cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ADN non codificante
Telómeros
Os telómeros son rexións de ADN repetitivo situadas nos extremos dos cromosomas, que proporcionan protección ante a deterioración dos cromosomas durante a replicación do ADN.
ADN lixo
O termo "ADN lixo" (junk DNA) popularizouse na década de 1960. Foi formalizado en 1972 por Susumu Ohno, quen sinalou que a carga mutacional das mutacións deletéreas situaba un límite máximo no número de loci funcionais que podía agardarse dada un taxa de mutación típica. Ohno predixo que os xenomas de mamíferos non podían ter máis de 30.000 loci baixo selección antes de que o "custo" da carga mutacional causase unha inevitable diminución da eficacia biolóxica (fitness), e finalmente a extinción. Esta predición permanece firme hoxe, cando sabemos que o xenoma humano contén aproximadamente 20.000 xenes. Outra fonte para a teoría de Ohno foi a observación de que mesmo as especies que están estreitamente emparentadas poden ter tamaños de xenomas moi diferentes (en ordes de magnitude), o cal fora denominado paradoxo do valor C en 1971.
O ADN lixo segue sendo unha denominación para as porcións de secuenccias do xenoma para as cales non se identificou ningunha función discernible e que por análise xenómica comparada non parecen estar baixo ningunha restrición funcional, o que suxire que as propias secuencias non proporcionaron vantaxes adaptativas. Desde finais da década de 1970 fíxose aparente que a maioría do ADN non codificante en xenomas grandes ten a súa orixe na amplificación egoísta de elementos transpoñibles, sobre os cales W.Ford Doolittle e Carmen Sapienza en 1980 escribiron na revista Nature o seguinte: "Cando nun ADN dado, ou clase de ADNs, de función fenotípica non probada pode demostrarse que evolucionou unha estratexia (como a transposición) que asegura a súa supervivencia xenómica, entón non é necesaria ningunha outra explicación para a súa existencia." A cantidade de ADN lixo que pode esperarse depende da taxa de amplificación destes elementos e a taxa á que se perde o ADN non funcional. No mesmo número de Nature, Leslie Orgel e Francis Crick escribiron que o ADN lixo ten "pouca especificidade e supón pouca ou ningunha vantaxe selectiva para o organismo". O termo utílízase principalmente na divulgación científica, pero tamén nalgunhas publicacións científicas, e suxeriuse algunha vez que as connotacións do termo puideron facer que se atrasase o interese en estudar as funcións biolóxicas do ADN non codificante.
Varias liñas de evidencias indican que algunhas secuencias de "ADN lixo" probablemente teñen unha actividade funcional non identificada e que o proceso de exaptación de fragmentos de ADN orixinalmente non funcional ou egoísta foi algo bastante común no decurso da evolución. En 2012, o proxecto ENCODE, un programa de investigación do Instituto Nacional de Investigación do Xenoma Humano (National Human Genome Research Institute), informou que o 76% das secuencias de ADN non codificantes do xenoma humano eran transcritas e que case a metade do xenoma era dalgún modo accesible ás proteínas xenéticas reguladoras como os factores de transcrición. Porén, a suxestión feita polo ENCODE de que un 80% do xenoma humano é bioquimicamente funcional foi moi criticada por algúns científicos, que argumentan que nin a accesibilidade de segmentos do xenoma a factores de transcrición nin a súa transcrición garanten que eses segmentos teñan función bioquímica e que a súa transcrición sexa vantaxosa selectivamente. Nunha publicación de 2014 os líderes do proxecto ENCODE trataron de abordar "a cuestión de se as rexións non conservadas pero bioquimicamente activas son verdadeiramente funcionais". Admitiron que para "a maior proporción do xenoma con forza de sinal bioquímica reproducible pero baixa e menos conservación evolutiva [por exemplo o 70% da cobertura transcrita documentada] é todo un reto discernir entre funcións específicas e ruído biolóxico", e que a resolución dos ensaios realizados a miúdo é moito menos precisa que os sitios funcionais subxacentes, e que, por tanto, algunhas das secuencias que reproduciblemente son “bioquimicamente activas pero selectivamente neutras” é improbable que realicen funcións relevantes. Por outra parte, argumentaron que unha fracción entre o 12 e o 15% do ADN humano que está baixo restrición funcional, como se estimou por varios métodos extrapolativos, pode aínda ser unha subestimación.
Prekmurje
Prekmurje (húngaro: Muravidék, prekmuro: Prekmürje, Prekmörje) é unha provincia histórica (pokrajina en esloveno) de Eslovenia situada na rexión máis oriental do país. Limita coa Hungría ó nordeste, coa Austria ó noroeste, polo sur con Croacia e tamén coa rexión eslovena de Baixa Estiria ó suroeste. O río Mura, a separa do resto de Eslovenia.
dereita|frame|Os municipios eslovenos de Prekmurje
A capital da rexión é Murska Sobota. Outras cidades importates són Lendava, Dobrovnik, Turnišče, Beltinci, Črenšovci.
Na rexión hai unha considerable poboación húngara, ademais de xitanos. A rexión foi parte do Condado de Vas do Reino de Hungría entre o século XI - 1526, 1687 - 1849 e  1867 - 1918. Tamén foi ocupada pola Hungría do 1941 a 1944 durante a segunda guerra mundial.
ADN non codificante
Funcións do ADN non codificante
Moitas secuencias de ADN non codificante teñen importantes funcións biolóxicas como indican os estudos de xenómica comparada que atoparon algunhas rexións de ADN non codificante que están moi conservadas, ás veces en escalas de tempo de centos de millóns de anos, o que implica que estas rexións non codificantes están sometidas a unha forte presión evolutiva e selección positiva. Por exemplo, nos xenomas de humanos e ratos, que diverxiron dun devanceiro común hai entre 65 e 75 millóns de anos, as secuencias de ADN que codifican proteínas supoñen só un 20% do ADN conservado, e o restante 80% de ADN conservado corresponde a rexións non codificantes. Os mapas de ligamento a miúdo identifican rexións cromosómicas asociadas cunha doenza sen que haxa evidencias de variantes codificantes funcionais de xenes dentro desa rexión, o que indica que as variantes xenéticas causantes destas doenzas están situadas no ADN non codificante. O significado das mutacións no ADN non codificante no cancro foi explorado en 2013.
Algunhas secuencias específicas de ADN non codificante poden ser características esenciais da estrutura dos cromosomas, da función do centrómero e do recoñecemento de homólogos na meiose.
Segundo un estudo comparativo duns 300 xenomas procariotas e uns 30 eucariotas, os eucariotas parecen requirir un mínimo de cantidade de ADN non codificante. Esta cantidade mínima pode ser predita usando un modelo de crecemento para redes xenéticas reguladoras, o que supón que é necesario para as funcións reguladoras. En humanos o mínimo predito é dun 5% do xenoma total.
Hai probas de que unha proporción significativa (arredor do 10%) de 32 xenomas de mamíferos estudados poden funcionar por medio da formación de estruturas secundarias do ARN específicas. O estudo utilizou xenómica comparada para identificar as mutacións no ADN compensatorias que manteñen determinados apareamentos de bases no ARN, unha característica distintiva das moléculas de ARN. Un 80% das rexións xenómicas presentan probas evolutivas da conservación de estruturas dos ARN pero non presentan unha conservación de secuencias de ADN forte.
Interruptores xenéticos
Algunhas secuencias non codificantes son "interruptores" xenéticos que regulan cando e onde se deben expresar os xenes.
Regulación da expresión xénica
Algunhas secuencias non codificantes determinan os niveis de expresión de varios xenes.
Sitios de factores de transcrición
Algunhas secuencias de ADN non codificantes determinan o lugar onde se deben unir os factores de transcrición. Un factor de transcrición é unha proteína que se une a secuencias non codificantes específica, controlando dese modo o fluxo (ou transcrición) da información xenética desde o ADN ao ARNm. Os factores de transcrición actúan en moi diferentes localizacións nos xenomas de diferentes persoas.
Amplificadores
Un amplificador (enhancer) é unha curta rexión do ADN á que se poden unir proteínas (factores que actúan en trans), parecidos a un conxunto de factores de transcrición, para amplificar os niveis de transcrición dos xenes nunha agrupación (cluster) de xenes.
Silenciadores
Un silenciador é unha rexión de ADN que inactiva a expresión xénica cando se unen a el proteínas reguladoras. Funciona de xeito moi similar ao dos amplificadores, e diferénciase só na inactivación de xenes.
Promotores
un promotor é unha rexión do ADN que facilita a transcrición dun xene determinado. Os promotores están localizados tipicamente preto dos xenes que regulan.
ADN non codificante e evolución
As secuencias compartidas de ADN aparentemente non funcional son unha importante liña de probas da orixe común.
As secuencias de pseudoxenes parecen acumular mutacións máis rapidamente que as secuencias codificantes debido á perda de presión selectiva. Isto permite a creación de alelos mutantes que incorporan novas funcións que poden ser favorecidas pola selección natural; así, os pseudoxenes poden servir como materia prima para a evolución e poden considerarse "protoxenes".
Correlacións de rango longo
Atopouse unha distinción estatística entre as secuencas de ADN codificantes e as non codificantes. Observouse que os nucleótidos nas secuencias non codificantes mostran correlacións de rango longo (correlacións entre nucleótidos en distancias longas ao longo da cadea de ADN), mentres que as secuencias codificantes non.
Antropoloxía forense
A policía ás veces recolle como proba mostras de ADN para a identificación forense. A identificación da persoa faise analizando rexións de ADN non codificante, que é onde se atopan as rexións con repeticións que se analizan.
Fronte Popular (Francia)
A Fronte Popular de Francia (en francés, Front Populaire) foi unha coalición de partidos políticos de esquerda que gobernou entre 1936 e 1938.
Estaba formado polo Partido Comunista Francés, a Sección Francesa da Internacional Obreira (SFIO, socialistas) e o Partido Radical, aos que se sumaron movementos formados en gran medida por intelectuais como a Liga dos Dereitos do Home, o Movemento contra a Guerra e o Fascismo e o Comité de Vixilancia dos Intelectuais Antifascistas.
O xefe do goberno da Fronte Popular foi Léon Blum, líder da SFIO. O seu goberno foi o primeiro en ter mulleres (3 en total) mentres elas aínda non tiñan o dereito a votar.
Baixo este goberno foron asinados os acordos de Matignon que recoñeceron o dereito sindical e aumentaron os soldos nunha media de 12%. Pouco despois, unha lei instaurou as primeiras vacacións pagadas de 15 días mentres outra estableceu a 40 horas a duración da semana de traballo legal (antes era de 48 horas semanais).
Cirkus Columbia
Cirkus Columbia é un filme bosníaco de 2010 dirixido por Danis Tanović. Está protagonizado por Miki Manojlović, Mira Furlan, Boris Ler e Jelena Stupljanin. O filme está ambientado na zona de Hercegovina de Bosnia e Hercegovina a comezos da década de 1990, logo da disolución de Iugoslavia, e pouco antes das guerras iugoslavas. Está baseado na novela Cirkus Columbia do escritor Ivica Đikić.
Voo 185 de SilkAir
O voo 185 de SilkAir era un voo regular de pasaxeiros operado por un Boeing 737-300 dende Iacarta, Indonesia, ata Singapur, que se esnafrou no río Musi preto de Palembang, no sur de Sumatra o día 19 de decembro de 1997, matando aos 97 pasaxeiros e 7 tripulantes a bordo.
A causa do accidente foi investigada independentemente por dúas axencias en dous países: nos Estados Unidos pola Xunta Nacional de Seguridade no Transporte (NTSB), e en Indonesia polo Comité Nacional de Seguridade no Transporte (NTSC). A NTSB, que tiña xurisdición pola fabricación de Boeing do aparello nos Estados Unidos, investigou o accidente baixo o liderado de Greg Feith. A súa investigación concluíu que o accidente foi o resultado de entradas de control deliberadas de voo, moi probablemente do capitán. A NTSC indonesia, liderada polo profesor de enxeñería Oetarjo Diran, foi incapaz de determinar a causa do accidente.
Outro factor potencial que levou ao accidente do 737 foi a unidade de control de potencia (PCU) que controlaba o timón do avión. A causa dalgúns accidentes de 737 como o voo 427 de USAir fora atribuída a problemas do timón do avión. Aínda que a NTSB e o fabricante do PCU, Parker Hannifin, xa determinaran que a unidade traballaba correctamente, e polo tanto non fora a causante do accidente, unha investigación privada do accidente por unha demanda civil xulgada por un tribunal estatal nos Ánxeles, que non permitiu escoitar ou considerar as conclusións da NTSB e de Parker Hannifin, decidiu que o accidente fora causado por unha válvula servo defectuosa dentro da PCU, baseándose en achados forenses cun microscopio electrónico que determinaron que os pequenos defectos dentro da PCU causaran o bloqueo do timón e un voo incontrolado que levou ao accidente. O fabricante do control do timón e as familias chegaron posteriormente a un acordo extraxudicial.
Avión
O aparello que operaba o voo 185 era un Boeing 737-300 con número de serie 28556 e rexistro 9V-TRF, equipado con dous motores CFM56-3B2. O seu primeiro voo foi o 27 de xaneiro de 1997 e entregouse a SilkAir o 14 de febreiro, 10 meses antes do sinistro. No momento do accidente era o avión máis novo na frota da aeroliña e acumulaba 2 238 horas de voo en 1 306 ciclos.
Komsomolsk-na-Amure
Komsomolsk-na-Amure (en Комсомольск-на-Амуре) é unha cidade do krai de Khabarovsk, en Rusia, que se atopa na beira esquerda do río Amur no Extremo Oriente ruso. Atópase a 356 km ó nordeste de Khabarovsk. Segundo o censo de 2010, ten unha poboación de 263 906.
Historia
En chinés, a cidade é tamén coñecida como 瓦伦. O territorio orixinal da súa localización formou parte dunha rexión da China Imperial, a rexión na que se constitúe a cidade caeu no seo da Rusia Imperial a partir da sinatura do Tratado de Aigun en 1858.
A cidade foi fundada en 1932 e converteuse, baixo a dirección da Mocidade Comunista Komsomol nun importante centro industrial.
Durante o século XX, a cidade foi ampliada e especializada en diversos sectores: a metalurxia, a enxeñaría, o refinado de petróleo, a construción naval. A construtora aeronáutica Sukhoi tamén é un importante xerador de empregos na cidade.
HOP!
miniatura|275px|[[Embraer E-170 de HOP! no aeroporto de Vigo]] Société HOP! é unha aeroliña rexional subsidiaria de Air France. É unha fusión de Airlinair, Brit Air e Régional. Esta nova filial, creada no ano 2013, ofrece 530 voos diarios a 136 destinos franceses e europeos. As súas oficinas principais atópanse no Parc tertiaire Silic en Rungis, París. A aeroliña voa diariamente entre a capital francesa e o aeroporto de Vigo.
Carniola Interior
300px|miniatura|Carniola Interior na Eslovenia Carniola Interior (Notranjska) é unha rexión tradicional da Eslovenia. Formou parte do territorio da coroa dos Habsburgo de Carniola. O centro administrativo da rexión é Postojna, e outros centros urbanos son Idrija, Logatec, Cerknica, Ilirska Bistrica, e Pivka.
Agrupación Cultural Lóstrego
A Agrupación Cultural Lóstrego foi unha asociación cultural formada en Madrid nos anos setenta por estudantes e profesionais cuxo obxectivo principal era expandir a cultura galega e promover as relacións entre os emigrantes galegos na capital. Os seus fundadores foron Cesáreo Sánchez Iglesias (quen tamén foi presidente) e Emilio López Pérez, entre outros. Lóstrego non conseguiu manter a súa independencia por moito tempo e fusionouse con Irmandade Galega a comezos dos oitenta, dando lugar á Irmandade Galega-Lóstrego. No 2014, algúns dos seus antigos integrantes reuníronse en Samos para tentar reabrir a agrupación.
Antecedentes
Nos anos setenta do século XX, xorde en Madrid unha nova xeración de galegos unidos polas inquietudes políticas e culturais que xa procedían de xeracións anteriores como o grupo Brais Pinto ou Seminario de Cultura Galega. Estes galegos procedentes da emigración e do exilio agrupáronse en asociacións como a Agrupación Cultural Lóstrego ou Irmandade Galega, co obxectivo de expandir a cultura galega e promover as relacións entre os emigrantes galegos na capital.
Os movementos universitarios xogaron un papel moi importante en que concirne á evolución do asociacionismo e do nacionalismo galego. Os galegos e galegas que chegaban a Madrid para realizar estudos superiores, xa adquiriran na Galiza certa experiencia de oposición político-cultural ao estabelecido a través da ERGA (Estudantes Revolucionarios Galegos) —primeira asociación estudantil nada en 1973 e integrada por militantes da UPG (Unión do Povo Galego)—, ou a través doutras asociacións culturais.
O asociacionismo cultural agromou na periferia «madrigalega» por medio de dúas asociacións, Lóstrego e Irmandade galega, nacidas ambas nos anos setenta e que non conseguen manter a súa independencia por moito tempo, pois acaban fusionándose a comezos dos oitenta, dando lugar a asociación Irmandade Galega-Lóstrego.
As dúas asociacións de galegos en Madrid caracterízanse por :
Nacemento
A Agrupación Cultural Lóstrego xurdiu coa vontade de legalizar as reunións que até entón se facían de forma clandestina no ano 1974. Porén, non é doado certificar a data exacta da súa creación posto que hai discrepancias mesmo entre os seus fundadores, Cesáreo Sánchez Iglesias, Emilio López Pérez, José María Blanco e Carlos. Basalo etc. Estaba integrada por un grupo de estudantes universitarios, maiormente das facultades de xornalismo e de socioloxía, así como por recoñecidos médicos, Pedro Mariño Campos e Temes Montes entre outros profesionais como profesores, enxeñeiros, decoradores ou empregados do metro e rtve. Algunha destas personalidades eran: Lois Celeiro, José María Blanco, Fidel Diéguez Díez,Carlos Basalo,José Luís Galego Rolán, José Ramón Rodrigues Fernandes, entre moitos outros, cuxo obxectivo principal era reunir e politizar á comunidade galega que emigrara a Madrid, así como dignificar a figura do galego nesa cidade. Cómpre tamén destacar a figura de José Luís Sampedro, quen foi nomeado presidente de honra e que colaborou economicamente cunha mensualidade do seu soldo de senador.
Así pois, Lóstrego, moi influenciado pola ideoloxía da UPG, xurdiu como resposta á situación política da metrópole galega e das relacións estreitas entre a metrópole e a periferia, e converteuse nunha tapadeira do emerxente nacionalismo que non se podía manifestar abertamente. Naceu oficialmente na rúa Benito Gutiérrez, 17 baixo. D, casa de Carlos Basalo e posteriormente na casa dun dos médicos que integraban esta agrupación, e a necesidade dun maior espazo de sociabilidade fixo que se asentasen en diversos pisos de alugueiro, para o cal cada participante colaboraba con 2000 pesetas. Por cuestión de espazo e tamén de financiamento, víronse obrigados a cambiar varias veces de local pasando por diversas rúas como a rúa Barquillo —a súa localización inicial—, rúa Augusto Figueroa, rúa Montera etc. Tamén cómpre mencionar a Zapatería 28, no emblemático barrio de Malasaña, do cal Lois Celeiro era dono. A agrupación chegou a superar o millar de membros e, só no primeiro ano, unha única persoa logrou conseguir 325 socios percorrendo os bares galegos da cidade.
Para desempeñar a súa actividade, tamén se valeu de espazos públicos como a librería/galería Sargadelos e dos prestados polas asociacións non galegas como Centro Social de Prosperidad e Asociación de Vecinos de Malasaña, entre moitos outros. Lóstrego tamén se valeu de espazos abertos como a Praza Dos de Mayo ou a Casa de Campo para desempeñar as súas actividades (na Casa de Campo ao igual que no Rastro, por exemplo, promocionaban e vendían o semanario 'A Nosa Terra').
Actividade
As actividades levadas a cabo pola Agrupación Cultural Lóstrego tiñan como obxectivo o espallamento da nosa cultura, a relación entre os emigrantes galegos en Madrid, denominados «madrigalegos», e o estudo da problemática galega. Así pois, nos seus locais impartíanse clases de lingua e de literatura galega, clases de música e danza, realizábanse espectáculos teatrais, conferencias e recitais, ademais de presentacións, venda de libros etc.
As clases de lingua e de literatura galega impartíronse na rúa Barquillo 18 e na rúa Augusto Figueroa por profesores nativos como Isaac Alonso Estraviz (quen tamén foi secretario da agrupación) ou Cesáreo Sánchez Iglesias. Alén diso, os membros de Lóstrego tamén tentaron organizar debates como o titulado «Lusismo si ou lusismo non» para tratar a polémica que estaba presente na sociedade galega e madrigalega. Pola contra, tamén impartían clases de música e danza a través de profesores como Henrique, o Arxentino; Suso, o Gaiteiro ou Pepe Barro.
Por outra banda, os membros de Lóstrego promoveron espectáculos teatrais, e mesmo algúns deles chegou a interpretar varias pezas. O espectáculo con máis sona de Lóstrego foi a representación da obra de Pepe Barro e Lois Celeiro O Miño baixaba azul. Esta obra chegou a ser censurada por tratarse dunha crítica disfrazada sobre a cota empresarial, un dos moitos impostos que os labregos tiñan de pagar. Os problemas de Galicia sempre estaban presentes en calquera acto da agrupación. Tamén tivo lugar a representación dalgúns poemas de Con pólvora e magnolias de X. L. Méndez Ferrín, baixo a dirección de Galego Rolán.
As conferencias e os recitais celebrábanse nas facultades, nos colexios maiores, nos locais propios e nos espazos-paraugas e ían acompañados de actividades lúdicas, como por exemplo, a participación do mago Antón, Manuel María, Francisco Rodríguez, Felipe Senén etc., e a actuación de grupos musicais como Fuxan os ventos. Os actos aparentemente apolíticos tiñan, case sempre, un carácter reivindicativo. Desta maneira, a inauguración do local de Lóstrego serviu para reivindicar o dereito ao uso do galego e a loita dos pobos asoballados.
En canto a función editorial, cómpre destacar Poemas ó outono, publicado en 1977. Alén disto, Lóstrego tamén participaba na presentación de libros editados na Galiza. Así pois, Historia de Galicia de Xosé R. Barreiro, Francisco Carballo, Anselmo López e Felipe Senén presentouse na galería Sargadelos o 10 de decembro de 1980. A actividade propagandística exercíase nun posto do Rastro, e aínda que demandou esforzo por parte dos que o atendían, logrou atraer moitos estudantes.
Fusión con Irmandade Galega
As actividades que se levaron a cabo nesta nova agrupación foron aquelas que eran máis populares antes da fusión. Seguíronse impartindo aulas de galego, danza, gaita e coro e os docentes de lingua galega seguían sendo Isaac Alonso Estravis, que estaba elaborando o «primeiro dicionario galego en galego» nese momento, Dolores Alonso e Crisanto Veiguela.
Pola contra, tamén houbo collida para actividades máis culturais e reivindicativas como as conferencias e soliloquios, como por exemplo «A arquitectura popular galega», «Os meios de cominicaçom social em Galiza e a manipulaçom da fotografia na impresa», «Galiza no tempo dos Reis católicos» alén da Semana Cultural Galega. Tamén se continuou coa celebración de festas e datas sinaladas como magostos, o entroido, o Día das Letras Galegas etc., aínda que a intensidade e a participación foi indo a menos cada vez. Acolléronse exposicións como «Escritas Parga», presentacións de libros como O sereno, (um gerrilheiro em Stalingrado) ou o primeiro volume do Dicionário Galego Ilustrado e actuacións dos seus socios e dos grupos musicais O son da Sega e Corredoira urbana.
Finalmente, cómpre mencionar como último rexistro de carácter público a carta publicada no xornal A Nosa Terra no número 222 baixo o título «Mais sobre normativa», asinada pola asociación e dirixida ás institucións públicas máis relevantes da metrópole galega, a Xunta de Galicia, a radio e a televisión de Galicia, na que Irmandade Galega-Lóstrego se manifesta en contra da «disposiçom da Junta de Galiza que publicou com data 20 do presente mês no DOG a oficializaçom dumha normativa ortográfica para o uso escrito público da nossa língua». Segundo Raimundo García Paz, a derradeira asemblea de Irmandade Galega-Lóstrego tivo lugar en 1986 e con ela a súa fin.
Asociación Cultural Lóstrego na actualidade
Pese a disolución da Asociación Cultural Irmandade Galega-Lóstrego no ano 1986, varios integrantes no desaparecido colectivo Lóstrego, ao que chamaban «a embaixada galega en Madrid», reuniuse o 19 de xullo do 2014 en Airapadrón, no concello de Samos (Lugo), coa intención de recuperar dita entidade. Os organizadores do acto invitaron a todos os que pertenceron a esta asociación para reencontrarse, falar e xantar.
Tu cara me suena
Tu cara me suena é un programa de televisión español de éxito mundial emitido por Antena 3. Nel oito famosos (4 mulleres e 4 homes) deben transformarse nun cantante e cantar unha das súas cancións. Foi estreado o 28 de setembro de 2011 e está presentado por Manel Fuentes.
Mécanica do programa
Durante 10 galas, os participantes deberán demostrar que son os mellores cantando e imitando ao cantante real. Tras as súas actuacións, o xurado deberá valorar aos concursantes cunha puntuación diferente a cada un (4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 e 12 puntos). Ademais, os concursantes darán 5 puntos ao compañeiro que crean que o fixo mellor.
Na competición existen dúas clasificacións: a de cada gala, na que só se contan os puntos da mesma gala na que o gañador da noite doa os 3.000€ do premio, e a clasificación total, na que se acumulan os puntos de todas as galas para decidir o gañador definitivo do concurso.
Xurado
As actuacións dos famosos concursantes son valoradas por un xurado profesional composto habitualmente por catro persoas, que ás veces se ve reforzado polos convidados do programa.
Profesores
As actuacións dos famosos concursantes son preparadas previamente xunto a profesionais do teatro, a música e a danza.
Tu cara me suena 1 (2011)
Esta é a primeira edición deste novo concurso de talentos que Antena 3 pon en marcha. Un grupo de 8 artistas imitan a cantantes consagrados que lles son asignados polo pulsador, unha máquina que elixe ao azar ao artista que deben imitar na seguinte gala, excepto na gala final, na que os finalistas poden escoller ao artista que desexan imitar.
Tu cara me suena 2 (2012-2013)
Tralo gran éxito da primeira edición Antena 3 estreou a segunda edición de Tu cara me suena no mes de outubro, con novos famosos dispostos a sorprender coas súas imitacións semana a semana, un plató máis grande que seguía a estética do anterior e mantendo os bos resultados de audiencia da primeira edición.
Tu cara me suena 3 (2013-2014)
Tralo gran éxito das dúas primeiras edicións, Antena 3 confirmou que habería unha terceira edición de Tu cara me suena. Esta edición, presentada por Manuel Fuentes, estreouse en outubro de 2013, na que participaron nove famosos. Nesta terceira edición de Tu cara me suena formaron parte do xurado a cantante española Marta Sánchez xuntó a Mónica Naranjo, Carlos Latre, Ángel Llácer e un xurado comodín (un famoso/a relacionado/a co mundo da música diferente por gala) Los Chunguitos participaron como un, imitando a dúos musicais e houbo galas temáticas.
Tu cara me suena 5 (2016-2017)
Despois da gran audiencia recollida na cuarta edición, Antena 3 confirma unha quinta tempada, a cal terá que escoller un gran casting para superar os datos da gran acollida que obtivo a anterior edición. Antena 3 preparou unha gala especial chamada Elige al primero: Tu cara me suena 5, que se celebrou o día 5 de febreiro de 2016 na que a audiencia puido elixir a qué concursante dos presentes na gala especial sería o primeiro concursante da quinta edición do programa. Desta maneira sería a primeira vez que no formato de Antena 3 se fai este sistema, facer que a audiencia elixa a quen quere ver. A gañadora desa gala foi Lorena Gómez. O xurado, a partir desta edición, estivo formado por Carlos Latre, Lolita, Àngel Llàcer e Chenoa, esta última como nova incorporación.
Tu cara me suena 7 (2018-2019)
Antena 3 renovou o programa por unha sétima edición, e anunciou en abril que o programa se encontraba na fase de casting, buscando novos famosos que pasarían polo escenario nesta edición, que contaría coa presenza de Manel Fuentes como presentador e de Carlos Latre, Lolita Flores, Chenoa e Àngel Llàcer como xurado, mesmo equipo que as tempadas anteriores. Nalgunas galas, Latre foi substituído por Santiago Segura.
Tu cara me suena 8 (2020-2021)
Antena 3 renovou o programa por unha oitava edición que empezou a emitirse en xaneiro de 2020, deixando setembro, a data habitual de comenzo do programa, para a estrea de La Voz Kids. Conta co mesmo equipo que a edición anterior. En outubro de 2019 comezáronse a coñecer os nomes dos primeiros concursantes desta edición. Cabe destacar que, con motivo da pandemia por coronavirus, o 20 de marzo suspendéuse temporalmente o programa ata que o 29 de novembre dese mesmo ano retomáronse as emisións adaptadas á nova normalidade.
Tu cara me suena 9 (2021-2022)
Na final de Tu cara me suena 8 o presentador confirmou que habería unha novena edición. Esta contaou coa presenza de Manel Fuentes como presentador e de Carlos Latre, Lolita Flores, Chenoa e Àngel Llàcer como xurado, mesmo equipo que as tempadas anteriores. Ademais, renováronse o plató, e a imaxe e liña gráfica por cuarta vez na historia do programa, tendo en conta a orixinal de 2011 e as renovacións levadas a cabo en 2015 e 2017.
Tu cara me suena 10 (2023)
Na final de Tu cara me suena 9 o presentador confirmou que habería unha décima edición. Esta contará coa presenza de Manel Fuentes como presentador e de Carlos Latre, Lolita Flores, Chenoa e Àngel Llàcer como xurado, mesmo equipo que as tempadas anteriores e comezou a grabarse en outono de 2022. Nalgunhas galas, Lolita foi substituída por María del Monte.
Será a primeira vez na historia do programa en que se emitan todas as galas da edición grabadas, sen galas en vivo, incluíndo semifinal/es e final.
Toniña do golfo de California
A toniña do golfo de California (Phocoena sinus), chamada en cochimí: va-güi-tua, é unha especie de focénido endémica da parte norte do Golfo de California. Xa que o Lipotes vexillifer crese extinto dende o ano 2006, a toniña do golfo de California está considerado o cetáceo máis ameazado do mundo. Está na lista de especies en perigo crítico dende 1996. A súa poboación estimouse en 600 individuos no ano 1997, pero caeu a só 100 no 2014, poñendoo en perigo inminente de extinción. Esta cifra foi actualizada a aproximadamente 60 no 2015 e baixo até os 30 en novembro de 2016, o que leva a concluír que a especie extinguirase axiña. A poboación minguou por mor da captura ilegal de totoaba, unha especie dos esciénidos endémica que tamén está ameazada. Este decline ocorreu malia os investimentos de millóns de dólares do Goberno de México para acabar coa pesca ilegal. Un programa de cría, sen precedentes en mamíferos mariños, foi desenvolvido e está sendo sometido a probas de viabilidade, sendo considerado tan necesario como rescatar a especie. Porén, as instalacións precisas para poñer en funcionamento esta estratexia non estarán dispoñibles até outubro de 2017, que se teme que sexa demasiado tarde. Ademais, a capacidade da especie de sobrevivir e reproducirse confinada nun santuario é incerta.
HK Poprad
O HK Poprad é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Poprad, Eslovaquia. Actualmente compite na Extraliga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo eslovaco, competición da cal foi subcampión en dúas ocasións. Xoga os seus partidos como local no Poprad Ice Stadium, un pavillón con capacidade para 4.500 espectadores. O club é alcumado Kamzíci, que significa "rebezo" en galego, animal que aparece no logo do club.
Historia
O club foi fundado en 1929 baixo o nome de Karpathenverein Poprad, sendo renomeado HC Poprad en 1930. En 1933, foi coroado como mellor equipo de Eslovaquia. .
En 1935 mudou o seu nome polo de HC Tatry e participou na primeira división Checoslovaca entre 1945 e 1947. Posteriormente o club adoptou o nome de Sokol Tatry Poprad en 1948 e TJ Tatran Poprad en 1950, participando de novo na primeira división entre 1951 e 1954.
O club trocou novamente o seu nome para converterse no Lokomotíva-Vagónka-Stavbár (LVS) Poprad, logo no Telovýchovnej jednoty (TJ) Pozemné stavby (PS) Poprad, ČH Poprad en 1988 e, en 1990, ŠKP PS Poprad.
En 1991, tras 37 tempadas na segunda división, o equipo ascendeu de novo á primeira división checoslovaca, onde permaneceu ata 1993. Coa separación administrativa de Checoslovaquia, o club uniuse á Extraliga Eslovaca. Logo de tres terceiros postos conseguidos en 1997 e 1998, o equipo conseguiu o seu primeiro subcampionato en 2006, clasificación que se repetiría en 2011.
O HK Poprad ten gañado a Tatranský pohár en catorce ocasións, a última delas en 2012.
Destino (revista)
Destino foi unha revista semanal creada en Burgos en maio de 1937, por Xavier de Salas e José María Fontana Tarrats. Serviu como órgano de expresión para a intelectualidade catalá refuxiada na «zona nacional» durante a guerra civil española. O nome da publicación fai referencia á frase de José Antonio Primo de Rivera «España, unidad de destino en lo universal».
Historia
Trala fin da guerra a edición da revista foi levada a Barcelona por Josep Vergés e Ignacio Agustí, co apoio de Juan Ramón Masoliver. A comezos de 1940 incorporouse Josep Pla, e nes segunda etapa a revista converteuse nun referente liberal, catalanista e democrático, sorteando as dificultades que supuña a censura franquista. En 1967 foi perseguida e clausurada por orde de Manuel Fraga, ministro de gobernación. En 1975 foi mercada por Jordi Pujol, e con este carácter seguiu durante a Transición española, até o seu peche en 1980.
Nela publicaron escritores e intelectuais da chamada «terceira España» posibilista, non exiliada pero tampouco franquista, como Jaume Vicens Vives, Álvaro Ruibal, Augusto Assía, Azorín, Néstor Luján, Santiago Nadal, César González-Ruano, Joan Estelrich, Sebastià Gasch, Manuel del Arco, Manuel Brunet, Joan Teixidor, Antonio Vilanova, Juan Eduardo Cirlot, Sempronio, Josep Maria de Sagarra, Gaspar Sabater, Enrique Badosa, Camilo José Cela, José Jiménez Lozano, Carles Soldevila, Miguel Delibes, Joan Fuster, Ana María Matute, Joan Perucho, Álvaro Cunqueiro, Baltasar Porcel, Manuel Jiménez de Parga, Juan Goytisolo, Josep Melià, Pere Gimferrer, Eugenio Trías, Pedro J. Ramírez ou Francisco Umbral.
Hipercolesterolemia
Hipercolesterolemia ou "colesterol alto" é a presenza de niveis elevados de colesterol no sangue. No ámbito da saúde, este termo adoita empregarse para un típico específico de colesterol, o LDL (popularmente coñecido coma colesterol malo ), o cal atópase asociado a diversas doenzas coma a ateroesclerose, o infarto ou o ictus.
Causas
200px|miniatura|A [[obesidade é unha enfermidade asociada a niveis altos de colesterol.]] O consumo regular de comidas ricas en graxas e a falta de exercicio físico son os factores ambientais que máis inflúen no desenvolvemento de estados de hipercolesterolemia. Tamén os factores xenéticos teñen certa influencia, sendo na meirande parte dos casos debido e efectos aditivos de múltiples xenes. Ocasionalmente pode ser debido á mutación dun único xene, coma na hipercolesterolemia familiar.
Existen certas doenzas que aumentan o risco de padeceren hipercolesterolemia, entre as que se inclúen: :
Pegasus
Pegasus ou Pegaso é unha constelación do norte, que recibe o seu nome do pegaso mitolóxico. Popularmente coñecida por Cabalo É unha das 88 constelacións modernas e unha das 48 inicialmente descritas por Tolomeo.
Historia e mitoloxía
Pegaso ten unha aparencia de formar un cabalo pacendo, cunha grande área cadrada coma corpo. Na antigüidade existían distintas versións sobre quen era o cabalo. Coma un cabalo alado, Pegaso figura na mitoloxía grega, pero coma a figura que forma a constelación non ten ás, Eratóstenes consideraba esta identificación como pouco crible.
Outra posibilidade que se propoñía era o cabalo que fixo brotar coas patas a fonte Hipocrene (que algúns autores atribuían ó propio Pegaso pero outros atribuíanllo a un cabalo distinto).
A estrela Delta Pegasi (nomeada "Sirrah" no mapa), unha das catro estrelas no cadrado de Pegasus, é hoxe en día considerada parte de Andrómeda, (α Andromedae) e usualmente chamada "Alpheratz." Movendo a estrela, o cadrado convertese nun triángulo pegado ó corpo, deste xeito forma unha á.
Visualización
miniatura|300px|dereita|Diagrama do xeito alternativo de conecta-las estrelas da constelación Pegasus. Pegasus é amosado coma un cabalo alado. A estrelas máis brillantes de Pegaso son α Peg e β Peg, que xunto con γ Peg (terceira en magnitude) forman a á triangular do cabalo.
O corpo do cabalo consiste nun cuadrilátero formado polas estrelas α Peg, λ Peg, ι Peg e ξ Peg.
As patas dianteiras do cabalo alado teñen dúas estrelas de cuarta magnitude que non teñen designación de Bayer pero que teñen números Flamsteed: 1 Pegasi e 9 Pegasi.
As estrelas ε Peg e θ Peg pertencen ás patas traseiras con ε Peg de terceira magnitude. ρ Peg e σ Peg pertencen á cola, pero ambas son opacas.
η Peg e π Peg forman a cabeza: π é o fociño, η é de magnitude tres. μ Peg é o comezo do pescozo.
Revolución Belga
A Revolución Belga foi un conflito que provocou secesión das provincias do Sur do Reino Unido dos Países Baixos, establecéndose o independente Reino de Bélxica.
A poboación do sur era na súa maioría católicos; preto da metade de fala francesa. Moitos liberais consideraban o reinado de Guillerme I como despótico. Había altas taxas de desemprego e un malestar crecente entre o proletariado.
Entre as tropas holandesas déronse desercións en masa dos recrutas das provincias do sur, polo que tiveron que retirarse. Os Estados Xerais de Bruxelas votaron a favor da secesión e declararon a independencia. A raíz disto, congregouse o Congreso Nacional. O Rei Guillerme abstívose de realizar accións militares e fixo un chamamento ás grandes potencias europeas. Na resultante conferencia celebrada en Londres as principais potencias europeas recoñeceron a independencia de Bélxica. Tras a coroación de Leopoldo I como "Rei dos Belgas" en 1831, o Rei Guillerme fixo un tardío intento militar de reconquistar Bélxica e restablecer o seu trono a través dunha campaña militar. Esta "Campaña dos Dez Días" fracasou debido á intervención militar de Francia. Non foi ata 1839 cando os holandeses aceptaron a decisión tomada na Conferencia de Londres e a independencia belga, cousa que fixeron coa sinatura do Tratado de Londres.
Historia conxunta
Os territorios que comprenden o que actualmente son Países Baixos, Bélxica e Luxemburgo, a excepción da Diocese de Liexa, estiveron na Idade Media unidos cultural e politicamente e pertenceron dende os séculos XIV/XV ata o XVI aos Países Baixos borgoñóns, e máis tarde á Circunscrición de Borgoña, no Sacro Imperio Romano Xermánico. O Condado de Flandres e o Ducado de Brabante, coas súas cidades (Antuerpen, Bruxas, Gante, Bruxelas, Malinas e Ypres) tiveron un importante papel na rexión dos Países Baixos.
En 1464 reuníronse por primeira vez os Estados Xerais dos Países Baixos en Bruxas, e o tribunal supremo reuniuse en Malinas. Da Casa de Borgoña pasaron por herdanza á Casa de Habsburgo e experimentaron unha época dourada baixo o goberno do Emperador Carlos V, trala súa abdicación, o mando sobre os Países Baixos españois pasou ao seu fillo, Filipe II.
Historia por separado
miniatura|As 17 provincias dos Países Baixos e a Diocese de Liexa (en verde), 1477. miniatura|dereita|Unión de Utrecht (azul claro), Unión de Arras (amarelo) e Diocese de Liexa (verde), 1579.
A separación produciuse durante a Reforma. En primeiro lugar foron as provincias de fala neerlandesa e boa parte do sur dos Países Baixos Alemáns captadas polo calvinismo. A continuación comezou a Guerra dos Oitenta Anos entre España e as rexións autoproclamadas protestantes. Mentres que as provincias valoas recoñeceron expresamente na Unión de Arras estar baixo a soberanía española, os territorios do norte aliáronse na Unión de Utrecht. En 1581 as provincias do norte disociáronse na República dos Sete Países Baixos Unidos, baixo control español e do Sacro Imperio.
A caída de Antuerpen en 1585 marcou un punto de inflexión na historia de ambos países. O sur permaneceu en España e foi convertido de novo ao catolicismo. Moitos intelectuais, artistas e comerciantes fuxiron ao norte, onde despuntaba a Idade de oro dos Países Baixos, mentres que as rexións do sur permaneceron baixo a monarquía absolutista dos Austria. Estiveron baixo o mando dun gobernador que reinaba desde Bruxelas. A guerra con España, case ininterrompida, rematou en 1648 coa Paz de Westfalia, que consolidou a separación entre norte e sur. A desembocadura do Escalda quedou na parte da Unión, o que frustrou o comercio de Antuerpen, xa que perdeu a comunicación directa con o mar.
Durante os anos de rivalidade entre os Habsburgo e Francia, os Países Baixos Españois foron lugar habitual de guerra e no Tratado dos Pireneos (1659) e a Guerra de Devolución (1667–1668) lugares importantes, como Lille, Arras, Cambrai e o condado de Artois pasaron ao control francés. Trala Guerra de Sucesión Española e a firma do Tratado de Utrecht, os que foran ata aquel momento Países Baixos Españois foron adxudicados aos Habsburgo austríacos en 1714 e recibiron o nome de Países Baixos Austríacos.
Amonitas
A das amonitas ou o dos amonoideos (Ammonoidea) é unha subclase de moluscos cefalópodos, extintos que existiron en todos os mares desde o ordovícico (hai uns 340 millóns de anos) até finais do cretáceo (hai 66 millóns de anos). Grazas á súa rápida evolución e distribución mundial son excelentes fósiles guía para a datación de rochas. O seu tamaño oscila entre uns poucos milímetros e máis de 2 m de diámetro.
José Benito González Fernández
José Benito González Fernández, nado en Maside o 3 de xaneiro de 1853 e finado en Madrid o 6 de xuño de 1909, foi un político galego.
Amonitas
Caracterízanse por unha cuncha univalva máis ou menos enrolada en espiral, na que só a última cámara estaba ocupada polo animal; as outras utilizábanse para controlar a súa flotabilidade.
Voo do Cuatro Vientos
O voo do Cuatro Vientos foi un voo España-Cuba-México que se realizou en 1933.
José Benito González Fernández
Traxectoria
Foi alcalde de Maside e deputado provincial. En 1906 organizou e presidiu en Maside o Centro Católico Recreativo.
Voo do Cuatro Vientos
Historia
En 1932 o capitán de enxeñeiros Mariano Barberán y Tros de Ilarduya, director da Escola de Observadores do aeródromo de Cuatro Vientos, concibiu a idea de realizar un voo que cruzando o Atlántico central chegase ás Antillas para estudar unha nova rota aérea. Designouse como primeiro piloto o tenente Joaquín Collar e como piloto e navegante o propio Barberán. Para actuar como mecánico de asistencia en terra elixiuse o sarxento Modesto Madariaga.
Amonitas
Etimoloxía
miniatura|250px|Estatua do deus [[Amón. Museo Británico.]] O termo amonita empezouse a usar a mediados do século XVII (contra 1700-1710), e deriva do latín científico Ammōnītēs, derivado do latín medieval cornū Ammōnis, literalmente 'o corno de Amón', debido á forma espiral das cunchas destes animais, que recordan os cornos dos carneiros vellos.
Plinio o Vello (23-79), mencionou os cornos de Amón (Ammonis cornua) porque o deus do antigo Exipto Amón representábase xeralmente levando cornos de carneiro e, ás veces, outro corno vertical no centro da fronte.
Á raíz Ammon(i)-, de Ammon, engadiuse a transcrición directa do elemento de formación de palabras do grego antigo -τής (ou -ιτής) -tés (ou -ités), que indica 'orixe', 'relacionado con' ou 'derivado de', usada para formar substantivos e adxectivos, que no latín clásico —e, consecuentemente, no galego— se adaptou como -ta, que foi especialmente utilizada na época clásica para designacións étnicas e locais, e para formar nomes de minerais (como a limonita, a magnetita, a pirita ou a siderita).
Voo do Cuatro Vientos
Historia
O 8 de xuño de 1933 engalaron en Cuatro Vientos para situar o avión no aeródromo de Tablada (Sevilla), onde tras unha coidadosa preparación meteorolóxica, partiron o 10 de xuño de 1933 ás 04:40 horas. Empregaron 1.500 metros de pista para a engalaxe, case a súa totalidade.
Amonitas
Etimoloxía
En canto ao termo do latín científico Ammonoidea fórmase engadindo ao primeiro elemento Ammon- a desinencia -oidea, formada cun -o- para faciliatar a lectura e o elemento do latín científico -idea, sufixo patronímico masculino plural derivado do grego antigo -ιδαι -idai, plural de -ιδης -idēs, que significa 'co aspecto de', 'semellante a', derivado á súa vez de εἴδος eídos, 'aspecto', 'aparencia', 'forma'.
Voo do Cuatro Vientos
Historia
Cruzar o Atlántico central foi a maior distancia voada ata ese momento sobre o mar. Seguiron a ruta prevista con desviacións mínimas malia diversas incidencias, como unha indisposición de Collar: Tablada (Sevilla), Madeira, San Xoán (Porto Rico), Guantánamo e Camagüey, onde chegaron 11 de xuño ás 15:39 hora local, logo de 39 horas e 55 minutos de voo e 7.320 km. O día seguinte, día 12, engalaron con destino a A Habana e aterraron no aeródromo de Columbia ás 14:15. O recibimento alí foi espectacular, con máis de 10.000 persoas agardando. O voo constituíu un acontecemento social de primeira magnitude e os aviadores foron agasallados nos círculos políticos, sociais e mercantís de Cuba. Nos días que pasaron alí, Madariaga tivo que facer fronte a unha complicada incidencia, unha fuga de combustible que houbo que arranxar. A travesía cara a México comprendía un voo de 1.920 km que estaba previsto realizar nunhas 12 horas. O 20 de xuño engalaron na Habana ás 05:52 horas cara a Cidade de México; por última vez foron vistos ás 11:35, preto da cidade de Villahermosa en Tabasco; a partir desta posición desapareceron. Os gobernos de México e Guatemala despregaron numerosas operacións de procura e, malia os esforzos realizados, non puido darse co lugar de caída do aparello, un misterio que deu lugar ata o día de hoxe a numerosas teorías e especulacións de cal foi o fin do Catro Ventos e os seus tripulantes.
Amonitas
Características
miniatura|250px|Lámina nº 44: Ammonitida, de Kunstformen der Natur (1904), obra de [[Ernst Haeckel (1834–1919).]]