cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lavandeira real
Comportamento
Normalmente solitaria, vese cerca da auga movendo continuamente a cola. Polo chan desprázase dando lixeiros choutos, botando a cabeza cara a adiante. Os voos son tamén rápidos, con fortes xiros, para os que se axuda da súa longa cola.
Constrúe os seus niños en rochas próximas a ríos e regatos, xa que está moi ligada á auga, doce, de onde obtén a maioría dos dípteros dos que se alimenta. En inverno, co aumento da poboación polos individuos migradores, pode aniñar incluso en cidades. Realiza dúas postas anuais, de 4 a 6 ovos, incubados sobre todo pola femia. O macho ocúpase da alimentación dos pitiños.
En canto aos seus patróns sociais, as parellas móstranse territoriais na época reprodutora. En inverno forman pequenos grupos, podendo chegar a constituír dormitorios nalgunhas construcións.
Caixa Manlleu
250px|miniatura|Logotipo da entidade Caixa Manlleu, nome comercial da Caixa d'Estalvis Comarcal de Manlleu, foi unha caixa de aforros catalá fundada en 1896 na localidade de Manlleu, na provincia de Barcelona. En 2010 fusionouse con Caixa Sabadell e Caixa Terrassa creando a caixa de aforros Unnim Caixa.
Historia
Caixa Manlleu foi fundada na localidade catalá de Manlleu en 1896 por un grupo de industriais e polo bispo Josep Morgades. O seu nome orixinal foi Caixa d'Estalvis de Manlleu, que cambiou en 1966 por Caixa d'Estalvis Comarcal de Manlleu. Nun principio o seu implantación estivo limitada á comarca de Osona, estendéndose a partir de 1974 por outras comarcas catalás.
Contaba con 100 sucursais, das cales 42 se encuentraban na comarca de Osona, a súa zona de implantación máis forte, 27 no Vallès Oriental e o resto noutras comarcas da provincia de Barcelona. A caixa de aforros contaba tamén con 2 sucursais na Comunidade de Madrid.
A caixa de aforros contaba con 490 empregados. A súa sede social estaba na localidade de Manlleu e os seus servizos centrais, divididos entre Manlleu e Vic, capital da comarca de Osona.
Fusión
En xuño do ano 2009, coa aprobación do Fondo de reestruturación ordenada bancaria (FROB), fixéronse contundentes os rumores de posibles fusiones entre algunhas caixas catalás. Así, Caixa Manlleu entrou nun proceso de fusión con Caixa Sabadell e Caixa Terrassa, tal e como o fixeron saber as tres entidades nun comunicado.
Posteriormente, Caixa Girona que en principio tiña pensado integrarse na fusión que constituíu Catalunya Caixa, finalmente decidiu sumarse a Unnim, aínda que uns días previos a aprobar a fusión decidiu desdecirse e retirarse da nova caixa.
Nandita Das
Traxectoria
O pai de Das é o artista Jatin Das, e a súa nai é Varsha Das, unha escritora. Naceu en Bombai, mais medrou principalmente en Delhi, onde estou en Sardar Patel Vidyalaya. Obtivo o seu grao en Xeografía en Miranda House e un máster en obra social na Delhi School of Social Work, ámbalas dúas afiliadas á Universidade de Delhi.
Baixo o peso da lei
Baixo o peso da lei (en Down by Law) é un filme estadounidense de 1986 escrito e dirixido por Jim Jarmusch. Está protagonizado por Tom Waits, John Lurie e Roberto Benigni. O filme céntrase no arresto, encarceramento e fuxida da cadea de tres homes. A historia desbota as convencións dos filmes de fuxidas de prisión e céntrase na interacción dos homes máis que na forma de fuxir. Un elemento clave no filme é o traballo de cámara de Robby Müller, que captura a arquitectura de Nova Orleáns e a Luisiana bayou á que escapan.
Caixa Manlleu
Fusión
O 17 de maio de 2010 fíxose realidade a constitución da nova caixa coa aprobación das asembleas das tres caixas que promoveron a fusión, e iniciou operacións a partir do 1 de xullo dese mesmo ano. O nome social da caixa resultante foi Caixa d'Estalvis Unió de les Caixes de Manlleu, Sabadell i Terrassa con sede social en Barcelona e con tres subsedes en Manlleu, Sabadell e Terrassa.
Lago de Snits
miniatura|dereita|300px|Localización do lago de Snits.
O lago de Snits (oficialmente en frisón: Snitser Mar) é un lago de Frisia que se localiza entre a cidade de Snits e as localidades de Terherne e Goaiïngaryp, é coñecido pola súa popularidade entre os prácticantes de deportes acuáticos.
A súa orixe está na extracción de turba durante a Idade Media. Ademais do lago propiamente dito tamén está constituído tamén polo Goëngarijpsterpoelen do que está separado por unha illa, e os de Sâltpoel e Hearregat. Atravésao a Canle da Princesa Margarida e por medio do Noarder Alde Wei está conectado co Langwarder Wielen, e a través do Houkesleatt coa cidade de Snits. Ao suroeste do lago está o Geaupolder, un espazo natural protexido polo Staatsbosbeheer.
Victoriano Fabeiro
Victoriano Fabeiro García, nado en 1879 e finado en Negreira o 25 de outubro de 1951, foi un médico e político galego.
Traxectoria
miniatura|Busto en Negreira. Membro da máis importante familia dos conservadores de Negreira, casou con Teresa Caamaño Ferreiro, dona do Pazo do Cotón e a máis importante vinculeira da familia liberal dos Caamaño.
Tío de José Reino Caamaño. Presidente do Sindicato católico de Negreira, foi nomeade alcalde de Negreira en abril de 1920, volveu ser elixido en abril de 1922, en 1930 e dende 1931 polo Partido Republicano Conservador cando a súa candidatura acadou nas eleccións a totalidade de concelleiros da Corporación. En 1934, despois da vitoria dos partidos conservadores nas eleccións xerais e a disolución das deputacións provinciais de esquerdas, ocupou a presidencia da Deputación da Coruña durante uns meses. Foi destituído como alcalde polo gobernador civil en outubro de 1936, e substituído por Jesús Magariños Pastoriza, novo alcalde franquista. Foi conselleiro de FINSA.
Recoñecementos
Unha comisión veciñal erixiu un busto por subscrición popular na entrada do Colexio Público, obra do escultor Andrés Barbazán.
Tempada 2005/06 do Deportivo da Coruña
Durante a tempada 2005–06 o Deportivo da Coruña competiu na Primeira División (afrontando a súa 36ª campaña na máxima categoría), logrando o 8º posto ao remate do campionato.
Material deportivo
O equipamento do Deportivo foi proporcionado por Joma e o patrocinador foi Fadesa.
José Pérez Brey
José Pérez Brey, nado en Santiago de Compostela o 15 de marzo de 1889 e finado na mesma cidade en maio de 1946, foi un mestre e escritor galego.
Traxectoria
Curmán de Pedro Brey Guerra, foi testemuña da súa voda en xuño de 1917. Foi mestre interino de Eidián (Agolada) de 1920 a 1925, de Caldas de Reis en 1925,, San Cosme de Abeancos (Melide) en 1926, Pezobrés (Santiso) en 1927, e Santa Cristina de Cobres (Vilaboa) en 1931. Aprobou as oposicións en 1931 e foi destinado a Pinol (Sober), de onde pasou a San Vicente de Castillón (Pantón), e dende 1935 foi mestre de Cabreira (Maianca, Oleiros).
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo en decembro. Depurado, foi acusado de anarquista, pola súa novela Luz y Basilio publicada en 1930, e comunista por constituír unha entidade "bajo pretesto de agrarismo", e foi separado do servizo e baixa na escala en xullo de 1940. Revisado o seu expediente de depuración, foi sancionado coa suspensión de emprego e soldo por dous anos e traslado fora da provincia en xuño de 1941. En agosto de 1944 foi trasladado a Vilalba. A súa novela Luz y Basilio foi considerada anarquista pola censura franquista e foi prohibida.
Oranjestad, Aruba
Oranjestad (literalmente cidade "laranxa") é a capital e maior cidade de Aruba. Oranjestad atópase na costa sur, cerca do extremo occidental do país insular. No idioma local, papiamento, Oranjestad chámase a miúdo simplemente "Playa". En 2010 a poboación da capital estímase en pouco menos de 30.000 habitantes.
Historia
A cidade desenvolveuse ao redor de Fort Zoutman pouco despois da súa construción en 1796. Inicialmente a cidade non tiña nome oficial, sendo coñecida só como a cidade na baía de Cabalos (Paardenbaai en holandés), por ser o lugar onde se criaban os cabalos que se exportaban á veciña Curazao. A cidade foi desde entón a capital da illa.
A cidade leva o nome do primeiro rei Willem van Oranje-Nassau (Guillerme de Orange-Nassau), o primeiro herdeiro da holandesa Casa de Orange. O nome foi conferido á cidade na década de 1820 cando o interese en Aruba aumentou debido ao descubrimento de depósitos (aluviais) de ouro.
Air Aruba tivo a súa sede en Oranjestad. . Aire Aruba suspendeu as súas operacións o 23 de outubro de 2000.
Ata que pechou en marzo de 2014 Tiara Air tiña a súa sede en Oranjestad.
Manuel Arroyo Quiñones
Manuel Arroyo Quiñones, nado en Burgos o 29 de xaneiro de 1922 e finado en Madrid en 2007, foi un político español.
Oranjestad, Aruba
Xeografía
Pequenas partes da cidade están asentadas sobre unha serie de terras gañadas ao mar. Actualmente, o Renaissance Marketplace (Antigamente Seaport Marketplace, mercado do porto), así como o cércano Queen Wilhelmina Park, atópanse dentro desta expansión.
Manuel Arroyo Quiñones
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras. Foi alcalde do concello de León (1967-1973). Foi procurador en Cortes en representación da Administración Local de 1964 a 1971 e en 1971 foi tamén consejero nacional. En xullo de 1973 foi nomeado gobernador civil de Pontevedra. Cesou como gobernador en febreiro de 1974 para ocupar o cargo de Director xeral de Formación Profesional no Ministerio de Educación e Ciencia. En 1976 foi nomeado Director xeral de Ensinanzas Medias.
Oranjestad, Aruba
Cultura
miniatura|[[Arquitectura Colonial neerlandesa en 2004]] miniatura|upright|A nova igrexa protestante en 2004
RheinStars Köln
Historia
O equipo foi fundado en 1999 co nome de Cologne 99ers. No ano 2001 reciben o patrocinio da compañía enerxética RheinEnergie, que apoia ao club até o ano 2007, ano no que o club toma o nome de Köln 99ers. Alén de gañar as Copas de Alemaña de 2004, 2005 e 2007, o maior éxito do club foi a consecución da Liga de Alemaña en 2006, o que lles permitiu participar na edición 2006-07 da Euroliga. Durante a súa participación na máxima competición continental o club xogou os seus partidos como local no Philips Halle de Düsseldorf. O 21 de xaneiro de 2008 o club anuncia que é insolvente, sendo relegado a categorías inferiores do baloncesto xermano. No ano 2013, o club foi relanzado co nome RheinStars Köln na Oberliga.
A cámara do terror
A cámara do terror (en Fear Chamber, tamén chamado The Torture Zone) é un filme mexicano de 1968 dirixido por Juan Ibáñez e Jack Hill. Está protagonizado por Boris Karloff e Julissa.
Hiroko Takenishi
Hiroko Takenishi (en xaponés 竹西 寛子), nada en Hiroshima o 11 de abril de 1929, é unha escritora xaponesa membro da Academia Xaponesa das Artes.
Traxectoria
Nada nunha familia de cervexeiros, a súa infancia estivo marcada pola segunda guerra mundial. Na súa obra, fala do bombardeo atómico de Hiroshima e Nagasaki e das súas consecuencias. Estudou literatura xaponesa na Universidade Waseda.
Gran Premio de Mónaco de 1974
O Gran Premio de Mónaco de 1974 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 26 de maio de 1974 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a sexta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Condado de Fresno
O Condado de Fresno (en inglés Fresno County) é un dos 58 condados de California. Foi fundado en 1856 e conta cunha poboación de 931.098 habitantes (2009). A súa capital é a cidade homónima de Fresno, que lle dá o seu nome.
Lingua min dong
A lingua min dong ou lingua min oriental (en 闽东语, tradicional: 閩東語, pinyin=Mǐndōngyǔ) é unha lingua min que se fala na China. A forma de prestixio e a máis representativa da lingua é dialecto de Fuzhou, a fala da capital e a meirande cidade de Fujian.
Complexos TIC e TOC
miniatura|300px|Diagrama do cloroplasto. Os complexos TIC e TOC están situados respectivamente nas membranas interna e externa da envoltura do cloroplasto. Os complexos TIC e TOC son canais translocóns localizados nas membranas dos cloroplastos dos eucariotas. Son complexos proteicos formados por moitas subunidades que facilitan a transferencia de proteínas entre o citosol e o cloroplasto, atravesando as membranas cloroplásticas. Existen dous destes complexos: o complexo TOC está situado na membrana cloroplástica externa, e o complexo TIC está situado na membrana cloroplástica interna. A existencia destes complexos é moi importante para o cloroplasto, xa que no decurso da evolución o cloroplasto foi perdendo xenes, que pasaron ao ADN nuclear, polo que moitas das proteínas que actúan no cloroplasto están agora codificadas no núcleo, pero deben ser enviadas ao cloroplasto e atravesar as súas membranas a través destes complexos. Igual ocorre con proteínas que deben saír do cloroplasto, por exemplo para a súa degradación. Un 95% das proteínas que se encontran no cloroplasto están codificadas nos xenes do núcleo celular.
As proteínas (preproteínas) que se sintetizan no citosol pero están destinadas ao cloroplasto están marcadas cunha determinada secuencia de aminoácidos ou péptido cloroplástico clivable, que indica que deben ser transportadas ao cloroplasto. Estas proteínas son xeralmente fosforiladas e transportadas ao cloroplasto coa axuda de chaperonas e proteínas 14-3-3, que evitan tamén o seu pregamento para facilitar o paso pola membrana. Finalmente, a preproteína únese ao complexo TOC a través do cal entra no cloroplasto.
Complexo TOC
O complexo TOC (do inglés translocon on the outer chloroplast membrane, translocón da membrana cloroplástica externa) está localizado na membrana externa do cloroplasto. Transporta proteínas que se sintetizan no citosol (pero que levan unha secuencia sinal que marca o seu destino cloroplástico) a través da membrana mitocondrial externa en dirección ao interior do cloroplasto. Estas proteínas despois deberán atravesar a membrana interna polo complexo TIC.
No complexo TOC identificáronse cinco subunidades proteicas, dúas son as proteínas que se unen ao GTP Toc34 e Toc159, outra é o túnel de importación de proteínas Toc75, e as outras dúas son as proteínas Toc64 e Toc12.
As primeiras tres proteínas forman un complexo central que consta dun Toc159, de catro a cinco Toc34s, e catro Toc75s que forman catro buratos nun disco de 13 nanómetros de diámetro. Este complexo central completo pesa uns 500 quilodaltons. As outras dúas proteínas, Toc64 e Toc12, están asociadas con este complexo central pero non forman parte del.
Toc34 e 33
miniatura|350px|dereita|A proteína Toc34 de [[chícharo. A Toc34 ten tres moléculas case idénticas (mostradas en distintos tons de verde), cada unha das cales forma un dímero cunha das súas moléculas adxacentes. Parte do sitio de unión para o GTP debuxouse en rosa. ]]
A Toc34 é unha proteína integral de membrana da membrana cloroplástica externa que está ancorada nela pola súa cola C-terminal hidrofóbica  Con todo, a maioría da proteína, incluíndo o seu grande dominio para a unión do GTP proxéctase fóra asomando ao estroma.
A Toc34 pode ser desactivada por medio de fosforilación. Unha proteína quinase que actúa na membrana cloroplástica externa utiliza ATP para engadior un grupo fosfato á proteína Toc34, o que impedirá que esta poida recibir outra molécula de GTP, inhibindo así a súa actividade. Isto podería proporcionar unha vía para regular a importación de proteína no cloroplasto.
A planta Arabidopsis thaliana ten dúas proteínas homólogas chamadas AtToc33 e AtToc34 (At significa Arabidopsis thaliana), que son cada unha idénticas nun 60% en secuencia de aminoácidos á Toc34 de chícharo (que se denomina psToc34, onde ps=pisum, chícharo). A proteína AtToc33 é a máis común en Arabidopsis, e presenta analoxía funcional con Toc34 porque pode ser desactivada por fosforilación. Ao contrario, a AtToc34 non pode ser fosforilada.
Toc159
A Toc159 é outra subunidade do TOC que se une a GTP, igual que a Toc34. A Toc159 ten tres dominios. No extremo N-terminal está o dominio A, que é rico en aminoácidos ácidos e supón aproximadamente a metade da lonxitude da proteína. O dominio A adoita ser clivado, polo que a proteína queda reducida a un fragmento de 86 kDa chamado Toc86. No medio ten o seu dominio para a unión do GTP, que é moi similar ao dominio para a unión do GTP homólogo da Toc34. No extremo C-terminal está o dominio M, que ancora a proteína na membrana cloroplástica externa.
A Toc159 funciona probablemente de xeito moi similar á Toc34, recoñecendo as proteínas no citosol utilizando GTP. Pode ser regulada por fosforilación, pero por unha proteína quinase diferente á que fosforila a Toc34. O seu dominio M forma parte do túnel que as preproteínas cloroplásticas atravesan, e parece proporcionar a forza que empuxa as preproteínas a través do túnel, utilizando a enerxía do GTP.
Na planta Arabidopsis thaliana atopouse toda unha familia de proteínas Toc159, chamadas Toc159, Toc132, Toc120, e Toc90. Estas proteínas varían na lonxitude dos seus dominios A, o cal está ausente na Toc90. Parece que Toc132, Toc120, e Toc90 teñen funcións especializadas na importación de preproteínas non fotosintéticas, e non poden substituír a Toc159.
Toc75
miniatura|dereita|300px|Barril β. A forma xeral do barril β é un cilindro oco tapizado por moitas [[folla beta|follas β. A proteína representada aquí non é a Toc75.]]
A Toc75 é a proteína máis abondosa na envoltura cloroplástica externa. É un tubo transmembrana que forma a maior parte do poro TOC. A Toc75 é un canal de tipo barril β tapizado por 16 follas β-pregadas. O burato que forma é duns 2,5 nanómetros de diámetro e finaliza estreitándose ata os 1,4–1,6 nanómetros de diámetro no seu punto máis estreito, o que é dabondo para permitir o paso de preproteínas cloroplásticas parcialmente pregadas.
A Toc75 pode tamén unirse a preproteínas cloroplásticas, pero con moita menos afinidade que a Toc34 ou a Toc159.
Arabidopsis thaliana ten moitas isoformas da Toc75, que se nomean pola posición cromosómica dos xenes que as codifican. A AtToc75 III é a máis abondosa delas.
Complexo TIC
O complexo TIC (do inglés translocon on the inner chloroplast membrane, translocón da membrana cloroplástica interna) está localizado na membrana cloroplástica interna e transporta proteínas a través dela.
As cadeas de polipéptidos cloroplásticos probablemente adoitan viaxar a través dos dous complexos (TOC e TIC) á vez, pero os complexos TIC poden tamén recuperar preproteínas perdidas no espazo intermembrana do cloroplasto.
Igual que o translocón TOC, o translocón TIC ten un grande complexo proteico central rodeado dalgunhas proteínas periféricas feblemente asociadas a el como Tic110, Tic40, e Tic21. O complexo central pesa aproximadamente un millón de daltons e contén as proteínas Tic214, Tic100, Tic56, e Tic20 I, posiblemente tres unidades de cada unha.
Tic20
A Tic20 é unha proteína integral de membrana que se cre ten catro hélices α transmembrana. Atópase no complexo central do TIC dun millón de daltons. Como é similar aos transportadores de aminoácidos bacterianos e á proteína mitocondrial importadora Tim17 (translocase da membrana mitocondrial interna), propúxose que forma parte do canal de importación TIC. Porén, non hai probas in vitro que corroboren isto. En Arabidopsis thaliana sábese que por cada cinco proteínas Toc75 aproximadamente que hai na membrana cloroplástica externa, hai dúas proteínas Tic20 I (a principal isoforma da Tic20 en Arabidopsis) na membrana cloroplástica interna.
A diferenza de Tic214, Tic100, ou Tic56, a Tic20 ten proteínas homólogas en cianobacterias e en case todas as liñaxes de cloroplastos, o que indica que evolucionou antes da primeira endosimbiose do cloroplasto. A Tic214, Tic100, e Tic56 son exclusivas dos cloroplastos eucarióticos, o que suxire que evolucionaron máis tarde.
Tic214
A Tic214 é outra proteína do complexo central do TIC, chamada así porque ten un peso de 214 kDa. Ten 1786 aminoácidos e crese que ten seis dominios transmembrana no seu extremo N-terminal. A Tic214 é notable por estar codificada no ADN cloroplástico, concretamente no primeiro marco de lectura aberto ycf1. A Tic214 e a Tic20 en conxunto probablemente forman parte do complexo central dun millón de daltons do TIC que abrangue todo o grosor da membrana. A Tic20 está agochada na parte interior do complexo, mentres que a Tic214 está exposta a ambos os lados da membrana cloroplástica interna.
Tic100
A Tic100 é unha proteína codificada no xenoma nuclear de 871 aminoácidos, que pesa algo menos de 100.000 daltons, e dado que a proteína madura probablemente non perde ningún aminoácido cando é importada ao cloroplasto (porque non ten ningún péptido de tránsito clivable), foi denominada Tic100. A Tic100 atópase nas beiras do complexo dun millón de daltons no lado que mira ao espazo intermembrana do cloroplasto.
Tic56
A Tic56 é tamén unha proteína codificada no núcleo celular. A preproteína que codifica o xene ten 527 aminoácidos e pesa 62.000 Da, pero a forma madura probablemente sofre un procesamento que a recorta ata que acaba pesando 56.000 Da no momento en que é importada ao cloroplasto. A Tic56 está en grande medida incrustada no complexo dun millón de Da.
A Tic56 e a Tic100 están moi conservadas entre as plantas terrestres, pero non se parecen a ningunha proteína de función coñecida. Tampouco ten dominios transmembrana.
Beiginis
miniatura|250px|dereita|Beiginis vista dende a [[Illa de Gran Blasket.]] Beiginis (ás veces tamén coñecida como Beginish na súa forma inglesa). É unha das illas que forman o arquipélago irlandés das Illas Blasket no condado de Kerry. En lingua irlandesa Beiginis significa "illa pequena".
Glauberita
A glauberita é un mineral do grupo dos sulfatos, de fórmula química Na2Ca(SO4)2. A súa denominación débese ao seu contido de sulfato sódico (Na2SO4), antigamente coñecido como «Sal de Glauber», recibindo este nome polo alquimista alemán Johann Rudolf Glauber (1604-1668).
Beiginis
É unha illa de baixa altitude (14 metros) localizada no estreito chamado Blasket Sound, entre a Illa de Gran Blasket e o continente. Ten unha gran colonia de carráns do Ártico e é unha importante zona de cría da foca gris. Ó igual que o resto das Illas Blasket, Beiginis non está habitada.
Hai polo menos outra illa no Condado de Kerry chamada Beginish, que se atopa na foz do río Ferta a un quilómetro da Illa Valentia.
Glauberita
Formación
En evaporitas aparece asociada con halita, polihalita, anhidrita e thenardita. Tamén se asocia con este último mineral en fumarolas e depósitos de nitratos.
Depósitos
O depósito tipo deste mineral encóntrase en Villarrubia de Santiago (provincia de Toledo). Tamén en España hai depósitos de glauberita en Chinchón e Ciempozuelos (Madrid), en Agoncillo e Alcanadre (A Rioxa), e en Remolinos (Zaragoza).
En América hai depósitos en Sierra Gorda e Iquique (Chile), así como na provincia de Loayza (Bolivia).
Yurihonjō
Yurihonjō (由利本荘市, ゆりほんじょうし, Yurihonjō-shi) é un concello da prefectura de Akita no Xapón. Está situado ao suroeste da prefectura e da rexión de Tōhoku, na illa de Honshū. A súa superficie é de 1.209,08 km² e a poboación de 85.920 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 71,1 h/km².
O concello de Yurihonjō limita cos concellos de Akita, de Daisen, de Yokote, de Ugo, de Yuzawa (son da prefectura de Akita); de Yuza, de Sakata e de Mamurogawa (son da prefectura de Yamagata).
Historia
A cidade de Yurihonjō foi fundada pola fusión do concello de cidade de Honjō e 7 concellos de vila do distrito de Yuri (de Yashima, de Iwaki, de Yuri, de Nishime, de Chōkai, de Higashiyuri e de Ōuchi) no ano 2005.
Hervé Guibert
Hervé Guibert, nado en París o 14 de decembro de 1955 e finado en Clamart o 27 de decembro de 1991, foi un escritor francés.
Traxectoria
Xornalista, escritor e fotógrafo, foi un amigo moi achegado de Michel Foucault, Isabelle Adjani e Sophie Cale. Afeccionado á fotografía, foi crítico do xornal Le Monde durante oito anos. A súa relación coa escritura era esencialmente autobiográfica e tendía á autoficción.
En 1984, escribiu o guión de L’Homme Blessé, unha película de Patrice Chéreau, que obtivo o premio César ao mellor guión.
En 1990, Guibert revelou o seu seropositividade na novela À l'ami qui ne m'a pas sauvé la vie que o consagrará co gran público. Esta novela é a primeira dunha triloxía composta de Protocole compassionnel e de l'Homme au chapeau rouge. Nestas últimas obras describe diariamente a progresión da súa enfermidade.
Morreu da sida en 1991. Realizou un labor artístico encarnizado sobre a súa enfermidade que o deixou sen forzas, como o testemuñan as fotografías do seu corpo e a película dirixida coa produtora Pascale Breugnot unhas semanas antes da súa morte, chamado La pudeur ou l'impudeur.
Obra traducida ao galego
En 1998, na colección "Ferros", Edicións Xerais publicou dúas novelas curtas do autor nun volume titulado ''O meu criado e mais eu. Citomegalovirus''. Realizaron a tradución Santiago Lopo e Xavier Queipo.
Estado de Chuuk
O Estado de Chuuk (tamén coñecido como Truk) é un dos catro estados dos Estados Federados de Micronesia (FSM). Os outros estados son Kosrae, Pohnpei e Yap. Componse de varios grupos de illas:
Chuuk é o estado máis poboado da FSM con 50.000 habitantes en 120 quilómetros cadrados. O atol Chuuk é onde vive a maioría da xente, a illa de Weno no atol fai as funcións de capital do estado e é a cidade máis grande dos FSM.
Historia
Chuuk era un dos seis distritos do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico (TTPI), administrados polos Estados Unidos baixo carta das Nacións Unidas desde o final da Segunda Guerra Mundial a mediados da década de 1980. A terminación da administración estadounidense de Chuuk, Yap, Kosrae, Pohnpei, e os distritos das Illas Marianas do TTPI produciuse o 3 de novembro de 1986. O Estados Federados de Micronesia, incluíndo Chuuk, Yap, Kosrae e Pohnpei, foi creado en 1979 e asinou un Tratado de libre Asociación cos EE.UU. (efectivo a partir do 3 de novembro de 1986).
Félix Caballero
Félix Caballero Wangüemert, nado en Logroño en 1967, é un xornalista español.
Estado de Chuuk
Historia
O 2 de xullo de 2002, as fortes choivas da tormenta tropical Chataan causaron máis de trinta deslizamientos de terra que mataron a corenta e sete habitantes e feriron a outras ducias de persoas, no desastre climático máis letal do estado. Os deslizamientos producíronse durante todo o día, algúns a poucos minutos o un do outro.
Félix Caballero
Vive en Galicia desde 1991.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade de Navarra e doutor en Investigación en Comunicación pola Universidade de Vigo coa tese Xaquín Marín, innovación e tradición no humor gráfico galego (2015). Traballou como xornalista en El Correo Gallego, Ría de Vigo e España Exterior. Ten publicado artigos sobre o humor en libros e revistas. Fixo viñetas de humor para xornais e revistas, como Ribera Navarra, O Correo Galego e Ollo Público.
Estado de Chuuk
Xeografía
Ao oeste atópase o Estado de Yap. Ao leste atópanse os Estado de Pohnpei e Kosrae máis cara ao leste.
O núcleo de poboación principal do estado de Chuuk é o atol Chuuk, un grande arquipélago de illas montañosas rodeadas por unha cadea de illotes na Barreira de Coral. As dúas principais divisións xeográficas e dialécticas do atol de Chuuk son Faichuuk, nas illas occidentais, e Namoneas, nas illas orientais.
Demografía
Chuuk é o máis poboado dos Estados dos FSM. No censo realizado o 1 de abril de 2000, tiña 53.595 habitantes, en comparación con 34.486 de Pohnpei, 11.241 de Yap e 7.686 de Kosrae, no censo celebrado o 4 de abril de 2010, tiña 48.654 habitantes, en comparación cos 36.196 de Pohnpei, 11.377 de Yap e 6.616 de Kosrae.
Misión xesuíta en Weno
A provincia de Nova York da Compañía de Xesús (os Xesuítas) manteñen unha escola na misión na illa de Weno en Chuuk. A Xavier High School atópase no antigo centro de comunicacións xaponés. É unha institución mixta, teñen estudantes de todos os grupos da illa dos Estados Federados de Micronesia, así como de Palau e as Illas Marshall. Os mestres son xesuítas e segrares que proveñen de Micronesia, os EE.UU., Indonesia, Xapón e Australia. Todos os mestres laicos son voluntarios.
Posesión espiritual
Aínda que Chuuk é unha sociedade abafadoramente Cristián, aínda existen crenzas tradicionais da posesión de espíritos polos mortos. Ao parecer, estes espíritos posúen maioritariamente ás mulleres, e a posesión de espíritos é xeralmente provocada polos conflitos familiares. Os espíritos, falan a través das mulleres, polo xeral advirten de que traten mellor a membros da familia.
Illas Faichuk (Shichiyo)
Illas Faichuk (Shichiyo):
Illas Nomwisofo:
Illas Nomoneas (Shiki)
Illas Nomoneas Norte (Shiki):
Illas Nomoneas Sur (Shiki):
Illas exteriores do Noroeste
Illas Hall (norte):
Namonuito Atoll (Illas Magur) (noroeste):
illas Pattiw (Illas occidentais):
Partido Republicano Progresista
Partido Republicano Progresista pode referirse a:
Severino Cardeñoso
Severino Cardeñoso Álvarez, nado en Vilagarcía de Arousa o 4 de agosto de 1953, é un profesor, editor e escritor galego, especialista en poesía.
Traxectoria
En 1986 fundou Ediciones Cardeñoso en Vigo, que leva preto dun milleiro de títulos publicados, en galego e en castelán.
Derecha Liberal Republicana en Galicia
A Derecha Liberal Republicana comezou a súa organización en Galicia en maio de 1931 ao constituírense as agrupacións locais de Lugo, Pontevedra e A Coruña, as súas figuras políticas máis importantes foron José Reino Caamaño e Enrique Gómez Jiménez, os dous conseguiron acta de deputado nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 pero o partido non logrou artellar máis que unha pequena parte da dereita galega que se decantaba pola CEDA ou os monárquicos. En xullo de 1931 a maioría dos militantes da DLR en Galicia deixaron o partido seguindo a Miguel Maura para constituíren en xaneiro de 1932 o Partido Republicano Conservador e a DLR agora denominada Partido Republicano Progresista apenas contou con organización ningunha en Galicia.
Damon Galgut
Damon Galgut, nado en Pretoria o 12 de novembro de 1963, é un escritor surafricano.
Traxectoria
Naceu nunha familia de xuristas e comezou a escribir a cando estivo convalecente en hospitais cun cancro aos 6 anos. Estudou arte dramática na Universidade de Cidade do Cabo e debutou con A Sinless Season aos 17 anos. A súa obra máis exitosa é The Good Doctor, 2003. É abertamente homosexual.
Gran Premio de Francia de 1985
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 7 de xullo de 1985. Foi a sétima proba da tempada de Fórmula Un de, o 63º Gran Premio de Francia, ou o 71º Gran Prix de l'ACF. A carreira disputouse sobre 53 voltas ao circuíto de 5´81 quilómetros para unha distancia total de carreira de 308 quilómetros.
Esta foi a última vez que o circuíto longo de Paul Ricard foi utilizado para o Gran Premio de Francia. En 1986 foi utilizado o trazado máis curto de 3´813 quilómetros (versión "club") logo de que Elio de Angelis morrera nun fatal accidente no circuíto durante unha sesión de probas. Isto foi unha reacción instintiva dea FIA ao accidente, xa que se sabía que o circuíto non era o culpable do accidente. O alerón traseiro do Brabham BT55 de de Angelis rompera ao entrar a alta velocidade na curva Verriere ao final da recta de boxes, o que resultou nunha perda completa da carga aerodinámica na parte traseira do coche provocando que se bloqueara.
Nelson Piquet gañou a carreira pilotando un Brabham BT54 - BMW. Resultou ser a última vitoria do equipo Brabham na Fórmula Un. Tamén foi a primeira vitoria nun Gran Premio desde o seu regreso á Fórmula Un para o fabricante italiano de pneumáticos Pirelli. Piquet gañou a carreira con seis segundos sobre gañador da pole Keke Rosberg que pilotaba un Williams FW10 - Honda. Terceiro foi o francés Alain Prost pilotando un McLaren MP4 / 2B - TAG Porsche. O podio de Prost permitiulle pechar a cinco puntos a diferenza co líder do campionato, Michele Alboreto (Ferrari).
Cualificación
O piloto de Williams e Campión Mundial en Keke Rosberg, rompeu o dominio do equipo Lotus - Renault nas poles en 1985 poñendo o seu coche na pole position en Paul Ricard, cunha media de 226´612 km/h. Ayrton Senna foi segundo no seu Lotus - Renault, seguido polo Ferrari 156/85 de Michele Alboreto e o McLaren - TAG de Prost. A terceira fila da grella foi ocupada polo primeiro dos pilotos de Pirelli Nelson Piquet, mentres que o defensor do campionato do mundo (e gañador do Gran Premio de Francia de 1984) Niki Lauda (McLaren) redondeou os seis primeiros. Os pilotos de fábrica de Renault Patrick Tambay e Derek Warwick cualificaron noveno e décimo. Tambay pilotaba unha versión actualizada do Renault RE60, coñecido como o RE60B, mentres que Warwick pilotaba o vello RE60.
Nigel Mansell (Williams) tivo un accidente na curva de alta velocidade Signes, que se atopa ao final da recta Mistral de 1´8 km., durante a práctica, e sufriu unha conmoción cerebral que o deixou fóra da carreira. Mansell bateu a marca do accidente a máis velocidade na historia da Fórmula Un, pilotaba a máis de 322 km/h.
O motor BMW de 4 cilindros en liña, de aproximadamente 1000 CV, demostrou a súa valía na recta Mistral, a característica máis distintiva do Circuíto Paul Ricard, cando impulsou o Brabham do piloto suízo Marc Surer a unha velocidade de 338 km/h a máis rápida da tempada, durante a cualificación. En comparación o coche máis lento, cos 550 CV do Tyrrell - Ford de Stefan Bellof só puido lograr 277 km/h na Mistral.
O Gran Premio de Francia tamén marcou a primeira vez que o equipo Tyrrell utilizou o motor Renault turboalimentado con Martin Brundle montado no novo chasis do Tyrrell 014 mentres o seu compañeiro de equipo Stefan Bellof aínda utilizou o Cosworth DFY no 012. Permitiu que Brundle cualificara uns catro segundos máis rápido que o seu compañeiro de equipo. Brundle contou que durante a cualificación, en certo momento mentres ambos estaban nunha volta rápida, que no inicio da recta Mistral estaba a 91 metros do 012 de Bellof e no momento en que chegou a Signes, Bellof non era máis que un punto nos seus espellos. A velocidade máxima do novo coche con motor turbo foi de ao redor de 310 km/h, uns 33 km/h máis rápido que o V8.
Tyrrell foi o último equipo de F1 en cambiar o motor atmosférico a un motor turboalimentado logo de chegar a un acordo con Renault a finais de 1984, pero o novo 014 non estivo listo ata esta carreira. Como era o equipo máis baixo na xerarquía de Renault detrás do equipo de fábrica, Lotus e Ligier, Tyrrell soamente forneceuse co motor EF4 de Renault de.
Carreira
Ao comezo, Keke Rosberg e Ayrton Senna chegaron as curvas Verriere nas súas respectivas posicións na grella, seguidos por Nelson Piquet, quen fixo unha excelente saída desde o quinto lugar, Michele Alboreto, Elio de Angelis, Niki Lauda, Gerhard Berger e Alain Prost que fixo unha mala saída desde o 6º lugar.
A medida que pasaron as voltas, a calor comezou a afectar a algúns dos coches. O motor Renault do piloto de Ligier Jacques Laffite explotou na volta 3, o compañeiro de equipo de Laffite Andrea De Cesaris retirouse na volta 5 con problemas na dirección e o líder do campionato, Alboreto terminou na seguinte volta marchaba no 4º lugar cando o turbocompresor do seu Ferrari fallou.
Pero Nelson Piquet, que ata entón tivera pouco éxito en 1985, comezou a correr a un ritmo máis alto por toda a pista. Armado co motor máis potente da Fórmula Un, o BMW 4 en liña e con mellores pneumáticos que Rosberg e Senna, foi capaz de pasar o seu compatriota facilmente na recta Mistral e na volta 11 pasou a Rosberg (cuxo potente motor Honda fixo difícil que Piquet pasara na recta) na curva logo de Signes. Piquet comezou a afastarse de Rosberg, que esnaquizara os seus pneumáticos empuxando forte desde o principio. Berger máis tarde retirouse na volta 20 logo dunha colisión con Pierluigi Martini.
Senna entrou nos boxes con problemas co seu Lotus e quedou fóra da contenda. Lauda e Prost pasaron a de Angelis con certa dificultade e logo capturaron e loitaron con Rosberg durante un longo período de tempo. Aínda que os coches de McLaren eran máis rápidos, o máis potente motor Honda do Williams de Rosberg permitíalle afastarse nas partes máis rápidas do circuíto francés de alta velocidade. A batalla seguiu e seguiu, e Piquet estaba cada vez máis e máis lonxe.
Mentres apuraba para recuperar o tempo, Senna tivo un grande accidente na extremadamente rápida curva Signes ao final da longa recta Mistral cando o motor Renault do seu Lotus estalou, derrapou no seu propio aceite que estaba goteando nos pneumáticos traseiros, trompeou a unha velocidade extremadamente alta e bateu contra os gardarailes Armco. Saíu ileso aínda que con algunhas contusións.
Pero Piquet, co potente motor BMW e os seus pneumáticos Pirelli traballando ben por primeira vez na tempada, foi capaz de manter baixo control tanto a Prost como a Rosberg para lograr a que sería a última vitoria de Brabham. Rosberg capturou e pasou a Prost (que diminuíra o seu ritmo) na última volta. O segundo piloto de Ferrari Stefan Johansson (que remontara a través da pista desde o posto 15 da grella e agora loitaba con De Angelis) logrou o cuarto posto un pouco máis dunha décima de segundo por diante de De Angelis, e Patrick Tambay no Renault completou os puntos.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Savoia
O nome Savoia pode designar:
As sucesivas denominacións dun territorio histórico situado nos Alpes:
A Casa de Savoia, dinastía que gobernou este territorio, e os seus diversos membros:
End of a Century
"End of a Century" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como derradeiro sinxelo do seu terceiro álbum, Parklife o 7 de novembro de 1994. O tema acadou o posto número 19 na lista británia de sinxelos. O seu videoclip é unha actuación ao vivo gravada no Alexandra Palace.
A letra semella que enfatiza o (entón) cambio de milenio e o porque as persoas contemplan o futuro en vez de coidar o presente. Damon Albarn afirmou que "End of a Century" talvez non fose a mellor elección para o cuarto sinxelo do disco, e que "This Is a Low" podería ter sido a alternativa.
Provincia de Córdoba, España
Córdoba é unha provincia española pertencente a Andalucía, sita na súa parte occidental. A súa capital é a homónima cidade de Córdoba. En 2005 tiña 784.376 habitantes. O 40 % da poboación vive na capital, sendo a densidade demográfica de 57,16 hab./km².
Xeografía
A provincia ocupa unha superficie de 13.769 km². Limita ao norte con Estremadura (provincia de Badaxoz) e Castela-A Mancha (provincia de Cidade Real), ao oeste coa provincia de Sevilla, ao sur coa provincia de Málaga e Granada, e ao leste coa provincia de Xaén.
O clima é mediterráneo continental con temperaturas que na capital oscilan, de media, entre os 9,2 °C en xaneiro e os 27,2 °C en xullo. Tanto neste mes como en agosto, as máximas poden superar en ocasións os 40 °C (46,6 °C o 23 de xullo de 1995, 46,2 °C o 1 de agosto de 2003). As precipitacións na capital son de 536 mm anuais, concentrándose entre outubro e abril.
Teorema do valor medio
Xeometricamente, isto significa que a tanxente á gráfica de f nun punto de abscisa c é paralela á secante que pasa polos puntos de abscisas a e b
O teorema do valor medio tamén ten unha interpretación en termos físicos: se un obxecto está en movemento e se a súa velocidade media é v, entón durante un intervalo [a,b], hai un instante (punto c) no que a velocidade é v.
O teorema do valor medio é un dos máis importantes do cálculo diferencial, aínda que se usa non tanto para resolver problemas senón para demostrar outros teoremas. É unha xeneralización do teorema de Rolle.
Condado de Glenn
O Condado de Glenn (en inglés Glenn County) é un dos 58 condados de California. Foi fundado en 1891 e conta cunha poboación de 28.917 habitantes (2020). A súa capital é a localidade de Willows, pero a máis habitada é Orland.
Primus inter pares
Encádrase, en principio, no campo da política, facendo referencia orixinalmente á figura do emperador nas primeiras fases do Imperio romano, buscando aplacar aqueles que querían un retorno da República Romana.
Historia e características
En España, no pasado, facía referencia ó status dun caudillo ou rei en relación a un estrato inferior de vasalos, nobres polo xeral, que mantiñan fortes cotas de poder, especialmente militar. Este status ou forma de goberno adoitaba darse cando o rei, polo motivo que fose, non era capaz de impoñer un poder absoluto. Encontramos casos de goberno de Primus inter pares na Antiga Grecia ou nas Tribos xermánicas, que deixarían a súa impronta na posterior formación do feudalismo durante a Alta Idade Media europea, en concreto, durante a Monarquía visigoda na península ibérica.
Posteriormente, o termo comezaría a ser usado para indicar que unha persoa é o maior ou o máis importante dentro dun grupo de xente que comparte o mesmo nivel ou responsabilidade. O concepto adoita utilizarse tamén frecuentemente no orixinal latino: “Primus inter pares”. Cando non é utilizado en referencia a un título específico, pode indicar que a persoa así descrita é tecnicamente igual, pero mirada como autoridade ou con importancia especial polos seus pares.
Nalgúns casos pode tamén utilizarse para indicar que mentres a persoa descrita aparece como un igual, en realidade é o líder extraoficial ou reservado dun grupo. Como exemplos de “primeiro entre os seus iguais” pódense mencionar: O Primeiro Ministro de moitas nacións con réxime político Parlamentario na Mancomunidade Británica de Nacións, o Presidente da Comisión Europea, o Chief Justice dos Estados Unidos de América, e a algunhas figuras relixiosas tales como o Decano do Colexio cardenalicio da Igrexa Católica, o Patriarca Ecuménico da Igrexa Ortodoxa, ou o Arcebispo do Canterbury, líder espiritual da Comuñón Anglicana. O termo tamén se utilizou polos Emperadores Romanos (véxase Princeps) como unha forma de disimular o aspecto de ditadura do seu goberno (isto era particularmente importante durante a etapa inicial do Imperio, para calmar os que desexaban o retorno da vella República romana).
Actualmente en Suíza (Confederación Helvética) un dos sete ministros preside como primus inter pares. O cargo rota cada ano.
Arquieparquía católica ucraína de Lviv
A arquieparquía de Lviv é unha sé metropolitana da Igrexa católica bizantina ucraína, parte da Igrexa católica. En 2009 tiña un total de 755.821 bautizados sobre unha poboación total de 1 068 400 habitantes. Está actualmente encabezada polo arcebispo Ihor Vozniak.
Historia
En 1539 fora erixida a eparquía ortodoxa de Lviv, como unha sé sucesora da eparquía de Halych, erixida a mediados do século XII e elevada ao rango de sé metropolitana en 1303, até que os títulos de metropolitano foron trasladados a Kíiv en 1401. A eparquía de Lviv rexeitou a Unión de Brest de 1596, e non foi até 1700 que a aceptou.
En 1807 a Igrexa católica ucraína foi dividida en dous para separar os territorios baixo o Imperio Ruso (metrópole de Kíiv) dos territorios baixo o Imperio Austríaco, elevando a eparquía de Lviv ao rango de metrópole e dándolle os mesmos dereitos que a de Kíiv: o 22 de febreiro, coa bula In universalis Ecclesiae, o papa Pío VII uniuna á sé de Halych e elevouna ao rango de arquieparquía metropolitana, tendo como sufragáneas ás eparquías de Chełm e de Przemyśl.
O 26 de marzo de 1885 cedeu parte do seu territorio para erixir a eparquía de Stanislaviv.
O 20 de abril de 1993 cedeu parte do seu territorio para erixir as eparquías de Sambir-Drohobych, de Ternopil e de Zboriv. O 25 de novembro de 1995 cedeu novamente territorio para erixir o exarcado apostólico de Kíiv-Vyshhorod, e outra vez o 21 de xullo de 2000 coa erección da eparquía de Sokal.
A sé do arcebispado maior foi transferida a Kíiv o 29 de agosto de 2005, e a arquieparquía de Lviv converteuse en sé arcebispal non metropolitana, cun ordinario propio.
O 21 de novembro de 2011 foi restaurada como arquieparquía metropolitana.
Mercedes Brea López
María de las Mercedes Brea López, nada na Estrada o 31 de maio de 1950, é unha filóloga galega da área de Filoloxía Románica da Universidade de Santiago de Compostela.
Traxectoria
En 1972 licenciouse en Filosofía e Letras (sección de filoloxía románica) pola Universidade de Santiago de Compostela, acadando o Premio extraordinario fin de carreira e máis o Premio nacional fin de carreira. En 1973 comezou como docente na universidade compostelá. Máis tarde, en 1975, doutorouse en Filoloxía Románica. En 1983 pasou a traballar na Universidade de Granada, converténdose en catedrática en 1984. Regresou á USC en 1986. En 2000 foi elixida decana da Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela. Tamén foi Directora do Servizo de Publicacións e Vicerreitora de Profesorado na USC.
Ademais dirixe a Escola de Doutoramento en Artes e Humanidades, Ciencias Sociais e Xurídicas, e coordina o grupo de investigación GI-1350 da USC, ademais da Rede de estudos medievais interdisciplinares que subvenciona a Xunta de Galicia.
É colaboradora de revistas coma Verba, Grial, Revista Galega do Ensino ou Revistas de Lenguas y Literaturas Catalana, Gallega y Vasca. Exerce de investigadora principal no proxecto O cancioneiro de xograres galegos.
Rafael Fernández Martínez
Rafael Fernández Martínez, nado en Pontevedra o 24 de outubro de 1916 e finado en Oviedo o 8 de marzo de 1979, foi un avogado e político galego.