cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Literatura do Romanticismo en Inglaterra
A nova poesía do Romanticismo
Os escritores ingleses de principios do XIX manifestan a rebeldía propia do Romanticismo de dúas maneiras.
O romanticismo inglés arrinca en 1798 coas Baladas líricas, compostas por dous autores: William Wordsworth (1770-1850) e Samuel Coleridge (1772-1834). O prólogo desta obra está considerado como o manifesto do Romanticismo inglés. As súas poesías, de linguaxe sinxela, reflicten o misterio e a emoción da natureza. Ademais desta obra conxunta, Wordsworth é autor de O preludio, e Coleridge de A balada do vello mariñeiro.
Tres grandes poetas
O Romanticismo inglés alcanza o seu máximo esplendor con Lord Byron, Shelley e Keats. Os tres coroaron con prematuras mortes, lonxe de Inglaterra, as súas atormentadas e errantes vidas, exemplos tamén de existencias románticas.
Novela gótica
Considérase que O castelo de Otranto (The Castle of Otranto), escrita por Horace Walpole en 1764, inaugura o xénero da novela gótica ou de terror. A esta obra seguiron outras, como Os misterios de Udolfo de Ann Radcliffe (1794), As aventuras de Caleb Williams de William Godwin (Londres, 1794) e, sobre todo O Monxe de Matthew Lewis (1796), unha das máis transgresoras do seu xénero. Nesta liña crea Mary Shelley O doutor Frankenstein (1818), que dá inicio ao xénero de ciencia ficción.
Novela histórica
miniatura|right|120px|[[Walter Scott.]] A narrativa histórica é un dos xéneros románticos preferidos, pola atracción cara a tempos pasados e o desexo de evasión.
Walter Scott (1771-1832) é o seu creador. As súas novelas, ambientadas na Idade Media principalmente, teñen un ton rebelde e nacionalista. Tiveron grande éxito e foron imitadas en toda Europa. Os seus personaxes e heroes non están idealizados, senón que son presentados con realismo en episodios e situacións da vida diaria.
Das numerosas novelas que escribiu destacan Ivanhoe e Quintin Durward, cuxos protagonistas, moi do gusto romántico, loitan contra a tiranía ou a opresión.
Miroslav Đukić
Miroslav Đukić (en serbio: Мирослав Ђукић, ás veces citado, sobre todo en España, como Miroslav Djukić), nado en Šabac (daquela pertencente a Iugoslavia) o 19 de febreiro de 1966, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol serbio. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección iugoslava e serbia. Actualmente adestra o FK Partizan.
Traxectoria
Iniciou a súa carreira no club da súa cidade natal, o FK Mačva Šabac, onde permaneceu ata fichar polo FK Rad en 1989. Tras unha tempada incorporouse ao Deportivo da Coruña, por entón na Segunda División de España. Djukic foi un dos protagonistas da eclosión do Deportivo entre os grandes do fútbol español. O serbio será recordado por fallar un penalti no último minuto da última xornada da tempada 1993/94, o que permitiria ao club galego conquistar a súa primeira liga. Aínda así, a seguinte tempada logrou o primeiro título para o club coruñés, a Copa do Rei, xogando como titular a final contra o Valencia. Posteriormente conquistou a Supercopa de España, antes de fichar polo Valencia CF o verán de 1997. A pesar da súa experiencia (chegou a Valencia con 31 anos), permaneceu no club levantino seis tempadas, nas que conquistou finalmente o campionato ligueiro en 2002. Terminou a súa carreira a tempada 2003/04 nas filas do CD Tenerife.
Djukic era un libero técnico e elegante, sempre estaba ben colocado e moi poucas veces cometía erros, o que outorgaba unha gran seguridade á defensa da que formaba parte. Adoitaba sacar o balón controlado desde atrás mostrando detalles de gran calidade individual e incorporándose con gran forza ao ataque. Ademais era un futbolista frío e sereno e resultaba moi difícil verlle perder a compostura sobre o terreo de xogo. Durante a súa estancia no Deportivo foi tremendamente regular, apenas se perdeu partidos ao longo dos campionatos, xa que as lesións respectáronlle ao máximo e as sancións foron case descoñecidas para el, nunca recibindo unha cartolina vermella, posto que case non necesitaba cometer faltas para arrebatar o balón aos dianteiros contrarios, cousa que facía con grande elegancia. A todo o anterior, hai que sumarlle o seu gran traballo e esforzo os 90 minutos, e a súa capacidade de liderado no terreo de xogo.
Como adestrador
Tras retirarse regresou a vivir a Valencia, onde exerceu de comentarista deportivo en varias emisoras de radio e, simultaneamente, sacouse o carné de adestrador. O seu primeiro reto foi á fronte da selección sub-21 de Serbia, coa que se proclamou subcampión de Europa.
A principios de 2007 asumiu a dirección técnica do FK Partizan Belgrado da primeira división serbia, alcanzando o subcampionato de liga. En decembro de 2007 decidiu non renovar o seu contrato cos grobari e pouco despois foi designado seleccionador nacional de Serbia, en substitución de Javier Clemente. Posteriormente substituioo no cargo Radomir Antić.
Djukic fíxose cargo do Hércules CF os nove últimos partidos da tempada 2010–11, en substitución do cesado Esteban Vigo.
O 20 de outubro de 2014 foi anunciado como novo adestrador do Córdoba CF, en substitución de Chapi Ferrer.
Reva
Nome e significado
O primeiro elemento Reo / Reus é moi semellante ao nome REVE que aparece na inscrición lusitana de Cabeço das Fráguas, parte da cal di INDI TAVROM IFADEM REVE T ..., normalmente interpretada como «e (ou despois) un fértil (?) boi para Reve» co epíteto perdido. Polo tanto, Reve tamén semella un dativo na forma lusitana do nome. Reve aparece de novo na inscrición de Ribeira da Venda, incluíndo un epíteto, REVE AHARACVI (desta volta a deidade recibe un sacrificio de dez ovellas).
KT Witczak deriva o nome do antigo *diewo, o cal suxire que a lingua lusitana cambiou a protoindoeuropea d por r, facendo de Reo unha divindade celestial semellante (e cun nome relacionado con eles) cos deuses grego Zeus e romano Xúpiter, o cal pode ser ser apoiado por dedicacións a el preto de montañas que tamén fan alusión a Xúpiter romano; ademais, outras autoridades como Blázquez e Villar suxiren que pode ter sido unha deidade vencellada aos ríos e que o nom deriva dunha raíz celta que significa «río» ou «corrente de auga».
Inscricións
Existe unha inscrición de ofrecemento de sacrificio a Reue nunha rocha nunha montaña na contorna de Cabeço das Fraguas, Portugal. En Cabeço Pelado, a uns 3 km ao norte de Alcains (Portugal) foi atopada unha inscrición que di: REVE LANGANID(AECO) V(OTUM) S(OLVIT) L(IBENS).
O 15 de outubro de 2001 André Pena Graña atopou no castro de Santa Comba (Ferrol) unha lousiña circular datada no século I do tamaño e da forma dunha fusaiola duns 4 centímetros de diámetro, cunha inscrición adicada a Reva: REBE TRASANCI AVG[VST]E ("PARA REVA TRASANCIUCA", da «Terra de Trasancos»). Esta inscrición fai referencia á Terra de Trasancos, organización territorial nacida durante a Cultura castrexa.
Federación de Pelota Valenciana
A Federación de Pelota Valenciana (en valenciano Federació de Pilota Valenciana) é unha organización pública que se dedica a regulamentar, organizar competicións e fomentar a difusión do deporte da pelota valenciana. O seu presidente é Ramón Sedeño Clemente.
dereita|250px|miniatura|Pilota valenciana
Historia
En 1925 nace en Donostia a Confederación Española de Pelota Vasca, que funcionará até a Guerra Civil do 1936. Ó acabar a contenda, o Consejo Nacional de Deportes creou a Federación Española de Pelota, da cal era integrante a acabada de nacer Federació Valenciana de Pilota, xa que sabían que se xogaba coa man. Unha mostra desta ignorancia e despreocupación foi que escolleron coma presidente a José Marín, exfutbolista do Valencia CF. Os seguintes presidentes tampouco eran xente relacionada co xogo senón xente doutros deportes, con algunha excepción.
O 15 de febreiro de 1984 o Pleno do Consello da Generalitat Valenciana desprega a normativa do Decreto do 5 de decembro de 1983 que regula a constitución de federacións valencianas de deportes autóctonos coma instrumento para agrupar asociacións e deportistas impulsando a práctica e a promoción.
A Federación instituíu o 14 de xuño coma o Dia de pilota, en lembranza da data da prohibición (no 1391) de xogar á pelota dentro dos muros da cidade de Valencia.
Competicións oficiais
Professionais
Afeccionados
Relacións internacionais
Dende 1992, a Federació de Pilota Valenciana forma parte da Confederación Internacional de Xogo de Pelota, a cal organiza cada ano os Campionatos Internacionais de Pelota, nos que participa a Selección Valenciana de Pelota.
John Jellicoe
O almirante da frota John Rushworth Jellicoe, nado o 5 de decembro de 1859 e finado 20 de novembro de 1935, foi un oficial británico da Royal Navy. Loitou na Guerra anglo-exipcia de 1882 e no Levantamento dos bóxers e comandou a Grand Fleet na batalla de Xutlandia en maio de 1916, durante a primeira guerra mundial. O seu mando sobre a frota nesa batalla foi controvertido: non cometeu erros graves e a Hochseeflotte alemá retirouse a porto (nun momento no que unha derrota tería sido catastrófica para o Reino Unido), pero no momento foi decepcionante para o público británico que agardaba unha vitoria á mesma escala que a batalla de Trafalgar. Jellicoe posteriormente serviu como Primeiro Lord do Mar pero foi retirado a finais de 1917 como resultado da súa pesimista visión, declarando que non podía facerse nada para derrotar aos U-boats. Tamén serviu como Gobernador Xeral de Nova Zelandia a principios dos anos 20.
Ilias Hrawi
Ilias Hrawi (en الياس الهراوي‎), avogado e político (1925-2006), foi o presidente do Líbano entre 1989 e 1998.
Álvaro Cebreiro
Traxectoria
Estudou na Escola de Comercio da Coruña. En 1919 comenzou a colaborar en A Nosa Terra, Mondariz e Alborada facendo caricaturas. Fixo a primeira exposición en 1920 na sede das Irmandades da Fala da Coruña. Traballou en El Pueblo Gallego, El Sol, Faro de Vigo, Vida Gallega, El Ideal Gallego, Galicia Emigrante, Mariñana, As Roladas, Ronsel e Alfar, e deseñou a cabeceira de Mar y Tierra. miniatura|Con [[A. Villar Ponte e Bernardino Machado na Coruña en 1927.]] Ingresou na Irmandade da Fala da Coruña en 1920. En 1922, xunto co poeta Manuel Antonio escribiu o manifesto Máis alá!, relativo á vangarda artística e literaria galega. En 1923 viaxou a París, onde frecuentou academias libres e fixo amizade con varios artistas, entre eles Tsuguharu Foujita. En 1926 fixo debuxos para a edición da obra de teatro O Mariscal, de Ramón Cabanillas e Antón Vilar Ponte. O drama da Guerra Civil trocoulle o carácter, deixou de coidarse e tivo que pasar varias tempadas no sanatorio antituberculoso de Ferrol, non volveu publicar ata 1945. En 1950 volveu publicar debuxo de humor en El Ideal Gallego. Ingresou en 1953 na Real Academia Galega de Belas Artes "Nosa Señora do Rosario" e pouco despois recibiu unha homenaxe organizada por diversos persoeiros como Camilo José Cela, Ramón Cabanillas, Francisco Asorey, Otero Pedrayo, Álvaro Cunqueiro, Mariano Tudela e José María Castroviejo.
Recoñecementos
miniatura|esquerda|Tumba de Álvaro Cebreiro no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] O 1 de decembro de 2015, a rúa General Mola da cidade da Coruña pasou a chamarse "Álvaro Cebreiro".
Christopher McCandless
miniatura|Reconstrución do bus escolar no que viviu McCandless. Christopher Johnson McCandless, tamén coñecido como Alexander Supertramp, nado en El Segundo (California) o 12 de febreiro de 1968 e finado en Stampede Trail (Alasca) a mediados de agosto de 1992, foi un excursionista estadounidense que faleceu preto do Parque Nacional Denali logo de camiñar en solitario en medio dos montes de Alasca con escasa comida e equipo. A súa vida acadou sona logo da publicación en 1996 do libro de Jon Krakauer Into the Wild, baseado na súa vida, que á súa vez foi levado ao cine en 2007 na película Into the Wild, dirixida por Sean Penn e protagonizada por Emile Hirsch.
Mocidade
McCandless criouse en Annandale (Virxinia). O seu pai, Walt McCandless, traballou para a NASA como especialista en antenas, e a súa nai, Wilhelmina ‘Billie’ Johnson, era a secretaria do seu pai, co que máis tarde fundou unha compañía consultora.
Xa de cativo os seus mestres notaron que Chris tiña unha vontade infrecuentemente férrea, á que sumou co tempo un intenso idealismo e gran resistencia física. Na escola secundaria foi capitán no equipo de atletismo, onde instou aos seus compañeiros a correr coma se se tratase dun exercicio espiritual, no que estaban correndo "contra as forzas da escuridade (...), contra todo o mal no mundo, todo o odio".
Graduouse na escola secundaria W.T. Woodson en 1986 e na Universidade de Emory en 1990, especializándose en Historia e Antropoloxía. O seu rendemento superior á media e o seu éxito académico enmascararon un desprezo crecente cara ao que el percibía coma o materialismo baleiro da sociedade norteamericana. Rexeitou pertencer á fraternidade Phi Beta Kappa ao considerar irrelevantes as honras e os títulos. As obras de Jack London, Lev Tolstoi e Henry David Thoreau tiveron unha forte influencia en McCandless, e soñou con abandonar a sociedade, ao estilo de Thoreau, por un período de solitaria contemplación, buscándose a si mesmo.
Viaxes
Logo de graduarse en Emory en 1990, doou os seus aforros de 24 000 dólares á caridade e comezou a viaxar polo país, baixo o alcume de Alexander Supertramp. McCandless viaxou a través de Arizona, California, e Dakota do Sur, onde traballou en labores agrícolas. Alternou entre períodos de traballo relativamente estables e con gran contacto coa xente, con períodos en que estivo sen cartos e sen ningún contacto humano, ao punto de chegar a ter que loitar pola comida. Sobreviviu varios perigos durante eses períodos de vida salvaxe, como cando perdeu o seu automóbil nun diluvio, ou cando baixou en canoa polo río Colorado cara ao golfo de California. McCandless presumía de sobrevivir cun mínimo de elementos e cunha preparación bastante básica.
Durante anos, McCandless soñara cunha "Odisea de Alasca": vivir da terra, lonxe da civilización, e mantendo un diario de vida que describise o seu progreso físico e espiritual, enfrontando as forzas da natureza. En abril de 1992 fixo autostop a Fairbanks. Foi visto con vida por última vez por James Gallien, quen o levou de Fairbanks a Stampede Trail. Gallien preocupouse por Alex, pois tiña poucos medios materiais e ningunha experiencia para saber desenvolverse ben no medio natural de Alasca. Gallien intentou persuadilo para que modificase a viaxe, e mesmo se ofreceu para levalo a Anchorage para comprar equipamento adecuado. McCandless negouse a recibir máis ca un par de botas de caucho, dúas latas de atún e unha bolsa de millo.
Logo de facer unha camiñata a Stampede Trail, McCandless atopou un autobús abandonado como lugar para asentarse. Levaba unha bolsa de arroz, un rifle Remington semiautomático con munición, un libro sobre as plantas locais, varios outros libros, e un pouco de equipo de campamento. Asumiu que debía cazar para poder vivir: malia a súa inexperiencia coma cazador, capturou con éxito animais pequenos coma ourizos e paxaros. Chegou a matar un alce, pero non logrou conservar toda a carne sobrante, malia intentar afumala sobre os arbustos como lle recomendaran os cazadores cos que se encontrara en Dakota do Sur.
O seu diario de vida contén entradas de 113 días, nos que relata a súa mudante fortuna. Logo de vivir con éxito no autobús durante varios meses, Chris decidiu saír en xullo, pero atopou o sendeiro bloqueado polo río Teklanika, que daquela estaba considerablemente máis crecido que cando o cruzara en abril.
O 6 de setembro de 1992, dous excursionistas e un grupo de cazadores de alces atopou unha nota na porta do autobús co seguinte texto:
''Attention possible visitors. S.O.S. I need your help. I am injured, near death, and too weak to hike out of here. I am All Alone, this is no joke. In the name of God, please remain to save me. I am out collecting berries close by and shall return this evening. Thank you, Chris McCandless. August?''
Era o 12 de agosto, día que escribiu o que seguramente foron as súas palabras finais no seu diario. Arrancou a páxina final do libro de memorias de Louis L’Amour, Education of a Wandering Man, que contiña un extracto do poema de Robinson Jeffers "Wise Men in Their Bad Hours". Do outro lado da páxina agregou o texto ''I HAVE HAD A HAPPY LIFE AND THANK THE LORD. GOODBYE AND MAY GOD BLESS ALL!'' ("tiven unha vida feliz e dou grazas ao Señor. Adeus, beizóns a todos").
O seu corpo foi atopado no seu saco de durmir dentro do autobús, con apenas 30 quilos de peso. Levaba morto máis de dúas semanas. A causa oficial da súa morte foi inanición.
O seu biógrafo, Jon Krakauer, sostivo que dous factores puideron contribuír á morte de McCandless en agosto de 1992. Primeiro, que estaba en risco de inanición debido á súa crecente actividade, en comparación coa escasa comida que consumía polo que cazaba. Porén, Krakauer insiste en que a inanición non foi, tal como indican os certificados de defunción de McCandless, a causa primaria da súa morte. Inicialmente, Krakauer suxeriu que McCandless puidera inxerir sementes tóxicas de Hedysarum alpinum. Non obstante, as probas de laboratorio demostraron de forma concluínte que non había rastro ningún de toxina presente nas subministracións de comida de McCandless. Nas edicións posteriores do seu libro, Krakauer sostivo que foi o fungo Rhizoctonia leguminicola o que creceu nas sementes que McCandless comeu, e que provocou a súa morte. Malia todo, non queda ningunha evidencia para apoiar esta teoría agás un escrito que fixo McCandless o 30 de xullo.
Legado cultural
O libro de Krakauer fixo de McCandless unha figura heroica para moita xente. En 2002, o autobús abandonado onde McCandless acampou converteuse nun destino turístico. A película Into de Wild, baseada no libro de Jon Krakauer, foi lanzada en setembro de 2007 con boa acollida da crítica. En outubro de 2007 lanzouse unha película-documental sobre a viaxe, The Call of the Wild, realizada polo director independente Ron Lamothe. A historia de McCandless tamén inspirou un episodio da serie de televisión Millennium, o disco Cirque do grupo Biosphere, e unha serie de cancións populares.
Neglixencia citadina
Aínda que Krakauer e os seus lectores teñen unha visión simpatizante con McCandless, algúns habitantes de Alasca manteñen unha visión máis ben negativa de McCandless e daqueles que tinguen a súa vida coma "romántica". Debido ao feito de non ter ningún mapa, McCandless estaba desinformado da existencia dun vagón colgante a 400 metros de onde non puido cruzar o río Teklanika (dispositivo colgante dun cable de aceiro para cruzar o río usando poleas), e tamén da existencia de cabanas abastecidas con subministracións de emerxencia a uns 10 km ao sur do autobús, se ben estes últimos estaban destruídos e as subministracións estragadas, probablemente por obra do propio McCandless, como se detalla no documental de Lamothe.
O garda forestal Peter Christian, do Alaskan Park, escribiu: ''Estou decote exposto ao que chamo o "Fenómeno McCandless". Son case sempre homes novos os que veñen a Alasca para desafiarse a si mesmos contra unha paisaxe deserta, onde o acceso é difícil e as posibilidades de rescate son practicamente inexistentes. […] Cando vostede considera o que fixo McCandless, desde a miña perspectiva, vese axiña que foi simplemente parvo, tráxico, e desconsiderado. Primeiro, empregou moi pouco tempo na aprendizaxe de como era realmente a vida salvaxe. Chegou ao Stampede Trail incluso sen un mapa da área. Se tivese un mapa podería saír sen dificultades. […] Esencialmente, Chris McCandless suicidouse''.
Judith Kleinfeld escribiu no Anchorage Daily News que ''moitos habitantes de Alasca reaccionaron con rabia fronte á súa estupidez. Tería que ser un completo idiota, afirman, para morrer de inanición en pleno verán a 20 millas da estrada''.
A súa vida e figura son paralelas á de Everett Ruess, que viviu en circunstancias parecidas pero que desapareceu misteriosamente no deserto de Utah.
Dicionario de Termos Literarios
O Dicionario de Termos Literarios, tamén coñecido polo acrónimo DiTerLi, é un proxecto do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades que se publicou en papel e posteriormente na rede e que achega un corpus léxico relacionado coa literatura.
Tomos
Trátase dun proxecto en elaboración, e até o momento os volumes publicados só chegan, por orde alfabética, até os termos que comezan pola letra H. A última versión en rede data de setembro de 2012.
O espolio (El Greco)
O espolio ou O despoxo das vestiduras de Cristo no Calvario é un cadro ó óleo pintado por El Greco (Domenikos Theotokopoulos, 1541-1614), para a sancristía da catedral de Toledo. É unha pintura ó óleo sobre lenzo e mide 285 centímetros de atura e 173 centímetros de ancho. Foi realizada entre os anos 1577 e 1579 e aínda se conserva na sancristía da catedral. Está colocada como un retablo ó fondo da sala e está emmarcada por dúas columnas corintias de mármore.
O resultado da composición da pintura non foi do gusto dos comitentes, xa que alegaron que teoloxicamente a testa de Cristo tería que ocupar a parte superior da pintura, sen que houbese ninguén que o superase e tamén se discutiu sobre a conveniencia de que aparezan as tres Marías nesta escena, xa que segundo capítulo catedralicio en ningún relato dos Evanxeos saen como presentes nesta escena.
De acordo con Manuel Bartolomé Cossío, este cadro é o máis poético e expresivo do artista, feito que supón un momento álxido da súa produción. Para Josep Gudiol Ricart, é unha das mellores obras do pintor e unha obra capital da historia da pintura europea.
Síndrome de Asperger
A síndrome de Asperger é un trastorno xeneralizado do desenvolvemento que forma parte dos trastornos do espectro autista e que implica para quen o padece dificultades significativas na interacción social. O termo utilizouno por vez primeira Lorna Wing en 1981 en honra do pediatra e psiquiatra austríaco Hans Asperger. Recoñecido por primeira vez no Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders na súa cuarta edición de 1994 (DSM-IV) afecta á vida social da persoa, as súas percepcións sensoriais e tamén á súa motricidade caracterizándose pola dificultade de interacción social, a falta de empatía, a interpretación literal da linguaxe, dificultade cos cambios, repetición de comportamentos estereotipados pero a diferenza do autismo clásico non comporta ningún atraso no desenvolvemento cognitivo ou da linguaxe do individuo.
Desde 2007, o 18 de febreiro conmemórase o Día Internacional da Síndrome de Asperger.
Cervaña, Silleda
San Salvador de Cervaña é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 117 habitantes (57 mulleres e 60 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 142 habitantes.
Historia e patrimonio
Destaca na historia de Cervaña a liñaxe dos Fernández de Deza e Taboada, que recibiron o título de Patrón de Cervaña. Estes construíron a carón da igrexa a súa capela funeraria.
Pola parroquia cruza o viaduto de Reguenga, da AP-53, e nela sitúase unha das estacións de pago de peaxe.
Nesta parroquia naceron o relixioso Andrés Aguiar Caamaño, que chegou a ser bispo de Mondoñedo, e os políticos Manuel, Rafael e Ramón García Sampayo.
Tokyo Ghoul
Tokyo Ghoul (東京喰種) é unha serie manga xaponesa de fantasía negra e terror escrita e ilustrada por Sui Ishida. Foi serializada na revista seinen de Shueisha Weekly Young Jump entre setembro de 2011 e setembro de 2014, e foi recollido en catorce volumes tankōbon en agosto de 2014. Unha secuela, titulada Tokyo Ghoul:re, foi serializada na mesma revista entre outubro de 2014 e xullo de 2018, e foi recollido en dezaseis volumes tankōbon. Un título precuela, Tokyo Ghoul [Jack], estreouse en liña en Jump Live.
Unha serie anime de 12 episodios foi adaptada polo estudio Pierrot e estreouse a través de Tokyo MX entre o 4 de xullo de 2014 e o 19 de setembro de 2014. Unha segunda tempada de 12 episodios, Tokyo Ghoul √A (pronunciado Tokyo Ghoul Root A), que segue unha historia orixinal, estreouse o 9 de xaneiro de 2015 e concluíu o 27 de marzo de 2015.
Un filme de acción en vivo baseado no manga foi estreado no Xapón o 29 de xullo de 2017. Unha adaptación anime baseada no manga secuela Tokyo Ghoul:re comezou a emitirse o 3 de abril de 2018 e concluíu o 25 de decembro de 2018, estando dividida a serie en dúas tempadas.
Perkinsus
Perkinsus é un xénero de protistas do filo Perkinsozoa. O xénero foi creado en 1978 para clasificar mellor a súa especie tipo, Perkinsus marinus, que se coñecía anteriormente co nome Dermocystidium marinum. Son protozoos parasitos que infectan a moluscos, e polo menos algúns deles poden causar doenzas e mortes en masa de poboacións de moluscos. P. marinus é o máis notable, e causa unha doenza chamada perkinsose, ou dermo, en ostras cultivadas e silvestres.
En 2004 había seis especies válidas dentro do xénero. Desde entón describíronse polo menos dúas máis.
As especies do xénero e os seus hóspedes comúns inclúen os seguintes:
P. andrewsi e P. chesapeaki poderían ser en realidade a mesma especie; como esta última foi descrita antes, o nome P. andrewsi debería considerarse sinónimo.
Araúxo, Lobios
San Martiño de Araúxo é unha parroquia do concello de Lobios, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 185 habitantes, dos cales 90 eran homes e 95 mulleres.
Forno dos Mouros
O nome de Forno dos Mouros dá nome a tres dolmens galegos:
Rohini (satélites)
miniatura|250px|RS-D1. Rohini foi unha serie de catro satélites artificiais da India lanzados entre 1979 e 1983.
Aimé Bonpland
Aimé Jacques Alexandre Bonpland, nado en La Rochelle o 29 de agosto de 1773, e finado en Paso de los Libres o 4 de maio de 1858, foi un explorador e botánico francés.
Estremeño
Estremeño pódese referir a:
Mormentelos
O topónimo galego Mormentelos pode referirse a:
Macapá
A orixe da toponimia é indíxena, do ramo lingüístico tupí, sendo unha corruptela do termo macapaba, que significa "lugar das bacabas, unha palmeira nativa da rexión. O primeiro nome da rexión, porén, en 1544, foi Adelantado de Nueva Andaluzia, dado polos españois. Pero a cidade orixinouse soamente despois da construción do Fortaleza de São José no século XVIII, para defender o acceso ao río Amazonas cando aquela rexión xa pertencía a Portugal. Algunhas construcións daquel século aínda permanecen na cidade.
O sur da cidade é atravesado pola Liña do Ecuador. As principais actividades económicas da cidade son o comercio e os servizos. A industria creceu un pouco coa creación da Área de Livre Comércio de Macapá. O turismo ten gran potencial pola proximidade da Amazonia e ten unha boa infraestrutura, pero a distancia das grandes cidades brasileiras dificulta un crecemento moi acentuado desa actividade.
The Posies
The Posies é unha banda estadounidense de power pop fundada en 1987 en Bellingham, Washington polos seus principais compositores Jon Auer e Ken Stringfellow. Son coñecidos sobre todo polos seus éxitos "Golden Blunders" (do álbum Dear 23), e "Dream All Day", "Solar Sister" e "Flavor of the Month" (do Frosting on the Beater).
Beechey
Beechey pódese referir a:
Cachao López
Israel "Cachao" López, decote coñecido como "Cachao", nado na Habana o 14 de setembro de 1918 e finado o 22 de marzo de 2008 en Miami, foi un músico e compositor cubano.
Traxectoria
"Cachao" saíu de Cuba en 1962 cunha longa lista de éxitos e asegurou nunha entrevista concedida en 2007 que se non fose polo seu compatriota e amigo Dámaso Pérez Prado "non se tería escoitado o mambo mundialmente". A súa primeira parada foi Madrid, onde permaneceu un ano antes de emigrar a Nova York.
López tocaba o baixo acústico co seu irmán, o multi-instrumentista Orestes López. Ambos compuxeran literalmente máis de 3.000 cancións xuntos e foran moi influentes na música cubana desde os anos 1930 á década de 1950. Crearan o "novo ritmo" a finais dos anos 1930, que transformou o danzón mediante a introdución de ritmos africanos na música cubana, que levou ao mambo.
Converteuse nunha lenda da música cubana co seu maxistral manexo do baixo e destacou polas súas actuacións musicais no mambo e o jazz latino. O seu talento levouno a obter unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood, e ten sido descrito como "o inventor do mambo". Considerábase un mestre da descarga (improvisacións en vivo).
Gañou varios premios Grammy tanto polo seu propio traballo como polas súas contribucións en álbums de estrelas da música latina, incluíndo a Gloria Estefan. En 1995, gañou un Grammy por Master Sessions Volumen 1, e en 2003, gañou un Grammy Latino ao Mellor Álbum Tropical Tradicional Latina xunto con Bebo Valdés e Patato por El Arte Del Sabor. Volveu gañar un Grammy en 2005 polo seu traballo ¡Ahora Sí!.
Cachao tocou con artistas como Tito Puente, e a súa música aparecera en películas como A gaiola das tolas, e a banda sonora do videoxogo Grand Theft Auto: Vice City. O actor Andy García produciu un documental titulado Cachao... Como su ritmo no hay dos en 1993 sobre a súa música. Tamén compartiu escenarios con Celia Cruz e o seu home, Pedro Knight, así como co trombonista Generoso Jiménez. A súa última colaboración musical realizouna con Gloria e Emilio Estefan no álbum da cantante titulado 90 Millas.
Río Ilí
O río Ilí (en casaco, Іле, İle; en ruso, Или Yly; en chinés 伊犁河; en pinyin Yīlí Hé; en uigur ئىلى دەرياسى Ili deryasi) é un longo río endorreico da Asia Central, o principal afluente do lago Balkhash, que discorre pola parte noroeste da República Popular da China e polo sueste de Casaquistán.
Ten unha lonxitude de 1 439 km —dos que 815 corresponde a Casaquistán— e drena unha gran conca de 140 000 km². As súas augas empréganse para usos humanos e isto reduciu o seu caudal de forma considerábel.
Balseiros
O topónimo galego Balseiros pode referirse a:
Río Ilí
Xeografía
miniatura|esquerda|240px|O lago Balkhash co delta do Ilí.
O río discorre en dirección oeste até entrar en Casaquistán e, tras virar caraa o noroeste, desemboca no lago Balkhash, na provincia de Almati.
Na súa desembocadura forma un gran delta fluvial, de aproximadamente 1 800 km², que constitúe unha vasta rexión de zonas húmidas, lagos, pantanos e vexetación de matogueiras.
Afluentes
Os seus principais afluentes, ademais das súas fontes, son os ríos Kax e o Charýn (ou Sharýn), famoso polo seu Parque Nacional do Canón de Charýn.
Na zona chinesa
miniatura|esquerda|250px|Mapa das bases militares dos [[dinastía Qing|Qing na rexión do Ilí, ca. 1809.]]
Foi ocupada polo imperio Ruso desde 1871 até 1881, é dicir, desde a rebelión de Yaqub Beg até o tratado de San Petersburgo. Na actualidade, a rexión forma parte da prefectura autónoma casaca de Ilí da rexión autónoma uigur de Xinjiang.
A principal cidade da rexión, Goulja (ou Yining), encóntrase no lado norte do río, a uns 100 km augas arriba da fronteira internacional. Até o ano 1900, a cidad era coñecida comunmente co mesmo nome que o do río (伊犁, pinyin: Yili; Wade-Giles: Ili).
No lado sur, aínda máis cerca da fronteira internacional, encóntrase o condado autónomo xibe de Qapqal, que é o fogar de moitos xibe que foron reasentados nesta zona fronteiriza no século XVIII como parte da gornición manchú.
Na zona casaca
A rexión de Casaquistán drenada polo Ilí e os seus afluentes coñécese neste país como Zhetysu ("Sete Ríos") e en ruso como Semirechye (que significa o mesmo).
A central hidroeléctrica de Kapchagáy construíuse entre 1965 e 1970, cerca da cidae de Kapchagáy, no curso medio do río Ilí, formando o encoro de Kapchagay, un gan lago artificial de 110 km de longo localizado ao norte da cidad de Almati.
No lugar de Tamgaly-Tas, a uns 20 km augas abaixo do río Ilí, desciubríronse petróglifos. O nome Tamgaly, en casaco, significa 'pintado' ou 'lugar marcado', e Tas, 'pedra'.
Historia
O río Ilí deu o seu nome o tratado do río Ilí de 638, que formalizou a división do khaganato turco occidental (552-638) en Nushibi e Tou lou, onde se estableceu que o río Ilí sería a fronteira entre ambos os estados.
miniatura|270px|Os zúngaros réndense aos manchús en 1755.
O 16 de xaneiro de 1711, 200 000 mongois torghut (en mongol Торгууд, "os da seda"), tribo mongol, o principal grupo dos catro oirates, que formaran un khanato calmuco na rexión do baixo Volga, ao norte do mar Caspio, fuxiron da opresión do tsar do imperio Ruso. Logo dunha longa viaxe a través dos desertos da Asia Central, chegaron 60 000 deles ao val do Ilí, a rexión que deixaran un século antes polas tensións que houbera entre as diferentes tribos mongois.
En 1755, o xeneral mongol Bandi, guiado por Amursana en nome do emperador manchú da dinastía Qing, deixou Barkul e marchou sobre Ilí. Alí construíronse cidades e os agricultores animáronse a cultivar ao norte das montañas de Tian Shan (as "montañas celestiais"). Os zúngaros rendénronse aos exércitos chineses dos Qing, nas ribeiras do río Ilí.
O 6 de agosto de 1851, a China imperial da manchú dinastía Qing (1644-1912), asinou en Yining, co Imperio ruso (1721-1917), o tratado de Goulja.
En 1962, contra o final do Gran Salto Adiante de Mao Tsé-Tung, máis de 60 000 habitantes deixaron a prefectura para a maracharen á URSS.
A Cela, Lobios
Santa María da Cela é unha parroquia do concello de Lobios, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2010 tiña 16 habitantes, dos cales 10 eran homes e 6 mulleres.
Brewster Kahle
Brewster Kahle, nado o 22 de outubro de 1960 en Nova York, é un enxeñeiro informático, emprendedor e activista de Internet estadounidense. É defensor do acceso universal ó coñecemento e da biblioteca dixital.
Biografía
Despois de rematar enxeñería informática no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, onde foi alumno de Marvin Minsky, traballou no desenvolvemento da Wide Area Information Server. En 1996 creou, xunto con Bruce Gilliat, a empresa informática Alexa Internet que vendería a Amazon en 1999 por 250 millóns de dólares. Ese mesmo ano de 1996, fundou a institución sen ánimo de lucro Internet Archive, dedicada a preserva-la historia da rede que garda a evolución de moitos sitios web. En 2012 foi incluído no Salón da Fama de Internet.
Bronquiectasia
Unha bronquiectasia é unha dilatación anormal e irreversíbel da árbore bronquial, encargada de conducir o ar dende a traquea até a unidade funcional respiratoria, o alvéolo pulmonar. Iso adoita producirse pola rotura dos compoñentes elástico e muscular da parede bronquial. Foi descrita por vez primeira en 1819 polo médico francés René Laënnec. Non hai na actualidade datos fiábeis sobra a incidencia ou a prevalencia desta doenza, aínda que si que é un feito que é máis frecuente nos países subdesenvolvidos ca nos desenvolvidos. A inflamación dos bronquios pode dar lugar a unha colonización bacteriana, que á súa vez pode provocar unha infección. Esta inflamación pode ocasionar repetidas inflamacións, dando lugar a un círculo vicioso quen de provocar máis bronquiectasias.
Causas
A etioloxía das bronquiectasias é moi variada, e até nun 50% dos casos non é posíbel coñecer a causa. Unha das causas identificadas son as infeccións, sobre todo a tuberculose, as infeccións por fungos e os virus. Obstrucións da vía aérea por mor de corpos estraños ou tumores pode ser tamén causa de bronquiectasia. En menor medida, tamén poden ser a causa o secuestro pulmonar ou atelectasias postoperatorias. As bronquiectasias xeneralizadas, é dicir, ás que afectan a todos ou a maioría dos bronquios de ambos pulmóns, adoitan estar causadas, ou ben por inhalación de gases tóxicos, heroína ou asma; ou ben por doenzas de orixe sistémico como poden ser a asperxilose broncopulmonar alérxica, alteracións inmunolóxicas, fibrose quística, síndrome de Young ou déficit de alfa-1 antitripsina.
Síntomas
Os síntomas principais que presenta un paciente con bronquiectasia son a tose produtiva crónica, que ás veces pode conter sangue, e as pneumonías de repetición. Estas pneumonías prodúcense xusto no mesmo sitio do pulmón onde os bronquios se atopan anormalmente dilatados por mor da bronquiectasia.
Tratamento
O tratamento está encamiñado a tratar a causa da bronquiectasia, e a mellorar a obstrución das vías respiratorias.
A Frieira, Allariz (Santiago), Allariz
A Frieira é un lugar da parroquia de Santiago de Allariz no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 32 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 19 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 32 habitantes (13 homes e 19 mulleres).
New Kids on the Blecch
New Kids on the Blecch é un episodio pertencente á tempada 12 da serie animada The Simpsons, estreado nos Estados Unidos pola cadea Fox o 25 de febreiro de 2001. Foi escrito por Tim Long, dirixido por Steven Dean Moore, e as estrelas convidadas foron 'N Sync como si mesmos. No episodio, Bart únese a unha banda só creada co propósito de recrutar xente para a Armada dos Estados Unidos.
Sinopse
Todo comeza con Homer, quen desexa participar nunha maratón para mellorar fisicamente. Durante a maratón Homer non aguanta a carreira, mais no seu intento de sabotar todo, Bart súmase á carreira no traxecto final e gaña a competencia. Cando a acción deshonesta de Bart é descuberta, todos esixen xustiza e prefiren facer dano a Bart. De súpeto, aparece un coche manexado por un home descoñecido. Bart opta por ir con devandito suxeito denantes de ser agredido polos competidores.
Tras levalo a casa, o estraño revela a súa identidade como L. T. Smash. L. T. ofrécelle a Bart unha carreira como membro dunha banda chamada "Party Posse". Marge e Homer analizan a opción e están de acordo coa idea de Smash.
Bart acepta, e convértese no cuarto membro da banda, sumado a Nelson Muntz, Ralph Wiggum e o seu mellor amigo, Milhouse Van Houten. Pronto, a Party Posse fanlle algúns arranxos, modificando as voces dos cantantes cun aparello chamado Studio Magic desenvolvido pola NASA. Ninguén ten unha voz boa como pra cantar ben, polo que o éxito da banda depende exclusivamente do aparello. Tras estes axustes, a banda ten un rotundo éxito a tal punto que os mesmos NSYNC felicítanos pola súa fama.
Algúns días despois, sácase unha nova canción de Party Posse titulada "Drop da Bomb" (Tira a bomba), a cal contén unha letra sospeitosa, onde o coro repetía o retrouso "YVAN EHT NIOJ". Lisa cre que iso é algo estraño, polo que empeza a investigar. Todo termina nunha canción con mensaxes subliminares, destinada a recrutar xente pra unirse á Mariña, xa que "Yvan Eht Nioj" é "Join the Navy" (Únete á Mariña) escrito ao revés. Lisa non só descobre que Bart era enganado pola Mariña, senón que tamén se decata de que L. T. Smash é, en realidade, o Tenente Smash (en inglés: Lieutenant Smash). El dille que estaba a traballar en recrutar xente pra Mariña dos Estados Unidos. Lisa fálalles dos seus descubrimentos a Marge e a Homer, pero eles non lle fan caso, xa que opinan que estaba celosa de Bart.
Os eventos vólvense máis evidentes cando Party Posse realiza un show nun portaavións, mais ninguén, ademais de Lisa, nota a relación da banda coa Mariña. Cando a banda está a interpretar a primeira canción (a cal tamén contén mensaxes subliminares), L. T. é informado polo seu superior que a próxima edición da revista MAD tería como obxectivo destruír o éxito de Party Posse, arruinando todo o poder de recrutamento do grupo. O superior de L. T. decide terminar co "Proxecto da Banda Xuvenil", apagando o aparello que modificaba as voces dos nenos, expoñendo ante o público as verdadeiras voces, que soaban mal, e isto fai que o público abandone o barco.
L. T. se rehúsa a aceptar as accións do seu superior, e leva o barco portaavións cara a outro lado. Cando o barco comeza a moverse, o público que fora a ver á banda, asustado, vaise do portaavións. As únicas persoas que fican a bordo eran os membros de Party Posse e Homer (quen estivera no baño todo o tempo). L. T. leva o barco cara á cidade de Nova York, pra destruír o edificio da revista MAD. Malia o intento de NSYNC pra deter a L. T., este destrúe o edificio de MAD cos mísiles do barco, mais as accións do militar só logran revigorizar aos editores da revista, quen sobreviven ao ataque. Pronto, L. T. é arrestado, denantes de que Bart, Nelson, Milhouse e Ralph descubrisen que Party Posse ía ser famosa tan só con saír na portada de MAD.
O episodio remata cos NSYNC regresando no portaavións a Springfield, quen recomendan que os espectadores sexan parte da Mariña, tomando en conta os seus logros a tal grao de que o integrante da banda chamado JC Chasez foi enlistado á Mariña contra a súa vontade.
Ericales
As Ericales son unha orde de plantas leñosas que medran en solos pobres ou acedos. Acostuman formar micorrizas, ás veces perden a clorofila (monotropa). Flores hermafroditas, xeralmente cigomorfas; corolas simpétalas (agás Clethraceae, con catro pétalos ceibos, forma unha ponte con Theales); androceo con dous verticilos ceibos da corola, soldados a un disco do receptáculo; anteras poricidas, con tendencia á formación de cornos na parte basal; liberación do pole en tétrades (agás Clethraceae); principalmente entomófilas (ás veces anemófilas). Xineceo súpero, con carpelos parcialmente fechados, placentación central parietal.
Estas compoñen o grupo basal de asteridas. No sistema de Cronquist, as Ericales inclúen un grupo menor de plantas, postas entre as Dilleniidae:
Bastavales
O topónimo galego Bastavales pode referirse a:
La Gioconda (copia do Museo do Prado)
A copia de La Gioconda é unha pintura realizada ó óleo a comezos do século XVI e conservada dende 1819 no Museo do Prado de Madrid. A primeira referencia documental é a feita en 1666 nun inventario despois da morte do rei Filipe IV. A obra repite de xeito moi preciso o famoso cadro de La Gioconda, obra mestra do pintor italiano Leonardo da Vinci exposta no Museo do Louvre. A súa restauración e estudo fixéronse logo dunha petición para participar na exposición L'ultime cher-d'oeuvre de Léonard de Vinci, la Sainte Anne a finais de marzo de 2012 no Louvre. Esta considerada como a copia máis importante de La Gioconda de Leonardo. Esta nova foi publicada por vez primeira a comezos de febreiro de 2012 en The Art Newspaper, onde o estudoso Martin Bailey afirmaba que era a primeira copia xamais feita de La Gioconda.
Curia Ducis
A expresión latina curia ducis (literalmente, curia do duque) indica un órgano político-administrativo dedicado ao desempeño dalgunhas funcións políticas nas cidades italianas do Medievo, gobernadas en forma de ducado. A institución, que se remonta aos ducados longobardos, sobreviviu e desenvolveuse sobre todo na República de Venecia.
Ducados longobardos
Unha curia ducis existiu en distintas cidades italianas, sobre todo nas que foron sedes de duques longobardos.
Por exemplo, a curia ducis de Milán, que se cadra se remonta a Alboíno, estaba situada preto da piazza Cordusio, mentres que a de Brescia, segundo unha tradición que se remonta a Malvezzi (1729), foi construída polo primeiro duque, Alachis. No que atinxe á posición desta última, nos traballos de escavación da actual Piazza della Vittoria (Brescia), que tiveron lugar nos anos trinta do século XX, atopáronse restos dun edificio cunha ampliación anexa de época tardoantiga ou altomedieval. Segundo Brogiolo (1993) poderían ser asociados a un palacio público construído en época ostrogoda e despois volto a empregar polos longobardos.
República de Venecia
No ordenamento xudicial máis antigo do Ducado de Venecia a Curia ducis era o órgano destinado a asistir ao Dogo na administración da xustiza. A curia compúñase de iudices provenientes da clase patricia e participaban non só nos placita, senón tamén nas decisións políticas e administrativas.
Co declive do poder ducal e a formación progresiva da República de Venecia, a Curia ducis veu redimensionado o seu papel e evolucionou nas seis Cortes de Palacio, maxistraturas con simples funcións xudiciais.
Alfonso Gallego
Alfonso Ramón González Gallego, nado en Rianxo o 27 de setembro de 1973, é un exfutbolista e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Estudou maxisterio na Universidade de Vigo. Dende 2002 é director comercial da Autoridade Portuaria de Vilagarcía de Arousa. Foi presidente da Cruz Vermella no Salnés (2011-2018). Militante do Partido Popular de Galicia, foi presidente dos populares de Vilagarcía de Arousa entre 2017 e 2020 e encabezou a lista do seu partido nas eleccións municipais de 2019 en Vilagarcía de Arousa mais a súa lista logrou 5 concelleiros fronte a 7 que tiña na anterior corporación. En xaneiro de 2020 anunciou que deixaba a política.
Carreira futbolística
Comezou a xogar en 1990 no Arosa Sociedad Cultural da 3ª división e na tempada 1993/94 subiu co seu equipo á 2ª B para volver á tempada seguinte á terceira. En 1996 pasou ao Club Juventud Cambados tamén na 3ª división e na tempada 1999/2000 integrou o Céltiga Fútbol Club.
Quique Costas (homónimos)
O nome de Quique Costas pode referirse a:
A Eirixe, Fisteus, Curtis
A Eirixe é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
O Mato, Allariz (Santiago), Allariz
O Mato é un lugar da parroquia de Santiago de Allariz no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 55 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 22 eran homes e 33 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 57 habitantes (23 homes e 34 mulleres).
Fundamental (álbum)
Fundamental é un álbum de Pet Shop Boys producido por Trevor Horn, gravado en estudio e publicado o 22 de maio do 2006. Incluíu o éxito "I'm with Stupid", lanzado o 8 de maio do mesmo ano.
Cancións
Todos os temas foron escritos por Neil Tennant e Chris Lowe agás "Numb", que é de Diane Warren.
-141
Outros
Historia ano a ano