cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voo 610 de United Airlines
Accidente
Nese momento, o voo 610 tiña programado un xiro á dereita para interceptar a liña de curso de 168 graos do rango de baixa frecuencia DEN, e despois procedeu á intersección WONT, que era o seu seguinte límite de autorización. Para interceptar ese curso o avión virou para unha dirección duns 210 graos, que era un ángulo de interceptación axeitado de case 45 grados. Se o piloto tivese configurado the pilot had configured os interruptores do selector de son correctamente, sería capaz de escoitar o o identificador de código Morse auditivo de "A", para o lado norte do rango de baixa frecuencia, e despois cando se achegou á liña do curso, comezaría a escoitar o indicador "N". Ese sería o sinal de que chegara o momento de xirar á esquerda de novo e seguir a liña de curso de 168 grados á intersección WONT. Pero o avión non chegou a virar cara a esquerda novamente. No seu lugar permaneceu na dirección de interceptación de 210 graos ata o impacto.
Mentres o avión descendía á súa altitude autorizada continuou a súa dirección cara terreo alto. Ás 2:00 a.m. o DC-6 esnafrouse contra a montaña Crystal, a unhas 50 millas ao norte de Denver, esvarando 690 pés ata parar cando estoupou e incendiouse.
Xove (homónimos)
O topónimo Xove pode referirse a un concello galego, unha parroquia deste concello e a tres lugares de Galicia:
Arteria supraescapular
miniatura|dereita|Tronco tirocervical coas súas ramas, incluíndo a arteria supraescapular. A arteria supraescapular é unha arteria do membro superior humano pertencente á rexión posterior da escápula. Orixínase na base do pescozo coma unha póla do tronco tirocervical, que deriva da arteria subclavia. Nalgúns casos, a arteria supraescapular deriva directamente da arteria subclavia. Por detrás da escápula a arteria vai acompañada pola vea homónima.
Irriga os seguintes músculos:
E a maiores abastece distintas estruturas ao longo do seu traxecto.
Lingua saami de Inari
A lingua saami de Inari (Anarâškielâ) é unha lingua urálica falada polo pobo saami de Inari en Finlandia. Trátase dunha lingua saami que ten aproximadamente 300 falantes, dos que a meirande parte son de mediana ou avanzada idade e viven no concello de Inari. Segundo o Parlamento Saami de Finlandia, 269 persoas empregan o saami de Inari acotío como a súa primeira lingua. É a única das linguas saamis que se fala exclusivamente en Finlandia e está clasificada como unha lingua en grave risco de desaparecer porque moi poucos rapaces a aprenden.
Manuel Becerra Fernández
Manuel Becerra Fernández, nado en Málaga o 22 de maio de 1867 e finado en Madrid o 10 de maio de 1940, foi un enxeñeiro e político español que foi Ministro de Instrución Pública e Belas Artes e Ministro de Xustiza durante a Segunda República Española.
Traxectoria
Iniciouse como enxeñeiro e Filipinas e en 1904 traballou como enxeñeiro en Melilla, onde contribuíu á mellora das súas infraestruturas. Despois traballou como Conselleiro Inspector de Obras Públicas
Vida persoal
Foi pai de Víctor Manuel Becerra Herráiz.
Baulon
Baulon (Beloen en bretón, Baulon en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Périgueux
miniatura|250px|Catedral de Saint-Front, vista desde a Pont des Barris. Périgueux, en occitano Periguers [peri'gʏ:] ou Peireguers [pejre'gʏ:], é unha cidade do departamento francés de Dordoña, na rexión Aquitania. É a capital (préfecture) do departamento. O primeiro de xullo do 2005 estimábase a súa poboación en 29 600 habitantes. Está vencellada ao Camiño de Santiago.
Os restos da fortaleza galorromana de Vesona
miniatura|200px|dereita|A Torre de [[Vesona]]
The Last Predators
The Last Predators é o terceiro álbum de estudio da banda norueguesa de black metal Troll, publicado en 2000.
A música do álbum foi composta por Nagash e as letras por Sinister Minister Twice.
Leonor de Castela
Leonor de Castela pode referirse ás seguintes persoas:
Provincia de Mondoñedo
miniatura|Provincia de Mondoñedo coas súas xurisdicións en 1753. A antiga provincia de Mondoñedo foi unha das sete en que estaba dividida Galiza durante a Idade Moderna, desaparecendo a partir de 1833 (edicto de 30 de novembro de 1833 ) coa nova división provincial que crea o novo Estado liberal, e que partiu o territorio galego nas catro provincias actuais. Mondoñedo pasaría a ser absorbida dentro da nova provincia de Lugo. Aínda que non hai unha data clara de aparición desta provincia, xunto coa Tui, son as últimas en xurdir na documentación, arredor de 1550.
Extensión e límites
A provincia de Mondoñedo ocupaba unha extensión de 2.020 km². Mondoñedo lindaba ao oeste coa provincia de Betanzos, ao sur coa de Lugo, ao leste co Principado de Asturias e ao norte co mar Cantábrico. Os límites, respecto a Betanzos, estaban marcados pola serra da Faladoira, ata a Pena Branca, desde aí o río Sor marcaba o linde. Con respecto a Lugo, estaban sinalados polos que actualmente corresponden ao concello de Abadín e as freguesías de Vilaboa e Vilaoudriz (A Pontenova), pertencendo os tres a Mondoñedo; no Coto de Frades, 961 m, marcábase o triplo confín de Mondoñedo con Lugo e Asturias. Entón como agora, o río Eo desde o lugar de Conforto, e a súa consecuencia, a ría de Ribadeo, sinalaban a divisoria a respecto de Asturias, máis a crista dos montes que conducen á cima do citado Coto de Frades, desde Conforto marcaba a última raia que separaba do Principado. Estes límites sinalados por Labrada, parece que deben corrixirse na ría, pois en sentenza do ano 1580, Castropol estendía a súa xurisdición "dunha parte a outra da ría", polo que se sinalaban unha serie de penedos como límites asturianos na beira esquerda, como Mirasol, Villavella ou O Costal. A división provincial do 1834, situaría de novo o centro das augas como divisoria.
Subdivisións
Como o resto das provincias, estaba dividida principalmente en xurisdicións e coutos. Entre os primeiros p.ex. Bares e Mogor, Castromaior e Labrada, Galdo, Vilameá, Nois e Foz, Muras, Riotorto e Orrea, Trabada, Miranda etc; entre os coutos: Cabarcos, O Canedo, Burela, Vilaronte, Navea, Oirán etc. As consideradas cidades ou vilas posuían a súa propia xurisdición; ademais de Mondoñedo, Viveiro e Ribadeo, gozaba da mesma consideración Vilanova de Lourenzá.
Caracteres administrativos
As antigas provincias carecían das competencias que terá as provincias contemporáneas. O seu papel principal era o de servir de unidades fiscais. Nun segundo plano servían para a designación dos representantes na Xunta de Galicia, monopolio que practicamente ostentaban as familias fidalgas da cidade episcopal, con dereito a presentar candidaturas ao concello mindoniense.
Acoso sexual
O acoso sexual inclúe unha serie de ataques que van dende molestias até o abuso grave que pode chegar a involucrar actividade sexual. Considérase que o acoso sexual é unha forma de discriminación ilegal e é unha forma de abuso sexual e psicolóxico.
Para que exista o delito contra a liberdade sexual é preciso que o comportamento do acosador faga que a vítima dunha situación moi intimidatoria, hostil ou humillante.
La Barceloneta
250px|miniatura|Situación do barrio respecto da cidade. La Barceloneta é un barrio mariñeiro do distrito de Ciutat Vella de Barcelona construído durante o século XVIII e proxectado polo enxeñeiro Pròsper de Verboom a fin de dar cabida aos habitantes do barrio da Ribera que perderan as súas vivendas, mandadas demoler por Filipe V para construír a Ciutadella. A súa poboación é de 22.428 habitantes no censo feito durante o 2008.
O barrio da Barceloneta debe a súa existencia aos terreos que se gañaron ao mar ao absorber a Illa de Maians.
O barrio ten forma triangular e limita coas praias do barrio e o mar, co Peirao de España do Port Vell e co barrio da Ribera, a estación de França e o novo Port Olímpic da cidade. A estrutura urbanística do barrio é un bo exemplo do tipo de urbanismo do período da Ilustración, con rúas de trazado rectilíneo e illas de casas regulares. A tipoloxía de vivenda en orixe era o de viviendes unifamiliares de planta e piso con acceso a dúas rúas para que tivesen unha ventilación óptima. Co paso dos anos e a especulación, esta estrutura desapareceu e atopamos edificios con alturas moi superiores ás que se estableceron en orixe, ademais da partición das vivendas orixinais en metades e cuartos de piso.
Durante o século XIX tivo un importante desenvolvemento industrial con grandes fábricas hoxe desaparecidas como La Maquinista Terrestre y Marítima, convertidas na actualidade en pavillóns deportivos ou institucións educativas.
No centro do barrio atópase a igrexa de Sant Miquel del Port na praza da Barceloneta. En 1950 inaugurouse a Igrexa Evanxélica Bautista da Barceloneta, unha das máis importantes de Cataluña.
Desde xaneiro de 2008 atópase situada a sede central de Gas Natural, un edificio singular chamado Torre Marenostrum, obra dos arquitectos Benedetta Tagliabue e Enric Miralles.
Bernardo de Toledo
Bernardo de Toledo, tamén coñecido como Bernardo de Sedirac, nado en Agen e finado en Toledo en 1125, foi un monxe cluniacense que serviu nos mosteiros de Auch e Cluny.
No ano 1080 Hugo de Cluny enviouno á Península Ibérica como abade do mosteiro real de Sahagún. Tras a conquista de Toledo foi nomeado (1086) o seu arcebispo e conseguiu do papa Urbano II no 1088 a conversión da sé metropolitana de Toledo en primada de España e no 1093 foi nomeado legado papal para Hispania. O arcebispo Xelmírez e el estiveron en permanente enfrontamento.
Arteria circunflexa umeral posterior
miniatura|dereita|A arteria axilar e as súas ramas, incluíndo a arteria circunflexa umeral posterior. A arteria circunflexa umeral posterior é unha arteria do membro superior humano pertencente á rexión posterior da escápula. Deriva da arteria axilar. Abastece a articulación glenoumeral.
Gonzalo Lorenzo
Gonzalo Lorenzo Codesido, nado en Pontevedra, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro. Era irmán dos tamén futbolistas Edelmiro e O'Donell Lorenzo Codesido e tío do tamén xogador do Celta Telesforo Lorenzo Gama.
Traxectoria
Comezou a xogar en Pontevedra, no Eiriña CF, ao igual que os seus dous irmáns. Xunto a eles emigrou pouco despois a Cuba para xogar no Iberia da capital cubana, equipo co que gañou o campionato nacional.
A súa volta a Galiza volveu xogar no Eiriña, ata o verán de 1933 cando ficha polo Celta de Vigo, por aquel entón baixo a dirección de José María Peña.
Xa na primeira tempada tivo un papel moi importante no equipo, que se proclama campión do Campionato Galego e se clasifica para a promoción de ascenso a Primeira División, ese ano anotaría un total de 24 goles en 34 encontros, entre eles cinco tantos ao Deportivo Alavés no campionato de Segunda División.
Na tempada 1935/36 o equipo acada o ascenso a Primeira División tras proclamarse campión da categoría, sendo Gonzalito un dos xogadores máis utilizados. Porén non chegou a debutar na máxima categoría, xa que a Guerra Civil paralizou a competición oficial, polo que esa foi a última tempada de Gonzalo no Celta, tras 86 encontros e 50 goles.
Tras rematar a tempada 1933/34 da Segunda División o Celta afrontou a Copa de España. Na segunda eliminatoria desta competición Gonzalo enfrontouse aos seus dous irmáns Edelmiro e O'Donell, que por aquel entón xogaban no RCD Espanyol.
Haley Joel Osment
Haley Joel Osment (HJO), nado nos Ánxeles (California) o 10 de abril do 1988, é un actor estadounidense. Despois dunha serie de papeis de filmes e televisión durante os 90, incluíndo unha pequena interpretación en Forrest Gump onde facía do fillo do personaxe do título, Osment acadou sona internacional coa súa actuación como Cole Sear no suspense de 1999 do director M. Night Shyamalan, O sexto sentido. Entre outras honras, recibiu un nomeamento ós Premios Oscar como mellor actor secundario polo seu papel no filme. Posteriormente, Osment protagonizou varios papeis en filmes de alto perfil de Hollywood; incluíndo Pay It Forward e A.I. Recentemente, fixo o seu debut de Broadway nun rexurdimento de American Buffalo, cos seus compañeiros John Leguizamo, e Cedric the Entertainer.
Traectoria
miniatura|220px|dereita|Osment no 2001. Fillo de Theresa Osment (Seifert, apelido de solteira), profesora, e Michael Eugene Osment, actor de teatro e filmes, ámbolos dous nativos de Alabama. Ten unha irmá catro anos máis nova ca el, Emily Osment, quen alén de ser tamén actriz é cantante e compositora. Os pais de Osment describen a súa infancia como unha "boa educación sureña antiga", e o seu pai comentou que cando Osment estaba aprendendo a falar, evitaba adrede falar coma un bebé pra se comunicar co seu fillo.
Criado como católico, estudou na Escola Preparatoria Flintridge en La Cañada Flintridge. De neno, tiña talento en moitos deportes coma o baloncesto, fútbol, loita, e golf.
Porén, non foi ata 1999 que Osment acadou o éxito co seu papel no coñecido filme O sexto sentido que co-protagonizou con Bruce Willis. Este papel fíxoo merecedor do Premio Saturno e unha nomeamento ós Premios Óscar ao Mellor Actor Secundario, no entanto, finalmente foi para Michael Caine (con quen máis adiante Haley protagonizaría Secondhand Lions).
Máis tarde, Haley apareceu en Pay it Forward (2000), e finalmente en A.I. Artificial Intelligence (2001) de Steven Spielberg, filme que o posicionou indiscutibelmente coma un dos principais actores xuvenís de Hollywood. Este papel valeulle outro Premio Saturn.
Dende aquela, volveu aparecer nas pantallas protagonizando Secondhand Lions e actualmente prepárase para a estrea de Home of the Giants 2006. Neste último período tamén traballou como actor de dobraxe, brindando a súa voz para videoxogos e seriais de televisión. Interpretou o personaxe Sora da serie de videoxogos Kingdom Hearts, producido por Disney e Squaresoft.
Un dos diálogos de Haley n'O Sexto Sentido, "Vexo xente morta (I see dead people"), foi explotado en programas de televisión e bromas nos Estados Unidos e volveuse parte da colección de frases famosas do cine que Hollywood desenvolveu na súa historia.
Haley atribúe o seu éxito como actor ós seus pais.
Vida Persoal
Haley Joel Osment vive actualmente nos Ánxeles cos seus pais e maila súa irmá, Emily Osment, que tamén traballou como actriz na popular serie de Disney Channel, Hannah Montana, e Spy Kids. Haley estuda na Escola Preparatoria de Flintridge, en California.
As bandas favoritas de Osment son R.I.M., Pink Floyd, Led Zeppelin e Coldplay. Gústanlle os lagartos e ten dous como mascotas.
No 2007 foi detido por conducir bébedo e por exceso de velocidade. Tamén estivo detido por posesión de drogas.
Leonor de Castela (raíña de Aragón)
Leonor de Castela, nada c. 1191 e finada en 1244 no Mosteiro de Santa María a Real de las Huelgas, foi unha infanta de Castela, filla do rei Afonso VIII e a raíña Leonor Plantagenet así como raíña consorte de Aragón polo seu matrimonio co rei Xaime I de Aragón.
Liñaxe
Filla de Afonso VIII de Castela e da súa esposa, a raíña Leonor Plantagenet, os avós paternos de Leonor foron os reis Sancho III de Castela e a súa esposa Branca Garcés de Pamplona, e os maternos o rei Henrique II de Inglaterra e Leonor de Aquitania. Tivo varios irmáns, entre eles, o Henrique I de Castela e a raíña Berenguela.
Traxectoria
Os seus pais, o rei Afonso VIII e a raíña Leonor de Plantagenet finaron en 1214. Leonor permaneceu en Castela até a morte do seu irmán Henrique I en 1217. Por consello da súa irmá a raíña Berenguela de Castela, contraeu matrimonio o 6 de febreiro de 1221 co rei aragonés Xaime I o Conquistador, no municipio soriano de Ágreda.
O matrimonio foi anulado polo Papa Gregorio IX en 1229 a petición do seu esposo, que alegou impedimento de parentesco. En 1234, nunha entrevista mantida no Mosteiro de Santa María de Huerta na fronteira entre os reinos de Castela e Aragón, entre Fernando III o Santo, sobriño da raíña Leonor, e o rei Xaime I, acordouse que a raíña Leonor, mentres non se desposase de novo, recibiría a vila e castelo de Ariza e que mantería todas as tenencias e usufruto que lle correspondían como dote que recibira no reino de Aragón. O rei aragonés tamén se comprometía a non separala do seu fillo, o infante Afonso, que se achaba xunto a ela.
Tras a anulación do seu matrimonio co rei de Aragón, a raíña Leonor retirouse ao reino de Castela, onde faleceu no Mosteiro das Folgas de Burgos en 1244.
Sepultura
miniatura|300x300px|[[Mosteiro de las Huelgas|Mosteiro de las Huelgas de Burgos.]] Despois da súa defunción, o cadáver da raíña Leonor de Castela recibiu sepultura no Mosteiro de las Huelgas de Burgos. Os seus restos mortais foron depositados nun sepulcro que na actualidade atópase colocado na Nave de Santa Catalina ou do Evanxeo, e áchase situado entre os que conteñen os restos do infante Filipe de Castela, fillo de Sancho IV de Castela e da raíña María de Molina, que se atopa colocado á súa dereita, e o que contén os restos do infante Pedro de Castela, irmán do anterior, que faleceu o 25 de xuño de 1319 no Desastre da Veiga de Granada.
Durante a exploración do Mosteiro de las Huelgas levada a cabo a mediados do século XX comprobouse que os restos mortais da raíña Leonor, momificados e en bo estado de conservación, xacían no seu sepulcro de pedra calcaria con cuberta a dúas vertentes e liso, aínda que no pasado estivo policromado.
O cadaleito no que se achaban os seus restos, cuxa momia medía 1´60 metros de estatura e achábase coas mans cruzadas sobre o peito, era de madeira e carecía de tapa, aínda que quedaban restos do seu forro exterior e dunha cruz realizada con galón de ouro craveteado, así como da indumentaria coa que foi inhumada a raíña, entre as que destacaban tres pezas de brocado árabe, son similares ás que se acharon no sepulcro do infante Felipe de Castela, fillo de Fernando III o Santo, que foi sepultado na igrexa de Santa María a Branca de Villalcázar de Sirga.
Matrimonio e descendencia
Do seu matrimonio naceu soamente un fillo, Afonso de Aragón (1222-1260), o fillo primoxénito de Xaime I o Conquistador e o seu herdeiro que premorreu ao seu pai.
Illas Hoorn
miniatura| Illas Hoorn miniatura|Illas Hoorn (Futuna e Alofi) coa illa de Futuna no noroeste As Illas Hoorn (tamén Illas Futuna) están situadas nas coordenadas, e pertencen a comunidade de Wallis e Futuna onde están xeograficamente integradas. A área total é de 115 km ², e a poboación e de 4.873 habitantes (censo de 2003).
Lydia Cabrera
Lydia Cabrera, nada na Habana o 20 de maio de 1899 e finada en Miami o 19 de setembro de 1991, foi unha etnóloga, investigadora e narradora cubana. Os seus estudos sobre a presenza e pegadas da cultura africana na illa nos seus aspectos lingüísticos e antropolóxicos son de ineludible consulta.
Illas Hoorn
Xeograficamente, hai dúas illas:
Lydia Cabrera
Biografía
Filla do historiador cubano Raimundo Cabrera, naceu e educouse na Habana. Como era de saúde delicada creceu na casa, entre nanas africanas (que era o persoal de servidume daqueles tempos) das que recolleu moitos contos, mitos e lendas, iniciándose así no folclore afrocubano.
Illas Hoorn
Administrativamente, as illas Hoorn abarcan dúas das tres xefaturas reais de Wallis e Futuna:
Lydia Cabrera
Biografía
En 1913 comezou a escribir a crónica social da revista Cuba y América baixo o pseudónimo de Nena.
Hermes co neno Dioniso
Hermes co neno Dioniso, tamén chamado Hermes de Olimpia é unha obra escultórica grega de mármore de 2,13 m de alto creada polo escultor Praxíteles (en grego antigo, Πραξιτέλης) arredor do ano 343 a.C. Trátase dunha obra exenta vulto redondo que se exhibe actualmente no Museo Arqueolóxico de Olimpia, dende que fora descuberta por un grupo de arqueólogos alemáns nas ruínas do templo dedicado a Hera en Olimpia no ano 1877.
Lydia Cabrera
Biografía
En 1927 pasou a residir en París, onde publicou -traducidos ao francés por Francis de Miomandre- os seus Contes nègres de Cuba (París, Gallimard, 1936), baseados en relatos ouvidos de viva voz, que constitúen tanto un achegue ao coñecemento do folclore negro como unha recreación poética. É moi coñecida a frase de Lydia Cabrera na que expresa que descubriu a Cuba a orillas do Sena. Ao parecer, os once anos que pasou en París foron decisivos para atoparse a si mesma e marcar os seus obxectivos vitais. Era, sen dúbida algunha, unha muller cunha capacidade excepcional. Estudiou en Francia na universidade, onde se especializou en Costumes, correntes e civilizacións orientais. El Monte, libro publicado en 1954 é considerado a súa obra mestra, ten un rigor propio da metodoloxía francesa, que os seus colegas admiraban e asumían como propio do estilo dela. Os seus contos e relatos están cheos de sincretismo, é dicir, a fusión das razas e culturas negra e branca, tal como se conforma a sociedade cubana: situándoos na época colonial, nas facendas e os barracóns, onde dá vida aos seus personaxes.
Hermes co neno Dioniso
A temática da obra é a mitoloxía clásica grega, xa que se representa ao deus Hermes sostendo a Dioniso de cativo. Esta escultura recolle o momento no que Hermes (fillo de Zeus e Maia) leva ao seu medio irmán aos reis de Orcómeno, temendo que Hera queira vingarse da infidelidade do seu marido Zeus. Hermes fai unha parada no camiño para ofrecer un acio de uvas ao neno, unha alusión ao futuro de Dioniso, xa que será o deus do viño. No rostro de Hermes conflúen o sorriso e a fatiga.
Lydia Cabrera
Biografía
De regreso a Cuba continuou neste labor que cada vez se foi afastando máis da ficción literaria para derivar cara a un estudo da cultura afro-cubana, nos seus aspectos lingüísticos e antropolóxicos.
Hermes co neno Dioniso
Autor
Praxíteles foi un dos grandes escultores gregos, representante destacado da escola ática durante a parte central do século IV a.C. Foi un escultor recoñecido na súa época e tamén posteriormente polo romanos que foron coñecedores e admiradores da súa obra. A súa biografía é bastante descoñecida e, neste sentido, as fontes son contraditorias. Pertenceu a unha dinastía de escultores: o seu avó, de quen recibira o nome, traballara con Fidias na Acrópole de Atenas. Tamén seu pai era escultor, Cefisodoto o Vello, de quen coñecemos unha obra orixinal do grupo denominado Irene e Plutón (tamén chamado A Paz e a riqueza) que puido servir de inspiración para a realización do Hermes.
Lydia Cabrera
Biografía
Foi unha pioneira na gravación discográfica, recollendo, in situ, todo o que existía de música ritual, cantos e danzas afrocubanas. Tivo a valentía de dedicarse a estudar os costumes afrocubanas nunha sociedade na que se achaban totalmente proscritos. E tamén foi quen de ter, durante o período republicano, unha parella do mesmo sexo.
Hermes co neno Dioniso
Autor
Praxíteles naceu ao redor do 400 a.C. e sábese, tamén, que traballou en Atenas, onde tivo un taller e que foi da mesma época que Lisipo e Escopas de Paros, cos que formou o trío de escultores máis representativo da segunda fase do clasicismo. Crese que tivo relacións coa cortesá tespia Friné, que faría de modelo da súa escultura Afrodita de Cnido. Plinio o Vello sitúa o seu cumio artístico despois da 104ª olimpíada (é dicir, do 364 ao 361 a.C.) e sinala que Eufranor foi un escultor contemporáneo seu. Hai poucas obras que se poidan considerar orixinais de Praxiteles e, aínda que hai dúbidas sobre a autoría do Hermes con Dionisio de neno, xeralmente é considerada como obra orixinal do artista.
Lydia Cabrera
Biografía
Foi asesora da Xunta do Instituto Nacional de Cultura baixo a ditadura de Batista. Traballos seus foron publicados nas revistas francesas Cahiers du Sud, Revue de Paris e Les Nouvelles Litteraires, e nas cubanas Revista Orígenes (1945-1954), Revista Bimestre Cubana (1947), Lyceum (1949), Lunes de Revolución, Bohemia.
Hermes co neno Dioniso
Autor
Praxíteles coñecía perfectamente as cualidades do mármore e nas súas obras representa, acotío, adolescentes fermosos cunha dozura e delicadeza na xestualidade contraria á escultura atlética do século anterior. As súas esculturas representan a voluptuosidade e unha sensalidade refinada aparecendo, os seus personaxes, cun certo aire tristeiro e mol. Representou as divindades como seres mortais e, mesmo, atreverse a representa a unha deusa completamente espida na Afrodita de Cnido.
Lydia Cabrera
Biografía
Desta época son os seus libros: Por qué... cuentos negros de Cuba -que foi tamén traducido ao francés por Francis de Miomandre (París, Gallimard, 1954)-, El Monte (1954) - dedicado por completo a estudar as orixes da Santería, nacida da mestura das deidades de Yoruba cos santos católicos-, Anago:Vocabulario Lucumi -que é un estudo da linguaxe Lucumi e a súa adaptación ao español-, e a súa recompilación de Refranes de negros viejos (A Habana, Eds. CR, 1955). Nos seus primeiros libros etnolóxicos, publicados entre 1954 e 1958, comezando con El Monte, a autora recolle os máis importantes fundamentos antropolóxicos, relixiosos e culturais do legado afrocubano. Para iso ten que gañarse a confianza dos seus informantes, os cales gardan celosamente o segredo dos seus rituais, mitos e costumes. Por outra banda, tivo que desenvolver unha profunda investigación de campo que a levou a moverse por numerosos pobos e cidades, sobre todo da Habana, Trinidad, Las Villas e Matanzas. Para ela, o importante consistía en desentrañar "a pegada profunda e viva que deixaron nesta illa, os conceptos máxicos e relixiosos, as crenzas e prácticas dos negros importados de África durante varios séculos de trata ininterrompida".
Hermes co neno Dioniso
Autor
Praxíteles, xunto con Lisipo e Scopas, é o gran representante do clasicismo tardío. As súas obras traslocen unha beleza sutil e un tratamento das formas moi particular que deixa como concepto, na historia da arte, a curva praxiteliana, na que o corpo ten un punto de apoio que obriga a arquear a cadeira, dando sensación dunha insetabilidade, estable.
Lydia Cabrera
Biografía
A obra de Lydia Cabrera é unha obra sobre a maxia presente nas diferentes ramas da cultura afrocubana, e esa noción de maxia non só está contida no pensamento cosmogónico, senón que forma parte da cultura cubana en xeral, traspasando os límites rituais para manifestarse en grandes parcelas da vida cotiá. Polo que a valoración final da súa obra ten que ver co descubrimento e a aceptación da realidade cultural de Cuba como expresión non só dun entramado europeo e africano —español e yoruba, principalmente—, senón dun mito orixinario, ampliado e enriquecido con múltiples signos que caracterizan os nosos arquetipos, grazas a que, a pesar da ignominiosa escravitude colonial, as culturas africanas chegadas á illa puideron expresarse xustamente nos momentos de formación da nacionalidade crioula. A influencia destas culturas negras nunca alcanzaría tanto peso de non ter sido porque incidiron na incipente nacionalidade cubana a través de mitos máxico-relixiosos.
Hermes co neno Dioniso
Historia
En 1874, Grecia asinou co Imperio alemán un acordo para a exploración arqueolóxica de Olimpia. As escavacións comezaron durante o ano seguinte dirixidas por Ernst Curtius. O 8 de maio de 1877, atopouse esta escultura nas ruínas do templo de Hera (Heraeum ou Heraion) onde fora visto pos Pausanias. Aínda que este asegurara que estaba non templo de Hera no pasado, é dicir, xa no século II a.C. e que a citara xunto con outras grandes obras da época clásica, daquela, o Heraion tamén contiña estatuas romanas. Descoñécese se estivera nese lugar dende o século IV a.C.
Lydia Cabrera
Biografía
Lydia non teorizou ao respecto: rescatou a metáfora. María Zambrano chamouna "poeta" nun memorable artigo:
Hermes co neno Dioniso
Historia
Tratábase dunha escultura masculina espida (cabeza, tronco, coxas e brazo esquerdo) que representaba un mozo que se apoiaba nun tronco de árbore cun manto. O seu estado de conservación era excepcional, grazas a que estaba cuberto dunha grosa capa de arxila.
Lydia Cabrera
Biografía
Ao triunfo da Revolución, Lydia marchou do país e nunca regresou. Saíu como exiliada, primeiro foi a Madrid e logo estableceuse en Miami, onde permaneceu ata o seu falecemento aos 92 anos.
Hermes co neno Dioniso
Historia
Posteriormente, en diferentes campañas, fóronse descubrindo outras seis pezas diferentes, até chegar ao grupo escultórico tal como pode verse hoxe en día. Ao Hermes faltáballe o antebrazo dereito, dous dedos da man esquerda, as dúas pernas a partir dos xeonllos, o pé esquerdo e os atributos sexuais; ao neno Dionisos, faltábanlle os brazos (agás a man dereita, que a pousaba sobre o ombreiro de Hermes) e a punta do pé dereito. Finalmente, non apareceu a maior parte da árbore nin o pedestal.
Lydia Cabrera
Biografía
Lydia Cabrera recibiu varios doutorados honorarios. Ela describe os seus contos como “transposicións”, pero chegan moito máis lonxe que simples relatos, xa que recreou e alterou elementos, personaxes, e temas da cultura africana, á que incorporou detalles e costumes dos séculos XIX e XX.
Hermes co neno Dioniso
Polémica sobre a autencicidade
miniatura|274x274px|Apolo Sauróctono
Lydia Cabrera
Biografía
Os últimos anos da súa vida, traballou na edición e publicación dun gran número de notas que recompilou en máis de trinta anos de investigación en Cuba.
Hermes co neno Dioniso
A prol
O xeógrafo grego do século II, Pausanias, na súa obra Descrición de Grecia (V, 17,3), comentou que vira unha estatua de tema similar no templo de Hera en Olimpia e atribuíuna a Praxíteles: «... despois ofreceron outros ao Heraion, un Hermes de pedra que leva ao neno Dioniso e é obra de Praxíteles...». Dende o seu descubrimento, a obra atribúese á representación de Hermes co neno Dioniso, mencionada por Pausanias. Georg Treu, un dos descubridores, escribiu con entusiasmo: "Non sei das obras de arte que vin, ningunha que permita comparala. Non hai dúbida de que é un orixinal de Praxiteles". Tamén a prol da atribución a Praxíteles está frederick Hartt para quen "a calidade desta escultura é moi superior á de calquera copia antiga coñecida".
Lydia Cabrera
Biografía
Algúns dos seus últimos libros son Refranes de negros viejos (1955), Otán Iyebiye, las piedras preciosas, Ayapá, cuentos de jicotea (1971), La lengua sagrada de los ñáñigos (1988) etc.
Hermes co neno Dioniso
A prol
O grupo escultórico ten un gran virtuosismo técnico e a característica "curva praxiteliana": unha curvatura suave na cadeira de Hermes ao apoiar o brazo nun tronco de árbore. A expresión no seu rostro é nostálxica e cunha mirada solta típica de Praxíteles, a flexibilidade, o aire xuvenil do deus e o tratamento dos músculos, sen dúbida, relaciónano co Apolo Sauróctono do Museo do Louvre, como tamén sucede co Sátiro en repouso nos Museos Capitolinos e coa Afrodita de Cnidos no Palacio Altemps de Roma. No entanto, é o único exemplar deste tipo coñecido, mentres existen múltiples copias do Sátiro e da Afrodita de Cnido. miniatura|Cicelado posterior do Hermes Tamén, a favor da tese praxiteliana, ou polo menos, de que é un segundo orixinal grego dos clásicos, se argumentou como proba, o material; aínda que todos os exemplares coñecidos son de mármore do Pentélico olímpico, o Hermes é mármore de Paros. Tamén se ten comprobado que a cabeza do pequeno Dioniso é semellante á das estatuas do pequeno Dioniso atopadas en Braurón e que datan de finais do século IV a.C. ou principios do século III a.C.: Hermes é, polo tanto, un orixinal do século IV a.C.
Lydia Cabrera
Traxectoria académica
Portavoz da cultura afrocubana, convértese nunha fiel rescatadora de todas as crenzas e prácticas relixiosas presentes en Cuba.
Hermes co neno Dioniso
Dúbidas
Doutra banda, o autor romano Plinio o Vello, na súa enciclopédica Naturalis Historia (libro VI), atribuíu a Cefisodoto (que posiblemente fose o pai de Praxíteles) unha escultura de Hermes co infante Dioniso, pero en bronce, e non menciona estoutra de mármore.
Lydia Cabrera
Traxectoria académica
Na súa infancia non puido ir á escola por problemas de enfermidade e na casa é educada libremente por titores. O bacharelato tamén transcorre no seu fogar e posteriormente toma cursos de posgrao.
En 1927 viaxa a París, estuda en l'École du Louvre na que se gradúa tres anos máis tarde. Lydia comeza a investigar para os seus escritos en 1928 e despois de dous meses en Cuba regresa a París, e comeza a escribir contos negros, que aparecen publicados en Cahiers du Sud, Revue de Paris, e Lles Nouvelles Littéraires. Estes son traducidos ao francés, e a editoral Gallimard publícaos en París, en 1936, baixo o nome de Contes nègres de Cuba. En 1940, publícase a primeira edición en español de Contos negros de Cuba. En 1930, nunha visita que Federico García Lorca realizou a Cuba, Lydia conduciu ao poeta a unha cerimonia secreta afrocubana que o fascinou.
Hermes co neno Dioniso
Dúbidas
Toda esta serie de elementos levou a propor outros autores en lugar de Praxíteles. Así, o Hermes podería ser obra dun escultor do período helénico próximo ao romano e a adxudicación praxiteliana deberíase a un erro ou confusión de Pausanias. Carl Blümel propón unha solución que permita o testemuño de Pausanias e unha adxudicación tardía: Hermes é obra dun "Praxíteles" pero é, de feito, un escultor do século II a.C., cuxa sinatura atopouse nas escavacións de Pérgamo. Non obstante, hai controversia sobre a datación da obra, que algunhas características estilísticas parecen ser de épocas posteriores polo que algúns expertos cren que se trata dunha copia do século I e un orixinal de Praxíteles do século IV a.C.
Lydia Cabrera
Traxectoria académica
Pola súa dedicación ao seu traballo gañouse a confianza dos afrocubanos, o que lle permitiu en 1950 percorrer todo o país e recompilar moita información sobre rituais e mitos que eran coñecidos por poucos. O seu libro O Monte é considerado unha biblia das relixións afrocubanas.
Hermes co neno Dioniso
Tema
Segundo relatos da mitoloxía grega, Dioniso era fillo de Zeus e Sémele, unha mortal, filla de Cadmo, rei de Tebas, e de Harmonía. Sémele pediulle a Zeus que lle amosara canto poder posuía e, Zeus, o rei dos deuses olímpicos, amosoullo con todo o seu potencial. Daquela, Sémele morreu por mor do lume provocado pola tormenta ocasionada por Zeus; mais coma este sabía que Sémele estaba embarazada, sacoulle o bebé do ventre e o coseuno na súa coxa. Ao cabo de seis meses, segundo o mito, naceu Dioniso, que por iso tamén é coñecido como "o deus nado dúas veces".
Lydia Cabrera
Traxectoria académica
Os seus relatos abordan diversos temas: a orixe do universo africano, animais personificados, os deuses africanos, os animais e as plantas, o seu destino e os quefaceres da vida.
Hermes co neno Dioniso
Tema
Pouco despois do nacemento, a súa custodia recaeu en Hermes, tamén fillo de Zeus, para que o protexese de Hera e o levase para quedar ao coidado de Atamante e maila súa espoa Ino (irmá de Sémele), reis de Orcómeno. Posiblemente, a escultura realizouse como unha alegoría de paz entre os habitantes de Elis, que tiñan a Hermes como patrón e Arcadia, que tiñan a Dioniso.
Lydia Cabrera
Traxectoria académica
Lydia Cabrera morre o 19 de setembro de 1991, aos noventa e dous anos de idade.
Hermes co neno Dioniso
Análise
No cabelos, dende que se descubriu, aprécianse pequenas pegadas de cinabrio, un composto de sulfuro de vermello de mercurio, unha cor que probablemente non sexa real, senón unha preparación para o dourado. A cor atópase nas correas da sandalia orixinal do pé, que tamén presenta restos de ouro; ademais, a sandalia ten un debuxo de Heracles feito en pintura e que nace no motivo tallado nas correas entre os dedos. Probablemente, tiña os ollos e os beizos vermellos.
Quinton Aaron
Quinton Aaron, nado o 15 de agosto de 1984 no Bronx, Nova York, é un actor estadounidense. Fixo o seu primeiro papel no cine en Be Kind Rewind, de Michel Gondry. O seu primeiro papel protagonista foi interpretando a Michael Oher no filme de 2009 Un soño posible.
Tamén ten feito aparicións na televisión como no 2010, cando apareceu nun episodio de Law & Order: Special Victims Unit. No 2015, Aaron rodou o filme Busy Day en Albuquerque, Novo México.
Dreta de l'Eixample
250px|miniatura|O [[Paseo de Gràcia]] A Dreta de l'Eixample é un dos seis barrios do distrito do Eixample da cidade de Barcelona. Este barrio foi onde empezou a aplicación do plan de ensanche de Ildefons Cerdà. Esténdese desde a rúa Balmes ata o paseo de Sant Joan e rúa de Nápoles.
Está composto por varios dos principais lugares de interese de Barcelona como a Plaça de Catalunya ou o Paseo de Gràcia, coa Pedrera e a Casa Batlló, entre outros.
Cando se iniciou a urbanización, construíronse casas unifamiliares con xardín, das que quedan xa poucas mostras. Despois das obras da Via Laietana, na Ciutat Vella, a burguesía comezou a ocupar o Eixample, encargando as construcións aos grandes arquitectos do momento.
Os verbos irregulares galegos
Os verbos irregulares son aqueles que teñen diferente o tema de presente do tema de perfecto.
O tema verbal é a suma da raíz e a vogal temática. Hai dous temas: o de perfecto (encóntrase no pretérito de indicativo, antepretérito de indicativo, pretérito de subxuntivo e futuro de subxuntivo) e o de presente (resto de tempos verbais).
Exemplos
Como dixemos na definición hai un grupo de 18 verbos que teñen un tema específico para a conxugación do presente no pretérito de indicativo, antepretérito de indicativo, pretérito de subxuntivo e futuro de subxuntivo. Velaquí tres exemplos
Cinco
O cinco (5) é o número natural que segue ao catro e precede ao seis. Na numeración romana represéntase cun V
O 5 é o terceiro número primo, despois do 3 e antes do 7. O 5 é tamén o segundo número de Fermat (n=1), despois do 3 e antes do 17. É o terceiro número primo de Sophie Germain.
A orixe da representación romana do cinco con "V" non garda relación coa letra en si, senón que simbolizaba unha man (cinco dedos).
Asociación Cultural Amigos da Música de Ordes
Traxectoria
Foi en creada en 1989 como parte dun proxecto para recuperar a antiga banda de música que existira entre 1931 e 1934.
A banda deu o seu primeiro concerto no ano 1991.
Meco, Madrid
Meco é un concello español da Comunidade de Madrid. A súa poboación é de 12.797 habitantes (INE 2012).
Corvelle, Vilalba
San Bartolomeu de Corvelle é unha parroquia do concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2022 tiña 244 habitantes (125 homes e 119 mulleres), distribuídos en 27 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 399 habitantes.
Universal (álbum)
Universal é o cuarto álbum de estudio da banda norueguesa de black metal Troll, publicado en 2001.
Gustav Krupp
Gustav Krupp von Bohlen und Halbach (7 de agosto de 1870 — 16 de xaneiro de 1950) foi un diplomático e empresario alemán, xestor do grupo de industria pesada Krupp AG desde 1909 a 1941. Foi procesado no Xuízo de Nuremberg por prácticas escravistas con presos.
Obtivo grandes beneficios e foi duramente criticado no seu país por iso ao finalizar a guerra. Despois do Tratado de Versalles, ningunha empresa alemá podía volver fabricar armamento, polo que Gustav reordeno a compañía e diversificou a fabricación para material pesado agrícola. No entanto, fabricou en segredo material militar -pezas de artillería- para Suecia e os Países Baixos a través de empresas subsidiarias. Na década dos 1930s, usando tamén empresas estranxeiras subsidiarias, iniciou a fabricación de carros de combate e submarinos.
Opúxose á chegada do nazismo ata que en 1933 os seus membros axudáronlle a desfacerse dos sindicatos nas empresas do grupo. Máis tarde asinou substanciosos contratos coa Alemaña nazi para o vertixinoso programa de rearmamento emprendido por Hitler. Na segunda guerra mundial mantivo nas súas empresas un gran número de escravos de distintos países ocupados e de campos de concentración, tendo ata industrias cerca do campo de concentración de Auschwitz.
Os seus problemas de saúde a partir de 1939 leváronlle a unha parálise en 1941, entregando o funcionamento formal do negocio ao seu fillo Alfred Krupp en 1943. Aínda que foi capturado para ser xulgado en Nuremberg, a súa prostración e senilidade impediron o seu procesamento.
Slip jig
miniatura|300px|dereita|[[Partitura do slip jig "Drops of brandy".]] O termo slip jig refírese tanto a un estilo de música irlandesa como a un tipo de baile irlandés. Ten compás de 9/8.
Por mor do seu tempo, o slip jig é máis longo que o reel para o mesmo número de compases. Nas competicións de stepdance irlandés, o tempo de 113 pulsos por minuto é o mesmo que noutras danzas, pero cada compás é máis longo. No canto de bailar 48 compases, o bailarín só ten que bailar 40.
George Sanders
George Henry Sanders, nado en San Petersburgo o 3 de xullo de 1906 e finado en Castelldefels (Barcelona o 25 de abril de 1972 foi un actor e músico británico.
Traxectoria
Nado no Imperio Ruso de pais ingleses, regresaron ao seu país tralo triunfo da Revolución Rusa. Tras graduarse traballou nunha axencia de publicidade, onda a secretaria e entón aspirante a actriz Greer Garson lle suxeriu que intentase ser actor. Debutou no cinema británico en 1929 e sete anos máis tarde participou no seu primeiro filme estadounidense.
Desde 1957 participou en series de televisión como The Man From U.N.C.L.E. ou Batman e puxo a voz a Shere Khan na produción de Disney The Jungle Book.
Artur
240px|miniatura|Pintura do [[Rei Artur por Charles Ernest Butler.]]
Artur é un nome propio masculino de orixe celta na súa variante en galego. O seu significado é "Gardián da osa", referíndose á constelación, malia poder tamén ser interpretado noutras ocasións coma "oso forte" ou "oso nobre". O Rei Artur é un personaxe moi soado da literatura europea, especialmente na inglesa, mais popular tamén na galega pola influencia céltica; e que tamén pode ser atopado na literatura latina; onde aparece coma o monarca ideal, tanto na guerra como na paz, polos seus valores como estratego da armada inglesa. Conta coa variante galega Artús.
Orixe
A orixe do nome de Artur segue a ser motivo de debate. Algúns suxiren que deriva dos segundos nomes que empregaban os romanos (Artörius), de etimoloxía escura e controvertida [ (mais posibelmente dos mesapios  ou de orixe etrusca   ).
Algúns eruditos teñen suxestionado que é relevante para este debate entender que o nome do lendario Rei Artur aparece unicamente coma Arthur, ou Arturus nos textos en latín antigo e nunca como Artörius (aínda que dialectos de latín vulgar converteron Artörius en Arturius). Porén, isto non pode explicar res sobre a orixe do nome Arthur, proveniente de Artörius. En galés, frecuentemente ao mencionar Artörius convértese en Art(h)ur. Outra teoría di que o nome deriva do patronímico bretón «Arto-rīg-ios» que significa fillo do «Rei Oso» e que se atopa no nome persoal do antigo irlandés Art-ri e que pode ser unha adaptación latinizada de Artōrius. Menos probábel é a proposta de derivación común do galés Arth «oso» + (g) wr «home» (antes en bretón Arto-uiros). Hai dificultades fonolóxicas con esta teoría, especialmente cando se relaciona con nomes bretóns compostos. Arto-uiros debe provir do antigo galés e Artgur do galés medio e moderno e non Arthur; Arthwr e non Arthur (na poesía galesa o nome sempre se escribe Arthur e rima exclusivamente con verbas rematadas en ur e nunca con verbas rematadas en wr o que confirma que o segundo elemento non pode ser [g]wr «home»).
Unha última teoría, que só conseguiu unha aceptación limitada entre os eruditos,    deriva o nome de Artur do latín Arcturus, a estrela máis brillante na constelación de Boötes, achegada á Osa Maior, que é a romanización do grego Αρκτοῦρος (Arktouros) e significa «gardián da osa», composta así: ἄρκτος (Arktos): «oso» + οὖρος (Ouros): «vixilante ou gardián». Do latín clásico Arcturus podería terse convertido en Art(h)ur que sucede cando se menciona en galés, e por mor do seu brillo e da súa posición no ceo levou á xente a ver esta estrela coma o «gardián da osa» e o «líder» das outras estrelas de Boötes. Existe un nome en lingua irlandesa antiga que é Artúr, que se cre deriva directamente do dialecto galés antigo ou cúmbrico Artur. A historia presenta este nome no fillo ou neto de Áedán mac Gabráin (ano 609 d.C.).
Santoral
1 de setembro: Santo Artur, presbítero e mártir.
O nome en Galicia
A variante galega do nome é pouco común hoxe en Galicia, as máis das veces sendo substituída pola variante castelá: Arturo. 112 varóns levan o nome de Artur en Galicia. En Cataluña, onde o nome coincide con galego a frecuencia é moito maior. Con todo a variante castelá conta en Galicia con 3032 varón, sendo a zona peninsular de maior frecuencia.
Disteleoloxía
miniatura|dereita|O alemán Haeckel, primeiro en enunciar as bases da teoría disteleolóxica. A disteleoloxía é o punto de vista filosófico que defende que a existencia non ten causa final, é dicir, non ten un sentido último, fin ou propósito. Trátase dun termo moderno inventado e popularizado por Ernst Haeckel.
Historia e características
A disteleoloxía é unha forma activa e optimista de ateísmo dende o punto de vista da ciencia. Estivo asociada nun principio con Haeckel e os seus seguidores, e hoxe en día está principalmente ligada ás formulacións teóricas de Richard Dawkins, Sam Harris ou Christopher Hitchens.
A filosofía occidental, dende Copérnico, foi avanzando de maneira progresiva cara a unha visión disteleolóxica, dun modo oposto ás perspectivas filosóficas e sobre todo relixiosas tradicionais. Por outra banda, as escolas filosóficas que rexeitan a disteleoloxía son o idealismo alemán (filosofías de Hegel e Schelling), a teoría integral e gran parte das doutrinas promulgadas polos seguidores do principio antrópico.
Tamén se chamou disteleoloxía á liña de razoamento da filosofía da relixión que se opón ao argumento teleolóxico e proclama que discordia, medo e mal no universo, suxiren a inexistencia de Deus ou forza creativa que subxaza, ou que, no caso desta existir sería un ente malevolente.
Casa de la Seda
miniatura|250px|Casa de la Seda. A Casa de la Seda, tamén chamada Casa do Gremio dos Veleiros, Casa Gremial da arte Maior da Seda ou Casa da arte Maior da Seda (en catalán: Casa del Gremi dels Velers) é unha edificación considerada Ben de interese cultural na súa categoría de Monumento dende o 2 de xuño de 1920 situada na cidade de Barcelona. Foi construída entre 1758 e 1763 como sede do gremio de tecedores de veos de seda, creado en 1553. Algúns autores confunden o significado da palabra "veleiros", neste caso "fabricantes de veos de seda", coas persoas que se dedican á fabricación de velas para embarcacións.
O edificio foi proxectado por Joan Garrido e conserva os esgrafiados orixinais do século XVIII nas fachadas suroeste, que dá á Vía Laietana, e sueste. A outra fachada, que dá á praza de San Francisco, foi unha parede medianeira até a apertura da Vía Laietana, e coincidindo coa remodelación do edificio que dirixiu en 1930 o arquitecto Jeroni Martorell, o estucador Ferran Serra fixo outros esgrafiados imitando os antigos para harmonizar a imaxe do edificio resultante. Na esquina hai unha imaxe da Inmaculada Concepción obra de Joan Enrich.