cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bedřich Smetana
Enfermidade e morte
miniatura|Lápida de Smetana no [[cemiterio Vyšehrad de Praga.]] En 1879 Smetana escribira a un amigo, o poeta checo Jan Neruda, revelando os temores da aparición da loucura. No inverno de 1882-83 estaba experimentando depresión, insomnio e alucinacións, xunto con mareos, cambras e perda temporal da fala. En 1883 comezou a escribir unha nova suite sinfónica, Pražský karneval (traducible como Carnaval en Praga), mais non puido acabar máis que unha introdución e unha polonesa. Comezou unha nova ópera, chamada Viola, baseada na personaxe da Noite de reis de Shakespeare, mais só escribiu uns poucos fragmentos debido ao seu estado mental deteriorado gradualmente. En outubro de 1883 o seu comportamento nunha recepción privada en Praga perturbou aos seus amigos; a mediados de febreiro de 1884 deixara de ser coherente e volvíase violento periodicamente. O 23 de abril a súa familia, incapaz de encargarse del por máis tempo, levouno ao manicomio Kateřinky en Praga, onde faleceu o 12 de maio de 1884. miniatura|esquerda|O [[Museo Bedřich Smetana na beira do río Moldava, en Praga.]] O hospital rexistrou a causa da morte como demencia senil. Con todo, a familia de Smetana cre que o seu declive físico e mental debíase á sífilis. Unha análise do informe da autopsia, publicado polo neurólogo alemán Ernst Levin en 1972 chegou á mesma conclusión. As probas levadas a cabo polo profesor Emanuel Vlček a finais do século XX en mostras de tecido muscular do corpo exhumado de Smetana proporcionaron máis evidencias da enfermidade. Con todo, esta investigación ten sido cuestionada polo médico checo Jiri Ramba, quen argumentou que as probas de Vlček non proporcionan unha base sólida para unha conclusión fiable, citando a idade e o estado dos tecidos e destaca que os síntomas reportados en Smetana son incompatibles coa sífilis.
O funeral de Smetana tivo lugar o 15 de maio na igrexa de Nosa Señora de Týn, no Barrio Vello de Praga. A procesión posterior ao cemiterio Vyšehrad foi conducida polos membros da Hlahol, portando fachos, e seguida por unha gran multitude. A tumba máis tarde converteuse nun lugar de peregrinación para os amantes da música que visitaban Praga. Na tarde do funeral, no Teatro Nacional, a interpretación de Prodaná nevěsta proseguiu tal e como estaba programada, mais o escenario estivo cuberto cun pano negro como sinal de loito.
Smetana deixou trala súa morte a Bettina, as súas fillas Zdeňka e Božena e a Žofie. Ningunha delas tivo un papel significativo na vida musical de Smetana. Bettina viviu ata 1908; Žofie, quen casara con Josef Schwarz en 1874, faleceu antes que a súa nai, en 1902. As fillas menores acabaron casando, vivindo as súas vidas lonxe da mirada pública. Un memorial permanente á vida de Smetana e a súa obra é o Museo Bedřich Smetana en Praga, fundado en 1926 no Instituto de Musicoloxía da Universidade de Carlos. En 1936 o museo trasladouse ao edificio antigo de abastecemento de auga na beira do Moldava, e dende 1976 ten formado parte do Museo Checo da Música.
Obra
miniatura|[[Franz Liszt (1811-1886) foi a principal influencia de Smetana ao longo da súa carreira compositiva.]] Os materiais principais sobre os cales Smetana inspiraba a súa arte, de acordo con Newmarch, eran o nacionalismo, o realismo e o romanticismo. Unha característica particular de toda a súa música tardía é o seu carácter descritivo: todas as súas composicións principais, á parte das óperas, están supeditadas a programas e varias son especificamente autobiográficas. Os defensores de Smetana recoñeceron a grande influencia nas súas obras de compositores como Liszt, Wagner e Berlioz, os «progresistas», mentres que estes mesmos frecuentemente teñen restado a importancia dos compositores «tradicionalistas» como Rossini, Donizetti, Verdi e Meyerbeer.
Obras para piano
Todas, agás unhas poucas composicións realizadas con anterioridade á partida de Smetana a Gotemburgo, foran obras para piano. Algunhas destas primeiras pezas teñen sido cualificadas polo historiador da música de Harold Schonberg como «retórica grandilocuente e virtuosa derivada de Liszt». Baixo as directrices de Proksch, con todo, Smetana foi capaz de puír máis as súas obras, tal e como se revela en obras como a Sonata en sol menor de 1846 e a Polca en mi bemol do mesmo ano. O conxunto de Seis pezas características de 1848 foi adicado a Liszt, quen o describiu como «as pezas máis destacadas, de sentimento delicado e fino acabado que observei recentemente». Neste período, Smetana planeou un ciclo de «álbumes de follas», pezas curtas en todas as tonalidades maiores e menores, ao xeito dos Preludios de Chopin. O proxecto volveuse un tanto desorganizado, nas pezas terminadas hai tonalidades repetidas, mentres que outras non están representadas. Despois do seu regreso definitivo de Gotemburgo, cando se comprometeu principalmente ao desenvolvemento da ópera checa, non escribiu nada para o piano durante 13 anos.
Na súa última década, Smetana compuxo tres ciclos de piano importantes. O primeiro, de 1875, foi titulado Soños. Estaba adicado aos antigos alumnos de Smetana, que recadaran fondos para cubrir os seus gastos médicos e rendía tamén homenaxe aos modelos que o compositor tiña na década de 1840: Schumann, Chopin e Liszt. As últimas obras importantes para piano de Smetana son os dous ciclos de Danzas checas de 1877 e 1879. O primeiro deles tivo como obxectivo, como Smetana explicou ao seu editor, «a idealización da polca, como Chopin fixo no seu día coa mazurca». O segundo ciclo é unha mestura de bailes, cada un ten un título específico para que a xente saiba «cales son as danzas cos seus nomes orixinais que os checos teñen».
Vocal e coral
As primeiras cancións de Smetana son adaptacións de poemas en alemán para voz solista. Á parte da súa canción de 1848 Píseň svobody (traducible como Canción da liberdade), non comezou a escribir obras para un coro completo ata despois da súa estadía en Gotemburgo, cando compuxo numerosas obras para a Sociedade Coral Hlahol, na súa maioría para voces masculinas a capella. A música coral de Smetana é xeralmente de carácter nacionalista, que varía dende o curto Coro Cerimonial escrito logo da morte do amigo revolucionario do compositor, Havlíček, ata a creación de Píseň na moři (traducible como Canción do mar), un importante traballo co carácter dun drama coral.
Contra o final da súa vida, Smetana regresou á composición de cancións simples, con cinco Večerní písně (traducible como Cancións de atardecer) (1879) coas palabras do poeta Vítězslav Hálek. A súa última obra completa, Naše píseň (traducible como A nosa canción) (1883), é a última das catro adaptacións dos textos de Josef Srb-Debrnov. A pesar do estado de saúde de Smetana, constitúe unha feliz celebración da canción checa e a danza. A peza perdeuse durante moitos anos e só recibiu a súa primeira actuación despois do redescubrimento en 1924.
Música de cámara
Á parte dunha fantasía xuvenil para violín e piano, Smetana compuxo só catro obras de cámara, aínda que cada unha tiña un significado profundo e persoal. O Trío para piano en sol menor de 1855 foi composto despois da morte da súa filla Bedriska; o seu estilo é similar ao de Robert Schumann, con toques de Liszt e o ton xeral é elexíaco. Despois de vinte anos regresou ao xénero de cámara co seu primeiro Cuarteto de corda. Esta obra en mi menor, subtitulada Z mého života (traducible como Da miña vida), foi de carácter autobiográfico, o que demostra o entusiasmo xuvenil do compositor para a súa arte, as súas amizades e amores, e nunha mudanza do estado de ánimo, o comezo da súa xordeira é representado por un longo harmónico en mi no movemento final por riba do sinistro trémolo nas cordas.
miniatura|center|300px| Última páxina do manuscrito do primeiro cuarteto.
O Segundo cuarteto de corda, en re menor, escrito en 1882-83, desafiando as ordes do seu médico de que se abstivera de toda actividade musical, foi composto por tempadas, «un remuíño de música dunha persoa que perdeu o seu sentido do oído». Representa as frustracións de Smetana coa vida, mais non é totalmente sombrío e inclúe unha polca brillante. Foi unha das súas composicións finais; entre os dous cuartetos escribiu un dúo para violín e piano Z domoviny (traducible como Dende a patria), unha mestura de melancolía e felicidade con grande afinidade aos temas populares checos.
miniatura|center|300px| Primeira páxina do manuscrito do segundo cuarteto.
Orquestra
Insatisfeito coa súa primeira obra orquestral a grande escala, a Abertura en re maior de 1848, Smetana estudou pasaxes de Beethoven, Mendelssohn, Weber e Berlioz antes de producir a súa Sinfonía Triunfal de 1853. Aínda que esta é considerada por Rosa Newmarch «como un epitalamio para un príncipe dos Habsburgo», o biógrafo de Smetana, Brian Large, sitúaa máis ben na parte que caracteriza as obras máis maduras do compositor. A pesar do rexeitamento da Orquestra Sinfónica da Corte e a morna recepción da súa estrea, Smetana non repudiou a obra. Foi ben recibida en Gotemburgo en 1860, e unha versión revisada realizouse en Praga en 1882, sen a etiqueta de «Triunfal», segundo afirma Adolf Čech. A peza recibe en ocasións o nome de Sinfonía festiva.
A visita de Smetana a Liszt en Weimar, no verán de 1857, onde escoitou deste último a Sinfonía Fausto e Die Ideale, provocou unha reorientación material da música orquestral de Smetana. Estas obras déronlle a Smetana respostas a moitos problemas compositivos relativos á estrutura da música orquestral e suxeriu un medio para expresar os temas literarios nunha síntese entre a música e o texto, en lugar de simples ilustracións musicais. Estas reflexións permitiron a Smetana escribir os tres poemas sinfónicos de Gotemburgo, (Richard III, Valdštýnův tábor e Hakon Jarl), obras que transformaron a Smetana dende un compositor principalmente de música de cámara a un moderno neorromántico, capaz de manexar elementos de grande escala e expoñer os últimos conceptos musicais.
Dende 1862 Smetana estivo ocupado en gran parte coa ópera e, á parte dalgunhas pezas curtas, non regresou á música puramente orquestral, ata comezar Má vlast en 1872. Na súa introdución á Collected Edition Score, František Bartol cataloga Má vlast xunto coa ópera Libuše, «como símbolos directos de [a] consumación da loita nacional». Má vlast é a primeira obra a grande escala madura de Smetana que é independente das palabras e as súas ideas musicais son máis audaces que todo o que tentara antes. Para o musicólogo John Clapham, o ciclo presenta «unha sección transversal da historia checa, as súas lendas e as impresións das súas paisaxes, [...] e nos transmite claramente a visión de Smetana do seu ethos e a grandeza da nación». A pesar das súas asociacións nacionalistas, esta obra, segundo Newmarch, leva o nome de Smetana máis lonxe que calquera outra obra súa, coa excepción da abertura Prodaná nevěsta. Smetana dedicou Má Vlast á cidade de Praga, despois da súa primeira actuación en novembro de 1882, onde foi aclamado polo público musical checo como a verdadeira representación do estilo nacional checo. O seu movemento chamado Vltava (Moldava), que representa o río que pasa por Praga cara á súa confluencia co Elba, é a composición orquestral de Smetana máis coñecida e popular internacionalmente.
Ópera
Smetana practicamente non tiña precursores na ópera checa, á parte de František Škroup, cuxas obras rara vez se interpretaron máis aló dunha ou dúas funcións. Na súa misión de crear un novo canon, en lugar de empregar a canción folclórica tradicional, Smetana centrouse na música de baile popular da súa xuventude, especialmente a polca, para establecer o seu vínculo coa lingua vernácula. Baseouse nas tradicións europeas existentes, especialmente a eslava e francesa, mais só fixo un uso escaso das arias, preferindo basear as súas partituras nos conxuntos e coros.
As oito óperas de Smetana crearon a base do repertorio da ópera checa, mais destas só Prodaná nevěsta se interpreta de xeito regular fóra da terra natal do compositor. Logo de chegar a Viena en 1892, e a Londres en 1895, a obra axiña se converteu en parte do repertorio de compañías operísticas de todo o mundo. Newmarch afirma que Prodaná nevěsta, aínda que non é unha «xoia de primeira orde», é con todo «unha pedra perfectamente tallada e pulida no seu xénero». A súa abertura distintiva, que Newmarch asegura «fainos despegar os pés, coa súa vivacidade aloucada», foi composta nunha versión para piano antes de que Smetana recibira o libreto do proxecto. Clapham considera que ten poucos precedentes en toda a historia da ópera. O mesmo Smetana máis tarde tendeu a menosprezar o seu logro: «Prodaná nevěsta non era máis que un xogo de nenos, composta directamente dun tirón». En opinión do crítico alemán William Ritter, os poderes creativos de Smetana chegaron ao seu cénit coa súa terceira ópera Dalibor.
Recepción
Mesmo na súa propia patria, o público en xeral tardou en recoñecer o artista. Como xove compositor e pianista era ben visto nos círculos musicais de Praga e contaba coa aprobación de Liszt, Proksch e outros, mais a falta de recoñecemento público foi un factor principal a raíz do seu autoimposto exilio en Suecia. Logo do seu regreso, non foi tomado especialmente en serio e foi moi difícil conseguir audiencias para as súas novas obras, de aí a súa denominación de «profeta sen honor» despois da sala case baleira e a recepción indiferente de Richard III  e Valdštýnův tábor na illa Žofín en xaneiro de 1862.
O primeiro éxito público notable de Smetana foi a súa primeira ópera Braniboři v Čechách, en 1866, cando xa tiña 42 anos. A súa segunda ópera, Prodaná nevěsta, sobreviviu ao desafortunado contratempo da noite da súa estrea e converteuse nun triunfo popular permanente. O estilo diferente da súa terceira ópera Dalibor, que non era tan próximo ao drama musical de Wagner, foi facilmente comprendido polo público e condenado polos críticos que consideraban que a ópera checa debía estar baseada na canción popular. Desapareceu do repertorio logo de recibir tan só un par de representacións. A partir de entón as maquinacións que acompañaron a carreira de Smetana como director provisional do teatro restrinxiron a súa produción creativa ata 1874.
Na última década, a máis frutífera da súa carreira compositiva a pesar da súa xordeira e o aumento da mala saúde, Smetana recibiría o recoñecemento nacional de xeito tardío. As súas últimas óperas, Dvě vdovy e Tajemství, foron moi ben recibidas, mentres que Hubička foi recibida cunha «abafadora ovación». A ópera cerimonial Libuše foi recibida con aplausos para o compositor; por esta época (1881) as disputas en torno á súa música diminuíran e o público estaba disposto a honralo como o fundador da música checa. Con todo, as primeiras representacións a principios de outubro de 1882 da ópera Čertova stěna (traducible como O muro do demo), que evidenciaba ter sido pouco ensaiada, foron caóticas e o compositor sentiuse «deshonrado e desanimado». Esta decepción foi rapidamente mitigada polo aplauso que seguiu á primeira actuación do ciclo Má vlast completo en novembro: «Todo o mundo se puxo de pé e a mesma treboada de aplausos interminable repetiuse despois de cada unha das seis partes. [...] Ao final de Blaník [a parte final], a audiencia estaba fóra de si e ninguén quería deixar marchar ao compositor do escenario».
Carácter e reputación
Segundo o musicólogo John Tyrrell, a identificación próxima de Smetana co nacionalismo checo e as tráxicas circunstancias dos últimos anos tenderon a afectar á obxectividade coa que o seu traballo ten sido avaliado, en particular na súa terra natal. Tyrrell afirma que o status case icónico outorgado a Smetana na súa patria «foi monumentalizado nunha figura na que calquera crítica da súa vida ou o seu traballo foi desalentada» polas autoridades checas, mesmo a finais do século XX. Como resultado, Tyrrell sostén que se propagou unha visión da música checa que resta importancia ás contribucións dos contemporáneos e sucesores, como Dvořák, Janáček, Josef Suk e outras figuras menos coñecidas. Isto está en contradición coas percepcións do mundo exterior, onde Dvořák é interpretado con moita máis frecuencia e é moito máis coñecido. Harold Schonberg observa que «Smetana foi o que fundou a música checa, pero Antonín Dvořák [...] foi o que a popularizou».
Fondorallo, Saa, A Pobra do Brollón
Fondorallo é unha aldea pertencente á parroquia de Saa, no concello da Pobra do Brollón, provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2008 tiña 29 habitantes (11 homes e 18 mulleres).
A aldea está situada a 418 m de altitude, na beira do río Saa e na estrada que une A Pobra coa Pousa.
Hospital Universitario de Tampere
miniatura|250px|Hospital Universitario de Tampere. O Hospital Universitario de Tampere (en finés Tampereen yliopistollinen sairaala), tamén coñecido polas súas siglas TAYS, é un hospital situado no barrio de Kauppi, na cidade de Tampere, Finlandia. Pertence ao distrito hospitalario de Pirkanmaa. O hospital ten cinco oficinas: Tays Keskussairaala e Tays Hatanpää en Tampere, Tays Valkeakoski, Tays Sastamala e Tays Pitkäniemi en Nokia.
Sallie W. Chisholm
Sallie W. (Penny) Chishom (1947) é unha bióloga mariña e oceanógrafa estadounidense no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts. É experta en ecoloxía e evolución de microbios do océano.
Educación
Graduouse polo Instituo Sénior Marquette, MI en 1965. Asistiu á Universidade de Skidmore e obtivo un Ph.D. pola SUNY Albany en 1974.
Traxectoria
Dende 1976, Sallie ten sido membro de facultade no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. Os seus estudos céntranse na ecoloxía do fitoplancto mariño. Os seus primeiros traballos foron sobre os procesos de plancto de nutrientes e a maneira en que estes afectan ao seu ciclo de vida en tempo diúrno. Isto levou a comezar a usar citometría de fluxo para medir as propiedades das células individuais.
A aplicación de fluxo citométrico ás mostras ambientais, levaron a Chisholm e os seus colaboradores (como os notables R.J. Olson e S.M. Sosik) ao descubrimento de que o plancto pequeno (en particular Prochlorococcus e Synechococcus) representan unha parte moito máis importante da produtividade mariña do que se pensaba. Anteriormente os oceanógrafos biolóxicos centráranse nas diatomeas silíceas como o fitoplancto máis importante, o que representa entre 10 e 20 xigatoneladas de captación de carbono cada ano. Os traballos de Chisholm mostraron que aínda era maior a cantidade de carbono que entraba no ciclo, polo cal confirmaron as teses de que as pequenas algas desempeñan unha función importante no ciclo de nitróxeno global.
Nos últimos anos, Chisholm desempeñou un papel visible na oposición ao uso da fertilización con ferro como unha solución tecnolóxica para o cambio climático antropoxénico.
Recoñecementos
Galardóns:
Mocedade Galeguista da Coruña
A MG da Coruña traballou por establecer unha fronte con outras organizacións equivalentes da esquerda pero o Consello Nacional da Federación de Mocedades Galeguistas opúxose a calquera alianza con outras organizacións.
Vergazas, O Val, Gomesende
Vergazas é un lugar da parroquia do Val no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 3 mulleres.
Lourente, Saa, A Pobra do Brollón
A aldea está situada a 546 m de altitude, na pista que sobe desde A Pousa cara O Busto.
Mauro Pezzente
miniatura|Mauro Pezzente, de pé, en concerto na sala Batschkapp, na cidade de Frankfurt, abril de 2018. Mauro Pezzente é un músico canadense, cofundador e baixista da banda de post-rock Godspeed You! Black Emperor e da sala de espectáculos en Montreal Casa del Popolo.
Traxectoria
Pezzente, xunto con Efrim Manuel e Mike Moya, guitarristas, formaron o grupo Godspeed You! Black Emperor en 1994. A banda produciu o seu propio álbum de debut, All Lights Fucked on the Hairy Amp Drooling, naquel mesmo ano, cunha distribución limitada a 33 copias en casete. Toca nunha segunda banda, Maica Mia e a nivel técnico traballou na gravación do álbum Sound Uniti, do grupo William Parker Quartet ‎ e para Indigo Trio, no seu Live in Montreal.
Modena F1
Modena Team SpA foi un equipo de Fórmula Un de Italia que disputou unha soa tempada en. O equipo tivo unha historia bastante confusa, e refírese a miúdo como a el como equipo "Lambo" ou Lamborghini debido ás súas conexións co fabricante de automóbiles italiano. Competiu en 16 grandes premios do campionato do mundo (6 como titular), pero non anotou puntos no Campionato. O seu mellor resultado foi sétimo no Gran Premio dos Estados Unidos de 1991.
Lamborghini Engineering, Team Glas e Modena Team
O equipo xurdiu cando, durante 1990, o financeiro mexicano Fernando González Luna encargou á Lamborghini Engineering (Lamborghini establecera unha división específica de Fórmula Un en 1988 co obxectivo de construír un motor V12 para a Fórmula 1) o deseño dun coche completo para o ano, para participar na Fórmula 1 co seu propio equipo, ao que chamou GLAS (González Luna Auto Scuderia), tiña un orzamento de 20 millóns de dólares. A realización do auto foi confiada a Mauro Forghieri, que xa traballara no deseño do V12; para mediados da tempada de 1990, o prototipo estaba listo para ser presentado ao público, pero de súpeto González Luna desapareceu da circulación co diñeiro para a operación.
Malia que a repentina desaparición de González Luna creou considerables problemas económicos, Lamborghini (entón baixo o control de Chrysler), decidiu continuar co proxecto de forma independente agora que tiñan un coche de Fórmula Un. A firma italiana inxectou unha suma de diñeiro no equipo para que seguira funcionando, tamén asinou un acordo co empresario italiano Carlo Patrucco (entón vicepresidente de Confindustria) para o patrocinio do equipo, xestionado directamente por Lamborghini Engineering e Forghieri, trasladaron a base a Modena, o que resultou no subsecuente cambio de nome do equipo, foi inscrito na tempada de co nome de Modena Team SpA, porque en Lamborghini eran reticentes a que o equipo verase como un equipo de fábrica, xa que isto podería reflectir negativamente na marca. A maioría das fontes e os seguidores dos medios de comunicación ignoraron isto, referíndose ao equipo como Lamborghini, ou máis coloquialmente como "Lambo". Con todo, logo dunha investimento inicial de Lamborghini, Módena Team foi unha entidade totalmente independente e non recibiu máis investimento ou axuda financeira de Lamborghini.
Tempada 1991
O cambio de nome causou confusión durante toda a tempada. Era esencialmente o equipo Lamborghini Engineering, xa que deseñaran e construíran o chasis, o chasis levaba o nome da empresa e estaba impulsado por un motor de Lamborghini, pero foron inflexibles e puxeronlle un nome diferente o que resultou que o equipo coñecido como Módena pero os coches inscribíranse como Lambo 291. "Modena" era tamén o apelido de Stefano Modena, un piloto que disputou a tempada con Tyrrell. O Lambo 291 era un chasis de aspecto bastante rechamante e elegante, co seu distintivo de cor azul característico, pontóns laterais triangulares e radiadores inclinados. Os radiadores inclinados na F1 convertéronse nunha tendencia de deseño algúns anos máis tarde, continuando ata os nosos días. Despois dalgunhas probas levadas a cabo polo ex piloto de Fórmula 1 Mauro Baldi a finais de 1990, o equipo, contratou a Nicola Larini e Eric van de Poele, e estaba listo para ser presentado. Mario Tolentino sería o enxeñeiro de carreira de Larini mentres que o ex piloto de Fórmula Un David Morgan foi contratado como enxeñeiro de van de Poele.
Ao ser o primeiro ano na Fórmula 1, o Modena Team viuse obrigado a participar, durante as primeiras oito carreiras, na sesión previa á cualificación o venres pola mañá, onde se eliminaban aos catro competidores máis lentos, non tendo acceso á cualificación e carreira. Na primeira carreira da tempada, disputada en Phoenix, o novato van de Poele non puido pasar este obstáculo, mentres que Larini clasificouse en décimo sétima posición, quedanto sétimo na meta, malia as tres voltas perdidas co gañador Ayrton Senna, foi un resultado moi positivo para un equipo debutante.
No Gran Premio do Brasil ningún Lambo superoo a precualificación. Foille mellor en Imola, onde van de Poele clasificouse en vixésimo primeira posición, na carreira, aproveitando o gran número de retiradas, o belga ocupou o quinto lugar, pero na última volta quedou sen combustible á vista da bandeira de meta, o que resultou que van de Poele clasificara noveno. Nas seguinte cinco carreiras ningún dos pilotos pasou a precualificación.
A mediados da tempada o equipo atopábase en dificultades financeiras, non puido obter ningún tipo de patrocinio significativo e Lamborghini negouse a liberar fondos adicionais. Aínda que o equipo non tivo que volver a participar na precualificación grazas ao sétimo posto de Larini nos EE.UU., foron incapaces de facer ningún progreso. Larini conseguiu participar noutras catro carreiras (retirouse no Gran Premio de Alemaña, 16º nos Gran Premio de Hungría e Gran Premio de Italia e chocou con Jean Alesi no Gran Premio de Australia). Foghieri deixara o seu cargo como director técnico a metade de tempada para volver a centrarse no seu papel en Lamborghini Engineering e supervisar o deseño dun novo motor para a tempada de Fórmula Un.
Ao final da tempada, Modena Team SpA estaban endebedado e Lamborghini xa non proporcionaba axuda financeira, o equipo estaba ao final da súa andaina. Forghieri volveu para tratar de organizar Módena como unha entidade independente de Lamborghini Engineering e viable, ou intentar unha fusión co equipo Larrousse de Fórmula Un ou co proxecto de F1 que naceu morto de Reynard para salvar ao equipo. Con todo, ningunha das propostas converteuse en realidade. En última instancia, o equipo desapareceu antes da tempada, incapaz de superar os seus problemas financeiros.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Linguas artificiais
Unha lingua construída, tamén chamada lingua planificada, lingua artificial ou conlang, é un idioma que foi total ou parcialmente construído, planeado ou deseñado conscientemente por seres humanos. As linguaxes de programación non son linguas artificiais porque non son idiomas. Tampouco se considera lingua artificial a evolución histórica, e xa que logo non planeada conscientemente, de calquera lingua natural. A rama da lingüística que estuda as linguas artificiais é a interlingüística.
Clasificación das linguas artificiais
A maior parte das linguas artificiais teñen cabida nun destes tres grupos:
Unha clasificación máis detallada inclúe varios factores, tales como a súa intención de uso, o seu propósito de creación e a orixe do vocabulario e a gramática.
Pola súa intención de uso
As linguas construídas poden dividirse en dous grandes grupos de acordo á súa intención de uso: linguas auxiliares e linguas ficticias. As primeiras buscan ser un medio de comunicación real entre seres humanos mentres que as segundas son faladas por personaxes ficticios na imaxinación ou obra o autor da lingua, sen pretender ser faladas por persoas reais.
Os Carracedos
O topónimo galego Os Carrracedos pode referirse a:
Cabul
Cabul, Kabul  ou Kābul (persa: کابل Kâb'l',), é a capital e a meirande cidade de Afganistán, cunha poboación de 3 120 963 habitantes (2006).
Destes habitantes, un 45% son taxicos, un 25% paxto, e 25% hazara.
Capital da provincia de Cabul, é un centro económico e cultural situado estratexicamente nun estreito val que rodea ao río Cabul, na parte alta das montañas antes do paso Khyber, a unha altitude media de 1765 metros. Cabul comunícase coa fronteira de Taxikistán por un túnel baixo as montañas Hindu Kush. Os principais produtos da rexión inclúen produtos téxtiles, mobles e azucre, se ben as continuas guerras dende 1979 limitaron a produtividade económica da cidade.
Historia
As primeiras trazas de urbanización na cunca do río Cabul déronse na época de Alexandre o Grande ao desenvolverse no norte da cunca a cidade de Kapisa pero nunha zona que non era doada de defender das incursións nómades polo que adquiriu importancia outro asentamento ao sur, máis doado de defender pero non foi ata o século VIII que aparece a cidade na súa forma definitiva. Despois da conquista árabe do territorio foi gradualmente gañando importancia e no século IX, coa chegada de Ya'qub bin Laith as-Saffar, fundador da dinastía saffarí do leste de Irán, instáurase definitivamente o control islámico de Cabul e Afganistán.
Durante os seguintes séculos, a cidade foi sucesivamente controlada polos Samánidas, a dinastía Hindú Shahí, os Gaznávidas e o Imperio Gurida. No século XIII, as hordas mongois ocuparon a cidade, e no século XIV volveu a rexurdir como centro de comercio, baixo o control de Tamerlán, quen casou coa irmá do gobernante de Cabul. Con todo, ao decaer o poder dos Timúridas (descendentes de Tamerlán), a cidade conquistouna, no 1504, Babur, emperador mogol que instalou nela o seu cuartel xeral.
Nader Shah, emperador coñecido como o Napoleón Persa, conquistou a cidade en 1738, pero asasinárono 9 anos máis tarde. Ahmed Sha, militar afgán que comandaba a garda persoal de Nader Shah, asumiu o trono á morte deste. Reafirmando o poder dos Pashtun, estendeu os seus dominios formando un novo Imperio Afgán. Por esta razón é considerado acotío como o fundador da actual Afganistán. Trala súa morte, o seu fillo (Timur Shah Durrani), herda o poder, trasladando a capital de Afganistán de Kandahar a Cabul.
En 1826, Dost Muhammad asume como novo monarca afgán, con todo, en 1833 o Imperio Británico invade o país, ante o temor de que a influencia rusa se expandira ata as fronteiras da India, quen poñen no poder a un impopular goberno monicreque ao mano de Shah Shuja, dando comezo á Primeira Guerra Anglo-Afgá, a cal finaliza en 1842 coa derrota dos británicos. Dost Muhammad resultou, entón, liberado do seu encarceramento recobrando o seu trono.
En 1878, os británicos volven invadir Afganistán, dando comezo á Segunda Guerra Anglo-Afgá, a cal se estende ata 1881, cando se retiran á India, deixando no poder a Amir Abdur Rahman. En 1919, o rei Amanullah Khan asume o poder, iniciando unha serie de reformas occidentalizantes, decretando ademais a independencia de Afganistán de todo control estranxeiro, na Mesquita de Id Gah, dando comezo á Terceira Guerra Anglo-Afgá. As negociacións de paz a propósito desta guerra concluíron en 1921. En 1929 Amanullah vese na obriga de abandonar Cabul, debido ao alzamento do seu irmán Nadir Khan quen toma o poder. No 1933, Nadir Khan é asasinado, asumindo o trono o seu fillo, de tan só 19 anos, Mohammed Zahir Shah, quen sería o último rei de Afganistán. En 2002 recibe o título honorario de "Padre da Patria".
En 1932, fúndase a primeira universidade afgá, a Universidade de Cabul. Comezando a crecer a cidade como centro industrial do país na década dos anos 1940. Nos anos 1950, iníciase a pavimentación de rúas en Cabul. Nos 1960, a cidade adquire características máis cosmopolitas, abríndose a primeira tenda dunha cadea internacional (Marks & Spencer) de todo Asia Central, no 1967 inaugúrase o Zoolóxico de Cabul.
En 1969, rexístrase un alzamento relixioso en protesta pola crecente influencia soviética na política e a relixión do país, a cal se aplacará, encarcerando tamén aos seus líderes. No 1973, un golpe de estado, encabezado polo Primeiro Ministro Mohammed Daoud Khan, derroca ao rei, acabando coa Monarquía e instaurando unha República.
En 1975, un sistema de trolebuses eléctricos proveu de transporte público á cidade. O sistema construíuse coa asistencia técnica de Checoslovaquia. No 1979, A Unión Soviética invade o país, que instalou en Cabul o seu comando central durante os 10 anos que durou o conflito entre o Goberno prosoviético e os rebeldes muyahidines. No 1989 Péchase a Embaixada de Estados Unidos en Cabul, trala retirada das tropas soviéticas. No 1992, derrócase ao goberno comunista de Mohammad Najibullah, caendo a cidade en poder de milicias locais, quen ao estar divididas en faccións continuaron loitando entre si. En decembro de 1992 detívose o último dos trolebuses da cidade, a causa do conflito armado, sendo substituídos por un sistema de 800 autobuses públicos que continuou proporcionando o transporte á poboación. Sobre 1993, o servizo de electricidade e auga potable da cidade resultou completamente interrompido.
En setembro de 1996 a cidade caeu en poder dos Talibán, quen lincharon publicamente ao expresidente Najibullah e ao seu irmán. Trala vitoria Talibán, as loitas na rúa entre as faccións finalizaron. Cinco anos máis tarde, en 2001, as forzas dos Estados Unidos invadiron Afganistán, provocando a fuxida dos talibán de Cabul, mentres que a Alianza do Norte tomaba o control da cidade. A partir de 2003, a cidade comezou lentamente a recuperarse, coa axuda do investimento estranxeiro.
O Viso, O Val, Gomesende
O Viso é un lugar da parroquia do Val no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 35 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 17 mulleres.
Os Carracedos, A Graña de Vilarente, Abadín
Os Carracedos é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Anthony Leggett
Sir Anthony James Leggett, nado en Camberwell (Londres) o 26 de marzo de 1938, é un físico do Reino Unido.
Traxectoria
Foi premiado co Premio Nobel de Física en 2003 polas súas contribucións á teoría dos supercondutores e superfluídos, e co Premio Wolf en Física na edición 2002-03.
Pradelas, Saa, A Pobra do Brollón
Pradelas é unha aldea pertencente á parroquia de Saa, no concello da Pobra do Brollón, provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2008 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Explorer 26
Explorer 26, tamén denominado EPE-D, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 21 de decembro de 1964 mediante un foguete Delta C desde Cabo Cañaveral.
Características
Explorer 26 foi o cuarto e último membro do modelo de satélites EPE (Energetic Particles Explorer).Estaba adicado a facer observacións dos raios cósmicos, o vento solar e o campo magnético terrestre e interplanetario.
O satélite usaba un telémetro de 16 canais con multiplexación por división de tempo cunha velocidade de mostraxe de 0,324 s. Oito dos canais usábanse para procesar información de xeito dixital, e os outros oito para facelo analoxicamente. Explorer 26 estabilizábase mediante xiro, usando un sensor solar para medir a velocidade de rotación e a fase. O satélite funcionou sen problemas serios (tan só algúns problemas producidos por baixos voltaxes) ata o 26 de maio de 1967 en que o telémetro fallou. A velocidade de xiro inicial tras o lanzamento foi de 33 r.p.m., que baixou a 2 r.p.m. o 9 de setembro de 1965. O eixo de rotación apuntaba a unha ascensión recta de 272,8 graos e unha declinación de 21,5 graos.
Instrumentos
Explorer 26 levaba os seguintes instrumentos a bordo:
Movemento okupa
O movemento okupa agrupa gran variedade de ideoloxías, en ocasións asociadas a unha determinada tribo urbana, que adoitan xustificar as súas accións como un xesto de protesta política e social contra a especulación e para defender o dereito á vivenda fronte ás dificultades económicas ou sociais. O movemento okupa tamén adoita defender o aproveitamento de soares, inmobles e espazos abandonados e o seu uso público como centros sociais ou culturais. A lexislación relativa a okupación de espazos varía moito dun a outro país, na maioría de países os propietarios legais do ben inmoble, cuxos bens resultan usurpados, poden denunciala como un delito ordinario; mentres que existen países onde pode haber unha lexislación que tolere condicionadamente a okupación, ou onde existen concesións temporais por parte dos propietarios a cambio do mantemento ou alugueiro do inmoble. Nos Países Baixos, por exemplo, só recentemente se propuxo castigar esta práctica.
O termo okupa
miniatura|[[Graffiti|Grafitti de apoio á okupación no que se le: «okupassión». Sevilla, barrio da Macarena.]] Okupa e os seus derivados proceden da palabra ocupación. A ocupación de vivendas abandonadas existiu sempre, e en España coñeceu un gran auxe durante os anos 1960 e 70, como forma de dar saída á gran demanda xerada pola afluencia de poboación do campo ás cidades. Tamén, diversas concepcións políticas insisten e inflúen na toma de terras, medios de produción e vivendas para a construción do seu ideario social.
Nancy Wexler
Nancy Wexler (Washington, 19 de xullo de 1945) é unha xenetista estadounidense coñecida polo descubrimento da localización do xene que causa a enfermidade de Huntington, que afecta ao cerebro.
Movemento okupa
O termo okupa
A okupación xorde a mediados dos 80 a imaxe e semellanza dos squatters ingleses, tras varios titubeos coa denominación (pois non existía en castelán ningunha palabra para nomear a ocupación con motivos subculturais de vivendas, edificios deshabitados e locais). A diferenza entre ocupar e okupar reside no carácter político desta última acción, na que a toma dun edificio abandonado non é só un fin senón tamén un medio para denunciar as dificultades de acceso a unha vivenda.
A palabra okupa e os seus derivados foron popularizados pola prensa de modo que é de uso corrente, tanto na lingua coloquial como nos medios de comunicación. Utilízase tanto en castelán como en catalán, éuscaro, galego e outras linguas ibéricas. Con todo, na súa acepción popularizada pola prensa veu utilizándose para designar a calquera que se instale nunha vivenda abandonada, teña esta acción carácter político ou non. O termo okupa pode designar tamén o lugar okupado.
Nancy Wexler
Traxectoria
Doutora en Psicoloxía clínica pola Universidade de Míchigan (1974). Dende os anos 70, Wexler traballou na busca da cura da enfermidade de Huntington que afectara a súa nai. A través da Fundación de Enfermidades Hereditarias coñeceu a aldea venezolana de San Luis, situada nunha parte de Venezuela onde a enfermidade de Huntington é moi frecuente. Alí liderou un equipo de investigación que recolleu miles de mostras de sangue que levaron ao descubrimento dun marcador de ADN para a enfermidade de Huntington en 1983, do xene da enfermidade en 1993 e posteriormente dunha proba diagnóstica. Traballa na Universidade de Columbia en Neuropsicoloxía no Departamento de Psiquiatría. É presidenta da Fundación de Enfermidades Hereditarias ([1]).
Albumina
miniatura|dereita|A seroalbumina humana é a albumina máis coñecida. As albuminas (palabra derivada do latín albumen, “clara de ovo”) son un tipo de proteínas globulares que se caracterizan por ser solubles en auga, moderadamente solubles en solucións salinas concentradas, e insolubles en alcohol, que se desnaturalizan con calor, e precipitan por saturación con (NH2)SO4, pero non con NaCl e sulfato magnésico. Son proteínas simples, de carácter ácido, xeralmente ricas en ácido glutámico e aspártico, lisina e leucina e pobres en triptófano. As albuminas encóntranse no plasma sanguíneo, leite, clara do ovo, músculo (mioalbuminas), e outros tecidos e fluídos, e mais en tecidos vexetais como os das sementes. Non todas están relacionadas entre si, pero algunhas forman familias proteicas como a das seroalbuminas.
Movemento okupa
O termo okupa
En canto á expresión "movemento okupa" para determinar ao movemento sociocultural que orbita ao redor das ocupacións é tamén un termo que tivo unha acollida desigual. Hai quen afirma rotundamente que non existe tal movemento senón unha multiplicidade de procesos de okupación non necesariamente relacionados. miniatura|Casa Okupada ([[Viladecans)]]
Motivacións
Existen diversos motivos polos que se adoita realizar unha okupación, aínda que xeralmente débese a algún dos seguintes:
Procura dunha vivenda
Nalgúns casos trátase de familias, grupos de persoas ou individuos que buscan un lugar onde poder vivir e non poden ou non queren pagar un alugueiro nin unha hipoteca. Trátase dun movemento social que entende o artigo 47 da constitución, que expresa o dereito a gozar da vivenda e non está recollido nos dereitos fundamentais, como a xustificación moral para entrar en propiedades alleas, tanto de particulares como de entidades, e facerse co seu uso, independentemente do dano e gastos económicos que ocasione aos propietarios legais de devanditas propiedades. Xeralmente os partidarios da okupación adoitan xustificar isto argumentando que os inmobles okupados están abandonados ou son usados unicamente para especular. Por outra banda, a presión exercida polas autoridades fai que ao poboamento okupa lle sexa inherente certa precariedade, que á súa vez dinamiza o movemento e intensifica as súas accións de protesta.
Realización de actividades e propagación de ideas
Existen numerosos casos de okupacións promovidas por xente que busca crear alternativas culturais e asociativas nos barrios nos que viven, a través dos chamados centros sociais okupados. Para iso utilizan os espazos okupados de forma autoxestionada realizando neles diversas actividades políticas, culturais ou de calquera outra índole. A okupación é utilizada deste xeito como un instrumento para conseguir un obxectivo: a transformación da sociedade. Algúns están vinculados ideoloxicamente a movementos como o comunismo ou o anarquismo. Non se pode falar de homoxeneidade do movemento pois hai diverxencia de medios e obxectivos en cada centro social. A propia natureza heteroxénea do movemento dificulta a súa identificación cun grupo social determinado, aínda que as súas ideas adoitan estar relacionadas con pensamentos anarquistas. Polo xeral, un centro social responde ao contexto específico da contorna no que se atopa, o que determinará a índole das súas actividades.
Nos centros sociais realízanse ou coordínanse diversas actividades sociais, que adoitan ser de acceso gratuíto: charlas sobre diferentes temáticas (agricultura tradicional, conceptos políticos ou concienciación cidadá), teatro, clases de baile, talleres diversos (desde xogos infantís a promoción do software libre), comedores vexetarianos, excursións ao campo, concertos, recitais poéticos, servizo de biblioteca, clases de idiomas para inmigrantes, reunións de grupos políticos, ecoloxistas, artísticos ou anticarcelarios. A súa función en moitos casos é similar á dos ateneos libertarios de principios do século XX.
En ocasións a okupación lévase a cabo unicamente con fins temporais e sen ter en mente a creación dun centro social permanente, como foi o caso da okupación da antiga sede do Banco Español de Crédito de Barcelona, desocupado dende 2007 e okupado por un centenar de activistas a finais de setembro de 2010 para apoiar a xornada de folga xeral do 29S.
Impacto sobre o urbanismo
Aínda que un dos fundamentos do fenómeno é a recuperación de espazos abandonados, segundo algunhas análises o impacto da okupación non é necesariamente favorable ao desenvolvemento da área na que se leva a cabo. O fenómeno de ocupación foi comparado co modelo de crecemento dos asentamentos de favelas en países en vías de desenvolvemento. Nos países do terceiro mundo, o proceso de crecemento urbano xera asentamentos espontáneos estancados, que co tempo van definindo a estrutura definitiva da cidade en que se desenvolven. Neste contexto, a proximidade con zonas urbanizadas, e as vantaxes facilitadas pola comunicación e unha contorna socioeconómica desenvolvida, acelera o proceso de poboamento, acentuando a concentración da poboación. Algúns autores estudaron o fenómeno da ocupación desde dous modelos de crecemento, o chamado modelo de «axente central» e o modelo de favela:
Algúns autores describiron o desenvolvemento urbano como o efecto do fluxo de persoas e o fluxo -ou cambio- de estruturas. Neste sentido, os asentamentos espontáneos ofrecen un paradigma a pequena escala dun proceso de desenvolvemento paralelo ao da cidade en que se inscriben.
Independentemente da súa contorna socioeconómica, o carácter altamente móbil da poboación okupa está relacionado co chamado fluxo de movemento económico das cidades terceiromundistas: Segundo Hillier, é a propia estrutura da cidade a que determina o volume de movementos poboacionais. Así, "considerando unha cidade desde a perspectiva dun mapa axial, as rúas máis integradas -desde o punto de vista urbanístico- deberían corresponder coas zonas máis desenvolvidas, mentres que as rúas menos integradas, e os barrios máis segregados serían as zonas máis pobres da cidade. Nas grandes cidades de países en desenvolvemento, onde florecen os asentamentos espontáneos, a estrutura urbana caracterízase por unha marcada desarticulación. O asentamento espontáneo, por tanto, caracterízase nesa contorna pola súa proximidade a zonas moi desenvolvidas, unha característica significativa que non necesariamente é propio dos asentamentos okupados das cidades do mundo desenvolvido. Algúns autores sinalan que aínda que os factores definitorios da distribución de asentamentos urbanos responden a uns mesmos factores, a saber, dispoñibilidade de chan e proximidade a zonas desenvolvidas que ofrezan perspectivas laborais, a natureza contraposta do desenvolvemento urbanístico de cidades desenvolvidas ou terceiromundistas xustifica unha xeografía da okupación completamente diferente.
Outra das características da dinámica da poboación da cidade terceiromundista é o crecemento centralizado. O crecemento, tamén definido por puntos de "atracción" favorables ao asentamento, presenta por tanto unha estrutura irregular, que pode crear zonas de alta concentración de poboación xunto a grandes espazos que carecen de factores favorables ao asentamento e permanecen desocupados aínda a longo prazo. De calquera modo, o desenvolvemento dun asentamento depende en última instancia non tanto da súa propia tendencia senón da política das autoridades locais respecto da alienación da propiedade. É por iso que o factor legal reviste unha importancia específica para este tipo de asentamentos.
Aspectos legais da okupación en España
Nalgúns casos, os chamados centros sociais tentaron legalizar a súa situación iniciando un diálogo coas institucións, a imaxe das negociacións que se deron noutros países europeos onde lugares inicialmente okupados acabaron por ser cedidos baixo fórmulas de alugueiro baixo ou mesmo declarados de interese social ou cultural. Este tipo de diálogos atoparon interlocutores interesados nas institucións, pero polo xeral non deron froito, salvo parcialmente en casos como o da Eskalera Karakola, Centro social Seco, e a escola de La Prospe. Tamén é certo que outros centros okupados opóñense a negociar coas institucións, pois consideran que isto crearía dependencia e/ou aceptación destas.
Na cidade de Barcelona, a okupación logrou gañar unha considerable simpatía, implicando activamente ás xentes dos barrios nas súas actividades e defensa dos espazos, mantendo ademais unha rede de centros sociais e casas okupadas coordinadas entre si que serviu de modelo para outros lugares.
No cinema e a TV
O filme La estrategia del caracol trata o asunto da okupación en Colombia. Tamén unha multipremiada miniserie arxentina titúlase Okupas, aínda que a súa trama non represente motivos culturais ou políticos para a usurpación na que se centra.