cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gallegos
O topónimo castelán Gallegos indica un lugar repoboado por xente chegada desde Galicia. Pode referirse a:
El Centinela
El Centinela foi o nome de varias publicacións:
Jet Li
Li Lianjie, nado en Pequín o 26 de abril de 1963, é un actor, produtor e artista marcial chinés, máis coñecido polo seu nome artístico Jet Li. O seu primeiro papel nun filme de Hollywood foi interpretando a un malvado en Arma letal 4 (1998), e o seu primeiro papel protagonista foi en Romeo ten que morrer (2000). É coñecido por actuar en filmes como Kiss of the Dragon e Unleashed, The Forbidden Kingdom (2008) con Jackie Chan e The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor (2008) xunto a Brendan Fraser. Tamén aparece no filme de Hong Kong Ocean Heaven (2010), dirixido e escrito por Xue Xiaolu.
Nova democracia (concepto)
A Nova Democracia (chinés simplificado: 新民主主义) ou a Nova Revolución Democrática (chinés simplificado: 新民主主义革命) é un concepto maoísta baseado na teoría do bloque das catro clases descrita por Mao Tse Tung.
Teoría
A teoría é unha adaptación do sistema marxista-leninista ás condicións da China pre-revolucionaria. Para Mao Tse Tung, as catro clases existentes na China (traballadores proletarios, campesiños, pequenos burgueses e capitalistas de ámbito nacional) debían unirse para, baixo a dirección da clase traballadora, loitar contra o réxime gobernante e instituir a Nova Democracia. Esa "nova democracia" constituiría, entón, o sistema de goberno seguinte á revolución popular que implicaría as catro clases na construción do comunismo.
Segundo o sistema teórico marxista, a revolución socialista só pode darse despois de consolidada a revolución capitalista liberal, que crea as condicións sociais para producir a revolución das clases proletarias e que permite que a clase traballadora se converta en maioritaria, superando así a estrutura social onde a maioría popular é de ámbito campesiño. Marx consideraba que sen un ámbito industrializado e, polo tanto, sen esa maioría social de traballadores explotados polas políticas capitalistas liberais, a revolución socialista era imposíbel. Porén, o suceso da Revolución rusa de 1917, nun país que se mantiña nun réxime maioritariamente feudal, validaba a análise de Lenin que contradicía ese suposto, xa que a presenza de proletarios no Imperio ruso era moi minoritaria. Mao aplicou a análise leniniana á China, tamén fundamentalmente feudal e, pois, cun desenvolvemento industrial moi reducido; e sostivo que a democracia liberal e o socialismo podían combinarse no mesmo proceso de construción para industrializar o país e crear unha base proletaria expandida que reforzase o Partido Comunista no ámbito dunha nova forma estatal: a Nova Democracia.
Por outras palabras, na Nova Democracia, o Estado é ideoloxicamente socialista e, como tal, é dirixido polo Partido Comunista, e a súa poboación está envolvida activamente na construción do socialismo aínda cando, a nivel económico, o Estado poida manter varios aspectos do capitalismo co propósito de atinxir un rápido crecemento económico. O obxectivo da súa aplicación á China era colocar o país na posición en que Marx consideraba que a construción do socialismo estaba garantida pola presenza dunha maioría social proletaria. Dese modo, a Nova Democracia sería un paso intermedio na construción da sociedade comunista: desde (momento inicial) unha sociedade feudal e principalmente campesiña a (1º) unha sociedade obreira (Nova Democracia) con capacidade para estabelecer (2º) unha ditadura do proletariado; e, de aí, a (3º) unha sociedade plenamente comunista, sen clases e sen Estado.
Apliación actual
A Nova Democracia é actualmente aplicada na China, dirixida polo Partido Comunista; e ten producido unha rápida industrialización do país e o crecemento espectacular da súa economía grazas á aplicación combinada de principios capitalistas e teoría marxista-leninista. Mao defendeu que a Nova Democracia era, na realidade, unha consecuencia desafortunada, pero necesaria, do imperialismo tal como o describe Lenin. Porén, algúns grupos de esquerda radical denunciaron esta teoría ao considerárena como unha estratexia de mal menor. Malia esta polémica, o Novo Exército Popular de Filipinas, o Partido Comunista da India e Sendero Luminoso levan a cabo actualmente unha actividade guerrilleira ("guerra popular") co obxectivo de estabelecer a Nova Democracia nos seus respectivos países.
A Presa, Canedo, A Pobra do Brollón
A Presa é un lugar da parroquia de Canedo, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo. Está situada a 475 m. de altitude.
A Raña, Marín (San Xián), Marín
A Raña é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 123 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 67 eran homes e 56 mulleres.
Castrillo de la Vega
Castrillo de la Vega é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 644 habitantes (INE 2012).
Baía Edicións
Baía Edicións é unha empresa editorial galega, con sede na Coruña.
Historia
No ano 2004 puxo en marcha o Premio Meiga Moira de Literatura Infantil e Xuvenil.
No ano 2018 comezou a convocar o Premio Fina Casalderrey de Literatura Infantil pola Igualdade.
Finisterre (Buenos Aires)
Finisterre foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1927 e 1929.
Historia e características
Subtitulado ''Publicación mensual. Órgano de la Sociedad Finisterre en América'', apareceu o en 1927. Empezou saíndo cada mes e despois bimestralmente. Estaba dirixida por Joaquín de Haz Ugarte e nas súas páxinas aparecían artigos sobre a comarca de Fisterra, acontecementos históricos e as actividades que levaba a cabo a asociación homónima. Incluíu numerosos poemas e estaba ilustrada con fotografías da zona fisterrá, institucionais e de sociedade. Entre os seus colaboradores figuraron Ramón Suárez Picallo, Feliciano de Haz Ugarte, Julio Conde Rivas, Ramón Ballón, Benigno Oliveira, Josefina Graíños e Felipe Fernández Armesto.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 2000
100px|border|Esgrima Nos Xogos Olímpicos de 2000 celebrados en Sidney realizáronse dez probas de esgrima, seis en categoría masculina e catro en categoría femínina.
Nacións participantes
Un total de 217 tiradores (134 homes e 83 mulleres) de 40 nacións competiron nos Xogos de Sidney:
Facultade de Matemáticas de Santiago de Compostela
A Facultade de Matemáticas forma parte da Universidade de Santiago de Compostela (USC) e está situada na avenida Lope Gómez de Marzoa, no campus sur de Santiago de Compostela. É a única que hai en Galicia.
Historia
miniatura|Placa do 50 aniversario da Licenciatura de Matemáticas na USC. A licenciatura en matemáticas iniciouse na Universidade de Santiago de Compostela no curso 1957-58. A pesar de que a Facultade de Matemáticas se instituíu en 1977, con Enrique Vidal Abascal como primeiro decano, a súa sede continuou na Facultade de Ciencias (hoxe Facultade de Química). En 1983, trasladouse á súa localización actual, un edificio obra do arquitecto Andrés Fernández-Albalat. Coa entrada en vigor da Lei de Reforma Universitaria no curso 1985/1986, a Facultade divídese nos departamentos de Álxebra, Análise Matemática, Estatística e Investigación Operativa, Matemática Aplicada e Xeometría e Topoloxía.
Dende o curso 2008/2009 impártese neste centro o Grao en Matemáticas, ao que se engadiron no curso 2015/2016 os dobres graos en Enxeñaría Informática e en Matemáticas e en Matemáticas e en Física.
García III de Navarra
García Sanches III, tamén denominado García I de Pamplona, nado en 1020 e finado en Atapuerca, Burgos, o 15 de setembro de 1054, apelidado "o de Nájera", foi rei de Navarra.
Traxectoria
Herdou o trono navarro á morte do seu pai Sancho Garcés III. No ano 1037, cando o seu irmán Fernando I de León solicita a súa axuda para combater o seu cuñado Vermudo III de Galiza preto de Pisuerga, este préstaa, combatendo os dous irmáns unidos contra o monarca galaico na batalla de Tamarón, sendo vencido e morto o último.
A axuda prestada a Fernando foi decisiva para a repartición que os dous irmáns fixeron con gran parte do condado de Castela, aumentando os límites do reino de Navarra até a baía de Santander, ocupando practicamente todo o territorio vasco, e permitindo así que Fernando se apoderá-se da capital galaica, León.
Venceu ao seu irmán Ramiro I de Aragón en Tafalla (1043).
Aproveitando a debilidade dos reinos das taifas, dedicouse a aumentar os seus dominios con logro, conseguindo conquistar Calahorra en 1045.
En 1052 fundou o Mosteiro de Santa Maria la Real de Nájera.
Debido á repartición das terras castelás estalou a loita entre os irmáns, morrendo García III de Navarra na batalla de Atapuerca.
Mortimer J. Adler
Mortimer Jerome Adler, nado en Nova York o 28 de decembro de 1902 e finado en San Mateo, California, o 28 de xuño de 2001, foi un editor, educador e filósofo estadounidense.
Obtivo un doutoramento de filosofía na Universidade de Columbia (1928) e impartiu xurisprudencia desde 1930 na Universidade de Chicago, onde xunto a Robert M. Hutchins promoveu a idea da educación liberal mediante o debate habitual dos Great Books. Xuntos editaron Great Books of the Western World de 54 tomos en 1952; para a Encyclopædia Britannica, tamén editaron un anuario desde 1961 The Great Ideas Today e Gateway to the Great Books de 10 volumes en 1963.
En 1969, Adler converteuse en director de planeación da 15ª edición da Encyclopædia Britannica, publicada en 1974. Entre as súas moitas obras atópanse How to Read a Book (1940), How to Think About God (1980), Six Great Ideas (1981) e Ten Philosophical Mistakes (1985).
Barricada
miniatura|250px|Barricada polonesa. Unha barricada é un parapeto improvisado que se fai con barricas, carruaxes volcadas, paus, pedras etc. Serve para entorpecer o paso ao adversario e é máis empregada nas revoltas populares que na arte militar.
O seu uso remóntase ao parecer a 1588 en París, coa célebre Xornada das barricadas. Posteriormente, recorreuse a elas:
En España, erguéronse barricadas en moitas ocasións, especialmente en Madrid en 1854, coa insurrección de Vicálvaro, en 1856 e en 1866. En Barcelona, as de 1856 e en Valencia, Cádiz, Sevilla etc as que se ergueron durante o período revolucionario.
Notas
Este artigo contén material do dicionario enciclopédico popular ilustrado Salvat dos anos 1906 a 1914 que se encontra no dominio público.
Alvarellos
O topónimo galego Alvarellos pode referirse a:
Como apelido pode referirse a:
Colors
Colors é o décimo terceiro álbum do músico estadounidense Beck, publicado o 13 de outubro de 2017 a través do selo Capitol Records. O disco gravouse entre 2013 e 2017 e foi producido por Beck xunto con Greg Kurstin. O primeiro sinxelo, "Dreams", foi editado en xuño de 2015, e tres sinxelos máis ("Wow", "Dear Life" en Italia e "Up All Night" nos Estados Unidos) apareceron entre xuño de 2016 e setembro de 2017.
To Be Kind
To Be Kind é o décimo terceiro álbum da banda estadounidense de rock experimental Swans, publicado o 12 de maio de 2014 a través dos selos Young God Records e Mute Records. Lanzouse como triplo LP, dobre CD, e edición deluxe de 2 CDs e un DVD e actuacións ao vivo no Hellfest Open Air Festival, o Pitchfork Music Festival e o Primavera Sound Festival, ademais de como descarga dixital. A recepción da crítica foi moi positiva, continuando cunha serie de discos do grupo ben recibidos. O traballo chegou ao número 37 da lista estadounidense Billboard 200, e posteriormente estreouse no 38 da lista británica de álbums. Ámbalas dúas son as posicións máis altas conseguidas por Swans cun disco de estudio, e é a primeira vez que a banda entra no top 40 dos dous países.
Paul Nizan
miniatura Paul Nizan, nado en Tours o 7 de febreiro de 1905 e finado na batalla de Dunquerque o 23 de maio de 1940, foi ensaísta e escritor francés.
Afonso XIII de España
Afonso XIII, alcumado «o Africano», nado en Madrid o 17 de maio de 1886 e finado en Roma o 28 de febreiro de 1941, foi rei de España. Fillo póstumo de Afonso XII e de María Cristina de Habsburgo-Lorena, foi coroado rei no seu nacemento e reinou até 1931. A súa nai exerceu a rexencia da coroa durante a súa infancia.
Paul Nizan
Traxectoria
O seu pai era enxeñeiro de ferrocarrís e estudou no Liceo Henri-IV de París, onde en 1917 fixo amizade co seu compañeiro Jean-Paul Sartre. Desde 1924 foi alumno da Escola Normal Superior de París, onde fixo amizade con Raymond Aron. En 1925 participou do fascio de Georges Valois, primeiro partido fascista francés con tendencias sindicalistas-revolucionarias. Entre 1926 e 1927 viaxou a Adén (Iemen) como preceptor e pouco despois, en 1927, convértese ao comunismo e casa. En 1929 gradúase no profesorado de filosofía e en 1931 a publicación da súa primeira obra, Aden Arabie ("Tiña vinte anos. Non deixarei que ninguén diga que é a idade máis bela da vida") permítelle facerse coñecer no medio literario e intelectual e por outra parte trata de obter unha deputación polo Partido Comunista Francés. O mesmo ano publica Les Chiens de garde (Os cans gardiáns), onde a súa reflexión sobre o papel da filosofía toma a forma dun panfleto dirixido contra os seus antigos mestres, en particular Henri Bergson e Léon Brunschvicg. En Antoine Bloyé, publicado en 1933, trata por primeira vez a traizón da clase ou como un home se evade da súa condición social e pasa a traizoar as súas raíces. Este libro foi considerado pola crítica como a primeira novela francesa do "realismo socialista".
Afonso XIII de España
Vida
miniatura|esquerda|Afonso XIII por [[Gumersindo Pardo Reguera|Gumersindo Pardo.]] En 1902, ao acadar os 16 anos, foi declarado maior de idade e asumiu as funcións de xefe de Estado. Durante o seu reinado visitou todas as provincias españolas e fixo visitas ao estranxeiro. Na súa visita a Francia foi recibido polo que era presidente da República francesa, Émile Loubet, e durante esa visita foron vítimas dun atentado do cal saíron ilesos.
Paul Nizan
Traxectoria
Moitos dos seus escritos reflicten as súas conviccións políticas. Malia iso abandonou o PCF a raíz do Pacto Xermano-soviético en 1939. Morreu na batalla de Dunquerque loitando contra o exército alemán na segunda guerra mundial.
Afonso XIII de España
Vida
O 31 de maio de 1906, casou coa princesa británica Vitoria Uxía de Battenberg (1887 - 1969), filla de Henrique de Battenberg e da princesa Beatriz. Vitoria Uxía era sobriña do rei Eduardo VII e neta da raíña Vitoria do Reino Unido. Ela, Alteza Serenísima por nacemento, foi elevada ao rango de Alteza Real un mes antes do seu matrimonio, para evitar que o enlace fose considerado desigual.
Cando Afonso XIII e a raíña Vitoria, logo da súa voda, regresaban ao Palacio Real, foron vítimas dun atentado, mediante unha bomba que se atopaba dentro dun ramo de flores que lanzara o anarquista Mateo Morral, fronte ao número 84 da Calle Mayor de Madrid, do que saíron ilesos. Como consecuencia da explosión morreron ou resultaron feridas varias persoas que contemplaban o paso dos monarcas.
Feitos importantes na súa vida
O 14 de abril proclamouse a Segunda República Española e o rei abandonou o país ese mesmo día, renunciando á Xefatura do Estado, pero sen unha abdicación formal. Viaxou a Cartaxena e partiu para Marsella nun buque da Armada Española para trasladarse dende alí a París.
Pilar Miró
Pilar Miró Romero, nada en Madrid o 20 de abril de 1940 e finada na mesma localidade o 19 de outubro de 1997 como consecuencia dun ataque ó corazón, foi unha directora e realizadora de cinema e televisión de orixe catalá.
Afonso XIII de España
Feitos importantes na súa vida
Durante o exilio residiu en diversos lugares, aínda que os últimos anos da súa vida os pasou en Roma. Tras a morte de Alfonso Carlos de Borbón, duque de San Jaime, pretendente carlista, en 1936, recibiu os posibles dereitos do carlismo e do lexitimismo francés. O 15 de xaneiro de 1941 renunciou á xefatura da Casa Real en favor do seu fillo Juan. Faleceu o 28 de febreiro de 1941 no Gran Hotel de Roma a causa dunha anxina de peito. Estivo enterrado na igrexa española de Montserrat da capital italiana até que, en 1980, o seu neto o rei Xoán Carlos I ordenou o traslado dos seus restos ao Panteón Real do Mosteiro do Escorial.
Pilar Miró
Traxectoria
Miró cursou estudos universitarios de xornalismo e Dereito, e licenciouse pola Escola Oficial de Cinematografía, onde posteriormente exercería a docencia impartindo clases de montaxe e guión.
Afonso XIII de España
Descendencia
A parella tivo sete fillos:
Pilar Miró
Traxectoria
A súa carreira en televisión comezou en 1960, cando empeza a traballar como auxiliar de redacción. Tres anos despois realizaría o seu primeiro traballo para televisión, Revista para la mujer e Lili, unha telenovela de cinco episodios coa que daba comezo a unha lista que abrangue máis de douscentos títulos que inclúen proxectos dramáticos, informativos, publicitarios e musicais durante máis de vinte anos vinculada ó medio.
Afonso XIII de España
Descendencia
Afonso tamén tivo tres fillos fóra do matrimonio, Roger Leveque de Vilmorin (1905 - 1980), coa aristócrata francesa Mélanie de Gaufridy de Dortan; Leandro Alfonso Ruiz Moragas (1929 - 2016) recoñecido pola xustiza española o 21 de maio de 2003 como Leandro Alfonso de Borbón Ruiz, fillo do rei, e a súa irmá Ana María Teresa Ruiz Moragas. A nai de ámbolos dous irmáns foi a actriz española Carmen Ruiz Moragas.
Pilar Miró
Traxectoria
Antes de dirixir a súa primeira película, fíxoo en varias obras de teatro. Tamén participou no guión doutras cintas coma La niña de luto (1964) ou El juego de la oca (1966), ambas dirixidasd por Manuel Summers.
O seu debut como directora en cinema sería con La petición, no ano 1976 e que constituía a adaptación dunha novela de Émile Zola. Pouco despois rodaría El crimen de Cuenca (1980), película que chegou a ser prohibida durante uns meses polas autoridades militares, o cal contribuíu a que no momento da estrea se convertese nun verdadeiro éxito de portelo.
Os seus inicios na súa faceta de directora de televisión, porén, remóntanse a máis dunha década antes. Foi en 1962 cando foi unha das directoras de Novela, para TVE. A este proxecto seguiríanlle outras moitas series televisivas entre as que cabe salientar múltiples Estudio 1 ou Curro Jiménez (1976), tamén para TVE, canle á que estivo ligada toda a súa actividade profesional televisiva, chegando a ocupar entre 1986 e 1989 o posto de Directora Xeral de Radiotelevisión Española (RTVE).
Tamén foi nesta canle onde se encargou, dada a boa relación que sempre a unira ós reis de España, da realización para televisión das vodas das dúas infantas Elena e Cristina de Borbón en 1995 e 1997. Faleceu poucos días despois desta última.
A súa traxectoria en cine complétase con outras películas como Gary Cooper que estás en los cielos (1980), a súa cinta máis autobiográfica, na que narra a historia dunha muller madura que decide facer balance da súa vida antes de someterse a unha operación cirúrxica (pouco antes, tamén ela sufrira unha operación de corazón); Beltenebros (1991), adaptación da novela de Antonio Muñoz Molina e unha das súas películas máis aclamadas pola crítica; El pájaro de la felicidad (1992); Tu nombre envenena mis sueños (1996) ou El perro del hotelano (1997), o seu último traballo cinematográfico, co que gañou un Premio Goya á mellor dirección.
Ocupou tamén o cargo de Directora Xeral de Cinematografía que desempeña ata a súa dimisión en 1986, cando puxo en marcha a chamada Lei Miró de subvencións anticipadas e de protección á cinematografía española.
Recibiu multitude de premios tanto nacionais coma internacionais. Ademais de como realizadora e directora, tamén traballou como guionista, produtora e, na década dos 60, fixo algúns pequenos papeis como actriz.
Vida privada
En canto á súa vida persoal, tivo un fillo, Gonzalo Miró, de cuxo pai nunca quixo revelar a identidade. Á súa morte, quixo que o titor do rapaz fose o seu grande amigo e expresidente do goberno español, Felipe González.
Froila Arias de Traba
Froila Arias de Traba foi un conde galego, señor das terras e o castelo de Traba, durante a segunda metade do século XI. Foi fillo de Arias Tedoniz, irmán do bispo Cresconio de Iria e pai de Urraca Froilaz, a primeira esposa de Pedro Froilaz, Conde de Galiza.
O parrulo feo
O parrulo feo  (orixinalmente en dinamarqués: Den grimme Ælling) é un conto clásico-contemporáneo escrito por Hans Christian Andersen sobre un parrulo particularmente máis grande, torpe e laido ca seus irmáns. O conto foi publicado por vez primeira o 11 de novembro de 1843, e foi incluído na colección de Novos Contos (Nye Eventyr) de Andersen en 1844.
Froila Arias de Traba
Liñaxe
alt=|miniatura|299x299px|Vista da [[praia de Traba no concello de Laxe. O castelo de Traba puido estar situado nalgún dos montes da súa contorna, é posíbel que no alto da Torre da Moa .]]O pai do conde Froila foi o nobre Arias Tedoniz, este dato é testemuñado nunha carta de permuta, recollida na Historia Compostelá, mediante a cal o conde Fernando Pérez de Traba, neto de Froila, e Diego Xelmírez poñen fin a unha das recorrentes rifas entre os Traba e o bispado de Compostela. Nela, o conde Fernando refírese as propiedades permutadas indicando: "téñoas por herdanza da miña nai dona Urraca e do meu avó o conde don Froila Arias e do meu bisavó Arias Tedoniz". Esta liña xenealóxica entronca coa estirpe de Rosendo de Celanova e emparenta con parte da mais sobranceira nobreza do reino galego.
Froila Arias casou coa nobre Ardiu Diaz de Aranga ("Ardiu Didat"), filla de Diego Gutérrez, conde de Aranga e mordomo de Fernando I. Deste matrimonio naceu Urraca Froilaz, que casou no ano 1088 con Pedro Froilaz, que sería no futuro o nobre galego mais importante do seu tempo. Mediante este casamento as propiedades territoriais dos Traba uníronse ao patrimonio da Familia Froilaz conformando o chamado condado de Trastámara.
Pilar Miró
Vida privada
Sufría unha grave doenza cardíaca que a obrigou a someterse a operacións cirúrxicas en varias ocasións e que foi o causante da súa morte en 1997.
O parrulo feo
O conto O parrulo feo é o n.º 25 da colección de Andersen.
Froila Arias de Traba
Liñaxe
Entre as pertenzas de Urraca atopábanse o castelo de Traba, probabelmente localizado na freguesía de Santiago de Traba en Laxe e que algúns investigadores sitúan no alto da Torre da Moa, elevación desde a que se domina a praia de Traba. Outra das propiedades da herdanza foi o mosteiro familiar de San Xoán de Sabardes, fundado no 1072 polo conde Froila e Ardiu Diaz na parroquia do Freixo de Sabardes, na marxe norte da ría de Noia. A mesma titulación nobiliaria de condes de Trastámara, cuxo primeiro portador coñecido foi Pedro Froilaz, tamén é froito desta unión matrimonial, toda vez que as terras tralo río Tambre (Trastámara = Tras do Támara/Tambre) eran patrimonio dos Traba e non dos Froilaz, orixinarios da Terra de Trasancos. alt=|esquerda|miniatura|Gravado medieval representando o asasinato do arcebispo de [[Catedral de Canterbury|Canterbury Thomas Becket. Un século antes o conde Froila Arias ordenou asasinar e despezar o bispo Gudesteo na súa sé de Iria Flavia. ]]
Traxectoria
O período de señorío de Froila Arias nas terras de Traba transcorre durante o reinado de Sancha I e o seu consorte Fernando I (1037-1065), e no do seu fillo García II (1065 - 1071). Descoñécese a data do seu nacemento, a súa primeira aparición na documentación medieval é do ano 1056, momento no que figura como confirmante nunha cesión de bens do rei Fernando ao mosteiro de Celanova.
Pilar Miró
Vida privada
En 2006, o crítico de cine Diego Galán publicou unha biografía de Pilar Miró, co nome da cineasta como título, que contou co apoio do seu fillo.
O parrulo feo
Enredo
A vida do parruliño comeza cando por erro vai dar un ovo de cisne a unha granxa de parrulos, ao naceren as diferenzas entre os seus "irmáns" é evidente, o cisne é desproporcionado respecto dos agraciados parrulos, todos na granxa mofábanse del. Cando trata de partillar con seus "irmáns" estes rexéitano dicíndolle o laido que é, incluso a nai do parrulo, ofende e repúdiao. A vida do pequeno cisne faise miserábel e desgraciada.
Pilar Miró
Vida privada
A Academia das Ciencias e as Artes da Televisión de España convoca anualmente un premio que leva o nome desta directora, o Premio Pilar Miró de guións de películas para televisión.
O parrulo feo
Enredo
Un día, estando a chorar no encoro, o reflexo da súa imaxe na auga distorsiona aínda máis a súa figura, polo que o seu pranto é máis triste. Nese intre, unha mamá cisne pasa por aí xunto as súas crías e ouve chorar desconsoladamente ao cativo cisne, achégase e énchese de tenrura e invítao a se unir ás súas crías; o "parrulo feo" ao ver a seus novos irmáns decátase que non é un parrulo como el cría; senón unha ave que se ha converter algún día nun fermoso cisne.
Froila Arias de Traba
Traxectoria
Descoñécese a data exacta da morte de Froila Arias, sendo os seus derradeiros feitos documentados deste mesmo ano de 1072.
Pilar Miró
Premios
-1970: Premio ó seu labor televisivo. -1976: Premio Revelación á mellor dirección por La petición. -1976: Premio ó mellor guión por ''La petición. -1980: Premio á mellor dirección por Gary Cooper que estás en los cielos. -1981: Mellor película española por Gary Cooper, que estás en los cielos. -1981: Candidata ó Oso de Ouro por El crimen de Cuenca. -1992: Candidata ó Oso de Ouro por Beltenebros. -1988: Mellor dirección por Werther. -1992: Mellor directora por Beltenebros. -1996: Premio á mellor película por El perro del hortelano. -1996: Mellor Guión Adaptado por El perro del hortelano. -1996: nomeada á Cuncha de Ouro por Tu nombre envenena mis sueños. -1997: Premio ó seu labor profesional. -1981: Candidata por Gary Cooper, que estás en los cielos. -1996: Premio Goya ó mellor guión adaptado por El perro del hortelano.
O parrulo feo
Enredo
Entón o cisne que fora o "parrulo feo" marcha coa súa nova familia perante os ollos descridos da familia de parrulos que o rexeitara. Non sen antes saudar de novo á súa nai.
Pilar Miró
Premios
-1996: Premio Goya á mellor dirección por El perro del hortelano.
O parrulo feo
Análise
Este conto, coa súa graciosa parodia da autoestima humana, considérase unha metáfora da experiencia da incómoda etapa no crecemento dun rapaz. Como conto de fadas, é utilizado para facer que os nenos se sintan menos avergoñados sobre as súas diferenzas. A moral da historia está oculta no conto: Pouco importa que se naza no curral dos parrulos, sempre que un saia dun ovo de cisne. Un exemplo da vida real sería un rapaz ou unha rapariga que actúe diferente aos demais rapaces e raparigas arredor del ou dela. O conto de fadas trae a esperanza de que esas diferenzas resultarán en beneficios especiais e un futuro brillante:
Pilar Miró
Premios
-1996: Premio Goya á mellor película por El perro del hortelano.
O parrulo feo
Análise
O parrulo feo converteuse nunha metáfora que se usa para calquera cousa que ao principio non se tomaba en conta mais que despois faise popular ou mellor. Por exemplo: "É incríbel que sexa o mellor estudante! Antes só obtiña cualificacións baixas; era o parrulo feo da clase.»
Pilar Miró
Premios
-1991: Candidata ó Premio Goya ó mellor guión adaptado por Beltenebros.
-1991: Candidata ó Premio Goya á mellor dirección por Beltenebros.
Quintairo, Canedo, A Pobra do Brollón
Quintairo é un lugar da parroquia de Canedo, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo. Está situada a 450 m. de altitude.
Castrillo de Riopisuerga
Castrillo de Riopisuerga é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 71 habitantes (INE 2012).
Pardavila, Marín (San Xián), Marín
Pardavila é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 248 habitantes (122 homes e 126 mulleres).
Santo Antonio
O topónimo Santo Antonio pódese referir a varios lugares de Galicia:
Hamad bin Isa Al Khalifa
miniatura|dereita|Hamad ibn Isa Al Khalifa.
Hamad bin Isa Al Khalifa (en árabe: حمد بن عيسى آل خليفة), nado o 28 de xaneiro de 1950, é o monarca de Bahrain dende o 6 de marzo de 1999, primeiro como emir, e dende o 14 de febreiro de 2002 como o primeiro Rei de Bahrain.
Sangría (homónimos)
O termo sangría pode referirse a:
El Centinela (Chantada)
El Centinela foi un semanario editado en Chantada entre 1912 e 1914.
Historia e características
Subtitulado Semanario independiente, defensor de los que rezan, trabajan y pagan, o primeiro número saíu o 26 de maio de 1912. Foi unha publicación de tendencia católica agraria. O director era Lorenzo Vázquez Macedo, o administrador Ramón Gutiérrez Tojo e os redactores Julio Pérez de Guerra e Marcial García Cereijo. O 24 de decembro de 1913 adoptou o novo subtítulo de Semanario chantadino independiente baixo a nova administración de Jesús Vázquez Campo. Incluía temas de carácter agrario, relixioso e relacionados coa emigración, e informaba sobre as actividades de Acción Gallega. Posuía unha sección denominada Municipalerías e no número 40 inseriu un "Catecismo Municipal" semellante ao Catecismo do labrego de Lamas Carvajal. Mantivo unha constante polémica co periódico chantadino La Comarca. Deixou de editarse en maio de 1914 no número 104.
Merlín e familia
Orixe
miniatura|300px|Fragmento mecanografado do "Índice onomástico" de Merlín e Familia. Enmárcase na recuperación da narrativa dentro da literatura galega logo da guerra civil española, como proxecto narrativo singular do autor. Nesa época na literatura feita en España estaba de moda o realismo social. O libro comezou a desenvolverse en 1953, cando Francisco Fernández del Riego animou a Cunqueiro a que escribise unha novela en galego, intuíndo que podía ser un bo narrador, aínda que só tiña experiencia con relatos en castelán. A obra sorprendeu porque foi a primeira novela de moitas en tomar como fonte o ciclo artúrico, que xa fora reinterpretado por Cabanillas na obra poética Na noite estrelecida.
O título de Merlín e familia xunta o personaxe mítico do mago Merlín con personaxes próximos e coloquiais. O subtítulo de i outras historias fai mención ao carácter fragmentario da obra, se ben hai unha fonda conexión entre os personaxes. É unha serie de historias fantásticas concatenadas, sen interpretación ideolóxica, o que foi criticado como unha evasión da realidade (faría o mesmo con As crónicas do sochantre e con Si o vello Sinbad volvese ás illas...), un modo de evitar falar dos feitos sociais do momento.
Narración
Os dous primeiros capítulos son descritivos e introdutorios. No capítulo prototípico chegan estranxeiros, formulan as súas novidades, resólvese o conflito e regresan ao seu lugar de orixe. Comeza cunha situación de partida relaxada, ociosa. Adoita haber digresións co fin de simular a oralidade e para detallar e reafirmar o realismo. Dáselle moita importancia á liturxia e a cerimonia, pero tamén aparecen feitos cotiáns que humanizan os personaxes. miniatura|A imaxe deste óleo de [[Edward Burne-Jones empregouse para ilustrar a portada dunha edición de Galaxia (colección Literaria n.º 2).]] A obra está narrada por Felipe de Amancia, que pon en relación o mundo artúrico coa terra de Miranda; na primeira parte conta relatos que lle aconteceron cando estaba ao cargo de Merlín, e a segunda parte foi incluída nas reedicións a partir de 1968, con relatos acontecidos cando xa non traballaba para Merlín. Inclúe un índice onomástico, mais que é un espazo narrativo de seu, máis alá do eu papel como paratexto auxiliar.
Hai unha fonda relación das estratexias de oralidade. Na introdución Felipe di que el é xa vello, e a distancia temporal respecto dos feitos leva a unha perda da exactitude, e unha fina fronteira entre a realidade e a imaxinación. Así aclara xa na introdución que a novela non pode lerse en clave tradicional, identificando realismo con descrición empírica.
Existen cronotopos da oralidade: a lareira (que tamén empregou Ánxel Fole), o camiño, a pousada e a taberna.
Personaxes
O índice onomástico está posto tamén en boca de Felipe de Amancia, e vai máis alá da simple identificación dos personaxes, dando cohesión á obra. É amplo e inclúe personaxes secundarios ou irrelevantes no texto pero propios da literatura universal, como Hamlet ou Perceval. Aparecen tamén animais, obxectos, seres sobrenaturais e topónimos. En certo modo son microrrelatos.
Edicións
miniatura|300px|Estoutra obra Burne-Jones empregouse para ilustrar as portadas de dúas edicións en castelán, de [[Ediciones Destino|Destino (Barcelona): nas coleccións Áncora y Delfín (n.º 332) e Destinolibro (n.º 164).]] A primeira edición foi feita por Galaxia en 1955, con ilustracións de Manuel Prego de Oliver. Trala morte de Cunqueiro en 1981 foi incluído no tomo II das Obras completas, na sección narrativa. Xa en 2005, co gallo do 50 aniversario, fíxose unha reedición con ilustracións de Fausto Isorna. Nese mesmo ano fíxose unha exposición sobre o libro no Museo do Pobo Galego e adaptouse ao teatro.
Eleccións municipais en Moaña
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Moaña]] Corporacións democráticas en Moaña desde a aprobación da Constitución de 1978.
AEI = Agrupación Electoral Independiente.
UG = Unidade Galega.
CIG = Convergencia Independientes de Galicia.
CDS = Centro Democratico y Social.
INMO = Iniciativa polo Morrazo.
Justin Berfield
Justin Tyler Berfield, nado en Agoura Hills, no condado dos Ánxeles (California), o 25 de febreiro de 1986, é un actor, escritor e produtor estadounidense, coñecido por interpretar a Reese na serie de televisión Malcolm in the Middle.
Leopoldo Nóvoa
Leopoldo Nóvoa García, nado en Salcedo (Pontevedra) o 17 de decembro de 1919 e finado en París o 23 de febreiro de 2012, foi un pintor e escultor galego.
Traxectoria
A partir de 1957 estableceuse en Montevideo ata a súa marcha a París, en 1965, da man de Michel Tapié, que quedou impresionado co seu xigantesco mural do Estadio Luis Tróccoli, en Montevideo. Alí impresionou a Julio Cortázar, que escribiu un relato sobre a súa obra, e o pintor asturiano exiliado Orlando Pelayo, amigo de André Camus desde a súa etapa en Orán. Nóvoa fundou con varios pintores uruguaios e arxentinos o Espacio Latinoamericano. En 1974 fixo a súa primeira exposición na galería Edouard Loeb, que sería o seu galerista durante moitos anos. Seguiu traballando ata a súa morte, alternando estadías en Galicia.
Obra
miniatura|200px|Escultura en Ribeira. Os seus debuxos, pinturas e murais, así como as pirografías (madeiras queimadas e pintadas), rescatan o seu impulso creador. Refire a paisaxes dos seus recordos de Galicia en obras abstractas, sen recrear escenarios nin anécdotas, con referencias do expresionismo abstracto e do informalismo, aínda que non se corresponde con ningún movemento. Compón con formas impersonais, ritmos enfrontados e gran presenza matérica, descrito por Raúl Zaffaroni no prefacio dunha exposición de 1964 como "pintura urxente".
Destacan o mural de 600 metros cadrados do Estadio do Club Atlético Cerro de Montevideo (1962-1964) e o da Canteira do parque de Santa Margarida na Coruña, así como o mural e as esculturas realizadas en 1964 en Termas del Arapey (Salto, Uruguay).
Glomeruloesclerose segmentaria e focal
A glomeruloesclerose segmentaria e focal (GSF), tamén coñecida coma glomerulonefrite esclerosante segmentaria e focal, é unha doenza que afecta ao glomérulo renal (glomerulopatía). É unha das causas de síndrome nefrótica tanto en adultos coma en nenos, e unha causa frecuente de insuficiencia renal.
O nome que dá lugar á doenza vén das características desta: é focal porque só afecta a algúns glomérulos; segmentaria, porque só afecta a unha parte do glomérulo e non á totalidade; e glomeruloesclerose porque se produce unha esclerose (ou cicatrización) do glomérulo, a porción funcional do nefrón.
Constitúe a glomerulonefrite que máis axiña recidiva após o transplante renal, facéndoo en cuestión de días despois da intervención.
Nos últimos anos esta doenza vén de aumentar a súa incidencia en determinados países, coma os EEUU. Varias hipóteses indican que a obesidade podería ter relación co desenvolvemento desta enfermidade.
Hiperfiltración do glomérulo
Cando existe hiperfiltración do glomérulo, a albumina (unha das proteínas que se filtran) tórnase tóxica para o glomérulo. Existen varias causas que dan lugar a un aumento da filtración glomerular. Entre elas, destacan:
Toxicidade directa nos podocitos
A cápsula de Bowman que recobre ao glomérulo pode ser danada por diferentes substancias ou doenzas que atacan ao podocito, a célula principal desta estrutura. Entre elas, a destacar:
Signos e síntomas
A forma de presentación típica dos casos xenéticos é a síndrome nefrótica, isto é, edemas nas extremidades inferiores e na face, sangue na urina (hematuria), hipoproteinemia e hiperproteinuria. Se for un caso complicado, podería ocasionar derramamento pleural e ascite. As GSF secundarias a hiperfiltración non cursan con tanta frecuencia con síndrome nefrótica.
Tratamento
No caso das GFS de causa primaria e xenética, os corticoides son o tratamento de elección. Un de cada 3 casos sofre unha curación espontánea sen necesidade de pautar ningún tipo de fármaco. Os casos nos que os corticoides non sexan efectivos pódese usar inmunosupresores como a ciclofosfamida, aínda que existe un maior risco de reaccións adversas, como a toxicidade hepática.
Outra opción terapéutica constitúena os fármacos anticalcineurínicos, coma son a ciclosporina e o tacrolimus, tendo unha efectividade na curación en dous de cada tres casos. Porén, o 60% deles torna a recaer ao retirarse a medicación.
O micofenolato de mofetilo e o rituximab foron empregados nos casos nos que o tratamento con corticoides e anticalcineurínicos foi insuficiente, mais a eficacia foi pobre. As GFS secundarias a outras doenzas non teñen tanto éxito co tratamento con corticoides, e é fundamental curar a causa que orixina a doenza. Para tratar a síndrome nefrótica hanse de empregar fármacos inhibidores do sistema renina-anxiotensina-aldosterona (IECAs).
Prognóstico
A pesar de que existen casos de boa resposta ao tratamento, e incluso de remisión espontánea, adoita ser unha doenza crónica que evoluciona e enfermidade renal terminal, sendo necesario o transplante. A evolución da doenza é, porén, lenta, tardando entre 5 e 20 anos en se producir a insuficiencia renal.
Narval
O narval, Monodon monoceros Linnaeus, 1758, é unha especie de cetáceo odontoceto, a única do xénero Monodon e que, xunto coa beluga (Delphinapterus leucas), conforman a familia dos monodóntidos.
Premios Ondas
Os Ondas son uns premios concedidos anualmente pola emisora Radio Barcelona (pertencente á Cadena SER) desde 1953 e que recoñecen ós profesionais, empresas e traballos nacionais e internacionais máis destacados dentro dos ámbitos da radio, televisión, publicidade, cine e música.
Narval
Ambas as especies distínguense, sobre todo, porque os machos do narval teñen un dente logo, recto, helicoidal, chamado popularmente corno, que en realidade é un dos dous dentes superiores, os únicos que posúe, concretamente o esquerdo, que pode chegar a medir 2 m de lonxitude e pesar até 10 kg, e do que se pensa que pode ser un receptor sensorial ou, máis ben, un carácter sexual secundario.
Premios Ondas
Historia
O nacemento deste galardón celebrouse xunto co 30º aniversario de Radio Barcelona e xurdiu coma un prestixioso recoñecemento para as persoas que traballan na comunicación.
Narval
O narval está perfectamente adaptado a vivir no Ártico. Carece de aleta dorsal e ten un tamaño mediano entre os cetáceos, cunha lonxitude media, nos machos adultos, que oscila ente os 4 e os 4,5 m, e un peso de entre 1 000 e 1 600 kg.
Premios Ondas
Historia
O seu antecedente foi o Concurso Anual de Guións que tamén convocaba a SER e cuxa primeira edición tivo lugar en 1953. Estaban patrocinados pola desaparecida revista Ondas que, daquela, anunciou a aparición dos galardóns da radio a partir de 1954 e cada 14 de novembro.
Narval
É un depredador especializado, cunha dieta que se restrinxe unicamente a uns poucos animais bentónicos, principalmente peixes planos, que consome sobre todo no inverno mergullándose a profundidades de até os 1 500 m baixo as placas de xeo (despois dos cachalotes, os zifios e os elefantes mariños é o mamífero mariño que se somerxe a maior profundidade). Estas inmersións poden durar até 30 min.
Distribúese principalmente en augas da rexión ártica do norte do Canadá, Groenlandia, os mares do océano Glacial Ártico de Rusia e o norte do océano Atlántico. Habita principalmente en torno aos bloques de xeo que se forman durante os prolongados invernos destas rexións tan setentrionais, migrando ás baías e fiordes circumpolares durante o verán.
Telo, Canedo, A Pobra do Brollón
Telo é un lugar da parroquia de Canedo, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo. Está situado a 445 m. de altitude.
Premios Ondas
Gala de entrega
Esta gala estivo conducida nos últimos anos polos dous xornalistas máis representativos da Cadena SER, Gemma Nierga e Iñaki Gabilondo, que nas últimas edicións (desde que deixara a radio para fichar pola canle Cuatro onde presenta informativos) foi substituído por Carles Francino.
Narval
Crese que a poboación mundial é de algo máis de 75 000 individuos. En 2008 foi catalogado na Lista Vermella da IUCN como especie pouco ameazada (NT), debido a que aínda se mantén a súa caza (teoricamente controlada), pola evidente diminución dos efectivos da súa poboación nalgúns grupos, a incerteza da cifra total de animais e o descoñecemento das tendencias de crecemento.
Premios Ondas
Premiados
Entre os numerosos premiados nas distintas categorías están:
E producións coma:
Narval
Nome científico
O xénero Monodon foi establecido por Linneo en 1758, na 10ª edición do seu Systema Naturae, e o formou cos elementos do latín mon- (do grego μόνος mónos, "só, único") e -odon (do grego οδούς, -όντος odoús-, -óntos, "dente"), debido á característica deste animal de presentaren, os machos, un só enorme dente.
E canto ao nome específico, monoceros, tamén establecido por Linneo, vén do grego μονόκερως monókeros, de μόνος mónos, "só, único", e κέρας kéras, "corno", é dicir, "dun só corno", ou "unicornio".
Así que o nome científico completo, Monodon monoceros resulta ser algo así como o redundante "o dun só dente, que é un só corno".
Nome común
O nome narval entrou nos idiomas europeos dos países meridionais a través do inglés narwhal ou narwal modificacións (seguramente influídas polo inglés whale, "balea") que a súa vez proceden do noruegués e o danés narhval e o sueco narval, probábel alteración do islandés nárhvalur, do antigo nórdico nāhvalr, de nár "corpo" ("cadáver") e hvalr "balea", literalmente, "cadáver de balea", facendo referencia talvez á cor gris con pintas do animal que lle lembraría a aparencia da pel dun cadáver humano.
Peryf ap Cedifor
Peryf ap Cedifor (fl. c. 1170), tamén chamado Peryf ap Cedifor Wyddel foi un poeta cortesán galés.
Narval
Taxonomía
miniatura|200px|Cranio dun híbrido de narval e beluga. Museo Zoolóxico de [[Copenhaguen. ]] O narval foi unha das especies descritas por Linneo en 1758, na 10ª edición da súa obra Systema naturae.
Peryf ap Cedifor
Traxectoria
Peryf é coñecido polas dúas elexías que compuxo na honra dos seus irmáns. Entre eles incluía tanto os seus irmáns naturais, mortos na guerra, como o seu patrón bárdico Hywel ab Owain Gwynedd, xunto ao cal se criara.
Narval
Taxonomía
É o único integrante do xénero Monodon e, xunto á beluga conforma a familia dos monodóntidos, pertencente á suborde dos odontocetos.
Crese que a hibridación entre estas dúas especies é posíbel, debido ao achado dun cranio con características intermedias.
A familia dos monodóntidos separouse do resto dos delfinoideos hai entre 11 e 15 millóns de anos, facéndoo máis recentemente da familia dos focénidos, a máis achegada en termos evolutivos.
Actualmente os dous integrantes da familia dos monodóntidos habitan nas rexións ártica e circumpolar. Porén, durante o mioceno e o plioceno frecuentaron augas máis cálidas, o que se evidencia polos fósiles descubertos na Baixa California.
No rexistro fósil encóntrase un xénero extinto relacionado co narval, denominado Odobenocetops (literalmente, "balea con cara de morsa"), que tamén posuía dentes moi longos pero, a diferenza deste, estaban orientados en dirección posterior e en xeral eran pares; unha adaptación similar á das morsas que posibelmente lle servía para obter alimento do fondo mariño.
Características
As principais características distintivas do narval son:
Distribución
miniatura|250px|Distribución do narval En azul: avistados frecuentemente. En raiado: presenza escasa..
O narval ocupa un dos hábitats máis setentrionais dos cetáceos, no ámbito circumpolar, en zonas descontinuas, case sempre por riba do círculo polar, xusto nos bordos do casquete polar, poucas veces por debaixo dos 70º N. É raro no Canadá central e occidental, así como nas augas de Alasca de Siberia, pero existen poboacións abundantes no estreito de Davis, no norte da baía de Hudson e na baía de Baffin, así como nos mares de Groenlandia e de Barents.
Poboación
A poboación canadense e do noroeste de Groenlandia avaliouse nos anos 1980 entre os 20 000 e os 30 000 individuos. A importancia das outras poboacións non se coñecía ben nesa época.
As máis modernas estimacións sobre a poboación total mundial varían de acordo cos distintos autores e publicacións. Segundo Innes et al. e a Comisión para os mamíferos mariños do Atlántico Norte (NAMMCO), en 2002 a poboación global probabelmente excedía dos 80 000 .individuos, sendo a poboación máis numerosa a do Ártico canadense, cun número superior aos 70 000 exemplares que se reunían durante o verán. Laidre et al., en 2008, propuxeron unha cifra aproximada de 75 000 individuos. O Departamento de Pesca e Océanos de Canadá (DFO), no mesmo ano 2008 publicou unha estimación de 86 000 individuos nas aguas do Ártico canadense, no territorio de Nunavut.
Hábitat
O narval é unha especie migratoria, e as migracións están determinadas polo avance e retroceso dos xeos, pasando o verán en fiordes profundos e de augas frías, así como en baías. Con frecuencia aparece entre os xeos flotantes, onde busca refuxiarse das candorcas. En todas as áreas de distribución, esta especie prefire as augas profundas en mar aberto. As poboacións do Canadá e Groenlandia occidental teñen como sitio invernal a capa de xeo do estreito de Davis e a baía de Baffin. Os sitios invernais son os hábitats máis importantes dos narvais, pois constitúen os lugares onde se alimentan de animais do fondo mariño en maior cantidade, principalmente entre os meses de novembro e marzo, contrastando co baixo consumo alimentario durante os meses de verán.
Comportamento
Os narvais son gregarios e forman pequenos grupos de dous a dez individuos, aínda que en ocasións, principalmente durante o verán, se reúnen en grandes grupos de centos e mesmo milleiros exemplares.