cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Planta medicinal
Terapias alternativas
A prolongada tradición de uso de produtos de orixe vexetal en medicina e a reacción contemporánea contra os fármacos sintéticos levou a un rexurdimento da herboloxía, ás veces denominada fitoterapia. A crenza de que se trata de "medicina natural" dotouna dunha aura de salubridade inmerecida; en realidade, os compostos empregados polos herboristas son en moitos casos os mesmos que aparecen nos fármacos industriais, só que mesturados con outras substancias e nunha dose moito menos precisa. Os efectos secundarios provocados polos fármacos industriais son como mínimo igualmente frecuentes na medicina herbal, e o risco de reaccións adversas ou confusións no uso está tamén presente.
A fitoterapia practicada actualmente nútrese tanto da tradición herborística occidental —que se remonta a gregos e romanos— como da tradición Ayurveda hindú e a herbolaria chinesa; neste último país, forma parte das terapias empregadas na saúde pública, xunto con outras prácticas relativamente novas en Occidente, como a acupuntura.
Ademais de compostos vexetais de probada inocuidade, como os presentes nas infusións de consumo doméstico, esta tendencia levou á comercialización de suplementos vexetais, cuxa regulación está en moitos países aínda incompleta. O debate acerca de se deben comercializarse libremente como material alimentario, ou pola contra someterse a revisións máis estritas aplicadas aos fármacos, está en gran medida aínda aberto. Nos Estados Unidos unha lei de 1994 clasifícaos como suplementos nutricionais, permitindo a súa venda e consumo agás que a FDA (Administración de Drogas e Alimentos) poida demostrar o seu carácter pernicioso.
Os perigos propios da medicina herbal inclúen o elevado risco de interaccións adversas, xa sexa entre produtos herbais ou con fármacos industriais, por mor da presenza e dosificación variábel de numerosos principios activos nos preparados, e a posibilidade ás veces fatal de confusión que provoca a nomenclatura inestábel dos vexetais; especies ou variedades chamadas polo mesmo nome, aínda se son moi próximas botanicamente, poden variar enormemente na presenza e concentración dos principios activos.
Na actualidade as principais empresas de fitoterapia cuantifican os principios activos en cada lote de planta e realizan estritos controis de radioactividade, pesticidas e outros contaminantes, co que se garante un efecto homoxéneo en todos os seus preparados.
Biodiversidade
Moitas especies medicinais identificadas cientificamente só recentemente proceden de biomas ameazados. Existe unha preocupación non desdeñábel entre os biólogos acerca do impacto que o crecemento no consumo de especies posibelmente ameazadas produza sobre a sobrevivencia das mesmas, e o estudo do cultivo sustentábel das mesmas é unha preocupación importante.
Uso clínico: factores limitadores
Tradicionalmente, as plantas medicinais serviron coma menciñas para aliviar síntomas ou tratar doenzas, con resultados dispares. Por mor da súa actividade farmacolóxica, actuaban directamente sobre o organismo, producindo cambios significativos no seu funcionamento. Neste sentido, estas plantas eran estritamente fármacos (ou drogas) con capacidade de operar, alternativamente, como remedios ou velenos, dependendo das doses, a oportunidade, a vía de administración, a idoneidade de quen as indicaba, a constitución do suxeito tratado, entre outros factores.
No século XIX, illáronse os principios activos das especies vexetais con maior impacto na clínica médica. Até daquela, as limitacións intrínsecas das fórmulas vexetais impediran a titulación de valores óptimos para dose activa mínima, marxe de seguranza da substancia, e dose letal media. Neste sentido, víanse incrementados os riscos de sobredoses agudas ou intoxicacións accidentais. O mesmo acontecía coa incidencia de reaccións adversas imprevistas, por causa dalgún dos innumerábeis compostos presentes nos preparados naturais.
Incluso hoxe en día, persiste a predilección do público non especializado polas formulacións vexetais. Porén, estudos sistemáticos estableceron de xeito concluinte a maior fiabilidade das moléculas illadas. Para o caso de substratos vexetais administrados con fins terapéuticos, o perfil de eficacia e seguranza é claramente desvantaxoso respecto do que cabe atribuír aos seus principios activos en forma pura.
Selma Lagerlöf
Selma Lagerlöf, nada en Mårbacka (Värmland) o 20 de novembro de 1858 e finada o 16 de marzo de 1940, foi unha escritora sueca, galardoada co Premio Nobel de Literatura en 1909, sendo a primeira muller en recibilo.
Traxectoria
En 1891 publicou a Saga de Gösta Berling. Nesta epopea romántica, Lagerlöf deixa estalar a súa imaxinación inxenua e fantástica, que desenvolve nun estilo rítmico e lírico.
O éxito que obtivo con esa obra, e máis tarde con "A marabillosa viaxe de Nils Holgersson" (1906-1907), permitíronlle realizar un dos seus soños, recomprar o patrimonio familiar, o que conseguiu en 1910.
Foi a primeira muller que recibiu o Premio Nobel de Literatura e tamén a primeira muller escollida para a Academia Sueca en 1914. En 1916, publicou unha novela pacifista: O Exiliado.
Gustavo Rodríguez
Gustavo Rodríguez Iglesias, nado en Tui o 16 de setembro de 1979, é un deportista galego que compite en tríatlon.
Comezou no ciclismo, sendo profesional durante varios anos e disputando a Volta a España co Xacobeo Galicia. En 2011 pasou a competir en tríatlon e dúatlon, tendo como mellores resultados a medalla de bronce no Campionato Europeo de Tríatlon de Media Distancia de 2014 e a medalla de ouro no Campionato Iberoamericano de tríatlon de media distancia, ademais de ter rematado entre os dez primeiros tanto no Campionato do mundo de tríatlon de longa distancia como no Campionato do mundo de dúatlon.
No plano nacional foi campión de España de tríatlon en cinco ocasións, tres delas en longa distancia (2014, 2016, 2018), e dúas en media distancia (2017, 2018), ademais de campión de España de dúatlon (2016), dúas veces campión de España de dúatlon de media distancia (2017, 2019) e gañador da Copa de España de tríatlon de media e longa distancia (2017).
Ademais, dende 2018 actúa como guía en probas de paratríatlon de Héctor Catalá, triatleta cunha discapacidade visual dexenerativa. Xunto con el, proclamouse campión do mundo en 2019 e foi medalla de prata nos Xogos Paralímpicos de 2020.
Ciclismo
Comezou no ciclismo de montaña e máis tarde pasou a competir en estrada, dentro do equipo CC Spol Caixanova. En 2005 deu o salto ao ciclismo profesional, da man do equipo portugués Barbot-Pascoal, disputando ese ano a Volta a Portugal, carreira na que competiu tamén ao ano seguinte, ademais de correr varias probas portuguesas máis como a Volta ó Alentexo.
En 2007 fichou pola escuadra Fercase–Rota dos Móveis, onde permaneceu dous anos, disputando varias probas portuguesas, entre elas dúas edicións máis da Volta a Portugal. En 2009 volveu ao ciclismo afeccionado, entrando nas filas do Clube Ciclista Cidade de Lugo. Ese ano rematou terceiro na Volta ciclista a Galicia e na Volta a Zamora.
Para a tempada 2010 volveu ao ciclismo profesional como novo integrante do Xacobeo Galicia de Álvaro Pino, equipo co que correu varias probas ese ano, destacando a Volta a Portugal e a Volta a España.
Dúatlon e tríatlon
Tras a desaparición do Xacobeo Galicia comezou a competir en dúatlon e tríatlon, por influencia da súa parella, a triatleta Aída Valiño, e comezou a prepararse co adestrador Diego Álvarez. En 2011 logrou a súa primeira vitoria en dúatlon cros e rematou como terceiro no Campionato de España, posición que repetiu ao ano seguinte. Tamén en 2012 disputou o seu primeiro Campionato do Mundo de Dúatlon, rematando en 27ª posición.
No ano 2013 quedou noveno no Campionato de Europa de Dúatlon de Longa Distancia celebrado en Horst, nos Países Baixos e proclamouse subcampión de España tamén en longa distancia. En maio disputou o Campionato Europeo de tríatlon de media distancia en Barcelona, rematando en 11ª posición. En 2014 quedou décimo no Campionato do Mundo de Dúatlon celebrado en Pontevedra, sexto no Campionato do mundo de tríatlon de longa distancia na cidade chinesa de Weihai, terceiro no Campionato de Europa de tríatlon de media distancia  e proclamouse campión de España de tríatlon de longa distancia. En 2015 centrouse na longa distancia pero non puido revalidar o título de campión de España, onde se tivo que conformar coa segunda praza, mentres que no campionato do mundo baixou cinco postos respecto ao ano anterior, rematando 11º.
En febreiro de 2016 gañou o ouro no Campionato Iberoamericano de tríatlon de media distancia celebrado na Habana. Ademais ese ano conseguiu unha dobre coroa nacional na longa distancia, ao proclamarse campión de España tanto en dúatlon como en tríatlon. En 2017 logrou unha nova dobre coroa nacional, pero esta vez na media distancia, gañando o campionato de dúatlon en Orihuela e o de tríatlon en Pamplona, este último por diante de Pablo Dapena. Mentres que no campionato de tríatlon de longa distancia foi Dapena o vencedor, con Gustavo Rodríguez no terceiro posto. Con estes resultados e a vitoria no tríatlon de Guadalaxara, coroouse ademais como vencedor da Copa de España de Tríatlon de Media e Longa Distancia 2017, superando a Dapena, segundo. Disputou tamén o Campionato de Europa de tríatlon de longa distancia, rematando en sexta posición.
En 2018 revalidou o título nacional de tríatlon de media distancia, ao que sumou o seu terceiro título na longa distancia, ao gañar a proba celebrada en Pontevedra. En 2019 non se puido inscribir para o Campionato de España de dúatlon de media distancia, pero acudiu en marzo a Soria, cidade onde se celebraba a proba, para tentar conseguir un dorsal debido a algunha ausencia. Finalmente isto sucedeu e puido tomar a saída, conseguindo a vitoria con case dous minutos de vantaxe sobre o segundo clasificado, e logrando así o seu segundo título nacional nesta disciplina. En maio competiu no Campionato do mundo de tríatlon de longa distancia disputado en Pontevedra, onde quedou no 12º lugar.
En agosto de 2020 volveu competir nunha proba de ciclismo en ruta despois de varios anos, participando na Xacobeo 2021 con saída e chegada en Gondomar, onde protagonizou unha escapada durante 70 km xunto a Arnau Riba, ata que foron neutralizados polo pelotón, rematando finalmente en 18ª posición. Ao mes seguinte proclamouse subcampión de España de tríatlon de media distancia, ao rematar segundo por detrás de Javier Gómez Noya na proba disputada en Bilbao. A finais de outubro gañou o tríatlon de media distancia Half Sevilla.
Guía de paratríatlon
En 2019 disputaron as Series Mundiais de Paratríatlon, logrando o primeiro posto na primeira proba en Milán e o segundo en Montreal. Na gran final celebrada en Lausana en setembro conseguiron o primeiro posto e con el o campionato do mundo. Unha semana despois conseguiron o ouro na proba da Copa do Mundo de Banyoles e no mesmo mes proclamáronse subcampións de Europa en Valencia.
En 2021 disputaron a proba de paratríatlon nos Xogos Paralímpicos de Toquio e conseguiron a medalla de prata, só por detrás de Brad Snyder e o guía Greg Billington.
Vida persoal
A súa parella é a tamén triatleta Aída Valiño, coa que ten dúas fillas.
Fondo de Vila, Arante, Ribadeo
Fondo de Vila é un lugar da parroquia de Arante, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2022 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
No campo da festa celébrase cada ano o San Pedro e o churrasco.
.root
.root é un dominio de primeiro nivel en internet, do cal sábese que existe pero non se deron explicacións dos seus fins.
Toppdomän
Tipuana tipu
Tipuana tipu é a única especie aceptada do xénero Tipuana, árbore da familia das Fabaceae, orixinaria do Brasil, a Arxentina, Paraguai, Bolivia e o Uruguai.
Descrición
É unha árbore de rápido crecemento, corpulento. De altura media chegando a acadar 18 metros, co tronco cilíndrico coa cortiza gretada de cor gris escura, coa copa moi aparasolada e moi ramificada con pólas que se estenden en crebados segmentos rectilíneos. Follas compostas, de 4 dm de longo, imparipinnadas, de cor verde clara con 11 a 29 folíolos oblongos. As flores son amareladas, agrupadas en inflorescencia. Froito legume alada (tipo samara), de 4–7 cm de lonxitude, indehiscente, con 1 soa semente no seu interior.
Títeres Cachirulo
Títeres Cachirulo é unha compañía de teatro, creada en Compostela en 1986.
Traxectoria
Presentaron o seu primeiro espectáculo en xaneiro dese mesmo ano na I Mostra da Literatura Infantil e Xuvenil, celebrada no Pazo de Bendaña.
As súas obras están dirixidas maioritariamente a un público infantil, se ben desde 1990 tamén teñen obras para tódolos públicos.
En 1990 comezaron a preocuparse pola investigación teatral, coa construción de marionetas e obxectos escénicos. Froito da recompilación de elementos adquiridos e construídos, xurdiron exposicións con diferentes motivos.
Teñen actuado por toda a xeografía galega e mesmo en mostras e festivais de Europa e América Latina.
Os seus membros son Xurxo Rei e Carmen Domech Martínez.
A compañía colabora na organización do Festival Internacional de Títeres "Galicreques", así como na programación da Sala Yago de Compostela e a edición de Bulubú, "a revista dos títeres".
A Abeleda, Xunqueira de Ambía
San Vicente da Abeleda é unha parroquia do concello ourensán de Xunqueira de Ambía na comarca de Allariz-Maceda. A súa igrexa parroquial foi construída en 1950. Segundo o IGE en 2011 tiña 428 habitantes (213 homes e 215 mulleres).
Abeleda na cultura popular galega
Rivas Quintas recolleu no lugar de Fondo de Vila a seguinte oración para bendicir o pan: "Que Deus te acrecente e o señor San Vicente e a Santa Mariña, pra que te fagan vir axiña". Rézase no momento de meter o pan no forno, facendo sobre el o sinal da cruz. Tamén recolleu oracións parecidas nos concellos ourensáns de Bande e Entrimo, próximos a Xunqueira: "Que Deus te avente con San Vicente. Que Deus te levede con San Mamede".
Pobo abnaki
Os "abnakis" son un grupo lingüístico e xeográfico, mais historicamente non tivo unha autoridade central do pobo. Existían numerosas e pequenas bandas e tribos que compartían moitos trazos culturais. Uníronse como comunidade despois do contacto cos europeos, xa que as tribos orixinais foron dezmadas pola colonización, as doenzas e a guerra.
Acracia
miniatura|290px|dereita|Acracia (1-1886). Acracia foi un semanario escrito en castelán e de orientación anarquista publicado en Barcelona entre 1886 e 1888. Os seus directores foron Rafael Farga i Pellicer e Anselmo Lorenzo. Impúñase unha tarefa educativa que levara á emancipación obreira. Subtitulábase Revista Socioloxica. Publicáronse 30 números.
.mp
.mp é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para as Illas Marianas do Norte.
René Pontoni
René Alejandro Pontoni, nado o 18 de maio de 1920 en Santa Fe e finado o 14 de maio de 1983 foi un xogador e adestrador de fútbol arxentino.
Traxectoria
En 1945 fichou polo San Lorenzo de Almagro, deixando o Newell's cuns números que o converten no xogador coa mellor media de goles/encontro da historia do club.
Debutou con San Lorenzo o 22 de abril de 1945, anotando tres goles. Un ano despois o equipo logra o Campionato de Primeira División arxentina, formando unha dianteira histórica, o terceto de ouro con Farro e Martino. Ese ano tamén realizaron unha xira por Europa.
A súa carreira en San Lorenzo truncouse cunha grave lesión en 1948, a fractura da rótula, menisco e ligamentos da perna dereita, despois da cal nunca volveu ser o mesmo xogador.
Unha vez recuperado da lesión fichou polo Independiente de Santa Fe de Colombia, ata 1952 cando fichou polo Portuguesa Desportos brasileira.
En 1954 regresa a San Lorenzo, onde se retirou ese mesmo ano.
Pontoni foi internacional coa Selección de fútbol da Arxentina entre os anos 1942 e 1947, neste tempo disputou tres Copas América (1945, 1946 e 1947) acadando o equipo arxentino o título de campión nas tres ocasións.
Unha vez retirado traballou coma adestrador en diferentes equipos arxentinos, coma San Lorenzo de Almagro.
Paco Ibáñez
Traxectoria
De pai valenciano e nai vasca, é o menor de catro irmáns. Pasa os seus primeiros anos en Barcelona, a onde regresará na súa vellez. Trala guerra civil, a súa familia vese obrigada a exiliarse a Francia. Entre o inverno de 1939 e o inicio da ocupación alemá, residirán en París. O seu pai é arrestado e internado nun campo de traballo para republicanos españois. A súa nai regresa entón cos catro fillos a Donostia para traballar. Máis tarde, estes recordos de infancia no casarío familiar son recollidos no seu disco Oroitzen —Recordando—, cantado en éuscaro). En 1948, a familia atravesa clandestinamente a fronteira e reúnese co pai en Perpiñán. Paco aprende del o oficio de ebanista, ó tempo que comeza a estudar violín. Pronto substitúe o violín pola guitarra. Instalados definitivamente en París, a principios dos anos 50, descobre primeiro a música de Georges Brassens e de Atahualpa Yupanqui, referencias fundamentais para a súa formación artística e ideolóxica, e inmediatamente despois a Léo Ferré e ó movemento existencialista francés, que se encontraba en pleno auxe.
En 1956 a foto dunha muller andaluza vestida de negro inspíralle a súa primeira canción sobre o poema "La más bella niña", de Luis de Góngora. Cos poemas de Góngora, ós que engade outros de Federico García Lorca realiza a súa primeira gravación en 1964. Un disco que, desde o mesmo momento da súa aparición, convértese nun clásico utilizado polos profesores de lingua e literatura castelá como material pedagóxico, e polos defensores das liberdades como un símbolo de resistencia cultural.
Ponte salina (proteínas e supramolecular)
miniatura|300px|Figura 1. Exemplo de ponte salina entre os aminoácidos [[ácido glutámico e lisina mostrando unha interacción electrostática e un enlace de hidróxeno.]] En química de proteínas e supramolecular, unha ponte salina é unha combinación de dúas interaccións non covalentes: un enlace de hidróxeno e un enlace iónico (Figura 1). Isto obsérvase principalmente nas proteínas, nas que contribúe á estabilidade dunha conformación de pregamento entropicamente desfavorable. Aínda que as interaccións non covalentes son relativamente débiles, pequenas interaccións estabilizantes poden sumar os seus efectos e supoñer unha importante contribución á estabilidade global dun confórmero. As pontes salinas non se encontran só en proteínas, senón que poden tamén encontrarse en quimica supramolecular. A termodinámica de cada un dos casos pode investigarse por procedementos experimentais para avaliar a contribución da ponte salina á enerxía libre global do estado.
Paco Ibáñez
Traxectoria
En 1958, unha amiga de Paco e de Pierre Pascal, leva a Salvador Dalí, a Cadaqués, un disco de proba con algunhas cancións de Lorca e Góngora. Cando Salvador Dalí o escoita quere coñecer "al muchacho" que fixo o disco. Cando se coñecen, nace a idea de que o pintor realice o debuxo para a portada do disco, inaugurándose así unha estreita relación de Paco, non só co mundo da poesía e da literatura en xeral, senón tamén co das artes plásticas.
Ponte salina (proteínas e supramolecular)
Pontes salinas en proteínas
miniatura|300px|Figura 2. Tipo silvestre (esquerda) e forma mutada (dereita) da [[lamina A (LMNA, PDB: 1IFR). Normalmente, a arxinina 527 (azul) forma unha ponte salina co glutamato 537 (maxenta), pero a mutación R527L causa a perda da carga negativa complementaria e a desestabilización da estrutura. A nivel fenotípico isto maniféstase como unha displasia mandibuloacral solapante e unha síndrome de proxeria. ]] A ponte salina a miúdo orixínase a partir do carboxilato aniónico (RCOO−) do ácido aspártico ou ácido glutámico e o amonio catiónico (RNH3+) a partir da lisina ou o guanidinio (RNHC(NH2)2+) da arxinina (Figura 2). Aínda que estes son os máis comúns, outros residuos con cadea lateral ionizable como a histidina, tirosina e serina poden tamén participar, dependendo de factores exteriores que alteran o seu pKa. A distancia entre os residuos que participan na ponte salina é tamén citado como importante. A distancia requirida é menor de 4 Å (400 pm). Os aminoácidos situados a unha distancia maior non poden formar unha ponte salina. Debido ás numerosas cadeas laterais ionizables de aminoácidos que se encontran por toda a proteína, o pH no cal a proteína se sitúa é crucial para a súa estabilidade.
Paco Ibáñez
Paco Ibáñez e o activismo
En 1966, xunto a diversos activistas culturais asentados na capital francesa, funda "La Carraca" onde se presentan espectáculos en lingua castelá (representacións teatrais, exposicións de pintura, coloquios literarios, manifestacións musicais e proxeccións cinematográficas). Nesa época a casa dos Ibáñez en París é un centro de paso e acollida dos moitos artistas, políticos e intelectuais españois que pasan pola capital francesa, idas e voltas do exilio ou simples escapadas para respirar aire fresco.
Ponte salina (proteínas e supramolecular)
Métodos para cuantificar a estabilidade das pontes salinas
miniatura|200px|Figura 3. Unha ponte salina no [[lisozima T4 entre o ácido aspártico (Asp) do residuo 70 e a histidina do residuo 31]] A contribución dunha ponte salina á estabilidade global do estado pregado dunha proteína pode estimarse por medio de datos termodinámicos obtidos en estudos de mutaxénese e técnicas de resonancia magnética nuclear. Usando unha proteína mutada de tipo pseudosilvestre que foi especificamente mutada para impedir a súa precipitación a altos pH, a contribución da ponte salina á enerxía libre global do estado pregado da proteína pode determinarse realizando unha mutación puntual, que altera e, en consecuencia, rompe a ponte salina. Por exemplo, identificouse unha ponte salina no lisozima T4 entre o ácido aspártico (Asp) no residuo 70 e unha histidina (His) no residuo 31 (Figura 3). Fíxose unha mutaxénese dirixida a sitio con asparaxina (Asn) (Figura 4) obtendo tres novos mutantes: Asp70Asn His31 (Mutante 1), Asp70 His31Asn (Mutante 2), e Asp70Asn His31Asn (Dobre Mutante). miniatura|300px|esquerda|Figura 4. Mutaxénese da ponte salina do lisozima T4 entre o Asp 70 e a His 31 Unha vez que se estableceron os mutantes, poden empregarse dous métodos para calcular a enerxía libre asociada cunha ponte salina. Un método implica a observación da temperatura de fusión do tipo silvestre fronte á dos tres mutantes. A desnaturalización pode ser monitorizada por medio do cambio no dicroísmo circular. Unha redución na temperatura de fusión indica unha redución na estabilidade. Isto está cuantificado por un método descrito por Becktel e Schellman, no que a diferenza de enerxía libre entre os dous é calculada por medio de ΔTΔS. No exemplo do lisozima T4, o ΔS do tipo pseudosilvestre fora previamente obtido a pH 5,5, polo que a diferenza de temperatura no punto medio de 11 °C a ese pH multiplicada polo ΔS obtido de 360 cal/(mol·K) (1,5 kJ/(mol·K)) dá un cambio de enerxía libre duns −4 kcal/mol (−17 kJ/mol). Este valor corresponde á cantidade de enerxía libre coa que a ponte salina contribúe á estabilidade da proteína.
Paco Ibáñez
Paco Ibáñez e o activismo
O segundo disco da colección "España de hoy y de siempre" aparece en 1967, incluíndo poemas de Rafael Alberti, Luis de Góngora, Blas de Otero, Gabriel Celaya, Miguel Hernández e Francisco de Quevedo. Outro clásico. Esta vez o disco estaba ilustrado por José Ortega.
Ponte salina (proteínas e supramolecular)
Métodos para cuantificar a estabilidade das pontes salinas
miniatura|260px|Figura 5. Curva de titración ou titulación entre o tipo salvaxe (azul) e o mutante (vermello) O segundo método utiliza espectroscopia de resonancia magnética nuclear para calcular a enerxía libre da ponte salina. Realízase unha titración ou titulación, mentres se rexistra o cambio químico correspondente aos protóns do carbono adxacente ao grupo carboxilato ou grupo amonio. O punto medio da curva de titración corresponde ao pKa, ou o pH no que a proporción de moléculas protonadas:desprotonadas é 1:1. Continuando co exemplo do lisozima T4, obtense unha curva de titración pola observación dun cambio no protón C2 da histidina 31 (Figura 5). A Figura 5 mostra o cambio na curva de tritración entre o tipo silvestre e o mutante no cal o Asp70 é Asn. A ponte salina formada está entre o Asp70 desprotonado e a His31 protonada. Esta interacción causa o cambio observado no pKa da His31. Na proteína de tipo silvestre non pregada, na que non hai ponte salina, a His31 ten un pKa de 6,8 en tampóns de H2O de forza iónica moderada. A Figura 5 mostra un pKa do tipo silvestre de 9,05. Esta diferenza no pKa débese á interacción da His31 co Asp70. Para que se manteña a ponte salina, a His31 terá que reter o seu protón tanto como sexa posible. Cando se altera a ponte salina, como ocorre no mutante D70N, o pKa baixa ao valor 6,9, moito máis próximo ao da His31 no estado non pregado.
Paco Ibáñez
Paco Ibáñez e o activismo
En maio do 68, nunha emisión da TV francesa realizada en directo por Raoul Sangla, presenta o disco e Ortega as pinturas que o ilustran. Nesta emisión canta "La poesía es un arma cargada de futuro", de Gabriel Celaya e "Balada del que nunca fue a Granada", de Rafael Alberti.
En febreiro de 1968 ofrece o seu primeiro concerto en España, en Manresa, durante a "Primeira Trobada de Canço de Testimoni". A partir de aí a súa actividade esténdese por diversas Universidades, chegando a cantar en TVE o tema "Andaluces de Jaén", de Miguel Hernández. Posteriormente instálase en Barcelona, onde contacta con José Agustín Goytisolo, amizade convertida en colaboración íntima.
Ponte salina (proteínas e supramolecular)
Métodos para cuantificar a estabilidade das pontes salinas
His31-H+ His31 + H+.
O pKa é despois relacionado coa Ka da seguinte maneira: pKa = −log(Ka). A diferenza do cálculo da enerxía libre do mutante e o tipo silvestre pode agora facerse usando a ecuación de enerxía libre, a definición de pKa, os valores de pKa observados, e a relación entre os logaritmos naturais (neperianos) e os logaritmos de base 10. No exemplo do lisozima T4, isto dá unha contribución calculada duns 3 kcal/mol á enerxía libre global. Pode utilizarse un procedemento similar cos outros participantes na ponte salina, como o Asp70 no exemplo do lisozima T4, monitorizando o seu cambio no pKa despois da mutación de His31.
Paco Ibáñez
Problemas co franquismo
Un ano despois, o goberno español inclúe a Paco Ibáñez na súa longa lista de censurados, prohibíndoselle calquera actuación no territorio español. As dificultades para seguir vivindo en Barcelona fanlle regresar a París, desde onde viaxa por todo o mundo, especialmente polos países de América Latina. En todos estes anos entra en contacto con numerosas personaxes do mundo da cultura, como o escritor valisoletano Blas Pajarero.
Ponte salina (proteínas e supramolecular)
Métodos para cuantificar a estabilidade das pontes salinas
Debe terse coidado ao elixir o experimento axeitado coa localización da ponte salina na proteína. O ambiente xoga un importante papel na interacción. A altas forzas iónicas, a ponte salina pode quedar completamente enmascarada se está implicada unha interacción electrostática. A ponte salina His31-Asp70 no lisozima T4 está enterrada no interior da proteína. A entropía é moi importante nas pontes salinas de superficie, nas que os residuos que normalmente teñen a capacidade de moverse están restrinxidos pola súa interacción electrostática e pontes de hidróxeno. Isto diminúe a entropía dabondo como para que case borre a contribución da interacción. As pontes salinas de superficie poden ser estudadas de maneira similar á das pontes salinas enterradas, empregando ciclos de dobres mutantes e titracións RMN. Aínda que existen casos nos que as pontes salinas enterradas contribúen á estabilidade, hai tamén excepcións nas que as pontes salinas enterradas poden mostrar un efecto desestabilizador. Ademais as pontes salinas superficiais, en certas condicións, poden mostrar un efecto estabilizador. O efecto estabilizante ou desestabilizante debe ser avaliado caso por caso e non se poden facer afirmacións xerais.
Paco Ibáñez
Problemas co franquismo
No 1975, trala morte do ditador Francisco Franco levántase a censura sobre a súa música, pero queda aínda en París. Durante eses anos, en España celébranse concertos multitudinarios e é invitado a participar, se ben adoita declinar o convite.
Na campaña electoral de 1982 realiza un concerto en Madrid ante miles de persoas, no peche de campaña electoral do PSOE, que gañaría por primeira vez as eleccións xerais.
Ponte salina (proteínas e supramolecular)
Química supramolecular
A química supramolecular trata das interaccións non covalentes entre macromoléculas. As pontes salinas foron utilizadas neste campo de xeitos diversos e creativos, como a síntese de cápsulas moleculares e polímeros de dobre hélice.
Cápsulas moleculares
As cápsulas moleculares son armazóns químicos deseñados para capturar e reter unha molécula hóspede (encapsulación molecular). Szumna e colaboradores desenvolveron unha nova cápsula molecular cun interior quiral. Esta cápsula está constituída por dúas metades, como un ovo de Páscua de plástico (Figura 6). As interaccións das pontes salinas entre as dúas metades causan que estas se autoensamblen en solución (Figura 7). Son estables incluso cando se quentan a 60 °C.
Paco Ibáñez
As últimas décadas
A principios da década de 1990 publica un novo disco “Por una canción”. Instálase definitivamente en España, primeiro en Madrid, despois en Aduna (Guipúscoa) e desde 1994 en Barcelona.
Ponte salina (proteínas e supramolecular)
Polímeros de dobre hélice
Yashima e colaboradores utilizaron pontes salinas para construír varios polímeros que adoptan unha conformación en dobre hélice similar ao ADN. Nun exemplo, incorporaron platino para crear un metalopolímero de dobre hélice. Empezando cos seus monómeros e platino(II) bifenilo (Figura 8), os seus metalopolímeros autoensambláronse por medio dunha serie de reaccións de intercambio de ligando. As dúas metades do monómero están ancoradas por medio da ponte salina entre o carboxilato desprotonado e os nitróxenos protonados.
Paco Ibáñez
As últimas décadas
En agosto de 1998, a Sociedade Cultural Andaluza Almenara, concédelle en Barcelona o Premio Gerald Brenan en recoñecemento á súa longa traxectoria en pro da liberdade e a poesía, así como o seu esforzo de independencia dos poderes políticos, económicos e culturais; seguindo o seu principio de non aceptar premios, recházao.
Ponte salina (proteínas e supramolecular)
Polímeros de dobre hélice
miniatura|500px|centro|Figura 8. Autoensamblaxe dun metalopolímero de dobre hélice.
Sigrid Undset
Sigrid Undset, nada en Kalundborg (Dinamarca) o 20 de maio de 1882 e finada en Lillehammer o 10 de xuño de 1949, foi unha escritora norueguesa.
Biografía
Filla de Ingvald Undset, arqueólogo de renome internacional especializado na Idade de Ferro en Europa, naceu en Dinamarca, pero a súa familia trasladouse a Noruega cando ela contaba con dous anos. Realizou os seus estudos en Oslo, pero non puido ir á universidade a causa da morte do seu pai. Traballou como secretaria nunha importante empresa de enxeñaría cando contaba con dezaseis anos.
As súas primeiras novelas foron Fru Marta Oulie (1907), Jenny (1911) e Vaaren (1914), nas que escribe en contra dos defensores do «amor libre». Incrementou e consolidou a súa fama con De kloge jomfruer (1918) e o ensaio Et kvindesynspunk (1919).
As súas obras máis coñecidas son Kristin Lavransdatter (1920-1922) e Olav Audunssön (1925-1927), nas que trata o permanente conflito entre o amor terreal e o divino.
Converteuse ao catolicismo en 1924, experiencia que narrou en Gymnadenia (1929) e en Den brændende busk (1930). Profesou na Terceira Orde da Penitencia de Predicadores como Dominica segrar. En 1940 trasladouse aos Estados Unidos, a causa da súa oposición á Alemaña nazi e a ocupación alemá de Noruega, onde participou activamente en movementos de loita contra os nazis. Volveu a Noruega en 1945, tras a finalización da segunda guerra mundial.
Outras obras que cabe destacar son as novelas Den trofaste hustru (1936) e Madame Dorothea (1939), a súa autobiografía, Elleve aar (1934) e a súa famosa biografía sobre Catarina de Siena (1951).
Foi galardoada en 1928 co premio Nobel de Literatura.
Dominio de Internet
O obxectivo principal dos nomes de dominio en internet é o sistema de nome de dominio (DNS) para traducir os enderezos IP de cada nó activo na rede, memoriza as palabras e fáciles de atopar. Esa abstracción permite que calquera servizo (de rede) pode moverse dunha situación xeográfica a outra en Internet, aínda que o cambio implica que teña un enderezo IP diferente.
Sen a axuda do sistema de nomes de dominio, os usuarios de Internet terían que acceder a cada servizo web usando o enderezo IP do nodo (por exemplo, teño que usar http://192.0.32.10 no canto de http://example.com ). Ademais, reducir o número de locais posibles, e agora é común para un único enderezo IP é compartido por varios ámbitos.
Organizacións relacionadas cos dominios de internet
IANA é a autoridade para Assigned Numbers (inglés: Internet Assigned Numbers Authority), responsable da coordinación xeral dos protocolos DNS raíz, enderezo IP e outros recursos de Internet Protocol.
LatinoamerICANN é unha organización para a difusión de información e diálogo sobre cuestións de nomes de dominio, números IP e internet do Goberno ou de goberno en América Latina e o Caribe. A súa misión tamén é poñer información en español, portugués e francés para todos, tendo en conta que a información nas linguas da rexión é aínda un elemento para comprender os fenómenos de internet, desde unha perspectiva rexional no contexto global
LACTLD é unha organización sen ánimo de lucro que busca reunir os administradores dos ccTLDs de América Latina e o Caribe, a fin de coordinar as políticas e estratexias conxuntas de desenvolvemento de nomes de dominio a nivel rexional, representar os intereses conxuntos dos seus membros con outros organismos, promover o desenvolvemento dos ccTLDs na rexión, promovendo a cooperación e o intercambio de experiencias entre os seus membros en todos os aspectos necesarios para o bo funcionamento de ccTLDs e establecer asociacións con organizacións semellante a outras rexións. InterNIC é unha marca rexistrada e de servizo do Ministerio de Comercio dos EUA e licenciado para IANA para xestionar conflitos de intereses públicos relacionados co rexistro de nomes de dominio.
LACNIC é a organización para o Rexistro de Enderezos de Internet para América Latina e o Caribe. O seu obxectivo é a construción e os esforzos conxuntos colaboración para o desenvolvemento e a estabilidade de internet en América Latina e o Caribe. . Aínda que non directamente relacionado cos ámbitos, é a organización rexional responsable dos recursos de internet como enderezos IP e ASNs.
La Caleta, Málaga
250px|miniatura|Situación do barrio na cidade. miniatura|250px|Hotel Caleta Palace. La Caleta é un barrio do distrito Centro da cidade de Málaga, en Andalucía (España). Ocupa unha estreita franxa costeira entre o barrio de La Malagueta, ao oeste, e o barrio de Bellavista, ao leste. O límite sur fórmao o mar Mediterráneo, mentres que o límite norte constitúeno a Avenida de Príes e o Paseo de Sancha, que o separan dos barrios da Cañada de los Ingleses, Monte Sancha, El Limonar e Miramar.
La Caleta foi inmortalizada na obra de Isaac Albéniz Rumores de la Caleta.
Historia
Coñécese a existencia dalgunhas vivendas de pescadores na zona que ocupa o actual barrio durante a época musulmá. Tras a toma de Málaga polos Reis Católicos, a zona comezou a ser coñecida como La Caleta del Marqués, por ser neste lugar onde instalou o seu campamento o Marqués de Vélez durante o asedio. A finais do século XVII realizáronse traballos para achandar o terreo montañoso, coa creación dunha vía arborizada, pontes e rotondas e, xa no século XIX converteuse nunha área recreativa para a celebración de romarías e festexo do Nadal.
Como outros barrios da zona leste de Málaga, La Caleta comezou a tomar forma urbana a finais do século XIX, cando foi escollida como zona de residencia da alta burguesía da época e empezaron a xurdir luxosas vilas residenciais que aínda forman a tipoloxía edilicia preponderante no barrio.
Transporte
En autobús o barrio queda conectado mediante as seguintes liñas da EMT: C3, 11, 32, 33, 34, 35 e N1.
Valentín García Gómez
Valentín García Gómez, nado en Abades (Silleda) o 10 de xuño de 1970, é un sociolingüista e político galego.
Vigilante Carlstroem
Mikael Karlsson, ou Vigilante Carlstroem como é máis coñecido, nado o 30 de outubro de 1978, é un dos guitarristas da banda sueca The Hives, formada no ano 1993, unha das máis importantes bandas de garage rock revival. Vigilante comezou a tocar a guitarra aos dez anos e estivo influenciado por bandas coma Sex Pistols, Dead Kennedys e bandas locais de punk. Vigilante normalmente usa guitarras Epiphone Crestwood e amplificadores Hi-Watt coma o resto dos seus compañeiros.
Valentín García Gómez
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, cursou mestrado en Administración Local na mesma universidade. Foi responsábel do Servizo de Normalización Lingüística do Concello da Estrada (1994-2011). Foi presidente da Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua (CTNL) (1996-2002). A finais de 2011 asumiu a coordinación técnica da Rede de Dinamización Lingüística. En xaneiro de 2012 foi nomeado secretario xeral de Política Lingüística substituíndo a Anxo Lorenzo Suárez.
No ano 2017 foi recoñecido como Xuíz Honorario do Couto Mixto.
.ke
.ke é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Kenya.
Ligazón externa
Toppdomän
Vinnie Jones
Vincent Peter "Vinnie" Jones, nado o 5 de xaneiro de 1965 en Watford, Hertfordshire, é un actor e exfutbolista inglés que xogaba na demarcación de centrocampista defensivo.
Teixido, Cedofeita, Ribadeo
Teixido é un lugar situado na zona alta da parroquia de Cedofeita, no concello de Ribadeo. Nel habitan 14 veciños. Teixido é o límite da parroquia de Cedofeita coa da Valboa, e tamén do concello de Ribadeo co de Trabada.
Peristera
Peristera (Grego: Περιστέρα), forma feminina de pomba), tamén Aspro, a nivel local Xero (que significa seco), é unha illa grega nas Espóradas. Administrativamente forma parte do municipio de Alonnisos, é está xusto ao leste da illa do mesmo nome. No censo de 1991 tiña tres habitantes, polo que é un dos máis pequenos distrito municipais das Espóradas do Norte. A pequena colonia foi abandonada a mediados da década de 1990. O censo de 2001 reportou unha poboación de cinco habitantes.
Illas e illotes próximas
As illas e illotes máis próximas son Alonnisos ao norte e ao oeste e Adelfoi ao oeste.
Bertha Lamme Feicht
Bertha Lamme Feicht, nada en Bethel (EE UU) o 16 de decembro de 1869 e finada o 20 de novembro de 1943, foi unha enxeñeira estadounidense. En 1893, converteuse na primeira muller en recibir unha licenciatura en enxeñaría, graduándose na Universidade Estatal de Ohio. . Considérase que é a primeira muller estadounidense en graduarse nunha disciplina de enxeñaría principal distinta á enxeñaría civil.
Traxectoria
Bertha Lamme naceu na granxa da súa familia na localidade de Bethel, preto de Springfield (Ohio). Despois de graduarse na Olive Branch High School en 1889, seguiu os pasos do seu irmán, Benjamin G. Lamme e inscribiuse na Universidade Estatal de Ohio ese mesmo outono.
Graduouse en 1893 co título de enxeñaría mecánica na especialidade eléctrica. A súa tese de graduación titulouse "Unha análise de probas dun xerador ferroviario de Westinghouse". O xornal estudantil informou que se produciu unha ovación espontánea cando recibiu o seu diploma.
Pouco despois foi contratada pola Westinghouse como a súa primeira enxeñeira. Traballou alí ata que casou con Russell S. Feicht, o seu supervisor e tamén ex alumno da Universidade Estatal de Ohio, o 14 de decembro de 1905.
Bertha Lamme Feicht morreu en Pittsburgh o 20 de novembro de 1943 e foi enterrada no Cemiterio Homewood. O seu esposo Russell morreu en abril de 1949.
Moscoso, Pazos de Borbén
San Paio de Moscoso é unha parroquia que se localiza no concello de Pazos de Borbén. Segundo o IGE, en 2022 tiña 380 habitantes (185 homes e 195 mulleres). Ten tres entidades de poboación.
De aquí é orixinario o grupo Os Trasnos de Moscoso.
Biodegradabilidade
miniatura|Mofo amarelo medrando por fóra dunha cubeta con papel mollado. A biodegradabilidade é a característica dalgunhas substancias químicas de poder ser utilizadas como substrato por microorganismos, que as empregan para producir enerxía (respiración celular) e crear outras substancias como aminoácidos, novos tecidos e novos organismos.
A biodegradación pode empregarse na eliminación de certos contaminantes como os refugallos orgánicos urbanos, papel, hidrocarburos etc. Non obstante en vertidos que presenten materia biodegradable estes tratamentos poden non ser efectivos se nos encontramos con outras substancias como metais pesados, ou se o medio ten un pH extremo. Nestes casos faise necesario un tratamento previo que deixe o vertido nunhas condicións nas cales as bacterias poidan realizar a súa función a unha velocidade aceptable.
A degradación destes compostos pode producirse por dúas vías, degradación aerobia e degradación anaerobia.
.by
.by é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Belarús.
Ligazón externa
Toppdomän
Jacques Pollet
Jacques Pollet nado en Roubaix o 2 de xullo de 1922 e finado en París o 16 de agosto de 1997 foi un piloto de carreiras de Francia. Participou en 5 Grandes Premios do Campionato do Mundo, que debutou o 4 de xullo de 1954. Non obtivo puntos de campionato.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Illa Perejil
A illa de Perejil (en árabe ليلى, Laila ou Leila; tamén chamada تورا ou Tura) é un illote deshabitado situado no estreito de Xibraltar, entre o mar Mediterráneo e o océano Atlántico, a uns 200 metros da costa continental de África e a uns 8 km ao noroeste do núcleo urbano da cidade autónoma española de Ceuta. Durante un tempo apareceu alternativamente nos mapas como punta Alemán debido a que nela enchían, supostamente, submarinos e barcos alemáns afastados das súas bases durante as dúas Guerras Mundiais.
Imre Lakatos
Imre Lakatos, nado en Debrecen, Hungría, o 9 de novembro de 1922 e finado en Londres o 2 de febreiro de 1974, foi un filósofo da ciencia que desenvolveu o falsacionismo de Karl Popper.
Traxectoria
Formado na Universidade de Debrecen, a súa nai e a súa avoa foron asasinadas en Auschwitz entrementres el conseguiu fuxir dos nazis cambiando de nome. Convertido nun convencido comunista, traballou no ministerio de Educación da república soviética do seu país e asistiu tamén aos seminarios de Gyorgy Lukács. Aínda que estudou tamén na Universidade estatal de Moscova, foi acusado de revisionismo polo comunismo oficial e metido na cadea.
Implicouse na revolución húngara de 1956 que foi esmagada pola Unión Soviética, o que provocou a súa fuxida a Viena, e máis tarde ao Reino Unido onde se doutorou na Universidade de Cambridge. Posteriormente, traballou na Escola de Economía de Londres e foi o editor do British Journal for the Philosophy of Science ata a súa súpeta morte dunha hemorraxia cerebral.
Pensamento
Introduciu a dimensión histórica no coñecemento científico. A filosofía da ciencia sen historia fica baleira e a a historia da ciencia sen filosofía é cega. Introduce a posibilidade de corrección das reconstrucións racionais por medio de estudos históricos independentes. Para el historia significa, por unha banda, conxunto de feitos históricos e, por outra, un conxunto de proposicións históricas. Calquera historia é unha reconstrución cargada de teoría e de valor. Existe pois, tamén no eido científico, unha profunda conexión entre ámbolos dous planos.
Como Popper, entende que só é científico o refutable, o falsable. Considera inxel o positivismo científico que cre que se poden verificar sobre a experiencia as construcións científicas co fin de outorgarlles a categoría de verdade. Pero non comparte a crítica radical de Paul Feyerabend para quen non existen ciencias no sentido dos racionalistas senón humanidades.
Para Lakatos só se poden refutar sistemas teóricos completos e non hipóteses illadas. Aumenta, xa que logo, a escala da unidade de avaliación que non é o enunciado illado a confirmar no experimento senón o programa de investigación.
Este é un conxunto de teorías sucesivas a contrastar con teorías rivais. O programa de investigación ten un núcleo duro e un cinto protector formado por hipóteses auxiliares. O núcleo duro vese afectado se non poden predicir fenómenos por conter anomalías empíricas, momento no que pode ser substituído por un programa rival que é quen de explicar máis có anterior e predicir feitos novos.
Illa Perejil
Soberanía
Na actualidade atópase deshabitada e sen que exista ningún símbolo de soberanía por parte dos dous países que reclaman o illote como propio (España e Marrocos). España afirma que o Perejil forma parte do seu territorio, aínda que a súa situación político-administrativa é escura, posto que non é nin parte da cidade autónoma de Ceuta (o anteproxecto de estatuto de autonomía ceutí, 26 de febreiro de 1986. incluía o illote como territorio da cidade, pero tal referencia foi retirada ante as protestas de Marrocos) nin considerado praza de soberanía. Para Marrocos a súa soberanía non ofrece dúbidas xurídicas e forma parte do seu territorio nacional polo que lle disputa a súa posesión a España, o que deu lugar ao Incidente da illa Perejil 2002 (no comunicado de prensa emitido pola axencia oficial marroquí MAP, equivalente á Oficina de Información Diplomática española, o illote é descrito como situado en l´intérieur des eaux territoriais du royaume, "no interior das augas territoriais do reino"). Tras este incidente, ambos os países asinaron unha nota na que se comprometían a volver á situación anterior ao incidente, de forma que o illote sería desaloxado, sen abandonar ningún deles, con todo, as súas pretensións territoriais.