cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afonso Cerón
Traxectoria
Era considerado un dos mellores xadrecistas da súa época en Europa. Nesa calidade foi invitado polo rei Filipe II ao torneo celebrado en 1575 en El Escorial. Alí estiveron tamén o siracusano Paolo Boi, o estremeño Ruy López de Segura, creador da apertura Ruy López, e Leonardo da Cutri. Venceu este último.
Cartemil, Nogueira de Miño, Chantada
Cartemil é un lugar na parroquia de Nogueira de Miño, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. Segundo datos do INE e do IGE en 2020 tiña 2 habitantes (1 muller e 1 home).
Club Voleibol Emeve
dereita|300px O Club Voleibol Emeve (EMEVE son as siglas en castelán de: El Mejor Equipo de Voleibol de España) é un equipo de voleibol da cidade de Lugo. Conta con equipos en tódalas categorías e os seus dous equipos sénior compite na máxima categoría de voleibol do país, o masculino na Superliga masculina e o feminino na Superliga feminina. Xoga os seus partidos como local no Pavillón Municipal de Deportes de Lugo.
Historia
O equipo foi fundado pola familia Bouza no principios dos anos 1980 na cidade de Lugo co nome de EMEVE (El Mejor Equipo de Voleibol de España). Nos inicios o club lucense era un equipo feminino. O voleibol masculino dependía do Estudiantes, un equipo de baloncesto. O equipo ascendeu a Primeira División na temporada 1985/86.
O 3 de maio de 2009 o autobús do equipo de voleibol xuvenil feminino que viña de quedar subcampión de España nas Canarias sufriu un accidente na estrada SC-21 da rotonda de acceso á A-54 á saída do aeroporto da Lavacolla. No accidente morreron tres xogadoras.
En febreiro de 2014 presentáronse ás eleccións da sociedade as irmás Bibí e Coté Bouza en candidaturas enfrontadas. Bilí saíu elixida presidenta e a súa irmá Coté fundou o Volei Praia Lugo. Ata 2016 as irmáns mantiveron un litixio no Xulgado Mercantil da Coruña polo nome e marcas do club. Chegouse a un acordo antes do xuízo para compartir o seu uso.
Kadebostany
Kadebostany (estilizado como KADEBOSTANY) é un grupo de música de Xenebra, Suíza, fundado no 2008 no que o propio grupo chama a "República europea de Kadebostany". Foi producido polo DJ Kadebostan, e a banda conta cunha identidade visual e estilística única.
No 2011, estreou o seu primeiro álbum Songs From Kadebostany. O álbum de 2013, Pop Collection, supuxo a fama en Suíza e un triplo nomeamento ós Swiss Music Awards nas categorías "Best Talent - National", "Best Live Act - National" e "Best Act - Romandie". O seu seguinte álbum, "Soldiers of Love", foi estreado no 2017, e o seu primeiro sinxelo "Frozen to Death” foi estreado en maio.
Mirella Cortès i Gès
Mirella Cortès i Gès, nada en Sallent o 17 de agosto de 1958, é unha política catalá, alcaldesa de Sallent e senadora no Senado de España na XI Lexislatura.
Traballa como mestra de educación primaria na Escola Vedruna e traballou en organizacións de Sallent como o Elenc Teatral Sallentí, a Colla Gegantera, o Carrilet e Sallent Decideix.
Militante de Esquerra Republicana de Catalunya, nas eleccións locais en España en 2003 foi elixida alcaldesa de Sallent grazas a unha coalición con outras dúas forzas políticas. Este pacto non foi reeditado en eleccións posteriores, e nas eleccións municipais, de 2007 e 2011 foi concelleira da oposición. Pouco despois foi nomeado secretario de Política Municipal do ERC en Bages.
Nas eleccións xerais de 2015, figurou no número 6 da lista de ERC para a provincia de Barcelona, e non foi escollida. Porén, en xaneiro de 2016 foi proposta como senadora designada polo Parlamento de Cataluña na XI lexislatura.
Pul
O pul (paxta: پول; persa: پل) é a moeda divisionaria equivalente á centésima parte do afgani, a unidade monetaria oficial da República Islámica de Afganistán.
Desde a reforma monetaria de 2002, non existe a súa especie física.
Historia
O pul ten o seu antecedente nunha antiga moeda de cobre da mesma denominación propia do mundo persa e do Cáucaso, cuñada entre os séculos XIII e XVIII.
Ata 1925, a moeda de Afganistán era a rupia afgá, que estaba dividida en paisa. En 1925, a rupia foi substituída polo afgani, que, pola súa vez, foi subdividido en 100 puls.
No momento da súa introdución, a moeda dun pul era de cobre e pesaba un gramo, en tanto que a de 10 pul pesaba 6 gramos.
Aterinópsidos
miniatura|300px|Menidia sp Os Aterinópsidos (Atherinopsidae) son unha familia de peixes teleósteos, pertencentes á orde Ateriniformes (Atheriniformes). Agrupa especies mariñas e de auga doce, distribuídos en augas tropicais e temperadas de América.
Características
Presentan unha ampla banda lateral prateada (á que deben o nome local de silversides). Dúas liñas laterais divididas, a superior esténdese sobre a banda lateral rematando antes da orixe da aleta anal, a inferior na parte ventral esténdese ata o pedúnculo caudal.
Os tamaños rexistrados oscilan entre os 52 cm para Odontesthes bonariensis e os 4 cm para Menidia colei.
Aliméntanse de zooplancto, insectos, pequenos peixes e, en ocasións, de caracois.
Clasificación
Dixídense en dúas subfdamilias, 13 xéneros e 104 especies:
Bell 30
O Bell 30 foi o prototipo do primeiro helicóptero comercial, e o primeiro helicóptero producido pola Bell Aircraft Company. Deseñado por Arthur M. Young, o tipo serviu como un banco de probas para o exitoso Bell 47.
Desenvolvemento
Arthur M. Young experimentara só con deseños de helicópteros usando modelos a escala, e no ano 1941 achegouse á Bell Aircraft Corporation en Buffalo, Nova York. A compañía accedeu a fabricar varios prototipos a tamaño real e Young mudouse a Buffalo. Coas principais fábricas de Bell inmersas na produción de guerra, e para asegurar un programa de investigación e desenvolvemento o suficientemente privado e sen distraccións, Young e o seu equipo movéronse ao suburbio de Gardenville (West Seneca) en Buffalo. O primeiro accidente grave do prototipo Ship 1 ocorreu a finais de 1942 nunha proba en catividade, cando un piloto de Bell solicitou probar o aparello sen usar o cinto de seguridade e colgando dos controis en vez de estar na cabina aberta. Este intento de voo en catividade deu como resultado que o sistema do rotor "entrase en resoancia" como advertira o deseñador Arthur Young, provocando unha inestabilidade fixo que as palas se desprendesen. O primeiro voo libre do Ship 1 realizouse o 26 de xuño de 1943, sendo o terceiro helicóptero estadounidense en voar.
O prototipo Ship 1 con rexistro NX41860 tiña unha cabina aberta, unha fuselaxe pechafa para o motor de pistón Franklin, e un tren de aterraxe fixo de tres rodas. O motor impulsaba un rotor principal de dúas palas e un rotor de cola doutras dúas. O prototipo esnafrouse en setembro de 1943 e foi substancialmente modificado con varias melloras, incluída unha cabina pechada para piloto e pasaxeiro, que se sentaban en paralelo. Co aprendido o terceiro prototipo converteuse na base do modelo de produción, o Bell Model 47. O Model 30 Ship 1A, Genevieve, no presente está exposto no Steven F. Udvar-Hazy Center do Museo Nacional do Aire e o Espazo dos Estados Unidos.
Friedrich Herlin
miniatura|dereita|275px|Os peregrinos de Compostela, no retablo de Rothenburg ob der Tauber Friedrich Herlin (nado ca. 1430 en Nördlingen, morto ca. 1500) foi un pintor alemán do final da Idade Media, ás veces é citado como Fritz Herlin.
Caracteres pictóricos
Herlin móstrasenos na actualidade como o sucesor de Rogier van der Weyden, mais o seu estilo non chega a un modo de expresión totalmente persoal. Non temos certeza algunha de que Herlin traballase nos Países Baixos, mais probabelmente seguiu unha aprendizado semellante aos de  Martin Schöngauer e Hans Holbein o Vello, que se formaron na escola de  Der Weyden. O retabuo de Rothenburg mostra grupos e figuras, movementos e roupaxes que semellan copiados dos de Van der Weyden ou de discípulos de Hans Memling. A Virxe de 1488 presenta características que son inexplicábeis sen contactos con pintores contemporáneos da Suabia.
Herlin carece do xenio de Schöngauer, non ten a delicadeza dos discípulos de Quentin Metsys, mais sen dúbida contribuíu ao desenvolvemento da arte en Suabia.
Gran Premio dos Países Baixos de 1961
O Gran Premio dos Países Baixos de 1961 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 22 de maio de 1961 no circuíto de Zandvoort. Foi a segunda carreira da tempada de Fórmula Un de.
Informe
A carreira tivo lugar unha semana despois do GP de Mónaco, non houbo tempo para a recuperación de Innes Ireland da súa lesión na carreira anterior, polo que foi substituído por Trevor Taylor. A primeira fila estaba ocupado por tres Ferraris. Von Trips tomou a iniciativa desde o principio e liderou todas as voltas. Phil Hill era un segundo sólido, pero pronto se viu premido por Jim Clark, que fixo unha gran saída desde a cuarta fila. Os dous cambiaríanse o segundo lugar con frecuencia co Ferrari máis rápido na recta e o Lotus máis rápido nas curvas. Isto continuou ata preto de 20 voltas para o final, cando a pilotaxe de Clark permitiu distanciarse ao Ferrari. O cuarto lugar foi tamén unha batalla moi rifada. Moss e Ginther, que tiveron un comezo terrible, loitaron de principio a fin con Moss pasando a Ginther na última volta. A carreira foi histórica, foi unha das tres carreiras onde terminaron todos os coches (o Gran Premio de Italia de 2005 e o Gran Premio de Europa de 2011 son os outros). De feito, nesta carreira non houbo ningún piloto que fixera unha parada en boxes.
Todos os mundos
Todos os mundos é o cuarto álbum do artista galego Carlos Núñez. Foi publicado no 2002.
Castelo de Llagostera
250px|miniatura|Parte da muralla de Llagostera O Castelo de Llagostera é unha fortificación situada na localidade de Llagostera, na provincia de Xirona, que data do ano 1288. Está declarado Ben de Interese Cultural.
Actualmente está en ruínas, conservándose as súas dúas torres redondas como elemento máis destacable. O castelo foi de propiedade real e despois foi cedido aos Rocaberti no 1314 e cando morreu pasou a Ot de Montcada.
Arturo Vázquez Núñez
Arturo Vázquez Núñez, nado en Ourense o 15 de novembro de 1852 e finado na mesma cidade o 2 de marzo de 1907, foi un polígrafo ourensán especialista en Historia e Arqueoloxía.
Traxectoria
Estudou Medicina en Santiago de Compostela aínda que abandonou en 1871. Ao ano seguinte pasou a traballar como oficial no Ministerio de Graza e Xustiza sendo ministro o galego Montero Ríos. De volta en Ourense en 1887 incorpórase ao claustro do Instituto como profesor de francés ata 1891.
Pertenceu á xeración de Valentín Lamas Carvajal (nacido en 1849) e Manuel Curros Enríquez (nacido en 1851) cos que mantivo estreita relación. Formou parte do faladoiro do Museo de Ourense xunto a Benito Fernández Alonso, Marcelo Macías, Manuel Martínez Sueiro e outros.
Publicou a maioría dos seus traballos de investigación no Boletín da Comisión Provincial de Monumentos Históricos e Artísticos de Ourense. Tivo unha grande influencia na formación intelectual dos membros máis destacados da Xeración Nós, pois sendo un destacado bibliófilo, puxo a súa extensa biblioteca da rúa de San Fernando (hoxe Irmáns Villar) á disposición dos estudosos da cidade.
Tamén escribiu para xornais como O Tío Marcos da Portela e El Heraldo Gallego fundados por Valentín Lamas Carvajal en 1874 e 1876 respectivamente. Foi cronista da cidade de Ourense (1893-1907) e mesmo tenente de alcalde, académico correspondente da Real Academia da Historia, socio de mérito da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra, ademais de membro fundador da Real Academia Galega.
Balaitus
miniatura|300px|O Balaitus visto desde o oeste O Balaitus (Balaïtous en francés, Pico Os Moros en aragonés, Vathleitosa en occitano) é un macizo granítico dos Pireneos, situado na fronteira entre España e Francia, que marca o comezo polo Oeste dos Altos Pireneos. O pico Balaitus (de 3 144 metros de altura) é o primeiro dos Pireneos que excede os 3 000 m desde a costa atlántica. Parece que o seu nome provén do occitano gascón "vath" (val) e "leitosa".
Sitúase entre o español Val de Tena (Sallent de Gállego) e o francés Val d'Azun.
Arco, O Cereixal, Becerreá
Arco é un lugar da parroquia do Cereixal no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
AgustaWestland AW189
O AgustaWestland AW189 é un helicóptero medio de dous motores fabricado por Leonardo (anteriormente AgustaWestland, fusionada en Leonardo-Finmeccanica dende 2016). O aparello deriva do AW149, e ten semellanzas cos AW139 e AW169.
Desenvolvemento
O 20 de xuño de 2011 AgustaWestland anunciou formalmente no Paris International Air Show o desenvolvemento do bimotor de 8 toneladas AW189; na época a compañía planeaba ter o novo helicóptero certificado en 2013 e en servizo en 2014. O AW189 é unha versión orientada ao uso civil do militar AW149, que á súa vez é un desenvolvemento máis longo do popular AW139; en 2011 o CEO de AgustaWestland Bruno Spagnolini dixo que: "O AW139 e o AW189 eran dous aparellos moi diferentes pero que compartían o mesmo concepto xeral na súa arquitectura". AgustaWestland afirmou que o seu obxectivo era vender o AW189 como helicóptero de apoio para plataformas, busca e rescate (SAR), e transporte de pasaxeiros.
O 21 de decembro de 2011 o primeiro AW189 realizou o seu voo de estrea nas instalacións de AgustaWestland en Cascina Costa, Italia. Durante o programa de probas de voo usáronse un total de seis AW189, catro prototipos e dous aparellos de preprodución. Os exemplares de preprodución usáronse para desenvolver kits de misión e configuracións para roles SAR e mar adentro, permitindo que se certificasen inmediatamente e estivesen dispoñibles para a selección dos clientes. En agosto de 2013 o quinto prototipo foi enviado ao Reino Unido, polo que a rama británica de AgustaWestland comezou a traballar na certificación do tipo para operacións SAR.[9] En xuño de 2013 AgustaWestland anunciou que o AW189 entrara en produción a grande escala.
En outubro de 2013 o primeiro modelo de produción realizou o seu voo de estrea; ao mesmo tempo estábase traballando na creación dunha segunda liña de produción para o tipo no centro de AgustaWestland en Yeovil, Reino Unido. En febreiro de 2014 o AW189 obtivo a certificación de tipo da Axencia Europea de Seguridade Aérea (EASA); a Administración Federal de Aviación (FAA) concedeu a súa certificación en marzo de 2015. En agosto de 2015 o Comité Interestatal de Aviación (IAC) emitiu a súa certificación civil.
En xuño de 2015 informouse que o lento desenvolvemento dos sistemas de protección contra o xeo que incorporará o AW189 atrasara a introdución do aparello nas operacións SAR baseadas no Reino Unido de Bristow Helicopters, que nese momento estaba nun estado de "avaliación operacional". En setembro de 2015 AgustaWestland anunciou que a certificación da EASA do sistema de protección contra o xeo limitado do AW189 fora concedida, e afirmou que o helicóptero era o primeiro da súa categoría en recibir esa certificación. En outono de 2015 AgustaWestland realizou probas de xeo en Alasca para voar dentro das condicións para conseguir a certificación como parte dos esforzos para cualificar o tipo para o seu rol SAR.
Béla Lugosi
miniatura|dereita|Béla Lugosi na película The Devil Bat (1940). Béla Lugosi foi o nome artístico do actor Béla Ferenc Dezső Blaskó, nado en Lugoj, Transilvania, o 20 de outubro de 1882 e finado o 16 de agosto de 1956, sendo o máis novo dos 4 fillos dun banqueiro.
Traxectoria
Lugosi comezou a súa carreira como actor en Europa, traballando en distintas obras de Shakespeare. Porén, deuse a coñecer realmente co seu papel de Conde Drácula na adaptación cinematográfica da clásica historia de vampiros de Bram Stoker dirixida por Tod Browning en 1931, papel que conseguiu pola súa actuación en Broadway no mesmo papel.
Durante a primeira guerra mundial participou como tenente de infantería e trala contenda formou parte activa na esquerda do seu país e fundou o sindicato de actores. En 1917 casou con Ilona Szmik, de quen se separaría en 1920.
Tivo que exiliarse debido á súa actividade política, primeiro a Alemaña en 1919 e posteriormente abandonou Europa e marchou ós Estados Unidos. Alí recibiu o papel da súa vida, o de Conde Drácula, papel que xa interpretara nos teatros de Broadway e en diversas xiras.
A película foi un éxito, pero Lugosi encasillouse en papeis de terror con películas como White Zombie ou Scared to Death. Rexeitou interpretar o monstro en Frankenstein, pero realizou un bo traballo interpretando ó trastornado Ygor en dúas secuelas, Son of Frankenstein e Ghost of Frankenstein antes de aceptar interpretar finalmente ó monstro en Frankenstein Meets the Wolf Man. Tivo tamén un pequeno papel na comedia clásica Ninotchka xunto a Greta Garbo.
Moitos filmes, como The Black Cat e o devandito Son of Frankenstein equipararon a Lugosi co seu maior rival no mundo do cine de terror, Boris Karloff. A actitude de Lugosi ante Karloff é tema de moitas e moi variadas opinións entre os expertos e historiadores de cine. Moitos deles falan dun Lugosi resentido polo éxito e a habilidade de Karloff para conseguir mellores papeis dentro da escena do cine de terror, mentres que outras historias comentan que entre ambos actores -ó menos durante un tempo- existiu unha moi boa amizade.
Anos máis tarde, os papeis deixaron de chegarlle e caeu na adicción á morfina, o que non lle impediu recrear por última vez o papel de Drácula na película Bud Abbott and Lou Costello Meet Frankenstein en 1948. miniatura|160px|dereita|Estrela de Lugosi no [[Paseo da Fama de Hollywood]] Xa case ó final da súa vida, volveu de novo a aparecer en películas, se ben eran de pésima calidade. Ed Wood, desde sempre un fan de Lugosi, ofreceulle numerosos papeis nas súas películas, sempre interpretando algunha variante do clásico mad doctor (científico tolo) ou de Vampiro, incluso en películas -como Glen or Glenda- nas que o seu papel non tiña sentido algún. A película biográfica de Ed Wood, (Ed Wood - 1994), dirixida por Tim Burton, reflicte -entre outros aspectos- as relacións do director con Lugosi, interpretado por Martin Landau (recibindo un Óscar por este papel). Como consecuencia das súas aparicións en películas de serie B, apareceu nalgúns episodios da serie de televisión Mystery Science Theater 3000, especialmente no seu filme Bride of the Monster.
Un dos papeis máis infames de Lugosi foi o que interpretou nunha película xa clásica que sería estreada despois da súa morte. Plan 9 from Outer Space de Ed Wood contiña metraxe de Lugosi intercalado con escenas dun dobre seu que non se parecía en absoluto a el. Wood tivera enormes dificultades para financiar o proxecto, e só foi capaz de filmar escenas curtas e mudas que pensaba incorporar na montaxe final unha vez atopase o resto da financiamento. Pero Lugosi faleceu tres anos antes de que chegase a financiamento total do proxecto (da man da Igrexa Baptista de Beverly Hills). Así que Wood contratou ó quiropráctico da súa esposa para dobrar a Lugosi, ó que podemos distinguir do auténtico Drácula polo feito de que non se parece en nada a Lugosi e porque se cobre o rostro cunha capa en cada unha das súas tomas.
Viñamala
miniatura|300px|Vista do Vignemale desde o refuxio das Oulettes de Gaube
O pico Viñamala (Vignemale en francés e Comachibosa en aragonés) é un monte situado nos Pireneos, entre a provincia de Huesca (España) e o departamento de Altos Pireneos (Francia). Na cara española (val de Bujaruelo) forma parte da zona periférica de Parque nacional de Ordesa e Monte Perdido, mentres que a francesa está dentro do Parque Nacional dos Pireneos. É o pico máis alto do Pireneo francés e do macizo ao que pertence.
Aínda que o 2 de agosto de 1792, uns geógrafos deixaron un sinal na cima, ao non haberse retido o seu nome considérase como primeira ascensión "coñecida", a realizada o 8 de outubro de 1837 por Henri Cazauz, guía de Luz, e o seu amigo Bernard Guillembet.
Bendaña, Touro
Santa María de Bendaña é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Touro. Segundo o IGE en 2013 tiña 67 habitantes (34 mulleres e 33 homes) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 88 habitantes.
Manolo Escobar
Primeiros anos
Era o quinto dunha familia de dez irmáns. O seu pai, Antonio García, proviña do campo, mais tivo que dedicarse a numerosos mesteres para sacar adiante a súa numerosa familia. Tiña unha hospedaría; tamén foi comerciante, e incluso empresario cinematógrafo: montou o primeiro cine da vila. A nai, a entrañable "madrecita María del Carmen", era xunto co seu esposo a alma da familia, e adicábase en corpo e alma a cuidalos a todos.
Con grandes inquedanzas culturais, Antonio García insistía sempre en que os seus fillos tiveran unha formación. A súa outra gran paixón era a música, e tamén lles facilitou ós seus fillos o cultivo desta arte. Desde moi pequenos, aprenderon a tocar a guitarra e o laúde. O seu irmán Baldomero erixiuse en xefe da compañía, e xunto con Salvador e Manolo comezaron a actuar en festas e vodas baixo o nome artístico de "Los Niños de Antonio García". Xa entón, o neno Manolo soñaba con ser cantante.
Nestes duros anos de posguerra, Antonio García coñeceu un mestre de escola que perdera a súa esposa e o seu fillo durante a guerra civil. Antonio aloxouno na súa casa e converteuse no profesor particular de toda a rapazada. O novo membro da familia, Antonio Manzano, resultou ser tamén un consumado profesor de música. Así que os irmáns García, desde o maior ó máis pequeno, puideron aprender música en casa e organizar unha rondalla.
Pero nin o cine nin tódolos recursos que o pai se esforzaba en discorrer, eran suficientes para cubrir as necesidades básicas da numerosa familia. Os anos corenta trouxeran unha seca pertinaz a toda España, incluída a provincia de Almería, e o campo non daba para máis. Os irmáns máis vellos, Antonio e María, xa casaran, pero tamén ían malvivindo. Así que Antonio, tras moitas peticións do seu fillo Baldomero, aceptou que dera o salto da emigración a Barcelona, a probar fortuna. Con el irían tamén Salvador e Manolo, e logo xa se vería.
Con apenas 15 anos, Manolo e os seus dous irmáns lanzáronse á grande aventura nun tren que os levou a máis de 800 quilómetros da súa casa e a súa xente. En Barcelona instaláronse nun cuarto alugado no Barrio Chinés. Salvador atopou un emprego, e Baldomero non atopou outra cousa que dedicarse ó estraperlo. Manolo facía o que podía, ademais de ser o cociñeiro do grupo. Varios meses máis tarde, conseguiron un piso en Badalona, e ó pouco tempo o resto da familia, incluídos os irmáns máis vellos e os seus consortes, emprenderon a viaxe de reencontro.
Toda a familia (agás os pequenos, que seguían no colexio) afanouse por traballar. Manolo atopou un emprego na industria metalúrxica, pero tivo que deixalo por motivos de saúde. Despois de ser aprendiz de ebanista, decidiuse pola construción, porque o soldo era máis alto. Por último, atopou outro emprego na industria química, onde traballou durante cinco anos.
A fama nos concursos das verbenas facilitoulle a Manolo o poder introducirse noutro espectáculo da época: o cine-variedades (dúas películas e un espectáculo de variedades). Nunha ocasión participou nun programa que encabezaba Raquel Meller. Cando a diva se cruzou con el de camiño ó camerino, díxolle: "Rapaz, ti chegarás... Eu sei disto abondo e vin moito. Chegarás, asegúrocho".
Comezos
A comezos dos 50, Manolo tivo que cumprir o servizo militar. Foi en Larache (Marrocos), onde grazas ó seu carácter e ás súas cancións gañou centos de amigos. Un deles, Eusebio, sobriño dunha personalidade no mundo da radio, brindoulle a oportunidade que o introduciu neste medio. En canto José María Nadal o escoitou, invitouno a actuar a Radio Barcelona, nun programa onde se promocionaban artistas noveis. Nestas actuacións, foi acompañado á guitarra polo seu irmán Juan Gabriel. E co nome de "Manolo Escobar y su guitarrista Juanito García", chegou o exame para obter o carné profesional, que aprobaron.
Mentres tanto, e porque o mundo da música non era nada seguro, os irmáns García estudaban o bacharelato e, unha vez conseguido o título, realizaron oposicións a auxiliar de correos. A estafeta de Badalona contaba con cinco membros do seu cadro de persoal cos apelidos García Escobar.
Os cinco irmáns, seguindo as instrucións de Nadal, que se convertera no seu padriño artístico, chegaron a formar o grupo "Manolo Escobar y sus guitarras". Un novo estilo persoal de música española, cun ritmo moderno. A pesar de todo José María e Gabriel abandonaron pronto o grupo, quedando definitivamente Manolo como cantante e Baldomero, Salvador e Juan Gabriel como guitarristas.
Co "son Escobar" xa elaborado, o grupo gravou o seu primeiro disco, e a súa fama foi en aumento. As galas facíanse cada vez máis frecuentes, e a estafeta de correos ficaba medio baleira con demasiada frecuencia. Así que a familia viuse na obriga de escoller: ou o traballo seguro de ser funcionario, ou a aventura da música. E optouse por pedir unha excedencia de dous anos, co que se cubrían as costas.
No ano 1958 chegoulles un contrato nunha sala de categoría de Platja d'Aro, na Costa Brava. Despois de renovar para a tempada seguinte, conseguiron outro contrato para facer unha xira de tres meses polo sur de Francia. Unha vez terminada con grande éxito, lanzáronse á aventura de coñecer París, e alí transcorreron varios meses sen parar de traballar e realizar actuacións.
De volta a España, conseguiron outro contrato no mesmo local de Platja d'Aro. Alí coñeceu Manolo unha alemá que se atopaba cos seus pais de veraneo, e entre eles xurdiu un auténtico frechazo. Ana Marx volveu á súa terra, pero conseguiu ó seu namorado un contrato para actuar en Alemaña. E ós poucos meses de coñecerse, Manolo e Anita contraían matrimonio, o 10 de decembro de 1959, en Colonia.
Tras unha breve lúa de mel en Alemaña, os novos esposos pasaron o Nadal coa familia de Manolo. Máis adiante, puxeron rumbo a Almería, e, malia o refrán, Manolo si que foi profeta na súa terra, conseguindo un éxito clamoroso en tódolos lugares onde actuaba.
Éxito
En 1961, Manolo debutou en Córdoba, no teatro Duque de Rivas, co seu propio espectáculo: "Canta Manolo Escobar". A partir de entón, Manolo converteuse en poucos anos nun ídolo de multitudes, paseándose triunfalmente por toda España cos seus diversos espectáculos, e gravando decenas de discos que axiña saltaron á fama.
Festigal
Festigal é un encontro cultural que se celebra anualmente en Santiago de Compostela, durante os días 24 e 25 de xullo, co gallo da celebración do Día Nacional de Galicia. Está organizado polas asociacións nacionalistas Galiza Nova e Fundación Galiza Sempre.
Manolo Escobar
Éxito
Actuacións no cine, espectáculos de masas, televisión, discos con vendas millonarias, avalan a rutilante carreira deste home sinxelo que chegou ó corazón do público non só coa súa forma de cantar, senón tamén co seu carácter amable, a súa ledicia e a súa bondade.
Festigal
Características
miniatura|Presentación do Festigal 2013.|esquerda Durante os dous días de celebración mestúranse, no parque da Alameda de Compostela, actividades culturais, lúdicas e deportivas, como presentacións de libros, debates ou obradoiros. Na noite do día 24 organizase un concorrido concerto musical e no 25, após as tradicionais manifestacións nacionalistas do Día da Patria Galega, ten lugar un xantar popular na Carballeira de Santa Susana.
Manolo Escobar
Éxito
Cancións como "El porompompero", "Mi carro", "La minifalda", "Madrecita María del Carmen" ou "Mujeres y vino", forman parte da cultura popular española dos anos 60 e 70.
Festigal
Características
Nas actuacións musicais ponse especial interese na potenciación de novo conxuntos que se caractericen por levar na súa identidade a música e a cultura galegas. Neste sentido, desde 2015, organízase o concurso "Novos Valores", no que se elixe unha banda emerxente para a abertura do concerto do 24..
Manolo Escobar
A pequena flor
En 1978 chegou ás vidas de Manolo e Anita un novo ser: a súa filla Vanessa. Isto colmou de felicidade a parella, e tódolos seus admiradores sentíronse felices por tan grato acontecemento. Era o único que lle faltaba para a alegría completa.
Festigal
Características
O festigal recibiu en 2014 o Premio Martín Códax da Música na categoría de festivais.
Manolo Escobar
A pequena flor
A Vanessa, a filla adoptada de Manolo Escobar, escribiulle un bolero o seu tío Juan Gabriel, compositor de moitas das cancións de Manolo: "Mi pequeña flor". A canción fíxose moi popular, e era moi emotivo ver a Manolo cantala mentres Anita sostiña en brazos a pequena, que chegou incluso a cantar co seu pai, algún tempo despois, unha canción que dicía "Papá, papá, te quiero mucho". Tal era a popularidade de Manolo entón, que ata se puxo de moda o nome de Vanessa por aquela época.
Despois do éxito millonario de "Y viva España" (interpretada orixinalmente pola belga Christiane Bervoets, máis coñecida como Samantha), que superou as expectativas do propio Manolo e da súa casa discográfica, Manolo embarcouse nunha tarefa que quizais non foi suficientemente apreciada: gravou a selección antolóxica do cancioneiro español. Decenas de cancións inmortais de xenios da copla, pero co selo particular da súa voz e a súa particular forma de interpretar. "Antonio Vargas Heredia", "Suspiros de España", "Malvaloca", e un sinfín de cancións coas que tamén obtivo un grande éxito.
E non deixou de renovarse. O seu estilo foise facendo máis moderno co tempo, ata o punto de gravar un disco onde versionaba cancións doutros cantantes e grupos de estilo bastante distinto, pero que na súa boca soan igual de frescos que calquera outra das súas cancións. Seguiu sendo fiel ás súas raíces, e sempre levou no seu repertorio pasodobres e rumbas, pero tamén hai lugar para baladas e rancheiras.
Nos anos 80, Manolo abandonou a súa carreira cinematográfica, pero a comezos dos 90, probou sorte como presentador de televisión, en dous programas que tiveron grande éxito de audiencia: Goles son amores e Mañana serán estrellas. A xovialidade de Manolo estaba presente nestes programas, onde demostrou que era capaz de facer o que lle boten, e ademais facelo ben.
Nos últimos anos, Manolo continuou incansable coas súas actuacións e as gravacións dos seus discos. Continuou percorrendo España cos seus diversos espectáculos, e de cando en vez podíaselle ver nas distintas cadeas de televisión. O seu público seguía estando aí, demostrándolle o seu afecto e a súa complicidade alá onde ía. O matrimonio García-Marx levaba unha vida algo máis tranquila, e a súa filla Vanessa xa era toda unha muller que estudou xornalismo e comezou a traballar na prensa.
Premios
En xuño de 1975, nunha homenaxe nacional que tivo lugar no Pazo dos Deportes de Barcelona, Manolo recibiu 19 discos de ouro recollidos ata entón. Concha Velasco, compañeira en cinco películas, foi a encargada de presentar a homenaxe, á que acudiron 10 000 persoas. O seu disco Y viva España superou os 6 millóns de discos vendidos en España. Tamén recibiu a medalla de ouro da cidade de Almería e o nomeamento de fillo adoptivo da mesma; distincións da Sociedad General de Autores de España, Deputación Provincial de Barcelona, Concello de Badalona etcétera. Ademais, a Dirección General de Correos y Telecomunicaciones impúxolle a insignia de ouro da corporación e a "capa de postas", que só se outorga en casos excepcionais. Tamén Correos creou un cuño conmemorativo da homenaxe, para unha soa estampación, que se realizou no propio escenario sobre unha foto xigante do cantante. Pero o momento máis emotivo foi cando se abrazou á súa nai no escenario.
En 2007 recibiu o Premio Familia como recoñecemento á súa carreira no marco da III Mostra Internacional de Cinema sobre la Familia, que outorga anualmente a Associació CinemaNet. O acto de entrega tivo lugar en Badalona, cidade na que o artista pasou varios anos da súa vida.
Filmografía
Manolo Escobar, como outros cantantes de éxito dos 60 como Raphael, Peret, ou Julio Iglesias, comezou unha carreira cinematográfica, malia que estaba máis dirixida ó lucimento propio que ó desenvolvemento da trama da película.
Club Voleibol Zalaeta
Historia
250px|miniatura|O Zalaeta (en segundo plano) durante un partido en [[Torrelavega.]] O Club Voleibol Zalaeta naceu en 1975 como Club Deportivo no seo do IES Ramón Menendez Pidal (Instituto Zalaeta) da Coruña, transformándose en 1990 no Club Instituto Zalaeta de Voleibol. Na actualidade desenvolve a súa actividade en torno ao voleibol, con equipos femininos e masculinos en tódalas categorías.
No ano 2000 consegue o ascenso a 1ª División masculina (grupo A) onde militou ata a tempada 2011-2012, participando en varias fases de ascenso a agora desaparecida Liga FEV.
Na tempada 2006-2007 conseguiría o ascenso a 1ª División feminina (grupo A) onde o primeiro ano quedou as portas de poder ascender, o que si que foi capaz de facer na seguinte tempada, nunha fase de ascenso celebrada na cidade herculina. No primeiro ano na liga FEV conseguiu clasificarse para a fase de ascenso na que sucumbiu contra equipos que hoxe militan na actual Superliga (SFV). O seguinte ano (2011-2012) cambiarían os obxectivos despois de numerosos cambios no cadro de xogadores, e sálvase a categoría. Cara a seguinte temporada e tras unha restructuración das competicións nacionais o equipo queda encadrado na Superliga-2 (SFV2), categoría de prata do voleibol español, onde despois de chegar a liderar en dúas xornadas o grupo A, clasificase a fase de ascenso a Superliga feminina, e finaliza na sétima posición.
Categorías inferiores
O Club Instituto Zalaeta conta con categorías inferiores tanto no apartado masculino coma no feminino.
Masculino
No apartado masculino, logrouse o maior éxito na tempada 2007-2008 cando logra o título de Campión de España en Almería. Sendo o primeiro equipo en lograr o título de campión de España sen ceder nin un só set co actual sistema de competición de 24 equipos. O adestrador deste equipo era Eloy Mahía, e os xogadores foron: Diego Mahía(c), Jorge Fernández, Juan Díaz-Romeral, Carlos Cuesta, Marco Zayas, Pablo Embudo, Miguel Ángel, Iván Pan, Jorge Lendoiro, Brais Gómez-Reino, Fernando Iglesias e Fernando Cueto.
Feminino
Neste apartado o club leva cinco tempadas consecutivas clasificando o Campionato de España, acadando o seu maior éxito na tempada 2012-2013, acadando o 5º posto perdendo tan solo un partido. Os adestradores deste equipo foron Jorge Barrero e Asier Madrones. As xogadoras: Macarena Corbo, Patricia Santos, Sofía Hidalgo, Lydia Alonso, Andrea Rivas, Rita Prieto, Sara Díaz, Antía Rodríguez, Sara Rivera, Susana Suárez, Alba Quirós, Paula Martínez e Amelia Portero
Xogadores destacados
Listaxe de xogadores que chegaron a ser internacionais en calquera categoría:
Cuánta puta y yo qué viejo
"Cuánta puta y yo qué viejo" é un sinxelo da banda viguesa de punk rock Siniestro Total, extraído do álbum Me gusta cómo andas e editado en 1989. Foi gravado no ano 1988 nos estudios Trak de Madrid por Eugenio Muñoz, que tamén se encargaría das labores de produción.
A cara-b do sinxelo, "Gremio de hostelería", gravouse nas mesmas sesións de Me gusta cómo andas e tamén foi incluído na súa reedición do ano 2002.
Goimil, Nogueira de Miño, Chantada
Goimil é un lugar na parroquia de Nogueira de Miño, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 12 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 4 eran homes e 8 eran mulleres.
MasterChef Junior España
MasterChef Junior España é un programa de televisión gastronómico que busca ao mellor cociñeiro afeccionado infantil de España, estreado en La 1 de TVE, o 23 de decembro de 2013. Trátase da versión infantil do talent show MasterChef España.
O talent show estivo conducido por Eva González até 2019, mentres que Jordi Cruz, Samantha Vallejo-Nágera e Pepe Rodríguez eran os chefs que xulgaban os pratos dos aspirantes. Tras a marcha da presentadora, o propio xurado asumiu a condución do programa.
Formato
Os participantes deben demostrar cada semana a súa pericia cociñando. Cada semana é eliminado un participante até chegar a unha final onde se determina o título non oficial de "mellor cociñeiro infantil de España".
Nos seus inicios, eliminábanse a catro concursantes por entrega antes de chegar á gran final, pero a partir da segunda edición, só se eliminana a tres por gala.
Tempadas
O símbolo (*) significa que aínda está por determinar xa que hai unha edición que non se emitiu por completo.
Oitava edición (2020-2021)
En maio de 2020 empezaron os cástines. O programa empezou o 15 de decembro, xusto unha semana despois de acabar MasterChef Celebrity 5
Estadísticas semanais
(PD) Prueba del delantal, (PI) Prueba inicial, (PEX) Prueba de exteriores, (PEL) Prueba de eliminación, (DF) Duelo final
A sementeira
A sementeira é unha cantiga popular galega. A canción fíxose popular coa versión (Sementeira) que fixo a banda Fuxan os Ventos, publicada en 1978 no seu álbum homónimo, con texto escrito por Lois Álvarez Pousa e música de Xosé Luís Rivas Cruz. A canción converteuse nun dos símbolos culturais de Galicia e particularmente representativa dunha xeración nos anos 1970.
Letra
Letra da versión de Fuxan os Ventos:
Bama, Touro
San Vicenzo de Bama é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Touro na comarca de Arzúa. Segundo o IGE en 2022 tiña 234 habitantes (115 homes e 119 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 355 habitantes.
Xeografía
A parroquia de San Vicenzo de Bama linda polo norte co concello do Pino, polo sur coa parroquia de Prevediños, polo leste con Loxo; sendo a separación entre as dúas parroquias o río Brandelos, e polo oeste co concello de Boqueixón e a parroquia de Prevediños. A parroquia ten boas comunicacións con Santiago pola A-54 e esta atravesada pola pista DP-6603 que se une a estrada AC-240 que vertebra o concello de Touro.
Economía
Os sectores principais desta parroquia son o primario e secundario. Exemplo disto son empresas de transformación de materias primas da parroquia e da contorna, como Queixerías Bama, que se dedica á fabricación de queixos tradicionais con denominación de orixe Arzúa-Ulloa, a fábrica de iogur Gurgur , ou o serradoiro na aldea da Xesteira, Maderas Bama S.L.
Festas
As festas patronais de San Vicenzo celébranse a fin de semana máis próxima ao 22 de xaneiro. Festéxase tamén San Cidre (romaría na capela do mesmo nome a fin de semana máis próxima ao 15 de maio) e o San Ramón (primeira fin de semana de setembro).
O Entroido de Bama, coñecido como As Máscaras, ten lugar o domingo de Corredor, unha semana antes do domingo de entroido. O traballo para a celebración de tan singular festa comeza polo menos un mes antes onde se reúnen todos os que queren participar e vaise configurando a ruada, os xenerais, a vellada, o frade... Pola mañanciña ten lugar a ruada, conxunto de mozos e mozas vestidos de galegos ou disfrazados, van polas aldeas cantando, bailando e tocando.
A asociación A Pinguela de Bama (2017) realiza actividades vencelladas á posta en valor da música e o baile tradicional galego. Levou a cabo o proxecto “Dende a cociña” que trata de recoller e divulgar o patrimonio inmaterial nos concellos de Touro e O Pino. Deste dáse a coñecer o termo morada que fai referencia a uns bailes que se facían en varias parroquias como Bama, Loxo, ou Lavacolla ata os anos 1960-1970. Normalmente comezaban a finais de xaneiro, cando xa medraban algo os días, e duraban ata o Entroido. Estas festas tiñan lugar os domingos pola tarde ao longo de varias semanas e nelas tocaba un grupo de gaiteiros, pagado co diñeiro que recadaban os mozos cando saían a cantar a Panxola e os Reis durante o Nadal.
Mayo longo
Mayo longo é o terceiro álbum do artista galego Carlos Núñez. Foi publicado no 2000.
Fischer Sports
miniatura|dereita|220px|Logo de Fischer Sports. Fischer Sports é unha empresa de Austria que fabrica esquís para todas as modalidades deste deporte, raquetas de tenis e equipamento de hockey. É unha das maiores empresas manufacuteraras na industria do esquí. Fischer logrou un éxito rotundo nas últimas copas do mundo de esquí nórdico, esquí alpino e de saltos. A empresa foi fundada por Joseph Fischer o ano 1924.
Pica d'Estats
300px|miniatura|Pica d'EstatsA Pica d'Estats (Pique d'Estats en francés) é unha das montañas máis altas da cordilleira dos Pireneos. Ten unha altura de 3.143 metros e atópase na fronteira entre España e Francia. Tamén é o pico máis alto de Cataluña.
Fischer Sports
Fischer no tenis profesional
Os xogadores como Dominik Hrbatý, Marcos Baghdatis, Anna Chakvetadze, e o excampeón do Australia Open e do Roland Garros Yevgeni Káfelnikov son uns dos tenistas que levan raquetas da marca Fischer.
Asociación Rottefella/Fischer
No ano 2007 a empresa austríaca asociouse coa empresa nórdica de fixacións Rottefella. A partir dese ano todas as botas Fischer levan fixacións desta marca. As botas levaban o sistema (SNS) patentado por Salomón pero desde hai un ano se utliza o sistema NNS.
Pica d'Estats
Localización e descrición
Atópase entre a comarca do Pallars Sobirà e Ariège, situada ao final da Vallferrera e da ribeira de Sotllo, formada por tres picos, pouco separados o un do outro. O pico central, é o máis alto (3143 m.), o pico occidental ou pico de Verdaguer (3131 m.) e o pico oriental ou punta Gabarró (3115 m.), que é o vértice xeodésico. A cadea coincide exactamente coa fronteira de Occitania pertencente a Francia, cunha orientación xeral que vai de Norte, Noroeste a Sueste.
Partido Comunista de Liberación Nacional
O Partido Comunista de Liberación Nacional foi un partido comunista e independentista galego formado en 1986 e disolto en 1990.
Orixes e saída da UPG
As orixes do partido están no 25 de xullo de 1986, data na que foi fundado o Colectivo Comunista 22 de marzo, formado por 13 membros do Comité Central da Unión do Povo Galego desconformes coa decisión do seu V Congreso (nunha votación non exenta de polémica ) de aprobar o xuramento da Constitución Española de 1978 no Parlamento de Galicia. Os militantes de dito colectivo abandonaron a UPG desconformes coa decisión e fundaron o PCLN. As principais figuras do PCLN eran Mariano Abalo (secretario xeral), Manuel Camaño e Xan Carballo, secretario xeral da INTG.
Tristan Thompson
Tristan Trevor James Thompson, nado o 13 de marzo de 1991 en Brampton, Ontario, Canadá, é un xogador canadense de baloncesto profesional que xoga nos Los Angeles Lakers da National Basketball Association (NBA).
Partido Comunista de Liberación Nacional
Expulsión do BNG e unidade independentista
Na III Asemblea Nacional do BNG (O Carballiño, 1987) decidiuse expulsar ó PCLN polo apoio que este dera a Herri Batasuna nas eleccións ó Parlamento Europeo. Dita coalición obtivo 7.242 votos en Galiza, 0,59% do total. O PCLN inscribiuse no rexistro de partidos políticos do Ministerio do Interior Español o 13 de febreiro de 1988, e comezou axiña un proceso de aproximación ás outras organizacións da esquerda independentista galega - a máis significativa das cales era Galiza Ceive-OLN. En 1988 o PCLN e Galiza Ceive-OLN crearon unha coalición co nome de Frente Popular Galega (FPG), na que tamén se integraron, a parte destes dous partidos, as organizacións de ámbito local ou comarcal Coletivo Nacionalista de Trasancos, Coletivo Nacionalista de Vigo, o Coletivo Iskreiro, os Grupos Independentistas Galegos (GIGa) e persoas non organizadas.
Tristan Thompson
Traxectoria
O 23 de xuño de 2011, Thompson foi elixido na 4ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Cleveland Cavaliers. O 9 de decembro asinou o seu contrato cos Cavaliers. Thompson fixo o seu debut coma profesional contra o equipo da súa cidade natal, os Toronto Raptors, o 26 de decembro de 2011. Xogou 17 minutos comezando coma suplente, nos cales anotou 12 puntos e capturou 5 rebotes. Thompson e o seu compañeiro de equipo Kyrie Irving foron elixidos para xogar o Rising Stars Challenge de 2012. Porén, Thompson xogou para o Team Shaq, e Irving para o Team Chuck. Thompson liderou ó Team Shaq con 20 puntos anotados. Na súa tempada coma rookie, fixo unha media de 8,2 puntos e 6,5 rebotes en 23,7 minutos por partido. Foi incluído no segundo equipo de Rookies da NBA, converténdose no primeiro xogador canadense en estar nun dos mellores equipos de rookies ao remate da tempada.
Partido Comunista de Liberación Nacional
Expulsión do BNG e unidade independentista
O funcionamento interno da FPG xerou problemas desde o principio. O PCLN defendía a necesidade de que as organizacións que formaran a FPG mantivesen a súa autonomía organizativa, mentres que Galiza Ceive-OLN quería disolvelas e transformar á FPG nunha organización unitaria. Tamén existía unha forte diverxencia entre Galiza Ceive-OLN e o PCLN con respecto á loita armada do Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive (EGPGC), apoiado pola primeira e criticado polo PCLN. A causa desta crise interna, foi convocada unha Asemblea Nacional extraordinaria na que Galiza Ceive-OLN decidiu abandonar a FPG e constituír a Assembleia do Povo Unido (APU).
Disolución
O PCLN acabou disolvéndose na FPG contra 1990, debido a que era o único partido que quedaba na antiga coalición, converténdose a FPG nun partido unitario a partir de entón.
Tristan Thompson
Traxectoria
O 30 de novembro de 2020, Thompson asinou cos Boston Celtics.
Partido Comunista de Liberación Nacional
Prensa do partido
Editaron un voceiro (cun único número) baixo o título PCLN, saíndo á rúa o 1 de maio de 1988.
La Prosperitat
250px|thumb|Situación do barrio en [[Barcelona.]] La Prosperitat (en galego: A Prosperidade) é un dos trece barrios que forman o distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona. Está delimitado polas rúas Via Júlia, Via Favència, Avenida Meridiana e Paseo Valldaura. Ten unha superficie dunhas 59 hectáreas.
La Guineueta
250px|miniatura|Situación do barrio en [[Barcelona.]] La Guineueta é un barrio do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona. O barrio limita cos de Canyelles, Verdum, Porta, El Turó de la Peira e Torre Baró. Situado nunha das zonas máis céntricas do distrito, aglutina dous grandes polígonos de vivendas.
Todo o conxunto atópase rodeado polo moderno Parque Central de Nou Barris, un gran proxecto urbanístico que se está levando a cabo en dúas fases e que, un golpe finalizado, estenderase ata a praza Karl Marx constituíndo o segundo parque máis grande da cidade.