cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hernán Núñez
Hernán Núñez e a paremioloxía galega
A colección de refráns e proverbios do Comendador ten o interese de ser a primeira que aparece de refráns galegos, pois Núñez anotou cada un como tal, constituíndo un pedaciño, pola data, da tradición baixo-medieval de Galiza; mesmo para o portugués é a colección máis antiga. Foron de novo publicados a parte por Manuel Murguía en 1865, no tomo I da súa Historia de Galicia, aínda que usou unha pésima reedición feita en 1625. Con todo incluso no orixinal hai deficiencias. En 1955, don Fermín Bouza-Brey volveu sobre eles e fixo un pequeno estudo usando exemplares da edición príncipe, tentando restaurar os considerados como deturpados e glosándoos; esta selección contén só 118 refráns. Bouza infire, polas citas de lugares citados nos mesmos refráns (Cualedro, Nocedo, Monterrei, Castro Caldelas, Torbeo, A Cigarrosa, Cacabelos), que os informantes galegos de Núñez procedían basicamente de terras ourensáns.
A Gamalleira, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
A Gamalleira é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Pancho
O pancho (Pagellus acarne) é unha especie de peixe semellante ó ollomol.
Distribución e hábitat
Atlántico tropical, raro ó norte do golfo de Biscaia, común no Mediterráneo.
Pesca e aproveitamento
miniatura|esquerda De grande interese comercial, aínda que menos cotizado que o ollomol.
Descrición
O Pagellus acarne diferénciase do ollomol en que o ollomol ten unha mancha negra grande e este non.
Tragus (xénero)
Tragus é un xénero de plantas herbáceas pertencente á familia das poáceas (Poaceae) establecido por Halle. É orixinario de África, pero foi introducido en zonas subtropicais e tropicais de todo o mundo, onde medran como plantas ventureiras.
Camiño Grande, Igrexafeita, San Sadurniño
Camiño Grande é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 48 habitantes (25 homes e 23 mulleres).
Tragus (xénero)
As plantas son monoicas, estoloníferas, e anuais ou perennes, dependendo das especies.
O caule é ascendente ou forma matas baixas; é glabro e de sección circular.
As follas son planas ou dobradas, e lineares; as lígulas son membranosas e tricomatosas.
As flores reúnense en panículas. Cada flor ten 3 estames, coas anteras de cor amarela pálida.
As cariópsides (graos) son elípticas e de cor dourada escura.
Citoloxía
Número da base do cromosoma, x = 10. 2n = 20 e 40. 2 e 4 ploide.
Atco Records
Atco Records é un selo discográfico fundado nos Estados Unidos en 1955. É propiedade de Warner Bros. Records e na actualidade está operado por Rhino Entertainment.
Historia
Atco Records foi fundada en 1955 por Herb Abramson, como un subselo de Atlantic Records, coa intención de cubrir aqueles grupos e artistas que Atlantic non podía contratar por mor do seu estilo musical, xa que ata 1968 Atlantic só asinaba con grupos e artistas de jazz, blues, soul e R&B. Ademais, Atco encargábase de contratar a todos os artistas non afroamericanos. O nome de Atco Records é simplemente unha abreviatura de ATlantic COrporation.
En 1964, Atco editou sinxelo "Ain't She Sweet" de The Beatles nos Estados Unidos, que chegou ao posto 19 da lista do Billboard en agosto dese mesmo ano. Seguindo o tirón, publicou o disco Ain't She Sweet con cancións de The Beatles, Tony Sheridan e versións de cancións de grupos da invasión británica interpretados polos Swallows.
Na década de 1980, Atco funcionou como distribuidora dos selos RSO Records, Rolling Stones Records, Volt Records e Ruthless Records.
O último número un publicado por Atco Records foi "If Wishes Came True" de Sweet Sensation en 1990. Un ano despois, Atlantic fusionou Atco con Eastwest Records, quedando como Atco/Eastwest Records. En 1993 eliminouse "Atco", quedando simplemente como Eastwest Records. Dende aquela, o logo de Atco e o seu nome só se viron en reedicións de material antigo.
Con todo, no ano 2006 Atlantic recuperou Atco uníndoo con Rhino Entertainment, colocando como máximo mandatario da firma a Karen Ahmet, antiga directiva de Warner, e con base nos Ánxeles.
Igor Tudor
Igor Tudor, nado en Split o 6 de abril de 1978, é un ex-xogador de fútbol.
Traxectoria
Defensa internacional por Croacia. Foi xogador do Juventus ata o ano 2005. Destacaba pola súa forza física e o seu preciso remate de cabeza.
Calvelle, O Pereiro de Aguiar
San Miguel de Calvelle é unha parroquia do concello do Pereiro de Aguiar na comarca de Ourense, na provincia de Ourense. No ano 2011 tiña 463 habitantes, deles 258 eran homes e 205 mulleres, o que supón un aumento de 19 habitantes respecto ao ano 2007 (246 homes e 198 mulleres), 16 habitantes máis que en 2006 (daquela había 447 habitantes).
Mark Spitz
miniatura|dereita|Mark Spitz, en 2008.
Oficina de Relacions Meridionals
A Oficina de Relacions Meridionals (ORM) foi unha entidade radicada en Barcelona (Cataluña) que se fundou no ano 1928 para desenvolver as relacións entre Cataluña e o resto dos territorios de lingua catalá e Occitania. O seu primeiro director foi Josep Carbonell i Gener, colaborador da Societat d'Estudis Occitans e un dos principais artífices da creación para a lingua occitana dunha norma común ós diferentes dialectos. A ORM publicou en 1935 a Gramatica Occitana segons los parlars lengadocians de Loís Alibèrt, base da norma clásica do occitano, a normativa máis empregada nesa lingua na actualidade. Cando se reinstarou a Generalitat de Cataluña converteuse nunha oficina adscrita a ela e desapareceu en 1939 como o resto do aparato gobernamental catalán.
O ORM foi quen difundiu o uso da expresión Países Cataláns en Cataluña, por volta de 1933, como calco da expresión Países Occitáns que entón empregaban algúns medios occitanófanos e intelectuais de lingua occitana.
Mark Spitz
Traxectoria
Actualmente vive nos Ánxeles coa súa esposa Suzy Weiner e os seus dous fillos (Matthew (n. 1981) e Justin (n. 1991).
Tamara Valderrama
Tamara Valderrama Santomé, nada en Vigo en 1979, é unha patinadora sobre rodas e adestradora galega.
Traxectoria
Comezou a patinar con oito anos. Competiu en cinco mundiais, noutros tantos campionatos europeos, seis Copas de Europa, dúas Copas de Italia, dúas Taças Latinas en Portugal e foi campioa de España absoluta no ano 2000 e podio en tódalas súas participacións. No ano 2006 retirouse do patinaxe individual pero continuou en activo co Grupo Show do Club Valladares, do que tamén é coreógrafa e adestradora da súa escola de promesas, co que gañou o Torneo de Italia da especialidade, e da Asociación Deportiva de Patinaxe Artística de Salvaterra de Miño
É licenciada en Bioloxía pola Universidade de Vigo e mais en INEF, e compaxina as súas actividades dando clases de bioloxía.
Lugares de Neda
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Neda.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Neda
República de Artsakh
A República de Artsakh (en Արցախի Հանրապետություն Arts'akhi Hanrapetut'yun), ou sinxelamente Artsakh, comunmente coñecido polo seu antigo nome República de Nagorno-Karabakh entre 1991 e 2017, é unha república situada no Sur do Cáucaso tan só recoñecida por outros tres estados non pertencentes á Organización das Nacións Unidas: Abkhazia, Osetia do Sur e Transnistria. Reclamada e recoñecida como parte de Acerbaixán, Nagorno-Karabakh controla a meirande parte do territorio do antigo Oblast de Nagorno-Karabakh e algúns distritos acerbaixanos circundantes fronteirizos con Armenia (ao oeste) e Irán (ao sur).
O Alto Karabakh, de poboación predominantemente armenia, foi disputado entre Armenia e Acerbaixán trala súa independencia do Imperio Ruso en 1918. Despois de que a Unión Soviética estabelecese control sobre a zona, creouse a rexión autónoma de Nagorno-Karabakh (NKAO) dentro da República Socialista Soviética de Acerbaixán en 1923. Nos últimos anos da Unión Soviética xurdiu de novo o conflito entre armenios e acerbaixanos polo control da zona. Posteriormente, en 1991, un referendo celebrado na Rexión Autónoma e a rexión veciña Shahumian deu lugar a unha declaración de independencia. O conflito étnico a grande escala nos anos posteriores (1991-1994) conduciu á Guerra do Alto Karabaj, que rematou cun cesamento do fogo do que saíron as fronteiras actuais.
Artsakh é unha democracia presidencialista cun Parlamento unicameral. O país é moi montañoso, cunha media de altitude de 1.097 metros sobre o nivel do mar. A poboación é predominantemente cristiá, a meirande parte pertencentes á Igrexa Apostólica Armenia. Varios mosteiros históricos son moi populares entre os turistas, na súa maioría da diáspora armenia, xa que a maioría do viaxe só se pode realizar entre Armenia e Artsakh.
Etimoloxía
A palabra Nagorno- é un adxectivo atributivo ruso de construción moderna, derivado do adxectivo nagorny (нагорный), que significa "terra alta". O nome azarí da rexión inclúe adxectivos semellantes: "dağlıq" (montañoso) ou "yuxarı" (alto). Estas palabras non se utilizan no nome armenio, mais aparecen no nome oficial da rexión durante a era soviética como Óblast Autónomo de Nagorno-Karabakh. Outras linguas aplican as súas propias formas para "alto" ou "terra alta"; por exeplo o nome oficial utilizado pola República de Nagorno-Karabakh en Francia é Haut-Karabakh, literalmente "Alto Karabakh".
A palabra Karabakh considérase xeralmente de orixe turca e persa, e significa literalmente "xardín negro". O nome aparece por vez primeira en fontes xeorxianas e persas durante os século XIII e XIV. Karabagh é outra forma alternativa de escrita de Karabakh, que tamén denomina a un tipo de alfombra cun determinado patrón producida na zona. Nunha teoría alternativa proposta por Bagrat Ulubabyan asevérase que o nome de Karabakh pouse unha orixe túrquico-armenia, cuxo significado sería "Gran Baghk" (en armenio: Մեծ Բաղք). Isto sería unha referencia a Ktish-Baghk (posteriormente Dizak), un dos principados de Artsakh baixo o goberno da dinastía Aranshahik que ostentou o trono de Reino de Syunik entre os séculos XI e XIII e se chamou a si mesmo "Reino de Baghk".
Os nomes da rexión nas distintas linguas locais pódense traducir todos como "Karabakh montañoso" ou "xardín negro montañoso":
Nagorno-Karabakh é ás veces chamado polos seus habitantes armenios Artsakh (en armenio: Արցախ), o nome da décima provincia do antigo Reino de Armenia. En inscricións urarticas (séculos IX a séculos VII a.C.) usábase para denominar á rexión o nome de Urtekhini. En grego antigo algunhas fontes chaman á zona Orkhistene. thumb
Historia
En 1813, a través do Tratado de Gulistán, pasou formar parte do Imperio Ruso. A esta rexión posteriormente chegaron moitas familias armenias provenientes de Persia (actual Irán) logo da sinatura do Tratado como resultado das políticas migratorias de Rusia.
Época soviética
Despois da Revolución rusa de 1917, Artsakh pasou a formar parte da República Democrática Federal de Transcaucasia, a cal se dividiría en tres repúblicas: Armenia, Acerbaixán e Xeorxia. Acerbaixán reclamou a súa soberanía sobre o territorio coa axuda do Imperio otomán. En 1917, logo de ser cedida á nova República de Acerbaixán, a poboación acerbaixana, que xeralmente habitaba na sección musulmá de Shusha, iniciou un rápido crecemento demográfico.
Tampere Jazz Happening
O Tampere Jazz Happening é un festival de jazz que se celebra cada ano dende 1982 na cidade de Tampere, Finlandia. Dende 1990 está producido por Tampereen musiikkijuhlat (en galego "Festivais Musicais de Tampere"). Durante o festival escóitanse tanto figuras destacadas do jazz moderno internacional como talentos emerxentes do jazz finlandés. Entre as súas sedes inclúense Klubi e Telakka, no Centro Cultural Tullikamari. Amais da música, o festival tamén inclúe proxeccións de cine sobre jazz, obradoiros e arte.
En 2017 o festival foi galardoado polo Europe Jazz Networkin co Premio EJN Award for Adventurous Programming polo deseño dun programa musical visionario e atractivo para a audiencia.
Ao longo da súa historia exerceron como directores executivos e planificadores de programa para o evento:
Polo escenario do Tampere Jazz Happening teñen pasado figuras como Don Cherry (1992), Ornette Coleman (1995), Cecil Taylor (1998), Sam Rivers (2001), Tony Allen (2008, 2017) e Ginger Baker (2015).
Mario Mandžukić
Mario Mandžukić, nado o 21 de maio de 1986 en Slavonski Brod, é un futbolista croata. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Juventus FC. Ademais, é internacional na selección de Croacia.
Club
Mandžukić deu os seus primeiros pasos coma xogador no TSF Ditzingen alemán. Entre 1997 e 2003 xogou no NK Marsonia, antes de pasar unha tempada no NK Željezničar. Á seguinte tempada volveu ao Marsonia, para fichar posteriormente polo NK Zagreb. No verán de 2007, foi fichado polo NK Dinamo Zagreb por 1.3 millóns de dólares.
O 10 de xullo de 2014, Mandžukić asinou un contrato de catro anos co Atlético de Madrid, equipo que pagou 22 millóns de euros ó Bayern München pola súa fichaxe.
O 22 de xuño de 2015, confirmouse a súa fichaxe polo Juventus FC da Serie A por 19 millóns de euros.
Selección
Mandžukić debutou coa selección de Croacia o 17 de novembro de 2007 contra Macedonia. O 10 de setembro de 2008, anotou o seu primeiro gol con Croacia na derrota por 4-1 contra a selección de Inglaterra.
Foi incluído tamén no equipo da selección croata para a disputa da Eurocopa de Polonia/Ucraína de 2012. No debut da súa selección, anotou dous goles contra a selección de Irlanda.
Waterford
miniatura|300px|none|Waterford.
And did those feet in ancient time
miniatura|O [[prefacio a Milton, ilustrado polo propio Blake.]] «Jerusalem» é un himno inglés que foi proposto como himno nacional de Inglaterra. É considerado un dos símbolos máis representativos do país, e unha das súas melodías máis coñecidas.
A letra do himno está baseada nos catro versos que comezan con «And did those feet in ancient time» de William Blake, incluídos no prefacio do seu epopea Milton (1804), dedicado a John Milton, a partitura de Hubert Parry foi engadida en 1916. Así mesmo, foi un dos himnos cantados na abadía de Westminster para a voda real entre Guillerme de Cambridge e Catherine Middleton en 2011, xunto con «Guide Me, O Thou Great Redeemer», elixido por Guillerme en homenaxe a súa nai, Diana de Gales, finada en 1997.
Unión de Filatelistas de Rusia
A Unión de Filatelistas de Rusia (Союз филателистов России)(UFR), sucesora legal da Unión de Filatelistas da URSS, é a asociación que acolle ós filatelistas rusos, formouse o 15 de febreiro de 1992 e a ela adscríbense 20.000 asociados e 70 asociación rexionais. Edita o boletín Новости филателии (Novas da filatelia), a revista Филателия (Filatelia) e o anuario Коллекционер (Coleccionista). A UFR representa ós filatelistas rusos na Federación Internacional de Filatelia.
Zoran Tegeltija
Zoran Tegeltija (en serbio cirílico: Зоран Тегелтија), nado en Mrkonjic Grad o 29 de setembro de 1961, é un político serbio de Bosnia e Hercegovina, actual presidente do Consello de Ministros de Bosnia e Hercegovina.
É economista e membro da Alianza de Socialdemócratas Independentes. Foi tamén ministro de Facenda da República Serbia, alcalde de Mrkonjic Grad, membro do Parlamento bosníaco e presidente da Federación de Baloncesto da República Serbia.
Traxectoria
Naceu o 29 de setembro de 1961 en Mrkonjic Grad, onde asistiu á escola primaria e á secundaria. En 1986 licenciouse na Facultade de Económicas da Universidade de Saraxevo. Realizou un máster que rematou en 2004 e no 2007 doutorouse na Universidade de Janicije e Danica Karic en Belgrado. Está casado e ten dous fillos.
Entre outros traballos, foi empregado na refinería de petróleo, na Administración tributaria e na administración aduaneira da República Serbia. No período comprendido entre 2000 e 2002 foi membro da Asemblea Nacional da República Serbia e, posteriormente, presidente da Comisión Estatal de Cruzamento de Fronteiras de Bosnia e Hercegovina.
En 2004 foi elixido alcalde de Mrkonjic Grad e reelixido en 2008. É membro da Alianza de Socialdemócratas Independientes.
En decembro de 2019 o Parlamento de Bosnia e Hercegovina votou a favor da súa investidura como novo primeiro ministro.
Anžejs Pasečņiks
Anžejs Pasečņiks, nado o 20 de decembro de 1995 en Riga, é un xogador letón de baloncesto profesional que xoga no Real Betis Baloncesto da Liga ACB.
Traxectoria profesional
En agosto de 2015, Pasečņiks asinou un contrato co CB Gran Canaria da Liga ACB. Na súa primeira tempada xogou no filial do equipo canario na Liga EBA.
O 22 de xuño de 2017, Pasečņiks foi elixido na 25ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Orlando Magic. Na mesma noite do Draft foi traspasado ós Philadelphia 76ers a cambio de dúas futuras eleccións do Draft.
O 16 de outubro de 2019, Pasečņiks asinou cos Washington Wizards. Tres días máis tarde, foi cortado polos Wizards. O 17 de decembro de 2019, Pasečņiks asinou de novo cos Wizards. O 12 de xaneiro de 2020, Pasečņiks asinou un contrato multianual cos Wizards. O 17 de xaneiro de 2021, os Wizards cortaron a Pasečņiks.
Torre de la Párdida
A Torre de la Párdida é unha montaña española enclavada no Macizo Central dos Picos de Europa ou macizo de Los Urrieles, en Asturias. Ten unha altitude de 2.596 metros.
Alimentos transxénicos
Os alimentos transxénicos, tamén chamados alimentos sometidos a enxeñaría xenética, son aqueles que conteñen organismos modificados xeneticamente mediante técnicas de enxeñaría xenética. Dito doutro xeito, é un alimento elaborado a partir de organismos ós que lles incorporaron xenes doutro, para lograr nel a característica desexada. Proveñen na súa maior parte de plantas transxénicas, como o millo e a soia.
Os alimentos transxénicos non sempre conteñen as proteínas codificadas polos xenes transferidos, porque moitas delas exprésanse en partes das plantas distintas dos órganos dos que se extrae rendemento.
Antecedentes
A enxeñaría xenética é a ciencia que manipula as secuencias do ADN. A mellora das especies que serán usadas como alimento foron un motivo común na historia: xa no 1909 tivo lugar a primeira fusión de protoplastos, e no 1927 obtivéronse mutantes de maior produtividade mediante irradiación con raios X nas sementes. Finalmente, no 1983 produciuse a primeira planta transxénica e no 1994 aprobouse a comercialización do primeiro alimento modificado xeneticamente. No ano 2007 os cultivos de transxénicos estendíanse en 114,3 millóns de hectáreas de 23 países, dos cales 12 eran países en vías de desenvolvemento. No 2006 nos Estados Unidos o 89% das plantacións de soia eran de variedades transxénicas, así como o 83% do algodón e o 61% do millo.
O primeiro alimento modificado pola enxeñaría en ser producido para o consumo masivo foi o tomate Flarv Svr. Os alimentos que posteriormente se modificaron foron a soia transxénica, cuxa constitución se modificou para facela máis resistente a herbicidas, e o millo, que se modificou para resistir determinados insectos e xerar maiores rendementos.
Efectos na saúde humana
O uso dos OMX aprobouse dunha maneira moi criticada por gran parte da comunidade científica. Seguiuse o criterio da equivalencia substancial, é dicir, a comparación dun organismo non modificado xeneticamente cun OMX equivalente, que se declaraba seguro se non se detectaba ningunha diferenza significativa.
Constatáronse os seguintes efectos sanitarios provocados polos transxénicos:
Porén, existen opinións favorables ó uso dos transxénicos. Segundo o doutor Thomas, os beneficios dos alimentos transxénicos para os consumidores veranse no futuro, cando saian dos laboratorios moitos dos produtos que actualmente se encontran en distintas fases de experimentación. Alimentos fortificados con vitaminas e micronutrintes esenciais, por exemplo, serán de grande utilidade para combater as deficiencias nutricionais que padece un elevado porcentaxe da humanidade. Incluso estase experimentando coa creación de alimentos que conteñan produtos medicinais. Os alimentos que conteñan vacinas son un bo exemplo disto.
Efectos no medio ambiente
As variedades transxénicas contaminan xeneticamente a outras variedades da mesma especie ou a especies silvestres emparentadas. Por exemplo, en México, o centro de diversidade e orixe mundial do millo, os millos transxénicos importados dos Estados Unidos están contaminando as variedades tradicionais. Os casos son especialmente graves nos estados de Puebla e Oaxaca. En Europa a colza transxénica é un cultivo de alto risco, dado que existen parentes silvestres deste cultivo. A permisividade do goberno chinés respecto á importación de soia transxénica pon en perigo o centro de diversidade e orixe mundial deste cultivo, podendo ocorrer o mesmo que pasou en México có millo. A contaminación xenética é irreversíbel e impredicíbel, non se pode volver á situación de partida. A polinización depende de factores naturais e, polo tanto, é imposíbel controlala.
Defensores
Os científicos e enxeñeiros aseguran que o contido nutricional dos alimentos transxénicos é de maior calidade, polo que o risco de alerxias a determinados alimentos diminúe e o metabolismo mellora. Afirman tamén que estes alimentos se logran sen alterar as cualidades beneficiosas do produto.
Outros defenden o tema argumentando que:
Opositores
Os grupos opositores deste tipo de alimentos están formados principalmente por ecoloxistas, asociacións de dereitos do consumidor, científicos e políticos. Estes buscan que se etiqueten estes alimentos por diferentes motivos: uns pola súa preocupación sobre a seguridade alimenticia, outros pola dependencia económica, polo seu impacto ambiental etc. Xurdiron en varios países do mundo e baséanse en:
McLaren M23
O McLaren M23 foi un coche de competición deseñado por Gordon Coppuck, coa participación de John Barnard e construído polo equipo McLaren. Foi un desenvolvemento do coche McLaren M16 Indianapolis 500. Utilizouse un motor Ford Cosworth DFV, o cal foi preparado pola compañía de tuning especial Nicholson-McLaren Engines. Isto axudou a aumentar a potencia de saída do DFV ao redor de 490 bhp.
Historia na competición
miniatura|left|McLaren-Ford M23 de [[Denny Hulme de 1973 nunha demostración no Goodwood Festival of Speed]] miniatura|left|[[Mike Hailwood pilotando un McLaren M23 coa librea de Yardley en Brands Hatch en 1974]] miniatura|left|O McLaren M23 con parte da carrozaría e o aleron dianteiro quitado, o motor [[Cosworth DFV visible detrás. véxase a exposición dos pedais entre as rodas dianteiras e a mínima protección contra os accidentes, moi diferente aos coches de F! de hoxe en día.]] Foi presentado na tempada de Fórmula Un, e logrou a pole postion con Denny Hulme na súa primeira saída. Hulme e Peter Revson lograron tres vitorias entre eles esa tempada, mentres que o novato Jody Scheckter case logrou un cuarto. Scheckter foi responsable dun dos maiores accidentes que viu a Fórmula Un no Gran Premio do Reino Unido de 1973, cando trompeou o seu M23 diante do pelotón. Emerson Fittipaldi uniuse a McLaren proveniente de Lotus en. O seu coñecemento do Lotus 72 axudou a McLaren a desenvolver o M23 e esa tempada Fittipaldi deulle a McLaren os seus primeiros campionatos mundiais de pilotos e construtores, superando a Ferrari, Tyrrell e Lotus.
Alimentos transxénicos
Principais empresas e países produtores de alimentos transxénicos
A empresa Monsanto ten o 80% do mercado das plantas transxénicas, seguida por Aventis, co 7%, Syngenta (antes de Novartis) co 5%, BASF co 5% e DuPont co 3%. Estas empresas tamén producen o 60% dos plaguicidas e o 23% das sementes comerciais.
Case dous terzos dos cultivos transxénicos que se producen no mundo atópanse nos Estados Unidos (59%). Aínda que a superficie plantada de cultivos transxénicos neste país segue crecendo, a súa proporción da superficie mundial diminuíu rapidamente, ó incrementar Arxentina (20%), Brasil (6%), Canadá (6%), China (5%), Paraguai (2%) e Suráfrica (1%) as súas plantacións. Así, os transxénicos cultívanse en 7 países industrializados tales como Estados Unidos, Canadá, Australia, España, Alemaña, Romanía e Bulgaria e en 11 países en desenvolvemento: Arxentina, China, Suráfrica, México, Indonesia, Brasil, India, Paraguai, Uruguai, Colombia, Chile, Honduras e Filipinas.
McLaren M23
Historia na competición
O desenvolvemento adicional na tempada de Fórmula Un, incluía unha caixa de cambios de 6 velocidades, unha novidade para o tempo, axudou a Fittipaldi a quedar segundo no campionato de pilotos detrás de Niki Lauda, que tiña a vantaxe do chasis do Ferrari 312T e McLaren logrou o terceiro posto no campionato de construtores, detrás de Ferrari e Brabham. O equipo experimentou con diferentes estilos de carrozaría, incluíndo kickups aerodinámicos diante das rodas traseiras, diferentes perfís de nariz e carrozaría ampliada diante das rodas traseiras, aloxando os enfriadores de aceite. A maioría destes cambios foron adoptados para o M23 e o seu sucesor, o McLaren M26. A finais de 1975, Fittipaldi deixou o equipo para unirse ao equipo do seu irmán Fittipaldi Automotive patrocinado por copersucar. Foi substituído por James Hunt, quen gañou a dramática e polémica tempada coa última evolución do M23, o M23D.
Cando o substituto, o McLaren M26, resultou problemático, Hunt e Jochen Mass baseáronse no M23 na primeira parte da tempada de Fórmula Un, e aínda que o coche tiña entón catro anos aínda era competitivo.
O M23 nunca foi o coche de F1 tecnicamente máis avanzado, pero unha boa preparación e o desenvolvemento continuo axudáronlle a gañar 16 Grandes Premios, dous campionato mundiais de pilotos e un campionato mundial de construtores durante a súa andaina.
O M23 tamén foi modificado para o seu uso na Fórmula 5000. O piloto australiano John McCormack pilotou un M23 con motor Leyland para gañar o Campionato Australiano de Pilotos de 1977. McCormack tamén culificou o seu M23 na pole no Gran Premio de Australia de 1978.
Resultados Completos na Fórmula Un
* 12 puntos en anotáronse usando o M19A e M19C  * 39 puntis en  anotáronse usando o M26  * Todos os puntos de  anotáronse usando o McLaren M26
Chaodarcas, O Pereiro de Aguiar
Santa Ana de Chaodarcas é unha parroquia do concello do Pereiro de Aguiar na comarca de Ourense, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 187 habitantes, deles 93 eran homes e 94 eran mulleres, o que supón unha diminución de 6 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Manuel Barros Pérez
Manuel Barros Pérez, nado en Cambados, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
En 1929, sendo estudante de Maxisterio, formou parte da Juventud Católica de Cambados e pronunciou a conferencia inaugural do Círculo de Estudios da asociación. Foi nomeado mestre de Troáns (Cuntis) en decembro de 1934, e de Baíña (Baiona) en 1935. Mestre de clases particulares en Vilagarcía. En maio de 1936 figuraba como aspirante aos cursos do Maxisterio de Pontevedra. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Preso na illa de San Simón, morreu na illa.
Bad Romance
miniatura|Logotipo da canción. "Bad Romance" (en galego, "Mal romance") é unha canción interpretada pola cantante estadounidense Lady Gaga, escrita por Gaga, RedOne e producida polos mesmos. A canción está incluída no seu terceiro EP The Fame Monster, e foi lanzada como primeiro sinxelo do álbum.
Louxas, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Louxas é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 34 habitantes (18 homes e 16 mulleres).
Melchor de Prado y Mariño
Foi o irmán máis vello do escultor Manuel de Prado Mariño.
Traxectoria
miniatura|270px|Igrexa de San Bieito do Campo. miniatura|270px|Parte superior da fachada da [[Capela de Ánimas de Santiago.]]
Formación
Comezou os seus estudos artísticos na "escola patriótica de debuxo" que a Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, estableccera en 1792 no mosteiro de San Martiño Pinario, dirixida por Miguel Ferro Caaveiro. É daquela, seguramente, cando tomaría contacto por primeira vez coa arte de construír, pero non foi até 1792 cando grazas á protección do arcebispo de Santiago Sebastián Malvar, puido ingresar como alumno na Real Academia de Belas Artes de San Fernando de Madrid, onde se relacionou con outros arquitectos da súa xeración. Ao non poder alcanzar o seu desexo de trasladarse a Roma para estudar alí, tivo que conformarse con coñecer a arquitectura antiga e moderna nos libros ilustrados da biblioteca da Academia, tales como os máis prestixiosos tratados teóricos da Antigüidade; a eles, especialmente a Vitruvio, arquitecto romano que viviu no século I a.C., e ao veneciano Palladio, considerado como o arquitecto que talvez «mellor soubo actualizar a herdanza das formas clásicas na realidade do momento central do Cinquecento», debe o severo e rigor arquitectónico que o caracterizou.
Obras
Tendo en conta os anos que hai que considerar que durou a súa formación, a súa produción comozou relativamente cedo, xa que nos anos 1794 e 1795, sendo aínda alumno da Academia de San Fernando, o Cabido compostelán requiriulle senllos proxectos para a reconstrución da Porta Santa da catedral de Santiago e da igrexa de San Bieito do Campo da mesma cidade.
Porén, a súa carreira como profesional titulado non comezou até 1796, ano en que, por un proxecto para unha biblioteca, conferíuselle o rango de "académico de mérito". É a partir de entón cando comeza a súa etapa de maior actividade. Participa, por encargo do rei Carlos IV, unha comisión artística ao Reino de Portugal; toma parte, nos anos 1789 e 1790, con Cornide, na expedición arqueolóxica á recentemente descuberta, preto de Segóbriga, a coñecida como basílica de Cabeza de Grego, prerrománica, que nos anos posteriores foi espoliada, e das que se coñecen as súas características pola memoria que presentou Cornide en 1793.
A partir do ano 1800, cando se resolve o conflito con Miguel Ferro Caaveiro (ver máis abaixo), foi cando de Prado realizou a maior parte dos seus traballos. Entre outros, en 1803 interveu na fábrica de louza de Sargadelos, e despois en reformas urbanísticas en Ribadeo, en Noia e en pontes e estradas de Galicia. Tamén se sabe que deseñou moitos retablos. Entre 1818 e 1834, ano en que faleceu, foi arquitecto municipal da Coruña. A súa obra máis importante é a Colexiata de Vigo. En Santiago deu as trazas para a fachada da igrexa de San Miguel dos Agros, sendo rematadas as obras por José Otero no século XIX. Deu, tamén, as trazas para a fachada da igrexa de San Bieito do Campo e as da capela de Ánimas, ambas en Santiago. Construíu na Coruña o camarín e altar das Dores da igrexa de San Nicolás; en Pontevedra, a capela dos Milagres, e, en Lugo, o tabernáculo da Capela Maior da catedral.
Conflito con Miguel Ferro Caaveiro
De regreso a Santiago, á volta da expedición arqueolóxica con Cornide, prodúcese un sonado conflito de competencias entre Melchor de Prado e o seu vello mestre Miguel Ferro Caaveiro.
Por un Real Auto, do 24 de outubro de 1780 nomeábase a Miguel Ferro Caaveiro arquitecto director das obras públicas e privadas da cidade de Santiago, e ningunha obra podía levarse a cabo se non era coa súa aprobación. Isto foi a causa dunha disputa pola dirección das obras en Compostela. Este conflito foi importante, en certo modo, porque achegou informacións sobre unha serie de edificacións nas que Miguel intervira, e tamén porque enfrontou a un académico da Real Academia de Belas Artes de San Fernando —Melchor de Prado— cun arquitecto non académico —Caaveiro—. Este último alegou no seu favor que, pese a non ser arquitecto formado ou titulado en ningunha academia, intervira en tal número de realizacións que case non existía obra nin edificio públco ningún en toda Galicia, no espazo de máis de trinta anos, que non fora, polo menos, proxecto seu. A querela resolveuse en 198 cunha concordia entre ambos os dous arquitectos na que, máis ou menos, se delimitban aas súas respectivas áreas de actuación.
O Cogoludo, Guimarei, A Estrada
O Cogoludo é un lugar da parroquia de Guimarei no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 17 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 8 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres).
SAGE
SAGE (acrónimo de Stratospheric Aerosol and Gas Experiment), tamén coñecido como AEM-B (Applications Explorer Missions B), foi un satélite artificial da NASA lanzado o 18 de febreiro de 1979 mediante un foguete Scout D1 desde a base de Wallops Island.
Características
A misión de SAGE foi estudar o ozono e os aerosois da estratosfera terrestre para comprender mellor o medio ambiente e equilibrio radiativo da atmosfera.
O satélite estaba formado por dous módulos: o módulo de instrumentos, coa instrumentación científica; e o módulo base, cos sistemas de enerxía, comunicacións e propulsión. Foi deseñado para pasar un ano en órbita.
SAGE foi inxectado nunha órbita inicial de 655 km de apoxeo e 545 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 54,9 graos e un período de 96,9 minutos. O satélite comezou a ter problemas de enerxía o 15 de maio de 1979, aínda que continuou recollendo información científica ata o 19 de novembro de 1981. O último sinal de SAGE recibiuse o 7 de xaneiro de 1982, ao fallar a batería. O satélite reentrou na atmosfera terrestre o 11 de abril de 1989.
Chainat
Chai Nat (en ชัยนาท) é unha poboación (thesaban mueang) do centro de Tailandia, capital da Provincia Chai Nat. Ocupa o tambon de Nai Mueang como tamén partes de Ban Kluai, Tha Chai e Khao Tha Phra, todos do propio distrito de Chai Nat. No 2006 tiña unha poboación de 14.469 habitantes.
A poboación está achantada na ribeira do río Chao Phraya. O camiño principal da localidade é a estrada de Phahonyothin (Autoestrada 1).
Doncela (peixe)
A doncela (Coris julis) é un peixe teleósteo da familia Labridae, da suborde dos Acantopterixioss, caracterizado polos dobres beizos carnosos que cobren as súas mandíbulas. É de forma oblonga, está revestido de escamas e a súa carne é bastante apreciada. Pódese atopar nos fondos de escasa profundidade no mar Mediterráneo, onde é moi común, e nas costas do leste do océano Atlántico, desde Escocia ata Gabón, incluíndo as costas das illas Canarias. Pode medir ata 25 cm de lonxitude, presenta unha coloración moi viva e, cando percibe perigo, ou durante a noite, entérrase na area.
Dioico
miniatura|180px|[[Ginkgo biloba, un exemplo de vexetal dioico.]]
Etimoloxía
miniatura|180px|[[Physalia physalis é un animal colonial dioico. ]]
O termo dioico deriva de dioecia. A palabra dioecia está formada polos elementos di- e -oecia, tirados do grego antigo δι- di-, de δίς dís, "dúas veces", e da palabra οἰκία oikía, "casa". Literalmente: "de dúas casas".
En canto a diclino, é un termo formado polos elementos di- e -clino, este último derivado do grego antigo κλίνη klínē, "tálamo", "leito conxugal". Literalmente: "de dous leitos". Diclinia deriva de diclino.
Nos animais
En animais, dáse o fenómeno inverso, xa que os grupos de maior complexidade como os artrópodos entre os protóstomos e vertebrados entre os deuteróstomos son practicamente na súa totalidade dioicos.
Bértoa, Carballo
Patrimonio
A igrexa de Santa María de Bértoa foi construída no século XX e caracterízase por ser de liñas sinxelas. Moi cerca dela érguese un cruceiro cunha cruz de sección circular e textura leñosa, con base octogonal de catro chanzos. Tamén se atopa o cemiterio, no cal reposan os restos do pintor Francisco Miguel nunha sepultura sen inscrición.
O Polígono industrial de Bértoa ocupa un espazo de 74 hectáreas. Sobresaen neste polígono empresas en sectores como o plástico, o automobilismo, o metal e a maquinaria agrícola. A superficie dispoñible incrementarase en 1.272.489 metros cadrados, ata chegar aos 2.000.000 de metros cadrados pola demanda de terreo. Na rotonda de acceso ao polígono encóntrase O Escalo, unha escultura do artista Xosé Manuel Facal, elaborada case na súa totalidade con restos de metal reciclado.
Sábese da existencia das seguintes mámoas:
Glicinia chinesa
A glicinia chinesa ou wisteria chinesa (Wisteria sinensis), é unha especie botánica de planta leñosa, leguminosa, caducifolia, perenne, rubideira do xénero Wisteria, endémica da China nas provincias de Guangxi, Guizhou, Hebei, Henan, Hubei, Shaanxi e mais Yunnan. Mentres esta planta é rubideira, pódeselle dar unha forma arbórea.
Descrición
Acada os 20–30 m de longo sobre árbores soporte, por pólas ziratorias e abrazadoras no sentido do reloxo.
Follas
A follaxe é mesta, integrada por follas verde brillantes, pinnadas, que acadan até 25 cm de longo, con 9-13 folíolos oblongos de 2–6 cm de longo.
Flores
thumbnail|left|Flores de glicinia chinesaAs flores son brancas, violetas, ou azuis, dispostas en acios pendurados de 15–20 cm de longo en primavera, usualmente acadando o seu pico a mediados de maio. As flores en cada acio abren simultaneamente antes da expansión da follaxe, presentando unha fragrancia semellante á uva; malia teren acios máis curtos ca Wisteria floribunda (Glicinia xaponesa).
Berdillo, Carballo
San Lourenzo de Berdillo (á espera da oficialización da forma Verdillo (San Lourenzo)) é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Carballo, na comarca de Bergantiños.
Glicinia chinesa
Observaciones
200px|right|miniatura|Glicinia e virxe no [[parque de Castrelos, en Vigo.]]. A zona de rusticidade de USDA é de 5-9, e gosta de solos húmidos. Considerada tolerante á sombra, pero só florece exposta ao sol de cheo ou parcialmente. Pode vivir máis de 100 anos.
Berdillo, Carballo
Toponimia
A grafía do topónimo desta parroquia flutuou ao longo da historia debido a que é de etimoloxía e significado escuros. Nos textos máis antigos, do mosteiro de Soandres (A Laracha), de principios do século XV, aparece como Uerdillo (1410) ou indistintamente como Verdillo ou Berdillo (1419). Nestes documentos móstrase a confusión no uso destas letras, o que demostra que está a cambiar o sistema fonolóxico: na Idade Media as dúas letras distinguían fonemas diferentes, pero a estas alturas xa se estaban a confundir as pronuncias de [b] (bilabial) e [v] (labiodental), o que se denomina betacismo. Daquela, os escribas pasan a grafar con B palabras que etimoloxicamente debían ter V, pero non á inversa
Nos séculos seguintes houbo vacilacións entre B e V (sobre todo no XVI e no XVII), dependendo moito dos cregos ou dos escribáns que redactaban. Así e todo, a escolla do V empezou a ser maioritaria no século XVIII (posiblemente, pola asociación semántica coa palabra verde). No entanto, esta relación non está demostrada, dado que non é clara a orixe etimolóxica da última parte do topónimo, -illo.
Glicinia chinesa
Observaciones
Todas as partes da planta conteñen o glicósido chamado wisterina o cal é tóxico e se se insire pode provocar bocalladas, vómitos, dores de estómago e diarrea en adultos e a morte por envelenamento en rapaces producindo unha gastroenterite media a severa.
Berdillo, Carballo
Toponimia
No século XIX virouse un pouco, tanto no mundo eclesiástico como nos nomenclátores oficiais da segunda metade, a favor do B. No entanto, malia que oficialmente se escribise con B, dende o último terzo do XIX, a única forma rexistrada nos libros e asociacións parroquiais foi Verdillo.
Glicinia chinesa
Observaciones
Foi levada da China a Europa e a Norteamérica en 1816, e se asegurou un lugar de popularidade nas rubideiras pola súa floración. Mais tamén pode ser unha especie invasora nalgunhas áreas do leste dos Estados Unidos onde o clima é semellante ao China.
Berdillo, Carballo
Toponimia
Neste sentido, a Real Academia Galega elaborou un informe onde se analiza a presenza do topónimo en textos notariais medievais, libros pertencentes ao arquivo da parroquia, cartografía histórica e outros documentos. Neste informe, presentado en maio de 2022, propónselle á Xunta de Galicia o cambio do topónimo oficial á forma Verdillo debido ás atestacións gráficas históricas e do uso común da grafía con V entre a veciñanza. Este cambio formalizarase na vindeira revisión do Nomenclátor de Galicia.
Historia
A parroquia de Berdillo esténdese ao longo da estrada que a cruza (DP-1904) e que, en tempos pasados, foi o camiño real que unía A Coruña con Fisterra. Era a principal vía de comunicación coa cidade herculina até que a vila de Carballo comezou a medrar en sona debido ao seu balneario de augas termais, e se construíu unha nova estrada, a actual AC-552, que se fixo pasar polo centro da vila.
Durante séculos, celebrouse nesta parroquia e na veciña de Artes, ao pé do camiño real, a que chegou ser a feira máis importante da antiga provincia da Coruña. Na estrada entre Carballo e Ordes (AC-413) atópase a aldea da Feira de Berdillo, que se refire aos tempos nos que se celebrou a feira. Pese á oposición do barrio e dos párrocos de Sofán, Artes e Berdillo, a feira trasladouse en 1941 a Carballo.
Patrimonio
No centro de Berdillo está a Igrexa de San Lourenzo (construída de novo no século XX e completada en 1931, sendo obra de Manuel Villaverde). Orixinalmente constaba dunha única nave, con tribuna de madeira e un longo presbiterio que correspondía ao templo anterior. En 1951 engádenselle dúas capelas laterais para aumentar o seu espazo interior, polo que pasa ser un templo de cruz latina. A última modificacións faráselle en 1979, cando se lle engade o pórtico lateral.
No seu interior conserva tres retablos. O maior, de estilo neoclásico, obra de Laureano Cao Cornido, do segundo terzo do século XIX, que preside o patrón San Lourenzo, unha talla da mesma época. E dous laterais, de estilo barroco, da segunda metade do século XVIII: o de San Roque, situado na parte esquerda, e o do Carme na parte dereita.
Diante da igrexa existe un cruceiro obra dun santeiro (canteiro de santos).
A parroquia conta cun centro social que se atopa preto da igrexa de San Lourenzo (cuxa construción se estendeu dende o ano 1989 até o 2007) e que é empregado polas asociacións da parroquia.
Asociacións
A parroquia de Berdillo destaca pola forza do seu amplo movemento veciñal, cultural e deportivo. Compre salientar as seguintes asociacións:
Pompeio
Pompeio pode referirse a:
Os pronomes
Colocación do Pronome
Pronominaliza (é dicir, cambia por un pronome) o CI polo pronome persoal de 3ª persoa. 1. Contamos aos nosos pais o que nos pasara na festa. 2. Non dixo toda a verdade á filla. 3. Iso trouxo a el problemas. 4. Terás que levar ao oculista os lentes vellos. 5. Has entregar ao profesor o traballo en limpo. 6. Non deas a eles o que non che deron a ti. 7. Deu un bico aos pais pola mañá. 8. Amosei ós visitantes os museos da cidade. 9. Faltou pouco a eles para aprobar; a ela non fai falta axuda. 10. Deu un premio aos fillos.
Pronominaliza o CI e mailo CD, facendo as contraccións que cumpra. 1. Sirve o caldo aos teus irmáns. 2. Fai os deberes á súa irmá porque ela non sabe. 3. Di a verdade a estes homes. 4. Tróuxonos un regalo ben bonito. 5. Ensinouvos todo canto sabía. 6. Darei a ti todo canto me pidas. 7. Non che quero esas nabizas. 8. Quen vos dera este pastel! 9. Non me fagas ese feo. 10. Hei dar a vós todo o meu.
Nas seguintes oracións coloca o pronome átono onde corresponda, tendo en conta a negación, a entoación e se a oración é simple ou composta. 1. Que cousas ……… dixo ………! (lle) 2. Como ………… puxo …………! (se) 3. Non ………… fagas …………iso. (nos) 4. Moito ………… repetín, ……… pero nunca …… fixo …… caso. (llo, me) 5. Di ……… a verdade que eles ……… queren ……… ben. (lles, te) 6. Nunca …… dixo ……… nada que …… molestase ………(lles, lles) 7. Mal raio ……… parta ………! Eu non ……… aturo ……. (te, te)
Corrixe os erros das oracións seguintes. 1. Me parece que desta aprendinme a colocación do pronome. 2. Non che vin onte no cine. 3. Non se o prestes, que mérqueo ela. 4. Dime quen che o fixo. 5. Me verás ou non me verás. 6. Vos tedes que ir de contado. 7. Paréceme que estaste metendo de máis. 8. Díxolles que axudaríaos. 9. Se vésme pedir axuda, vaite agora mesmo. 10. Os acabei, os exercicios, por fin!
Steve McCurry
McCurry recibiu numerosos premios, entre eles o Fotógrafo de Revista do Ano, outorgado pola National Press Photographers Association, ou a Medalla do Centenario da Royal Photographic Society. Amais, dúas das súas fotografías foron seleccionadas no primeiro posto do concurso World Press Photo.
Estudos
Comezou estudando Historia da Cinematografía e Cinematografía na Universidade Estatal de Pensilvania en 1968, pero rematou conseguindo o diploma en Artes Escénicas, graduánduse cum laude en 1974. Interesouse enormemente pola fotografía cando comezou a tomar imaxes para un xornal de Pensilvania, coñecido como The Daily Collegian.
Carreira fotográfica
A súa carreira como fotógrafo comeza coa cobertura da guerra de Afganistán, alí disfrazouse coa vestimenta do país para pasar inadvertido ao traballar, e coseu os carretes á roupa para poder sacalos do país. As súas imaxes estiveron entre as primeiras que retrataron o conflito e tiveron unha ampla circulación. Este traballo fixo que en 1980 gañara a Medalla de Ouro Robert Capa á mellor reportaxe fotográfica no estranxeiro.
McCurry continuou cubrindo conflitos internacionais, como a guerra entre Irán e Iraq ou a guerra do golfo. O seu traballo foi publicado en revistas en todo o mundo, sendo un colaborador habitual de National Geographic.
Autocracia
Autocracia (do grego αυτός autós 'un mesmo' e κράτος krátos 'goberno, poder') é un sistema de goberno autoritario, no que a vontade dunha soa persoa é a suprema lei. Refírese xeralmente á monarquía absoluta, pero especialmente ó réxime tsarista ruso, cuxo dirixente asumía o título de "Autócrata de Todas as Rusias".
Na actualidade o uso do cualificativo de "autocracia", polos políticos como sinónimo de monarquía caeu en desuso (pola aparición das monarquías constitucionais ou limitadas) e aumentou o uso como sinónimo de tiranía (dexeneración da monarquía segundo os filósofos da Grecia antiga) ou mesmo o de ditadura. O seu uso máis habitual é para establecer un parámetro de poder, por exemplo a oligarquía é o exercicio de poder por poucos, a autocracia diferénciase desta porque o poder é exercido por unha soa persoa, en vez de poucas.
Sen importar o grao ou precisión como se queira clasificar ou definir, a autocracia sempre é un sistema político diametralmente oposto á democracia. Esta é a oposición á democracia esta constituída pola servidume implícita na autocracia. Un exemplo de autocracia é o da Rusia tsarista, a súa constitución de 1905 e a continua dominación do tsar, que levou á fin do seu propio sistema.