cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anticorpo
Diagnóstico de enfermidades
Para facer moitos diagnósticos é común a detección de anticorpos como proba de confirmación da patoloxía. Para iso realízase unha proba serolóxica. Como exemplos, en ensaios bioquímicos para o diagnóstico de enfermidades, estímase o título de anticorpos contra o virus de Epstein-Barr ou contra a enfermidade de Lyme. Se non se encontran eses anticorpos significa que a persoa non está infectada ou que o estivo hai moito tempo e os linfocitos B que xeraban estes anticorpos se reduciron de forma natural.
Na inmunoloxía clínica valórase por nefelometría (ou turbidimetría) os niveis das distintas clases de inmunoglobulinas para caracterizar o perfil de anticorpos do paciente. Por exemplo, unha observación dunha elevación do título das distintas clases de inmunoglobulina pode ser útil ás veces para determinar a causa do dano hepático mediante diagnóstico diferencial. Neste sentido, un título elevado de IgA indicaría cirrose alcohólica; se o que está elevado son as IgM sospeitaríase que hai unha hepatite viral e cirrose biliar primaria, mentres que as IgG aparecerían elevadas na hepatite vírica, autoinmune e cirrose.
As doenzas autoinmunes pódense diagnosticar por anticorpos que se unen a epítopos do propio organismo; moitos deles pódense detectar mediante análise de sangue. Un exemplo sería o caso dos anticorpos dirixidos contra os antíxenos de superficie de eritrocitos na anemia hemolítica mediada polo sistema inmunitario, que se detectan mediante a proba de Coombs. Esta proba tamén se usa para rastrear anticorpos na preparación de transfusións de sangue e tamén nas mulleres no período prenatal.
A nova química de dioxaborolano permite a marcaxe con fluoruro radioactivo (18F) dos anticorpos, que posibilita o uso de imaxes de tomografía de emisión de positróns (TEP ou PET) do cancro.
Tratamentos terapéuticos
A terapia de anticorpos monoclonais emprégase no tratamento de doenzas como a artrite reumatoide, esclerose múltiple, psoríase, e moitas formas de cancro, incluíndo o linfoma non de Hodgkin, cancro colorrectal, cancro de cabeza e pescozo e cancro de mama. Algunhas inmunodeficiencias, como a agammaglobulinemia ligada ao cromosoma X e a hipogammaglobulinemia consisten nunha carencia parcial ou completa de anticorpos. Estas enfermidades trátanse ás veces inducindo unha inmunidade a curto prazo chamada inmunidade pasiva. Esta adquírese por medio da infusión de anticorpos "prefabricados" en forma de soro sanguíneo humano ou animal, inmunoglobulinas intravenosas ou anticorpos monoclonais no individuo afectado.
Terapia prenatal
As chamadas Inmunoglobulinas Rho (D) ou inmunoglobulinas anti-RhD son específicas do antíxeno humano Rhesus D tamén coñecido como factor Rhesus. Destes anticorpos anti-RhD coñécense varias marcas comerciais, como RhoGAM, BayRHo-D, Gamulin Rh, HypRho-D, e WinRho SDF. O factor Rhesus é un antíxeno que se encontra nos eritrocitos. Os individuos Rhesus-positivos (Rh+) exhiben este anticorpo no glicocálix dos seus eritrocitos, mentres que os individuos (Rh–) carecen del. Durante o nacemento normal, o sangue fetal pode pasar á nai por traumas no parto ou complicacións do embarazo. No caso de incompatibilidade Rh entre a nai e o fillo, a conseguinte mestura de sangre pode sensibilizar a unha nai Rh- contra o antíxeno Rh do fillo, facendo que nos seguintes embarazos os fetos corran risco de sufrir eritroblastose fetal. Os Anti-RhD adminístranse como parte do tratamento prenatal para previr a sensibilización que puidese ter lugar para así evitalo. Ao tratar á nai con anticorpos anti-RhD antes e inmediatamente despois do trauma e o parto destrúe o antíxeno Rh do feto no corpo da nai. Un aspecto importante é que isto acontece antes de que o antíxeno poida estimular os linfocitos B maternos que máis tarde poderían "lembrar" o antíxeno Rh xerando linfocitos B de memoria. Por tanto, o seu sistema humoral inmune non fabricará anticorpos anti-Rh e non atacará os antíxenos Rhesus do seu bebé actual ou futuro.
Aplicacións en investigación científica
miniatura|200px|Imaxe de [[inmunofluorescencia do citoesqueleto de eucariotas. Os filamentos de actina móstranse en vermello, os microtúbulos en verde e o núcleo celular en azul.]]
En investigación, os anticorpos purificados úsanse en moitas aplicacións. Son moi habituais para identificar e localizar proteínas intra e extracelulares. Os anticorpos úsanse na citometría de fluxo, inmunoprecipitación, en análises de western blot para identificar proteínas separadas por electroforese, e en inmunohistoquímica ou inmunofluorescencia. As proteínas tamén se poden detectar e cuantificar con anticorpos utilizando as técnicas ELISA e ELISPOT.
Obtención
Os anticorpos específicos son producidos en investigación inxectando un antíxeno nun mamífero, como un rato, rata, coello, cabra, ovella ou cabalo para obter grandes cantidades de anticorpos. O sangue que se illa destes animais contén anticorpos policlonais (moitos anticorpos que se unen ao mesmo antíxeno) no soro, o que se denomina antisoro. Os antíxenos tamén se poden inxectar en polos para a xeración de anticorpos policlonais na xema do ovo. Para obter anticorpos que sexan específicos para un só epítopo dun antíxeno, íllanse os linfocitos que segregan anticorpos do animal e son inmortalizados fusionándoos cunha liña de células cancerosas. As células fusionadas son chamadas hibridomas, e crecen continuamente e segregan anticorpos en cultivo. As céllas de hibridoma simples son illados por clonación por dilución para xerar clons celulares que todos producen o mesmo anticorpo; estes anticorpos son chamados anticorpos monoclonais. Os anticorpos policlonais e monoclonais adoitan purificarse usando a proteína A/G ou cromatografía de afinidade a antíxenos.
Aplicacións
En investigación, os anticorpos modificados son utilizados en moitas aplicacións. Os anticorpos para aplicacións de investigación poden encontrarse directamente en fornecedores de anticorpos ou utilizando un motor de investigación especialista. Os anticorpos para investigación son principalmente usados para identificar e localizar proteínas intracelulares e extracelulares. Os anticorpos son utilizados en citometría de fluxo para diferenciar tipos celulares polas proteínas que expresan; os diferentes tipos de células expresan diferentes combinacións de moléculas de clusters de diferenciación (CD) na súa superficie, e producen diferentes proteínas intracelulares e segregables. Tamén se utilizaron en inmunoprecipitación para separar proteínas e calquera cousa unida a elas (coinmunoprecipitación) doutras moléculas nun lisado celular, en análises pola técnica western blot para identificar proteínas separadas por electroforese, e en inmunohistoquímica ou inmunofluorescencia para examinar a expresión de proteínas en seccións de tecidos ou para localizar proteínas dentro das células coa axuda dun microscopio. As proteínas poden tamén ser detectadas e cuantificadas con anticorpos, usando as técnicas ELISA e ELISPOT.
Variantes de anticorpos en medicina e investigación
En ocasións necesítase producir anticorpos específicos. Inxectando un antíxeno nun mamífero, como rato, rata ou coello se se require pouca cantidade; ou en cabra, ovella ou cabalo se se requieren grandes cantidades. O sangue illado destes animais contén anticorpos policlonais (múltiples anticorpos que se unen ao mesmo antíxeno) no soro sanguíneo, ao cal se denomina antisoro. Tamén se poden inxectar antíxenos en galiñas e recoller na xema de ovo os anticorpos policlonais IgY xerados. Porén, para aplicacións analíticas cómpre unha maior especificidade, sobre todo se se trata de detectar moléculas moi pequenas, así como cando se usan en aplicacións terapéuticas nas que se desexa bloquear ou detectar marcadores moi específicos. Por iso a tecnoloxía dos anticorpos xerou algunhas variantes de anticorpos, entre as que salientan as segintes:
Existen propostas para a utilización terapéutica de anticorpos monoclonais que se desenvolveron imitando os anticorpos de cadea pesada de camélidos, que foron chamados nanocorpos. Estes son excepcionais no reino animal, dado o seu reducido tamaño, debido a que están compostos unicamente por dúas cadeas pesadas. Tales peculiaridades permitiríanlles acceder a localizacións celulares e antíxenos inaccesibles para os anticorpos normais, ademais de ser posible a súa administración oral. Para obter antídotos contra velenos de picaduras de animais como serpentes ou artrópodos, fabrícanse antisoros mediante soro cru ou ben altamente enriquecido en inmunoglobulinas. Estes procedementos producían inicialmente un gran número de reaccións alérxicas, como anafilaxes ou a enfermidade do soro. Para evitalo, nos anos 40 e 50 realizáronse estudos de proteólise para reducir ao mínimo a parte da molécula implicada na neutralización do veleno. Finalmente, encontrouse que o fragmento F(ab’)2, resultante da dixestión con pepsina dos anticorpos, que carece das zonas efectoras da molécula, pode neutralizar igualmente os velenos. O profesor Alejandro Alagón Cano propuxo para este enfoque terapéutico o nome de faboterapia, observándose unha incidencia moito menor de reaccións adversas ao soro, así como un mellor alcance do compartimento extravascular.
Predición da estrutura
A importancia dos anticorpos en sanidade e industria biotecnolóxica demanda o coñecemento das súas estruturas a alta resolución. Esta información utilízase na enxeñaría de proteínas, modificando a afinidade de unión aos antíxenos, e identificando un epítopo dun determinado anticorpo. Un método comunmente usado para determinar as estruturas dos anticorpos é a cristalografía de raios X. Porén, cristalizar un anticorpo é a miúdo laborioso e leva moito tempo. Os métodos computacionais proporcionan unha alternativa máis barata e rápida á cristalografía, pero os seus resultados son máis equívocos, xa que non producen estruturas empíricas. Os servidores web en liña como Web Antibody Modeling (WAM) e Prediction of Immunoglobulin Structure (PIGS) permiten facer os modelos computacional de rexións variables dos anticorpos. Rosetta Antibody é un novo servidor para a predición de estruturas da rexión FV de anticorpos, que incorpora técnicas sofisticadas para minimizar os bucles CDR e optimizar a orientación relativa das cadeas lixeira e pesada, así como modelos de homoloxía que predí a unión exitosa dos anticorpos cos seus antíxenos específicos.
A capacidade de describir o anticorpo pola afinidade de unión ao antíxeno é suplementada pola información sobre a estrutura de anticorpos e secuencias de aminoácidos co propósito de rexistrar patentes.
Leopold von Sacher-Masoch
miniatura|dereita|Retrato do autor. Leopold von Sacher-Masoch, nado o 27 de xaneiro de 1836 en Lemberg e finado o 9 de marzo de 1895 en Lindheim, foi un escritor austríaco recoñecido polas súas descricións da vida, paisaxes e costumes dos distintos territorios do Imperio Austrohúngaro. Con todo, a día de hoxe é lembrado sobre todo pola controversia que supuxo a publicación dalgunhas das súas novelas; non en van, o seu apelido, Masoch, inspirou o termo masoquismo, en referencia a certos comportamientos sexuais rexistrados por vez primeira vez en Psychopathia Sexualis (1886), de Krafft-Ebing.
Eaters of the Dead
Eaters of the Dead: The Manuscript of Ibn Fadlan Relating His Experiences with the Northmen in A.D. 922 (máis tarde publicado como The 13th Warrior para corresponderse coa adaptación cinematográfica da novela) é unha novela publicada en 1976 escrita por Michael Crichton. A novela conta a historia de Ahmad ibn Fadlan, un escritor e viaxeiro árabe do século X que escribiu unha crónica das súas viaxes como membro da embaixada do Califato Abasí de Bagdad cun grupo de viquingos que o levan a súa terra do norte.
Crichton explica no apéndice que o libro está baseado en dúas fontes. Os tres primeiros capítulos contan a historia persoal de Ahmad ibn Fadlan e a súa experiencia cos viquingos. O resto do libro está baseado na historia de Beowulf.
Adaptación no cine
A novela foi levada á gran pantalla no filme The 13th Warrior (1999), dirixido por John McTiernan e estreado por Walt Disney Pictures a través de Touchstone. O propio Crichton fixo algunha dirección sen acreditar despois de que Disney despedira a McTiernan por varias razóns, entre as cales estaba a incremento desproporcionado dos custos de produción. Antonio Banderas interpretou a Ibn Fadlan. Crichton escribiu que estaba "bastante satisfeito" co filme, malia recibir críticas mixtas e unha mala recepción por parte do público, recadando tan só $62 millóns dos máis de $100 millóns que custou.
Departamento de Pando
200px|miniatura|Localización do departamento en Bolivia dereita|200px|miniatura|Departamentos de Bolivia
O departamento de Pando é un dos nove departamentos nos que se divide administrativamente o territorio de Bolivia. A súa capital é a cidade de Cobija.
Provincias
O departamento está dividido en 5 provincias:
Aeroporto de Komatsu
O aeroporto de Komatsu é un aeroporto internacional xaponés situado a 4,2 quilómetros ao oeste da estación de Komatsu, na prefectura de Ishikawa. É o aeroporto máis grande da rexión de Hokuriku e serve ao sur da prefectura de Ishikawa, incluída a súa capital, Kanazawa, Fukui, e a parte norte a predectura de Fukui.
A Base Komatsu (小松基地 Komatsu Kichi) da Forza Aérea de Autodefesa do Xapón comparte a pista coas operacións civís; a pista de rodaxe do lado interior é usada pola Forza Aérea, e a do lado do mar e usada por avións civís. A base celebra un festival aéreo cada mes de setembro, con voos de demostración de cazas e avións de rescate, así como unha demostración do equipo acrobático Blue Impulse. O "Espazo aéreo G" é un grande espazo aéreo de adestramento sobre o mar do Xapón ao norte da base.
O aeroporto ten unha única terminal de pasaxeiros, que serve tanto aos voos domésticos como aos internacionais. A súa terminal de carga internacional, coñecida como HIACT (Hokuriku International Air Cargo Terminal), é propiedade dun consorcio de entidades gobernamentais e corporativas que ten como obxectivo servir como centro de distribución para carga procedente de Europa e outros continentes.
Torible, Lugo
Santa Mariña de Torible é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 27 habitantes, deles 13 eran homes e 14 eran mulleres, o que supón un aumento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Chimpín, Palmeira, Ribeira
Chimpín é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).
Panceltismo
miniatura|Bandeira pancéltica creada por Robert Berthelier nos anos 1950. Componse de dous [[trísceles entrelazados.]] dereita|miniatura|175px|As seis [[nacións celtas consideradas como a patria dos modernos celtas segundo a Liga Céltica e o Congreso celta.]] O panceltismo (en Pan-Chelteachas, en Pan-Geltaidd, en Pan-Cheilteachas), tamén coñecido como celtismo ou nacionalismo celta, é un movemento político, social, cultural e pannacionalista que avoga pola solidariedade e a cooperación entre as nacións celtas (tanto das ramas dos gaels como britanos) do noroeste de Europa. Algunhas organización panceltistas pulan pola secesión das nacións celtas do Reino Unido e Francia e que formen o seu propio estado federal independente, mentres que outras prefiren unha estreita colaboración entre nacións celtas soberanas e independentes na forma do nacionalismo irlandés, nacionalismo escocés, nacionalismo galés, nacionalismo bretón, nacionalismo córnico e nacionalismo manx.
Ao igual que outros movementos pannacionalistas, como o paneslavismo, o panxermanismo, o turanismo, o paniranismo ou o panlatinismo, o movemento panceltista xurdiu durante o nacionalismo romántico, e especificamente no rexurdimento celta. O movemento panceltista foi máis prominente durante os séculos XIX e XX (entre os anos 1838 e 1939). Algúns dos primeiros contactos do panceltismo tiveron lugar a través de Gorsedd e Eisteddfod, e o Congreso celta anual comezou a celebrarse en 1900. Dende entón, a Liga Céltica converteuse na organización máis importante do panceltismo político. As súas iniciativas céntranse en gran medida na cooperación cultural celta, como os festivais de música, arte e literatura, que adoitan chamarse "interceltas".
Terminoloxía
Existe certa controversia arredor do termo celtas. Un exemplo disto foi a "Crise galega" da Liga Céltica, que xerou un debate sobre se Galicia debía ser admitida como membro da organización. Finalmente a súa aplicación foi rexeitada en base a que en Galicia non se fala no presente unha lingua celta.
Algúns austríacos afirman que teñen unha herdanza celta que se romanizou baixo o dominio romano e logo foi xermanizado despois das invasións xermánicas. Austria é o lugar onde se rexistrou a primeira cultura caracteristicamente celta que existiu. Logo da anexión de Austria pola Alemaña nazi en 1938, en outubro de 1940 un escritor do Irish Press entrevistou ao físico austríaco Erwin Schrödinger que falou da herdanza celta dos austríacos dicindo "Creo que existe unha conexión máis profunda entre nós, os austríacos e os celtas. Dise que os nomes de lugares nos Alpes austríacos son de orixe celta." Os austríacos contemporáneos expresan orgullo por ter herdanza celta e Austria posúe unha das maiores coleccións de artefactos celtas de Europa.
Organización como o Congreso celta e a Liga Céltica usan a definición de que unha "nación celta" é aquela cunha historia recente de tradición lingüística celta.
Historia
O celtismo comeza a tomar forma a mediados do século XVII co nacemento dun movemento literario coñecido coma Rexurdimento celta que se estendeu por boa parte de Europa. Este movemento cultural foi mudando co decorrer do tempo e as situacións sociopolíticas de Europa e pervive en maior ou menor grao ata os días de hoxe.
O Rexurdimento Celta, a semente do celtismo
No ano 1746 prodúcese a derrota dos xacobitas na Batalla de Culloden. Este é o punto de inflexión para o nacemento do que se deu en coñecer como Rexurdimento celta.
No ano 1762 James Macpherson publica Fragments of Ancient Poetry Collected in the Highlands of Scotland, and Translated from the Gaelic or Erse Language (Fragmentos de poesía antiga recollidos nas Terras Altas de Escocia, e traducidas do gaélico ou Erse). En 1762 sae do prelo Fingal e en 1763 Temora. Estas dúas obras foron invencións de supostas traducións dos poemas épicos en gaélico dun poeta chamado Ossian.
Non tardan en sumarse poetas doutras zonas da Europa atlántica. Un claro exemplo son as obras de poesía galesa publicadas por Ieuan Brydydd en 1764; tamén cultiva este xénero literario o inglés Thomas Gray en obras como Elexía sobre un cemiterio de aldea e O bardo.
O celtismo do século XIX e os seus primeiros pasos
Coa chegada do século XIX o que viña sendo un movemento literario convértese nun movemento político, social e cultural; tinguido todo el do carácter romántico que se estendía dende Alemaña ao resto da Europa occidental.
Publicáronse moitas traducións de obras das literaturas celtas, especialmente, os Mabinogion (Charlotte Guest, 1838-1849), o Barzaz Breiz e Os Bardos bretóns do século VI (Hersart de la Villemarqué, 1839-1850). En 1854 Ernest Renan publicou A Poesía das razas celtas, un estudo moi influente e en 1865 e 1866 Mathew Arnold pronunciou unha serie de conferencias sobre a literatura celta en Oxford que vinculaba todas as literaturas celtas e contribuíu a promover a creación da cátedra de Celta nesta universidade en 1877.
Durante o s.XIX moitos escritores ingleses empregaron a temática celta, como Thomas Love Peacock, Tennyson e Gerard Manley Hopkins. En Escocia destacaron William Black e William Sharp (este co pseudónimo de Fiona Macleod). O rexurdimento foi especialmente vigoroso en Irlanda, con autores como W.B. Yeats, "AE" (pseudónimo de George William Russell), Oliver St John Gogarty, Sean O'Casey e James Stephens. En Irlanda recibiu o nome de "Lusco-fusco celta".
En Galiza
dereita|miniatura|200px|As sete nacións celtas, acorde ao celtismo galego histórico: {{legend|#0072C6|[[Escocia}} {{legend|#009E60|Irlanda}} {{legend|#D3B04A|Illa de Man}} {{legend|#820782|Galiza }} {{legend|red|País de Gales}} {{legend|#FFD700|Cornualla}} {{legend|black|Bretaña}} ]] En Galiza, o maior representante do celtismo foi Eduardo Pondal. Na súa orixe en Galiza está o historiador ilustrado José Verea y Aguiar. É mito fundador de Galiza para Vicetto, Murguía, Castelao e a Xeración Nós e dentro da Xeración Nós, na arqueoloxía, Florentino López Cuevillas. Na década dos 70 do século XX desenvólvese unha crítica desde a academia, rexurdindo nos 90 un neoceltismo na investigación.
Cinetón de Esparta
Cinetón de Esparta ou Cinetón de Lacedemonia (en grego clásico: Κιναίθων Kináithōn) foi un poeta cíclico espartano que segundo Eusebio viviu cara ao -765.
Traxectoria
Escribiu Telegonía (Τηληγγονία), Xenealoxías, Heracleia (Ἡράκλεια), Edipodia (Οἰδιποδία), e talvez A pequena Ilíada (Ἰλιὰς μικρά).
Emilio Alonso Paz
miniatura|dereita|Placa na rúa Alonso Paz Emilio Deogracias Alonso Paz, nado en Cartimil (Silleda) en 1878 e finado en Monte Porreiro (Pontevedra) o 16 de marzo de 1937, foi un político galego, alcalde de Silleda nos anos da II República Española.
Traxectoria
Curmán de Antón Alonso Ríos, foi militante de Izquierda Republicana. Foi elixido alcalde de Silleda en 1932 e dimitiu en 1934. En 1936 foi reposto como alcalde. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu a Portugal, pero foi delatado, apresado e entregado ás autoridades franquistas, que o internaron na illa de San Simón. Xulgado en consello de guerra, foi condenado á pena de morte e fusilado en Monte Porreiro en marzo de 1937.
Homenaxes
A finais da década de 1990, a corporación municipal de Silleda decidiu poñerlle o seu nome a unha das rúas do casco urbano de Silleda. No 2007, coincidindo co 70 aniversario do seu fusilamento, a asociación socio-cultural Adellís e a Comisión pola Memoria Siñor Afranio organizaron un acto na súa lembranza na rúa que leva o seu nome.
David Fernández
O nome de David Fernández pode referirse a:
O Cochón, Palmeira, Ribeira
O Cochón é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Valle de los Pedroches
O Valle de los Pedroches é unha comarca española situada no norte da provincia de Córdoba, en Andalucía.
Limita ao norte coas provincias de Badaxoz (Estremadura) e Cidade Real (Castela-A Mancha), ao leste coa Campiña de Jaén, ao sur co Alto Guadalquivir e ao oeste co Valle del Guadiato.
A localidade de Pedroche, situada no centro da comarca, é a máis antiga da zona e deu orixe á maioría das localidades da contorna. Por iso a comarca leva o seu nome.
Concellos
Está formada polos concellos de:
Luís de Borgoña
Devanceiros
Era o fillo máis novo de Roberto II de Borgoña e Inés de Francia. Era neto por liña paterna de Hugo IV de Borgoña e Iolanda de Dreux, e por liña materna de Luís IX de Francia e Margarida de Provenza.
Disputa coa Casa de Mallorca
Mentres tanto, Isabel I de Acaia tivera unha irmá máis nova, Margarida de Acaia. Cando Isabel foi desposuída do principado por Carlos II de Anjou, a súa irmá, Margarida, reclamou para si mesma os dereitos sobre o Principado de Acaia dun xeito infrutuoso. Finalmente traspasou os dereitos en favor da súa filla, Isabel de Sabran, que era polo tanto curmá de Matilda de Hainaut, filla de Isabel de Acaia. Para facer valer os seus dereitos sobre a súa curmá Matilda, Isabel de Sabran casou co infante Ferrán de Mallorca, que reclamou o Principado de Acaia en nome da súa muller e preparou a conquista.
Guerra polo Principado de Achaia
O infante Ferrán de Mallorca desembarcou e tomou Glarentza en 1315. Pola súa banda, Matilda de Hainaut e Luís de Borgoña chegaron por separado ao principado. Mentres Luís de Borgoña se dirixía á República de Venecia para solicitar axuda militar, Matilda zarpou directamente do porto de Marsella e desembarcou en Navarino con 1.000 soldados a finais de 1315.
Á chegada de Matilda, varios baróns, incluído o conde de Cefalonia, volveron á súa obediencia. Pero a pesar dos reforzos recibidos polos baróns, o exército de Matilda foi derrotado polas tropas do infante Ferrán de Mallorca o 22 de febreiro de 1316 na batalla de Picotín. Despois chegou Luís de Borgoña e comezou o asedio de Chalandritsa, que acabou fracasando. Ferrán de Mallorca enviou cartas á Compañía Catalá de Oriente clamando polo envío de reforzos, que foron respondidos favorabelmente por esta. Pero cando as tropas da compañía aínda estaban en camiño, o 5 de xullo de 1316 librouse a batalla de Manolada, na que o infante Ferrán foi derrotado e morto.
Só catro semanas despois, morreu Luís de Borgoña. Segundo a Crónica de Morea, a súa morte foi debida a unhas febres, pero segundo a catalá Declaratio Summa, foi envelenado por Xoán de Cefalonia. A morte de Luís de Borgoña deixou o Principado de Acaia nun estado de estancamento que deixou abertas as pretensións da súa esposa Matilde de Hainaut, o seu sobriño Eudes IV de Borgoña e Filipe I de Tarento.
Grand Place
A Grand-Place en francés, ou Grote Markt en holandés, é a praza central de Bruxelas. Está rodeada de opulentas casas gremiais e dous edificios máis grandes, o Concello da cidade, e a Casa do Rei (francés: Maison du Roi, holandés: Broodhuis) edificio que contén o Museo da Cidade de Bruxelas. A praza é o destino turístico máis importante e o punto de referencia máis importante de Bruxelas. Mide 68 por 110 m., e forma parte do Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Historia
miniatura|Plano da praza
Historia temperá
No século X, Carlos, duque da Baixa Lorena construíu unha fortaleza na Illa de Saint-Géry, o punto máis afastado cara ao interior no que o río Senne era navegable. Esta foi a semente do que se convertería en Bruxelas. A finais do século XI, creouse un mercado ao aire libre nun pantano desecado, preto da fortaleza, que estaba rodeado de bancos de area. O mercado foi chamado o Nedermerckt ou Mercado Baixo.
O mercado probablemente desenvolveuse ao mesmo tempo que o desenvolvemento comercial de Bruxelas. Un documento de 1174 menciona un mercado máis baixo (latín forum inferius) non lonxe do porto no río Senne. O mercado estaba ben situado ao longo do Steenweg (camiño pavimentado), unha importante estrada comercial que conectaba as prósperas rexións de Renania e o Condado de Flandres.
Samacá
Samacá é un concello colombiano que se atopa na provincia do Centro, no departamento de Boyacá. Está situado a uns 30 km da cidade de Tunja. En canto á súa poboación, é o oitavo municipio máis poboado do departamento.
Grand Place
Historia temperá
A principios do século XIII, foron construídos tres mercados interiores no extremo norte da Grand-Place; un mercado de carne, un mercado de pan e un mercado de roupa. Estes edificios, que pertencían ao duque de Brabante, non só permitían mostrar ás mercancías ata con mal tempo, senón que tamén permitía aos duques realizar un seguimento do almacenamento e venda de bens, co fin de recadar impostos. Outros edificios, feitos de madeira ou de pedra, cerraban a Grand-Place.
Samacá
O concello limita polo norte con Sáchica e Sora, polo sur con Guachetá e Ventaquemada, polo leste con Tunja, Cucaita e polo oeste con Ráquira.
Toponimia
O topónimo Samacá, en muysc cubun (lingua muisca) deriva dos vocábulos Sa, título de nobreza; Ma nome propio; Ca «fortaleza» e «mansión dun soberano».
Historia
esquerda|miniatura|250x250px|Paisaxe samaquense. esquerda|miniatura|250x250px|Vista do Val de Samacá, onde antigamente estaba a Lagoa de Cansicá. Samacá, situado no terceiro ramal da Cordilleira Oriental dos Andes colombianos, estaba asentado, na época precolombiana, a beiras dunha gran lagoa coñecida como Lagoa de Cansicá, que chegaba até o actual municipio de Cucaita, en cuxas beiras se estabeleceron varias comunidades indíxenas ó parecer chamados Patagüy, Foacá, Sáchica etc. Aínda que a maior parte da Confederación Muisca estaba baixo dominio do Zaque de Hunza e do Zipa de Bacatá, na zona da lagoa conformáronse cacicados independentes que non lle rendía tribuno a ningún dos dous anteriores, presuntamente ao mando do cacique Sáchica. Ante o non pago de tributos, o Zaque de Hunza deulle a orde ó cacique Boyacá para que expulsase a tales grupos; Boyacá entón chamou ós seus lugartenentes e conformou unha avanzada que puxo ó mando de Samacá, Cucaita, Sora e Tibaquirá, os cales tamén eran guerreiros, quen procederon a expulsar a Sáchica, quen coa súa comunidade se repleou ao lugar onde na actualidade está o poboado.
Unha vez expulsados e como os mencionados guerreiros viñan da zona do que hoxe é Boyacá, procederon a repartir o novo territorio que antes ocupaba Sáchica polas ladeiras da lagoa, correspondéndolles precisamente as áreas onde hoxe están os municipios de Samacá, Cucaita e Sora; pola súa banda, o cacique Boyacá decidiu tomar a zona do que hoxe é Boyacá, e Tibaquirá quedou cunha zona alta situada no que hoxe é o concello de Samacá, en verea que se denomina precisamente como Tibaquirá. Esta confrontación tivo lugar aproximadamente quince anos antes da chegada dos españois, que pasaron por ese sector contra o ano de 1537 con destino a Bacatá, ó mando da expedición de Gonzalo Jiménez de Quesada, onde posteriormente o irmán de Jiménez de Quesada decidiu tomar ditas terras.
Grand Place
Historia temperá
miniatura| left | A [[casa do concello de Bruxelas que ten 96 m. de altura está coroada por unha estatua de San Miguel, duns 4 metros, matando a un demo]]
Aumento de importancia
miniatura|left|upright| O [[Museo da Cidade de Bruxelas situado na Maison du Roi (Casa do Rei), ou Broodhuis (Casa do pan).]] As melloras na Grand-Place do século XIV en diante marcarían o aumento da importancia dos comerciantes locais e dos comerciantes en relación coa nobreza. Curto de diñeiro, o duque transferiu o control dos muíños e o comercio ás autoridades locais. A cidade de Bruxelas, do mesmo xeito que as cidades veciñas de Mechelen e Lovaina construíron un gran mercado interior de roupa, ao sur da praza. Neste punto, a praza estaba aínda deseñada sen orde nin concerto, e os edificios ao longo dos bordos eran unha maraña multicolor de xardíns e alpendres. A cidade expropiou e demoleu unha serie de edificios que obstruían a Grand-Place, e definiron definitivamente os bordos da praza.
A Casa do concello de Bruxelas foi construída no lado sur da praza por etapas entre 1401 e 1455, e fixo da Grand-Place a sede do poder municipal. Elévase a 96 m. de altura, e está coroada por unha estatua de 3´66 metros de San Miguel matando a un demo ou diaño. Para contrarrestar este símbolo do poder municipal, entre 1504 a 1536 o duque de Brabante construíu un grande edificio en fronte da casa do concello da cidade como símbolo do poder ducal. Foi construído na localización dos primeiros mercados de tea e pan, que xa non estaban en uso, e coñeceuse como a Casa do Rei (holandés medio:  's Conincxhuys), aínda que ningún rei viviu alí. É coñecido na actualidade como a Maison du roi (Casa do Rei) en francés, aínda que en holandés continúa a ser chamado o Broodhuis (casa do pan), logo de ocupar o lugar do mercado. Os comerciantes ricos e os cada vez máis poderosos gremios de Bruxelas construíron casas ao redor do bordo da praza.
Destrución e reconstrución
O 13 de agosto de 1695, uns 70.000 soldados do exército francés baixo o mando do mariscal François de Neufville, duque de Villeroi comezaron o bombardeo de Bruxelas nun esforzo por atraer ás forzas da Grande alianza para que abandonaran o sitio da cidade de Namur, ocupada polos franceses, no que hoxe é o sur de Bélxica. O francés lanzou un bombardeo masivo principalmente sobre o centro da indefensa cidade con canóns e morteiros, prendéndolle lume e arrasando a maioría da Grand-Place e a cidade que a rodeaba. Só a fachada de pedra do concello e algúns fragmentos doutros edificios permaneceron en pé. Foi irónico que o concello quedara en pé, xa que era o obxectivo principal do fogo de artillería.
miniatura|casas gremiais na Grand-Place miniatura|Detalle de casas gremiais A praza foi reconstruída nos catro anos seguintes polos clans da cidade. Os seus esforzos reguláronse polos concelleiros da cidade e o Gobernador de Bruxelas, que obrigaron a que os seus plans presentáranse ás autoridades para a súa aprobación. Isto axudou a entregar un deseño moi armonioso para a reconstrución da Grand-Place, malia ao ostensiblemente choque da combinación dos estilos gótico, barroco e estilo Luís XIV.
No século XVIII, os revolucionarios saquearon a Grand-Place, destruíndo as estatuas da nobreza e os símbolos do cristianismo. As casas gremiais foron incautadas polo Estado e vendéronse. Os edificios foron abandonados e quedaron en mal estado, cás pinturas e estucados das fachadas danados pola contaminación. A finais do século XIX, o alcalde Charles Buls devolveu á Grand-Place ao seu antigo esplendor, con edificios en proceso de reconstrución ou restauración.
Século XX
En 1885, o Partido do Traballo de Bélxica (POB-BWP), o primeiro partido socialista de Bélxica, fundouse durante unha reunión na Grand-Place. A Grand-Place continuou servindo como un mercado ata o 19 de novembro de 1959, e aínda se chama o Gran Mercado ou Grote Markt en holandés. As rúas veciñas seguen reflectindo as orixes da zona, e leván o nome dos vendedores de manteiga, queixo, arenques, carbón etc. A Grand-Place foi nomeada pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade en 1998. Unha das casas propiedade do gremio cervexeiro, e agora a sede do museo da cervexa.
A Grand-Place votouse como a praza máis bela de Europa en 2010. A enquisa do sitio web holandés (stedentripper.com ) pediu aos seus usuarios valorar diferentes prazas de toda Europa. A Praza Vermella de Moscova e a Praza Stanislas de Nancy, Francia, ocuparon o segundo e terceiro lugar.
Alfombra de flores
miniatura|A alfombra de flores de 2008 Cada dous anos en agosto, crease unha enorme "alfombra de flores" na Grand-Place durante uns días. Créanse modelos cun millón de begonias de cores, e unha pantalla de 24 por 77 m. cobre a praza, cun área total de 1800 m2. A primeira alfombra de flores fíxose en 1971, e debido á súa popularidade, a tradición continuou, a alfombra de flores atrae a un gran número de turistas.
Os Vales
O topónimo Os Vales pode referirse a varios lugares de Galicia:
O Veral, Lugo
San Vicente do Veral é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 163 habitantes, deles 74 eran homes e 89 eran mulleres, o que supón un aumento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Galería de imaxes do Irixo
Galería de imaxes do concello do Irixo na provincia de Ourense.
Os Vales, O Val de Xestoso, Monfero
Os Vales é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2010 segundo datos do INE.
Máximo común divisor
Definicións
Se a e b son números enteiros distintos de cero e se o número c é tal que c|a e á súa vez c|b, este número c denomínase divisor común dos números a e b. Cómpre observar que dous números enteiros calquera teñen divisores comúns; cando os únicos divisores comúns dos números a e b son 1 e -1, eses números chámanse primos entre si.
Un número enteiro d chámase máximo común divisor dos números a e b cando:
Exemplo:
Por descomposición en factores primos
Exemplo: para calcular o máximo común divisor de 48 e de 60 obtense da súa factorización en factores primos. dereita|200x200px
O mcd son os factores comúns co seu menor expoñente, isto é:
Na práctica, este método só é operativo para números pequenos levando en xeral demasiado tempo calcular a descomposición en factores primos de dous números calquera.
Algoritmo de Euclides
Un método máis eficiente é o algoritmo de Euclides, que emprega o algoritmo da división xunto co feito de que o mcd de dous números tamén divide o resto obtido de dividir o maior entre o máis pequeno.
Exemplo 1: Se se divide 60 entre 48 dando un cociente de 1 e un resto de 12, o MCD será polo tanto divisor de 12. Despois divídese 48 entre 12 dando un resto de 0, o que significa que 12 é o mcd. Formalmente pode describirse como:
Exemplo 2: O MCD de 42 e 56 é 14. En efecto:
operando:
Co mínimo múltiplo común
O máximo divisor común tamén pode ser calculado empregando o mínimo común múltiplo. Se a e b son distintos de cero, entón o máximo divisor común de a e b obtense mediante a seguinte fórmula, que involucra o mínimo múltiplo común de a e b:
MCD de tres ou máis números
O máximo común divisor de tres ou máis números pódese definir recursivamente empregando o método: .
Propiedades
1. Se entón 2. Se \ m é un enteiro, 3. Se \ p é un número primo, entón o bien 4. Se, entón \ d=d' 5. Se \ d' é un divisor común de \ m e \ n, entón 6. Se \ m=nq+r, entón 7. Se, entón Esta última propiedade indica que o máximo divisor común de dous números é o produto dos seus factores primos comúns elevados ao menor expoñente.
Xeometricamente, o máximo divisor común de a e b é o número de puntos de coordenadas enteiras que hai no segmento que une os puntos (0, 0) e (a, b), excluíndo o (0, 0).
Aplicacións
O mcd emprégase para simplificar fraccións. Por exemplo, para simplificar a fracción calcúlase primeiro o mcd(60, 48) = 12, dividíndose o numerador e o denominador da fracción inicial por 12 para obter a fracción simplificada.
O mcd tamén se emprega para calcular o mínimo común múltiplo de dous números. En efecto, o produto dos dous números é igual ao produto do seu máximo divisor común polo seu mínimo común múltiplo. Así, para calcular o mínimo común múltiplo de 48 e de 60, calcúlase primeiro o seu mcd, 12, sendo o seu mínimo común múltiplo.
O mcd e o algoritmo de Euclides empréganse na resolución de ecuacións diofánticas lineares con dúas incógnitas e para desenvolver un número racional en fraccións continuas.
O Cruceiro de Cruces, Palmeira, Ribeira
O Cruceiro de Cruces é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Departamento de Tarija
200px|miniatura|Localización do departamento en Bolivia dereita|200px|miniatura|Departamentos de Bolivia
O departamento de Tarija é un dos nove departamentos nos que se divide administrativamente o territorio de Bolivia. A súa capital é a cidade de Tarija.
Provincias
O departamento está dividido en 6 provincias:
Manuel Pazos Gómez
Manuel Pazos Gómez, nado en Marzoa (Oroso) en 1962, é un investigador galego.
Traxectoria
Diplomado en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela e especialista universitario en Arquivística pola UNED. Foi un dos fundadores da Asociación Cultural Obradoiro da História de Ordes. Colaborou no terceiro número de Segrel, a revista literaria da Terra de Ordes e na Guía turística do concello de Oroso. Foi responsable do Arquivo Histórico de Imaxes do Concello de Oroso e da edición da súa revista Memoria de Oroso. Colabora en varias publicacións de ámbito xornalístico e cultural.
Fabiola de Roma
Fabiola de Roma, nada en Roma a mediados do século IV e finada na mesma cidade o 27 de decembro de 399, foi unha enfermeira e matrona romana dos primeiros tempos do cristianismo. É venerada como santa pola igrexa católica.
Traxectoria
Fabiola formou parte do grupo de mulleres que, baixo a influencia de Xerome de Estridón, decidiu dedicarse á vida ascética e á caridade. O propio Xerome contouno na súa carta LXXVII, dirixida en 400 a Oceanus, o seu parente.
Foi patricia da gens Fabia e de moza casou, aínda que axiña se divorciou del. Cando morreu o seu marido, casou de novo e, de novo viúva, na véspera da pascua do ano seguinte realizou penitencia pública na basílica de San Xoán de Latrán, onde entrou vestida cun saco e foi recibida polo papa Siricio, volvendo así á comuñón da Igrexa.
Veneración
Fabiola só apareceu no martiroloxio romano a partir do século XV, e aínda non a incluíu Cesare Baronio en 1583. A súa figura popularizouse grazas á novela histórica inglesa Fabiola or, the Church of the Catacombs, escrita polo cardeal Nicholas Patrick Stephen Wiseman en 1854, a pesar da imprecisión da historia contada.
A súa festa litúrxica é o 27 de decembro.
Representación
Fabiola de Roma adoita ser representada con stola e palla, indicadores da súa clase social, ambas de cor vermello. Na arte cristiá, a cor vermella é emblema de lealdade e de realeza. Tamén simboliza o lume, o amor divino, o poder creativo e a calor como poder xerativo.
Notas
<references group="Nota" />
Caimán almiscreiro común
O caimán almiscreiro común (Paleosuchus palpebrosus), é unha especie de pequeno caimán suramericano presente en varios países: Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Güiana, Paraguai, Perú, Suriname e Venezuela. É unha das especies da orde Crocodilia menos ameazada, cuxas poboacións mantéñense estábeis.
Etimoloxía e nome
O seu nome científico deullo o zoólogo francés Frédéric Cuvier en 1807. O nome xenérico Paleosuchus vén do grego palaios 'antigo' e soukhos 'crocodilo'. Isto fai referencia á crenza de que este crocodiliano procedía dunha antiga liñaxe que diverxeu das outras especies de caimáns hai uns 30 millóns de anos. O nome específico palpebrosus deriva do latín palpebra 'pálpebra' coa terminación latina osus 'provisto de', e fai referencia á placas óseas que posúe sobre as pálpebras superiores. O nome común de caimán anano de Cuvier que se lle dá nalgúns idiomas deriva do seu pequeno tamaño e do autor que o describiu.
Descrición e hábitat
Os machos alcanzan 1,6 metros de longura na idade adulta e as femias 1,2 metros. Son a especie de crocodilos máis pequena do mundo. Este tipo de caimán mostra en xeral preferencia por cursos de auga con corrente e sobre todo por aqueles onde a vexetación ofrece sombra. Nestes lugares as femias constrúen os seus niños, fabricados con follas secas. A posta usual consta de 5 a 9 ovos.
O Cruceiro de Marcos, Palmeira, Ribeira
O Cruceiro de Marcos é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
A Baiuca, San Pedro de Losón, Vila de Cruces
A Baiuca é un lugar da parroquia de San Pedro de Losón, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Toponimia
Unha baiuca é un local público onde se serve alcohol, como unha taberna ou tasca.
Alto Guadalquivir
O Alto Guadalquivir é unha comarca española da provincia de Córdoba, en Andalucía. Limita ao norte co Valle de los Pedroches, ao oeste co Valle del Guadiato e a comarca de Córdoba, ao sur coa Campiña de Baena e ao leste coa Campiña de Jaén e a comarca de Jaén.
Pode dividirse xeograficamente en tres zonas: La Sierra, La Vega e La Campiña. É unha zona eminentemente agrícola, cun crecente sector industrial.
Concellos
Está formada polos concellos de:
Neurohipófise
miniatura|dereita|Esquema da hipófise ou pituitaria, coa pituitaria posterior ou neurohipófise en azul. miniatura|dereita|Corte saxital medio dunha hipófise de mono.
A neurohipófise, hipófise posterior ou pituitaria posterior comprende o lóbulo posterior da hipófise ou pituitaria do encéfalo e forma parte do sistema endócrino. Malia o seu nome, a neurohipófise non é unha verdadeira glándula per se; senón máis ben está formada en gran parte por un conxunto de proxeccións axónicas procedentes do hipotálamo que terminan alí. Almacena e segrega hormonas (oxitocina, vasopresina), pero estas sintetizáronse no hipotálamo.
Anatomía
A neurohipófise consta principalmente de proxeccións de neuronas (axóns) que proceden dos núcleos supraópticos e núcleos paraventriculares do hipotálamo. Estes axóns liberan hormonas peptídicas nos capilares hipofisarios. Ademais dos axóns, a neurohipófise tamén contén pituicitos, que son células gliais especializadas parecidas a astrocitos.
Embrioloxicamente a neurohipófise orixínase como un divertículo da base do diencéfalo, polo que ten unha orixe distinta da adenohipófise (derivada da bolsa de Rathke, un divertículo do estomodeo).
A división anatómica da neurohipófise varía, pero a maioría das fontes divídena en tres rexións:
Unhas poucas fontes inclúen a pars intermedia da hipófise na neurohipófise, pero esta é unha opinión minoritaria. Os partidarios desta opción baséanse en que hai unha grosa separación anatómica entre a neurohipófise e a adenohipófise ao longo dos restos da bolsa de Rathke, que fai que a pars intermedia permaneza unida á neurohipófise.
Hormonas segregadas
As hormonas que se liberan na neurohipófise son sintetizadas polo hipotálamo, pero se almacenan e segregan na neurohipófise á circulación sanguínea.
Enfermidades
Unha secreción insuficiente de vasopresina favorece a diabetes insípida, na cal o corpo perde a capacidade de concentrar a urina. Os individuos afectados excretan ata 20 litros de urina diluída diariamente. O exceso de secreción de vasopresina causa a síndrome de secreción inadecuada de hormona antidiurética (SIADH).
Manche
O topónimo francés Manche (en galego "manga") pode referirse a:
Louis Hofmann
Louis Hofmann, nado en Bergisch Gladbach o 3 de xuño de 1997, é un actor alemán. É coñecido por protagonizar o filme alemán de 2011 Tom Sawyer e o filme dinamarqués de 2015 Under sandet, polo cal gañou o Premio Bodil ó mellor actor secundario polo seu papel dun prisioneiro de guerra alemán adolescente. Alcanzou a fama internacional polo seu papel na serie de televisión de Netflix de 2017 Dark.
Vilachá de Mera, Lugo
San Xillao de Vilachá de Mera é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 81 habitantes, deles 38 eran homes e 43 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
O único que queda é o amor
“Un radiante silencio”
Cando abren unha libraría cunha pequena cafetería fronte ao banco onde traballa, Sara vai tomar café alí e aos poucos días comeza a atopar tarxetas con versos que a fan recobrar a ilusión de vivir e a emoción de descubrir quen llas deixa. Co paso dos días, temendo que sexa unha broma pesada, abandona a libraría e volve tomar café cos seus compañeiros. Pasadas dúas semanas, o autor das tarxetas quéimaas na súa casa, seguro de que ela non volverá.