cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rohirrim
miniatura|esquerda|150px|Casco rohir na triloxía de [[Peter Jackson.]] Os rohirrim son descendentes directos dos éothéod, aqueles homes do norte que habitaron, primeiro nos Vales do Anduin, e despois nos Altos Vales do Anduin nos séculos XIX e XXV da Terceira Idade do Sol. En virtude da axuda dada ó reino de Gondor trala Batalla dos Campos de Celebrant, o Senescal Cirion deulles a terra de Calenardhon, para que habitaran nela, conformando o Reino de Rohan.
Este pobo participou en moitas batallas a finais da Terceira Idade, pero principalmente na Guerra do Anel. As máis importantes foron, a Batalla do Abismo de Helmo e a Batalla dos Campos de Pelennor, nas que se enfrontaron ás forzas de Saruman e Sauron, respectivamente.
Uridium
Uridium é un videoxogo desenvolvido por Graftgold para Amstrad CPC, Atari ST, Commodore 64, DOS e ZX Spectrum en 1986. Un xogo futurista no que debemos enfrontarnos cos alieníxenas que tratan de conquistar o noso sistema solar para fornecerse de materias primas, para evitar iso temos que destruír as naves nodriza que colocaron en diferentes planetas.
Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana
O Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana (antes chamado Ministerio de Fomento) é o órgano de goberno da Administración Xeral do Estado, encargado da preparación e execución da política do goberno en materia de infraestruturas de transporte terrestre, aéreo e marítimo de competencia estatal, e o control, a ordenación e a regulación administrativa dos servizos de transporte correspondentes en España. Así mesmo ten como outros obxectivos, o impulso e dirección de temas relativos á astronomía, xeodesia, xeofísica e cartografía.
É abreviado MITMA. A actual ministra é Raquel Sánchez Jiménez
Estrutura orgánica básica
A estrutura orgánica básica dende xullo de 2020 é:
Ministro de Fomento: Raquel Sánchez Jiménez
Acrotriche
Acrotriche é un xénero de plantas con flores pertencente á familia Ericaceae. Son nativos de Australia. Comprende 25 especies descritas e destas, só 17 aceptadas.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Robert Brown e publicado en ''Prodromus Florae Novae Hollandiae 547. 1810.
Especies aceptadas
A continuación dáse unha lista das especies do xénero  aceptadas até febreiro de 2014, ordenadas alfabeticamente. Para cada unha indícase o nome binomial seguido do autor, abreviado segundo as convencións e usos.
La Integridad
La Integridad foi un periódico editado en Tui entre 1888 e 1925.
Historia e características
Apareceu o 15 de decembro de 1888. Fundado por Antonino Cerviño González. Comezou sendo de periodicidade bisemanal, saíndo os mércores e os sábados, para converterse, logo dunha breve suspensión, en diario, o 2 de xuño de 1890, subtitulado Diario católico. A partir do ano XV, número 8.773 (25 de agosto de 1902) cambiou o subtítulo por Diario de Tuy, e no ano XVII, número extraordinario (8 de decembro de 1904) volveu cambiar o subtítulo por Diario católico de Tuy. Estivo dirixido por Justo Salvador Fortes, Emilio Sías, Francisco González Novas, Cesáreo García Álvarez (Isaac Rego Arce), Eusebio Vence Calviño e Manuel García Lara, e o seu redactor era Victoriano Paridís. A súa tendencia era católica. Tivo moita difusión non só na comarca do Baixo Miño senón tamén noutras localidades galegas, españolas e de América. Ademais de artigos e traballos de carácter histórico como "Antigüedades de Tuy y su obispado" ou "Guerra de la Independencia en Galicia", incluíu unha sección literaria. Cesou a súa edición o 31 de marzo de 1925.
Ichthyaetus
miniatura|240px|[[Ichthyaetus audouinii en Grecia.]] miniatura|240px|[[Ichthyaetus melanocephalus no mar Caspio.]]
Ichthyaetus é un xénero de aves acuáticas da orde dos caradriformes, suborde dos laros e familia dos láridos.
Compfrende seis especies que se distribúen en partes de Europa, Asia e África.
Descrición
O xénero foi descrito en 1829 polo naturalista alemán Johann Jakob Kaup, na súa obra Skizze zur Entwickelungsgeschichte der europäischen Thierwelt.
Etimoloxía
O nome científico Ichthyaetus está formado pola unión dos elementos do latín científico ichthy- e -aetos, tirados das voces do grego antigo ἰχθύς ichthýs, "peixe", e ἀετός aetós, "aguia".
Nota taxonómica
Durante moito tempo a maioría das gaivotas situáronse neste xénero, entre elas as que se integran hoxe no xénero Ichthyaetus , incluso ao longo do século XX. Este sistema predominou até principios do século XXI: nos anos 2005-2007 coñeceuse que esta agrupación era polifilética.
En 2005 un estudo de filoxenia molecular realizado por primeira vez sobre todas as especies recoñecidas de gaivotas (53 especies) demostrou que o xénero Larus así concibido non era monofilético. Confirmando as conclusións de dous estudos anteriores, un sobre morfoloxía, e o outro sobre caracteres moleculares, avogaron pola disociación de Larus en seis xéneros:
Algunhas destas recomendacións foron inmediatamente aceptadas pola comunidade científica internacional.
O Carballal, Santa María de Neda, Neda
O Carballal é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 3 mulleres.
Xulio Formoso
Xulio Formoso, nado en Vigo o 14 de xullo de 1949 e finado en Madrid o 6 de novembro de 2018, foi un cantautor galego-venezolano que practicou a canción de corte social. A pesar de ter feito temas en galego, a maior parte da súa traxectoria desenvolveuse en Latinoamérica, sinaladamente en Venezuela. Ademais de compositor e músico, Formoso era enxeñeiro civil graduado pola Universidade de Santa María de Caracas e enxeñeiro de sistemas da UTSA en San Antonio de Texas.
Ichthyaetus
Nota taxonómica
Até comenzos do século XXI as hoxe recoñecidas como súas especies incluíanse no xénero Larus como subxéneros, pero en 2005 propúxose que varios dos subxéneros que compoñían Larus foran ascendidos á categoría de xéneros válidos, proposta que foi aceptada polo Congreso Ornitolóxico Internacional.
Especies
Na acualidade recoñécense no xénero as seguintes seis especies:
Xulio Formoso
Traxectoria
No ano 1971 entrou no grupo teatral Rajatabla, para o que compuxo distintos traballos musicais, como Tu país está feliz (1971) unha obra do brasileiro Antonio Miranda e o musical Venezuela tuya (1972) do Luis Britto Garcia. No mesmo 1972, e con letras de Farruco Sesto Novás, saca o seu primeiro traballo persoal, titulado Xulio Formoso. No ano seguinte viaxa por toda Latinoamérica, feito que lle inspira o disco Chipi Manahuac, con influencias andinas, pero no que aparecen tamén cancións con letra de Celso Emilio Ferreiro. Conseguiu saír de Chile pouco antes do golpe de estado de Augusto Pinochet, deixando inconclusa unha gravación inspirada na cultura chilena. Tamén creou a música para Jesucristo astronauta, outra obra de Antonio Miranda, que foi representada tamén por Rajatabla.
No 1974 fixo a súa primeira incursión na música infantil, participando da obra de María Elena Walsh El elefante volador. Ese mesmo ano grava o disco La canción que va conmigo, título inspirado por un verso de Celso Emilio Ferreiro, do que tamén aparecen poemas musicados. A politización da súa música intensificouse: foi expulsado da República Dominicana despois dun recital nunha cadea e máis adiante integrouse na campaña do Partido Socialista Venezolano, na que colabora como músico.
En 1975 aparece o seu traballo Guillén el del son entero, inspirado na obra do poeta Nicolás Guillén e de influencia cubana. Tamén participa como músico e actor na obra El séptimo ángel, de Ernesto Cardenal, e nun programa para a televisión venezolana baseado en Celso Emilio Ferreiro e o seu poemario Longa noite de pedra. No 1976 publica Levántate Rosalía, inspirado na obra do poeta Aquiles Nazoa. No 1977 serán dous traballos os que vexan a luz: Soles y centauros, ambientado na conquista de México por Hernán Cortés, e Chile, fuego y poesía, un traballo en honor da resistencia antifascista chilena.
No ano 1979 aparece Amantes de ningún lugar, en colaboración con Farruco Sesto Novás, o seu último traballo desta primeira etapa. Nese mesmo ano pasa a cursar a carreira de Enxeñería Civil na Universidade de Caracas, abandonando progresivamente a súa actividade musical. No 2002 gravou o CD dobre en vivo En el J.B. Plaza e en xuño de 2007 foi nomeado Presidente da Fundación Centro Nacional do Disco (CENDIS) polo goberno de Venezuela. Un dos primeiros discos gravados por esta institución foi Anda suelto el animal (Box) (2008), produto da colaboración entre Formoso e Farruco Sesto.
Discografía
miniatura|Xulio Formoso e Farruco Sesto nun concerto en Caracas.
Artista plástico e escritor
En outubro de 2008 fixo a exposición Objetos dispersos na Galería Red de Arte, de Caracas, con debuxos e pinturas de gran formato encadrado dentro do movemento artístico de pop art.
Desde 2007 colaborou como columnista e articulista en diversas publicacións culturais.
2 de abril
O 2 de abril é o 92º día do ano do calendario gregoriano e o 93º nos anos bisestos. Quedan 273 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|dereita|Émile Zola.
Mortes
miniatura|100px|dereita|Samuel Morse.
Outros
Os 366 días do ano
John Noble
John Noble, nado en Port Pirie o 20 de agosto de 1948, é un actor de cinema e televisión australiano, e director teatral de máis de oitenta obras.
Oclocracia
Oclocracia ou goberno do xentío (do grego ὀχλοκρατία, do latín ochlocratia) segundo a visión aristotélica clásica é unha das tres formas específicas de dexeneración das formas puras de goberno, en concreto da politeia. Ás veces o termo confúndese con tiranía da maioría dado que están intimamente relacionados.
110px|thumb|left|[[Vindiciae Gallicae de James Mackintosh.]] Non hai que confundir o concepto de «xentío» coa noción de «multitude» promovida fundamentalmente por Spinoza, que durante a Idade Media diferenciouse da distinción de «pobo» e «xentío» promovido por Hobbes e imperante ata os nosos días. A diferenza básica é que baixo a distinción de Hobbes o conxunto de cidadáns queda simplificada nunha unidade como corpo único con vontade única (xa sexa que un mero xentío reúna os requisitos necesarios para ser considerada como pobo), mentres que o concepto de multitude refusa desa unidade conservando a súa natureza múltiple. A partir desta distinción, etimoloxicamente, a democracia é o goberno do pobo que coa vontade xeral lexitima ao poder estatal, e a oclocracia é o goberno do xentío, é dicir, o xentío, masa ou gentío é un axente de produción biopolítica que á hora de abordar asuntos políticos presenta unha vontade viciada, evicciosa, confusa, injuiciosa ou irracional, polo que carece de capacidade de autogoberno e polo tanto non conserva os requisitos necesarios para ser considerada como «pobo».
Natar Ungalaaq
Natar Ungalaaq, nado en 1959, é un actor, director de cinema e escultor inuit canadense. As súas obras de escultura están en moitos coleccións importantes de arte inuit en todo o mundo. Antes de protagonizar os filmes Atanarjuat (2001) e Ce qu'il faut pour vivre (2008), Ungalaaq tivo papeis importantes noutros filmes canadenses e estadounidenses, incluíndo Kabloonak (1995), Glory & Honor (1998) e Frostfire (1994). É tamén produtor e director de Inuit Broadcasting Corporation.
No ano 2016, fixo o seu debut como director, codirixindo o filme Maliglutit xunto con Kunuk.
Provincia de Shinano
300px|miniatura|Antiga provincia de Shinano Shinano (信濃国, しなののくに, Shinano-no-kuni ou 信濃, しなの) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a prefectura de Nagano, historicamente na parte Tōsandō (東山道), actualmente na rexión de Chūbu, na illa de Honshū.
Shinano limitaba coas provincias de Mino (美濃), Hida (飛騨), Etchū (越中) e Echigo (越後), Kōzuke (上野), Musashi (武蔵), Kai (甲斐), Suruga (駿河), Tōtōmi (遠江) e Mikawa (三河).
Millarada, Vilar de Infesta, Redondela
Millarada é un lugar da parroquia de Vilar de Infesta, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 602 habitantes (292 homes e 310 mulleres).
Pronome persoal
Para a gramática tradicional pronome persoal é unha clase de palabras que designa as persoas que participan na comunicación e agrupa termos dotados de caracteres morfolóxicos e sintácticos, algún dos cales comparten con adxectivos ou substantivos, sendo outros especificamente pronominais; unha destas propiedades específicas é o feito de careceren de contidos semánticos, pois os pronomes sinalan, remiten a algo ou represéntano, é dicir, que son deícticos ou anafóricos.
Críticas á perspectiva tradicional
(Para profundar nestas críticas véxase o pronome persoal en Wikibooks).
Consignatario, consignataria
Axente consignatario é a figura portuaria que se dedica á ligazón do armador ou fretador de buques coas autoridades e con outras instancias relacionadas coa presenza dun buque en porto.
O consignatario asina e cruña o Aviso de alistamento (NOR), Folla de tempos (TS), Relatorio de feitos (SOF), Manifesto e Coñecimento de embarque (B/L).
Pobo ahtna
Os ahtna (tamén ahtena, atna, ahtna-kohtaene, ou Copper River do inglés) é un pobo do grupo atapascano en Alasca. A súa lingua está a piques de morrer. A terra orixinal do pobo era o río Copper, na zona meridional de Alasca, sendo o seu nome proveniente do nome local deste río, Ahtna.
Historia
miniatura|esquerda|280px|Distribución dos Ahtna no precontacto (en vermello). Os ahtnas foron coñecido polos tlingit a través dos eyak; os tlingit chamáronos Ikhka Khwáan, significando ""persoas escavadoras de cobre"" ("copper digging people"), pois eran posuidores de case todo o cobre nativo da Costa Noroeste durante os tempos do precontacto.
Eran un pobo medio nómade que se muda seguindo a comida segundo as estacións do ano.
É unhas das 13 Corporación Rexionais Nativas de Alasca (Alaska Native Regional Corporations), que se estableceron baixo os termos da Acta do Acordo das Reclamacións dos Nativos de Alasca (Alaska Native Claims Settlement Act) en 1971. O nome formal desta é Ahtna, Incorporated.
Tribuna (Tui)
Tribuna foi un semanario editado en Tui entre 1933 e 1936.
Historia e características
Subtitulado Semanario popular de Tuy, apareceu o 19 de marzo de 1933. O seu director e propietario era Guillermo Vicente Santiago. De tendencia republicana de esquerdas, anticaciquil e anticlerical, apoiou o Estatuto de autonomía. Entre os seus colaboradores figuraron Joaquín Azurmendi Alonso e José Cortés Fernández. Cesou a súa edición en 1936, cando a revista e a imprenta foron incautados.
There's a Riot Going On
There's a Riot Going On é o décimo quinto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Yo La Tengo, publicado o 16 de marzo de 2018 a través do selo Matador Records.
O disco foi posto no número 41 na lista dos mellores discos do ano segundo os críticos da revista The Wire. O título do álbum deriva do álbum de 1971 de Sly and the Family Stone There's a Riot Goin' On.
A Ferreiroa, Belesar, Vilalba
A Ferreiroa é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Anabel Alonso
O nome Anabel Alonso pode referirse a:
San Pantaleón
O nome de San Pantaleón adoita referirse a Pantaleón de Nicomedia, mártir cristián do século III;
Amais, como topónimo pode referirse a:
Provincia de Owari
300px|miniatura|Antiga provincia de Owari Owari (尾張国, おわりのくに, Owari-no-kuni ou 尾張, おわり) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte oeste da prefectura de Aichi, historicamente na parte Tōkaidō (東海道), actualmente na rexión de Chūbu ou rexión de Hokuriku, na illa de Honshū.
Carrán de bico curto
O carrán de bico curto ou carrán mascateiro (Gelochelidon nilotica) é unha ave da familia Laridae que se pode encontrar en todos os continentes menos a Antártida. Anteriormente era denominada Sterna nilotica (Bridge et al., 2005), estivo incluída na familia Sternidae, pero actualmente clasifícase no seu propio xénero.
Provincia de Owari
Owari limitaba coas provincias de Ise (伊勢), Mino (美濃), e Mikawa (三河).
Carrán de bico curto
Descrición
É bastante grande e robusta, ten unha lonxitude corporal incluída a cola de 35 - 38 cm e unha envergadura alar de 100 - 115 cm, o seu tamaño e aparencia xeral é similar ao carrán cristado, do que se diferencia polo seu bico, que é semellante ao das gaivotas, ademais as súas ás son máis anchas e as patas máis longas. A cola é curta, de 14 cm, e pouco forcada. miniatura|esquerda|Adulto con plumaxe de inverno na [[India.]] Os adultos en verán teñen as zonas superiores de cor gris, as zonas inferiores brancas e a metade superior da cabeza negra como o bico e patas. En inverno desaparece o casco negro quedando unha banda negra que atravesa os ollos como no carrán de Forster ou a gaivota cabecinegra. Os xuvenís de carrán de bico curto presentan unha máscara difusa que os asemella ao aspecto dos adultos en inverno pero presentan marcas escuras nas terciarias. Os xuvenís do carrán cristado teñen o bico curto polo que poden ser confundidos con caráns de bico curto.
Distribución e hábitat
Cría nas zonas temperadas do planeta: o sur de Europa (ademais dunha pequena poboación illada en Alemaña e Dinamarca), Asia, Norteamérica, Suramérica oriental e Australia. Os individuos de todas as poboacións espállanse trala época de apareamento, mais as que crían no norte son máis migratorias e viaxan para pasar o inverno no sur, en África, o Caribe, o norte de Suramérica, o sur de Asia e Nova Zelandia. É unha das especies afectadas polo Acordo para a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias africano-eurasiáticas (AEWA).
Vive nos lagos tanto de auga doce coma salobre e nas ribeiras dos ríos. Fóra da época de cría tamén frecuenta as marismas e estuarios.
Subespecies
miniatura|Xuvenil de primeiro ano, distinguible polo bordo das ás escuro. Cunha distribución tan ampla recoñécense no carán de bico curto varias subespecies locais, que se diferencian principalmente no tamaño e en detalles menores da plumaxe:
Bioloxía
miniatura|esquerda|Subespecie Gelochelidon nilotica vanrossemi, San Diego, California. miniatura|Inmaturo coa súa plumaxe reprodutiva case completa. É unha ave singular dentro da súa familia, e aínda que na súa aparencia física se asemella máis aos carráns, os seus hábitos alimenticios son máis parecidos aos das gaivinas negras. O carrán de bico curto non se mergulla en picado para pescar como moitos estérnidos, senón que se alimenta cazando insectos ao voo, pescando na superficie da auga e buscando nos campos húmidos para apañar anfibios, pequenos mamíferos e outros pequenos animais.
Richard Leakey
Richard Erskine Frere Leakey, nado en Nairobi (Kenya) o 19 de decembro de 1944 e finado o 1 de xaneiro de 2022, foi un paleontólogo e conservacionista kenyano de orixe británica.
Traxectoria
Leakey comezou a súa carreira seguindo os pasos dos seus pais, Louis e Mary Leakey, coa descuberta dos fósiles de homínidos na África Oriental, entre os que destaca o neno de Turkana, atopado en Koobi Fora, preto do Lago Turkana, dunha antigüidade de 1,5 millóns de anos. É o esqueleto de Homo erectus máis completo que se atopou ata o de agora. Leakey e Roger Lewin describiron este descubrimento e a súa interpretación no seu libro Origins Reconsidered (1992).
En 1993 Leakey perdeu ambas as pernas nun accidente de avioneta, sospeitouse que fora unha sabotaxe, pero non se puido probar, diante o anuncio do goberno kenyano de evidencias de corrupcións no KWS, Leakey dimitiu en xaneiro de 1994. Foi substituído por David Western. As súas experiencias no KWS contounas no seu libro Wildlife Wars: My Battle to Save Kenya's Elephants (2001).
En maio de 1995 Richard Leakey uniuse a un grupo de intelectuais kenyanos para lanzar un novo partido, Safina, do que foi secretario xeral e deputado dende 1997. En 1999 a insistencia internacional nomeou a Leakey secretario do gabinete e xefe do servizo civil, posto no que permaneceu ata 2001.
Enrique Ferreirós Candamo
Enrique Ferreirós Candamo, coñecido como Gumersindo e Moreno, nado en Muros en 1921 e finado en Frades en agosto de 1947, foi guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
O Xulgado Especial de Accidentes Ferroviarios da Oitava Rexión Militar publicou en outubro de 1948 unha requisitoria contra el e José María Díaz Pan, Emilio Claudio Díaz, Francisco Rey Balbís, José Remuiñán Barreiro, José Pedreira de la Iglesia, José Blanco Núñez, Jesús Valeiro Gómez, José Antonio Cortiñas Blas e Antonio López Arias.
William Styron
William Clark Styron, Jr., nado o 11 de xuño de 1925 e finado o 1 de novembro de 2006, foi un novelista e ensaísta estadounidense, premiado con importantes galardóns literarios.
Traxectoria
William Styron naceu no barrio histórico de Hilton Village, Newport News, Virxinia, no sur dos Estados Unidos, onde o autor medrou empapado da súa historia. O lugar dista arredor duns cen quilómetros de onde se produciu a revolta de escravos encabezada por Nat Turner que máis tarde Styron novelaría nun libro ben polémico.
Inda que os seus avós paternos tiñan sido propietarios de escravos, súa nai, ianqui, e seu pai, un sureño liberal, proporcionáronlle unha perspectiva máis ampla sobre as relacións raciais.
Illa Selayar
A illa de Selayar é a illa principal das illas Selayar (Kepulauan Selayar). Atópase fronte á costa do cabo Bira da provincia de Célebes Meridional. O estreito de Selayar sepáraa de Sulawesi. A súa cidade principal é Benteng, as cidades ao sur son Tanabau, Padang, Tile-tile, Pariangan, Galung, Layolo, Pa'garangang, Barangbarang, ata Appattanah. Ao norte están Parak, Barugayya, Batangmata, Onto e finalmente Bonelohe. Ten máis de 81 km de longo e é moi estreita, cunha superficie de 666 km². Benteng é o punto de partida para as excursións de mergullo.
William Styron
Traxectoria
A súa nenez foi difícil. Seu pai, enxeñeiro naval, sufría depresión clínica, unha doenza que Styron herdou. Súa nai morreu en 1939, cando inda era neno, por causa dun cancro de mama despois de loitar durante unha década contra a enfermidade.
Illa Selayar
Todas as illas do grupo son planas e fértiles, pero tamén en parte rochosas, cubertas con arbustos e area. Só a illa principal está atravesada por unha montaña de arenito, que se eleva a 607 m de altitude. As costas están bordeadas por arrecifes de coral. A illa é coñecida polas súas praias de area e zonas de mergullo.
William Styron
Traxectoria
Styron educouse inicialmente na escola pública ata que foi enviado por seu pai a un internado episcopaliano, Christchurch School, na rexión de Virxinia denominada Tidewater. O autor ten dito que "de todas as escolas ás que fun ... só Christchurch obtivo de min algo máis que mero respecto; é dicir, afecto permanente e sincero."
Logo de graduarse, Styron estivo no Davidson College e ingresou en Phi Delta Theta, que abandonou para alistarse no corpo de Marines ao final da segunda guerra mundial. Chegou a tenente, pero os xaponeses rendéronse antes de que chegara a participar en accións bélicas no Océano Pacífico.
Illa Selayar
Os habitantes son na súa maioría musulmáns dos pobos da Bugis, Makassar e Konjo.
William Styron
Obra e influencia
Styron foi principalmente coñecido polas súas novelas, que inclúen
A súa influencia e relevancia medrou coa publicación de Darkness Visible en 1990. Estas memorias, orixinariamente concibidas coma un artigo para unha revista, percorren o transo do escritor durante a súa depresión e a súa "cuasi-fatal noite de desesperanza máis alá de toda desesperanza."
Primeiras novelas
Logo de graduarse en 1947, Styron traballou coma editor para McGraw-Hill en Nova York, algo que reflectiría negativamente en Sophie’s Choice, unha novela multifacética, e tamén autobiográfica. Fixo por que o despediran e púxose a traballar no seu primeiro proxecto narrativo serio, que desembocaría, tres anos despois, na novela Lie Down in Darkness (1951), unha especie de saga familiar ambientada en Virxinia. A novela foi fantasticamente recibida pola crítica, sendo incluso premiada: o prestixioso Premio Roma, concedido pola Academia Americana en Roma e a Academia Americana de Artes e Letras.
Xusto despois do premio foi novamente chamado a filas para participar na Guerra de Corea, onde finalmente non participou logo de librar en 1952 debido a problemas de visión. Todas estas vivencias persoais no exército, maioritariamente en Camp Lejeune en Carolina do Norte transformounas nunha novela curta, A longa Marcha, que publicou por capítulos durante 1953. En 1958 foi adaptada para o episodio Playhouse 90.
Styron pasou moito tempo en Europa. En París, cultivou amizades entre escritores coma Romain Gary, George Plimpton, Peter Matthiessen, James Baldwin, James Jones e Irwin Shaw, entre outros. O grupo fundou a revista Paris Review en 1953, unha publicación literaria que acadou moita sona.
O ano 1953 foi produtivo noutro sentido. Finalmente, e grazas ao Premio Prize, viaxou a Italia. Na Academia Americana, volveu atopar coa poeta de Baltimore, Rose Burgunder, a quen coñecera o outono anterior na Universidade Johns Hopkins. Casaron en Roma na primavera de 1953.
Algunhas das súas experiencias coláronse e inspiraron Set This House on Fire (1960), unha novela sobre intelectuais americanos expatriados na Riviera francesa. A novela recibiu, no mellor dos casos, críticas neutras ou indiferentes nos Estados Unidos, inda que a editorial cumpriu expectativas, no que a exemplares vendidos se refire. Con todo, en Europa, foi traducida ao francés e acadou a categoría de éxito de vendas, superando con moito a edición americana.
A controversia sobre Nat Turner
Sobre a porta que dada acceso ao seu cuarto de traballo Styron colocou unha inscrición tirada de Gustave Flaubert que, traducida, ven dicindo que "trates de ser aburrido e ordenado na túa vida para poder ser violento e orixinal no teu traballo;" unha cita que resultaría ser profética, logo dalgúns anos, vistas as recepcións tan apaixonadas e variadas que tiveron os seus seguintes traballos.
Logo das primeiras malas críticas recibidas dende o inicio da súa carreira literaria, Styron empregou varios anos investigando e meditando os seus seguintes traballos. Un tempo no que compartiu o seu fogar con outros escritores, coma James Baldwin, que durante eses anos traballaba na súa obra Another Country, un libro duramente criticado por intelectuais próximos ao movemento reivindicativo afroamericano Black Power ao ter escollido a un branco coma protagonista da historia. Baldwin, tamén afroamericano, profetizou maiores problemas para o proxecto que Styron tiña entre mans. "Bill vai recibilas de ambos bandos," declarou nunha entrevista despois da publicación de As Confesións de Nat Turner en 1967.
Efectivamente, logo de recibir boas críticas por parte dos círculos literarios brancos, sendo agasallado incluso co Pulitzer en 1968, baseándose na idea de que era un traballo que viña por fin a sandar a fenda racial, e sendo tamén defendido o seu traballo por escritores afroamericanos coma Baldwin e tamén Ralph Ellison, a novela empezou a ser duramente anatemizada coma expresión encuberta dos vellos estereotipos raciais de tan longa tradición nos Estados Unidos.
Especialmente aguda foi a desafección expresada no grupo de ensaios contidos en John E. Clarke in William Styron's "Nat Turner": Ten Black Writers Respond (1968). Os cargos alegados son variados: apropiación indebida da voz do rebelde afroamericano por excelencia, falsificación intencionada da historia, ...
Pasaxes coma aquel en que Turner fantasea con violar a unha rapaza branca pola que sente unha forte atracción sexual e que resulta finalmente a única persoa á que é capaz de matar durante a revolta que instiga e protagoniza. Para moitos estas fantasías virían a xustificar, entre outras cousas, os linchamentos de afroamericanos que aínda se producían de cando en vez nos estados do sur.
Con todo, as vendas do libro foron enormes e o escritor seguiu a recibir outros premios, coma a Medalla William Dean Howells por parte da Academia Americana das Letras e das Artes.
A Decisión de Sofía
Inda que o fervor que acompañou a publicación deste traballo en 1979 apenas igualou a que seguiu a As Confesións de Nat Turner, tamén suscitou reaccións a favor e en contra. Fundamentalmente a escolla dunha protagonista non xudía coma vítima do Holocausto provocou un forte debate.
A novela narra as vidas e relacións que se producen entre tres personaxes: Stingo, aprendiz de escritor e sureño, Nathan Landau, un xenio desequilibrado e xudeu, e Sofía, católica, polaca e supervivente ao campo de exterminio de Auschwitz.
Este libro tamén se converteu nun supervendas e recibiu numerosos premios; entre eles. o National Boowk Award en 1980. En 1982 apareceu unha película baseada na historia, protagonizada por Meryl Streep no papel de Sofía, Kevin Kline no papel de Nathan e Peter McNicol no de Stingo. A película recibiu cinco nomeamentos por parte da industria cinematográfica de Hollywood, sendo agasallada Meryl Streep co Óscar á mellor actriz protagonista dese ano.
Última etapa creativa
En 1985, na gala onde lle era entregado o Prix mondial Cino Del Duca sentiu os primeiros síntomas dunha sombra que o perseguiu ata a súa morte e que afectou decisivamente o seu futuro creativo. Empezou entón unha dura loita contra a depresión, unha loita que recreou en Darkness Visible, un ensaio longo que publicou en 1985.
O Carreiro, Santa María de Neda, Neda
O Carreiro é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 41 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 22 homes e 19 mulleres.
William Styron
Última etapa creativa
En 1995 publicou tres historias curtas baixo o título conxunto de Tidewater Morning, unha das cales, Shadrach, se converteu nunha película do mesmo título, codirixida pola súa filla Susanna, en 1998.
Styron morreu a causa dunha pneumonía o 1 de novembro de 2006, á idade de 81 anos en Martha's Vineyard. Está soterrado no West Chop Cemetery en Vineyard Haven, Dukes County, Massachusetts, Estados Unidos.
EPOXI
EPOXI é unha misión espacial non tripulada da NASA, dirixida pola Universidade de Maryland, que usa a sonda espacial Deep Impact, tras a finalización da súa misión principal. Esta misión estudará planetas extrasolares e visitará un novo cometa. O cometa elixido en primeiro lugar foi o chamado cometa Boethin, pero ante a imposibilidade de localizalo por parte dos astrónomos finalmente decidiuse dirixilo cara ao cometa Hartley 2.
Street Hawk
Street Hawk é unha serie de televisión estadounidense emitida pola ABC en 1985. En España chamóuselle El Halcón Callejero.
Sinopse
A serie consistía nun axente de policía que levaba a cabo unha misión secreta cunha moto todo terreo experimental que inclúe un computador de a bordo que ofrece información e permite control remoto.
Os Valos, Saxamonde, Redondela
Os Valos é un lugar da parroquia de Saxamonde, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 168 habitantes (292 homes e 193 mulleres).
381
Outros
Historia ano a ano
Goce Delchev
Georgi/Gjorji Nikolov Delchev (en búlgaro/macedonio: Георги/Ѓорѓи Николов Делчев), nado en Kukush o 4 de febreiro de 1872 e finado en Banica o 4 de maio de 1903, e máis coñecido como Goce/Gotse Delchev (Гоце Делчев, na súa época segundo os usos da antiga ortografía búlgara Гоце Дѣлчевъ), foi un revolucionario (komitadji) nas entón rexións otomás de Macedonia e Tracia por volta do século XX. Considerado un heroe nacional en Macedonia do Norte e mais en Bulgaria, foi o principal líder do que a historiografía contemporánea denomina Organización Revolucionaria Interior de Macedonia (ORIM), unha organización paramilitar activa en territorios otománs dos Balcáns no remate do século XIX e primeiros anos do XX. Delchev foi o seu representante en Sofía, a capital do principado de Bulgaria.
Traxectoria
Delchev naceu no seo da maioritaria comunidade macedonia búlgara de Kukush, unha localidade do valiato de Salónica do Imperio Otomán que era o centro dos uniatas da rexión, tras a conversión da práctica totalidade dos seus habitantes eslavos ao catolicismo en 1859. Seu pai, Nikola Delchev (1844-1920), era un comerciante local e súa nai, Sultana Delcheva (ca. 1850-1907), procedía dunha aldea próxima; a parella tivo cinco fillas e catro fillos. Goce Delchev foi á escola primaria uniata de Kukush pero, símbolo da volta da maioría dos conversos católicos á ortodoxia, logo continuou na escola local ortodoxa. Asiduo á chitalishte (centro cultural búlgaro) local, en especial deixáronlle forte pegada os libros revolucionarios, particularmente os que falaban da liberación de Bulgaria.
En 1888 a súa familia enviouno ao Instituto Masculino Búlgado de Tesalónica, e alí entrou no círculo revolucionario secreto que dirixía Boris Sarafov e tras marcha deste a Sofía converteuse no seu líder, Delchev tamén distribuía literatura revolucionaria, que lograba de antigos alumnos do instituto que estudaban en Bulgaria. En 1891, seguindo os pasos de Sarafov, entrou na escola militar de Sofía. Ao primeiro, atopou a nova Bulgaria independente chea de idealismo e dedicación pero aos poucos quedou desencantado pola comercializada vida social e pola política autoritaria do primeiro ministro Stefan Stambolov.
Goce adoitaba xuntarse con compañeiros macedonios, moitos membros da Sociedade Literaria Macedonia Nova, entre os seus amigos estaba Vasil Glavinov, dirixente do círculo socialdemócrata da rexión otomá de Adrianople, quen o puxo en contacto con xente que lle ofreceu a oportunidade de coñecer novas formas de loita social. En xuño de 1892, Delchev e o xornalista Kosta Shahov, un dos dirixentes da Sociedade Literaria Macedonia Nova, reuníronse cun libreiro de Salónica orixinario de Kukush, Ivan Hadzhinikolov. En setembro de 1894, só un mes antes da súa graduación, a dirección da escola militar expulsouno pola súa actividade política como membro dun círculo socialista ilegal. Déronlle a posibilidade de entrar no exército por medio dunha comisión pero rexeitou e pouco despois volveu a Rumelia para traballar como profesor, integrándose na escola do exarcado en Štip en outono de 1894, e baixo a influencia de Dame Gruev, profesor nese momento na mesma escola e un dos fundadores o ano anterior da Organización Revolucionaria Macedonia, Goce entrou na organización e canda Gruev liderou o núcleo local. Tras a marcha de Gruev a Salónica como inspector do ensino búlgaro a organización viviu unha importante expansión e Delchev, baixo a dirección de Gruev, viaxou ao longo de Macedonia para establecer comités locais. Tamén visitou, ilegalmente, Sofía para establecer contanco con algúns dos máximos dirixentes doutra organización revolucionaria, o Comité Supremo Macedonio-Adrianopolita (CSMA), como Danail Nikolaev, Yosif Kovachev, Toma Karayovov ou Andrey Lyapchev pero quedou decepcionado coas súas posicións. O curso escolar 1895/1896 deu clases na vila de Bansko e en maio de 1896 as autoridades otomás arrestárono por actividades revolucionarias e pasou un mes na cadea. No verán de 1896 partipou no congreso da organización en Salónica e no outono decidiu deixar de dar clases e marchou a Sofía e, con Gjorche Petrov, serviu como representante da organización na capital búlgara. miniatura|Delchev (á dereita) con Gjorche Petrov (á esquerda)
Pardiñeiros
O topónimo galego Pardiñeiros pódese referir a:
Provincia de Mikawa
Mikawa limitaba coas provincias de Owari (尾張), Mino (美濃), Shinano (信濃) e Tōtōmi (遠江).
Catherine Ashton
Biografía
Catherine Margaret Ashton estudou a carreira na Universidade de Londres. Ten dous fillos e tres fillastros.
Traxectoría política
Ashton foi designada Alta Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade e Vicepresidenta da Comisión Europea o 19 de novembro de 2009 segundo o estipulado no Tratado de Lisboa.
Entre 1977 e 1979 Ashton traballou na Campaña para o Desarmamento Nuclear e máis tarde foi elixida como a súa tesoureira nacional. Dende 1983 ata 1989 foi directora do Business in the Community traballando en temas de desigualdade.
Nathaniel Hawthorne
dereita|miniatura|Nathaniel Hawthorne, circa 1860-1864, retrato de [[Mathew Brady.]]
Nathaniel Hawthorne, nado como Nathaniel Hathorne en Salem (Massachusetts) o 4 de xullo de 1804 e finado en Plymouth (Nova Hampshire) 19 de maio de 1864) foi un novelista estadounidense coñecido polas súas numerosas historias de ficción gótica e romanticismo escuro.
Palais des Sports de Beaublanc
O Palais des Sports de Beaublanc (en occitano: Bòsc Blanc) é un pavillón polideportivo situado na cidade de Limoges, Francia. Foi inaugurado no verán de 1981 e posúe unha capacidade de 5.516 espectadores. Actualmente é o fogar do equipo de baloncesto da LNB Pro A francesa Limoges Cercle Saint-Pierre. O pavillón é coñecido pola súa pecualiar forma, principalmente polo seu teito feito de madeira de carballo.
Historia
O Palacio de Deportes está situado no parque de deportes da cidade de Limoges. Foi construído en 1981 grazas a. Xavier Popelier e a Albert Chaminade. Desde aquela acolle os partidos como local do Limoges, alén doutros eventos deportivos como a Copa Davis ou partidos de baloncesto e balonmán femininos. Até a construción do Palais des Sports de Pau en 1991 era o pavillón de baloncesto máis grande do país.
Nathaniel Hawthorne
Traxectoria
Nathaniel Hawthorne naceu como Nathaniel Hathorne o 4 de xullo de 1804 na cidade de Salem, Massachusetts, onde aínda se atopa a súa casa natal. A súa infancia foi difícil debido á morte do seu pai, falecido en Suriname cando Hawthorne tiña 4 anos. A partir de entón, a vida de Hawthorne volveuse complexa e ao mesmo tempo fascinante, particularmente debido á súa paixón pola literatura e a súa proximidade co puritanismo. Esa proximidade co puritanismo xorde a partir dos seus antergos. O seu tataravó, William Hathorne, foi un dos primeiros colonos en establecerse en Salem.
Ata a publicación do seu primeiro libro Twice-Told Tales en 1837, Hawthorne escribiu en total anonimato na casa familiar. Dixo máis tarde:
En 1839, Hawthorne entrou a traballar na aduana do porto de Boston. Contraeu matrimonio coa pintora trascendentalista Sophia Peabody en 1842. O matrimonio trasladouse a Concord, Massachusetts. Alí tiveron de veciños os escritores Ralph Waldo Emerson e Henry David Thoreau.
En 1846 Hawthorne foi nomeado inspector da aduana de Salem, pero axiña perdeu o seu traballo debido a cambios administrativos en Washington. En 1852 escribiu a biografía do seu antigo compañeiro Franklin Pierce. Cando este gañou as eleccións, Hawthorne recibiu como recompensa o nomeamento de cónsul norteamericano en Liverpool (1853). En 1857 renunciou ao cargo e viaxou por Francia e Italia. En 1860 regresou coa súa familia aos Estados Unidos. Caeu enfermo pouco despois e faleceu en 1864, probablemente de cancro de estómago, en Plymouth (New Hampshire).
Nathaniel e Sophia Hawthorne tiveron tres fillos: Una, Julian e Rose. A primeira faleceu nova. Julian seguiu os pasos do seu pai como escritor, chegando a ser un prolífico autor. Rose converteuse ao catolicismo e fundou as Dominican Sisters of Hawthorne, congregación que se ocupaba do coidado de enfermos incurables de cancro.
Obra
Hawthorne é coñecido sobre todo polos seus relatos breves, moitas veces de contido sinistro ao gusto da época e polas súas catro novelas longas, The Scarlett Letter (1850), The House of the Seven Gables (1851), The Blithedale Romance (1852) e The Marble Faun (1860). Outra novela titulada Fanshawe, foi publicada anonimamente en 1828.
Hawthorne publicou ademais varios libros de contos, como Mosses from an Old Manse (1854). Neste libro atópase unha das súas historias máis populares, Young Goodman Brown (1835), historia que hai unha crítica a temas relixiosos, como a fe e a pureza dunha persoa.
Encadrado dentro do romanticismo norteamericano, como Edgar Allan Poe, gran parte da súa obra localízase en Nova Inglaterra, e moitas das súas historias, de contido xeralmente alegórico, recrean intensamente o ambiente puritano que empapaba a sociedade daqueles anos; así ocorre en Ethan Brand (1850), The Birth-Mark (1843), Rappaccini's Daughter (1844), The Minister's Black Veil (1832) etc.
A crítica máis recente prestou atención preferente á voz narrativa de Hawthorne, considerándoa dentro dunha retórica autoconsciente, que non debe ser confundida coa verdadeira voz do escritor, o que contradí o vello concepto sobre Hawthorne de plúmbeo moralista cargado de complexos.
Os seus relatos leves e patéticos destacan polo seu estilo elegante e depurado. Neles o característico, segundo o escritor Luis Loayza, «é talvez o contraste entre a violencia exterior e a suavidade do ton, entre a voz delicada e as escuras suxestións do que di». Jorge Luis Borges observa, pola súa banda, que os seus contos expresan «o tenue mundo crepuscular, ou lunar, das imaxinacións fantásticas».
Hawthorne tivo unha breve pero intensa amizade co novelista Herman Melville, quen lle dedicou a súa obra Moby Dick, “en homenaxe ao seu xenio”. A correspondencia entre ambos, non obstante, non se conserva.
O seu contemporáneo Edgar Allan Poe dedicou célebres recensións ás súas coleccións máis importantes, Twice-Told Tales e Mosses from an Old Manse. A pesar de certas reticencias, afirmou do autor:
Bibliografía
Novelas
Novelas inacabadas
Contos
Contos para nenos
Homo erectus
O Homo erectus  foi unha especie homínida, que se atopa desde o Plistoceno en diante, entre 1.8 de anos atrás a hai 143 mil. Orixinouse en África e expandiuse chegando de Inglaterra, a Xeorxia, a India, Sri Lanka, China e a Xava.
Hai desacordos en pé sobre da súa clasificación, devanceiros e a súa proxenie, sendo as principais liñas de debate dúas: que H. erectus é outro nome para o Homo ergaster, e polo tanto antecesor directo dos homínidos posteriores como 'Homo heidelbergensis, Homo neanderthalensis, e Homo sapiens; ou que fora unha especie distinta asiática diferente da africana ''H. ergaster. ''
Descubriuna Eugène Dubois en 1891, en Xava. O primeiro en propoñer o nome foi Ernst Mayr para unificar a clasificación dos fósiles asiáticos. Tiña feituras dun humano moderno, cunha capacidade cranial maior ca do Homo habilis. A fronte era menos prominente e presentaba protuberancias óseas enriba das órbitas dos ollos, coñecidos como arcos superciliares, e os dentes máis pequenos, deseñados para mastigar materiais vexetais duros e carne. O cerebro era o 74% do dos humanos modernos, e de altura alta (1,79 m de media).
O Homo erectus tamén empregou utensilios máis diversos e sofisticados que os seus predecesores. Unha teoría é que o H. erectus primeiro usou útiles do estilo da cultura de Olduvai e posteriormente usounos da cultura achelense. Os útiles que conservamos de ambos os dous períodos son de pedra. Os útiles de Olduvai son os útiles coñecidos máis antigos e teñen unha antigüidade de 2,4 millóns de anos. A cultura achelense comezou hai 1,2 millóns de anos e finalizou hai 500.000 anos. A innovación máis importante está asociada cos machados achelenses, nos que se traballaba a pedra nos dous lados para poder cortar obxectos.
O Homo erectus foi o primeiro homínido que tivo como actividade principal a caza, permanecendo a busca de presas como actividade secundaria. Foi a primeira especie humana en saír de África: dende o Gran Val do Rift migrou ata o Mar Vermello e Asia e Europa, aprendendo a dominar a súa contorna por primeira vez e creando posibelmente os rudimentos da linguaxe.
Hai dúbidas sobre se foi capaz de controlar o lume. A evidencia máis antiga de control do lume data de hai 300.000 anos no asentamento de Terra Amata (na costa mediterránea francesa) e o sitio semella estar ocupado por Homo erectus. Semella que houbo outros lugares onde tamén houbo control do lume, datados entre 500.000 e 1.5000.000 en Francia, China e outras áreas, pero dubídase da súa veracidade.
Franz Weidenreich descubriu o asentamento máis importante de Homo erectus en Zhoukoudian, preto de Pequín, que recibiu primeiro o nome de Sinanthropus pekinensis ou Home de Pequín, aínda que máis tarde clasificouse como H. erectus. O cranio da táboa taxonómica procede do sitio de Tautavel, no sur de Francia, escavado por Henry de Lumley.
Homo erectus georgicus
Homo erectus georgicus é o nome da subespecie que ás veces se emprega para describir cranios e mandíbulas que se atoparon en Dmanisi, en Xeorxia. Malia que de primeiras se propuxo como unha especie separada agora clasifícase dentro de Homo erectus. O esqueleto parcial atopado foi descuberto no 2001 e data de 1.8 millóns de anos de antigüidade.
As explicacións propostas para a dispersión de Homo erectus georgicus son varias Inicialmente pensouse en cranios de Homo ergaster mais as diferenzas de tamaño derivou en propoñer unha nova especie, Homo georgicus, que sería o candidatos a ser un descendente de Homo habilis e antecesor do asiático Homo erectus. Porén, esta clasificación non se mantivo en pé e o fósil agora considérase parte dun subgrupo diverxente de Homo erectus, ás veces denominado Homo erectus georgicus.
miniatura|250px|Lugar do xacemento de [[Dmanisi, Xeorxia]]
Cun volume de 600 centímetros cúbicos, o cranio D2700 DATA DE 1.77 millóns de anos e está en boas condicións. Homo erectus georgicus mostra un gran dimorfismo sexual, cos machos significativamente máis grandes cás femias.
Mais adiante atopáronse máis restos fósiles, que mostran unha especie con trazos primitivos no seu cranio e corpo superior pero con características avanzadas nas súas costelas e brazos e que lle proporcionarían unha máis lixeira mobilidade. Non se consideran unha especie separada pero representan un estadio previo entre a transición de Homo habilis e H. erectus e chegan a unha datación de 1.8 millóns de anos.
Descendentes e subspecies
Homo erectus é unha das especies de Homo que máis viviu, tendo existido sobre un millón de anos, mentres que o Homo sapiens so data de 200 mil anos. Sendo unha especie asiática diferente, non hai un consenso sobre se é ancestral a Homo sapiens ou a outro homínido posterior.
Especies relacionadas
Gilles Duceppe
Gilles Duceppe, nado o 22 de xullo de 1947 en Montreal, é un político quebequés, líder do Bloque Quebequés.