cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Richard Strauss
Director de Weimar
Cara a finais do século XIX, Strauss pon atención na ópera. O verán de 1887, Ritter xa suxerira o argumento medieval de Guntram e Strauss embarcouse na tarefa de escribir el mesmo o libreto, seguindo os pasos do mestre Wagner. O nome do protagonista, Guntram, é unha mestura de Gunther e Wolfram, e o seu carácter un híbrido de Tannhäuser e Parsifal. Do mesmo ronsel xurdiron Freihild e Freidhold. Strauss acabou o bosquexo de Guntram no hotel Shepheard's do Cairo a noite de Nadal de 1892, e anotou: "Grazas a Deus! E ó sagrado Wagner!". A partitura completa estivo lista o 5 de setembro seguinte. A ópera estreouse en Weimar o 10 de maio de 1894, con dirección do mesmo Strauss e dedicada ós seus pais. Ese mesmo día anunciou o seu compromiso matrimonial con Pauline de Ahna, creadora do papel de Freihild. As críticas foron bastante frías. Moito peores foron as da estrea en Múnic o ano seguinte, que só salvaron a interpretació de Pauline. Axiña a obra deixou de programarse.
Richard e Pauline coñecíanse dende 1887, cando foi a súa alumna de canto e casaron en setembro de 1894. A personalidade tempestuosa e con falta de tacto de Paulina, era o envés do carácter distante do seu marido. O seu comportamento excéntrico é obxecto dun bo feixe de anécdotas, a maioría verdadeiras. Porén, o matrimonio funcionou, entre eles adorábanse e así o demostran os 55 anos que pasaron xuntos.
1898-1918, Berlín, os anos de ouro
miniatura|Richard Strauss en 1910. Despois de diversos enfrontamentos coa dirección do Teatro de Múnic, en marzo de 1988 decátase que Felix Weingartner quería abandonar a Ópera de Berlín e Strauss intésase polo posto. En abril, nunha visita á cidade para presenciar unha interpretación do seu melodrama Enoch Arden, chega a un acordo co director dos Reais Teatros Prusianos; asina un contrato de dez anos como primeiro director da Ópera Real de Berlín, compartido con Karl Muck. Os vinte anos que pasou en Berlín, especialmente os anteriores ó estoupido da primeira guerra mundial, serán o período máis importante para Strauss, tanto como director como compositor.
Os anos 1898 e 1899 estreáronse respectivamente, dous dos máis ambiciosos poemas sinfónicos de Strauss, Don Quixote e Ein Heldenleben ('Unha vida de heroe'). En 1900, comeza a composición de Feuersnot, especie de parodia en clave humorística de Die Meistersinger von Nürnberg, da cal se pode considerar unha continuación nalgúns aspectos. Por diversos motivos, esta segunda ópera anticipa a futura textura do drama straussiano, no que se refire ó uso exuberante do marco orquestral e, singularmente, momentos de Der Rosenkavalier e mesmo a inquietante mobilidade de Elektra. A estrea fíxose o 21 de novembro de 1901 no Hoftheater de Dresden, dirixida por Ernst von Schuch. Foi un grande éxito, mais non rotundo. Daquela, os teatros oficiais eran dignos centros de moral e pedagoxía social, e a obra era excesivamente sensual e picante. Gustav Mahler dirixiu a súa estrea en Viena na Hofoper o 29 de xaneiro de 1902, en presenza do compositor, pero foi un fracaso, malia a axeitada preparación musical de Mahler. O público non perdoou a Strauss a mofa que reflicte, a medio camiño entre o panfleto político e a sátira. miniatura|esquerda|[[Hugo von Hofmannsthal en 1893.]] Despois de Feuersnot, Strauss concentrouse na composición de Taillefer, un enorme fresco sinfónico-coral con 146 instrumentistas e coro mixto, sobre a balada homónima de Ludwig Uhland.
En 1902, asistiu en Berlín á representación da obra de teatro de Oscar Wilde Salome, coa posta en escena do célebre Max Reinhardt. Salome proporcionoulle a Strauss un entusiasmo impetuoso e de novo o irresistible impulso de crear música para escena. Strauss asistiu tamén á representación de Elektra do poeta e dramaturgo austríaco Hugo von Hofmannsthal en 1904, a montaxe volvía ser de Max Reinhardt. Strauss atopábase neses intres entregado á composición da súa Salome sobre un libreto propio, que finalmente estrearía en 1905. Malia que Salome foi considerada por algúns como blasfema e obscena, triunfou en todos os principais teatros de ópera cunha reacción tan extrema como a que tivo Don Juan, agás en Viena, onde a censura prohibiulle a Gustav Mahler poñela en escena. A ópera é famosa pola súa Danza dos sete veos, que na súa época resultou escandalosa. Con Salome levou ás súas últimas consecuencias a linguaxe cromático wagneriano. Pódese falar a partir de entón con propiedade dun "estilo Salome" imperante na época, no cal teñen tanto cabemento, en plena eclosión do modernismo, tanto a ópera straussiana, com os gravados de Beardsley ou a pintura de Gustav Klimt.
En 1904, el e Paulina, que foi a principal expoñente das súas cancións, foron de xira polos Estados Unidos, e na cidade de Nova York fíxose a estrea da súa Symphonia Domestica, amorosa contemplación da súa intimidade familiar.
Elektra estreouse en Dresden en 1909 e o mesmo ano chegou a Viena grazas á intervención de Gustav Mahler, amigo de Strauss e que daquela ocupaba o lugar de director musical do teatro da Ópera do Ring da capital austríaca. Xunto con Salome, configura un tratamento vocal e orquestral de trazos marcadamente expresionistas, afastados (agás polo us do leitmotiv) dos preceptos wagnerianos das dúas primeiras óperas straussianas, Guntram e Feuersnot.
1919-1924, Viena entre dous imperios
Despois de 1908, Strauss foise a vivir a Garmisch, en Baviera, nunha vila que construíu cos dereitos de autor de Salome. Dirixiu en Berlín até 1919, cando accedeu a converterse no director adxunto de Franz Schalk da Ópera Estatal de Viena. O seu nomenamento foi desafortunado, xa que coincidiu cun estado de ánimo despois da guerra que relegou a Strauss e compositores románticos semellantes na categoría de "pasados de moda". Strauss nin tiña interese nin era experto en política, nacional ou musical, e dimitiu do seu cargo en Viena en 1924. Esta inxenuidade política minou a reputación de Strauss cando os nazis chegaron ó poder en Alemanya en 1933. Aínda que era quen de manipular os grandes duques e emperadores, demostrou non ser rival para os totalitarios implacables do Terceiro Reich, e sen decatarse deixouse utilizar por eles durante un tempo. Así, dende 1933 até 1935 exerceu como presidente de Reichsmusikkammer de Alemaña, que foi a Oficina da Música do Estado. Mais o último ano caeu en desgraza co réxime nazi. Despois da morte de Hofmannsthal en 1929, colaborou co dramaturgo xudeu Stefan Zweig nunha ópera cómica, Die Frau ohne Schatten (1935, A muller sen sombra). Esta colaboración foi inaceptable para os nazis. A ópera foi prohibida despois de catro actuacións e Strauss viuse obrigado a traballar co libretista Joseph Gregorio. O feito que a esposa do seu fillo fose xudía tamén se vai aliar na súa contra. Por enriba de todo, Strauss era un home de familia, e empregou toda a súa influencia como compositor alemán vivo máis importante para protexer a súa nora e os seus dous fillos. Pasou parte da segunda guerra mundial en Viena, onde estaba fóra dos reflectores, e en 1945 foi trasladado a Suíza. Tribunais de desnazificación aliados finalmente limparon o seu nome, e Strauss volveu a Garmisch en 1949, onde morreu tres meses despois da celebración do seu aniversario número 85.
Morte de Hofmannsthal: crise persoal e política
miniatura|Sonata de Richard Strauss para pianola conservada no [[Museo da Música de Barcelona.]] A seguinte ópera de Strauss foi Elektra, na cal fai uso dunha linguaxe disonante máis extrema, e onde colaborou co poeta Hugo von Hofmannsthal, con quen volvería a traballar noutras ocasións. Nestas derradeiras composicións Strauss moderou a súa linguaxe harmónica, co resultado de obras como Der Rosenkavalier (O cabaleiro da rosa, 1910), a cal obtivo un grande éxito. Strauss continuou compoñendo óperas a intervalos regulares até 1940. Ariadne auf Naxos (Ariadna en Naxos, 1912), Die Frau ohne Schatten (A muller sen sombra, 1918), Intermezzo (1923), Die Ägyptische Helena (1927) e Arabella (1932), todas con colaboración de Hofmannsthal; e Die schweigsame Frau (1934), con Stefan Zweig como libretista; Friedenstag (1936) e Daphne (1937, libreto de Joseph Gregor e Zweig); Die Liebe der Danae (1940, con Gregor) e Capriccio (con libreto de Clemens Krauss) (1941).
Despois de estrear Arabella en Dresden, en novembro de 1933 Joseph Goebbels designouno sen consultarlle, presidente da Reichsmusikkammer (Asociación de Compositores Alemáns). Strauss resolveu seguir no seu cargo e probou a manterse apolítico, unha decisión pola cal foi cándido. Malia isto, o 18 de agosto de 1934 asinou un manifesto a prol de Hitler no xornal nazi Völkischer Beobachter co gallo do referendo sobre o xefe de estado do Reich. Hitler forzou a Strauss a renunciar á súa postura en 1935, despois de que o compositor rexeitase quitar a Stefan Zweig (xudeu) do cartel de Die schweigsame Frau (A muller silenciosa); Zweig er o autor do libreto, xudeu e amigo de Strauss.
El 1942 estrena Capriccio a Munic. El 1944 prepara per a Salzburg l'òpera Die Liebe der Danae que no va arribar a estrenar-se fins al 1952. El 1948 Strauss va compondre el seu darrer treball: Vier letzte Lieder (Quatre darreres cançons) per a soprano i orquestra. Tota la seva vida havia compost lieder, però aquests són els més coneguts. El llenguatge harmònic i melòdic ha estat vist, de vegades, com passat de moda per al seu temps, quan es compara el seu treball amb el dels nous compositors. Les cançons mai no han estat populars, ni per a les audiències, ni per a les representacions.
Richard Strauss morreu o 8 de setembro de 1949 en Garmisch-Partenkirchen, Alemaña.
Richard Strauss non estaba relacionado, nin debe ser confundido, con Johann Strauss ou os seus fillos, compositores vieneses de valses populares.
Educación infantil
Educación Infantil é o primeiro nivel educativo no sistema español. Precede á educación primaria (tamén coñecida coma educación básica) e non ten carácter obrigatorio. Actualmente o Real Decreto 1630/06 do 29 de decembro (a partir da LOE) regula as súas ensinanzas mínimas en todo o Estado. Xurdiu na década de 1990, cando as novas reformas da LOXSE estableceron a necesidade de ampliar a educación formal á poboación de ata seis anos de idade. Para isto sustentouse nas teorías psicodegágoxicas do construtivismo e de autores coma Jean Piaget, Lev Vygotski e a Liña de Desenvolvemento Curricular ou na pedagoxía progresista coñecida como a Escola Nova.
O seu obxectivo principal é "Contribuír ó desenvolvemento físico, afectivo, social e intelectual dos nenos" (LOE Art. 12.2) e parte dunha serie de principios elementais:
Fundamentación
A Educación Infantil considera o neno coma un ser con características especiais, propias, nun estadio particular de desenvolvemento (ou seguindo a Piaget dous estadios: o sensoriomotor primeiro e o preoperacional despois), e que han de coñecerse. Así póñeno en valor coma un ser unitario biolóxica, psíquica e socialmente diferente e irrepetible, que está en veloz e continuo desenvolvemento, que dentro deste desenvolvemento constrúe de maneira activa e que é sexuado. Todo isto contrasta coas consideracións tradicionais que se facían do neno pequeno. Para explicar este desenvolvemento infantil apóaise en dúas teorías construtivistas: as teorías xenético-cognitivas de Piaget e as xenético-dialécticas de Vygotski. É dicir, o neno constrúe e desenvólvese grazas a:
Estas teorías psicopedagóxicas que sustentan os postulados da Educación Infantil tamén resaltan a importancia de:
Estrutura
De carácter gratuíto pero non obrigatoria, está formada por dous ciclos educativos de tres cursos académicos cada un, que se denominan:
O enfoque globalizador polo que opta implica que non se estruture por disciplinas ou materias senón polos denominados "Ámbitos de experiencia", que son, á súa vez, tres:
Obxectivos
O Real Decreto 1630/06/06 establece coma o seu obxectivo principal o “Acadar un desenvolvemento integral e harmónico da persoa nos distintos planos: físico, motórico, emocional, afectivo, social e cognitivo e procurar as aprendizaxes que contribúen e fan posible o dito desenvolvemento.”
Esta caracterización dos obxectivos convértenos en guía e medio orientador para acadar as aprendizaxes do alumnado: os obxectivos non son pechados, definitivos ou observables, senón as intencións pedagóxicas e as capacidades que se espera que o alumnado desenvolva ó final desta etapa. Por isto son abertos e flexibles e, por tanto, concretables a calquera realidade e contexto educativo, desde o Estado ó mesmo aula ou alumno.
Renovación
A súa fundamentación psicopedagóxica ofrece unha nova visión do neno e das súas potencialidades educativas. Para isto, a reforma modificou considerablemente a educación coa introdución no currículo de aspectos coma o traballo por recunchos e por talleres ou a selección de contidos conceptuais, procedimentais e actitudinais.
Vigovidín, Almeiras, Culleredo
Vigovidín é un lugar da parroquia de Almeiras no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Tiña 240 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 118 eran homes e 122 mulleres.
Las chicas del cable
Las chicas del cable é a primeira serie de Netflix producida en España. As personaxes protagonistas están representadas por Blanca Suárez, Nadia de Santiago, Ana Fernández García e Maggie Civantos. A historia ambiéntase en Madrid entre os anos 1920 e 1930. A súa estrea foi o 28 de abril de 2017. O 31 de maio dese ano confirmouse unha segunda temporada que saíu o 25 de decembro de 2017 e unha terceira, estreada o 7 de setembro de 2018.
Sinopse
A trama xira en torno ás relacións persoais e profesionais de catro rapazas. Lidia, que é unha estafadora, oculta a súa identidade para escapar do seu pasado, o que a leva a traballar na compañía telefónica nacional co obxectivo de roubar os planos do edificio. Será na compañía onde coñeza as súas compañeiras; Carlota, filla dun coronel, quere acabar coas normas impostas polos seus pais. Marga, enviada pola súa avoa, múdase a Madrid para deixar de vivir na aldea. Ángeles, a máis veterana da empresa, quere conseguir un ascenso, pero o seu marido dificultaralle tomar certas decisións.
Primeira temporada
A trama xira arredor das relacións amorosas e profesionais. Lidia sincérase coas súas amigas e explica a súa situación persoal, elas deciden axudala para acabar coa extorsión. Ao final, a falsa identidade de Lidia acaba sendo descuberta por todos, mentres que os planos que roubaron están con Carlota.
A nivel amoroso, Lidia acepta a petición de matrimonio de Carlos. Carlota, Sara e Miguel teñen problemas na súa relación poliamorosa. Por último, Ángeles dubida se dar unha nova oportunidade ao seu marido.
Premios
Os premios que gañou a serie foron os seguintes: un Premio Ondas á mellor webserie de ficción ou programa de emisión online en 2017, un Premio Platino entregado a Blanca Suárez á Mellor interpretación feminina en miniserie de televisión en 2018 e un Premio da Unión de Actores entregado a Ana Polvorosa á Mellor actriz secundaria de televisión en 2018.
A serie tamén estivo nomeada aos Premios Feroz e aos Premios Platino, pero non conseguiu gañalos.
Kasukabe
Kasukabe (春日部市, かすかべし, Kasukabe-shi) é un concello xaponés da prefectura de Saitama. Está situada ao centro da rexión de Kanto e ao leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. Ten 65,98 km² de superficie e unha poboación de 235.966 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 3.580 hab./km².
O concello de Kasukabe limita cos concellos de Sugito, Miyashiro, Shiraoka, Saitama, Koshigaya, Matsubushi (da prefectura de Saitama); e Noda (da prefectura de Chiba).
O coñecido debuxante Yoshito Usui viviu en Kasukabe, de aí que a súa banda deseñada Shin-chan localiza neste concello as súas principais accións.
Ashton Kutcher
Christopher Ashton Kutcher, nado o 7 de febreiro de 1978 é un actor, produtor e modelo estadounidense.
Cultura da olería do peite
miniatura|450px | En Violeta (Comb Ceramic Potery), a cultura da olería do peite.
A cultura cerámica do peite foi unha cultura europea do Neolítico, que existiu desde ao redor do 4200 a.C. ata o redor do 2000 a. C.. O nome deriva do tipo de decoración máis común na súa olería, que se asemella ás pegadas dun peite.
Distribución
A distribución dos artefactos atopados inclúe Finnmark (Noruega) no norte, o río Kalix (Suecia) e o Golfo de Botnia (Finlandia) no oeste, e o río Vístula (Polonia) no sur. Ata chegar ós Montes Urais.
Inclúe a cultura de Narva, en Estonia e a cultura Sperrings en Finlandia, entre outros. Crese que provén esencialmente da economía cazadores-recolectores, aínda que Narva amosa algunhas evidencias de agricultura.
Unha parte desta rexión foi posteriormente absorbida polo horizonte da Cultura da olería cordada.
Cerámica
miniatura|250px | Pente de cerámica. Divídese nos seguintes períodos:
Non obstante, as datas de radiocarbono calibradas para algúns fragmentos de cerámica atopados no Istmo de Carelia dan datas entre 5600 a.C. e 2300 a.C.
Vivenda
Os asentamentos localizáronse na ribeira do mar ou na beira dos lagos, e a economía baseábase na caza, pesca e na recolección de plantas. En Finlandia, foi unha cultura marítima que se especializou na caza focas. A vivenda dominante é o teepee de 30 metros cadrados, onde poderían vivir unhas 15 persoas. Houbo tamén casas de madeira rectangulares, especialmente en Finlandia desde o 4000 a.C. As tumbas escavabanse dentro dos asentamentos e os mortos eran cubertos de ocre vermello.
Arte
A cultura caracterizouse pola presenza de pequenas figuras de arxila e cabezas de animais feitas de pedra. As cabezas de animais representan normalmente osos e alces e obtivéronse a partir de técnicas do mesolítico. Houbo tamén moitas pinturas rupestres.
Idioma
Existe unha hipótese sobre a orixe urálica desta cultura. Crese que non falaban unha lingua indoeuropea.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Carcabelos, Almeiras, Culleredo
Carcabelos é un lugar da parroquia de Almeiras no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Tiña 63 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 28 eran homes e 35 mulleres.
O Casal, Carbia, Vila de Cruces
O Casal é un lugar da parroquia de Carbia, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2017 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres), o que supón unha perda de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Columbofilia
miniatura|Pomba mensaxeira A columbofilia é a cría e adestramento de pombas para convertelas en pombas mensaxeiras, capaces de volver ao seu pombal desde puntos distantes e que derivou na época moderna nun deporte que xa non ten como finalidade levar mensaxes e si percorrer un traxecto no menor tempo posible medido mediante reloxos especiais. Como deporte o país que conta con máis licenzas é China (300.000 licenzas 2005) seguida de Alemaña (58.000), Bélxica (43.000), Polonia (43.000), Reino Unido (37.800), Países Baixos (29.800) e existe unha Olimpíada Columbófila.
O primeiro concurso columbófilo que se coñece data do 15 de xuño de 1820, nesa época é tamén cando os diferentes exércitos establecen a aplicación militar da columbofilia, coñecida como columbofilia militar que tivo o seu auxe durante a primeira guerra mundial. En España o primeiro pombal militar data de 1879 e actualmente os pombais militares están integrados no Servizo Columbófilo Militar (SCM), que é ademais o encargado de regular a posesión e utilización de pombas mensaxeiras en España, o número de licenzas en España en 1999 era de 4.200 con 320.000 pombas e o SCM posuía 5 pombais con 600 pombas. En Galicia existe a Federación Columbófila Galega adscrita á Real Federación Columbófila Española que ten o maior número de integrantes nas Canarias debido á influencia inglesa.
O home invisible (serie da BBC)
O home invisible é unha serie de televisión en seis capítulos baseado na novela homónima de H. G. Wells, protagonizada por Pip Donaghy e emitida pola BBC no Reino Unido entre setembro e outubro de 1984.
Argumento
Unha das adaptacións máis fieis do libro orixinal, a serie segue o mesmo argumento que o libro orixinal, un científico descobre unha fórmula para facerse invisible, pero vai polo mal camiño pola súa incapacidade de reverter a fórmula e acaba utilizando a súa invisibilidade para aterrar a aqueles que están ao seu redor.
A Marisqueira, Almeiras, Culleredo
A Marisqueira é un lugar da parroquia de Almeiras no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Non tiña habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Neste lugar sitúase un dos polígonos industriais do concello no que se atopan diferentes empresas de transporte e almacenaxe.
Eadberht I de Kent
Traxectoria
Despois de que morreu seu pai, Wihtred de Kent, herdou o reino de Kent xunto cos seus dous irmáns Æðelberht II e Alric. Æðelberht II parece que foi o irmán máis vello e dominante. Eadberht morreu en 748, segundo a Crónica anglosaxoa. Deixou un fillo, Eardwulf, quen o sucedeu como rei conxuntamente co seu tío.
O único documento seu completo sobrevivente aparentemente data do 14 de outubro de 727. Outro documento, é unha copia alterada dun emitido por Æðelberht II (Sawyer 1968). Outros documentos atribuídos a Eadberht son copias de documentos de Eadberht II con “falsificación cronolóxica deliberada” (Kelly 1995).
Caixanova
miniatura|Sede de Caixanova en [[Vigo.]]
A Caixa de Aforros de Vigo, Ourense e Pontevedra máis coñecida pola súa marca comercial Caixanova, foi unha entidade financeira privada, activa entre 2000 e 2010.
Girlpool
Girlpool é unha banda de indie rock estadounidense procedente dos Ánxeles, California. Os seus membros son Cleo Tucker (guitarra, voces) e Harmony Tividad (baixo, voces). O grupo orixinalmente non contaba cun batería. O seu EP de estrea autotitulado foi subido ao seu Bandcamp o día 14 de febreiro de 2014, e foi reeditado por Wichita Recordings o 17 de novembro dese mesmo ano. A banda publicou o seu álbum de estrea, Before the World Was Big, o 2 de xuño de 2015, tamén a través de Wichita Recordings. O seu segundo álbum, Powerplant, foi editado o 12 de maio de 2017, a través do selo Anti-. Nese álbum engadiron ao batería Miles Wintner. O seu derradeiro traballo ata a data, What Chaos Is Imaginary, apareceu o 1 de febreiro de 2019 tamén a través de Anti-.
Caixanova
Historia
Constituíuse o 17 de xullo do ano 2000, en virtude dun acordo de fusión alcanzado polas súas respectivas Asembleas Xerais no mes de xuño do mesmo ano das caixas seguintes: Caixa de Aforros Municipal de Vigo (fundada en 1880) e Caixa de Aforros Provincial de Ourense (fundada en 1933) e Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra (fundada en 1930).
A fusión realizouse en dous tramos, o primeiro coa fusión entre a Caixa de Vigo e a de Ourense, dando lugar a Caixa de Aforros de Vigo e Ourense, que posteriormente fusionouse coa de Pontevedra para dar lugar a Caixanova.
miniatura|Sede de Caixanova en [[Pontevedra.]] Caixanova conforma co Banco Gallego, do que posúe o 50% do seu capital social, a primeira plataforma financeira de Galicia integrada por unha caixa e un banco, e que conta con 676 oficinas operativas -a maior rede de Galicia- e 3.660 empregados, (datos do 31 de decembro de 2006). Mercede ó ambicioso plan de expansión que está levando a cabo, xa está presente en case toda España e en países como Portugal, Francia, Suíza, Alemaña, Estados Unidos, México, Venezuela ou Brasil.
O investimento crediticio do grupo superaba no exercicio 2005 os 12.000 millóns de euros.
O volume de negocio que xestiona aproximábase, ó peche do exercicio 2006, ós 41.000 millóns de euros, ano en que acadou un resultado positivo (antes de impostos) de 200,8 millóns de euros.
No ano 2010 fusionouse con Caixa Galicia, dando lugar a Novacaixagalicia.
Pastoriza, Carbia, Vila de Cruces
Pastoriza é un lugar da parroquia de Carbia, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 97 habitantes (46 homes e 51 mulleres), o que supón unha diminución de 11 habitantes con respecto ao ano 2000.
John Rhodes
John Rhodes, nado en Wolverhampton (Staffordshire) o 18 de agosto de 1927, é un expiloto de automobilismo inglés.
Traxectoria
Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un, o Gran Premio do Reino Unido de 1965, no Silverstone o 10 de xullo de 1965, do que se retirou na volta 39 cos problemas de ignición. O seu Cooper-Climax T60 forneceullo o veterano piloto Bob Gerard.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Estanislao Ferreira Martín de Argenta
Estanislao Ferreira Martín de Argenta foi un comerciante e político galego.
RANKL
O ligando do receptor activador do factor nuclear κ-Β (RANKL polas súas siglas en inglés), tamén chamado membro 11 da superfamilia do ligando do factor de necrose tumoral (TNFSF11), citocina inducida pola activación relacionada co TNF (TRANCE), ligando da osteoprotexerina (OPGL) e factor de diferenciación dos osteoclastos (ODF), é unha proteína que nos humanos está codificada polo xene TNFSF11 do cromosoma 13.
RANKL é unha proteína de membrana de tipo II e é membro da superfamilia do factor de necrose tumoral (TNF). Identificouse que RANKL afecta o sistema inmunitario e controla a rexeneración e remodelación do óso. RANKL é un regulador da apoptose, unha molécula que se une á osteoprotexerina (OPG), un ligando do receptor RANK e controla a proliferación celular ao modificar os niveis de proteínas Id4, Id2 e ciclina D1. RANKL exprésase en varios tecidos e órganos como: músculo esquelético, timo, fígado, colon, intestino delgado, glándulas adrenais, osteoblastos, células epiteliais das glándulas mamarias, próstata e páncreas. As variacións na concentración de RANKL en diversos órganos reconfirma a importancia de RANKL no crecemento de tecidos (especialmente no crecemento do óso) e funcións inmunitarias no corpo.
Expresión nos tecidos
O nivel de expresión de RANKL non se correlaciona linearmente co efecto deste ligando. Unha alta expresión proteica de RANKL detéctase comunmente nos pulmóns, timo e ganglios linfáticos. Unha expresión proteica baixa de RANKL atópase na medula ósea, o estómago, sangue periférico, bazo, placenta, leucocitos, corazón, tiroide e músculo esquelético. Aínda que a medula ósea expresa baixos niveis de RANKL, RANKL xoga unha función esencial para un adecuado metabolismo óseo. Esta molécula que se une á superficie celular (tamén chamada CD254), que se encontra nos osteoblastos, serve para activar os osteoclastos, que son fundamentais para a resorción ósea. A actividade dos osteoclastos desencadéase por medio do RANKL unido á superficie dos osteoblastos activando o receptor RANK da superficie dos osteoclastos. Estudos recentes suxiren que nos ósos posnatais, o osteocito é a principal fonte de RANKL para regular a remodelación ósea. O RANKL derivado doutros tipos celulares contribúe á perda de óso en condicións que impliquen inflamación como a atrite reumatoide e nas lesións líticas causadas polo cancro, como no mieloma múltiple.
Xene e expresión
RANKL pode expresarse en tres formas moleculares diferentes que poden consistir en: (1) unha proteína transmembrana trímera, (2) unha forma segregada primaria, e (3) un ectodominio truncado. RANKL identifícase como parte da familia do TNF; RANKL categorízase especificamente como TNFSF11, un membro da superfamilia do ligando do TNF. O RANKL está composto porf 314 aminoácidos e o seu xene, tal como foi descrito orixinalmente, contén 5 exóns. O exón 1 codifica os dominios proteicos transmembrana e intracelular e os exóns 2-5 codifican os dominios extracelulares. Os dominios extracelulares de RANKL son similares aos doutros membros da familia do TNF en canto á súa homoloxía estrutural e poden cortarse da superficie celular. Aínda que a función e importancia da proteína AKAP11 non se coñece actualmente, esta proteína está inmediatamente augas arriba na vía de RANKL en todas as especies que teñen un xene de RANKL. A situación augas arriba da vía de AKAP11 pode suxerir que hai un complexo proceso regulador que controla o nivel de expresión de RANKL.
Función
RANKL é membro da familia de citocinas do factor de necrose tumoral (TNF), únese a RANK en células da liñaxe mieloide e funciona como un factor clave para a diferenciación e activación dos osteoclastos. RANKL pode tamén unirse á osteoprotexerina, unha proteína segregda principalmente polas células da liñaxe dos osteoblastos, que é un potente inhibidor da formación de osteoclastos ao impedir a unión de RANKL a RANK. RANKL tamén ten unha función no sistema inmunitario, onde o expresan as células T colaboradoras e pénsase que está implicada na maduración das células dendríticas. Esta proteína é un factor de supervivencia para as células dendríticas e intervén na regulación das respostas inmunitarias dependentes de células T. A activación de células T induce a expresión deste xene e leva a un incremento da osteoclastoxénese e perda de óso. Esta proteína activa a quinase antiapoptótica AKT/PKB por medio dun complexo de sinalización que implica a quinase SRC e o factor 6 asociado ao receptor do factor de necrose tumoral (TRAF6), o cal indica que esta proteína pode ter un papel na regulación da apoptose celular.
Modelos animais
A disrupción dirixida a diana do xene relacionado de ratos causa unha grave osteopetrose e unha falta de osteoclastos. Os ratos deficientes, cunha activación de RANKL ou o seu receptor RANK, mostran defectos na diferenciación temperán dos linfocitos B e T e non poden formar as estruturas mamarias lóbulo-alveolares durante o embarazo. Observouse que durante o embarazo, a sinalización de RANK-RANKL xogaba un papel esencial na regulación da liberación de calcio do esqueleto; contribuíndo á resposta hormonal que estimula a proliferación das células mamarias. Finalmente, a incorrecta formación de estruturas mamarias lóbulo-alveolares ten como resultado a morte do feto. As persoas que sofren de osteoporose adoitan ter un defecto cardiovascular, como a insuficiencia cardíaca. Algúns estudos suxiren que como a vía de RANK-RANKL regula a liberación e homeostase do calcio, o sinal de RANK-RANKL podería invertidamente afectar ao sistema cardiovascular; así, sería unha explicación para a correlación positiva entre a osteoporose e as deficiencias cardiovasculares.
Papel no cancro
Os tumores primarios crean frecuentemente metástases no óso. Os cancros de mama e próstata tipicamente teñen unha maior probabilidade de inducir cancros secundarios no óso. A teoría da semente e a terra de Stephen Paget suxire que o microambiente que hai no óso crea unha ‘terreo’ suficiente para a instalación e crecemento dos tumores secundarios. Algúns estudos indican que a expresión de RANKL permite as condicións microambientais suficientes para influír na migración da célula canceríxena (como na leucemia linfocítica crónica e no mieloma múltiple). En pacientes con mieloma múltiple, a actividade de RANKL está xeralmente moi aumentada. De feito, informouse que a expresión en superficie de RANKL e a expresión de RANKL segregado están incrementadas, nun 80% e 50%, respectivamente. Por tanto, RANKL considérase un sinal regulador clave para a perda de tecido óseo inducido polo cancro.
Segundo a hipótese do círculo vicioso, unha vez que as células de tumores secundarios migraron ao óso, a célula tumoral segrega citocinas e factores de crecemento que poden actuar sobre as células da liñaxe dos osteoblastos. Como os osteoblastos controlan a regulación de RANKL, a estimulación por medio de citocinas e factores de crecemento estimulará despois os osteoblastos para que incrementen a expresión de RANKL, a miúdo mentres simultaneamente reducen a formación de óso. A frecuencia e actividade de osteoclastos mediada por RANKL á súa vez incrementa a secreción de factores de crecemento ou factores derivados de matriz, que poden finalmente incrementar o crecemento tumoral e a actividade destrutiva de óso.
Importancia clínica
RANKL, por medio da súa capacidade de estimular a formación e actividade dos osteoclastos, é un mediador fundamental da resorción ósea e da densidade ósea global. A sobreprodución de RANKL está implicada en diversas doenzas óseas dexenerativas, como a artrite reumatoide e a artrite psoriática. Ademais das enfermidades óseas dexenerativas, as metástases óseas poden tamén inducir dor e outras complicaións anormais que poden reducir significativamente a calidade de vida dun paciente de cancro. Algúns exemplos destas complicacións son: hipercalcemia, fracturas patolóxicas e compresión da medula espiñal. Algúns descubrimentos realizados parecen indicar que algunhas células cancerosas, e especialmente células de cancro de próstata, poden activar un incremento na remodelación e finalmente un incremento da produción global de óso. Este incremento fai aumentar o crecemento global do óso metastatizado. O control global da remodelación do óso está regulada pola unión de RANKL ao seu receptor ou ao seu receptor reclamo, que respectivamente, son RANK e OPG.
Denosumab
Denosumab é un anticorpo monoclonal totalmente humano aprobado pola FDA nortemericana para RANKL e durante os ensaios preclínicos foi utilizado primeiramente para tratar pacientes posmenopáusicas con osteoporose. Na terceira etapa dos ensaios clónicos da FDA do denosumab, observouse que: (1) diminuía a substitución do tecido óseo, (2) reducía fracturas na poboación con osteoporose posmenopáusica, e (3) incrementaba a densidade mineral ósea. O anticorpo antiRANKL, denosumab, tamén foi aprobado para o seu uso no cancro, e nesas indicacións, denomínase Xgeva. Tanto no cancro de próstata coma no de mama o denosumab reduce a perda de óso inducida polo tratamento do cancro.
Cancro de próstata
O ensaio sobre o cancro de próstata HALT (tamén coñecido como NCT00089674) incluíu 1468 pacientes de cancro de próstata metastático que estaban recibindo terapia de deprivación de andróxenos. Os pacientes seleccionados aleatoriamente recibiron ou ben 60 mg de denosumab ou ben suplementos de calcio e vitamina D. Isto fíxose para medir a efectividade da perda de óso indicuda polo tratamento preventivo. Os pacientes que recibiron 60 mg de denosumab mostraron un incremento do +5,6% na densidade mineral e unha diminución do 1,5% na taxa de fracturas óseas.
Outro ensaio clínico (NCT00321620) pretende determinar a seguridade e efectividade de usar denosumab en comparación co ácido zoledrónico. Neste ensaio utilizáronse 1901 pacientes de cancro de próstata metastático que tamén padecían outras complicacións de doenzas óseas. De novo, os pacientes foron aleatorizados e a algúns administróuselles 120 mg de denosumab ou ben 4 mg de ácido zoledrónico. Os pacientes aos que se lles deu 120 mg de denosumab (en comparación cos que recibiran 4 mg de ácido zoledrónico) mostraron un maior incremento da hipocalcemia, unha maior resistencia aos marcadores de substitución ósea uNTx, un atraso na resposta en fracturas patolóxicas e compresión da medula espiñal. Porén, as taxas de supervivencia de ambos os grupos clínicos eran comparables.
Cancro de mama
No ensaio clínico HALT-BC (tamén chamado NCT00089661) participaron 252 pacientes. Ademais de recibiren suplementos de vitamina D e de calcio, á metade dos pacientes déuselles aleatoriamente 60 mg de denosumab mentres que á outra metade déuselles un placebo. Os pacientes que recibiron denosumab teñen un incremento de densidade mineral ósea na columna lumbar, unha diminución de marcadores de substitución do tecido, sen cambios significativos nas taxas de supervivencia.
Mieloma múltiple
Os pacientes diagnosticados de mieloma múltiple teñen aproximadamente un 80-100% de posibilidades de desenvolver complicacións óseas debido a un incremento da actividade e/ou a formación de osteoclastos e unha diminución da actividade dos osteoblastos. O denosumab, que está na fase II de ensaios clínicos, diminúe os marcadores de substitución do tecido óseo ao bloquear a vía RANKL/RANK. Unha vez que se complete este ensaio, 1176 pacientes con mieloma múltiple ou con cancros avanzados entrarán na fase III de ensaios clínicos (coñecida como NCT00330759). O principal obxectivo do ensaio NCT00330759 era comparar os efectos en pacientes aos que se lles administraron 120 mg de denosumab en comparación con pacientes que recibiron 4 mg de ácido zoledrónico. Como resultado deste ensaio, durante un período dun mes, os pacientes que recibiron denosumab tiveron un incremento de fracturas patolóxicas e compresión da medula espiñal; porén, a medida que pasou o tempo comprobouse que o denosumab tiñan un atraso significativo das complicacións óseas. Tanto nos cancros de mama coma de próstata, os pacientes tanto do grupo que recibía denosumab coma os de ácido zoledrónico parecían ter eventos adversos e taxas de supervivencia comparables.
Acetato de medroxiproxesterona
As mulleres menopáusuicas adoitan ecibir terapias hormonais posmenopáusicas de varios tipos para previr a osteoporose e reducir os síntomas da menopausa. O acetato de medroxiproxesterona (MPA) é unha proxestina sintética e foi utilizada comunmente como contraceptivo ou como unha terapia hormonal para a endometriose ou a osteoporose. Estudos recentes indican que o uso desta substancia incrementa o risco dos pacientes de desenvolver cancro de mama debido a un incremento da expresión de RANKL. O acetato de medroxiproxesterona causa unha indución substancial de RANKL nas células epiteliais da glándula mamaria, mentres que a deleción de RANKL diminúe a incidencia do cancro de mama inducido polo acetato de medroxiproxesterona. Por tanto, a inhibición de RANKL ten un potencial na prevención e tratamento do cancro de mama.
Sotira, Limassol
Sotira (en grego Σωτήρα) é unha aldea situada parcialmente no distrito de Limasol en Chipre, e parcialmente no Territorio británico de ultramar de Acrotiri e Dhekelia, ao oeste de Limasol, preto de Epískopi.
Cultura Sotira
A cultura de Sotira (período cerámico neolítico) 5000 - 4000 antes de Cristo cubriu o oco deixado polo abandono dos lugares da cultura Khirokitia. Parece que a cultura formouse preto de dous séculos despois da primeira chegada da olería á illa, provocada por unha nova onda de colonos que chegou ao redor do 5250 a.C. Algunhas fontes sitúan o ascenso de Sotira nunha data posterior, ao redor do 4500 a.C., pero a maioría parece estar de acordo en que houbo un oco de aproximadamente cincocentos anos entre a caída de Khirokitia e a primeira aparición de Sotira. Malia a evidencia de colonos que trouxeron novas tecnoloxías e técnicas con eles, non hai evidencia de ningún comercio exterior. Tamén é difícil determinar esta estratificación social durante este período relativamente curto.
A cultura gañou o seu nome a través do exame dun sitio típico en Sotira-Teppes. No asentamento neolítico de Sotíra atópase un grupo fortemente repleto de cimentos de construción lixeira. Na súa forma variaban de circular a rectangular con ángulos redondeados, as partes superiores dos muros eran evidentemente de ladrillos de barro e os tellados das casas rectangulares probablemente planos. Os pisos máis altos están cubertos por unha capa de demolición que selou fogares ben conservados, buracos e outras características. Estes pisos inferiores tiñan unha serie de utensilios infrecuentemente ricos, de sílex, pedra e óso, así como cuncas e xerras da con adornos da cultura do peite. Como a maioría dos sitios oleiros neolíticos, este situábase preto da costa, nun terreo alto e facilmente defendible. Outro sitio clave está en Ayios Epiktitos-Vyrsi. Os xacementos de olería só se atopan no leste da illa, o que demostra que estes recentemente chegados non chegaron nin ao oeste nin á península de Karpass (o longo "dedo" da esquina nordés de Chipre). Houbo diferenzas rexionais e melloras técnicas a medida que avanzaba a cultura. Das trinta aldeas que se coñecen que foron fogar desta cultura, só algunhas quedaron habitadas no seguinte período pero, como sucedeu con Khirokitia antes, non se sabe por qué a maioría dos sitios de Sotira foron abandonados.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
CD7
O CD7 (cluster de diferenciación 7) é unha proteína humana da superficie celular codificada no xene CD7 do cromosoma 17, que se encontra nos timocitos e células T maduras. Este xene codifica unha proteína transmembrana de 40 kDa que é un membro da superfamilia das inmunoglobulinas. O CD7 xoga un papel esencial nas interaccións das células T e tamén nas interaccións célula T/célula B durante o desenvolvemento linfoide temperán.
Interaccións
O CD7 interacciona con PIK3R1.
Importancia clínica
O CD7 pode ser expresado de forma anormal en certos tipos de anemia (anemia RAEB) e iso pode significar un peor prognóstico. Emprégase como marcador da leucemia linfática aguda de células T e para as leucemias de células nai pluripotenciais.
Hermo
Hermo é un apelido galego. Segundo o censo do ano 2000, tiña 2.433 ocorrencias en Galicia, destacando nos concellos de Boiro e A Pobra do Caramiñal. Pode referirse a:
Lista Vermella da IUCN
A lista vermella da IUCN (Unión Internacional para a Conservación da Natureza) é unha lista de especies, subespecies, variedades ou mesmo poboacións de seres vivos ameazados de extinción, en graos variados, e organizada no ano 1964. É o inventario máis completo das especies animais e vexetais a nivel mundial.
Pola súa solidez científica, a lista vermella da UICN está considerada como a relación de maior autoridade sobre o estado da diversidade biolóxica.
O obxectivo da lista vermella é transmitir a urxencia e magnitude dos problemas de conservación a toda a sociedade e ás autoridades, motivando así á comunidade mundial para tratar de reducir a extinción das especies animais e vexetais. A lista vermella actualízase cada 4 ou 5 anos.
Na versión 3.1 dos criterios e categorías da lista vermella, que é a utilizada actualmente, considera nove criterios estruturados da seguinte maneira, desde maior a menor risco (as abreviaturas oficiais proveñen do nome orixinal en idioma inglés):
De maneira nominativa, as categorías VU, EN e CR integran o grupo de "especies ameazadas". A lista incorpora tamén as categorías "non avaliada" (NE) para as especies que aínda non foron cualificadas, e "datos insuficientes" (DD) para as especies das que non se posúe suficiente información para unha cualificación rigorosa.
miniatura|centro|500px|Categorías outorgadas pola versión 3.1 da Lista vermella elaborada pola UICN.
O Burgo, O Burgo, Culleredo
O Burgo é un lugar da parroquia do Burgo no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Tiña 4.629 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 2.237 eran homes e 2.392 mulleres.
A Pena, Carbia, Vila de Cruces
A Pena é un lugar da parroquia de Carbia, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 58 habitantes (27 homes e 31 mulleres), o que supón unha diminución de 19 habitantes con respecto ao ano 2000.
Marc Overmars
Marc Overmars, nado en Emst o 29 de marzo de 1973, é un exfutbolista neerlandés. Xogaba de extremo e foi internacional coa selección neerlandesa. Actualmente é o director deportivo do AFC Ajax.
Xogador
Ajax
Arsenal
Eleccións municipais en Trazo
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Trazo dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Trazo]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Trazo desde a aprobación da Constitución de 1978.
Proteína con áncora lipídica
Unha proteína con áncora lipídica ou proteína ancorada a lípido é unha proteína que está unida covalentemente a lípidos como ácidos graxos como o palmitato ou miristato, que lle serven de áncora para mantela unida á superficie dunha membrana celular. Son exemplos de proteínas deste tipo certas lipoproteínas bacterianas, as proteínas G e certas quinases. Crese que a cadea hidrófoba do ácido graxo que levan se insire na membrana ocupando un lugar entre os lípidos da bicapa lipídica da membrana. Os puntos onde adoitan unirse os lípidos á proteína son xeralmente os extremos amino terminais e as cadeas laterais de residuos de cisteína da proteína.
En xeral, este tipo de modificacións por unión de proteínas destinadas a membranas a lípidos denomínase lipidación. A unión de palmitato ás proteínas denomínase palmitoilación, e a unión de miristato chámase miristoilación. Outro tipo de unións de proteínas e lípidos, neste caso isoprenoides, é a prenilación, na cal o lípido hidrófobo tamén facilita o ancoramento da proteína a membranas. As principais cadeas que se engaden ás proteínas na prenilación son grupos farnesil, xeranil, xeranilxeranil, ou dolicol, todos eles produtos da vía da HMG-CoA redutase ou vía do mevalonato.
Outras áncoras lipídicas son as áncoras GPI de glicosilfosfatidilinositol.
Mezulla
Mezulla era unha deusa hitita, filla do deus do ceo Esthan e da deusa solar Arinna e irmá de Sharruma. Era unha das nove deidades de Zalpa.
El Faro de Ferrol
El Faro de Ferrol foi un xornal editado en Ferrol entre 1914 e 1915.
Escola Dramática Galega (1978)
A Escola Dramática Galega foi unha institución literaria que existiu entre 1978 e 1994.
Manuel Gómez del Valle
Manuel Gómez del Valle, nado na Habana en 1906 e finado en Ourense o 11 de agosto de 1936, foi un xornalista, poeta e profesor galego.
El Faro de Ferrol
Historia e características
Foi fundado en 1914 por Ángel García Valerio. Diario de orientación liberal-prietista, estivo dirixido por José Lapique Adrio até outubro de 1914 e despois por Adolfo Lahorra. Cesou a súa publicación en setembro de 1915 ao producirse a unión dos prietistas e os romanonistas do Partido Liberal.
Escola Dramática Galega (1978)
Historia
Na época da Escola Dramática Galega predominaba o teatro independente, un movemento dramático que abrangue as diferentes agrupación teatrais do Estado que naceran a finais dos sesenta e comezos dos setenta, e cuxo traballo se caracterizou –alén da oposición á ditadura- por unha concepción cooperativista e a procura do público non burgués. Galiza entra en contacto con este teatro independente a través do Teatro Circo, quen participa en certames como único representante galego. Un dos primeiros obxectivos era configurar a identidade galega, así como a difusión da reivindicación lingüística. É este Teatro Circo o que no ano 1976 comeza a sufrir uns cambios que acabarán por concluír na Escola Dramática Galega, de xeito que esta institución se considera unha continuación do primeiro e non unha identidade distinta.