cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Black Sabbath
Historia
O mesmo ano publican un novo disco "Technical Ecstasy" que é un dos máis inventivos e orixinais álbums de estudio de Black Sabbath. Tres composicións típicas da banda, coma Back Street Kids, Gypsy, Rock 'N' Roll Doctor e a principal do LP, Dirty Women. Neste albúm comeza a decadencia do grupo, dúas cancións (Dirty women e It´s alright) son cantadas por Bill Ward Sendo o oitavo álbum de estudio dunha carreira que se estende por case tres décadas, o lanzamento de 1978, Never Say Die, trae algunhas das máis memorables letras (para os auténticos Heavys). Never Say Die captura toda a forza da formación orixinal aínda así a canción Swinging the Chain volve ser cantada por Bill Ward xa que Ozzy a rechaza. Foi o último álbum con Ozzy ó fronte de Sabbath. Incluíu temas coma Johnny Blade, Breakout, Shock Wave todas tocadas dentro do repertorio da banda en vivo.
En 1979 Ozzy Osbourne foi substituído por Ronnie James Dio, un americano que participara no grupo Elf e que formou parte da banda Rainbow de Ritchie Blackmore. Foi o primeiro cambio dentro da formación do grupo en máis dunha década. Heaven and Hell foi o primeiro álbum có novo cantante, o álbum xa ten un son puramente Heavy. Tódolos temas foron escritos pola banda coa participación de Dio.
En 1980 o antigo representante dos Sabbath, Patrick Meehan, publica Live at last, primeiro álbum en directo de Black Sabbath. O disco superou ó Heaven and hell nas listas británicas de vendas a pesar de que o son é de disco pirata, ten detalles curiosos coma unha longa versión jazzy da rara Wicked world e a preview de Killing yourself to live antes de que fora gravada no disco Sabbath bloody sabbath.
En 1981 sae o segundo álbum como vocalista de Dio e o primeiro álbum co novo batería Vinnie Appice (suple a Bill Ward), Mobb Rules presenta composicións masacrantes coma Turn Up The Night, Sliping Away e The Mob Rules. Este disco consolida á segunda formación de Black Sabbath.
En 1982 Black Sabbath lanzou un álbum en vivo, Live Evil, incluíndo tódolos grandes hits de tódolos álbums lanzados. O que debería ser a consolidación definitiva da segunda formación converteuse nun triste epitafio. Infinidade de historias contan a división do grupo en dous frontes, Iommi/Butler vs. Dio/Appice. Así logo da gravación Ronnie James Dio e Vinnie Appice deixaron a banda. Houbo malos entendidos dentro da banda porque Dio "sabotou" a mestura do álbum para destacar a súa voz dentro da gravación.
A Pega, Cambre, Cambre
A Pega é un lugar da parroquia de Cambre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Black Sabbath
Historia
En febreiro de 1983, Black Sabbath era un grupo tecnicamente morto, sen cantante e cun complicado álbum en directo na rúa que o grupo se negaba a promocionar. A primeira opción para continuar co grupo foi ofrecerlles os postos vacantes a David Coverdale ( ex-vocalista de Deep Purple) e a Cozy Powell, pero estes preferiron seguir con Whitesnake. Unha noite, Ian Gillan (ex-cantante de Deep Purple e nese momento solista) encóntrase con Tony Iommi e con Geezer Butler nun pub inglés, beben e deciden formar un grupo chamando a Bill Ward. A súa idea era formar un novo grupo pero a discográfica obrigounos a retomar o nome de Black Sabbath. Así gravan Born Again nos Manor Studios en Shipton on Cherwell, Oxfordshire. Ian Gillan compuxo letras ácidas e Iommi a música máis violenta e feroz feita xamais polo grupo. Pero cando tocou producir e mesturar o disco comezaron os problemas. O produtor Robin Black e en certa medida Butler arruinaron o traballo, conseguindo un son metálico, comprimido e sucio. O peor estaba por chegar. Steve "Krusher" Joule (deseñador daquela de Kerrang!) era o produtor ó mesmo tempo das portadas de Ozzy Osbourne e para Black Sabbath (a relación entre ambas bandas non era nada boa) e veuse nun apuro, así que deseñou unha portada que os Sabbath seguro rexeitarían pero a Iommi encantoulle. Ian Gillan afirmou daquela "Vin a portada e vomitei, logo escoitei o disco e volvín vomitar", pero xa era tarde para votarse atrás.
A Bill Ward tiveron que ir buscalo á indixencia de Los Angeles xa que volvérase alcohólico e naquelas condicións non podía saír de xira, contrataron a Bev Evan, batería de Electrc Light Orchestra. Co disco non existía termo medio ou era insoportable ou unha escura e perversa obra mestra. Para o set do escenario Butler dixo "Stonehenge a tamaño natural" (construíuse en fibra de vidro con pezas de 8 metros e medio de alto). A xira foi un desastre, a montaxe só podía montarse completa nos estadios americanos e Gillan non sabía as cancións antigas dos Sabbath e tiña as letras no chan para cantalas (nunha ocasión a néboa artificial impedíalle ver as letras e agachábase no comezo das cancións). Nesta época os Sabbath chegarían a España.
En 1984 Gillan deixa Black Sabbath para retomar a carreira con Deep Purple, a partir de aquí Black Sabbath tivo un constante baile de baixistas: Glenn Hughes, Dave Spitz, Neil Murray; baterías: Cozy Powell, Bobby Rondinelli; e vocalistas: Dave Donato, Jeff Fenholt (modelo que fixo Cristo Superstar), Glenn Hughes (Seventh Star, 1986), Ray Gillen, Tony Martin (The Eternal Idol,1987/ Headless Cross, 1989/ Tyr, 1990/ Cross Purposes, 1994), Ronnie James Dio (Dehumanizer, 1992), Ice-T (Forbidden, 1995). O único compoñente que se mantivo ó longo dos anos foi o guitarrista Tony Iommi que en ó menos dous casos (Born Again e Seventh Star) tivo que manter o nome do grupo polas presións da discográfica.
Finalmente en 1997 xúntanse os músicos orixinais para tocar en directo 20 anos despois no que sería o Reunion.
Suor
Mecanismo
miniatura|dereita|Suando despois de facer exercicio.
Suar permite ao corpo regular a temperatura. A suoradión está controlada por un centro nervioso situado nas rexións preóptica e anterior do hipotálamo cerebral, onde están localizadas as neuronas sensibles á temperatura. A función reguladora da calor exercida polo hipotálamo é tamén afectada polos sinais enviados polos receptores de temperatura da pel. Unha temperatura alta na pel reduce a temperatura á que o hipotálamo activa a suoración e incrementa o sistema de retroalimentación do hipotálamo en resposta a variacións na temperatura central. Porén, en conxunto, a resposta de suoración a unha elevación da temperatura ("central") do hipotálamo é moito maior que a resposta ao mesmo incremento na temperatura media da pel.
Hai dúas situacións nas cales os nervios estimulan as glándulas sudoríparas causando suoración, que son: durante períodos de calor física e durante o estrés emocional. En xeral, a produción de suor inducida emocionalmente está restrinxida ás palmas das mans e plantas dos pés, ás axilas e ás veces á fronte, mentres que a suoración inducida pola calor física ten lugar en todo o corpo. Algunhas substancias que actúan sobre o sistema nervioso central inflúen na sudación; por exemplo, a inxestión de cafeína aumenta a suoración.
O ser humano ten como media entre dous e catro millóns de glándulas sudoríparas. A cantidade de suor liberado por cada glándula está determinado por moitos factores, como o sexo do individuo, a súa xenética, condicións ambientais, idade e o seu estado de forma. Dous dos principais factores que contribúen ao nivel de suoración son o estado de forma e peso da persoa. Se un individuo aumenta de peso, o seu nivel de suoración probablemente se incrementará porque o corpo debe producir máis enerxía para funcionar e hai unha maior masa corporal que arrefriar. Por outra parte, unha persoa en boas condicións empeza a suar antes e máis facilmente. A medida que unha persoa se pon en forma, o corpo empeza a regular a temperatura corporal máis eficientemente e as glándulas sudoríparas adáptanse xunto cos demais sistemas corporais.
A suor non é auga pura, xa que contén unha pequena cantidade (0,2–1%) de solutos disoltos. Cando unha persoa pasa de estar nunha zona de clima frío a outra de clíma cálido, ocorren unha serie de cambios adaptativos nos mecanismos da suoración. Este proceso denomínase aclimatación e durante el increméntase o nivel máximo de suoración á vez que decrece a súa composición en solutos. O volume de auga perdido pola suoración é moi variable, e vai de 100 a 8000 mL/día. A perda de solutos pode ser de ata 350 mmol/día (ou 90 mmol/día aclimatado) de sodio nas condicións máis extremas. Durante un exercicio intenso medio, as perdas por suor poden ser como media de ata 2 litros de auga á hora. En climas fríos e en ausencia de exercicio, as perdas de sodio son moi baixas (menos de 5 mmol/día). A concentración de sodio na suor é de 30-65 mmol/L, dependendo do grao de aclimatación.
Evolución
Segundo a hipótese da resistencia na carreira, a suoración evolucionou nos antepasados humanos, como o Homo erectus, para mellorar a disipación de calor durante a persecución prolongada das presas que cazaban. As presas eran máis rápidas, pero sobrequecían en carreiras longas, que os humanos podían manter, polo que finalmente tiñan que parar e podían ser capturadas. O sistema de disipación das presas era principalmente ampear, mentres que os humanos evolucionaron mellorando a suoración. Coa suoración a superficie pola que se perde calor é maior e é independente da respiración, polo que é un mellor método para refrescarse sen parar de correr. Como a suoración nos humanos está controlada a un nivel neuronal máis alto que noutras especies, isto permite unha maior produción de suor por unidade de superficie. Ademais, a evolución da suoración foi acompañada dunha perda progresiva de pelo corporal, o que tamén favoreceu a disipación. A adaptación á carreira influiría tamén na evolución doutros sistemas corporais. Non obstante, esta hipótese ten tamén os seus críticos que consideran que esa non era a forma de cazar dos antigos Homo.
Suor e olor corporal
A suor contribúe indirectamente ao olor corporal, xa que as bacterias da pel descompoñen algúns compoñentes da suor segregada polas glándulas apócrinas, principalmente as das axilas, ou das secrecións das glándulas sebáceas, orixinando compostos olorosos como certos ácidos graxos ramificados hidroxilados ou insaturados, sulfanilalcohois, certos esteroides, e os ácidos butírico e propiónico. A súor das glándulas apócrinas é inodoro por si mesmo, pero na pel mestúrase co sebo das glándulas sebáceas (as dúas glándulas ábrense no mesmo folículo piloso) e a acción das bacterias é a que orixina os compostos cheirentos.
Pena Oubiña, Cambre, Cambre
Pena Oubiña é un lugar da parroquia de Cambre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Bad Haggis
Bad Haggis é unha banda estadounidense de música folk, creada no ano 1998, con raíces na música escocesa, liderada polo gaiteiro americano Eric Rigler, quen tocou en numerosas bandas sonoras de películas.
No 2007 participaron no Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira.
Katlego Kai Kolanyane-Kesupile
Katlego Kai Kolanyane-Kesupile, nada en Francistown en xaneiro de 1988, é unha artista performance, música, escritora e activista LGBT de Botswana, tamén coñecida como Kat Kai Kol-Kes. É coñecida por ser a primeira figura pública do seu país en identificarse de forma aberta como unha persoa transxénero, o que fixo en 2013. Foi tamén a primeira persoa de Botswana en ser nomeada membro de TED.
Traxectoria
Foi á escola de primaria Clifton Primary School, e con dezaoito anos foi a un internado en Durban. Kolanyane-Kesupile estudou un grao en Teatro na Universidade de Witwatersrand e fixo un mestrado en Dereitos Humanos, Cultura e Xustiza Social en Goldsmiths, University of London. En 2016 recibiu unha bolsa Chevening.
É fundadora do Queer Shorts Showcase Festival, o primeiro e único festival de teatro de temática LGBT de Botswana. Colaborou nas publicacións Peolwane Magazine, The Kalahari Review, Washington Blade e AfroPUNK.com. Kolanyane-Kesupile toca tamén na banda Chasing Jakyb, e escribe cancións tanto en lingua inglesa como en lingua tswana. En 2015 o grupo editou o disco Bongo Country.
Serafín Parcero
Serafín Parcero Pérez, nado en Moaña o 25 de xullo de 1955, é un mestre e escritor galego.
Traxectoria
Exerceu de mestre ata a súa xubilación como profesor no IES María Soliño de Cangas do Morrazo.
De novo cultivou a poesía social. Influído pola súa profesión, comezou a escribir contos e teatro para nenos. Iniciouse no ámbito do microrrelato no ano 2000. Colaborou no recompilatorio Póker de d(r)amas e na publicación As escolas de Cangas (Asociación Cultural A Cepa ).
Torcedura
Características
Os torceduras causan inflamación e dor de comezo súpeto que vai minguando paseniñamente, provocando impotencia funcional e incluso parálise temporal. O período de recuperación varía en relación á gravidade e a cronicidade da lesión.
Día Nacional de Galicia
miniatura|Manifestación a prol da autodeterminación no día de Galicia de 2005. O Día Nacional de Galicia, coñecido tamén como Día da Patria Galega, Día Nacional da Galiza, Día da Galiza, Día de Galicia ou Día da Patria, é a festa oficial do país galego, segundo decreto da Xunta de Galicia publicado no DOG do 1 de xaneiro de 1979. Celébrase o día 25 de xullo, día da festividade do apóstolo Santiago o Maior. miniatura|[[Faro de Vigo do 24/7/1927. Alegoría de Camilo Díaz no Día de Galicia.]]
Orixes
miniatura|275px|Deputados galegos o [[25 de xullo de 1931. Entre outros: Suarez Picallo, Rodríguez Cadarso, Castelao, Nóvoa Santos, Villar Ponte e Otero Pedrayo.]] As orixes desta celebración remóntanse a novembro de 1919, cando se celebrou en Santiago de Compostela a II Asemblea Nazonalista das Irmandades da Fala, que acordan celebrar o Día Nacional de Galicia o 25 de xullo do ano seguinte, impoñéndose ás teses defendidas por Antón Villar Ponte para celebralo o 17 de decembro, considerado daquela o aniversario da decapitación do mariscal Pardo de Cela en Mondoñedo.
Ditadura de Primo de Rivera
En 1924 o ditador Miguel Primo de Rivera foi designado delegado rexio na ofrenda ao apóstolo, ao que levou a algúns grupos a propor o cambio de día de Galicia ao 17 de decembro, data do axustizamento do mariscal Pardo de Cela. A discusión aínda perduraba en 1930 cando a fin da ditadura permitiu de novo a celebración de actos galeguistas, como o mitin no teatro García Barbón de Vigo o 25 de xullo dese mesmo ano.
Primeiros anos da ditadura franquista
Durante a ditadura franquista, as sociedades galegas da emigración continuaron esta convocatoria, e en Galiza o galeguismo concentrouse ó redor da tradicional misa por Rosalía de Castro na igrexa de San Domingos de Bonaval. Amais, durante esta época o día institucionalizouse como festa oficial en toda España, baixo o nome de Día do Patrón de España, cun marcado carácter relixioso, aínda que trala transición deixou de ser oficial en todo o país. Asemade, seguían as conmemoracións no exilio, como a lectura do discurso Alba de Groria de Castelao, pronunciado en Buenos Aires en 1948. miniatura|Páxina do DOG nº 1, de 1 de xaneiro de 1979, co decreto no que se proclama o Día Nacional de Galicia.
Derradeiros anos do franquismo e democracia
En 1968 volveuse celebrar de novo, cunha manifestación na Alameda de Santiago de Compostela. Foron o Partido Socialista Galego (PSG) e a Unión do Povo Galego (UPG) os que se manifestaron de forma clandestina para conmemorar o Día Nacional de Galicia que remataban con fortes enfrontamentos coa policía franquista, e coa entrada na democracia seguíronse a prohibir as manifestacións da AN-PG (Asemblea Nacional-Popular Galega) e BN-PG, xermes do actual Bloque Nacionalista Galego. Até mediados dos anos oitenta non foi permitida a manifestación do Día da Patria con normalidade democrática, sendo hoxe o acto máis multitudinario de todas as celebracións que teñen lugar o 25 de xullo na capital galega.
Actos
Os diferentes partidos nacionalistas de Galiza convocan manifestacións para ese día, baixo a denominación de Día da Patria, nas cales fan reflexións no tocante á situación política galega. O PSdeG realiza unha ofrenda floral no monumento a Castelao en Rianxo.
Carlos Cano
José Carlos Cano Fernández, coñecido artisticamente como Carlos Cano, nado en Granada o 28 de xaneiro de 1946 e finado o 19 de decembro de 2000, foi un cantautor e poeta andaluz que recuperou estilos tradicionais andaluces relativamente esquecidos como o trobo popular, e moi especialmente a copla andaluza, librándoa da súa apropiación polo franquismo.
O Retorno, Lendo, A Laracha
O Retorno é un lugar da parroquia de Lendo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 39 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 18 homes e 21 mulleres.
Pascual II, papa
Pascual II, nado co nome de Raniero de Bleda en Bleda di Santa Sofia en 1050 e finado en Roma o 21 de xaneiro de 1118, foi Papa da Igrexa católica do 1099 ao 1118.
Traxectoria
Era monxe dun mosteiro cluniacense situado na Toscana cando foi nomeado cardeal por Gregorio VII en 1076. Durante o seu reinado continuou coa loita polo dereito de investidura, e con este obxectivo instou ao segundo fillo do emperador Henrique IV a se sublevar contra o seu pai.
En 1090 presidiu como legado pontificio o concilio celebrado en León e asistiu ós funerais en honor de García II de Galiza.
O 1105, o sublevado Henrique V convocou unha Dieta en Maguncia para solucionar o enfrontamento co seu pai, que finalizou coa abdicación de Henrique IV a favor do seu fillo Henrique V. Pola Igrexa, a caída dun rival do talle de Henrique IV foi tan importante que Pascual II, crendo que significaría o final do "conflito das investiduras", cometeu o grave erro de recoñecer a Henrique V sen lle esixir antes o recoñecemento que o dereito a investir eclesiásticos era privativo do pontificado.
O febreiro do 1111 Pascual II chegou a un acordo con Henrique V segundo o cal a Igrexa volvería todas as posesións e dereitos que recibira do Imperio desde tempo de Pipino o Breve a cambio da renuncia do emperador aos seus dereitos históricos de investidura. Tamén se estableceu que logo da firma do convenio, o Papa coroaría emperador a Henrique na Catedral de San Pedro.
Pero ao coñecer os termos do acordo, produciuse un levantamento popular que obrigou a Henrique a abandonar Roma levándose a Pascual II como prisioneiro. Ao cabo de sesenta días de prisión, o Papa cedeu ante o emperador mediante a firma dun tratado no que aceptaba a investidura imperial, coroábao emperador e comprometíase a non excomungar nunca Henrique V.
O 1113, Pascual recoñeceu a Orde dos Hospitalarios de San Xoán.
Cara ao final do pontificado, en 1115, morreu a condesa Matilde de Tuscia deixando todos os seus territorios á Igrexa. Pero, Henrique V, alegando un acordo secreto, dirixiuse a Roma para considerarse herdeiro lexítimo da condesa. Isto obrigou a Pascual II a fuxir da cidade, non volvendo ata poucos días antes da súa morte, o 21 de xaneiro de 1118.
Venancio Lorenzo
Venancio Isidro Lorenzo Rodríguez, finado o 7 de setembro de 1909, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo do perito agrónomo Manuel Lorenzo Rodríguez e irmán de Tirso Lorenzo Rodríguez. Foi vicecónsul de Portugal en Tui. Representante da política de Ezequiel Ordóñez González, foi concelleiro e primeiro tenente de alcalde de Tui (1893) e foi nomeado alcalde de Tui a finais de decembro de 1893. Foi deputado provincial en 1896, 1901 e 1905. Volveu ser alcalde de Tui do 1 de xullo de 1909 ata o seu falecemento o 9 de setembro dese ano. Organizou e dirixiu os periódicos El Vencejo e El Aloya.
A Pena, Cambre, Cambre
A Pena é un lugar da parroquia de Cambre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Die Krupps
Die Krupps é unha banda alemá de rock industrial/EBM formada en Düsseldorf no ano 1980 por Jürgen Engler e Bernward Malaka.
Historia
O seu son inicial durante os anos 80 combinaba sintetizadores con percusión metálica, eDie Krupps foi un grupo clave na progresión en Europa da Electronic Body Music, culminando coa colaboración en 1989 coa banda británica Nitzer Ebb nunha re-edición de Wahrer Lohn/Wahre Arbeit. En 1992 comezaron a usar guitarras e máis sons derivados do heavy metal, coa edición do seu álbum I. Foi un movemento pioneiro que permitiu que outras moitas bandas usaran unha combinación de electrónica e metal para conseguir un son industrial máis profundo.. A banda continuou ese camiño durante os anos 90, editando II en 1993. Un máis meditabundo e experimental III seguiuno en 1995. Despois da publicación do fortemente influenciado polo heavy metal Paradise Now en 1997, a banda separouse.
Unha das súas edicións máis famosas é o EP Tribute To Metallica, onde gravaron versión de temas de Metallica co seu característico estilo.
Jürgen Engler anunciou posteriormente a fundación dun novo proxecto, DKay.com. e editou dous álbums nos anos 2000 e 2002.
Ralf Dörper creou a banda Propaganda en 1982 despois de deixar Die Krupps, pero en 1989 regresaría.
No outono do 2007 foron editados dous álbums de grandes éxitos para celebrar o 25 aniversario do grupo: Too Much History - The Electro Years Vol. 1 e Too Much History - The Metal Years Vol. 2. Un dos discos amosa o seu lado máis electrónico e o outro o máis metaleiro. Ámbolos dous combináronse no dobre álbum Too Much History.
Tempo de reverberación
miniatura|Repetición dun son con diferentes tempos de reverberación. O tempo de reverberación (TR) é un parámetro que se utiliza para cuantificar a reverberación dun determinado recinto. Defínese como o tempo que transcorre entre que se interrompe a recepción directa dun son e a recepción das súas reflexións.
Habitualmente para medir o valor considérase que as reflexións finalizan cando a intensidade coa que se perciben é unha millonésima do seu valor orixinal, o que equivale a 60 dB. A medición realízase emitindo un ruído curto e seco no recinto e rexistrando como evoluciona a intensidade coa que se percibe.
Dallas Texans (USHL)
Durante a súa última tempada de existencia estiveron afiliados os Montreal Canadiens da National Hockey League (NHL).
Tempo de reverberación
Estimación do tempo de reverberación
A fórmula de Sabine pódese mellorar se se introduce un factor de absorción (x) do aire segundo a temperatura e a humidade. Este factor ten grande importancia se se tratan grandes recintos.
A fórmula de Sabine adóitase empregar só a modo de estimación. Outras fórmulas empregadas para calcular este valor son a fórmula de Eyring e a fórmula de Millington.
O tempo ideal de reverberación
A reverberación nunha sala modifica de forma importante as súas cualidades acústicas. Para que a sonoridade sexa a adecuada, o tempo non debe ser nin alto nin baixo, senón axustarse ao uso que terá a sala. Así, salas con tempos baixos ou «secas» poden ser aptas para teatro ou palabra falada pero pouco axeitadas para a audición de música. Ao mesmo tempo, diversos xéneros de música esixen diferentes tempos, en xeral moito maiores que o considerado óptimo para a palabra. Todo isto fai moi difícil encontrar salas polivalentes, aínda que mediante diversas técnicas é posible «afinar» unha sala ou variar o seu tempo de reverberación.
O volume dunha sala determina directamente (xunto a outros factores como os materiais da mesma) o tempo de reverberación. O tempo óptimo é unha función do volume, e xeralmente prefírense tempos óptimos maiores cando as salas son máis grandes, e viceversa.
De maneira empírica considéranse tempos óptimos aproximados en relación co uso dunha sala, os seguintes: En particular, a música sacra require valores máis altos porque xeralmente está asociada a recintos como as catedrais, que acostuman ser moi reverberantes.
Reverberació
Istituto Nazionale di Statistica
miniatura|Sede central do ISTAT en [[Roma.]] O Istituto Nazionale di Statistica (ISTAT) (Instituto Nacional de Estatística), é o órgano estatístico do goberno italiano.
Foi instituído en 1926, durante o goberno de Mussolini, para recoller de forma organizada algúns datos esenciais da vida económica e demográfica do país.
As súas actividades comprenden o censo da poboación, o das actividades produtivas e os servizos e estudos estatísticos das familias (consumo, traballo, aspectos da vida cotiá, saúde, seguridade, uso do tempo, ocio, etc).
Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix
Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix é un álbum remix do artista estadounidense Michael Jackson. Foi lanzado o 20 de maio de 1997 por Epic Records e é o segundo álbum lanzado polo propio selo discográfico de Jackson, MJJ Productions. Está composto de oito remixes do anterior álbum de Jackson HIStory, e cinco novas cancións. Jackson estivo moi involucrado na produción das novas cancións, ó tempo que as versión remix foron producidas por outros artistas. O novo material trata temas como a adición ás drogas, as mulleres e a paranoia.
Arturo Fariña
Arturo Fariña Díaz, nado en Pontevedra en 1873 e finado na mesma cidade o 18 de maio de 1926, foi un xornalista e político galego.
Arquipélago Campano
O Arquipélago Campano, (Arcipelago Campano), tamén chamado Arquipélago Napolitano (Arcipelago Napoletano), é un arquipélago no mar Tirreno, no suroeste de Italia. Comprende 5 illas principais: Capri, Ischia, Nisida, Procida, e Vivara. A maior parte do arquipélago pertence á cidade metropolitana de Nápoles (e previamente formaba parte da provincia de Nápoles).
Arturo Fariña
Traxectoria
Tipógrafo, instalou unha imprenta en Vigo. Militou no Partido Republicano. Fundou e dirixiu o periódico La Lucha en Vigo en 1898. Foi procesado en febreiro de 1907 a instancias do bispo de Tui. En 1909 iniciou a publicación de Galicia Deportiva. Colaborou en Germinal.
Arquipélago Campano
Extensión
miniatura|Mapa do Arquipégo Campano
Arturo Fariña
Vida persoal
Casou con Peregrina Barros Martínez, irmá de Benigno e Cándido Barros Martínez e foi pai de Arturo, Antonio e Emma Fariña Barros.
Arquipélago Campano
Extensión
As cinco illas principais son todas administradas pola cidade metropolitana de Nápoles:
Os illotes e escollos próximos tamén inclúense xeralmente no arquipélago: A maior parte destes illotes menores pertencen tamén a Nápoles, excepto Li Galli, que pertence á provincia de Salerno.
Historia
O nome antigo deste arquipélago era Illas Parthenopaean, (Isole Partenopee, de Parthenope, o nome antigo de Nápoles). Orixinalmente incluíronse as Illas Pontinas, que agora se consideran un arquipélago por dereito propio.
No arquipélago atopábase unha illa, o Isolotto di Megaride, aínda que moi próximo á costa, que alberga o Castel dell'Ovo. Con todo, agora é unha península conectada directamente ao continente.
Broderick Crawford
William Broderick Crawford, nado en Filadelfia, Pensilvania o 9 de decembro de 1911 e finado en Rancho Mirage, California o 26 de abril de 1986 foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Nado en Philadelphia, os seus pais e os seus avós foron actores de vodevil. A súa nai actuou en pequenos papeis nalgúns filmes de Hollywood, como Top Hat. Crawford uniuse aos seus pais ata que comezou o declive dese tipo de espectáculos.
Pasou entón a traballar na radio, incluíndo un tempo cos irmáns Marx, e no teatro. O seu debut cinematográfico foi no filme de 1939 Beau Geste. Durante a segunda guerra mundial foi enviado ao Reino Unido, onde anunciaba a banda de Glenn Miller.
En 1949 gañou o Oscar ao mellor actor polo seu papel de político en All the King's Men. O premio deulle a oportunidade de participar en filmes máis importantes.
Traballou tamén na televisión, sendo o protagonista da serie policial Highway Patrol.
Socorro Vermello Internacional
O Socorro Vermello Internacional (SVI) foi un servizo social internacional organizado pola Internacional Comunista en 1922. Creada para que funcionase como unha Cruz Vermella política internacional. O SVI conduciu campañas de apoio aos prisioneiros comunistas e reuniu apoio material e humanitario en situacións específicas. O SVI estaba dirixido por Clara Zetkin, Elena Stasova e Tina Modotti. Disolveuse en 1942.
Filiais nacionais
Cara a 1924 a organización tiña filiais nacionais en 19 países. Durante a súa existencia, as filiais nacionais do Socorro vermello Internacional incluíron
Socorro Vermello en España
O Socorro Vermello Internacional apareceu en España como unha organización de caridade durante a revolución de Asturias en 1934.
A organización, que incluía artistas e escritores, foi posteriormente reformado e expandiuse a Barcelona en xaneiro de 1936 co obxectivo de rexeitar ao fascismo en múltiples frontes. Durante a guerra civil española, o escritor Joaquín Arderíus foi o presidente da organización antes de exiliarse a Francia e México. As súas principais actividades consistiu en axudar aos nenos con comida na zona republicana e achegar bibliotecas aos soldados. Contribuíron tamén creando 275 hospitais, ambulancias, campañas de hixiene dental etc.
A insignia do Socorro Vermello consistía nunha S detrás das reixas dunha prisión. O POUM, un partido marxista en España, organizou un Socorro Vermello paralelo en oposición ao Socorro Vermello Internacional.
Leopoldo de Hohenzollern-Sigmaringen
Leopoldo de Hohenzollern-Sigmaringen, nado en Krauchenwies o 22 de setembro de 1835 e finado en Berlín, 8 de xuño de 1905, foi un príncipe prusiano e xefe da rama Hohenzollern-Sigmaringen, da Casa de Hohenzollern, que xogou un papel importante na política do poder europeo.
Biografía
Os seus pais eran Carlos Antonio e Xosefina Federica de Baden. Leopoldo foi pai do rei Fernando I de Romanía e avó de Carlos I de Romanía.
Tras a Revolución de 1868 contra Isabel II de España, Leopoldo foi candidato a ocupar o trono de España, a proposta do xeneral Prim. Esta oferta foi apoiada polo Primeiro Ministro prusiano Otto von Bismarck, pero rexeitada polo Emperador Napoleón III de Francia.
Leopoldo foi forzado a rexeitar a oferta do trono español, e debido á demanda insistente do goberno francés e o chamamento da Telegrama de Ems o resultado foi a Guerra Franco-Prusiana en 1870, que supuxo a caída do emperador francés e a chegada da Terceira República Francesa.
Devanceiros
Devanceiros de Leopoldo de Hohenzollern-Sigmaringen
Robert L. Carneiro
Traxectoria
Fillo de portugueses emigrados aos Estados Unidos, licenciouse en antropoloxía en 1949 na Universidade de Míchigan e doutorouse na mesma especialidade e na mesma universidade en 1957. Foi profesor da Universidade de Wisconsin entre 1956 e 1957 e posteriormente traballou vinculado ao Museo Americano de Historia Natural, en paralelo a diversos cargos como profesor visitante na Universidade de California, a Universidade de Victoria e na Universidade de Columbia.
Un dos máis importantes evolucionistas sociais, é coñecido maiormente pola súa teoría sobre a formación do estado, a teoría da circunscrición de Carneiro, que sostén que son as limitacións do contorno, as presións demográficas e os conflitos bélicos os que acaban por conformar os estados soberanos. Ten feito tamén sobranceiras contribucións á teoría xeral da evolución cultural, como as que relacionan os resultados dos conflitos bélicos e a súa reincidencia cos ecosistemas en que tales enfrontamentos se producen.
Obra
Algunhas das súas publicacións foron recollidas en libro:
DeShawn Stevenson
DeShawn Stevenson, nado o 3 de abril de 1981 en Fresno (California), é un xogador profesional norteamericano de baloncesto que actualmente é axente libre. Mide 1,96 metros e xoga de escolta.
Instituto
Stevenson xogou ao baloncesto no Instituto Washington Union de Easton, facendo 30,4 puntos, 9,7 rebotes e 6,2 asistencias por partido no seu ano sénior. Foi nomeado no primeiro quinteto do Parade All-America e no segundo do All-USA Today, ademais de aparecer no McDonald's All-American High School All-Star Game, anotar 25 puntos e gañar o concurso de mates do devandito evento. Tras asinar unha carta para xogar na Universidade de Kansas, cambiou de idea e presentouse directamente ao Draft da NBA.
NBA
Disputou tres tempadas e media en Utah, pasando a maior parte do tempo no banco, ata que foi traspasado a Orlando Magic en inverno de 2004. Nos 26 partidos que xogou nos Magic esa campaña fixo 11,2 puntos e 4,6 rebotes por partido. En Orlando atopou un papel máis importante que o secundario que tiña en Utah. Na tempada 2005-06, a súa última en Florida, Stevenson asinou 11 puntos, 2.9 rebotes, 2 asistencias e 32.3 minutos de xogo en 82 partidos, todos eles de titular.
Con todo, o 3 de agosto de 2006 asinou un contrato de dúas campañas con Washington Wizards. Na súa primeira tempada no conxunto da capital, as súas medias foron de 11.2 puntos, 2.6 rebotes, 2.7 asistencias e 29.5 minutos en 82 partidos, todos comezándoos no quinteto inicial. O 13 de febreiro de 2010, Stevenson foi traspasado a Dallas Mavericks xunto con Caron Butler e Brendan Haywood a cambio de Josh Howard, Drew Gooden, James Singleton e Quinton Ross. En Dallas conseguiu o anel de campión da NBA na tempada 2010-11.
O 23 de decembro de 2011, asinou un contrato dun ano e 2.5 millóns de dólares polos New Jersey Nets.
O 11 de xullo de 2012, os Nets traspasaron a Stevenson, Jordan Farmar, Jordan Williams, Anthony Morrow, e Johan Petro ós Atlanta Hawks a cambio de Joe Johnson.
Outonín, San Cristovo de Lóuzara, Samos
Outonín é unha aldea da parroquia de San Cristovo de Lóuzara, no concello de Samos, provincia de Lugo. No 2013 ten 3 casas habitadas. Diferéncianse dous barrios separados por un cento de metros, a Aldea de Abaixo e a Aldea de Arriba.
Localización
A Aldea de Abaixo está situada a 870 m de altitude e a Aldea de Arriba a 900 m. Distan 1 km da igrexa parroquial. O núcleo de poboación máis próximo é Frexulfe.
Europa central
miniatura|dereita|200px
Europa Central é a rexión que engloba ás nacións que se atopan na parte central de Europa. Non existe un acordo unánime sobre que territorios forman esta rexión. Adóitanse citar Alemaña, Austria, Suíza, Polonia, Hungría e Liechtenstein.
Outros países como Hungría, República Checa e Eslovaquia adoitan incluírse dentro desta zona, pero tamén dentro de Europa do leste.
Esta situación débese ás diferentes consideracións de carácter histórico máis ca xeográfico. Como consecuencia de ser o centro continental (tal como indica o seu nome). Centroeuropa viviu moitos cambios, sendo escenario de importantes acontecementos, como as dúas primeiras guerras mundiais.
A fronteiras entre a Europa central e as súas veciñas están fortemente delimitadas por barreiras naturais ao norte e ao sur. Desta forma Europa do norte (ou Escandinavia) fica separado polo Mar Báltico e a ao sur delimítase mediante os Alpes. As fronteiras coa Europa occidental e a Europa oriental son máis confusas.
373
Outros
Historia ano a ano
Xoios, Lendo, A Laracha
Xoios é un lugar da parroquia de Lendo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 4 homes e 2 mulleres.
Los Angeles Lakers
Los Angeles Lakers son un equipo profesional de baloncesto da National Basketball Association (NBA) con sede nos Ánxeles. Os Lakers xogan os seus partidos como local en Staples Center, cancha que comparten co seu equipo rival da NBA, Los Angeles Clippers, e o seu equipo irmán, Los Angeles Sparks da WNBA. Os Lakers gañaron o seu último título da competición en 2020 tras derrotar nas finais aos Miami Heat, por catro partidos a dous. En xuño de 2009, o analista de baloncesto e escritor John Hollinger clasificou aos Lakers como a maior franquía da NBA de todos os tempos.
A franquía dos Lakers foi fundada en 1946 en Detroit, Míchigan, antes de trasladarse a Minneapolis, onde o equipo obtivo o seu actual nome, xa que o Estado de Minnesota é coñecido como a "Terra dos 10 000 lagos" (lago en inglés é lake). Antes de mudarse aos Ánxeles en 1960, os Lakers gañaron os seus cinco primeiros campionatos, con todo, durante os anos 60 non volveron a conseguir un novo título, aínda coa axuda de xogadores como Elgin Baylor ou Jerry West, até que finalmente, en 1972, os Lakers gañaron o seu sexto título, o primeiro na cidade dos Ánxeles.
Porén, a popularidade dos Lakers disparouse sobre todo na década de 1980, cando gañou cinco títulos en nove anos baixo o liderado dos xogadores do Salón da Fama Magic Johnson, Kareem Abdul-Jabbar, James Worthy e o adestrador Pat Riley, sendo dous campionatos desta época gañados aos seus eternos rivais na final, os Boston Celtics. Tras unha serie de anos en branco, entre 2000 e 2002 os equipo anxelino gañou tres títulos consecutivos, coa axuda de Shaquille O'Neal, Kobe Bryant e do adestrador Phil Jackson. Despois de perder tanto as finais de 2004 e 2008, os Lakers conseguiron o seu décimo quinto campionato en 2009 derrotando a Orlando Magic. Os Lakers ademais posúen os récords de maior número de vitorias (3 000), mellor porcentaxe de vitorias (61,8%) e maior número de aparicións nas Finais da NBA (31), sendo o equipo con máis títulos (17) empatado cos Celtics.
Comezos
miniatura|esquerda|160px|[[George Mikan (99).]] Os Lakers comezaron a súa existencia co nome de Detroit Gems, xogando na NBL. O propietario orixinal da franquía foi o empresario C. King Boring, con todo o equipo tan só disputou unha tempada na NBL baixo o nome de Gems, xa que o pobre resultado tanto deportivo como financeiro fixo que en 1947 se vendese o equipo a Ben Berger e Morris Chalfen por 15.000 dólares, sendo trasladado a Minneapolis. Como os Gems o ano anterior tiveran con moita diferenza o peor rexistro de toda a liga, ao ano seguinte dispoñían da primeira elección do draft de dispersión de xogadores da Professional Basketball League of America, que usaron para elixir a George Mikan, un pivote de 2,08 metros de altura, que se convertería nun dos mellores da época. Con Mikan, novo adestrador, John Kundla, e unha remesa de antigos xogadores da Universidade de Minnesota, os Lakers gañaron o seu primeiro campionato na tempada 1947-48, uníndose a outros catro equipos da NBL no seu salto á Basketball Association of America, onde gañaron o título na tempada 1948-49. A NBL e a BAA fusionáronse ao ano seguinte xurdindo a NBA.
Os Minneapolis Lakers foron o equipo máis importante da recentemente fundada NBA. Con membros do Hall of Fame como George Mikan, Vern Mikkelsen, Jim Pollard, Slater Martin ou Clyde Lovellette, convertéronse na primeira dinastía da NBA, gañando cinco campionatos en seis anos (1949, 1950, 1952, 1953 e 1954). Na tempada 1958-59 chegou a Minneapolis, vía draft, a segunda grande estrela na historia dos Lakers, Elgin Baylor. O novato alzouse co Rookie do ano e logrou revitalizar ao equipo, que volveu chegar ás Finais en 1959. Ao final da tempada, Kundla presentou a súa dimisión como adestrador, marchándose con cinco títulos no seu haber.
Los Angeles Lakers
miniatura|upright=0.85|esquerda|[[Kareem Abdul-Jabbar, un dos mellores xogadores da historia da franquía.]] Dende a retirada de Mikan, os Lakers perderon afección e a asistencia ao Minneapolis Auditorium diminuía, o que levou á franquía a reformularse a situación, facendo que en 1957 Ben Berger terminase vendendo o equipo a Bob Short. Este manifestou a súa intención de trasladar o equipo a outra cidade se non obtiña o apoio dos seareiros de Minneapolis, así que o 25 de abril de 1960, anunciou que os Minneapolis Lakers pasaban a ser Los Angeles Lakers, o equipo marchaba a California.
Short chegou aos Angeles cun equipo competitivo, aínda que afastado do potencial dos Boston Celtics e Saint Louis Hawks, con todo o mellor reforzo ía proceder de novo do draft. Tratábase de Jerry West, elixido na segunda posición procedente de West Virginia. Con West chegou tamén Fred Schaus, o seu adestrador na universidade. O técnico mantívose até 1967 e devolveu aos Lakers a unhas finais na campaña 1961-62, mais caeron derrotados ante Boston Celtics por 4 a 3. Esta sería a tónica xeral da súa estancia nos Ánxeles, en sete anos xogou nada menos que catro Finais, caendo en todas a mans dos Celtics de Red Auerbach e Bill Russell. Nesas finais de 1962, Baylor estableceu un récord de anotación en playoffs que perdurou até 1986. Os 61 puntos que endosou a Boston o 14 de abril só foron superados por Michael Jordan, que precisamente rompeu esta marca en Boston con 63 puntos, 24 anos despois.
Esta época viu nacer unha rivalidade que perdurou até os nosos días. Outra das rivalidades que non perdurou até a actualidade foi a que protagonizaron cos Hawks de Pettit. Os movementos tamén se sucederon nas oficinas, Jack Kent Cooke converteuse en 1965 no novo propietario do equipo tras comprar a franquía por 5 millóns de dólares. Los Angeles Lakers deixaron o Sports Area e mudáronse ao flamante Forum en 1967, coa chegada do novo adestrador Bill van Breda Kolff, quen se mantivo até 1969, dúas tempadas onde os anxelinos chegaron a senllas Finais con idéntica sorte, 4-3 para Boston. Para frear o efecto de Bill Russell, Cooke fíxose coas catro veces MVP, Wilt Chamberlain, formando con Baylor e West, un trío anotador moi prolífico. Goodrich, unha das claves destes Lakers, marchou a Phoenix Suns debido ao draft de expansión desa tempada. A pesar das seis finais que perderon estes Lakers pasaron á historia como un dos mellores equipos de todos os tempos.
Os anos 1970 comezaron como acabara a anterior década, chegando aos Finais mais caendo ante os Knicks de Willis Reed e Walt Frazier. Ao ano seguinte, Gail Goodrich regresou ao equipo, mais a historia volvía repetirse, nesta ocasión os Milwaukee Bucks de Lew Alcindor exerceron de verdugo nas finais de conferencia. A tempada 1971-72 foi unha campaña histórica, a franquía bateu o seu récord de vitorias (69), incluíndo a mítico racha de 33 vitorias consecutivas, a máis longa na historia do deporte americano profesional. Poñendo finalmente a guinda co primeiro título nos Ánxeles, un campionato que os Lakers non gañaban dende 1954. Xa en 1976, Kareem Abdul-Jabbar, chega aos Lakers procedente dos Milwaukee Bucks, e no seu primeiro ano en California conseguiu o seu cuarto MVP da Tempada, mais o equipo fracasa de novo un ano máis en playoffs, caendo eliminados en Semifinais de Conferencia ante os Portland Trail Blazers, facendo o propio os Seattle SuperSonics en 1978 e 1979.
Os dourados anos 80
miniatura|[[Magic Johnson.]] Os Lakers na tempada 1979-80 conseguiron o nº1 no draft, e o elixido foi o base Earvin "Magic" Johnson, de Michigan State, e Larry Bird, o seu gran rival universitario, foi aos Celtics, renacendo así a gran rivalidade que ambos os equipos tiveron na década dos 60 e eles en particular na NCAA.
Ese mesmo ano Kareem Abdul-Jabbar lograría o seu sexto MVP e Los Angeles finalizaron cun récord de 62-20, con todo, o gran protagonista da tempada foi "Magic", que puxo a guinda co anel de campión nun sexto encontro antolóxico. Na final esperaban os Sixers de Julius Erving. Jabbar non puido xogar por culpa do nocello e Magic, xogando de pivote, asinou 42 puntos, 15 rebotes e 7 asistencias para gañar o partido, o anel e o MVP das Finais.
Baixo o mando de Pat Riley, que substituíu a Paul Westhead na tempada 1981-82, o equipo converteuse no máis dominante dos 80, logrando pasar das 60 vitorias en seis tempadas, aparecendo nas finais oito veces na década e sendo coroados campións en cinco ocasións, incluíndo dous campionatos consecutivos en 1987 (ante Boston Celtics) e 1988 (ante Detroit Pistons), o primeiro equipo en facelo dende Boston en 1969. Á historia pasaron os enfrontamentos que ofreceron Lakers e Celtics nas súas tres finais, con imaxes históricas como o junior sky-hook de Magic para gañar o sexto partido da final de 1987 no Boston Garden.
Xunto a Johnson, James Worthy e Abdul-Jabbar, os Lakers contaban con escudeiros como Byron Scott, Michael Cooper, Kurt Rambis, Jamaal Wilkes ou A.C. Green (estes dous últimos sen chegar a coincidir). Porén, a fin do showtime chegou trala derrota nas Finais de 1989 ante Detroit Pistons. Magic Johnson gañaba o seu segundo MVP mentres que Abdul-Jabbar anunciaba a súa retirada do baloncesto profesional con 42 anos. Jerry Buss, Jerry West e Pat Riley viron a necesidade de reconstruír o equipo. Deste xeito púñase fin á década máis exitosa da historia da franquía.
A fin dunha era
Os Lakers pareceron adaptarse ben á ausencia de Jabbar. O mozo Vlade Divac ocupou o seu posto como pivote titular, axudando aos Lakers a gañar 63 partidos na 1989-90 e o seu noveno título de división consecutivo, sendo ademais Johnson nomeado de novo MVP. Mais nos playoffs foron eliminados sorprendentemente polos Phoenix Suns en Semifinais de Conferencia por 4-1. Pat Riley decidiu abandonar o banco e foi substituído por Mike Dunleavy. Un ano despois o equipo acadou de novo as finais, aínda que desgraciadamente topáronse cos Chicago Bulls de Michael Jordan e Phil Jackson, que comezaban o seu novo reinado na liga. O 7 de novembro de 1991, Magic Johnson conmocionou ao mundo anunciando que era portador do virus VIH e que se retiraba inmediatamente. A pesar do seu retiro, foi seleccionado para disputar o All-Star Game de 1992, onde foi nomeado MVP do partido. En 1992, 1993 e 1994 os Lakers pasaron a súa particular travesía polo deserto, só dúas participacións en playoffs e caendo en primeira rolda.
O'Neal e Bryant
miniatura|esquerda|180px|[[Shaquille O'Neal.]] Durante o verán de 1996, Jerry West logrou a fichaxe do pivote Shaquille O'Neal, que chegaba como axente libre procedente de Orlando Magic. Ademais, traspasou a Divac aos Charlotte Hornets a cambio dos dereitos do mozo de 18 anos Kobe Bryant. Ao longo da tempada regular, tamén traspasou a Ceballos aos Phoenix Suns a cambio de Robert Horry. Os Lakers conseguiron 56 vitorias e derrotaron aos Portland Trail Blazers en primeira rolda de playoffs, mais en Semifinais de Conferencia caeron ante os Utah Jazz de John Stockton e Karl Malone por 4-1. Na tempada 1997-98, os Lakers conseguiron o mellor inicio de tempada da historia da franquía, con 11 vitorias, e un balance final de 61-21. Ademais, catro xogadores dos Lakers (O'Neal, Bryant, Van Exel e Jones) foron escollidos para disputar o All-Star Game, algo que non ocorría dende 1983. Mais por segundo ano consecutivo, os Jazz eliminaron os Lakers, esta vez nas Finais de Conferencia por un contundente 4-0. O ano seguinte, os Spurs déronlles todo un recital nas Semifinais de Conferencia vencéndolles por 4-0, os Spurs máis tarde serían campións da liga. Nesa serie, xogáronse os dous últimos partidos de playoffs no Great Western Forum.