cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xeorxia, Estados Unidos de América
Educación
Actualmente, todas as institucións educativos en Xeorxia necesitan aterse ás regras e normas ditadas polo Consello Estatal de Educación de Xeorxia. Este Consello controla directamente o sistema de escolas públicas do estado, que está dividido en diferentes distritos escolares. Cada cidade principal (city), diversas cidades secundarias (towns) e cada condado, son atendidas por un distrito escolar. Nas cidades, a responsabilidade de administrar as escolas é do distrito escolar municipal, mentres que en rexións menos densamente habitadas, esta responsabilidade é dos distritos escolares operando en todo o condado en xeral. Xeorxia permite a operación de "escolas charter" —escolas públicas independentes, que non son administradas por distritos escolares, pero que dependen de orzamentos públicos para o seu funcionamento. A atención escolar é obrigatoria para todos os nenos e adolescentes con máis de sete anos de idade, ata a conclusión do ensino secundario ou ata os dezaseis anos de idade.
En 1999, as escolas públicas do estado atenderon preto de 1,48 millóns de estudantes, empregando aproximadamente a 90,6 mil profesores. As escolas privadas atenderon preto de 116,4 mil estudantes, empregando aproximadamente 10,7 mil profesores. O sistema de escolas públicas do estado consumiu preto de 8.537 millóns de dólares, e o gasto das escolas públicas foi de aproximadamente 6,5 mil dólares por estudante. Cerca do 85,1% dos habitantes do estado con máis de 25 anos de idade posúen un diploma de ensino secundario.
A primeira institución de educación superior fundada en Xeorxia foi a Universidade de Xeorxia, fundada en 1785 en Athens, foi a primeira universidade comisionada como pública do estado nos Estados Unidos. Esta universidade é actualmente parte do Sistema de Universidades de Xeorxia, que administra preto de 35 facultades e universidades diferentes. Actualmente, o estado posúe preto de 124 institucións de educación superior, das cales 74 son públicas e 50 son privadas. Destas institucións, preto de 30 eran universidades, e o resto facultades.
Transportes
250px|dereita|miniatura|Autoestrada en Atlanta, un dos principais centros de transporte dos Estados Unidos. Xeorxia é actualmente o principal centro de comunicacións da Rexión Sur americana. As principais estradas pavimentadas do estado foron inauguradas no inicio do século XX, e a gran maioría das estradas estatais de menor porte foron pavimentadas nas décadas que seguiron á segunda guerra mundial. Atlanta é o principal centro viario de Xeorxia. O estado en 2003, posuía 187.543 quilómetros de vías públicas, dos cales 2.004 quilómetros eran estradas interestatais, considerados parte do sistema federal viario dos Estados Unidos.
Atlanta posúe actualmente o aeroporto con máis movemento do mundo, en número de pasaxeiros atendidos, o Aeroporto Internacional Hartsfield-Jackson, que move preto de 82 millóns de pasaxeiros por ano. Savannah é o principal centro portuario de Xeorxia, e é un dos portos máis modernos en actividade do país.
Medios de comunicación
O primeiro xornal publicado en Xeorxia foi o Georgia Gazette, publicado por primeira vez en Savannah en 1763. O xornal máis antigo do estado aínda en publicación, pola súa banda, é o Augusta Chronicle, de Augusta, publicado por vez primeira en 1785. En 1828, o Cherokee Phoenix primeiro xornal de indios americanos foi publicado en New Echota, publicado en inglés e en lingua cherokee. Actualmente, son publicados en Xeorxia 256 xornais, dos cales 32 son diarios.
A primeira estación de radio de Xeorxia foi fundado en 1922, en Atlanta. Esta estación de radio, código WSW, foi a primeira en operar no Sur, e tamén a primeira en ofrecer programas nocturnos regulares. O slogan da WSW, que aínda existe na actualidade, era "A Voz do Sur". A primeira estación de televisión foi fundada en 1948, en Atlanta. Actualmente, o estado posúe 257 estacións de radio —das cales 127 son radio AM e 130 son FM— e 32 estacións de televisión. Atlanta é sede de diversas compañías de televisión importantes e mundialmente coñecidas, tales como a CBS, CNN, TBS e a TNT.
Cultura
Xeorxia viu nacer un gran número de grandes nomes do cine, como Kim Basinger, Julia Roberts, Laurence Fishburne, Spike Lee, Steven Soderbergh, e ata Hulk Hogan. Tamén foi berce de grandes personaxes da música, como Ray Charles, R.E.M., Kanye West e Outkast. Pero Xeorxia é sobre todo o estado nativo de Martin Luther King.
Arauca, Colombia
Arauca é un dos 32 departamentos de Colombia, que se atopa no extremo norte da rexión da Orinoquía do país. Limita polo norte e polo leste con Venezuela, polo sur cos departamentos de Vichada e Casanare, e polo oeste con Boyacá. O seu territorio abrangue unha superficie de 23.818 km², unha área semellante á da illa europea de Sardeña.
O Barrio, Mosteiro, Guntín
O Barrio é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Jaime Cantizano
Jaime Cantizano Camacho, nado en Xerez da Fronteira (Cádiz) o 22 de xullo de 1973, é un presentador de televisión español.
Traxectoria
Inicia a súa traxectoria profesional no mundo da radio e con tan só 17 anos presenta Los 40 Principales na súa cidade e tamén anuncios publicitarios; de aí pasa á emisión rexional da Cadena SER e posteriormente a Onda Cero Radio. Simultaneamente coa súa actividade radiofónica tamén colabora en El Correo de Andalucía.
En 2001 dá o salto á televisión, incorporándose á cadea local Localia Televisión (Grupo PRISA), presentando un programa matinal xunto a Concha Galán en 2002, ano en que por primeira vez aparece nunha cadea de ámbito nacional. Seguidamente é fichado por Antena 3 e empeza a colaborar coa xornalista Ana Rosa Quintana no seu magacín Sabor a ti.
O seu rostro faise rapidamente popular entre os teleespectadores e tan só un ano despois a cadea ofrécelle a presentación dunha das súas novas apostas para o prime time, o programa de prensa rosa ¿Dónde estás corazón?. O espazo emítese dende xullo de 2003 ata setembro de 2011, sempre con Cantizano á fronte, e malia ser cuestionado en repetidas ocasións polo estilo xornalístico especialmente agresivo cos convidados que se empregou no programa, contou tamén cunha audiencia moi fiel que o situou entre os programas de televisión con maior seguimento en España, convertendo ao seu presentador nun dos rostros máis coñecidos do panorama audiovisual español.
Posteriormente, no verán de 2006, substitúe a Silvia Jato no concurso Pasapalabra e entrega o maior premio da historia da televisión española, 2 190 000 euros. Dende setembro de 2006 a xuño de 2007 presenta, sempre en Antena 3, o magacín diario En Antena que a partir de setembro de 2007 é substituído por A3Bandas, espazo no que Cantizano está acompañado por María Patiño e Dani Martínez na presentación e que finalmente é retirado en 2008.
En marzo de 2008 estrea 'Tres desexos' ' que xira en torno a tres persoas, familias ou colectivos para os que se fará realidade un sono, resolvendo, na maioría dos casos, problemas ou carencias. Acompáñano na presentación Aitor Trigos e Eva González.
En febreiro de 2010 Jaime estrea un programa de debate de crónica social chamado Informe 3 emitido na franxa de late night pero que rapidamente pasa ao luns por decisión da cadea.
Tras 8 anos de emisión do programa DEC, a cadea decidiu retiralo por moderados datos de audiencia que foi sufrindo pouco a pouco. Así, remata o 23 de setembro de 2011, cun especial no que María del Monte entrevista a Jaime.
En xullo de 2012 regresou á pequena pantalla conducindo o concurso musical Dando la nota. En outubro dese mesmo ano prestouse como cara visible para a campaña solidaria 'Un nombre, Una Vida'' patrocinada pola Fundación Antena 3 para o recoñecemento gobernamental dos dereitos da infancia de miles de nenos en Madagascar.
O 24 de outubro de 2012 comunicou que non renovou o seu contrato co Grupo Antena 3, dando fin á súa traxectoria nesta cadea na que estivera durante máis de dez anos.
Dende setembro de 2013 é locutor presentador do exitoso programa Atrévete de Cadea Dial.
En xaneiro de 2014 dáse a coñecer que Jaime Cantizano volve á televisión na cadea La 1, co programa ¡Mira quién baila!, en substitución da presentadora Anne Igartiburu.
En publicidade realizou campañas promocionais para Gallina Blanca, tendas BEDS ou Salerm Cosmetics.
O'Brien Trophy
miniatura|O O'Brien Trophy. O O'Brien Trophy, ou O'Brien Cup,  como se designa no propio trofeo, é un trofeo retirado de hóckey sobre xeo que era entregado nas ligas National Hockey Association (NHA) e a National Hockey League (NHL) dende 1910 ata 1950. Foi orixinalmente doado á NHA polo senador canadense M. J. O'Brien en honor ao seu fillo, Ambrose O'Brien. A Copa foi fabricada empregando prata dunha mina de O'Brien.
A Copa ten sido entregada baixo catro definicións. Dende 1910 ata 1917, foi entregada ao campión da NHL. En 1921, a Copa foi transferida á NHL e foi entregada ao campión da liga ata 1927. Dende 1928 ata 1938, foi entregada ao campión da Canadian Division. Dende a tempada 1938–39, foi entregado ao finalista dos play-offs da NHL. En 1950, a Copa foi retirada e non se entrega dende aquela. En total, a Copa foi entregada en 41 tempadas a 20 equipos diferentes. Actualmente a Copa forma parte da colección do Hockey Hall of Fame.
Historia
Cando a NHA foi suspendida en 1917, a copa estaba en mans dos Montreal Canadiens. Permaneceu ao seu cargo ata 1921. En novembro de 1921, anunciouse que a Copa sería entregada á National Hockey League para ser entregada anualmente aos campións da NHL. O presidente da NHL Frank Calder arranxou con Ambrose O'Brien unha nova escritura de doazón. A Copa, que Calder asegurara a raíz da morte do presidente de Montreal George Kennedy, foi entón presentada aos campións da NHL, os Ottawa Senators. En 1925, a NHL inaugurou o Prince of Wales Trophy, que tamén foi presentado aos campións da NHL.
Dende a tempada 1927–28 en diante, un ano despois da ampliación da NHL a dúas divisións en 1926, a Copa foi entregada ao campión da Canadian Division, mentres que o Prince of Wales Trophy foi entregado ao gañador da American Division. Sería entregado baixo esta definición ata o final da tempada 1937–38.
A tempada 1938-39 viu o regreso da NHL a unha soa división, e dende este momento a copa foi foi entregada ao finalista dos play-offs. A Copa non foi entregada formalmente dende 1939 ata 1943 e non foi ata 1944 cando os equipos gañadores neste período foron inscritos no trofeo. Ao final da tempada 1949-50 o trofeo foi retirado en non foi entregado dende aquela. Actualmente se encontra na colección do Hockey Hall of Fame en Toronto (Ontario, Canadá) e se encontra na exposición xunto con outros trofeos históricos na entrada do Panasonic Hometown Hockey.
Os Montreal Canadiens son o equipo que máis veces gañou o trofeo, tendo conseguido a Copa 11 veces. Os Toronto Maple Leafs son o segundo equipo máis laureado, cun total de oito veces, seis como Maple Leafs, unha como St. Patricks e outra como Toronto. Os Detroit Red Wings son o equipo estadounidense que máis veces gañou a Copa con cinco títulos.
Campión dos play-offs da NHL
miniatura|[[Frank Nighbor dos Ottawa Senators formou parte dos equipos campións da O'Brien Cup.]]
Illa de Cerboli
A Isola di Cerboli, en latín Cerbania, é unha pequena illa do Arquipélago toscano situada na Canle Piombino, e pertencente ao municipio de Río. No século XIII é citada (Annali del Caffaro) como «...insulam qua Cervi dicitur...» e Cerbulo.
Descrición
Está situada ao leste do extremo nor-oriental da Illa de Elba e ao sur de Piombino, case na entrada do Golfo de Follonica. En 1108 construíuse unha torre pola República de Pisa, reconstruída pola familia Appiano en 1567. O perfil do illote cambiou debido a unha canteira de calcaria aberta en 1927 para fornecer a planta de aceiro Ilva de Piombino. No lado suroeste existe unha cova chea de estalagmitas que se estende por preto de 25 metros. O illote de Cerboli é propiedade do escritor Carlo Cassola.
Forma parte do Parque Nacional Arquipélago Toscano.
Filgueira, Campo, O Irixo
Filgueira é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 6 mulleres.
Toponimia
O fitónimo galego Filgueira (do latín FĬLĬCARIA, derivado de FĬLIX, -ĬCIS) refírese a un lugar abondoso en fentos. A súa orixe dáse entre o século X e XIII.
Media (Oriente Medio)
400px|miniatura|En amarelo neste [[mapa, o imperio medo-persa]] Media (en persa antigo Mâda, en lingua kurda Mâd) foi un antigo reino tribal no oeste do actual Irán. A súa capital foi Ecbatana.
Media constitúe un problema para os estudosos que tratan de describir este antigo imperio. As probas de que se dispoñen son pouco fidedignas: consisten nalgúns achados arqueolóxicos, algunhas referencias en textos cuneiformes asirios e babilonios, a inscrición persa de Behistún, as obras "Os nove libros de historia" do historiador grego Heródoto de Halicarnaso e "Pérsica" de Ctesias de Cnido, e un par de capítulos na Biblia. O problema é que os achados arqueolóxicos non están claros, que os textos orientais non ofrecen demasiada información, que os autores gregos non son moi fiábeis, e que parece que algúns libros bíblicos estiveron influenciados por Heródoto.
O país
A pesar de que as fronteiras de Media nunca estiveron perfectamente fixadas, o territorio é máis ou menos o do noroeste do actual Irán. A súa capital foi Ecbatana, actual Hamadán. A súa parte oeste está dominada polos montes Zagros e bordeaba con Asiria, ao sur con Elam e Persis (Fars), no árido leste con Partia, e ao norte, Media estaba separada do mar Caspio e Armenia polos montes Elburz.
O país estaba, e segue estando, dominado polo camiño leste-oeste que se coñecía na Idade Media como Ruta da Seda. Este camiño conectaba Media con Babilonia, Asiria, Armenia e o mar Mediterráneo no oeste, e con Partia, Aria, Bactriana, Sogdiana e a China no leste. Outro camiño importante unía Ecbatana coas capitais de Persis, Persépole e Pasargada.
Media controlaba o comercio leste-oeste, pero tamén era rica en produtos agrícolas. Os vales e planicies dos Zagros son fértiles, e Media era moi coñecida polas súas plantas leguminosas, ovellas, cabras e polos seus cabalos, chamados neseos. O país podía alimentar a moita poboación e é así como se fundaron moitas novas cidades e pobos (Ecbatana, Rhagae (actual Teherán), Gabae (actual Isfahán)). O autor grego Polibio de Megalópole chama a Media correctamente o máis poderoso de entre os países asiáticos. Media foi recoñecida xeralmente como unha das partes máis importantes dos imperios seléucida e parto.
Historia antiga
Arqueoloxicamente falando, Media está pouco comprendida. Os investigadores chamaron a miúdo medos a obxectos polo simple feito de encontralos baixo o estrato que identificaran como aqueménida. Ata o momento, os achados atopados non permiten unha definición clara da cultura meda.
Aínda así, parece razoablemente claro que no primeiro cuarto do I primeiro milenio antes da nosa era, nómades gandeiros que falaban algún tipo de lingua indoirania, se infiltraron nos Zagros, asentándose entre a poboación nativa. Os guerreiros tribais son mencionados por primeira vez polos asirios como inimigos de Shalmaneser III (-858- -824). Os habitantes de Media estaban divididos en varias tribos pequenas, e a pesar de que os reis asirios foron capaces de subxugar a algunhas delas, nunca puideron conquistar Media totalmente.
De feito, é probábel que fosen os asirios os responsábeis da unificación dos tribos medas. Os repetidos ataques asirios forzaron aos habitantes a cooperaren e a desenvolveren un liderado máis efectivo. Os asirios tamén apreciaban algúns produtos do leste, como o lapislázuli de Bactriana, polo que a ruta leste-oeste meda cobrou cada vez maior importancia. O comercio pode explicar o crecemento de Ecbatana (Hâgmatâna) como cidade central de Media e puido ser o detonante final que iniciou o proceso de unificación. Outras cidades que puideron medrar en resposta á demanda do mercado asirio son Hasanly e Ziwiye no noroeste.
Imperio?
270px|miniatura|Imperio Media, 600 A.C. Se temos que crer a Heródoto, Media foi unificada por un home chamado Deioces, fillo de Fraortes, o primeiro dos catro reis que reinarían un imperio que incluía grandes zonas de Irán e a parte leste de Anatolia. Os seus nomes soan convincentemente medos: un Daiaukku e un Uksatar (Deioces e Ciaxares) son mencionados en textos do século -VIII. Usando o número de anos de reinado relatados por Heródoto e contando para atrás a partir do ano no que, segundo a "Crónica de Nabónido", o último líder medo perdeu o trono, obtense esta lista:
Desafortunadamente, hai varios problemas con esta cronoloxía. En primeiro lugar, Ctesias ofrece unha lista alternativa de reis. En segundo lugar, os Daiaukku e Uksatar mencionados máis arriba viviron sobre o -715, e aínda peor, Daiaukku vivía preto do lago Urmia, non en Ecbatana. Á parte, a historia de Deioces parece sospeitosamente o relato dun mito acerca da orixe da civilización. E finalmente, os anos de reinado segundo Heródoto son igualmente sospeitosos, os 4 reis suman 150 anos de reinado por parellas de 75 anos exactamente. Non hai razón para dubidar da existencia dos dous últimos reis, quen son mencionados en textos babilonios, aínda que debemos preguntarnos que tipo de líderes eran.
Segundo Heródoto, Deioces unificou aos medos e foi o gobernante de varios tribos, as cales lista explicitamente, pero o máis probábel é que non fose o único en facer o mesmo con outras. A lista de tribos descrita parece ser máis ben un intento de crear un pouco de orde dentro da tradición oral acerca dos líderes máis antigos. A súa descrición da historia meda probabelmente proxecta no pasado aspectos da civilización inmediatamente posterior, a aqueménida. Debeu tomar os relatos contados polos seus informadores persas con respecto á historia antiga de Irán demasiado literalmente, aínda que iso non significa que os líderes das federacións tribais non fosen quen de exerceren unha grande influencia política.
A pesar de que un tal Arbaces puido unificar tamén a algunhas tribos, Ciaxares e Astiaxes foron xeralmente recoñecidos como os dous últimos líderes da federación de tribos. Segundo a "Crónica da caída de Nínive", Ciaxares (chamado Umakištar) destruíu o centro relixioso asirio Assur no verán do -614. Dous anos despois, e en alianza co babilonio Nabopolasar, tomou Nínive, a capital asiria, feito que marcou o fin do imperio asirio.
Isto proba que Ciaxares era máis que un mero xefe tribal: era un rei real, capaz de construír un exército que era o suficientemente forte como para tomar unha cidade. Probabelmente persas, armenios, partos e arios, pagaban todos imposto aos medos. Noutras palabras, Ciaxares controlaba unha gran parte da Ruta da Seda e expandiu o seu reino ata Persis e Armenia, as cales parece que sucumbiron despois do -609 pero antes do -605.
O último feito coñecido de Ciaxares foi unha batalla contra o rei lidio Aliates o 30 de maio do -585. Esta batalla e a toma de Assur no -614 cadran coa cronoloxía de feitos de Heródoto.
Con respecto ao reinado de Astiaxes, Heródoto cóntanos un relato fantástico acerca de como perdeu o trono e o reino. Mais, a pesar de que a historia parece máis atraente que fiábel, o feito que Astiaxes perdeu o reino está confirmado pola "Crónica de Nabónido", onde se explica que o rei persa Ciro II o Grande tomou preso a Astiaxes e saqueou Ecbatana.
É posíbel que o crecemento do imperio persa e o declive de Media tivesen razóns económicas máis profundas. Parece que, a mediados do século -VI, iniciouse a construción de qanats en Persis (canles subterráneos de rega que comunican un acuífero cunha zona árida). Isto deu a esta parte de Irán unha vantaxe competitiva con respecto a Media. Non obstante, datar a antigüidade destas canles non é fácil, e pode ser que fosen desenvolvidos de feito despois da vitoria de Ciro.
Sexa como for, Ciro tomou o pouco organizado imperio medo, incluíndo algúns países suxeitos a el, como Armenia, Capadocia, Partia e quizais Aria. Probabelmente deixounos en mans de reis vasalos, os chamados sátrapas. No -547, Ciro engadiu Lidia aos seus dominios, país que tiña entre os seus vasalos ás cidades gregas e carias no oeste e suroeste da Asia Menor respectivamente.
Oito anos máis tarde capturou Babilonia, e Ciro comprendeu entón que as cidades non só existían para ser saqueadas por nómades (como Ciaxares fixera con Nínive), senón que podían ser integradas no imperio. O rei persa fundou así mesmo unha cidade da súa propiedade, Pasargada, e non é en absoluto esaxerado dicir que a evolución final a partir dunha sociedade tribal para o estado primitivo que se empezara en Media, finalizou en Persis.
Media na inscrición de Behistún
Xa que logo, Media pasou a formar parte do imperio aqueménida. Isto debeu crear un forte resentimento entre os medos contra os novos gobernantes, xa que trala morte da sucesor de Ciro, Cambises II, no -522, os medos rebeláronse. Cambises foi sucedido polo seu irmán Bardiya, o Esmerdis das fontes gregas, quen anunciou que as provincias quedaban exentas de pagar imposto durante 3 anos, e escolleu ademais o castelo meda Sikayauvatis como a súa residencia.
Isto causou unha grande indignación entre a elite persa, así que un parente afastado de Esmerdis, Darío I, axudado por outros seis conspiradores, asasinou o rei, converténdose no novo monarca. Esta historia pode lerse na inscrición de Behistún e na obra de Heródoto. Ambas fontes coinciden ao sinalar que en realidade o rei asasinado non era o Esmerdis real, senón un dobre usurpador, o mago Gaumata. Como os magos non eran só un grupo de relixiosos especialistas, senón tamén un tribo meda, e como ademais a política do suposto Gaumata favorecía a Media, é probábel que Darío tivese razón, aínda que non faltan historiadores que sinalan a historia de Gaumata como unha invención do propio Darío como escusa para o seu ascenso ao trono.
Parecía unha revolta considerable, pero Fraortes foi derrotado polo xeral persa Hidarnes o 12 de xaneiro do -521. Non obstante, non foi unha vitoria decisiva, e Fraortes foi capaz de manterse no poder durante o inverno, ata que Darío puido ocuparse del persoalmente. O 8 de maio, derrotou aos medos nun sitio chamado Kunduru. A vitoria persa foi total. Fraortes tratou de fuxir a Rhagae pero foi interceptado e crucificado en Ecbatana.
Posteriormente, un habitante de Sagartia chamado Tritantecmes reivindicou igualmente descender do rei medo Ciaxares, continuando a rebelión, pero foi derrotado polo xeneral de Darío Takmaspada e crucificado en Arbela, actual Arbil. Este feito significou o final da revolta meda. Parece que tras estes acontecementos, os medos aceptaron finalmente o dominio persa.
Media tivo sempre unha posición especial no imperio aqueménida. Ecbatana foi unha das residencias de Darío, e na outra capital, Persépolis, os medos foron sempre representados como iguais aos persas. No libro de Ester da Biblia, aparece a expresión "leis dos medos e persas". Para os gregos, os nomes de ambas nacións usáronse como sinónimos. Valla o exemplo das Guerras Médicas, serie de conflitos que enfrontaron a persas e gregos.
Historia tardía
Nos primeiros anos tralo golpe de estado de Darío, Hidarnes foi sátrapa de Media. Despois disto, o país máis ou menos desaparece dos relatos históricos. Os arquivos cuneiformes de Babilonia son menos informativos a partir do -484, non hai arquivos asirios, as taboíñas de Persépolis non pasan máis alá do -493, o relato de Heródoto finaliza o -479, outros autores gregos como Ctesias ou Xenofonte ignoran Media, e finalmente, de todos os reis aqueménidas, só Darío deixou unha inscrición histórica.
A investigación arqueolóxica tampouco é fácil. Sabemos que Ecbatana era unha cidade importante na época persa, pero realizáronse poucas escavacións. Os reis Darío II (-424--404) e Artaxerxes II (404 --358) deixaron inscricións que proban que estaban interesados nesta residencia, pero isto é todo o que sabemos.
É coñecido que Parmenión, e posteriormente outros dous macedonios, Sitalces e Cleandro, atacaron os santuarios zoroastrianos locais. No -325, un líder local comercial chamado Bariaxes rebelouse contra os novos gobernantes, pero a súa rebelión foi suprimida polo sátrapa de Media de Alexandre, Atropates. Para restaurar a orde, Atropates tivo que arrestar igualmente aos dous macedonios, quen foron de feito declarados culpábeis por Alexandre e probabelmente executados.
Trala morte do conquistador no -323, Atropates foi substituído da súa satrapía por un home chamado Peithon, aínda que mantivo o control da parte norte de Media, que foi chamada posteriormente Media Atropatena (mesmo hoxe en día, o seu nome perdura no nome Âzarbayjân, dúas provincias ao norte de Irán, Acerbaixán Oriental e Acerbaixán Occidental (non confundir co país do mesmo nome Acerbaixán)). Media Atropatena converteuse nun dos centros principais do zoroastrismo.
Durante a segunda metade do século -III, nómades parnos empezaron a infiltrarse en Partia, ao leste de Media, e comportáronse paulatinamente de forma máis independente, chamándose a si mesmos finalmente como a rexión que acababan de conquistar, partos. O rei parto Mitrídates I o Grande (-171--138) foi capaz de conquistar Media e, tendo tomado esta importante e estratéxica satrapía, cruzou os Zagros e procedeu a conquistar toda Mesopotamia.
Durante séculos, Media foi o centro do imperio parto. A pesar de que as súas capitais foron Hecatompilos en Partia e Ctesifonte en Mesopotamia, os reis partos sempre tiñan que pasar por Media, e sabemos de construcións partas en Ecbatana, así como en Kangavar e en Behistún.
Eleccións municipais en Vilasantar
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Vilasantar dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Vilasantar]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Vilasantar desde a aprobación da Constitución de 1978.
Marmoiral, Cazás, Xermade
Marmoiral é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Rebordaos, Cerdido, Cerdido
Rebordaos é un lugar da parroquia de Cerdido no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2003 cando tiña 10 habitantes.
Vladimir Khotinenko
Vladimir Ivanovich Khotinenko, (en Влади́мир Ива́нович Хотине́нко) nado o 20 de xaneiro de 1952 en Slavgorod, Krai de Altai, Unión Soviética é un actor, director de cine e deseñador ruso de orixe ucraína.
Traxectoria
En 1976, recibiu o seu diploma do Instituto de Arquitectura de Sverdlovsk, hoxe Ekaterimburgo. Tralo servizo militar, (de 1978 a 1982), foi asistente de deseño no Studio Film en Sverdlovsk e director asistente para o filme de Nikita Mikhalkov, "Days in the Life of Oblomov". Colaborou noutros filmes de Mikhalkov, en Moscova, como "Пять вечеров" (en galego: "Cinco noites") en 1979, e "Родня" (en galego: "Relacións familiares") en 1981.
Foi director do Instituto de Cinematografía Gerasimov de Moscova. Destacou en filmes históricos e grandes escenas, sobre todo describindo a historia de Rusia. Gañou o Golden Eagle Award en 2004 co filme 72 Metres .
Filmografía
Actor:
Director:
Coanozoos
Os coanozoos (Choanozoa, do grego χόανος chóanos, "embude" e ζῶον zōon, "animal") é un filo de protistas relacionado cos animais e cos fungos.
En efecto, baseándose en estudos moleculares, os Choanozoa inclúense no supergrupo de eucariontes denominado Opisthokonta xunto cos Animalia e os Fungi.
Un sinónimo de Choanozoa é Mesomycetozoa, que significa "entre fungos e animais", pero non debe confundirse con Mesomycetozoea, que é unha clase.
O nome Opisthokonta (opistocontos) alude a que o flaxelo, único cando está presente, ocupa unha posición posterior, avanzando a célula co flaxelo detrás, como se observa nos espermatozoides dos animais e ao revés que na maioría dos protistas, que son acrocontos (levan o flaxelo no extremo dianteiro). Isto é un dos detalles que permiten unir aos animais, os coanozoos e os fungos nun grupo maior (os opistocontos) como pode comprobarse no cladograma que vai ao final deste texto
Composición
O filo dos Choanozoa inclúe unha colección diversa de protistas que se clasifican en varias clases.
Delas destaca Choanoflagellata, que comprende unhas 150 especies que viven en augas doces e mariñas e que presentan un colar de microvilosidades que rodea o único flaxelo e do cal toman o nome.
Os coanoflaxelados son case idénticos en forma e función aos coanocitos das Porifera (esponxas), os animais actuais máis primitivos, polo que os coanoflaxelados (e os Ministeriida) parecen estar moi relacionados co reino animal.
Porén, as clases dos Corallochytrea e os Mesomycetozoea parecen estar no límite entre os fungos e os animais.
A clase dos Mesomycetozoea ou Ichthyosporea comprende especies parasitas de vertebrados, principalmente de peixes, aparecendo nos tecidos do hóspede como esferas ou óvalos que conteñen esporas. miniatura|230px|Esquema dun coanoflaxelado.
A clase dos Corallochytrea inclúe un único organismo, Corallochytrium limacisporum, mariño e saprófito.
As clases dos Nucleariida e os Ministeriida antigamente se clasificaban xuntas na clase dos Cristidiscoidea, pero esta resultou ser polifilética, como o demostran diversos estudos de árbores filoxenéticas.
A clase dos Nucleariida comprende un pequeno grupo de ameboides con pseudópodos filiformes (filopodios), que viven principalmente no solo e en auga doce, e son a miúdo parasitos.
A clase dos Ministeriida inclúe a un protista mariño radiado e non flaxelado. Os Nucleariida parecen estaren relacionados cos fungos e os Ministeriida cos animais.
No pasado incluíranse tamén entre os protistas aos Chytridiomycota, pero agora se clasifican entre os fungos.
Filoxenia
Os coanozoos permiten facernos unha idea de como empezou a evolución dos verdadeiros animais pluricelulares (reino dos Animalia) a partir dos protistas. De feito, a comparación de xenes e proteínas e o estudo da ultraestrutura permitiron confirmar que un dos grupos dos coanozoos, os coanoflaxelados son, evolutivamente falando, o grupo irmán dos animais verdadeiros. Algúns especialistas tenden ultimamente a incluílos no reino animal, como o filo máis basal, dándolle o nome de Choanozoa (coanozoos), en lugar de incluílos no reino dos protistas.
A Revolta, Carballo, Carballo
A Revolta é un lugar da parroquia de Carballo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 9 homes e 9 mulleres.
Curso legal
Tradicionalmente, o papel moeda era apoiado pola acumulación de riquezas en cantidades de metais e pedras preciosas ou calquera especie de bens materiais; o de uso máis común é o ouro. Pero ao se utilizar deste tipo de medida, que é feita por medio dunha lei ou calquera outra norma, que torne a moeda oficial imposíbel de ser rexeitada, o estado crea o diñeiro fiduciario. Para garantir a súa moeda, o estado usa, alén das súas reservas de divisas, o establecemento dun ambiente económico interno estábel e seguro. Pode, porén, existir un sistema de curso legal, mais co valor da moeda asegurado soamente polas cantidades de riquezas materiais.
Cal (homónimos)
Cal pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Como apelido, pode referise a:
Delaware
Delaware é un dos 50 estados dos Estados Unidos de América, localizado en Nova Inglaterra na rexión Sur do país. Delaware é o segundo estado máis pequeno en extensión territorial, tan só por diante de Rhode Island. Delaware é tamén o sexto estado menos poboado do país, só Dacota do Sur, Alasca, Dacota do Norte, Vermont e Wyoming contan con menos habitantes.
A pesar da súa pequena extensión territorial, Delaware é un gran centro financeiro. Máis de 200 mil empresas e compañías teñen a súa sede no estado. Isto sucede grazas á leis estatais que conceden beneficios fiscais ás empresas que deciden instalar as súas sedes no estado, atraendo ata a moitas compañías que operan principalmente fóra de Delaware. Este feito deu ao estado o alcume de The Land of Free-Tax Shopping. Por iso, Delaware é tamén un dos maiores centros bancarios dos Estados Unidos. Delaware tamén posúe unha forte industria petroquímica.
Ata 1787
A rexión que constitúe actualmente o estado americano de Delaware estaba habitado, antes da chegada dos primeiros exploradores europeos á rexión, por dúas tribos de nativos americanos pertencentes á familia ameríndia dos algonquinos: os delaware, ao longo do val do río Delaware, e os Nanticoke, ao longo dos ríos que desembocan na baía de Chesapeake. Os delaware eran unha tribo sedentaria, que vivían da caza e da agricultura.
O primeiro europeo en descubrir Delaware foi o explorador inglés Henry Hudson, en 1609, que navegou polo interior da baía de Delaware. Os holandeses foron os primeiros europeos en intentar poboar a rexión do actual Delaware. A primeira tentativa ocorreu en 1631, nun forte chamado de Zwaanendael, próximo ao actual Lewes. Con todo as desavinzas cos nativos da rexión acabaron, ao ano seguinte, coa masacre de tódolos neerlandeses de Zwaanendael o ano seguinte, e a queima do forte. En 1638, os suecos fundaron Nova Suecia, na rexión do actual Delaware. O primeiro asentamento sueco na nova colonia foi Fort Christina, actual Wilmington. Case de inmediato producíronse conflitos entre os suecos e os holandeses, ambos reivindicando a posesión da rexión. Os holandeses, liderados por Peter Stuyvesant, expulsarían aos suecos da rexión en 1655, incorporando á colonia sueca os Novos Países Baixos. Con todo, nove anos despois, en 1664, unha expedición inglesa, liderada por James, Duque de York, expulsaría os aos neerlandeses da rexión. Maryland, entón administrada por Cæcilius Calvert, e Pensilvania, administrada por William Penn (que quería a rexión para que Pensilvania puidese ter un acceso directo ao Océano Atlántico), inmediatamente reivindicaron dereitos sobre a rexión. A posesión de Delaware outorgóuselle a Pensilvania en 1682.
William Penn organizou Delaware en tres condados: Kent, Newcastle e Sussex. O resto de Pensilvania tamén foi dividida en tres condados diferentes. Tanto a rexión de Delaware como o resto de Pensilvania posuían o mesmo número de representantes no goberno de Pensilvania. Con todo, a medida que a poboación desta última foi crecendo por encima da poboación de Delaware, foron engadidos máis condados. Mentres tanto, Delaware permanecía con pouco crecemento poboacional, cos tres condados, chamados Lower Counties (Condados Menores). A rexión de Delaware, así, foi perdendo representación no goberno de Pensilvania. A poboación de Delaware pediu a William Penn permiso para a creación dun Lexislativo rexional, petición que foi aceptada. Delaware fundou o seu Lexislativo en 1704, aínda que continuou sendo gobernada polo gobernador de Pensilvania, ata o inicio da Revolución Americana de 1776.
Delaware reaccionou fortemente contra actos impostos polos británicos despois do fin da Guerra Franco-Indíxena, en 1754, con diversos políticos da rexión criticando duramente aos británicos, entre eles, Thomas McKean. Este, xuntamente con Caesar Rodney, convenceron a Asemblea Xeral de Delaware a declarar a súa independencia do Reino Unido, e polo tanto, de Pensilvania, o 15 de xuño de 1776.
En 1776, no inicio da Revolución Americana, oficiais dos tres condados de Delaware reuníronse en New Castle, con obxecto de organizar un goberno estatal. Creouse o estado, e o nome Delaware, que xa era amplamente utilizado para designar a rexión, foi adoptado con carácter oficial. O mesmo ano, Delaware adoptou a súa primeira Constitución, con John McKinly como o seu primeiro gobernador.
O único conflito armado entre americanos e británicos que ocorreu exclusivamente dentro de Delaware foi rexistrado nunha ponte. Crese que a bandeira dos Estados Unidos (Stars and Stripes) foi izada en batalla por primeira vez neste conflito. Delaware foi escenario de só unha batalla durante a guerra de independencia, a Batalla de Brandywine, o 11 de setembro de 1777, en Delaware e no Condado de Delaware, Pensilvania, onde tropas americanas intentaron impedir sen éxito que tropas británicas continuasen o seu avance contra Filadelfia. O día seguinte, os británicos ocuparon Wilmington, apresaron a John McKinly, e ocuparon a cidade durante un mes, aínda que mantivesen o control do río Delaware durante a maior parte do resto da guerra, entorpecendo o comercio do estado, e incentivando a colonos leais aos británicos, especialmente no Condado de Sussex, realizando diversos actos de sabotaxe e ataques contra tropas e milicias americanas. Diversos ataques militares realizados polo segundo gobernador de Delaware, Caesar Rodney, mantiveron aos colonos leais aos británicos baixo control.
O 22 de febreiro de 1779, Delaware ratificou os Artigos da Confederación. Sete anos despois, o 7 de decembro de 1787, Delaware ratificou a Constitución dos Estados Unidos de América, sendo así o primeiro estado americano en facelo, e, por tanto, oficialmente o primeiro Estado da Unión.
1787 - Actualidade
250px|dereita|miniatura|Newcastle, en [[1936.]] Delaware, localizado na fronteira entre as Rexións Norte e Sur dos Estados Unidos, posuía características de ambos. Tal como os Estados do Norte, Delaware posuía unha economía baseada principalmente no comercio, e cunha industria, como a produción de produtos químicos e o refinado de trigo, en rápida expansión. Con todo, a proximidade co estado escravista de Maryland - onde o uso de escravos era común nas facendas de tabaco do estado - fixo que o uso de man de obra escrava fixésese común en Delaware. O pouco uso destes escravos fixeron con moitos donos liberasen aos seus escravos. En 1860, Delaware posuía unha poboación de, aproximadamente, 90 mil habitantes, dos cales 1,8 mil eran escravos, e 20 mil eran afroamericanos libres.
En 1861, comezou a Guerra Civil Estadounidense. Delaware decidiu permanecer na Unión. Con todo, boa parte da poboación do estado simpatizaba coa Confederación, crendo que os estados posuían o dereito de separarse da Unión se quixesen. A Procamación de Emancipación de 1863 abolía a escravitude nos Estados Unidos, aínda que non nos estados que permaneceran na Unión (Delaware e Maryland). En 1865, despois do final da Guerra Civil, a décimo terceira emenda á Constitución americana aboliu oficialmente o uso do traballo escravo no estado. Delaware intentou continuar co uso do traballo escravo logo da Guerra Civil, pero sen éxito.
Logo da guerra, Delaware entrou nunha fase de prosperidade económica. Foron construídas liñas ferroviarias, o sector agrícola do estado prosperou, e Delaware entrou nunha fase de rápida industrialización. En 1897, Delaware adoptou a súa actual Constitución. A fase de prosperidade económica durou ata a Gran Depresión da década de 1930. A Gran Depresión causou unha gran recesión económica no estado, causando endebedamento, suspensión de pagos e peche de fábricas e institucións comerciais, desemprego e miseria. Estes efectos irían diminuíndo ao longo do final da década, grazas a medidas socio-económicas, tales como programas de asistencia e programas públicos de axuda. A segunda guerra mundial acabou coa recesión económica, e Delaware continuaría industralizándose rapidamente, con diversas empresas petroquímicas abrindo fábricas no estado, ata a década de 1960.
En 1980, unha nova emenda á Constitución de Delaware limitou os gastos do goberno, que non poderían superar o 95% do orzamento do goberno. En 1981, o Financial Center Development Act foi aprobado, en resposta á caída do crecemento económico de Delaware durante o final da década de 1970. O acto diminuíu sensiblemente a regulación de impostos do estado ás empresas financeiras, en canto aos intereses que as empresas poderían cobrar dos seus clientes. Isto atraeu varias institucións financeiras a Delaware, que se instalaron principalmente en Wilmington. Isto xerou un gran número de postos de traballo, mantendo baixa a taxa de desemprego do estado, os gastos dedicados á asistencia social dos necesitados, e mantivo alto o crecemento da poboación do estado. Con máis renda xerada a través de impostos (principalmente polo imposto sobre a renda nunha poboación en rápido crecemento), o goberno de Delaware diminuíu na década de 1980 o imposto sobre a renda estatal catro veces, sen prexudicar o orzamento do goberno. O turismo tamén se converteu nunha crecente e importante fonte de renda do estado durante a década de 1980.
Xeografía
250px|dereita|miniatura|Mapa de Delaware. 250px|dereita|miniatura|Vista do río Delaware. Delaware limita ao norte con Pensilvania, ao sur e ao oeste con Maryland, ao leste coa baía de Delaware, que fai de fronteira con Nova Jersey, e ao sueste co Océano Atlántico. O litoral de Delaware ao longo do Océano Atlántico posúe preto de 45 quilómetros de longo, que aumentan a 613 quilómetros, se contamos o litoral formado por esteiros, baías e illas costeiras. A fronteira de Delaware con Pensilvania é a única fronteira entre dous estados nos Estados Unidos que posúe forma de arco, e é coñecido como Twelve Mile Circle (Círculo de Doce Millas).
Delaware, xunto con parte do litoral de Maryland e dous condados de Virxinia, forman a Península de Delmarva, abreviatura do nome dos estados que a forman: Delaware, Maryland e Virginia. A Península de Delmarva nun interesante accidente xeográfico que se sitúa entre as baías de Delaware e Chesapeake. O río Delaware é o maior e o máis importante do estado. Outros ríos importantes son o Christina e o Brandywine. O Christina permite a navegación de grandes navíos ata Wilmington, e de pequenos navíos ata Newport. Tódolos ríos que atravesan Delaware desembocan no Océano Atlántico. Delaware posúe preto de 50 lagos e os bosques cobren aproximadamente o 30% do estado.
Delaware pode ser dividido en dúas rexións xeográficas distintas:
Clima
O norte de Delaware posúe un clima amornado continental, mentres que a rexión sur do estado posúe un clima subtropical. A localización do estado, próxima ao Atlántico e ao sur das cadeas montañosas de Pensilvania (que serven como obstáculos contra frontes frías provenientes do norte) fan que os invernos do estado sexan suaves. A temperatura en Delaware varía pouco dunha rexión a outra, a causa do pequeno tamaño do estado. A variación é de 2°C no verán e de 1 °C en inverno, con temperaturas medias que diminúen a medida que se viaxa en dirección norte.
A temperatura media no inverno é de 2 °C, mentres que a temperatura media do estado no verán é de 24 °C. Tanto a temperatura máis baixa como a máis alta rexistrada en Delaware foron en Millsboro, a máis baixa, de -27 °C, o 17 de xaneiro de 1893, e a máis alta, de 43 °C, o 21 de xullo de 1930. Millsboro é a única cidade americana que ten rexistrada tanto a temperatura máis alta como a máis baixa dun estado, xuntamente con Warsaw, en Missouri.
A taxa de precipitación media anual de choiva de Delaware é de 114 centímetros, maior ao longo do litoral e menor no interior (especialmente no extremo norte do estado). A precipitación media anual de neve varía entre 46 centímetros no norte, 36 centímetros no suroeste, e 30 centímetros ao longo do litoral.
Política
A actual Constitución de Delaware foi adoptada en 1897. Outras constitucións anteriores foron aprobadas en 1776, en 1792 e en 1831. As Emendas á Constitución son propostas polo Poder Lexislativo de Delaware, e para ser aprobadas, necesitan a aprobación de polo menos o 51% do Senado e da Cámara dos Representantes do Estado, ademais de dous terzos dos votos da poboación electoral de Delaware, nun referendo. A poboación do estado tamén pode propor emendas á Constitución a través da recollida dun número determinado de firmas. Cando estas firmas son aceptadas polo goberno, necesitan recibir a aprobación de polo menos un cuarto dos membros de ambas as cámaras do Poder Lexislativo, e polo menos o 51% dos votos da poboación electoral. As emendas tamén poden ser propostas e introducidas por unha Convención constitucional, que necesitan recibir polo menos o 51% dos votos de ambas as cámaras do Poder Lexislativo e dous terzos dos votos do electorado, nun referendo.
O principal oficial do Poder executivo en Delaware é o gobernador. É elixido polos electores do Estado para mandatos de ata catro anos de duración, podendo ser reelixido só unha vez. Os electores tamén elixen ao Tenente Gobernador e o Secretario de Estado, entre outros oficiais executivos.
O Poder lexislativo de Delaware exérceo a Asemblea Xeral que está constituída polo Senado e pola Cámara dos Representantes. O Senado posúe un total de 21 membros, mentres que a Cámara dos Representantes posúe un total de 41 membros. Delaware está dividido en 21 distritos senatoriales e 41 distritos representativos. Os electores de cada distrito elixen un senador/representante, que representará ese distrito no Senado/Cámara dos Representantes. O mandato dos senadores é de catro anos, mentres os representantes son elixidos para mandatos de ata dous anos de duración.
O tribunal máis alto do Poder xudicial do estado é o Tribunal Supremo de Delaware, composto por catro xuíces e un xefe de xustiza. Outros tribunais do Poder Xudicial do estado son o Tribunal Superior, o Delaware's Court of Chancelery (que se encarga de disputas corporais), os Tribunais Familiares (traballa con procesos familiares) e o Common Pleas Court. Tódolos xuíces do Poder Xudicial de Delaware son escollidos polo gobernador, para mandatos de ata 12 anos de duración.
Delaware está dividido en tres condados - Kent, Newcastle e Sussex. Cada un dos condados está administrado por unha comisión composta por un determinado número de membros (sete en Kent, seis en Newcastle e cinco en Sussex). Estes membros son elixidos pola poboación dos seus respectivos condados para mandatos de ata catro anos de duración.