cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marc Birkigt
Traxectoria
O 14 de xuño de 1904, Francisco Seix, Damián Mateu e Marc Birkigt crearon La Hispano-Suiza, Fábrica de Automóviles, S.A., e Birkigt comezou a traballar na empresa como director técnico. En 1911, tras a creación da sucursal de Hispano-Suiza en Francia, Birkigt e a súa familia fóronse a vivir a París, onde comezou a dirixir a nova fábrica situada en Levallois-Perret. En 1913, finalizou o contrato de arrendamento dos locais que ocupaba a fábrica de Francia, e Birkigt tivo que encargarse de coordinar o traslado a outra nova fábrica, situada en Bois-Colombes. miniatura|Maison de Maître (tamén coñecida como Rive Bleu) en Versoix no [[Lago Léman|lago Lemán, por encargo de Birkigt.]] Tras o comezo da primeira guerra mundial en 1914, Marc Birkigt e a súa familia regresaron outra vez a Barcelona, e na fábrica española de Hispano-Suiza Birkigt empezou a traballar en motores de aviación, para ser montados en avións que despois serían entregados ás tropas aliadas na guerra. Birkigt chegou a desenvolver un motor lixeiro de avión con 8 cilindros en V a 90°, e cunha potencia de 150 CV. Despois de que finalizase a primeira guerra mundial, Birkigt e a súa familia volveron a París, onde Birkigt ocupou o cargo de vicepresidente da Societé Française Hispano Suiza, a antiga sucursal francesa de Hispano-Suiza, que en 1922 converteuse nunha empresa. Asemade, Birkigt traballou tamén como inventor e director técnico da empresa española e a empresa francesa.
Durante os anos 1930 asociouse con Michelin para crear o ferrobús Micheline. En 1936 e despois de construír máis de 2.500 chasis, a Hispano-Suiza francesa foi nacionalizada polo Estado francés, e Marc Birkigt consagrouse á fabricación de motores de aviación e á construción de armas automáticas. miniatura|A tumba de Birkigt e da súa muller no cemiterio de Versoix. En 1938 foise a Xenebra para facerse cargo co seu fillo, Louis Birkigt, da Hispano-Suiza (Suisse), S.A. Dous anos despois, en 1940, volveu a Barcelona co seu fillo, para traballar na Hispano-Suiza española no desenvolvemento do motor Tipo 66 para camións, de máquinas-ferramenta e do proxecto do canón Hispano-Suiza HS.404, que foi usado polos aliados na segunda guerra mundial.
Anos máis tarde, Birkigt foise a Suíza para traballar na Hispano-Suiza (Suisse), S.A, onde se comezarían a fabricar máquinas-ferramenta.
Marc Birkigt viviu os seus derradeiros anos en Rive-Bleue, en Versoix, e morreu o 15 de marzo de 1953, por mor dun cancro de pulmón. Está soterrado xunto á súa esposa Eugénie no cemiterio de Versoix.
Recoñecementos
Marc Birkigt recibiu as seguintes condecoracións:
Eduardo Reck Miranda
Eduardo Reck Miranda, nado en Porto Alegre en 1963, é un compositor brasileiro que investiga no Reino Unido sobre a música informática, particularmente no campo das interfaces cerebro humano-máquina onde as ondas cerebrais substituan os teclados e os comandos de voz para permitir que os discapacitados se expresen musicalmente.
Formación
Estudou Procesamento de Datos na UNISINOS e Composición na Universidade Federal do Rio Grande do Sul (UFRGS) no Brasil. Cursou un posgrao en York, Inglaterra, sobre composición utilizando autómatas celulares. En Karlsruhe, Alemaña estudou composición algorítmica no Zentrum für Kunst und Medientechnologie. Doutorouse en 1995 na Universidade de Edimburgo cunha tese sobre aprendizaxe automática da música e síntese de son por software de intelixencia artificial.
Carreira
En Escocia desenvolveu un software de síntese granular para xerar espectros de son complexos con autómatas celulares, no EPCC de Edimburgo e deu conferencias na Universidade de Glasgow. Nos 2000 foi profesor na EAMD de Barcelona e na Universidade Americana de París. En París tamén traballou en Sony realizando investigacións sobre mecanismos cognitivos e sistemas de comunicación baseados no son, a evolución da capacidade humana para falar e a súa relación coa música. Desde 2003 foi profeser titular na Universidade de Plymouth, e é membro do Computer Music Lab da UFRGS en Porto Alegre. As súas composicións musicais foron interpretadas en sitios como BrasIlia, Minneapolis, Viena ou Bogotá, e recibiu premios en Europa e América.
Investigación
Miranda investiga no campo da intelixencia artificial en música, realizando investigacións en neurociencia e simulacións de procesos biolóxicos na orixe e evolución da música; recorreu a modelos de vida artificial para ' convencer' aos ordenadores de que compoñan música. Até agora, as redes neuronais artificiais conseguiron imitar distintos estilos musicais, pero as composicións orixinais seguen a ser esquivas. Os artigos de Miranda foron publicados por revistas científicas internacionais como Evolutionary Computation, Brain and Language, Digital Creativity, Contemporary Music Review, Computer Music Journal, Journal of New Music Research, Journal of the Audio Engineering Society, Leonardo, Leonardo Music Journal, e Organized Sound.
Fanni Kaplán
Fanni Efímovna Kaplán (Фанни Ефимовна Каплан), nada na rexión de Volinia contra 1887 e finada en Moscova o 3 de setembro de 1918 (coñecida tamén como Fania ou Fanni Kaplán, foi unha anarquista e revolucionaria, autora do intento de asasinato de Lenin o 30 de agosto de 1918.
Comezos
Hai moi pouca información clara sobre as orixes de Fanni Kaplán. Naceu contra 1887 en Volinia, rexión na fronteira occidental do Imperio Ruso (actualmente parte no noroeste de Ucraína).
O seu nome orixinal era Feiga Khaimova Roitblat-Kaplán (Фейга Хаимовна Ройтблат-Каплан) ou Feiga Khaimova Roitman, afectuosamente tamén chamada Dora. Naceu no seo dunha familia xudía na que eran oito irmáns. O pai era mestre na escola xudía local. Foi educada na casa, mais axiña deixou o fogar para traballar nunha fábrica en Odesa.
Anarquismo
Entre 1908 e 1912 estivo na prisión de Máltsev, en Siberia. Alí estaba libre de traballos forzados xunto con outras 60 mulleres socialistas e anarquistas, quen dedicaban o tempo da pena á formación política.
Malia o réxime relativamente liberal da prisión, o peche adoitaba afectar física e mentalmente. Fania comezou a sufrir hemicranias recorrentes e en 1909 quedou temporalmente cega. Desesperada, tentou suicidarse, mais as súas compañeiras de prisión impedíronllo. Aprendeu a valerse por si mesma e a ler en braille. En 1912, cega, foi trasladada á prisión de Akatúi. Grazas á mediación dun médico da prisión recibiu tratamento e recuperou parte da visión entre 1912 e 1913. Tras o tratamento regresou á prisión de Akatúi até 1917.
A revolución
esquerda|miniatura|Fanni Kaplán en 1918 Foi liberada cando a Revolución de Febreiro acabou co tsarismo. Kaplán era unha das dúas anarquistas de entre as dez presas liberadas pola amnistía do Goberno Provisional Ruso. O seu grupo de reclusas, que desenvolvera unha íntima amizade, regresou á Rusia europea. En abril de 1917 instalouse cunha excompañera de presidio en Moscova. Un mes despois marchou a Crimea para seguir o tratamento da vista, e dous meses máis tarde trasladouse a Khárkiv co mesmo obxectivo.
Akeroideos
A dos akeroideos (Akeroidea) é unha superfamilia de moluscos gasterópodos da subclase dos heterobranquios e infraclase dos eutineuros, que comprende unha soa familia, a dos akéridos, cun único xénero, Akera.
Fanni Kaplán
A revolución
A Revolución de Outubro fora mal vista por Kaplán, polo que acabaría desilusionada con Lenin a causa do conflito entre os social-revolucionarios e a fracción bolxevique. Trasladouse a Simferópol, onde outras faccións socialistas formaron un goberno rival ao bolxevique. Alí atopou un traballo ben remunerado na administración municipal.
Akeroideos
Superfamiia e familia
Tanto a superfamilia como a familia como a familia foron descritas por Mazzarelli en 1891.
Fanni Kaplán
A revolución
En xaneiro de 1918 os bolxeviques tomaron a cidade e o mes seguinte disolveron as súas institucións, co que Kaplán perdeu o seu traballo. Decidida a retornar ao terrorismo político, regresou a Moscova, mais sen procurar un novo emprego. A súa actividade entre marzo e setembro de 1918 é descoñecida.
Akeroideos
Xénero
O xénero fora descrito en 1776 polo naturalista danés Otto Friedrich Müller no seu traballo Zoologiae Danicae Prodromus, seu Animalium Daniae et Norvegiae Indigenarum characteres, nomina, et synonyma imprimis popularium.... Copenhagen. Ver en PDF
Fanni Kaplán
A revolución
O Partido Socialrevolucionario tiña forte apoio entre os soviets, os que Lenin describira no seu libro O Estado e a Revolución (1917) como «o único camiño cara ao goberno postrevolucionario». Con todo, nas eleccións á Asemblea Constituínte Rusa de novembro de 1917, os bolxeviques non só non obtiveron maioría absoluta, senón que un social-revolucionario foi nomeado presidente en xaneiro de 1918. Os bolxeviques, para favoreceren os soviets, ordenaron a disolución da Asemblea. Nos seguintes meses, os enfrontamentos entre socialistas e bolxeviques levaron á ilegalización de todos os partidos, agás o gobernamental. Kaplán decidiu entón asasinar a Lenin.
Akeroideos
Sinónimos do xénero
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Fanni Kaplán
O atentado contra Lenin
Kaplán foi encarcerada e interrogada pola Cheka. No primeiro interrogatorio, unicamente berrou nerviosa que disparara a Lenin, mais negouse a asinar a súa declaración, e foi trasladada a continuación ao cárcere de Lubianka. Interrogada por altos funcionarios do goberno, negouse a achegar datos sobre a súa persoa nin sobre o ataque.
Akeroideos
Sinónimos do xénero
Segundo o WoRMS: Segundo o GBIF:
Fanni Kaplán
O atentado contra Lenin
Os investigadores da Cheka non lograron atopar a arma usada. Tras o peche da investigación, o 2 de setembro de 1918, declarouse a entrega dunha pistola, mais non se puido asegurar se foi a do atentado. Non se usou como proba contra Kaplán, que foi executada oficialmente o 3 de setembro de 1918 (quizais o 31 de agosto). En 1958, o comandante do Kremlin en 1918, Pável Malkov, confesou executar a Kaplán o 3 de setembro daquel ano no patio do edificio, por orde de Yákov Sverdlov. Su confesión fue escueta:
Akeroideos
Especies
No xénero recoñecense na actualidade as seguintes especies:
Fanni Kaplán
Consecuencias do atentado
O mesmo día do atentado, Moiséi Uritski, comisario do pobo do Interior na rexión Norte e xefe da Cheka de Petrogrado, foi asasinado. Tratábase dun intento de insurrección dos Social-Revolucionarios para derrocar o goberno dos soviets, en pleno apoxeo da Guerra civil rusa. Poucas horas despois do intento de Kaplán, emitiuse un decreto oficial que chamaba a un «terror masivo e desapiadado contra os inimigos da revolución». Non existía, con todo, proba da conexión de Kaplán cos socialrevolucionarios, alén da denuncia por parte do goberno.
Lingua cahuilla
A lingua cahuilla ou ivilyuat é unha lingua da familia uto-azteca falada polas diversas tribos do pobo cahuilla que habitan no val de Coachella, no porto de San Gorgonio e na rexión da serra de San Jacinto do sur de California. Os demónimos do cahuilla inclúen Ɂívil̃uwenetem ou iviatam, falantes de Ivilyuat (Iviɂa), ou táxliswet que significa "persoa". Un censo de 1990 revelou 35 falantes nunha poboación étnica de 800. Con tal descenso, o ivilyuat está clasificado como "en perigo crítico de extinción" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO xa que a maioría dos falantes son de mediana idade ou maiores, con taxas de transmisión limitadas aos nenos.
Sábese que existen tres dialectos: deserto, montaña e paso, así como algúns outros subdialectos.
Uso e esforzos de revitalización
Alvin Siva foi un falante fluído da lingua que morreu o 26 de xuño de 2009 e conservou os cantos tradicionais dos paxaros da tribo, cantados na lingua cahuilla, ensinándoos ás xeracións máis novas do seu pobo. Katherine Siva Saubel (1920 - 2011) era unha falante nativa de cahuilla dedicada a preservar a lingua.
En abril de 2014, a Universidade de California en Riverside ofreceu obradoiros públicos gratuítos na lingua cahuilla, e posteriormente puxo a disposición dos estudantes universitarios e membros da comunidade tribal cahuilla un curso completo de catro clases no outono de 2020.
Dorothy Hill
Traxectoria
Dorothy Hill non puido entrar na facultade de medicina na Universidade de Queensland como ela quería pero, grazas a unha bolsa, estudou química e continuou, por consello do seu profesor Henry Caselli Richards (1884-1947), en xeoloxía. Licenciouse en 1928 e recibiu un primeiro premio académico e a medalla de ouro da universidade ao mérito destacado. Obtén unha bolsa para estudar no Sedgwick Museum of Earth Sciences de Cambridge.
Dorothy Hill obtivo o seu doutoramento en Cambridge en 1932 sobre os corais da Escocia Carbonífera. Estivo en Inglaterra durante sete anos, editando varios artigos importantes sobre os Rugosa. De volta en Australia, estudou as capas estratigráficas e os corais do sur de Australia. O seu traballo sobre corais paleozoicos considérase un estándar.
Durante a Segunda Guerra Mundial, Hill alistouse no Women's Royal Australian Naval Service.
En 1956, converteuse en membro da Academia Australiana de Ciencias, vicepresidenta en 1969 e a primeira  presidenta desde 1970, despois da morte de David Forbes Martyn (1906-1970).
Hill publicou máis de 100 artículos de investigación en revistas e libros australianos e internacionais. En 1978, Hill completou a Bibliografía e Índice completos de Coral Paleozoico Australiano.
Deuselle o seu nome á Acanthastrea hillae, a Australomya hillae,​ a Filiconcha hillae​ e a Reticulofenestra hillae.​
Michael Anthony (boxeador)
Michael Parris, nado en Georgetown o 4 de outubro de 1957, tamén coñecido como Michael Anthony, é un boxeador de Güiana que competiu na categoría do peso galo (< 54 kg) nos Xogos Olímpicos de 1980 celebrados en Moscova, na Unión Soviética. Gañou unha medalla de bronce (sendo a única medalla olímpica de Güiana), despois de derrotar ao cubano Juan Hernández nas semifinais.
Juan Carlos Arias
Juan Carlos Arias Lorenzo, nado en Lousame, é un excopiloto galego de rallys. Foi campión de Galicia xunto a Arturo Rial en 1993 e gañou a Copa de España de copilotos en 1992.
Sociedade do Verbo Divino
Traxectoria
En 1875, Arnold Janssen exiliado nos Países Baixos como outros sacerdotes e bispos católicos alemáns que fuxían das limitacións das políticas da Kulturkampf de Otto von Bismarck, pensou na posibilidade de que estes relixiosos emprenderan actividades misioneiras para difundir o catolicismo noutras partes do mundo. Deste xeito estableceu unha casa misional en Steyl que foi o berce da Sociedade do Verbo Divino. A congregación mandou a primeira misión a China, á provincia de Shandong, na que participou Xosé Freinademetz, canonizado por Xoán Paulo II en 2003. A segunda misión foi a de Togo, enviada en 1892, e, a terceira, en Papúa Nova Guinea, en 1896.
A Sociedade tamén se instalou a finais do século XIX en América do Sur onde se encargaron da tarefa pastoral para os inmigrantes alemáns. Así na Arxentina chegaron en 1889, ao Brasil en 1895 e a Chile en 1900. Nestes países tamén fundaron colexios e seminarios, sendo algúns deles de grande prestixio nas súas sociedades, como é o caso do Colexio do Verbo Divino de Santiago de Chile.
Instalouse en España en 1945 con membros procedentes da Arxentina. Abriron un seminario en Lizarra (Navarra), en Coreses (Zamora) no ano 1949, e, en 1961, un noviciado en Dueñas (Palencia). Posteriormente pecharon estes centros educativos e centráronse en tarefas parroquiais en Navarra, Castela e León, Comunidade de Madrid e Andalucía. Ademais, en 1955 fundaron a Editorial Verbo Divino, especializada en publicacións relixiosas.
Ada Hitchins
Ada Florence Remfry Hitchins, nada en Tavistock, Devon, o 26 de xuño de 1891 e finada en Bristol,  o 12 de xuño de 1972, foi unha química británica,  Ada Hitchins illou mostras de minerais de uranio, tomando medicións precisas da masa atómica que proporcionaron a primeira evidencia experimental da existencia de diferentes isótopos. Tamén axudou a descubrir o elemento protactinio.
Traxectoria
Ada Florence Remfry Hitchins graduouse na Universidade de Glasgow en 1913 e comezou os seus estudos na universidade en 1909. Fíxose química e axudou moito á investigación de Frederick Soddy, un químico que deu conferencias na Universidade e gañou o Premio Nobel de Química en 1921.
Ada tomou clases de Matemáticas, Botánica, Xeoloxía e Química Inorgánica durante a súa licenciatura. Obtivo unha Distinción Especial en Química, un Certificado de Xeoloxía e un Certificado de Botánica, entre outros premios durante os seus estudos. Traballou en estreita colaboración con Frederick Soddy no establecemento da teoría da desintegración demostrando o crecemento do radio a partir do uranio. Ela comezou a investigar con Soddy no seu último ano de licenciatura, e cando Soddy trasladouse á Universidade de Aberdeen en 1915, Ada acompañouno e obtivo unha posición como Carnegie Research Fellow. Soddy destacou a contribución de Ada ao traballo de separación e análise nun informe do seu resultado final. En setembro de 1916, Hitchins foi recrutada para traballar nos Laboratorios de Análise de Aceiro do Almirantazgo e esta experiencia de guerra axudoulle a atopar emprego como química nunha acería de Sheffield, ata que Soddy obtivo os fondos necesarios para contratala de novo. Reincorporouse a ela como asistente técnico en 1921 e en 1922 pasou a ser asistente de investigación privada. Ada deixou o emprego de Soddy en 1927 e trasladouse a Keyia coa súa familia, onde traballou como ensaiadora do goberno e química no Departamento de Minería e Xeoloxía do Goberno Colonial. Retirouse en 1946 e regresou a Inglaterra, onde casou con John Rees Stephens, granxeiro de profesión. Morreu en Bristol en 1972.
Uranio e ionio Mineral de uranio
Cando Hitchins traballou por primeira vez con Soddy, os investigadores aínda buscaban novos elementos químicos e aínda non se entendían os isótopos. Xa en 1904, os investigadores formularan a hipótese de que a desintegración do uranio provocaba a creación de radio, pero non estaba claro como ocorreu. En 1907, o radioquímico estadounidense Bertram Boltwood illar o que cría que era un novo elemento intermedio na cadea de desintegración entre o uranio e o radio, o "ionio". Os investigadores finalmente determinaron que o ionio era en realidade un isótopo de torio, 230Th. Soddy pediulle a Hitchins que investigase o ionio. Extraeu selectivamente uranio de mostras de mineral para crear preparacións purificadas de uranio e estableceu unha vida media para o ionio. As súas investigacións tamén mostraron que había unha taxa constante de aumento da cantidade de radio nas súas solucións de uranio, a primeira evidencia experimental directa de que o radio se formou pola desintegración do uranio. Os seus resultados foron publicados en 1915.
Peso atómico do chumbo "torio"
Hitchins axudou a determinar o peso atómico do chumbo baseándose en medicións de minerais radioactivos, traballo que foi importante para desenvolver a comprensión dos isótopos. Frederick Soddy utilizou mostras de chumbo destilado que Hitchins preparou a partir de thorite de Ceilán e proporcionouno a Otto Hönigschmid, quen fixo un traballo importante para confirmar que o peso atómico do chumbo no torio é maior que o do chumbo común. Soddy indicou que Hitchins tamén traballou nas análises reais, no seu informe publicado en 1917. Este traballo demostrou que o peso atómico non era unha constante. Os elementos químicamente puros poden ser mesturas de isótopos con diferentes pesos atómicos.
Actinio e protactinio
John A. Cranston, que tamén viñera de Glasgow a Aberdeen con Soddy como asistente de investigación, foi recrutado en marzo de 1915. Hitchins continuou a investigación de Cranston antes de que ela mesma fose recrutada para traballar en guerra en 1916. Esta investigación deu como resultado a identificación exitosa dun novo elemento na cadea de desintegración entre o uranio-235 e o actinio, máis tarde chamado protactinio. O descubrimento do protactinio completou a primeira versión da táboa periódica proposta por Dmitri Mendeleiev, quen predixo a existencia dun elemento entre o torio e o uranio en 1871. O mesmo isótopo, 231 Pa, foi descuberto independentemente na mesma época por Otto Hahn e Lise Meitner. Soddy e Cranston publicaron o seu artigo en 1918. Aínda que Hitchins non figuraba como coautora, Soddy deulle a Hitchins un crédito significativo polas contribucións que fixera á investigación.
Medición da radioactividade
Nos seus primeiros traballos con Soddy, Hitchins axudou a preparar patróns de radio para a calibración de electroscopios de folla de ouro, usados para medir a radioactividade. Despois de traballar de novo con Soddy en 1921, Hitchins refinou aínda máis as medicións da vida media do ión e determinou as proporcións de isótopos de torio en mostras de minerais. Tamén desenvolveu métodos para extraer elementos radioactivos de minerais e minerais.
Premios e recoñecementos
Frederick Soddy, sempre recoñeceu o papel indispensable de Ada, que foi a súa fiel colaboradora durante máis de quince anos, na consecución do Premio Nobel. Destacou pola súa coidadosa preparación de materiais radioactivos e o seu meticuloso traballo experimental con isótopos de uranio e chumbo, unha contribución crucial á investigación pola que Soddy recibiu o Premio Nobel.
O home co corazón de ferro
{{Filme | título = O home co corazón de ferro | títuloorixinal = The Man with the Iron Heart | imaxe = | descrición = | director = Cédric Jimenez | produtor = {{Plainlist| }} | guión = {{Plainlist| }} | baseado = HHhH de Laurent Binet | intérpretes = {{Plainlist| }} | música = Guillaume Roussel | fotografía = Laurent Tangy | montaxe = | estudio = {{Plainlist| }} | distribuidor = Mars Films (Francia) | estrea = {{{FRAb}} 7 de xuño de 2017 | duración = 120 minutos | país = {{FRA}} {{BEL}} | xénero = | orzamento = 32 millóns de dólars | recadación = 4,4 millóns de dólares | anterior = | seguinte = }} O home co corazón de ferro (en The Man with the Iron Heart; estreado como HHhH en Francia e Killing Heydrich no Canadá) é un filme franco-belga biográfico de 2017 dirixido por Cédric Jimenez e escrito por David Farr, Audrey Diwan e Jimenez. Rodado en inglés, está baseado na novela de 2010 HHhH do escritor Laurent Binet. A historia céntrase no asasinato do líder nazi Reinhard Heydrich en Praga durante a segunda guerra mundial. Está protagonizado por Jason Clarke, Rosamund Pike, Jack O'Connell, Jack Reynor e Mia Wasikowska. Foi rodado en Praga e Budapest dende setembro de 2015 até febreiro de 2016.
Estreouse en galego o 25 de maio de 2023 a través da TVG.
Turodos
Os turodos (en Turodi) ou aquiflavienses eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo galaico bracarense que vivía no norte do actual Portugal, na rexión de Tras os Montes arredor de Chaves, e nas áreas fronteirizas da actual Galicia.
Padrón dos pobos
miniatura|dereita|200px|[[Padrón dos pobos.]] O nome deste pobo aparece nomeado como aquiflavienses no padrón dos pobos, unha columna conmemorativa da construción da ponte romana de Chaves (Portugal), colocada sobre da mesma obra, que salva o río Támega. A epígrafe dedicatoria contén unha lista de dez dos pobos indíxenas galaicos bracarenses (citados como civitates no orixinal) da Gallaecia que colaboraran no erguemento da citada ponte.
Epígrafe
IMP CAES VESP AVG PONT / MAX TRIB POT X IMP XX PROCOS IX / IMP VESP CAES AVG F PONT TRIB / POT VIII IMP XIIII COS VI / ... / C CALPETANO RANTIO QUIRINALI VAL FESTO LEG AVG PR PR / D CORNELIO MECIANO LEG AVG / L ARRVNTIO MAXIMO PROC AVG / LEG VII GEM FEL / CIVITATES X / AQUEFLAVIENSES AOBRIGENS / BSALI COELERNI EQUAESI / INTERAMICE LIMICI AEBISOC / QUARQUERNI TAMAGANI
Sendo Emperador César Vespasiano Augusto, Pontífice Máximo, con poder tribunicio por décima vez, Emperador vixésimo, pai da patria, cónsul por novena vez, sendo emperador tamén Tito Vespasiano César, fillo do Augusto, Pontífice, con poder tribunicio por oitava vez, Emperador Décimo cuarto, cónsul por sétima (...) sendo legado de Augusto o Propretor Caio Calpetano Rancio Quirinal Valerio Festo e sendo Legado do Augusto, Decio Cornelio Meciano e procurador do mesmo Augusto, Lucio Arruncio Maximo, a Lexión Sétima Xémina Félix e dez cidades, a saber: os Aquiflavienses, os Avobriguenses, os Bibalos, os Coelernos, os Equaesos, os Interamnicos, os Límicos, os Nebisocos, os Quarquernos e os Tamaganos (...).
A respecto das liñas que faltan hai acordo entre os especialistas en considerar que foran eliminadas referencias ao Emperador Domiciano en virtude de damnatio memoriae.
Afonso Gómez de Sarria
Afonso (ou Álvaro) Gómez de Sarria foi un xograr galego do século XIII. .
Biografía
Pola súa obra conservada sábese que é da zona de Sarria, na provincia de Lugo e que estaría activo na época de Afonso X ou Sancho IV, sendo dunha xeración posterior a Martin Moxa.
Kona fer í stríð
Kona fer í stríð é un filme islandés de 2018 dirixido por Benedikt Erlingsson. Foi escollido como candidato de Islandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Argumento
Halla, directora dun coro e activista medioambiental, planea interromper as operacións dunha planta de aluminio de Rio Tinto nas montañas de Islandia danando intencionadamente as torres e os cables eléctricos para cortar a subministración de electricidade.
Durante todo o tempo, os intérpretes da banda sonora da película, formados por unha banda de tres homes e unhas cantantes tradicionais ucraínas, interactúan coa trama e as personaxes.
Remake
O 11 de decembro de 2018 anunciouse que Jodie Foster ía dirixir e protagonizar un remake en inglés.
Kátorga
dereita|miniatura|366x366px|Prisioneiros na kátorga de Sakhalín. Foto da Illa de Sakhalín de [[Anton Chekhov.]]A Kátorga (ка́торга, do grego: katergon, galera, ou do tártaro: katargá, morrerse) era un sistema penal na Rusia Imperial, instaurado no século XVII. Os prisioneiros eran enviados a campos nas vastas áreas deshabitadas de Siberia e sometidos a un réxime de traballos forzados. Tras a caída do tsarismo e a Revolución de Outubro de 1917, o sistema foi mantivo polos bolxeviques co Gulag até a súa abolición en 1960.
A diferenza dos campos de concentración, a kátorga formaba parte do poder xudicial do Imperio Ruso. Con todo, ambos compartían os mesmos trazos principais: confinamento, instalacións moi simples (no que difiren das prisións) e traballos forzados, usualmente traballos pesados que requiren pouca ou moi pouca habilidade.
Historia
dereita|miniatura|366x366px|Adeus a Europa, de Aleksander Sochaczewski. Prisioneiros do [[levantamento dos exiliados políticos polacos en Siberia]] As kátorgas foron estabelecidas en áreas practicamente despoboadas de Siberia e o Extremo Oriente ruso, onde había poucas poboacións e escaseaba a comida. Con todo, houbo algúns prisioneiros que lograron escapar. Desde entón, Siberia adquiriu a súa temíbel connotación do castigo. Esta foi reforzada posteriormente co sistema do Gulag na Unión Soviética, inspirado na kátorga e estendido ao Extremo Norte ruso. A vida nos campos desenvolvíase en condicións de extrema precariedade. Os prisioneiros traballaban en xornadas extenuantes de máis de 19 horas diarias, sen bebida, calefacción nin alimento por días, e moitos deles morrían en poucos meses. O réxime tsarista condenaba á kátorga a intelectuais de esquerda e comunistas, e chegou a contar con 280 000 prisioneiros en 1905. En vésperas da Revolución Rusa de 1917, este sistema albergaba aproximadamente 150 000 recluídos.
As ocupacións máis comúns eran traballos de minaría e construción. Un exemplo notable é o Camiño de carros do Amur (Амурская колёсная дорога).
Anton Chekhov, escritor e dramaturgo ruso, visitou as instalacións dunha kátorga en 1891 na illa de Sakhalin, no Extremo Oriente ruso, e escribiu acerca dela no seu libro Illa de Sakhalin. Criticaba a incompetencia dos oficiais, que orixinara un baixo nivel de vida dos presos, ademais do desperdicio dos fondos do goberno e a pobre produtividade.
František Plánička
František Plánička (pronuncia en checo: [ˈfraɲcɪʃɛk ˈplaːɲɪtʃka]), nado en Praga o 2 de xullo de 1904 e finado na mesma cidade o 20 de xullo de 1996, foi un porteiro de fútbol checo e un dos xogadores máis recoñecidos na historia do fútbol da antiga Checoslovaquia. Xogou durante toda a súa carreira no Slavia Praga, en que o club gañou oito veces a ''1. fotbalová liga'' (a primeira división de fútbol do país) e a Copa Mitropa unha vez. Tamén formou parte da selección nacional do país, en que o seu éxito como porteiro novo contribuíu a que Checoslovaquia ficase subcampioa na Copa Internacional Centroeuropea de 1931-32. Foi o capitán do equipo durante as finais dos Mundiais de Italia 1934 (onde o equipo foi subcampión) e de Francia 1938.
Plánička era un xogador valente, até o punto en que no partido de Checoslovaquia contra Brasil no Mundial de Francia 1938, ficou no campo malia sufrir unha lesión grave. Tiña uns reflexos excepcionais e habilidades para bloquear os goles. Tamén se caracterizou polo seu xogo limpo, pois nunca foi amoestado nin expulsado na súa traxectoria. En 1985 a UNESCO concedeulle o Premio Internacional ao Xogo Limpo.
Considerado un dos mellores gardametas da súa xeración e de todos os tempos, en 1999 o IFFHS elixiuno como o mellor gardameta checo, así como o sexto mellor en Europa e o noveno a nivel mundial do século XX. En 2003 foi declarado o mellor gardameta dunha era que incluía xogadores notábeis, como o español Ricardo Zamora e o italiano Gianpiero Combi.
Traxectoria futbolística
Plánička viviu e xogou principalmente na capital checa. Nos seus inicios xogou nos clubs Slovan Praha VII, Union VII, Staroměstský SK Olympia e SK Bubeneč. Formou parte do SK Slavia Praha de 1923 a 1938, na que foi unha das etapas de maior éxito na historia do club. Durante esas 13 tempadas o Slavia gañou sete títulos de liga, con Plánička como gardameta en 196 partidos. Xogou un total de 969 partidos, dos cales o Slavia gañou 742. Malia ter unha altura inferior á media para un gardameta (1,72 m), era eficaz nas paradas. O seu estilo acrobático valeulle o alcume de Kocka v Praze («O Gato de Praga»).
Plánička tamén gañou seis Copas de Bohemia co Slavia: 1926, 1927, 1928, 1930, 1932 e 1935. Obtivo o seu único título internacional en 1938, cando o Slavia logrou a Copa Mitropa.
Traxectoria internacional
Entre 1926 e 1938 Plánička xogou 73 veces coa selección de Checoslovaquia, un récord nacional e mundial até 1966, cando Ladislav Novák gañou o seu 74º partido como internacional. Plánička foi o capitán do equipo nacional en 37 ocasións. O seu debut internacional foi contra Italia o 17 de xaneiro de 1926, nun partido que Checoslovaquia perdeu por 1–3.
Mundial de Italia 1934
dereita|miniatura|200x200px|Os gardametas e capitáns Gianpiero Combi (esq.) e František Plánička danse a man no Stadio Nazionale PNF antes da final do Mundial o [[10 de xuño de 1934. Italia obtivo a vitoria por 2 goles a 1]] Con Plánička, Checoslovaquia clasificouse para o Mundial de Italia de 1934, con el como capitán. Despois de vencer a Romanía na primeira rolda e á Suíza nos cuartos de final, o equipo xogou a semifinal contra Alemaña. Checoslovaquia non tardou en liderar o partido, mais Alemaña alcanzouna no segundo tempo, cando Plánička non puido reaccionar ante un lanzamento dende lonxe de Rudolf Noack. Checoslovaquia recuperou a vantaxe e marcou un gol máis, co que chegou á final por 3 goles a 1. esquerda|miniatura|240x240px|Angelo Schiavio márcalle un gol a Plánička na final do Mundial de Italia de 1934 O 10 de xuño de 1934 Checoslovaquia xogou a final contra Italia, o país anfitrión, que tamén tiña como capitán un dos mellores porteiros do momento, Gianpiero Combi. O combinado checoslovaco púxose por diante no minuto 71, cun gol de Antonín Puč. Porén, dez minutos despois  Raimundo Orsi marcou o gol do empate. Xa na prórroga, Angelo Schiavio marcou o gol que lle deu a vitoria a Italia. Plánička acabou o torneo con seis goles en contra en catro partidos.
Mundial de Francia 1938
dereita|miniatura|200x200px|O capitán dos [[Selección de fútbol dos Países Baixos|Países Baixos, Puck van Heel (esq.), e Plánička saúdanse antes do partido. Checoslovaquia gañou por 0 a 3 o 5 de xuño de 1938 no Stade municipal du Havre, na primeira rolda do Mundial]] Durante a ocupación nazi de Checoslovaquia, Plánička volveu ser o capitán da selección no Mundial de Francia de 1938. Na primeira rolda venceron aos Países Baixos por 3 goles a 0, os tres marcados na prórroga. Na segunda rolda enfrontáronse a Brasil o 12 de xullo, no que foi un dos partidos máis violentos na historia dos Mundiais de fútbol, coñecido como a «Batalla de Bordeos». Un xogador checo e dous brasileiros foron expulsados, e varios xogadores dos dous equipos sufriron lesións graves.
Co marcador 1–1, o checo Oldřich Nejedlý tivo que abandonar o xogo cunha perna rota, e o propio Plánička rompeu un brazo ao chocar co dianteiro do Brasil Perácio, cando este tentaba marcar. Porén, Plánička continuou xogando malia a dor até o fin do partido, cunha prórroga que non afectou a puntuación. O xogo retomouse dous días máis tarde, mais Checoslovaquia, sen Plánička nin os dianteiros Nejedlý e Antonín Puč, perdeu 2–1 e foi eliminada.
Plánička só tivo un gol en contra en 240 minutos de xogo. Tivo a media de goles en contra máis baixa, con 0,38 por 90 minutos (superior á de Aldo Olivieri de Italia, a selección campioa). O partido contra Brasil en Bordeos foi o último de Plánička como internacional.
Tras retirarse
Plánička seguiu a xogar ao fútbol após a súa xubilación, cun estilo de vida san e unha boa condición física. O 4 de xullo de 1970 xogou de gardameta por última vez nun equipo sénior de internationais históricos. En 1985 a UNESCO outorgoulle o Premio Honorífico de Xogo Limpo en recoñecemento á súa traxectoria futbolística.
En 1994, tras recibir o premio ao mérito do deporte, Plánička afirmou que lle gustaría ver ao Slavia gañar a liga antes de morrer. Na tempada 1995–1996, despois de 48 anos de espera, Slavia logrou o título de liga e Plánička puido celebralo. Finou dous meses despois en Praga aos 92 anos. Era o último membro vivo da selección checoslovaca do Mundial de Italia 1934. Karel Poborský, entón centrocampista da selección checa, aprazou a sinatura da súa fichaxe polo Manchester United para asistir ao funeral de Plánička.
Diego Moniz
Diego Moniz foi un trobador galego do século XIII, activo na corte de Afonso X.
Biografía
Polo seu apelido e colocación no Cancioneiro da Biblioteca Nacional, estudosos como Carolina Michaëlis de Vasconcelos sosteñen que era irmán do tamén trobador Airas Moniz de Asma. António Resende de Oliveira atopou o nome de ambos en documentos dos mosteiros de Oseira e de Castañeda.
Obra
Consérvanse dúas cantigas de amor. No índice do Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa aparecen outras catro cantigas perdidas.
Airas Moniz de Asma
Airas Moniz de Asma foi un trobador galego do último terzo do século XII e primeiro terzo do século XIII. Pertence á primeira etapa da lírica galego-portuguesa.
Biografía
Carolina Michaelis propuxo a súa orixe portuguesa, concretamente por un topónimo parecido ao sobrenome Asme. Con todo, estudos posteriores sitúan o topónimo Asme en Galicia, polo que era coñecida a zona de Chantada. António Resende de Oliveira identifícao cun Arias Nuni de Asma documentado nun testamento de 1224. Xosé Antonio Souto Cabo identifícao co cabaleiro Airas Moniz de Asma, tenente en 1219 do castelo de Alva na localidade ourensá de Amoeiro.
Obra
Consérvanse dúas cantigas de amor. É o primeiro autor que aparece no Cancionero da Biblioteca Nacional.
Kleinstaaterei
miniatura|240x240px|Mapa do Imperio Romano Xermánico no 1789 Kleinstaaterei é unha palabra en alemán composta a partir do adxectivo klein que quere dicir pequeno, o nome Staat, Estado, e un sufijo que fai referencia á pluralidade e ten unha connotación despectiva. Este termo utilízase principalmente para referirse á fragmentación territorial en Alemaña e nas rexións veciñas durante o Sacro Imperio Romano Xermánico (especialmente despois do final da Guerra do Trinta Anos) e durante a Confederación Xermánica na primeira metade do século XIX. Refírese á gran cantidade de territorios practicamente soberanos e de pequenos principados seculares e eclesiásticos e ás cidades imperiais libres, algunhas das cales eran pouco máis grandes que unha cidade ou os xardíns do mosteiro da abadía imperial. As estimacións do número total de estados alemáns nun momento dado durante o século XVIII varían, van dende 294 até 348.
O efecto Kleinstaaterei vese agravado polo feito de que, entre os moitos estados alemáns, varios estaban en realidade compostos por dúas ou máis partes non contiguas, a miúdo unidos a través dun matrimonio. A maioría dos estados teñen polo menos un ou dous enclaves, e ás veces moitos máis. No verán de 1789, o mozo Wilhelm von Humboldt e algúns amigos, ao saír de Brunswick, capital do ducado de Brunswick-Wolfenbüttel rumbo a Francia para observar os acontecementos revolucionarios que se desenvolvían en París, tiñan que entrar e saír de seis ducados, catro bispados e unha cidade libre imperial (Aquisgrán) antes de chegar á fronteira con Francia.
Alavuden Peli-Veikot (hóckey sobre xeo feminino)
O Alavuden Peli-Veikot, ou simplemente APV, é un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Alavus, na rexión de Ostrobotnia do Sur (Finlandia). Forma parte do club polideportivo do mesmo nome.
APV comezou a súa actividade destinada en exclusiva ás nenas en 1994. Xoga os seus partidos como local no Alavus Areena, un pavillón inaugurado en 2008 e con capacidade para 421 persoas.
Walter Zenga
Walter Zenga, nado en Milán o 28 de abril de 1960, é un exfutbolista e adestrador italiano Histórico gardameta do Inter de Milán, militou nese club durante case toda a súa carreira como xogador, defendendo a súa portería nun total de 473 partidos.
Foi 58 veces internacional coa selección italiana, sendo o porteiro titular no Mundial de 1990, no que Italia rematou terceira e no que estableceu un récord de minutos sen recibir un gol. Considerado como un dos mellores porteiros de todos os tempos, gañou tres veces o premio ao mellor porteiro do mundo segundo a IFFHS, e en 2013 foi elixido o oitavo mellor porteiro do último cuarto de século pola IFFHS. No ano 2000 ocupou o 20º posto na elección do mellor porteiro do século XX.
Desde 1998 traballa como adestrador e dirixiu numerosos clubs de Italia, os Estados Unidos, Turquía, Romanía, Serbia, Arabia Saudita, Emiratos Árabes Unidos e Inglaterra.
Inicios
Fillo do tamén porteiro Alfonso Zenga, comezou a xogar ao fútbol no Macallesi 1927 aos 9 anos, cunha ficha coa data de nacemento falsificada, pois non tiña a idade mínima necesaria. En 1971 ingresou na canteira do Inter de Milán e pasou polas diferentes categorías inferiores do club. A continuación, entre 1978 e 1982, xogou cedido na Salernitana, no Savona e no Sambenedettese, logrando con este último o ascenso á Serie B.
Inter de Milán
Regresou ao Inter para a tempada 1982/83, na que foi o segundo porteiro por detrás do veterano internacional Ivano Bordon, e disputou cinco partidos da Copa Italia. O seu bo facer neses encontros foi suficiente para facerse co posto de titular na seguinte campaña, trala marcha de Bordon á Sampdoria. Foi o gardameta menos goleado da campaña 1983/84, con só 23 goles recibidos.
Continuou a un gran nivel durante os seguintes anos, converténdose nun dos xogadores favoritos da afección interista e nun dos máis célebres gardametas do país, debido á súa calidade, ao seu amor polo equipo e á súa personalidade. Así, foi convocado coa selección italiana para o Mundial de 1986.
En 1986 o Inter fichou ao adestrador Giovanni Trapattoni, que fixo de Zenga, Giuseppe Bergomi e Riccardo Ferri as pedras angulares do equipo. Durante a primeira tempada de "Trap", o Inter pelexou ata as últimas xornadas co Napoli polo scudetto, quedando finalmente terceiro. Con todo, Zenga impúxose como o mellor porteiro do campionato, rematando a liga con só 17 goles encaixados nos 30 partidos, o que lle valeu para que o seleccionador Azeglio Vicini lle dese a titularidade do combinado nacional.
A tempada 1987/88 resultou nunha decepción para o Inter e para Zenga: o equipo tivo dificultades durante toda o ano, debido á falta de compatibilidade entre os dous principais dianteiros (o capitán Altobelli e a nova incorporación Aldo Serena) e entre os dous centrocampistas ofensivos (Gianfranco Matteoli e o belga Enzo Scifo). Zenga, descontento coa forma de xestionar o club, decidiu deixar o Inter e fichar polo entón poderoso Napoli, pero o traspaso non se materializou e o gardameta continuou en Milán.
As seguintes dúas tempadas foron agridoces para o Inter: aínda que o equipo seguiu loitando polos títulos, non conseguiu máis éxitos nacionais que a Supercopa italiana disputada en novembro de 1989 contra a Sampdoria. A tempada 1990/91 foi unha continua loita pechada entre o Inter e a Sampdoria, decidíndose finalmente o título nun partido disputado entre ambos en Milán, en que o Inter perdeu por 0-2, indo así a parar o título ao equipo de Gianluca Vialli e Roberto Mancini. Con todo, o Inter gañou a Copa da UEFA ese ano, derrotando, entre outros, a Aston Villa, Partizan, Atalanta e Sporting de Portugal no camiño da final ante a Roma. O club lombardo gañou na ida da final por 2-0 e perdeu 1-0 en Roma, logrando o seu primeiro éxito europeo desde os anos 60. Zenga foi o gardameta do equipo nos 12 partidos da competición, encaixando 7 goles. Trala conquista do título, o adestrador Giovanni Trapattoni deixou o equipo para volver ao banco da Juventus.
Continuou xogando no Inter ata 1994, xa sen Trapattoni, e gañou unha segunda Copa da UEFA en 1994, na súa última tempada co club.
Últimos anos
En 1994 fichou pola Sampdoria e dous anos despois pasou ao Padova. Finalmente, en 1997 fixo as maletas para xogar por primeira vez fóra do seu país, fichando polo New England Revolution, co que disputou a segunda edición da Major League Soccer. A continuación deixou o equipo para iniciar unha carreira como actor (el e a súa noiva protagonizaron unha telenovela italiana). En 1999 volveu aos Revs como xogador-adestrador, pero pouco despois foi substituído no banco por Steve Nicol.
Selección italiana
Foi 58 veces internacional coa selección de Italia entre 1987 e 1992. Encaixou só 21 goles (0,36 por partido) e mantivo a portería a cero en 41 partidos (70,69%), sendo ambas as mellores medias da historia da selección italiana. Anteriormente participara coa selección italiana nos Xogos Olímpicos de 1984, onde o equipo logrou o cuarto posto, e tamén fora o porteiro titular da selección italiana sub-21 na Eurocopa sub-21 de 1986. Xa coa absoluta, foi convocado por Enzo Bearzot para o Mundial de 1986, ao que acudiu como terceiro porteiro, por detrás de Giovanni Galli, da Fiorentina, e de Franco Tancredi, da Roma.
Continuou como primeiro gardameta italiano cando o seu país acolleu o Mundial de 1990, e axudou ao equipo a conseguir un terceiro posto. Durante o torneo conseguiu un récord de cinco partidos consecutivos mantendo a portería a cero e un total de 518 minutos sen encaixar gol, marca aínda non superada. A súa xeira chegou á súa fin cun remate de cabeza de Claudio Caniggia nas semifinais ante a Arxentina, vixente campioa, despois de que Zenga cometese un erro na saída. Co empate 1-1 despois da prórroga, o partido foi á quenda de penaltis, na que Zenga non conseguiu deter ningún lanzamento. A Arxentina impúxose por 4-3 e pasou á final, mentres que Italia tivo que conformarse co terceiro posto tras derrotar por 2-1 a Inglaterra, nun partido no que Zenga encaixou o seu segundo gol do torneo, obra de David Platt.
Despois de que Italia non conseguise clasificarse para a Eurocopa de 1992, Arrigo Sacchi foi nomeado novo seleccionador de Italia, e finalmente excluíu a Zenga do combinado nacional, a favor de porteiros máis adecuados para o seu sistema defensivo de marcaxe zonal, como Gianluca Pagliuca e Luca Marchegiani.
Inicios
O seu primeiro traballo como técnico foi exercendo as funcións de xogador-adestrador no New England Revolution. Despois de deixar o club de Boston, retirouse do fútbol activo e decidiu iniciar unha carreira como adestrador, comezando cun breve paso polo Brera Calcio milanés, da Serie D.
Romanía, Serbia, Turquía e Emiratos Árabes Unidos
En 2002 trasladouse a Romanía, onde dirixiu primeiro o Naţional București e despois o FCSB, co que gañou a liga romanesa e alcanzou os oitavos de final da Copa da UEFA 2004-05 tras eliminar o vixente campión, o Valencia.
No verán de 2005, tras ser despedido do FCSB antes do final da tempada, fichou polo Estrela Vermella de Belgrado, co que se proclamou campión de liga e de Copa.
No verán de 2006 foi nomeado adestrador do Gaziantepspor da Süper Lig turca. Con todo, tras un mal comezo (cinco vitorias en 17 partidos de liga), renunciou en xaneiro de 2007 para aceptar unha oferta do Al-Ain dos Emiratos Árabes Unidos. Foi destituído despois de cinco meses no cargo, e en setembro de 2007 chegou ao banco do Dinamo București, en substitución de Mircea Rednic. Acabou dimitindo só dous meses despois, tras unha derrota por 1-0 nun derbi ante o FCSB. A continuación traballou como comentarista de fútbol na RAI.
Catania
A partir do 1 de abril de 2008 substituíu a Silvio Baldini no banco do Catania. Debutou como adestrador na Serie A o 6 de abril, cunha vitoria na casa por 3-0 contra o Napoli. Rematou a tempada logrando a salvación nos últimos minutos da liga, tras un empate 1-1 ante a Roma. Confirmado á fronte do Catania para a tempada 2008/09, conseguiu cos rossoazzurri excelentes resultados na primeira parte da tempada, o que levou ao club a renovar o seu contrato por un ano máis.
O estilo de xogo do Catania de Zenga destacou polo foco do adestrador na planificación dos tiros libres, tarefa asignada ao seu axudante Gianni Vio. Acabou a campaña conseguindo comodamente a permanencia e coa maior cantidade de puntos da historia do club ata aquel entón. No último encontro como local da tempada anunciou que se separaría do club de mutuo acordo.
Palermo
En xuño de 2009 anunciouse a súa fichaxe polo rival histórico do Catania, o Palermo. Debutou cunha vitoria por 4-2 na Copa Italia sobre o SPAL e a continuación derrotou por 2-1 ao Napoli na primeira xornada de liga. Con todo, unha mala serie de resultados nos seguintes partidos, levaron ao presidente Maurizio Zamparini a destituílo o 23 de novembro, despois de só trece xornadas de liga.
Oriente Medio
O 11 de maio de 2010, foi anunciado como novo adestrador do Al-Nassr de Riad, club da Liga Profesional Saudita. Foi destituído do seu posto o 24 de decembro, co equipo situado na terceira praza da liga.
Dúas semanas despois fichou polo Al-Nasr de Dubai, ao que dirixiu durante dous anos na liga dos Emiratos Árabes Unidos. Entre 2013 e 2014 adestrou o Al Jazira de Abu Zabi.