cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Raíña, Mabegondo, Abegondo
A Raíña é un lugar da parroquia de Mabegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 38 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 22 mulleres.
Viveiro, Viveiro
Santa María e Santiago de Viveiro é unha parroquia do concello lugués de Viveiro na comarca da Mariña Occidental. No ano 2019 tiña 7.554 habitantes (3.731 homes e 3.823 mulleres) distribuídos nunha soa entidade de poboación.
Martin Frobisher
Martin Frobisher, nado en Wakefield contra 1535 e finado en Plymouth o 22 de novembro de 1594, foi un mariño e militar inglés.
Traxectoria
Organizou tres expedicións (1576, 1577 e 1578) a Groenlandia, no curso da cales explorou as costas da terra da illa Baffin, o estreito de Hudson e a baía que leva o seu nome, intentando en balde descubrir o Paso do Noroeste cara a China. En 1576 volvería a casa co que el cría que era ouro pero resultou ser pirita, o que hoxe se coñece como «o ouro dos parvos».
Participou na expedición de piratería de Francis Drake a América (1585) e estivo no enfrontamento contra a Armada Invencible (1588). Morreu en Plymouth, días despois de ser ferido en Brest apoiando a Henrique IV de Francia contra a Liga Católica e os españois.
Rock Lee
Rock Lee é unha homenaxe a Bruce Lee; non ten Kekkei Genkai, nin pode loitar máis que a base de Taijutsu. O seu soño é demostrar que pode ser un gran ninja dominando soamente o Taijutsu (técnicas de corpo a corpo). Superou a súa inicial inferioridade fronte ós outros ninjas a base da súa gran forza de vontade. É tamén moi formal, sensible, educado e respectuoso, pero cando toma sake (licor xaponés) e se emborracha convértese nun mestre do boxeo borracho (Suiken, en xaponés), un estilo do Kung Fu.
Shabazz Muhammad
Shabazz Nagee Muhammad, nado o 13 de novembro de 1992 en Long Beach (California), é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Shanxi Brave Dragons da Chinese Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 16 de abril de 2013, Muhammad declarou a súa intención de presentarse ó Draft da NBA de 2013. Muhammad foi elixido na 14ª posición do Draft polos Utah Jazz, pero os seus dereitos foron posteriormente traspasados ós Minnesota Timberwolves xunto á 21ª elección, Gorgui Dieng, a cambio da 9ª elección, Trey Burke.
O 5 de xaneiro de 2014, Muhammad foi asignado ós Iowa Energy da NBA Development League. En catro partidos con Iowa, acadou 24.5 puntos e 9.8 rebotes por partido, cunha porcentaxe de 57.1% de tiros de campo. O 13 de xaneiro, foi chamado de volta polos Timberwolves.
O 4 de marzo de 2018, Muhammad asinou cos Milwaukee Bucks.
Unai Emery
Unai Emery Etxegoien, nado o 3 de novembro de 1971 en Hondarribia (Guipúscoa), é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista. Actualmente adestra o Aston Villa, da Premier League inglesa.
Adestrador
O 14 de xaneiro de 2013 anunciouse a súa contratación polo Sevilla FC, substituíndo a Míchel.
Persoal
É fillo do tamén futbolista Juan Emery e neto de Antonio Emery, o primeiro porteiro en encaixar un gol na liga española, en 1929.
A Torre, Albixoi, Mesía
A Torre é un lugar da parroquia de Albixoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 9 habitantes no ano 2021 segundo datos do IGE dos cales 2 eran homes e 7 eran mulleres.
Cama elástica
miniatura|Un mozo saltando nunha cama elástica.|307x307px miniatura|Competición feminina en cama elástica no [[Quebec, Canadá.]] Unha cama elástica é unha lona elástica que unida a unha estrutura metálica mediante resortes serve para o entretemento infantil. A diversión dos nenos consiste en saltar e dar viravoltas sobre ela aproveitando o impulso da súa elasticidade. A cama elástica é o aparello máis recoñecido da ximnasia en cama elástica grazas ao seu debut nos Xogos Olímpicos de Sydney 2000.
Estes aparellos atópanse nalgúns parques públicos así como noutros recintos de lecer tales como feiras ou parques de atraccións. Con todo, tamén existen modelos de menor tamaño para situalos en xardíns particulares.
Algúns accesorios son:
A cama elástica no circo
miniatura|270x270px|O risco de caídas ao exterior nunha cama elástica redúcese con mallas protectoras. A cama elástica constitúe tamén un bo instrumento para a arte circense xa que sobre a mesma, os acróbatas poden realizar espectaculares piruetas tales como saltos con xiro, saltos mortais, saltos de extensión etc. Ademais, polas súas características, a cama elástica préstase ben a números de acrobacia cómica nos que os artistas simulan caídas, golpes, enganchadas etc.
== Vantaxes de saltar nunha cama elástica == miniatura|320x320px|Cama elástica de tamaño reducido.|esquerda Segundo a NASA (National Aeronautics and Space Administration) saltar sobre unha cama elástica é un 68% máis eficaz que correr.
Florence Bascom
Florence Bascom (14 de xullo de 1862 – 18 de xuño de 1945) foi unha xeóloga estadounidense, a segunda muller en obter o doutoramento (Ph.D) en xeoloxía nos Estados Unidos e a primeira contratada polo United States Geological Survey. Foi coñecida por facer descubrimentos innovadores no seu campo. Precedeu á seguinte xeración de notables mulleres xeólogas.
Güiana Francesa
A Güiana Francesa (en francés: Guyane) é un departamento de ultramar de Francia xunto á costa do mar Caribe, en América do Sur. Limitada ao norte co océano Atlántico, ao leste e sur co Brasil e ao oeste co Suriname.
Florence Bascom
Infancia e educación
Florence Bascom graduouse en humanidades (B.A.) e en letras (B.Litt.) en 1882, e despois en ciencias en 1884 na Universidade de Wisconsin, e permaneceu alí para obter o seu máster de ciencias (M.S.) en 1887. Durante ese tempo as mulleres tiñan un acceso limitado a recursos educativos como a biblioteca e o ximnasio, e mesmo ás aulas se había nelas homes. Os seus profesores na Universidade de Wisconsin, Charles Van Hise e Roland Irving, formaban parte da USGS. Bascom recibiu o título de doutoramento (Ph.D.) na Universidade Johns Hopkins. Cando estaba estudando na Johns Hopkins obrigábana a sentar detrás dunha pantalla para non perturbar aos homes.
Aínda que foi a segunda muller que obtivo un doutoramento (Ph.D) en xeoloxía, foi a primeira muller xeóloga que presentou un artigo científico ante o Geological Survey of Washington, en 1901. Tamén foi a primeira muller elixida para o Consello do Geological Survey of America (en 1924; non se volveu a elixir outra muller ata 1945). Empezou a súa carreira de ensinanza en 1884 no instituto da Escola Hampton de Negros e Indios Americanos (actualmente coñecida como Universidade Hampton), e traballou alí durante un ano antes de volver á Universidade de Wisconsin para obter o seu máster. Ensinou matemáticas e ciencias no Rockford College desde 1887 a 1889 e despois na Universidade do Estado de Ohio desde 1893 a 1895.
Güiana Francesa
A súa área é de 90.000 km², e conta con 191.309 habitantes (xullo 2004). A súa capital é Caiena. O idioma oficial é o francés, aínda que tamén se fala o patois.
Florence Bascom
Infancia e educación
Deixou a Universidade do Estado de Ohio para traballar no Bryn Mawr College, onde puido realizar investigacións orixinais e impartir cursos de xeoloxía de nivel máis alto. Alí fundou o Departamento de Xeoloxía e puxo en marcha un programa de graduación no que se adestraron moitas das primeiras mulleres xeólogas do século XX.
Güiana Francesa
Neste territorio, a Axencia Espacial Europea ten o Centro de lanzamento de Kourou, sede dos cohetes Ariane.
Florence Bascom
Infancia e educación
Bascom retirouse da ensinanza en 1928 pero continuou traballando para o U.S. Geological Survey ata 1936.
Traballo
Bascom obtivo o posto de xeóloga asistente no U.S. Geological Survey en 1896 e foi a primeira muller nomeada para ese posto. Desde 1896 a 1908, foi editora asociada da revista American Geologist.
Foi ascendida ao posto de xeóloga en 1909 pola USGS e asignada á rexión do Pedemonte Medioatlántico dos Estados Unidos. Unha gran parte do seu traballo estivo centrado nas rochas cristalinas e a xeomorfoloxía desta rexión. Este traballo aínda ten influencia no século XXI. Creou os moi coñecidos folios do U.S. Geological Survey sobre Filadelfia (1909), Trenton (1909), Elkton-Wilmington (1920), Quakertown-Doylestown (1931) e Honeybrook-Phoenixville (1938).
Recibiu 4 estrelas na primeira edición do American Men and Women of Science (que, en realidade, daquela chamábase American Men of Science), un alto honor para un científico de calquera sexo.
Tamén se considera que contribuíu de forma importante á comprensión de como se formaron os montes Apalaches grazas aos seus estudos de investigación de petroloxía.
A Dra. Bascom foi profesora de xeoloxía no Bryn Mawr College durante 33 anos, onde desenvolveu o simple curso de xeoloxía que había nun curso de carreira completo, e posteriormente nun programa de graduado. Influíu e ensinou á maioría das mulleres xeólogas de finais do século XIX e inicios do XX, e deixou a súa pegada na investigación xeolóxica futura nos Estados Unidos. Os seus estudantes describíana como incisiva, rigorosa e coherente.
A tese de doutoramento de Bascom tratou sobre a reidentificación de certas rochas que se pensaba que eran sedimentarias pero que en realidade demostrou que eran metamórficas formadas por metamorfismo de lavas, para o que usou avanzadas técnicas petrográficas e foi moi influente no campo da xeoloxía.
Tivo varias estudantes que acabaron sendo membros do USGS: Eleanora Bliss Knopf, Anna Jonas Stose, Louise Kingsley, Katharine Fowler-Billings, Mary Porter, Julie Gardner, e Ida Helen Ogilvie.
En 1894, Bascom foi a segunda muller elixida pola Geological Society of America. Chegou a ser conselleira en 1924 e vicepresidenta da sociedade en 1930. Foi membro do United States National Research Council e da American Geophysical Union. A Geological Society of Washington permitiulle presentar un artigo científico; e foi a primeira muller ao que se lle concedeu ese honor.
Florence Bascom morreu dunha apoplexía (hemorraxia cerebral) o 18 de xuño de 1945. Está enterrada nun cemiterio do college de Williamstown preto doutros membros da súa familia.
Publicacións
Florence Bascom publicouuns 40 artigos obre petrografía xenética, xeomorfoloxía e gravas. O seu propio relato de como foi a súa mocidade en Madison pode encontrarse na Wisconsin Magazine of History, marzo de 1925.
Septo
En anatomía e bioloxía un septo é unha parede que divide de forma completa ou incompleta unha cavidade ou estrutura en partes máis pequenas.
En anatomía humana
En anatomía os septos (ou septum, plural septa) son as paredes ou tabiques que dividen órganos e cavidades ou partes de tecidos. Por exemplo, o septo ou tabique nasal ou os septos que separan os alvéolos pulmonares. Outros exemplos son: tabique interarticular (septum atriorum), septo do bulbo uretral, septo crural, septo pelúcido (septum pellucidum) do cerebro etc. thumb|300px|Septos alveolares.
Os septos histolóxicos aparecen na maioría dos tecidos do corpo, especialmente onde se necesita que os tecidos brandos sexan máis duros, e tamén proporcionan planos para a entrada de pequenos vasos sanguíneos. Como as densas fibras de coláxeno que forman os septos xeralmente se estenden aos tecidos adxacentes, os septos fibrosos microscópicos están peor definidos que os macroscópicos mencionados ao principio.
Alen Bokšić
Alen Bokšić ([]), nado en Makarska (antiga Iugoslavia) o 21 de xaneiro de 1970, é un ex-futbolista croata.
Club
Bokšić comeza a súa carreira no club Zmaj da súa vila natal. Sendo aínda xuvenil marcha ao Hajduk Split, entrando no primeiro equipo en 1987, cando só contaba con 17 anos. Na súa etapa no Hajduk consegue gaña-la Copa de Iugoslavia de Fútbol en 1987 e 1991. Nun total de 174 encontros anotou 60 goles.
En 1991 fichou polo AS Cannes, na Francia, máis pasou case toda a tempada mancado e só puido disputar un encontro.
Bokšić pasou os seus seguintes anos na Italia. Estivo na Lazio en dúas etapas, (1993-96 e 1997-2000). No medio xogou un ano para a Juventus (1996-97)), gañando o Scudetto da Serie A. De volta ao Lazio consegue a Copa de Italia en 1998 a Recopa ao ano seguinte e outro Scudetto no 2000.
Remataría a súa carreira en Inglaterra xogando co Middlesbrough, entre os anos 2000 e 2003. A pesar do seu bo rendemento tivo moitos problemas coas lesións e finalmente retírase no ano 2003
Selección
Bokšić foi chamado pola selección iugoslava para disputa-lo Mundial de 1990, mais o adestrador non lle deu nin un só minuto de xogo.
Coa selección croata xogou 40 encontros, nos que anotou 10 goles. Participou na Eurocopa de Fútbol 1996, mais non puido disputa-lo Mundial de 1998 por mor dunha lesión. Croacia sería a sorpresa do torneo acadando a terceira praza a pesar de non poder contar con el na dianteira para acompañar a Davor Šuker. Finalmente puido xogar un mundial en Corea e o Xapón, aínda que o equipo balcánico non pasou da primeira rolda.
Peace Otodoke!!
"Peace Otodoke!!" (Peace お届け！！♥) é o single número 26 da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o 7 de marzo do ano 2007 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. Trátase do segundo de tres singles con colaboracións lanzados semanalmente. Neste single, Ami colaborou por primeira vez con THC!!. Deste single lanzáronse un número limitado de copias.
Ariel Sharon
miniatura|Ariel Sharon.
Ariel Sharon (hebreo: אריאל שרון, nome de nacemento: Ariel Scheinermann), nado en Kfar Malal o 26 de febreiro de 1928 e finado o 11 de xaneiro de 2014, foi un político israelí.
Traxectoria
Foi membro da Haganah. En marzo de 2001 foi elixido primeiro ministro do seu país. Sharon foi un dos líderes históricos do Likud; o 21 de novembro de 2005 deixou este partido e fundou o Kadima. Foi acusado de ser o responsable dos masacres de Sabra e Shatila, no Líbano.
O 4 de xaneiro de 2006 sufriu unha hemorraxia cerebral e foi declarado incapacitado temporalmente para exercer os seus poderes, substituíndoo o seu viceprimeiro ministro, Ehud Olmert, quen definitivamente asumiu o posto o 14 de abril.
Enfermidade e morte
O 18 de decembro de 2005, sufriu unha recaída por un leve infarto cerebral. Dous días despois recuperouse, e aínda que cunha serie de restricións médicas volveu aos seus labores diarios. O 4 de xaneiro de 2006, só días máis tarde da súa primeira recaída, Sharón sufriu unha grave hemorraxia cerebral mentres descansaba na súa residencia no Deserto do Néguev. Atendéuselle por varias semanas no Hospital Hadasa da cidade de Xerusalén. Sharón permanece en coma profundo e en virtual estado vexetativo desde entón.
Meses máis tarde, foi trasladado desde o Hospital Hadasa, a outro centro médico situado na cidade de Tel-Aviv. Tras meses sen novidades sobre a súa saúde, o 23 de xullo de 2006 informouse, desde o Hospital Tel-Hashomer de Tel-Aviv, que o seu estado de saúde empeorara a raíz dunha insuficiencia renal.
Novamente, o 14 de agosto de 2006 volveuse a informar desde o Hospital Tel-Hashomer, que o estado de saúde de Sharón empeorara. Nesta ocasión informouse que Sharón sufría dunha dobre pneumonía, e que a súa vida corría grave perigo.
O 3 de novembro de 2006, volveuse a informar que Sharon recaera novamente. Nesta ocasión, foi por unha infección que atacou ao corazón.Morreu o 11 de xaneiro de 2014 despois de pasar oito anos en coma.
Villar de Olalla
Villar de Olalla é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Segundo o INE, no ano 2012 vivían 1.242 habitantes, 657 homes e 585 mulleres.
As pedanías dependentes do municipio son: Ballesteros, Caballeros, Barbalimpia, A Avengozar e O Zarzoso.
Hardball (filme)
Hardball é un filme estadounidense dirixido por Brian Robbins que foi estreado no 2001. Está protagonizado por Keanu Reeves, Diane Lane e D. B. Sweeney. O guión é obra de John Gatins, e está baseado no libro Hardball: A Season in the Projects de Daniel Coyle.
Sinopse
Conor (Keanu Reeves), un afeccionado ás poxas deportivas cuxos presentimentos erran sempre, pasa por un grave apuro económico. A única solución para saldar as súas débedas é adestrar a un equipo infantil de béisbol dun conflitivo barrio de Chicago. O problema é que a Conor non lle gustan moito os nenos, pero si a súa mestra, a atractiva señorita Wilkes (Diane Lane).
Recepción
O filme levou críticas diversas e conseguiu un 39% na clasificación de Rotten Tomatoes. A interpretación de Keanu Reeves en Hardball valeulle un nomeamento ós Premios Razzie ó peor actor (tamén por Sweet November), pero non o recibiu xa que o levou Tom Green por Freddy Got Fingered.
Xestosa, Albixoi, Mesía
Xestosa é un lugar da parroquia de Albixoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 5 habitantes no ano 2021 segundo datos do IGE dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Bradley Cooper
Bradley Cooper, nado o 5 de xaneiro de 1975 en Filadelfia, Pensilvania, é un actor estadounidense de cinema, teatro e televisión. É coñecido polos seus papeis en filmes como Resacón nas Vegas, Resacón 2. Agora en Thailandia, The A-Team e Limitless.
Filmes
miniatura|dereita|200px|Bradley Cooper en [[2009.]]
Endoscopia
dereita|miniatura|300x300px|Laparoscopia.
A endoscopia é unha técnica diagnóstica da medicina, que consiste na introdución dunha cámara ou lente dentro dun tubo ou endoscopio a través dun orificio natural, unha incisión cirúrxica ou unha lesión para a visualización dun órgano oco ou cavidade corporal.
O endoscopio é un instrumento (produto sanitario) en forma de tubo, que pode ser ríxido ou semiflexible, e que contén unha luz e unha óptica que permiten a visualización do interior dun órgano oco ou dunha cavidade corporal.
O estudo de endoscopia divídese a grandes liñas en catro grupos: A endoscopia ademais de ser un procedemento diagnóstico minimamente invasivo, tamén pode realizar manobras terapéuticas como unha colecistectomía laparoscópica ou a toma de biopsias.
O Formigueiro, Albixoi, Mesía
O Formigueiro é un lugar da parroquia de Albixoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 7 habitantes no ano 2021 segundo datos do INE dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Doenza de Lyme
A doenza de Lyme, tamén coñecida como borreliose de Lyme, é unha enfermidade infecciosa que afecta a varios órganos do ser humano, causada pola espiroqueta Borrelia burgdorferi, que é transmitida polas carrachas. É a principal doenza transmitida por carrachas en Europa. É transmitida pola especie Ixodes ricinus, cuxo reservorio animal constitúeno roedores salvaxes (agás ratos e ratas comúns) e cervos. miniatura|277x277px|Ciclo de infección de [[Borrelia burgdorferi.]]
Historia
Atopáronse indicios de que Ötzi —o 'home dos xeos' que se conserva como momia de 5300 anos de antigüidade— padeceu a doenza de Lyme. Esta enfermidade foi descrita por primeira vez en 1909 en Europa como "eritema crónico migratorio"; entre 1920-1940 foi chamada "neuroborreliose". En 1975 foi descrita por primeira vez nos Estados Unidos en Lyme (Connecticut), de onde deriva o seu nome actual. En 1981 foi illado o axente causal (Borrelia burgdorferi).
Etioloxía e epidemioloxía
A doenza de Lyme é producida por Borrelia burgdorferi, un espiroqueta gramnegativa de metabolismo anaerobio. Case o 100% dos casos preséntanse durante a estación cálida xa que a infección adoita producirse en persoas que realizan actividades como cazarías, acampadas, excursións ou paseos campestres. Nun principio, desenvólvese a etapa inicial da enfermidade, que se non recibe o tratamento médico indicado, pode derivar na súa etapa secundaria e mesmo agravarse para desencadear unha etapa terciaria.
Patoxenia
A doenza de Lyme pertence a un grupo de patoloxías nas que o dano vascular e o neurotropismo son unha constante (en infeccións por Rickettsia, Borrelia, Coxiella), e as lesións granulomatosas e o tropismo por células endoteliales o son en infeccións por Bartonella e Francisella. Son axentes cunha gran agresividade que é importante identificar, previr e tratar. Todos os anos falecen en España pacientes afectados por unha enfermidade deste grupo, a febre botonosa mediterránea. O non recoñecemento precoz da infección por Borrelia burgdorferi (doenza de Lyme) dá lugar a manifestacións neurolóxicas difíciles de tratar e que poden deixar secuelas permanentes.
Os síntomas polos que se identifica esta enfermidade son similares aos dunha gripe común (febre, dor muscular, malestar xeral, cefalea e fatiga), precedidos dun "eritema crónico migrans" (mancha avermellada circular) como primeiro signo da enfermidade.
O diagnóstico realízase mediante unha demostración de anticorpos fronte á Borrelia burgdorferi.
O tratamento adoita ser tetraciclina ou penicilina, ou macrólidos.
É necesario tratar esta enfermidade o máis axiña posible, xa que mesmo o 15% dos pacientes que reciben tratamento inmediato sofren complicacións. En ocasións esta enfermidade é confundida con artrite reumatoide, meninxite ou esclerose múltiple.
Presión arterial
miniatura|Un médico mide a presión arterial. miniatura|O esfigmomanómetro mide a presión arterial do sangue. A presión (ou tensión) arterial (PA) é a presión exercida pola circulación do sangue nas paredes dos vasos sanguíneos, e é un dos principais sinais vitais. En cada latexo do corazón, a PA varía entre un máximo (presión sistólica) e un mínimo (presión diastólica) de presión. A PA media diminúe a medida que a circulación vai dende o corazón para as arterias, e ten a súa maior diminución nas pequenas arterias e arteriolas, e segue a diminuír a medida que o sangue se move a través dos vasos capilares e volve ó corazón polas veas. É un dos signos vitais, xunto coa frecuencia respiratoria, a frecuencia cardíaca, a oxixenación e a temperatura corporal. A presión arterial dun adulto en repouso é de arredor de 120 milímetros de mercurio (16 kPa) sistólicos, e 80 milímetros de mercurio (11 kPa) diastólicos, abreviado "120/80 mmHg".
O termo de presión arterial, xeralmente, refírese a presión medida no brazo dunha persoa, especialmente na arteria braquial, empregando un esfigmomanómetro. Máis recentemente, empréganse outros métodos semiautomáticos por mor do potencial risco de intoxicación por mercurio, aínda que o custo e a facilidade de uso tamén influíron nesta tendencia. As alternativas anteriores ó esfigmomanómetro eran pouco exactas, pero os dispositivos modernos teñen un grao de exactitude semellante ós de mercurio.
A presión do sangue está influída polo gasto cardíaco, a resistencia vascular e a rixidez arterial e varía dependendo da situación, do estado emocional, a actividade e os estado de saúde ou enfermidade. A curto prazo é regulada por barorreceptores que actúan a través do cerebro para influír nos sistemas nervioso e endócrino.
O Souto do Val, Mabegondo, Abegondo
O Souto do Val é un lugar da parroquia de Mabegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 62 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 30 eran homes e 32 mulleres.
Hexágono
miniatura|100px|Hexágono regular. En xeometría, un hexágono (do grego ἕξ hex, "seis" e γωνία, gonía, "ángulos") é un polígono de seis lados.
O hexágono regular ten as seguintes propiedades:
Construción
Nesta imaxe animada pódese ver como se constrúe un hexágono regular dun determinado lado empregando unha regra e un compás. centro|frame|Paso a paso no debuxo dun hexágono regular empregando compás e regra.
Lóðurr
miniatura|330px|[[Hœnir, Lóðurr e Odín crean os primeiros humanos, Ask e Embla.]] Lóðurr é a deus da mitoloxía nórdica. No poema da Edda poética Völuspá, asígnaselle a misión de animar ós primeiros humanos, pero fóra diso el case nunca é mencionado, e permanece oculto. Os estudosos téñeno identificado con Loki, Vé, Vili e Freyr, pero non hai consenso para ningunha destas teorías.
Artemis Chasma
Artemis Chasma é unha gran fractura de forma semicircular da superficie do planeta Venus, que engloba boa parte da Artemis Corona, da que forma parte e a cal está asociada, de feito boa parte da marxe ou bordo da Corona está formado pola depresión da Chasma. A depresión ten unha media de 120 km de ancho, que baixa formando numerosos chanzos e fracturas concéntricas, que gardan a forma circular do conxunto da depresión; a depresión acada medias de 2,5 km de profundidade, respecto das cristas do bordo da Chasma.
Recibe o nome en honra a deusa grega da caza, da lúa, dos bosques, da virxindade (é un longo ecetera).
FtsZ
miniatura|300px|Estrutura molucular da proteína FtsZ. A FtsZ é unha proteína bacteriana codificada no xene ftsZ que se ensambla formando un anel no lugar onde se formará o septo que divide a célula bacteriana durante a súa división celular. Esta proteína é un homólogo procariota da proteína eucariótica tubulina. O nome FtsZ procede do inglés "Filamenting temperature-sensitive mutant Z" (mutante sensible á temperatura filamentante Z). A hipótese sobre estes mutantes de Escherichia coli que tiñan alterada a división celular era que crecerían como filamentos debido á incapacidade das células fillas de separarse unha da outra.
Historia
O descubrimento do citoesqueleto bacteriano é bastante recente. A FtsZ foi a primeira proteína do citoesqueleto procariota que se identificou.
O xene desta proteína foi descuberto na década de 1950 por Y. Hirota e os seus colegas nun exame de mutantes para a división celular bacteriana. En 1991 Erfei Bi e Joseph Lutkenhaus demostraron que a FtsZ se ensamblaba formando un anel Z.
No musgo Physcomitrella patens existe un xene para a FtsZ, que está codificado no núcleo e é necesario para a división do cloroplasto, e foi a primeira proteína que se identificou que era esencial para a división dun orgánulo (ver musgo knockout).
Función
Erickson (2009) propuxo unha maneira que explica como as proteínas de tipo tubulina e as de tipo actina inverteron o seu papel na división celular, o cal se consideraba un misterio evolutivo. A utilización do anel de FtsZ na división dos cloroplastos e algunhas mitocondrias reforza a idea de que teñen un antepasado procariota. É interesante notar que nas formas L bacterianas que carecen de parede celular non cómpre FtsZ para a división, o cal implica que as bacterias puideron reter compoñentes correspondentes a un modo ancestral de división celular.
Sábese moito sobre as actividades de polimerización dinámica da tubulina e dos microtúbulos, pero pouco sobre estas actividades na FtsZ. Os protofilamentos dunha febra de tubulina forman microtúbulos de 13 febras, pero a estrutura de multifebras do anel Z que contén FtsZ non se coñece. Especúlase que podería consistir en filamentos solapados.
Recentemente, descubríronse proteínas similares á tubulina e á FtsZ en grandes plásmidos de especies de Bacillus. Crese que funcionan como compoñentes dos segrosomas, que son complexos multiproteínicos que separan os cromosomas/plásmidos en bacterias. Os homólogos nos plásmidos da tubulina/FtsZ parece que conservaron a capacidade de polimerizarse formando filamentos.
O anel contráctil
A actividade de hidrólise do GTP da proteína non é esencial para a formación de filamentos ou a división. Os mutantes que carecen do dominio GTPase forman septos retortos e desordenados. Estas células con septos irregulares poden malia todo dividirse, aínda que o fan de forma anormal. Non está claro como fai a FtsZ para proporcionar a forza física que dá lugar á división ou como serve de marcador para que outras proteínas executen a división.
miniatura|dereita|O anel Z fórmase a partir de pequenas subunidades de filamentos FtsZ. Estes filamentos poden empurrarse uns a outros e estirarse para dividir a célula.
Se a FtsZ proporciona a forza para que se divida a célula, podería facer o mesmo co movemento relativo das subunidades. Os modelos por computadora e as medidas in vivo suxiren que un filamento de FtsZ só non pode manter un tamaño de máis de 30 subunidades de longo. Neste modelo, a forza de escisión da FtsZ procede do movemento latreral relativo das subunidades. Febras de FtsZ aliñaríanse paralelas e empurraríanse unhas a outras creando unha "corda" de moitas febras que se tensa a si mesma. Noutros modelos, a FtsZ non proporciona a forza contráctil senón que proporciona á célula o armazón espacial para que outras proteínas executen a división da célula. Isto é semellante a crear unha estrutura temporal como a que levantan os traballadores da construción para acceder ás partes ás que é difícl chegar nun edificio. A estrutura temporal permite o libre acceso e asegura que os traballadores poidan chegar a todas os lugares. Se a estrutura temporal non se constrúe correctamente, os traballadores non poderán chegar a certas partes e a construción será deficiente. A teoría do armazón ou estadal está apoiada por informacións que mostran que a formación do anel e a localización na membrana require a acción concertada de varias proteínas accesorias. A proteína ZipA ou a proteína homóloga da actina FtsA permiten que a FtsZ se sitúe inicialmente na membrana. Despois de situarse na membrana, recrútanse proteínas da división da familia da Fts para a ensamblaxe do anel. Moitas destas proteínas, como FtsW, FtsK, e FtsQ están implicadas na estabilización do anel Z e poden tamén ser participantes activos na escisión.
Localización septal e sinalización intracelular
A formación do anel Z coincide estreitamente cos procesos celulares asociados coa replicación. A formación do anel Z coincide coa terminación da replicación do xenoma en Escherichia coli e co 70% da replicación do cromosoma en B. subtilis. A temporalización da formación do anel Z suxire a posibilidade de que haxa un sinal espacial ou temporal que permita a formación de filamentos de FtsZ. Actualmente, hai varios modelos e mecanismos que regulan a formación de aneis Z.
O sistema Min
A proteína FtsZ e as súas funcións e mecanismo relacionados interaccionan directamente cos tres compoñentes principais do sistema Min: MinC, MinD, e MinE. Un modelo de formación do anel Z permite a súa formación só despois de que se produce un certo sinal espacial que lle indica á célula que é grande dabondo como para dividirse. A polimerización da FtsZ está estreitamente ligada á familia de proteínas Min, que foron todas elas descubertas en mutantes de E. coli que non podían producir un septo correctamente situado. Hipotetízase que as proteínas Min, que deben impedir que o anel de FtsZ se sitúe preto da parte media da célula e da rexión do nucleoide, están implicadas no mecanismo regulador espacial que liga o incremento de tamaño previo á división celular coa polimerización de FtsZ no medio da célula.
Prevención de danos no ADN
Ademais do de SulA, hai outrros mecanismos que impiden unha división celular incorrecta que daría lugar a que se cedese ás células fillas unha información xenética alterada. Ata agora identificáronse en E. coli e B. subtilis dúas proteínas que impiden a división na rexión do nucleoide, chamadas Noc e SlmA. Os knockouts de xenes de Noc fan que a célula non se divida con respecto á rexión do nucleoide, o que dá lugar a unha división asimetrica entre as células fillas. O mecanismo non se comprende ben, pero pénsase que implica o secuestro da FtsZ, que impide a polimerización na rexión do nucleoide. Observouse que SlmA, igual que SulA, secuestran a FtsZ, impedindo a formación do anel Z polimerizado na rexión do nucleoide.
Revisión oftalmolóxica
miniatura|250px|[[Test de Snellen.]]
Os exames dos ollos poden detectar doenzas potenciais do ollo como a cegueira, manifestacións oculares dunha doenza sistémica ou sinais de tumores ou outras anomalías do cerebro.
O exame do ollo consiste nun exame externo, seguido de probas específicas da acuidade visual, a función das pupila s, mobilidade muscular, presión intraocular e unha oftalmoscopia a través da dilatación das pupilas.
Conón, papa
Conón, finado o 21 de setembro de 687, foi papa desde o 21 de outubro de 686 ata a súa morte en Roma.
Traxectoria
Logo do pasamento de Xoán V había fortes desacordos para a elección do seu sucesor, entre os que apoiaban ao arcipreste Pedro e os que apoiaban ao presbítero Teodoro. A solución pasou por un terceiro candidato, Conón, grego nativo de Sicilia e fillo de militar, quen tiña sona de home piadoso e afastado dos asuntos seculares. Foi consagrado o 21/22 de outubro de 686 como papa, mais o seu papado foi breve. Obtivo do emperador unha baixada de impostos para as propiedades eclesiásticas de Sicilia e Calabria. Foi tamén quen recibiu aos misioneiros irlandeses Quiliano e os seus compañeiros, consagrou bispo a Quiliano, e enviounos a evanxelizar a Franconia. Finou o 21 de setembro de 687 logo dunha longa doenza.
Joaquín Baeza Nieto
Joaquín Baeza Nieto, nado en Tenerife en 1829 e finado en xullo de 1891, foi un político galego.
Hectágono
miniatura|dereita|Hectágono regular cos vértices marcados. Un hectágono é un polígono de 100 lados. Nun hectágono regular a medida de cada ángulo interior é 176,4 º. A area "A", sendo "a" a lonxitude do lado, vén dada por:
Volinia
miniatura|350px|Mapa da rexión de Volinia.
A zona é unha das primeiras rexións nas que habitaron os pobos eslavos. Parte da histórica Volinia forma hoxe as óblast de Volyn, Rivne e partes das óblast de Zhytomyr e Ternopil en Ucraína, así como partes de Polonia (como Chelm).
As súas principais cidades son Lutsk (a capital histórica), Zhytomyr, Kovel, Kremenets e Novohrad-Volynsky.
Historia
250px|miniatura|[[Castelo de Lubart (Lutsk) onde residían os príncipes medievais de Volinia.]] 250px|miniatura|Castelo de [[Olyka.]] 250px|miniatura|Gran Sinagoga. Lutsk. Os protoeslavos diferenciáronse dos celtas e os xermanos nun longo período que vai do III milenio a. C. ao (aproximadamente) ano 1000 a.C. Desde o primeiro milenio antes da nosa era xa se encontran os tazos culturais que caracterizarían aos eslavos, conxunto étnico que tivo un dos seus primeiros asentamentos en Volinia.
A primeira mención histórica da cidade de Halicz (actualmente Halych) data de 981, cando a Rus de Kíiv anexionou Volinia. En efecto, o inicio da historia escrita de Volinia coincide co de Galitzia (rexión que recibiu o seu nome precisamente do da cidade de Halych) ao xurdir o Principado de Halych-Volynia (Principado de Galicia-Volinia); o nome de Volinia deriva do territorio correspondente á cidade de Volodymyr. Estes dous Estados fusionados (xeralmente co nome de principado de Vladímir) sucederon á Rus de Kíiv do século XII ao XIV.
En 1206 o principado de Vladímir foi controlado, co nome de Lodomeria, polo rei húngaro André I; Lodomeria era unha latinización de Volodymyr.
Daniel Románovič Galitzky (ou Daniel de Halicz) constituíuse en rei de Galitzia e Volinia entre 1211~1264, aínda que tivo problemas para manter o seu poder a causa dos case feudais "señores" boiardos. Isto facilitou que o reino de Galitzia-Volinia fora obrigado a render vasalaxe aos khans tártaros-mongois da Horda de Ouro.
Despois do estalido do principado de Galitzia-Volinia contra 1340, Polonia e Lituania repartíronse a rexión entre 1352 e 1366. Polonia adquiriu Galicia e o oeste de Volinia, e o leste desta rexión pasou a poder lituano.
A partir de 1569 Volinia foi unha provincia da chamada República das Dúas Nacións (isto é, o reino da Unión de Polonia-Lituania). Nese período (de hexemonía polaca) numerosos polacos e xudeus establecéronse na rexión, ao tempo que se construían tanto igrexas católicas como ortodoxas. No século XVIII establecéronse menonitas.
Tras o Terceiro repartimento de Polonia (1795), a parte oriental de Volinia foi anexionada ao Imperio ruso, mentres que a parte occidental pasou a control do Imperio austríaco xunto coa Galicia constituíndo despois de 1867 no Imperio austrohúngaro un principado subordinado de Austria chamado Reino de Galicia e Lodomeria. A finais do século XIX, estando Volinia baixo el poder do tsarato ruso, habitaban alí algo máis de 200.000 alemáns, a maior parte deles emigrados de territorios do polaco Reino do Congreso, e unha pequena cantidade de colonos checos instalouse na rexión.
Contra 1920 o territorio estaba baixo dominio dos soviéticos, quedando formalmente sancionado tal control polos límites orientais outorgados entón a Polonia mediante a liña Curzon, pero en 1921, tras a Guerra polaco-soviética practicamente toda a metade occidental de Volinia pasou a formar parte do Krezy polaco, co nome de voivodato polaco de Volinia. Como reacción á ocupación da rexión occidental por Polonia, Stalin deportou entre 1935 e 1939 aos poboadores polacos de Volinia Oriental, o que constituíu a primeira deportación étnica na historia da URSS.
Desois ds desintegración da Unión Soviética en decembro de 1991, a óblast soviética de Volyn formou parte da Ucraína independente. Dentro dela, Volinia apoiou a revolución laranxa de 2004, en contraste coas rexións orientais e meridionais do país.
Sociedade Estatal de Participacións Industriais
miniatura|Sede da SEPI en [[Madrid, 2011.]] Sociedade Estatal de Participacións Industriais (coñecida xeralmente como SEPI), é unha entidade creada en 1996, que substitúe o Instituto Nacional de Industria (INI) e dependente do Ministerio de Economía e Facenda español. É a encargada da xestión de empresas públicas españolas.
Participación
A SEPI participa nas seguintes empresas:
A Fieiteira, Albixoi, Mesía
A Fieiteira é un lugar da parroquia de Albixoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 9 habitantes no ano 2021 segundo datos do INE dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
O Castro de Vilamarín, Mabegondo, Abegondo
O Castro de Vilamarín é un lugar da parroquia de Mabegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 55 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 27 eran homes e 25 mulleres.
Rogelio González Suárez
Rogelio González Suárez, nado en Salcedo (Pontevedra) cara a 1905, foi un loitador antifranquista galego.
Traxectoria
Traballou como carpinteiro na empresa de construcións Rodolfo Lama Prada. En 1930 pertenceu ao gremio de carpinteiros en Pontevedra, foi presidente do Sindicato. En 1936 desempeñou a vicepresidencia do Sindicato e da Federación Obreira Local.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado no monte con Manuel García Filgueira ata regresar ao seu domicilio, no que seguiu ocultándose ata novembro de 1945. Dende 1938 estaba en busca e captura por ser de marcada significación contraria ao Réxime e figurar como fuxido. En agosto de 1940 foi condenado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas a 10 anos de desterro a 150 quilómetros de Pontevedra, 10 anos de inhabilitación absoluta e multa de 250 pesetas. En 1945 trasladouse a Coruña, adoptou o nome de Braulio Fernández Portela, e contactou con Ramón Seoane Suárez e Alejandro Gama Casalderrey a quen xa coñecía de Pontevedra, organizando o Comité Provincial do Partido Comunista de España, do que foi nomeado secretario político.
En xaneiro de 1947, cando era perseguido pola policía franquista, ausentouse da cidade con destino a Cádiz. Pero foi detido en febreiro. Procesado na Causa 36/1947, xunto a Gama Casalderrey e Seoane Suárez, cun total de 56 individuos acusados de actividades comunistas, o fiscal militar solicitou a pena de morte en consello de guerra celebrado na Coruña o 30 de xullo de 1947, acusado de estar relacionado cos guerrilleiros, de militar en organización política ilegal e de repartir propaganda subversiva. Cumpriu condena na Colonia Penitenciaria de El Dueso (Santoña), de onde saíu en liberdade condicional en xullo de 1952.
Mosteiro
miniatura|dereita|250px|[[Mosteiro de Santo Domingo de Silos, Burgos]] Mosteiro, palabra que procede do grego monos (só), designa un grupo de construcións de residencia e práctica relixiosa de monxes ou monxas.
Definición
O termo convento, do latín conventus que significa "asemblea", procede orixinalmente da asemblea romana onde os cidadáns se reunian para fins administrativos ou de xustiza (conventum iuridicum). Posteriormente pasouse a utilizar con sentido relixioso, relativamente ao monasticismo cando, para mellor servir e amar a Deus, os homes se retiraban do mundo, primeiro soíños (como ermitáns), despois en grupos de monxes (comunidades relixiosas), para edificios concibidos para o efecto, os conventos. En termos xerais, aínda que convento sexa sinónimo de mosteiro (algunhas persoas pensan, erradamente, que os mosteiros se destinan a homes e os conventos, a mulleres), a palabra convento pode ser, especificamente utilizada para as ordes monásticas de vida activa, mentres que mosteiro se aplica, en xeral, a ordes contemplativas, vocacionadas para a clausura - mais tal diferenciación non presenta unanimidade existindo diversos posicionamentos doutrinais.
Os mosteiros de Occidente
San Bieito, no Occidente, foi o primeiro a crear a estrutura dun convento. Despois, ao traballo da Igrexa, xuntouse o das cruzadas desde o século XII nas Ordes militares, e o dos apostolados nas Ordes mendicantes. Os conventos, fose cal fose o estilo arquitectónico da súa construción, tiveron sempre unha traza fundamentalmente igual, debido ás esixencias da vida relixiosa en comunidade: a igrexa conventual co coro; o claustro onde abrian as salas en que se realizaban os outros actos de vida en común; a sala do capítulo para as reunións solemnes de instrución e corrección onde normalmente tamén eran erguidos o refeitorio e a biblioteca; encima, a toda a volta, corrían os dormitorios, con celas individuais; ao redor do edificio, campo para recreo e cultivo.
A Igrexa, a través dos mosteiros, cumpriu un papel determinante na transición entre a antigüidade e o feudalismo, na consolidación do sistema feudal, cuxo control, seguindo a Le Golf: "pasa en todos os elementos esenciais pola igrexa, igrexa de celibatarios que dominan a produción económica, a medida do tempo, os lazos de parentesco, a ensinanza, a cultura, a arte, a asistencia e a caridade"
O cristiano medieval fixo dos mosteiros uns dos centros máis beneficiados das súas actitudes piadosas co obxecto de procurar os seus servizos relixiosos para que actuaran como intermediarios entre Deus e os fieis. Reciben esmola e doazóns a cambio de actuar como axentes redentores que interceden polos fieis na procura da salvación da súa alma.
miniatura|dereita|275px|Capela maior da Igrexa do [[Mosteiro de San Lourenzo de Carboeiro]]
Podemos falar logo de que o cristiano medieval buscou o mosteiro tanto na vida como na morte.
Os mosteiros en Galicia
A aparación en Galicia da primeira comunidade bieita documéntase en datas moi tardías. A incorporación á Orde de Cluny foi promovida durante o reinado de Afonso VI (metade do século XII) e a finais deste século e principios do seguinte moitos dos mosteiros galegos acolléronse a reforma do Císter. Durante toda a Idade Media os cenobios foron obxecto de interese da nobreza galega que vinculaba pola forza ao mosteiro coa súa liñaxe e economía. En tempos dos Reis Católicos o Papa ordena a reestruturación do entramado monacal de España. A partir de entón todos os mosteiros e conventos pasaron a depender dun mosteiro central pasando a formar parte da Congregación Cisterciense de Castela. No caso de Galicia os mosteiros masculinos pasaron a depender do Mosteiro de San Martiño Pinario e os de mulleres do Convento de San Paio de Antealtares.
Véxase tamén
miniatura|dereita|Mosteiro de Poio
Elisardo Ulloa Varela
Elisardo Ulloa Varela, finado en Madrid en 1864, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Dirixiu o periódico pontevedrés El Gallego e colaborou en El Miño. Trasladouse a Madrid onde foi redactor de La Bolsa. É autor do drama ''Los luteranos. Drama trágico en cuatro actos y en verso (1862) e do libro Crónicas ilustradas de la Guardia Civil'' (1864).
Edmundo Pérez Zujovic
Edmundo Pérez Zujovic, nado en Antofagasta o 11 de maio de 1912 e finado en Santiago de Chile o 8 de xuño de 1971, foi un empresario e político democratacristiano chileno, ministro de Estado do presidente Eduardo Frei Montalva. O seu fillo é o tamén político Edmundo Pérez Yoma, quen -nun feito de gran simbolismo- chegou a ocupar o mesmo cargo político ao que chegou o seu pai: ministro do Interior no Goberno de Michelle Bachelet.
Chorén, Barazón, Santiso
Chorén é un lugar da parroquia de Barazón, no concello de Santiso. Segundo o IGE en 2017 tiña 53 habitantes, 5 máis ca en 2015.
Arquidiocese católica latina de Przemyśl
A arquidiocese de Przemyśl é unha sé metropolitana da Igrexa Católica de rito latino. No ano 2004 contaba con 763.352 bautizados sobre un total de 780.000 habitantes. O arcebispo actual é, dende 1993, Józef Michalik.
Territorio
A arquidiocese comprende a parte suroriental do Voivodato de Subcarpacia. A sé arquiepiscopal é a cidade de Przemyśl, onde se atopa a catedral dedicada á Asunción da Virxe María e a San Xoán Bautista.
O territorio está subdividido en 41 decanatos e en 383 parroquias.
Historia
A diocese de Przemyśl foi erixida en abril de 1340. O 13 de febreiro de 1375 o papa Gregorio XI coa bula Debitum pastoralis elevou a sé de Halyč ao rango de metrópole, e lle asignou Przemyśl como diocese sufragánea. A comezos do século XV a sé de Halyč foi trasladada a Lviv, mantendo Przemyśl como sufragánea.
En 1772 o territorio da diocese pasou a formar parte do Imperio Austríaco e sufriu a política de inxerencia nos asuntos relixiosos coñecida co nome de xosefinismo, que levou á clausura de 31 mosteiros e dos seminarios diocesanos (o seminario foi reaberto en 1819).
Durante a segunda guerra mundial a diocese e os seus habitantes sufriron primeiro a ocupación soviética (1939-1941) e despois a alemá (1941-1944). Neste período foron arrestados 90 sacerdotes. Co fin da guerra, logo da revisión da fronteira entre a Unión Soviética e Polonia, a diocese perdeu arredor da terceira parte do seu territorio, e os polacos que alí residían foron trasladados á parte occidental. Despois de 1945 foron pechados todos os mosteiros e confiscados moitos dos edificios das institucións e parroquias católicas, así como as propiedades da diocese.
En marzo de 1992, coa reorganización das dioceses polacas polo papa Xoán Paulo II coa bula Totus tuus Poloniae populus, cedeu parte do seu territorio para erixir a diocese de Rzeszów e ao mesmo tempo foi elevada ao rango de arquidiocese metropolitana.
Adnan Badran
Adnan Badran (en عدنان بدران) nado o 15 de decembro de 1935, foi primeiro ministro de Xordania dende o 7 de abril de 2005 até o 28 de novembro de 2005. Irmán do varias veces primeiro ministro Mudar Badran.
Joaquín Buceta Solla
Joaquín Buceta Solla, finado en Pontevedra o 7 de decembro de 1910, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Procurador en Pontevedra, foi decano do colexio de procuradores. Foi director da Revista de Primera Enseñanza e colaborou en El Buscapié. Foi concelleiro e tenente de alcalde de Pontevedra e presidente do Recreo de Artesanos de Pontevedra.