cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Concordia (Monforte de Lemos)
Historia e características
Subtitulado Semanario defensor de los intereses locales, apareceu en maio de 1902. Dirixido por Ramón Álvarez García, o redactor e administrador era José Ramón Lence. Publicaba información local, pero tamén de fora da bisbarra e sobre todo de ultramar; dedicaba moito espazo ás notas de sociedade. Contiña as seccións La Semana, Croniquilla, Del Consistorio e Anuncios Telegráficos. Trala morte do seu director en xaneiro de 1903, cesou a súa publicación en febreiro dese ano.
Crista (carúncula)
miniatura|Crista dun galo. A crista é unha protuberancia caruncular situada de forma lonxitudinal que presentan algunhas especies de aves galiformes (Galliformes) na parte superior da cabeza. As cristas das aves gestán xeralmente vivamente coloreadas. É un carácter sexual secundario que se desenvolve totalmente coa madurez sexual e distingue os machos das femias. A intensidade da súa coloración e turxencia están regulados polas hormonas sexuais e intensifícanse durante a época de cría.
Tipos de crista nas aves
Pola súa forma e configuración as cristas poden clasificarse nos seguintes grupos:
Xoán González Millán
Xoán González Millán, nado no Grove en 1951 e finado en Nova York o 23 de novembro de 2002, foi un estudoso e crítico literario galego, especialista en Álvaro Cunqueiro.
Traxectoria profesional
Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e posteriormente Antropoloxía na de Comillas. En 1987 doutorouse pola Universidade da Cidade de Nova York, cunha tese sobre Álvaro Cunqueiro, escritor sobre o que redactaría a maior parte da súa obra como crítico. Conseguiu praza de profesor de literaturas hispánicas e lusobrasileiras no Hunter College da Universidade de Nova York, e coordinou o Centro de Estudos Galegos desa entidade, o primeiro en abrirse nos Estados Unidos de América.
Colaborou en distintas revistas de cultura e crítica literaria, como Grial, A Trabe de Ouro ou A Nosa Terra. Entre 1993 e 2000 foi ademais director do Anuario de Estudos Literarios Galegos.
Tamén foi presidente da Asociación Internacional de Estudos Galegos (AIEG).
Galardóns
A título póstumo foi nomeado fillo predilecto do Grove.
Vida persoal
Faleceu como consecuencia dun accidente de tráfico sufrido o 22 de novembro, en Lexington, no parque natural de Catskill, onde tamén morreu a súa muller, Esperanza Caneda.
Mountain Battles
Mountain Battles é o cuarto álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Breeders, editado o 7 de abril do 2008 a través do selo 4AD no Reino Unido e un día máis tarde nos Estados Unidos.
Listaxe de cancións
Todos os temas foron compostos por Kim Deal agás onde se indique.
Morcelle, Morcelle, Becerreá
Morcelle é un lugar da parroquia de Morcelle no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 38 habitantes (20 homes e 18 mulleres).
Trapecio
Un trapecio é un cuadrilátero con dous lados paralelos, e cos outros dous non paralelos. Os lados paralelos son as bases do trapecio (base maior e base menor) e a distancia entre eles denomínase altura. Denomínase mediana ao segmento que une os puntos medios dos lados non paralelos.
Tipos de trapecio
Os trapecios respecto aos seus ángulos internos poden ser rectángulos, isósceles ou escalenos:
Cálculo da altura dun trapecio
dereita|
A altura (h) dun trapecio pode calcularse en función das súas bases (a e c) e dos lados (b e d), mediante a seguinte ecuación:
Onde a é a base maior, c é a base menor, e os lados non paralelos son b e d.
Área dun trapecio
A área A dun trapecio de bases a e c e de altura h é igual á semisuma das bases pola altura.
-787
Véxase tamén
Historia ano a ano
Altered Beast
Altered Beast, comercializado no Xapón como Jūōki (獣王記) é un videoxogo arcade de 1988 do xénero beat 'em up desenvolvido e comercializado por Sega. O xogo está ambientado na Grecia antiga, e conta a historia dun centurión que é resucitado por Zeus para rescatar á súa filla Atenea, e para conseguilo é quen de transformarse en diferentes bestas como en lobishome grazas a diferentes poderes. Despois do seu lanzamento inicial arcade, foi adaptado a diferentes consolas como Mega Drive/Genesis.
Tim O'Reilly
Tim O'Reilly (en irlandés, Tadhg Ó Raghallaigh), nado o 6 de xuño de 1954, é un dos grandes líderes de opinión en Internet. Naceu en 1954 en Cork (Irlanda), e criouse en San Francisco (Estados Unidos). Seus son varios dos primeiros acontecemientos na Rede. Dende 1978 é fundador e presidente de O'Reilly Media (antigamente O'Reilly & Associates), unha prestixiosa compañía norteamericana que publica libros e páxinas web, e organiza conferencias relacionadas coa informática.
Biografía
Foi un forte impulsor do software libre, e é autor (xunto con Dale Dougherty, Craig Cline e John Batelle) do concepto Web 2.0, que designa a evolución actual de Internet cara a maiores graos de interactividade cun funcionamento cada vez máis sinxelo e intuitivo, tendo a Web como elemento central. Tamén participou no desenvolvemento da linguaxe Perl.
Inicialmente estivo interesado na literatura, mais tras licenciarse en Humanidades en 1975 pola Universidade Harvard, veuse envolto no campo dos manuais de ordenadores. Pouco a pouco comezou a sentirse atraído pola informática e actualmente é autor de varios libros, publicados todos eles pola súa editorial. En 1992 publicou The Whole Internet User's Guide & Catalog, o primeiro libro divulgativo sobre Internet. En 1993 creou o primeiro portal de Internet: Global Network Navigator, que máis tarde se convertería en AOL. En 2000 fundou Safari Books Online, o primeiro sitio de venda de libros na Rede. Nunha conferencia en 2004 presenta publicamente o concepto de Web 2.0. O' Reilly forma parte de CollabNet, e estivo a bordo de Macromedia ata a súa fusión con Adobe Systems en 2005. En 2007 pasou a formar parte da dirección de MySQLAB.
Viroloxía
A viroloxía é unha rama da microbioloxía que estuda os virus, partículas submicroscopicas de material xenético (ADN ou ARN) contido nunha cápside proteica, así como outras partículas similares a virus (viroides, virusoides). Esta rama da bioloxía céntrase no estudo dos seguintes aspectos dos virus: estrutura, clasificación e evolución, mecanismos de infección e explotación da célula hóspede con fins reprodutivos, interacción coa fisioloxía do organismo infectado e inmunidade, doenzas causadas, técnicas de illamento e cultivo, terapia xénica, e utilización en investigación e desenvolvemento. A viroloxía é considerada un subcampo da microbioloxía e a medicina.
Tim O'Reilly
Biografía
No ano 2001 veuse envolto nunha disputa con Amazon.com, dirixindo unha protesta contra a súa patente one-click, e, especialmente, en oposición á afirmación de dita patente por parte de Amazon contra o seu rival barnesandnoble.com. A disputa terminou con O'Reilly e Jeff Bezos, fundador de Amazon.com, viaxando a Washington, D.C. para esixir unha reforma da patente.
Viroloxía
A súa investigación inclúe:
Historia da viroloxía
O termo virus apareceu en 1599. O seu significado orixinal é "veleno", e tardou en adquirir o seu significada actual.
Séculos XVIII e XIX
Os primeiros descubrimentos sobre os virus tiveron que ver coas súas vacinas, moito antes de coñecerse que era exactamente un virus. Unha das primeiras formas de vacinación contra a varíola desenvolveuse hai varios milenios na China. Consistía na aplicación de residuos de pacientes de varíola (tecidos ou fluídos) de doentes, co obxectivo de inmunizar a persoas sas. En 1717 Mary Wortley Montagu observou dita práctica en Istambul, e intentou popularizala en Gran Bretaña, de maneira infrutuosa. Era unha práctica relativamente perigosa, xa que se inoculaban virus viables da varíola, aínda que atenuados. En 1796 Edward Jenner desenvolveu un método máis seguro, utilizando residuos de varíola de orixe bovina (varíola da vacas ou cowpox), conseguindo a inmunización exitosa da primeira persoa, o que permitiu a adopción xeneralizada de dita práctica. Posteriormente desenvolvéronse outras vacinas exitosas contra outras enfermidades virais, como a da rabia de Louis Pasteur, obtida en 1886. Porén, nesa época, a natureza dos virus era aínda descoñecida.
Século XX
En 1903 propúxose por primeira vez que a transdución mediada por virus podería causar cancro. En 1908 Bang e Ellerman demostraron que un filtrado de orixe viral podía transmitir a leucemia aviar; observacións que foron ignoradas ata o momento en que a leucemia se considerou como un estado canceroso. En 1911 Peyton Rous demostrou a transmisión da leucemia aviar, un tumor sólido, mediada por un virus, e grazas a isto fue considerado o "pai da viroloxía tumoral". O virus foi denominado virus do sarcoma de Rous, e clasificouse como un retrovirus. Desde entón, decribíronse numerosos retrovirus canceríxenos.
A existencia de virus con capacidade de infectar bacterias (bacteriófagos) foi descrita por Frederick Twort en 1911, e por Félix d'Herelle en 1917. Debido a que as bacterias poden reproducirse dodamente en cultivo in vitro, este feito conduciu a un crecemento importante da viroloxía.
A causa da pandemia de gripe de 1918 non foi recoñecida ata finais de 1918, cando científicos franceses demostraron que un virus capaz de atravesar filtros clásicos de retención de certos microorganismos patóxenos podía transmitir a doenza en humanos e animais, cumprindo cos postulados de Koch (que deben cumprir as doenzas para ser condideradas infecciosas).
En 1926 demostrouse que a escarlatina era causada por unha bacteria que era o hóspede dun virus bacteriófago.
Aínda que os virus vexetais e os bacteriófagos poden cultivarse in vitro de xeito relativamente simple, os virus animais normalmente requiren un hóspede animal vivente, facendo moito máis complexo o estudo das súas características biolóxicas e infecciosas. En 1931 demostrouse que o virus da gripe podía multiplicarse en ovos de ave, un método que aínda se utiliza para a produción de certas vacinas. En 1937, Max Theiler obtivo un cultivo do virus da febre amarela en ovos aviares, e produciu unha vacina a partir dunha cepa atenuada do virus; esta vacina salvou millóns de vidas e aínda é utilizada actualmente.
Max Delbrück, especialista en bacteriófagos, describiu o seu ciclo de vida (1937) como segue: a partícula viral é ensamblada a partir das estruturas que a compoñen nunha soa etapa; finalmente, deixa a célula anfitrioa para infectar outras células. O experimento de Hershey e Chase en 1952 demostrou que só entra na célula bacteriana durante unha infección polo bacteriófago T2 o ADN e non as proteínas. A transdución de bacterias por bacteriófagos foi descrita o mesmo ano.
En 1949 John F. Enders, Thomas Weller e Frederick Robbins informaron da multiplicación do poliovirus nun cultivo de células embrionarias humanas, no que foi o primeiro exemplo significativo dun virus animal obtido fóra dun hóspede vivente ou de ovos de ave. Este traballo permitiu a Jonas Salk a produción dunha vacina contra a polio utilizando o virus desactivado. Esta vacina demostrou a súa efectividade en 1955.
O primeiro virus que foi cristalizado e cuxa estrutura foi dilucidada en detalle foi o virus do mosaico do tabaco (TMV), virus que fora estudado previamente por Ivanovski e Beijerink. En 1935, Wendell Stanley obtivo a súa cristalización por microscopía electrónica, demostrando á súa vez que o virus permanece activo mesmo despois da cristalización. Imaxes obtidas por difración de raios X do virus foron obtidas por Bernal e Fankuchen en 1941. Baseándose en ditas imaxes, Rosalind Franklin propuxo a estrutura completa do virus do mosaico do tabaco en 1955. O mesmo ano, Heinz Fraenkel-Conrat e Robley Williams demostraron que o ARN purificado do TMV e a proteína da cápside podían autoensamblarse nun virión funcional, o que suxería que este mecanismo de ensamblaxe é utilizado tamén dentro da célula hóspede, como Delbrück propuxera anteriormente.
En 1963, Baruch Blumberg descubriu o virus da hepatite B e desenvolveu unha vacina contra a hepatite B.
En 1965, Howard Temin describiu o primeiro retrovirus: un virus cuxo xenoma de ARN é transcrito a ADN complementario (ADNc), integrándose no xenoma do hóspede e expresando os seus compoñentes a partir do mesmo. A transcriptase inversa viral, a cal, xunto coa integrase viral, é unha característica distintiva dos retrovirus, foron descritas independentemente en 1970, por Howard Temin e David Baltimore. O primeiro retrovirus infeccioso para os humanos foi identificado por Robert Gallo en 1974. Posteriormente, determinouse que a primeira transcriptase inversa descrita non é específica dos retrovirus, xa que os retrotransposóns que codifican dito encima son abundantes nos xenomas de todos os eucariotas. Aproximadamente do 10 ao 40% do xenoma humano deriva de tales entidades.
En 1975 describiuse o funcionamento dos oncovirus. Ata ese momento críase que estes virus portaban certos xenes chamados oncoxenes, os cales, ao inserírense no xenoma do hóspede, podían causar un cancro. Michael Bichop e Harold Varmus demostraron que o oncoxene do virus do sarcoma de Rous non é específico de dito virus, senón que está presente no xenoma de animais sans de varias especies. O oncovirus pode cambiar o oncoxene benigno preexistente, converténdoo nun oncoxene canceríxeno.
En 1976 rexistrouse a primeira epidemia de Ébola, doenza producida por un virus altamente letal e doadamente transmisible.
En 1977, Frederick Sanger secuenciou por primeira vez o xenoma completo dun organismo, o bacteriófago PhiX174. O mesmo ano, Richard Roberts e Phillip Sharp mostraron en traballos independentes que os xenes do adenovirus conteñen intróns e, por tanto, deben utilizar un mecanismo de recombinación xenética (ou empalme de xenes). Máis tarde demostrouse que case todos os xenes dos organismos eucariotas posúen intróns.
En 1982, Stanley Prusiner descubriu os prións e mostrou que ditas entidades eran a causa da encefalopatía esponxiforme transmisible (EET) que afecta a cabras e ovellas.
Informouse dos primeiros casos de SIDA en 1981, e o VIH, o retrovirus responsable da enfermidade, identificárono en 1983 Luc Montagnier, Françoise Barré-Sinoussi e Robert Gallo. A partir de entón, desenvolvéronse diferentes probas clínicas para detectar a presenza de anticorpos contra o VIH. Paralelamente, o importante esforzo de investigación dedicado ao VIH converteuno no virus mellor estudado. O Herpesvirus humano 8, causante do sarcoma de Kaposi, o cal se desenvolve a miúdo en enfermos de SIDA, foi identificado en 1994. Desenvolvéronse diferentes medicamentos antiretrovirais a finais dos anos 90, diminuíndo de maneira substancial a mortalidade debida ao SIDA nos países desenvolvidos.
En 1985, Harald zur Hausen demostrou que dúas cepas do virus do papiloma humano (HPV papilomavirus) eran a causa do cancro de colo uterino. Os virus denominados oncovirus, contribúen ao desenvolvemento de certas formas de cancro. Case todos os casos de cancro cervical foron causados polo HPV que se contaxia por transmisión sexual. Outro exemplo é a asociación entre a infección do virus da hepatite B ou C e o cancro de fígado.
O virus da hepatite C foi identificado utilizando técnicas moleculares de clonación en 1987, que serviron de base para a elaboración de probas de detección que reduciron de maneira importante a incidencia da transmisión da hepatite durante as transfusións sanguíneas. Os traballos iniciais en terapia xénica utilizando vectores virais realizáronse ao inicio da década de 1980, cando se deseñaron retrovirus que podían inserir un xene de orixe distinta á do xenoma do hóspede. Ditos virus portadores do xene externo non posúen un xenoma viral completo, e son incapaces de reproducirse. En 1989 realizáronse os primeiros estudos utilizando o modelo murino, que foron seguidos por estudos realizados en humanos. Ditos estudos foron realizados en pacientes coa enfermidade xenética inmunodeficiencia combinada grave, aínda que o éxito dos ensaios clínicos foi limitado. Entre 1990 e 1995 a terapia xénica aplicouse a varias enfermidades, utilizando diferentes vectores virais, aínda que os obxectivos iniciais non foron completamente alcanzados. En 1999, ocorreu un accidente grave cando un pacente morreu durante un ensaio clínico de terapia xénica, debido a que desenvolveu unha resposta inmune grave despois de ter recibido un vector adenovirus. Informouse dun tratamento exitoso de terapia xénica en dous casos de inmunodeficiencia combinada grave asociada ao cromosoma X en 2000.
Século XXI
En 2002 publicáronse traballos nos cales se xerou un poliovirus completamente sintetizado in vitro, que se converteu no primeiro organismo xerado desta forma. Necesitáronse dous anos para obter o xenoma de 7 741 bases a partir da secuencia de ARN (publicada previamente) do virus. En 2003, utilizouse un método máis rápido para ensamblar o xenoma de 5 386 bases do bacteriófago Phi X 174 en apenas 2 semanas.
O mimivirus xigante, que algúns consideran un intermediario entre os procariotas máis pequenos e os virus ordinarios, foi descrito en 2003 e secuenciado en 2004.
A cepa do subtipo H1N1 do virus da gripe, que causou a morte de 50 millóns de persoas durante a pandemia de gripe española de 1918 foi reconstituída en 2005. Fragmentos do xenoma foron recuperados a partir de tecidos preservados de vítimas da gripe, e logo da súa ensamblaxe, sintetizouse un virus viable a partir desa secuencia. A pandemia de gripe de 2009 foi xerada por outra cepa de virus da gripe A H1N1, coñecida como "gripe porcina".
Entre 2006 e 2007 determinouse que ao introducir certos xenes dun factor de transcrición específico en células epidérmicas normais murinas ou humanas, era posible transformalas en células pluripotentes ou células nai ou troncais. A técnica empregada utiliza retrovirus modificados para transformar as células; isto representa un problema para utilizalas en terapia xénica debido a que estes virus integran o seu xenoma nunha posición aleatoria no xenoma do hóspede, o cal pode interromper a secuencia doutros xenes e potencialmente, causar un cancro.
En 2008, descubriuse o virófago Sputnik como unha entidade que utiliza a maquinaria dun virus axudante para reproducirse, e pode inhibir a reprodución de dito virus axudante. O Sputnik reprodúcese nunha ameba infectada por un mamavirus, un parente próximo do mimivirus mencionado anteriormente, coñecido como o virus de maior tamaño descrito ata o momento.
Un retrovirus endóxeno (ERV, polas súas siglas en inglés) é un virus cuxo xenoma foi incorporado definitivamente ao xenoma das células xerminais dun organismo, o que lle permite xerar novas partículas virais despois de cada reprodución de dito organismo. Estimouse que aproximadamente o 9% do xenoma humano se orixinou a partir de ERV. En 2015 demostrouse que certas proteínas dun ERV exprésanse activamente en embrións humanos 36 horas despois da fecundación, e que parecen xogar unha función no desenvolvemento embrionario, así como na protección dos embrións contra unha potencial infección debido a outros virus.
Cultivo de virus in vitro
No ano 1954 outorgóuselle o premio Nobel a Thomas Huckle, que en 1949 realizara o descubrimento da capacidade de reproducirse in vitro do virus da poliomielite, asociado a cultivos celulares, o cal constituíu un extraordinario avance, permitindo cultivar o virus en laboratorio en grandes cantidades, posibilitando o desenvolvemento da vacina da poliomielite, así como o illamento de moitos outros virus e o desenvolvemento doutras vacinas como a do sarampelo, rubéola, papeiras, e a mellora doutras, como a da rabia. Desta maneira, Thomas Weller converteuse nun dos primeiros investigadores en illar virus como o da varicela-zóster, o citomegalovirus e o virus da rubéola, este último do seu propio fillo. A viroloxía tamén é unha rama taxonómica da bioloxía para estudar os virus e todos os seus compoñentes.
Infecciones virais e defensas do hóspede
Unha motivación principal no estudo de virus é que son os axentes causais de varias enfermidades contaxiosas importantes (infeccións virais), entre elas o arrefriado común, a gripe, a rabia, o sarampelo, diferentes formas de diarrea, hepatite, dengue, febre amarela, polio, varíola e SIDA. O virus Herpes simplex causa chagas e o herpes xenital estudouse como un axente causal da Enfermidade de Alzheimer.
Algunhas partículas subvirais tamén son axentes causais de enfermidade: un prión é recoñecido como o axente causal das encefalopatías esponxiformes, as cales inclúen o kuru, a enfermidade de Creutzfeldt-Jakob e a encefalopatía esponxiforme bovina ("enfermidade das vacas tolas"), mentres que a hepatite D se debe a un virus satélite.
O estudo da maneira en que os virus causan enfermidades denomínase patoxénese viral. O grao no cal un virus causa enfermidade é a súa virulencia (ou grao de patoxenidade).
Cando o sistema inmunitario dun vertebrado encontra un virus pode producir anticorpos específicos que poden adherirse ao virus e neutralizar a súa infectividade, ou marcalo para indicar a súa destrución polas células fagocíticas. A presenza de anticorpos no soro sanguíneo é a miúdo utilizada para determinar se unha persoa estivo exposta previamente a un virus determinado, grazas a probas de laboratorio como o ELISA. A vacinación protexe contra as enfermidades virais estimulando a produción de anticorpos. Os anticorpos monoclonais, específicos para un virus determinado, tamén se utilizan para a súa detección, con técnicas como a microscopía de fluorescencia.
Unha segunda defensa dos vertebrados contra os virus é a inmunidade mediada polos linfocitos T ou inmunidade celular. En dita resposta, cando un linfocito T recoñece unha proteína potencialmente viral na superficie dunha ou varias células do corpo, dita célula ou grupo de células son destruídas, á vez que poboación de linfocitos T aumenta. Este mecanismo tamén é inducido por certos tipos de vacinas.
A interferencia por ARN é un mecanismo celular presente nas plantas, animais e outros eucariotas, que puido evolucionar como un sistema de defensa contra certos virus. Está constituído por un conxunto de encimas que poden detectar as cadeas virais de ARN bicatenario (que forman parte do ciclo de vida de certos tipos de virus), para logo eliminar as versións correspondentes de ARN de cadea sinxela unidas a ditos ARN de cadea dobre, impedindo a tradución do ARN viral.
Cada enfermidade viral mortal presenta un paradoxo: A morte do hóspede non presenta beneficio algúns para o virus, entón, hai que explicar por que algunhas especies evolucionaron desa maneira. Actualmente, crese que a maioría dos virus son relativamente benignos nos seus hóspedes naturais; de feito, algunhas infeccións virais mesmo poderían ser beneficiosas para o hóspede. Por tanto, a letalidade dunha enfermidade viral sería o resultado dun "salto" accidental do virus dunha especie en que é benigno a un novo hóspede, que non está adaptado á súa presenza (zoonose). Por exemplo, o virus que causa a gripe en humanos estaría asociado inicialmente aos porcinos e aves como os seus hóspedes naturais. Igualmente, o VIH que produce a SIDA, é considerado como un virus derivado dunha forma benigna presente nos primates non humanos.
Aínda que foi posible previr certas enfermidades virais grazas á vacinación, o desenvolvemento de fármacos antivirais para tratar as enfermidades virais é un avance recente. O primeiro fármaco deste tipo foi un interferón, substancia que é producida naturalmente como resposta do organismo a unha infección dada, que pode estimular outros compoñentes do sistema inmunitario.
Bioloxía molecular e terapia viral
Certos bacteriófagos, poden transportar o material xenético dunha bacteria a outra, nun proceso coñecido como transdución. Esta transferencia horizontal de xenes permitiu a súa utilización como unha ferramenta da bioloxía molecular. O código xenético, a función dos ribozimas, o primeiro ADN recombinante e as bibliotecas de xenes foron desenvolvidas grazas aos bacteriófagos. Diferentes elementos xenéticos derivados de ditos virus, como certos promotores altamente eficaces, son utilizados masivamente na bioloxía molecular de última xeración.
Certos tipos de virus de organismos eucariotas deben introducir o seu material xenético no núcleo das células hóspedes para que a súa reprodución sexa posible. Dita condición favoreceu a súa utilización como vectores con capacidade de introducir certos xenes de interese en células hóspede específicas, proceso chamado transformación celular. Diferentes retrovirus modificados (de baixa ou ningunha virulencia) son utilizados con frecuencia con este propósito.
A utilización dos virus como vectores de xenes de interese é o obxecto de estudo da terapia xénica, que busca combater certas enfermidades xenéticas. Porén, unha das barreiras naturais para a utilización de ditos tratamentos, é a posible resposta do sistema inmunitario do paciente contra os virus vectores.
Outra forma de terapia actualmente en estudo é o uso de bacteriofagos para combater enfermidades bacterianas como alternativa ao uso de antibióticos (ver tamén os fagos como antimicrobianos).
Os virus con actividade oncolítica son virus que infectan con preferencia certas células cancerosas. A investigación na súa aplicación como terapia contra o cancro encóntrase aínda en desenvolvemento.
Outras aplicacións
Outras aplicacións modernas de certos virus modificados grazas á enxeñaría xenética, son a nanotecnoloxía e a ciencia de materiais. Ademais, certos virus foron utilizados en neurociencia e na elaboración de mapas neuronais.
Estrutura e clasificación dos virus
Unha das ramas importantes da viroloxía é a clasificación dos virus. Os virus poden ser clasificados segundo a célula hóspede á que infectan en: virus animais, virus de plantas, virus fúnxicos, e bacteriófagos (virus que infectan bacterias, entre os que están os virus máis complexos). Outra forma de clasificalos é pola forma xeométrica da súa cápside (as máis comúns son a helicoidal e a icosaédrica) ou pola estrutura do virus (por exemplo, pola presenza ou ausencia de envoltura viral lipoproteica). Os virus miden unhas poucas decenas de millonésimas de milímetro (nanómetros), e o seu tamño vai de 30 nm a uns 450 nm, o que significa que a gran maioría deles non se poden ver con microscopio óptico e para estudalos hai que utilizar o electrónico, a espectroscopia de resonancia magnética nuclear (RMN) e a cristalografía de raios X.
Os virólogos tamén estudan as partículas subvirais, partículas infecciosas moito máis simples e pequenas que os virus, como son:
Os taxons en viroloxía non son necesariamente monofiléticos, xa que as relacións evolutivas dos diversos grupos non están claras. Existen tres hipóteses sobre a orixe dos virus:
De particular interese son os mimivirus, un tipo de virus xigantes que infecta amebas e codifica moita máis maquinaria molecular que a que é habitual nos virus, maquinaria e que se asocia xeralmente con bacterias. Ante eles xorde a pregunta de se son unha versión simplificada dun procariota parasito ou se se orixinaron como virus simples que despois adquiriron xenes dos seus hóspedes.
A evolución dos virus, que a miúdo ocore conxuntamente coa evolución do hóspede, é estudada polo campo da evolución viral.
Aínda que os virus se reproducen e evolucionan, non realizan ningún tipo de metabolismo, nin se moven de seu, e dependen sempre dun hóspede para a súa reprodución. A cuestión frecuentemente debatida de se os vivos son seres vivos ou non depende da definición que se utilice e non afecta á realidade biolóxica dos virus.
Comarca de Quiroga
A comarca de Quiroga é unha comarca galega situada no sueste da provincia de Lugo, na fronteira coa comunidade de Castela e León. A súa capital é Quiroga e pertencen a ela os concellos de Folgoso do Courel, Quiroga e Ribas de Sil.
O Cubo, Dexo, Oleiros
O Cubo é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 42 habitantes (19 homes e 23 mulleres).
Cynddylan ap Cyndrwyn
Temos textos sobre a súa morte nun poema galés do século IX chamado Marwnad Cynddylan (pranto por Cynddylan), e tamén no Canu Heledd, sendo Heledd o nome da súa irmá.
Effloresce
Effloresce é o álbum de estrea da banda británica de post-rock Oceansize, editado o 29 de setembro do 2003 polo selo Beggars Banquet Records.
Listaxe de cancións
Todas os temas foron compostos por Oceansize.
-785
Véxase tamén
Historia ano a ano
Bembibre, Val do Dubra
San Salvador de Bembibre (do latín bene vivere, 'ben vivir, lugar bo para vivir') é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Val do Dubra. Segundo o IGE en 2013 tiña 1062 habitantes (552 mulleres e 510 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 866 habitantes.
A Borquería, Ouselle, Becerreá
A Borquería é un lugar da parroquia de Ouselle no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Kangasala
Kangasala é unha cidade de Finlandia da rexión de Pirkanmaa. En 2017 a súa poboación era de 31.356 habitantes. A superficie do termo municipal é de 870,86 km2, dos cales 212,83 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 47,65 hab./km².
O concello é unilingüe en finés.
Cidades irmandadas
Kangasala está irmandada coa:
Ramón Álvarez García
Ramón Álvarez García, nado en Monforte de Lemos o 31 de agosto de 1870 e finado na mesma cidade o 19 de xaneiro de 1903, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Estudou nos Escolapios, pero tivo que deixar os estudos polo falecemento do seu pai. Converteuse en procurador en Monforte. Afeccionado á música, foi presidente da Sociedad de Declamación y Canto Recreo Juvenil de Artesanos (1893) e despois do Orfeón Eco Monfortino. Colaborou en El Eco de Lemos e fundou e dirixiu os periódicos El Porvenir de Monforte e La Concordia.
San Tomé de Serantes, Serantes, Leiro
San Tomé de Serantes é un lugar da parroquia de Serantes no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 35 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 20 mulleres.
All-Pro Basketball
All-Pro Basketball, coñecido como 'Zenbei!! Pro Basketball' no Xapón, é un videoxogo de baloncesto desenvolvido por Aicom e distribuído para Vic Tokai para Nintendo Entertainment System. Xógase entre dous equipos con cinco xogadores e unha grella de oito equipos ficticios.
Castro de Santo Tomás
Castro de Santo Tomás ou Castro de Santo Tomás de Taraza, é un poboado castrexo de chaira situado na parroquia de Meirás, no concello de Valdoviño.
Renny Harlin
O seu filme A illa das cabezas cortadas ten o Récord Guiness como o "Meirande fracaso de recadación de tódolos tempos".
Justo Galán Barbero
Traxectoria
Tipógrafo na Coruña. Debuxante. Estaba afiliado ao POUM. Participou nas actividades clandestinas da CNT e da FAI da Coruña até que foi detido en 1937. Xulgado na Coruña en consello de guerra, foi condenado a morte. Foi fusilado no Campo da Rata o 26 de xaneiro de 1938 con Lisardo Longueira García, José Maseda Vaamonde e Antonio Santos Fernández.
As Lamas, A Ameixenda, Cee
As Lamas é un lugar da parroquia da Ameixenda no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 239 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 122 homes e 117 mulleres.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Berroxe, Brens, Cee
Berroxe é un lugar da parroquia de Brens no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 90 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 49 homes e 51 mulleres
Sulfonato
miniatura|dereita|Estrutura dun ión sulfonato típico. Un sulfonato é un sal ou éster dun ácido sulfónico. Contén o grupo funcional R-SO2O-.
Sales sulfonatos
Os anións coa fórmula xeral RSO2O− denomínanse sulfonatos. Son as bases conxugadas de ácidos sulfónicos coa fórmula RSO2OH. Como os ácidos sulfónicos tenden a ser ácidos fortes, os correspondentes sulfonatos son bases febles. Debido á estabilidade dos anións sulfonato, os catións de sales de sulfonato como o trifalto de escandio teñen aplicacións como ácidos de Lewis.
Unha reacción orgánica clásica para a preparación de sulfonatos é a que se produce entre un haluro de alquilo e un sulfito como o sulfito de sodio, que foi descrita primeiramente por Adolph Strecker en 1868 (alquilación de sulfito de Strecker). A reacción xeral é:
O ioduro utilízase como un catalizador.
Éster sulfónico
Os ésteres coa fórmula xeral R1SO2OR2 denomínanse ésteres sulfónicos. Os membros desta categoría denomínanse analogamente a como se denominen os ésteres carboxilo ordinarios. Por exemplo, se o grupo R2 é un grupo metilo e o grupo R1 é un grupo trifluorometilo, o composto resultante chamarase metil trifluorometanosulfonato.
Os ésteres sulfónicos utilízanse como reactivos en síntese orgánica, principalmente porque o grupo RSO2O- é un bo grupo saínte en reaccións Sn1, Sn2, E1 e E2. O metil triflato, por exemplo, é un reactivo metilante forte. Utilízanse comunmente para darlle solubilidade en auga a compostos que forman enlaces cruzados con proteínas como a N-hidroxisulfosuccinimida (Sulfo-NHS), o BS3, o Sulfo-SMCC etc.
Sultonas
Os ésteres cíclicos sulfónicos denomínanse sultonas (non confundir con sulfonas). Un exemplo é a 1,3-propano sultona. Algunhas sultonas son intermediarios de vida curta, utilizados como axentes alquilantes fortes para introducir un grupo sulfonato cargado negativamente. En presenza de auga, hidrolízanse lentamente a ácidos hidroxi sulfónicos. As sultonas oximas son intermediarios clave na síntese do fármaco anticonvulsivo zonisamida.
Cabra montés galega
A cabra montés galega ou cabra montés portuguesa (Capra pyrenaica lusitanica) é unha subespecie extinta da cabra montesa que habitaba antigamente nas zonas montañosas do norte de Portugal, Galicia, Asturias e Cantabria occidental.
Taxonomía
A subespecie foi descrita en 1872 polo naturalista alemán Hermann Schlegel.
Extinción
Este animal foi exterminado debido á caza excesiva e a destrución do seu hábitat a finais do século XIX, desaparecendo en 1890 de España e en 1892 do seu derradeiro refuxio na portuguesa serra do Gerês.
Reintrodución dunha subespecie semellante
Dende 1993 a Xunta de Galicia está repoboando algunhas zonas de Galicia con cabras montesas da Serra de Gredos, membros da subespecie máis semellante aínda viva, a Capra pyrenaica victoriae da Meseta Central.
Esta política foi imitada por Asturias e está en estudo en Cantabria, aínda que neste caso é máis por motivos cinexéticos e turísticos que polo interese medioambiental.
Tigre
Os tigres (Panthera tigris) son mamíferos da familia Felidae, pertencentes a unha das catro especies de felinos do xénero Panthera. Os tigres son cazadores carnívoros.
O peso récord dun macho adulto é de máis dun terzo de tonelada. Coma os leopardos, os tigres comen principalmente de noite. A pesar do seu gran tamaño, poden axexar as súas presas en completo silencio, denantes de se abalanzar sobre elas a curta distancia. Apreixan as súas vítimas coas poutas dianteiras e mátanas trabándolles a gorxa. Os tigres son perigosos para as persoas; levan causadas moitas vítimas, especialmente alí onde os humanos alteran o seu hábitat natural.
Nos últimos anos, a poboación mundial de tigres descendeu, principalmente a causa da caza ilegal; na actualidade quedan probablemente menos de 7.000 exemplares en estado salvaxe.
Os tigres presentan unhas raias negras que os axudan a camuflarse. Os casos de tigres devoradores de homes son raros, malia a lenda que acompaña a figura do animal.
Os primeiros tigres auténticos orixináronse no sur de Siberia durante o Plistoceno. Desde alí iniciaron unha longa expansión que se concretou ao longo de dúas rotas distintas: unha cara ao leste, a través das estepas de Asia Central, que os levou ata Persia, Mesopotamia e máis o Cáucaso; e outra ao longo do litoral da China, que rematou na India e o Sueste asiático, a onde chegaron hai menos de dez mil anos. Xa en época histórica, a presión humana forzou a redución e extinción de moitas poboacións, malia que ata o século XIX aínda gozaban dunha distribución que aínda sendo irregular espallábase desde Xeorxia ata a illa indonesia de Balí.
Durante o s.XX extinguíronse outras tres subespecies por mor da caza e da deterioración do seu hábitat. O tigre do Caspio (P. t. virgata), un voluminoso tigre semellante ao de Bengala pero que podía superar os 400 quilos de peso, sufriu unha dura campaña de exterminio na Rusia tsarista. O último exemplar ruso foi abatido no actual Acerbaixán en 1923, e a subespecie desapareceu definitivamente cando se cazou o derradeiro tigre iraniano en 1959. Unhas décadas antes, en 1937, o pequeno tigre de Balí (P. t. balica), unha raza de cor escura e menos de 100 quilos de peso máximo, foi exterminado, namentres que na veciña illa de Xava perdeuse a pista á subespecie local (P. t. sondaica) a mediados dos 70.
Frecuentemente en América ao xaguar chámaselle tigre, debido á semellanza de ambos os animais.
Gran Premio do Canadá de 2016
O Gran Premio do Canadá de 2016 (oficialmente o 2016 Formula 1 Grand Prix du Canada) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 12 de xuño de 2016 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. A carreira foi a sétima rolda da tempada, e o 53º Gran Premio do Canadá.
Antecedentes
Daniil Kvyat e Marcus Ericsson recibirón unha penalización de tres posicións por causar accidentes evitables durante a carreira anterior en Mónaco. Despois de danar o seu coche nun accidente durante o Gran Premio de Mónaco, Renault preparou un novo chasis do Renault RS16 para Jolyon Palmer.
O fornecedor de pneumáticos Pirelli puxo os pneumáticos brandos, súper brandos e ultra brandos a disposición dos equipos para a carreira. Renault e Haas optaron por estratexias radicais na utilización de pneumáticos.
Guy Edwards
Guy Richard Goronwy Edwards, QGM, nado o 30 de decembro de 1942, é un expiloto de carreiras de Inglaterra. Edwards participou en 17 Grandes Premios do Fórmula Un do Campionato do Mundo, debutou o 13 de xaneiro de 1974. Non obtivo puntos de campionato.
Carreira
Edwards competiu no Campionato Aurora de Fórmula 1 no Reino Unido de 1978 a 1980, logrando varias vitorias pilotando chasis de March, Fittipaldi e Arrows. En 1979 anotou a única vitoria en carreira dun chasis Fittipaldi de Fórmula Un. miniatura|right|250px|[[Hesketh 308D de Guy Edwards de, coa librea Penthouse Rizla Racing que Edwards trouxo ao equipo.]]
Tamén é famoso por ser un dos pilotos, xunto con Arturo Merzario, Brett Lunger e Harald Ertl que salvou a Niki Lauda do seu coche en chamas durante o Gran Premio de Alemaña de 1976, polo que máis tarde foi galardonado coa Queen's Gallantry Medal pola súa valentía. Actualmente, traballa para axudar aos pilotos de carreiras a conseguir patrocinio.
O seu fillo Sean, tamén piloto de carreiras, morreu nun accidente de carreiras no Queensland Raceway en Willowbank o 15 de outubro de 2013. Estaba adestrando a un piloto máis novo, cando o Porsche 911 GT3 que pilotaba a parella incendiouse logo dun choque de alta velocidade.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position, carreiras en cursiva indican volta rápida]][[)
Resultados completos no Campionato do Reino Unido de Turismos
(clave) (Carreiras en negra indican pole position na clase) (Carreiras en cursiva indican volta rápida na clase - 1 punto en todas as carreiras)
Monumento a Jan Hus
Hus mira de pé a igrexa da nosa Señora de Týn, principal templo husita entre 1419 e 1421. Rodéano, por unha banda, guerreiros husitas e, polo outro, unha serie de figuras que representan ó pobo checo obrigado a abandonar o país en 1620 trala derrota dos protestantes na batalla da Montaña Branca.
As inscricións, tomadas algunhas de textos do propio Hus, foron engadidas trala fundación en 1918 da República de Checoslovaquia.
Antecedentes
esquerda|miniatura|359x359px|«Por amor á patria e a nación». En 1892, convocouse un concurso para a realización dun primeiro monumento a Jan Hus en Praga. O proxecto gañador, obra do escultor checo Vilém Amort, nunca chegou a realizarse.
Lúas de Neptuno
O planeta Neptuno ten 13 lúas ou satélites coñecidos.
Táboa de datos
As lúas de Neptuno están ordenadas polo seu período orbital arredor de Neptuno, de menor a maior.
‡ Os valores de períodos orbitais negativos indican movemento retrógrado, oposto ao sentido de rotación de Neptuno.
José Quintas da Vila
José Quintas da Vila, nado en Vigo en 1873 e finado na mesma cidade a finais de febreiro de 1957, foi un agrarista e xornalista galego.
Traxectoria
Irmán de Alfonso Quintas da Vila. Republicano, dirixiu os periódicos El Radical, La Defensa e El Campesino, órgano das sociedades agrícolas do distrito de Lavadores. Foi presidente da sociedade viguesa La Oliva en varias ocasións. Participou nos mitins agraristas en 1912. Elixido presidente da Agrupación Republicana de Vigo para 1914. Foi presidente da Federación Agraria do distrito de Vigo. Foi proclamado candidato a deputado provincial polos agraristas en 1917, e presidiu o Congreso Agrario Provincial celebrado en Lavadores en 1918. Na República foi concelleiro de Vigo na corporación que presidiu Manuel Hidalgo Rodríguez.
Vida persoal
Casou con Ignacia Pérez Piorno en 1923.
Brócoli
miniatura|dereita|Brócoli O brócoli (Brassica oleracea var, italica), do latín brachium (brazo), é unha planta da familia das brasicáceas, antes chamadas crucíferas. Outras especies desta familia son o repolo, a coliflor ou as coles de Bruxelas.
Presidente de Austria
miniatura|130px|Bandeira do presidente de Austria. O presidente de Austria é o xefe de estado de Austria. Esta é a lista dos presidentes de Austria, de 1919 (despois da extinción de Austria-Hungría) ata o presente.
Presidentes da Primeira República de Austria (1918 ata o 1938)
De 1938 a 1945 Austria foi ocupada e integrada á Alemaña nazi.
Chacal (filme)
Chacal (en The Day of the Jackal) é un filme franco-británico de 1973 dirixido por Fred Zinnemann, que ten como protagonista a Edward Fox como o asasino a soldo coñecido como o "Chacal", que intenta asasinar o presidente de Francia Charles de Gaulle. Está baseado na novela do mesmo nome de Frederick Forsyth.
Hai un remake datado de 1997, co título The Jackal, con Bruce Willis no papel do asasino, e Sidney Poitier como o axente policial. Porén, a calidade desta película é inferior á orixinal de Fred Zinnemann.
Kuros Anavysos
O kouros de Anavysos -tamén kouros de Anávisos ou kouros de Creso- (en grego antigo κοῦρος - mozo-, plural κοῦροι) é unha estatua de mármore atopado en Anávisos en Ática (Grecia), que cumpría a función votiva (de servirofrendas para tumbas). Neste caso trátase dunha estatua exenta para a tumba dun mozo guerreiro caído chamado Κροῖσος (traducido como Creso). A escultura está datada ao redor de 540-515 a. C. e mide 1,95 m de altura. Atópase no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas (inv. 3851).
Descubrimento
Foi descuberta durante unhas escavacións ilegais, en 1936, na necrópole de Anávissos, cidade costeira a 34 km ao sueste de Atenas. Posteriormente, en 1938 atopouse a base da estatua coa inscrición. Aínda que apareceu practicamente intacta, agás a falta dalgún pequeno fragmento e de que o pé esquerdo estaba roto, serráronlle os brazos para exportala ilegalemente a Francia, de onde a recuperou a policía grega en 1937, para devolvela a Grecia e depositala no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas (NM 3851) onde permanece.
Descrición
A estatua realizada en mármore de Paros, mide 1,94 metros e representa un mozo nu, disposto frontalmente, co pé esquerdo lixeiramente adiantado, cos puños pechados e os brazos pegados ao corpo. O peiteado é o típico dos kuroi, co pelo rizado na parte dianteira, retido por unha banda e, na parte posterior, os longos cabelos trenzados caendo sobre os ombreiros. Na cara, presenta ollos amendoados e o típico sorriso arcaico, característico das estatuas da época. Todas estas características amosan a influencia da estatuaria exipcia na escultura arcaica grega.
Na base asociada á estatua, aparece unha inscrición de catro liñas, con forma de epigrama, e que informa do nome do morto e a circunstancia da súa morte: é Kroiso (traducido como Creso), un soldado caído en combate. Igualmente, a estatua serve de recordatorio do soldado e como marca que indica a sepultura: "Detente e chora ante a tumba de Kroisos (Creso) que está morto, asasinado polo salvaxe Ares mentres combatía en primeira liña".
Análise estilística
Pódese comparar con outros kouros próximos no tempo como o gran Kouros de Sunion (Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas, Nº 2720), que ten unha cintura máis estreita e uns detalles anatómicos máis estilizados empregando liñas ou incisións (610-590 a.C.) ou o Kouros de Volomandra (Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas, Nº 1906), que presenta formas máis redondeadas, con detalles anatómicos tratados en relevos máis modelados, semellante ao Kouros Kroisos pero cunha factura menos controlada. Quizais o que máis se aproxima pode ser o chamado Kouros Getty, exposto no J.Paul Getty Museum , aínda que hai expertos que dubidan da súa autenticidade.
Alameda de Santiago de Compostela
miniatura|dereita|Árbores no Parque da Alameda de Santiago. A Alameda de Santiago de Compostela, ou o Parque da Alameda de Santiago de Compostela constitúe o parque urbano máis destacado da cidade de Santiago de Compostela.
Situación e composición
Situado a medio camiño entre dous dos elementos máis emblemáticos da cidade, o Campus Sur da Universidade e o centro histórico, a súa composición actual é o resultado de varias ampliacións e restauracións que hoxe en día conforman un magnífico patrimonio arquitectónico e botánico que, aínda que recibe o nome xenérico de Alameda, está constituído por tres zonas ben diferenciadas: