cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joan Miró
Interior holandés III
Moi similar a estes interiores holandeses foi a seguinte serie de Retratos imaxinarios, tamén co punto de partida duns retratos xa realizados: Retrato da señora Mills en 1750 dun cadro co mesmo título de Georges Engleheart, Retrato dunha dama en 1820 de John Constable, A fornarina de Rafael Sanzio e o cuarto a orixe foi un anuncio nun xornal dun motor super diésel, que conseguiu facer unha metamorfose ata conseguir unha figura feminina á que titulou A raíña Luísa de Prusia. Mirou servíase da imaxe non para facer unha interpretación dunha obra xa realizada, senón como punto de partida para analizar a forma pura ata conseguir a súa figuramironiana. O proceso pódese seguir de cada pintura, a través dos debuxos preparatorios que se gardan, uns na Fundación Miró de Barcelona e outros no Museo de Arte Moderna de Nova York.
Rompemento co surrealismo e "asasinato" da pintura
Entre os anos 1928 e 1930, as diferenzas dentro do grupo dos surrealistas cada vez fanse máis evidentes, non só na plástica, tamén acontecía na parte política. Mirou cada vez máis individualista foise distanciando máis, a pesar de aceptar os principios da estética surrealista, non se sentiu obrigado a ir frecuentemente participar en todas as manifestacións. O 11 de marzo de 1929, nunha reunión ao Bar du Château, Breton xa adherido ao partido comunista, o tema de discusión foi o destino de Lev Trotsky; este tema quedou á marxe e as discusións chegaron a clarificar as posicións. Entre os que se manifestaron en contra dunha acción completamente común baseado nun programa de Breton, encontrábanse Miró, Michel Leiris, Georges Bataille e André Masson entre outros. Mirou só quería defenderse e loitar coa pintura. Entre Marx que avogaba por «transformar o mundo» por medio da política ou «cambiar a vida» de Rimbaud por medio da poesía, Miró escolleu o segundo. Foi entón cando Georges Hugnet explicou que Miró só pode defenderse coas armas propias del, a pintura:"Si, Miró quixo asasinar a pintura, asasinouna con medios plásticos, mediante unha plástica que é unha das máis expresivas do noso tempo. Asasinouna, quizais, porque non quería dobregarse ás súas esixencias, á súa estética, a un programa demasiado estreito para dar vía libre ás súas aspiracións e á súa sede."A partir de aquí Miró debuxou e dedicouse intensamente a outra alternativa, a colaxe, que non realizou como fixeran os cubistas recortando o papel con coidado e encaixándoo no soporte, senón que as súas formas son sen precisión e despois de enganchadas no soporte deixa os bordos ao aire e enlázaos cun grafismo; a súa busca non é inútil, ábrelle as portas ás esculturas que realizará a partir de 1930.
En 1930 expuxo na galería Pierre esculturas-obxectos e seguidamente a primeira exposición individual en Nova York con pinturas dos anos 1926-1929. Realizou as súas primeiras litografías para o libro L'Arbre des voyageurs de Tristán Tzara. No verán de 1930 empezou a súa serie chamada Construcións, consecuencia das colaxes, a composición realizábaa a partir de formas elementais, círculos e cadrados recortados en madeira e pegados sobre un soporte xeralmente tamén de madeira, coa aplicación de cravos reforzando as liñas do cuadro.23 Todas estas pezas foron expostas en París, onde as viu o bailarín e coreógrafo Leonide Massine, que deseguida se deu conta que era o artista que estaba a buscar para realizar a decoración, vestiario e diversos obxectos para o ballet Jeux d'enfants. Mirou aceptou e viaxou a Montecarlo a principios do ano 1932. Os decorados foron realizados a base de volumes e diversos obxectos dotados de movemento. A obra estreouse o 14 de abril de 1932 cun grande éxito. Despois representouse en París, Nova York, Londres e en Barcelona no Gran Teatro do Liceu o 18 de maio de 1933.
A partir de xaneiro de 1932 pasou a residir en Barcelona, con traslados frecuentes a París, formou parte da asociación de Amics de l'Art Nou (ADLAN) xunto a Joan Prats, Joaquim Gomis e o arquitecto Josep Lluís Sert, cuxo obxectivo era dar a coñecer a vangarda artística internacional e promover a catalá. Realizou numerosas exposicións en Barcelona, París, Londres, Nova York, Berlín.
Proseguiu co seu traballo de busca e creou as 18 pinturas segundo unha colaxe a partir de imaxes de anuncios aparecidos en diarios, como comentou posteriormente o artista:"Adoitaba recortar diarios en formas non regulares e pegalas sobre láminas de papel, día tras día acumulei estas formas. Unha vez feitos, as colaxes servíanme coma punto de partida das pinturas. Non copiaba as colaxes. Sinxelamente deixaba que me suxerisen formas."
Bodegón do zapato vello
A súa volta a París debido a unha exposición que tiña prevista no mes de novembro de 1936, co drama que representaba a guerra española, fíxoo sentir a necesidade de volver pintar a realidade, que o artista envorca nunha natureza morta: Bodegón do zapato vello, onde consegue unha relación entre o zapato e o resto dos elementos colocados enriba a mesa, a botella, unha mazá cun garfo cravado, e o codelo de pan; as cores conseguen a máxima agresividade xa que son ácidos e violentos; a pintura neste cadro non é plana como en obras anteriores senón que perfila e dá dimensión ás formas dos obxectos. Segundo o mesmo Miró, toda esta representación, a fixo pensando no cadro Zapatos do Labrego de Van Gogh, artista moi admirado por el. Está considerada como unha peza clave deste momento pictórico da realidade.
Pavillón de 1937 en París
Despois de realizar o cartel Axudade a España!, para un selo postal, destinado a axudar ao goberno republicano español, encargóuselle pintar unha obra de grandes dimensións para o pavillón da República Española na Exposición Internacional de París de 1937 que se ía inaugurar no mes de xullo dese mesmo ano. Neste pavillón expuxeron tamén os artistas Picasso con Guernica, Alexander Calder coa Fonte de mercurio, Julio González coa escultura Montserrat, Alberto Sánchez tamén cunha obra escultórica O pobo español ten un camiño que conduce a unha estrela e Miró que realizou O Segador, representando o campesiño catalán coa fouce nun puño en actitude revolucionaria, simbolizando a colectividade de todo un pobo en loita; esta obra desapareceu á fin da exposición, cando foi desmontado o pavillón. Só quedan unhas fotografías en branco e negro.
Constelacións
Pintadas entre os anos 1940 e 1941, en Varengeville-sur-Mer, pequeno pobo da costa de Normandía, sentiuse atraído polo ceo e empezou unha serie de 23 pequenas obras co título xenérico de «Constelacións» realizadas en formato de 38 x 46 cm, cun soporte de papel que o artista humedecía con gasolina e o fregaba ata conseguir unha superficie cunha textura rugosa. A partir de aquí poñía a cor mantendo unha transparencia para crear o aspecto final desexado. Sobre esta cor do fondo, Miró debuxaba con cores puras para lograr o contraste.
Cerámica
En 1944 empezou a colaborar co seu amigo da adolescencia Josep Llorens i Artigas na produción de cerámicas, investigando na composición das pastas, terras, esmaltes e cores; a forma das cerámicas populares representou para el, unha fonte de inspiración; nestas primeiras cerámicas pouca diferenza hai coas pinturas e litografías da mesma época. No ano 1947 residiu durante oito meses en Nova York onde realizou un mural en pintura de 3 x 10 metros destinado ao restaurante do Cincinnati Terrace Hilton Hotel, á vez que fixo unhas ilustracións para o libro L'antitête de Tristán Tzara. Máis tarde xa en Barcelona e axudado tamén polo fillo de Josep Llorens, Joan Gardy Llorens, pasou tempadas na masía-taller que posuían os Artigas en Gallifa, onde se fixeron todo tipo de probas, tanto nas coccións coma nos esmaltes; finalmente o resultado é de 232 obras que foron expostas en xuño de 1956 na Galería Maeght de París e despois na Galería Pierre Matisse de Nova York.
Neste mesmo ano de 1956, trasladouse a vivir a Mallorca, onde dispuxo dun gran obradoiro, proxectado polo seu amigo Josep Lluís Sert. Foi entón cando recibiu o encargo de realizar dous murais cerámicos para a sede da Unesco situado en París, de 3 x 15 metros e 3 x 7,5 metros, que se inaugurou en 1958. Aínda que traballara en grandes formatos nunca fixérao en cerámica; xunto ao ceramista Josep Llorens Artigas, consegue a posibilidade técnica da cocción que se elaborou ao máximo para obter un fondo con texturas parecidas ás pinturas desa época.32 Se decidiu que a composición se fixese arredor dos temas do Sol e a Lúa, que, segundo palabras de Miró:"... a idea dun gran disco vermello intenso imponse para o muro máis grande. A súa réplica no muro pequeno sería un cuarto crecente azul, ditado polo espazo máis reducido, máis íntimo, para o cal estaba previsto. Estas dúas formas que quería moi coloreadas facían falta reforzalas por un traballo en relevo. Certos elementos da construción, tales como a forma das ventás, me inspiraron as composicións en escatas e as formas dos personaxes. Busquei unha expresión brutal no gran muro, unha suxestión poética no pequeno."Estes murais da UNESCO, foron o prototipo para todos os seguintes. En 1960 o da Universidade Harvard para substituír o de pintura que fixera no ano 1950; en 1964 realizou o de Handelshochschule de Sankt Gallen en Suíza e o da Fundación Maeght para Saint-Paul-de-Vence; en 1966 o do Guggenheim Museum; no ano 1970 un para o aeroporto de Barcelona e tres para a exposición internacional de Osaca; ao seguinte ano o de Wilhelm-Hack-Museum de Ludwigshafen; por encarga da Cinémathèque Française de París realizou un mural tamén xunto Artigas no ano 1972 e que foi adquirido en 1977 pola deputación Foral de Álava, encontrándose na actualidade instalado no interior do Centro-Museo Vasco de Arte Contemporánea de Vitoria-Gasteiz (ARTIUM); en 1977 é a Universidade de Wichita en Estados Unidos o que lle encargou un e finalmente se inaugurou en 1980 o mural do novo Pazo de Congresos de Madrid.
Escultura
En 1946 traballou en esculturas para fundición en bronce que nalgunhas ocasións foron cubertas con pintura de cores vivas. Na escultura interesoulle buscar volumes e espazos e incorporar obxectos cotiáns ou simplemente encontrados, pedras, raíces, cubertos, tricornios, chaves de auga, que fonde á cera perdida. O sentido dos obxectos identificables, pérdeno, ao unirse mediante a fundición con outros obxectos. Así formou en 1967 O reloxo do vento que realizou cunha caixa de cartón e unha culler, fundidas en bronce e ensambladas, constituíndo un obxecto escultórico que só mide a intensidade do viento. Construíu xunto con Joseph Llorens i Artigas unha grande escultura de cerámica A deusa do mar que a somerxeron en Juan-lles-Pins. Efectuou no ano 1972, unhas exposicións de esculturas no Walker Art Center de Minneapolis, ao Clevelan Art Museum e ao Art Institute de Chicago. A partir de 1965 realizou gran cantidade de esculturas para a Fundación Maeght en Saint-Paul-de-Vence, entre elas están o Paxaro lunar, Paxaro solar, Lagarto, Deusa, Forquita e Muller co cabelo revolto.
En abril de 1981 inaugurouse en Chicago unha escultura monumental de 12 metros de altura, coñecida como Miss Chicago; o 6 de novembro outras dúas esculturas foron colocadas na vía pública en Palma de Mallorca; en Houston inaugurouse en 1982, a escultura Personaxe e paxaro e en colaboración con Joan Gardy Artigas realizou a súa última escultura para Barcelona, Muller e Paxaro, en formigón e recuberta de cerámica. Foi inaugurada en 1983 sen a presenza de Miró debido ao seu delicado estado de saúde. Situada no parque de Joan Miró de Barcelona, ao pé dun gran lago artificial, a escultura con 22 metros de altura, representa unha forma feminina con sombreiro e sobre este a imaxe dun paxaro. A silueta de muller soluciónase cunha forma de folla alongada e baleirada. Por todo o seu exterior se encontra recuberta con cerámica de cores vermellas, amarelas, verdes e azuis (os máis comúns do artista) tratadas como trencadís.
Gravados
Un ano máis tarde colaborou novamente con este autor nun novo libro Parler seul, facendo 72 litografías en cor. A partir de aquí, traballou en diversos libros de bibliófilo en colaboración con amigos poetas, como Breton en Anthologie de l'humour noir en 1950 e Laclé des champs en 1953; con René Cher, Fête des arbres et duchasseur en 1948 e Á santé du serpent en 1954; con Michel Leiris en 1956, Bagatelles végétales; e con Paul Éluard, A toute épreuve con oitenta xilografías realizadas en madeira de buxo. A execución deste traballo levouse a cabo entre os anos 1947 e 1958.
Entre o 9 de xuño e 27 de setembro de 1969 realizou unha exposición individual «Oeuvre gravei et lithographié» na Galería Gérald Cramer de Ginebra e neste mesmo ano unha gran retrospectiva de obra gráfica ao Pasadena Art Museum de Pasadena, en California.
Gonzalvite, Valdoviño, Valdoviño
Gonzalvite é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 5 habitantes.
Laxobre, Arteixo, Arteixo
Laxobre é un lugar da parroquia de Arteixo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 23 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 13 eran homes e 10 eran mulleres.
Bradypus torquatus
Bradypus torquatus é unha especie de mamífero placentario da orde dos pilosos, suborde dos folívoros e familia dos bradipódidos, unha das catro que integran o seu único xénero, Bradypus.
É unha especie endémica do leste do Brasil (Estados de Bahia, Espírito Santo e o Río de Xaneiro), que se acha en perigo de extinción; segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) o seu estatua actual é de VU (vulnerábel).
Non se recoñecen subespecies, aínda que para algúns autores a poboación setentrional (no sur da Bahia) podería considerarse unha subespecie separada), aínda que indistinguíbel das outras na morfoloxía externa.
Características
O preguiceiro de colar mide uns 50 cm de lonxitude e pesa uns 4,5 kg. Ten a cabeza, as orellas e os ollos pequenos e a cola curta, escondida baixo a pelaxe.
Sobre a cabeza, o pescozo e os ombros a pelaxe ten o aspecto de crina. Por debaixo existe unha capa de lanuxe, pelo fino, mesto e pálido.
Bioloxía
Bradypus torquatus leva unha vida completamente solitaria e arborícola. Aliméntase de follas, brotes e poliñas tenras dunhas poucas especies de árbolres, especialmente de Cecropia pellata. Pasa case todo o tempo nas árbores, e raramente baixa ao solo; só descende para defecar, ou para pasar a outra árbore. No chan só pode arrastrarse, xa que é incapaz de erguere e camiñar.
É un bo nadadore, e pode vadear ríos.
Sinónimos
Ao logo do tempo, ademais de polo nome que lle impuxo Illiger, e que é o actualmente considerado como válido, esta especie coneceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Estado de conservación
Até 1955 o preguiceiro de colar vivía en Bahia, Espírito Santo e Río de Xaneiro, no leste do Brasil, no bosque costeiro da Bahia. Pero nos úlimos anos a súa poboación declinou considerabelmente debido á destrución dese tipo de bosque para a extracción de madeira, (sobre todo para a produción de carbón vexetal), a instalación de plantacións e pasteiros é á caza excesiva.
Alberte Xulio Rodríguez Feixoo
Alberte Xulio Rodríguez Feixoo, nado en Barcelona o 24 de abril de 1954, é un avogado e político galego.
Traxectoria
Naceu na emigración, estudou dereito e especializouse en dereito comunitario europeo en Estrasburgo. Vencellado ó sindicalismo nacionalista galego traballou como avogado laboralista en Lugo desde 1979. Foi deputado polo BNG representando á provincia de Lugo no Parlamento de Galicia entre 1989 e 2005.
Lughnasadh
Lughnasadh é unha festa celta celebrada o 1 de agosto, durante a tempada de maduración da colleita local de froitas, ou durante o plenilunio preto do punto medio entre o solsticio de verán e o equinoccio de outono.
Etimoloxía
No antigo irlandés o nome do festival foi escrito de moitas maneiras ó longo do tempo: Lughnasa, Lughnasad e Lughnassadh. No irlandés actual o mes de agosto é chamado Lúnasa, co festival mesmo sendo chamado Lá Lúnasa. No gaélico escocés actual (Gàidhlig) o nome do festival é Lùnasdal ou Lùnastal.
O Lughnasadh na Wicca
Na Wicca, Lughnasadh é celebrado, e tamén é coñecido co nome de Lammas. Lughnasadh é celebrado entre os neopagáns de moitas maneiras e con diferentes nomes. Como as formas de paganismo poden ser totalmente diferentes e ter diferentes orixes, estas representacións poden variar considerablemente pese ó nome común. Algúns celébrano dunha maneira o máis preto posíbel de como o celebraban os antigos celtas e as culturas célticas actuais mantiveron as tradicións. Outros celebran a festividade con rituais tomados de numerosas outras fontes e a cultura celta é só unha delas.
Maggie Smith
Margaret Natalie Smith, nada en Ilford, Essex o 28 de decembro de 1934, é unha actriz de cinema, teatro e televisión británica.
Traxectoria
Comezou a súa carreira teatral na universidade, actuando no Oxford Playhouse en 1952, e debutou profesionalmente en Broadway n New Faces of '56. Apareceu por primeira vez no cinema en 1956, nun papel sen acreditar como convidade a unha festa no drama británico Child in the House e recibiu os primeiros eloxios polo filme Nowhere to Go (1958), polo que recibiu a súa primeira candidatura aos premios da BAFTA. En 1960 conseguiu a súa primeira candidatura ao óscar por interpretar a Desdémona en Othello, dirixido por Laurence Olivier.
Nas seguintes décadas continuou alternando traballos no teatro e no cinema, con filmes como Unha habitación con vistas, Gosford Park ou a serie de películas de Harry Potter.
En 2010 comezou a súa intervención na serie de televisión Downton Abbey.
994
Mortes
Historia ano a ano
Lingua kaurna
A lingua kaurna é unha lingua pama-nyungana falada historicamente polo pobo kaurna que habita nas chairas de Adelaide, en Australia Meridional. O pobo das chairas de Adelaide é coñecido como pobo kaurna no presente, pero este está composto por varios grupos tribais, cada un co seu propio distrito parnkarra e coa súa propia forma dialectal da lingua. Estes dialectos foron falados nas áreas de Crystal Brook e Clare no norte, cabo Jervis no sur, e arredor do monte Lofty. Deixou de falarse como lingua habitual no século XIX, pero a partir da década de 1990, estase reclamando o seu ensino e reintrodución.
O Souto, Simes, Meaño
O Souto é un lugar da parroquia de Simes no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 31 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 17 eran mulleres e 14 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 23 veciños, e 2005, cando eran 24.
Piet de Jong
Ten actualmente 96 anos de idade, sendo un dos máis antigos ex-xefes de estado ou de goberno aínda vivos.
Luaces, Luaces, Pol
Luaces é un lugar da parroquia de Luaces no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Ricaurte, Cundinamarca
Ricaurte é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa na provincia do Alto Magdalena. Ricaurte atópase a beiras do río Magdalena, na desembocadura dos ríos Bogotá e o Sumapaz. O concello está conurbado cos municipios de Girardot (Cundinamarca) e Flandes (Tolima).
Historia
A historia do concello de Ricaurte está vinculada á evolución histórica do concello de Girardot, pois Ricaurte foi, nun principio, correxemento de Girardot.
Aínda que a rexión estivo habitada polo pobo indíxena dos panches en tempos antes da conquista, o concello nace como un asentamento na beira do río Magdalena nas proximidades de Girardot, denominándose inicialmente como correxemento de "Peñalisa", xurisdición do distrito de Girardot.
O Plan de Ordenamento Territorial dálle a categoría de oncello pertencente á área metropolitana de Girardot na consolidación da cidade rexión (como centro rexional).
Santiago Pampillón
Santiago Pampillón, nado en Mendoza o 29 de marzo de 1942 e finado en Córdoba o 12 de setembro de 1966, foi un obreiro e estudante integralista arxentino, asasinado pola policía. Desde entón correntes estudantís das máis diversas tendencias invocan o seu nome como símbolo do activismo universitario.
As circunstancias da súa morte
O 28 de xuño de 1966 levouse a cabo un golpe de estado mediante o cal as Forzas Armadas conducidas polo xeneral Onganía derrocan ao goberno democrático de Arturo Illia. Un mes despois, o 29 de xullo sucede a Noite dos bastóns longos, como se coñece a intervención e ocupación de as universidades públicas autónomas por orde do réxime militar, na que miles de estudantes e profesores son reprimidos e detidos e que produce o exilio dunha gran parte da comunidade científica arxentina.
A súa morte
A noite do 7 de setembro de 1966. Miles de estudantes responden á convocatoria, entre eles Santiago Pampillón. A policía recibe ordes de impedir a asemblea e reprimir aos estudantes e prodúcese unha batalla campal que abarca máis de 20 mazás do centro da cidade. Nunha das liortas Santiago Pampillón recibe tres tiros na cabeza disparados a curta distancia por un policía uniformado, na avenida Colón e Tucumán, fronte á galería Cinerama. Levado ao Hospital de Urxencias, morre o 12 de setembro de 1966.
En solidariedade co movemento estudantil, a CGT de Córdoba organizou unha Marcha de Silencio reprimida pola policía. O corpo de Santiago Pampillón foi levado a Mendoza para o seu enterro onde unha multitude despediu os seus restos no medio dun cesamento completo das actividades en toda a cidade.
Implicacións da morte de Santiago Pampillón
Desde entón o movemento estudantil arxentino ven revindicando o seu nome como símbolo do activismo universitario e da unidade obreiro-estudantil.
Vimieiro, Castro Caldelas
San Xoán de Vimeiro é unha parroquia do concello de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2011 tiña 7 habitantes, deles 4 eran homes e 3 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 13 habitantes.
Eclesiasticamente, a parroquia foi suprimida en 26 de maio de 1983 e incorporada a Folgoso.
Patrimonio
A parroquia conta cunha igrexa de 1732, un pouco deteriorada. O muíño do Taboada é empregado na zona, e foi restaurado e utilizado polo escultor Florencio de Arboiro.
Andreu Fontàs
Andreu Fontàs Prat, nado en Banyoles (Xirona) o 14 de novembro de 1989, é un futbolista español. Xoga de defensa central e o seu actual equipo é o F.C Kansas.
Bichicán, San Martiño de Lanzós, Vilalba
Bichicán é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2022 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Andreu Fontàs
Traxectoria
Fontàs formouse no Club Deportiu Banyoles da súa cidade natal. Tras once anos no club, a tempada 2006-07 foi cedido ao Girona FC, inicialmente para xogar no xuvenil, aínda que a súa rápida progresión levoulle a debutar co primeiro equipo, en Terceira División no tramo final desa tempada.
Aeroporto de Bagdad
O aeroporto internacional de Bagdad, anteriormente aeroporto internacional Saddam, é o aeroporto máis grande de Iraq, situado nun suburbio a uns 16 quilómetros ao oeste do centro da cidade. É a base principal para a aeroliña nacional do país, Iraqi Airways.
Andreu Fontàs
Traxectoria
Tras recibir ofertas de múltiples equipos de Primeira División como o Atlético de Madrid e o RCD Espanyol, finalmente o verán de 2007 fichou polo FC Barcelona, para xogar no Xuvenil A do club azulgrana. Foi o capitán do equipo, que esa tempada proclamouse subcampión da Copa do Rei da súa categoría.
Ahkal Mo' Nahb I
Ahkal Mo' Nahb' I ou Ahku'l Mo' Naab' I, nado o 5 de xullo de 465 e finado o 29 de novembro de 524, foi un ahau da cidade estado maia de Palenque. É tamén referido como Chaacal I ou Akul Anab I. A tradución ou interpretación do seu nome foi proposta como Lago da Tartaruga Guacamaia.
Andreu Fontàs
Traxectoria
Durante a tempada 2008-09 dió o saltou ao FC Barcelona B, en Segunda División B. Acabou converténdose nun dos titulares indiscutibles do equipo de Luis Enrique, disputando un total de 19 partidos. Esa mesma tempada tivo a ocasión de debutar co primeiro equipo; foi o 8 de setembro de 2008, con motivo das semifinais da Copa Cataluña ante a UE Sant Andreu. Foi tamén convocado por Pep Guardiola para o encontro da 36ª xornada de Primeira División, ante o Real Mallorca, aínda que finalmente quedou no banco.
Ahkal Mo' Nahb I
Rexistros biográficos
Naceu o 9.1.10.0.0 5 ajau 3 tzec da conta longa do calendario maia, é dicir, o 5 de xullo de 465. Foi entronizado o 9.3.6.7.17 5 kaban 0 zotz (3 ou 5 de xuño de 501) e gobernou até a súa morte, a cal ocorreu o 9.4.10.4.17 5 kaban 5 mak (29 de novembro de 524). Ahkal Mo' Naab' I foi o primeiro gobernante de Palenque cuxas datas exactas de nacemento, entronización e morte foron verificadas.
Posiblemente era o irmán máis novo do seu predecesor inmediato, B'utz Aj Sak Chiik, con quen é mencionado no taboleiro do Templo XVII. Por razóns descoñecidas Ahkal Mo' Nahb' I é referido varias veces nos informes oficiais que deixou Pakal “o Grande”, quen gobernou Palenque un século despois, polo que se cre que o considerou unha figura histórica moi importante. Parte da historia e nome de Ahkal Mo' Nahb' I atópase descrita no sartego de Pakal e no taboleiro do Templo da Cruz.
Andreu Fontàs
Traxectoria
O seu debut en Primeira División chegou o 31 de agosto de 2009, ante o Sporting de Xixón no Camp Nou. Fontàs saltou ao terreo de xogo no minuto 84, substituíndo a Gerard Piqué.
O 20 de novembro do ano 2010 debutou os 91 minutos de partido contra o Almería substituíndo a Gerard Piquei e sendo partícipe da goleada mítica (0-8) do equipo azulgrana. O 7 de decembro do ano 2010 marca o seu primeiro gol (1-0) en Champions League ante o Rubin Kazan. O 17 de marzo de 2011 o Futbol Club Barcelona anunciou a súa incorporación ao persoal do primeiro equipo debido á baixa de Éric Abidal por mor dun tumor hepático. O 4 de xullo confírmase a renovación do seu contrato ata 2012 e que formará parte definitivamente do primeiro persoal blaugrana na tempada 2011-12.
A Abeleda, O Castro de Beiro, Ourense
A Abeleda é un lugar da parroquia do Castro de Beiro no concello ourensán de Ourense na comarca de Ourense. Tiña 45 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 22 eran homes e 23 eran mulleres.
Este lugar dista da capital do concello 6,7 quilómetros.
Andreu Fontàs
Traxectoria
O 15 de outubro de 2012, o FC Barcelona confirma a cesión de Fontàs ao RCD Mallorca polo que resta de tempada.
No verán de 2013 confirmase a fichase do xogador catalán polo Celta de Vigo, adestrado polo adestrador que o dirixira no FC Barcelona B, Luis Enrique, por un prezo en torno ao millón de euros en función do número de encontros disputados.
Selección nacional
Foi internacional en varias ocasións coa selección sub-19 de España, coa que se proclamou campión da XXXIVa Copa do Atlántico.
Coa selección sub-20 obtivo a medalla de ouro nos Xogos Mediterráneos, disputados en Pescara en 2009.
Agromaior, Corneira, A Baña
Agromaior é un lugar da parroquia de Corneira no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 28 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE,, dos cales 15 eran mulleres e 13 eran homes. No ano 2010 eran 36 habitantes: 18 mulleres e 18 homes.
Meitufe, Valdoviño, Valdoviño
Meitufe é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 23 habitantes (13 homes e 10 mulleres), tres máis ca en 2000.
900
Mortes
Historia ano a ano
María Teresa Alvajar
María Teresa Alvajar López, nada na Coruña en 1922 e finada en Madrid o 9 de xaneiro de 2016, foi unha política e escritora galega.
Traxectoria
Filla do político republicano César Alvajar e de Amparo López Jeán, era irmá de Ana María Alvajar, Amparo Alvajar e Javier Alvajar López. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi encarcerada con 17 anos na prisión da Coruña acusada de dirixir checas e o Servizo de Investigación Militar republicano. No cárcere coincidiu con Esther Casares, filla de Santiago Casares Quiroga. Exiliouse en Francia cos seus pais. Deixou testemuño da súa traxedia persoal e familiar no libro Memorias dunha republicana (Laiovento) editado por Aurora Marco.
Homenaxes
En 2008 recibiu o Premio Galiza Mártir e en 2009 foi nomeada Republicana do ano pola Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña.
Ministerio de Defensa de España
250px|miniatura|[[Goberno Militar de Pontevedra|Delegación do Ministerio de Defensa en Pontevedra.]]
O Ministerio de Defensa de España é o departamento da Administración Xeral do Estado responsable da preparación, o desenvolvemento e a execución da política de defensa determinada polo Goberno de España, e de xestionar a Administración militar. Baixo a dirección do titular deste departamento atópanse as Forzas Armadas de España, coas súas tres compoñentes: o Exército de Terra, o de Aire e a Armada.
A ministra de Defensa é Margarita Robles.
Funcións
Segundo a Constitución Española de 1978 o Rei é o comandante en Xefe de todos os exércitos e o que pode declarar a guerra e facer a paz previa autorización do Congreso dos deputados, sendo este acto debidamente referendado polo presidente do goberno; pero correspóndelle ao poder civil representado polo Ministro de Defensa determinar: No Congreso dos Deputados o Ministro de Defensa séntase ao carón do vicepresidente do Goberno por ser considerado o herdeiro do ministerio español máis antigo.
Estrutura orgánica
miniatura|300px|Sede principal do Ministerio de Defensa ([[Madrid).]]
Órganos superiores
Os órganos superiores do Ministerio de Defensa de España, dependentes directamente do ministro son :
Estrutura orgánica básica
A estrutura orgánica básica : é:
Dinastía Joseon
A Dinastía Joseon (en 조선, 朝鮮; tamén Chosŏn, Choson, Chosun, Cho-sen) foi un reino coreano fundado por Taejo Yi Seong-gye que durou aproximadamente cinco séculos, dende xullo de 1392 até outubro de 1897. Foi fundado despois da caída da dinastía Goryeo no que hoxe é actual cidade de Kaesong. As fronteiras do norte foron expandidas até os límites naturais dos ríos Amnok e Duman despois da subxugación dos jurchens. Joseon foi a derradeira dinastía na historia de Corea e a máis duradeira dinastía confucianista.
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2018
O Trofeo Teresa Herrera Feminino de 2018 foi a sexta edición do torneo. Disputouse o 14 de novembro de 2018 no estadio de Riazor da Coruña e o campión foi o Athletic de Bilbao, que derrotou a partido único ao Deportivo da Coruña, logrando o seu segundo título.
Nova Esquerra Catalana
Nova Esquerra Catalana (NECat, en galego: Nova Esquerda Catalá) é un partido político de ideoloxía socialdemócrata e independentista catalán. Fundouse o 15 de decembro de 2012 en Sitges baixo o impulso de Ernest Maragall, ex-dirixente do Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC).
Presentouse ás eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 en coalición con Esquerra Republicana de Catalunya e Catalunya Sí, baixo o nome de L'Esquerra pel Dret a Decidir. A coalición obtivo dous escanos, entre eles Ernest Maragall, que ocupaba o segundo posto na lista electoral.
O 28 de agosto de 2014 houbo un encontro en Palamós organizado por Nova Esquerra Catalana e Avancem para iniciar o curso político en Cataluña. Naquela ocasión, as dúas organizacións manifestaron a voluntade de confluír nunha nova organización antes de finais do 2014.
O 22 de novembro de 2014 presentou a súa confluencia con Moviment Catalunya para crear unha nova candidatura definida como socialista, catalanista e soberanista. O 30 de novembro anúnciase a fusión baixo a denominación Moviment d'Esquerres (MES).
Hermenexildo Aloitez
miniatura|Mosteiro de Santa María de Sobrado fundado polos condes Hermenegildo Alóitez a súa esposa Paterna Gundesíndiz. Hermenexildo Aloitez ou Hermenexildo Alvitez, con data de nacemento descoñecida e finado no Sobrado o 10 de decembro do ano 966, foi un aristócrata galego do século X, conde de Présaras entre o 920 e o 966.
Orixe familiar
Hermenexildo era membro dunha familia moi relevante con vínculos coa coroa e coa igrexa. Seu pai foi o conde Aloito Guterrez. Un dos seus tíos paternos foi Hermenexildo Guterrez, conde de Tui que loitou contra os exércitos musulmáns e conquistou Porto e Coímbra e quen ademais foi pai da raíña Elvira Menéndez (muller do rei Ordoño II), avó de san Rosendo, de Adosinda Guterrez (muller do rei Ramiro II de León) e do conde Osorio Gutiérrez, fundador do Mosteiro de San Salvador de Lourenzá.
Súa nai foi Arxilo Aloitez, filla dos condes Aloito e Paterna, fundadores do Mosteiro de San Salvador de Cis.
Traxectoria
Foi nomeado conde de Présaras cara o ano 920, chegando a ser mordomo real de Ramiro II, entre os anos 937 e 949.
O conde Hermenexildo e a súa esposa Paterna, aparecen en tres ocasións (entre 930 e 952) nos Tombos de Sobrado presidindo a asemblea de xustiza do Condado. miniatura|Igrexa de Santa María de Mezonzo, Vilasantar. "Frogia e a súa muller enfrontáronse con Teverano e a súa. Houbo berros e paus. Frogia e a súa esposa foron condenados polas feridas causadas a quen seguramente eran os seus veciños; tiveron que presentarse diante de Hermenexildo e Paterna -in presentia uestra et iudicium- en Sobrado. As lesións deberon ser mais que leves, porque foron tasadas pola xustiza en dez bois, dos que os condenados só puideron entregar o equivalente a seis. O asunto (...) rematou coa incorporación o patrimonio de Hermenexildo e Paterna, convertidos en depositarios dos dereitos de Teverano, das partes das plantacións que nas villae de Ricilani e Gunderedi pertencían a Frogia e a súa esposa."
No 952, xunto coa súa esposa Paterna, fundou o Mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes e outorgou coa suá esposa o privilexio fundacional ao primeiro abade, o presbítero Sentario. No 958, o matrimonio traspasou o condado de Présaras ao mosteiro que fundara. Este mosteiro foi herdado polos seus descendentes da Casa de Traba e case dous séculos despois, en xaneiro de 1142, dous dos membros máis destacados desta liñaxe, Fernando e o seu irmán Bermudo Pérez de Traba, entregaron o mosteiro aos monxes cistercienses.
Ao final da súa vida, a partir do ano 958 retirouse e viviu como monxe ata a súa morte antes do 10 de decembro do 966.
Matrimonio e descendencia
Casou con Paterna Gundesindez, filla de Gundesindo e Senior, e falecida antes do ano 955. Xa no 916 aparece con ela adquirindo algunhas propiedades.
Deste matrimonio naceron os seguintes fillos:
Nixela, Luaces, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Pazos, Simes, Meaño
Pazos é un lugar da parroquia de Simes no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 111 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 55 eran mulleres e 56 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 122 veciños, e 2005, cando eran 115.
A Pedreira, Arteixo, Arteixo
A Pedreira é un lugar da parroquia de Arteixo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 116 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 63 eran homes e 53 eran mulleres.
O Monte Pequeno, Arteixo, Arteixo
O Monte Pequeno é un lugar da parroquia de Arteixo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 35 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 18 eran homes e 17 eran mulleres.
Ángel María de Lera
Ángel María de Lera, nado en Baides, na provincia de Guadalaxara, o 7 de maio de 1912 e morto en Madrid o 23 de xullo de 1984, foi un escritor español.
Traxectoria
Estudou Dereito e Teoloxía, pero a Guerra Civil interrompeu os seus estudos. Daquela posicionouse a favor do bando republicano, vivindo en primeira persoa os acontecementos da rebelión de Casado, o que posteriormente influiría na súa obra. Trala guerra foi encarcerado ata 1947. Gañou o Premio Planeta en 1967 pola súa novela Las últimas banderas.
Río Seco
O río Seco é un afluente do Ulla. Nace a carón da aldea de Penagundín (Melide), ao pé do monte das Peneliñas, e serve de fronteira entre os concellos de Santiso (provincia da Coruña) e Palas de Rei (provincia de Lugo).
Está atravesado pola estrada N-547 á altura do Leboreiro, e preto da aldea da Vacariza está a lagoa de Quintas, unha pequena represa.
Maurice Maeterlinck
Maurice Maeterlinck, nado en Gante o 29 de agosto de 1862 e finado en Niza, Francia, o 5 de maio de 1949, foi un dramaturgo e ensaísta belga de lingua francesa, principal expoñente do teatro simbolista.
Curro
O termo curro pode referirse a:
Maurice Maeterlinck
Traxectoria
Iniciou os seus estudos nun colexio de Xesuítas e estudou leis na Universidade de Gante. En 1885 publica os seus primeiros poemas de inspiración parnasiana na revista literaria e artística Jeune Belgique. En 1886, abandona a súa profesión e trasládase a París onde establecerá relación cos escritores que máis van influír nel: Stéphane Mallarmé e Villiers De L'Isle-Adam. Este último faralle coñecer toda a profundidade do idealismo alemán (Hegel, Schopenhauer). Nesa mesma época Maeterlinck estuda a Ruysbroeck o Admirable, un místico flamengo do século XIV do que traduciu en 1891, "Ornement des noces spirituelles", que o levaron a descubrir as riquezas intuitivas do mundo xermánico moi afastadas do racionalismo predominante na literatura francesa. Con este espírito, e notablemente influenciado por Novalis (George Philipp Friedrich von Hardenber) entra en contacto co romanticismo de Jena (Alemaña 1787-1831), autor de "August et Friedrich von Schlegel" e da revista "l’Atthenäum", precursor, en liña directa, do simbolismo. Nas obras que Maeterlinck publica entre 1889 e 1896, reflíctese esta influencia xermánica.
Curro
Amais, como topónimo pode referirse a:
Maurice Maeterlinck
Traxectoria
En 1890, vólvese moi famoso grazas ao escritor Octave Mirbeau. En 1902 escribe "Monna Vanna" obra teatral que interpretará Georgette Leblanc, actriz á que coñeceu en 1895 e que será a súa compañeira ata 1919, ano no que contrae matrimonio coa moza Renée Dahon.
En 1921 impartiu clases nos Estados Unidos, país no que pasou a segunda guerra mundial. Durante unha curta estancia en Portugal, en 1937, escribiu o prefacio do discurso político de Salazar: Une revolution dans la paix.
Maeterlinck ten unha certa influencia, a través do seu teatro poético sobre algúns autores españois como Federico García Lorca nas súas obras teatrais temperás.
Poesía
O seu libro de poemas Serres chaudes (Os invernadoiros), publicado en 1889 por León Vanier, editor de Paul Verlaine, evidencia a liña da "despersonalización da escritura" e pon de manifesto, en parte, o ideal mallarmeniano: a suxestión como esencia de todo ramallete convértese no principal xerador do acto da creación pura. Coa repetición dunha palabra, Maeterlinck, consegue unha vibración espiritual, unha resonancia interior.
O verso é arrítmico, liberado de convencións. Guillaume Apollinaire queda impresionado por esta nova forma de versificar. Maeterlinck abandona o naturalismo e o parnasianismo para dedicarse á poesía alegórica na que a imaxe recorda a iconografía medieval, a pintura de Pieter Brueghel o Vello ou a de Hieronymus Bosch (o Bosco).
En 1895, volve atoparse con Georgette Leblanc, cantante, irmá de Maurice Leblanc. Con ela creará, en 1897, na Vila Dupont, un salón literario ao que concorren, entre outros: Oscar Wilde, Paul Fort, Stéphane Mallarmé, Camille Saint-Saëns, Anatole France, e Auguste Rodin.
Ensaio
Ao teatro sucédenlle as obras de ensaio filosóficas nas que aborda a vida da natureza e o misterio do home: O tesouro dos humildes (Le trésor des humbles) 1896; A vida das abellas (La vie des abeilles) 1901; A intelixencia das flores (L'intelligence des fleurs), en 1907; A vida dos térmites (La vie des termites) 1927; A vida das formigas (La vie des fourmis) 1930.
Éxitos
En 1908, Constantin Stanislavski pon en escena a obra "O Paxaro azul" (L'Oiseau bleu) no Teatro de Arte de Moscova. Esta obra, será representada con grande éxito en todo o mundo.
En 1911 Maeterlinck foi galardoado co premio Nobel de Literatura. Foi nomeado conde polo rei Alberto e condecorado por franceses e belgas como recompensa polos servizos prestados aos aliados na I Guerra Mundial.
Un ano antes do seu falecemento publica Bulles bleues, obra na que recolle recordos da súa infancia.
Non hai problema
Non hai problema é a primeira maqueta editada polo grupo de rock Capitán Furilo, publicado no ano 2007 a través da Regueifa Plataforma.
Great Expectations (filme de 1998)
Great Expectations é un filme estadounidense de 1998 coescrito e dirixido por Alfonso Cuarón. É unha adaptación da novela de Charles Dickens Grandes esperanzas, e está protagonizado por Ethan Hawke, Gwyneth Paltrow, Hank Azaria, Robert De Niro, Anne Bancroft e Chris Cooper. Salienta por trasladar a ambientación orixinal da novela, o Londres de 1812-1827, ó Nova York da década de 1990.
O vello e o mar
O vello e o mar (na versión orixinal en The Old Man and the Sea) é unha novela escrita polo autor estadounidense Ernest Hemingway en 1951 en Cuba, que foi publicada en 1952. Trátase do maior traballo de ficción producido por Hemingway publicado durante a súa vida. É unha das súas obras máis sonadas e céntrase na personaxe de Santiago, un envellecido pescador que loita cun xigantesco peixe vela na corrente do Golfo. The Old Man and the Sea foi galardoado co Premio Pulitzer de Obras de Ficción en 1953, e foi citado polo Comité dos Premios Nobel como contribución a que Hemingway recibise o Nobel de Literatura en 1954.
Foi traducido ó galego por Carlos Casares e foi publicado pola Editorial Galaxia no ano 1998.
Quintáns, Simes, Meaño
Quintáns é un lugar da parroquia de Simes no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 64 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 38 eran mulleres e 26 homes, o que representa manter, con leves oscilacións, a poboación que tiña en 2010, cando eran 66 veciños, e 2005, cando eran 62.
Gran Premio de Italia de 1958
O Gran Premio de Italia de 1958 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 7 de setembro de 1958 no circuíto de Monza. Foi a décima carreira da tempada de Fórmula Un de.
Clasificación
* Non hai puntos outorgados por unidade compartida
Pedro Galán
O nome Pedro Galán pode referirse a:
Mirós, Valdoviño, Valdoviño
Mirós é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2017 tiña 22 habitantes, catro menos ca en 2007 (15 homes e 11 mulleres) e dous máis ca en 2000.
Os Barreiros, Corneira, A Baña
Os Barreiros é un lugar da parroquia de Corneira no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 38 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE,, dos cales 20 eran mulleres e 18 eran homes. No 2010 tiña 35 habitantes: 20 mulleres e 15 homes.
Verbo
O verbo é unha clase de palabra que funciona como núcleo do predicado e adoita indicar acción (traer, ler etc.), proceso (pensar, crer etc.) ou estado (existir, vivir, permanecer, ser etc.). En galego constitúe a clase de palabra máis variable.
Dependendo da lingua, hai moitos factores que fan que os verbos poidan mudar a súa forma, entre eles pódense atopar o tempo, o modo, o aspecto, a voz. Ademais, o verbo pode concordar en xénero, persoa e número con algúns dos seus argumentos (aos que normalmente se coñece como suxeito, complemento directo etc.).
As linguas en que os verbos son conxugados denomínanse linguas flexivas, e cada unha destas determina regras específicas para a conxugación dos seus propios verbos, diferindo notablemente estas entre un sistema lingüístico e outro. En galego, por exemplo, os verbos conxúganse dunha forma regular segundo a persoa, número, tempo e modo, e ademais con estruturas chamadas perífrases verbais que expresan modos e aspectos que non aparecen na conxugación regular. Como a terminación é distinta para cada persoa, o uso de persoais considérase a miúdo unha redundancia.
Noutros idiomas, por exemplo o francés, os verbos teñen terminacións distintas para cada persoa, pero debido á súa particular ortografía, moitas delas son homófonas, polo que o pronome si se considera necesario. Os verbos do xaponés, por outra banda, non se conxugan coa persoa nin o número, polo que expresións como "日本語の本を読んでいます" (nihongo non hon wo yondeimasu) poden ser interpretados como "estou lendo un libro de xaponés", "están lendo un libro de xaponés", ou calquera persoa e/ou número, dependendo do contexto.
Concepto
Na Gramática galega preséntansenos como trazos característicos da entidade verbal a súa capacidade de expresa-lo tempo e o modo da cláusula, ademais do número e persoa do suxeito e a súa función obrigatoria, que é a de núcleo da frase verbal.
Para A. Alonso e Henríquez Ureña os verbos son unhas formas especiais da linguaxe coas que pensamos a realidade como un comportamento do suxeito. Para B. Pottier o verbo é tempo, complexo sémico que combina o modo, a actualidade e a época
Vidal Lamíquiz considera que o verbo é esa clase de palabra que sintacticamente desempeña a función de relación predicativa (sendo núcleo do predicado ou formando parte del), que na súa flexión indica sempre tempo e que na secuencia establece ou pode establecer réximes propios.
Categorización
Os verbos agrúpanse en distintas categorías, sendo as máis importantes as seguintes:
Transitivos e Intransitivos
Os verbos transitivos son aqueles que esixen a presenza dun obxecto directo (tamén chamado complemento directo), é dicir, que se refiren a accións que transitan, por así dicilo, desde o actante a algo máis (véxase transitividade). Un exemplo dun verbo deste tipo é
"A miña nai come mazás verdes"
onde o grupo composto por "mazás verdes" é o obxecto directo que é "o comesto".
Os intransitivos, pola contra, son aqueles que non requiren da presenza dun obxecto directo que determine ao verbo, posto que non transitan a ningún lado. Un exemplo é
onde o verbo non é compatible coa idea de "algo vivido".
Convén salientar, con todo, que é posible transitivizar verbos intransitivos, do mesmo xeito que é posible expresar verbos transitivos sen a presenza dun obxecto directo: tanto
como
"Xoán vive a vida"
son exemplos destas excepcións.
Malia posuír verbos intransitivos, son poucos os verbos intransitivos no galego ao comparalo con idiomas con forte división entre verbos transitivos e intransitivos.