cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Turnedo
Contexto
Turnedo foi o tema co que Iván Ferreiro presentou o seu primeiro álbum en solitario, Canciones para el tiempo y la distancia. Até entón, Iván liderara a banda Los Piratas, un grupo de culto que existiiu entre 1991 e 2004. As cancións foron compostas por Iván mailo seu irmán Amaro, e a maioría gravados en Fisterra e mesturados nos estudos Red Led de Madrid.
A canción
Habitualmente é considerada coma unha canción de desamor. Fai alusión a unha relación sentimental que debería finalizar, mais non o fai. Trátase do tema que define o disco, "facendo da debilidade fortaleza", e cunha das letras máis explícitas do álbum. As referencias metafóricas á choiva e a unha praia baleira situana nunha contona de tristura. Iván Ferreiro dixo dela:
Pasados uns anos, Amaro confesou que a praia da que fala a canción era a Praia América de Nigrán, a cal podía ver dende a casa dos pais. Iván manifestou así mesmo que o título xurdiu antes de ser composta a canción, xa que era unha palabra sen significado que se lle viñera á cabeza.
En 2011, co gallo da gravación do álbum Confesiones de un artista de mierda, recompilatorio dos maiores éxitos de Iván Ferreiro, tanto en solitario coma con Los Piratas, incluíuse unha nova versión de Turnedo. Nela, o peche musical da versión orixinal tórnase en introdución, e foi interpretada nun dúo con Xoel López.
Acollida
«Turnedo» é comunmente considerada a mellor canción do repertorio de Ferreiro. En 2014, nunha enquisa realizada pola revista especializada Rolling Stone entre as súas lectoras e lectores, foi votada como a segunda mellor canción nacional dos últimos 15 anos, por detrás de «Años 80», de Los Piratas. A revista EfeEme considerouna unha das cancións imprescindíbeis do autor, explicando que "se inclina ante o pop e tamén lle falta ao respecto, a melodía é clásica, mestra, comercial, e, porén, o tema carece de retrouso".
Videoclip
Iván e Amaro Ferreiro gravaron para o álbum Canciones para el tiempo y la distancia un videoclip caseiro para cada un dos temas, incluídos nun DVD que acompañaba ao disco. No caso de «Turnedo», o videoclip consiste nos dous irmáns interpretando a canción con instrumentos de xoguete, Iván no micrófono e Amaro na guitarra.
Bundesdruckerei
Bundesdruckerei (en alemán, Imprenta Federal) é un fabricante xermano de billetes de euro, selos, cartóns de identidade, pasaportes, visados, permisos de conducir, e permisos de circulación de vehículos.
Fundouse como Reichsdruckerei ("Imprenta do Reich") en 1879, mantendo ese nome até 1945. En 1951, adoptou o nome actual de Bundesdruckerei. A compañía foi privatizada en 1994, expandindo o nicho de negocio a varios campos realacionados coa seguranza. En 2009 volveríase converter en empresa pública.
En setembro de 2014, o Bundesdruckerei logrou unha vitoria nun caso ante Tribunal de Xustiza da Unión Europea ao obter unha cuestión preduxicial contra cidade de Dortmund con relación ao pago do salario mínimo alemán ante un contrato para dixitalizar documentos pero cuxa licitación logo era subarrendada a unha empresa con sede en Polonia, polo que non era de aplicación a lei do salario mínimo xermano.
Juan Alonso-Villalobos Solórzano
Juan Alonso-Villalobos Solórzano, nado Aguilar de Campoo o 28 de febreiro de 1900 e finado en León o 5 de abril de 1974, foi un notario e político español.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Valladolid, onde contactou co grupo de Onésimo Redondo, achegándose posteriormente á CEDA a medida que se desenvolvía como notario por diferentes localidades castelás. En setembro de 1934 tomou posesión como notario de Monforte de Lemos e entrou en contacto coa sección local do Partido Agrario Español dirixida por Andrés Gil Municio. Participou na campaña das eleccións de febreiro de 1936 en diversos mitins de propaganda do bloque reaccionario. O triunfo electoral da Fronte Popular levouno a sumarse ao fascismo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi un dos represores de Monforte; empregaba as fotografías das manifestacións do primeiro de maio para elaborar as listas negras, riscando e sinalando que persoas debían ser perseguidas ou asasinadas. Foi nomeado gobernador civil de Xaén o 30 de xullo de 1943, permanecendo no posto até o 26 de xuño de 1947. Despois de Valladolid de 1947 a 1951. Como Xefe Provincial do Movimiento de Valladolid foi Conselleiro Nacional de FET y de las JONS e procurador nato nas Cortes franquistas entre maio de 1949 e xullo de 1951. Instalado en León, dedicouse á notaría até a súa morte.
Vida persoal
Casou con Nina Merino Hompanera e foi pai de Juan, Federico, Carmina, José Antonio, Luis e Fernando Alonso-Villalobos Merino.
Xosé Luís Couceiro
Xosé Luís Couceiro Pérez, nado en Feás (Aranga) o 2 de marzo de 1942, é un filólogo e profesor galego.
Traxectoria
miniatura|Panel sobre [[Ricardo Carballo Calero|Carballo Calero e a 1ª promo. de Filoloxía Galego-Portuguesa da USC.]] Licenciouse en Letras nas universidades de Navarra e USC, na que presentou a súa tese de doutoramento sobre a fala da súa terra, Feás (Anexo 15 de Verba).
Foi profesor titular de universidade ata a súa xubilación no Departamento de Filoloxía Galega na Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela. Dirixiu numerosas teses de doutoramento, entre elas as dos escritores Román Raña (1992: "Lanza de soledá" na poesía galega de posguerra), Manuel Forcadela (1992: A poesía de Eduardo Pondal) e Xosé Ramón Pena (1994: Literaturaturas galegas de vangarda). As súas investigacións centráronse na literatura galega medieval.
Membro do ILG desde 1971, colaborou na edición de Galego I, Galego II e Galego III.
Colaborador de Verba. Anuario Galego de Filoloxía: 1974 ("Notas etno-lingüísticas en torno a la pesca de río en Galicia (río Mandeo)"), 1993 ("Manuel Taboada Cid"), 1997 ("As vocáis 'e', 'o' en rima na obra de Curros"). Tamén de Estudios Románicos: 2007-2008 ("Chiare fresche e dolci acque" e a literatura galega).
En 2009 o Departamento de Filoloxía Galega publicou ''A mi dizen quantos amigos ey. Homenaxe ao profesor Xosé Luis Couceiro,'' colectánea sobre el.
SNCASE Languedoc
O SNCASE SE.161 Languedoc foi un avión de pasexeiros catrimotor francés producido por SNCASE (Sud-Est). Desenvolvido a partir do Bloch MB.160 e coñecido a finais dos anos 30 como o (SNCSO) Bloch MB.161, o SE.161 estivo en servizo con Air France e os militares franceses tras a segunda guerra mundial.
Historia
En 1936 Air Afrique necesitaba un novo avión de pasaxeiros para os seus servizos africanos. Marcel Bloch propuxo un desenvolvemento do seu avión Bloch MB.160, o Bloch MB.161, que tras a segunda guerra mundial converteuse no SNCASE SE.161 Languedoc. Os traballos de deseño do novo avión comezaron en 1937. O prototipo, F-ARTV, voou por vez primeira o 15 de decembro de 1939. Estaba impulsado por catro motores radiais Gnome-Rhône 14N de 1 020 cabalos cada un. O avión pasou por un lento programa de desenvolvemento e os voos de proba non estiveron completos ata xaneiro de 1942. O goberno da Francia de Vichy realizou un pedido por 20 unidades en decembro de 1941, pero ningún deles chegou a construírse. O programa quedou finalmente abandonado tras o bombardeo aliado da factoría de Saint-Martin-du-Touch, Alta Garona en 1944.
Tras a liberación de Francia o goberno provisional liderado polo xeneral De Gaulle autorizou a reanudación da aprodución voando o primeiro exemplar da primeira serie de produción, designada SE.161 e co rexistro F-BATA, o 25 de agosto ou o 17 de setembro de 1945. Un lote inicial de 40 exemplares de produción foi completado para Air France entre outubro de 1945 e abril de 1948.
O Languedoc era un avión de pasaxeiros monoplano de á baixa cantilever con catro motores e dúas derivas de construción metálica. Tiña unha tripulación de cinco persoas (piloto, copiloto/navegante, operador de radio, enxeñeiro de voo e asistente de cabina). A cabina estándar tiña espazo para 33 pasaxeiros sentados en 11 filas de 3, dúas a estribor e unha a babor. Un arranxo alternativo nunha primeira clase tiña 24 asentos. Air France introduciu unha versión de alta densidade con 44 asentos en 1951.
Construíronse un total de 100 exemplares para Air France, a Forza Aérea de Francia e a Armada de Francia. Varios exemplares usáronse como avións de proba en Villacoublay. O único cliente de exportación de avión de nova produción foi a aeroliña polaca LOT, que mercou cinco unidades, algúns deles equipados con motores radiais Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp.
Shap Stone Avenue
A Shap Stone Avenue (Avenida das pedras de Shap, un nome non oficial) é un complexo megalítico preto de Shap en Cumbria, Inglaterra, que comprende círculos de pedra, unha avenida de dúas millas (en realidade dúas avenidas) de pedras e túmulos funerarios.
Localización
A Shap Stone Avenue é un dos tres grandes complexos de monumentos megalíticos que se atopan no leste de Cumbria. Os círculos de pedra, henges, cairns e outras pedras en pé da zona a miúdo agrúpanse en nós de vías de comunicación: os monumentos arredor de Shap forman unha "avenida" que vai ao leste do río Lowther ao longo dunha ruta principal cara ao norte; o complexo Long Meg discorre xunto ao río Eden; Mayburgh Henge e os outros henges corren xunto ao río Eamont preto da súa confluencia co río Lowther.
A referencia OSND do sitio de Shap Avenue pódese dar como NY5614, pero os límites reais do complexo seguen en dúbida. Algunhas pedras perdéronse, algúns erráticos naturais poderían ser engadidos ao monumento en tempos históricos, e os primeiros relatos do escenario de William Stukeley, Thomas Pennant, Lady Lonsdale e George Hall non son fáciles de conciliar.
Non obstante, a avenida pode verse no contexto do val no que se sitúa. Clare sinalou que a vista cara ao leste é restrinxida, que puido haber un tarn (lago) preto do lugar e que o extremo sur das liñas de pedras puido rematar nun regato. Tamén puido haber unha fonte dentro do complexo. Todas estas características son similares ás que se atopan nos complexos de Long Meg e Mayburgh. O complexo de Shap ten círculos de pedra e cairns ao leste del, como o Hardendale Stone Cairn, Castle Howe, Seal Howe e Oddendale.
Ademais, o foco norte dalgunhas das pedras da avenida Shap "norte" parece ser un túmulo en Skellaw Hill, o foco sur dalgunhas das pedras da avenida Shap "sur" tamén parece ser un túmulo ou varios.
A avenida
As disposicións reais das pedras orixinais na(s) avenida(s) xa non se poden determinar (polo menos sen escavación). Clare suxire que había dúas vías; un que consta dunha única fila, máis espazada, ao oeste e noroeste de Skellaw Hill, e unha de dúas filas, como suxire Burl, ou unha fila dobre, máis próxima, como suxire Clare, que parte dunha pedra agora perdida. círculo en Carl Lofts (preto do hotel Greyhound), até o círculo sur en Kemp Howe. As dúas avenidas forman un arco ao oeste da aldea de Shap que se move aproximadamente en dirección norte-noroeste a sur-sueste. Sinala que a composición xeolóxica (granito rosa) das principais pedras piramidais (Goggleby Stone, Thunder stone) difire da das outras pedras do complexo.
Os rastros de oito pedras marcan a avenida que conducía en dirección noroeste desde o círculo de pedras de Kemp Howe. Catro das pedras da avenida aínda se poden ver en campos ao oeste de Shap: NY562147, NY555153 , NY559150 (a pedra de Goggleby) e NY558152 (Campo de Asper).
De norte a sur pódense observar as seguintes características principais:
A pedra do trono ou do raio (Thunder Stone)
A primeira pedra importante da avenida é a enorme Thunder Stone (NY551158) que se atopa 3 km ao noroeste do círculo de pedras de Kemp Howe, e está xusto ao noroeste de Skellaw Hill. Esta pedra non foi colocada no chan, senón que está na superficie deixada polo xeo en retirada, polo que "pode que non forme parte da avenida construída".
Túmulo de Skellaw Hill
A avenida pasa polo túmulo de Skellaw Hill, tamén coñecido como Outeiro dos Cránios ou Outeiro Skellow, (NY556155 ), un túmulo funerario redondo. Está situado 2.4 km ao noroeste do círculo de pedras de Kemp Howe.
Pedra do campo de Asper
A pedra do campo de Asper (Asper's Field Stone) é unha pedra enorme en terreos privados, duns nove pés de alto por cinco de ancho, que caeu de costado. Ten dúas marcas de copa na parte superior, unha cun só anel arredor.
Pedra Goggleby
A Pedra Gobbleby (The Goggleby Stone, NY559150) é a seguinte que se pode ver, xusto ao sur de Asper's Field. Está situado nun campo por unha estrada secundaria entre Keld e Shap. Ten uns 3'5m de alto e unha marca de copa na súa cara norte e unha depresión artificial pouco profunda por riba dela. A pedra de Goggleby caera, pero foi erixida de novo por Tom Clare, o arqueólogo do condado, despois de escavala.
Cromlech de South Shap (Kemp Howe)
Os restos do círculo de pedras (NY567132) sitúanse na estrada A6 fronte á antiga gasolineira preto dun terraplén de ferrocarril. O círculo de pedra está moi danado, os construtores de ferrocarrís vitorianos atravesaron o propio círculo e só quedan seis pedras de granito rosa no seu lugar. Todas as pedras están caídas. No seu día formaron un círculo cun diámetro duns 14 metros.
Data e finalidade
Clare suxire que as avenidas datan do período neolítico tardío (aproximadamente 3.000-2.000 a. C.), baseándose na evidencia proporcionada pola escavación de Goggleby Stone mencionada anteriormente.
Tamén sinala que o complexo de Shap é importante pola falta dun henge ou un gran círculo de pedras (como en Mayburgh ou Long Meg). O trazado, coas súas semellanzas cos outros dous complexos, máis a elección do granito rosa para as grandes pedras, suxire unha razón ritual similar detrás do monumento, que quizais estendese ao longo de varias xeracións.
Reposuída
Estreouse en galego o 17 de xuño de 1996 a través da TVG.
La escopeta nacional
La escopeta nacional é un filme español de 1978 do director Luis García Berlanga que mostra un acedo retrato da clase empresarial e política dos últimos anos do franquismo, xa nos anos 70. Debido ao éxito do filme seguíronlle dous filmes máis que conformaron a triloxía da familia Leguineche: Patrimonio nacional (1981) e Nacional III (1982), ben acollidas pola crítica e o público. Berlanga inspirouse nas cazarías de Franco para realizar o filme.
Sinopse
Inverno de 1972. Jaume Canivell (José Sazatornil), un fabricante catalán de porteiros electrónicos para edificios, viaxa a Madrid coa súa secretaria (Mónica Randall), quen en realidade é a súa amante. Van asistir a unha cazaría paga por el mesmo na leira "Los Tejadillos", propiedade dos Marqueses de Leguineche. Porén, oficialmente é o marqués quen paga a cazaría aos amigos. O obxectivo de Canivell é relacionarse coa alta sociedade para mellorar o negocio e poder vender os porteiros nas urbanizacións de nova construción. Na cazaría establece amizade con Álvaro (Antonio Ferrandis), Ministro de Industria do gabinete.
Porén, desde que chega á leira todo son sobresaltos e aparicións de personaxes absurdos. Durante a súa estadía, Canivell e a súa parella son testemuños da destrución dunha extravagante colección do marqués de Leguineche (Luís Escobar), do rapto dunha actriz masoquista (Bárbara Rey) polo fillo onanista do marqués (José Luís López Vázquez) ou do cambio de goberno que deixa ao seu contacto ministerial na rúa. Isto obriga a Canivell a gañarse agora a amizade do novo equipo de goberno, do Opus Dei, presente tamén na cazaría. Entre outros disparates, o propio Canivell debe facerse pasar por un produtor de cine, axudar na misa na capela da leira, "aceptar" que a cazaría a paga o marqués ou devolver "xenerosamente" un premio dun bingo celebrado na leira.
Premios
34.ª edición das Medallas do Círculo de Escritores Cinematográficos
Santo Antolín de Ibias, Ibias
Santo Antolín de Ibias (en normativa da ALLA, Santantolín ; e en castelán e oficialmente, San Antolín de Ibias ) é unha parroquia do concello de Ibias, no Principado de Asturias. Segundo o INE, en 2020, tiña 314 habitantes, 177 homes e 137 mulleres.
Entidades de poboación
A parroquia de Santo Antolín de Ibias ten as seguintes entidades de poboación:
Comal
miniatura|Isabel Nicolás, muller ñuu savi (mixteca), utilizando un jiiyo ("comal" en [[Pobo mixteco|mixteco) de barro para cocer as súas tortillas de millo con leña. San Juan Achiutla, estado de Oaxaca, México, 2020]] dereita|miniatura|Un comal de [[ferro fundido ]] miniatura|Vista superior dun comal de barro con [[cal aplicada na súa superficie]] A palabra comal (do nahuatl comalli) utilízase en México e América Central para nomear un utensilio da cociña tradicional usado como prancha.
O comal tradicional dos pobos de México e América Central é unha peza de olaría con forma de prato chan. Colócase sobre tres ou catro pedras chamadas "tenamaxtles", a xeito de soporte, para poder acender lume e brasas por debaixo. Tradicionalmente utilízase para preparar varios tipos de pratos, en particular, tortillas de millo, tlayudas e totopos, entre outros.
Os comales de cerámica actuais adoitan recibir un tratamento superficial chamado "curado" ou "curación". Consiste en fregar o comal aínda sen usar cunha mestura de auga e cal e despois deixalo secar. Desta maneira, o comal tórnase antiadherente.
Coa introdución de sistemas de manufactura e produción, os comales tamén se fabrican en lámina metálica e adoitan ser máis grandes cós de cerámica. Algúns teñen unha depresión circular na parte central que serve para conter aceite ou manteiga líquidos, utilizados cando se efectúa a fritura de varios produtos alimenticios.
Soledad Sevilla
Soledad Sevilla Portillo, nada en Valencia en 1944, é unha pintora española. O seu traballo consiste en pinturas e instalacións de gran formato que se sitúan entre as fronteiras da arquitectura, a land art e a escultura.
O ritmo da vinganza
O ritmo da vinganza (en The Rhythm Section) é un filme británico-estadounidense de 2020 dirixido por Reed Morano e escrito por Mark Burnell, quen escribiu a novela orixinal homónima. O ritmo da vinganza está protagonizado por Blake Lively, Jude Law e Sterling K. Brown, e conta a historia dunha muller aflixida que quere vingarse despois de descubrir que o accidente aéreo que matou á súa familia foi un ataque terrorista.
Estreouse en galego o 28 de xuño de 2022 a través da TVG.
Solino
Caio Xulio Solino (en latín: Gaius Julius Solinus), coñecido como Solino, foi un gramático latino e compilador de diferentes obras, que viviu no século III ou no século IV.
Traxectoria
Foi o autor de De mirabilibus mundi, que circulaba baixo o subtítulo Collectanea rerum memorabilium e de Polyhistor. Contén unha breve descrición do mundo antigo, con detalles que responden a cuestións históricas, sociais, relixiosas e naturais, na súa maior parte extraídas da Naturalis Historia de Plinio o Vello e da xeografía de Pomponio Mela.
Abdul Ghani Baradar
Abdul Ghani Baradar Akhund (Paxto/Dari:عبدالغنی برادراخوند; nacido no 1968) é un político afgán co-fundador dos talibáns, e lugartenente de Mohammed Omar. Tamén o chaman o mulá Irmán. A Baradar capturárono en Paquistán os servizos secretos paquistanís e mais a Axencia Central de Intelixencia (CIA) estadounidense en febreiro de 2010 e liberárono o 24 de outubro de 2018 a petición dos Estados Unidos. Logo da súa posta en liberdade xogou unha función cada vez máis determinante dentro do movemento talibán afgán.
Mocidade e carreira
De orixe paxta, Baradar naceu en 1968 nunha aldea da provincia de Uruzgan de Afganistán. El e Mohammed Omar foron amigos dende mozos.
Durante o réxime talibán (1996–2001), Baradar desenvolveu unha variedade de cargos: gobernador das provincias de Herat e Nimruz e/ou comandante do Afganistán occidental. Un documento desclasificado polos Estados Unidos sinálao como o segundo do Estado Maior e comandante de Afaganistán central e Cabul, mentres que a Interpol considera que foi viceministro de defensa.
Guerra de Afganistán
Logo do 11S, os Estados Unidos invadiron Afganistán e depuxeron os talibáns coa axuda de forzas afgás. Baradar loitou contra a Alianza do Norte apoiada polos Estados Unidos e, segundo Newsweek, en novembro do 2001, escapou ás montañas xunto co mulá Omar. Algunhas fontes indican que estivo a piques de ser capturado mais que a participación da intelixencia paquistaní asegurou a súa liberdade. Outra historia, recollida pola xornalista neerlandesa Bette Dam, considera que Baradar salvara a vida de Hamid Karzai cando este retornara a Afganistán para loitar contra os talibáns.
A pesar das súas actividades militares, Baradar estivo detrás de varias tentativas de empezar conversas de paz, especificamente en 2004 e 2009, e gañou sona como unha figura clave nunhas hipotéticas negociacións de paz.
Encarceramento e diplomacia
A detención de Baradar foi interpretada por algúns como un cambio de posición de Paquistán con respecto aos talibáns, mentres que outros consideraron que era un xeito de gañar influencia na política interna afgá Paquistán non accedeu ás reiteradas solicitudes de entregar a Baradar a Afganistán.
Finalmente, o 25 de outubro de 2018, o movemento talibán confirmou que Paquistán liberara a Baradar. Segundo un diplomático estadounidense, isto foi pola expresa petición do goberno dos Estados Unidos. Logo da posta en liberdade, foi o xefe da misión diplomática talibá en Doha (Qatar). En febreiro de 2020, Baradar asinou o Acordo de Doha: un acordo de paz entre os Estados Unidos e os talibáns que abría a posibilidade a unha retirada definitiva dos Estados Unidos e os seus aliados. Trala sinatura do acordo, o presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, mantivo unha conversa telefónica de 35 minutos con Baradar. En xullo de 2021, Baradar visitou en China o ministro de exteriores da República Popular chinesa. O cumio outorgoulle lexitimidade ao movemento talibán, que daquela estaba en plena ofensiva militar.
Volta ao poder
Logo da rápida conquista de territorios afgáns no verán de 2021 e a caída de Cabul o 15 de agosto dese ano, houbo rumores de que ocuparía a presidencia de Afganistan. O 17 de agosto de 2021, Baradar regresou a Afganistán por primeira vez desde a caída do goberno talibán en 2001. Logo de aterrar en Kandahar, Baradar trasladouse a Cabul para participar na formación do goberno. O 24 de agosto, Associated Press informou, citando fontes do goberno estadounidense, da reunión entre Baradar e o director da CIA, William Burns, na capital de Afganistán. O 7 de setembro de 2021 anunciouse que Abdul Ghani Baradar asumiría o cargo de viceprimeiro ministro no goberno talibán. Uns días máis tarde difundíronse informacións que especulaban coa morte de Baradar. Segundo eses rumores, ao mulá Baradar matárono nun tiroteo entre faccións talibáns rivais no Palacio Presidencial de Cabul. Para desmentir estas novas, o propio Baradar publicou un arquivo de son onde negaba eses feitos.
O 15 de setembro de 2021, foi recoñecido como unha das cen persoas máis influíntes en 2021 pola revista Time. A escolla foi xustificada por encarnar unha liña máis moderada dentro do movemento talibán: sería partidario de conseguir acordos con occidente para recibir axuda financeira.
Acuerdo de Escazú
miniatura|No marco da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, o 27 de setembro de 2018 abreuse á firma o Acordo de Escazú. miniatura|[[Chico Mendes en 1988 antes do seu asasinato debido ao seu activismo ambiental no Brasil.]] O Acordo Regional sobre el Acceso a la Información, la Participación Pública y el Acceso a la Justicia en Asuntos Ambientales en América Latina y el Caribe, máis coñecido como Acordo de Escazú, é un tratado internacional asinado por 24 países de América Latina e o Caribe respecto de protocolos para a protección do medio ambiente. Actualmente conta con doce ratificacións (Antiga e Barbuda, a Arxentina, Bolivia, Ecuador, Güiana, México, Nicaragua, Panamá, Saint Kitts e Nevis, San Vicente e as Granadinas, Santa Lucía e o Uruguai).
O acordo orixínase como resultado da Conferencia das Nacións Unidas sobre o Desenvolvemento Sustentable (Río+20), realizada en 2012, e a Decisión de Santiago adoptada en 2014 por 24 países. Desde ese momento realizouse un proceso de negociación entre os 24 países interesados, a través dunha comisión copresidida polas delegacións de Chile e Costa Rica. Tras catro anos de negociacións, o Acordo Rexional foi adoptado o 4 de marzo de 2018 na cidade costarriqueña de Escazú.
Este acordo foi o primeiro realizado pola Comisión Económica para América Latina e o Caribe (Cepal), unha axencia da Organización das Nacións Unidas. O acordo foi asinado finalmente por 14 países o 27 de setembro de 2018 no marco da reunión anual da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, e posteriormente por outros 10 países máis e está á espera do proceso de ratificación respectivo por cada Estado asinante.
Este acordo rexional é considerado como un dos instrumentos ambientais máis importantes da rexión. Ten como obxectivo garantir a aplicación plena e efectiva en América Latina e o Caribe dos dereitos de acceso á información ambiental, participación pública naqueles procesos de toma das decisións na contorna ambiental e ao acceso á xustiza no ámbito ambiental, así como a aplicación e ao fortalecemento das capacidades e a cooperación, garantindo a protección do dereito de cada persoa, das xeracións presentes e futuras, a ter un desenvolvemento sustentable e a vivir nun medio ambiente san.
Durante a Declaración, os países asinantes comprometéronse a avanzar na obtención dunha ferramenta rexional que facilite a aplicación completa dos dereitos ao acceso á información, participación e xustiza en asuntos ambientais. Como resultado, o 4 de marzo de 2018 foi adoptado o Acordo Rexional sobre Acceso á Información, a Participación Pública e o Acceso á Xustiza en Asuntos Ambientais en América e o Caribe, Acordo de Escazú, o cal estivo aberto á firma dos países de América Latina e o Caribe por un período de dous anos, do 27 de setembro de 2018 e até o 26 de setembro de 2020.
Antecedentes
A Declaración de Río sobre o Medio Ambiente e o Desenvolvemento, aprobada no segundo Cume da Terra en Río de Xaneiro en 1992, comprendeu a proclamación de 27 principios fundamentais, entre eles, o Principio 10:
Vinte anos máis tarde, durante a Conferencia de Desenvolvemento Sustentable de Nacións Unidas (Río+20) levada a cabo do 20 ao 22 de xuño de 2012 en Río de Xaneiro, dez gobernos de América Latina e o Caribe impulsaron a Declaración sobre a Aplicación do Principio 10 da Declaración de Río. Estes dez países foron Chile, Costa Rica, Xamaica, México, Panamá, Paraguai, o Perú, a República Dominicana e o Uruguai. Nesta declaración, os dez países afirmaron:
A partir desa declaración, iniciouse o proceso de desenvolvemento do tratado que tivo unha fase preparatoria de 2012 a 2014, culminando na Declaración de Santiago en Chile, e logo a negociación que se levou a cabo de 2014 a 2018, culminando co Acordo de Escazú en Costa Rica. A partir dese momento, iniciouse o proceso de firma e ratificación do tratado.
O obxectivo principal do acordo é, segundo o seu Artigo 1:
Proceso e países
miniatura|400x400px| A fase preparatoria do acordo durou dous anos. Empezou o 22 de xuño de 2012 durante a Conferencia de Desenvolvemento Sustentable de Nacións Unidas (Río+20) e terminou coa Decisión de Santiago o 10 de novembro de 2014.
Negociación
Tamén formaron parte das negociacións representantes do público asistente, organizacións da sociedade civil e expertos académicos.
Vinte e catro dos 33 países membros da Comisión Económica para América Latina e o Caribe (Cepal) participaron no proceso final de negociación do acordo na cidade costarriqueña de Escazú, que terminou coa celebración deste o 4 de marzo de 2018.
Firma
O día 27 de setembro de 2018 iniciouse o proceso de firma de cada un dos países subscritores do acordo, durante a celebración da Asemblea Xeral das Nacións Unidas en Nova York, Estados Unidos. 14 países inicialmente subscribiron o convenio: 12 na cerimonia inicial e 2 máis (Haití e República Dominicana) durante a tarde do mesmo día.
Ao ano e día seguinte, o 28 de setembro de 2019 asinou Paraguai. En xullo de 2019 asinou San Vicente e as Granadinas. O 24 e 26 de setembro Belize e Dominica asinaron o tratado.
O prazo para asinar o documento terminou o 26 de setembro de 2020. Dos 33 países de América Latina e o Caribe considerados no acordo, 24 países asinárono. Aqueles países que asinaron antes dese prazo poderán proceder a ratificalo en calquera momento. Aqueles que non o asinaron, xa non poderán ser países asinantes. No entanto, poden ser Parte do tratado mediante o proceso de adhesión, proceso de paso único equivalente á ratificación.
Ratificación
Unha vez asinado o acordo nas Nacións Unidas, os Estados poden aprobar, ratificar ou aceptar o acordo.
Así mesmo, a nivel internacional, 11 Estados deben ratificalo para que poida entrar en vigor. A data de finais de 2020, xa o ratificaron 12 países (Antiga e Barbuda, a Arxentina, Bolivia, Ecuador, Güiana, México, Nicaragua, Panamá, Saint Kitts e Nevis, San Vicente e as Granadinas, Santa Lucía e o Uruguai); xa o asinaron e está pendente da súa ratificación, 10 países: (o Brasil, Colombia, Costa Rica, Granada, Guatemala, Haití, Xamaica, Paraguai, o Perú e a República Dominicana).
O 18 de abril de 2019, tivo lugar a primeira ratificación do Acordo por parte de Güiana. Uns meses despois, o 26 de setembro ratificaron cinco países máis: Bolivia, Xamaica, Saint Kitts e Nevis, San Vicente e as Granadinas e o Uruguai.
O 4, 9 e 10 de marzo de 2020 ratificaron Antiga e Barbuda, Nicaragua e Panamá, respectivamente. Ecuador depositou o seu instrumento de ratificación o 21 de maio do mesmo ano. O 24 de setembro Arxentina ratificou o tratado de maneira unánime. O 5 de novembro o Senado mexicano aprobou tamén por unanimidade a ratificación do acordo.
O máis valente entre mil
O máis valente entre mil (en Will Penny) é un filme estadounidense de 1968 dirixido por Tom Gries e protagonizado por Charlton Heston, Joan Hackett e Donald Pleasence.
Sena, Ibias
Sena  é unha parroquia do concello de Ibias, no Principado de Asturias. Segundo o INE, en 2020 tiña 77 habitantes, 40 homes e 37 mulleres.
Entidades de poboación
A parroquia de Sena ten as seguintes entidades de poboación:
Shpend Ahmeti
Shpend Ali Ahmeti, nado en Pristina o 18 de abril de 1978 é un político kosovar que foi alcalde de Pristina dende o 26 de decembro de 2013 ata o 7 de decembro de 2021.
Traxectoria
Fillo do actor Ali Ahmeti, estudou económicas e administración de empresas na Universidade Americana en Bulgaria entre 1996 e 2000 e neses anos foi senador e presidente do goberno dos estudantes desa universidade. Logo de rematar os seus estudos traballou no Banco Europeo para a Reconstrución e Desenvolvemento de 2001 a 2002. No ano 2002 marchou aos Estados Unidos para realizar un mestrado en políticas públicas na Universidade Havard. En 2004 volveu a Albania e posteriormente foi director executivo do Instituti GAP de 2007 a 2010. Entre 2005 e 2013 foi profesor de política pública na Universidade Americana en Kosovo.
En 2010 fundou con Ilir Deda, o director do Instituto Kosovar para a Investigación de Desenvemento de Políticas (KIPRED), os dous graduados de Harvard o Partido Novo Espírito e liderouno ata se integrar este en Vetëvendosje, onde pasou a ser o novo vicepresidente da formación. En 2013 nas eleccións para o alcalde de Pristina, perdeu na primeira volta, recibindo o 31,89% dos votos, mentres que o seu rival da Liga Democrática de Kosovo recibiu o apoio do 42,75% dos votantes. Porén, na segunda volta a situación cambiou, e o elixido foi Shpend Ali Ahmeti co 51% dos votos e que rematou cun período de trece anos de goberno da Liga Democrática de Kosovo na capital kosovar. O 26 de decembro de 2013 xurou como novo alcalde de Pristina, ao tempo que renunciaba á vicepresidencia do seu partido.
Reelixido de novo nas eleccións de 2017, aos poucos meses deixou o seu partido e integrouse no Partido Socialdemócrata de Kosovo, e mesmo foi o seu líder de 2018 a 2019. Despois dos malos resultados das eleccións xerais de 2019 deixou o partido. Non se presentou ás eleccións municipais de 2021 e o 7 de decembro de 2021 deixou a alcaldía da capital kosovar ao tomar posesión o novo alcalde, Përparim Rama da Liga Democrática de Kosovo.
Chus López
María Xesús López López, coñecida como Chus López, nada na Airexe (Suñide, Samos) en 1984, é unha política galega do BNG.
Traxectoria
Licenciada en administración e dirección de empresas. É empregada de banca. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do BNG á alcaldía de Samos, e foi elixida concelleira. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura do BNG e foi elixida alcaldesa co apoio do PSdeG-PSOE.
Gloria Fernández Fernández
Traxectoria
Fixo a carreira de piano no Conservatorio de Madrid. En Madrid tamén asistiu ás clases de pintura de Manuel Gutiérrez Navas.
Casou na igrexa monfortina da Régoa o 28 de outubro de 1940, con 27 anos de idade, con Gumersindo Pérez Álvarez, de 39 anos, avogado.
Obtivo un segundo premio na Exposición Provincial de Lugo de 1951. Gañou a Terceira Medalla no Salón de Outono de Madrid de 1963. Participou no Salón de Outono de Madrid de 1966, na Primeira Bienal Rexional de Arte de Pontevedra (1970) e na Primeira Bienal Nacional de Arte de Pontevedra (1971).
Nos anos sesenta foi un dos piares da intelectualidade de Monforte. Manuel Hermida Balado menciona a Gloria Fernández como unha das tres notables pintoras da provincia.
Fixo exposicións individuais en Lugo (1963), A Coruña (1963), Ourense (1963), Vigo (1963, 1972 e 1976), Santiago de Compostela (1965) e Madrid (1969).
É tía do pintor Roberto González Fernández, que lle organizou a exposición de homenaxe póstuma, Gloria Fernández para o recordo, en Monforte de Lemos de outubro a novembro do ano 2001.
O Museo Provincial de Lugo ten máis de vinte cadros seus, institución que lle dedicou unha exposición retrospectiva do 8 de abril ao 4 de maio de 2008, inaugurada por Antonio Veiga Outeiro, que a definiu como «apaixonada, cargada de imaxinación e dunha desbordante personalidade que se apreixa nos seus cadros e que deixa ver unha vida interior intensa e forte».
Final do Mundial de Fútbol de 1930
A final do Mundial de Fútbol de 1930 foi o partido final da primeira edición da Copa do Mundo de Fútbol, que se disputou no estadio Centenario de Montevideo, Uruguai, o 30 de xullo de 1930. O partido coroou ao Uruguai como o primeiro campión mundial deste deporte, despois de derrotar á Arxentina por 4-2.
Antecedentes
A selección arxentina chegaba ao Mundial como vencedora das dúas últimas edicións da Copa América, mentres que o Uruguai gañara a medalla de ouro nos dous últimos Xogos Olímpicos. Precisamente na última cita olímpica, nos Xogos Olímpicos de 1928, ambas seleccións enfrontáranse na final, vencendo os uruguaios por 2-1 nun partido de desempate, despois de que o partido inicial rematase 1-1.
A final do Mundial foi o 109º enfrontamento entre uruguaios e arxentinos, que chegaron á cita cun balance de 37 vitorias para o Uruguai, 43 para a Arxentina e 27 empates. O último partido entre eles xogárase só dous meses antes en Buenos Aires, durante a disputa da Copa Newton, e rematara con empate a un gol.
Programada para un mércores, foi unha das dúas únicas finais da Copa do Mundo que non se disputaron un domingo, sendo a outra a final do Mundial de 1966, que se xogou un sábado. Tras un desacordo sobre que equipo proporcionaría o balón, a FIFA interveu co compromiso de que a Arxentina proporcionase o balón para a primeira metade e o Uruguai para a segunda.
Resumo
As portas do estadio abríronse ás oito da mañá, seis horas antes do inicio, e ao mediodía as bancadas estaban cheas,  cunha cifra oficial de 93.000 espectadores. O Uruguai remontou o 1-2 que sinalaba o marcador no descanso e gañou por 4-2.
Aos 12 minutos, Pablo Dorado puxo en vantaxe aos locais, antes de que o extremo arxentino Carlos Peucelle empatase 8 minutos despois, superando ao porteiro Enrique Ballestrero cun potente disparo. No minuto 37, o máximo goleador do torneo, Guillermo Stábile, deu a Arxentina a vantaxe de 2-1 coa que chegou ao descanso. O Uruguai igualou o marcador aos 12 minutos da segunda metade mediante un gol de Pedro Cea, e tomou a vantaxe definitivamente cun gol de Santos Iriarte no minuto 68. Cando faltaba un minuto para o final, Héctor Castro puxo no marcador o 4-2 definitivo, selando a vitoria uruguaia na primeira Copa do Mundo.
Jules Rimet, presidente da FIFA, entregou aos uruguaios o trofeo que máis tarde levaría o seu nome. O día seguinte foi declarado festivo no Uruguai. En Buenos Aires, unha turba lanzaba pedras contra o consulado uruguaio.
O adestrador uruguaio, Alberto Suppici, tiña 31 anos naquel momento e aínda se mantén como o adestrador máis novo en gañar a Copa do Mundo. O último xogador supervivente da final foi o dianteiro arxentino Francisco Varallo, que morreu o 30 de agosto de 2010 aos 100 anos. O último supervivente do Uruguai foi Ernesto Mascheroni, que morreu o 3 de xullo de 1984 aos 76 anos.
Detalles
Regras do partido
Seroiro, Ibias
Seroiro  é unha parroquia do concello de Ibias, no Principado de Asturias. Segundo o INE, en 2020 tiña 113 habitantes, 64 homes e 49 mulleres.
Entidades de poboación
A parroquia de Seroiro ten as seguintes entidades de poboación:
Superaxente K-9
Superaxente K-9 (en K-9) é un filme estadounidense de 1989 dirixido por Rod Daniel. Está protagonizado por Jim Belushi e Mel Harris. O guión foi escrito por Steven Siegel e Scott Myers, e foi producido por Lawrence Gordon e Charles Gordon, e estreado a través de Universal Pictures.
Estreouse en galego o 23 de xuño de 2021 na TVG.
KhalifaSat
KhalifaSat, nomeado inicialmente como DubaiSat 3, é un satélite artificial de Emiratos Árabes Unidos lanzado o 29 de outubro de 2018 mediante un foguete H-2A desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Características
KhalifaSat é o terceiro satélite de observación terrestre dos Emiratos Árabes Unidos. Comezou a ser desenvolvido en Corea do Sur para logo ser transferido á Institución para o Avance da Ciencia e da Tecnoloxía dos Emiratos Árabes Unidos (EIAST). Foi o primeiro satélite en ser completado nos Emiratos e está baseado no DubaiSat 2, usando o bus SI-300, cunha masa de 330 kg. O satélite ten unha resolución de ata 70 cm desde unha órbita duns 600 km.
Sitios sagrados e rutas de peregrinación dos Montes Kii
Lugares sagrados e rutas de peregrinación na cordilleira de Kii é un Patrimonio da Humanidade da UNESCO situado na Península de Kii no Xapón.
Juan García-Gallardo
Juan Manuel García-Gallardo Frings, nado en Burgos o 18 de marzo de 1991, é un xinete de equitación, avogado e político español. Foi o candidato á Xunta de Castela e León nas eleccións autonómicas de 2022 por Vox. Logo de chegar o seu partido a un acordo de goberno co Partido Popular está proposto para vicepresidente da Xunta de Castela e León.
Traxectoria
Fillo e neto de avogados, licenciouse en dereito na Universidade Pontificia Comillas e realizou un mestrado dobre de acceso á avogacía e dereito de empresa na Universidade de Deusto. Membro do Centro Ecuestre Miraflores, foi campión de España universitario de hípica en 2012 e campión de Castela e León de salto en 2020. Participou no campionato mundial universitario de debate en castelán que se celebrou en Madrid en 2013. En decembro de 2016 entrou a traballar no bufete da súa familia.
Política
En xaneiro de 2022 anunciouse que García-Gallardo ía encabezar a lista de Vox ás eleccións anticipadas para as Cortes de Castela e León, malia entrar no partido só en xuño do ano anterior .Logo do seu seu nomeamento, eliminou chíos de twitter con comentarios sobre persoas LGBT, feministas, romanís e inmigrantes; en 2011 escribira "Semella unha grande idea recuperar Raúl para a Eurocopa. Hai que heterosexualizar ese deporte cheo de maricóns". Este comentario en particular defendeuno como unha brincadeira de mocidade.
Durante a campaña, comprometeuse a pactar co gobernante Partido Popular para evitar un goberno dese partido en solitario, e considerouno un partido "adicto ao poder" mais tamén afirmou que non ía haber alianza se o PP non asumía as políticas de Vox, como os incentivos económicos para aumentar a natalidade na comunidade autónoma.
Logo das eleccións, Vox pasou de ter un deputado a 13, co 17% do voto, e mudou no terceiro partido da cámara. Nas negociacións para formar goberno García-Gallardo díxolle ao presidente en funcións Alfonso Fernández Mañueco que só formaría unha coalición de se eliminar dúas normas: unha lei de 2010 sobre violencia de xénero que Vox considera politicamente motivada e que infravalora outras formas de violencia, e un decreto de 2018 que establecía un Consello Asesor para a Memoria Histórica
O 10 de marzo de 2022, Mañueco anunciou a formación dun goberno de coalición con Vox, no que este grupo tería tres conselleiros dos dez do goberno e García-Gallardo sería o vicepresidente. Comprometeuse, tamén, a substituír a lei de violencia de xénero por unha lei de violencia doméstica con independencia do xénero e por primeira volta un partido de ultradereita entraba nun goberno en España dende a transición á democracia. . Así e todo, o presidente da Xunta de Castela e León comprometeuse a que o seu goberno ía ter pleno respecto á orde constitucional e ao Estatuto de Autonomía de Castela e León.
Aleksandr Skvortsov
Aleksandr Aleksandrovich Skvortsov, nado en Schelkovo (rexión de Moscova) o 6 de maio de 1966, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TMA-18, Soiuz TMA-12M e Soiuz MS-13 e foi membro das expedicións 23, 24, 39, 40, 60 e 61 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Skvortsov graduouse na Escola Militar de Aviación de Stavropol en 1987 e en 1997 na Facultade de Aviación da Academia Militar AAD. Foi seleccionado como cosmonauta en 1997, adestrando entre o 16 de xaneiro de 1998 e o 26 de novembro de 1999. Partipou nas misións Soiuz TMA-18, Soiuz TMA-12M e Soiuz MS-13, sendo membro das expedicións 23, 24, 39, 40, 60 e 61 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 345,27 días no espazo.
Literaria (Editorial Galaxia)
Literaria (anteriormente Galaxia•Narrativa) é unha colección de literatura da Editorial Galaxia. Botou a andar en 1968. Inclúe reedicións e primeiras edicións de autores galegos e foráneos traducidos ao galego.
Dende o número 400
401. Berta Dávila. Carrusel 402. Celia Díaz Núñez. corte e confección 403. VV.AA. O libro dos trens 404. Xosé Ricardo Losada. A casa xunto ao volcán 405. Gonzalo Hermo. Diario dun enterro 406. Iván García Campos. O viaxeiro perfecto 407. Ricardo Carballo Calero. A xente da Barreira 408. Francisco Castro Veloso. Tantos anos de silencio 409. Inma López Silva. O libro da filla 410. Silvio Santiago. Villardevós 411. Xesús Fraga. Virtudes (e misterios) 412. VV.AA. Contos populares da provincia de Lugo 413. Manuel García Barros. Aventuras de Alberte Quiñoi 414. Antón Riveiro Coello. O paraíso dos inocentes 415. Agustín Agra. Silencio 416. Xurxo Sierra. Benvidos á cidade 417. Xavier Queipo. Corazón de manteiga 418. María Rei Vilas. Flores de ferro 419. Rexina Vega. O estado intermedio 420. Ánjel Lertxundi. Ti 421. Berta Dávila. Illa Decepción 422. Lara Dopazo. O axolote e outros contos de bestas e auga 423. VV.AA. Libres e vivas 424. Marilar Aleixandre. As malas mulleres 425. J. A. Xesteira: Cóntamo outra vez, Rick 426. VV.AA.: Tes cinco minutos 427. Jorge Emilio Bóveda: O libro cero 428. Arantza Portabales: A vida secreta de Úrsula Bas 429. Manuel García Barros: Contiños da Terra 430. Iago Méndez: A forma de Célebes 431. Xoaquín Fernández Leiceaga: Baixo as alas de abril 432. Xosé Ricardo Losada: O rosario e a buguina 433. Wagner G. Barreira: Demerara 434. Denis Diderot: ''Xácome o fatalista 435. Toño Guede: Só ficarán cinzas en algures 436. Llerena Perozo: Pérez. Historia dun triunfo 437. Rodrigo Costoya: Misarela. O custodio dos libros 438. VVAA.: O libro da música 439. Sara Vila Alonso: Oito días sen Eva Cortes 440. Alberto Lema: Pazo de inverno 441. Xosé Monteagudo: Eternity
Varanus giganteus
O Varanus giganteus (xeralmente denominado varano xigante) é o maior lagarto monitor nativo de Australia. É un dos grandes lagartos vivos existentes hoxe na Terra, só superado polo Varanus komodoensis, que é o varano (ou dragón) de Komodo, da illa de Komodo (Indonesia), o Varanus salvator da India e sueste asiático e o Varanus salvadorii de Nova Guinea, e similar en tamaño ao Varanus niloticus de África. Atópase ao oeste da Gran Cordilleira Divisoria nas terras áridas de Australia, pero raramente se deixa ver porque é moi tímido e a zona onde habita é moi remota e deserta. Segundo a IUCN o status actual da especie é pouco preocupante.
É importante en moitas culturas aborixes como é evidente nas súas relacións totémicas, e é o lagarto ancestral Ngiṉṯaka do tempo dos soños da espiritualidade aborixe. É un dos alimentos favoritos das tribos aborixes do deserto, e a súa graxa utilízase con propósitos medicinais e cerimoniais.
Taxonomía
O zoólogo británico John Edward Gray describiu este varano xigante en 1845 co nome Hydrosaurus giganteus, chamándolle "lagarto de auga xigante". George Albert Boulenger cambiouno ao xénero Varanus.
Dentro do xénero de lagartos monitores Varanus, está situado no subxénero Varanus. Os seus parentes máis próximos pertencen a unha liñaxe da que xurdiron o Varanus gouldii e o Varanus panoptes.
Descrición
Pode medrar ata os 2,5 m de longo, aínda que a lonxitude típica é de arredor de 1,7 a 2,0 m e pesa ata 15 kg, e o seu peso máximo rexistrado foi de 20 kg, rivalizando co Varanus albigularis polo título do quinto lagarto máis grande. Porén, os V. giganteus son lagartos relativamente delgados e menos voluminosos que o dragón de Komodo ou o V. salvator. O V. niloticus pode tamén competir con el en tamaño, chegando en casos excepcionais aos 2,4 m de lonxitude.