Fidel_Castro
A crise dos mísiles e o avance no socialismo: 1962-1968
esquerda|miniatura|Fotografía aérea na que se ven os mísiles soviéticos, o seu transporte e as tendas para combustible e mantemento. Tras o intento de invasión e a instalación de mísiles Jupiter americanos en Italia e Turquía, a URSS acordou con Cuba contrarrestar a ameaza instalando mísiles soviéticos na illa. Fidel aceptou crendo que así garantiría a seguridade de Cuba e potenciaría a causa do socialismo. Asinado en segredo, só os irmáns Castro, o Che Guevara, Dorticós e o xefe de seguridade Ramiro Valdés coñecían o plan completo. Ao descubrilo mediante recoñecemento aéreo en outubro, os Estados Unidos estableceron unha corentena en toda a illa para buscar barcos dirixidos a Cuba, provocando a Crise dos mísiles cubanos. Os Estados Unidos vían os mísiles como ofensivos mentres Fidel insistía en que eran só para defensa. Castro instou a Khrushchev a ameazar cun ataque nuclear aos EEUU en caso de que Cuba fose atacada, pero Khrushchev estaba desesperado por evitar a guerra nuclear. Fidel quedou fóra das negociacións, nas que Khrushchev aceptou eliminar os mísiles a cambio do compromiso dos Estados Unidos de non invadir Cuba e de que retirarían os seus mísiles de Turquía e Italia. Sentíndose traizoado por Khrushchev, Castro estaba furioso e pronto caeu enfermo. Fidel esixiu aos Estados Unidos cinco puntos: que acabasen co seu embargo, que se retirasen da base naval da baía de Guantánamo, que deixasen de apoiar aos disidentes e deixasen de violar o espazo aéreo cubano e as augas territoriais. Presentou estas demandas a U Thant, secretario xeral das Nacións Unidas, pero EEUU ignorounas. Á súa vez, Castro negouse a permitir que o equipo de inspección da ONU entrase en Cuba. miniatura|Fidel Castro xunto ao [[Che Guevara e Ben Bella na Habana, en 1962.]] En abril e maio de 1963, Castro realizou unha histórica visita á Unión Soviética tras a invitación persoal de Khrushchev. Foi recibido na Praza Vermella de Moscova cun multitudinario acto, no que pronunciou un discurso, percorreu 14 cidades, presenciou o desfile do 1º de maio na Praza Vermella, recibiu a Orde de Lenin e un doutoramento honorario da Universidade Estatal de Moscova e pechou a viaxe cun discurso nun ateigado Estadio Lenin de Moscova. Volveu a Cuba con novas ideas, inspirado no diario soviético Pravda, amalgamou os diarios Hoy e Revolución nun novo diario, Granma, e supervisou grandes investimentos no deporte cubano que resultou nunha maior reputación deportiva internacional. O goberno derrubou as seitas protestantes en Cuba, e Castro etiquetounas de contrarrevolucionarios "instrumentos do imperialismo". Moitos predicadores foron declarados culpables de conexións ilegais cos Estados Unidos e encarcerados. Leváronse a cabo medidas para forzar a traballar aos mozos ociosos e delincuentes, principalmente mediante a introdución do servizo militar obrigatorio. En setembro, o goberno permitiu temporalmente a emigración de todas as persoas excepto homes de entre 15 e 26 anos, liberándose así de miles de críticos, a maioría das cales pertencían ás clases altas e medias. En 1963 morreu súa nai e foi a última vez que se reportou a súa vida privada na prensa cubana. En xaneiro de 1964, Castro regresou a Moscova, oficialmente para asinar un novo acordo comercial de cinco anos sobre azucre, pero tamén para discutir as ramificacións do asasinato de John F. Kennedy. Castro estaba profundamente preocupado polo asasinato, crendo que detrás había unha conspiración de extrema dereita, pero que levarían a culpa os cubanos. En outubro de 1965, as Organizacións Revolucionarias Integradas foron renomeadas oficialmente como Partido Comunista de Cuba e elixiuse o seu Comité Central.