cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Delaware
Política
A delegación de Delaware no Congreso dos Estados Unidos compose por dous senadores e un representante. O presidente dos Estados Unidos Joe Biden, gañou sona a nivel federal durante os 36 anos (1973-2009) do seu exercicio como senador por Delaware.
Preto da metade do orzamento do goberno do Delaware é xerado por impostos estatais. O resto provén de orzamentos recibidos do goberno nacional e de préstamos. En 2002, o goberno do Estado gastou 4.646 millóns de dólares, habendo xerado 4.882 millóns de dólares. A débeda gobernamental é de 4.038 millóns de dólares. A débeda per cápita é de 5.010 dólares, o valor dos impostos estatais per cápita é de 2.697 dólares, e o valor dos gastos gobernamentais per cápita é de 5.764 dólares.
Demografía
En Delaware en 2019 residían 973.764 habitantes segundo estimacións da Oficina do Censo dos Estados Unidos. Este dato supón un incremento do 8,4% con respecto os 897.937 do censo de 2010.
O censo nacional de 2000, da Oficina do Censo dos Estados Unidos, estableceu a poboación de Delaware en 783.600 habitantes, un crecemento do 17,5% en relación á poboación do Estado en 1990, de 666.168 habitantes. Unha estimativa realizada en 2005 calculou a poboación do Estado en 843.524 habitantes, un crecemento do 26,6% en relación á poboación do Estado en 1990, do 7,6%, en relación á poboación do Estado en 2000, e do 1,6% en relación á poboación estimada en 2004.
O crecemento da poboación natural de Delaware entre 2000 e 2005 foi de 21.978 habitantes - 58.699 nacementos e 36.721 falecementos - o crecemento causado pola inmigración foi de 27.912 habitantes, mentres que a migración interestatal incrementouse en 11.226 habitantes. Entre 2000 e 2005, a poboación do Estado creceu en 59.924 habitantes, e entre 2004 e 2005, en 13.455 habitantes.
Razas e etnias
Composición racial da poboación de Delaware, segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos é :
Shin Chan: A ambición do Kakafede
Shin Chan: A ambición do Kakafede (クレヨンしんちゃん 雲黒斎の野望) é un filme de animación baseado no anime Shin Chan. No Xapón, a estrea deste filme produciuse nos cinemas o 15 de abril do 1995.
Delaware
Razas e etnias
250px|dereita|miniatura|Distribución da [[densidade de poboación.]] 250px|dereita|miniatura|Pirámide de idades. Os cinco maiores grupos étnicos de Delaware son: afroamericanos (que compón o 19,2% da poboación), irlandeses (16,6%) alemáns (14,3%), ingleses (12,1%) e italianos (9,3%).
A poboación de Delaware posúe a maior porcentaxe de afroamericanos de calquera Estado americano localizado ao norte de Maryland, así como posuía a maior porcentaxe de afroamericanos libres (17%), antes da Guerra Civil Estadounidense. O 90,5% da poboación do Estado con máis de cinco anos de idade teñen o inglés como idioma materno e o 4,7% o español. O francés é o terceiro idioma máis falado no Estado, cun 0,7%, seguido polo chinés e o alemán, cada un cun 0,5%.
Shin Chan: A ambición do Kakafede
En galego, saíu á venda en DVD o 10 de outubro do 2007, sen ser proxectada nos cinemas.
Delaware
Razas e etnias
A porcentaxe de persoas residentes en Delaware que non son cidadáns dos Estados Unidos estímase no 9,6% para o período 2015-19.
Relixión
Porcentaxe da poboación de Delaware por relixión:
Economía
200px|dereita|miniatura|[[Cuartos de dólar dos 50 estados|Cuarto de dólar dedicado a Delaware (1999).]] O Produto Interior Bruto de Delaware foi de 49 mil millóns de dólares. A renda per cápita do Estado, pola súa banda, foi de 34.199 dólares, o noveno maior entre os 50 Estados americanos. A taxa de desemprego de Delaware é do 4,4%.
Shin Chan: A ambición do Kakafede
Sinopse
Grandes aventuras heroicas desenvólvense no pasado, no presente e no futuro. A familia Nohara viaxa no tempo para facer fronte ao temible Kakafede e as súas intencións de mudar o curso dos acontecementos. Unha axente especial da patrulla temporal do século XXX ten unha importante misión: contactar coa familia Nohara. Para iso non se lle ocorre outra cousa que se introducir no corpo de Nevado e falar con eles polos beizos do can de Shin Chan. Necesita que os Nohara o acompañen á época das guerras civís no Xapón, ao ano 1570.
Delaware
Economía
O sector primario corresponde ao 1% do PIB de Delaware. O Estado posúe 2,6 mil granxas, que ocupan preto da metade do Estado. A agricultura e a gandería responden xuntas polo 1% do PIB do Estado, e empregan aproximadamente 9,6 mil persoas. O leite é o principal produto da industria agropecuaria de Delaware, que produce máis do 25% de tódalas cereixas consumidas no país. Os efectos da pesca e da silvicultura son pouco importantes na economía do Estado, empregando xuntas preto de mil persoas. O valor da pesca capturada anualmente é de 28 millóns de dólares.
O sector secundario achega o 20% do PIB de Delaware. O valor total dos produtos fabricados no Estado é de 28 mil millóns de dólares. Os principais produtos industrializados fabricados no Estado son os produtos químicos, equipamentos de transportes (principalmente automóbiles), produtos químicos, alimentos industrializados e papel. A industria de manufactura responde polo 15% do PIB do Estado, empregando aproximadamente a 56 mil persoas, e a construción o 5% do PIB do Estado e emprega aproximadamente a 32 mil persoas. O sector mineiro é moi pouco representativo, empregando preto de 200 persoas.
Shin Chan: A ambición do Kakafede
Sinopse
Un ser descoñecido quere distorsionar o rumbo da historia: o mundo enteiro e o presente tal e como os coñecemos corren perigo. Shin Chan e maila súa familia son a nosa grande esperanza. Pero a viaxe non está exenta de perigos: se non acadan o seu obxectivo quedarán no pasado para sempre.
Música
A canción empregada na versión orixinal como tema de peche é たすけてケスタ (Axuda, que isto custa) interpretada por Yuzo Hayashi.
Delaware
Economía
O sector servizos é o máis importante, cun 79% do PIB. A prestación de servizos financeiros e inmobiliarios son o 38% do PIB do Estado, empregando aproximadamente a 70 mil persoas. Cerca do 16% do PIB do Estado xérase a través da prestación de servizos comunitarios e persoais. Este sector emprega preto de 150 mil persoas. O comercio por xunto e polo miúdo responde por 11% do PIB do Estado, e emprega aproximadamente 103 mil persoas. Os Servizos gobernamentais son o 9%, empregando aproximadamente 66 mil persoas. Transportes, telecomunicacións e servizos públicos empregan a 19 mil persoas, cun 5% do PIB. Toda a electricidade producida en Delaware está xerada en centrais termoeléctricas a carbón, gas natural ou petróleo.
Educación
Delaware instituiu un sistema de fondos públicos en 1796 para ser utilizados con fins educativos. Con todo, tales fondos non serían utilizados ata 1818, cando o Estado liberou mil dólares para cada condado. En 1829, Delaware dividiu o Estado en diferentes distritos escolares, cada un tendo o dereito de recibir do Estado ata 300 dólares anuais, establecendo así as primeiras escolas públicas do Estado. Ata entón, os nenos de familias pobres víanse obrigados a estudar, ou ben en escolas administradas por institucións relixiosas (as primeiras foron fundadas durante o inicio do século XVII), ou a non estudar.
Actualmente, tódalas institucións educativas en Delaware necesitan seguir regras e normas ditadas polo Departamento de Educación de Delaware, composto por sete membros nomeados polo gobernador para mandatos de ata 4 anos de duración. Este departamento, dirixido polo Secretario de Educación, controla directamente o sistema de escolas públicas do Estado, que está dividido en diferentes distritos escolares. Cada cidade principal (city), diversas cidades secundarias (towns) e cada condado, é atendida por un distrito escolar. Nas cidades, a responsabilidade de administrar as escolas é do distrito escolar municipal, mentres que en rexións menos densamente habitadas, esta responsabilidade é dos distritos escolares, que operan en todo o condado en xeral. Delaware permite o funcionamento de escolas charter - escolas públicas independentes, que non son administradas por distritos escolares, pero que dependen de orzamentos públicos para o seu funcionamento. A escolarización é obrigatoria para tódolos nenos e adolescentes con máis de cinco anos de idade, ata a conclusión do ensino secundario ou ata os dezaseis anos de idade.
En 1999, as escolas públicas do Estado atenderon preto de 112,8 mil estudantes, empregando aproximadamente a 7,3 mil profesores. Escolas privadas atenderon a preto de 22,8 mil estudantes, empregando aproximadamente 1,8 mil profesores. O sistema de escolas públicas do Estado gastou preto de 873 millóns de dólares, e o gasto das escolas públicas foi de aproximadamente 8,3 mil dólares por estudante. Cerca do 88,7% dos habitantes do Estado con máis de 25 anos de idade posúen un diploma de estudos secundarios.
Transporte
250px|dereita|miniatura|Vista do Delaware Memorial Brige. O sistema de transportes de Delaware está administrado polo Departamento de Transportes. Este Departamento é responsable da retirada da neve das vías públicas estatais, da administración de estradas de peaxe e da infraestrutura de tráfico, como sinais e placas de tráfico. En 2002, Delaware posuía 365 quilómetros de vías ferroviarias. En 2003, dispuña de 9.485 quilómetros de vías públicas, dos cales 66 quilómetros eran estradas interestatais, parte do sistema viario federal dos Estados Unidos. Delaware posúe preto de 1.400 pontes, 30% dos cales foron construídos antes da década de 1950. O 95% das pontes e o 90% das vías públicas do Estado son administradas polo Departamento de Transportes de Delaware.
Circuíto Caesars Palace
O Circuíto Caesars Palace foi sede do Gran Premio de Las Vegas unha carreira de automobilismo válida para o campionato mundial de Fórmula 1 que se disputou en Las Vegas, Estados Unidos en 1981 e 1982.
Ao saír Watkins Glen do calendario da Fórmula 1, en 1980, seleccionouse Las Vegas como escenario para un Gran Premio. Esta nova carreira pechaba o calendario mentres que Long Beach quedou como primeira carreira. Con todo, non foi moi popular entre os pilotos debido á intensa calor do deserto. A carreira disputábase na área de estacionamento do hotel Caesar's Palace e, para un circuíto non permanente, as instalacións eran bastante elaboradas. Era o suficientemente ancho para permitir adiantamentos, áreas de seguridade en area e unha superficie tan uniforme como o vidro. Corríase en sentido contrario ás agullas do reloxo. Cando Nelson Piquet logrou o seu primeiro Campionato de Pilotos ao terminar quinto en 1981, tomoulle case quince minutos para recuperase do cansazo causado pola calor, habendo logrando apenas chegar á meta.
A Ermida, Campo, O Irixo
A Ermida é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 16 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 9 mulleres.
Emilio Alonso
Co nome de Emilio Alonso podemos referirnos a:
Interferón de tipo I
Os interferóns de tipo I humanos son un amplo conxunto de proteínas humanas do grupo dos interferóns (IFN).
Os interferóns funcionan como citocinas reguladoras que se unen a receptores de interferóns da superficie celular. Todos os IFNs de tipo I únense a un mesmo complexo receptor específico da membrana celular chamado receptor do IFN-α (IFNAR) que consta das cadeas proteicas IFNAR1 e IFNAR2.
Os IFNs de tipo I encóntranse en todos os mamíferos e hai moléculas similares (homólogas) en especies de aves, réptiles, anfibios e peixes.
Tipos en mamíferos
Os tipos que se encontran en mamíferos denomínanse IFN-α (alfa), IFN-β (beta), IFN-κ (kappa), IFN-δ (delta), IFN-ε (épsilon), IFN-τ (tau), IFN-ω (omega), e IFN-ζ (dseta, tamén chamado limitina).
IFN-α
Os IFN-α prodúcenos os leucocitos. Están implicados principalmente na resposta inmunitaria innata contra a infección viral. Hai 13 subtipos deste interferón chamados IFNA1, IFNA2, IFNA4, IFNA5, IFNA6, IFNA7, IFNA8, IFNA10, IFNA13, IFNA14, IFNA16, IFNA17 e IFNA21. Os xenes que codifican estas moléculas de IFN-α están xuntos formando un cluster no cromosoma 9 humano.
O IFN-α tamén se pode fabricar sinteticamente para usalo como medicamento. A Denominación común internacional (DCI ou INN) deste produto é interferon alfa. O tipo recombinante é o interferon alfacon-1. Os tipos PEGilados son o interferon alfa-2a pegilado e o interferon alfa-2b pegilado.
IFN-β
Os IFN-β prodúcenos en grandes cantidades os fibroblastos. Teñen actividade antiviral, a cal está implicada principalmente na resposta inmunitaria innata. Describíronse dous tipos de IFN-β, chamados IFN-β1 (IFNB1) e IFN-β3 (IFNB3) (hai un xene designado IFN-β2 que en realidade corresponde á IL-6). O IFN-β1 utilízase no tratamento da esclerose múltiple xa que reduce a taxa de recaída.
O IFN-β1 non é un tratamento apropiado para pacientes con esclerose múltiple progresiva, e non recorrente.
IFN-ω
O IFN-ω, aínda que del se describiu ata agora só unha soa forma funcional (IFNW1), ten varios pseudoxenes:, , , , , , e en humanos. Moitos mamíferos placentarios non primates expresan moitos subtipos de IFN-ω.
Francesc Sabaté
Francesc Sabaté Llopart, nado en L'Hospitalet de Llobregat o 30 de marzo de 1915 e finado en Sant Celoni o 5 de xaneiro de 1960, máis coñecido como Quico Sabaté ou El Quico, foi o máximo expoñente da guerrilla urbana en Cataluña xunto a Josep Lluís Facerías, implicado activamente na resistencia contra o franquismo.
Interferón de tipo I
IFN-ν
Este subtipo de IFN de tipo I describiuse recentemente como pseudoxene humano, pero é potencialmente funcional no xenoma do gato doméstico. En todos os demais xenomas de mamíferos placentarios non felinos, o IFN-ν é un pseudoxene; nalgunhas especies, o pseudoxene está ben preservado, mentres que noutras, está moi mutilado ou é indetectable. Ademais, no xenoma do gato, o promotor do IFN-ν está mutado deletereamente. É probable que a familia de xenes do IFN-ν se convertese en inútil antes da diversificación dos mamíferos. A súa presenza no bordo do locus do IFN de tipo I en mamíferos pode telo protexido da súa completa erradicación, permitindo a súa detección.
Francesc Sabaté
Traxectoria
Fillo de Manel Sabaté Escoda e Madrona Llopart Batlle, con 10 anos Sabaté xa manifestaba o seu espírito libre. Ó non asistir ás clases nunha escola clerical, os seus pais decidiron internalo. Ós 16 anos afiliouse ó Sindicat d’Oficis Varis da Confederación Nacional do Traballo, e fundou o grupo de acción anarquista "Els Novells" (Os Novatos) na Federación Anarquista Ibérica xunto ós seus irmáns e algúns amigos, como continuación do grupo Los Solidarios. O grupo implicouse en insurreccións en contra do goberno conservador da Segunda República Española en 1933. En 1935 Sabaté rexeitou cumprir o servizo militar, fiel á súa ideoloxía anarquista. Tamén nese ano "Els Novells" facían o seu primeiro roubo (expropiación) para financiar axudas a presos represaliados polo réxime e as súas familias. De oficio mecánico, traballou en varias fábricas da comarca barcelonesa do Baix Llobregat xunto ó seu irmán Josep.
Guerra civil
Durante a guerra civil española Sabaté loitou na fronte de Aragón coas milicias confederais, dentro da columna "Los Aguiluchos" da FAI. Trala recaída de Teruel a mans das tropas nacionais tivo un incidente cun comisario comunista que se negaba a facilitar armamento ás columnas anarquistas e foi acusado da morte deste comisario. Desertou fuxindo a Barcelona, onde seguiu combatendo coa CNT-FAI. Finalmente Sabaté foi arrestado polos comunistas, pero coa axuda dunha muller, el e algúns outros compañeiros escaparon de prisión. Terminou a guerra na 216ª División da "Columna Durruti".
Interferón de tipo I
Fontes e funcións
O IFN-α e o IFN-β segréganos moitos tipos celulares, entre os que están linfocitos (células NK, células B e T), macrófagos, fibroblastos, células endoteliais, osteoblastos e outras. Estimulan a macrófagos e células NK a realizar unha resposta antiviral, e son tamén activos contra tumores. Identificátonse tamén as células dendríticas plasmocitoides como os produtores máis potentes de IFNs de tipo I en resposta a antíxenos, polo que tamén se consideran células que producen de forma natural IFNs. ALgúns estudos actuais suxiren que forzando a expresión de IFN-α en macrófagos infiltrados en tumores, é posible causar unha activación máis efectiva de células dendríticas e a citotoxicidade de células efectoras inmunitarias.
Francesc Sabaté
Exilio forzado
dereita|miniatura|200px|Tumba de Quico Sabaté no camposanto de Sant Celoni Perdida a guerra civil polo bando republicano, Sabaté pasou a Francia en 1939, onde foi confinado polas autoridades francesas durante algún tempo, no Campo de internamento de Vernet d'Ariège, e posteriormente liberado para traballar nunha fábrica de explosivos en Angulema. Xa libre, reúnese coa súa familia e o alcalde de Prades, de afiliación anarquista, quen lle dá papeis en regra e outorga un crédito co que puido instalarse durante unha época, coa súa familia, na localidade francesa de Coustouges, xunto á fronteira española, onde estudou posibles rutas clandestinas cara España a través dos montes e montañas. En xullo de 1944 realizou unha primeira viaxe a España para incorporarse ós grupos de acción en contra do réxime franquista, formando a partida de maquis de Quico Sabaté. Desde o seu refuxio en Francia compaxinaba traballos de fontaneiro, lalatoeiro e agricultor coa súa actividade antifranquista: roubos a empresarios adiñeirados e entidades bancarias para financiar actividades contra o réxime, actividades de traslado de propaganda antifranquista desde Francia, reorganización dos sindicatos da CNT no interior, sabotaxes e actividades de guerrilla urbana en Barcelona.
Interferón de tipo I
Fontes e funcións
O IFN-ω libérano os leucocitos no sitio dunha infección viral ou de tumores.
Francesc Sabaté
Exilio forzado
Descuberto o seu refuxio de Costoja, empezou a residir ambulantemente entre Barcelona e territorio francés. Aloxouse durante un tempo en París en casa de Lucio Urtubia.
Interferón de tipo I
Fontes e funcións
O IFN-α actúa como un factor piroxénico ao alterar a actividade de neuronas termosensibles no hipotálamo, o que causa a febre. Isto fano ao unirse ao receptor opioide e causar a liberación de prostaglandina-E2 (PGE2).
Francesc Sabaté
Exilio forzado
Foi detido e encarcerado en Francia por tenencia de armamento e explosivos, e confinado durante varios anos na poboación de Dijon. Conseguiu eludir o seu confinamento e captura durante os seguintes anos e foi descrito como "O Inimigo Público número un do réxime" nos medios de comunicación españois.
Interferón de tipo I
Fontes e funcións
O IFN-α utiliza un mecanismo similar para reducir a dor; o IFN-α interacciona co receptor μ-opioide actuando como analxésico.
Nos ratos, o IFN-β inhibe nas células inmunitarias a produción de factores de crecemento, ralentizando así o crecemento de tumores, e inhibe a produción noutras células de factores de crecemento produtores de vasos sanguíneos, o que bloquea a anxioxénese nos tumores e dificulta que o tumor se conecte ao sistema de vasos sanguíneos.
Francesc Sabaté
Exilio forzado
Na súa última etapa de actividade guerrilleira mantivo fortes discrepancias cos cargos da CNT do exilio (radicado en Tolosa), ó negarse a fuxir a América ou colaborar con grupos armados comunistas da antiga Iugoslavia ou Alxeria, sostendo que os comunistas podían atacar as esencias ácratas. Igualmente, sempre contou con apoios e complicidades dos seus militantes a nivel individual.
Interferón de tipo I
Tipos en non mamíferos
Nas aves foron caracterizados IFNs de tipo I, que foron asignados preliminarmente a subtipos (IFN I, IFN II e IFN III), pero a súa clasificación definitiva en subtipos deberá agardar a que se estuden máis extensamente os xenomas de aves.
Francesc Sabaté
Exilio forzado
O grupo de Quico Sabaté colaborou en accións conxuntas con outros grupos guerrilleiros libertarios, maquis como Marcel·lí Massana ou Josep Lluís Facerias, e noutras capitais, ademais de Barcelona, como Zaragoza ou Madrid.
Interferón de tipo I
Tipos en non mamíferos
Atopáronse IFNs de tipo I funcionais en lagartos, que poden atoparse en bases de datos de xenomas de lagartos.
Francesc Sabaté
A última viaxe. Espectacular fuxida
En 1959, no seu exilio en Francia, recibiu a carta dun compañeiro arrestado en Barcelona e condenado a 30 anos de prisión en España. Como home leal ás súas amizades e de acción, decidiu realizar unha incursión en territorio español xunto ós homes da súa partida de maquis.
Interferón de tipo I
Tipos en non mamíferos
Purificáronse os IFNs de tipo I de tartarugas (na década de 1970), que lembran aos seus homólogos de mamíferos.
Inferiuse a existencia de IFNs tipo I de anfibios ao descubrírense os xenes que codifican as súas cadeas receptoras, pero non foron aínda purificados nin os seus xenes clonados.
Emilio Alonso Pimentel
Emilio Alonso Pimentel, nado en Madrid o 16 de xullo de 1958 e finado en Vigo o 14 de xuño de 2020, foi un xornalista e escritor galego.
Francesc Sabaté
A última viaxe. Espectacular fuxida
dereita|miniatura|Mural representando a Quico Sabaté na parede do camposanto de Sant Celoni, 2005 (actualmente borrado)
Emilio Alonso Pimentel
Traxectoria
Primeiro fillo de Xesús Alonso Montero e Emilia Pimentel Iglesias, nos anos oitenta realizou programas de radio (Montaje Curioso e A Trincheira) en Radiocadena Española-Vigo e RNE-Radio 4-Galicia. Foi coordinador da revista Tintimán, correspondente en Galicia de Rock de Lux e guionista do concurso musical Racha coas Ondas. Colaborou en Diario 16 de Galicia, Faro de Vigo, Atlántico Diario, La Naval, Valiundiez e Escupe. Nos anos noventa traballou como guionista, coordinador e director de programas de televisión presentados como Café Café, Esto é noticia, Todos a Bordo, Televisión Total, Superpiñeiro, Toda unha vida, e A Noite en Blanco.
Francesc Sabaté
Cultura popular
Dúas películas tratan sobre a vida de Quico Sabaté:
Emilio Alonso Pimentel
Traxectoria
A súa primeira novela, Mercurio, foi premio de novela por entregas de La Voz de Galicia en 2008.
Interferón de tipo I
Tipos en non mamíferos
Clonáronse IFNs de tipo I de peixes (óseos) en varias especies de teleósteos. Con poucas excepcións, e en claro contraste cos IFNs de aves e especialmente de mamíferos, preséntanse como xenes únicos (aínda que se atoparon xenes múltiples en xenomas de peixes poliploides, posiblemente orixinados por duplicación de xenomas completos). A diferenza dos xenes de IFNs de amniotas, os xenes de IFN de tipo I de peixes conteñen intróns, en posicións similares ás dos seus ortólogos de certas interleucinas.
Manned Orbiting Laboratory
miniatura|300px|Representación artística dunha [[Gemini B separándose do MOL.]] Manned Orbiting Laboratory, coñecido abreviadamente como MOL e tamén como KH-10 pola súa relación cos satélites de recoñecemento da NRO, foi un proxecto de estación espacial militar dos Estados Unidos da década dos anos 1960 que foi cancelado en 1969. MOL foi un proxecto da Forza Aérea dos Estados Unidos ideado tras o fracaso do proxecto de avión espacial Dynasoar.
A atmosfera da estación estaría composta por helio e osíxeno. A estación sería lanzada como un todo cunha nave Gemini B acoplada e tripulada, coa vantaxe de que non sería necesario un acoplamento espacial no caso de terse lanzado por separado. Os astronautas usarían a Gemini para o regreso a terra. Os experimentos que terían sido levados a cabo desde a estación incluían recoñecemento óptico da Terra usando telescopios apuntando a terra e radar, intercepción e inspección de satélites e en xeral que utilidade práctica podería ter unha estación espacial tripulada.
Despois de cancelarse o proxecto, algúns dos seus elementos de recoñecemento foron reutilizados nos satélites espías da serie KH, e os experimentos da tripulación foron realizados na estación espacial Skylab.
Le Débarquement du congrès de photographie à Lyon
Le Débarquement du congrès de photographie à Lyon é un filme francés mudo e en branco e negro, que foi dirixido e producido por Louis Lumière e protagonizado por P.J.C. Janssen. Foi estreado por primeira vez o 12 de xuño de 1895.
Sinopse
O filme amosa un grupo de fotógrafos deixando a cuberta dun barco. O vídeo aborda un grupo que se reuniu en Neuville-sur-Saône para o Congreso das Sociedades fotográficos. O filme foi producido pola mañá e estreado no congreso aquela tarde.
Friedrich Weber
Traxectoria
Nestas dúas obras aparecen as primeiras descricións de numerosas especies de insectos, pero tamén doutros invertebrados.
A súa obra máis famosa, publicada en 1795, é o ''Nomenclator entomologicus secundum entomologian systematicam ill. Fabricii, adjectis speciebus recens detectis et varietatibus.'' Chiloni et Hamburgi: C. E. Bohn. viii 171 pp. Ver en liña.
Cuora trifasciata
A tartaruga caixa raiada (Cuora trifasciata) é unha especie de tartaruga asiática de hábitos semiacuáticos orixinaria do sur da China e o norte de Vietnam. As poboacións do sur de Vietnam e Laos son consideradas no presente outra especie. É un animal en grave perigo de extinción.
Apolonio de Atenas
Obras
Atribúenselle dúas obras: o Torso do Belvedere (Museos Vaticanos) e o Puxilista de bronce (Roma, Museo Nacional), atribuída ao autor por razóns estilísticas.
É o creador do famoso Torso do Belvedere, hoxe no Museo Pío-Clementino, un dos Museos do Vaticano. A estatua foi descuberta no que foron os xardíns do Teatro de Pompeio, no Campo de' Fiori (campo das flores) durante o papado de Xulio II (1503-1513). A designación desta escultura como representación de Hércules foi dada por Winckelmann (probablemente erroneamente), se ben a interpretación como "un heroe" é máis aproximada.
Ligazóns externas
O Torso do Belvedere nos Museos Vaticanos (en alemán)
Romaría da Franqueira
miniatura|Unha das Virxes por [[Mondariz-Balneario, de camiño á Franqueira]]
A romaría da Franqueira é unha antiga romaxe de gran devoción que ten lugar dúas veces ao ano na Franqueira, no concello pontevedrés da Cañiza. Até o santuario da Franqueira acoden xentes de toda a comarca do Condado a pé con cadansúas Virxes locais.
Orixes
miniatura|Fonte da Prata, chegando á Franqueira. A Virxe da Franqueira é unha das imaxes marianas máis antigas de Galicia. A súa devoción remóntase ao século VI, nas primeiras épocas de cristianización da Gallaecia. Disque a virxe apareceu baixo dunhas rochas no chamado Coto da Vella, a 924 m de altitude, nun dos cumes dos Montes da Paradanta entre as parroquias da Franqueira e Luneda; a lenda di que unha muller que camiñaba pola zona ollou un resplandor que saía entre os penedos preto dun regueiro, lenda que lembra a outras coma a das Ermidas ou o mesmo achado de Santiago apóstolo en Compostela. A imaxe considerouse dende aquela milagreira. Posibelmente se trate da cristianización da adoración pagá dalgunha deusa celta da auga ou da natureza á que se realizaba a mesma peregrinación en épocas precristiás.
A primeira referencia seria da existencia do mosteiro é do ano 1063, cando o rei de Galiza Fernando I fixo unha doazón ao seu abade Alvito e aos freires que nel moraban. O mosteiro actual, do que só chegou aos nosos días a igrexa, data do século XIV. En 1343 levantouse a salientábel portada gótico-románica. No século XIX, trala desamortización, o mosteiro cisterciense foi abandonado, para se converter, despois dalgunhas modificacións, na igrexa parroquial actual. miniatura|175px|Camiño da Franqueira cunha das Virxes.
A festa hoxe
A Franqueira é unha das celebracións máis importantes para a xente do Condado. A Virxe da Franqueira, tamén chamada da Paradanta ou da Fonte é considerada moi avogosa e milagreira dende a antigüidade; a súa veneración chegaba á costa, a Ourense e incluso ao Norte de Portugal, que antes formaba parte do mesmo reino.
Pola súa antigüidade e orixinalidade, as romarías da Franqueira considéranse de interese turístico.
A primeira das festas chámase das Pascuillas, celébrase o luns de Pentecoste, cincuenta e un días despois da Pascua, e caracterízase porque son moi vistosas, pois chegan distintas procesións das parroquias da Cañiza e doutros concellos do Condado uníndose polos camiños; en total unhas cen virxes e santos, adornados con flores, e cadanseu pendón co nome da imaxe e a parroquia. No adro da Franqueira faise o saúdo á Virxe do Condado. San Sebastián e a Virxe do Rosario son os primeiros en saudar. A romaría complétase cun xantar de campo, e con postos de polbo, rosquillas, carne ao caldeiro, empanadas, queixo, mel etc. Despois do xantar os peregrinos volven ás súas aldeas. É unha festa moi celebrada na zona, á que tamén acoden os mozos.
A segunda romaría é a da Natividade da Virxe, nos días 7, 8 e 9 de setembro. É a máis numerosa e onde acoden xentes de lugares máis afastados. Os arredores da igrexa atéigase de devotos galegos e portugueses. Despois da misa das doce, a imaxe da Virxe da Fonte sae en procesión, segundo a lenda, no carro puxado por unha parella de bois cos ollos vendados; e diante do carro catro parellas de mozos bailan batendo uns paus ao son da ancestral música. Faise tamén unha representación da loita entre o príncipe mouro e un devoto cristián, en lembranza dun dos milagres que se lle atribúen á Virxe: a liberación dun cristián preso en Alxer. A festa remata doutra volta cun xantar arredor do templo.
Castelo de Aranga
O castelo de Aranga, tamén coñecido como castelo de Almanzor, Hermanzón ou Barmanzón, foi construído na Alta Idade Media no territorio de Pruzos enriba do antigo Castro de Almanzor , sito a 317 m de altitude nun outeiro que domina a desembocadura do río Cambás no río Mandeo, con boas condicións de defensa natural. As ruínas están próximas ó lugar do Barreiro, na parroquia de Aranga, no concello de Aranga.
Historia
miniatura|esquerda|O castelo de Aranga no sur do territorio de Pruzos ([[século X|séc. X).]]
Idade Media
Existen diversos testemuños documentais que mencionan o castelo: no ano 966 unha doazón do bispo Sisnando II de Iria ó mosteiro de Sobrado dos Monxes que inclúe o castelo con todas as súas prestacións; no ano 995 a restauración do mosteiro de Santa Baia de Curtis promovida por San Pedro de Mezonzo, na que doa unha igrexa próxima ó castelo; no século XII outro documento vincula o castelo coa liñaxe dos Traba ou outras liñaxes próximas; por último no século XV o Preito Tabera - Fonseca menciona que foi derrubado nas revoltas irmandiñas.
Escavación
No xacemento foi realizada unha escavación arqueolóxica no ano 1944, dirixida por José María Luengo. Rexistráronse varios elementos arquitectónicos: a porta de acceso, unha escaleira tallada na rocha (o que implica pisos a distintos niveis) e varias liñas de defensa (unha delas con seteiras). Recuperáronse fragmentos cerámicos de recipientes de distintas facturas, tellas e ladrillos, restos de madeiras queimadas e unha punta de frecha de ferro. Luengo datou o xacemento entre finais do século X e comezos do XII.
Estado actual
Os restos das estruturas quedaron soterrados baixo a maleza e apenas son visibles. Entre eles destacan un muro e mailos elementos tallados na rocha: as escaleiras e unha base cadrada que se supón que pertenceu á torre da homenaxe. O xacemento está catalogado como Ben de Interese Cultural.
Mäntsälä
Mäntsälä é un municipio de Finlandia situado na rexión de Uusimaa. En 2018 a súa poboación era de 20 739 habitantes. A superficie do termo municipal é de 596,11 km2, dos cales 15,29 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 35,71 hab./km².
Limita cos municipios de Pukkila, Askola, Pornainen, Sipoo, Järvenpää, Tuusula e Hyvinkää na súa mesma rexión, Hausjärvi na rexión veciña de Tavastia Propia, e Kärkölä e Orimattila pertencentes á rexión de Päijänne Tavastia.
O concello é unilingüe en finés.
Dakar
Dakar   ou Dacar é unha cidade africana, capital do Senegal. No ano 2005 s súa área metropolitana tiña 2 452 656 habitantes. Está situada na península de Cabo Verde, na costa Atlántica de África. A súa situación xeográfica no extremo oeste de África resulta vantaxosa para o tráfico marítimo con América e Europa, razón pola cal se desenvolveu alí o maior porto marítimo da rexión.
Monte Apo
miniatura|dereita|300px|O Apo localízase no sur de Filipinas
Dakar
A cidade de Dakar formouse no contorno dun forte Francés, substituíndo a cidade de San Luís como capital da colonia francesa do oeste en 1902. Foi a capital da federación Malí entre 1959 e 1960, converténdose despois na capital do Senegal.
Monte Apo
O Monte Apo é un estratovolcán e a montaña máis elevada das illas Filipinas cunha altura de 2.954 metros.
Dakar
Entre os séculos XVI e XIX, Dakar foi o maior centro para o tráfico de escravos cara a toda América. O goberno senegalés restaurou e transformou en museo o forte de Estrées na illa de Gorée, onde levaban os escravos para ser vendidos en poxa e enviados en barco.
Monte Apo
Nome
O seu nome significa "amo" ou "avó".
Dakar
Na actualidade Dakar ten os servizos de Universidade, porto, escala aérea, industrias etc.
Monte Apo
Situación
O Apo está situado ao sueste de Mindanao, a grande illa do arquipélago, na provincia de Cotobato, a poucos quilómetros ao suroeste da cidade de Davao. A cima presenta un cume aplanado, con tres picos, e un cráter de aproximadamente 500 metros de diámetro cun pequeno lago.
Dakar
Dakar foi até 2007 o punto de chegada do Rally Dakar que se corre a principios de cada ano. A cidade acolle tamén a bienal de arte africana Dak'Art. A última edición celebrada foi no ano 2006. 250px|miniatura|esquerda|Dakar, dividida en 19 comunas.
Historia
A historia da cidade de Dakar en tanto que tal é moi recente, dada a proximidade no tempo da súa fundación. Non obstante, si se dispoñen de datos acerca do territorio sobre o que actualmente se asenta a cidade.
Antes da colonia francesa
miniatura|Mapa do [[Senegal en 1770, feito polo cartógrafo Guillaume Delisle, que mostra a península de Cabo Verde, sobre a que posteriormente se asentaría o moderno Dakar.]] En diversos puntos da estreita península de Cabo Verde, sobre a que se encontra edificada a cidade, atopáronse diversos vestixios arqueolóxicos que testemuñan presenza humana desde o Paleolítico, en forma de presenza esporádica, e desde o Neolítico, en forma de residencia permanente.
Os puntos concretos nos que se localizaron restos ou xacementos arqueolóxicos son, até o momento: a punta dos Almadies, e Ouakam dentro da península, e Hann ou Bel-Air nas zonas ao leste da cidade.
Os primeiros habitantes da zona do actual Dakar acerca dos cales dispoñemos de información sabemos que pertencían á etnia dos mandingas. O explorador portugués Dinis Dias, durante a viaxe que efectuou en 1444 pola fachada atlántica do continente africano, alcanzou o lugar máis occidental de África, a península de Cabo Verde, que denominou así pola luxuriante vexetación que puido contemplar. Foi pois a poboacións mandingas a quen Dinis Dias encontrou vivindo no lugar.
Monte Apo
Erupcións
Aínda que o volcán é potencialmente activo, do que son signo as súas solfataras, descoñécese a data da súa derradeira erupción, e non se coñecen rexistros históricos que poidan documentar algún dato ao respecto. É aproveitado para xerar enerxía xeotermal.
Dakar
Antes da colonia francesa
Os franceses ocuparon a illa de Gorea desde 1677, chegados alí desde a próxima San Luís, fundada en 1659.
Monte Apo
Ascensións
Doadamente escalábel, o Apo foi ascendido, en subida rexistrada, por vez primeira o 10 de outubro de 1880 por Joaquín Rajal e outros acompañantes. Actualmente a cima do Monte Apo é un dos destinos preferidos polos filipinos. As sendas de subida están ben marcadas, aínda que presentan abundancia de lixo.
Dakar
Antes da colonia francesa
Respecto de Dakar, o seu nome aparece por primeira vez nun mapa en 1750 elaborado polo botánico e naturalista francés Michel Adanson, sobre a península de Cabo Verde. En 1843 Dakar unicamente conta, segundo o testemuño de Paul Boutet, con «algúns centenares de casas, todas construídas no mesmo estilo […], todas elas de canas, de forma cilíndrica e recubertas máis ou menos como os panais de abellas das nosas terras».
Monte Apo
Contorno ambiental
O presidente Manuel L. Quezón declarou a área do Apo parque nacional o 9 de maio de 1936. Ten sido tamén proposto para as candidaturas de Patrimonio Mundial da UNESCO.
Dakar
Dominio colonial francés
miniatura|Mapa da [[península de Cabo Verde, coa cidade de Dakar, no ano 1863.]] A clase dominante na illa de Gorea, formada polas signare mulatas, sentíase cada vez máis abafada debido á densidade de poboación alcanzada na illa polo que, entre 1846 e 1848, a signare Anna Colas Pépin e o seu cónxuxe François de Saint Jean, quen era naquelas alcalde de Gorea, solicitaron reiteradamente a creación dunha nova cidade no continente, a construír concretamente no actual Dakar. Outro motivo era que xa non temían os posibles ataques do damel do reino de Cayor, a quen as tropas francesas mantiñan a raia.
Monte Apo
Contorno ambiental
O monte está considerado como o centro de endemismos da illa de Mindanao. A súa área alberga arredor de 270 especies distintas de aves, das que un centenar se consideran endémicas. A respecto da flora, o monte acolle tres tipos diferentes de bosques tropicais, desde a base até media ladeira, con bosque de montaña na parte superior.
María Rey
Traxectoria
Aos tres anos trasladouse coa familia a Tomiño. Licenciada en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid comezou a traballar na emisora de Vigo da Cadena SER. Logo pasou a TVE onde dirixiu os servizos informativos do centro territorial de Madrid. Logo incorporouse ao departamento de televisión da Agencia Efe e en 1992 regresou a Antena 3 para presentar o informativo da fin de semana canda Roberto Arce e a edición diaria, con Pedro Piqueras.
Dakar
Dominio colonial francés
No mesmo documento solicitábanse axudas, con motivo da abolición da escravitude que se vía inminente, para conseguir terras e axudas financeiras para os seus servidores escravos. Isto fixo que unha parte dos propietarios de terreos urbanos na nova cidade de Dakar fosen ex-escravos das signare.
María Rey
Traxectoria
En 1996 pasou a Antena 3, onde se fixo cargo da información parlamentaria. Paralelamente preside a Asociación de Periodistas Parlamentarios dende ese mesmo ano. A partir de 2012 comezou a colaborar coa edición española do Huffington Post.
Vida persoal
Está casada desde 1998 co xornalista Manuel Campo Vidal. É filla de quen chegou a ser alcalde de Tomiño José Luis Fernández Lorenzo durante máis de dúas décadas.
Dakar
Dominio colonial francés
Con todo, o auténtico fundador da cidade foi o tenente coronel enxeñeiro Émile Pinet-Laprade, quen deseñou o primeiro plano da cidade e as súas rúas, elaborándose o primeiro catastro da cidade en 1858. Para o faro das Mamelles, as obras iniciáronse en 1859, mentres que as obras do porto principiaron en 1860. miniatura|esquerda|Fresco nun edificio de Dakar de [[Blaise Diagne (1872-1934), alcalde de Dakar, primeiro africano na Asemblea Nacional Francesa e primeiro africano en ocupar un ministerio en Francia.]] En 1869 prodúcese o primeiro desastre da historia da cidade de Dakar, que queda moi seriamente afectada por unha epidemia de cólera, que provocou a morte do propio Émile Pinet-Laprade, o 17 de agosto. En 1875, Dakar substitúe a cidade de Gorea como centro administrativo do seu distrito. Mais, por razóns económicas, parte da clase dirixente da illa de Gorea prefería establecerse na localidade de Rufisque, situada a uns 25 km ao suroeste de Dakar, o que freaba o crecemento urbano de Dakar xa que eran os propietarios de boa parte do solo urbano da mesma. Con todo, para 1876 elabórase un novo catastro da cidade, que en 1878, xa conta cuns 1.500 habitantes.
O 17 de xuño de 1887 prodúcese un acontecemento destacado na historia da cidade que accede á categoría de comuna definitivamente independente da da illa de Gorea. O primeiro alcalde da cidade, que tomou posesión o 9 de decembro dese mesmo ano, foi Jean Alexandre. Rapidamente Dakar acadou un status que lle fixo quedar asimilada a unha comuna francesa, cos seus habitantes tendo os mesmos dereitos que os franceses metropolitanos.
Prosegue o crecemento da poboación, que xa ascende a uns 18.500 habitantes en 1904, para ser xa de 25.000 en 1909, momento no que a cidade é xa o primeiro porto do Senegal.
O político senegalés Blaise Diagne, quen chegou a ser o primeiro ministro francés de raza negra, foi alcalde de Dakar entre os anos 1920 e 1934, ano da súa morte. A inicios do seu mandato, en 1921, a cidade tiña 32.440 habitantes, dos que 1.661 eran de orixe europea; polo contrario, a illa de Gorea, en continuo declive en número de habitantes, tiña 700 habitantes en 1926. Isto fixo que Gorea pasase a depender definitivamente de Dakar, inverténdose a situación histórica, en 1929.
Nos anos 1920 e 1930 prodúcese unha inmigración procedente do Líbano, igualmente baixo dominio colonial de Francia, que supón a continuación da que xa se rexistraba desde os anos 1890 na cidade de San Luís. Trátase dunha inmigración vinculada ao [[comercio, especialmente ao pequeno e mediano establecemento comercial.
En 1929, concretamente o 31 de marzo, ten lugar a inauguración da catedral de Dakar. Armand-Pierre Angrand, que sería alcalde de Dakar tras Blaise Diagne, ofreceu unha das campás da catedral, conxuntamente coa súa familia. miniatura|Batería costeira na [[illa de Gorea, que foi utilizada durante a batalla de Dakar contra a Royal Navy e os seus aliados da Francia Libre por parte das forzas da Francia de Vichy, aliada do Terceiro Reich.]] Durante a segunda guerra mundial, tras a derrota en xuño de 1940 do Exército francés ante a Wehrmacht na batalla de Francia, Francia solicitou un armisticio, o Armisticio do 22 de xuño de 1940, que levou o Goberno de Francia ao mariscal Philippe Pétain. Non obstante, o xeneral Charles de Gaulle efectuou a través das emisoras da BBC o Chamamento do 18 de xuño de 1940, que xerou a chamada Francia Libre que proseguiu a loita contra a Alemaña nazi. Con todo, a África Occidental Francesa, e con ela a súa capital, Dakar, non se adheriron ao chamamento de de Gaulle, prestando fidelidade ao novo réxime da Francia de Vichy.
En dito marco político e histórico tivo lugar a batalla de Dakar, o 25 de setembro de 1940, unha batalla naval polo control da África Occidental francesa, que supuxo o intento frustrado por parte das tropas da Francia Libre (as Forzas francesas libres) e dos Aliados de expulsar do lugar os homes do xeneral Pierre Boisson, que seguían fieis á Francia de Vichy aliada do Terceiro Reich. A batalla pretendía afastar os alemáns das colonias francesas do océano Atlántico, especialmente a súa frota submarina, ante a inminente batalla do Atlántico centrada en torno á ruta de subministración do Reino Unido. Con posterioridade á batalla produciuse a Operación Ameaza, un intento frustrado de desembarco en Dakar. Estes combates supuxeron o primeiro enfrontamento en combate dos franceses entre si desde a creación da Francia Libre.
O 26 de agosto de 1958, o xeneral Charles de Gaulle, sendo xa presidente de Francia, visita Dakar, sendo recibido á súa chegada por unha manifestación multitudinaria que esixe a independencia do país.
Tras a independencia
Finalmente, Francia concedeulle a independencia aos territorios da antiga África Occidental Francesa. Dakar, entre 1959 e 1960, foi a capital da efémera Federación de Malí, converténdose logo na capital do novo país do Senegal, desde o 4 de abril de 1960.
En 1964 construíuse a Gran Mesquita de Dakar, como símbolo de rexurdimento nacional da tradición relixiosa islámica fronte ao cristianismo que se asociaba ao colonialismo europeo e francés.
En xuño de 1978, Dakar acolleu a sede do Banco Central dos Estados de África do Oeste (BCEAO), que abandonou a súa anterior sede en París, para dotar o continente africano de maior protagonismo dentro da entidade.
Articulacións intercarpais
miniatura|300px|Articulacións intercarpais As articulacións intercarpais son un conxunto de articulacións do carpo, que forman parte do pulso.
Articulacións
Os oito ósos do carpo artéllanse entre si e cos ósos do antebrazo por encima e cos ósos do metacarpo por debaixo.
Fileira proximal
Na fileira proximal atópanse o escafoide, o óso semilunar, o óso piramidal e o óso pisiforme. Artéllanse entre si en atrodias. O escafoide, piramidal e semilunar están unidos por pequenos ligamentos anteriores, posteriores e interóseos. O ligamento intercarpal posterior une transversalmente o escafoide co óso semilunar e o óso semilunar co óso piramidal.
O ligamento intercarpal anterior une o escafoide co óso semilunar, e o óso semilunar co piramidal. É un ligamento menos forte que o posterior e atópase por debaixo do músculo flexor común fondo dos dedos e do ligamento radiocarpal anterior.
Outros pequenos ligamentos manteñen unido o óso pisiforme ao piramidal.
Fileira distal
A fileira distal do carpo está composta polo óso trapecio, óso trapezoide, óso grande e o óso ganchudo. Están unidos entre si por ligamentos moi pequenos. O ligamento posterior ten tres feixes, que unen o óso grande co óso trapecio e o óso grande co ganchudo. O ligamento anterior ten tres feixes distribuídos da mesma maneira, pero pola parte anterior do carpo.
O ligamento interóseo ten outros tres feixes, máis delgados que os do interóseo da fileira proximal. Un une o óso grande co ganchudo (que é o máis forte). Outro une o grande e o trapecio e o último une o trapecio co trapezoide.
Arthur (serie de televisión)
Arthur é unha serie de televisión estadounidense-canadense de xénero educativa e infantil creada por Cookie Jar Group (antigamente coñecida como Cinar) e WGBH para PBS. A historia está ambientada na cidade ficticia de Elwood City, e xira arredor da vida dun neno de 8 anos, Arthur Read, un porco formigueiro antropomórfico, os seus amigos e a súa familia.
Colombo (homónimos)
Colombo pode referirse a:
Castro de Monte do Foro
Castro de Monte do Foro ou Castro de Aviño é un castro de ladeira fortificado en Valdoviño.
The Silent Force
The Silent Force é o terceiro álbum de estudio da banda neerlandesa de metal sinfónico Within Temptation, editado o 15 de novembro do 2004 a través do selo GUN Records. Unha semana despois do seu lanzamento o álbum xa foi certificado ouro nos Países Baixos Bélxica e Finlandia.
Mede, Cazás, Xermade
Mede é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 20 habitantes (12 homes e 8 mulleres).
Telecíes
Pertence ao grupo de comunicación de La Región, emitiu por primeira e última vez o 8 de febreiro de 2008 ao retransmitir en directo da Copa do Mundo de Saltos Rolex FEI que celebraba en Vigo a súa sétima edición. O programa foi presentado polas xornalistas Laura Vázquez e Soledad Parral. Posteriormente a cadea mudou emitindo unicamente unha mira de axuste.