cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Carlos Ramis
Biografía
Foi un dos artistas máis prolíficos da casa nas décadas de 1980 e 1990, creando os personaxes de Alfalfo Romeo e Sporty para a revista Mortadelo, Los Xunguis para Zipi y Zape (xunto con Joaquín Cera) e herdando a sección El rollo del día de TBO creada por Manuel Vázquez Gallego.
A finais dos 80, na última etapa da revista Guai!, as súas historietas tamén formaron parte desta revista e incluso realizou algunha das portadas da revista.
Tralo declive das revistas de banda deseñada, Ramis continuaría como guionista e colorista de Joaquín Cera, publicando Los Xunguis, ademais de participar nun intento por resucita-los personaxes máis populares de José Escobar, Zipi e Zape.
Francisco de Biedma Zayas
Francisco de Biedma Zayas, nado probabelmente na provincia de Xaén na segunda metade do século XVIII e cuxa data e lugar de falecemento se descoñece, foi un militar español, afrancesado, gobernador de Galicia e Capitán Xeneral, en dúas ocasións (1799 e 1808) e por moi breve tempo en ambas as dúas.
Traxectoria
Hai poucos datos da vida de Francisco de Biedma (se cadra, polo escurecemento polos historiadores liberais do século XIX debido á súa condición de afrancesado). Membro dunha familia nobre de Xaén, quizais fillo ou sobriño de Francisco de Viedma (ou Biedma) e Narváez (Xaén, 11 de xuño de 1737 - Cochabamba, Bolivia, 28 de xuño de 1809), mariño, explorador da costa patagónica arxentina, que foi gobernador de Santa Cruz de la Sierra e intendente de Cochabamba, fundador das cidades de Viedma e Carmen de Patagones, ou do seu irmán Antonio, que dá nome á Estación Antonio de Biedma, antiga estación ferroviaria situada no Departamento Deseado, Provincia de Santa Cruz, Arxentina, así chamada en recordo deste personaxe que, en 1780, percorreu a zona patagónica.
O que si está documentado é que, no ano 1767 estaba destinado, como capitán de artillaría, na cidade da Coruña, onde casa con María Josefa Pedrosa y Somoza, da familia dos Pedrosa, propietaria da antiga casa dos Ponte, e prima do xurisconsulto Francisco Somoza de Monsoriu.
Invasión francesa
Biedma, Capitán Xeneral de Galicia desde o 11 até o 29 de maio de 1808, era mirado con desconfianza polos patriotas (tanto civís como militares) por pensaren, non sen razón, de connivencia cos franceses (aínda que se pode supoñer con algún fundamento que o seu maior pecado era, en realidade, que fora nomeado por Godoy). Pero a condición de afrancesado de Biedma queda patente no seu nomeamento, en 1810, de cabaleiro da Orde Real de España polo rei Xosé I
Aínda que na primavera de 1808 Galicia albergaba un dos núcleos de tropas regulares españolas máis importantes, e tampouco faltaban destacadas instalacións militares: fortes, polvoreiras, a maestranza de artillaría na Coruña, unha base e arsenal navais en Ferrol (pero despois do Tratado de Fontainebleau medio exército acabara esparexido desde o norte de Portugal até Dinamarca). A maior parte da oficialidade, sobre todo a do rexemento de Navarra, o único que quedara practicamente completo na gornición da Coruña, militaba no bando patriota, reuníndose secretamente cun grupo de paisanos liberais, entre outros, Manuel Pardo de Andrade e Sinforiano López.
Cando Biedma recibiu as noticias dos sucesos do 2 de maio en Madrid, temeroso de que se producira na Coruña un alzamento popular similar, ditou unha serie de medidas preventivas (como, por exemplo, emprazar unha batería de artillaría diante do edificio da capitanía), moitas das cales irritaran aínda máis á poboación. e publicou un bando no que denunciaba os acontecementos sucedidos en Madrid, para o que redactou un informe que enviou aos principais concellos galegos o 11 de maio.
Pelerinaxes I
Pelerinaxes I é un libro de viaxes escrito por Ramón Otero Pedrayo, con prólogo e debuxos de Vicente Risco, editado por vez primeira en setembro de 1929 pola Editorial Nós.
Características
O libro conta a viaxe realizada por Otero Pedrayo (que na altura contaba con 39 anos de idade), Vicente Risco (tiña 42 anos) e Xosé Ramón Fernández-Oxea (31 anos) en xullo de 1927, desde Ourense até Santo André de Teixido. O texto inclúe un prólogo de Vicente Risco, no que explica que a viaxe se debe ao interese por coñecer a súa terra a pé, sen facelo como turistas nin en vehículos motorizados, e tamén con propósito científico, ao recadar coñecementos de xeografía, etnografía e socioloxía galega. miniatura|[[Santuario de Santo André de Teixido|Santo André de Teixido.]]
O texto combina a erudición poética de Otero á hora de describir a paisaxe, coa fina ironía e o talento artístico de Risco.
Viaxe
A viaxe comeza o luns 4 de xullo na praza do Ferro de Ourense, preto da rúa da Paz onde naceran e vivían Risco e Pedrayo. Cruzan o Miño pola ponte Nova e seguen a estrada de Santiago de Compostela. Collen o Camiño Real até Cudeiro e logo a estrada por Sobral e Gustei. Seguen cara a Cambeo e O Empalme da estrada de Santiago de Compostela coa de Lugo, onde toman a parva. Continúan cara a Reádegos e A Pena, onde estaba a vella casa consistorial de Vilamarín, e pouco despois deixan a estrada e toman os camiños que descenden o val do Barbantiño, cara a León e O Río. Xantan nunha pousada de Pazos, e pola tarde seguen polas Lamas de Aguada, Trasar de Sabugueiro e Trasar de Carballo, até chegaren a Viana.
Ó día seguinte saen por Axulfe e Comezo cara a Riazón e Nuxilde, onde se acollen nun forno. Seguen por Penasillás e San Cristovo até a estrada de Chantada a Rodeiro (a posterior C-533, actual LU-213), e van xantar a San Vicente (Argozón). Seguen por Xestoso, Campos e Susá até Cerdeda, e despois atravesan Cal de Mourelle, Olveda, Pereiras, Amoexa e Caira. Finalmente chegan até Casa de Naia e Monterroso, onde Otero compón unha oda ao xamón. Dormen no hotel Palace. O mércores 6 visitan a vila e a igrexa de Esporiz, sobre a que Ben-Cho-Shey fai un artigo para a revista Céltiga que aparece incluído no texto. Pola tarde saen cara a Palas de Rei, onde os acolle o boticario Avelino García Armesto. miniatura|250px|Ó [[xamón, en Monterroso, 5 de xullo de 1927.]] O día 7 collen o autobús Castromil até Lugo. Alí reúnense con Evaristo Correa Calderón, e xantan no mesón Santa Comba con el e outros amigos. Despois de facer sobremesa no Circo das Artes retoman a ruta cara a Outeiro de Rei e Rábade, onde dormen. O venres 8 de xullo xantan bacallau no mesón de Gaibor, e ás catro da tarde chegan a Vilalba, onde os agarda Antonio Noriega Varela.
O sábado 9 de xullo Noriega acompáñaos un pedazo pola estrada das Pontes de García Rodríguez. Xantan no mesón de Candamil, onde Risco cura as vinchocas de Otero. O domingo pola mañá Risco e Fernández-Oxea queren seguir camiñando cara a Ortigueira, e Otero Pedrayo vai até aló nun vehículo. Naquela vila tiñan previsto ofrecer unha conferencia galeguista, mais finalmente non saíu adiante.
O luns 11 de xullo (festividade de san Bieito de Nursia) cruzan a ría en barca motora até Mera, onde agardan por eles varios amigos que os acompañan no tramo final. Otero Pedrayo non pode camiñar e vai de a cabalo nun faco. Na reitoría de Santo André toman café e fuman co crego, Andrés Miragaya. Finalmente diríxense cara a Cariño para iniciar o camiño de volta.
A mariñeira
A mariñeira é un filme galego do ano 2007 dirixido e coescrito por Antón Dobao que foi estreado na TVG o Día das Letras Galegas de 2008.
Pelerinaxes I
Viaxe
O martes 12 xantan en Cariño cos amigos que os acompañaron e mais co crego da vila. Despois collen un auto até Viveiro, onde saúdan a Ramón Villar Ponte. Logo continúan en auto até Mondoñedo, Vilalba e Lugo, e desde alí van en tren até Monforte de Lemos e Ourense.
A mariñeira
Sinopse
Drama histórico que conta a valentía dunha muller galega na Carnota da Guerra Civil. Fará fronte á opresión da época e as inxustizas sociais e de xénero que a asolan a ela e ás súas fillas.
O Carballal, Marín (San Xián), Marín
O Carballal é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 186 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 93 eran homes e 93 mulleres.
Pelerinaxes I
Edicións e obras relacionadas
O libro apareceu publicado por editado pola Editorial Nós en setembro de 1929. En 1993 Ediciós do Castro fixo unha edición facsimilar, e en xuño de 2017 foi publicado de novo por Editorial Galaxia.
A raíz da viaxe outras persoas fixeron o mesmo percorrido e a crónica correspondente. En 1984 os xornalistas Valentín González Carrera e Miguel Losada foron con dous amigos, e escribiron o libro Viaje al fin de los mundos (Deputación da Coruña, 1987). En 1988, co gallo do 100 aniversario do nacemento de Otero Pedrayo, os biólogos Rodrigo Pérez Pintos, Pura Marcet Miramontes e Fernando Sedano fixeron a ruta, que deu pé no Atlántico Diario ao texto Paseo por un país arrasado.
En 2015 Santiago Lamas e Alfonso Mato gañaron o Premio Ramón Piñeiro de Ensaio coa obra ''De camiños, viaxeiros e camiñantes. Peregrinos de nós ao cabo do mundo''. Neste texto analizan o libro de Otero Pedrayo e comparan o itinerario con outras obras literarias sobre viaxes, peregrinacións e rutas turísticas.
En 2016 editouse o filme Pelerinaxes, dirixido por Simone Saibene e interpretado por Carmen Méndez, Alfonso Míguez, Isabel Risco e Ruth Sabucedo. Luzía, unha investigadora licenciada en audiovisuais, percorre as oito etapas do camiño entre Ourense e Santo André de Teixido para rematar un proxecto audiovisual iniciado na universidade xunto cun compañeiro, finado anos atrás nun accidente.
Chauvinismo
Características
miniatura|Hannah Arendt. O nome provén da comedia A cocarde tricolore dos irmáns Cogniard, en onde un actor, co nome de Chauvin, personifica un patriotismo esaxerado. Hannah Arendt descríbeo así:
O chauvinismo resulta un razoamento falso ou paralóxico, unha falacia de tipo etnocéntrico ou de ídola fori. En retórica, pois, constitúe un dos argumentos falsos chamados ad hominem que serven para persuadir con sentimentos no canto de con razóns a quen se convencen máis con aqueles que con estas, e como tal se utilizou frecuentemente por parte dos políticos para persuadir as masas. Naceu fundamentalmente coa crenza do romanticismo nos "caracteres nacionais" ou volkgeist.
Erich Fromm, León Poliakov e Jon Juaristi estudaron as manifestacións máis perversas e perigosas do chauvinismo, que poden estar asociadas a ideoloxías totalitarias, xenófobas, racistas e sexistas.
Ibadan
miniatura|dereita|localización da cidade en [[Nixeria]] miniatura|esquerda|250px Ibadan é unha cidade de Nixeria, a segunda en tamaño e importancia despois de Lagos. Segundo o censo do ano 2006, tiña 2 550 593 habitantes. Sitúase a pouco máis de cen quilómetros ó nordés da gran metrópole, na liña do ferrocarril e estarda que a comunica cos territorios do norte do país (Kano).
Capital do estado de Oyo e habitada polos yoruba, é un centro comercial e de servizos para a poboada zona agrícola circundante (cacao, algodón, aceite de palma, caucho). Así mesmo, é un núcleo da industria transformadora desas materias primas.
Ten as súas orixes en 1829. Tralas guerras intertribais dos yoruba, os vencedores acamparon no lugar, conformando o seu xermolo inicial.
Ise
Ise (伊勢市, いせし, Ise-shi) é un concello da prefectura de Mie no Xapón. Está situado ao leste da prefectura, e na area da provincia histórica de Ise, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. Ten 208,53 km² de superficie e unha poboación de 132.624 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 636 hab./km².
O concello de Ise limita cos concellos de Meiwa, de Tamaki, de Watarai, de Minamiise, de Shima e de Toba.
Iga
Iga (伊賀市, いがし, Iga-shi) é un concello xaponés da prefectura de Mie. Está situado ao norte da prefectura, e na área da provincia histórica de Iga, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. Ten 558,17 km² de superficie e unha poboación de 98.796 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 177 hab./km².
Historia
A cidade de Iga foi fundada pola fusión do concello de cidade de Ueno e dous concellos de vila (Iga e Ayama) e dous concellos de aldea (Ōyamada e Shimagahara) do distrito de Ayama e un concello de vila (Aoyama) do distrito de Naga no ano 2004.
Rudolf Carnap
Rudolf Carnap, nado en Ronsdorf o 18 de maio de 1891 e finado en Santa Monica (California), o 14 de setembro de 1970, foi un influente filósofo alemán que desenvolveu a súa actividade académica en Centroeuropa ata 1935 e, a partir desta data, nos Estados Unidos. Destacado defensor do positivismo lóxico, foi un dos membros máis destacados do Círculo de Viena.
Vida e obra
En 1921, Carnap escribiu unha carta decisiva a Bertrand Russell, quen respondeu copiando a man longas pasaxes do seu Principia Mathematica en beneficio de Carnap, pois nin Carnap nin Freiburg podían permitirse unha copia deste traballo transcendental. En 1924 e 1925, acudiu a seminarios impartidos por Edmund Husserl, o fundador da fenomenoloxía, e seguiu escribindo sobre física desde unha perspectiva positivista lóxica.
Carnap descubriu un espírito afín cando coñeceu a Hans Reichenbach nunha conferencia en 1923. Reichenbach presentou a Carnap a Moritz Schlick, un profesor da Universidade de Viena quen ofreceu a Carnap un posto no seu departamento, que Carnap aceptou en 1926. Carnap entón uniuse a un grupo informal de intelectuais vieneses ao que se acabaría chamando Círculo de Viena, guiado por Moritz Schlick e que incluía a Hans Hahn, Friedrich Waismann, Otto Neurath, e Herbert Feigl, con aparicións ocasionais do estudante de Hahn, Kurt Gödel. Cando Wittgenstein visitou Viena, Carnap atoparíase con el. El (con Hahn e Neurath) escribiu o manifesto do ano 1929 do Círculo, e (con Hans Reichenbach) fundou o xornal filosófico Erkenntnis.
Logo dun período no Instituto de Estudos Avanzados de Princeton, uniuse ao departamento de filosofía da UCLA en 1954, habendo falecido Hans Reichenbach o ano anterior. Anteriormente declinara unha oferta dun posto similar na Universidade de California, porque para asumir o cargo debía asinar un xuramento de lealdade propio do mccarthismo, unha práctica á que se opoñía por principios. Mentres estaba na UCLA, escribiu sobre coñecemento científico, a distinción analítico-sintética, e o principio de verificación. Os seus escritos sobre termodinámica e sobre as bases da probabilidade e a indución, publicáronse postumamente en Carnap (1971, 1977, 1980).
Carnap foi autodidacta do esperanto cando só tiña catorce anos, e sempre sentiu simpatía cara a este idioma (Carnap 1963). Máis tarde acudiu ao Congreso Universal de Esperanto en 1908 e 1922, e empregaba o idioma mentres viaxaba.
Carnap tivo catro fillos do seu primeiro matrimonio, que acabou en divorcio no ano 1929. A súa segunda esposa suicidouse en 1964.
Ariel Pink
Ariel Marcus Rosenberg, nado o 24 de xuño de 1978 nos Ánxeles, e máis coñecido polo seu nome artístico Ariel Pink, é un cantautor, multiinstrumentista e produtor estadounidense baseado nos Ánxeles. É famoso polo seu eclecticismo musical, influenciado pola cultura do casete dos anos 80.
Rudolf Carnap
Publicacións
Bibliografía en liña. En construción, sen artigos posteriores a 1937. A maior parte das publicacións de Carnap desde 1940 en diante poden buscarse a través do índice do filósofo baseado na web, ao que están subscritas a maior parte das bibliotecas académicas.
Arie de Jong
Adrianus Egbert Willem de Jong, máis coñecido como Arie de Jong, nado en Plantungan (Indias Orientais Neerlandesas) o 21 de xuño de 1882 e finado na Haia o 23 de decembro de 1966, foi un militar e tirador de esgrima neerlandés, gañador de cinco medallas olímpicas.
Traxectoria
Oficial profesional, foi un dos grandes tiradores de esgrima. En 1906 participou nos Xogos Intercalados sen lograr medalla, o mesmo ca nos Xogos Olímpicos de 1908. Nos Xogos Olímpicos de 1912 logrou medallas de bronce en sabre e espada por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1920 foi medalla de bronce en sabre individual e por equipos e nos Xogos Olímpicos de 1924 foi de novo bronce en sabre por equipos.
Ao longo da súa carreira gañou 18 títulos nacionais (entre 1910 e 1928), 2 campionatos de Europa (1922 e 1923) e gañou a proba de espada no Campionato Mundial Militar de 1936.
Primeiro ministro do Reino Unido
miniatura|dereita|200px|[[Tony Blair e Dick Cheney no 10 Downing Street, residencia oficial do Primeiro Ministro do Reino Unido.]] O Primeiro Ministro do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte (Prime Minister of the United Kingdom, en inglés; Prif Weinidogion e Deyrnas Unedig, en galés; Prìomhairean na Breatainne, en gaélico escocés) é o xefe de Goberno do Reino Unido. Encabeza o Goberno da súa Maxestade e do mesmo xeito que outros primeiros ministros da Commonwealth (que seguen a forma constitucional que se chama o sistema Westminster) exercita, xunto cos membros do seu gabinete, o poder executivo do Goberno Británico. O Primeiro Ministro exercita os poderes que pertencen teoricamente a A súa Maxestade a Raíña. O primeiro ministro do Reino Unido é Boris Johnson.
O Primeiro Ministro adoita ser o líder do partido político maior na Cámara dos Comúns. Nas eleccións de 2010 o partido máis votado foi o Partido Conservador, este non obtivo a maioría absoluta e gobernou nunha coalición co Partido Liberal Demócrata.
Historia
O posto que o Primeiro Ministro desenvolvía durante o século XVIII non era un título oficial durante eses anos; estaba asociado co posto oficial de First Lord of the Treasury («Primeiro Lord do Tesouro»). A descrición de "primeiro ministro" empregouse a primeira vez que Robert Walpole foi nomeado "Primeiro Lord do Tesouro" polo Rei Xurxo I en 1721. Ao principio, considerábase o título como un insulto, empregado polos seus inimigos para suxerir que Walpole tiña demasiado poder.
O título de "Primeiro Ministro" mencionouse a primeira vez nun documento oficial no Tratado de Berlín de 1878, do Primeiro Ministro Benjamin Disraeli. O título foi recoñecido oficialmente en 1905. A primeira persoa que foi chamada oficialmente como Primeiro Ministro foi Sir Henry Campbell-Bannerman. A primeira referencia do título nunha lei do Parlamento Británico foi en 1917.
Nomeamento
É o monarca o que oficialmente nomea ao Primeiro Ministro, pero está obrigado tradicionalmente a elixir á persoa que obteña o apoio maioritario da Cámara dos Comúns (normalmente o líder do partido cunha maioría de escanos nesa cámara). Se o Primeiro Ministro perde o apoio (pola aprobación dunha moción de censura, por exemplo) a convención obrígalle a dimitir.
O primeiro ministro nomea aos membros do Gabinete e aos outros ministros do goberno.
Poderes e privilexios
Non hai moitos poderes legais que pertenzan ao Primeiro Ministro; os seus poderes veñen dos poderes tradicionais do soberano e do control dunha maioría da Cámara dos Comúns. O Primeiro Ministro recomenda ao monarca o nomeamento de moitos oficiais do Estado Británico, incluíndo ministros do Goberno, embaixadores, os xefes das Forzas Armadas, e oficiais da administración pública; convencionalmente, o Rei (ou Raíña) adoita seguir sempre as recomendacións do Primeiro Ministro. Tamén, o Primeiro Ministro organiza o programa lexislativo do Parlamento e o traballo do Gabinete.
Tradicionalmente o Primeiro Ministro vive no 10 Downing Street, unha residencia en Londres que pertencía aos Primeiros Lores do Tesouro. O salario actual do Primeiro Ministro, que tamén pertence ao seu papel de First Lord of the Treasury, é de £127.334 por ano; tamén recibe £60,227 por ano por ser membro do Parlamento.
Ocupantes do posto dende 1721
150px|miniatura|[[Robert Walpole|Sir Robert Walpole, primeiro Primeiro Ministro do Reino Unido]]
Gran Bazán
As adegas Gran Bazán, encadradas en terreos da parroquia de Tremoedo, concello de Vilanova de Arousa, válense da variedade de uva albariña para produciren tres tipos de viño que se comercialización baixo o nome de Gran Bazar Ambar, Verde e Limousine, todos eles dunha calidade semellante. As viñas da adega teñen unha idade aproximada de 25 anos e as rollas recentemente comezaron a ser de silicona tinguida de vermello ou amarelo, no canto das rollas tradicionais feitas coa cortiza da sobreira. A denominación de orixe dos viños é Rías Baixas e trátase de viños brancos.
Gran Duque de Finlandia
miniatura|Xoán III de Suecia foi o primeiro en utilizar o título de gran duque de Finlandia Gran duque de Finlandia (sueco: Storfurste av Finland, finés: Suomen suuriruhtinas), e ocasionalmente gran príncipe de Finlandia, foi un título real usado entre 1580 e 1720 pola maioría dos monarcas suecos. Tamén foi, de 1809 a 1917, o título oficial empregado polo emperador de Rusia en tanto que cabeza do autónomo Gran Ducado de Finlandia.
Arredor de 1580, Xoán III de Suecia que previamente fora duque de Finlandia (1556-1563) incorporou o título de gran duque de Finlandia ao dos reis de Suecia, con constancia da súa utilización por primeira vez en 1581 porén o título tan só se usou en ocasións moi formais xunto cunha longa restra de títulos reais que correspondían aos monarcas suecos. O último monarca sueco en utilizar o título foi Ulrica Leonor de Suecia en 1720. Non obstante en 1802 o rei Gustavo IV Adolfo de Suecia deulle o título ao seu fillo acabado de nacer, Carlos Gustavo, que morreu tres anos despois.
Despois da guerra finesa entre Rusia e Suecia polo Tratado de Fredrikshamn do 17 de setembro de 1809, Finlandia converteuse nunha entidade con autonomía do Imperio Ruso co nome de Gran Ducado de Finlandia cos emperadores rusos como titulares co título de gran duque.
Copa do Sar
A Copa do Sar é unha competición futbolística por eliminatorias de partidos. Recibe o nome polo río Sar e nela participan equipos das comarcas do Sar, A Barbanza, Santiago, Ordes, Tabeirós- Terra de Montes, Caldas, Deza, Noia, Arzúa e Terra de Melide.
O campión de 2023 é a SR Calo, tras eliminar a: Flavia SD en penaltis (2[4]-2[3]).
Dende hai uns anos dispútase tamén en categorías inferiores.
Cavia
Cavia é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 283 habitantes (INE 2012).
Gran Premio de Mónaco de 1967
O Gran Premio de Mónaco de 1967 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 7 de maio de 1967 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a segunda carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Clasificación
* Bandini morreu 3 días máis tarde
Issam Alnagm Azzam
Issam Alnagm Azzam, nado en Siria o 25 de xullo de 1948, é un médico e político galego do PPdeG.
Traxectoria
A súa traxectoria política empezou aos 16 anos en Siria, onde xa militaba nun partido. Chegou a España en 1968 para estudar Medicina. Matriculouse na Universidade de Santiago de Compostela e casou cunha compañeira de estudos. Chegou a Muras en 1989 como médico do Centro de Saúde. Presentouse ás eleccións municipais de 1991 en Muras encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Volveu ser elixido nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta, maioría que perdeu nas eleccións municipais de 2015. En 2016 foi acusado e condenado por inxurias ao alcalde do BNG Manuel Requeijo ao que acusou de quedar con cartos que eran para os xitanos.
Felipe Nasr
Luiz Felipe de Oliveira Nasr, nado o 21 de agosto de 1992 en Brasilia (Distrito Federal), é un piloto brasileiro - libanés de automobilismo. Foi o campión de Europa da tempada 2009 da Fórmula BMW e o campión británico da tempada 2011 de Fórmula Tres.
Logo dun ano como piloto de probas oficial de Williams na tempada de Fórmula Un, uniuse a Sauber como piloto oficial na tempada  de Fórmula Un.
Karting
Nasr comezou no karting no Brasil cando tiña sete anos de idade. Entre 2000 e 2007 gañou varios campionatos no Brasil.
Fórmula BMW
Nasr fixo o seu debut nos monoprazas na rolda final da tempada 2008 da Fórmula BMW América en Interlagos, que apoiou ó Gran Premio do Brasil de 2008, logrando un podio na segunda carreira nun campionato que foi dominado por Alexander Rossi.
Nasr trasladouse ao campionato europeo de Fórmula BMW en 2009 con EuroInternational. Terminou 14 das 16 carreiras nos dous primeiros postos, gañou 6 carreiras, 5 poles e adxudicouse o título por 104 puntos diante do seu compañeiro de equipo Daniel Juncadella. Como o campionato patrocinábao BMW, que era o fornecedor de motores de Sauber nesa tempada, Nasr foi chamado para probar un coche de carreiras de F1 de Sauber, pero coa retirada de BMW da F1, esta proba non chegou a facerse. miniatura| Felipe Nasr pilotando en [[Circuíto de Spa-Francorchamps|Spa-Francorchamps cun EuroInternational.]]
Fórmula Tres
En 2010 Nasr competiu no campionato británico de Fórmula Tres con Räikkönen Robertson Racing, uniuse a un equipo de tres coches xunto aos pilotos do equipo en 2009 Carlos Hortas e Daisuke Nakajima. Ademais de asinar para o equipo, Nasr tamén asinou con Robertson Management, a organización que xestiona a carreira do ex campión do mundo de Fórmula Un Kimi Räikkönen. Nasr terminou a tempada británica de Fórmula Tres de 2010 na quinta posición.
Nasr asinou con Carlin Motorsport para o campionato británico de Fórmula Tres de 2011, tamén gañou a Challenge Sunoco Rolex 24 at Daytona, un programa de carreiras especial conxunto entre as series no Reino Unido que utilizan Sunoco Racing Fuel. O gañador dese desafío logrou un posto para disputar as 24 horas de Daytona de 2012, na que rematou terceiro. Nasr adxudicouse o título do campionato británico de 2011 de Fórmula Tres, con 123 puntos de vantaxe sobre o seu compañeiro de equipo, Kevin Magnussen.
GP2 Series
Nasr asinou con DAMS para competir na tempada 2012 das GP2 Series co apoio dos patrocinadores brasileiros Banco do Brasil e o OGX de Eike Batista. Os mellores resultados de Nasr foron un segundo lugar na segunda carreira belga e un cuarto lugar na primeira carreira de Alemaña. Formou equipo co experimentado Davide Valsecchi, que gañou o campionato de pilotos, o décimo lugar de Nasr na clasificación permitiu a DAMS gañar tamén o campionato de equipos. Logrou catro podios, o mellor posto foi o segundo en Spa, e foi o segundo novato clasificado máis alto na xeral, por detrás de James Calado.
Para a tempada 2013 das GP2 Series Nasr fichou por Carlin, xunto co británico Jolyon Palmer. Nasr cría que ía ser aspirante ao título, xunto a James Calado e Marcus Ericsson, e esperaba pilotar un coche de F1 a finais de ano. Nasr terminou cuarto na clasificación final da tempada 2013.
Fórmula Un
O 22 de febreiro de 2014 confirmouse que Nasr uniríase a Williams como piloto de reserva do equipo, participando en tres probas e cinco sesións de adestramentos libres en todo o transcurso da tempada. Fixo a súa primeira aparición na primeira práctica no Gran Premio de Bahrain substituíndo a Valtteri Bottas.
Salt Lake Bees
Os Salt Lake Bees son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Salt Lake City, Utah. O club, de clase Triple-A, compite na West Division da Pacific Coast League (PCL). Desde o ano 2000 están afiliados aos Los Angeles Angels da Major League Baseball, sendo a súa anterior afiliación aos Minnesota Twins. O equipo disputa os seus xogos como local no Smith's Ballpark, un estadio inaugurado en 1994 con capacidade para 14.511 espectadores.
Felipe Nasr
Sauber (2015)
miniatura|Nasr pilotando para Sauber no [[Gran premio de Malaisia de 2015]]
O 5 de novembro de 2014, anunciouse que Nasr pilotaría para Sauber en. Na súa primeira carreira co equipo en Australia, Nasr terminou en quinta posición, a posición máis alta para un piloto brasileiro no seu debut nun Gran Premio.
Traxectoria profesional
† – Como Nasr era un piloto invitado, non podía puntuar. * Tempada en curso.
Resultados Completos na GP2 Series
As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados Completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Tartessos
Durante a primeira metade do primeiro milenio a.C. a Península Ibérica estivo colonizada por fenicios e gregos (especialmente no sueste da península) e grazas e eses contactos, dispomos das primeiras novas sobre a Península, centradas na existencia dun grande estado chamado Tartessos.
Ademais dos descubrimentos arqueolóxicos, temos fontes e máis escritos gregos que revelan que Tartessos foi un reino cuxa influencia estendíase dende Serra Morena ata Xibraltar e dende o océano Atlántico ata Cartaxena. A súa economía estaba baseada nunha agricultura e nunha economía moi avanzadas xa que explotaban os xacementos minerais da rexión (que ben podían ser de prata, ouro, chumbo e cobre) e a través de perigosas expedicións polo Atlántico obtiñan estaño das illas Casitérides (Illas británicas)
Pero máis adiante, o pobo dos Tartessos caeu baixo o dominio cartaxinés, un pouco antes do século III a.C.
Aliaksandr Lukašenka
Aliaksandr Ryhoravič Lukašenka (en belaruso Аляксандр Рыгоравіч Лукашэнка), nado o 30 de agosto de 1954 en Kopis, é un político belaruso, Presidente de Belarús dende que se creou o cargo o 20 de xullo de 1994. O seu goberno é moi controvertido, para os seus partidarios evitou os peores efectos da caída da Unión Soviética, para os seus opoñentes é un ditador que arredou Belarús da Unión Europea, converténdoa nun estado satélite de Rusia.
Bieito XIV, papa
Bieito XIV, nado co nome de Prospero Lorenzo Lambertini en Bologna o 31 de marzo de 1675 e finado en Roma o 3 de maio de 1758, foi un relixioso, Papa n.º 247 da Igrexa católica entre 1740 e 1758.
Orixes e formación
Pertencía a unha familia nobre de Bologna, daquela a segunda maior cidade dos Estados Papais. Era o terceiro dos cinco fillos de Marcello Lambertini e Lucrezia Bulgarini.
Estudou inicialmente cos Padres Somascos de Bologna, e ingresa despois no Collegio Clementino de Roma, onde se licenza en Retórica, Filosofía e Teoloxía. En 1694 conclúe o seu doutoramento en Dereito civil e canónico na Universidade da Sapienza.
Carreira eclesiástica
Tivo diversos cargos na curia romana, sempre relacionados co Dereito, os máis importantes o de asesor da Congregación de Ritos (1712), secretario da Congregación do Concilio (1718) e primeiro canonista da Penitenciaria Apostólica (1722). Ademais, desde 1720 era reitor da Universidade La Sapienza.
Elección
O conclave que o elixiu durou seis meses por mor da adscrición dos cardeais ás potencias estranxeiras e aos intereses das mesmas. Ademais, durante a reunión faleceron catro dos electores, co que resultaba difícil conseguir unha maioría. Para máis, un dos favoritos, Pier Marcellino Corradini, cardeal bispo de Frascati, fora vetado por Filipe V de España. Seica ao final Lambertini dixo aos cardeais: "Se desexades elixir a un santo, elixide a Gotti (cardeal do título de S. Pancrazio e patriarca titular de Xerusalén); se a un home de estado, a Aldovrandi (cardeal do título de S. Eusebio e arcebispo-bispo de Montefiascone-Corneto); se a un home honesto, elixídeme a min". Finalmente foi elixido papa o 17 de agosto de 1740 con 51 votos a favor e 50 en contra. Foi coroado oito días despois polo cardeal Carlo Maria de' Marini, protodiácono de S. Agata in Suburra. Compatibilizou o seu cargo supremo coa sede arcebispal de Bologna, que mantivo até 1754.
Actuación pontifical
A súa elección ao trono papal chegara nun momento de grandes dificultades, principalmente causadas polas disputas entre os estados romano-católicos e o papado en relación a esixencias dos gobernos para designar os bispos, en vez de deixar os nomeamentos á Igrexa. Bieito XIV logrou sobreporse á maioría. As disputas entre a Santa Sé e o Reino de Nápoles, Sardeña, España, Venecia, e o Imperio foron solucionadas mediante concordatos, nos que se mostrou quizais demasiado condescendente co regalismo dos seus monarcas.
Era un home moi do seu tempo, imbuído do espírito ilustrado, dunha grande erudición e aberto a todas as correntes culturais. Mantivo correspondencia con pensadores e científicos sen discriminación -son notorios os seus contactos co mesmo Voltaire-, até o punto de ser respectado e admirado tamén nos países protestantes (o anglicano Horace Walpole dedicoulle un soneto que cualificaba a Bieito XIV coma "o mellor dos papas"). Merece tamén atención a correspondencia que cruzou coa tsarina Catarina a Grande de Rusia e co rei Frederico II de Prusia, na que se pon de manifesto o seu mutuo interese pola ciencia e a cultura en xeral. Tomou baixo a súa protección persoal a científicos coma o matemático, astrónomo e filósofo Ruggiero Giuseppe Boscovich, o historiador e arqueólogo Angelo Maria Querini, o arqueólogo Johann Joachim Winckelmann, o polígrafo Ludovico Antonio Muratori ou a matemática Maria Gaetana Agnesi, á que chegou a ofrecer unha cátedra na Universidade de Bologna nunha época en que as mulleres non eran admitidas nin sequera coma alumnas.
Potenciou o ensino superior das ciencias en todos os seus territorios. Na universidade La Sapienza de Roma fundou cátedras de Física, Química e Matemáticas. Creou nesa cidade a Calcografía Pontificia, dotándoa dun fondo inicial mediante a adquisición do fondo de Domenico de' Rossi. Tamén instituíu a Pontificia Accademia Archeologica, á que encargou importantes escavacións e a restauración do Colosseo.
Creou na Universidade de Bologna unha escola de cirurxía e unha cátedra para o ensino da obstetricia, para a cal comprou a colección completa de modelos do profesor Giovanni Antonio Galli. Tamén fundou nesa cidade un museo arqueolóxico, ao que doou a súa importante colección de moedas do período imperial romano.
Bieito XIV mandou borrar do índice de libros prohibidos o De revolutione de Galileo Galilei, co que daba por definitivamente probada a teoría heliocéntrica do sistema solar. Tivo especial transcendencia a implantación, de forma pioneira en Europa, da vacina antivariólica en todos os Estados da Igrexa.
Desde o punto de vista doutrinal, non obstante, mostrouse intransixente cos costumes dos pobos que se ían incorporando á Igrexa. Probablemente o acto máis importante do seu pontificado foi a promulgación das famosas leis sobre as misións en dúas bulas papais, Ex quo singulari e Omnium solicitudinum. Nesas bulas denunciaba as prácticas misioneiras orientais, de acomodar usos e palabras cristiás aos ritos de culturas nativas co fin de asimilalas. Isto fora realizado extensamente polos xesuítas nas súas misións na China e a India. Un exemplo das cuestións condenadas é o culto ás estatuas dos antergos: "É inaceptable a honra que se lle dá aos antergos, ou é algo parecido á veneración católica aos santos?", e "pode un católico lexitimamente 'venerar' a un antergo que se sabía que non era cristián?". Esta intransixencia atrasou, incluso anulou en determinados lugares, a evanxelización de Extremo Oriente.
En 1741 autorizou a Congregación dos Pasionistas, e en 1749 a dos redentoristas.
Tivo un papado moi activo, reformando a educación dos sacerdotes, o calendario das festas da Igrexa, a liturxia e moitas institucións papais. No Brasil fundou as dioceses de São Paulo e Mariana en 1745. Concedeu o título de Rei Fidelísimo a Xoán V de Portugal, logo de recoñecelo coma soberano do seu país, independente de España trala revolución dos "Restauradores" de 1640. Co seu amigo Domenico Silvio Passionei, cardeal do título de S. Bernardo alle Terme e de S. Prassede, impulsou a catalogación da Biblioteca Vaticana á que incorporou os máis de 32.000 volumes do Palazzo della Consulta que Passionei reunira. Para esta biblioteca mandou traducir ao italiano aos grandes autores franceses e ingleses, tanto relixiosos coma profanos.
En 1742 ordenou a revisión do proceso contra Niccolò Paolo Andrea Coscia, cardeal do título pro illa vice de S. Maria in Dominica e arcebispo de Benevento, que fora condenado polo anterior papa Clemente XII por delitos económicos. Coscia foi finalmente absolto e reposto nos seus cargos.
Polo que respecta aos seus traballos intelectuais, reunidos en doce volumes, destacan De servorum Dei beatificatione et beatorum canonizatione (1734-1738), De synodo diocesana (1748) e De festis, de sanctorum Missae sacrificio (1748), obras mestras do dereito canónico que conservan a súa vixencia. Para os documentos pontificios de carácter pastoral e de ámbito universal, foi Bieito XIV quen retomou o nome de "encíclica".
Bieito XIV era un fumador empedernido: o que puido influír na decisión de eliminar os impostos sobre o tabaco e despoxar os farmacéuticos dos Estados da Igrexa do monopolio da súa comercialización.
Á marxe de anécdotas, trátase dun dos papas de maior cultura e solvencia intelectual, e, visto con perspectiva histórica, o seu pontificado figura entre os máis importantes da Igrexa católica.
Canonizacións
Durante o seu pontificado canonizou a Camilo de Lelis (1746), Pedro Regalado (1746) e a Ceslas de Cracovia (1748).
Morte
As profecías de San Malaquías refírense a el coma Animal rurale (o animal rural), facendo referencia á orixe rural e a que foi un gran traballador.
Corveta
miniatura|Corveta Dupleix (1856-1887) A corveta é unha embarcación de guerra, máis pequena ca unha fragata e meirande ca un patrulleiro. Utilízanse para a vixilancia costeira e a defensa das augas territoriais e están capacitadas para realizar misións ultramarinas de pouca duración.
Lamatumbá
Lamatumbá é un grupo musical galego creado en marzo de 1998 que combina multitude de estilos na súa música, pero sempre coa premisa fundamental da festa e da verbena. Dun tempo foron un dos maiores expoñentes da música galega ata a súa separación temporal en 2012.
Primeira formación (1998 - 2007)
En marzo de 1998, en San Pedro de Moreiras, Ourense, un grupo de amigos funda Lamatumbá. Axiña comezaron a tocar por diferentes lugares de Galicia levando consigo unha mescolanza de estilos e músicas. O seu estilo abarcaba estilos como a cumbia, o reggae, o ska ou o pasodoble, mais sempre imbuídos do espírito da festa e da verbena.
Cunha formación xa estable tras varios cambios, comezan a tocar fóra de Galicia, incluíndo, entre outros, o concerto de Nunca Máis en Madrid, e unha xira coma abreconcertos da banda arxentina Bersuit que os leva polas mellores salas de todo o estado como a Razzmatazz ou a Sala Capitol.
O seu seguinte traballo é Lume (para que saia o sol) gravado nos estudos Gárate (Biscaia), que viu a luz no 2005 baixo o selo Falcatruada. O disco inclúe dúas cancións en portugués ("Desertor" e "Despedida") e como bonus track a cantiga popular "Se vas ao San Benitiño". Con este traballo consolídanse coma un dos nomes de referencia no panorama musical galego e comezan a tocar con grupos do calibre de Guezos, Ruxe Ruxe, Galegoz, O Jarbanzo Negro, Os Cempés, Skárnio, Betagarri, Rosendo, Asian Dub Foundation, US3 ou Rinoçerose. Tamén participaron nalgúns dos festivais máis importantes de Galicia e gravaron un videoclip para o programa da TVG Xabarín Club.
Segunda formación (2007 - 2012)
A comezos de 2007 prodúcense novos cambios coa escisión da formación e a entrada na banda de novos músicos: Sergio (voz), Rafita (guitarra eléctrica) e Nico (trompeta), que se unen a Txitxas (batería), Puntxa (percusión), Pedro (baixo), Tonhito (guitarra), Iván (saxo) e Anxo (saxo e clarinete). Mentres que unha parte continúa a se chamar Lamatumbá, a outra pasa a ser O sonoro maxín. A pesar desta escisión, o grupo mantén a súa calidade musical e os seus fans e participa en festivais coma o Senglarock, con bandas coma The Toasters, Fermin Muguruza, Sepultura ou Sidonie. Mais o evento máis importante do ano é a participación na feira de música máis importante de Europa, o Popkomm, en Berlín.
En 2008 volven ós estudos de gravación, con Segundo Grandío na Casa de Tolos, para lanzar o seu úlitmo proxecto, Paraugas Universal, baixo o selo PAI-Música. O nome do álbum provén do Pirandárgallo, o invento de Xan da Coba consistente nun paraugas universal que "bastaba poñelo aberto no curuto do Polo Norte para que as pingueiras da chuvia nin sequera chiscasen a panza do Ecuador da Esfera Terráquea". No ano 2008 Benja entra a formar pare do grupo en substitución de Nico (trompeta). En xaneiro de 2012 a banda comunica a través da súa páxina web a súa separación temporal, "un descansiño para facer outras cousas".
O disco Ao Vivo (2003) inclúe "Como te quiero yo" (en castelán) e unha versión en galego de "No Woman No Cry" de Bob Marley, co título "Non chores máis".
Características
O son de Lamatumbá caracterízase pola mestura de diferentes sons e diferentes estilos, abarcando a cumbia, o reggae, o ska, o pasodoble, o rock e o folk, entre outros. Nas súas cancións pálpase a ledicia e as ganas de troula, propias das verbenas máis enxebres do país. As súas letras van acompañadas, na maioría das ocasións, dunha forte crítica social ou dun enaltecemento da tradición galega, como se pode comprobar no xa himno popular "Licor café". Froito dos seus ritmos pegadizos, é moi normal ver á xente bailando entre a masa dos seus concertos, ataviados con sombreiros ou mesmo complementos propios do entroido. Nos seus concertos adoitan tocar versións doutros grupos e mesmo mesturar anacos nas súas propias.
Mar de Marín
O Mar de Marín foi un barco arrastreiro galego que afundiu entre as Illas Cíes e Monteferro o 1 de abril de 2014.
O accidente
Na noite do 31 de marzo ao 1 de abril, o buque deixou o porto de Marín, e dirixiuse ao porto de Vigo. Desde alí saíu en dirección oeste, cara á saída da ría de Vigo. Sobre as 2:45 horas desa noite do 1 de abril de 2014, cando se atopaba nas proximidades das illas Cíes, o Mar de Marín fixo unha viraxe a babor e bateu contra o buque mercante Baltic Breeze, con bandeira de Singapur. O cargueiro singapuriano, de case 30 000 toneladas e 164 metros de eslora, dirixíase a Vigo cargado de automóbiles, logo de deixar o porto alxeriano de Djen-Djen. Os barcos bateron na Canle Sur, entre as Cíes e Monteferro, ao suroeste da illa Boeiro, onde afundiu o Mar de Marín (a uns 57 m de profundidade).
No accidente faleceron tres mariñeiros, e dous quedaron desaparecidos. Ademais sobreviviron cinco mariñeiros.
Tony Leung Chiu-Wai
Tony Leung Chiu-Wai, nado o 27 de xuño de 1962 en Hong Kong, é un actor e formador de actores. Famoso por actuar nas grandes superproducións chinesas Heroe e Red Cliff.
O Casal, Marín (San Xián), Marín
O Casal é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 59 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 29 eran homes e 30 mulleres.
Julio Vázquez Ruiz
Julio Vázquez Ruiz é un político e empresario galego.
Traxectoria
Julio Vázquez foi presidente do Club Ourense Baloncesto entre os anos 2003 e 2007. Naquela altura o club estaba a piques de desaparecer. Con Vázquez na presidencia o club descendeu a LEB Prata (daquela chamada Leb 2). Dimitiu en 2007, e foi relevado por Alfonso Juanes, se ben continuou vinculado ao club e ocupou distintos postos na súa directiva.
Cando se formou a xestora local da formación ultradereitista Vox na cidade de Ourense, a finais de 2018, Julio Vázquez pasou a ser o seu líder.
Marina Glezer
Marina Glezer, nada en São Paulo o 17 de outubro de 1980, é unha actriz arxentina de cinema. Foi gañadora dun Cóndor de Plata pola súa actuación na película El Polaquito.
Premios
Nominacións
A Garea, Agrón, Ames
A Garea é un lugar da parroquia de Agrón no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 39 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 16 homes e 23 mulleres.
O termo A Garea procede do latín serodio uilla dacaredi ou quizais dagaredi, construído sobre un nome xermánico Dacaredus, que viría significar "casa de Dacaredo". Xa en fontes medievais atopouse Dagarea, que sería reinterpretado posteriormente como a composición da contracción da mais un substantivo. Logo reinterpretaríase de novo a de+a, que levaría ao topónimo actual.
Cayuela
Cayuela é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 188 habitantes (INE 2012).
Manuel Fernández Fernández
O nome Manuel Fernández Fernández pode referirse a:
MarShon Brooks
MarShon Scitif Brooks, nado o 26 de xaneiro de 1989 en Long Branch, Nova Jersey, é un xogador americano de baloncesto profesional.
New Jersey / Brooklyn Nets
Brooks foi elixido na 25ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Boston Celtics. Os Celtics traspasaron a Brooks aos New Jersey Nets a cambio da 27ª posición do Draft de 2011, JaJuan Johnson, e unha elección da segunda rolda do Draft de 2014. Asinou o seu contrato polos Nets o 9 de decembro de 2011.
Boston Celtics
Brooks foi traspasado ós Boston Celtics o 12 de xullo de 2013 como parte dun traspaso que mandou a Kevin Garnett e a Paul Pierce ós Nets.
Golden State Warriors
O 15 de xaneiro de 2014, completouse un traspaso entre tres equipos, os Celtics, os Golden State Warriors e os Miami Heat. Os Celtics mandaron a Brooks e a Jordan Crawford ós Warriors. A cambio, recibiron a Joel Anthony dos Heat, unha futura elección protexida do Draft de Philadelphia que fora enviada a Miami nun traspaso anterior, e unha elección da segunda rolda do Draft de 2016 dos Heat. Ademais, Toney Douglas foi enviado ós Heat no mesmo traspaso.
Los Angeles Lakers
O 19 de febreiro de 2014, Brooks foi traspasado xunto a Kent Bazemore ós Los Angeles Lakers, a cambio de Steve Blake.
En xullo de 2014, Brooks uniuse ós Sacramento Kings para a Liga de Verán da NBA de 2014.
Olimpia Milano
O 8 de agosto de 2014, Brooks asinou un contrato dun ano co Emporio Armani Milano da Lega Basket Serie A.
Volta á NBA
O 3 de xaneiro de 2019, Brooks foi traspasado ós Chicago Bulls xunto Wayne Selden Jr. e dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft, a cambio de Justin Holiday. Foi cortado o 7 de xaneiro polos Bulls sen chegar a debutar.
Sulaiman Al-Fahim
Sulaiman Kareem Abul Mohammad Al-Fahim (en árabe: سليمان أبو كريم محمد الفهيم), nado en Dubai en 1977, máis coñecido popularmente como Sulaiman Al-Fahim, é un millonario filántropo dos Emiratos Árabes Unidos.
Traxectoria
Sulaiman Al-Fahim é un dos investidores do Abu Dhabi United Group o cal o 1 de setembro de 2008 comprou o club de fútbol inglés Manchester City Football Club a través da adquisición do ativo do empresario e político tailandés Thaksin Shinawatra, ex-dono do club.