cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cocos
Características
Normalmente, executan un movemento de danza no seu percorrido ó longo das rúas. Os portadores necesitan ter forza, resistencia e equilibrio debido tanto ó peso como a que a suxeición e transporte realízase fundamentalmente mediante unhas barras situadas a menos de 1/3 da altura dos bonecos, o que fai dificultoso manter o equilibrio, e máis en días de vento. Saen á rúa en diversas festas (en particular, as patronais arredor do 8 de setembro e San Roque). Na actualidade teñen dúas estatuas, reproducións fieis en metal, situadas na ribadense praza de San Roque.
Os fillos: Cabezudos e semellantes
A súa recollida despois do paseo, que realizan acompañados doutros persoeiros menores, 'cabezudos'. Antigamente era acompañada polos pícaros ó berro de 'morreu papá', 'morreu mamá', derivado que para seren gardados tiñan que ser tumbados. Non saíron de Ribadeo, cunha única excepción á Pontenova.
Os cabezudos son considerados como fillos dos cocos, comezando esta tradición no 1898 co Chulo e a Chula, o Señorito e a Señorita e quizais algún outro que non se logrou, e parando a súa exhibición ó comezo da I Guerra Mundial (1914) ata o ano 1948, no que aparecen representadas as cabezas de 'Popeye', 'O Gordo' e 'O Fraco', a Señora etc. Os citados sobreviven, mentres que son numerosos os que foron descartados ó longo do tempo, é dicir, os que 'morreron'. A maior parte deles, por sorte, sobreviven. O derradeiro deles polo de agora é Manuel "o Pataqueiro", figura popular que se incorporou ós desfiles a finais dos anos oitenta do século XX. Por outra parte, durante moitos anos do pasado século, os Cocos, como corresponde a tan importante institución, tiveron o seu propio Cronista Oficial, cargo que levou durante moitos anos Xusto Barreiro Martínez, que tamén era descendente da familia que os doou.
Historia
O seu nacemento sitúase a mediados do século XIX, con data de referencia 1868 como doazón de José María Iglesias para o seu uso nas festas do Carme. A mesma familia de Xosé María Iglesias ocupouse durante un tempo do seu coidado e conservación, e despois, arredor dos anos 1895, outra rama familiar, os Pico de Coaña, ao longo de 60 anos. Xesús Pico de Coaña y Fernández foi o máis senlleiro mantedor, quen polos seus coidados da parella de xigantes foi coñecido como o Pai dos Cocos. Foi el mesmo quen nomeou o Coco cun título distinguido; o Marqués (outros din 'Presidente') da Atalaia. É por ese título polo que o Coco leva dende entón unha medalla. Xa no século XX, por arredor de corenta anos, ata o 1949 no que feneceu, foi Jesús Pico de Coaña Herráiz o seu mantedor, continuando despois o labor Ramón Fernández. Na actualidade corresponde o seu coidado e mantenza ó Concello. Os traxes seguen a ser de época, se ben xa tiveron varios cambios.
Outra persoa que se ocupou dos cocos durante máis dun cuarto de século foi, xa no século XX, o garda municipal Ramón Fernández García, quen os bailou en moitas ocasións. Nese tempo tamén lle axudaron a facer de custodios Xosé Lois García Fernández (coñecido popularmente como Choli) e Manuel Sanjurjo.
miniatura|esquerda|200 px|Foto dos Cocos nunha das festas de Ribadeo a mediados do século XX. A parella vestiu sempre coa elegancia propia da súa categoría social, en especial a Coca, que foi, co paso do tempo, cambiando a moda feminina. O Coco, sempre amosou sobriedade propia da súa representación, a pesardes de pasa-lo tempo. No século XIX levou un marcial uniforme de almirante que o comenza-lo século XX presentou un aire máis civil e cerimonioso cando se lle fixo un frac dunha peza enteira de tea encargada a Nova York nos anos 1900. O matrimonio foi moi prolífico e tivo fillo en varias épocas.
En agosto de 2010 foi presentado o libro Os Cocos de Ribadeo, recollendo diversos extremos da súa historia, así como anécdotas e fotografías.
A tradición e o oficio
Unha tradición ribadense, sen constatar documentalmente, asegura que a parella é trasunto dun matrimonio moi popular de mediados do século XIX, e que os esaxerados rizos que o Coco ten na fronte son recordo choqueiro da liberdade coa que a señora que a Coca representa vivía o seu compromiso matrimonial. En calquera caso, a anécdota fálanos xa do vello espírito liberal da sociedade da vila ribadense. Pódese dicir que foron moitos os bailadores dos Cocos, cousa que esixe forza e habilidade para revira-los recantos das dúas polas que se encanan o vento ribadense, pero de todos cantos hai memoria hai que salientar ao "Serrano Vello", que foi famoso polo ben que facía bailar os pasodobres ao Coco. A parella ten por norma non saír de Ribadeo. Contase que só houbo unha excepción nunha ocasión na que, a mediados do século XX, foron levados ás festas da Pontenova, de onde volveron un pouco mancados.
Os materiais e divertimentos
As pesadas cabezas de cartón pedra foron substituídas recentemente por unhas reproducións de plástico, máis doadas de manexar, para evitar o risco de destrución. Os orixinais consérvanse coidadosamente gardadas como un dos maiores tesouros da vila. Os Cocos e os seus fillos, os cabezudos, saen polas mañás na festa do San Roque (o 16 de agosto) e nas da Patroa, na véspera do 8 de setembro, sempre acompañados por un grupo de gaitas. Ata hai ben pouco (nos últimos anos) era tradicional que foran despedidos polos nenos ao rematar o percorrido co canto de ''¡Morreu papá! e ¡Morreu mamá!'', ao seren tumbados para gardalos.
Sépalo
Os sépalos son xeralmente esverdeados, mais, como case todas as partes dunha planta, asumen unha incrible variedade de formas e funcións, de acordo con cada especie.
Indochine (filme)
Indochine é un filme francés de 1992 gañador do Premio Óscar ao mellor filme de lingua non inglesa. Conta a historia dunha moza indochinesa chamada Camille. O guión foi escrito por Erik Orsenna e conta no elenco con Catherine Deneuve, Vincent Perez, Linh Dan Pham, Jean Yanne e Dominique Blanc.
Sinopse
No Vietnam dos anos 30, a francesa Eliane é a propietaria dun inmenso seringal. Ela adopta Camille, unha orfa de cinco anos de idade, filla dun matrimonio amigo de vietnamitas mortos nun accidente. A nena é educada segundo os padróns franceses e se transforma nunha bela moza. Eliane se apaixona por un oficial da Mariña, Jean-Baptiste e, tempos despois, Camille tamén se apaixona por el.
Elenco
miniatura|dereita|150px|Catherine Deneuve
Principais premios e nomeamentos
Oscar 1993 (EUA)
BAFTA 1994 (Reino Unido)
A Eirexe, Canedo, A Pobra do Brollón
A Eirexe é un lugar da parroquia de Canedo, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo.
Está situada a 440 m. de altitude e nela encontramos a igrexa parroquial neoclásica de Canedo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Clemente XIII, papa
Carlo della Torre dei Rezzonico (Venecia, 7 de marzo 1693-Roma, 2 de febreiro 1769), elixido papa o 6 de xullo de 1758 baixo o nome de Clemente XIII (en latín Clemens XIII, en italiano Clemente XIII).
Malia a humildade e a afabilidade do seu carácter dereito e moderado, púdico ao exceso (fixera recubrir de follas de figueira fabricadas en serie as esculturas clásicos do Vaticano) e xeneroso coa súa vasta fortuna persoal, o pontificado de Clemente XIII foi enturbado polas presións continuas que intentaban facer sobre el os medios franceses influídos polo espírito das Luces, para que suprimise os Xesuítas. Unha resistencia máis inesperada veu das cortes as menos levadas ao progreso, as de España, das Dúas Sicilias e de Portugal. En 1758, o ministro reformador de Xosé I de Portugal (1750-1777), o Marqués de Pombal, expulsou os xesuítas de Portugal e despachounos en masa en Civitavecchia, como «regalo para o Papa». En 1760, Pombal despediu a Roma ao nuncio apostólico e chamou o embaixador de Portugal.
Canonizacións
Durante o seu pontificado canonizou a Xerome Emiliani (1767), a Xosé de Calasanz (1767), a Xosé de Cupertino (1767), Xoana de Kety (1767) e Xoana de Chantal (1767).
Joseph Jenkins Roberts
Joseph Jenkins Roberts, nado o 15 de marzo de 1809 e finado o 24 de febreiro de 1876, foi o primeiro Presidente de Liberia, exercendo o cargo entre os períodos de 1848 a 1856 e de 1872 a 1876.
Traxectoria
Roberts naceu como un home libre, de ascendencia mixta africana e europea, e creceu en Norfolk, Virxinia, nos Estados Unidos. Estudou na Norfolk Academy e na Maury High School. Trasladouse máis tarde a Petersburg, Virxinia, onde traballou no negocio de barcos da familia. En 1829, a súa familia trasladouse a Liberia e estabeleceu unha tenda comercial en Monrovia. En 1839, Roberts converteuse no tenente gobernador de Liberia e máis tarde, no seu gobernador, entre os anos 1841 e 1848. Está considero o pai de Liberia e axudou a que esta conseguise a súa independencia no ano 1847, converténdose el mesmo no primeiro presidente do país.
Heremigario
Heremigario (en latín: Hermigarius ou Heremigarius), finado en Mérida no 429, foi un xefe militar suevo do século V que aparece citado na Crónica de Hidacio dirixindo unha expedición sueva cara a Lusitania a comezos do ano 429 e ao que se enfrontou o rei dos vándalos Xenserico inmediatamente antes de marchar co seu pobo para África. O enfrontamento produciuse nas ribeiras do Guadiana nas proximidades de Mérida e acabou coa morte do suevo, que afogou no río.
O historiador alemán Felix Dahn na súa monumental Die Könige der Germanen apuntou a posibilidade que fora familiar e mesmo sucesor de Hermerico, esta hipótese compártea Casimiro Torres en Galicia Sueva sinalando a posibilidade que fora pai de Recimiro. Pero o certo é que non hai constancia documental que indique que fora realmente rei dos suevos e hai autores como Pampliega que sinala que estaría baixo a autoridade de Hermerico.
Tamén foi relacionado con Ermengon, que está enterrada nunha tumba ariana na basílica de Hippo Regius, a capital dos vándalos. Ela era, posiblemente, unha sueva que formaba parte da aristocracia vándala, e quizais parente de Heremigario.
Floyd Westerman
Floyd "Red Crow" Westerman, tamén coñecido como Kanghi Duta ("Corvo vermello" en galego) nado en Dacota do Sur o 17 de agosto de 1936 e finado nos Ánxeles o 13 de decembro de 2007, foi un músico, político e actor síux. Despois dunha longa carreira como cantante de música country, nos derradeiros anos da súa vida, adicouse á interpretación, actuando en numerosos filmes de nativos americanos no cine e na televisión. Tamén traballou como político activista loitando polas causas dos nativos americanos.
Traxectoria
Antes de comezar a traballar no cine e na televisión, Westerman tiña unha gran reputación como cantante de country. Durante a súa carreira de músico, Westerman colaborou con Jackson Browne, Willie Nelson, Bonnie Raitt, Harry Belafonte, Joni Mitchell, Kris Kristofferson, e Buffy Sainte-Marie. Na década dos 1990s, cantou con Sting para recadar fondos para a conservación dos bosques primarios.
Westerman debutou no cinema en Renegades (1989), pero acadou maior sona no seu papel do "Xefe Dez Osos" en Dances with Wolves (1990), e no filme de Oliver Stone The Doors (1991). En setembro de 2007, Westerman remata o seu último traballo cinematográfico no filme Swing Vote (2008).
As súas aparicións en televisión inclúen o papel do "Tío Ray" en Walker, ranger de Texas, "O que agarda" en Northern Exposure, e múltiples aparicións como "Albert Hosteen" en The X-Files.
Westerman é recoñecido pola súa vocación política pola defensa das causas dos nativos americanos. El participou no American Indian Movement.
Encoro das Tres Gargantas
miniatura|dereita|400px|Mapa de situación do Encoro das Tres Gargantas e as principais cidades ao longo do [[río Yangtzé.]]
O Encoro das Tres Gargantas (en chinés, 长江三峡大坝) é un encoro no río Yangtzé en Sandouping, na provincia de Hubei, China. É un dos máis grandes encoros do mundo e, con 22.500 megawatts de enerxía hidroeléctrica instalada, desprazou neste eido do liderado mundial ao encoro de Itaipú no Brasil. Rematouse o 30 de outubro de 2008. O encoro construíuse para o control das inundacións, o regadío das terras próximas e a produción de electricidade. Porén, non se fixo sen problemas. Cubriu moitos lugares históricos e provocou o asolagamento dos fogares de 1 240 000 persoas Sumamente polémico (en inglés): miniatura|dereita|250px|Construción do encoro en 2002. miniatura|dereita|250px|Construción do encoro en 2006.
Historia
O encoro foi proposto por Sun Yat-sen, un líder político chinés, en 1919. O sitio foi inspeccionado en 1932 e 1939 polos chineses e xaponeses, respectivamente. Os xaponeses deseñaron un plan (o plan Otani) para o encoro, para despois decatarse de que seguiría baixo control chinés. Máis tarde, en 1944, os Estados Unidos axudaron a planificar o encoro, pero todo traballo cesou en 1947 debido á Guerra Civil Chinesa. En 1949 reanudáronse os traballos de planificación, aínda que moi lentamente debido aos problemas económicos do país. Posteriormente en 1958, foron encarcerados varios enxeñeiros que estaban en contra do encoro.
En 1980 os traballos de planificación ían a bo ritmo, pero en 1992 moita xente votou en contra do encoro. Porén, o goberno aprobou o proxecto, e o 14 de decembro de 1994 comezaron as obras. No 2009 o encoro comezou a producir hidroelectricidade. En 2011 comezaron a funcionar seis novos xeradores. O encoro estaba a plena capacidade a finais de 2008.
Deseño, custo e finalidades
miniatura|dereita|250px|Presa das Tres Gargantas (maqueta). miniatura|dereita|250px|Canal auxiliar e esclusas (maqueta). miniatura|dereita|250px|Presa auxiliar (maqueta). O Encoro das Tres Gargantas fórmase pola acción retentiva dunha presa principal. Ao seu carón, na marxe esquerda do río, construíuse un canal auxiliar e, un pouco máis afastado, un sistema dobre de cinco esclusas. Tanto o canal auxiliar, coa instalación nel dun sistema elevador de barcos, como as esclusas, permiten a navegación fluvial.
A presa ten 2,300 metros de longo, 100 m de altura, 115 m de largo na base e 40 m de largo no cume. Para a súa construción necesitáronse 27 millóns de metros cúbicos de cemento, 460.000 toneladas de aceiro e 100 millóns de m3 de terra.
O encoro está a unha altitude de 175 metros, acada unha profundidade de 90 m, ten unha lonxitude de 660 km e unha largura de máis dun quilómetro.
A presa tivo un custo de 180.000 millóns de iuans (ao redor de 26 millóns e medio de dólares). A pesar do inmenso investimento, este foi inferior en máis de 20 millóns de iuans (uns 3 millóns de dólares) ao orzamento orixinal. Está previsto que nun prazo de 10 anos estea amortizado o investimento grazas á produción de enerxía hidroeléctrica.
Control das inundacións
Un dos principais motivos para construír o encoro foi o control das inundacións subseguintes ás riadas que provocaban considerábeis perdas nas grandes metrópoles situadas río abaixo como Wuhan, Nanjing e Shanghai; amais de en multitude de granxas, vilas, cidades e factorías próximas ao río.
O encoro ten unha capacidade de almacenamento para riadas de 22 km3, suficiente incluso para minimizar os efectos dunha super riada. Durante a estación chuviosa o encoro recolle o exceso de auga, almacenándoa ata a chegada da estación seca, entre decembro e marzo. Durante estes meses libérase o superávit de auga da que se benefician as industrias e terreos agrícolas situadas río abaixo. Amais, este aporte de auga mellora as condicións de navegabilidade do río e fai descender o nivel do encoro a 145 metros, preparándoo así para a próxima estación chuviosa. Porén, o encoro non protexe das inundacións ás terras situadas á beira dos afluentes do Yangtzé situados río abaixo.
Navegación
miniatura|dereita|250px|Sistema dobre de esclusas do Encoro das Tres Gargantas. Outra das razóns para a construción do encoro foi facilitar a navegación fluvial para o transporte de persoas e mercadorías polo río Yangtzé. Para tal fin fíxose un sistema dobre de cinco esclusas, cada unha das cales ten 280 metros de longo, 35 m de largo e 5 de profundidade. Son comparábeis en tamaño ás esclusas do Canal de Panamá, un dos máis grandes do mundo. O curso do río anegado polo encoro tiña moitos treitos perigosos para a navegación, motivo polo cal se mellorou a navegación de botes e barcos. Está prevista a construción dun elevador de barcos nun canal auxiliar entre o encoro e as esclusas, capaz para unha carga de ata 3.000 toneladas.
Central hidroeléctrica
A Central das Tres Gargantas ten 34 xeradores eléctricos: 32 principais cunha potencia de 700 Mw por xerador, e 2 para o consumo eléctrico do propio encoro con 50 Mw de potencia cada un. Todos eles fan un total de 22.500 Mw de potencia instalada, a maior do mundo. Unha idea da descomunal cantidade de potencia instalada desta central, dánola a comparación coa suma de toda a potencia instalada das centrais hidroeléctricas galegas, que é de 3.111 Mw, algo menos cá sétima parte da potencia instalada na central das Tres Gargantas.
Descrición dos xeradores
miniatura|dereita|250px|Unha das xigantescas [[turbinas da central.]] Dos 32 xeradores principais, 14 están na parte norte da presa, 12 na parte sur e 6 están nunha estación subterránea baixo unha montaña xusto ao sur da presa. A enerxía xerada pode superar os 100 TWh. Cada xerador principal pesa 6.000 toneladas (aproximadamente o mesmo peso que 3.000 coches). A auga cae 80 metros desde o encoro ata os xeradores, que usan turbinas Francis de 10 m de diámetro e 9,8 m de alto. A cantidade de auga que entra na turbina varía entre 600 e 950 m3 por segundo. A velocidade de rotación da turbina é de 75 rpm. A eficiencia dos xeradores está entre o 94% e o 96,5%.
Construción
Os 14 xeradores principais da parte norte foron instalados entre 2003 e 2005. O 10 de xullo de 2003 comezou a producir electricidade o primeiro deles, o número 2. O último, o número 9, fíxoo o 7 de setembro de 2005. A produción máxima dos xeradores do lado norte (9.800 Mw) conseguiuse por primeira vez o 18 de outubro de 2006 cando a superficie do encoro acadou 156 m sobre o nivel do mar. Os 12 xeradores principais do lado sur instaláronse entre 2007 e 2008. o 11 de xuño de 2007 comezou a operar o primeiro deles, o número 22. O último en activarse foi o número 23, o 19 de agosto de 2008.
Produción eléctrica e distribución
O medio milleiro de terawatts-hora de electricidade desde a posta en funcionamento da central acadouse o 16 de agosto de 2011. En 2012, os 32 xeradores da central xeraron a cantidade de 98,1 TWh de electricidade, o 14% do total da enerxía hidroeléctrica chinesa. En 2014 estableceuse un novo récord mundial de produción ao acadárense os 98,8 TWh. En 2017 superáronse os 1.000 Terawatios/hora de produción. miniatura|dereita|300px|Produción anual (mes a mes) de electricidade da central das Tres Gargantas. A liña horizontal superior é o límite establecido pola potencia instalada. {{legend|red|Produción en 2008}} {{legend|blue|Produción teórica máxima}}
Tres liñas de subministración distribúen a electricidade a tres redes eléctricas denominadas Leste, Central e Sur. O encoro subministra ao redor do 3% de toda a electricidade chinesa, a pesar de ter sido deseñado para a produción do 10% do total nacional. A razón deste desfase haina que buscar no crecemento do consumo, moito máis rápido do que calcularan os deseñadores da central
Beneficios do encoro
O encoro favoreceu tamén a navegación fluvial, grazas ás esclusas instaladas no encoro. Algúns beneficios foron:
Como consecuencia da construción do encoro moitas conducións de augas fecais que antes vertían directamente no río Yangtzé, están sendo tratadas. Sobre o 65% destas augas reciben tratamento antes de retornar ao encoro. Hai unhas 50 estacións depuradoras de augas residuais na zona. Os residuos sólidos deposítanse agora en 32 vertedoiros capaces de xestionar 7.500 toneladas diarias de residuos
Reubicación de persoas
miniatura|250px|Imaxe de 2005 na que se pode apreciar un panel indicando o nivel que acadarán as augas. Véxase que a casa e os labradíos* quedarán asolagados. Un millón e cuarto de persoas perderon os seus fogares baixo as augas do encoro e tiveron que seren reinstalados en diferentes partes. Este número é aproximadamente o 1,5% da poboación total da zona: a provincia de Hubei (60,3 millóns) e a cidade de Chongqing (31,44 millóns). A maioría dos desprazados foron recolocados preto dos seus antigos fogares a unha altitude suficiente por riba do encoro, porén uns 165.000 se espallaron por 10 provincias limítrofes e na municipalidade de Shanghai, non precisamente por falta de espazo na contorna. Os motivos argüídos polas autoridades para este longo traslado foron de preservación de espazos naturais. O 22 de xullo de 2008 rematouse a reubicación. En 2007 algunhas informacións alertaban dos plans da municipalidade de Chongqing de trasladar a 4 millóns de persoas que residen nas proximidades do encoro ás zonas urbanas do municipio para o 2020. En calquera caso, as autoridades explicaron que a reubicación non ten que ver co encoro e obedece a plans urbanísticos, nos que tamén estaría involucrada poboación doutras áreas do municipio
Vida salvaxe ameazada
miniatura|Exemplar de Grúa Siberiana. A rexión das Tres Gargantas é coñecida desde hai tempo pola súa biodiversidade. É o fogar de 6.388 especies de plantas das que o 57% están ameazadas. A porcentaxe de masa forestal da rexión baixou desde un 20% en 1950, ata non máis do 10% en 2002, afectando negativamente a todas as especies de plantas. A rexión tamén proporciona hábitats a centos de animais terrestres e de auga doce. Os peixes de auga doce están especialmente afectados polos encoros debido aos cambios na temperatura da auga e no fluxo. Ademais moitos dánanse nas pas das turbinas das centrais hidroeléctricas. Isto é particularmente grave para o ecosistema da rexión porque na conca do río Yangtzé habitan 361 especies diferentes de peixes e contabiliza o 37% das especies de auga doce ameazadas de toda China. Outras especies acuáticas ameazadas son o Baiji, ou Delfín de río chinés e o Esturión do Yangtzé.
Dos 3.000 ou 4.000 exemplares que quedan da criticamente ameazada Grúa Siberiana, un gran número deles pasan o inverno nas zonas húmidas que serán destruídas polo encoro.
Sedimentos
Ademais, o encoro impide que os sedimentos continúen o seu curso e cheguen á desembocadura, poñendo en serios problemas á cidade de Shanghai que vería como non se substitúe a terra que se leva o mar da boca do río.
Lugares históricos e paisaxísticos
miniatura|250px|O encoro asolagou gran parte da área paisaxística das Tres Gargantas. O encoro asolagou ao redor de 1.300 estacións arqueolóxicas e alterou considerabelmente a paisaxe das Tres Gargantas, facéndoas moito menos espectaculares ao se reducir a profundidade dos canóns por mor do aumento do nivel das augas en 90 metros. Moitos monumentos históricos foron trasladados a lugares seguros, mais outros tiveron que quedar no seu sitio pola dificultade que implicaba a situación, o tamaño ou o deseño.
Bertil Roos
Bertil Roos, nado en Gotemburgo o 12 de outubro de 1943 e finado en East Stroudsburg (Pensilvania) o 31 de marzo de 2016 foi un piloto de automobilismo sueco. Participou nun único Gran Premio de Fórmula Un, o Gran Premio de Suecia de 1974, do que se retirou por unha falla na transmisión.
Traxectoria
A pesar de gozar da promesa precoz de gañar o título da Fórmula Super Vee en 1973 e tamén da Fórmula 2 en Europa e na Fórmula Atlántica no Canadá, Roos recibiu unha sóa oportunidade na Fórmula Un. El e o seu equipo, Shadow, non saíron particularmente ben e, finalmente, o equipo optou por traballar con Tom Pryce. Roos volveu aos Estados Unidos e o Canadá, onde continuou correndo.
Foi o primeiro instrutor de pilotaxe da escola de carreiras de Fred Opert en Pensilvania, preto do Pocono Raceway. Unha empresa que comprou máis tarde. A escola está acreditada pola [SCCA] para poder recomendar aos graduados licenzas de carreira a nivel rexional e nacional.
Aínda correndo na década de 1980, Roos foi dúas veces campión da Can-Am na categoría de 2 litros.
Thomas Francis Meagher
Thomas Francis Meagher, nado en Waterford, Irlanda, o 3 de agosto de 1823 e finado no río Missouri, Estados Unidos, o 1 de xullo de 1867, foi un político nacionalista irlandés líder de Irlanda Nova durante a Rebelión de 1848. Combateu co grao de Brigadier na Guerra Civil Estadounidense.
Bertil Roos
Traxectoria
Roos morreu no Centro Médico Pocono, East Stroudsburg, Pensilvania, o 31 de marzo de 2016.
Thomas Francis Meagher
Traxectoria
Aos 6 anos marchou estudar a Inglaterra volvendo a Irlanda en 1843. Acabou integrándose na Repeal Association, que traballaba no rexeitamento da Acta de Unión de 1800. Por diferenzas co líder da asociación, Daniel O’Connell, Meagher e outros membros novos da asociación, coñecidos como a Irlanda Nova, abandonárona e fundaron a Confederación Irlandesa.
Bertil Roos
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Thomas Francis Meagher
Traxectoria
Xunto con William Smith O'Brien marchou a Francia para estudar os movementos revolucionarios franceses de 1848 regresando a Irlanda co deseño da súa nova bandeira tricolor.
Tras a Rebelión protagonizada en 1848, Meagher foi condenado a morte, pero a sentenza foi conmutada debido á presión internacional e á opinión pública polo desterro á Terra de Van Diemen, hoxe Tasmania. Alí casou e deseñou a súa fuxida aos Estados Unidos coa súa muller, que culminaría en 1852, ano no que chegou a Nova York.
Xa nos Estados Unidos, e co estoupido da Guerra Civil Estadounidense, Meagher apuntouse ao exército da Unión onde acadou o grao de Brigadier e liderou a Brigada Irlandesa, acadando notables éxitos militares. Tras a guerra foi nomeado gobernador de Montana. Falecería en 1867 afogado no río Missouri ao caer do barco de vapor no que viaxaba. O seu corpo nunca foi recuperado.
Castelo de Ponferrada
O Castelo de Ponferrada, tamén coñecido localmente como Castelo dos Templarios ou simplemente Castelo do Temple, localízase na cidade e municipio de Ponferrada, na comarca do Bierzo, provincia de León, comunidade autónoma de Castela e León.
Antecedentes
Crese que o primitivo poboamento do seu soar, remóntase a un castro prerromano. A construción dunha ponte en época da ocupación romana da península Ibérica, puido atraer poboadores, dando certa importancia á localidade. Unha pequena fortificación romana entón erguida, foi posteriormente arrasada polos visigodos.
No século XI, o bispo de Astorga, Osmundo (1082-1096), mandou reforzar a antiga ponte cunha estrutura de ferro, ficando a localidade desde entón coñecida como "pons ferrata". Xunto a esta ponte, na poboación, fixo erguer unha igrexa baixo a advocación de San Pedro, adicada principalmente a atender aos peregrinos que chegaban polo camiño de Santiago.
O castelo medieval
Posteriormente, en 1178, o rei Fernando II de Galicia e León (1157-1188), doou a poboación e os seus dominios aos cabaleiros da Orde do Temple, encargándoos da misión de defenderen os peregrinos naquela parte do Camiño. En finais dese século, visando incrementar o seu poboamento e defensa, Ponferrada recibiu a súa Carta de Foral. A primitiva fortificación do local foi reconstruída e ampliada á época polos monxes-cabaleiros, estando concluída en 1282.
Diante da extinción da Orde, en 1311, rexistrouse a disputa da fortificación e os seus dominios entre as familias nobres máis poderosas da rexión até que o rei Afonso XI de Castela (1312-1350) doounos a Pedro Fernandes de Castro en 1340, e de aí se mantería nas mans dos Castro até 1374. A partir dese ano, a podo do castelo transitou entre diversos e sucesivos membros da familia real.
Mentres na posesión de Pedro Fernández de Castro reformáronse as torres do antigo castelo e, posteriormente, D. Fadrique Enríquez, duque de Arjona iniciou a construción da Torre del Rastrillo.
Durante o reinado de Pedro I de Castela (1350-1369), a fortificación pertenceu ao seu irmán Henrique de Trastámara, acollendo a á galega Xoana de Castro, esposa repudiada do soberano.
En 1440, Ponferrada pasou para a posesión de Pedro Álvarez Osorio, 1º Conde de Lemos, a quen se deben importantes obras no recinto, como a conclusión da Torre del Rastrillo, a nova Torre da Homenaxe, a Torre de Cabrera e a Torre de Monclín, o panel de azulejos, a Sala de Armas e a adega. Tamén foi da súa iniciativa a incorporación de símbolos ao castelo, como unha enigmática inscrición da letra grega Thau, posteriormente confundida coa cruz templária, o que deu lugar a moitas elucubración sobre a súa orixe.
O século seguinte, os Reis Católicos incorporaron a vila e os seus dominios ao patrimonio da Coroa (1486), nomeando como alcalde ao Marqués de Vilafranca, que terminou por adquirir o castelo en 1558.
Entre os séculos XV e XVI reforzouse a Torre de Malvecino e construíuse a de Juan de Torres, a mina ou Coracha e os seus baluartes.
Do século XVI ao século XIX
A partir do século XVI, o descenso de chegada de peregrinos fíxose sentir na vida da vila, que pasou a depender economicamente da súa feira e mercados.
No contexto da Guerra Peninsular, chegou practicamente intacto até 1811, ano en que se ordenou a explosión das fortalezas do interior para evitar que caesen nas mans das tropas napoleónicas. Estas, ao ocuparen Ponferrada en 1809, acuarteláronse no Concello e no Convento da Concepción
Reducido a cascallos, as súas pedras foron reaproveitadas polo Municipio para construír algunhas prazas e un mercado, acaroados ás murallas e que aínda se conservan. O poder público chegou aínda a vender pedras das murallas do castelo para a construción de edificios na cidade.
A Real Academia de las Bellas Artes de San Fernando ordenou á municipalidade que reconstruísse as murallas, devolvéndoas ao estado en que se encontraban, aínda que non foi esixido o derrube das edificación novas que lle foron acaroadas ilegalmente. Esa esixencia non obstante, non foi atendida tendo o castelo que ser arrendado a particulares que o utilizaron como terras de cultivo.
Do século XX aos nosos días
En 1923, a municipalidade tampouco se manifestou cando un grupo de mozos da cidade decidiu crear un club deportivo, facendo construír un campo de fútbol no interior do castelo. Para ese fin derrubaron muros e destruíron outros elementos arquitectónicos de valor. Finalmente, o conxunto foi declarado Monumento Nacional Histórico Artístico en 1924.
A progresiva deterioración causada polos séculos e polos homes levou a que, en 1994 se elaborase o "Plan de Viabilidad del Castillo de Ponferrada" por un equipo de profesionais liderado polo Arquitecto Fernando Cobos.
Dese modo, entre 1995 e 2002, con recursos económicos do Ministerio de Cultura, da Xunta de Castela e León, da Deputación Provincial de León e do propio concello de Ponferrada, executouse un vasto proxecto de intervención arqueolóxica, consolidación e restauración do monumento.
No castelo funciona actualmente o Museo do Bierzo, coa exposición "Recuperación del Castillo de los Templarios". O conxunto abre ao público de martes a domingo, ofrecendo actividades culturais, educativas e de lecer aos seus visitantes. No interior do castelo mantéñense os sitios arqueolóxicos e actividades de estudo cunha biblioteca e un centro de documentación; actividades culturais no museo e sala de conferencias; actividades institucionais na sala de recepcións; ademais de restaurante e café.
Trasluz (revista)
A edición da revista corre a cargo de Ernesto Sánchez Pombo e os números da mesma correpóndense coas estacións do ano, sendo o primeiro deles o do inverno de 2008.
Dipsacales
Dipsacales é o nome dun taxon de plantas situado na categoría taxonómica de orde, que segundo o Código Internacional de Nomenclatura Botánica debe estar circunscrito obrigadamente polo menos pola familia Dipsacaceae. Este taxon é utilizado por sistemas de clasificación modernos como o sistema de clasificación APG II ou o APG III. Nestes sistemas de clasificación a orde está incluída na subclase Asteridae, clase Rosopsida, das dicotiledóneas. Na antiga clasificación de Arthur Cronquist (1981), Morinaceae estaba incluída dentro de Dipsacaceae, e Linnaeaceae e Diervillaceae dentro de Caprifoliaceae, como tamén dous xéneros agora transferidos a Adoxaceae.
Unhas poucas outras familias poderían atoparse incluídas pola súa proximidade a esta orde. Isto inclúe a Desfontainiaceae, Polyosmotaceae, Paracryphiaceae, e Sphenostemonaceae.
Lineal B
Características
O sistema deriva do lineal A, unha antiga escrita usada para escribir o minoico, polo que o lineal B non representa axeitadamente os sons do grego micénico. Trátase parcialmente dun silabario, con algúns signos logográficos adicionais.
Aparece basicamente en pequenas táboas de arxila que datan dos séculos XIV e XIII a.C. A primeira foi descuberta en Knossos polo arqueólogo inglés Arthur Evans o 31 de marzo de 1890; o 6 de abril atopou un tesouro grande de taboíñas.
Michael Ventris descifrou o lineal B en 1951-1953, coa colaboración de John Chadwick. O lineal B ten aproximadamente 200 signos, divididos en signos silábicos con valores fonéticos e logogramas (ou ideogramas) con valores semánticos.
O lineal B ten asignado o Unicode Range 10000–1007F para os signos silábicos e o 10080–100FF para os logogramas.
Signos silábicos
Os nomes destes signos son só aproximadamente fonéticos, xa que a maioría representan unha clase completa de sílabas. Algúns signos fonéticos, moi pouco empregados, teñen valores que aínda nos son en parte descoñecidos. Son designados mediante un número ou un valor fonético aproximado, como por exemplo a2, a3, au, nwa, pu2 etc.
Logogramas
Os logogramas representan conceptos como HOME, MULLER, VACA, TOURO, ACEITE, VIÑO, VESTIDO, OURO, BRONCE etc. Hai varias ducias de signos que representan varios tipos de potas e louza.
Víctor Coyote
Traxectoria
En 1981 comezou a súa carreira musical, coincidindo coa movida viguesa e coa movida madrileña. Movementos culturais a medio camiño entre o underground e a cultura de masas.
Nesa primeira etapa que se inicia en 1979 formou parte do grupo Los Coyotes, que liderou a canda Fernando Gilabert. Desta formación tomou o seu alcume Victor Coyote. A partir de 1988 o grupo muda de nome, e pasa a chamarse Los Coyotes de Víctor Abundancia, co que gravan Esta noche me voy a bailar, un dos seus grandes éxitos.
Posteriormente continuou a súa carreira en solitario, tanto con alcume de Víctor Coyote coma co de Víctor Abundancia. Achegouse ó público infantil galego a través das súas colaboracións no programa Xabarín Club, para o que gravou temas coma "Pode ser", que aparece na compilación A Cantar con Xabarín. Ademais, o seu tema "Jaguarundi" foi o tema escollido por TVE como banda sonora da Vuelta Ciclista a España de 1995.
Ademais de á música, tense dedicado tamén ó deseño e á pintura, e ten traballado en multitude de exposicións, mostras, gravacións e traballos audiovisuais. Como actor, fixo pequenos papeis en varios filmes.
Clemente XIV, papa
miniatura|Clemente XIV, papa Giovanni Vincenzo Antonio (en relixión Lorenzo) Ganganelli (Santarcangelo dei Romagna, preto de Rimini, 31 de outubro 1705 - Roma, 22 de setembro 1774), elixido papa o 19 de maio de 1769 baixo o nome de Clemente XIV (en latín Clemens XIV, en italiano Clemente XIV).
Eleccións municipais na Illa de Arousa
Corporacións democráticas na Illa de Arousa desde 1997, data da creación do concello da Illa de Arousa, trala súa segregación de Vilanova de Arousa. miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Illa de Arousa]]
Batalla de Ourique
A batalla de Ourique (en معركة أوريكه) tivo lugar o 25 de xullo de 1139 probablemente en Ourique, no Baixo Alentexo portugués e nela combateron os exércitos do príncipe Afonso Henriques e os exércitos almorábides de Alí ibn Yusuf. A vitoria dos primeiros foi decisiva para a consolidación do condado de Portugal como reino e a conversión de Afonso Henriques no rei Afonso I de Portugal. De feito, o escudo portugués leva cinco pequenos escudos en forma de cruz que representan os cinco reis mouros vencidos en Ourique.
Contexto
Aproveitándose que o exército de Afonso Henriques estaba loitando contra Afonso VII na batalla de Valdevez, as forzas musulmás atacaran e destruíron Leiria e Trancoso. A ansiedade de Afonso Henriques por esta incursión na súa fronteira sur acelerou as súas negociacións con Afonso VII, levando ao tratado de Zamora e liberando as tropas de Afonso Henriques para facer fronte ao ataque musulmán.
Xulia Vaquero
Xulia Vaquero Sousa, nada en Chamonix (Francia) o 18 de setembro de 1970, é unha ex atleta galega.
Traxectoria
Filla de pais emigrantes, aos dous meses foi vivir a casa da súa avoa na Gándara (Salcidos, A Guarda). Comezou a practicar atletismo na escola, e comezou a gañar competicións de cross. Gañou oito campionatos de España consecutivos. miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas. Non acadou a marca mínima para participar nos Xogos Olímpicos de 1992, pero si foi aos de Atlanta 1996, onde quedou 9ª na proba dos 10 000 metros.
Abandonou o atletismo profesional no ano 2000 logo de comezar tratamento psiquiátrico.
En 1997 foille concedida a Medalla de Prata de Galicia.
O seu adestrador foi Alfonso Ortega Casasnovas.
Mickey Mouse
miniatura Mickey Mouse é un personaxe de debuxos animados e emblema da compañía Disney. Creado en 1928, é un rato antropomórfico. Walt Disney prestou a súa voz ó personaxe desde 1929 ata 1946, cando foi substituído polo técnico de son Jimmy MacDonald. Desde 1977 a voz é de Wayne Allwine. Ó longo dos anos Mickey apareceu en debuxos animados, tiras cómicas, videoxogos, e converteuse na icona da compañía Walt Disney.
Orixe
Mickey Mouse creouse como substituto de Oswald the Lucky Rabbit, un personaxe de banda deseñada creado en 1927 por Ub Iwerks para o estudio Disney con contrato co produtor Charles Mintz para a Universal Studios, que se comprometía a realizar 26 curtametraxes cun orzamento de 2250$ por filme que adquire popularidade e na primavera de 1928, Disney pídelle a Mintz un aumento do orzamento dos filmes ata 2500$, ao que Mintz retruca cunha petición de baixada do presuposto nun 20% a porcentaxe dos benefecios, lémbrandolle que era a Universal a que tiña os dereitos dos personaxes e tiña so contrato a varios dos debuxantes de Disney, este negouse a chegar a un acordo pero cumpriu o contrato e produciu os filmes que lle restaban de Oswald. Tras a crise o novo estudio de Disney apenas contaba con Ub Iwerks, Les Clark e Wilfred Jackson. A lenda oficial explica que foi creado por Walt Disney durante unha viaxe en tren, e que o seu nome inicial foi Mortimer, pero que cambiou a Mickey a petición da súa esposa, Lillian. Segundo Bob Thomas, a lenda do nome é ficticia, e cita o caso dun personaxe chamado Mortimer Mouse, que naceu en 1936, tío de Minnie Mouse. A versión máis verosímil é Disney pediu a Iwerks que deseñara ideas para un novo personaxe, realizando varias ideas baseadas en animais, unha vaca e un cabalo que Disney rexeitou, pero máis tarde retomáronse como Clarabelle Cow e Horace Horsecollar. . Mickey non é máis que unha variación do personaxe de Oswald. A Walt Disney hai que atribuírlle tanto a voz do personaxe (dobrouno durante 17 anos) como a personalidade e o carácter do rato. The Walt Disney Company celebra o aniversario de Mickey o 18 de novembro de 1928, a raíz da estrea de Steamboat Willie, primeira curtametraxe sonora de debuxos animados.
Pío VI, papa
Pío VI (* Cesena, Italia, 27 de decembro, 1717 — ? Valence, Francia, 29 de agosto, 1799). Papa da Igrexa católica entre 1775 e 1799.
Orixes
O seu nome completo de nacemento era Conte Angelo Onofrio Melchiorre Natale Giovanni Antonio Braschi dei Bandi. Pertencía a unha familia nobre pero completamente arruinada: era o primoxénito dos oito fillos do Marco Aurelio Tommaso Braschi, segundo conde de Falcino, e da súa esposa a condesa Anna Teresa dei Conti Bandi. Foi sobriño e tío de cardeais.
Adoxaceae
miniatura|[[Lourentino ou follado (Viburnum tinus), inflorescencia.]] miniatura|[[Sambucus racemosa, inflorescencias.]] As adoxáceas (Adoxaceae) son unha familia de anxiospermas pertencente á orde das dipsacales. Comporta cinco xéneros aceptados cunhas 200 especies. A esta familia pertencen arboriñas galegas coma o lourentino ou o sabugueiro.
Descrición
Son arbustos ou, con menor frecuencia, herbas perennes o pequenas árbores. As follas son opostas, simples ou compostas (ternadas, biternadas, ternado-pinnadas, biternado-pinnadas ou imparipinadas. As flores son solitarias ou organizadas en panículas terminais ou umbeladas, espigas ou cimas. Ditas flores son hermafroditas, con cáliz e corola algo connados, tri a pentameras. Os estames, extrorses, en número de 5 en Sambucus e Viburnum, 3-5 en Adoxa e Sinadoxa están insertados no tubo da corola e acompañados de 3-5 estaminodios en espiral interior. O ovario é semi-ínfero a ínfero, con 1-5-loculos, 3-5 estilos connados ou libres. Os froitos son drupas cunha única semente de abundante endospermo ruminado.
En anteriores clasificacións, a familia estaba composta dunha soa especie Adoxa moschatellina (moscatelina). Os xéneros Sambucus (sabugueiros) e Viburnum (viburnos e lourentinos) estaban previamente incluídos na familia das madreselvas ou chuchameles Caprifoliaceae, mais probas xenéticas segundo a Clasificación filoxenética APG amosaron que nesta familia eran máis axeitados.
A moscatelina é unha planta herbácea pequena, florea a principios de primavera e murcha até o nivel do chan no verán inmediatamente despois de que as bagas madurecen; as follas son compostas.
Os sabugueiros son na súa maioría arbustos, mais dúas especies son plantas arbóreas; todas teñen follas compostas.
Os viburnos e lourentinos son todos arbustos, con follas simples.
Taxonomía
A familia foi descrita por Ernst Heinrich Friedrich Meyer e publicada en Preussens Pflanzengattungen 198. 1839. O xénero tipo é: Adoxa
A Ermida, Canedo, A Pobra do Brollón
A Ermida é un lugar da parroquia de Canedo, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 13 habitantes, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Está situado a 501 m. de altitude fora do núcleo de Canedo.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Desprazamento de carácter
O desprazamento de carácter é o proceso mediante o cal as diferenzas entre especies similares cuxa área de distribución se solapa xeograficamente están acentuadas en rexións onde as especies viven xuntas, pero están minimizadas ou pérdense onde as distribucións das especies non se solapan. Este patrón resulta dos cambios evolutivos impulsados pola competencia entre as especies por un recurso limitado (por exemplo, o alimento). A razón de que se produza o desprazamento de carácter nace do principio da exclusión competitiva, tamén chamado lei de Gause, que sostén que se coexisten nun ambiente estable dúas especies competidoras deben diferenciarse nos seus nichos ecolóxicos; sen esta diferenciación, unha das especies eliminará á outra por competencia.
miniatura|O desprazamento de carácter ocorre cando especies simialres que viven na mesma rexión xeográfica e ocupan nichos similares diferéncianse para minimizar o solapamento de nichos e evitar a exclusión competitiva. Varias especies de [[pimpíns das Galápagos, como os qu se mostran na imaxe, presentan desprazamento de carácter. Cada especie estreitamente relacionada difire na lonxitude e grosor do peteiro, o que permite que coexistan na mesma rexión, xa que cada especie pode comer un diferente tipo de sementes: a semente máis axeitada á forma do seu peteiro. Os pimpíns cos peteiros máis grosos e fortes consomen sementes duras e grandes,mentres que os que teñen peteiros pequenos consomen sementes máis pequenas e brandas.]] O desprazamento de carácter foi explicado por primeira vez explicitamente por William L. Brown e E. O. Wilson (1956), que escribiron: “Dúas especies estreitamene emparentadas teñen áreas de distribución solapadas. Nas partes das súas áreas onde unha das especies vive soa, as poboacións desa especie son similares ás da outra especie e mesmo pode que sexa moi difícil distinguilas dela. Na área de solapamento, onde as dúas especies aparecen xuntas, as poboacións son máis diverxentes e doadamente distinguibles, é dicir, “desprázanse” unha a outra nun ou máis caracteres. Os caracteres implicados poden ser morfolóxicos, ecolóxicos, de comportamento ou psicolóxicos; acéptase que están baseados xeneticamente.”
Brown e Wilson (1956) usaron o termo desprazamento de carácter para referirse a exemplos tanto de desprazamento de carácter reprodutivo, ou reforzamento de barreiras reprodutivas, coma de desprazamento de carácter ecolóxico impulsado pola competición. O termo desprazamento de carácter, tal como é usado comunmente, refírese xeralmente a diferenzas morfolóxicas debidas á competición. Brown e Wilson consideraban o desprazamento de carácter como un fenómeno implicado na especiación, afirmando que: “cremos que é un aspecto común da especiación xeográfica, orixinado as máis das veces como produto da interacción ecolóxica e xenética de dúas (ou máis) especies cognadas acabadas de evolucionar [derivadas da mesma especie parental inmediata] durante o seu período de primeiro contacto”. Aínda que o desprazamento de carácter é importante en varios escenarios de especiación, incluíndo as radiacións adaptativas como nas faunas de peixes cíclidos nos lagos do Val do Rift do leste de África, tamén xoga un importante papel na estruturación das comunidades. O resultado de numerosos estudos proporciona probas de que o desprazamento de carácter inflúe con frecuencia na evolución da adquisición de recursos entre membros dun gremio ecolóxico.
A liberación competitiva (competitive release), definida como a expansión dun nicho ecolóxico en ausencia dun competidor, é esencialmente a imaxe especular do desprazamento de carácter. Tamén foi descrita por Brown e Wilson (1956): “Dúas especies estreitamente emparentadas son distintas cando aparecen xuntas, pero onde un membro do par aparece só, converxe cara ao segundo, mesmo ata o punto de ser case idéntico a el nalgúns caracteres.”