cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caconda
Historia
Por un decreto lei aprobado en abril de 1849, o territorio foi integrado no distrito de Moçamedes (agora chamado Narnibe). Un dos principais municipios da provincia é Caconda.
Caconda ten un lugar na historia da zooloxía, porque foi alí onde o grande explorador e naturalista portugués José Alberto de Oliveira Anchieta (1833–1897) levou a cabo a maior parte do seu traballo, e nesa localidde morrreu en 1897, cando regresaba dunha expedición.
A rexión de Caconda viuse severamente afectada pola guerra civil angolana. É unha zona extremadamente pobre, e moitas familias viven da agricultura de subsistencia, e rexistra unha taxa de desnutrición do 20 %. Un gran número de persoas foi desprazado durante a guerra civil. O programa de axuda das Nacións Unidas e o Programa Mundial de Alimentos foron esenciais para facer fronte á catástrofe humanitaria.
Cultura
Nos últimos anos o goberno está a financiar programas para o desenvolvemento rural e combater a fame. O alcalde Cacondas, Adão Sebastião César, anunciuou en abril de 2014 a construción da Biblioteca Municipal, cun orzamento 20 millóns de kwanzas (uns 150 000 euros). O edificio ofrece un espazo para 2 000 libros e unha sala de ordenadores. A ministra de cultura Rosa Cruz e Silva xa había prometera durante a súa visita a entrega a Caconda de 1 000 libros polo seu Ministerio.
Tenase
A tenase ou complexo tenase é un complexo proteico que actúa na coagulación do sangue como proteína activadora que activa o factor X (factor dez) orixinando por clivaxe o factor Xa por dous modos: extrinsicamente ou intrinsicamente.
Tenase é unha contracción da palabra inglesa "ten" ('dez') e o sufixo propio dos encimas "-ase", dado que o substrato ao que activa este complexo é o factor X (dez) de coagulación do sangue. Ás veces abréviase como Xase.
O complexo tenase extrínseco está constituído por: factor tisular (unha proteína unida a membranas), factor VII e Ca2+ como ión activador.
O complexo tenase intrínseco contén o factor IX activo (IXa), o seu cofactor factor VIII (VIIIa), o substrato (factor X), os cales son activados por superficies cargadas negativamente (como vidro, membranas de plaquetas activas, e ás veces membranas de monocitos). Estes factores procoagulantes dependentes de vitamina K atracan sobre estas superficies por medio do seu dominio Gla con pontes de Ca2+. Isto fai o proceso de activación moito máis rápido e bloquea a unión de inhibidores.
Como a tenase intrínseca activa o factor X a unha velocidade de 50 a 100 veces maior que a tenase extrínseca, desempeña un papel esencial na amplificación do factor Xa e na xeración de trombina durante a fase de propagación da coagulación.
Dig Me Out
Dig Me Out é o terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo Sleater-Kinney, publicado o 8 de abril de 1997 a través do selo Kill Rock Stars. O disco foi producido por John Goodmanson e gravado entre decembro de 1996 e xaneiro de 1997 no John and Stu's Place en Seattle, Washington. Dig Me Out marcou a estrea de Janet Weiss, a súa actual batería. A música do álbum está influenciada por bandas de rock and roll tradicionais, mentres que as letras falan de temas como a angustia e a supervivencia.
Editáronse dous sinxelos para apoiar o traballo: "One More Hour" e "Little Babies". O tema "Dig Me Out" chegou ao número 6 da lista KEXP Top 90.3en 1997 sen ser lanzado como sinxelo. O álbum recibiu unha aclamación substancial por parte da crítica musical, que loubou a súa enerxía e letras feministas. Dig Me Out está incluídas nas listas de mellores álbums de varias publicacións. No ano 2003 Rolling Stone púxoa no número 272 no seu listaxe dos 500 mellores álbums de todos os tempos.
Kosovo nos Xogos Europeos de 2015
Kosovo participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 19 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Comité Olímpico Kosovar, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Deportes
Ao no ser recoñecido por tódolos países de Europa, Kosovo só pode participar en Deportes acuáticos (Salto de trampolín, natación, natación sincronizada e Water polo), Ciclismo (BMX Mountain Bike, e Road), Ximnasia (Acrobáticos, aeróbicos, ximnasia rítmica, e trampolín), Karate e Loita.
Medalleiro
O equípo olímpico de Andorra obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Burgelu
250px|miniatura|Igrexa de San Pedro de Burgelu Burgelu (en éuscaro: Burgelu ou Burgu, en castelán: Elburgo, oficialmente Elburgo/Burgelu) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Agurain e tiña en 2014 unha poboación de 624 habitantes.
O municipio está formado por seis localidades que forman concejos: Añua, Arbulo/Arbulu, Argomaiz, Elburgo/Burgelu (capital), Gazeta e Hijona/Ixona. Ademais tamén forma parte do municipio o pequeno núcleo de Azua.
Parte da poboación traballa na próxima Vitoria, situada a 12 km, e o resto dedícase á actividade agropecuaria, destacando o cultivo de cereal. Nos últimos anos xurdiu tamén un pequeno núcleo de profesionais que teñen a base da súa actividade no municipio.
Por Burgelu pasaba a calzada romana que ía de Bordeos a Astorga, e logo foi aproveitada polos peregrinos como variante do Camiño de Santiago. O rei castelán Afonso X o Sabio construíu varios camiños reais (antigas estradas) aproveitando tramos da calzada, co fin de unir Castela cos portos do Cantábrico. Os peregrinos xacobeos aproveitaron tamén parte destes camiños reais para dirixirse a Compostela. Daquel entón consérvanse no municipio varias igrexas e ermidas.
Victoria de los Ángeles
Victoria Gómez Cima, coñecida artisticamente como Victoria de los Ángeles ou Victòria dels Àngels, nada en Barcelona o 1 de novembro de 1923 e finada na mesma cidade o 15 de xaneiro de 2005, foi unha soprano catalá.
Traxectoria
De familia humilde, descobre a súa vocación musical moi nova. En 1941 debuta operisticamente no Gran Teatro do Liceo, aínda que o seu debut profesional non será ata 1945 con Le nozze di Figaro. En 1947 gaña un concurso internacional de canto en Xenebra, o que lle serve para darse a coñecer por toda Europa.
En 1991, recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Artes, colectivamente, con Teresa Berganza, Pilar Lorengar, Montserrat Caballé, José Carreras, Alfredo Kraus e Plácido Domingo.
Roca, Guitiriz
Xeografía
Está situada no sueste do concello. Linda ó norte con Santa Cruz e Pígara, ó sur con San Breixo (separada deste polo río Parga), ó leste con Baamonde, que pertence ao concello de Begonte e ao oeste con Trasparga (separada desta polo río Requeixo ou Roca). Ten unha extensión de aproximadamente 6 km2. Compóñena os seguintes lugares: ó norte ou Roca de Arriba: Altamira, Penaescada ou Penas, Quintán, Santa Ana e Lamas; ó sur ou Roca de Abaixo: Portodola, Fontecurral, Alto e A Ponte.
É un terreo suavemente montañoso, oscilando entre os 400 e 600 m, aproximadamente. As elevacións máis importantes atópanse no leste, nunha cadea que vai de Sur a Norte, na que destacan como maiores elevacións o Penedo da Perdíz, Alto do Curro de Carlos, Penedo do Seixiño, Pena Gallada, Monte Redondo, Altos de Fontemalle, Mouteira e Lobateira. Parte destas elevacións forman conxunto desa muralla que dende a chaira luguesa pódese observar ó Oeste como delimitándoa.
A partir deste serrón, todas as augas verten cara o Sur e Oeste, formando pequenos regatos, entre os que podemos citar o da Perdíz, Fontemalle, Castellanos ou Picharegas, Quintán ou Zancas e Pedracoba ou Ramallal, que case serve como linde natural con Santa Cruz.
A zona situada ó leste coas elevacións nomeadas no anterior apartado, está plantada a pinos, de forma ordenada, explotada en plan comunitario. Nas vertentes que saen destes outeiros, abundan as árbores autóctonas, como os carballos, bidueiros, ameneiros, salgueiros e castiñeiros. Nos terreos ermos predominan os toxos, pudias, xestas, carpazas, carqueixas, fieitos e silvas. En canto a fauna silvestre é frecuente ver xabaril, corzo, raposo e coello. Polo que se refire as aves, abunda o corvo, pega, rula, pombo, gorrión, paporroibo, lavandeira, gaio, xílgaro, merlo, peto, cuco e bubela, por citar algúns. En canto a riqueza piscícola, minguou bastante dende a implantación dunha industria ó carón do río Requeixo, así como as posibles escorras de grandes explotacións gandeiras situadas noutras parroquias no seu curso alto.
Economía
A poboación fixa ronda os 70 habitantes, distribuídos nunhas 24 casas habitadas, dun total de 40 que forman a parroquia. Como a maioría da Galicia interior a súa economía baseábase en pequenas explotacións agrícolas e gandeiras, pero co envellecemento, o despoboamento e o minifundismo non rendíbel, apenas se quedan a metade das casas con gandería. A pouca xente nova que queda, dedicase a outras profesións ou oficios, que pouco ou nada teñen que ver coas ocupacións dos seus antepasados.
Ten boas comunicacións, xa que a atravesan polo Sur a estrada N-VI e a autoestrada A-6 con saída a 2 km na veciña parroquia de Transparga, ou a 4 km en Bahamonde. O ferrocarril pasa tamén polo extremo sur.
George Robert Waterhouse
George Robert Waterhouse, nado o 6 de marzo de 1810 en Camden, Londres, e finado o 21 de xaneiro de 1888 en Putney, Gran Londres, foi un naturalista inglés.
Roca, Guitiriz
Patrimonio
As ladeiras dos ríos Requeixo e Parga acollen algún muíño e caneiro xa abandonados.
George Robert Waterhouse
Traxectoria
En 1833, Waterhouse foi elixido bibliotecario e conservador de insectos e dos rexistros da Royal Entomological Society of London.
Roca, Guitiriz
Patrimonio
A igrexa parroquial foi recentemente restaurada. Da capela de Santa Ana só queda o edificio. A carón da zona dos Formigueiros, rodeado dun regato, houbo un poboado castrexo, e houbo outro preto de Quintán, no lugar das Pedreiras. Neste mesmo lugar de Quintán, atópase un exemplo de casa de labranza de hai uns 200 ou 300 anos, segundo se deduce da súa distribución interna e servizos.
George Robert Waterhouse
Traxectoria
Converteuse en conservador do museo da Zoological Society of London en 1836.
Charles Darwin confioulle o estudo dos mamíferos e os coleópteros recollidos durante a viaxe do Beagle.
En 1843 foi conservador axudante de mineraloxía e xeoloxía no British Museum, chegando a conservador xefe en 1851.
En 1857 a sección foi dividida e Waterhouse foi nomeado conservador de xeoloxía, cargo que ocupou até 1880.
Abreviatura
A abreviatura Waterhouse emprégase pàra recoñecer a como autroridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Katharine Gun
Katharine Teresa Gun (Harwood, apelidada de solteira), nada en 1974 é unha tradutora británica que traballou para o GCHQ, Government Communications Headquarters (en galego, o Cuartel Xeral de Comunicacións do Goberno). En 2003, filtrou unha información secreta ao xornal The Observer, na que Estados Unidos pedía ao goberno británico axuda mediante información comprometedora sobre diplomáticos de varios estados membros do Consello de Seguidade da ONU, que debían votar unha nova resolución promovida por Estados Unidos na que se pretendía conseguir o permiso para a invasión de Iraq en 2003.
Vida temperá
Katharine Harwood chegou a Taiwán en 1977 cos seus pais, Paul e Jan Harwood. O seu pai estudou chinés na Universidade de Durham e, daquela, fora contratado como profesor de literatura inglesa na Universidade de Tunghai, na cidade do mesmo nome, en Taiwán central. Ela ten un irmán máis novo que ensina en Taiwán.
Despois de pasa-la súa infancia en Taiwán, onde estudou na Morrison Academy até os 16 anos, Katharine regresou a Gran Bretaña para estudar na Moira House, un internado para rapazas en Eastbourne. A súa educación multicultural levouna, máis tarde, a se describir a si mesma como unha "rapaza da terceira cultura". En 1993, comezou a estudar xaponés e chinés na Universidade de Durham.
Despois de consegui-lo grao, entrou a traballar como profesora auxiliar de inglés en Hiroshima, Xapón. En 1999, abandonou o ensino e, vendo que era difícil atopar traballo como lingüista, entrou no GCHQ, en 2001, despois de ler un anuncio nun xornal. Posteriormente, Gun afirmou que descoñecía o que era o GCHQ, e engadiu "non tiña moita idea sobre o que facía. Ía traballar cegamente. E a maioría da xente tamén".
Filtración
O traballo de Gun no GCHQ en Cheltenham consistía en traducir información do chinés mandarín ao inglés. O 31 de xaneiro de 2003, mentres estaba a traballar no GCHQ aló, leu un correo de Frank Koza, o xefe na división de "obxectivos rexionais" da NSA, National Security Agency, (en galego, Axencia de Seguranza Nacional).
Koza, no correo electrónico, pedía axuda nunha operación secreta para pincha-las comunicacións das oficinas de Nacións Unidas de seis estados: Angola, Bulgaria, Camerún, Chile, Guinea, e Paquistán. Estes eran seis dos estados "indecisos" no Consello de Seguranza da ONU e que poderían determinar se a ONU aprobaba a invasión de Iraq. O plan podería contravir os artigos 22 e 27 da Convención de Viena sobre Relacións Diplomáticas que regulamenta as relacións diplomáticas globamente.
Gun, indignada polo correo electrónico, conseguiu sacar unha copia del e imprimilo na casa. Finalmente,deulle o correo electrónico a unha amiga externa que, sabía, tiña contactos con xornalistas. En febreiro, viaxou a Londres para participar nunha manifestación contra guerra de Iraq. Gun, non ouviu máis do correo electrónico, e esqueceuse de todo até o domingo 2 de marzo, cando o viu reproducido na primeira páxina do diario de The Observer.
Marcus Ward Lyon
Marcus Ward Lyon Jr., nado o 5 de febreiro de 1875 en Rock Island Arsenal (Illinois) e finado o 19 de maio de 1942 en South Bend (Indiana), foi un zoólogo especializado en terioloxía, bacteriólogo e patólogo estadounidense.
Katharine Gun
Filtración
Coa noticia, comezou unha investigación interna no GCHQ e, unha semana máis tarde, Gun confesou ao seu xefe que ela fora a autora da filtración, polo que foi arrrestada.
Marcus Ward Lyon
Traxectoria
miniatura|180px|[[Ptilocercus lowii, única especie da familia dos ptilocércidos, descrita por Lyon.]] miniatura|180px|Lápida de Lyon no [[Arlington National Cemetery.]]
Katharine Gun
Filtración
Nunha entrevista posterior na BBC con Jeremy Paxman, afimou que non presentara o asunto cos conselleiros do persoal, xa que "sinceramente non pensaba que iso tivese ningún efecto práctico". Gun pasou unha noite baixo custodia policial e oito meses despois foi acusada de violar a Lei de segredos oficiais. Mentres esperaba saber se sería acusada, Gun embarcouse máis tarde nun posgrao en ética global na Universidade de Birmingham.
Incendio
miniatura|Un incendio en Massueville, [[Quebec, Canadá.]] Un incendio é unha ocorrencia de lume non controlada que pode abrasar algo que non está destinado a queimarse. Pode afectar a estruturas e a seres vivos. A exposición a un incendio pode producir feridas moi graves como a morte, xeralmente por inhalación de fume ou por desmaio producido pola intoxicación e posteriormente queimaduras graves. Para que se inicie un lume é necesario que se dean conxuntamente este tres factores: combustible, osíxeno e calor ou enerxía de activación.
Katharine Gun
O xuízo
O 13 de novembro de 2003, Gun foi acusada de viola-la sección 1 da Lei de segredos oficiais de 1989 polo que podería ser condenada a unha pena de dous de prisión. O seu caso converteuse nunha causa célebre entre activistas, e moitas persoas famosas deron un paso adiante para instar o goberno para arquiva-lo caso. Entre elas estaban o reverendo Jesse Jackson, Martin Sheen, Daniel Ellsberg (o oficial de goberno dos EE.UU. que filtrara os Papeis de Pentágono), e o actor Sean Penn, quen a describiu como "unha heroe do espírito humano". Gun planeou declararse "non culpábel", dicindo na súa defensa que actuou para evitar numerosas perdas de vidas humanas nunha guerra que consideraba ilegal. O caso chegou ao xulgado o 25 de febreiro de 2004. En media hora, o caso foi arquivado porque a fiscalía rexeitou ofrecer probas.
Incendio
Orixe do lume
miniatura|[[Incendio forestal.]] Os incendios nos edificios poden empezar con erros nas instalacións eléctricas ou de combustión, como as caldeiras, escapes de combustible, accidentes na cociña, nenos xogando con chisqueiros ou mistos, ou accidentes que implican outras fontes de lume, como veas e cigarros. O lume pode propagarse rapidamente a outras estruturas, especialmente aquelas nas que non se cumpren as normas básicas de seguridade. Por iso, moitos municipios ofrecen servizos de bombeiros para extinguir os posibles incendios rapidamente.
Katharine Gun
O xuízo
Daquela, as razóns para que o fiscal xeral abandonase o caso eran turbias. O día anterior ao xuízo, o equipo de defensa de Gun pedira ao goberno poder ver calquera rexistro de asesoramento xurídico sobre a legalidade da guerra que recibira o goberno durante a preparatoria. Un xuízo completo podería ter expostos eses documentos a un escrutinio público porque a estratexia da defensa era argumentar que intentar deter unha guerra de agresión ilegal compensaba as obrigas de Gun segundo a Lei de segredos oficiais. Os medios de comunicación especularon que o ministerio fiscal rexeitou mante-la acusación ante a presión política para que abandonase o caso de tal xeito que tales documentos permanecesen secretos.
Incendio
Orixe do lume
As normativas sobre Protección de Incendios clasifican o risco que presenta cada tipo de edificio segundo as súas características, para adecuar os medios de prevención.
Marcus Ward Lyon
Estudos
Graduouse na universidade Brown (Providence, Rhode Island) en 1897 e continuou os seus estudos na universidade George Washington (Washington, D.C.), mentres traballaba a tempo parcial no United States National Museum (USNM). En primeiro lugar foi axudante no departamento de mamíferos e profesor na universidade da cidade. Nesta universidade obtivo o seu título de doutor en medicina en 1902 e, despois, en 1913, o seu ''Ph. D.'' (doutor en filosofía).
Carreira profesional
O 13 de decembro de 1902 casou con Martha Maria Brewer, unión da que nacería unha filla. De 1903 a 1917 ensinou bacterioloxía, patoloxía, medicina veterinaria e parasitoloxía en diversas universidades.
Durante a primeira guerra mundial, en 1917, ingresou no exército dos Estados Unidos, servindo como patólogo no hospital Walter Reed Army Medical Center. En setembro de 1919 pasou á reserva do corpo médico co grao de maior.
En 1919, el e a súa esposa Martha, trasladáronse a South Bend, Indiana, onde traballaron nunha clínica recentemente inaugurada, onde a súa esposa traballou como oftalmóloga. Xa antes de mudarse, Lyon publicara moitos artigos sobre mastozooloxía, durante e despois da súa permanencia no USNM. Nestes traballos describira formalmente seis especies, tres xéneros e unha familia (a dos ptilocércidos).
Unha vez en South Bend, comezou a publicar estudos médicos, pero continuando o seu traballo en mastozooloxía, con especial énfase na fauna local de Indiana, e tamén na flora deste estado. Publicou máis de 160 artigos durante a súa carreira.
Foi membro de diversas sociedades científicas, como a Asociación Americana para o Avance da Ciencia, a Washington Academy of Science, a Sociedade Ecolóxica de América, a Sociedade Americana de Mamaloxistas (na que ostentou a presidencia de 1931 a 1933), a Unión Americana de Ornitólogos, a Sociedade Americana de Bacteriólogos, a Academia de Ciencias de Indiana. Máis adiante, Lyon converteuse nun conservacionista.
Falecemento
Lyon faleceu o 19 de maio de 1942 en South Bend, Indiana, e está soterrado no Cemiterio Nacional de Arlington.
Katharine Gun
O xuízo
Porén, un voceiro do goberno dixo que a decisión de abandonar o caso tomárase antes de que se presentasen as demandas da defensa. O xornal The Guardian informara, na semana anterior, sobre os dos plans de abandona-lo caso. O día da vista xudicial, Gun dixo: "Estou totalmente desconcertada sobre como, no século XXI, os seres humanos seguimos a botar bombas uns sobre outros como medio para resolver problemas". En maio de 2019, The Guardian declarou que o caso fora retirado "cando a fiscalía se decatara de que xurdirían probas ... de que incluso os avogados do goberno británico crían que a invasión era ilegal".
Incendio
Orixe do lume
O risco atende a tres factores:
Premios Iris
Os Premios Iris, chamados Premios ATV ata 2011, son uns galardóns que, desde 1998, outorga a Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España ao labor máis destacado en diferentes ámbitos no mundo da televisión en España.
Incendio
Orixe do lume
Segundo estes factores, o risco clasifícase en Lixeiro, Ordinario e Extraordinario.
Katharine Gun
Vida persoal
O seu marido (Suat Gün) é un turco de orixe kurda. Tralo xuízo, foi detido cabixo sospeita de viola-lo visado e corría o risco de ser expulsado do Reino Unido. Porén, tres días despois conseguiu evita-la deportación por mor das xestións realizadas polo parlamentario Nigel Jones.
Premios Iris
Anteriormente estes galardóns tamén eran coñecidos como Premios Vitoria, xa que a estatua que se entregaba aos gañadores era unha pequena escultura realizada por Pello Irazu que representaba, alegoricamente, a Vitoria de Samotracia.
Katharine Gun
Vida persoal
Despois de ser absolta en 2004, resultoulle difícil atopar un novo traballo. A partir de 2019 vive varios anos en Turquía co seu marido e a súa filla. Dende 2020, Gun vive entre Turquía e Gran Bretaña.
Premios Iris
A cerimonia de entrega dos premios correspondentes a 1998, que tivo lugar o 22 de febreiro de 1999, foi retransmitida por Televisión Española. Repetiría en 2001, 2002, 2003 e 2004. Antena 3 retransmitiu as cerimonias dos Premios de 1999, Telecinco a de 2000, laSexta en 2007 e Veo7 en 2010.
Katharine Gun
Vida posterior
En 2003, Katharien gun, recibiu o Premio Sam Adams e o seu caso foi apoiado, en Gran Bretaña, polo grupo de presión a prol dos dereitos humanos Liberty e, nos Estados Unidos, polo Institute for Public Accuracy. Trala caída do caso, Liberty comentou: "Pregúntase se a divulgación neste xuízo criminal puido ser un pouco demasiado vergoñenta.
Premios Iris
A partir da cerimonia de 2011, os premios da Academia da Televisión pasan a chamarse Premios Iris.
Katharine Gun
Vida posterior
Dous anos despois do seu xuízo, Katharine Gun escribiu un artigo titulado "Irán: É hora de filtrarse", no que se pedía aos denunciantes que informasen publicamente sobre os plans dunha potencial guerra contra Irán. Instou a "os que estean en condicións de facelo: de divulgar información relacionada con esta agresión prevista, asesoramento xurídico, reunións entre a Casa Branca e outras axencias de intelixencia, avaliacións do nivel de ameaza de Irán (ou mellor aínda, evidencia de que as avaliacións foron alteradas), despregamentos de tropas e notificacións do exército. Non permitas que esta vez "a intelixencia e os feitos sexan maniipulados pola política".
Película
En xaneiro de 2019, o filme Official Secrets, que representaba as peripecias de Gun en 2003, foi estreada como primicia no Festival de Cinema de Sundance, con Keira Knightley no papel de Gun. En xullo de 2019, nunha longa entrevista no programa estadounidense Democracy Now!, Gun, Gavin Hood (o director da película), Martin Bright e Ed Vulliamy (os xornalistas que publicaron a historia do correo filtrado) deberon sobre os acontecementos que se describen na película. Xunto co xornalista británico Peter Beaumont, ao longo to tempo en que se realizou o proxecto da película, Gun participou como asesora sobre os feitos narrados e afirmaronque están "moi contentos co resultado".
Álxebra de Boole
En matemáticas, unha Álxebra Booleana é unha estrutura alxébrica que captura a esencia das operacións lóxicas AND, OR e  NOT así como o conxunto de operacións unión, intersección e complemento.
A Álxebra de Boole debe o seu nome ó filósofo e matemático George Boole. Boole desenvolveu en 1847, cando tiña 32 anos de idade, unha teoría matemática distinta á que se coñecía ata ese intre coa publicación de “A análise matamática do pensamento”, o cal lle valeu unha cátedra no Queen’s College de Dublín. Boole concibe o espazo como algo biestábel (dous estados), estes estados son opostos e poden representar a realidade. Por exemplo enténdense espazos como día-noite, certo-falso, 0-1 ou corte-saturación (modos de traballo extremo nos que se pode facer traballar a un transistor). O libro máis importante de Boole publicouse en 1854: “As leis do pensamento”
Como anécdota cabe salientar que xa no ano 2000 a.C apareceu na China o “I-Ching” ou “Libro das mutacións” con bases matemáticas moi parecidas ás establecidas por George Boole. Hoxe en día a Álxebra de Boole atópase na maioría das aplicacións de deseño electrónico, trátase dunha boa ferramenta matemática que permite construír circuítos lóxicos e comprender o seu funcionamento, así fórmanse e compréndense as distintas operacións lóxicas que se poden realizar.
Aplicouse por primeira vez en circuítos de conmutación eléctrica biestables por Claude Shannon. Shannon demostrou en 1938, como as operacións booleanas elementais, podíanse representar mediante circuítos conmutadores eléctricos, e como a combinación de circuítos podía representar operacións aritméticas e lóxicas complexas. Ademais demostrou que a álxebra de Boole podíase empregar para simplificar circuítos conmutadores. A ligazón entre lóxica e electrónica ficou así establecida.
Definición formal
Unha Álxebra de Boole é un conxunto “A”, provisto de dúas operacións binarias \land (AND lóxica), \lor (OR lóxica), unha operación
unaria ¬ / ~ (NOT lóxica) e dous elementos “0” (Falso) e “1” (Verdadeiro), de xeito que para todos os elementos “a”, “b” e “c” do conxunto “A”, se cumpren os seguintes axiomas:
Exemplos
\lor 0  1    \land  0  1 0 | 0 1     0 | 0  0   1 | 1  1     1 | 0  1
A = { y en R : y² =y e yx= xy para todo y en R }
(y \land f = yf).
Licenza Creative Commons
As licenzas de Creative Commons (CC) son licenzas de dereitos de autor que permiten aos autores e autoras establecer os criterios de distribución das súas obras, de maneira que poidan escoller os dereitos de uso que lles dan á súa obra establecer así baixo que condicións a comparten co público.
Hai moitos tipos de licenzas Creative Commons en función dos diferentes termos que se establecen na distribución das obras. Estas licenzas foron creadas no 2002 por Creative Commons, unha asociación sen animo de lucro fundada no 2001.
Obras ás que se pode aplicar
Pódese aplicar a calquera obra susceptible de ter dereitos de autor: libros, xogos, filmes, música, artigos, fotografías, blogs, páxinas web. Creative Commons non recomenda o uso de Creative Commons para software.
Tipos de licenzas
alt=Icona da licenza cc-by|esquerda|90px Esta licenza permítelles a outros distribuír, fusionar, axustar e recrear sobre a súa obra, mesmo comercialmente, mentres que proporcionen o recoñecemento da creación orixinal. Son as licenzas máis comodamente flexíbeis. Creative Commons recoméndaa para materiais de máxima difusión e uso.
alt=icona da licenza CC BY-SA|esquerda|90px Esta licenza permite a outros fusionar, axustar e recrear sobre a súa obra mesmo con fins comerciais, mentres lle ofrezan o seu recoñecemento e as súas novas obras teñan os mesmos termos. É dicir, é similar a anterior, so que explicita que as obras derivadas deben manter a mesma licenza.
esquerda|90px Esta licenza permite a redistribución, comercial e non comercial, mentres se faga sen modificar e respectando a integridade, xunto co recoñecemento para vostede.
alt=icona da licenza CC BY-NC|esquerda|90px Esta licenza permítelles a outros fusionar, e recrear sobre a súa obra non comercialmente, e malia que as novas obras deben tamén recoñecer e ser non comerciais, non teñen que licenciar as obras derivadas nos mesmos termos.
alt=icona da licenza CC BY-NC-SA|esquerda|90px Esta licenza permítelles a outros fusionar, axustar e recrear sobre a súa obra non comercialmente, mentres que lle ofrecen o seu recoñecemento e licencian as súas novas obras en idénticos termos.
alt=icona da licenza CC BY-NC-ND|esquerda|90px
Esta licenza é a máis restritiva entre as principais licenzas CC, soamente permite a outros descargar as súas obra e compartilas con outro mentres lle ofreza o seu recoñecemento mais non pode cambialas de ningunha maneira nin utilizalas comercialmente.
Pradairo azucreiro
O pradairo azucreiro (Acer saccharum), é unha especie de árbore caducifolia pertencente ao xénero dos pradairos, á familia das sapindáceas. Moitas veces a especie considérase a mesma que a chamada Acer nigrum (pradairo negro) mais algúns autores consideran que é unha especie de pradairo diferente moi achegdo a Acer saccharum; moitos tránana de subespecie: Acer saccharum subsp. nigrum. .
O xarope de pradairo obtense do zume deste pradairo norteamericano. En Galiza non aparece.
Descrición
É unha árbore ancha e columnar, con follas palmatilobadas, de 13 cm de lonxitude e 13,5 de diámetro, base acorazonada, con cinco lóbulos, tres maiores rematados en varios dentes, envés piloso e face verde escura, polo outono amarelas, arroibadas ou encarnadas. Casca pardo cinsenta e lisa, gretada e escamosa coa idade. As flores son miúdas e verde amarelas, penduradas. Froito con ás paralelas.
Cultivo e usos
O xarope de pradairo, de tradición milenaria, obtense do zume deste pradairo. Este zume concéntrase e fíltrase para obter o xarope. A súa transparencia indica a súa calidade (Graos AA, A, B, C e D) e en ningún caso o máis escuro contén máis elementos minerais ca o máis claro, sendo este de mellor sabor e de superior calidade.
O pradairo azucreiro é unha boa árbore de rúa e xardín, xa que é doado de propagar e transplantar, é de rápido crecemento e ten unha follaxe de bonita cor outoniza.
Taxonomía
Acer saccharum foi descrita por Humphry Marshall e publicada en Arbustrum Americanum 4, no ano 1785.
Trompe-l'œil
miniatura|[[Pere Borrell del Caso, "Escapando da crítica", 1874, col. Banco de España]] miniatura|Trompe-l'œil en [[Solingen, Alemaña.]] miniatura|dereita|Perspectiva ilusionista da cúpula da igrexa dos Xesuítas en Viena (Austria)
O trompe-l'œil (expresión francesa que significa «enganar ao ollo») ou enganaollos é unha técnica pictórica que intenta enganar á vista xogando coa perspectiva e outros efectos ópticos.
Os trompe-l'œil adoitan ser pinturas murais realistas creadas deliberadamente para ofrecer unha perspectiva falsa. Poden ser interiores (representando mobles, fiestras, portas ou escenas máis complexas) ou exteriores, en muros de inmobles.
Torre Iberdrola
A Torre Iberdrola é o rañaceos máis alto da cidade de Bilbao, cunha altura de 165 metros. A construción do edificio comezou o 19 de marzo de 2007 e finalizou en 2011. O seu arquitecto é César Pelli e a inauguración oficial, presidida polo Rei Xoán Carlos I, foi o 21 de febreiro de 2012.
Trompe-l'œil
Tamén poden atoparse pintados en mesas (aparentando naipes dispostos para unha partida, por exemplo) ou outros mobles.
Torre Iberdrola
Características
miniatura|esquerda|Acceso á torre. Este rañaceos é o substituto da Torre Foral, un proxecto de similares características, destinado a aglutinar nun mesmo edificio todas as oficinas que a Deputación Foral de Biscaia ten repartidas pola cidade, e que finalmente foi cancelado no ano 2003 debido ao seu alto custo.
Trompe-l'œil
Malia ser máis propios da pintura tamén existen famosos «enganos» en arquitectura, algúns dos máis coñecidos son a Scala Regia no vaticano de Gianluca Bernini ou a Galería Spada do Palazzo Spada de Borromini, nestes casos trátase de contrarrestar certas impresións ou modificar a percepción do espazo mediante efectos arquitectónicos, como variar a altura das columnas para conseguir, no caso da escaleira, que esta pareza moito máis profunda.
Torre Iberdrola
Características
O seu arquitecto, así como da frustrada Torre Foral, é o arxentino César Pelli, especializado en arquitectura vertical, e autor das Torres Petronas de Kuala Lumpur (452 metros) ou da Torre de Cristal de Madrid (249,5 metros), a segunda máis alta de España.
Trompe-l'œil
Trompe-l'œil no cine
Os trompe-l'œil tamén foron empregados con profusión no cine ata a aparición dos efectos especiais dixitais. Dende simular unha vista exterior a través dunha fiestra en escenas rodadas en decorados interiores, ata a simulación de todo un "grandioso" decorado exterior.
Torre Iberdrola
Características
A torre ten 165 metros de altura repartidos en 41 plantas e 50.000 m², con forma de triángulo isósceles e cos lados lixeiramente curvos. Sitúase na parcela 204 do 'PERI' de Abandoibarra, no distrito de Abando, onde se encontran a maior parte dos edificios de oficinas da cidade.
Trompe-l'œil
Trompe-l'œil no cine
Un método habitual (Matte en inglés) era pintar o "gran" exterior (cidades, ceo etc.) nunha táboa de madeira de poucos metros que se situaba relativamente preto da cámara pero ocupando só unha parte do encadramento, mentres que a escena real tiña lugar máis lonxe e ocupando o resto do encadramento da cámara; así, facendo coincidir o bordo do trompe-'œil pintado coa escena real, o efecto é que todo se desenvolvese nun grande escenario, cuxo custo de construción fose prohibitivo. Ata se podía chegar a ter todo o decorado como trompe-l'œil, ocupando todo o encadramento, e só a través dun oco nel tiña lugar a escena real.
Torre Iberdrola
Características
A torre está dedicada enteiramente a oficinas, xa que dende o 17 de outubro de 2008 variou o conxunto de accionistas do edificio. Primeiramente coa compra por parte de Iberdrola do 50% que posuía a empresa construtora Promotora Vizcaína, conseguindo deste xeito o 100% do edificio, e posteriormente vendendo un 33% á caixa de aforros biscaíña BBK. Deste xeito queda totalmente cancelado o proxecto de instalar un hotel de 4 estrelas da cadea Abba nas seis primeiras plantas do rañaceos. O resto do proxecto proseguiu sen cambios, con dez plantas nas que se instala a propia Iberdrola, e nas que establece a súa sede central, e o resto comercializándose como oficinas en réxime de alugamento.
Trompe-l'œil
Trompe-l'œil no cine
Poderíase dicir que no cine para conseguir este efecto de ilusión óptica se xoga con elementos como a escala (dos distintos elementos que conforman a perspectiva) así como a distancia da cámara ao obxecto filmado e a profundidade de campo.
Torre Iberdrola
Características
O edificio era a finais de 2009 o máis alto da cidade, superando á Torre Banco de Biscaia de 88 metros de altura, así como tamén da súa comunidade autónoma, superando á Torre BEC de 98 metros e situada en Barakaldo.
Trompe-l'œil
Trompe-l'œil no cine
Unha variación é o método Schüfftan (polo seu inventor Eugen Schüfftan), no que diante da cámara o que se colocaba era un espello parcialmente transparente (quitando parte da película reflectante do espello). Na parte espellada reflectíase o trompe-l'œil e a través da parte transparente tiña lugar a escena real.
Torre Iberdrola
Características
Un heliporto de 18 metros de diámetro, o primeiro situado nun edificio privado de Biscaia, remata o edificio máis alto de Euskadi, sendo utilizado unicamente para voos sanitarios ou de emerxencia.
Trompe-l'œil
Trompe-l'œil na pintura
Os pintores hiperrealistas utilizan con frecuencia esta técnica.
Aeroporto de Skiathos
O aeroporto de Skiathos "Alexandros Papadiamantis" é un aeroporto situado na illa grega de Skiathos. Debido ao terreo irregular da illa, o aeroporto construíuse reclamando terra ao mar entre Skiathos e máis pequena illa de Lazareta, unindo as dúas. A súa pista caracterízase pola súa curta lonxitude, de só 1 628 metros, e este feito unido á súa proximidade a unha estrada pública que permite fotografar os avión a baixa altura fan do aeroporto un popular destino para planespotters.
Partido Andalucista
O Partido Andalucista (PA) foi un partido político nacionalista de Andalucía, o máis importante dentro do nacionalismo andaluz até a súa disolución en 2015.
En setembro de 2015, o PA acordou a súa disolución nunha asemblea celebrada en Torremolinos.
Ideoloxía
O Partido Andalucista declárase ideoloxicamente como unha organización política nacionalista, federalista, progresista e de esquerdas. Segundo o partido, o seu principal sentimento é a rebeldía contra a desactivación da autonomía andaluza, en contra dunha actitude conformista e desfacendo a cohesión interna da identidade e do liderado histórico.
Historia
A orixe do PA está no nacionalismo andaluz desenvolvido durante o século XIX e o século XX. En 1962 Alejandro Rojas-Marcos aglutinou a diversos sectores sociais para impulsar unha organización política de ámbito andaluz, forzada á clandestinidade polo franquismo. Na primavera de 1965 estabeceuse o primeiro grupo político andalucista cando se formou unha célula en torno á facultade de Dereito da Universidade de Sevilla e que tiña como sinais de acción a identidade andaluza, esixencia de autonomía, non separatismo, posicións de esquerda moderada, reivindicación de igualdade con Cataluña e o País Vasco etc. O grupo adopta o nome de Compromiso Político de Andalucía, elixiu unha Secretaría colexiada, integrada por Alejandro Rojas-Marcos, Luis Uruñuela e Guillermo Jiménez.
En 1971, a revista Ruedo Ibérico publicou en París o primeiro manifesto de Alianza Socialista de Andalucía, no que se pedía a autonomía. En 1974 integrouse na Junta Democrática de España. Coa fin da ditadura franquista o PSA foi legalizado e puido realizar actividades políticas legais. En 1978, a Junta Liberalista de Andalucía que fundara Blas Infante integrouse na organización andalucista. En 1979, conseguen cinco deputados nas eleccións xerais celebradas en marzo conseguindo 326.000 votos, baixo o nome de Partido Socialista Andaluz, e conseguindo 250.000 votos nas municipais pactando co PSOE e o PCE para constituír gobernos municipais de esquerdas en Andalucía. Como consecuencia dos malos resultados das eleccións autonómicas de 1982 Alejandro Rojas-Marcos dimitiu da secretaría xeral, o partido iniciaba unha etapa descendente electoralmente.
En 1996 os andalucistas participan no goberno andaluz en coalición co PSOE, ocupando as consellerías de Relacións co Parlamento e a de Turismo e Deporte, a cargo de Antonio Ortega e José Nuñez respectivamente.
En 1999 presentouse ás Eleccións Europeas formando a Coalición Europea, coalición nacionalista na que concorrerán ás Eleccións Europeas Coalición Canaria, Unió Valenciana, Partido Aragonés e o Partido Andalucista. Nas eleccións municipais de xuño, o Partido Andalucista obtivo 356.000 votos, 30 alcaldías e 545 concelleiros.
En outubro de 2000, celebrou o XII Congreso Nacional en Torremolinos, presentáronse tres correntes: a oficialista, a de Novo Andalucismo liderado por Julián Álvarez e Antonio Moreno, e a de Maioría polo Cambio liderada pola concelleira de Sevilla, María del Mar Calderón e apoiada por Pedro Pacheco. Durante o Congreso as dúas correntes renovadoras pretenderon alcanzar un acordo de consenso para presentar un candidato común e así poder cambiar a dirección do partido. Con todo, a existencia de tensións entre membros de Novo Andalucismo e Maioría polo cambio, impediron o acordo, Novo Andalucismo aliouse coa candidatura oficialista, dando a vitoria así de novo a Antonio Ortega que iniciou o proceso de expulsión dos membros de Maioría polo Cambio,o que deu lugar o Partido Socialista de Andalucía liderado por Pedro Pacheco.
No 2004 celebrouse o XIII Congreso Nacional, ademais da Candidatura do Secretario Xeral Antonio Ortega presentouse unha segunda candidatura liderada polo exalcalde de Écija, Julián Álvarez, quen gañou producindo unha renovación do Partido Andalucista, o que provocou a marcha de membros históricos do partido.
Cóengo
miniatura|Cóengos. O cóengo é un clérigo que ten un cargo eclesiástico determinado nun corpo ou comunidade dentro dunha catedral ou colexiata.
Características
Algunhas igrexas non son rexidas por un sacerdote individual, senón por un colexio ou cabido: son as catedrais e as colexiatas. Entre as funcións dos cabidos catedralicios está a recitación do oficio público da igrexa. Actualmente, o nomeamento de cóengos corresponde ao Vaticano, que adoita delegar esa función en cabidos e bispos. En España a provisión de coenxías está regulada polo concordato vixente. O hábito dos cóengos componse xeralmente de sobrepeliz e muceta, cuxo cor varía segundo a diocese.
En termos xurídicos, é o asesor do bispo e debe estar graduado en dereito canónico.
Funcións
Os cóengos poden ter distintas funcións:
Calisto (lúa)
Calisto (do grego Καλλιστώ) é un satélite do planeta Xúpiter, descuberto en 1610 por Galileo Galilei. O seu diámetro é de aproximadamente 4.800 km, o que o converte na terceira lúa máis grande do sistema Solar, con case o mesmo tamaño que o planeta Mercurio. Xira arredor de Xúpiter a unha distancia media de 1 800 000 km, cun período de 16,6 días.
250px
Aínda que o nome "Calisto" foi suxerido por Simón Marius pouco despois do seu descubrimento, este nome e os nomes dos outros satélites galileanos non se usaron ata mediados do século XX. Usábase a forma numeral romana e se denominaba "Xúpiter IV" ou "cuarto satélite de Xúpiter". O seu nome procede dun dos moitos amores de Zeus.
Características físicas
Calisto é o satélite do Sistema Solar con máis cráteres. A súa superficie está tan saturada de cráteres que non poderían formar cráteres novos sen destruír outros vellos. Debido ao seu alonxamento da influencia gravitacional de Xúpiter, a súa cortiza xeouse pronto. De feito, os cráteres de impacto e os aneis concéntricos asociados son os únicos trazos atopados; non hai ningunha montaña grande. Os sistemas multianulares son case chas, os seus maiores cráteres son pouco profundos. Isto é debido probablemente á natureza xeada da súa superficie, os cráteres máis profundos e montañas quedaron nivelados porque están formados de xeo e porque o xeo flúe polo fluxo da cortiza xeada (como nos glaciares). Por iso o relevo en Calisto raramente supera un quilómetro. Atópanse dúas concas de impacto enormes en Calisto con aneis concéntricos: Valhalla é a maior, cunha rexión central luminosa duns 600 quilómetros no diámetro e aneis que se estenden ata 3.000 quilómetros de diámetro. A outra é a conca de impacto de Asgard, duns 1600 quilómetros de diámetro. Outro trazo interesante é Gipul Catena, unha longa serie de cráteres de impacto en liña recta pola superficie de Calisto. Foi probablemente causada por un obxecto destruído polas forzas de marea cando este pasou preto de Xúpiter (como o cometa Shoemaker-Levy 9) antes de impactar. Pensase que a cortiza de Calisto ten uns 4 mil millóns de anos, case igual que a formación do sistema Solar. Pouca cousa sucedeu en Calisto desde o momento da súa formación, agás o impacto ocasional dalgún meteorito.
miniatura|esquerda|250px|Conca de impacto [[Asgard (cráter)|Asgard, a segunda máis grande do satélite.]]
Estrutura interna
A bombardeada superficie de Calisto queda por riba dunha capa xeada duns 200 quilómetros de grosor. Especúlase que debaixo da codia existe un océano salgado de máis de 10 quilómetros de profundidade. O océano descubriuse nos estudos do campo magnético arredor de Xúpiter e as súas lúas. Descubriuse que o campo magnético de Calisto varía (hai fluxos en varias direccións en momentos diferentes) en resposta ao campo magnético xerado por Xúpiter; isto fai pensar nunha capa de fluído moi condutivo dentro da lúa. Outra evidencia que apoia a existencia dun océano baixo a codia de Calisto é o feito de que a superficie directamente oposta ó cráter de impacto de Valhalla non mostra ningún terreo fracturando, como os antípodas aos impactos macizos similares na Lúa e Mercurio. Unha capa líquida serviría para amortecer as ondas sísmicas antes de que puidese atravesar Calisto para impactar no lado oposto do satélite.
Baixo o océano, Calisto parece ter un interior éstrano que non é completamente uniforme. Os datos da sonda espacial Galileo suxiren que o interior está composto de pedra comprimida e xeo, aumentando a porcentaxe de pedra coa profundidade. Calisto ten a densidade máis baixa das catro lúas galileanas de Xúpiter, só 1.86 g/cm³, e é aproximadamente 40% xeos e 60% de roca. As lúas Titán e Tritón son probablemente similares en composición.
Atmosfera e ionosfera de Calisto
A ionosfera de Calisto foi detectada durante os sobrevoos da sonda espacial Galileo sobre este satélite; A densidade de electróns relativamente alta da ionosfera (concretamente de 7-17×10 cm−3) non se pode explicar só pola fotoionización do dióxido de carbono da atmosfera. Así pois, sospéitase que a atmosfera de Calisto podería estar na realidade dominada polo osíxeno molecular, de 10 a 100 veces máis abundante có dióxido de carbono. Pero hai que mencionar que non se atoparon aínda probas directas da presenza de osíxeno na atmosfera de Calisto. Observacións do Telescopio Espacial Hubble estableceron un límite superior á súa posible concentración na atmosfera baseadas na citada falta de detección, límite que aínda é compatible coas medidas na ionosfera. Tamén o Hubble detectou osíxeno condensado e atrapado na superficie de Calisto.
O veciño Ganímedes é diferente, cun terreo complexo, onde hai unha pequena evidencia tectónica de placas. Mentres Calisto ten propiedades moi semellantes a Ganímedes, a súa historia xeolóxica é moito máis simple. As diferentes historias xeolóxicas de dous satélites tan parecidos son un problema importante para os científicos planetarios. A simplicidade de Calisto é unha boa referencia para a comparación con outros mundos máis complexos e pode representar o que as outras lúas galileanas eran na súa historia primitiva.
Brañas
Unha braña é un terreo moi húmido que pode ser prado ou monte baixo. Recibe tamén os nomes de brañal, brañeira, lameiro, tremedal, tremedeira, tremesiña, tremo ou trollo. Como topónimo pode referirse a:
Miriam Rodríguez Gallego
Miriam Rodríguez Gallego, nada en Pontedeume o 30 de setembro de 1996, é unha cantante e compositora galega. Saltou á fama grazas á súa participación no concurso musical de Televisión Española Operación Triunfo. Despois do seu paso polo programa de televisión, asinou coa discográfica Universal e iniciou a súa carreira musical compondo e interpretando «Hay algo en mi», canción promocional da serie Vis a vis no seu salto a FOX España, na que máis adiante realizaría un cameo. O seu segundo sinxelo foi «NO», xunto a Pablo López Jiménez, e o seu álbum debut, «Cicatrices», foi publicado o 23 de novembro de 2018.
Vida persoal
É filla de Ramón e Marité, e ten un irmán máis vello, Efrén. Estudou bacharelato de Artes escénicas en Ferrol e posteriormente trasladouse a Madrid para continuar os seus estudos de arte dramática e interpretación.