cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
KRS Vanke Rays
Historia
O club constituíuse o 5 de xuño de 2017 nun esforzo por mellorar a selección chinesa de hóckey sobre xeo. O equipo fichou a dúas xogadoras antes do anuncio oficial do equipo: a porteira finlandesa Noora Räty e a dianteira estadounidense Kelli Stack. Red Star anunciou que Digit Murphy, anterior adestradora xefa das Boston Blades, sería a adestradora, mentres que Rob Morgan, de Yale, sería o adestrador xefe asociado.
Na súa primeira elección no draft da CWHL de 2017, o Kunlun Red Star seleccionou á finlandesa Noora Räty. Na segunda rolda seleccionou á estadounidense Alexandra Carpenter, mentres que na terceira rolda a franquía chinesa seleccionou á All-Star da NWHL Shiann Darkangelo.
Na súa primeira tempada conseguiu clasificarse para os play-offs logo de finalizar na segunda posición da liga regular por detrás de Les Canadiennes de Montreal cun total de 43 puntos (catro puntos menos que as canadenses. Logo de derrotar por 2-1 nas semifinais a Calgary Inferno, disputando un terceiro encontro no que se terían que xogar tres prórrogas e que se convertería no partido máis longo da historia dos play-offs pola Clarkson Cup, as xogadoras do Kunlun Red Star conseguiron chegar á final da Clarkson Cup en Toronto fronte a Markham Thunder de Markham (Ontario, Canadá). Na final, disputada no Ricoh Coliseum de Toronto o 25 de marzo de 2018, as canadenses conseguiron alzarse co título logo de derrotar na prórroga ás chinesas por 2 goles a 1.
O 3 de agosto de 2018, a CWHL anunciaba so seu sitio web que daquela Kunlun Red Star mudaría de denominación na tempada 2018–19. O novo nome da franquía pasaría a ser Shenzhen KRS Vanke Rays, como resultado da fusión do Kunlun Red Star co outro equipo da cidade de Shenzhen que competía na CWHL, o Vanke Rays, que finalizaran na quinta posición da liga regular na tempada precedente, non clasificándose para os play-offs. A fusión levouse a cabo logo dun duro período de seis meses de viaxes a Norteamérica, unha viaxe de 15 horas cun desfase horario de 12 horas. O ex-adestrador de Vanke Rays Rob Morgan foi designado director xeral da franquía. Anunciouse tamén que o Kunlun Red Star permanecería como equipo separado integrado por xogadoras chinesas e adestrado por un corpo técnico chinés como parte da preparación para o equipo nacional chinés de cara ao Camponato do Mundo de 2019 e os Xogos Olímpicos de Inverno de 2022 que se celebrarán en Pequín, sendo o propio Morgan o director deportivo. O KRS Vanke Rays anunciou a incorporación da ex-porteira de Princeton Kimberly Newell e da ex xogadora de UConn Huskies Leah Lum, así como a renovación de varias xogadoras como a porteira do ano 2018 Noora Räty. O troco de denominación estivo acompañado tamén da mudanza no banco, asinando Bob Deraney como adestrador xefe.
Club Deportivo San Roque de Lepe
O Club Deportivo San Roque de Lepe é un club de fútbol español da cidade de Lepe, na provincia de Huelva. Foi fundado en 1956 e xoga na Segunda División B de España.
Estadio
O San Roque de Lepe xoga os seus partidos no Campo Municipal de Deportes de Lepe, con capacidade para 3.500 espectadores aproximadamente. Está situado na rúa Sevilla, sen número, e foi inaugurado o 7 de xullo de 1957. Espérase que para a próxima tempada o club estree un estadio novo que xa está en proceso de construción capacidade de 49.000 lugares.
KRS Vanke Rays
Xogadoras
O Kunlun Red Star na súa primeira tempada estivo integrado polas seguintes xogadoras:
Gumersindo Gastiasoro
Gumersindo Gastiasoro Ruíz de Azúa, nado en Áraba o 13 de xaneiro de 1878, foi un mestre e político vasco.
Traxectoria
Foi mestre en Coucieiro (Paderne de Allariz), Río Barba, e dende os anos trinta en Darbo. Membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza da UGT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Pontevedra por rebelión militar o 12 de maio de 1937 con José Gallego Nogueira, Agustín Sanjuán Sansinenea, José Mejuto Bernárdez, José Meis Martínez, Germán Chapela Leiro e Ángel Martínez Fandiño, foi condenado a cadea perpetua. Posteriormente a pena foi conmutada a 4 anos. En decembro de 1939 abríronlle expediente por responsabilidades políticas. Foi separado do servizo e baixa na escala en maio de 1940.
Bellós, San Fiz de Amarante, Antas de Ulla
Bellós é un lugar da parroquia de San Fiz de Amarante no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (3 homes e 9 mulleres).
Chorente, San Fiz de Amarante, Antas de Ulla
Chorente é un lugar da parroquia de San Fiz de Amarante no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Ajofrín
Ajofrín é unha poboación española da provincia de Toledo en Castilla-La Mancha.
Toponimia
"Ajofrín" derivou do patronímico árabe Al-Ya'far, 'o lugar dos Yafar ou Jafar'.
Xeografía
O municipio sitúase sobre unha chaira ao norte do arco máis setentrional dos Montes de Toledo, nunha planicie de granito da meseta toledana, escasamente alterada por algún cerro. Linda coas poboacións de Burguillos de Toledo, Nambroca, Chueca, Sonseca, Mazarambroz e Layos, todas de Toledo. A súa situación na estrada xeral N-401 (Toledo-Cidade Real) manteno ben comunicado.
O seu clima é claramente continental con oscilacións anuais de temperaturas moi altas, precipitacións escasas e nevadas non moi frecuentes.
Demografía
Os diversos censos de poboación amosan un lixeiro pero constante descenso demográfico desde principios do século XX até 1981. En 1900 había 2.208 habitantes; en 1930, 2.278 habitantes; en 1960, 2.088 habitantes; en 1970, 2.002 habitantes e en 1981, 1.871 habitantes.
Historia
A existencia dunhas termas romanas indican a súa existencia na época do Imperio romano. No século XV pertencía ao cabido da Igrexa de Toledo, recibindo por entón o título de vila.
Na denominada serra de Layos houbo unha mina de cobre, abandonada xa a mediados do século XVIII, que non deu moito rendemento.
Economía
A industria é fundamentalmente agrícola. Está cultivado máis do 60% do territorio, nun acusado réxime latifundista, con predominio de explotadores arrendatarios. A parte dunhas 55 ha de viñedo e dalgunhas de remolacha azucreira (cultivo en auxe), destacan as extensións de oliveiras, de bos rendementos, como tamén de creais. O rego realízase só a base de auga dalgúns pozos. Apenas destacan algunhas industrias artesanais, de ámbito local.
Patrimonio
Os monumentos destacables son a ermida de Xesús Nazareno do século XII, a Casa Grande do século XV, a Picota da Xustiza e a ermida de San Andrés, ambas do século XVI, a casa de Jacinto Guerrero, convertida en museo, e a igrexa de Santa María Magdalena, do século XV.
Onésimo Redondo
miniatura|dereita|Onésimo Redondo (representado no centro da imaxe, co brazo en alto consonte o saúdo [[Fascismo|fascista), no monumento erixido na súa memoria, xa derrubado en cumprimento da Lei de memoria histórica de España.]] Onésimo Redondo Ortega, nado en Quintanilla de Abajo (actualmente Quintanilla de Onésimo, na provincia de Valladolid) o 16 de febreiro de 1905 e finado en Labajos (Provincia de Segovia) o 24 de xullo de 1936, foi un dirixente nacionalsindicalista español.
Foi o fundador das Juntas Castellanas de Actuación Hispánica (JCAH), organización embrionaria, xunto do grupo de simpatizantes da revista La Conquista del Estado dirixida por Ramiro Ledesma Ramos, das JONS, que é valorado polos historiadores como un intento de crear un "fascismo á española".
Durante o franquismo, Onésimo Redondo, alcumouse como "caudillo de Castela", que foi o título dun dos seus libros.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de propietarios agrícolas. Fillo de Buenaventura Redondo Iglesias e Juana Ortega Pico. Cursou o bacharelato na escola valisoletana de Nuestra Señora de Lourdes. Obtivo por oposición unha praza de administrativo na Delegación de Facenda de Salamanca, e na universidade desa cidade cursou estudos de Dereito, carreira na que obtivo a licenciatura en 1926. Tras rematar os seus estudos universitarios, trasladouse de novo a Valladolid para preparar a oposición ao corpo de Avogados do Estado, á que se presentou ao ano seguinte, aínda que sen éxito.
O Regueiriño, Sismundi, Cariño
O Regueiriño é un lugar da parroquia de Sismundi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 8 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando tiña 8 habitantes.
Onésimo Redondo
Traxectoria
En 1927, grazas á mediación de Ángel Herrera Oria, director do xornal católico El Debate, obtivo unha praza como lector de español na Universidade de Mannheim, en Alemaña. É posible que esta estancia en Alemaña tivese importancia na súa futura carreira política, xa que por entón o Partido Nacionalsocialista Alemán estaba experimentando un forte crecemento. En outubro de 1928 regresou a España.
Iniciou a súa carreira política como líder do Sindicato de Cultivadores de Remolacha de Castela a Vella, ou "Sindicato Remolacheiro". En 1929 cumpriu o servizo militar en Valladolid. Durante esta época coñeceu a Mercedes Sanz-Bachiller Izquierdo, coa que casou o 11 de febreiro de 1931,
Fundación das Juntas Castellanas de Actuación Hispánica
Inicialmente vinculado ao movemento de Acción Católica, militando na Confederación de Estudiantes Católicos, distanciouse desta organización, que consideraba ancorada no liberalismo burgués. Trala proclamación da II República, fundou, en agosto de 1931, un grupo político denominado Juntas Castellanas de Actuación Hispánica (JCAH), que rexeitaba o sistema democrático e propugnaba a acción directa como medio para a conquista do poder. Pouco antes, en xuño do mesmo ano, fundara a revista que sería o principal órgano de expresión do seu movemento, Libertad, na que asinou varios escritos contra o marxismo, os xudeus e o capitalismo burgués, e expresou a súa admiración polos réximes fascistas europeos.
JONS e golpe de Sanjurjo
En novembro dese mesmo ano, a súa organización uniuse coa que lideraba Ramiro Ledesma Ramos, quen editaba a revista La Conquista del Estado. Resultado desta fusión foron as JONS (en galego, Xuntas de Ofensiva Nacional Sindicalista), adoptando como emblema seu o xugo e as frechas que antano eran o anagrama dos Reis Católicos. As JONS, que aprobaron oficialmente os seus estatutos o 30 de novembro de 1931, estaban dirixidas por un Triunvirato Central, formado por Onésimo Redondo, Ramiro Ledesma e Francisco Jiménez (posteriormente substituído por Antonio Bermúdez Cañete).
O fin deste novo partido, declaradamente antimarxista, era a creación do Estado Nacionalsindicalista, de carácter totalitario. Como método de acción propugnaba a acción directa, e rexeitaba o sistema electoral, por consideralo "liberal-burgués" e corrupto. Aínda que Redondo fora antes, na súa época de Acción Católica, partidario da monarquía, en 1931 non se opoñía á república como forma de estado. O órgano principal do partido continúa sendo a revista Libertad, no que, en 1932, Redondo publicou unha tradución comentada do famoso libelo antisemita Protocolos dos sabios de Sión. Tamén traduciu Mein Kampf.
Exilio en Portugal
En 1932 tomou parte na fracasada sublevación do xeneral Sanjurjo. Para evitar ser detido, cruzou a fronteira e exiliouse en Portugal, primeiro en Curia e logo no Porto. Desde o exilio impulsou a publicación dun novo semanario nacionalsindicalista, Igualdad, que apareceu o 14 de novembro de 1932, e ao que Redondo enviou desde o seu exilio portugués numerosos artigos políticos.
Regreso a España
En abril de 1933 creou, canda Ledesma Ramos, unha nova revista, J.O.N.S., como órgano do seu partido. En outubro regresou a España e volveu instalarse en Valladolid. Decidiu presentarse candidato ás eleccións lexislativas do 19 de novembro de 1933, aínda que a última hora retirou a súa candidatura para evitar prexudicar á CEDA.
Guerra civil e morte
O 19 de marzo de 1936 foi detido en Valladolid. Durante a súa reclusión mantivo contacto epistolar co líder do seu partido, José Antonio Primo de Rivera, tamén encarcerado. O 25 de xuño foi trasladado ao cárcere de Ávila, do que foi liberado o 18 de xullo polos militares sublevados ao iniciarse a guerra civil española. Dirixiuse a Valladolid, onde formou e dirixiu durante os primeiros días da guerra a denominada "patrulla do amencer", que se distinguiu por fusilar a unhas corenta persoas diarias. Posteriormente, púxose ao mando dun grupo armado de falanxistas que marchou cara Madrid e combateu no Alto dos Leóns. O día 24 de xullo, Onésimo, xunto co seu irmán Andrés, Eduardo Martín Alonso Calero, Jesús Salcedo e un falanxista da súa escolta, Agustín Sastre, chegaron en automóbil ao pobo segoviano de Labajos, que cría zona nacional, e morreu nunha emboscada organizada por un grupo de milicianos. Segundo parece, identificou erroneamente como falanxistas a militantes anarquistas da Confederación Nacional do Traballo polo parecido das súas bandeiras.
Tras a súa morte
miniatura|250px|Monumento a Onésimo Redondo no alto do Cerro de San Cristóbal ([[Valladolid).]] O réxime franquista converteuno nun dos "mártires da Cruzada". No lugar da súa morte, en Labajos, existe un monumento conmemorativo nas aforas no que os militantes de Falanxe realizan todos os anos unha ofrenda floral. O lugar da súa morte está marcado cunha pequena lápida. A título póstumo, concedéuselle o título de conde de Labajos.
A viúva de Onésimo Redondo, Mercedes Sanz-Bachiller Izquierdo, sería a fundadora, en outubro de 1936, do Auxilio de Inverno (despois chamado Auxilio Social), organización benéfica integrada no partido falanxista, de gran relevancia nos primeiros anos do franquismo. Existiu certa rivalidade entre o Auxilio Social e a Sección Femenina, dirixida pola irmá de José Antonio, Pilar Primo de Rivera.
O 25 de xullo de 1961 inaugurouse no Cerro de San Cristóbal de Valladolid un monumento a Onésimo Redondo que estaba previsto demoler no verán de 2011, en cumprimento da lei de memoria histórica.
Morné Steyn
Morné Steyn, nado en Cidade do Cabo o 1 de xullo de 1984, é un xogador surafricano de rugby. Xoga na posición de apertura nos Bulls do torneo Super Rugby, nos Blue Bulls da Currie Cup e na Selección de rugby de Suráfrica.
Récords
Morné Steyn ten o récord de puntos anotados nun encontro no que un xogador anota tódolos puntos, con 31. Tamén ten o récord de puntos anotados nun encontro fronte á Selección de rugby de Nova Zelandia, con 31. Outro dos seus récords é o de maior cantidade de penaltis anotados nun encontro, con 8. Tamén ten o récord de puntos anotados nun encontro fronte á Selección de rugby de Australia; o de xogador que acada antes o 100, os 200, os 300, os 400 e os 500 puntos cos Springboks; maior cantidade de drops anotados nunha tempada do Super Rugby, con 11; maior cantidade de drops anotados nun encontro do Super Rugby, con 4; e maior cantidade de puntos anotados nunha tempada do Super Rugby, con 263.
Gran Premio dos Países Baixos de 1968
O Gran Premio dos Países Baixos de 1968 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 23 de xuño de 1968 no circuíto de Zandvoort. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de.
Células HUVEC
miniatura|Imaxe microscópica do [[citoesqueleto de queratina dunha célula HUVEC.]] As células HUVEC (do inglés human umbilical vein endothelial cells ou células endoteliais de vea umbilical humana) son células derivadas do endotelio de veas do cordón umbilical humano. Son utilizadas como sistema modelo para o estudo da función e patoloxía de células endoteliais (por exemplo, a anxioxénese). A conveniencia do seu uso débese ao seu baixo custo e as técnicas simples que se poden aplicar para illalas do cordón umbilical, o cal normalmente é cortado despois do parto. As HUVECs foron illadas e cultivadas in vitro por primeira vez na década de 1970 por Jaffe e outros. É doado facer que as células HUVEC proliferen en instalacións de laboratorio. Igual que as células endoteliais de arteria umbilical humana mostran un fenotipo pavimentoso cando cobren o interior das paredes dos vasos sanguíneos.
Gala da Gastronomía de Galicia
Desde o ano 1995, Lalín celebra a Gran Gala de Gastronomía de Galicia.
Neste acto, que transmite en directo Televisión de Galicia, faise entrega dos Premios de Gastronomía de Galicia e do Premio Nacional de Xornalismo Gastronómico "Álvaro Cunqueiro".
Na actualidade a Gran Gala da Gastronomía ten lugar, no curso da Feira do cocido de Lalín, no Pavillón Municipal de Deportes de Lalín, cunha capacidade aproximado de 2.500 localidades.
Diferenciación planetaria
En Ciencias planetarias, chámase diferenciación planetaria ao proceso de separación dos diferentes compoñentes dun corpo planetario como consecuencia do seu comportamento físico ou químico, cando o corpo desenvolve capas de distinta composición.
Os materiais máis densos do protoplaneta afunden cara ao centro, mentres que os materias menos densos soben á superficie. Este proceso tende a crear o núcleo e o manto. Ás veces tamén se diferenza, na parte duperior do manto, unha codia quimicamente distinta.
O proceso de diferenciación planetaria produciuse en planetas, planetas ananos, no asteroide 4 Vesta e en satélites naturais (como a Lúa).
Blue Jasmine
Blue Jasmine recibiu boas valoracións por parte da crítica, particularmente pola actuación de Blanchett. Blanchett gañou o Óscar á mellor actriz, e Hawkins e Allen foron nomeados a mellor actriz secundaria e mellor guión orixinal, respectivamente. Blanchett tamén gañou o Globo de Ouro, o Premio do Sindicato de Actores á mellor actriz e o BAFTA polo seu papel. O filme foi un éxito de recadación, conseguindo 97,5 millóns de dólares sobre un orzamento de 18 millóns.
Ganglio linfático
Un ganglio linfático é unha formación vascular que pertence ao sistema linfático. Os vasos linfáticos drenan todo o corpo agás o sistema nervioso central. Recollen líquidos e transpórtano cara á circulación venosa. Ademais de para transportar substancias serve tamén como filtro inmunolóxico, xa que contén numerosas células inmunes encargadas de eliminar substancias alleas ao organismo.
O ganglio é unha estrutura esférica, de pequeno tamaño, que se adoita agrupar en puntos concretos, coma a axila. Recolle linfa de varios condutos, concéntraa e o sistema inmune "revísaa". Do ganglio sae un vaso eferente, que se dirixe a outro grupo linfático ou á circulación venosa.
No caso do aparello dixestivo, existe unha rede linfática que transporta substancias da dieta cara ao sistema venoso. No caso das graxas, a célula do intestino delgado descompón o ácido graxo e empaquétao nunha estrutura de transporte, o quilomicron. Os quilomicrons son enviados ao sistema linfático, que finalmente os deposita na vea subclavia.
O Souto Chao, Sismundi, Cariño
O Souto Chao é un lugar da parroquia de Sismundi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 14 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 10 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 15 habitantes.
Esteban Quet Puigvert
Esteban Quet Puigvert, nado en Santa Susanna de Pineda (Barcelona) en 1826 e finado en Barcelona en 18 de maio de 1897, foi un profesor universitario e político catalán.
Formación e primeiros anos
Os seus estudos universitarios desenvolveunos na Universidade de Barcelona. Comezou estudando na Facultade de Medicina (1844 a 1845), pero ben cedo mudounos polos da Facultade de Farmacia, que rematou en 1851. En febreiro de 1854 fundou e dirixiu a revista "La Alianza Farmaceuticomédica", que se publicou ata o mes de decembro, tendo a súa sede no número 24 da "calle de la Platería" da cidade condal. Entrementres, actuou como profesor substituto na Facultade de Farmacia desde 1852. Nesta época ingresou como socio da barcelonesa "Real Academia de las Buenas Letras", na que no derradeiro día do ano 1853 deu lectura a un estudo sobre a frenoloxía, materia na que comezou a interesarse. En 1854 Barcelona sufriu unha epidemia de cólera e o Concello nomeouno farmacéutico de distrito.
A finais de 1854, trasladouse a vivir a Madrid, onde refundou a revista baixo o nome de "La Alianza Médica" (xaneiro de 1855), saíndo o derradeiro número en decembro de 1856. En xaneiro de 1858 atopámolo colexiado no Colegio de Farmacéuticos de Madrid e, cando menos, desde 1863 é membro da "Academia Médico-quirúrgica Matritense". Tras o peche da revista, desenvolveu os seus coñecementos sobre frenoloxía, dando cursos ao menos desde maio no salón da súa casa, no número 31 (4º piso, 2º) da céntrica Carrera de San Jerónimo, da que aínda se consideraba unha materia propia de "estudos modernos". Mesmo publicou estudos frenolóxicos de criminais, como o do asasino Miguel Fuentebuena ao ano seguinte. Neste tempo relacionouse con intelectuais e científicos, como o médico Pedro González de Velasco, quen impulsou en 1864 a creación da "Sociedad Antropológica Española", dal cal participaría Quet na súa fundación.
O 7 de decembro de 1860 obtivo o título de Doutor en Farmacia pola Universidad Central de Madrid. Finalmente, por Real Orde de 12 de decembro de 1863, e tras superar unha oposición, foi nomeado catedrático de Materia Farmacéutica Vexetal na Universidade de Santiago de Compostela.
Estadía en Santiago
En setembro de 1868 produciuse un punto de inflexión na carreira de Quet cando triunfou a septembrina e a raíña Isabel II tivo que exiliarse. Estaba encargado de dar o discurso inaugural de apertura do ano académico, para o que tiña preparado o tema "Pesas y medidas" (que xa abordou ao colexiarse en Madrid uns anos antes). Pero, nunha rápida e arriscada decisión, decidiuno cambiar por outro, moito máis comprometido coa súa militancia republicana, que titulou "La Revolución de Septiembre, especialmente en lo que atañe a la enseñanza" ou "¡Libertad de enseñanza!". Ao pouco, fundou e dirixiu unha nova publicación chamada El Eco de la Democracia Santiaguesa, da que apenas saíron 5 números. A partir de entón a implicación política de Quet no Sexenio Democrático sería moi importante.
En 1869 foi elixido Presidente do Comité do Partido Republicano Federal de Santiago e, como tal, acudiu á sinatura do Pacto federal astur-galaico do 18 de xuño, aínda que insospeitadamente quedou inscrito dentro dos representantes da provincia de Ourense. En setembro publicou "Conferencias populares, dedicadas a los obreros y aldeanos de Galicia", no que dun xeito pedagóxico (cunha fórmula moi directa e breve de pregunta-resposta) tratou de explicar as conveniencias da nova República fronte á antiga Monarquía. Case rematado o ano, o día 23 de decembro, presentou un Manifesto, asinado con el por outros republicanos ben coñecidos (Ramón Hermida Romero, Baltasar García Villar, José Cañizo, Joaquín María Castaños Ordóñez, Marcial Moure González e Pablo González Munín), que lle reportou unha denuncia pola Autoridade por "delito de inxuria, calumnia e desacato contra o Goberno, por algunhas das súas actuacións e a marcha seguida". Esta denuncia foi arquivada pola Audiencia provincial da Coruña no mes de abril de 1871.
Na primeira semana de febreiro de 1873 a situación do rei era insostible e Quet traballaba arreo para preparar o inevitable cambio. O momento chegou o día 11 de febreiro cando o rei Amadeo renunciou ao trono e proclamouse esa mesma tarde a Primeira República Española. Ao día seguinte, unha representación dos republicanos locais presentouse perante o alcalde Pérez-Dávila e esixíronlle a renuncia, que aceptou. Nese momento, Quet pasou a presidir a Xunta de Goberno Democrática Republicana Federal de Santiago do 12 ao 14 de febreiro de 1873, o tempo indispensable para afiuzar a República na cidade. Logo, o poder municipal volveu ao anterior alcalde. O seguinte movemento foi o de formar unha Milicia Nacional que garantira a supervivencia da República. Para iso formouse o Batallón de Voluntarios da República, dividido en 4 compañías e cuns cadros integrados fundamentalmente por membros e simpatizantes do Partido Republicano, correspondéndolle a Quet a capitanía da 1ª compañía. Nos meses seguintes a máxima preocupación foi a de armar adecuadamente aos milicianos, sendo habitual que dedicara a meirande parte dos seus esforzos á dirección da súa compañía.
Neste momento, cómpre salientar o interese de Quet Puigvert pola homoxeneización do sistema de pesos e medidas, como pode verse polas súas publicacións, e que materializouse nunha proposta que no mes de marzo fixo chegar ao Presidente Estanislao Figueras no que lle manifestaba que, ao seu xuízo, "sería conveniente unha pequena modificación, antes da cuñaxe da nova moeda co emblema da República, consistente aquela na adopción do duro por unidade monetaria, dividíndoo en 100 céntimos".
Foi nomeado vogal da xunta directiva e membro dunha comisión do "Centro de Iniciativa para la Nueva Organización de Galicia", participando na redacción dun manifesto titulado A Galicia. A proclamación da República Federal o 16 de xuño trouxo consigo o inicio dos levantamentos cantonais, como o de Ferrol. Ademais, a Terceira Guerra Carlista enquistouse e a cidade estaba ameazada constantemente por partidas carlistas que induciron un continuo ambiente de inseguridade e levaron ao reclamo de Quet de armar á poboación para a súa defensa. Finalmente, todo isto xunto precipitou a caída da República e a Restauración dos Borbóns no trono o 29 de decembro de 1874.
Co novo orde de cousas, Quet Puigvert volveu á actividade docente, mantendo un perfil político baixo. En novembro de 1876 foi proposto para unha nova categoría de ascenso e en 1881 comezou a impartir tamén a disciplina de "Materia Farmacéutica Animal e Mineral", facéndoo ata a súa marcha de Santiago. En agosto de 1877 optou a unha praza na Facultade de Farmacia da Universidad Central de Madrid, pero foi rexeitado en medio dunha polémica co ministro de Fomento, que daquela era Montero Ríos, o antigo adversario político. O candidato finalmente elixido foi Fausto Garagarza, un home cunha longa carreira política, moito máis acorde aos gobernos de corte moderado. En 1883 Quet foi elixido novamente Decano da Facultade de Farmacia, no que se mantivo ata que o 31 de decembro de 1888, unha Real Orde deulle traslado á Universidade de Barcelona para ser catedrático de "Materia Farmacéutica Vexetal". Quet xa tiña a comunicación desde principios do mes de decembro e, en canto o soubo, saíu cara á capital catalá coa súa familia.
En canto á súa actividade política na década dos 80, Quet non volveu ao organigrama doutro partido ata que en xaneiro de 1881 aceptou ser vogal do novo Partido Demócrata Progresista de Santiago, baixo a presidencia de Santiago de Andrés-Moreno García, no que se integraron antigos compañeiros republicanos como José Sánchez Villamarín, Pablo González Munín e outros políticos de períodos anteriores, como Maximino Teijeiro Fernández e Gerardo Jeremías Devesa. En maio de 1885 presentouse ás eleccións municipais, pero non acadou a acta de concelleiro por apenas 34 votos, en plena voráxine do monterismo, cuxa preponderancia escenificouse na recepción ofrecida ao político santiagués o 12 de xuño de 1887 na que non faltou o propio Quet , rendido á súa influencia na política local. O canto do cisne de Quet na política local viría cando en abril de 1888 erixiuse como paladín da segregación do partido xudicial de Santiago da provincia da Coruña, propondo a súa constitución nunha nova provincia ou mesmo integrarse na de Pontevedra.
Quet Puigvert interesouse por asuntos moi diversos, como xa se puido constatar no respectante aos pesos e medidas. Así, tivo unha faciana de inventor menos coñecida. En marzo de 1888, abraiado polos incendios que, recorrentemente, se sucedían nos teatros da época, inventou un material ignífugo para os panos e bastidores dos escenarios, feito cunha mestura de tecidos de algodón, de fío, papel de estraza e bramante, e ofreceuno ao Ministro de Fomento, daquela o liberal Carlos Navarro Rodrigo.
Derradeiros anos en Barcelona
Tras tomar posesión da cátedra barcelonesa, en 1889, Quet comezou a impartir a disciplina de "Materia Farmacéutica Vexetal" e a reintegrarse nos círculos intelectuais da cidade. A nivel académico, en xullo de 1894 recibiu do Ministerio de Fomento a categoría honorífica de termo da sección de farmacia, curiosamente ao mesmo tempo co seu antigo coñecido Fausto Garagarza.
En canto á súa presenza social, por unha banda, como veuse, a súa proposta de empregar un material ignífugo da súa invención nos teatros non semella que acadara éxito. Isto non lle arredrou e o 9 de marzo de 1889 deu unha conferencia no "Instituto de Fomento del Trabajo Nacional" barcelonés titulado "Incendios de los teatros y el medio de evitarlos mediante el uso de telas incombustibles ó no inflamables". Finalmente, chegou a patentar o invento das "teas de fibra vexetal incombustiveis". Por outra banda, integrouse no Directorio do Partido Republicano Nacional da provincia de Barcelona, que se constituíu en febreiro de 1896, para ao ano seguinte ser o seu presidente.
O 18 de maio de 1897, Esteban Quet morreu en Barcelona. O funeral de enterro do día seguinte estivo moi concorrido, contando coa representación da Universidade de Barcelona (acudiron o reitor e o decano da Facultade de Farmacia) e do Partido Republicano (o presidente do Círculo Republicano Nacional e o presidente do Directorio do Partido Republicano). Como curiosidade, sobre o cadaleito colocáronlle o barrete e a muceta morada, símbolo a mesmo tempo da Facultade de Farmacia e da República.
Quet Puigvert na sociedade compostelá
Ao longo destes anos, a súa produción literaria non se circunscribe unicamente á dos seus discursos académicos e políticos, senón que son abondosas as colaboracións cos xornais da época, coma os composteláns La Gacetilla de Santiago e El Diario de Santiago (dirixidas polo tamén político Manuel Bibiano Fernández), o coruñés La Voz de Galicia ou mesmo algún portugués. Sempre como divulgador científico, publicou neles unha colección de artigos baixo o título de "Diálogos científicos", nos que abordaba temas como a potabilidade das augas, os xardíns, as pragas etcétera. Así, cómpre destacar artigos como o dedicado á "Phylloxera Vaxtratix" ou o titulado "Limpieza de los árboles. Brocha metálica". Toda esta actividade veuse de súpeto interrompida pola presión da autoridade eclesiástica, notablemente molesta pola súa filiación política.
Tamén é interesante salientar a súa participación como socio, moi común por todo o demais na sociedade compostelá do século XIX, nas sociedades recreativas da cidade, como no Recreo Artístico e Industrial de Santiago de Compostela e no Casino de Santiago de Compostela. Mesmo Quet Puigvert acadaría un posto na directiva do Casino de Santiago de 1880, ao ser elixido o 13 de xaneiro Director 3º baixo a presidencia de Luis Rodríguez Seoane. Serían moi frecuentes, a partir da caída da República, os seus discursos e charlas no Casino. Tamén foi socio da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago. Dentro da Universidade, presidiu a comisión que en 1881 conmemorou o bicentenario de Pedro Calderón de la Barca, sobre o que formulou oportunos discursos.
Por último, Quet Puigvert destacouse por ser un decidido antitaurino, recomendando ás autoridades que non fomentaran as corridas de touros coa súa presenza ou autorizándoas fora dos días festivos, por ser "un espectáculo cualificado en todas as partes de bárbaro ou inhumano". Non obstante, isto contrasta coa súa pertenza á xunta directiva da "Asociación para el fomento de la caza y la pesca" que se constituíu en Santiago en 1883.
Quet Puigvert e a masonaría
Para Valín Fernández, Esteban Quet pode ser o "simbólico" Quintiliano que en 1871 dirixiu unha agresiva carta ao tradicionalista Arcebispo de Santiago, Miguel García Cuesta, en resposta a outra que o Prelado publicou no Boletín Oficial Eclesiástico del Arzobispado de Santiago de Compostela, na que reprobaba aos masóns galegos. A carta de Quintiliano titulouse "Carta de un masón de los valles galaicos al cardenal arzobispo de Santiago". Este masón contaba co grao 18º, unha categoría media que xa daba conto dunha certa relevancia dentro da loxa Luz Compostelana nº 13. Nesta loxa atopábase "toda la flor y nata del Partido Republicano Federal compostelano", polo que para Valín Fernández é lóxico que "Esteban Quet fose, nalgún momento, membro activo desta loxa". Así, vemos a José Sánchez Villamarín (Viriato 1º), a Pablo González Munín (Guzmán), a Marcial Moure González (Albar), a Fortunato Rodríguez Arizmendi (Rodrigo), a Isidro Berreco (Byron), a Manuel López Navalón (Lutero) e a Maximino Teijeiro Fernández (Tertuliano). En case tódolos casos podemos observar que a inicial do nome simbólico coincide coa inicial do primeiro apelido, así que o noso Quintiliano tería que ser, segundo esta lóxica, alguén cun apelido que comezara por Q.
Familia e vida persoal
Estivo casado con María Martínez Alarcón. Foi irmán de José Quet Puigvert, un liberal que acompañou a Prim no seu exilio en 1845 e que morreu en 1883.
Número bicomplexo
Un número bicomplexo é un número escrito na forma a + bi1 + ci2 + dj, onde i1, i2 e j son unidades imaxinarias. Baseándose nas regras para a multiplicación da unidade imaxinaria, se temos que A = a + bi1 e B = c + di1, entón o número bicomplexo resultante debe escribirse como A + Bi2. Os números bicomplexos son similares a números complexos, nos que as dúas partes son de novo complexos en lugar de reais (de aí o prefixo bi). Os números bicomplexos redúcense a complexos cando A e B son números reais.
Os números bicomplexos diferéncianse dos cuaternións xa que a multiplicación dos bicomplexos é tanto conmutativa como asociativa e distributiva sobre a suma. Dado isto e as regras para a multiplicación das unidades imaxinarias, calquera parella de números bicomplexos poden ser multiplicados.
A multiplicación das unidades imaxinarias vén dada polas seguintes regras:
Nugallás, San Fiz de Amarante, Antas de Ulla
Nugallás é un lugar da parroquia de San Fiz de Amarante no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Segundo o Instituto Xeográfico Nacional, nun prado deste lugar sitúase o centro xeográfico de Galicia.
Catedral de Xaén
A Catedral de Xaén aspira na actualidade a converterse en Patrimonio da Humanidade, xa que serviu de modelo para a construción doutras catedrais de España e América.
Células Jurkat
As células Jurkat son unha liña celular inmortalizada de linfocitos T humanos, que se utilizan no estudo da leucemia aguda de células T, sinalización celular das células T e expresión de varios receptores de quimocina susceptibles á entrada de virus, especialmente do VIH. As células Jurkat poden producir interleucina 2 e son utilizadas en investigacións sobre a susceptibilidade do cancro a fármacos e radiacións.
Historia
A liña celular Jurkat (chamada orixinalmente JM) foi establecida a finais da década de 1970 a partir de sangue periférico dun paciente de 14 anos con leucemia de células T. Diferentes derivados da liña celular Jurkat foron mutados para que carecesen de certos xenes e poden agora obterse en bancos de cultivos celulares.
Virus da liña celular
As células Jurkat J6 producen un virus da leucemia murina xenotrópico (X-MLV) (denominadas XMRV) que podería potencialmente afectar aos resultados experimentais. Non hai evidencias de que este virus pode infectar os humanos. Esta infección poida tamén cambiar a virulencia e tropismo dos virus por mestura fenotípica ou recombinación.
Reboredo, Sismundi, Cariño
Reboredo é un lugar da parroquia de Sismundi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 11 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 13 habitantes.
Xerador eléctrico
miniatura|Turbina Francis da Voith (azul) acoplada a xerador Westinghouse de 117,6 kW (vermello).
O funcionamento dun xerador depende da indución electromagnética, estando a lei básica de indución electromagnética baseada na Lei de Faraday de indución. Un circuíto que xira en presenza dun campo magnético abarca un fluxo variábel, o que provoca unha corrente inducida.
Un motor eléctrico desempeña a función inversa, ou sexa, converte enerxía eléctrica en enerxía mecánica e construtivamente son semellantes aos xeradores, pois se basean no mesmo principio de conversión.
O tipo mais común de xerador eléctrico é o dínamo (xerador de corrente continua) dunha bicicleta, utilizada para converter enerxía das rodas que xiran en electricidade que alimenta unha lámpada. Na produción industrial de enerxía, a enerxía mecánica (moitas veces proveniente dunha turbina hidráulica, a gas ou a vapor) é utilizada para facer xirar o rotor, o cal induce unha tensión nos terminais dos enrolamentos que ao seren conectados a cargas levan a circulación de correntes eléctricas polos enrolamentos e pola carga.
miniatura|A imaxe mostra o topo dun [[Máquinas sincrónicas|xerador síncrono de central hidroeléctrica en manutención.]]
Hai moitos outros tipos de xeradores eléctricos. Xeradores electrostáticos como a máquina de Wimshurst, e nunha escala maior, os xeradores de van de Graaff, son principalmente utilizados en traballos especializados que esixen tensións moi altas, máis cunha baixa corrente e potencias non moi elevadas.
Iso débese ao feito de que neses tipos de xerador, a densidade volumétrica de enerxía é pequena, ou sexa, para que se teña unha gran cantidade de enerxía sendo convertida é necesario un gran volume por parte da estrutura do xerador.
Outras máquinas
Aínda que normalmente se reserva o nome xerador para as máquinas eléctricas hai outro tipo de aparellos que producen enerxía eléctrica.
Número composto
Un número natural é composto se é maior que 1 e non é primo; noutras palabras, se ten máis de dous divisores.
Números
Os 20 primeiros números compostos son: 4, 6, 8, 9, 10, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 22, 24, 25, 26, 27, 28, 30 e 32.
Unha característica dos números compostos é que poden escribirse como produto de dous enteiros positivos menores ca el. Así, os números 20 e 87 son compostos porque poden expresarse como 4 ⋅ 5 e 3 ⋅ 29 respectivamente. Porén, non é posible facer o mesmo co 17 ou o 23 porque son primos.
A forma máis sinxela de demostrar que un número n é composto, é encontrar un divisor d comprendido entre 1 e n (1 < d < n). Por exemplo, 219 é composto porque ten por divisor 3. E tamén 371 porque ten 7 por divisor. Este método deixa de ser efectivo para números que son produto de primos grandes. Unha boa alternativa é utilizar entón o pequeno teorema de Fermat, ou mellor a xeneralización deste debida a Euler.
Como os números primos e compostos están mesturados uns cos outros é lóxico preguntarse se existirán secuencias de números compostos consecutivos de lonxitude arbitraria. A secuencia 32, 33, 34, 35 e 36 é un exemplo de lonxitude 5, e 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, 121, 122, 123, 124, 125 e 126 un exemplo de lonxitude 13. A resposta é que podemos conseguir unha secuencia de números compostos tan longa como se desexe. Se desexamos unha secuencia de lonxitude 20, basta tomar os números 21!+2, 21!+3, 21!+4, ..., 21!+21, xa que o primeiro é divisible por 2, o segundo por 3 etcétera.
Astron
Astron foi un observatorio espacial soviético con colaboración francesa lanzado o 23 de marzo de 1983 desde o cosmódromo de Baikonur mediante un foguete Proton K/D-1.
Características
Astron foi lanzado a unha órbita altamente elíptica cun apoxeo a unha distancia de case a metade da distancia á Lúa, permitíndolle estar fora da sombra da Terra e dos cintos de radiación durante o 90% do tempo da súa órbita.
O satélite deixou de funcionar en xuño de 1989, tras superar a súa esperanza de vida inicial, dun ano.
Instrumentación
O instrumento principal era un telescopio franco-soviético para o ultravioleta de 5 metros de lonxitude. Ademais levaba a bordo un espectrómetro de raios X consistente nun contador proporcional sensible ós raios X con enerxías de entre 2 e 25 keV e cun área efectiva de 0,17 m². O campo de visión era de 3°x3°.
Resultados
O espectrómetro de raios X tomou datos continuous de Hercules X-1 1983 e 1984. Tamén observou fontes de raios X en Orión, Taurus e Leo.
From Nowhere
From Nowhere é o primeiro álbum de estudio da banda inglesa de garage rock The Troggs, publicado o 25 de xullo de 1966 a través do selo Fontana Records. Foi editado cunha lista de cancións alternativa nos Estados Unidos como Wild Thing.
O álbum foi reeditado no ano 2003 coa listaxe de cancións cambiada e cinco temas extra polo selo Repertoire Records.
Morgan Parra
Morgan Parra, nado Metz (Francia) o 15 de novembro de 1988, é un xogador francés de rugby. A súa posición no campo é medio de melé aínda que ás veces tamén xoga como apertura.
Traxectoria
Parra debutou no Top 14 en 2006 xogando no Bourgoin. En 2008, con só 19 anos, xogou o seu primeiro encontro coa Selección de rugby de Francia. O ano seguinte asinou un contrato co ASM Clermont Auvergne, co cal chegou ese ano á final do Top 14.
En 2010 Parra foi unha peza importante na vitoria do XV do Galo no torneo das 6 Nacións, e na vitoria de ASM Clermont por vez primeira na liga francesa de rugby.
Na Copa do Mundo de Rugby 2011 foi un dos xogadores mais salientables da súa selección, acadando o subcampionato do mundo.
Martiño Maseda Lozano
Martiño Maseda Lozano, nado en Xoibán (Vilalba) o 28 de novembro de 1970, é un escritor galego.
Traxectoria
Realizou o primeiro ciclo da Licenciatura de Filoloxía Hispánica no Colexio Universitario de Lugo, para completar o segundo ciclo na Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en febreiro de 1994.
Tras traballar como axudante dunha industria cárnica é operario nunha empresa do sector lácteo. Exerce a actividade literaria e, ao tempo, é colaborador nun suplemento semanal do xornal El Progreso, no portal Galicia Dixital e tamén no xornal Sermos Galiza.
Melbourne City FC
Melbourne City é un equipo de fútbol situado na cidade de Melbourne (Australia). O equipo foi fundado en 2009 como unha franquía de expansión da A-League e debutou na tempada 2010/11, sendo o primeiro do campionato que comparte cidade con outro club, Melbourne Victory. O club xoga os seus partidos no estadio AAMI Park.
Rocha
150px|right|miniatura|Granito. En xeoloxía chámase rocha ou roca a calquera agregado natural formado por un ou máis minerais. Un agregado é un sólido cohesionado. As rochas xeralmente están constituídas por varias especies mineralóxicas, pero tamén existen rochas constituídas por un só mineral (rochas monominerálicas), por exemplo algúns mármores (formados unicamente por calcita).
Na codia terrestre distínguense tres tipos de rochas:
Vimbieiro, Sismundi, Cariño
Vimbieiro é un lugar da parroquia de Sismundi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres), tres menos ca en 1999.
Rocha
Composición das rochas
miniatura|160px|esquerda|Dolomita
Se ben a maioría das rochas están compostas por varios minerais, algunhas de elas poden ser de composición monomineral. Entre estas podemos destacar: o xeso, a anhidrita, a calcaria, composta por calcita e a dolomía (composta case exclusivamente por dolomita). Tamén a diatomita, as radiolaritas e as calcarias fussilínicas son rochas monominerais compostas por esqueletos silíceos de diatomeas (algas unicelulares) e de radiolarios (protozoos microscópicos), no primeiro e segundo casos, e carbonáticos de fussilínidos (protozoos macroscópicos) no terceiro caso. O sal común ou halita (ClNa) tamén pode atoparse formando espesos corpos de rocha que en moitos casos foron explotados durante séculos para o consumo alimenticio, como así tamén na industria. Son famosas polas súas dimensións as minas de sal de Wieliczka, en Polonia, en explotación dende hai 700 anos.
Clasificación das rochas
miniatura|dereita|[[Pumnita]] miniatura|dereita|A Moa, n[[o Pindo]] As rochas pódense clasificar de varias formas atendendo a criterios tales como a composición química, a textura, a permeabilidade etcétera. En calquera caso, o criterio máis usado é a orixe.
Rochas sedimentarias
As rocas sedimentarias fórmanse nas concas ou cuncas de sedimentación, as concavidades do terreo a onde os materiais arrastrados poa erosión son conducidos coa axuda da gravidade.
Rochas ígneas ou magmáticas
Fórmanse pola solidificación dun magma, unha masa mineral fundida que inclúe volátiles, gases disoltos. O proceso é lento, cando ocorre nas profundidades da codia; ou máis rápido, se o magma se solidifica na superficie. O resultado no primeiro caso son rocas intrusivas ou de profundidade, ou tamén nomeadas rochas abisais ou plutónicas, formadas por cristais grosos e recoñecíbeis; ou rochas volcánicas ou extrusivas, cando o magma chega á superficie, convertido en lava por desgasificación.
José Carrera Ramilo
José Carrera Ramilo, nado no Porriño o 28 de xullo de 1874 e finado na mesma vila o 6 de maio de 1959, foi un farmacéutico e político galego.
Rocha
Rochas ígneas ou magmáticas
As rocas magmáticas intrusivas son as máis abundantes, forman a totalidade do manto e as partes profundas da codia ou crusta terrestre. Son as rocas primarias, o punto de partida para a existencia na codia doutras rochas. Exemplos de rochas intrusivas son: o granito, sienita, diorita, gabro, serpentina...
Tamén se pode falar dun tipo de rochas magmáticas que se constituíron a pequenas profundidades, as rochas filonianas. Son rocas holocristalinas, compactas, de estrutura ou textura porfírica ou afanítica. Os pórfiros son: granítico, diorítico, sienítico...
José Carrera Ramilo
Vida persoal
Casou con María Domínguez Rodríguez en 1905 e foi pai de José Carrera Domínguez.
Rocha
Rochas ígneas ou magmáticas
Dependiendo da composición do magma de partida, máis o menos rico en sílice (SiO2), clasifícanse en ultramáficas (ou ultrabásicas), máficas (básicas), intermedias e siálicas ou ácidas, sendo estas últimas as máis ricas en sílice. En xeral son máis ácidas as máis superficiais.
E logo temos as rochas efusivas ou volcánicas, formadas como resultado da erupción do magma, o seu arrefriamento e solidificación produciuse na superficie da Terra, ou no fondo do mar. Variedades de rochas extrusivas ou volcánicas son: a traquita,a riolita ou liparita, os vidros volcánicos (obsidiana, perlita, pumita ou pedra pómez), os basaltos...
O ciclo das rochas ou ciclo litolóxico
miniatura|[[Xeoda]] No contexto do tempo xeolóxico as rochas sofren transformacións debido a distintos procesos. Os axentes xeolóxicos exteriores producen a meteorización, erosión, transporte e sedimentación das rochas da superficie.