cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla de Ethandun
Consecuencias
Tras Ethandun, o territorio dominado polos daneses quedou restrinxido ao Danelaw; Wessex, o último reino inglés libre, quedou fóra do control danés. Se Alfredo perdese en Ethandun, probabelmente tería sido inevitábel que Guthrum se fixese co control de Wessex. Outra consecuencia directa da batalla, o bautismo de Guthrum e os seus homes en Aller, sendo Alfredo o padriño de Guthrum, deu ao rei inglés certo dominio moral sobre os guerreiros da Danelaw.
Prat de Comte
Prat de Comte é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Terra Alta.
Paimpont
Paimport (en Pemport, e en galó: Penpont) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Bocamaos, Lugo
San Xillao de Bocamaos é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 104 habitantes, deles 51 eran homes e 53 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Cristina Pérez Herraiz
Cristina Pérez Herraiz, é unha política galega.
Lugares de Guitiriz
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Guitiriz.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Guitiriz
Bloco de Esquerda
dereita|miniatura|300px|Sede do Bloco de Esquerda na [[Avenida Central de Braga]]
O Bloco de Esquerda, BE, naceu en 1999 da fusión de tres forzas políticas: a Unión Democrática Popular (marxista), o Partido Socialista Revolucionario (trotskista) e a Política XXI, ás cales se xuntaron varios outros movementos posteriormente.
Definíanse tras a fusión como o resultado de procesos de crítica en relación ao chamado «comunismo» ou «socialismo real», mantendo a referencia comunista a través de vertentes como o trotskismo ou o maoísmo. Membro do Secretariado Unificado da IV Internacional, o PSR herdaba a tradición trotskista, oposta ao stalinismo; a UDP, xeralmente asociada ao maoísmo, presentábase como desligada de calquera referencias no campo comunista internacional, posicionándose en ruptura con todas as experiencias de "socialismo real"; a Política XXI resultara, á súa vez, da unión de exmilitantes do Partido Comunista Portugués, polos herdeiros do MDP-CDE e por independentes. Na formación do Bloco xuntáronse aínda persoas sen filiación anterior, mais que xa mostraran identificarse cos movementos indicados, destacándose, no grupo inicial, Fernando Rosas (a súa antiga filiación no PCTP/MRPP acabara había moito).
A estratexia do Bloco foi, desde o inicio, presentarse como unha nova forza política que, non negando a súa orixe nos tres partidos citados, debería transmitir a imaxe dunha organización interna democrática, mais baseada na representación dos adherentes que polo equilibrio partidario. A adhesión de novos militantes, sen ligazón anterior a calquera dos partidos orixinarios, contribuíu para ese efecto.
O Bloco foi incluíndo aínda outros grupos e tendencias: desde pequenos grupos políticos, como a Ruptura-FER, até grupos que, non sendo organizacións políticas, son grupos de interese constituídos xa dentro do Bloco: mulleres, LGBT, sindicalistas, ambientalistas etc. O Bloco reivindica a independencia destes grupos en relación á política xeral do partido.
Entre tanto, os partidos constituíntes entraron nun proceso de autoextinción. A Política XXI xa se extinguiu, tornándose nunha asociación de reflexión política que se expresa nunha das revistas da área do BE, a Manifesto. O PSR tamén se extinguiu, transformándose igualmente nunha asociación que se expresa nunha revista, a Combate. Canto á UDP, foi a última das organizacións fundadoras en transformarse en asociación política, no inicio de 2005. Edita igualmente unha revista, A Comuna.
O Bloco elixiu o seu primeiro deputado europeo, Miguel Portas, en 2004. Nas eleccións lexislativas portuguesas de 20 de febreiro de 2005 tivo 8 deputados electos. Nas autárquicas do mesmo ano, foi electa a candidata independente apoiada pelo BE á Cámara Municipal de Salvaterra de Magos. Na súa IV Convención Nacional, o Bloco de Esquerda oficializou a Francisco Louçã como portavoz da Comisión Política.
Xa en 2005, foron aprobados pola na última convención un conxunto de estatutos, que inclúen un código de conduta e prevén un cadro disciplinar, que anteriormente non existía.
Blanca Quiroga
A Blanca Quiroga foi a primeira embarcación de salvamento marítimo que operou en España. Leva o nome de Blanca Quiroga, filla de Emilia Pardo Bazán.
Iris Malvido
Iris Malvido Lago, nada en Vigo en 1989, é unha política galega.
Blanca Quiroga
Historia
miniatura|250px|A lancha de salvamento Blanca Quiroga na actualidade, no [[parque de Bens, na Coruña.]]
Iris Malvido
Traxectoria
miniatura| Filla e neta de sindicalistas da CIG. Licenciouse en psicoloxía na Universidade de Santiago de Compostela. Militou en Anova e Cerna, formou parte da candidatura de Manifesto Miñor de Gondomar nas eleccións municipais de 2015 e forma parte do Consello das Mareas. Nas Eleccións Xerais de abril de 2019 en España encabezou a candidatura de En Marea ao congreso dos deputados pola provincia de Pontevedra.
Blanca Quiroga
Historia
O ano 1970 o pesqueiro La Isla embarrancou na pedra do Boi, a escasos metros da costa da Torre de Hércules, na Coruña, perdendo a vida catorce dos seus quince tripulantes, cuxos berros solicitando axuda non puideron ser atendidos pola falta de equipos de salvamento marítimo.
Ante semellante desgraza, Francisco Dotras Lamberti encabezou un movemento social que permitiu a chegada ao porto da Coruña, un ano despois do sinistro, de dúas embarcacións inglesas deseñadas para o rescate de vidas humanas no mar. Nacía así a primeira base da Cruz Vermella do Mar en España.
No ano 1973, grazas ás doazóns de particulares e institucións coruñesas, chegou á Coruña a lancha Blanca Quiroga.
Durante os seus 29 anos de servizos, a Blanca Quiroga participou en incontábeis salvamentos, sendo os máis recordados os dos accidentes do Urquiola (1976) e mais o do Mar Exeo (1992).
Cando a catástrofe do Prestige (novembro de 2002) a embarcación estaba xa retirada, no porto de Oza, sometida a traballos de reparación, antes de ser destinada ao seu servizo derradeiro: honrar a memoria da xente do mar.
O 12 de decembro de 2002, a Cruz Vermella entregou o barco á cidade da Coruña, que o instalou no recentemente creado parque de Bens, fronte as costas que tantas veces percorrera.
Alcaldes de Ferrol
O alcalde de Ferrol é a máxima autoridade política do Concello de Ferrol. De acordo coa "Lei Orgánica 5/1985", de 19 de xuño, do "Réxime Electoral Xeral" (actualmente en vigor) o alcalde é elixido pola corporación municipal de concelleiros, que á súa vez son elixidos por sufraxio universal polos cidadáns e cidadás de Ferrol con dereito a voto, mediante eleccións municipais celebradas cada catro anos. Na mesma sesión de constitución da corporación procédese á elección do alcalde, podendo ser candidatos todos os concelleiros que encabezan as correspondentes listas. É proclamado electo o candidato que obtén a maioría absoluta dos votos. Se ningún deles obtén esta maioría é proclamado alcalde o concelleiro que encabeza a lista máis votada.
A actual corporación municipal ferrolá está composta por 25 concelleiros e o alcalde da cidade, desde o 15 de xuño de 2019 é Ángel Mato do PSdeG-PSOE, quen resultando o segundo candidato máis votado nas urnas, accedeu á alcaldía ao contar co apoio na investidura dos seus 8 concelleiros, 3 de Ferrol en Común e 2 do BNG.
Lista de alcaldes de Ferrol durante o período democrático
Esta é a lista de alcaldes da cidade desde a celebración das eleccións municipais españolas de 1979 até a actualidade:
Pobo manx
Os manx (en ny manninee) son un grupo étnico orixinario da Illa de Man, no mar de Irlanda. Son un pobo celta, con influencias significativas dos pobos nórdicos e dos ingleses.
Lizartza
O seu termo municipal ten unha extensión de 12,33 km². Limita cos concellos guipuscoanos de Leaburu, Gaztelu, Orexa, Tolosa, Altzo e Berastegi, e cos concellos navarros de Araitz e Areso. Tiña en 2015 unha poboación de 624 habitantes.
Aarón Ñíguez
Aarón Ñíguez Esclápez, nado en Elx (Alacant) o 26 de abril de 1989, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o Real Oviedo da Liga 1|2|3.
Traxectoria
Aarón, que é fillo do ex xogador do Elche CF Boria, comezou xogando no Caixa de Elx, un club local da cidade de Elx do que pasou ao Valencia CF cando tiña tan só 11 anos.
Tras o paso polas categorías inferiores do Valencia, Aarón debutou co primeiro equipo, o 5 de decembro de 2006, na Liga de Campións da UEFA ante a AS Roma no Estadio Olímpico de Roma. Con todo, e para a súa desgraza, sufriu nese encontro unha rotura fibiliar que o obrigou a abandonar o campo e a permanecer un mes inactivo. A pesar do seu debut na Liga de Campións Aarón non xogou ningún partido na Primeira División española.
A tempada 2007/08 comezouna xogando cedido no Xerez CD pero no mercado de inverno cambiou o Xerez polo Iraklis FC de Grecia, tamén como cedido. Marcou o seu primeiro gol co Iraklis o 16 de marzo de 2008, de penalti, na vitoria por 1-0 contra o Panionios NFC. O penalti foi provocado por unha chilena acrobática, realizada polo propio Aarón, que foi detida pola man dun xogador do Panionios.
O 13 de agosto de 2008, Aarón foi cedido polo Valencia CF ao Glasgow Rangers durante dous anos, reservándose este último unha opción de compra. Ao final do primeiro do ano, tras non contar moito no club escocés, para a tempada 2009/2010 chega cedido ao Celta de Vigo.
Fernando Peña López
Fernando Peña López é un xurista galego especializado en dereito civil. É director da cátedra Fundación INADE-UDC de xestión do risco e o seguro en Universidade da Coruña.
Aarón Ñíguez
Selección nacional
Aarón participou no Campionato Europeo Sub-17 da UEFA de 2006 coa selección española sub-17 anotando dous goles. Tamén foi un membro clave do equipo que se proclamou campión do Campionato Europeo da UEFA Sub-19 de 2007 coa selección sub-19 española.
Fernando Peña López
Traxectoria
Está especializado en dereito da responsabilidade civil e do seguro, e dereito do consumo, sendo autor de numerosas publicacións neste eido. Ten colaborado como consultor externo con despachos de avogados e exercido como árbitro da Corte Arbitral de Galicia. Foi asemade director da oficina de relacións internacionais de Universidade da Coruña entre 2012 e 2015, período no cal promoveu a docencia en inglés e as relacións con empresas como Inditex. Realizou os seus estudos de licenciatura e obtivo o seu doutoramento por Universidade da Coruña, completando a súa formación nas universidades de Roma-A Sapienza, Montpellier, Coímbra e Fordham-Nova York.
Aarón Ñíguez
Selección nacional
En febreiro de 2007 disputou a Meridian Cup coa Selección Europea, que se impuxo á Selección Africana. No partido de ida marcou dous goles.
O 18 de novembro de 2008 fixo o seu debut coa selección española sub-21 contra a selección portuguesa sub-21.
Por outra banda, o 10 de setembro de 2009 foi convocado coa Selección Española sub 20 para participar na Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2009 disputada en Exipto, torneo no que logrou alcanzar os oitavos de final anotando 4 goles durante a súa participación converténdose dese xeito no máximo goleador da Selección española sub 20.
Foi internacional sub-21 en 3 ocasións.
Batalla de Marton
A batalla de Marton ou Meretum librouse o 22 de marzo de 871 entre as forzas saxoas de Aethelred I de Wessex e as do caudillo viquingo Ivar o Desosado. Non se puido localizar con exactitude o lugar, aínda que os indicios apuntan a Wiltshire ou Dorset. Foi un novo capítulo bélico que seguiu á batalla de Ashdown, tras a cal Aethelred e o seu irmán Alfredo se retiraron até Basing, Hampshire, onde se enfrontaron ao caudillo Ivar, aínda que nesta ocasión a derrota foi para os saxóns. Como a morte de Aethelred se datou o 23 de abril de 871, supúxose que ou ben o rei saxón morreu durante o conflito ou polas feridas sufridas no campo de batalla, xa que as crónicas contemporáneas non ofrecen unha resposta adecuada. Tampouco non hai certeza sobre o lugar exacto onde ambas as forzas se enfrontaron, aínda que hai propostas que suxiren Merton preto de Londres, Merton en Oxfordshire, Marden en Wiltshire ou Martin en Dorset. As zonas máis occidentais son as que teñen o favor dos historiadores, posto que o rei foi enterrado pouco despois na igrexa de Wimborne, Dorset.
Alén
300px|dereita|miniatura|Paraíso de Bhaishajyaguru descuberto nas [[Covas de Mogao.]]
O Alén (tamén coñecido como vida após a morte, outro mundo ou máis alá) é o concepto do reino, ou o reino en si mesmo (ora físico, ora transcendental), no que unha parte esencial da identidade ou consciencia individual continúa a existir despois da morte do corpo. Segundo diversas ideas sobre o Alén, o aspecto esencial do individuo que vive no alén pode ser algún elemento parcial, a alma ou o espírito, que son os que lle confiren a identidade persoal. A crenza no Alén, que pode ser naturalista ou sobrenatural, oponse á crenza no esquecemento eterno.
Nalgunhas culturas, esta existencia sen fin prodúcese nun reino espiritual, e noutras, o individuo pode renacer neste mundo e comezar de novo o ciclo da vida, sen ningunha lembranza do que viviu no pasado. Noutras culturas, as mortes e os renacementos poden producirse unha e outra vez até que o individuo consegue entrar no reino espiritual ou Outro Mundo. As principais teorías sobre o Alén derivan da relixión, do esoterismo e da metafísica.
Nalgunhas crenzas, como as tradicións abrahámicas, sosteñen que o morto vai a un plano de existencia específico despois da morte, o cal é determinado por un Deus, deuses, ou outro xulgamento divino baseado nas accións ou crenzas durante a vida. Pola contra, nas tradicións da reencarnación como as relixións indias, a natureza da existencia sen fin é determinada directamente polas propias accións do individuo máis que pola decisión doutro ser.
Bóveda, Lugo
Santa María de Bóveda é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 544 habitantes, deles 255 eran homes e 289 eran mulleres, o que supón unha diminución de 23 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Andrija Delibašić
Andrija Delibašić, nado en Nikšić (RFS de Iugoslavia) o 24 de abril de 1981, é un futbolista montenegrino. Xoga de dianteiro.
Célula de Purkinje
Anatomía
miniatura|200px|esquerda|Sección transversa do folium cerebeloso, con células de Purkinje marcadas no centro arriba.) miniatura|esquerda|Células de Purkinje con [[tinguidura de Bielschowsky.]]
As células de Purkinje están entre as neuronas máis grandes do encéfalo humano (as células de Betz son as máis longas), e caracterízanse por ter unha intricada árbore dendrítica cun gran número de espiñas dendríticas. As células de Purkinje atópanse na capa de Purkinje do córtex do cerebelo, que é a capa intermedia do córtex dese órgano, situada entre as capas granular (a máis profunda) e a molecular (a máis superficial). As células de Purkinje están aliñadas como fichas de dominó amoreadas unhas en fronte doutras. Da parte superior do soma parten unha ou dúas grosas dendritas que axiña se ramifican enormemente con numerosas espiñas dendríticas, formando unha grande arborización dendrítica con forma de abano e orientada nun só plano, perpendicular ao eixe da circunvolución cerebelosa, e o seu axón penetra na substancia branca do cerebelo situada debaixo do córtex cerebeloso. Considéranse neuronas tipo I de Golgi. As súas grandes árbores dendríticas case forman unha capa a través da cal pasan as fibras paralelas procedentes das capas máis profundas. Estas fibras paralelas establecen sinapses glutamatérxicas excitatorias relativamente febles coas espiñas dendríticas das células de Purkinje, mentres que as chamadas fibras gabeadoras (climbing fibers) procedentes do núcleo olivar inferior do bulbo raquídeo establecen sinapses excitatorias potentes coas dendritas proximais e o soma celular. As fibras paralelas pasan perpendicularmente a través da árbore dendrítica da célula de Purkinje, en número de ata 200.000, formando unha sinapse célula granular-célula de Purkinje con cada célula de Purkinje. Cada célula de Purkinje recibe unhas 500 sinapses de cada unha destas fibras. Tanto as células cesta coma es células estreladas (que se atopan na capa molecular do cerebelo) establecen sinapses inhibitorias (GABAérxicas) coas células de Purkinje; as células cesta fan sinapse no segmento inicial do axón da célula de Purkinje, e as células estreladas fano nas dendritas.
As células de Purkinje envían proxeccións inhibitorias aos núcleos cerebelares profundos, as cales constitúen as únicas saídas de toda a coordinación motora no córtex cerebelar.
Actividade electrofisiolóxica
miniatura|dereita|200px|Microcircuitería do cerebelo. As [[sinapse excitatoria|sinapses excitatorias están indicadas con (+) e as inhibitorias con (-).<BR>MF: fibra musgosa.<BR>DCN: núcleo cerebelar profundo.<BR>IO: oliva inferior.<BR>CF: fibra gaveadora.<BR>GC: célula granular.<BR>PF: fibra paralela.<BR>PC: célula de Purkinje.<BR>GgC: célula de Golgi.<BR>SC: célula estrelada.<BR>BC: célula cesta.]]
As células de Purkinje mostran dúas formas distintas de actividade electrofisiolóxica:
As células de Purkinje mostran actividade electrofisiolóxica espontánea en forma de trens de picos dependentes de sodio ou de calcio, como foi inicialmente mostrado por Rodolfo Llinas (Llinas e Hess (1977) e Llinas e Sugimori (1980)). Os canais de calcio de tipo P foron bautizados con esa letra polas células de Purkinje, onde se atoparon inicialmente (Llinas et al. 1989), os cales son fundamentais para o funcionamento do cerebelo. Demostrouse recentemente que a activación polas fibras gaveadoras das células de Purkinje pode cambiar desde un estado de repouso a un estado espontaneamente activo, e viceversa, servindo como un tipo de conmutador (Loewenstein et al., 2005, Nature Neuroscience). Porén, estes descubrimentos foron postos en cuestión recentemente por un estudo que suxería que ditos conmutadores dos impulsos das fibras gaveadoras aparecen predominantemente en animais anestesiados, e que as células de Purkinje en animais despertos, en xeral, operan case continuamente no estado activo (Schonewille et al., 2006, Nature Neuroscience).
Certos experimentos suxiren que as dendritas das células de Purkinje liberan endocannabinoides que poden facer diminuír transitoriamente tanto as sinapses excitatorias coma as inhibitorias.
Trastornos relacionados coas células de Purkinje
Nos humanos, as células de Purkinje poden verse afectadas por varias enfermidades que van desde exposición a tóxicos (alcohol, litio), a enfermidades autoinmunes e mutacións xenéticas (ataxias espiñocerebelares, enfermidade de Unverricht-Lundborg, autismo) e enfermidades neurodexenerativas que non se coñece que teñan unha base xenética (un tipo cerebelar de atrofia sistémica múltiple, ataxias esporádicas).
Nalgúns animais domésticos, un trastorno chamado abiotrofia cerebelosa no que as células de Purkinje empezan a atrofiarse pouco despois do nacemento, pode orixinar síntomas como ataxia, tremores, hiper-reactividade, falta de reflexo de ameaza, trastornos no paso ao andar, aparente falta de sensibilidade de onde teñen os pés, e unha falta xeral de capacidade para determinar espazo e distancia. Un trastorno similar coñecido como hipoplasia cerebelosa aparece cando as células de Purkinje non se desenvolven no útero ou morren no útero antes do nacemento. Os trastornos xenéticos ataxia telanxiectasia e a enfermidade de Niemann Pick tipo C, ou o tremor esencial cerebelar, implican unha perda progresiva das células de Purkinje. A patoloxía espiñal e a perda de ramas dendríticas nas células de Purkinje tamén se observou na enfermidade de Alzheimer.
Franco Condado
Franco Condato (en arpitano: Franche-Contât, en francés: Franche-Comté, en francocontés: Fraintche-Comtè) é unha rexión no leste de Francia, situada entre a Borgoña francesa e Suíza. Conformada por catro departamentos, a súa capital (chef-lieu) é a cidade de Besançon.
Orixe do nome Franco Condado
O nome de Franco Condado non aparece oficialmente até 1478, falándose anteriormente do Condado de Borgoña. Distínguese da Borgoña ducal ou Borgoña francesa (o Ducado de Borgoña), e a diferenza da cal recibe tamén as denominacións históricas de Borgoña condal ou Borgoña española.
Xeografía
A superficie da rexión é de 16.190 km² e a súa poboación é duns 1 100 000 habitantes.
O Franco Condado é unha rexión de auga, bosques de abetos (o 40 % da superficie da rexión está cuberta de bosques) e de grandes espazos protexidos, como, por exemplo, os parques rexionais do Alto Jura.
Divisións
A rexión do Franco Condado divídese en catro departamentos
Sonia Vizoso
Sonia Vizoso Pérez, nada na Coruña no ano 1974, é unha xornalista galega.
Traxectoria
Licenciouse en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela no ano 1996. Os seus primeiros traballos foron para o xornal Crónica de Granada, cidade en cuxa universidade traballou no gabinete de prensa ao tempo que estudaba árabe.
En Galicia formou parte das redaccións dos diarios El Correo Gallego (1996), Faro de Vigo na súa delegación na Coruña (1999), La Voz de Galicia (1999-2000), xornal no que traballou na delegación de Ferrol e na sección de Galicia e La Opinión (2000).
En febreiro de 2006 é contratada pola TVG para conducir o programa Hai debate. Só estivo á fonte deste uns meses, sendo substituída para a segunda temporada por Ana Rodríguez Martí.
Colaboradora de El País, foi membro da redacción autonómica deste xornal desde que comezara a súa delegación para Galicia en novembro de 2006 ata a súa desaparición en marzo de 2015,
Louis Malle
Louis Malle, nado en Thumeries (Departamento de Norte, Francia) o 30 de outubro de 1932 e finado en Beverly Hills (California) o 23 de novembro de 1995 foi un director de cine francés.
Traxectoria
Antes de pasarse ao cine comezou os estudos de ciencias políticas. Traballou como codirector e operador de cámara de Jacques Cousteau en Le Monde du silence, que gañou a Palma de Ouro en Cannes e o Oscar ó mellor documental en 1957, ademais de traballar con outros directores coma Robert Bresson.
Debutou co suspense Ascenseur pour l'échafaud en 1957. Aínda que en ocasións é asociado coa nouvelle vague, realmente o seu traballo non corresponde coas teorías dos directores desta tendencia.
A finais dos setenta trasladouse aos Estados Unidos, onde continuou a súa carreira dirixindo filmes en inglés como Atlantic City que alternou con outros en francés como Au revoir, les enfants. Con estas dúas películas gañaría o León de Ouro en Venecia. En 1980 casou coa actriz estadounidense Candice Bergen.
Moitas das súas películas foron obxecto de polémicas polos temas que trataba, como Le souffle au cœur (1971), no que trataba o tema do incesto, Lacombe Lucien (1974), sobre o colaboracionismo nazi ou Pretty Baby (1978), no que Brooke Shields interpretaba unha prostituta de doce anos.
Ninfa (bioloxía)
miniatura|450x450px|  Ninfas e imagos de Lygaeus turcicus ([[Chinche|Hemiptera).  ]] miniatura|  Ninfa temperá do [[saltón Caedicia simplex (Orthoptera).  ]] Ninfa é a fase inmatura da metamorfose dos insectos con metamorfose sinxela (hemimetabolismo), na que se presentan case todas as características do individuo adulto. A diferenza das larvas, as ninfas son semellantes aos adultos, dos que difiren pola falta de madureza das gónadas (órganos sexuais produtores dos gametos), pola miudeza dos apéndices que se atopan onde están as á s nos adultos -"esbozos alíxeros", nos insectos alíxeros-, e no tamaño, máis pequeno. Cando estes estadios inmaturos non amosan os esbozos alíxeros, denomínanse neánidas.
Louis Malle
Vida persoal
Casou en 1965 con Anne-Marie Deschodt, até 1967. Da súa relación con Gila von Weitershausen tivo un fillo en 1971 (Manuel Cuotemoc Malle) e da relación con Alexandra Stewart tivo, en 1974, unha filla (Justine Malle). Dende 1980 até a súa morte, estivo casado coa actriz estadounidense Candice Bergen, con quen tivo outra filla Chloé François Malle, en 1985. Morreu por mor dun linfoma o 23 de novembro de 1995 nos Ánxeles, aos 63 anos.
Ninfa (bioloxía)
O termo larvas resérvase para as fases xuvenís dos grupos nos que existe metamorfose completa, ou holometabolismo. As larvas distínguense profundamente dos adultos, con anatomías internas e externas diferentes e ás veces tamén hábitos alimentarios, etc., e pasan polo estadio de pupa antes de chegar a adultos.
As ordes de insectos con ninfas nas súas fases xuvenís son:
Gastón Cellerino
dereita|miniatura|Cellerino co [[Rápido de Bouzas.]]
Gastón Andrés Javier Cellerino Grasso, nado en Viedma o 26 de xuño de 1986, é un futbolista arxentino, coñecido como Cellerino. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Rápido de Bouzas.
Traxectoria
Foi formado nas divisións inferiores do Boca Juniors. Xogou porfesionalmente no Deportivo Patagonés do seu país, na Universidad San Martín de Porres do Perú, ademais tivo un paso polo Atenas San Carlos da Segunda División do Uruguai.
O ano 2008 xoga no Rangers da Primeira división chilena. No Torneo de Clausura alcanzou 16 goles en 18 partidos e foi, xunto con Néstor Bareiro, o goleador da fase regular. Só sería superado por Lucas Barrios, quen finalmente sería o goleador do torneo con play-offs. Nun encontro no Estadio Fiscal de Talca ante o Palestino marcou un gol de chilena, que ata o arbitro do encontro, Carlos Chandía, aplaudiu.
O 22 de xaneiro de 2009 a prensa informa o traspado do dianteiro arxentino ao club italiano Lazio, a cambio de algo máis de tres millóns de dólares. Os romanos estarían observándoo desde había dous meses, pero finalmente ficharía polo Livorno da Serie B do Calcio Italiano. Con este equipo conseguiu o ascenso á Serie A. No mercado de inverno de 2010 recala, cedido, no Celta de Vigo ata final de tempada e con opción de compra.
Iván Olmos
Iván Olmos Ferreiro, nado en Xinzo de Limia en 1994, é un político galego.
Traxectoria
Graduado en Comunicación Audiovisual na Universidade de Santiago de Compostela, colaborou con Xinzo Adiante. En 2018 gañou o campionato universitario de debate en castelán. Nas eleccións xerais de 2019 encabeza a candidatura ao Congreso de En Marea pola provincia de Ourense.
Code Noir
dereita|miniatura|200px|Portada do Code noir. O Code noir (en francés Código Negro) é unha recompilación duns 60 artigos, promulgados en 1685, durante o reinado de Luís XIV. Foi publicado varias veces, especialmente no século XVIII. Reúne todas as disposicións reguladoras da vida dos escravos negros nas colonias francesas das Antillas (en 1685), da Güiana (a partir de 1704) e mais da illa Bourbon (en 1723). Serviu de modelo para outros regulamentos utilizados noutras colonias europeas. Así mesmo expulsaba os xudeus das colonias ultramariñas.
Contexto
Luís XIV, monarca absoluto, desexaba estender o seu poder sobre o conxunto das colonias francesas. O Code noir inscríbese entre os ordenamentos do seu ministro Colbert, aínda que foi posto en vigor despois da súa morte polo seu fillo, Jean-Baptiste Colbert, Marquis de Seignelay.
O espírito do Código
No preámbulo do Código faise aparecer a noción de "escravo" como un feito dado, sen dar orixe nin lexitimación. De xeito xeral, o Code noir asume o escravo como unha persoa sen dereitos, mostrándoo a miúdo como un obxecto. Por exemplo, o artigo 44 declara: os escravos son mobles (no senso notarial do termo).
Négalles aos escravos calquera capacidade xurídica, a diferenza do que ocorría cos servos medievais. É a nai quen transmite a condición xurídica, como se precisa no artigo 13: "Se un marido escravo casa cunha muller libre, os fillos, tanto homes como femias, seguen a condición de súa nai; se o pai é libre e a nai escrava, os fillos son igualmente escravos", polo que consecuentemente sempre serán escravos os fillos de parellas de escravos, como se indica no artigo 12: "os fillos que nazan de matrimonio entre escravos serán escravos". Por outra banda, prohíbese o matrimonio entre escravos sen consentimento dos amos, e, desde 1724, tamén os matrimonios entre brancos e negros.
A maioría dos artigos dedícanse aos deberes dos escravos e aos castigos que lles están reservados se os infrinxen. Entre eles figura a pena de morte polas seguintes causas: por golpear ao seu amo (artigo 33), por roubo de cabalo ou vaca (art. 35), polo terceiro intento de fuga (art. 38) ou mesmo por reunión (art. 16). Os artigos que parecen protexer o escravo fronte á arbitrariedade do dono deben interpretarse con prudencia. Por exemplo, está prohibido torturar os escravos, os lategazos, a amputación dunha orella ou dunha sofraxe (art. 38), marcar a ferro coa flor de lis e, evidentemente, a morte, que só se autoriza nos casos arriba citados. Mais este tipo de artigos son deixados á interpretación do amo de maneira moi libre e así, segundo o artigo 42, só poderán os donos encadear os escravos ou baterlle con vergas ou cordas "cando crean que os seus escravos o merezan". Se o código obriga ao amo a alimentar e vestir aos escravos (art. 22), prohibe, en paralelo, que poidan cultivar pola súa conta un pedazo de terra.
Ademais, se o escravo pode reclamar oficialmente (art. 26), a súa testemuña carece de ningún valor xurídico (art. 30). As condenas de amos polo asasinato ou a tortura dun escravo son abondo raras, estando o artigo 43 expresamente redactado para alentar a clemencia dos maxistrados. O artigo 27 tenta fornecer un mínimo de protección ao escravo, especialmente en casos de vellez ou de enfermidade.
O código interésase no bautismo dos escravos, en darlles certa educación e mais unha sepultura cristiá. Coidábase que os negros tiñan alma que compría salvar.
Os escravos negros non tiñan dereito a levar armas, salvo para cazar. No primeiro intento de fuga, ao cimarrón capturado seríanlle cortadas as orellas e marcaríase con ferro ao roxo. No segundo expúñase a amputación dunha perna. A terceira significaba a morte.
Análise
Louis Sala-Molins, profesor emérito de Filosofía política na Universidade de París I, publicou en 1987 un libro ("Le Code noir ou le calvaire de Canaan"), no que analiza o Code noir e a súa aplicación, no cal escribe que é "o texto xurídico máis monstruoso que teña producido a época moderna". O Code noir serviu, segundo el, para un dobre obxectivo: reafirmar a soberanía do Estado en terras afastadas e, á vez, crear condicións favorábeis para o comercio da cana de azucre, para o cal era prioritario utilizar escravos.
As penalizacións e maltratos inflixidos ao escravo eran semellantes ás que sofría o campesiño medio francés da época, submetido á arbitrariedade dos poderes locais, ao carecer Francia dun dereito escrito universal (que non apareceu até o Código napoleónico de 1804). As penas corporais eran as mesmas practicadas en Francia naquela altura polos axentes do rei, unha vez que decidían os tribunais. Mais ben entendido os paralelos formais non significan, en absoluto, que as situacións fosen comparábeis, pois os delitos non eran os mesmos estritamente: o campesiño era unha persoa xurídica, mentres que para o escravo das colonias, recobrar a súa liberdade era un delito punible coa morte.
Vilalba dels Arcs
Vilalba dels Arcs é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Terra Alta.
Liberté, égalité, fraternité
miniatura|[[Liberdade, igualdade, fraternidade.]]
Casto M. Insua
Casto María Insua Insua, nado en Mallas (San Martiño de Duio, Fisterra) o 15 de agosto de 1888 e finado en Buenos Aires o 30 de agosto de 1938, foi un promotor cultural galego.
Traxectoria
Sexto fillo do matrimonio de Francisco Insua Canosa e Genoveva Insua Insua, e sobriño do cura párroco de San Martiño, Juan Leandro. En 1912 emigrou a Buenos Aires. Foi un dos socios fundadores da Asociación Cultural Gallega A Terra o 5 de maio de 1917 e foi membro da Comisión Revisora de Contas da súa primeira directiva. Tamén foi un dos asinantes do opúsculo “A los gallegos” que a Asociación Regionalista Gallega A Terra lanzou en febreiro de 1918. Esta sociedade foi unha das constituíntes da Casa de Galicia de Buenos Aires o 31 de outubro de 1918 e na súa Xunta Directiva fundacional figurou Casto como secretario de Actas. Foi membro da Comisión de Prensa da Casa de Galicia que organizou a Semana Gallega do 7 ao 14 de novembro de 1920. O 26 de agosto de 1921 foi un dos 40 membros fundadores do Ateneo Casa de Galicia, creado para propender ao desenvolvemento cultural, científico e artístico dos que simpaticen coa sociedade rexional. Na Asemblea do 16 de xaneiro de 1922, Casto foi elixido vogal da xunta directiva da Casa de Galicia; en abril presentou a súa renuncia xunto con outros membros por desacordos cos nomeamentos de delegados das sociedades filiais, e abandonou a súa actividade nesta institución.
Liberté, égalité, fraternité
Liberté, égalité, fraternité (Liberdade, igualdade, fraternidade en francés) é o lema da república francesa, foi o lema da Revolución Francesa e é tamén a divisa da Francmasonería. O slogan sobreviviu á revolución, converténdose no berro dos activistas, tanto militantes como non-violentos, a favor da democracia e do derrocamento de gobernos opresores e tiránicos de todo tipo. O lema aparece citado nas constitucións francesas de 1946 e 1958 (en ambas as dúas atópase no título primeiro - Da soberanía, artigo 2).
Casto M. Insua
Traxectoria
Cando se fundou a Nueva Casa de Galicia de Buenos Aires o 21 de setembro de 1933, formou parte da sociedade, e en 1935 foi nomeado presidente, cargo que ostentou ata a súa morte.
Liberté, égalité, fraternité
Orixinalmente a divisa era Liberté, égalité, fraternité, ou a mort! (¡Liberdade, igualdade, fraternidade ou a morte!).
Durante a ocupación alemá de Francia durante a segunda guerra mundial o lema foi substituído na zona do Goberno de Vichy pola frase Travail, famille, patrie (Traballo, familia, patria) para evitar posibles interpretacións subversivas.
Atmospheric Reentry Demonstrator
thumb|250px|O ARD exposto no [[ESTEC.]]
Atmospheric Reentry Demonstrator, coñecido abreviadamente como ARD foi un demostrador tecnolóxico da ESA deseñado para estudar a reentrada atmosférica. ARD foi lanzado nunha traxectoria suborbital por un Ariane 5 o 21 de outubro de 1998 ás 16:37 GMT desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa.
A nave tiña a mesma forma da cápsula de reentrada das naves do Proxecto Apollo pero cun tamaño un 20% inferior. A bordo levaba un equipo de comunicacións para establecer conexión cos satélites do sistema TDRS, un receptor GPS, o sistema de control de actitude alimentado por hidracina, o escudo térmico de 2,8 m de diámetro, tres paracaídas de 23 m de diámetro e unha baliza do sistema SARSAT para a recuperación da cápsula.
ARD foi levado ata o espazo por un Ariane 5, do que se separaou a 216 km de altura para alcanzar despois un apoxeo de 830 km e volver a caer a terra, amarando a 4,9 km do punto calculado no océano Pacífico tras 1 hora e 41 minutos de voo. O escudo térmico funcionou sen problemas, aguantando temperaturas de ata 900 °C e sendo recuperado en boas condicións.
O Irmandiño
O Irmandiño foi unha publicación editada en Montevideo de 1934 a 1961.
Primeira época
Subtitulado ''Periódico galego. Órgano da Irmandade Galeguista do Uruguai'', apareceu o 1 de outubro de 1934. Publicación de tendencia nacionalista editada pola Irmandade Galeguista do Uruguai, sección do Partido Galeguista deste país dirixida por Manuel Meilán. O carácter da publicación é claramente proselitista, desenvolvendo a declaración de principios do PG. Criticou a postura de Constantino Sánchez Mosquera, un dos líderes da comunidade galega de Montevideo, por considerar ambiguo o seu ideario político. Hai colaboracións de Xerardo Álvarez Gallego, Francisco Añón, Eduardo Blanco Amor, Fermín Bouza-Brey, Alexandre Bóveda, Ramón Cabanillas, Johan Carballeira, Víctor Casas, Castelao, Curros Enríquez, Álvaro das Casas, Mercedes do Campo, Francisco Fernández del Riego, Manuel García Barros, Manuel Lugrís Freire, Ramón Otero Pedrayo, Eduardo Pondal, Vicente Risco, Antón Villar Ponte e Ramón Villar Ponte. Apareceron un total de seis números e cesou a súa publicación en xaneiro de 1936.
Segunda época
Tivo unha segunda época, co subtítulo Órgao da Irmandade Galeguista d'o Uruguai, apareceu o 1 de xuño de 1958. Seguiu os postulados galeguista da súa primeira época. Estivo dirixido por Xosé L. Villaverde e Miguel Vázquez Valiño. Entre os colaboradores figuraron Antón Alonso Ríos, Francisco Luís Bernárdez, Ramón Cabanillas, Lois Carré Alvarellos, Castelao, Alfonso Díaz Trigo, Luis Moure-Mariño, Ramón Otero Pedrayo, Ricardo Palmás Casal, Avelino Rodríguez Elías, Ramón Suárez Picallo e Antón Villar Ponte. O terceiro número (outubro de 1959) centrouse no II Congreso de la emigración española, celebrado en Santiago de Compostela e na Coruña en outubro de 1959, para criticalo e tamén ao Goberno franquista. O derradeiro número, publicado en xuño de 1961, publicouse con motivo do aniversario do Estatuto de Autonomía.
Josep
Josep foi un trobador portugués de finais do século XIII e principios do XIV. Primeiro representante xudeu da escola trobadoresca galego-portuguesa, é autor dunha tenzón con Estevan da Guarda.
Aldo Moro
Aldo Moro, nado en Maglie o 23 de setembro de 1916 e asasinado o 9 de maio de 1978 en Roma, foi un xurista, profesor e político italiano.
Traxectoria
Foi primeiro ministro de Italia en dúas ocasións: entre 1963 e 1968, e entre 1974 e 1976. Foi secuestrado o 16 de marzo de 1978, cando era Secretario Nacional de Democracia Cristiana, pola banda armada Brigadas Vermellas que finalmente o executou o 9 de maio de 1978. Non obstante existen informacións que ligan o seu asasinato co interese dos Estados Unidos de América e da OTAN de desfacerse do político italiano mediante unhas Brigate Rosse intervidas.
Eduardo Villot Canal
Eduardo Villot Canal, nado en Ourense cara a 1908 e finado no Alto do Forriolo o 18 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego. miniatura|300px|[[Lois Antón|Lois Antón Pérez depositando flores no monumento aos represariados no Alto do Forriolo.]]
Traxectoria
Mestre en Ourense, foi profesor do Colexio Sueiro. Afiliado ao Partido Comunista e dirixente das Xuventudes Comunistas, foi colaborador de El Soviet e Espartaco. Foi elixido vogal da Juventud Republicana de Ourense, presidida por Alfonso Pazos, que se constituíu en febreiro de 1931. Foi xulgado pola colocación dun pasquín subversivo no que atacaba ao réxime en novembro de 1932. Tomou parte no mitin comunista celebrado no Teatro Losada de Ourense en decembro de 1932 con Benigno Álvarez, Jesús Carrete e José Silva. Foi detido con Manuel Gómez del Valle, acusados de rebelión; xulgados na Audiencia de Ourense, foron absoltos en marzo de 1933. Foi secretario de axitación e propaganda do Comité Local de lucha contra la Guerra en abril de 1933. Participou no mitin celebrado polo Comité de cursillistas na Casa do Pobo o 31 de maio de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído como mestre a principios de agosto. Detido, foi asasinado no Alto do Forriolo, na estrada entre Celanova e Xinzo de Limia, o 18 de agosto de 1936.
Dallas, Texas
Dallas (pronuncia en inglés [ˈdæləs]) é a capital do Condado de Dallas, Texas, Estados Unidos. A cidade ten 1 240 499 habitantes, sendo a máis poboada da área metropolitana Dallas/Fort Worth, que ten en total 5 222 000 habitantes. Dallas ten unha grande industria en tecnoloxías da información.
O aeroporto internacional de Dallas/Fort Worth é o aeroporto máis grande do estado de Texas. O 22 de novembro de 1963, o presidente dos Estados Unidos John F. Kennedy foi asasinado nesta cidade.
Premiership Rugby
A Premiership Rugby, oficialmente coñecida por motivos de patrocinio como Gallagher Premiership, é unha competición profesional de rugby de Inglaterra. Na actualidade conta con trece equipos e é a máxima categoría do rugby inglés. Os participantes clasifícanse para as dúas competicións europeas: a Champions Cup e a Challenge Cup. O último clasificado cada temporada descende ao RFU Championship, sendo substituído polo campión da mesma.
Fundada en 1987, desde a súa fundación a competición ten recibido diferentes nomes por motivos de patrocinio: Courage League (1987−1997), Allied Dunbar League (1997−2001), Zürich Premiership (2001-2005), Guinness Premiership (2005−2010) e Aviva Premiership (2010−2018). O equipo máis laureado da historia da competición son os Leicester Tigers con dez títulos, seguidos por Bath e Wasps con seis e Saracens con cinco.
Formato
A tempada regular da Premiership vai de setembro a maio e consta de 22 xornadas, nas que cada club xoga contra o seu rival na casa e fora. Durante un partido da Premiership, os puntos que recibe cada equipo para a clasificación da liga poden ser gañados de varios xeitos distintos:
Proverbio
miniatura|Unha anduriña non fai vrau Proverbio (procedente do latín proverbium) ou refrán é un enunciado sentencioso curto tirado da sabedoría popular, normalmente dotados de rima e con sentido figurado. Sinónimos de proverbio son refrán e paremia e, con matices propios, adaxio, máxima, sentenza, aforismo e apotegma.
O estudo dos proverbios, ou paremias, denomínase paremioloxía, e as coleccións de refráns, refraneiros.
Os refráns son sentenzas anónimas, o que non impide que moitas expresións literarias e doutras culturas tamén pasaran a formar parte do refraneiro popular, como tal, os refráns derivados de textos latinos ou mesmo da Biblia. Un exemplo da posible orixe dalgún refrán nas Escrituras é o seguinte: "A castaña que está no camiño é do veciño", que reflicte a filosofía da función social da propiedade que se establecera no Levítico 19:9-10 : ''Cando fagades a seitura dos vosos campos, non seguedes todos os recantos do eido, nin fagades a rebusca das espigas caídas. Tampouco non farás a rebusca da túa viña, nin aproveitarás os acios. Serán para o pobre e o forasteiro''. Outro exemplo, "Quen sementa no camiño, cansa os bois e perde o trigo", recolle a parábola do Evanxeo de Mateo, referida a aquel que sementa no camiño, entre as pedras ou nas silveiras, pero só medra o gran que botou en boa terra.
Premiership Rugby
Ascensos e descensos
Hai un sistema de ascensos e descensos, a e dende a Premiership. O equipo clasificado no último lugar trala tempada regular da Premiership descende á National Division One, mentres que o campión da National Division One ascende á Premiership para a seguinte tempada. Porén, os ascensos e descensos están sometidos a un Criterio de Mínimos (Minimum Standards Criteria).
Proverbio
Moitos refráns recollen observacións acuñadas pola experiencia colectiva ao longo de séculos, con temas que van desde a meteoroloxía ata o destino invariable e fatalista de existencia ("A casa forte desfaina a morte" ou "Maus que non dades, ¿que agardades?" ). Constitúen unha bagaxe cultural do pobo en tempos nos que a tradición oral transmitía de xeito oral as crenzas e coñecementos dunha xeración a outra.
Miguel de Cervantes, en Don Quixote da Mancha, definía así o que é un refrán: "os refráns son sentenzas breves, sacadas da experiencia e especulación dos nosos antigos sabios". Seguirá dicindo Don Quixote sobre a utilidade dos refráns: "calquera dos que dixeches, Sancho, basta para dar a entender o teu pensamento".
Premiership Rugby
Equipos
Os seguintes son os equipos da Gallagher Premiership para a temporada 2021−22.
Palmarés
Dende o nacemento do torneo ata a tempada 2001-2002 o equipo campión era aquel que remataba primeiro na táboa despois da tempada regular. Na tempada 2002-2003 comezaron a disputarse eliminatorias despois da tempada regular, e dende entón en adiante o campionato remata cunha final disputada no Estadio de Twickenham, en Londres:
Proverbio
Bo número de refráns son pensamentos universais que foron adaptados -ou simplemente traducidos- a ámbitos xeográficos locais: "El alfayate del Cantillo, facía la costura de balde y ponía el filo" (recollido polo Marqués de Santillana) e o seu correspondente galego "O xastre das Baíñas cose de balde e mais pon as liñas". Hainos, especialmente, que só se poden aplicar a unha área xeográfica máis ou menos limitada, sobre todo os referidos a prognósticos meteorolóxicos ("Tronos pró Miño, moito pan e moito viño", "Vento de nacente, chuvia de repente").
Xaquín Lorenzo escribía o seguinte:
Metrópole ortodoxa grega de Rodas
A metrópole de Rodas (en grego: Ιερά Μητρόπολις Ρόδου) é unha das cinco xurisdicións eclesiásticas da Igrexa Ortodoxa de Constantinopla no Dodecaneso. Ten a súa sé na vila de Rodas.
Proverbio
Estrutura
Os refráns non están suxeitos á métrica, polo que os hai que riman (en consonante: "Ruín feira, corda baleira", "A auga para os peixes; para os homes, viño a feixes"; ou en asonante: "O caldo das paridas, non lle fai mal ás preñadas", "Home sen fortuna: parto da porca en maio e da muller na seitura") e os que non o fan ("Coa vara que midas serás medido"). Igualmente, hainos breves ("Polo pan baila o can", "Ou andar ou ornear", "Ao feito, peito") e longos ("Agardar a quen non vén, ter lei a quen non a ten, darlle un bico a unha vella e falar con desentendido éche tempo perdido"), aínda que normalmente buscan brevidade, concisión e suprimen todo o que resulte innecesario, sen perder por iso o seu significado.
miniatura|esquerda|Vaca alugada, tetos enxoitos
Outro feito a salientar é que non resulta infrecuente ver recollidos nun refraneiro fórmulas que corren como cantigas ou locucións para outros autores; igualmente, poden observarse casos de refráns que tamén aparecen como parte de cantigas, ben literalmente, ben con algunha modificación esixida pola rima. Así, por exemplo, Xaquín Lorenzo recolle como refrán "A muller que come a nata non pode ter a manteiga", que Saco y Arce completa como cantiga: "Santa Marta de Ortigueira,/ a muller que come a nata/ non pode ter a manteiga".
A súa estrutura adoita ser pareada e recorren tanto á rima como a figuras literarias (antítese, elipse ou paralelismo) para facilitar o seu perpetuación oral. Co paso do tempo adquiren unha estrutura fixada, pero tamén son comúns as variantes que van introducindo modificacións máis ou menos leves: así, "O tempo pasa pra todos" e "O tempo vén prá todos". Pero non cabe obviar a posibilidade de que algunhas destas variantes obedezan a erros de transcrición desde os informantes orais ós colectores dos diferentes refraneiros (e mesmo a fenómenos de corrección por parte destes últimos). No caso dos refraneiros galegos existen variantes que non son tales, senón que se corresponden realmente coa maior ou menor normativización efectuada polo colector, como o feito de conservar ou normativizar dialectalismos (des, cas, frol, irmau etc.), fenómenos como o i epentético (i-auga por auga, aldeia por aldea) ou diferentes formas e grafías antigas (astra ou hastra). Tamén poden influír os cambios experimentados nas regras ortográficas ó longo do tempo.
Veracidade e falibilidade dos refráns
miniatura|En terra de lobos ouvear coma todos