cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jacques Cartier
Primeira viaxe (1534)
O 10 de maio fondeou nas costas de Terra Nova, no porto de Santa Catalina, e bordeou a illa en dirección norte atopando o Estreito de Belle Isle polo que accedeu ao Golfo de San Lourenzo e seguiu bordeando a illa, agora a súa costa occidental, descubrindo as Illas da Madalena e a Illa do Príncipe Eduardo. Seguindo despois a costa do Golfo chegou ata a desembocadura do río San Lourenzo, a |Illa de Anticosti, que bautizou coma illa de l'Assomption, e a península de Gaspésie, onde tivo o primeiro encontro cos nativos do Canadá seguramente da tribo Micmac.
Suráfrica
Economía
En agosto de 2013 Suráfrica foi posicionado como o mellor país africano para o futuro segundo a revista FDi, tendo en conta o seu potencial económico, o medio laboral, a rendibilidade, as infraestruturas e as estratexias de investimento estranxeiro directo. O Índice de Opacidade Financeira sitúa a Suráfrica como 36º paraíso fiscal máis seguro do mundo, por diante de Filipinas e por detrás das Bahamas.
Jacques Cartier
Primeira viaxe (1534)
O 24 de xullo erixiu unha cruz de 10 metros de altura cas palabras viva o rei de Francia na costa da Baía de Gaspé, en territorio iroqués, tomando posesión do territorio en nome da coroa francesa. Con agasallos atraeu os fillos do xefe nativo Donnacona, Domagaya e Taignoagny, reténdoos conta a súa vontade e levándoos como reféns no seu regreso a Francia. Volveu a Saint-Malo o 5 de setembro de 1534.
Suráfrica
Demografía
miniatura|esquerda|Migracións que formaron a actual Suráfrica. [[Ficheiro:South Africa population density map.svg|miniatura|Mapa de densidade de poboación de Suráfrica segundo o censo de 2011.
Jacques Cartier
Segunda viaxe (1535/36)
miniatura|300px|Ruta da segunda viaxe de Cartier. A súa segunda expedición tivo comezo en 19 de maio de 1535 e constaba 110 home e de tres navíos, o La Grande Hermine (120 toneladas) baixo o seu mando directo, o Petite Hermine (60 toneladas) ao mando do seu cuñado Macé Jallobert e o L'Émérillon (40 toneladas) ao mando de Guillaume o bretón. Nesta expedición tamén viaxaban os dous nativos fillos do xefe iroqés reféns da primeira viaxe, que agora xa falaban francés.
Suráfrica
Demografía
]] Segundo o último censo de poboación de 2011, Suráfrica contaba con preto de 52 millóns de habitantes con diferentes orixes, culturas, linguas e relixións. Nunha estimación realizada en 2014 o número ascendía a 54 millóns.
Jacques Cartier
Segunda viaxe (1535/36)
O traxecto oceánico ata chegar ao continente americano transcorreu coma a vez anterior salvo polo feito de que os barcos foron separados polas tormentas, reuníndose outra vez as tres naves no Estreito de Belle Isle. Co consello dos dous nativos conseguiron chegar á desembocadura do Río San Lourenzo a través do estreito Jacques Cartier, entre a Illa Anticosti e o continente, e remontandoo chegaron ata a aldea iroquesa de Stadacona, onde Cartier se reuniu de novo co xefe Donnacona, liberando os seus fillos.
Suráfrica
Demografía
Suráfrica tamén é fogar duns 5 millóns de inmigrantes ilegais, dos que arredor de 3 millóns son do veciño Cimbabue. O 11 de maio de 2008 producíronse unha serie de disturbios violentos contra os inmigrantes, sendo o foco a cidade de Alexandra, preto de Xohanesburgo. Nas seguintes semanas a violencia espallouse pola provincia de Gauteng e nas cidades costeiras de Durban e Cidade do Cabo.
Jacques Cartier
Segunda viaxe (1535/36)
Cartier deixou os dous barcos maiores nun porto natural do río e seguiu remontándoo con corenta homes a bordo do L'Émérillion; a pesar de non seguir máis alá do lago Saint-Pierre a causa do caudal e os rápidos que presentaba o río nesa zona, bautizou esa zona como Lachine, ao pensar que ese río era o Paso do Noroeste e que os rápidos eran o único que o separaba da China, nome que aínda conservan tanto os rápidos coma a cidade que existe nesa localización. No traxecto, a uns 200 quilómetros río arriba de Stadacona, o 2 de outubro de 1535 chegou a un gran asentamento nativo, Hochelaga, aos pes do monte Royal, que co tempo sería a localización da cidade de Montreal.
Suráfrica
Demografía
Na elaboración do censo, o Servizo Nacional de Estatística de Suráfrica pregunta á poboación que se describa a si mesma segundo cinco grupos raciais. No censo de 2011, os datos amosaron unha composición da poboación na que o 79,2% da poboación era de orixe negra africana, o 8,9% de orixe europea, outro 8,9% de orixe mixta, o 2,5% da India ou do sueste asiático e un 0,5% que se definiu como Outro/Sen especificar. O primeiro censo que se realizou en Suráfrica foi en 1911, e nel amosábase que a poboación de ascendencia europea ascendía ao 22%, baixando até un 16% en 1980.
Jacques Cartier
Segunda viaxe (1535/36)
Tras algún día en Hochelaga, Cartier volveu a Stadacona o 11 de outubro preparándose para pasar o inverno alí. Levantaron para tal efecto o forte de Santa Cruz, campamento que sería a orixe da cidade do Quebec. Salvo algún desacordo menor as relacións cos nativos foron boas e non desembocaron en actos violentos. Nese inverno Cartier confeccionou unha especie de dicionario xeográfico e etnográfico da zona como o uso do tabaco, cultivado e secado no verán e despois pulverizado e fumado.
Suráfrica
Demografía
Suráfrica tamén acolle un número importante de refuxiados e persoas que precisan asilo político. Segundo o World Refugee Survey 2008, publicado polo Comité dos Estados Unidos de América para refuxiados e inmigrantes, está poboación ascendía a 144.700 persoas en 2007. Os diferentes grupos de refuxiados e solicitantes de asilo ascenden a máis de 10.000 persoas, nos que se inclúen 48.400 de Cimbabue, 24.800 da República Democrático do Congo e 12.900 de Somalia. A meirande parte viven en Xohanesburgo, Pretoria, Durban, Cidade do Cabo e Porto Elizabeth. Algúns refuxiados tamén comezaron a establecerse e vivir en zonas rurais como Mpumalanga, KwaZulu-Natal e Cabo Oriental.
Jacques Cartier
Segunda viaxe (1535/36)
O inverno foi tremendamente duro pese aos preparativos, os barcos franceses permaneceron atrapados no xeo dende novembro a mediados de abril do ano seguinte e a neve en terra superou o metro de espesor. Todo isto foi agravado polo feito de que tanto iroqueses coma franceses sufriron o escorbuto, mais un tratamento nativo permitiu a 85 dos 110 europeos sobrevivir á enfermidade.
Suráfrica
Linguas
Suráfrica ten 11 linguas oficiais: inglés, afrikaans, zulú, suazi, ndebele, linguas sesotho do norte e do sur, Tsonga, tswana, venda e xosa.
Jacques Cartier
Segunda viaxe (1535/36)
O 6 de maio puxo rumbo a Francia, tras capturar o xefe Donnacona, os seus dous fillos e outros sete iroqueses para que contaran na corte francesa as historias que circulaban sobre terras ricas en ouro e outros tesouros, o Reino de Saguenay. Porén Cartier tivo que deixar atrás a Petite Hermine, ao non ter xa tripulación para ela. Nesta ocasión saíndo da desembocadura do Río San Lourenzo polo estreito de Honguedo, ao sur da Illa Anticosti e polo estreito de Cabot, ao sur da illa de Terra Nova. Chegaron a Saint-Malo o 15 de xullo de 1536.
Suráfrica
Linguas
O país recoñece ademais oito non oficiais: fanagalo, lobedu, ndebele, phuthi, lingua de signos surafricana, khoe, nama e san. Estas pódense usar en certos usos oficiais en áreas limitadas onde se determinou que estas linguas prevalecen.
Educación
miniatura|Escolares en [[Mitchells Plain.]] Suráfrica posúe un sistema educativo que se estrutura en tres etapas diferentes. A primeira delas e a educación primaria, seguida da educación secundaria e a educación universitaria. Hai doce cursos na educación obrigatoria, que van dende o grao 1 até o 12. O Grao R é previo á educación primaria. A educación primaria posúe sete cursos e a secundaria cinco.
Jacques Cartier
Terceira viaxe (1541/42)
Durante a súa estancia en París o xefe Donnacona difundiu información sobre o suposto reino de Saguenay, ben porque sabía que era o que querían escoitar os franceses ou ben realmente por confusión ou en referencia a lendas sobre o asentamento viquingo de Vinland. Estas historias de grandes xacementos de ouro e xemas aumentaron o interese da coroa francesa no novo continente, accedendo o rei Francisco I a organizar unha terceira expedición. Porén, desta non formarían parte ningún dos iroqueses tomados como reféns: Donnacona morreu en 1539, ao igual que varios iroqueses e outros casaron pero ningún volveu á súa terra.
Suráfrica
Educación
As universidades públicas de Suráfrica están divididas en tres tipos: as universidades tradicionais, que ofrecen graos universitarios orientados á teoría; as universidades tecnolóxicas, que ofrecen diplomas e graos vocacionais; e universidades integrais, que ofrecen ámbolos dous tipos de cualificación. Hai 23 universidades públicas en Suráfrica: 11 tradicionais, 6 tecnolóxicas e 6 integrais.
Durante o apartheid, as escolas para os negros eran suxeito de discriminación por medio de financiamentos insuficientes e un programa de estudos chamado Acta de Educación Bantú, que estaba deseñado para ofrecerlles aos estudantes unha formación como traballadores.
No ano 2004 o país comezou a reformar a súa educación superior, incorporando pequenas universidades en institucións meirandes e renomeando todas as institucións de ensino superior como "universidade" para corrixir estes desequilibrios.
Entre os anos 2002 e 2005 Suráfrica destinou o 5,4% do seu PIB á educación e a taxa de alfabetización en adultos era do 88,7% en 2007.
Saúde
miniatura|upright=1.25|Caída da esperanza de vida por causa da [[SIDA.]] Segundo o Instituto Surafricano de Relacións Raciais, a esperanza de vida no 2009 era de 71 anos para os surafricanos brancos e de 48 para os surafricanos negros. O investimento en sanidade no país supón o 9% do PIB e, aínda así, só o 16% da poboación está cuberta nos plans de saúde. Un 20% da poboación recorre á sanidade privada e o resto paga do seu peto ou utiliza plans de caixa hospitalaria. Os tres grupos hospitalarios dominantes, Mediclinic, Life Healthcare e Netcare, controlan en conxunto o 75% do mercado e un 84% da poboación depende do sistema público de saúde, que está condicionado por unha escaseza crónica de recursos humanos e materiais.
VIH/SIDA
De acordo co informe de 2013 da ONUSIDA, Suráfrica tiña uns 6,3 millóns de habitantes afectados polo VIH, moitos máis que calquera outro país no mundo. Do total de afectados, uns 360.000 eran menores de 14 anos.
Por outra banda, un estudo realizado no 2008 amosou que a infección de VIH/SIDA na poboación surafricana estaba moi diferenciada en liñas raciais: o 13,6% do surafricanos negros tiña VIH positivo, mentres que tan só o 0,3% dos surafricanos brancos o tiñan. A maioría das mortes danse en persoas en idade laboral, o que supón que moitos orfos da SIDA dependan do estado para subsistir.
Jacques Cartier
Terceira viaxe (1541/42)
Aínda que nun primeiro momento se lle encomendou a Cartier comandar unha terceira expedición cara a desembocadura do río San Lourenzo con dous obxectivos unha vez esquecido o paso do Noroeste, colonizar a zona e difundir a fe católica, o 15 de xaneiro de 1541 foi substituído por Jean-François de la Rocque de Roberval, amigo persoal do rei destacado nas disputas relexiosas contra os hugonotes que foi nomeado primeiro tenente xeneral do Canadá. Cartier si que formaría parte da expedición pero baixo as ordes deste último.
Suráfrica
VIH/SIDA
A relación entre o VIH, un virus espallado principalmente por contacto sexual, e a SIDA foi negada durante moito tempo polo agora expresidente Thabo Mbeki e pola súa ministra de saúde Manto Tshabalala-Msimang, quen insistía en que moitas das mortes do país se producían por mor da malnutrición e a pobreza, e non polo VIH.
Jacques Cartier
Terceira viaxe (1541/42)
miniatura|Jean-François de la Roque de Roberval.
Suráfrica
VIH/SIDA
Foi no 2007 cando o goberno comezou a facer esforzos para combater a SIDA, principalmente grazas á presión internacional. Tralas Eleccións Xerais en Suráfrica de 2009, o presidente Jacob Zuma nomeou o doutor Aaron Motsoaledi como novo ministro de saúde e comprometeuse a aumentar o financiamento e ampliar o tratamento da SIDA.
Jacques Cartier
Terceira viaxe (1541/42)
A expedición dividiuse en dous grupos, Cartier partiría primeiro con cinco barcos mentres Jean-François de la Rocque armaba o resto da frota. Así Cartier partiu de Saint-Malo o 23 de maio, chegando a Stadacona en agosto. Pese a que o recibimento foi cálido as relacións cos nativos deterioráronse, polo que decidiu instalar o asentamento río arriba, na confluencia do río San Lourenzo co río Cap-Rouge, na actualidade Cap-Rouge (Quebec). Os colonos, na súa maior parte reos liberados para tal fin, asentáronse, fortificando a colonia e construíndo outro forte nun acantilado próximo para maior protección. O asentamento bautizaríase coma Charlesbourg-Royal.
O inverno comezou sen que chegase o resto da frota e despois de organizar o asentamento Cartier partiu o 7 de setembro nunha expedición de recoñecemento na busca do Reino de Saguenay, porén non puido pasar de Hochelaga a causa do mal tempo. Durante este tempo foi acumulando o que el cría que era mineral de ouro e diamantes a través do comercio cos huróns e dous dos barcos foron enviados con estes minerais a Francia para que os analizaran, pero resultaron ser só pirita e cuarzo.
Elena Salgado
Elena Salgado Méndez, nada en Ourense o 12 de maio de 1949, é unha política galega. Foi Ministra de Economía e Facenda e Vicepresidenta Segunda do Goberno de España.
Jacques Cartier
Terceira viaxe (1541/42)
A súa volta a Charlesbourg-Royal Cartier atopa unha situación lamentabel, a relación cos iroqueses xa non era amigábel e en lugar de intercambios comerciais había actos hostís, chegando a matar 35 colonos segundo varias fontes, polo que a pesar de contar co remedio para o escorbuto a situación é insostible e é consciente de que non ten forzas suficientes nin para manter o asentamento nin para atopar o Reino de Saguenay polo que decide regresar a Francia a comezos de xuño de 1942.
Na viaxe de volta cruzouse con Roberval e o resto da expedición o longo da costa de Terra Nova, porén pese aos intentos este non é capaz convencelo de regresar a Charlesbourg-Royal e segue camiño de Francia convencido de que nas súas bodegas levaba unha fortuna en ouro e diamantes. Roberval tomou o mando da colonia pero abandonouna en 1543 a causa das enfermidades, o clima e a hostilidade dos nativos.
Retiro
Unha vez fracasada a súa empresa retirouse á súa residencia preto de Saint-Malo, onde morreu en 1557 a causa da peste.
Elena Salgado
Biografía
É enxeñeira Industrial nas especialidades de Técnicas Enerxéticas e Organización Industrial pola Universidade Politécnica de Madrid, licenciada en Ciencias Económicas na especialidade de Estrutura Económica pola Universidade Complutense de Madrid e máster en Métodos Cuantitativos de Xestión pola Escola de Organización Industrial.
Formou parte dos gobernos de Felipe González entre 1982 e 1996, como Directora do Departamento de Estudos no Instituto da Pequena e Mediana Empresa do Ministerio de Industria (1982-1984), Directora Xeral de Custos de Persoal e Pensións Públicas do Ministerio de Economía e Facenda (1985-1991) e Secretaria Xeral de Comunicacións do Ministerio de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente (1991-1996). Trala derrota socialista en 1996, pasou á empresa privada, traballando en varias empresas do sector das telecomunicacións.
Foi nomeada Ministra de Sanidade e Consumo por José Luis Rodríguez Zapatero. A súa medida máis significativa foi a lei antitabaco que entrou en vigor en España o 1 de xaneiro de 2006. Ese ano aspirou, sen éxito, a presidir a Organización Mundial da Saúde, chegando á última fase, con outros catro candidatos, na que se elixiu finalmente a Margaret Chan (8 de novembro de 2006).
O 6 de xullo de 2007 Elena Salgado, foi relevada no Ministerio de Sanidade e Consumo por Bernat Soria, pasando a ocupar o cargo de Ministra de Administracións Públicas.
Nas eleccións lexislativas de 2008 encabezou a lista do PSOE por Cantabria. O 12 de abril de 2008 foi confirmada de novo como ministra de Administracións Públicas para a IX Lexislatura. Porén, o 7 de abril de 2009, dentro dunha profunda remodelación do Goberno, abandonou o devandito ministerio para substituír a Pedro Solbes á fronte do Ministerio de Economía e Facenda e como Vicepresidenta Segunda do Goberno.
Quintanaortuño
Quintanaortuño é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 261 habitantes (INE 2012).
Ramón Artola
Ramón Antonio Artola Larrañaga, nado en Tolosa o 31 de agosto de 1831 e finado en Donostia o 20 de agosto de 1906, foi un poeta vasco.
Obra
miniatura|384x384px|Debuxo de Victoriano Iraola no número 13 da revista El Thun Thun  (17 de xuño de 1894) Os seus primeiros poemas publicounos no Cancionero Vasco de José Manterola e logo continuou a publicar ao longo da súa vida na prensa, principalmente en Euskal-Erria. Tamén escribiu moitas letras de cancións para as comparsas donostiarras.
Xa postumamente publicouse o seu primeiro, foi en 1909 ''Gipuzkoa-ko Probintziaren kondaira laster bat Españiako beste zenbait pasarterekin. Itz neurtuzko moldaeran e en 1961 Antonio Zavala publicou unha selección da súa obra, Sagardoaren graziya ta beste bertso asko''. Nos dous volumes de Ipuiak edo kontutxoak recolléronse os seus contos e fábulas en verso.
Araucariaceae
As araucariáceas (nome científico Araucariaceae) son unha familia de coníferas da orde Araucariales, comprende 3 xéneros. Son árbores de longa vida, altamente resinosos, usualmente moi simétricos e cónicos. Os conos son solitarios, máis ou menos erectos, e pesados, as escamas ovulíferas cada unha cun óvulo, sementes grandes. A familia está practicamente restrinxida ao hemisferio Sur.
Descrición
Árbores de longa vida, até 65 m de alto e 6 m de diámetro na base, altamente resinosos, usualmente moi simétricos e cónicos na súa forma de crecemento. Follas simples, enteiras, variadas en forma (coma punzóns, escamas, lineais, oblongas ou elípticas), ás veces no mesmo individuo, persistentes, coa punta aguzada nalgunhas especies de Araucaria, de disposición espiralada ou oposta. Dioicos ou monoicos. Estróbilos microsporanxiados cilíndricos, con numerosos microsporofilos dispostos en espiral, cada un con 4-20 microsporanxios, pole sen "sacca", a exina con foxiños. Conos solitarios, máis ou menos erectos, pesados, madurecendo en 2-3 anos e eventualmente desintegrándose na árbore, escamas ovulíferas cada unha cun óvulo, numerosas, dispostas en espiral, aplanadas, lineais a peltadas, a bráctea máis ou menos longa que a escama e fusionada a ela, sementes grandes, con ou sen ás marxinais. Dous cotiledóns, ás veces altamente divididos e parecendo 4.
Ecoloxía
Araucariaceae está case restrinxida ao hemisferio sur, dende o sueste de Asia a Australia, Nova Zelandia, e o sur de América do Sur.
os membros desta familia usualmente medran en bosques chuviosos tropicais e subtropicais como tamén en áreas máis temperadas.
Javonte Green
Javonte Green, nado o 23 de xullo de 1993 en Petersburg, Virxinia, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Chicago Bulls da National Basketball Association (NBA).
Araucariaceae
Ecoloxía
A familia é máis diversa en Nova Caledonia, onde hai 5 especies de Agathis e 13 especies de Araucaria endémicas. As especies desta área de cada xénero forman un grupo monofilético de acordo con análise de rbcL. O pequeno monto de diversificación xenética das especies dentro de cada xénero suxestiona unha radiación relativamente recente no solo infrecuente (ultramáfico) de Nova Caledonia.
Javonte Green
Traxectoria profesional
O 11 de setembro de 2015, Green asinou co CB Peixefresco da LEB Prata. Na súa primeira tempada coma profesional, foi escollido coma mellor xogador da LEB Prata tras acadar 18 puntos, 6.7 rebotes e 2.2 roubos por encontro.
O 11 de xullo de 2016, asinou co Pallacanestro Trieste da Serie A2 Basket italiana, onde xogou durante dúas tempadas. Ó remate da súa segunda tempada en Italia, Green foi chamado polos Phoenix Suns para xogar a Liga de Verán da NBA de 2017.
Araucariaceae
Ecoloxía
Nalgunhas especies de Araucaria, as follas que rematan en puntas aguzadas, a habilidade de rexenerar pólas, e a protección do ápice de crecemento polas pólas que o arrodean, suxestionan unha adaptación contra herbívoros hoxe extintos.
Javonte Green
Traxectoria profesional
O 25 de xullo de 2018, Green asinou co ratiopharm Ulm da Basketball Bundesliga.
Araucariaceae
Ecoloxía
Unha das árbores máis grandes e de longa vida desta familia é Agathis australis, comunmente chamada kauri. Un individuo particular no norte de Nova Zelandia tiña 51,5 m de altura e 13,8 m de circunferencia e uns 2000 anos de vida a principios de 2001. O nome maorí para este individuo é Tane Mahuta, que se traduce coma "deus da foresta".
Javonte Green
Traxectoria profesional
O 18 de xullo de 2019, Green asinou un contrato de dúas tempadas cos Boston Celtics. Green debutou na NBA o 25 de outubro de 2019 contra os Toronto Raptors, na vitoria de Boston por 112-106.
Araucariaceae
Filoxenia
As secuencias de 28S rRNA fortemente suxestionan unha relación de irmáns entre Podocarpaceae e Araucariaceae, compartindo as seguintes sinapomorfías: un óvulo por escama ovulífera, a escama ovulífera moi asociada á semente, e posibelmente a bráctea fusionada á escama.
Agathis e Araucaria difiren unha da outra fortemente nas súas estruturas foliares e reprodutivas. As follas de Agathis son opostas e amplas, mentres que as de Araucaria son de disposición espiralada e lineais a amplas. Agathis é monoico con óvulos libres da escama do cono e ten sementes con ás. Araucaria é dioico, con óvulos fusionados á escama do cono e usualmente ten sementes sen ás. As secuencias de ADN de rbcL tamén sosteñen unha monofilia dos dous xéneros. Os datos de rbcL tamén están de acordo coa división do xénero en 4 seccións baseados en caracteres non moleculares como o número de cotiledóns, posición dos conos microsporanxiados, e caracteres celulares da epiderme das follas.
Javonte Green
Traxectoria profesional
O 25 de marzo de 2021, Green foi traspasado ós Chicago Bulls nun traspaso entre tres equipos no que tamén participaron os Washington Wizards.
Araucariaceae
Filoxenia
Wollemia nobilis foi atopada en 1994 no Parque Nacional Wollemi en Sydney, Australia, polo oficial do "National Park and Wildlife Service" David Noble. Era coñecido para a ciencia antes de 1994 só coma un fósil que se estendía até hai 150 millóns de anos, e é unha das árbores do mundo máis raras, con só uns 43 adultos en dúas poboacións que distan uns 1,5 quilómetros entre elas. As árbores, algunhas das cales teñen entre 500 e 1000 anos, teñen unha casca infrecuente, descrita coma "chocolate burbullate".
Taxonomía
A clasificación, segundo Christenhusz et al. 2011, que tamén fornece unha secuencia lineal das ximnospermas até xénero:
Importancia económica
Os dous xéneros máis representados producen madeira. Os individuos máis grandes, como os de Agathis australis de Nova Zelandia, que acadan os 65 m de altura e 6 m de diámetro, conteñen gran volume de madeira de alta calidade.
Araucaria heterophylla e Araucaria araucana de Chile son ornamentais moi apreciadas.
Apiales
As Apiales é unha orde de plantas anxiospermas que contén familias moi recoñecidas: cenoria, apio, pirixel, hedra.
O Pereiro de Abaixo, Cumbraos, Sobrado
O Pereiro de Abaixo é un lugar da parroquia de Cumbraos, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Apiales
No sistema de Cronquist, só se inclúen as Apiaceae e Araliaceae, e a orde situouse coas rósidas máis ca coas astéridas. As Pittosporaceae estaban coas Rosales, e outras formas na familia Cornaceae. As familias están a ser reclasificadas e haberá pequenas variacións, en particular nas Torriceliaceae que poden ser divididas.
Importancia nos países tépedos e fríos.
Biotipos
Árbores (algunhas Ferula), arbustos (Bupleurum), e máis frecuentemente herbas, anuais, bianuais ou perennes. Follas case sempre alternas. Contén dúas familias.
Kentville
Kentville é unha cidade do condado de Kings, Nova Escocia, no Canadá.
Aatsi
Aasti (en xeorxiano: ააცი; en abkhazo: Аацы) é unha vila do distrito de Gudauta, en Abkhazia. Sitúase ao leste do centro do distrito nun val ao pé dos Montes de Bzib aínda que na vila, a montaña está moi preto do mar.
O Castelo, Ribeira, Ribeira
O Castelo é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Agathis
O xénero Agathis, comunmente coñecido como kauri, piñeiro kaurí ou damar, componse dun grupo relativamente pequeno de vinte e unha especies de árbores de folla perenne na familia Araucariaceae. Caracterízanse por teren un toro grande e poucas ou ningunha póla en parte do toro. As árbores novas teñen unha forma cónica e soamente na madureza adquiren unha copa máis arredondada e unha aparencia irregular.
Descrición
As follas novas son máis grandes que na idade adulta en todas as especies, e máis ou menos agudas, variando segundo a especie de ovadas a lanceoladas. As follas do adulto están enfronte, elípticas lineares, moi coriáceas e dispostas densamente. As follas novas son a miúdo cobrizo-avermelladas, cun marcado contraste coa follaxe xeralmente verde ou verde-abrancazada da estación anterior.
Os conos macho de pole aparecen xeralmente só nas árbores máis grandes, despois de que as sementes dos conos teñan aparecido. Os conos femia da semente. desenvólvense xeralmente nas franzas laterais máis curtas, madurecéndose logo de dous anos. Con formas normalmente ovais ou globulares. miniatura|Casca de Agathis robusta no [[Real Xardín Botánico de Melbourne (as follas pertencen a outra planta).]] As árbores son a fonte da Goma Damar.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Richard Anthony Salisbury e publicado en Transactions of the Linnean Society of London 8: 311. 1807.
Especies do xénero Agathis
miniatura|[[Te Matua Ngahere, un A. australis no Bosque de Waipoua, é a segunda árbore por tamaño de Nova Zelandia. A árbore máis grande, Tāne Mahuta, fica preto.]]
Usos
Varias especies de kauri dan diversas resinas tales como a kauri copa e Manilla copal, ademais de madeira, que é de textura recta e granulosa e dunha calidade óptima.
A madeira úsase normalmente na manufactura de guitarras. Tamén se utiliza nos taboleiros de xogo (goban).
Voo 211 de US-Bangla Airlines
O voo 211 de US-Bangla Airlines era un voo regular internacional de pasaxeiros operado por US-Bangla Airlines dende o aeroporto internacional Shahjalal en Dacca, Bangladesh ao aeroporto internacional Tribhuvan en Katmandú, Nepal. O 12 de marzo de 2018 ás 14:18 hora local (08:30 UTC), o avión que operaba o voo, un Bombardier Dash 8 Q400 de 76 asentos, esnafrouse na aterraxe e incendiouse.
Había 67 pasaxeiros e 4 tripulantes a bordo; 51 persoas morreron mentres que 20 sobreviviron con feridas. Este foi o terceiro accidente dun avión comercial con vítimas no ano 2018, tras os accidentes do voo 703 de Saratov Airlines e do voo 3704 de Iran Aseman.
Avións
O avión accidentado era un Bombardier Dash 8 Q400 con rexistro S2-AGU. O avparello foi entregado pror vez primeira a Scandinavian Airlines en 2001, posteriormente foi vendido a Augsburg Airways en 2008 antes de que US-Bangla Airlines o mercase en 2014. No ano 2015 viuse involucrado nun incidente cando esvarou fóra da pista en Saidpur. Non houbo feridos. O avión tivo danos menores e regresou ao servizo oito horas despois.
Accidente
O voo saíu do aeroporto internacional Shahjalal en Dacca, a capital de Bangladesh, ás 12:52 hora local (UTC 6:52), levando 67 pasaxeiros e 4 tripulantes, 71 persoas en total, ao aeroporto internacional Tribhuvan en Katmandú, a capital do Nepal. A engalaxe e as etapas do voo de cruceiro transcorreron sen incidentes.
A torre de control do aeroporto Tribhuvan inicialmente deulle autorización para aterrar na pista 02, pero a tripulación pediu facelo pola pista 20. A torre de control autorizou entón a aterraxe pola pista 20. Dende a torre preguntaron ao avión polas súas intencións ao que o piloto respostou "Gustaríame aterrar na 02".
Medios locais informaron que o avión pasou o limiar da pista 02 e aparentemente aterrou antes de esnafrarse. Segundo testemuñas o avión non estaba ben aliñado coa pista. Un dos superviventes destacou que "o avión comezou a comportarse de xeito estraño". Traballadores en terra afirmaron que o aparello balanceouse repetidamente. Mentres aterraba desviouse, saíuse da pista e chocou contra o valado do perímetro do aeroporto. Despois deslizouse e chocou nun campo de fútbol. Un supervivente recordou que mentres o avión estaba aterrando sacudíuse violentamente e esnafrouse, seguido de fortes estoupidos. Entón incendiouse tras a rotura dos tanques de combustible. O aparello rompeu en varias partes.
Os bombeiros e servizos de emerxencia despregáronse inmediatamente e tardaron uns 15 minutos en apagar as chamas. 31 persoas foron trasladadas a varios hospitais de Katmandú, moitas delas en estado crítico. Os rescatadores atoparon inmediatamente oito corpos no lugar do accidente. Posteriormente atopáronse 32 corpos máis. Morreron 51 persoas no accidente, 40 delas no lugar e as 11 restantes nos hospitais. O aeroporto estivo pechado durante tres horas debido ao accidente.
O Coto de Lobos, San Xosé de Ribarteme, As Neves
O Coto de Lobos é un lugar da parroquia de San Xosé de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña oito habitantes (cinco homes e tres mulleres).
Aristómaco
Aristómaco (grego antigo: Ἀριστόμαχος Aristómakhos) pode referirse aos seguintes personaxes:
Piper (filme de 2016)
Piper é unha curtametraxe de animación por ordenador producida por Pixar Animation Studios e estreada no 2016. Dirixida por Alan Barillaro, foi emitido nos cines xunto co filme de Pixar Finding Dory o 17 de xuño de 2016. Na 89ª edición dos Oscar gañou o premio á mellor curtametraxe animada.
A curta conta a historia dunha famenta cría de ave escolopácida que aprende a superar a súa acuafobia. A inspiración da curta xurdiu a menos dunha milla dos Estudios Pixar en Emeryville, California, onde o veterán animador de Pixar e o director de Piper, Alan Barillaro, observaron o comportamento destas aves na costa e como buscaban o seu alimento entre as ondas.
O Carregal, Ribeira, Ribeira
Toponimia
O topónimo Carregal é un fitónimo que fai referencia, tanto en galego como en portugués, a un terreo pantanoso no cal abunda a «cárrega» ou «carrega», planta gramínea tamén denominada carriza, propia dese tipo de lugares húmidos ou brañas. Procede do latín (de raíz *) co sufixo derivativo.
A Cernada, San Xosé de Ribarteme, As Neves
A Cernada é un lugar da parroquia de San Xosé de Ribarteme no concello pontevedrés d'As Neves. Segundo o Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 26 habitantes (16 homes e 10 mulleres).
Situada na aba do monte San Nomedio, é a aldea da parroquia a maior altitude.
Toponimia
O topónimo galego Cernada (da voz medieval *cinerata, do latín ) indica unha terra queimada para o seu poboamento.
O Cochón, Ribeira, Ribeira
O Cochón é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Islas Airways
Islas Líneas Aéreas foi unha aeroliña española con sede social en Puerto de la Cruz (Tenerife, Canarias) e bases de operacións nalgúns aeroportos das illas. Operaba voos regulares interinsulares nas Illas Canarias. Foi constituída en 2001 e empezou a operar en febreiro de 2003. Islas Líneas Aéreas pertencía na súa totalidade ao grupo de propietarios de Santa Bárbara Airlines (Venezuela).
Posteriormente, Islas Líneas Aéreas foi propiedade do empresario da construción palmeiro Miguel Concepción a través do Grupo SOAC. No verán do 2007, Islas Airways iniciou unha importante fase de expansión das súas operacións co pedido de 8 novos ATR 72-500 e a contratación dun equipo de coñecidos executivos internacionais da aviación (Andreas Blass CEO, Rainer Uphoff CCO e Mario Goldberg COO).
Islas Líneas Aéreas operaba servizos regulares entre os aeroportos de Gran Canaria, Tenerife Sur, Tenerife Norte, Fuerteventura, Lanzarote, La Palma e El Hierro. A aeroliña cesou todas as súas operacións o 16 de outubro de 2012.
Historia
A aeroliña constituíuse en La Orotava o 7 de setembro de 2001 cun capital social de 70 000 €. Os accionistas iniciais da empresa eran Francisco González Yanes (tinerfeño residente en Venezuela) cun 89%, a Sociedad Canaria Americana de Inversiones cun 10% representada por Francisco Sánchez Jordán e Antonio Luis González cun 1%.
En maio de 2002 a compañía quedou inscrita na Zona Especial Canaria (ZEC) e no mes seguinte ampliouse o capital social ata os 1 080 000 €. A principios de 2003 solicitou autorización e dereitos de aterraxe e engalaxe para operar diversas rutas interinsulares, así como os códigos aeronáuticos IATA e OACI e a implementación destas rutas nos sistemas de reservas.
O 28 de marzo de 2003 iniciou a súa actividade comercial con seu primeiro voo na liña Gran Canaria-Fuerteventura operada cun ATR 72. O 15 de abril baiutizouse o seu segundo ATR 72 no aeroporto de La Palma, comezando as súas operacións ao día seguinte na ruta La Palma-Tenerife Norte.
O día 15 de outubro de 2012 a compañía publicou un comunicado anunciando o cesamento temporal de operacións de tráfico regular despois da incerteza vivida os días anteriores. Despediron os esmpregados sen recibir indemnizacións. Posteriormente a compañía intentaría, sen éxito, restablecer os voos. En xaneiro de 2014 volveu a perder a licenza de voo e defíxose da súa frota de catro avións, vendéndoos a outras compañías aéreas.
O Ministerio de Fomento acusou en 2012 a Islas Airways de fraude coas subvencións para residentes canarios.​ O Tribunal Supremo confirmou en 2018, dentro dun expediente administrativo de reintegro da subvención que o propio Ministerio de Fomento iniciara, a sentenza de instancia que obrigaba a Islas Airways a devolver 7,5 millóns de euros, esas cantidades xa foran retidas polo ministerio polo que a sentenza non tiña xa efectos económicos.
Bilbao Exhibition Centre
Instalacións
O Bilbao Exhibition Centre conta cunha extensión de 251.055 m², dos que 246.457 destínanse a exposicións distribuídos en seis pavillóns converténdose na feira máis grande de toda España. Ademais dos pavillóns de exposición, a Feira conta cun pavillón VIP, un centro de congresos, 6.500 m² dedicados a oficinas e un gran atrio. Ademais conta cun aparcadoiro subterráneo con capacidade para 4.000 vehículos.
Na cuberta do recinto instalouse un parque de enerxía solar fotovoltaica que se converteu nun dos maiores do País Vasco. O parque solar conta con 628 paneis fotovoltaicos e alcanza unha potencia de 100 kW nunha superficie de 1.000 m².
Bizkaia Arena
250px|miniatura|Interior do [[Bizkaia Arena.]]
É o maior pavillón de usos múltiples en España, xa que pode albergar ata 16.000 persoas, 18.640 para a maioría dos deportes de interior. Forma parte do Complexo Bilbao Exhibition Centre e do Centro de Exposicións e Congresos de Bilbao e Biscaia desde abril de 2004.
O lugar é escenario habitual de partidos de baloncesto. Desde 2009, é o pavillón do Bilbao Basket (en 2007 e 2008, utilizouse en diversas ocasións para os encontros máis atractivos). O pavillón foi sede da fase final da Copa do Rei de Baloncesto de 2010, e foi unha das sedes do Mundial de Baloncesto 2014, organizado en España.
Torre BEC
A Torre BEC, de 98 m de altura, é o segundo edificio máis alto do País Vasco, por detrás da Torre Iberdrola, de 165 m de altura. Na torre atópanse un restaurante e as oficinas da sociedade BEC.
Eventos
Na instalacións do BEC celébranse diversas feiras nacionais e internacionais, destacando os certames de Ferroforma, a Bienal da Máquina Ferramenta e a Euskal Encounter. No pavillón de Bizkaia Arena celébranse partidos de baloncesto, represéntanse espectáculos teatrais, carreiras de motocross e concertos musicais. Os principais partidos políticos da rexión realizan actos electorais e ás veces celebran os seus congresos. Pola súa banda, varios sindicatos e organizacións empresariais realizan diversas reunións e convencións. O Centro de Congresos acolle regularmente todo tipo de reunións, conferencias e xornadas profesionais, de diversos sectores como enerxías, innovación, educación ou formación. Tampouco se pode esquecer do PIN (Parque Infantil de Nadal) que acolle cada Nadal a miles de nenos e que ocupa tres pavillóns.
Os Ramos
O topónimo Os Ramos pode referirse a varios lugares de Galicia:
Bilbao Exhibition Centre
Transporte
Coa construción do BEC, construíuse tamén a estación de Ansio, na Liña 2 do metro de Bilbao. A estación soporta gran tráfico de pasaxeiros cando hai algunha actividade no BEC, polo que Metro Bilbao realiza servizos especiais para tales eventos, aumentando o horario de peche e as frecuencias de paso. Tamén, enfronte da entrada principal do BEC, hai dúas paradas de Bizkaibus, unha correspondente á liña de 3142 (conexión con metro, onde tamén realiza parada o Kbus -autobús urbano de Barakaldo-) e outra da liña 3136, tamén próximo a esa entrada efectúase algún servizo puntual de lanzadeira e hai unha terminal de autobuses que por agora non se utiliza. Así mesmo bordeando a instalación atópanse outras paradas de Bizkaibus.
Por outra banda a contorna componse dunha praza a modo de sala de espera dunha estación de autobuses e taxis que hoxe en día non dá servizo algún salvo eventos especiais.
Accionariado
A distribución do accionariado é a seguinte:
Os Ramos, Rodeiro, Rodeiro
Os Ramos é un lugar da parroquia de Rodeiro, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Théodore de Banville
miniatura|dereita|Théodore de Banville Théodore Faullain de Banville, nado en Moulins en 1823 e finado en París en 1891, foi un escritor francés.
Quintanavides
Quintanavides é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 97 habitantes (INE 2012).
Arredor de medianoite
Arredor de medianoite (en Round Midnight) é un filme franco-estadounidense de 1986 dirixido por Bertrand Tavernier. Foi escrito por Tavernier e David Rayfiel e está protagonizado por Dexter Gordon, François Cluzet e Herbie Hancock. Martin Scorsese, Philippe Noiret e Wayne Shorter fan cameos no filme.
Estreouse en galego o 20 de abril de 1990 a través da TVG.
Mont-ral
Mont-ral é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Alt Camp.
A Conlleira, Ribeira, Ribeira
A Conlleira é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Gran Premio do Xapón de 2017
O Gran Premio do Xapón de 2017 (oficialmente coñecido como o 2017 Formula 1 Japanese Grand Prix), foi a décimo sexta carreira da tempada de Fórmula Un de. Celebrouse o 8 de outubro de 2017 no circuíto de Suzuka, en Suzuka, Xapón, foi a 16ª rolda da tempada e o 44º Gran Premio do Xapón. O evento de é a trixésima terceira vez que a carreira correuse como un evento do Campionato do Mundo desde a tempada inaugural en, e a vixésima novena vez que se celebrou en Suzuka.
O piloto de Mercedes Lewis Hamilton entra na rolda cunha vantaxe de trinta e catro puntos sobre o Ferrari de Scuderia Ferrari de Sebastian Vettel no Campionato Mundial de Pilotos. O compañeiro de equipo de Hamilton Valtteri Bottas estba terceiro, vinte e cinco puntos por detrás. No Campionato do Mundo de Construtores, Mercedes ten unha vantaxe de cento dezaoito puntos sobre Ferrari, con Red Bull Racing a cento quince puntos detrás en terceiro lugar.
O Areal, San Xosé de Ribarteme, As Neves
O Areal é un lugar da parroquia de San Xosé de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Posúe unha pequena capela do século XIX coñecida popularmente co nome de Capela do Cristo.
Lingua parta
A lingua parta, tamén coñecida como pahlavi arsácida, é unha lingua extinta do grupo noroccidental da familia irania cuxa orixe sitúase no Imperio Parto (que se atopaba no actual nordeste de Irán, na provincia de Khorasán e outros territorios limítrofes como o sur de Turkmenistán). Esta lingua foi a oficial deste imperio baixo a dinastía arsácida (-248 - 224).
Noel Rosa
Noel de Medeiros Rosa, máis coñecido como Noel Rosa, nado en Río de Xaneiro o 11 de decembro de 1910 e finado na mesma cidade o 4 de maio de 1937, foi un sambista, cantante, compositor, mandolinista e guitarrista brasileiro e un dos maiores e máis importantes artistas da música do seu país. Nos seus poucos anos de vida, compuso máis de 300 músicas, entre sambas, marchas e cancións.
O Pereiro de Arriba, Cumbraos, Sobrado
O Pereiro de Arriba é un lugar da parroquia de Cumbraos, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 estaba deshabitado.
Christian Wulff
Christian Wilhelm Walter Wulff, nado o 22 de febreiro de 1943 en Osnabrück,  Baixa Saxonia, foi o Presidente da República Federal de Alemaña dende o 30 de xuño de 2010 ata a súa dimisión o 17 de febreiro de 2012 ao ser investigado por corrupción e tráfico de influencias. Membro da Unión Demócrata Cristiá, accedeu ao cargo trala dimisión un mes antes do Xefe do Estado, o Bundespräsident Horst Köhler, por unhas polémicas declaracións sobre a misión das tropas alemás en Afganistán.
No CDU
Desde 1978 a 1980 asumiu a presidencia federal da Schüler Union, unha asociación de estudantes da CDU. Uniuse ao comité directivo da Junge Union na Baixa Saxonia en 1979, para converterse no seu presidente catro anos máis tarde. Saíu da organización en 1985, un ano despois de ser elixido como membro do comité director rexional do CDU.
En 1994, con trinta e cinco anos de idade, Christian Wulff fíxose cargo da dirección federal do partido no estado da Baixa Saxonia. Catro anos máis tarde foi designado vicepresidente federal do CDU. Foi substituído como presidente rexional do CDU en 2008 por David McAllister.
Nas institucións
Este mesmo duelo repetiuse nas urnas o 1 de marzo de 1998, perdendo de novo ante Schröder que conseguiu 83 dos 157 escanos, fronte aos 62 do CDU. Finalmente, o 2 de febreiro do 2003 obtivo o 48% dos votos: 91 escanos dos 183. O 4 de marzo foi nomeado ministro presidente de Baixa Saxonia no Landtag, sucedendo a Sigmar Gabriel, grazas a unha coalición negro-amarela (CDU-FDP). David McAllister sucedeulle na presidencia do grupo parlamentario.
Como personalidade política popular, o seu nome foi un dos que se mencionaron para ser o candidato do CDU-CSU como chanceler alemán. Con todo, tras a anticipación das eleccións federais o 18 de setembro de 2005, anunciou que non sería o candidato, declarando que non completara aínda o seu primeiro mandato rexional. A votación non tivo un gañador claro e o seu nome xurdiu de novo como alternativa a Angela Merkel para unha posible coalición con obxectivo de gobernar o país.
Ocupou a presidencia da conferencia de ministros presidentes alemáns entre 2006 e 2007. O 27 de xaneiro de 2008 gañou as eleccións rexionais cun 42% dos votos e 68 dos 152 deputados. Renovou a súa coalición cos demócratas-liberais, iniciando o seu segundo mandato o 26 de febreiro.
Como presidente de Alemaña
Trala renuncia de Horst Köhler como Presidente de Alemaña en maio de 2010, perfilouse como sucesor ao contar co apoio da coalición gobernamental, que posuía 645 votos dos 1244 da Asemblea Federal. O 30 de xuño dese mesmo ano foi elixido décimo Bundespräsident, o máis novo até a data en asumir o cargo.
A finais de 2011 sóubose que Wulff recibira en 2008, cando era presidente da Baixa Saxonia, un crédito de 500.000 euros dun matrimonio amigo, que posteriormente liquidou en condicións favorables con outro crédito dun banco público. Este feito, e que presionara para que non transcendese á luz pública, provocou unha importante crise política en Alemaña. Dimitiu o 17 de febreiro de 2012 ao ser investigado por corrupción e tráfico de influencias.
A Cortegosa, San Xosé de Ribarteme, As Neves
A Cortegosa é un lugar da parroquia de San Xosé de Ribarteme no concello pontevedrés d'As Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
É a aldea de nacemento do sacerdote Manuel Gómez González.
Agaraki
Agaraki (en აგარაკი; en Амжәықәхәа) é unha vila do distrito de Gudauta, na Abkhazia, Xeorxia. Ata 1948, a vila chamábase Kavakluk, dende o 1948 ata o 1996 Agarak, e dende 1996 restaurou o antigo nome en abkhazo. Sitúase ao oeste do centro do distrito nunha área de chaira-montañosa, no Mar Negro.
División histórica
Historicamente a vila estaba dividida en tres aldeas (en abkhazo: аҳабла, aghabla).
Jimmy Hagan
James Hagan, nado en Monkstown o 10 de agosto de 1956, é un ex xogador e adestrador de fútbol de Irlanda do Norte.
Traxectoria
Chega ao Celta de Vigo dende o Birmingham na tempada 1986-87, sendo unha peza importante da zaga no play-off de ascenso a Primeira División Española, tres anos despois e a idade de 33 anos abandona o Celta para volver ao equipo no que comezou, o Larne, de onde sairía para rematar a súa experiencia como xogador de campo no Oddevold sueco, pasando despois a desempeñar a función de adestrador-xogador no Ballyema United (1991-93), Carrick Rangers (1993-94), Larne (1994-95), Crusader (1995-96) e Coleraine.
No ano 2005 volveu adestrar ao equipo da súa vida, o Larne, pero foi cesado por unha mala racha de resultados.
Coroso, Ribeira, Ribeira
Coroso é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Tagetes
dereita|miniatura|250px|Caraveis chineses en Galiza. Tagetes é un xénero de 56 especies de plantas principalmente herbáceas anuais e perennes da familia do xirasol (Asteraceae ou Compositae). É popularmente coñecida como caravel de burro ou caravel chinés. O xénero é nativo de América do Norte e do Sur, mais algunhas especies se naturalizaron ao redor do mundo. As súas flores son alaranxadas, amarelas ou vermellas, a maioría cun cheiro moi forte.
Son flores comúns ornamentais na xardinaxe galega. miniatura|left
Diluvio
miniatura|O Diluvio. Gustave Doré (1832-1883) O Diluvio é un episodio escuro da historia da humanidade, tendo sido relatado polas máis diversas fontes. A versión máis coñecida é aquela descrita na Biblia no libro do Xénese, en que Noé constrúe unha arca para abrigar un casal de cada especie de animal e a súa propia familia en canto Deus inundaba toda a Terra cunha choiva que durará 40 días e 40 noites. Ao final dese tempo, cando as augas comezaron a baixar, Noé enviou unha pomba, que lle trouxo unha folla de oliveira. A partir de aí, os descendentes de Noé terían repoboado a Terra, dando orixe a todos os pobos coñecidos.