cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gestalt
Práctica clínica da Gestalt
Paralelamente á investigación en bioloxía celular que outorga moita importancia ás funcións da membrana de calquera célula viva, sendo á vez unha barreira de protección e un lugar óptimo para os intercambios, o traballo dos gestaltistas fixo fincapé no papel real e metafórico da pel, que protexe, delimítanos e caracterízanos, pero ao mesmo tempo constitúe un órgano privilexiado de contacto e intercambio co noso contorno, a través de terminacións nerviosas sensoriais e innumerables poros.
O terapeuta Gestalt parte da superficie para o fondo; isto non significa que permaneza na superficie. En realidade, a experiencia confirma que a Gestalt alcanza, con maior facilidade que o apoio esencialmente verbal, as profundas capas arcaicas da personalidade, de feito, constituídas no período pre-verbal do desenvolvemento da persoa.
O gestaltista está atento aos signos comúns de reaccións emocionais subxacentes, como fenómenos discretos de vasodilatación na cara ou pescozo (traducidos en lixeiros e breves cambios na cor da pel), microcontraccións da mandíbula, cambios na respiración ou deglutición, no ton da voz, na dirección da mirada, e "microxestos" involuntarios das mans, pés ou dedos.
En xeral, o Gestalt–terapeuta suxire amplificar eses xestos inconscientes, considerados, de certa forma, como "lapso do corpo", reveladores do proceso en curso, imperceptíbeis para o cliente / paciente / suxeito de análise ou estudo.
A Gestalt-terapia en Francia e resto de Europa
A historia da Gestalt en Francia comezou a principios dos anos 70s, cando, máis ou menos á vez, varios psicólogos franceses trouxeron experiencias, técnicas, métodos e preguntas dunha estadía nos Estados Unidos. Podemos mencionar, en 1970: Jacques Durand-Dassier, Serge e Anne Ginger; logo, en 1972: Jean-Michel Fourcade; en 1974, Claude e Christine Allais, Jean-Claude See, Jean Ambrosi e o estadounidense Max Furlaud.
A Gestalt francesa xa tiña unha historia antes de 1975, pero cada un dos terapeutas traballou illado, ignorando a existencia dos seus colegas. Habería que esperar ao ano 1981 e á creación da Société Française de Gestalt (SFG) para que esas persoas diversas se atopasen e intercambiasen experiencias. Ese ano foi un punto de inflexión na Gestalt de Francia: instaláronse simultaneamente varios cursos de formación profesional de Gestalt-clínica e Gestalt-terapeutas, sumándose a cursos ofrecidos por un equipo de profesionais do Quebec do International Gestalt Centre, dirixido por Ernest Godin (formación paralizada despois). A École Parisiènne de Gestalt (E.P.G.) do I.F.E.P.P., con Serge e Anne Ginger, foi a primeira formación promovida por franceses. A E.P.G. nese tempo formou a uns 300 clínicos de Gestalt de 12 nacionalidades.
Foi creado o Centre de Croissance et d'Humanisme Appliqué, en Nantes, con Janine Corbeil, de Montreal (adestramento logo paralizada).
No ano seguinte, adestrouse en París con Hubert Bidault, no Centre d'Evolution (formación tamén paralizado despois). E outro, asociando o Instituto de Gestalt de Bordeos (Jean-Marie Robine) e o de Grenoble (Jean-Marie e Agnès Delacroix). Todos estes institutos proporcionaron formación teórica e práctica de 500 a 600 horas, xeralmente repartidas en tres ou catro anos.
En 1980, Marie-Petit publicou o primeiro libro francés sobre Gestalt, Thérapie de l'ici et maintenant ("Terapia do aquí e agora"). Aínda que as publicacións en francés sobre o método non superaban as 25 no momento da creación de S.F.G., hoxe hai máis de 400 e unha revista anual, difundida a través das librerías.
Anualmente organizáronse actos públicos: coloquios, xornadas, un Congreso Internacional Francófono, que reuniu a 300 participantes en 1987. Tivo lugar unha serie de conferencias en cidades de Francia e laboratorios ou grupos regulares de terapias en preto de 40 cidades, alén das terapias individuais, promovidas por máis dun centenar de profesionais da Gestalt franceses cualificados. Paralelamente, incluíuse no currículo de varias universidades (Tolosa, París, Bordeos) e é obxecto de teses de doutoramento.
Aplicación na xestión de empresas
Nun seminario celebrado en xuño de 2012 no Instituto de Estudos Financeiros e Fiscais Superiores sobre o tema "Post-Capitalismo - Sociedade do Coñecemento", o doutor Amândio Silva transmitiu a idea de que as empresas son algo máis que un simple engadido dos seus diferentes sectores. É importante que o xestor poida mirar, avaliar e xestionar segundo os estándares e configuracións que detecta. A visión do conxunto, tal e como destaca, é o elemento clave para levar a cabo unha xestión empresarial exitosa, porque só entón é posible identificar a dimensión física, cultural e emocional completa da organización.
Críticas á Gestalt
A Gestalt argumenta que as leis da percepción nacen co ser humano en lugar de seren aprendidas ao longo dos anos. Non obstante, estudos recentes con observadores adultos demostraron que a experiencia pasada pode influír na forma en que percibimos a diferenza entre a figura e o seu fondo. Wertheimer, un dos fundadores da teoría da Gestalt, tamén falou da influencia da "experiencia pasada", pero o que dixo non ten o mesmo significado empregado por outras correntes en psicoloxía. Para el, a experiencia previa da persoa non pode cambiar os principios xerais da percepción (Luccio, 2011), mais non é iso o que vemos acontecer na práctica, cando mostramos unha imaxe ambigua (con máis dunha interpretación) para distintas persoas.
A teorí­a gestaltista non sempre se verifica na práctica. Un dos piares da Gestalt é a teorí­a do campo eléctrico, refutada en 1950.
A Gestalt ofrece meras demostracións, usando estímulos moi sinxelos ou confusos, formulando leis con pouca precisión ou engadindo "leis" para cada factor que parece influír na percepción. Para evitar crear demasiadas leis, propúxose unha lei principal, chamada Lei de Concisión (Prägnanz), pero a súa explicación deixouse "confusa" a propósito: "a organización psicolóxica sempre será tan boa como as condicións o permitan". Sobre este tema, Bruce & Green (1990) escribiron: "Algunhas das súas 'leis' de organización perceptiva parecen hoxe vagas e inadecuadas. Que significa, por exemplo, unha forma 'boa' ou 'simple' ?" Os propios profesionais da Gestalt admiten que este concepto é subxectivo (Koffka, 1975). Se observarmos a natureza, poucos obxectos naturais teñen unha estrutura regular. A maioría non ten forma ou ten unha forma imperfeita, de modo que poucos obxectos teñen unha "boa forma" de modo a seren "mellores" do que outros (Luccio, 2011).
Ademais destas críticas, o psicólogo Skinner (1972) tamén cuestiona a base filosófica da Gestalt, chamada teoría representacional ou "teoría da copia" (a idea de que a nosa mente fai copias do mundo), afirmando que facelo sería unha perda de tempo para o cerebro.
Ademais destas discusións, Dewey (2004) tamén fai unha afirmación moi seria: o concepto principal repetido nas clases de Gestalt é incorrecto ("o todo é maior que a suma das partes"). Foi traducido incorrectamente do alemán para o inglés, algo que Kurt Koffa, un dos fundadores da Gestalt, criticou severamente. No seu texto orixinal, estaba dito que "o todo é distinto (ou independente) da suma das partes", no sentido de que o todo ten unha existencia propia, que non depende das partes. A Koffka non lle gustou a tradución e corrixía os alumnos que usaban a palabra "maior" en vez de "distinta" (Heider, 1977). Segundo Koffa, non se trata dun principio de "suma". O que o texto orixinal da Gestalt quería dicir é que o todo ten unha existencia independente no sistema perceptivo.
Ademais, os fundamentos propostos pola Gestalt baséanse en conceptos relativamente obvios. Rock (1975) afirma que os principios da Gestalt están baseados na nosa experiencia coas cousas e as súas propiedades: os obxectos do mundo adoitan situarse diante dalgún fondo (fondo de figura), teñen unha textura diferente á textura dese fondo (semellanza), están feitos de pezas próximas entre si (proximidade), móvense no seu conxunto (destino común), teñen contornos pechados (fechamento ou peche) e son continuos (continuidade) (Todorovic, 2008).
O libro "Historia do Deseño Gráfico", de Philip Meggs, non menciona a palabra Gestalt e refírese aos estudos da percepción só na historia de Peter Behrens e da Nova Obxectividade (Meggs, 2009).
Zoran Erceg
Traxectoria
En xuño de 2008, Erceg asinou un contrato de 5 anos co Olympiacos BC grego. En decembro de 2009 foi cedido ata final de tempada ó Panionios BC.
En agosto de 2011, fichou por unha tempada co Beşiktaş turco.
O 29 de xuño de 2012, Erceg asinou un contrato de tres tempadas co PBC CSKA Moscova ruso, co que gañou a liga rusa e a VTB United League en 2013.
Tras un ano no CSKA, Erceg decidiu deixar o equipo ruso para fichar por dous anos co Galatasaray SK en xullo de 2013.
Sindicato OTRAS
O sindicato OTRAS (acrónimo de "Organización de TRAbajadoras Sexuales"; en galego, "Organización de TRAballadoras Sexuais") é un sindicato español do ramo do traballo sexual, cuxos estatutos foron invalidados en novembro de 2018 por decisión da Audiencia Nacional de España. Malia esta decisión, que foi recorrida polo sindicato, a organización continúa activa a día de hoxe; segundo a súa secretaria xeral, Conxa Borrell, OTRAS representa máis de 600 mulleres.
Ideoloxía e organigrama
A Organización de Trabajadoras Sexuales declárase coma un colectivo "abolicionista de todas as formas de explotación", e "pro-dereitos": reclama os dereitos "lexítimos" desde o seu "lugar como traballadoras na estrutura desta sociedade de mercado", e apoian "unha intervención na superestrutura (simbólica) que de-constrúa a organización social e doméstica heteronormativa, binaria e androcéntrica, para introducir e normalizar as múltiples diversidades sexuais e afectivas."
Declaran como valores propios a horizontalidade, a transparencia, o antiracismo, o respecto polos Dereitos Humanos e a aprendizaxe e a formación constantes, abogando por unha educación universal para favorecer e apoderar aos suxeitos vulnerábeis ás inxustizas.
O sindicato OTRAS defínese coma dividido en varias seccións de actuación: a do traballo sexual de rúa, a do traballo sexual online/telefónico, a do traballo sexual independente, a do traballo sexual a terceiros, a do traballo sexual indoor, a do traballo sexual outdoor, e a do traballo sexual audiovisual.
Reivindicacións
O sindicato OTRAS entende o traballo sexual coma un intercambio consensuado de servizos sexuais entre persoas adultas, adscritas a todos os xéneros (mulleres, homes e non binarias), que deben ter os mesmos dereitos laborais lexítimos que os traballadores de calquera outro sector (incluíndo aqueles dereitos derivados das particularidades do traballo sexual), para o que cómpre recoñecer o dereito contractual para cos seus clientes e para cos seus empregadores, se os houbese. ​ Partindo desta definición de traballo sexual, as súas principais reclamacións son as seguintes:
Casos xurídico-laborais
En febreiro de 2019, o Tribunal Superior de Xustiza de Madrid determinou nunha sentenza a existencia dunha relación laboral entre o propietario dun club de alterne e Evelyn Rochel, traballadora sexual afiliada ao Sindicato OTRAS, ​​​ sendo a primeira vez que isto ocorre na historia recente de España. Esta sentenza implicou o inicio dunha inspección de traballo no "Flower's", definido coma "un dos maiores bordeis de Madrid"​​. Porén, a inspección foi paralizada até a resolución do recurso (aínda non finalizada en xuño de 2020) presentado polo bordel ante o Tribunal Supremo de España. ​
Laúde Stössel
O laúde Stössel é un instrumento de corda alemán inventado por Georg Stössel en 1914 na cidade de Colonia.
Características
miniatura|Stössel baixo laúde Este instrumento é unha mestura dunha cítara de Baviera ou austríaca cun instrumento de mastro como o laúde ou a mandolina. Caracterízase por tocarse colocando a man esquerda nos trastes sen ter que cambiar a posición das mans en cada acorde.
Alvania punctura
Alvania punctura é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Montagu en 1803.
Laúde Stössel
Características
Existen polo menos 5 variantes deste instrumento: de tipo mandolina, sendo deste tipo as primeiras versións, de tipo laúde de 7 e 9 cordas, ademais do tipo baixo laúde e contrabaixo laúde.
Alvania subcrenulata
Alvania subcrenulata é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Gustave Frédéric Dollfus en 1884.
Gachantivá
Gachantivá é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Ricaurte. Gachantivá atópase a unha altitude que varía dende os 2,000 e os 3,300 metros, no Altiplano Cundiboyacense. Limita cos concellos de Villa de Leyva polo sur, con Santa Sofía polo oeste, Arcabuco polo leste e Moniquirá no do norte.
Lleida Basquetbol
O Club Esportiu Lleida Basquetbol foi un club de baloncesto español con sede na cidade de Lleida, Cataluña. Fundado en 1997, militou durante catro temporadas na Liga ACB, máxima categoría do baloncesto español. Desapareceu en 2012 por problemas financeiros, tomando o seu relevo como principal equipo da cidade o Força Lleida CE.
Traxectoria
Ante os problemás remodelación do Pavelló Onze de Setembre, que só dispuña de 1 000 cadeiras, insuficientes para os requisitos da ACB, o concello decide construír nun tempo récord de tres meses, o Pavillón Barris Nord con capacidade para 5 000 espectadores. Na súa primeira temporada na ACB, o club consegue acadar os playoffs polo título, sendo eliminados en cuartos de final polo FC Barcelona. Esta primeira temporada sería a mellor clasificación na historia do club. Na temporada 2002−03, o equipo fai efectiva a súa conversión en Sociedade Anónima Deportiva (SAD). O equipo xoga, ademais, a ULEB Cup, na que chega até cuartos de final da competición, sendo eliminados polo KK Krka Novo Mesto.
Na temporada 2003−04 o equipo participa por segunda vez na ULEB Cup, chegando de novo a cuartos de final, perdendo esta vez ante o Adecco Estudiantes. Na seguinte temporada o equipo empeora as clasificación obtidas nas campañas anteriore e descende á liga LEB. Na segunda categoría permanece catro anos até que en 2009 o club anuncia que a súa débeda acumulada non permite a saída do equipo na LEB, xogando no seuginte ano en Liga EBA, a cuarta categoría do baloncesto español. Na temporada 2010 o club troca a súa praza as prazas co Club Bàsquet Cornellà e volve xogar á liga LEB. Con todo, as dificultades económicas levan ao club á súa disolución. Varios empresarios locais achegaron 180 000 euros para comprar a praza do club na categoría para o novo Força Lleida CE, que recolleu a herdanza do Lleida Baloncesto competindo na Liga LEB Ouro.
Patrocinios
Alén de Lleida Basquetbol, o club tivo outro nomes ao longo da súa historia por motivos de patrocinio:
Adestradores
Os seguintes foron os adestradores do Lleida Basquetbol.
Palmarés
Liga LEB Lliga Catalana
Inon Zur
Inon Zur (en ינון צור), nado o 4 de xullo de 1965, é un compositor israelí-estadounidense. Orixinalmente compoñía para filmes e producións de televisión, e máis tarde comezou a compoñer para videoxogos. Foi descrito por ser "internacionalmente recoñecido como un dos compositores orquestrais A-list da industria dos videoxogos". Zur compuxo a música de máis de 50 videoxogos, 15 producións de televisión e 10 filmes, así como tráileres de filmes. Foi nomeado a numerosos premios, gañando tres galardóns, un premio Telly en 1997 á mellor banda sonora en Power Rangers: Turbo, un premio Game Audio Network Guild en 2004 á mellor composición instrumental orixinal por Men of Valor, e un premio Hollywood Music in Media en 2009 á mellor canción orixinal nun videoxogo por Dragon Age: Origins.
Ammonicera fischeriana
Ammonicera fischeriana é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Monterosato en 1869.
Floresta, Boyacá
Floresta é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Tundama. Floresta atópase no Altiplano Cundiboyacense na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos. Limita cos concellos de Santa Rosa de Viterbo, Cerinza e Betéitiva polo norte, con Busbanzá e Corrales polo oeste e Santa Rosa de Viterbo e Nobsa polo sur.
Ramón Grosso
Ramón Moreno Grosso, nado en Madrid o 8 de decembro de 1943 e finado na mesma cidade o 13 de febreiro de 2002, foi un futbolista español que xogaba como dianteiro.
Desenvolveu case toda a súa carreira futbolística no Real Madrid, co que militou durante 12 tempadas, disputando un total de 366 partidos oficiais nos que marcou 75 goles. Gañou 11 títulos, entre eles a Copa de Europa de 1966. Foi sogro de Paco Llorente e avó de Marcos Llorente, ambos tamén futbolistas.
Traxectoria
Nacido en Madrid, ingresou no equipo xuvenil do Real Madrid aos 15 anos. Na tempada 1963/64 debutou co filial, o Plus Ultra, na Terceira División. En xaneiro de 1964 saíu cedido ao Atlético de Madrid, que ocupaba postos de descenso a Segunda. Con este equipo debutou na Primeira División, diante do Murcia, marcando o gol da vitoria nos minutos finais.
Aínda que tiña como compañeiros a xogadores como Amancio, Gento ou Puskás, Grosso foi o máximo goleador do equipo nas súas dúas primeiras tempadas completas, marcando 17 goles na 1964/65 e 11 na seguinte. Debutou na Copa de Europa o 23 de setembro de 1964, marcando un tanto na vitoria por 2-5 ante o Boldklubben 1909 en Odense.
Nos anos seguintes xogou en varias posicións, chegando mesmo a colocarse como porteiro nun partido do Trofeo Ramón de Carranza ante o Boca Juniors. Retirouse en 1976, aos 32 anos de idade. O balance dos seus 12 anos no club branco foi de 366 partidos oficiais e 75 goles. Conquistou sete ligas, tres Copas do Xeneralísimo e a Copa de Europa 1965/66, na que actuou como titular na final contra o Partizan.
Durante as seguintes décadas continuou traballando no Real Madrid como adestrador na canteira. Na campaña 1986/87 dirixiu o Real Madrid Castilla na Segunda División durante 23 xornadas. O 24 de marzo de 1991, trala destitución de Alfredo Di Stéfano e antes do nomeamento de Radomir Antić, actuou como adestrador interino do primeiro equipo, ao que dirixiu nun empate 1-1 diante do Real Oviedo.
Selección nacional
Foi 14 veces internacional coa selección española. Debutou o 1 de febreiro de 1967, nun empate sen goles contra Turquía no estadio Ali Sami Yen, correspondente á fase de clasificación para a Eurocopa de 1968, e marcou o seu único gol coa selección no segundo partido entre os dous equipos, unha vitoria por 2-0 en Bilbao.
Morte
Despois dunha longa loita contra o cancro, morreu o 13 de febreiro de 2002 no seu Madrid natal, aos 58 anos de idade.
Vida persoal
Casou con Amparo Mateo, coa que tivo cinco fillos. A filla máis vella, María Ángela, casou co futbolista do Real Madrid Paco Llorente. O seu neto Marcos Llorente é tamén futbolista.
Ana Palacio
Ana Isabel de Palacio y del Valle Lersundi, nada en Madrid o 22 de xullo de 1948, é unha política española que desempeñou o cargo de ministra de Asuntos Exteriores do Goberno de España entre 2002 e 2004. Foi tamén deputada no Parlamento Europeo (1994-2002) e no Congreso dos Deputados (2004-2006), electa dentro das listas do Partido Popular (PP).
Formación e primeiros anos
Filla de Luis María de Palacio y de Palacio, marqués de Matonte, e de Luisa del Valle Lersundi, é a segunda de sete irmáns (entre eles Loyola de Palacio). Licenciada en socioloxía, ciencias políticas e dereito, en 1981 foi profesora da Facultade de Ciencias Políticas da Universidade Complutense de Madrid (UCM). En 1984 incorporouse á Universidade Nacional de Educación a Distancia (UNED) ata que en 1992 pasou a realizar tarefas docentes en universidades privadas.
Desde 1994 a 2002 foi deputada no Parlamento Europeo polas listas do Partido Popular (PP).
Ministra
miniatura|esquerda|Palacio xunto a [[Donald Rumsfeld (xaneiro de 2004)]] En 2002 foi nomeada ministra de Asuntos Exteriores. Como ministra tivo o problema da illa Perejil de 2002, conflito que mantivo os embaixadores de España e de Marrocos retirados das súas sedes durante dous anos.
No Consello de Seguridad das Nacións Unidas mantivo as posicións do goberno de España, próximas á política levada a cabo polos Estados Unidos e o Reino Unido, en particular sobre a invasión de Iraq de 2003.
Cesou como ministra en abril de 2004 coa formación dun novo goberno presidido por José Luis Rodríguez Zapatero tralas eleccións xerais de marzo de 2004.
Actividade posterior
Elixida deputada por Toledo en 2004, renunciou ao seu escano en 2006. O 16 de xuño de 2006 foi nomeada vicepresidenta do Banco Mundial e avogada xeral polo entón presidente. Presentou a renuncia ao cargo o 4 de marzo de 2008, que foi efectiva o 15 de abril seguinte, segundo anunciou o presidente Bob Zoellick, nun comunicado interno.
En marzo de 2008 abandonou o seu posto no Banco Mundial e posteriormente, en xuño do mesmo ano, foi nomeada vicepresidenta do grupo público francés de tecnoloxía nuclear Areva. Por Real Decreto 562/2012, de 23 de marzo, foi nomeada conselleira electiva do Consello de Estado, cargo do que tomou posesión o 12 de abril de 2012. Permaneceu no Consello de Estado ata o seu cesamento por expiración de mandato en outubro de 2018.
En 2014, foi representante do ex primeiro ministro italiano Silvio Berlusconi ante o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos de Estrasburgo.
Pedras Altas
O topónimo Pedras Altas pode referirse a:
Aselo común
Asellus aquaticus é un crustáceo de auga doce semellante a un piollo da terra. É coñecido como aselo común.
Ecoloxía
Asellus aquaticus é común na zona temperada que inclúe Europa, Rusia e Norteamérica. Atópase en ríos, correntes e augas estancadas, particularmente onde hai abundancia de pedras baixo ás que se esconde, mais non onde a auga é moi ácida. É un detritívoro.
Asellus aquaticus é relativamente tolerante á contaminación e foi utilizado como un indicador de calidade da auga.
Ciclo de vida e reprodución
Asellus aquaticus pode criar durante o ano, se a temperatura é o suficientemte alta, non crían baixo temperaturas frías. A madurez pode ser lograda en poucos meses hai temperaturas de verán morno, mais a maduración pode tardar dous anos en augas frías (de alta latitude ou augas de montaña). A súa vida varía de xeito semellante: desde 9 meses en Suráfrica a 20 meses en Europa do Norte. As femias levan os ovos en bolsas debaixo do seu corpo.
Acuarioloxía
Os acuaristas de todo o mundo mostran interese cara a este aselo como mascota de acuario, así como limpador do mesmo. Mentres que é normalmente vendido como alimento para os peixes, algúns crían selectivamente o aselo para ser vendido como mascota.
Cheaper by the Dozen (filme de 2022)
Cheaper by the Dozen é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Gail Lerner. É un remake dos filmes homónimos de 1950 e 2003, que á súa vez están inspirados na familia real Gilbreth e na súa autobiografía de 1948 titulada Cheaper by the Dozen, por Frank Bunker Gilbreth Jr. e a súa irmá Ernestine Gilbreth Carey. O guión foi escrito por Kenya Barris e Jenifer Rice-Genzuk Henry.
Producido por Walt Disney Pictures, Cheaper by the Dozen estreouse internacionalmente en El Capitan Theatre o 16 de marzo de 2022, e estreouse en Disney+ on 18 de marzo de 2022.
Gámeza
Gámeza é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Sugamuxi. O centro urbano atópase a 18 quilómetros de Sogamoso e limita cos concellos de Tasco e Corrales polo norte, Tópaga e Mongua polo sur, Socotá polo leste e Corrales e Tópaga polo oeste.
Ammonicera rota
Ammonicera rota é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Sylvanus Charles Thorp Hanley en 1850.
AC Perugia Calcio
O Associazione Calcistica Perugia Calcio, coñecido simplemente como Perugia, é un club de fútbol italiano con sede en Perugia, que compite na Serie B.
Fundado en 1905 como Associazione Calcistica Perugia, o club disolveuse en 2005 e foi refundado o mesmo ano como Perugia Calcio, antes de disolverse de novo en 2010 e de pasar por unha nova co nome actual. Militou 13 tempadas na Serie A, obtendo como mellor resultado o subcampionato da campaña 1978/79, na que rematou invicto. Ademais de varios títulos de categorías inferiores, o equipo gañou a Copa Intertoto de 2003 e disputou dúas edicións da Copa da UEFA.
O club xoga os seus partidos como local no estadio Renato Curi, con capacidade para 28.000 espectadores. Na tempada 1979/80 converteuse no primeiro equipo de fútbol italiano en amosar un patrocinador na camiseta.
Historia
O AC Perugia fundouse o 9 de xuño de 1905, coa fusión do EUA Fortebraccio e o Libertas. O ascenso á Serie B en 1966 marcou o inicio dun dos períodos de máis éxito do club. O Perugia pasou os seguintes oito anos na Serie B antes de ascender á Serie A por primeira vez en 1975. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b5/Associazione_Calcio_Perugia_1933-34.jpg/320px-Associazione_Calcio_Perugia_1933-34.jpg|miniatura| O Perugia na tempada 1933/34. Na primeira tempada do club da Serie A, o Perugia rematou oitavo con 31 puntos, quedando preto dos postos europeos. O equipo contaba con destacados xogadores como o defensa Pierluigi Frosio e os centrocampistas Renato Curi e Franco Vannini. O Perugia mantívose na metade superior da táboa durante o resto da década, quedando subcampión en 1979, despois de obter 11 vitorias e 19 empates. Foi a única vez que un equipo invicto non conseguiu o título. Con todo, a traxedia e os escándalos escureceron este período. En 1977, Curi morreu dun ataque cardíaco durante un partido de liga contra a Juventus, mentres que a carreira de Vannini rematou por lesión en 1979. En 1980, o escándalo de corrupción relacionado coas apostas clandestinas coñecido como Totonero, provocou unha sanción de 5 puntos e o descenso en 1981. Ilario Castagner era o adestrador neste período.
Despois de que o polémico e excéntrico Luciano Gaucci se fixese co control do club, este volveu á Serie B en 1994 e baixo a dirección de Giovanni Galeone chegou á Serie A en 1996. Aínda que acabou descendendo na seguinte tempada, regresou á máxima categoría en 1998. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0b/1974%E2%80%9375_Associazione_Calcio_Perugia.jpg/320px-1974%E2%80%9375_Associazione_Calcio_Perugia.jpg|miniatura| O Perugia na tempada 1974/75. Nas seguintes seis tempadas, con xogadores como o internacional xaponés Hidetoshi Nakata, o Perugia mantívose na Serie A.
No verán de 2003 fichou ao dianteiro inglés Jay Bothroyd e a Al-Saadi Qadafi (fillo do ditador libio Muamar al-Qadafi). Pouco despois, o club foi un dos tres gañadores da Copa Intertoto de 2003 tras vencer ao VfL Wolfsburg alemán por un resultado global de 3-0. Isto clasificou o equipo para a Copa da UEFA 2003–04, na que foi eliminado en terceira rolda polo PSV Eindhoven.
O club foi á quebra en 2005 e foi refundado como Perugia Calcio, antes de quebrar de novo en 2010. No verán de 2010 xurdiu un novo club coa mesma denominación e herdeiro da antiga historia do Perugia, iniciando a súa andaina na Serie D.
No verán de 2011 o club pasou a chamarse Associazione Calcistica Perugia Calcio e na tempada 2011/12 conseguiu o ascenso á Lega Pro Prima Divisione. O 4 de maio de 2014, vencendo ao Frosinone por 1–0, o Perugia gañou o campionato da Lega Pro Prima Divisione e logrou o ascenso á Serie B tras 9 anos de ausencia.
Amphissa acutecostata
Amphissa acutecostata é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Philippi en 1844.
Güicán
Güicán é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá. Atópase a 255 quilómetros de Tunja, capital do departamento, e un 81% do territorio de Güicán forma parte do Parque Nacional Natural El Cocuy.
Dargavs
Dargavs (Дæргъæвс, Dærğæws) é un asentamento no distrito de Prigorodny, República de Osetia do Norte-Alania. Osetia do Norte–Alania, Rusia, situado no río Gizeldon Dargavs é unha cidade da provincia oseta de Tagauria.
Cidade dos Mortos
Hai unha necrópole dos osetos da alta idade medieval fóra da aldea de Dargavs chamada "Cidade dos Mortos" (Город мёртвых) Comprende 99 tumbas e criptas diferentes. Algunhas fontes din que a máis antiga das criptas remóntase ao século XII. Ademais das tumbas, hai unha torre na parte traseira do complexo funerario.
Tenebrionini
Tenebrionini é unha tribo de escaravellos da familia Tenebrionidae. Hai polo menos 20 xéneros incluídos en Tenebrionini.
Dargavs
Arquitectura
Os muros están feitos de bloques de pedra e morteirados con cal ou arxila-cal. Nas paredes hai buratos cadrados para colocar os cadáveres na cripta.
Tenebrionini
Xéneros
Estes xéneros pertencen á tribo Tenebrionini:
Dargavs
Arquitectura
No interior das criptas hai un complexo de bóveda de aresta apuntada que soporta o tellado, aínda que nas máis pequenas estas son bóvedas de canón apuntadas.
As criptas máis grandes poden ter entre 2 e 4 pisos.
Colocación e posición dos edificios
A colocación e o "plano" do sitio é moi semellante á necrópole de Itum-Kali, onde as tumbas e criptas están situadas moi xuntas en outeiros ou ladeiras, aínda que algunhas criptas están situadas máis separadas.
No punto máis alto, ou polo menos máis arriba que o resto dos edificios, sempre constrúese unha torre para vixiar aos mortos. As criptas escalan a ladeira da montaña en fila, con algunhas delas construídas na propia ladeira.
Antigas tradicións e enterramentos
Os terreos preto do complexo están esparexidos con moedas. Os osetias lanzaban unha moeda para un membro da familia falecido dende o outeiro e se chocaba cunha pedra, críase que isto indicaba que a alma do falecido chegara ao ceo. Isto tamén se podería facer nos pequenos pozos que hai diante de cada cripta.
Mitos e lendas
Hai varios mitos relacionados co cemiterio, un deles é que calquera home que se atrevese a entrar nunca sairía vivo. Esta é unha das razóns polas que os veciños case nunca van alí.
Turismo
As fervenzas de Midagrabin son ​​un destino turístico popular, preto doutros lugares de interese como as fervenzas de Midagrabin. Para chegar a Dargavs, leva aproximadamente 1 hora desde Vladikavkaz por estradas estreitas a través de moitos outeiros.
Proasellus
Proasellus é un xénero de crustáceos isópodes da familia Asellidae. Dúas das súas especies, P. parvulus e P. slovenicus, que son endémicas de Eslovenia, están listadas como especies vulnerables na lista vermella da IUCN.
Contén as seguintes especies:
Guayatá
Guayatá é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, que forma parte da provincia do Oriente. Guayatá atópase no Altiplano Cundiboyacense a 129 quilómetros da capital do departamento, Tunja, e a 132 quilómetros da capital do país, Bogotá. O centro urbano atópase a unha altitude de 1 767 metros.
Pedragosa
O topónimo galego Pedragosa pode referirse a:
Guayatá
Limita polo norte con Guateque, polo oeste con Manta, (en Cundinamarca), polo sur con Gachetá e Ubalá, en Cundinamarca, e polo leste con Somondoco e Chivor.
Francisco Villaverde Marcos
Francisco Villaverde Marcos, nado na Baña, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Foi candidato á alcaldída da Baña nas eleccións municipais de 1979 pola candidatura Independientes Parroquiales, sendo elixido alcalde como cabeza da lista máis votada. Nas municipais de 1983 foi de novo candidato pola formación independente e foi reelixido cunha ampla maioría absoluta. Nas municipais de 1987 foi candidato do PSdeG-PSOE e volveu se reelixido alcalde con maioría absoluta, ó igual que en 1991. Neste último mandato foi deputado provincial. Perdeu a alcaldía en 1995 fronte ó PPdeG, que logrou a maioría absoluta. Foi candidato ó Congreso dos Deputados nas eleccións xerais de 1996, se ben non foi elixido.
Posteriormente trasladouse a Ames, onde foi elixido concelleiro polo PSdeG-PSOE nas municipais de 2007, responsabilizándose das áreas de Cultura, Deportes e Patrimonio Histórico. Nas municipais de 2011 foi suplente na candidatura socialista, pero tras unha cascada de dimisións volveu ser concelleiro en maio de 2013, nesta ocasión na oposición, asumindo tamén a Secretaría Xeral dos PSdeG en Ames dende setembro de 2012. Concorreu ás municipais de 2015 e 2019 en postos testimoniais, logrando os socialistas a alcaldía en ambas ocasións. Continuou como Secretario Xeral dos socialistas de Ames ata marzo de 2022, cando foi relevado polo alcalde Blas García e pasou a ocupar a secretaría de Relacións Institucionais.
Ancula gibbosa
Ancula gibbosa é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Antoine Risso en 1818.
Tenebrio
Tenebrio é un xénero de escaravellos da familia dos tenebriónidos. Entre eles o máis coñecido é o escaravello da fariña Tenebrio molitor. Os adultos deste xénero son de 12 a 18 mm de longo e poden vivr de 1 a 2 anos. As larvas son pragas menores, pero tamén son criadas e vendidas como alimento para anmais e humano.
Garagoa
Garagoa é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá. Ten unha área de 191.75 km² e o centro urbano atópase a unha altitude de 1,650 metros por riba de nivel de mar. Algunhas partes do concello alcanzan altitudes de 3,050 metros. É a capital da provincia de Neira. É tamén o asento da diocese católica de Garagoa. O concello atópase na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos e limita cos concellos de Chinavita polo norte, Macanal polo sur, Tenza e Sutatenza polo oeste e Miraflores e Chinavita polo leste.
Tenebrio
Especies
O xénero contén as seguintes especies vivas:
Atopáronse ademias catro especies fósiles en Alemaña e o Canadá:
Edward Hawkins
Edward Hawkins, nado en Macclesfield, Cheshire, o 5 de maio de 1780 e finado en Londres o 22 de maio de 1862, foi un banqueiro, numismático e anticuario inglés.
Foi conservador de antigüidades do Museo Británico durante máis de tres décadas e presidente da Royal Numismatic Society en dúas ocasións.
Traxectoria
Edward Hawkins era o fillo máis vello de Ellen Hodgson, de Ashbourne, Derbyshire, e do banqueiro Edward Hawkins, de Macclesfield. Recibiu a súa primeira educación na Macclesfield Grammar School, e de xeito privado en Londres, de 1797 a 1799, da man de Richard Ormerod, vigairo de Kensington.
Cara a 1799, regresou a Macclesfield, e alí recibiu un nomeamento nun corpo de voluntarios que se constituíra na cidade. Traballou ás ordes do seu pai no banco de Macclesfield ata 1802, cando a familia abandonou Macclesfield e se estableceu en Cwrt Herbert, Glamorganshire. Alí foi socio do seu pai nun banco de Swansea e foi supervisor da fábrica de cobre de Neath Abbey.
En 1807 marchou de Cwrt Herbert e viviu sucesivamente en Glanburne, en Drymon e en Dylais, no norte de Gales. Nesa época dedicouse á botánica e foi elixido membro da Sociedade Linneana de Londres en 1806. Tamén formou unha colección de libros e gravados relacionados con Chester, e engadiu un gran número de gravados ao seu exemplar de History of Cheshire ("Historia de Cheshire"), de George Ormerod. En 1816 finou o seu pai, deixando importantes débedas, que Hawkins cargou voluntariamente sobre os seus propios bens.
En 1819, Edward Hawkins fixou a súa residencia no condado de Surrey, primeiro en Nutfield e despois en East Hill, Oxted. En 1821 foi elixido membro da Royal Society, da que chegou a ser vicepresidente.
En 1826 Hawkins foi nomeado conservador de antigüidades —que daquela incluían moedas e medallas, e gravados e debuxos— do Museo Británico, como sucesor de Taylor Combe, de quen xa fora auxiliar desde maio de 1825. Ocupou o cargo ata a súa xubilación a finais de 1860.
Tamén foi presidente da Royal Numismatic Society, de Londres, que presidiu durante dous períodos: 1839-1841 e 1849-1851. En 1826 ingresou na Sociedade de Anticuarios de Londres, entidade da que en 1856 foi elixido vicepresidente. En 1846 foi nomeado como un dos tesoureiros da Sociedade para a Promoción do Coñecemento Cristián. Hawkins foi tamén membro da Chetham Society, de cuxo consello de dirección formou parte entre 1848 e 1867.
Obra
Edward Hawkins editou e contribuíu á redacción da parte V e das partes VII a X da Description of Ancient Marbles in the British Museum, que se viña publicando en varios volumes desde 1812. Tamén completou e revisou a Description of the Anglo-Gallic Coins in the British Museum, publicada en 1826, e que fora iniciada por Taylor Combe. En 1841 publicou The Silver Coins of England, que se constituíu na obra de referencia sobre o tema e contou cunha segunda e unha terceira edicións en 1876 e en 1887, respectivamente. miniatura|187x187px|Debuxo da [[medalla de Steven van Herwijk co busto de Edmund Withipoll, extraída de Medallic illustrations of the history of Great Britain and Ireland to the death of George II (1885). ]] Hwkins escribiu tamén un traballo descritivo acerca das medallas británicas, e en 1852 chegou a imprimirse un resumo dunha parte deste traballo —ata o final do reinado de Guillerme III—, mais os administradores do Museo Británico negáronse a publicalo, principalmente debido a varios parágrafos nos que Hawkins expresaba as súas firmes opinións protestantes e conservadoras. Con todo, cando se completou ata a morte de Xurxo II e foi revisada, con engadidos de A. W. Franks e de H. A. Grueber, apareceu finalmente como publicación do Museo Británico en 1885, baixo o título de Medallic Illustrations of the History of Great Britain and Ireland, en dous volumes, e converteuse tamén nunha obra de referencia nesta materia.
Hawkins coñecía moi ben as medallas británicas e formara unha colección persoal delas, que foi adquirida polo Museo Británico cando Hawkins se xubilou en 1860. Tamén compuxo unha gran colección de máis de 10.000 caricaturas políticas inglesas, que o Museo Británico lle comprou ao fillo de Edward Hawkins en 1868, logo do seu falecemento, por 650 libras.
Hawkins publicou ademais, para a Chetham Society unha obra propia acerca da vida do santo anglosaxón San Werburga en 1848, e tamén foi editor para esa sociedade doutras obras, entre elas Travels in Holland, the United Privinces, England, Scotland and Ireland (1844), de William Brereton.
Monografías
Estes son os traballos monográficos publicados por Edward Hawkins ao longo da súa traxectoria:
Vida persoal
Hawkins casou o 29 de setembro de 1806 con Eliza Rohde, con quen tivo tres fillos e unha filla.
Finou o 22 de maio de 1867 na súa casa do número 6 de Lower Berkeley Street, en Londres, aos 87 anos.
Guacamayas
Guacamayas é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Gutiérrez. Atópase na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos, na conca do río Nevado. Forma parte da Provincia de Gutiérrez, que está composta polos concellos de Güicán, Chiscas, El Cocuy, El Espino, Guacamayas e Panqueba. Atópase a 283 quilómetros de Tunja, capital do departamento.
Jenesano
Jenesano é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Márquez. O centro urbano atópase a unha altitude de 2 100 metros no Altiplano Cundiboyacense. Jenesano limita cos concellos de Nuevo Colón polo oeste, Ramiriquí polo leste, Boyacá polo norte e Tibaná polo sur.
Toponimia
Jenesano fundouse co nome de Piranguata, mais en 1833 o presbítero Ángel María Gallo cambiou o nome da vila na honra do concello italiano de Genazzano, que quere dicir "vila sa".
Orville Gibson
Orville H. Gibson (8 de maio de 1856 – 19 de agosto de 1918) foi un luthier que fundou a Compañía de Guitarras Gibson en Kalamazoo, Michigan en 1902 para a fabricación de guitarras, mandolinas e outros instrumentos musicais.
Os seus primeiros instrumentos coñecidos foron unha mandolina-guitarra de 10 cordas, que leva a data de 1894. As mandolinas de Gibson eran "diferentes a calquera intrumento de fondo plano previo", segundo o historiador da música Paul Sparks. Os estándares de fabricación da súa compañía eran moi altos e os seus instrumentos vendéronse moito.
Vida
Orville H. Gibson naceu en 1856 nunha granxa preto de Chateaugay, condado de Franklin, Nova York. Era o máis novo dos cinco fillos de John W. Gibson, que era inglés, e Amy Nichols Gibson, que era ameriacana de Peru, Nova York.
A súa compañía de instrumentos musicais creouse en 1902. Estivo varias veces no hospital entre 1907 e 1911. En 1916, foi de novo hospitalizado e morreu o 19 de agosto de 1918 aos 62 anos de idade, no St. Lawrence State Hospital en Ogdensburg, Nova York. Gibson está enterrado no cemeterio de Morningside en Malone, Nova York.
Gibson naceu en Chateaugay, Nova York. Segundo o censo federal de EUA de 1900, naceu en maio, e o seu obituario publicado en The Malone Farmer o 21 de agosto de 1918, afirma que morreu o 19 de agosto e o seu funeral celebrouse en casa do seu irmán O. M. Gibson o 21 de agosto.
Novo estilo de mandolina
Gibson empezou a construír instrumentos en 1894 no obradoiro da súa casa en Kalamazoo, Michigan, e patentou o seu estilo de fabricar mandolinas en 1898. Non tivo un adestramento formal para ese oficio, pero creou un estilo completamente novo de mandolina e guitarra que seguía o deseño dos violíns, coa parte superior curvada e a inferior tallada dándolle forma, en lugar de sometida a presión e dobrada, arqueada como a parte superior dun violín. Solicitou e concedéronlle a patente deste deseño. As partes laterais tamén estaban talladas nun só bloque de madeira, en vez de estaren feitas de táboas de madeira dobradas. Aínda máis importante era o feito de que soaban máis forte e eran máis duradoiras que os instrumentos contemporáneos con trastes e os músicos axiña demandaron máis dos que podía construír na súa tenda na que só traballaba el.
miniatura|esquerda|250px|No seu anuncio publicitario de 1908, Gibson promocionaba agresivamente a idea de que as súas mandolinas representaban o progreso. Falaba mal das antigas mandolinas de fondo redondeado chamándolles "[[Stenopelmatini|bichos pataca" (un tipo de ortóptero coñecido así en Norteamérica e tamén chamado "grilo de Xerusalén"), varrido ao mar morto pola "vasoira da nova era". ]] Aproveitando a forza das ideas de Gibson, cinco homes de negocios de Kalamazoo formaron a Gibson Mandolin-Guitar Mfg. Co., Ltd., en 1902. A compañía comezou a funcionar en pouco tempo, e a xunta da compañía aprobou a moción de que "Orville H. Gibson sexa pagado só polo tempo real que traballe para a Compañía." Despois dese tempo, non hai unha indicaciónn clara de se traballaba alí a tempo completo ou só como asesor. Desde 1908 Gibson recibía un salario de 500 dólares da Gibson Mandolin-Guitar Manufacturing Co., Limited (equivalente a 20,000 dólares ao ano da época actual). Julius Bellson dixo na súa obra de 1973 titulada The Gibson Story, que "Orville Gibson tiña visións e soños que eran considerados excéntricos."
El e a súa compañía usaron mestres de música para comercializar os seus instrumentos, e imprimían moitos anuncios para desprazar do mercado as vellas mandolinas de fondo redondeado. Tiveron moito éxito no mercado das mandolinas, eliminando a produción dos instrumentos de fondo redondeado nos Estados Unidos. As súas guitarras tiveron moita influencia tamén e os padróns das súas guitarras aínda son recoñecibles nas modernas guitarras de jazz.
Segundo George Gruhn, a idea de tallar as partes superiores e inferiores dos instrumentos parece que se iniciou con Gibson e non estaba baseada en ningunha tradición anterior de construción de mandolinas ou guitarras. Aínda que se inspirou no tallado de violíns, non usou as técnicas de fabricación de violíns ou padróns de construír instrumentos.
Pedras Brancas
O topónimo galego Pedras Brancas pode referirse a:
Ancylus fluviatilis
Ancylus fluviatilis é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Otto Friedrich Müller en 1774.
Anisus vortex
Anisus vortex é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
It girl
dereita|miniatura|Cartel do filme "It" (1927)
"It girl" é un termo anglosaxón empregado para describir unha muller nova atractiva, que é recoñecida por ter tanto atractivo sexual como unha personalidade especialmente cativadora.
A expresión it girl orixinouse na clase alta británica a comenzo do século XX. Gañou máis atención en 1927 coa popularidade da longametraxe “It” de Paramount Pictures, protagonizanda por Clara Bow. No uso máis temperán, unha muller considerábase especialmente como unha “it girl" se alcanzara un alto nivel de popularidade sen teñer que facer alarde da súa sexualidade. Hoxe, o termo é máis comunmente usado para referirse á fama e a beleza. O Oxford English Dictionary distingue entre o uso en inglés xeralmente estadounidense "dunha actriz, modelo, etc que é glamurosa, vivaz, o sexualmente atractiva", e o uso principalmente británico "dunha muller nova, e rica que conseguiu o status de celebridade grazas ao seu estilo de vida socialite". Os termos "it boy" ou "it man" son ás veces usados coa finalidade de describir un home que ten trazos semellantes.
Manuela Serra
Manuela Serra pode referirse a:
Aporrhais pespelecani
Aporrhais pespelecani é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
La Capilla, Boyacá
La Capilla é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia do Oriente. O centro urbano atópase a unha altitude de 1 600 metros no val de Tenza.
Fóra de Mapa
miniatura|224px|Logotipo do programa. miniatura|275px|Mapa dos grupos etnolingüísticos de Europa. Fóra de Mapa é un podcast galego creado no 2021 e dirixido e presentado por María Sabarís Sardón e Juan Elías Vergara. O programa fala sobre as minorías e os grupos étnicos de Europa. En cada programa, que se publica aproximadamente cada dúas semanas, descríbese a historia destes pobos, a súa lingua e cultura.
DALL-E
miniatura| Imaxes producidas por DALL-E [[Modelo de texto a imaxe|a partir de texto (prompts, indicacións ao programa) "a professional high quality illustration of a giraffe dragon chimera. a giraffe imitating a dragon. a giraffe made of dragon."
("unha ilustración profesional de alta calidade dunha quimera de dragón xirafa. unha xirafa imitando a un dragón. unha xirafa feita de dragón").|360x360px]] DALL-E (estilizado como DALL·E ) e DALL-E 2 son modelos de aprendizaxe automática desenvolvidos por OpenAI para xerar imaxes dixitais a partir de descricións en linguaxe natural. DALL-E foi revelado por OpenAI nunha publicación de blog en xaneiro de 2021 e usa unha versión de GPT-3 modificada para xerar imaxes. En abril de 2022, OpenAI anunciou DALL-E 2, un sucesor deseñado para xerar imaxes máis realistas a resolucións máis altas que "poden combinar conceptos, atributos e estilos".