cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prisma (xeometría)
Polítopo prismático
O polítopo prismático de n-elementos duplícase a partir dos elementos polítopos (n − 1)- e logo creando novos elementos a partir do seguinte elemento inferior.
Se se toma un polítopo-n con elementos fi caras-i, o seu prisma polítopo (n + 1) terá 2fi + fi−1 i elementos. (Con f−1 = 0, .)
Por dimensión:
Polítopo prismático uniforme
Por dimensión:
Bandeira de Navarra
A bandeira de Navarra é un dos símbolos da comunidade foral de Navarra, unha das dezasete comunidades autónomas de España. Foi deseñada en 1910 por tres persoas afíns ao nacionalismo vasco, Arturo Campión, Julio Altadill e Hermilio de Oloriz. Ese mesmo ano aprobouna a Deputación Navarra e foi recoñecida pola Lei Orgánica de Reintegración e Amelloramento do Réxime Foral de Navarra (LORAFNA), de 10 de agosto de 1982, que establece no seu artigo 7.2: "A bandeira de Navarra é de cor vermella, co escudo no centro."
A bandeira de Navarra vén usándose como símbolo do territorio desde 1910. Elixiuse a cor vermella para o pano por ser esta a cor do campo do escudo.
Ligazóns externas
esquerda|miniatura|180px|Estandarte dos monarcas de Navarra desde 1212.180px|miniatura|dereita|Estandarte dos Reis de Navarra desde 1212 (Versión antiga)
Os Xugueiros, Allariz (Santiago), Allariz
Os Xugueiros é un lugar da parroquia de Santiago de Allariz no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 62 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 35 eran homes e 27 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 55 habitantes (31 homes e 24 mulleres).
Lingua lepóntica
A lingua lepóntica é unha variante do celta continental. Foi o idioma dos Lepontii, que habitaban a Galia Cisalpina, e falouse entre o -700 e o -400. En ocasións é chamado Galo cisalpino, considérase un dialecto do galo e por tanto pertencente á rama continental das linguas celtas.
O pouco que se sabe do lepóntico vén dunhas poucas inscricións escritas en varios alfabetos do norte de Italia, relacionados co antigo alfabeto itálico: son os chamados alfabetos alpinos. Estas inscricións atopáronse principalmente ao redor de Lugano, incluíndo o Lago de Como e o Lago Maggiore. Unha escritura similar utilizouse para o rético e o véneto, e probabelmente as runas xermánicas deriven dun destes alfabetos.
O lepóntico foi asimilado primeiro polo galo, co establecemento de tribos galas ao norte do Río Po, e posteriormente polo latín, cando Roma tomou o control da Galia Cisalpina durante o século - II e o -I.
O agrupamento de todas as inscricións atopadas nesta área nun único idioma celta foi algo obxecto de discusión e hai investigadores que afirman que algunhas delas están nunha lingua non-celta relacionada co lígur (Whatmough 1933, Pisani 1964). Baixo este punto de vista, lepóntico sería o nome correcto para a lingua non celta e galo cisalpino para a celta.
Oleg Novitskii
Oleg Viktorovich Novitskii, nado en Cherven (Belarús) o 12 de outubro de 1971, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TMA-06M e Soiuz MS-03 e foi membro das expedicións 33, 34, 50 e 51.
Traxectoria
Novitskiy graduouse como piloto na Escola Miltar de Pilotos de Kachinskoye en 1994. Foi seleccionado como cosmonauta en febreiro de 2007, participando nas misións Soiuz TMA-06M e Soiuz MS-03 e sendo membro das expedicións 33, 34, 50 e 51, pasando un total de 143,68 días no espazo.
704 Interamnia
704 Interamnia, coñecido tamén como 910 KU ou 1952 MW, é un xigantesco asteroide cun diámetro estimado de 350 quilómetros. A súa distancia media ao Sol é 3.067 (UA). Foi descuberto o 2 de outubro de 1910 polo astrónomo e matemático italiano Vincenzo Cerulli, que decidiu poñer ese nome pola derivación do nome en latín da súa cidade natal, Téramo.
Descrición
Interamnia é o quinto asteroide máis grande do Sistema Solar, detrás de Ceres, Palas, Vesta e Hygiea. Malia ser un dos asteroides máis grandes, púidose estudar moi pouco, existindo moi poucos detalles sobre a súa composición interna ou forma e non hai análise sobre curvas de luz que poidan determinar a súa inclinación axial. A súa aparente alta densidade suxire un corpo sólido sen porosidade interna ou rastros de auga. Isto tamén suxire que Interamnia é o suficientemente grande como para ter poder resistir todas as colisións que se produciron dentro do cinto de asteroides desde que se formou o Sistema Solar.
Martín, Fisteus, Curtis
Martín é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 24 habitantes (14 homes e 10 mulleres).
JSON
JSON, acrónimo de JavaScript Object Notation, é un formato lixeiro para o intercambio de datos. JSON é un subconxunto da notación literal de obxectos de JavaScript que non require o uso de XML.
A simplicidade de JSON deu lugar á xeneralización do seu uso, especialmente como alternativa a XML en AJAX. Unha das supostas vantaxes de JSON sobre XML como formato de intercambio de datos neste contexto é que é moito máis sinxelo escribir un analizador sintáctico (parser) de JSON. En JavaScript, un texto JSON pódese analizar facilmente usando o procedemento, o cal foi fundamental para que JSON fose aceptado por parte da comunidade de desenvolvedores AJAX, debido á ubicuidade de JavaScript en case calquera navegador web.
Na práctica, os argumentos a favor da facilidade de desenvolvemento de analizadores ou do rendemento dos mesmos son pouco relevantes, debido ás cuestións de seguridade que expón o uso de  e o auxe do procesamento nativo de XML incorporado nos navegadores modernos. Por esa razón, JSON emprégase habitualmente en contornas onde o tamaño do fluxo de datos entre cliente e servidor é de vital importancia (de aquí o seu uso por Yahoo, Google etc, que atenden a millóns de usuarios) cando a fonte de datos é explicitamente de fiar e onde non é importante o non dispor de procesamento XSLT para manipular os datos no cliente.
Cada vez hai máis soporte de JSON mediante o uso de paquetes escritos por terceiras partes. A lista de linguaxes soportadas inclúe ActionScript, C, C++, C#, ColdFusion, Common Lisp, Delphi, E, Eiffel, Java, JavaScript, ML, Objective CAML, Perl, PHP, Python, Rebol, Ruby, Lua e Visual FoxPro.
En decembro de 2005 Yahoo! comezou a dar soporte opcional de JSON nalgúns dos seus servizos web.
O termo JSON está altamente difundido nos medios de programación, con todo, é un termo mal descrito xa que en realidade é só unha parte da definición do estándar ECMA-262 en que está baseado Javascript. Por iso é polo que nin Yahoo, nin Google empregan JSON, senón LJS. Unha das calidades intrínsecas de Javascript denominada LJS (Literal Javascript) facilita o fluxo de datos e mesmo de funcións, para o cal non require a función  se son datos os que se transfiren como no caso de XML. Todo o referente a transferencia de datos en todos os seus tipos, incluíndo arrays, booleans, integers etc. non requiren da función, e é precisamente niso onde supera por moito JavaScript ao XML, se se utiliza o LJS e non a incorrecta definición de JSON.
Uso de JSON
Na práctica, as consideracións de seguridade polo xeral recomendan non usar eval sobre datos crus e debería usarse un analizador JavaScript distinto para garantir a seguridade. O analizador proporcionado por JSON.org usa  na súa función de análise, protexéndoa cunha expresión regular de forma que a función só ve expresións seguras.
Un exemplo de acceso a datos JSON usando XMLHttpRequest é:
Obsérvese que o uso de XMLHttpRequest neste exemplo non é compatible con tódolos navegadores, aínda que existen variacións sintácticas para Internet Explorer, Opera, Safari, e navegadores baseados en Mozilla.
Tamén é posible usar elementos  ocultos para solicitar os datos de maneira asíncrona, ou usar peticións. Estes métodos foran os máis habituais antes da chegada do uso xeneralizado de XMLHttpRequest.
Hai unha biblioteca para o framework .NET que exporta clases .NET coa sintaxe de JSON para a comunicación entre cliente e servidor, en ámbolos sentidos.
Exemplo de JSON
A continuación móstrase un exemplo simple de definición de barra de menús usando JSON e XML.
JSON:
XML:
Aínda que os defensores de JSON a miúdo notan que este é máis abreviado que XML, obsérvese que os dous exemplos teñen uns 190 caracteres cando se eliminan os espazos en branco. Ademais, o uso de compresión GZIP para enviar os datos ao navegador pode reducir a diferenza de tamaños entre ámbolos formatos. De feito, cando se usa GZIP sobre os exemplos anteriores o exemplo en XML é máis pequeno por 6 bytes. Aínda que isto non é concluínte, mostra que é necesario experimentar co conxunto de datos a tratar para determinar que formato será máis eficiente en termos de tamaño. JSON non é sempre máis pequeno que XML.
O beneficio de JSON, entón, non é que sexa máis pequeno á hora de transmitir, senón que representa mellor a estrutura dos datos e require menos codificación e procesamento.
Comparación con XML e outras linguaxes de marcado
Con independencia da comparación con XML, JSON pode ser moi compacto e eficiente se se usa de maneira efectiva. Por exemplo, a aplicación DHTML de procura en BarracudaDrive recibe as listaxes de directorio como JSON dende o servidor. Esta aplicación de procura está permanentemente consultando ó servidor por novos directorios, e é notablemente rápida, mesmo sobre unha conexión lenta.
As contornas no servidor normalmente requiren que se incorpore unha función ou obxecto analizador de JSON. Algúns programadores, especialmente os familiarizados coa linguaxe C, atopan JSON máis natural que XML, pero outros desenvolvedores atopan a súa concisa notación algo confusa, especialmente cando se trata de datos fortemente xerarquizados ou aniñados moi profundamente.
Hai máis comparacións entre JSON e XML nesta páxina de exemplo (en inglés).
YAML é un superconxunto de JSON que trata de superar algunhas das limitacións deste. Aínda que é bastante máis complexo, aínda pode considerarse como lixeiro. A linguaxe de programación Ruby utiliza YAML como o formato de serialización por defecto. Así pois, é posible manexar JSON con bastante sinxeleza.
Mafalda
Mafalda é un antropónimo feminino. Ten a súa orixe nunha variante portuguesa de Matilde ou do francés antigo Mahalt (o son h, inexistente en portugués, foi substituído co f), á súa vez derivado do xermánico Mechtild ou Matchild, composto das palabras "forza" e "combate", co significado de "forte no combate".
Este nome forma parte do patrimonio onomástico da casa de Savoia. A súa onomástica segundo o santoral católico celébrase o 7 de agosto (en lembranza da beata raíña Mafalda de Portugal), ou o 2 de maio (en lembranza da beata Mafalda abadesa de Arouca).
Existiron estas persoas con este nome:
Ademais, o topónimo Mafalda pode referirse a:
MOL Liga
A MOL Liga é unha liga internacional de hóckey sobre xeo na que compiten equipos de Hungría, Romanía e Eslovaquia. Está patrocinada polo grupo petroquímico húngaro MOL Group.
Os partidos xogados entre os equipos húngaros contan tamén para o Campionato Nacional Húngaro, o OB I bajnokság. Os equipos romaneses tamén compiten no Campionato Nacional Romanés, a Liga Naţională.
Historia
A MOL Liga foi creada na tempada 2008-09, e na súa primeira tempada estaba formada por seis equipos húngaros e catro romaneses. O HC Csíkszereda permaneceu imbatido na post-tempada e gañou o primeiro título da competición.
Na segunda tempada, o número de equipos baixou, contando agora con cinco equipos húngaros e dous romaneses. Despois da liga regular, o título foi decidido por medio dunha final a catro. Os Budapest Stars enfrontáronse ao Újpesti TE na final, despois de vencer respectivamente ao SC Csíkszereda e ao Dab. Docler. O Újpest comezou o partido mellor, tomando vantaxe tan só un minuto e medio despois do inicio. Con todo, os acontecementos deron un xiro de 180º e dúas horas despois foron os Budapest Stars os que levantaron o trofeo, logo de gañar o partido por 3 goles a 1.
Río Henares
O río Henares é un curso fluvial de Castela, afluente do río Jarama.
Afluentes
Entre os afluentes do Henares destacan: o Torote, o Sorbe e o Bornova.
Andrés Cisneros Pereiro
Andrés Marcelino Cisneros Pereiro, nado en Sar, Santiago de Compostela, o 26 de abril de 1820 e finado na Coruña en 1895, foi un fotógrafo pioneiro galego.
Traxectoria
Isabel II visitou a comezos de setembro de 1858 a Exposición Rexional Galega, montada no claustro do Mosteiro de San Martiño Pinario, visita na que non estivo acompañada polo fotógrafo da corte Charles Clifford. Daquela, a casa real encargoulle a Cisneros un álbum de fotografías da cidade, unha colección de dezanove estampas que son unhas das máis antigas de Galicia. O álbum consérvase no Arquivo do Palacio Real de Madrid.
Cisneros foi membro da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago.
Juan José Blanco Riveiro
Juan José Blanco Riveiro, nado no Brasil o 12 de xaneiro de 1980, é un político galego do BNG.
Traxectoria
Piloto aeronáutico. Estableceu a súa residencia en Mazaricos en 2004. É un dos responsables do centro de turismo activo Naturmaz. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do BNG en Mazaricos que obtivo catro concelleiros. Volveu ser cabeza de lista nas municipais de 2011 logrando tres concelleiros. Foi deputado provincial dende febreiro de 2014 ata o fin do mandato, trala renuncia de Xosé Lois Piñeiro. Nas municipais de 2015 volveu encabezar a candidatura e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas eleccións municipais de 2019 e 2023 volveu a conseguila alcaldía con maioría absoluta.
Les Femmes du 6e étage
Les Femmes du 6e étage é un filme francés dirixido por Philippe le Guay que foi estreado no 2010. O guión foi escrito por Le Guay e Jérôme Tonnerre.
A estrea realizouse no Festival Internacional de Montpellier o 23 de outubro de 2010.
Liga das Familias Polacas
miniatura|Logotipo da Liga de Familias Polacas. A Liga das Familias Polacas (Liga Polskich Rodzin, LPR) é un partido conservador, nacionalista e euroescéptico de Polonia que se fundou o 31 de maio de 2001. Estivo representado no Parlamento polaco e formou parte do goberno de Jarosław Kaczyński ata que se disolveu en setembro de 2007. O partido oponse aos dereitos dos homosexuais, o que levou a unha condena da Comisión Europea por accións dun dos seus ministros.
Nas eleccións xerais de 2001 obtivo o 7,87% dos votos e 38 deputados e 2 senadores. Nesas eleccións un dos seus fundadores, Ryszard Bender negou a existencia do pogrom de Jedwabne (1941), acusando ao presidente de Polonia Aleksander Kwaśniewski, que participara na cerimonia conmemorativa, de estar aos intereses de grupos xudeus. Pouco despois das eleccións un feixe de deputados marchou do partido fundando a Alianza Polaca.
Nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2004 obtivo o 16% de votos e 15 deputados, converténdose así no segundo partido polaco máis votado. Nas eleccións xerais de 2005, co 8% dos votos, tivo 34 deputados e 6 senadores e formou goberno con Lei e Orde. Nas eleccións xerais de 2007 perdeu a súa representación parlamentaria ao ter só o 1,3% dos votos, o seu líder Roman Giertych cesou e Sylwester Chruszcz asumiu interinamente a dirección do partido.
Notas
<References/>
As Bouzas, San Mamede de Urrós, Allariz
As Bouzas é un lugar da parroquia de San Mamede de Urrós no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Non tiña habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE
A Lagoa, Fisteus, Curtis
A Lagoa é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Historia
Eclesiasticamente, en 1867, pasou a formar parte da parroquia de Rodeiro (Oza-Cesuras), igual có lugar de Campos. No entanto, en 1942 houbo novas mudanzas eclesiásticas, sendo estes lugares incorporados á freguesía de Curtis, igual cós lugares parroquiais de Cencasas, Couceiros e Porto, mais Penas do Porto da parroquia de Vilarraso (Aranga).
Liga española de fútbol
A Liga española de fútbol é a principal competición entre equipos de fútbol federados de España. Celébrase anualmente desde o 10 de febreiro de 1929, e actualmente ten lugar entre os meses de agosto e xuño. O torneo consta de ligas (divisións) interconectadas entre si, sendo a máxima categoría a Primeira División. Ao finalizar cada tempada e en función dos resultados obtidos, os equipos participantes poden ascender ou descender de división.
A Primeira e Segunda División masculinas son organizada desde 1984 pola Liga de Fútbol Profesional (LFP), que funciona de maneira autónoma á Real Federación Española de Fútbol, que organiza as divisións femininas e as inferiores masculinas.
Equipos participantes
Para poder participar na Liga española os clubs deben estar federados. No caso das categorías profesionais (Primeira e Segunda División), os clubs tamén deben cumprir os requisitos esixidos pola Liga de Fútbol Profesional (LFP).
A diferenza doutros países, como a liga inglesa, os equipos filiais poden participar na Liga, aínda que nunca nunha división superior ou igual á do equipo ao que pertencen.
Puntuación e clasificación
Actualmente disputan a Liga de Primeira división 20 clubs que se enfrontan entre eles en dúas ocasións, seguindo un calendario establecido por sorteo a principio de tempada. Cada equipo enfróntase dúas veces aos demais equipos do seu mesma división, unha vez en campo propio e a outra no estadio do opoñente. A vitoria vale tres puntos, o empate un punto, e a derrota cero puntos. Ao final de tempada proclámase campión o equipo que sume máis puntos.
O empate a puntos entre dous equipos na clasificación dirímese tendo en conta a diferenza de goles entre ambos nos enfrontamentos directos. Se persiste o empate, valórase máis ao equipo que, no global da liga, obteña maior diferenza entre os goles marcados e os encaixados.
Os catro primeiros clasificados da primeira división acceden a participar na máxima competición europea da seguinte tempada: a Liga de Campións. Os tres primeiros obteñen clasificación directa; e o cuarto, a posibilidade de disputar unha eliminatoria de clasificación (en caso de ser eliminados nesas eliminatorias, pasarán a participar na Europa League). Estas prazas son variables e dependen do coeficiente UEFA de España, referente aos seus equipos, para que á Liga de Campións accedan os equipos máis poderosos xa que os equipos españois ou italianos son máis fortes que os escoceses, por iso os dous primeiros dispón de 4 prazas e os escoceses tan só de 1. Esta norma é para todas as competicións europeas.
O quinto e sexto clasificado obteñen a clasificación directa para participar a seguinte tempada na Europa League, xunto ao campión da Copa do Rei. Se este está clasificado entre os postos 5º e 6º (clasificado para a Europa League), o equipo que obteña a sétima posición tamén xoga a Europa League, caso que tamén se dará cando os dous finalistas da Copa do Rei clasificáronse para a Liga de Campións. Se só o campión clasificouse para a Liga de Campións, participará na Europa League o subcampión da Copa do Rei.
Xustiza deportiva
A xustiza deportiva da competición está xestionada polo Comité de Competición da Liga, organismo encargado de impor sancións e dirimir os conflitos entre clubs. Os árbitros (todos españois) dos partidos son designados, mediante sorteo informático, pola Real Federación Española de Fútbol (RFEF), organismo do que dependen. Un árbitro non pode arbitrar un partido no que participe un equipo da mesma comunidade rexional á que estea colexiado.
Ligazóns externas
Примера Дивисион Lliga espanyola de futbol masculina La Liga Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Liga española de fútbol Espainiako Futbol Liga Txapelketa ליגת העל הספרדית Campionato di calcio spagnolo I liga hiszpańska w piłce nożnej Campeonato Espanhol de Futebol
Río Guadiato
O Guadiato é un río, afluente do Guadalquivir, que corre enteiramente pola provincia de Córdoba, na comunidade autónoma de Andalucía, España.
Percorrido
O Guadiato nace na Serra Morena, no lugar denominado Los Prados, no concello de Fuente Obejuna. Realiza un curso moi encaixado cara o sur, polo que apenas ten afluentes de importancia. Logo de 118 kms de curso desauga na beira dereita do Guadalquivir, entre as localidades de Almodóvar del Río e Posadas.
Explotación
No curso do Guadiato hai dous encoros (Sierra Boyera, Encoro de Puente Nuevo. Un terceiro está levantado xa na confluencia con o Guadalquivir (Breña).
Gran Premio de Suíza de 1950
O Gran Premio de Suíza de 1950 foi unha carreira de Fórmula Un, celebrada o 4 de xuño de 1950 en Suíza. Esta carreira foi a cuarta carreira do Campionato do Mundo de Pilotos de. A carreira, disputada sobre 42 voltas cunha distancia total de 305´760 quilómetros foi gañada por Nino Farina do equipo Alfa Romeo. Luigi Fagioli terminou segundo tamén con Alfa Romeo e Louis Rosier terminou 3º con Automobiles Talbot-Darracq SA.
Informe
A cuarta rolda do Campionato tivo lugar apenas tres semanas logo do comezo do campionato en Silverstone (con Mónaco e Indianápolis celbrandose en fins de semana consecutivos). Unha vez máis, a carreira resultou ser unha batalla entre os Alfa Romeo 158 de fábrica de Giuseppe Farina, Juan Manuel Fangio e Luigi Fagioli e os Ferrari de Alberto Ascari, Luigi Villoresi (que tiña o último modelo coa suspensión traseira Dion, motor con dobre árbore de levas e caixa de cambios de 4 velocidades), Raymond Sommer e Peter Whitehead. Estaban unha serie de pouco competitivos Talbot-Lago e Maserati. José Froilán González estaba fóra da carreira como consecuencia das queimaduras que recibira despois do accidente da primeira volta en Gran Premio de Mónaco. Tamén como resultado do accidente estaba fora o piloto de fábrica de Maserati Franco Rol. Na cualificación Fangio e Farina distanciaronse de Fagioli con Villoresi e Ascari compartindo a segunda fila da grella 3-2-3. Peter Whitehead, Franco Rol, Reg Parnell e Rudi Fischer non se clasificaron. Na primeira volta Ascari meteuse entre os Alfa Romeo, pero rapidamente descolgouse cara atrás e deixou a batalla aos Alfas. Fangio liderou desde o principio, pero logo adiantouse Farina despois dunha parada en boxes máis rápida. Fagioli foi incapaz de manterse e logo da retirada de Villoresi e Ascari o Príncipe Bira quedou cuarto. Tivo que repostar combustible e polo tanto Felipe Étancelin nun Talbot-Lago ocupou o cuarto lugar. Pouco despois, o piloto de fábrica de Talbot-Lago Eugène Martin estrelouse con forza e resultou ferido de gravidade cando saíu despedido do coche. Étancelin retirouse máis tarde con problemas na caixa de cambios o piloto de fábrica de Talbot-Lago Louis Rosier quedou cuarto, e ascendiu a terceira posición cando Fangio retirouse na volta 33 cun problema eléctrico.
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Lisa Nowak
Lisa Marie Nowak, nada en Washington, D.C. o 10 de maio de 1963, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte da misión STS-121.
Otón de Habsburgo-Lorena
miniatura|270px|Otón de Habsburgo-Lorena en 2004. Otón de Habsburgo-Lorena e Borbón-Parma (en alemán: Otto von Habsburg-Lothringen und Bourbon-Parma), nado en Villa Warholz, Reichenau an der Rax, Baixa Austria o 20 de novembro de 1912 e finado en Pöcking, Baviera, Alemaña o 4 de xullo de 2011), foi o fillo máis vello de Carlos I de Austria e IV de Hungría, último emperador de Austria e rei de Hungría, e da súa esposa Zita de Borbón-Parma.
Lisa Nowak
Traxectoria
Nowak graduouse en enxeñaría aeroespacial na Academia Naval dos Estados Unidos en 1985 e é máster en enxeñaría aeronáutica pola Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos en 1992.
Foi seleccionada como astronauta pola NASA en abril de 1996, participando na misión STS-121 e pasando un total de 12,78 días no espazo.
Otón de Habsburgo-Lorena
Ostentou o nome oficial de "Súa Alteza Imperial e Real Francisco Xosé Otón Roberto María Antonio Carlos Maximiliano Henrique Sixto Xavier Félix Renato Luís Caetano Pío Ignacio, Príncipe Imperial, Arquiduque de Austria, Príncipe Real de Hungría e de Bohemia", aínda que desde 1919 (confirmado en 1959) en Austria foi oficialmente o Dr. Otto Habsburg-Lothringen.
Político, periodista e escritor, foi durante vinte anos (1979-1999), membro do Parlamento Europeo polo partido Unión Social Cristiá de Baviera (CSU) e presidente da Unión Internacional Paneuropea. Tivo as cidadanías austríaca, húngara, alemá e croata.
Antepasados
Antepasados de Otón de Habsburgo-Lorena
Núcleo atómico
miniatura|Modelo dun átomo co núcleo atómico no centre, e os electróns orbitando ao seu redor O núcleo atómico é a parte central do átomo que contén a maiorfórmula parte da materia que o forma, pero que -aínda así- ocupa un volume comparativamente moi pequeno. Está formado por barións, concretamente por protóns e neutróns, en número variable, pero sempre máis neutróns que protóns. Son unha excepción o núcleo do hidróxeno ordinario (formado por un único protón) e os dos átomos máis lixeiros, en que o número de protóns e o de neutróns adoita ser igual. O número de protóns denomínase número atómico e é o parámetro que determina a que elemento químico corresponde o átomo. O número de neutróns de átomos do mesmo elemento pode ser variable: os núcleos co mesmo número atómico, pero diferente número de neutróns, denomínanse isótopos.
A forza que mantén unidos os barións que forman o núcleo atómico, os cales se denomina nucleóns, é a forza nuclear forte.
Algúns átomos descompóñense espontaneamente mediante procesos radioactivos que consisten na emisión de electróns (raios beta) ou núcleos de helio (raios alfa) altamente enerxéticos. Algúns núcleos son extremadamente estables, a cambio doutros que se descompoñen moi rapidamente. A estabilidade dun núcleo atómico depende do número total de nucleóns (os elemento de número atómico superior ao do chumbo son todos radioactivos e o chumbo e os que teñen un número atómico inferior non o adoitan ser) e tamén da proporción entre o número de protóns e neutróns: por isto nun mesmo elemento, diferentes isótopos poden ter unha vida media diferente.
Forma e tamaño
Os núcleos atómicos son moito máis pequenos que os átomos (diámetro entre 10000 e 100 000 veces máis pequeno). Conteñen máis do 99% da masa atómica, o que fai que a densidade nuclear sexa trillóns de veces maior que a densidade atómica. Os núcleos atómicos teñen estrutura interna. Por exemplo, os neutróns e protóns móvense uns en relación ós outros, a modo de sistema orbital, o que se manifesta pola existencia do momento magnético nuclear.
A grandes trazos, os experimentos revelan que o núcleo parécese moito a unha esfera ou elipsoide compacto duns 10−15 m (= 1 fm), no que a densidade pode considerase constante. O raio varía segundo o número de protóns e neutróns, sendo maiores os núcleos máis pesados e con máis partículas. A seguinte expresión da o raio do núcleo en función do número de nucleóns A:
Onde 350px|right|miniatura|Densidade de carga eléctrica no núcleo atómico en función da distancia ó centro. A densidade de carga eléctrica do núcleo é aproximadamente constante ata a distancia que marca o espazo ocupado polo núcleo, caendo de xeito brusco fóra del, en base ó parámetro  en acordo coa relación:
Onde r é a distancia radial ó centro do núcleo atómico.
As aproximacións anteriores están feitas para núcleos esféricos, mesmo aínda que a maioría de núcleos non parecen ser esféricos, como o revela que teña momento cuadripolar diferente de cero. Este momento cuadrupolar maniféstase na estrutura hiperfina dos espectros atómicos e fai que o campo eléctrico do núcleo non sexa un campo coulombiano con simetría esférica.
Modelo da gota líquida
miniatura|350px|Enerxía de enlace por nucleón (=B/A) para os isótopos coñecidos. Este modelo só pretende modelizar as enerxcías de ligazón entre nucleóns e os espectros nucleares, non a estrutura interna do núcleo. Foi propuesto por Bohr (1935) e presenta o núcleo en analoxía cunha masa de fluído clásico composto por neutrónes e protóns cun campo eléctrico repulsivo, proporcional ó número de protóns Z e con orixe o centro da gota.
De xeito cuantitativo, obsérvase que a masa dun núcleo atómico é inferior á suma das masas dos compoñentes individuais que o forman. Esta aparente non conservación resólvese usando a ecuación E = mc^2 de Einstein, estimándose parte da masa das partículas non como masa nuclear, senón como enerxía de unión. De xeito cuantitativo, temos:
Onde: O modelo pretende describir a enerxía de ligazón B a partir de consideracións xeométricas e de tensión superficial, a máis de electrostáticas, e interpreta a enerxía dos estados excitados dos núcleos como rotacións ou vibracións semiclásicas da "gota de auga" que representa o núcleo. En concreto neste modelo a enerxía de ligazón represéntase como B:
Onde:
Toby Alderweireld
Tobias Albertine Maurits Alderweireld, máis coñecido como Toby Alderweireld ( AFI : [ˈtoːbi ˈɑldərˌweːrəlt]), nado en Antuerpen o 2 de marzo de 1989, é un futbolista belga que xoga como defensa central, aínda que tamén pode xogar de lateral dereito, para o Royal Antwerp FC belga e para a.
Traxectoria
Alderweireld comezou a súa carreira no Germinal Beerschot, antes de pasar ao AFC Ajax en 2004 para que se desenvolvese nas categorías inferiores do club ajaccied. O 22 de febreiro de 2007 asinou o seu primeiro contrato, de 3 anos, até o 30 de xullo de 2010. Na campaña 2008-09 ascendeu ao primeiro equipo e debutou ante o NEC Nijmegen no triunfo do Ajax por 4-2. Nesa mesma tempada debutou na Copa da UEFA no empate do seu equipo ante a ACF Fiorentina (1-1). Tras ter varias aparicións no primeiro equipo ampliou o seu vínculo até o 2014.
A finais de agosto de 2013 fichou polo Atlético de Madrid. Debutou co club branquivermello o 19 de outubro de 2013 na derrota por un a cero ante o RCD Espanyol correspondente á novena xornada de Liga. Anotou o primeiro gol coa camiseta do Atlético o 18 de decembro na volta dos oitavos de final da Copa do Rei. Rematou de cabeza un centro de Gabi no desconto que deu a vitoria ao club madrileño por dous a un fronte á UE Sant Andreu. O Atleti desta forma clasificábase para a seguinte rolda por un global de seis a un.
Ana Santos
Ana María Santos Maneiro, coñecida como Ana Santos, nada en San Cosme de Antes, Mazaricos, o 5 de marzo de 1965, é unha actriz galega de televisión, teatro e dobraxe.
Traxectoria
En 1995 comezou a adicarse tamén ao teatro. Fundou a súa propia compañía, Alba, e con ela comezou a representar As criadas, de Jean Genet. Pouco despois aparcou a súa compañía e continuou no teatro pero con outras compañías, adicada exclusivamente a interpretar.
Aínda que xa tivera un pequeno papel na serie de Telecinco, Todos los hombres sois iguales, o seu primeiro papel importante nunha serie foi o de Pitusa en Mareas vivas. Logo interpretou a Leocadia en As leis de Celavella e tivo pequenos papeis noutras series como O Show dos Tonechos, A vida por diante, Libro de familia, ou Piratas, esta última de Telecinco. Tamén tivo un pequeno papel no filme de 2005, Heroína.
En 2008 meteuse no papel de Elsa na serie Padre Casares, interpretando a personaxe durante os máis de 200 episodios da serie. Tras o final da produción, fixo pequenas aparicións nas series Fontealba, Fariña, Viradeira e El punto frío, así como no filme de Isabel Coixet, Elisa e Marcela. Dende 2019 interpreta a Josefa en A estiba.
Tututepec de Melchor Ocampo
miniatura|250px|Localización do concello no estado. Tututepec de Melchor Ocampo é un dos 570 concellos nos que está dividido o estado mexicano de Oaxaca e que se atopa na zona costeira do mesmo. A súa cabeceira municipal é Villa de Tututepec de Melchor Ocampo.
Xeografía
O concello de Tututepec de Melchor Ocampo atópase na rexión Costa e no distrito de Juquila, na costa do estado. Ten unha extensión territorial de 1 219.727 quilómetros cadrados que equivalen ao 1,30% da extensión total do estado, sendo as súas coordenadas extremas 15° 55' - 16° 17' de latitude norte e 97° 10' - 97° 48' de lonxitude oeste e a súa altitude fluctúa entre un máximo de 1 600 e un mínimo de 0 metros sobre o nivel do mar.
Limita polo oeste co concello de Santiago Jamiltepec, polo norte con Tataltepec de Valdés, polo nordeste con San Miguel Panixtlahuaca, Santa Catarina Juquila e Santos Reyes Nopala, e polo leste con San Pedro Mixtepec -Distrito 22-. Todo o sur do seu territorio está bañado polo océano Pacífico.
Demografía
A poboación total do concello de acordo co Censo de Poboación e Vivenda realizado en 2020 polo Instituto Nacional de Estadística y Geografía, é de 50 541 habitantes, dos cales 24 533 son homes e 26 008 son mulleres.
A densidade de poboación ascende a un total de 40 persoas por quilómetro cadrado.
Localidades
O concello está formado por 143 localidades, as principais e a súa poboación de acordo co censo de 2020 son:
Mirás, Fisteus, Curtis
Mirás é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
Tratado de Lisboa
Existen tres tratados coñecidos como Tratado de Lisboa:
Mirás
O topónimo galego Mirás pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
O Castro, San Mamede de Urrós, Allariz
O Castro é un lugar da parroquia de San Mamede de Urrós no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 18 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres).
Gran Premio da Emilia-Romaña de 2020
Práctica
Lewis Hamilton rematou a única sesión de adestramentos sendo o máis rápido por diante de Max Verstappen de Red Bull e do outro  Mercedes de  Valtteri Bottas.
Clasificación
Valtteri Bottas logrou a pole 0,097 segundos por diante do seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton. O cuarto posto de Pierre Gasly foi o mellor resultado de clasificación da Scuderia AlphaTauri.
Carreira
Valtteri Bottas liderou inicialmente desde a pole mentres que Max Verstappen pasaba a Lewis Hamilton para subir do 3º ao 2º posto no comezo. Na segunda volta Bottas bateu con restos na pista que danaron o seu coche e frearon o seu progreso durante o resto da carreira. Daniel Ricciardo adiantou a Pierre Gasly no inicio para subir ao cuarto posto, só para que Gasly se retirase da carreira nos primeiros compases cunha fuga de refrixerante. Bottas e Verstappen entraron en boxes para por pneumáticos novos no inicio da carreira. Hamilton entrou en boxes durante un coche de seguridade virtual o que significa que o pitstop custoulle menos tempo que aos seus rivais, o que lle permitiu liderar a carreira despois da primeira rolda de pitstops. Verstappen finalmente pasou a Bottas, pero unha falla dos pneumáticos provocou que o seu coche abandonase a pista e quedase varado na trampa de grava na chicana de Villeneuve. Isto sacou un coche de seguridade e agrupou os coches durante as últimas voltas da carreira. Despois do reinicio do coche de seguridade Daniil Kvyat subiu varias posicións ao cuarto posto. Ricciardo herdou o terceiro posto por detrás dos dous pilotos de Mercedes despois de que Sergio Pérez Mendoza puxese pneumáticos novos detrás do coche de seguridade.
Tratado de Maastricht
O Tratado da Unión Europea, coñecido como Tratado de Maastricht, é un acordo entre os países da Comunidade Europea, asinado na cidade holandesa de Maastricht o 7 de febreiro de 1992, e entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1993.
Profundou a Comunidade Europea, transformándoa na Unión Europea, asentada en tres piares:
Está por construír o último piar.
Consagrou a UEM (Unión Económica e Monetaria), definindo as etapas necesarias ao cumprimento dos criterios de converxencia, co obxectivo de ser adoptada unha moeda única (que veu a ser o Euro).
Mombuey
dereita|miniatura|Torre campanario da igrexa da Nosa Señora da Asunción.
Mombuey é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Ocupa unha superficie de 38,89 km², cunha poboación de 434 habitantes no ano 2007 (INE), o que lle confería unha densidade poplacional de 10,8 hab/km². O xentilicio dos naturais é palanquinos.
Situación
Mombuey está situado na comarca de La Carballeda, bañada polo río Negro, afluente do Tera (conca do Douro), no noroeste da provincia zamorana, a 25 km ao leste da Puebla de Sanabria, da comarca da Sanbria, da que é, en parte, unha continuación. Dista 80 km da capital provincial, Zamora.
Premios Chano Piñeiro
Os premios Chano Piñeiro son uns galardóns do audiovisual que concede a Xunta de Galicia, a través da Consellería de Presidencia e que levan o nome de Chano Piñeiro, cineasta falecido en 1995.
A primeira edición destes premios celebrouse en 2006. Non está relacionado cos premios Chano Piñeiro entregados en 2002 e que na actualidade se coñecen como premios Mestre Mateo. Os gañadores danse a coñecer tradicionalmente en Forcarei, lugar natal de Chano Piñeiro.
2006
Os premiados neste ano foron :
2009
Os premiados neste ano foron:
Interacción
Interacción é un tipo de acción que ocorre cando dous ou máis obxectos sofren efectos mutuos. A idea de acción de dobre sentido é esencial no concepto de interacción, como diferenciador de efecto de sentido único. As combinacións de moitas interaccións sinxelas pode desembocar en fenómenos sorprendentes.
Ámbitos
En diferentes campos pode levar a diferentes significados. Por exemplo:
Na física, unha interacción ou campo de forza refírese en xeral a acción dun obxecto físico sobre outro e resulta nunha enerxía potencial. Os obxectos físicos baixo consideración interactiva poden ir de partículas puntuais a campos cuánticos. Por exemplo, a interacción de partículas cargadas ten lugar a traverso da mediación de campos electromagnéticos, mentres a radiación beta ren lugar a raíz da interacción débil. Crese que hai catro interaccións fundamentais na natureza.
En medicina: Efectos que se poden producir cando se toman varios medicamentos.
En deseño: Proceso que establece un usuario cun dispositivo, sistema ou obxecto determinado. Entre outros factores, no deseño de interacción interveñen disciplinas como a usabilidade e a ergonomía.
Interaction (sciences sociales)
Historia de Pontedeume
A historia de Pontedeume ten a súa orixe nos primeiros poboados no concello na antigüidade, e abrangue as diferentes épocas históricas, das cales hai vestixios e feitos dignos de mención.
Prehistoria
Da época prehistórica existen xacementos tumularios e indicios dun petróglifo.
Da época tumularia ou megalítica están catalogados tres túmulos na parroquia de Andrade, nas marxes do antigo camiño real; e catro na parroquia de Ombre, situados en dous grupos de dous túmulos cada un, nos lugares da Pena Grande e o Campo da Carreira (ver detalles). Nestas dúas parroquias e nas do resto do concello existen tamén varias referencias toponímicas e orais.
Ata hai ben pouco só se coñecía a existencia de petróglifos no sur de Galicia, porén nos últimos vinte anos descubríronse xacementos nos concellos veciños de Vilarmaior, Monfero e A Capela . Recentemente, o Grupo de Arqueoloxía Terra de Trasancos descubriu no concello de Cabanas un grupo de petróglifos que duplican a cantidade de combinacións circulares que existían ata a data nesta zona . No concello de Pontedeume hai indicios da súa existencia na chamada Pena do Gato, no Coto do Gato, da parroquia de Ombre, ao bordo do canón do Eume. Trátase dunha gran laxe e outras que a soportan que lembran, remotamente, a un dolmen. A tradición oral alude a debuxos nos penedos do arredor .
Idade Antiga
O máis significativo da Idade Antiga son os vestixios da cultura castrexa e da colonización romana. miniatura|dereita|250px|Castro de [[Castrelo, Centroña, Pontedeume|Castrelo en Centroña posible localización do asentamento ártabro de Ardóbriga]]
A cultura castrexa
Os historiadores romanos deixaron constancia dos poboadores destas terras á súa chegada. Falan do Portus Magnus Artabrorum que abranguía cando menos as rías de Ferrol, Ares, Betanzos e A Coruña. Nel moraba o pobo dos Ártabros do que nomean catro asentamentos: Brigantia, Libunca, Lámbrica e Ardóbrica. Os dous primeiros identifícanse case con total seguridade con castros existentes na actual situación de Betanzos e Neda (monte Ancos). Sobre a situación dos dous últimos non hai certeza, barallándose distintas hipóteses. Mesmo hai quen afirma que Ardóbrica estaba en terra eumesa, concretamente na aba do monte Breamo, identificándoa co castro de Centroña.
Están catalogados un total de seis castros no concello: Dous na parroquia de Ombre (Chao e A Orela), un en Andrade no lugar dos Castros, un en Nogueirosa no lugar do Castro, un en Centroña no lugar de Castrelo e finalmente outro litoral no lugar de Insua da parroquia de Boebre (ver detalles).
A romanización
O pretor Décimo Xunio Bruto, alcumado posteriormente O Galaico, estivo en terra eumesa a finais do século II antes de Cristo, asediando e conquistando Lámbrica e Libunca. A partir dese momento comeza o proceso de romanización cuxa pegada marcou profundamente a historia destas terras.
Da cultura romana consérvase os restos de dúas vilas romanas á beira do mar en Centroña e Sopazos (ver detalles).
Por terras eumesas pasaba unha vía romana secundaria nomeada por Eugenio Carré Aldao que, partindo de Flavium Brigantium (Betanzos) pasaba por Lámbrica, atravesaba o Eume, senón por Pontedeume, si polos seus arredores, e marchaba a Libunca, no seo da ría de Ferrol, onde empataba coa que, desde Asturias, chegaba polo norte da actual provincia de Lugo.
Un achado illado desta época é a cabeza cuadriforme, atopada en 1924 nas obras de ampliación da estrada de Pontedeume a Ombre, que se encontra no Museo Arqueolóxico da Coruña.
Idade Media
A Idade Media divídese en Alta (séculos V-XI) e Baixa (séculos XI-XV).
Alta Idade Media
O estudo da Alta Idade Media en Pontedeume presenta moitos atrancos debido á escaseza de documentos. Feitos salientables deste período son a implantación do cristianismo e a chegada dos suevos, así como as incursións de musulmáns e normandos.
Difusión do cristianismo e invasións xermánicas
Cando, desde o século X, comezan a datarse os documentos que forman o Tombo de Caaveiro, vese neles o profundo arraigo que xa tiña o cristianismo nesas datas na comarca, así como a enorme influencia romana na organización do territorio . Na documentación aparece a vila como unha reminiscencia da villa romana, cuns límites e partes perfectamente definidas que, nos documentos, divídese, véndese ou dóase aos mosteiros. A evolución da vila conduce á ecclesia ou freguesía, unidade básica de organización. A unión de varias freguesías constitúe un territorio ou arciprestado.
Con anterioridade ao ano 572 no norte de Galicia non existen comunidades cristiáns organizadas á marxe da dos britóns. Son os suevos os que, coa súa pretensión de organizar a igrexa galega na segunda metade do século VI, nos proporcionan as mencións máis antigas dos territorios radicados na comarca eumesa de Pruzos (ao sur do Eume) e Bezoucos (ao norte do río). Entre os anos 572 e 583 as igrexas dos territorios mencionados adscríbense á diocese de Iria. Os nomes de Pruzos e Bezoucos son anteriores á dominación romana e designan probabelmente a dous populi, isto é, dúas denominacións xentilicias que pasan a denominar a dous arciprestados.
É incuestionábel a presenza bretoa na comarca do Eume como factor de cristianización. Isto testemúñao non só o Parroquial suevo, senón tamén o Tombo de Caaveiro: no 914 a vila de Calavario estaba en territorio de Bretoña.
Incursións musulmás e normandas
Non se pode negar a chegada dos musulmáns a terra eumesa aínda que permanecesen por pouco tempo. Os historiadores dos primeiros séculos da reconquista falan dunha batalla gañada aos musulmáns polo rei Froila I en Pontumio. Non hai certeza da súa localización; aínda que algúns autores sitúano en Pontedeume, outros como Antonio López Ferreiro, nas beiras do río Umia e mesmo algúns en Portugal. En apoio da tese eumesa está o feito de que algúns dos historiadores nomeados din que nesta batalla foi preso o fillo de Abderramán I, Haummar (Omar) e levado a Betanzos onde morrera. O feito é que no ano 1761 descubriuse na igrexa betanceira de Santa María do Azougue unha lápida funeraria con fantásticas inscricións árabes.
No ano 820 durante o reinado de Afonso II O Casto, o caudillo Abd-el-Kerím, chamado nas crónicas cristiáns Alaber, fixo unha incursión seguindo a costa e sempre cara ao norte, atravesou a terra eumesa e foi derrotado polas tropas de Afonso II, segundo todas as posibilidades, en terras de Narón. Algúns autores supoñen que asistira o propio rei ao combate. Outro exército mandado por Abdalá-ben-Maleki ou Melich seguía ao anterior mais non chegou a pisar terra eumesa por ser derrotado polas mesmas tropas cristiáns á beira do río Mero e, na súa fuxida, preto de Melide. Algúns relacionan o nome desta vila co do caudillo musulmán.
A mediados do século VIII aparecen os normandos nas costas galegas. Hai constancia de incursións en terras mariñáns. Despois das primeiras acometidas, os habitantes da costa retiráronse atemorizados cara ao interior, como fixeran os da Coruña que se acolleran ao Burgo. É de supoñer que Pontedeume, agochado no fondo da ría, vise daquela, por esta causa, acrecentada a súa poboación dun xeito considerábel. Existe unha crenza popular na comarca de que a relativamente grande proporción de xente de cabeleira rubia e ollos carros, proveña daquelas incursións.
Baixa Idade Media
Pontedeume achábase en terras do Condado de Trastámara que abranguía as terras comprendidas entre o Tambre e o Sor. Á fronte deste condado estaban os Condes de Traba pertencentes á familia Fróilaz-Pérez. O máis salientable foi Pedro Fróilaz. Un dos seus fillos, Bermudo Pérez de Traba, fundou o mosteiro de Nogueirosa en 1148. Nun nivel inferior estaban os arciprestados de Pruzos e Bezoucos e a nobreza de segunda fila como as familias Atániz, Sillobre e Andrade.