cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guillerme de Gales
Guillerme de Gales (nado como William Arthur Philip Louis en Londres o 21 de xuño de 1982) é o herdeiro ao trono británico, como fillo primoxénito do rei Carlos III do Reino Unido e da falecida Diana de Gales, e neto da raíña Isabel II. O príncipe Guillerme é membro da Casa de Windsor.
Educación e carreira
Foi educado en catro escolas do Reino Unido e obtivo a súa licenciatura na Universidade de Saint Andrews. Pasou parte do seu ano sabático en Chile, Belize e nalgúns países do continente africano. Recibiu adestramento como tenente do rexemento Blues and Royals da Cabalería Real, onde serviu xunto ao seu irmán o príncipe Harry e obtivo a súa licenza de piloto tras culminar a súa formación na academia Royal Air Force College Cranwell. En 2009, transferiuse á Real Forza Aérea (RAF) onde foi ascendido ao rango de oficial da forza aérea e completou o seu adestramento como piloto de helicóptero de procura e rescate.
Dende o día 8 de setembro de 2022, logo do falecemento da súa avoa Isabel II e a proclamación do seu pai, Carlos III, ostenta o título de príncipe de Gales, así como os de duque de Cornualla e duque de Rothesay, en Escocia, que corresponden ao herdeiro do monarca.
Matrimonio
O 16 de novembro de 2010, Clarence House, anunciou nun comunicado de prensa que o príncipe Guillerme e a súa noiva Kate Middleton estaban comprometidos, e posteriormente confirmouse que a cerimonia levaría a cabo o 29 de abril de 2011 na Abadía de Westminster, Londres. Horas antes da voda o príncipe Guillerme foi nomeado duque de Cambridge, conde de Strathearn e barón Carrickfergus.
Descendencia
O príncipe Xurxo de Cambridge (George Alexander Louis)  naceu en Londres, o 22 de xullo de 2013) , sendo o primoxénito do príncipe Guillerme de Cambridge e da súa dona, Catarina, duquesa de Cambridge. É neto do príncipe Carlos de Gales e mais da princesa Diana de Gales (falecida en 1997); e bisneto da raíña Isabel II e do príncipe Filipe, duque de Edimburgo. Polo tanto, é o terceiro na liña de sucesión ao trono británico.
A princesa Carlota de Cambridge (Charlotte Elizabeth Diana), a segunda filla dos duques de Cambridge, naceu o 2 de maio de 2015.
O príncipe Lois de Cambridge (Louis Arthur Charles), o terceiro fillo e segundo varón dos duques de Cambridge, naceu o 23 de abril de 2018.
Kantuzzilis
Nome dun hitita coñecido por ser un dos dous asasinos (xunto co seu irmán Himuilis) do seu rei Muwatallis I, en -1465. Especúlase coa posibilidade de ambos seren fillos de Huzziyas II, quen morrera tamén asasinado por Muwatallis (o seu irmán ou fillo).
Tartrazina
A tartrazina é un colorante sintético empregado como aditivo alimentario.
Características
Ten unha cor entre amarela e laranxa brillante. Extraese do petróleo. Con frecuencia emprégase mesturado con outros aditivos como o E110 ou o E133 para producir cor verde. O seu consumo frecuente considérase pouco recomendable para o ser humano.
Usos
Emprégase na elaboración industrial de produtos a base de peixe, mariscos, bebidas gasosas, batidos, conservas vexetais, patacas fritidas, petiscos, fariñas, sobremesas, cereais, lambonadas. flans, salsas e mostazas.
Efectos secundarios
O consumo excesivo de tartrazina esta asociado a casos de hiperactividade en nenos. En doses elevadas é un liberador de histamina, e pode agravar os síntomas da asma e producir eccema, urticaria e insomnio. Pode provocar intolerancia en persoas alérxicas o ácido salicílico. Esta prohibido o seu uso en varios estados membros da Unión Europea.
Enrique Sotelo (homónimos)
O nome de Enrique Sotelo pode referirse a:
Montalbo, Arra, Sanxenxo
A praia de Montalbo, de 1000 m de lonxitude, ten a distinción de Bandeira Azul (2016).
Probeiros, A Parte, Monforte de Lemos
Probeiros é unha aldea da parroquia da Parte, no concello de Monforte de Lemos.
A aldea sitúase a 338 m de altitude, na beira do río Mao. Contaba en 2008 con 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres).
Hai unha pequena capela na honra a San Ramón e celébranse as festas o primeiro fin de semana de setembro.
O Penedo, Cumeiro, Vila de Cruces
O Penedo é un lugar da parroquia de Cumeiro, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Conferencia episcopal
Unha conferencia episcopal é, na Igrexa Católica, unha institución de carácter permanente que congrega os bispos dun determinado territorio, normalmente un estado, que exercen conxuntamente certas funcións pastorais no seu territorio.
Segundo o Código de Dereito Canónico (canon 449), "compete exclusivamente á suprema autoridade da Igrexa, escoitando aos Bispos interesados, erixir, suprimir e modificar as Conferencias dos Bispos”.
En canto á participación nas conferencias episcopais, de acordo co dereito canónico (canon 450), "Á Conferencia dos Bispos pertencen por dereito propio todos os Bispos diocesanos do territorio e os que son equiparados a eles por dereito, os Bispos coadxutores, os Bispos auxiliares e os outros Bispos titulares que exercen no mesmo territorio algún encargo especial, confiado pola Sé Apostólica ou pola Conferência dos Bispos; poden ser tamén convidados os Ordinarios doutro rito, mais tan só con voto consultivo, a non ser que os estatutos da Conferencia dos Bispos determinen outra cousa. Os outros Bispos titulares e o legado do Romano Pontífice, non son de dereito membros da Conferencia dos Bispos”.
Kosmos 261
Kosmos 261 (Космос 261 en ruso), tamén denominado DS-U2-GK Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 20 de decembro de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 261 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U2-GK. Estaba adicado a facer observacións xeofísicas da atmosfera superior e á observación das auroras polares, labor continuada polo seu sucesor, Kosmos 348. Kosmos 261 foi inxectado nunha órbita inicial de 670 km de apoxeo e 217 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 93,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 12 de febreiro de 1969.
Resultados
Kosmos 261 obtivo o espectro de electróns na parte interior do cinto de Van Allen e medíu a distribución angular de partículas ó longo da súa órbita.
Himuilis
Nome dun hitita coñecido por ser un dos dous asasinos (xunto co seu irmán Kantuzzilis) do seu rei Muwatallis I, en -1465. Especúlase coa posibilidade de ambos seren fillos de Huzziyas II, quen morrera tamén asasinado por Muwatallis (o seu irmán ou fillo).
Trévérien
Trévérien (en Treverian) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Dance Passion
Dance Passion é un álbum de remixes do primeiro álbum de Roxette, Pearls of Passion. Foi lanzado unicamente en vinilo o 27 de marzo de 1987 e nunca se lanzou oficialmente en CD.
Dhanbad
Dhanbad
Samaritanos
miniatura|Samaritano coa Torah samaritana Os samaritanos constitúen un grupo étnico de Oriente Medio que teñen relación cos habitantes da Samaria histórica desde o exilio de Babilonia ata o comezo do cristianismo.
Historia e características
Os samaritanos considéranse descendentes de dúas tribos de Israel, Efraín e Menashé mentres os sacerdotes veñen da tribo de Leví, pero non se consideran xudeus. Para os xudeus os samaritanos son orixinarios do Kurr e foron desprazados para Samaria polos asirios. A súa relixión, o samaritanismo está baseada na Torah e para eles é a verdadeira relixión dos antigos israelitas, antes do Templo de Xerusalén. A separación entre xudeus e samaritanos data do século IV antes da nosa era. Os samaritanos, uns 700 no ano 2005, residen maioritariamente nas localidades de Kiryat Luza preto do Monte Gerizim e en Holón. Os samaritanos falan ben árabe en Kiryat Luza ou hebreo en Holón como lingua habitual pero utilizan liturxicamente o hebreo samaritano, hebreo bíblico escrito en alfabeto samaritano e o arameo samaritano.
miniatura|Samaritanos no Monte Gerizim
Os samaritanos negan a santidade de Xerusalén, para eles o verdadeiro lugar elixido por Deus é o monte Gerizim, celebran o sábado dunha forma moi ríxida: visten roupas especiais, rezan pola madrugada, desconectan os aparellos eléctricos. A Pascua é a festividade máis importante dos samaritanos, xúntanse durante vinte días no monte Gerizim. Os samaritanos contan o tempo desde a chegada á Terra Prometida e así o ano 2007 é para os samaritanos o ano 3645.
Apus
Apus ou Ave do Paraíso é unha constelación do sur. Aparece por primeira vez na Uranometría de Johann Bayer do (ano 1603), pero puido ser usada por navegantes con anterioridade.
Mitoloxía
Apus refírese ó ave do paraíso que se coñeceu coma Ave da India. Outros indican que provén do grego ἄπους apus que significa "sen pés", facendo referencia o mito grego sobre paxaros que parecían non ter patas durante voo.
centro|400px|miniatura|Representación das constelacións de Apus, [[Hydrus, Grus, Pavo, Tucana e outras austrais.]]
Remuín, A Parte, Monforte de Lemos
Remuín é unha aldea da parroquia da Parte, no concello de Monforte de Lemos.
A aldea sitúase a 330 m de altitude, na beira do río Cabe, ós pés do Moncai. Contaba en 2008 con 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Antonio Bello Paz
Antonio Bello Paz, finado en Ferrol a principios de marzo de 1935, foi un político socialista galego.
Traxectoria
Masón e socialista, impulsou o nacimento de El Obrero, La Voz del Obrero e El Bien del Obrero. Foi concelleiro de Ferrol na Restauración. Nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931 foi elixido concelleiro de Ferrol. Dimitiu como concelleiro en novembro de 1934. Finou en 1935 aos 71 anos.
Josep Escolà
Josep Escolà Segalés, nado en Barcelona o 28 de agosto de 1914 e finado na mesma cidade o 7 de marzo de 1988, foi un futbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Piyasilis I de Karkemish
Piyasilis (Sarri-Kusuh) foi fillo do rei hitita Suppiluliumas I. Foi rei de Karkemish.
Traxectoria
O rei hitita conquistou Kargamis (Karkemish) despois de oito días de asedio, e entrou na cidade e mesmo fixo ofrendas á deusa tutelar da cidade e a outra deusa local, probabelmente Kubaba; a cidade foi saqueada e fixéronse 3300 prisioneiros. Despois reunificou a terra de Kargamis e a cidade de Kargamis baixo unha xurisdición única e deu o trono de Kargamis ao seu fillo Piyasilis (sobre -1330)
Leandro Pita Romero
Leandro Pita Romero, nado en Ortigueira o 22 de novembro de 1898 e finado en Buenos Aires o 25 de xuño de 1985, foi un político, diplomático, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo do avogado agrarista Leandro Pita Sánchez-Boado, fundador da Federación Agraria, estudou na Coruña a carreira de maxisterio e, posteriormente, ingresou na Facultade de Dereito de Santiago de Compostela, obtendo o título de avogado en 1917. Nese tempo, comezou a exercer o xornalismo, escribindo en prestixiosos diarios de Madrid e outras cidades, como Nuevo Heraldo, El Liberal, El Norte de Castilla, El Sol e Noticiero Sevillano.
Tamén por esa época formou parte das Irmandades da Fala da Coruña. A través do seu pai relacionouse con Manuel Portela Valladares, co que traballou durante unha tempada como secretario político. Ao producirse o golpe de estado do xeneral Miguel Primo de Rivera en 1923, Pita Romero regresou á Coruña onde comeza a escribir en El Noroeste e posteriormente en El Orzán, do que foi director.
En 1924 escribiu en castelán unha pequena novela, El anarquista, traducida por Leandro Carré Alvarellos ao galego como O anarquista.
miniatura|Pita en 1917. En 1926, Leandro Pita fíxose cargo da presidencia da Federación Agraria de Ortigueira e en 1927 foi electo presidente da Asociación Provincial de Gandeiros e vogal da Asociación General de Ganaderos de España, formando parte do Partido Agrario Republicano Autonomista. A súa relación coa xente do agro converteuno nun home popular no medio rural da provincia da Coruña. Coa caída da monarquía e a instauración da República, o 14 de abril de 1931, Leandro Pita Romero formou parte da gran fronte electoral impulsada en Galicia por Santiago Casares Quiroga, que se denominou Federación Republicana Gallega. Por esta coalición presentouse nas eleccións a Cortes Constituíntes do 28 de xuño de 1931, logrando un acta de deputado con 43.181 votos. Nas eleccións de 1933, en representación do Partido Republicano Gallego, obtivo 82.916 votos.
Durante o chamado bienio negro (1933-1935) Pita Romero distanciouse de Casares e incorporouse ao goberno de centro dereita do Partido Republicano Radical encabezado por Diego Martínez Barrio e con Alejandro Lerroux como ministro de Mariña. O 8 de outubro de 1933, convértese no ministro máis novo da Segunda República ao ocupar a carteira de Mariña, á fronte da cal estivo apenas dous meses. Coa vitoria electoral da dereita, en novembro de 1933, Lerroux formou goberno o 16 de decembro dese ano, nomeando a Pita Romero ministro de Estado, equivalente a ministro de Relacións Exteriores.
En 1934 deixou este cargo para converterse en ministro sen carteira. Durante esta etapa representa a España en Europa, sendo nomeado ministro plenipotenciario e primeiro embaixador da República ante o Vaticano, onde estableceu relacións amigables co entón secretario de Estado, cardeal Pacelli, quen se converteu logo no Papa Pío XII.
Nas eleccións de febreiro de 1936 presentouse polo Partido de Centro de Portela Valladres, pero non resultou elixido deputado. Co triunfo do Fronte Popular, deixou o seu cargo de embaixador, volvendo vivir na Coruña. Nesta cidade sorprendeuno o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. A pesar de ser un político moderado e un católico practicante, foi ameazado polos golpistas. Marchou a Ortigueira e volveu a Coruña. Logo do fusilamento de José Antonio Primo de Rivera, as ameazas recrudécense e grazas á axuda de Pedro Barrié de la Maza marcha a Portugal en novembro de 1936. Logo dunha estancia de varios meses en Lisboa, exiliouse na Arxentina en marzo de 1937. Neste país, traballou como xornalista e avogado, escribindo nalgúns dos mellores diarios e revistas dese tempo, como La Prensa, El Mundo, Crítica, La Capital, La Atlántida e Leoplán.
Non regresou a España ata 1960, facéndoo regularmente a partir de entón, aínda que nunca de forma definitiva.
Rede de estradas de Galicia
miniatura|dereita|Mapa de estradas de Galicia.
A Rede de estradas de Galicia ou, na súa denominación pola Xunta de Galicia, Rede Autonómica de Estradas de Galicia (RAEGA) comprende o conxunto de estradas de titularidade da Comunidade Autónoma de Galicia.
Está formada polas estradas cuxo itinerario discorre integramente no territorio da Comunidade Autónoma de Galicia e que non sexan de titularidade do estado español ou doutros organismos como concellos ou deputacións.
Nomenclatura
As estradas da rede reciben unha nomenclatura de acordo coas súas calidades:
Mapa de estradas
O mapa da Rede Autonómica de Estrada de Galicia recolle as estradas de titularidade da Comunidade Autónoma, pintadas en diferentes cores segundo o tipo de rede á que pertencen.
Palacio do Elisio
O Palacio do Elisio (en Palais de l'Élysée) é a sede da Presidencia da República francesa. O edificio está situado no VIII Distrito de París, na rúa de Faubourg Saint-Honoré, e a súa construción remóntase ao século XVIII.
Historia
Foi propiedade inicial do conde Louis Henri de La Tour d'Auvergne que mandou construílo entre 1718 e 1722. Tras a morte do conde de la Tour d'Auvergne en 1753, a marquesa de Pompadour comprou o palacio para que fose a súa residencia parisiense, e legado a Luís XV á súa morte en 1764. Logo foi comprado en 1773 polo rico banqueiro Nicolás Beaujon, que o cedeu en 1786 a Luís XVI reservándose o usufruto. O rei vendeuno en 1787 a súa curmá Batilde de Orleans, duquesa de Borbón, que o ocupou excepto durante o seu arresto entre 1793 e 1795, baixo a Revolución Francesa.
O goberno revolucionario deu ao palacio diversos destinos ata o regreso da duquesa en 1797. Esta alugou a planta baixa a un negociante chamado Hovyn, que organizaba festas e bailes nos salóns e no xardín, pero acabou poxado o edificio cando decidiu emigrar a España. Hovyn adquiriuno pero tivo que vendelo en 1805 para pagar as súas débedas. Comprouno o mariscal Joachim Murat, quen, ao ser nomeado rei de Nápoles en 1808 cedeu a Napoleón Bonaparte todas as súas propiedades en Francia. En xuño de 1815 o palacio foi escenario da abdicación final de Bonaparte antes de ser desterrado, e coa Restauración borbónica pasou a ser parte dos bens da Coroa en 1816.
The Beach Boys
The Beach Boys son un quinteto vocal e instrumental orixinal de Hawthorne (Os Ánxeles) que popularizou un estilo de pop coñecido por "Surfing" ou "Hot-Rod". As súas cancións responden a un movemento xuvenil de California da década de 1960, un despreocupado xeito de vivir que tiña nas praias, os coches, as mozas e o surf os seus principais sinais de identidade.
Palacio do Elisio
Historia
Desde 1848, por decisión da Asemblea Nacional da Segunda República, o palacio do Elisio ten sido a residencia oficial do Presidente da República en Francia, pero ao proclamarse o Segundo Imperio Francés en 1852, Napoleón III escolleu residir no palacio das Tullerías, tradicional residencia parisiense dos monarcas franceses. Á caída do Imperio en 1870, o novo goberno da Terceira República dispuxo que o palacio do Elisio fose a residencia oficial do presidente de Francia.
O Elisio mantívose como residencial oficial dos presidentes de Francia ata xuño de 1940, cando foi pechado e abandonado cando as tropas da Alemaña nazi tomaron París no final da batalla de Francia. Tras a derrota Alemaña, volveu ser residencia presidencial en 1946 e continúa sendo no século XXI.
Areas, Bordóns, Sanxenxo
Areas é un lugar da parroquia de Bordóns do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 123 habitantes en 2016 (62 mulleres e 61 homes), practicamente a mesma poboación que tiña en 2009, 122 veciños, e un lixeiro aumento respecto ó ano 2004, cando eran 116 habitantes.
Este lugar dista 2,2 quilómetros da capital do concello.
A praia de Areas, aberta á Ría de Pontevedra, posúe uns 720 m de lonxitude. Está composta por area branca e fina. Accédese a ela desde a estrada PO-308, antes de entrar en Sanxenxo.
The Beach Boys
O grupo estivo formado por tres irmáns: Brian (compositor, vocais, baixo, piano), Carl (guitarra, vocais) e Dennis Wilson (batería, vocais), xunto cun curmán da familia, Mike Love (vocal) e un veciño, Ao Jardine (guitarra, vocais).
Historia
Aos 16 anos, Brian Wilson compartía un dormitorio cos seus irmáns, Dennis e Carl, na casa familiar en Hawthorne. Vía o pai, Murry Wilson, tocar o piano e escoitaba atentamente as harmonías de grupos vocais como The Four Freshmen. Polo seu 16 aniversario regaláranlle un magnetófono de bobina aberta, e aprendeu a facer overdubs usando as súas voces, as de Carl e as da súa nai. Brian tocaría o piano con Carl e David Marks (un veciño de 11 anos) que usaban guitarras que recibiran como regalos de Nadal.
Brian suxeríule a Jardine formar equipo co seu curmán e co seu irmán Carl. Foi nesas sesións, celebradas no dormitorio de Brian, cando comezou a formarse o "son Beach Boys". Love animou a Brian a compoñer cancións e bautizou á banda como "The Pendletones", unha combinación de "Pendleton", un tipo de camisa de la popular na época, e "tone". Nas súas primeiras actuacións, a banda vestía as pesadas chaquetas de la semellantes ás camisas usadas polos surfistas de South Bay. Aínda que os motivos relacionados co surf destacaban nas súas primeiras cancións, Dennis era o único surfista do grupo.
Jardine e un amigo cantante, Gary Winfrey, foron canda Brian para ver se podía axudalos cunha versión dunha canción folk que querían gravar, "Sloop John B". En ausencia de Brian, os dous falaron con Murry, un veterano da industria musical cun éxito modesto. O grupo interpretou unha lenta balada, "Their Hearts Were Full of Spring", pero non chegou a impresionar aos Morgans. Tras unha inócmoda pausa, Dennis mencionou que tiñan unha canción orixinal, "Surfin'".
The Beach Boys formouse en 1961, e nese ano, no mes de decembro, saíu o seu primeiro sinxelo, "Surfin'". A canción foi emitida ao pouco tempo polas emisoras KFWB e KRLA, dúas das radios para adolescentes máis influentes dos Ánxeles. Foi todo un éxito na costa oeste, chegando ao número 3 no sur de California e ao 75 nas listas nacionais de pop. Os seus primeiros éxitos Surfin' USA (1963), Fun, fun, fun (1964) e California girls (1965) falaban sobre unha especie de utopía suburbana adolescente nas praias e arrasaron en todo o país, axudados por arranxos intelixentes e bonitas melodías. O seu primeiro número un alcanzárono en 1964 con I Get Around e máis adiante repiten en 1965 con Help me Rhonda.
Brian Wilson foi o autor da maioría das cancións, aínda que unha doenza de oído lle obriga a deixar as actuacións en directo e empeza a dedicarse en exclusiva á creación e produción de novos temas. Substituíulle no directo Bruce Johnston, que se converteu no sexto membro dos Beach Boys, aínda que abandonaría o grupo a principios dos 70 para volver entrar nel a finais desa década.
Desde ese momento a carreira dos Beach Boys sofre altibaixos, editando discos importantes pero con escasa resposta comercial como "Sunflower" (1970), "Surf's Up" (1971) e "Holland" (1973), o cal ata foi considerado pola revista Rolling Stone como disco do ano, ata que en 1988 volven alcanzar un número un con Kokomo.
Nos anos 80, os seus concertos anuais no Día da Independencia Americana (4 de xullo) no monumento de George Washington reunían a preto de 500.000 persoas.
Atentado na sede de Charlie Hebdo
O atentado na sede de Charlie Hebdo ocorreu o 7 de xaneiro de 2015, arredor das 10:30 (UTC). Dous homes encarapuchados e armados con rifles Kalashnikov, unha escopeta e un lanzagranadas entraron na sede do xornal satírico francés Charlie Hebdo en París, que recibira a atención internacional polas súas regulares representacións satíricas de Mahoma. O ataque rematou coa morte de 12 persoas, incluíndo o editor Stéphane "Charb" Charbonnier, oito empregados de Charlie Hebdo e dous oficiais da Policía Nacional, mentres 11 persoas resultaron feridas.
Os homes armados entraron no edificio e comezaron a disparar coas armas automáticas, ó tempo que berraban "Allahu Akbar", en árabe "Deus é grande". Producíronse máis 50 disparos durante o ataque.
Varias persoas foron detidas pola súa conexión co ataque, namentres a captura dos dous principais sospeitosos segue o seu curso. Un terceiro sospeitoso foi identificado pola policía e entregouse el mesmo, non hai cargos contra el. Os asaltantes foron descritos pola policía como "armados e perigosos", e o nivel de ameaza en Illa de Francia e Picardía foi elevado ó máximo posible. O 9 de xaneiro, os asaltantes foron identificados pola policía nunha área industrial de Sena e Marne, onde tomaron un refén. A conexión entre o atentado de Charlie Hebdo e outro ataque en Montrouge por un cuarto sospeitoso foi confirmada. Estoutro asaltante tomou reféns preto de Porte de Vincennes. Forzas da policía foron conducidas até Dammartin e Porte de Vincennes de xeito simultáneo, e conseguiron acabar con tódolos asaltantes. No proceso, algúns reféns foron feridos ou mortos. François Hollande confirmou que catro persoas foron asasinadas no secuestro do supermercado de Vincennes.
Este incidente é o acto de terrorismo máis mortal en Francia dende o tren bomba de Vitry-Le-François en 1961, levado a cabo pola organización paramilitar OAS que se opoñía á independencia de Alxeria, e que se saldou con 28 persoas mortas.
Os traballadores restantes de Charlie Hebdo anunciaron que continuarán coa publicación, imprimíndose a edición da vindeira semana como de costume, pero cunha tirada meirande, con máis dun millón de exemplares. A tirada finalmente chegou ós cinco millóns, despois de ser ampliada.
Les Aventures extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec
Sinopse
O filme ten lugar no París anterior á primeira guerra mundial, no ano 1912. Ao intentar probar os seus poderes telepáticos, o profesor Esperandieu esperta un pterosaurio de 136 millóns de anos do interior dun ovo do Museo Nacional d'histoire Naturelle e este acosa ós cidadáns de París. Adèle Blanc-Sec, unha xornalista, vese envolta en todo isto despois de volver de Exipto, onde comezou unha busca para atopar a momia do doutor do faraón Ramsés II. Ela pretende resucitar a momia coa axuda do profesor Esperandieu a fin de salvar a súa irmá Agatha, que está nun coma tras un incidente lamentable.
Caridad González Cerviño
Caridad González Cerviño, nada en Muros o 16 de xaneiro de 1961, é unha política e procuradora galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Procuradora e graduada en dereito. Foi elixida concelleira en Muros polo PSdeG-PSOE nas eleccións municipais de 2003, sendo alcalde Celestino Formoso, e foi segunda tenente de alcalde e concelleira de urbanismo e obras no bipartito co BNG. Trala morte de Formoso en xuño de 2004 foi elixida alcaldesa e continuou o goberno de coalición entre o PSdeG e o BNG ata xuño de 2006, cando rompeu o acordo cos nacionalistas e continuou o goberno en minoría ata o final da lexislautra en 2007.
Nas eleccións municipais de 2007 foi cabeza de lista do seu partido, sendo este o máis votado e quedando a só un concelleiro da maioría absoluta. Porén, non foi reelixida como alcaldesa xa que o dirixente do BNG, Domingos Dosil, chegou un acordo co PPdeG para a súa investidura como alcalde, polo que se situou na oposición. Neste mandato foi deputada provincial, encargándose da área de cultura. Nas eleccións municipais de 2011 volveu a presentarse á alcaldía polo PSdeG-PSOE conseguindo unha vitoria idéntica á de catro anos atrás e recuperando a alcaldía, xa que nesta ocasión populares e nacionalistas non pactaron, polo que puido gobernar en minoría.
Nas municipais de 2015 volveu encabezala candidatura socialista, pero nesta ocasión perdeu máis de 500 votos e pasou de 6 a 4 concelleiros, empatando co PPdeG, que foi a lista máis votada. Desta forma, apoiou sorprevisamente a investidura da candidata de CxG, María Xosé Alfonso, coa que mantivera sonados enfrontamentos no pasado mandato. Desta forma, mantívose na oposición gobernando CxG en minoría, e sen que a relación entre ambas forzas se encauzase pese ó apoio socialista na investidura. Desta forma, nas municipais de 2019 concorreu de novo a alcaldía, dándose unha correlación de forzas idéntica á de catro anos antes, pese a que os socialistas recortaron distancias co PPdeG, o cal asumiu a alcaldía en minoría ante a falta de acordos entre os demais grupos.
Formou parte da candidatura socialista ás Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020, sen resultar elixida, e é membro da Executiva Provincial coruñesa do partido tralos congresos de 2018 e 2022.
Nas municipais de 2023 encabezou de novo a candidatura socialista en Muros, baixando a 3 concelleiros e quedando por detrás do PPdeG e do BNG. Desta forma alcanzou un acordo de goberno cos nacionalistas e pasou a asumila primeira tenencia de alcaldía.
Cuadrilla de Laguardia-Rioxa Arabesa
150px|miniatura|Escudo da cuadrilla A Rioxa Arabesa, ou Cuadrilla de Laguardia-Rioja Alavesa (en éuscaro: Guardia-Arabako Errioxako Eskualdea), é unha das sete comarcas ou cuadrillas do territorio histórico de Áraba, no País Vasco.
Dous claros accidentes xeográficos marcan os seus límites norte e sur. Está delimitada ao norte pola muralla da Serra de Cantabria e a Serra de Toloño, que a separan do resto de Áraba e ao sur polo río Ebro, que a separa da veciña comunidade autónoma da Rioxa. La Sonsierra rioxana, formada polos municipios de Ábalos e San Vicente de la Sonsierra, situados ao norte do río Ebro, pertencen á comunidade autónoma da Rioxa, aínda que xeograficamente pertenza á ribeira esquerda. La Sonsierra divide á Rioxa Arabesa en dúas partes separadas: Labastida, situada ao oeste, e o resto de municipios rioxano-arabeses ao leste. Os límites con Navarra cara ao leste non están baseados en claros accidentes xeográficos.
Xesús Rodríguez Carballido
Xesús Rodríguez Carballido, nado o 4 de novembro de 1961 en Ponteareas é un ex-ciclista profesional galego.
Traxectoria
Comezou a súa carreira como afeccionado en Ponteareas no Cesantesa Riego Lomba, xunto con Álvaro Pino e posteriormente no Club Ciclista Spol, ata que en 1985 ficha polo CLAS, aínda como afeccionado. Debuta como profesional no Zahor en 1986, co que consegue ese ano o 4º posto no Gran Premio Cuprosán, e co que ao seguinte participa por primeira vez na Vuelta a España, onde remata no posto 77º. Tamén nese mesmo 1987 participa na Vuelta a los Valles Mineros, onde queda 4º, na Vuelta a Aragón e na Vuelta a Asturias.
En 1988 ficha polo CLAS, a partir de 1989 chamado CLAS-Cajastur, e onde se retiraría como profesional en 1990. Nese ano 1990 participa no Giro de Italia, que finalizou.
Vida persoal
Ao remta da súa traxectoria profesional montou unha tenda de bicicletas en Ponteareas.
Certame de Poesía Erótica Illas Sisargas
O Certame de Poesía Erótica Illas Sisargas é un certame poético organizado polo Concello de Malpica de Bergantiños e a Editorial Caldeirón desde 2006. Cunha dotación de 1000 euros á mellor obra inédita presentada en lingua galega, é o referente da poesía erótica en Galiza.
O certame
O certame foi creado por Paco de Tano e Paco Souto, quen se coñeceran de forma casual na taberna A Barquiña. Pronto publicaron dous libros e fixeron algún recital de poesía, ademais de fundar a editorial Caldeirón. Máis adiante decidiron, coa axuda do concello de Malpica, crear o certame de poesía erótica Illas Sisargas. O nome alude a un pequeno arquipélago de tres illas pertencentes ao concello de Malpica de Bergantiños, na Costa da Morte.
Bases
(Bases do certame de 2017)
As bases do último certame convocado foron as do XIII Premio de poesía erótica Illas Sisargas:
Participación
Na edición número VII presentáronse un total de trece obras.
Na edición número VIII o número total de obras presentadas foi quince.
No certame IX foi o ano de maior participación con 24 obras presentadas.
No certame XI o total de obras presentadas foron dezanove.
Premio e premiados
O premio é unha dotación económica de 1000 € máis a publicación da obra por parte da editorial Caldeirón. Pódense dar accésits e mencións de honra, aínda que non teñen dotación económica pero comportan a edición da obra.
Na edición de 2007 o xurado acordou conceder un accésit á obra Baixo o sol de Mesina, de Lino Braxe. Ao ano seguinte, concedeuse un accésit á obra e alentar na túa rosa, de Paco Souto, na edición de 2013 acordouse un accésit para o libro Ode à Madison Ivy e outras cousas de meter, de Verónica Martínez Delgado, na edición de 2020 o xurado concedeu un accésit á obra rascamaceiras de Laura Ramos e na de 2022, á obra Corpo nómade de Teresa Ríos Noya.
Ao longo das dezasete edicións do certame (e tendo en conta os accésits) hai un total de catorce mulleres e nove homes na nómina de persoas gañadoras. Alberte Momán obtivo o concurso dúas veces e Verónica Martínez Delgado obtivo o accésit nun ano e foi gañadora ao ano seguinte; unha das edicións premiou unha obra escrita por un home e unha muller e outra, por dúas mulleres.
Homenaxe a Paco Souto
miniatura|301x301px|Paco Souto O XII foi en homenaxe a Paco Souto, responsábel de Caldeirón e do concurso, que faleceu mentres mariscaba o ano anterior. Unha das propostas que se barallaron foi o cambio de nome do propio certame, mais Paco de Tano explicou que finalmente desestimouse “porque a fin de contas foi el o que lle puxo o nome de Illas Sisargas”. Do papel fundamental que xogou Paco Souto na historia do certame falou tamén o alcalde de Malpica, Eduardo Parga, e nese sentido considera que é preciso lembrar a súa figura.
Valladolid, Filipinas
dereita|200px|miniatura|Localización de Valladolid en Negros Occidental
Valladolid é unha concello da provincia de Negros Occidental, en Filipinas, con 37.833 habitantes no ano 2015.
Barangays
Valladolid consta de 16 baranggays (barrios, parroquias...).
Xosé Rodríguez González
Xosé Rodríguez González, tamén coñecido como Matemático Rodríguez ou o Matemático de Bermés, nado en Bermés (Lalín) o 25 de outubro de 1770 e finado en Santiago de Compostela o 30 de setembro de 1824, foi un científico galego da Ilustración e político liberal. Realizou frecuentes viaxes por Europa para intercambiar coñecementos e ampliar estudos, entrando en contacto cos traballos dos grandes científicos da época: Laplace, Arago...
Durante a invasión francesa foi comisionado da Xunta Central para trazar un mapa da Península e fixar un sistema máis exacto de Pesas e Medidas.
Traxectoria
Nado no seo dunha familia de labregos. Grazas á axuda dun tío sacerdote logrou cursar os primeiros estudos cos xesuítas de Monforte de Lemos marchou como bolseiro do Colexio de san Xerome da Universidade de Santiago de Compostela onde sacou o Bacharelato en Filosofía e despois en Teoloxía. Completou os estudos de gramática, aritmética e latín. En 1790 obtivo o titulo de bacharel en filosofía, aos que seguiron os graos en teoloxía en 1795, e matemáticas. No curso 1798-1799, aos 28 anos exerceu como catedrático suplente de matemáticas sublimes da facultade de medicina de Compostela, cátedra que gañou en 1802. O tribunal que o examinou elevou un informe ao rei Carlos IV eloxiando as capacidades e coñecementos nas materias xulgadas (aritmética, álxebra, trigonometría, cálculo, principios de mecánica hidroestática e astronomía).
En 1802, solicitou unha excedencia para desprazarse a París e así ampliar os seus coñecementos de astronomía e matemáticas e alí tivo contacto con científicos e eruditos de renome internacional como Jean-Baptiste Biot, para o que marcha en xuño de 1803, non retornando ata 1806.
En 1806, foi nomeado comisario español xunto a José Chaix nunha expedición francesa liderada por François Arago e Jean Baptiste Biot, coa misión de prolongar a medida do arco do meridiano de París entre Dunkerque e Barcelona ata a illa de Formentera, continuando e mellorando o traballo iniciado por Pierre Méchain e Jean-Baptiste Joseph Delambre. Esta medición foi fundamental para o establecemento do metro, base do sistema métrico decimal. Os traballos de medición tiveron serias dificultades, xa que Arago foi detido en Mallorca baixo a sospeita de ser un espía en plena Guerra da Independencia. Rodríguez axudouno a escapar do cárcere. O mesmo ano, 1808, a Xunta Central encargoulle un informe con todos os cálculos e medicións realizados ata ese momento.
En 1809, trasladouse a Inglaterra, onde realizou estudos e cálculos do meridiano de Greenwich a partir das observacións e medicións do tenente coronel británico William Mudge, célebre xeodesta que cos seus cálculos chegara á conclusión de que a Terre era achataba polo Ecuador e non nos polos, polo efecto gravitatorio segundo as teorías de Isaac Newton e Christiaan Huygens. Porén, Rodríguez, coas observacións de Mudge e empregando as fórmulas e o método de Delambre recalculou todas as observacións e descubriu un erro de observación da latitude da estación de Arbury Hill demostrando o fallo de Mudge coas súas conclusións sobre a forma do arco do meridiano e a forma da Terra. Esta é a súa achega máis importante á ciencia, demostrar empiricamente que a teoría de Newton era certa e ademais facelo con maior exactitude que calquera outro matemático. As súas conclusións, tituladas Observations on the measurement of threes degrees of the meridian, conductery in England by Lieutemant Colonel William Mudge, foron lidas polo seu amigo José Mendoza, na calidade de membro, ante a Royal Society o 4 de xuño de 1812. Tamén traballou para a coroa británica nunhas medicións xeodésicas no Pacífico.
En 1814, con permiso real, desprazouse a Alemaña oonde tomou contacto coa cristalografía na Universidade de Gotinga, na que impartiu cursos, baixo a supervisión do mineraloxista Abraham Gottlob Werner. Os seus coñecementos sobre mineraloxía completáronse ao coñecer a René Just Haüy, pai da cristalografía moderna, que lle regalou unha colección de 1024 modelos cristalográficos tallados en madeira perfectamente catalogados e ordenados.
En 1817, por encargo da Universidade de Santiago de Compostela, regresou a París para adquirir instrumentos para o novo gabinete de física da universidade e dous anos máis tarde aceptou o posto de director do Observatorio astronómico de Madrid, dependente do Museo de Ciencias Naturais, para a reorganización do observatorio, así como o posto de profesor de astronomía do mesmo museo. Foi o creador da sección de mineraloxía do museo.
En 1822 axudou a organizar a recentemente creada Universidade Central de Madrid, defendéndoa como centro aglutinador da ciencia e punto de reunión das eminencias españolas. Deixou a súa cátedra en Compostela para ocupar a cátedra de astronomía en Madrid.
O tsar Alexandre ofreceulle a posibilidade de dirixir o observatorio de San Petersburgo, invitación que rexeitou.
Política
As súas constantes viaxes por Europa e os contactos co pensamento ilustrado dos académicos e científicos cos que se rodeou levárono a abrazar dende un primeiro momento as ideas ilustradas e liberais procedentes de Francia fronte ao inmobilismo imperante en España. O propio Rodríguez nunha das súas cartas en 1820 escribiu:
Así mesmo, foron as súas relacións tanto políticas como académicas e científicas as que o levaron a ser deputado no Congreso polo Reino de Galicia (1820-1822) durante o trienio liberal. Coa volta do poder absolutista foi marxinado e considerado como afrancesado.
Caído en desgraza polas súas ideas, foi desposuído da súa cátedra en Madrid e enfermo e case sen recursos viaxou a Portugal en 1824, onde tivo contacto coas universidades de Coímbra e Lisboa. Ese mesmo ano regresou a Compostela, onde faleceu. Foi enterrado na igrexa de santo Agostiño, nunha tumba sen inscrición.
Legado
A pesar de ter o total aprecio e distinción dos xeómetras e astrónomos máis famosos da súa época, en especial de Pierre Simon Laplace, ser presentado na Academia das Ciencias Francesa e ser lida a súa comunicación na Royal Society, en España apenas tivo repercusión e recoñecemento. Deixou algúns manuscritos interesantes, e a súa colección de mineraloxía, regalo de Haüy, foi doada á Universidade de Santiago de Compostela, e está exposta no Museo de Historia Natural. Parte dos seus instrumentos están nunha sala do Museo de Ciencias Naturais.
Está inmortalizado no paraninfo da Universidade de Zaragoza xunto con José Chaix.
O seu sobriño foi o lingüista Francisco Javier Rodríguez Gil.
Lingua musgu
O musgu é unha lingua do subgrupo biu–mandara das linguas chadianas faladas no Camerún e o Chad polo pobo musgum. O endónimo é Mulwi. Blench (2006) clasifica as súas tres variedades como linguas separadas.
Circo
miniatura|Un toldo dun circo miniatura|Un número de circo baixo toldo
Un circo é un recinto circular estábel ou ambulante, onde os artistas realizan diversos exercicios de ximnasia, acrobacia, doma de animais, espectáculos de pallasos etc., para un público que está arredor do escenario. Por extensión tamén se denomina así ao conxunto de exercicios e espectáculos que se fan nese recinto, así coma ás persoas relacionadas con este espectáculo.
O espectáculo artístico pode incluír acróbatas ou saltimbanquis, contorsionistas, equilibristas, escapoloxistas, forzudos, homes bala, magos, malabaristas, mimos, monociclistas, pallasos, titeriteiros ou marioneteiros, cuspefogos, engulidores de espadas, trapecistas, ventrílocuos, andadores en pernas de pau, adestradores de animais e outros artistas. É presentado no interior dun gran toldo que conta con pistas e chanzos de asentos para o público. As pistas dos circos adoitan ser áreas circulares onde se presentan as funcións; por conseguinte, o circo de tres pistas é considerado máis atractivo pola variedade de espectáculos que se gozan ao mesmo tempo.
No século XXI existen circos estábeis e fixos xeograficamente, e algúns destes non posúen actos que inclúan animais, mais en moitas ocasións o circo continúa co seu carácter pasaxeiro, que pode ser anunciado por un desfile, avisando que o circo vai chegando á vila. As artes circenses hoxe non son únicas das pistas do circo, senón que tamén son empregos e subempregos desenvolvidos noutros locais, nas rúas das cidades, hoteis, cruceiros...
Historia do circo
miniatura|Artistas de circo nunha pintura de [[Georges Seurat, 1891]] miniatura|Pallasos de circo. O circo representa unha importante parte da cultura humana, unha nobre empresa construída ao longo de moitos séculos, practicamente dende que o home empezou a súa cultura―. (Eduardo Murillo en Jané et al, 1994: 35).
Cómpre mencionar que a acrobacia, así coma o malabarismo, o contorsionismo, e outras prácticas corporais que actualmente se asocian ao universo circense, son expresións humanas (prácticas) anteriores aos propios conceptos de «circo» ou de «artes do circo» (CNAC, 1998: 40).
Antigüidade
A historia do circo remóntase ao legado cultural deixado por algunhas das civilizacións antigas, dende o afastado oriente (China, Mongolia, India etc.), até o occidente próximo (Grecia, Roma, Exipto etc.) Nestas sociedades, aproximadamente 3.000 anos atrás, algunhas das actividades que hoxe relacionamos como parte do contido circense, como a acrobacia, o contorsionismo ou mesmo o equilibrismo, tiñan unha utilidade altamente relacionada coa preparación de guerreiros, cos rituais relixiosos e coas prácticas festivas (Viveiro de Castro, 1998).
De acordo cos antropólogos Blanchard e Cheska (1986: 67), a práctica da acrobacia remóntase á cultura mesopotámica, cun pasado de máis de 3000 anos. Nese momento, segundo estes autores, o acróbata competía «consigo mesmo, coas forzas da natueza e asemade cos seus propios compañeiros de tribo» (op. cit.: 87).
Paralelamente na China, a «arte acrobática», ou simplemente a acrobacia, «ten unha historia milenaria», superior aos 2000 anos, conforme proban os achados arqueolóxicos. Segundo os apuntamentos de David Marfil (2004), unha das probas máis antigas da existencia do circo é un graffiti atopado en Exipto na tumba de Ben Hassan con data aproximada de 2040 a. C.
Tal e como sinalan De Blas e Mateu (2000), no antigo oriente (hai 3.000 anos aprox.), os malabaristas e acróbatas xa viaxaban xuntos en troupes, utilizando todo tipo de obxectos, tales como armas (instrumentos típicos das artes marciais), brinquedos infantís (diábolo, bastóns chineses), utensilios domésticos (xerros de porcelana), que guindaban e recibían con diferentes partes do corpo, por exemplo.
Por outra banda, en Grecia, os gladiadores na súa particular procura por demostrar gran forza, realizaban xogos malabares con obxectos de gran porte (na súa maioría pesados), como as rodas dos carros, por exemplo. Na cultura grega, alén doutras do mesmo período, as mulleres tamén «malabareaban», coma se pode apreciar nalgunhas ánforas e xerros gregos ou nos gravados das tumbas exipcias. Amais, noutras civilizacións antigas, como a China e outras da América Central e do Pacífico Sur, as mulleres tamén participaban deste tipo de actividades, como ben ilustra o sonado caso das illas Tonga (Pacífico Sur), onde as raparigas (soamente mulleres) facían, e aínda fan, malabarismos con grandes noces denominadas tui tui, e onde o éxito do seu acto malabarístico ten consecuencias sociais importantes, respecto do casamento, ás posibilidades de ascensión social etc. (op. cit.). Coas primeiras viaxes ás Américas chegaron novas dos costumes aborixes, coma no caso dos mexicas, especializados no antipodismo (malabares cos pés), e os shoshone do Sur da California, onde os malabares facían parte dos xogos dos nenos como por exemplo en carreiras de velocidade mentres manipulaban tres pelotas (op. cit.).
Con todo, foron os romanos quen na antigüidade deron o nome de «circo» ás actividades de entretemento, ou mellor dito, aos espectáculos públicos. Segundo o dicionario da Real Academia Galega o circo era « Lugar onde os romanos realizaban espectáculos, con chanzos para os espectadores». Tiña comunmente forma de paralelogramo prolongado, arredondado nun dos seus extremos. Ademais das carreiras de carros e cabalos, no circo romano, os desafíos concentraban os duelos de vida e morte, entre homes e bestas, un concepto semellante ao que na actualidade continúan nas touradas.
Idade Media até o século XXI
miniatura|Escenas do circo, 1891. Trala decadencia destas civilizacións antigas, principalmente as occidentais, as artes corporais (teatro xestual, danza, ximnástica e circo) «eclipsaron», perdendo o seu interese entre a poboación. Posteriormente, na Europa da Idade Media, as artes corporais empezaron a recobrar o seu espazo, tornando aos poucos á realidade cidadá. Porén foi na Renacenza, cando os artistas circenses volveron a tomar as vilas, as rúas de moitos países europeos, ampliando o status social de dita cultura. De acordo con Soares (1998: 55), o circo na Renacenza «deslocava os habitantes das vilas e cidades das rotinas binárias do trabalho e do descanso», consolidando nunha práctica que crebaba a orde institucional, diverxía do concepto utilitario e visaba especialmente «a diversão», o riso descomprometido da función educativa, procurando encantar e entreter o público. Era unha arte do lecer.
Neste período as «troupes de saltimbanquis» xa incluían nos seus espectáculos a música, o baile, os contos populares, as narracións épicas, os monicreques, amais das habilidades clásicas como a acrobacia e os malabares (De Blas e Mateu, 2000). Neste momento imperaba un xeito «libre» de exploración das posibilidades corporais (Annie Fratellini en Unesco, 1988: 27). En moitas vilas chegábase a acoller os artistas itinerantes, ofrecéndolles un lugar para presentar os seus espectáculos, como atracción dos acontecementos públicos importantes. Polo que devagar, mais solidamente, formalizáronse itinerarios, camiños polos cales milleiros de artistas acostumaban pasar durante todo o ano.