cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Escultura barroca
A República Holandesa
Outros escultores flamengos que contribuíron á escultura barroca na República Holandesa foron Jan Claudius de Cock, Jan Baptist Xavery, Pieter Xavery, Bartholomeus Eggers e Francis van Bossuit. Algúns deles formaron escultores locais. Por exemplo, o escultor holandés Johannes Ebbelaer probabelmente recibiu adestramento de Rombout Verhulst, Pieter Xavery e Francis van Bossuit. Crese que Van Bossuit foi o mestre de Ignatius van Logteren. Van Logteren e o seu fillo Jan van Logteren deixaron unha importante pegada en toda a arquitectura e decoración da fachada de Amsterdam do século XVIII. A súa obra constitúe o último cume do barroco tardío e o primeiro estilo rococó en escultura na República Holandesa.
Inglaterra
A escultura do primeiro barroco en Inglaterra estivo influenciada por unha afluencia de refuxiados das guerras de relixión no continente. Un dos primeiros escultores ingleses en adoptar o estilo foi Nicholas Stone. Aprendeu con outro escultor inglés, Isaak James, e co holandés Hendrick de Keyser (quen logo sería seu sogro). Stone adaptou o estilo barroco dos monumentos funerarios, polo que era coñecido de Keyser, especialmente na tumba de Lady Elizabeth Carey (1617-18) e na de Sir William Curle (1617). Coma os holandeses, tamén empregou o contraste de mármore branco e negro nos monumentos funerarios, roupas detalladas e rostros e mans de notábel realismo. Ao tempo que traballaba como escultor, colaborou como arquitecto con Inigo Jones.
Pangasinan
Poboación
A poboación de Pangasinan no censo de 2020 era de 3 163 190 habitantes cunha densidade de poboación de 580 habitantes por quilómetros cadrados. Constitúe a terceira provincia con máis poboación de Filipinas. Un 47% da poboación forma parte do pobo pangasinés (toto pangasinan), un 44 % son ilocanos que comezaron a se asentar en Pangasinan no século XIX. Os sambais predominan nos concellos occidentais de Bolinao e Anda.
Escultura barroca
Inglaterra
Na segunda metade do XVIII, o escultor anglo-holandés e tallador de madeira Grinling Gibbons creou importantes esculturas barrocas en Inglaterra, incluíndo o castelo de Windsor e o palacio de Hampton Court, a catedral de St. Paul e outras igrexas de Londres. Boa parte do seu traballo é en madeira de tileiro, especialmente as grilandas. Inglaterra non tiña unha escola de escultura propia que puidese suplir a demanda de tumbas monumentais, esculturas de retrato e monumentos a homes de xenio (os chamados English worthies). Como resultado, os escultores do continente xogaron un papel importante no desenvolvemento da escultura barroca inglesa. Varios escultores flamengos estiveron activos en Inglaterra desde a segunda metade do s. XVII, incluíndo Artus Quellinus III, Antoon Verhuke, John Nost, Peter van Dievoet e Laurens van der Meulen. Estes artistas a miúdo colaboraban con escultores locais como Gibbons. Un exemplo é a estatua ecuestre de Carlos II para a que Quellinus probabelmente esculpiu os relevos do pedestal de mármore, segundo os deseños de Gibbons.
Pangasinan
Linguas
A lingua pangasinan é un idioma aglutinante do subgrupo das linguas malaio-polinesias da familia austronesia e constitúe a lingua primaria da provincia de Pangasinan, así como do norte de Tarlac e o suroeste de La Unión; é unha lingua similar ás outras linguas malaio polinesias de Filipinas, así como de Indonesia e Malaisia. Con outras linguas próximas constitúie unha subdivisión das linguas malaio-polinesias occidentais, o grupo pangasinan:
O Eido de Caneiras, Xende, A Lama
O Eido de Caneiras é un lugar da parroquia de Xende, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Escultura barroca
Inglaterra
No século XVIII, o estilo barroco continuaría cunha nova afluencia de artistas continentais, incluídos os escultores flamengos Peter Scheemakers, Laurent Delvaux e John Michael Rysbrack e o francés Louis François Roubiliac. Rysbrack foi un dos escultores máis importantes de monumentos, decoracións arquitectónicas e retratos da primeira metade do século XVIII. O seu estilo combinou o barroco flamengo con influencias clásicas. Roubiliac chegou a Londres c. 1730, despois de adestrar con Balthasar Permoser en Dresde e Nicolas Coustou en París. Gañou a reputación de escultor de retratos e máis tarde tamén traballou en monumentos funerarios. As súas obras máis famosas incluíron un busto do compositor Händel, para os xardíns Vauxhall e a tumba de Joseph e Lady Elizabeth Nightengale (1760). Lady Elizabeth morrera traxicamente dun aborto provocado por un raio en 1731 e o monumento funerario capturou con gran realismo o patetismo da súa morte. As súas esculturas e bustos eran naturalistas, os suxeitos estaban vestidos con roupa común e recibían posturas e expresións realistas, sen pretensións de heroísmo. Os seus retratos mostran gran vivacidade e, polo tanto, eran diferentes ao tratamento máis amplo de Rysbrack.
Alemaña e o Imperio dos Habsburgo
O movemento barroco floreceu especialmente a finais do século XVII e principios do século XVIII en Alemaña e os estados do Imperio dos Habsburgo gobernados desde Viena. Unha gran cantidade de igrexas e estatuas foran destruídas polos iconoclastas protestantes durante a Reforma e as Guerras de Relixión, e fixéronse un gran número de novas obras para substituílas. Moitas das novas obras expresaron temas triunfais; Hércules matando un león, San Miguel matando un dragón e outros temas que representaron o triunfo da igrexa católica sobre os protestantes.
Varios escultores chegaron dos Países Baixos a participar na reconstrución. Entre eles Hubert Gerhard, estudante de Giambologna, ao que o banqueiro alemán Hans Fugger encargou de facer unha fonte monumental para o seu castelo en Kirchheim. Esta foi a primeira fonte de estilo barroco italiano feita ao norte dos Alpes. Gerhard recibiu axiña o encargo de facer unha fonte de estilo barroco-italiano para a praza da cidade de Augsburgo e unha estatua de San Miguel matando un dragón para a residencia do príncipe en Múnic. Os escultores Hans Krumper, Hans Reichle e Adrien de Vries realizaron fontes e estatuas de bronce monumentais similares, cheas de acción e drama, para fachadas de igrexas e prazas urbanas en Baviera.
Un dos xermánicos máis singulares do barroco tardío foi Franz Xaver Messerschmidt, coñecido tanto pola escultura relixiosa como polos seus retratos de expresións extremas.
Balthasar Permoser estivo en Italia de 1675 a 1689, antes de converterse en escultor da corte en Dresden. Traballou en Venecia, Roma e Florencia e levou o barroco italiano aos xardíns e a decoración interior do palacio Zwinger. A súa obra máis famosa foi unha escultura da Apoteose do príncipe Uxío de Savoia, o xeneral que vencera aos otománs. O príncipe é retratado como Hércules co pé sobre un turco derrotado. O seu púlpito esculpido para a igrexa Hofkirche en Dresden é outra obra mestra da escultura barroca.
Península Ibérica
A aparición do estilo barroco na Península, como en Italia, foi impulsada en gran parte pola igrexa católica, que o usou durante a Contrarreforma como arma poderosa contra os protestantes. A gran maioría das obras realizáronse para tumbas, altares e capelas. Durante a súa existencia, a extensión do bloque territorial ibérico chegou a converterse no imperio máis dilatado do seu tempo debido a que gobernou sobre unha extensa superficie do mundo que abarcaba desde as Indias de América até o extremo oriente de Asia, incluíndo factorías en África e na India.
A partir do século XVII-XVIII houbo un relativo declive económico e distanciamento cultural con outras partes de Europa. A evolución da escultura barroca na Península tivo un desenrolo apenas influído por escolas estranxeiras xa que nin os escultores máis destacados viaxaron ao estranxeiro como fixeran no século anterior, nin moitos escultores estranxeiros que traballaron en España nin a importación de obras foron moi significativos. Só uns poucos escultores do norte europeo, especialmente o artista flamengo José de Arce, ou o francés Claude Laprade chegaron á Península, aínda que era máis común o movemento dos artistas dentro dos reinos peninsulares, así como o intercambio cos territorios de Nápoles, Sicilia e Ultramar. Como resultado, os distintos barrocos peninsulares desenvolvéronse con bastante independencia do resto do continente e tiveron as súas características específicas.
Na escultura barroca peninsular recoñécense diferentes etapas. A principios de século observamos a transición do Naturalismo manierista ao naturalismo barroco que ao longo do século evolucionaría buscando un maior efecto a través de xestos, posturas ou o uso de postizos. Este maior barroco é claramente observábel na arquitectura dos retablos. Xa no segundo terzo do século XVIII a influencia do Rococó deu lugar a obras máis amábeis dun drama suavizado.
A pesar da diversidade dos estilos barrocos nas distintas disciplinas artísticas nos reinos, vicerreinados e demais territorios das coroas de Aragón, Castela e Portugal, boa parte da historiografía da arte refírese co termo Barroco Español ao producido principalmente só na Coroa de Castela, particularmente en Madrid e ás veces Valladolid e Sevilla.
Galiza
O esplendor do Barroco coincide cun momento de gran transformación da sociedade e economía no Reino de Galiza, coa fidalguía de pazo e a Igrexa como clases directoras do cambio. Este é un dos períodos álxidos da historia da arte galega, en especial no tocante á arquitectura e á retablística, de xeito tal que desde o Románico non se asistira a un afán semellante de renovación coma o que se vai desenvolver desde mediados do século XVII até a segunda metade do seguinte. Galiza asiste entón, tanto a nivel urbano coma rural, a un fenómeno de mudanza das súas estruturas arquitectónicas e urbanas só comparábel aos momentos culminantes de épocas históricas anteriores. Hai que resaltar o rol xogado polo Cabido Catedralicio de Santiago neste pulo renovador, xa que a súa privilexiada situación económica, así coma o afán por conservar o templo compostelán como un dos edificios máis significativos da Cristiandade, levárono a se converter no decidido defensor dunha nova opción artística que desde alí irradiará da man de arquitectos como Domingo de Andrade, Fernando de Casas Novoa ou Ferro Caaveiro.
Entre as principais obras relixiosas resaltan en Compostela a fachada do Obradoiro de Casas Novoa e o coro do mosteiro de San Martiño Pinario, obra de Mateo de Prado, un discípulo do escultor galego afincado en Valladolid, Gregorio Fernández. De Prado tamén realizou obras para Santa María de Frades (A Estrada), Santo André de Barrantes (Ribadumia), o mosteiro de Sobrado dos Monxes, San Domingos da Coruña, a catedral de Ourense e os mosteiros de Oseira e de Montederramo. En Compostela ademais traballou na catedral e fixo unhas esculturas, hoxe perdidas, para o Hostal dos Reis Católicos.
A recuperación económica galega a partir dos primeiros anos do século XVIII propicia a aparición dunha nova clientela, a pequena nobreza. O historiador Alfredo Vigo di que o Barroco «foi unha apoloxía do Reino de Galiza, unha imaxe de triunfo e do seu vínculo con Deus», afirma que a primeira etapa do Barroco galego foi moi vexetal, enligada á metáfora do país como paraíso terreal (contrastando cos mapas medievais nos que se presentaba como o reino do Xuízo Final e do Finis Terrae); e na segunda metade do século XVII e XVIII o estilo varía, simultaneamente ás reivindicacións de representación nas Cortes, recuperada en 1622 grazas Diego Sarmiento de Acuña, e á confirmación de Santiago como centro de peregrinación e padroado, uns anos despois de que o cardeal italiano César Baronio negase que o apóstolo tivese predicado en Hispania.
Castela e Andalucía
Houbo varias escolas importantes na Coroa de Castela a principios do século XVI, a de Castela e a de Andalucía. A énfase na escola de Castela era máis o sacrificio e o martirio, cunha abundancia de sufrimento vivo. A escola de Andalucía usaba xeralmente un maior adorno e menos violencia; o neno Xesús e a Virxe María eran temas máis frecuentes que en Castela.
Na escola castelá, centrada en Valladolid e Madrid, preséntase unha escultura tremendamente realista, cuxas características son o tamaño completo, a dor e a crueldade con abundancia de sangue, profundo dinamismo, caricatura de personaxes malvados, modelaxe intensa e algúns rostros con forte expresividade. O primeiro centro do estilo castelán foi Valladolid, onde residiu o rei Filipe III de España desde 1601 ata 1606.
O artista máis importante da escola castelá primitiva foi o galego Gregorio Fernández. Realizou a maioría das súas obras en Castela, particularmente en Valladolid, pero tamén hai obras súas en Galiza, Portugal e Estremadura. Os seus primeiros traballos amosaron un naturalismo extraordinarios mostrando as feridas. O seu Descenso da Cruz en Valladolid, moi detallado e realista, fíxose levar en procesións. O seu éxito permitiulle crear un gran obradoiro con moitos axudantes e facer obras de grande envergadura, sobre todo o retablo da catedral de Plasencia realizado entre 1625 e 1632, considerado un dos momentos álxidos da arte peninsular na primeira metade do século XVII.
Outros escultores desta escola son Francisco del Rincón, Juan de Ávila, o seu fillo Pedro de Ávila, Luis Salvador Carmona (todos eles pertencentes á zona de Valladolid), e en Madrid Juan Sánchez Barba e o portugués Manuel Pereira.
En Toro, o taller de Sebastián Ducete e Esteban de Rueda crea unha escultura influenciada por Fernández, pero cunha temática menos temática de ton dramático e máis suave.
Encargáronse gran cantidade de esculturas para retablos, relicarios e monumentos funerarios nas igrexas, así como estatuas para procesións relixiosas. Apareceron novos temas, especialmente obras dedicadas ao culto á Virxe María. O estilo, deseñado para os populares, inclinado cara ao realismo. Os materiais máis empregados eran a madeira, que se pintaba con frecuencia en diferentes cores. A partir de 1610, apareceu un elemento de realismo que non aparece noutros lugares de Europa; os escultores daban ás súas estatuas perrucas de pelo real, usaban anacos de cristal para as pingas de bágoas, dentes de marfil real e cores da pel pintadas cun coidado realismo.
A principios do século XVIII creáronse varias prodixiosas obras barrocas, incluído o altar El Transparente de Narciso Tomé en Toledo, un enorme altar creado para que, a medida que a luz cambia, parece estar en movemento. Foi unha das raras obras en España feita en bronce e mármore, en vez de en madeira. Foi a peza central dun enorme complexo de arte composto por escultura, pintura e arquitectura que ocupa o centro da catedral.
Coroa de Aragón
No leste da Península a retaulística tamén se converterá nun elemento fundamental da arte barroca. Formalmente, evolucionará desde o clasicismo de Agustí Pujol ao comezo do período, até concepcións barrocas de influencia berninesca de Andreu Sala ao final do s.XVII, seguindo cara ao academicismo en pleno século XVIII coa obra de Lluís Bonifaç i Massó. En canto aos ciclos temáticos, abandonarán o carácter narrativo e instrutivo tradicional para converterse en monumentos propulsores de novas sensibilidades espirituais, centradas no anhelo de salvación a través da devoción aos santos e á Virxe. Dentro desta área, cómpre revisar a beleza plástica das imaxes da Inmaculada da parroquia de Verdú (Agustí Pujol, 1623) e Santa María d'Igualada (Josep Sunyer, 1718 -47). As influencias e modelos xeralmente virán baixo a guía dos gravados de artistas estranxeiros, como no caso do retablo maior de Pau Costa para a igrexa parroquial de Arenys de Mar (1706-11), tamén autor do retablo de Cadaqués (1725-88). En canto á tipoloxía, un dos exemplos a mencionar é o traballo realizado por Carles Morató i Brugaroles no Santuario do Milagre de Riner (1747-58). Os temas non relixiosos son escasos, e limítanse ás artes liberais ou ás glorias militares presentes nos monumentos funerarios, como é o caso do Girón de Rebolledo (1679) na catedral de Tarragona, obra de Francesc Grau e Domènec Rovira II. Un magnífico exemplo de escultura aplicada á arquitectura atópase nas columnas salomónicas da escaleira principal do Palau de Pau Dalmases de Barcelona. Construído a finais do século XVII e principios do XVIII, ten unha arquitectura oblicua e unha peculiar decoración mitolóxica.
En Valencia o barroco ten presenza nos retablos coma no altar maior de Sant Nicolau. Hai unha menor imaxinería escultórica, con moita máis presenza de obra pictórica.
En Aragón destacou Bartolomé Muel a finais do século XVII, cun taller no que aprenderon e traballaron outros artistas da época, que realizaron múltiples retablos. A influencia mudéxar e italiana está presente nas obras aragonesas, son comúns as cores claras e tamén se atopan moitos retablos sen dourar. A cantidade de retablos barrocos nas igrexas e ermidas da rexión é moi alta, por exemplo os de Báguena, Barrachina, Navarrete, Rubielos de la Cérida, Tornos, Singra etc. No Barroco final constrúese a Capela de Nuestra Señora del Pilar, obra de Ventura Rodríguez (que traballou por toda a Península e deseñou a fonte de Cibeles en Madrid) e José Ramírez de Arellano.
Nas Illas Baleares proliferan os retablos de soporte antropomórfico. As madeiras empregadas, como no resto da Península, son as máis dispoñíbeis na rexión (piñeiros en Castela, nogueira e castiñeiro en Galiza etc.). En Mallorca os artistas Francisco Herrera (chegado de Italia) e o escultor mallorquín Miquel Cantallops crean o retablo de San Antonio de Padua.
Portugal
No reino de Portugal, ao igual que no resto da Península, predominou a talla en madeira policromada de temática relixiosa. O barroquismo dos retablos en Portugal desbordou o seu ámbito cubrindo paredes e teitos con carpintaría dourada.
Destacaron Frei Cipriano da Cruz e António Ferreira, creador de beléns monumentais compostos por figuriñas de terracota. A principios do século XVIII a riqueza proveniente das minas brasileiras favoreceu a chegada de artistas estranxeiros como Claude Laprade, de orixe francesa, traballou en Coímbra, no Porto e Lisboa. Foi un dos introdutores da ornamentación francesa en Portugal.​ Joaquim José de Barros Laborão, José de Santo António Vilaça e Machado de Castro son outros escultores portugueses destacados do século XVIII.
No reinado de D. Xoán V, após a independencia da coroa hispánica, o barroco vive unha época de esplendor e riqueza completamente novas en Portugal chamado barroco joanista. O terremoto de 1755 destruíu moitos edificios barrocos, como O Paço da Ribeira e a Capela Real, no tremor tamén morreu Manuel Dias, un dos máis destacados escultores barrocos de Portugal. A data de 1755 marca un brusco punto de inflexión, ás veces considerado o punto final do barroco portugués, xa que as obras de reconstrución se iniciaron cun estilo marcadamente distinto.
Pangasinan
Linguas
O pangasinan predomina no centro da provincia e é a segunda lingua no resto. O ilocano é prodominante nas zonas máis occidentais e orientais da provincia e é a segunda lingua nas outras zonas. O bolinao, unha lingua sambal impera en Bolinao e mais Anda.
A Veiga do Muíño, Xende, A Lama
A Veiga do Muíño é un lugar da parroquia de Xende, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Pangasinan
Relixión
miniatura|Catedral de Lingayen A meirande parte da poboación de Pangasinan é de relixión cristiá. Segundo o censo de 2010 había un total 2 388 853 católicos romanos, o que representaba case o 86% da poboación. Historicamente todas as parroquias dependían da arquidiocese de Nueva Segovia. Dende o século XX Pangasinan forma parte da provincia eclesiástica de Lingayen-Dagupan; a diocese de Lingayen erixiuse o 19 de maio de 1928 e abranguía toda a provincia de Pangasinan. En 1954 por mor da destrución e Lingayen durante a segunda guerra mundial, a sé desprazouse a Dagupán polo que a diocese adoptou o nome de Lingayen-Dagupan e en 1963 elevouse a sé metropolitana e constituíu a arquidiocese de Lingayen-Dagupan. En 1985 erixíronse dúas novas dioceses na provincia, en occidente a de Alaminos e no oriente a de Urdaneta. En total hai 98 parroquias na provincia. miniatura|Templo da Igrexa ni Cristo en Urdaneta A segunda confesión na provincia é a Igrexa ni Cristo, igrexa cristiá antitrinitaria, que cun total de 94 214 fieis en 2010, o que representaba o 3,4% da poboación. A provincia divídese en cinco distritos eclesiásticos: Alaminos, Lingayen, San Carlos, Santo Tomás e mais Urdaneta. Outras denominacións cristiás salientables na provincia son a Igrexa Filipina Independente, igrexa católica independente que conta na provincia con dúas dioceses: a de Dagupan e a de Pangasinan oriental, ademais en Urdaneta está o Seminario Teolóxico Central Aglipay.
Logo do fin da dominación española en 1898 o protestantismo comezou a instalarse en Filipinas e en 1901 estableceuse a Unión Evanxélica que aglutinaba diferentes igrexas protestantes que estableceron zonas diferenciadas territorialmente para cada confesión. Pangasinan asignouse como zona de misión dos metodistas. As diferentes igrexas, principalmente denominacións protestantes clásicas, que forman o Consello Nacional de Igrexas de Filipinas contaba con 58 647 adherentes mentres as diversas igrexas protestantes evanxélicas agrupadas no Consello Filipino de Igrexas Evanxélicas, tiñan 48 274 fieis na provincia en 2010.
O islam contaba en 2010 con 4736 seguidores na provincia con 19 mesquitas e centros de culto, en especial salienta a comunidade islámica de Dagupan con cinco lugares de culto.
Antes de chegaren os europeos a relixión de Pangasinan era semellante a relixión tradicional que aínda manteñen os igorot da Rexión Administrativa de Cordillera en Luzón. Algúns habitantes de Pangasinan tornaron á relixión tradición, que tiña como principal deidade Ama-Gaolay, mentres entre os sambais tamén se deu o mesmo proceso de volta á relixión dos devanceiros, que tiña como deidade suprema a Malayari. ; así e todo, é un fenómeno minoritario e en 2010 na provincia había 6 829 habitantes que afirmaban que seguían unha relixión nativa.
Cultura
A cultura de Pangasinan é unha mistura da orixinal cultura malaio-polineseia e da española, con algunhas influencias hindús e chinesas e un verniz norteamericano. Malia a occidentalización de Pangasinan retén unha forte herdanza austronesia.
Educación
miniatura|Campus principal da Pangasinan State University A provincia conta con numerosas escolas públicas e privadas tanto para educación primaria como secundaria. Tamén conta con varias universidades, en Dagupan teñen as súas sedes as privadas Colegio de Dagupan (1984), Lyceum-Northwestern University, University of Luzon e mais University of Pangasinan. En Alaminos sitúase o Golden West Colleges e a universidade pública da provincia é a Pangasinan State University, que se fundou en 1979, e que conta con nove campus no que estudan máis de 20 000 alumnos. A Urdaneta City University é unha universidade pública da cidade de Urdaneta.
Sanidade
Pangasinan tiña en 2002 51 hospitais e clínicas e 68 unidades de saúde rural. O goberno provincial administra 12 hospitais provinciais e o goberno nacional dispón dun hospital rexional do máximo nivel (3) en Dagupan.
Papías (almirante)
Papías foi un almirante romano no século I a.C. Durante as guerras civís romanas participou na Guerra de Sicilia como un dos almirantes baixo o mando de Sexto Pompeio.
Pangasinan
Economía
miniatura|Capitolio provincial Pangasinan conta cun discreto sector industrial, no que destacan as cementeiras, distilerías, industrias alimentarias, mais a principal fonte de emprego está no sector agrícola que produce sobre todo arroz, manga e bambú mais tamén cocos, berenxenas e tabaco. O sector pesqueiro está nun proceso de renovación coa introdución da acuicultura, en especial da especie Chano chano, de ourizos, ostras e camaróns, mentres o turismo tamén se está desenvolvemento. Un dos principais produtores de sal de Filipinas, constitúe tamén unha das súas principais industrias.
Papías (almirante)
Traxectoria
Canto se sabe del provén de Apiano que menciona a Papías varias veces na súa obra De bellis civilibus (en galego, As guerras civís [Emphylia, Ἐμφύλια]), cando describe a loita por Sicilia. No verán do 36 a. C., Papías atacou a frota de Lépido que estaba a transporta-lo seu exército de invasión dende África a Lilybaeum (Marsala) no suroeste de Sicilia. Aínda que conseguiu inflixir grandes perdas á frota de Lépido, pois das catro lexións, conseguiu destruír dúas, non puido impedir que as outras dúas desenbarcasen e se reunisen con Lépido. Máis tarde, o 11 de agosto do mesmo ano, dirixiu a frota de Sexto Pompeio que se enfrontou a Agripa na batalla de Mylae.
Escultura barroca
América Latina e Asia
En todos os territorios da Unión Ibérica primeiro, e como coroas separadas após a independencia portuguesa, construíronse obras arquitectónicas e escultóricas maneiristas e barrocas, desde Goa a Macau (Bom Jesús e a Basílica de São Paulo), Filipinas, Brasil (en destaque o escultor Aleijadinho), México, Perú, Guatemala, Ecuador, Colombia e Venezuela (Nova Granada e Nova Andalucía), parte de Bolivia, Chile, Arxentina, Costa Rica, Cuba, Panamá... Nalgúns deses sitios desenvolveron estilos diferenciados na escultura, na arquitectura (por exemplo o Barroco Novohispano con estípites e elementos churriguerescos e sincretistas) e mesmo na música barroca. A mestizaxe chegou á imaxinería chamada "de cor quebrada", e o eclecticismo viuse reflectido en formas e materiais.
Papías (almirante)
Batalla de Mylae
Durante o curso da batalla, o propio barco de Papías foi embestido pola proa do barco de Agripa e afundido pero logrou nadar ata outro barco da súa frota que estaba preto e continuou a batalla. Non obstante, Sexto Pompeio, que observou a batalla dende a costa, ordenou a retirada despois de recoñecer que a batalla parecía inclinarse a favor de Agripa e que tamén lle chegaban reforzos. Papías conseguiu unha retirada ordenada da frota cara a zonas de escaso calado, onde os barcos máis grandes e pesados ​​da frota de Agripa non se atreviron a seguilos. Tras perder trinta barcos e afundir cinco, os restantes 17 barcos que Papías conseguiu salvar, escaparon, e navegaron cara aos seus portos.
Con posterioridade á batalla de Milae, Papias desaparece e non volve ser mencionado, descoñecéndose o seu destino.
Simple Minds
Simple Minds é unha banda escocesa de rock band formada en Glasgow no ano 1977. O grupo editou unha serie de exitosos sinxelos, facéndose internacionalmente coñecido por "Don't You (Forget About Me)" (1985), que chegou ao número 1 da lista Billboard Hot 100 nos Estados Unidos. Outros sinxelos comercialmente exitosos foron "Glittering Prize" (1982), "Someone Somewhere in Summertime" (1982), "Waterfront" (1983) e "Alive and Kicking" (1985), así como o número 1 no Reino Unido "Belfast Child" (1989).
Simple Minds conseguiu cinco números 1 na lista británica de álbums, Sparkle in the Rain (1984), Once Upon a Time (1985), Live in the City of Light (1987), Street Fighting Years (1989) e Glittering Prize 81/92 (1992); vendendo máis de 60 millóns de álbums. Foi a banda escocesa máis exitosa dos anos 80. Simple Minds tamén tivo un éxito considerable nas listas dos Estados Unidos, Australia, Alemaña, España, Italia e Nova Zelandia. A pesar de varios cambios de persoal, o grupo continúa gravando e xirando.
En 2014 Simple Minds recibiu o premio Q Inspiration Award pola súa contribucións á industria musical e un Ivor Novello Award en 2016 á Mellor Colección de Cancións da Academia Británica de Compositores e Autores. Outros recoñecementos destacables inclúen nomeacións a dous MTV Video Music Award por "Don't You (Forget About Me)" en 1985, unha nomeación a un Brit Award en 1986 e unha ao American Music Award en 1987. "Belfast Child" foi nomeada a Canción do Ano nos Brit Awards de 1990.
O núcleo de Simple Minds está formado polos dous membros orixinais que quedan, Jim Kerr (voces) e Charlie Burchill (guitarra, teclados, saxofón e violín). Os outros membros actuais son Ged Grimes (baixo), Cherisse Osei (batería), Sarah Brown (coros), Gordy Goudie (guitarras e teclados) e Berenice Scott (teclados). Entre os seus ex-membros destacan Mick MacNeil (teclados), Derek Forbes (baixo), Brian McGee e Mel Gaynor (batería).
Escultura barroca
América Latina e Asia
O primeiro escultor e arquitecto barroco que traballou en América Latina foi Pedro de Noguera (1580-), nacido en Barcelona e aprendiz de Sevilla. En 1619, trasládase ao Vicerreinado do Perú, onde, con Martín Alonso de Mesa, esculpe os postos do coro barroco da catedral basílica de Lima (1619-).
O estilo barroco da escultura foi transportado a outras partes de América Latina por misioneiros da Península Ibérica, principalmente de Portugal e dos reinos da Coroa de Castela no século XVIII, que facían encargas a artistas locais. Utilizouse principalmente nas igrexas. A Escola de Quito en Ecuador foi un importante grupo de escultores barrocos. Entre os artistas máis destacados da escola figuraban Bernardo de Legarda e Caspicara, artista ecuatoriano que fixo figuras elegantes e adornadas para seren exhibidas nas igrexas.
Aleijadinho, nado en 1730, era fillo dun colono portugués e unha escrava africana. É destacado por un grupo de monumentais estatuas de santos de pedra de xabón (1800-1805) para o Santuario de Bom Jesus de Matosinhos en Congonhas, agora Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Tamén realizou unha serie de figuras da Paixón a tamaño natural, que representaban os acontecementos que levaron á Crucifixión de Cristo (1780–90).
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Pangasinan
Goberno
O gobernador de Pangasinan é dende 2016 Amado Espino III, fillo do antigo gobernador Amado T. Espino, Jr. e o vicegobernador é Mark Ronald Lamibino. O corpo lexislativo provincial é o consello provincial (Sangguniang Panlalawigan) formado por 12 membros elixidos por sufraxio e 3 membros ex officio e presídeo o vicegobernador que só vota para desfacer empates.
A Serpentiña, San Vicente de Castillón, Pantón
A Serpentiña é un lugar da parroquia de San Vicente de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O Aredo, Xesta, A Lama
O Aredo é un lugar da parroquia de Xesta, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Pirri
José Martínez Sánchez, máis coñecido como Pirri, nado en Ceuta o 11 de marzo de 1945, é un exfutbolista español, histórico xogador do Real Madrid. Destacado centrocampista que xogaba tamén como líbero, desenvolveu case toda a súa carreira no equipo madrileño, no que militou durante 16 tempadas, sendo o décimo futbolista con máis partidos (561) e o noveno con máis goles (172) da historia do club. Gañou a Copa de Europa na tempada 1965/66 e un total de 10 ligas, cifra só superada por Paco Gento.
Foi internacional coa selección española en 41 ocasións, marcando 16 goles, e participou con ela en dous Mundiais (1966 e 1978).
Doutorado en medicina, formou parte do persoal médico do Real Madrid nos anos 80 e 90, pasando a ser posteriormente secretario técnico e brevemente director deportivo.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no Riffien, na SD Ceuta e no Club Atlético de Ceuta. Aos 18 anos trasladouse a Granada para comezar os seus estudos de Medicina e ingresou no Granada CF, co que debutou na Segunda División nun partido ante o Las Palmas no que marcou un gol. A pesar de non debutar ata a xornada 8, acabou a tempada como un dos máximos goleadores do campionato, con 12 tantos.
Real Madrid
No verán de 1964 incorporouse ao Real Madrid, co que debutou aos 19 anos nun partido contra o Barcelona, saíndo de titular no lugar do sancionado Ferenc Puskás. Continuou como titular durante o resto da tempada e marcou o seu primeiro gol coa camiseta branca no seu cuarto partido, superando ao gardameta do Deportivo da Coruña, Benegas.
Militou no club branco durante 16 tempadas, ata 1980, destacando pola súa entrega e sacrificio. En 1968 disputou a final da Copa do Xeneralísimo afectado de febre tifoide e durante o partido fracturou unha clavícula. Con todo, mantívose no campo ata o final do partido, motivo polo que foi condecorado por Santiago Bernabéu coa Laureada, máximo galardón outorgado polo club e do que foi o primeiro receptor. En 1971 disputou a final da Recopa de Europa contra o Chelsea de novo cunha fractura de clavícula.
Gañou un total de 10 ligas co Real Madrid, cifra só superada no fútbol español polo seu compañeiro Paco Gento. En 1966 marcou o único gol no partido de ida das semifinais da Copa de Europa contra o Inter de Milán de Helenio Herrera, que co empate 1-1 da volta serviu para clasificar o equipo español para a final continental. Pirri foi titular na final ante o Partizan de Belgrado no Estadio Heysel de Bruxelas, na que o Real Madrid conseguiu a súa sexta Copa de Europa.
Sumou un total de 561 partidos e 172 goles co Real Madrid, sendo no momento da súa marcha o segundo futbolista con máis partidos e o cuarto máximo goleador histórico do club.
Últimos anos en México
En 1980 cruzou o Océano Atlántico recalando en México, onde xogou dúas tempadas no Puebla antes de poñer fin á súa carreira no Oaxtepec, tendo en ambos equipos como compañeiro a Juan Manuel Asensi.
Selección española
Foi 41 veces internacional coa selección española desde o seu debut no Mundial de 1966 ante a selección arxentina en Birmingham, partido no que marcou o seu primeiro gol. Participou tamén no Mundial de 1978 e marcou un total de 16 goles internacionais durante a súa carreira.
Trala retirada
De volta en Madrid e tras recoñecementos e homenaxes á súa traxectoria deportiva, traballou no persoal médico do Real Madrid, xa como doutorado, durante 13 anos. En 1996 foi nomeado secretario técnico do club, e no ano 2000, brevemente, director deportivo ata a chegada á presidencia de Florentino Pérez. No ano 2002 foi anunciado como novo director deportivo no Córdoba CF, pero acabou renunciando pouco despois.
Vida persoal
Casou en 1969 coa actriz Sonia Bruno. O seu fillo Daniel Martínez Oyamburu, máis coñecido como Dani Pirri, foi tamén fisioterapeuta do Real Madrid.
San Vicente, San Vicente de Castillón, Pantón
San Vicente é un lugar da parroquia de San Vicente de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
As Barreiras, Xesta, A Lama
As Barreiras é un lugar da parroquia de Xesta, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Illa Goli
A Illa Goli (en croata: Goli Otok,  literalmente "illa estéril" ou "illa árida") é unha illa fronte á costa norte do Adriático. Está situada entre o litoral nordés da illa de Rab e o continente, no actual condado de Primorje-Gorski Kotar, Croacia. A illa é árida e está deshabitada. A costa norte é case completamente despexada, mentres que o sur ten unha pequena cantidade de vexetación e algunhas calas.
O Vargo, San Vicente de Castillón, Pantón
O Vargo é un lugar da parroquia de San Vicente de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Campelo, Xesta, A Lama
Campelo é un lugar da parroquia de Xesta, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
A Paradela, Xende, A Lama
A Paradela é un lugar da parroquia de Xende, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Pintura da Antiga Grecia
miniatura| O mozo portador da [[sarisa. Gardián da tumba de Agios Athanassios, Tesalónica. Pintura helenística, finais do século IV a.C ou principios do III a.C. Parede pintada. Técnica de pintura sobre taboleiro de madeira .]] miniatura|Mosaico da batalla de Issus (arredor do 100 a.C.), da Casa do Fauno en Pompeia, quizais dun orixinal de Filoxeno de Eretria do século IV a.C. (Nápoles, Museo Arqueolóxico) A pintura grega antiga abrangue todo o período da Grecia antiga, desde a Idade do Bronce até os períodos arcaico, clásico e helenístico. Durante este longo período, desde o século X ao I antes da Era Común, transformouse en todas as formas que adoptou, tanto se pintaba sobre cerámica — que segue sendo a parte mellor conservada desta práctica artística - en paneis ou mural e ás veces en estelas. A pintura grega non se circunscribe, polo tanto, ao soporte bidimensional, xa que o esencial atópase na cerámica, nun volume particular no que está inscrita a pintura e con pequenos relevos que, ás veces, son completos (vulto redondo).
As pinturas helenísticas que se descobren constantemente nas tumbas da elite do norte de Grecia revelan artistas punteiros que dominaron a representación de volumes e luz a través do claroscuro e a ilusión (rudimentaria) da perspectiva.
Os rastros de pintura que quedan nas esculturas e decoracións arquitectónicas permiten representar, coas técnicas actuais, o efecto da pintura nos volumes da Antigüidade. Pero este enfoque aínda é experimental, nalgúns exemplares estudados no laboratorio. Este estudo inclúe a historia antropolóxica, estética, social e relixiosa do mundo grego antigo.
Varios soportes: a parede, o panel, a cerámica e a escultura
A pintura, sobre paneis e mural, foi considerada, polos propios gregos, como "a esencia mesma da beleza e a base da arte".
A Pinacoteca, cando chegamos á acrópole de Atenas, á esquerda, tras cruzar os Propileos, construíuse a mediados do século V a.C para exhibir varias obras mestras, máis precisamente unha galería de pinturas, onde os paneis pintados estaban colgados sobre un taboleiro de apoio. Foron a admiración de todos aqueles aos que lles gustaba permanecer alí, durante toda a Antigüidade, en particular Pausanias, o autor latino dun libro de viaxes en Grecia, famoso polas detalladas descricións de certas pinturas das que gardamos a memoria grazas a el. No Ágora, o Stoa Poikilè presentou varias grandes pinturas. miniatura|Representación en cor dun arqueiro do templo de Afaia en Exina, c. 500, frontón oeste. Exposición " Bunte Götter ". Estudo: Vinzenz Brinkmann. Orixinal: Múnic Glyptothek. A historia conservou varios nomes de pintores a través dos laudatorios comentarios dos propios gregos ou viaxeiros na antigüidade. Os máis famosos do período clásico foron Polygnotus, Apolodoro, Zeuxis, Timanthes, Protogenes e Apeles. As minuciosas descricións permiten representar non só a acción, senón tamén a expresión das miradas, e como cobre ou descubre o corpo dependendo do momento da imaxe. Pero os cadros, murais e paneis están perdidos. Non obstante, os descubrimentos que se suceden desde 1977 a hoxe, das tumbas reais e da elite helenística en Macedonia, revelan o talento de artistas destacados. Estes pedidos excepcionais só poderían ser confiados aos mellores artistas, serían aqueles cuxos nomes nos transmitiron os textos, pero a súa sinatura aínda non apareceu.
A esta lista hai que engadir outra moito maior de pintores cerámicos. Algúns deles están gravados nas pezas. Todos os outros son identificados polos investigadores e reciben un nome, arbitrariamente, relacionado co oleiro ou cun vaso notable a maior parte do tempo. A súa produción pode reconstruírse con criterios estéticos. Quizais porque Grecia tiña moitos depósitos de arxila dunha calidade excepcional, os talleres de cerámica floreceron alí durante a antigüidade. E debido á súa relativa pobreza noutras áreas, o comercio de cerámica foi a principal fonte de enriquecemento de Atenas durante o período clásico. A terra vermella da Ática e aquela, lixeira, de Corinto son particularmente notables. Pero a maior parte da produción non foi decorada : eran ánforas comerciais, cerámica común e culinaria para o "consumo" diario.
As inscricións sobre a cerámica tamén nos informan sobre o clima de franca rivalidade que reinaba entre os talleres de ceramistas e que non ten equivalente no campo, menos documentado, do mural ou do panel, como no que atinxe á escultura grega antiga. Ademais, a lingua grega non distingue entre os nosos "artesáns" e os nosos "artistas", só hai " tekhnitai " ("fabricantes").
Restauración de cores residuais
Tamén hai que ter en conta que a pintura sempre se empregou en esculturas. O profesor Vinzenz Brinkmann é especialista nesta na Universidade de Bochum e na Fundación de Arqueoloxía de Múnic, que montou a exitosa exposición « Deuses en cores (en) », igual que na decoración arquitectónica. A pintura encáustica aplicouse polo menos no IV a.C sobre grandes esculturas de mármore, como demostra un vaso do Museo Metropolitano e a elección de Praxíteles. A mediados do século, a sensualidade do seu " Afrodita de Cnido debía acentuarse coa pintura, realizada polo pintor Nicias. Este usou, segundo Plinio o Vello, "a técnica do circumlitio, onde se traballaban especialmente os efectos da sombra e da luz".
A figura humana: un motivo privilexiado e un legado durante séculos
Nas pinturas gregas como na escultura, o motivo dominante, de lonxe sobre todos os demais, é a figura humana. O motivo do corpo espido, o do home moito máis que o da muller, é constante e recorrente ao longo da arte grega antiga. O tratamento, aparentemente cada vez máis "naturalista" do corpo humano maniféstase en numerosas series de variacións.
Nesta continuación do motivo do corpo máis ou menos espido estableceuse a arte grega e influíu profundamente en toda a arte occidental. Atopamos un exemplo no intento de recompoñer cadros desaparecidos segundo a súa antiga descrición: Este é o caso de "A calumnia de Apelles" por Botticelli, no Renacemento. É o caso tamén de pinturas inspiradas en copias romanas, como " Encontro de Hércules e Telephus en Arcadia " que é unha copia romana dun orixinal grego. O que serviu de modelo a Ingres para a pose de "Madame Moitessier sentada". Após a súa visita aos museos e xacementos arqueolóxicos de Roma, Florencia, Pompeia, Herculano e Nápoles, na primavera de 1917, Picasso volveu á diversidade de pinturas do Renacemento e da Antigüidade (por exemplo. "Mulleres novas xogando cos ósos", copia romana segundo Alexandros de Atenas).
A Picasso tamén lle gustaba referirse á pintura grega, nun rexistro máis amplo, sobre a cerámica e a representación animal. Pódese tomar por exemplo a cerámica levada a cabo en Valauris, onde se atopa entre 1946 e 52 un motivo indefinidamente suxeito a variacións dos pintores de cerámica grega: a curuxa, atributo de Atenea e símbolo de Atenas.
Pinacoteca
Moitas das pinturas de gran formato, en paneis ou murais, estiveron dentro de templos e outros edificios públicos, ata finais do século V a. C., despois cada vez máis en edificios privados. A Pinacoteca [literalmente "Táboas de depósito"] (mediados do século V a. E. C.), á esquerda dos Propileos, a monumental entrada á acrópole de Atenas, utilizouse para instalar unha galería de imaxes, onde se colgaban paneis pintados sobre un soporte de láminas. Aínda que Pausanias (no século II da nosa era), na súa Descrición de Grecia, fala de imaxes "que o tempo non borrara", de feito trátase de pinturas, incluíndo dúas pinturas de Polignoto. A Pinacoteca creouse para acoller banquetes públicos con 17 camas. Ademais Atenas tiña outro espazo que presentaba cadros: no Ágora, o Stoa Poikilè, un pórtico que presentaba varias pinturas, incluído un cadro feito por Polygnote e ofrecido por el á cidade de Atenas. Posteriormente creáronse outras coleccións privadas.
Entre as pinturas documentadas por Pausanias, as pintadas por Polygnot no Lesche dos Cnidios, en Delfos, foron obxecto de numerosos estudos segundo o coñecemento dispoñible para os investigadores. Un estudo recente, realizado en 2000, por Catherine Cousin, volve a estas pinturas baixo o título "Composición, espazo e paisaxe nas pinturas de Polygnot na lesche de Delfos". Segundo Pausanias, as pinturas, [moi probablemente sobre madeira], estaban, en simetría, unha á esquerda, a outra á dereita ao entrar.
Comunidades de artesáns
En Atenas estes artesáns, os technitai, constitúen un medio. Están moito máis illados noutros lugares. Ao redor dun mestre oleiro, algúns empregados montaron un taller. Ás veces hai barrios de alfareiros, como en Atenas e Metaponte, pero o estudo destes asentamentos aínda está por facer.
A arte grega transmitiuse a través de coñecementos (o oficio, ás veces ao longo de varias xeracións) e a través de estilos : os talleres das poucas cidades produtoras. Isto garante unha gran continuidade e unha secuencia de fases creativas. Non hai pausa, vangarda. Pero o espírito de competencia entre artesáns e entre cidades garante esta secuencia de fases creativas, o seu dinamismo.
Período protoxeométrico XI - X a.C.
centro|miniatura| Ánfora protoxeométrica do ático, c. 975-950. H. 35 cm. [[Museo Británico .]]
Período xeométrico do ático X - VIII a. C. ao protocorintio VII a. C -725 / -625 a. C.
Entre os primeiros soportes, as ánforas cinerarias ofrecen as súas fermosas curvas á decoración en esvarado negro. Trátase de grandes vasos que foron enterrados e que contiñan as cinzas de personalidades suficientemente ricas para seren tratadas despois da súa morte. A ánfora estaba rodeada de moitos vasos rotos na pira.
A decoración pintada de estilo xeométrico do X - VIII a. C., inventada por Atenas, está formada por primeira vez por liñas e ondas regulares, así como por círculos concéntricos debuxados cun compás. Unha decoración xeométrica invade gradualmente todas as superficies dispoñibles. A continuación, as figuras humanas inscríbense, especialmente no marco de obxectos vinculados ás celebracións fúnebres, en siluetas xustapostas nunha densa decoración composta por rexistros superpostos, figurativos na parte superior e máis xeométricos na parte inferior. O estilo orientalizante, paralelo á produción ateniense, desprégase en Corinto (desde o 725 ao 625) e no Leste de Grecia con frisos decorativos, onde a arte xeométrica deixa un gran lugar para frisos animais, vexetais ou fantásticos.