cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otón de Frisinga
Traxectoria
Seis anos despois, en 1138, sendo un monxe de 26 anos de idade, foi elixido abade. Pero ao día seguinte, recibiu do rei Conrado III o nomeamento como bispo de Frisinga e a partir de entón esforzouse para renovar a vida eclesial na súa diocese e os seus mosteiros, como o de Schäftlarn (premonstratense), Schlehdorf (augustino) e Innichen. Otón liberou da opresión secular da bailía a Catedral de Frisinga e fixo que a escola da catedral acadara unha considerable importancia. Tamén fundou en Frisinga os mosteiros de Schliersee (unha colexiata) e Neustift (premonstratense). Curiosamente, ningún deles cisterciense.
Durante a época da Querela das Investiduras case necesariamente debeu entrar en conflito coa familia Wittelsbach, pero debido á súa relación imperial mediou con éxito nas disputas entre os Hohenstaufen, os Babenberg e os Welfos.
Otón acorreu á convocatoria de Bernardo de Claraval e foi á Segunda Cruzada, de cuxo fracaso conseguiu escapar con dificultade cun pequeno grupo de seguidores leais. Tamén cumpriu funcións diplomáticas para Conrado III. Realizou tres viaxes a Roma. Baixo o reinado do emperador Frederico Barbarroxa estivo implicado na resolución do litixio co papa Hadrián IV.
En 1157 o emperador Frederico Barbarroxa encomendoulle oficialmente rexistrar os seus feitos (Gesta Friderici Imperatoris). Otón non puido completar o seu traballo: morreu camiño do cabido xeral dos cistercienses no mosteiro de Morimond o 22 de setembro de 1158. Ata o século XVII a tumba de Otón de Frisinga alzábase por riba do chan e era claramente visible fronte ao altar maior dese mosteiro. Hoxe hai un relicario cos seus ósos baixo o altar maior da Igrexa Colexiata de Heiligenkreuz nos Bosques de Viena.
Obra
Na historia da filosofía Otón de Frisinga é un dos primeiros en reintroducir Aristóteles en Alemaña. Da súa obra literaria consérvanse só fragmentos. Os seus escritos filosóficos e a súa correspondencia perdéronse. Como cisterciense Otón estaba intimamente en sintonía cos ideais relixiosos e o mundo espiritual do seu tempo, como historiador, creou importantes obras historiográficas sobre os Hohenstaufen. Grazas á súa relación coa familia imperial tivo unha perspectiva sobre a historia e a política que tiveron poucos dos seus contemporáneos. Por iso Otón é considerado un dos máis grandes historiadores da Idade Media.
A súa primeira obra, a Chronica sive Historia de duabus civitatibus, é dicir “A historia de dúas cidades” inspirouse na obra De Civitate Dei de Santo Agostiño de Hipona. É unha historia do mundo en 7 libros, o oitavo libro desenvolve a visión de Otón sobre o Xuízo Final. Otón escribiu esta obra entre 1132 e 1146 e revisouna en 1157. A obra foi o punto culminante da historiografía medieval: versa sobre a transformación das ideas augustinianas ou platónicas, especialmente a teoría de dous estados. Trata como os imperios mundiais migraron, como toda a cultura, de Oriente a Occidente, ata atopar no Imperio Romano a súa forma final ata o fin do mundo. Segundo a obra, era crucial que a Igrexa de Cristo se conxugase co Imperio Romano, tal como en Civitas Dei, nunha perfecta harmonía entre o poder espiritual e o secular. Esta combinación, ao contrario do acontecido na Civitas Dei de Santo Agostiño, débese realízar na terra. A importancia da obra, polo tanto, reside na súa dimensión histórico-teolóxica, que expande significativamente a doutrina augustiniana das dúas cidades.
Arredor de 1156 Otón comezou a súa Gesta Friderici Imperatoris, unha obra sobre os actos do seu sobriño o emperador Frederico Barbarroxa. Baixo o reinado do emperador escribiu os dous primeiros libros: o Libro 1 trata o período desde Henrique IV ata Conrado III. En contraste coa persepción do Chronicon, interprétao como un tempo de preparación para a próxima plenitude do poder imperial baixo Frederico Barbarroxa.
O Libro 2 describe a historia de Barbarroxa entre 1152 e 1158. Otón utilizou como fonte moitos documentos imperiais. Só acadou a rematar os dous primeiros volumes. Aínda que antes da súa morte (1158), encomendara ao seu alumno Rahewin completar a obra. Rahewin escribiu a terceira e cuarta parte. Outro continuador foi Otón de St. Blasien.
A Gesta está pensada desde unha perspectiva menos profunda no que respecta á filosofía da historia, pero recolle moitas características da historia da igrexa e de personalidades importantes, como Abelardo e Arnaldo de Brescia. Respecto a Barbarroxa o texto non está libre de formulacións subxectivas. A visión dos Hohenstaufen ten un claro obxectivo que -en termos modernos- podería ser chamado de propaganda. Otón tratou de representar a casa Hohenstaufen baixo nunha luz que a amosase como predestinada para que nela se cumprise a vontade de Deus.
Culto a Otón
Na Orde do Císter Otón foi reverenciado como un santo. Na Arquidiocese de Viena e na de Múnic e Frisinga, con permiso concedido por Roma desde 1973, celébrase a súa festividade o 7 de setembro.
Na catedral de Frisinga sitúase unha estatua do beato. Baixo o altar sacramental da igrexa da mosteiro cisterciense de Heiligenkreuz hai un relicario cos supostos restos de Otón.
Para a consagración do altar da catedral de San Cástulo en Moosburg, empregouse unha reliquia de Otón. En 1995 erixiuse nos terreos do antigo convento Morimond unha estela conmemorativa. No ponte Korbinian de Frisinga lámbrao unha estatua. A miúdo é representado en vidreiras, sobre todo como bispo escritor, é así na igrexa parroquial de Liesing na capela de Otón de Frisinga, en Gaaden.
Curiosamente o "santo" goza de maior reverencia entre os historiadores e xermanistas que no pobo católico da súa terra natal. Ten unha placa conmemorativa no Walhalla de Ratisbona.
Álvaro Pérez López
Álvaro Pérez López, nado na Coruña o 13 de febreiro de 1973, é un avogado e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Estudou en dereito, exercendo como avogado desde 1997 e colaborando cun despacho da capital herculina como especialista en dereito medioambiental. Foi asesor técnico da Consellería de Medio Ambiente (1999-2002), foi profesor de dereito ambiental da Escola de Práctica Xurídica da Universidade de Santiago de Compostela (2000-2002), foi asesor para asuntos parlamentarios na Consellería de Política Territorial, Obras Públicas e Vivenda (2002-2005) con Alberto Núñez Feijóo e coordinador do grupo popular no Parlamento de Galicia (2005-2009). Tras a vitoria de Núñez Feijóo en 2009 asumiu a dirección xeral do Gabinete da Presidencia da Xunta (2009-2012), cesando para ir no número 10 nas listas do PPdeG na provincia da Coruña nas eleccións autonómicas de 2012, resultando elixido pero renunciou á acta tras a toma de posesión de Núñez Feijóo para asumir de novo a dirección xeral do Gabinete da Presidencia da Xunta o 14 de decembro de 2012.
Densidade postsináptica
miniatura |Anáise ultraestrutural de sinapses no [[talo cerebral de ratos (WT) de tipo silvestre no día embrionario 18,5. As sinapses das neuronas WT na área do complexo de pre-Bötzinger mostran vedsículas presiápticas (asteriscos), unha fenda sináptica e unha clara densidade postsináptica (puntas de frechas). Barra de escala de 250 nm. De Heupel et al., 2008]] A densidade postsináptica é unha a especialización densa de proteínas unida á membrana postsináptica. As densidades postsinápticas foron orixinariamente identificadas por microscopio electrónico como rexións densas aos electróns na membrana dunha neurona postsináptica. A densidade postsináptica está en estreita aposición coa zona activa presináptica e asegura que os recedtores estean en estreita proximidade cos sitios de liberación do neurotransmisor presináptico. As densidades postsinápticas varían en tamaño e composición en distintas rexións cerebrais e foron estudadas en gran detalle en sinapses glutamatérxicas. Identificáronse centos de proteínas nas densidade postsinápticas, como os receptores de glutamato, proteínas armazón e moitas moléculas de sinalización.
Estrutura
A estrutura e composición da densidade postsináptica foi o tema de numerosos estudos sobre plasticidade sináptica, un modelo celular da aprendizaxe e memoria. As densidades postsinápticas miden de 250 a 500 nanómetros de diámetro e de 25 a 50 nanómetros de grosor, dependendo do estado de actividade da sinapse. Durante a plasticidade sináptica, o tamaño total da densidade postsináptica inceméntase ao incrementarse o tamaño e forza sinápticos despois de inducir unha potenciación a longo prazo en sinapses individuais.
Composición
Moitas proteínas da densidade postsináptica están implicadas na regulación da función sináptica. Entre elas son claves a proteína densidade postsináptica-95 (PSD95), a neurolixina (unha molécula de adhesión celular), os receptores de NMDA, os receptores de AMPA, a proteína quinase II dependente de calcio/calmodulina e a actina. A medida que as tecnoloxías de detección de proteínas incrementaron a súa sensibilidade, como ocorreu coas melloras nas técnicas de espectrometría de masas, foron asignándose ás densidades postsinápticas máis proteínas. Estimacións actuais cifran o seu número en varios centos de proteínas atopadas nas densidades postsinápticas de rexións cerebrais durante diferentes estados de desenvolvemento e actividade sináptica. As densidades postsinápticas tamén conteñen moléculas de adhesión celular e un conxunto diverso doutras proteínas de sinalización. Moitas das proteínas das densidades postsinápticas conteñen dominios PDZ.
Función
Propúxose que as densidades postsinápticas concentran e organizan os receptores de neurotransmisores na fenda sináptica. A densidade postsináptica serve tamén como aparato de sinalización. Por exemplo, as quinases e fosfatases na densidade postsináptica son activadas e liberadas das densidades postsinápticas para cambiar a actividade de proteínas localizadas na espiña ou son transportadas ao núcleo onde afectan a síntese de proteínas. Algunhas destas características das densidades postsinápticas son similares ás dunha unión neuromuscular e outras unións celulares, xa que a densidade postsináptica foi modelada como unha unión celular especializada que permite unha rápida e asimétrica sinalización.
Paladio (homónimos)
O termo Paladio pode designaa a:
Jenifer Bartoli
Jenifer Bartoli, ou Jenifer Yaël Dadouche-Bartoli, é unha cantante francesa, nada o 15 de novembro de 1982 en Niza. Máis coñecida simplemente como Jenifer, é unha das cantantes francesas de maior relevancia na actualidade.
Radio Culleredo
Radio Culleredo é unha emisora de radio pública do concello de Culleredo.
Jenifer Bartoli
Orixes e infancia
Jenifer é filla dunha nai corsa e un pai alxerino. Criouse en Niza, xunto aos seus pais e ao seu irmán, dende pequena sentiu admiración por cantantes como Édith Piaf, Jacques Brel e Charles Aznavour, .Á idade de 7 anos nunha festa familiar, Jenifer sorprendeu cunha primeira improvisación da canción Milord, de Edith Piaf.
Ponte Goiáns, Boiro, Boiro
Ponte Goiáns é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
Jenifer Bartoli
Comezos
No verán de 1993, con 10 anos, Jenifer actuou nos escenario nun poblo corso, na antesala dun concerto de C. Jérôme. Posteriormente, con 14 anos, presentábase regularmente en bares e restaurantes da Costa Azul. En 1997, participou no programa de TV Graines de Star, onde quedou finalista. Aos 16, deixou Niza para ir a París Despois dun casting, en 2001 foi cando o público descubriu a Jenifer durante a súa participación na primeira edición do reality show Star Academy, que gañou o 12 de xaneiro de 2002. Esta experiencia serviulle para lanzar a súa carreira.
Radio Culleredo
Comezou a emitir o 18 de maio de 1991, e pódese escoitar na comarca da Coruña.
Jenifer Bartoli
Le Passage
miniatura|dereita|Jenifer durante un concerto no [[Olympia de París|l'Olympia no ano 2005 en París, Francia.]] Na primavera de 2004, Jenifer sacou Ma révolution, o primeiro sinxelo do seu segundo álbum, Le Passage, que ela mesma definiu como “máis persoal, máis sólido e máis pop/rock”. Ten varias colaboracións, especialmente con Calogero (compositor de C’est de l’or), o grupo Kyo (Le souvenir de ce jour) e Marc Levy, (autor de Pour toi).
Con este álbum, Jenifer gañou varios premios: Mellor artista francesa nos MTV Europe Music Awards, Artista Feminina e Álbum de fala francesa nos NRJ Music Awards. Finalmente, o álbum vendeu máis de 500 000 copias.
Lunatique
O 5 de novembro de 2007, tres anos despois de Le Passage, Jenifer sacou o seu terceiro álbum, Lunatique, onde compuxo a música xunto coa súa parella, Maxim Nucci. O primeiro sinxelo do álbum foi Tourner ma page.
O disco conta coas colaboracións de compositores como David Verlant, que participou na maioría dos textos, así como de Julie d'Aimé (compositora de Calogero) e Fabrice Boleta-Léna (compositor de Maxim Nucci). Na parte musical participaron Mathieu Chédid na guitarra dalgúns temas (Touche-moi), e Guillaume Canet en Nos futurs. A finais de setembro de 2008, as vendas do álbum eran de máis de 255 000 exemplares, conseguindo outro disco de platino.
Bonedd Gwŷr y Gogledd
Bonedd Gwŷr y Gogledd (en galego A descendencia dos homes do Norte) é un breve tratado en galés medio que intenta establecer as liñaxes de vinte gobernantes do século VI no Hen Ogledd ("Vello Norte"), a parte britónico-falante da Escocia meridional e da Inglaterra setentrional. Está testemuñado nunha serie de manuscritos, sendo o máis vello NLW, Peniarth MS 45, que se data a finais do século XIII. O texto puido ser composto no século XII. a historicidade de moita da información é espuria ou dubidosa. Malia certas partes estaren en acordo coas máis antigas xenealoxías Harleian, o texto representa unha revisión substancial que buscou integrar as pólas de moitos líderes e heroes que eran relevantes noutras tradicións, como as do príncipe de Rheged Llywarch Hen.
Jenifer Bartoli
Appelle-moi Jen
O cuarto disco, chamado "Appelle-moi Jen" saíu á venda o 29 de novembro de 2010. O primeiro sinxelo titulado "Je danse"n saíu o 17 de setembro de 2010.
Rebordelo, Boiro, Boiro
Rebordelo é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
Bonedd Gwŷr y Gogledd
Contidos
O texto consiste basicamente en dúas seccións, cada unha das cales pretende trazar as liñaxes de líderes do século VI a un devanceiro común. A primeira sección está dedicada aos descendentes de Coel Hen, incluíndo as casas de Rheged e Din Eidyn. A segunda toma a Dyfnwal Hen como a súa figura fundacional, que aquí se identifica como neto do emperador romano Macsen Wledig. Aparece unha confusa xenealoxía de Áedán mac Gabráin, gobernante do reino gaélico de Dál Riata, malia que aquí (como noutras fontes galesas medievais) Áedán aparece como pai, mellor que fillo, de Gabrán mac Domangairt.
Jenifer Bartoli
Actividades con asociacións caritativas
Jenifer colabora regularmente con organizacións caritativas, en particular coas que apoian aos nenos.
Bonedd Gwŷr y Gogledd
Contidos
Entre ambas xenealoxías principais, o tratado inclúe tamén unha tríade galesa, referida aos tres obxectos de armería e armaduras que nunca fallaron en combate: as trescentas espadas dos Cynferching (descendentes de Cynfarch), os trescentos escudos dos Cynwydion (descendentes de Cynwyd) e as trescentas lanzas dos descendentes de Coel. O texto conclúe cunha liña final sobre a familia de Huallu, fillo de Tudfwlch Cor(n)eu (príncipe de Cornwall) e Dywanw, filla de Amlawd Wledic.
Jenifer Bartoli
Actividades con asociacións caritativas
Dende principios de 2006, é madriña da asociación Chantal Mauduit Namasté, que busca mellorar as condicións de vida e educación dos nenos de Katmandú, no Nepal, visitandoos dez días en abril de 2006. Colabora coa asociación Rêves co fin de cumprir os soños dos nenos enfermos e participa nos concertos de Les Enfants De La Terre, organizados por Yannick Noah, e tamén nos eventos de Les enfoirés dende 2003.
En decembro de 2006, apoiou á Association Européennes contre les Leucodystrophies nun programa de televisión durante unha noche. En abril de 2007, participou nunha gala benéfica para a asociación Rêves, invitada por Jamel Debbouze para estar xunto con outros artistas, como Audrey Tautou, Diam's e Jean Dujardin.
Henrique Rabuñal
Henrique Manuel Rabuñal Corgo, nado en Pastoriza (Arteixo) o 6 de novembro de 1962, é un profesor, escritor e crítico literario galego.
Jenifer Bartoli
Distincións e premios
2003
Henrique Rabuñal
Traxectoria
Licenciouse en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, conseguindo posteriormente o doutoramento. A súa tese doutoral foi publicada en 1994 co título Textos e Contextos do Teatro Galego (1671-1936). Esta obra converteuno definitivamente nun dos máis prestixiosos estudosos sobre teatro galego, se ben xa dera a coñecer esta súa faceta durante a celebración do II Congreso Internacional de Lingua e Literatura Galego-Portuguesa (organizado pola AGAL, da que é socio), ao cal acudiu co traballo: "Contribuiçom ao estudo do Entremez famoso sobre a pesca no rio Minho". Tamén é Diplomado en Lingua Portuguesa pola Universidade de Coímbra.
Nacionalista galego, Henrique Rabuñal traballou desde moi novo en asociacións de corte galeguista por el mesmo fundadas (A Nova Mocidade e Xiada). Foi presidente e directivo da Asociación de Escritores en Lingua Galega. É catedrático de lingua e literatura galegas con destino no IES Agra do Orzán da Coruña logo de exercer nos Institutos de Foz, Salvador de Madariaga, Manuel Murguía, Paseo das Pontes, Rafael Dieste e Ramón Menéndez Pidal, e tamén foi profesor do Departamento de Galego-Portugués, Francés e Lingüística da UDC. Henrique Rabuñal cultivou a narrativa e especialmente a poesía, ensaio e teatro.
Jenifer Bartoli
Distincións e premios
2005
Henrique Rabuñal
Traxectoria
Manuel Murguía, Marinhas del Valle, Carvalho Calero, o Padre Sarmiento, Lugrís Freire, Xosé María Álvarez Blazquez ou Manuel María foron obxecto dos seus estudos en moitas ocasións. Ten colaborado en numerosas revistas e xornais.
Jenifer Bartoli
Distincións e premios
2006
Henrique Rabuñal
Teatro
Ademais doutras pezas que viron a luz en diferentes publicacións.
Tráfico
O termo tráfico pode referirse a:
Jenifer Bartoli
Distincións e premios
2007
2008
2009
Belesar, Melias, Coles
Belesar é un lugar da parroquia de Melias no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 83 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 44 eran homes e 39 mulleres.
Lazo
miniatura|Utilización do lazo nun [[rodeo nos Estados Unidos]]
O lazo é unha corda con lazada corredía utilizada para cazar ou suxeitar animais.
O uso máis coñecido do lazo foi entre os vaqueiros norteamericanos, quen aprenderon o seu uso dos mexicanos de California e Texas que o viñan utilizando tras chegar a América procedente da Península Ibérica e ata a actualidade. O lazo é común nos labores gandeiros de América, continente no que existen tres variedades: o lazo mexicano ou reata feito de cánabo de aspecto ríxido, o lazo suramericano feito de coiro sen curtir e o lazo das Pampas feito con coiro cru.
Felicísimo Pérez Ortega
miniatura|Rúa de Felicísimo Pérez na súa vila natal, A Gudiña. Felicísimo Pérez Ortega, nado na Gudiña o 24 de novembro de 1910, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Florinda Ortega Pérez e David Pérez Veleda, comerciantes. Militante de Izquierda Republicana. Logo do triunfo do Fronte Popular foi nomeado alcalde da Gudiña en abril de 1936. Xunto con algúns carabineiros e os obreiros do ferrocarril, conseguiu retardar por uns días o triunfo da sublevación do 18 de xullo de 1936 na zona das Frieiras. Fuxiu a Portugal, colleu un barco e chegou a Marsella e de alí pasouse ao exército republicano onde combateu na Guerra Civil. A súa familia foi sometida a un proceso de expropiación e espoliación, e o establecemento comercial da súa nai, a casa da Viúva, foi asaltada e Florinda Ortega foi levada presa á cadea de mulleres de Bande. Ao rematar a guerra Felicisimo pasou a Francia e exiliouse en Chile. Despois instalouse na Arxentina.
Rana muscosa
As poboacións de R. muscosa do norte de Sierra Nevada foron redescritas como unha nova especie, co nome Rana sierrae. As montañas que separan as cabeceiras dos ríos de South Fork e Middle Fork do río Kings marcan a fronteira entre as áreas de distribución das dúas especies.
Hábitat
Vive en regatos de montaña, lagos e ribeiras de lagos, ríos e lagoas, preferindo as áreas solleiras. Raramente sae da auga e pode permanecer mergullada durante longo tempo, probablemente por intercambio gasoso cutáneo. Os cágados necesitan un hábitat de auga permanente polo menos durante dous anos mentres se desenvolven. Detectouse a presenza desta ra en alturas entre 370 e 2.300 m no sur de California.
Bioloxía
miniatura|Estadio de cágado.
Emerxe do seu sitio de invernada pouco despois da fusión das neves. A súa estación reprodutora empeza unha vez que pasa o período co fluxo de fusión máis alto, aproximadamente de marzo a maio na parte sur da súa área, e ata xullo nas altas montañas do norte. A fertilización é externa e o grupo de ovos é asegurado á vexetaión nunha corrente de auga ou ás veces poden deixalo flotando libremente en augas tranquilas. Os xuvenís poden ser cágados durante 3 ou 4 anos antes de sufrir a metamorfose.
Esta especie carece de saco vocal. A súa chamada é áspera, elevándose ao final. Durante o día fai as chamadas debaixo da auga.
Aliméntase de insectos como escaravellos, formigas, abellas, avespas, moscas e libélulas. Tamén pode comer cágados.
Satus de conservación
É unha especie en perigo segundo a Lei de especies en perigo dos Estados Unidos. A Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN) tamén a ten na súa lista de especies en perigo. O seu status de conservación NatureServe é en risco (imperiled).
Jovino Gutiérrez Alba
Traxectoria
Militante da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xulgado por rebelión militar e declaración en rebeldía. Logo do asasinato de seu pai, Juan Gutiérrez Santín que foi sacado da casa por falanxistas o 20 de agosto, botouse ao monte cos seus irmáns Abelardo e Baldomero. Morrendo loitando no exército republicano.
Rana muscosa
Declive das poboacións
miniatura Aínda que antes era unha especie común, Rana muscosa estivo ausente de gran parte da súa área nativa desde a década de 1970. Nos últimos cen anos o 90% das súas poboacións foron eliminadas. Esta ra localizárase en 166 lugares das montañas do sur de California, pero en 2007 só quedaban en sete ou oito. O descubrimento en 2009 de R. muscosa en dous lugares do Bosque Nacional de San Bernardino foi unha boa nova. Agora está representada en Sierra Nevada por tres ou catro poboacións. O seu declive atribúese a moitos factores, como as especies introducidas de peixes como a troita, gando que pasta, o fungo quitridio infeccioso Batrachochitridium e probablemente pesticidas, seca e radiación ultravioleta.
Especies de peixes introducidas
As troitas foron introducidas en lagos e ríos de Sierra Nevada a finais da década de 1800 para incrementar a pesca recreativa na área. O peixe come os cágados como unha presa principal. As troitas introducidas cambiaron a distribución de varias especies nativas nos ecosistemas locais. Despois da eliminación de peixes de varios lagos, a ra reapareceu e as súas poboacións incrementáronse. Despois empezou a espallarse a outros hábitats axeitados próximos.
Pesticidas
O declive desta ra na súa área de distribución histórica foi asociada coa difusión de pesticidas desde áreas agrícolas. Os espécimes que foron reintroducidos en corpos de auga dos que se retiraron os peixes non conseguiron sobrevivir e as análises realizadas atoparon pesticidas nos seus tecidos. Os pesticidas son considerados por algunhas autoridades como unha ameaza maior para as ras que as troitas. O papel relativo que xogan os pesticidas e os peixes introducidos no declive das ras aínda se debate e a perda de R. muscosa na súa antiga área foi probablemente influída por múltiples factores.
Quitridiomicose
miniatura|Rana muscosa Esta especie é un dos moitos anfibios afectados pola enfermidade fúnxica quitridiomicose. Fixéronse amplas investigacións sobre a bioloxía do fungo causante e como impedir o declive nas poboacións de anfibios. O fungo ataca as áreas queratinizadas do corpo das ras. Os cágados non están gravemente afectados porque as súas únicas partes fortemente queratinizadas son as súas vaíñas mandibulares e filas de dentes. A infección dos cágados pode identificarse por cambios na pigmentación desas partes. Os adultos teñen unha pel rica en queratina e sofren peores infeccións.
Conservación
En 2015 ras e cágados da especie foron reintroducidos en Fuller Mill Creek nas Montañas de San Bernardino e no Bosque Nacional de San Bernardino. Foron cruzados e criados polo Centro Arnold e Mabel Beckman para a Investigación da Conservación en Escondido, California, unha das organizacións que se asociou co Instituto para a Investigación da Conservación do Zoo de San Diego (ICR) para salvar a especie da extinción. O Zoo de Los Ángeles é tamén un asociado e actualmente alberga dous grupos de cágados recollidos na natureza en dúas localidades das Montañas de San Gabriel, ata que crezan dabondo como para que soporten a liberación en condicións naturais.
En 2015, o Zoo de Oakland empezou un proxecto de rehabilitación da ra para axudar nos esforzos de salvar a especie. Cada ano, recóllese un grupo de cágados dos seus lagos nativos de California e lévanse ao zoo. Alí, os cágados crecen ata ser ras novas, mentres que tamén se someten a un proceso de inoculación para volvelas inmunes ao fungo da quitridiomicose. Cando están xa listas, as ras xuvenís inmunes a este fungo quitridio son liberadas nos lagos de onde procedían. En 2016, o Zoo de Oakland liberou 53 espécimes en varios lagos nos Parques Nacionais do Canón do Kings e Sequoia. O programa prevé liberar 130 individuos inoculados en lagos dos Parques Nacionais do Canón do Kings e Sequoia e do Bosque Nacional Inyo en 2017.
Gran Premio de Francia de 1954
O Gran Premio de Francia de 1954 foi unha carreira de Fórmula Un, celebrada en Reims-Gueux o 4 de xullo de 1954. Foi a cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de.
Informe da carreira
O Mercedes W196 longamente esperado co seu motor 8 en liña de inxección de combustible fixo o seu debut co pase de Fangio desde Maserati para unirse ao equipo Alemán xunto a Hans Herrmann, Karl Kling e o piloto da pre-guerra Herrmann Lang. Foi un regreso dominante con Fangio rexistrando unha volta de práctica de 124´31 mph. El e Kling lideraron xuntos na pista de Reims. Os pilotos de Ferrari, simplemente non podía soportar o ritmo. Ascari pilotando un Maserati durou só unha volta, González retirouse logo de 12 voltas. O coche de Mike Hawthorn explotou espectacularmente. Hans Herrmann fixo a volta rápida antes de retirarse, pero Fangio e Kling continuaron o seu duelo ata a última volta, cando as ordes de equipo puxéronse en vigor e Fangio gañou a Kling sobre a liña por só 0´1 segundos, a lonxitude de medio coche. Só seis coches terminaron esta carreira esgotadora.
Notas
F1 Debut: Karl Kling, Mercedes e pneumáticos Continental. Debut vitoria para Mercedes e Continental na Fórmula Un.
Arantza Quiroga
Arantza Quiroga Cía, nada en Irún (Guipúscoa) o 26 de xullo de 1973, é unha política vasca.
Traxectoria
De pai valisoletano e nai vasca, creceu en Irún, desenvolvéndose nun ambiente nacionalista, no que ela e os seus curmáns entraron en contacto co éuscaro, idioma que ela entende pero que apenas fala. Licenciouse en Dereito, está casada e ten catro fillos.
A súa nai tratou de convencela para votar o Partido Nacionalista Vasco nas súas primeiras eleccións, voto que ela rexeitou en beneficio do Partido Popular. En 1995 afiliouse a Novas Xeracións do Partido Popular, e foi convencida por José Eugenio Azpiroz para presentarse como candidata ás eleccións municipais en Irún, sendo elixida concelleira. Ós 24 anos participou nunhas xornadas do partido en Madrid, durante as que causou boa impresión a José María Aznar, por aquel entón Presidente do Goberno. En novembro de 1998 accedeu ó Parlamento Vasco como deputada por Guipúscoa. Na lexislatura 2005-2009 presidiu a Comisión de Traballo e Acción Social e foi a representante da Cámara no Consello Vasco de Benestar Social. Tamén estivo á fronte das Secretarías de Política Social do PP en Guipúscoa e no País Vasco. miniatura|Arantza Quiroga con 24 anos nunhas xornadas do partido en Madrid en conmemoración das primeiras eleccións democráticas, en 1998 onde deu un discurso. O 12 de xullo de 2008 foi elixida Vicesecretaria Xeral do Partido Popular para o País Vasco durante o XII Congreso rexional do partido, e foi cabeza de lista do partido por Guipúscoa (e número 3 do PP vasco) nas eleccións autonómicas vascas celebradas o 1 de marzo de 2009, sendo reelixida como deputada. O 31 de marzo, Antonio Basagoiti elixiuna candidata para presidir o Parlamento vasco, resultando electa para o posto o 3 de abril, o que xerou críticas pola súa ideoloxía conservadora e polo feito de non falar o éuscaro.
As primeiras 64 palabras das 485 das que constaba o seu primeiro discurso como Presidenta do Parlamento Vasco foron en éuscaro, o que foi obxecto de críticas positivas e negativas.
Ideoloxía
Arantza Quiroga defínese como católica e defensora da familia, situándose na á conservadora do Partido Popular. Catalogou a lei do aborto introducida polo Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero de "insensatez", e apoiou as declaracións do Papa Bieito XVI sobre o preservativo. Segundo algúns medios de comunicación, é simpatizante do Opus Dei.
Simón, apóstolo
Simón, dito Simón, o celote (ou o Celador) ou Simón, o Cananeo, natural da Galilea, foi un dos discípulos de Xesús Cristo que formou parte do grupo dos doce apóstolos. Refírese coma o Cananeo de acordo co Libro de Mateo e coma o celote no Libro de Lucas e en Feitos dos Apóstolos.
A palabra grega Cananeo e a palabra celote, derivada do aramaico, significan a mesma cousa: "celoso". Suponse por ese apelido que Simón pertencía á seita xudaica coñecida como celotes.
Ministerio
Non se sabe con exactitude cal sería o ministerio de Simón posteriormente. Algunhas tradicións colócano como grande auxiliador no estabelecemento do cristianismo en Exipto, xunto con San Marcos e Filipe en Siria, con todo, podería ter evanxelizado tamén polo norte de África, por Asia menor e a Península Ibérica. De aí, podería ter partido con Xudas Tadeo para a Mesopotamia e Siria, onde se encontrou con outros Apóstolos que por aló evanxelizaban. A seguir, partiría para Persia. A súa predicadión parécese á dos outros catro apóstolos que foron para o Oriente, considerada por algúns como ascética e xudaica, como as preservadas na Epístola canónica de Xudas.
Martirio
miniatura|esquerda|150px|"O martirio de San Simón Apóstolo" pintada na igrexa de São Simão apóstolo, en [[São Simão, Goiás|São Simão (Brasil).]] Segundo o cronista cristián Hexésipo, Simón encontrou o martírio no tempo do emperador Traxano, cando contaba con, aproximadamente, 120 anos de idade. As versións sobre a súa execución diverxen: unhas falan sobre a crucifixión e outras tradicións menos seguras, dunha morte na fogueira en Armenia. A tradición católica di que Simón foi martirizado cortado ao medio vivo cunha serra.
Iconografía
O apóstolo é representado tendo na súa man dereita un libro aberto, que simboliza a evanxelización dinámica e que a Palabra de Deus é sempre actual. Na man esquerda, a serra, ferramenta utilizada para o seu martirio. Cos ollos fitos no libro, lembra o amor a Deus por riba de todas as cousas.
Gran Premio da Arxentina de 1995
O Gran Premio da Arxentina de 1995 (oficialmente o XVIII Gran Premio Marlboro de la Republica Argentina) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 9 de abril de 1995 no utomobilismo de Fórmula 1, celebrada o 9 de abril de 1995 no Autódromo Oscar Alfredo Gálvez de Bos Aires, Arxentina. Foi a segunda rolda da tempada de Fórmula Un de e foi a primeira carreira de Fórmula Un na Arxentina desde. A carreira de 72 voltas foi gañada por Damon Hill para o equipo Williams logo de comezar desde a segunda posición. Jean Alesi terminou segundo nun Ferrari, con Michael Schumacher terceiro nun auto Benetton. David Coulthard, que comezou a carreira desde a pole position, saíu da carreira na volta 16 cun problema eléctrico.
Carreira
A carreira detívose na primeira volta logo de accidentes nas primeiras tres curvas. Jean Alesi trompeou no interior da primeira curva, causando que Mika Salo frease bruscamente e fóra golpeado por detrás por Luca Badoer. O atasco resultante de autos provocou que Olivier Panis golpease a parte posterior de Pierluigi Martini, e deslizásese cara á grava na parte exterior da curva. O tocado Tyrrell de Salo logo enganchouse con Johnny Herbert á saída da curva. Na curva 3 Rubens Barrichello foi golpeado por detrás por Herbert e detívose, só para ser embestido polo danado Minardi de Badoer. O Tyrrell de Ukyo Katayama tamén se danou no accidente.
Alesi, Panis e Barrichello volveron aos boxes a pé para coller os seus coches de reposto, mentres que Badoer quedou sen coche, xa que o seu compañeiro Martini recibiu o coche de reposto de Minardi. Herbert e Katayama lograran conducir de regreso aos boxes para coller os seus coches de reposto, mentres que o coche de Salo reparouse na grella. Na segunda volta da formación Karl Wendlinger se calou o motor e comezou na parte posterior xunto a Barrichello que chegara tarde dos boxes. Na segunda saída, Mika Häkkinen e Eddie Irvine tocáronse cando ian cara á primeira curva, a roda traseira esquerda de Häkkinen picouse, o que provocou o seu trompo. Máis atrás, Wendlinger logrou enganchouse cos autos Pacific de Bertrand Gachot e Andrea Montermini na primeira curva, quedando fora os tres. Irvine regresou aos boxes para substituír o morro.
David Coulthard lideraba diante de Michael Schumacher e Damon Hill. Coulthard lideraba cando o seu acelerador fallou e reiniciouse, colocándoo no 3º lugar. Hill superou a Schumacher polo liderado na volta 11 e construíu unha vantaxe de 12 segundos antes de entrar a boxes na volta 16. Unha volta máis tarde, Coulthard detívose con problemas de aceleración, esta vez de forma permanente. Alesi, usando unha estratexia de 2 paradas, tomou o liderado logo das paradas en pits de Hill e Schumacher e mantívoo ata que sufriu unha picada na volta 26. Alesi puido reincorporarse xusto en diante de Schumacher no segundo lugar, 26 segundos detrás de Hill. Hill e Schumacher fixeron a súa segunda parada preto da metade da carreira, con Schumacher atrasándose uns 7 segundos por un problema de reabastecemento de combustible. Hill lideraba por 9 segundos diante de Alesi, con Schumacher outros 30 segundos por detrás. Alesi pronto acercouse a Hill, reducindo a brecha a 4 segundos ao redor da volta 50 cando os tres primeiros fixeron a súa última parada. Hill puido afastarse de Alesi novamente, logrando un espazo de ata 12 segundos. Co seu último xogo de pneumáticos, Schumacher puido achegarse a Alesi e marcar a volta rápida da carreira, pero estaba demasiado atrasado para disputar o segundo posto. Berger terminaría sexto e obtería un punto no campionato, o que o colocou brevemente na cabeza do campionato antes de que os puntos do Brasil de Coulthard e Schumacher fosen restaurados en apelación.
Mika Salo corría quinto (e atrapaba ao 4º clasificado Johnny Herbert) cando chocou co dobrado Aguri Suzuki. A continuación, houbo un intercambio de golpes no pitlane, e máis tarde Salo díxolle á BBC que "os pilotos como Suzuki non deberían estar na Fórmula Un".
Post-carreira
Como resultado das críticas que rodearon a pista, reparouse durante os meses de inverno, para deixalo listo para a carreira do Gran Premio da Arxentina de 1996.
Músculo flexor ulnar do carpo
200px|miniatura|Vista dorsal (esquerda) e ventral (dereita) dos músculos profundos do antebrazo. O cubital anterior é visible en azul. O flexor ulnar do carpo, flexor cubital do carpo ou músculo cubital anterior é un músculo do membro superior humano, situado no compartimento anterior do antebrazo.
Orixe e insercións
A orixe do músculo localízase no epicóndilo medial do úmero, e no olécranon e bordo posterior do cúbito. A inserción caudal áchase no óso pisiforme do carpo. Dende este óso, ancórase ao carpo a través dos ligamentos pisiganchudo e pisimetacarpiano, que se insiren no óso ganchudo e na base do V metacarpiano.
Función
Flexiona e aduce a articulación do pulso.
Innervación
É innervado polo nervio cubital, que recibe achegas de C7, C8 e T1.
Vascularización
É vascularizado pola arteria cubital.
Teodomiro
O antropónimo masculino Teodomiro pode referirse a:
Movemento polos dereitos civís nos Estados Unidos
dereita|miniatura|271x271px|King falando na marcha polos dereitos civís no monumento a Lincoln durante a marcha de 1963. O Movemento polos dereitos civís nos Estados Unidos foi unha loita longa, e principalmente non-violenta, para estender o acceso pleno ós dereitos civís e a igualdade ante a lei ós grupos que non os teñen, sobre todo ós cidadáns negros. Foron numerosos movementos a prol doutros grupos nos Estados Unidos a través do tempo, pero xeralmente úsase o termo para referirse ás loitas que tomaron lugar entre 1955 e 1968 para rematar coa discriminación contra os afroamericanos e rematar coa segregación racial, especialmente no sur dos Estados Unidos.
Adoita considerarse que este período comeza co boicot de autobuses de Montgomery en 1955 e remata co asasinato de Martin Luther King en 1968, aínda que o movemento polos dereitos civís nos Estados Unidos segue de moitas formas até os nosos días.
Caso Asunta Basterra
Asunta Yong Fang Basterra Porto, nada como Fang Yong o 30 de setembro de 2000 e finada o 21 de setembro de 2013, era unha nena galega de orixe chinesa cuxo cadáver apareceu nunha pista forestal do concello de Teo o 22 de setembro de 2013, pouco antes de que cumprise trece anos. O forense determinou que morrera por asfixia e que lle deran 27 pílulas de Lorazepam o día da morte, máis de nove veces a dose máis alta para un adulto. A investigación sobre o seu asasinato foi coñecido como Caso Asunta Basterra, ou simplemente Caso Asunta.
O caso atraeu un grande interese dos medios en España e no mundo, así como unha "declaración de preocupación" por parte do Ministerio de Asuntos Exteriores da República Popular da China.
Os pais adoptivos de Asunta foron declarados culpables da súa morte o 30 de outubro de 2015. Segundo os documentos do tribunal, a parella drogou a súa filla con Lorazepam durante tres meses e finalmente asfixiouna antes de desfacerse do corpo. Os pais, que mantiveron a súa inocencia, foron sentenciados a 18 anos de prisión.
Antecedentes
Asunta Basterra naceu como Fang Yong en 2000 en Yongzhou (Hunan). Aos nove meses foi adoptada por unha parella acomodada de Santiago de Compostela, a avogada Maria del Rosario Porto Ortega (18-12-1969—18-11-2020) e o xornalista Alfonso Basterra Camporro (02-08-1964). Asunta foi a primeira nena chinesa adoptada na cidade de Compostela e unha das primeiras de Galicia. Asunta era unha nena con talento. Saltara un curso no colexio e facía ballet, ademais de tocar o violín e o piano. Estaba moi achegada aos seus avós maternos, que faleceran o ano antes da súa morte.
A nai adoptiva de Asunta, Rosario Porto, proviña dunha destacada familia galega. O pai de Rosario, o avogado Francisco Porto Mella (finado en 2012), fora cónsul honorario de Francia. A súa nai María do Socorro Ortega Romero (finada en 2011) era unha reputada historiadora da arte e profesora universitaria. Porto estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela e exerceu no despacho do seu pai despois de se licenciar.
Morte e investigación
Os pais adoptivos de Asunta denunciaron a súa desaparición ás 22:17 do 21 de setembro de 2013. Asunta xantara na casa paterna ese mediodía. Na madrugada do día seguinte, dúas persoas descubriron un cadáver nunha pista forestal da parroquia de San Simón de Ons de Cacheiras, no municipio de Teo (a só 5 km da casa de campo de Rosario Porto en Montouto, tamén en Teo), alertando aos Servizos de Emerxencia, que identificaron o corpo da nena desaparecida. A investigación sobre a morte de Asunta foi chamada Operación Nenúfar polos detectives, que pensaron nunha flor cando ao luar viron o corpo cunha camisa branca.
Asunta foi gravada pola cámara de seguridade dun banco ás 14:00 camiñando cara á casa do seu pai, e apareceu de novo na mesma cámara ás 17:21 volvendo á casa materna. Porto foi vista na mesma cámara camiñando cara á casa 17:28. Porto inicialmente dixo aos investigadores que saíra da casa arredor das 19:00, deixando a Asunta facendo os deberes. Dixo que conducira soa á casa familiar de Teo, situada a vinte minutos do centro de Compostela, e que cando volveu ao piso ás 21:30 Asunta desaparecera. Porto dixo que chamou ao pai de Asunta e a moitos dos seus amigos, mais ningún a vira.
Os investigadores posteriormente recuperaron o vídeo doutra cámara de seguridade en que se vía a Porto e Asunta nunha gasolineira de camiño a Teo ás 18:20, contradicindo a cronoloxía e a historia de Porto de que deixara a Asunta na casa pola tarde. Tras saber do vídeo, Porto cambiou a historia, dicindo que Asunta fora con ela á casa de Teo, mais leváraa de volta a Compostela porque a nena quería facer os deberes. Dixo que tras deixar a Asunta na casa foi a unha tenda de deportes para comprar cousas para a clase de ballet da súa filla, mais finalmente non foi ao darse de conta de que deixara a carteira en Teo. Dixo que entón volveu aló para buscala, despois foi a botar gasolina, mais non o fixo porque non levaba a tarxeta de desconto.
A policía examinou os vídeos de 33 cámaras de seguridade nos arredores de Compostela, sen atopar vídeos do coche de Porto en ningunha das estradas polas que dixo que pasou esa tarde. Os investigadores pasaron a pensar que Porto e Asunta chegaran á casa de Teo pouco despois das 18:00 e que Porto deixou a casa arredor das 21:00.
A policía comezou a sospeitar de Porto por un incidente que tivo lugar nas horas seguintes ao descubrimento do corpo de Asunta. Porto e os investigadores foron xuntos á casa de Teo. A policía dixo a Porto que non tocase nada, xa que a casa podía ser o escenario do crime. Porto dixo á policía que precisaba ir ao baño, polo que un oficial a seguiu arriba, onde en lugar de ir ao baño entrou no dormitorio e intentou recuperar o contido dunha papeleira. O policía puido interceptala e coller a papeleira antes ca ela. Contiña unha sección do mesmo tipo de corda laranxa coa que foran atadas as extremidades de Asunta, mais os forenses non foron quen de determinar se procedían ou non do mesmo rolo.
O día 24 de setembro a nai, Rosario Porto, foi detida e investigada por un presunto delito de homicidio. Un día despois tamén o pai, Alfonso Basterra, foi detido e investigado.
Chlamydophila psittaci
Chlamydophila psittaci (antes chamada Chlamydia psitacci) é unha especie bacteriana intracelular que pode causar a psittacose respiratoria en humanos, a clamidíase aviaria endémica, e estalidos infecciosos epizoóticos en mamíferos. Entre os hóspedes potenciais están as aves silvestres e domésticas e o gando vacún, porcos, ovellas e cabalos. Chlamydophila psittaci transmítese por inhalación, contacto ou inxestión entre as aves e a mamíferos. A psittacose en aves e humanos adoita comezar con síntomas semellantes aos dun arrefriado e despois convértese nunha pneumonía que pode ser mortal. Moitas cepas permanecen quiescentes en aves ata que se activan polo estrés. As aves son excelentes vectores, pola súa grande mobilidade, para a distribución das infeccións clamidiais, e porque se alimentan ou teñen acceso a detritos de animais infectados de todas clases.
Chlamydophila psittaci clasificábase anteriormente como Chlamydia psittaci. As antigas cepas aborto, felina e de cobaias de Chlamydia psittaci "de mamíferos" foron reclasificadas en tres novas especies, que son: Chlamydophila abortus, Chlamydophila felis, e Chlamydophila caviae. Agora hai unha corrente de opinión entre os expertos de que se debe restablecer o antigo xénero Chlamydia como xénero único para estas bacterias, polo que propoñen que se volva a chamar Chlamydia psittaci.
Caso Asunta Basterra
Xuízo
En xuño de 2014 o xuíz José Antonio Vázquez Taín puxo fin á instrución do caso, dando paso ao proceso de apertura de xuízo oral. Vázquez Taín era coñecido pola súa actuación anterior e recente na recuperación do Códice Calixtino (2012) e no caso do accidente ferroviario de Angrois (2013). O caso motivou grande interese e foi obxecto de numerosas reportaxes nos principais medios televisivos españois.
En outubro de 2014, a Sección Sexta da Audiencia provincial da Coruña con sede en Santiago terminou cos últimos trámites xudiciais. A selección do xurado popular iniciouse en maio de 2015, estando previsto o comezo do xuízo para entre o 23 de xuño e o 17 de xullo do mesmo ano, pero producíronse algúns atrasos, e foi finalmente a principios de outubro de 2015 cando se iniciou o xuízo na Audiencia Provincial da Coruña, con 84 testemuñas e 60 peritos.
O 30 de outubro de 2015 o xurado popular designado polo Xulgado de Santiago de Compostela determinou, por unanimidade, como culpábeis tanto a Alfonso Basterra como a Rosario Porto do asasinato de Asunta Basterra. Concluíu que a sedaron durante meses e a asfixiaron por sufocación. Tras non encontrar «feitos non probados», mostráronse non favorábeis ao indulto nin á suspensión da pena. O xurado foi, incluso, máis alá que o fiscal, ao non rexeitar a posibilidade de que Basterra fose tamén no coche até Teo coa nena e a nai.
En novembro de 2015, apenas dúas semanas despois de coñecerse o veredicto, coñeceuse a sentenza contra os pais de Asunta Basterra: 18 anos de cárcere para cada un por un delito de asasinato coa concorrencia da agravante de parentesco. Tras a lectura do veredicto, que Rosario Porto escoitou con máis enteireza e á que Alfonso Basterra respondeu con diversos xestos de negación, fiscal solicitou 18 anos de prisión por asasinato con aleivosía. A acusación popular pediu a «pena máxima» para os pais, de 20 anos de prisión.
O día 18 de novembro de 2020, Rosario Porto foi achada aforcada na súa cela do Centro penitenciario de Brieva (Ávila), onde cumpría condena polo asasinato polo que foi encarcerada. Este feito sucede, despois de 7 anos de loita contra a depresión no cárcere.
Reconstrución
Grazas a testemuños, as cámaras de vixilancia e aos rexistros dos teléfonos e dispositivos dixitais, puideron reconstruírse as actividades dos pais nas horas próximas á desaparición e morte da súa filla:
Documental
O 24 de maio de 2017 estreouse un programa de televisión en catro partes sobre o caso, denominado Lo que la verdad esconde: Caso Asunta, dirixido por Elías León Siminiani. Pasou a estar dispoñible internacionalmente en Netflix en febreiro de 2019.