cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Domingo Sanguento (1920)
Pola tarde
Algúns membros da policía afirmaron máis tarde sentinelas do IRA lles dispararon primeiro, pero nunca se probou tal cousa. Correspondentes dos xornais Manchester Guardian e do británico Daily News entrevistaron a testemuñas oculares, e concluíron que as sentinelas do IRA eran en realidade vendedores de entradas: "É o costume neste campo de fútbol que vendedores de entradas recoñecibles vendan as entradas fóra das portas, quen probablemente verían a aparición dos soldados, e naturalmente correrían dentro ante a chegada dunha ducia de camións militares. Ningún home se expón innecesariamente en Irlanda cando un camión militar pasa por diante súa." Semella que a policía que nos primeiros coches do convoi saíron dos vehículos, perseguiron a estes homes polo pasadizo de entrada da porta de Canal End, entraron á forza polos tornos, e empezaron a disparar inmediatamente con rifles e revólveres. O xornal irlandés Freeman Journal comunicou que, "os espectadores foron sorprendidos por unha descarga de tiros disparados dende os tornos de entrada. Homes armados e uniformados foron vistos entrando no campo, e inmediatamente despois dos disparos tiveron lugar escenas da confusión máis salvaxe. Os espectadores fixeron unha avalancha cara o lado máis afastado do estadio, e se fixeron disparos sobre as súas cabezas e á multitude."
A policía seguiu disparando durante aproximadamente noventa segundos: o seu xefe, o Comandante Mills, máis tarde admitiu que os seus homes estaban "nerviosos e fora de control." Algúns policías dispararon dende o terreo de xogo sobre a multitude que fuxía, mentres outros que estaban fóra do estadio, abriron fogo dende a ponte que estaba sobre a canle cara os que tentaban escapar do estadio gabeando polos seus muros. Ao outro extremo do estadio, os soldados que estaban en Clonliffe Road sobresaltáronse primeiro polo son dos disparos, e logo pola visión da xente asustada que fuxía do campo. Cando os espectadores saían, un coche blindado que estaba na Avenida de St. James disparou as súas metralladoras sobre as cabezas da multitude, intentando detelos.
Para cando o Comandante Mills fixo que os seus homes se calmaran, a policía disparara 114 roldas de munición de rifles, ademais dunha cantidade descoñecida de munición de revólveres, sen contar 50 roldas disparadas dende as metralladoras do coche blindado que estaba fóra do estadio. Sete resultaron mortos polos disparos, e cinco máis foron feridos de morte; outras dúas persoas morreron esmagadas pola multitude. Entre os mortos se atopaban Jeannie Boyle, que fora ao partido coa súa prometida coa que se ía casar cinco días máis tarde, e dous rapaces de 10 e 11 anos respectivamente. Dous futbolistas, Michael Hogan e Jim Egan, foron alcanzados polos disparos; Hogan resultou morto, pero Egan sobreviviu, xunto con outras ducias de feridos. A policía non sufriu ningunha vítima.
Cando deixaron de disparar, as forzas de seguridade rexistraron aos homes que quedaban da multitude antes de deixalos ir. Os soldados atoparon un revólver: o dono dunha casa testificou que un espectador que fuxía o tirara dentro do seu xardín. Cando o campo foi desaloxado, o estadio foi rexistrado en busca de arnas: segundo o Comandante Mills, non se atopou nada.
As accións da policía foron desautorizadas oficialmente e foron recibidas con horror público polas autoridades británicas do Castelo de Dublín. Nun esforzo por encubrir a natureza do comportamento das forzas da Coroa, emitiuse un comunicado de prensa que dicía:
Varios homes viñeron a Dublín o sábado coa escusa de asistir a un partido de fútbol entre Tipperary e Dublín. Pero a súa intención real era a de participar na serie de atrocidades mortais que tivo lugar esa mañá en Dublín. Cando se soubo que varios destes pistoleiros estaban presentes en Croke Park, as forzas de coroa foron a facer unha redada no campo. A intención orixinal era que un oficial iría ao centro do campo e falando cun megáfono, invitaría os asasinos a presentarse. Pero cando se aproximaron, os piquetes armados deron aviso. Disparáronse tiros para advertir aos homes buscados, que causaron unha escorrentada e escaparon na confusión.
O xornal The Times, que durante a guerra era unha publicación pro-Unionista, ridiculizou a versión dos acontecementos do Castelo de Dublín, ao igual que unha delegación do Partido Laborista británico que estaba a visitar Irlanda naqueles días. O Brigadier británico Franquean Crozier, que tecnicamente estaba ao mando ese día, dimitiu máis tarde pola que el consideraba coma unha aprobación oficial das inxustificables acción dos Auxiliares en Croke Park. Un dos seus oficiais díxolle que "os Black and Tans dispararon á multitude sen ningún tipo de provocación en absoluto".
Se formaron dous tribunais militares de investigación acerca da matanza, e un atopaba que "os disparos da RIC se realizaran sen ordes e superou as demandas da situación." O Comandante-Xeneral Boyd, o oficial que dirixía o Distrito de Dublín, engadiu que na súa opinión, "os disparos sobre a multitude foron realizados sen ordes, foron indiscriminados, e inxustificables, a excepción de calquera disparos que tiñan lugar dentro do recinto." Os descubrimentos destes tribunais de investigación foron suprimidos polo Goberno Británico, e tan só viron a luz recentemente.
Consecuencias
miniatura|dereita|Vista da bancada de 'Hogan Stand' do estadio de [[Corke Park, nomeada así en honor ao xogador morto nos incidentes do Domingo Sanguento]]O comportamento dos Auxiliares e os Black and Tans durante a Guerra de Independencia Irlandesa axudou a volver ao público irlandés en contra da Coroa. Algúns políticos británicos e o Rei non ocultaban o seu horror sobre o comportamento das forzas de Coroa. Os asasinatos de homes, mulleres e nenos, tanto espectadores coma futbolistas, convertéronse en titulares de prensa por todo o mundo, prexudicando a credibilidade británica. Non obstante, a curto prazo, os asasinatos do IRA de oficiais británicos na mañá do día 21 recibiu máis atención en Gran Bretaña. Os corpos dos oficiais británicos asasinados en Dublín foron traídos en procesión polas rúas de Londres e se lles deu un funeral de estado na Abadía de Westminster. Cando Joseph Devlin, un membro do parlamento pertencente ao Partido Parlamentario Irlandés, tentaba sacar a relucir o tema da matanza de Croke Park no parlamento británico, foi apupado e estalou unha pelexa no hemiciclo.
A combinación da perda da Cuadrilla do Cairo, que desmantelou a Intelixencia británica en Irlanda, e as desastrosas relacións públicas que supuxo o Domingo Sanguento prexudicaron a causa da presenza británica en Irlanda e aumentaron o apoio ao goberno republicano de Éamon de Valera. Os acontecementos do Domingo Sanguento sobreviviron na memoria pública. A Asociación Atlética Gaélica nomeou unha das bancadas do estadio de Croke Park coma a 'Hogan Stand' en memoria de Michael Hogan, o futbolista asasinado no incidente.
James "Skankers" Ryan, o que delatou a Clancy e McKee, foi tiroteado e morto a mans do IRA en febreiro de 1921.
Os asasinatos do IRA continuaron en Dublín durante o resto da guerra, ademais de accións de guerrilla urbana a escala máis grande feitos pola Brigada de Dublín. Para a primavera de 1921, os británicos reconstruíran a súa organización de Intelixencia en Dublín, e o IRA estaba a planear outro intento de asasinato contra axentes británicos no verán dese ano. Porén, os plans se suspenderon pola Tregua que rematou coa guerra o 11 de xullo de 1921.
As Maus, Os Baños, Bande
As Maus é un lugar da parroquia dos Baños no concello ourensán de Bande na comarca da Limia. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 8 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres).
Fisión binaria
miniatura|175px|Fisión binaria ou bipartición en bacterias. A fisión binaria ou bipartición é unha forma de reprodución asexual celular que se leva a cabo en arqueas, bacterias, lévedos de fisión, algas unicelulares e protozoos, que consiste na división dunha célula en dúas despois da replicación e separación do ADN, seguida da división do citoplasma (citocinese).
Piñeiro bravo
O piñeiro bravo, piñeiro marítimo ou piñeiro do país (Pinus pinaster Aiton) é unha árbore ximnosperma da familia das pináceas, de folla perenne e que pode acadar os 30 metros de altura. É unha das árbores máis abondosas de Galiza na súa variedade atlántica, ocupando aproximadamente o 36% da superficie arborada da mesma, como consecuencia de repoboacións efectuadas nos últimos dous séculos, xa que é unha especie de crecemento rápido.
Fisión binaria
Os termos fisión binaria e bipartición, ademais de para a división de procariotas e protistas, utilízanse tamén en zooloxía para denominar certos tipos de reprodución asexual de animais nas que o animal se divide en fragmentos que orixinan un novo individuo. Son divisións do tipo da xemación (por exemplo en hidra de auga doce) ou da fragmentación (por exemplo, a fisiparidade das estrelas de mar).
Piñeiro bravo
Etimoloxía
O nome galego, piñeiro bravo (en portugués: pinheiro-bravo), ou simplemente piñeiro, refírese a que é o piñeiro por excelencia do país. Cómpre evitar o castelanismo pino.
Fisión binaria
Fisión binaria procariótica
[[Ficheiro:Binary_Fission_2.svg|dereita|miniatura|450px|Fisión binaria en procariotas.
Piñeiro bravo
Etimoloxía
O nome xenérico latino Pinus que dá lugar ao galego piñeiro, parece derivar do celta pin: montaña, pola facilidade con que algunhas das súas especies medran en terreos case sen solo. Para outros autores derivaría do sánscrito pitu, nome da especie nesa lingua.
O nome específico pexorativo 'pinaster' deriva do latín pinus + aster, traducido coma 'pobre imitación de piñeiro' (cf. poetaster).
Fisión binaria
Fisión binaria procariótica
1: A bacteria antes de empezar a fisión binaria, cando o seu ADN está superenrolado. 2: O ADN da bacteria replícouse. 3: O ADN é empuxado aos polos da bacteria a medida que esta incrementa o seu tamaño e se prepara para a división. 4: O crecemento dunha nova parede celular empeza a separar a bacteria. 5: A nova parede celular desenvólvese completamente, causando a división completa da bacteria. 6: As novas células fillas teñen de novo ADN superenrolado, ribosomas e plásmidos.]] A fisión binaria comeza coa replicación do ADN, o cal en procariotas consta esencialmente dunha soa molécula circular, e tamén de pequenos plásmidos. Esta replicación comeza desde a orixe de replicación, onde o ADN se abre formando unha burbulla de replicación que separa o ADN de dobre febra. Este novo ADN ancórase na membrana plasmática.
Piñeiro bravo
Descrición
A árbore acada os 25–30 m de altura. Presenta copa irregular e aberta, cun toro recto que chega ao 1,2 m de diámetro, coas pólas verticiladas e abertas, coa casca fendida, de cor cinsenta nos exemplares novos, tirando xa cara o castaño avermellado canto máis vellos, grosa e profundamente gretada especialmente na base.
Fisión binaria
Fisión binaria procariótica
No caso de Escherichia coli, antes de que ocorra a replicación, a orixe de replicación (OriC) sitúase nun polo da bacteria. Cando remata a replicación de OriC, estas secuencias migran cara ao polo oposto da célula, continuando o proceso de replicación do resto do cromosoma. Os cromosomas así siuados nos polos celulares van determinar a posición do plano de división celular, asegurando que esta se produza no ecuador da célula. A fisión binaria depende da proteína FtsZ, a cal é unha GTPase do citoesqueleto que forma filamentos similares aos da tubulina. Estes filamentos forman un anel no ecuador da célula e recrutan ás demais proteínas que van intervir na división. Estas proteínas dirixen o crecemento da parede celular e da membrana plasmática cara ao interior, formando un septo que divide a célula en dúas nun proceso chamado citocinese. Outras proteínas que compoñen o anel do septo son a proteína FtsK, que se encarga de coordinar a separación dos cromosomas na división celular, tamén se encontraron en E. coli, hidrolases de mureína que cumpren un importante papel na separación das células fillas.
Piñeiro bravo
Descrición
As follas son acículas en pares, longas e estreitas, de 15 a 25 centímetros de lonxitude, de cor verde agrisada, ríxidas e dispostas por pares. Coñécense en Galiza con infinidade de nomes: arume, agulla, bruma, frouma, garfa, lesta, padumeiro, pica etc.
A semente é o piñón, de aspecto leñoso e negro, cunha á membranosa de ata 3 centímetros, atopándose no interior das piñas, de forma oval cónica e de ata 20 centímetros de lonxitude e 8 de ancho.
Fisión binaria
Fisión binaria en protistas
miniatura|esquerda|Fisión binaria. A fisión binaria pode clasificarse nos protistas en diferentes tipos segundo cal sexa o plano de división, que son:
Piñeiro bravo
Descrición
Presenta flores unisexuais, sendo as masculinas grupos de pequenos conos de forma oval, localizándose nas pólas baixas. As femininas, situadas nas pólas máis altas, son tamén pequenos conos leñosos, de cor encarnada. Florea entre febreiro e abril.
As piñas son cónicas de 10 a 20 cm de longo e 4 a 6 cm de largo cando aínda fican fechadas. Verdes ao principio para tornárense a un castaño avermellado aos 24 meses que abren enlargando até uns 8 o 12 cm de ancho. Os piñóns son de 8 a 10 mm cunha á de 20 a 25 mm que dispersa o vento.
Subespecies e distribución
miniatura|right|Casca do piñeiro bravo (Pinus pinaster).|245px
Dada a diversidade estacional coa que aparece o piñeiro bravo, existen dous grupos que se encadran en dúas subespecies: Atlántica (ou marítima) e mesogeensis (mediterránea). En España, destaca a comarca da Serra de Segura, por representar bosques extraordinariamente extensos e poboados e historicamente para producir os mellores exemplares para a construción nunha soa peza dos mastros dos veleiros.
Hábitat
Atopa o seu hábitat desde a beiramar até os 1.500 metros de altitude. En Galiza especialmente ocupa solos areentos, dende as praias até varios quilómetros ao interior, especialmente nas provincias da Coruña e Pontevedra. Non é moi esixente co solo.
Enfermidades e pragas
A superficie de piñeiro bravo estase vendo reducida por mor da aparición no sur de Galiza entre 2009 e 2012 dunha cepa do nematodo do piñeiro (Bursaphelenchus xylophilus), un dos maiores problemas aos que se enfrota a especie tanto en Galiza coma en Portugal.
Usos
É unha das principais especies forestais en Francia, España e Portugal. Os bosques das Landas no suroeste de Francia é a plantación de piñeiro bravo máis grande de Europa. A súa madeira é resinosa, clara, avermellada ou castaño avermellada, con abundantes nós é durábel, pesada e pouco flexíbel. Utilízase en mobiliario, taboleiros, postes, encofrados, fabricación de caixas, aglomerados, carpintaría, travesas, construción naval, combustíbel e celulosa. A quenda (idade de colla para aproveitamento madeireiro) é de arredor de 30 anos. Extráese a resina, para ser usada na industria de tintas, vernices e augarrás. A casca do tronco é rica en tanino e é usada no curtimento de peles.
No pasado empregouse moito na industria naval para fabricar mastros para os barcos. A brea e alcatráns extraídos do piñeiro usábanse para o calafateado dos navíos, o que reduciu as masas de piñeiros sobre todo na vertente mediterránea. Utilizábase tamén para as cubertas e o forro dos grandes buques da Armada. Ademais por mor á súa alta tenacidade e resistencia á podremia cando está mergullado este pau, empregouse para a fabricación dos rodicios dos muíños de auga, pezas sometidas a fortes presións mecánicas e accións biolóxicas da auga.
As piñas son moi usadas como combustíbel, por exemplo, nas cociñas de ferro e as xemas novas son utilizadas como balsámicos e contra a bronquite. O arume tamén se emprega coma combustíbel, por exemplo para asar castañas.
En canto as súas funcións medicinais foron utilizados no pasado os brotes tenros en infusión para catarros e bronquite. Ademais a trementina úsase en ungüentos contra a reuma o tamén para as infeccións das vías respiratorias.
Foi abundantemente plantada como abeiro contra o vento, e debido ao seu enraizamento radical profundo como fixador de dunas, alén de permitir a recuperación de solos pobres e erosionados.
Ademais dos usos industriais, é tamén unha popular árbore ornamental nalgúns países, a miúdo plantada en parques e xardíns de climas temperados. Naturalizouse nalgunhas partes do sur de Inglaterra e na maior parte de Galiza. En Suráfrica o piñeiro marístimo considérase planta invasora.
Medicinalmente úsase coma fonte de flavoinoides, catequinas, proantocianidinas, e ácidos fenólicos; especialmente no patentado extracto "pycnogenol (picnoxenol)". Coma fonte de flavonoides, o pycnogenol é un antioxidante e antiinflamatorio natural que protexe o corpo dos daniños radicais libres, axuda a estimular o sistema inmunolóxico e fortalece as paredes dos vasos e dos capilares sanguíneos.
Utilízanse bastante para a extracción de trementina, cuxa destilación dá lugar á augarrás e a un residuo chamado pez. Estes produtos teñen grande interese para a industria química, de vernices e perfumaría.
Coloeus dauuricus
miniatura|240px|Coloeus daauricus. Lámina na obra de [[Coenraad Jacob Temminck e Hermann Schlegel Fauna Japonica (1833-1850), baseada nas coleccións de Philipp Franz von Siebold (que editou o texto).]] miniatura|Ovos de Coloeus dauuricus. Coloeus dauuricus é unha especie de ave paseriformes da familia dos córvidos, unha das dúas que integran o xénero Coloeus.
Propia do Extremo Oriente (sueste de Siberia, sur de Mongolia e gran parte da China), está estreitamente relacionada coa outra especie do xénero, a gralla cereixeira (Coloeus monedula).
Durante moitos anos, e aínda hoxe para algúns, o xénero foi considerado como un subxénero de Corvus.
Descrición
A especie foi descrita en 1776 polo médico, zoólogo e botánico alemán, célebre polos seus traballos realizados en Rusia, Peter Simon Pallas.
Nota taxonómica
Durante moitos anos Coloeus considerouse como un subxénero de Corvus, pero na actualidadese clasifícase como un xénero separado na familia dos córvidos.
Etimoloxía
Para a o xénero, véxase Coloeus
Distribución e hábitat
Distribúese polo sueste de Siberia, o sur de Mongolia e gran parte da China. No norte da súa área de distribución migra cara ao sur durante o inverno. Esta ave é unha rara visitante durante o inverno en Corea e o Xapón, e unha vagabunda en Taiwán. Ademais, hai rexistros de avistamentos en Europa Occidental.
Habita en bosques abertos, vales fluviais, e montes e montañas.
Comportamento
É unha especie sociábel que se encontra frecuentemente en grupos, en asociación con outros córvidos.
Alimentación
Aliméntase de sementes, insectos, froitos, ovos e preas.
Outras grallas
Por outra parte, en Galicia algúns lle chaman gralla grande á especie Corvus frugilegus, que outros denominan gralla calva.
Antonio López Sánchez
Antonio López Sánchez, nado en Santiago de Compostela e finado na mesma cidade en abril de 1951, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Pertencía a Comuñón Tradicionalista, da que foi secretario en Compostela. Cando facía o bacharelato xa publicaba artigos no semanario deportivo Hércules da Coruña. Tamén publicou algúns artigos en Faro de Vigo. Foi redactor de Galicia de Ourense do que foi nomeado director en 1934, cesando en marzo de 1935. Logo pasou a ser redactor-xefe de El Eco de Santiago, tamén foi correspondente de ABC, Alborada e da Axencia Mencheta en Santiago de Compostela. Coa desaparición de El Eco de Santiago pasou a ser redactor de El Correo Gallego e despois de La Noche. Utilizou os pseudónimos Antonio de Altamira e Ignotus (como cronista deportivo).
Vida persoal
Casou con Blanca Villar Mosquera.
Tomás Pérez Vidal
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade Complutense de Madrid e con coñecementos de Dereito polo Real Centro Universitario María Cristina de El Escorial. Foi Subdirector xeral de Xestión Económica da Xunta de Galicia (1982) e Director xeral de Relacións Institucionais (1983-1985). Elixido deputado do Parlamento de Galicia na I e II lexislaturas, en 1985 foi elixido Vicepresidente do Parlamento. Foi presidente do Parlamento de Galicia, logo da morte do seu antecesor Antonio Rosón, entre o 13 de maio de 1986 e o 16 de xaneiro de 1990. Foi designado senador pola Comunidade Autónoma de Galicia na IV Lexislatura (1989). Foi concelleiro en Ourense logo das eleccións de 1991, deputado provincial na Deputación de Ourense e ao pouco de ser nomeado conselleiro de Agricultura, Gandería e Montes en 1991, abandonaría o seu asento no Senado. Continuaría de conselleiro ata 1997, cando foi substituído por Cástor Gago.
Caminha
Caminha é unha vila portuguesa no Distrito de Viana do Castelo, rexión Norte e subrexión do Minho-Lima, con preto de 2.500 habitantes.
É sede dun municipio con 129,66 km² de área e 17.069 habitantes (2001), subdividido en 20 freguesías. O municipio limita ao nordeste co de Vila Nova de Cerveira, ao oeste co de Ponte de Lima, ao sur co de Viana do Castelo, ao norte con Galiza e ao oeste co océano Atlántico.
Freguesías
O concello de Caminha está formado por vinte freguesías, agrupadas en dous grandes vales: o Vale do Coura e Minho e o Vale do Âncora.
Vale do Coura e Minho
Formado polas localidades de:
Vale do Âncora
As súas freguesías son:
Río Barbate
O Barbate é un río costeiro do sur de España que corre pola provincia de Cádiz, en Andalucía. Desemboca no Océano Atlántico á altura de Barbate despois de 80 km de lonxitude.
Percorrido
As fontes do Barbate atópanse nos contrafortes do norte da serra do Aljibe, a 920 msnm, en concreto na Garganta de Puerto Oscuro. ​ Na súa cabeceira a pendente é moi pronunciada, discorrendo sobre terreos triásicos, salvando un desnivel de máis de 600 metros en apenas 10 km; a partir de aquí o río descende suavemente sobre terreos eocénicos, cun desnivel de só 200 metros no resto do seu percorrido, que a partir da súa unión co río Alberite flúe por terreos cuaternarios. Dado que o río, que ten unha lonxitude superior ao 80 km, posúe nos seus tramos medio e baixo un desnivel moi pouco acentuado, é numeroso en meandros e tortuosos percorridos.
Galería de imaxes da comarca de Caldas
miniatura|dereita|272px|Comarca de Caldas Galería de imaxes da comarca de Caldas.
Incesticide
Incesticide é un álbum recompilatorio de rarezas, caras-b e cancións descartadas da banda estadounidense de grunge Nirvana. Foi editado o 14 de decembro de 1992 en Europa e o día 15 nos Estados Unidos a través da Geffen Records.
Galería de imaxes da comarca de Caldas
A comarca de Caldas comprende os concellos de Caldas de Reis, Catoira, Cuntis, Moraña, Pontecesures, Portas e Valga.
Incesticide
Listaxe de cancións
Todas as cancións escritas por Kurt Cobain excepto onde indique o contrario.
Río Barbate
Percorrido
O sistema do Barbate e os seus afluentes drena unha superficie de 1.290 km² (17,6% da rede provincial gaditana). A súa conca percorre amplas veigas de formación coluvial e chega aos terreos desecados do que foi a lagoa da Janda, recibindo pola súa marxe esquerda ao río Almodóvar. Outros dos seus afluentes son o Rocinejo, o Celemín, o Álamo e o Fraja.
Pasa polos termos municipais de Alcalá de los Gazules, Benalup-Casas Viejas, Vejer de la Frontera (onde forma un desfiladeiro en La Barca de Vejer) e Barbate, onde desemboca formando unhas marismas.
Spaladium Arena
O Spaladium Arena é un pavillón polideportivo e de entretemento situado na cidade de Split, en Croacia e deseñado por 3LHD. A súa capacidade para 12.000 asentos é moi flexible, o que permite organizar nel multitude de distintos eventos deportivos, sendo configurable para capacidades de 1.246 a 12.339 espectadores. O estadio acolle os partidos como local do equipo de baloncesto da A1 Liga e a Liga do Adriático KK Split (antigamente coñecido como Jugoplastika).
Gwynfardd Brycheiniog
Gwynfardd Brycheiniog (fl. c. 1170-80) foi un poeta cortesán galés.
Traxectoria
Gwynfardd foi famoso polos seus eloxios na honra de San David e Rhys ap Gruffydd. É o primeiro poeta de nome coñecido do sur de Gales e o único do sueste. É posíbel que participase na Eisteddfodd de Aberteifi de 1176.
Del só se conservan dous poemas (con 346 versos en total): 'Mawl yr Arglwydd Rhys', unha loanza a Rhys ap Gruffydd conservada no manuscrito Hendregadredd, e 'Canu i Ddewi' na honra de San David e que consta no Llyfr Coch Hergest.
UNED
A Universidad Nacional de Educación a Distancia (UNED) é unha universidade pública española de ámbito estatal que desenvolve a súa oferta formativa a distancia. Trátase dunha Universidade relativamente nova, que comezou as súas actividades académicas en 1973. Foi creada mediante o Decreto 2310/1972, do 18 de agosto de 1972, publicado no Boletín Oficial do Estado (BOE) o 1 de setembro dese mesmo ano. A súa fundación complétase co Decreto 3114/1974, de 25 de outubro, que estabeleceu o esquema de funcionamento da UNED até a aprobación dos seus Estatutos.
Noitarenga
Noitarenga foi unha empresa editorial galega, activa entre 1995 e xuño de 2005.
UNED
Historia
O proxecto inicial dunha universidade a distancia a principios dos 70 en España ía chamarse Universidad Libre a Distancia e o seu escudo ía ser unha pomba. Pero non callou a idea. Finalmente, foi en agosto de 1972 en que se publica o decreto que dá vida á Universidade Nacional de Educación a Distancia. Inicialmente, as unidades didácticas mandábanse á casa dos alumnos por correo de balde.
Noitarenga
Traxectoria
Foi fundada en Santiago de Compostela por Luis Martul Tobío e Emilio Araújo Iglesias, co obxectivo fundacional de traducir ao galego aquelas obras de pensamento político, filosófico e artístico de carácter minoritario pola súa natureza anovadora. A súa intención declarada foi dar a coñecer autores e obras que incidisen no eido artístico-cultural galego, na esperanza de que axudasen a transformar as súas prácticas. Foi unha editorial que non contou con ningunha infraestrutura organizativa, os seus únicos empregados foron os fundadores.
UNED
Historia
Fóronse creando centros territoriais denominados centros asociados onde se empezaron a organizar a atención presencial aos estudantes e outros servizos administrativos como a matrícula e servizos de apoio como as bibliotecas. En xeral, a estratexia expansiva centrouse en núcleos de poboación de tamaño medio, lonxe das grandes cidades onde normalmente xa contaban con universidades presenciais.
Noitarenga
Traxectoria
Nos primeiros anos as obras de pensamento foron traducidas en completa colaboración por ambos integrantes de Noitarenga e inclúen varios títulos de Alain Badiou (Arredor da cuestión nacional (1995), Mundo contemporáneo e desexo de filosofía (1995), Alain Badiou, A Ética. Ensaio sobre a conciencia do mal (1995), Beckett. O incansable desexo (1997)), François Regnault (Espectador e actor (1995)) e Natacha Michel (ABNM (1997)).
UNED
Historia
Progresivamente, foise desenvolvendo a estrutura internacional sobre todo para América Latina. De feito, a UNED foi o modelo metodolóxico e organizativo aplicado nalgúns países desta rexión. Pronto, integrouse na AIESAD (Asociación Americana de Educación Superior a Distancia).
Noitarenga
Traxectoria
Despois de transcorridos os primeiros tempos comeza a publicar no eido da creación unha diversidade de textos que abranguen títulos de autores novos, mais con obra xa coñecida: Chus Pato, A ponte das poldras; Manuel Outeiriño, Letras vencidas (1999), ou principiantes: Emilio Araúxo, Cinsa do vento (1996), As chairas da letra (1998), Pois (1998), ou Aquí (1998), de Hilde Domin (traducida por Sabela López e Silvia Montero), así como as entrevistas Dos soños teimosos, de Uxío Novoneyra, levadas a cabo por Emilio Araúxo.
UNED
Historia
Ao longo da súa historia, a UNED permitiu o acceso ao ensino superior a numerosas persoas que non poderían telo feito por razóns de renda, lugar de residencia, profesión, ocupación ou outras dificultades. Un dos colectivos que aproveitou esta oportunidade foron as mulleres. Así mesmo, sempre foi moi solicitada por persoas con discapacidade de todo tipo. En 1982, foi elixida Reitora da UNED Elisa Pérez Vera, a primeira muller que chegou a esta posición na universidade española.
Noitarenga
Traxectoria
No ano 1999 Noitarenga quedou baixo a exclusiva dirección de Luis Martul ao deixar de colaborar Emilio Araúxo como consecuencia de diferenzas na orientación das publicacións. A partir deste intre hai unha recuperación dos obxectivos orixinais e saen do prelo nesta etapa títulos no campo do pensamento como:
Engádense dous títulos á sección de poesía: Xabier López Marqués, Das paisaxes esquecidas (2003) e a tradución dunha colectánea de poemas do autor irlandés Pearse Hutchinson, ''Achnasheen. Corenta e catro poemas irlandeses'' (2003). Continúase a liña de textos teatrais coa incorporación de Roberto Salgueiro, Teatro nacional e nacionalismo. Váter (comedia claustrofóbica) (1999) e Alain Badiou, ''Ahmed alporízase. Comedia en catro movimentos'' (1999). Por último, seguindo a publicación anterior das traducións ao inglés de Lieders e Bluestockings, é dicir, As literatas, de Rosalía de Castro, sae do prelo a tradución a ese idioma da novela de Ramón Otero Pedrayo, Circling (Arredor de sí) (2005).
UNED
Organización territorial
A UNED ten unha organización territorial descentralizada que aproxima os seus servizos aos seus estudantes. Podemos discernir entre:
Servizos centrais
Servizos periféricos
A UNED conta con 87 centros asociados que son sedes situadas por todo o territorio español e algúns países estranxeiros. Os centros asociados ofrecen servizos administrativos e formativos. Os estudantes poden resolver as súas xestións como a matrícula ou a entrega de documentos. Dispoñen de titorías semanais nas que se reúnen cun profesor que os orientan e apoian. Os centros tamén dispoñen doutros recursos como bibliotecas, aulas de informática, aulas de videoconferencia, laboratorios, salóns de actos e aularios. As probas escritas semestrais realízanse nos centros asociados baixo a supervisión de docentes da sede central.
Metodoloxía
A metodoloxía da UNED foi evolucionando ao longo da súa historia. Na actualidade, pódense discernir tres aproximacións metodolóxicas xerais:
Titulacións básicas (graos)
Posgraduados (másters, doutoramentos, expertos, etc.)
Neste caso, tanto a formación como a avaliación desenvólvense a distancia co apoio de plataformas formativas. Algunhas disciplinas contan tamén con materiais impresos e outros recursos como os indicados para os graos. Só un número moi reducido de materias de másteres oficiais (EEES) contan con proba escrita presencial.
Actividades presenciais (xornadas, congresos, cursos de extensión universitaria, cursos de verán etc.) Realízanse tanto nas facultades e escolas da sede central como nos centros asociados e desenvólvense de forma presencial tradicional. Nalgúns casos contan de forma complementaria con recursos a distancia como a videoconferencia ou a web.
Oferta formativa
Pódese encontrar información e guías na web da propia intitución :
miniatura|dereita|Diploma de Experto, [[extensión universitaria, da UNED]]
Estatísticas
Datos extraídos da propia institución (consultados o 7 de xaneiro de 2012) :
50º aniversario
En 2022, cúmprense 50 anos da fundación da UNED. Para conmemorar o seu nacemento, estase desenvolvendo un programa moi diverso de actividades con actos académicos, eventos institucionais, xornadas, celebracións e publicacións.
Selección de fútbol de Escocia
A Selección de fútbol de Escocia é o equipo representativo do país nas competicións oficiais. A súa organización está a cargo da Asociación Escocesa de Fútbol, pertencente á UEFA. A selección escocesa é unha das catro seleccións que compón ao Reino Unido, xunto ás seleccións nacionais de fútbol de Gales, Inglaterra e Irlanda do Norte.
Eurocopa
Resultado Xeral: 16º lugar
Barreiros
Barreiros é un concello da provincia de Lugo, pertence á comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE en 2014 tiña 2994 habitantes (3244 no 2009, 3291 no 2006, 3294 no 2005, 3278 no 2004, 3323 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou.
Xeografía
O concello ten 72,4 km². Limita ó leste con Ribadeo, ó sur con Trabada e Lourenzá e ó oeste con Foz.
Hidrografía
A parte occidental do concello está bañada polo río Masma e a ría de Foz en que desemboca, así como polos pequenos regatos que desaugan neles. O resto de cursos fluviais do concello son curtos e desembocan directamente no mar Cantábrico. Unicamente o rego de Portobragán (formado pola confluencia do rego de Cambite e o rego da Fórnea) e mailo Rego das Teixeiras (ou dos Gambitos), na parroquia de Vilamartín Pequeno, pertencen á conca da ría de Ribadeo.
Patrimonio
En San Miguel de Reinante están a capela de Santo Estevo do Ermo e o monte Comado, onde se pode practicar paracaidismo. Na mesma parroquia celébrase o Festival Internacional Folclórico do Emigrante a primeira fin de semana de agosto.
miniatura|Fervenza en Sto. Estevo do Ermo
No mesmo contorno de Santo Estevo está a fevenza homónima, conectada coa ermida e varias fontes por unha ruta a pé.
Barreiros na cultura popular
(Refírese a San Cosme de Barreiros)
Lugares de Barreiros
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Barreiros vexa: Lugares de Barreiros.
Llygad Gŵr
Llygad Gŵr (fl. 1268) foi un poeta galés da corte de Llywelyn ap Gruffudd.
Traxectoria
Nos seus poemas considera Gales como un país unido so o goberno de Llywelyn. Só conservamos cinco textos ao seu nome.
Só conservamos cinco textos ao seu nome: catro deles están dedicados aos señores de Powys Fadog, como Gruffudd ap Madog (dous poemas) e o seu fillo Llywelyn ap Gruffudd ap Madog (un), e Hywel ap Madog (unha farwnad), irmán de Gruffudd.
Vilela, Os Baños, Bande
Vilela é un lugar da parroquia dos Baños no concello ourensán de Bande na comarca da Limia. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 12 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 19 habitantes (7 homes e 12 mulleres).
Polígono industrial dos Capelos
O polígono industrial dos Capelos é unha zona industrial, de uso terciario-mixto e residencial situada na marxe esquerda da N-550, a escasa distancia da capital municipal do concello de Carral.
Descrición
Inaugurado en 2002. Foi promovido pola SEPES e o Concello de Carral. Conta cun total de 439.616 metros cadrados dos que 111.512 se dedican a parcelas industriais e 70.350 para uso residencial para construír até un máximo de 328 vivendas.
Die Brücke
Die Brücke (A Ponte) foi un grupo de artistas alemáns seguidores do expresionismo formado en Dresden en 1905. Os primeiros membros foron catro estudantes de arquitectura do Jugenstil, todos eles foran influídos por Hermann Obrist. Os catros estudantes eran:
Emil Nolde (1867-1956) e Max Pechstein (1881-1955) uníronse no 1906, e Otto Mueller (1874-1930) en 1910.
O nome do grupo, Die Brücke, veu dunha pasaxe da novela de Friedrich Nietzsche Thus Spake Zarathustra que falaba do potencial humano como unha "ponte" que permitiría ó home evolucionar ata a perfección (Übermensch). Os membros do Die Brücke querían facer unha "ponte" entre a pintura alemá neo-romantica e a moderna pintura expresionista.
Die Brücke foi un dos dous importantes grupos alemáns do expresionismo; o outro era o Der Blaue Reiter group ("O xinete azul"), formado na cidade de Múnic en 1911.
Os membros do Die Brücke illáronse nun barrio traballador da cidade de Dresden onde desenvolveron un estilo baseado nas cores rechamantes, na tensión emocional, na violencia imaxinativa e na influencia do Primitivismo. Despois de traballar exclusivamente nos obxectos urbanos, o grupo comezou a interesarse polos nus e polas imaxes distorsionadas. O grupo separouse no ano 1913, ó comezo da primeira guerra mundial, debido ás súas diferenzas.
Revirente, Soandres, A Laracha
Revirente é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 27 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 14 homes e 13 mulleres.
Mazurek Dąbrowskiego
Mazurek Dąbrowskiego (AFI: [ma'zurɛk dɔmbrɔf'skʲɛgɔ], Mazurca de Dąbrowski) é o himno nacional de Polonia.
Historia
Escrito en Reggio Emilia en 1797 por Józef Wybicki. Foi chamado anteriormente de Pieśń Legionów Polskich we Włoszech ("A canción das lexións polacas en Italia").
Orixinalmente estaba destinada a aumentar a moral dos soldados do xeneral Jan Henryk Dąbrowski que serviron co exército de Napoleón nas campañas italianas. A Mazurca expresaba a idea de que a nación polaca, a pesar de carecer dun Estado de seu, non desaparecera; converteuse nunha das cancións patrióticas máis populares en Polonia.
Tivo que pasar máis dun século até que a Mazurca puidese ser cantada libremente en Galicia. Após o levantamento de Cracovia de 1846, Kornel Ujejski compuxo Coral, adoptada como himno non oficial.
Letra
Mazurek Dąbrowskiego
Polonia non desaparecerá,
Coa espada habemolo reconquistar.
Marche, marche, Dabrowski,
de terra italiana cara a Polonia,
Baixo o seu liderado
unirémonos coa Nación.
Seremos polacos,
Bonaparte aprendeunos
a sermos vencedores.
Marche, marche, Dabrowski...
Como Czarniecki en Poznań
trala invasión sueca,
a salvar o noso país
Volveremos polo mar.
O pai dicíalle á súa Bárbara
con bágoas nos ollos:
"Escoita, disque son nosos
que baten nos tambores"
Familia (socioloxía)
miniatura|300px|Retrato de familia dos Jaso: [[Enrique Jaso Paz (sentado no chan); Josefa Martínez San Juan (sentada na cadeira); a filla máis vella, Evangelina Jaso González, con cabeleira; o rapaz, Enrique Jaso González (ambos os dous son o froito do primeiro matrimonio do pai); outra nena máis nova, Josefita (no chan, acariñando ao can); e Loliña, no colo da nai.]]
Unha familia é unha unidade social formada por un conxunto de individuos vinculados por relacións de matrimonio, parentesco ou afinidade, que conviven e organizan colectivamente a vida cotiá ou parte dela. Segundo a Declaración Universal dos Dereitos Humanos, é o elemento natural, universal e fundamental da sociedade e ten dereito á protección da sociedade e do Estado.
Non hai consenso sobre unha definición universal da familia. É un concepto antropolóxico inferior ao clan, a tribo e a nación; sociolóxico e incluso económico (unidade mínima de empresa). A familia nuclear é o modelo principal de familia e a estrutura máis difundida na actualidade; porén, as formas de vida familiar son moi diversas, dependendo de factores sociais, culturais, económicos e afectivos. A familia, como calquera institución social, tende a adaptarse ao contexto dunha sociedade.
O Día Internacional das Familias, celebrado o 15 de maio, foi instituído pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas o 20 de setembro de 1993. Acordouse celebrar no ano 1994 o Ano Internacional da Familia e concretar no día 15 de maio de tódolos anos os actos conmemorativos, que se comezaron a convocar en todo o mundo a partir dese ano 1994.
O obxectivo proposto é poñer de manifesto a importancia que a comunidade internacional debe conferir á familia como unidade básica da sociedade e motor do desenvolvemento económico e social, o que comporta tomar en consideración tódolos problemas que poidan afectar á situación das familias no mundo e promove-la adopción das medidas adecuadas para resolver eses problemas, incluíndo a necesidade de que os gobernos teñan en consideración as necesidades familiares á hora de establecer prioridades nas decisións políticas que adopten.
Características
miniatura|Familia composta por dous homes Segundo defende a Declaración Universal dos Dereitos Humanos, "a familia é o elemento natural e fundamental da sociedade e ten dereito á protección da sociedade e do Estado". Na maioría dos países a familia goza de personalidade xurídica e crea entre os seus membros obrigas e dereitos de carácter social e material.
Os lazos principais que definen unha familia son de dous tipos: vencellos de afinidade, derivados do establecemento dunha relación sentimental recoñecida socialmente como o matrimonio ou unha unión de feito entre dúas ou máis persoas, e vencellos de consanguinidade, como a filiación entre pais e fillos ou os lazos de que se establecen entre os irmáns que descenden do mesmo pai ou da mesma nai. Tamén pódese diferenciar a familia segundo o grao de parentesco entre os seus membros.
Orixe
miniatura|Familia das Sulawesi Segundo expón Claude Lévi-Strauss, a familia ten a súa orixe no matrimonio, consta de marido, muller e fillos nacidos da súa unión e os seus membros mantéñense unidos por lazos legais, económicos e relixiosos. Dentro desta visión, historicamente unha das principais funcións da familia foi regular a procreación. Para os meniños a familia adoita ser a referencia primeira na súa socialización e integración cultural. Ademais a orde social establece unha rede de prohibicións e privilexios sexuais ligados á familia e unha cantidade variable e diversificada de lazos psicoafectivos como amor, afecto, respecto, temor etc.
En oposición a este enfoque, Radhika Coomaraswamy defenden que "non se debería definir a familia mediante unha construción formalista, nuclear, a de marido, muller e fillos. A familia é o lugar onde as persoas aprenden a coidar e a seren coidadas, a confiar e a que se confíe nelas, a nutrir a outras persoas e a nutrirse nelas".
Tipos de familias
As familias poden estar clasificadas nos seguintes tipos:
Crítica
Algúns científicos sociais defenderon a abolición da familia. Un opoñente inicial da familia era Sócrates, cunha posición que foi esbozada por Platón na República. No Libro 5 desta obra Sócrates dille aos seus interlocutores que unha cidade xusta é aquela en que os cidadáns non teñen lazos familiares.
Ao ser a familia unha institución moi arraigada e venerada, poucos intelectuais se aventuraron a falar contra ela. O familiarismo foi atipicamente definido como unha "estrutura social onde... os valores dunha familia se levan a cabo en máis alta estima que os valores dos membros individuais da familia." O favoritismo ou preferencia que teñen funcionarios públicos para dar empregos a familiares ou amigos, sen importar o mérito para ocuparen o cargo, senón a súa lealdade ou alianza chámase nepotismo.
A filósofa individualista ruso-estadounidense Ayn Rand comparou a parcialidade cara á consanguinidade co racismo, como unha manifestación de pequena escala deste último. "A adoración da familia é simplemente racismo, como unha cruamente primitiva primeira base para a adoración da tribo. Coloca o accidente do nacemento por riba dos valores dunha persoa e o deber á tribo sobre o dereito dunha persoa á súa propia vida". Ademais, manifestouse a favor dun childfree lifestyle ("estilo de vida sen fillos"), seguíndoo ela mesma.
Trabada
Trabada é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE en 2014 tiña 1 203 habitantes (1 398 no 2009, 1 479 no 2006, 1 504 no 2005, 1 552 no 2004, 1 579 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
O concello, de 82,7 km², sitúase no nordés da provincia de Lugo, na comarca da Mariña Oriental. Ao norte limita cos concellos de Barreiros e Ribadeo, ao oeste con Lourenzá, ao suroeste con Riotorto, ao sur coa Pontenova, ao sueste con Santiso de Abres e ao leste coa A Veiga, estes dous en Asturias.. Dista 65 km da capital provincial, Lugo.
O seu relevo é accidentado, cun territorio que alterna os cumios de serras como A Cadeira (alto de Cerrochao, 770 m; O Picato, 752 m) con vales profundos e fértiles que desembocan na ría de Ribadeo. Está regado polo río Eo e mais os seus afluentes, o Trabada e o Vilapena. Ten un clima oceánico suave con leve oscilación térmica provocada pola proximidade ao mar Cantábrico. Está comunicado con Lugo e Ribadeo a través da N-640. Amais, a estrada LU-132 cruza o concello de oeste a leste.
O concello de Trabada está incluído na Reserva da biosfera Río Eo, Ozcos e Terras de Burón.
Historia
O topónimo Trabada ten orixe no latín Tabulata. Así aparece mencionada nun documento do século VIII (o máis antigo conservado na península Ibérica, datado o 23 de agosto do 775 e conservado no arquivo da Catedral de León), no que o rei Silo doa terreos de dominio real situados entre os ríos Eo e Masma para que se constrúa neles un lugar de oración ou mosteiro, a través do abade Sperautano. Así fundouse o mosteiro de San Martiño de Esperautano, do cal non quedan vestixios.
Na Idade Moderna construíron casas grandes e pazos familias como os Rocha, Pardo, Montenegro, Aguiar, Aenlle, Barreras, Miranda, Oia ou Rego, como se pode observar nas labras heráldicas conservadas. As máis antigas das que se conservan son do século XVI, de estilo renacentista. A casa de Rigoio (parroquia de Sante) ten as armas dos Díaz da Rocha. O pazo e torre de Terrafeita (Santa María de Trabada), ten no escudo os emblemas dos Rocha, Aguiar e Pardo, rodeada por unha coroa laureada. A ermida de San Martiño (en Ría de Abres) foi construída en 1585 por Pedro de Miranda e Villar e mais a súa dona, María Osorio. Leva as armas dos Villar asturianos, Osorio, Miranda e Aguiar. Xa do século XVII son a casa do Mosteiro (en Sante), con brasóns dos Rocha, Baamonde, Luaces e Moscoso, e a casa de Boca de Canle (Ría de Abres), con armas dos Rocha, Baamonde e Miranda. Outras casas grandes destacadas son as de Vinxoi (en Vilafernando, A Valboa) e a de Saavedra (en Vilapena).