cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Morcego pequeno de ferradura
Hábitat
A reprodución prodúcese en colonias maioritariamente de femias. Teñen unha soa cría anual e as femias son fértiles dende os dous anos.
Aliméntanse principalmente de dípteros e nematóceros, aínda que en ocasións capturan presas sobre o chan.
Ameazas
Como a todas as especies de morcegos, as ameazas máis comúns son a destrución do hábitat e o uso indiscriminado de pesticidas agrícolas e forestais.
Carlos Muñoz Arosa
Carlos Muñoz Arousa nado en Vigo o 3 de abril de 1919 e finado en Bos Aires, Arxentina o 27 de outubro de 1992 foi un actor galego.
Traxectoria
A súa carreira comezou a despuntar tras a guerra civil española, momento en que interveu en numerosos filmes de ton bélico e patriótico, de moda no momento. Desa época datan as súas colaboracións en Sin novedad en el Alcázar (1940), Escuadrilla (1941), Los últimos de Filipinas (1945) ou El santuario no se rinde (1949). Con todo, compaxinou o cine bélico con outros xéneros e participou no drama Marianela (1940), de Benito Perojo, protagonizado por Mary Carrillo e baseado na obra homónima de Benito Pérez Galdós así como en Cristina Guzmán, onde coñeceu a que logo foi a súa esposa, a actriz protagonista da película Marta Santa Olalla.
Durante tres décadas traballou asiduamente no cine español como actor secundario, con incursións igualmente en teatro (Canción de cuna, 1946, de Gregorio Martínez Sierra; Seis personajes en busca de autor, 1955, de Luigi Pirandello; Donde vas Afonso XII?, 1958, de Torcuato Luca de Tena; Medea, 1959; Don Juan Tenorio, 1964, de José Zorrilla; De París viene mamá, 1960, de Víctor Ruiz Iriarte; Los derechos de la mujer, 1962; Nerón-Paso, 1969 ambas de Afonso Paso) ata que en 1967 alcanzou a súa etapa de maior éxito profesional ao interpretar o papel de cabeza de familia na famosa serie de televisión La casa de los Martínez, que permaneceu en pantalla ata 1971.
Con posterioridade á finalización da serie volveu ao cine, interpretando papeis secundarios en películas como La graduada (1971), de Mariano Ozores, con Lina Morgan.
Saoirse Ronan
Saoirse Una Ronan, nada en Nova York o 12 de abril de 1994, é unha actriz irlandesa.
Premios e nomeamentos
miniatura|dereita|Saoirse Ronan na estrea de [[City of Ember en Belfast (2008)]]
O Pumar, Urdilde, Rois
O Pumar é un lugar da parroquia de Urdilde no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 45 habitantes (24 homes e 21 mulleres).
Teberga
Teberga (en castelán: Teverga) é un concello do sur do Principado de Asturias, en España.
Limita ao norte con Belmonte de Miranda, Grau, Yernes y Tameza e Proaza; ao sur coa provincia de León, ao oeste con Somiedo e ao leste con Quirós e Proaza.
Antigo concello mineiro, actualmente basea a súa economía na agricultura e no emerxente turismo, sobre todo coa recente inauguración do Parque da Prehistoria en terras teverganas. Na súa accidentada xeografía destacan a pena Sobia cunhas impresionantes paredes verticais de pedra calcaria e o Camín Real del Puerto de la Mesa.
Parroquias
O concello de Teberga está dividido en 13 parroquias:
Colexiata de San Pedro
miniatura|Colexiata de San Pedro. Dentro de todas as obras arquitectónicas do concello, a de maior repercusión é a antiga Colexiata de San Pedro de Teberga. Foi construída antes do ano 1096, e o seu estilo pertence a unha etapa de transición entre o ramirense e o románico de Castela. Posúe un gran patio central, a cuxos lados podemos divisar a casa abacial, a igrexa parroquial, a sancristía e sobre esta a sala capitular. A fachada presenta unha torre campanario cun reloxo. A súa construción está realizada en cantería, e no seu interior gárdanse embalsamados os corpos de Pedro Analso de Miranda, Abade da Colexiata e do seu pai o Primeiro Marqués de Valdecarzana. Tamén sobresae a súa escultura cun importante conxunto de modillóns e unha fermosa decoración de capiteis.
Parque da Prehistoria
miniatura|Área de recepción do Parque. O parque da prehistoria de Teberga está situado á entrada da localidade asturiana de San Salvador de Alesga no concello de Teberga.
Este parque inaugurado o 24 de marzo de 2007 é unha representación das covas máis famosas de arte rupestre do mundo, centrado sobre todo no arco atlántico. Están representadas Altamira, Covalanas, Lascaux, Niaux, Chauvet, Tito Bustillo, Candamo, Covaciella e Llonín.
O parque posúe dúas áreas expositivas: A galería e a Cova de Cuevas. Ambas as instalacións, así como a zona de servizos, que consta de cafetería e tenda, están integradas na paisaxe natural e delas só sobresaen no relevo as entradas, quedando o resto de cada unha das instalacións baixo terra.
Este Parque da Prehistoria de Teberga, representa xunto ao Museo Jurásico de Asturias (MUJA) o expoñente dos novos museos asturianos: modernos, interactivos, dinámicos, enmarcados en paraxes rurais de gran beleza natural, con facilidade de accesos e instalacións suficientes para responderen ás necesidades dos visitantes.
Lourentín, Furís, Castroverde
Lourentín é un lugar da parroquia de Furís no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
SpriteSat
SpriteSat, tamén coñecido como RISING ou Raijin despois de ser posto en órbita, foi un satélite artificial da Universidade de Tohoku lanzado o 23 de xaneiro de 2009 mediante un foguete H-IIA desde oCentro Espacial de Tanegashima para estudar os sprites e os raios gamma das tormentas terrestres.
Cubillas de Cerrato
Cubillas de Cerrato é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 69 habitantes (INE 2012).
SpriteSat
Características
SpriteSat ten unha masa duns 50 kg e forma de cubo de 50 cm de lado. Estabilízase mediante gradente gravitatorio grazas a un mastro que sae dunha das caras do satélite. Fallou despois de só 12 días en órbita.
Ademar
Ademar é un antropónimo galego masculino. A súa etimoloxía é incerta, pénsase que procedo do antigo alemán athal (nobre) e marus (célebre). Nome pouco frecuente, levábano 7 residentes en Galicia en 2010.
Partysaurus Rex
Toy Story Toons: Partysaurus Rex é unha curtametraxe de animación de 2012 de Pixar dirixida por Mark Walsh. Foi estreada nos cinemas coa reestrea en 3-D de Finding Nemo. Partysaurus Rex é a terceira curtametraxe de serie Toy Story Toons, e está baseada nas personaxes da franquía Toy Story. Conta a historia de Rex que é deixado no baño e faise amigo dos xoguetes da bañeira.
Ventosa, Agolada
San Xulián de Ventosa (á espera da oficialización da forma Ventosa (San Xiao) ) é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2013 tiña 305 habitantes (149 homes e 146 mulleres) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 483 habitantes.
Xentilicio
O seu xentilicio é ventosino.
Patrimonio
A igrexa parroquial data do século XIII pero da súa orixe románica tan só permanece a fachada e a nave. No interior destaca o sepulcro do abade Lope de Ventosa e catro paneis completos dun baldaquino.
En Axiaz hai varios túmulos dolménicos e unha casa grande que conserva unha cheminea flanqueada por gárgolas que pertenceu ao escudeiro Lope de Brandariz.
En San Xulián de Chaos hai sartegos antropoides tallados en rocha viva e un castro de pequenas dimensións.
Mark Donohue
Mark Neary Donohue Jr., nado en Haddon Township (Nova Jersey) o 18 de marzo de 1937 e finado en Graz o 19 de agosto de 1975, alcumado "Captain Nice," foi un piloto de automobilismo estadounidense, coñecido pola súa habilidade para preparar o seu propio coche de carreiras, e levalo a vitoria.
Donohue é probablemente o máis coñecido como o piloto de 1500 bhp "Can-Am Killer" Porsche 917-30 e como o gañador das 500 Millas de Indianápolis de 1972. Os coches cos que correu Donohue inclúiron: C Javelin]], AMC Matador, Chevrolet Camaro, Eagle-Offy, Elva Courier, Ford GT40 MK IV, Ferrari 250LM, Ferrari 512, Lola T70, Lola T330, Lotus 20, McLaren M16, Porsche 911, Porsche 917/10, Porsche 917/30, Shelby Cobra, e Shelby Mustang GT350R.
Traxectoria
Donohue creceu en Summit, graduouse na Pingry School en Hillside, e ingresou na Brown University en Providence, Rhode Island. Á idade de vinte e dous anos, Donohue comezou a competir co seu Corvette de 1957. Gañou a primeira carreira na que participou, unha subida en Belknap County, New Hampshire. Graduouse en Brown en 1959 co título de bacharelato en enxeñería mecánica.
Donohue gañou o campionato nacional da SCCA nun Elva Courier en 1961. Un experimentado piloto de carreiras chamado Walt Hansgen (Quen traballou para Inskip Motors en NY e RI) recoñeceu a capacidade de Donohue e fíxose o seu amigo, eventualmente ofrecendo un MGB (a través de Inskip Motors en Providence, RI e preparados pola súa tenda de carreiras Competition Engineering). para que Donohue competira na carreira de Bridgehampton de 1964 carreira de resistencia de 500 Millas da SCCA, que gañou. Hansgen dispuxo o necesario para Donohue fora o seu compañeiro de equipo en 1965, co-pilotando un Ferrari 275 na carreira de resistencia das 12 Horas de Sebring, que terminaron no 11º lugar. Ese ano, Donohue tamén gañou dous campionatos de divisións: na SCCA B Class nun GT350 e na SCCA Fórmula C nun Lotus 20 B.
Donohue foi contratado o 29 de marzo de 1964 por Jack Griffith [Griffith Motors, Syosset, N.Y./Plainview, N.Y.] como enxeñeiro de deseño para Griffith, anteriormente TVR Grantura Mk III, impulsado por un motor Ford 289 cid (4.7l) V8. Pasou a axudar David Hives de TVR no deseño da serie 400 Griffith e despois traballou no malogrado Intermeccanica-(Torino, Italy) deseñado por Bob Cumberford, e produciu as Series 600 Griffith. Durante a súa vida de produción, foron construídos 192 vehículos Serie 200 Griffiths, 59 da Serie 400 e só 10 da Serie 600. Durante a súa estadía en Griffith Mark pilotou o Shelby 289 Cobra, propiedade de Griffith, deixando a súa marca no circuíto SCCA. En febreiro de 1965 Donohue foi nomeado como piloto en Griffith Motors, pero pronto foi afastado de Griffith por Roger Penske a principios de 1966. A compañía Griffith pechou as súas portas en novembro de 1966.
Ford GT40 e unión a Penske
En 1966 grazas a súa amizade con Hansgen, Ford contratou a Donohue para pilotar un dos seus automóbiles de carreiras GT-40 Mk II en campaña nas 24 Horas de Le Mans co equipo de carreiras Holman & Moody. Le Mans resultou frustrante para Donohue. Hansgen morreu mentres probaba o GT40 preparándose para Le Mans, Donohue se asociou co australiano Paul Hawkins. Donohue e Hawkins só completaron doce voltas debido a falla do diferencial e terminaron 47º. A principios dese ano co-pilotando con Hansgen, Donohue terminou terceiro nas 24 Horas de Daytona e en segundo lugar nas 12 horas de Sebring.
No funeral de Hansgen, Roger Penske falou con Donohue sobre pilotar para el. Na súa primeira carreira para Penske, en Watkins Glen en xuño de 1966, Donohue cualificou ben pero estrelou o coche no alto dun outeiro, destruíndoo.
Donohue foi invitado de novo a Le Mans por Ford en 1967. Ford desenvolveu un novo GT, o Mark IV. Donohue pilotou no coche amarelo nº 4 co piloto de automobilismo deportivo e construtor de automóbiles Bruce McLaren para Shelby American Racing. Os dous pilotos non estaban de acordo con moitos aspectos da configuración das carreiras e automóbiles, pero como equipo puideron acadar o cuarto posto no clásico de resistencia.
En 1967, Penske contactou a Donohue para pilotar o novo Lola T70 spyder de Penske no novo United States Road Racing Championship. Donohue dominou a carreira de 1967, pilotando un Lola T70 MkIII Chevrolet para Penske. Donohue participou en sete das oito carreiras dese ano, gañando seis (en Las Vegas, Riverside, Bridgehampton, Watkins Glen, Pacific Raceways, e Mid-Ohio) e terminou en terceiro lugar na rolda de Laguna Seca Raceway detrás de Lothar Motschenbacher e Mike Goth.
En 1968, Donohue e Penske volveron a defender o seu campionato da USRRC co McLaren M6A Chevrolet. Donohue non iniciou a primeira carreira do ano no Circuíto Hermanos Rodríguez na Cidade de México debido a problemas para arrancar o motor. Malia iso, Donohue aínda dominaba a serie, aínda que sufriu tres retiradas durante a tempada debido a problemas mecánicos co M6A.
Trans-Am
Donohue comezou a súa campaña na Trans-Am series (1967), gañando tres das doce carreiras nun Chevrolet Camaro propiedade de Roger Penske. En 1967 e 1968, a programación da Trans-Am incluíu dúas das carreiras de resistencia máis apreciadas do mundo, as 24 horas de Daytona e as 12 horas de Sebring. Donohue terminou cuarto en Daytona e gañou a clase Trans-Am nas 12 Horas de Sebring.
1968 sería un ano excepcional para Donohue na serie Trans-Am, xa que defendeu con éxito a vitoria nas 12 horas de Sebring asociándose con Craig Fisher e levando o seu Penske Chevrolet Camaro á vitoria. Donohue gañou 10 das 13 carreiras, un récord da serie Trans-Am que quedaría até que Tommy Kendall gañou 11 das 13 no campionato Trans-Am de 1997, gañando as 11 primeiras carreiras ese ano no seu All-Sport con librea de Mustang.
Considérase a Donohue como un dos principais pilotos da Trans-Am de finais dos anos 1960 e principios dos anos setenta. Se houbese un Campionato de Pilotos nese momento, gañaría tres deles (o seu último en 1971) pilotando Camaros en 1968 e 1969 e un AMC Javelin en 1971, todo para Roger Penske Racing.
Durante o seu enorme éxito na Trans-Am, Penske e Donohue comezaron a experimentar cos seus Camaros. Descubriron que mergullar un coche nun baño de ácido consumía pequenas cantidades de metal, o que facía que o coche fose cada vez máis lixeiro e permitía conducilo máis rápido. O Z-28 de 1967 gañou a súa última carreira deixando un rastro de metal por todo o circuíto, causando sospeitas no paddock.
Durante unha inspección post-carreira, os comisarios de carreira descubriron que o coche era 113 kg. máis lixeiro que o requisito mínimo de 1.270 kg. Donohue estivo a piques de ser eliminado da súa vitoria na carreira, pero intervíu Roger Penske. Penske advertiu que calquera descualificación sería un potencial motivo para que Chevrolet deixara o patricinio da serie Trans-Am. Logo de considerar as consecuencias potenciais, os comisarios de carreira permitiron a vitoria de Donohue, pero as cambiaon as regras sobre pesaxes para a tempada de 1968. Un cambio polo cal todos os vehículos serían pesados ​​durante a inspección técnica antes da carreira.
Penske e Donohue non deixaron de mergullar o coche en ácido despois diso. Continuando a práctica de redución de peso permitiulles situar pesos de certos tamaños estratéxicamente en lugares específicos dentro do coche, axudando así a equilibrar o coche mentres se manexando no límite. As carrozzrías megulladas en ácido tamén pasou a ser algo habitual nos equipos competidores de Trans-Am.
Continuaron a usar o coche "lixeiro" en 1968, na carreira das 12 Horas de Sebring. Cambiaron a grella e a luz traseira do modelo de 1968, e despois pintaban os dous coches de forma idéntica. Enviaron o coche de peso legal á inspección técnica co número 15 e de novo co número 16. Entón presentaron os dous coches na carreira, números 15 e 16, pero un coche era 113 kg. máis lixeiro. Gañaron a carreira, terminaron en terceiro lugar na xeral e gañaron 10 das 13 carreiras dese ano.
Tamén mollaron a carrozaría do Camaro e tiveron que evitar que a xente non se apoiaran contra ela, por temor a que se abollara. O coche lixeiro apareceu nun episodio en Dream Car Garage en Speed TV en 2005.
En 1970 o novo propietario do equipo Javelin, Roger Penske, e o piloto Mark Donohue, darían unha nova vida ao equipo co AMC. Donohue levou a Javelin a tres vitorias, con AMC terminando segundo no Campionato de Construtores. En 1971, das dez carreiras que participaron os coches de Over 2.5L Class, Donohue gañou sete delas, incluídas as seis carreiras finais consecutivas, con AMC gañando o campionato de construtores por primeira vez. Na última carreira da tempada, o Javelin terminou en primeiro, segundo e terceiro lugar, con George Follmer converténdose no único outro piloto de Jevelin en vencer ademais de Donohue.
NASCAR
Donohue competiu en varias carreiras da NASCAR (Grand American), unha división da NASCAR desde 1968 ata 1971. Na tempada 1972-1973, pilotando un AMC Matador para Penske Racing na división máis alta da NASCAR, Winston Cup Series, Donohue gañou o evento de inauguración en Riverside.
Esa carreira foi a primeira vitoria na NASCAR de Penske na longa historia de participación na NASCAR e mantense ata o día de hoxe, como o último piloto non regular (non fixo a tempada completa) en gañar a NASCAR Winston Cup.
Aínda que existen fotografías de Donohue co máis aerodinámico cupé Matador de 1974 e están publicadas, nunca o conduciu en competición.
Sant Josep, L'Hospitalet de Llobregat
250px|thumb|right|Barrios de L'Hospitalet Sant Josep é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do distrito I da cidade xuntamente co Centre e Sanfeliu. Atópase no centro do municipio e limita ao norte con Les Planes e La Torrassa, ao leste con Santa Eulàlia, ao sur co Centre e ao oeste co Centre e Can Serra.
Mark Donohue
O asasino da Can-Am
Entre 1971 e 1972, Penske Racing (xunto con Donohue como principal piloto de probas e desenvolvemento) foi encargado por Porsche para axudar no desenvolvemento do 917/10. Donohue probou amplamente o 917-10, ofrecendo o seu coñecemento de enxeñaría aos enxeñeiros de Porsche para deseñar o mellor coche de carreiras posible para competir na serie Can-Am. Durante as probas do 917-10 en Road Atlanta, Donohue recomendou condutos de freo máis grandes aos enxeñeiros de Porsche, a fin de proporcionar unha refrixeración máis eficiente e, polo tanto, menos desfalecemento e degradación cando avanza a carreira.
Sant Josep, L'Hospitalet de Llobregat
Características
Sant Josep queda enmarcado polo recadro que forman a avenida da Fabregada e a de Isabel la Catòlica pola parte de poñente, o Torrent Gornal por levante, ao norte a barreira formada polas vías do ferrocarril e ao sur a avenida do Carrilet. Neste marco espacial pódense encontrar as imprentas que ao longo do tempo deixaron todos os sectores industriais que tiveron unha actividade importante en L'Hospitalet de Llobregat: dende os muíños fariñeiros e as destilarías, ata os diversos aproveitamentos enerxéticos dos saltos de auga da Canle da Infanta ou as industrias cerámicas, téxtiles, metalúrxicas e químicas. De feito, Sant Josep configurouse como un rabal industrial, pero a posterior desaparición de moitas fábricas, así como a densificación da poboación, déronlle un carácter residencial.
Mark Donohue
O asasino da Can-Am
Os enxeñeiros de Porsche fixerono, pero ao facelo, os novos condutos de freo interferiron cos pasadores de peche da carrozaría, que unen a carrozaría ao coche. Ao saír da curva sete, a carrozaría traseira saltou polo aire a aproximadamente 240 km/h, facendo que o automóbil fose extremadamente inestable. O coche despegou do chan e rebotou varias veces na pista. A parte dianteira do automóbil quedou completamente esnaquizada, deixando a Donohue, aínda atado ao asento de seguridade, coas pernas colgando fóra do coche. Sorprendentemente, Donohue só resultou cunha perna rota. George Follmer, o antigo compañeiro de Trans-Am de Donohue, retomou a proba do 917-10 mentres Donohue se recuperaba. No seu estilo clásico, Donohue dixo de Follmer probando o seu coche:
Sant Josep, L'Hospitalet de Llobregat
Características
Actualmente, o barrio vive unha revitalización urbanística coa construción de novas zonas de vivendas, como as que se están a edificar. O Centro Cultural Tecla Sala, que acolle a Biblioteca Central de Hospitalet, potencia tamén este novo espazo cidadán. Edificios como o comentado de Tecla Sala, ou doutras como Can Vilumara ou Cosme Toda, son unha boa mostra do patrimonio histórico hospitalense e recorda o pasado industrial do barrio. Sant Josep conta con monumentos urbanos destacados como unha escultura de Josep Guinovart ao parque da Serp. Este espazo é o escenario da festa maior do barrio, a primeira do calendario festivo da cidade, que ten lugar a principios de maio.
Mark Donohue
O asasino da Can-Am
miniatura|220px|O "Asasino da Can-Am", Porsche 917-30, exhibido no Museo Porsche Stuttgart-Zuffenhausen, Alemaña
Porsche, Penske e Donohue comezaron o desenvolvemento do 917-30, completando unha carrozaría aerodinámica "París" e un motor flat-12 de 5.4 litros [turbo] cuxa saída podería ser axustado entre aproximadamente 1.100 e 1.500 bhp xirando un botón de aumento situado na cabina. Durante o desenvolvemento deste motor, os enxeñeiros alemáns de Porsche a miúdo preguntaron a Donohue se o motor finalmente tiña a potencia suficiente. A súa resposta foi "nunca terá a suficiente potencia ata que poida virar as rodas ao final da recta nunha marcha alta".
Donohue fixou o récord mundial de velocidade conducindo o Porsche 917-30 no Talladega Superspeedway en Talladega, Alabama o 9 de agosto de 1975. A súa velocidade media ao redor do ovalo de 4´28 km. peraltado foi de 355´858 km/h. Donohue mantivo o récord mundial durante once anos, ata que foi roto por Rick Mears no Michigan International Speedway.
O 917-30 chámase o "asasino Can-Am" xa que dominaba a competencia, gañando todas as carreiras menos unha do Campionato Can-Am de 1973, o SCCA impuxo limitacións de combustible para todas as carreiras da Can-Am debido ao embargo existente do petróleo árabe. Debido a isto, Porsche e McLaren retiráronse da serie. En xeral, é considerada unha das máquinas de carreiras máis potentes e dominantes creadas.
Primeiro campión da IROC
miniatura|esquerda|O Porsche Carrera RSR no cal Donohue gañou o primeiro campionato IROC Donohue participou na serie inaugural do IROC en 1973/74, carreiras idénticas, especialmente preparadas para o Porsche RSR. Na serie de catro carreiras, Donohue gañou a primeira e a terceira das tres carreiras en Riverside e a carreira final do ano en Daytona. A única persoa capaz de vencer a Donohue foi o seu ex compañeiro de Penske Trans-Am, George Follmer. Ao gañar o primeiro campionato IROC, Donohue gañou aos mellores pilotos da época de todos os grandes campionatos, como Denny Hulme, Richard Petty, A. J. Foyt, Emerson Fittipaldi, Bobby Allison, David Pearson, Peter Revson, Bobby Unser, e Gordon Johncock.
Corynebacterium
Corynebacterium é un xénero de bacterias grampositivas, de forma bacilar. Están amplamente distribuídas na natureza e son na súa maioría inocuas, pero tamén hai algunhas que poden causar enfermidades en humanos, como C. diphtheriae, causante da difteria. Algunhas son útiles para a industria, como C. glutamicum.
Mark Donohue
Retirada e Fórmula Un
As presións da carreira e do deseño do coche fixeron mella en Donohue. En 1973, o alcume de "Captain Nice" que gañara anteriormente na súa carreira foi suplantado polo de "Dark Monohue". Donohue anunciou que se retiraría das carreiras despois da tempada de 1973 da Can-Am. Ademais, os terribles sucesos das 500 Millas de Indianápolis de 1973 e a posterior morte do seu amigo, Swede Savage, levárono a retirarse. A súa retirada foi de curta duración, con todo, xa que foi atraído novamente á competición a tempo completo por parte de Penske cando formou un equipo de Fórmula 1, Penske Cars Ltd, para competir nos dous últimos eventos do Campionato Mundial de Fórmula Un de, e continuar competindo en co novo Penske PC1.
Donohue debutou na Fórmula 1 o 19 de setembro de 1971, cun McLaren patrocinado por Penske no Gran Premio do Canadá en Mosport Park, terminando no podio en terceiro lugar. Logo de saír da súa retirada co seu ex-xefe, Penske, Donohue regresou á Fórmula Un, participando nas dúas carreiras finais da tempada 1974 da Fórmula Un. Donohue terminou no 12º posto no Gran Premio do Canadá de 1974, pero non conseguiu rematar no Gran Premio dos Estados Unidos de 1974.
Corynebacterium
Taxonomía
O xénero Corynebacterium foi creado por Lehmann e Neumann en 1896 como un grupo taxonómico que contiña os bacilos responsables de causar a difteria. O xénero definiuse baseándose en características morfolóxicas. Os estudos do ARNr 16S permitiron despois agrupalos na subdivisión de eubacterias grampositivas con alto contido G:C, cunha relación filoxenética moi próxima con Arthrobacter, Mycobacterium, Nocardia, e Streptomyces. O termo procede do grego koryne ("moca, maza") e bacterion ("bastonciño"). O termo "difteroides" utilízase par designar as corinebacterias que non producen difteria (algunhas poden producir outro trastorno chamado pseudodifteria), polo que C. diphtheriae estaría excluída. O termo, difteroide pode tamén significar "con forma de maza" ou corineiforme na tinguidura de Gram.
Características
As principais características do xénero Corynebacterium foron descritas por Collins e Cummins en 1986. Son bacterias grampositivas, catalase positivas, non formadoras de esporas, inmóbiles, con forma de bacilo recto ou lixeiramente curvado. Xeralmente están presentes gránulos metacromáticos que son rexións onde se acumulan fosfatos. O seu tamaño está entre 2 e 6 micrometros de lonxitude e 0,5 micrómetros de diámetro. Estas bacterias agrúpanse dun modo característico, que foi descrito como en forma de "V", "barreiras" (palisades) ou "letras chinesas". As formas en "V" orixínanse porque durante a división binaria as dúas células non conseguen separarse porque a parede ten dúas zonas con índice de fractura diferente e só a capa máis interna intervén na formación do tabique divisorio e quedan unidas pola capa externa. Poden aparecer tamén con forma elíptica. Son organismos aerobios ou anaerobios facultativos, quimioorganótrofos, cun contido GC xenómico de 51–65%. Son pleomórficas ao longo do seu ciclo de vida; poden ter varios tamaños e frecuentemente teñen engrosamentos en ambos os extremos, dependendo das condicións reinantes no medio.
Mark Donohue
Retirada e Fórmula Un
Planeouse unha tempada completa nas carreiras para a tempada de Fórmula 1 de 1975. A tempada de 1975 resultou ser difícil para Donohue e Penske. Donohue conseguiu acadar o quinto posto no Gran Premio de Suecia e no Gran Premio do Reino Unido, pero o novo chasis de Penske PC1 resultou problemático, como o demostraron tres retiradas nas primeiras seis carreiras. No Gran Premio de Austria, a carreira de Donohue, xunto coas aspiracións de Roger Penske na Fórmula Un, tomou un xiro tráxico.
Morte
miniatura|Donohue pilotando o Penske PC1 na [[Race of Champions de 1975]]
Corynebacterium
Parede celular
A parede celular é distintiva, cun predominio de ácido meso-diaminopimélico na parede de mureína e moitas repeticións de arabinogalactano e de ácido corinemicólico (un ácido micólico de 22 a 26 átomos de carbono), ligados por enlaces disacáridos denominados L-Rhap-(1 → 4)--D-GlcNAc-fosfato. Todo isto forma un complexo freceunte nas especies de Corynebacterium: o micolil-AG–peptidoglicano (mAGP).
Cultivo
Os cultivos de corinebacterias crecen lentamente, mesmo en medios enriquecidos. En termos de requirimentos nutricionais, todas necesitan biotina para crecer. Algunhas cepas tamén precisan tiamina e PABA. Algunhas especies de Corynebacterium ás que se lle secuenciou o xenoma teñen entre 2,5 e 3 millóns de pares de baes. A bacteria crece en medio de Loeffler, ágar sangue, e ágar tripticase soia (TSA). Forman pequenas colonias cincentas con aparencia granular, principalmente translúcidas, pero con centros opacos, convexas, con beiras continuas. A cor tende a ser branca amarelada no medio de Loeffler. No medio TSA poden formar colonias de cor cincenta con centros negros e beiras dentadas, que semellan flores (C. gravis), ou con beiras continuas (C. mitis), ou unha mestura entre esas dúas formas (C. intermedium).
Mark Donohue
Morte
A mediados da tempada de F1 de 1975, Penske abandonou o problemático PC1 e comezou a usar o March 751. Donohue chegara recentemente a Austria para o Gran Premio de Austria de 1975 na carreira de Österreichring logo do exitoso intento de récord de velocidade no Talladega Superspeedway en Alabama uns días antes. Durante unha sesión de prácticas para a carreira, Donohue perdeu o control do seu March despois de que fallara un pneumático, enviándoo contra a valas na curva máis rápida da pista, Vöest Hügel Kurve. Un comisario de pista morreu polo impacto dos restos do accidente, pero Donohue non pareceu resultar ferido de forma significativa. Dise que a cabeza de Donohue golpeou contra un poste ou a parte inferior do marco de madeira dunha carteleira publicitaria situada á beira da pista. Cun resultante dor de cabeza, que ao pouco empeorou. Logo de ir ao hospital de Graz ao día seguinte, Donohue entro en coma debido a unha hemorraxia cerebral e morreu. deixou esposa e dous fillos do seu primeiro matrimonio. Donohue está enterrado no St. Teresa Cemetery en Summit, Nova Jersey.
Corynebacterium
Hábitat
As Corynebacterium aparecen normalmente na natureza no solo, auga, plantas, e produtos alimenticios. Especies de Corynebacterium poden mesmo encontrarse na mucosa e na flora da pel humana e de animais. As especies C. bovis, C. mutissium, C. xerosis e C. hoffmani habitan na pel de todos os seres humanos, especialmente na zona axilar, e cando detectan a suor, multiplícanse rapidamente, dando lugar ao característico cheiro das axilas. Algunhas especies coñécense polos seus efectos patoxénicos en humanos e outros animais. A máis salientable é C. diphtheriae, que adquire a capacidade de producir toxina diftérica só despois de que interacciona cun bacteriófago, que a lisoxeniza. Outras especies patoxénicas para os humanos son: C. amicolatum, C. striatum, C. jeikeium, C. urealyticum, e C. xerosis; todas as cales son importantes como patóxenos en pacientes inmunosuprimidos. As especies patoxénicas para outros animais son C. bovis e C. renale.
Mark Donohue
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
International Race of Champions
(clave) ( Grosa – Pole position. * – Maioría de voltas como líder. )
Corynebacterium
Xenómica
A análise comnparativa de xenomas de corinebacterias permitiu a identificación de varios indeis sinatura conservados, que son únicos do xénero. Dous exemplos destes indeis sinatura conservados en Corynebacterium son unha inserción de dous aminoácidos nunha rexión conservada do encima fosforribosa difosfato:decaprenil-fosfato fosforribosiltransferase e outra inserción de tres aminoácidos na acetato quinase. Ambos os indeis serven como marcadores moleculares para especies do xénero Corynebacterium. Ademais, identificáronse 16 proteínas sinatura conservadas, que só se atoparon no xénero Corynebacterium. Tres das proteínas sinatura conservadas teñen homólogos que se encontran en especies de Dietzia, que se cre que é o xénero máis emparentado con Corynebacterium. Nas árbores filoxenéticas baseadas en secuencias de proteínas concatenadas ou no ARNr 16S, o xénero Corynebacterium forma un clado diferenciado, dentro do cal hai un subclado diferente, o clúster I. Neste subclado están as especies C. diptheriae, C. pseudotuberculosis, C. ulcerans, C. aurimucosum, C. glutamicum e C. efficiens. Este clúster pode distinguirse por ter varios indeis sinatura conservados, como unha inserción de 2 aminoácidos en LepA e outra de 7 ou 8 aminoácidos en RpoC. Hai tamén 21 proteínas sinatura conservadas, que se encontran só nos membros do clúster I. Propúxose outro clúster no que se incluirían C. jeikeium e C. urealyticum, baseándose na presenza de 19 proteínas sinatura conservadas, que son únicas para as especies.
Patoxenia
A doenza máis salientable causada por estas bacterias é a difteria humana, orixinada pola Corynebacterium diphtheriae. É unha infección aguda contaxiosa caracterizada pola formación de pseudomembranas de células epiteliais mortas, glóbulos brancos, glóbulos vermellos e fibrina, que se forma arredor das tonsilas e farinxe. É unha doenza pouco común que tende a ocorrer en individuos non vacinados, especialmente nenos en idade escolar, ou en países subdesenvolvidos, vellos, pacientes con neutropenia ou inmunodepriomidos, ou con aparellos prostéticos, como próteses de válvulas cardíacas, catéteres ou derivacións (shunt). Pode ocasionalmente infectar feridas, a vulva, a conxuntiva, e o oído medio. Pode orixinar infeccións nosocomiais (hospitalarias). As cepas virulentas e toxixénicas son lisoxénicas (levan un profago integrado), e producen unha exotoxina formada por dúas cadeas polipeptídicas, que se produce cando a bacteria sofre transformación xenética por un xene pertencente ao profago β.
Aplicacións industriais
As especies non patóxenas de Corynebacterium utilízanse en aplicacións industriais moi importantes, como a produción de aminoácidos, nucleótidos, e factores nutricionais; bioconversión de esteroides; degradación de hidrocarburos; curación do queixo; e produción de encimas. Algunhas especies producen metabolitos similares a antibióticos, como: bacteriocinas do tipo corinecina-linocina, axentes antitumorais, etc.
Algunhas especies de Corynebacterium utilízanse na produción en masa de aminoácidos. Unha das especies máis estudadas é C. glutamicum, cuxo nome fai refencia á súa capacidade de producir ácido glutámico en condicións aeróbicas. Utilízase na industria alimentaria como glutamato monosódico na produción de prebe de soia e iogur. O ácido glutámico é un aditivo alimentario que se produce a razón de 1,5 millóns de toneladas ao ano. A ruta metabólica utilizada por Corynebacterium foi manipulada para a produción de lisina e treonina.
A expresión do factor de crecemento epidérmico humano funcionalmente activo foi conseguida en C. glutamicum, o que demostra o seu potencial na produción a escala industrial de proteínas humanas. As proteínas expresadas poden ser dirixidas á secreción ou ben pola vía secretora xeral (Sec) ou ben pola vía de translocación Tat.
A diferenza das bacterias gramnegativas, as Corynebacterium grampositivas carecen dos lipopolisacáridos que funcionan como endotoxinas antixénicas en humanos.
Especies
A maioría das especies de corinebacterias non son lipofílicas, pero algunhas si.
Non lipofílicas
As bacterias non lipofílicas poden clasificarse como fermentativas e non fermentativas:
Quintáns, Urdilde, Rois
Quintáns é un lugar da parroquia de Urdilde no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 56 habitantes (26 homes e 30 mulleres).
Pereira, Furís, Castroverde
Pereira é un lugar da parroquia de Furís no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres).
Extracto de Literatura
Extracto de Literatura foi un semanario que se publicou en Pontevedra en 1893, aínda que o 5º número editouse en Santiago (de 4 de febreiro), sendo impreso na compostelá Imprenta de José M. Paredes.
Historia e características
Subtitulado Semanario dosimétrico ylustrado, apareceu o 7 de xaneiro de 1893. Foi fundado e dirixido por Enrique Labarta Pose, aínda que nos últimos números o director pasou a ser Torcuato Ulloa e Xerardo Álvarez Limeses era o redactor xefe. Dedicada fundamentalmente á literatura, presentaba un ton humorístico con traballos de carácter xocoso de Alberto García Ferreiro, Emilio Álvarez Giménez e Heliodoro Fernández Gastañaduy. Tamén publicaba outro tipo de contidos nas seccións "Crónica de la semana", "Semblanzas" e nas publicacións de variedades. Entre os seus colaboradores estaban Ramón María del Valle-Inclán, Juan Barcia Caballero, Xoán Neira Cancela, Aureliano Pereira, Wenceslao Veiga, Juan Manuel Paz Novoa, Moisés González Besada, Xosé Pérez Ballesteros, Nicolás Taboada Fernández, Urbano González, Adolfo Mosquera, Heraclio Pérez Placer e Benigno López Sanmartín. Cesou a súa publicación en outubro dese ano.
Dehesa de Montejo
Dehesa de Montejo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 139 habitantes (INE 2012).
Vilariño, Urdilde, Rois
Vilariño é un lugar da parroquia de Urdilde no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 54 habitantes (28 homes e 26 mulleres).
Morcego mediterráneo de ferradura
O morcego mediterráneo de ferradura (Rhinolophus euryale) é unha especie de morcego dun tamaño intermedio entre o Rhinolophus ferrumequinum e o Rhinolophus hipposideros. dos que se diferenza pola forma da cadeira, que é puntiaguda e lixeiramente inclinada. Diferénciase tamén pola forma da ferradura, que no caso do morcego mediterráneo conta con tres sucos verticais, tamén a cor interior das súas orellas é rosada, mentres nos outros é escura; e a súa forma de envolverse coas ás durante o repouso, onde mantén as súas ás case recollidas e amosando case toda a súa área pectoral.
Distribución
Esténdese dende a Península Ibérica, sur de Europa, Marrocos, Alxeria e Tunisia, Oriente Medio e sur do Cáucaso, ata Turkmenistán. En Europa o límite setentrional, pasa polo centro de Francia, norte de Italia e noroeste de Romanía, non habitando en zonas de alta montaña ou moi áridas.
Hábitat
Especie termófila, depende de espazos forestais heteroxéneos e cultivos tradicionais, situados en proximidades de zonas con abondosidade de cavidades para refuxio. Aliméntase principalmente de avelaíñas nocturnas, aínda que tamén aproveitan explosións demográficas de pequenos escaravellos do xénero Rhizothrogus. Captura as súas presas voando baixo ou sobre a foresta ou dende perchas á espreita.
Ameazas
Como á maioría dos quirópteros, son as perturbacións nos refuxios, xa sexan de cría ou hibernación, como a perda e degradación do seu hábitat e a diminución de presas dispoñibles pola utilización masiva de pesticidas agrícolas e forestais.
Chácara das Flores
Chácara das Flores é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Balneário das Pedras Brancas, Chácara das Flores, Chácara das Rosas, Desmembramento Fernando Friedrich, Vila Cerro Azul, Vila das Flores, Vila Itagiba, Vila Sant'Anna, Vila Santa Terezinha, Vila São Rafael, Vila Tiarajú, Vila Vitória.
Vilariño, Agolada
Santa María de Vilariño é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 120 habitantes (65 mulleres e 55 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 201 habitantes.
Patrimonio
Hai unha fonte de augas termais, que en tempos deu lugar a un pequeno balneario, hoxe abandonado.
A Ponte Vilariño (hoxe reformada) foi iniciada en 814.
Parque Nacional de Mu Co Chan
O Parque Nacional de Mu Co Chan é un parque nacional situado no Golfo de Tailandia, na provincia de Trat no leste de Tailandia, consiste en 47 illas. Foi creado o 31 de decembro de 1982, abrangue 651 km², 192 de terra e 458 de mar, a illa maior é a de Co Chan. Hai 29 especies de mamíferos, 74 de aves, 42 de réptiles e anfibios presentes no parque. miniatura|Praia de Clon Phrao, Illa de Co Chan
Campaña galega de 1384
Mentres o rei Xoán I de Castela decidía atacar Lisboa, os portugueses fixeron unha serie de ataques a Galicia, conquistando as cidades de Baiona, A Coruña e Neda, e queimando a cidade de Ferrol. Ademais os portugueses destruiron dous grandes navíos casteláns e capturaron unha galera. Os tres barcos levaban materiais para o exército castelán que asediaba Lisboa.
A frota portuguesa retirouse a Porto cando chegou á costa galega unha frota castelá comandada por Fernando Sánchez de Tovar.
A Veiga, Celanova
San Paio da Veiga é unha parroquia do concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 104 habitantes (48 homes e 56 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 15 habitantes en relación ao ano 2000.
Meilyr ap Gwalchmai
Meilyr ap Gwalchmai (floruit na segunda metade do século XII) foi un poeta galés, fillo do poeta Gwalchmai ap Meilyr (floruit 1130 - 1180) e irmán doutro poeta, Einion ap Gwalchmai. A obra que nos fica del é eminentemente relixiosa: consta de catro awdlau a Deus, conservados no Libro Vermello de Hergest.
Absceso
Un absceso é unha acumulación de pus nunha cavidade formada pola destrución de tecido orgánico como consecuencia dunha infección. É unha reacción defensiva producida por microbios patóxenos para previr o esparexemento da infección a outras partes do corpo. Combátese con antibióticos aínda que nalgúns casos é preciso realizar unha incisión para retira-lo pus. miniatura|dereita|Absceso
Galería de imaxes de Curtis, Curtis
miniatura|300px|Curtis no centro do concello de Curtis.
Illas francesas
330px|dereita|As terras que conforman a República Francesa, amósanse na mesma escala xeográfica. As illas francesas atópanse en tódolos continentes e océanos. Algunhas xurisdicións administrativas toman o nome do arquipélago principal, e algúns arquipélagos toman o nome da illa principal.
Rabal, Celanova
Historia
Rabal atópase no vello camiño dunha calzada romana que partía da ponte romana do Freixo cara a Ourense, aínda que se apunta cara a unha orixe altomedieval dos distintos núcleos de poboación por parte de labregos libres. De todas formas os documentos medievais din que enriba se atopaba o castro de Pelosino.
Illas francesas
Arquipélagos
Os principais arquipélagos franceses xeralmente son parte doutros arquipélagos maiores, destacando:
Rabal, Celanova
Historia
Segundo o arquivo de manuscritos de propiedades do mosteiro de Celanova, Rabal era unha vila que entre os anos 956 a 997 foi apoderándose dela San Rosendo e os seus monxes, mediante a compra de bens inmobles e raíces, onde varios labregos libres xa se organizaran comunitariamente para o uso compartido do terreo e os seus bens (dereitos de paso, aproveitamento da forza hidráulica e da pesca do río Arnoia). Ademais da igrexa (que cambiou a advocación orixinal de San Mamede pola de San Martín) en Rabal houbo un mosteiro no lugar de Sampaio, cuxos únicos testemuños son un topónimo e unha referencia documental. No ano 959 a abadesa Guntroda doou unha viña ao abade Fafilán (o mesmo que fundara un mosteiro no monte Louredo en Toén) e ó mosteiro por el fundado en Rabal, baixo a advocación de San Paio : Descoñécese canto tempo durou este mosteiro, e os investigadores cren que foi dependente do mosteiro de Celanova e posterior absorción.
Illas francesas
Arquipélagos
Ademais Francia ten pequenos arquipélagos xunto á costa continental europea (no Golfo de Gascuña, no Golfo de León, na Costa Azul (Illas de Ouro) e na Canle da Mancha), así tamén xunto á costa da Güiana Francesa (Illas da Saúde), e nos arredores de Madagascar.
Rabal, Celanova
Historia
Nun documento que recolle a venda que fan Egilo e a súa sobriña no ano 964 ao mosteiro de Celanova, estes doan varias terras e un pazo; a intrusión do mosteiro de Celanova non vai traer ningún cambio na organización do territorio ou de melloras (xa feitas pola "república de homes libres", labregos anteriores ó mosteiro que vivían na vila de Rabal) senón que trae consigo unha reorientación do sistema de explotación que, a partir do século X e de que o mosteiro de Celanova se converte nun terratenente, apoiarase no traballo de campesiños que non son donos de terra que traballan, e a introdución no lugar de escravos.
Illas francesas
Arquipélagos
Algúns arquipélagos franceses teñen unha gran cantidade de illas. Entre eles o arquipélago Tuamotu coas súas 78 illas (885 km² sobre máis de 2 millóns de km² de superficie mariña, con 15.000 habitantes).
O arquipélago máis extenso é o de Nova Caledonia con máis de 19.000 km² contando as augas interiores.
Illas
Son bastante numerosas as illas francesas. Así por exemplo, só na Polinesia son 118 illas (con 4.000 km² sobre unha área mariña de 4 500 000 km²).
Na Francia metropolitana, 1.260 illas e illotes perlan o litoral francés, dun extremo a outro desde as illas Chausey ata as illas Lavezzi (o pequeno Golfo de Morbihan contén por si só 43 illas e illotes).
Entre as illas francesas, a máis extensa é Nova Caledonia (16.372 km²) e a máis poboada é Reunión (máis de 800.000 habitantes). Rangiroa é o segundo atol máis grande do mundo.
As principais illas francesas son:
Illa de Francia
miniatura|Localización da Île-de-France en Francia Dentro do curso do río Sena, no centro do actual París, existe unha illa, que en tempos celtas pertencía e era ocupada pola tribo gala dos Parissi. Aínda que posteriormente os romanos chamárona Lutetia, na Idade Media tomou definitivamente o nome de París, recordando así aos seus orixinais poboadores. Clodoveo I, da primeira Casa Real francesa (a Dinastía Merovinxia), estableceu como capital do país a París. Pronto a cidade capital do Regnum Francórum foi pasando amplamente os seus lindeiros iniciais e na actualidade a illa non é máis que unha pequena parte da máis moderna megalópole metropolitana francesa. Aquel núcleo primeiro conserva moitas importantes construcións e monumentos antigos (é o casco antigo da cidade) e constitúe agora o distrito central parisiense chamado "La Cité".
Coñécese como A Illa de Francia ao territorio xenerosamente irrigado dos arredores de París (no val do Sena) que sen ser unha illa, está con todo aparentemente semicircundado por ríos. Devandita denominación do territorio data de finais da Dinastía Carolinxia (segunda Casa Real francesa) e inicios da Dinastía dos Capeto (terceira Casa Real francesa), cando -como consecuencia das continuas concesións feudais- a autoridade real efectiva quedou reducida practicamente a tan só pouco máis que o Condado de París. Desde alí, e coa súa expansión progresiva, iniciouse a reconstrución político-administrativa do Reino de Francia. Na actualidade é a base sobre a que se conformou a rexión homónima.
A Illa de Francia (Île-de-France), é unha rexión metropolitana francesa, cuxo centro é París, cidade que é tamén capital de Francia. Con 12 millóns de habitantes é a rexión máis populosa de toda a República Francesa.
Illa de Francia é o antigo nome con que os colonizadores franceses bautizaron a unha das dúas ínsulas principais do arquipélago das Mascareñas nas augas africanas do océano Índico (Illa de Francia e Illa de Borbón). Por un convenio, esta illa pasou á administración do Reino Unido, mais posteriormente independizouse e adoptou o nome de República de Mauricio. En tanto, a súa compañeira xeográfica (A Illa de Borbón), logo da Revolución Francesa adquiriu novo nome chamándose Illa da Reunión (é un departamento francés). Actualmente Mauricio (que é un pouco máis pequena que Reunión) é a máis poboada das illas Mascareñas.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:French Polynesia-CIA WFB Map.png|Polinesia Francesa: Arquipélagos Da Sociedade, Tuamotu, Marquesas, Tubai (ou Austrais) e Gambier Ficheiro:New caledonia.jpg|Nova Caledonia (e Os Piñeiros) e Arquipélago Da Lealdade Ficheiro:Martinique-CIA WFB Map.png|Martinica Ficheiro:Mayotte-CIA WFB Map.png|Mayotte Ficheiro:Kerguelen_islands.jpg|As illas Kerguelen, vistas desde o satélite Ficheiro:Saint Martin.png|San Martín, vista desde o satélite </Gallery>