cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cirque du Soleil
miniatura|dereita|220px|Espectáculo do Cirque du Soleil. O Cirque du Soleil (en galego Circo do Sol) é unha empresa canadense de entretemento, que se describe a si mesma coma unha montaxe dramática de artes circenses e esparcemento rueiro. A súa sede está no Quebec, na área de Saint-Michel.
Historia
Foi creada polos ex-artistas de rúa Guy Laliberté e Daniel Gauthier en Baie-Saint-Paul, en 1984. A orixe do seu nome remóntase a un día no que Laliberté admiraba unha posta de sol durante unha viaxe a Hawai; poco despois optou por empregar o termo Soleil, símbolo de xuventude, dinamismo e enerxía. En 1980 Gilles Ste-Croix fundou unha compañía denominada Les Échassiers de Baie-Saint-Paul (trad. lit: os pernilongos de Baie-Saint-Paul), formada por bailaríns, tragalumes e outras personaxes típicas dun circo que percorrían as rúas de Baie-Saint-Paul, unha vila preto do Quebec, para dar espectáculo aos seus habitantes. Ao pouco tempo, o grupo cambiou o seu nome por Le Club des talons hauts (trad. lit: O club dos tacóns altos) e, tras dous anos de experiencia polas rúas, en 1982, organizaron un festival cultural denominado La Fête foraine de Baie-Saint-Paul, á que acudiron artistas de rúa doutras rexións do Canadá para percorrer as rúas de Baie-Saint-Paul; isto marcou o precedente para que Laliberté e Ste-Croix decidiran fundar un circo no Canadá. O termo Cirque du Soleil empregouse por primeira vez para nomear o espectáculo que montarían Laliberté e Ste-Croix para conmemorar o 450 aniversario do descubrimento do que hoxe é o Canadá por Jacques Cartier, percorrendo toda a cidade en 1984. A presentación Le Grand Tour du Cirque du Soleil foi un éxito, e eventualmente Laliberté contratou ao artista Guy Caron, da Escola Nacional Circense do Canadá, para adaptar o espectáculo de circo cun novo enfoque teatral baseado nas personaxes e onde non se empregaran animais no espectáculo, factores que consolidaron a Cirque du Soleil como o circo contemporáneo (nouveau cirque) que se coñece dende entón.
Xestas Brancas, Noche, Vilalba
Xestas Brancas é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
New Alliance Records
New Alliance Records foi o selo discográfico fundado en 1980 polos membros de Minutemen D. Boon e Mike Watt xunto co seu amigo e socio Martin Tamburovich, seguindo o exemplo de SST Records creado por Greg Ginn de Black Flag. A existencia de SST fixo entender a Watt, segundo unha entrevista de 1987 á revista Musician, como de doado era facer un disco: "todo o que tes que facer é pagar ao tipo da fábrica de discos".
A primeira edición da etiqueta foi o recompilatorio de varior artistas de 1980 Cracks in the Sidewalk, que incluía temas de Minutemen, Black Flag e Saccharine Trust. Outros dos seus primeiros lanzamentos foron o álbum de estrea de Hüsker Dü, Land Speed Record, e a segunda edición de Minutemen, o EP de 7" Joy. Finalmente o selo medrou para nutrir os primeiros anos de carreira de Descendents, publicando álbums recompilatorios adicionais (Chunks e Mighty Feeble), e outras gravacións de Minutemen (The Politics of Time), Secret Hate (Vegetables Dancing), e Hüsker Dü (In a Free Land). New Alliance tamén presentou varias bandas post-punk da zona de South Bay, no sur de California, destacando entre elas Slovenly, Phantom Opera e Invisiblechains.
Tras a morte de D. Boon nun accidente de tráfico en 1985 e do calendario cada vez máis ocupado da nova banda de Mike Watt Firehose, Watt e Tamburovich venderon New Alliance a SST en 1987. O seu dono e guitarrista de Black Flag, Greg Ginn, procedeu a transferir todo o catálogo de Minutemen e Descendents e o Land Speed Record de Hüsker Dü a SST e converteu a New Alliance nunha subsidiaria de SST que se concentrou en rexistros máis aventureiros e non comerciais, incluíndo edicións de jazz, música instrumental, poesía, e palabra falada. New Alliance tamén publicou o sinxelo de estrea de Ciccone Youth e material de The Coachmen, ámbolos dous proxectos relacionados con Sonic Youth.
New Alliance cesou as súas operacións en 1998 co obxectivo de aforrar cartos. O seu catálogo foi borrado, as súas edicións xa non están dispoñibles a través de SST Records, non hai mención algunha do selo ou dos seus artistas na páxina web de SST.
Club (homónimos)
O termo club pode facer referencia a:
New Alliance Records
Martin Tamburovich, cofundador de New Alliance morrería dunha infección bacteriana no ano 2003.
O fundador de Rapp Records Rad Ramsey e Martin Tamburovich reactivaron New Alliance no ano 2000 como un subselo de Rapp Records, recuperando o seu fondo de catálogo. Desta vez especializouse en rap, rock e na reedición do seu material vello. Porén, en 2006, SST presentou unha demanda contra Rapp e forzou a Ramsey a pechar New Alliance.
Arandas
Arandas é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Sendinés
O sendinés (en mirandés: sendinés, sendinês ), por veces referido polo nome mirandés do sur (en mirandés: mirandés de l sul, en portugués: mirandês do sul), é unha variedade da lingua mirandesa, falada na aldea de Sendim, actualmente organizada como Sendim e Atenor.
Distínguese daquela lingua por monotongar os ditongos crecentes ie e uo en i e u (como tal ruodra -roda- lerase como rudra; piele -pel- lerase cumo pile), ditongar a nasal representada por on en ão (como tal preciçon -procesión- lerase como precissão) e por non palatalizar a lateral l en lh no comezo da palabra, como ocorre nas variedades lingüísticas do mirandés (como tal lhuna -lúa- é lido como luna), ademais doutras variantes lexicais.
O Escouredo, Montecubeiro, Castroverde
O Escouredo é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña cinco habitantes (tres homes e dúas mulleres).
Bihar
Bihar é un estado da India localizado ao leste do país, xunto á fronteira co Nepal. A súa capital é Patna. O nome Bihar ven de Vihara que significa mosteiro budista. É un dos estados máis pobres da India, xa que non posúe moitas industrias.
Barciela, Vilatuxe, Lalín
Barciela é un lugar da parroquia de Vilatuxe, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2011 tiña 45 habitantes (21 homes e 24 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Manuel Marquínez
Manuel Marquínez Vallejo, nado en Sestao (Biscaia) o 31 de outubro de 1916, foi un futbolista español. Xogaba de extremo dereito e destacou principalmente no Deportivo da Coruña, no que xogou durante unha década.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no Lagun Artea de Sestao, pasando logo ao Iturrigorri. Na tempada 1936/37 xogou no Erandio, pero durante a guerra civil foi mobilizado, tendo que deixar o fútbol durante seis anos. En 1942 foi destinado a Ferrol, onde xogaba ao fútbol co equipo de Artillaría de Costa número 42, gañando en 1943 o Campionato Rexional Militar. Alí fixouse nel o Deportivo da Coruña, que acabou por fichalo.
Debutou na Primeira División na xornada 1 da tempada 1943/44 contra o Real Madrid no Campo de Riazor, nun partido que acabou en empate a dous goles. Xogou durante unha década no Deportivo, vivindo dous descensos e dous ascensos, e proclamándose subcampión de liga na tempada 1949/50, con Scopelli no banco. Disptuou un total de 154 partidos oficiais co club coruñés, marcando 51 goles. Na tempada 1950/51 saíu cedido ao Racing de Ferrol, en Segunda División, co que marcou 11 goles en 18 partidos.
Retirouse no Deportivo en 1953, e continuou vivindo na Coruña, onde rexentou un bar durante anos.
Clarín (xornal)
Clarín é un xornal matutino arxentino editado na cidade de Buenos Aires. Fundado por Roberto Noble o martes 28 de agosto de 1945. De formato tabloide, é o xornal con maior tirada da Arxentina.
Píleo (ornitoloxía)
thumb|Píleo de cor vermella dun exemplar xuvenil de [[peto real (Dendrocopos major).]] right|thumb|Cabeza de [[grúa xaponesa (Grus japonensis), co seu píleo vermello.]]
Clarín (xornal)
Historia
O xornal Clarín foi fundado o martes 28 de agosto de 1945 por Roberto Noble. Tivo como particularidade o ser un dos primeiros xornais do mundo en incluír un deseño máis compacto (tabloide) que o típico deseño saba que usaban os xornais dese entón. Este deseño adoptárono logo varios xornais londinienses para non perder aos lectores novos. Actualmente é o xornal de maior tirada da Arxentina. A propietaria e directora do grupo Clarín, que o controla, é Ernestina Herrera de Noble, viúva do fundador.
O seu lema é "Un toque de atención para la solución argentina de los problemas argentinos.” e o seu actual slogan publicitario: "El gran diario Argentino".
Píleo (ornitoloxía)
O píleo, en ornitoloxía, é o termo técnico para referirse á parte superior da cabeza das aves, tamén denominado curuto por algúns ornitólogos galegos. O píleo comenza tras da fronte e prolóngase até a caluga. O píleo de moitas aves destaca por ter a plumaxe de distinta cor, ou por ter plumas de lonxitude diferente ao resto das outras da cabeza. Algunhas aves presentan patróns listados nesta parte da cabeza; se a franxa percorre o píleo lonxitudinalmente na súa parte central denomínase lista pileal media, e se o fai polos laterais desígnase lista pileal lateral.
Clarín (xornal)
Orientación política
Aínda que orixinalmente tivo unha orientación desarrollista, posúe un carácter independente e acrítico en canto a notas de opinión e editoriais.
Píleo (ornitoloxía)
A cor, a forma e outras características da plumaxe do píleo son útiles para a identificación dalgunhas aves, tanto para diferenciar individuos de especies de aspecto semellante como para distinguir a membros da mesma especie de diferentes sexos e idades. A cor da plumaxe do píleo pode variar entre os distintos sexos dunha mesma especie; por exemplo, os machos da papuxa das amoras (Sylvia atricapilla) teñen o píleo negro e as femias de cor parda avermellada. Tamén pode ser diferente a cor do píleo dos adultos e os inmaturos da mesma especie; por exemplo, nos adultos do peto real (Dendrocopos major) é negro e nos individuos xuvenís é vermello.
Clarín (xornal)
Tirada
Na actualidade é o xornal con maior tirada da Arxentina e un dos de maior difusión no mundo de fala hispana cunha tirada que supera os 400.000 exemplares diarios segundo datos do IVC. Tamén é o segundo xornal en español máis lído por Internet.
Píleo (ornitoloxía)
Nalgunhas especies a coloración do píleo é variábel segundo a estación do ano. En moitos membros da familia dos estérnidos (Sternidae) —a familia dos carráns— cuxo píleo é negro durante a estación reprodutiva, vólvese parcial ou totalmente branco fóra dela. O mesmo ocorre con certas gaivotas —familia dos láridos (Laridae)—.
Clarín (xornal)
Clarín en Internet
En 1995 Clarín lanzou Clarín.com Actualmente é o sitio máis visitado de noticias da Arxentina e ten 15 000 000 de visitantes únicos por mes.
Barciela
O topónimo Barciela fai referencia a unha ' ou ' pequena, un terreo chan e fértil situado á beira dun río que adoita ser anegado por este. Pode referirse a:
Dededo
miniatura|dereita|Mapa de Guam Dededo é a cidade máis populosa da illa de Guam, no océano Pacífico. Segundo o censo estadounidense, a poboación de Dededo era de 46.000 persoas en 2004. A cidade está situada na meseta de coral do norte da illa.
Lebosende, Lebosende, Leiro
Lebosende é un lugar da parroquia de Lebosende no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 95 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 50 eran homes e 45 mulleres.
O Caño, Iñás, Oleiros
O Caño é un lugar da parroquia de Iñás no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 88 habitantes (42 homes e 46 mulleres).
Chuck Jones
Charles Martin "Chuck" Jones, nado en Spokane (Washington o 21 de setembro de 1912 e finado en Corona del Mar (California) o 22 de febreiro de 2002 foi un animador, debuxante, produtor e director de filmes animados estadounidense, especialmente coñecido polas curtametraxes das series Looney Tunes e Merrie Melodies.
Traxectoria
Jones uniuse ao estudio independente Leon Schlesinger Productions, que produciu Looney Tunes e Merrie Melodies para Warner Bros. en 1933 como animador axudante.
Durante as décadas de 1940 e 1950 creou as súas tres personaxes máis populares, Marvin the Martian, Pepe LePew e O Coiote e o Correcamiños. Permaneceu na Warner ata 1962, cando a compañía descubriu que Jones e a súa dona escribirán o guión dun filme animado, Gay Purr-ee, para UPA, violando o seu acordo de exclusividade.
Co seu compañeiro Les Goldman creou un estudio de animación independente, Sib Tower 12 Productions. En 1963, Metro-Goldwyn-Mayer asinou un contrato coa compañía para ter a Jones e o seu equipo para producir Tom e Jerry.
Nas décadas de 1980 e 1990 dedicouse a pintar debuxos e arte paródico, vendido en galerías pola compañía da súa filla, Linda Jones Enterprises. Foi ademais conselleiro cretaivo e deseñador de personaxes no especial de Nadal de Alvin and the Chipmunks e fixo unha aparición especial no filme Gremlins.
Grandes Planicies
miniatura|300px|As grandes planicies cobren gran parte dos [[Estados Unidos de América|Estados Unidos e pequenas porcións do Canadá e México]] As Grandes Planicies son unha alta e ampla meseta que se estende ao leste das Montañas Rochosas, no continente norteamericano, e cobre os estados de Novo México, Texas, Oklahoma, Colorado, Kansas, Nebrasca, Wyoming, Montana, Dacota do Sur e Dacota do Norte e as provincias canadenses de Saskatchewan e Alberta. Unha parte dos estados de Minnesota e Iowa e a provincia de Manitoba tamén pertencen ás Grandes Chairas.
Por toda a rexión existen moitas granxas dedicadas á agricultura e a gandería. Conta ademais con grandes depósitos de petróleo e carbón. Cada 25 anos aproximadamente, a rexión sofre secas e devastadoras tormentas de area.
Folgoso
O topónimo galego Folgoso pode referirse a:
Rede Natura 2000
A Rede Natura componse de zonas especial de conservación (ZEC) e de zonas de especial protección para as aves (ZEPA). Inicialmente, logo de ser propostos polos gobernos rexionais, decláranse lugares de importancia comunitaria (LIC) que a Unión Europea avalía e acepta. Unha vez que esa avaliación inicial remata os gobernos locais proceden a lexislar e converter os lugares de importancia comunitaria en zonas de especial conservación.
Os espazos da Rede Natura están en estados iniciais de planificación da súa conservación e son polo xeral de áreas protexidas pequenas e con alta presión agrícola, de medios de transporte ou urbanización. Os espazos varían tanto en extensión que van só da protección dunha árbore, como o espazo Kačja smreka esloveno ata rexión como a de 97 millóns de ha. de Groenlandia. A Rede Natura non pretende só illar aos espazos da sociedade senón darlle outro valor produtivo ao contorno, desde o aproveitamento de terras tradicional ata o turismo só que son de xeito sustentable para o contorno natural, e evitar riscos derivados dun mal asentamento das poboacións no territorio como son as inundacións ou as secas.
Historia da Rede Natura 2000
O Consello da Unión Europea creou a Rede Natura 2000 en 1992 coa aprobación do decreto 92/43/CEE e coa intención de conservar os hábitats que pola súa pola súa flora e fauna teñen un interese de conservación da biodiversidade. Amparados por esa nova lei, declaráronse dentro da rede aqueles espazos da Directiva de Aves que se creara en 1979 e a nova Directiva de Hábitats de 1992. Esta iniciativa xorde da necesidade de cumprir os obxectivos da lei de 1979 para a conservación de aves e do compromiso adquirido no Convenio sobre da Diversidade Biolóxica das Nacións Unidas no Cumio da Terra dentro da Conferencia de Río de Xaneiro en 1992, evento que a Unión Europea fomentou e no que se comprometeu a preservar a biodiversidade do continente.
O tratado de constitución da Unión Europea xa incluíra o obxectivo común de conservar e protexer o medio natural. Coa aprobación da lei DC 92/43/CEE inicia o proxecto que denomina Natura 2000 para protexer ou restablecer o estado de conservación de zonas que designa como de interese.
Asignación dos espazos
A Directiva Hábitat 92/43/CEE europea establece que os membros da unión deben entregar unha Lista Nacional de lugares (pLIC), onde se especifican os espazos naturais e o motivo de interese para a súa conservación e protección. Esa lista é avaliada por unha comisión europea específica e aqueles lugares que se valoran positivamente reciben a mención de lugares de importancia comunitaria (LIC, en inglés SAC de Special Areas of Conservation). Os gobernos locais, en sucesivos procedementos, deben declarar e xestionar eses espazos LIC declarándoos e converténdoos en zonas especial de conservación (ZEC, ou SPA do inglés Special Protection Areas).
Aos espazos ZEC súmanselle as zonas de especial protección para as aves (ZEPA), formando ambas a Rede Natura 2000.
Rexións
As rexións mariñas introducíronse a partir da aprobación en 2010 do plano estratéxico de conservación de 2011 a 2020. Enfocouse en 11 estados e marcou como obxectivo a conservación do 10% das augas mariñas, cando para os espazos terrestres se estableceu no 17%.
Especies protexidas pola Directiva Hábitat
miniatura|Sinalización da Rede Natura 2000 na [[Enseada de San Simón.]] O programa de conservación considera unha lista de 1.000 especies con diferente interese de conservación: 587 especies vexetais, 324 de fauna, e 195 especies de aves, e outros taxons. Delimitáronse as áreas considerando esas especies do seguinte xeito:
Considéranse como especies de interese cinco especies de grandes carnívoros e as especies da lista vermella de especies en perigo de extinción que desenvolveu a IUCN, tras un estudo de conservación de 6.000 especies en posible risco. Dende a aprobación da Directiva de Aves de 1979 se prestou interese de conservación de aves, e iso reflectiuse no inicio da rede en 1992 con prestar especial interese na súa conservación. Arguméntase que o desenvolvemento urbano e de transportes en Europa supón un risco elevado para a riqueza de aves en Europa, e que iso se reflicte en que o 43% das especies de aves está en decadencia ou en risco de extinción. As listas da rede natura consideran como de prioridade de conservación 193 especies de aves.
Xestión dos espazos
Acadar estes obxectivos é unha obriga das administracións que teñen competencia sobre dos territorios a conservar.
España
En España hai 1.467 ZECs ocupando rexións bioxeográficas Atlánticas, Alpinas, Macaronésicas e Mediterráneas, e augas de rexións mariñas Atlánticas, Macaronesias e Mediterráneas. Supoñen unha zona de conservación do 27% do territorio, que son 210.000 km2 de medio terrestre e 72.500 km2 de mar. Os hábitats catalogados son 118 e a lista de especies de interese de conservación é de 263, das cales 125 son de conservación prioritaria. As zonas de especial protección das aves son 644 espazos. Segundo as directrices europeas, a rede estatal de conservación foi declarada como incompleta en 2011 e actualmente está no proceso de ampliación.
Galicia
A rede galega de espazos naturais, que ampara todos aqueles declarados por normativas autonómicas, estatais ou da Unión Europea ou convenios internacionais; supoñen o 12% da superficie do territorio galego. A rede galega ampara a costas e o medio mariño, lagoas e ríos, serras ou fragas. O fomento, a consolidación, a promoción e o control de actividades na Rede Natura no territorio galego correspóndelle á Goberno de Galicia. Porén, correspóndelle ao Goberno Español a realizar as propostas de LICs, e declarar os ZECs e ZEPAs cando os espazos considerados son áreas mariñas de soberanía e xurisdición estatal. A base reguladora dos espazos é a Lei 9/2001 da conservación da natureza. O goberno galego establece a través do "plan de ordenación de recursos naturais (PORN)" o xeito de aplicación da lei do 2001 e o regulamento de conservación da natureza do 2007 como se implementan os obxectivos da Rede Natura 2000 no territorio galego.
Galicia conta con 59 ZECs, que son 375.754,19 ha. (348.308,69 terrestres e 27.445,50 mariñas) e con 16 ZEPAs, que son 101.469,41 ha. (88.405,34 terrestre e 13.064,07 mariñas). Estas zonas están clasificadas a nivel bioxeográfico como de área litoral, zonas húmidas, corredores fluviais ou áreas de montaña. 55 do 59 ZECs están dentro da rexión bioxeográfica Atlántica, e os demais na Mediterránea.
O Faro, Iñás, Oleiros
O Faro é un lugar da parroquia de Iñás no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Arbent
Arbent é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
O Fato, Montecubeiro, Castroverde
O Fato é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
A ira dos mansos
A ira dos mansos é unha novela negra en galego escrita por Manuel Esteban, gañador do Premio Xerais 2016, e publicada en 2016 por Edicións Xerais de Galicia. Trátase da primeira novela escrita polo autor.
Argumento
A trama desenvólvese en Vigo. O inspector Carlos Manso atopa o cadáver dunha moza con síndrome de Down. A través das pescudas para resolver o crime o protagonista entra en contacto co mundo da discapacidade intelectual e, nese contacto, vai derrubando moitos prexuízos sobre ese mundo. Na primeira parte da novela debe atopar ao asasino de Violeta. Na segunda parte outro rapaz con síndrome de Down, Pedro Bugallo, é sospeitoso dun crime e Lorena Sella, directora da asociación local para a síndrome de Down solicita a axuda do inspector Manso para exculpalo.
Narración
É unha novela negra cun fondo social importante e coa discapacidade intelectual como tema principal. O estilo é directo e intenso, sen adobíos, empregando o humor como elemento complementario.
A novela está estruturada en 40 capítulos, repartidos en dúas partes. Como prefacio inclúe citas de William Shakespeare e Eduardo Galeano.
Tirteo
Tirteo (Τυρταίος) de Esparta, (século -VII) foi un poeta grego que escribiu en dialecto xónico.
Traxectoria
Floreceu na segunda metade do século -VII. Dubídase de se era espartano de orixe ou de adopción, xa que se cre que naceu na Asia Menor, en Mileto, e tívose polo poeta nacional de Esparta. Combateu durante a segunda Guerra Mesenia (c. 650 a.C.). Compuxo en dialecto xónico-homérico rico en dorismos cinco libros de elexías que, como as de Calino, presentan contido e forma moi determinados pola épica. Segundo os alexandrinos, comprendían Eunomia ("Bo goberno"), unha longa elexía que exalta a constitución espartana e exhorta aos cidadáns á concordia e a mantela íntegra para o ben común: Embateria, cantos marciais en anapestos; Hypotekai, exhortacións á loita e ao valor segundo a virtude dórica; Politeia (Constitución), un eloxio dos valores civís e relixiosos da constitución de Licurgo. De todas estas obras quedan só fragmentos bastante amplos, un total de 230 versos, nos cales podemos ler o eloxio da morte en batalla pola patria, a descrición do combatente valoroso e a exaltación da constitución espartana.
As elexías de Tirteo, de gran elevación e ton firme e severo, caracterizaban o eloxio do valor guerreiro e a vigorosa afirmación do ideal moral da patria espartana e das celebracións da morte por ela. A diferenza de Homero, que exalta o valor individual, Tirteo fala do valor colectivo; a cidade impón aos seus cidadáns obediencia e sacrificio civil por ben da patria. O heroísmo que propón non se funda en xestas persoais, senón en accións disciplinadas das tropas, accións requiridas pola nova táctica hoplítica. Por estes motivos os seus cantos de guerra ou peáns tiveron gran fortuna en toda Grecia e foron cantados nas escolas e nos campamentos. Non hai, en verdade, grandes dons poéticos, pero os seus versos elementais suscitan sentimentos de virtude, usáronse tamén para alimentar o patriotismo na batalla e o sacrificio pola patria. "Para un valente é fermoso caer morto na primeira liña da loita".
Os espartanos, acatando o oráculo, acudiron aos atenienses para que os provisen dun xeneral que os dirixise en batalla contra os mesenios, quen como burla lles enviaron a Tirteo, mestre de escola, nacido en Aphidne, Ática, coxo e vesgo, recibido entón con desprezo. Pronto Tirteo cos seus bos consellos gañouse o favor dos espartanos, quen ao cabo grazas ás súas elexías e arengas guerreiras o converteron en heroe, logo de promover o vigor e a firmeza, virtudes espartanas, falándolles da deshonra da fuxida e o deshonor da ferida por detrás, complementos dos honores da morte e os loureiros do triunfo.
Alta California
miniatura|250px|Localización do territorio de Alta California en México (1824).
Alta California foi o nome que se lle deu a un terriotorio do Imperio español, nome que mantivo despois, ao converterse en territorio, e despois provincia, do México independente, en contraposición á Baixa California, nome que a península aínda conserva.
Na actualidade esta rexión está distribuída entre os estados federais estadounidenses de California, Nevada, Arizona, Utah, o oeste de Colorado, e o suroeste de Wyoming.
O territorio de Alta California foi renomeado como Nova California en oposición á Vella California, o nome co que foi coñecida a península nalgúns escritos da época misioneira.
IUPAC
A Unión Internacional de Química Pura e Aplicada (en inglés International Union of Pure and Applied Chemistry, IUPAC) é unha organización non gobernamental internacional fundada en 1919 que representa a química e as ciencias e tecnoloxías relacionadas con ela.
Historia e características
A IUPAC é recoñecida coma unha autoridade internacional en nomenclatura química, terminoloxía, símbolos, unidades, pesos atómicos e temas afíns. Os seus informes e recomendacións son decotío aceptados coma definitivos e son as bases dos regulamentos de manufactura química, comercio internacional e asuntos relacionados coa alimentación, a saúde e ciencias ambientais.
Osebe, Lebosende, Leiro
Osebe é un lugar da parroquia de Lebosende no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 30 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 15 mulleres.
Osebe procede do latín uilla eusebius, co significado de lugar de Eusebio.
Cornado, Touro
Santiso de Cornado é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Touro. Segundo o padrón municipal en 2014 tiña 136 habitantes (66 homes e 70 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, 50 menos ca en 1999.
Osebe
O topónimo galego Osebe pode referirse a:
Segunda división española 1944/45
A tempada 1944-45 da Segunda División de España celebrouse entre os anos 1944 e 1945 e foi a 14º edición do torneo. O campión foi o CD Alcoyano.
Mantívose o formato de competición da tempada anterior, cun único grupo de 14 equipos, sumando un total de 26 xornadas. A única diferenza foi no número de prazas que darían dereito a xogar a liguilla promoción a Primeira División e de descenso a Terceira División, que se reduciron a unha praza tanto nun caso coma no outro.
Clasificación final
J = Encontros xogados; X = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; GA = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Promoción de ascenso
Polo que o Celta de Vigo acada o ascenso a Primeira División tras gañar o encontro de ascenso ao Granada CF, que descende a Segunda División.
Promoción de permanencia
Polo que o CD Constancia descende a Terceira División tras perder o encontro de descenso ante o RCD Córdoba, que ascende a Segunda División.
Derek Daly
Derek Daly, nado o 11 de marzo de 1953 en Ballinteer (Dublín), é un ex piloto de carreiras de Irlanda, que competiu na Fórmula 1, CART, as 24 Horas de Le Mans e as 12 Horas de Sebring. Daly nacionalizouse cidadán estadounidense e agora reside en Noblesville, Indiana coa súa terceira esposa, Rhonda, e tres fillos do seu segundo matrimonio.
Historial nas carreiras
Gañou o Campionato británico de Fórmula 3 de 1977, e competiu como piloto de carreiras profesional participando en 64 Grandes Premios de Fórmula 1 do Campionato do Mundo, debutou o 2 de abril de 1978. Logrou un total de 15 puntos no campionato. Tamén participou en varias carreiras de fórmula 1 fora do campionato.
En 1982, Daly comezou a pilotar nas CART series e continuou ata 1989. Comezou 66 carreiras da CART, incluíndo todas as Indianapolis 500 entre 1983-1989, con excepción de 1986. Rematou no top dez un total de 21 veces, incluíndo un lugar no podio, a 3ª posición, en Milwaukee en 1987.
En 1990, Daly logrou un resultado infrecuente acabando á vez primeiro e segundo nas 12 Horas de Sebring, pilotando un Nissan.
Daly é coñecido nos círculos dos deportes de motor en todo o mundo como piloto, escritor, comentarista, consultor, e empresario. Dirixe unha empresa de servizos profesionais chamada Motorvation, e foi comentarista nas transmisións americanas da Champ Car series, así como conferenciante. Unha das axencias que o representa é o National Speakers Bureau.
Formaba parte da cobertura da ESPN Speedworld no Gran Premio de San Marino de 1994, e polo tanto, retransmitiu a carreira na que Ayrton Senna morreu.
O fillo de Daly, Conor Daly, tamén é piloto de carreiras, comezou pilotando na GP3 para o equipo Lotus GP en 2012, e, a continuación, na GP2 en 2014 pilotando para Venezuela GP Lazarus.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Circes, Touro
Xeografía
Está situada ao leste do concello, na marxe dereita do río Ulla, formando unha península rodeada polo curso do Ulla agás polo norte, que linda con Calvos de Socamiño e un cachiño con Turces. A maioría dos seus lindes dan coa provincia de Pontevedra, co río Ulla, mais non ten ningunha ponte sobre o río e as únicas saídas de Circes son as estradas que se dirixen ao norte, a Turces e a Calvos.
Economía
Había pesca, mais a construción de varias minicentrais hidroeléctricas no curso do río Ulla fixo desaparecer esta riqueza de Circes, xa moi decrecida polo encoro de Portodemouros, situado quilómetros arriba.
Festas
Os días 18 e 19 de xullo celébranse as festas de Santa Mariña; e tamén o San Roque o luns de Pascua.
As Californias
miniatura|250px|Mapa que representa a antiga rexión das Californias en 1824.
As Californias é o nome que en diferentes épocas se outorgóuselle á rexión que comprende na actualidade a os estados de Baixa California e Baixa California Sur en México e o estado de California nos Estados Unidos.
O xentilicio inicial para esta rexión foi o de californio.
Historia
miniatura|400px|Mapa político do Vicerreinado de Nova España (1794). Orixinalmente o nome de California otourgouse á rexión descuberta polo piloto navegante Fortún Jiménez, quien avistou e visitou en 1534 a península, que pensou que era unha illa.
Administrativamente, a provincia formou parte da Comandancia Xeneral das Provincias Internas, división territorial político-militar do Imperio español que comprendía a parte setentrional do vicerreinado de Nova España, dentro do distrito xurisdicional da Real Audiencia de Guadalajara, abarcando territorios que hoxe forman parte de México e dos Estados Unidos. Foi creada polo rei Carlos III mediante unha real cédula do 22 de agosto de 1776, dando ao comandante xeneral facultades equiparábeis ás do vicerrei de Nova España, aínda que posteriormente alternou períodos de obediencia ao vicerrei e independencia del, xunto con divisións da comandancia, reunificacións e separación de provincias. O nome "provincias internas" refírese aos territorios do vicerreinado que se foron engandidoo aos reinos orixinais do mesmo, formando a súa fronteira setentrional.
En 1804, foi creada a Alta California.
Colpoda
dereita|miniatura|250px|Medidas dun Colpoda grande en micrómetros.
Colpoda é un xénero de protozoos ciliados da clase Colpodea. Os Colpoda teñen forma de ril e son fortemente convexos por un lado e cóncavos polo outro. Aínda que son menos coñecidos que os paramecios, os Colpoda son xeralmente os primeiros protozoos que aparecen nas infusións de palla , especialmente cando a mostra non procede dunha fonte madura existente de auga encorada. Cultívanse con grande facilidade: simplemente abonda meter herbas con sucidade nunha xerra de auga sen cloro.
Hábitat
miniatura|250px|Imaxe máis detallada de Colpoda de varios tamaños a 400X. Os Colpoda encóntranse a miúdo no solo húmido e debido á súa capacidade de formar rapidamente un quiste protector, atópanse frecuentemente en mostras desecadas de solos e vexetación e en pozas naturais temporais de auga como as que se forman en ocos de árbores. Tamén se encontran nos intestinos de varios animais, e pode ser cultivado a partir das súas feces, aínda que non está claro que sexan patoxénicos. De feito, crese que na maioría dos casos os animais inxeriron accidentalmente quistes de Colpoda incrustados en plantas ou presentes no solo e os quistes simplemente pasan polo tracto dixestivo intactos sen causar dano. Este pode ser un importante medio de distribución que limita a localización das poboacións de Colpoda, que ademais pode levar a unha especiación.
Colpoda cucullus atopouse vivindo na superficie de plantas e parece ser a especie dominante alí. Atopáronse varias especies de Colpoda na planta Sarracenia, malia os encimas dixestivos que solta esta planta carnívora nas súas follas con forma de vaso cheas de auga.
Colpoda tamén tende a encontrarse en abundancia onde a cantidade de bacterias está aumentada, o que ofrece unha fonte de alimento enriquecida. En granxas de polos por exemplo, os protozoos, incluíndo as especies de Colpoda, atopados varían moito dunha localización a outra, o que suxire que estas especies representan poboacións propias do solo e auga locais que migraron a un novo hábitat.
Ademais de habitar nunha ampla variedade de microclimas, os Colpoda poden encontrarse case en todas partes do mundo onde haxa augas encoradas ou solos húmidos, mesmo onde estas condicións son só efémeras. Colpoda brasiliensis por exemplo foi descuberto nas chairas inundables brasileiras en 2003. Ás veces aparecen en ambientes máis secos; por exemplo, Colpoda irregularis atopouse na rexión desértica alta do sueste de Idaho, EUA, e Colpoda aspera no Antártico. Tamén se encontrou no Ártico onde as temperaturas máis cálidas do verán dan lugar a unha maior densidade e diversidade de especies.
Reprodución
dereita|miniatura|250px|Conxugación de Colpoda. Colpoda normalmente divídese en estado de quiste, do cal emerxen de dous a oito individuos, máis comunmente catro. Isto orixina individuos xeneticamente iguais. A taxa de reprodución e os factores ambientais que inflúen nela foron moi investigados.
En raras ocasións, viuse que Colpoda se dividía formado 4 individuos sen producir unha parede de quiste. Suxeriuse que a reprodución sen formación de quistes era o modo normal de reprodución destes protozoos cando as condicións son óptimas e que a formación de quistes foi unha reacción a vivir en condicións ambientais adversas. Porén, este modo de reprodución sen quistes é raro mesmo en condicións ambientais ideais.
Colpoda pode tamén reproducirse por conxugación. Nela interveñen dous individuos que se unen pola fenda oral e intercambian ADN, e divídense máis tarde, redistribuíndo o ADN dos dous individuos para producir proxenie xeneticamente distinta.
Función ecolóxica
Ademais do seu papel como predadores de bacterias, os Colpoda son á súa vez presas de moitas outras especies, como outros protozoos e pequenos animais como as larvas de mosquitos, outras larvas de insectos, e crustáceos como as pulgas de auga.
Uso polo ser humano
Ademais do seu uso en diversos estudos científicos, para Colpoda se teñen suxerido diversos usos prácticos. Por exemplo, propúxose o uso de Colpoda steini como un medio para avaliar a toxicidade do solo tratado con lodos residuais e como un medio para detectar a contaminación química en xeral, aplicable ao control de ataques terroristas.
Especies
Colpoda acuta Encóntrase en Europa central, foi descrita nunha publicación de 1977.
Colpoda aspera Unha especie bastante pequena, de 12-42 micrómetros, que é menos reniforme (forma de ril) que outras especies. Encóntrase no Antártico e Subantártico.
Colpoda brasiliensis Unha especie pequena descuberta no Brasil, de 18-33 micrómetros, singular pola súa envoltura mineral que actúa como unha defensa pasiva contra os predadores.
Colpoda californica
Colpoda cavicola
Colpoda cucullus Unha especie moi estendida, que é o protozoo dominante sobre a superficie das plantas.
Colpoda duodenaria Unha especie de tamaño medio a pequeno, descrita por Charles Vincent Taylor e Waldo Furgason e amplamente estudada polos efectos exercidos por diversas substancias químicas no seu proceso de enquistamento.
Colpoda ecaudata
Colpoda elliotti Unha especie pequena de 15-28 micrómetros, que se cultivou a partir de deposicións de cervo.
Colpoda eurystoma
Colpoda fastigata
Colpoda formisanoi
Colpoda fragilis
Colpoda henneguyi Unha especie amplamente distribuída de tamaño medio a grande, de 30-80 micrómetros, que ten o hábito de permanecer sen moverse durante longos períodos de tempo, polo que é fácil fotografala viva.
Colpoda inflata Posiblemente unha das especies do xénero máis coñecida e común, que ten un modo de moverse irregular no cal da sacudidas xirando en círculos pechados, o que a fai difícil de fotografar viva.
Colpoda irregularis Esta especie ten un saco post-oral prominente e foi cultivada a partir de mostras de brións de codia do solo procedente de rochas de zonas onde medran as artemisas do deserto en Idaho, EUA.
Colpoda lucida
Colpoda magna Unha especie grande, de 120-400 micrómetros de longo. Parece escura a baixos aumentos debido ás estruturas escuras que ten preto do seu vacúolo contráctil. A miúdo está ateigada de vacúolos dixestivos.
Colpoda maupasi Antes pensábase que era unha variedade de Colpoda steini, pero despois foi recoñecida como especie separada. Clasicamente críase que producía só quistes reprodutores que contiñan 8 células fillas. Porén, unha cepa, a cepa Bensonhurst, tamén producía quises reprodutores que conteñen 4 células fillas.
Colpoda patella
Colpoda penardi
Colpoda praestans
Colpoda quinquecirrata
Colpoda reniformis
Colpoda rotunda
Colpoda simulans Un Colpoda de medio tamaño coa forma clásica reniforme á que parece que lle acaban de comer un cacho.
Colpoda spiralis Unha especie pouco usual cunha longa parte colgante que sobresae que lle dá unha aparencia de caracol. Encontrouse primeiro en Arizona e desde entón tamén en Novo México e Nevada, e unha posible detección no norte de California.
Colpoda steini Unha especie amplamente distribuída de tamaño pequeno a medio, de 14-60 micrómetros, xeralmente de vida libre pero que pode ser parasita de lesmas de terra.
Colpoda tripartita
Colpoda variabili
Penacho (ornitoloxía)
thumb|A [[bubela ten un penacho (crista de plumas eréctiles).]]
Liga de Campións da CAF
A Liga de Campións da CAF é a máxima competición continental de fútbol a nivel de clubs en África. O torneo é organizado pola CAF dende 1964, e o campión de cada edición acada o dereito a disputar a Copa Mundial de Clubs da FIFA. O actual campión é o equipo exipcio do Al-Ahly, que tamén é o equipo máis laureado do torneo, con 7 títulos.
Formato
A competición ten 6 roldas, que teñen lugar entre xaneiro e novembro: Nesta rolda enfróntanse os equipos con peor clasificación nunha eliminatoria a ida e volta. O número de equipos que disputan esta rolda varía dun ano a outro. Os gañadores clasifícanse para a Primeira Rolda. Esta rolda é a de dezaseisavos de final, e nela enfróntanse 32 equipos nunha eliminatoria a ida e volta. Os gañadores clasifícanse para a Segunda Rolda. Nestes oitavos de final enfróntanse de novo a ida e volta os 16 gañadores da anterior eliminatoria. Os 8 equipos que superan esta rolda clasifícanse para a Fase de Grupos. Os 8 equipos que superan a 2ª rolda divídense en 2 grupos. Cada grupo está formado por 4 equipos que disputan unha liga de 6 xornadas, na que cada equipo xoga fronte ós outros 3 equipos na casa e fora da casa. Os 2 mellores equipos de cada grupo clasifícanse para as Semifinais. As semifinais consisten nunha eliminatoria a ida e volta na que o primeiro equipo de cada grupo enfróntase co segundo equipo do outro grupo. Os gañadores desta eliminatoria son os finalistas. A final da Liga de Campións da CAF é a dobre encontro, de xeito que o equipo local no encontro de volta sexa o mellor dos dous na fase de grupos.
Palmarés
Os equipos exipcios Al-Ahly e Zamalek SC son os clubs máis laureaddos de África, con 8 e 5 títulos continentais. Séguelles o club congolés TP Mazembe con 4 títulos. Os campionatos nacionais de liga de Exipto, Camerún, Marrocos, Alxeria e Tunicia teñen 3 equipos campións cada un.
Penacho (ornitoloxía)
O penacho ou crista é un grupo de plumas que presentan algunhas especies de aves na parte superior da cabeza.
As plumas destas cristas poden ser eréctiles ou estar ergueitas de forma permanente, dependendo das especies. Por exemplo, as cacatúas e as bubelas teñen penachos de plumas eréctiles, mentres que o penacho da grúa coroada (Balearica regulorum) está sempre de punta.
Crese que algúns dinosauros tamén terían penachos de plumas na cabeza.
As aves con penachos de plumas adoitan usalos para comunicarse cos seus conxéneres e como un elemento da parada nupcial. Ademais, adoitan despregar a súa crista cando están asustadas ou se mostran agresivas, xa que deste xeito poden parecer máis grandes ou producir sorpresa ao ourizalo rapidamente e lograr intimidar ao seu adversario con maior facilidade, xa sexa un depredador, un membro da súa propia especie ou calquera outro animal que a moleste.
Os penachos adoitan estar compostos por semiplumas, un tipo de pluma intermedio entre a penuxe e a pluma, son plumas con raque desenvolvido pero con barbas laxas e soltas. Estas plumas son máis suaves e flexíbeis que as plumas típicas. Porén, as cristas de plumas de moitas cacatúas están compostas por plumas típicas.
Arbignieu
Arbignieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Enquerentes, Touro
San Miguel de Enquerentes é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Touro. Segundo o IGE en 2013 tiña 58 habitantes (32 mulleres e 26 homes) nunha sóa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 73 habitantes.
Anomalópidos
miniatura|300px|Anomalops katoptron Os Anomalópidos (Anomalopidae) ou ollos de lanterna son unha familia de peixes mariños teleósteos, incluída na orde Bericiformes (Beryciformes). Distribúense por augas tropicais, principalmente do Índico e Pacífico.
Características
O trazo característico destes peixes é un órgano bioluminiscente situado baixo o ollo, dotado dunha cuberta cutánea que permite regular a cantidade de luz que emite e que serve para atraer o zooplancto do que se alimentan; a luz está producida por bacterias simbionte.
O Monte do Río, Iñás, Oleiros
O Monte do Río é un lugar da parroquia de Iñás no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Anomalópidos
Características
Teñen unha única espiña na aleta pelviana, 2 ou 3 espiñas na aleta anal e 2 a 6 na dorsal. Miden ó redor de 30 cm de lonxitude.
Clasificación
Divídense en seis xéneros e oito especies:
Selección de fútbol da Arxentina
A Selección de fútbol da Arxentina é o equipo representativo do país nas competicións oficiais. A súa organización está a cargo da Asociación do Fútbol Arxentino (AFA), pertencente á Conmebol. Xogou o primeiro partido internacional fóra da Arxentina, o 16 de maio de 1901 en Montevideo. Dende aquela a selección arxentina converteuse nun dos equipos máis exitosos do fútbol mundial, sendo campioa en dúas ocasións da Copa do Mundo de Fútbol. O seu primeiro título mundial chegou en 1978, no campionato celebrado no seu propio país, onde superou aos Países Baixos na final. En 1986, liderada por Diego Armando Maradona, considerado como un dos mellores xogadores na historia, a selección arxentina repetiu coroa mundial, despois de derrotar na final a Alemaña Occidental. Ademais, foi finalista noutras tres ocasións (1930, 1990 e 2014). A Arxentina é xunto ao Uruguai, a selección que máis veces gañou a Copa América, lográndoo en quince ocasións. É tamén a selección que máis subcampionatos conseguiu na competición, nunhas catorce oportunidades.
Nos Xogos Olímpicos a selección arxentina obtivo dúas veces a medalla de ouro, en Atenas 2004 e Pequín 2008. Á súa vez, gañou a medalla de prata en 1928 e en 1996. O seleccionado xuvenil Sub-20 é o máximo campión da Copa Mundial da categoría, con 6 títulos en 1979, 1995, 1997, 2001, 2005 e 2007. Ademais foi finalista na edición de 1983. Arxentina e Francia son as únicas seleccións do mundo que gañaron a Copa Mundial, os Xogos Olímpicos e a Copa Confederacións.
Ribeira, Lebosende, Leiro
Ribeira é un lugar da parroquia de Lebosende no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 5 mulleres.
Selección de fútbol da Arxentina
En marzo de 2007 o combinado arxentino alcanzou por primeira vez o posto un na clasificación da FIFA. Aquela mención duroulle só ese mes, aínda que en outubro de 2007 volveu situarse ao tope da clasificación ata xullo de 2008.
Historia
miniatura|esquerda|A selección en [[1964.]] Arxentina é unha das seleccións de fútbol con máis éxito do mundo, vencedora da Copa do Mundo de 1978 e da Copa do Mundo de 1986, quince Copas América, a Copa Confederacións 1992 e de dúas medallas de ouro olímpicas, a primeira nas Xogos Olímpicos de 2004 e a segunda en 2008. Sumando tódolos seus títulos oficiais organizados pola CONMEBOL e pola FIFA, Arxentina é a selección que máis títulos ten do mundo xunto coa de, aínda que considerando que noutras confederacións os títulos continentais xóganse en períodos moito máis amplos de tempo. Arxentina é unha das únicas seleccións do mundo en conquistar a "cuádrupla coroa", xa que gañou a Copa do Mundo, a Copa das Confederacións, a Copa América e a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos. A outra selección en conseguir tal feito ao longo da historia é.