cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francia Márquez
Foi representante legal do Consello Comunitario do correxemento de La Toma de Suárez, ao norte do departamento do Cauca onde se opuxo á explotación mineira indiscriminada e á entrega indiscriminada de títulos mineiros debido ao impácto negativo destas actividades, como a deterioración do medio ambiente e o desprazamento forzado de comunidades. Isto valeulle ameazas e atentados contra a súa vida, mais tamén o recoñecemento internacional como líder comunitaria e defensora do medio ambiente. Foi precandidata á presidencia nas eleccións de 2022, competindo na coalición Pacto Histórico en representación do seu movemento "Soy porque somos" e avalada polo Polo Democrático Alternativo. Obtivo a terceira votación a nivel nacional con máis de 785 000 votos, e o 23 de marzo de 2022 foi anunciada como candidata á vicepresidencia como fórmula de Gustavo Petro nas eleccións presidenciais de 2022. Recibiu varias distincións polas súas actividades sociais e ambientais, entre elas os premios Goldman e Joan Alsina de Dereitos Humanos.
Foi precandidata á presidencia na consulta para elixir ao candidato da coalición Pacto Histórico en representación do seu movemento Soy porque somos e avalada polo Polo Democrático Alternativo. Na votación a nivel nacional obtivo o terceiro posto con máis de 785 000 votos e o 23 de marzo de 2022 foi anunciada como candidata á vicepresidencia como fórmula de Gustavo Petro para as eleccións presidenciais de 2022.
Mocidade e estudos
Naceu o 1 de decembro de 1981 en Yolombó, correxemento do concello de Suárez do departamento do Cauca, situado en territorio dunha comunidade afrodescendente. A súa infancia, segundo conta, "estivo marcada por pasar tempo en casa dos meus avós maternos, outro tempo coa miña nai e o resto cos meus avós paternos". A súa nai é parteira, labrega e mineira. O seu pai, agromineiro e obreiro. Francia Márquez é nai de dúas fillas.
Márquez graduouse como técnico agropecuaria no Servizo Nacional de Aprendizaxe (SENA). En 2020, obtivo un título en Dereito da Universidade Santiago de Cali.
En 2021, iniciou unha especialización en escritas creativas na Universidade ICESI.
Oposición á minaría indiscriminada
miniatura|250x250px|Comunidades afrodescendentes ao redor do encoro Salvajina no departamento do Cauca (Colombia) en 2010. No 2009, iniciou un proceso de protesta co obxectivo de evitar que as comunidades afrodescendentes do Consello Comunitario de La Toma no concello de Suárez fosen desaloxadas forzosamente do territorio ancestral, por mor dun goberno que entregou a Héctor Sarria, a empresas multinacionais como AngloGold Ashanti e a outras persoas foráneas, títulos de explotación mineira, violando o debido proceso á implementación do dereito fundamental ao consentimento libre, previo e informado. Ese mesmo ano, o Consello Comunitario de La Toma e varios dos seus líderes e lideresas foron declarados obxectivo militar por parte dos grupos paramilitares Águilas Negras, Los Rastrojos e Bloque Capital, pois segundo estes actores armados, a comunidade estaba a oporse ao desenvolvemento e impedindo a entrada de empresas multinacionais. Márquez instaurou unha acción de tutela exaltando a violación dos seus dereitos fundamentais á vida digna, á permanencia no territorio, ao debido proceso e á consulta previa, libre e informada, os cales foron tutelados mediante a sentenza T-1045A de 14 de decembro de 2010. miniatura|250x250px|Minaría ilegal no departamento do Cauca. No ano 2013, foi nomeada como representante legal do Consello Comunitario de comunidades afrodescendentes do correxemento La Toma, cargo que exerceu até o 12 de decembro de 2016. Tamén participou na Asemblea Permanente declarada polas comunidades afrodescendentes do Cauca, na cal se lle esixiu ao INCODER (hoxe Axencia Nacional de Terras) protexer os territorios ancestrais de comunidades negras e avanzar na titulación colectiva, así como garantir o acceso á terra por medio de compras realizadas por devandita entidade.
No 2014, participou na mesa interétnica e intercultural do Norte do Cauca debde a cal se lle esixiu ao Goberno Nacional deter a minaría ilegal e o outorgamento de títulos mineiros sen consulta previa en territorios étnicos. Así mesmo, pedíuselle realizar accións que permitisen identificar posibles actos de corrupción institucional fronte á minaría ilegal que estaba a contaminar o territorio. En outubro de 2014, foi desprazada forzosamente do territorio e declarada, xunto cos seus fillos, obxectivo militar por parte de grupos paramilitares.
Marcha dos Turbantes
En 2014, Márquez Mina foi unha das líderes que organizou unha marcha á que se uniron ao redor de 70 mulleres afrodescendentes que usaban turbantes que identificaban a súa orixe étnica e que foi coñecida como "A Marcha dos Turbantes" tamén coñecida como "Mulleres Negras polo Coidado da Vida e os Territorios Ancestrais". A marcha partiu o 17 de novembro do correxemento de La Toma en Suárez con 15 mulleres lideradas por Márquez Mina. Durante o percorrido uníronse á marcha mulleres doutros concellos do norte caucano que igualmente padecían o problema da minaría ilegal nos seus territorios como Santander de Quilichao, Buenos Aires, Guachené e Caloto e chegou a Bogotá o 27 de novembro despois de percorrer ao redor de 600 quilómetros a pé. O obxectivo era esixir ao goberno o cumprimento da sentenza da Corte Constitucional que ampara os territorios ancestrais das comunidades negras da rexión e esixir o fin da minaría ilegal e a minaría inconstitucional que estaba a causar a contaminación do río Ovejas e o desprazamento forzado de comunidades.
As mulleres ocuparon un salón da sede do Ministerio do Interior coñecida como Casa La Giralda no centro de Bogotá e na Casa Afro, onde habitaron até o 11 de decembro. Tras a mobilización, as mulleres lograron o recoñecemento de 27 Consellos Comunitarios do Norte do Cauca como suxeitos de reparación colectiva.
Participación nos diálogos de paz
En decembro de 2014, Márquez Mina viaxou á Habana para participar nos diálogos de paz entre o goberno de Juan Manuel Santos e a guerrilla das Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia - Exército do Pobo (FARC-EP), como vítima na quinta delegación. Neste proceso participou ante a mesa dos diálogos de paz co seu relato sobre a forma na que o conflito armado político e económico afectou historicamente de maneira desproporcionada ás comunidades afrocolombianas, e de maneira específica ás mulleres negras. Así mesmo, falou sobre a necesidade de garantir a participación efectiva dos pobos étnicos no proceso para lograr a paz estable e duradeira.
Ameazas contra a súa vida
A finais de 2014, foi desprazada da súa vila de orixe debida a ameazas que recibiu tras liderar iniciativas de loita en contra da minaría ilegal no seu territorio. Na súa condición de desprazada pola violencia armada, foi convidada a viaxar a Cuba a desenvolver actividades coas delegacións do goberno e as FARC-EP no marco do proceso de paz colombiano.
Outras mobilizacións
En xullo de 2015, participou nunha asemblea permanente organizada pola asociación de Consellos Comunitarios do Norte do Cauca, a cal levou a cabo sobre a vía Panamericana, co obxectivo de esixirlle ao goberno nacional garantías de protección aos líderes e lideresas do norte do Cauca debido a que permanentemente reciben ameazas de morte. Tamén pediu o cumprimento dos acordos anteriormente pactados entre o goberno e as comunidades negras desta rexión. En setembro de 2015, a organización sueca Diakonia outorgoulle o premio como Defensora de Dereitos Humanos.
Recoñecemento internacional
miniatura|200x200px|Francia Márquez participando nun foro feminista en [[Europa en 2019.]] Márquez viaxou aos Estados Unidos, Ecuador, Panamá, México, Cuba, Suíza e Francia para levar a coñecemento internacional as violacións sistemáticas aos dereitos humanos ás que como pobo afrocolombiano permanentemente foron sometidos, e para salientar a resistencia e a loita por permanecer nos territorios recoñecidos como ancestrales.
Fabio Rivas Pardo
Fabio Rivas Pardo, nado en Pontevedra en 1997, é un escritor galego.
Traxectoria
Estudou Ciencias da Linguaxe e Estudos Literarios na Universidade de Vigo.
En 2023 traballaba como libreiro en Pontevedra.
Algúns dos contos gañadores de concursos foron publicados en libros colectivos.
Obra
miniatura|O autor presentando A pintura debida no Espacio Lector Nobel de [[Pontevedra acompañado de Xosé Monteagudo e Fran Alonso]] A pintura debida (2023). Vigo: Xerais. 160 páxs. ISBN 978-84-1110-306-0. ePub: ISBN 978-84-1110-368-8. Relatos. Prólogo de Anxo Angueira.
Francia Márquez
Participación política
Márquez Mina foi candidata á Cámara de Representantes do Congreso de Colombia no ano 2018, co aval do Consello Comunitario do río Yurumanguí para a circunscrición especial de afrodescendentes. O 4 de maio de 2019, foi vítima xunto a outros activistas dun atentado perpetrado con armas de fogo e granadas no Cauca que deixou dous feridos.
En xuño de 2020, foi electa membro do Consello Nacional de Paz e Convivencia do cal foi presidenta, creado a través do decreto 885 de maio de 2017, como instancia para o seguimento ao cumprimento dos acordos de paz.
Candidatura presidencial e vicepresidencial de 2022
En agosto de 2020, Francia Márquez anunciou que se lanzaría como precandidata ás eleccións presidenciais de 2022 dentro da coalición coñecida como Pacto Histórico. En abril de 2021, no marco da Convención Nacional Feminista, oficializou a súa candidatura, o Movemento Estamos Listas ofreceulle o seu apoio, e á tamén precandidata, Ángela María Robledo.
En decembro de 2021, o partido Polo Democrático Alternativo deulle o aval para participar na consulta interna do Pacto Histórico, isto despois de que a campaña da candidata non lograse recoller as firmas necesarias para a súa inscrición.
En marzo de 2022, obtivo máis de 780.000 votos dentro da consulta para a elección de candidato presidencial da coalición, deixándoa en segundo lugar detrás do exalcalde de Bogotá, Gustavo Petro e situándose como a terceira votación máis alta de todas as consultas a nivel nacional. Márquez foi considerada como "revelación electoral" por medios como Forbes Colombia e CNN en Español.
O 23 de marzo de 2022, aceptou o nomeamento como fórmula vicepresidencial do Pacto Histórico, acompañando a Gustavo Petro, cara ás eleccións presidenciais de Colombia que se produciron o 29 de maio de 2022.
Vicepresidenta de Colombia
Márquez Mina foi elixida como vicepresidenta de Colombia o 19 de xuño de 2022, sendo a fórmula de Gustavo Petro. Durante a campaña anunciouse que Márquez estaría a cargo do novo Ministerio da Igualdade, onde velaría polos dereitos das mulleres, poboación LGBTI, poboación vulnerable e pola loita pola igualdade social e económica dos pobos excluídos.
Palacio Municipal de Deportes San Pablo
O Palacio Municipal de Deportes San Pablo ou Palacio Municipal de Deportes de Sevilla é un pavillón polideportivo situado en Sevilla, España, utilizado polo club de baloncesto profesional Real Betis Baloncesto para xogar os seus partidos de competición oficial. Inaugurado en 1987, tivo un custo de 800 millóns de pesetas. Ten capacidade de 7 626 espectadores.
Murchisonella spectrum
Murchisonella spectrum é unha especie de molusco gasterópodo da subclase dos heterobranquios, infraclase dos alogasterópodos, superfamilia dos murquisoneloideos, e familia dos murquisonélidos, unha das integradas no xénero Murchisonella.
Descrición
A especie foi descrita en 1875 polo malacólogo danés Otto Andreas Lowson Mörch,  baixo o nome de Murchisonia spectrum.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmenbte válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Murchisonella spectrum é un molusco con cuncha diminuta, de 2,1 mm de lonxitude e diámetro de 0,6 mm, alongada, cónica, de cor branca e subdiáfana. A superficie da cuncha, entre a sutura anterior e o umbo está marcada por seis fíos en espiral moi delgados, iguais e reguarmente espazados por igual, mentres que o espazo entre o umbo e o ápice é liso. Toda a superficie da cuncha está marcada por liñas extremadamente finas. A abertura é subcadrada, co ángulo posterior obtuso, e o labio externo moi delgado, mostrando as marcas externas no interior; a columela é case recta e lixeiramente curvada nos bordos.
Distribución e hábitat
Esta especie distribúeses no Atlántico occidental, en augas do mar Caribe, desde a península da Florida até á do Iucatán, entre os 25° N e os 12° S, e entre os 88° O e os 62° L. Béntica, habita entre os 0 e os 73 m de profundidade, sobre substratos brandos.
Marinho Chagas
Francisco das Chagas Marinho, máis coñecido como Marinho Chagas, nado en Natal o 8 de febreiro de 1952 e finado en João Pessoa o 31 de maio de 2014, foi un futbolista brasileiro. Irreverente e polémico, está considerado un dos mellores laterais esquerdos da súa época e un dos maiores ídolos da historia do Botafogo, club co que disputou 183 partidos, marcando 39 goles. Tamén destacou noutros clubs como o Fluminense ou o São Paulo, e foi internacional coa selección brasileira, coa que tivo unha destacada actuación no Mundial de 1974, no que Brasil quedou cuarto.
Traxectoria
Naceu na cidade de Natal, no estado brasileiro de Río Grande do Norte. Comezou a súa carreira como futbolista no Riachuelo, pasando logo polo ABC, co que gañou o Campionato Potiguar de 1971, e polo Náutico do Recife.
En 1972 fichou polo Botafogo, no que militou durante os seguintes cinco anos. Lateral esquerdo hábil e innovador, foi considerado un dos mellores xogadores do mundo na súa posición, e foi un dos primeiros laterais que subían de xeito habitual ao ataque, en vez de limitarse só ás tarefas defensivas. Converteuse nun ídolo do Botafogo, sendo galardoado en dúas ocasións coa Bola de Prata, e xogando co club carioca recibiu as súas primeiras convocatorias para a selección brasileira. Disputou un total de 183 partidos co club, marcando 39 goles, moitos deles de falta.
Durante a súa estancia no club alvinegro, despois do Mundial de 1974, foi probado polo Schalke 04 alemán nun partido ante o Bayern de Múnic. A continuación o club de Gelsenkirchen levou a cabo unha votación entre os seus afeccionados para decidir se contrataban ou non ao xogador, pero nunca se deu a coñecer o resultado da mesma, e o futbolista continuou no Río de Xaneiro.
Entre 1977 e 1978 xogou no Fluminense, co que marcou outros 39 goles, en só 93 partidos. A continuación chegou á North American Soccer League, disputando unha primeira tempada nas filas do New York Cosmos, onde compartiu equipo con xogadores como o seu compatriota Carlos Alberto Torres, a lenda alemá Franz Beckenbauer, o italiano Giorgio Chinaglia, o histórico centrocampista neerlandés Johan Neeskens ou o defensa galego Santiago Formoso. Rematou a liga no primeiro posto da Conferencia Leste e caeu nas semifinais do play-off polo título ante os Vancouver Whitecaps. Marcou 8 goles nos seus 24 partidos co club, e foi elixido no segundo mellor equipo ideal da tempada.
Ao ano seguinte militou nos Fort Lauderdale Strikers de Florida, onde tivo como compañeiros entre outros ao dianteiro alemán Gerd Müller e ao centrocampista peruano Teófilo Cubillas. Xogou 19 encontros co equipo, anotando 3 goles, e os Strikers remataron a tempada como subcampións tras perder na final dos play-offs diante do Cosmos por 0-3 ante o Cosmos. Marinho non xogou a final.
De regreso a Brasil gañou co São Paulo o Campionato Paulista de 1981, o título máis destacado da súa carreira, superando na final ao Ponte Preta por 1-1 e 2-0. A súa actuación persoal nesa tempada valeulle unha terceira Bola de Prata. Despois de pasar por varios equipos brasileiros máis (Bangu, Fortaleza, América de Natal) e polo Los Angeles Heat estadounidense, puxo fin á súa carreira como xogador cunha breve etapa en Alemaña, onde xogou no BC Harlekin de Augsburgo, da división afeccionada máis baixa do país, a "C-Klasse". O club fora creado polo empresario Peter Eiba, que fichou, ademais de a Marinho Chagas, a algunhas antigas celebridades menores da Bundesliga co obxectivo de levar o equipo ata a elite do fútbol alemán, cousa que nunca aconteceu.
En 1991 foi contratado como adestrador do El Paso Patriots, un equipo afeccionado da Southwest Independent Soccer League dos Estados Unidos.
Selección brasileira
Foi internacional coa selección brasileira en 24 partidos oficiais (ademais doutros 8 non oficiais) e marcou catro goles. Debutou nunha derrota nun amigable ante Suecia en xuño de 1973. Foi convocado por Zagallo para o Mundial de 1974, onde disputou todos os partidos como titular, formando xunto a Luís Pereira, Marinho Peres e Nelinho (substituído por Zé Maria nos partidos finais) unha defensa moi sólida que só encaixou catro goles en sete partidos. O equipo brasileiro acabou cuarto.
Xogou o seu último partido co Brasil en xuño de 1977 ante Iugoslavia.
Vida persoal e morte
Despois de anos batallando contra o alcoholismo, o que lle provocou varias doenzas, faleceu o 31 de maio de 2014 en Coronel João Pessoa, por unha hemorraxia dixestiva. No momento da súa morte, traballaba como comentarista deportivo nunha emisora de Natal. Tiña 62 anos de idade.
Foi pai de tres fillos, dous homes e unha muller.
Palmarés
São Paulo
Burrn!
Burrn! (バーン) é unha revista mensual xaponesa para os fans de música heavy metal.
Marinho Chagas
Palmarés
ABC
Brasil
Burrn!
Historia
Publicada desde setembro de 1984. É a principal publicación sobre música heavy metal do país. A partir de 2013, é publicada por Shinko Music Entertainment en Toquio. O contido da revista está en xaponés e céntrase principalmente en artistas occidentais, mentres que as portadas están predominantemente en inglés. A Burn! menciónase constantemente en sitios web de bandas de metal famosas de todo o mundo.
A pesar de ser unha revista xaponesa, ningún músico xaponés apareceu na portada de Burrn! até que o número de xaneiro de 2016, cando apareceu Akira Takasaki na súa portada. Iso non inclúe o separado ''Burrn! Xapón'', que se publicou en seis volumes entre 1987 e 1990 para centrarse nos artistas xaponeses, antes de ser revivida en 2016.
A Metallion como números especiais da Burrn! é publicada desde 1999.
George Francis Hill
George Francis Hill, nado en Brahmapur, India Británica, o 22 de decembro de 1867, e finado en Londres o 18 de outubro de 1948, foi un numismático e historiador británico, bibliotecario principal e director do Museo Británico (1931-1936). Foi un destacado especialista en moeda da Antiga Grecia e en medallas renacentistas.
BioLib
BioLib (Biological Library) é unha base de datos que vén sendo unha enciclopedia internacional de plantas, fungos e animais.
George Francis Hill
Infancia e formación
O seu avó paterno, Micaiah Hill, fora o fundador en Londres da London Missionary Society, unha institución de misioneiros da igrexa congregacional, e o seu pai, Samuel John Hill, establecérase en Brahmapur, onde naceu George Francis Hill.
BioLib
Carecteristicas
Ademais da clasificación taxonómica, pódese visitar nela unha galería, un glosario, un dicionario de nomes vernáculos, unha base de datos de ligazóns e bib liografía, biótopos, un foro de discusión e outras funcións relacionadas coa bioloxía. É un proxecto educativo non comercial destinado a ser empregado tanto por expertos como polo público en xeral. O seu contido pódese ampliar mediante as contribucións dos usuarios.
Obxectivo
O obxectivo deste proxecto é recompilar información biolóxica e presentala ao público tanto profesional como amante da natureza. A súa primeira tarefa foi crear unha lista de especies de animais, plantas e fungos da República Checa (de 70 000 a 9 000 especies). O sistema tamén contén (ou, nalgúns casos, "conterá") unha galería de imaxes relacionadas cos rexistros da base de datos de especies, base de datos de termos biolóxicos, lista de bibliografía e ligazóns sobre a natureza, listas de verificación, dicionario de linguas de especies, artigos, etc. O proxecto BioLib permite a calquera que queira axudar a inserir datos nas súas bases de datos. Despois do rexistro, o usuario pode engadir imaxes, ligazóns, escribir descricións de imaxes, engadir termos ao dicionario biolóxico ou textos sobre as especies. Por suposto, os datos enviados revísanse antes de engadilos á base de datos. O propósito de BioLib é crear un sistema que axude ás persoas a atopar o maior número posible de recursos sobre o tema que lles interesa, non só nos datos contidos nas bases de datos, senón tamén dándolles unha lista de ligazóns e bibliografía sobre o tema.
George Francis Hill
Infancia e formación
Formouse xa desde rapaz en Inglaterra; primeiro no Blackheath College, ao sueste de Londres, e posteriormente no University College, da Universidade de Londres, e finalmente no Merton College, da Universidade de Oxford, onde foi alumno do numismático e arqueólogo clásico Percy Gardner (1846-1937) e acadou a súa graduación en estudos clásicos.
Carreira
En 1893 ingresou no Museo Británico, onde se adscribiu ao seu Departamento de Moedas e Medallas, que naquel momento era un importante centro de estudo da moeda da Antiga Grecia. Alí traballou con persoeiros tan salientables como Barclay Head e Reginald Poole, e cinco anos máis tarde publicou o seu primeiro traballo sobre moeda grega.
A Hill débeselle a publicación de moitos dos catálogos das coleccións numismáticas do Museo Británico. En 1912 pasou a ser o conservador do Departamento de Moedas e Medallas e en 1931 foi nomeado director e bibliotecario principal do Museo Británico. Baixo a súa dirección compróuselle á Unión Soviética o Codex Sinaiticus e, xunto co Victoria and Albert Museum, a colección de antigüidades orientais de George Eumorfopoulos.
Hill foi tamén editor do Journal of Hellenic Studies, da Sociedade de Promoción dos Estudos Helénicos, desde 1898 ata 1912. He was knighted in 1933.
Vida persoal
En 1897 casou con Mary Paul (finada en 1924). Hill xubilouse en 1936 e faleceu en Londres en 1948.
Escolma de publicacións
Estas son as monografías máis salientables publicadas por George Francis Hill:
We Are Scientists
We Are Scientists é unha banda estadounidense de rock alternativo baseada en Nova York que se formou en Berkeley, California no ano 2000. Está composta principalmente polo guitarrista e vocalista Keith Murray e o baixista guitarist Chris Cain, uníndose o batería Keith Carne para o estudio e para os directos dende 2013.
A banda publicou seis álbums de estudio, sen incluír o seu primeiro lanzamento Safety, Fun, and Learning (In That Order), que o grupo describiu como un bosquexo en vez dun álbum propiamente dito. O éxito de We Are Scientists chegou co lanzamento do seu primeiro álbum de estudio, With Love and Squalor, que vendeu 100 000 copias nos primeiros seis meses. Este foi seguido polo lanzamento de Brain Thrust Mastery en 2008, Barbara en 2010, TV en Français en 2014, Helter Seltzer en 2016 e Megaplex en 2018.
Hipocampo (anatomía)
O hipocampo, é unha parte do cerebro, máis precisamente: o arquicórtex, que apareceu por primeira vez nos réptiles. Está situado no bordo interno do lobo temporal e é unha estación central de conmutación do sistema límbico. Hai un hipocampo por hemisferio. miniatura| Localización do hipocampo no cerebro (animación)
Orixe da palabra
miniatura| Hipocampo humano con fórnix e un [[cabaliño de mar en comparación]] miniatura| Localización do hipocampo no [[sistema límbico]] Desde a década de 1570, nomeado polo anatomista Giulio Cesare Aranzi, recibe o nome de forma latinizada pola mitoloxía do hipocampo (en latín hippocampus, en plural hippocampi) , o monstro mariño da mitoloxía grega, cuxa metade dianteira é un cabalo e a metade traseira un peixe. O nome desta criatura mítica é en ἱππόκαμπος, de ἵππος, "cabalo" e κάμπος, "mostro mariño"
En xeral, o hipocampo aseméllase a un cabaliño de mar sen cabeza ou sen bico (ver figura).
Anatomía
miniatura| Localización do hipocampo (vermello) no cerebro humano: Vista desde abaixo (a fronte está na imaxe superior) O hipocampo está situado na parte medial do telencéfalo e forma o chamado arquicórtex. Varias estruturas pertencen ao hipocampo, polo que tamén se fala dunha "formación hipocampal":
Citoarquitectónica
O Gyrus dentatus é a entrada ao hipocampo. Os seus corpos de células nerviosas atópanse na banda de células granulares (estrato granular). As células principais son células gránulos glutamatérxicas excitadoras que envían as súas dendritas cara ao exterior cara á capa molecular (estrato moleculare). Tamén hai unha serie de interneuronas inhibidoras diferentes, GABAérxicas, que se distinguen pola súa morfoloxía, as súas entradas e saídas e as súas proteínas identificadoras. A capa molecular pódese dividir en capa molecular interna e externa. En ambas as partes apenas hai corpos de células nerviosas, só fibras nerviosas. Non obstante, as entradas das dúas capas son diferentes e pódense visualizar con diferentes cores (ver máis abaixo). Dentro do arco da capa de células granulares atópase o hilo, tamén chamado lámina multiforme. Contén algunhas interneuronas, pero principalmente os axóns das células granulares, as chamadas fibras musgosas (nota: estes axóns non teñen nada en común coas fibras musgosas do cerebelo agás o seu nome). miniatura| Debuxo das conexións neuronais do hipocampo dun roedor por [[Santiago Ramón y Cajal (1911)]] O hipocampo real ou propio (Hippocampus proprius) é, como estrutura arquicortical, tamén de tres capas. Semellante ao xiro dentado, os corpos das células nerviosas atópanse nunha capa, a capa celular piramidal (Stratum pyramidale). As células principais aquí tamén son células piramidais glutamatérxicas que envían dendritas radialmente tanto cara a dentro como cara a fóra, e hai unha variedade similar de interneuronas. O estrato radial amplo (Stratum radiatum) e o estrato lacunoso-molecular (lacunosum-moleculare) máis estreito están unidos á capa celular piramidal como capas de entrada no exterior, e o Stratum oriens no interior, que contén os corpos celulares das células inhibidoras do cesto. Na súa dirección tanxencial, o hipocampo propio divídese nas rexións CA1 a CA4 (de Cornu Ammonis), sendo só as rexións CA1 e CA3 realmente importantes anatómica e funcionalmente.
O subículo é o campo de transición desde o hipocampo arquicortical de tres capas ata o neocórtex de seis capas. Atópase entre a rexión CA1 e a cortiza entorrinal.
Ligazóns
miniatura| Sección transversal histolóxica dun hipocampo (sección frontal): CA Cornu Ammonis DG Circunvolución dentada Na formación do hipocampo, as neuronas excitadoras están conectadas nunha cadea. A principal estación de entrada para as aferentes corticais é a capa molecular externa do xiro dentado. Aquí é onde chegan os axóns do córtex entorrinal, como o chamado tractus perforans. Conéctanse ás células de gránulos igualmente excitantes; pero tamén a algunhas das diferentes clases de interneuronas inhibidoras (inhibición directa). Dentro do xiro dentado, outras interneuronas, a canasta e as células do candelero, producen inhibición inversa, é dicir, reciben a entrada das células granulares e cambian ao seu somata ou dorso do axón. Na capa molecular interna, as células granulares reciben aferentes de retroalimentación doutras células granulares e da rexión CA4 do hipocampo proprius (fibras asociativas), así como aferentes comisurais do xiro dentado do outro hemisferio.
As ramas dos mesmos axóns, os colaterais de Schaffer, continúan uníndose á cadea na rexión CA1, onde á súa vez rematan nas células piramidais. Ademais, os axóns do córtex entorrinal chegan ao estrato lacunoso-molecular da rexión CA1. Os axóns das células piramidais CA1 forman outra parte do fórnix e tamén se proxectan no subículo. Esta proxección é a entrada principal do subículo. Tamén recibe aferentes da cortiza perirhinal e entorrinal. Á súa vez, proxéctase de novo no córtex cerebral a ambos os dous lados, o núcleo accumbens, a amígdala cerebral, o córtex prefrontal e o hipotálamo.
A través da proxección do fórnix nos corpos mamillarias, o hipocampo intégrase no círculo de Papez, que foi descrito por James W. Papez en 1937 e postulado como a base neural das emocións. O círculo de Papez péchase de novo á formación do hipocampo a través do tálamo, o xiro cingulado e o córtex entorrinal.
Actividade eléctrica
Durante a locomoción e o sono REM, a actividade no hipocampo é baixa. En estados de vixilia sen locomoción e sono non REM, por outra banda, moitas veces hai actividade sincrónica de grandes grupos de neuronas, que configura o potencial eléctrico extracelular (potencial de campo) no hipocampo. As características son os gradientes de dentes de serra (en sharp wave) con períodos duns 100 ms, nos que se superpoñen paquetes de onda curta (ondulación) dentro ou pouco antes do máximo de polarización. As abreviaturas sinónimos desta combinación son SWR e SPW-R. A frecuencia das ondas, de 100 a máis de 200 Hz, varía de especie a especie. Case sempre ocorre un evento de ondulación en CA1 e CA3, e sobre todo en ambos hemisferios ao mesmo tempo, e as ondas non son sincrónicas.
Aspectos funcionais
A información de varios sistemas sensoriais flúe xuntos no hipocampo, que é procesado e enviado de volta ao córtex. Polo tanto, é moi importante para a consolidación da memoria, é dicir, a transferencia do contido da memoria da memoria a curto prazo á memoria a longo prazo. As persoas que teñen ambos hipocampos eliminados ou destruídos non poden formar novos recordos e, polo tanto, teñen amnesia anterógrada. Non obstante, os vellos recordos consérvanse na súa maioría. Así, o hipocampo é visto como unha estrutura que xera recordos, mentres que os recordos almacénanse noutros lugares da cortiza cerebral.
Demostrouse que no cerebro adulto no hipocampo fórmanse novas conexións entre as neuronas existentes ( plasticidade sináptica ) e que esta nova formación está relacionada coa adquisición de novos contidos de memoria. Os colaterais de Schaffer, a conexión entre as rexións CA3 e CA1, están predestinados para a investigación dos procesos de aprendizaxe molecular. Aquí localízanse receptores especiais de glutamato (NMDA), que están implicados na potenciación a longo prazo.
Nos animais, o hipocampo é de grande importancia para a orientación espacial. As células piramidais en CA1 representan cada unha unha área dun ambiente e, polo tanto, tamén se denominan células de lugar. A medida que o animal se move, as diferentes células se activan en secuencia, sendo as células das localizacións adxacentes non adxacentes. Dependendo da dirección do movemento ou do destino, as diferentes celas de localización son ás veces responsables dunha localización. As celas de lugar tamén codifican estados abstractos, como B. en que fase dun proceso de comportamento complexo se atopa actualmente un animal ou se un determinado afecto está presente (fame, curiosidade, medo). Polo tanto, non existe un mapa topograficamente organizado no cerebro, pero a representación cognitiva, tamén coñecida como mapa cognitivo, contén información topolóxica sobre o ambiente experimentado. As chamadas células de reixa no córtex entorrinal contribúen á capacidade cognitiva de representar distancias entre lugares definidos. As persoas con hipocampos danados poden orientarse na vida cotiá, pero non poden dar indicacións.
O hipocampo tamén é o encargado de coordinar os distintos tipos de memoria. Por exemplo, está o "mapa interior" que un z. B. posúe unha cidade, de numerosas impresións, que tamén se gañaron en diferentes épocas. Estes están unidos no hipocampo, e así é como podes orientarte.
Ademais, a formación do hipocampo tamén xoga un papel importante nas emocións:
Aspectos neuropatolóxicos
Nos humanos, varias enfermidades poden provocar cambios no hipocampo. Sobre todo, os procesos de degradación na demencia poden danar esta estrutura cerebral. Ademais, o hipocampo xoga un papel importante no desenvolvemento de trastornos da epilepsia. A epilepsia do lóbulo temporal adoita asociarse coa esclerose temporal mesial, que se pode diagnosticar mediante técnicas de imaxe (resonancia magnética). A eliminación unilateral da formación do hipocampo mediante a cirurxía da epilepsia representa unha posibilidade para o tratamento de convulsións que non se poden controlar con medicamentos. Sospéitase que o consumo excesivo de alcohol durante a adolescencia ten un impacto duradeiro no desenvolvemento do hipocampo, o que pode provocar o esquecemento e a falta de orientación espacial na idade adulta.
Neuroxénese no hipocampo
Xunto co bulbo olfactivo (ou a zona subventricular), o xiro dentado do hipocampo é unha das dúas estruturas do cerebro san de mamíferos que forman novas células nerviosas ao longo da vida. Esta neuroxénese das células gránulos glutamatérxicas foi descuberta en roedores por Altman e Das en 1965 e contradí o dogma anterior durante décadas de que as neuronas do cerebro están completas ao nacer. Non obstante, a neuroxénese do hipocampo só atraeu a atención científica desde a década de 1990, cando se utilizou o etiquetado BrdU das células en división para demostrar que influencias como o estrés, a activación do receptor NMDA, o exercicio e o ambiente rico reducían a taxa de división celular e/ou a súa supervivencia. a taxa pode cambiar. Numerosos outros estudos demostraron desde entón que moitos neurotransmisores, factores de crecemento, produtos farmacéuticos, fármacos e factores ambientais (incluíndo a formación educativa) poden afectar a neuroxénese. Dado que só unha pequena proporción das células acabadas de formar se diferencian en neuronas, é necesario diferenciar os termos proliferación celular (mitose das células nai neuronais) e neuroxénese. Ademais dos roedores, a neuroxénese no hipocampo tamén se atopou noutros mamíferos durante este período, incluídos os humanos en 1998.
A función da neuroxénese do hipocampo aínda non está clara. Só desde 2002 é posible suprimir a proliferación celular mediante raios X fortes e enfocados e así levar a cabo experimentos significativos. Porén, os resultados destes estudos foron ata agora inconsistentes; os animais tan danados mostran déficits (pero non fracaso total) nalgúns, pero non todos, paradigmas de aprendizaxe espacial. Por outra banda, observouse amnesia anterógrada progresiva e incurable en adolescentes tratados con raios X para tumores cerebrais. Estudos de simulación con redes neuronais artificiais indican diferentes funcións posibles da neuroxénese: estabilización do hipocampo fronte a influencias externas, evitación de interferencias catastróficas, esquecemento máis doado de patróns aprendidos previamente. Hai que ter en conta que unha célula recentemente formada só se diferencia nunha neurona ao longo dunhas catro semanas, é dicir, moito despois do evento que estimulou a división. Demostrouse que as novas neuronas afectan a capacidade de aprendizaxe entre catro e 28 días despois da división.
Sombreiro de ouro de Schifferstadt
miniatura| Orixinal no Museo Histórico do Palatinado en Speyer O sombreiro de ouro de Schifferstadt (en alemán Goldene Hut von Schifferstadt) foi atopado en 1835 mentres traballaba nun campo preto da cidade de Schifferstadt, Rhein-Pfalz-Kreis. O artefacto da Idade do Bronce está feito de fina lámina de ouro e servía de cuberta exterior dun sombreiro con bordo e correa, que probabelmente estaba feito de material orgánico e estabilizaba mecanicamente a fina folla de ouro no exterior.
Clasificación
O exemplo de Schifferstadt é o máis antigo e o primeiro achado dunha serie de catro sombreiros de folla de ouro en forma de cono coñecidos da Idade de Bronce, que foron descubertos durante os séculos XIX e XX no sur de Alemaña (Berliner Goldhut, cono de ouro de Ezelsdorf-Buch) e en Francia (cono de ouro de Avanton) atopáronse en máis ou menos bo estado. Con excepción dos danos no bordo do sombreiro, a peza de Schifferstadt conservouse na súa totalidade.
Baseándose en tres machados de bronce atopados e nunha comparación de ornamentos con outros achados, a data da súa fabricación estímase entre 1400 e 1300 a. C.
Suponse hoxe que os sombreiros de ouro servían de insignia relixiosa de deuses ou sacerdotes dun culto ao sol que estaba moi estendido en Europa Central a finais da Idade do Bronce. Esta visión está apoiada pola representación pictórica dun obxecto interpretado como un sombreiro cónico sobre unha lousa de pedra procedente da tumba de Kivik en Skåne, no sur de Suecia, nun contexto claramente relixioso-cultual.
Descrición
miniatura|345x345px| Sombreiro de ouro de Schifferstadt: bandas ornamentais e patróns de selos asociados O sombreiro dourado de Schifferstadt é un sombreiro dourado duns 350 gramos de peso, dividido ornamentalmente en bandas horizontais e decorado con selos de punzón. Ten unha punta roma e sen decorar e ten un fuste curto e agachado cunha calota escalonada e un bordo ancho. O sombreiro de ouro é de 29,6 cm de alto e ten un diámetro duns 18 na base cm. O bordo é duns 4,5 cm de ancho.
Durante a produción, a chapa metálica do sombreiro foi cortada ao redor do bordo ao redor dun fío de cobre, que se perdeu despois de ser atopado, para proporcionar unha estabilidade mecánica adicional.
O sombreiro dourado está dividido en toda a lonxitude por bandas decorativas e marco horizontais e está adornado por todas partes. Utilizáronse cinco patróns de punzón diferentes e un patrón único para decorar sistematicamente as bandas horizontais con patróns de selos similares repetidos.
A separación óptica das bandas individuais de adorno foi realizada mediante costelas aneis ou bandas que estaban decoradas coa marca de tiro. As bandas ornamentais conteñen principalmente motivos de discos e círculos, que teñen unha xoba interior circular e están bordeados por até seis aneis exteriores.
Unha característica especial é a aparición de dúas bandas decorativas con patróns de ollos, que tamén se poden observar de forma similar nos sombreiros dourados de Ezelsdorf-Buch e Berlín. En contraste cos outros conos de chapa de ouro atopados, a punta do cono non está coroada por unha estrela, senón que está completamente sen decoración.
Función de calendario
Segundo Wilfried Menghin, os sombreiros de ouro do tipo Schifferstadt, que tamén inclúen o cono de folla de ouro de Ezelsdorf, mostran unha secuencia sistemática en canto ao número e tipo de adornos utilizados nas bandas individuais de adornos.
Baseándose nas investigacións do sombreiro de ouro de Berlín completamente conservado, descubriuse que un calendario astronómico baseado nun sistema lunisolar pode plasmarse nos sombreiros de ouro.
Para obter unha visión xeral das características e da funcionalidade das funcións do calendario dun sombreiro de ouro da Idade do Bronce do tipo Schifferstadt, véxase Sombreiros de ouro.
Lugar de achado e historia
miniatura| "Sombreiro de ouro" con tres machados encontrados de acompañamento O sombreiro de ouro de Schifferstadt foi atopado o 18 de abril de 1835 durante un traballo de campo en Won Reuschlache a un quilómetro ao norte da aldea de Schifferstadt. O achado foi entregado ao día seguinte ás autoridades gobernamentais de Speyer, que naquel momento pertencía ao Reino de Baviera.
A lousa de barro, tampouco conservada, que se desmoronaba ao recuperar o sombreiro, foi colocada sobre unha capa de area duns centímetros de espesor nun rectángulo duns 60m no pozo escavado de arxila. Atopáronse tres machados de man de bronce apoiados no sombreiro e tamén se conservaron.
Fabricación
O artefacto foi martelado con aliaxe de ouro 86,37 % Au, 13 % prata Ag, 0,56 % cobre Cu 0,07 % e estaño Sn; está feito dunha soa peza e ten un grosor medio de parede de 0,20 mm a 0,25 mm na zona do eixe e arriba da calota. O bordo é moito máis fino e ten un grosor medio de parede de só 0,08 a 0,13 mm arriba. Polo tanto, suponse que o bordo foi reelaborado na antigüidade.
O peso do ouro do sombreiro de ouro é equivalente a un cubo de ouro duns 2,5 cm de lonxitude do bordo como material de partida. Este branco de ouro forxouse durante o proceso de mecanizado até aproximadamente o grosor do papel da máquina de escribir.
Debido á baixa temperatura de fusión da aliaxe de ouro (uns 960 °C) require un control da temperatura bastante preciso e un quecemento ben definido do compoñente para evitar que a superficie se derrita. Para este proceso, o artesán da Idade do Bronce utilizaba un lume de carbón ou un forno, semellante aos fornos de cerámica, cuxa temperatura, porén, só podía controlarse de forma limitada mediante a adición de osíxeno mediante un fol.
Como parte do procesamento posterior, o sombreiro dourado de Schifferstadt foi provisto de bandas ornamentais radiais. Para tal fin, o corpo interior oco recheouse cunha masilla de ourive axeitada a base de resina de árbore e cera para a súa estabilización e estruturouse a fina lámina de ouro na forma actual desde o exterior presionando repetidamente punzóns negativos sobre ela.
Paradoiro
O sombreiro de ouro de Schifferstadt atópase no Museo Histórico do Palatinado en Speyer, como o corazón da colección da Idade do Bronce. Unha réplica está no Heimatmuseum Schifferstadt e hai outra no Pfahlbaumuseum Unteruhldingen.
Selo conmemorativo
dereita|miniatura| Selo especial de [[1977]] O Correo Federal Alemán da RFA (Deutsche Bundespost) o 16 de agosto de 1977 emitiu tres selos especiais baixo o título "Archäologisches Kulturgut (Bens culturais arqueolóxicos)". O sombreiro dourado de Schifferstadt estaba representado no selo de 30 pfennig.
Ligazóns externas
Coordenadas: 49° 24′ 0″ N, 8° 21′ 59″ O
Manuel Segade Lodeiro
Manuel Segade Lodeiro, nado na A Coruña en 1977 é un historiador da arte e comisario galego.
Traxectoria
Manuel Segade é licenciado en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela. A súa investigación predoutoral centrouse na revisión da teatralidade e das estruturas lingüísticas alegóricas na escultura dos oitenta a través da obra de Juan Muñoz. Dende 1998 traballou en fragmentos dunha historia cultural das prácticas estéticas de finais de século XIX, arredor da produción dunha subxectividade somática e sexualizada, tema sobre o que publicou o ensaio Narciso fin de siglo (Melusina, 2008).
Durante os anos 2005 e 2006 foi coordinador de contidos de Metrônom Fundació Rafael Tous d'Art Contemporani de Barcelona. Entre 2007 e 2009 foi comisario do Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela. A partir de 2009 retomou o seu traballo como comisario independente, con proxectos para La Casa Encendida, ARCO, MUSAC, Centre d'Art La Panera ou Centro de Arte Dos de Mayo, onde comisariou unha exposición individual dedicada a Lara Almarcegui.
Foi profesor en programas universitarios de Suráfrica e o Brasil. É membro fundador do European Art Assembly, punto de encontro de directores e directoras de arte contemporánea europeos e membro fundador da European Forum For Advanced Practices, apoiado pola rede da Comunidade Europea.
Viviu en París, onde traballou como investigador e comisario independente.
En xuño de 2023 foi proposto como Director do Museo Raíña Sofía de Madrid.
Comisariado
Tamén realizou comisariados fóra de España como comisario do Pavillon Vendôme e da Fundación Kadist, ambos en Francia; a Bienal de Cuenca, en Ecuador; 13ª Feira ArteBA, en Bos Aires; e o TENT Art Center, en Rotterdam. Manuel Segade en 2017 foi o comisario español do Pavillón de España na 57ª edición da Bienal de Venecia, onde presentou a obra do artista catalán Jordi Colomer.
Como el mesmo declara, a súa práctica curatorial e escrita responde a un conxunto de inquietudes: a circulación de discursos críticos arredor da representación. Isto exprésase en intereses básicos: a construción estética da subxectividade, as formas en que se desenvolve unha comunidade, a historia do corpo, a atención á complexidade dos estilos de vida, a teoría 'queer' ou a performatividade da linguaxe, vinculada a través dunha tarefa que el considera esencialmente política.
Constancia subxectiva
A constancia subxectiva ou constancia perceptual establece que a percepción dun obxecto ou as cualidades do mesmo se mantén constante aínda que a nosa sensación do mesmo poida variar. Mentres as características físicas do obxecto se manteñan estábeis, o noso sistema perceptual emprega mecanismos que se axustan coa finalidade de interpretar o mundo exterior.
Visual
Existen diferentes tipos de constancias na percepción visual: esquerda|miniatura|Ilusión de Ponzo: A liña superior percíbese maior que a liña inferior, non obstante ambas son do mesmo tamaño. Constancia de tamaño: é un tipo de constancia visual subxectiva. Dentro de certo rango, a percepción que posuímos acerca dun obxecto non se modifica, sen importar os cambios que poidan suceder na distancia. A constancia do tamaño é a percepción dun obxecto como un tamaño fixo, a pesar do cambio no tamaño do ángulo visual que acompaña os cambios de distancia. É dicir, tendemos a ver un obxecto do mesmo tamaño independentemente do tamaño da súa imaxe na retina. Isto permítenos ver e logo conceptualizar obxectos como non cambiantes. A constancia de tamaño está relacionada coa distancia, a experiencia e a contorna. Algúns exemplos de constancia de tamaño obsérvanse na ilusión de Müller-Lyer e a ilusión de Ponzo. miniatura|Constancia de forma: Este obxecto percibese como unha porta rectangular a pesar de que dita porta cambia de posición e de figura ao abrirse. Noutras palabras, a porta adopta variedade de figuras distintas, no entanto, continuamos percibíndoa como rectangular. miniatura|O cadrado A é exactamente da mesma [[cor que o B.]]