cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Veleno de cobra
Entre serpes
A cuestión de se unha serpe é inmune ao seu propio veleno aínda non está definitivamente resolta, aínda que existe un caso coñecido dunha cobra que se envelenou a si mesma, resultando nun gran absceso que requiriu intervención cirúrxica, pero que non mostrou ningún dos demais efectos que serían letais nas súas presas ou nos seres humanos. Por outra banda, certas especies inofensivas, como o Lampropeltis getula norteamericano e Rhacidelus brazili do Brasil, demostraron que poden resistir ao veleno dos crotalinos que habitan as mesmas zonas, e que son capaces de sometelos e de comelos. Experimentos demostraron que a cobra de colar, unha serpe inofensiva bastante común en Eurasia, non é afectada pola mordedura de Vipera berus e Vipera aspis. Isto débese á presenza no sangue da culebra de principios tóxicos secretados polos seus glándulas parótidas e labiais, que son análogos aos do veleno destas víboras.
Entre outros animais
Un número de animais que se alimentan de serpes son inmune a unha certa dose de veleno de serpe. Inclúe ao ourizo, a mangosta, o tejón de mel, a ave secretaria e algúns outras aves. Non se sabe ata que grao o porco pode ser considerado inmune, ben que a súa grosa capa de graxa subcutánea a miúdo fai que a mordida non ten efectos prexudiciais. O lirón careto foi engadido á lista de animais refractarios ao veleno da víbora. Algunhas poboacións de esquilo terrestre de California son polo menos parcialmente inmunes de adultos ao veleno da serpe cascabel. Tradicionalmente crese que os gatos tamén presentan algún tipo de inmunidade á inxesta do veleno (Talmud babilónico, shabat 128B)
Norespermidina
A norespermidina é unha poliamina de similar estrutura á da máis común espermidina. Aínda que a espermidina se sabe que aparece de forma natural nalgunhas especies de plantas, bacterias, e algas, non se coñece a súa existencia en seres humanos.
Investígase a norespermidina para o seu uso como medicamento contra o cancro.
Lingua obolo
A lingua obolo (ou andoni) é unha lingua de Nixeria pertencente á familia atlántico-congo. Obolo é o nome indíxena dunha comunidade do delta oriental do río Níxer, máis coñecida como Andoni (a orixe deste último nome é incerta). Obolo refírese á xente, á lingua e á terra.
The Devil's Own
The Devil's Own é un filme estadounidense de 1997 dirixido por Alan J. Pakula, sendo o seu último filme como director, quen morreu o ano seguinte. Está protagonizado por Harrison Ford, Brad Pitt, Rubén Blades, Natascha McElhone, Julia Stiles, Margaret Colin e Treat Williams. A fotografía é obra de Gordon Willis, quen se retirou pouco despois. O filme foi escrito por Vincent Patrick, David Aaron Cohen e Kevin Jarre. O argumento conta a historia dun membro do Provisional Irish Republican Army (Pitt) que vai ós Estados Unidos para obter mísiles antiaéreos de contrabando para loitar contra helicópteros británicos en Irlanda do Norte. O plan complícase por un policía irlandés-estadounidense (Ford) quen acolleu sen sabelo ó membro do IRA dentro da súa familia.
Things Heard & Seen
Things Heard & Seen é un filme estadounidense de 2021 escrito e dirixido por Shari Springer Berman e Robert Pulcini, baseado na novela All Things Cease to Appear de Elizabeth Brundage. Está protagonizado por Amanda Seyfried e James Norton. Estreouse dixitalmente o 29 de abril de 2021 a través de Netflix, e recibiu críticas dispares por parte da crítica.
No filme amósanse un bo número de pinturas da escola do río Hudson.
Slender Man (filme)
O desenvolvemento do filme comezou en maio de 2016, con Birke contratado para escribir o guión e gran parte do elenco asinando un ano despois. A rodaxe tivo lugar en Massachusetts en xuño e xullo de 2017.
Estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 10 de agosto de 2018, e recadou 52 millóns de dólares. Recibiu moi malas valoracións pola crítica e Sinclair foi nomeada ao Golden Raspberry á peor actriz secundaria.
Fyre (filme)
Produción
O filme foi coproducido por Jerry Media, a axencia de redes sociais encargada de promocionar o Fyre Festival e encubrir a fraude, e MATTE Projects, a produtora que dirixiu a rodaxe promocional do Festival Fyre. Jerry Media achegouse a VICE coa idea dun documental tres meses despois dos eventos. De acordo con Netflix, o documental foi idea do seu director, Smith.
Iluminación (pintura)
miniatura|Unha letra "P" iluminada na Biblia de Malmesbury, un libro manuscrito medieval. miniatura| En rigor, só poderían denominarse iluminados manuscritos decorados con [[ouro ou prata, como esta miniatura de Cristo en Maxestade do Bestiario de Aberdeen (folio 4v).]] A iluminación é un tipo de pintura decorativa aplicada ás maiúsculas dos códices medievais de pergamiños. O termo tamén se aplica ao conxunto de elementos decorativos e representacións imaxinarias executados en manuscritos producidos principalmente en conventos e abadías na Idade Media. A súa elaboración foi un oficio refinado e bastante importante no contexto da arte medieval.
Terminoloxía
No século XIII, a "iluminación" referíase principalmente ao uso do dourado. Polo tanto, un manuscrito iluminado sería, en sentido estrito, un decorado con ouro (ou prata). Suponse que o termo 'iluminura' deriva de 'iluminar' (do verbo latino illuminare), por alusión ás cores luminosas e vibrantes dos elementos decorativos, que destacaban na páxina escrita.
Tamén é posible que a palabra derive de alume, concretamente en alusión ao alume potásico (dobre sulfato de aluminio e dodecahidrato de potasio, chamado "lume" na Idade Media), que se mesturaba con colorantes vexetais, obtendo así a laca aluminada, moitas veces usada en iluminacións.
A palabra 'iluminura' adoita asociarse con miniatura, termo italiano derivado do latín miniare, que significa pintura con minio (tetróxido de chumbo), un pigmento vermello (que pode corresponder ao cinabrio, é dicir, ao sulfuro de mercurio natural ou, segundo outras fontes, ao óxido de chumbo ). Unha miniatura designa, nun sentido amplo, a representación dunha escena ou dun personaxe nun espazo independente da letra inicial (capitular) do manuscrito.
O termo foi influenciado semanticamente pola noción de "pequena dimensión", expresada en latín por minor, oris, minus ("o máis pequeno") e minìmum ("pequena cantidade"). A arte dos pobos bárbaros, que conquistaron Occidente e se converteron ao cristianismo, era portátil, baseada en pequenos obxectos. Así, segundo Houaiss, o termo estendeuse polo francés e o inglés no século XVI, predominando o significado de "representación en pequenas dimensións".
Historia
O estudo da pintura na Idade Media mostra que a iluminación precedeu moitos séculos á pintura de imaxes. A esta indiscutible prioridade de tempo súmanse outras vantaxes. O primeiro é o prodixioso número de obras que chegaron até a data e, sobre todo, o seu excelente estado de conservación. Só o mosaico pode rivalizar coa iluminación neste aspecto. Os frescos atacados pola luz solar e a humidade esvaécense e rachan, até o punto de perderse por completo. A pintura do taboleiro destrúese baixo os efectos do tempo e ás veces os parasitos da madeira destrúea por completo. As iluminacións, pola contra, pintadas sobre pergamiño incorruptible, ao abrigo da luz, en bibliotecas ben pechadas, desafían os séculos. Se a superficie da pintura pinta gretas, ás veces lixeiramente, a maioría conserva a súa frescura primitiva e os fondos dourados brillan como o primeiro día. O investigador moderno que folla estes venerables manuscritos nas bibliotecas atópase a miúdo en presenza de documentos virxes que non sufriron ningún ataque desde os afastados reinados carolinxios. Ve exactamente e sen alteración o que viron os príncipes bibliófilos da Idade Media, como Carlos II o Calvo ou o duque Jean de Berry.
Os manuscritos iluminados chaman a atención dos historiadores da arte e da civilización, debido á variedade de temas. Menos observada polos teólogos, a Ilustración medieval podería engadir aos temas relixiosos tradicionais escenas familiares que son tantos documentos valiosos para a historia do moble, os traxes e os costumes antigos. De aí que a miniatura fose un auténtico campo de experiencia para a pintura. Un feito sorprendente que merece a atención dos estudosos é que a influencia da iluminación, lonxe de limitarse, como se supón, á pintura, estendeuse tamén á escultura.
Nacionalismo padano
dereita|miniatura|250x250px|A bandeira padana proposta pola Liga Norte, o Sol dos Alpes, un antigo símbolo [[Celtas|celta.]] O nacionalismo padano é un movemento nacionalista impulsado polo partido político italiano da Liga Norte, a cal se formou a comezos do ano 1991 a partir da fusión de varios partidos nacionalistas e autonomistas das rexións do norte de Italia (Liga Lombarda, Liga Véneta, Piamonte Autonomista, Liga Emiliano-Romañola, Alianza Toscana, etc.), posteriormente engadíronse partidos de igual carácter e doutras rexións (Trentino-Tirol do Sur, Friúl-Venecia Xulia, Val de Aosta, a Umbría, As Marcas, etc.). Nas diversas eleccións italianas, tanto municipais como rexionais e nacionais, non logrou ser a opción política maioritaria aínda que o seu peso político é considerable en varias provincias italianas.
Independentismo
A independencia da Padania foi anunciada en Venecia o 15 de setembro de 1996 por Umberto Bossi, presidente da Liga Norte, co obxectivo de configurar unha especie de goberno sombra en contraposición ao oficial con sede en Roma. No curso de grandes mitins da Liga Norte, Umberto Bossi proclamou o nacemento da "República Federal Padana" con estas palabras:
Segundo Bossi, a política italiana estaba marcada por unha liña centralista desfavorable para a Padania, acusando de parasito ao sur de Italia, menos próspero ca o norte, e esixindo romper a solidariedade interterritorial de Italia.
Como resultado deste movemento independentista constituíuse unha Asemblea Parlamentaria denominada Parlamento Padano, con sede en Bagnolo San Vito (Mantua). Tamén foi creado o Goberno da Padania, encabezado no seu comezo por Giancarlo Pagliarini (1996-97) e posteriormente por Vito Gnutti (1997-98), Manuela Dal Lago (1998-99) e Mario Borghezio (desde 1999), con sede en Venecia.
En 1999 xurdiu como escisión da Liga Véneta–Liga Norte o movemento da República Federal Padana do Véneto, vinculada ao nacionalismo véneto. Os estatutos da Liga Norte de 2002 reincidían na tese independentista.
O 10 de decembro de 2007 foi creada a selección de fútbol de Padania, non recoñecida internacionalmente.
A liña secesionista foi abandonada no Congreso de Varese e a nova alianza de Umberto Bossi con Silvio Berlusconi na Casa da Liberdade, remarcaría a súa inestable situación. O Parlamento posteriormente cambiaría o seu nome polo de Parlamento do Norte.
Territorio reivindicado polo nacionalismo padano
O territorio reivindicado polo nacionalismo padano inclúe ademais do territorio denominado Padania na súa acepción xeográfica e lingüística (no mapa en cor vermella escuro e marrón), as rexións das Marcas, Toscana e a Umbría (no mapa en cor laranxa).
Cadeira do Eisteddfod Genedlaethol
Un dos principais premios do National Eisteddfod ou Eisteddfod Genedlaethol é a Cátedra ou Cadeira (en galés Cadayr). Tradicionalmente, é un premio á mellor awdl (oda) de menos de 300 liñas, aínda que hai unha tendencia recente a reducir o número de liñas a 200. A entrega do premio ten lugar o venres do Eisteddfod cos Gorsedd presentes no escenario.
Aínda que a Cadeira Nacional Eisteddfod é unha creación relativamente recente (froito das actividades de Iolo Morganwg e outros), a práctica de presidir na cadeira un poeta nace da Idade Media cando adoitaba asignárserlle unha cadeira especial ao poeta na corte do rei segundo as leis do Cyfraith Hywel Dda.
Nacionalismo padano
Territorio reivindicado polo nacionalismo padano
O nacionalismo padano propón como capital a cidade de Venecia. O territorio reivindicado supón o 53,4% do territorio de Italia, e o 55,6% da súa poboación. esquerda|354x354px
O Chao, Río Barba, O Vicedo
O Chao é un lugar da parroquia de Río Barba, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Abezán, Río Barba, O Vicedo
Abezán é un lugar da parroquia de Río Barba, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Cortellas, Río Barba, O Vicedo
Cortellas é un lugar da parroquia de Río Barba, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Tower Heist
Torre Heist é un filme estadounidense de 2011 dirixido por Brett Ratner, escrito por Ted Griffin e Jeff Nathanson. Está baseado nunha historia de Bill Collage, Adam Cooper e Griffin e está protagonizado por Ben Stiller, Eddie Murphy, Casey Affleck, Alan Alda, Matthew Broderick, Judd Hirsch, Téa Leoni, Michael Peña e Gabourey Sidibe. A trama segue a empregados dun exclusivo edificio de apartamentos que perden as súas pensións por mor do esquema Ponzi dun empresario de Wall Street e solicitan a axuda dun delincuente, un empresario en quebra e unha criada inmigrante para irrumpir no seu apartamento e roubarlles os cartos mentres evitan aos axentes do FBI encargados do seu caso.
O Canto do Muro, Río Barba, O Vicedo
O Canto do Muro é un lugar da parroquia de Río Barba, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Hot Tub Time Machine
Hot Tub Time Machine é un filme estadounidense de 2010 dirixido por Steve Pink e protagonizado por John Cusack, Rob Corddry, Craig Robinson, Clark Duke, Crispin Glover, Lizzy Caplan e Chevy Chase. O filme estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 26 de marzo de 2010. Conta a historia de catro homes que viaxan ao pasado até o ano 1986 a través de jacuzzy, e tentan atopar a maneira de regresar a 2010. A súa secuela, Hot Tub Time Machine 2, estreouse o 20 de febreiro de 2015.
Estrea
O filme estreouse no número 3 da carteleira na súa fin de semana cunha recadación de 14 millóns de dólares en 2 754 cinemas, cunha media de 5 091 dólares por cinema. Hot Tub Time Machine recadou 50,3 millóns de dólares en América do Norte e 14,3 millóns máis noutros territorios, para un total mundial de 64,6 millóns de dólares sobre un orzamento de 36 millóns.
Hot Tub Time Machine estreouse en DVD e Blu-ray Disc o 1 de xuño de 2010. Tamén se lanzou unha versión "sen clasificación", co Blu-ray Disc que contén unha copia dixital.
Emilio Cotarelo
Emilio Cotarelo y Mori, nado na Veiga (Asturias) o 1 de maio de 1857 e finado en Madrid o 27 de xaneiro de 1936, foi un musicólogo, bibliógrafo, cervantista e crítico e historiador literario asturiano. Membro da Real Academia Española –e dende 1913, o seu secretario perpetuo.
Traxectoria
Estudou Dereito civil e canónico na Universidade de Oviedo. Exerceu a avogacía, pero a abandonou para adicarse aos estudos históricos e á literatura. Foi discípulo e seguidor de Marcelino Menéndez Pelayo. Publicou diversos escritos en La España Moderna, Revista Contemporánea e Revista Crítica de Historia y Literatura, e artigos en periódicos como El Debate, El Sol e outros. A meirande parte dos seus escritos foron estudos críticos e eruditos, pero tamén publicou un par de novelas históricas en 1912: El hijo del Conde-Duque e Herenio.
En 1897 foi elixido membro da Real Academia Española, onde chegou a ocupar (1913) o cargo de secretario perpetuo. A máis doutros traballos biobibliográficos sobre historia da poesía e prosa española segundo a metodoloxía do Positivismo, converteuse nun grande experto en teatro español, do Século de Ouro ó XIX, e editou moitas das súas obras con grande erudición; entre esa obra bibliográfica están a biografía de Luis Vélez de Guevara e varios traballos sobre Calderón de la Barca, Lope de Vega ou Miguel de Cervantes.
Tamén traballou a documentación e a biografía dos actores e actrices españois de todos os tempos, e editou, estudou e anotou unha famosa colección de novelas cortesanas en doce volumes, a Colección selecta de antiguas novelas españolas (Madrid: Librería de la Viuda de Rico e Librería de los Bibliófilos Españoles, 1906-1909) e estudou a historia da caligrafía e do teatro musical español (zarzuela, ópera, tonadillas, bailes).
Foi premiado con medalla de ouro na Exposición Internacional celebrada en Barcelona en 1929 polos seus traballos históricos sobre o teatro español do século XVII. En 1919 foi nomeado Senador pola Real Academia Española, cargo que ocupou durante tres lexislaturas, ata 1923.
Relación con Galiza
De orixe galegófona, da zona eo-naviega de Asturias, foi pai do tamén escritor e erudito Armando Cotarelo Valledor (1879-1950); aínda que practicamente non adicou obra á cultura galega, é autor dun tratado histórico no que sostén que a filla do rei Vermudo II de Galiza, León e Portugal non casara con Almanzor.
Publicou artigos en Acción Coruñesa e nomeou académico correspondiente español en Galicia da RAE a Erasmo Buceta.
Hospital HM Rosaleda
O Hospital HM La Rosaleda, antigo Hospital Policínico La Rosaleda, é un hospital de carácter privado situado na cidade de Santiago de Compostela.
Trocar
dereita|miniatura|250x250px| Familia de trócares desbotables Un trocar é un dispositivo médico ou veterinario que consta dun punzón (que pode ser unha punta metálica ou afiada con ou sen láminas de plástico), unha cánula (esencialmente un tubo oco) e un selo. Os trócares colócanse a través do abdome durante a cirurxía laparoscópica. O trocar funciona como portal para a posterior colocación doutros instrumentos como pinzas, tesoiras, grampadoras, etc. Os trocares tamén permiten que o gas ou o fluído escape dos órganos do corpo.
Hospital HM Rosaleda
Historia
Foi idea do doutor Xerardo Fernández Albor, e en 1960 comezou a súa construción co mecenado de Eduardo Cancelo Puga. Inaugurouse en 1964, como proxecto dos doutores Fernández Albor, Eduardo Cancelo Puga, Luciano García Alén, Agustín Sixto Seco, Cabo Rey, Fermín Bescansa Martínez, Moreno de Orbe, José María Balboa Troiteiro, Manuel Anxo Cortizo Blanco e Carlos Leira Tormo.
Trocar
Etimoloxía
A palabra trocar provén do francés trocart, derivado de trois-quarts (tres cuartos), de trois 'tres' e carre 'lado, face ou cara dun instrumento', rexistrado por primeira vez no Dictionnaire des Arts et des Sciences, 1694, por Thomas Corneille, irmán menor de Pierneille (Pierre Corneille).
Hospital HM Rosaleda
Historia
Creado co nome de Hospital Policlínico La Rosaleda, mudou a denominación tras adquirilo a corporación HM Hospitales en 2017.
Trocar
Variacións do termo
No dicionario da RAG non aparece "trocar" nesa acepción, pero si no bUSCatermos e no dicionario galego de termos médicos, con esa forma. En galego reintegracionista e en lingua portuguesa os termos maioritarios son trocar e trocarte, en plural trocares ou trocartes, que ás veces por metátese derivou en trocater ou trocáter.
Historia
miniatura| Trocar, [[Circa|c. 1850]] Orixinalmente, os médicos usaban trocares para aliviar o aumento da presión dos fluídos (edema) ou dos gases (inchazo). As patentes dos trocares xurdiron a principios do século XIX, aínda que o seu uso posibelmente datase de miles de anos atrás. A mediados do século XIX, as cánulas de trocar tornáronse máis sofisticadas, como a invención do tubo Southey por Reginald Southey.
A Costa, Río Barba, O Vicedo
A Costa é un lugar da parroquia de Río Barba, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Luciano (homónimos)
O antropónimo masculino Luciano pode referirse a:
Inhibidor da carboxipeptidase A
En bioloxía molecular a familia do inhibidor da carboxipeptidase A é unha familia de proteínas que está representada polo ben caracterizado inhibidor da metalocarboxipeptidase A (MCPI) da pataca, que pertence á familia de inhibidores de MEROPS I37, clan IE. Inhibe as metalopeptidases que pertencen á familia de peptidases de MEROPS M14, da carboxipeptidase A. En patacas da variedade Russet Burbank, é unha mestura activa de aproximadamente igual cantidade de dúas cadeas polipeptídicas que conteñen 38 ou 39 residuos de aminoácidos. As cadeas difiren soamente na súa secuencia amino terminal e son resistentes á fragmentación por proteases. Determinouse a estrutura do complexo entre a carboxipeptidase A bovina e o inhibidor da carboxipeptidase A de 39 aminoácidos da pataca a unha resolución de 2,5 ángstroms.
A rexión N-terminal e o inhibidor maduro están feblemente relacionados cos doutras proteínas de plantas solanáceas atopadas nesta familia, desde a pataca ao tomate e meimendro, que foron incorrectamente descritas como inhibidores de metalocarboxipeptidases.
A Cova, Río Barba, O Vicedo
A Cova é un lugar da parroquia de Río Barba, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Iolo Morganwg
Edward Williams, nado o 10 de marzo de 1747 e finado o 18 de decembro de 1826, máis coñecido polo seu nome poético Iolo Morganwg, foi un poeta e anticuario nado na pequena aldea de Pennon, parroquia de Llancarfan, en Glamorgan, no sur de Gales. Como fundador de Gorsedd Bairdd Ynys Prydain, é o responsable das orixes das principais cerimonias literarias do Eisteddfod Genedlaethol. (National Eisteddfod). Só no século XX acadou o seu maior recoñecemento.
Biografía
Edward Williams naceu en 1747 na aldea de Pennon, na parroquia de Llancarfan, pero os seus pais mudáronse a vivir na aldea de Trefflemin, a só unhas millas de distancia, á beira do río Dawan, e alí creceu e viviu a maior parte da vida. Traballou durante toda a súa vida como albanel, en Glamorgan e en Inglaterra, pero fíxose famoso como anticuario, poeta bárdico e activista radical. En Londres foi un membro devoto da Gwyneddigion, un círculo de escritores patrióticos que incluía a William Owen Pughe e Owain Myvyr (Owen Jones). Coñeceu a Robert Southey e comezou a chamarse "O Bardo da Liberdade". Como Mary Shelley e algúns dos outros grandes escritores dos séculos XVIII e XIX, Iolo era moi afeccionado ao opio en forma de láudano.
Mentres estaba na prisión de Cardiff por bancarrota, o seu fillo naceu e foi bautizado Taliesin (na honra de Taliesin), despois chamado Taliesin ab Iolo; foi alumno do seu pai e editou parte da súa obra despois da súa morte.
Cando Iolo morreu aos 78 anos o 18 de decembro de 1826, foi chorado por moitos poetas que o admiraban. Walter Davies (Gwallter Mechain) compuxo unha elexía para el que glorifica a súa aprendizaxe e talento e que conclúe con estas liñas:
Obra literaria
Iolo foi un dos editores dos tres volumes de Myvyrian Archaiology ( 1801-1807).
Compuxo unha serie de poemas, entre eles os que escribiu sobre poetas da Idade Media, algúns deles históricos, como Dafydd ap Gwilym, e outros invencións do propio Iolo. En 1794 publicouse unha tradución ao inglés dos poemas baixo o título Poems Lyric and Pastoral. Aínda que a autenticidade destes poemas foi posta en dúbida e máis tarde refutada polos estudosos do século XX, hoxe en día son recoñecidos como grandes poemas. Compuxo un gran número de himnos para os unitarios galeses que foron publicados en 1812, e unha serie de poemas de verso libre.
Despois da súa morte o Cyfrinach Beirdd Ynys Prydain (Segredo dos poetas da illa de Prydain) publicouse en 1829 e en 1848 a súa gran colección de poesía e prosa históricas, falsas e auténticas, viu a luz no volume The Iolo Manuscripts (The Welsh Manuscripts Society, 1848). Máis tarde no século XIX publicáronse algunhas das súas outras obras de ficción, entre elas Coelbren y Bairdd (1840), Dosparth Edeyrn Dafod Aur (1856) e Barddas (1862, 1874).
A maioría dos manuscritos e libros de Iolo están protexidos na Biblioteca Nacional de Aberystwyth desde 1916.
Obra (escolma)
miniatura|289x289px| Edición facsimilar de 1888 dos Manuscritos de Iolo ( Isaac Foulkes, 1888).
Rombo áureo
miniatura|240x240px|O rombo áureo. En xeometría, un rombo áureo (tamén denominado rombo dourado ou rombo de ouro) caracterízase porque as súas diagonais están na proporción, onde \varphi\! é o número áureo.
Elementos
Os ángulos internos do rombo son
A lonxitude do lado do rombo áureo con diagonal curta q=1 é
Un rombo áureo con lonxitude dos lados unidade, ten lonxitudes diagonais
Poliedros
Varios poliedros notábeis teñen rombos áureos como caras, incluíndo:
O primeiros cinco destes son os únicos poliedros convexos con caras de rombos áureos, pero existen infinitos poliedros non convexos que teñen esta forma para todas as súas caras.
Espido, Río Barba, O Vicedo
Espido é un lugar da parroquia de Río Barba, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
As Bandeiriñas, Couso, Gondomar
As Bandeiriñas é un lugar da parroquia de Couso, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Cyclodictyon laetevirens
Cyclodictyon laetevirens é unha especie de musgo pertencente á familia Pilotrichaceae. Esta especie foi identificada por (Hook. & Taylor)	Mitt.
João Gaspar Simões
João Gaspar Simões, nado en Figueira da Foz o 25 de febreiro de 1903 e finado en Lisboa o 6 de xaneiro de 1987, foi un novelista, dramaturgo, biógrafo, historiador da literatura portuguesa, ensaísta, memorialista, crítico literario, editor e tradutor portugués.
Biografía
João Gaspar Simões naceu o 25 de febreiro de 1903 en San Julião, Figueira da Foz, distrito de Coímbra.
Fillo de João Simões, gran comerciante da Figueira da Foz, e de Constança Neto Gaspar, doméstica, foi bautizado o 18 de xullo de 1903. Fixo a instrución básica na súa terra natal, a Figueira da Foz e a partir dos 11 anos frecuentou como interno o Colexio Lyceu Figueirense (1914), terminando o ensino secundario en Coímbra, no Liceu José Falcão.
En 1921 matriculouse na Facultade de Dereito de Coímbra mais interrompeu por diversas veces a carreira, que só concluíu no ano 1932. Nunca exerceu a profesión na área xurídica, mais tiña o soño de ser diplomático.
Durante os seus anos de estudo fundou algunhas revistas literarias de grande importancia para a cultura portuguesa: de 1924 a 1925 a revista Tríptico, con Branquinho da Fonseca (o seu condiscípulo dos tempos do instituto) e Vitorino Nemésio, entre outros; nos seus 9 números colaboraron tamén Aquilino Ribeiro, José Régio, Alberto de Serpa, Raul Brandão e Teixeira de Pascoaes; e de 1927 a 1940 foi un dos fundadores e dirixiu até o seu último número (56) a revista Presença, con José Régio, Adolfo Casais Monteiro e Branquinho da Fonseca, que estaría na orixe do movemento literario do mesmo nome, tamén chamado Segundo Modernismo, que viría a ter enorme influencia na literatura portuguesa. Foron colaboradores doutrinarios do "presencismo", entre outros, Delfim Santos, Alberto de Serpa, Luís de Montalvor, Mário Saa, Raul Leal e António Botto. A acción dos 'presencistas' foi fundamental para o estudo e valorización do Primeiro Modernismo de Fernando Pessoa, Mário de Sá-Carneiro e Almada Negreiros. Tamén colaborou nas revistas Princípio  (1930) e Sudoeste (1935) e aínda na  revista  Mundo Literario (1946-1948) na cal se encontran algúns ensaios, contos e críticas literarias da súa autoría.
Presentouse para Conservador do Museo Machado de Castro en Coímbra e nesa calidade trasladou para ese Museo a valiosa colección de antigüidades chinesas doada polo poeta Camilo Pessanha e que se encontraba en depósito no Museu das Janelas Verdes, en Lisboa. Foi Presidente da Asociación Académica de Coímbra en 1930-31. A partir de 1935 foi revisor da Imprensa Nacional pasando para a Biblioteca desta institución en 1940. Entre 1942 e 1945 dirixiu o programa de traducións da casa editora Portugália, en Lisboa.
Unha das facetas máis importantes da súa obra de crítico e de editor foi a de ser o primeiro biógrafo e tamén o primeiro editor (con Luís de Montalvor) de Fernando Persoa, de quen fora amigo e correspondente. No dominio da literatura estranxeira divulgou e traduciu varios autores rusos e anglófonos, entre eles Dostoiévski, Liev Tolstói, George Eliot, Jane Austen e Elizabeth Gaskell (novelista tamén celebrizada por ser a biógrafa de Charlotte Brontë e cuxa obra foi publicada pola súa iniciativa na Portugália), combatendo o "francesismo" entón reinante e contribuíndo para a ampliación dos horizontes literarios e estéticos do mundo lusófono e a europeización da entón moi provinciana cultura portuguesa. A partir de 1946 finalizou a súa carreira de novelista para iniciar a súa produción dramatúrxica. A súa obra crítica é respectada polo seu vasto espírito enciclopédico e pola pertinencia dos seus xuízos, aínda que por veces fose xulgada demasiado dependente do historicismo e biografismo. Algunha da súa crítica destinábase a divulgar e valorizar autores estranxeiros que tamén traducía, ou facía traducir e publicaba nas coleccións que dirixía. Ao longo de décadas foi incansábel a súa actividade de recensión nas páxinas literarias de diversos xornais, entre eles o Diário de Lisboa, o Diário de Noticias, o Diário Popular, O Primeiro de Janeiro e o Mundo Literário. Mantivo sempre fortes conexións co mundo da prensa, que lle atribuíu 3 dos 4 premios que o distinguiron en Portugal, e foi o último director do xornal O Século.
Proferiu numerosas conferencias sobre literatura en Portugal e no Brasil e en varias cidades europeas, participando como orador convidado no First International Symposium on Fernando Pessoa realizado en 1977 na Brown University, Providence, USA, e no Second International Symposium on Fernando Pessoa en 1983, na Vanderbilt University, Nashville, USA.
En 1981 foille atribuído o grao de Grande-Oficial da Orde Militar de Sant'Iago da Espada. Foi socio correspondente da Academia Brasileira de Letras e colaborador da Enciclopedia Británica. De 1954 a 1968 foi a súa compañeira de vida e de traballos literarios a escritora Isabel da Nóbrega.
João Gaspar Simões morreu o 6 de xaneiro de 1987, en Lisboa.
En homenaxe á importancia da súa obra foi o seu nome atribuído a diversas rúas en Portugal: na Figueira da Foz onde naceu e en Foros de Amora (Seixal), na Aldea de Juzo (Cascais), en Leça da Palmeira (Matosinhos) e en Albufeira (Algarve); e no Brasil, no Barrio Diadema, distrito de Jabaquara, cidade de São Paulo (SP). O Prémio Literário João Gaspar Simões foi instituído en 2009 pola Câmara Municipal da Figueira da Foz (CMFF).
Teatro
=== Ensaio e Crítica ===
A Feira, Couso, Gondomar
A Feira é un lugar da parroquia de Couso, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
A Forqueta, Río Barba, O Vicedo
A Forqueta é un lugar da parroquia de Río Barba, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
A Bastida, Couso, Gondomar
A Bastida é un lugar da parroquia de Couso, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Joaquín R. Rodríguez
Joaquín R. Rodríguez, nado no Porriño e finado en Buenos Aires o 6 de agosto de 1952, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Emigrou á Arxentina. Foi un dos fundadores da Sociedad Fomento de Porriño y su distrito, da que foi presidente e director do seu boletín. Tamén foi membro da Agrupación Artística Gallega e directivo do Centro Galego de Buenos Aires. Escritor de relatos, colaborou en El Agrario, Correo de Galicia, Vida Gallega e nas revistas arxentinas El Hogar e Novela Semanal. Foi membro da comisión de prensa e secretario xeral do Hogar Gallego e colaborou no seu boletín. Visitou O Porriño en 1933 onde foi obxecto dunha homenaxe organizada pola Federación Municipal Agraria. Finou en Buenos Aires o 6 de agosto de 1952.
Vida persoal
Casou en Buenos Aires con María Carretero en 1919.
Fontinalis squamosa
Fontinalis squamosa é unha especie de musgo da familia Fontinalaceae. Esta especie foi descrita por Hedw. por primeira vez no ano 1801.
Golpeiras, Río Barba, O Vicedo
Golpeiras é un lugar da parroquia de Río Barba, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Víctor García Raja
Víctor García Raja, nado en Valencia o 1 de xaneiro de 1997, é un futbolista español que xoga de extremo e lateral dereito. Dende 2022 milita no Alcorcón, da Primeira División RFEF.
Traxectoria
Natural de Xeraco e de posición extremo, formouse nas categorías inferiores do CF Torre Levante valenciano, no que xogou en categoría xuvenil co que debutou pronto na Terceira División, ademais de xogar na selección valenciana en categorías inferiores.
O ano futbolístico rematou co descenso do Fabril a Terceira a pesar dos seus 7 goles marcados, e o xogador asinou co Real Valladolid para xogar no seu filial, o Valladolid Promesas, na Segunda División B. Disputou con este 27 partidos na tempada 2019/20, anotando catro goles. O 7 de xullo de 2020 debutou co Real Valladolid en Primeira División nun partido contra o Valencia CF no estadio de Mestalla. Marcou un gol para empatar e colocar o 1-1 final no marcador.
O 15 de agosto de 2020, o lateral chegou ao CE Sabadell da Segunda División, cedido por unha tempada polo Valladolid, club co que renovou ata 2023. Disputou 35 partidos, 20 deles como titular, nunha tempada na que o equipo acabou perdendo a categoría.
No verán de 2021 regresou á Coruña, cedido ao Deportivo para xogar na nova Primeira División RFEF. Debutou co Deportivo en liga na xornada 2, na vitoria por 0-1 fronte ao Tudelano no Ciudad de Tudela. Foi titular durante case toda a primeira volta, ofrecendo un gran rendemento, pero unha lesión ósea cortou a súa progresión, polo que só puido disputar 15 encontros. Ao remate da tempada rescindiu o seu contrato co Valladolid e asinou polo Alcorcón.
A Boucía, Couso, Gondomar
A Boucía é un lugar da parroquia de Couso, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
As Fonteiriñas, Couso, Gondomar
As Fonteiriñas é un lugar da parroquia de Couso, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Franco Chiesa
Franco Chiesa, nado en Tesino o 31 de agosto de 1921 e finado o 5 de xaneiro de 1998, foi un numismático suízo.
Primeiros anos e inicios como empresario
Nado en Tesino o 31 de agosto de 1921, a finais da década de 1930 marchou a Basilea, onde o seu pai traballaba como albanel. Alí dedicouse ao sector da metalurxia e creou a súa propia empresa en 1940. Logo da parada da segunda guerra mundial, o seu negocio en Pratteln, Basilea, converteuse nunha industria de referencia no ámbito da chatarra.
Dedicación á numismática
Chiesa amosou unha inquedanza intelectual cara ás civilizacións clásicas dun xeito autodidacta, e comezou a ser asiduo en cursos e conferencias sobre arte antiga na Universidade de Basilea. O seu interese focalizábase na arqueoloxía e, sobre todo, na numismática, ámbito no que se converteu un esperto na moeda da Antiga Grecia e da Antiga Roma.
En 1973 acadou o seu recoñecemento como numismático profesional no Congreso Internacional de Numismática celebrado ese ano en Washington e en Nova York.
En 1986 foi un dos promotores do Circolo Numismatico Ticinese, en Tesino, do que foi vicepresidente desde a súa fundación, e colaborou tamén na creación do Gabinete Numismático da Cidade de Locaro, e na adquisición por parte do Cantón de Tesino dunha importante colección de moedas da Casa da Moeda de Bellinzona, da que publicou en 1991 unha monografía que se converteu no seu texto de referencia.
Franco Chiesa faleceu o 5 de xaneiro de 1998 e ese mesmo ano a súa figura foi homenaxeada coa publicación dun volume colectivo, por parte do Círculo Numismático de Ticino, titulada Contributi numismatici in ricordo di Franco Chiesa (1921-1998).
Publicacións
Ademais de diversos artigos publicados en revistas numismáticas da súa época, Chiesa foi autor de varios traballos monográficos, dos que a seguir se escolman algún dos máis representativos:
A Fontiña, Couso, Gondomar
A Fontiña é un lugar da parroquia de Couso, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Hans von Boetticher
Hans von Boetticher, nado en San Petersburgo (Imperio Ruso) o 30 de agosto de 1886 (era un dos chamados alemáns do Báltico) e finado en Coburgo (Baviera) o 20 de xaneiro de 1958, foi un zoólogo alemán que traballou especialmente na ornitoloxía e na entomoloxía.
Traxectoria
Boetticher traballou no Museo de Historia Natural de Coburgo. Varios dos seus traballos tratan sobre a taxonomía de nivel superior dos grupos de aves baseada na morfoloxía, a filoxenia e a bioxeografía.
Algunhas das súas outras obras inclúen as que publicou sobre os pinnípedes, pero a súa especial área de interese incluía patos e gansos, musofáxidos, psitácidos, pombas e aves mariñas. Describiu os xéneros de patos suramericanos Amazonetta e Speculanas. Algúns dos outros taxons de aves que el chamou como Galapagornis xa non son válidos.
Algunhas publicacións
Entre outras, escribiu unha serie de libros sobre as familias de aves, como:
Abreviatura
A abreviatura Boetticher emprégase para recoñecer a Hans von Boetticher como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Salinon
dereita|miniatura|200x200px| O salinón (vermello) e o círculo (azul) teñen a mesma área. O salinon é unha figura xeométrica composta por un semicírculo, da que se eliminaron dous semicírculos congruentes dos lados e ao que se lle engade un semicírculo oposto que conecta os extremos dos dous semicírculos congruentes. O salinón foi introducido por Arquímedes no seu Liber Assumptorum. A figura ten simetría especular.
A palabra salinon provén do grego e significa cunca de sal.
A Fraga, Couso, Gondomar
A Fraga é un lugar da parroquia de Couso, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Frullania oakesiana
Frullania oakesiana é unha especie de musgo da familia Jubulaceae. Esta especie foi descrita por primeira vez por Austin en 1869.
Frank Sternberg
Traxectoria
Sternberg naceu en Berlín en 1912. Ao ser sobriño de Behrendt Pick, director do gabinete numismático da biblioteca ducal de Gotha, Sternberg tivo unha estreita relación co mundo da moeda desde a súa infancia.
Entre 1931 e 1936 cursou os seus estudos de Dereito e de Numismática na Universidade Humboldt de Berlín, con Kurt Regling. Durante eses anos traballou tamén como asistente científico no comercio numismático Robert Ball Nachf, de Berlín.
Concluídos os seus estudos, entre 1936 e 1939 viaxou por Inglaterra, Suíza e Italia e motivos políticos levárono a viaxar a Nova York en 1939, onde a súa experiencia previa no sector lle favoreceu ser contratado pola compañía de poxas Stack's e traballar cos numismáticos Hans Holzer e Henry Grunthal, desa cidade. Máis tarde abriu alí o seu propio negocio.
Xa de volta en Europa, entre 1946 e 1953 exerceu como funcionario do Departamento de Xustiza estadounidense en Berlín e en Múnic.
En 1955 viaxou a Suíza e instalouse en Zürich coa súa muller e a súa filla. Alí rexentou un comercio de numismática con sedes nesa cidade e en Nova York, especializado en moeda antiga e medieval, e en 1973 comezou a organizar as súas propias poxas, xa de carácter internacional.
Frank Sternberg foi membro da Sociedade Suíza de Numismática desde 1957, e da Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais, así como membro vitalicio da American Numismatic Society e da American Numismatic Association.
LaVern Baker
Delores LaVern Baker, nada en Chicago o 11 de novembro de 1929 e finada en Queens o 10 de marzo de 1997, foi unha cantante estadounidense de rhythm and blues que tivo varios éxitos nas décadas de 1950 e principios de 1960.
Primeiros anos
Nada en 1929 como Delores Evans, co novo apelido da súa nai, "McMurley", casou o 23 de decembro de 1948 aos dezanove anos en Cook County, Illinois con Eugene Williams.
Carreira
Baker comezou a cantar en clubs de Chicago como o Club DeLisa arredor de 1946, ás veces acreditada como Little Miss Sharecropper, e gravou por primeira vez co seu nome en 1949. Cambio brevemente o nome a Bea Baker cando gravou para Okeh Records en 1951 e despois como LaVern Baker cando cantou con Todd Rhodes e a súa banda en 1952. <!-- In 1953 she signed with Atlantic Records as a solo artist, her first release being "Soul on Fire". Her first hit came in early 1955, with the Latin-tempo "Tweedle Dee", which reached number 4 on the R&B chart and number 14 on the national US pop chart. Georgia Gibbs recorded a note-for-note cover of the song, which reached number 1; subsequently Baker made an unsuccessful attempt to sue her and petitioned Congress to consider such covers copyright violations.
Baker had a succession of hits on the R&B charts over the next couple of years with her backing group, the Gliders, including "Bop-Ting-a-Ling" (number 3 R&B), "Play It Fair" (number 2 R&B), and "Still" (number 4 R&B). At the end of 1956 she had another hit with "Jim Dandy" (number 1 R&B, number 17 pop), which sold over one million copies and was certified as a gold disc. Further hits followed for Atlantic, including the follow-up "Jim Dandy Got Married" (number 7 R&B), "I Cried a Tear" (number 2 R&B, number 6 pop in 1958, with sax by King Curtis), "I Waited Too Long" (number 5 R&B, number 3 pop, written by Neil Sedaka), "Saved" (number 17 R&B, written by Jerry Leiber and Mike Stoller), and "See See Rider" (number 9 R&B in 1963). In addition to singing, she did some work with Ed Sullivan and Alan Freed on TV and in films, including Rock, Rock, Rock and Mr. Rock & Roll. In 1964, she recorded a Bessie Smith tribute album. She then left Atlantic for Brunswick Records, for which she recorded the album Let Me Belong to You. --> Baker fixo unha xira por Australia en 1957 como parte do Big Show de Lee Gordon, actuando con varios grupos de rock and roll incluídos Bill Haley and the Comets. Tamén apareceu no filme Rock, Rock, Rock! (1956).
En 1966, Baker gravou un dúo con Jackie Wilson. A controvertida canción, "Think Twice", tiña unha letra atrevida considerada inapropiada para emitila no seu tempo. Graváronse tres versións, unha delas coa letra atrevida.
Tras divorciarse de Eugene Williams no outono de 1958, Baker casou co cómico Slappy White o 19 de febreiro de 1959, en Baltimore. Despois de que a parella se divorciase en 1969, Baker asinou para facer unha xira coa USO. Púxose gravemente enferma con pneumonía tras unha viaxe a Vietnam. Mentres se recuperaba na base naval estadounidense de Subic Bay, en Filipinas, un amigo recomendoulle que quedase alí como directora de entretemento do club dos marines. Permaneceu alí vinte e dous anos, volvendo aos Estados Unidos despois de que pechase a base en 1988.
En 1988 actuou no Madison Square Garden polo 40 aniversario de Atlantic Records. Posteriormente traballou nas bandas sonoras dos filmes Shag (1989), Dick Tracy (1990) e A Rage in Harlem (1991), todas publicadas en CD. Cantou unha canción para o filme de Alan Parker Angel Heart (1987), que apareceu no vinilo orixinal mais non se incluíu no CD "por motivos contractuais".
En 1990, debutou en Broadway substituíndo a Ruth Brown como protagonista do musical Black and Blue. En 1991, Rhino Records publicou un novo disco, Live in Hollywood, gravado no Hollywood Roosevelt Cinegrill, e unha recompilación dos seus éxitos en Atlantic, Soul on Fire. En 1992, gravou con éxito un álbum de estudio, Woke Up This Morning, para DRG Records. Continuou a actuar despois de que as súas dúas pernas tivesen que ser amputadas por complicación coa diabetes en 1994. Baker realizou a súa última gravación, "Jump into the Fire", para o disco de 1995 tributo a Harry Nilsson For the Love of Harry, coa compañía Music Masters.
En 1990 Baker estivo entre as primeiras oito receptoras do Pioneer Award da Rhythm and Blues Foundation. En 1991, converteuse na segunda artista en solitario feminina incluída no Rock and Roll Hall of Fame, despois de Aretha Franklin en 1987. A súa canción "Jim Dandy" foi nomeada polo Rock and Roll Hall of Fame como unha das 500 que deron forma ao rock and roll e foi situada no posto 343 da listaxe da revista Rolling Stone das mellores cancións de todos os tempos.
As Laxes, Couso, Gondomar
As Laxes é un lugar da parroquia de Couso, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Nemesio Martín
Nemesio Martín Montejo, máis coñecido como Neme, nado en Sanchón de la Sagrada, Salamanca, o 31 de decembro de 1939 e finado en Salamanca o 20 de outubro de 2022, foi un futbolista e adestrador español que xogaba como dianteiro. Futbolista histórico do Pontevedra, no que militou oito tempadas, é o máximo goleador do club na Primeira División con 35 goles, así como o único futbolista en vestir a camiseta da selección española mentres militaba no equipo pontevedrés. Como adestrador dirixiu principalmente equipos da Segunda División B durante as décadas de 1980 e 1990.
Inicios no Salamanca
Comezou a xogar ao fútbol como porteiro nun equipo da falanxista OJE, ingresando máis tarde no equipo xuvenil da UD Salamanca, onde se reconverteu a dianteiro, xogando dende entón como interior ou extremo. Linotipista de profesión, tras pasar polo filial subiu en 1962 ao primeiro equipo do Salamanca, co que debutou en partido oficial o 11 de novembro dese ano, nun encontro da Segunda División fronte ao Basconia no Campo do Calvario, marcando o seu primeiro gol. Menos dun mes despois, no seu terceiro partido na categoría, conseguiu o seu primeiro triplete, diante do Sabadell. Foi o máximo goleador do equipo esa tempada e maila seguinte, con 10 tantos en cada unha delas.
Pontevedra
Tralo descenso do Salamanca, deixou o equipo e asinou co Pontevedra despois de ser sometido a proba nun partido amigable en Redondela no que marcou tres goles. Titular indiscutible no equipo de Marcel Domingo, marcou 20 goles proclamouse campión do Grupo 1 da Segunda División esa mesma tempada, ascendendo así á Primeira División. Disputou o seu primeiro partido na máxima categoría na primeira xornada da tempada 1965/66 ante o Málaga na Rosaleda, formando dianteira xunto con Martín Esperanza, Ceresuela, Vallejo e Odriozola. No seguinte encontro anotou os seus dous primeiros tantos en Primeira, batendo por dúas veces ao histórico porteiro Iribar na vitoria por 3-0 sobre o Athletic de Bilbao en Pasarón. Marcou un total de 14 goles na súa primeira tempada na categoría, na que o equipo rematou sétimo, e conseguiu facerlle goles a catro dos cinco primeiros clasificados na liga (Real Madrid, Barcelona, Zaragoza e Athletic).
Na tempada 1966/67 conseguiu contra o Barcelona o seu gol máis famoso, o que lle deu ao Pontevedra a súa única vitoria no Camp Nou (0-1). Xogou cinco anos consecutivos en Primeira, marcando 35 goles na categoría, máis que ningún outro futbolista na historia do club. A campaña 1969/70 foi a derradeira do equipo galego en Primeira e despois do descenso e de militar outro ano na categoría de bronce, Neme regresou en 1971 ao Salamanca, nun intercambio de xogadores entre ambos clubs que incluíu o pase do porteiro Aguinaga ao club salmantino e do defensa Geñupi ao Pontevedra.
Despois dun ano en Salamanca volveu en 1972 ao Pontevedra, co que disputou unha última tempada sumando 36 partidos máis, sen poder evitar o descenso á Terceira División. Xogou un total de 234 encontros co club granate, nos que marcou 75 goles. Mantívose como o máximo goleador histórico do Pontevedra durante tres décadas, ata que foi superado por Pablo Couto primeiro e por Charles despois, ocupando na actualidade a terceira praza na táboa anotadora do club.