cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zhou Enlai
Zhou como primeiro ministro da China
A influencia de Zhou na política chinesa foi vista como moderada e dialogante, en contraste cos excesos ideolóxicos do maoísmo. Del dise que foi responsable da preservación de numerosos lugares de interese histórico e cultural durante a Revolución Cultural, cando os gardas vermellos, celosos defensores da ortodoxia maoísta, ameazaban con destruír calquera vestixio da China anterior ao comunismo. A pesar do seu diferente talante, Zhou foi sempre leal ao liderado de Mao.
Morte e reaccións
Zhou foi hospitalizado en 1974 con cancro de próstata, mais continuou a exercer o seu traballo como Primeiro Ministro dende o hospital, con Deng Xiaoping como primeiro viceprimeiro ministro encargándose dos asuntos máis importantes do Consello de Estado. Zhou faleceu a mañá do 8 de xaneiro de 1976, apenas oito meses antes da morte do propio Mao.
Trala súa morte, producíronse numerosas escenas de dó popular na praza Tian'anmen. Estas escenas de dó convertéronse en protestas contra a Banda dos Catro, o grupo de catro dirixentes comunistas que dirixían a Revolución Cultural. Durante a festa de Qingming en abril dese ano, producíronse disturbios na praza, no que se coñeceu como o incidente de Tian'anmen, cando a policía acordoou a praza e retirou moitas das coroas de flores en honra de Zhou Enlai nas que se escribiron mensaxes en contra da Banda do Catro.
Ervixio
Ervixio, finado no ano 687, foi un rei visigodo que reinou entre os anos 680 e 687.
Traxectoria
Usurpador do trono de Toledo, en conxura con outros nobres, traizoou o rei Vamba. Foi coroado e unxido en 21 de outubro de 680 (680 - novembro 687). Perseguiu aos xudeus sendo axudado niso polo bispo Xiao de Toledo, el propio un xudeu converso. Casou con Liuvigoto, filla de Suintila, rei dos Visigodos (621-635) e de Teodora, neta do rei Recaredo I e de Bado, filla de Fonso, conde dos Patrimonios.
Co obxecto de asegurar o trono, casou á súa filla Cixilona con Éxica, un sobriño de Vamba, buscando unir así ás dúas familias e evitar que os nobres partidarios de Vamba tratasen de recuperar o poder tras a súa morte.
No 687, Ervixio enfermou gravemente e designou como sucesor ao seu xenro Éxica, en quen abdicou. Morreu o 15 de novembro dese ano.
Enric Casals Defilló
Enric Casals i Defilló, nado en Barcelona o 26 de xullo de 1892 e finado o 31 de xullo de 1986, foi un violinista e compositor catalán, irmán de Pau Casals.
Traxectoria
Comezou a estudar música co sei pai, Carles Casals Ribes. Posteriormente foi discípulo de Rafael Gàlvez e de Mathieu Crickboom, estudou composición no Conservatorio de Bruxelas e foi alumno de Frantisek Suchy en Praga. Fundou o cuarteto de corda Enric Casals. Entre 1919 e 1936, foi violinista e violoncellista da Orquestra Pau Casals, que tamén dirixiu ocasionalmente. Instrumentou pezas do seu irmán Pau, como o oratorio El Pessebre. Tivo de discípulos a Gonçal Comellas, Eduard Bocquet, e Lluís Claret.
Compuxo concertos para violín e violoncello. Tamén e autor dunha vintena de sardanas, que se considera seguen a tradición de garretiana. Como mostra da autoesixencia compositiva de Enric Casals, temos as seguintes palabras: "Eu preguntaría a certos Compositores de sardanas durante a ditadura si son capaces de escribir unha sonata, ou un concerto, ou un poema sinfónico. Si non son capaces de escribir unha obra desta importancia, non son compositores, e se non o son, con que dereito están afeando a nosa danza?".
O mes de xullo de 2011 a súa familia cedeu, mediante a Fundació Pau Casals, 183 documentos do músico e violinista ao Arquivo Nacional de Cataluña.
Folgoso, Folgoso, Castro Caldelas
Folgoso é un lugar da parroquia de Folgoso no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 26 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 12 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 27 habitantes (14 homes e 13 mulleres).
.mh
.mh é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para as Illas Marshall.
.sv
.sv é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para O Salvador, administrado por SVnet dende setembro de 1994.
Travis Peterson
Travis James Peterson, nado o 18 de maio de 1985 en Glendale, Arizona, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha estatura de 2,08 metros xogaba nas posicións de ala-pivote e pivote.
Traxectoria profesional
O 9 de marzo de 2014, anunciouse a súa chegada ata final da tempada ó Obradoiro CAB da Liga ACB.
O 19 de maio de 2016, Peterson asinou co Valencia Basket ata o remate da tempada.
Ampere
O ampere ou amperio, é a unidade de intensidade de corrente eléctrica, símbolo A, equivalente ó paso de 1 culombio cada segundo:
Defínese como a corrente constante que, mantida entre dous fíos condutores rectos, paralelos, de lonxitude infinita, de sección circular desprezable, afastados entre si, no baleiro, unha distancia dun metro, produce unha forza entre os condutores de 2 x 10-7 N por cada metro de condutor.
Forma parte das unidades básicas no Sistema Internacional de Unidades, e debe o seu nome a André Marie Ampère
FK Sūduva
O Futbolo klubas Sūduva é un equipo de fútbol lituano da cidade de Marijampolė. Foi fundado en 1968 e xoga na primeira categoría do país, a A lyga.
Historia
O club fundouse en 1968.
Estadio
Sūduva stadionas:
miniatura|center|500px|Sūduvos stadionas
527
Occidente
miniatura|esquerda|250px|Xustiniano coa corte imperial
FK Sūduva
Cadro 2023
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
527
Véxase tamén
Historia ano a ano
Louisa Baïleche
Louisa Baïleche é unha cantante, bailarina e actriz francesa.
Carreira
Participou na versión francesa da comedia musical Nine, realizado no Folies Bergère.
En 2003 foi elixida pola cadea France 3 para representar o seu país no Festival de Eurovisión 2003 dese ano coa canción Monts et merveilles ("A lúa e as estrelas"), celebrado na cidade de Riga, Letonia. Finalmente, a súa canción conseguiu 19 puntos e situouse no 18° posto.
Ramón Ferro
Ramón Ferro Dios, nado na Illa de Arousa en 1978, é un piragüista galego que compite na modalidade maratón. É gañador de doce medallas no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón entre os anos 2004 e 2017, e nove medallas no Campionato Europeo de Piragüismo en Maratón entre os anos 2003 e 2017, conseguidas facendo parella co pontevedrés Óscar Graña.
Traxectoria
Asociouse ao tamén piragüista Óscar Graña, co que participou no Mundial de Zamora en 2002, onde quedaron quintos e co que acadou en 2003 a súa primeira medalla no Campionato de Europa, ao remataren en segunda posición. En 2004 conquistaron a súa primeira medalla no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón tras finalizar terceiros, resultado que repetiron en 2005. Nas seguintes tres edicións, 2006, 2007 e 2008, lograron tres pratas, ademais doutra prata no Europeo de 2007. En 2009 gañaron a medalla de ouro no Europeo, mentres que Ferro non puido participar no Mundial ao ser hospitalizado por unha meninxite. En 2010 convertéronse por primeira vez en campións do mundo. En 2011 logrou outra medalla de prata no Europeo xunto a Graña, mentres que no Mundial competiu xunto a Manuel Garrido pois Graña tiña que realizar as oposicións á Policía Nacional. Lograron chegar primeiros á meta pero foron descualificados por pasar por unha zona prohibida. Mantiveron unha reclamación durante anos contra esta decisión.
En 2012, proclamouse campión do mundo de novo xunto a Graña, título que revalidaron ao ano seguinte. Tamén en 2013 se proclamaron campións de Europa por segunda vez. En 2014 repetiron vitoria no Europeo e lograron o terceiro posto no Mundial. En 2015 e 2016, lograron a prata tanto nos Europeos como nos Mundiais, mentres que no 2017 se fixeron cun bronce europeo e unha prata no mundial.
En decembro de 2017 e con 39 anos, Ramón Ferro anunciou a súa retirada do piragüismo, cun palmarés de doce medallas no Campionato do Mundo e nove no Europeo.
Recinto abaluartado de Badaxoz
miniatura|dereita|Sistema abaluartado de Badaxoz.
Ramón Ferro
Fóra do deporte
Nas eleccións municipais de 2007 presentou a súa candidatura para concelleiro dentro das listas do PP para o Concello da Illa de Arousa. Repetiu esta candidatura en procesos electorais posteriores, aínda que sempre nos últimos postos. Ao marxe do piragüismo, exerce como navalleiro e marisqueiro.
Recinto abaluartado de Badaxoz
O sistema abaluartado de Badaxoz consiste nun conxunto de murallas, fortes, baluartes, e outras construcións erixidas nos séculos XVII e XVIII que protexían a cidade fronteiriza. Foron feitas cun estilo de construción popularizado polo marqués de Vauban.
La Cañiza
La Cañiza foi un semanario editado na Cañiza entre 1932 e 1934.
Recinto abaluartado de Badaxoz
As 3 portas principais orixinarias desta fortificación foron as de Trinidad, El Pilar e de Palma.
La Cañiza
Historia e características
Subtitulado Semanario defensor de los intereses generales del partido apareceu en 1932. O fundador e propietario era Antonio Bacelar Besteiro, e Mario Canda o redactor-xefe. Aínda se publicaba en novembro de 1934.
Mazarelos, Vilar, Silleda
Mazarelos é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 24 habitantes, 10 homes e 14 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
Jacques Villeneuve
Jacques Joseph Charles Villeneuve, nado en St-Jean-sur-Richelieu (Quebec) o 9 de abril de 1971, é un expiloto de automobilismo e músico afeccionado canadense, coñecido como Jacques Villeneuve. Villenueve, É fillo do piloto Gilles Villeneuve, e sobriño do tamén piloto Jacques Villeneuve, Villeneuve gañou o cmapionato da CART de 1995, as 500 Millas de Indianáplis de 1995 e o Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1997, converténdose no terceiro piloto logo de Mario Andretti e Emerson Fittipaldi en lograr tal proeza. Ata 2016, ningún outro canadense gañou as 500 Millas de Indianápolis ou o título de pilotos de Fórmula Un.
Traxectoria
Logo de dous anos exitosos na Champ Car, Villeneuve moveuse á Fórmula 1 co punteiro equipo williams, xunto a Damon Hill. Na súa tempada de, Villeneuve desafiou a Hill polo título, gañando catro carreiras e levando a pelexa á rolda final no Xapón, onde Villeneuve retirouse e Hill gañou a carreira e o título,. Con todo, Villeneuve gañou o título do ano seguinte, desafiando esta vez a Michael Schumacher e unha vez máis disputandoo na rolda final en Xerez, onde Schumacher retirouse logo de chocar os dous.
1997 sería o último ano no que Villeneuve gañaría unha carreira de nivel e terminaría a tempada entre os tres primeiros. Para, o equipo Williams de Villeneuve tivo que competir cos motores Mecachrome (motores menos competitivos), e Villeneuve fichou polo recentemente formado equipo British American Racing para a tempada de Fórmula Un de. Quedou alí durante as seguintes catro tempadas, pero logo dos malos resultados foi substituído polo ex campión británico de Fórmula Tres Takuma Sato Villeneuve tamén pilotou para Renault ao final da tempada de Fórmula 1 e Sauber na tempada  e once carreiras da tempada  antes de sufrir unha lesión no Gran Premio de Alemaña de 2006. Villeneuve foi substituído por Robert Kubica e pronto BMW e Villeneuve separáronse.
Fóra da Fórmula Un, Villeneuve participou en varias novas carreiras: en carreiras de autos deportivos, competindo con Peugeot nas 24 Horas de Le Mans de 2007 e 2008. Saltando a NASCAR en agosto de 2007 e competindo como un piloto invitado na serie Top Race V6) arxentina e no International V8 Supercars Championship australiano. Como músico, lanzou un álbum titulado Private Paradise.
Tivo a marca de máis vitorias na primeira tempada en Fórmula 1, con catro, até.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Will & Grace
Will & Grace é unha comedia televisiva estadounidense, creada por David Kohan Max Mutchnick. Esta comedia de situación ambiéntase na cidade de Nova York trata sobre a vida cotiá de Will Truman e Grace Adler, un avogado gay e unha deseñadora.
A serie comezouse a emitir na NBC o 21 de setembro de 1998, cunha grande acollida polo público por iso trasladouse ó horario de máxima audiencia da canle estadounidense. Aínda que a audiencia decaeu na sexta tempada, na oitava e última tempada ascendeu novamente. Esta última tempada, rodada entre o 2005 e 2006, tivo un gran capítulo final retransmitido en directo nos EUA, e tamén na América Latina polo canal de Sony.
Will & Grace foi a primeira serie en amosar un a unha parella homosexual bicándose romanticamente, da televisión pública estadounidense.
O título da obra é un xogo de palabras en inglés, que pode traducirse o galego como Vontade e Graza, e tamén é o nome dos protagonistas.
En España comezouse a emitir na canle de RTVE, La 2, e na FOX. Posteriormente emitiríase en Sony Entertainment Television.
Sinopse
Will e Grace foran mozos na facultade, e durante esta relación Will descobre a súa homosexualidade. Anos máis tarde, encóntranse no supermercado despois de non verse dende a facultade. Dende este encontro convértense en grandes e inseparábeis amigos. Ó principio da serie, Will coñece a Jack, un amigo cun estereotipo gay ben marcado, Grace contrata no seu estudio de deseño a Karen, unha secretaria que vive do alcol e do diñeiro.
Baltasar Darder Sansó
Baltasar Darder Sansó, nado en Ariany o 16 de abril de 1948 e finado en Palma o 6 de abril de 1991, foi un filólogo, mestre e promotor sociocultural mallorquín.
Traxectoria
En 1975 diplomouse en Maxisterio pola Escola Universitària de Formació del Professorat d'Educació General Bàsica, de Palma. En 1988 licenciouse en filoloxía catalá pola Universitat de les Illes Balears.
Foi un activista social, e un gran promotor da cultura catalá, amais de coordinar diversos proxectos culturais. Entre 1973 e 1988 dirixiu a escola do padroado xitano de Son Banya. O 1 de maio de 1975 foi detido por repartir propaganda da Junta Democrática de Mallorca.
En 1991, trala súa morte, foille concedido o galardón Francesc de Borja Moll dos Premios 31 de desembre. Na actualidade unha asociación e un local social levan o seu nome.
Illa Oleny
Illa Oleni (tamén coñecida como Oleniy e Oleni) (Остров Олений) é unha illa única no mar de Kara a poucos quilómetros da costa, ao norte da costa dun dos brazos da Península Gydan en Siberia do Norte. Está cuberta de tundra e pantanos e ten 53 km de longo e o seu largo medio é de 27 km, cunha superficie de 1.197 km².
O mar que rodea a illa de Oleny está cuberto de xeo no inverno e hai numerosos témpanos de xeo ata no verán, polo que a miúdo fusiónase coa península de Gydan na parte continental de Siberia, da que está separada por un estreito de só 2 km de ancho.
A Illa de Oleny pertence ao distrito autónomo de Iamalo-Nenets, que é a parte norte da división administrativa da Federación Rusa. Oleny tamén forma parte da Reserva Natural do Gran Ártico, a reserva natural máis grande de Rusia.
Esta illa non se debe confundir con outras illas chamadas "Oleny" ou "Oleniy" (Ruso: Ostrov Oleny), unha das cales atópase no propio mar de Kara, no Grupo Plavnikovyye, mentres que as outros están no Mar de Barents e no Mar Branco.
RSS
dereita|Icona do RSS.|89x89px RSS é parte da familia de formatos XML, desenvolvidos especificamente para os sitios de novas e os blogs. Este tipo de sitios que se actualizan con frecuencia inclúen dentro das súas potencialidades, a posibilidade de compartir información e usala noutros lugares web ou programas. Este procedemento coñécese como sindicación.
Características
O acrónimo emprégase para os seguintes estándares:
Os programas que len e presentan fontes RSS de diferentes procedencias denomínanse agregadores. Grazas aos agregadores ou lectores de feeds (programas ou sitios que permiten ler fontes RSS) pódense obter resumos de todos os blogs que se desexe desde o escritorio do sistema operativo, programas de correo electrónico ou por medio de aplicacións web que funcionan como agregadores.
Case todos os portais e páxinas de internet que inclúen noticias, inclúen tamén canles de feeds das súas novidades, avisos ou comentarios.
Historia
O RSS lanzouno por primeira volta Netscape en 1999. Era un formato derivado do RDF para a xestión dos contidos do portal My Netscape Network.
Baseados na web
Son aplicacións que se executan na propia web, como Bloglines ou Rojo.
Utilidades e Extensións dos navegadores
Os principais navegadores de Internet (Mozilla Firefox, Opera,Safari, Internet Explorer...) tamén inclúen utilidades para engadir canles de noticias. Mediante "marcadores dinámicos" ou "fontes" o navegador encárgase de xestionar as nosas subscricións as distintas canles de feeds.
Cliente de Software
Instálanse no ordenador e están deseñados para agregar canles de feeds e ordealos por temas ou categorías. As subscricións amósanse na columna esquerda e as entradas de cada feed lense na columna dereita. Hainos para todos os distintos sistemas operativos. FeedReader, FeedDemon.
Gran Premio da India de 2011
O Gran Premio da India de 2011 é unha carreira de Fórmula Un que tivo lugar o 30 de outubro de 2011 no Circuíto Internacional de Buddh en Greater Noida, Uttar Pradesh, India. Foi a carreira número dezasete da tempada de Fórmula Un de logo da re-cancelación do Gran Premio de Bahrain, e a primeira vez que un Gran Premio de Fórmula Un se celebrou no subcontinente indio. O circuíto, deseñado por Hermann Tilke en asociación cos equipos, foi deliberadamente pensado para ser un dos máis rápidos do calendario, con tempos de volta proxectados para que sexan menores dun minuto e vinte segundos. A nova pista foi oficialmente homologada o 1 de setembro de 2011.
A carreira, disputada sobre 60 voltas, foi gañada polo Red Bull de Sebastian Vettel, logo de liderar todas as voltas da carreira desde a pole position. Jenson Button terminou en segundo lugar con McLaren e Fernando Alonso de Ferrari na terceira posición, completaron o podio.
Antecedentes
O piloto indio Narain Karthikeyan volverá con Hispania para esta carreira, xa que fora substituído por Daniel Ricciardo desde Silverstone. O seu compatriota Karun Chandhok recibiu o apoio de Tony Fernandes director do equipo Lotus para tomar parte na carreira, aínda que admitiu que a decisión final non foi del.
Vitaly Petrov foi sancionado con cinco posicións na grella por causar un accidente evitable con Michael Schumacher en Corea.
Protesta de planificación
Os agricultores locais están planeando unha protesta contra o que eles afirman que foron torpes métodos utilizados para adquirir as súas terras e as baixos prezos de expropiación. Tres semanas antes da carreira, os agricultores renovaron a súa ameaza, prometendo unha sentada de protesta que terá lugar durante a semana antes da carreira. Un representante dos organizadores da carreira describiu a ameaza como "unha broma", indica que o promotor gastou 400 millóns $ na carreira ata a data, e que están dispostos a gastar máis en seguridade co fin de protexer o seu investimento e garantir que a carreira vaia adiante sen interrupción.
Disputa impositiva
Seis semanas antes do Gran Premio, xurdiron informes de que a carreira foi ameazada polo goberno da India que busca gravar unha parte das ganancias dos equipos. No sistema utilizado pola Fórmula Un, os equipos que quedan entre os dez primeiros na clasificación do Campionato do Mundo de Construtores reciben unha porcentaxe do diñeiro pagado a Formula One Management dos dereitos de televisión. De acordo coa lexislación fiscal india, informouse que o goberno indio consideraba que tiña dereito a cobrar impostos sobre estas ganancias porque os equipos competen na India. Isto conduciu a rumores de que os equipos poderían boicotear a carreira, a pesar de que o director do equipo McLaren, e o presidente da Asociación de Equipos de Fórmula Un Martin Whitmarsh negouno indicando que os equipos estaban explorando as súas opcións e confiaba en atopar unha solución. O 14 de setembro, os organizadores da carreira JPSI ofrecéronse a pagar o imposto de aduanas se é necesario. O goberno da India cedeu, ofrecendo unha exención total do pago dos impostos. A Corte Suprema buscou unha explicación para a concesión da exención de impostos ao grupo Jaypee, a empresa organizadora da carreira de Fórmula 1 en Greater Noida, o 18 de setembro.
Tioalcalibacteráceas
As tioalcalibacteráceas (Thioalkalibacteraceae) son unha familia de bacterias extremófilas, especificamente halófilas, alcalófilas ou alcalitolerantes, de mesófilas a termófilas obrigadamente quimiolitoautótrofas da orde Chromatiales, que comprende os xéneros Thioalkalibacter e Guyparkeria. Esta familia está estreitamente relacionada coa familia Halothiobacillaceae de autótrofos obrigados mesófilos.
O xénero tipo da familia é Thioalkalibacter, e ambos os xéneros da familia son autótrofos obrigados que fixan o dióxido de carbono en composos biolóxicos usando o ciclo de Calvin-Benson (utilizando a forma IAc da RuBisCO) e oxidan oxianións de xofre, sulfuro e xofre elemental como doantes de electróns. Todos os xéneros usan ubiquinona-8 como principal quinona respiratoria e teñen unha fracción G+C de 54-68 mol%. A diferenza da familia relacionada das Halothiobacillaceae, non presentan intermediarios de politionato detectables da oxidación do xofre, e ademais as Thioalkalibacteracaceae son halófilas obrigadas en vez de halotolerantes, e tamén alcalófilas ou alcalitolerantes, en vez de mesófilas ou acidotolerantes.
Hiroshima
Hiroshima, ás veces tamén escrito Hiroxima ou Hiróxima, (広島市, ひろしまし; Hiroshima-shi) é unha cidade xaponesa, capital da prefectura de Hiroshima, na rexión de Chūgoku. En 2003, a cidade contaba cunha poboación estimada de 1 136 684 persoas e unha densidade de poboación de 1.532,44 hab./km². A súa superficie total é de 741,75 km². Hiroshima adquiriu estatuto de cidade o día 1 de abril de 1889.
Historia
miniatura|esquerda|300px|Efectos da bomba atómica en Hiroshima. Hiroshima foi fundada no ano 1589 na costa da illa de Seto, e converteuse nun cetro urbano durante o período Meiji. A cidade está localizada no delta do río Ota, o cal ten sete brazos que dividen a cidade en seis illas. A cidade está levemente elevada sobre o nivel do mar.
A cidade foi amplamente destruída en agosto de 1945, durante a segunda guerra mundial, por unha bomba atómica chamada Little Boy lanzada polo exército dos Estados Unidos. A bomba foi a segunda da súa clase en ser detonada, e a primeira utilizada para fins militares. Os ataques atómicos sobre Hiroshima e Nagasaki foron factores decisivos na capitulación xaponesa na guerra.
Tras o ataque atómico, Hiroshima foi reconstruída como unha cidade en memoria da paz. O goberno continuou pedindo a abolición das armas atómicas e, a maior escala, a paz mundial.
Bombardeo da segunda guerra mundial
O centro da cidade contiña un número de edificios de formigón reforzados e estruturas máis liviás. Na área dos arredores había unha conglomeración de pequenos talleres de madeira, entre casas xaponesas e algunhas plantas industriais. As casas eran de madeira, con teitos de tellas. Moitos dos edificios industriais eran tamén de madeira. A cidade en xeral era extremadamente susceptíbel aos incendios.
Algúns dos edificios de formigón reforzado eran construcións moito máis fortes que as requiridas polos estándares dos Estados Unidos, debido aos perigos de terremoto presentes no Xapón. Isto tivo unha grande incidencia no feito de que moitas destas estruturas permaneceran en pé tras a explosión. Outro factor importante para este fenómeno é que a explosión foi máis poderosa cara abaixo que cara os lados.
A poboación de Hiroshima alcanzara un pico de máis de 380.000 habitantes ao comezo da guerra, mais antes do ataque atómico, a poboación foi reducida a 255.000 habitantes (aproximadamente) debido a evacuacións.
Hiroshima foi o obxectivo primario da primeira misión de ataque aéreo levada a cabo polo exército dos Estados Unidos. O ataque resultou perfecto en cada aspecto. O clima era favorábel, a tripulación actuou sen erros e o equipamento funcionou á perfección. O ataque resultou tal e como se planeara en cada pequeno detalle, e a bomba actuou exactamente como se esperaba.
A bomba estoupou sobre Hiroshima ás 8:15 da mañá do 6 de agosto de 1945. Cerca dunha hora antes, os radares xaponeses xa detectaran algunhas aeronaves estadounidenses acercándose ao sur do Xapón. Deuse a alerta e as transmisións de radio pararon en varias cidades, entre elas Hiroshima. Os avións acercáronse á costa a grande altura. Cerca das 8:00 da mañá, o operador de radar en Hiroshima puido determinar que o número de avións acercándose era moito menor e levantouse a alerta antiaérea. Transmitiuse pola radio unha alerta suxirindo o uso de refuxios ao avistamento de B-29s. Ás 8:12, o B-29 Enola Gay soltou a bomba atómica Little Boy (pequeno neno) sobre o centro da cidade e a bomba estalou cunha explosión da magnitude de 12.000 toneladas de dinamita, matando máis de 80.000 persoas de inmediato.
Ao mesmo tempo, o operador de control da compañía de transmisión xaponesa en Toquio notou que a estación de Hiroshima encontrábase fóra do ar. Intentou utilizar outra liña telefónica para restabelecer o seu programa, pero fallou tamén. Cerca de 20 minutos máis tarde, o centro telegráfico en Toquio notou que a liña de telégrafo parara de funcionar ao norte de Hiroshima. Dalgunhas estacións de tren pequenas e próximas á cidade chegaron informes oficiosos e confusos dunha terríbel explosión en Hiroshima. Todos estes comunicados foron transmitidos aos cuarteis xerais xaponeses. Os cuarteis militares intentaron comunicarse reiteradas veces coa estación de control do exército en Hiroshima. O absoluto silencio proveniente da zona confundiu os homes do cuartel; sabían que ningún ataque inimigo a grande escala podería ter ocorrido, e sabían que daquela non existían depósitos de explosivos de grande tamaño en Hiroshima. Ordenouselle a un xove oficial voar inmediatamente a Hiroshima, aterrar, identificar os danos e regresar a Toquio con información fiábel para os membros do cuartel xeral.
O oficial dirixiuse ao aeroporto e engalou cara o suroeste. Tras cerca de tres horas de voo, mentres se encontraba aínda ao redor de 100 millas Hiroshima, o oficial e o seu piloto divisaron unha enorme nube de fume sobre a cidade. A media tarde ardían os restos de Hiroshima.
O seu avión axiña chegou á cidade, a cal bordearon. Unha xigantesca cicatriz sobre a tierra, aínda ardendo, e cuberta por unha moi espesa nube de fume, era todo o que quedaba dunha gran cidade. Aterraron ao sur da cidade e o oficial comezou a organizar medidas de axuda, despois de informar do visto a Toquio.
As primeiras novas da causa do desastre en chegar a Toquio viñeron da Casa Branca, 16 horas despois do ataque. Estímase que cara fins de 1945 morreron máis de 60.000 persoas debido aos danos causados pola explosión. Porén, este total non inclúe as vítimas a longo prazo debidas a enfermidades causadas polas radiacións.
Case de inmediato despois do fin da Segunda Guerra Mundial, e persistindo até o día de hoxe, os bombardeos atómicos sobre as cidades de Hiroshima e Nagasaki foron cuestionados. O seu uso ten sido cualificado de bárbaro baixo as premisas de que o presidente Harry Truman sabía que Hirohito tiña a intención de renderse en breve e de que, no momento do ataque, o territorio estadounidense non estaba en perigo. Ademais de destruír unha base militar e un centro industrial militar, decenas de miles de civís foron asasinados. Algúns alegan que os xaponeses estaban xa esencialmente derrotados e que o uso das bombas era innecesario.
Decenas de miles de persoas marcaron o 40 aniversario do bombardeo atómico da cidade o 6 de agosto de 1985.
Bach-Werke-Verzeichnis
O Bach-Werke-Verzeichnis ou BWV (Catálogo de Obras de Bach) é o sistema de numeración usado para identificar as composicións musicais de Johann Sebastian Bach. O prefixo BWV, seguido polo número de obra, é a identificación das obras de Bach. As obras deste catálogo están agrupadas temáticamente, non cronoloxicamente. O título completo do catálogo é Thematisch-systematisches Verzeichnis der musikalischen Werke von Johann Sebastian Bach (Catálogo Temático-Sistemático de Composicións Musicais de Johann Sebastian Bach).
Historia
O descubrimento de máis obras de Bach e a omisión doutras que lle foran atribuídas anteriormente levou a que a numeración sexa parcialmente incompleta e tivo que ser ampliada con outras obras despois do número 1080.
Posteriormente á aparición do catálogo Bach-Werke-Verzeichnis apareceron outros catálogos como o Bach Compendium, comezado en 1985. Por outra banda, o catálogo Zwang presenta un sistema alternativo para enumerar as cantatas BWV 1–215 e 248–249 tendo en conta a data de composición.
A edición de 1990 do catálogo BWV é ISBN 3-7651-0255-5.
Notación
A orde adoita expresarse do seguinte xeito: primeiro o título e se é necesario a tonalidade da obra, a continuación o número, e finalmente, en ocasións, o ano de composición, no caso de que sexa coñecido. Por exemplo: Misa en sol menor, BWV 235 (circa 1738). É posible tamén encontrar unha mesma obra baixo a denominación de varios números Schmieder, por exemplo: Das wohltemperierte Klavier (BWV 846-893).
Nalgúns casos adoita sinalarse o obra polo seu título en alemán, seguida do número Schmieder e o número de orde da sección dentro da obra. Deste xeito, na cantata Herz und Mund und Tat und Leben, BWV 147 (O corazón, a boca, os feitos e a vida), o coro que pecha a segunda parte pode citarse do seguinte xeito: "Jesus bleibet meine Freude", BWV 147,10 (é dicir, a décima sección do número Schmieder 147). Pode ocorrer que Bach tivera composto varias versións dunha mesma obra, o que se sinala cunha letra ao final do número Schmieder. Por exemplo, a cantata secular Was mir behagt, ist nur die muntre Jagd, BWV 208 (Cantata da caza), presentouse tamén como cantata sacra, e figura no catálogo como BWV 208a.
Estrutura do catálogo
As obras de Bach deste catálogo están agrupadas en dúas grandes seccións: primeiro a música vocal (BWV 1-524) e despois a música instrumental (BWV 525-1127). Dentro destas dúas seccións as obras están agrupadas por xéneros e non por data, polo que un BWV menor non indica que sexa unha composición temperá. Existe tamén un apéndice do catálogo, denominado BWV Anh, con obras das que só sobreviviron fragmentos, consideradas perdidas etc.
O catálogo está estruturado do seguinte xeito:
A abreviatura Anh. refírese ao apéndice (Anhang) do catálogo, distribúese do seguinte xeito: Anh. 1-23 agrupa obras perdidas e fragmentarias, Anh. 24-155 obras dudosas e Anh. 156-189 as falsas atribucións.
A expresión deest (do latín de, negación, e est, estar) ou o seu plural (desunt), usada en certos catálogos das obras de Bach (mais non como número BWV) significa simplemente que carece de número Schmieder, sexa polas dúbidas da súa atribución, polo seu recente descubrimento ou por calquera outro motivo argumentado polo seu editor.
Caso Reace
300px|miniatura|A cidade de [[Vigo, con Guixar no centro.]]
O caso Reace é o escándalo que salpicou a empresa Reace (Refinería del Noroeste de Aceites y Grasas, SA) en marzo de 1972 en Guixar (Vigo) após a desaparición de 4 036 052 kg de aceite de oliva, propiedade da Comisaría de Abastecimientos y Transportes (CAT) e valorado en 167 615 172 pesetas. Arredor do caso producíronse diversas mortes en estrañas circunstancias por parte de persoas implicadas no caso. A empresa Reace foi fundada na localidade pontevedresa de Redondela, polo que popularmente o caso se coñece tamén como o caso do aceite de Redondela.
Trama
A empresa dedicábase a almacenar produtos oleicos nos seus silos de Guixar dende que se erixiron en 1964. Entre 1966 e 1972, a Comisaría de Abastecimientos y Transportes (CAT), dependente do goberno franquista, alugaba as súas instalacións para gardar a subministración de aceite de oliva nos seus silos, e así poder especular cos produtos básicos e intervir nos prezos do mercado.
Malia que a CAT alugaba mensualmente os silos de Reace para gardar alí o aceite, a empresa viguesa negociaba e comerciaba co aceite ás costas da administración. Así, o 25 de marzo de 1972 a CAT decidiu dispor do aceite que Reace custodiaba. Ao non atoparse este nos seus tanques, José María Romero González denunciou nos xulgados de Vigo a fraude, coñecida posteriormente co sumario 43/1972. Días despois, un dos socios maioritarios de Reace, Isidro Suárez, foi detido nun tren rumbo a Bilbao.
O 30 de setembro de 1972, José María Romero apareceu morto no seu domicilio de Sevilla, no que se instalara días antes, xunto coa súa muller e unha das súas fillas. O xuíz do caso recibiu días despois unha carta, presuntamente escrita por José María Romero, na que declaraba que a súa morte e a da súa familia se trataba dun suicidio. Os expertos, porén, puxeron en dúbida a dita hipótese.
O 21 de outubro de 1974 comezou o xuízo na Audiencia de Pontevedra, nun tribunal presidido por Mariano Rajoy Sobredo (pai de Mariano Rajoy Brey). O fiscal foi Cándido Conde-Pumpido Ferreiro (pai de Cándido Conde-Pumpido Tourón). Un dos avogados do caso foi José María Gil Robles.
No ano 2011, os tanques da empresa foron demolidos e reconvertidos en chatarra.
O caso Reace no cine
En 1987 o caso Reace foi levado ao cine no filme Redondela da man do director catalán Pedro Costa Musté.
José Antonio Vázquez Taín
Jose Antonio Vázquez Taín, nado en Zarracós (A Merca) en 1968, é un xuíz galego, un dos máis populares, recibindo alcumes coma "o Garzón galego" ou "o Robin Hood de Vilagarcía".
Traxectoria
Fillo de Manuel Vázquez Outeiriño. A infancia e mocidade pasounas na cidade de Ourense, no barrio das Lagoas. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Destinado en 1999 ao Xulgado de Instrución n.º 1 de Vilagarcía de Arousa, converteuse no perseguidor no narcotráfico.
Entre os seus éxitos está a captura en 2003 do maior alixo de cocaína do século en Galicia, de arredor de sete toneladas, a bordo do South Sea. Nos anos 2011 e 2012 levou o caso do roubo e posterior recuperación do Códice Calixtino.
En xaneiro de 2013 publicou a súa primeira novela A lenda do santo oculto, en xullo actuou como maxistrado de reforzo no caso do accidente ferroviario de Angrois e en setembro fíxose cargo do caso Asunta Basterra.
En 2019 absolveu a un garda civil de Betanzos de non prestar axuda a unha muller ameazada polo seu ex marido que horas despois matou ao seu fillo de 14 meses facendo estalar unha bomba de gas no interior do seu coche en Paderne.
.fo
.fo é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Illas Feroe.
Historia
O dominio .fo estaba operado por UNI-C, a organización da Rede Universitaria Danesa ata xuño de 1997. Despois pasou a estar baixo o control de Tele2 DK, que mercoua as actividades de UNI-C como parte dunha privatización.
En xullo de 1998, a xestión foi traspasada a nic.fo como xesto de boa vontade e como recoñecemento de que .fo era realmente Feroés.
Normas de rexistro
Un rexistro tipo A debe corresponderse cunha marca rexistrada.
O Redondo, Vilar, Silleda
O Redondo é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 24 habitantes, 12 homes e 12 mulleres; o que supón un aumento de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
.ph
.ph é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Filipinas.
As Ameixeiras, Paleo, Carral
As Ameixeiras é un lugar da parroquia de Paleo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Lingua aguaruna
O aguaruna (awajun) é unha lingua xíbara do Perú, falada polo pobo aguaruna.
Distribución xeográfica
Fálase nos departamentos de San Martín, Amazonas, Cajamarca e Loreto. Orixinaria do curso alto do río Marañón, nas bacías dos ríos Potro e Cahuapanas, como consecuencia dun enfrontamento interno un grupo emigrou á zona do alto Mayo a comezos do século XX e asentouse na parte nororiental do val
Escrita e usos sociais
A lingua emprégana case todos os membros da etnia, a escolarización nos primeiros graos faise en aguaruna, en 1953 organizouse o primeiro colexio bilingüe, que comezan a desenvolverse nos anos 1970s, na lingua publicáronse dicionarios, gramáticas, libros escolares e en 1973 traduciuse o Novo Testamento. O alfabeto aguaruna componse de 21 letras: a, b, ch, d, e, g, h, i, j, k, m, n, p, r, s, sh, t, ts, u, w, y.
San Tomé de Piñeiro, Marín
San Tomé de Piñeiro é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Marín na comarca do Morrazo. Segundo o IGE no ano 2016 tiña 1059 habitantes (524 homes e 535 mulleres). A parroquia ten 12 entidades de poboación.
Patrimonio
A igrexa parroquial é románica, fundada no século XIII, ao parecer sobre os restos dun antigo mosteiro. Ten planta rectangular e conta cunha ábsida pentagonal. Na súa capela maior ten un retablo barroco de marcada influencia portuguesa.
O interior ten un elegante arco triunfal, con dúas arquivoltas apuntadas de rosetas, a interior de aresta viva e a exterior de mediacana combinada con escocia e tetrapétalas trasdosada por chambrana xadrezada. Outro arco faixón apuntado axuda a soster a bóveda de canón. Os catro capiteis que sosteñen estes arcos son variados: un de entrelazos, outro de follas terminadas en espiral e os outros dous teñen esculpidos cadrúpedos alternados con homes ou anxos.
Tamén destaca o gran Pazo de Cadro a familia nobre de Romay, así como os muíños e a casa de Cultura.
Cultura
A comezos de outubro celébrase a Festa da mazá e a sidra de San Tomé de Piñeiro.
A Sociedade Deportiva Santomé milita na Segunda Rexional.
Pola parroquia pasa a ruta de sendeirismo GR-59, que une o cabo Home coa desembocadura do río Loira.
.ms
.ms é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Montserrat, un Territorio Británico de Ultramar.
José Luis Fondo Aguiar
José Luis Fondo Aguiar, nado en Ponteceso o 7 de abril de 1950, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
É arquitecto técnico. Foi candidato do PPdeG en Ponteceso nas municipais de 1991, situándose como a segunda forza máis votada tralo PSdeG-PSOE. Acadou a alcaldía en maio de 1993 mediante unha moción de censura que contou co apoio dos concelleiros do PSG-EG. Revalidou a alcaldía con maioría absoluta nas eleccións municipais de 1995. Nas sucesivas eleccións volveu acadar a maioría absoluta ata que en 2015 perdeu a maioría e cedeulle a alcaldía ó socialista Xosé Lois García Carballido, que formou goberno con APIN e o BNG. Foi deputado provincial entre 1999 e 2007. Nas municipais de 2019 volveu encabezala candidatura popular e foi derrotado polo PSdeG-PSOE, que logrou a maioría absoluta, ante o cal non recolleu a acta e se retirou da primeira liña política.
Abelleira de Arriba
O topónimo Abelleira de Arriba fai referencia a unha abellariza, construción onde se garda un conxunto de colmeas. Pode referirse a:
Formosa, Arxentina
Formosa é a cidade capital da provincia homónima e capital tamén do Departamento Formosa. Encóntrase na marxe dereita do río Paraguai, a aproximadamente 850 km de Rosario, e a 1200 km da cidade de Buenos Aires. É o centro político, administrativo e cultural máis importante da provincia, como así tamén a cidade máis poboada da mesma. É sede da Universidade Nacional de Formosa, sub-sede da Universidade da Cunca do Prata, da Universidade Católica de Salta, de institutos terciarios de formación docente e profesional. Ten museos, teatros, centros culturais e recreativos, estadios deportivos, amplas avenidas arboradas e grandes prazas e parques.
Cos seus 234.354 habitantes (ano 2010), a cidade é unha das 20 cidades máis populosas da Arxentina. Segundo datos do INDEC, no 2010 a cidade tivo o segundo índice de desemprego máis baixo do país cun 2,2%.
A cidade atópase nunha extensa chaira, a unha altura media de 57 msnm, nun canón sobre o río Paraguai. Nas proximidades atópanse lagoas, brañeiras e regatos. A lagoa máis importante é a lagoa Oca, antigo curso do río Paraguai declarada en 2001 Reserva da biosfera.
A cidade divídese en dous sectores ben diferenciados polo regacho Formosa. A marxe esquerda empezou a poboarse na década de 1980 e encóntrase en pleno desenvolvemento, tendo unha poboación estimada de case 95.000 habitantes; sendo a marge dereita onde se concentra a maior parte da poboación.
Toponimia
Crese que o nome Formosa provén do latín «formosus» (fermoso) e que lle sería dado polos conquistadores españois ao navegar polo río Paraguai.
A Best 2 -White-
A Best 2 -White- é un dos dous álbums da serie de compilacións de grandes éxitos "A Best 2" da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o 28 de febreiro de 2007 (o mesmo día que "A Best 2 -Black-") baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. O álbum debutou na primeira posición no seu primeiro día á venda no Xapón e noutros países de Asia. "A Best 2 –White-" esta situado no terceiro posto dos CDs xaponeses máis vendidos de 2007.
Singles incluídos
Vendas acumuladas dos singles: 5,811,121
Ligazóns externas
en:A Best 2: White
MetroLyrics
MetroLyrics é unha páxina web adicada ás letras de cancións, fundada no ano 2002. A base de datos de MetroLyrics contén máis de 1 millón de cancións realizadas por máis de 16.000 artistas.
MetroLyrics foi a primeira web de cancións que engadiu o catálogo de licenzas de Gracenote Inc. en abril de 2008. A través deste modelo de concesión de licenzas de cancións, os titulares dos dereitos de autor das cancións acumulan ingresos por regalías cando o seu traballo se amosa en MetroLyrics.com. As regalías páganse por todas as letras que se amosan e manéxanse a través de Gracenote. En xaneiro de 2013, LyricFind adquiriu o negocio de licenzas de letras de Gracenote, e fusionouna coa súa propia conta. O modelo de licenza MetroLyrics é distinto, xa que moitos outros sitios web de letras aínda ofrecen contido que están presuntamente sen licenza e violan os dereitos de autor.
543
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ferroportina
A ferroportina-1 (FPN1) tamén chamada membro 1 da familia 40 de transportadores de solutos (SLC40A1) ou transportador 1 regulado por ferro é unha proteína que nos humanos está codificada no xene SLC40A1 do cromosoma 2. A ferroportina é unha proteína transmembrana que transporta ferro desde o interior da célula ao exterior dela, e é importante no metabolismo do ferro humano.
Estrutura
A ferroportina-1 consta de 571 residuos de aminoácidos, e presenta unha histidina moi conservada na posición do residuo 32. Cando está mutada, obsérvase unha menor actividade na súa función de transporte de ferro.
Distribución nos tecidos
A ferroportina atópase na superficie das células que almacenan ou transportan ferro, como:
Papel no desenvolvemento
A ferroportina-1 xoga un importante papel no peche do tubo neural e a modelaxe do prosencéfalo durante a fase embrionaria.
Os embrións de rato que carecen do xene Scl40a1 abortan antes de que se produza a gastrulación, o que proba que a proteína ferroportina 1 codificada nel é necesaria e esencial para o normal desenvolvemento embrionario. A ferroportina 1 exprésase nas células do sincitiotrofoblasto da placenta e endoderma visceral dos ratos. Ademais, varios estudos retrospectivos detectaron unha maior incidencia de espiña bífida cando hai unha baixa inxestión materna de ferro durante a fase embrionaria e fetal do desenvolvemento.
Papel no metabolismo do ferro
A ferroportina que se encontra na membrana basolateral dos enterocitos serve para introducir no interior do corpo o ferro da dieta que absorberon os enterocitos.
Recentes investigacións suxiren que a ferroportina é inhibida pola hepcidina, a cal se une á ferroportina e induce que esta sexa introducida na célula e degradada. Isto ten como resultado a retención do ferro dentro das células, e unha redución dos niveis de ferro no plasma. Isto é especialmente significativo nos enterocitos que se desprenden da mucosa intestinal ao final da súa vida, nos que a ferroportina se expresa nas súas membranas basolaterais. O ferro extra retido neles non só non entra na circulación sanguínea senón que acaba sendo excretado nas feces. A hepcidina é así o "regulador mestre" do metabolismo do ferro humano.
Isto forma parte do mecanismo que causa a anemia asociada a enfermidade crónica; a hepcidina libérase do fígado en resposta a citocinas inflamatorias, como a interleucina-6, o cal orixina un incremento da concentración de hepcidina e unha consecuente diminución dos niveis de ferro no plasma.
Anxo Lorenzo
dereita|miniatura|Anxo Lorenzo no Festival Intercéltico de Lorient. Anxo Lorenzo, nado en Moaña o 28 de decembro de 1974, é un gaiteiro galego.
Traxectoria
Comezou a tocar a frauta con cinco anos e a gaita con seis. Aos 8 comezou a estudar no Conservatorio de Vigo, aprendendo solfexo, harmonía, piano e frauta barroca e gaita con Carlos Núñez. Asistiu a cursos de gaita con Moxenas, Patrick Molard e Fred Morrison. Durante cinco anos asiste ó obradoiro de Instrumentos Populares Galegos da Universidade Popular de Vigo, baixo a dirección de Antón Corral.
Dende os doce anos colaborou con grupos de música tradicional galegos como Xarabal, Duos Pontes, Semente Nova ou Lembranzas Galegas, cos que realiza traballos de investigación e recollida de música tradicional así como gravacións, concertos e xiras por España, Francia, Estados Unidos, Inglaterra e Irlanda. .
Ten participado en festivais do mundo celta como o Festival Intercéltico de Lorient, Festival Intercéltico do Morrazo, o Festival do Mundo Celta de Ortigueira o William Kennedy Internacional Festival Piping ou o Festival Intercéltico de Lorient, onde empatou no primeiro lugar do Trofeo Macallan en 1995 cos gaiteiros Edelmiro Fernández e Jorge Fernández Areces, pero sendo proclamado gañador este último por ser o de menor idade.
Colaborou con artistas como Mónica Molina, Ska-P, Chambao, Poncho Ka, Los Feliz, Amistades Peligrosas, Kathryn Tickell ou Rory Campbell, fusionando a gaita galega co pop, o rock e a música electrónica.
Xunto a Pedro González creou o grupo Spiritu 986, sacando o primeiro disco en 2001. Mesturan o son da gaita máis ancestral coa máis vangardista produción musical a través da máis moderna tecnoloxía.