cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hospital Real de Santiago de Compostela
Os hospitais no Renacemento
Este esquema serviu de exemplo para numerosos hospitais na Europa da época. En España, o arquitecto que mellor soubo adaptarse ás novas necesidades hospitalarias foi Henrique Egas (1455-1534), seguidor do modelo de Filarete, que construíu tres grandes hospitais: o Hospital Real de Santiago, o Hospital de Santa Cruz de Toledo e o Hospital Real de Granada. Estes edificios funcionais respondían a unha política estatal moderna de asistencia aos enfermos e aos sectores marxinais da sociedade, orientada a facer desaparecer a mendicidade, coincidindo á vez coas novas ideas de limpeza, ornato e decoro das cidades renacentistas.
Historia do Hospital
A construción comezou en 1501 cando empezou a traballarse nos alicerces e, dez anos máis tarde o Hospital estaba concluído no esencial, salvo a fachada, que é lixeiramente posterior e que se reformou no século XVII. Céntraa unha portada renacentista, contratada polos mestres franceses Martín de Blas e Guillén Colás en decembro de 1519. Anos despois, como protección da fachada, o concello cedeu un terreo que se delimitou por grosas cadeas engarzadas en piares renacentistas.
O Hospital Real de Santiago é un edificio excepcional; moi diferente aos grandes hospitais de planta rectangular, usuais na Idade Media (a pesar de que a Egas se lle recomendara que tivera en conta o Hospital Real de Burgos, pero aínda está lonxe dos proxectos de influencia italiana en forma de cruz grega.
Egas pensou nun edificio con planta en forma de T, non en forma de cruz grega, renunciando parcialmente ao modelo do Hospital Maior de Milán e que, ao ser máis reducido, seméllase máis a outras solucións, tamén italianas, como o Hospital do Santo Espírito de Sassia, en Roma, construído entre 1474 e 1478. Dous claustros situábanse a ambos os lados do T, un destinado aos homes e o outro ás mulleres. Na zona traseira dispoñíase unha horta, destinada ao cultivo de plantas medicinais, mentres que na intersección dos brazos do T situábase a capela, con bóveda de crucería e cunha elegante decoración.
O Hospital Real construíuse co fin de dar servizo aos peregrinos, aínda que a maioría dos usuarios, debido á declinación das peregrinacións a partir do século XV, procedían de Santiago e a súa contorna. A partir das constitucións de Carlos V, no ano 1524, o hospital pasou a denominarse Grande Hospital Real de Santiago.
Os claustros iniciais foron modificados en estilo renacentista por Rodrigo Gil de Hontañón. En 1678 Frei Tomás Alonso, o mesmo que consistiu as balconadas barrocas que que sustentan o coro de San Martiño Pinario, a causa dun posíbel derrubamento, reforma a fachada renacentista introducindo unha gran balconada apoiada sobre grandes ménsulas profusamente adornadas coa característica exuberante decoración vexetal, e tres novas ventás.
O espazo da horta posterior ocúpase, no século XVIII, con dous novos patios, configurando así a actual cruz grega con catro patios.
Desde 1740 atendíanse tamén no Hospital a enfermos militares. A través da análise dos rexistros anuais, coa duración media das estancias por enfermo, pódese ver que a actividade hospitalaria incrementouse considerabelmente no curso da primeira metade do século XVIII, aínda que unha parte da mesma pasou entón a centrarse na atención do persoal militar presente na cidade. Coa Guerra da Independencia española, esta dedicación veríase enormemente aumentada, para logo remitir nunha medida bastante apreciábel, pero mantendo até 1840 un nivel elevado.
Coa desaparición do Real Padroádego e as desamortizacións de Mendizábal e Madoz, o Hospital perde as súas rendas, pasando a depender das catro Deputacións provinciais de Galicia e, a partir de 1880, a da Coruña é a única institución responsábel do mesmo.
O ano 1953, o Instituto Nacional de Previsión, dependente do Ministerio de Traballo, constrúe un novo edificio na rúa Galeras, a onde o Hospital se traslada ese mesmo ano, abandonando o antigo edificio, que actualmente é o Parador de Santiago (antes Hostal dos Reis Católicos). A distribución do novo edificio era: un andar dedicado ás necesidades de atención da Deputación da Coruña, medio andar aos pacientes do Seguro Obrigatorio de Enfermidade, e o resto das instalacións utilizábanse como Hospital Clínico.
En 1972 a Facultade de Medicina constrúe un segundo edificio unido ao anterior para atender aos pacientes da Seguridade social, en virtude dun acordo establecido entre ambas as institucións, pasando o primeiro edificio a ser utilizado exclusivamente como Hospital Provincial
No ano 1999 a Xunta de Galicia inaugura o novo edifico (o actual), na Choupana, ao que se trasladan as instalacións do antigo Hospital Xeral, e que é a sede central do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS).
O edificio
miniatura|Vista frontal da fachada. Como quedou dito, Egas propuxo un edificio con planta en forma de T, non en forma de cruz grega, como fixo despois nos hospitais de Toledo e Granada. Porén, como vimos, na época barroca construíronse dous novos patios, co que a partir desa época ten xa dita forma, o que, a dicir dalgúns, desvirtúa a traza orixinal de Egas.
miniatura|200px|Porta. miniatura|200px|Gárgola.
A decoración da portada responde ás características do Plateresco, que se pon de manifesto na utilización de repertorios decorativos italianos nun edificio onde persiste un espírito gótico, entendido como unha negación da idea de orde e proporcións propios da normativa clásica: tratábase de dar solucións que tiñan como obxectivo dotar a estas obras dun aspecto moderno respecto ao contexto para o que foron deseñadas.
Respecto á parte artística, o proxecto de Egas inscríbese no estilo isabelino, que incorpora elementos tradicionais do gótico flamíxero, con novidades estéticas renacentistas e elementos decorativos clásicos. A parte máis avanzada desde este punto de vista constitúea a fachada principal, concibida como unha especie de gran retablo, cuxo eixe central está formado pola porta de arco de medio punto abucinada (o cal a relacionaba esteticamente cos edificios románicos que a rodeaban). Ao longo da mesma encontramos fornelos, frisos de reis, figuras diversas, entre as que destacan as de Adán e Eva.
Nas pendentes da porta principal sitúanse medallóns coas efixies de Isabel e Fernando, doadores do edificio. A ambos os lados da portada-retablo, Egas situou dous balcóns baixo os que colocou grandes escudos, elemento decorativo característico do estilo plateresco do primeiro terzo do século XVI en España. Dos diversos elementos exteriores, pódese destacar o beirado que coroa a fachada principal e parte das laterais, posto que constitúe unha das mostras máis ricas do renacemento español, sobresaíndo as gárgolas, non só como elemento de desaugamento, senón como complemento estético.
Entre outros elementos da fachada, non mencionados anteriormente, pódense ver os seguintes:
A capela, oxival, de cruz latina, ten o cruceiro iluminado por unha lanterna cuberta cunha bóveda de nervios estrelada, con grandes ventanais de arcos rebaixados que abren ás salas superiores formando tribunas. A bóveda apóiase en columnas decoradas cois apóstolos ao estilo do flamíxero. Os casetóns dos teitos planos das tribunas, finas mediacanas encadrando os arcos rebaixados ou arcos conopiais, son algúns dos elementos estéticos que aparecen no conxunto. Trátase, en suma, dunha importante obra, aínda que quizais peque de falta de unidade estética, de certo eclecticismo, que para algúns autores podería achacarse á presenza de Juan de Lemos completando o proxecto de Egas que, por outra parte, só puido visitar tres veces, e por pouco tempo, as obras.
Patios
Dos catro patios que rodean a capela, dous góticos e dous barrocos, os dous primeiros son os do deseño orixinal de Henrique Egas, e son coñecidos como patio de San Xoán e patio de San Marcos. Os dous barrocos recibiron os nomes dos restantes evanxelistas da Igrexa católica, patio de San Lucas e patio de San Mateo.
A capela foi declarada Monumento Histórico-Artístico en 1912, e o conxunto do edificio en 1931.
Hotel dos Reis Católicos
O edifico que albergou ao Hospital Real é, desde 1954, un hotel de gran luxo, da rede de Paradores Nacionais de Turismo, denominado hoxe Parador de Santiago (antes Hotel dos Reis Católicos, e moito antes Hostal dos Reis Católicos).
O Hospital no cinema
Xosé Manuel Olveira 'Pico' e Antonio Durán 'Morris', dous dos actores galegos máis populares, protagonizan este filme, baseado nun texto do dramaturgo Roberto Vidal Bolaño, encarnando, respectivamente, a don Valeriano, vello cura, experto en vivir do conto, aqueixado de feridas de guerra invisíbeis, e a Cañete, tísico e compañeiro accidental do vagabundeo do primeiro. A busca dun teito baixo o que durmir e dunha ración de sopa acaba transformándose, para ambos os dous, nunha loita pola supervivencia nunha cidade na que os asedian os falanxistas.
Carballás, Tortoreos, As Neves
Carballás é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Rolf Sievert
Rolf Maximilian Sievert, nado o 6 de maio de 1896 en Estocolmo, finado o 3 de outubro de 1966, foi un médico cuxa maior contribución á ciencia foi o estudo dos efectos biolóxicos da radiación ionizante.
Exerceu a maior parte da súa carreira en Suecia. Inventou varios instrumentos para medir as doses de radiación, sendo a máis coñecida a cámara de Sievert.
En 1979, na Comisión Xeral de Pesos e Medidas decidiuse que a unidade de dose de radiación ionizante levaría o seu nome, o sievert (Sv).
Lanhélin
Lanhélin (en Lanhelen) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
A Parte, Monforte de Lemos
Xeografía
Linda coas parroquias de Ribas Pequenas e Piño ao norte, Eixón e Fornelas ao leste, Chavaga e Reigada ao sur, e Ribas Altas e Valverde ao oeste.
A Parte está situada a 342 m de altitude, ó pé da serra do Moncaio. Está bañada polos ríos Mao, Cabe e Teixugo. O Mao desemboca no Cabe nesta parroquia.
Patrimonio
No lugar de Camporrío celébrase o 20 e 21 de setembro a Romaría do San Mateo, nas beiras dos ríos Mao e Cabe.
Paperman
Paperman é unha curtametraxe de animación de The Walt Disney Company que foi estreada no 2012.
Galardóns e nomeamentos
Paperman foi nomeado e gañou o Oscar ó Oscar á mellor curtametraxe animada na 85ª edición dos premios e o Annie á mellor curtametraxe animada na 40ª edición dos Annie.
Pedrón
O topónimo galego Pedrón pode referirse a:
Cadwallon ap Cadfan
Cadwallon ap Cadfan, finado en 634, foi rei de Gwynedd desde o ano 625, aproximadamente, ata a súa morte en combate.
Traxectoria
Fillo e sucesor de Cadfan ap Iago, é lembrado principalmente por ser o rei britano que derrotou ao rei anglo Edwin de Northumbria. Posteriormente loitou e morreu na batalla contra o seu sucesor, Oswald de Bernicia. O historiador Beda, escribindo un século despois da morte de Cadwallon, menciona que o poderoso reino de Edwin se estendía ata as illas de Man e Anglesey. Os Annales Cambriae indican que Cadwallon foi cercado en Glannauc (ou Illa Puffin), unha pequena illa o leste de Anglesey, no ano 629. O legado poético galés tamén se refire a Cadwallon como un líder heroico e á súa loita contra Edwin. Relata unha batalla en Digoll (Long Mountain) e que Cadwallon pasou un tempo en Irlanda antes do seu regreso a Britania para derrotar a Edwin.
Segundo Geoffrey de Monmouth, na súa Historia Regum Britanniae, Cadwallon foi a Irlanda e posteriormente á illa de Guernsey. Desde aquí conduciu un exército ata Dumnonia, que venceu a Penda de Mercia en Exeter, e o forzou a formar unha alianza. Geoffrey tamén menciona o feito de que Cadwallon casou cunha media irmá de Penda. Desta unión nacería o seu fillo, Cadwalar "Fendigaid" ap Cadwallon.
Penda e Cadwallon loitaron contra Northumbria e na Batalla de Hatfield Chase, o 12 de outubro de 633, venceron e mataron a Edwin e o seu fillo Osfrith. Como resultado, o reino de Northumbria sumiuse no caos, quedando dividido nos reinos de Deira e Bernicia, pero a guerra continuou; de acordo coa Crónica Anglosaxoa, "Cadwallon e Penda marcharon sobre todas as terras de Northumbria". Segundo Beda, Cadwallon foi cercado polo novo rei de Deira, Osric, "nunha cidade forte"; Cadwallon, en cambio, "rompeu o cerco repentinamente e, por sorpresa, logrou vencer e destruír a Osric e o seu exército". Tras iso, de acordo con Beda, Cadwallon gobernou sobre "as provincias de Northumbria" durante un ano, "non como un rei vitorioso, senón como un tirano voraz e sanguinario." Ademais, Beda dinos que Cadwallon, "aínda que se consideraba a si mesmo cristián, foi tan bárbaro nas súas disposicións e comportamento que non respectou nin ás mulleres nin a inocencia dos nenos, aos que someteu cunha crueldade salvaxe a mortes horríbeis, devastou o país durante longo tempo e dispúxose a exterminar a raza dos anglos dentro dos límites de Britania".
O novo rei de Bernicia, Eanfrith, foi tamén asasinado por Cadwallon cando acudiu ao seu encontro para negociar a paz.
Segundo as Tríades galesas, o seu bardo tería sido Afan Ferddig.
Ramiro Rueda Fernández
Ramiro Rueda Fernández, nado en Santiago de Compostela en 1914 e finado en Lugo o 25 de setembro de 1999, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Neto de Ramiro Rueda-Neira Montenegro. Na guerra civil foi farmacéutico militar e traballou no Laboratorio de Farmacia Militar de Santiago de Compostela. Foi Alcalde do concello de Lugo entre 1958 e 1961. Na súa etapa na alcaldía fíxose a reforma da Praza de Santa María. Foi procurador en Cortes en representación dos concellos da provincia de Lugo (1958-1962). Foi presidente do colexio de Farmacéuticos de Lugo e promotor e presidente do Real Aero Club de Lugo. Creou Laboratorios Labifarm nos anos cincuenta que en 1979 se converteu en Lácteas Rueda e comercializou o iogur Rueda.
Vida persoal
Casou con Celia Rùa Lorenzo e foi pai de Ramiro, Mercedes, María Celia e Roberto Rueda Rúa.
Recoñecementos
Unha rúa de Lugo leva o seu nome.
William Carvalho
William Silva de Carvalho, máis coñecido como William Carvalho, nado en Luanda (Angola) o 7 de abril de 1992, é un futbolista profesional portugués que xoga como mediocentro defensivo para o Real Betis Balompie da Liga Santander. A nivel internacional, William debuta coa selección absoluta en 2013, representando ao seu país no Mundial do Brasil 2014 e no equipo campión da Eurocopa de Francia 2016.
A Carboeira, Tortoreos, As Neves
A Carboeira é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves.
Golpellás, Calvos de Randín
San Xoán de Golpellás é unha das nove parroquias do concello ourensán de Calvos de Randín. En 2017 tiña 33 habitantes (13 homes e 20 mulleres). Segundo o INE e o IGE 2011 tiña 47 habitantes (24 homes e 23 mulleres), catro máis ca en 2010 (23 homes e 20 mulleres). Na temporada estival aumenta a poboación.
Xeografía
Segundo o Nomenclátor de Galicia ten unha única entidade de poboación, Golpellás. As zonas do lugar son A Bouza, O Rego (na parte central da aldea, onde se sitúa a maior concentración humana), A Devesa, O Regalo e O Castiñeiro. Pola parroquia pasa o río Fírvida.
Exina (homónimos)
O nome de Exina pode designar a:
Rexións do Xapón
[[Ficheiro:Regions and Prefectures of Japan 2.png|miniatura|300px|
]] As rexións do Xapón non son divisións administrativas oficiais, pero constitúen unha división do país tradicionalmente empregada en varios contextos. Cada unha destas rexións está composta por prefecturas, a excepción da rexión de Hokkaidō que se compón dunha única prefectura. As 8 rexións son:
Clemente de Alexandría
Clemente de Alexandría (en latín, Titus Flavius Clemens), nado en Atenas a mediados do século II e finado entre os anos 211 e 216, foi o primeiro membro da igrexa de Alexandría en recibir notoriedade ademais de ser un dos máis destacados mestres de devandita cidade.
Traxectoria
Clemente non naceu en Exipto como moitos creron, senón en Atenas segundo narra o historiador Epifanio Escolástico, do século VI, contra o ano 150. Tal información parece reforzada ao constatar que Clemente contaba cunha habilidade avanzada para escribir en grego clásico. Segundo os historiadores, os pais de Clemente de Alexandría eran pagáns adiñeirados, de clase social alta. Clemente recibiu unha boa educación como se nota polo feito de que a miúdo fixo referencia a poetas e filósofos gregos nas súas obras. Viaxou por Grecia, Italia, Palestina e finalmente Exipto, en busca de mestres cristiáns. Ao final chegou a Alexandría, a "cidade símbolo" do cruzamento de diferentes culturas que se dá no helenismo.
Clemente foi alumno de Panteno, en quen recoñeceu atopar o mellor dos seus mestres, administrador da escola catequística de Alexandría. Cando Panteno morreu, Clemente foi o seu sucesor e polo tanto tomou as rendas de devandita escola. Un dos estudantes máis famosos ao cal educou Clemente foi Oríxenes. Numerosas fontes testemuñan que foi ordenado presbítero. Durante a persecución de Septimio Severo, en 202-203, Clemente abandonou Alexandría e tivo que buscar refuxio en Cesarea xunto a Alexandre, bispo de Flaviada en Capadocia e máis adiante bispo de Xerusalén. Clemente morreu pouco antes do 215, vivindo en Capadocia eses últimos anos.
A ampla cultura pagá de Clemente non foi borrada polo seu encontro co cristianismo. Os filósofos xentís, Platón en especial, achábanse segundo el no camiño recto para atopar a Deus; aínda que a plenitude do coñecemento e polo tanto da salvación tróuxoa o Logos, Xesucristo, que chama a todos para que o sigan. Este é o tema do primeiro dos seus escritos, o Protrepticus ou «exhortación», unha invitación á conversión.
Aos que se deciden a seguir a Cristo, Clemente dedicou a segunda das súas obras, o Paedagogus ou «preceptor». Trata da obra educadora e de situacións da vida cotiá en Alexandría. Esta mesma idea apareceu no seu tratado Quis dives salvetur, «quen é o rico que se salvará», unha homilía que comenta a escena evanxélica do mozo rico.
Escribiu tamén uns Stromata, ou «tapices», onde vai tratando temas variados cos que Clemente quixo crear inquietudes relixiosas nos xentís.
Obra
miniatura|Opera omnia, 1715 As obras máis importantes que quedan de Clemente son o Protrepticus, o Paedagogus e os Stromata. Aínda que parece que non era a intención orixinaria do autor, estes escritos constitúen unha auténtica triloxía, destinada a acompañar eficazmente a maduración espiritual do cristián; ditas obras conéctanse entre si baixo un mesmo propósito e estilo:
O teólogo Overbeck declarou que a triloxía foi un dos proxectos literarios máis significativos dentro da historia da Igrexa xa que en devanditas obras Clemente presentou o cristianismo aos fieis a través da forma tradicional da literatura secular.
Paedagogus
Establecendo esta introdución, a triloxía continúa co Paedagogus, obra na cal se detalla o desenvolvemento da ética cristiá. Nos escritos de Clemente pódese notar a influencia do filósofo estoico Musonio Rufo que foi mestre de Epicteto. A diferenza da filosofía estoica, Clemente fai saber que o verdadeiro instrutor é o Logos. O mesmo Xesucristo convértese despois en «pedagogo», é dicir, en «educador» daqueles que, en virtude do bautismo, se converteron en fillos de Deus. O primeiro libro trata coas bases relixiosas da moralidade cristiá mentres que o segundo e o terceiro tentan establecer un debate sobre a conduta individual. Do mesmo xeito que Epicteto, Clemente narrou que a verdadeira virtude se presenta nun modo de vida natural, simple e moderada.
Stromata
O mesmo Xesucristo, por último, é tamén «didascalo», é dicir, «mestre», que propón os ensinos máis profundos. Estes recóllense nesta terceira obra de Clemente, os Stromata, palabra grega que significa: «tapicerías». Trátase dunha composición que non é sistemática, senón que afronta diferentes argumentos, froito directo do ensino habitual de Clemente.
Neste terceiro libro, os Stromata, Clemente de Alexandría detalla como perfeccionar o modo de vida cristián a través dunha iniciación cara ao coñecemento. O primeiro libro está destinado a aquelas persoas que non son cristiás, o segundo a aquelas recentemente iniciadas en devandita relixión e o terceiro escribiuse co propósito de informar a aqueles crentes que levasen máis tempo dentro da Igrexa. A triloxía tenta contestar todas as interrogantes que poidan ter as persoas educadas mentres que ao mesmo tempo conduce os estudantes a un camiño máis profundo da fe cristiá. O libro titulouse Stromata, que se pode traducir como "misceláneas" pola diversidade de temas que tratou de cubrir. Clemente escribiu máis dun libro relacionado coa Stromata aínda que non se ligaron cos anteriores, polo cal non formaron parte da mesma serie.
Quis dives salvetur
Ademais da triloxía, o único libro de Clemente que se conservou na súa totalidade foi o que se titulou Quen é o home rico que se salvará? ("Quis dives salvetur"). Devandito libro toma como base Marcos 10:17-31, o cal di que posuír riquezas non é ningún pecado, pero o mal uso delas si será condenado. O motivo polo que o escribiu era que algúns mozos de clase alta de Alexandría que tiñan un comportamento inmoral, se xustificaban co sofisma de que Cristo xa os condenou (predestinados ao inferno) polo feito mesmo de seren ricos e polo tanto non tiñan nada máis que facer. O argumento é unha historia sobre un xefe de ladróns que volve á Igrexa, e Xoán o Apóstolo acólleo novamente. A riqueza en si non é mala, senón unha actitude egoísta froito de deixarse posuír pola riqueza.
Fragmentos
Existen fragmentos de máis obras de Clemente:
Ademais, Anastasio Sinaíta cita Sobre a Providencia, de atribución dubidosa. Tiña outros proxectos para escribir Sobre a castidade, Sobre a alma, Sobre a profecía, Sobre a resurrección etc. Mais de todo iso destaca un escrito sobre o Pessach e sobre un ensaio destinado a contradicir a Melitón de Sardes polo seu desexo de celebrar a Pascua baseándose no calendario xudeu. A maioría dos escritos de Clemente só se coñecen polo seu título xa que non se puideron conservar nin sequera fragmentos.
Cullereiro rosa
Cullereiro rosa (Platalea ajaja) é unha especie de ave ciconiiforme da familia Threskiornithidae que habita as zonas húmidas do sur dos Estados Unidos de América e América do Sur. Non se coñecen subespecies. É un ave parente das garzas, que ten un peteiro aplanado, en forma de culler, o cal move dun lado a outro para filtrar a súa comida da lama das beiras dos ríos, lagoas e esteiros onde habita.
Eugenio Pardo Pardo-Reguera
Eugenio Pardo Pardo-Reguera, nado na Coruña en 1910 e finado en Lugo en marzo de 1994, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Fillo de Pablo Pardo Vila dos Pardo de Sobrado. Coronel de Infantería. Foi alcalde de Lugo de 1950 a 1952, e procurador nas Cortes Españolas.
A Chan, Tortoreos, As Neves
A Chan é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 146 habitantes (71 homes e 75 mulleres).
Elemento iniciador
Un elemento iniciador (Inr), ás veces chamado motivo iniciador, é unha secuencia de nucleótidos que funciona como núcleo dun promotor (core promoter) de xenes, que actúa de forma similar á caixa de Pribnow (dos procariotas) ou á caixa TATA (dos eucariotas). Presenta a secuencia consenso YYANWYY. De xeito similar á caixa TATA, o elemento iniciador facilita a unión de factores de transcrición como o factor de transcrición II D (TBP). O elemento iniciador (Inr) é o único elemento nos xenes codificantes de proteínas animais que é un análogo funcional da caixa TATA no sentido que é suficiente para dirixir unha axeitada iniciación da transcrición en xenes que carecen de caixa TATA.
Lanrigan
Lanrigan é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Pirro (homónimos)
O nome de Pirro pode designar a:
Wilhelm Reich
Wilhelm Reich, nado en Dobrzanica, Galicia (Imperio austrohúngaro) o 24 de marzo de 1897 e finado en Lewisburg (Pensilvania, EUA) o 3 de novembro de 1957, foi un inventor, postulador da teoría do orgón, médico, psiquiatra e psicanalista austríaco-estadounidense.
Foi membro da Sociedade Psicanalítica de Viena, sendo inicialmente un discípulo de Freud, aínda que co tempo experimentou un cambio bastante apreciable en canto ás súas teorías sobre a psicanálise. Dos seus estudos de Freud, os puntos que máis lle interesaron foron o inconsciente, a neurose e a libido.
Traxectoria
En 1922 Wilhelm Reich diplómase como médico pola Universidade de Viena. Continúa a súa formación en psiquiatría con Wagner-Jauregg (premio Nobel de Medicina) e Paul Schilder. Coñeceu a Sigmund Freud en 1919, en 1923 comezou a traballar no Policlínico Psicanalítico de Viena e máis adiante a coordinar o Seminario Técnico, e comezou a escribir artigos para revistas de psicanálise. En 1925 apareceu o seu primeiro libro, O carácter compulsivo, e en 1927 a primeira versión de A función do orgasmo, dedicada a Freud.
Primeira etapa
miniatura|esquerda|250px|Casa na que viviu Wilhelm Reich entre 1935 e 1939 en Drammensveien, cerca de Olaf Kyrres plass, en Frogner, Noruega.
Wilhelm Reich foi un dos primeiros colaboradores de Sigmund Freud, cara 1922, quen o describiu como o seu «discípulo máis brillante». Reich, de xeito recíproco, mostrou grande entusiasmo polas teorías de Freud, en especial no relativo á sexualidade. Mais pronto saltarían moitas diferenzas entre Reich e Freud. Ao contrario que Freud, que foi deixando de lado o instinto sexual e a dicotomía pracer/dor para centrarse noutros conceptos como o instinto de morte, Reich levou o tema da sexualidade e a psique ao extremo, chegando a afirmar o principio económico en contradistinción co tópico e o dinámico, que se mantiveron como os piares das diferentes escolas psicanalíticas.
Un dos seus descubrimentos consistiu no feito de que as persoas non neuróticas manifestaban o que el chamou reflexo de orgasmo, consistente no movemento involuntario, incontrolable e repetido da cadeira á hora da descarga orgástica. Observando as actitudes e os movementos corporais dos seus pacientes, Reich chegou á conclusión de que os tratamentos psicanalíticos convencionais da época eran moi pouco eficaces porque as barreiras psicolóxicas do paciente tendían a perpetuarse inconscientemente. En certo modo, as persoas tiñan medo a romper os seus bloqueos. Inventou, pois, a análise caracterolóxica. Desta maneira, antes de pretender chegar ao centro do problema do psíquico do paciente, a misión do terapeuta consistía en derrubar as barreiras que bloqueaban o libre fluxo de enerxía psíquica do paciente aplicando o principio de que a psique dunha persoa e a súa musculatura voluntaria son funcionalmente equivalentes. Reich dispúxose a combater as enfermidades mentais a través da liberación das tensións musculares crónicas.
Reich descubriu que o reflexo do vómito é profundamente relaxante e que os exercicios de estiramento da zona anterior do tronco acaban provocando que a persoa chore sen aparente motivo. Posteriormente elaborou un sistema de curación que consiste no desbloqueo progresivo dos diversos segmentos que compoñen o noso organismo: cranio, pescozo, diafragma, ventre e cadeira. Reich entendeu que a personalidade funciona en ciclos de tensión/liberación, nos que unha correcta vida sexual é indispensable para esta última. Finalmente, Reich percibiu que os patróns musculares se poden explicar desde o punto de vista dunha enerxía vital que recorre o corpo e que máis tarde chamaría enerxía orgónica. Con isto Reich redescubriu para occidente o concepto de chi (tamén chamado baraka, vril) amplamente estendido en oriente e nas sociedades herméticas. Un dos moitos discípulos de Reich, Alexander Lowen, inventou posteriormente a bioenerxética, conxunto de técnicas curativas baseadas nestes descubrimentos.
Segunda etapa: achegamento ao marxismo
Posteriormente, Reich adheriuse ás ideas marxistas e afiliouse ao Partido Comunista. A partir de entón o seu traballo orientouse cara a procura dunha síntese entre o materialismo dialéctico e a psicanálise. Destacan neste período as súas obras A revolución sexual e Psicoloxía de masas do fascismo. Reich postulou que a viraxe cara a metapsicoloxía iniciada por Freud a partir do seu texto Máis alá do principio do pracer (1920) se debía a que o carácter burgués deste lle impedía aceptar as conclusións revolucionarias que se obtiñan a partir dos seus propios descubrimentos: a primacía do inconsciente, o papel central da represión sexual na psicopatoloxía etc. Para Reich a maior parte da poboación sofre patoloxías mentais e vive en condicións de forte represión sexual. Reich considera que o dominio dunha clase social sobre outra necesita que a maior parte da poboación sufra unha atrofia na súa vida sexual, pois iso garante ás clases dominantes individuos pasivos e que acaten a autoridade sen cuestionala. Deste xeito Reich conclúe que o capitalismo é incompatible coa saúde mental da poboación, que só se poderá lograr a través da revolución socialista. Isto levou a Reich a criticar a Freud, por considerar que colocaba o principio de realidade nun altar, elevándoo a categoría incuestionable. Mentres que a terapia psicanalítica freudiana buscaba superar a neurose mediante a adaptación do paciente ao principio de realidade, os postulados de Reich implicaban necesariamente que a superación da neurose estaría estreitamente ligada á transformación da realidade. Esta conclusión entronca claramente co pensamento marxista.
Os psicanalistas freudianos rexeitaron as elaboracións de Reich por consideralas 'politizadas'. Dentro do marxismo a recepción non foi unánime: algúns recibiron ben a súa obra, pero outros considerárona lixeiramente tinxida de idealismo e obxectaron que o coñecemento de Reich do materialismo dialéctico era moi superficial.
Reich afiliouse ao Partido Comunista de Alemaña, a partir do cal creou organizacións da xuventude obreira por unha política sexual que tiveron un importante crecemento, mais pronto o stalinismo expulsouno das súas filas. Reich intercambiou un par de cartas con León Trotsky, pero rapidamente romperon contacto.
Terceira etapa
miniatura|dereita|250px|Máquina para rexistrar a influencia das radiacións de orgón.
A terceira etapa do pensamento de Wilhelm Reich é a máis polémica e a que os seus detractores utilizaron para cualificar o conxunto da súa obra como «delirante».
Os seus estudos centráronse no orgón, palabra que combina «organismo» e «orgasmo». Para Reich, o orgón é a enerxía vital de todo organismo, é a forza motora do reflexo do orgasmo. Ademais, é de cor azul, medible e omnipresente.
Toda materia viva é creada por esta enerxía e prodúcea. Co fin de facelo visible, constrúe en 1940 o primeiro Acumulador de Enerxía Orgónica, unha caixa de madeira ou outro material orgánico con revestimento interno de metal, pois a primeira absorbería a enerxía orgónica mentres que a segunda a atraería. O obxectivo de Reich era facer fluír a enerxía no corpo dos seus pacientes. Enfermidades como o cancro, para el non eran máis que acumulacións de orgóns negativos, polo que experimentou con enfermos terminais de cancro crendo que podía axudalos. Creou o Instituto do Orgón, a súa Editorial e Orgonon, fogar do acumulador de orgóns e un centro de investigación. Cabe sinalar que os resultados das súas investigacións só puideron ser replicados polos seus seguidores, en ningún caso por escépticos.
Desenvolveu a terapia chamada Vexetoterapia Caracteroanalítica, concibida para liberar as tensións da coiraza caracterolóxica, produto dos impulsos sexuais e as emocións reprimidas. Cada individuo créase unha coiraza mediante hábitos corporais e actitudes, co fin de protexerse tanto do mundo externo como dos seus propios desexos e instintos. Reich afirmou que a coiraza corporal está dividida en sete áreas ou sectores que forman bandas arredor do corpo nas que se estanca a enerxía. As áreas son os ollos, a boca, o pescozo, o peito, o plexo solar, a cintura ou pelve e os xenitais. Reich debía analizar estas áreas en cada individuo e axudarlle a desbloquealas para que a enerxía ou Orgón puidese fluír novamente. O desbloqueo era realizado mediante masaxe, movemento, sons e exercicios.
Reich morreu en 1957 no cárcere. Dez anos despois do seu pasamento saíu editado Reich fala de Freud, unha serie de entrevistas realizadas en 1952 en Maine para os Arquivos Sigmud Freud. Contiña un anexo documental de cartas e artigos que permitiron aclarar moitos aspectos dese tempo que impedían ver a valoración científica da obra de Reich.
Museo Finlandés dos Xogos
O Museo Finlandés dos Xogos (en finés Suomen pelimuseo) é un museo situado na cidade de Tampere (Finlandia), e integrado dentro do Museokeskus Vapriikki (en galego Centro Museístico Vapriikki). Abriu as súas portas en xaneiro de 2017. O museo xurdiu da colaboración entre a Cidade de Tampere, o Museo Rupriikki dos Medios de Comunicación, Pelikonepeijoonit e a Universidade de Tampere. É o primeiro museo permanente finlandés relacionado cos xogos.
O principal foco do museo son os xogos dixitais, pero tamén se amosan xogos de mesa e xogos de rol. Pelikonepeijoonit, un grupo de entusiastas coleccionistas de máquinas de xogo dende a década de 1990 entregou a súa colección ao museo.
José Manuel Pedrosa
José Manuel Pedrosa Bartolomé, nado en 1965 en Madrid, é un filólogo e folclorista, profesor titular de teoría da literatura e literatura comparada da Universidade de Alcalá. Ten publicado unha vintena de libros e uns douscentos artigos científicos e codirixe a revista electrónica Culturas populares.
O enfoque máis característico de Pedrosa consiste en seleccionar algunha mostra da tradición culta ou popular e situala nun contexto mais amplo que axude a súa comprensión, recorrendo para iso aos seus coñecementos sobre folclore e literatura.
Aeroporto de Ganja
O aeroporto de Ganja é un aeroporto que serve a Ganja, a segunda cidade máis grande de Acerbaixán. Tamén é usado pola Forza Aérea de Acerbaixán e anteriormente pola Forza Aérea Soviética. Está situado a uns 10 quilómetros ao noroeste da cidade.
Batalla de Somosierra
Na batalla de Somosierra (30 de novembro de 1808) unha escasa forza militar española non puido impedir a captura de Madrid por parte de Napoleón Bonaparte. Tivo lugar no paso de Somosierra, na serra de Guadarrama, a uns 60 km ao norte de Madrid, durante a guerra da Independencia española. No seu transcurso ocorreu a famosa carga da cabalaría polaca conducida por Jan Kozietulski.
Situación anterior á batalla
A fins de novembro de 1808, a esmagante superioridade das tropas francesas desbordara e destruíra as dúas ás do exército popular español. Para asegurar a reconquista de España, o mesmo Napoleón avanzou cara Madrid con 45.000 homes da súa Grande Armée.
Para defender a capital, o xeneral Benito de San Juan congregou un exército de milicianos, reservistas e máis soldados regulares de diversos rexementos, aínda non de todo recuperados de derrotas precedentes, até un total de 20.000 homes. Ante a necesidade de cubrir as innúmeras vías de acceso á cidade, San Juan veuse obrigado a dispersar os seus homes, xa ben inferiores en número. Por orde súa, uns 9000 foron enviados ao oeste para gardar os pasos da serra de Guadarrama, mentres 3500 ocupaban unha posición avanzada en Sepúlveda, deixando tan só 9000 homes e 16 canóns nas alturas de Somosierra.
O paso de Somosierra
A natureza do terreo e a tenacidade dos españois obrou en favor destes en principio. Na tarde do 29 de novembro, a brigada apostada en Sepúlveda rexeitou un ataque francés, provocando graves perdas, para escapar da asfixiante superioridade numérica dos franceses aproveitando a caída da noite. Napoleón fixo avanzar a súa infantería directamente cara o porto da montaña, mentres destacamentos menores progresaban camuflándose polos flancos. Intercambiando salvas de mosquetes cos defensores, os franceses realizaron lentos pero sensíbeis progresos cara os canóns inimigos.
As cargas da cabalería polaca
miniatura|300px|Carga da cabalaría polaca. Óleo sobre tea de Janvier Suchodolski, [[1875]] Como as forzas españolas non podían ser doadamente atacados polos flancos coa infantería, e dado que Naoleón estaba impaciente por acabar, deu orde á súa brigada de cabalería lixeira polaca para que cargase contra os españois e as súas baterías de artillería. Esta decisión, da que se pode discutir o seu carácter desapiadado e imprudente, ten sido obxecto de amplas controversias históricas.
Tan só algúns do xinetes puideron atinxir a última batería, que foi defendida polos españois. Entón Napoleón escollendo a oportunidade que se lle oferecía, lanzou o resto dos escuadróns.
A primeira carga foi conducida por Jan Kozietulski, pero perdeu a súa cabalgadura ao tomar a primeira batería. Foi entón cando o tenente Andrzej Niegolewski, que estaba de recoñecemento cos seus homes, se lles xuntou. A carga foi continuada so o mando de Dziewanowski, e cando este caeu do cabalo logo de ser tomada a terceira batería, por Wincenty Krasiński. A carga contra a última batería foi mandada por Niegolewski, que sobreviviu case de milagre, cando os españois atacaron as pezas e as recobraron.
A segunda carga foi conducida por Tomasz Łubieński, que tentou quedar con toda a gloria, intentando minimizar o papel do terceiro escuadrón (mentres Niegolewski teimou en demostrar que fora el quen tomara os canóns).
Resultados dos ataques da cabalaría
Os oficiais franceses intentaron quitar importancia ás cargas polacas, pretendendo que todo o éxito debía ser atribuído á infantería francesa do xeneral François Ruffin. Mais o 13º boletín da Grande Armée menciona o papel determinante dos xinetes polacos. Hai que subliñar que a primeira carga foi capaz de librar as catro baterías (mesmo aínda que o éxito fose temporal e tendo en conta que a última das baterías foi reconquistada con rapidez polos españois), pois permitiu que a infantería francesa progresase no seu ataque; a segunda carga retomou a última batería e provocou o repregamento multitudinario da milicia española de Andalucía, o que provocou a derrota de todo o seu exército.
É de lembrar que os artilleiros españois deron probas de valentía excepcional e preferiron morrer antes que abandonar as súas posicións. Mais ningunha das relacións polacas menciona un eventual combate coa milicia española. Os milicianos deixaron as súas posicións ao veren o fácil que parecía que os polacos tomasen as posicións artilleiras. Entre a néboa non puideron apreciar que os polacos eran en realidade pouco numerosos.
Consecuencias da batalla
O xeneral San Juan repregou o seu exército cara Madrid. As patrullas francesas de avanzada alcanzaron os arredores da capital o 1 de decembro. San Juan tentou, sen convición, defender a capital. O 4 de decembro, un bombardeo de artillaría, devastador, deixou a defensa española malparada. San Juan capitulou cos seus 2500 soldados regulares, mentres que os 20.000 civís enrolados so as súas bandeiras se dispersaron. Os franceses entraban en Madrid por segunda vez no mesmo ano.
Potín
miniatura|[[Moeda celta de potín. Século I a. de C.]] O potín é unha aliaxe monetaria utilizada na cuñaxe de moeda en momentos e culturas moi puntuais. Polo xeral, a súa composición é á base de cobre, estaño e chumbo en proporcións variables, e é motivo de controversia no ámbito numismático a necesidade da presenza de prata na aliaxe.
O seu aspecto é moi similar ao do billón mais, en tanto que este último se utilizou nas emisións do baixo Imperio Romano, o potín é característico dalgunhas emisións da Antiga Grecia (sobre todo nas cecas de Alexandría e Antioquía) e, fundamentalmente, da moeda celta.
Uso na moeda celta
miniatura|[[Moeda de potín dos celtas da Galia.]] En 1890 produciuse un achado arqueolóxico único no continente, nun antigo asentamento de vivendas prehistóricas en Vicus Turicum, preto do actual Zúrich, Suíza, consistente nunha acumulación de vultos de potín, o maior dos cales pesaba arredor de 60 quilos. Estes vultos resultaron ser grandes cantidades de moedas celtas fusionadas e mesturadas con restos de carbón. Algunhas destas preto de 18.000 moedas proviñan da Galia oriental, en tanto que outras tiñan unha tipoloxía local e foron asignadas aos pobos Helvecios, arredor do ano 100 a. de C.
A primeira mostra de pezas similares nas illas británicas parece ser a constituída polos coñecidos como "Thurrock potins", e datan da fin do século II a. de C. Crese que estas moedas circularon sobre todo na zona de Kent e que estaban baseadas noutras emitidas en Massalia, na actual Marsella.
Guerra franco-tailandesa
A guerra franco-tailandesa (en tailandés กรณีพิพาทอินโดจีน 'conflito de Indochina' e francés guerre franco-thaïlandaise) foi un conflito armado entre a Tailandia e a Francia de Vichy que durou de outubro de 1940 a maio de 1941 polo control dun territorio que forma parte agora de Camboxa e Laos, que era parte da Indochina Francesa, pero que no pasado fora parte da soberanía tailandesa. Un dos episodios bélicos máis famosos foi a batalla de Koh Chang.
O goberno xaponés mediou no conflito chegándose a un armisticio xeral o 28 de xaneiro de 1941, asinando os belixerantes un tratado de paz en Toquio o 9 de maio que entregaba a Tailandia 24.039 km², creándose as provincias de Battambang, Siem Reap, Champassak e Sayaburi que se mantiveron tailandesas ata o terminación da segunda guerra mundial en 1945.
Estereoquímica
miniatura|dereita|400px|Diferentes tipos de [[isómeros. A estereoquímica trata sobre os estereoisómeros.]]
A estereoquímica é unha rama da química, que estuda da disposición espacial relativa dos átomos que forman a estrutura das moléculas e a súa manipulación. Unha importante rama da estereoquímica é o estudo das moéculas quirais.
A estereoquímica céntrase no estudo dos estereoisómeros e abrangue todo o espectro da química orgánica, química inorgánica, bioquímica, química física e especialmente a química supramolecular. A estereoquímica inclúe métodos para determinar e describir estas relacións; o efecto sobre as propiedades físicas e biolóxicas que estas relacións teñen sobre as moléculas en cuestión, e a maneira na cal estas relacións inflúen na reactividade das moléculas (estereoquímica dinámica).
Saint-Brieuc
Saint-Brieuc é unha comuna francesa situada no departamento de Côtes-d'Armor, na rexión da Bretaña. É a capital (préfecture) do departamento En 1999 tiña 46 087 habitantes.
O Coto, Tortoreos, As Neves
O Coto é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
Estereoquímica
Historia e importancia
Pode dicirse que Louis Pasteur foi o primeiro estereoquímico, porque observou en 1849 que os sales de ácido tartárico extraídos dos recipientes para a produción de viño podían facer rotar o plano da luz polarizada, pero que sales procedentes doutras fontes non. Esta propiedade, a única propiedade física na cal se diferencian os dous tipos de sales de tartarato, débese á isomería óptica. En 1874, Jacobus Henricus van 't Hoff e Joseph Le Bel explicaron a actividade óptica en termos da disposición tetraédrica dos átomos unidos ao carbono.
Exemplo da talidomida
350px|miniatura|Estruturas da talidomida. Un exemplo moi citado da importancia da estereoquímica é o relacionado co desastre causado polo medicamento talidomida. A talidomida é un fármaco preparado en 1957 en Alemaña, que se prescribía para o tratamento dos mareos matutinos en mulleres preñadas. Descubriuse despois que o fármaco era teratoxénico, e causaba graves danos xenéticos aos embrións nas primeiras etapas do seu desenvolvemento, orixinando deformacións nos membros dos meniños. Algúns dos mecanismos que se propuxeron para explicar a súa teratoxenicidade teñen que ver coa diferente función biolóxica dos enantiómeros (R) e (S) da talidomida. No corpo humano, a talidomida sofre racemización, de modo que aínda que se administre só un dos enantiómeros, o outro enantiómero vaise producir dentro do corpo como resultado do metabolismo. Tendo en conta isto, é incorrecto dicir que un dos estereoisómeros é, na práctica, seguro mentres que o outro é teratoxénico. A talidomida úsase actualmente para o tratamento doutras doenzas, principalmente cancro e lepra, pero hai estritas regulacións e controis para evitar o seu uso polas mulleres embarazadas e impedir así deformacións fetais. Este desastre foi fundamental para que se esixisen estritos ensaios dos fármacos antes de poñelos a disposición de médicos e pacientes.
Alfabeto cirílico abkhazo
O abkhazo utiliza unha variedade do alfabeto cirílico deseñado en 1954 por un comité dirixido polo xeorxiano Dimitri Gulya.
А Б В Г ГЬ ГӘ Ҕ ҔЬ ҔӘ Д ДӘ Е Ж ЖЬ ЖӘ З Ӡ ӠӘ И К КЬ КӘ Қ ҚЬ ҚӘ Ҟ ҞЬ ҞӘ Л М Н О П Ҧ Р С Т ТӘ Ҭ ҬӘ У Ф Х ХЬ ХӘ Ҳ ҲӘ Ц ЦӘ Ҵ ҴӘ Ч Ҷ Ҽ Ҿ Ш ШЬ ШӘ Ы Ҩ Џ ЏЬ Ь Ә
Wichita
Wichita tamén coñecida por Air Capital (capital do aire) é a maior cidade do estado de Kansas e capital do condado de Sedgwick. É o maior centro cultural e industrial da rexión, destacando pola súa especialización no sector aeronáutico.
Demografía
Segundo o censo do 2003, a cidade ten unha poboación total de 360.715 habitantes á vez que a súa área metropolitana, que inclúe os condados de Sedgwick, Butler, Harvey e Sumner, alcanza os 582.781.
Historia
William Greiffenstein é considerado pai fundador da cidade, tamén coñecido como Dutch Bill. De orixe alemá, Dutch Bill vendeu lotes para a construción de edificios a partir do ano 1870, creando o que sería o centro histórico da cidade. Wichita fundouse en 1864 e, grazas á chegada do ferrocarril en 1872, converteuse nun centro de comercio de gando. A economía local transformouse, especialmente polo descubrimento de petróleo en 1915 e o inicio da construción de avións en 1920.
Educación
As escolas públicas da cidade son xestionadas por Wichita Public Schools (Escolas Públicas de Wichita).
1907
Nacementos
miniatura|Frida Kahlo