cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alemánico
O alemánico é unha lingua, moi dialectalizada, que fai parte do grupo do alemán superior, e que se fala no sur de Alemaña, no nordés de Francia, en Suíza, Liechtenstein, no oeste de Austria e no norte de Italia. A poboación que o usa a diario calcúlase nuns 10 millóns. Pertence, xunto ao bávaro e ao suabo, á rama denominada alemán superior da familia das linguas xermánicas. Comprende as seguintes variedades, que poden chegar a ser intelixibles entre elas:
miniatura|150px|esquerda|Área de influencia do alemánico Cando se fala dos dialectos alemánicos de Suíza adóitase empregar a denominación de suízo alemán ou Schweizerdeutsch.
Os alamáns eran as tribos xermanas das cales evolucionou o seu dialecto ao actual alemánico, do nome destas tribos collemos o nome para nomear a Alemaña e aos alemáns en galego e castelán entre outros. Os suevos que invadiron a Gallaecia hispanorromana son descendentes destas xentes. Véxase sobre todo que na parte norte fálase o suabo (no mapa a zona vermella arriba de todo).
Ubaté
Ubaté é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia) situado na provincia de Ubaté, da que é capital. Atópase na entrada ó val de Ubaté, a 95 km de Bogotá e a 50 km de Chiquinquirá. É coñecido como a «Capital Leiteira de Colombia».
Toponimia
O topónimo Ubaté deriva da palabra muisca Ebaté, e segundo Acosta Ortegón quere dicir «Celeiro» ou «Sementeiro do Boquerón», aínda que segundo outras versións Ebaté tradúcese «sangue derramado» ou «terra ensanguentada».
Historia
esquerda|miniatura|250x250px|Bosque nativo en Ubaté. O poboado indíxena estaba preto do Boquerón sobre o camiño a Carupa, por medio do cal descende ó val do río do seu mesmo nome. Estivo habitado por unha numerosa poboación muisca. A rexión foi descuberta de vista por Gonzalo Jiménez de Quesada ó seu paso de Lenguazaque a Cucunubá o 14 de marzo de 1537.
O 12 de abril de 1592 foi fundada a vila por Bernardo de Albornoz. A mediados de 1600, cando o oidor Luis Enríquez visitou o Rincón de Ubaté, aínda non se construíra a igrexa. O 2 de agosto, Enríquez contratou en Cucunubá o alarife Juan de Robles para a construción. O primeiro doutrineiro foi Frei José Muza, a quen sucederon os dominicos, e cara a 1588 os franciscanos, baixo cuxos auspicios se erixiu en parroquia en 1836, e que permaneceron até o 25 de decembro de 1897, cando se entregou ó clero secular.
O 26 de febreiro de 1906 terminouse a reconstrución da igrexa, que se deteriorou, sobre planos de Antonio Cortés Mesa. O 6 de agosto de 1921, Monseñor Medina bendixo a primeira pedra para a construción da nova igrexa, de estilo gótico francés, cuxos planos presentou o enxeñeiro Luis María Ferreira. A construción iniciouse en 1927 con modificacións feitas polo arquitecto holandés Antonio Staufe. A igrexa foi inaugurada o 27 de outubro de 1939, e finalmente foi bendicida por Carlos Serna o 26 de outubro de 1941. O construtor foi Luis Antonio Espinel Baraceta (cuxo nome é o único que realmente aparece na placa á entrada da basílica), que traballou nesta obra así como noutras igrexas de Cundinamarca, como A igrexa de Sesquilé, a igrexa de Ubaque, entre outras.
Black Hole Sun
"Black Hole Sun" é un sinxelo da banda estadounidense Soundgarden, sacado do seu álbum Superunknown e editado en 1994. A canción que lle dá título foi composta polo seu líder Chris Cornell e é probablemente o tema máis coñecido da banda. "Black Hole Sun" acadou a cima da lista Billboard Mainstream Rock Tracks, onde pasou sete semanas ocupando o número 1. O tema está incluído no recompilatorio de grandes éxitos da banda A-Sides, editado en 1997, e apareceu novamente no recompilatorio de 2010 Telephantasm.
Lista de cancións
Todos os temas compostos por Chris Cornell agás onde se indique:
Elsa Lanchester
Elsa Sullivan Lanchester, nada en Londres o 28 de outubro de 1902 e finada nos Ánxeles o 26 de decembro de 1986, foi unha actriz británica cunha longa carreira no teatro, no cinema e na televisión. Fíxose célebre polo seu papel no filme Bride of Frankenstein (1935), en que interpretou a compañeira do monstro.
Filipe VI de Francia
miniatura|Filipe VI de Francia Filipe VI de Francia, Filipe de Valois, chamado o Afortunado, nado no castelo de Fontainebleau en 1293 e finado en Nogent le Rotrou o 22 de agosto de 1350, foi conde de Valois, Anjou e Maine (1325 - 1328); rexente de Francia (1328) e rei de Francia (1328 - 1350), o primeiro da dinastía Valois.
Familia
Fillo de Carlos I de Valois e da súa primeira esposa Margarida de Anjou. Era neto por liña paterna do rei Filipe III de Francia e Isabel de Aragón, e polo tanto sobriño de Filipe IV de Francia, e neto por liña materna do rei Carlos II de Nápoles e María de Hungría. En xullo de 1313 casou con Xoana de Borgoña, filla do duque Roberto II de Borgoña e da princesa Inés de Francia. Desta unión naceron:
O 29 de xaneiro de 1349, en Brie casou en segundas nupcias con Branca de Évreux, filla dos reis Filipe III de Évreux e Xoana II de Navarra. Desta unión naceu unha filla póstuma:
Ascenso ao trono
O rei Carlos IV de Francia morreu o 1 de febreiro de 1328 no castelo de Vincennes sen deixar ningún herdeiro masculino. Non obstante, a súa terceira esposa, Xoana de Évreux, estaba embarazada, e a posibilidade de que fose varón levou ao establecemento da rexencia de Filipe de Valois, curmán do seu pai, durante os restantes meses de embarazo. Ao dar a luz, de novo unha nena, Filipe de Valois converteuse no novo rei de Francia pola forza da lei sálica. Non foi así no Reino de Navarra, onde a Lei sálica non estaba presente e que permitiu a instauración da raíña Xoana II de Navarra, filla de Luís X de Francia.
Elsa Lanchester
Inicios
Estudou danza en París con Isadora Duncan, de quen ela non gustaba. Cando a escola foi interrompida debido ao inicio da primeira guerra mundial, volveu ao Reino Unido. Naquel momento (tiña preto de doce anos de idade), comezou a ensinar danza no estilo de Duncan dando clases para nenos no distrito de South London onde moraba, a través do que gañou cartos extra que eran benvidos na súa casa.
Filipe VI de Francia
Ascenso ao trono
Filipe VI foi coroado na catedral de Reims o 29 de maio de 1328, a pesar da oposición do rei Eduardo III de Inglaterra, neto de Filipe IV de Francia por liña materna, que tamén pretenda o trono francés e que foi unha das causas do inicio da Guerra dos Cen Anos. O hábil rei inglés afirmou que, pola fragilitas sexus, as mulleres estaban, en efecto, excluídas do trono, pero que podían ceder aos seus fillos os dereitos de sucesión. Non obstante isto, Eduardo aceptou o feito consumado e rendeu homenaxe ao novo rei o 6 de xuño de 1329 polo seu ducado de Güiena nunha cerimonia en Amiens, para asegurar así a paz con Francia e a non intervención deste país nos asuntos de Escocia, pero fracasou niso, dado que Francia decidiu continuar a apoiar á súa aliada escocesa.
A Guerra dos Cen Anos
Este conflito armado comezou mal para Francia, xa que os ingleses destruíron a frota francesa na costa de Zelandia, na batalla naval de Sluys, en 1340, e a finais de novembro de 1342, unha forza inglesa, liderada por Eduardo III de Inglaterra e comandada por William de Bohun desembarcou en Brest e comezou a avanzar cara a Gwened, cercándoa. A presenza dun gran e experto exército inglés en Bretaña ameazaba o Ducado de Blois e a coroa de Francia e Filipe VI reuniu con urxencia un poderoso exército, que marchou contra Eduardo. A nova paridade de forzas estimulou a ambos reis para establecer a tregua de Malestroit o 19 de xaneiro de 1343, deixando a disputada cidade de Gwened baixo a custodia do papado, daquela en Avignon, e Eduardo volveu a Inglaterra o 23 de xaneiro, destinada a durar ata o 29 de setembro de 1346.
En 1346 o exército francés foi derrotado na batalla de Crécy, polo que os anos seguintes os ingleses conquistaron Calais. Despois destas derrotas, Filipe VI asinou unha tregua con Eduardo III que durou ata 1350, ano da morte do rei Filipe. Depreciou a moeda e endebedouse, establecendo numerosos impostos para tentar corrixir a situación financeira, como a gabela sobre o sal, para tratar de facer fronte aos altos custos da guerra.
Elsa Lanchester
Inicios
Despois da primeira guerra mundial, comezou no Children's Theatre, e máis tarde no Cave of Harmony, un teatro en que se realizaban pezas modernas e espectáculos de cabaré. Alí reviviu vellas músicas e baladas vitorianas, moitas das cales mantivo nas súas interpretacións tituladas Riverside Nights. Fíxose suficientemente famosa para que a Columbia a convidase ao estudio de gravación para facer discos de 78 rpm de catro das músicas que ela cantaba nesas actuacións: "Please Sell No More Drink to My Father" e "He Didn't Oughter" apareceron nun disco (gravado en 1926) e "Don't Tell My Mother I'm Living in Sin" e "The Ladies Bar" apareceron noutro (gravado en 1930).
As súas aparicións en cabarés e teatros levárona a realizar un traballo máis serio no escenario e foi nunha peza de Arnold Bennett chamada Mr. Prohack (1927) cando Lanchester coñeceu outro membro do elenco, Charles Laughton. Casaron dous anos despois e continuaron a actuar xuntos de cando en cando, tanto no escenario como na pantalla. Ela interpretou a súa filla na obra Payment Deferred (1931), aínda que non na versión do filme realizada en Hollywood. Lanchester e Laughton apareceron no Old Vic na temporada de 1933-34, interpretando Shakespeare, Chekhov e Wilde. En 1936 ela foi Peter Pan e Laughton o Capitán Gancho na obra de J. M. Barrie no London Palladium. A súa última aparición no escenario foi na obra The Party de Jane Arden (1958) no New Theatre, en Londres.
Filipe VI de Francia
A Guerra dos Cen Anos
Filipe VI morreu en Nogent le Rotrou e foi posteriormente enterrado na catedral de Saint-Denis.
Elsa Lanchester
Carreira cinematográfica
Lanchester debutou no cinema con The Scarlet Woman (1925) e en 1928 apareceu en tres curtas mudas, escritas por H. G. Wells e dirixidas por Ivor Montagu (Bluebottles, Daydreams e The Tonic), nos cales Laughton fixo pequenas aparicións. Tamén apareceron xuntos no "filme revue" Comets (1930), cun elenco británico de actores de teatro, musical e variedades. Nel cantaron o dueto "The Ballad of Frankie and Johnnie". Lanchester apareceu en varios outros filmes sonoros británicos anteriores, incluíndo Potiphar's Wife (1931), protagonizado por Laurence Olivier.
Lanchester apareceu novamente na pantalla con Laughton como unha Ana de Cleves altamente cómica, en The Private Life of Henry VIII (1933). Laughton estaba facendo filmes en Hollywood e Lanchester seguiuno, facendo pequenas aparicións en David Copperfield (1935) e Naughty Marietta (1935). Esas e as súas aparicións en filmes británicos axudárona a obter o papel do título no filme Bride of Frankenstein (1935). Ela e Laughton volveron a Gran Bretaña para actuaren xuntos novamente en Rembrandt (1936) e máis tarde en Vessel of Wrath (1938).
Posteriormente, ambos volveron a Hollywood, onde el protagonizou The Hunchback of Notre Dame (1939), a pesar de que Lanchester non apareceu en ningún outro filme ata Ladies in Retirement (1941). Ela e Laughton actuaron como marido e muller (as súas personaxes chamáronse Charles e Elsa Smith) en Tales of Manhattan (1942) e apareceron novamente no elenco de estrelas, principalmente británico, de Forever and a Day (1943). Ela recibiu o maior caché en Passport to Destiny (1944) por única vez na súa carreira en Hollywood.
Lanchester desempeñou papeis secundarios en The Spiral Staircase e The Razor's Edge (ambos de 1946). Apareceu como gobernanta en The Bishop's Wife (1947) con David Niven como o bispo, Loretta Young como a súa esposa, e Cary Grant como un anxo. Lanchester realizou un papel cómico como artista no suspense The Big Clock (1948), que Laughton protagonizou como un megalomaníaco magnate da prensa. Ela fixo unha participación como pintora especializada en escenas de natividade no filme Come to the Stable (1949), polo cal foi candidata ao Óscar á mellor actriz secundaria (1949).
Durante o final da década de 1940 e 1950, apareceu en pequenos, mais altamente variados papeis secundarios en varios filmes, mentres aparecía simultaneamente no escenario do Turnabout Theatre en Hollywood. Alí, realizou un espectáculo de vodevil xunto cun de monicreques, cantando músicas off-colors que máis tarde gravou nun par de LPs.
Na pantalla, apareceu ao lado de Danny Kaye en The Inspector General (1949), actuou como unha chantaxista no filme Mystery Street (1950) e foi a compañeira de viaxe de Shelley Winters en Frenchie (1950). Tivo papeis secundarios no inicio da década de 1950, incluíndo unha breve aparición de 2 minutos como muller barbada en 3 Ring Circus (1954), a piques de ser barbeada por Jerry Lewis.
Uutro significativo e memorábel papel foi novamente co seu marido en Testemuña de cargo (1957), unha versión cinematográfica da obra de 1953 de Agatha Christie, pola que ambos recibiron candidaturas ao Óscar (ela pola segunda vez como mellor actriz secundaria), se ben ningún gañou. Non obstante, recibiu o Globo de Ouro á mellor actriz secundaria. miniatura|Lanchester e [[Edward Everett Horton como convidados especiais na Lei de Burke, 1964]] Lanchester interpretou unha bruxa en Bell, Book and Candle (1958) e apareceu en filmes como Mary Poppins (1964), That Darn Cat! (1965) e Blackbeard's Ghost (1968). Apareceu o 9 de abril de 1959 no programa da NBC The Ford Show, Starring Tennessee Ernie Ford. Actuou en dous episodios do The Wonderful World of Disney tamén da NBC. Alén diso, tivo papeis convidados nun episodio de I Love Lucy en 1956 e en episodios de The Eleventh Hour da NBC (1964) e The Man from U.N.C.L.E. (1965).
En 1965-66 apareceu regularmente na televisión na sitcom de John Forsythe, The John Forsythe Show, na NBC como Miss Culver, directora dunha academia privada de meniñas en San Francisco. Continuou a traballar na televisión no inicio da década de 1970, aparecendo como unha personaxe recorrente en Nanny and the Profesor, con Richard Long e Juliet Mills.
Lanchester continuou a facer aparicións ocasionais no cinema, cantando un dueto con Elvis Presley en Easy Come, Easy Go (1967) e interpretando a nai de Willard (1971), con Bruce Davison e Ernest Borgnine, que tivo éxito de público.
Foi tamén Jessica Marbles, unha detective baseada en Jane Marple de Agatha Christie, na parodia de misterio e asasinato de 1976, Murder by Death. O seu último filme foi Die Laughing en 1980.
Carreira musical
Lanchester publicou tres discos LP na década de 1950. Dous tituláronse "Songs for a Shuttered Parlour" e "Songs for a Smoke-Filled Room" e eran vagamente sensuais e de dobre sentido, como a música sobre o "reloxo" do marido que non estaba a funcionar. Laughton forneceu introducións faladas para cada número e ata se xuntou a Lanchester cantando "She Was Poor But She Was Honest". O seu terceiro LP titulouse "Cockney London", e era unha selección de vellas músicas de Londres.
Últimos días
Pouco tempo despois da publicación da súa autobiografía, a saúde de Lanchester empeorou. En 30 meses sufriu dous derrames, tornándose totalmente incapacitada, confinada na cama, e precisando coidados constantes. En marzo de 1986, o Motion Picture and Television Fund recorreu para converterse en administrador de Lanchester e das súas propiedades, que foron avaliadas en 900 000 dólares.
Elsa Lanchester morreu en Woodland Hills, California, o 26 de decembro de 1986, aos 84 anos, no Motion Picture Hospital, a causa dunha broncopneumonía. O seu corpo foi cremado en 5 de xaneiro de 1987, na Chapel of the Pines nos Ánxeles e as súas cinzas espalladas polo océano Pacífico.
Vida persoal
Lanchester casou con Charles Laughton en 1929.
En 1938, Lanchester publicou un libro sobre a súa relación con Laughton, Charles Laughton and I. En marzo de 1983, Lanchester lanzou unha autobiografía, titulada Elsa Lanchester Herself. No libro alegaba que ela e Charles Laughton nunca tiveran fillos porque Laughton era homosexual. Maureen O'Hara, amiga e compañeira de traballo de Laughton, negou que este for o motivo da falta de fillos da parella. Afirmou que Laughton lle dixera que a razón pola cal el e a súa esposa nunca tiveran fillos era por causa dun aborto mal realizado que Lanchester sufrira no inicio da súa carreira no burlesque. Lanchester admitiu na súa autobiografía que tivera dous abortos na súa mocidade (un deles de Laughton), mais non está claro se o segundo a deixou incapaz de volver quedar embarazada. As dúas mulleres non se gustaban. Lanchester dixo unha vez sobre O'Hara: "Parece que a manteiga non se derretería na boca dela ou en calquera outro lugar".
Lanchester era atea.
Ana Leopoldovna
miniatura|Retrato da Princesa Anna, nai do Emperador Ivan VI por [[Louis Caravaque.]] Ana Leopoldovna (А́нна Леопо́льдовна), tamén coñecida como Anna Karlovna (А́нна Ка́рловна), nada en 1718 e finada o 18 de marzo 1746, foi rexente da Rusia por algúns meses (1740 - 1741) durante a infancia do seu fillo bebé Iván, era a filla de Catarina (irmá da Emperatriz Ana) e de Carlos Leopold, o duque de Mecklenburg-Schwerin.
Traxectoria
En 1739 casou con Antonio Ulrich (1714 - 1776), fillo de Fernando Alberto, duque de Brunswick-Wolfenbüttel. A 5 de outubro de 1740 a emperatriz Ana adoptou como o seu fillo o recentemente nado Iván e proclamou herdeiro ao trono ruso. Algúns días logo desta proclamación a emperatriz faleceu (28 de outubro 1740), deixando instrucións acerca da sucesión, e designando o seu favorito Ernst Biron, duque de Courland, como rexente. Biron, con todo, fíxose nunha persoa detestada polo pobo ruso, e Ana Leopoldovna tivo pouca dificultade a destrona-lo (8 de novembro de 1740). Asumiu entón a rexencia, e tomou o título de Gran Duquesa, pero sabendo pouco do carácter da xente con quen ela tería que lidar, e aínda menos das convencións e da política de goberno ruso, acabando por levar rapidamente a querelas cos seus partidarios principais.
O réxime vitorioso, aprisionou de entrada a familia na fortaleza de Dünamünde preto de Riga, acabando posteriormente polos exiliar para Kholmogory, a norte do Río Dvina. Ana eventualmente morreu a 18 de marzo de 1746 durante o parto. O seu fillo Ivan VI foi asasinado en Shlisselburg a 16 de xullo de 1764, mentres o seu marido Antonio Ulrich faleceu en Kholmogory a 19 de marzo de 1776. Os seus demais catro fillos foron liberados da prisión en 1780 e foron vivir para a Xutlandia.
Mohamed VI de Marrocos
miniatura|Mohamed VI de Marrocos
Mohamed VI (Mohamed Ben Al-Hassan) (الملك محمد السادس للمغرب), nado o 21 de agosto de 1963, é Rei de Marrocos dende o 23 de xullo de 1999 trala morte de seu pai, Hasan II. É o 18º rei da dinastía alauí, que reina en Marrocos desde 1666, e de acordo coa a Constitución de Marrocos ostenta ademais o cargo de Amir al-Mu'minin (protector ou guía relixioso dos fieis).
Infancia e estudos
O rei Mohamed VI naceu en Rabat, Marrocos, o 21 de agosto de 1963, sendo o fillo máis vello do rei Hasan II e a súa dona Lalla Latifa Hammou, de orixe bérber. Antes de acceder ao trono, ostentou o título de Príncipe da Coroa marroquí.
En 1985, obtivo a licenciatura en "Ciencias xurídicas, económicas e sociais" na Universidade de Rabat. A súa memoria de licenciatura trataba sobre «A Unión arabo-africana e a estratexia do Reino de Marrocos en materia de relacións internacionais». En 1987, conseguiu o Certificado de Estudos Superiores (CES) en ciencias políticas, con matrícula de honra. En xullo de 1988 superou, coa mesma nota, os seus últimos exames para a obtención dun segundo CES en Dereito Público.
Para completar a súa formación os seus pais decidiron envialo a Bruxelas, en novembro de 1988, para efectuar unha estancia tutelada por Jacques Delors, daquela Presidente da Comisión Europea.
Desde novo substituíu a seu pai en misións de representación ante xefes de estado de diversos países, e participou en numerosas reunións e conferencias nacionais e internacionais. A súa primeira misión oficial no estranxeiro tivo lugar o 6 de abril de 1974, cando en representación de Hassan II reuniuse co Presidente de Francia, Georges Pompidou. Entre o 23 e o 30 de xullo de 1980, efectuou unha xira por diversos países africanos, reuníndose cos presidentes do Senegal, Léopold Sédar Senghor, de Guinea, Ahmed Sékou Touré, de Costa do Marfil, Félix Houphouët-Boigny, do Camerún, Ahmadou Ahidjo, e de Nixeria, Shehu Shagari.
Con posterioridade recibiu os graos de Doutor na Universidade de Niza-Sofía Antípolis en Francia, pola súa tese sobre «A cooperación entre a Comunidade Económica Europea e a Unión do Magreb Árabe» (1993) e Doutor honoris causa pola Universidade George Washington, en Estados Unidos (2000).
Lima
Lima é a cidade capital do Perú. Tamén o foi do Vicerreinado do Perú. Está situada ás beiras do Océano Pacífico, na costa central deste país.
Mohamed VI de Marrocos
Características do seu reinado
Mohamed VI accedeu ao trono 23 de xullo de 1999, unhas horas despois da morte de seu pai. No seu primeiro discurso a través da televisión, prometeu acabar coa pobreza e a corrupción, creando emprego e garantindo o cumprimento dos Dereitos Humanos. Mantivo algúns dos conselleiros reais do seu pai, marxinou outros moi vencellados co pasado e elixiu entre antigos compañeiros do Colexio Real aos que serían os novos homes fortes do réxime, Fuad Ali Himma e Tayeb Fasi Fihri.
Lima
Historia
miniatura|200px|esquerda|Igrexa de San Francisco. A cidade de Lima foi fundada por Francisco Pizarro o 18 de xaneiro de 1535 co nome español de Ciudad de los Reyes, mais co paso do tempo persistiu o seu nome orixinal que provén da lingua aimará (lima-limaq, flor amarela) ou do quechua (rimaq, falador) polo seu río, o Rímac. Aínda que a súa historia como tal comeza coa colonización española, na zona existía xa un poboamento de culturas preincaicas e mesmo un importante santuario-oráculo inca, cuxo tesouro foi pagado coma rescate a Francisco Pizarro, que talvez por iso elixiu o lugar para fundar a capital do futuro vicerreinado en 1535. Fíxoo coa tradicional grella ortogonal do urbanismo colonial hispano na beira sur do río Rímac.
Mohamed VI de Marrocos
Características do seu reinado
Polo seu talante modernizador, Mohamed VI encontrouse coa oposición dos islamistas conservadores. Durante o seu mandato, apoiou o pluralismo político e creou un novo código familiar, a Mudawana, que outorga maior poder e independencia ás mulleres. Tamén creou a denominada Instance Equité et Réconciliation (IER), unha comisión que pretendía revisar os casos de violación dos Dereitos Humanos durante o reinado de seu pai. Mais, á dita comisión prohibíuselle mencionar expresamente a Hassan II, así como investigar casos posteriores á coroación de Mohamed VI, en 1999. Organizacións internacionais de Dereitos Humanos tamén criticaron que a comisión non puidera investigar ataques contra a liberdade de expresión. Na mesma liña aperturista, Mohamed VI permitiu o regreso ao país do opositor Abraham Serfaty, e recoñeceulle novamente a nacionalidade marroquí.
Lima
Historia
Nos primeiros mapas do Perú pódense ver conxuntamente o nome de Lima co da Cidade dos Reis.
Mohamed VI de Marrocos
Características do seu reinado
As relacións de Marrocos con España durante o reinado de Mohamed VI foron, en xeral, cordiais, salvo por determinados asuntos espiñentos, como a soberanía de Ceuta e Melilla, a situación política e humanitaria no Sáhara Occidental ou os problemas coa emigración que chega ás costas andaluzas desde o norte de Marrocos. Ademais, durante o seu reinado produciuse o incidente da illa Perejil, durante o cal un pequeno illote de soberanía disputada foi ocupado durante uns días polo exército marroquí antes de ser desaloxado por tropas españolas. En 2007, a visita dos Reis de España a Ceuta e Melilla desencadeou un conflito diplomático entre ambos estados ao chamar Marrocos a consultas ao seu embaixador en Madrid polo que se considerou unha "iniciativa reprobable"; esta crise diplomática resolveuse dous meses despois.
Lima
Historia
Hoxe, na primeira década do século XXI, a ‘‘‘"Lima Metropolitana"‘‘‘ é unha cidade de máis de 8 millóns de habitantes, totalmente conurbada co Callao e en claro proceso de megalopolización.
Mohamed VI de Marrocos
Negocios e riqueza
miniatura|500px|Gráfico detallando as propiedades do consorcio Société National d'investissement controlado polo palacio a xuño de 2013.
Lima
Historia
Parece que o lugar do cidade foi decidido o 6 de xaneiro – no festivo dos Reis Magos – por iso o nome "Cidade dos Reis". Mais, a fundación formal da capital fíxose 12 días despois, o 18 de xaneiro.
Xeografía
A cidade abrangue os vales dos ríos Chillón, Rímac, Surco e Lurín; estendéndose así sobre unha área de 2.664,67 km².
Mohamed VI de Marrocos
Negocios e riqueza
Mohammed VI é o empresario e banqueiro máis importante de Marrocos. En 2009, a revista Forbes estimou a súa riqueza en 2.5 millóns de dólares, e a Familia Real de Marrocos ten unha das maiores fortunas do mundo. Xunto coa súa familia, mantiñan a participación maioritaria da Société Nationale d'Investissement (SNI), que orixinalmente era propiedade do estado pero que foi fusionada con Omnium Nord Africain (ONA Group) no 2013, para formar un único holding empresarial que foi retirado da Bolsa de Casablanca, provocando un recorte equivalente a 50 millóns de Dirhams de capitalización na bolsa (~6 millóns de dólares). SNI ten unha carteira de valores diversa consistente en varios negocios importantes en Marrocos e opera en varios sectores como son: Attijariwafa Bank (banca), Managem (minaría), Onapar, SOMED (Turismo e distribuidor exclusivo de Maserati), Wafa Assurance (seguros), Marjane (cadea de hipermercados), Wana-Inwi (telecomunicacións), SONASID (siderurxia), Lafarge Maroc (fabricante de cemento), Sopriam (distribuidor exclusivo de Peugeot-Citroën en Marrocos), Renault Maroc (distribuidor exclusivo de Renault en Marrocos) e Nareva (enerxía). SNI tamén posúe varias compañías de procesado de alimentos aínda que está a realizar un proceso de saída deste sector. Entre mediados do 2012 e o 2013 SNI vendeu; Lessieur, Centrale Laitière, Bimo e Cosumar a grupos estranxeiros por un total de ~$1.37 millóns (11.4 millóns de Dirhams incluíndo 9.7 millóns en 2013 e 1.7 en 2012).
Lima
Xeografía
Debido á súa extensión, que na actualidade chegou a abranguer certas zonas desérticas, hai quen a considera a cidade máis extensa sobre un deserto, seguida do Cairo. Non obstante, hai que ter en conta que a cidade de Lima foi fundada sobre un val (o val do río Rímac), estendéndose até ocupar outros dous máis.
Mohamed VI de Marrocos
Negocios e riqueza
SNI e ONA, tiñan participacións en Brasseries du Maroc, o maior fabricante de bebidas alcohólicas e distribuidor no país de marcas coma Heineken.
Lima
Litoral
Esténdese desde o quilómetro 50 da panamericana norte, á altura do distrito de Ancón no límite coa provincia de Huaral, até o distrito de Pucusá á altura do km 60 da panamericana sur, no límite da provincia de Cañete, o que fai unha extensión de pouco máis de 130 quilómetros de praias.
Poboación
A capital peruana posúe ao redor dun terzo do total da poboación nacional. Os seus máis de 8 millóns de habitantes son produto principalmente da migración rural -urbana das últimas décadas-, especialmente desde os anos 60 do século XX. A capital peruana encóntrase entre as 28 cidades máis poboadas do mundo. Situada preto do Océano Pacífico ao que se asoma polo seu porto do Callao, e tendo as súas costas a precordilleira dos Andes, o seu xigantismo é tal que representa un terzo da poboación do país, con graves problemas de asentamentos espontáneos ("pobos de xente nova") polo constante fluxo de inmigrantes do interior rural andino.
Mohamed VI de Marrocos
Negocios e riqueza
Mohammed VI tamén é un importante produtor agrícola e propietario de terras en Marrocos, onde a agricultura está exenta de impostos. O seu holding "Siger" ten participación no gran grupo agricultor "Les domaines agricoles" (chamado orixinalmente "Les domaines royaux", agora coñecido comunmente como "Les domaines"), que foi fundado por Hassan II. En 2008 Telquel estimou que "Les domaines" tiña uns ingresos de $157 millóns (1.5 billóns de Dirhams), con 170,000 toneladas de cítricos exportadas nese ano. Segundo a mesma revista, a compañía ten oficialmente 12,000 hectáreas de terras de cultivo. "Chergui", un produtor de produtos lácteos é a marca máis coñecida do grupo. Entre 1994 e 2004, o grupo estivo xestionado polo cuñado de Mohammed VI, Khalid Benharbit, o marido da Princesa Lalla Hasna. "Les domaines" tamén é propietaria de "Royal Golf de Marrakech", que orixinalmente pertencía a Thami El Glaoui.
O presuposto diario do seu palacio, segundo Forbes, foi de 960,000 dólares -pagados polo estado marroquí como parte dun presuposto anual de 2.576 millóns de Dirhams no 2014 - debidos en gran parte a gastos de persoal, roupas, e reparación de automóbiles.
Lima
Transporte
Existen máis de 450 liñas de transporte urbano, formada principalmente polas chamadas "combis", camionetas rurais que fan servizo público, ademais de microbuses e buses en menor número. Existe ademais un tren eléctrico que circula nun tramo de 35 quilómetros na cidade.
Mohamed VI de Marrocos
Negocios e riqueza
En decembro de 2010, o sitio web WikiLeaks publicou cables diplomáticos que asumían un gran nivel de corrupción implicando directamente ó Rei.
Alegacións de corrupción
A participación da monarquía nos negocios é un tema importante en Marrocos pero a súa discusión pública é delicada. A embaixada dos EEUU en Rabat informou a Washington nun cable filtrado que "a corrupción é predominante a todos os niveis da sociedade de Marrocos". Supostamente a corrupción chega ós niveis máis altos en Marrocos, onde os intereses económicos de Mohammed VI e algúns dos seus asesores inflúen en "todos os grandes proxectos de construción de vivendas", de acordo ós documentos de WikiLeaks citados polo xornal Británico Guardian.
Lima
Transporte
Existen praias ao largo de todo o seu litoral, durante case 100 Km, e estradas polo seu doado acceso en non máis de 40 minutos. Isto proporciona no verán a facilidade para que os habitantes accedan a un dos seus pasatempos máis populares.
Mohamed VI de Marrocos
Alegacións de corrupción
Os documentos liberados por WikiLeaks tamén citan o caso dun empresario que traballaba para un consorcio dos Estados Unidos, cuxos plans foron paralizados durante meses en Marrocos despois de rexeitar unir as súas forzas cunha compañía ligada co palacio real. As decisións de grandes investimentos no reino eran realizadas só por tres persoas, os documentos citan a un executivo dunha empresa ligada á familia real. As tres persoas son o rei, o seu secretario Mounir Majidi, e o amigo máis achegado ó monarca, conselleiro e antigo compañeiro de clase Fouad Ali Himma, o executivo comentouno nunha reunión con potenciais investidores nun país do Golfo. Esta corrupción afecta especialmente ó sector da construción, segundo indican os documentos de WikiLeaks.
Lima
Servizos
A capital peruana estendeu ao máximo o concepto de comodidade para facilitar a vida dos seus máis de oito millóns de habitantes, pois moitos dos comercios como farmacias, supermercados e tendas atenden o público as 24 horas do día e incluso funcionan sen pechar durante todo o ano. Isto obsérvase, sobre todo, na área de servizos (supermercados, gasolineiras, bancos, centros comerciais, restaurantes,...). Tamén é popular a entrega a domicilio, se ben pode chegar a lugares distantes, como as praias, incluso por un único transportista.
Mohamed VI de Marrocos
Movemento de 20 de febreiro
A lexitimidade do rei Mohammed VI foi discutida no 2011 co Movemento 20 de febreiro que intentaba debilitar o funcionamento do sistema monárquico.
Lima
Servizos
Existe tamén grande oferta de centros de diversión nocturna como bares e discotecas, repartidas ao redor de distritos bohemios como Barranco e Miraflores, así como nas zonas norte ("A Rúa 8" en Comas) e sur da cidade.
A oferta de cines na cidade é moi axeitada, contando con salas modernas de última xeración, procurando estreas que case semprese dan simultaneamente cos Estados Unidos e Europa.
Mohamed VI de Marrocos
Escándalo do perdón Real
En Rabat comezaron unhas protestas o 2 de agosto de 2013, despois de que Mohamed VI perdoara a 48 españois encarcerados, incluíndo a un pedófilo que estaba a cumprir unha sentenza de 30 anos por violar a 11 nenos de idades entre 4 e 15 anos. O rei anulou o perdón despois da indignación popular.
Lima
Servizos
A infrecuente oferta de servizos na cidade débese a que o maior movemento económico está distribuído en zonas habitadas, economicamente falando, por xente de clase media e non en zonas de xente de clase alta, o que xera unha gran demanda.
Mohamed VI de Marrocos
Líder relixioso
Na súa condición de xefe espiritual dos marroquís e presidente do Consello de Ulemas, emprendeu dúas reformas relixiosas co obxectivo de eliminar os elementos máis integristas da comunidade islámica marroquí. No 2004 reestruturou o Ministerio de Asuntos Relixiosos e puxo baixo o seu control os 41.755 lugares de culto, un terzo deles mesquitas. Mais, no ano 2008, ao concluír o Ramadán, anunciou unha nova reforma para «previr a fe e a identidade marroquís de veleidades integristas». A xuízo dos expertos marroquís, nos últimos anos detectárase o incremento de xihadistas e o auxe do salafismo e da corrente xiíta do islam. Así, as fatuas só poderán emitirse dende un órgano relixioso creado para o efecto. Tamén se creará un Consello de Ulemas específico para os marroquís que viven noutros países (máis de tres millóns).
Lima
Cultura
miniatura|250px|Centro arqueolóxico de Pachacámac.
Mohamed VI de Marrocos
Familia
O 21 de marzo de 2002 casou en Rabat con Salma Bennani (dende entón a Princesa Lalla Salma), coa que ten dous fillos, o Príncipe herdeiro Moulay Hassan, (n. 8 de maio de 2003), e a Princesa Lalla Khadija (n. 28 de febreiro de 2007).
Lima
Museos
Como importante centro cultural, Lima conta cunha gran lista de museos que poden ser de interese desde o punto de vista cultural para o visitante.
Política
Lima é a cidade capital da República do Perú. É sede do Palacio de Goberno, o Congreso da República e a Corte Suprema de Xustiza do Perú. É tamén sede da Secretaría Xeral da Comunidade Andina de Nacións e a Comunidade Suramericana de Nacións.
Goberno
A Provincia de Lima non integra ningunha rexión administrativa do Perú, segundo o artigo 65 da Lei 27867 de Gobernos Rexionais do 16 de novembro de 2002. Ten como "capital" o distrito de Cercado de Lima.
Na provincia de Lima as competencias e funcións recoñecidas aos gobernos rexionais son transferidas á Municipalidade Metropolitana de Lima, a cal posúe autonomía política, económica e administrativa nos asuntos da súa competencia rexional e municipal.
Timopoetina
miniatura|dereita|300 px|Timopoetina (imaxe baseada en PDB 1GJJ). As timopoetinas, timopoietinas ou isoformas beta/gamma do polipéptido 2 asociado ás laminas son unhas proteínas codificadas polo xene TMPO nos humanos.
A timopoetina foi illada inicialmente do timo bovino e déuselle primeiro o nome de timina, que foi cambiado a timopoetina, para non confundila coa base nitroxenada timina.
Á timopoetina atribúeselle unha acción hormonal, que induce a diferenciación dos timocitos a partir das súas células precursoras.
O xene da timopoetina (TMPO) codifica tres ARNm, resultado dun splicing alternativo, que orixinan tres proteínas, de 75 kDa (alfa), 51 kDa (beta) e 39 kDa (gamma), que son expresadas en todas as células. O xene TMPO humano atópase na banda 12q22 do cromosoma 22 e consta de oito exóns. O TMPO alfa está presente e difusamente expresado no núcleo celular, e os TMPO beta e gamma están localizados na membrana nuclear. O TMPO beta é un homólogo humano da proteína murina LAP2 (polipéptido 2 asociado á lamina). O LAP2 desempeña un papel na regulación da arquitectura nuclear ao unir a proteína lamina B1 cos cromosomas e intervir na formación da lámina nuclear. Esta interacción está regulada por fosforilación durante a mitose. Dada a localización nuclear das tres isoformas de TMPO, é improbable que estas proteínas xoguen un papel na indución do CD90 no timo, como se suxerira.
Interaccións
A timopoetina interacciona co factor barreira de autointegración 1, AKAP8L, LMNB1  e co LMNA.
Les Enfoirés
Les Enfoirés é o nome que recibe dende 1986 unha gala con artistas e personalidades públicas (principalmente francoparlantes) que busca obter fondos para a asociación Les Restos du Cœur (Restaurantes do corazón, en galego), cuxo fin é a distribución gratuíta de alimentos ás clases de menor poder adquisitivo.
Oklahoma City Thunder
Os Oklahoma City Thunder son un equipo americano profesional de baloncesto. Xogan na División Noroeste da Conferencia Oeste da National Basketball Association (NBA). Teñen a sede en Oklahoma City, Oklahoma. É o equipo sucesor dos Seattle Supersonics.
Les Enfoirés
Historia
En xaneiro de 1986, Coluche (Michel Gérard Joseph Colucci), que fundara uns meses antes a asociación Les Restos du Cœur, xuntou nun estudio de televisión numerosos artistas, personaxes públicos e políticos para a promoción da asociación e das súas accións. Jean-Jacques Goldman compuxo a La Chanson des Restos que interpretaron varias destas personalidades. Aquí comezou les Enfoirés. En decembro de 1986, a petición de Véronique Colucci, a súa viúva, xuntáronse outra vez estes artistas nun plató para unha nova edición televisiva. Co transcurso dos anos, o acto converteuse nun concerto recompilación de máis de corenta artistas e personaxes célebres de todo o mundo. Os beneficios de les Enfoirés (conciertos, CD, DVD etc) son enviados á asociación Les Restos du Cœur.
Oklahoma City Thunder
Creación dos Thunder
No período posterior ao Furacán Katrina en Nova Orleáns e en zonas circundantes, os New Orleans Hornets recolocáronse temporalmente en Oklahoma City, xogando a maioría dos seus partidos coma locais no Ford Center, nas tempadas 2005-06 e 2006-07. A cidade amosou que podía ter unha franquía da NBA, e o comisionado da NBA, David Stern, dixo que Oklahoma City podería ter unha franquía propia.
En 2006, os SuperSonics foron vendidos por 350 millóns de dólares a un grupo de investidores de Oklahoma City, liderados por Clay Bennett, un movemento aprobado polos donos da NBA en outubro. Bennett pasou a maioría do ano 2007 intentando fundar un novo pavillón ou facer unha gran remodelación do KeyArena. Despois de 12 meses de desacordos cos gobernos locais e estatais e o equipo, Bennett anunciou a súa intención de levar a franquía a Oklahoma City tan cedo coma o contrato co KeyArena expirara.
En xuño de 2008, un xuízo entre a cidade de Seattle e Bennett sobre os intentos de Bennett de non cumprir os últimos dous anos que os Sonics tiñan por contrato co KeyArena foi ás cortes federais, e preto dun mes máis tarde, as dúas partes chegaron a un acordo. Os propietarios acordaron deixar o nome dos SuperSonics, o logo e as cores en Seattle para unha posible franquía da NBA no futuro. O 3 de setembro de 2008, o nome do equipo, o logo e as cores para a franquía de Oklahoma City foron anunciados.
Galardóns individuais
MVP da Tempada da NBA
Mellor Sexto Home da NBA
Adestrador do Ano da NBA
Primeiro Equipo All-NBA
Segundo Equipo All-NBA
Terceiro Equipo All-NBA
Primeiro Equipo Defensivo da NBA
Segundo Equipo Defensivo da NBA
Primeiro Equipo de Rookies da NBA
Segundo Equipo de Rookies da NBA
Aparicións NBA All-Star Game
José Noguerol y Camba
José Ignacio Noguerol y Camba, nado no século XVII, foi un poeta dos Séculos Escuros. É principalmente coñecido pola súa participacións nos xogos florais da Coruña no ano 1707 e a única obra súa da que se ten constancia é o romance Versos gallegos a Nuestras Señora de Reza. page=207|miniatura|El Clarín de la fama y cithara de Apolo con métricos rasgos a las reales fiestas que en el felicissimo nacimiento de... 1708.
Nas Festas Minervais
O día 25 de agosto do ano 1707, con motivo do nacemento do príncipe Luís Jacobo, leváronse a cabo unhas xustas literarias en Ourense, nas que Noguerol y Camba saíu vitorioso, publicando no ano 1708 o seu romance "Versos gallegos a Nuestra Señora de Reza, por avernos dado un Príncipe en nuestra Reyna y Señora María Gabriela, por un Autor no conocido, ni dado a luz, por mano de D. Joseph Noguerol, su mismíssimo hermano". O obxectivo deste poema era loar a raíña María Luísa de Savoia por dar a luz a un fillo varón que, nun futuro, se convertería no rei Luís I de España. A autoría deste poema con características propias da influencia barroca foi confirmada por Xosé María Álvarez Blázquez. miniatura|page=219|El idioma gallego, su antigüedad y vida, tomo I, de [[Antonio de la Iglesia, 1886.]] Segundo Benito Varela Jácome, este romance aparece plasmado no cancioneiro poético de Baltasar Rubio, que recibe o nome de El Clarín de la fama y cithara de Apolo con métricos rasgos a las reales fiestas que en el felicissimo nacimiento… (1708, Santiago de Compostela), no que se relata este evento, ademais de facer mención dos poetas que participaron nas Festas Minervais. Nesta alusión inclúese o poeta xa mencionado arriba xunto con outras personalidades como Antonio de Ulloa Pardo, Tomás de Losada ou Diego Sarmiento Sotomayor.
Análise do romance
Este romance xira en torno a dous temas principais: por un lado, a loanza á Virxe de Reza por axudar a raíña a que esta quedase encinta —recibindo o título co que se honrou a Señora na capital auriense, o de Patroa— e, por outro lado, fai unha crítica aos escribáns alegando que este poema lle pertence a el. Polo tanto, acúsaos de ladróns e preguiceiros por non realizaren ben o seu traballo dado que, ás veces, apuntan mal o que escoitan e iso fai que o poeta perda prestixio. Desta maneira, poderíase dicir que este poema presenta trazos de cantiga de escarnio.
Este poema trátase dun romance que, tal e como o seu nome indica, consiste nunha construción poética de arte menor composta principalmente por 10 versos octosílabos por estrofa, aínda que neste caso hai 12 na segunda. A súa rima é asonante nos versos pares e libre nos impares, e o seu esquema varía do tradicional, que sería –a-a-a-a-a-a-a-a-a-a-a.
No referente aos recursos estilísticos, cabe mencionar o posible dobre, propio da literatura medieval, entre os versos décimo segundo, décimo terceiro e os décimo noveno e vixésimo, dada a repetición do adverbio se e a conxunción que. Tamén chama a atención o paralelismo nos versos oitavo, noveno e décimo polo uso da preposición por e diferentes adxectivos.
Doris Leuthard
Traxectoria
Doris fixo os seus estudos primarios e secundarios nas localidades de Merenschwanden e Muri. Os estudos ximnasiais (medios) fíxoos na cidade de Wohlen no cantón de Argovia. Realizou estudos de dereito na Universidade de Zúric e obtivo a licenza para exercer a avogacía no cantón de Argovia en 1991.
A partir de 1989 Doris comeza a traballar nun estudo de avogados. Dous anos máis tarde obtivo a súa patente para exercer como avogada; a partir dese momento, Doris asóciase co estudo de avogados Fricker-Leuthard implantado en Wohlen e Muri.
Durante os anos 1990 entra a formar parte de varios consellos de fundacións e administracións. Entre algúns atópanse a Compañía eléctrica de Laufenburgo (Elektrizitätsgesellschaft Laufenburg) e o Novo Banco Argoviano (Neue Argauer Bank). Tamén estivo á fronte das Universidades populares de Argovia.
Foi membro do Consello escolar de Muri (Argovia) de 1993 ao 2000. Igualmente de 1996 a 1997 foi membro das autoridades de conciliación en materia de dereito de arrendamento. De 1997 ata 2000 foi membro do Gran Consello de Argovia. En 1999 é elixida para o Consello Nacional suízo, no cal se interesa nas comisións de economía e rendementos, así como a comisión de asuntos xurídicos.
Vicepresidenta do Partido Popular Cristián Demócrata desde 2001 ata 2004, data na cal se converte en presidenta do mesmo.
O 14 de xuño de 2006 Doris Leuthard é elixida Conselleira federal en substitución de Joseph Deiss quen renunciou ao seu cargo. A elección levouse a cabo na Asemblea federal, Doris foi elixida na primeira volta por 133 votos dun total de 234 votos válidos (240 posibles).
Desde o 1 de agosto de 2006, Doris Leuthard é a encargada do Departamento Federal de Economía (DFE).
Doris Leuthard é favorable á revisión da lei do asilo e á construción de novas centrais nucleares en Suíza. Oponse á privatización da compañía nacional de telecomunicacións (Swisscom) así como á adhesión de Suíza á Unión Europea. O 10 de decembro de 2008 foi elixida por 173 votos como Vicepresidenta da Confederación Suíza.
Francisco Macías Nguema
Francisco Macías Nguema, cuxo nome real era Mez-m Ngueme, nado en Nsegayong (Río Muni) en 1924 e finado en Malabo o 29 de setembro de 1979, foi un político da Guinea Ecuatorial, primeiro presidente poscolonial do país, de 1968 a 1979. Ideoloxicamente autodenominábase marxista, aínda que gabou publicamente a figura de Adolf Hitler. O partido á fronte do que estaba era o Partido Único Nacional de Trabajadores (P.U.N.T.).
Traxectoria
Francisco Macías Nguema naceu no seo dunha familia pobre. Na década de 1940 afiliouse ó Partido Socialista Guineano. Foi nomeado alcalde de Mongomo polas autoridades coloniais españolas. Máis adiante foi membro do Parlamento territorial. Despois deste e doutros cargos ó servizo da administración española, en 1964 desígnano vicepresidente do goberno autónomo da Guinea Española. En 1965 entra no Exército e acada o grao de xeneral de brigada, con mando sobre uns 8.000 soldados.
Desempeñou un papel moi relevante na caída do goberno, debido fundamentalmente á súa popularidade entre a xente do pobo, que vía nel ó dirixente que os sacaría da miseria. Unha amplísima coalición electoral fixo que lograse a Presidencia da nova República da Guinea Ecuatorial en outubro de 1968, coas bendicións do goberno español do ditador Franco.
Aínda que ata 1972 non se autoproclamou presidente vitalicio do país, con dereito a elixir ó seu sucesor, baixo o seu goberno ditatorial nunca se celebraron eleccións libres. Nese momento decidiu asumir, ademais da presidencia vitalicia, os cargos de primeiro ministro e ministro do Exército, Xustiza e Finanzas. Durante a súa presidencia, a Guinea Ecuatorial recibirá o desafortunado apelativo de Auschwitz africano, e destacará polas execucións políticas. O primeiro ministro do período anterior á independencia (goberno autónomo), Bonifacio Ondó Edu, foi difamado, detido e executado na cadea pouco despois da toma de poder por parte de Macías. Outros funcionarios, entre os que estaba o antigo vicepresidente, Edmundo Bossio, suicidáronse durante a súa detención.