cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lagoa de Gallocanta
A lagoa está declarada como refuxio de fauna silvestre, zona de especial protección para aves (ZEPA) e figura na lista de Zonas Húmidas de Importancia Internacional, constituíndo un dos Sitios Ramsar en España.
As localidades que arrodean a lagoa son: Gallocanta, Berrueco, Tornos, Bello e máis Cuerlas.
Junta Española de Liberación
A Junta Española de Liberación (JEL) foi unha institución creada por parte do exilio español republicano despois da Guerra Civil, que trataba de ser unha alternativa para a formación dun goberno republicano máis integrado que o representado polas alternativas comunistas. Fundouse en México en 1943, e formaron parte dela o Partido Socialista Obrero Español, Izquierda Republicana, Esquerra Republicana de Catalunya, Acció Republicana de Catalunya e Unión Republicana. Desapareceu o 31 de agosto de 1945.
Historia e características
Presidida primeiro por Diego Martínez Barrio e despois por Félix Gordón Ordás, sendo Indalecio Prieto o seu Secretario Xeral, tratou de contrarrestar a Unión Nacional Española, dirixida polo Partido Comunista de España e encabezada por Juan Negrín. O seu maior logro foi conseguir que a Carta das Nacións Unidas elaborada en San Francisco incluíse unha emenda que impedía o acceso aos organismos internacionis aos estados e réximes constituídos co apoio das potencias nazi-fascistas.
Urkesh
Urkesh (Urkis ou Urkiš) foi un reino hurrita mencionado sobre o 2500 a. C. na rexión do río Khabur, en Siria.
Historia
Os hurritas emigraron á rexión despois do 2500 a. C. e formaron o reino con centro na cidade, que se estendeu aproveitando o final do imperio de Acad (Acadia). A comezos do segundo milenio, Urkesh foi sometida polo reino de Mari, formado polos amoritas e sobre o século XVIII a. C. unha nova dinastía, tamén amorita, que gobernaba Asiria, apoderouse de Mari; a capital Shubat-Enlil foi fundada non lonxe de Urkesh.
Sobre a segunda metade do século XVI a. C. quedou baixo dominio de Mitanni e por razóns descoñecidas foi abandonada.
Os seus reis levaban o título hurrita de endan e son mencionados nos arquivos de Mari.
As Berlengas
Forman parte desta illa tres pequenos illotes: Berlenga Grande, Estelas e Farilhões.
A parte máis importante da illa é chamada Berlenga e representa máis de 2/3 da superficie total da illa. A outra parte está separada pola erosión marítima e chámase Illa Vella.
Historia
miniatura|esquerda|Barrio dos Pescadores e o [[Porto (transporte)|Porto]] A ocupación humana da Berlenga Grande (única habitable) remontase á Antigüidade, sendo coñecida como illa de Saturno polos xeógrafos Romanos. Posteriormente foi visitada por navegadores Musulmáns, viquingos, corsarios franceses e ingleses.
En 1513, co apoio da raíña Dna. Leonor, monxes da Orde de San Xerome estabelecéronse co propósito de ofrecer auxilio á navegación e ás vítimas dos frecuentes naufraxios naquela costa atlántica, arrasada por corsarios, fundando o Mosteiro da Misericordia da Berlenga, no local onde, desde 1953, se ergue un restaurante. Entre tanto, a escaseza de alimentos, as doenzas e os constantes asaltos de piratas e corsarios marroquís, alxerinos, Ingleses e Franceses, tornaron imposible a vida de retiro dos frades, moitas veces incomunicados debido á inclemencia do mar.
Farol
200px|miniatura|esquerda|Faro [[Duque de Bragança]] O Faro da illa foi construído en 1841, o Faro foi bautizado como Duque de Bragança.
O Faro utiliza a enerxía acumulada durante o día (a través de varios paneis solares), con 29 m. de altura, a súa luz é visíbel nunha área ata cerca de 50 km.
Fortaleza das Berlengas
miniatura|300px|Fortaleza das Berlengas
BIBSYS
BIBSYS é un provedor de sistemas bibliotecarios e de información para todas as bibliotecas universitarias e universitarios noruegueses, a Biblioteca Nacional de Noruega e unha serie de bibliotecas e institucións de investigación. BIBSYS foi organizada formalmente como unha unidade da Universidade Norueguesa de Ciencia e Tecnoloxía (NTNU), situado en Trondheim, Noruega. O consello de administración é nomeado polo Ministerio Noruegués de Educación e Investigación.
As Berlengas
Fortaleza das Berlengas
O forte de planta poligonal irregular (orgánica), presenta unha edificación principal, con doce salas ou cuartos onde funcionaban as dependencias de servizo (Casa do Comando, Cuarteis de Tropas, Almacéns, Cociña e outros) e mais oito compartimentos inscritos no interior das murallas. Un corredor sen iluminación dá acceso internamente aos varios puntos da estrutura.
Fauna
No tocante á fauna destácanse a lagarta de Bocage e o sardão, esta última especie ameazada pola poboación de gaivotas, coellos e ratos. Existen varias especies de aves, mariñas e non mariñas, que nidifican neste punto illado do litoral, como:
No mar, entre tanto, é onde se encontra a maior riqueza do arquipélago, unha das zonas de maior riqueza ictiolóxica da costa portuguesa.
Flora
miniatura|150px|[[Armeria berlengensis]] Existen cerca dunha centena de especies botánicas na área, incluíndo:
Turismo
miniatura|Area de acampada|250px Existen dous restaurantes na illa, o Restaurante e Quartos Mar e Sol e no Forte de São João Baptista, unha zona de acampada e un minimercado con produtos esenciais.
Outros
O arquipélago foi palco e tema principal do filme O Rei das Berlengas, realizado en 1978 por Artur Semedo e contando con o falecido Mário Viegas no papel de protagonista, o herdeiro da dinastía dos Teles de Midões que se bate pola independencia do arquipélago de Portugal.
Joseph Ejército Estrada
Joseph Ejército Estrada, actor de cinema nado en 1937, foi o presidente de Filipinas entre 1998 e 2001.
Polución nocturna
Unha emisión nocturna ou polución nocturna é unha exaculación involuntaria de seme que ten lugar durante o sono.
As polucións nocturnas son máis comúns durante os últimos anos da adolescencia, aínda que se presentan tamén no adulto. Poden estar, ou non, acompañadas por soños eróticos. Algúns homes espértanse durante a exaculación, mentres que outros seguen durmindo e soamente se dan conta ao espertaren e comprobaren que a roupa interior está manchada de seme, ou nin sequera o notan se é que este secou. Con frecuencia non lembran ningún tipo de soño con contido sexual, salvo os casos en que as súas características particulares (sensación de realismo, intensidade) os gravan na mente.
Durante a puberdade, o 13 % dos homes experimentan a primeira exaculación da súa vida ou espermarquia durante unha polución nocturna. Segundo os estudos de Kinsey, os homes que teñen a súa primeira exaculación como consecuencia dunha polución nocturna, presentan a espermarquia máis ou menos un ano despois daqueles que a alcanzan por estimulación física, independentemente de que esta sexa por masturbación ou relación sexual.
Causas
Ocorre cando a ilusión suxestiona involuntariamente o individuo ou cando este pasa unha cantidade considerable de tempo sen exacular. En ambos os casos pode contribuír o almacenamento de imaxes ou fantasías eróticas durante un certo tempo, aínda que tamén depende da intensidade dos estímulos experimentados, que normalmente se liberan en forma de vivencias sexuais ficticias xeradas polo subconsciente.
Frecuencia
A frecuencia de exaculacións involuntarias nocturnas é moi variable e os estímulos sexuais do medio en que habita o individuo poden axudar a incrementala. Algúns homes preséntanas frecuentemente, sobre todo durante a adolescencia, mentres que outros non a experimentaron xamais. Segundo os datos estatísticos de que se dispón, o 83% dos homes nos Estados Unidos presentárona nalgunha ocasión ao longo da súa vida.
Dentro do grupo de homes que as experimentan, a frecuencia media en solteiros oscila entre 0,36 veces por semana para mozos de 15 anos, até 0,18 veces por semana para os de 40. Os homes casados presentan unha frecuencia de 0,23 emisións á semana aos 19 anos e tan só 0,15 á semana aos 50. Por tanto a frecuencia máxima dáse en mozos de 15 anos e a máis baixa en adultos casados de 50 anos. Non se dispón de datos a idades máis avanzadas; suponse que as emisións diminúen progresivamente en frecuencia a medida que avanza a idade.
Nos estudos realizados noutras partes do mundo, a frecuencia de exaculacións nocturnas pode diferir das dos Estados Unidos. En Indonesia, o 97% dos homes preséntanas á idade de 10 anos.
Arte africana
O continente africano acolle unha gran variedade de culturas, caracterizadas cada unha delas por un idioma propio, unhas tradicións e unhas formas artísticas características. Aínda que a grande extensión do deserto do Sáhara actúa como barreira divisoria natural entre o norte de África e o resto do continente, hai considerables evidencias que confirman toda unha serie de influencias entrámbalas dúas zonas a través das rutas comerciais que atravesaron África dende tempos remotos.
Hoxe, por exemplo, aparecen entre as culturas do sur do Sáhara moitas mostras de arte islámica, así como tamén formas arquitectónicas de inspiración norteafricana. Ademais, as investigacións apuntan a unha influencia recíproca entre estas zonas do sur coas tradicións artísticas e culturais daquelas rexións do norte de África máis próximas ao Mediterráneo. A arte de Exipto, unha das máis brillantes de África, ten importantes conexións artísticas e culturais coas civilizacións africanas ao sur do Sáhara.
Os colares africanos son fermosos, están cheos dun conxunto de cores combinadas. Cada colar ten un significado e o mesmo ocorre coas máscaras.
As artes africanas son fiel reflexo das ricas historias, filosofías, relixións e sociedades dos habitantes deste vasto continente. A arte africana, ademais da súa importancia inherente ás xentes que a produciron, inspirou tamén a algúns dos máis importantes artistas e movementos da arte contemporánea tanto de Europa como de América. Os artistas occidentais do século XX admiraron a importancia que se lle concede á abstracción na arte africana, estimulando con isto a súa falta de preocupación polo naturalismo.
A historia da arte africana remóntase aos tempos prehistóricos. Entre as formas artísticas máis antigas están as pinturas e gravados en pedra de Tassili e Ennedi, no Sáhara no (6000 adC e século I d.C.).
Outros exemplos de arte primitiva témolos nas esculturas modeladas en arxila dos artistas da cultura Nok, ao norte de Nixeria, datadas entre o 500 adC e o 200 dC.; tamén nos decorativos traballos en bronce de Igbo-Ukwu (séculos IX e X d.C.), e nas magníficas esculturas en bronce e terracota de Ifé (do século XII ao XV d.C.). Estas últimas amosan tal habilidade técnica e están representadas de forma tan naturalista que nun principio, aínda que erroneamente, considerouse que estaban inspiradas na Grecia clásica.
As ricas tradicións artísticas africanas continúan hoxe en día, tanto na súa liña máis tradicional como a través de novos e renovadores xeitos de expresión.
Ferrari 312B
O Ferrari 312B foi unha serie de modelos de coches de carreiras de Fórmula Un, deseñados e construídos pola Scuderia Ferrari. Foi o sucesor do Ferrari 312 e foi utilizado desde ata principios de. Fixéronse varias versións: o 312B, 312B2 e 312B3.
A década de 1970 viu o regreso do éxito para a Scuderia, a marcha de Chris Amon, e o regreso de Jacky Ickx para unirse a Clay Regazzoni. Un motor 12 en liña, coloquialmente coñecido como "boxer" (aínda que non é un motor boxer real), foi desenvolvido para o seu uso no novo Ferrari 312B, o que supuso un baixo centro de gravidade.
Durante a primeira tempada, a de, Ickx loitou co Lotus de Jochen Rindt e gañou tres Grandes Premios, mentres que o emotivo Gran Premio de Italia de 1970 foi gañado por Clay Regazzoni, tras a morte de Rindt na semana anterior á carreira. Nas carreiras restantes, Ickx non puido superar os puntos de Rindt para o título de pilotos, e Lotus gañou o Campionato de Construtores por diante de Ferrari.
A tempada de Fórmula Un de comezou cun triunfo da nova fichaxe, Mario Andretti, seguida por outra vitoria de Ickx. Ferrari en última instancia, ocupou o segundo lugar no Campionato de Construtores, e Jackie Stewart con Tyrrell dominaron a tempada.
Na tempada de Fórmula Un de, Ferrari non podía manterse ao día cos avances da competición, caendo ao cuarto posto ao final do ano. Ickx gañou o Gran Premio de Alemaña de 1972 na súa pista favorita, Nürburgring, pero esta ía ser a súa última vitoria nun Gran Premio. A tempada de coches deportivos de carreiras foi un éxito para Ferrari, co Ferrari 312PB baseado no coche de F1.
miniatura|left | Un Ferrari 312B de 1970 Na tempada de Fórmula Un de, o Ferrari 312B2 xa non era competitivo, e só logrou o 4º lugar con Icks, no Gran Premio de apertura da tempada. Ademais os coches deportivos, foron batidos polos franceses Matra, o programa de F1 da escuadra italiana foi abandonado, e ata saltaronse algunhas carreiras de F1, en particular Nürburgring. Isto non era aceptable para Ickx, xa que o circuíto de Nürburgring, onde celebrabase o Gran Premio de Alemaña ese ano, era a súa pista favorita. Como resultado diso, deixou o equipo a metade de tempada co fin de disputar o Gran Premio de Alemaña de 1973 cun McLaren, onde acadou o terceiro posto detrás dos Tyrrells de Stewart e François Cevert.
Ferrari fichou aos pilotos de BRM Niki Lauda e Clay Regazzoni para reconstruír o equipo da tempada de Fórmula Un de. Presentando un novo modelo, o 312B3, baseado nun prototipo chamado "quitaneves".
O coche foi substituído polo 312T, que foi presentado para a tempada de Fórmula Un de.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Vicente Aleixandre
Vicente Pío Marcelino Cirilo Aleixandre y Merlo nado en Sevilla o 26 de abril de 1898 e finado en Madrid o 13 de decembro de 1984, foi un poeta español, pertencente á xeración do 27 e Premio Nobel de Literatura 1977.
Obra poética
No seu primeiro libro, Ámbito (1928), predomina o verso asonantado e a estética da poesía pura ao estilo de Juan Ramón Jiménez. Nos seus seguintes libros, inspirado polos precursores do surrealismo, en especial Arthur Rimbaud e Lautréamont adopta o poema en prosa (Pasión de la tierra, 1935) e o verso libre (Espadas como labios, 1932; La destrucción o el amor, 1933; Sombra del paraíso, 1944), cunha estética irracionalista e na expresión achégase á escrita automática.
Trala guerra achégase á poesía social, cun estilo máis sinxelo, dúas son as obras máis importantes deste período Historia del corazón (1954) e En un vasto dominio (1962).
Na poesía dos últimos anos volve ao irracionalismo xuvenil, aínda que máis depurado e sereno.
Mark Rutte
Mark Rutte, nado na Haia o 14 de febreiro de 1967, historiador e político, é o actual primeiro-ministro dos Países Baixos.
Traxectoria
Mark Rutte naceu na Haia o 14 de febreiro de 1967 no seo dunha familia fiel á igrexa reformada neerlandesa. Eles militaban no Partido Anti Revolucionario e logo na Chamada Democristiana.
Ruttegraduouse en Historia dos Países Baixos na Universidade de Leiden en 1992. Mentres estudaba na universidade, el formou parte da Xunta Directiva da organización xuvenil do Partido Popular pola Liberdade e a Democracia (VVD polas súas siglas en neerlandés), un partido liberal de centro-dereita; sendo presidente desa rama xuvenil entre 1988 e 1991.
O mesmo ano da súa graduación na universidade, 1992, Rutte entrou a traballar na empresa multinacional de capital británico e neerlandés Unilever; ocupándose da formación e capacitación do persoal, e participando en varias reorganizacións, ata o 1997 cando foi ascendido a xefe de persoal ao servizo de Van den Bergh Netherlands. No 2000 Rutte foi designado para o Grupo Corporativo de Recursos Humanos. No 2002 el foi nomeado Director de Recursos Humanos de IGLOMora Groep BV, unha subsidiaria de Unilever.
Paralelamente Rutte proseguía coa súa carreira política como membro da Xunta Directiva do VVD entre 1993 e 1997; e no 2002 foi membro do comité do partido encargado dos nomeamentos para as eleccións parlamentarias dese ano.
O 22 de xullo do 2002 Rutte foi nomeado Secretario de Estado (cargo equivalente a viceministro na estrutura constitucional neerlandesa) de Asuntos Sociais e Emprego; permaneceu nese cargo ata o 16 de xuño do 2004. Entre o 16 de xuño do 2004 e o 27 de xuño do 2006 foi Secretario de Estado de Educación, Cultura e Ciencia. O 2010 tornouse o primeiro liberal elixido primeiro ministro en 92 anos.
Eparquía católica ucraína de Volodymyr-Brest
Territorio
miniatura|dereita|250px|Dioceses grecocatólicas no Gran Ducado de Lituania e a Coroa de Polonia en 1772. Os territorios da eparquía aparecen en laranxa. A eparquía abranguía parte da rexión de Volinia e a parte setentrional de Podlaquia. O territorio da eparquía atopábase dividido en dúas partes, unha no Gran Ducado de Lituania, onde estaba a sé de Brest (hoxe Belarús) e outra na Coroa do Reino de Polonia, onde estaba a sé de Volodymyr (hoxe Ucraína). As dúas partes estaban separadas pola eparquía de Chełm.
Historia
A eparquía ten a súa orixe na Unión de Brest de 1596, cando a eparquía ortodoxa entrou en comuñón coa Igrexa Católica.
Foi suprimida por orde do tsar en 1795, mais o 18 de novembro de 1798 foi restaurada co nome de eparquía de Brest.
O 25 de marzo de 1839 a eparquía foi novamente suprimida por orde do tsar.
Episcopoloxio
Coa Unión de Brest de 1596 a sé ortodoxa entrou en comuñón coa Igrexa Católica. Os bispos de Volodymyr-Brest dende entón foron os seguintes:
Tabulata
Os Tabulata (tabulados) ou corais tabulados son unha orde de corais paleozoicos extintos. Eran case sempre coloniais, e formaban colonias de unidades ou celas hexagonais denominadas coralitas (o esqueleto de calcita de cada pólipo) similares en aparencia a un panal de abellas. As celas adxacentes están unidas por pequenos poros. A súa característica distintiva son as súas particións internas horizontais ben desenvolvidas (as tábulas) que hai dentro de cada cela, pero con particións verticais internas (septos) reducidas ou ausentes. Xeralmente son máis pequenos que os corais rugosos, pero varían considerablemente en forma, desde aplanados a cónicos ou esféricos.
Foron descritas unhas 300 especies. Entre os corais tabulados máis comúns no rexistro fósil están Aulopora, Favosites, Halysites, Heliolites, Pleurodictyum, Sarcinula e Syringopora. Os corais tabulados con esqueletos masivos doitan conter simbiontes endobióticos, como cornulítidos e Chaetosalpinx.
Igual que os corais rugosos, viviron enteiramente no Paleozoico, desde o Ordovícico ao Permiano. Xunto cos estromatoporoideos e os corais rugosos, os corais tabulados son característicos de augas pouco fondas do Silúrico e do Devoniano. No Devoniano ascendeu o nivel do mar, e os corais tabulados fixéronse moito menos comúns. Extinguíronse finalmente no evento de extinción do Permiano-Triásico.
A Coira, Folgoso, Allariz
A Coira é un lugar da parroquia de Folgoso no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña 58 habitantes (23 homes e 35 mulleres).
Cernunnos
Cernunnos é o nome convencional dado nos estudos celtas ás representacións do "Deus hastado" do politeísmo celta. O nome en si só é atestado unha vez, no Piar dos mariñeiros do século I atopado en Lutecia. Pola contra, existe un gran número de representacións de figuras humanas con cornos, a miúdo coas pernas cruzadas, asociadas a animais e sostendo ou levando torques.
Non se sabe nada do deus a partir de fontes literarias, e os detalles sobre o seu nome, o seu culto e a súa significación na relixión celta son descoñecidos. Especúlase sobre interpretacións que o relacionan coa natureza e a fertilidade. Segundo as fontes arqueolóxicas Cernunnos tiña culto na Galia, Galia Cisalpina e na costa sur de Britania.
miniatura|dereita|Representación de Cernunnos, no [[Piar dos mariñeiros.]]
Praia
miniatura|250px|Praia de Carnota ([[Lira, Carnota|Lira).]] Unha praia é unha forma xeolóxica consistente na acumulación de sedimentos, por efecto da dinámica local das ondadas. Estes sedimentos son normalmente areas pero tamén hai praias de gravas ou grixos e de croios, seixos ou bolos, chamadas coídos. Existen moitas clases de praias podendo existir varios tipos sobre un mesmo banco de sedimentos, por mor a que nuns metros o tipo de rompente pode variar dando orixe a un tipo de praia distinta.
Unha praia fórmase cando as ondas e as correntes do mar propician a chegada de sedimento á beiramar. Logo unha praia fórmase baixo dous supostos: o primeiro, que a forma da costa sexa tal que haxa unha zona onde se deposite unha determinada cantidade de sedimento e que sexa estábel cos diferentes estados do clima marítimo. O segundo, que exista unha zona na que se ben o sedimento vaise perdendo por algures, haxa unha achega de sedimento por outro que o poida compensar. Unha vez que foron depositados os sedimentos, a praia é modelada segundo o tipo de rompente que lle afecta.
A praia é unha xeoforma dinámica pola cal está en permanente cambio, suxeita en todo momento a acción que cada onda, cada marea e cada temporal lle provoca, con grandes e importantes transportes de propio sedimento que a compoñen.
O termo "praia" tamén ten unha acepción a miúdo empregada nos textos de xeografía e xeoloxía para designar os bordos flutuantes de lagos salobres. Estes lagos salinos acostuman presentarse en cuncas endorreicas ou depresións de escasa profundidade onde a evaporación é moi intensa, polo que se van acumulando os sales, ao precipitarse, no fondo das mesmas.
A praia como hábitat
miniatura|dereita|200px|Praia da Puntilla, no [[El Porto de Santa María|Porto de Santa María (Cádiz).]] Unha praia é algunhas veces un contorno inestábel que expón as plantas e animais que o habitan a condicións sempre cambiantes. Porén, eses patróns cíclicos diarios e estacionais levan a numerosos organismos vexetais e animais, as fontes de alimentación e de sobrevivencia. Algúns pequenos animais furan na area e aliméntanse co material depositado polas ondas. Tamén moran caranguexos, insectos, e pequenos paxaros. As tartarugas de mar depositan os seus ovos nas praias. Os restos de animais mortos e algas depositadas na zona superior da praia e dunas fai posible a aparición dunha tímida vexetación composta por matas e outras flores.
Central League
A Central League (セントラル・リーグ) ou Liga Central, tamén coñecida como Ce League (セリーグ), é unha das dúas ligas profesionais que constitúen a Nippon Professional Baseball, a máis importante competición de béisbol do Xapón. O gañador desta liga xoga anualmente contra campión da Pacific League nas Nippon Series para decidir o campión nacional. Actualmente está formada por seis equipos de todo o país, sendo o máis laureado os Yomiuri Giants. Ao contrario que na Pacific League, e do mesmo xeito que antigamente na Liga Nacional da MLB, esta liga non permite o uso de bateador designado.
Historia
A Liga Central foi fundada en 1949 con oito equipos: catro da antiga Liga de Béisbol do Xapón (Chunichi Dragons, Hanshin Tigers, Yomiuri Giants e Shochiku Robins) e catro novos (Hiroshima Carp, Kokutetsu Swallows, Nishinippon Pirates e Taiyō Whales). Con todo, os Nishinippon Pirates tan só duraron unha temporada, fusionándose o equipo fusionouse cos Nishitetsu Clippers, tamén de Fukuoka, para formar os Nishitetsu Lions na Liga do Pacífico. Isto levou a que a liga ficase reducida a tan só sete franquías.
En 1952, coa chegada á presidencia de Ryuji Suzuki, decidiuse que todo equipo que finalizase a temporada cunha porcentaxe de vitorias inferior ao 30% tería que disolverse ou fusionarse con outros equipos. Finalmente tan só un equipo se vería afectado, os Shochiku Robins, os cales decidiron fusionarse cos Taiyō Whales para formar os Taiyō Shochiku Robins en xaneiro de 1953. Isto levou a que a liga ficase reducida a tan só seis franquías, número que se mantén até a actualidade. A seguinte gran novidade chegou no ano 2007, momento no que se crearon as Climax Series. Estas eliminatorias, inspiradas nas que xa había na Liga do Pacífico, enfrontan aos tres primeiros clasificados da liga para determinar o equipo que disputará as Series do Xapón. Co sistema anterior non había ningún tipo de eliminatoria, clasificándose directamente á final o campión da liga.
Cudeiro
O topónimo galego Cudeiro pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
AT&T
AT&T (American Telephone and Telegraph) é unha empresa norteamericana de telecomunicacións. É a maior empresa de telecomunicacións do mundo e a segunda en telefonía móbil a nivel mundial.
As súas orixes están en Southwestern Bell Telephone Company, unha filial de Bell Telephone Company, fundada por Alexander Graham Bell en 1880.
Historia
A compañíaa que se tornou AT&T comezou en 1875, nun acordo entre o inventor Alexander Graham Bell e dous homes, Gardiner Hubbard (sogro de Bell) e Thomas Sanders, que concordaran en financiar o seu traballo. Bell estaba tentando inventar un telégrafo falante (un teléfono). Foi un éxito e conseguiu rexistrar as patentes en 1876 e 1877. En 1877, os tres homes formaron a Bell Telephone Company para explorar a invención. A primeira central telefónica, operando baixo a licenza da Bell, abriu en New Haven, Connecticut en 1878. En tres anos, existían centrais telefónicas nas principais cidades dos Estados Unidos, operando baixo a licenza do que hoxe é a American Bell Telephone Company. En 1882, American Bell adquiriu o control da Western Electric Company, que se tornou na súa fábrica. Gradualmente, a American Bell converteuse en dona da maioría dos seus licenciados, e a empresa pasou a ser coñecida como Bell System (Sistema Bell).
Aeroporto de Bucarest-Henri Coandă
O aeroporto foi bautizado na honra do pioneiro da aviación romanés Henri Coandă, construtor do avión Coandă-1910 e descubridor do efecto Coandă dos fluídos. Antes de maio de 2004 o seu nome oficial era aeroporto internacional de Bucarest Otopeni.
O aeroporto internacional Henri Coandă serve como sede a TAROM, a aeroliña nacional de Romanía. Tamén serve como base de operacións para as aeroliñas de baixo custo Blue Air, Ryanair e Wizz Air.
Escabeche
230px|miniatura|[[Bonito escabechado]] O escabeche é mollo feito con aceite, allo,loureiro, vinagre e pemento doce, como ingredientes básicos, que se utiliza para conservar ou dar sabor ao peixe, a carne etc. .
Chámase así tamén ao alimento así obtido, o manxar que se cobre con este preparado, sexa en cru ou cociñado.
O escabechado é o proceso que consiste en pór a remollo un alimento en escabeche, co fin de prolongar a súa conservación e darlle sabor. Tamén Este método está dentro das operacións denominadas en cociña como mariñada e a técnica consiste basicamente no precocinado mediante un caldo de vinagre, aceite fritido, viño, loureiro e pementa en gran. É a transformación dunha preparación da cociña árabe.
Orixes
A etimoloxía da verba escabeche segundo o Dicionario Etimológico de Joan Corominas, provén do árabo-persiano sikbâg, "guiso con vinagre" que en Persia referíase a un guiso de carne con vinagre e outros ingredientes que xa aparece citado n'“As mil e unha noites”. Esta técnica culinaria, case unicamente con carne, desenvolveuse paralelamente tamén noutros países árabes á vez ca en Persia. A pronuncia vulgar de “sikbâg” soaba a “iskebech”, que pasou a "escabetx", en catalán. Segundo Corominas, a adaptación directa do arabopersiano ao castelán non contería o son "ch" senón que sería algo así como "escabej" ou "escabeje". Do catalán pasou ao castelán e despois pasaría ao galego-portugués. Tamén segundo Corominas, a palabra "escabetx" pasou co concepto a outras cociñas europeas de linguas romances. Esta debe diferenciarse do zirbaja, que é unha preparación convencional de sabor a agridoce.
Na gastronomía andalusí empregouse de igual forma como sinónimo al-mujallal. Ademais do ingrediente principal a base dunha mestura de vinagre, especias e aceite, o escabeche incorpora frecuentemente unha cor avermellada. Menciónase a preparación de escabeches de carne en diversos tratados andalusíes. Como (escabeyg) no Sent Soví. A principios do século XVII, Martínez Montiño dá indicacións moi precisas na súa obra de sobre como confeccionar escabeches. Do mesmo xeito Alexandre Dumas describe un escabechado de lebre con pouco sasafrán e máis pemento. Ao longo da historia culinaria española o pemento foi substituíndo aos poucos ao sasafrán. As obras posteriores da cociña española van mostrando diversas receitas de elaboración de escabeches tanto de peixe como de carne.
Aínda que estendido pola área do Mediterráneo, adoita sinalarse nos recetarios internacionais como un proceso dos alimentos xenuinamente español. A forma castelá “escabeche” apareceu escrita, por vez primeira, en 1525, no "Libro de los Guisados" de Ruperto de Nola, editado en Toledo. Devandito libro ten unha edición anterior, catalá, de 1520, na que tamén aparecía. Aínda que parece probábele que a primeira redacciónse  efectuase a mediados do século XIV. Onde aparecería "escabeig a peix fregit". Existe tamén un manuscrito catalán "Flors de les medicines" de mediados do século XV no que tamén hai unha referencia ao "escabex", e tanto o nome en catalán como a súa descrición (en tres receitas) xa apareceran no Llibre de Sent Soví de 1324.
Outros estudosos procuran unha orixe distinta. Antepoñamos a “aleche”, un dos peixes máis agradecidos para a súa conservación neste mollo frío, tamén chamado “muria” (cando o mollo leva sal por principal conservante convértese en sal/muria ou salmoira), o prefixo latino “esca”, que significa alimento, e obteremos esca/aleche>escabeche.
Existen outras teorías como que a través do árabe pasase a Sicilia, "schivecch", e de aí ao catalán, con todo está documentado que a siciliana provén do xenovés, "scabeccio", e esta última de España, sen saberse se do castelán ou o catalán.
O escabeche en Galicia
Aínda que o escabeche non ten orixes galegas, nin se ten usado moito na gastronomía propia coma método de conservación, sendo máis mediterráneo, si colle forza coma industria a partir do século XVI, asociado á conserva do peixe e posteriormente do marisco (especialmente o mexillón).
Eladio Rodríguez no seu Diccionario enciclopédico gallego-castellano, xa comenta que entre as industrias galegas derivadas da pesca, figura como unha das principais a do escabeche, que xa tiña importancia a mediados do século XVI, época na que se transportaba en cargas até lugares coma Astorga, La Bañeza, Madrid, Medina del Campo, Medina de Rioseco e outras partes de Castela e do resto de España, incluso para algúns países estranxeiros. Na metade do século XIX eran sonadas as fábricas de escabeche de Baiona, Cambados, Cariño,Cedeira, A Coruña, Marín, Muros, Noia, Pontedeume, Ponte Sampaio, Redondela, Rianxo, Ribeira, Vigo e Viveiro. No decorrer do século XX as fábricas de escabeche en Galicia ampliaron considerabelmente as súas preparacións.
Na literatura galega o escabeche aparece xa referenciado nos primeiros textos do Rexurdimento. En 1858 aparece na obra de Juan manuel Pintos: Contos da aldea que parecen historias da vila e historias das vila que parecen contos da aldea:
Fundamento científico
O escabeche realizouse co obxecto primordial de conservar o peixe mediante o mergullo nun medio acedo coma o é o vinagre de viño. O pH habitual neste tipo de preparacións rolda por baixo dos 4.5. O medio acedo detén as células responsábeis da podremia ademais de evitar a síntese do composto denominado trimetilamina, responsábel do cheiro a peixe. É por esta razón pola que os escabeches non posúen un forte cheiro a peixe podre. Os medios acedos deteñen a podremia doutros tecidos orgánicos como poden ser as carnes, é por esta razón veuse denominando como escabeche calquera preparación culinaria que inclúe unha lixeira inmersión en vinagre de viño como medio acedo. O engadido de pemento, tan habitual nos escabeches españois, débese ás propiedadesfunxicidas que posúe.
Luciano Rivero Cuquejo
Luciano Rivero Cuquejo é un político galego do PPdeG
Traxectoria
Fillo de Marina Cuquejo Taboada que foi alcaldesa de Cualedro, finada o 8 de outubro de 2006, sucedeu á súa nai como alcalde. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Cualedro e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta.
Palmés
O topónimo galego Palmés pode referirse a:
Paula Echevarría
Paula Echevarría Colodrón, nada en Candás (Carreño) o 7 de agosto de 1977, é unha actriz e modelo asturiana.
Traxectoria
Os seus inicios na pequena pantalla danse en series tan populares como Al salir de clase, Policías, Compañeros ou London Street. Con todo, o papel que a deu a coñecer foi o de Clara Osma na serie de Telecinco, El Comisario, unha serie de gran popularidade e audiencia. Echevarría participou nesta serie durante tres anos, desde 2004. A actriz foi tamén unha das reporteiras do programa Emisión Imposible, emitido durante o verán do 2000 en Telecinco.
A súa fama incrementouse trala súa relación co famoso cantante español David Bustamante, con quen casou o 22 de xullo de 2006 na Basílica de Santa María a Real de Covadonga en Asturias, terra natal da actriz.
No cine traballou en películas como El chocolate del loro, de Ernesto Martín, Carmen de Vicente Aranda ou Rojo intenso de Javier Elorrieta. Tamén protagoniza Luz de domingo (2007) e Sangre de mayo (2008), ambas de José Luís Garci. As dúas películas obtiveron numerosas candidaturas aos Premios Goya da Academia de Cine de España.
ISO 14000
ISO 14000 é unha normativa internacional da Organización Internacional para a Estandarización (ISO) para a xestión ambiental nas empresas e organizacións publicada en 1996 e orientada a entidades da calquera tamaño. A ISO 14000 está baseada na norma británica BS7750 da British Standards Institution (BSI) anterior á Reunión Mundial da ONU sobre o Medio Ambiente (ECO 92). O procedemento de certificación ten unha duración aproximada de entre 12 e 18 meses, en función da complexidade dos procesos involucrados, a perigosidade da empresa industrial, o seu tamaño, a dispersión xeográfica da empresa, as melloras a aplicar e outras variables. A norma non establece obxectivos ambientais, nin en función do tipo e volume de residuos xerados. Tampouco medidas correctivas para previr a produción de residuos e contaminación. Establece un procedemento para facer melloras nos procesos ambientais.
Paula Echevarría
Traxectoria
No plano persoal, o 17 de agosto de 2008 Paula e o seu marido David Bustamante foron pais dunha pequena chamada Daniella.
Paula Echevarría é na actualidade unha das protagonistas da exitosa serie Gran Reserva, unha das principais apostas de ficción de Televisión Española. Nela, Echevarría ten un papel principal, o de Lucía Reverte, e coincide con Ángela Molina e Emilio Gutiérrez Caba.
ISO 14000
Norma de certificación
Para acadar unha xestión ambiental certificada, as organizacións teñen que:
Paula Echevarría
Traxectoria
Paula compaxina o seu labor de actriz coa de presentadora de galas e imaxe de varias marcas publicitarias como Blanco, Pantene Style, Decleor, Vitalinea ou Nintendo e firmas internacionais como Intimissimi, North Sails ou Double Agent. Ademais, leva a cabo un exitoso blog de moda enmarcado dentro da web da revista Elle chamado "Tras la pista de Paula".
ISO 14000
Norma de certificación
1- Definir unha política ambiental propia.
Paula Echevarría
Traxectoria
No outono de 2012 a actriz estrea o seu primeiro filme de terror psicolóxico, Vulnerables do director Miguel Cruz.
ISO 14000
Norma de certificación
2- Desenvolver unha cultura de preparación e actuación ambiental activa.
Paula Echevarría
Traxectoria
Dende 2013 protagoniza a serie de Antena 3 Velvet xunto a Miguel Ángel Silvestre.
ISO 14000
Norma de certificación
3- Identificar os aspectos ambientais relacionados cos seus procesos produtivos e organizativos e identificar os seus impactos significativos.
Paula Echevarría
Premios e candidaturas
2008
2010
ISO 14000
Norma de certificación
5- Facer controis obxectivos do progreso ou deficiencias na xestión ambiental (avaliar o sistema con auditorías internas).
6- Crear sistemas eficaces de documentación ambiental, definir os rexistros necesarios e os procedementos para o seu mantemento.
Paula Echevarría
Premios e candidaturas
2011
ISO 14000
Norma de certificación
7- Cumprir con leis, normativas e regulacións ambientais.
8- Desenvolver un plan de comunicacións para o persoal e dirección, de xeito que todos estean informados dos avances na xestión medioambiental.
9- Establecer un procedemento de auditoría e certificación do sistema de xestión ambiental por auditores independentes e guías para a avaliación de produtos e etiquetado.
Normas relacionadas
miniatura|O ciclo PDCA. A normativa ambiental inclúe unha familia de normas relacionadas:
Airbourne
Airbourne é unha banda australiana de hard rock formada en Warrnambool no ano 2003. Adoita a ser comparada co grupo tamén australiano AC/DC. Os seus compoñentes principais son o vocalista e guitarrista Joel O'Keeffe, o seu irmán, o batería Ryan O'Keeffe, e o guitarrista e corista David Roads. Posteriormente uníuselles o baixista Justin Street. O seu álbum de estrea, Runnin' Wild, foi publicado en xuño do 2007 e entrou no top 30 da ARIA Albums Chart. O disco entraría tamén nas listas de álbums británicas e na Billboard 200 estadounidense. O seu segundo disco, No Guts. No Glory., apareceu en marzo do ano 2010 entrando no top 20 da ARIA Chart, no top 40 no Reino Unido e aparecendo tamén na Billboard 200. O seu terceiro traballo, Black Dog Barking foi publicado o 31 de maio do 2013.
Premios Saturn
Os premios Saturn son os premios anuais que dende 1972 outurga a Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films dos Estados Unidos como recoñecemento dos mellores traballos de ficción científica, fantasía e terror en cine, televisión e vídeo.
Desenvolvemento
Os premios concebiunos Donald A. Reed en 1972 que sentía que as obras audiovisuais deses xéneros non recibían a apreciación que merecían nese tempo, como os premios Oscar, Emmy e os Grammy os gañadores resultan dunha votación da Academia, nun principio eran simples certificados de papel, a partir de 1978 comezan a ser televisados co nome de Science Fiction Film Awards e entrégase unha estatuíña que respresenta o planeta Saturno rodeado polos seus aneis transformados nunha fita de película polo que se coñecen popularmente como Golden Scroll. Aínda que mantén a preferencia polos xéneros orixinais tamén entrega galardóns a producións dramáticas sen relación con eles.
Emblema de Irán
O emblema de Irán (, neshān-e rasmi-ye Irān) é un dos símbolos nacionais do país dende a Revolución iraniana de 1979. Representa de forma persa estilizada o nome de Alá.
O logo está formado por catro medias lúas e unha espada. As lúas representan a palabra Alá. As cinco partes do emblema simbolizan os Principios da Relixión. Enriba da espada está a shadda: en alfabeto árabe, é empregado para dobrar unha letra. A forma do emblema tenta semellar un tulián, pola memoria da xente que morreu por Irán.
O logo foi deseñado por Hamid Nadimi, e foi oficialmente aprobado polo aiatolá Ruhollah Khomeini, fundador da República Islámica de Irán o 9 de maio de 1980.
Fidel Valdez Ramos
Fidel Valdez Ramos, nado en Lingayen o 18 de marzo de 1928 e finado en Makati o 31 de xullo de 2022, foi un militar e político filipino, que foi presidente de Filipinas entre 1992 e 1998.
Basílica
miniatura|[[Basílica do Sacré Cœur (París).]] miniatura|[[Basílica de San Marcos (Venecia).]] miniatura|[[Catedral de Salta|Basílica de Salta (Arxentina).]] O termo basílica provén do latín basilica que á súa vez deriva do grego βασιλική (foneticamente, basiliké) que significa 'rexia ou real' (fem.), e vén ser unha elipse da expresión completa βασιλική οἰκία (basiliké oikía) que quere dicir «casa real». Unha basílica era un suntuoso edificio público que nas antigas Grecia e Roma adoitaba destinarse ao tribunal, e que nas cidades romanas ocupaba un lugar preferente no foro.
Máis adiante, os cristiáns aproveitaron a forma basilical e, en moitos casos, os propios edificios romanos para utilizalos como recinto relixioso oficial para a celebración da liturxia. Despois de que o Imperio romano volvésese oficialmente cristián, o termo usouse tamén para referirse a igrexas, xeralmente grandes ou importantes, ás que se outorgaron ritos especiais e privilexios en materia de culto. Neste sentido utilízase hoxe a denominación, tanto desde o punto de vista arquitectónico, como relixioso.
Basílica litúrxica
Con independencia do seu trazado arquitectónico, unha igrexa pode titularse «Basílica» por prerrogativa do Romano Pontífice. Así, en sentido litúrxico, son basílicas todas aquelas igrexas que, pola súa importancia, polas súas circunstancias históricas, ou por aspectos de certo relevo, obteñan ese privilexio papal. Distínguense as basílicas maiores e as basílicas menores.
Basílicas maiores
En principio chamáronse así a sete das basílicas con que contaba Roma. Eran estas:
Actualmente só as catro primeiras seguen sendo hoxe chamadas basílicas maiores. Caracterízanse, entre outras cousas, porque no seu altar (altar papal) só pode oficiar o papa. Estas catro basílicas maiores e a basílica menor de San Lourenzo Extramuros (que carece dunha porta santa) son denominadas en conxunto basílicas patriarcais (Pentarquía).
Basílicas menores
Chámaselles basílicas menores ao resto das igrexas romanas que teñen funcións parroquiais ou ben son títulos cardealicios ou diaconados.
Os papas, ademais, concederon o título de basílica menor, cos mesmos privilexios que as igrexas romanas, a outros templos do mundo católico, mediante breve pontificio ou rescrito. A partir da constitución apostólica Pastor Bonus do 28 de xuño de 1988 referida á nova ordeación da Curia romana, é competencia da Congregación para o Culto Divino e a Disciplina dos Sacramentos a concesión do título de basílica menor.
En 2006 había oficialmente 1506 basílicas en todo o mundo. Todas as catedrais posúen o título de Basílica menor, aínda que hai algunhas catedrais que solicitaron o título de «basílica menor» por separado (estas son coñecidas como catedrais-basílica).
En Galicia teñen a condición de basílica as catedrais de Santiago, Lugo, Mondoñedo, Ourense e Tui, a Concatedral de Vigo, a Basílica de San Martiño de Mondoñedo e a Basílica de Santa María a Maior de Pontevedra.
A Enfestela, Folgoso, Allariz
A Enfestela é un lugar da parroquia de Folgoso no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña once habitantes (catro homes e sete mulleres).
Ludwig Wittgenstein
Ludwig Wittgenstein, nado en Viena o 26 de abril de 1889 e finado en Cambridge o 29 de abril de 1951, foi un filósofo austríaco.
Publicou o Tractatus logico-philosophicus, que influíu en gran medida aos positivistas lóxicos do Círculo de Viena, movemento do que nunca se considerou membro. Tempo despois, o Tractatus foi severamente criticado polo propio Wittgenstein en Os cadernos azul e marrón e nas súas Philosophische Untersuchungen (en galego, Investigacións filosóficas), ambas as obras póstumas. Foi discípulo de Bertrand Russell no Trinity College da Universidade de Cambridge, onde máis tarde tamén el chegou a ser profesor.
Antecedentes familiares
De acordo cunha árbore xenealógica elaborada en Xerusalén despois da Segunda Guerra Mundial, o avó paterno foi Moisès Meier, un xudeu axente da terra que vivía coa súa muller, Brendel Simon, en Bad Laasphe, no Principado de Wittgenstein, Westfalia. En xullo do 1808, Napoleón publicou un decreto polo cal todos, incluídos os xudeus, tiñan que adoptar un apelido familiar hereditario, de forma que o fillo de Meier, tamén Moisès, tomou o nome dos seus amos, os Sayn-Wittgenstein, e pasou a chamarse Moisès Meier Wittgenstein. O seu fillo, Hermann Christian Wittgenstein, que tomou o segundo nome "cristián" para distanciarse dos antecedentes xudeus, casou con Fanny Figdor, tamén xudía, que se converteu ao protestantismo xusto antes de casar, e a parella pasou a fundar un bo negocio co comercio de la en Leipzig, lonxe das súas orixes xudías. A avoa de Ludwig, Fanny Figdor, era prima irmá do famoso violinista Joseph Joachim.
Tiveron 11 fillos, todos baixo a prohibición imposta por Hermann de casar con xudeus, entre eles os Wittgenstein. O pai, Karl, na década de 1880, xa era un dos homes máis ricos do Imperio austrohúngaro, cunha fortuna conseguida coa industria do ferro e o aceiro. Grazas a Karl, os Wittgenstein convertéronse nun equivalente dos Krupp ou Rothschild; como resultado da decisión tomada en 1898 de transferir todos os seus investimentos ao estranxeiro, a familia estaba protexida da hiperinflación que afectou Austria despois da Primeira guerra mundial.
Primeiros anos
Ludwig naceu en Viena ás oito e media do anoitecer do 26 de abril do 1889, no Palais Wittgenstein, no número 16 de Alleegasse, actualmente Argentinierstrasse, preto da Karlskirche. Era fillo de Karl e a súa muller, Kalmus, xudea por parte de pai e católica romana por parte de nai. Karl e Poldi, como os coñecía, tiveron nove fillos en total. Houbo catro nenas: Hermine, Margaret (Gretl) -que foi psicoanalizada por Sigmund Freud a principios dos anos 1930-, Helene, e unha cuarta filla que morreu cando era pequena; e cinco nenos: Johannes (Hans), Kurt, Rudolf (Rudi) e Paul, que foi un recoñecido pianista; perdeu un brazo durante a guerra e Maurice Ravel compúxolle o seu Concerto para a man esquerda. Ludwig foi o máis pequeno da familia. miniatura|Retrato de Margarethe Stonborough-Wittgenstein de [[Gustav Klimt (1905), cadro para o casamento da segunda irmá de Wittgenstein, Gretl.]] Os nenos foron bautizados como católicos e criáronse nunha contorna excepcional. A actividade familiar situouse no centro da vida cultural de Viena; Bruno Walter, o famoso director de orquestra, describiu a vida no Palais Wittgenstein como un lugar cunha "atmosfera omnipresente de humanidade e de cultura". Karl era un destacado mecenas das artes; financiou obras de Auguste Rodin e da sala de exposicións e galería de arte da cidade, a Wiener Secessionsgebäude (o edificio da Secesión). Gustav Klimt pintou o retrato de casamento de Gretl, a segunda irmá, e Johannes Brahms e Gustav Mahler fixeron concertos de maneira regular na casa familiar.