cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Berserk: The Golden Age Arc
The Egg of the King
Guts é un mercenario que atrae a atención da Banda do Falcón e é forzado a unirse ó grupo logo de ser derrotado polo seu líder Griffith en dúas ocasións. Unha vez que a Banda do Falcón derrota ós Cabaleiros do Carneiro de Ferro de Chuder son recrutados polo reino de Midland para apoiar na guerra contra o reino rival. Durante un asedio, Guts e Griffith atópanse co Apóstolo Nosferatu Zodd o Inmortal, quen descobre que un Behelit pendura arredor do pescozo de Griffith e advírtelle a Guts que estar con Griffith será a súa perdición. Co tempo, Griffith é nomeado cabaleiro e o nobre Julius erra no seu asasinato, polo que Guts asasínao por orde de Griffith. En dito acto, Guts vese forzado a matar tamén a Adonis, un neno nobre, para non deixar testemuñas. Guts queda emocionalmente afectado e máis tarde escoita a Griffith falando coa princesa de Midland, Charlotte, acerca do seu concepto da amizade e do futuro.
The Battle for Doldrey
Berserk: Golden Age Arc II - The Battle for Doldrey (ベルセルク 黄金時代篇II ドルドレイ攻略 Beruseruku Ōgon Jidai-hen Tsū Dorudorei Koryaku) estreouse no Xapón o 23 de xuño de 2012.
Por tres anos, Guts creu que a súa misión era acompañar a Griffith no seu soño. Pero despois de entender o punto de vista de Griffith, Guts decátase que precisa deixar a Banda do Falcón para tratar a Griffith como un igual e verdadeiramente chamarse o seu amigo. Ó mesmo tempo, sucede unha sanguenta batalla para capturar a fortaleza impenetrable de Doldrey do imperio de Chuder que contaba cunha tropa de máis de 30.000 soldados. Gañan a batalla e Guts deixa a Griffith tras un combate que gaña. Griffith déitase coa Princesa Charlotte, polo que é feito preso na Torre do Renacemento.
The Advent
Berserk: Golden Age Arc III - The Advent (ベルセルク 黄金時代篇III 降臨 Beruseruku Ōgon Jidai-hen Surī Kōrin ) estreouse no Xapón o 1 de febreiro de 2013.
Eleccións municipais en Baños de Molgas
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Baños de Molgas dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Baños de Molgas]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Baños de Molgas desde a aprobación da Constitución de 1978.
Magoira, Cervo, Cedeira
Magoira é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 24 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 12 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 22 habitantes.
Phil Selway
Philip James Selway, nado o 23 de maio de 1967, é un músico e compositor inglés, coñecido por ser o batería da banda de rock alternativo Radiohead.
Traxectoria
Tamén toca a batería e fai coros, xunto con guitarras e voces principais ocasionais, en 7 Worlds Collide. Selway foi nomeado o 26 mellor batería de todos os tempos pola revista musical en liña Gigwise no ano 2008. Selway tamén editou un disco en solitario en agosto do ano 2010, titulado Familial.
Gabrielle (filme de 2013)
O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Locarno o 12 de agosto de 2013. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Personaxes
250px|miniatura|O director [[Louise Archambault xunto con Gabrielle Marion-Rivard e Alexandre Landry.]]
Lingua kalhíphona
A lingua kalhíphona (tamén coñecida como kalinago, ingeri, iñeri ou inyeri), foi unha lingua arauaca falada historicamente polo pobo caribe nas Antillas Menores do Caribe. O kalinago extinguiuse arredor do ano 1920 por mor do xenocidio colonial, mais unha das súas variedades sobrevive como garífuna, principalmente en América Central.
Malia o seu nome, o kalhíphona non está relacionado coas linguas caribes. Pola contra, evolucionou das linguas arauacas faladas polos habitantes insulares, ou igneri, que os pobos caribes dominaron durante a era precolombiana. Durante o período colonial francés, os caribes tamén falaron un pidgin derivado do caribe.
Historia
Durante a época do contacto europeo, os kalinago viviron nas illas de Barlovento das Antillas Menores, dende Guadalupe até Granada. A tradición contemporánea indica que os caribes (ou kaliphuna) conquistaron estas illas ós seus habitantes anteriores, os igneri. Debido ó feito de que os kalinago descenden dos caribes continentais (kalina) de América do Sur, asumiuse durante moito tempo que era unha lingua caribe ou relacionada co caribe. Porén, os estudos realizados no século XX determinaron que a lingua dos caribes antillanos non era caribe, senón arauaca, relacionada co lokono e co taíno das Antillas Maiores.
Tempada 2020/21 do HC Liceo
A tempada 2020/21 foi a 42ª tempada do HC Liceo na OK Liga de xeito consecutivo e dende a súa fundación en 1972.
Ranieri Mazzilli
Pascoal Ranieri Mazzilli, nado en Caconde o 27 de abril de 1910 e finado en São Paulo o 21 de abril de 1975, foi un avogado e político brasileiro, presidente provisional do seu país en dúas ocasións: entre 25 de agosto e 7 de setembro de 1961, e entre 2 de abril e 25 de abril de 1964.
Traxectoria
Ranieri Mazzilli era o presidente da Cámara dos Deputados en 25 de agosto de 1961 cando ocorreu a renuncia de Jânio Quadros, e o entón vicepresidente, João Goulart encontrábase en visita oficial á República Popular da China. Para vencer as presións de militares que desexaban impedir a toma de posesión do vicepresidente, Ranieri Mazzilli, o segundo na liña de sucesión segundo a constitución brasileira, asumiu o poder ata que se votase unha solución conciliadora, a adopción do Parlamentarismo no Brasil, retirándose a xefatura do goberno das mans do presidente. O 7 de setembro de 1961 João Goulart volveu ao país xa só como xefe de estado, e Mazzilli reasumiu o seu posto na Cámara dos Deputados.
Tempada 2020/21 do HC Liceo
Maio
En maio de 2020, tras darse por rematadas as competicións que foran paralizadas por mor da pandemia por coronavirus, o Liceo comezou a traballar na planificación da nova tempada. O 5 de maio Bruno Di Benedetto anunciou a súa marcha do club, regresando ao Lleida. Poucos días despois fíxose oficial a chegada do seu substituto, o coruñés César Carballeira, que volvía ao Liceo dous anos despois da súa marcha ao Reus.
Ranieri Mazzilli
Traxectoria
Cando ocorreu o golpe militar de 1964, João Goulart, entón presidente, refuxiouse no Uruguai. O cargo de presidente foi declarado vacante, e novamente Ranieri Mazzilli asumiu o goberno ata a toma de posesión do primeiro presidente do novo réxime militar, mariscal Humberto de Alencar Castello Branco, o que ocorreu a 15 de abril de 1964.
Tempada 2020/21 do HC Liceo
Xullo
A mediados de xullo anunciouse a renovación do adestrador Juan Copa por unha tempada máis.
Agosto
O 17 de agosto o club anunciou a través de Twitter a fichaxe do dianteiro catalán Jordi Adroher, procedente do Benfica. O día 23 o club informou na súa web da ampliación de contrato a Fabri Ciocale e a súa cesión por unha tempada ao HC Braga portugués. A finais de agosto o Liceo comezou a súa pretempada cunha pequena xira por Portugal, onde se enfrontou a Barcelos, Valongo e Porto, cun balance dunha vitoria, un empate e unha derrota respectivamente.
Decembro
O 7 de decembro o equipo fixo historia, ao lograr coa súa vitoria por 5-1 fronte ao Palafrugell en Riazor, o mellor arrinque da súa historia, con 11 vitorias nos 11 primeiros partidos de liga, xeira que se aumentou na xornada seguinte ata as 12 vitorias. O día 10 o club anunciou que reforzaba o cadro de xogadores coa reincorporación de Fabri Ciocale, que marchara cedido tres meses antes a Portugal.
Febreiro
O 12 de febreiro o club anunciou a renovación do contrato de Jordi Adroher ata o final da tempada 2021/22, e catro días despois fixo o mesmo con Roberto Di Benedetto.
Marzo
O 5 de marzo anunciouse a renovación do capitán, Dava Torres, ata 2022.
Abril
O 19 de abril o club anunciou a renovación do gardameta Carles Grau por unha tempada máis, ata 2022.
Xuño
O 17 de xuño, catro días despois do remate das competicións oficiais, o club anunciou a saída dos xogadores arxentinos Franco Platero e Fabri Ciocale, que ficharon polo Oliveirense portugués e o Valdagno italiano respectivamente.
Sinope (lúa)
Sinope (ou en grego Σινώπη), é unha lúa de movemento retrogrado do planeta Xúpiter. Foi descuberta por Seth Barnes Nicholson dende o Observatorio Lick no ano 1914, e recibiu máis tarde o nome de Sinope, procedente da mitoloxía grega. Sinope non recibiría o seu nome oficial ata o ano 1975, antes dese ano era simplemente coñecida coma Xúpiter IX. Foi chamada ás veces "Hades" entre os anos 1955 a 1975.
Sinope era a lúa máis afastada de Xúpiter, antes de que se descubrirá a Megaclite no ano 2000. Actualmente a lúa máis afastada de Xúpiter é a lúa designada temporalmente coma S/2003 J 2.
Órbita
miniatura|esquerda|300px|Grupo de satélites Pasífae. Sinope orbita Xúpiter nunha órbita retrograda cunha grande excentricidade e tamén cunha grande inclinación. Os seus elementos orbitais foron tomados en xaneiro do ano 2000. Pero estes parámetros están en continuo cambio debido as perturbacións solares e do propio planeta Xúpiter sobre a órbita de Sinope. Normalmente é asignada ó grupo de satélites Pasífae, pero dada a inclinación que ten e que a súa cor difire da cor da meirande parte dos membros do grupo, Sinope podería ser un obxecto independente, capturado por separado, e sen ter relación coa colisión e esnaquizamento do obxecto proxenitor do grupo Pasífae. O diagrama ilustra os elementos orbitais de Sinope en relación cos outros satélites do grupo.
Gran Muralla Verde
dereita|miniatura|350x350px|Foto satélite do [[Deserto do Sáhara|Sáhara.]] A Gran Muralla Verde é unha inicitiva africana para combater os efectos do cambio climático e a desertización. Liderada pola Unión Africana, a iniciativa tenta transformar a vida de millóns de persoas creando un gran mosaico verde ó longo de África do Norte, o Sahel e o Corno de África.
Sinope (lúa)
Órbita
Sinope tamén é coñecida por estar nunha resonancia orbital con Xúpiter, de xeito semellante a Pasífae. Pero Sinope pode escapar desta resonancia, tendo períodos de resonancia e non resoantes que abarcan escalas de tempo de 107 anos.
Gran Muralla Verde
Mecanismo
Mediante unha mellora nos ingresos das comunidades locais, a Iniciativa para a Gran Muralla Verde do Sáhara e o Sahel será tamén unha resposta global ó efecto combinado da degradación dos recursos naturais e a seca nas zonas rurais. A Iniciativa é unha asociación que apoia o esforzo das comunidades locais no uso e xestión sostibles dos bosques, pasteiros e outros recursos naturais nas terras secas. Asemade, contribúe á adaptación e mitigación dos efectos do cambio climático, mellorando á vez a seguridade alimentaria no Sáhara e o Sahel.
Marce, Coeo, Lugo
Marce é un lugar da parroquia de Coeo, no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Unión Deportiva Pájara Playas de Jandía
A Unión Deportiva Pájara Playas de Jandía foi un club polideportivo español, da cidade de Pájara, na illa de Fuerteventura, Canarias. Fundado en 1996, desapareceu en 2011 por problemas económicos.
Foi especialmente coñecido polo seu equipo de fútbol. O seu maior logro foi un subcampionato na tempada 2003/04 en Segunda División B, categoría na que xogou 12 tempadas consecutivas.
Tamén tivo seccións de atletismo, loita canaria, bodyboard e tenis.
Historia
A UD Pájara Playas nace o verán de 1996 coa unificación ao redor da Unión Deportiva La Pared (club fundado en 1975) dos principais clubs deportivos do municipio: os equipos de fútbol Unión Deportiva La Lajita, Club Atlético Pájara e Unión Deportiva Jandía (estes dous últimos posteriormente abandonaron o proxecto); o club de loita canaria de Morro Jable e a Escola de atletismo de Morro Jable. A unión foi tutelada polo concello da localidade, que bautizou ao novo co nome de Playas de Jandía, co obxectivo de promocionar o turismo.
O novo club comezou a competir a tempada 1996/97 tomando a praza da UD La Pared en Terceira División. Tras finalizar a liga en cuarta posición, e cunha brillante actuación na liguiña de promoción, que termina invicto, o club logra o ascenso no seu primeiro ano de vida.
Na tempada 1997/98 o Pájara Playas debuta na Segunda División B, logrando sen apuros a permanencia.
A campaña 2001/02 disputa por primeira vez a Copa do Rei. Tras superar unha eliminatoria preliminar, cae en primeira rolda ante o Real Madrid, que se impuxo por 0-4 no Estadio Benito Alonso.
A tempada 2003/04 realiza a mellor campaña da súa historia, proclamándose subcampión do seu grupo en Segunda B, o que lle permite disputar o ascenso á Segunda División. Na liguiña de ascenso, con todo, os majoreros víronse claramente superados pola UE Lleida, a Cultural Leonesa e o Celta B.
A tempada 2008/09 descende logo de 12 anos a Terceira División tras quedar 18º. O descenso consumouse o 3 de maio de 2009 tras perder 5-1 contra o Alcorcón en Santo Domingo.
O Pájara Playas disolveuse o 12 de xullo de 2011 debido ás limitacións económicas para continuar coa xestión do club.
Estadio
Na tempada 2008/09 o club trasladouse ao Campo Municipal de Costa Calma, con capacidade para 1.000 persoas, cuxo terreo é de céspede artificial. Foi inaugurado o 2 de agosto de 2008 cun partido amigable entre o local Pájara Playas e a UD Las Palmas. Anteriormente a localía do club atopábase no Estadio Benito Alonso, no poboado de La Pared.
Nebril, Cervo, Cedeira
Nebril é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 3 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 6 habitantes.
Estreptomicetáceas
As estreptomicetáceas ou Streptomycetaceae son unha familia de bacterias da orde Actinomycetales, e única familia da suborde Streptomycineae. Inclúe o importante xénero moi rico en especies Streptomyces e outros dous xéneros con menos especies, Kitasatospora e Streptacidophilus. Son caracteristicamente aerobias, forman micelios moi ramificados, que por segmentación das hifas forman esporas, e son grampositivas, cun alto contido G+C no seu ADN, que viven principalmente no chan. As especies desta familia son importantes produtoras de antibióticos.
Aos membros desta familia se lles chama ás veces estreptomicetos, aínda que este nome se usa tamén para os membros do xénero Streptomyces.
Xéneros
Ademais propúxose o xénero Streptacidiphilus (2003), que inclúe especies acidófilas e ácido-tolerantes.
Voivodato de Połock
miniatura|Bandeira miniatura|dereita|200px|Localización do voivodato na Coroa de Polonia e Lituania. O voivodato de Połock (en województwo połockie) foi unha división administrativa do Gran Ducado de Lituania (dende 1504), que perdurou até as particións de Polonia. A súa capital foi a cidade de Połock.
Estreptomicetáceas
Forma e estrutura celular
Os estreptomicetos forman xeralmente micelios moi ramificados. O diámetro dos filamentos do micelio (hifas) é de 0,5 a 2,0 microns, e crecen polos eus extremos. Nas hifas hai numerosas copias do ADN cromosómico, xa que as paredes transversais son raras. Rara vez se desintegran as hifas en seccións máis pequenas. Con abundante subministración de nutrientes o micelio desenvólvese en substratos líquidos, en xel ou sólidos (micelio de substrato). Cando se esgotran os nutrientes, o micelio crece no espazo aéreo (micelio aéreo). As hifas aéreas teñen unha capa hidrófoba exterior. Nos extremos das hifas do micelio aéreo fórmanse cadeas de 3 a moitas esporas. As esporas teñen cada unha unha soa molécula de ADN cromosómico. En Streptomyces coelicolor e Streptomyces lividans, o ADN cromosómico ten forma linear e circular, e noutros Streptomyces é só linear, polo que se apartan dos cromosomas típicos circulares das bacterias. O ADN de forma linear de Streptomyces coelicolor contén 8667 Mbp (millóns de pares de bases), e 7.825 xenes. Os Streptomyces son grampositivos, e inmóbiles.
Metabolismo
Os estreptomicetos son aeróbico e case todos saprófitos e quimioorganótrofos, é dicir, que obteñen a enerxía pola oxidación de substancias orgánicas. Como oxidante utilizan normalmente o oxíxeno (O2), e algúns tamén poden usar nitrato (NO3-) e reducilo a nitrito (NO2-). Streptomyces antibioticus reduce o nitrato a N2 e óxido nitroso (N2O), polo que é un desnitrificante. Os estreptomicetos posúen catalase. As substancias orgánicas que degradan son azucres e biopolímeros (macromoléculas) complexos, que dependen da especie e poden ser amidón, pectina, celulosa, quitina, proteínas (como a queratina e a elastina), lignocelulosa, compostos aromáticos, hidrocarburos e goma. Son unhas das poucas bacterias que poden degradar lignina. Atopáronse estreptomicetos no aparato dixestivo das térmites que degradan a celulosa. Segregan ao medio externo exoencimas, que converten estes produtos noutros de baixo peso molecular e solubles en auga, que poden seguir degradándose dentro da célula. Algunhas cepas degradan hidrocarburos e compostos aromáticos, polo que son interesantes na limpeza microbiana de vertidos de petróleo e útiles en solos contaminados. Para a degradación de substancias orgánicas os estreptomicetos utilizan a ruta de Embden-Meyerhof, e algúns a vía da pentosa fosfato. A vía de Entner-Doudoroff non se atopou nos estreptomicetos. Unha excepción á organotrofia do grupo é Streptomyces thermoautotrophicus, xa que esta especie é quimiolitoautótrofa obrigada, e obtén a enerxía de oxidar substancia inorgánicas.
Os estreptomicetos forman unha gran variedade de produtos metabólicos secundarios como, por exemplo, pigmentos (depositados no micelio ou excretados no medio ambiente), varios antibióticos e a xeosmina, que causa o seu cheiro a terra característico.
Forma de vida
miniatura|dereita|Enfermidade na pataca producida por un estreptomiceto parasito ([[Streptomyces scabies).]]
Como quimioorganotrofos aeróbicos os estreptomicetos viven principalmente en solos, pero tamén en hábitats de auga doce e mariños (nos sedimentos e en organismos mortos). Hai poucas halófilas obrigadas (viven en altas concentracións de sal). Na rizosfera das plantas están son abondosos e no compost. Tamén se atopan no tracto dixestivo de animais invertebrados do chan (vermes, artrópodos). En hábitats desfavorables para estreptomicetos atópanse só en forma de esporas inactivas. As esporas poden sobrevivir ás condicións ambientais desfavorables moito tempo.
A temperatura óptima de crecemento é xeralmente de arredor de 25-35 °C, pero hai algunhas termófilas (crecen entre 28-55 °C) e psicrófilas (amantes do frío). O pH óptimo de crecemento é na maioría dos casos de 6,5 a 8 (por iso abundan en chan con pH de neutro a alcalino), pero os do xénero Streptacidophilus son acidófilos, e outras especies son alcalófilas e poden vivir en chans de forte alcalinidade (pH 8-11,5).
Hai algúns patóxenos de plantas e animais.
Xenómica
Os aliñamentos de secuencia dos xenomas de actinobacterias levaron a identificar 3 indeis sinatura conservados, que son únicos da orde Streptomycetales. O encima PBGD contén unha inserción de 4 aminoácidos, que está presente en todos as especies de Streptomyces e en Kitasatospora setae, pero non noutras Actinobacteria. Igualmente, unha inserción dun aminoácido está presente nunha rexión conservada da adenilato quinase e atópase en todos os Streptomyces e en  K. setae, pero non noutras Actinobacteria. Foron tamén identificadas 5 proteínas sinatura conservadas, que están presentes en varias especies de Streptomyces secuenciadas pero non en K. setae; porén, como o xenoma completo de K. setae non foi aínda secuenciado, é posible que estas proteínas estean talvez presentes tamén en K. setae. Ademais, identificáronse 11 proteínas sinatura conservadas, que se encontran en todas as especies de Streptomyces secuenciadas e en K. setae. Crese que estas proteínas aparecen unicamente nos Streptomycetales e poden servir de marcadores moleculares que sirvan para distinguir este grupo do resto das Actinobacteria. As árbores filoxenéticas indican que a orde Catenulisporales está moi relacionada coa orde Streptomycetales. Esta inferencia está apoiada na existencia dun indel sinatura conservado dun aminoácido, que só se encontra en todas as especies de Streptomycetales e en Catenulisporales acidiphilia, que é a única especie de Catenulisporales da que se secuenciou o xenoma completo. Adicionalmente, identificáronse 3 proteínas sinatura conservadas, que se encontran en todos os Streptomycetales e en C. acidiphilia. Estes indeis sinatura conservados e as proteínas sinatura conservadas son evidencias de que as ordes Streptomycetales e Catenulisporales están moi emparentadas.
Ferrari 159 S
O Ferrari 159 S foi deseñado para ser o sucesor do primeiro vehículo Ferrari, o 125. A diferenza do seu predecesor, que gañou seis das 14 carreiras anteriores en 1947, o 159 tivo unha vida curta nas carreiras e foi rapidamente substituído polo 166 SC para as seguintes carreiras.
Características
Do mesmo xeito que o 125, o 159 utiliza un bastidor do chasis de tubo de aceiro con longueiros lonxitudinais e transversais, e tiña unha suspensión dobre wishbone con bésta transversal diante e un eixo ríxido na parte traseira. Pero o motor Gioacchino Colombo V12 ampliouse de 1,5 L (1497 cc) no 125 a 1,9 L (1903 cc) para o 159. Este motor producía 125 CV (93 kW) a 7.000 rpm, mantendo os tres carburadores Weber 30DCF do seu predecesor. O coche tiña tracción traseira e caixa de cambios de cinco velocidades de transmisión manual, e conservaban a tradición de Fiat de montar o motor en bloque coa caixa de cambios, freos de tambor nas catro rodas, suspensión dianteira independente e traseira de ponte ríxida.
Construíuse un só Ferrari 159, con número de chasis 002C. O coche máis vello de Ferrari aínda en existencia cun pedigree indiscutible é un 166 Spyder Corsa número 002C, que orixinalmente era un 159 e hoxe en día é propiedade de James Glickenhaus, que o pilota.
Competición
O 159 S debutou o 15 de agosto de 1947 no Circuíto de Pescara co piloto da compañía, Franco Cortese. Malia que en xeral liderou por un tempo, a clase ganadora do 159 S finalmente caeu detrás do Stanguellini de Vincenzo Auricchio. Do mesmo xeito que o 125, o 159 S foi incapaz de vencer ao Maserati 6CS 1500 durante gran parte do resto da tempada de 1947. Pero, no Gran Premio de Turín o 12 de outubro, o coche foi capaz de brillar, con piloto francés Raymond Sommer logrando a única vitoria xeral do 159 S.
Otero de Sanabria
Otero de Sanabria (en leonés: Outeiru) é unha localidade pertencente ao concello de Palacios de Sanabria, na provincia de Zamora (España). Foi un concello independente ata 1965. En 2016 tiña unha poboación de 26 habitantes. Atópase no val do río Tera, xunto á autovía A-52 e a estrada N-525, na comarca da Seabra. Está prevista na localidade a construción da estación de Seabra AV correspondente á liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia, despois de descartar a súa situación en Pobra de Seabra.
Couto Mixto
O Couto Mixto (en portugués: Couto Misto) foi un microestado independente situado no val do río Salas, na vertente norte da serra do Larouco entre Galicia e Portugal. Constituído polas aldeas de Santiago, onde se estableceu a capital, Rubiás e Meaus (hoxe As Maus). Ocupaba unha superficie de 26,9 km² e segundo estimacións do seu penúltimo xuíz, Delfín Modesto Brandón, tiña unha poboación de non máis de 1000 habitantes entre os anos 1862 e 1864.
Esta situación, moi antiga, foi cualificada de anómala e, tanto España como Portugal, determinaron unanimemente que non se podía manter, por ser particularmente propicia ó contrabando e por acolleren tamén neses terreos bandos de malfeitores. Coa firma e entrada en vigor do Tratado de Lisboa, no 1868, os seus dominios quedaron baixo a soberanía de España. En contrapartida, pasaron á soberanía de Portugal as chamadas aldeas promiscuas (Souteliño da Raia, Cambedo e Lamadarcos). O territorio do Couto Mixto aínda incluía unha pequena tira deshabitada, dedicada a pastos, que quedou integrada no municipio portugués de Montalegre.
Etimoloxía
Couto deriva do latín cautum '(lugar) cercado', para poder defendelo mellor. Couto é moi abundante na documentación medieval latina de Galicia como cautum para significar terreos asegurados ou limitados. Tanto no nomenclátor de Galicia como no de Portugal hai moitos lugares que se chaman couto.
Mixto deriva do latín mixtus "mesturado" constituído por elementos de distinta clase. Por razóns estratéxicas inherentes ós respectivos modos de vida, algúns dos habitantes do Couto Mixto aceptaban ser presentados como portugueses e outros como españois, mais non se consideraban como suxeitos de ningunha das dúas coroas.
Historia
miniatura|esquerda|[[Castelo da Picoña, no Livro das Fortalezas, prancha n.º 101. Duarte de Armas (c. 1509).]] miniatura|280px|O Couto Mixto no mapa de José de Castro López sobre [[A Raia (1863). Apréciase a «estrada neutral» ou camiño privilexiado.  Límites do Couto Mixto   Fronteira pretendida polos españois   Fronteira pretendida polos portugueses  ++++  Fronteira non-cuestionada]] O Couto Mixto constitúese como tal e comeza a formarse arredor do século XII, no 1147, porén a súa creación é anterior. A súa orixe remóntase a independencia da coroa de Portugal do Reino de Galicia, quedando as fronteiras de xurisdición pouco claras ou nada precisas e ficando os pobos fronteirizos nunha situación política ambigua. O Couto Mixto naceu na Baixa Idade Media ligado ó castelo da Picoña, vinculado co tempo á casa de Bragança.
Estaba inicialmente composto por catro lugares: Santiago, Rubiás, Meaus e Pena. Este último, situado entre os de Santiago e Vilar (na parroquia de Randín), foi arrasado polas lapas entre os anos 1517 e 1518, cando un grupo armado portugués procedente dos castelos próximos prendeu lume ás casas na escuridade da noite. Nesa altura existían na zona conflitos de todo tipo e constantes accións violentas; estaban enfrontados, pola banda portuguesa, os alcaides dos castelos da Picoña e de Montalegre, Antonio de Araújo e Lançarote Gonçalves respectivamente, e, pola galega, o meiriño do Salas, Pedro Sival, ó servizo do conde de Monterrei. Os galegos chegaron a denunciar en territorio portugués polo menos 28 agresións. A destrución do lugar de Pena provocou a fuxida dos superviventes e o seu abandono; así e todo, as estruturas orixinais ―catro casas con instalacións auxiliares, 9 en total― aínda son recoñecibles sobre o terreo. O acontecemento pasou á tradición oral e difundiuse até a actualidade, contándose que a negación dos labregos a pagar as fanegas de centeo e dos beneficios do sal orixinou que os señores do castelo da Picoña enviasen homes dacabalo que queimaron as casas e mataron todos os homes, polo que as mulleres que ficaron vivas e mais os cativos refuxiáronse en Santiago e Rubiás. Existe algunha versión alternativa, como que os responsables foron os habitantes de Rubiás en vinganza pola apropiación das súas zonas de pasto, de xeito que os sobreviventes se dirixiron para aldeas como Xermeade (no concello de Muíños).
No 1518, por causa da continuación dos enfrontamentos entre as xentes de Barroso e Randín, os habitantes do Couto procuraron apoio no conde de Monterrei, apoio que se mantería até a fin do Couto. Un documento de 1530 define os lugares de Santiago e Ruvyaes como mistigos de Portugal e Gallyza. Nese mesmo ano, segundo o «numeramento» mandado realizar polo rei Xoán III de Portugal, Rubiás tiña 17 veciños, Santiago 7 e Meaus 8, sumando por tanto 32 veciños que equivalerían a arredor duns 128 habitantes en total. Consta tamén documentado que no 1540 houbo que ratificar os acordos de 1518, ante a persistencia dos conflitos entre os mixtos e os veciños da raia.
O Ministerio de Facenda da Monarquía Hispánica propúxolle a Portugal no 1785 que de forma conxunta se procedese á destrución total do tabaco e dos seus muíños. Posteriormente, insistiu nesta iniciativa o conde de Floridablanca, ministro de España, quen escribiu ó embaixador español en Lisboa, o conde de Fernán Núñez, para que mediante os seus bos oficios conseguise da coroa portuguesa o consenso na prohibición do cultivo e aprehensión das colleitas de tabaco do Couto Mixto. O conde de Floridablanca, preocupado polo cultivo e a venda de tabaco exento de impostos, describía os habitantes do Couto Mixto como "independentes das dúas coroas, e son feroces asasinos, contrabandistas, e receptadores e auxiliadores de todo malfeitor que se refuxia a eles". En Portugal tamén o desembargador, corrixidor e provedor da comarca Francisco de Almada e Mendonça coincidía co anterior e destacaba a "independencia que se ten arrogado, cultivan e venden tabaco". Emporiso, os habitantes do Couto de natureza lusa pagábanlle a Portugal 2 400 cruzados de imposto para poder cultivar tabaco, o que non deixaba de ser un abuso en relación ós seus privilexios.
No transcurso das Guerras Napoleónicas, no 1809, as tropas francesas de Soult na súa fuxida do exercito anglo-luso comandado por Wellington, destruíron tódolos documentos contidos na Arca das tres chaves. Coa perda de toda a documentación non é posible esclarecer historicamente a orixe da instauración do Couto Mixto. No 1819 asinouse, no adro da Igrexa de Santiago, un documento no que se recoñecían os privilexios do Couto e se ligaba á casa de Bragança e á diocese de Ourense, da que dependían espiritualmente e constituían unha única parroquia, pertencendo tamén Tourém á devandita diocese.
A mediados do século XIX partidas carlistas entraron en distintas ocasións no Couto Mixto. No 1847 un continxente militar portugués de 700 soldados seguidos por arredor de 300 mulleres, mandado polo xeneral Saldanha e perseguido por outras forzas portuguesas pernoctou unha noite no Couto, repartíndose os homes entre as tres aldeas e marchando ó día seguinte. Arredor do ano 1850 a prohibición de comerciar con tabaco fíxose efectiva, tan só se permitía un máximo de trescentos pés de tabaco ó ano para autoconsumo, pagando multas por cultivar tabaco que non fose para uso exclusivo dos veciños. Ó parecer nos últimos anos de existencia do Couto era frecuente a destrución das plantacións de tabaco por parte de autoridades de Montalegre, efectuadas no mes de agosto, ás veces coa axuda das autoridades españolas.
350px|esquerda|miniatura|Detalle da Carta topográfica do Julgado de Montealegre (1836), asinada por Fidencio Bourman, onde poden verse o Couto misto (Miaus, Rubias, S. thiago), Castello da Piconha, Tourem, río Salas, Serra de Larouco, Reino de Galliza e Montealegre entre outros.
Disolución
No 1851 formouse a Comisión Mixta que tería que dirimir os límites entre os dous estados. Esta Comisión visitou as terras do Couto Mixto e das aldeas promiscuas en xullo de 1856 pero non se chegou a acordo ningún porque os portugueses propoñían dividir o Couto seguindo o leito do río Salas, de modo que Santiago e Rubiás pasasen a ser portuguesas e Meaus española. O representante da delegación española, Fidencio Bourman, negouse a esta pretensión argüíndo que a negociación territorial era competencia dos respectivos gobernos e que tiña que resolverse por vía diplomática. En 1863 houbo unha segunda proposta, tamén rexeitada, segundo a cal Santiago pasaría tamén a España. Asemade, os habitantes do Couto Mixto elixiron a Delfín Modesto Brandón en xaneiro de 1863 como Xuíz para tentar pór fin ós abusos continuos e á violación da soberanía cometida polas autoridades portuguesas e españolas.
miniatura|Detalle do plano que manifesta a situación dos pobos do Couto Mixto, de Alejo Andrade Yáñez, onde poden verse Meaus, Rubiás (Sª Mª) e Rubiás (Santº), xunto a Torey, Calvos de Randin, Sierra de Pena e Reyno de Portugal entre outros. Século XIX. Por fin, o 29 de setembro de 1864 presentouse e asinouse o Tratado de Lindes que remataba definitivamente coa institución do Couto Mixto. España entregaba, a cambio dos lugares que constituían o Couto Mixto, as tres aldeas promiscuas a Portugal: Soutelinho da Raia, Lamadarcos e Cambedo. Estes tres lugares están situados poucos quilómetros ó leste do Couto, sobre a mesma raia fronteiriza e vivían nunha situación parecida, pero sen os privilexios que caracterizaban o Couto Mixto. Á marxe de establecer a territorialidade española do Couto Mixto e portuguesa das aldeas promiscuas, o Tratado deu un prazo dun ano para que os habitantes destes lugares optasen definitivamente pola nacionalidade da súa preferencia.
Delfín Modesto Brandón renunciou ó cargo cando a disolución do territorio era inevitable, foi sucedido por un último Xuíz, que rematou o seu mandato coa partición e anexión formal do territorio. A ratificación do tratado e a entrega dos territorios a España foi celebrada o 23 de xuño de 1868 na igrexa de Santiago. Os días 27 de xuño en Soutelinho e 28 do mesmo mes en Cambedo e Lamadarcos, nunha cerimonia similar, realizouse o acto oficial da entrega das aldeas promiscuas ó goberno portugués. A vixencia do Tratado dos Lindes entrou definitivamente en vigor o 5 de novembro de 1868.
Actualmente, Cambedo pertence a Montalegre, Soutelinho e Lamadarcos a Chaves. As tres aldeas do Couto Mixto foron nun principio asimiladas ó concello de Baltar pero os habitantes de Santiago e Rubiás, máis relacionados con Calvos de Randín, reclamaron a súa inclusión neste segundo concello, o que lles foi concedido pola Deputación de Ourense o 29 de maio de 1870, que creou para tal efecto a parroquia de Rubiás dos Mixtos. En 1906, os gobernos español e portugués recoñeceron terreos para pasto comunal, para uso de gandeiros dos dous lados da fronteira, sen que iso modificase o trazado da antedita fronteira.
Tradición oral
miniatura|250px|A arca das tres chaves. Conta unha lenda, de moita sona, que unha princesa desterrada quedou atrapada pola neve na súa fuxida mentres percorría a serra da Pena, estaba a punto de dar a luz e entre terribles dores desfalecía cando a socorreron os veciños do Couto. Agradecida, concedeulles a independencia e os citados privilexios cando foi raíña.
Símbolos
A arca das tres chaves, unha arca de madeira onde se gardaban o arquivo e os selos do Couto Mixto e custodiada na sancristía da igrexa de Santiago, que se consideraba a capital política do territorio. Fechábase con tres chaves, os representantes de cada unha das aldeas gardaban cadansúa chave, das cales o xuíz custodiaba unha, á que lle correspondía ó seu lugar. Para abrila celebrábase unha solemne cerimonia: debíanse reunir doce homes mais os tres gardiáns das chaves, un total de cinco por poboación. No transcurso da Guerra Peninsular o exército de Soult destruíu tódolos documentos. A arca do século XV é o símbolo representativo do Couto Mixto, foi restaurada e custódiase na igrexa de Santiago.
O himno do Couto Mixto foi creado en 2010 con letra de Armando González e música de María do Ceo como agradecemento ó nomeamento da cantante como Xuíz Honorario. No ano seguinte foi entregado nun disco compacto á Asociación de Amigos do Couto Mixto, tornándose oficial.
Réxime administrativo
De orixe medieval, o Couto Mixto reunía moitas características intrínsecas dun Estado independente: un territorio ben delimitado coa súa poboación e uns dereitos xenuínos e exclusivos da mesma, un Goberno propio e uns privilexios dos que non gozaban os habitantes doutras parroquias da redonda. O cal constituía unha situación excepcional naquel período histórico. Cando o Couto Mixto desapareceu de iure no 1864, os Estados español e portugués tentaban avanzar, moi devagar e irregularmente, neste senso (soberanía nacional, división de poderes, dereitos dos cidadáns etc.).
Dos moitos dereitos exclusivos que posuían os habitantes do Couto, un dos máis destacables era o referido á participación política, xa que conservaba características propias da democracia directa (elección democrática dos cargos, concello aberto, revogación dos cargos electos etc.), que tamén existían en moitas parroquias do ámbito territorial da antiga Gallaecia, e que se perderon posteriormente coa instauración dunha organización local uniformada en España e, en menor mediada en Portugal, onde se mantiveron as freguesías. Naquel contexto histórico a potestade para elixir os representantes das tres poboacións, tanto homes de acordo como Xuíz ou Alcalde do Couto, correspondíalle ós gobernantes de cada cada casa, ás cabezas de familia, sendo o sufraxio exclusivamente masculino. Os electores podían tamén trocar os representantes electos antes de acabar o seu mandato se estes detectaban un mal cumprimento no desempeño das funcións para as que foran elixidos.
O modelo sociopolítico do Couto Misto empregaba o denominado concello aberto, parroquia aberta (ou a toque de campá) ou simplemente concello, reunido na praza pública ou no adro da igrexa, no cal se tomaban as decisións para o goberno das comunidades. O concello aberto tamén foi unha institución tradicional galega, especialmente documentada na Limia. O xefe do Couto, co título de "xuíz gobernativo e político", escollido en asemblea polos cabeza de familia cada tres anos e confirmado polo corrixidor de Montalegre, estaba auxiliado durante o tempo que duraba o seu mandato polos homes de acordo, dous por cada aldea, e un vigairo de mes. As funcións gobernativas do Xuíz ampliábanse en primeira instancia en materia xudicial; porén, nos preitos importantes, os litigantes podíanse acoller ás xustizas galega e portuguesa, de Xinzo e Montalegre, respectivamente. En materia penal, o xuíz sempre rexía por xurisdición propia, mais tratándose de homicidios, o reo era posto a disposición do xulgado español ou portugués, dependendo da súa natureza. As funcións dos homes de acordo eran as de impoñer sancións no caso de faltas leves e a poxa ou venda de masas comúns para cubrir os gastos colectivos. O vigairo de mes, acompañado por dous homes, podía embargar algún ben ou pertenza de quen se negase a pagar unha sanción sen necesidade de incoar expediente algún.
Canto ó relixioso, as tres aldeas formaban unha única parroquia, sendo o párroco presentado pola casa de Monterrei e nomeado polo bispo de Ourense. No ámbito civil, político, económico e administrativo o Xuíz era a máxima autoridade do Couto; a súa proclamación como Xuíz era ratificada polo corrixidor de Montalegre, en nome da casa de Bragança, que lle outorgaba ó Xuíz unha insignia que cinguía á cintura. Esta situación perdurou ata 1834 ou 1836, cando as autoridades portuguesas deixaron de confirmar o Xuíz, ó extinguirse en Portugal os coutos, momento no que comezaron os habitantes do Couto Mixto a proceder per se.
O Couto Mixto pagaba anualmente, ata 1834, mil douscentos reais á coroa portuguesa e outro tanto á española, os pobos mixtos recoñecían o señorío de España sobre eles, pagando unha suma anual denominada alcabala. O Couto pagaba ademais doce mil reais á serenísima casa de Bragança, por considerala propietaria do terreo onde se estableceran os mixtos. Tal como fixeron os moradores de Tourém, cada parella pagaba dereitos de xugada ó alcalde do castelo da Picoña, como representante do duque de Bragança.
Privilexios do Couto Mixto
Os veciños do Couto Mixto uns eran españois e outros portugueses e a súa clasificación facíase cando construían as súas casas; declaraban perante a súa autoridade local, escribán e testemuña a cal dos dous reinos desexaban que se lles aplicase, sendo libres na elección. Ningún dos veciños do Couto pagaba contribución de sangue nin de diñeiro. Os veciños podían vender os seus cultivos e gandos nas feiras dos dous reinos e mercar o que fora mester; calquera xénero lícito ou ilícito que se introducía no Couto podía venderse publicamente sen que os resgardos de España e Portugal puidesen prendelos ou comisalos. Era tamén privilexio do Couto que calquera foráneo dun ou outro reino, unha vez refuxiado no Couto, non podía ser arrestado de delito pola Graza de Asilo. Estes son algúns dos privilexios dos que gozaba o Couto Mixto e que os veciños gardaban con tanto celo que poucos ían casar fóra do Couto.
Os habitantes do Couto tiñan o privilexio do autogoberno, mediante a elección dun Xuíz ou Alcalde polas cabezas de familia das tres aldeas, elección celebrada no inverno cada tres anos. Este Xuíz exercía as funcións gobernativas, administrativas e xudiciais fronte a delitos cometidos dentro dos límites do Couto. Alén diso, había a posibilidade de tomar acordos en concello aberto por tódolos veciños e podían empregar o dereito de revogación para mudar os representantes electos antes do final do seu mandato se se detectaba un mal desempeño das funcións para as que foron elixidos.
Os habitantes do Couto Mixto non estaban obrigados a pagar tributos a Portugal ou a España, nin os debidos pola terra, pola práctica de actividades comerciais ou industriais, por consumo, sucesión ou outros. Ese feito levou a moitas persoas a contraer matrimonio e estabelecerse no Couto. O mesmo tempo estimulouse unha dinámica actividade comercial, clasificada moitas veces polas autoridades de ambos os países como contrabando, beneficiábanse do feito de que non podían ser detidos ata unha legua dos límites do Couto e nin nos camiños ou vereas privilexiadas, nin por actividades lícitas nin por aquelas consideradas como ilícitas.
Os habitantes do Couto Mixto non estaban obrigados a escoller nacionalidade, podendo inclinarse por unha ou por outra, dependendo de razóns xeográficas, familiares ou tradicionais. Uns eran españois e outros portugueses, escollendo libremente a nacionalidade da súa preferencia: no momento da voda, declaraban perante a súa autoridade local, escribán e testemuña, colocaban un P ou G xunto á porta da casa e bebían á saúde dun dos reis. Con esas marcas sometíanse á lexislación de España ou á de Portugal, pero a partir dos anos 40 do século XIX, receando ser incomodados polas respectivas autoridades, fixeron desaparecer as letras e substituíronas por outros símbolos (nomes, datas, cruces etc.). Os veciños do Couto tampouco estaban obrigados a utilizar cédulas persoais, beneficiándose á hora de realizar determinados documentos públicos, non estando suxeitos ós efectos xurídicos dunha nacionalidade concreta.
Os habitantes do Couto non contribuían nin ó Exército portugués nin ó español, nin sequera en tempo de guerra. Este dereito de exención de sangue foi motivo dun grave conflito en 1809, cando a xunta de armamento da Boullosa chamou a servir ó Rei a tódolos mozos do Couto, orde que tivo que derrogar o Marqués de la Romana.
Nin as autoridades portuguesas nin as españolas podían entrar no Couto en persecución dun individuo, excepto no caso de determinados delitos, como o homicidio e outros delitos de sangue. Este dereito, probable reminiscencia dos primitivos coutos de homiciados, incomodaba bastante ás autoridades de ambos os países, o que, historicamente, se traduciu pola acción esporádica, ben da xustiza portuguesa, ben da española, no territorio do Couto. Do mesmo modo, o Couto podía negar aloxamento ás forzas militares de ambos os países, práctica que en diversas ocasións non se respectou diante da superioridade numérica das tropas visitantes.
Os veciños do Couto dedicábanse ó cultivo de liño, millo, patacas etc., á cría de gando (especialmente de vacas de raza cachena), á fabricación de apeiros agrícolas e ó comercio de todos estes produtos nas feiras dun e doutro lado da fronteira. Esta actividade agrícola e gandeira estaba marcada pola súa situación xeográfica pero nunca pasou de ser unha actividade de subsistencia polo que se dedicaban principalmente ó comercio, amparándose nos privilexios que os dous países lles concederan. Podían cultivar todos os xéneros, inclusive aqueles obxecto de estanco, controlado con rigor en ambos os países. Así, destacaba o comercio do sal e do tabaco. Podían frecuentar as feiras das comarcas limítrofes, comprando e vendendo todo tipo de gando e mercadorías sen a obriga de pagar dereitos ou de presentar guías, documentos aduaneiros ou de calquera tipo. Tamén estaban autorizados para a venda de produtos farmacéuticos, para o que non se esixía ningunha titulación.
Non estaban obrigados ó uso de papel selado, podendo facer uso de papel común en todos os tipos de acordos e contratos. Do mesmo modo tampouco estaban obrigados a pagar dereitos polo rexistro de propiedade, como no caso de hipotecas.
Os habitantes do Couto dispuñan dunha verea ou camiño privilexiado que, partindo do Couto, atravesaba as terras de Calvos de Randín ata o seu destino en Tourém. Estaba delimitado por mouróns ou marcos de pedra, marcados con diversos sinais, como cruces. Utilizado para o tránsito de persoas e de mercadorías, as autoridades de ambos os países non podían realizar ningunha aprehensión dentro dos seus límites (nin de contrabando), nin podían molestar os seus usuarios. Os habitantes do Couto non necesitaban de licenza para o porte de armas de calquera clase (de caza ou de defensa), nin dentro do Couto, nin no camiño privilexiado.
O Couto Mixto no século XXI
upright=1.4|miniatura|Tres homes ataviados coa capa que os distingue como [[Xuíz Honorario|Xuíces honorarios nunha cerimonia celebrada na igrexa de Santiago no 2013.]] miniatura|Logo da Asociación de Amigos do Couto Mixto. En 1998 creouse a Asociación de Amigos do Couto Mixto coa finalidade de recupera-la súa memoria histórica. Forman parte desta Asociación persoeiros da cultura galega como Luís García Mañá, Bieito Ledo Cabido, Xesús Ferro Ruibal, Xosé González Martínez ou Antón Pulido. Dende o ano 2000, esta Asociación nomea anualmente tres Xuíces honorarios entre as personalidades ou organizacións que destaquen no seu labor cultural e etnográfico. Aos nomeados entréganlle simbolicamente unha chave que lembra a que portaban os homes de acordo. Outras finalidades da Asociación de Amigos do Couto Mixto son o desenvolvemento de actividades culturais (como os cursos de verán celebrados en colaboración coas universidades de Vigo e de Trás-os-Montes), o proxecto dun Museo Aberto do Couto Mixto (en colaboración co concello de Calvos) e a publicación de diferentes estudos de investigación (como o Inventario microtoponímico do Couto Mixto).