cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valencia
Os Borbóns
Durante a rexencia de María Cristina e o goberno progresista de Espartero liquídase definitivamente o Antigo Réxime. A cidade vive un clima revolucionario, con enfrontamentos entre liberais e republicanos, e coa ameaza das tropas carlistas de Ramón Cabrera. Durante este período convulso créanse as provincias (1833) e púxose en marcha a desamortización de bens da Igrexa (1837), sendo os seus inmobles e terreos adquiridos na súa maior parte pola burguesía local.
O reinado de Isabel II constituíu unha etapa de relativa estabilidade e de crecemento en Valencia, onde melloraron substancialmente as infraestruturas e os servizos de abastecemento de auga, pavimentado, gas e transportes, á vez que foron levados a termo importantes proxectos, por exemplo o do porto. En 1873 proclamouse a Primeira República nun ambiente radicalizado, o que provocou a insurrección cantonalista. O Cantón de Valencia non tivo o carácter revolucionario doutras cidades como Alcoi, mais o goberno de Madrid afogou a rebelión mediante as armas, sometendo á cidade a un intenso bombardeo. Tralo fin da república, Afonso XII chega a Valencia, camiño de Madrid, o 11 de xaneiro de 1875, sendo pouco despois proclamado rei. A restauración borbónica e o equilibrio entre conservadores e liberais non chega a Valencia até a concesión do sufraxio universal masculino en 1890, intre a partir do que o republicanismo, que tiña a Vicente Blasco Ibáñez á fronte, ascendeu considerablemente até converterse na forza máis votada da cidade.
Durante a segunda metade do século XIX a burguesía, especialmente a agraria, enriquecida pola introdución do cultivo da laranxa, mais tamén da expansión da viña e outros cultivos, impulsou o desenvolvemento da cidade. Este auxe económico correspondeu cun leve renacemento das tradicións e da lingua propia dos valencianos, que estivera ferozmente desterrada dende tempos de Filipe V. Todo isto levou a que en 1870 comezase o período coñecido como a Renaixença, un movemento comprometido coa lingua e as tradicións.
Século XX
miniatura|[[Mercado Central de Valencia]] miniatura|[[Mercado de Colom]] A comezos do século XX Valencia era unha cidade industrializada. A seda desaparecera, pero había produción de peles e coiros, madeira, metalurxia e alimentación, este último cunha vertente exportadora, en particular de viños e cítricos. Predominaba a pequena empresa, pero cada día máis inseríase máis a mecanización e as grandes empresas. A mellor expresión desta dinámica eran as exposicións rexionais, en particular a de 1909, emprazada xunto á Albereda (Alameda), onde se mostraban os avances da agricultura e da industria. Entre os edificios máis importantes da época fai falla destacar os de estilo modernista, coma por exemplo a Estació del Nord (Estación do Norte) e os mercados Central e de Colom.
Os obreiros, en número crecente pola industrialización, comezaron a organizarse en demanda de mellores condicións de vida. O partido republicano de Blasco Ibáñez recolleu os froitos destas reivindicacións e obtivo un enorme apoio popular, gobernando ao concello entre 1901 e 1923.
Mona Simpson
Mona Simpson, nada o 14 de xuño de 1957 en Green Bay (Wisconsin), é unha ensaísta e novelista norteamericana. É a irmá biolóxica menor de Steve Jobs -cofundador de Apple-, a quen coñeceu sendo adulta.
Valencia
Século XX
A república (1931-1939) abriu as vías democráticas de participación e incrementou a polititzación dos cidadáns, especialmente co ascenso da fronte conservadora ao poder no 1933. Este clima marcou as eleccións de 1936, gañadas pola Fronte Popular, o cal propicia o fervor das clases populares. O alzamento militar do 18 de xullo non triunfou en Valencia. Durante uns meses houbo un ambiente revolucionario, gradualmente neutralizado dende o goberno. A marcha da contenda bélica aconsellou trasladar a capital da República a Valencia en novembro de 1937: o goberno instalouse no pazo de Benicarló, e os ministerios ocuparon varios pazos. A cidade foi intensamente bombardeada por aire e por mar, o cal trouxo á construción de máis de douscentos refuxios para protexer a poboación. O 30 de marzo de 1939 Valencia rendese e as tropas nacionais fan a súa entrada.
miniatura|dereita|[[Palau de la Generalitat Valenciana|Palau da Generalitat]]
Coa ditadura prohibíronse os partidos políticos e iniciouse unha severa represión ideolóxica, encabezada pola igrexa. A autarquía económica provocou unha profunda crise e o desabastecemento dos mercados: os racionamentos e o estraperlo impuxéronse durante máis dunha década. Os franquistas silenciaron as catastróficas consecuencias da riada de 1949, con decenas de mortes, pero non se puido facer o mesmo coa aínda máis tráxica gran riada de Valencia, no 1957, cando o río Túria desbordouse, causando a morte de moitos valencianos (81 oficialmente, a cifra real non se sabe). Para evitar novas catástrofes, anos despois o río desviouse por unha nova cunca (Pla Sud). O río vello do Turia abandonouse durante anos. Os alcaldes franquistas propuxeron facer unha autoestrada, opción que finalmente se descartou (grazas á chegada da democracia e ás protestas veciñais), abrindo paso ao seu uso como parque municipal (véxase Xardín do Turia). A comezos dos sesenta comeza a recuperación económica e Valencia vive un espectacular crecemento demográfico debido á inmigración e a execución de importantes obras urbanísticas e de infraestruturas.
Coa chegada da democracia a España, València constituíuse coma a capital do País Valenciano co Consello Preautonómico do 1977 e acadou certo grao de autogoberno. Porén, a noite do 23 de febreiro de 1981 hai unha tentativa golpista que, dende Valencia, encabezou Milans del Bosch, afortunadamente fracasada. A democracia propiciou a recuperación da lingua e a cultura valenciana, aínda que non se pode evitar certa crispación social ao redor dos símbolos (coñecido como a Batalla de Valencia).
O estatuto púxose en marcha no 1982 e en Valencia instalouse a Generalitat Valenciana e todos os órganos de goberno da Comunitat. Durante os primeiros 25 anos de democracia, Valencia cambiou significativamente. Destacan como obras emblemáticas o Xardín do Túria (axardinamento da vella cama do Túria), o Palau da Música ou o de Congressos de València, o Metro, e a nova Ciutat de les Arts i de les Ciències (Cidade das Artes e as Ciencias), de Santiago Calatrava, ao carón do Museu Valencià de la Il·lustració i de la Modernitat (MUVIM) e do Institut Valencià d'Art Modern (IVAM). Grazas a estes fitos e á progresiva rehabilitación da Ciutat Vella cada día a cidade atrae máis e máis turismo
Localización xeográfica e clima
A cidade de Valencia atópase a rentes do Mar Mediterráneo na Península Ibérica, sobre a gran chaira aluvial que forman os ríos Xúcar e Turia, a beiras do que se sitúa a cidade, lonxe das montañas. O outeiro de El Puig está a uns 12 km ao norte da cidade e uns quilómetros máis adiante cara o NO atópase a Serra Calderona, principal cadea montañosa preto da cidade, sendo ademais o seu pulmón verde.
A cidade vella está á beira do río, a uns catro quilómetros do mar, onde antigamente só había el Grau de Valencia, que agora atópase unido á cidade e forma parte do distrito coñecido coma Poblats Marítims (Poboados Marítimos). A razón pola que a cidade foi fundada lonxe da costa é porque en tempos dos romanos inda era unha seca, cunha costa baixa e areosa, como case todo o Golfo de Valencia. Ao Sur da cidade está a Albufeira de Valencia, un lago de auga doce á beira do mar e separado deste por unha restinga, que se nutre de numerosos acuíferos e dos aportes do cantil de Xiva. Hoxe en día é un Parque Natural.
Clima
Valencia posúe un clima tipicamente mediterráneo. Caracterízase por ser suave, cunha temperatura media anual superior aos 18 °C. Os veráns son cálidos e os invernos moi moderados. Durante os meses invernais a temperatura non adoita estar por baixo dos 10 °C. A temperatura máxima rexistrada na cidade foi de 43,0 °C, rexistrada o 27 de agosto de 2010, mentres que a mínima absoluta rexistrada na cidade está nos -7,2 °C, rexistrada o 11 de febreiro de 1956. As precipitacións son discretas e presentan o clásico mínimo estival mediterráneo, con dous máximos, un no outono e outro ao remate do inverno e comezo da primavera. As precipitacións son de 475 mm ao ano, mais adoitan ser de grande intensidade e concentradas no outono (gota fría), rexistrándose 262,6 l/m² o 17 de novembro de 1956, sendo a maior precipitación rexistrada nun só día. O maior refacho de vento rexistrouse na cidade o 25 de febreiro de 1989, cando a velocidade do vento alcanzou os 117 km/h.
Administración
miniatura|225px|[[Casa do Concello de Valencia]] Alcaldes post-constitución
Poboación
A cidade de Valencia contaba no 2008 cun total de 807.200 habitantes, segundo datos do INE, e é o centro dunha extensa área metropolitana que acolle a preto de dous millóns de habitantes. Esta área urbana representa arredor do 35% da poboación valenciana.
Ao longo do século XX a cidade multiplicou por tres e medio a súa poboación inicial, sendo os períodos de máximo crecemento demográfico os anos 1930-1940 e a década dos sesenta. Os anos noventa foron anos de estabilidade demográfica por efecto da caída dos movementos migratorios, que foran o factor fundamental de crecemento dos anos anteriores, e pola redución da natalidade. Nos últimos anos as fortes correntes migratorias exteriores están provocando de novo unha dinámica demográfica positiva.
O progresivo aumento da esperanza de vida e a redución da fecundidade reflíctese nunha pirámide de idades que se estreita na súa base e se ensancha na parte superior, cun peso crecente das xeracións de máis idade. Porén, a poboación da cidade continúa sendo relativamente moza, cun 25% dos seus efectivos nas xeracións de 15 a 29 anos e un 29% nas de 30 a 49 anos.
Distribución da poboación de Valencia por distritos e barrios
250 px|miniatura|Distritos de Valencia 250px|miniatura|Barrios de Valencia miniatura|Foto de Valencia e o seu porto dende o aire. Á esquerda da foto obsérvase a pouca horta que lle resta a cidade e á dereita os arrozais da Albufera miniatura|[[Xardín do Turia. Tramo de Ricard Bofill no distrito do Eixample]] miniatura|Alquería no distrito de [[Benicalap]] miniatura|Palacete de Aiora, no distrito de [[Algirós]] miniatura|Praia da [[Praia da Malvarrosa|Malva-rosa (Poblats Marítims)]] miniatura|Pescador na [[Albufeira de Valencia (Pobles del Sud)]]
Datos de 2007 do Ajuntament de València
Total Valencia cidade: 800.666 habitantes.
Actividades económicas
Na actualidade a cidade de Valencia é, fundamentalmente, unha área de servizos, a influencia da cal está moito mes aló dos límites do seu termo municipal. Actualmente a poboación ocupada no sector servizos é o 73,2% do total, cun gran peso das actividades de demanda final, do comercio de agasallo e almacenista, dos servizos especializados a empresas e de actividades profesionais. Porén a cidade mantén unha base industrial importante, cunha porcentaxe de poboación ocupada do 14,2%, formada por pequenas e medianas empreses entre as cales destacan os sectores de papel e artes gráficas, de madeira e moble, de produtos metálicos e de calzado e confección.
Valencia conta tamén con importantes institucións culturais que teñen unha importancia crecente no seu desenvolvemento: o IVAM, o Palau de la Música de València ou a Ciutat de les Arts i de les Ciències aportan un innegable valor engadido á cidade e ao seu contorno metropolitano coma centro cultural e de ocio. Por outra porte as actividades agrarias, inda que teñan unha importancia relativamente menor, sobreviven no termo municipal, cun total de 3.973 ha., ocupadas na súa meirande parte por cultivos de regadío.
Transporte
miniatura|[[MetroValencia]] miniatura|[[MetroValencia, estación Alameda, de Santiago Calatrava]] miniatura|[[Estación Norte de Valencia.]] miniatura|Autobús urbano de Valencia miniatura|[[Aeroporto de Manises]]
Metro
A actual rede de Ferrocarrils de la Generalitat Valenciana en Valencia é herdeira da antiga rede de ferrocarrís suburbanos de Valencia, coñecida popularmente como o Trenet de Valencia, que unía a capital coas poboacións próximas. Devandita rede de vía estreita fora construída no seu maior parte durante o final do século XIX, e foi xestionada sucesivamente pola Sociedade Valenciana de Tranvías.
A modernización da antiga rede, durante os anos 80 do século XX, e a súa ampliación e conversión nun moderno ferrocarril metropolitano, deron orixe á rede de MetroValencia que na actualidade (2009) dispón de tres liñas de metro e dous de tranvía en superficie. A rede comunica a capital coa Área Metropolitana de Valencia. As liñas de MetroValencia son:
Ferrocarril
Valencia conta cun núcleo propio de proximidade, este núcleo está composto por seis liñas que unen Valencia con Gandia, Moixent, Utiel, Xirivella, Caudiel e con Castelló de la Plana ademais ten catro estacións de ferrocarril no seu termo municipal que son: València-Nord, València-Font de San Lluís, València-Cabanyal e València-Sant Isidre. Ademais catro das liñas teñen continuación como liñas de media e longa distancia enlazando Valencia con capitais como Madrid, Barcelona, Albacete, Zaragoza etc.
Autobuses
Valencia conta cunha rede de autobuses urbanos e de periferia. A Empresa Municipal de Transportes encárgase de toda a cidade, chegando a cada recuncho da capital, ten un servizo desde as 5:30 da mañá até as 23:00, tras iso, comeza o servizo nocturno que termina sobre as 2:30, o servizo da periferia realízao un consorcio formado por diversas empresas de transportes agrupadas baixo o nome de Metrobús, unindo a capital coas poboacións de ao redor.
Taxi
A Consellería de Infraestruturas e Transporte a través da Entidade de Transporte Metropolitano ten en marcha desde o exercicio 2005 un programa de axudas para a adquisición de vehículos eléctricos destinados ao servizo de taxi. Na actualidade, existen xa 69 vehículos híbridos eléctricos prestando o servizo de taxi no Área de Valencia.
Transporte aéreo
En setembro de 2008 presentouse a segunda ampliación do Aeroporto de Valencia, que se atopa a 8 km do centro cidade de Valencia, comunicado por autobús, taxi e metro. Os destinos con maior tráfico son Madrid, que acapara preto da metade do tráfico, Palma, Barcelona, Sevilla e Eivissa. No ámbito internacional París, Milán, Londres, Múnic e Nova York son os destinos máis importantes. Ten conexión con Santiago de Compostela.
Festas, tradicións e gastronomía
miniatura|[[Monumento falleiro.]] miniatura|[[Paella]] Valencia é famosa polas Fallas (Les Falles), as festas locais do 15 ao 19 de marzo, na honra do seu patrón, Sant Josep, aínda que son unhas festas de tradición pagá. Dentro das festas relixiosas, tamén se celebran con devoción as festas de Sant Vicent Mártir, tamén patrón da vila, en xaneiro, e as de Sant Vicent Ferrer, patrón do País Valenciano. Nesta última festividade represéntanse en moitos lugares da cidade os supostos milagres de Sant Vicent, xeralmente representados por nenos.
Outra festividade grande na cidade é o 9 de outubro, data que rememora a entrada de Jaume I á cidade. Ese día celébrase na cidade Sant Donís ou, máis popularmente, a "Mocaorà", cando os homes regalan ás súas parellas (e ás veces tamén ás nais) un pano que envolve uns doces de mazapán de diferentes formas e cores que representan as froitas e tamén dúas figuras máis grandes: a piuleta e o tronador, que representan unha antiga prohibición de lanzar foguetes o día 9 de outubro por tal de celebrar a entrada de Jaume I. Para moitos valencianos, o 9 de outubro é considerado o día dos namorados.
Tamén o nove de outubro ten lugar a popular procesión cívica, na cal unha comitiva, conformada polas altas esferas políticas e sociais valencianas, acompaña a Senyera Coronada polo centro antigo da cidade, visitando lugares como a catedral de Valencia e o pazo da Generalitat. Cada ano desígnase a unha personalidade que será encargada de traer a senyera durante todo o percorrido. Unha das peculiaridades deste acto é que a senyera tense de baixar (e volver subir, ao acabar a procesión) do balcón do concello en posición completamente vertical, mantendo a tradición do Centenar de la Ploma, segundo a cal a Real Senyera Coronada non se pode inclinar ante ninguén.
Dentro da gastronomía, a cidade fixo propios os pratos máis coñecidos da comarca de l'Horta: a paella valenciana, orixinaria da zona da Albufera, os bunyols con chocolate, o all i pebre (allo e pementa), e a orchata, orixinaria da Horta Nord.
Valduíde, Loureiro, O Irixo
Valduíde é un lugar da parroquia de Loureiro no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 3 mulleres.
Caixa
A palabra caixa pode facer referencia a :
Raxoi
Co termo Raxoi podémonos referir a:
Jeonnam Dragons
O Jeonnam Dragons (전남 드래곤즈) é un club de fútbol coreano da cidade de Jeolla do Sur. Fundouse en 1994 e compite na K League Classic.
Sitta whiteheadi
Sitta whiteheadi (gabeador corso) é unha especie de pequena ave paseriforme que é endémica da illa de Córsega, onde é o único gabeador. Está restrinxido a zonas con exemplares maduros de piñeiro corso (Pinus nigra spp. laricio) que crece a altitudes desde os 800 aos 1 600 m sobre o nivel do mar.
Taxonomía
Os gabeadores constitúen un xénero (Sitta) de aves paseriformes con colas e ás curtas, corpos compactos e peteiros bicudos e longos. As súas partes superiores son grises ou azuladas, cunha liña ocular negra e pés fortes. As súas colas teñen 12 plumas (rectrices) e as ás teñen dez plumas de voo primarias. En 2015 o Comité Ornitolóxico Internacional distinguiu 28 especies neste xénero.
O gabeador corso foi descuberto polo coleccionista inglés John Whitehead en 1883 cando matou dun tiro un espécime durante unha viaxe polas montañas de Córsega. Cando mostrou o espécime a Bowdler Sharpe, que era o conservador da colección de aves no Museo Británico, Sharpe recoñeceu que a ave era unha especie ata entón non documentada e publicou unha curta descrición. Whitehead tornou a Córsega en 1884 para recoller máis espécimes e descubriu que a especie era sexualmente dimórfica en coloración; a ave que cazara o ano anterior era un macho. Sharpe utilizou os espécimes adicionais recollidos por Whitehead para publicar unha descrición máis completa das especies.
Dentro do xénero o gabeador corso pertence ao grupo canadensis, no que tamén están incluídos S. canadensis, S. villosa), S. krueperi e S. ledanti. Estas seis especies escavan normalmente os seus propios niños e todos excepto o gabeador de Alxderia S. ledanti especialízanse en sementes extraídas das piñas. Todos os membros do grupo exhiben tamén o dimorfismo sexual na cor das plumas de cabeza. A análise do ADN ribosómico e mitocondrial indicou que o gabeador corso é o máis estreitamente relacionado co gabeador chinés S. villosa e que diverxiron dun antepasado común hai arredor de 0,96 millóns de anos. A gran distancia que separa as áreas de distribución das dúas especies irmás é moi pouco usual entre os paseriformes do Paleártico. S. yunnanensis é unha especie irmá do grupo canadensis e ten moitas características comúns. Cladograma do grupo canadensis baseado en Pasquet et al. (2014)
Descrición
O macho adulto mide 12 cm de lonxitude e pesa de 11,8 a 14,4 g. Ten un píleo negro e unha banda ocular separados por unha liña superciliar branca. As partes dorsais son grises azuladas e a gorxa e partes ventrais son beiges agrisadas. As plumas de voo son marróns agrisadas escuras beireadas de gris azulado. O peteiro é de negro a marrón agrisado facéndose grises claras na base da mandíbula inferior, o iris é marrón escuro e as patas e pés son marróns agrisados ou agrisados. A femia é similar ao macho pero ten un píleo e banda ocular gris. As aves novas son versións máis claras dos adultos.
Ten unha chamada que soa como pu-pu-pu e un canto parecido a un hididididididi.
Os adultos experimentan unha muda completa despois de reproducirse. Os xuvenís presentan unha muda parcial que empeza unhas 8 semanas despois de emplumar. A taxa de supervivencia do adulto anual para os machos é do 62 %, o cal corresponde a unha vida media de 2 anos e 1 mes. A idade máxima rexistrada nesta especie foi de 5 anos e 7 meses.
Reprodución
miniatura|Ovos de Sitta whiteheadi. Esta especie territorial aniña en buratos dos piñeiros corsos mortos ou que apodrecen, que xeralmente escava o propio paxaro.
A posta é normalmente de 4 a 6 ovos (a media é 5,1). Os ovos son brancos con pintas marróns avermelladas, especialmente no extremo máis grande e son dun tamaño de 17,2x13 mm. A femia choca os ovos durante de 14 a 17 días ata que eclosionan. É alimentada no niño polo macho. A femia despois cría os pitos cubertos de penuxe e altriciais durante os primeiros 8 días. Os polos son alimentados por ambos os adultos e empluman cando teñen uns 20 días de vida.
Alimentación
Durante os meses de inverno a dieta deste gabeador consiste case enteiramente en piñóns de piñeiro corso. A ave usa o seu longo e bicudo peteiro para extraer as sementes das piñas maduras que se abren cando vai bo tempo entre novembro e marzo. Moitas das sementes son agochadas pola ave nas gretas da codia das árbores. Estas sementes agochadas son recuperadas durante o mal tempo cando as piñas non se abren a non ser que as abran os picotortos, xa que os gabeadores non poden extraer sementes de piñas pechadas. En primavera, durante a estación reprodutora, as aves aliméntanse principalmente de artrópodos. En 1884 cando Whitehead abriu as moellas das aves que cazou, encontrou que contiñan pequenos escaravellos e outros insectos.
Igual que outros gabeadores, esta especie ten a capacidade de gabear descendendo cabeza abaixo polas árbores, a diferenza de especies como os petos, que só poden gabear ascendendo, e poden tamén atrapar insectos en voo.
Predadores
A predación é unha causa importante de fracaso na reprodución nesta especie. O predador máis importante para el crese que é o peto real (Dendrocopos major), que é relativamente abondoso nos bosques de piñeiros. O gabeador corso non toma medidas para protexer o seu niño da predación a diferenza doutras especies de gabeadores como Sitta europea, que reduce o tamaño do burato da entrada do niño con lama ou Sitta canadensis, que cobre as superficies interiores con resina de piñeiro. En lugar diso, o gabeador corso escava o seu propio niño deixando só unha estreita entrada duns 3,2 cm. Isto é pouco comparado co burato de 5 a 6 cm feito polo peto real nos seus niños.
Status
A poboación é dunhas 2 000 parellas; as principais ameazas para el son os incendios forestais, que destrúen o seu hábitat e a predación polos petos reais. Desde 2010 esta ave considérase unha especie vulnerable.
Copa de baloncesto de Portugal
A Taça de Portugal de Basquetebol (en portugués) ou Copa de Portugal de Baloncesto (en galego) é a segunda competición máis importante do calendario do baloncesto de Portugal, e é organizada pola Federação Portuguesa de Basquetebol.
Bandeira de Bahrain
Deseño
O vermello é a cor tradicional das bandeiras dos estados árabes do Golfo Pérsico. O branco está do lado do mastro, e os cinco triángulos representan aos cinco alicerces do islam (profesión de fe, oración, xaxún, caridade e peregrinación). É moi semellante á bandeira de Qatar, a cal ten máis triángulos e é dun vermello máis escuro.
Historia
As bandeiras máis antigas coñecidas de Bahrain eran completamente vermellas. En 1820 Bahrain asinou un tratado co Reino Unido, e a franxa branca foi engadida á bandeira indicar a tregua. En 1932, un bordo serrado foi engadido para distinguir a bandeira da dos países veciños. A bandeira orixinal posuía vinte e oito puntos brancos, mais foi reducida a oito en 1972, e posteriormente a cinco en 2002.
60 metros lisos
Normalmente, a proba está dominada polos corredores de 100 metros lisos que, polas súas características, son capaces de realizar unha gran saída.
Os 60 metros lisos corréronse oficialmente nos Xogos Olímpicos de 1900 e de 1904.
Nesta especialidade, a atleta galega Ana Peleteiro (hoxe dedicada unicamente ao triplo salto), ten unha marca de 7,56 segundos alcanzada o 15 de febreiro de 2014 en Madrid.
Trastoi
Co topónimo Trastoi podémonos referir a dous lugares de Galicia:
Antonio Pérez Rodríguez
Antonio Pérez Rodríguez, nado en Vilar de Lebres (Trasmiras) en 1969, é un político galego do PPdeG
Traxectoria
Estudou Maxisterio e é diplomado en Empresariais pola Universidade de León. É asesor fiscal. Foi tenente de alcalde e concelleiro de tráfico polo PPdeG en Xinzo de Limia e deputado provincial, o 1 de xullo de 2010 foi proclamado presidente do Partido Popular de Xinzo de Limia. O 11 de outubro de 2010 Isaac Vila dimitiu como alcalde de Xinzo ante o pleno municipal e Antonio Pérez resultou elixido como novo alcalde. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a lista do PPdeG que gañou por maioría absoluta, volvendo ser elixido alcalde. O 21 de marzo de 2018 Pérez foi condenado polo Xulgado Penal de Ourense por prevaricación e inhabilitado dirante 8,5 anos, motivo polo que se viu obrigado a presentar a súa dimisión como concelleiro e rexedor do concello, polo que foi substituído por Manuel López Casas.
Liña espectral
Unha liña espectral é unha liña escura ou brillante nun espectro uniforme e continuo, resultado dun exceso ou carencia de fotóns nun estreito rango de frecuencias, comparado coas frecuencias limítrofes. Cando existe un exceso de fotóns fálase dunha liña de emisión (fotóns emitidos polo obxecto de estudo no espectrómetro). No caso de carencia de fotóns, fálase de liña de absorción (fotóns absorbidos polo obxecto de estudo no espectrómetro). O estudo das liñas espectrais permite facer unha análise química de corpos afastados, sendo a espectroscopia un dos métodos fundamentais usados na astrofísica, usándose tamén no estudo da Terra. miniatura|300px| Espectro continuo miniatura|300px|Liñas de emisión miniatura|300px|Liñas de absorción
Tipos de liñas espectrais
dereita|miniatura|Liñas espectrais de emisión do [[cesio.]]
As liñas espectrais son o resultado da interacción entre un sistema cuántico —polo xeral, átomos, outras veces moléculas ou núcleos atómicos— e fotóns. Cando un fotón ten unha enerxía moi preto da necesaria para mudar o estado de enerxía do sistema (no caso do átomo a mudanza do estado de enerxía producirase cando un electrón mude de orbital), o fotón é absorbido. Máis tarde, será reemitido, sexa na mesma frecuencia —ou lonxitude de onda— que orixinalmente tiñan, ou en forma de cascada,isto é, unha serie de fotóns de diferente frecuencia. A dirección na que o novo fotón sairá reemitido estará relacionada coa dirección de onde proveu o fotón orixinal.
Dependendo do tipo de gas, a fonte luminosa e o que chegue ao detector, pódense producir dous tipos de liñas: de emisión ou de absorción. Se o gas está entre o detector e a fonte de luz —esta, polo xeral, tratarase dunha fonte con espectro continuo—, de tal xeito que o detector poderá observar o espectro tanto do gas como da fonte, e observarase unha diminución da intensidade da luz na frecuencia do fotón incidente, debido a que a meirande parte dos fotóns reemitidos sairán en direccións diferentes ás que posuían os fotóns orixinais. Neste caso observarase unha liña de absorción. Doutra banda, se o detector é capaz de observar o gas, pero non pode ver a fonte de luz, observaranse soamente os fotóns reemitidos, resultando en liñas de emisión.
A posición das liñas espectrais depende do átomo ou molécula que as produza. Debido a isto, estas liñas son de grande utilidade para identificar a composición química de calquera medio que permita pasar a luz a través del. Varios elementos químicos téñense descuberto grazas a espectroscopia. Algúns deles son o helio, o talio e o cerio. As liñas espectrais tamén dependen das condicións físicas do gas. Por esta razón, son comunmente utilizadas para determinar as características físicas, ademais da composición química, de estrelas e outros corpos celestes, para os que non existe ningún outro método de análise.
Existen outros mecanismos de produción de liñas espectrais, ademais das interaccións fotón-átomo. Dependendo do tipo de interacción física (entre moléculas, átomos etc.), a frecuencia dos fotóns resultantes pode ser moi diversa. Debido a isto, pódense observar liñas en calquera rexión do espectro electromagnético, dende as ondas de radio ata os raios gamma.
Nomenclatura
Moitas das liñas espectrais, as chamadas «liñas de Fraunhofer», posúen unha nomenclatura especial. Por exemplo a liña producida polo átomo de calcio ionizado, a unha lonxitude de onda de 430,774 nm, coñécese como «liña K». As liñas de átomos que non teñen unha designación de Fraunhofer especial adóitanse denotar polo símbolo do elemento químico en cuestión, seguido dun número romano. Para átomos neutrais utilizase o número I. Cando o átomo está ionizado unha vez, usase o número II, e III para átomos ionizados dúas veces, e así sucesivamente. En moitos casos, debido a que un mesmo átomo produce unha serie de liñas, adóitase engadir tamén a lonxitude de onda, polo xeral en ángstroms —no caso do espectro en luz visible— ou outras unidades (nanómetros, micrómetros etc.). Por exemplo, no caso da liña do estroncio ionizado unha vez, a 407,7 nm, utilízase a nomenclatura «SrII λ4077».
Existen algunhas liñas que só se poden producir en gases con densidades moito máis pequenas as que poderían ter en condicións normais na Terra. Esta clase de liñas coñécense como liñas prohibidas. Para estas liñas adóitase escribir o símbolo químico e o número romano entre corchetes. Por exemplo, [OIII] λ5007 é a liña prohibida do osíxeno ionizado dúas veces, nos 5007 Å.
Un caso especial son as liñas producidas polo átomo de hidróxeno neutro. Neste caso utilízanse letras gregas para designalas, antecedidas por outros símbolos, dependendo do nivel enerxético cara o que descende o electrón. Para cambios cara o primeiro nivel (serie de Lyman) dende o segundo utilízase a nomenclatura «Ly α», do nivel 3 ao 1 utilizase a nomenclatura «Ly ß», e así, sucesivamente. Para cambios cara o nivel 2 (serie de Balmer) dende o 3 utilízase a nomenclatura «Hα»; do 4 ao 2, «Hβ»; do 5 ao 2, «Hγ»; etc. No caso de cambios cara o nivel 3 dende niveis superiores (serie de Paschen) utilízanse «Pa α», «Pa β», «Pa γ» etc. Cara o nivel 4 dende niveis máis altos (serie de Brackett), a designación é «Br α», «Br β», «Br γ» etc. Para transicións cara a niveis máis altos, utilízase o número do nivel mais baixo. Por exemplo, para un electrón que transita do nivel 23 ao nivel 22, utilizaríase «22α», do nivel 24 ao 22, «22β» etc.
Desprazamento Doppler
Acontece de xeito ordinario que as liñas espectrais de obxectos astronómicos se observan en lonxitudes de onda diferentes as que teoricamente se producen. Este fenómeno, coñecido como efecto Doppler, acontece cando o obxecto movese achegándose ao observador ou afatándose deste. No primeiro caso, a liña observase en lonxitudes de onda menores á teórica –dise que o espectro correse ao azul—. No segundo caso, a liña observase en lonxitudes de onda maiores á teórica —fálase entón de corremento ao vermello—. Este efecto depende da velocidade que ten o obxecto con respecto ao observador. A relación, cando a velocidade do obxecto relativa ao observador e moito menor á velocidade da luz no baleiro ven dada pola ecuación
sendo \nu_o a frecuencia observada, v a velocidade do obxecto relativa ao observador, c a velocidade da luz no baleiro e \nu_t a frecuencia teórica. Pódese notar que se v = 0, isto é, se o obxecto non se move con respecto ao observador, a liña observase na mesma posición que debe ter teoricamente.
Ancheamento de liñas
As liñas espectrais esténdense sobre un rango de frecuencias, en vez dunha soa frecuencia ( teñen un ancho de liña diferente de cero). Existen varios factores que fan que a liña se ensanche e cada un deles daralle diferente forma á mesma. Existen basicamente dous tipos destes factores: os debidos a condicións locais e os debidos a condicións externas. Os primeiros acontecen dentro do obxecto emisor, usualmente dentro dunha zona o suficientemente pequena como para que se poida dar un equilibrio termodinámico local. Os segundos son cambios na distribución espectral da radiación ao tempo que esta atravesa o medio que se atopa entre o observador e o obxecto. Pode darse o caso tamén de que as diferentes partes dun mesmo obxecto emitan radiación de forma diferente (por exemplo, nunha galaxia afastada, debido a que está composta por estrelas de diferentes clases, ademais do medio interestelar, o seu espectro resulta unha combinación do espectro de todos os obxectos que a compoñen), resultando unha combinación da radiación observada.
Ancheamento natural
O principio de indeterminación de Heisenberg para enerxía e o tempo establece que se existe unha indeterminación \Delta t sobor do tempo en que permanece un sistema nun estado de enerxía, entón o sistema ten unha enerxía dentro dun rango \Delta E, no lugar dunha enerxía específica, o que se traduce nun rango de frecuencias nos fotóns emitidos. Un electrón nun nivel de enerxía diferente do estado base tende a permanecer un certo tempo neste nivel ata que finalmente decae cara a un nivel de enerxía inferior. O tempo exacto perante o cal permanece nese estado non é o mesmo en cada decaemento; é aleatorio, polo que non pode ser calculado analiticamente. Porén, por medio da estadística, pódese calcular un tempo de vida media. Se se ten un conxunto de átomos, e cada un deles ten un electrón nun mesmo estado excitado, despois dun tempo \tau, unha fracción dos electróns terán decaído a un nivel mais baixo. Despois doutro tempo \tau, dos electróns que quedaban no estado excitado, unha fracción semellante decaerá. Resumindo,a poboación de electróns en estado excitado diminuirá de xeito exponencial. Expresado en forma de ecuación, o número de electróns en estado excitado a un mesmo tempo t será:
sedo n(t) o número de electróns en estado excitado nun tempo t e n(0) o número de electróns en estado excitado que había nun principio. O fluxo de radiación emitido por estes electróns tamén será unha función exponencial decrecente:
con \gamma, unha constante que nos indica a taxa de decaemento do fluxo.
miniatura|350px|Ancheamento natural dunha liña de emisión. A liña adquire un [[distribución de Cauchy|perfil lorentziano.]]
Coñecendo o fluxo de radiación en función do tempo, pódese calcular a intensidade da radiación en función da súa frecuencia a través dunha transformada de Fourier, aplicada á función de fluxo. A función resultante é unha función de Lorentz:
sendo I_0 a máxima intensidade de radiación que alcanza a liña e \nu_0 a frecuencia central da liña.
Tipicamente, unha liña espectral ensanchada de forma natural ten un ancho a media altura nun rango entre 0,1 a 100 MHz ou, en termos de lonxitude de onda, entre 10^{-4} e 10^{-7} nm. Na súa forma máis sinxela, o ancho a media altura para o ancheamento natural pódese calcular a través da seguinte expresión:
con e, a carga do electrón e \epsilon_0 a permitividade eléctrica do baleiro. Estes anchos son moi inferiores aos que se atopan normalmente en obxectos astronómicos onde as súas liñas espectrais teñen sido ensanchadas por outros factores. Porén, o ancheamento natural pode ser importante nalgúns casos, como por exemplo en espectroscopia láser. Aínda cando outros tipos de ancheamentos dominen ao ancheamento natural, as alas da distribución de Lorentz (os lados que tenden a cero na función), poden contribuír á radiación emitida ou absorbida, dado que a función de Lorentz cae dunha forma mais lenta, comparada con outras funcións, por exemplo, a exponencial.
Ancheamento Doppler térmico
Na teoría cinética dos gases, a temperatura dun gas é unha consecuencia da enerxía cinética das partículas que o conforman. A velocidade á que se moven as partículas depende da temperatura que dito gas teña. Con todo, as partículas terán diferentes velocidades. Cando o gas se atope en equilibrio termodinámico, o número de partículas que posúen unha certa velocidade pódese coñecer facendo uso da estadística de Maxwell-Boltzmann. A partir desta, pódese chegar á distribución de Maxwell-Boltzmann, que nos relaciona a fracción f de átomos cun certo intervalo infinitesimal de velocidades e a temperatura do gas:
Nesta ecuación, v_x é a velocidade das partículas na dirección do observador, m é a masa das partículas, T é a temperatura do gas e k é a constante de Boltzmann.
Cadoalla, Cadoalla, Becerreá
Cadoalla é un lugar da parroquia de Cadoalla no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
Liña espectral
Ancheamento Doppler térmico
miniatura|esquerda|400px|Ancheamento dunha liña de emisión por [[efecto Doppler. O perfil da liña é unha función de Gauss, que decae mais rapidamente que unha función de Lorentz.]] Ao igual que no caso do desprazamento Doppler, unha partícula que se achega ou se afasta do observador emitirá unha liña espectral con menor o maior lonxitude de onda, respectivamente, a prevista pola teoría. Debido a que o desprazamento Doppler depende directamente da velocidade, as partículas do gas emitirán liñas espectrais seguindo unha distribución de lonxitudes de onda semellante á distribución de Maxwell-Boltzmann. Esta última é unha distribución gaussiana. Usando un pouco de álxebra, pódese pasar da fracción de átomos con certa velocidade a unha intensidade de luz e, por medio da ecuación para o efecto Doppler, o argumento do exponencial pódese escribir en termos da frecuencia. A forma final da liña ensanchada por efecto Doppler térmico será:
sendo I a intensidade e I_0 a intensidade máxima da liña. O ancho a media altura neste caso e:
Debido a que os anchos das liñas dependen directamente da temperatura do gas que o produce, estes poden tomar un amplo rango de valores. Na maioría dos casos estes anchos son moito máis maiores aos producidos polo ancheamento natural. O perfil do ancheamento Doppler e moito máis redondeado que o do ancheamento natural. Doutra banda, as alas da función exponencial decaen máis rapidamente a cero que a función de Lorentz conforme cada unha destas se afasta do centro. Isto provoca que, nalgúns casos, o ancheamento natural teña, nas zonas lonxas da frecuencia central, unha contribución á intensidade mais importante que no ancheamento Doppler.
Ancheamento por presión
Nos fluídos, a presión é unha consecuencia das colisións das partículas que os conforman. Unha superficie dentro dun fluído (por exemplo, a parede do contedor dun gas) recibe, de media, a mesma cantidade de colisións nun mesmo período. Isto tradúcese nunha forza constante dentro desa área, o que dá lugar á presión. Canta maior presión exista nun gas, maior será o número de colisións sobre unha área determinada.
No que respecta a unha partícula illada, outras partículas dentro do gas ao cal pertence chocarán con ela cunha frecuencia maior canto maior sexa a presión. Estas colisións afectarán a forma da radiación que emita a partícula de xeitos moi diversos, dependendo do tipo de interacción que exista entre as partículas no momento do choque. Así mesmo, existen moitas clases de interaccións que volven este problema moi complexo de tratar matematicamente. Porén, pódense mencionar algúns casos sinxelos que teñen gran relevancia experimental.
300px|miniatura|[[Parámetro de impacto ρ dunha partícula P cunha velocidade relativa v perturbando a un átomo A.]]
Estación do Norte
Estación do Norte pode referirse a:
Illas de San Pedro
Os illotes tamén teñen nomes de seu e son: Illa Vendaval ou Cetárea, Illa do Pé, Aguión, As tres illas e Os Fernandiños.
En 2009 o arquipélago foi declarado espazo natural de interese local de xeito provisorio durante dous anos, mais non se prorrogou. En 2016 o concello aprobou por unanimidade o procedemento para a súa declaración definitiva e a declaración provisional foi aprobada pola Xunta o 16 de novembro de 2017. O 7 de abril de 2020 aprobouse a declaración definitiva.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
Frauenliebe und -leben
miniatura|Robert e Clara Schumann
O ciclo
O ciclo de lieder Frauen Liebe und Leben (Amor e vida de muller) 1840 foi composto por Robert Schumann en base ao ciclo de poemas do mesmo nome do ano 1830 do poeta romántico Adalbert Von Chamisso.
Temática
Resulta case imposible non facer referencia á propia muller de Schumann, Clara Wieck, máis coñecida como Clara Schumann gran pianista e compositora de calidade que deixou unha interesante relación de obras (para piano, música de cámara, lieder...) os cales quedaron no esquecemento. A propia Clara, en cartas persoais á súa familia, fala da inutilidade da súa ilusión xuvenil como compositora.
Títulos
Seit ich ihn geseheh (Dende que o vin)
Er, der herrlichste von allen (El, o máis noble de todos)
Ich kann´s nicht fassen, nicht glauben (Non podo entendelo nin creelo)
Du, ring an meinem finger ( Ti, anel do meu dedo)
Helft mir, ihr schwestern (Axudádeme irmás)
Suser Freund, du blickkest mich verwundert an (A túa mirada doce amigo)
An mainem herzen, an mainer brust (No meu corazón, no meu peito)
Nun hast du mir den ersten schmerz getan (Agora cáusasme a primeira dor)
Discografía de Bob Dylan
A continuación detállase unha lista coas publicacións oficiais do músico estadounidense Bob Dylan.
Lemos
Lemos pode referirse a:
Xirei, Parada de Labiote, O Irixo
Xirei é un lugar da parroquia de Parada de Labiote no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 6 mulleres.
Copa Galiza (hóckey a patíns)
A Copa Galiza de hóckey a patíns foi unha competición de clubs de hóckey a patíns, da que se disputaron dúas edicións en 2008 e 2009. Competían equipos de hóckey galegos, independentemente da categoría na que competiran. O HC Liceo foi o vencedor das dúas edicións. gañando na final en ambas ocasións ao CP Cerceda, na primeira delas cando este aínda era o filial liceísta e a segunda xa como club independente.
Granxa
miniatura|344x344px|Granxa en [[Olveiroa, Dumbría|Olveiroa, Dumbría.]]
Unha granxa (do latín: granica = celeiro) é un terreo rural no que tradicionalmente se exerce a agricultura e gandería.
Unha granxa é unha parcela, incluíndo estruturas, dedicada principalmente á produción e á xestión de alimentos (produción de hortalizas, grans ou cría de gando), fibras, e cada vez máis, combustible. É a base na produción de alimentos. As granxas poden ser de propiedade e operados por unha soa persoa, unha familia, unha comunidade, unha corporación, unha empresa... As granxas poden ser de calquera tamaño, dende unha fracción de hectárea ata varios miles de hectáreas.
Clases de granxas
As granxas comerciais están destinadas á gandería. As cortes utilízanse para operacións principalmente involucradas no adestramento dos cabalos. Tamén existen granxas de produtos lácteos, que se utilizan para a produción de leite, e de peixes (piscifactorías). Unha nova utilidade é a granxa-escola onde se ensinan coñecementos, sobre todo, dos animais da granxa.
Carballín, Cadoalla, Becerreá
Carballín é un lugar da parroquia de Cadoalla no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Calculadora The Millionaire
miniatura|dereita
A calculadora The Millionaire foi a primeira calculadora mecánica que obtivo éxito comercial, baseada nun sistema de múltiples aplicacións. Producíronse entre os anos 1893 e 1935 un total aproximado de 5000 calculadoras manufacturadas. O seu deseño correu a cargo de Otto Steiger, un enxeñeiro suízo que a patentou en Alemaña en 1892.
Sliver: The Best of the Box
Sliver: The Best of the Box é un álbum recompilatorio da banda estadounidense de grunge Nirvana, editado o 1 de novembro do 2005 a través do selo DGC Records. Trátase do quinto álbum da banda editado tras a morte de Kurt Cobain en 1994. Estreouse no número 21 da lista Billboard 200 e no ano 2007 o álbum levaba vendidas ao redor das 300.000 copias só nos Estados Unidos.
O disco contén 19 temas collidos do seu box set do 2004 With the Lights Out, ademais de tres gravacións non editadas anteriormente: "Spank Thru" da demo de 1985 "Fecal Matter"; unha gravación de estudio de 1990 de "Sappy", e unha gravación demo de 1991 de "Come as You Are".
Listaxe de cancións
With the Lights Out
Suwon FC
O Suwon FC (수원 FC) é un club de fútbol coreano da cidade de Suwon. Fundouse en 2003 e compite na K League 2.
Kakuda
Kakuda (角田市, かくだし, Kakuda-shi) é un concello da prefectura de Miyagi no Xapón. Está situado no centro-leste da rexión de Tōhoku e ó sur da prefectura, noroeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 147,58 km² e a poboación de 32.183 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 218 h/km².
O concello de Kakuda limita cos concellos de Shiroishi, de Ōgawara, de Shibata, de Watari, de Yamamoto e de Marumori.
Hyvinkää
Hyvinkää (en sueco Hyvinge) é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Uusimaa. En 2018 a súa poboación era de 46 675 habitantes. A superficie do termo municipal é de 336,77 km2, dos cales 14,09 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 144,6 hab./km².
O concello é monolingüe en finés.
Carlos VIII de Francia
Carlos VIII de Francia, coñecido coma o afable, nado o 30 de xuño de 1470 en Amboise e finado o 7 de abril de 1498 na mesma cidade, foi rei de Francia desde 1483 ata a súa morte. Fillo de Luís XI de Francia e de Carlota de Savoia.
Pepsi
miniatura|dereita Pepsi Cola, coñecida normalmente como Pepsi, é unha bebida carbonatada de cola orixinaria de Estados Unidos e producida pola compañía PepsiCo. A súa maior competidora é a tamén estadounidense Coca-Cola. Pepsi-Cola foi inventada a finais do século XIX en Carolina do Norte por Caleb Bradham, un farmacéutico de New Bern que a ofrecía aos seus clientes como medicamento contra a dispepsia. En 1902, Caleb Bradham solicitou o rexistro da marca e fundou a empresa con 97 accións de capital, empezando a vender o concentrado de Pepsi.
Carlos VIII de Francia
Traxectoria
Trala invasión do Ducado da Bretaña por parte da coroa francesa a herdeira do ducado, Ana da Bretaña, foi forzada a casar con Carlos VIII, asinando un acordo segundo o cal no caso de non ter herdeiros casaría de novo co seguinte na lista de sucesión do trono francés.