cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guernica (cadro)
Regreso a España
En abril presentouse a reclamación formal ante o MoMA para que se realizase a entrega do cadro ó Goberno español. Segundo comentou Joaquín Tena ó regresar de Nova York, o director do MoMA, Wiliam Rubin, só puido contestar ante os argumentos e a documentación presentada que "Isto cambia todo".
En xuño, o museo puxo de acordo ós herdeiros e Maya Picasso renunciou á súa oposición. E en xullo o museo confirmou que o cadro podería transportarse como máis tarde a comezos de setembro.
Javier Tusell, de quen se toma esta relación histórica dos feitos, atribúe o feliz resultado final a varios factores: ó innegable dereito do pobo español, a vontade expresada por Picasso, a actitude positiva do museo (unida ó feito de ter que modificar as súas instalacións), ó apoio maioritario dos herdeiros e ó "endurecemento da posición española, produto da posición da comisión antes mencionada". Non menciona para nada o feito de que o Estado e o Museo do Prado tiveron que ceder os dereitos de reprodución fotográfica do Guernica e do legado complementario a favor do MoMA (para Estados Unidos) e da familia Picasso, representada por Spadem, para o resto do mundo. Cando se cumpriu un ano da chegada do cadro a Madrid, o entón Director Xeral de Belas Artes, Alfredo Pérez de Armiñán recoñecía que "Ese foi, poderíamos dicir, o prezo da volta do Guernica".
Por fin, o 9 de setembro de 1981, o Guernica foi embalado por última vez e cargado, entre grandes medidas de seguridade para prever o rexeitamento dos cidadáns de Nova York ou mesmo un posible atentado terrorista, nun avión Jumbo denominado Lope de Vega, ó que o capitán rebautizou como Guernica II.
O cadro foi trasladado á sala Lucas Jordán do Casón do Bo Retiro, dependente do Museo do Prado, e instalado o 15 de outubro. A presentación á prensa realizouse o 23 de outubro, a presentación oficial o 24 e a presentación ó público o 25 de outubro, día do centenario do nacemento de Picasso.
O 26 de xullo de 1992 foi trasladado ó Museo Raíña Sofía, de recente construción, no que permanece na actualidade, e foi presentado ó público o 10 de setembro. Aínda houbo un último desprazamento, cando en novembro de 1995 se procede á reorganización da colección do Museo e se instalou nunha nova sala, de maiores dimensións, aproveitando o cambio para eliminar o cristal de seguridade.
Houbo, posteriormente, varios intentos para expoñer o cadro fóra do seu emprazamento definitivo. O primeiro foi a proposta de expoñelo en París aproveitando que o traslado desde Nova York a Madrid obrigaba ó seu desmontado e embalaxe. A solicitude foi rexeitada polo conservador do MoMA William Rubin, que lembrou que Picasso esixiu nos anos setenta que o cadro non se prestase para ningunha exposición itinerante, nin sequera durante a súa viaxe a Madrid, nin tampouco despois de ser instalado definitivamente no Prado.
Con motivo dos Xogos Olímpicos de Barcelona de 1992, reconstruíuse na zona universitaria desta cidade un pavillón idéntico ó da Exposición Internacional de 1937. Aínda que estaba previsto expoñer o Guernica neste novo pavillón, tal e como estivo exposto ó público por vez primeira, o Goberno non autorizou o traslado.
En 1998, o museo Guggenheim de Bilbao solicitou o cadro temporalmente para unha exposición. Os responsables do Museo Reina Sofía, en colaboración con 33 expertos internacionais, realizaron un exame exhaustivo do estado de conservación do cadro (Estudio sobre el estado de conservación del Guernica de Picasso, editado en 1988) e concluíron que a considerable deterioración do lenzo e a imposibilidade técnica dunha restauración, desaconsellaban calquera traslado do cadro. A negativa provocou unha considerable polémica na que destacamos as declaracións de Arzalluz: "en Madrid teñen a arte e nós só as bombas". Dez anos despois, co gallo do 70 aniversario do bombardeo, o Goberno vasco reiterou a petición de préstamo para expoñer o cadro no Guggenheim ou na propia Guernica, pero a solicitude tamén foi rexeitada, lembrando o delicado estado do cadro.
Interpretación
As interpretacións vertidas ó redor do significado do cadro, do simbolismo das súas figuras, foron múltiples desde o primeiro momento, e ás veces ata contraditorias. O certo é que Picasso non pintou unha escena bélica: non se ve un bombardeo, non hai armas nin soldados. O Guernica non mostra ningunha conexión manifesta co bombardeo da vila vasca, nin sequera coa guerra civil, á parte, evidentemente, do título.
Nas figuras do cadro, modelos utilizados por Picasso en moitas ocasións, antes e despois do Guernica, os críticos viron representacións diferentes. Para José Larrea, o touro representa o pobo español e o cabalo a España fascista (á que Picasso pinta na súa destrución). Para o escultor vasco Jorge Oteiza, o cabalo sería o "animal totémico vasco", e Picasso pintaría nese cabalo a árbore de Guernica e, con el, o pobo vasco como vítima. Mesmo hai quen afirma que a presenza destes dous animais sería a expresión literal do mercado que había na vila o día do bombardeo.
Picasso, en 1947, tampouco axudou a explicar o significado:
O cineasta José Luis Alcaine atribúe a inspiración central do cadro e case toda a imaxinería a unha escena expresionista da película pacifista Adiós a las armas, de Frank Borzage (1932), baseada na novela do mesmo título de Ernest Hemingway.
Recreacións
Numerosos artistas versionaron o Guernica ó longo dos anos, na súa totalidade ou fragmentariamente. Entre eles podemos citar:
Tamén foi reproducido con interpretacións máis ou menos libres en pinturas murais de distintas localidades españolas e estranxeiras:
Así como en Carbonero el Mayor (Segovia), Albelda (Huesca) , Sierra de las Nieves (Málaga) , Roma , Derry (Irlanda) , Bos Aires etc. Por suposto, tamén na localidade de Guernica, na provincia de Bos Aires.
O cadro tamén foi sometido a adaptacións en obxectos de uso cotián, ornamentais e xogos, ademais de ser reproducido en pósteres de tódolos tamaños que adornaron as paredes de moitos fogares. De feito, durante os anos da ditadura, o Guernica remataría converténdose nun signo de identidade política antifranquista. Igualmente, foi utilizado como exercicio didáctico en numerosas escolas.
Filatelia
En 1981, coincidindo coa presentación ó público do cadro, Correos puxo en circulación un selo conmemorativo. Tiña un valor facial de 200 pesetas e publicouse unha tirada de cinco millóns de exemplares.
Outros países tamén utilizaron este motivo nas súas coleccións filatélicas :
Medelo, Manduas, Silleda
Medelo é un lugar da parroquia de Manduas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 7 habitantes, deles 1 eran homes e 6 eran mulleres. Isto supón unha perda no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Parroquias de Silleda
Manduas, Silleda
Sinalización xustácrina
miniatura|Sinalización xustácrina mediada por [[sinalización Notch|Notch entre células adxacentes.]] A sinalización xustácrina (ou sinalización dependente de contacto) é un tipo de sinalización célula/célula ou célula/matriz extracelular que se dá en organismos multicelulares, que require un contacto estreito das células. Por tanto, é diferente das sinalizacións nas que se libera unha molécula de sinalización que difunde no espazo extracelular, ou nas que se usan condutos longos como os nanotubos de membrana e citonemas (similares a "pontes"), ou nas que se utilizan vesículas extracelulares como os exosomas ou microvesículas.
Existen tres tipos de sinalización xustácrina: Ademais, nos organismos unicelulares como as bacterias, a sinalización xustácrina refírese ás interaccións por contactos entre membranas.
O termo "xustácrino" foi introducido orixinariamente por Anklesaria et al. (1990) para describir unha posible vía de transdución de sinais entre o TGF alfa e o EGFR. A sinalización xustácrina foi observada nalgunhas moléculas sinalizadoras como factores de crecemento, citocinas e quimiocinas, que exercen unha importante función na resposta inmune. Ten un papel fundamental no desenvolvemento da función cardíaca e neural. Outros tipos de sinalización celular, que non se deben confundir coa xustácrina, son a sinalización parácrina e a autócrina.
Sinalización célula/célula
Neste tipo de sinalización, unha célula posúe na súa superficie (membrana) un ligando específico, e despois outra célula pode unirse a el cun receptor apropiado da súa superficie celular ou por medio dunha molécula de adhesión celular. Un importante exemplo é a vía de sinalización de Notch, implicada de forma notable no desenvolvemento neural.
Unións celulares comunicantes
As unións comunicantes dos animais están formadas por conexinas nos vertebrados e por innexinas nos invertebrados. As sinapses eléctricas son un tipo de unións comunicantes das neuronas que son condutoras eléctricas. As unións comunicantes son esenciais para os cardiomiocitos, e os ratos e humanos que son deficientes nunha determinada proteína das unións comunicantes presentan graves defectos no desenvolvemento cardíaco.
Sinalización célula/matriz extracelular
A matriz extracelular está composta de proteínas e mucopolisacáridos (glicosaminoglicanos) producidos polas células. Segréganse non só para construír unha estrutura de soporte senón tamén para proporcionar información fundamental sobre a contorna inmediata das células próximas. As células poden interaccionar por contacto coas moléculas da matriz extracelular, no que se considera un modo indirecto de comunicación entre as células. As células usan principalmente o receptor integrina para interaccionar coas proteínas da matriz extracelular. Este tipo de sinalización pode influír no ciclo celular e na diferenciación celular.
En organismos unicelulares
As bacterias, ademais de liberaren moléculas de sinalización na súas contornas para iniciar a percepción do quórum, poden utilizar unha sinalización dependente de contacto por medio de diferentes mecanismos, coa finalidade de inhibir o seu crecemento en condicións desfavorables.
O Lamagal, Sumio, Carral
O Lamagal é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 15 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 10 eran homes e 5 eran mulleres.
A infancia dun xefe
A infancia dun xefe (en L'Enfance d'un chef) é un relato longo de algo máis de cen páxina do autor francés Jean-Paul Sartre. A obra foi publicada por vez primeira en lingua francesa en 1939, xunto con outros catro relatos na compilación intitulada O paredón.
Trama e características
O texto conta a historia de Lucien Fleurier, dende a súa infancia, até o final da súa adolescencia, onde comprende que está chamado a ser «xefe». Ten unha carga importante introspección (o autor amosa un interese claro pola psicanálise). Foi escrita cun narrador en terceira persoa, e permite seguir o discurso reflexivo do protagonista, as súas percepcións e constatacións a partir das súas súas experiencias. Ten por outra banda unha compoñente de corte impresionista. É notorio o uso de parágrafos longos así como a inexistencia dunha división por capítulos, seccións ou de calquera outra clase.
Pacios, Caraño, Pol
Pacios é un lugar da parroquia de Caraño no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 24 habitantes (10 homes e 14 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Sabas Calvillo
Sabas Calvillo Velasco, nado en 1945 en Cidade Real, é un director de orquestra e director de coro español.
Traxectoria
Así mesmo, foi profesor de concertación da Escuela Superior de Canto de Madrid, da que, posteriormente, e até a súa xubilación, foi catedrático de Ópera e Oratorio.
Strontrace
A Strontrace é unha regata de vela que se celebra anualmente nos Países Baixos desde 1974 ideada por Reid de Jong na que participan navíos tradicionais, na súa maioría skûtsje e tjalk.
Desenvolvemento
A idea da Strontrace baséase nas viaxes de navíos que antes da aparición dos fertilizantes realizaban o transporte de esterco (stront en neerlandés) desde Frisia cara a Bollenstreek, rexión de Holanda onde se precisaba para o cultivo dos bulbos. A regata principia en Warkum chega a Warmond, agás o primeiro ano que foi en Sassenheim, e alí é onde se vira de novo para Warkum. Se os ventos son desfavorables pódense empregar sirgas para tirar da embarcación desde terra e axudarse con remos. Desde Warkum pásase polo IJsselmeer, e logo atravésase, xa con navegación a motor, o Buiten IJ, IJ e a Canal do Mar do Norte, logo de aí pódense seguir dous percorridos xa utilizando a vela, a través de Ámsterdan por Kostverlorenvaart ata Nieuwe Meer e logo ao Ringvaart ata chegar a Warmond ou ben por Spaarndam e Haarlem ata Warmond.
Camelia Cociña de Llansó
Luisa Purificación Camelia Cociña de Llansó, de solteira María de la Purificación Camelia Cociña de Riveira, nada en Córdoba en 1847, foi unha escritora galega. Empregou o pseudónimo de Cecilia.
Traxectoria
Filla de Vicente Manuel Cociña, tras a morte deste en 1854 foi vivir coa súa familia a Galicia, á casa do avó materno. Asistiu a unha escola en Viveiro, onde tivo por compañeiro a Alfredo García Dóriga. A súa nai morreu cando ela tiña trece anos, e quedou co seu avó, xa que a súa irmá máis vella estaba casada e lonxe, e o seu irmán estudaba fóra. Formou parte da pequena burguesía ilustrada do funcionariado, co que tivo acceso á lectura e escritura. Despois de casar con Joaquín Llansó (foi entón cando adoptou o nome de Llansó) viviu en Cáceres, Barcelona e outras cidades da costa mediterránea. En abril de 1914 estaba viúva. Viviu polo menos até 1927, xa que se conserva correspondencia desta época. En 1873 tivo un fillo, Luís Llansó Cociña, que estivo en Filipinas.
En 1882 participou no Certame Literario convocado en Alba de Tormes co gallo do terceiro centenario do nacemento de Tareixa de Ávila. Acadou un premio, un floreiro de prata dos duques de Alba, por unha composición poética sobre a santa. En 1883 presentouse a un certame convocado en Pamplona, e acadou o segundo premio (unha rosa de ouro) co poema "La tradición de San Fermín", sobre "Conversión al cristianismo, Santas predicaciones y gloriosa muerte del excelso Patrono de Pamplona". Tamén participou noutros concursos de ámbito local, como os do Ateneo de Igualada (1880, Ateneu Igualadí de la Classe Obrera) ou a Asociación Literaria de Girona (1887, Premio dun medallón de ouro co poema "Epístola"; 1892, Accésit ó premio del Centro Moral Gerundense co poema "Canto materno").
A súa obra aparece en diversas escolmas, como a da Asociación Literaria de Gerona (poemas "Epístola", 1887 e "La primera conquista", 1885). Outros poemas seus son "El Talismán", "Literatura", "Amor de madre" (La Unión Gallega, 1883), "A Galicia" (Galicia Moderna, 1888) ou "La guerra del Riff" (Vida Gallega, 1909). Recibiu tamén un premio polo drama nun acto, La Joya de más valía.
Foi socia de honor do Centro Gallego de Buenos Aires, membro correspondente da Academia Malacitana, socia de mérito do Ateneo Igualadino e de varias academias francesas, como a de Mont-Real de Tolosa, por traballos en prosa nun concurso internacional. A Real Academia de Córdoba nomeouna correspondente o 28 de marzo de 1914.
Colaborou en publicacións de España e de América, como La Ilustración de Barcelona, La Asociación Literaria de Girona, El Eco de Galicia de Buenos Aires, Revista de Extremadura, El Correo de la Moda, La Moda Elegante Ilustrada ou o Diario de Córdoba.
Foi redactora en El Sacerdocio de la Mujer (Barcelona) canda a Esperanza de Belmar, Berenice, Amparo e Elisa Gutiérrez.
Intercambiou correspondencia con José Sinisterra, Orti Belmonte e Ricardo de Montis.
Bartolomé Salas Ribot
Bartolomé Salas Ribot, nado en Palma o 30 de novembro de 1919 e finado o 25 de agosto de 2013, foi un futbolista balear, que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no Peña Soledad e no Juventud Antoniana. Durante a Guerra Civil Española serviu como soldado, participando na Batalla do río Ebro. Unha vez rematada a contenda fichou polo CD Malacitano, ata que volveu a Mallorca e fichou polo Constancia. Militou no equipo de Inca catro tempadas, nas cales incluso acadou o ascenso a Primeira División.
Ese mesmo ano, tempada 1945/46, no que o Constancia debutaría na máxima categoría ficha polo Hércules CF, porén o equipo descendería a Segunda División esa tempada.
En 1946 ficha polo Celta de Vigo, co que debutou o 22 de setembro de 1946 en Barcelona. A tempada seguinte sería unha das mellores da historia do club, na que loitou polo título de Liga ata as últimas xornadas e chegando á final da Copa do Xeneralísimo.
Militou no Celta catro anos, compartindo defensa con xogadores como José Mesa ou Cabiño. Xa iniciada a tempada 1949/50 ficha polo Real Murcia de Segunda División e co que acadou o ascenso ese mesmo ano. Porén o equipo volvería descender e tras un ano máis na categoría de prata deixou o equipo para volver a Mallorca e fichar polo RCD Mallorca, con 33 anos.
En 1956 recibiu a baixa do Mallorca e fichou polo Porreres para ao ano seguinte retirarse do fútbol xogando no Club Deportivo Soledad.
ATC Código A02
A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO
A Moa, Manduas, Silleda
A Moa é un lugar da parroquia de Manduas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 9 habitantes, deles 5 eran homes e 4 eran mulleres. Isto supón unha perda no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
A Cruzada, Caraño, Pol
A Cruzada é un lugar da parroquia de Caraño no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
MPLA
200px|miniatura|Bandeira do Movemento Popular de Liberación de Angola, inspiradora da [[Bandeira de Angola.]] O Movemento Popular de Liberación de Angola ou MPLA é o partido político que goberna Angola dende a súa independencia en 1975.
Foi fundado en 1956 despois da fusión do Partido da Luta Unida dos Africanos de Angola (PLUA) co Partido Comunista Angolano (PCA). Outros partidos fundíronse despois, como o Movemento para a Independencia Nacional de Angola (MINA) e a Frente Democrática de Liberación de Angola (FDLA).
En 1975 tres partidos reivindicaban a independencia de Angola, o MPLA, a UNITA (Unión Nacional para a Independencia Total de Angola) e a Frente Nacional para a Liberación de Angola (FNLA). Destes, o MPLA tiña orientación marxista e estaba apoiado pola URSS. Agrupara, desde finais dos anos 50 e principios dos 60 as principais figuras do nacionalismo angolano, entre estudantes no exterior, sobre todo en Portugal e loitadores contra o colonialismo que fuxían do interior de Angola.
O MPLA gobernou Angola como partido único até a apertura política en 1991. No ano seguinte venceu nas primeiras eleccións, mais esa vitoria non foi aceptada e o país entrou en guerra civil.
Hoxe, o MPLA é un partido ex-marxista e politicamente constitúe algo entre a socialdemocracia e o socialismo. O seu mandato vese agora prolongado polas Nacións Unidas até que se consideren creadas as condicións para a realización das próximas eleccións. Depende da realización dos acordos asinados entre o goberno e a Unita en Lusaka visando o fin da guerra que aínda hoxe ameaza o país.
Ōtake
Ōtake (大竹市, おおたけし, Ōtake-shi) é un concello da prefectura de Hiroshima no Xapón. Está situado na parte extremo oeste da prefecura e centro da rexión de Chūgoku, parte oeste da illa de Honshū. Ten 78,55 km² de superficie e unha poboación de 29.431 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 375 h/km².
O concello de Ōtake limita cos concellos de Hatsukaichi (da prefectura de Hiroshima); de Iwakuni e de Waki (son da prefectura de Yamaguchi).
O Loureiro, Sumio, Carral
O Loureiro é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 47 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 21 eran homes e 26 eran mulleres.
Republican Sinn Féin
O Sinn Féin Republicano (Republican Sinn Féin, RSF; en irlandés Sinn Féin Phoblachtach) é un partido político de Irlanda xurdido como escisión do Sinn Féin logo do ardfheis de 1986, cando a dirección do mesmo decide rematar coa política abstencionista e ocupar os seus escanos obtidos no Dáil Éireann. Os escindidos consideran que o Dáil é ilexítimo xa que non representa aos 32 condados da illa, e que polo tanto a única autoridade lexítima sobre toda a illa a ostenta o Consello Militar do IRA.
Ideoloxía
O RSF apoia a creación dun estado irlandés baseado na xustiza social, de acordo cos principios do republicanismo socialista irlandés. Cre na separación Igrexa-Estado. Apoia ademais a recuperación do gaélico irlandés como parte moi importante da cultura irlandesa.
Historia
Fundárono nunha xuntanza clandestina nun hotel as aforas de Dublín Ruairí Ó Brádaigh e Dáithí Ó Conaill xunto con Des Long, Joe O'Neill, Frank Glynn e outros homes importantes do IRA Provisional. Entre eles, membros del primeiro Consello Militar do IRA. Había en total 9 dos 20 primeiros membros dos Provisional Sinn Féin.
Proscrición
Malia isto, o RSF ten sido proscrito polo Departamento de Estado dos Estados Unidos como unha organización terrorista xunto co CIRA. Así, o Departamento de Estado di no seu sitio web que o "CIRA é un grupo terrorista formado en 1994 como a á clandestina armada do Republican Sinn Féin, que se escindiu do Sinn Féin en 1986. 'Continuity' refírese á crenza do grupo de que é portador da misión orixinal do Irish Republican Army (IRA) orixinal de botar aos británicos fora de Irlanda do Norte. Os aliados do CIRA, Continuity Army Council e Republican Sinn Féin, tamén foron incluídos na súa designación como Foreign Terrorist Organisation."
Francisco Otero Juncal
Francisco Otero Juncal, finado en Pontevedra en maio de 1981, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Carpinteiro. Vicepresidente da Sociedade de ebanistas de Pontevedra. Presentouse ás eleccións municipais de 1917 e 1920, pero non foi elixido; volveu presentarse en febreiro de 1922 e foi elixido concelleiro. Dirixiu o periódico Nueva Aurora. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro corporativo de Pontevedra en abril de 1924 pero rexeitou o cargo. Acusado de militancia comunista, foi detido o 14 de abril de 1924 con Ramiro Paz Carbajal, Amando Guiance Pampín e Valeriano Barros. Pertenceu ao Centro Republicano de Pontevedra do que chegou a formar parte da directiva como vocal 2º, militou no Partido Radical Socialista e despois integrouse en Unión Republicana. Foi mestre de taller de ebanistería e carpintería da Escola de Traballo de Pontevedra (1934-1936). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi separado do seu posto e condenado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas en agosto de 1940 a cinco anos de inhabilitación e 100 pesetas de multa. Finou en Pontevedra aos 90 anos.
A Cegoñeira
O topónimo galego A Cegoñeira pode referirse a:
Mirón, Caraño, Pol
Mirón é un lugar da parroquia de Caraño no concello lugués de Pol na comarca de Meira.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Montemeán, Sumio, Carral
Montemeán é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 2 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 1 eran home e 1 era muller.
Celas
O topónimo galego Celas pode referirse a:
Commonplace
Commonplace é o sexto álbum do grupo de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 10 de marzo do ano 2004 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. O álbum alcanzou a primeira posición nas listas de Oricon. O álbum consta en xeral de ritmos acústicos, aínda que hai algunhas con toques de rock. Ichiro Ito toca a guitarra en tódalas cancións e tamén participa nos arranxos dalgunhas delas. Tódalas letras foron escritas por Kaori Mochida, aínda que tivo que recibir axuda na canción "country road", que esta completamente en inglés.
Outeiro, Manduas, Silleda
Outeiro é un lugar da parroquia de Manduas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 12 habitantes, deles 6 eran homes e 6 eran mulleres. Isto supón un aumento no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Quintela, Manduas, Silleda
Quintela é un lugar da parroquia de Manduas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 34 habitantes, deles 16 eran homes e 18 eran mulleres. Isto supón unha perda no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Parroquias de Silleda
Manduas, Silleda
La vaquilla
La vaquilla é un filme español dirixido por Luis García Berlanga que foi estreado en 1985.
San Tirso, Manduas, Silleda
San Tirso é un lugar da parroquia de Manduas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 17 habitantes, deles 5 eran homes e 12 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Churiz, Caraño, Pol
Churiz é un lugar da parroquia de Caraño no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 34 habitantes (17 homes e 17 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Escudo de Dinamarca
150px|dereita O escudo de Dinamarca está formado por un campo de ouro sementado de nove corazóns de goles con tres leóns pasantes colocados en pau de azur, linguados de goles, uñados e armados, do mesmo esmalte; e coroados de ouro.
O escudo aparece timbrado cunha coroa real danesa, pechada, que é un círculo de ouro engastado de pedras preciosas, decorado nos seus bordos superior e inferior por perlas, composto de oito floróns, visibles cinco, interpoladas de perlas e dos que parten senllos diademas sumados de perlas, que converxen nun orbe de azur, co semimeridiano e o ecuador de ouro e decorados con perlas, sumado de cruz de ouro e de prata. A coroa aparece forrada de goles.
Este deseño do escudo, usado como escudo nacional, é unha simplificación do escudo de armas dos monarcas daneses que ten a súa orixe no brasón utilizado polo rei Valdemar II (1219-1346).
Escudo de armas do monarca danés
miniatura|esquerda|160px|Brasón actual das armas da Raíña de Dinamarca. O escudo de armas do monarca danés está cuartelado pola Cruz de Dannebrog que é de prata bordeada de goles (vermello).
Sobre o todo, un escusón composto por cinco franxas colocadas en faixa de ouro e de goles, alternadas, que é o brasón de Odelburgo.
miniatura|dereita|160px|Escudo do monarca danés (1948-1972). O escudo está rodeado polos colares das ordes de Dannebrog e do Elefante cuxos maestrazgos ostenta o monarca danés. Sosteñen o escudo as figuras de dous salvaxes que simbolizan da forza do monarca. O escudo e as figuras dos salvaxes á súa vez están colocados sobre un manto real de púrpura, gornecido de ouro e forrado de armiño, alzado con cordas de ouro que terminan en borlas do mesmo metal. Sobre o manto descansa a coroa real danesa.
As armas do monarca danés foron modificadas ao comezo do reinado de Margarida II, o 16 de novembro de 1972, cando se retiraron do mesmo algúns brasóns. No cuarto cuartel (agora ocupado polo brasón de Dinamarca) e que até entón foi cortado (dividido en dous partes horizontais) figurou, situado na partición superior, o campo alusivo ao título de "Rei dos godos": nun campo de ouro, un león pasante de azur sobre nove corazóns de goles colocados catro, tres e dous. Na partición inferior estaba colocado o escudo asociado ao título de "Rei dos vendos": nun campo de goles, unha figura de dragón ou sierpe pasante de ouro. Até 1972 no escusón, agora reservado exclusivamente ao brasón de Odelburgo, tamén figuraron os pertencientes a Holstein, Stormarn, Dithmarschen, Lauenburg e Delmenhorst.
O Couto, San Paio de Abeleda, Castro Caldelas
O Couto é un lugar da parroquia de San Paio de Abeleda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 23 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 10 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 24 habitantes (14 homes e 10 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
O Ivedo, San Paio de Abeleda, Castro Caldelas
O Ivedo é un lugar da parroquia de San Paio de Abeleda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era 1 home. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 1 habitante (1 home).
Topónimo
Este topónimo procede do latín oliuetu, ou sexa, olivar, como se testemuña no século XIII, e que corresponde cunha bisbarra onde aínda hoxe se cultivan as oliveiras. A partir de aí reinterpretaríase como un topónimo formado por un artigo e máis un substantivo.
Carlos Sobrino Buhigas
Carlos Sobrino Buhigas, (de nome artístico Carlos Sobrino) nado en Pontevedra o 18 de marzo de 1885 e finado en Vigo o 4 de decembro de 1978, foi un pintor galego, irmán do naturalista e arqueólogo Ramón Sobrino Buhigas.
Traxectoria
miniatura|esquerda|[[Alameda de Pontevedra.]] Fillo de Luís Sobrino Rivas, dunha familia acomodada, de longa tradición artística na que destacou o pintor Enrique Campo do que era curmán.
De novo quixo estudar na Academia de San Fernando de Madrid. Por decisións familiares estudou Comercio. Oposita a cátedras de Debuxo e Caligrafía desta modalidade e obtén o número un. Comparte a carreira con estudos de Belas Artes, baixo a dirección do pintor Alejandro Ferrant y Fischermans. miniatura|300px|Exposición no [[Palacio de María Pita, en 1917. De esq. a der., de pé: Tella, Abelenda, Barreiro, Sobrino, Palacios, Seijo, Sotomayor, Lloréns, Castelao, Concheiro, Francés, Madariaga (co chapeu nas mans), González del Villar e dúas persoas sen identificar. Sentados: a muller de Francés, a Pardo Bazán e Picadillo.]] Participa nas Exposicións Nacionais de Belas Artes, recoñecido con mencións honoríficas en 1908 e 1910. Na de 1915 consegue a terceira medalla co seu cadro «Cristo de Casal Dourado», actualmente en Buenos Aires. Un ano máis tarde outórganlle a segunda medalla na Exposición Universal de Panamá pola súa paisaxe «Calle de ciudad gallega», que é característico da súa pintura. Fixo importantes exposicións no Salón Iturrioz de Madrid (1913) e no estudio fotográfico de Sáez-Mon en Pontevedra (1917).
Realiza ilustracións en xornais, revistas, libros e carteis. Viaxeiro por Galicia gusta da pedra traballada e de pintar recunchos: rúas, cruceiros, hórreos ou casas vellas. A vila mariñeira de Combarro é descrito nos seus traballos de arquitectura popular galega.
Obra
Na Alameda de Pontevedra deixou vinte e tres azulexos con distintas paisaxes e escenas, rurais e urbanas, pintadas en 1927 e fabricados pola empresa sevillana "Mensaque Rodríguez y la compañía de Triana". Estes mosaicos foron restaurados completamente na reforma que se fixo no contorno do parque en 2010.
Luís Rivaya Riaño
Luís Rivaya Riaño, nado en Santa Cruz do Incio o 19 de febreiro de 1912 e finado en Madrid o 16 de abril de 1976, foi un xurista galego.
Traxectoria
Primeiro dos dez fillos do notario Luís Rivaya Llamedo e de Trinidad Riaño Vigil. De pequeno trasladouse coa familia ao Barco de Valdeorras. En 1949 casou con María Isabel Segura Delgado, con quen tivo catro fillos: Luís, María Isabel, Carmen e Ana.
En 1933 licenciouse en Dereito na Universidade de Oviedo, e foi xuíz, avogado e secretario do consello de administración do Banco de Valladolid. Foi membro do Seminario de Estudos Galegos. En 1933 enviou a Sebastián González García-Paz o traballo "As Tablas de Cossas Notables de Francisco Rodríguez, esquirvano da Rúa de Valdeorras (1598-1638)", que permaneceu inédito até 2009. Escribiu na publicación A Nosa Terra sobre a redención dos foros por parte do estado. Elaborou un «Proxecto de Ordenación xurídico-social da propiedade rústica en Galicia» que asumiu en 1936 o Partido Galeguista
Na década de 1940 foi vivir a Sevilla, e despois residiu en Madrid. Tras a súa morte, legou parte da súa biblioteca á Fundación Otero Pedrayo.
Claude Elwood Shannon
miniatura|[[Minivac 601, ordenador dixital electromecánico creado por Claude Shannon.]] Claude Elwood Shannon, nado en Petoskey (Míchigan) o 30 de abril de 1916 e finado o 24 de febreiro de 2001, foi un enxeñeiro electrónico e matemático estadounidense, lembrado como «o pai da teoría da información».
Shannon é recoñecido por fundar o campo da teoría da información coa publicación de Unha teoría matemática da comunicación, que supuxo un fito en 1948. é quizais igualmente coñecido por sentar as bases da teoría do deseño do ordenador dixital e o circuíto dixital en 1937. Con 21 anos se encontraba realizando o seu mestrado no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) e coa súa tese demostrou que as aplicacións electrónicas de álxebra booleana podían construír calquera relación lóxico-numérica. Shannon contribuíu tamén ao campo do criptoanálise para a defensa nacional durante a segunda guerra mundial, entre os que se inclúen traballos sobre o descifrado de códigos e seguridade nas telecomunicacións.
División de Honra B de Rugby 2007-2008
A tempada 2007-2008 da División de Honra B foi a décima edición da segunda división da liga de rugby de España, categoría creada en 1998 pola Federación Española de Rugby.
Formato de competición
Nesta edición o número de participantes mantívose en dezaseis, e o formato de competición non tivo trocos. O torneo contou con dous grupos de oito equipos cada un. O "Grupo 1" estivo formado por oito equipos da metade norte de España e Madrid, mentres que o "Grupo 2" estivo formado por oito equipos da metade sur de España.
Cada grupo funcionou como unha competición independente cunha única fase de liga regular, trala cal os dous primeiros equipos da táboa acadaron o dereito a disputar unha fase de ascenso á División de Honra cos dous primeiros equipos do outro grupo. Por outra banda, o peor equipo de cada grupo perdeu a categoría de xeito directo, e o penúltimo tivo que disputar unha eliminatoria de promoción pola permanencia contra equipos da Primeira Nacional.
A liga regular contou con 14 xornadas divididas en dúas voltas nas que cada equipo xogou dúas veces contra cada rival do seu grupo, unha vez como local e outra como visitante, usando por vez primeira o novo sistema de puntuación: catro puntos por vitoria, dous por empate, e puntos "bonus" adicionais no caso de anotar catro ensaios ou máis e no caso de perder por sete puntos ou menos.
Grupo 2
Posicións de promoción de ascenso (1º e 2º). Posición de promoción de permanencia (7º). Posición de descenso directo (8º). Málaga sancionado con 2 puntos e Cornellá con 1 punto.
PF - Puntos a favor PC - Puntos en contra B - Puntos bonus
Fase de ascenso
O campión da categoría foi o Club de Rugby La Vila, que acadou o ascenso á División de Honra co finalista Club de Rugby Les Abelles. Málaga e Oviedo acadaron a permanencia batendo nas eliminatorias de promoción a Sant Cugat e L'Hospitalet respectivamente.
O Ivedo
O topónimo galego O Ivedo pode referirse a:
Topónimo
Este topónimo procede do latín oliuetu, ou sexa, olivar, como se testemuña no século XIII, e que corresponde cunha bisbarra onde aínda hoxe se cultivan as oliveiras. A partir de aí reinterpretaríase como un topónimo formado por un artigo e máis un substantivo.
Supercopa de España de Balonmán
A Supercopa de España de Balonmán é unha competición española de balonmán entre clubs organizada dende a tempada 1985-86 pola ASOBAL (Asociación de Clubs Españois de Balonmán), que enfronta ao campión da Liga ASOBAL co campión da Copa do Rei. A Supercopa despútase a partido único en campo neutral, e cada ano nunha sede diferente. O trofeo consiste nun lingote de bronce a primeira vez que se gaña a Supercopa, un de prata para a segunda, e un de ouro a terceira. Cando un club gaña o lingote de ouro volve comezar o ciclo. O FC Barcelona (4) e o Portland San Antonio (1) son os únicos equipos con lingote de ouro.
Ramiro Varela Peón
Ramiro Varela Peón, nado en Artoño (Agolada) o 23 de xullo de 1956, é un político galego.
Traxectoria
O seu sogro, Manuel Costa Casares, foi o anterior alcalde de Agolada e o primeiro da democracia. Varela foi tamén presidente do Consorcio para o Servizo Contraincendios e Salvamento das comarcas do Deza e Tabeirós-Terra de Montes.
Varela entrou no consistorio como porteiro, ascendeu a auxiliar administrativo e máis adiante xuíz de paz e responsable da brigada de Protección Civil. Varela participou dende 1991 na lista do Partido Popular como suplente, posto que repetiu ata 1999. En 2003 foi o número 11 (o último da lista de candidatos). Trala dimisión do seu sogro como alcalde en novembro de 2005 accedenu á alcaldía trala renuncia doutros tres candidatos da lista do PPdeG local, o que posibilitou que Varela pasase do posto 11 ó 7 e puidese ser elixido edil. Encabezou a candidatura do PPdeG en 2007 e foi reelixido alcalde con maioría absoluta, ó igual que en 2011 e 2015. En setembro de 2016 tomou posesión como deputado provincial trala renuncia de Xosé Crespo. En 2019 perdeu a alcaldía en favor do candidato do Partido Anticorrupción y Justicia Luís Calvo Miguélez, o cal logrou a maioría absoluta.
Vida persoal
Está casado e ten dúas fillas.
...altrimenti ci arrabbiamo!
...altrimenti ci arrabbiamo! é unha coprodución hispano-italiana de 1974, dirixida por Marcello Fondato con Bud Spencer e Terence Hill. Está rodada en Madrid, Poggio San Romualdo e Roma.
É unha das comedias máis famosas do dúo Spencer-Hill, tanto pola obra en si como pola banda sonora. O fío condutor é un minibólido, o "dune buggy", modelo construído por Puma en Roma, que fai de motivo da discordia durante toda a historia.
Argumento
Ben (Bud Spencer) e Kid (Terence Hill) son un mecánico e un camioneiro, que xa se coñecían pola súa paixón polo automobilismo. Gañan ex aequo unha frenética carreira de autocross, e pelexan polo primeiro premio (o minibólido), acordando que queda con el o que gañe unha competición de comer salchichas e cervexa (il primo che scoppia paga il conto e perde la macchina). A paparota é interrompida por unha banda de matóns ó servizo dun especulador mafioso, que quere demoler o parque de atraccións. A banda de matóns desfai o local, e deciden seguir comendo noutro, pero ó marchar os bandidos pídenlles o coche e eles escapan. Como represalia, quéimanlles o minibólido.
Ben e Kid solicítanlle ó Padriño un novo coche, e vanllo pedir ó seu restaurante. Alí pronuncian a frase que dá o título á película. O Padriño pregúntalles Altrimenti? ("e se non?"), e Kid responde Altrimenti, ci arrabbiamo! ("e se non, enfadámonos"). Logo da visita marchan convencidos de que convenceron ó Padriño, pero comeza unha sucesión de batallas contra matóns e mesmo contra un francotirador chegado dos Estados Unidos.
Ante a imposibilidade de debilitalos, o Padriño xoga a súa última carta: pégalle a Geremia, un vello que vive con Ben e lle axuda no seu taller. Ben atopa ó vello malferido, e decide regresar ó restaurante do Padriño, destrozándoo e aproveitando para darlle outra sesión de golpes aos secuaces do Padriño. Ó día seguinte, o xefe preséntase no taller con dous minibólidos, poñendo fin á disputa. Pero probándoos, Kid choca contra Ben mentres miraba a unha rapaza do parque de atraccións, queimándolle o coche. Deciden rifarse o que queda nunha nova competición de comedores de salchichas e cervexa.
Na película Ben e Kid interactúan cuns rapaces que están xogando á billarda, facendo unha competición entre eles.
Cubeiro, Caraño, Pol
Cubeiro é un lugar da parroquia de Caraño no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Moda
miniatura|A top model [[Gisele Bündchen.]] miniatura|Unha [[caricatura do ano 1796 de James Gillray, titulada Following the Fashion (en gl.: Seguindo a moda).]] A moda é un termo aplicado a maioría das veces a unha corrente de expresión predominante, aínda que tamén se usa como modo de expresión que pode -ou non- ser seguido polos demais. Ligada ao termo vai a idea de que a moda cambia máis axiña cá cultura na súa totalidade.
A moda pódese definir como o uso pasaxeiro que regula o xeito de vestirse, de construír, de vivir etc., segundo o gusto do momento ou como o uso social que condiciona a indumentaria segundo unhas normas preestablecidas que varían de acordo coa época e a civilización. Indica no seu significado máis amplo unha elección ou, máis ben, un mecanismo regulador de eleccións, realizadas en función duns criterios de gustos, diferentes en cada cultura. Aínda que os aspectos da moda poden ser feminina ou masculino, algunhas tendencias son androxinias.
A moda, ou as modas, e máis concretamente a moda nos vestidos, designa o xeito de vestirse, conforme ao gusto dunha época nunha zona determinada. É un fenómeno que implica ao colectivo a través da sociedade, a visión que ela reenvía, os códigos que impón e o gusto individual. O concepto de moda pasa a necesidade de vestir. O fenómeno da moda foi durante moito tempo un privilexio da aristocracia, da corte, e dos ricos que querían imitar as formas; posteriormente popularizouse e converteuse nun fenómeno de masas.
A moda, polo tanto, no que afecta ao corpo concirne non só á indumentaria senón tamén aos complementos, á maquillaxe, ao perfume e ata ás modificacións do corpo. A moda está vinculada a varios factores, entre eles a produción en serie, a aparición de poboacións máis numerosas, as cidades e a capacidade de difusión da prensa. A moda desenvólvese en asociación cun conxunto de fenómenos creativos, dos medios, industriais e comerciais, polo cal é un elemento dunha certa complexidade característica da nosa sociedade. Pode ser vista como un reflexo social e cultural. De feito, co desenvolvemento das comunicacións e o transporte, case todas as creacións no ámbito de pezas de vestir están dispoñibles para a maioría da xente, sexa cal for o grupo social.
A difusión da moda vai ser lenta ata fins do século XVII, en diante foron as primeiras publicacións periódicas as que lle deron publicidade. Antes, o comercio, as cartas, os matrimonios, as viaxes e ata a espionaxe eran os sistemas principais de difusión da moda. A ruta da seda tivo un gran papel pero baixo o segredo da elaboración destes tipos de tecidos. No século XVI comezáronse a popularizar as bonecas de dimensións pequenas ataviadas segundo a moda do momento con todos os seus detalles, tal e como menciona unha carta do rei Francisco I de Francia dirixida a Isabella d'Este, duquesa de Mantua. En 1672 fundouse en Francia o xornal literario e de moda Le Mercure Galant, seguido doutras publicacións similares noutros países europeos.
A moda pode ser observada desde un punto de vista estritamente artístico ou artesanal, pero tamén pode ser analizada como un instrumento do desenvolvemento económico.
Etimoloxía
A palabra moda deriva do latín modus, que significa xeito, norma, regra, tempo, melodía, ritmo.
En francés, mode aparece na escrita a partir de 1482 e refírese aos cambios nos detalles da roupa reservada para a elite. A expresión a "nova moda", "estar á moda" é do 1549.
En italiano, o termo moda aparece co seu significado actual no tratado La carrozza da nolo, ovvero del vestire alla moda, do clérigo Agostino Lampugnani, publicado en 1645.
En canto ao inglés fashion deriva tamén do latín facto, que en francés dará façon. Xa en 1489 aparece por escrito como o xeito de vestir ou de vivir das clases altas. Vogue, style, look e outros son case sinónimos. Mode tamén se utiliza en inglés.
Historia
miniatura|Dama da [[Antiga Grecia lucindo un quitón.]] Ata o século XV a historia da moda é a historia da vestimenta, dado que ata aquel momento os cambios na vestimenta eran moi lentos ou practicamente inexistentes, non se pode falar de moda no sentido actual.
As leis dos modos da época romana son un valioso documento para coñecer o xeito de vestir daquel tempo, estas leis limitaban o luxo no xeito de vestir masculino e feminino.
Xa no 215 a.C. a Lex Oppia buscaba limitar a riqueza dos vestidos das mulleres, Xulio César e outros emperadores interviñeron contra os traxes de homes e mulleres fixando tamén o prezo.
As imposicións no xeito de vestir era xusto o contrario do concepto de moda propiamente dito; por exemplo en moitos lugares obrigábase os xudeus a portaren un distintivo no seus vestidos e en ningún caso había unha liberdade no xeito de vestirse que, en toda Europa occidental, estaba suxeita a numerosas regulamentacións.
Século XVII
Cara a 1630 a moda masculina toma un aire case militar cunha especie de corpiño e botas altas de coiro, cunha espada á beira e bigote marcial. Nesta época domina a moda francesa tanto nos homes como nas mulleres.
O caso do rei Sol, Luís XIV, foi un auténtico paradigma, impuxo unhas modas e unha etiqueta que se copiou en toda Europa. En Versalles había unhas regras precisas de como debía vestir a nobreza. Unha novidade absoluta foi a introdución do habit a française (vestido como os franceses) que constaba de tres pezas: unha chaqueta de coiro, unha longa peza á cintura e uns pantalóns curtos ata o xeonllo. Outra novidade co mesmo éxito foi a perruca masculina con rizos, esta facía máis grande e estilizada a silueta de quen a levaba.
A finais do século XVII inventouse a gravata, nun principio de muselina, ornamentada con círculos, e que rodeaba o pescozo. Tamén os labores de punto pasaron de Venecia ao mundo occidental.
Século XVIII
É neste século cando a moda aparece como unha industria e queda totalmente igualada para toda a civilización occidental. É tamén no século XVIII, como consecuencia do triunfo da burguesía e do individualismo, que aparecen os primeiros nomes de creadores de moda e de estilistas.
No século XVIII será o triunfo do rococó onde a moda feminina da época se caracteriza pola opulencia e a elegancia, con cores vivas, flores bordadas e labores de encaixe. Maliciosamente puxéronse de moda as falsas pencas no escote, na parte descuberta do peito, pero aínda con todo isto a figura da muller estaba rixidamente engaiolada. As mulleres da clase alta só podían sentar nun diván e éralles difícil pasar pola porta xa que levaban baixo as saias unha armazón chamada cancán. O vestido máis utilizado ata o 1770 chamábase  andrienne, tamén chamado roupa á francesa, que levaba un longo manto para o que se necesitaban metros de tea.