cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Limanda limanda
Alimentación
A limanda aliméntase de moluscos gasterópodos e bivalvos, vermes poliquetos, crustáceos, equinodermos (ofiúras e pequenos ourizos) e, en menor proporción, de pequenos peixes bentónicos (especielmente gobíidos e alepisáuridos).
Competencia coa solla
Como a súa dieta e similar á da solla, en moitos lugares do mar do Norte os pescadores consideran que a limanda é un serio competidor das máis valiosas sollas, debido á súa abundancia. Pero a dieta da limanda é máis ampla que a da solla, e unha reprodución máis rápida, porque moitas limandas conseguen desovar antes de ser o suficientemente grandes como para caer nas redes de pesca. Por iso nalgúns lugares incrementouse o número de individuos, ao tempo que o da solla diminuíu seriamente (por exemplo, nos caladoiros daneses.
Reprodución
Os machos da limanda alcanzan a madureza sexual, no mar do Norte, aos 2 ou 3 anos de idade, cando miden de 10 a 20 cm; as femias, cando teñen de 3 a 5 anos e miden entre os 20 a 25 cm.
A desova prodúcese entre xaneiro e agosto, máis cedo nas costas da Gran Bretaña, máis tarde no mar do Norte (entre abril e xuño) e no mar de Barents (entre xuño e xullo). A desova ten lugar en toda a súa área de distribución a de 20 a 40 m de profundidade (a máis profunda, no sur do mar Báltico).
Cada femia produce entre os 50 000 e os 150 000 ovos, peláxicos, que miden 1 mm de diámetro.
Desenvolvemento
Os ovos eclosionan ao cabo de entre 3 e 12 días, segundo a temperatura da auga, dando lugar a larvas, así mesmo peláxicas, de 2,4 mm, que non se desprazan até os fondos de 6 a 70 m até que xa se metamorfosearon a peixes planos e miden uns 14 mm. A taxa de crecemento varía notabelmente segundo a localidade.
Pesca
A pesar da súa abundancia, a limanda foi considrada até hai pouco tempo como unha especie non comercial, e a maioría dos espécimes capturados só se apañaban durante a pesca doutras especies. Porén, a diminución das capturas doutros peixes moi apreciados, como o bacallau (Gadus morhua) e o fogueiro (Melanogrammus aeglefinus) fixeron que a limanda se convertera nunha especie comercial cada vez máis importante.
A miúdo a limanda é unha captura accesoria da pesca doutras especies con artes de arrastre e de cerco. De difícil transporte, comercialízase conxelada ou en fresco, conservada en xeo, e consómese xeralmente en filetes.
Glomerulonefrite
As glomerulonefrites, tamén chamadas nefropatías glomerulares son un conxunto de doenzas inmunitarias que cursan con inflamación do glomérulo renal, unha estrutura do ril. Englóbanse dentro do grupo das glomerulopatías, isto é, das doenzas que afectan ao glomérulo, sen importar a súa etioloxía. Estas doenzas caracterízanse por perturbar a función de filtración de substancias de refugallo que ten o glomérulo renal, estrutura formada por capilares e arrodeada por unha cuberta denominada Cápsula de Bowman. Na fase inicial estas enfermidades só afectan ao glomérulo, mais a medida que avanza o proceso poden verse afectadas tamén outras estruturas que forman o nefrón do ril.
Denomínanse glomerulonefrites primarias a aquelas nas que o mecanismo inmunolóxico é intrínseco ao glomérulo renal, mentres que se se trata dun síntoma máis dentro dunha doenza sistémica, como por exemplo a diabetes, ou causadas por fármacos ou infeccións, falamos dunha glomerulonefrite secundaria. Denomínase glomerulonefrite focal cando a afectación prodúcese en menos de oito de cada dez glomérulos, e difusa cando afecta a máis de oito de cada dez.
Dentro do propio glomérulo, se afecta a toda a estrutura denomínase glomerulonefrite segmentaria, mentres que se afecta a todo o glomérulo falamos de glomerulonefrite global.
Clasificación
miniatura|dereita|O [[glomérulo renal é a unidade do ril, composta por capilares sanguíneos, encargada de filtrar o sangue que e converter os produtos de refugallo en urina.]]
Glomerulonefrites primarias
Ademais de clasificar as glomerulonefrites segundo sexan primarias ou secundarias, podemos clasificalas segundo o seu curso clínico, e segundo o seu mecanismo patoxénico.
Segundo a evolución, as glomerulonefrites poden ser:
Segundo o seu mecanismo inmunopatoxénico, podemos falar de:
Glomerulonefrites secundarias
Existen diversas doenzas e síndromes sistémicas que son quen de afectar ao glomérulo dando lugar a unha glomerulonefrite secundaria. As máis importantes son:
Patoxenia
Aínda que existen certos tipos de glomerulonefrites sen depósito de anticorpos no glomérulo, a meirande parte delas levan asociado un mecanismo inmunolóxico de patoxenia. Cando un estímulo antixénico é detectado polos anticorpos do noso organismo, prodúcese unha resposta inmunolóxica antíxeno-anticorpo que, de ser axeitada, elimina estes complexos mediante o sistema retículoendotelial. Mais cando este mecanismo é deficiente, prodúcese unha resposta inaxeitada e estes complexos formados por antíxeno-anticorpo son depositados no glomérulo do ril. O lugar onde estes complexos sexan depositados condicionará o tipo de glomerulonefrite.
Signos e síntomas
A sintomatoloxía das glomerulonefrites pode varias bastante dependendo do tipo do que se trate. Ao estar afectada a barreira de permeabilidade que separa o sangue dos novelo glomerular, moitas das substancias que deberían permanecer no glomérulo, pérdense pola urina. Así, nas glomerulonefrites adoita existir unha perda urinaria de proteínas (proteinuria), de sangue (hematuria) e incluso de leucócitos (leucocituria). A cor da urina adoita conformar unha cor escura semellante á das bebidas de cola. A perda de proteínas pola urina pode ocasionar un déficit proteico en sangue (hipoproteinemia); sobre todo dunha proteína específica, a albumina (hipoalbuminemia). Esta situación clínica pode chegar a causar edemas en diferentes partes do corpo, incluso edema xeneralizado (anasarca). A presenza e a cantidade de proteinuria é un dos parámetros fundamentais que definirá a gravidade e o prognóstico da glomerulonefrite. Outro signo que adoita darse nos doentes é a hipertensión arterial.
Tratamento
O tratamento da glomerulonefrite depende en grande medida do mecanismo que a causa. Se se trata de gomerulonefrites secundarias a medicamentos, a primeira medida que hai que tomar é a retirada do fármaco. Se, por outra parte, trátase dunha manifestación doutra doenza sistémica, coma a artrite reumatoide, o lupus eritematoso sistémico ou a diabetes mellitus, o tratamento irá orientado á controlar a doenza subxacente.
Nas glomerulonefrites de tipo primario o tratamento varía tamén en función do mecanismo inmunolóxico. En liñas xerais, adóitanse tratar con fármacos supresores e inmunomoduladores, como son os corticoides e a ciclofosfamida. Tamén cómpre tratar os síntomas, e se existir hipertensión é necesario tratar con fármacos antihipertensivos, principalmente do grupo dos IECA ou dos ARAII.
Unha dieta baixa en sodio e o control da tensión arterial son medidas comúns no tratamento de todas as glomerulonefrites.
Finalmente, se a función renal está moi deteriorada e o tratamento farmacolóxico non consegue controlar a doenza, a diálise e o transplante renal constitúen o tratamento definitivo. Moitas das glomerulonefrites son quen de reaparecer unha vez curadas, incluso até en riles transplantados.
Grupo Niuas
300px|miniatura|Localización da illas O grupo Niuas é o arquipélago máis setentrional e afastado de Tonga. Consta tan só de tres illas volcánicas: Niuatoputapu, Niuafo´ou e Tafahi. Administrativamente é unha das cinco divisións de Tonga, con capital en Hihifo da illa Niuatoputapu, pero gobernada desde Nuku'alofa, a capital en Tongatapu.
O nome «niua» significa 'folla de palma' e indica a gran cantidade de cocos. É un nome moi utilizado en diferentes lugares da Polinesia, significativamente na illa e estado de Niue.
As Niuas quedan moi illadas, cuns enlaces aéreos e marítimos irregulares. Non existe turismo e mantivéronse as tradicións tonganas. Os datos básicos das illas do grupo son:
Ademais, a 38 km ao norte de Tafahi, atópase o arrecife Curacoa dividido en dúas partes separadas 90 m. A 6 km ao suroeste do arrecife atópase o volcán submarino de Curacoa, e a 10 km máis ao sur atópase o banco Curacoa de 18 m de profundidade.
Piñeiro rubio
O piñeiro rubio ou piñeiro silvestre (Pinus sylvestris L.) é unha árbore ximnosperma da familia das pináceas, de folla perenne. As acículas son moi curtas en comparación co piñeiro bravo (de 4 a 6 cm. de lonxitude), ao igual que as piñas (de 5 a 6 centímetros). Os piñóns raramente pasan os 5 mm. e a súa á abrangue entre os 12 e 17 mm. Recibe o seu nome común da cor encarnada da súa casca na parte superior do tronco (nas partes máis baixas ten tonalidade parda), a súa principal característica distintiva.
Especie clímax en Galiza no Cuaternario, na actualidade só se atopa nas zonas máis altas grazas a labores de repoboación. A súa madeira é de boa calidade.
Distribución e hábitat
Árbore moi común no Hemisferio Norte, estendéndose por Eurasia en rexións relativamente frías. Vai dende Escocia (tamén chamado piñeiro de Escocia) e a Península Ibérica polo oeste até Siberia e as montañas do Cáucaso polo leste, e dende Laponia polo norte até Serra Nevada polo sur. No norte da súa distribución espállase dende o nivel do mar até os 1.000 m, mentres que no sur se desenvolve nas montañas en altitudes comprendidas entre os 800 e os 2.400 msnm. Atópase cultivado amplamente en Nova Zelandia e en moitas das rexións máis frías de América do Norte. Atópase catalogado como unha "especie invasora" nalgunhas zonas norteamericanas, nas que se inclúe Ontario e Wisconsin. miniatura|250px|right|As follas do piñeiro rubio fican helicoidalmente tortas e van unidas en parellas por unha vaíña. miniatura|250px|right|A casca do Pinus sylvestris é arroibada na parte alta do toro. miniatura|250px|right|Monte alto de piñeiro rubio na [[chaira padana, no norte de Italia. Aí o piñeiro rubio medra en terreos pobres e bastante secos, mentres que en terreos fértiles e frescos hai carballeiras.]]
Descrición
miniatura|Conos maduros abertos e sementes. O piñeiro rubio pode acadar os 30 m de altura por uns 5 metros de circunferencia, chegando a crecer 6 metros de alto en 10 anos. A súa copa é de forma cónica de novo para despois de adulto pasar a ser irregular, larga e deprimida, de novo presenta un tronco vestido que de adulto pasa a ser espido.
As follas son simples, agrupadas de dúas en dúas, aciculares, rexas, punzantes, curtas, de 3 a 7 cm de lonxitude, de sección semicircular, arredondadas no dorso, finalmente dentadas. As flores ou estróbilos femininos son conos de forma oblonga, de cor castaña, apófise pouco saínte, desprovista de umbo espiñento, pequenos, de 3 a 6 cm de longo, reunidos en grupos de 2 a 3, caedizos, xa que apenas maduran. Os piñóns, que son as sementes, son miúdos, dotadas dunha á.
Atura o pleno sol, non así coa sombra; adáptase a todo tipo de solo agás os asolagados mais si os húmidos, mellor canto máis fértiles e profundos que garantes un bo desenvolvemento, resiste a seca. Non atura a polución e non vive moito tempo en competencia con outras especies que o superen en altura. Resiste invernos moi fríos.
Taxonomía
Pinus sylvestris foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1000. 1753. O seu nome xenérico procede do latín pinus (piñeiro). O nome específico sylvestris: epíteto latino que significa "dos bosques, silvestre, bravo".
Presentación cruzada
Historia
A primeira evidencia da presentación cruzada foi indicada en 1976 por Michael J. Bevan despois da inxección de células que levaban aloantíxenos en animais experimentais. Isto tivo como resultado a aparición de respostas das células T CD8 que foran inducidas por células presentadoras de antíxenos do receptor, o que implicaba que estas deberon captar e procesar as células inxectadas. Esta observación foi denominada cebado cruzado (cross-priming).
Despois, houbo moita controversia sobre a presentación cruzada, a cal non funcionaba nalgúns experimentos, pero hoxe se cre se debía a particularidades e limitación dalgúns dos sistemas experimentais usados.
Importancia na inmunidade
A presentación cruzada xoga un papel na defensa inmunitaria contra moitos virus (herpesvirus, influenzavirus, CMV, EBV, SIV, papilomavirus, e outros), bacterias (Listeria, Salmonella, E. coli, Mycobacterium tuberculosis, e outras) e tumores (de cerebro, páncreas, melanoma, leucemia, e outras). Aínda que moitos virus poden inhibir e degradar a actividade das células dendríticas, as células dendríticas que fan a presentación cruzada que non foron afectadas polo virus poden captar o antíxeno da célula dendrítica infectada por certos virus e poder así facer a presentación cruzada do antíxeno ás células T.
Por tanto, o cebado cruzado evita as estratexias de evasión inmune adoptadas por algúns virus, como a supresión do procesamento do antíxeno. En consecuencia, as respostas inmunitarias contra os virus que poden facer iso, como os herpesvirus, dependen en grande medida de que se produza a presentación cruzada.
Importancia na tolerancia inmunitaria
Algúns autoantíxenos (antíxenos propios) son presentados por presentación cruzada, o que dá lugar á eliminación das células T CD8+ autorreactivas (que reaccionarían contra antíxenos propios). Este mecanismo mantén a autotolerancia e denominouse tolerancia cruzada.
Bioloxía celular
As células presentadoras de antíxenos con capacidade de realizaren a presentación cruzada son principalmente as células dendríticas, pero os macrófagos, linfocitos B e as células endoteliais sinusoidais do fígado tamén a poden facer. Os mecanismos intracelulares da presentación cruzada aínda non están claros, pero parece que implican a compartimentos subcelulares especializados con características de retículo endoplasmático e endosomas.
As proteínas endocitadas transpórtanse despois fóra deste compartimento ao citosol por mecanismos descoñecidos. Alí son procesados polo proteasoma orixinando péptidos, que se transportan polo transportador TAP ao interior do retículo endoplasmático, ou de volta aos mesmos endosomas, onde se unen ás moléculas do MHC de clase I. Ademais da captación de estruturas sólidas, a fagocitose das células dendríticas modifica simultaneamente a cinética do tráfico e maduración de endosomas. Como consecuencia, os antíxenos solubles externos son destinados á vía de presentación cruzada dos MHC de clase I..
Marcello Bertinetti
Marcello Bertinetti, nado en Vercelli o 26 de abril de 1885 e finado no mesmo lugar o 31 de xullo de 1967, foi un médico, futbolista e tirador de esgrima italiano, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Bertinetti foi o fundador da sección futbolística do Società Ginnastica Pro Vercelli en 1903 despois de ver en Turín un partido de fúbol, formando parte do equipo que conquistou o campionato de Italia de fútbol de 1908. No ano 1909 xogou co Juventus como centrocampista durante unha tempada.
Practicante de esgrima, competiu nos Xogos Olímpicos de 1908 de Londres, logrando a medalla de prata en sabre por equipos, rematando cuarto na proba de espada por equipos, en espada e sabre individual non logrou superar a primeira rolda. Entre 1911 e 1922 foi médico en Libia. Nos Xogos Olímpicos de 1924 de París foi campión olímpico en sabre por equipos e medalla de bronce en espada por equipos. A súa última participación olímpica foi nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan quedando primeiro en espada por equipos. Foi tamén medalla de bronce nos Mundiais de esgrima de 1929 es espada individual.
As Nogueiras, Montouto, Abegondo
As Nogueiras é un lugar da parroquia de Montouto no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 86 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 40 eran homes e 46 mulleres.
Patriarcado de Cilicia
O patriarcado de Cilicia dos armenios (en latín Patriarchatus Ciliciae Armenorum) é a sé do primado da Igrexa católica armenia, en comuñón co papa. Foi constituído por Bieito XIV o 26 de novembro de 1742 e dende 2021 está ocupado polo patriarca.
Secundino Torres Vázquez
Secundino Torres Vázquez, nado en Xiadás (Boqueixón) en 1930 e finado no mesmo concello o 21 de abril de 2016, foi un político galego.
Patriarcado de Cilicia
Historia
A Igrexa apostólica armenia xurdira coa ruptura entre as igrexas cristiás posterior ao concilio de Calcedonia no século V. Isto mantívose así até que en 1195 a igrexa do reino armenio de Cilicia entrou en comuñón coa Igrexa católica, o que durou até a conquista de Cilicia polos mamelucos en 1375.
A unión foi posteriormente restabelecida durante o Concilio de Florencia en 1439, mediante o decreto Exultate Deo do 22 de novembro, pero non tivo ningún efecto práctico até 1740, cando Abraham Bedros Ardzivian, quen previamente se convertera ao catolicismo, foi nomeado Patriarca de Cilicia (ou Sis).
A sé do patriarcado, malia conservar o seu nome, foi movida a Beirut (Líbano), tendo xurisdición sobre os católicos armenios nas provincias meridionais do Imperio Otomán, quedando as setentrionais baixo xurisdición do vigairo apostólico latino de Istambul. Posteriormente, en 1866, a sé patriarcal foi unida á arquieparquía de Istambul, adquirindo o Patriarca xurisdición sobre toda a Igrexa católica armenia. En 1928 a sé patriarcal foi movida novamente a Beirut.
Territorio
O patriarcado ten xurisdición ordinaria sobre todos os fieis católicos armenios sen importar onde vivan. A sé do patriarcado atópase en Bzoummar, no Líbano. A arquieparquía de Beirut é a sé propia do patriarca.
Ademais, dependen directamente do patriarcado de Cilicia os exarcados patriarcais de Damasco e Xerusalén e Amán.
O patriarca de Cilicia é membro de dereito do Consello dos Patriarcas Católicos de Oriente.
Xeróglifo exipcio
Os xeróglifos exipcios son unha das formas de escrita empregadas no Antigo Exipto para representar a lingua exipcia. As outras dúas son a hierática e a demótica.
Orixe
O termo procede da expresión grega que significa "gravura sagrada" (ἱερογλύφος [hieroglyphos], de hiero- (ἱερός), "sagrado", e glyphei (γλύφειν), "gravura"). En lingua exipcia, a frase translitérase como mdw nṯr (ou medu netjer), literalmente "palabras de deus".
Era habitual que os escribas mesturasen os métodos de representación descritos.
Historia e evolución
miniatura|Templo de [[Komombo.]] A inscrición máis antiga coñecida hoxe en día (descuberta en 1998) aparece nunhas trescentas tabletas de arxila na tumba U-j pertencente a un gobernante do Período Predinástico en Abydos e datadas arredor do 3400 a.C. Durante moito tempo, a inscrición xeroglífica máis antiga foi a Paleta de Narmer, atopada en Hierakonpolis a década de 1890.
Co tempo, apareceron formas simplificadas que representaban sons e constituíron as escritas hierática, ou "sagrada" (sacerdotal) e demótica ou "popular", que eran, ademais, máis apropiadas para seren usadas nos papiros. A Pedra de Rosetta contén un texto en xeróglifos e en demótico (ademais de en grego).
Os xeróglifos continuáronse a usar durante a dominación persa (séculos VI e V a.C.), após a conquista de Alexandre Magno e durante o período greco-romano (332 a.C.-395 d.C.). Os xeróglifos desta época adquiren unha complexidade que se atribúe a un intento de afirmación cultural que distinguise aos verdadeiros exipcios dos seus conquistadores. Estes asumiron o carácter sagrado da escrita xeroglífica e imaxinaron este sistema, complexo, aínda que racional, como un método secreto, alegórico e mesmo máxico, de transmisión de coñecemento místico, En vez de interese, curiosamente, decidiron "respectalo", ignorándoo.
No século IV xa apenas había quen coñecese esta escrita. O seu uso nos monumentos cesou cando o emperador romano Teodosio I clausurou todos os templos non cristiáns en 391 (o texto máis recente é de 364.
Neste mesmo século Horapollo publicou a Hieroglyphica, unha "explicación" de preto de 200 signos. Sendo maiormente falsa, dificultou a interpretación posterior dos xeróglifos porque se tomou totalmente en serio. Resultou influente especialmente no simbolismo renacentista, e especialmente no libro de emblemas de Andrea Alciato e no Hypnerotomachia Poliphili de Francesco Colonna.
De entre os estudosos occidentais que tentaron descifrar esta escrita destacan Johannes Goropius Becanus no século XVI e Athanasius Kircher no século XVII. Pero os traballos máis decisivos foron os de Thomas Young e Jean-François Champollion a comezos do século XVIII. O descubrimento da Pedra de Rosetta polas tropas de Napoleón foi decisivo.
A escrita
A escrita hieróglífica conta con 24 signos que representan un son (como as nosas letras), moitos outros signos que representan dous sons e algúns que representan tres. As vogais non se transcriben e son descoñecidas hoxe en día polo que, á hora de transliterar, óptase por introducir sons inventados, un "e" con frecuencia. Por exemplo, nfr ("fermoso", "bo") verémolo como nefer.
O sistema de transliteración que se mostra na primeira columna da tabela que segue ten máis dun século de antigüidade e está superado, pero segue a funcionar como referencia. Usa varios signos cuxo valor se descoñece, como por exemplo "3", que posibelmente era [l] en exipcio antigo e se perdeu en exipcio medio. As consoantes transcritas como (d, g, dj) (sonoras) poden ter sido realmente exectivas.
As transliteracións son sempre únicas pero as transcricións son diferentes para cada lingua actual. Por exemplo, o fundador da XXII dinastía tranlitérase como sššnq pero é Shoshenq en inglés, Chéchanq en francés e Scheschonq en alemán. As publicacións científicas usan a transliteración de preferencia á transcrición.
Tabela de sistemas de transliteración
Así, a palabra Tolomeo escribiríase así:
As letras, que se inscribirían nun cartucho por ser o nome dun faraón, son:
(aínda que EE considérase unha única letra e translitérase como I ou Y.
Outro exemplo de funcionamento dos xeróglifos é o de dous significados da palabra exipcia pr (vocalizada normalmente como per):
1. "casa": Aquí funciona como un logograma, representándose a palabra mediante un único signo. O trazo vertical por baixo do xeróglifo é a maneira máis habitual de indicar que o signo funciona como ideograma. 2. "saír": O xeróglifo transmite as consoantes pr. A boca por baixo do xeróglifo é un "complemento fonético" que indica que a lectura neste caso é fonética. O terceiro xeróglifo é o "determinativo", un ideograma que inscrebe o termo nunha área semántica determinada; neste caso implica un verbo de movemento.
Pedrouzos, Barbeito, Vilasantar
Pedrouzos é un lugar da parroquia de Barbeito no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 15 habitantes (catro homes e once mulleres).
Eleccións municipais na Lama
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello da Lama dende 1979.miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Lama]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas na Lama desde a aprobación da Constitución de 1978.
Cuculiformes
As cuculiformes son, segundo a ordenación taxonómica tradicional, unha orde de aves anatomicamente próximas ás psittaciformes. Coma estas teñen dous dedos anteriores e dous posteriores (cigodáctilas), pero as súas patas son menos prénsiles, cunha musculatura diferente. O bico non ten a parte superior móbil e en forma de gancho coma no caso das psittaciformes e tampouco teñen "cera" nas fosas nasais. As cuculiformes son aves de tamaño mediano, de entre 35 e 65 cm. de lonxitude. Sus extremidades presentan dos pares de dedos enfrontados (cigodáctilas).
A orde dividiuse tradicionalmente en tres familias:
De tódolos xeitos a taxonomía da orde é moi controvertida na actualidade. A clasificación de Sibley-Ahlquist eleva a familia Musophagidae a rango de orde, co nome de Musophagiformes, e a situación do hoatzin, segue a ser enigmática e propúxose incluílo nunha orde propia, a orde ''' Opisthocomiformes'''.
A familia Cuculidae, que inclúe unhas 140 especies, das que máis de 50 practican o parasitismo reprodutor, é a máis característica da orde. Está composta de aves de tamaño medio e forte dimorfismo sexual. O xénero Crotophaga, da familia Cuculidae constitúe segundo algúns unha familia propia, Crotophagidae.
Calandriña común
A calandriña común ou calandriña (Calandrella brachydactyla) é un paxaro da familia dos aláudidos máis pequeno cá calandra. Na parte superior é de cor castaña agrisada con manchas escuras. Na parte inferior é branca. Ten unha marca superciliar pálida, manchas escuras a cada lado do colo e rabo escura. Ten un bico moi apuntado. A plumaxe é similar en ambos sexos.
Distribución xeográfica e hábitat
A (Calandrella brachydactyla) habita no sur de Europa, noroeste de África, e en areas temperadas de Asia, dende Turquía e o sur de Rusia a Mongolia. Esporadicamente a parece no leste de Europa.
Reprodución e alimentación
miniatura| Calandrella brachydactyla Fai os niños no chan, nos que pon dous ou tres ovos. Os polos deixan o niño antes de empezaren a voar. Aliméntase de sementes e insectos, estes últimos son un alimento máis habitual na época de cría.
O Pazo, Montouto, Abegondo
O Pazo é un lugar da parroquia de Montouto no concello coruñés de Abegondo na Comarca da Coruña. Tiña 12 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 8 mulleres.
Lugares de Antas de Ulla
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Antas de Ulla.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Antas de Ulla
Golfo Pérsico
miniatura|Golfo Pérsico.
O Golfo Pérsico (الخليج الفارسي, خليج فارس) é un golfo localizado no Medio Oriente, como un brazo do Mar de Arabia, entre a Península da Arabia e o Irán.
Localización e características
Trátase dun mar interior con preto de 233 000 km2, ligado ao Mar da Arabia ao leste polo Estreito de Ormuz e polo Golfo de Omán, e co seu límite a oeste marcado polo delta de Shatt al-Arab, chamado Arvand-Rood polos iranianos, onde desaugan os ríos Éufrates e Tigris.
Países con litoral bañado polo Golfo Pérsico, en orde horaria, son: Irán, Arabia Saudita, Qatar (que ocupa unha península avanzada sobre o golfo), Bahrein (unha illa no golfo), Kuwait, Iraq, e Irán. O Golfo Pérsico e as súas áreas costeiras son a máis rica e máis usada fonte de petróleo; as industrias derivadas da extracción e refino dominan a rexión. Existen diversas illas no golfo, algunhas das cales son contestadas por estados veciños.
Nomenclatura
O nome Golfo Pérsico foi emprestado de numerosas linguas antigas (inclusive o grego), sendo utilizado amplamente desde a Antigüidade, en razón de ter existido alí a nación-estado da Persia (onde hoxe é o Irán). A mediados da década de 1960, co xurdimento do nacionalismo árabe, os países da rexión pasaron a chamalo "Golfo de Persia". O Irán, entón, enviou dúas peticións para as Nacións Unidas (en 1971 e 1984) esixindo o recoñecemento oficial da rexión como Golfo Pérsico. A maioría dos países denomina a rexión Golfo Pérsico, pero algúns países árabes usan o termo Golfo de Persia ou simplemente o Golfo.
By Your Side
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Chris Robinson e Rich Robinson.
Quintán, Montouto, Abegondo
Quintán é un lugar da parroquia de Montouto no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 29 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 16 mulleres.
Perforina
A perforina (PRF 1), é unha proteína monomérica e oligomérica, mediadora da función da lise celular. Esta molécula prodúcena as células NK e os linfocitos T, e está codificada no xene PRF1 do cromosoma 10 humano (locus q22.1). Posúe certas similitudes coas proteínas que forman o CAM (Complexo de Ataque á Membrana) e pertence, xunto ás serina proteases pre-apoptóticas e as granzimas, ao grupo de moléculas encargadas da inmunorregulación do sistema inmunitario.
Función
A perforina almacénase en vesículas especiais das células NK e linfocitos T. Unha vez que se produce a desgranulación, a perforina acóplase á membrana plasmática da célula diana na que orixina a formación de poros de 20 nm dependente do calcio, que desestabilizan osmoticamente a célula e cáusanlle a morte por lise osmótica. Porén, para que se produza esta lise osmótica de maneira funcional fai falta que se lle acople outra molécula, a granzima B. A parte lítica inserida na membrana da perforina é o dominio MACPF. Esta rexión comparte homoloxía coa citolisina dependente de colesterol das bacterias grampositivas.
Ademais, tamén cumpre unha función de inmunitaria, xa que pode atacar e eliminar especificamente células tumorais e células infectadas por virus, polo que exerce unha función de homeostase inmune. Tamén ten a función de protexer ao organismo da sepse intracelular, e, por último, ten un papel moi importante na apoptose.
Doenzas asociadas
As doenzas asociadas á perforina divídense basicamente en dous grandes grupos: por unha parte están as doenzas asociadas a unha falta completa de liberación de perforina, e por outra aquelas nas que hai unha liberación disfuncional da PRF 1, este último grupo é o causante de múltiples doenzas, entre as cales se atopan as seguintes:
Ofimática
Refírese ó software utilizado para o tratamento automatizado da información vencellada ás tarefas propias dunha oficina. Entre estas tarefas están o procesamento de textos, creación e mantemento de bases de datos, follas de cálculo, presentacións etc...
辦公軟體套裝
O Regueiro, Barbeito, Vilasantar
O Regueiro é un lugar da parroquia de Barbeito no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 6 habitantes (tres homes e tres mulleres).
Cima de Vila, Cadós, Bande
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Cadós no concello ourensán de Bande na comarca da Limia. Estaba deshabitado ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. Iso xa ocorría en 2010.
Santín, Montouto, Abegondo
Santín é un lugar da parroquia de Montouto no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 31 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 17 mulleres.
O núcleos de Santín e Figueroa Pequeno están pegados.
Editor de texto
100px|miniatura|Editor de texto g[[Vim]] Un "editor de texto" é un Programa informático que permite escribir e modificar arquivos digitales compostos unicamente por texto sen formato, coñecidos comunmente como arquivos de texto.
Distínguense dos procesadores de textos en que se usan para escribir só texto, sen formato e sen imaxes.
Algúns dos editores de texto máis usados son o Bloc de notas de Windows e o Emacs e o Vim de Unix.
Cástor Gago
Cástor Gago Álvarez, nado en Verín o 13 de agosto de 1953, é un político galego vinculado ao PPdeG.
Traxectoria
Enxeñeiro técnico agrícola, é funcionario do Corpo Técnico Superior da Xunta de Galicia. Foi xefe de Extensión Agraria en Verín e concelleiro, tenente de alcalde e delegado de Promoción Económica do Concello de Verín. Foi elixido parlamentario pola provincia de Ourense nas eleccións autonómicas de 1997. Foi conselleiro de Agricultura, Gandería e Política Agroalimentaria entre 1997 e 2001, cargo que tivo que abandonar como consecuencia da polémica xestión do problema co mal das vacas tolas. Volveu ser elixido parlamentario nas autonómicas de 2001.
Limanda aspera
Limanda aspera é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das seis que integran o xénero Limanda,, que é coñecido en galego como limanda áspera.
É un peixe mariño, demersal, oceanódromo, de importancia comercial, de até 49 cm de lonxitude, que habita sobre fondos areosos pouco profundos nas costas do Pacífico norte, desde as de Corea e do mar do Xapón até as do mar de Okhotsk, o mar de Bering e as da costa occidental da illa de Vancouver, na Columbia Británica (Canadá).
Descrición
A especie foi descrita en 1814 polo zoólogo alemán, residente en Rusia, Peter Simon Pallas, baixo o nome de Pleuronectes asper.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, e polo orixinario que lle deu Pallas, a especie coñécese tamén polo sinónimo Limanda asprella Hubbs, 1915.
Etimoloxía
O nome limanda, que Linneo empregou como nome específico (e que despois adoptou Gottsche para o xénero por el creado, e no que actualmente se sitúa esta especie) é un termo do latín científico tirado do francés limande "limanda", que á súa vez deriva do francés antigo lumande, e este do latín lima, "lima" (utensilio dos carpinteiros), ao que lle engadiu o sufixo -ande; estes peixes serían así denominado a causa da rugosidade da súa pel, no sentio de que era 'boa para limar'.
O nome específico, asperus é un substantivo do latín científico derivado do adxectivo latíno, asper, -ĕra, -ĕrum, á súa vez derivado do verbo aspero, "poñer áspero", "poñer rugoso", en alusión á pel rugosa típica da cara superior das especies do xénero Limanda.
Características
miniatura|250px|Fotografía de Limanda áspera cunha cinta métrica, para comprobar o seu tamaño. A limanda áspera ten un corpo deprimido, ovalado; a boca é pequena, co fociño pouco pronunciado; os seus ollos son moderadamente grandes e están moi próximos entre si.
A máxima lonxitude rexistrrada da especie foi de 49 cm, aínda que o tamaño medio dos espécimes capturados é de 33,5 cm.
O peso máximo rexistrado alcanzou 1,7 kg.
A columna vertebral está formada por de 39 a 40 vértebras. A aleta dorsal está sostida por de 61 a 69 raios, e a anal por de 48 a 58 raios. A aleta dorsal orixínase por riba da parte posterior do ollo superrios. A aleta caudal é arredondada, e as pectorais rematan en punta.
Bioloxía
miniatura|250px|Cara superior ou pigmentada. miniatura|250px|Cara inferior ou cega.
Hábitat e distribución
Limanda aspera é un peixe mariño, demersal, oceanódromo, que habita sobre fondos areosos pouco profundos nas costas do Pacífico norte, desde as de Corea e do mar do Xapón até as do mar de Okhotsk, o mar de Bering e do Barkley Sound, accidente mariño localizado na costa occidental da illa de Vancouver, na Columbia Británica (Canadá).
Papel no ecosistema
A limanda áspera ocupa un nivel trófico moderadamente alto na cadea alimentaria.
Alimentación
A dieta dos adultos consiste principalmente en organismos zoobentónicos, como vermes poliquetos, anfípodos, así como hidrozoos, moluscos e ofiúras.
Predadores
Pola súa parte, a limanda áspera sofre depredación por parte de peixes como algúns da familia dos cotíidos, do halibut do Pacífico (Hippoglossus stenolepis), o bacallau do Pacífico (Gadus macrocephalus) e a palmeta do Pacífico (Atheresthes stomias).
Lonxevidade
A idade máxima rexistrada é de anos.
Pesca
Limanda aspera é obxecto de pesca comercial nas áreas de pesca 61 e 67 (Pacífico noroeste e nordeste, respectivamente). As súas capturas efectúanse sobre todo con artes de arrastre. Nas décadas de 1960 e 1970 recuperáronse altas taxas de pesca, e na actualidade considérase non se considera que a especie non está sometida a sobrepesca; a súa biomasa no mar de Bering estímase que é alta e estábel, por riba do seu nivel de mantemento da poboación.
As súas capturas medias entre 1998 e 2010 foron de 94.000 t, cun récord de 148.894 t en 2008, que representou a captura anual máis alta en 11 anos.
Uso
A limanda áspera comercialízase conxelada, e consómese frita, asada ao forno ou en microondas.
Galería de imaxes da comarca de Chantada
miniatura|dereita|250px|Comarca de Chantada Galería de imaxes da comarca de Chantada.
A comarca de Chantada comprende os concellos de Carballedo,Chantada e Taboada.
Vitrís, Barbeito, Vilasantar
Vitrís é un lugar da parroquia de Barbeito no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 12 habitantes (sete homes e cinco muller).
Ensalada César
thumb|Ensalada César servida nun [[restaurante.]] thumb|Ensalada César con polo á prancha. A Ensalada César (Caesar Salad) é unha ensalada de leituga romana, anacos de pan torrado adubados (chamados croutons en francés, ou ben picatostes en español). O inventor desta ensalada foi o cociñeiro César Cardini, a ensalada leva na súa honra o nome di dono do restaurante chamado César Cardini. A ensalada é moi popular e tense popularizado internacionalizarse, sendo posíbel atopala en variados restaurantes do mundo.
Historia da ensalada César hannah
Existen moitas versións respecto da orixe da ensalada. A máis coñecida e comunmente aceptada, é que a ensalada foi creada por un chef italiano radicado en México chamado Alex Cardini e xunto co seu irmán propietario dun restaurante en Tijuana denominado "Cesar's Place". Alex Cardini, cuxo apelido está relacionado coa gastronomía en 1924 do famoso Hotel Peñafiel de Tehuacán, Puebla (México) viaxou a Tijuana a un concurso gastronómico onde a súa ensalada resultou premiada. O ingrediente secreto da ensalada, era o adubo, que logo se fixo popular en diversos sitios de California.
Co tempo, xa en 1948, César Cardini rexistrouna nos Ánxeles como propia e internacionalizouna. O que patentou foi en realidade o mollo da ensalada que a denominou "Cardini's Original Caesar Dressing Mix". Ao final foi comercializada por unha compañía baixo o seu nome que se denominaba "Cardini Foods" en Culver (California).
Características
A receita inicial é de moi simple execución, contén só leituga romana, allo, croûtons (anacos de pan torrados) e un adubo simple a base de aceite de oliva, queixo parmesano relado, anchoas e limón.
O propio Cesar Cardini, que murreu en 1956, loitou por evitar a inclusión en salga na ensalada que leva o seu nome. Algunhas testemuñas de persoas que asistiron ao local de "Caesar's Place" nos anos 20 mencionan que as follas de leituga servíanse enteiras para seren empregadas coma cubertaría coméndose cgos dedos.
Co tempo a receita foi modificada para a degustar con anacos de carne de polo (xeralmente asada), ovo duro, lardo frixido e crocante, queixo parmesano relado (nalgúns restaurantes mexicanos emprégase queixo Cotija no seu lugar), gambas e outros moitos ingredientes.
A receita orixinal non se prepara con anchoas
Ligazóns externas
Receita de ensalada César (en castelán)
Grindhouse
Grindhouse é un filme de acción e terror que foi estreado en dúas partes no 2007. Foi coescrito, producido e dirixido por Robert Rodriguez e Quentin Tarantino. A dobre estrea débese ós dous segmentos nos que se compón, o Planet Terror de Rodriguez e o Death Proof de Tarantino. Os segmentos están divididos por trailers ficticios de atraccións e por anuncios. O elenco conxunto do filme inclúe a Rose McGowan, Freddy Rodriguez, Michael Biehn, Jeff Fahey, Josh Brolin, Marley Shelton, Naveen Andrews, Fergie, Bruce Willis, Kurt Russell, Rosario Dawson, Tracie Thoms, Mary Elizabeth Winstead e Zoë Bell.
Planet Terror
Nun pobo rural de Texas, a bailarina de striptease Cherry Darling decide abandonar o seu traballo e atopar outro no que poida usar os seus numerosos "talentos inútiles". Encóntrase co seu misterioso ex-mozo El Wray no Bone Shack, o restaurante propiedade de J.T. Hague. Mentres tanto, un grupo de militares, liderados polo demente Tenente Muldoon, fan negocios cun científico chamado Abby para adquirir cantidades industriais do axente bioquímico mortal coñecido como DC2. Muldoon descobre que Abby tiña máis DC2 do que dicía e ameázao con quitarllo. Abby libera intencionalmente o gas polo aire. O gas chega ó pobo e volve ós habitantes en criaturas grotescas e devoradores de homes, chamadas "sickos" polos humanos superviventes. Os veciños afectados son tratados polo sinistro Doutor William Block e a súa maltratada muller e anestesista Dakota. Como os pacientes se volven axiña violentos, Cherry e El Wray lideran un equipo de guerreiros improvisados para atopar un lugar seguro.
Death Proof
Tres amigas – Arlene, Shanna e a disc jockey da radio "Jungle" Julia Lucai pasan a noite en Austin, Texas celebrando o aniversario de Julia, sen saber que son seguidas por un home misterioso nun Chevy Nova do 71. O home, Stuntman Mike, persegue as tres mozas co seu "death proof car" e acaba por matalas. Catorce meses despois, Stuntman Mike, agora en Tennessee e conducindo un Dodge Charger do 69, segue a outro grupo de mulleres – Lee, Abernathy, Kim e a stuntwoman Zoë cuxo Dodge Challenger do 70 proba ser un adversario digno
Tafahi
Tafahi, (Cocos) é unha illa do grupo Niuas, no reino de Tonga. Está situada a 7 km ao norte de Niuatoputapu.
A illa é un estratovolcán de forma cónica que se eleva ata os 610 metros. O volcán non está activo e non se teñen rexistros históricos de erupcións, pero a súa morfoloxía é nova. Está cuberta de vexetación, especialmente de cocos.
Francisco Jiménez Tejada
Francisco Jiménez Tejada, coñecido como Xisco, nado en Palma de Mallorca o 26 de xuño de 1986, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o Alcorcón, da Segunda División.
Traxectoria
Formado nas categorías inferiores do CD Atlético Baleares e desde 2003 xogador do Deportivo B, debutou en Primeira División co primeiro equipo do Deportivo o 26 de abril de 2005, tras ser chamado desde o filial para disputar un partido de liga fronte á Real Sociedad. O seu primeiro e segundo gol chegaron nesa mesma campaña, o 15 de maio, tras anotar os dous goles d seu equipo fronte ao Real Madrid CF. Na tempada 2006–07, o xogador foi cedido a UD Vecindario, daquela en Segunda División. Anotou 13 tantos en 27 partidos e volve na tempada seguinte ao Dépor. Naquela campaña, Xisco converteuse no máximo goleador do equipo coruñés con 9 tantos. Porén isto non lle garantiza a continuidade para a tempada 2008–09 e o presidente Augusto César Lendoiro contrata dous dianteiros máis, Omar Bravo e Mista.
Sorprendentemente, o 1 de setembro de 2008 e a escasas horas para a finalización do peche do mercado de contratacións, o Newcastle United anuncia a contratación do xove dianteiro por algo máis de 8 millóns de euros e tres en función de variables. O propio Xisco asegurou que Fabricio Coloccini, anteriormente contratado tamén polo Newcastle procedente do Deportivo, animoulle para pechar a contratación, onde tamén coincidiu con outro español, o cal é compañeiro seu na selección española, José Enrique.
O 31 de agosto de 2009 fíxose pública a cesión de Xisco ao Racing de Santander, co que debutou o 12 de setembro contra o Atlético de Madrid no estadio Vicente Calderón do cal só xogou 8 minutos, xa que tivo que ser substituído por unha lesión. Ao rematar a cesión retornou ao Newcastle United.
O 29 de xaneiro de 2011 anunciábase o seu retorno ao Deportivo da Coruña o que restaba de campaña. O 11 de agosto anunciouse que o xogador seguiría un ano máis cedido na disciplina deportivista. O 27 de maio de 2012, Xisco foi decisivo ao marcar, tres minutos despois do seu ingreso no terreo de xogo, o gol da vitoria fronte ao SD Huesca (2–1) que supuxo o retorno do Deportivo a Primeira División.
O 31 de xaneiro de 2013 anunciouse que rescindiu o seu contrato co Newcastle United e que fichou até o final da tempada 2012–13 polo Córdoba CF.
Orto de Arriba, Orto, Abegondo
Orto de Arriba é un lugar da parroquia de Orto no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 103 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 49 eran homes e 54 mulleres.
Darrell Armstrong
Darrell Eugene Armstrong, nado en Gastonia (Carolina do Norte) o 22 de xuño de 1968, é un antigo xogador profesional americano de baloncesto. Actualmente é adestrador asistente nos Dallas Mavericks da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Tras deixar a Universidade de Fayetteville State, Armstrong presentouse ó Draft da NBA de 1991, mais non foi seleccionado. Comezou a súa carreira profesional nos Atlanta Eagles da United States Basketball League (USBL). Alí foi incluído tres tempadas consecutivas no mellor equipo defensivo da liga, de 1992 a 1994, no segundo mellor equipo da USBL en 1992, e no mellor equipo da liga en 1993 e 1994.
En outubro de 1992, Armstrong asinou cos Capital Region Pontiacs da Continental Basketball Association (CBA), e máis tarde xogou para os South Georgia Blues da Global Basketball Association. En 1993, os Blues desfixéronse e Armstrong regresou á súa cidade natal, onde exerceu de adestrador asistente do Ashbrook High School.
Europa
En 1993, Armstrong fichou polo AEK Larnaca da primeira división chipriota. Alí acadou 32 puntos e 8 asistencias por partido, números que lle fixeron gañar o premio ó mellor xogador da tempada.
Na tempada 1994-95, fichou polo Coren Ourense da Liga ACB. Baixo o mando de Randy Knowles, Armstrong chegou a Ourense coa intención de facer esquecer a Andre Turner, que tras dúas tempadas no equipo, fichou polo CAI Zaragoza. Na súa única tempada no Ourense, Armstrong acadou 24.6 puntos en 39 minutos xogador por encontro, cunha porcentaxe dun 42% en triplas anotadas. A súa gran tempada en Ourense chamou a atención de equipos da NBA, e nada máis rematar a tempada, os Orlando Magic fixéronse cos seus servizos.
NBA
Armstrong asinou coma axente libre cos Magic ó final da tempada 1994-95, chegando a xogar en tres partidos da tempada regular, onde fixo 10 puntos en 8 minutos xogados por partido. Na tempada seguinte, tan só xogou 13 partidos, e estivo inactivo dende febreiro.
Durante a postempada de 2003, Armstrong fichou coma axente libre polos New Orleans Hornets. O 3 de decembro de 2004, os Hornets traspasaron a Armstrong ós Dallas Mavericks a cambio de Dan Dickau e unha elección da segunda rolda do Draft. Na tempada 2005-06, Armstrong disputou ás Finais da NBA cos Mavericks, onde caeron derrotados por 4-2 contra os Miami Heat. En xullo de 2006, foi traspasado ós Indiana Pacers a cambio de Anthony Johnson.
O 1 de outubro de 2007, Armstrong foi cortado polos Pacers, e fichou polos New Jersey Nets. Na súa derradeira tempada na NBA, xogou en 50 partidos, onde fixo 2.5 puntos por partidos en 11.0 minutos de xogo por encontro.