e da súa esposa, a princesa Amalia (1801-1877), filla de Maximiliano I, rei de Baviera.
Bautizado como Federico Augusto Xurxo Ludwig Wilhelm Maximilian Karl Maria Nepomuk Baptist Xaver Cyriacus Romanus.
Casou en Lisboa, o 11 de maio de 1859, coa infanta de Portugal María Ana de Braganza, filla de Fernando II de Portugal, rei consorte de Portugal e da súa dona a raíña María II.
Borrelia burgdorferi
right|miniatura|Erupción cutánea característica da enfermidade de Lyme. Borrelia burgdorferi é unha especie de bacterias do filo das espiroquetas, que ten unha envoltura diderma (de dobre membrana). B. burgdorferi (sensu stricto) é predominante en Norteamérica, pero existe tamén en Europa, e é o axente causante (xunto con outras Borrelia) da enfermidade de Lyme.
A enfermidade de Lyme é unha zoonose, transmitida por un vector, que é a carracha Ixodes. A bacteria recibe o seu nome polo descubridor do axente causante desta doenza Willy Burgdorfer, que foi o primeiro que a illou en 1982. B. burgdorferi é unha das poucas bacterias patoxénicas que pode sobrevivir sen ferro.
O xenoma de B. burgdorferi (cepa B31) foi o terceiro xenoma bacteriano que foi secuenciado, e contén 853 xenes.
As características clínicas da enfermidade de Lyme poden incluír erupcións cutáneas circulares características (con aspecto de ollos) e eritemas crónicos migrantes, que se espallan perifericamente e non na parte central, e tamén miocardite, cardiomiopatía, arritmia, artrite, artralxia, meninxite, neuropatía e parálise do nervio facial.
Xenoma
O xenoma de B. burgdorferi (cepa B31) foi o terceiro xenoma microbiano que se secuenciou, despois dos de Haemophilus influenzae e Mycoplasma genitalium en 1995, e contén 910.725 pares de bases e 853 xenes. Comparado co doutras bacterias,o seu xenoma é inusula e moito máis complexo que o doutras espiroquetas como Treponema pallidum, o axente da sífilis. O xenoma de B. burgdorferi B31 consta dun cromosoma linear e 21 plásmidos (12 lineares e 9 circulares), o que é o maior número de plásmidos atopados nunha bacteria O intercambio xenético, no que está incluída a transferencia de plásmidos, contribúe á patoxenicidade do organismo. O cultivo a longo prazo de B. burgdorferi orixina a perda dalgúns plásmidos e cambios no perfil de expresión de proteínas. Asociado coa perda de plásmidos está a perda da capacidade do microorganismo de infectar a animais de laboratorio, o que indica que os plásmidos codifican xenes chave implicados na virulencia.
A análise química da membrana externa de B. burgdorferi atopou que tiña un 46% de proteínas, un 51% de lípidos e un 3% de carbohidratos.
Estrutura e crecemento
B. burgdorferi é unha espiroqueta con forma ondulada plana moi especializada, motil (toda a célula móvese con ondulacións parecidas ás dos flaxelos eucariotas), rodeada por dúas membranas, que mide entre 9 e 32 microns de lonxitude. Como ten unha envoltura con dúas membranas, a miúdo descríbese de forma inexacta como bacteria gramnegativa, aínda que se tingue moi debilmente coa tinguidura de Gram. As membranas bacterianas de polo menos as cepas B31, NL303 e N40 de B. burgdorferi non conteñen lipopolisacárido, o cal é moi atípico en bacterias gramnegativas; e no seu lugar as membranas conteñen glicolípidos. Porén, as membranas na cepa B31 conteñen un compoñente similar ao lipolisacárido. B. burgdorferi é un organismo microaerófilo, que require pouco oxíxeno para sobrevivir. A diferenza da maioría das bacterias, B. burgdorferi non utiliza ferro, e deste modo evita a dificultade de obter ferro durante a infección. . Substituíu todos os seus encimas que tiñan clusters de ferro-xofre por encimas que usan manganeso. Vive principalmente como un patóxeno extracelular, aínda que in vitro pode tamén agacharse dentro das células, o que facilita a persistencia das infeccións.
Como outras espiroquetas, B. burgdorferi posúe un filamento axial composto de flaxelos, que discorren lonxitudinalmente entre a súa parede celular e a membrana externa. Esta estrutura permítelle ás espiroquetas moverse eficientemente en medios viscosos como o tecido conxuntivo.
B. burgdorferi crece moi lentamente, cun tempo de duplicación de 12–18 horas (a diferenza de patóxenos como Streptococcus e Staphylococcus, nos que é de 20–30 minutos). Como a maioría dos antibióticos matan as bacterias só cando se están dividindo, isto fai que os tratamentos da enfermidade de Lyme se teñan que prolongar máis tempo do habitual.
Proteínas da membrana externa
Borrelia burgdorferi ten un conxunto de proteínas da superficie externa (Osp) singulares, que se denominan con letras desde OspA a OspF. As proteínas Osp son lipoproteínas ancoradas á membrana por moléculas de ácidos graxos unidas ao extremo N-terminal da proteína. Crese que xogan un papel na virulencia, transmisión, ou sobrevivencia na carracha vector.
As proteínas OspA, OspB, e OspD exprésanas as B. burgdorferi que residen no intestino de carrachas non alimentadas, o que suxire que promoven a persistencia da espiroqueta nas carrachas entre comida e comida. Durante a transmisión ao hóspede mamífero, cando a carracha ninfa empeza a alimentarse e as espiroquetas do intestino medio empezan a multiplicarse rapidamente, a maioría das espiroquetas deixan de expresar a proteína OspA nas súas superficies. Simultaneamente á desaparición de OspA, a poboación de espiroquetas do intestino medio empeza a expresar OspC e a migrar ás glándulas salivaresdo artrópodo. A regulación á alza de OspC empeza durante o primeiro día de alimentación e chega ao máximo 48 horas despois da adhesión da carracha sobre o hóspede.
Os xenes que codifican as proteínas principais da membrana externa de B. burgdorferi son o ospA e o ospB. As dúas proteínas Osp son moi similares na súa secuencia, o que indica que se orixinaron nun evento de duplicación recente. Virtualmente todas as espiroquetas do intestino medio dunha ninfa de carracha non alimentada expresan OspA. OspA promove a unión de B. burgdorferi á proteína da carracha TROSPA, presente nas células epiteliais do intestino da carracha. OspB ten tamén un papel esencial na adherencia de B. burgdorferi ao intestino da carracha. Aínda que OspD se une a extractos de carracha in vitro (igual que o facían OspA e OspB) non é esencial para a unión e colonización do intestino da carracha, e non é necesaria para a infección nos humanos.
OspC é un forte antíxeno, e a detección da súa presenza polo organismo hóspede estimula unha resposta inmunitaria. Aínda que cada célula da bacteria contén só unha copia do xene ospC, a secuencia do xene ospC é moi variable entre as distintas cepas da especie. OspC xoga un papel esencial durante a fase primaria da infección en mamíferos. Nas carrachas infectadas que se alimentan de hóspedes mamíferos, OspC pode ser tamén necesario para que B. burgdorferi poida invadir e unirse ás glándulas salivares despois de abandonar o intestino, pero non todos os estudos están de acordo con que a proteína teña ese papel. OspC únese á proteína salivar da carracha Salp15, o que protexe a espiroqueta do sistema do complemento inmunitario e trastorna o funcionamento das células dendríticas.
OspE e OspF identificáronse inicialmente na cepa N40 de B. burgdorferi. Os xenes ospE e ospF están dispostos estruturalmente en tándem formando unha unidade transcricional baixo o control dun promotor común. Sábese que cada cepa de B. burgdorferi leva múltiples copias relacionadas do locus ospEF, que agora se denominan en conxunto como erp (OspE/F-like related protein). Nas cepas de B. burgdoreri B31 e 297, a maioría dos loci erp ocupan a mesma posición nas múltiples copias do plásmido cp32 presentes nestas cepas. Cada locus erp consta dun ou dous xenes erp. Cando están presentes dous xenes, transcríbense como un operón, aínda que nalgúns casos, un promotor interno do primeiro xene pode tamén transcribir o segundo xene. Propúxose que a presenza de múltiples proteínas Erp é importante para que B. burgdorferi poida evitar a súa aniquilación pola vía alternativa do complemento nunha ampla variedade de especies hóspedes animais potenciais, xa que cada proteína Erp mostra diferentes patróns de unión ao regulador do complemento factor H de diferentes animais. Porén, demostrouse recentemente que a presenza do factor H non é necesaria para que B. burgdorferi infecte aos ratos, o que suxire que as proteínas Erp deben ter unha función adicional.
.pf
.pf é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para a Polinesia Francesa (coa illa Clipperton).
Zen Arcade
Zen Arcade é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de hardcore punk Hüsker Dü, editado en xullo de 1984 a través do selo SST Records. Orixinalmente publicado como un disco dobre en dous vinilos, Zen Arcade conta a historia dun neno que escapa dunha vida familiar insatisfactoria, só para atopar que o mundo que hai fóra é aínda peor. O disco incorpora elementos de jazz, psicodelia, folk acústico, pop e interludios de piano, conceptos raramente tocados no mundo do hardcore punk.
Zen Arcade e os posteriores álbums de Hüsker Dü foron fundamentais na creación do xénero do rock alternativo; a banda posteriormente abandonaría a estética hardcore en favor de melodías post-hardcore e guitarras alternativas. Aínda que non foi un éxito comercial, a influencia de Zen Arcade foi máis aló da música underground, e é incluído con frecuencia en listas dos mellores discos de rock and roll de todos os tempos. Inspirou a todas as bandas emo por chegar, como Rites of Spring ou Jawbreaker.
En abril do ano 2016 a revista Rolling Stone colocouno no posto 13 da súa lista dos 40 mellores álbums de punk de todos os tempos.
Zhou Enlai
Zhou Enlai (chinés simplificado: 周恩来, chinés tradicional: 周恩來, pinyin: Zhōou Ēnlái, Wade-Giles: Chou En-lai), nado en Huai'an o 5 de marzo de 1898 e finado en Pequín o 8 de xaneiro de 1976, foi un destacado político da República Popular da China, membro do Partido Comunista Chinés dende a súa mocidade e primeiro ministro da China dende o establecemento do réxime socialista en 1949 até a súa morte.
Mocidade
Zhou Enlai naceu na localidade de Huai'an, na provincia de Jiangsu, no seo dunha familia acomodada de funcionarios imperiais e foi adoptado polo seu tío paterno de Tianjin, onde estudou na Escola Secundaria de Nankai, para despois continuar a súa educación no Xapón, na Universidade Meiji entre 1915 e 1918. Tralo seu regreso a Nankai, participou nas protestas do 4 de maio de 1919 e foi detido brevemente debido aos seus contactos revolucionarios. Tras ser posto en liberdade en 1920, viaxou a Europa a estudar, residindo sucesivamente en Francia, Inglaterra e Alemaña. Durante a súa estancia en Europa, do mesmo xeito que outros estudantes chineses, uniuse ao Partido Comunista Chinés, fundado en 1921 por Chen Duxiu. En 1924, Zhou volveu a China.
O 8 de agosto de 1925, casou con Deng Yingchao, unha estudante involucrada en actividades políticas, en Tianjin. Deng Yingchao converteuse tamén en membro destacado do partido comunista. O matrimonio non tivo fillos, mais adoptou varios orfos, fillos de "mártires da Revolución", entre eles o que sería Primeiro Ministro da China Li Peng.
Carreira política
miniatura|296x296px|Zhou Enlai e a súa esposa Deng Yingchao en 1954. Sedundo a biografía chinesa "oficial", Zhou participou activamente nas protestas do Movemento do Catro de Maio en 1919, nas que numerosos estudantes se manifestaron contra as condicións do Tratado de Versalles, que concedía privilexios comerciais ao Xapón na China. Porén, moitos estudosos modernos cren que é altamente improbable que Zhou participase, dada a falta de evidencias directas nos rexistros superviventes do período. Durante a súa estadía en Francia, participou en actividades políticas, chegando a unirse ao Partido Comunista Francés.
Tralo seu regreso á China, xa como membro do Partido Comunista, ocupou o cargo de director do departamento político na Academia Militar de Whampoa en Cantón a partir da súa fundación en 1926. A Academia de Whampoa fora fundada por Sun Yat-sen, o fundador do partido nacionalista chinés Kuomintang. Naquela época, os comunistas e os nacionalistas do Kuomintang, asesorados ambos pola Komintern, mantiñan unha relación de colaboración para loitar contra os señores da guerra que controlaban a China. A posición de Zhou Enlai en Whampoa contaba co apoio da Komintern, que quería contrarrestar a crecente influencia da á dereitista do Kuomintang representada por Chiang Kai-shek.
Tralo comezo da Expedición do Norte, a ofensiva militar en que o exército revolucionario formado en Whampoa comezou a estender o territorio baixo o seu control, Zhou Enlai continuou o seu activismo político no seo do Partido Comunista, e foi responsable da organización da folga xeral de Shanghai en 1926, que abriu as portas á entrada das tropas do Kuomintang. Trala ruptura entre os comunistas e o Kuomintang, que, baixo a dirección de Chiang Kai-shek empezara a perseguir os comunistas, Zhou foi capaz de escapar da zona controlada polo Kuomintang e desprazouse á base comunista de Jiangxi, onde Mao Zedong establecera o Soviet de Jiangxi, unha das bases rurais baixo o control dos comunistas e dende a cal Mao comezou o seu ascenso ao poder. O comunismo urbano de inspiración soviética de Zhou foi achegándose ás ideas de revolución rural de Mao. Ao comezo da Longa Marcha, produciuse a reunión de Zunyi, cidade da provincia de Guizhou, onde Zhou Enlai, que ata entón tiña unha posición máis alta que Mao na xerarquía do partido, retirou o seu apoio á facción de Wang Ming, o líder da facción prosoviética dos 28 bolxeviques, e apoiou a Mao como novo home forte do partido.
Tralo final da Longa Marcha, cando os comunistas se instalaron na cidade norteña de Yan'an, Zhou destacouse polos seus esforzos en promover unha alianza co Kuomintang para a loita contra o Xapón na Segunda Guerra Sino-Xaponesa. Durante o incidente de Xi'an, en que Chiang Kai-shek foi secuestrado e forzado a establecer unha nova fronte unida contra a invasión xaponesa, Zhou desempeñou un papel importante na liberación de Chiang. Durante a invasión xaponesa, Zhou converteuse no representante do Partido Comunista Chinés en Chongqing, a capital provisional da República da China baixo o control do Kuomintang. Tralo final da guerra en 1945, Zhou participou nas negociacións erradas co Kuomintang, que acabaron na guerra civil aberta entre os comunistas e o Kuomintang.
Zhou como primeiro ministro da China
miniatura|330x330px|[[Henry Kissinger, Zhou Enlai e Mao Zedong en Pequín nos anos 70.]] En 1949, trala fundación da República Popular, Zhou asumiu os cargos de Primeiro Ministro e Ministro de Asuntos Exteriores do novo réxime. Encabezou a delegación chinesa na conferencia de Xenebra de 1954 e na conferencia de Bandung en 1955. En 1958, cedeu o posto de Ministro de Asuntos Exteriores a Chen Yi, mantendo até a súa morte o cargo de Primeiro Ministro.
En 1958, Mao Zedong lanzou o Gran Salto Adiante, campaña de mobilización de masas que pretendía incrementar de xeito espectacular os niveis de produción industrial da China. Zhou sobreviviu ao despropósito das políticas económicas erradas do Gran Salto. A súa lealdade a Mao permitiulle sobrevivir tamén á Revolución Cultural, a outra gran campaña ideolóxica de Mao que resultou nas críticas e ataques a numerosos dirixentes e intelectuais acusados de reaccionarios e dereitistas. Zhou tentou defender algúns colaboradores dos ataques maoístas. En 1975, cando o ímpeto ideolóxico da Revolución Cultural perdía forza, no seu último discurso público, fixo un chamamento a favor das "Catro Modernizacións" para resituar a China na senda do crecemento económico. Entre estas catro modernizacións insistíase na importancia de que a China abrise os seus mercados, practicamente que renunciase ao comunismo e que entrase ao xogo do capitalismo. Estas palabras de Zhou foron empregadas anos máis tarde polos reformistas liderados por Deng Xiaoping.