cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wikipedia en éuscaro
Historia
O 18 de abril do 2011 superou os 70.000 artigos. Ese mesmo día a Wikipedia en éuscaro superou en cantidade os artigos da Wikipedia en galego (70.762 artigos), tornándose a cuarta Wikipedia das escritas en linguas que se falan na Península ibérica trala Wikipedia en castelán, a Wikipedia en portugués e a Wikipedia en catalán. A Wikipedia en vasco sitúase no terceiro lugar de Wikipedias en linguas que se falan en Francia por detrás da Wikipedia en francés e da Wikipedia en catalán, por diante da Wikipedia en bretón, a Wikipedia en occitano ou a Wikipedia en corso.
O 19 de setembro do 2014 chegou aos 200.000 artigos.
Txokoa
En xullo do 2009 reorganizouse a sección Txokoa ("O Recuncho", similar á sección "A Taberna" doutras wikipedias) da Wikipedia e trala correspondente proposición e votación engadíronse a esta novas seccións.
Logos
Á parte do logo principal superior, a Wikipedia en éuscaro adoita utilizar diferentes logos, xa sexa pola Euskal Astea ou para celebrar calquera outro acontecemento ou celebración importante no País Vasco:
Tímpano (oído)
240 px|dereita|miniatura|300px|Vista frontal do tímpano.
O tímpano é unha delgada membrana que separa o oído externo do oído medio e que ten por función principal transmitir o son do aire aos osiños do interior do aparello auditivo.
Descrición
O tímpano é unha membrana de forma case circular e de cor gris clara, ou case branca, de entre 8 e 10 mm de diámetro. Está situado ao remate do canal auditivo, xusto antes do martelo, sobre o que apoia, e que lle marca unha especie de catro cuadrantes cun punto central saínte chamado umbo timpánico ou simplemente umbo (ver imaxe, á dereita).
Patoloxía
O problema que máis a miúdo afecta o tímpano é a súa ruptura, que pode levar á xordeira. A ruptura pode producirse, ben pola agresión dalgún corpo estraño que o perfore, ben por un diferencial de presión entre as cavidades externa e interna do oído, como consecuencia dun impacto, dun troco brusco de presión, ou dunha infección interna.
Orde
O termo orde podem referirse a:
Vitilixe
miniatura|dereita|250px|Man afectada pola vitilixe
A vitilixe é unha doenza autoinmune non contaxiosa na que ocorre unha perda local da pigmentación da pel.
Esta despigmentación ocorre xeralmente en forma de placas na faciana ou nas mans, aínda que tamén pode xurdir en calquera outra parte do corpo. O lugar atinxido fica cun aspecto branco transparente e bastante sensíbel ao sol, podendo ocorrer serias queimaduras en caso de se expor ao sol sen protección. Tende a empeorar coa tensión e a ansiedade, e en situacións de estrés é común que aparezan novas placas que poden ficar de forma permanente.
Vilacrespo, Anzo, Lalín
Vilacrespo é un lugar da parroquia de Anzo, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Down Rodeo
"Down Rodeo" é un sinxelo promocional da banda estadounidense Rage Against the Machine enviado a varias emisoras de radio estadounidenses. A canción foi collida do seu álbum, Evil Empire, e nun principio ía ser o seu terceiro sinxelo, aínda que finalmente non se editou nin se rodou videoclip para a mesma. "Down Rodeo" estreouse nun concerto segredo o 19 de abril de 1996 no Dragonfly nos Ánxeles.
Lingua maia iucateca
O maia iucateco (màaya t'àan; lit. "fala maia") ou iucateco é unha lingua maia falada na península do Iucatán e no norte de Belize. Para os seus falantes, o nome da lingua é sinxelamente maia. O identificador "iucateca" é unha etiqueta lingüística empregada para distinguila doutras linguas maias (como o kʼicheʼ e o itza'). Por ese motivo, o emprego do termo maia iucateca é unha nomenclatura científica.
Nos estados mexicanos do Iucatán, algunhas partes de Campeche, Tabasco, Chiapas e Quintana Roo, o maia é a primeira lingua de moitas persoas, con máis de 800 000 falantes. Tamén hai uns 6 000 falantes en Belize.
Vanguard Records
Vanguard Records é un selo discográfico estadounidense fundado en 1950 polos irmáns Maynard e Seymour Solomon na cidade de Nova York. Comezou sendo unha etiqueta de música clásica, pero quizais sexa máis coñecida polo seu catálogo catalogue de gravacións de varios músicos de jazz, folk e blues. The Bach Guild foi un selo subsidiario. En abril de 2015 a discográfica foi mercada por Concord Bicycle Music.
Saona e Loira
Saona e Loira (71) (en francés: Saône-et-Loire) é un departamento francés situado no centro-leste de Francia, que pertence á rexión de Borgoña. Debe o seu nome ao río Saona, principal afluente do Ródano, e ao río Loira.
Candlemass
Candlemass é unha banda sueca de doom metal fundada en Estocolmo en 1984 polo baixista e compositor Leif Edling e o batería Mats Ekström. O grupo tivo unha influencia determinante no xénero do doom metal, e o propio xénero foi chamado así tras o seu álbum de estrea, Epicus Doomicus Metallicus. Despois de publicar cinco álbums e de xirar extensamente durante os anos 80 e primeiros 90, Candlemass separouse en 1994, pero reuniríase tres anos máis tarde. Tras disolverse novamente en 2002, Candlemass reformouse en 2004 e continuou gravando e actuando dende entón.
O Foxo, Labacengos, Moeche
O Foxo é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres), a mesma cantidade que en 1999.
Terceira guerra púnica
A terceira guerra púnica foi un conflito militar entre as repúblicas romana e cartaxinesa, entre os anos 149 e 146 antes de Xesucristo, que finalizou coa vitoria de Roma, permitindo a súa expansión case sen oposición polo Mediterráneo e a súa hexemonía inmediata no Mediterráneo occidental (aínda que daquela Cartago xa non era unha potencia suficientemente forte como para desafiar a Roma).
No tratado que acabara coa segunda guerra púnica, Cartago comprometíase a desfacer a súa frota e a non poder guerrear con ningún país a menos que Roma llo permitise. Como consecuencia, Cartago converteuse entón nun inmenso verxel onde fora cultivado o deserto. O comercio era cada vez máis próspero, e co aumento do comercio, aumentou o esplendor de Cartago.
Linguas semíticas
dereita|miniatura|200px|Texto bíblico hebreo do século XII As linguas semíticas son unha familia da macrofamilia de linguas afroasiáticas. Desenvolvéronse sobre todo por Oriente Próximo e o norte e leste de África. Toman o seu nome do personaxe bíblico Sem, cuxos descendentes serían, segundo a tradición, os pobos semitas.
Terceira guerra púnica
Catón visitou a cidade no ano 152 antes de Cristo, e puido comprobar que Cartago seguía sendo poderosa e aínda constituía unha ameaza, polo que ó volver a Roma non volveu el só, senón tamén a consigna delenda est Carthago (Cartago debe ser destruída), que saía da súa boca por moi pouco que tivera que ver co que estivera falando.
Linguas semíticas
As linguas semíticas máis faladas no presente son o árabe, o amhárico, o hebreo e o tigriña. A protolingua ou grupo de dialectos estreitamente ligados que tería dado lugar ás linguas semíticas coñécese como protosemítico.
Terceira guerra púnica
Houbo unha profunda división entre os romanos sobre que deber facer con Cartago. Mentres Catón argumentaba a favor da súa destrución, os Escipións (familia romana da que procedía Publio Cornelio Escipión o Africano, vencedor de Aníbal) crían que a destrución de Cartago traería a decadencia de Roma ao non contar cun inimigo real, polo que non querían a guerra.
Linguas semíticas
Historia
Da familia semítica temos rexistros escritos ininterrompidos a partir do -2500 ata o presente, o que fai dela a mellor testemuñada historicamente. Compárense os 4500 anos de rexistros de linguas semíticas cos algo máis de 3500 anos de textos en linguas chinesas, os 3400 anos de textos gregos ou os 3200 anos que median entre as primeiras inscricións en exipcio antigo e os últimos textos en copto). Os primeiros textos semíticos coñecidos están escritos en acadio (ca. -2500, - -1600), eblaíta (ca. -2400), ugarítico (ca. -1400 - ca. -1185), linguas cananeas (ca. -1200), hebreo antigo (ca. -1100 – -250), fenicio-púnico (ca. -1000 – -200) e arameo antigo (-900 – -250). Aínda que descoñecemos desde cando hai pobos semitas en Oriente Medio, evidencias indirectas suxiren que pobos semitas chegaron desde África, a través de Exipto, sobre o -4500 (aínda que a data é moi insegura).
Terceira guerra púnica
Mentres os romanos discutían sobre que facer con Cartago, este país rivalizaba con Roma no comercio no Mediterráneo, sobre todo canto a produtos agrícolas, afundindo aos latifundistas romanos, polo que Catón tivo novos apoios e só faltaba un pretexto para iniciar a guerra con Cartago.
Linguas semíticas
Clasificación
As linguas semíticas adoitan dividirse en tres grandes grupos: orientais (Mesopotamia), occidentais ou nor-occidentais (Oriente Próximo) e meridionais ou suroccidentais (Península Arábiga e Corno de África).
Terceira guerra púnica
Massinisa, rei de Numidia, veciño de Cartago, atacábao con frecuencia, aproveitándose de que os cartaxineses precisaban do permiso romano para se defender. Tras moitos ataques, o pobo cartaxinés depuxo do poder ao partido prorromano e formou un exército co cal derrotar ós númidas. Os romanos encontraron aquí o pretexto que tanto buscaban e pronto armaron un exército que levantou áncora cara Cartago, vendo Catón o seu soño cumprido e tendo unha morte feliz, pois dise que morreu neste momento.
Google Nexus
Coa expansión da liña de produtos Google Pixel a finais de 2016, Google declarou que eles "non querían pechar a porta completamente, pero non hai plans agora mesmo de facer máis dispositivos Nexus". En 2017, Google colaborou con HMD Global para fabricar novos teléfonos Nokia, que foi considerado por moitos como unha recuperación de Nexus.
Nexus One
250x250px|miniatura|Nexus One. O Nexus One foi fabricado por HTC e lanzado en xaneiro do 2010 como o primeiro teléfono Nexus. Foi lanzado con Android 2.1 Eclair, e foi actualizado en maio de 2010 como o primeiro teléfono con Android 2.2 Froyo. Logo, este foi actualizado a Android 2.3 Gingerbread. Anunciouse que Google deixaría de dar soporte ao Nexus One, cuxa unidade de procesamento gráfico (GPU, Adreno 200) é deficiente na prestación no novo moto de aceleración 2D da interface de usuario de Android 4.0 Ice Cream Sandwich. O Nexus S e os novos modelos teñen un hardware para manexar a nova tecnoloxía de renderizado.
Nexus S
miniatura|250x250px|Nexus S. O Nexus S, fabricado por Samsung, lanzouse en decembro de 2010, coincidindo co lanzamento de Android 2.3 Gingerbread. En decembro de 2011, actualizouse a Android 4.0 Ice Cream Sandwich, coa maioría das variacións, máis tarde este sería actualizado a Android 4.1 Jelly Bean en xullo de 2012.
Galaxy Nexus
250x250px|miniatura|Galaxy Nexus. O Galaxy Nexus, fabricado por Samsung, foi lanzado en novembro de 2011 (versión GSM, EE.UU. lanzado por Verizon o 15 de decembro do 2011), coincidindo co lanzamento de Android 4.0 Ice Cream Sandwich. Actualízase á versión do software Android 4.2.2 (Jelly Bean) a mediados de febreiro de 2013 e en xullo do mesmo ano actualizouse a Jelly Bean 4.3
Nexus 5
miniatura|292x292px|Nexus 5. O Nexus 5 é un teléfono intelixente de alta gama desenvolto por Google en colaboración con LG. É a quinta xeración da gama Nexus. Caracterízase por posuír unha cámara de 8 MP OIS, pantalla IPS LCD capacitiva. Ten unha capacidade de almacenaxe de 16 GB ou 32 GB, non dispón de rañura para MicroSd externa. Algúns usuarios reportaron problemas cos altofalantes, o brillo da pantalla ou a pouca duración da batería cun uso intenso. Saíu ao mercado o 31 de outubro do 2013, coa versión de Android 4.4 Kit Kat. En poucas horas esgotouse a versión de 16 GB mentres que a de 32 GB esgotouse aos poucos días do lanzamento. O Nexus 5 will non tivo unha actualización oficial Android 7.0 Nougat, o cal quere dicir que Android 6.0.1 Marshmallow é a última versión oficial de Android para este dispositivo.
O Nexus 5 ten as seguinte características:
Nexus 6
miniatura|269x269px|Nexus 6. O Nexus 6 é un teléfono intelixente desenvolvido por Motorola, orixinalmente con sistema Android 5.0 Lollipop (actualizado a Android 7.1.1 Nougat). Foi anunciado por vez primeira o 15 de outubro de 2014 cunto co Nexus 9 e o Nexus Player.
Nexus 5X
O Nexus 5X é un teléfono intelixente desenvolvido por LG, orixinalmente cun sistema Android 6.0 Marshmallow. Foi anunciado por vez primeira o 29 de setembro de 2015, xunto co Nexus 6P e varios outros dispositivos de Google (como a tablet Pixel C).
Nexus 6P
miniatura|260x260px|dereita|Nexus 6P. O Nexus 6P é un teléfono intelixente desenvolvido por Huawei cun sistema orixinalmente Android 6.0 Marshmallow. Foi anunciado por vez primeira o 29 de setembro de 2015 xunto co Nexus 5X e outros dispositivos Google (como a tablet Pixel C).
Nexus 7
miniatura|250x250px|right|Nexus 7 (2012). O27 de xuño de 2012, na apertura do Google I/O 2012, a compañía mostrou o Nexus 7, unha tableta de 7 polgadas desenvolvida por Asus. A tableta, que serve como o primeiro dispositivo en executar Android 4.1, pon a disposición os contidos dispoñibles a través de Google Play, incluíndo libros electrónicos, música e vídeo. O seu factor de forma e prezo pona en competencia directa con dispositivos como o Kindle Fire, que executa unha versión derivada de Android.
Máis tarde lanzouse outra versión do Nexus 7, á que se denominou Nexus 7 2013
Terceira guerra púnica
Os cartaxineses decidiron renderse, e entregaron 300 mozos por petición romana, mais os romanos desembarcaron en Uttica e obrigaron á entrega de tódolos aveños militares, o cal foi obedecido pola cidade. Inconformes con isto, transmitiron á cidadanía cartaxinesa o desexo romano de destruír a cidade, pero dándolle a liberdade de construír unha cidade a 80 estadios (15'5 km) do mar, para afastar a cidade de toda actividade comercial e relegala a actividades agrícolas. Os cartaxineses non aceptaron tal proposta, así que os romanos dispuxéronse a atacar a cidade. Non obstante, non a atacaron inmediatamente, co que lles deu tempo aos cartaxineses a preparar armas e trebellos de guerra co fin de se defender, mentres unha delegación cartaxinesa discutía en Roma un armisticio co propósito de gañar tempo.
Google Nexus
Segunda xeración
miniatura|250x250px|dereita|Nexus 7 (2013). O 24 de xullo de 2013, na conferencia de prensa de Google "Breakfast with Sundar Pichai", Pichai presentou a segunda xeración de Nexus 7, outra vez desenvolvida conxuntamente con Asus. Segundo a tradición de Google Nexus, foi lanzado simultaneamente coa última versión, Android 4.3 Jelly Bean. Estivo dispoñible a partir do 26 de xullo de 2013 en tendas escollidas e na tenda Google Play nos Estados Unidos. O 20 de novembro de 2013, estivo dispoñible nas tendas Google Play de Hong Kong e a India. Ese mesmo día, o Nexus Wireless Charger estivo dispoñible nos Estados Unidos e o Canadá. En decembro de 2015, Google lanzou Android 6.0.1 Marshmallow para o dispositivo. O Nexus 7 (2013) non tivo unha actualización oficial de Android 7.0 Nougat, o cal quere dicir que Android 6.0.1 Marshmallow é a última versión Android que está dispoñible para esta versión de tablet.
Terceira guerra púnica
Cando os romanos decidiron atacar, atopáronse cunha cidade con excelentes medidas defensivas, a cal freou o ataque durante dous anos, durante os cales os romanos limitáronse a asediar Cartago mentres que os cartaxineses lograban evitar o asedio, comerciando mesmo maritimamente.
Google Nexus
Nexus 9
miniatura|250x250px|dereita|Nexus 9. O Nexus 9 é unha tablet de 8,9 polgadas con sistema Android 5.0 Lollipop, desenvolvido en colaboración entre Google e HTC. Foi anunciado por vez primeira o 15 de outubro de 2014 xunto co Nexus 6 e o Nexus Player.
Terceira guerra púnica
Isto cambiou ao serlle entregado o mando da tropa a Escipión Emiliano, neto de forma adoptiva de Escipión o africano. Escipión Emiliano chegou a Cartago, remodelou o exército, intentou rodear completamente Cartago e, ao toparse cun enorme exército cartaxinés, venceuno esmagadoramente, asediando completamente a cidade no inverno do 147 antes de Cristo.
Google Nexus
Nexus Q
O Nexus Q é un dispositivo streaming multimedia de forma esférica que forma parte da familia de produtos Google Nexus. Vendeuse nos Estados Unidos por 299 dólares. Despois de queixas pola falta de innovacións polo prezo, o Nexus Q foi arquivado indefinidamente; Google declarou que precisaba tempo para facer o produto "aínda mellor". O Nexus Q foi substituído de xeito non oficial por Chromecast, e posteriormente por Nexus Player.
Nexus Player
O Nexus Player é un dispositivo streaming multimedia creado conxuntamente entre Google e Asus. É o primeiro dispositivo dispoñible para Android TV. Foi anunciado por vez primeira o 15 de outubro de 2014 ó mesmo tempo que Nexus 6 e Nexus 9. O 24 de maio de 2016, Google interrompeu as vendas de Nexus Player. En marzo de 2018, Google confirmou que Nexus Player non recibiría a nova versión de Android, Android P, e as actualizacións de seguridade tampouco estarían dispoñibles para o dispositivo.
Provincia de Huelva
Huelva é unha provincia andaluza, situada na zona occidental desta comunidade autónoma. Limita ó oeste con Portugal, ó norte coa provincia estremeña de Badaxoz, ó leste coa andaluza de Sevilla e ó sur é bañada polo océano Atlántico, de forma máis local co golfo de Cádiz. Ten unha extensión de 10.128 km² que se reparten un total de 79 municipios.
Terceira guerra púnica
Cartago estaba enormemente debilitada cando, na primavera do 146 antes de Cristo, os romanos asaltaron a cidade. A poboación cartaxinesa recibiu ós romanos usando como arma calquera cousa que servise para danar a unha persoa, pero nada puideron facer fronte ás poderosas lexións de Roma. Os cartaxineses refuxiáronse no templo de Esculapio, onde, tras ser vencidos polos romanos, suicidáronse. Os escasos superviventes foron vendidos como escravos.
Linguas semíticas
Linguas semíticas orientais
Todas as linguas semíticas do grupo oriental están actualmente extinguidas. A esta rama pertence a lingua semítica máis antiga coñecida, o acadio, que se falaba en zonas do actual Iraq. As máis antigas inscricións en acadio datan da primeira metade do terceiro milenio antes da nosa era, e utilizan a escritura cuneiforme, tomada dos sumerios. Sobre o -2000, o acadio fragmentouse en dúas linguas diferentes: o babilonio, falado no sur de Mesopotamia, e o asirio, falado no norte.
Provincia de Huelva
Demografía
Huelva ten 483.792 habitantes, segundo o censo de 2005. A densidade de poboación da provincia é de 47,76 habitantes por quilómetro cadrado. O 30% da poboación vive na capital de provincia (ver Huelva).
Xeografía
No norte de Huelva atópase Serra Morena, o que fai un enorme contraste cas chairas do sur da provincia. O parque nacional de Doñana, unha das maiores reservas da biosfera de Europa, atópase nesta provincia.
Nougat
miniatura|dereita|270px|O nougat máis grande do mundo. O nougat é un doce típico francés a base de mel e de améndoa parecido ó turrón español e ó torrone italiano.
Véxase tamén
Ligazóns aos proxectos irmáns da Galipedia:
Linguas semíticas
Linguas semíticas orientais
Discútese se o eblaíta, lingua falada na cidade de Ebla, en Siria, no terceiro milenio antes da nosa era, descuberta a mediados do século XX, pertence a este grupo ou ao das linguas occidentais, posto que parece ter similitudes con ambas ramas.
Linguas semíticas occidentais (ou nordoccidentais)
A maior parte destas linguas están tamén extinguidas. Sobreviven unicamente dúas: o hebreo e o arameo.
Linguas semíticas meridionais (ou sudoccidentais)
O grupo de linguas semíticas meridionais inclúe as linguas sudarábigas, o árabe e as linguas etiópicas.
As linguas etiópicas
As linguas etiópicas divídense en etiópicas setentrionais e etiópicas meridionais.
Fonoloxía
As linguas semíticas evolucionaron dunha lingua, o protosemítico, que tiña tres vocais breves e tres vocais longas. Ademais a maioría de linguas semíticas posúen fricativas faringais e oclusiva glotal. Ademais a maioría no sistema de consoantes adoita existir unha oposición tripartita: xorda, sonora e "enfática" (onde a realización desta última varía entre a faringalización, a velarización ou a coarticulación glotal).
Terceira guerra púnica
En lugar de repoboar a cidade, os romanos demoleron os edificios e sementaron de sal os campos. O territorio Cartaxinés converteuse na provincia romana de África. O final de Cartago foi, quizais, indigna para o maior inimigo co que se enfrontou a República de Roma, pero permitiulle á República a súa hexemonía total en todo o Mediterráneo.
Linguas semíticas
Morfoloxía
Os lexemas das palabras adoitan estar constituídos por esqueletos consonánticos, tendo o esquema vocálico entre as consoantes información gramatical. Entre as raíces consonánticas ou lexemas a gran maioría son de tres consoantes. Teñen un sistema de infixos moi desenvolvido (os patróns vocálicos son unha forma de infixación de feito).
Sisto
O termo Sisto pode referirse a:
Falcipennis
miniatura|240px|Falcipennis falcipennis macho en exhibición. Falicpennis é un xénero de aves da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos.
Brødrene Olsen
Os Olsen Brothers, en dinamarqués: "Brødrene Olsen", en galego: "Irmáns Olsen", son un dúo musical dinamarqués composto por Jørgen, nado o 15 de marzo de 1950 e seu irmán "Noller" (Niels), nado o 13 de abril de 1954. Ámbolos dous formaron o seu primeiro grupo chamado The Kids en 1965. Máis tarde, en 1967 publicaron o seu primeiro sinxelo. Despois de teren participado nun musical, publicaron o seu primeiro álbum en 1972 como os Irmáns Olsen, publicando dende entón 12 traballos.
Falcipennis
O xénero, segundo os autores, comprende dúas ou tres especies.
Etimoloxía
O nome do xénero (e do específico dunha das especies) está formado pola unión dos elementos do latín científico falci- e -pennis. O primeiro é a raíz do xenitivo do nome latino falx, falcis, 'fuoce'; e o segundo deriva do nome latino penna, pennae, 'pluma', e tamén 'á' (de ave). Literalmente: "os de ás en forma de fouce".
Especies
Segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional (IOC) e o ITIS:
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza:
Para o IOC e máis o ITIS, Falcipennis franklinii sería unha subespecie de Falcipennis canadensis, a Falcipennis canadensis franklinii.
Luxair
Luxair, legalmente Luxair S.A., Société Luxembourgeoise de Navigation Aérienne, é a aeroliña nacional de Luxemburgo. Ten a súa sede no aeroporto de Luxemburgo en Sandweiler. Opera voos regulares a destinos en Europa, Norte de África, o Mediterráneo e Oriente Medio, con servizos chárter e estacionais adicionais. É a única aeroliña de pasaxeiros que existe en Luxemburgo.
Historia
Descendente de Luxembourg Airlines, fundada en 1948, Luxair fundouse en 1961 para satisfacer a crecente demanda de conexións aéreas entre Luxemburgo e outras cidades europeas. En 1962 Luxembourg Airlines convertéuse en Luxair e comezou as súas operacións lanzando unha ruta entre Luxemburgo e París cun Fokker F27 Friendship. Dende 1964 ata 1969 Luxair operou tres avións Lockheed L-1649A Starliner nun acordo de cooperación con Trek Airways, dende Luxemburgo a Xohanesburgo. Os Starliners pintáronse coa librea de Luxair e rexistráronse en Luxemburgo. Cara 1967 a frota da aeroliña estaba formada por tres Fokker F27 Friendship e un Vickers Viscount. Este último foi dado de baixa tras un accidente sen vítimas mortais en 1969 e substituído o ano seguinte polo ptimrito reactor da compañía, un Sud Aviation Caravelle.
Co paso dos anos a aeroliña incorporou máis reactores á súa frota: Boeing 747SP (para rutas a Suráfrica), Boeing 737-400 e Boeing 737-500; ademais de turbohélices Fokker 50 e reactores Embraer. En marzo de 2003 Luxair pediu dous Boeing 737–700 novos para substituír os seus vellos avións Boeing. O primeiros dos novos avións entregouse o 18 de febreiro de 2014. En agosto de 2003 a compañía pediu un terceiro avión que sería entregado en xaneiro de 2005.
Posío
Posío, coa mesma denominación que o xardín da cidade de Ourense, foi unha revista literaria ourensá en dous períodos: un primeiro entre 1945 e 1946, e outro entre 1951 e 1954.
Luxair
Historia
Nun esforzo por ter unha frota só de reactores, o seu último Fokker 50 foi retirado do servizo en abril de 2005. O aumento do prezo do petroleo fixo que operar reactores rexionais fose moi caro, polo que a aeroliña decidiu reintroducir avións turbohélice. En xuño de 2006 asinou unha orde en firme con Bombardier Aerospace por tres Dash 8-Q400, con opción a tres máis. O últimos dos tres avións entregouse en setembro de 2007 e dous aparellos máis foron pedidos posteriormente.
Posío
Primeira etapa (1945-1946)
Dende principios dos anos 40 os autores do círculo literario Azor publicaban en diversos medios locais os seus poemas. Entre eles estaban: José Luis Varela, Alfonso Alcaraz, Segundo Fernández Covelo, o xornalista Segundo Alvarado e Pura Vázquez. Con vocación de transcender o ámbito local impulsaron a revista para a poesía que imprimiu o seu primeiro número en 1945. Varela foi o director e Alcaraz redactor xefe. A redacción estaba na de Radio Ourense, emisora coa que tamén colaboraban os membros de Azor, e editábase nos obradoiros do xornal La Región.
A revista publicou a autores como Gerardo Diego, Pilar Vázquez Cuesta, José Ángel Valente, Álvaro Cunqueiro, Aquilino Iglesia Alvariño, Otero Pedrayo ou Vicente Risco. Nesta primeira xeira, foron catro os números os publicados, de 16 páxinas por exemplar. A portada contaba cunha ilustración de Isaac Pereira "Peroxa", dunha man que sostén unha banda coa frase "e vou namorada" que recolle un verso da lírica medieval galaicoportuguesa. A sección central da revista, denominada "Musa al Noroeste", estaba reservada para poesía en lingua galega.
Luxair
Historia
En 2013 e 2014 incorporáronse dous novos Boeing 737-800 equipados co interior Boeing Sky. En xullo de 2015 o socio minoritario Lufthansa anunciou que vendería todas as súas accións (13%), que mantiña dende o ano 1993. O goberno de Luxemburgo foi nomeado como comprador preferente. En novembro de 2015 rematou a venda de todas as accións de Lufthansa ao goberno do país. Luxair tamén anunciou que deixaría de voar a súa ruta cara o aeroporto de Frankfurt anteriormente operada en código compartido con Lufthansa, xa que a aeroliña alemá comezou a voar a ruta pola súa conta. Luxair aínda forma parte do programa de voo frecuente de Lufthansa Miles & More.
Posío
Primeira etapa (1945-1946)
Malia o curto da súa traxectoria, foi dunha iniciativa que contribuíu a reactivar a publicación poética en Galicia logo da Guerra Civil. O Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades (CRPIH) editou un facsímile en 1995.
Luxair
Frota
En agosto de 2017 a frota de Luxair estaba formada polos seguintes avións:
Posío
Segunda etapa (1951-1956)
Unha nova revista co título de "Posío. Artes y letras" foi publicada entre 1951 e 1956 ao abeiro do Museo Provincial cuxo director, Xesús Ferro Couselo, tamén estaba á fronte da publicación. A temática non era estritamente literaria, como na anterior, senón que tamén incluía espazo para outros eidos como ensaios antropolóxicos e históricos. Algúns dos promotores da primeira Posío tamén colaboraron con esta, como Alvarado. Foron 24 os números editados. O Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades (CRPIH) editou un facsímile en 1996.
Departamento de Ocotepeque
250px|dereita
Ocotepeque é un dos 18 departamentos nos que se divide a República de Honduras, localizado no oeste desta, limitando co Salvador e Guatemala. A capital departamental e principal cidade é Ocotepeque. Ten unha superficie de 1.680 km² e, no 2001, tiña unha poboación censada de 108.029 habitantes, o que supón un aumento con respecto a 1988, cando tiña 77.128 habitantes.
Uxue Alberdi
Foi a tradutora ao éuscaro da novela do vilalbés Agustín Fernández Paz O único que queda é o amor.
O caderno rosa de Lori Lamby
O caderno rosa de Lori Lamby é unha obra narrativa en lingua portuguesa da autora brasileira Hilda Hilst, incluída dentro do Ciclo obsceno da autora. As obras que conforman este conxunto son cualificadas a miúdo como “xénero pornográfico” posto que trata de maneira directa e sen tabús a sexualidade. Foi publicada en 1990 por Massao Ohno.
Sinopse
A obra de Hilda Hilst inclúe con frecuencia unha certa obscenidade. O caderno rosa de Lori Lamby está moi marcada polo erotismo. O tema da obra aborda claramente a sexualidade, posto que o argumento trata dunha nena de oito anos que narra as súas experiencias sexuais co fin de axudar ao seu pai, que é escritor e necesita escribir un libro pornográfico, tal como llo pediu o seu editor.
Un dos elementos máis transgresores da obra é o feito de que a escritura do diario se realiza ás costas dos pais de Lori, é dicir, non son conscientes do que a súa filla escribe e por tanto tampouco son conscientes da súa sexualidade. A obra está marcada por tres polos éticos que abranguen toda a obra: a historia debátese ou enfróntase no que atinxe ao ben e ao mal; a lei do mercado; e o imperativo do goce. Ao remate da novela, cando os pais descobren o diario da filla, Lori di que quere axudar ao pai a escribir unha historia pornográfica de éxito para compracer a petición do editor do seu pai e gañar diñeiro. E, para iso, quería inserir parte dos textos atopados entre os proxectos do seu pai.
En canto á lei do mercado inscríbese por baixo do ben e do mal, nas propias cousas que substitúen aos ideais. A súa lei diríxese cara á produción e o consumo comprendidos como a propia finalidade do sistema. Neste caso, fai referencia ao obxectivo do editor que pensa nos números de vendas. O editor defende que o escritor debe satisfacer o gusto do público, e debe prostituír a súa prosa (tal como prostituír os encantos da filla).
Análise
Hilda Hilst trata o tema da sexualidade desde os seus inicios, móstranos as súas complicacións e achégase a un tema tabú na época dos 90 cunha naturalidade e liberdade sorprendentes. Da mesma maneira Hilda Hilst non se identifica con esta Lori de 8 anos que experimenta a súa sexualidade engadindo na contraportada da obra unha foto propia súa cando tiña esa mesma idade.
A obscenidad presente na obra permite unha comparación coas obras de Marqués de Sade, en especial con Eugenia de Franval, obra coa cal comparte a desvinculación das relacións sexuais coa reprodución. No caso do libro O caderno rosa de Lori Lamby o sexo está relacionado unicamente co pracer de Lori, posto que aínda non chegou á etapa da puberdade e por tanto non é imposible que se dea esta reprodución.
Pokémon Sun e Moon
Pokémon Sun (en ポケットモンスター　サン; Poketto Monsutā San) e Pokémon Moon (en ポケットモンスター　ムーン; Poketto Monsutā Mūn) son dous videoxogos de rol de 2016 desenvolvidos por Game Freak e distribuídos por The Pokémon Company e Nintendo para a consola Nintendo 3DS. Son os primeiros títulos da sétima xeración da serie de videoxogos de Pokémon. Os xogos foron anunciados por vez primeira en febreiro de 2016, e Sun e Moon foron lanzados internacionalmente o 18 de novembro de 2016, co gallo do vinte aniversario da franquía. Un par de versións melloradas, Pokémon Ultra Sun e Pokémon Ultra Moon, foron lanzadas para a mesma consola o 17 de novembro de 2017.
O caderno rosa de Lori Lamby
Análise
Vendo a relación do personaxe principal coa sexualidade presente na obra, deberíase considerar O caderno rosa de Lori Lamby como unha obra obscena ou pornográfica? Hilda Hilst afirma que se considerou unha obra repugnante, pero na súa opinión trátase dunha obra pornográfica para nenos, descríbese a si mesma como unha escritora pornográfica, e considera O caderno de Lori Lamby pornografía infantil.
Ignacio de Loiola
Santo Ignacio de Loiola, nado en Azpeitia en 1491 e finado en Roma o 31 de xullo de 1556, foi un relixioso vasco, fundador da Compañía de Xesús, coñecida como os xesuítas, unha compañía relixiosa católica establecida co fin de fortalecer á Igrexa, inicialmente contra o protestantismo.
Traxectoria
Nado posibelmente a 24 de decembro de 1491, recibiu o nome de Íñigo López na localidade de Loiola (en castelán Loyola), no actual municipio de Azpeitia, a preto de vinte quilómetros ao suroeste de Donostia no País Vasco.
Ignacio foi o máis novo de trece irmáns. O seu pai faleceu cando tiña apenas sete anos de idade. En 1506, tornouse paxe dun familiar, Juan Velázquez de Cuellar, tesoureiro (contador mayor) do reino de Castela. Como cortesán, levou vida liviá.
En 1517, Ignacio tornouse militar. Gravemente ferido nunha batalla en Pamplona o (20 de maio de 1521), pasou meses impedido, no castelo do seu pai.
Aspiración relixiosa
Durante o seu período de recuperación leu numerosos textos relixiosos sobre a vida de Xesuscristo e dos santos da Igrexa. Colleu teima coa idea ascética dunha vida de auto-abnegación, emulando os feitos heroicos de Francisco de Asís e outros líderes monásticos. Decidiu dedicar a súa vida á conversión dos infieis en Terra Santa.
Durante ese período, Ignacio desenvolveu os primeiros planos dos exercicios espirituais (Ejercicios espirituales), que chegarían a adquirir unha grande influencia na mudanza dos métodos de propaganda da Igrexa; "o muíño para onde todos os xesuítas son arrastrados; eles emerxen con caracteres e talentos diversos, mais as marcas impresas permanecerán indelébeis" (Cretineau-Joly).
Dise que tivo visións. A Virxe viróuselle en obxecto dunha devoción cabaleiresca. Imaxes militares tomaron grande importancia na súa contemplación relixiosa.
Estudos en París
En 1528 entrou para a Universidade de París, onde ficou sete anos e estendeu a súa educación literaria e teolóxica, tentando captar o interese dos outros estudantes para os seus exercicios espirituais. En 1534 tiña seis seguidores — Pedro Faber, Francisco Xabier, Alfonso Salmeron, Jacó Laines e Nicolau Bobedilla, dos diferentes reinos españois, e Simão Rodrigues, portugués.
Fundación da Compañía de Xesús
En 15 de agosto de 1534 el e os outros seis fundaron a Compañía de Xesús na igrexa de Santa María, en Montmartre, "para efectuar traballo misioneiro e de apoio hospitalario en Xerusalén, ou para ir onde o Papa quixer, sen cuestionar". En 1537 eles viaxan a Italia para procurar a aprobación papal da súa compañía. O Papa Paulo III concedeulles unha recomendación e permitiu que fosen ordenados padres. Foron ordenados en Venecia polo bispo de Arbe (24 de xuño).
A Million Voices
"A Million Voices" é unha canción da cantante rusa Polina Gagarina. A canción representou a Rusia no Festival de Eurovisión 2015, no que quedou en segunda posición na final cun total de 303 puntos.
Ignacio de Loiola
Fundación da Compañía de Xesús
Dedicáronse inicialmente a pregar e a facer obras de caridade en Italia. A guerra re-encirrada entre o emperador, Venecia, o Papa e os turcos otománs, impedía calquera viaxe até Xerusalén ou cando menos facíaas pouco aconsellábeis.
Na compaña de Faber e Lainez, Ignacio viaxou a Roma en outubro de 1538, para pedirlle ao Papa a aprobación da nova compañía. A congregación de cardinais, deu unha opinión positiva á constitución presentada, e en 27 de setembro de 1540, o Papa Paulo III confirmou a compañía mediante a Bula "Regimini militantis Ecclesiae", que integra a "Fórmula do Instituto" onde está contida a lexislación substancial da nova compañía. O número dos seus membros foi, no entanto, limitado a 60. Esta limitación foi porén posteriormente abolida pola bula "Injunctum nobis" de 14 de marzo de 1543.
Superior Xeral Xesuíta
En 1538 foran impresos os Exercicios espirituais, obxecto de inspección pola Inquisición romana, tendo sido no entanto autorizados.
Ignacio escribiu as Constitucións Xesuítas, adoptadas en 1554, que criaran unha organización xerarquicamente ríxida, enfatizando a absoluta auto-abnegación e a obediencia ao Papa e aos superiores xerárquicos (perinde ac cadaver, disciplinado como un cadáver, en palabras do mesmo Ignacio). O seu grande principio tornouse o lema dos xesuítas: Ad Majorem Dei Gloriam (Pola maior gloria de Deus).
Os xesuítas foron un gran factor no éxito da Contra-Reforma.
Morreu en Roma e foi canonizado a 12 de marzo de 1622 polo Papa Gregorio XV. Festéxase o seu día o 31 de xullo.
Descubrimento
miniatura|300px|Exemplo dun descubrimento, o [[Descubrimento de América. Pintura de Dióscoro Puebla]] Un descubrimento é a observación novidosa ou orixinal dalgún aspecto da realidade, normalmente un fenómeno natural; o achado, encontro ou manifestación do que estaba oculto e secreto ou era descoñecido.
No curso da innovación científica, as máis transcendentes teorías científicas e os maiores descubrimentos noutros ámbitos non adoitan ser obra persoal dun xenio, senón dun grupo de persoas, sexa en equipos ou pola suma de esforzos sucesivos de individuos ou grupos humanos. Na maior parte dos casos, non son éxitos debidos á serendipidade ou ao azar, senón froito de procesos de investigación ou exploración sistemática consciente e moi prolongados no tempo.
Tamén se pode denominar descubrimento á descrición das primeiras incursións de xentes dunha cultura no ambiente xeográfico e cultural doutra. A cultura occidental usou o termo para salientar a importancia na historia do mundo da exploración ligada á expansión de Europa cara ao resto do mundo. O descubrimento de cada continente, illa ou accidente xeográfico, por parte de viaxeiros, exploradores, conquistadores e colonizadores europeos, conduciu á noción de que os nativos foron descubertos, independentemente do feito de que xa estiveran alí desde había séculos ou mesmo milenios.
Neste sentido, adoita denunciarse que o termo implica un nesgo eurocéntrico e etnocéntrico na linguaxe e no pensamento.
Dino Buzzati
Dino Buzzati, nado en San Pellegrino de Belluno (Véneto) o 16 de outubro de 1906 e finado en Milán o 28 de xaneiro de 1972, foi un escritor e xornalista italiano. Acadou sona mundial pola súa novela O deserto dos tártaros.
Traxectoria
Dino Buzzati Traverso naceu en San Pellegrino, preto de Belluno, na casa patrucial da súa familia. A nai, nada en Venecia, era veterinaria. O pai, descendente dunha antiga familia de Belluno, era profesor de Dereito internacional. Dino foi o terceiro dos catro fillos da parella. Amante da música (aprendeu de pequeno a tocar o violín e o piano), esta constituíu un dos elementos fundamentais da personalidade creativa poliédrica do artista.
A familia vivía en Milán, onde Dino fixo o bacharelato e en 1924, entrou na facultade de Dereito da universidade milanesa, seguindo o desexo do pai, que quería que fora avogado. Ós 22 anos, cos estudos apenas acabados, comezou a traballar no xornal milanés Corriere della Sera, onde continuaría ata a súa morte. Empezou a traballar como corrector, e foi despois reporteiro, enviado especial, articulista editor e crítico de arte. No mesmo ano, 1924 doutorase en xurisprudencia cunha tese sobre a natureza xurídica do Concordato.
Adóitase dicir que a súa experiencia xornalística contribuíu a formar o seu estilo literario, dando as súas narración máis fantásticas unha aura de realismo. O mesmo Buzzati comentou, segundo Lawrence Venuti: ''Paréceme que a fantasía debería estar o máis achegada posible ó xornalismo. A palabra exacto non sería banalizar, aínda que algo que ver teña. Máis axiña quero dicir que a efectividade dunha historia fantástica depende de que sexa contada nos termos máis simples e prácticos. (Restless Nights - Selected Stories of Dino Buzzati'' (Introduction by L. Venuti) (North Point Press, 1983))
Durante a segunda guerra mundial Buzzati serviu en África como xornalista agregado a Mariña real. Acabada a guerra publicouse en toda Italia O deserto dos tártaros (l deserto dei Tartari) que tivo unha repercusión inmediata e lle ganou ó autor a fama. Casou con Almeria Antoniazzi en 1964, ano no que publicou a súa derradeira novela, Un amore. Morreu de cancro en 1972.
Obra
Buzzati comezou a escribir obras de ficción en 1933. A súas obras neste xénero inclúen cinco novelas, teatro e obras para a radio, libretos, contos e poemas.
Escribiu un libro para nenos, A famosa invasión de Sicilia polos osos (La famosa invasione degli orsi in Sicilia). Publicou tamén unha novela gráfica baseada no mito de Orfeo, o Poema a fumetti. O deserto dos tártaros, a súa novela máis famosa, conta a historia dun destacamento militar que espera unha invasión tártara. Foi comparada con obras do existencialismo, coma a de Alberte Camas O mito de Sísifo.
A súa obra foi clasificada como representante do realismo máxico. Nela a alienación social e o destino da natureza e a fantasía perante o progreso tecnolóxico ilimitado son temas recorrentes. Escribiu diversos contos nos que recreou criaturas fantásticas.
O Igrexario, Xuvencos, Boborás
O Igrexario é un lugar da parroquia de Xuvencos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. Tamén estaba deshabitado no ano 2010.
Metro de París
O Metro de París é unha rede de ferrocarril metropolitano que dá servizo á cidade francesa de París e algúns concellos limítrofes. É un dos símbolos da cidade, influenciado nos seus inicios pola art-nouveau, e presenta unha gran densidade de estacións e liñas dentro da cidade que contrasta co pequeno número de estacións que se distribúen pola área metropolitana.
O primeiro tramo acabou de construírse o 19 de xullo de 1900, polo que é a sexta rede de metro máis antiga, só por detrás das de Chicago, Boston, Glasgow, Budapest e Londres.
En 1998 inaugurouse a liña 14, a primeira construída dentro do termo municipal dende 1935. Trátase dun metro que funciona sen condutor e cos trens (de 90 m de lonxitude e seis vagóns intercomunicados) baixo o control de doce cámaras. Esta liña custou case o dobre dunha liña convencional. Non obstante, o seu custo de explotación é menor e garante unhas frecuencias inaccesibles aos outros convois.
Das 302 estacións da rede, 24 atópanse en superficie, en 43 paran dúas liñas, en 11 paran tres e en 5 paran catro ou máis. Dada a crecente poboación e a saturación da rede, continúase a construír novas liñas e estacións para satisfacer a demanda.
Linus Gerdemann
Linus Gerdemann, nado en Münster o 16 de setembro de 1982, é un ciclista alemán.
Carreira deportiva
Gendermann debutou como profesional en 2003 no equipo Winfix Techem. En 2005 ficha polo Akud Arnolds Sicherheit ata maio, pero logo muda para o CSC, un equipo xa de primeira fila, grazas á que o seu compatriota Jens Voigt llo recomenda ao director técnico Bjarne Riis. Estando nel leva durante un tempo o maillot amarelo nos Catro días de Dunkerque, onde finalmente queda quinto, e vence na sétima tirada da Volta a Suíza.
Ao ano seguinte, cando aínda lle quedaba un ano de contrato, troca para o T-Mobile, equipo que o acompañará nos seus mellores resultados, quedando 6º na Volta a Cataluña de 2006 e 7º na Volta a Suíza. En 2006 a piques está de participar no Tour de Francia, logo da descualificación dos seus compañeiros Jan Ullrich e Óscar Sevilla por dopaxe, pero finalmente o seu equipo decide non substituílos e queda fóra.
O 14 de xullo de 2007, logo dunha longa escapada dun grupo de catorce corredores na que vai quedando só, obtén unha vitoria de tirada no Tour, na chegada de Grand-Bornand. Mercé a esa vitoria colocouse durante un día de líder na proba francesa, no primeiro ano da súa participación.
Barbelas, Labacengos, Moeche
Barbelas é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 19 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 12 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 27 habitantes.
Gremlins 2: The New Batch
Sinopse
Trala morte do seu coidador, o simpático Gizmo é levado a un laboratorio onde se atopa co seu antigo dono, Billy Peltzer. Debido a un despiste, o animal móllase, multiplicándose en temibles monstros que se apoderarán do rañaceos máis moderno de Nova York.
Teleoloxía
175px|miniatura|dereita|Platón A teleoloxía é un concepto filosófico que establece que a finalidade existe na natureza. Isto significa que, a semellanza das finalidades encontradas nas accións humanas, a natureza tende esencialmente cara fins concretos.
A teleoloxía foi investigada por Platón e Aristóteles, por Anselmo de Canterbury durante o século XI, por Inmanuel Kant no século XVIII, como un principio regulador no seu libro "Crítica do xuízo", e por Jung. Tamén foi fundamental para a especulación filosófica de Hegel.
Algo é teleolóxico cando ten un motivo ou causa final. En xeral pódese dicir que hai dous tipos de finalidade: intrínseca e extrínseca.
Desde Novum Organum, de Francis Bacon, as explicacións teleolóxicas na ciencia tenden a ser deliberadamente eludidas por que se son verdadeiras ou non é discutible máis alá da percepción humana e o noso entendemento para xulgar. Algunhas disciplinas, en especial dentro da bioloxía evolutiva, son aínda propensas a usar palabras que semellan teleolóxicas cando describen tendencias naturais que van deica unhas *inudables condicións finais. Non obstante, eses argumentos pódense traducir case sempre a formas non teleolóxicas.
Etimoloxía
A palabra procede do grego τέλος, telos (fin, propósito) e -λογία (rama do aprendizaxe). O termo foi acuñado en 1728 polo filósofo xermano Christian Wolff no seu traballo Philosofía rationalis sive logica.
Platonismo
No Fedón, Platón argumenta que as explicacións verdadeiras para algún fenómeno físico teñen que ser teleolóxicas. Así mesmo, lamenta as equivocacións para distinguir entre algo necesario e algo que é suficiente, que el identifica respectivamente como causas materiais e finais.
Platón razoa aquí que os materiais que compoñen un corpo están necesariamente condicionados para realizar os seus movementos ou accións dunha maneira segura, pero que eses materiais non poden estar suficientemente condicionados para actuar como actúan. Por exemplo, se Sócrates está sentado nunha prisión de Atenas, a elasticidade dos seus tendóns é o que lle permite sentarse. Dese modo, a descrición física dos seus tendóns pode ser definida como "condicións necesarias ou motivos auxiliares da súa acción de sentarse." No entanto, estas só son condicións necesarias de que Sócrates se sente. Para dar unha descrición física do corpo de Sócrates dicimos que está sentado, pero isto non nos dá unha idea de por que esta sentado no lugar inicial. Para dicir por que el estaba sentado temos que explicar o proveitoso desta acción en relación ó que provoca (todas as consecuencias. Por iso, dar unha explicación sobre o que é algo é igual ca decidir sobre o que é bo. A súa bondade é o motivo actual, e a súa resolución, propósito ou razón para iso.
Aristotelismo
Na Física, Aristóteles rebate a suposición de Platón de que o Universo foi creado por un intelixente deseñador usando formas eternas como modelo. Para Aristóteles, os fin naturais son producidos pola natureza (principios de cambio interno para os seres vivos) e, polo tanto, non son deliberados.
Estes argumentos de Platón e Aristóteles son contrarios aos presentados primeiro por Demócrito e logo por Lucrecio, ambos respaldados polo que agora a miúdo chamamos naturalismo metafísico ou accidentalismo.