cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dólar da Liberdade sentada
Derradeiros anos
En novembro de 1861, o reverendo M. R. Watkinson suxeriu nunha carta que colocase algún lema de carácter relixioso nas moedas estadounidenses, para reflectir a crecente relixiosidade da cidadanía do país logo do estoupido da guerra civil. Nun informe do 21 de outubro anterior, dirixido ao secretario do Tesouro, Salmon P. Chase, o director Pollock expresou o seu propio desexo de adornar as moedas estadounidenses cun lema relixioso, e a Casa da Moeda comezou a produciu cuñaxes de proba con lemas diversos, como God Our Trust e In God We Trust. Este último foi o seleccionado finalmente e a primeira vez que se utilizou foi na moeda de dous centavos de 1864. O ano seguinte aprobouse unha lei que permitía ao Tesouro colocar o lema en calquera moeda á súa discreción e, deste xeito, o lema acabou por colocarse en todo o resto das moedas do país en 1866.
A escaseza de moeda circulante continuou despois de acabar a guerra civil, por mor, en gran medida, da importante débeda contraída polo Goberno federal. Como resultado, as moedas comezaron a cotizarse cunha prima salientable con respecto aos billetes verdes, que circulaban como moita amplitude. Nesta situación, aínda que Goberno era reticente a emitir moedas de prata, a Casa da Moeda continuou coa cuñaxe destas moedas, que se acumulaban nas súas bóvedas á espera do momento en que puidesen entrar no mercado.
Abolición e consecuencias
A partir de 1859, atopáronse grandes cantidades de prata no territorio de Nevada e noutros lugares do Oeste dos Estados Unidos. En 1869, o daquela director da US Mint, Henry Linderman, comezou a defender a fin da aceptación de depósitos de prata para seren cuñados en dólares. Aínda que os dólares de prata non se cuñaron en grandes cantidades, Linderman viu que a minaría do Oeste aumentaría logo da finalización do ferrocarril transcontinental, como así foi, xa que a produción de prata nos Estados Unidos aumentou de 10 millóns de onzas troy en 1867 a máis de 22 millóns cinco anos despois. Linderman previu que estas actividades aumentarían a demanda de prata, facendo que o seu prezo caese por baixo dos 1,2929 dólares por onza, onde se situaba o prezo da prata que levaba unha moeda dun dólar. Adiantou tamén que os provedores de prata acudirían novamente á Casa da Moeda para dar saída ao seu produto cuñándoo en dólares. Linderman temía que a monetización desa prata barata expulsaría o ouro do comercio, por mor da Lei de Gresham.
Aínda que os defensores da prata denominaron máis tarde a Lei da Moeda de 1873 como "Crime do 73" e afirmaron que se aprobara de xeito enganoso, o proxecto de lei debateuse durante cinco sesións no Congreso, leuse na súa totalidade tanto na Cámara de Representantes como no Senado e imprimiuse en varias ocasións. Logo de aprobada por ambas as cámaras do Congreso, foi asinada como lei polo presidente Ulysses S. Grant o 12 de febreiro de 1873. miniatura|Cartel da campaña presidencial do candidato [[Partido Demócrata (Estados Unidos de América)|demócrata, William Jennings Bryan, en 1900. Na parte inferior central reprodúcese un dólar da Liberdade sentada.]] A Lei da moeda de 1873 puxo fin á produción da moeda dun dólar estándar, co deseño da Liberdade sentada, e autorizou a emisión dun novo dólar de comercio, lixeiramente máis pesado que o dólar común e destinado aos pagamentos en prata aos comerciantes chineses. Malia non estar inicialmente destinado á súa circulación nos Estados Unidos, engadiuse unha cláusula pola que se autorizaba o seu uso alí ata cantidades non superiores aos cinco dólares. Cando os prezos da prata caeron en picado na metade da década de 1870, apareceron millóns en circulación, primeiro no Oeste e logo en todo o territorio dos EEUU, o que causou problemas no comercio cando os bancos insistían en que o seu límite legal era de cinco dólares. A isto seguiron outras situacións abusivas, como a súa compra por parte das empresas ao prezo da prata —daquela a 0,80 dólares— para o pagamento das nóminas; os traballadores non tiñan máis remedio que aceptalos como dólares. En resposta ás queixas, o Congreso puxo fin á súa condición de moeda de curso legal en 1876, detivo a produción do dólar de comercio —excepto pequenas tiraxes para os coleccionistas— en 1878, e acordou trocar os que non tivesen contramarcas comerciais chinesas en 1887.
Paralelamente, a Lei Bland-Allison, de 1878 autorizaba a creación dunha moeda dun dólar que substituiría a da Liberdade sentada na circulación común, coñecida como "dólar Morgan", polo apelido do seu gravador, George T. Morgan.
Coleccionismo
Entre as datas clave desta serie para o coleccionismo está a de 1866 da Ceca de Filadelfia (carente de marca de ceca) correspondente ao primeiro tipo, é dicir, cuñada antes da inclusión do lema IN GOD WE TRUST ; desta variedade coñécense unicamente dous exemplares, un deles vendido en poxa pública en 2021 por Heritage Auctions por 1.050.000 dólares.
Outra das grandes rarezas do dólar da Liberdade sentada é a de 1870 cuñada na Ceca de San Francisco (con marca de ceca "S" 1870 baixo a aguia), cuxa cuñaxe se descoñeceu durante moito tempo, ao non quedar reflectida nos rexistros da ceca. Eses rexistros indican que en maio de 1870 a Ceca de San Francisco devolveu á central de Filadelfia os cuños do reverso do dólar porque foran enviados, por erro, sen a correspondente marca de ceca. Non hai rexistro ningún de cuños do anverso enviados a esta ceca para o dólar de 1870, aínda que é unha evidencia que as moedas existen. Breen enumerou en 1988 doce exemplares coñecidos desta moeda e especulou con que puideron ser cuñados como moedas de presentación. Un destes exemplares foi vendido en poxa pública en maio de 2003 pola casa de poxas numismáticas Stack's por 1.092.500 dólares.
Un misterio similar é o que rodea o dólar de 1873 tamén da Ceca de San Francisco, cuxa existencia non se coñece malia constar rexistros da cuñaxe de 700 exemplares. Coñécese que dous espécimes foron enviados logo da súa cuñaxe, de xeito rutineiro, a Filadelfia para seren examinados pola Comisión de Ensaios dos Estados Unidos en 1874, mais ao parecer non se conservaron. Breen suxire que o resto da tiraxe foi refundida xunto coas moedas de prata obsoletas.
Brachymystax
Brachymystax é un xénero de peixes osteíctios da orde dos salmoniformes, familia dos salmónidos e subfamilia dos salmoninos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1866 polo zoólogo británico Albert Günther.
Especies
No xénero recoñécense tres especies:
Distribución
Viven e ríos e lagos de Mongolia, Casaquistán, máis amplamente en Siberia (incluído o Extremo Oriente ruso), e no norte da China e en Corea.
Hábitat e bioloxía
Son peixes anádromos. Cando viven no mar son bentopeláxicos, e remontan os ríos até a seu treito máis alto para reproducírense.
Cando en inverno conxelase a parte superior de ríos e lagos, viven ben baixo o xeo.
Son depredadores de todo animal pequeno que encontren.
Paraño, San Miguel de Barcala, A Estrada
Paraño é un lugar da parroquia de San Miguel de Barcala no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Labrada, Bravos, Ourol
Labrada é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Lagar, Bravos, Ourol
O Lagar é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Lecín, Bravos, Ourol
Lecín é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Lagoa, Bravos, Ourol
A Lagoa é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Igrexa, Bravos, Ourol
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Montouto, Bravos, Ourol
Montouto é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Lugar Novo, Bravos, Ourol
O Lugar Novo é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Souto, Souto, A Estrada
Souto é un lugar da parroquia de Souto no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Adéfagos
A dos adéfagos (Adephaga) é unha suborde de insectos da orde dos coleópteros. Comprende numerosas especies, entre elas as dos coñecidos ditíscidos e carábidos.
Etimoloxía
O nome científico Adephaga deriva do grego antigo ἀδηφάγα adēphága, neutro plural de ἀδηφάγος adēphagos, "comellón", en alusión á voracidade destes insectos, que son na súa maioría carnívoros.
Clasificación
A súa clasificación, aínda suxeita a discusión, comprende cinco superfamilias, coas seguintes familias:
Carballal, Sante, Trabada
Carballal é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Penagateira, Bravos, Ourol
Penagateira é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Barreiro, Sante, Trabada
O Barreiro é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Proteínas sanguíneas
As proteínas sanguíneas, tamén chamadas proteínas do plasma, son as proteínas presentes no plasma sanguíneo. Desempeñan moitas funcións, como o transporte de lípidos, hormonas, vitaminas e sales minerais e a participan nas actividades do sistema inmunitario. Algunhas proteínas sanguíneas actúan como encimas, compoñentes do sistema de complemento, inhibidores de proteases ou precursores de cininas. Outras proteínas moi abundantes no tecido sanguíneo como a hemoglobina non se consideran proteínas sanguíneas ou plasmáticas, xa que se encontran no interior dos glóbulos vermellos, e, por tanto, non se encontran no plasma.
BBL-Pokal
A BBL-Pokal é competición de copa do baloncesto profesional masculino en Alemaña. Organizada pola Deutschen Basketball Bund (DBB), a súa primeira edición foi na temporada 1966−67. Os equipos máis laureados da competición, con dez títulos cada un, son o Bayer Giants Leverkusen e o Alba Berlín.
Proteínas sanguíneas
A seroalbumina supón o 55% das proteínas sanguíneas, e é a molécula que máis contribúe a manter a presión oncótica do plasma e axuda, como transportador, no transporte de lípidos e hormonas esteroides. As globulinas constitúen o 38% das proteínas sanguíneas e transportan ións, hormonas e lípidos colaborando na función inmunitaria. O fibrinóxeno comprende o 7% das proteínas sanguíneas; a conversión do fibrinóxeno en fibrina insoluble é esencial para a coagulación do sangue; se retiramos estas proteínas (fibrinóxeno/fibrina) do sangue, o plasma denomínse soro sanguíneo. O resto das proteínas do plasma (1%) son proteínas regulatorias, tales como encimas, proencimas e hormonas. Todas as proteínas sanguíneas son sintetizadas no fígado excepto as gammaglobulinas.
A separación das proteínas do soro sanguíneo por medio de electroforese é unha ferramenta de diagnóstico moi valiosa así como útil para monitorizar o progreso clínico de doenzas. As investigacións actuais sobre as proteínas do plasma sanguíneo están centradas en realizar análises proteómicas do soro/plasma na procura de biomarcadores. Estes traballos empezaron facéndose por medio de electroforese en xel bidimensional e a partir d década de 1970 e en anos máis recentes realízanse usando proteómica baseada en LC-tándem MS. O valor de laboratorio normal de proteína total sérica é de aproximadamente 7 g/dL.
Familias das proteínas sanguíneas
Exemplos de proteínas sanguíneas específicas:
Adoufe, San Miguel de Castro, A Estrada
Adoufe é un lugar da parroquia de San Miguel de Castro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Alberguería, San Miguel de Castro, A Estrada
A Alberguería é un lugar da parroquia de San Miguel de Castro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Manolo Peña
Manuel Peña Escontrela, coñecido como Manolo Peña, nado en Sarria o 18 de decembro de 1965 e finado en Ponferrada o 13 de novembro de 2012, foi un futbolista galego que xogaba como dianteiro.
O Castro, Sante, Trabada
O Castro é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Manolo Peña
Traxectoria
Nado en Sarria, pasou a súa infancia en Toural dos Vaos, no Bierzo, e máis tarde en Ponferrada. Despois de xogar coa Ponferradina en Terceira División, e sendo aínda xuvenil foi incorporado ao Real Valladolid. Debutou co primeiro equipo deste aos 17 anos, nun encontro da Copa do Rei contra a propia Ponferradina no estadio Fuentesnuevas o 7 de setembro de 1983. Tres días despois xogou o seu primeiro partido na Primeira División, fronte ao Valencia en Mestalla (3-2). Militou no Valladolid durante sete tempadas, gañando a Copa da Liga en 1984 e sendo a súa mellor cifra anotadora en liga a da tempada 1987/88, na que marcou oito goles, incluído un triplete contra o Barcelona no Camp Nou, que supuxo a primeira vitoria do Valladolid no estadio barcelonés (2-4).
Na seguinte tempada marcou un histórico gol na prórroga do partido de volta das semifinais da Copa do Rei contra o Deportivo da Coruña no José Zorrilla, dándolle ao seu club a vitoria e o pase á segunda final de Copa da súa historia. Foi titular na final disputada no estadio Vicente Calderón contra o Real Madrid, que se decidiu a favor do equipo branco grazas a un solitario gol de Rafa Gordillo.
Na tempada 1989/90 debutou en competición europea, disputando os cuartos de final da Recopa de Europa fronte ao Monaco de Arsène Wenger, caendo eliminado na quenda de penaltis. Non foi nunca expulsado na súa carreira, e non viu sequera un cartón amarelo durante os seus primeiros 165 partidos co Valladolid, ata que recibiu un en 1990.
No verán de 1990 foi traspasado ao Zaragoza por 50 millóns de pesetas. No equipo aragonés militou durante tres tempadas, pero unha lesión nun xeonllo cortou a súa progresión. Con Víctor Fernández como adestrador, clasificouse para a Copa da UEFA, competición na que disputou tres partidos.
En 1993 deixou Zaragoza e fichou polo Cádiz, de Segunda División, e nos seguintes anos militou no Talavera e de novo na Ponferradina, antes de colgar as botas no ano 2000. Instalado en Ponferrada foi elixido concelleiro de Deportes, cargo que ocupou antes de traballar no ámbito financeiro. Faleceu na capital berciana o 13 de novembro de 2012 por mor dun cancro, aos 46 anos de idade.
Selección española
Foi internacional coas diferentes categorías inferiores da selección española. En 1985 disputou a Copa do Mundo sub-20 na Unión Soviética, proclamándose subcampión tras perder a final contra o Brasil.
Piñeiro, Bravos, Ourol
Piñeiro é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Muíl, Bravos, Ourol
O Muíl é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Dongo, Sante, Trabada
Dongo é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
A Casanova, Sante, Trabada
A Casanova é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Penaseixo, Bravos, Ourol
Penaseixo é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Burata, San Miguel de Castro, A Estrada
A Burata é un lugar da parroquia de San Miguel de Castro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Ponte de Betanzos, Bravos, Ourol
A Ponte de Betanzos é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Pozo, Bravos, Ourol
O Pozo é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Forcada, Sante, Trabada
A Forcada é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Castro, San Miguel de Castro, A Estrada
Castro é un lugar da parroquia de San Miguel de Castro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
María José Pérez Pena
Traxectoria
Empezou a traballar en Amurrio en 1978 e despois trasladouse a Corcubión, sendo a primeira xuíza en Galicia. Posteriormente, exerceu como maxistrada en Lugo e logo como maxistrada da Audiencia Provincial da Coruña.
Notas
´
As Quintás, Bravos, Ourol
As Quintás é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Gota chinesa
miniatura|Unha reprodución do sistema de tortura coñecido como gota chinesa no [[Memorial Berlín Hohenschönhausen.]] A gota chinesa ou tortura da gota de auga é un método de tortura psicolóxica. Non debe ser confundida coa bota malaia, outro método de tortura que pola súa homofonía ás veces se confunde incorrectamente como "gota malaia".
Descrición
Consistía en inmobilizar un reo en decúbito supino —tombado boca arriba—, de modo que caese sobre a súa fronte unha gota de auga fría cada cinco segundos. Despois dalgunhas horas, o goteo continuo provocaba dano físico na súa pel, similar ao que sofren as xemas dos dedos despois dun baño de inmersión.
Pero a verdadeira tortura para a vítima era a tolemia que lle provocaría o non poder durmir, debido á constante interrupción das gotas, nin tampouco poder beber esa auga cando a sede atacase, co cal aos poucos días sobreviña a morte por paro cardíaco.
É por ese motivo que se lle coñece tamén como tortura chinesa.
A Cova, San Miguel de Castro, A Estrada
A Cova é un lugar da parroquia de San Miguel de Castro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Dokjinneun neulgeuni
Dokjinneun neulgeuni (en 독짓는 늙은이) é un filme surcoreano de 1969 dirixido por Choi Ha-won. O filme está baseado nunha novela. Foi galardoado co premio ó mellor filme nos premios Blue Dragon. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 42ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Baldosa
miniatura|[[Paseo da Explanada|Explanada de España, paseo marítimo con embaldosado facendo augas, na capital alacantina.]] miniatura|Embaldosado de fantasía carioca na escaleira Selaron de [[Río de Xaneiro.]] Unha baldosa é unha lousa ou azulexo manufacturada, fabricada en diferentes tipos e técnicas de cerámica, así como en pedra, caucho, cortiza, vidro, metal, plástico etc.
Orixinalmente, chamábase baldosa ao ladrillo cadrado e fino, de forma rectangular ou poligonal e de distintos tamaños, usado para pavimentos. En arqueoloxía defínese como ladrillo pouco groso ou azulexo para cubrir chans e paredes, e polo xeral de superficie puída.
Orixes históricas
O embaldosado ou proceso de cubrir superficies con baldosa ten unha longa tradición arqueolóxica e artística en interiores e unha presenza distintiva na arquitectura urbana (rúas, prazas, beirarrúas, parques, escalinatas etc.).
As baldosas de barro máis antigas datan da Babilonia do século IX a.C. Facendo abstracción do que o Extremo Oriente podía ofrecer neste campo e seguindo as grandes culturas occidentais, hai que mencionar a grande industria romana das baldosas de terracota, técnica e uso que permaneceron latentes ata que os árabes as reintroduciron na península ibérica. Os imperativos de austeridade do Corán estimularían a creación de cegantes deseños xeométricos nos pisos e paredes dos pazos reais e das mesquitas de Al-Andalus.
O Rego, Bravos, Ourol
O Rego é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Baldosa
Orixes históricas
O barro cocido con esmalte de estaño tamén é unha técnica orixinaria de Oriente Medio. Despois da cocción, cubriuse a tella con verniz branco e decórase con pigmentos antes de volver a cocela para conseguir unha superficie brillante. Pola súa banda, a mallólica italiana considérase unha versión europea desta técnica.
Pedra
Debido á súa resistencia e a que non sofren desgastes notorios co paso do tempo, as baldosas de pedra, moi indicadas para exteriores, tamén poden ser utilizadas en interiores ou en zonas onde haxa moito tránsito de persoas.
Hai varias pedras que se usan como pavimento. As principais son o mármore, o granito e a lousa.
Cemento
As baldosas de cemento (ou hidráulicas) están fabricadas con cemento compacto. A súa superficie se colorea con pigmentos, de cor lisa ou formando debuxos. Foron producidas e utilizadas tradicionalmente desde finais do século XIX, en zonas do mediterráneo e antigas colonias europeas do norte de África e Latinoamérica.
Cerámica
A cerámica é un material moi utilizado, xa que se comercializa con diferentes acabados, deseños e estilos. Componse de arxilas, fundentes, sílice, produtos colorantes e outros materiais. Para impermeabilizala das posibles manchas, cando se coloca no chan, require un tratamento, en xeral a base de aceite de liñaza e vinagre.
Con acabado vitrificado, é un material impermeable e resistente en función do grosor. Ao contrario que as antigas baldosas de parede das edificacións romanas, amplas e artisticamente traballadas, a baldosa moderna tende a ser máis pequena (baldosín) e menos elaborada.
Mario Gila Fuentes
Traxectoria
Gila iniciouse aos nove anos no club Santa Perpetua de Moguda en 2009, e onde permaneceu até 2013. De alí fixo un periplo por diferentes clubs cataláns até recalar nas formativas do Real Club Deportivo Espanyol en 2017. Na disciplina «perica» formou parte do equipo na categoría xuvenil na tempada 2017-18.
En 2018 incorporouse ás categorías inferiores do Real Madrid Club de Fútbol. Formou parte do equipo xuvenil, antes de incorporarse ao equipo filial en 2019. As súas boas actuacións valéronlle para ser convocado como internacional sub-19 con España. Un dos seus principais logros foi a súa participación na Liga de Campións Xuvenil (Youth League) no curso 2018-19, onde xogou tres encontros como titular, nos que anotou un tanto, o seu primeiro en competición internacional UEFA.
As Lamas, Sante, Trabada
As Lamas é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Loureiro, Sante, Trabada
Loureiro é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Lousada, Sante, Trabada
Lousada é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Jesús González Álvarez
Jesús González Álvarez, nado en Tui o 9 de setembro de 1974, é un policía e remeiro galego. Foi subcampión do mundo de dous sen temoneiro, varias veces campión de España e competiu nos Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas.
Traxectoria
No ano 2006 proclamouse subcampión do mundo en dous sen temoneiro peso lixeiro, facendo parella co andaluz Juan Manuel Florido no campionato celebrado no Lago Dorney, no condado inglés de Berkshire. Remataron por detrás da embarcación alemá formada por Ole Rückbrodt e Felix Otto e por diante dos italianos Andrea Caianiello e Salvatore Di Somma.
Pasou logo a competir no dobre scull, e xunto a Juan Zunzunegui buscou unha praza nos Xogos Olímpicos de 2008. Disputou en Poznan o preolímpico, meténdose na final, pero un sexto posto nesta, deixouno fóra da cita olímpica de Pequín. Para os seguintes Xogos en Londres, intentouno no catro sen temoneiro, xunto aos sevillanos Antonio Guzmán, Marcelino García Cortés e Noé Guzmán, pero tampouco puido conseguir a praza no preolímpico disputado en Lucerna.
En 2009 gañou o seu primeiro Campionato de España de remoergómetro e en 2010 deixou o Club Remo do Miño para pasar a competir no novo Club Remo Tui. Tres anos despois proclamouse subcampión de Europa no certame celebrado en Sevilla, formando parella no dobre scull con Sergio Pérez. Ademais foi noveno no Mundial celebrado en Corea do Sur, en catro sen temoneiro peso lixeiro, xunto a Pérez, Marc Franquet e Patricio Rojas. En 2014 proclamouse subcampión de España de remoergómetro; campión de España de longa distancia no dous sen temoneiro, con Sergio Pérez; quedou cuarto no Campionato de Europa de catro sen temoneiro lixeiro e noveno no Mundial. En 2015 volveu cambiar de club, pasando ao Club de Remo Robaleira da Guarda, e ese mesmo ano repetiu cuarto posto no Europeo, esta vez no dous sen temoneiro.
En 2016 participou de novo con Sergio Pérez no Campionato Europeo de dous sen temoneiro, acadando a medalla de bronce o ser só superado polos británicos Sam Scrimgeour e Joel Cassells, e polos daneses Emil Espensen e Jens Vilhelmsen. En 2019 conseguiu o seu segundo título de campión de España de remoergómetro e durante estes anos bateu varios récords de España e do mundo na súa franxa de idade.
Recoñecementos
En xullo de 2017 foi elixido remeiro do mes pola Federación Internacional de Sociedades de Remo, pola súa "lonxevidade e versatilidade" no deporte.
Vida persoal
Casou coa tamén remeira Nuria Domínguez, participante en tres Xogos Olímpicos.
Lendecoira, Sante, Trabada
Lendecoira é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Louro, Sante, Trabada
Louro é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Sanche, Bravos, Ourol
Sanche é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Margaride, Sante, Trabada
Margaride é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Experimento de Avery, MacLeod e McCarty
miniatura|upright|Hyder, Avery, MacLeod e McCarty usaron febras de [[ADN purificado como estas, precipitadas a partir de solucións de compoñentes celulares, para realizar transformacións bacterianas.]] O experimento de Avery, MacLeod e McCarty foi unha demostración experimental publicada en 1944 por Oswald Avery, Colin MacLeod e Maclyn McCarty, de que o ADN é a substancia que causa a transformación bacteriana, o que implicaba que portaba a información xenética, nunha época en que a maioría dos científicos consideraban que as proteínas eran as moléculas que realizaban a función de almacenar a información xenética (e a propia palabra proteína acuñouse así coa raíz protos polo convencimento que había daquela de que a súa función era primaria). Foi a culminación das investigacións feitas na década de 1930 e en toda a primeira metade do século XX no Rockefeller Institute for Medical Research que intentaban identificar cal era o "principio transformante" responsable do fenómeno da transformación bacteriana descrito no famoso experimento de Griffith de 1928, no cal Griffith matou con calor unha cepa virulenta de tipo III-S da bacteria Streptococcus pneumoniae (pneumococo), e inxectou esas bacterias mortas xunto con bacterias vivas da cepa non virulenta II-R de pneumococos, o que tivo como resultado a morte do rato e a aparición no cadáver de bacterias de tipo III-S vivas, as cales eran bacterias II-R transformadas en III-S porque se supoñía que algunha substancia descoñecida (o "principio transformante") procedente das III-S mortas pasaba ás II-R vivas causando a transformación. Avery e os seus colegas, no seu artigo "Studies on the Chemical Nature of the Substance Inducing Transformation of Pneumococcal Types: Induction of Transformation by a Desoxyribonucleic Acid Fraction Isolated from Pneumococcus Type III", publicado no número de febreiro de 1944 da revista Journal of Experimental Medicine, suxiren que é o ADN (e non as proteínas como se cría maioritariamente daquela) o material hereditario das bacterias e o "principio transformante" buscado, e que podía ser análogo aos xenes e/ou virus dos organismos superiores.
Co desenvolvemento da tipificación serolóxica, os investigadores médicos puideron clasificar as bacterias en diferentes cepas, ou tipos. Cando se inocula unha persoa ou animal de laboratorio (como os ratos) cun determinado tipo ou cepa, orixínase unha resposta inmunitaria, xerando anticorpos que reaccionan especificamente cos antíxenos da bacteria. O soro sanguíneo que contén os anticorpos pode extraerse despois e ser aplicado a un cultivo bacteriano. Os anticorpos reaccionarán con outras bacterias do mesmo tipo que os da inoculación orixinal. Os tipos de pneumococos e a súa tipificación serolóxica descubríraos o bacteriólogo alemán Fred Neufeld. Ata os estudos de Frederick Griffith os bacteriólogos crían que os tipos (cepas) estaban fixados e non podían cambiar dunha xeración á seguinte, pero o experimento de Griffith demostraba o contrario.
O experimento de Griffith, publicado en 1928, indicaba que algún tipo de "principio transformante" da bacteria pneumococo podía causar a transformación dun tipo de pneumococo a outro. Griffith, que era un oficial médico británico, pasara varios anos aplicando a tipificación serolóxica a casos de pneumonía, unha enfermidade que podía ter un fatal desenlace frecuente a inicios do século XX. Atopou que varios tipos de pneumococos, algúns virulentos e outros non virulentos, estaban presentes no curso dun caso clínico de pneumonía e pensou que un tipo podía transformarse noutro (en vez de que simplemente cada tipo se reproducise). Para comprobar esa posibilidade, atopou nos seus experimentos que a transformación podía ocorrer cando as bacterias mortas do tipo virulento e as vivas non virulentas eran inxectadas xuntas en ratos: o rato desenvolvía unha infección mortal (normalmente causada polas bacterias vivas de tipo virulento) e que se podían illar bacterias virulentas vivas do rato infectado (a pesar que non se inoculara ningunha viva dese tipo).
Os descubrimentos do experimento de Griffith axiña foron confirmados, primeiro por Fred Neufeld no Instituto Robert Koch e por Martin Henry Dawson no Instituto Rockefeller. Unha serie de investigadores do Instituto Rockefeller continuaron estudando a transformación nos anos seguintes. Xunto con Richard H.P. Sia, Dawson desenvolveu un método para transformar bacterias in vitro (en vez de in vivo como fixera Griffith). Despois da marcha de Dawson en 1930, James Alloway retomou os intentos de ampliar os descubrimentos de Griffith, que tiveron como resultado a extraccción de solucións acuosas do principio transformante en 1933. Colin MacLeod traballou purificando esas solucións desde 1934 a 1937, e os traballos foron continuados en 1940 e completados por Maclyn McCarty.
Traballo experimental
O pneumococo caracterízase por formar colonias lisas nas que as bacterias teñen unha cápsulas de polisacárido ou rugosas, sen cápsula. Os diferentes tipos clasifícanse de acordo coas súas especificidades inmunolóxicas.
O procedemento de purificación seguido por Avery consistía en primeiro matar a bacteria con calor e extraer os compoñentes solubles en solución salina. Despois, causábase a precipitación das proteínas usando cloroformo e as cápsulas de polisacárido eran hidrolizadas cun encima. Para verificar a completa destrución das cápsulas realizábase unha precipitación inmunolóxica causada por anticorpos específicos de tipo. Seguidamente, a porción activa era precipitada por fraccionamento con alcohol, orixinándose febras de moléculas fibrosas que podían ser retiradas cunha variña axitadora.
A análise química mostraba que as proporcións de carbono, hidróxeno, nitróxeno e fósforo nesta porción activa eran consistentes coa composición química do ADN. Para mostrar que o responsable da transformación era o ADN e non algunha pequena cantidade de ARN, proteínas ou algún outro compoñente celular, Avery e os seus colegas usaron diversos tests bioquímicos. Atoparon que a tripsina, quimotripsina e ribonuclease (encimas que degradan as proteínas e o ARN) non afectaban a trfansformación, pero que unha preparación encimática de "desoxirribonucleodepolimerase" (unha preparación crúa, que se podía obter de moitas fontes animais, que podía degradar o ADN) destruía o poder transformante do extracto.
Posteriores traballos en resposta a críticas e obxección que xurdiran incluíron a purificación e cristalización, feita por Moses Kunitz en 1948 dunha ADN depolimerase (deoxirribonuclease I), e os precisos traballos de Rollin Hotchkiss que mostraban que virtualmente todo o nitróxeno detectado no ADN purificado procedía da glicina, un produto da degradación da base nitroxenada nucleotídica adenina, e que a contaminación por proteínas non detectadas era como moito do 0,02% segundo a estimación de Hotchkiss.
miniatura|150px|[[Oswald Avery]] miniatura|150px|[[Colin Munro MacLeod|Colin MacLeod]] miniatura|150px|[[Maclyn McCarty (con Watson e Crick)]]
Repercusión do experimento
Os descubrimentos experimentais do experimento de Avery, MacLeod e McCarty foron rapidamenre confirmados e ampliados a outras características hereditarias distintas das cápsulas polisacáridas bacterianas. Porén, había unha considerable reticencia a aceptar a conclusión de que o ADN era o material xenético. Segundo a influínte "hipótese do tetranucleótido" de Phoebus Levene, o ADN consistía en unidades repetidas dos catro nucleótidos (coas catro bases nitroxenadas) e tiña pouca especificidade biolóxica. O ADN era, por tanto, considerado simplemente un compoñente estrutural dos cromosomas, mentres que se pensaba que os xenes probablemente estaban feitos do compoñente proteico dos cromosomas. Esta liña de pensamento foi reforzada pola cristalización en 1935 do virus do mosaico do tabaco feita por Wendell Stanley, e os paralelismos entre virus, xenes e encimas. Así, moitos biólogos pensaban que os xenes poderían ser unha especie de "superencima" e que os virus eran considerados, de acordo con Stanley, proteínas e compartían a propiedade da autocatálise con moitos encimas. Ademais, poucos biólogos pensaban que a xenética se puidese aplicar ás bacterias, xa que estas carecían de cromosomas e de reprodución sexual. En particular, moitos dos xenetistas coñecidos informalmente como o grupo dos fagos, que serían moi influíntes na nova disciplina da bioloxía molecular na década de 1950, eran contrarios a considerar o ADN o material xenético (e estaban inclinados a evitar os "desordenados" enfoques bioquímicos de Avery e os seus colegas). Algúns biólogos, incluíndo algúns do propio Instituto Rockefeller como Alfred Mirsky, poñían en dúbida os descubrimentos de Avery de que o principio transformante era ADN puro, suxerindo que os responsables eran os contaminantes proteicos presentes. Aínda que a transformación ocorría nalgúns tipos de bacterias, non podía ser replicada noutras bacterias (nin en ningún organismo superior), e a súa importancia parecía limitada principalmente á medicina.
Os científicos que examinaron a repercusión do experimento de Avery, MacLeod e McCarty non están de acordo sobre o influínte que foi na década de 1940 e inicios da de 1950. Gunther Stent suxeriu que foi en gran medida ignorado e só foi celebrado anos máis tarde, de maneira similar ao que ocorrera cos traballos de Gregor Mendel décadas antes do xurdimento da xenética. Outros, como Joshua Lederberg e Leslie C. Dunn, testemuñan a súa importancia temperá e citan o experimento como o comezo da xenética molecular.
Uns cantos microbiólogos e xenetistas estaban interesados na natureza química e física dos xenes antes de 1944, pero o experimento de Avery, MacLeod e McCarty trouxo un maior e renovado interese sobre o asunto. Aínda que a publicación orixinal non menciona a xenética especificamente, Avery e moitos xenetistas que leron o seu artigo eran conscientes das implicacións xenéticas que tiña: Avery podía ter conseguido illar un xene como ADN puro. O bioquímico Erwin Chargaff, o xenetista H. J. Muller e outros loaron o resultado como algo que establecía a especificidade biolóxica do ADN e tiña importantes implicacións para a xenética se se demostraba que o ADN tiña un papel similar nos organismos superiores. En 1945, a Royal Society premiou a Avery coa medalla Copley, en parte polo seu traballo sobre a transformación bacteriana.
Entre 1944 e 1954 o artigo foi citado polo menos 239 veces (de forma uniforme ao longo daqueles anos), principalmente en artigos de microbioloxía, inmunoquímica e bioquímica. Ademais dos traballos posteriores de McCarty e outros no Instituto Rockefeller en resposta ás críticas de Mirsky, o experimento estimulou a realización de considerables traballos en microbioloxía, onde axudou a aclarar as analoxías entre a herdanza bacteriana e a xenética dos organismos que se reproducen sexualmente. O microbiólogo francés André Boivin informou que estendera os descubrimentos sobre a transformación bacteriana en pneumococos de Avery a Escherichia coli, aínda que isto non puido ser confirmado por outros investigadores. Porén, en 1946 Joshua Lederberg e Edward Tatum demostraron a conxugación bacteriana en E. coli e mostraron que a xenética podía aplicarse a bacterias, mesmo se o método específico de Avery da transformación non era xeral. O traballo de Avery tamén motivou a Maurice Wilkins a continuar os estudos de cristalografía de raios X do ADN, aínda que se enfrontou á presión dos seus financiadores de que enfocase a súa investigación a células completas e non a biomoléculas.
No período en que se fixo o experimento de Hershey e Chase, os xenetistas xa estaban máis inclinados a considerar que o ADN era o material xenético e Alfred Hershey foi un influínte membro do grupo dos fagos. Erwin Chargaff demostrara que a composición en bases do ADN varía dunha especie a outra (o que é contrario á hipótese do tetranucleótido), e en 1952 Rollin Hotchkiss publicou as súas probas experimentais que confirmaban o traballo de Chargaff e demostraban a ausencia de proteínas no principio transformante de Avery. Ademais, o campo da xenética bacteriana foi rapidamente quedando establecido e os biólogos estaban máis inclinados a pensar que se debía considerar a herdanza nos mesmos termos para bacterias e organismos superiores. Despois de que Hershey e Chase usasen isótopos radioactivos para mostrar que era o ADN e non as proteínas, o que entraba nas bacterias despois dunha infección por bacteriófagos, enseguida se aceptou amplamente que o ADN era o material xenético. A pesar dos seus resultados experimentais moito menos precisos (xa que encontraron que tamén entraba na célula unha cantidade non insignificante de proteína xunto co ADN), o experimento de Hershey e Chase non foi sometido ao mesmo grao de obxeccións. A súa influencia foi impulsada pola rede crecente de científicos do grupo dos fagos e, ao ano seguinte, pola publicidade que rodeou á resolución da estrutura do ADN proposta por Watson e Crick (Watson era tamén membro do grupo dos fagos). Porén, soamente en retrospectiva ambos os experimentos probaron definitivamente que o ADN é o material xenético.
Teixeiro, Bravos, Ourol
Teixeiro é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Lagos, San Miguel de Castro, A Estrada
Lagos é un lugar da parroquia de San Miguel de Castro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Os Teixós, Bravos, Ourol
Os Teixós é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Ponte, San Miguel de Castro, A Estrada
Ponte é un lugar da parroquia de San Miguel de Castro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
San Miguel, San Miguel de Castro, A Estrada
San Miguel é un lugar da parroquia de San Miguel de Castro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Tiñade, Bravos, Ourol
Tiñade é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Monte, Sante, Trabada
O Monte é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Teresa García-Sabell
Teresa García-Sabell Tormo, nada en Santiago de Compostela o 11 de marzo de 1942, é unha filóloga e profesora galega.
Traxectoria académica
É filla de Domingo García-Sabell e Elena Tormo López, e irmá de Elena. Licenciada en Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid, doutorouse en Filoloxía Francesa pola Universidade de Santiago de Compostela e é profesora titular de Filoloxía Francesa na USC. Foi directora do Colexio Maior Rodríguez Cadarso, vicepresidenta da Asociación de Profesores de Francés de Galicia, directora do Departamento de Filoloxía Francesa e Italiana da USC e membro do comité organizador do congreso "Les chemins du texte".
Traxectoria política
Presentouse ás eleccións municipais de 1999 na lista do PSdeG-PSOE. Foi elixida concelleira de Cultura e de Presidencia e Relacións Institucionais do Concello de Santiago de Compostela.
Ctenocarabus
Ctenocarabus é un subxénero de insectos coleópteros da familia dos carábidos, pertencente ao xénero Carabus, cuxas especies son endémicas do suroeste de Europa e Marrocos.
Etimoloxía
O nome científico Ctenocarabus está formado polo elemento do latín científico cteno-, tirado do grego antigo κτείς, κτενός kteís, ktenós "peite", e o nome do xénero Carabus. Literalmente, "os escarvellos que levan peites".
Especies
O subxénero comprende dúas especies:
Caracteísticas
Son escaravellos corredores grandes, oblongos, a de cores metálicas. O pronoto é arredondado, bastante estreito. Os élitros son anchos, máis ben abobadados, coa superficie lixeiramente coriácea, están percorridos por costelas lonxitudinais. As patas e as articulacións internas das antenas adoitan seren de cor vemella alaranaxada.
Distribución e hábitat
O subxénero está moi estendido no suroeste de Europa e en Marrocos. Ambas as dúas especies pódense encontrar tanto en bosques como en campos abertos.
Posición sistemática
A árbore filoxenética é a seguinte:
Norma UNE
Unha norma UNE é unha norma técnica creada polos comités técnicos de normalización ( CTN ), dos que forman parte todas as entidades e axentes implicados e interesados nos traballo de ditos comités. Como regra xeral, estes comités adoitan estar formados por AENOR (Asociación Española de Normalización e Certificación), fabricantes, consumidores e usuarios, administración, laboratorios e centros de investigación.
Logo da súa creación, teñen un período de proba de seis meses, durante os que son revisados publicamente e logo redactados definitivamente pola comisión, baixo as siglas UNE. Son actualizadas periodicamente.
As regras están numeradas seguindo unha clasificación decimal. O código que designa unha norma estrutúrase da seguinte maneira: R : Comité técnico de normalización do que depende a norma.
B : Número de normas emitidas por este comité, complementadas cando se trata dunha revisión R, unha modificación M ou un complemento C.
C : Ano de emisión da norma.
Obrigatoriedade
Existen algunhas lagoas en canto ao cumprimento obrigatorio das normas UNE. En principio, non son obrigatorias, a non ser que a administración competente as faga obrigatorias por lei, decreto, regulamento ou esixa o cumprimento das mesmas nos pregos de Especificacións Técnicas dos proxectos de construción ou nos contratos de subministracións.
A pesar diso, no Real Decreto 1801/2003, do 26 de decembro, sobre hixiene xeral dos produtos, establécese a obrigatoriedade dalgunhas normas UNE EN no uso e eliminación dalgúns equipos e elementos, en caso de non existir outra norma obrigatoria nas especificacións técnicas a cumprir.
"As leis entrarán en vigor vinte días despois da súa publicación COMPLETA no Boletín Oficial do Estado, a non ser que se dispoña o contrario."
Cómpre ter en conta que todas as normas UNE están publicadas no BOE, só que algunhas se publican integramente e outras só a referencia. Segundo a interpretación do artigo mencionado anteriormente, só serían obrigatorias as publicadas integramente.
Ata agora falouse da obrigatoriedade das normas UNE en xeral, pero para casos específicos de produtos de construción as circunstancias cambian. O pasaporte para entrar no comercio europeo é a Marca C E, para o cal deben cumprirse os requisitos esenciais establecidos pola Directiva de produtos para a construción. Esta directiva establece 2 xeitos (en xeral) de obter a marca C E. A primeira, para os produtos tradicionais, debe obter a certificación dun organismo notificado que cumpra cunha transposición estándar dunha norma harmonizada, que en España son as normas UNE EN. No caso de que un produto de construción tradicional non cumpra a correspondente norma UNE EN, non poderá obter a marca CE nin poderá comercializarse.
O Trobo, Bravos, Ourol
O Trobo é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Ramón Piñeiro Romero
Ramón Piñeiro Romero, nado en Vilagarcía de Arousa cara a 1900 e finado en Cacheiras o 14 de setembro de 1936, foi un político galego.
José Valle Armesto
José Valle Armesto, nado en Vilaseca (Negueira de Muñiz) en 1870 e finado en Xixón o 1 de marzo de 1960, foi un inventor galego.
Traxectoria
Marchou novo traballar como camioneiro en Xixón. Estivo en Cuba durante un tempo, serviu no exército e despois comezou a traballar como viaxante. Inventou o abrelatas de peto en 1910.
Jesús Varela Martínez
Jesús Varela Martínez, nado en Cuíña (Ortigueira) o 14 de maio de 1940 e finado no mesmo concello o 26 de decembro de 2020, foi un empresario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Concelleiro de Ortigueira da Candidatura Independiente Ortegana encabezada por José Antonio Franco Cerdeira nas eleccións municipais de 1983, foi primeiro tenente de alcalde. Logo da dimisión de José Antonio Franco, foi elixido alcalde de Ortigueira o 12 de decembro en 1985. Nas municipais de 1987 encabezou a candidatura da Coalición Progresista Galega e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1991 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Volveu repetir a maioría absoluta nas municipais de 1995. Finou en Ortigueira o 26 de decembro de 2020.
Vida persoal
Casou con Josefa Sansegundo Rodríguez e foi pai de Guillermo, Jesús e Carlos Varela Sansegundo.
David Grenville Sellwood
David Grenville John Sellwood, nado Brentford, Londres, o 23 de xullo de 1925 e finado en Londres o 7 de abril de 2012, foi un enxeñeiro aeronáutico e numismático inglés especializado na moeda dos partos.
Grenville foi presidente da Royal Numismatic Society, de Londres entre 1979 e 1984.
Traxectoria
David G. Sellwood naceu en Brentford, ao oeste de Londres, fillo de Jenny Rebecca Lawes e do enxeñeiro Thomas Dorey Sellwood.
Carreira como enxeñeiro
Logo de graduarse no ensino secundario, Sellwood estudou enxeñaría aeronáutica. En 1946 fixo o seu servizo militar no corpo dos Reais Enxeñeiros, e estivo destinado na India e na Malaisia británicas, en Singapur e no Xapón, ata acadar o rango de capitán.
Finalizada a súa etapa militar, estudou Enxeñaría Mecánica na Universidade de Birmingham e, logo dun tempo traballando na industria, comezou a exercer a docencia na Universidade de Kingston. Na década de 1970 acadou o mestrado en Metalurxia e mantívose vinculado ao mundo académico durante catro décadas, ata a súa xubilación como profesor titular en 1995.