cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Escultura románica
Escultores
En xeral os artistas románicos ficaron no anonimato, mais algúns deles deixaron a súa sinatura ou atópase (en casos máis illados) documentos co seu nome, como nuns versos en Módena, que din o nome do escultor Wiligelmo de Módena (c. 1099), autor dos relevos da catedral:Outras veces o propio artista se representa traballando, como o fixo Arnau Cadell nun capitel do claustro do mosteiro de Sant Cugat: Hec Est Arnalli sculptoris forma catelli qui claustrum tale construxit perpetuale (esta é a imaxe do escultor Arnau Cadell que construíu este claustro para a posteridade). Na portada da igrexa de Santa María la Real de Zangoza, nunha estatua-columna que representa a Virxe cun libro aberto nas súas mans mostra esta inscrición: Leodegarius me fecit (Leodegarius fíxome). Así tamén nun outro capitel da colexiata de Saint-Pierre en Chauvigny (Vienne) aparece: Godfridus me fecit, ou a portada da igrexa de Revilla de Santullán en Palencia xunto á representación do escultor traballando lese: Micaelis me fecit. Ramón de Bianya asinou en dous sepulcros do claustro de Elna, no Rosellón con: R. de Bia, me fecit, a obra deste escultor está relacionada estilisticamente coa do escultor italiano Benedetto Antelami, autor do Descendemento da cruz da catedral de Parma, onde fixo a inscrición: En 1178, o escultor executou este traballo no segundo mes, este escultor Benedetto Antelami. Fica constancia doutro escultor románico que traballou na catedral de Santiago de Compostela, en Santo Isidoro de León, e na catedral de Pamplonaː Os mestres adoitaban recibir unha retribución en metálico engadindo a manutención: «ao refectorio, igual que calquera monxe» e bens en especias. Sábese que o mestre Estevo recibiu por parte do bispo de Pamplona casa, con terras e viña, a quen amais deulle: «sesenta medidas de trigo, viño e orxo porque os agricultores que traballen durante a túa vida aquelas terras o entreguen na casa de teu cada ano».
Comitentes
miniatura|250px|esquerda|Os abades [[Odilón de Cluny|Odilón e Maiol fundadores da abadía de Cluny.]] A gloria da realización das obras durante o románico non só era para o artifex practicus, senón para o artifex theoricus (mecenas). Normalmente o abade dun mosteiro, bispo, reis ou señores da nobreza eran as persoas que encargaban e pagaban a realización de obras de arte; dende grandes construcións a ofrendas de pezas litúrxicas, atópanse chamados en inscricións, documentos e crónicas, por exemplo o abade Odelón, que foi comparado co emperador Augusto por «converter a madeira en mármore» no claustro da grande abadía de Cluny no século XII; segundo dixo Henri Focillon: «... os monxes cluniacenses foron os propagadores deste movemento no Languedoc, na Borgoña, na Illa de Francia e en España». miniatura|O [[abade Oliba, gran comitente románico.]] Gran fama de construtor tivo o abade Oliba de Ripoll e bispo de Vic, o arcebispo Diego Xelmírez foi un exemplo de promoción eclesiástica en Galiza coa construción de preto de sesenta igrexas e a case finalización das obras da catedral compostelá.
A condesa Ermesenda de Carcasona foi unha comitente que contribuíu na construción da catedral de Xirona e diversos mosteiros. O rei Fernando I de León e maila súa esposa Sancha I de Galicia foron un exemplo de mecenas a principios do século X, entre as súas obras destacan o edificio coa súa escultura da basílica de Santo Isidoro de León. Amais da gloria terreal que isto lles producía, a pretensión dos comitentes era asegurarse o Paraíso. Ao abade Oliba acudiu o vizconde catalán Bermon para refacer o patrimonio da igrexa de San Vicente de Cardona e que aumentara a comunidade de cóengos, porque segundo confesa o vizconde no seu testamento: «... é moi difícil estar exento de culpa quen se teña sublimado por riqueza ou polo poder secular...». Tamén o bispo Bernward de Hildesheim redactou no seu testamento sobre a creación de templos románicos:
Botón de áncora (filme de 1948)
Botón de áncora (en Botón de ancla) é un filme galego de 1948, dirixido por Ramón Torrado.
Baseado nunha novela homónima de José Luis de Azcárraga Bustamante sobre as aventuras de tres gardamariñas da Escola Naval de Marín, o enorme éxito do filme levou a Ramón Torrado a dirixir outras películas coa mesma fórmula, mais variando lixeiramente as situacións. Tamén contou con tres remakes, un deles dirixido polo propio Torrado.
Argumento
José Luis (Antonio Casal), Carlos (Jorge Mistral) e Enrique (Fernando Fernán Gómez) son tres gardamariñas de último curso da Escola Naval de Marín, que viven unha vida desenfadada, gastando bromas aos alumnos novatos e facéndolle as beiras a multitude de mulleres. Un día, Carlos coñece a filla dun armador de pesca chamada María Rosa (Isabel de Pomés), e namórase rapidamente dela, esquecendo a Dorita Beltrán (Alicia Romay), unha artista coa que mantiña unha relación. Pouco despois, Dorita coñece en Vigo a José Luis e decide seducilo para vingarse do seu antigo amante. Carlos acode ao camerino de Dorita para desenganala dunha vez por todas, pero José Luis sorpréndeos xuntos e rómpese a súa amizade.
Produción
A produtora Suevia Films, do galego Cesáreo González, gastou dous millóns e medio de pesetas no filme, un orzamento moi elevado para a época. A rodaxe en Marín e Vigo, que ía durar un mes tivo que alongarse até os 3 meses, por mor do mal tempo. Os autores non estaban seguros de que fose do agrado do réxime franquista, debido a que na película se humanizaba e se facía comedia do mundo militar, polo que autocensuraron algunhas escenas que pensaron que se poderían considerar excesivas. Con todo, o apoio oficial foi total, o filme agradou a Franco, foi declarado de "interese nacional" e Ramón Torrado e Cesáreo González foron convidados ao Palacio do Pardo. Foi tamén o primeiro filme proxectado no Teatro Cine Fraga de Vigo.
O filme foi un grande éxito de público e contou con tres remakes: un homónimo de Miguel Lluch en 1960, outro de Pedro Lazaga en 1967 titulado Los guardamarinas, rodado tamén en Marín e en cuxo elenco se atopaban nomes como José Luis López Vázquez, Emilio Gutiérrez Caba, Alfredo Landa ou Julia Gutiérrez Caba; e un terceiro do propio Torrado en 1974 chamado Los caballeros del botón de ancla co Dúo Dinámico como protagonistas. Ademais Torrado repetiu a fórmula con pequenas variacións en varios filmes máis como La Trinca del Aire (co mesmo trío protagonista), Héroes del Aire ou Un Paso Al Frente, pero non conseguiu o mesmo éxito que coa orixinal.
Foi dobrado ao galego e estreado na TVG o 31 de xaneiro de 1986, dentro do programa ''Galicia no cine. ''
14 de outubro
O 14 de outubro é o 287º día do ano do calendario gregoriano (288ºnos anos bisestos). Quedan 78 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Éamon de Valera
Mortes
miniatura|100px|Garcilaso de la Vega. miniatura|100px|Ramón Suárez Picallo.
Outros
Os 366 días do ano
Baxín
O topónimo Baxín pode referirse a:
Enrique Taboada Chas
Enrique Taboada Chas, nado na Coruña en 1870 e finado na mesma cidade o 18 de decembro de 1933, foi un sindicalista e militante anarquista galego.
Vida persoal
Casou con Dolores Sánchez Pérez.
Moira
miniatura|180px|Engadir sal á auga produce unha moira. A moira ou salmoira é a auga saturada de sal, particularmente aquela na que se conservan carnes, peixes e outros alimentos. É unha auga cunha alta concentración de sal (NaCl) disolta. Existen ríos e lagos salgados onde non hai vida polo exceso de sal e de onde se extrae a moira, principalmente para obter o seu sal evaporando a auga en salinas. A moira pode ser velenosa para algúns animais que beben desta.
Por extensión, tamén se lle chama moira a disolucións altamente concentradas doutros sales. Son exemplos disto a moira de cloruro de calcio e a de dicromato sódico.
A salmoira distínguese da auga salobre en que esta última ten unha menor concentración de sal.
Usos
En 1800, Alessandro Volta usou a moira xunto co cobre e o cinc para crear a pila voltaica.
Outros usos máis comúns son:
Nepociano de Asturias
Nepociano foi rei de Galicia entre os últimos meses do ano 842 e comezos de 843, ao suceder efemeramente a Afonso II, pois foi destronado por Ramiro I.
Traxectoria
Foi un comes palatii (conde de palacio) na corte do rei Afonso II en Oviedo. É citado nas crónicas como cognatus regis (cuñado do rei) ou en calquera caso, parente do rei, probablemente por vía materna xa que Afonso II tiña ascendencia materna vasca, e foron precisamente vascos e ástures os principais valedores da causa de Nepociano.
Á morte do rei Afonso II, e aproveitando a ausencia de Ramiro I, que segundo as crónicas afonsinas fora nomeado sucesor por Afonso II, ocupou o trono. Reuniu as súas tropas compostas por asturianos e vascóns e tratou de opoñer ao exército galego encabezado por Ramiro I. O encontro tivo lugar na localidade de Cornellana, xunto ao río Narcea, pero o exército de Nepociano finalmente foi derrotado.
Segundo as crónicas posteriores, Nepociano foi capturado, cegado e encerrado nun convento de localización descoñecida.
Coenwulf de Mercia
Coenwulf (tamén escrito Cenwulf, Kenulf, ou Kenwulph), finado en 821, foi rei de Mercia desde decembro do 796 até a súa morte en. Foi un descendente dun irmán do rei Penda, quen gobernou Mercia a mediados do século VII.
Traxectoria
Sucedeu a Ecgfrith, fillo de Offa. Ecgfrith só reinou uns meses, e Coenwulf subiu ao trono no mesmo ano en que Offa morreu. Nos primeiros anos do reinado de Coenwulf tivo que se enfrontar a un levantamento en Kent, que estivera baixo o control de Offa. Eadberht Præn regresara desde o exilio en Francia para reclamar o trono de Kent, e Coenwulf viuse forzado a esperar o apoio papal antes de poder intervir. Cando o papa León III estivo de acordo en anatematizar a Eadberht, Coenwulf invadiu e retomou o reino; fixeron prisioneiro a Eadberht, cegárono, e cortáronlle as mans. Semella que Coenwulf tamén perdeu o control do reino de Anglia Oriental durante a primeira parte do seu reinado, pois existen moedas a nome do rei Eadwald. As moedas de Coenwulf reaparecen en 805, o que suxire que o reino estaba outra vez baixo o control de Mercia. Rexistráronse varias campañas contra os galeses, mais só un conflito con Northumbria, no 801, aínda que é probábel que Coenwulf continuase a apoiar aos adversarios do rei northumbrio, Eardwulf.
Coenwulf entrou en conflito co arcebispo Wulfred de Canterbury sobre se os leigos podían controlar institucións relixiosas, como os mosteiros. A ruptura na súa relación chegou a tal punto que o arcebispo foi incapacitado para realizar os seus deberes durante polo menos catro anos. Logrouse unha resolución parcial no 822 co sucesor de Coenwulf, o rei Ceolwulf, mais non foi até aproximadamente o 826 que se acadou un acordo final entre Wulfred e Cwenthryth, a filla de Coenwulf, quen era a beneficiaria principal das concesións da propiedade relixiosa.
Sucedeuno o seu irmán, Ceolwulf. Unha lenda posterior á conquista normanda afirma que o seu fillo Cynehelm foi asasinado para obter a sucesión. Ao cabo de dous anos Ceolwulf foi deposto, e a familia de Coenwulf perdeu definitivamente o trono. Coenwulf foi o último rei de Mercia en exercer un dominio substancial sobre outros reinos anglosaxóns. Pasada unha década da súa morte, deu comezo o auxe de Wessex so o rei Ecgberht, e Mercia nunca recuperou a súa anterior posición de preeminencia.
Antecedentes e fontes
Durante a maior parte do século VIII, Mercia era o dominante entre os reinos anglosaxóns ao sur do río Humber. Æthelbald, quen subiu ao trono en 716, facíase tratar como o señor supremo dos anglosaxóns do sur sobre o 731. Foi asasinado no 757, e sucedeuno por pouco tempo Beornred, pero ao cabo dun ano Offa expulsou a Beornred e acadou o trono. Eadburh, filla de Offa, casou con Beorhtric de Wessex en 789, e Beorhtric converteuse logo nun aliado. En Kent, Offa interveu con decisión na década do 780, e nun determinado momento converteuse en señor supremo de Anglia Oriental, cuxo rei, Æthelred, fora decapitado por orde de Offa no 794.
Offa parece que manobrou para eliminar rivais dinásticos para a sucesión do seu fillo, Ecgfrith. Segundo unha carta contemporánea de Alcuíno de York, un diácono e erudito inglés que pasou máis dunha década como principal asesor no tribunal de Carlomagno, «a vinganza polo sangue vertido polo pai chegou ao fillo», engadindo que «isto non foi un fortalecemento do reino, senón a súa ruína». Offa morreu en xullo de 796. Ecgfrith sucedeuno, pero só reinou uns cinco meses antes de que Coenwulf chegase ao trono. As fontes coetáneas non rexistran se Ecgfrith morreu de causas naturais ou foi asasinado, aínda que a carta de Alcuíno parece suxerir isto último.
Desta época data un corpus significativo de cartas, especialmente de Alcuíno, quen mantivo correspondencia con reis, nobres e eclesiásticos de toda Inglaterra. tamén quedan cartas entre Coenwulf e o Papa. Outra fonte clave para o período é a Crónica anglosaxoa, unha colección de anais en inglés antigo que narran a historia dos anglosaxóns. A Crónica era un produto dos saxóns occidentais; con todo, pénsase que está por veces orientada a favor de Wessex. Sobreviviron documentos, datados no reinado de Coenwulf, que concedían terras a súbditos ou a eclesiásticos, e neles actuaban os reis como testemuñas, pois eran os que tiñan a autoridade para facelo. Un documento podería rexistrar os nomes dun rei dependente e do seu señor na lista de testemuñas anexa á doazón. Unha desas listas de testemuñas pode verse no Diploma Ismere, por exemplo, onde Æthelric, fillo do rei Oshere de Hwicce, é descrito como "subregulus", ou subrei, de Æthelbald
Mercia e a Inglaterra meridional á morte de Ecgfrith
Segundo a Crónica anglosaxoa, Ecgfrith só reinou 141 días. Sábese que Offa morreu en 796, o 26 ou o 29 de xullo, así que a data da morte de Ecgfrith foi o 14 ou o 17 de decembro do mesmo ano. Coenwulf sucedeu a Ecgfrith como rei. O nome do pai de Coenwulf era Cuthberht, quen pode ser a mesma persoa que un ealdorman dese nome que asinou documentos como testemuña durante o reinado de Offa. Coenwulf aparece tamén rexistrado como testemuña doutros documentos durante o reinado de Offa. Segundo a xenealoxía dos reis de Mercia, Coenwulf descendía dun irmán de Penda chamado Cenwealh, do cal non quedou ningún outro rexistro. É posíbel que se refira a Cenwealh de Wessex, quen casou cunha irmá de Penda, á que máis tarde repudiou.
A liñaxe de Coenwulf pode ser conectada coa familia real do Hwicce, un subreino de Mercia no curso inferior do río Severn. Parece que a familia de Coenwulf era poderosa, pero non pertencían á nova familia real de Mercia. Nunha carta escrita por Alcuíno ao pobo de Kent no 797, láiase de que «''dificilmente se pode atopar a ninguén do antigo grupo de reis'». Eardwulf de Northumbria gañara o seu trono, como Coenwulf, en 796, polo que o significado das palabras de Alcuíno está por aclarar, pero pode ser que pretendera calumniar a Eardwulf ou a Coenwulf ou aos dous. Alcuíno certamente tiña unha visión negativa sobre Coenwulf, ao que consideraba un tirano e criticaba por apartar á súa esposa para tomar outra. Alcuíno escribiu a un nobre mercio para pedirlle que o recibise apracibelmente, «se é posíbel facer tal», implicando incerteza sobre a política de Coenwulf cara aos carolinxios.
Os principios do reinado de Coenwulf estiveron marcados por unha desaparición do poder mercio na Inglaterra meridional. No reino de Anglia Oriental, o rei Eadwald cuñou moedas nesta época, o que implica que xa non estaba suxeito a Mercia. Un documento de 799 parece mostrar que Wessex e Mercia levaban separados un tempo antes desa data, aínda que non se está totalmente seguro de que o documento sexa xenuíno. En Kent, comezou unha sublevación, probabelmente despois da morte de Ecgfrith, aínda que hai quen suxire que empezou moito antes nese ano, antes da morte de Offa. A sublevación foi liderada por Eadberht Præn, quen era un exiliado na corte de Carlomagno, polo que a causa de Eadberht é case seguro que gozou do apoio carolinxio. Eadberht converteuse en rei de Kent, e Æthelheard, o arcebispo de Canterbury naquel tempo, fuxiu da súa sé, sendo probabel que a Catedral de Canterbury fose saqueada.
Reinado
miniatura|300x300px|Inglaterra do sur durante Coenwulf reinado Coenwulf non estaba disposto a emprender acción militar ningunha en Kent sen o recoñecemento por parte do papa León III de que Eadberht era un impostor. O fundamento para esta aseveración era que Eadberht disque era un sacerdote, e como tal renunciou a calquera dereito ao trono. Coenwulf escribiu ao papa e solicitoulle que considerase facer Londres sé do arcebispado do sur, quitando a honra a Canterbury. É probabel que as razóns de Coenwulf incluísen a perda do control mercio sobre Kent. León rexeitou trasladar o arcebispado a Londres, mais na mesma carta estivo de acordo en que a anterior ordenación de Eadberht o facía inelixíbel para o trono :
Esta autorización do Papa para proceder contra Eadberht foi atrasado até 798, mais unha vez foi recibida Coenwulf emprendeu accións. Os mercios capturaron a Eadberht, cegando os seus ollos e cortándolle as mans, e levouno encadeado cara a Mercia, onde segundo unha tradición máis tardía foi encarcerado en Winchcombe, unha casa relixiosa estreitamente afiliada coa familia de Coenwulf. Sobre finais do 801, Coenwulf impuxo ao seu irmán, Cuthred, no trono de Kent. Cuthred Gobernou até a súa morte en 807, tralo que Coenwulf tomou o control de feito de Kent para si mesmo. Coenwulf proclamouse "Rei dos Mercios e a Provincia de Kent" (rex Merciorum atque provincie Cancie) nun cartulario datado no 809.
O dominio de Offa sobre o reino de Essex foi continuado por Coenwulf. O rei Sigeric de Essex marchou cara Roma no 798, segundo a Crónica anglosaxoa, presumibelmente abdicando a favor do seu fillo, Sigered. Sigered aparece en dous cartularios de Coenwulf no 811 como rei (rex) de Essex, mais o seu título é minguado despois, primeiro a subregulus (subrei), e despois a dux (ealdorman).
En 796 ou 797 os galeses detiveron as tropas mercias Rhuddlan. Sobre o 798 Coenwulf estivo en disposición de invadirlles, matando a Caradog ap Meirion, o Rei de Gwynedd. Unha guerra civil en Gwynedd na década do 810 rematou coa sucesión de Hywel ap Caradog no 816 ou o 817, e Coenwulf invadiunos outra vez, esta vez devastando Snowdonia e tomando o control de Rhufuniog, un territorio galés pequeno preto de Rhos. Non está claro se os mercios estiveron nunha batalla celebrada en Anglesey no 817 ou o 818, pero ao ano seguinte Coenwulf e o seu exército desolaron Dyfed.
O rei de Northumbria, Æthelred, foi asasinado en abril de 796, e menos que un mes máis tarde o seu sucesor, Osbald, foi deposto en favor de Eardwulf. Eardwulf matou a Alhmund no 800. Alhmund era o fillo do rei Alhred de Northumbria, quen reinou desde o 765 até o 774. A morte de Alhmund considerouse un martirio, e o seu culto posteriormente desenvolveuse en Derby, no territorio mercio, quizais implicando á influencia mercia na política northumbria naquel tempo. Coenwulf deu refuxio aos inimigos de Eardwulf, quen estaba exiliado de Northumbria, e consecuentemente Eardwulf invadeu Mercia no 801. Con todo, a invasión non foi concluinte, e a paz foi arranxada mantendo o statu quo. Coenwulf tamén puido estar detrás do golpe do 806 que levou a Eardwulf a perder o seu trono, e igualmente continuou apoiando aos inimigos de Eardwulf despois do seu regreso no 808.
Relacións coa igrexa
esquerda|miniatura|A diocese de Inglaterra durante o reinado de Coenwulf. A fronteira entre as arquidioceses de Lichfield e Canterbury é mostrada en grosa. En 787, Offa persuadiu á Igrexa para crear un novo arcebispado en Lichfield, dividindo a arquidiocese de Canterbury. A nova arquidiocese incluíu as sés de Worcester, Hereford, Leicester, Lindsey, Dommoc e Elmham, que eran esencialmente os territorios centrais dos anglos. Canterbury retivo as sés do sur e do sueste. Hygeberht, bispo de Lichfield, foi o primeiro bispo da nova archidiocese e o seu único arcebispo.
Dúas versións dos acontecementos que levaron á creación da nova arquidiocese aparecen en forma dun intercambio de cartas en 798 entre Coenwulf e o Papa León III. Coenwulf afirmaba na súa que Offa quixera crear a nova arquidiocese fóra de inimizade algunha para Jaenberht, o Arcebispo de Canterbury no tempo da división. Porén, León III respondeulle que o único motivo polo que o papado estivo de acordo coa súa creación era debido ao tamaño do reino de Mercia. Os comentarios de ambos os dous, Coenwulf e León, eran partidistas, tendo cada un as súas propias razóns para levar a situación como o fixeron: Coenwulf tentaba entreter ao Papa para facer de Londres a única arquidiocese do sur, mentres León III estaba preocupado por evitar a aparencia de complicidade coas indignas motivacións que Coenwulf imputaba a Offa. O desexo de Coenwulf de trasladar o arcebispado do sur a Londres sería influído pola situación en Kent, onde o arcebispo Æthelheard foi forzado a fuxir por Eadberht Præn. Coenwulf desexaría reter o control sobre o asento arcebispal, e no tempo escribiu ao Papa dicíndolle que Kent era independente de Mercia.
Æthelheard, quen sucedeu a Jaenberht no 792, era abade dun mosteiro en Louth (Lindsey). O 18 de xaneiro do 802, Æthelheard recibiu un privilexio papal que restablecía a súa autoridade sobre todas as igrexas na arquidiocese de Lichfield, así como as de Canterbury. Æthelheard convocou un Concilio en Clovesho para o 12 de outubro do 803, que finalmente retirou a Lichfield a consideración de arcebispado. Con todo, semella que Hygeberht xa fora expulsado do seu posto. De feito, Hygeberht asistiu ao Concilio de Clovesho como a cabeza da Igrexa en Mercia, porén asinara como un abade máis.
O arcebispo Æthelheard morreu en 805 e foi sucedido por Wulfred. Wulfred tivo a liberdade de cuñar moedas que non nomeaban a Coenwulf no seu reverso, probabelmente pretendendo dar a entender que Wulfred tiña boas relacións co rei de Mercia. No 808 era evidente que había unha rifa dalgunha clase: unha carta do Papa León III a Carlomagno contaba que Coenwulf non acadara aínda a paz con Wulfred. Despois disto, ningunha outra discordia foi mencionada até o 816, cando Wulfred presidiu un Concilio no que queixábase do control exercido sobre as casas relixiosas. no Concilio, celebrado en Chelsea, afirmábase que Coenwulf non tiña dereito a intervir en conventos e mosteiros, a pesar de que tanto León III como o seu predecesor, o Papa Hadrián I, garantiron a Offa e Coenwulf poder facelo. Coenwulf nomeara naquel tempo á súa filla, Cwoenthryth, abadesa de Minster-in-Thanet. León III morreu en 816, e o seu sucesor, Estevo V, morreu o mes de xaneiro seguinte. O novo Papa, Pascual confirmou a Coenwulf os seus privilexios, mais isto non rematou coa disputa. No 817 Wulfred asinou dous cartularios nos que Coenwulf concedía terras a Deneberht, bispo de Worcester, mais non hai outro rexistro posterior no que figure Wulfred como arcebispo durante o resto do reinado de Coenwulf. Unha nova da época manifesta que o enfrontamento entre Wulfred e Coenwulf levara a Wulfred a ser privado da súa sé durante seis anos, non realizándose bautismos durante aquel tempo, mais isto pode ser unha esaxeración, sendo o máis probable que o tempo da suspensión fora de catro anos.
En 821, o ano do falecemento de Coenwulf, un Concilio foi convocado en Londres no cal Coenwulf ameazou co exilio a Wulfred se o arcebispo non entregaba unha propiedade de 300 hides e facía un pago de 120 libras ao rei. Wulfred foi obrigado a aceptar estes termos, pero o conflito continuou incluso despois da morte de Coenwulf, cun aparente acordo final entre Wulfred e a filla de Coenwulf, Cwoenthryth, acadado en 826 ou 827. Con todo, Wulfred oficiou na consagración do irmán e herdeiro de Coenwulf, Ceolwulf, o 17 de setembro do 822, así que é evidente que algún tipo de convenio tivo que se lograr por aquel tempo. Wulfred probabelmente retomou os seus deberes arcebispais a principios dese ano.
Moedas
A cuñaxe de moedas de Coenwulf segue o formato do penique de prata ancho estabelecido baixo Offa e os seus contemporáneos. As súas primeiras moedas son moi similares ás pesadas moedas dos derradeiros anos de Offa, e, debido a que a ceca de Canterbury e as de Anglia Oriental estaban baixo o control de Eadbert Praen e de Eadwald, respectivamente, estes peniques máis temperáns foron cuñadas na ceca de Londres. Antes do 798 apareceu o novo tribrach, cun deseño consistente en tres liñas radiais que converxían no centro. Ao principio, o tribrach foi cuñado só en Londres, pero pronto foi estendido a Canterbury despois de ser reconquistada. Non foi cuñada en Anglia Oriental, porén hai peniques de tribrach con Cuthred, sub-rei de Kent. Ao redor do 805 un novo deseño para moeda introduciuse para as tres cecas do sur. Ao redor do 810, elaborouse unha nova gama de deseños de reversos, aínda que moitas eran similares a moitas outras, incluíndo ás cecas privadas ou moneyers. Despois desta data houbo evidencias dunha nova ceca, a de Rochester en Kent.
Recentemente, deuse un avance na numismática do período de Coenwulf cando no 2001 descubriuse en Biggleswade (Bedfordshire, Inglaterra) unha moeda de ouro que contén o nome Coenwulf, nun sendeiro xunto ao Río Ivel. O mancuso de 4,33 gramos (0.15 oz), cun valor duns 30 peniques de prata, é só a oitava moeda de ouro anglosaxoa coñecida do período Anglosaxón medio tardío. A inscrición contida na moeda, "DE VICO LUNDONIAE", indica que foi cuñada en Londres. Inicialmente foi vendida ao coleccionista norteamericano Allan Davisson por 230.000£ nunha poxa promovida pola Casa de Poxas Spink no 2004, polo que o Goberno británico decretou unha prohibición de exportación coa esperanza de salvalo para o pobo británico. En febreiro de 2006 a moeda foi comprada polo Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico por 357.832 libras esterlinas coa axuda financeira do National Heritage Memorial Fund e The British Museum Friends, facendo dela a moeda británica máis cara adquirido até entón, aínda que o prezo foi superado o mes de xullo seguinte polo terceiro exemplar coñecido de florín ou leopardo dobre. A moeda actualmente atópase exposta na Galería Numismática do museo.
Familia e sucesión
dereita|miniatura|402x402px|Árbore familiar de Coenwulf. Un cartulario do 799 recolle a unha muller de Coenwulf chamada Cynegyth. Porén, o cartulario perdeuse, mais esta nova é posiblemente veraz. Ælfthryth é a esposa máis probable de Coenwulf, segundo evidencian outros cartularios datados entre o 804 e o 817. A filla de Coenwulf, Cwoenthryth, sobreviviulle e herdou o mosteiro de Winchcombe, que Coenwulf mantivo como parte do patrimonio familiar. Cwoenthryth posteriormente veuse involucrada nunha longa disputa co Arcebispo Wulfred sobre os dereitos ao mosteiro. Coenwulf tamén tivo un fillo, Cynehelm, quen máis tarde foi tratado como un santo, tendo datado o seu culto polo menos desde a década do 970. Segundo o biógrafo de Alfredo o Grande, o monxe galés e bispo Asser, a muller de Alfredo, Ealhswith, descendía de Coenwulf pola súa nai, Eadburh, aínda que Asser non sinala de que fillos de Coenwulf descende Eadburh.
Coenwulf morreu no 821 en Basingwerk, preto de Holywell (Flintshire), probabelmente mentres facía preparacións para unha campaña contra os galeses que, finalmente, tivo lugar ao ano seguinte baixo o reinado do seu irmán e sucesor, Ceolwulf. Unha fonte de mediados do século XI afirma que Cynehelm sucedeulle brevemente no trono mentres aínda era un neno, pero que foi asasinado polo seu tutor Æscberht por encargo de Cwoenthryth. Esta versión dos feitos «está chea de problemas históricos», segundo un historiador, e é posíbel que Cynehelm sexa confundido cun ealdorman que atopouse en cartularios de principios do reinado de Coenwulf, e que semella que morreu sobre o 812. A opinión dos historiadores non é unánime neste punto: Simon Keynes suxeriu que o ealdorman é improbábel que sexa a mesma persoa que o príncipe e que Cynehelm por tanto ben puido sobrevivir ao fin do reinado do seu pai. A pesar de como se interprete a lenda de Cynehelm, semella que houbo unha disputa dinástica a principios do reinado de Ceolwulf, xa que un documento do 825 conta que, despois da morte de Coenwulf, «houbo moita discordia e numerosas desavinzas xurdiron entre varios reis, nobres, bispos e ministros da Igrexa de Deus en moi moitos asuntos de tipo secular».
Coenwulf foi o derradeiro rei dunha serie de reis mercios, que comezou con Penda a principios do século VII, que exerceron o dominio sobre case toda ou mesmo todo o sur de Inglaterra. Nos anos posteriores á súa morte, a posición dominante de Mercia debilitouse, e a batalla de Ellendun no 825 impuxo firmemente a Ecgberht de Wessex como o rei dominante ao sur do estuario Humber.
Neptuno
Neptuno é o oitavo planeta a partir do Sol, e o máis afastado no noso sistema solar. No sistema solar, é o cuarto planeta máis grande por diámetro, o terceiro planeta máis masivo e o planeta xigante máis denso. Neptuno ten 17 veces a masa da Terra e é lixeiramente máis masivo que Urano, que ten 15 veces a masa da Terra pero non é tan denso. Neptuno é máis denso e fisicamente máis pequeno que Urano porque a súa maior masa provoca máis compresión gravitatoria na súa atmosfera. É un dos dous planetas xigantes de xeo do sistema solar (o outro é Urano). Estando composto principalmente por gases e líquidos, non ten unha "superficie sólida" ben definida. O planeta orbita ao redor do Sol unha vez cada 164,8 anos a unha distancia media de 30,1 UA (4.500 millóns de km; 2.800 millóns de millas), unhas 30 veces a distancia da Terra ao Sol. Neptuno recibiu o nome do deus romano dos mares e o seu símbolo astronómico é ♆, unha versión estilizada do tridente do deus.
Neptuno non é visible a simple vista e é o único planeta do sistema solar atopado por predición matemática máis que por observación empírica. Inesperados cambios na órbita de Urano levaron a Alexis Bouvard a deducir que esta era obxecto dunha perturbación gravicional producida por un planeta descoñecido. Despois da morte de Bouvard, a posición de Neptuno foi predita a partir das súas observacións, independentemente, por John Couch Adams e Urbain Le Verrier. Neptuno foi posteriormente observado o 23 de setembro de 1846 por Johann Galle máis ou menos na posición pronosticada por Urbain Le Verrier, e a súa maior lúa, Triton, foi descuberta pouco despois, aínda que ningunha das restantes 13 lúas foron localizadas telescopicamente ata o século XX. A distancia do planeta á Terra dálle un tamaño aparente moi pequeno, polo que é difícil estudar con telescopios terrestres. Neptuno foi visitado pola nave Voyager 2, que sobrevoou o planeta o 25 de agosto de 1989. A Voyager 2 segue sendo a única nave espacial que visitou Neptuno. A chegada do telescopio espacial Hubble e dos grandes telescopios terrestres con óptica adaptativa permitiu recentemente observacións detalladas adicionais dende lonxe.
Do mesmo xeito que Xúpiter e Saturno, a atmosfera de Neptuno está composta principalmente de hidróxeno e helio, xunto con restos de hidrocarburos e posiblemente nitróxeno, aínda que contén unha maior proporción de  xeos como auga, amoníaco e metano. Porén, semellante a Urano, o seu interior está composto principalmente de xeos e rochas; Urano e Neptuno son normalmente considerados "xigantes de xeo" para recalcar esta distinción. Xunto coa dispersión de Rayleigh, os rastros de metano nas rexións ultraperiféricas explican en parte o aspecto azul do planeta. Os datos máis recentes do observatorio Gemini mostran que a cor azul está máis saturada que a presente en Urano debido á menor bruma da atmosfera máis activa de Neptuno.
En contraste coa atmosfera nebulosa e relativamente sen características de Urano, a atmosfera de Neptuno ten patróns meteorolóxicos activos e visibles. Por exemplo, no momento do sobrevoo da Voyager 2 en 1989, o hemisferio sur do planeta tiña unha Gran Mancha Escura comparable á Gran Mancha Vermella de Xúpiter. Máis recentemente, en 2018, identificáronse e estudouse unha mancha escura principal máis nova e unha mancha escura máis pequena. Ademais, estes patróns meteorolóxicos son impulsados ​​polos ventos sostidos máis fortes de calquera planeta do sistema solar, con velocidades do vento rexistradas tan altas como 2100 km/h. Debido á súa gran distancia do Sol, a atmosfera exterior de Neptuno é un dos lugares máis fríos do sistema solar, con temperaturas nas cimas das súas nubes aproximándose os 55 K. As temperaturas no centro do planeta son aproximadamente 5400 K. Neptuno ten un sistema de aneis débil e fragmentado (etiquetado como "arcos"), que foi descuberto en 1984 e despois confirmado pola "Voyager 2".
Descubrimento
miniatura|esquerda|upright|[[Galileo Galilei]] Galileo fixo algunhas das primeiras observacións rexistradas a través dun telescopio, Os debuxos de Galileo do 28 de decembro de 1612 e do 27 de xaneiro de 1613 conteñen puntos trazados que coinciden co que agora se sabe que foron as posicións de Neptuno nesas datas. En ambas as ocasións, Galileo parece confundir a Neptuno cunha estrela fixa cando apareceu preto —en conxunción—de Xúpiter no ceo nocturno. Polo tanto, non se lle acredita o descubrimento de Neptuno. Na súa primeira observación en decembro de 1612, Neptuno estaba case parado no ceo porque acababa de volverse retrógrado, ese día. Este aparente movemento cara atrás créase cando a órbita terrestre pasa por un planeta exterior. Debido a que Neptuno só comezaba o seu ciclo retrógrado anual, o movemento do planeta era demasiado leve para ser detectado co pequeno telescopio de Galileo. En 2009, un estudo suxeriu que Galileo era polo menos consciente de que a "estrela" que observara movíase en relación ás demais estrelas fixas.
En 1821, Alexis Bouvard publicou as táboas astronómicas da órbita do planeta veciño de Neptuno, Urano. Observacións posteriores revelaron desviacións substanciais nas táboas, o que levou a Bouvard a hipótese de que un corpo descoñecido estaba perturbando a órbita a través da interacción gravitatoria. En 1843, John Couch Adams comezou a estudar a órbita de Urano utilizando os datos que tiña. Solicitou datos adicionais a sir George Airy, o Astrónomo Real, quen llos forneceu en febreiro de 1844. Adams continuou traballando entre 1845–1846 e produciu varias estimacións diferentes dun novo planeta. miniatura|upright|esquerda|[[Urbain Le Verrier]] Entre 1845–1846, Urbain Le Verrier, independentemente de Adams, desenvolveu os seus propios cálculos pero non espertou ningún entusiasmo nos seus compatriotas. En xuño de 1846, ao ver a primeira estimación publicada de Le Verrier da lonxitude do planeta e a súa semellanza coa estimación de Adams, Airy convenceu a James Challis para que buscase o planeta. Challis percorreu en van o ceo durante agosto e setembro. Challis, de feito, observara a Neptuno un ano antes do descubridor posterior do planeta, Johann Gottfried Galle, e en dúas ocasións, o 4 e o 12 de agosto de 1845. Non obstante, os seus mapas estelares obsoletos e as súas malas técnicas de observación fixeron que non recoñeceu as observacións como tales ata que realizou análises posteriores. Challis estaba cheo de remordementos, pero culpaba da súa neglixencia aos seus mapas e ao feito de que estaba distraído polo seu traballo simultáneo nas observacións de cometas.
Mentres tanto, Le Verrier enviou unha carta e instou ao astrónomo Galle do observatorio de Berlín a buscar co telescopio refractor do observatorio. Heinrich d'Arrest, un estudante do observatorio, suxeriu a Galle que poderían comparar unha carta do ceo debuxada recentemente na rexión de Le Verrier, a localización prevista co ceo actual para buscar. a característica de desprazamento dun planeta, en oposición a unha estrela fixa. Na noite do 23 de setembro de 1846, o día en que Galle recibiu a carta, descubriu a Neptuno xusto ao nordés de Iota Aquarii, a 1° da posición "cinco graos ao leste de Delta Capricornio" que Lle Verrier predixera, a uns 12° da predición de Adams, e na fronteira de Acuario e Capricornio segundo os límites das constelacións modernas da IAU.
A raíz do descubrimento, houbo unha acalorada rivalidade nacionalista entre os franceses e os británicos sobre quen merecía o crédito polo descubrimento. Co tempo, xurdiu un consenso internacional de que Lle Verrier e Adams merecían o crédito conxunto. Desde 1966, Dennis Rawlins cuestionou a credibilidade da afirmación de Adams sobre o codescubrimento, e a cuestión foi reevaluada polos historiadores co regreso en 1998 dos "papeis de Neptuno" (documentos históricos) ao Real Observatorio de Greenwich.
Nome
Pouco despois do seu descubrimento, Neptuno foi referido simplemente como "o planeta exterior a Urano" ou como "o planeta de Le Verrier". A primeira suxestión para un nome veu de Johann Galle, quen propuxo o nome Ianus. En Inglaterra, Challis presentou o nome Oceanus.
Struve- (1793-1864), pronunciouse a favor do nome Neptuno o 29 de decembro de 1846, ante a Academia de Ciencias de San Petersburgo. Pronto, Neptuno converteuse no nome aceptado internacionalmente. Na mitoloxía romana, Neptuno era o deus do mar, identificado co grego Poseidón. A demanda dun nome mitolóxico parecía estar en consonancia coa nomenclatura dos outros planetas, todos os cales tiñan o nome de divindades da mitoloxía grega e da mitoloxía romana.
A maioría dos idiomas actuais utilizan algunha variante do nome "Neptuno" para o planeta; de feito, en chinés, vietnamita, xaponés e coreano, o nome do planeta traduciuse como "astro rei do mar" (海王星). En mongol Neptuno chámase Dalain van (Далайн ван), reflectindo o papel do seu deus homónimo como gobernante do mar. No grego moderno o planeta chámase Poseidon (Ποσειδώνας, Poseidonas), o análogo grego de Neptuno. En hebreo, Rahab (רהב), foi seleccionado o nome dun monstro bíblico mariño mencionado no libro dos Salmos nunha votación xestionada pola Academia da Lingua Hebrea en 2009 como o nome oficial para o planeta, a pesar de que existe o termo latino Neptun (נפטון) que se usa comunmente. En maorí o planeta chámase Tangaroa, chamado así polo deus maorí do mar. En náhuatl, o planeta chámase Tlāloccītlalli, o nome do deus da chuvia Tlāloc. En tailandés, refirense a Neptuno polo seu nome occidentalizado Dao Nepjun (ดาวเนปจูน), pero tamén se chama Dao Ketu (ดาวเกตุ, literalmente 'estrela de Ketu'), despois de Ketu (केतु), o nodo lunar descendente, que xoga un papel na astroloxía hindú. En malaio, o nome Waruna, despois do deus hindú dos mares, está atestiguado xa na década de 1970, pero finalmente foi substituído polos equivalentes latinos Neptun (en malaio ) ou Neptunus (en indonesio ).
A forma adxectival habitual é Neptuniano. A forma nonce Poseidean, de Poseidón, tamén se utilizou, aínda que a forma adxectival usual de Poseidón é poseidoniano.
Manuel Pazos González
Manuel Pazos González, nado en Cambados o 17 de marzo de 1930 e finado en Elx (Alacant) o 24 de maio de 2019, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de gardameta.
Neptuno
Status
Desde o seu descubrimento en 1846 ata o descubrimento de Plutón en 1930, Neptuno foi o planeta máis afastado coñecido. Cando se descubriu Plutón, considerouse un planeta, e Neptuno converteuse así no segundo planeta máis afastado coñecido, excepto por un período de 20 anos entre 1979 e 1999, cando a órbita elíptica de Plutón achegouno máis o Sol que Neptuno. As estimacións cada vez máis precisas da masa de Plutón que ían desde dez veces máis pequena ca da Terra ata moito menos que a da Lúa e o descubrimento do cinto de Kuiper en 1992 levou a moitos astrónomos a debater se Plutón debería ser considerado un planeta ou como parte do cinto de Kuiper. En 2006, a Unión Astronómica Internacional definiu a palabra "planeta" por primeira vez, reclasificando a Plutón como "planeta anano" e convertendo de novo a Neptuno no planeta máis exterior coñecido do Sistema Solar.
Características
miniatura|Comparación do tamaño de Neptuno e a [[Terra]] Orbitando tan lonxe do Sol, Neptuno recibe moi pouca calor. A súa temperatura superficial media é de -218 °C. Porén, o planeta parece ter unha fonte interna de calor. Cóidase que isto se debe ao resto da calor xerada pola materia en caída durante o nacemento do planeta, que agora irradia ao espazo. A atmosfera de Neptuno ten as máis altas velocidades de ventos no sistema solar, que están por riba dos 2.000 km/h; considérase que os ventos son amplificados por este fluxo interno de calor.
Manuel Pazos González
Traxectoria
Comezou xogando no Carabela de Cambados, pero pronto fichou polo Pasarón de Pontevedra e cando estaba a punto de fichar polo Pontevedra CF interveu o Celta de Vigo, levando a ficha do gardameta para comezar a tempada 1951/52.
Neptuno
Características físicas
A masa de Neptuno e de 1.0243 x 1026 kg é intermedia entre a Terra e os xigantes gasosos máis grandes: é 17 veces maior que a da Terra, pero só 1/19 da de Xúpiter. A súa gravidade a 1 bar é 11.15 m/s2, 1.14 veces a gravidade superficial da Terra, e só superado por Xúpiter. O radio do ecuador de Neptuno é de 24,764 km é case catro veces o da Terra. Neptuno, do mesmo xeito que Urano, é un xigante de xeo, unha subclase de planeta xigante, porque son máis pequenos e teñen maiores concentracións de volátiles que Xúpiter e Saturno. Na procura de exoplanetas, Neptuno utilizouse como metonimio: os corpos descubertos de masa similar adoitan denominarse "Neptunos", do mesmo xeito que os científicos se refiren a varios corpos extrasolares como "Xúpiters".
Estrutura interna
A estrutura interna de Neptuno aseméllase á de Urano. A súa atmosfera constitúe entre o 5 e o 10% da súa masa e esténdese quizais entre o 10 e o 20% cara ao núcleo, onde alcanza presións duns 10 GPa, ou unhas 100.000 veces a da atmosfera terrestre. Nas rexións inferiores da atmosfera atópanse concentracións crecentes de metano, amoníaco e auga. center|miniatura|600px|Composición física e química do interior de Neptuno O manto equivale a entre 10 e 15 masas terrestres e é rica en auga, amoníaco e metano. Como é habitual na ciencia planetaria, esta mestura denomínase volatiles aínda que se trata dun fluído quente e denso (fluído supercrítico). Esta concentranción de fluído, que ten unha alta condutividade eléctrica, ás veces chámase océano de auga e amoníaco. O manto pode consistir nunha capa de auga iónica na que as moléculas de auga se descompoñen nunha sopa de hidróxeno e ións de osíxenos, e máis profundamente auga superiónica na que o osíxeno cristaliza pero os ións de hidróxeno flotan libremente dentro da rede de osíxeno A unha profundidade de 7,000 km, as condicións poden ser tales que o metano se descompón en cristais de diamante que choven cara abaixo como saraiba. Os científicos tamén cren que este tipo de choiva de diamantes ocorre en Xúpiter, Saturno e Urano. Experimentos a moi alta presión no Laboratorio Nacional Lawrence Livermore suxiren que a parte superior do manto pode ser un océano de carbono líquido con "diamantes" sólidos flotantes.
Manuel Pazos González
Traxectoria
Xogou no Celta dúas tempadas, nas cales protagonizou situacións con bastante repercusión, como cando ante o Atlético de Madrid tentando evitar un gol recibiu un golpe polo que tivo que ser trasladado ao hospital coa rotura dos dous maxilares, mandíbula, padal e nariz e luxación da clavícula.
En 1953 fichou polo Real Madrid co que foi campión de Liga esa mesma tempada, compartindo aliñación con homes como Di Stéfano, Miguel Muñoz ou Molowny. Sendo xogador do Real Madrid foi convocado coa selección española, aínda que ao ser o suplente de Antoni Ramallets non chegou a debutar, porén si que o fixo coa extinta Selección B.
Neptuno
Estrutura interna
O núcleo de Neptuno probablemente estea composto por ferro, níquel e silicatos, cunha estrutura interior que dá unha masa aproximadamente 1,2 veces a da Terra.. A presión no centro é de 7 Mbar (700 GPa), aproximadamente o dobre que a do centro da Terra, e a temperatura pode ser 5,400 K.
Manuel Pazos González
Traxectoria
No Real Madrid tivo problemas de indisciplina, ou polo menos foi a razón pola que o cederon ao Hércules CF, tamén en Primeira División, a seguinte tempada. Tras ese ano fora do equipo foi traspasado ao Atlético de Madrid por 800 000 pesetas.
No club colchoeiro militou sete tempadas, nas cales gañou dúas Copas do Xeneralísimo e a Recopa de Europa de 1962. Entre os encontros históricos que disputou están a final de Copa que perdeu o Atlético ante o Athletic de Bilbao en 1956, e as semifinais da Copa de Europa o 13 de maio de 1959 ante o Real Madrid, encontro que gañaron os brancos por 2-1, cun gol de penalti de Puskás rematando o encontro.
Neptuno
Atmosfera
miniatura|Imaxe combinada de cores e [[Radiación infravermella|infravermellos próximos de Neptuno, que mostra bandas de metano na súa atmosfera, e catro das súas lúas, Proteo, Larisa, Galatea, e Despina]] miniatura|Un vídeo en [[time-lapse de Neptuno e as súas lúas]]
A grande altitude, a atmosfera de Neptuno ten un 80% de hidróxeno e un 19% de helio. Tamén hai unha pequena cantidade de metano. Existen bandas de absorción prominentes de metano a lonxitudes de onda superiores a 600 nm, na parte vermella e infravermella do espectro. Do mesmo xeito que con Urano, esta absorción de luz vermella polo metano atmosférico é parte do que lle dá a Neptuno o seu ton azul. aínda que o azul de Neptuno difire do azul claro máis suave de Urano.
Manuel Pazos González
Traxectoria
Retirouse do fútbol de elite en 1969, con 39 anos, porén aínda seguiu xogando en equipos de Terceira División e Preferente, como o Novelda CF, o Tháder de Rojales ou o Santa Pola CF.
Despois de 19 tempadas e 400 encontros en cinco equipos da Primeira División Española, retirouse no ano 1974 xogando no Abarán, da Preferente murciana, e fixou a súa residencia en Elx.
Neptuno
Atmosfera
Os modelos suxiren que a troposfera de Neptuno está formada por nubes de composición variable dependendo da altitude. As nubes de nivel superior encontranse a presións inferiores a un bar, onde a temperatura é adecuada para a condensación do metano. Para presións entre un e cinco bares (100 e 500 kPa), pénsase que se forman nubes de amoníaco e sulfuro de hidróxeno. Por riba dunha presión de cinco bares, as nubes poden estar formadas por amoníaco, sulfuro de amonio, sulfuro de hidróxeno e auga. As nubes máis profundas de xeo de auga deberían atoparse a presións duns 50 bar, onde a temperatura alcanza os 273 K. Por debaixo pódense atopar nubes de amoníaco e sulfuro de hidróxeno.
Observáronse nubes de grande altitude en Neptuno que proxectan sombras sobre a cuberta de nubes opacas que hai debaixo. Tamén hai bandas de nubes a grande altitude que envolven o planeta a latitude constante. Estas bandas circunferenciais teñen unha anchura de 50–150 km e sitúanse a uns 50–110 km por encima da cuberta de nubes. Estas altitudes atópanse na capa onde se produce o clima, a troposfera. O tempo non se produce na estratosfera nin na termosfera.
O espectro de Neptuno suxire que a súa estratosfera inferior é brumosa debido á condensación de produtos da fotólise ultravioleta do metano, como o etano e o etino. A estratosfera tamén alberga trazas de monóxido de carbono e cianuro de hidróxeno. A estratosfera de Neptuno é máis cálida que a de Urano debido á elevada concentración de hidrocarburos.