cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio do Reino Unido de 1989
Informe
McLaren presentouse na carreira cun novo sistema de aceite e caixa de cambios transversal que se temía que non fora fiable. Con todo, o equipo de Woking tomou o control da cualificación con Senna por diante de Prost. Prost anunciou antes da carreira que deixaría McLaren ao final da tempada. O March de Gugelmin tivo un problema relacionado coa auga momentos antes da carreira e polo tanto tivo que comezar a carreira desde o pitlane. Derek Warwick comezou a carreira cun asento especial malia un accidente de karting que causoulle un forte dor de costas. Nelson Piquet cualificouse ben e foi o sétimo máis rápido no Warm up. Prost logrou facer a mellor saída na luz verde, pero Senna freou máis tarde e volveu tomar a dianteira na curva Copse. As primeiras voltas estiveron moi apertadas entre Senna, Prost, Mansell e Berger. Pero pront Berger entrou aos boxes ao final da 4ª volta con problemas eléctricos. O austríaco reincorporouse á carreira unhas voltas despois. Na volta 5 a orde da carreira era Senna, Prost, Mansell, Boutsen, Patrese e Nannini. O trío líder desfíxose do resto con Mansell alentando á multitude británica facendo a volta rápida na volta 6, 1,6 detrás do líder e tamén nas voltas 7 e 10. Ayrton Senna saíuse da pista na volta 12 entrando en Becketts debido a problemas de selección de marchas, permitindo ao seu compañeiro de equipo Alain Prost tomar o liderado diante do Ferrari de Nigel Mansell. Patrese era perseguido por Nannini e Piquet pero na volta 19 Patrese sufriu un grande accidente na Club Corner. Prost comezou a ampliar a súa vantaxe, axudado pola potencia do motor Honda. Na volta 22, a orde de carreira era Prost 2,5 segundos por diante de Mansell, Boutsen 32 segundos máis atrás, un segundo antes de Piquet (Nannini había entrado en boxes para poñer pneumáticos novos), que estaba 25 segundos por diante de Alliot, que estaba a 1 segundo de Jean Alesi no seu segundo Gran Premio. Na volta 29 Prost lideraba sobre Mansell por 3.2 segundos, Piquet estaba 42 segundos detrás do líder, Nannini 62 segundos detrás Prost, Gugelmin que comezou na parte traseira 64 segundos detrás e na sexta posición estaba Alliot unha volta por abaixo. Alesi retirouse logo de trompear á saída da Club Corner. Prost construíra un coxín de entre 7-9 segundos, na volta 42, o Ferrari de Mansell sufriu unha picada no pneumático dianteiro dereito, facendo que o coche para arrastrara na superficie creando fume e faíscas. Mansell arrastrouse de regreso aos boxes desde a recta do Hangar e fixo un pitstop que lle levou 11 segundos, quedou a 54 segundos detrás de Prost e aínda en segunda posición. Prost fixo entón o que parecía un pitstop de precaución para cambiar os pneumáticos, pero un problema coa instalación da parte traseira dereita significou que trdase 25 segundos antes de poder soltarse dos gatos. A súa vantaxe sobre Mansell reduciuse a 12 segundos. Na volta 56 Nannini pasou a Piquet para reclamar a posición final do podio.
Guerreiros de Terracota
Os guerreiros de terracota atópanse dentro do Mausoleo de Qin Shi Huang, tamén coñecido como o Mausoleo do Primeiro Emperador Qin (秦始皇陵; pinyin: qín shĭ huáng líng), foi descuberto en marzo de 1974 durante unhas obras para o abastecemento de augas de regadío preto de Xi'an, China. Desde o ano 1987 está considerado por parte da UNESCO como Patrimonio da Humanidade.
O exército de terracota
O exército está composto por máis de 7.000 figuras de guerreiros e cabalos de terracota realizados a tamano real. Foron enterradas preto do autoproclamado como Primeiro Emperador da Dinastía Qin, entre o 210 o 209 a.C.
Gran Premio de Portugal de 1994
O Gran Premio de Portugal de 1994 (oficialmente o XXIII Gran Premio de Portugal) foi unha carreira de Fórmula 1 que tivo lugar o 25 de setembro de 1994 no Autódromo do Estoril. Foi a décimo terceira rolda da tempada de Fórmula Un de. A carreira foi o 23º Gran Premio de Portugal e o undécimo en Estoril. Disputáronse 71 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 309 quilómetros. Gañouna Damon Hill conducindo para o equipo Williams. David Coulthard terminou segundo no outro Williams, con Mika Häkkinen terceiro no McLaren. O triunfo de Hill foi o seu quinto da tempada e a súa terceira vitoria consecutiva logo de gañar o anterior Gran Premio de Bélxica e o Gran Premio de Italia.
Refinaría de petróleo
miniatura|300px|A refinería de petróleo de [[Repsol, no Polígono Industrial da Grela-Bens (A Coruña). Vista dende Pastoriza.]] Unha refinaría de petróleo é unha planta industrial destinada á refinación do petróleo, por medio da cal, mediante un proceso adecuado, se obteñen diversos combustibles fósiles capaces de ser utilizados en motores de combustión: gasolina, gasóleo etc. Ademais, e como parte natural do proceso, obtéñense diversos produtos tales como aceites minerais e asfaltos. O primeiro paso no proceso de refinación é a destilación atmosférica realizada nas unidades de cru. O cru quentado entra na torre de cru na que se separan os diferentes compoñentes do petróleo segundo os seus puntos de ebulición. Obtemos GLP, nafta, queroseno, gasóleo e un compoñente residual chamado refugallo atmosférico. Este residuo quéntase e entra ás unidades sen carga nas que se extrae o gasóleo sen carga, e deixa como produto residual o residuo sen carga.
Homes de negro II
Homes de negro II (en Men in Black II) é un filme estadounidense dirixido por Barry Sonnenfeld que foi estreado no 2002. Estreouse en galego na TVG o 12 de xuño de 2011.
Sinopse
J e K volven a unirse para crear a mellor defensa contra unha sinistra e sedutora alien, o cal supón o maior reto dos Homes de Negro: protexer a Terra da nova escoura do universo. Pasaron catro anos dende que os axentes buscadores de extraterrestres evitaran un desastre intergaláctico. Dende entón, K regresara á comodidade da vida civil no servizo postal mentres J continuaba co seu traballo controlando alieníxenas. Nunha carreira contra reloxo, J deberá convencer a K para que se aliste de novo nos Homes de Negro antes de que a Terra sexa destruída.
San Fiz, O Ribeiro, Bande
San Fiz é un lugar da parroquia de O Ribeiro no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Tiña 21 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 8 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 20 habitantes (12 homes e 8 mulleres).
Isabel de Francia
Co nome de Isabel de Francia se coñece a numerosas princesas francesas:
Reino suevo
O reino suevo, reino suevo de Galiza  ou reino de Galiza   configurouse como a estrutura política máis antiga das actuais rexións de Galiza e o norte e centro de Portugal, despois da caída do Imperio Romano de Occidente. Foi o primeiro estado medieval da Europa occidental continental : nas Illas Británicas foi anterior en Gales o Reino de Dyfed, logo da fin do dominio romano en Britania.
Os suevos eran un pobo xermánico que entraron no noroeste da Península Ibérica en 409 ou 410 nunha vaga migratoria ou guerreira, mais con pouca poboación (entre vinte mil e trinta e cinco mil persoas). Tomaron o control do territorio rapidamente mais, debido ao seu número reducido, non modificaron grandemente a estrutura nin a cultura dos territorios onde se asentaron.
O Cronicón de Hidacio é unha das fontes que máis datos nos fornecen sobre a estadía deste pobo no noroeste peninsular e posúe gran valor por tratarse dunha fonte contemporánea dos feitos sinalados.
A Igrexa galega transformouse nunha institución política do Reino e formalizouse a distribución interior demográfica de Galiza en parroquias, erixidas en boa parte sobre asentamentos prerromanos.
Historia
esquerda|miniatura|Os trece bispados do Reino de Galiza citados no [[Parochiale suevorum|paroquiale suevorum (ca. 569): Braga, Porto, Lamego, Coímbra, Dumio, Lugo, Ourense, Astorga, Iria, Britonia, Tui, Idaña e Viseu. ]] Os suevos, procedentes do interior de Europa, concentráronse na súa chegada á Península Ibérica entre o Douro e o Miño, na zona de influencia de Braga. Os demais pobos invasores canda os suevos repartíronse o territorio: os vándalos silingos ocuparon a Bética, os suevos a zona occidental da Gallaecia e os vándalos asdingos ocuparon a parte leste. Os suevos nomearon rei a Hermerico (409-438) e estableceron o seu reino no citado territorio. É posible que Hermerico asinara un foedus con Roma no 410 ou 411, mais a distribución dos pobos bárbaros verase alterada por mor da intervención dos visigodos, entre os anos 418 e 421, que axudaron ó emperador Honorio a botar fóra ós vándalos silingos e mailos alanos. No ano 420 os vándalos asdingos, con Gunderico á cabeza, atacan ós suevos, o que provoca unha nova intervención romana en axuda ós suevos na batalla dos montes Nervasos. Os vándalos bátense en retirada cara ao sur, deixando o sitio para os suevos, que terán, agora si, un reino que abranga toda a antiga provincia romana da Gallaecia.
Durante todo o século V os enfrontamentos entre os suevos e a aristocracia galaico-romana foron habituais. Debido á súa enfermidade, Hermerico abdicou no ano 438 en favor do seu fillo Requila (438-448), quen emprendeu unha política expansiva que fixo que os suevos se consolidasen no norte da Lusitania. Oficializou a capital do reino en Braga, e espallou o reino cara ao sur, conquistando Mérida, a capital da Lusitania, no ano 439 e chegando a tomar Sevilla no ano 441. A Requila sucedeuno Requiario (448-456), primeiro rei suevo nado en territorio galaico, que adoptou o catolicismo no 449, o que produciu unha pronta fusión entre a poboación xermánica e a galaicorromana. No ano 456 tivo lugar a batalla do río Órbigo, que enfrontou a suevos e visigodos, os cales loitaban contra o expansionismo suevo. Os visigodos derrotaron aos suevos, o que tivo como consecuencia o asasinato de Requiario e o saqueo de Braga polos visigodos.
dereita|miniatura|[[Sunierico iniciou a conquista de Hispania cun exército romano-visigodo por orde do emperador Maioriano.]] Trala derrota fronte aos visigodos, o reino suevo dividiuse en poucos anos entre varios candidatos ao trono. A situación de suposta desaparición do reino, viuse favorecida en Roma pola influencia sueva de Recimiro en Maiorano. Dous novos reis gobernáron simultaneamente Frantán e Aguiulfo. Ámbolos dous fixérono dende 456 ata 457, ano no que Maldras (457-459) reunificou o reino, para acabar sendo asasinado tras unha conspiración romano-visigoda que finalmente fracasou. A pesar de que a conspiración non conseguiu os seus auténticos propósitos, o reino suevo viuse novamente dividido entre dous reis, Frumario (459-463) e Remismundo (fillo de Maldras) (459-469) que reunificou novamente o reino do seu pai no 463 e gozou de boas relacións cos visigodos: no ano 464 Remismundo acode xunto a Teodorico e recibe "armas, regalos e unha esposa" en palabras de Idacio. Tal é así que tras a chegada de Aiax, enviado desde a Galia vense obrigados a adoptar o arianismo no 465 debido á influencia visigoda.
Trala morte de Remismundo entrouse nunha época escura, que durou ata 550, ano no que desaparecen practicamente todos os textos escritos. O único que se sabe desta época é que moi probabelmente Teodemundo gobernou Suevia.
A época escura rematou co reinado de Carriarico (550-559), que se converteu novamente ao catolicismo no 550. Sucedeuno Teodomiro (559-570) (non se confunda con Teodomiro, duque (dux) do século VIII, gobernador de provincia visigoda de Aurariola). durante o reinado do cal tivo lugar o Primeiro Concilio de Braga (561), no que se tratou a cuestión priscilianista e os problemas internos da Igrexa. Durante esta época, entre os nativos galaicos e os suevos desaparecerían as diferenzas, este feito tería por resultado que os autores coetáneos se refiran ao reino nese momento como Galliciense Regnum, e aos reis indistintamente como Regem Galliciae , Rege Suevorum ou Galleciae totius provinciae rex.
Brillou nesta época o labor de Martiño de Dumio, recoñecido coma episcopi Gallaecia, impulsor dos devanditos concilios, da ordenación do territorio (Parrochiale suevum) e da difusión do cristianismo fronte as crenzas pagás de raíz prerromana (De correctione rusticorum). Desempeñou funcións de auténtico chanceler do rei Teodomiro.
Miro (570-583) foi o seu sucesor. Durante o seu reinado celebrouse o Segundo Concilio de Braga (572), no que se chega a completar a creación dunha Igrexa "nacional" sueva dotándoa do seu propio deretio canónico que é recreado a partir dos principais concilios da Igrexa grega.
Aproximadamente no 577 iniciouse a guerra civil visigoda, na que interveu Miro en axuda de Hermenexildo, o fillo rebelde do rei Leovixildo, e ademais pretendeu fortalecer relacións con francos e bizantinos. Isto supuxo serias liortas cos visigodos. No 583 Miro organizou unha expedición fracasada de conquista a Sevilla. Durante a volta desta expedición o rei atopou a morte. No reino suevo comezaron a producirse moitas liortas internas. Eborico (tamén chamado Eurico) (583-584) foi destronado por Andeca (584-585), que fallou no seu intento por evitar a invasión visigoda dirixida por Leovixildo, que se fará efectiva finalmente no 585. Aínda así xurdiu un pretendente suevo ó trono, descendente do rei Miro, chamado Malarico. Este rematou derrotado no 586 por Leovixildo, rematando así toda resistencia sueva.
Asun Estévez
Asun Estévez Estévez, nada en Bueu o 18 de novembro de 1966, é unha escritora galega.
Reino suevo
Organización política e administrativa
dereita|200px Os invasores suevos suplantan as estruturas de poder romanas, e cabe deducir que non farían modificacións importantes, aproveitándose delas. A principal característica da organización sueva é a súa formación como reino, en cuxo fronte está un rei que se sucede de xeito hereditario, contrariamente á tradición xermánica.
Asun Estévez
Traxectoria
Traballa como Auxiliar de Enfermería Xeriátrica.
Reino suevo
Organización política e administrativa
As relacións entre o poder suevo e a poboación galaicorromana varía segundo a época e segundo o lugar. Hidacio di que a invasión xermánica foi respondida fortemente, tanto nas cidades como nos aínda habitados castros. Pese ó que nos di Hidacio semella que a reacción maioritaria foi a de aceptación dos invasores. Pode que a aristocracia tivera unha primeira reacción de rexeitamento, aínda que coa caída do Imperio romano, ou mesmo antes, manteñen colaboración (agás casos illados, despois da morte de Requiario, como o asasinato do reitor de Lugo no 460). É no século VI cando esta colaboración é evidente, coa participación de aristócratas en campañas militares suevas.
A relación coa plebe suponse que foi máis irta que coa aristocracia, á que máis que nada lle interesaba manter a súa posición. Pola súa banda a Igrexa mantivo unha posición receptora, ocupándose máis dos seus asuntos internos, como a enorme influencia do priscilianismo en terras galaicas. Os suevos, pola súa parte, non interviron nos asuntos relixiosos. Cabe destacar que os bispos recibirán poder civil, preservando así a influencia do mundo romano ante a presenza sueva. Moita importancia ten a redacción do Parrochiale suevum, datado na segunda metade do século VI e onde se reflicte a organización administrativa e eclesiástica do Reino suevo da Gallaecia, contendo unha relación de 134 parroquias agrupadas en trece dioceses (ademais menciónase a diocese Britoniarum, Diocese de Britonia, que tamén aparece mencionada canda ó seu bispo Mailoc no Segundo Concilio de Braga ). O manuscrito indica ademais a existencia de pagus (distritos) especificamente suevos.
Asun Estévez
Traxectoria
Poética:
Reino suevo
Organización política e administrativa
Os concilios nacionais suevos tiveron unha importancia capital no labor lexislativo e administrativo, ao organizar os bispados galaicos antigos, crear outros novos e determinar as parroquias de cada un destes bispados. Así, a estrutura parroquial de Galiza provén da organización que lle deron, por orde dos reis Teodomiro (aconsellado por san Martiño) e Miro, estes concilios. Polo tanto, dividiuse o reino suevo en dúas áreas metropolitanas: unha, a antiga, a de Braga; e outra, a moderna, en Lugo.
Após estas reformas había trece bispados no reino suevo: Astorga, Braga, Britonia, Coímbra, Dumio, Idanha, Iria Flavia, Lamego, Lugo, Porto, Ourense, Tui e Viseu. miniatura|Territorios conquistados durante o reinado de [[Requila entre 438 e 448, incluíndo as cidades romanas máis importantes como Mérida, Mértola e Sevilla]]
Fontes
miniatura|esquerda|Moeda sueva de ouro (411-450). miniatura|140px|Estatua de [[Requiario na fachada leste do piso principal do Palacio Real de Madrid.]]
Documentais
Carecemos de documentos do reino propiamente ditos, diplomas, como na maior parte dos estados xermánicos desta época, pero temos varias fontes cronísticas coetáneas. A fundamental é O Cronicón de Hidacio onde os suevos ocupan un papel central e malia á visión moi negativa do autor informa de varias circunstancias históricas deles de primeira man.
Na Historia de Orosio, tamén do século V, conta un pouco menos xa que pretende ser unha historia do mundo pero relata cousas da contorna galega do autor. Xa do século VI contamos con varias obras de tipo cronístico (Xoán de Biclaro e Isidoro de Sevilla), literario (san Martiño, Gregorio de Tours, Venancio Fortunato) e mesmo as actas (ou semellante) dos tres concilios suevos. Son especialmente valiosas as actas do Primeiro Concilio de Braga e do Segundo Concilio de Braga (ambos presididos por san Martiño).
Tamén é unha fonte excepcionalmente valiosa sobre a época o Parrochiale suevum que é unha organización territorial do reino que deberá formar parte das actas dun suposto concilio en Lugo.
Numismáticas e arqueolóxicas
Outras fontes valiosas son as numismáticas. Requiario foi o primeiro rei bárbaro en cuñar moeda propia: IUSSU RECHIARI REGIS (Por orde de Requiario). E noutras a lenda gallica mvnita sinala que o reino era do territorio de Gallaecia superando os estreitos marcos étnicos propios das primeiras monarquías xermánicas.
Tamén nos falan do reino os achados arqueolóxicos. Apareceron necrópoles e outros asentamentos que enlazan co baixo imperio romano e mostran a relevancia cultural e poboacional da época, tanto como a súa conexión ininterrompida coas fases inmediatamente posteriores e anteriores.
Atribución posterior de emblema (século XVII)
A mediados do século XVI, popularízase na península ibérica o que se coñece como "estatutos de limpeza de sangue", probas e demostracións xenealóxicas que toda aquela persoa que aspirase a un recoñecemento social debía pasar. Nelas, aqueles demandantes de título nobiliario ou que desexasen ingresar en institucións prestixiosas, debían proporcionar unha xenealoxía, a miúdo inventada ou manipulada, que probase estaren exentos de antepasados xudeus, mouriscos ou de desertores da fe cristiá. Tamén as familias fidalgas recorreron á xenealoxía para presentarse na corte como vellas liñaxes de honorable pasado. Todo isto levará a un aumento dos estudos xenealóxicos e vexiolóxicos no Antigo Réxime, formándose estes como unha disciplina necesaria que permitía o ascenso social a moitos burgueses e fidalgos. No caso das liñaxes galegas, —consideradas tradicionalmente como "limpos", como "cristiáns vellos"— estas pretenderon principalmente entroncar a súa orixe con supostos grandes fundadores gregos, romanos, suevos ou visigodos. Así a casa de Saavedra reclamaba como fundador ao emperador romano Calígula, os Sarmiento reclamaban a súa orixe nun suposto príncipe suevo chamado "Sardamiro", os Deza dicían descender dun nobre visigodo chamado "Severiano", os Soneira dun cabaleiro romano chamado Marco Marlines Capitolio e os Caamaño afirmaban descender dos propios troianos, entre outros. miniatura|esquerda|140px|Moeda de ouro sueva datada entre os anos 410 e 500. Pero tamén cronistas, historiadores e vexioloxistas comezarán neste tempo a ser demandados para redactaren documentos históricos e xenealóxios —ás veces reais, e as máis das veces fantásticos— polas administracións dos diferentes reinos para probar a súa antigüidade e prestixio, e aínda tamén pola mesmísima corte, co fin de redactar historias que ensalzaran a súa ascendencia e o seu suposto glorioso e cristián pasado. Un destes destacados xenealoxistas foi Rodrigo Mendes Silva, controvertido cronista da corte madrileña e redactor de entre outras obras da Catálogo real genealógico de España: ascendencias y descendencias de nuestros Catolicos Principes y Monarcas Supremos, na cal este autor, chegaba a afirmar que o primeiro rei de España fora Túbal, un dos fillos do bíblico Noé, o cal en palabras deste cronista tería reinado durante 155 anos, miles de anos antes de Cristo. Mendes Silva foi ademais o primeiro que puxo en circulación a fábula que atribuía aos reis suevos un estandarte formado por un dragón verde en campo de oro (ano 1645). Desde entón, serán varias e dispares as formas e armas que os diferentes xenealoxistas lles adxudicarán aos reis suevos; así, na Historia de Don Servando, déixase claro que as armas dos reis suevos foran treis jaqueraidas douro et rouxo no Campo de prata; e no meo outra faxinha Douro, mentres que para a Xunta Xeral do Reino de Galicia (1669) o estandarte dos reis suevos fora un Dragón verde y León rojo.
Malia a intención dos autores de establecer unhas vellas armas para Galicia, baseadas na monarquía sueva, tales armas heráldicas non aparecen en ningún dos documentos que se coñecen do período suevo nin tampouco en ningunha das centenares de moedas suevas conservadas ata o de agora, lugar —o adverso das moedas— que pola circulación representaba o primeiro e máis importante lugar onde a realeza plasmaba os seus símbolos. No lugar destas representacións descritas mil cen anos despois da fin da monarquía sueva, as moedas suevas amosan unha cuñaxe diferente (similar ao resto de moedas europeas do seu tempo); unha cruz —latina ou grega— central, arrodeada dunha coroa de loureiro. Na actualidade, historiadores e vexioloxistas adicados á ciencia heráldica parecen estar de acordo en que as armas do reino de Galicia non naceron antes do século XIII, ao tempo que o resto da grande heráldica europea, na baixa Idade Media, sendo fidedigna testemuña o coñecido armorial "Segar´s Roll", o primeiro documento que amosa as armas de Galiza que aínda persisten ata a actualidade, cunha historia de máis de setecentos anos.
Tay Zonday
Adam Nyerere Bahner, nado en Minneapolis, Minnesota o 21 de maio de 1982, é un cantante, actor, actor de dobraxe e youtubeiro estadounidense máis coñecido polos alcumes Tay Zonday ou "Chocolate Rain Guy".
Roberto II de Borgoña
miniatura|Roberto II de Borgoña Roberto II de Borgoña, nado en 1248 e finado en Vernon-sur-Seine en 1306, foi duque de Borgoña entre 1271 e 1306.
Tay Zonday
É coñecido pola súa voz de baixo no canto. Conseguiu grande notoriedade pola súa canción "Chocolate Rain", a cal se converteu nun vídeo viral en xullo de 2007. En outubro de 2020, "Chocolate Rain" tiña máis de 128 millóns de visitas en YouTube.
Traxectoria
Zonday naceu como Adam Nyerere Bahner en Minneapolis, Minnesota e ten ascendencia africana. É o máis novo de tres irmáns, e os seus pais son profesores os dous.
Roberto II de Borgoña
Orixes familiares
Naceu en 1248, sendo o terceiro fillo masculino do duque Hugo IV de Borgoña e da súa primeira muller Iolanda de Dreux. Era neto por liña paterna de Odón III de Borgoña e Alicia de Lorena.
Matrimonios e descendentes
Casou coa princesa Inés de Francia, filla de Luís IX de Francia e Margarida de Provenza en 1279. Desta unión naceron:
Morte
Roberto II morreu o 21 de marzo de 1306 en Vernon-sur-Seine e foi enterrado en Cîteaux.
Distrito Bududa
thumb|225px|O distrito Bududa é o número 49. Bududa District é un distrito da Rexión Oriental de Uganda, nomeado así pola súa capital, Bududa. Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación darredor de 123.100 habitantes.
A lingua principal falada no distrito é o lumasaba.
Limita co Distrito Sironko polo norte, coa República de Kenya polo leste, co Distrito Manafwa polo sur e co Distrito Mbale polo oeste.
Este distrito foi creado no 2006. Anteriormente formaba parte do Distrito Mbale e logo do Distrito Manafwa. Divídese nun condado, dezaseis subcondados e un concello. Ten oito áreas urbanas en crecemento en proceso de se converter en concellos, estes son:
O distrito ten unha altitude media de 1.800 m sobre o nivel do mar. Ten un relevo característico de montañas, desfiladeiros e bosques de bambú. É unha zona chuviosa sen estación seca. O Parque nacional do Monte Elgon cobre aproximadamente o 40% do distrito.
Economía
A agricultura é a actividade principal do distrito. O fértil solo volcánico así como as abundantes choivas así o permiten.
Cambrils
Cambrils é un concello da provincia de Tarragona, Cataluña A súa superficie é de 35.26 km², a poboación de 27.848 habitantes e a densidade de poboación de 789.79 h/km².
Entidades de poboación
A principal poboación é o núcleo de Cambrils con 19.214 habitantes, as outras entidades de poboación son L'Arcadia (1.020 habitantes), La Llosa (1.158 habitantes), Mas d'en Bosc (2776 habitantes), Parc Samà (145 habitantes) e Vilafortuny (1896 habitantes).
Teodelinda de Baviera
Teodelinda de Baviera, nada sobre o anos 573, foi unha princesa baiuvaria filla de Garibaldo, duque dos baiuvarios e de Waldrada, princesa longobarda, filla do rei Wacho.
Traxectoria
Prometida ao rei franco merovinxio Khildeberto, fuxiu para Italia sobre o 588 e bótalle o ollo ao rei longobardo Autario, co que casa en Verona o 15 de maio de 589: por este matrimonio, convértese en raíña dos longobardos de Italia antes de quedar viúva menos de dezaseis meses máis tarde (5 de setembro de 590). Segundo un vello costume longobardo, a raíña viúva debe casar co sucesor do seu defunto esposo. Así, casa con Axilulfo, duque de Turín, proclamado rei en Milán polo seu pobo en maio de 591. Raíña católica, tivo unha grande influencia sobre Axilulfo e aconséllalle tratar con Roma, facer a paz coa Igrexa e o Papado, dirixido por Gregorio o Grande (598). Axilulfo remata por se converter á fe da súa raíña a bautiza ao seu fillo, o príncipe Adaloaldo, en 603. Viúva en 616, asume a rexencia do novo rei Adaloaldo e morre arredor do ano 627.
Teodelinda está na orixe da actual basílica de San Xoán Bautista de Monza (Lombardía), sede dun palacio real longobardo. Foi canonizada posteriormente.
Civilización do val do Indo
miniatura|240px|Extensión da civilización do val do Indo entre os anos [[-2900|2900 e 1900 a.C..]] miniatura|dereita|260px|Ruínas escavadas de [[Mohenjo-daro, na provincia de Sindh, en Paquistán, cos grandes baños ó fondo. Mohenjo-daro, na beira dereita do río Indo, é Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, sendo o primeiro sitio do sur de Asia en ser declarado.]] A civilización do val do Indo foi unha civilización da Idade de Bronce orixinaria da rexión noroesee do subcontinente indio, que durou dende o 3300 até o 1300 a.C., sendo a súa fase de maior madureza entre 2600 e 1900 a.C. Xunto co Antigo Exipto e Mesopotamia, foi unha das tres civilizacións máis antigas, e das tres, foi a que alcanzou unha maior área de influencia, dende o nordeste de Afganistán, a través de gran parte de Paquistán até o oeste e noroeste da India. Floreceu na conca do río Indo, que flúe ó longo de Paquistán, e ó longo dun sistema de ríos perennes, na súa maioría alimentados por monzóns, que outrora discorrían preto do estacional río Ghaggar-Hakra, no noroeste da India e leste de Paquistán.
As cidades desta civilización caracterizábanse pola súa planificación urbana, casas de ladrillo cocido, complexos sistemas de drenaxe, sistemas de subministración de auga, grupos de grandes edificios non residenciais, e novas técnicas de artesanía (produtos de cornalina) e metalurxia (cobre, bronce, chumbo e estaño). As grandes cidades de Mohenjo-daro e Harappa chegaron a ter entre 30 000 e 60 000 habitantes, e a propia civilización durante o seu momento de máximo apoxeo puido ter entre un e cinco millóns de habitantes. O gradual secado do terreo durante o terceiro milenio a.C. foi o estímulo inicial para a urbanización asociada a esta civilización, mais eventualmente tamén reduciu a subministración de auga, causando a desaparición da civilización, e a dispersión da poboación cara ó leste.
Asociación Berciana da Lingua Xarmenta
A Asociación Berciana da Lingua Xarmenta é unha asociación cultural berciana cuxo fin é a defensa, protección e divulgación da lingua galega que se fala no Bierzo.
Traxectoria
Fundada no ano 2005 por alumnado e profesorado de galego do Bierzo aos que se lles sumaron membros doutras asociacións e profesións, o seu nome fai referencia á cultura vitivinícola do Bierzo xa que Xarmenta, vocábulo tradicional do galego berciano, son os conxuntos de vidras dunha vide. O seu portavoz é Manuel Maña.
Cada ano fan entrega do Premio Xarmenta a persoas, asociacións ou institucións que se destacaron pola súa defensa da lingua galega no Bierzo. Este premio adóitase entregar nunha multitudinaria gala musical no Teatro Bergidum de Ponferrada en xaneiro de cada ano.
Tamén entregan o Premio Literario Poeta Antonio Fernández Morales, en colaboración co Concello de Cacabelos no que participan escolares e autores en galego; o Premio Xarmenta de Debuxo destinado a escolares bercianos que seguen o programa de lingua galega e máis o Certame Artístico Literario Vagalume, en colaboración con Vagalume-Valdeorras.
Desde 2006 editan en galego unha revista chamada “Xarmenta''. Revista da Asociación Berciana da Lingua Xarmenta''”.
Sextante (moeda)
miniatura|Sextante cunha imaxe de [[Rómulo e Remo mamando da loba, cunha aguia no reverso e os dous puntos que representan o valor de dúas onzas romanas (217-215 a. C.)]] O sextante (en latín: sextans) foi unha moeda da antiga Roma de bronce usada durante a República, co valor da sexta parte dun ás ou dúas onzas (unciae).
Norma Jean
Norma Jean é unha banda estadounidense de metalcore procedente de Douglasville, Xeorxia, un suburbio de Atlanta. Dende a súa creación en 1997 os numerosos cambios de formación polos que pasou deixou ao grupo sen ningún membro orixinal. Ata a data Norma Jean leva editados sete álbums de estudio e foi nomeado a un Grammy en 2006. O seu nome deriva do nome real da actriz Marilyn Monroe, Norma Jeane Mortenson.
Sextante (moeda)
Caracterización
O deseño máis habitual dos sextantes consistía no busto de Mercurio acompañado de dous puntos grosos, a modo de marca de valor que indicaba dúas uncias, nos anversos, e a proa dun barco nos reversos, aínda que as primeiras emisións amosaban unha simboloxía máis diversa, caracterizada por elementos como cunchas de vieira, caduceos, etc., fundamentalmente nos anversos.
Total Recall (filme de 1990)
Total Recall é un filme estadounidense de acción dirixido por Paul Verhoeven que foi estreado en 1990. Está protagonizado por Arnold Schwarzenegger, Rachel Ticotin, Sharon Stone, Michael Ironside e Ronny Cox. O filme está vagamente baseado na historia de Philip K. Dick "We Can Remember It for You Wholesale". O guión foi escrito por Ronald Shusett, Dan O'Bannon, Jon Povill e Gary Goldman, e gañou o Oscar especial polos seus efectos visuais. A banda sonora orixinal foi composta por Jerry Goldsmith, que gañou o Premio musical BMI.
Foi un dos filmes máis caros do seu tempo, malia que as estimacións do seu orzamento varían e non está claro quen ten o récord. Rambo III, Quen enganou a Roger Rabbit? e Die Hard 2 están considerados os filmes máis caros do mesmo ano que Total Recall.
Sinopse
A Terra no ano 2084. Doug Quaid, un home que leva unha vida aparentemente tranquila, vive atormentado por un pesadelo que tódalas noites o transporta até Marte. Decide entón recorrer ó laboratorio de Recall, unha empresa de vacacións virtuais que lle ofrece a oportunidade de materializar o seu soño grazas a un forte alucinóxeno, pero a droga faino lembrar unha estancia verdadeira en Marte cando era o máis temido axente do cruel Coohagen.
Regulfe, Martín, Bóveda
Regulfe é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
José Alfonso Martínez Crespo
José Alfonso Martínez Crespo, nado o 1 de febreiro de 1962 na localidade de Torneros de Bernesga, no concello de Onzonilla (León), é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro.
Dámaso Calvo Moreiras
Dámaso Calvo Moreiras, nado en Celanova o 19 de agosto de 1880 e finado en Madrid o 29 de marzo de 1954, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo do notario José Antonio Calvo Montero. Estudou o bacharelato no Colexio dos Escolapios de Celanova. Estudou Dereito en Santiago de Compostela e no Colegio de Estudios Superiores María Cristina de Еl Escorial, e doutorouse en Madrid en 1902. Foi fiscal municipal de Ortigueira, Asesor de Matina no distrito de Ortigueira e deputado provincial polo distrito de Fеrrоl-Ortigueira en 1903. Dirixiu o periódico El Eco Ortegano a partir de febreiro de 1905. En 1905 presentouse a deputado polo distrito de Celanova polo Partido Liberal, pero foi derrotado polo conservador Senén Canido Pardo. Encadrado na órbita de Juan Fernández Latorre, logo da súa morte en 1912, pasou a seguir a Antonio Maura e Juan Armada Losada. En 1913 entrou a formar parte, co seu pai, do consello de goberno e administración de La Voz de Galicia e comezou a escribir no periódico. Tamén colaborou en Faro de Vigo, El Noroeste, El Ideal Gallego, El Pueblo Gallego, Vida Gallega, El Eco de Santiago, El Orzán, Alfar, Finisterre, La Noche, Hoja del Lunes, El Рuеblо Vasco e Acción Española. Sumouse a ditadura de Primo de Rivera e capitaneou a Unión Monárquica de Ortigueira. A finais de 1930 fundou e dirixiu o semanario El Eco de Ortigueira para opoñerse á política de Leandro Pita Romero. En 1931 tiña a intención de presentarse ás eleccións a Cortes pola Unión Monárquica Nacional. Nas eleccións de febreiro de 1936 presentouse como candidato de Renovación Española. Na Guerra civil foi nomeado comisario de guerra para a formación e o recrutamento dos voluntarios galegos do Batallón Calvo Sotelo. Na posguerra dedicouse á actividade profesional no bufete da Coruña.
Romans d'Isonzo
miniatura| Romans d'Isonzo (Romans dal Lusinç, en friulano) é un concello italiano da provincia de Gorizia, na rexión de Friúl-Venecia Xulia. A súa superficie é de 15 km², a poboación de 3705 habitantes e a densidade de poboación de 239 h/km². Fratta (Frate en friulano estándar e Frata na variedade local) e Versa (Vierse en friulano estándar e Viersa na variedade local) son as fraccións da comuna.
Falar
miniatura|Falar Enténdese como falar o uso particular e individual que fai un falante dunha lingua. Desde esta perspectiva, como acto individual, oponse á lingua, que é social.
Concepto
En lingüística, coñécese como fala á selección asociativa entre imaxes acústicas e conceptos que ten acuñados un falante no seu cerebro e o acto voluntario de fono-articulación que se levará a cabo para iniciar o percorrido da lingua.
Fala: materialización individual dos pensamentos dunha persoa, sirvíndose do modelo ou sistema que facilita a lingua. É a actualización aquí e agora dos fonemas da lingua por un falante.
Fala ou Idiolecto, defínese coma a conduta lingüística dun falante individual, polo tanto, é o acto de emitir unha mensaxe baseado no coñecemento e experiencias de cada individuo, de acordo co seu estilo persoal.
Vostok (nave espacial)
miniatura|250px|Maqueta dunha Vostok.
Vostok, ou Vostok 3K, foi o nome da primeira nave espacial orbital tripulada. Foi desenvolvida pola Unión Soviética e máis tarde daría lugar ás naves Voskhod para logo usarse como base para os satélites de recoñecemento Zenit e para os satélites científicos Bion, que seguiron usándose durante o século XXI.
A cápsula Vostok tiña espazo para un cosmonauta co seu traxe espacial e o asento exector usado en caso dun lanzamento abortado. A nave dispoñía de dúas ventás: unha sobre a cabeza do cosmonauta e outra aos seus pes co sistema óptico Vzor para controlar a orientación da cápsula. O control de actitude tiña lugar mediante propulsores de gas frío e o control durante a reentrada atmosférica era pasivo, pola forma da propia cápsula (unha esfera cun peso nun dos seus polos). O descenso freábase cun só paracaídass, e a determinada altitude o cosmonauta exectábase para aterrar co seu propio paracaídas.
A nave non tiña propulsión para facer cambios orbitais, e á parte dos propulsores de gas frío para o control da orientación, levaba un único motor principal usado para deorbitar a nave e iniciar a reentrada atmosférica, que se producía a elevadas aceleracións para o cosmonauta (ata 8 G) por tratarse de reentradas pasivas.
A instrumentación era moi básica, sen xiroscopios e co sistema automático sendo capaz de aliñar o eixo da nave unicamente co Sol, o que implicaba que o acendido da reentrada podía facerse unicamente dúas veces por día, cando a orientación solar coincidía co punto da órbita na que a reentrada levaría á cápsula a territorio soviético. Unha reentrada de emerxencia era posible a elección do cosmonauta, que podía predecir con certo grao de erro onde aterraría en calquera momento da reentrada elixida.
Comunicación oral
A comunicación oral é o xeito de comunicación humana, que se dá mediante unha lingua natural (xa sexa esta oral ou signada) e que está caracterizada pola inmediatez temporal. Na comunicación directa a produción da mensaxe por parte do emisor e a compresión do mesmo por parte do receptor é simultánea e prodúcese mediante a relación interpersoal. Esas condicións danlle ás mensaxes unha estrutura discursiva especial que se contrapón a outras formas de comunicación humanas coma a comunicación escrita ou a comunicación non verbal.
Algunhas características da comunicación oral directa
A comunicación oral admite retrousos, a redundancia, reiteracións, saltos dun tema a outro, onomatopeas, e frases feitas, oracións inconclusas, omisións, desorde nos elementos da oración etc. En forma complementaria, apóiase nos códigos non verbais coma os acenos, posición do corpo.
Annie Leibovitz
Anna-Lou "Annie" Leibovitz (|ˈliːbəvɪts|), nada en Waterbury, Connecticut o 2 de outubro de 1949, é unha fotógrafa estadounidense. Foi a primeira muller en expoñer na Washington's National Portrait Gallery, en 1991. Tamén foi a última persoa que fotografou a John Lennon, o día en que foi asasinado.
É a fotógrafa mellor pagada do mundo e traballou para revistas como Vanity Fair, Rolling Stone ou Vogue. En 1984 foi galardoada pola Asociación Estadounidense de Editores de Revistas como Fotógrafa do ano. En maio de 2013 recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades.
Primeiros anos
Nada en Connecticut en 1949, Anna-Lou Leibovitz é a terceira dos seis fillos de Marilyn Edith (de solteira Heit) e Samuel Leibovitz. É estadounidense de terceira xeración, pois os seus pais eran xudeus romaneses. A nai era profesora de danza contemporánea de orixe estoniana e o pai foi tenente coronel nas Forzas Aéreas dos Estados Unidos. A familia mudábase frecuentemente polos destinos do pai. As súas primeiras fotografías foron tomadas en Filipinas durante a guerra de Vietnam, dos arredores da base militar e dos veciños da zona. A paixón de Leibovitz pola arte naceu do compromiso da súa nai coa danza, a música e a pintura.
En Northwood High School en Silver Spring, Maryland, comezou a interesarse en varios empeños artísticos e empezou a escribir e tocar música. Asistiu ao San Francisco Art Institute, onde estudou pintura coa idea de facerse profesora de artes. Na escola fixo os primeiros traballos fotográficos e cambiou o seu interese principal á fotografía. Foi inspirada pola obra de Robert Frank e Henri Cartier-Bresson, sobre quen aprendeu na escola. Durante varios anos, continuou a desenvolver a súa habilidade fotográfica mentres realizaba outros traballos, entre eles un voluntariado nun kibbutz de Amir, Israel durante uns meses de 1969.
Carreira
Cando Leibovitz volveu aos Estados Unidos en 1970, comezou a súa carreira como fotógrafa na revista Rolling Stone. En 1973 o editor Jann Wenner nomeouna fotógrafa xefa da revista, cargo que mantivo durante dez anos. Leibovitz traballou para a revista ata 1983, e as súas fotos íntimas de celebridades axudaron a definir a imaxe de Rolling Stone.
Fotografou os Rolling Stones en San Francisco en 1971 e 1972, e traballou con eles na xira de the Rolling Stones' Tour of the Americas '75. A súa foto favorita da xira é unha de Mick Jagger nun ascensor.
Mentres traballaba en Rolling Stone, descubriu que podía traballar para revistas e á vez crear obras persoais da súa familia, que para ela era máis importante. “Non tes a oportunidade de facer estes traballos íntimos agás con persoas que amas, a xente que te tolerará. É xente que che abre os seus corazóns e as súas almas e as súas vidas. Debes coidalos”.
John Lennon
O 8 de decembro de 1980 fixo unha sesión de fotos con John Lennon para Rolling Stone e prometoulle que estarían na portada. Inicialmente intentou facer unha foto con Lennon só, como quería Rolling Stone. Porén, Lennon insistiu en que estivesen tanto el como Yoko Ono na portada. Leibovitz intentou entón recrear a escena do bico da portada de Double Fantasy, imaxe que ela adoraba. Fixo a Lennon espirse e arrecuncharse xunto a Yoko no chan. Leibovitz dixo, "o que é interesante é que ela dixo que quitaría a parte de arriba e eu dixen «deixa todo posto» sen preconcibir a imaxe en absoluto. Entón el arrecunchouse xunto a ela e era moi, moi forte. Creo que foi sorprendente mirar a primeira Polaroid e os dous estaban moi excitados. John dixo «captaches a nosa relación con exactitude. Prométeme que estará na portada». Mireino aos ollos e estivemos de acordo niso". Leibovitz foi a última persoa en fotografar a Lennon, que foi asasinado cinco horas despois.
A imaxe foi recreada en 2009 polo fillo de John e Yoko, Sean Lennon, coa súa moza Kemp Muhl e cos roles cambiados (Sean vestido, Kemp espida), e por Henry Bond e Sam Taylor-Wood no seu pastiche October 26, 1993.
Electrólise
miniatura|esquerda A electrólise é un fenómeno de descomposición química dun soluto por unha corrente eléctrica continua que atravesa a disolución. Os catións, cargados positivamente, por exemplo, ións metálicos, deposítanse no cátodo, e os anións, cargados negativamente, por exemplo, ións halóxenos, fano no ánodo. A cantidade de cada elemento que se deposita nun eléctrodo é proporcional á cantidade de corrente que atravesa a disolución.
Este proceso ten varias aplicacións, como por exemplo, o de purificador de substancias e tamén é un sistema de separación de isótopos para obter auga pesada de ata un 99% de pureza. Úsase tamén na obtención de metais alcalinos e algúns outros metais pesados, co que se consegue un excelente grao de pureza. Tamén se utiliza na obtención do hidróxeno, na análise electrolítica e en galvanotecnia.
Historia
miniatura|Vídeo que describe o proceso de redución electrolítica utilizado nunha exposición no Museo Infantil de [[Indianápolis dentro da exposición Treasures of the Earth. O vídeo describe o proceso electrolítico tal e como se está a producir no canón do Capitán Kidd, que está en exhibición e actualmente está en proceso electrolítico.]] Foi descuberta accidentalmente en 1800 por William Nicholson mentres estudaba o funcionamento das baterías. Entre os anos 1833 e 1836 o físico e químico inglés Michael Faraday desenvolveu as leis da electrólise que levan o seu nome e acuñou os termos.
As Forcadas, Santa Comba, Bande
As Forcadas é un lugar da parroquia de Santa Comba no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Tiña 18 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 11 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Alemaña nos Xogos Olímpicos
Alemaña participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1896, dende a primeira edición das olimpíadas modernas. Alemaña foi a sede de tres Xogos Olímpicos, os Xogos de Verán de 1936 e tamén de Inverno de 1936, e os Xogos de Verán de 1972. Ademais, Alemaña foi escollido como sede en 1916 e 1940, mais ámbolos dous eventos foron cancelados por mor das guerras mundiais. Despois das guerras, os deportistas alemáns non puideron participar en 1920, 1924 e 1948. Durante a división do país, cada un dos dous países alemáns colaborou no boicot a uns Xogos Olímpicos diferentes: en 1980, Alemaña Occidental foi un dos 66 países que non foi a Moscova en protesta pola invasión soviética de Afganistán, e en 1984, Alemaña Oriental uniuse á Unión Soviética (e a varios outros países) para boicotear os Xogos de Véran dos Ánxeles.
Incluíndo os Xogos de Inverno de 2018, os deporistas alemáns gañaron un total de 1754 medallas: 578 de ouro, 589 de prata e 587 de bronce. O Comité Olímpico Internacional divide estes resultados en catro códigos, aínda que só a República Democrática Alemá enviou un equipo olímpico separado entre 1968 e 1988 para competir contra a Confederación Deportiva Olímpica Alemá, a cal representou a Alemaña (GER) dende 1896.
Roque Dalton
Roque Dalton García, nado en San Salvador o 14 de maio de 1935 e finado na mesma cidade o 10 de maio de 1975, foi un poeta e revolucionario do Salvador.
Traxectoria
Fillo do inmigrante estadounidense Winnall Dalton e da enfermeira salvadoreña María Josefa García, Roque Dalton educouse cos xesuítas no Colexio Externado de San José.
É o creador da peza poética Poema de amor, onde narra en forma amena a historia dos salvadoreños.
Foi asasinado polos seus compañeiros do Exército Revolucionario do Pobo (ERP), a guerrilla á que pertencía nese momento, xunto a Armando Arteaga, "Pancho", baixo a acusación de ser axente da Central de Intelixencia dos Estados Unidos. Tamén o acusaron de traballar para a intelixencia cubana. As acusacións foron desmentidas despois.
Bennett
Bennett é un apelido e topónimo inglés amplamente espallado
Topónimos
Illa de Bennett
Thor (volcán)
Thor é un volcán activo que está situado na superficie da lúa de Xúpiter, Ío. Está situado no hemisferio 'oculto' (cara oculta) da lúa, nas coordenadas 39,15° N 133,14° O. O 6 de outubro do ano 2001, a sonda Galileo puido observar unha grande erupción cunha grande emisión termal, cando a sonda sobrevoou as rexións máis externas da pluma puido facer observacións máis directas. A erupción continuo no transcurso do seguinte sobrevoo da Galileo, acontecido en outubro do 2001. Tal coma se ve nas imaxes de alta resolución tomadas durante a erupción, Thor está composto dunha serie de escuros regueiros de lava que emanan dunha depresión volcánica próxima. Antes da erupción, a área era unha serie de planicies dunha especie de vermello-marrón, composto de sulfuros, típicas de latitudes intermedias e latitudes polares do hemisferio norte, e tamén existían solos amarelos, posiblemente compostos de sulfuros ou capas de silicatos parcialmente cubertas de depósitos difusos de sulfuros. Durante o encontro da sonda New Horizons con Ío de febreiro do 2007, Thor estaba aínda activo, a sonda estivo observando a emisión termal nas lonxitudes de onda próximas ó infravermello, e tamén estivo observando a pluma do volcán.
Thor recibiu oficialmente o seu nome actual no ano 2006, na mitoloxía nórdica, Thor é o deus do trono.