cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michel Ney
De Rusia a Fontainebleu
Durante a campaña de 1813, Ney loitou en Weissenfels, foi ferido en Lützen, e mandou a á esquerda do exército en Bautzen. Logo combateu en Dennewitz e máis na batalla de Leipzig, onde foi ferido unha vez máis. Xa na campaña de 1814, en territorio francés, Ney participou en varias batallas e mandou diferentes unidades. En Fontainebleau Ney actuou como portavoz da revolta dos mariscais do 4 de abril de 1814 que demandaba a abdicación de Napoleón, informando ao Emperador de que o exército no desexaba marchar sobre París; Napoleón dixo entón “o exército obedecerame”, ao que Ney contestou “o exército obedecerá aos seus xefes”
Na Restauración borbónica
Cando París caeu e foi reposta a dinastía Borbón, Ney, que presionara a Napoleón para que abdicase e aceitase o exilio, foi louvado e promocionado polo novo monarca Luís XVIII, que o nomeou par, porén aínda que Ney prometeu lealdade á restaurada casa real, a corte borbónica reaccionou con frialdade perante o ofrecemento por mor das súa orixe plebea. Pero cando soubo que Napoleón volvía do exilio en Elba, Ney decidiu manter a paz en Francia e mostrar a súa fidelidade á nova monarquía, polo que comezou a organizar forzas que detivesen a marcha de Napoleón cara París, e mesmo prometeu meter a Napoleón vivo nunha gaiola de ferro. Cando Napoleón soubo das intencións de Ney envioulle unha carta que entre outras cousas dicía: “Recibireite como despois da batalla de Moscova”. A pesar da promesa feita, Ney acudiu a xuntarse onde Napoleón en Auxerre o 18 de marzo de 1815.
Durante os Cen Días
O 15 de xuño de 1815 Napoleón nomeou a Ney como comandante da áa esquerda do Exército do Norte. No outro día, Napoleón dividiu as súas tropas en dúas ás para presentar dúas diferentes batallas simultaneamente. Ney atacou a Wellington en Quatre Bras, mentres Napoleón atacou os prusianos de Blücher en Ligny. Aínda que Ney foi criticado por non tomar Quatre Bras máis cedo, aínda é obxecto de controversia en que momento quería Napoleón que se capturase o lugar. En Ligny, Napoleón ordenou o xeneral d’Erlon que movese a súa unidade cara a retagarda dos prusianos a por de cortarlles a retirada. D’Erlon iniciou a manobra mandada, máis a certa altura parou e comezou a moverse noutra dirección, para desgusto de Napoleón. A razón desa mudanza de movementos foi que Ney lle pediu a d’Erlon a súa axuda en Quatre Bras. Ao non efectuar a manobra contra Blücher, fixo que a vitoria francesa en Ligny ficase incompleta. Para ser xustos, debe saberse que Ney era o superior inmediato de d’Erlon, e Napoleón non informara a Ney dos seus planos.
Execución
Logo do destronamento e novo desterro de Napoleón no verán de 1815, Ney foi detido (3 de agosto de 1815). Foi xulgado pola Cámara dos Pares, por traizón, o 4 de decembro de 1815; un ano despois o 6 de decembro de 1815 foi condenado a morte, sendo fusilado o 7 de decembro de 1815, feito que dividiu daquela a opinión pública francesa. Refugou unha venda para tapar os ollos e foille permitido que dese el mesmo a orde de execución.
A execución de Ney foi un exemplo buscado intencionalmente para previr outros xenerais e oficiais napoleónicos, moitos dos cales foran amnistiados pola monarquía borbónica.
Carácter
Era unha soldado impulsivo e con carraxe. Ney é coñecido por personificar as virtudes do soldado, liderando ás tropas desde a fronte. Como exemplo, mandou a carga da cabalería pesada francesa contra a infantería británica na Batalla de Waterloo. Con todo, Ney non era tan só un exaltado, senón que ademais foi un comandante con moitas capacidades, con actuacións excelentes como en Elchingen (batalla na que obtivo o seu título de duque), e atribúeselle a vitoria da Batalla de Friedland para Napoleón.
Lendas
Unha das máis espalladas, foi a lenda de que Ney tentou escapar ao Reino Unido conseguíndoo. Os defensores desta hipótese, argumentan que Ney era masón, e que usou os seus coñecidos masóns, incluíndo o mesmo duque de Wellington, para logralo. Segundo esta historia, os soldados encargados do seu fusilamento utilizaron balas de fogueo e colocaron bolsas de sangue arredor da área do corazón de Ney. Logo sacárono clandestinamente para Estados Unidos, onde continuou a súa vida como mestre de escola. Base para esta lenda foi a presenza nos Estados Unidos dun tal Peter Stuart Ney, que adoitaba contar, a amizades e estudantes, historias de glorias bélicas e aínda chufaba, ou polo menos non o negaba, que era o antigo marechal.
Unha serie de dietarios privados que aínda mostran os seus descendentes semellan demostrar que todo isto non é un mero conto. Peter Stuart Ney ensinou en Carolina do Norte e do Sur, especialmente no Davidson College, para o cal deseñou o selo que aínda se utiliza nesa institución. Morreu en 1846, polo visto dicindo: “"Bessières está morto; a vella garda morreu; por favor, deixádeme morrer”. Na súa sepultura en Cleveland, Carolina do Norte, na Third Creek Presbyterian Church (igrexa presbiteriana de Third Creek) sobre a estrada de Third Creek Church, pódense ler as palabras seguintes: "(...) soldier of the French Revolution under Napoleon Bonaparte (...)" (...soldado da Revolución Francesa so Napoleón Bonaparte....).
Curiosidade
Despois de Guerra da Independencia moitos galegos bautizaron aos seus cans co nome de Ney, e tamén co de Soult, en recordo destes dous xenerais, costume que, nalgunha medida, pervive até os nosos días.
Estixia (homónimos)
Co nome Estixia pódese identificar a:
Die Taalkommissie
miniatura|[[Gustav Preller, activista do africáner e un dos membros da primeira Spellingskommissie]]
Die Taalkommissie (en afrikaans " A Comisión de Lingua" ) é un departamento da Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns (Academia Surafricana de Ciencia e Artes) que serve como o comité técnico da Nasionale Taalliggaam vir Afrikaans (NTLA) e que funciona como o órgano regulador da lingua africáner. A Akademie fudouse en Bloemfontein en 1909 e en 1914 estableceuse a Spellingskommissie (Comisión de Ortografías), que mudou de nome en 1964 para o actual.
O traballo principal que realiza esta comisión é a revisión e publicación da Afrikaanse Woordelys en Spelreëls, unha guía estándar da ortografía e convencións para a escrita do africáner. Considerada a fonte de autoridade para a escrita das palabras nesa lingua, e que supuxo o remate á disparidade ortográfica para unha mesma palabra que rexía antes de 1917. Deica 2009 apareceron dez edicións da AWS.
Ademais ten competencia da gramática de africáner e de novos usos da lingua, como nova terminoloxía, e cobre tamén variedades do africáner, como o nama, griqua ou capense, incluíndo tamén no AWS un gran corpus de palabras usadas pola comunidade islámica africáner.
Viladonga, Castro de Rei
Santiago de Viladonga é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o IGE en 2014 tiña 104 habitantes (63 mulleres e 41 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 135 habitantes. Dálle nome ó Castro de Viladonga.
San Xes
San Xes pode referirse a:
Como haxiónimo pode referirse a:
Antonio Novo Suárez
Traxectoria
Influenciado por grupos como os Rolling Stones, AC/DC, Aerosmith etc, comezou a escribir as súas primeiras letras. En 1992, xunto con Tonhito de Poi, formou a banda Heredeiros da Crus. Ponlle daquela o nome Tumbabrajas á súa guitarra. Tamén foi o fundador do grupo Recambios Tucho, que compaxina con Heredeiros.
Médréac
Médréac (en Mederieg, e en galó: Méderiac) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Ítaca Chasma
Ítaca Chasma é unha enorme estrutura de vales, depresións e escarpas da lúa de Saturno, Tetis. Na súa parte máis ancha mide ó redor de 100 km e entre 3 e 5 km de profundidade, transcorre ó longo dunha distancia de preto de 2.000 km, aproximadamente tres cuartas partes da circunferencia total de Tetis. O seu nome procede da illa grega de Ítaca. Ítaca Chasma é aproximadamente concéntrica respecto do cráter Odiseo.
Esta chasma é unha estrutura moi complexa, que ten moitos vales e sobre todo moitas fallas e escarpas que transcorren paralelas entre si, estas fallas levan consigo a formación de bloques na superficie chamados graben e horst, os graben serían os bloques que estarían nas depresións das fallas e os horst serían os bloques elevados entre as fallas (véxase o diagrama para visualiza-lo fenómeno). O ancho da chasma pode variar de entre un poucos quilómetros ata chegar a un ancho de máis de 100 km. A idade de Ítaca Chasma está estimada en 4 mil millóns de anos ou entre 0,4–3,3 mil millóns de anos, dependendo da cronoloxía escollida para os impactos. A chasma parede ser un pouco máis nova co cráter Odiseo, pero con todo debe ser bastante vella xa que posúe sobre ela mesma cráteres tan grandes coma Telémaco e moitos outros máis pequenos. miniatura|esquerda|300px|Recreación artística de Ítaca Chasma 300px|miniatura|Imaxe en primeiro plano do final sur da Ítaca Chasma, na cal se poden aprecia-las escarpas paralelas da chasma con nitidez, imaxe tomada pola sonda Cassini. Pensase que está chasma apareceu cando a auga líquida do interior de Tetis se conxelou, causando a expansión do interior, que acabou por fende-la cortiza da lúa para adecuarse ó seu novo volume extra. Os cráteres de impacto anteriores á solidificación de Tetis moi posiblemente foron borrados pola actividade xeolóxica que acontecería con posterioridade.
O océano baixo a superficie de Tetis podería ter sido o resultado dunha resonancia orbital de 2:3 entre Dione e a propia Tetis ó comezo da historia do noso Sistema Solar. A resonancia podería ter levado a unha maior excentricidade orbital e a un quecemento do interior de Tetis debido ás mareas gravitatorias que podería ter sido dabondo para formar un océano baixo a cortiza. O posterior arrefriamento deste océano despois de que a lúa escapase da resonancia, sería a causa da aparición tensións na cortiza da lúa que criarían a Ithaca Chasma.
Unha hipótese alternativa suxire que a chasma se formou ó mesmo tempo co gran cráter Odiseo, a chasma parece concéntrica respecto do cráter e está situada na outra cara da lúa; cando o evento de colisión creou Odiseo, as ondas do impacto viaxarían a través de Tetis, fendendo o xeo da feble cortiza no hemisferio oposto a Odiseo.
Fago T7
O bacteriófago T7 (ou fago T7) ou fago T7 de enterobacterias (Enterobacteria phage T7) é un virus bacteriófago que infecta bacterias susceptibles, que contén ADN como material xenético e infecta a maioría das cepas de Escherichia coli. O bacteriófago T7 ten un ciclo de vida lítico e varias propiedades que o fan ideal para a experimentación.
Descubrimento
Nun estudo de 1945 feito por Demerec e Fano utilizouse a denominación T7 para describir un dos sete fagos (de T1 a T7) membros que crecen liticamente en Escherichia coli; é probablemente idéntico ao fago δ, usado anteriormente por Delbrück. É probable que un fago estreitamente emparentado con T7 fora estudado por d’Herelle na década de 1920.
Hóspedes
O T7 crece en cepas rugosas de E. coli (é dicir, as que non teñen o polisacárido antíxeno O de lonxitude completa na súa superficie) e algunhas outras bacterias entéricas, pero parentes próximos tamén infectan cepas lisas e mesmo encapsuladas.
Xenoma
O xenoma do fago T7 foi un dos primeiros xenomas completamente secuenciados e foi publicado en 1983. A cabeza da partícula do fago contén un xenoma de ADN bicatenario de aproximadamente 40 kbp, que codifica 55 proteínas.
centro|500 px|A vía esquemática do xenoma do fago T7. As caixas son xenes, os números indican números de xenes. As cores indican [[grupo funcional|grupos funcionais. As caixas brancas son xenes de función descoñecida ou sen anotación. Modificado de ]]
Ciclo de vida
O T7 ten un ciclo de vida curto de 17 min a 37˚C, é dicir, ese é o tempo que pasa desde a infección á lise da célula hóspede cando se liberan os novos fagos. Debido ao período latente curto a maioría dos estudos fisiolóxicos realízanse a 30˚C, nos que as células infectadas lísanse aos 30 min. Porén, as cepas de fitness elevada de T7 foron illadas cun período latente de só ~11 min a 37˚C crecendo en óptimas condicións en medios ricos. Este fago adaptado pode sufrir unha expansión afectiva da súa poboación de máis de 1013 nunha hora de crecemento.
Counting Down the Days
Counting Down the Days é o terceiro álbum de estudio da cantante australiana Natalie Imbruglia, lanzado o mercado o 4 de abril de 2005 baixo o selo Brightside Recordings. O álbum debutou na primeira posición no Reino Unido vendendo sobre 40.000 copias na súa primeira semana e converténdose no álbum que alcanzou a posición máis altas nas lista da cantante. Foi certificado como disco de ouro no Reino Unido e vendeu sobre as 800.000 copias a nivel mundial.
The Amps
The Amps foi unha banda de indie rock estadounidense procedente de Dayton, Ohio. Formada por Kim Deal en 1995 despois de que The Breeders entrase en hiato, a banda comezou xirando co nome "Tammy Ampersand and the Amps" pero posteriormente foi acurtado a "The Amps."
O seu álbum Pacer foi editado o día de Halloween de 1995. Crese que está composto principalmente por temas destinados á continuación do álbum de The Breeders Last Splash.
Fago T7
Infección da bacteria hóspede
O fago T7 recoñece receptores na superficie das células de E.coli. Adhírese á superficie celular polas fibras da cola. Nalgunhas cepas de T7 as fibras da cola son substituídas por espículas da cola con actividade encimática que degrada os antíxenos O ou K na superficie celular. No proceso de adsorción e penetración usan tales lisozimas para crear unha abertura na capa de peptidoglicano da parede celular bacteriana que permite a transferencia do ADN viral na bacteria. A cola curta e gorda dos fagos similares a T7 é demasiado curta para abranguer a envoltura celular e, para exectar o xenoma do fago ao interior da célula no inicio da infección, polo que as proteínas do virión deben primeiro crear unha canle desde o extremo da cola ata o citoplasma celular. O fago tamén inxecta proteínas necesarias para empezar a replicación do xenoma viral e clivar o xenoma do hóspede. O bacteriófago T7 supera varias das defensas da bacteria hóspede, como o peptidoglicano da parede celular e o sistema CRISPR. Unha vez que o fago T7 inseriu o xenoma viral, o proceso de replicación do ADN do xenoma hóspede queda detido e empeza a replicación do xenoma viral.
The Amps
Kim Deal orixinalmente intentou tocar todos os instrumentos, chegando incluso a aprender a tocar a batería, pero finalmente recrutou a Jim Macpherson, o batería de The Breeders, e a Luis Lerma e Nate Farley, dous amigos de Dayton, para tocar no álbum e ao vivo o baixo e a guitarra respectivamente. Kelley Deal, irmá de Kim, estivo tamén na banda brevemente, pero tivo que deixala debido a problemas coas drogas.
Fago T7
Infección da bacteria hóspede
En óptimas condicións, o fago T7 pode completar o proceso lítico en 25 minutos, o que causa a morte da célula hóspede de E. coli. No momento da lise o virus pode liberar unha proxenie duns 100 virus.
The Amps
Pacer tovo poucas vendas, a pesar de que recibiu boas críticas. Quizais a que se agardaba un éxito semellante ao que obtivo Last Splash, Elektra fabricou moitas copias, e estas finalmente acabaron sendo vendidas con importantes descontos.
The Amps continuaron xirando ata mediados de 1996, inclíndo unha actuación como abreconcertos de Foo Fighters, cando Kim cancelou unha serie de concertos para reformar The Breeders. O guitarrista Nate Farley e o batería Jim Macpherson uníronse entón a Guided by Voices, mentres que os demais se incorporaron á formación de The Breeders.
Fago T7
Compoñentes
A proteína Gp5 (codificada polo xene gp5) é a ADN polimerase do fago T7. A polimerase de T7 usa a tiorredoxina endóxena de E. coli como unha abrazadeira deslizante durante a replicación do ADN do fago (aínda que a tiorredoxina normalmente ten unha función diferente). A abrazadeira deslizante funciona agarrando a polimerase sobre o ADN, o que incrementa a taxa de síntese.
Aplicacións en bioloxía molecular
A secuencia promotora de T7 é utilizada amplamente en bioloxía molecular debido á súa afinidade extremadamente alta pola ARN polimerase de T7 e así ten un alto nivel de expresión.
O T7 foi utilizado como un modelo de bioloxía sintética. Chan et al. (2005) "refactorizaron" o xenoma de T7, substituíndo aproximadamente 12 kbp do seu xenoma con ADN preparado por enxeñaría. O ADN preparado por enxeñaría foi deseñado para que fose máis fácil de traballar con el de numerosas maneiras: os elementos funcionais individuais foron separados polos sitios de endonuclease de restrición para a súa simple modificación, e separáronse dominios codificantes de proteínas solapantes e, onde foi necesario, modificáronse por mutacións silenciosas dun só par de bases. Elementos do T7 foron probados para tratar células tumorais de osteosarcoma humano. Chen et al. (1998) sinalaron que "para comprobar a utilidade do sistema de ablación do tumor in vivo, construíuse un vector plásmido de T7 de terapia xénica do cancro, o pT7T7/T7TK. Este vector non viral contén un autoxene de T7, o T7T7, e un xene de timidina quinase (HSV-TK) do virus herpes simplex humana impulsado por un segundo promotor de T7 (T7TK). Cando é cotransfectado coa ARN polimerase de T7 (T7 RNAP) en células de osteosarcoma humano 143B cultivadas, observouse que un 10-20% das células expresaban a HSV-TK e máis do 90% das células morrían en presenza de ganciclovir (GCV) 1 μM nos 4 días posteriores á transfección."
Soundtracks for the Blind
Soundtracks for the Blind é o décimo álbum da banda estadounidense de rock experimental Swans, publicado como dobre CD o 22 de outubro de 1996 a través do selo Young God Records. Foi o seu último disco ata o lanzamento en 2012 de My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky. Pretendíase que Soundtracks for the Blind, como suxire o seu título, funcionase como unha especie de "banda sonora para unha película inexistente", e na súa época foi o traballo de estudio máis variado de Swans.
Köniz
Köniz é unha cidade suíza pertencente ao cantón de Berna, moi próxima á capital do país. Conta con 40.938 habitantes e é a duodécima cidade da confederación en canto a poboación.
Xeografía
Köniz está situada na Mittelland, a meseta suíza, e por ela transcorre o principal río do país, o Aar. Limita ao norte coa cidade de Berna, ao leste con Muri bei Bern, Kehrsatz e Wald, ao sur con Oberbalm e Schwarzenburg e ao oeste con Ueberstorf e Neuenegg.
Historia e cultura
A zona na que se sitúa a cidade leva habitada dende a Idade de Bronce. A igrexa de San Pedro e San Pablo foi erguida cara ao 1100, sen que haxa vestixios arqueolóxicos de que houbese outra construción relixiosa previa na súa actual localización. Existía un mosteiro agostiño á beira da igrexa que foi doado á Orde Teutónica polo emperador Henrique VII do Sacro Imperio Romano Xermánico, quen estableceu unha commendamm, perdurando, con algunhas excepcións, ata o século XVIII, cando foi vendida a Berna.
O concello de Köniz, na súa actual forma, botou a andar en 1846.
Assia Djebar
Assia Djebar (en árabe آسيا جبار), nada en Cherchell (Tipasa) o 30 de xuño de 1936 e finada en París o 6 de febreiro de 2015, foi unha profesora de historia, xornalista, directora de cine e escritora alxeriana de expresión francesa.
Biografía
Assia Djebar naceu co nome de Fatima-Zohra Imalhayène' nunha familia da pequena burguesía tradicional alxeriana. O seu pai, Tahar Imalhayène, era profesor de secundaria orixinario de Gouraya, a súa nai Bahia Sahraoui, pertencía á familia bérber dos Berkani. Assia Djebar pasou a infancia en Mouzaïaville (Mitidja), estudando na escola francesa e nunha escola coránica privada. A partir dos 10 anos estudou no Instituto de Blida, na sección clásica (grego, latín e inglés), rematando o bacharelato en 1953, entrando nas clases preparatorias literarias en Alxer e ó ano seguinte en París para pasar en 1955 á Escola Normal Superior Feminina de Sèvres, foi a primeira muller alxeriana que admitían, onde elixe o estudo da historia. En 1957 publicou a súa primeira novela, La Soif. Casou o ano seguinte cun alxeriano, deixou Francia vivindo en Suíza e en Tunisia, onde traballou como xornalista e realizou o doutoramento. A partir de fins de 1959, é profesora axudante de historia moderna e contemporánea do Maghreb na facultade de letras de Rabat. O 1 de xullo de 1962 volta a Alxeria enviada por L'Express para cubrir os primeiros días da independencia alxeriana. Entre 1962 e 1965 foi profesora de historia na Universidade de Alxer, logo da arabización do ensino da súa disciplina decidiu marchar a París. En 1974 volveu a Alxer como profesora de francés. De 1995 a 2001 foi directora do Centre d'études françaises et francophones de Luisiana en Baton Rouge, e en 1999, foi elixida membro da Academia Real de Lingua e de Literatura Francesas en Bélxica. Despois de 2001 ensinou no departamento de estudos franceses da Universidade de Nova York. O 16 de xuño de 2005 foi elixida para a Académie française, sucedendo a Georges Vedel.
Romeu
miniatura|Rosmarinus officinalis
O romeu (Rosmarinus officinalis), tamén chamado alecrín, é un arbusto que habita na rexión mediterránea da Europa meridional, Norte de África e tamén, na Asia menor. En España, áchase na maior parte de Cataluña, ata os Pireneos en Aragón e Navarra, Castela-A Mancha, Murcia, Estremadura, e nas zonas montañosas da Comunidade Valenciana, Andalucía e nas Illas Baleares. En estado silvestre é pouco común na Galiza e no norte da Península Ibérica.
Etimoloxía
Rosmarinus semella derivar das palabras latinas "Ros" (=Resío) e "Marinus", por ser unha especie que adoita estar nas zonas costeiras; ou ben dos vocábulos gregos "Rhops" (=Mato) e "Myrinos" (=recendente).
A palabra officinal refírese ó seu uso como planta medicinal, do latín officina (depósito ou obradoiro).
Ecoloxía
O romeu críase en todo tipo de solos, preferibelmente naqueles áridos, secos e algo areoso e permeábeis, adaptándose moi ben ós solos pobres.
Descrición
miniatura|esquerda|Póla de romeu
O romeu é un mato leñoso de follas perennes e moi ramificado, pode chegar a acadar os 2 metros de altura. Atopámolo de cor verde todo o ano, con talos novos borrosos (aínda que a borra se perde ao medrar) e talos anellos de cor vermella e cunha codia fendida.
Follas
miniatura|dereita|Follas de romeu miniatura|dereita|Follas de romeu secas
As follas do romeu son pequenas e moi abondosas, presentan forma liñal. Son opostas, sensíbeis, enteiras, e cuns bordeis cara abaixo e cunha cor verde escura, mentres que polo seu reverso teñen unha cor abrancazada e están cubertas de pelo. Na zona de unión da folla co talo nacen os ramalletes floríferos.
Flores
As flores son duns 5 mm de longo. A súa corola é bilabiada e posúe unha soa peza. A súa cor é azul, violeta pálido, rosa ou branco, co cáliz verde ou algo vermello, tamén bilabiado e con forma de campá. As súas flores axilares, moi aromáticas e melíferas, atópanse en riba das pólas, estas posúen dous estames encorvados que están soldados á corola e teñen un pequeno dente.
Froito
O seu froito, pechado no fondo do cáliz, está formado por catro pequenas noces trasovadas, en tetraquenio, dunha cor parda. miniatura|esquerda|Mata de romeu florecida. miniatura|Talo da variedade 'Irene'
Variedades
Existe outro romeu moito máis escaso no sur e no sueste da península, e na zona subcosteira das provincias de Almería e Granada, o Rosmarinus eriocalix que vive tamén no norte de África, diferénciase doadamente polas súas inflorescencias densamente cubertas de longos cabelos glandulares e as súas curtas follas; este ten dúas variedades, unha con follas verdes e outra con follas pelos (Rosmarinus tomentosus), a cal se considera subespecie da anterior.
Reprodución
Permite a súa reprodución por gallos, isto é, a partir dun anaco de talo, folla (reprodución asexual) (en xullo ou agosto) ou pola súa sementeira a comezos da primavera (reprodución sexual).
Coidados no xardín
A planta do romeu pode chegar a acadar unha altura de ata 2 metros, polo que é necesario podalo con frecuencia. A planta permite o seu cultivo tanto no interior como no exterior. Non sofre nin enfermidades ou pragas.
O seu rego debe ser reducido en período de crecemento. Debe estar en sitios soleados máis protexido do vento. Aguanta temperaturas inferiores ós -10 °C.
Aplicacións terapéuticas e farmacolóxicas
Do romeu empréganse sobre todo as súas follas, e en ocasións, as flores. O romeu é unha planta rica en principios activos.
A infusión das follas de romeu calma a tose e é boa para o fígado e para atallar os espasmos intestinais. Debe tomarse antes ou despois das comidas. O fume do romeu serve como tratamento para a asma. O alcanfor de romeu ten efecto hipertensor (sobe a tensión) e tonifica a circulación sanguínea.
Polas súas propiedades antisépticas, pódese aplicar por decocción sobre chagas e feridas como cicatrizante.
Precaucións
Debe evitarse durante o embarazo e a lactación, e non convén a persoas con gastrite aguda, úlcera gastroduodenal, hepatopatía, epilepsia e a enfermidade de Parkinson.
Efectos secundarios
O aceite esencial pode causar cefalea, espasmos musculares e gastroenterite. A doses altas, o aceite pode dar lugar a convulsións, irritación renal e causar o aborto en caso de embarazo. Non debe aplicarse aceite esencia sobre feridas ou mucosas.
Etnografía
O romeu tiña múltiples usos medicinais na Galiza rural. Empregábase moito para a reuma, a artrite, trastornos do sistema circulatorio, depresión, dores de gorxa etc.
Ademais atribuíanselle propiedades máxicas, por iso é unha das sete herbas máxicas de San Xoán. O romeu é a herba que protexe e purifica os fogares galegos por excelencia, pois elimina os malos espíritos a noite de San Xoán.
Mary Tyler Moore
Mary Tyler Moore, nada o 29 de decembro de 1936 en Brooklyn (Nova York) e finada o 25 de xaneiro de 2017 en Greenwich (Connecticut), foi unha actriz e presentadora de televisión de estadounidense.
Traxectoria
Moore foi coñecida polo papel de Laura Petrie ( a dona de Dick Van Dyke) en The Dick Van Dyke Show (1961–66) e por ser a protagonista de The Mary Tyler Moore Show (1970–77) na que interpretou a Mary Richards, unha muller solteira duns trinta anos que traballa como produtora de noticias en Minneapolis. Tamén apareceu en varios filmes, o máis coñecido foi Xente corrente (1980), onde interpreta un papel oposto aos personaxes de televisión que desenvolvera e polo que foi candidata ao Óscar á mellor actriz. Moore foi tamén unha coñecida activista en prevención e investigación da diabetes mellitus e foi presidenta internacional da Juvenile Diabetes Research Foundation.
Adestrador do Ano da NBA
O adestrador do ano da NBA é un galardón que se lle outorga ao considerado mellor adestrador da tempada recentemente rematada. A persoa que é galardoada co premio recibe o trofeo Red Auerbach.
Sardes
miniatura|250px|Antigo ximnasio de Sardes miniatura|250px|Localización de Sardes en Anatolia Sardes (Σάρδεις o Σάρδις) foi unha cidade de Asia Menor, capital do reino de Lidia, dos sátrapas persas, de Antígono, dos sátrapas seléucidas e capital rexional cos romanos. Estaba situada ao pé da vertente norte do monte Tmolo, preto do río Hermo e á beira do seu afluente, o Pactolo que pasaba pola cidade.
Historia
Converteuse en capital do reino de Lidia en tempo do rei Meles, que a fortificou, e probabelmente non existía desde moito antes. O rei Candaules, sucesor de Meles, xa residiu nela. Era de construción sinxela, con moita madeira, e incendiouse varias veces. Tiña unha acrópole nunha rocha inaccesíbel rodeada dunha tripla muralla. Durante o reinado de Ardis foi toma polos cimerios, que non puideron conquistar a cidadela. Converteuse nunha próspera cidade en tempo do rei Creso.
Eliminada a dinastía lidia, Sardes convértese ne capital dunha satrapía persa sobre o -540. Durante a revolta dos xonios dirixida por Aristágoras e Histieo (-499), os xonios, con axuda de naves de Atenas ocuparon toda a cidade menos a cidadela, defendida por Artafernes e a gornición persa. A cidade incendiouse accidentalmente e os xonios e atenienses retiráronse. Sardes foi reconstruída. O rei de Persia, en represalia, declarou a guerra a Atenas. Xerxes I pasou en Sardes o inverno anterior á invasión de Grecia.
Ciro o Mozo reuniu as forzas militares contra o seu irmán Artaxerxes II. Despois da vitoria de Alexandre o Grande en Gránico (-334), Sardes rendeuse sen loita, e, en agradecemento, o rei macedonio deu aos seus habitantes a liberdade e a facultade de restauraren as súas antigas leis e institucións.
Adestrador do Ano da NBA
Máis galardóns
Pat Riley é o adestrador que conseguiu máis títulos (3) con diferentes equipos: Los Angeles Lakers, New York Knicks e Miami Heat.
Sardes
Historia
Durante o reinado de Tiberio foi destruída por un terremoto (ano 17) e o emperador fíxoa reconstruír. Despois foi unha cidade media de provincia, onde entrou pronto o cristianismo e onde se celebraron algúns concilios, continuando mantendo un certo nivel de prosperidade.
Foi capital dun convento xurídico de Asia, e despois capital da provincia de Lidia (294) converténdose en sede dun bispo metropolitano.
Permaneceu baixo dominio bizantino ata o comezo do século XIV. O 1301 producíronse os primeiros ataques turcománs e o 1306 pasou a estes por tratado. O 1402 foi destruída por Tamerlán.
Unha cidade moderna xurdida nas inmediacións porta o nome de Sart. As ruínas consisten nun estadio, un teatro, e unha tripla muralla da acrópole coas torres máis altas. Non lonxe da cidade estaba o sepulcro do rei Aliates.
A cidade deu nome á comarca, que se chamou Sardiene (Σαρδιανὸν πεδίον).
Serían nativos de Sardes o poeta Alcmán, que viviu en Esparta, dous retóricos de nome (ambos) Diodoro, e o historiador Eunapio.
Barrio cristián de Xerusalén
Características
O barrio cristián creouse ao redor da Igrexa do Santo Sepulcro, que se atopa situada no corazón do mesmo. Ao redor da igrexa pódense atopar máis edificios relixiosos. O barrio non conta con moitas casas, e as que están concentradas en pártea sueste, preto da Porta de Xericó. No seu lugar hai gran cantidade de edificios relixiosos e educativos para os visitantes, tales como a Escola Luterana e a Escola de St. Pierre.
Os edificios cristiáns están repartidos ao longo do barrio. Ademais da Igrexa do Santo Sepulcro, que ocupa a maior superficie no barrio, destacan pola súa superficie o Patriarcado da Igrexa Ortodoxa de Grecia, o mosteiro Franciscano, San Salvador e o Patriarcado Latino de Xerusalén.
O barrio tamén ten tendas de recordos, cafetarías, restaurantes e hoteis. Todas están concentradas na súa maioría na rúa do mercado, rúa de David, e xunto ao Camiño Cristián. Algúns dos hoteis (como a Casa Nova e o hotel Católico Grego) foron construídos polas igrexas para aloxar aos visitantes, aínda que tamén hai hoteis privados.
Tamén hai pequenos museos como o do Patriarcado Grego Ortodoxo. En pártea suroeste do barrio hai unha piscina chamada "piscina de Hezkiyahuy" que se utilizou para depositar auga para o abastecer á área.
Grace (adorno musical)
miniatura|500x500px|Exemplos de adornos con notas grace. Unha nota grace é un tipo de notación musical que representa diversos tipos de adornos musicais. Polo xeral imprímese en tipografía máis pequena para indicar que non é un elemento esencial desde un punto de vista melódico e harmónico. Cando se expresa en forma illada, polo xeral, representa unha acciaccatura. Cando se escriben en grupos, as notas grace poden ser interpretadas como indicando diversas clases diferentes de ornamentos, dependendo da interpretación.
Notación
As obras dalgúns compositores, especialmente Frédéric Chopin, ás veces conteñen longos grupos de notas impresas co tamaño máis pequeno que se reserva para as notas grace simplemente para indicar que o lapso de tempo requirido para executar estas notas como unha unidade é un aspecto subxectivo que debe decidir o músico que executa a peza. Estes grupos de notas escritas en tipografía pequena poden estar ou non acompañadas por unha nota principal, e por tanto poden ou non ser consideradas como notas grace na súa análise.
Río Kızılırmak
Baixo os hititas foi coñecido como Marasantiya. O 585 a.C. librouse unha batalla entre lidios e persas na súa beira (coñecida como batalla da eclipse) e desde entón foi a fronteira oriental do reino de Lidia co Imperio persa; o 547 a.C. o rei Creso cruzou o río para atacar aos persas, pero foi derrotado polo rei Ciro II o grande, que gañou a decisiva batalla coñecida como Batalla do Halis, que vai poñer fin ao reino de Lidia e levou o dominio persa ata o mar Exeo.
Baixo dominio turco desde o século XI, foi chamado Kizil Irmak (río vermello), nome conservado baixo os otománs e que aínda porta. Hoxe en día o seu caudal úsase para producir electricidade.
O seu curso é de 1150 km e os seus principais afluentes son o Delice Irmak (grego Cappadox) e o Devrez.
Blonde Redhead
Blonde Redhead é unha banda de rock alternativo estadounidense formada en Nova York en 1993. Está composta por Kazu Makino (voz, guitarra rítmica) e os irmáns xemelgos Simone (batería, voz) e Amedeo Pace (guitarra solista).
Agustín, Castroverde
Santa María de Agustín é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 20 habitantes (12 homes e 8 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 25 habitantes.
Vladimir Voronin
Vladimir Nicolae Voronin (en ruso: Владимир Николаевич Воронин), nado o 25 de maio de 1941, é un político moldovo. Foi o presidente de Moldavia dende o 7 de abril de 2001 até o 11 de setembro de 2009. É o líder do Partido dos Comunistas da República de Moldavia.
Preferente Autonómica de Galicia 2012/13
A tempada 2012–13 da Preferente Autonómica de Galicia empezou o 26 de agosto de 2012 e finalizou o 19 de maio de 2013. O campión foi o Cultural Areas.
Tunisia nos Xogos Olímpicos
Tunisia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1960, e dende competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán, agás en 1980 cando se uniu ao boicot liderado polos Estados Unidos de América. Tunisia nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno.
O Comité Olímpico Nacional de Tunisia foi creado en 1957.
Arac Attack
Arac Attack (en Eight Legged Freaks) é un filme estadounidense dirixido por Ellory Elkayem, que foi estreado no 2002.
Sinopse
Filme de terror con toques de comedia negra, na que uns vertidos tóxicos mudarán arañas inofensivas en xigantescos monstros que devecen pola carne humana.
Pazo de Cadaval
O Pazo de Cadaval, ou Pazo de Urzáiz-Cadaval ou viceversa, sitúase no lugar de Grolos, Nigrán, provincia de Pontevedra. Xa no século XIV existía esta construción que en diversas partes da casa presenta escudos e brasóns dos Cadaval, Figueroa, Ozores, Montenegro, Ceta, Correa e Urzáiz. Declarado Ben de Interese Cultural en 2006 o seu estado de conservación é moi bo.
Historia
Recentemente emprégase para a celebración de casamentos, banquetes e outros actos, xestionado por unha empresa de hostalería.
Descrición
Conforman o edificio unha cruxía alongada (a parte máis antiga do Pazo) que se une polo costado dereito ao corpo principal, con planta de tres corpos, un central e dous que se adiantan, situándose entre eles a escalinata principal balaustrada exenta, construída en 1668 segundo a inscrición enriba da porta, así como o patín que se bifurca ante a porta de entrada.
A esta fachada principal do XVII únese tamén polo seu costado dereito unha torre de cantería rematada por ameas, de principios do século XIX, aínda que reconstruída seguindo ós antigos debuxos nos que aparece a casa coa torre.
O pazo dispón de 50.000 metros cadrados de xardíns, incluíndo palmeiras, dúas flanqueando a porta, faias, carballos e acacias.
Integran tamén o conxunto: miniatura|275px|Portón principal.
O conxunto axardinado comprende catro recintos entre os que sobresae o xardín sur, tanto pola súa maior extensión como pola súa antigüidade (mediados do século XIX), así como pola orixinalidade da súa traza.
O pazo foi construído en distintas fases, sufrindo reformas, modificacións e ampliacións ata a configuración actual. Por exemplo, os balcóns laterais son de 1900 e ca. 1945. A fachada posteriores foi remodelada por Jenaro de la Fuente, que engadiu unha nova escalinata.
Lidia Parada
Lidia Parada Santos, nada na Pobra do Caramiñal o 11 de xuño de 1993, é unha atleta galega, especializada en lanzamento de xavelina, que foi catro veces campioa de España absoluta nesta especialidade e outras seis en categorías inferiores, ademais de campioa galega en varias ocasións. Posúe a segunda mellor marca española da historia, cun lanzamento de 61,25 metros logrado en Xetafe en 2018.
Club ao que pertence, e adestrador
Compite polo club Asociación de Atletismo e Deportes do Barbanza, onde é adestrada por Abelardo Moure, no Campo Municipal de Deportes da Alta, en Cabío, A Pobra do Caramiñal.
Traxectoria
Como internacional, disputou diversas probas en categorías infantís. En categorías superiores, representou a España nos seguintes eventos deportivos:
Campioa de España
A súa estrea coa selección nacional absoluta produciuse nos Campionatos Iberoamericanos de atletismo, celebrados na cidade brasileira de São Paulo en 2014, no que quedou quinta, e ese mesmo ano proclamouse subcampioa de España en categoría absoluta.
miniatura|esquerda|180px|Campionato de España 2015. miniatura|180px|Campioa de España en lanzamento de xavelina 2015.
Foi campioa de España da categoría Sub-23 en 2014 no campionato celebrado en Durango, o seu sexto título nacional consecutivo. Os cinco anteriores conseguiunos en diferentes categorías en Motril, en Nerja, en Xátiva, en Avilés (2009) e en Mataró (2013), respectivamente.
En marzo de 2014 clasificouse na quinta posición na Copa de Europa de Lanzamentos de Inverno, en Leiria, Portugal, na proba de xavelina Sub-23. Quince días antes en León proclamárase subcampioa de España de inverno na categoría absoluta no Campionato de España de Lanzamentos Longos. No mesmo ano tamén foi subcampioa de España absoluta, en Alcobendas.
No verán de 2015 conseguiu por primeira vez a medalla de ouro no campionato de España absoluto de atletismo, algo que non conseguía unha galega dende o ouro de Marta Míguez en 2002; sumando, ademais, a plusmarca española Sub-23 cun lanzamento de 59,03 m. Revalidou o título en 2016, 2017 e 2018, conseguindo neste último caso un lanzamento de 61,25 metros, a segunda mellor marca española da historia.
Aboldrón, Camba, Rodeiro
Aboldrón é un lugar da parroquia de San Xoán de Camba, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 34 habitantes con respecto ao ano 2000.
Neoclasicismo
miniatura|esquerda|O rapto das sabinas de Jacques-Louis David O neoclasicismo ou estilo neoclásico foi un movemento cultural, artístico e literario orixinado en Italia que se desenvolveu na Europa e nas súas colonias desde mediados do século XVIII como reacción ao estilo barroco e durou até ás primeiras décadas do século XIX, en que foi substituído polo Romanticismo. Asóciase coa recuperación da cultura clásica da Europa e as súas manifestacións máis notorias danse na arquitectura.
Contexto
Durante o século XVIII realizáronse importantes achados arqueolóxicos, como os das cidades romanas de Herculano e Pompeia, sepultadas polas cinzas do Vesuvio no ano 79, en 1738 e 1748, respectivamente. Os investigadores máis relevantes son Winckelmann (Historia da Arte da Antigüidade), Stuard (Antigüidades de Atenas) e Lessing (Laocoonte).
O XVIII é o "Século da Razón": desenvólvese a corrente cultural chamada Ilustración, que pretende revisar a concepción do mundo e do home á luz da razón e da experiencia. Este movemento, que parte das transformacións ideolóxicas do Renacemento, vese potenciado polas revolucións políticas e económicas que se producen en Inglaterra no século XVII e pasan logo a Francia e dela ao resto do mundo.
Neste contexto, constitúese como obxectivo da arte exaltar o ben cívico, moral, a harmonía familiar, o ben común. A Roma republicana era o exemplo ideal deses valores e os revolucionarios franceses especialmente opoñen a nova arte neoclásica á barroca, á que asimilan coa aristocracia e os seus salóns. No período napeleónico, co estilo imperio, aprópiase a arte dos césares para expresar os valores da nova sociedade que se creara.
Xorden as Academias, que enfatizan o valor normativo do clásico, defenden o "bo gosto" e desprezan o Barroco. Este esgotara as súas formas no Rococó e o seu rexeitamento xera unha crítica estética que potencia a imitación da Antigüidade Clásica que se está a descubrir. O centro do Neoclasicismo é Francia.
Orixes
Esta admiración pola antigüidade greco-romana rexurdiu coa Ilustración francesa. Esta retomou os ideais de proporción, orde racional e beleza que aparecen, por exemplo, no De Architectura (Sobre a Arquitectura) de Vitruvio, redescuberto a finais da Idade Media pero confirmado agora polos novos descubrimentos arqueolóxicos.
Pero esa atracción por construír o fermoso e proporcionado (que xa se dera no Renacemento) compleméntase cun rexeitamento da decadencia aristocrática que se manifestaba no Barroco e no Rococó, así como do papel hexemónico da relixión, que eran o seu soporte ideolóxico. O Neoclasicismo glorifica as grandes virtudes civís da antigüidade, dá paso ao mundo pagán e agrégalle ciencia á emoción. É un movemento da clase media ilustrada, que prefire o normativo, disciplinado e austero, contra a aristocracia.
Producións
300px|miniatura|[[Pazo de Raxoi, Santiago de Compostela.]] Todos os países anti-napoleónicos parece como se preferisen o modelo grego, mentres que Francia se decantou polo romano. Wincklemann foi o primeiro en propor unha interpretación compositiva da arte grega; débeselle a el a concepción de que a arte ten historia. Para el, a imitación da arte antiga permite atopar a esencia da beleza, que en si se atopa na propia natureza. O arquitecto alemán Schinkel, autor do Teatro Real, proxectou deseñar Berlín como a Atenas moderna. O arquitecto escocés Robert Adam introduciu o Neoclasicismo en Gran Bretaña; foi en Escocia onde se mantivo máis puro, como se observa claramente en Edimburgo. En Londres, John Soane deseñou o Banco de Inglaterra e Robert Smirke o Museo Británico. O estilo neogrego foi substituído polo rexencia, cuxo maior exemplo son as fachadas de Regent Street (1812) en Londres (de John Nash) e o Royal Pavilion de Brighton (1815-1823).
O estilo neoclásico tivo dúas variantes nos Estados Unidos. Unha é o estilo federal e xurdiu entre 1780 e 1820 e foi inspirada na obra de Robert Adam. Foi moi promovida por Thomas Jefferson, quen consideraba que o neoclásico era o estilo perfecto para representar os ideais republicanos. Dous dos edificios máis notábeis son a Casa do Estado de Massachusetts, en Boston (1798) e o Capitolio, en Washington, baseada na Maison Carrée de Nîmes. A outra variante é o estilo neogrego, que floreceu na primeira metade do século XIX.
En España o Neoclásico atópase na Puerta de Alcalá de Madrid, obra do italiano Francesco Sabatini e no Museo do Prado, tamén en Madrid, de Juan de Villanueva; en Santiago de Compostela debe destacarse o Pazo de Raxoi, obra do enxeñeiro Carlos Lemaur. En Hispanoamérica destacan a Casa da Moeda de Santiago de Chile, o Palacio da Minería e a Fábrica de Cigarros en México e a igrexa de San Francisco en Cali, Colombia.
Ademais de na arquitectura, pódense atopar os ideais neoclásicos no pintor francés Jacques-Louis David, no escultor italiano Antonio Canova e nos escritores españois Gaspar Melchor de Jovellanos e Leandro Fernández de Moratín.
Meillac
Meillac (en Melieg, e en galó: Melhac) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Rei de Arabia Saudita
O rei de Arabia Saudita é o monarca absoluto de Arabia Saudita que actúa como xefe de Estado e xefe de goberno. É o xefe da familia real saudita, a Casa de Saud. O Rei ostenta o título de Custodio dos Dous Lugares Santos (خادم الحرمين الشريفين), que se refire á xurisdición de Arabia Saudita sobre as mesquitas de Masjid al Haram na Meca e Al-Masjid an-Nabawi en Medina, substituíndo a "Súa Maxestade" en 1986.
Arcos, Castroverde
San Paio de Arcos é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 109 habitantes (56 mulleres e 53 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 105 habitantes.
Rei de Arabia Saudita
Historia
O rei Abdulaziz (coñecido en Occidente como Ibn Saud) comezou a conquistar a actual Arabia Saudita en 1902, restaurando á súa familia como emires de Riad. Logo pasou a conquistar primeiro Nejd (1922) e despois Hejaz (1925).
Ibn Saud proclamou os seus dominios como o Sultanato de Nejd en 1921, pouco antes de completar a conquista da rexión. Foi proclamado rei/malik de Hejaz en 1926 e elevou tamén a Nejd á categoría de reino en 1927. Durante os seguintes cinco anos, Ibn Saud administrou as dúas partes do seu reino como unidades separadas. En 1932, uniu formalmente os seus territorios no Reino de Arabia Saudita.
Sucesión
Os reis desde a morte de Ibn Saud foron todos fillos seus e todos os sucesores inmediatos do rei Salman serán tamén descendentes seus. Considérase que os fillos de Ibn Saud teñen un prioridade ao trono de Arabia Saudita. Isto fai que a monarquía saudita sexa bastante distinta das monarquías occidentais, que normalmente presentan grandes familias e ordes de sucesión claramente definidas, e usan o sistema de sucesión da primoxenitura absoluta. Muhammad bin Nayef foi o primeiro neto de Ibn Saud que accedeu á liña de sucesión, aínda que logo foi destituído do cargo de Príncipe Herdeiro por un real decreto en 2017.
Posición legal
Arabia Saudita está rexida pola lei islámica (xaria) e é un estado islámico.
Outras funcións
O rei de Arabia Saudita tamén é considerado xefe da Casa de Saud e primeiro ministro. O príncipe herdeiro tamén é o "vice-primeiro ministro". Os reis posteriores a Faisal nomearon a un "segundo vice-primeiro ministro" como herdeiro do príncipe herdeiro.
Estandarte real
O Estandarte Real consta dunha bandeira verde, cunha inscrición en árabe e unha espada en branco, e co emblema nacional bordado en ouro no cantón inferior dereito. centro|miniatura|Estandarte Real do Rei A inscrición está feita con caligrafía Thuluth. É a shahada, a declaración de fe musulmá:
J.R. Giddens
Justin Ray Giddens, nado o 13 de febreiro de 1985 en Oklahoma City, Oklahoma, máis coñecido coma J. R. Giddens, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Mide 1,96 metros de altura e xogaba na posición de escolta.