cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rexións militares de España
As rexións militares foron unha subdivisión administrativa de tipo militar que existiron en España desde o século XVIII até finais do século XX. Constituían unha subdivisión territorial en canto á asignación de recursos humanos e materiais con vistas á defensa, polo que as rexións militares respondían a un modelo de defensa territorial determinado de cada país.
Exército de Terra
En España, cada rexión militar estaba mandada por un capitán xeneral e as guarnicións estaban compostas por rexementos, os cales se agrupaban en brigadas e divisións, mandadas polos respectivos xenerais de brigada ou de división, ou por tenentes xenerais. Existían tamén unidades auxiliares e non combatentes (por exemplo sanidade, intendencia, etc.) e outras unidades combatentes non agrupadas en rexementos e que dependían directamente do capitán xeneral (por exemplo as forzas aéreas ou navais).
=== Orixe === dereita|miniatura|270x270px|Rexións militares de España tras a reforma de [[1841.]] Durante o reinado de Filipe V de España foi revitalizada a antiga figura do capitán xeneral, responsable do exército real presente na súa xurisdición.
A división de España en capitanías xenerais data de 1705, cando se axustaron aos antigos reinos que constituían a Monarquía Hispánica. Tratábanse de trece rexións: Andalucía, Aragón, Burgos, Canarias, Castela a Vella, Cataluña, Estremadura, Galicia, Costa de Granada, Guipúscoa, Mallorca, Navarra e Valencia. En 1714 créase a Capitanía Xeneral de Castela a Nova a partir da Comisaría Xeneral da Xente de Guerra de Madrid.
En 1898 volveuse a dividir o territorio peninsular en sete novas rexións militares, á vez que se constituíron as Comandancias Xenerais de Baleares, Canarias, Ceuta e Melilla. En 1907 reestrutúranse as capitanías xenerais, recibindo o nome de rexións militares.
Segunda República
Durante a II República, unha das reformas militares do político e ministro Manuel Azaña consistiu en suprimir as rexións militares, creando no seu lugar as divisións orgánicas mandadas por un xeneral de división.
Franquismo
Tras a guerra civil española e a instauración da ditadura franquista, mediante o Decreto de 4 de xullo de 1939 do Ministerio de Defensa Nacional estabeleceuse oficialmente a división administrativa en rexións militares e o ámbito de xurisdición das mesmas. Así pois, quedaron estabelecidas as seguintes rexións: No caso da IX Rexión, esta non aparecía na nova estrutura de 1939. Durante o curso da segunda guerra mundial, debido ao desembarco aliado no Norte de África en novembro de 1942, estabeleceuse a creación desta nova IX Rexión Militar para reorganizar as forzas da zona. Para ese efecto, como segregación da II Rexión Militar e con capitanía xeneral en Granada, foi oficialmente creada o 1 de marzo de 1944.
Corte de Dedekind
miniatura|Un corte de Dedekind separa o conxunto de números racionais en dous subconxuntos: aqueles que teñen un cadrado menor que 2 e os que teñen cadrado maior que 2. Este corte pode identificarse co número irracional \sqrt 2. O conxunto de cortes de Dedekind pódese usar para construír o conxunto de números reais a partir dos números racionais. En matemáticas, un corte de Dedekind dun conxunto totalmente ordenado E é un par (A, B) de subconxuntos de E, que forman unha partición de E, e onde todos os elementos de A son menores que calquera elemento de B.
De certa maneira, este corte conceptualiza algo que estaría "entre" A e B, pero que non ten por que ser un elemento de E.
Definición
Un corte de Dedekind dun conxunto totalmente ordenado E defínese por un par (A, B), onde A \subset E e B \subset E, tal que:
Os puntos 1, 2 e 3 din que A e B constitúen unha partición de E. Polo tanto, a definición de corte determina completamente unha partición.
O punto 4 establece a partición dos elementos de E nestas dúas partes. Pode demostrarse que este punto equivale a:
Construción dos números reais
Se E=\mathbb Q, o conxunto de números racionais, pode considerarse o corte seguinte:
Este corte permite representar o número irracional \sqrt{2} que aquí se define tanto polo conxunto de números racionais que teñen cadrado máis pequeno que 2 como polo dos que teñen cadrado maior que 2.
A consideración de todos os cortes de Dedekind sobre \mathbb Q permite unha construción do conxunto dos números reais \mathbb R.
Orde dos cortes de Dedekind
Sexan (A,B) e (C,D) dous cortes de Dedekind en E. Defínese unha orde no conxunto de cortes de Dedekind de E establecendo:
Pódese demostrar que o conxunto dos cortes de Dedekind E provisto desta orde posúe a propiedade do elemento principal, aínda que E non a posúa. Somerxendo E neste conxunto, esténdese a un conxunto do cal todo subconxunto limitado superiormente posúe un supremo.
Jéssica Bouzas
Jéssica Bouzas Maneiro, nada o 24 de setembro de 2002 en Vilagarcía de Arousa, é unha tenista galega.
O Pazo, Ribadetea, Ponteareas
O Pazo é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Mina Siglo XX
Historia
Foi adquirida na década de 1910 por Simón Iturri Patiño, coñecido como un dos tres Baróns do Estaño. A mina foi nacionalizada despois da Revolución de 1952 en Bolivia, ao ser derrocada a xunta militar. Esta e outras minas ficaron baixo o control da axencia estatal COMIBOL (Corporación Mineira de Bolivia). O complexo Catavi-Siglo XX converteuse no seu maior compoñente.
O 24 de xuño de 1967 as tropas do goberno, baixo as ordes do xeneral René Barrientos e unha nova xunta militar, marcharon sobre a mina e cometeron o maior masacre de traballadores na historia de Bolivia. Unha das testemuñas, Víctor Montoya, posteriormente exiliado, contabilizou 20 mortos e 70 feridos. O incidente foi a base para o filme de 1971 El coraje del pueblo, do cineasta Jorge Sanjinés.
En 1987, como parte dun acordo de reestruturación económica co FMI e o Banco Mundial, o goberno pechou a mina. Actualmente as operacións mineiras realízannas membros de grandes cooperativas, de forma independente ou en pequenos grupos.
Mineraloxía
Moitos son os minerais extraídos da mina. Foron descritas máis dun centenar de especies minerais válidas, de entre as cales seis foron descubertas na mina.
Anaerobio facultativo
300px|miniatura|dereita|As bacterias anaeróbicas e aeróbicas poden identificarse pola súa forma de crecemento en tubos de ensaio de [[caldo de tioglicolato: 1: Aerobio obrigado, que necesita oxíxeno porque non pode fermentar nin respirar anaerobicamente. Xúntanse na parte superior do tubo, onde a concentración de oxíxeno é maior. 2: Anaerobio obrigado, que morre envelenado polo oxíxeno, polo que crecen todos xuntos no fondo do tubo, onde a concentración de oxíxeno é menor. 3: Anaerobio facultativo, que crece con ou sen oxíxeno, porque pode metabolizar enerxía aeróbica ou anaerobicamente. Crecen en maior número na parte superior do tubo porque a respiración aeróbica xera máis ATP que a fermentación ou a respiración anaeróbica, pero algúns crecen tamén no resto do tubo. 4: Microaerófilo, que necesita pequenas cantidades de oxíxeno porque non pode fermentar ou respirar anaerobicamente, pero que morre envelenado en altas concentracións de oxíxeno. Crecen na zona superior do tubo pero non na parte máis superior. 5: Aerotolerante, que non require oxíxeno, xa que ten un metabolismo enerxético anaerobio, pero non morre envelenado se está en presenza de oxíxeno. Crecen en todo o tubo.]]
Un organismo anaerobio facultativo é un ser vivo que produce ATP por medio da respiración aerobia se no medio está presente o oxíxeno, pero pode cambiar a un metabolismo fermentativo se o oxíxeno está ausente. Por tanto, son organismos cun metabolismo moi versátil, que poden vivr tanto utilizando o oxíxeno coma sen oxíxeno.
O Porto, Ribadetea, Ponteareas
O Porto é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Anaerobio facultativo
Algúns exemplos de bacterias anaerobias facultativas son as bacterias Staphylococcus spp., Escherichia coli, Salmonella spp., Listeria spp., Shewanella oneidensis e Yersinia pestis. Certos eucariotas son tamén anaerobios facultativos, como algúns fungos como Saccharomyces cerevisiae e moitos invertebrados acuáticos como algúns poliquetos nereidos.
Tanto os organismos anaerobios facultativos coma os aerotolerantes poden realizar fermentacións en ausencia de oxíxeno, pero os aerobios facultativos cambian a un metabolismo aerobio cando o oxíxeno está presente (un fenómeno coñecido como efecto Pasteur). O efecto Pasteur utilízase por veces no laboratorio para distinguir entre anaerobios facultativos e aerotolerantes.
Maiólica de Laterza
miniatura|Maiólica de Laterza miniatura|
A maiolica de Laterza (maiolica di Laterza) é unha clase de maiólica ou mallólica feita na cidade de Laterza, parte da rexión da Puglia (Apulia) en Italia.
A Maiolica di Laterza é feita baixo a etiqueta CAT (Cerámica Artística Tradicional), categoríal estabelecida en 1997 polo Goberno de Italia.
Estarcido
miniatura|Esténcil de Banksy "Varrer en Hoxton" miniatura|Estarcidos en Barcelona O estarcido (do latín extergere, limpar), técnica moi primitiva identificada máis recentemente co esténcil (do inglés stencil), é un tipo de decoración a partir dun modelo ou calco cun debuxo recortado ou patrón, método que permite reproducir en serie a imaxe representada. Entre os seus múltiples campos de aplicación destaca como recurso industrial o estarcido na decoración de azulexos.
Recurso case prehistórico, o estarcido moderno deriva dos métodos decorativos desenvolvidos en distintos lugares do mundo. Desde os delicados estarcidos xaponeses até os atrevidos e complexos deseños africanos. Desde a sinxeleza naïf da arte folk neerlandés, até a formalidade victoriana. alt=Exemplo de modelos para estarcido.|miniatura|Modelos para estarcido.
Técnica
Unha das formas máis usuais de facelo é recortando a imaxe desexada sobre unha cartolina (dado que é un soporte cómodo para manualidades polo seu balance entre rixidez, custo e facilidade de recorte); o debuxo aparece como un espazo aberto con zonas sólidas ao redor. O modelo así obtida sitúase sobre unha nova folla de papel e aplícase a pintura sobre toda a superficie, de forma que as zonas de pintura que chegan á folla inferior quedan limitadas polo modelo. Existen distintos métodos para aplicar a pintura: con brocha de estarcido (aplícase pouca cantidade de pintura), rodete de espuma, ou aerosol para crear finos e delicados debuxos.
Historia
miniatura|Mans estar[[Circa|c idas cunha especie de aerógrafo de óso, na Cova das Mans, río Pinturas (provincia de Santa Cruz, Arxentina), c. 7350 a. C.]] miniatura|Os normógrafos (regras perforadas que permiten reproducir as letras do alfabeto normalizadas) baséanse na técnica do estarcido. O estarcido máis antigo que se coñece atópase en España, onde se localizou un panel de mans cunha antigüidade de 66.000 anos. O estarcido veuse usando desde a antigüidade para duplicar os deseños decorativos en paredes, teitos e tecidos. Era moi corrente na China e o Xapón para marcar as embalaxes con selos e caligrafía. Este sistema empregouse tamén para colorear gravado a fibra, gravado ao aguaforte ou outros gravados, utilizando diferentes modelos para as distintas cores.
Aínda que o proceso de estarcido se utilizaba xa na antiga Roma, alcanzou especial popularidade en Estados Unidos durante os anos sesenta, cando moitos artistas utilizaban como medio de expresión as cores puras e as siluetas de contornos marcados.
Esta técnica de esténcil (en inglés stencil) fíxose moi popular co chamado o street art (con artistas como Banksy, Shepard Fairey, Blek lle Rat etc.).
Pereira, Ribadetea, Ponteareas
Pereira é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
A Pousa, Ribadetea, Ponteareas
A Pousa é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Historias verdadeiras
Historias verdadeiras (en True Stories) é un filme estadounidense de 1986 dirixido por David Byrne, quen tamén protagoniza xunto a John Goodman, Swoosie Kurtz e Spalding Gray.
Estreouse en galego o 2 de setembro de 1991 na TVG.
16 Psyche
Tamaño e composición
É un corpo de 210 quilómetros de diámetro situado no cinto de asteroides entre os planetas Marte e Xúpiter e, mentres que a inmensa maioría dos asteroides coñecidos están constituídos por rocha e xeo, 16 Psyche é unha rareza pois está composto por ferro e níquel. Unha teoría apunta que o asteroide puido ser o núcleo metálico dun antigo planeta do sistema solar que tiña o tamaño de Marte e perdeu todas as súas capas exteriores fai miles de millóns de anos por colisións con outros corpos.
Presenza de auga
A instalación do telescopio infravermello nos observatorios de Mauna Kea da NASA deu a coñecer probas da presenza de auga ou ións hidroxilo no asteroide en outubro de 2016. Pénsase que a auga alcanzou Psyche grazas ós impactos doutros asteroides máis pequenos que conteñen substancias volátiles como carbono e auga.
Valor comercial
Lindy Elkins-Tanton, a científica principal da misión da NASA a Psyche, estimou que se o corpo de 200 quilómetros de ancho puidese ser dalgunha maneira transportado á Terra, tan só o ferro acadaría un prezo de 10 000 cuadrillóns de dólares estadounidenses. miniatura|240px|centro|Múltiples imaxes de Psyche tomadas polo [[Very Large Telescope.]]
Características orbitais
Psyche orbita a unha distancia media de 2,923 UA do Sol, podendo achegarse ata 2,524 UA e afastarse ata 3,321 UA. Ten unha excentricidade de 0,1364 e unha inclinación orbital de 3,099°. Emprega 1825 días en completar unha órbita ó redor do Sol.
Misión da sonda Psyche
miniatura|220px|Recreación artística da nave espacial [[Psyche (nave espacial)|Psyche orbitando o asteroide Psyche.]] A NASA aprobou o 4 de xaneiro de 2017 un proxecto para explorar Psyche cunha sonda. Lindy Elkins-Tanton, da Universidade Estatal de Arizona e líder da misión, afirmou que 16 Psyche é o único obxecto da súa clase en todo o sistema solar e é a única forma de que os humanos visiten un núcleo planetario.
Está previsto o lanzamento da sonda espacial Psyche para xullo de 2022 a bordo dun foguete Falcon Heavy, que entrará na órbita do asteroide o 31 de xaneiro de 2026.
Preito, Ribadetea, Ponteareas
Preito é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Decisión en Sundown
Decisión en Sundown (en Decision at Sundown) é un filme estadounidense de 1957 dirixido por Budd Boetticher e protagonizado por Randolph Scott. Boetticher dixo que este filme e Westbound foron os único mediocres que fixo como parte do ciclo de Ranown.
Estreouse en galego o 2 de setembro de 1991 na TVG.
A Rabadeira, Ribadetea, Ponteareas
A Rabadeira é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
O Roupeiro, Ribadetea, Ponteareas
O Roupeiro é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Pepe Garalva
José García Vázquez, coñecido como Pepe Garalva, nado en Lugo en 1929 e finado na mesma cidade o 21 de outubro de 2015, foi un técnico de publicidade e promotor dos certames de mises femininas en Galicia.
Vida persoal
Casou con Berta Abelairas e tivo tres fillas.
Área histórica da Gornición (Bridgetown)
A Gornición de St.Ann (en St. Ann's Garrison), ou máis coñecido como "A Gornición" (en The Garrison), é un pequeno distrito de Bridgetown, en Barbados. Esta Área histórica da Gornición atópase a unhas dúas millas ao sur da Praza dos Heroes, na capital Bridgetown, e xusto ao oeste da aldea de Hastings, na parroquia veciña de Christ Church. Está dominado pola súa histórica pista de carreiras de cabalos, situada no campo de desfile de 30 acres chamado Garrison Savannah. A zona de Garrison contén ademais moitos edificios históricos, incluíndo cuarteis para o persoal militar. O distrito está dividido en dous pola estrada 7, co forte de Saint Ann, onde está a Forza de Defensa de Barbados (BDF), situada ao oeste.
O conxunto forma parte do Patrimonio da Humanidade de Barbados xunto co centro histórico de Bridgetown.
GLUD1
A glutamato deshidroxenase 1 (GLUD1) é un encima da matriz mitocondrial, un dos encimas da familia das glutamato deshidroxenases, que están moi estendidas entre os seres vivos. Exerce un papel clave no metabolismo do nitróxeno e glutamato (Glu) e na homeostase enerxética. Esta deshidroxenase exprésase a altos nives no fígado, cerebro, páncreas e riles, pero non no músculo. Nas células pancreáticas, pénsase que a GLUD1 está implicada nos mecanismos de secreción de insulina. No tecido nervioso, onde o glutamato está presente nunha concentración máis alta que noutros tecidos, a GLUD1 parece funcionar tanto na biosíntese coma no catabolismo do glutamato e quizais na detoxificación do amoníaco.
Xene
miniatura|429px| Estrutura de exóns/intróns de GLUD1. O esquema de cores é o seguinte: <span style="background-color: rgb(254,198,254);">Glu-BD, <span style="background-color: rgb(170,226,254);">NAD(P)-BD , <span style="background-color: rgb(198,254,198);">antena , <span style="background-color: rgb(254,254,170);">a hélice pivote
O xene GLUD1 humano contén 13 exóns e está localizado no cromosoma 10.
Hai probas de que unha copia de GLUD1 pasou ao cromosoma X, onde deu lugar ao xene sen intróns GLUD2 por mutacións aleatorias e selección natural. GLUD2 adaptouse ás necesidades particulares do sistema nervioso, onde se expresa especificamente.
Proteína
[[Ficheiro:GLUD1 f1.png|miniatura|500px|A estrutura de dominios de GLUD1 Cada dominio está coloreado de forma diferente: <span style="background-color: rgb(254,198,254);">Glu-BD, <span style="background-color: rgb(170,226,254);">NAD(P)-BD , <span style="background-color: rgb(198,254,198);">antena , <span style="background-color: rgb(254,254,170);">a hélice pivote . Os reguladores alostéricos móstranse como modelos de esfera. Esta estrutura particular de GLUD1 é unha combinación de dúas estruturas de difracción de raios X, unha con GTP unido (1HWZ) e a segunda con ADP unido (1NQT). Aínda que non é real, esta estrutura mostra a posición relativa dos efectores [[regulación alostérica|alostéricos]] cando se unen a GLUD1. Tamén se mostran o NADPH e o Glu.]]
O encima GLUD1 é un hexámero. A unidade monómera ten os seguintes dominios: O NAD-BD sitúase na parte superior do Glu-BD. O NAD-BD e o Glu-BD forman a fenda catalítica. Durante a unión do susbstrato, o NAD-BD móvese significativamente. Este movemento ten dúas compoñentes, rotación ao longo do eixe longo da hélice na parte de atrás do NAD-BD, chamada "hélice pivote", e retorcemento sobre a antena en dirección das agullas do reloxo. Unha comparación das conformacións aberta e pechada de GLUD1 revela cambios na pequena hélice da febra descendente da antena, que parece volver a enroscarse a medida que se abre a fenda catalítica. O peche dunha subunidade está asociado coa distorsión da pequena hélice da febra descendente, que é empurrada cara á antena da subunidade adxacente. R496 está localizada sobre esta pequena hélice.
O aliñamento de GLUD1 obtida de varias fontes mostra que a antena probablemente evolucionou nos protistas antes da formaciónn dos sitios regulatorios de purina. Isto suxire que a propia antena ten algunha vantaxe selectiva e que nos animais evolucionaron novas funcións para GLUD1 pola adición de regulación alostérica.
GLUD1 pode formar longas fibras para unha asociación extremo con extremo dos hexámeros. A polimerización non está relacionada coa actividade catalítica, pero probablemente ten un importante papel na formación de complexos multiencimáticos.
GLUD1 ten dous sitios de unión de coencimas: un no NAD-BD, no que se pode unir NAD+ ou NADP+ e está directamente implicado no proceso da catálise, e o segundo, que ten unha función regulatoria, que descansa directamente debaixo da hélice pivote, na que se pode unir ADP, NAD+, ou NADH, pero ao que non se une NADPH ben.
ADP
O ADP únese por detrás do NAD-BD, xusto baixo a hélice pivote, o segundo sitio de unión de coencimas. O residuo de adenosina únese nun peto hidrofóbico cos grupos ribosa-fosfato apuntando para arriba cara á hélice pivote.
O ADP pode tamén unirse ao segundo sitio para o NADH, inhibitorio, pero causa activación.
GTP
A unión do GTP é antagonizada polo Pi e o ADP, pero é sinerxístico coa unión do NADH no sitio alostérico non catalítico. A maioría dos contactos entre o GTP e o encima son por medio do residuo trifosfato. O sitio de unión do GTP é considerado un "sensor" que "apaga" o encima cando a célula está nun estado de alta enerxía. O GTP únese na zona onde se unen o NAD-BD e a antena.
Mentres que a maior parte das interaccións GLUD1-GTP son por interaccións cos fasfatos β- e γ, hai interaccións específicas con E346 e K343 que favorecen a guanosina sobre a adenosina.
Na conformación aberta, o sitio de unión do GTP está distorsionado de modo que xa non se pode unir o GTP.
Regulación
Cando GLUD1 está moi saturado cos ligandos (substratos) do sitio activo, fórmase un complexo inhibitorio abortivo no sitio activo: NAD(P)H·Glu na reacción de desaminación oxidativa a pH alto, e NAD(P)+·α-cetoglutrato na reacción de aminación redutiva a pH baixo. GLUD1 adopta o seu estado de configuración basal en ausencia de efectores alostéricos, sen importar se os sitios alostéricos son funcionais. Os reguladores alostéricos de GLUD1 (ADP, GTP, Leu, NAD+ e NADH) exercen os seus efectos cambiando a enerxía necesaria para abrir e pechar a fenda catalítica durante o recambio encimático, noutras palabras desestabilizando ou estabilizando, respectivamente, os complexos abortivos. Os activadores non son necesarios para a función catalítica de GLUD1, xa que é activo en ausencia destes compostos (estado basal). Suxeriuse que GLUD1 adopta no seu estado basal unha configuración (fenda catalítica aberta) que permite a actividade catalítica independentemente de se os sitios alostéricos son funcionais. A regulación de GLUD é de importancia biolóxica especial, como se exemplificou por observacións que mostraron que as mutacións regulatorias de GLUD1 están asociadas con manifestacións cínicas en nenos.
ADP
Como o ADP é un dos maiores activadores (o NAD+ é o outro), actúa desestabilizando os complexos abortivos e cancelando a cooperatividade negativa. Na ausencia de substratos e co ADP unido, a fenda catalítica está na conformación aberta e os hexámeros GLUD1 forman longos polímeros na célula cristalina con máis interaccións que as que se encontran nos cristais do complexo abortivo (1NQT). Isto é consistente co feito de que o ADP promova a agregación en solución. Cando a fenda catalítica se abre, R516 rota cara abaixo sobre os fosfatos do ADP. A abertura da fenda catalítica está aproximadamente correlacionada coa distancia entre R516 e os fosfatos do ADP. Deste xeito, o ADP activa GLUD1 facilitando a abertura da fenda catalítica que fai diminuír a afinidade do produto e facilita a liberación do produto. permitindo así que GLUD1 reconcilie os complexos abortivos non catalíticos.
ATP
O ATP ten complexos efectos dependentes da concentración sobre a actividade de GLUD1:
GTP
O GTP inhibe o recambio encimático nunha ampla gama de condicións ao incrementar a afinidade de GLUD1 polo produto da reacción, facendo que a liberaión do produto sexa limitante da velocidade da reacción en todas as condicións en presenza de GTP. O GTP actúa mantendo a fenda catalítica nunha conformación pechada, estabilizando así os complexos abortivos. Os efectos do GTP sobre GLUD1 non están localizados soamente na subunidade á que este se une, e a antena desempeña un importante papel comunicando esta inhibición ás outras subunidades.
Leu
A leucina (Leu) activa GLUD1 independentemente do sitio para o ADP ao unirse noutro lugar, quizais directamednte na fenda catalítica. As respostas potenciadas en pacientes de hiperinsulinemia/hiperamonemia (ver síndrome HI/HA) á estimulación pola Leu da liberación de insulina, que é resultado da súa sensibilidade alterada á inhibición por GTP, salientan a importancia fisiolóxica do control inhibitorio de GLUD1.
NAD+
O NAD(P)(H) pode unirse ao segundo sitio de cada subunidade. Neste sitio únese o NAD(H) unhas 10 veces mellor que o NADP(H) e as formas reducidas únense mellor que as oxidadas. Aínda que se sinalou que a unión do coencima reducido neste sitio inhibe a reacción mentres que o encima oxidado causa activación, o efecto aínda non está claro.
NADH
O NADH é outro inhibidor alostérico importante de GLUD1.
Fosfato
O fosfato e outros anións bivalentes estabilizan GLUD1. Recentes estudos estruturais mostraron que as moléculas de fosfato se unen ao sitio do GTP.
Importancia clínica
O hiperinsulinismo familiar (FHI), ligado a mutacións en GLUD1, caracterízase por unha hipoglicemia que pode ir desde unha doenza con comezo neonatal grave, doenza difícil de tratar, a unha doenza que comeza na nenez, con síntomas leves e hipoglicemia difícil de diagnosticar. A doenza de comezo neonatal maniféstase en cuestión de horas ou días despois do necemento. A enfermidade que comeza na nenez maniféstase durante os primeiros meses ou anos de vida. No período neonatal os síntomas que se presentan poden ser inespecíficos, como convulsións, hipotonía, mala alimentación e apnea. En casos graves as concentración de glicosa sérica son tipicamente extremadamente baixas e grazas a iso son doadamente recoñecibles, mentres que nos casos leves, unha hipoglicemia variable e leve pode facer que o diagnóstico sexa máis difícil. Incluso dentro dunha mesma familia, as manifestacións da doenza poden ser de leves a graves. Os individuos con hiperinsulinismo familiar autosómico recesivo, causado por mutacións en ABCC8 ou KCNJ11 (FHI-KATP), adoitan ser grandes para a súa idade xestacional e xeralmente presentan unha grave hipoglicemia refractaria nas primeiras 48 horas de vida; os nenos afectados xeralmente responden só parcialmente ás dietas ou a tratamentos médicos (terapia con diazóxido) e poden requirir extirpación de parte do páncreas. Os individuos con FHI-KATP autosómico dominante tenden a ter un tamaño apropiado para a súa idade xestacional ao nacer, e presentala á idade de aproximadamente un ano (vai de 2 días a 30 anos), e a responder á dieta e á terapia con diazóxido. Informouse de excepcións a estas dúas xeneralidades. A FHI-GCK, causada por mutacións en GCK, pode ser moito máis leve que a FHI-KATP; porén, algnhas persoas teñen unha hipoglicemia grave que non responde ao diazóxido. A FHI-HADH, causada por mutacións en HADH, adoita ser relativamente leve, aínda que tamén se informou de casos graves. Os individuos con FHI-HNF4A, causada por mutacións en HNF4A, nacen normalmente máis grandes do normal para a súa idade xestacional e teñen características leves que responden ao tratamento con diazóxido. A FHI-UCP2, causada por mutacións en UCP2, é unha causa rara de FH1 que responde ao diazóxido. A hiperamonemia/hiperinsulinismo (HA/HI) está asociada con hiperamonemia de leve a moderada e cunha hipoglicemia de comezo tardío relativamente leve; a maioría pero non todos os individuos afectados teñen mutacións en GLUD1.
Diagnóstico/tests
Aproximadamente o 45% dos individuos afectados teñen mutacións en ABCC8, que codifica a proteína SUR1, ou en KCNJ11, que codifica a proteína Kir6.2. Na poboación xudea asquenací, dúas mutacións ABCC8 fundadoras son responsables de aproximadamente o 97% dos hiperinsulinismos familiares (FHI). Outras mutacións ABCC8 fundadoras están presentes na poboación finesa (p. Val187Asp e p.Asp1506Lys). Mutacións en GLUD1 e HNF4A explican cada unha aproximadamente o 5% dos casos de individuos con FHI. Mutacións activadoras en GCK ou inactivadoras en HADH aparecen en menos do 1% dos individuos con FHI. Informouse de mutacións en UCP2 en só dúas familias ata agora. Aproximadamente o 40% dos individuos con FHI non teñen unha mutación identificable en calquera dos xenes coñecidos que se poida asociar á FHI.
Tratamento
Nunha diagnose inicial, a hipoglicemia corríxese con glicosa intravenosa para normalizar as concentracións de glicosa no plasma e previr danos cerebrais. O tratamento médico a longo prazo inclúe o uso de diazóxido, análogos da somatostatina, nifedipina, glicagón, IGF-I recombinante, glicocorticoides, hormona do crecemento humana, dietas ou combinacións destas terapias. En individuos nos cales o tratamento médico agresivo non consegue manter a concentración de glicosa sanguínea dentro de límites seguros, ou nos cales dita terapia non pode aplicarse con seguiridade por longo tempo, pode considerarse facer unha extirpación de parte do páncreas.
O Sobreiro, Ribadetea, Ponteareas
O Sobreiro é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Chandrashekhara Kambara
Chandrashekhara Kambara, nado en Ghodageri o 2 de xaneiro de 1937, é un escritor en lingua kanaresa, director de cinema e folclorista indio. Pola súa obra recibiu numerosos recoñecementos na India, como o Padma Bhushan, o terceiro galardón civil máis alto na India e o Jnanpith en 2011 o principal premio literario indio. miniatura|Kambara co elenco da obra de teatro Jokumaraswami en Calcuta (1987)
Traxectoria
Naceu na aldea de Ghodageri, no distrito de Belagavi no norte do actual estado de Karnataka, era o terceiro fillo da parella formada por Basavannayappa R. Kambar e Chennamma; moi influído pola moral da súa nai, houbo deixar os estudos pola pobreza da familia pero Jagadguru Siddaram Swamiji do matha de Savalagi financiou os seus estudos ata a secundaria e así puido recibir o ensino primario en Gokak e o secundario na capital do distrito, Belagavi, e logo completou os estudos universitarios na Universidade de Karnataka para grazas ao programa Fulbright puido ir aos Estados Unidos e ensinar na Universidade de Chicago durante o curso 1968-1969 e á volta á India foi profesor na Universidade de Bangalore dende 1970 ata que se converteu no primeiro vicereitor da Universidade Kannada (1991-1996). Foi presidente da Academia Karnataka de Artes escénicas (1980-1983) e director da Escola Nacional de Teatro da India (1996-2000) e presidente da Sahitya Akademi da India dende 2018
Obra
A obra de Kambara abrangue 25 obras de teatro, 11 coleccións de poemas, 5 novelas e 16 obras de investigación sobre folclore, teatro, literatura e educación. Entre os seus dramas máis populares están Jokumaraswamy, Jayasidnayaka, Kadu Kudure, Nayi Kathe, Mahamayi, Harakeya Kuri. En 1991 recibiu o premio Sahitya Akademi por outra popular obra de teatro Sirisampige. Unha das características da súa obra é a utilización de elementos dos dialectos kanareses do norte, algo pouco común na literatura kanaresa pero que xa utilizara D. R. Bendre na súa poesía.
Temas
No seu extenso poema narrativo Helatena Kela ("Escoita, heicho contar") que publicou en 1964, Kambara presentou algúns dos seus temas recorrentes ao longo da súa obra; a tradición e a modernidade, a indentidade, o colonialismo, a marcha da historia, o sexo, a perda da fe, a morte de Deus.
José Antonio Caneda
José Antonio Caneda Goyanes é un notario que exerce en Lugo e actual presidente do Club Baloncesto Breogán. Exerce o cargo desde o 2 de outubro de 2019, sucedendo no cargo a Jesús Lázare.
O Salgueiral, Ribadetea, Ponteareas
O Salgueiral é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Quilla (aves)
Historicamente, a presenza ou ausencia dunha estrutura de quilla ben marcada foi utilizada para facer unha clasificación das aves en dous grandes grupos ou ordes: carenadas ou Carinatae (do latín carina, 'quilla'), que teñen unha quilla pronunciada, e os ratites ou Ratitae (do latín ratis, 'balsa', unha embarcación sen quilla, referíndose ao esterno plano), que non teñen quilla ou teñen só unha sutil estrutura que fai de quilla. Esta división en Carinatae e Ratitae foi proposta por Blasius Merrem en 1813. Porén, esta clasificación caeu en desuso conforme os estudos filoxenéticos mostraron que moitas aves non voadoras evolucionaron a partir de aves voadoras. Hai aves non voadoras con forte quilla (pingüíns) e aves de familias voadoras que, a diferenza dos seus parentes, carecen dunha forte quilla (os papagaios kakapo de Nova Zelandia).
Giraldus Cambrensis
Giraldus Cambrensis ou Xeraldo de Gales, en francés Gerard Le Cambrien, nado no castelo de Manorbier (Pembrokeshire) c. 1146 e finado probablemente en Hereford c. 1223, foi un monxe e escritor galés.
Traxectoria
De familia nobre, tivo unha formación completa en teoloxía e letras en Inglaterra e París. Regresou ao seu país natal de Gales como arcidiácono e desde ese cargo tratou de limitar os abusos de recadación de fondos da igrexa local. Entre as súas obras destaca a Topographia Hibernica, unha descrición das súas viaxes por Irlanda cun alto contido histórico (que máis tarde continuaría en Expugnatio Hibernica ); Itinerarium Cambriae, onde fai o mesmo pero en Gales; De instructione principis; Speculum ecclesiae, varias vidas de santos e unha autobiografía titulada De rebus a se gestis.
Legado
O seu legado é especialmente importante para as descricións da vida normanda, que coñecía de primeira man. Os seus libros inclúen moitas opinións persoais, moitas veces controvertidas, sobre a corte e a historia do seu país, así como coleccións de lendas locais que doutro xeito non sobrevivirían.
Cristina Olea
Cristina Olea Fernández, nada en Vigo en 1982, é unha xornalista galega.
Traxectoria
Realizou a súa formación inicial na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en Xornalismo en 2004. Tamén fixo o máster en Xornalismo de Televisión do Instituto RTVE e o Diploma de Estudos Avanzados (DEA) en Humanidades pola Universidade Autónoma de Barcelona.
Dende o ano 2006 traballa en Televisión Española como cronista parlamentaria e posteriormente na sección de internacional. Foi enviada especial a diversos países do mundo, entre as que destaca a cobertura das eleccións dos Estados Unidos de 2012 cando Barack Obama saíu elixido presidente e o conclave de 2013 no que foi elixido Jorge Mario Bergoglio como novo Papa da Igrexa católica co nome de Francisco.
Dende 2018 é correspondente de Televisión Española en Washington, D.C. (nos Estados Unidos). En xaneiro de 2021 entrevistou o expresidente estadounidense Barack Obama para o programa Informe Semanal.
Bulbo olfactorio
miniatura|Bulbo olfactorio por Vesalius, 1543. miniatura|Nervio olfactorio. Os bulbos olfactivos son dúas zonas do encéfalo, situadas debaixo da parte anterior de cada un dos hemisferios cerebrais, protexidas e apoiadas polas láminas cribriformes. O bulbo olfactivo é a sede central para a elaboración das impresións olfactivas transmitidas polo nervio correspondente. A lámina cribrosa presenta varias aberturas polas que pasan os distintos feixes nerviosos que forman o nervio olfactivo, un dos 12 pares de nervios craniais.
Estes bulbos son a principal área olfactiva do cerebro. Cando captan un cheiro, as células receptoras envían sinais eléctricos aos glomérulos, que están situados no bulbo olfactivo. Un bo cheiro é capaz de espertar emocións fortes nunha persoa, isto pódese explicar pola influencia das conexións do sistema olfactivo co sistema límbico, responsable das emocións.
Xylotrupes
Xylotrupes é un xénero de escaravellos da subfamilia Dynastinae, con máis de 25 especies e subespecies distribuídas por todo o mundo, pero especialmente en Asia.
Fito Cabrales
Adolfo "Fito" Cabrales Mato, nado en Bilbao (Biscaia) o 6 de outubro de 1966, é un músico español. Durante a súa carreira musical foi cantante, guitarrista e compositor do grupo Platero y Tú e da súa actual banda, Fito & Fitipaldis. Chegou a vender máis de 2,6 millóns de discos ao longo da súa carreira, 1,6 millóns só con Fito & Fitipaldis.
Traxectoria
Nesta época comezaron tamén os seus problemas coas drogas. Durante anos abusou do speed, aínda que na actualidade asegura «estar limpo». Varias cancións súas falan desta droga. En Corazón oxidado, de Fito & Fitipaldis, di «mi pobre corazón, que está enganchado al speed». Con todo, na versión do disco en directo de 2004, Vivo... para contarlo, deixa a frase a medias e afástase do micro.
Fito destaca polo seu peculiar estilo persoal. Leva sempre o pelo totalmente rapado e ás veces patillas longas, e viste gorras con viseira. Outro dos seus trazos de identidade son os cigarros que leva suxeitos nas caravillas da súa guitarra. Nos primeiros anos con Platero y Tú adoitaba regalar a gorra despois de cada concerto, mais abandonou esta práctica.
Platero y Tú
En 1989 Fito uniuse a Iñaki «Uoho» Antón, Juantxu «Mongol» Olano e Jesús «Maguila» García, orixinarios do mesmo barrio, para formar o grupo de rock Platero y Tú. O grupo desmarcábase do rock radical vasco, daquela moi en auxe. Por contra, seguiu as influencias do rock máis clásico de grupos como Status Quo, Leño, AC/DC ou The Rolling Stones, con letras sobre bares, amores, drogas e rock and roll.
Ao longo dos 90, o grupo consolidouse no rock en castelán. Mantivo unha estreita relación con outros grupos e artistas do xénero, como La Polla Records (Evaristo Páramos colabora no tema Juliette), Rosendo Mercado (quen colabora en Sin solución) e sobre todo con Robe Iniesta, voz e guitarra de Extremoduro. Con este último grupo mesmo fai unha xira conxunta en 1996. Na súa traxectoria conseguiron tres discos de ouro e un disco de platino en España, até separárense en 2001.
Javi Vega
Javier Vega Merayo, nado o 5 de xaneiro de 1988 en Leganés, é un xogador de baloncesto profesional español.
Fito Cabrales
Fito & Fitipaldis
En 1998 creou de forma paralela a Platero y Tú o grupo Fito & Fitipaldis. No seu primeiro traballo, A puerta cerrada, publica unha serie de temas acústicos que non se axustaban ao estilo musical de Platero y Tú. En principio, ambos grupos coexistiron sen problemas. Porén, tras a disolución de Platero y Tú en 2001, Fito dedicouse en exclusiva ao seu novo grupo.
Javi Vega
Traxectoria
O 1 de xullo de 2020, anunciouse a súa fichaxe polo Básquet Coruña da Liga LEB Ouro. Tras a primeira tempada na Coruña, na que o club laranxa quedou ás portas das finais do playoff de ascenso á Liga ACB, Vega renovou o seu contrato co equipo coruñés por unha tempada máis.
Fito Cabrales
Fito & Fitipaldis
En 2001 participou xunto a Uoho e a Robe no proxecto deste último, Extrechinato y Tú, para publicar Poesía Básica, un álbum en que musicaron obras do poeta Manolo Chinato. Fito gravou as voces xunto a Robe e as guitarras xunto a Robe e Uoho. O disco recollía tamén tres composicións propias, «Si el cielo esta gris», «Rojitas las orejas» e «Abrazado a la tristeza». Estes dous últimos temas foran gravados anteriormente por Fito & Fitipaldis, «Rojitas las orejas» en A puerta cerrada (tres anos antes de Poesía básica e cun título distinto) e posteriormente «Abrazado a la tristeza», en Por la boca vive el pez.
No verán de 2007, Fito & Fitipaldis realizaron unha xira conxunta con Andrés Calamaro por España e Latinoamérica, gravada no DVD Dos son multitud.
En maio de 2008 saíu á venda un libro autobiográfico, «Soy todo lo que me pasa». Xabier Arretxe Irigorien, "Polako", representante do grupo, redactou o prólogo de dito libro.
O 15 de setembro de 2009 publicouse un novo disco, Antes de que cuente diez, cunha xira por todo o territorio español.
A finais de outubro de 2014 publicouse Huyendo conmigo de mí, con «Entre la espada y la pared» como primeiro sinxelo. O 15 de novembro comezou en Santander a xira de presentación, que incluíu concertos en Chile, o Uruguai e a Arxentina, e rematou o 24 de outubro no Bilbao Exhibition Centre de Barakaldo.
Discografía
Son evidentes as diferenzas de estilo entre o rock de Platero y Tú e a mestura de rock, blues, jazz, rockabilly e outros estilos musicais de Fito & Fitipaldis. Con todo, a temática das cancións de Fito é sempre a mesma. Trata historias persoais ambientadas no mundo da noite con presenza constante de bares, drogas e amores, cun ton característicamente cínico e vitalista á vez.
Picadero JC
O Picadero Jockey Club, coñecido por motivos de patrocinio até 1970 como Picadero Damm, foi un club polideportivo español con sede en Badalona, Cataluña. A súa sección de baloncesto, desaparecida en 1973, conseguiu gañar dúas Copas de Rei.
Historia
O club foi fundado en 1951 por Joaquín Rodríguez Roselló sobre as bases do antigo Picadero Andaluz na Diagonal de Barcelona. O club contou con equipos de varios deportes, aínda que destacou especialmente na modalidade de baloncesto, tanto masculina como feminina. O seu equipo terminou segundo na Liga Española en catro ocasións (1964, 1965, 1966, 1970) e gañou dúas Copas, en 1964 e 1968. Nas súas filas militaron xogadores como Jesús Codina, Josep María Jofresa, Alfonso Martínez e Víctor Escorial. Na década de 1970 perdeu influencia polo auxe doutros clubs do seu mesma provincia, como o FC Barcelona, o RCD Espanyol, o Bàsquet Manresa ou o Joventut Badalona. A sección masculina desapareceu en 1973 por problemas económicos. Anos máis tarde tamén desapareceron o resto de seccións e só quedou o equipo de baloncesto feminino, que se mantivo até comezos dos anos 1980. Os seus socios acabaron integrándose no Club Esportiu Laietà.
A Tramila, Ribadetea, Ponteareas
A Tramila é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Luan Rodrigues
Luan Rodrigues Azambuja (coñecido como Luan Rodrigues), nado en Campo Grande o 16 de xullo de 1996, é un futbolista brasileiro, que exerce de dianteiro no Clube do Remo.
Esporte Clube Comercial
En 2015 incorporouse ao equipo do Esporte Clube Comercial.
Novoperário Futebol Clube
En 2017 incorporouse ao equipo "Novoperário Futebol Clube", equipo Campo Grande.
Luverdense Esporte Clube
En 2019 incorporouse ao equipo "Luverdense Esporte Clube" onde permaneceu ata 2020.
Aquidauanense Futebol Clube
En 2020 incorporouse ao equipo "Aquidauanense Futebol Clube" que saíu en 2021.
Sport Club São Paulo
En 2021 uniuse ao equipo "Sport Club São Paulo" onde xogou como camiseta de once e dianteiro e deixouse a finais de 2021.
Club de Remo
En 2021 anunciou a súa contratación para o equipo do Clube do Remo onde xogará en 2022.
A Videira, Ribadetea, Ponteareas
A Videira é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Vilares, Ribadetea, Ponteareas
Vilares é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Enfermeras
Enfermeras é unha serie de televisión de drama médico colombiano producida por Ana María Pérez que se estreou o 23 de outubro de 2019 en RCN Televisión. A serie céntrase na vida de varias enfermeiras, concretamente na vida de María Clara González (Diana Hoyos).
O 3 de xaneiro de 2020, RCN Televisión confirmou que a serie levaba unha segunda tempada.
Sinopse
María Clara González (Diana Hoyos) traballa como xefa de enfermeiras nun dos hospitais máis recoñecidos da cidade: o Santa Rosa. A vida parece que lle sorriría se non fose pola monotonía na que caeu o seu casamento con Román, co que ten dous fillos. O día do seu aniversario, María Clara toma a decisión de recuperar a súa esposa e reserva unha habitación de hotel para pasar a noite con el. Non obstante, Román sofre un ataque ao corazón na escena e é trasladado a unha emerxencia para recibir axuda médica. María Clara pasa a noite ao seu carón. Ao día seguinte, chega unha muller chamada Paula acompañada do seu fillo pequeno e dille á enfermeira que é o primeiro fillo de Román. A partir de aí, Maria Clara desilusiónase cada vez máis co seu marido, ata o punto de planificar o seu divorcio.
Pola súa banda, un mozo residente en medicina interna chega ao hospital, o doutor Carlos Pérez (Sebastián Carvajal), que inmediatamente ten unha conexión especial con María Clara, converténdose máis tarde nunha amiga. Non obstante, a súa relación estará asombrada por múltiples obstáculos, cando Maritza e Valeriano, a esposa e o pai de Carlos, respectivamente, descubran o que sucede entre eles. Ademais, a inimizade de María Clara co xefe Gloria, a oposición dos seus fillos ao seu novo amor, o negocio turbio que se produce dentro do hospital por parte de Manuel Castro (Lucho Velasco), o seu director científico, e a aparición dunha nova persoa no Dr. A vida de Pérez fará que as súas vidas tomen diferentes direccións.
James C. Adamson
James Craig Adamson, nado en Warsaw, Nova York, o 3 de marzo de 1946, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-28 e STS-43.
Traxectoria
Adamson graduouse en enxeñaría e como tenente segundo da Armada pola Academia Militar de West Point en 1969 e é máster en enxeñaría aeroespacial pola Universidade de Princeton en 1977.
Estivo empregado pola NASA no Centro Espacial Lyndon B. Johnson entre 1981 e 1992 traballando como piloto de probas e oficial de aerodinámica no control de misión durante a fase de probas do programa do transbordador espacial. Foi seleccionado como astronauta en 1984, participando nas misións STS-28 e STS-43 e pasando un total de 13,93 días no espazo. Retirouse da NASA en xuño de 1992, aínda que seguiu como consultor da axencia.
Zopherus
esquerda|miniatura|[[Zopherus nodulosus]] Zopherus é un xénero de escaravellos da familia dos zoféridos que comprende 19 especies distribuídas en América do Norte. Están adaptados a perforar a madeira.
Etimoloxía
O nome Zopherus procede do zopher, que significaba 'escuro, fusco' ou 'gris'.
Distribución
miniatura|esquerda|Zooféridos [[xoiaría de insectos vivos|utilizados como xoias.]] As especies de Zopherus viven só en América, onde están distribuídos desde Venezuela ao sur dos Estados Unidos de América.
Descrición
Son longos e cilíndricos con exoesqueletos grosos. Os élitros son tan grosos que a miúdo cómpre perforar con trade un buraco para montar os espécimes para exposición. As especies que viven ao norte de río Grande son case todas de cor uniformemente negra, mentres que as especies tropicais teñen todas un forte deseño de cores contrastantes negra e branca. A cabeza do animal está en gran parte agochada baixo o tórax. Os élitros está fusionados, o que fai que os Zopherus non poidan voar.
Ecoloxía
As especies de Zopherus están adaptadas a perforar a madeira, algunhas especies mesmo poden perforar madeira san, pero outras só madeira morta. Z. tristis vive baixo a codia de Tamarix no deserto do Colorado, mentres que Z. granicollis perfora no colo das raíces de Pinus jeffreyi e Pinus monophylla.
Uso como xoias vivas
A especie Zopherus chilensis do Iucatán, México foi utilizada en xoiaría como unha xoia viva.
Taxonomía
O xénero Zopherus comprende especies que previamente estaban encadradas noutros xéneros, Megazopherus, Zopherinus e Zopherodes, todos os cales foron agora sinonimizados dentro de Zopherus. Moitas das especies tamén foron coñecidas por diversos sinónimos taxonómicos. O xénero foi creado inicialmente en 1832 por George Robert Gray, usando a ortografía Zopheros. Isto foi despois emendado por Laporte de Castelnau á transliteración máis usual Zopherus; non obstante, a autoría debe adxudicárselle a Gray e non a Laporte, como moitos autores teñen feito.