cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ferenc Puskás
Retiro e derradeiros anos
A pesar de caer en desgraza a ollos do goberno, sempre foi considerado un heroe polo pobo húngaro. No ano 1993 as autoridades concédenlle o perdón e Puskás volta ó fogar, facéndose cargo por un tempo da Selección nacional.
En 1998 é nomeado un dos primeiros embaixadores de boa vontade da FIFA.
No ano 2002 o Népstadion de Budapest foi renomeado coma o Stadion Puskás Ferenc na súa honra. Tamén foi declarado mellor xogador húngaro dos últimos 50 anos pola Federación Húngara de Fútbol co gallo do 50 Aniversario da UEFA, en novembro de 2003.
O seu enterro convértese nun funeral de estado, e o seu ataúde e trasladado desde o estado que leva o seu nome ata a Praza dos Heroes, onde foi despedido con vinte e unha salvas na súa honra. Os seus restos foron soterrados nunha basílica de Budapest o 9 de decembro de 2006.
Títulos e Galardóns
Xogador
Hungría
Honvéd
Real Madrid
Adestrador
Panathinaikos
South Melbourne Hellas
Perrón, Rubiáns, Vilagarcía de Arousa
Perrón é un lugar da parroquia de Rubiáns no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 139 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 74 eran mulleres e 65 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 149 veciños, e 2005, cando eran 146.
O Calvo, Labrada, Abadín
O Calvo é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 11 habitantes en 2015 (6 homes e 5 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 14 habitantes (9 homes e 5 mulleres).
Cabalos, Artes, Carballo
Cabalos é unha aldea da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 3 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 2 homes e 1 muller.
Patton (filme)
Patton é un filme épico estadounidense sobre o xeneral George S. Patton durante a segunda guerra mundial. Está protagonizado por George C. Scott, Karl Malden, Michael Bates e Karl Michael Vogler. Foi dirixido por Franklin J. Schaffner a partir dun guión de Francis Ford Coppola e Edmund H. North, que se basearon na obra Patton: Ordeal and Triumph de Ladislas Farago e nas memorias de Omar Bradley tituladas A Soldier's Story. Foi rodado en 65 mm polo fotógrafo Fred J. Koenekamp e a banda sonora é obra de Jerry Goldsmith.
Coloso de Rodas
miniatura|200px|O Coloso de Rodas. O Coloso de Rodas foi unha estatua de Helios, deus grego do Sol, construída entre o ano 292 a.C. e o 280 a.C., polo escultor Chares de Lindos. A estatua tiña 32 metros de alzada, semellante á actual Estatua da Liberdade de Nova York, setenta toneladas de peso, feita integramente con placas de bronce sobre un armazón de ferro. O Coloso de Rodas tornouse nunha das Sete marabillas do mundo, mais todo o que se coñece sobre esta estatua débese ás novas que deixaron os escritores antigos Polibio, Estrabón e Plinio, e ás crónicas bizantinas de Constantino VII Porfiroxénito. Unha embarcación que chegase á illa grega de Rodas, no Mediterráneo, por volta do 280 a.C., pasaría obrigatoriamente entre as pernas da enorme estatua de Apolo (Helio, para os romanos), deus do Sol e protector do lugar. É que o Coloso de Rodas, como foi chamada a sétima marabilla do mundo, tiña un pé fincado en cada marxe do canal que daba acceso ao porto. Con 30 metros de altura, toda de bronce e oca, a estatua comezou a ser esculpida en 292 a.C., polo escultor Chares de Lindos, unha das cidades da illa, que a concluíu doce anos despois. Contase que o pobo de Rodas mandou construír o monumento para conmemorar a retirada das tropas do rei macedonio Demetrio Poliorcetes, que promovera longo cerco á illa na tentativa de conquistala. Demetrio era fillo do xeneral Antígono, que após a morte de Alexandre o Grande, herdou unha parte do imperio grego.
Toshi
Toshi é un cantante, guitarrista e compositor xaponés. Foi amigo de Yoshiki e xuntos crearon o grupo X Japan co que conseguiron un grande éxito no Xapón. En 1997 logo de 15 anos abandonou o grupo e isto fixo que o grupo se disolvese.
Coloso de Rodas
O material empregado na escultura foi obtido a partir da fundición do armamento que os macedonios alí abandonaran. A estatua ficou en pé por apenas 55 anos, cando un terremoto a tirou no fondo da baía de Rodas onde ficou esquecida até a chegada dos árabes, no século VII. Estes, entón, quebrárona e vendérona como un obxecto inútil. Para ter unha idea do volume do material, foron necesarios novecentos camelos para transportalo. Esa, que foi considerada unha obra marabillosa, levou a Chares a suicidarse despois de tela terminado, desgustado co pouco recoñecemento público ao monumento.
Xatcobeo
Proxecto
O proxecto presentouse á Axencia Espacial Europea para a súa incorporación ao primeiro voo do foguete europeo Vega dende o Centro Espacial de Kourou na Güiana Francesa, previsto inicialmente para decembro de 2011. A súa vida útil calculábase entre 6 e 12 meses, pero mantívose activo durate dous anos e medio. O anuncio da súa inclusión fíxoo público o presidente da Xunta de Galicia Emilio Pérez Touriño o 5 de xuño de 2008. Prevíase un custo de 1 200 000 €, a ser financiado nun 50% polo Ministerio de Ciencia e Investigación, nun 25% por Retegal e noutro 25% pola Universidade de Vigo e o Instituto Nacional de Técnicas Aeroespaciais.
Coloso de Rodas
O sitio de Rodas
miniatura|240px|O Coloso de Rodas descrito en [[1880.]] Alexandre o Grande morreu a unha idade temperá no ano 323 a.C., sen ter tempo para pór en marcha plans para a súa sucesión. Así pois estalou a loita entre os seus xenerais, os diádocos, e finalmente catro deles terminaron dividíndose entre eles gran parte do seu imperio na área mediterránea. Durante os combates, Rodas aliouse con Tolomeo, e cando este finalmente tomou o control de Exipto, Rodas e este Exipto tolemaico formaron unha alianza que controlaba gran parte do comercio no Mediterráneo oriental.
Antígono I Monóftalmos estaba molesto por este xiro dos acontecementos e, no ano 305 a.C., enviou ao seu fillo Demetrio Poliorcetes, tamén xeneral, a invadir Rodas cun exército de 40.000 soldados. Porén, a cidade estaba ben defendida, e Demetrio, cuxo nome "Poliorcetes" significa "sitiador de cidades", había de comezar a construción dunha serie de torres de asalto masivo a fin de obter acceso ás murallas. A primeira, montada en seis barcos, afundiuse nunha tormenta antes de que puidese ser utilizada e tentouno de novo cunha gran torre con base en terra, arma coñecida co nome de Helepolis, mais os defensores de Rodas detivérona inundando as terras que bordeaban as murallas da cidade, co que a torre non se podía mover.
Xatcobeo
Proxecto
O Xatcobeo foi o primeiro satélite galego e tiña como misión a investigación da mellora nas comunicacións por satélite. Tras finalizar a súa misión reentrou na atmosfera o 31 de agosto de 2014.
Coloso de Rodas
O sitio de Rodas
Pouco tempo despois, no 304 a.C. chegou unha forza de socorro á cidade, por medio dos buques enviados por Tolomeo, e o exército de Demetrio abandonou o sitio, deixando a maior parte dos seus equipos de asedio. Para celebrar a súa vitoria, os rodios venderon o equipo que quedou a 300 talentos (aproximadamente 360 millóns de dólares estadounidenses de hoxe) e decidiron utilizar o diñeiro para construír unha colosal estatua do seu deus patrón, Helios. A construción déixase á dirección de Chares, nativo de Lindos en Rodas, que xa participara na construción de grandes estatuas anteriormente. O seu mestre, o escultor Lisipo, xa construíra unha estatua de bronce de 22 metros de alzada, esta dedicada a Zeus, en Taranto.
Construción
Nos relatos antigos, aínda que difiren en certa medida, descríbese a estrutura como construída cun armazón de barras de ferro, que se utilizou para suxeitar as placas de bronce que formaban a pel da estatua. O interior desta estrutura, situado sobre un pedestal de mármore branco de 15 metros de alzada, preto da entrada ao porto Mandraki, foise enchendo de bloques de pedra segundo ía avanzando a construción. Con todo, outras fontes din que o Coloso estaba situado dique do porto. A estatua en si media máis de 30 metros de altura e gran parte do ferro e bronce utilizados na construción foron obtidos a partir de forxar de novo os restos das diversas armas que o exército Demetrio deixara tralo seu intento de sitio. As partes superiores foron construídas co uso dunha rampla de terra de gran tamaño e finalmente, despois de doce anos, no 280 a.C., completouse a estatua.
Posible método de construción
Os enxeñeiros modernos teñen teorizado unha hipótese plausible de como se construíu a estatua, baseada na tecnoloxía daqueles días, que non se fundamentaba nos principios modernos de enxeñaría antisísmica, e nos relatos de Filón e Plinio.
O pedestal da base, de polo menos 18 m de diámetro, foi circular ou octogonal. Os pés foron tallados en pedra e cubertos con placas de bronce finas cravadas xuntas e oito barras de ferro forxadas en posición horizontal formaban os nocellos, erguéndose seguindo as liñas das pernas, sendo cada vez máis pequenas. Individualmente, cada placa de bronce fundido era de 60 polgadas cadradas (0,04 metros cadrados), unidas por remaches a través de buracos, formados durante a coada, para formar unha serie de aneis. As placas eran de menos de 25 mm de espesura no xeonllo e 19 milímetros entre os xeonllos e o abdome, mentres que as placas superiores eran de entre 6 e 12 milímetros, excepto cando se requiría unha forza adicional nas articulacións, como nos ombreiros, pescozo etc. As pernas debían estar enchidas polo menos até os xeonllos con pedras para que fose estable.
Unha simulación por computador desta construción indicou que é posible que un sismo causase un fallo en cadea, facendo que a estatua rompese nas articulacións mentres que seguía en pé en lugar de romper despois de caer ao chan, tal como se adoita describir. Así, os brazos serían os primeiros en romper, seguidos polas pernas. Os xeonllos eran menos propensos a crebarse e a supervivencia dos nocellos dependería da calidade da man de obra.
Destrución
A estatua só estivo en pé 56 anos, até que Rodas foi afectada por un terremoto no ano 226 a.C., no que foron danadas grandes partes da cidade, incluídos o porto e os edificios comerciais, que foron completamente destruídos. A estatua rompeu á altura dos xeonllos e caeu sobre a terra. Tolomeo III ofreceuse a pagar a reconstrución da estatua, mais o oráculo de Delfos asustou aos rodios dicindo que Helios se ofendera, e negáronse a reconstruíla. Os restos, segundo o descrito por Estrabón, permaneceron durante máis de 800 anos, e mesmo rotos, eran tan impresionantes que moitos viaxaban a velos. Plinio o Vello, sinalou que poucas persoas podían envolver cos seus brazos o polgar caído, e que cada un dos seus dedos era máis grande que a maioría das estatuas.
No 654, unha forza árabe do califa musulmán Muawiyah I tomou Rodas e, segundo o cronista Teófanes o Confesor, os restos foron vendidos a un "comerciante de xudeu de Edesa". O comprador da estatua rompeuna de todo e transportou os restos de bronce á súa casa por medio de 900 camelos. Porén, segundo algunhas teorías, hai probas convincentes que indican que tódolos restos do coloso desapareceran en realidade moito antes da invasión árabe. Teófanes é a única fonte desta historia á que tódalas demais poden ser rastrexadas. A destrución árabe estereotipada e a pretendida venda á un xudeu probablemente era unha poderosa metáfora para o soño de Nabucodonosor da destrución dunha estatua grande e temible, que sería comprensible para calquera monxe do século VII como evidencia para unha próxima apocalipse. A mesma historia é rexistrada por Barhebraeus, escrita en siríaco no século XIII en Edesa: "E un gran número de homes tiraban de cordas fortes que estaban atadas ao redor do coloso de bronce que estaba na cidade e empurrárono cara abaixo. E pesaron delas tres mil cargas de bronce de Corinto, e vendéronas a un xudeu de Emesa".
Postura
miniatura|300px|Debuxo do Coloso montado ao carrincho sobre a entrada do porto. Con todo, a estatúa é moi pouco probable que estivese nesa posición, sendo esta posiblemente de invención [[medieval.]] O posición do coloso montado ao carrincho sobre o porto de Rodas é froito da imaxinación medieval, baseada nun texto sobre a estatua que menciona a expresión "sobre a terra e o mar" en dúas ocasións. Así, moitas das ilustracións amosan unha estatua cun pé en ambos os lados da boca do porto, cos barcos que pasan por baixo dela: "... o famoso xigante grego de bronce, cos seus conquistadores membros ao carricho de terra a terra ..." ("O Novo Coloso", un poema gravado nunha placa de bronce e montado no interior da Estatua da Liberdade en 1903). O Casio da obra de Shakespeare "Xulio César" (I, II, 136-38), di de César:
Shakespeare tamén alude ao Coloso en "Troilo e Crésida" (V.5) e en "Henrique IV, Parte 1" (V.1).
Aínda que estas imaxes alimentan a idea equivocada de fantasía, a mecánica da situación revela que o Coloso non podería ter estado ao carricho sobre o porto tal como se describe na "Bibliotheca Classica" de Lemprière (1788). Se a estatua se achase nesta postura sobre o porto, toda a boca do mesmo estaría completamente pechada durante a totalidade da construción, ademais tampouco os antigos rodios tiñan os medios para dragar e volver abrir o porto despois da construción. Ademais, cando caeu a estatua no ano 224 a.C., se estivese ao carrincho sobre a boca do porto, bloquearía totalmente o porto, tendo tamén en conta que os antigos non tiñan a capacidade de eliminar a estatua enteira do porto, xa que se non, non quedaría visible na terra os seguintes 800 anos, como se indicou anteriormente. Mesmo ignorando estas obxeccións, a estatua era de bronce, e unha análise de enxeñaría demostrou que non se puido construír nesa posición sen colapsar polo seu propio peso.
Localización das ruínas
Os medios de comunicación en 1989 suxeriron que as grandes pedras que se atopan no leito mariño fronte ás costas de Rodas poderían ser dos restos do Coloso, con todo esta teoría máis tarde resultou ser infundada.
Outra teoría, nun artigo publicado en 2008 por Ursula Vedder, suxire que o Coloso non estaba no porto, senón máis ben nun outeiro chamado "Monte Smith", que domina a zona portuaria. O templo da cima de Monte Smith tradicionalmente crese que estaba adicado a Apolo, mais de acordo con Vedder, sería un santuario de Helios. Os enormes cimentos de pedra do templo, cuxa función segue a ser descoñecida coñecido polos estudosos modernos, son propostos por Vedder como a plataforma de apoio do coloso.
A Estatua da Liberdade
250px|miniatura|A Estatua da Liberdade. O deseño, a postura e as dimensións da Estatua da Liberdade no porto de Nova York baséanse nas formas polas cales era considerado o Coloso polos enxeñeiros do século XIX. Hai unha referencia ao famoso Coloso no poema "The New Colossus" (do inglés: O novo Coloso) de Emma Lazarus, escrito en 1883 e inscrito nunha placa situada no interior do pedestal da Estatua da Liberdade:
Reconstrución
Houbo moito debate por mor dunha posible reconstrución do Coloso. Os partidarios da iniciativa din que sería un gran pulo para turismo en Rodas, mais aqueles en contra da súa reconstrución din que custaría unha cantidade demasiado grande (máis de 100 millóns de euros). Esta idea foi revivida moitas veces dende que foi proposta por primeira vez en 1970, mais, debido á falta de financiamento, o traballo aínda non comezou.
Con todo, en novembro de 2008, anunciouse que o Coloso de Rodas ía ser reconstruído. Segundo o Dr. Dimitris Koutoulas, que dirixe o proxecto en Grecia, en lugar de reproducir o Coloso orixinal, a nova estrutura será unha "moi, moi innovadora escultura de luz, que se erguerá entre 60 e 100 metros de altura para que a xente poida entrar fisicamente nela". O proxecto espera chegar a custar até 200 millóns de euros, que serán proporcionados por doadores internacionais e o artista alemán Gert Hof. O novo coloso adornará un peirao exterior na zona do porto de Rodas, onde será visible para os buques en tránsito. Koutoulas dixo: "Aínda que aínda estamos na etapa de mesa de debuxo, o plan de Gert Hof é "facer a instalación máis grande do mundo de luz, unha estrutura que nunca antes se viu en ningún lugar do mundo".
A Capeleira, Labrada, Abadín
A Capeleira é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Diacepam
miniatura|Diacepam. O diacepam, diacepin ou metildiacepinona (coñecido entre outros cos nomes comerciais como Valium®, Apzepam®, Stesolid®, Apozepam®, Hexalid® ou Valaxona® ) é unha droga derivada da 1,4-benzodiacepina, con propiedades ansiolíticas, miorrelaxantes, anticonvulsionantes e sedantes.
O diacepam é usado para tratar estados de ansiedade e tensión, e é a benzodiacepina máis efectiva para o tratamento de espasmos musculares. É unha das benzodiacepinas estándar máis frecuentemente administradas tanto a pacientes internados en clínicas como ambulatorios. Foi englobado na Lista de drogas esenciais da OMS.
Acción terapéutica
Como todas as drogas da súa clase, actúa deprimindo a condución nerviosa nas neuronas do sistema nervioso central, producindo dende unha leve sedación ata hipnose ou coma en función da dose administrada.
Presúmese que o seu mecanismo de acción consiste en potenciar ou facilitar a acción inhibitoria do neurotransmisor ácido gamma-aminobutírico (GABA), mediador químico da inhibición tanto no nivel presináptico como postsináptico, en todas as rexións do sistema nervioso central.
Farmacocinética
Administrado por vía oral, absórbese ben no tracto gastrointestinal. Por vía intramuscular en xeral a absorción é rápida e completa. O estado de equilibrio da concentración en plasma sanguíneo prodúcese entre os 5 días e 2 semanas. A eliminación da substancia é lenta xa que os metabolitos activos poden permanecer no sangue varios días ou semanas producindo posiblemente efectos residuais. O inicio de acción é evidente aos 15-45 minutos despois da súa administración oral; por vía intramuscular antes dos 20 minutos; e por vía intravenosa entre 1 e 3 minutos. Eliminase por vía renal.
Indicacións
O diacepam está indicado (por vía oral) para tratar a ansiedade, trastornos psicosomáticos, cabaleiro, espasmos musculares. Por vía IM ou IV, en sedación previa a intervencións (endoscopias, biopsias, fracturas); estados de axitación motora, delirium tremens e convulsións.
Planken
Planken é un concello situado na metade norte do principado de Liechtenstein. Contaba en 2010 cunha poboación de 425 habitantes.
Xeografía
Limita ao norte cos municipios de Gamprin e Mauren, ao leste con Frastanz (Austria), e ao sur e oeste con Schaan. Ademais posúe un exclave, grazas ao cal limita tamén con Balzers e Triesenberg.
Comunicacións
A localidade de Planken posúe un pequeno tranvía que opera todos os días. Tamén se pode empregar a bicicleta, xa que hai un carril para transeúntes, un para bicicletas e un para os coches. O terceiro transporte máis usado é o autobús que enlaza Planken con cidades como Ruggell, Balzers ou Schaan, entre outras. Para rematar, destaca o uso do automóbil e do tren, aínda que a estación máis próxima estea en Schaan.
thumb|left|Vista de Planken.
Deporte
O pobo de Planken anima ao FC Schaan, do veciño municipio homónimo. Aínda así, a cidade tivo un equipo de fútbol que desapareceu logo dun ano da súa creación. Con todo, Planken ten un dos mellores clubs de wáter-polo do país. Outros deportes moi practicado na localidade son a natación, o hóckey e os deportes de inverno. Ademais, en Planken atópase unha das mellores estacións de esquí de Liechtenstein.
Haltere
Este artigo trata dunha peza de equipamento deportivo; non confundir con halterio, termo de zooloxía. miniatura|Haltere fixo, cunha masa de 4 kg. miniatura|Haltere axustábel con porcas.
Un haltere é unha peza de equipamento deportivo utilizado en musculación. Consiste nunha masa que pode ser sostida nunha man. Durante moito tempo estes pesos foron utilizados, por pares, por loitadores, culturistas, atletas e por persoas que desexan aumentar a forza e o volume dos seus músculos en xeral.
As halteras modernas poden ser de metal, de PVC ou doutros materiais. Tamén poden suxeitarse con velcro (marca rexistrada), sistema constituído por dúas tiras de tea diferentes que se unen por presión e se separan por tracción, unido aos pulsos ou aos nocellos.
Historia
miniatura|Haltere da Grecia antiga. [[Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas.]] Os halteres eran un tipo de pesos duplos utilizados na Antiga Grecia, nos deportes. Poe exemplo, eran usados no levantamento de pesas (desta mesma orixe deriva o termo deportivo halterofilia), e tamén como pesos na versión antiga do salto de lonxitude, que probabelmente consistía nun conxunto de tres saltos.
A principios do século XVII xa existían halteres coa familiar forma de dous pesos iguais unidos por un eixo.
Tipos de halteres modernos
Os halteres pódense dividir en tres tipos:
Etimoloxía
A palabra haltere provén do grego antigo ἁλτῆρες altḗres, un derivado do verbo ἅλλομαι hállomai, 'saltar', 'lanzarse'. (Cf. ἅλμα hálma, 'saltando').
Mar de Bohol
O Mar de Bohol, tamén chamado o Mar de Mindanao, está situado entre as illas Visayas e Mindanao en Filipinas. Atópase ao sur de Bohol e Leyte e ao norte de Mindanao. Siquijor e Camiguin son ​​as súas dúas principais illas.
As principais cidades ao longo da costa do mar son Cagayan de Oro, Iligan, Butuan, Dumaguete, Ozamiz e Tagbilaran.
O mar se conecta ao mar de Filipinas a través do Estreito de Surigao cara ao Mar de Camotes a través da canle de Canigao e do Estreito de Cebu e ao mar de Sulu a través do estreito entre a Illa Negros e a Península de Zamboanga.
Submarinismo
A vida mariña é abundante e inclúe atraccións como o pez pallaso, pez de león, barracuda, delfíns, formacións enormes de coral e outras especies mariñas tropicais comúns. confirmouse que Rorqual regresan ao mar de Bohol, que é unha tendencia rara en todas as augas asiáticas e, sobre todo, as rexións de Bohol albergan baleas azuis.
Estixia (lúa)
Estixia (do grego Στύξ Stýx) tamén coñecida coma S/2012 (134340) ou P5 é unha pequena lúa de, que foi descuberta o 26 de xuño do 2012. É o quinto satélite de Plutón confirmado, case xusto un ano despois do descubrimento de Cérbero, que foi a cuarta lúa descuberta no sistema de Plutón. Estimase que a lúa ten un diámetro de entre 10 a 25 km, e un período orbital de 20,2 ± 0,1 días.
Descubrimento
O satélite foi descuberto a través dun conxunto de nove imaxes recollidas entre 26 de xuño e 9 de xullo do 2012 coa cámara Wide Field Camera 3 do Telescopio Espacial Hubble. O descubrimento foi anunciado o 11 de xullo de 2012. A nova lúa só é a metade de brillante có anterior obxecto descuberto no sistema de, Cérbero (lúa), e é preto 100.000 veces menos brillante có propio Plutón. É designado coma S/2012 (134340) 1, e informalmente coñecido como P5.
SMS (serie de televisión)
SMS (Sin miedo a soñar) é unha serie de televisión transmitida por LaSexta. Previo á estrea da primeira tempada, o 7 de xullo do 2006, LaSexta emitiu un especial no que se incluían os 4 primeiros capítulos da serie. A partir do día 10 de xullo empezou a primeira tempada, que constou de 120 capítulos.
Estixia (lúa)
Descubrimento
O traballo de investigación que levou ó descubrimento da lúa eran traballos de preparación para a misión da sonda espacial New Horizons, actualmente en ruta cara ó sistema de Plutón cun sobrevoo programado para 14 de xullo de 2015. O descubrimento doutra pequena lúa de Plutón aumentou a preocupación de que esa rexión do espazo poida albergar máis corpos, pequenos de máis para seren detectados, levantando temores de que a sonda poida ser danada por algún corpo descoñecido ou por un anel a medida que esta atravese o sistema de Plutón a unha velocidade de máis de 13 km/s. As lúas pequenas, como a lúa de Saturno, Pallene, tenden a estar asociadas con aneis tenues ou arcos, porque a súa gravidade é incapaz de rete-lo material expulsado polos impactos dos meteoros; ese material escangallado é o perigo principal para a navegación. Os plans actuais para a New Horizons son pasar xusto por dentro da órbita da lúa máis interior, Caronte, pero isto podería cambiar se novas observacións ou modelos suxiren algún tipo de ameaza.
SMS (serie de televisión)
O día 29 de decembro de 2006 acabouse a primeira tempada e, sen ningún descanso na realidade, pero un mes despois na ficción, o 1 de xaneiro de 2007 empezou a segunda tempada, que se emitiu ata o 30 de marzo dese mesmo ano en LaSexta.
Estixia (lúa)
Propiedades físicas
Estímase que a lúa ten un diámetro entre 10 e 25 km. Estes números son inferidos a partir da magnitude aparente da lúa e usando unha estimación de albedo de 0,35 e 0,04 para os límites inferior e superior, respectivamente. Por mor do seu pequeno tamaño, a lúa é probablemente de forma irregular. Pensase que se formou a partir dos restos espallados tras unha colisión (véxase máis abaixo), o que conduciu a perda da meirande parte dos xeos volátiles, tales coma os do nitróxeno ou do metano, na composición dos obxectos que colisionaron. Este proceso debería ter creado un obxecto composto principalmente de xeo de auga.
Propiedades orbitais
P5 orbita o baricentro de Plutón-Caronte a unha distancia de aproximadamente 42.000 km, colocándose entre as órbitas de Caronte e Nix. Tódalas órbitas das lúas de Plutón son practicamente circulares e planas, "perfectamente aniñadas ... un pouco coma as bonecas rusas". O seu período orbital foi estimado en 20,2 ± 0,1 días, un valor a case só 5,4% de separación dunha resonancia orbital de 1:3 co período orbital de Caronte-Plutón, que é de 6,387 días. Xunto coas outras lúas, Nix, Cérbero (lúa) e Hydra, forma parte dunha secuencia notable de quasi-resonancias de 1:3:4:5:6.
Magaña
Magaña é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 89 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 58,51 km².
Su Friedrich
Su Friedrich, nada en New Haven (Connecticut) o 12 de decembro de 1954, é unha directora de cinema de vangarda, produtora, guionista e directora de fotografía estadounidense.
Traxectoria
Su Friedrich naceu en 1954. A súa nai era alemá e chegou aos Estados Unidos co pai de Friedrich, que estaba a traballar en Alemaña como G.I. nesa época. Friedrich estudou na Universidade de Chicago (1971–72) e no Oberlin College (1972–1975) onde recibiu unha licenciatura en arte e historia da arte. Vive e traballa en Brooklyn e é profesora do Center for the Creative and Performing Arts da Universidade de Princeton, onde dá clases de cinema e produción de vídeo dende 1998.
Carreira
Friedrich recibiu o Cal Arts Alpert Award das artes e bolsas da Rockefeller Foundation e da John Simon Guggenheim Memorial Foundation, así como do New York State Council on the Arts, a New York Foundation for the Arts, o Independent Television Service e a Jerome Foundation. Os seus filmes recibiron numerosos premios.
Fluído newtoniano
Un fluído newtoniano é un fluído cuxa viscosidade pode considerarse constante.
Os fluídos newtonianos son uns dos fluídos máis sinxelos de describir. A curva que mostra a relación entre a forza ou cizalla contra a súa velocidade de deformación é lineal. O mellor exemplo deste tipo de fluídos é a auga, en contraposición aos pegamento, os xeles e o sangue, que son exemplos de fluídos non newtonianos.
Un bo número de fluídos comúns compórtanse como fluídos newtonianos baixo condicións normais de presión e temperatura: o aire, a auga, a gasolina, o viño e algúns aceites minerais.
miniatura|250px|Curva de viscosidade dun polímero fundido.
Ecuación constitutiva
Matematicamente, o rozamento nun fluxo unidimensional dun fluído newtoniano pódese representar pola relación: Onde:
É dicir, ao aplicarlle unha tensión de cizalla a un fluído newtoniano, a velocidade de deformación do fluído é directamente proporcional á tensión previamente aplicada, sendo a constante de proporcionalidade \mu \,.
A ecuación constitutiva que relaciona o tensor tensión, o gradiente de velocidade e a presión nun fluído newtoniano é simplemente:
Viscosidade e temperatura
A medida que aumenta a temperatura dun fluído líquido, diminúe a súa viscosidade. Isto quere dicir que a viscosidade é inversamente proporcional ao aumento da temperatura. A ecuación de Arrhenius predí de maneira aproximada a viscosidade mediante a ecuación:
Isabel de Saint Malo
Isabel de Saint Malo de Alvarado, nada en Cidade de Panamá, Panamá, o 27 de xuño de 1968, é unha diplomática e política panameña. Tralas eleccións presidenciais do 4 de maio de 2014, foi escollida como vicepresidenta dentro da fórmula de Juan Carlos Varela, apoiado polos partidos Panameñista e Popular. Desde o 1 de xullo de 2014 até o 1 de xullo de 2019 foi a Vicepresidenta de Panamá e tamén Ministra de Relacións Exteriores do país.
Vida profesional
En 1988 traballou como pasante na embaixada de Panamá en Washington, D.C. e en 1989 traballou no Centro para a Democracia na mesma cidade. Desde 1990 até 1992 traballou na Misión Permanente de Panamá nas Nacións Unidas, e entre 1992 e 1994 traballou no Ministerio de Relacións Exteriores como asistente do viceministro e logo como asistente do ministro.
Polo seu labor foi recoñecida pola Asociación Panameña de Executivos de Empresa (APEDE) como a muller destacada do 2012.
Vida política
Comezou a súa vida política en xaneiro de 2014, cando o candidato pola alianza panameñista Juan Carlos Varela a nomeou como a súa compañeira de fórmula, a pesar de que non tiña experiencia política e era considerada independente. Logo da vitoria nas eleccións presidenciais de maio de 2014, asumiu a vicepresidencia da República, converténdose na primeira muller no cargo.
Recoñecemento da fala
O recoñecemento automático da fala (RAF) é unha parte da intelixencia artificial que ten como obxectivo permitir a comunicación falada entre seres humanos e computadoras. O problema que se suscita nun sistema de RAF é o de facer cooperar un conxunto de informacións que proceden de diversas fontes de coñecemento (acústica, fonética, fonolóxica, léxica, morfosintáctica, semántica e pragmática), en presenza de ambigüidades, incertezas e erros inevitables para chegar a obter unha interpretación aceptable da mensaxe acústica recibida.
Aprendizaxe
Na práctica, non existen metodoloxías que estean baseadas unicamente na aprendizaxe indutiva, de feito, asúmese un compromiso dedutivo-indutivo no que os aspectos xerais fornécense dedutivamente e a caracterización da variabilidade indutivamente.
Decodificador acústico-fonético
As fontes de información acústica, fonética, fonolóxica e posiblemente léxica, cos correspondentes procedementos interpretativos, dan lugar a un módulo coñecido como decodificador acústico-fonético (ou en ocasións a un decodificador léxico). A entrada ao decodificador acústico-fonético é o sinal vocal convenientemente representado; para iso, é necesario que este sufra un preproceso de parametrización. Nesta etapa previa é necesario asumir algún modelo físico, contándose con modelos auditivos e modelos articulatorios.
Modelo da linguaxe
As fontes de coñecemento sintáctico, semántico e pragmático dan lugar ao modelo da linguaxe do sistema. Cando a representación da sintaxe e da semántica tende a integrarse, desenvólvense sistemas de RAF de gramática restrinxida para tarefas concretas.
Recoñecemento dunha gramática restrinxida
O recoñecemento da gramática restrinxida traballa reducindo as típicas frases recoñecidas a un tamaño máis pequeno cá gramática formal. Este tipo de recoñecemento traballa mellor cando o falante proporciona respostas breves a cuestións ou preguntas específicas: as preguntas "si" ou "non", ao elixir unha opción do menú, un artigo dunha lista determinada etc. A gramática especifica as palabras e frases máis típicas que unha persoa diría como resposta rápida e despois asocia esas palabras ou frases a un concepto semántico. Por exemplo, un “si” pode entenderse cando se oe un “sip”, “vale”, “yes” ou “okey”, e un “non” cun “nop”, “nada” ou “en absoluto”.
Se o falante di algo que gramaticalmente non ten sentido, o recoñecemento fallará. Normalmente, se o recoñecemento falla, a aplicación incitará ao usuario a repetir o que dixo e o recoñecemento intentarase de novo. Se o sistema está correctamente deseñado e é repetidamente incapaz de entender ao usuario (debido a que non se entendeu ben a pregunta, un acento pechado, interferencias ou demasiado ruído ao redor), retirarase e desviará a chamada a outro operador.
Os modelos da linguaxe máis complexos necesitan para o seu correcto funcionamento grandes corpos de voz e de texto escrito para a aprendizaxe e a avaliación dos correspondentes sistemas. Grazas a eles, pódense abordar gramáticas máis complexas e achegarse ao procesamento de linguaxes naturais.
Características dos sistemas existentes
Os sistemas comerciais estiveron dispoñibles dende o ano 1990. A pesar do aparente éxito destas tecnoloxías, moi poucas persoas utilizan o sistema do recoñecemento do fala nas súas computadoras. Parece ser que moitos dos usuarios utilizan o rato e o teclado para gardar ou redactar documentos, porque lles resulta máis cómodo e rápido a pesar do feito de que todos podemos falar a máis velocidade da que tecleamos. Así a todo, mediante o uso de ambos, o teclado e o recoñecemento do fala, o noso traballo será moito máis efectivo.
Este sistema onde está sendo máis utilizado é en aplicacións telefónicas: axencias de viaxes, atención ao cliente, información etc. A melloría destes sistemas de recoñecemento da fala foron aumentando e a súa eficacia cada vez é maior.
Os programas comerciais máis famosos son IBM ViaVoice e Dragon NaturallySpeaking.
En software libre hai CVoiceControl (grávase a orde como adestramento) e PerlBox (sen adestramento, pero en inglés).
Interlingue
miniatura|200px|Símbolo do interlingue. Interlingue ou occidental (chamado así entre 1922 e 1947) é unha lingua artificial creada por Edgar von Wahl, un dos primeiros esperantistas. Von Wahl naceu en Olviopol, hoxe Ucraína e entón provincia do Imperio ruso, no seo dunha familia de lingua alemá. Foi un dos pioneiros do esperanto e Ludwik Zamenhof seguiu os seus consellos. Sen formación académica específica, tiña instinto lingüístico. Oficial da mariña de guerra, optou polo bando tsarista na Revolución de 1917. Tralo triunfo dos soviets, exiliouse en Francia, cambiando o seu apelido por De Wahl. Descontento co esperanto, decidiu crear o seu propio proxecto, ao que chamou occidental. Publicou en 1922 o seu proxecto de lingua. Formulou a regra de Wahl. Conseguiu reunir un pequeno grupo de seguidores, que seguiría editando a revista Cosmoglotta ata os anos 1950. En 1947 decidiron cambiar o nome polo de Interlingue (non interlingua, nome usado por Peano para o seu "Latino sine flexione", e tamén por Alexander Gode no proxecto de IALA de 1953). Con todo, a asociación non volveu dar sinais de vida ata a década de 1990, a través de Internet.
Comezos
As actividades do idioma e os seus usuarios poden verse a través da revista Cosmoglotta, a cal se empezou a publicar en 1922 en Tallin, Estonia, baixo o nome de Kosmoglott. A lingua que De Wahl anunciou aquel ano era o produto de anos de experimentos persoais baixo o nome de auli (de lingua auxiliar en inglés, auxiliary language), a cal usou entre 1906 e 1921 e gañou o sobrenome de proto-occidental. Durante o desenvolvemento do idioma, De Wahl explicou o seu enfoque nunha carta a un coñecido, o Baron de Orczy, escrita en auli:
De Wahl tamén se escribiu a miúdo co matemático italiano e creador do latino sine flexione, Guiseppe Peano, e foi apreciado pola súa selección de vocabulario internacional, escribindo que:
miniatura|dereita|Participantes nunha reunión de occidental en Viena, 1928: Engelbert Pigal, Karl Janotta, A. Deminger, Hanns Hörbiger, Eugen Moess, Franz Houdek, Johann Robert Hörbiger. miniatura|dereita|Encontro de usuarios da lingua occidental (interlingüe) en Viena en 1927. Tras o seu anuncio en 1922, Occidental estaba case completo .​ De Wahl non tivo a intención de anunciar o idioma durante algúns anos pero despois de escoitar que a Sociedade de Nacións (SDN) comezara unha investigación sobre a cuestión dun idioma internacional, decidiu acelerar a súa publicación ​ e despois de recibir unha resposta favorable o ano anterior do Subsecretario Xeral da SDN, Nitobe Inazō, que adoptase unha resolución sobre o tema en 1921 .​ A primeira publicación coñecida en Occidental, un folleto titulado Transcendent Algebra de Jacob Linzbach, apareceu pouco antes do debut de Kosmoglott .​
O occidental comezou a reunir seguidores debido á súa lexibilidade, a pesar dunha completa falta de gramáticas e dicionarios .​ Dous anos máis tarde, en 1924, De Wahl escribiu que se estaba comunicando cunhas 30 persoas "en bo occidental" a pesar da falta de material de aprendizaxe .​ Dúas sociedades idistas adheríronse ao occidental no mesmo ano, unha en Viena (Austria) chamada IdoSocieto Progreso (rebautizada como Societé Cosmoglott Progress) e Societo Progreso en Brno (Checoslovaquia), que cambiou o seu nome a Federali (Federation del amicos del lingue international). ​ O primeiro dicionario, Radicarium Directiv, unha colección de raíces occidentais e os seus equivalentes en oito idiomas, publicouse ao ano seguinte .​
Kosmoglott tamén foi un foro para outros idiomas planeados, aínda que aínda estaba escrito principalmente en occidental. Ata 1924, a revista tamén estivo afiliada á Academia pro Interlingua, que promovía o Latino sine flexione de Peano. ​ O nome cambiouse a Cosmoglotta en 1927 cando comezou a promover oficialmente o occidental en lugar doutros idiomas, e en xaneiro a oficina editorial e administrativa da revista trasladouse ao barrio de Mauer en Viena, agora parte de Liesing. Gran parte do éxito inicial do occidental neste período proveu da nova localización central da oficina, xunto cos esforzos de Engelbert Pigal, tamén de Austria, cuxo artigo Li Ovre de Edgar de Wahl ("A obra de Edgar de Wahl") xerou interese no occidental por parte de usuarios do ido. ​ O uso en Francia comezou en 1928 e, a principios da década seguinte, a comunidade occidental estableceuse en Alemaña, Austria, Suecia, Checoslovaquia e Suíza.
Período de Viena e segunda guerra mundial
miniatura|dereita|Postal con texto occidental creada en 1928 en Viena. O período de Viena estivo tamén marcado pola estabilidade financeira. Coa axuda de dous apoios principais, Hans Hörbiger, de Viena, e G.A. Moore, de Londres, a revista Cosmoglotta prosperou a pesar da crise económica. Despois da morte de ambos en 1931, a revista viuse forzada a depender de novo das ganancias xeradas polas subscricións e as republicacións. .
O crecente movemento comezou a facer campaña de maneira máis asertiva a favor do occidental a principios da década de 1930, aproveitando a súa lexibilidade a primeira vista ao poñerse en contacto con organizacións como empresas, embaixadas, imprentas e a Liga de Nacións con cartas enteiramente en Occidental que a miúdo se entendían e contestaban. Esas cartas a miúdo incluían o pé de páxina Scrit in lingue international "Occidental" ("Escrito no idioma internacional Occidental"). Tamén se produciu un gran número de "documentos" numerados ​ neste momento para introducir o concepto dun idioma internacional e defender o occidental como a resposta á "torre de Babel" de Europa. Neste período realizáronse por primeira vez gravacións de occidental falado en discos de gramófono para a súa distribución. ​
Os anos de 1935 a 1939 foron particularmente activos para Cosmoglotta e publicouse unha segunda edición da revista. Orixinalmente titulada Cosmoglotta-Informationes,, pronto foi rebautizada como Cosmoglotta B, centrándose en elementos de interese máis interno como cuestións lingüísticas, informes do occidental nas noticias e actualizacións financeiras. A principios de 1936, sen contar os 110 números de Cosmoglotta e outras revistas e boletíns, existían un total de 80 publicacións en e sobre o occidental. .
Pero os anos previos á Segunda guerra mundial expuxeron dificultades para o occidental e outros idiomas artificiais. Prohibíronse en Alemaña, Austria, e Checoslovaquia; víronse obrigados a se disolveren e mantivéronse baixo vixilancia pola Gestapo,​ que tamén destruíu materiais de ensino. A prohibición das linguas auxiliares en Alemaña foi particularmente daniña xa que era alí onde vivían a maioría dos occidentalistas nese momento. . A imposibilidade de aceptar o pago das subscricións foi un golpe financeiro que continuou despois da guerra ​ xunto coa división de Alemaña en zonas de influencia, non todas as cales permitiron pagos.
De Wahl, en Talín, non puido comunicarse coa Unión Occidental en Suíza desde o 1939 ata outubro de 1947, primeiro debido á guerra e logo á interceptación do correo entre Suíza e a Unión Soviética​. Sen darse conta disto, De Wahl estaba desconcertado pola falta de resposta ás súas continuas cartas; incluso unha gran colección de poesía traducida ao occidental nunca foi entregada. A única carta que recibiu en Suíza foi en 1947, preguntando á Occidental Union por que non respondera ningunha das súas. ​ Mentres tanto, a casa de De Wahl e toda a súa biblioteca foran destruídas durante o bombardeo de Talín. O propio De Wahl foi encarcerado durante un tempo despois de negarse a saír de Estonia para ir a Alemaña, e logo refuxiouse nun hospital psiquiátrico onde viviu a súa vida.
O estalido da guerra en 1939 detivo as publicacións de ambos os Cosmoglottas ata 1940, pero en 1941 Cosmoglotta B comezou a publicarse unha vez máis e continuou ata 1950. Publicouse unha edición de Cosmoglotta A ou B todos os meses entre xaneiro de 1937 e setembro de 1939, e logo (despois do impacto inicial da guerra) todos os meses desde setembro do 1941 ata xuño de 1951. Durante a guerra, só aqueles en Suíza e Suecia puideron dedicarse por completo ao idioma, levando a cabo actividades de forma semioficial​.
Durante a guerra, os occidentalistas notaron que a miúdo se permitía que o idioma se enviase por telegrama dentro e fóra de Suíza (especialmente desde e cara a Suecia) ​ mesmo sen recoñecemento oficial, supoñendo que os censores podían entendelo​ e poderían pensar que estaban escritos en español ou romanche,, un idioma menor pero oficial en Suíza que nese momento carecía dunha ortografía estandarizada. Isto permitiu que tivese lugar algunha comunicación entre os occidentalistas en Suíza e Suecia. Aos outros centros de actividade occidental en Europa non lles foi tan ben, xa que as existencias de materiais de estudo en Viena e Talín foron destruídas en bombardeos ​ e numerosos occidentalistas foron enviados a campos de concentración en Alemaña e Checoslovaquia. .
Os contactos restablecéronse pouco despois da guerra polos que quedaron, con cartas de países como Francia, Checoslovaquia, Finlandia e Gran Bretaña que chegaron a Cosmoglotta. Os escritores dixeron que estaban listos para comezar de novo as actividades para o idioma. . Cosmoglotta tiña subscritores en 58 cidades de Suíza​ uns meses antes do final da Segunda Guerra Mundial en Europa, e Cosmoglotta A comezou a publicarse novamente en 1946​.
Estandarización do idioma
Durante a guerra moitos occidentalistas dedicáronse a estandarizar o idioma. ​ De Wahl creara o occidental cunha serie de características inmutables, pero cría que seguir as "leis da vida" dáballe unha base o suficientemente firme como para seguir unha "evolución natural". A súa flexibilidade "permitiría que o tempo e a práctica ocupásense das modificacións que resultasen necesarias". ​ Como resultado, algunhas palabras tiñan máis dunha forma permitida, o que non podía resolverse por decreto, deixando así a decisión final á comunidade ao incluír ambas as formas posibles nos primeiros dicionarios do idioma. ​ Un exemplo é o verbo scrir (escribir) e unha posible outra forma scripter, xa que ambos creaban derivacións reconocibles internacionalmente: scritura e scritor de scrir, ou scriptura e scriptor de scripter. ​ De Wahl expresou a súa preferencia por scrir, atopando scripter algo pesado, pero comentou que este último certamente estaba permitido e que o occidental podería tomar unha evolución similar ás linguas naturais nos que ambas as formas vólvense de uso común, coa forma máis longa tendo un carácter máis pesado e formal e a forma máis breve un ton máis lixeiro e cotián (como story e history en inglés).
A ortografía era outra área na que existían varias posibilidades, a saber, a ortografía etimológica (adtractiv, opression), a ortografía histórica (attractiv, oppression) ou a ortografía simplificada (attractiv, opression). A primeira opción case nunca se usou, e a ortografía simplificada finalmente converteuse no estándar en 1939. Gran parte da estandarización do idioma levou a cabo desta maneira a través da preferencia da comunidade (por exemplo, propuxéronse tanto ac​ como anc para a palabra "tamén", pero a comunidade decidiuse rapidamente por anc), pero non todo foi así. Coas dúbidas pendentes sobre a forma oficial dalgunhas palabras e a falta de material xeral destinado ao público en xeral, dedicouse moito tempo durante a Segunda Guerra Mundial á estandarización do idioma e a creación de cursos, e debido á continuación da guerra, en agosto de 1943 tomouse a decisión de crear unha academia interina para oficializar este proceso.
IALA, interlingua e cambio de nome a interlingue
A Asociación Internacional de Idiomas Auxiliares (IALA), fundada en 1924​ para estudar e determinar o mellor idioma planificado para a comunicación internacional, foi vista ao principio con receo pola comunidade occidental. A súa cofundadora, Alice Vanderbilt Morris, era esperantista, do mesmo xeito que moitos dos seus empregados, ​ e moitos occidentalistas, incluído o propio De Wahl, crían que o seu liderado baixo o esperantista William Edward Collinson (coñecido entre os lectores de Cosmoglotta por un artigo do seu título "Algúns puntos débiles do occidental")​ significaba que fora creado cun equipo de lingüistas profesionais baixo un pretexto neutral e científico para reforzar unha recomendación final para o esperanto. Con todo, as relacións melloraron pronto, xa que quedou claro que a IALA pretendía ser o máis imparcial posible ao familiarizarse con todos os idiomas planificados existentes. Ric Berger, un prominente occidentalista que logo se uniu a interlingua na década de 1950, detallou unha desas visitas que fixo en 1935 a Morris a cal mellorou enormemente a súa opinión sobre a organización: