cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wladimir Rosinskij
Traxectoria
Desde o ano 1995 vive na Coruña, onde é viola da Orquestra Sinfónica de Galicia. Desde 1996 é membro da SGAE. Como director traballou con orquestras como Kammerorchester Arpeggione Hohenems, Ensemble Plus), Orquestra de Cámara da OSG, Grupo Instrumental Siglo XX, Ensemble S. 21, Orquestra de Cámara de Odesa, Orquestra de Cámara e Orquestra Sinfónica de Astrakán e Orquestra Sinfónica de Krasnoiarsk.
As súas composicións estreáronse en salas da importancia do Musikverein e o Konzerthaus de Viena, o Auditorio Nacional de Música de Madrid, a Philharmonie de Múnic, o Auditorio de Tenerife o Palacio da Ópera da Coruña, o Auditorio de Galicia, o Festspielhaus de Bregenz, a Grosses Saal Konservatorium de Insbruck, a Grosser Saal Odessa Philharmonie, o Teatro da Ópera de Astraján e a Philharmonie de Krasnoiarsk, entre outras, con directores como Gianandrea Noseda, Josep Pons, Tuomas Olilla, Christoph Eberle, Gerard Korsten, Pietro Rizzo, Ingo Ingensand, Vassilis Christopoulos, Dima Slobodeniouk, e interpretadas por solistas como Hansjorg Schellenberger, Frank Stadler, David Quiggle, Jensen Lam, Sabine Winter, Ruslana Prokopenko, Vasili Marian, Abraham Cupeiro, Uxía Botana e por orquestras tales como Wienerkammerorchester, Orquestra Nacional de España, Orquestra Sinfónica de Galicia, Orquestra Sinfónica de Tenerife, Vorarlberg Symphonie Orchester, Orchester der Academie St. Blasius de Innsbruck, Symphonie Orchester de Astraján e a Orquestra Filharmónica de Krasnoiarsk.
No ao 2013 fundou a Camerata da Orquestra Sinfónica de Galicia. E nos últimos anos dirixiu con esta formación concertos en varias cidades españolas, con solistas con solistas como Tomas Demenga, Ilya Kaler, Amit Peled, David Villa e Frank Stadler.
Obras
A ecléctica música de Wladimir Rosinskij é o reflexo da súa propia vida, cuxo destino levouno desde o distante norte de Siberia, onde tocaba a batería en grupos de Rock e Big Band para ganarse a vida e onde, cando non facía vento, os 40º graos baixo cero considerábase bo tempo, até A Coruña, onde só se puido ver a neve unha vez en 25 anos. Dende os seis aos empezou a ofrecer os seus primeiros concertos, até que chegou a estrear e interpretar a súa propia música nas mellores salas de concertos do mundo, como Madrid ou Viena. A Biblioteca Nacional de Austria, en Viena, cidade na que estudara composición na Wienner Hochschule con Erich Urbanner, garda todas as partituras manuscritas da súa obra até 2007.
As súas premiadas composicións estreáronse en salas como o Muskiverein e a Konzerthaus de Viena, a Festpielhaus de Bregenz, o Auditorio Nacional de Misica de Madrid, o Auditorio de Tenerife, e o Palacio da Ópera da Coruña, entre outras, por orquestras como a Filharmónica de Múnic ou a Orquestra Sinfónica de Galicia.
Relación das súas composicións
Lista completa de 44 composicións aquí.
Apolipoproteína C1
A apolipoproteína C1 (tamén apolipoproteína C-I ou ApoC-I, entre outros nomes) é un compoñente proteíco das lipoproteínas que nos humanos está codificado no xene APOC1 do cromosoma 19.
Función
A apolipoproteína C1 ten unha lonxitude de 57 aminoácidos, encóntrase normalmente no plasma e é responsable da activación do lecitín colesterol esterificado cun importante papel no intercambio de colesterol esterificado entre distintas lipoproteínas e na eliminación do colesterol dos tecidos. A súa principal función é a inhibición da proteína de transferencia de ésteres do colesterol (CETP), probablemente ao alterar a carga eléctrica de moléculas de HDL.
Durante o xexún (igual que ocorre con outras apolipoproteínas C), encóntrase principalmente nas HDL, pero despois dunha comida encóntrase na superficie doutras lipoproteínas. Cando se degradan proteínas ricas en triglicéridos como os quilomicrons e as VLDL, esta apolipoproteína é transferida de novo ás HDL. É unha das proteínas con máis cargas positivas do corpo humano.
Pseudoxene
Localizouse un pseudoxene deste xene a 4 kb augas abaixo do xene da APOC1 coa mesma orientación no cromosoma 19, e os dous forman parte do mesmo agrupamento de xenes de apolipoproteínas. Este pseudoxene, do que tamén se informou que estaba presente nos denisovanos e neandertais, orixinouse en dous episodios separados. Despois da diverxencia dos monos do Novo Mundo da liñaxe humana, o xene APOC1 sufriu unha duplicación. Os monos do Vello Mundo e os grandes simios non humanos teñen os dous xenes activos. Neles, un dos duplicados codifica unha proteína básica designada apoC-IB que é ortóloga da apolipoproteína C1 humana. O outro codifica unha proteína ácida chamada apoC-IA, que é ortóloga da proteína virtual que estaría codificada no pseudoxene. O evento de pseudoxenización ocorrido nalgún momento entre a diverxencia dos bonobos e os chimpancés da estirpe humana e a aparición dos denisovanos e os neandertais. O pseudoxene débese a un cambio nun só nucleótido no codón do penúltimo aminoácido, que é a glutamina, na secuencia sinal, orixinando como resultado un codón de stop.
Xubín, Razamonde, Cenlle
Xubín é un lugar da parroquia de Razamonde no concello ourensán de Cenlle, na comarca do Ribeiro. Segundo o IGE, en 2020 tiña 36 habitantes (18 homes e 18 mulleres).
Dr. Seuss
Publicacións
Na súa longa vida Geisel escribiu máis de 60 libros. Comezou a escribir as súas historias porque cando abría a súa xanela escoitaba os animais do zoo próximo. Geisel publicou a maioría dos seus libros baixo o nome de Dr. Seuss. Porén, tamén escribiu 13 libros co nome de Theo LeSieg. Tamén escribiu un libro co nome de Rosetta Stone, o mesmo nome que a pedra de Rosetta.
Moita xente coñece a obra de Theodor Seuss Geisel como autor infantil, e as súas frases pegadizas. Os seus libros venderon máis de 222 millóns de copias e foron traducidos a máis de 15 idiomas. Varias das súas obras foron levadas ao cine, algunhas delas, como Os 5000 dedos do Dr. T, foron traducidas so galego e emitidas na TVG.
Despois da súa morte, en 1991, publicáronse varios libros baseados nos seus bosquexos e notas; estes inclúen Hooray for Diffendoofer Day! e Daisy-Head Mayzie. Aínda que todos foron publicados co nome de Dr. Seuss, só My Many Colored Days, escrito orixinalmente en 1973, foi integramente de Geisel. Antes da súa morte, vendeu 200 millóns de copias dos seus libros. Un museo en Springfield, Massachusetts está dedicado a Geisel e os seus libros.
Pasamento
O doutor Seuss morreu de cancro oral en La Jolla, San Diego, California, aos 87 anos.
Baldomero Vilarelle Breijo
Baldomero Vilarelle Breijo, nado en Cerdido cara a 1901 e finado nas Grañas do Sor o 27 de outubro de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Industrial veciño da Barqueira. Membro do Partido Galeguista. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado nas Grañas do Sor (Mañón) o 27 de outubro de 1937. A súa morte foi rexistrada en Cerdido a causa de "acción de la fuerza pública".
Théodore Reinach
Théodore Reinach, nado en Saint-Germain-en-Laye o 3 de xullo de 1860 e finado en París o 28 de outubro de 1928, foi un arqueólogo, numismático, historiador, xurista, filólogo, epigrafista, musicólogo e político francés.
Primeiros anos e formación
Théodore Reinach foi o máis novo dos tres fillos de Hermann-Joseph Reinach e de Julie Büding, unha familia xudía de banqueiros orixinaria de Argovia, en Suíza, que fixera fortuna coa explotación dunha empresa ferroviaria. Os tres irmáns, Joseph, Salomon e Théodore, foron destacados eruditos en diversas áreas do coñecemento, motivo polo cal foron alcumados como os irmáns Je-Sais-Tout ("Seino Todo"), tendo en conta que as súas iniciais formaban "J S T".
Logo de recibir a primeira educación dun preceptor, na súa adolescencia estudou no Lycée Condorcet, coas mellores cualificacións da súa promoción, e posteriormente ingresou na Facultade de Dereito da Universidade de París, onde acadou os títulos de doutor en Dereito (1885) e en Letras (1890). Tamén completou os seus estudos como alumno da Escola Práctica de Altos Estudos.
Carreira académica
miniatura|254x254px| Autorretrato de Théodore Reinach arredor dos 20 anos. De 1881 a 1886 foi un avogado adscrito ao Colexio de Avogados de París. En 1890 foi enviado a Constantinopla nunha misión arqueolóxica e a partir desa viaxe especializouse na historia da Antiga Grecia. En Delfos descifrou a notación musical dun antigo himno a Apolo, de cuxa transcrición en partitura se ocupou o seu amigo Gabriel Fauré.
Entre 1888 e 1907 foi redactor xefe da revista Revue des études grecques.
Como docente, entre 1894 e 1896 impartiu clases de Numismática na Sorbona, e a partir de 1903 ensinou Historia das Relixións na École pratique des hautes études desa universidade. En 1924 ingresou como profesor de Numismática no Colexio de Francia.
O seu interese pola historia dos xudeus levouno a ingresar na Sociedade de Estudos Xudeus, da que foi secretario xeral en 1899. Reinach traduciu as obras do historiador xudeu-grego Flavio Xosefo e publicou unha historia do pobo xudeu titulada Histoire des Israélites. Tamén foi un dos fundadores da Unión Liberal Israelita.
Carreira política
A partir de 1898 comezou a pasar longas tempadas en Savoia, onde decidiu instalarse, e en 1901 adquiriu un castelo do século XVIII preto de La Motte-Servolex, que restaurou e decorou con estilo Luís XIII. Esta vasta propiedade foille legada ao Departamento de Savoia en 1936 e desde entón coñécese como Domaine Reinach, dedicada a escola pública de agricultura.
Desde a súa nova residencia de Savoia 1903 lanzou un xornal para dar voz á súa tendencia política a favor dos republicanos, titulado Le Démocrate savoisien, e en 1922 cambiou a súa cabeceira a Réveil des Gauches. En 1906 foi elixido deputado por Savoia (primeira circunscrición de Chambéry) baixo as siglas do Bloque Republicano e resultou reelixido nas eleccións de 1910, aínda que non foi así en 1914. Neste período como deputado na Asemblea Nacional preocupouse destacadamente polos temas culturais, na súa condición de membro da Comisión de Ensino e Belas Artes. miniatura|300x300px| Retrato de Fanny Thérèse Reinach, segunda muller de Théodore Reinach.
Vida persoal
O 16 de marzo de 1886, Théodore Reinach casou con Charlotte Marie Evelyne Hirsch-Kann (1863-1889), con quen tivo dúas fillas. Logo do falecemento da súa primeira esposa casou en segundas nupcias o 31 de xaneiro de 1891 con Fanny Thérèse Reinach (1870-1917), con quen tivo catro fillos varóns.
A residencia Villa Kérylos
Xa á fin da súa carreira política, Reinach trasladouse coa súa familia a Beaulieu-sur-Mer, nos Alpes Marítimos, preto da propiedade dos Ephrussi de Rothschild, en Saint-Jean Cap Ferrat, onde vivía Maurice Ephrussi, casado cunha das súas curmás. Alí, Reinach encargoulle ao arquitecto Emmanuel Pontremoli a construción, entre 1902 e 1908, de Villa Kérylos, a recreación dun luxoso palacio da Grecia Antiga. O conxunto arquitectónico tivo un custo de nove millóns de francos. Á súa morte o 28 de outubro de 1928, Théodore Reinach legou a Villa Kérylos ao Instituto de Francia. miniatura| Un dos corredores de Villa Kérylos. Os seus fillos e netos residiron alí ata a súa transformación en museo en 1967. Un dos seus fillos, Léon (1893-1943) converteuse en conservador de Villa Kérylos. El e a súa familia foron vítimas dos nazis, que asaltaron a propiedade e roubaron os cadros, a biblioteca e os arquivos relativos á construción do edificio.
Publicacións
Esta é unha listaxe dos traballos monográficos publicados por Théodore Reinach ao longo da súa carreira:
Cadrado
miniatura|200px|dereita|Exemplo de cadrado. Un cadrado é un cuadrilátero (polígono regular de 4 lados).
Fórmulas métricas
O perímetro dun cadrado de lado l é: p = 4l. Ou, d = diagonal. E a área deste cadrado é: A = l2. Tamén
Propiedades
Nun cadrado, as súas diagonais son \sqrt{2} veces maior que a medida dos seus lados. As diagonais corresponden ao diámetro dunha circunferencia circunscrita ao cadrado, e esa ten área \pi/2 veces maior que a área do cadrado. O lado dun cadrado é igual a medida do diámetro da circunferencia inscrita no cadrado, e ten unha área \pi/4 (aproximadamente 0'79) veces maior que a área do cadrado.
O cadrado presenta a propiedade de ser o cuadrilátero convexo que, para unha área dada, posúe o menor perímetro, e, para un perímetro dado, posúe a maior área. Un segmento que une os lados paralelos dun cadrado determina dous trapecios iguais (forma e tamaño). Se unes os puntos medios dos catro lados dun cadrado obtés outro cadrado cuxa área é a metade do cadrado orixinal.
A intersección do conxunto de todos os rectángulos e o conxunto de todos os diamantes é o conxunto de todos os cadrados. As diagonais dun cadrado son iguais e perpendiculares. A intersección dun cubo cun plano perpendicular a dúas caras opostas é un cadrado; e o cadrado de área máxima contén as diagonais de tales caras e a diagonal do sólido.
Aplicación
Na axiomática da área de figuras planas (xeometría euclidiana), é conveniente que a área dun cadrado de lado 1, a súa área sexa unha unidade cadrada. Ao relacionar o lado dun cadrado de lado 1 coa súa diagonal, os membros da escola de Pitágoras conseguiron que a diagonal non se poida expresar como unha razón de dous números enteiros.
Xogo de asasinos
Xogo de asasinos (en Copshop) é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Joe Carnahan e escrito por Kurt McLeod e Carnahan. Está baseado nunha historia de McLeod e Mark Williams. Está protagonizado por Gerard Butler, Frank Grillo e Alexis Louder, e está ambientada nunha comisaría dunha pequena cidade que se converte no campo de batalla entre un sicario, un policía novato e un estafador.
Copshop estreouse no Reino Unido o 10 de setembro de 2021 por STXfilms, e nos Estados Unidos o 17 de setembro de 2021 por Open Road Films. Recibiu valoracións xeralmente positivas da crítica. Estreouse en Amazon Prime Video o 18 de agosto de 2022, onde conta con opción dobrada e subtitulada en galego.
Rodamonte
dereita|miniatura|Rodomonte defendendo a ponte; ilustración por [[Gustave Doré para Orlando furioso]] Rodamonte (ou Rodomonte) é unha das personaxes principais nos poemas de épica románticos italianos Orlando innamorato de Matteo Maria Boiardo e Orlando furioso de Ludovico Ariosto. É o rei de Sarza en Alxer e o dirixente do exército sarraceno que asedia a Carlomagno en París. Está namorado de Doralice, princesa de Granada, pero ela escápase co seu rival Mandricardo.
Ao non conseguir a atención de Doralice, tenta seducir a Isabella pero no proceso a mata por equivocación. Por remordementos Rodomonte constrúe unha ponte na súa memoria e forza a todo o que a cruza a homenaxear a Isabella. Cando o "nu e tolo" Orlando chega á ponte, é Rodomonte, quen o bota  río abaixo. Finalmente Rodomonte aparece no casamento de Bradamante e Ruxeiro acusándoo de traizón ao converterse ao cristianismo. Os dous loitan en duelo e Rodamonte morre.
Rodamonte é tamén sinónimo de forza e valor. O rei de España deu o apelativo "Rodamonte" a Luigi Gonzaga pola súa resistencia extraordinaria.
CASA C-101 Aviojet
O CASA C-101 Aviojet é un adestrador avanzado e avión de ataque lixeiro a reacción deseñado e fabricado pola compañía española Construcciones Aeronáuticas SA (CASA).
O C-101 desenvolveuse en resposta a un requisito do Exército do Aire de España, que precisaba substituír os anticuados Hispano Saeta. En 1975 CASA comezou a traballar no que se convertería no C-101. Ademais do seu propio equipo de deseño, CASA tivo xuda técnica da alemá Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) e da estadounidense Northrop. En xuño de 1977 o primeiro dos catro prototipos realizou o seu voo de estrea. O deseño asemallábase ao doutros adestradores a reacción da época, como o BAE Hawk e o Alpha Jet, aínda que cunha aerodinámica menos sofisticada, estando equipado cunha á recta. O rendemento do C-101 durante as probas de voo superou as precicións.
O 17 de marzo de 1980 os primeiros exemplares entraron en servizo co Exército do Aire de España, que sería o principal cliente do C-101. O modelo inicial tiña unha limitada capacidade de armamento, e a súa capacidade de ataque ampliouse posteriormente. Varios exemplares exportáronse, sendo operados pola Forza Aérea de Chile, a Forza Aérea de Honduras e a Real Forza Aérea de Xordania. Un modelo mellorado, designado C-101DD, probouse pero non atopou clientes, polo que non entrou en produción. Ademais de ser usados como adestradores, úsase para realizar acrobacias. Neste último rol é utilizado polo equipo acrobático español Patrulla Águila. En 2022 o C-101 permanecía en servizo nas forzas aéreas de España e Chile.
A principios da década de 2010 comezou a falarse da substitución do C-101. Finalmente en 2020 decidiuse que o C-101 sería substituído polo Pilatus PC-21 e o Airbus Future Jet Trainer.
Diffuse Ultraviolet Experiment
DUVE, acrónimo de Diffuse Ultraviolet Experiment, foi un experimento da NASA lanzado o 24 de xullo de 1992 mediante un foguete Delta 6925 desde Cabo Cañaveral para estudar o fondo cósmico ultravioleta.
Características
DUVE foi posto en órbita como carga secundaria no mesmo lanzamento que enviou o satélite Geotail ao espazo. DUVE en si permaceu unido á segunda etapa do foguete tras entrar en órbita. O obxectivo era estudar o fondo difuso ultravioleta do espazo interestelar mediante espectroscopía para avanzar na comprensión da dinámica e evolución do medio interestelar e da Vía Láctea. DUVE acendeuse despois da separación de Geotail para non interferir coa misión primaria e non podía recibir instrucións desde terra. Funcionou durante 4 horas, o tempo que duraron as baterías que o alimentaban. O experimento usaba varios detectores de imaxe para facer as medicións. Ao final da misión recolectáronse 19 imaxes totais a partir de 4151 segundos de tempo de observación.
DUVE reentrou na atmosfera, destruíndose, o 16 de marzo de 1993.
Domácí péče
Domácí péče é un filme de 2015 dirixido por Slávek Horák. É unha coprodución entre a República Checa e Eslovaquia. O filme foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Os señores da Pena
Os señores da Pena é unha obra narrativa de Ricardo Carvalho Calero, publicada en 1984 na Narrativa completa, mais escrita con anterioridade.
Narrador
Narrador tradicional: heterodixético, en terceira persoa e omnisciente.
Tempo
Tempo indeterminado. Comeza e remata cun serán no que señor da Pena contempla a paisaxe e o seu señorío. Coñecemos a tres xeracións de señores da Pena: don Valentín, don Bieito, Ermitas-Daniel.
Características
Na edición de 1984 sinálase: Henrique Rabuñal comenta:
Sebastià Portell Clar
Sebastià Portell, nado en Ses Salines, Mallorca, o 8 de novembro de 1992, é un dramaturgo e escritor mallorquín.
Traxectoria
Licenciouse en Publicidade e Relacións Públicas pola Universidade Pompeu Fabra, e en Lingua e Literatura Catalás pola Universitat Oberta de Catalunya e fixo un Construción e Representación de Identidades Culturais pola Universidade de Barcelona.
Coordina, desde setembro de 2017, a sección LGBTI da revista Time Out Barcelona. Desde maio de 2017 é membro do Principado da Asociación de Escritores en Lingua Catalana.
Finalissima 2022
A Finalissima 2022 foi a terceira edición da Copa de Campións CONMEBOL–UEFA, un partido de fútbol entre os gañadores da última Copa América e a última Eurocopa. O partido enfrontou a Italia, gañadora da Eurocopa de 2020 (celebrada en 2021), contra a Arxentina, gañadora da Copa América 2021. Xogouse no estadio de Wembley de Londres, o 1 de xuño de 2022. O partido, un renacemento da antiga Copa Artemio Franchi disputada por última vez 29 anos antes, foi organizado pola UEFA e a CONMEBOL como parte dunha renovada colaboración entre as dúas confederacións. A selección arxentina conseguiu a vitoria por 3-0, facéndose así co seu segundo título.
Tervingos
miniatura|A zona verde é a extensión tradicional de [[Götaland e a zona rosa é a illa de Gotland. A zona vermella é a extensión da cultura Wielbark a principios do século III, e a zona laranxa é a cultura Chernyakhov, a principios do século IV. A zona violeta é o Imperio Romano.]] Os Tervingos, Tervingi, ou Teruingi, foron un pobo godo que habitaba as chairas danubianas situadas ao oeste do Dnister, entre os séculos III e IV. Tiveron estreitas relacións cos Grutungos, outro pobo godo asentada ao leste de Dnister, e co Imperio romano (ou o recentemente nado Imperio bizantino). Arqueoloxicamente corresponden á cultura Chernyakhov, xunto cos Grutungi ou Grutungos.
Finalissima 2022
Contexto
En 1985 e 1993, os vencedores dos torneos da Eurocopa e da Copa América disputaron a Copa Artemio Franchi, un torneo a partido único organizado pola UEFA e a CONMEBOL. Era a competición de seleccións nacionais equivalente á Copa Intercontinental de clubs, disputada entre os gañadores da Copa de Europa/Liga de Campións da UEFA e da Copa Libertadores. A selección de Francia gañou a edición de 1985 en París, mentres que a Arxentina gañou o partido de 1993 en Mar del Plata. Con todo, a competición interrompeuse tras esa segunda edición. A Copa Artemio Franchi pódese considerar un antecedente da Copa do Rei Fahd/Copa Confederacións da FIFA, disputada por primeira vez en 1992 e organizada pola FIFA desde 1997, que enfrontaba aos campións dos torneos continentais e da Copa do Mundo da FIFA. Dita competición foi abolida trala edición de 2017.
Tervingos
Etnónimo
O nome Tervingi pode ter orixes pre-pónticas e escandinavas e, convencionalmente acéptase que, pode significar "xente do bosque". Esta hipótese está avalada polo feito de que os termos xeográficos empregáronse, en moitas ocasións, para indicar aos pobos que vivían ao norte do Mar Negro antes e despois do asentamento dos godos; tamén polo feito de que os Tervingi usasen nomes relacionados cos bosques e a falta de evidencias de que o termo Tervingi-Grutungi se empregase antes de finais do século III.
Finalissima 2022
Contexto
O 12 de febreiro de 2020, a UEFA e a CONMEBOL asinaron un novo memorando de entendemento, co obxectivo de mellorar a cooperación entre as dúas organizacións. Como parte do acordo, unha comisión mixta da UEFA e da CONMEBOL examinou a posibilidade de organizar partidos intercontinentais entre Europa e América do Sur, tanto para o fútbol masculino como para o feminino e entre varios grupos de idade. O 28 de setembro de 2021, a UEFA e a CONMEBOL confirmaron que os gañadores da Eurocopa e da Copa América se enfrontarían nun partido intercontinental, cun acordo que abarcaría inicialmente tres edicións a partir de 2022. O 15 de decembro de 2021, a UEFA e a CONMEBOL asinaron de novo un memorando de entendemento renovado ata 2028, que incluía disposicións específicas sobre a apertura dunha oficina conxunta en Londres e a posible organización de varios eventos de fútbol. Confirmouse que o partido tería lugar no estadio de Wembley de Londres o 1 de xuño de 2022. Ademais anunciouse que o novo nome da Copa Artemio Franchi sería "Copa de Campións CONMEBOL–UEFA".
Rugeiro
miniatura| Rugeiro é unha personaxe de Matteo Maria Boiardo en Orlando Innamorato e Ludovico Ariosto ' en Orlando furioso.
Finalissima 2022
Equipos
Italia clasificouse para o partido grazas á súa vitoria na Eurocopa de 2020 (celebrada en 2021), na que derrotou a Inglaterra na quenda de penaltis da final, tamén celebrada en Wembley, no que foi o segundo título da Eurocopa para o conxunto italiano. Arxentina clasificouse ao gañar a Copa América 2021, derrotando na final ao Brasil por 1-0, conseguindo o seu 15º título da Copa América e o primeiro en 28 anos.
Tervingos
Século III
Os tervingos apareceron por primeira vez como pobo no ano 268, cando invadiron o Imperio Romano. A invasión afectou ás provincias romanas de Panonia e Iliria, poñendo en risco a propia Italia. En todo caso, os tervingos foron derrotados no verán seguinte, preto da actual fronteira italo-eslovena, e finalmente vencidos en setembro na batalla de Naisso. Nos tres anos seguintes foron empurrados, de novo, máis aló do Danubio cunha serie de campañas militares dirixidas polos emperadores Claudio o Gótico e Aureliano, máis conseguiron manter o control de Dacia, unha provincia abandonada por Aureliano no 271.
Rugeiro
Boiardo cóntanos (introducíndolle ao comezo do seu segundo libro) que é un mozo guerreiro moi valente, descendente da liñaxe de Heitor (cuxo escudo, leva unha aguia branca nun campo azul) e de cuxos descendentes descenderá os Este, aos que vai dirixido o poema.
Finalissima 2022
Sede
alt=Wembley Stadium|miniatura|250x250px| Estadio de [[Wembley Stadium|Wembley de Londres, sede do partido]] O partido celebrouse no estadio de Wembley de Londres, Inglaterra. O estadio de Wembley foi inaugurado en 2007, no lugar do estadio orixinal, cuxa demolición tivo lugar entre 2002 e 2003. Propiedade da Asociación Inglesa de Fútbol (FA), serve como estadio nacional de fútbol de Inglaterra. O estadio foi sede da Eurocopa 2020 e albergou a final desta, gañada por Italia nos penaltis ante a propia Inglaterra. O estadio orixinal, antes coñecido como Empire Stadium, abriu en 1923 e acolleu partidos do Mundial de 1966, entre eles a final, na que Inglaterra derrotou a Alemaña Occidental por 4-2 despois da prórroga. Albergou tamén partidos da Eurocopa de 1996, incluíndo a final, na que Alemaña derrotou á República Checa. Wembley tamén acolle a final anual da FA Cup dende 1923 (excepto nas edicións de 2001 a 2006, cando o estadio estaba sendo reconstruído).
Tervingos
Século III
Un texto posterior pouco fiable, o texto da Historia Augusta sobre o emperador Probo (morto en 282), menciona aos greutungi xunto con vándalos e xépidos, que supostamente estaban asentados en Tracia, xunto con 100.000 Bastarnas. Segundo ese relato, mentres os Bastarnas seguían fieis, os outros tres pobos romperon a fidelidade e foron esmagados por Probo. Máis dubidoso aínda, no artigo de Historia Augusta sobre o emperador Claudio o Gótico (reinou entre 268 e 270), dáse a seguinte lista de pobos "escitas" que foran conquistados por ese emperador cando conseguiu o título de "Gothicus": "peuci trutungi austorgoti uirtingi sigy pedes celtae etiam eruli". Estas palabras son transcritas modernamente para incluír pobos coñecidos: "Peuci, Grutungi, Austrogothi, Tervingi, Visi, Gipedes, Celtae etiam et Eruli".
Rugeiro
Rugeiro, namorado da irmá de Rinaldo, Bradamante, promételle converterse ao cristianismo e unirse a Carlomagno para casar con ela, pero iso levaralle moito tempo, porque Rugeiro segue leal ao rei de África Agramante, a pesar de que o pai deste último, Troiano, é precisamente o que matara ao pai de Rugeiro en Aspramonte. A pesar das complicacións, debido a que Amone, o pai de Bradamante, estaba en contra do matrimonio, preferindo a Leone di Bisanzio, ao final os dous amantes conseguen casar e ser felices, unha vez que Rugeiro convértese en cristián.
Tervingos
Século III
A división dos godos maniféstase por primeira vez no 291, cando se produce a primeira mención dos tervingi. Concretamente, aparecen nun panexírico ao emperador Maximiano (285 - 305), escrito no 291 ou pouco despois (quizais en Tréveris, o 20 de abril do 292), tradicionalmente atribuído a Claudio Mamertino
Disco compacto
Historia
O disco compacto foi creado polo neerlandés Joop Sinjou e o xaponés Toshí Tada Doi en 1979. Ao ano seguinte, Sony e Philips comezaron a distribuír discos compactos, pero as vendas non foron un éxito pola depresión económica daquela época.
Tervingos
Século III
na que, despois de mencionar que os pobos mouros que loitan entre si, volve a Europa onde se describen dous conflitos diferentes de forma que non queda claro en que conflito estaban implicados os tervingos: "Os godos destrúen por completo aos burgundios, e de novo os alamanos usan armas para os conquistados, e tamén os Tervingi, outro grupo de godos (literalmente: Tervingi pars alia Gothorum [en galego; Tervingos, outra división dos godos]), coa axuda dunha banda de taifales únense á batalla contra os vándalos e os xépidos". Porén, este fragmento pódese interpretar de dous xeitos. Por unha banda, pódese interpretar como unha explicación de que os tervingos eran un tipo de godos e, por outra, que estaban implicados no segundo dos dous conflitos no que loitan contra vándalos e xépidos.
Rugeiro
No Cinque Canti de Ariosto, Rugeiro e Bradamante están de feito casados e Rugeiro convértese en campión de Carlomagno.
Disco compacto
Historia
Entón decidiron abordar o mercado da música clásica, de maior calidade musical. En 1981, o director de orquestra Herbert von Karajan, convencido do valor dos discos compactos, promoveunos durante o festival Salzburgo e desde ese momento comezou o seu éxito. Os primeiros títulos gravados en discos compactos foron a Sinfonía alpina de Richard Strauss, os valses de Frédéric Chopin interpretados polo pianista chileno Claudio Arrau e o álbum The Visitors de ABBA. No ano 1984 saíron ao mundo da informática, permitindo almacenar ata 600 MB.
Finalissima 2022
Cadros de xogadores
As dúas seleccións tiveron que presentar un cadro de xogadores de 23 membros, dos cales tres debían ser porteiros, antes do 29 de maio de 2022, tres días antes do partido.
Tervingos
Século III
Outra mención, dáse no século III, no Breviarium de Eutropio (369), onde escribiu que a provincia de Dacia agora (nunc) estaba habitada por Taifali, Vicotali e Tervingi. Porén, unha vez máis os textos que sobreviviron teñen grandes variantes: Terbingi, Tervulgi, Terviginti e Τερβίται (Tervitai). Isto situaría aos tervingos preto dos Cárpatos, ao norte do Danubio, o que é consistente co que se coñece das probables posicións dos taifales, xépidos e vándalos mencionadas no panexírico.
Século IV
Segundo Xordanes, que non menciona aos tervingos, o gobernante gótico Ariarico viuse obrigado a asinar un tratado con Constantino o Grande no 332 despois de que o seu fillo Constantino II derrotara de xeito decisivo os godos. Despois dese tempo, un número substancial de valiosos medallóns romanos de ouro foron distribuídos en territorios góticos desde Holanda até Ucraína, e foron descubertos por arqueólogos; o que demostraría unha forte influencia romana entre os godos.
prometendo nunca pisou chan romano.[14].
Guerra gótica (367 - 369)
No 367, o emperador romano Valente atacou os Tervingi ao norte do Danubio por teren apoiado ao usurpador Procopio, que morrera no 366. Non puido loitar directamente con eles, ao parecer, debido ao feito de que os godos se retiraron aos Montes Serrorum (que probablemente se correspondan cos Cárpatos meridionais). Segundo Amiano Marcelino, Valente non atopaba con quen loitar (nullum inveniret quem surpass possibilat vel terrere) e mesmo dá a entender que fuxiron aterrorizados cara ás montañas (omnes formidine perciti... montes petivere Serrorum). No ano seguinte as inundacións do Danubio impediron que os romanos o cruzasen e, no 369, Valente penetrou profundamente no territorio gótico, gañando unha serie de escaramuzas aos Grutungos (que son mencionados por vez primeira nun rexistro clásico) e quizais tamén aos Tervingos. Nesta pasaxe descrita por Amiano, Atanarico, é nomeado como o seu xuíz máis poderoso, "iudicem potentissimum", o que implicaría que era un líder dos tervingos, e que se viu obrigado a fuxir e, posteriormente, a aceptar un tratado de paz no medio do Danubio,   debido a que prometera non pisar xamais chan romano. Con todo, en partes posteriores do seu texto, Amiano describe a Atanarico como un xuíz (iudex) dos tervingos, que foi atacado polos grutungos que se uniran aos hunos.
Guerra gótica (376 - 382)
Os tervingos permaneceron ao oeste de Escitia (probablemente, actual Moldavia e Valaquia) até o 376, cando un dos seus líderes, Fritixerno, pediu permiso ao emperador romano Valente para se estableceren na beira sur do Danubio. A versión tradicional explica que esperaban atopar un refuxio e escapar dos hunos mais, hoxe en día, hai autores que a poñen en cuestión, afirmando que, seguramente, se establecesen alí como consecuencia das negociacións de paz posteriores á Primeira guerra gótica.
En calquera caso, Valente concedeulles o permiso, pero a fame que asolou Roma impediu que o emperador proporcionase os alimentos e as terras prometidas e, segundo parece, para conseguir comida chegouse a vender os cativos coma escravos. Esta situación, provocou unha revolta seguida de seis anos de saqueos e destrucións por tódolos Balcáns e tamén a morte do emperador romano xunto coa aniquilación de todo un exército romano. que procuraba evita-los saqueos. A batalla de Adrianópole (378) foi o momento clave dun conflito no que as forzas romanas foron masacradas e o propio emperador Valente morreu durante a batalla, conmocionando a todo o Imperio e obrigando aos romanos a pactar cos bárbaros, outorgándolles permiso para se estableceren en terras romanas, xerando así unha nova tendencia que tivo graves consecuencias que provocaron, a longo prazo, a caída do Imperio Romano.
Sociedade
Por época histórica e polo territorio ocupado, os Tervingos, emparellados cos Grutungos, poden considerarse característicos da cultura Chernyakhov. Esta cultura abrangue unha grande área do leste de Europa, concretamente a área correspondente á actual Ucraína, Romanía, Moldavia e partes de Belarús. Crese que esta cultura foi o resultado dunha mestura de culturas e etnias: godos, xetas, tracios romanizados, sármatas e algúns eslavos.
Finalissima 2022
Italia
Italia anunciou un equipo preliminar de 39 homes o 23 de maio de 2022. O 27 de maio ampliouse a 45 xogadores, con oito futbolistas máis, mentres que Domenico Berardi e Andrea Pinamonti quedaron fóra da lista por lesión. O equipo definitivo anunciouse o 30 de maio.
Arxentina
Arxentina anunciou un primeiro equipo de 35 homes o 13 de maio de 2022. O 20 de maio reduciuno a 29 xogadores. O equipo definitivo anunciouse o 1 de xuño.
Identidade
O 22 de marzo de 2022 a UEFA revelou que o nome do partido sería Finalissima ("finalísima" en italiano). O logotipo baséase na coroa de loureiro, símbolo de excelencia e vitoria. Presenta cintas coas cores das nacións competidoras, a Tricolore de Italia á esquerda e a Albiceleste da Arxentina, que se unen arredor do trofeo da competición. Ademais, conta con varias cintas en platino e ouro, os metais máis preciosos, destinadas a resaltar o significado do partido. Segundo a UEFA, os lazos "simbolizan os fortes vínculos entre a CONMEBOL e a UEFA, e o seu compromiso co desenvolvemento do fútbol máis aló das súas zonas xeográficas".
Entradas
A capacidade do estadio foi de 86.000 espectadores para o partido, con entradas vendidas aos afeccionados e ao público en xeral por orde de chegada a través de UEFA.com. Dispoñibles a partir do 24 de marzo de 2022, as entradas estaban dispoñibles en catro categorías de prezos: 25 £, 40 £, 55 £ e 99 £.
Árbitros
O 30 de maio de 2022, anunciouse que o árbitro do partido sería o chileno Piero Maza, de 37 anos, designado conxuntamente pola CONMEBOL e a UEFA. Maza é árbitro da FIFA desde 2018, aínda que o partido foi o seu primeiro encontro internacional sénior como árbitro. Con todo, Maza xa actuara anteriormente como cuarto árbitro e asistente de VAR na Copa América 2019, así como como no VAR da Copa Mundial Sub-17 de 2019. Acompañárono como xuíces de liña os seus compatriotas Christian Schiemann e Claudio Ríos. O árbitro español Jesús Gil Manzano exerceu como cuarto árbitro, sendo os seus compatriotas Alejandro Hernández Hernández e Juan Martínez Munuera dous dos encargados do VAR. O portugués Tiago Martins foi o outro asistente do VAR.
Detalles
Regras do partido
Disco compacto
Historia
O diámetro da perforación central dos discos compactos foi determinado en 15 mm; os creadores inspiráronse no diámetro da moeda de 10 centavos de florín dos Países Baixos. En troques, o diámetro dos discos compactos, que é de 12 cm, corresponde á anchura dos petos superiores das camisas para homes, porque segundo a filosofía de Sony, todo debía caber alí. Os máis comúns son os de 120 milímetros de diámetro, con 74 ou 80 minutos (650 ou 700 MB) de capacidade. A versión oficial defende que este tamaño foi especificado polo vicepresidente de Sony, Norio Ohga, para permitir incluír así a Novena sinfonía de Beethoven completa.
Tervingos
Relixión
Descoñécese a relixión orixinal dos tervingos, mais a martiroloxía de Saba o Godo e a tradución da Biblia de Ulfilas dan algunhas pistas. Sábese que tiñan uns días e uns meses considerados sagrados e que as prácticas de culto eran obrigatorias e que foron os prisioneiros romanos levaron o cristianismo aos tervingos. Tamén que un dos seus líderes, Fritixerno, mesmo chegou a se converter como xesto de achegamento ao emperador romano, pero seguindo a tendencia ariana.
Disco compacto
Detalles físicos
Os métodos comúns de impresión nos CD son screen printing e offset printing. Veranse agora os parámetros máis importantes dos CD.
Tervingos
Relixión
Porén, o cambio de relixión non foi ben visto pola maioría dos tervingos e, outros reis, perseguiron e expulsaron a aqueles conversos ao cristianismo, como testemuñan as historias do martirio de Wereka e Batwin e o exilio dunha minoría de tervingos cristiáns cara á provincia romana de Moesia e, nese exilio foi onde Ulfilas levou a cabo a tradución da Biblia ao gótico.
Disco compacto
Detalles físicos
Un CD de son reprodúcese a unha velocidade tal que se len 150 KB por segundo. Esta velocidade base úsase como referencia para identificar outros lectores como os do computador, de modo que se un lector indica 24X, significa que le 24 x 150KB = 3600 KB por segundo. A área do programa é de 86,05 centímetros cadrados, de modo que a lonxitude da espiral gravábel será de 86,05/1,6 = 5,38 quilómetros.
Tervingos
Relixión
Asentados en Dacia, os tervingos adoptaron como relixión o arianismo, rama do cristianismo segundo a cal Xesús non formaba parte da Trindade, senón que era un ser separado, creado directamente por Deus. Esta crenza era contraria aos principios do cristianismo oficial, que acabaría converténdose na póla maioiritaria do cristianismo entre os séculos IV e V.
Disco compacto
Detalles físicos
Cunha velocidade de exploración de 1,2 m/s, o tempo de duración é de 74 minutos, ou ao redor de 650 MB de datos.
Tervingos
Lingua
Probablemente, a lingua que falaban os tervingos era a lingua gótica, unha lingua extinta da rama oriental das linguas xermánicas, aínda que algúns estudosos apoian o uso de diferentes linguas.
Relacións cos Vesi/Visigodos
Segundo Herwig Wolfram, na Notitia Dignitatum, os Vesi (máis tarde coñecidos como visigodos) estaban vinculados aos Tervingos nun escrito dos anos 388 - 391; aínda que isto non está tan claro na propia Notitia. Houbo numerosos debates entre os estudosos para a identificación dos Vesi como Tervingos e dos Grutungos como Ostrogodos. Wolfram afirmou que as fontes primarias usaban as denominacións correspondente como pares de termos Tervingos e Grutungos correspondéndose a Vesi e Ostrogodos, sen mesturalos nunca e Heather, tamén, afirma que esa diferenciación aparece, igualmente, en Xordanes que identifica aos reis visigodos de Alarico I a Alarico II como herdeiros do rei Atanarico do século IV, e os reis ostrogodos de Teodorico o Grande a Teodato como herdeiros do rei grutungo Hermanarico. Esta interpretación, porén, a pesar de ser moi popular entre os historiadores actuais, non é compartida por todos.
Herwig Wolfram conclúe que os termos Tervingi e Grutungi eran identificadores xeográficos usados ​​por cada tribo para describir a outra. Esta terminoloxía desapareceu despois de que os godos fosen expulsados ​​pola invasión dos Hunos, e se apoia en Zósimo cando este se refire a un grupo de escitas ao norte do Danubio, denominados Grutungi polos bárbaros do Ister. Wolfram conclúe que estas persoas eran os Tervingi que permaneceron despois da conquista dos hunos. Tamén opinaba que os termos "Vesi" e "Ostrogodos" eran usados ​​polas poboacións para presumir nas súas descricións de si mesmos. Deste xeito, os Tervingi autodenominaríanse a si mesmos como Vesi e, a partir do 400, as denominacións de Grutungi e Tervingi, para se referir a subgrupos dos godos foron esmorecendo e quedaron en desuso até desaparecer gradualmente a medida que eses pobos ingresaban no territorio do imperio e ían sendo absorbidos polo Imperio Romano.
Finalmente, Christensen, resume a cuestión indicando que para os anteriores autores como Casiodoro ou Xordanes, os tervingos convertéronse en Vesi/Visi/visigodos con posterioridade á súa entrada no Imperio romano e que os grutungos, se converten en ostrogodos baixo a dominación húnica.
Número enteiro
Os enteiros, ou números enteiros, inclúen os números naturais (1, 2, 3, ...), os seus opostos (números enteiros negativos -1, -2, -3, ...) e máis o número 0.
Radio Juventud (Monforte de Lemos)
Radio Juventud, co indicativo EFJ 48, foi unha emisora de Monforte de Lemos integrada na Cadena Azul de Radiodifusión que existiu entre 1953 e 1989.
Historia
A finais do ano 1953 comezaron as probas técnicas da radio cun equipo emisor de 50 watts cedido pola Radio Juventud da Coruña. Esta emisora foi fundada seguindo a liña das estacións escolas de Frente de Juventudes, coas que pretendía formas a futuros profesionais da
Número enteiro
O conxunto de todos os enteiros represéntase como Z (máis apropiadamente, \mathbb{Z}), que ven de Zahlen (do alemán, "número").
365 días máis
365 días máis (en Kolejne 365 dni) é un filme polaco de 2022 dirixido por Barbara Białowąs e Tomasz Mandes. É a secuela do filme 365 días: Aquel día (2022), e está baseado na novela da triloxía de Blanka Lipińska, e está protagonizado por Anna-Maria Sieklucka, Michele Morrone, Simone Susinna, Magdalena Lamparska e Otar Saralidze.
365 días máis estreouse o 19 de agosto de 2022 en Netflix, onde conta con versión subtitulada en galego.
Manuel Maceda López (médico)
Traxectoria
Concelleiro de elección popular da Proba do Brollón polo Partido Agrario Radical Gallego en 1931. Foi vicepresidente do Partido Agrario Radical Gallego das parroquias de Canedo e Óutara. Veciño de Sarria, foi elixido vicetesoureiro do Centro Republicano do Partido Xudicial de Sarria presidido por José Páramo Losada o 28 de agosto de 1932, e nomeado concelleiro de Sarria logo da vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colaborou co alcalde Antonio Páramo Sánchez na resistencia ao golpe. Foi detido o 24 de xullo pero logrou fuxir do cárcere, conseguindo chegar a Portugal. O Xulgado de Sarria publicou en outubro de 1936 unha requisitoria contra el como testemuña no sumario por sedición contra Antonio Páramo Sánchez. Retornou a Galicia e foi detido, ingresando no cárcere de Lugo o 3 de maio de 1939, de onde saíu en liberdade o 7 de xuño. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas.
Número enteiro
Os matemáticos expresan o feito de que todas as leis usuais da aritmética son válidas nos enteiros dicindo que (Z, +, *) é un anel conmutativo.
Radio Juventud (Monforte de Lemos)
Historia
radiodifusión. As emisións regulares comezaron o 1 de marzo de 1954 ás 20.30 horas coa reprodución do Cara al Sol, o Himno Nacional de España e oración do Angelus.
Número enteiro
A orde de Z dáse por ... < -2 < -1 < 0 < 1 < 2 < ... e fai de Z unha ordenación total sen límite superior ou inferior. Chámaselle a un enteiro positivo se é maior que cero ; o propio cero non se considera un positivo. A orde é compatíbel coas operacións alxébricas no seguinte sentido:
Radio Juventud (Monforte de Lemos)
Historia
En 1966 foi transferida a Cadena de Emisoras Sindicales (CES), outra das redes de radio do Movimiento Nacional, polo que foi renomeada como La Voz Sindical de Lugo-Radio Monforte e adoptando o indicativo CES 17. Coa fusión das redes de emisoras de CES, REM e CAR en Radiocadena Española, en 1978, a emisora quedou dentro desta nova organización, ata que, en 1989, foi absorvida por Radio Nacional de España, retransmitindo a sintonía de Radio 5. En 1991, Radio Nacional de España pechou os estudios en Monforte, herdados da antiga Radio Juventud.
Número enteiro
Como os números naturais, os enteiros forman un conxunto infinito contábel.
Os enteiros non forman un corpo xa que, por exemplo, non existe un enteiro x tal que 2x = 1. O menor corpo que contén os enteiros son os números racionais.
Unha importante propiedade dos enteiros é a división con resto: dados dous enteiros a e b con b≠0, podemos sempre achar enteiros q e r tales que: a = b q + r e tal que 0 ≤ r < |b| (vexa módulo ou valor absoluto). q chámase o cociente e r o resto da división de a por b. Os números q e r son unicamente determinados por a e b. Esta división torna posíbel o Algoritmo Euclidiano para calcular o máximo divisor común, que tamén mostra que o máximo divisor común de dous enteiros pode ser escrito como a suma de múltiplos destes dous enteiros.
Todo isto pode ser resumido dicindo que Z é un Dominio Euclidiano. Isto implica que Z é un dominio de ideal principal e que todo número enteiro pode ser escrito como produto de números primos de forma única (desde que o 1 non sexa considerado primo), que é o Teorema Fundamental da Aritmética.
O ramo da matemática que estuda os enteiros chámase de teoría dos números.
Un enteiro é frecuentemente un tipo primitivo en linguaxe de programación normalmente con 1, 2, 4, ou 8 bytes de lonxitude (8, 16, 32, ou 64 bits). Porén, un computador pode apenas representar un subconxunto dos enteiros con estes tipos, xa que os enteiros son infinitos e unha cantidade de bits fixa limita a representación a un máximo de 2 á potencia do número de bits (2^8 para bytes, 2^32 para arquitecturas de 32-bit etc).
Desmosina
A desmosina é un aminoácido moi peculiar que se encontra unicamente na proteína do tecido conxuntivo elastina, como por exemplo, baixo a pel, nos pulmóns e nas arterias elásticas. Ten catro cadeas derivadas da lisina, cada unha cun grupo carboxilo, que radian desde un núcleo central de tipo piridinio.
A desmosina é un compoñente da elastina e establece enlaces cruzados coa isodesmosina (outro aminoácido similar exclusivo da elastina), dándolle elasticidade ao tecido. A detección da desmosina na urina, plasma sanguíneo e mostras de esputos pode ser un marcador da degradación da elastina debido a unha alta actividade de elastase relacionada con certas enfermidades.
Estrutura
A desmosina e a isodesmosina están compostas por catro residuos de lisina, o que lles permite enlazarse por medio delas a múltiples cadeas peptídicas. Os catro grupos derivados da lisina combínanse formando un núcleo de piridinio, que pode ser reducido para neutralizar a carga asociada e incrementar a hidrofobicidade. As catro lisinas constitúen cadeas laterais arredor do núcleo de piridinio deixando os catro grupos carboxilo expostos. A desmosina está asociada coa alanina, enlazándose con ela na parte N-terminal. Esta asociación coa alanina permite que a desmosina se enlace ben con pares de tropoelastina, para formar así a elastina e as redes de elastina.
Propiedades materiais
A masa molecular deste raro aminoácido é 526,611 g/mol. O anel de piridinio da desmosina ten tres cadeas laterais alisil e unha cadea lateral lisil inalterada. Comprobouse en experimentos que o núcleo de piridinio da desmosina permanece intacto mesmo a altas enerxía de colisión.
Síntese
Hai diversas rutas para a produción de desmosina en varias conformacións, tanto por biosíntese nos organismos vivos coma por síntese en sistemas artificiais.