cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pol, Monterroso
San Cibrao de Pol é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 64 habitantes, deles 28 eran homes e 36 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Cybill Shepherd
Cybill Lynne Shepherd, nada en Memphis (Tennessee) o 18 de febreiro de 1950, é unha actriz e produtora de cinema estadounidense.
Misael Pastrana Borrero
Misael Eduardo Pastrana Borrero, nado en Neiva o 14 de novembro de 1923, e finado en Bogotá o 21 de agosto de 1997, foi un avogado e político colombiano. Ocupou diversos cargos políticos, entre eles o de presidente da República para o período de 1970 a 1974 polo Partido Conservador. Foi o derradeiro mandatario elixido dentro do acordo da Fronte Nacional.
Traxectoria
Misael Pastrana foi bacharel do Colexio Maior de San Bartolomé de Bogotá. En 1938, pouco antes de rematar os seus estudos en devandita institución, sufriu feridas de gravidade durante o accidente aéreo de Santa Ana. Estudou Dereito e Economía na Pontificia Universidade Javeriana dos Xesuítas en Bogotá. Graduouse o 19 de xullo de 1945 cunha tese laureada cuxo tema foi El fraude Pauliano y Simulación.
O 25 de febreiro de 1951, contraeu matrimonio con María Cristina Arango Vega, filla do dirixente e excandidato liberal á Presidencia en 1946, Carlos Arango Vélez, con quen tivo catro fillos: Juan Carlos, Andrés, Jaime e Cristina.
O Muíño, Lago, Valdoviño
O Muíño é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 28 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 17 mulleres, o que non supón un cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Ahmet Necdet Sezer
Formouse na Universidade de Ancara e chegou a xuíz en 1962.
Manuel Torreiglesias
Manuel Antonio Torre Iglesias, máis coñecido como Manuel Torreiglesias, nado en Pontedeume o 16 de marzo de 1941, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou para mestre e logo licenciouse en Filosofía e Letras na Universidade de Salamanca. Mudouse a vivir a Madrid e en 1964 entra a traballar en Televisión Española como axudante de realización no programa concurso Cesta y puntos, emitido polo primeiro canal. Posteriormente traballou na radio (Radio Nacional de España) en programas como En familia ou Tiempo de vivir. En 1974 pasa a dirixir e presentar un programa de divulgación e saúde, Escuela de salud, que se converterá no centro da súa traxectoria televisiva no resto da súa carreira profesional.
Saber Vivir
A partir de 1996 regresou a Televisión Española para dirixir e presentar o programa Saber Vivir, outra emisión de saúde. A súa grande audiencia nas mañás (con máis dun 25% de share e máis de medio millón de espectadores ) permitiulle desenvolver unha ampla gama de produtos paramédicos e publicacións asociadas ao espazo. O 7 de maio de 2009, logo de doce anos de dirección ininterrompida, presentou o seu espazo por última vez. RTVE rescindiu o seu contrato nese momento de forma imprevista, acusándoo de fraude na xestión publicitaria do programa. Tamén ten traballado en medios escritos con colaboracións de divulgación e entrevistas, como en Muy interesante.
Mujeres Libres
Mujeres Libres foi unha organización feminista dentro do anarcosindicalismo español entre abril de 1936 e febreiro de 1939, durante a guerra civil española. Xunto á Confederación Nacional do Traballo (CNT), a Federación Ibérica de Juventudes Libertarias (FIJL) e a Federación Anarquista Ibérica (FAI), constituíu unha das organizacións clásicas do movemento libertario español.
Malia a igualdade de xénero que propuña a CNT dende as súas orixes, moitas das mulleres que militaban no movemento consideraron necesaria unha organización específica para desenvolveren plenamente as súas capacidades e a súa loita política.
Historia
miniatura|280x280px|Cuberta do número 9 da revista "Mujeres Libres" (1938). En 1934, Amparo Poch y Gascón, Lucía Sánchez Saornil e Mercedes Comaposada fundaron a revista Mujeres Libres, voceira da Federación Mujeres Libres, a prol da liberación da muller obreira. A Federación medrou axiña e en outubro de 1938 tiña máis de 20.000 membros. Era unha revista para mulleres e escrita por estas. Vetou a colaboración de homes, agás o artista Baltasar Lobo, ilustrador e maquetista da publicación.
A educación e a capacitación profesional eran premisas determinantes para conquistar os dereitos das obreiras nunha formación libertaria. O obxectivo era a emancipación da muller da servidume, da ignorancia e da submisión sexual.
As agrupacións Mujeres Libres de Madrid e o Grupo Cultural Feminino de Barcelona fusionáronse en setembro de 1936 na Agrupación de Mujeres Libres. En Barcelona, a Agrupación de Mujeres Libres estabeleceu comedores colectivos, organizou cursos de alfabetización, enfermaría e puericultura e enviou víveres ó Madrid asediado.
A Agrupación Mujeres Libres abriu unha Escola de Choferes para mulleres nos Servizos de Sanidade da retagarda. Tamén impartiu cursos para capacitar a mulleres como condutoras de tranvías.
Delphinus
Co nome de Delphinus son coñecidas:
Condado de Södermanland
miniatura|Nyköping. O condado de Södermanland (en Södermanlands län) é un dos 21 condados ou län de Suecia. Atópase na costa sueste e fai fronteira cos condados de Östergötland, Örebro, Västmanland, Uppsala, Estocolmo e co Mar Báltico.
Concellos
miniatura|esquerda|Condado de Södermanland.
Jesús Pedrido Ferrer
Jesús Pedrido Ferrer, nado en Vilagarcía de Arousa o 5 de novembro de 1883, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Emigrou aos 17 anos á Arxentina. Colaborou en La Razón e La Prensa de Buenos Aires, e foi correspondende de La Prensa na guerra do Rif. Retornou a Vilagarcía nos anos vinte. Militou no Partido Republicano Radical Socialista. Colaborou en El Luchador e Galicia Nueva.
Vida persoal
Casou en Vilagarcía de Arousa en 1922 con Mercedes Rodríguez, filla de Lisardo Barreiro.
Saúl Fernández
Saúl Fernández García, nado en Oviedo e criado en Trevías (Asturias) o 9 de abril de 1985, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Saído dun club humilde como é o Club Deportivo Treviense, club da súa vila, debutou co Sporting de Gijón B en 2003, onde tras 2 tempadas, decidiu marchar ao Málaga CF e dar o salto a Segunda División. Durante as súas dúas tempadas en Málaga, alternou aparicións co primeiro equipo e co filial, chegando a debutar en Primeira División, situación que se repetiu durante a súa etapa no Levante UD. No verán de 2008 asinou polo Elche CF, onde se consolidou como titular.
No verán de 2010 fichou polo Deportivo da Coruña, tras acabar o seu contrato co Elche.
O 31 de xaneiro de 2013 rescindiu o seu contrato co Deportivo e firmou pola SD Ponferradina.
O 22 de abril de 2014, logo de ter sufrido lesións graves en ambos nocellos que non lle permitiron debutar en toda a tempada, e ser operado varias veces, anunciou a súa retirada do fútbol profesional.
Real Oviedo
O Real Oviedo é un equipo de fútbol da cidade de Oviedo (Asturias), fundado no 26 de marzo de 1926 da fusión de dous clubs que mantiveran pugna durante anos na cidade: o Real Stadium Club Ovetense e o Real Club Deportivo de Oviedo. É Sociedade anónima deportiva dende 1992 e o seu primeiro e máis emblemático presidente foi Carlos Tartiere.
Xogou durante 38 tempadas na Primeira División e 32 en Segunda División, e as súas cotas máximas foron tres terceiras posicións en Primeira División, unha Copa da Liga de Segunda División en 1985 e xogar a Copa da UEFA en 1991. Ademais, foi o primeiro equipo asturiano en xogar en Primeira, en 1933.
Actualmente xoga na Segunda División Española e o seu estadio, o novo Carlos Tartiere (c/ Ricardo Vázquez Prada, s/n 33013 Oviedo) con 30.500 localidades de asento, é o máis impresionante desa categoría debido a que se construíu mentres o equipo estaba en Primeira. Pese ao descenso no número de espectadores, a afección non abandonou completamente o seu equipo, establecendo o récord de socios (12.700) e de asistentes (27.000) a un partido de Terceira División, así como o de desprazados para un partido de devandita categoría en campo alleo (máis de 4.000).
Historia recente
O Real Oviedo logrou sobrevivir no verán de 2003 a un dobre descenso, primeiro deportivo a Segunda B e máis tarde *administrativo a Terceira (debido ás denuncias dos seus xogadores por falta de pagamentos, que os mesmos non quixeron retirar pese a ofrecer o club garantías de pago); e á oposición por parte do Concello da cidade á xestión da dirección do club e á subseguinte loita polo control da entidade deportiva. Esta situación acabou coa refundación do Club Astur como Oviedo ACF patrocinada polo Concello. En calquera caso, o equipo azul estivo marcado nos últimos anos por un cúmulo de desgrazas tanto deportivas como extradeportivas. Así, é duro para todos os afeccionados recordar como nos últimos anos faleceron dous xogadores do primeiro persoal, os recordados Petr Dubovsky e Armando Barbón, ambos en tráxicos accidentes. Ou como en xuño de 2004 o Real Oviedo non puido superar ao Atlético Arteixo na final da fase de ascenso a Segunda División B, un ascenso que significaría un enorme paso adiante na normalización da situación do club.
A fase de ascenso a Segunda B resólvese en 2005 coa vitoria do Oviedo fronte ao Coruxo Fútbol Club de Vigo e posteriormente contra o Real Ávila por 1-5 e 2-0.
A asemblea celebrada o 12 de xullo de 2005, nomea un novo Consello de Administración presidido por Juan Mesa. Ofrecéndose dous postos nel á Asociación de Penas Azuis, que os rexeita por non poder recompilar suficiente número de delegacións de accións.
Na tempada 2010–11 o Real Oviedo empezou o campionato de Segunda División B moi irregular perdendo bastantes partidos, supoñendo o despido do adestrador Pichi Lucas en novembro, sendo substituído por José Manuel Martínez. Na segunda volta as cousas seguiron igual, e o colmo foi a derrota en casa contra o Sporting de Gijón B por (0–1) en febreiro. Isto supuxo o cesamento do técnico e a súa substitución por José Rojo Martín "Pacheta", co cal se obtiveron bastantes vitorias e remataron a campaña en 8º posición, o que lles deu a posibilidade de xogar a Copa do Rei na tempada 2011–12.
Estadio
O seu estadio é o Carlos Tartiere, inaugurado o 20 de setembro de 2000, con capacidade para 30.500 persoas.
Himno do Real Oviedo
Es Oviedo ciudad de abolengo que ha tenido siempre a galardón en el fútbol ser de los primeros con equipos de gran tradición.
Jugadores que honraron a Oviedo y a España le dieron gran fama Jugadores de mucha solera con Orgullo, Valor y Garra.
¡Hala Oviedo!, adelante Con valor y pundonor Siempre gana quien más pone si se juega con pasión.
El Oviedo ha de ganar no decaiga la afición Animemos al Oviedo en esta competición.
¡Hala Oviedo!, adelante Con codicia y con tesón No desmayes, juega siempre como juega un campeón.
Escoitar himno:
Rose Cohen
Rose Cohen, nada en Londres o 30 de xuño de 1894 e finada o 28 de novembro de 1937, foi unha feminista e sufraxista británica.
Mosende de Abaixo, Lago, Valdoviño
Mosende de Abaixo é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 28 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 14 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 23 habitantes.
Hugo I de Francia
Hugo I de Francia ou Hug Capeto, nado en Dourdan en 940 e finado en Les Juifs, preto de Chartres, o 24 de outubro de 996, foi conde de París, duque de Francia (956 - 987), rei dos francos (987 - 996) e fundador da dinastía dos Capetos.
Liñaxe
Hugo Capeto era o fillo de Hugo o Grande, duque dos francos, e a súa esposa Edwiga de Saxonia. Por liña paterna era neto do rei Roberto I de Francia, e por liña materna de Henrique I de Alemaña.
Hugo o Grande morreu o 16 de xuño de 956, cando aínda era menor o mozo Hugo, o irmán máis vello dos tres fillos do falecido duque. Os tres quedaron baixo a tutela do seu tío Bruno de Colonia, arcebispo de Colonia, mentres que as súas "honras" pasaron ás mans do Güelfo, Hugo o Abade.
Duque dos francos
miniatura| Escudo de armas da [[Dinastía dos Capetos|dinastía Capeto ]] En 960 converteuse en duque dos francos, tamén foi conde de Orleans e abade laico de Saint-Martin, de Marmoutier, de Saint-Germain-des-Prés e de Saint-Denis.
Rei dos francos
Foi elixido rei por unha grande asemblea reunida en Senlis o 1 de xuño de 987 despois de que o rei carolinxio Luís V de Francia falecese sen sucesión por mor dun accidente de caza no 987. Foi coroado en Noyon o 3 de xullo de 987 polo arcebispo de Reims, co que se converteu en rei por dereito divino. O "rei do capuchón" inaugurou, así, a dinastía Capeto que durará ata 1328 -con ramas colaterais ata 1792-, e puxo fin á dinastía precedente aínda que o carolinxio Carlos de Lotarinxia tamén optase ao trono de Francia. Non obstante, tanto a intervención do arcebispo de Reims como o apoio do partido imperial, contrario á unión de Lorena co reino occidental, xa que se convertería nun reino demasiado poderoso que podería facer sombra á autoridade imperial, foron decisivos para que Hugo Capeto fose elixido rei malia a lexitimidade da candidatura de Carlos de Lorena. centro|miniatura|600x600px| Carolinxios e robertianos
Contorno económico
O seu reinado supuxo a feudalización da moeda. A debilidade do poder real levou a moitos bispos, señores e abadías a cuñaren a súa propia moeda e difundiuse a práctica de pesar as moedas para comprobar o seu valor.
Contorno eclesiástico
A dirección das abadías encoméndase a persoas laicas, coas que se relaxou a disciplina monástica e o nivel cultural dos sacerdotes caeu. En contraste, aqueles raros mosteiros que mantiveron unha conduta irreprochábel recibiron numerosas doazóns económicas a cambio de cartas de absolución, especialmente post mortem. Algúns mosteiros, coa súa fama, gañaran algo de autonomía, por exemplo Cluny, cuxo abade era amigo persoal do rei.
As revoltas dos vasalos
miniatura|Ao nordés os inimigos do rei: o conde de Flandres, o conde de Vermandois e o conde de Blois. Os aliados do rei: o conde de Normandía, casado coa súa irmá Emma e o conde de Anjou Hugo atopouse cos intentos de independencia dos seus vasalos na zona comprendida entre o Sena e o Loira. O conde Teobaldo I de Blois, que fora fiel ao seu pai, Hugo o Grande, e, a cambio, se lle encomendara o goberno da cidade de Laon, autoproclamouse conde de Blois, fortificou as principais cidades e buscou apoio de Chartres e Châteaudun.
Carlos de Lorena intentara ser elixido rei de Francia á morte do último dos carolinxios, Luís V de Francia, pero o bispo Adalberón de Reims desacreditárao nunha reunión cos grandes señores na que expuxo o carácter traizoeiro de Charles acusándoo de diferentes cargos: intento de usurpación da coroa (978), aliarse con Otón II e difamación da súa cuñada acusándoa de adulterio a raíña Emma de Italia. Durante o reinado de Hugo, Carlos fíxose forte en Laon e o rei tivo que montar un cerco á cidade. Entón morreu o bispo Adalberón e Hugo nomeou para substituílo a Arnoul, un fillo ilexítimo do falecido Lotario de Francia, coa esperanza de que estivese do seu lado, pero este entregou Reims a Carlos de Lorena. Hugo só recibiu o apoio de Eudes I de Blois. Unha vez que gañou a cidade, fixo xulgar a Arnoul nun concilio en Saint-Basle-de-Verzy (o 18 e o 19 de xuño de 991), que o depuxo e nomeou a Xerberto de Aurillac no seu lugar.
En 991 formouse unha coalición entre o rei, o conde de Anjou e o duque de Normandía para vencer a rebelión de Eudes de Blois. Entre todos gañaron a cidade de Melun, pero Eudes retomou as armas e apoderouse de Nantes, que sería liberado polo conde de Anjou Fulques Nerra.
Preocupados polas ansias de poder do conde de Anjou, Ricardo I de Normandía, Eudes de Blois e Balduíno IV de Flandres aliáronse contra el (995-996). O conflito veríase interrompido pola morte de Eudes en marzo de 996 e definitivamente pola morte de Hugo Capeto a finais de outubro do mesmo ano.
Matrimonio e descendencia
miniatura|Hugo Capeto e Adelaida de Aquitania. Hugo Capeto casou en 968 con Adelaida de Aquitania, filla de Guillerme III de Aquitania. Tres fillos naceron deste matrimonio.
Hiroshi Aoshima
Hiroshi Aoshima (青島 広志) nado o 31 de marzo de 1955, é un compositor, profesor e director de música xaponés.
Traxectoria
Estudou composición na Universidade de Belas Artes de Toquio rematando en 1980, deu clases na súa alma máter e na Universidade Tsuru. Tamén é director da Orquestra Filharmónica Kanagawa.
Albert Hofmann
Albert Hofmann, nado en Basilea o 11 de xaneiro de 1906 e finado o 29 de abril de 2008, foi un químico e intelectual suízo. Descubriu a estrutura da quitina, pero é máis coñecido por ter sintetizado por primeira vez a LSD, mentres estudaba os alcaloides producidos polo cornizó do centeo.
Traxectoria
O ''Dr. Pharm. (hc) Dr. Sc. Nat. (hc) Hofmann (denominación formal do seu título académico) era membro do Comité do Premio Nobel, Fellow da Academia Mundial de Ciencias, Membro da International Society of Plant Research e da American Society of Pharmacognosy''.
En 2006 cumpriu 100 anos de idade, polo que se celebrou un simposio na súa honra.
O martes 29 de abril de 2008 falece en Basilea, Suíza, onde vivía, a causa dun ataque ao corazón.
Ototoxicidade
A ototoxicidade é o efecto nocivo, de carácter reversible ou irreversible, producido sobre o oído por diversas substancias denominadas ototóxicos e que afectará á audición ou ó equilibrio. Desta definición exclúense as substancias que actúan a través da circulación sanguínea cerebral ou dos mecanismos centrais da audición, que se consideran substancias neurotóxicas e non ototóxicas.
O oído divídese en tres partes: oído externo, oído medio e oído interno, sendo este último atacado polos compostos ototóxicos de forma moi específica. O oído interno está constituído por dúas estruturas fundamentais: a cóclea, que contén os receptores sensitivos para a audición, e o aparato vestibular responsable do equilibrio.
Fármacos
De entre todos os fármacos que poden causar ototoxicidade, destácanse:
AINEs
Os antiinflamatorios non esteroideos son fármacos que inhiben a síntese de prostaglandinas ao inhibir as isoformas da cicloosixenasa, impedindo así o desenvolvemento das reaccións inflamatorias.
Dentro desta gran familia o principal fármaco ototóxico é o ácido acetilsalicílico. Entre as súas accións atópanse a analxésica, a antitérmica, a antiinflamatoria e a acción antiagregante plaquetaria. Existen referencias de perda auditiva unilateral de aparición repentina debida a hemorraxias no labirinto do oído interno en pacientes tratados con ácido acetilsalicílico polo seu efecto antiagregante plaquetario. Ademais, doses altas deste fármaco poden producir acúfenos (zunido de oídos) e outras alteracións auditivas.
Aminoglicósidos
Os aminoglicósidos son antibióticos bactericidas útiles no tratamento de infeccións graves producidas por bacterias gramnegativas aerobias. Para atinxir un efecto sistémico é necesaria a súa administración parenteral, coas conseguintes limitacións derivadas da súa toxicidade.
Os aminoglicósidos acadan elevadas concentracións na endolinfa e perilinfa do oído interno, destruíndo as células ciliadas do órgano de Corti e das canles semicirculares. A toxicidade coclear maniféstase por xordeira, en tanto que a toxicidade vestibular produce vertixe. O risco e a gravidade dos efectos tóxicos dependerán da dose e da duración do tratamento, sendo maior o risco a doses altas e tratamentos prolongados. Outros factores que poden afectar á toxicidade serán a función renal do paciente, as sinerxias con outros fármacos ototóxicos e a existencia de lesións óticas previas. A monitorización dos niveis plasmáticos do fármaco pode axudar a diminuír a incidencia da ototoxicidade.
Cisplatino
O Cisplatino é un fármaco utilizado en quimioterapia para o tratamento de varios tipos de cancro. É un complexo baseado no platino que reacciona in vivo, uníndose ao DNA e provocando a apoptose (morte) celular. A ototoxicidade, máis común en nenos, prodúcese pola lise (morte) das neuronas da cóclea.
Este efecto tóxico observouse nunha alta porcentaxe dos pacientes tratados con cisplatino ou análogos, manifestándose con tinnitus (acúfenos) e/ou perda unilateral ou bilateral da audición. A doses baixas o tinnitus que aparece é reversible.
A perda da audición é progresiva, dose dependente e está condicionada por outros factores como a idade, a función renal e a presenza dunha lesión ótica previa. Non existe ningún tratamento efectivo para previr este efecto secundario de gran transcendencia.
Diuréticos da asa
Os diuréticos da asa son un grupo de fármacos inhibidores do cotransportador Na+/K+/2Cl- na rama ascendente da asa de Henle, nos túbulos renais.
A ototoxicidade é un dos efectos adversos destes fármacos. O ácido etacrínico presenta esta toxicidade moi frecuentemente, aínda que os demais fármacos da familia, como a furosemida, tamén poden provocar ototoxicidade, en maior medida se son utilizados a doses elevadas e administrados por vía parenteral. A toxicidade a nivel do oído incrementarase coa administración concomitante doutros fármacos ototóxicos.
Eritromicina
A eritromicina é un antibiótico da familia dos macrólidos. Asóciase á ototoxicidade en calquera forma farmacéutica e vía de administración; pode provocar xordeira neurosensorial de diferente grao como efecto indesexable. Xeralmente este efecto ototóxico é reversible, rematando unha vez suspendido o tratamento.
Quinina
A quinina é un alcaloide con propiedades antipiréticas, antipalúdicas e analxésicas. Non está comercializada en España pero impórtase do estranxeiro para o tratamento da malaria.
O seu efecto ototóxico pode ser permanente, especialmente a dose altas e en tratamentos prolongados, aínda que pode aparecer tamén a doses terapéuticas. Produce unha diminución significativa pero transitoria da audición a nivel coclear, debido a unha disfunción temporal nas células ciliadas externas. A súa administración vía parenteral pode ter como principal efecto adverso o coñecido como síndrome do cinconismo (tinnitus, perda auditiva temporal, náuseas e vómitos). Tamén se demostrou xordeira materna ou fetal en intentos abortivos. .
A quinina aumenta a contracción muscular polo que induce respostas móbiles nas estruturas contráctiles das células ciliadas externas da cóclea, o que podería explicar que a perda de audición sexa reversible.
Mefloquina
O 4-quinolinometanol é un axente esquizonticida sanguíneo, englobado dentro dos fármacos antipalúdicos. Entre os seus efectos secundarios atópanse as alteración do equilibrio derivados da toxicidade no órgano vestibular. Non se atoparon evidencias claras do efecto ototóxico aínda que se recomenda non administrar a pacientes con algunha outra patoloxía auditiva previa.
Vancomicina
A vancomicina é un antibiótico glicopeptídico con efecto bactericida moi efectivo contra bacterias grampositivas e algo menos contra as gramnegativas.
Parvarchaeota
As parvarqueotas (Parvarchaeota) son un filo candidato de arqueas pertencentes a organismos ARMAN dos grupos 4, 5 e 2. Conseguiuse determinar as secuencias xenómicas de dous Parvarchaeota. Comprende os xéneros candidatos Parvarchaeum e Micrarchaeum. A especie tipo é Candidatus Parvarchaeum acidiphilum (ARMAN-4) As técnicas metaxenómicas permiten obter secuencias xenómicas de organismos non cultivados, e foron aplicadas a este filo candidato. As Parvarchaeota forman parte do clado DPANN, xunto cos novos filos candidatos Diapherotrites, Aenigmarchaeota, Nanohaloarchaeota e Nanoarchaeota, cuxas iniciais forman o acrónimo DPANN.
François-Xavier Fabre
François-Xavier Fabre, nado en Montpellier o 1 de abril de 1766 e finado na mesma cidade o 16 de marzo de 1837, foi un pintor francés de temas históricos.
Traxectoria
Fabre foi alumno de Jacques Louis David e adquiriu certo prestixio cando gañou o premio de Roma de 1787.
Durante a Revolución francesa, marchou vivir a Florencia, onde se converteu en membro da Academia de Florencia así como en profesor de arte. Entre as amizades que cultivou en Italia, figura o dramaturgo Vittorio Alfieri (ao cal retratou), cuxa viúva, a princesa Louise de Stolberg-Gedern, acabou sendo a súa esposa. Tras a muerte dela en 1824, Fabre herdou a súa fortuna, que utilizou para fundar a escola de artes da súa vila natal.
Antes de morrer, Fabre legou a súa colección de arte á cidade, que a día de hoxe forma parte dos fondos da pinacoteca do Museo Fabre.
Chameleon
Chameleon (カメレオン) é un filme xaponés dirixido por Junji Sakamoto que foi estreado no 2008. Filme de suspense e vinganza baseado nun guión escrito hai 30 anos por Shoichi Maruyama, un clásico da produtora Toei, que debía protagonizar a estrela do momento, Yusaku Matsuda.
Sinopse
O protagonista deste filme é un misterioso rapaz con capacidade para transformarse segundo o contorno e as emocións dos que o rodean. Líder dun grupo de timadores da rúa, un día é testemuña do secuestro dun home a mans dun estraño grupo de individuos. Cando estes comezan a liquidar un por un ós membros da súa banda, tomará a xustiza pola súa man.
Mosende de Arriba, Lago, Valdoviño
Mosende de Arriba é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 58 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 31 homes e 27 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 43 habitantes.
Patricia de Lorenzo
Patricia de Lorenzo González, nada na Coruña en 1971, é unha actriz, cantante e actriz de dobraxe galega.
Desde 1994 forma parte da compañía de teatro Chévere. Como cantante formou parte do grupo de canto a capella Os Tristáns e de La Tirana en 2009. En 2020 recibiu o Premio Mestre Mateo á mellor actriz polo seu papel protagonista no filme Eroski Paraíso de Jorge Coira.
Monte Xalo
miniatura|250px|Égoas no monte Xalo. O monte Xalo é unha das zonas máis elevadas do litoral coruñés, cunha altitude de 514 metros sobre o nivel do mar.
Localización
miniatura|esquerda|150px|Neve no monte Xalo. O Xalo é un aranguelo que se estende tres quilómetros en sentido leste-oeste, dende Carral ata A Laracha, polo límite entre os concellos de Culleredo e Cerceda. Está aliñado coas chamadas mesetas de Santa Comba e de Tordoia —das que queda ao nordeste — e a súa vertente setentrional configúrase como un chanzo que salva o desnivel coas Mariñas da Coruña. Precisamente, dende O Petón —unhas rochas no máis alto do monte— pódese gozar dunha panorámica da comarca e albiscar lugares como a central elécrica de Sabón, o porto exterior da Coruña, o aeroporto de Alvedro ou a Torre de Hércules, alén de todo o val de Veiga, que está ao pé.
Deporte
No monte hai varias rotas de sendeirismo sinalizadas. As pistas forestais empréganse para deportes como ciclismo de montaña e carreiras. No alto do Petón as rochas están equipadas para a práctica de escalada.
Arqueoloxía
miniatura|dereita|[[Medoña do Chan de Castelo no Monte Xalo, Culleredo.]] En 1950 o arqueólogo Luís Monteagudo atopou varias mámoas de gran tamaño, que foron destruídas ao longo dos anos posteriores, e en 1973 outras máis pequenas que aínda se conservan.
Aproveitamento do monte
Ademais do aproveitamento forestal que se está a a facer do monte, polas inmediacións do Xalo pasa un oleoduto cara a Cerceda e liñas eléctricas de alta tensión da subestación eléctrica das Travesas. No cumio tamén hai instaladas antenas de radio, televisión, telefonía móbil e telecomunicacións en xeral.
Existiu un proxecto para instalar un parque eólico de dez muíños e 45 megawatts que sería o de maior potencia de Galicia. A proposta foi finalmente desbotada por Aena por comprometer a seguridade da aviación no aeroporto da Coruña.
Tito Díaz
José Antonio Díaz López, coñecido como Tito Díaz, nado en Lugo o 20 de novembro de 1957, é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto galego. Actualmente exerce como director xeral do Club Baloncesto Breogán. Como xogador xogou durante sete tempadas no Breogán na máxima categoría do baloncesto estatal.
Vida persoal
Participou na película de Mario Camus La vieja música, facendo o papel de base do Breogán.
As (xornal)
As é un xornal español de información deportiva, de tirada diaria, de pago e con distribución matinal editado polo Grupo PRISA.
Foi fundado en 1967 por Luis Montiel Balanzat, sendo o actualidade o diario deportivo máis lido na Comunidade de Madrid e o segundo diario deportivo de España tanto en tirada como en vendas e distribución. Así mesmo, o seu web as.com ocupa a terceira posición por número de visitas na clasificación de diarios nacionais.
Historia
O xornal creouse en 1967 tomando o nome dunha anterior publicación, o Semanario Gráfico As que se editou desde 1932 ata 1936. A familia de editores Montiel, encabezada entón por Luís Montiel Balanzat, decidiu aproveitar a nova Lei de Prensa de 1966 para lanzar ao mercado un xornal de carácter diario, chamado Diario As, que competise directamente con Diario Marca a nivel nacional. O primeiro número das saíu ao mercado o 6 de decembro de 1967 cunha portada dedicada ao tenista Manuel Santana e ao boxeador "Sombrita", e o seu primeiro director foi Luís González de Linares. Nos anos 90, As converteuse no primeiro diario con todas as súas páxinas a cor e no segundo diario deportivo máis vendido en España.
Tras uns anos con perdas no xornal deportivo, en 1996 o Grupo Montiel pon á venda varias publicacións entre as que se inclúe As. De forma paralela, o Grupo PRISA estaba planificando a posta en marcha dun novo diario deportivo, pero a venda das fixo que a empresa envorcase todos os seus esforzos na compra da cabeceira na que tamén estaba interesado o Grupo Zeta. Finalmente, Vicente Montiel vende a PRISA o diario As o 12 de xullo de 1996. A nova empresa mantería o mesmo equipo de traballadores ás ordes do Grupo Montiel, salvo nos cargos directivos nos que Julián García Candau abandonaría para porse no seu lugar Alfredo Relaño. Por outra banda, Vicente Montiel pasaba a ser o presidente do Consello de Administración e nas firmas do diario comezaron a aparecer xornalistas que tamén traballaban en El País, Cadena SER ou Canal+ España.
Actualmente As é o diario deportivo máis lido en Madrid e continúa como segundo diario deportivo de España -por detrás de Marca-, tanto en tirada como en vendas e distribución.
Yoweri Museveni
Yoweri Kaguta Museveni, nado en abril de 1944, é un político ugandés, presidente do seu país dende o 29 de xaneiro de 1986.
Tom Boonen
Tom Boonen, nado en Mol o 15 de outubro de 1980, é un ciclista belga. Corredor de grande envergadura (1,92 m e 80 kg) é particularmente bo nos espríns e en carreiras dun só día.
Vida profesional
Tom Boonen é un ciclista profesional dende 2002, primeiro co equipo estadounidense US Postal e logo, dende 2003, no Quick Step, conxunto especializado en probas dunha soa xornada e en esprinters. Xa no primeiro ano como profesional colleitou unha meritoria terceira praza na París-Roubaix. Pero o seu grande ano foi o 2005, cando conseguiu vencer na Volta a Flandres, na París-Roubaix e no Campionato do mundo de ciclismo en estrada. Ademais ese mesmo ano obtivo dúas vitorias de tirada no Tour, e foi elixido Bicicleta de ouro como mellor ciclista do ano.
Principais éxitos
miniatura|upright=1.3|Omloop Het Nieuwsblad 2015 : [[Niki Terpstra (2), Ian Stannard (1) & Tom Boonen (3).]]
Boonen obtivo ao longo da súa carreira (ata xullo de 2007), un total de 75 vitorias, a maior parte delas en tiradas de voltas e en carreiras dun só día.
Saparmurat Niyazov
Saparmurat Atayevich Niyazov (Saparmyrat Ataýewiç Nyýazow en turcomán), nado o 19 de febreiro de 1940 e finado 21 de decembro 2006, foi un político turcomán, Presidente de Turkmenistán dende 1991. miniatura|Saparmurat Niyazov nun [[Papel moeda|billete de 5.000 manats turcománs]] O seu pai morreu loitando cos alemáns na segunda guerra mundial e o resto da súa familia desapareceu logo dun terremoto que arrasou a cidade de Achkhabad en 1948. Criado un orfanato soviético, entrou no Partido Comunista dende moi novo.
Os soños na gaiola
Os soños na gaiola pode referirse a:
Reductio ad Hitlerum
Reductio ad Hitlerum, tamén coñecida como argumentum ad Hitlerum, reductio (ou argumentum) ad Nazium – para "redución (ou argumento) a Hitler (ou aos nazis)" – é unha moderna lóxica falacia. A expresión reductio ad Hitlerum foi creada polo filósofo político Leo Strauss, en 1950. A adopción desta falacia tamén é coñecida pola tradución inglesa de xogando a baza dos nazis.
A falacia xeralmente asume a seguinte forma: O argumento ten un forte peso emocional e retórico, xa que en moitas culturas calquera relación con Hitler ou cos nazis é automaticamente condenada. A táctica é moitas veces utilizada para descualificar argumentos ou mesmo se emprega cando non hai máis argumentos, e tende a producir efectos máis agresivos que racionais nas respostas, desviando o foco do opoñente. Un subtipo desta falacia é comparar as intencións dun opoñente co Holocausto. Outras variantes inclúen comparación coa Gestapo (a policía secreta nazi), fascismo, totalitarismo e até mais vagamente co terrorismo.
Uha variante invertida da falacia pode asumir a seguinte forma:
Historia do termo
A expresión reductio ad Hitlerum apareceu por vez primeira no libro Dereito Natural e Historia, do profesor da Universidade de Chicago Leo Strauss:
Na secuencia deste movemento en dirección ao seu fin nós inevitabelmente deberemos alcanzar un punto alén do que a escena é escurecida pola sombra de Hitler. Infelizmente, isto non será feito sen dicir que, na nosa análise, é preciso evitar a falacia que nas últimas décadas foi frecuentemente utilizada en substitución á reductio ad absurdum: a reductio ad Hitlerum. Unha opinión non é refutada polo feito de ocorrer que ela fose compartida por Hitler.
A expresión foi derivada do argumento lóxico denominado reductio ad absurdum. A variante de argumentum presta a súa forma do nome de varias falacias clásicas, como o argumentum ad hominem.
Uso na cultura popular
O uso frecuente dese tipo de comparación durante discusión na época da Usenet levou á formulación dun proverbio titulado Lei de Godwin, cuñado por Mike Godwin en 1990, que postula que as analoxías que citan Hitler e os nazis teñen cada vez máis probabilidades de ser utilizadas canto maior é o tempo de discusión en liña.
O concepto da reductio ad Hitlerum é frecuentemente explorado nos medios de comunicación e por personaxes públicos. Exemplos:
Cervantes
Cervantes é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca dos Ancares. Segundo o IGE no 2015 tiña 1.487 habitantes (1.844 no 2007, 1.914 no 2006, 1.973 no 2005, 2.031 no 2004, 2.080 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
O concello ten unha superficie de 276 km². Está enmarcado no leste da provincia de Lugo, xa lindando con León. Os seus cumios máis importantes son o Mustallar (1.924 m), Pico Penalonga (1.890 m), Pico Lagos (1.876 m), Pico Corno Maldito (1.848 m), Pico dos Charcos (1.847 m) e Pico Pena Rubia (1.821 m). Estas elevacións atópanse nas serras próximas da Trapa, Lóuzara, O Oribio, O Rañadoiro e O Piornal.
Está atravesado polos ríos Navia, Ser, Quindous, Cancelada, Cervantes, Barcia, Cabana, Castro, Cales, Cereixedo, Covas, Pontorrón, Ribón, Vilarello e Vilaver.
Flora e vexetación
As terras de Cervantes albergan nas montañas orientais unha gran riqueza florística. Sobre o total galego, que se sitúa ao redor de 2 200 especies e subespecies; só na serra veciña do Courel cóntanse con 800 taxons, case o 40% do total, nunha área que representa o 1% da superficie galega. O catálogo dos Ancares, incluídas as dúas vertentes, componse de 1 028 especies e subespecies de plantas vasculares (cormófitos), aproximadamente a metade das existentes no conxunto de Galiza. Só de orquídeas hai 16 especies nos Ancares, máis da metade delas ligadas aos afloramentos calcáreos. Contabilízanse tamén alí 33 fentos, o que sitúa esas montañas na clase 7 de riqueza pteridodolóxica, sobre un máximo de 8.
O relativo bo estado de conservación da área tradúcesena existencia de restos boscosos cunha boa presenza de árbores: carballos, carballos de montaña, cerquiños, aciñeiras, faias, teixos, umeiros de montaña, abeleiras, acivros, bidueiros, castiñeiros, cerdeiras, sorbeiras, freixos, amieiros, salgueiros e lamigueiros.
Historia
O topónimo Cervantes fai referencia a que a zona é terra de cervos.
esquerda|250px|miniatura|[[Castelo de Doiras.]] Os primeiros asentamentos no concello de Cervantes son de orixe prerromana. Da cultura castrexa consérvanse o castro de Santa María de Cervantes. Desa mesma época proceden as pallozas típicas dos Ancares, existentes aínda en aldeas como Piornedo.
Durante a Idade Media as terras pertenceron a diferentes nobres, como o marqués de San Sadurniño (que residiron até finais do século XIX no castelo de Quindós), ou o señor de Cervantes, conde de Villanueva de Cañedo e marqués de Alcañices, que exerceu xurisdición na zona desde o castelo de Doiras. A actual demarcación do concello chegou a estar dividida entre dous señoríos: o de San Miguel dos Agros e o dos condes de Grajal.
Sobre a orixe do escritor Miguel de Cervantes, tense falado da súa descendencia da liñaxe dos Cervantes. O cardeal das Indias Españolas, Álvaro Mendoza Caamaño y Sotomayor, era natural do Pando de Donís, e mandou construír en Lama de Rei un suntuoso pazo.
Durante a Guerra de Independencia as tropas napoleónicas, chegadas polo Camiño Real de Castela atoparon confrontación por parte das alarmas populares, que amparados pola orografía comarcal causaron varias baixas no exército invasor.
Patrimonio
O patrimonio arquitectónico máis coñecido do concello son as pallozas, conservadas en Piornedo, Donís, Robledo, Pozo, Pando, Sevane e Vilarello. Outras construcións populares son os frecuentes hórreos e pombais.
Lugares de Cervantes
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Cervantes vexa: Lugares de Cervantes.
O cabalo salvaxe
O cabalo salvaxe (en The Wild Stallion) é un filme estadounidense dirixido por Craig Clyde. O filme debería terse estreado nos cines no 2006 por Myriad Pictures, pero finalmente foi lanzado ó mercado o 6 de outubro de 2009 en formato DVD.
Sinopse
Historia dunha nena de 11 anos de Cleveland, Ohio chamada Hanna Mills (Miranda Cosgrove), que quere fotografar os cabalos salvaxes coa intención de axudar a salvalos. A súa nai morrera anos atrás de cancro. Despois de visitar un rancho durante as vacacións de verán e de facerse amiga doutra cativa de 11 anos chamada CJ (Danielle Chuchran), a nena descobre as actividades ilegais que están a acabar cos mustangs.
Personaxes
miniatura|Miranda Crosgrove en 2013.
Daniel Lambert (homónimos)
Daniel Lambert pode referirse a:
Salgueiros, Monterroso
Historia
No Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar (1846–1850) de Pascual Madoz, cítase :
Radical Women
Radical Women (RW) é unha organización socialista e feminista que achega unha voz radical dentro do movemento feminista. Encádrase dentro da esquerda política e busca que as mulleres se convertan nas dirixentes dos movementos para a xustiza social e económica. Ten sedes en numerosas cidades dos Estados Unidos así como en Melbourne, Australia.
Proxesterona
miniatura|dereita|Proxesterona. [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: Pregn-4-ene-3,20-diona.]] miniatura|dereita|Modelo da proxesterona. [[Número CAS: 57-83-0.]]
A Proxesterona ou P4 (pregn-4-ene-3,20-diona) é unha hormona esteroide de 21 carbonos implicada no ciclo menstrual feminino, embarazo (mantén a xestación) e na embrioxénese nos humanos e noutras especies. A proxesterona pertence a unha clase de hormonas chamadas proxestáxenos, e é o principal proxestáxeno natural humano.
Igual que outros esteroides, a proxesterona consta de catro ciclos hidrocarbonados unidos. Contén grupos químicos oxixenados cun grupo cetona no C-3, e dúas ramificacións metilo. É hidrófoba.
A proxesterona obtense xeralmente da planta Dioscorea da familia do iñame. A Dioscorea produce grandes cantidades dun esteroide chamado diosxenina, que pode converterse en proxesterona no laboratorio.
Historia
Willard Myron Allen foi un codescubridor da proxesterona xunto co seu profesor de anatomía George Washington Corner na Universidade de Rochester Medical School en 1933. Allen determinou primeiro o seu punto de fusión, peso molecular, e estrutura molecular parcial. Tamén foi o que lle deu o nome de proxesterona derivado de Progestational Steroidal ketone (cetona esteroide proxestacional).
Animais
Nos humanos, aumenta a produción de proxesterona durante o embarazo:
Plantas
Detectouse a presenza de proxesterona polo menos nunha planta, a nogueira (Juglans regia). Ademais, esteroides similares á proxesterona foron atopados na Dioscorea mexicana e outras Dioscorea. A Dioscorea mexicana forma parte da familia do iñame, nativa de México. Esta planta contén un esteroide chamado diosxenina que se extrae da planta para convertelo en proxesterona no laboratorio.
Outra planta que contén substancias doadamente convertibles en proxesterona é a Dioscorea pseudojaponica nativa de Taiwán. Este iñame taiwanés contén saponinas, esteroides que poden transformarse en diosxenina e despois en proxesterona.
Outras das Dioscorea con este tipo de substancias esteroideas son principalmente a Dioscorea villosa e a Dioscorea polygonoides. A Dioscorea villosa contén o 3,5% de diosxenina. A Dioscorea polygonoides contén o 2,64% de diosxenina. A maioría destas especies viven en países tropicais e subtropicais.
Biosíntese
miniatura|dereita|500px|Arriba: Conversión do colesterol (1) en pregnenolona (3) e desta en proxesterona (6). Abaixo: A proxesterona é importante na síntese de [[aldosterona (mineralocorticoide), e a 17-hidroxiproxesterona é importante para sintetizar cortisol (glicocorticoide), e a androstenediona para a síntese dos esteroides sexuais.]]
Nos mamíferos, a proxesterona ( 6 ), igual que as outras hormonas esteroides, sintetízase a partir da pregnenolona ( 3 ), a cal á súa vez deriva do colesterol ( 1 ) (véxase a figura).
O colesterol ( 1 ) sofre unha dobre oxidación para producir o 20,22-dihidroxicolesterol ( 2 ). Este diol é despois oxidado coa perda da cadea lateral do C-22, producindo pregnenolona ( 3 ). Esta reacción é catalizada polo citocromo P450scc. A conversión da pregnenolona en proxesterona ten lugar en dous pasos. Primeiro, o grupo 3-hidroxilo oxídase a cetona ( 4 ) e segundo, o dobre enlace móvese de C-5 a C-4, por medio dunha reacción de tautomerización ceto/enol. Esta reacción está catalizada pola 3beta-hidroxiesteroide deshidroxenase/delta(5)-delta(4)isomerase (ou 3-beta-hidroxiesteroide deshidroxenase).
A proxesterona á súa vez (ver a figura de máis abaixo) é o precursor do mineralocorticoide aldosterona, e despois de transformarse en 17-hidroxiproxesterona (outro proxestáxeno natural) orixina o cortisol e a androstenediona. A androstenediona pode converterse en testosterona, estrona e estradiol.
A pregenolona e a proxesterona poden tamén sintetizarse en lévedos modificados xeneticamente.
Síntese no laboratorio
miniatura|dereita|300px|A semisíntese de Marker da proxesterona a partir da [[diosxenina. ]] Unha semisíntese industrial da proxesterona a partir da disoxenina extraída dos iñames foi desenvolvida por Russell Marker en 1940 para unha compañía farmacéutica (ver figura da dereita). Esta síntese denomínase degradación de Marker. Ideáronse outras semisínteses da proxesterona que empezan por outros esteroides. por exemplo, a cortisona pode ser simultaneamente desoxixenada en C-17 e C-21 por tratamento con iodotrimetilsilano en cloroformo para producir 11-ceto-proxesterona (cetoxestina), a cal á súa vez pode ser reducida na posición 11 para render proxesterona. miniatura|dereita|300px|A síntese total de Johnson da proxesterona.
Unha síntese total de proxesterona ideouna en 1971 W.S. Johnson (ver figura da dereita). A síntese empeza facendo reaccionar o sal de fosfonio  7  con fenil litio para producir fosfonio iluro  8 . O iluro  8  faise reaccionar cun aldehido para producir o alqueno  9 . Os grupos protectores cetal de  9  son hidrolizados para producir a dicetona  10 , a cal á súa vez cíclase para formar a ciclopentenona  11 . A cetona de  11  reacciona con metil litio para render o alcohol terciario  12 , o cal á súa vez é tratado con ácido para producir o catión terciario  13 . O paso chave da síntese é a ciclación π-catiónica de  13  na cal os aneis B, C, e D do esteroide son producidos simultaneamente orixinando  14 . Este paso parécese á reacción de ciclación catiónica utilizada na biosíntese de esteroides e por iso se denomina biomimética. No seguinte paso o enol ortoéster é hidrolizado para producir a cetona  15 . O anel A ciclopentano é despois aberto ao oxidalo con ozono para producir  16 . Finalmente, a dicetona  17  sofre unha condensación aldólica intramolecular ao tratala con hidróxido de potasio acuoso para orixinar a proxesterona.
Niveis
Nas mulleres, os niveis de proxesterona son relativamente baixos durante a fase preovulatoria do ciclo menstrual, aumentan despois da ovulación, e son elevados durante a fase lútea, como se mostra no diagrama de máis abaixo. Os niveis de proxesterona tenden a ser < 2 ng/ml antes da ovulación, e > 5 ng/ml despois da ovulación. Se se produce embarazo, libérase gonadotropina coriónica humana, que mantén o corpo lúteo e permite que este manteña os niveis de proxesterona. Arredor das 12 semanas de xestación a placenta empeza a producir proxesterona en lugar do corpo lúteo; este proceso denomínase cambio lúteo-placentario. Despois do cambio lúteo-placentario os niveis de proxesterona empezan a subir máis e poden atinguir 100-200 ng/ml ao termo do embarazo. Discútese se un descenso nos niveis de proxesterona é crítico para a iniciación do parto e pode ser específico de especie. Despois da expulsión da placenta e durante a lactación, os niveis de proxesterona son moi baixos.
Os niveis de proxesterona son relativamente baixos en nenos e mulleres menopáusicas. Os homes adultos teñen niveis semellantes aos que teñen as mulleres durante a fase folicular do ciclo menstrual.