cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nirvana (grupo musical)
Os inicios da banda
Finalmente non foi o que aconteceu. O sinxelo vendeuse ben (ademais dos 1 000 exemplares orixinais editáronse 200 máis), principalmente debido ao feito de que Nirvana xa posuía un pequeno público, nado das famosas e incendiarias presentacións da banda en Olympia e Seattle.
Debido ao éxito, a Sub Pop decidiu arriscar e investir nun álbum para a banda, á parte de promover un mellor esquema de divulgación para eles. Cos cartos gañados co The Singles Club (que despois de Nirvana lanzou tamén material de Mudhoney, The Flaming Lips, Afghan Whigs e Tad), a Sub Pop pagou a estadía en Seattle dun famoso editor inglés da revista New Music Express. O obxectivo era facerlle coñecer a fervente escena underground da rexión. O editor, chamado Everett True, ficou impresionado con bandas como Mudhoney, Nirvana e Soundgarden, e fíxoas noticia en Europa. O embrión do éxito do "grunge", termo que viña sendo utilizado (reza a lenda, acuñado por Mark Arm) para referirse á escena musical do nordeste dos Estados Unidos, comezou a se desenvolver aí. As bandas de Seattle pasaron a facer xiras maiores e comezaron a ver os seus nomes escritos e recoñecidos en varias revistas e publicacións dos Estados Unidos e de Europa.
Así, mentres Nirvana continuaba facendo concertos, o grupo comezou a pensar tamén na gravación do seu primeiro disco, ofrecido pola Sub Pop. A banda contou tamén co apoio financeiro de Jason Everman (que máis tarde tería unha rápida pasaxe como baixista de Soundgarden), que acabou sendo citado no libreto do álbum como guitarrista. Realmente el só tocou co grupo nunha ocasión: na gravación dunha versión de Kiss, a canción "Do You Love Me?", que entrou nun disco tributo á banda lanzado pouco antes da gravación do primeiro álbum de Nirvana.
O primeiro álbum, Bleach
A finais de 1988 Nirvana entrou no estudio para gravar o seu primeiro LP co produtor local Jack Endino. Finalmente, o álbum titulado Bleach foi lanzado en xuño de 1989 (a Sub Pop aínda arrastraba os vellos problemas financeiros que atrasaron a súa chegada ás tendas, a pesar de que a situación estaba mellorando). O disco vendeu preto de 35 000 copias. Trátase dun pequeno clásico aínda que ten un son bastante rudo e primitivo. Despois da saída do álbum a banda iniciaría a súa primeira xira polos Estados Unidos.
O batería Chad Channing saíu da banda en maio de 1990, alegando diferenzas musicais cos outros compañeiros, e no seu lugar inicialmente foi chamado Dale Crover de The Melvins, antigo amigo de Kurt. Pero Dale non estivo moito tempo, e pouco despois asumiría as baquetas Dan Peters de Mudhoney. Estes baterías estiveron só mentres non atopaban un definitivo, xa que os dous tiñan as súas propias bandas. É con Peters na batería con quen Nirvana grava, aínda en 1990, o sinxelo "Sliver", e que á parte da canción-título posuía tamén o tema "Dive".
Gravaron tamén un EP chamado Blew ao lado de Butch Vig. Blew saíu nunha edición limitada, o que fai del unha rareza hoxe en día.
En setembro de 1990 Buzz Osborne, dos Melvins, presentoulles a Dave Grohl, que estaba buscando unha nova banda tras a disolución do seu anterior grupo, o conxunto de hardcore punk de Washington, D.C. Scream. Poucos días despois de chegar a Seattle, Novoselic e Cobain fixéronlle unha audición, comentando Novoselic posteriormente, "Soubemos en dous minutos que era o batería axeitado". Grohl dixo despois para a revista Q "Lembro estar na mesma habitación con eles e pensar, 'Que? Iso é Nirvana? Estás de coña?' Porque na portada do seu disco parecían leñadores psicópatas... Pensei, 'Que, ese tipo pequeno e ese gran fillo de puta? Estás puteándome'. Rin. Estaba como, 'De ningún xeito'".
Contrato cunha gran discográfica
Nirvana continuaba saíndo do anonimato cada vez máis rapidamente, facendo incluso unha xira por Europa. Desencantados con Sub Pop e coas sesións nos Smart Studios xerando interese, Nirvana decidiu conseguir un acordo cunha grande discográfica xa que ningún selo independente podía mercar o seu contrato. Despois de finalmente decidir negociar con varias grandes discográficas que asediaban á banda, foron aconsellados por Kim Gordon de Sonic Youth e decidiron asinar un contrato con DGC Records (unha división da Geffen Records) en 1990. Sub Pop tamén gañou co cambio, xa que o pequeno selo sacou bastantes cartos pola rescisión do contrato con Nirvana.
Xa co novo selo, a banda entrou no estudo aínda en 1991 para gravar o seu segundo álbum. Novamente coa produción de Butch Vig, Nirvana fixo varias sesións de estudo, gravando e regravando varias veces o material a ser colocado no seu novo traballo.
Antes do lanzamento do novo disco, a banda participou do famoso Reading Festival, en Inglaterra, ao lado de nomes de peso como Iggy Pop e Sonic Youth, fornecendo aínda máis a súa fama. O resultado das sesións no famoso estudo Sound City, en California, sería lanzado finalmente o 24 de setembro de 1991, baixo o título de Nevermind.
Nevermind
O disco contaba cunha extraordinaria produción que destacaba as excelentes melodías creadas por Cobain, e deixaba o barullo producido polo grupo máis accesible. Á parte diso, Nevermind é un clásico de principio a fin, citado constantemente como un dos mellores discos de rock de todos os tempos. Poucos discos na historia tiveron tantos hits reunidos: "Come as You Are", "Smells Like Teen Spirit" ou "Lithium", entre outros, convertéronse en himnos de toda unha xeración.
No mes de febreiro de 1992 Kurt e Courtney Love casaron nunha cerimonia celebrada en Hawai, e anunciaron que estaban agardando unha filla para agosto. Citando cansazo, a banda decidiu non facer outra xira polos Estados Unidos para promocionar Nevermind e optaron por realizar só un feixe de concertos a finais de ano. Poucos días despois do nacemento de Frances Bean, Nirvana realizou un dos seus mellores concertos, encabezando o festival de Reading en Inglaterra. No medio de rumores sobre a saúde de Cobain e a posibilidade de que a banda se separase, Cobain chegou ao escenario nunha cadeira de rodas a xeito de broma, despois uniuse á banda facendo un concerto no que combinaron material vello e novo. A actuación resultou ser unha das máis memorables realizadas por Nirvana.
DGC agardaba ter un novo álbum de Nirvana listo antes do final de 1992, para a tempada de Nadal, pero como o traballo ía a un ritmo moi lento decidiu lanzar o recompilatorio Incesticide no mes de decembro. O álbum foi un traballo conxunto da DGC e de Sub Pop, e contiña gravacións pouco comúns da banda.
In Utero
In Utero lanzouse o 13 de setembro de 1993, e estreouse no número 1 da lista Billboard 200. A pesar de ser un éxito comercial, non acadou os mesmos niveis que Nevermind. O álbum chegaría a vender 5 millóns de copias nos Estados Unidos. Nese outono Nirvana comezou unha grande xira polos Estados Unidos e contrataron a Pat Smear, da banda The Germs, como segundo guitarrista para os directos. Na xira estiveron acompañados por Half Japanese e The Breeders.
Fin da banda
No mes de novembro Nirvana realizou, xunto a Smear e a chelista Lori Goldston, un concerto acústico para a MTV. A banda preferiu deixar de lado as súas cancións máis coñecidas, tocando só dous dos seus hits, "All Apologies" e "Come as You Are". O setlist incluía tamén un feixe versións relativamente escuras, uníndoselles os membros de Meat Puppets Cris e Curt Kirkwood para tocar tres dos seus temas versionados. A pesar de que os ensaios para a actuación foran problemáticos, o produtor dos MTV Unplugged Alex Coletti sinalou que a gravación saíu excepcionalmente ben, gravandose cada canción nunha única toma e durando toda a actuación menos dunha hora, algo raro nas sesións dos Unplugged. A actuación da banda emitiuse por vez primeira o 14 de decembro de 1993.
A principios de 1994 o grupo comezou unha xira europea. O 1 de marzo diagnosticóuselle a Cobain unha bronquite e unha larinxite grave, e o seguinte concerto foi cancelado. En Roma, na maña do 4 de marzo, Love atopou a Kurt inconsciente na habitación do hotel e foi levado de urxencia ao hospital. Un médico dixo en rolda de prensa que Cobain reaccionara a unha combinación de Rohypnol e alcol. O resto da xira foi cancelada.
Nas semanas seguintes, a adición á heroína de Cobain reapareceu. A familia e os amigos convocaron unha reunión e convencérono para comezar a rehabilitarse. Despois de menos dunha semana de comezado o proceso, Cobain fuxiu da clínica de rehabilitación e colleu un avión para regresar a Seattle. Unha semana despois, o venres 8 de abril de 1994, Kurt foi atopado morto cun disparo na cabeza realizado por el mesmo na súa casa de Seattle.
Eleccións municipais en Teo
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Teo dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Teo]]
Universidade Wesleyana de Ohio
A Universidade de Wesleyan (Ohio Wesleyan University) é unha universidade privada, a máis antiga dos Estados Unidos localizada en Delaware, Ohio. Fundouna a colonia da baía de Ohio o de setembro de 1844.
Eleccións municipais en Teo
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Teo desde a aprobación da Constitución de 1978.
Universidade Wesleyana de Ohio
É a universidade con maior orzamento do mundo e unha das máis selectivas. Conta 130 profesores e 1.850 estudantes.
Fletcher Magee
Fletcher Magee, nado o 13 de novembro de 1996 en Orlando, Florida, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga no KK Budućnost VOLI da Prva A Liga.
Traxectoria
O 20 de xullo de 2019, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
O 25 de agosto de 2020, Magee asinou co KK Budućnost Podgorica montenegrino por unha tempada.
Aeroporto de París-Charles de Gaulle
O Aeroporto de París–Charles de Gaulle (en francés: Aéroport de Paris-Charles-de-Gaulle), tamén coñecido por Aeroporto de Roissy, é un dos principais centros de aviación do mundo, así como o aeroporto máis grande de Francia. Leva o nome de Charles de Gaulle (1890–1970), líder das Forzas Francesas Libres e fundador da Quinta República Francesa, así como Presidente de Francia de 1959 a 1969. O aeroporto atópase dentro dos límites de varias comunas, a 25 km ao nordeste de París. O aeroporto serve como o principal hub de Air France.
En 2013, o aeroporto recibiu 62 052 917 pasaxeiros e 497 763 movementos de aeronaves, polo que é o oitavo aeroporto máis ocupado do mundo e o segundo aeroporto con máis tráfico de Europa (despois de Londres–Heathrow) en pasaxeiros servidos. Tamén é o décimo aeroporto do mundo máis ocupado e o aeroporto de Europa con maior movemento de aeronaves. No tráfico de carga, é o oitavo aeroporto do mundo e o máis transitado de Europa, cun movemento de 2 150 950 toneladas métricas de carga en 2012.
Premio de poesía Martín Codax
O Premio de Poesía Martín Codax foi un afamado premio literario convocado polas adegas Martín Códax de Cambados durante os anos 1992 a 2000.
O premio estaba patrocinado polo Concello de Vigo e as Universidades de Santiago de Compostela, Vigo e A Coruña. As obras premiadas foron editadas pola Editorial Galaxia dentro da súa colección Dombate.
Gran Enciclopèdia Catalana
A Gran Enciclopèdia Catalana (GEC) é unha enciclopedia xeral escrita en lingua catalá. Recolle alfabeticamente toda clase de entradas históricas, xeográficas, culturais etc. de todo o mundo, vistas, cando se presta, cunha óptica catalá, e moi especialmente novas semellantes do ámbito catalán. Tamén contén un amplo dicionario de léxico común que foi revisado na primeira edición da obra por Ramon Aramon i Serra. Posteriormente, saíron diversas edicións e volumes de apéndice e tamén posúe unha versión dixital. No ano 1991 foi galardoada co Premio Creu de Sant Jordi.
Xornadas de Xullo
As Xornadas de Xullo de 1917 foi o nome que recibiron as protestas armadas apoiadas polos anarcocomunistas e os bolxeviques, finalmente fracasadas, que trataron de derrocar o Goberno provisional ruso e traspasar o poder aos soviets (consellos) en xullo dese ano. Estas protestas producíronse ao mesmo tempo que tiña lugar unha crise gobernamental pola dimisión dos ministros kadetes do Goberno, o que deixou a xestión da crise en mans dos dirixentes defensistas do Soviet de Petrogrado, principalmente dos menxeviques.
As marchas, multitudinarias, sucedéronse ao longo de tres días nos que os manifestantes, atizados por algúns cadros socialrevolucionarios de esquerda, anarquistas e bolxeviques, esixiron con vehemencia pero inutilmente aos dirixentes do Soviet de Petrogrado que derrocasen o Goberno de coalición social-liberal e tomasen o poder, coa intención de poñer en marcha amplas reformas. O rexeitamento frontal dos socialistas moderados a aceptar esta esixencia e a falta dunha dirección política alternativa fixeron fracasar as protestas, apoiadas no último momento e con bastante reticencia pola dirección bolxevique. A falta de apoio ás manifestacións nas provincias, o das tropas da fronte ao Soviet e o apoio tardío dalgunhas unidades militares da capital a este tras publicarse dubidosas acusacións de connivencia de Lenin cos alemáns permitiron aos dirixentes do Soviet poñer fin ás protestas e recuperar o control da capital.
O esmagamento do intento de golpe de Estado supuxo un debilitamento temporal do partido de Lenin que, con todo, rexurdiu con forza a finais de verán e quedou rehabilitado durante o golpe de Kornílov a comezos de setembro. O Soviet de Petrogrado, cúspide do sistema de consellos do país instaurado durante a Revolución de Febreiro e controlado polos socialistas moderados, negouse a tomar o poder como esixían os manifestantes, contribuíndo decisivamente ao fracaso da tentativa. O resultado das protestas supuxo unha vitoria pírrica para os defensistas, que gozaban aínda dun apoio maioritario para as súas posicións nas provincias; ante a falta de reformas e a imposibilidade de formar unha nova coalición que as puxese en marcha, a súa forza foise tornando en debilidade ao longo do verán e do outono.
Crise gobernamental
O acordo dos ministros enviados a Kíiv cos representantes da Rada Central Ucraína –que excedía as instrucións do Goberno– serviu de xustificación e pretexto para que os ministros kadetes abandonasen o Goberno o. A relación entre os ministros socialistas e os liberais fora tensa desde o principio e empeorou co tempo, especialmente trala renuncia de Aleksandr Konoválov o e o acoso do tamén kadete Manuilov. Os kadetes estaban descontentos coa incapacidade dos seus colegas socialistas do gabinete para moderar as esixencias dos traballadores e restaurar a disciplina militar no Exército. O desacordo sobre o tratamento de Ucraína e os nacionalismos do antigo imperio –co Soviet disposto a realizar certas concesións aos nacionalistas mentres os kadetes negábanse a iso e esixían pospoñer a cuestión ata a reunión da Asemblea Constituínte– representou entón o motivo final da ruptura entre ambos grupos. A dimisión dos ministros kadetes produciu unha nova crise de Goberno, que parecía conducir á formación dun novo consello de ministros exclusivamente socialista, posibilidade desexada polos bolxeviques pero rexeitada polos menxeviques. Estes desexaban formar un novo Goberno liberal-socialista, pero que excluíse ás principais figuras kadetes, o principal partido liberal, cos que cooperaran con gran dificultade no primeiro Goberno de coalición. Para gañar tempo no que resolver a crise, Tsereteli propuxo que fose o Comité Executivo Central (CEC), elixido no primeiro congreso nacional de soviets, o que tratase o asunto; dado que a súa reunión levaría polo menos tres semanas, a súa convocatoria outorgaba aos políticos tempo para resolveren as posibles dificultades de formar un novo gabinete. Os plans de Tsereteli víronse truncados polos acontecementos inesperados que tiveron lugar na capital.
Crise social e económica
Ás esperanzas de cambio frustradas, uníronse a oposición á guerra e a preocupación pola agudización da crise económica como razóns principais para que unha parte crecente da poboación, especialmente dos obreiros urbanos e das unidades militares da retagarda, esixise o traspaso do poder gobernamental aos soviets e, con iso, a aplicación de amplas e rápidas reformas que mellorasen as condicións de obreiros, campesiños e soldados e poñer fin á guerra.
Ofensiva militar e descontento entre a gornición
Ante a inminencia da nova ofensiva Kerenskii, que se consideraba reforzaría as forzas burguesas do Goberno provisional ruso e que os soldados da gornición temían porque supoñería o seu envío á fronte, as organizacións do Partido Bolxevique sopesaron a posibilidade de levar a cabo manifestacións armadas contra o Goberno, esixindo o traspaso do poder político aos consellos e o inmediato comezo de negociacións de paz. Anarquistas e bolxeviques axitaban as tropas contra o Goberno. Como sucedeu en diversas ocasións en 1917, o comité central bolxevique dividiuse en dous sobre a conveniencia de convocar as marchas, cunha fracción favorable encabezada por Lenin e unha oposta que incluía a Grigori Zinóviev e Lev Kámenev.
Doutra banda, numerosos soldados maiores de corenta anos mostraron o seu intenso descontento porque os devolvesen á fronte para participar na nova ofensiva militar despois de que os enviaran anteriormente aos seus fogares para que participasen na sementeira. Esta resistencia a regresar á fronte conduciu nalgunhas localidades a disturbios.
Convocatoria de manifestación armada e anulación
A inquietude da gornición ante o seu posible traslado á fronte e a intención de bolxeviques e anarcocomunistas de aproveitaren o descontento para acabaren co Goberno plasmáronse en rumores que o chegaron ao Consello da cidade e ao Goberno, que enviou patrullas militares ás rúas. O día anterior, o Primeiro Congreso dos Consellos aprobara por ampla maioría apoiar o Goberno de Georgii Lvov. Ao día seguinte, o Congreso discutiu o chamamento dos bolxeviques, a través dunha proclama escrita por Stalin, a manifestarse, mentres o Consello da cidade enviaba delegados ás fábricas e os cuarteis para contrarrestar proclámaa e evitar a manifestación.
Reunión política na gran [[fábrica Putilov|fábrica Putílov, que apoiou maioritariamente a manifestación armada contra o Goberno provisional ruso.|miniatura|dereita]]
Ante a actitude hostil do Consello, a delegación bolxevique no mesmo convenceu a Lenin para volver votar sobre a conveniencia de manter a convocatoria de reunión. A delegación temía ser expulsada do Consello e quedar illada politicamente. Debido á ausencia de delegados da Organización Militar e do comité local, máis favorables á convocatoria, a dúbida de Lenin, e o cambio de voto de Zinóviev, cancelouse o chamamento e enviáronse rapidamente delegados para comunicar o cambio de postura. A anulación das marchas no último momento deixou a numerosos traballadores e soldados descontentos.
Postura do Consello
Malia haber desconvocado a manifestación, as figuras máis favorables á colaboración co Goberno, como Irakli Tsereteli, Nikolái Avkséntiev ou Aleksandr Kerenskii, defenderon no Consello a necesidade de desarmar os bolxeviques, proposta que se atopou coa oposición de parte do Consello e foi finalmente rexeitada. A moción de Fiódor Dan, máis moderada, de condenar a acción dos bolxeviques e prohibir futuras manifestacións que non contasen co permiso do Consello recibiu o apoio maioritario. Na mesma sesión e como mostra de forza do Consello, de conciliación cos bolxeviques e para canalizar o descontento de parte da poboación, o Consello aprobou convocar a súa propia manifestación, pacífica e desarmada, para o. A manifestación organizouse en favor da paz sen indemnizacións nin anexións, da autodeterminación dos pobos e da unidade do movemento revolucionario. A presidencia defensista desexaba utilizar a manifestación para mostrar o apoio popular á coalición social-liberal gobernante e á ofensiva militar.
Os bolxeviques empregaron os días previos á manifestación nunha ampla campaña, sen igual entre as demais formacións políticas, para introduciren os seus lemas da manifestación anulada na nova convocada polo Consello e obtiveron un grande apoio en fábricas e cuarteis. Bolxeviques, anarquistas e socialrevolucionarios de esquerda trataban de converter a convocatoria nunha mostra de repulsa á guerra, ao Goberno e a favor do traspaso do poder aos soviets.
Manifestación do 1 de xullo e ofensiva militar
A manifestación do convocada polo consello da capital acabou mostrando máis a forza dos partidos radicais que a do propio [[Soviet de Petrogrado.|miniatura|dereita]] A manifestación resultou un éxito de mobilización, con máis de 400.000 participantes, pero demostrou a forza dos lemas bolxeviques, que inundaron a marcha, máis que a do Consello e a súa política moderada cara ao Goberno. A manifestación, convocada para reforzar a postura favorable á colaboración cos partidos burgueses no Goberno, converteuse en proba da intensidade do desexo de traspasar o poder aos consellos e derrocar aos ministros liberais.
O mesmo día da manifestación, desencadeouse a última ofensiva do Exército ruso na guerra mundial, a ofensiva Kerenskii, que, tras unhas primeiras vitorias, mostrou a desorganización e a oposición a continuar combatendo da maioría das unidades. A vitoria inicial converteuse en poucos días en derrota militar e política, que afundiu o programa revolucionario-defensista e agudizou a crise gobernamental que caracterizou o verán de 1917.
Malia a forza aparente da postura de bolxeviques e anarcocomunistas, o Lenin mostrouse contrario a intentar tomar o poder prematuramente sen contar antes cunha maioría nos consellos. Sen esta, sostivo Lenin, a toma do poder sería precipitada e efémera. O obxectivo do partido non debía ser nese momento tomar o poder derrocando o Goberno, senón facerse co control dos consellos, nos que recaería pronto o poder polo crecente desprestixio do consello de ministros, que aumentaba desde o comezo da ofensiva Kerenskii.
Aumento da tensión na capital
Por outra banda, aumentaba a tensión entre os anarcocomunistas, instalados en Vila Durnovó, no distrito de Víborg da zona norte, e o Goberno. O, tomaran as oficinas dun diario dereitista, do que foran expulsados e esta acción levara o ministro de Xustiza, Perevérzev, a esixir o abandono da súa sede. Os anarcocomunistas solicitaron o apoio dos traballadores e 28 fábricas foron á folga, rexistrándose manifestacións armadas ao seu favor en varios distritos obreiros. O Consello houbo de mediar para rebaixar a tensión. O asalto gobernamental á residencia ocupada polos anarquistas a noite seguinte á manifestación convocada polo soviet agravou a hostilidade dos traballadores do distrito cara á coalición de Goberno. Isto, xunto coa petición de moderación do ministro de Traballo, o menxevique Skobelev, o que chegou nun momento de empeoramento da situación económica e de crecentes conflitos industriais, ademais do comezo da ofensiva o mesmo día da manifestación en Petrogrado, acelerou a radicalización dos partidarios do soviet nas dúas semanas que seguiron á gran manifestación na capital e precederon ao estoupido das protestas de xullo.
Plans de insurrección
Algunhas unidades mostráronse dispostas a manifestarse pola súa conta contra o Goberno. Anarquistas, socialrevolucionarios de esquerda e bolxeviques próximos a obreiros e soldados estaban cada vez máis convencidos de contar coa forza necesaria para derrocar o Goberno. Pola súa banda, a Organización Militar Bolxevique, ao decatarse destes plans, comunicoullos ao comité central do partido o, que prohibiu calquera participación do partido na súa organización. Esta orde foi acatada en teoría pero desobedecida na práctica, alentando os axitadores da organización aos soldados no seu propósito.
O 16 de xullo
Ao día seguinte, a principal unidade disposta a alzarse, o primeiro rexemento de metralladoras, enviou delegados ás demais unidades militares da capital e ás fábricas para solicitar o apoio de soldados e traballadores para a súa marcha armada co obxectivo de derrocar o Goberno e traspasar o poder aos consellos. A unidade, próxima a bolxeviques e anarcocomunistas, achábase moi axitada desde o, cando recibiu ordes de que parte dela se trasladase á fronte. Os esforzos dos enviados da Organización Militar bolxevique para convencer a unidade de que desistise no seu propósito resultaron infrutuosos.
A acolleita ás súas propostas foi desigual. Algunhas unidades mostraron o seu apoio, mentres que outras se limitaron a expresar a súa intención de permaneceren neutrais ou se negaron a participar na empresa. O rexemento logrou, con todo, o apoio de numerosas fábricas, entre elas os 30 000 traballadores da fábrica Putílov –especialmente hostís ao Goberno por unha disputa salarial que levaba máis dun mes sen solución– e tamén de 10 000 mariños da base naval de Kronstadt, que se uniron á protesta a mesma tarde do. Os intentos dalgúns populares dirixentes bolxeviques da base naval non lograran deter os mariños, influídos polos discursos dos enviados do primeiro rexemento de metralladoras e dalgúns anarquistas chegados da capital e finalmente decidíronse a apoiar a súa marcha á cidade.
Os comités executivos do soviet achábanse tratando a crise gobernamental cando recibiron as noticias sobre as revoltas ao redor das 15:00; Stalin declarou que os bolxeviques non tiñan nada que ver coas protestas, afirmación que se recibiu con escepticismo. Finalmente e tras aprobarse unha proclama á poboación para que non se manifestase, levantouse a sesión. Cando esta se retomou pasada a medianoite, a sede do soviet atopábase rodeada xa de miles de manifestantes.
Pola tarde, as organizacións bolxeviques, ante o aumento do movemento, fixeron presións ao comité central para apoialo antes de atoparse cun levantamento armado que non controlase. Durante todo o día, a organización militar do partido tratara de deter as protestas; cando parecía que lograra convencer os soldados das unidades máis exaltadas, chegou a noticia ao redor das 18:30 de que varios rexementos –o primeiro de metralladoras, o de Moscova, o de Granadeiros e o 180.º– se dirixían á sede do partido. Os intentos de último momento para devolver os soldados aos cuarteis fracasaron. Ás 19:00, os alzados xa controlaban a estación Finlandia e as pontes do norte da capital e camións armados percorrían Nevski Prospekt. Miles de manifestantes dirixíronse ao centro da cidade.
Ao redor das 23:00, os manifestantes que se dirixían por Nevski Prospekt cara á sede do Consello comezaron un tiroteo contra as forzas de dereita; chegaron ao palacio ao redor da medianoite, onde se lles uniron os 30 000 traballadores da fábrica Putílov dúas horas máis tarde. A esa hora, o palacio estaba rodeado por uns sesenta ou setenta mil manifestantes e desprovisto de protección, xa que uns rexementos da gornición se negaron a enviar tropas se non o facían os demais. Os manifestantes esixían iradamente o traspaso do poder gobernamental aos soviets. Os dirixentes do Consello, con todo, negáronse a aceptar esta esixencia. Os bolxeviques, mentres, lograran que a sección obreira do soviet aprobase unha moción favorable á formación dun goberno soviético.
Os intentos dalgúns dirixentes do Consello de dispersar a manifestación fracasaron e a multitude presentou as súas esixencias ao Consello, aplaudindo os oradores bolxeviques que, con todo, non utilizaron a forza para obrigar ao mesmo a aceptar as reclamacións dos manifestantes. Os soldados máis radicais e os anarcocomunistas cederan o control do movemento aos bolxeviques, que non se decidiron a dar un golpe de man contra o resistente Consello. Ao redor do amencer do, entre as 3:00 e as 4:00, cansos e famentos, os manifestantes comezaron a regresar aos seus fogares, coa intención de regresar máis tarde ata lograr os seus obxectivos.
O 17 de xullo
[[Víctor Chernov, dirixente socialrevolucionario, houbo de ser rescatado de mans dos manifestantes por Lev Trotski. O Consello enviara a Chernov confiando na súa popularidade para disolver a protesta.|miniatura|right]] miniatura|left|O [[palacio Táuride, sede do soviet de Petrogrado, que foi rodeado polos manifestantes nun intento de forzar a súa aceptación do poder e a eliminación do Goberno provisional ruso.]]
Soldados e traballadores concentráronse na mansión Kshesínskaya para recibir instrucións sobre as marchas para ese día mentres axitadores bolxeviques competían con enviados do Consello para gañarse o apoio das fábricas para a continuación da protesta. Ao redor de 20.000 mariños da base naval de Kronstadt, chegados á capital durante a mañá, escoitaron un discurso cauteloso de Lenin que, aínda que apoiaba o lema das marchas, pedía moderación; o dirixente bolxevique non consideraba en realidade que chegase o momento de tomar o poder, aínda que confiaba que ese momento chegaría «antes do final do outono».
A pesar do grande apoio á marcha a favor dun Goberno soviético (preto de medio millón de manifestantes), o apoio á mesma comezaba a decaer: as unidades da gornición que se negaron a apoiala ao comezo seguían opoñéndose a participar e algunhas das que se manifestaron o día anterior dubidaban sobre se seguir apoiándoa. O apoio militar ao Consello era, con todo, nulo, e ao Goberno completamente inexistente. As unidades que non se habían amotinado declaráronse neutrais e non mostraban intención algunha de acudir en auxilio do Goberno, reunido sen defensa algunha no apartamento do primeiro ministro, príncipe Lvov.
Os ministros do Goberno, sen apoio algún nas fábricas ou na gornición, refuxiáronse no Estado Maior do Exército. Os intentos do día anterior da comandancia do distrito militar da capital de usar as unidades non amotinadas contra os manifestantes fracasaran. O Goberno apenas contaba cuns destacamentos de cosacos e algúns feridos para protexer o Palacio de Inverno e o edificio do Estado Maior.
Pasado o mediodía, os manifestantes volveron marchar cara á sede do Consello, reproducíndose unha vez máis os tiroteos no centro da cidade entre manifestantes e francotiradores. Os choques armados sucedéronse ao longo de todo o día, con numerosas baixas, ao redor de catrocentas. De novo máis de sesenta mil manifestantes rodearon o palacio. Nun intento de acabar coa protesta, a maioría do Consello enviou ao dirixente socialrevolucionario e ministro de Agricultura Víctor Chernov a convencer aos manifestantes, que lle recibiron con hostilidade, deténdoo. Un traballador, que axitando o puño cara a Chernov espetoulle: «¡Toma o poder, fillo de puta, cando se che entrega!», expresou o malestar dos manifestantes pola oposición dos dirixentes do Consello a facerse co poder. A rápida intervención de Lev Trotski, que gozaba da confianza dos mariños, logrou a liberación de Chernov.
Ante os enfrontamentos, a ameaza crecente de golpe de Estado, a radicalización dos manifestantes e a falta de apoio da gornición, o Consello aprobou o traslado de tropas da fronte para esmagar a protesta. Con todo, estas non chegarían á cidade polo menos ata a noite. A cidade achábase a mercé dos manifestantes, que puidesen deter tanto ao consello de ministros como aos dirixentes soviéticos con facilidade. Estes seguían rexeitando as esixencias dos manifestantes, aos que consideraban radicalizados pola axitación dos bolxeviques, confundidos e inmaturos politicamente. Rexeitando que o malestar dos que esixían o fin da coalición debésese a un malestar xenuíno e non á acción dos radicais e temendo o illamento do proletariado das demais clases sociais do país como parecían mostrar os enfrontamentos armados na cidade, as protestas non só non forzaron aos dirixentes do soviet a cambiar de política, senón que reforzaron o seu convencemento da necesidade de manter a alianza coas forzas burguesas.
Mentres, durante a tarde, o ministro de Xustiza, Perevérzev, sen acordalo co Consello asediado no palacio, decidiu publicar a investigación que o Goberno estaba levando a cabo sobre a posibilidade de que Lenin estivese traballando para os alemáns. A mesma estaba aínda incompleta e os indicios a favor desta tese baseábanse en testemuñas moi dubidosas, pero o ministro decidiu enviar os datos á prensa para tratar de debilitar aos bolxeviques e gañarse o apoio dos rexementos da capital que non se uniron á revolta abertamente. A súa acción forneceu efecto, poñéndose varias unidades en camiño cara ao palacio Táuride.
As deliberacións continuaban na sede do Consello, que cara ás 21:00 quedou ocupado pola multitude, sen que isto detivese o debate. Pasada a media noite e coa maioría dos delegados opostos ao derrocamento do Goberno de coalición e á toma do poder polo Consello, comezaron a chegar tropas leais ao Consello, para alivio da maioría dos delegados.
O 18 de xullo
A indignación crecente de parte da poboación pola información sobre Lenin, a inminente chegada de tropas da fronte, o apoio tardío de parte da gornición e a desmoralización cada vez maior dunha parte notable dos manifestantes reforzaron repentinamente a posición do Consello e do Goberno na madrugada do 18 de xullo.
Ante a crecente oposición ás manifestacións, o partido bolxevique, demasiado involucrado nas mesmas para retirarse sen dano e habéndoas tolerado (o propio Lenin, de volta na capital na mañá do, non tratara de detelas) e fomentado polos seus cadros menores, había de optar por tratar de tomar o poder malia a oposición do Consello e a posible hostilidade das provincias e das tropas da fronte, ou intentar disolvelas canto antes. Pravda anunciou que a folga e manifestacións previstas para ese día quedaban desconvocadas; a maioría dos mariños, a principal forza dos manifestantes, regresara á súa base a noite anterior.
A violencia, debida fundamentalmente aos manifestantes ata ese momento, comezou a provir agora dos partidarios do Goberno. A primeiras horas da mañá, un oficial á fronte dun destacamento arrasou as oficinas de Pravda. Cara a mediodía as tropas leais ao Consello e ao Goberno controlaban a maior parte da cidade, salvo os suburbios obreiros; a capital tornouse perigosa para os sospeitosos de bolxevismo e a intensidade da sensación de contrarrevolución alarmou ata aos socialistas moderados.
Pola tarde, comezaron as conversacións entre as forzas leais e as rebeldes para a rendición destas, que non se logrou. Un acordo preliminar entre representantes do Consello e dos bolxeviques que limitaba as represalias e garantía o desarme dos insurrectos foi descartado pola noite. A maioría dos mariños da frota, mentres, lograron regresar a Kronstadt sen problemas, quedando apenas uns centos para defender a mansión Kshesínskaya e a fortaleza de San Pedro e San Paulo.
O 19 de xullo
Malia os rumores sobre o rexeitamento da dirección bolxevique a resistir as tropas leais ao Consello e ao Goberno, o mando do distrito militar decidiu poñer en marcha unha grande operación militar para tomar pola forza os edificios aínda en poder daqueles, que comezou ás 3:00 a.m; a fortaleza e a sede o partido pronto quedaron illados.
Pouco logo das 7:00 a.m., os bolxeviques recibiron un ultimato esixindo a súa rendición e aproveitaron o tempo de reflexión para trasladarse da mansión á fortaleza. As forzas gobernamentais ocuparon a mansión pouco despois, sen atopar resistencia. Cara ao mediodía, as conversacións entre sitiados e asaltantes acabaron coa rendición dos primeiros, postura favorecida polo Consello e apoiada polo comité central bolxevique.
Nas provincias houbo escaso apoio á toma do poder polos consellos e apenas se produciron incidentes nunhas cantas cidades.
Este día expediuse a orde de detención contra Lenin, Zinoviev e Kamenev. Tras dubidar entre pasar á clandestinidade e entregarse para ser xulgado e utilizar o xuízo como defensa, Lenin optou pola primeira alternativa xunto con Zinoviev aducindo as accións de Pereverzev na súa contra como proba da imposibilidade de recibir un xuízo imparcial. Pasou a Helsinqui antes de regresar a Vyborg antes da Revolución de Outubro.
Consecuencias
[[Aleksandr Kerenskii, ministro de Defensa e pronto presidente do Goberno dun novo gabinete de coalición social-burguesa, nas exequias dos mortos durante as Xornadas de Xullo. As medidas do Goberno contra os bolxeviques foron ineficaces.|miniatura|right]]
A revolta acentuou o rexeitamento dos dirixentes menxeviques a tomar o poder e formar un Goberno exclusivamente socialista, como reclamaran os manifestantes. Na súa opinión, unha toma do poder polo soviet, que só representaba a unha pequena parte da poboación ao seu modo de ver, levaría a un enfrontamento armado entre socialistas e burgueses, á utilización por estes das masas campesiñas rusas, e ao triunfo da contrarrevolución. Para os menxeviques, o atraso social, económico e político ruso impedía o éxito dun Goberno exclusivamente socialista. Os socialistas moderados sostiveron xa que logo a necesidade de forxar unha nova coalición cos representantes da burguesía para manter o sistema democrático e evitar o enfrontamento civil.
As manifestacións, enormes pero desorganizadas e sen dirección ante a reticencia dos bolxeviques, resultaron incapaces de impoñer un Goberno soviético ante a negativa dos dirixentes socialistas moderados a tomar o poder e a ausencia dunha dirección socialista alternativa. Lonxe de ser un intento bolxevique por tomar o poder, as protestas foran un síntoma do descontento popular e do desexo de que se formase un novo Goberno exclusivamente socialista que aplicase un programa de reformas radicais que incluíse a paz, cambios económicos e a solución dos graves problemas do país. Os bolxeviques víronse arrastrados a participar nas protestas por un descontento que non podían controlar. Para unha parte crecente da poboación, a coalición coas forzas burguesas fracasara ao non servir para satisfacer os seus desexos de reformas fundamentais. A participación dos socialistas moderados no Goberno e o fracaso deste conduciu ademais a un crecente desprestixio daqueles. A importancia da axitación bolxevique e a súa posición como principal partido de oposición permitiron tanto ao Goberno como aos socialistas moderados concentrarse en criticar o partido de Lenin como causante das protestas e ignorar o descontento da poboación e o desexo crecente dun Goberno soviético. A conseguinte falta de reformas nas semanas que seguiron ás protestas fixeron inútiles as represalias contra os bolxeviques e efémera a súa perda de popularidade. A actitude das provincias, maioritariamente favorable polo momento ás teses dos defensistas partidarios da coalición coas forzas burguesas, minguou rapidamente nas semanas seguintes como xa sucedera na capital, tendencia que os socialistas moderados subestimaron.
Pola súa banda, as clases medias e altas reaccionaron ás protestas de xullo endureciendo a súa posición e negándose cada vez máis a realizar novas concesións políticas ou económicas, o que complicou aínda máis os acordos entre socialistas e burgueses. Sentiron unha enganosa sensación de forza que desapareceu semanas despois co fracaso do golpe de Kornilov, o esperado ditador que debía acabar coas consecuencias da revolución, que rexeitaban.
As medidas represivas do novo Goberno encabezado por Aleksandr Kerenskii foron limitadas e ineficaces e non lograron restablecer a orde de forma completa. Os plans para enviar a fronte ás tropas máis involucradas no levantamento leváronse a cabo de forma parcial e non se chegou a desarmar a poboación que recibira armamento para axudar a sufocar a revolta. Ante a ameaza de vez de Lavr Kornilov a comezos de setembro, o propio Soviet de Petrogrado viuse obrigado a aumentar o armamento en mans dos civís. As medidas máis vas foron as que intentaron disolver o partido bolxevique e as súas organizacións dependentes, que apenas sufriron desgastar a pesar do arresto dalgúns dos seus dirixentes. A perda de apoio entre obreiros e campesiños aos bolxeviques foi así mesmo efémera, aínda que intensa.
O partido decidiu o propio non pasar á clandestinidade e continuar coas súas actividades legalmente, aínda que ocultando a Lenin e Grigori Zinóviev, buscados polo Goberno. Outros dirixentes considerados polo Goberno culpables da revolta, tachada de traizón, foron arrestados nos días seguintes ao seu esmagamento (entre eles o bolxevique Lev Kamenev ou Lev Trotski e Anatolii Lunacharskii, os dous do Comité Interdistrito). Preto de duascentas persoas foron acusadas formalmente polo Goberno de haber instigado a rebelión; algunhas foron liberadas durante o golpe de Kornilov e outras durante a Revolución de Outubro e ningunha chegou a ser xulgada. Ao comezo a derrota bolxevique pareceu total, coa fuxida de parte dos dirixentes, o arresto doutros, a hostilidade do resto de correntes socialistas e o estancamento no recrutamento de membros do partido. A comezos de setembro, con todo, cando tivo lugar o errado golpe de Kornilov, o partido de Lenin recuperouse completamente do fracaso do intento de toma do poder de xullo. O, os bolxeviques lograban a maioría no Soviet de Petrogrado e pouco despois Lenin avogaba pola inmediata toma do poder, mentres a Organización Militar Bolxevique, temerosa de repetir o fracaso de xullo, defendía a preparación concienciuda do golpe.
Véxase tamén
150px|dereita
Artemidoro
Co antropónimo Artemidoro, de orixe grega, coñecemos entre outros ás seguintes persoas:
La Romana
O topónimo La Romana pode referirse a:
Trujillo
O topónimo Trujillo pode referirse a:
O apelido Trujillo foi levado por:
La Bullonera
La Bullonera é un dúo de música aragonesa, moi activo nos anos setenta. Destacaba facendo canción protesta e versións do folclore, con letras cheas de ironía. O seu nome inicial era Vientos del Pueblo, pero despois de varios cambios na formación, quedou formada baixo o nome aragonés de La Bullonera e composto por Javier Mestre e Eduardo Paz.
O 6 de marzo de 1973 participaron na 1ª Semana cultural aragonesa, xunto a outros artistas como Tomás Bosque, Labordeta ou Joaquín Carbonell. O 9 de maio de 1976 representaron a Aragón xunto con Labordeta no Festival dos Pobos Ibéricos.
Despois do seu álbum Punto de 1980 separáronse, aínda que se reuniron varias veces para actuaciónes ocasionais.
Erwin Schrödinger
Erwin Rudolf Josef Alexander Schrödinger (en alemán: [ˈɛʁviːn ˈʃʁøːdɪŋɐ]), nado o 12 de agosto de 1887 en Viena e finado o 4 de xaneiro de 1961 na mesma cidade, foi un físico austríaco famoso polas súas contribucións á Mecánica cuántica, especialmente a Ecuación de Schrödinger, pola cal recibiu o Premio Nobel de Física en 1933, compartido con Paul Dirac.
Tras unha longa correspondencia con Albert Einstein propuxo o experimento teórico coñecido como o Gato de Schrödinger. Prestou atención aos aspectos filosóficos da ciencia, aos conceptos filosóficos occidentais e orientais, á ética e á relixión e tivo un notable interese en Vedanta durante toda súa vida.
Infancia e mocidade
Schrödinger naceu en Erdberg, unha localidade próxima a Viena en 1887. Era fillo de Rudolf Schrödinger e Georgine Emilia Brenda. No ano 1898 entrou no Akademisches Gymnasium, unha das institucións de ensino medio máis prestixiosas do ámbito xermánico. Entre os anos 1906 e 1910, Schrödinger estudou en Viena recibindo clases de Franz Serafin Exner e de Friedrich Hasenöhrl. Tamén realizou traballos experimentais en colaboración con Friedrich Kohlrausch. En 1911, Schrödinger converteuse en asistente de Exner.
Inicios da carreira científica (1911 - 1921)
En outubro de 1911, despois de pasar un ano de servizo militar no exército austríaco, Schrödinger volvieu ao seu antigo instituto de física como asistente de Exner. Deu clases de física e participou en experimentos levados a cabo no laboratorio de Exner. En 1913, Schrödinger solicitou o cargo de Privatdozent e, tras cumprir os requisitos pertinentes (publicar un artigo científico, dar clases maxistrais de proba...), a principios de 1914 o Ministerio aprobou a súa petición e concedeulle a venia legendi, máxima cualificación académica que unha persoa pode acadar en certos países de Europa e Asia. A primeira guerra mundial pospuxo o comezo da carreira pedagóxica de Schrödinger. O mozo serviu como oficial de artillaría nas áreas relativamente pacíficas da fronte do sueste de Austria, en Raibl, Komárom e Prosecco, na rexión de Trieste. En 1917 chegou a ser profesor de meteoroloxía na academia de oficiais de Wiener Neustadt. Os seus horarios deixábanlle bastante tempo para ler a bibliografía profesional e traballar en problemas científicos. miniatura|O mozo Schrödinger En novembro de 1918, Schrödinger volveu a Viena. Pouco despois recibiu unha oferta para ocupar a cátedra de física teórica da Universidade de Chernivtsí. Despois do colapso do Imperio Austrohúngaro, a cidade quedou situada noutro país, polo que rexeitou a oferta. A difícil situación económica, o seu escaso soldo e a creba do negocio familiar obrigárono a procurar un novo traballo, mesmo no estranxeiro. Xurdiulle unha oportunidade en 1919, cando Max Wien, xefe do Instituto de Física da Universidade de Jena, o convidou a ser asistente de profesor de física teórica. O austríaco aceptou a oferta de todo corazón e en abril del 1920 trasladouse a Jena, xusto despois de casar con Annemarie Bertel o día 6 daquel mes. Aínda así, só quedou catro meses, posto que o 20 de setembro foi vivir a Stuttgart para ser profesor asociado de física na Escola Técnica Superior (actualmente Universidade de Stuttgart). A pesar da alta inflación do momento, ofrecéronlle un grande aumento de soldo. Aínda así, outras institucións axiña empezaron a ofrecerlle condicións mellores e o cargo de catedrático de física teórica, incluíndo as universidades de Breslau, Kiel, Hamburgo e Viena. Schrödinger decidiuse pola primeira e abandonou Stuttgart en 1921. En Breslau traballou durante a tempada estival, mais ao final volveu cambiar de ocupación, desta vez para ser xefe do prestixioso Departamento de Física Teórica da Universidade de Zürich.
Zürich - Berlín (1921 - 1933)
Schrödinger mudouse a Zürich no verán de 1921. A vida en Suíza resultoulle máis estable. O científico practicou o esquí e o alpinismo nas montañas, que ofrecían moitas oportunidades de recreo. As súas relacións con Peter Debye, Paul Scherrer e Hermann Weyl, que traballaban na Politécnica de Zürich, non moi lonxe, favoreceron a creatividade científica de Schrödinger. O seu tempo en Zürich foi escurecido por unha doenza grave en 1921 e 1922. Diagnosticáronlle tuberculose e tivo que pasar nove meses recuperándose en Arosa, nos Alpes suízos. En termos de creatividade, os anos en Zürich foron os máis frutíferos e Schrödinger escribiu a súa obra clásica sobre mecánica ondulatoria. Sábese que Weyl lle serviu de grande axuda á hora de resolver as dificultades matemáticas.