cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sewall Wright
Teoría evolutiva
A explicación de Wright da estase (no equilibrio interrompido) era que os organismos acaban ocupando picos adaptativos. Para evolucionar a outro pico máis alto, unha especie tería que pasar primeiro a través do val de estadios intermedios non adaptativos. Isto podería ocorrer por deriva xenética se a poboación é bastante pequena. Se unha especie estaba dividida en pequenas poboacións, algunhas poderían atopar picos máis altos. Se había algún fluxo xénico entre as poboacións, estas adaptacións poderían espallarse ao resto das especies. Isto é a teoría do equilibrio cambiante de Wright da evolución. Houbo moito escepticismo ente os biólogos evolutivos sobre se estas condicións bastante delicadas se manteñen a miúdo en poboacións naturais. Wright sostivo un tenso e longo debate sobre isto con R. A. Fisher, o cal pensaba que a maioría das poboacións na natureza eran demasiado grandes para que estes efectos da deriva xenética fosen importantes.
Análise do camiño
O método estatísticode Wright de análise do camiño, que el inventou en 1921 e que foi un dos primeiros métodos que usou un modelo gráfico, aínda se aplica frecuentemente en ciencias sociais. Foi un crítico de manuscritos xenéticos moi influente. A súa reputación era tal que se lle atribuían ás veces "revisións" que el non fixera.
Crianza de plantas e animais
Wright influíu moito en Jay Lush, que foi a figura máis influente na introdución da xenética cuantitativa na crianza por cruzamentos de animais e plantas. Desde 1915 a 1925 Wright traballou para a Animal Husbandry Division do Bureau of Animal Husbandry dos Estados Unidos. O seu principal proxecto foi investigar a endogamia que ocorría na selección artificial que tiña como resultado as liñas de gando líderes usadas na produción de carne en América. Tamén realizou experimentos con 80.000 coellos de Indias no estudo da xenética fisiolóxica. Ademais analizou os caracteres duns 40.000 coellos de Indias en 23 cepas de apareamentos de irmán-irmá fronte ao grupo que se apareaba ao azar (Wright 1922a-c). O estudo concentrado destes dous grupos de mamíferos levouno finalmente a construír a teoría do equilibrio cambiante e o concepto de "superficies de valor selectivo" en 1932. (Wright 1988. Páx. 122. American Naturalist)
Fixo grandes traballos na xenética dos coellos de Indias, e moitos dos seus estudantes convertéronse en científicos influentes no desenvolvemento da xenética de mamíferos. Decatouse xa en 1917 de que os xenes actuaban controlando encimas.
Wright e a filosofía
Wright foi un dos poucos xenetistas do seu tempo que se aventurou no campo da filosofía. Coincidiu con Charles Hartshorne, que se converteu nun amigo seu para toda a vida e colaborador filosófico. Wright apoiaba unha forma de panpsiquismo. Cría que o nacemento da conciencia non se debía a unha misteriosa propiedade do aumento da complexidade, senón unha propiedade inherente, o que implica que estas propiedades estaban nas partículas máis elementais.
Legado
Wright e Fisher, xunto con J. B. S. Haldane, foi unha figura clave na síntese evolutiva moderna que uniu a xenética e a evolución. O seu traballo foi esencial para as contribucións que farían Dobzhansky, Mayr, Simpson, Julian Huxley, e Stebbins. A síntese moderna foi o desenvolvemento máis importante en bioloxía evolutiva despois de Darwin. Wright tamén tivo un grande efecto no desenvolvemento da xenética de mamíferos e a xenética bioquímica.
Bibliografía do autor
Os principais libros publicados por Wright foron os seguintes:
Jon Gondán
Jon Gondán Cabrera, nado en Pamplona o 31 de xullo de 1991 é un político navarro, militante de Geroa Bai. É o alcalde de Zizur Nagusia (Navarra) dende o 13 de xuño de 2015.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2011, Jon Gondán ocupou o segundo lugar na candidatura de Nafarroa Bai ó concello de Zizur Nagusia, resultando elixido concelleiro en devanditos comicios. En novembro de 2012, trala división interna da coalición, Gondán fíxose coa portavocía e do liderado do grupo municipal.
Foi elixido candidato de Geroa Bai á alcaldía zizurtarra nas primarias celebradas o 3 de outubro de 2011, co 100% dos votos.
Gondán é o alcalde de Zizur Nagusia máis novo da historia e de Navarra durante ese mandato.
É reelixido candidato á alcaldía para as eleccións do 26 de maio de 2019, sendo Geroa Bai, novamente, segunda forza política, incrementando os seus votos até un total de 2.000, traducíndose en catro concelleiros. Os seus socios de goberno perden representación, pero grazas a un acordo con EHBildu (3) e a candidatura AS Zizur (2), logra a maioría na sesión de investidura, logrando revalidar a alcaldía.
Airoá, Erbedeiro, Carballedo
Airoá é un lugar da parroquia de Erbedeiro, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 4 habitantes, 2 mulleres e 2 homes.
Toponimia
O topónimo pode facer referencia a unha eira pequena *, palabra fomada co sufixo de pertenza -ana engadido a, diminutivo de , aira/eira.
Declaración de independencia de Israel
miniatura|957x957px|Texto da Declaración de Independencia.
A Declaración de independencia de Israel (en hebreo: הכרזת העצמאות) foi proclamada o 14 de maio de 1948 (5 de Iyar 5708) por David Ben-Gurion, director xeral da Organización Sionista Internacional, e presidente da Axencia Xudía para Palestina. Coincidindo coa finalización legal do Mandato Británico de Palestina, proclamouse a creación dun Estado xudeu na estrañada «Terra de Israel» (Eretz Israel), que sería coñecido como Estado de Israel. Este acto conmemórase anualmente en Israel cunha festividade nacional que coincide co 5 de Iyar de cada ano segundo o calendario xudeu.
Antecedentes
A posibilidade dun estado xudeu en Palestina foi unha meta do sionismo desde o século XIX. O Secretario de Asuntos Exteriores británico afirmou na Declaración de Balfour de 1917:
miniatura|esquerda|O plan de partición da ONU
En vista do incremento da violencia despois da segunda guerra mundial os británicos presentaron o tema ante a recentemente creada Organización das Nacións Unidas. O resultado foi o Resolución 181(II), un plan para partir Palestina en "dous estados independentes árabe e xudeu, cun réxime especial internacional para a cidade de Xerusalén". O Estado xudeu recibiría arredor do 56% do territorio do Mandato británico, abarcando o 82% da poboación xudía, porén, sería privado de Xerusalén. O plan foi aceptado pola maioría da poboación xudía, pero rexeitado pola maioría da poboación árabe. O 29 de novembro de 1947, a resolución para recomendar "ao Reino Unido, como potencia mandataria de Palestina, e todos os demais membros da ONU a adopción e implantación, en vista ao futuro goberno de Palestina, do Plan de Partición con Unión Económica" someteuse a votación na Asemblea Xeral das Nacións Unidas. O resultado foi 33 fronte a 13 a favor da resolución, con 10 abstencións.
Os Estados árabes, todos opostos ao plan, propuxeron consultara a Corte Internacional de Xustiza sobre a competencia da Asemblea Xeral da ONU sobre a partición du país en contra dos desexos dos seus habitantes, pero a resolución foi rexeitada.
Redacción do texto
A primeira redacción do texto da declaración foi realizada por Zvi Berenson, o conselleiro legal do Histadrut e máis tarde xuíz do Tribunal Supremo de Israel, baixo requirimento de Pinchas Rosen. Unha segunda versión revisada foi redactada por tres avogados, A. Beham, A. Hintzheimer e Z.E. Baker, e foi enmarcada por un comité formado por David Remez, Pinchas Rosen, Haim-Moshe Shapira, Moshe Sharett e Aharon Zisling. Un segundo comité, que incluíu a David Ben-Gurion, Yehuda Leib Maimon, Sharett e Zisling elaborou o texto final.
Votación do Minhelet HaAm
O 12 de maio de 1948, o Minhelet HaAm (מנהלת העם, literalmente, Administración do Pobo) reuniuse para votar a declaración de independencia. Tres dos trece membros non asistiron, con Yehuda Leib Maimon e Yitzhak Gruenbaum bloqueados no sitiado Xerusalén, mentres que Yitzhak-Meir Levin estaba nos Estados Unidos.
A reunión comezou ás 13:45 e rematou pasada a medianoite. A decisión dividíase entre aceptar a proposta americana para unha tregua, ou declarar a independencia. A segunda opción púxose a votación, con seis dos dez membros presentes apoiándoa:
Chaim Weizmann, líder da Organización Mundial Sionista e pronto primeiro Presidente de Israel, aprobou a decisión, desposi de preguntar A que esperan, os idiotas?"
Redacción final
A proposta do texto foi enviada para a súa aprobación ao Moetzet HaAm no edificio da Fundación Nacional Xudía en Tel Aviv o 14 de maio. A reunión comezou ás 13:50 e rematou ás 15:00, unha hora antes de que se fixera a declaración, e a pesar dos desacordos, cun voto unánime a favor do texto final. Durante o proceso, houbo dous grandes debates, centrados nas fronteiras e na relixión.
Relixión
O segundo gran tema que se tratou foi a inclusión de Deus na última sección do documento, co borrador empregando a frase "e poñendo a nosa confianza no Todopoderoso". Os dous rabinos, Shapira e Yehuda Leib Maimon, discutiron a favor da súa inclusión, argumentando que non podía ser omitido. Shapira apoiaba a inclusión da frase "Deus de Israel" ou "o Todopoderoso e Redentor de Israel". Esta idea estivo fortemente rexeitada por Zisling, un membro do secular Mapam. Ao final utilizouse a frase "Rocha de Israel", que pode interpretarse tanto como unha alusión a Deus, como a Eretz Israel, Ben-Gurion dixo "Cada un de nos, na súa propia maneira, cre na 'Rocha de Israel' como quere. Aínda que Zisling seguiu opoñéndose a frase foi aceptada sen votación.
Nome
Os redactores tamén tiveron que decidir o nome para o novo Estado. Eretz Israel, Ever (do nome Eber), Xudea, e Sión foron suxeridos, así como Siona, Ivriya e Herzliya. Xudea e Sión foron rexeitados xa que, segundo o plan de partición, Xerusalén (Sión) e a maior parte das montañas de Xudea quedarían fora do novo Estado. Ben-Gurion fomentou "Israel" e someteuse a votación cun resultado de 6–3 a favor. Documentos oficiais publicados en abril de 2013 polo Arquivo Estatal de Israel mostran que días antes do establecemento do Estado de Israel en maio de 1948, os oficiais aínda estaban debatendo o nome árabe do novo país: Palestina (Filastin), Sión (Sayoun) ou Israel (Eesra'il). Fixéronse dúas asuncións: "Que o Estado árabe ía establecerse ao carón do xudeu seguindo o plan de partición da ONU do ano anterior, e que o Estado xudeu incluiría unha gran minoría árabe cuxos sentimentos debían ser tidos en conta". Ao final, os oficiais rexeitaron o nome Palestina xa que consideraban que sería o nome do novo Estado árabe e podía dar lugar a confusión, de xeito que optaron pola opción máis directa: Israel.
A cerimonia de independencia
miniatura|250x250px|[[David Ben-Gurion (primeiro Primeiro Ministro de Israel) le a Declaración da Independencia de Israel, o 14 de maio de 1948, en Tel Aviv, Israel, baixo un gran retrato de Theodor Herzl, fundador do moderno sionismo.]] A cerimonia tivo lugar no Museo de Tel Aviv (hoxe coñecido como Independence Hall), pero non recibiu moita publicidade xa que se temía que as autoridades británicas intentasen impedila ou que os exércitos árabes invadisen antes do previsto. Enviouse unha invitación por mensaxeiro a mañá do día 14 de maio, convidando os destinatarios a chegar as 15:30 e manter o acto en segredo. A cerimonia comezou as 16:00 (hora elixida para non romper co sabbat) e foi emitida en directo como primeira retransmisión da recentemente creada emisora de radio Kol Yisrael.
A redacción final da declaración foi mecanografada no edificio da Fundación Nacional Xudía trala súa aprobación ese mesmo día. Ze'ev Sherf, quen quedou no edificio para enviar o texto, esqueceu organizar o seu transporte. Finalmente, tivo que deter un coche que pasaba e pedir ao condutor (que levaba un coche prestado sen licenza) que o levase ata a cerimonia. A petición de Sherf foi rexeitada nun principio pero conseguiu convencer o condutor para que o levase. O coche foi detivo por un policía por superar o límite de velocidade na cidade, porén non foi multado tras explicar que levaban a declaración de independencia. Sherf chegou ao museo ás 15:59.
As 16:00, Ben-Gurion abriu a cerimonia golpeando o seu mazo na mesa, provocando un canto espontáneo do Hatikvah, pronto o himno nacional de Israel, por parte dos 250 asistentes. Colgado na parede detrás de Ben-Gurion había un retrato de Theodor Herzl, fundador do sionismo moderno, e dúas bandeiras que pasarían a ser a bandeira de Israel.
Tras anunciar á audiencia a lectura da declaración, Ben-Gurion procedeu coa mesma, ao longo de 16 minutos, rematando coas palabras "aceptemos o texto de Fundación do Estado xudeu poñéndonos de pé" e convidando ao rabino Fishman a que recitase a bendición Shehecheyanu.
Pedra do Frade, Berdoias, Vimianzo
Pedra do Frade é un lugar da parroquia do Berdoias no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 14 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 8 mulleres.
Etimoloxía popular
Conta a lenda que un frade do mosteiro de Moraime (Muxía) que andaba polo lugar viuse seguido polos lobos e, para salvarse deles, subiu ó alto dun gran con na aba do monte. Desafortunadamente, a manobra non evitou que os lobos o matasen e devorasen (ata os zapatos comeron, conta a lenda). En lembranza do feito colocouse unha cruz sobre o con, visible a moita distancia.
Waterworld
Waterworld é un filme pos-apocalíptico de ciencia ficción. Foi dirixido por Kevin Reynolds e escrito conxuntamente entre Peter Rader e David Twohy. Foi estreado en 1995.
O filme está ambientado nun futuro distante. A pesar de que non se cita unha data exacta no filme, crese que podería ser o ano 2500. Os casquetes polares están completamente derretidos e o nivel do mar incrementouse centos de metros, cubrindo case toda a superficie da terra. O filme ilustra isto cunha variación do logo de Universal Pictures, que comeza de forma corrente coa imaxe da Terra, pero logo vese como a auga vai cubrindo gradualmente o planeta ata que a terra queda totalmente somerxida. O argumento do filme xira arredor dun anti-heroe sen nome, "O Mariñeiro", un viaxeiro que navega a Terra no seu trimarán.
Sinopse
No futuro os casquetes polares derreteron e a auga cobre a total superficie do planeta. Por este motivo, a auga doce é o ben máis prezado que existe, e os seres humanos sobreviven en plataformas flotantes na busca incesante de auga potable e lembrando unha lenda, segundo a cal nalgún lugar existe terra seca. O Mariñeiro (Kevin Costner) é un viaxeiro solitario que vive do comercio de obxectos. Un día chega a un atol de chatarra e vende terra ós seus habitantes, pero eles, ó decatarse de que é un mutante (metade peixe, metade humano), condénano a morte.
Luke Harangody
Lucas Cameron "Luke" Harangody, nado o 2 de xaneiro de 1988 en Decatur, Illinois, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Mide 2,03 e xoga de ala-pivote.
Universidade
Xogou durante catro tempadas cos Fighting Irish da Universidade de Notre Dame, nos que fixo unha media de 19,2 puntos e 9,5 rebotes por partido. Tendo en conta unicamente os 65 partidos disputados ante equipos do seu mesma conferencia, a Big East, é o único xogador da historia da mesma en facer máis de 20 puntos e 10 rebotes por encontro.
Na súa primeira tempada tardou pouco en destacar, conseguindo o seu primeiro dobre-dobre ante Butler no seu segundo partido oficial, logrando 17 puntos e 10 rebotes. Sería o primeiro dos sete que conseguiu ao longo da tempada, sendo titular en 16 dos 32 partidos, logrando a súa mellor actuación ante Marquette, conseguindo 22 puntos e 13 rebotes.
Na súa tempada sophomore fixo 20,4 puntos e 10,6 rebotes por partido, o que lle colocou como o máximo anotador e o segundo mellor reboteador da conferencia. Anotou 10 ou máis puntos en 32 dos 33 partidos disputados, logrando 29 dobre-dobres. A súa marca de anotación conseguiuno ante Louisville, con 40 puntos, aos que engadiu 12 rebotes e 4 asistencias. Ao termo da tempada foi elixido Xogador do Ano da Big East Conference, e incluído no segundo equipo do All-American.
Na súa terceira tempada volveu liderar a súa conferencia en anotación, con 23,2 puntos, e volveu ser segundo en rebotes, con 12,0 por partido. O seu mellor rexistro da tempada conseguiuno novamente ante Louisville, con 32 puntos, xunto co seu mellor marca reboteadora, 17 capturas. Foi novamente elixido no mellor quinteto da conferencia e no segundo quinteto do All-American. Xa na súa última tempada liderou ao seu equipo en anotación, con 21,8 puntos, e en rebotes, con 9,1. Conseguiu 20 ou máis puntos en 18 partidos. A súa actuación máis destacada foi ante Cincinnati, logrando 37 puntos e 14 rebotes.
Profesional
Foi elixido na quincuaxésimo segunda posición do Draft da NBA de 2010 por Boston Celtics, con quen asinou en agosto un contrato por dúas tempadas.
O 30 de xullo de 2014, anunciouse a súa fichaxe por 2 anos co Valencia Basket da Liga ACB.
Natxo Lezkano
Natxo Lezkano Moya, nado en Portugalete, Biscaia, é un adestrador profesional de baloncesto vasco. Desde o 26 de agosto de 2016 até o 18 de marzo de 2019 foi o adestrador do Club Baloncesto Breogán, sucedendo no cargo a Quique Fraga.
Traxectoria
En decembro de 2007 asinou contrato co Palencia Baloncesto de LEB Prata, club co que unha tempada máis tarde conseguiría o ascenso á LEB Ouro ademais do título de campión da Copa LEB Prata. Ano tras ano, foi cumprindo obxectivos co club morado. O 30 de xaneiro de 2015, conseguiu gañar a Copa Príncipe. Permaneceu en Palencia Baloncesto oito tempadas consecutivas. Ademais, adestrou ao equipo nacional de Costa do Marfil en dous Afrobasket, Madagascar 2011 e Costa do Marfil 2013. Desde o 26 de agosto de 2016, tras adestrar en Venezuela, convértese en adestrador do Club Baloncesto Breogán. No Breogán conseguiu gañar a Copa Princesa (2018), a Copa Galicia (2018) e devolver ao equipo á Liga ACB tras gañar a LEB en 2018.
Gran Premio de Bélxica de 2011
O Gran Premio de Bélxica de 2011, formalmente 2011 Formula 1 Shell Belgian Grand Prix, é unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 28 de agosto de 2011, no Circuíto de Spa-Francorchamps de Spa, Bélxica. Foi a duodécima rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2011.
Antecedentes
A FIA prohibiu o uso do DRS de principio a fin da curva de Eau Rouge debido á preocupación pola seguridade expresada polos pilotos. A axuda de adiantamento non se permitiu entre a entrada á curva de La Source e a parte superior do outeiro logo de Eau Rouge. A zona de DRS para a carreira foi de Raidillon, ao longo da recta Kemmel ata Les Combes.
Logo de completar unha sesión de adestramento para Renault en Hungaroring, Bruno Senna foi promovido a un posto en carreira para o Gran Premio de Bélxica, en substitución de Nick Heidfeld.
A fin de semana tamén marcou o vixésimo aniversario do debut de Michael Schumacher na Fórmula Un no Gran Premio de Bélxica de 1991. E este usou un casco de ouro especial para conmemorar a ocasión.
Adestramentos libres
A segunda sesión foi igualmente afectada pola choiva; con todo, as diferenzas entre os pilotos non foron tan extremas como as ocorridas durante a sesión da mañá. Mark Webber marcou o mellor tempo da sesión, catro segundos máis rápido que Schumacher na sesión da mañá. Fernando Alonso foi segundo por diante de Button e Lewis Hamilton. A sesión estivo libre de incidentes, a pesar de que o Renault de Vitaly Petrov sufriu un problema na dirección polo que finalizou o período de sesións de noventa minutos no 24º e último lugar.
A última sesión da mañá do sábado declarouse unha vez máis en mollado, tan mollado que a maioría dos condutores non se atreveu a saír ata os últimos minutos da sesión. Mark Webber foi o máis rápido unha vez máis, por diante de Lewis Hamilton e Jaime Alguersuari. Ferrari terminou a sesión vixésimo terceiro e vixésimo cuarto, con Felipe Massa correndo tan só sete voltas e Fernando Alonso sen establecer un tempo de volta a pesar de facer unha volta de proba.
Cualificación
O primeiro período de cualificación non comezou ben para Michael Schumacher, quen perdeu unha roda e se estrelou na súa volta de quentamento, relegándose ao 24º lugar na grella, a súa peor posición de partida na súa carreira. O circuíto comezou a secarse, e ao final da sesión, Mark Webber foi o máis rápido. Heikki Kovalainen chegou en décimo sétimo lugar no último minuto e estaba a salvo da eliminación a expensas de Paul dei Resta. Debido á rápida mellora dos tempos de volta, o Virgin do piloto local Jérôme d'Ambrosio e os Hispania de Daniel Ricciardo e Vitantonio Liuzzi quedaron con todos os tempos establecidos fóra de 107% do tempo da volta de Webber, pero aos catro se lles permitiu comezar a carreira.
A choiva comezou a caer de novo antes do segundo período de cualificación, dando lugar a unha dramática caída nos tempos de volta. Adrian Sutil estrelouse na parte superior de Eau Rouge, esparexendo pezas de refugallos a través do circuíto. O control de carreira viuse obrigado a sacar a bandeira vermella durante sete minutos co fin de despexar o circuíto. Fernando Alonso chegou a establecer o mellor tempo da sesión, mentres que Jenson Button cambiouse con Lewis Hamilton para que o campión do mundo do tivese unha volta limpa para cualificar para o terceiro e último período.Finalmente, Button cualificouse décimo terceiro, por detrás de Sébastien Buemi e Kamui Kobayashi, e por diante de Rubens Barrichello, Sutil —15º a pesar de causar a parada da sesión—, Pastor Maldonado e Heikki Kovalainen.
Nos últimos segundos da Q2, catro coches —incluíndo Lewis Hamilton e Pastor Maldonado— intentaron limpar a chicane Bus Stop. Ningún dos coches puido cruzar a liña de inicio / final en tempo para poder completar outra volta rápida, Hamilton pasou Maldonado cun movemento agresivo, forzándoo á saída da chicane. As repeticións mostraron que o Williams de Maldonado pasara o McLaren de Hamilton ao achegarse a Eau Rouge despois de rematar a sesión, danando coche de Hamilton o suficiente para obrigar a McLaren a facer reparacións improvisadas no alerón dianteiro e o pontón lateral foi reparado con cinta adhesiva no curto descanso antes da Q3. Maldonado foi penalizado coa perda de cinco posicións na saída a causa do incidente e Hamilton recibiu unha reprimenda e unha advertencia dos comisarios por ser culpábel en parte do incidente ao virar á dereita un pouco no enfoque da curva de Eau Rouge, antes de que Maldonado se movese á esquerda, atinxindo a parte dianteira de McLaren e o seu lado..
McLaren foi capaz de reparar coche de Hamilton a tempo para a cualificación final, polo que rapidamente se viu unha cola de coches no pitlane co que se formou como unha liña seca que permitiu aos condutores utilizar os pneumáticos secos por primeira vez durante a fin de semana. Os tempos de volta caeron rapidamente durante a sesión, con varios pilotos reclamando a pole provisional antes de caer a bandeira. Triunfou Sebastian Vettel, conseguindo a súa novena pole da temporada, por diante de Lewis Hamilton e Mark Webber. Felipe Massa foi cuarto, mentres que Nico Rosberg ocupou o quinto lugar por diante de Jaime Alguersuari e Bruno Senna. Fernando Alonso terminou de oitavo, Sergio Pérez noveno e Vitaly Petrov na décima posición.
Juan Pacheco
Juan Fernández Pacheco y Téllez Girón, nado en Belmonte en 1419 e finado en Santa Cruz, preto de Trujillo o 4 de outubro de 1474), foi o fillo primoxénito de Alfonso Téllez Girón y Vázquez de Acuña e de María Pacheco, e irmán de Pedro Girón, foi un nobre e ricohome de Castela. Dominou a política do reino desde os últimos anos do reinado de Xoán II ata case o reinado de Isabel a Católica. Converteuse en home de confianza de Henrique IV de Castela, de quen foi compañeiro de xogos durante a súa infancia despois que o condestable Álvaro de Luna interviñese para que el e o seu irmán Pedro entrasen na corte, onde xa se documenta a súa presenza en 1436 –como doncel ou paxe do infante– segundo menciónase nun manuscrito gardado na biblioteca do Mosteiro do Escorial, que di que «sendo mozo veu vivir co príncipe Henrique (...) na idade de mozo tivo seso e autoridade de vello.»
Foi o III señor de Belmonte, distinción que herdou da súa nai. Sendo xustiza maior de Segovia, recibiu de Henrique IV os títulos de I marqués de Villena, I conde de Xiquena e I duque de Escalona. Polo seu segundo matrimonio foi tamén Señor de Moguer e de Villanueva do Fresno. Así mesmo ostentou os cargos de camareiro maior do infante Enrique, despois o seu mordomo maior, alcaide maior de Asturias, adiantado maior de Castela e mestre da Orde de Santiago.
Orixes familiares
O seu pai, Alfonso Téllez Girón e Vázquez de Acuña, era fillo de Martín Vázquez de Acuña –membro dun antigo liñaxe portugués e alcalde maior de Lisboa– e de Teresa Téllez Girón, filla de Alonso Téllez Girón y Gallina. A súa nai, María Pacheco, señora de Belmonte, era filla de Juan Fernández Pacheco, primeiro señor de Belmonte e descendente de Lope Fernández Pacheco –privado do rei Afonso IV de Portugal e grazas ao cal este liñaxe ascendeu a ricohome– e de Inés Téllez de Meneses. As familias Vázquez de Acuña e Pacheco procedían da nobreza portuguesa e habíanse exiliado en Castela logo de derrótaa castelá na batalla de Aljubarrota, ocorrida en 1385, por apoiar a causa do rei Xoán I de Castela, que pretendía o trono do reino veciño polo seu matrimonio con Beatriz de Portugal. Nas capitulacións matrimoniais dos seus pais, estipulouse que o primoxénito levaría «Pacheco» como primeiro apelidos no canto de «Téllez Girón».
Juan Pacheco é un dos nobres sinalados Francisco de Mendoza y Bobadilla por ter sangue xudeu en El Tizón de la Nobleza espanola (1560), xa que un tataravó do seu antepasado Diego López Pacheco foi o xudeu converso Ruy Capón, almoxarife da raíña Urraca I de León, antepasado que tamén compartía o seu avó Martín Vázquez de Acuña; esta mesma «mancha» xudía atribúella tamén á súa muller, María Portocarrero, nai da maior parte dos seus fillos, xa que Alfonso Enríquez, do que ela descendía, habería ter unha nai xudía. , de Francisco de Mendoza y Bobadilla, introdución e notas de Armando Mauricio Escobar Olmedo. Escobar reproduce o epitafio composto por Francisco Macedo. Unha orixe que se trasladou a mediados do século XVI, a través dos seus descendentes, a un gran número de casas da nobreza.
Reinado de Xoán II
miniatura|250px|Vista do Castelo de Villena En 1440 recibiu o privilexio de «ter o coitelo na mesa» do infante Henrique, un ano despois xa era membro do Consello Real, e en xaneiro de 1442, con apenas vinte e dous anos, alcanzara o oficio de camareiro maior do príncipe, o máis alto posto na casa do herdeiro despois do de mordomo maior, que aínda seguía desempeñando o condestable Álvaro. Ese mesmo ano incorporou o señorío de Moguer por vía do seu matrimonio con María Portocarrero, que contaba cunha importante herdanza da que estaba nese momento desposuída pero que Juan Pacheco ocuparíase de recuperar nos anos seguintes.
En 1444 Xoán II dooulle catro vilas en Estremadura: Medellín, Villanueva de Barcarrota, Salvatierra e Salvaleón, así como Lerma. O 25 de maio de 1445, seis días logo da batalla de Olmedo, o rei Xoán II fíxolle mercé da vila de Jumilla, por «os moitos e moi sinalados seruicios que vos me auedes fecho e fazedes cada día. E asi mesmo auedes fecho e fazedes de cada dia ao devandito principe o meu fixo». Juan Pacheco non tomou posesión da cidade inmediatamente por razóns descoñecidas e, o 20 de xuño de 1447, o monarca doou a vila a María de Quesada, nai de Pedro Fajardo, aínda que en marzo de 1451 o rei volveulle a doar Jumilla a Juan Pacheco.
En 1445, trala primeira batalla de Olmedo na que desempeñou un papel relevante xunto co bispo de Cuenca Lope de Barrientos no corpo que comandaba o infante Enrique, foi nomeado marqués de Villena, o primeiro título de marqués outorgado por un monarca castelán.
Tamén conseguiu entón o cargo de mestre da orde de Calatrava para o seu irmán, Pedro Girón. Trala vitoria de Olmedo e o matrimonio de Isabel de Portugal con Xoán II de Castela, o poder de Álvaro de Luna debilitaríase, gañando influxo o bando do infante Henrique e Juan Pacheco. No conflito que pouco despois xurdiu entre o rei Xoán II e o seu fillo o infante Henrique, Juan Pacheco mediou por parte do infante e Álvaro de Luna por parte do rei. O acordo beneficiaría aos mediadores.
Incrementou o seu patrimonio co señorío de Alarcón doado polo infante Henrique o 23 de maio de 1446 co beneplácito do rei.
En 1447 Pacheco fundou, seguindo ordes do infante Henrique, o mosteiro do Parral en Segovia, de estilo gótico mudéxar e pertencente á Orde de San Xerónimo, onde recibiu sepultura segundo había estipulado no seu segundo testamento.
miniatura|280px|Castelo de [[Chinchilla de Monte-Aragón]]
Juan Pacheco tamén foi nomeado adiantado maior de Castela en 1451, aínda que renunciou o cargo sete anos despois. O 20 de decembro de 1452, Xoán II confirmoulle no señorío da vila de Almansa, cuxa mercé concedera o 3 de setembro de 1445 ao seu pai Alonso «con dereito a herdamento», aínda que esta doazón non foi a petición do seu pai e menciónase que a mercé foi feita «polos moitos e bos, leais e sinalados servizos que vos D. Juan Pacheco, fillo maior, lexítimo herdeiro de Alfonso Téllez Girón, o meu vasalo que foi do meu consello.» Pacheco deulle a morfoloxía actual á súa castelo, coa construción da torre da homenaxe, as torres semicirculares das murallas e a barbacana defensiva.
Reinado de Henrique IV
Henrique IV de Castela foi proclamado rei á morte do seu pai, o rei Xoán II o 22 de xullo de 1454. Juan Pacheco e o seu irmán Pedro Girón encargáronse a partir de entón das decisións do goberno, mentres que o tío de ambos, o arcebispo de Toledo Alfonso Carrillo, actuaba como rexente do reino; para compensar ese influxo o rei incorporou novos conselleiros como Miguel Lucas de Iranzo, Beltrán de la Cueva ou Gómez de Cáceres. Durante ese período Juan Pacheco lanzou unha campaña militar en Granada, que se desenvolveu entre 1454 e 1456, na que se conquistaron as vilas de Archidona e Álora, ademais de socorrer a sitiada Úbeda. En 1456, o monarca concedeu ao marqués o correxemento de Xerez a perpetuidade, función que desempeñou a través de lugartenentes. Posteriormente emprendeu importantes obras arquitectónicas na súa cidade natal, Belmonte: o castelo, a Colexiata de San Bartolomé e dúas mosteiros: o de San Francisco da Observancia e outro de monxas franciscas; tamén construíu en 1456 unha nova fortaleza en Garci Muñoz, sobre o antigo alcázar de don Juan Manuel, unha praza que recibira sete anos antes de Xoán II xunto con Chinchilla mediante unha permuta.
Aínda que entre 1458 e 1464 produciuse o ascenso fulgurante de Beltrán de la Cueva, que prexudicou os intereses de Juan Pacheco, este seguiu acumulando títulos e honores. O 6 de abril de 1458 obtivo a dignidade de Mariscal de Castela e, sendo Xustiza de Segovia, en 1160 recibiu o título de Conde de Xiquena e Marqués dos Vélez. En 1461 foi nomeado alcaide maior de Asturias. Neste último ano ordenou reconstruír o Castelo de Jumilla alcanzando a súa configuración e aspecto actual con tres pisos, soto e terraza, e colocou nela o seu escudo de armas.
O 28 de febreiro de 1462 a raíña Xoana de Portugal, esposa de Henrique IV, tivo unha filla, Xoana, alcumada posteriormente «a Beltranexa» por sospeitarse que era filla de Beltrán de la Cueva, e que apadriñou na súa bautizo Juan Pacheco. Henrique IV, considerándoa a súa sucesora, convocou as cortes en Madrid, que a xuraron como princesa de Asturias. Ese mesmo ano a influencia de Beltrán na corte viuse por fin consolidada ao entrar a formar parte do consello do rei, desprazando ao marqués de Villena como privado de Henrique IV, quen o 23 de abril dese ano outorgou a Beltrán o título de primeiro conde de Ledesma e concertou o seu matrimonio con Mencía de Mendoza y Luna, filla de Diego Hurtado de Mendoza, II marqués de Santillana e sobriña do futuro cardeal Mendoza. thumb|200px|Castelo de Jumilla que mandou reconstruír en 1461.
En 1463, nas vistas de Baiona, o marqués de Villena ofreceu os seus servizos a Francia. Con esta alianza, Francia cercaba ao sempiterno inimigo, o reino de Aragón. En agradecemento, Luís XI de Francia prometeulle a man da súa filla Xoana, co fillo máis novo de Pacheco, Pedro de Portocarrero. A reacción do rei aragonés non se fixo esperar; para gañarse a amizade de Castela e anular a alianza Castela-Francia, prometeu ao seu fillo Fernando coa filla de Pacheco, Beatriz Pacheco.
En setembro de 1464, a liga de nobres capitaneada por Juan Pacheco, redactou en Burgos un longo manifesto sen firma, que supuxo unha reacción ao crecente poder da figura de Beltrán de la Cueva, do que solicitan a súa destitución como mestre de Santiago. Cuestionaban a paternidade de Henrique sobre Xoana e reclamaban que a sucesión pasase polo infante Alfonso.
Máis tarde, Pacheco logrou para si o cargo de mestre da Orde de Santiago en 1467 da man do infante Afonso, ao que algúns nobres elixiran como rei na Farsa de Ávila. Ao ser menor de idade, Juan Pacheco sería o seu titor, o que lle deu o cargo de coadxutor da orde desde 1469. Como tal, tería os mesmos poderes que os mestres adoitaban ter, salvo en materias espirituais, nas que debía delegar en persoas pertencentes á orde, pero que podería elixir. Por iso os cronistas da época afirmaban que foi mestre de Calatrava, ademais de mestre de Santiago.
O infante Afonso de Castela faleceu por causas descoñecidas en Cardeñosa o día 5 de xullo de 1468. Pouco despois, o 18 de setembro de 1468, asinouse o Tratado dos Touros de Guisando que poñía fin ás hostilidades, un acordo instigado polo propio Pacheco e que supuxo algunhas vantaxes para a súa persoa, como a súa confirmación no cargo de mestre da Orde de Calatrava.
En 1469, a infanta Isabel contraeu matrimonio con Fernando de Aragón, contra a vontade do rei Henrique e os pactos establecidos, creando as bases da que sería a guerra de sucesión castelá na que Juan Pacheco tomaría partido polo bando da princesa Xoana, alcumada a Beltranexa polos seus inimigos. Neste mesmo ano, Juan Pacheco, como mestre de Santiago, fai edificar o castelo de Los Santos de Maimona (Badaxoz), moi preto de Zafra, capital do ducado de Feira, o que este percibe como ameaza.
A petición de Juan Pacheco e dos embaixadores de Francia, Henrique IV revogou o tratado dos Touros de Guisando logo de xurar, xuntamente coa súa esposa, que a infanta Xoana era a súa filla lexítima. O 26 de outubro de 1470 confirmouse a cerimonia en Lozoya.
O 17 de decembro de 1472 Juan Pacheco foi nomeado I duque de Escalona, que anteriormente fora señorío de Álvaro de Luna.
Morte e sepultura
miniatura|200px|Real Monasterio de Sta. María del Parral, o sepulcro de Pacheco na esquina esquerda inferior Faleceu o 4 de outubro de 1474, en Santa Cruz, preto de Trujillo, pouco antes da morte do rei Henrique IV. Foi enterrado inicialmente no Monasterio de Guadalupe, preto de onde morreu. Uns anos máis tarde o seu cadáver trasladouse ao mosteiro segoviano do Parral que fundara e onde se mandou enterrar no seu segundo testamento. O seu sepulcro ocupa o lugar esquerdo do altar maior e o da súa esposa, María de Portocarrero, o da dereita. Estes sepulcros foron encargados en 1528 polo seu fillo Diego López Pacheco e atribúense a Juan Rodríguez e a Lucas Giraldo.
Matrimonios e descendencia
Contraeu tres matrimonios. O primeiro, celebrado o 22 de novembro de 1436 na cidade de Toledo, cando tiña 17 anos, foi con Angelina de Luna, curmá do condestable Álvaro de Luna de quen non houbo descendencia. O matrimonio foi declarado nulo o 13 de febreiro de 1442 polo vicario de Segovia, Diego Sánchez, por varias razóns, entre elas que fora feito por temor ou coacción e que non chegou a consumarse. Pouco despois, en 1442, uniuse nun matrimonio ilícito que non foi lexitimado ata varios anos despois con María Portocarrero Enríquez, filla de Pedro (Martín Fernández) de Portocarrero e Cabeza de Vaca, V señor de Moguer, e Beatriz Enríquez, filla de Alfonso Enríquez. O matrimonio non tivo validez canónica ata o ano 1456 en que o papa Calisto III autorizou o matrimonio pola igrexa e a lexitimación dos fillos que habían ter ata esa data. Deste matrimonio naceron:
Juan Pacheco contraeu un segundo matrimonio con María de Velasco. Logo de enviuvar, María casou en 1482 con Beltrán de la Cueva. Juan Pacheco e María foron os pais de:
Tivo varios fillos fóra de matrimonio. Con Catalina Alfón de Lodeña tivo varios fillos que foron lexitimados o 25 de abril de 1456 polo rei Henrique IV de Castela:
Tamén puido ser pai de Luís y Lope de lexítimo matrimonio aínda que falecerían moi novos ao non figurar cando o marqués fundou morgados.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Lista de personaxes das aventuras de Tintín
Esta é a lista de personaxes de ficción en As aventuras de Tintín, a serie de banda deseñada do debuxante belga Hergé. Os personaxes aparecen ordenados alfabeticamente, agrupados polos personaxes principais, os antagonistas e os personaxes de apoio. Antes da lista, hai un índice de personaxes para cada un dos 24 álbums. Os personaxes de apoio que Hergé creou para a súa serie foron descritos como moito máis desenvolvidos que o personaxe central, cada un imbuído cunha forza de carácter e profundidade de personalidade que se comparou coa dos personaxes de Charles Dickens. Hergé empregou os personaxes de apoio para crear un mundo realista para establecer as aventuras dos seus protagonistas. Para mellorar o realismo e a continuidade, os personaxes repítense ao longo da serie. Durante a Ocupación alemá de Bélxica durante a Segunda Guerra Mundial, e as restricións posteriores que esta impuxo, Hergé viuse obrigado a centrarse na caracterización para evitar representar situacións políticas problemáticas. O público respondeu positivamente. Durante este período introduciuse todos os personaxes principais en cores, antagonistas viláns e unha repartición heroica de apoio.
Al Capone
Al Capone é un xefe do crime de Chicago e o principal vilán en Tintín no Congo e Tintín en América. En  Tintín no Congo , realiza unha operación criminal de contrabando de diamantes, tratando de controlar a produción de diamantes africanos. Ordena aos matóns enfrontarse a Tintín en Tintín en América. O principal rival de Capone en Chicago é Bobby Smiles. Tintín arresta a 355 membros do Sindicato Central de Gangsters de Chicago de Capone. O propio Capone e capturado por Tintin e arrestado, pero el fuxe. O personaxe Al Capone está baseado na vida real de Al Capone de Chicago. Al Capone viviu en 1931 cando Hergé o debuxou os seus cómics. Sería o último individuo da vida real en aparecer como un personaxe nas aventuras baixo os seus nome real.
Bobby Sorrisos
Bobby Smiles é un xefe de crime de Chicago cuxo rival é Al Capone (Tintín en América). Sorrisos foxe de Chicago ao salvaxe oeste de América, e logra convencer aos nativos americanos para que se volvan contra Tintín. Finalmente é capturado e levado á xustiza. Na serie animada, Smiles traballa para Capone, máis que contra el.
Gran xefe Keen-eyed-Mole
Mole Chief Keed-eyed Mole é o sachem dos pés negros un dos pobos nativos americanos e é convencido polo xefe do crime Bobby sorrisos que Tintín está intentando roubar a súa terra. Aborda a Tintín como "paleface" (rostro pálido) e planea executalo empregando un tomahawk. Tintín entón lanza a resina ao xefe, que cre que foi feito por outros membros da tribo usando unha hondas, e escápase mentres todos intercambian golpes. Despois de dar unha volta, Mole ollos sombríos entende que Tintín descubriu a cova secreta despois de que Smiles falase con el. Decide deixar ao xornalista no burato e é visto por última vez ser obrigado a abandonar os militares despois dun descubrimento de petróleo na zona.
Allan Thompson
Allan Thompson, comunmente Allan, é un secuaz criminal británico-estadounidense e mariñeiro mercante, moitas veces implicado no contrabando. e outras actividades delituosas. Orixinalmente, Allan foi o compañeiro traidor do capitán Haddock en O caranguexo das tenaces de ouro, manténdoo bébedo e dirixindo o barco para o contrabando opio, Allan recibe ordes de Omar Ben Salaad. Aparece con carácter retroactivo cando Hergé redebuxou a aventura anterior Os xarutos do faraón, xa que non estaba no orixinal. Ao ano seguinte, Hergé presentouno en Stock de coque asociado con Rastapopoulos, onde o seu barco é usado na trata de escravos. No "Voo 714 para Sidney", é o principal cómplice de Rastapopoulos. aparece salvaxemente golpeado despois de escapar dos sondonesios, causándolle a perda de todos os dentes. Escapa dunha erupción volcánica e foxe nunha balsa de goma xunto aos outros delincuentes, pero el e os seus cómplices son hipnotizados e obrigados a embarcar nunha nave espacial, levándoos a un destino descoñecido. Allan é interpretado por Daniel Mays no filme de captura de películas As aventuras de Tintín.
Traficante de armas
O traficante de armas, que aparece en Os xarutos do faraón, é un traficante de armas que rescata a Tintín dunha tormenta no mar, para logo entregalo a os seus inimigos cando Tintín descobre as súas armas de contrabando. Despois de que el e os seus homes se enteran de que Hernández e Fernández están a piques de abordar o seu barco, escapan. Está baseado no traficante francés na vida real Henry de Monfreid, un escritor e aventureiro ao que Hergé admiraba inicialmente. Cando Hergé soubo que Monfreid estaba a proporcionar armas para a guerra, a súa actitude sobre el cambiou.
O faquir
O faquir é un asceta vestido con taparrabos que aparece en Os xarutos do faraón como membro de alto rango dunha rede de contrabando de opio. Dispara dardos empapados no perigoso zume de Rajaijah que tolea ás persoas. Entre os seus talentos están a hipnose, o truco da corda india e a escapoloxía (ata o punto de que Tintín o ofende pensando que podería amarralo). Finalmente é capturado cando o líder golpéao accidentalmente cunha rocha que estaba destinada a Tintín. Cando o Loto azul foi publicado orixinalmente en branco e negro, o faquir conta ao seu xefe por teléfono como ten intención de subornar a un garda do asilo para organizar o "suicidio" de Tintín. Tamén se suxire que é o presidente da xunta dos líderes encapuchados do cartel da droga. Na secuela O loto azul, o faquir escapa da prisión e usa de novo os seus dardos para envelenar a un chinés enviado para avisar a Tintín contra Mitsuhirato, outro líder dos contrabandistas. Na versión orixinal en branco e negro do título, o faquir pode verse escapando polo bosque coa súa cerbatana despois de disparar o dardo ao chinés. Non ten ningunha oportunidade, Tintín dille ao Maharaja de Gaipajama que non sairá ata que sepa que o faquir é incapaz de facerlle dano. Ao día seguinte reciben un telegrama da policía que anunciaba que o faquir fora recapturado.
A Gándara, Sedes, Narón
A Gándara é un lugar da parroquia de Sedes no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 51 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 26 homes e 25 mulleres.
Terra de Francisco Xosé
300px|miniatura|. miniatura|300px|Localización da Terra de Francisco Xosé (mapa anotado en [[Lingua alemá|alemán).]] Terra de Francisco Xosé (en ruso: Земля Франца-Иосифа, transliteración: Zemlya Frantsa-Iosifa) é un arquipélago ao norte de Rusia. Atópase no Océano Ártico ao norte de Nova Cembla (Новая Земля, terra nova en ruso) e ao leste de Spitzbergen, e pertence á provincia (Oblast) de Arkángel (Архангельск). Consiste en 191 illas cubertas de xeo cunha área de 16.134 km² e están deshabitadas.
É o grupo máis ó norte de illas asociadas con Eurasia entre as latitudes 80,0º e 81,9º norte. O extremo máis ó norte é o cabo Fligely na Illa Rudolf, e está a só de 900 a 1110 km do Polo Norte. Este sería o punto que estaría máis preto do polo se non fose pola illa canadense de Ellesmere e Groenlandia.
O arquipélago foi posibelmente descuberto por primeira vez polos navegantes noruegueses Nils Fredrik Rønnbeck e Aidijärvi a bordo da goleta "Spidsbergen" en 1865 quen, de acordo a uns escasos informes, navegaron cara ó leste dende Svalbard ata que chegaron a unha nova terra que chamaron Nordost-Spitsbergen (Svalbard era o nome naquel tempo de Spitzbergen). Non se sabe se desembarcaron, e as novas illas rapidamente foron esquecidas.
No 1926, as illas foron tomadas pola Unión Soviética, e unhas poucas persoas foron asentadas nelas para a investigación e por motivos militares. O acceso por mar é só posíbel durante unhas poucas semanas do verán e require un permiso especial.
Sounding the Seventh Trumpet
Sounding the Seventh Trumpet foi o primeiro álbum de longa duración da banda Avenged Sevenfold. Este foi publicado o 31 de xaneiro de 2001 coa compañía Good Life Recordings. O 19 de marzo de 2002, publícase unha re-edición do álbum cunha nova portada (na anterior non aparecía o título na portada) e coa canción a máis de "To End the Rapture (Versión Heavy Metal)", a cal na primeira edición era máis suave e con piano. Nesta versión estrease como novo guitarrista Synyster Gates, que continúa na banda na actualidade. Destaca a colaboración de Valary Di Benedetto (esposa de M. Shadows) na canción "The Art of Subconscious Illusion" coa súa voz.
Listaxe de cancións
Todas as cancións foron escritas por Avenged Sevenfold, a excepción de "Streets" que foi escrita pola anterior banda de M. Shadows (Successful Failure). A canción "Warmness on the Soul" pódese atopar no "Warmness on the Soul EP", xunto con "To End the Rapture (Versión Heavy Metal)".
Trainer
Un trainer é un programa que permite facer trampas nos videoxogos de ordenador. Normalmente modifican algunha parte do código mentres este reside en memoria (se executa) do videoxogo para poder sacar vantaxe.