cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Italia de 2019
Q3
A Q3, de tan só 12 minutos, viu unha bandeira vermella no minuto 6:35 cando Kimi Räikkönen perdeu o control do seu coche trompeou e bateu contra o muro de pneumáticos da Parabolica. Logo de sacar o coche de Räikkönen a sesión retomouse, dous dos nove condutores restantes aínda non marcaran un tempo: Alexander Albon de Red Bull e Lance Stroll. Cando se reiniciou a sesión, ningún equipo quixo ser o primeiro en sacar o seu piloto, porque Monza é unha pista onde o rebufo é unha vantaxe importante. Cando o tempo empezaba a acabarse, creceu a especulación sobre quen ía deixar o pit lane primeiro. O comentarista de Sky Sports F1 Martin Brundle chanceou nas ondas, "Quizais se quedarán todos, porque ninguén salta, ninguén parpadea, iremos para casa." A broma de Brundle resultaría precedente. Os pilotos da Q3 non saíron fóra dos seus garaxes ata que só quedaron 2:00 minutos da sesión, co piloto de Renault Nico Hülkenberg liderando o paquete.
Hülkenberg, ao non querer ser o piloto á fronte, meteuse pola zona de seguridade pasada a curva 1 nun aparente esforzo para deixar pasar aos outros pilotos. Lance Stroll e Carlos Sainz, os dous seguintes pilotos, frearon o seu paso pola curva 1 para igualar o tempo, permitindo que Hülkenberg volvera entrar na pista por diante. No momento o apertado paquete de pilotos liderado por Sainz e Hülkenberg alcanzou Curva Grande, a marxe de erro que permitía que os pilotos chegasen á liña de saída ao final da sesión da Q3 practicamente desapareceran. Finalmente só Carlos Sainz e Charles Leclerc completaron con éxito as súas voltas. Os sete pilotos detrás deles quedaron atrapados e, polo tanto, non tiveron oportunidade de establecer un tempo na segunda metade da Q3. Sainz, o único piloto que fixo un intento significativo, non foi capaz de mellorar o seu primeiro tempo na Q3 suficiente para saír 7º.
Os equipos de nivel superior que tiveron unha posibilidade realista de mellorar os seus tempos na Q3 reaccionaron con forza ante a debacle, co Director de Red Bull Christian Horner describindo as accións de Hülkenberg como provocando "un escenario completo de clusterfuck". O xefe de Mercedes Toto Wolff describiu o corte da chicana de Hülkenberg e as desaceleracións colectiva dos pilotos colectivos como "clase júnior" e "non propias sa Fórmula 1."
Hülkenberg, Sainz e Stroll foron chamados polos comisarios da carreira para ser investigados por "conducir innecesariamente lentos" nas súas 3 voltas. Os comisarios investigaron a Hülkenberg en particular por "deixar a pista sen unha razón xustificable". Hülkenberg foi absolto de irregularidades con respecto a deixar a pista, os comisarios declararon: "Neste caso non podemos determinar que o piloto abandonou a pista deliberadamente". Os tres pilotos investigados foron reprimidos por conducir demasiado lentamente, o que admitiron que fixeron, e que os comisarios concluíron "que xogaron un papel importante na acumulación de coches nun momento crítico da volta final da Q3". Os comisarios da carreira concluíron a investigación dos tres pilotos coa observación: "Os comisarios recomendan encarecidamente que a FIA busque unha solución a este tipo de situacións".
Clasificación da carreira
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP de Italia de 2019.
Chiminigagua
Chiminigagua (tamén chamado Chiminichagua ou Chimichagua) era o ser supremo, deus omnipotente e creador do mundo na relixión dos muiscas. A deidade suprema dos muiscas era un deus estático e sen corpo que gobernaba sobre tódolos outros deuses. Nunca era louvado directamente, senón a través de deuses menores como o Sol (Sué), a Lúa (Chía) e a fertilidae (Chaquén). Cando os españois chegaron a territorio muisca foron descritos como "fillos do Sol". Chiminigagua foi descrito por primeira vez a finais do século XVI polos cronistas españois Pedro Simón e Juan de Castellanos.
Os muiscas e a súa confederación eran unha das catro civilizacións precolombianas desenvolvidas en América, e a súa relixión xurdida no Altiplano Cundiboyacense dos Andes xogaba un importante papel na súa sociedade. O culto solar e a crenza nunha deidade suprema é comparable ó doutros pobos indíxenas de América e doutras partes do mundo. Tezcatlipoca era un deus semellante para os aztecas e Viracocha era a súa contraparte para os incas. Quetzalcóatl e Huitzilopochtli representaban o Sol para os aztecas, e os maias adoraban a Kinich Ahau, mentres que os incas crían que Inti simbolizaba o Sol e creou a súa civilización.
Descrición
miniatura|250px|dereita|[[Tunjo de ouro dunha nai co seu neno no colo, Museo do Ouro. A miúdo os nenos eran ofrecidos en sacrificio a Chiminichagua.]] Chiminigagua era un deus universal e representaba a única luz que existía durante o tempo da noite. Cando o mundo foi creado só existía a escuridade, e a única luz procedía de Chiminigagua. Cando Chiminigagua decidiu iluminar coa súa luz o Universo, primeiro abriu o seu gran bandullo, que era onde brillaba a luz. Logo creou dous grandes paxaros negros e lanzounos ó espazo. Os paxaros espallaron a luz cos seus peteiros polo cosmos. Deste xeito, el creou a luz e todo o que hai no mundo. Chiminigagua tamén ensinou a importancia dos outros deuses, Chía (a Lúa), Sué (o Sol) e Cuchavira (o arco da vella). Para os muiscas, adorar a Lúa e o Sol agradaba a Chiminigagua. A creación do Sol e da Lúa deu orixe á deusa nai Bachué. O deus mensaxeiro de Chiminigagua era Bochica.
Santuarios
Os santuarios máis importantes estabelecéronse na Colombia precolombiana en Sugamuxi (a actual Sogamoso), Guatavita, Bacatá (a actual Bogotá) e Guachetá. O zaque Goranchacha construíu o templo en Hunza (a actual Tunja), e na súa honra o pobo puxo os Coxíns do zaque, dúas pedras circulares sagradas. Cada día antes do amencer, o zaque e os seus sacerdotes reuníanse para adorar ó Sol. Os gobernantes muiscas axeonllábanse nos coxíns e a xente rezaba, cantaba e bailaba. Nalgunhas ocasións, realizábanse sacrificios humanos, e os corazóns de nenos de doce anos eran extraídos dos seus corpos e ofrecidos ó Sol.
Sogamoso era considerada unha cidade sagrada na zona oriental dos Andes Colombianos e era coñecida como a "Cidade do Sol", bendicida por Bochica. Alí era onde os peregrinos se reunían para adorar a Chiminigagua. Cando os conquistadores españois liderados por Gonzalo Jiménez de Quesada chegaron á área, buscaron alí o ouro muisca e o lendario El Dorado. Os españois queimaron o Templo do Sol, destruíndo unha das obras relixiosas máis elaboradas dos muiscas. En 1942, o templo foi reconstruído polo Museo Arqueolóxico de Sogamoso.
Tough Guys Don't Dance
A expresión Tough Guys Don't Dance (os tipos duros non bailan) dá nome a:
Mikel Balenziaga
Mikel Balenziaga Oruesagasti, nado en Zumarraga (Guipúscoa) o 29 de febreiro de 1988, é un futbolista vasco que xoga de lateral esquerdo para o Deportivo da Coruña da Primeira División RFEF.
Traxectoria
En xullo de 2009 foi para o Numancia, tempo máis tarde marchou para o Real Valladolid. Na tempada 2013-14 volveu ao Athletic baixo as instrucións do novo adestrador, Ernesto Valverde.
Descontinuidade de Mohorovičić
miniatura|250px|A descontinuidade de [[Mohorovicic está marcada coa letra "A".]] A descontinuidade de Mohorovičić, ás veces chamada descontinuidade M ou simplemente moho, é unha zona de transición entre a codia e o manto terrestres. Sitúase a unha profundidade media duns 35 km, podendo encontrarse até 70 km de profundidade baixo os continentes ou a tan só 10 km baixo os océanos. Ponse de relevo cando as ondas sísmicas P e S aumentan bruscamente a súa velocidade. Constitúe a superficie de separación entre os materiais rochosos menos densos da codia, formada fundamentalmente por silicatos de aluminio, calcio, sodio e potasio, e os materiais rochosos máis densos do manto, constituído por silicatos de ferro e magnesio.
José Manuel Rey García
José Manuel Rey García, nado en Pontevedra en 1964, é un arqueólogo galego.
Traxectoria
A arqueoloxía sempre foi a súa vocación aínda que empezou centrándose no Neolítico e a Idade do Bronce.
Eusebio Guimarey Montero
Eusebio Guimarey Montero foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Cuntis e xefe local do Movimiento polo Ministro da Gobernación en 1957, tomando posesión a finais de xullo. Permaneceu no cargo até 1962.
Nathanael West
Nathan Wallenstein Weinstein, coñecido co nome de Nathanael West, nado en Nova York o 17 de outubro de 1903 e finado en El Centro (California) o 22 de decembro de 1940, foi un novelista, dramaturgo e escritor satírico estadounidense, xeralmente encadrado dentro da Xeración perdida.
Traxectoria
Nathanael West foi o primeiro fillo dunha parella de xudeus xermanofalantes de orixe lituana, que posuía un fogar de clase media alta nun barrio xudeu do Upper West Side. Malia que abandonou o instituto, ingresou na Universidade Tufts falsificando as súas cualificacións. Tras ser expulsado desta, entrou na Universidade Brown tras apropiarse dos rexistros académicos doutro alumno de Tufts chamado tamén Nathan Weinstein. Aínda que West non estudou demasiado durante a súa estancia en Brown, comezou a ler de forma intensiva. Aínda que no seu país os seus contemporáneos se decantaban pola corrente do realismo, el preferiu inclinarse cara ao surrealismo de orixe francesa e cara aos poetas británicos e irlandeses da década de 1890, especialmente Oscar Wilde. West estaba interesado en crear un estilo literario infrecuente para un contido igualmente infrecuente.
Viuse atraído polo cristianismo e o misticismo nas súas expresións literarias e artísticas. Dado que o alumnado xudeu non podía formar parte de ningunha irmandade, o seu mellor amigo foi o seu futuro cuñado, Sidney Joseph Perelman, que acabaría sendo un dos escritores cómicos máis eruditos dos Estados Unidos.
A Grade, Chantada
San Vicente da Grade é unha parroquia do concello lugués de Chantada na comarca de Chantada. Segundo o IGE en 2014 tiña 60 habitantes (27 homes e 33 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 79 habitantes. Segundo o INE en 2017 eran 57 habitantes, 32 mulleres e 25 homes.
Toponimia
A primeira parte do topónimo, o haxiotopónimo, deriva do latín. Grade é un xenitivo derivado do antropónimo.
Nathanael West
Traxectoria
Despois de acadar a diplomatura a duras penas, viaxou tres meses a París, período no que decidiu adoptar o nome artístico de Nathanael West. A súa familia, que o apoiara economicamente até entón, viuse en dificultades a finais da década de 1920, polo que Nathanael viuse obrigado a volver a casa dos seus pais e traballar na construción para o seu pai, até que atopou un traballo como director nocturno do Kenmore Hotel en Manhattan.
En 1933 mercou unha casa no leste de Pensilvania, pero axiña marchou a Hollywood ao atopar traballo como guionista para Columbia Pictures. Alí publicou a súa terceira novela, A Cool Million, en 1934. Ningunha destas tres primeiras novelas logrou grandes vendas, polo que West pasou dificultades económicas a mediados da década de 1930, e colaborou ocasionalmente en obras de teatro. O seu traballo en Hollywood estaba orientado ao cinema de serie B, como Five Came Back (1939). Durante esta época West escribiu O día da lagosta (The Day of the Locust, 1939), que retrata moitas das experiencias do propio autor durante a súa estancia nun hotel de Hollywood Boulevard.
West e maila súa muller, Eileen McKenney, morreron nun accidente de tráfico. West sempre fora moi mal condutor, e varios dos seus amigos non quería viaxar con el. O accidente puido estar causado porque West estaba conmocionado pola morte o día anterior do seu amigo F. Scott Fitzgerald dun ataque ó corazón, e saltase un stop. A parella foi enterrada no Mount Zion Cemetery de Queens.
Obra
Polo seu estilo e polo humor negro dos seus relatos, West foi comparado con autores como Gogol ou Edgar Allan Poe, e está considerado un antecedente de Saul Bellow, Vladimir Nabokov ou Martin Amis. Tamén se atopou unha influencia directa entre as obras de West e as da case contemporánea Flannery O'Connor.
Aínda que West foi relativamente pouco coñecido en vida, a súa reputación creceu trala súa morte, en especial coa publicación das súas obras completas en 1957. Miss Lonelyhearts está considerada a súa mellor obra, e The Day of the Locust considérase unha das mellores novelas sobre a primeira época de Hollywood, xunto con The Last Tycoon de F. Scott Fitzgerald.
A maioría das súas obras son unha resposta á Gran Depresión que sacudiu Estados Unidos tralo crack de 1929, que durou toda a década de 1930. As paisaxes obscenas e coloreadas de The Day of the Locust son especialmente significativas ao ter en conta que o resto do país vivía nunha pobreza case total nesa época. West pensaba que o soño americano fora traizoado, tanto espiritual como materialmente, idea da que West foi un pioneiro, e que tivo gran repercusión até moito despois da súa morte. Así, o poeta W. H. Auden creou a expresión "West's disease" ("a doenza de West") para referirse á pobreza en sentido espiritual e económico.
Nerea Barros
Nerea Barros Noya, nada en Santiago de Compostela o 12 de maio de 1981, é unha actriz galega.
Traxectoria
En 2014 interpretou a Rocío no filme La isla mínima, papel que lle valeu o Premio Goya á mellor actriz revelación. A continuación participou nas series El Príncipe, Hospital Real e Apaches, así como no filme A estación violenta, de Anxos Fazáns, papel polo que recibiu o seu terceiro nomeamento aos Premios Mestre Mateo. En 2018 interpretou a Pamela na primeira tempada da serie O sabor das margaridas.
Barbalde, Arcos, Antas de Ulla
Barbalde é un lugar da parroquia de Arcos no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 estaba deshabitado.
A-ha
a-ha foi unha banda norueguesa de synthpop formada polo vocalista Morten Harket, o guitarrista Paul Waaktaar-Savoy e o tecladista Magne Furuholmen. Tras formaren o grupo en 1982, saíron de Noruega rumbo a Londres co obxectivo de facer unha carreira no mundo da música.
O grupo alcanzou pronto grande éxito co seu álbum de estrea: Hunting High and Low, lanzado en 1985. O álbum alcanzou a primeira posición en Noruega (país de orixe da banda), a segunda no Reino Unido e a décimo quinta nos Estados Unidos (na lista de álbums máis vendidos da Billboard 200); rendendo, aínda, 3 hits de grande éxito: Take on Me, Hunting High and Low e The Sun Always Shines on T.V.. Debido ó enorme éxito, o grupo recibiu un nomeamento no Grammy Award na categoría de Mellor Revelación e tamén gañou 8 premios da MTV norteamericana, durante a cerimonia do VMA de 1986. En 1994, despois do lanzamento fracasado do seu quinto álbum de estudio Memorial Beach, a banda ficou catro anos inactiva, retornando en 1998.
O trío é lembrado por lanzar diversos éxitos mundiais: alén dos xa citados (Take on Me, Hunting High and Low e The Sun Always Shines on T.V.), tamén alcanzaron enorme éxito as cancións Cry Wolf, I've Been Losing You, Stay on These Roads, Touchy!, There's Never a Forever Thing, Crying in the Rain, Early Morning, entre outros.
O 15 de outubro de 2009, o trío anunciou que ía rematar os seus proxectos e que despois dunha xira mundial separaríanse en 2010. A pesar da fin do grupo, A-*ha rematou a súa actividade con números extremamente positivos: foron 9 álbums de estudio e 40 singles lanzados acadando cerca de 60 millóns de copias vendidas en todo o mundo.
Mitos e lendas galegas sobre os anfibios e os réptiles
miniatura|A cobra, como tentación, e a caveira, como morte, no [[cruceiro de Mourente, Pontevedra.]]
Poucos animais están tan ligados ao folclore e máis á mitoloxía popular coma os anfibios e os réptiles. Galicia é unha terra onde aínda a compoñente máxica ten un peso importante na tradición oral e na cultura rural. Neste sentido, os herpetos conforman un papel moi importante no patrimonio folclórico. En contraste con moitas mitoloxías asiáticas, onde certos réptiles, como tartarugas e crocodilos, son considerados benignos, na tradición xudía-cristiá adoitan teren un papel maligno e negativo, moi especialmente as cobras. En Galicia, por tanto, todos os herpetos son considerados malignos e, ademais, velenosos.
As serpes na cultura popular occidental
En Occidente, desde tempos moi remotos mantivéronse actitudes relixiosas coas serpes. Moitos pobos célticos atribuíanlles virtudes máxicas (malas e boas) aos "ovos de serpe" ou "pedras da víbora" (glein neidr en gaélico primitivo), e, aínda que só fosen vellos elos de colar achados no campo, os druídas considerábanos valiosos amuletos, producidos por ofidios e cos poderes máxicos destes. Unha crenza semellante persiste en Galicia coa chamada "pedra da pezoña", que é boa para curar as "picadas" de víbora e que está formada, segundo se di, pola secreción que ceiban varias cobras cando dan en fregarse unhas con outras Nas grandes culturas mediterráneas da antigüidade non era raro que se tiveran cobras nas casas (naturalmente, inofensivas, quizais dos xéneros Elaphe ou Coluber) por mor de escorrentar os ratos. E aínda hai hoxe en Galicia xente que pensa que manter unha tartaruga na casa ou na horta tamén espanta os ratos, crenza que non ten, desde logo, ningunha base real. miniatura|170px|[[Eva, por Alberto Durero. Museo do Prado, Madrid.]]
Na antiga Roma as serpes tamén eran veneradas; Esculapio era o deus da medicina, ao que lle debe o nome a serpe de Esculapio (Elaphe longissima).
En Occidente, nas crenzas cristiás e do islam, o demo foi representado como unha serpente. Na Biblia e no Corán relátase a condena de Satanás por tentar a Adán e Eva no Paraíso terreal. Incluso nos primeiros capítulos e versículos da Xénese, despois de cometer a tentación, e de que Eva e Adán caeran nela, relátase como Deus, á parte de dicirlle ao demo que se arrastraría e andaría sobre o seu seu peito, tamén se relata unha inimizade entre a serpe e a muller, á que a serpe morderá no talón, e a muller lle crebará á serpe a cabeza.
Unha vez que Adán e Eva comeran da mazá, desobedecendo a Deus, este castigounos botándoos fóra do Paraíso. Con eles, maldixo á serpe:
Da lembranza da tentación de Eva por unha cobra, tal como se narra na Xénese, vénlle a fama que lle dá a tradición cristiá de ser un animal maligno, personificación do pecado cando non do mesmo demo.
A Fragachá, Somede, As Pontes de García Rodríguez
A Fragachá é un lugar da parroquia de Somede no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Mitos e lendas galegas sobre os anfibios e os réptiles
As serpes na cultura popular occidental
Este relato bíblico tamén inspirou á Igrexa Católica a representar a Virxe María coma a Inmaculada Concepción pisando a unha serpente tal como relata a Xénese, pero o réptil en vez de morderlle o talón só leva unha mazá na súa boca.
Nalgúns casos tamén se ten representado a Xesucristo pisando unha serpente, pero non inspirado na Xénese, senón como unha representación da loita entre o ben e do mal, o cal tamén pode aplicarse ao caso da Virxe María.
As serpes na cultura popular galega
Na cultura rural galega admítese xeralmente que as cobras son extraordinariamente prexudiciais e moi velenosas; o seu veleno é tan terríbel que, de non actuar a tempo, calquera trabada dunha cobra é mortal. Por norma, crese que a cobra ten o veleno no ferrete ou ferrón, denominacións populares da súa lingua bífida, pero hai quen cre que o teñen tanto na cabeza coma no rabo e mesmo en algures se cre que se se lles corta o rabo perden o veleno. Incluso algúns pensan que se a cobra se morde a si mesma tamén se envelena (non, obviamente, os que cren nas "cobras rodadoras" das que se fala despois).
A pesar da maldade das cobras, non todos pensan que sexan igual de malas para todos. Bouza Brey recolleu en Galicia a crenza popular de que a cobra é amiga das mulleres e inimiga dos homes, mentres que o lagarto é amigo dos homes e inimigo das mulleres. Tamén recolle esta crenza Risco.
As serpes e o leite
Unha curiosa superstición sobre as cobras, sorprendentemente estendida por rexións moi diferentes do mundo, é a que relaciona estes ofidios co leite. En distintos lugares de África ofréceselles leite, deixando unha cunca con el no chan, na crenza de que os ofidios son reencarnacións de parentes mortos que volven ás súas casas desde o alén. E en certas zonas de Centroeuropa, cando de noite se escoitaba o berro da víbora (escusado é dicir que as víboras, e ningún outro réptil, teñen voz), sacábase ao exterior da casa un prato de leite para que a víbora o bebese. Nos Estados Unidos, segundo afirmou o famoso herpetólogo norteamericano Archie Carr (1909–1987), existe a crenza, moi estendida, de que certas cobras rouban o leite directamente dos ubres das vacas. O mesmo que ocorre con moitas xentes do campo no país, que teñen por certo que as cobras gustan de entrar, pola noite, nas cortes e, subindo polas patas traseiras das vacas, maman dos seus tetos. E non só das vacas; na comarca de Valdeorras, nalgunhas aldeas do Bolo asegúrase que se viu unha cobra zugando leite dunha corza, que non podía escapar por tela suxeita enrolada nas súas patas. As lendas do leite e das serpes en Galicia chegan incluso a afirmar que estes ofidios axexan ás mulleres preñadas até que paren, e logo, pola noite, métenselles na cama e maman, mentres que colocan a punta da cola na boca do neno, como un chupete, para que non chore e esperte á nai.
Desde logo, é sorprendente o espallado destas crenzas entre culturas sen ningunha relación, máxime de termos en conta a imposibilidade anatómica dos ofidios para zugar ou mamar, e o nulo interese que amosan polo leite como alimento.
Mitos galegos: castros, serpes e mulleres encantadas
Son as cobras as depositarias da meirande parte das lendas e supersticións da mitoloxía popular en Galicia, que afunden as súas raíces no máis profundo da historia (ou da prehistoria). Conta a lenda —transmitida por historiadores romanos, como Avieno— que o pobo autóctono da cultura do bronce, os oestrimnios, foi expulsado por unha invasión de serpes. Isto debe facer referencia aos pobos célticos invasores, da cultura do ferro, os saefes, Por outro lado, na antigüidade, Galicia era coñecida polos gregos como Ophiusa, a "terra das serpes" (quizais polos moitos ríos e regos de sinuoso trazado que ten). miniatura|259px|[[Petróglifo da "Pedra da Serpe", Campo Lameiro.]]
Vestixios do culto totémico ás cobras quedan nas insculturas de moitos petróglifos espallados pola terra galega, como a "Pedra da Serpe" de Campo Lameiro, ou posteriores, como a "Pedra da Serpenta" en Gondomil (Ponteceso) e as lendas que ligan a grandes cobras mitolóxicas a castros e mámoas.
A "Pedra da Serpenta", ou da "Serpe" de Gondomil (Ponteceso), tamén coñecida coma o "Altar da Pedra da Serpe", ou o "Altar de Gondomil", ten gravada a serpe que, segundo a lenda, apareceu cando santo Hadrián (ou Adrián), querendo librar a zona das moitas serpes que alí había, deu un forte golpe no chan co pé e fixo que todas as serpes desapareceran, quedando encantadas debaixo da pedra. Tamén no Castro de Penalba (Campo Lameiro) hai un petróglifo chamado a Pedra da Serpe. Alí, segundo a tradición, han ir na noite de San Xoán os matrimonios que queren ter un fillo e facer o amor contra a pedra; a maiores deben deixar ao pé dela unha cunca de leite, suponse que para o beba a cobra.
No rico patrimonio relacionado coas cobras, moitas das lendas falan de serpes de castros. Nelas aparécense, xeralmente a pastores que se achegan aos castros, fermosas mulleres que se converten en grandes cobras. O home ten que pasar certas probas, como levarlles agasallos ou darlles bicos di a lenda da "Cobra do Encanto", de San Vicente de Vigo, Carral, segundo Carré, para se tornar a fera serpe outra vez en muller (que lles adoita entregar tesouros escondidos). Desta temática son as lendas do Castro de Amboade, en Pantón (Lugo), onde vivía, nunha adega subterránea, unha gran serpe que se trocaba en moza perante o home arriscado que se atrevía a tocarlle a cabeza, ou a do Castro de Barán (Paradela), tamén en Lugo, na que a muller encantada lle advertía ao pastor que "se había de presentar en forma de cobra, e que habería de subir por el arriba, pero que, se non tiña medo, non lle pasaría nada e que o faría feliz. No Castro Alegre (Salvaterra de Miño, Pontevedra), un pequeno pastor tenlle que dar a unha grande cobra que vivía no castro tan só unha cunca de leite para beber (e, por suposto, manter o tipo, sen asustarse) para que a moza na que se converte a cobra lle dea "un peite de ouro e moitas riquezas máis"·
É moi interesante a asociación que se fai nestas lendas entre a muller encantada (a moura do castro) e a serpe. Esta asociación muller-serpe, segundo Mircea Eliade, está testemuñada en Europa desde o neolítico e a serpe sempre é, nestes casos, o símbolo do infrahumano, do extra cultural. Mediante o esforzo ou a valentía dun home, transfórmase na súa antítese, de serpe noxenta a moza fermosa, do infrahumano ao humano.
A este tipo de lendas pertence, por exemplo, a da "Cova da Serpe", nome dunha serra que separa as provincias da Coruña e Lugo, preto de Sobrado dos Monxes. Na lenda, unha parella de amantes perseguidos agóchanse nunha cova, achando dentro unha serpe monstruosa; o mozo enfróntase con ela e morren os dous na loita. Outra versión desta lenda, recollida por González Reboredo, conta que, nestes montes, vivía unha enorme cobra que tiña cheos de medo aos veciños, e que estes decidiron un día acabar con tal monstro, para o que argallaron darlle de comer un burro enzoufado de alcatrán; a serpe comeu o burro e morreu de contado. E no libro III do Codex Calixtinus, do século XII, recóllese outra lenda de dragón en Galicia. Alí nárrase que os discípulos que traían os restos do Apóstolo toparon, no chamado monte Ilicino (identificado como o Pico Sacro), cun enorme réptil que tiña aterrorizados aos veciños, e que tiveron que destruílo utilizando o símbolo da cruz.
Serpes, dragóns e outros seres mitolóxicos
miniatura|250px|Loita dun [[elefante e un dragón no bestiario de Aberdeen.]] Outras serpes das lendas son, en realidade, dragóns, símbolos do mal e do pecado. Este tema tivo unha ampla difusión na literatura culta e na popular durante a Idade Media. Xa na época romana o estudo do mundo dos animais fora máis ben descritivo e impreciso, admitindo toda unha serie de seres fabulosos que foron a base dos bestiarios medievais. Isto deu lugar a que moitas persoas creran que estes animais existían, o que se agudizou durante os séculos escuros da alta Idade Media, nos que se inventaron aínda máis lendas fabulosas, a partir de finais do século XII, cando a historia natural dos animais atravesou o que se podería chamar o seu período fabuloso, coa multiplicación de "bestiarios" dedicados á descrición e representación simbólica de animais reais e imaxinarios.
Os máis ricos bestiarios inspíranse nunha obra oriental anónima, que data probabelmente do século II e redactada sen dúbida en Alexandría, O fisiólogo (en latín, Physiologus; en grego, Φυσιολόγος), bestiario cristián posteriormente arrequecido por préstamos das Etimoloxías de Isidoro de Sevilla e doutros autores, que foi a fonte principal dos bestiarios medievais. Así, aparecen nestas recompilacións multitude de animais fabulosos ou fantásticos, entre eles as sereas, os unicornios, a ave fénix, os dragóns, o basilisco, a serpe de mar, os grifóns e moitos máis.
Características lendarias das cobras
Moitas outras supersticións sobre as cobras, ademais das xa comentadas da afección polo leite, existen en Galicia, e case todas elas son tamén compartidas por outras culturas en afastadas partes do mundo. Así, a xente do campo di coñecer "serpes cornudas", moi velenosas (en xeral, todas as serpes galegas son velenosas), que teñen un corno no extremo da cola co que pican. Esta superstición existe tamén en Norteamérica, entre outros lugares, pero alí explícase pola suposta existencia de cobras de cascabel (do xénero Crotalus, efectivamente moi velenosas) con este apéndice malformado, que medraría liso, semellando un corno na punta da cola. Mais, en Galicia, onde non existen esas cobras, que orixe ten a lenda?, quizais nos escánceres (Anguis fragilis) coa cola defectuosamente rexenerada? Outra crenza, estendida tamén nos EE.UU., Italia e outros países, é a das cobras rodadoras, que perseguen á xente non reptando, senón rolando polas pendentes, ao faceren un aro mordendo a súa cola. Tamén moita xente do medio rural está convencida de que o "cri-cri" que se escoita nos días do verán en silveiras e outras malezas é o "canto da cobra" ou o "canto do lagarto" (adoitan dicir "canto da lagarta"). Como xa se dixo, os réptiles carecen de voz. Tamén algúns cren que as víboras, antes de meterse nun río, deixan os dentes á beira e que, cando saen del, recóllenos.
Así mesmo, outra crenza case universalmente aceptada no mundo rural é a capacidade que teñen as cobras de hipnotizar, grazas á súa ollada fixa (teñen as pálpebras soldadas e transparentes), e de que "atraen coa ollada", poñendo coma exemplo que cando un paxaro revoa ao redor dunha cobra, aparentemente non pode fuxir; a realidade, máis prosaica, é que o paxaro, de calquera especie que críe no chan, tenta afastar o ofidio das proximidades do niño, atraendo a súa atención. Outra superstición é o perigo de deitarse a durmir no campo, polo risco de que entre unha cobra pola boca. Algúns din que a única maneira de botala fóra do infortunado é penduralo cabeza a abaixo e poñer un prato con leite (outra vez o leite) diante da boca, para que así saia a cobra para bebelo.
As cobras na medicina popular galega
Na medicina popular galega, as cobras teñen tamén un papel importante, remontándose a tradición ás receitas de Plinio o Vello e Galeno, que prescribiron comer víboras coma remedio para moitas enfermidades.
Na actualidade, algúns curandeiros receitan "caldo de cobra" contra o tétano, e tamén fregas con "unto de cobra" para o reumatismo. Pero a parte máis estimada é a "camisa de cobra", isto é, a súa muda achada no campo, á que se lle atribúen sorprendentes poderes curativos, tanto para enfermidades do corpo coma para meigallos ou encantamentos.
Lagartos
En Galicia tamén se consideran velenosos os lagartos (xa quedou dito que se consideran velenosos todos os herpetos, na mentalidade popular). Os máis grandes, coma o arnal, participan de moitas das lendas que comentamos no caso das cobras, aínda que, a diferenza destas, atribúenselles certas características non negativas. Como quedou dito, moitos pensan que o lagarto é amigo do home, e inimigo das mulleres (especialmente cando menstrúan). Así, poden "avisar do perigo" correndo por enriba dos que dormen no campo para espertalos cando se aproxima unha cobra. E encontrar un lagarto, grande ou pequeno, con dúas colas (fenómeno non raro, que se produce cando a cola rompe, sen desprenderse totalmente, e se rexenera a orixinal) é augurio de boa sorte.
Tartarugas
Canto ás tartarugas, pénsase que son lagartos ou sapos moi vellos que botaron cuncha, de onde lle vén o nome de "sapoconcho".
Píntegas
A píntega, moi ben coñecida en todo o medio rural galego (do que é unha mostra a abundancia de nomes vernáculos que ten: pinchorra, pezoña, pinchorra, pintarraga, roncha, sacabeira, sacarrancha, salamándrega, salamántiga, sacarrancha), é considerada especialmente noxenta e perigosa, sendo suficiente a súa presenza para producir graves doenzas (o aire) tanto nas persoas coma no gando; e o mesmo se di do sapo. O aire, que tamén pode ser botado por lagartos e cobras (ademais de por certas persoas), é un efluvio que mana do animal (ou da persoa) e, transmitido polo aire, afecta ás persoas que se achan preto. Ademais, as píntegas poden "cuspir" ou "mexar" o seu veleno e, se se lles toca coa man ou se unha píntega roza calquera parte do corpo dunha persoa, esta podrece, podendo chegar a morrer.
Os sapos na simboloxía cristiá
No simbolismo cristián, o sapo simboliza a luxuria. Pódense ver en cornixas, fachadas e tímpanos de moitas igrexas románicas esculturas que condenan a luxuria e os praceres da carne. Pecado inseparábel da muller, a luxuria represéntase, por exemplo, en forma dunha muller espida con dúas grandes serpentes mamando nos seus peitos e un sapo (ou unha píntega) pegado ao sexo (coma na abadía de Saint-Pierre de Beaulieu-sur-Dordogne, Corrèze, Francia), ou como unha muller aleitando a dous sapos (coma nun capitel da porta da Igrexa de Saint-Léger-de-Montbrillais, Vienne, Francia)
Para os moralistas medievais, o sapo, o máis fachendoso dos réptiles, representaba tamén o orgullo e o inferno, e os comellóns están "cheos de sapos e outros animais velenosos". Criatura mortífera, o sapo encarna a Satán. A bula contra os sapos Vox in Rama (1233), do papa Gregorio IX, indica que o sapo é unha das formas adoptadas polo demo. Esta asociación do sapo co demo sería retomada tres séculos máis tarde polos xuíces eclesiásticos que trataban de demonizar os sapos.
Nos séculos XVI e XVII o sapo foi o animal da bruxería por excelencia. Durante os ágapes sabáticos as bruxas espelicaban, guisaban e comían sapos. En 1562 unha bruxa da cidade de Seix Ariège foi acusada de manter na súa casa un sapo cuxos ouriños usaba para facer veleno. Textos desta época describen os procedementos para a extracción do veleno do sapo. Pierre de Lancre (1553 - 1631), xuíz demonólogo que en 1609 "limpou" o País Vasco das súas bruxas, dicía que o sapo interviña no sabbat, en cuxas cerimonias demoníacas o bicho se vestía de veludo vermello, se adornaba con campaíñas e recibía o bautismo e, a continuación, asperxíase á asemblea coa súa urina nun simulacro de bendición.
No século XVIII os sapos, despois de seren bautizados co nome de Xesucristo no curso dunha "misa negra", eran crucificados cabeza a abaixo.
O sapo na mitoloxía galega
No rural galego o común da xente cre que o sapo é un animal pezoñento, e que a mucosidade da súa pel, a súa saliva e mesmo a urina son tóxicos para quen os toque. Dise que o seu mexo pode deixar cego a quen o recibe, ou provocarlle bochas na pel (mal do coxo ou mal do goxo). Tamén é quen de botar un mal de aire denominado especificamente mal de sapo.
Na Galicia rural era tradición, no Domingo de Ramos, bendicir as leiras esparexendo auga bendita cunha póla de oliveira para expulsar aos posíbeis seres maléficos:
Pero tamén os sapos entraban na terapéutica popular e, así, pretendíase curar a reuma fregando cun sapo a articulación dorida. Así mesmo, colgando do pescozo dunha parturiente unha bolsa con dous sapos vivos, evitábanse as hemorraxias tras o parto. E para curar as anxinas a un rapaz era bo colocarlle na gorxa un sapo aberto.
Os ollos de sapo formaban parte dun remedio para curar o tangaraño dos nenos (raquitismo):
Apófise espiñosa
As apófises espiñosas son prominencias óseas ou proxeccións que xorden da parte posterior das láminas das vértebras. Protexen por diante ao canle medular que alberga a medula espiñal e a ambos os dous lados insértanse potentes músculos do tronco.
No caso das vértebras cervicais (agás o atlas) poden ser bituberosas, é dicir, poden presentar unha bifurcación.
Wirbel (Anatomie)
Timgad
miniatura|Ruiñas nuha rùa da antiga cidade Timgad (tamén chamada Thamugas ou Thamugadi en lingua bérber) foi unha cidade romana. Atópase no norte de África, na actual Alxeria, e é unha das que mellor se conservaron. Foi fundada polos romanos a principios do século II d.C., no reinado de Traxano, emperador de orixe hispana. O nome completo da cidade era Colonia Marciana Ulpia Traiana Thamugadi na honra da súa nai Marcia, do seu pai Marco Ulpio Traxano e a súa irmá máis vella Ulpia Marciana.
Situado na actual Alxeria, aproximadamente o 35 km ao leste da cidade de Batna, as ruínas son notables porque representan un dos mellores exemplos existentes de Planta ortogonal utilizado na planificación das cidades romanas.
Esta cidade foi fundada como unha colonia militar, cun claro trazado ordenado en cuadrícula.
Historia
A cidade foi fundada ex nihilo (do nada) como unha colonia militar polo emperador Traxano ao redor do ano 100 dC. Foi pensada para servir principalmente como un bastión contra os bérberes nas veciñas montañas Aurés. Orixinalmente foi poboada en gran parte por Partos veteranos do exército romano aos que se lles concederon terras polos seus anos de servizo.
A cidade gozou dunha existencia pacífica durante os primeiros cen anos e converteuse nun centro de actividade cristiá a partir do século terceiro, e un centro de donatista no século cuarto.
No século quinto, a cidade foi saqueada polos vándalos antes de caer en declive. No ano 535 o xeneral bizantino Salomón atopou a cidade baleira cando chegou a ocupala. No século seguinte, a cidade foi repoboada brevemente como unha cidade principalmente cristiá antes de ser saqueada polos bérberes no século quinto. Durante o período cristián, Timgad foi un bispado que se fixo famoso a finais do século cuarto cando o bispo Optat converteuse no portavoz da herexía donatista. A cidade viu un renacemento da actividade logo da reconquista bizantina no século sexto, pero a invasión árabe provocou a destrución de Thamugadi, onde a ocupación cesou definitivamente a partir do século oitavo.
Como non houbo novos asentamentos no lugar a partir do século sétimo, a cidade conservouse parcialmente baixo a area a unha profundidade de aproximadamente un metro. A invasión do Sáhara sobre as ruínas foi a razón principal pola cal a cidade está tan ben conservada.
Despois do saqueo árabe no século oitavo a cidade desapareceu da historia ata a súa escavación en 1881.
Descrición
miniatura|300px|Mapa do arqueolóxico do lugar Situado na intersección de seis camiños, a cidade estaba amurallada pero non fortificada. Orixinalmente deseñado para unha poboación de ao redor de 15.000 habitantes, a cidade creceu máis rapidamente que as súas especificacións orixinais e expandiuse máis aló da rede ortogonal dun xeito máis organizado libremente.
No momento da seu fundación, a área que rodea á cidade era unha zona agrícola fértil, a uns 1.000 metros sobre o nivel do mar.
O plan da rede romana orixinal esta magnificamente visible no deseño ortogonal, destacando o decumanus maximus (á rúa orientada de leste a oeste) e o  cardo (rúa orientada de norte a sur) bordeada por unha columnata Corintia restaurada parcialmente. O cardo non avanza por completo a través da cidade, pero termina no foro na intersección co decumanus.
No extremo oeste do decumanus levántase un arco de triunfo de 12 m. de altura, chamado o  Arco de Traxano, que foi parcialmente restaurado en 1900 o arco é principalmente de pedra arenisca, e é de orde corintio, con tres arcos, tendo o central 11 m. de ancho. O arco tamén se coñece como o Arco de Timgad.
Un teatro de 3.500 asentos atópase en boas condicións e utilízase para as producións contemporáneas. Os outros edificios clave inclúen catro termas, unha biblioteca, e unha basílica.
O Templo Capitolino está dedicado a Xúpiter e ten aproximadamente as mesmas dimensións que o Panteón en Roma. Preto da capital está a praza da igrexa cun ábsida circular desde o século sétimo dC. Ao sueste da cidade atópase unha gran cidadela bizantina construída nos últimos días da cidade.
Patrimonio da Humanidade
Timgad foi inscrita como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1982.
Cabo de Arcos, Arcos, Antas de Ulla
Cabo de Arcos é un lugar da parroquia de Arcos no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
FC Vaduz
O Fussball Club Vaduz é un club fútbol de Vaduz, Liechtenstein. Fundouse en 1932 e compite na Super Liga Suíza. O seu campo é Rheinpark Stadion, con capacidade para 7.838 espectadores ,
Argumentación
Unha argumentación é un sistema de elocución que consiste en achegar razóns para defender unha opinión. Emprégase normalmente para desenvolver temas que se prestan á controversia, e o seu obxectivo fundamental é ofrecer unha información o máis completa posible, á vez que intentar persuadir aos demais mediante un razoamento.
Os textos e discursos argumentativos posúen unha organización peculiar. As categorías sobre as que se sustentan son as premisas e conclusións. O autor ha de reorganizar convenientemente os elementos temáticos para lograr do lector unha determinada disposición. Polo mesmo talvez sexa a argumentación o tipo de discurso en que o lector se acha involucrado dunha maneira máis directa. O autor, en todo momento, conta con el.
Na base de toda argumentación áchanse os principios da dialéctica e a lóxica:
Os tipos de razoamentos utilizados no argumento poden ser:
Os trazos lingüísticos:
Lluís Muncunill i Parellada
Lluís Muncunill i Parellada, nado en Fonollosa (bisbarra do Bages) o 25 de febreiro de 1868, e finado en Terrassa o 25 de abril de 1931, foi un arquitecto modernista catalán. Desenvolveu a súa actividade principal en Terrassa, onde é un referente na aplicación do estilo modernista na arquitectura industrial. Entre 1892 e 1903 foi arquitecto municipal da cidade, sendo o máis prolífico que tivo Terrassa. A variedade construtiva permitiulle configurar a imaxe urbana da Terrassa modernista, recorrendo ó emprego de cubertas con bóveda catalá, ligadas con tirantes de ferro e termadas sobre piares de ferro fundido.
Penthouse
Penthouse é unha revista masculina fundada por Bob Guccione, que mesturaba artigos sobre un estilo de vida urbano con reportaxes fotográficas de pornografía suave, que nos 90 acabou transformándose en pornografía dura. A pesar de que Guccione era norteamericano a revista foi fundada en 1965 no Reino Unido, aínda que pronto empezou a venderse tamén nos Estados Unidos. Na cima do seu éxito, Guccione foi considerado como un dos homes máis ricos dos Estados Unidos.
Innovacións
Durante moitos anos a revista Penthouse atopábase entre Playboy e Hustler en relación á pornografía. Desde o principio as fotografías mostraban os xenitais femininos e o vello púbico, a pesar de ser considerado obsceno por moitos. Tamén se simulaba sexo, pero non se mostraban xenitais masculinos nin penetración, aínda que tras varios anos podían verse xenitais masculinos, ata en erección. Penthouse tamén intentou manter certo nivel de calidade nos seus escritos, aínda que polo xeral eran dunha natureza máis sexual que os de Playboy.
Penthouse Pets
Do mesmo xeito que a revista Playboy ten ás playmates, as mozas favoritas da revista, Penthouse describía aos seus modelos como Penthouse Pets (traducido do inglés sería mascotas de Penthouse), entre os que podemos destacar a estrelas do porno como Silvia Saint e Aria Giovanni ou a modelo e Miss América Vanessa Williams.
A controversia con Traci Lords
A revista Penthouse alcanzou a súa máxima popularidade en setembro do 1984 cando públicou un espido lésbico de Miss América. Con todo ese caso fíxose aínda máis polémico pola súa moza das páxinas centrais, Traci Lords. Lords pousara espida para ese número ao comezo da súa carreira como actriz porno. Máis tarde descubriuse que Lords era menor de idade durante gran parte da súa carreira como estrela do porno, e que tan só tiña 15 anos cando pousou para Penthouse. Como consecuencia desa reportaxe, é ilegal posuír a revista coas páxinas centrais xa que se considera pornografía infantil. O exemplar de setembro do 84 tamén incluía unha entrevista a John Travolta, un artigo sobre Boy George e unha reportaxe sobre a actriz porno Hyapatia Le.
Da pornografía suave á dura
En 1998 a revista Penthouse atopábase entre a cada vez maior dispoñibilidade de pornografía en Internet e a crecente popularidade de revistas masculinas como Maxim, e decidiu dar un xiro ao seu formato mostrando imaxes de contido explícito (como penetracións orais e vaxinais). Tamén empezou a incluír habitualmente fotografías de modelos femininas ouriñando, o que ata aquel momento considerábase como un límite entre a obscenidad ilegal e a pornografía legalizada. O novo formato acabou provocando un descenso no número de subscricións e presenza nos postos de prensa.
Con todo na edición británica intentouse un enfoque distinto para recuperar as vendas no ano 1997. Sendo Tom Hilditch o editor a revista foi renombrada como PH.UK e foi relanzada como unha revista adulta. Fotógrafos de moda foron contratados para realizar imaxinería que combinase moda e sexo. A revista incluía entrevista con famosos e trataba o tema de políticas sexuais. O experimento atraeu un grande interese dos medios pero non conseguiu o obxectivo de aumentar as vendas. PH.UK pechou a finais do 1998.
Bancarrota
O 12 de agosto de 2003 "General Media", a compañía propietaria da revista, declarou bancarrota. En outubro do 2003 anunciouse que Penthouse era posta á venda como parte das súas obrigacións cos investidores e debedores. Con todo o 4 de outubro de 2004 "General Media" abandona a bancarrota e cambia o seu nome a Penthouse Media Group. O grupo é propiedade dunha promotora inmobiliaria do sur de Florida que suavizou o contido da revista a principios do 2005.