cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Tambre
El Tambre foi o nome de dúas publicacións:
Puhdistus (filme)
Puhdistus é un filme finlandés de 2012 dirixido por Antti Jokinen, baseado na novela homónima de Sofi Oksanen. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Daphne Caruana Galizia
Biografía
Empezou a traballar nos medios de comunicación en 1988, e rapidamente estabeleceuse como unha das xornalistas máis controvertidas de Malta coa súa columna na edición dominical de The Times of Malta, o Sunday Times.
En 1996, Daphne Galizia retirouse do Times despois de que o diario se negase a publicar un artigo que escribira sobre o presidente emérito Guido de Marco e a súa filla, a avogada Gianella Demarco. Este artigo apareceu entón en The Malta Independent. Inmediatamente, Daphne Galizia foi coñecida pola súa dureza en cuestións políticas e sociais.
Os seus escritos oscilaban entre os rumores sobre as figuras públicas de Malta e a análise crítica da realidade sociopolítica maltesa. En febreiro de 2010, Galizia enfrontouse a cargos de difamación por unha serie de acusacións que fixera contra a maxistrada Consuelo Scerri Herrera no seu blog.
Xunto con Andrew Borg-Cardona, é unha das escritoras que criticaron con máis dureza a extrema dereita de Malta, especialmente a asociada cos puntos de vista de Norman Lowell sobre os inmigrantes irregulares.
A perspectiva feminista de Daphne Galizia foi considerada polémica, instando as mulleres a que non se victimizasen a si mesmas. Cando unha traballadora maltesa gañou o primeiro caso de abuso verbal e acoso sexual laboral e a vitoria foi vista como un éxito para as mulleres de Malta, Daphne dixo que nestes casos a muller tiña que reaccionar e non comportarse así, como unha nena, xa que iso era infantil».
O 8 de marzo de 2013, Galizia foi detida durante a noite por quebrantar a xornada de reflexión das eleccións xerais de Malta, despois de escribir artigos considerados de natureza política no seu blog.
En 2017 foi incluída na clasificación das «28 personalidades que fan moverse a Europa» do xornal Politico Europa, pola súa colaboración na investigación que involucraba membros do goberno maltés en casos de corrupción destapados polos Papeis de Panamá.
Premio Daphne Caruana
En xaneiro de 2018 a esquerda da eurocámara creou o premio Daphne Caruana para defender a liberdade de información. A primeira edición entrégase o 3 de abril coincidindo co aniversario da filtración dos Papeis de Panamá e conta cunha dotación de 5000 euros. O premio foi promovido polo eurodiputado de Podemos Miguel Urbán e o grego Stelios Kouloglou.
Vida privada
Daphne Caruana Galizia estaba casada e tiña tres fillos. Estudou arqueoloxía na Universidade de Malta. Describíase como afeccionada á xardinaría e sobre todo á lectura.
Libro
Un libro sobre Daphne Caruana Galizia, chamado Invicta: The Life and Work of Daphne Caruana Galizia, foi publicado por The Pertinent Press de Oxford.
Hard rock
O hard rock ou rock duro é un xénero musical derivado do rock and roll con influencias de guitarras blueseras relacionado en principio co heavy metal.
Raíces
O garage rock, o rock and roll, o blues e o country son as raíces do hard rock, así e todo, considérase que o hard rock ten orixe no blues rock dos 60.
As bandas ás cales se atribúe a xestación do xénero son Deep Purple, Black Sabbath e Led Zeppelin. A primeira debido ao virtuosismo na composición e execución dos seus temas, e á súa fusión da música clásica co xénero rockeiro (elemento vital para o posterior aparición do heavy metal). A segunda grazas á densidade e crueza do seu son. E a terceira debido á súa constante exploración musical de diversos estilos (como o *blues e o folk), recreándoos sempre baixo unha proposta máis dura e experimental. Durante os anos 60, outras bandas practicaron estilos que se consideran precedentes do rock duro; así, adóitase atribuír o primeiro riff hard rock ao tema "You Really Got Me" de The Kinks, tamén se asegura que a primeira canción de Hard Rock sería Helter Skelter de The Beatles.
Bandas
Outras bandas importantes do xénero son tamén: Scorpions, Bon Jovi, Eric Burdon, Kiss, Poison, Aerosmith, Quiet Riot, Queen, Vixen, Cinderella, Skid Row, Guns N' Roses, AC/DC, Van Halen, Whitesnake, Def Leppard. A música de Van Halen (ata que David Le Roth abandonou o grupo en 1985) é quizais un dos exemplos máis claros da enerxía do xénero na súa vertente máis moderna.
Como bandas modernas de Hard Rock poderiamos citar a Velvet Revolver, The Darkness agora chamados Stone Gods, Brother Firetribe, The Answer, Wolfmother, Crashdïet, Lordi (gañadores de Eurovisión en 2006), Hard Spirit e Airbourne.
Características do Hard Rock
As súas cancións adoitan estar nunha tonalidade maior, cun uso mestre das tonalidades menores; úsase moito a escala pentatónica do mesmo xeito ca no rock, e os acordes tradicionais substitúense a miúdo por acordes de quinta. As progresións de acordes asócianse a miúdo aos graos I-V ou I-V-VIII da escala, do mesmo xeito que no rock and roll. Os efectos de distorsión das guitarras cobran protagonismo, a batería pode acadar un rango de 100-150 golpes por minuto, sendo 120 un valor habitual. O só da guitarra é unha parte moi importante da canción, tanto como a letra e a melodía da voz. En canto ás letras, adoitan ser máis escuras no heavy metal, e máis festivas e intranscendentes no hard rock, tratando en numerosas ocasións, e sobre todo nos anos 80's, sobre diversión, alcohol e mozas. Aínda que as estruturas son similares no hard rock e o heavy metal, o heavy metal é lixeiramente máis complicado en estruturas ou quizais se preste máis a temas máis longos, con pasaxes que modulan tonalidades diferentes da orixinal e do seu relativo maior.
Hidronimia
A hidronimia (do grego ὕδωρ hýdor 'auga' e ὅνωμα ónōma 'nome') é a rama da toponimia que se dedica ao estudo dos nomes de lugares das masas de auga. Aplícase normalmente para as formas de auga doce, pois para as marítimas se adoita utilizar o nome talasonimia.
Características
Os nomes dos ríos son palabras moi resistentes ao cambio lingüístico. Nese sentido, como formas lingüísticas, os hidrónimos considéranse formas moi conservadoras, sucedendo normalmente que os pobos que substitúen a outros nun asentamento conserven o nome dado aos recursos hídricos. Por exemplo o Guadiana orixinalmente foi o río Anas, ao que os árabes chamaron simplemente wadi ana 'río anas', conservando o nome usado polos seus habitantes anteriores, e posteriormente os seus sucesores cristiáns, ao conquistaren Al-Ándalus seguiron mantendo o nome na forma moderna Guadiana.
Esta pervivencia dos antigos hidrónimos é moi apreciada polos paleolingüistas, pois é un gran recurso para reconstruír linguas desaparecidas, as súas extensións ou posíbeis rutas migratorias.
Entre as linguas indoeuropeas os hidrónimos provenientes de linguas distintas comparten étimos comúns. Os ríos Danubio, Don, Dnister, Dniéper e Donets conteñen a raíz protoindoeuropea *danu-, (IEW 175), co significado de 'río, auga'. Estes topónimos son atribuídos ao antigo oseto ou escita. . Na Europa occidental, a coincidencia nos nomes dos ríos levou o lingüista alemán Hans Krahe á hipótese dunha antiga lingua indoeuropea desaparecida, anterior a xermanos e celtas que foi denominada antigo europeo.
Sitio de Veracruz
miniatura|300px|Batalla de Veracruz, ilustración de Carl Nebel A batalla de Veracruz foi o sitio durante 20 días de Veracruz, México durante a Guerra Mexicano-Americana, o sitio durou entre o 9 e o 29 de marzo de 1847, comeza co asalto anfibio dirixido polas forzas militares norteamericanas, e finalizou coa rendición e ocupación da cidade. As tropas norteamericanas marcharon logo sobre a cidade de México.
O xeneral Winfield Scott desembarcou con 12.000 soldados na praia de Collada, a tres millas ao suroeste de Veracruz, o factor sorpresa tivo éxito e o 15 de marzo a cidade estaba completamente sitiada, defendida por 3.360 soldados, doce días de bombardeos remataron na rendición o 27 de marzo e na ocupación da cidade dous días máis tarde, abrendo a costa leste de México ás forzas americanas.
Nos enfrontamentos morreron 180 mexicanos e 82 norteamericanos.
A batalla de Endor
A batalla de Endor (en Ewoks: The Battle for Endor) é un telefilme estadounidense de 1985 ambientado no universo da guerra das galaxias coescrito e dirixido por Jim e Ken Wheat a partir dunha historia de George Lucas. Unha secuela de A aventura dos Ewoks, céntrase na personaxe de Cindel Towani, unha nena humana que despois de quedar orfa, únese ós ewoks para protexer a súa vila e derrotar os invasores que se fixeron co control da Lúa de Endor.
O filme está ambientado despois da serie animada Ewoks e antes dos eventos do Retorno do Jedi. Tamén inclúe algúns dos eventos do primeiro filme.
Estreouse en galego o 26 de marzo de 1992 a través da TVG.
Deformación
A deformación é o cambio no tamaño ou forma dun corpo debido á aplicación dunha ou máis forzas sobre o mesmo ou a ocorrencia de dilatación térmica.
Medidas da deformación
A magnitude máis simple para medir a deformación é o que en enxeñaría chámase deformación axial ou deformación unitaria defínese como o cambio de lonxitude por unidade de lonxitude:
onde \Delta\ s é a lonxitude inicial da zona en estudo e \Delta\ s' a lonxitude final ou deformada. É útil para expresar os cambios de lonxitude dun cable ou un prisma mecánico. Na Mecánica de sólidos deformables a deformación pode ter lugar segundo diversos modos e en diversas direccións, e pode ademais provocar distorsións na forma do corpo. Nesas condicións a deformación dun corpo pódese caracterizar por un tensor (máis exactamente un campo tensorial) da forma:
Onde cada unha das compoñentes da matriz anterior, chamada tensor deformación representa unha función definida sobre as coordenadas do corpo que se obtén como combinación de derivadas do campo de desprazamentos dos puntos do corpo.
Deformacións elástica e plástica
Tanto a deformación unitaria como o tensor deformación pódese descompoñer o valor da deformación en:
Aínda que comunmente enténdese por materiais elásticos aqueles que sofren grandes elongacións cando se lles aplica unha forza (como a goma elástica que pode estirarse sen dificultade recuperando a súa lonxitude orixinal unha vez que desaparece a carga). Este comportamento, con todo, non é exclusivo destes materiais, de modo que os metais e aliaxes de aplicación técnica, pedras, formigóns e madeiras empregados en construción e en xeral calquera material presenta este comportamento ata un certo valor da forza aplicada; aínda que nos casos apuntados as deformacións son pequenas, ó retirar a carga desaparecen. Así, podemos entender que ata certo límite, calquera material é elástico.
Ao valor máximo da forza aplicada para o que a deformación é elástica denomínaselle límite elástico e é de grande importancia no deseño mecánico, xa que na maioría de aplicacións é este (e non o da rotura), o que se adopta como variable de deseño (particularmente en mecanismos). Unha vez superado o límite elástico aparecen deformacións plásticas (remanentes tras retirar a carga) comprometendo a funcionalidade de certos elementos mecánicos.
Desprazamentos
Cando un medio continuo se deforma, a posición das súas partículas materiais cambia de localización no espazo. Este cambio de posición represéntase polo chamado vector desprazamento, u = (ux, uy, uz). Non debe confundirse desprazamento con deformación, porque son conceptos diferentes aínda que gardan unha relación matemática entre eles:
Por exemplo nun saliente ou ménsula encaixada nun extremo e libre no outro, as deformacións son máximas no extremo encaixado e cero no extremo libre, mentres que os desprazamentos son cero no extremo encaixado e máximos no extremo libre.
Enerxía de deformación
A deformación é un proceso termodinámico no que a enerxía interna do corpo acumula enerxía potencial elástica. A partir duns certos valores da deformación pódense producir transformacións do material e parte da enerxía disípase en forma de plastificado, endurecemento, fractura ou fatiga do material.
John M. Kleeberg
John M. Kleeberg, nado en Nova York, é un numismático estadounidense especializado na historia da moeda norteamericada e hispanoamericana.
Traxectoria
Logo de completar o ensino secundario na Stuyvesant High School de Nova York en 1975, Kleeberg realizaou os seus estudos superiores na Universidade Yale, onde en 1979 se graduou cunha dobre titulación en Latín e Historia, cunha tese titulada The interrelationship between Contemporary events and Mommsen’s Historiography. Posteriormente trasladouse a Inglaterra, onde en 1988 se doutourou na Universidade de Oxford, cunha tese sobre a Historia moderna titulada The Disconto-Gesellschaftand German Industrialization: A Critical Examination of the Career of a German Universal Bank, 1851-1914”.
Simultaneamente, no Círculo Numismático de Nova York ocupou os cargos de secretario-tesoureiro, vicepresidente e, finalmente, presidente entre 1992 e 1997.
A partir de 1991 foi autor e, sobre todo, editor de diversas obras numismáticas, fundamentalmente acerca da historia da moeda en Norteamérica e en Hispanoamérica. Entre o seu labor como editor destaca a edición en varios volumes das actas das series de conferencias Coinage of the Americas. Así mesmo, forma parte do comité editorial da publicación periódica American Journal of Numismatics e é editor asociado de The Colonial Newsletter.
En 2000 deu un xiro á súa carreira profesional e abandonou o seu posto na American Numismatic Society para iniciar novos estudos, na Escola de Dereito da Universidade de Nova York, onde que se graduou como Juris Doctor en 2002. O ano seguinte superou as condicións para ser admitido no Colexio de Avogacía de Nova York e en 2004 foi admitido como avogado en prácticas. Como xurista, participa tamén desde 2010 na Comisión de Reclamacións Xudías contra Alemaña.
Malia o seu afastamento da numismática como dedicación profesional, Kleeberg continúa a ser membro da American Numismatic Society  e mantén a súa dedicación á investigación e á edición, fundamentalmente en forma de artigos.
Publicacións
John M. Kleever é un autor prolífico de artigos publicados en prestixiosas revistas numismáticas e historiográficas. Ademais, é autor de dous traballos monográficos e editor doutra media ducia:
Licenciado cantinas
Licenciado cantinas é o sétimo disco de estudo do músico español Enrique Bunbury. O álbum publicouse o 13 de decembro de 2011 en 3 formatos: LP, CD e edición dixital.
Nabarvené ptáče
Nabarvené ptáče é un filme de 2019 coproducido entre a República Checa, Eslovaquia e Ucraína, escrito, dirixido e producido por Václav Marhoul. É unha adaptación da novela homónima de Jerzy Kosinski. É o primeiro filme rodado en lingua intereslava. Marhoul declarou que decidiu empregar a lingua intereslava que para que ningunha nación eslava se puidese identificar coa historia.
Licenciado cantinas
O disco gravouse nos estudos Sonic Ranch, en Tornillo (Texas), nos Estados Unidos.
Nabarvené ptáče
Nabarvené ptáče foi escollido para participar na competición da 76ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia e foi escollido polo Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2019 como parte das súas Presentacións Especiais. O filme foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro.
Matrimonio entre persoas do mesmo sexo en Suráfrica
O matrimonio homosexual tornouse legal en Suráfrica o 30 de novembro de 2006, sendo o quinto estado en facelo, e o primeiro en África.
Historia e características
En xullo de 2002, a Corte Superior de Suráfrica indicou que era discriminatorio e inconstitucional que a lei surafricana non permita o matrimonio entre persoas do mesmo sexo.
En decembro de 2005, o Tribunal Constitucional surafricano deu un prazo de doce meses ao parlamento para adaptar a súa lexislación de xeito que as parellas homosexuais puideran acceder á Lei Nacional sobre Matrimonio.
Na sentenza de 2005, o xuíz Albie Sachs ditaminou, que a reformada Lei Nacional de Matrimonio debe tamén incluír as palabras "ou cónxuxe" tralas palabras esposa ou marido. Se tras o prazo de doce meses dado polo tribunal ao parlamento non se cambiase o texto da lei, os tribunais aplicarían esas palabras automaticamente.
O tribunal permite tamén aos funcionarios a obxección de conciencia con respecto á aplicación da Lei Nacional sobre Matrimonio.
Arena das Dunas
O Arena das Dunas é un estadio multiuso localizado na cidade de Natal, no estado brasileiro do Río Grande do Norte. Alén de partidos de fútbol, o complexo ten a capacidade de aloxar eventos de gran porte, exposicións e feiras e mercados. A estrutura foi inaugurada o 22 de xaneiro de 2014, despois de 29 meses de obras, no lugar do Estádio João Machado. O recinto é xestionado polo grupo OAS Arenas, sendo copropietario o Goberno do Estado de Río Grande do Norte.
Localizado no barrio de Lagoa Nova, entre a BR-101 e a Avenida Prudente de Morais, dúas importantes arterias viarias da cidade, o estadio foi posible grazas a unha colaboración público-privada entre a OAS Engenharia e o goberno do estado, sendo a súa principal finalidade a de sustentar a candidatura da capital para a Copa do Mundo FIFA de 2014, na que albergou catro partidos. Proxectada para ter uso variado, o complexo ten capacidade para 31.375 espectadores, aínda que durante a Copa do Mundo colocáronse bancadas provisionais que ampliaron a capacidade até os 42.086 asentos.
A arquitectura do estadio, inspirada nas dunas do Río Grande do Norte, foi proxectada pola empresa estadounidense Populous.
San José del Rincón
San José del Rincón é un concello do norte do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Tlalpujahua, El Oro, San Felipe del Progreso, Villa Victoria, Ocampo, Angangeo, Senguio e Villa de Allende. A súa área é de 492,25 km², e a súa poboación era de 91.345 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é San José del Rincón.
El Zumbido
El Zumbido foi un periódico editado en Noia en 1880.
Historia e características
Subtitulado Periódico semanal, apareceu o 15 de xaneiro de 1880. Publicábase os días 1, 8, 15 e 22 de cada mes. Fundado por Mariano Medina Cabezudo, Jesús María Rodríguez Vázquez e Venancio Vidal Reino, que foron os seus redactores. Jesús María Rodríguez exerceu como director. Nas súas páxinas viron a luz un artigo anónimo solidarizándose con Curros Enríquez pola sentenza condenatoria do xulgado de Ourense, anuncios da segunda edición de Aires da miña terra e un conto, en galego, de Faustino Romero Blanco. Foi rival do periódico El Tambre. O último número coñecido, o 41, foi editado o 15 de novembro de 1880.
Peter Hook
Peter Hook, nado o 13 de febreiro de 1956 en Salford, Lancashire, é coñecido por ser o baixista e cofundador de Joy Division e, de logo de New Order, cando tamén tiña outros proxectos como a banda Monaco e Revenge, así como tamén era produtor dos grupos Inspiral Carpets e The Stone Roses. Recentemente tamén traballa de DJ.
Gran Rex (álbum)
Gran Rex é un álbum en vivo do cantautor español Enrique Bunbury, publicado en 2011. O disco gravouse os días 3, 4 e 5 de novembro de 2010 no teatro Gran Rex de Buenos Aires.
Lista de canciones
Disco 1
Disco 2
Pinto
Pinto pode referirse a:
Os peixes: O topónimo Pinto pode referirse a:
O apelido Pinto pode referirse a:
Pinto
Maxilópodos
A dos maxilópodos (Maxillopoda) é unha clase de crustáceos caracterizada pola redución do pleon ou abdome e os seus apéndices.
A maioría da súa diversidade corresponde aos tecostráceos e aos copépodos.
Taxonomía
Os maxilópodos inclúen seis subclases:
Clase Maxillpoda
Maria Aurèlia Capmany
Maria Aurèlia Capmany i Farnés, nada en Barcelona o 3 de agosto de 1918 e finada na mesma cidade o 2 de outubro de 1991, foi unha novelista, dramaturga e ensaísta catalá. Foi tamén unha destacada feminista, activista cultural e antifranquista.
Traxectoria
Neta do intelectual Sebastià Farnés, autor da Paremiología catalá comparada, e filla de Aureli Capmany, folclorista e colaborador en revistas infantís, pasou a súa mocidade no piso da familia xunto á Rambla de Barcelona. Estudou no Instituto-Escola da Xeneralidade e licenciouse en Filosofía na Universidade de Barcelona da posguerra. miniatura|Maria Aurèlia Capmany aos 3 anos, co seu irmán Jordi. miniatura|Tributo Contrapunt para Aurelia Capmany en Barcelona (Escultor Ferran Soriano, ano 1992). Practicou a docencia durante as décadas de 1940 e 1950 no Instituto Albéniz de Badalona e na Escola Isabel de Villena de Barcelona. Tamén traballou gravando vidro, oficio que aprendera na súa época de universitaria.
Coa súa primeira novela Necessitem morir (publicada en 1952) quedou finalista do premio Joanot Martorell de 1947, premio que gañou ao ano seguinte co El cel no és transparent. O seu prestixio como narradora chegoulle con novelas como Betúlia, El gust de la pols e Un lloc entre els morts, este última premio Sant Jordi de 1968. En 1981 recibiu o Premio Ramon Fuster, outorgado polo Colexio Oficial de Doutores e Licenciados en Filosofía e Letras e en Ciencias de Cataluña, e en 1983 gañou o Premio Crítica Serra d'Or de Literatura Infantil e Xuvenil co El malefici de de la reina d'Hongria.
Foi unha das escritoras catalás máis polifacéticas, xa que ademais da narrativa dedicouse á tradución; cultivou o teatro, o ensaio e outros xéneros literarios.
No campo da dramaturxia, fundou (1959) xunto a Ricard Salvat a Escola de Arte Dramática Adrià Gual. Exerceu de profesora, de actriz e de directora. Ademais, estreou obras propias, como Preguntes i respostes sobre la vida i la mort de Francesc Layret, advocat dels obrers de Catalunya; Layret foi un destacado avogado dos obreiros de Cataluña que morreu asasinado en 1920.
Como ensaísta sobresae polas súas obras sobre a situación da muller, sobre todo con La dona a Catalunya: consciència i situació, de 1966. En 1968, prologou a edición catalá de El segon sexe, a obra de Simone de Beauvoir. Foi columnista de Diario Femenino. En 1970 publica, con Carmen Alcalde, El feminismo ibérico, que foi un estudo histórico do feminismo en España.
Tamén dedicou numerosos artigos a diversos aspectos da cultura e da sociedade catalá. Así mesmo, destacan os seus libros de memorias Pedra de toc (1 e 2), Mala memòria, e Això era i no era.
Participou e interveu no "Míting da Llibertat" (22 de xuño de 1976) e no proceso constituínte do Partit Socialista de Catalunya-Congrés (novembro de 1976).
Foi rexedora e responsable das áreas de Cultura e de Edicións no Concello de Barcelona durante as primeiras lexislaturas polo Partido dos Socialistas de Cataluña (PSC), e membro da Deputación de Barcelona desde o 1983 até á súa morte. Foi tamén membro da Asociación de Escritores en Lingua Catalá, e presidenta do Centro Català do Pen Club.
Complexidade de Kolmogorov
A complexidade de Kolmogorov é unha teoría da información e da aleatoriedade, profunda e sofisticada, que trata da cantidade de información dos obxectos individuais, medida a través do tamaño da súa menor descrición algorítmica. É unha noción moderna de aleatoriedade, e refírese a un concepto puntual de aleatoriedade, no canto dunha aleatoriedade media como o fai a teoría da probabilidade. É un ramo derivado da teoría da información de Claude E. Shannon, aínda que hoxe poida ser considerada unha área de investigación madura e autónoma.
Maria Aurèlia Capmany
Traxectoria
Faleceu tras unha longa enfermidade o 2 de outubro de 1991 na cidade de Barcelona e foi incinerada no Cemiterio de Collserola.
Ñeembucú
Ñeembucú é un departamento de Paraguai. A súa capital é Pilar.
Maria Aurèlia Capmany
Obras completes
Realizou unha ampla e frutífera obra en varios xéneros:
Complexidade de Kolmogorov
A complexidade de Kolmogorov define unha nova teoría da información, chamada teoría algorítmica da información (por tratar con algoritmos). Úsase a Máquina de Turing como mecanismo para describir os obxectos (para definir os algoritmos).
Orixe
A complexidade de Kolmogorov ten súa orixe nos anos 1960, cando Andrei Kolmogorov, Ray Solomonoff e Gregory Chaitin desenvolveron, de forma independente, unha teoría da información baseada no tamaño dos programas para a Máquina de Turing. Acordouse chamar a área xenericamente como "complexidade de Kolmogorov" en homenaxe ao famoso matemático ruso, e fundador da área, Andrei Nikolaevich Kolmogorov (1903-1987).
Definición
A complexidade de Kolmogorov está definida sobre o conxunto de cadeas binarias (secuencias de ceros e uns). Ela asocia a cada cadea binaria un valor numérico que é súa "complexidade".
A complexidade de Kolmogorov pode ser definida simplificadamente como o tamaño do menor programa (ou descrición algorítmica) que calcula na Máquina de Turing unha determinada cadea binaria.
Esíxese que o conxunto de descricións (programas) forme un conxunto libre de prefixo, e chámase a esta complexidade "complexidade de prefixo", representada por K(x). Para salientar a Máquina que está sendo usada para definir a complexidade podemos escribir K_M(x) en vez de K(x), onde M é unha Máquina de Turing en particular.
Tamén podemos definir unha complexidade condicional, K(x|y), definida como o tamaño do programa que calcula x a partir de y, que é dado como entrada do programa. Intuitivamente, K(x|y) representa a cantidade de información que debemos sumar á información en y para calcular x.
É importante que se fundamente ben o concepto de descrición (ou sexa, formalmente definido como un programa para a máquina de Turing) para evitar paradoxos. Os paradoxos (ou antinomías) son bastante frecuentes na historia da matemática. Podemos citar o famoso "paradoxo do barbeiro", de Bertrand Russel, que di que "o barbeiro é aquel que afeita aos homes que non se afeitan a si mesmos". O paradoxo é obtido ao preguntar se o barbeiro se barbea a si mesmo.
Máquina de Turing
A Máquina de Turing é un dispositivo que foi proposto en 1936 por Alan Turing co obxectivo de formalizar matematicamente o que entendemos por "computador". Ela está formada basicamente por unha fita (cinta) na cal un cabezallo pode escribir símbolos dun conxunto predefinido, e así cálculos de diversos tipos poden ser feitos apenas cos movementos deste cabezal sobre a fita.
Unha propiedade importante da Máquina de Turing é a universalidade, ou sexa, a capacidade da Máquina de Turing de simular calquera outra máquina. Por isto, podemos chamala máquina universal.
Teorema da Invarianza
Da forma como foi definido, pode parecer que a complexidade de Kolmogorov permanece dependente da máquina escollida como máquina de referencia. Porén, existe un teorema (chamado Teorema da Invarianza) que proba que todas as máquinas universais (ou sexa, que ten a capacidade de simular todas as outras máquinas de Turing concibibles) resultan no mesmo valor de complexidade, a non ser por unha constante que é asintoticamente desprezable: , para algunha constante c, e U1 e U2 son dúas máquinas universais calquera.
Principio de Occam
Ao medir a complexidade dunha cadea polo tamaño do menor programa, a complexidade de Kolmogorov reedita un antigo principio, de autoría de William de Ockham (1285?-1349?), que ficou coñecido como Principio de Occam, que di que "as entidades non deben ser multiplicadas innecesariamente".
O Principio de Occam significa que entre todas as teorías que explican un fenómeno, a máis simple (ou menor) é a mellor para este fin. Isto ten evidentes connotacións filosóficas relacionadas coa expresividade dos métodos de descrición e cos sistemas formais.
Algunhas propiedades
Trivialmente,, para algún c, onde |x| denota o tamaño da cadea (string) x, xa que calquera cadea pode ser computada por un programa que a teña almacenada literalmente no programa.
Tamén sabemos que, xa que, na complexidade condicional, a presenza de y é unha información a máis que é dada ao programa que calculará x.
Se x denota unha cadea binaria que é resultado dun p-proceso de Bernoulli, entón en probabilidade, onde H(p,1-p) é a entropía do proceso. Isto significa que K(x) é asintoticamente converxente á entropía da teoría da información clásica.
Incompresividade de cadeas binarias
Se para unha cadea binaria x,, para algún c, entón dicimos que x é incompresible.
Kolmogorov asociou o concepto de incompresividade co concepto de aleatoriedade, co obxectivo de definir secuencias aleatorias, e así fornecer unha base teórica para probabilidades e estatística.
Obxectivo da complexidade de Kolmogorov
O obxectivo orixinal do traballo de Kolmogorov era obter unha definición formal de secuencia aleatoria. Kolmogorov observou que algunhas secuencias binarias podían comprimirse algoritmicamente. Hoxe en día, a maioría das persoas están afeitas a usar programas de compresión de datos, tales como winzip, gzip etc. Así, a idea de que os datos se poidan comprimir non é estraña.
É doado entender que un número como 1 000 000 000 na base 10 pode facilmente expresarse como 10^9, mentres que o número 5 321 478 927, escollido arbitrariamente, non podería ser expresado desta forma compacta.
FOR I=1 TO 20 PRINT 1
Que é un programa pequeno en relación ao tamaño da cadea. A segunda cadea non pode ser calculada por un programa tan curto, pois el deberá conter a propia cadea literalmente almacenada dentro do programa:
AFI
AFI pode referirse a:
Complexidade de Kolmogorov
Desigualdade de Kraft
A razón para esixir que o conxunto de descricións (programas) forme un conxunto libre de prefixo debese a desigualdade de Kraft, expresión ben coñecida na teoría da información clásica. Ela significa que a serie converxe. Esta é unha propiedade importante da complexidade de Kolmogorov.
Secuencias Aleatorias de Martin-Löf
Unha resposta consistente ao problema de definir o concepto de secuencia aleatoria foi dada por Martin-Löf. A definición de Martin-Löf basease na teoría da medida, e na existencia dun conxunto efectivo nulo máximo, no conxunto das cadeas binarias. Isto significa a existencia dun conxunto nulo (con baixa probabilidade de ocorrencia) que contén todos os conxuntos nulos cuxas cadeas poden ser algoritmicamente xeradas. Esta definición equivale a afirmar a existencia dun teste de aleatoriedade universal. Interesante observar que a definición de Martin-Löf é equivalente á definición de secuencia aleatoria dada pola complexidade de Kolmogorov (vía incompresividade das cadeas).
Aplicacións
Solomonoff propuxo o uso da regra de Bayes para obter previsión indutiva, ou sexa, para prever a secuencia dunha cadea binaria. Para isto el usou como probabilidade previa a probabilidade universal, que pode ser definida como 2^{-K(x)}, porque ela domina toda probabilidade previa semi-computable concibible. Isto constitúese no núcleo dos métodos de intelixencia artificial MDL (minimum description length) e MML (minimum message length).
A complexidade K(x|y) induce un concepto de distancia (ou similitude), chamada distancia de información, que é unha medida a priori e absoluta sobre o conxunto das cadeas binarias. Esta distancia pode ser aplicada en diversos e diferentes contextos de forma moi similar a outras medidas de distancia definidas nas matemáticas. O interesante é que podemos aproximar esta medida usando un programa compresor de dados e efectuar medicións empíricas. Destácanse como aplicacións desta distancia o recoñecemento dos xenomas, a clasificación automática de música, e o establecemento dunha xerarquía de linguaxes humanas.
Unha outra interesante aplicación de complexidade de Kolmogorov é o número máxico e místico \Omega, proposto por Chaitin, definido como: Nesta fórmula, p representa un programa que para (finaliza) e |p| é o tamaño deste programa. É interesante observar que, representando \Omega a probabilidade de que un programa calquera finalice. \Omega é un número real aleatorio (cuxos díxitos forman unha secuencia aleatoria) e non computable (ou sexa, non pode ser computado por un programa na máquina de Turing). Alén disto, \Omega contén en si, da forma máis compacta posible, todas as verdades matemáticas posibles de seren expresas.
Diversas outras aplicacións da teoría foron desenvolvidas desde entón: intelixencia artificial, linguaxes formais, complexidade computacional, teoría de grafos, biotecnoloxía etc.
A casa das dagas voadoras
A casa das dagas voadoras (en 十面埋伏, pinyin Shí miàn mái fú) é un filme de xénero wuxia do ano 2004, dirixida por Zhang Yimou. Estreouse en galego na TVG o 19 de setembro de 2008.
Sinopse
Corre o ano 859 a.C. e a dinastía chinesa Tang, outrora poderosa, entrou en decadencia. O malestar esténdese por todo o país, e o corrupto goberno ten que enfrontarse en todas partes con exércitos rebeldes. O máis poderoso é o da "Casa das Dagas Voadoras", que se está a facer cada vez máis forte grazas a un novo e misterioso líder. Dous capitáns, Leo e Jin, reciben a orde de capturalo e para iso artellan un minucioso plan. O capitán Jin finxe ser un guerreiro solitario chamado Vento e saca da cadea á revolucionaria cega Mei, que o levará ata o cuartel xeral da Casa das Dagas Voadoras, pero durante a viaxe, Jin e Mei namóranse profundamente.
Orestes (homónimos)
Orestes pode referirse a:
Stunts
A finais da década de 1990 os creadores declararon o xogo freeware.
Neno de Taung
dereita|miniatura|Neno de Taung O neno de Taung é un fósil do rostro e mandíbula co dentame e parte do cranio fosilizado dun exemplar de Australopithecus africanus.
Stunts
Ligazóns externas
The Stunts Racing Portal
Normandía
Normandía (en francés Normandie, en normando Normaundie) foi un ducado histórico e logo unha provincia do antigo réxime francés. Dende 1790 é unha rexión xeográfica e cultural do norte de Francia. Desde o 1 de xaneiro de 2016 as antigas rexións administrativas da Alta Normandía (Haute-Normandie) —composta polos departamentos franceses de Sena Marítimo e Eure— e a Baixa Normandía (Basse-Normandie) — composta polos de Orne, Calvados e Mancha— reunificáronse nunha única rexión, Normandía (Normandie).
Neno de Taung
Descubriuno M. de Bruyn, un traballador da Northern Lime Company nunha canteira de pedra en Taung, Suráfrica. Raymond Dart, un anatomista da Universidade de Witwatersrand analizouno e publicou a súa descuberta en Nature en 1925, Dart consideraba que aínda que gran parte dos seus trazos eran os propios dun simio, os restos amosaban tamén algúns trazos propios dos homínidos, dos que o máis importante era que o foramen magnum (occipital) localízábase debaixo do punto medio do cranio, e non cara atrás como nos simios, o que indicaba que era bípede, ademais o dentame presentaba unha estrutura humana, cos dentes caninos relativamente pequenos. A comunidade científica da época criticou durantemente as conclusións de Dart, xa que era moi diferente aos restos fósiles atopados ata entón, e sobre todo ao home de Piltdown (que só se sabería que era unha fraude en 1953); ademais, na época pensábase que a orixe da humanidade estaba en Asia, a pesar de xa Darwin afirmar en 1871 que a orixe da humanidade estaba en África. Tan só co descubrimento de máis adultos da especie por Robert Broom e outros entre 1936 e 1947, as teorías de Dart serían recoñecidas pola comunidade científica internacional.
Normandía
O antigo ducado de Normandía atopábase no norte de Francia, e ocupaba a área baixa do río Sena, o Pays de Caux e a rexión do oeste a través do Pays d'Auxe ata a península de Cotentin. Historicamente, Normandía foi unha provincia de Francia.
Neno de Taung
O neno de Taung tería unha idade de tres anos no momento da súa morte, hai 2'5 millóns de anos. O seu cerebro era de 405 cc (440 cc de chegar a adulto) e o seu hábitat era o propio da sabana.
Normandía
As Illas Anglonormandas aínda que son dependencias da coroa británica, forman cultural e historicamente parte do Ducado de Normandía.
Historia
Normandía foi o lugar onde habitaron os normandos a comezos da Idade Media. Eles foron os últimos en invadir con éxito Inglaterra. Eran unha mestura de indíxenas galos e viquingos invasores baixo o liderado de Roberto I (Gange Rolf), quen sitiou París e foille concedida a área de Normandía a cambio de defendela contra os ataques piratas mediante o tratado de Saint-Clair-sur-Epte no ano de 911.
Algunhas familias normandas, como a de Tancredo de Hauteville tiveron un importante papel nas Cruzadas.
Un descendente de Roberto, Guillerme, duque de Normandía, invadiu Inglaterra en 1066 e converteuse no Rei Guillerme I de Inglaterra. Normandía mantívose asociada con Inglaterra ata 1087, entre 1106 e 1144, e entre 1154 e 1204.
A batalla de Bouvines tivo lugar en 1214. Foi ocupada por forzas inglesas durante a Guerra dos Cen Anos entre 1346 e 1360 e novamente entre 1415 e 1450.
No 2004 con motivo de sesaxésimo aniversario do desembarco, o chanceler de Alemaña Gerhard Schröder visitou a rexión marcando un fito nas relacións franco-alemás.
Tanto Robert Wace como Orderico Vital son importantes escritores normandos da historia da provincia.
Moto Vespa SA
Moto Vespa SA (renomeada en 1996 como Piaggio España S.A.) foi unha empresa española con sede en Madrid adicada ao deseño e fabricación de ciclomotores. O seu modelo máis coñecido foi o Vespino.
Foi a empresa líder de venda en España de ciclomotores durante 32 anos, creándose máis de 20 modelos diferentes, sendo os máis fabricados, por orde cronolóxica:
Chegou despois de 30 anos de produción a 1 800 000 ciclomotores fabricados, a última unidade foi un modelo especial para Telepizza.
Sotavento
miniatura|Direccións de Barlovento e sotavento nun veleiro. Sotavento é parte dos obxectos sometidos a un campo de vento que non recibe o impacto directo deste. Oponse a barlovento. Normalmente fálase do sotavento nos montes (onde resulta un trazo definitorio xunto con sollío ou avesío), embarcacións (normalmente a proa en dirección de avance para barcos de vela) ou dunas, pero pode falarse tamén para o caso dunha estalactita en bandeira ou un territorio protexido por unha cadea montañosa (como nas Illas Canarias).
Murcia (homónimos)
O topónimo castelán Murcia pódese referir a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Lago de Maracaibo
O Lago de Maracaibo, Lago Maracaibo, Lago de Zulia ou Lago Coquivacoa é un lago de auga salobre situado no occidente de Venezuela.
Nomes
Recibe o seu nome da cidade de Maracaibo no estado de Zulia, que á súa vez recibe, posibelmente, o seu nome dun xefe indíxena. Outro nome que aínda é usado, con menos frecuencia é o de lago Coquivacoa, pola rexión de Coquivacoa.
Situación
O lago está situado na parte máis occidental de Venezuela, entre os estados de Zulia, Trujillo e Mérida.
Xeoloxía
Polas súas características xeolóxicas é discutido se é axustado o nome de lago. Considerado como tal, ten unha superficie de entre duns a 13 800 km², é o maior de América Latina e o 19º entre os lagos máis grandes do mundo. O rexistro xeolóxico demostrou que no pasado foi un lago indiscutíbel, e como tal, o segundo máis antigo da Terra (após o lago Baikal ) cunha antigüidade de entre 20 e 36 millóns de anos, aínda que conecta co mar de forma similar a unha lagoa, a enorme antigüidade, a súa historia xeolóxica e a importante profundidade de Maracaibo diferénciano das verdadeiras lagoas, aquelas cunha historia xeolóxica moderna (con antigüidades duns poucos miles de anos) e unha escasa profundidade (en xeral, inferior a 5 metros) que as relaciona co lagoas.
Meteoroloxía
(Véxase o artigo princiapal, Relampo do Catatumbo)
Nesta zona prodúcese o denominado raio Catatumbo, fenómeno que, a través de 1.176.000 raios por cada ano, xera até preto do 10% do ozono atmosférico do planeta. Serviu historicamente como Faro de navegantes.
Historia
O 24 de xullo de 1823 a frota colombiana de Simón Bolívar liderada por José Prudencio Padilla venceu ao esquadrón realista de Ángel Laborde y Navarro na Batalla do lago Maracaibo, conseguindo a independencia de Venezuela.
Petróleo
O lago posúe unha gran riqueza petrolífera, sendo onde se extrae a maior parte da produción de cru do país latinoamericano. A conca de Maracaibo é unha das zonas con maior riqueza petrolífera do mundo, con máis de 15.000 pozos perforados desde 1914.
Pesca
O lago era de importancia vital para as comunidades indíxenas e posteriormente para os colonizadores europeos. A actividade industrial afectou ás capturas, porén a actividade pesqueira continúa. Téñense feito chamados para manter a biodiversidade, minguada pola contaminación e a pesca non selectiva.
Ecosistema
O lago ten augas bastante osixenadas o que o fai rico en algas e en peixes. A pesar da contaminación, ten unha grande biodiversidade. Especies como garzas, caimáns, camaróns, carangrexos, iguanas, meros, pelicanos, manatíes, golfiños ou quenllas teñen aquí o seu hábitat. Nas beiras do lago atópanse mangleiros e plantas de coco, entre moitas outras especies. Existen numerosas especies de peixes endémicos da conca do lago de Maracaibo, entre elas o Lamontichthys maracaibero.
Raymond Carver
Traxectoria
Carver medrou en Yakima (Washington). O seu pai traballaba nun serradoiro e era alcólico. A súa nai traballaba como camareira e vendedora. Tivo un único irmán chamado James Franklyn Carver, nado en 1939.
Carver estivo casado dúas veces. A súa segunda dona foi a poeta Tess Galagher. Alcólico perante a meirande parte da súa vida, Carver reflictiu nos seus relatos os efectos desta dependencia, especialmente nos seus personaxes protagonistas. Era un grande amigo de Tobias Wolff e de Richard Ford, escritores pertencentes tamén ó realismo sucio.
En 1988 foi investido pola Academia Americana das Artes e das Letras.
Realismo sucio
Os críticos asocian os escritos de Carver ó minimalismo e considérano como o pai do realismo sucio. Na época da súa morte, Carver estaba considerado un escritor de moda, unha icona que América "non podería darse o luxo de perder", segundo Richard Gottlieb, daquela director da revista New Yorker. Sen dúbida era o seu mellor contador, se cadra o mellor do século xunto con Antón Chéjov, en palabras do escritor chileno Roberto Bolaño. Ó fío desta idea hai que destacar un soberbio conto adicado ós derradeiros días do referido escritor ruso de nome Tres Rosas Amarelas. En 2008 abriu en Madrid a primeira libraría especializada en relatos curtos de España e os seus donos a chamaron "Tres Rosas Amarelas" en honra a este autor.
O seu editor en Esquire, Gordon Lish, exerceu un papel decisivo en concibir o estilo da prosa de Carver. Por exemplo, onde Gardner recomendaba a Carver usas 15 palabras no lugar de 25, Lish instábao a usar 5 no lugar de 15. Perante ese tempo, Carver tamén enviou a súa poesía a James Dickey, daquela editor de poesía da revista Esquire.
Carver morreu de cancro de pulmón con 50 anos de idade.
Forame de Panizza
miniatura|320px|Diagrama esquemático da situación do forame de Panizza e da circulación do sangue cando o animal está respirando normalmente e cando está mergullado. O forame de Panizza (nomeado así polo anatomista Bartolomeo Panizza ) é un burato ou estreita canle que se encontra no corazón dos crocodilianos, que conecta os arcos aórticos esquerdo e dereito pouco antes de que saian do ventrículo.
Os crocodilianos teñen dous ventrículos completamente separados, o ventrículo dereito énchese de sangue desoxixenado procedente da circulación sistémica, que vén do corpo, e o ventrículo esquerdo de sangue oxixenado procedente da circulación pulmonar, que vén dos pulmóns. Nesta separación dos ventrículos diferéncianse doutros réptiles e parécense máis ás aves e mamíferos. Do ventrículo dereito saen dous vasos, o arco aórtico (ou sistémico) esquerdo e a arteria pulmonar. O sangue do ventrículo dereito vai aos pulmóns pola arteria pulmonar, como en mamíferos e aves. Do ventrículo esquerdo sae o arco aórtico (sistémico) dereito.
Cando se contraen os ventrículos o sangue entra nos vasos que ofrecen menor resistencia. Na respiración normal, o sangue oxixenado entra no arco aórtico dereito, pero tamén, a través do forame de Panizza, no arco aórtico esquerdo. En consecuencia, polos dous arcos aórticos sae sangue oxixenado en dirección aos tecidos sistémicos, mentres que pola arteria pulmonar sae sangue non osixenado en dirección aos pulmóns. Cando o animal está mergullado (en apnea) a circulación cambia, xa que a maior constrición dos vasos pulmonares e o peche parcial dun esfínter situado na base da arteria pulmonar fan que o sangue do ventrículo dereito saia polo arco aórtico esquerdo sen pasar polo circuíto pulmonar. Por tanto, o sangue do ventrículo dereito pasa desta maneira á circulación sistémica. Isto mellora a eficacia do rego sanguíneo cando non hai aire para respirar.
Porén, algunhas especies de crocodilianos teñen esfínteres reguladores que impiden un fluxo non desexado de sangue a través do forame de Panizza durante períodos en que o animal non está mergullado, pero nos que respira intermitentemente. Así o sangue só vai aos pulmóns cando o animal está respirando.
Antonio Álvarez Dopazo
Antonio Álvarez Dopazo, finado en Ourense o 23 de decembro de 1963, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Viviu en Cuba. Tiña unha pequena fábrica de chocolates preto do Posío. Foi elixido alcalde republicano de Ourense o 24 de abril de 1931 e permaneceu no cargo ata 1934, cando, trala folga xeral revolucionaria de 1934, foi substituído por Santos Fernández Fueyo, republicano radical, co apoio da dereita.