cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lóxica proposicional
Cando o sistema formal ten o propósito de ser un sistema lóxico, as expresións deben ser interpretadas como asercións matemáticas, e as regras, coñecidas como regras de inferencia, normalmente son preservadoras da verdade. Nesa configuración, as regras (que poden incluír axiomas) poden entón ser usadas para inferir fórmulas representando asercións certas.
O conxunto de axiomas pode ser baleiro, un conxunto finito non baleiro, un conxunto finito numerable, ou pode ser dado por axiomas esquemáticos. Unha gramática formal define recursivamente as expresións e fórmulas ben formadas da linguaxe. Alén diso, pode presentarse unha semántica para definir verdade e valoracións.
A linguaxe dun cálculo proposicional consiste en: Unha fórmula ben formada é calquera fórmula atómica ou calquera fórmula que pode ser construída a partir de fórmulas atómicas, usando conectivos de acordo coas regras da gramática.
O que segue define un cálculo proposicional padrón. Existen moitas formulacións distintas que son todas máis ou menos equivalentes mais que difiren nos detalles:
Abstracción e aplicacións
Aínda que sexa posible construír un cálculo abstracto formal que non ten uso práctico inmediato e practicamente ningunha aplicación obvia, o nome cálculo indica que esta especie de sistema formal ten súa orixe na utilidade dos seus membros protópicos no cálculo práctico. En xeral, calquera cálculo matemático é creado coa intención de representar un correcto dominio de obxectos formais, e tipicamente co obxectivo de facilitar as computacións e inferencias que precisan ser realizadas sobre esta representación. Así, antes de se desenvolver o propio cálculo, débese dar unha idea da súa notación pretendida, isto é, dos obxectivos formais que se pretende denotar coas fórmulas do cálculo.
Visto ao longo de seu desenvolvemento histórico, un cálculo formal para calquera tópico de estudo normalmente xorde a través dun proceso de abstracción gradual, refinamento paso a paso, e síntese por tentativa e erro a partir dun conxunto de sistemas notacionais informais previos, cada un dos cales tratando do mesmo dominio de obxectos só en parte ou dun ángulo en particular.
Descrición xenérica dun cálculo proposicional
A lóxica proposicional ten como obxectivo modelar o raciocinio humano, partindo de frases declarativas (proposicións). Para entender mellor o que é unha proposición considérese a frase "1 máis 1 é igual a 10" ou simbolicamente, "1 + 1 = 10". Esta frase é unha proposición no sentido de que é unha aserción declarativa, ou sexa, afirma ou nega un feito, e ten un valor de verdade, que pode ser certo ou falso. Neste caso, nun sistema de numeración de base 2, a proposición anterior sería certa, mentres que no sistema decimal sería falsa. Outro exemplo é a afirmación "hoxe é un día quente", cun valor de verdade que vai depender de varios factores: o lugar sobre o que se está a falar, os instrumentos de medidas e de comparación (como os datos estatísticos de temperatura desa rexión), e principalmente de quen está avaliando (dúas persoas, mesmo considerando as mesmas condicións nos ítems anteriores, poden avaliar de xeito diferente). Ou sexa, o valor verdade dunha proposición non é un concepto absoluto, mais depende dun contexto interpretativo. Hai incluso proposicións, que mesmo nun contexto interpretativo claro e non ambíguo, para as cales non é posible establecer de forma incuestionable a súa veracidade ou falsidade (polo menos co coñecemento actual da humanidade). Mais, en lóxica, o importante non é o valor de verdade que unha proposición poida tomar nun determinado contexto interpretativo, mais a posibilidade de que “en principio” sexa posible atribuír un valor de verdade, e que sexa posible razoar con estas proposicións.
A lóxica proposicional estuda como razoar con afirmacións que poden ser certas ou falsas, ou aínda como construír a partir dun correcto conxunto de hipóteses (proposicións certas nun determinado contexto) unha demostración de que unha determinada conclusión é certa no mesmo contexto. Así, son fundamentais as nocións de proposición, verdade, dedución e demostración. A lóxica proposicional clásica é un dos exemplos máis simples de lóxica formal. Esta lóxica ten en conta, soamente, os valores de verdade certo e falso e a forma das proposicións. O estudo detallado desa lóxica é importante porque contén case todos os conceptos importantes necesarios para o estudo de lóxicas máis complexas.
Descrición
Un cálculo proposicional é un sistema formal cuxas fórmulas son construídas da seguinte maneira:
A linguaxe de tamén coñecida como o seu conxunto de fórmulas, fórmulas ben formadas ou fbfs, defínese recursiva ou indutivamente polas seguintes regras: Aplicacións relacionadas con esas regras permiten a construción de fórmulas complexas. Por exemplo:
Táboas de verdade
Sexa \mathcal{L} unha linguaxe que conteña as proposicións P, Q e R.
Que se pode dicir sobre a proposición P? Para comezar, segundo o principio de bivalencia, é ou certa ou falsa. Isto represéntase así:
Agora, que se pode dicir sobre as proposicións P e Q? Ou ambas son certas, ou a primeira é certa e a segunda é falsa, ou a primeira é falsa e a segunda é certa, ou ambas son falsas. Isto represéntase así:
Unha táboa para P, Q e R é:
Cada liña da táboa (fóra da primeira que contén as fórmulas) representa unha valoración.
O número de liñas é l = n^t, sendo n o número de valores que o sistema permite (sempre 2 no caso do CPC) e t o número de átomos que a fórmula contén. tense:
Negación
A negación ten o valor inverso da fórmula negada:
Nunha linguaxe \mathcal{L} na cal P significa "Sócrates é mortal", \neg P pode ser interpretada como "Sócrates non é mortal", e, se o primeiro é certo, o segundo é falso; e se o primeiro é falso, o segundo é certo.
Interpretar a negación por medio de antónimos tamén é unha alternativa, mais débese ter cautela, pois non sempre se pode aplicar. No exemplo enriba a interpretación por medio de antónimos é perfectamente aplicable, ou sexa, se P significa "Sócrates é mortal", \neg P pode ser interpretada como "Sócrates é inmortal". Por outro lado, nunha linguaxe \mathcal{L} na cal Q significa "Xoán é bo xogador", a proposición "Xoán é mao xogador" non é a mellor interpretación para \neg Q (Xoán podería ser só un xogador mediano).
Conxunción
A conxunción entre dúas fórmulas só é certa cando ambas son certas: Nunha linguaxe \mathcal{L} na cal P significa "Son cidadán europeo" e Q significa "Son estudante de filosofía", P\land Q pode ser interpretada como "Son cidadán europeo e estudante de filosofía"; o que só é verdade se P é certa e Q é certa.
A conxunción é conmutable, ou sexa, P\land Q é equivalente a Q\land P,.
A conmutatividade da conxunción trae un problema para formalizar proposicións da linguaxe natural no Cálculo Proposicional Clásico, pois a orde en que as oracións aparecen pode suxerir unha secuencia temporal. Por exemplo "Sabela casou e tivo un fillo" é ben distinto de "Sabela tivo un fillo e casou".
Proposicións que levan a palabra "mais" tamén poden ser formalizadas pola conxunción. Por exemplo, nunha linguaxe \mathcal{L} na cal R significa "Xoán foi atropelado" e D significa "Xoán sobreviviu ao atropelo", as sentenzas "Xoán foi atropelado e sobreviviu" e "Xoán foi atropelado, mais sobreviviu" poden ambas ser formalizadas R\land D.
Disxunción
A disxunción entre dúas fórmulas só é certa cando polo menos unha delas é certa:
A disxunción tamén é conmutativa.
Coa disxunción é preciso tomar moito coidado tanto na interpretación das fórmulas como na formalización de proposicións, pois na linguaxe natural moitas veces os disxuntos exclúense. Por exemplo: "Unha moeda ao ser lanzada resulta en cara ou cruz", "Nestas vacacións eu vou viaxar ou ficar en casa". Para estes casos emprégase a disxunción exclusiva ou a biimplicación combinada coa negación.
Implicación ou condicional
A implicación, ou condicional (SE-ENTÓN), entre dúas fórmulas só é falsa se a da esquerda (antecedente) for certa e a da dereita (consecuente) for falsa:
A implicación non é conmutativa.
Se nunha linguaxe \mathcal{L}, P significa "O botón vermello foi apertado" e Q significa "O lugar enteiro estoura", P\to Q pode ser interpretada como "Se o botón vermello foi apertado, entón o lugar enteiro estoura", mais se o botón vermello for apertado (verdade de P) e o lugar enteiro non estourar, este resultado é falso (falsidade de Q).
Equivalencia
A equivalencia é conmutativa.
Se P significa "O número natural é divisible entre cinco" e Q significa "'O último algarismo do número natural é cero ou cinco", pode ser interpretada como "O número natural é divisível por 5 se, e soamente se, o seu último algarismo é cero ou cinco". Basta que unha das proposicións ou condicións sexa falsa para que o enunciado se torne falso.
Mohsen Fakhrizadeh
Biografía
Naceu en Qom, asistiu á Universidade Shahid Beheshti e recibiu un doutoramento pola Universidade de Isfahán. Foi profesor na Universidade Iman Hussein, e líder do programa nuclear de Irán.
Traxectoria
Fakhrizadeh fora obxecto de investigación por parte de Estados Unidos, acusado de ser o responsable último do programa nuclear iraniano. Por ese motivo foi incluído na lista do Consello de Seguridade das Nacións Unidas pola que se conxelaban os seus activos e era preceptiva a notificación das súas viaxes. O Consello esixiu que o Axencia Internacional da Enerxía Atómica (AIEA) elaborase un informe e entrevistase a Fakhrizadeh, pero Irán negouse a polo á súa disposición.
Respecto ao traballo de Fakhrizadeh, Irán filtrou algunha información sobre a que a AIEA dixera que "non era incompatible coas súas propias conclusións", aínda que o organismo internacional continuou tentando corroborar as súas sospeitas.
Asasinato
O 27 de novembro de 2020, Fakhrizadeh foi ferido de gravidade preto da cidade de Absard, unha localidade próxima a Teherán. Houbo noticias dunha explosión. Foi trasladado a un hospital onde morreu debido ás súas feridas. Catro homes armados estiveron involucrados no ataque, tres dos cales foron matados polos gardacostas de Fakhrizadeh. miniatura|Escena do crime.
Alex Dujshebaev
Alex Dujshebaev Dovichebaeva, nado en Santander, Cantabria, o 17 de decembro de 1992, é un balonmanista internacional español. É fillo do retirado xogador internacional e adestrador hispano-kirguiz Talant Dujshebaev e irmán do tamén internacional Daniel Dujshebaev. Forma parte do Vive Tauron Kielce polaco.
Traxectoria
Alex Dujshebaev debutou en 2010 no equipo que adestraba o seu pai, o BM. Cidade Real, que despois sería o BM. Atlético de Madrid, xa desaparecido. Na tempada 2010-2011 foi cedido ao Naturhouse A Rioxa. Na tempada 2012-2013 xogou na Caixa3 Balonmán Aragón, desde onde pasou ao BM. Atlético de Madrid. Na tempada 2013-2014 ficha polo RK Vardar macedonio, onde permanece ata a tempada 2017-2018, momento no que pasa ás filas do Kielce polaco.
Alex foi parte da selección xuvenil coñecida como os hispanos de ouro campións de Europa e do Mundo nos campionatos xuvenís coa Selección de balonmán de España.
Dende o Campionato Mundial de Balonmán Masculino de 2013, ao que non puido acudir por lesión, foi habitualmente convocado pola Selección de balonmán de España absoluta para todas as grandes citas internacionais.
Alex é coñecido pola versatilidade do seu disparo e a súa calidade no 1 contra 1; é un gran fintador e lanzador.
Entre outros galardóns, na tempada 2018/2019 alcanzou o de máximo goleador da liga de Campións da EHF.
As cruces de pedra na Galiza
As cruces de pedra na Galiza é un estudo feito por Castelao no que se describe a historia, significado e tipoloxía dos cruceiros galegos, así como doutras cruces de pedra.
Menorá
miniatura|200px|Unha reconstrución da Menorá do Templo creada polo [[Instituto do Templo.]]
As cruces de pedra na Galiza
miniatura|[[Cruceiro do adro de San Roque de Melide|Cruceiro de S. Roque de Melide, considerado o máis antigo de Galicia.]]
Evolución
Castelao comezou a recoller información sobre os cruceiros galegos a raíz do seu ingreso no Seminario de Estudos Galegos en 1924, no que se lle encomendou a Sección de Arte e Letras. Na introdución, o propio Castelao escribe que:
Menorá
A menorá (מְנוֹרָה) descríbese na Biblia como un candelabro hebreo de sete brazos feito de ouro, que estaba situado no Tabernáculo e no Templo de Xerusalén. No Templo, expresa a Biblia, diante do Santo dos Santos había un candelabro de ouro puro, labrado con mazo que tiña sete brazos, en cada un dos cales ardía unha lámpada ou luminaria.
As cruces de pedra na Galiza
Evolución
A recollida de información prolongouse, fundamentalmente, desde 1924 a 1936. Tendo en conta que daquela Castelao vivía en Pontevedra non cabe estrañarse do predominio dos cruceiros desta cidade e as localidades máis próximas (Poio, Salcedo, Mourente, Marcón, Marín, Sanxenxo) e dos de Rianxo, Noia e arredores, por razóns de orixe.
Menorá
Descrición
A descrición da menorá podemos atopala no libro do Éxodo.
As cruces de pedra na Galiza
Evolución
Como preparación para a redacción do libro, Castelao realizou unha viaxe na primavera-verán de 1929 a Bretaña coa súa dona, coa finalidade de estuda-los cruceiros bretóns. Este estudo previo foi publicado polo Seminario de Estudos Galegos en maio de 1930, baixo o título d'As cruces de pedra na Bretaña. A razón non era outra que a convicción de Castelao da íntima relación entre as cruces do mundo celta (Galicia, Bretaña, Escocia e Irlanda) a consecuencia da afinidade cultural entre estes países.
Menorá
Historia
400px|miniatura|A menorá no [[arco de Tito en Roma.]] A menorá orixinal fabricouse para o Tabernáculo e a Biblia recolle que estivo presente ata que os israelítas cruzaron o río Xordán. Cando o Tabernáculo se estableceu na cidade de Shiloh, asúmese que a menorá tamén estaba presente. Porén, non se fai mención algunha durante os anos nos que a Arca da Alianza se desprazou en tempos de Samuel e Saul. Non hai mencións da menorá no Templo de Salomón salvo no libro dos Reis Está rexistrado en Xeremías 52:19 que a menorá foi levada a Babilonia polo exército invasor varios séculos despois.
As cruces de pedra na Galiza
Evolución
Esta relación, e a necesidade dun estudo comparativo dos cruceiros presentes nos distintos países, queda ben expresada no limiar deste libro sobre as cruces na Bretaña:
Menorá
Historia
Durante a restauración do Templo tralos 70 anos de cativerio en Babilonia, non se fai mención ningunha do regreso da menorá, só de "vasillas".
As cruces de pedra na Galiza
Evolución
O 25 de xullo de 1934 leu este traballo como discurso de ingreso na Real Academia Galega, respondido por Antonio Villar Ponte. Con todo, seguiu pescudando no tema. Xa en 1936 debía esta-lo texto suficientemente elaborado a xulgar polo acordo tomado polo Seminario de Estudos Galegos de proceder á súa edición:
Menorá
Historia
O destino da menorá utilizada no Segundo Templo quedou rexistrado por Flavio Xosefo, quen di que foi levada a Roma e transportada durante o triunfo de Vespasiano e Tito. A menorá foi depositada no Templo da Paz de Roma. O relevo no Arco de Tito en Roma mostra a escena dos soldados transportando varios obxectos durante o saqueo do Segundo Templo, en particular, o candelabro de sete brazos.
Probablemente a menorá foi roubada durante o Saqueo de Roma do ano 455, e levada polos Vándalos a súa capital, Cartago. O exército bizantino, baixo o mando de Belisario puido levala a Constantinopla no ano 533. Segundo Procopio, foi transportada polas rúas de Constantinopla durante a procesión triunfal de Belisario. Procopio engade que o obxecto foi enviado de volta a Xerusalén onde non hai rexistros, aínda que probablemente fose destruído durante o asedio dos persas no ano 614.
As cruces de pedra na Galiza
Evolución
En 1940, Castelao publicou un artigo co título de "Los cruceros" na revista Galicia (Bos Aires). A presenza dos cruceiros é, ademais, abondosa na súa obra pictórica, tanto nos cadros coma nas Cousas da vida.
Menorá
Xudaísmo
A menorá simboliza no xudaísmo o ideal da iluminación universal Os sete brazos son unha alusión ás ramas do coñecemento humano, representado por seis lámpadas inclinadas cara o interior, e simbolicamente guiadas pola luz de Deus representado pola lámpada central. A menorá tamén representa creación en sete días, co brazo central representando o shabat.
As cruces de pedra na Galiza
Evolución
miniatura|250px|[[Cruceiro da Santísima Trindade de Baiona. ]] Os colaboradores máis íntimos de Castelao nos últimos meses da súa vida, Rodolfo Prada, Xosé Núñez Búa e Luís Seoane, organizaron a edición do libro cando a súa enfermidade estaba xa moi avanzada. De feito, Castelao só chegou a ver e asinar os primeiros pregos do seu libro. En calquera caso, parecía estar disposto para o prelo desde había dous anos: a modo de epílogo, o libro inclúe un breve texto asinado o 20 de xullo de 1946 no que di que:
Menorá
Cristianismo
miniatura|Reverso dunha moeda de 1590 en honra de [[Urbano VII cunha menorá e a lenda SIC•LUCEAT•LUX•VESTRA (Así alume a vosa luz - Mat. 5:16)]]
As cruces de pedra na Galiza
Estrutura
miniatura|Calvario dos Vilares (Guitiriz). O libro non só recolle e describe os cruceiros galegos, propiamente ditos, incluíndo dentro destes os petos de ánimas, os cruceiros de capeliña e os calvarios, senón que tamén contempla as cruces precristiás e as cristianizacións de pedras consideradas máxicas, de menhires, de camiños e encrucilladas ou de miliarios romanos. Tamén menciona e debuxa as cruces de pedra que xorden sobre as portas das casas labregas e dos hórreos do millo.
Menorá
Cristianismo
O libro da Revelación do Novo Testamento refírese a sete candelabros, representando as sete igrexas de Asia as cales foi enviada a revelación (Éfeso, Smyrna, Pergamo, Tiatira, Sardes, Filadelfia e Laodicea), cun "Fillo do Home" no medio deles.
As cruces de pedra na Galiza
Estrutura
O libro está profusamente ilustrado con 73 figuras inseridas no texto, máis 73 láminas e 12 fotografías. Inclúe tamén, en inglés, unha breve biografía de Castelao, escrita por Blanco Amor e traducida por G. Hennessy, así como un amplo resumo, tamén en inglés.
Menorá
Cristianismo
Segundo Clemente de Alexandría e Filón de Alexandría, as sete lámpadas da menorá dourada representaban os sete planetas clásicos nesta orde: a Lúa, Mercurio, Venus, o Sol, Marte, Xúpiter e Saturno.
As cruces de pedra na Galiza
Edicións
O libro foi publicado postumamente, pola Editorial Nós, na imprenta López, de Buenos Aires, en xaneiro de 1950. En 1964 a Real Academia Galega editou o discurso de ingreso de Castelao como académico de número, lido en 1934. A editorial madrileña Akal publicou unha edición facsímile en 1975 e, posteriormente, Galaxia outra en 1984.
O Museo de Pontevedra organizou no ano 2000 unha exposición conmemorativa d'As cruces de pedra na Galiza, na que presentaba os manuscritos, cheos das correccións que o autor foi introducindo ó longo dos anos, e as ilustracións orixinais. Carlos Valle, daquela director do Museo, explicaba que aínda que algunhas das teses de Castelao sobre a orixe e a expansión dos cruceiros poidan ser discutibles, cos coñecementos actuais, el e este libro conseguiron que intelectuais, homes da cultura etc., "pensaran nestas obras como monumentos, cando antes apenas estaban dignificadas".
Menorá
Estado de Israel
miniatura|150px|dereita|Emblema de [[Israel]] Desde 1948 a menorá é un dos símbolos do Estado de Israel e aparece representada no seu emblema.
Lois González López
Lois González López, nado en Madrid en 1866, foi un poeta en galego que Ricardo Carballo Calero encadra nos Epígonos.
Traxectoria
A súa familia tiña casa en Pumarín (Montecubeiro, Castroverde). Viviu entre 1869 e 1878 en Montecubeiro e Neira de Rei. Trasladouse a Madrid e cambiou o segundo apelido de López a Cando, nome dunha casa grande de Vilar en Montecubeiro.
Nigueiroá
O topónimo galego Nigueiroá pode referirse a:
Lois González López
Traxectoria
A máis coñecida das súas poesías é A víspera de San Xoán en Montecubeiro que foi premiada cun accésit nun certame celebrado en Lugo en 1891. O poema representa con realismo ameno e ponderado un anaco da vida da aldea e ten o valor do directamente coñecido e exposto con simpatía e fluidez''. . ''
Outras composicións súas son as tituladas A miña sorte, O bico, Parrafeo con San Pedro, publicadas na revista Galicia de Andrés Martínez Salazar.
Tanto a lingua usada como o ambiente campesiño representado están moi logrados nestes poemas.
Obra
Ademais dos poemas citados é autor dalgunhas obras en castelán escritas en colaboración con A. López Álvarez ou Perosterena. :
Dactylia
Especies
Segundo o WORMS o xénero consta das seguintes especies:
Final Fantasy X
Final Fantasy X, frecuentemente abreviado como FFX, foi desenvolvido por Squaresoft en 2001 para o sistema Playstation 2, chegando a Europa no 2002. FFX é a décima entrega da serie Final Fantasy (FF) e foi a primeira en aparecer para Playstation 2.
Historia
"Listen to my story, this may be our last chance" ("Escoiten a miña historia, poida que sexa a nosa última oportunidade") Tidus é unha nova estrela do Blitzball. Xoga no equipo dos Zanarkand Abes, o equipo da súa cidade. Un día, durante un partido, un estraño ser ataca a cidade onde Tidus vive. Auron, un misterioso personaxe que coñecía ao pai de Tidus, Jecht (unha estrela do Blitzball), axúdalle a escapar introducíndose na esfera que trouxera aos seres que devastaran a cidade de Tidus. A esfera, que é a maior ameaza coñecida, chámase Sinh, como Auron informa a Tidus. E é que Auron parece saber moito máis do que está pasando do que conta... Tidus espértase nun lugar descoñecido para el. Canso e famento busca refuxio dentro dunhas ruínas, onde é atacado por unha besta (fiend). Na calor da batalla, é auxiliado por unha misteriosa rapariga chamada Rikku, que aparece de improviso. Ela lévao consigo e dálle para comer. Logo, Tidus decatarase de que Zanarkand fora destruída 1000 anos atrás... E aquí é onde verdadeiramente empeza a aventura. Encarnando a Tidus deberemos descubrir que é o que nos pasou e como poderemos volver a Zanarkand, o noso fogar. Pero parece que para iso deberemos descubrir cal é a relación entre a nosa viaxe e Sinh. Coñeceremos a moitos personaxes nunha intricada historia que nos revelasen aos poucos verdade detrás de Sinh (pecado en galego) e o mundo de Tidus que parecese existir noutro tempo, entre estes personaxes coñeceremos unha das protagonistas: Yuna que xunto a Tidus embárcase nunha grande aventura para librar de Sinh a Spira e regresar a Tidus ao seu propio tempo. Os protagonistas da décima parte da eterna historia de amor, odio, maxia e fantasía de Square-Enix son os máis carismáticos dos últimos xogos da saga. As diferentes motivacións de cada un deles fan que as personalidades dos principais personaxes sexan claramente distinguibles, o que engade un compoñente de imprevisibilidade ao argumento que é moi de agradecer nun xogo cuxa trama podería converter ao guión en algo moi previsible.
Bayezid I
miniatura|200px|Bayezid I
Bayezid I, nado en 1354 e finado o 8 de marzo de 1403, foi sultán otomán de 1389 até 1402. Despois do asasinato do seu pai, Murad I, Bayazid volvese no cuarto sultán otomán, desfacéndose inmediatamente do seu irmán Yakub. Unha das súas primeiras medidas é asasinar os prisioneiros serbios capturados na primeira batalla do Kosovo, como vinganza pola morte do pai. Aínda así, consegue un acordo de paz co líder de Serbia, dando a estes unha autonomía considerábel. Estende o dominio otomán até a Anatolia e, en 1391, cerca Constantinopla, nun cerco que vai durar 10 anos. En 1396 bate aos cruzados liderados por Sexismundo I, emperador do Sacro Imperio, que foran convocados polo emperador bizantino Xoán V Paleólogo. Xoán chega mesmo a fuxir de Constantinopla, mais en 1401 os mongois, liderados por Tamerlán, declaran a guerra aos Otomás, obrigando a Bayazid I a pasar Constantinopla para segundo plano. O 20 de xullo de 1402, Bayezid é derrotado e capturado polos mongois na Batalla de Ancara. Morre no cativerio en 1403, deixando un baleiro.
Historia de Melbourne
A historia urbana de Melbourne deu comezo cunha disputa. No breve período duns meses de 1835, dous homes procedentes da mesma poboación da illa de Tasmania (Launceston, ao outro lado do estreito de Bass) pretenderon atribuirse a fundación da vila. John Batman fixera un trato cos poboadores orixinais da rexión, tribos de Wurundjeri, Boonwurrung e Wathaurong (aliados na nación Kulin), mercándolles terras no lugar para a fundación dun asentamento e retornando a Tasmania.
Fundación e primeiro plan
O certo é que para cando regresou meses deapois xa achou na beira norte do río Yarra preto da súa desembocadura na baía de Port Phillip un asentamento de paisanos que organizara John Pascoe Fawkner entremedias. Finalmente chegaron ao acordo de compartilo.
miniatura|dereita|200px|Hoddle Grid, primeiro plan de Melbourne, 1837. Aínda que o goberno de Nova Gales do Sur declarou nulo o tratado de Batman cos aborixes, deu por unha situación de feito o poboado (chamado de numerosas maneiras: Batmania, Bearbrass, Bareport, Bareheep, Barehurp e Bareberp) e permitiu oficialmente a súa existencia declarándoo ao ano seguinte capital do Port Phillip District, e comisionando en 1837 o primeiro plan da vila que xa recibiu o nome definitivo de Melbourne (polo primeiro ministro británico de entón).
O Hoddle Grid (así coñecido hoxe o centro da urbe) foi o plan deseñado por Robert Hoddle en malla rectangular e paralela ao Yarra. Aínda que ten probado a súa eficacia (rúas principais de 30 m de ancho) a concepción era fundamentalmente prosaica (loteado de terras para o mercado inmobiliario) e mesmo mesquiña (sen prazas públicas porque, segundo o gobernador do tempo, alentaban a democracia).
180px|dereita 250px|esquerda Dúas vistas de Melbourne nos seus primeiros anos de existencia (1839-1840): a da dereita dende o leste cunha das rúas principais (Collins Street) paralela ao río Yarra, no fondo á esquerda; a da esquerda dende o sur na outra beira do Yarra, coa mesma rúa Collins no alto.
Distinta era a idea do seguinte gobernador, Charles La Trobe, quen impulsou a reserva do solo para unha coroa de parques arredor da Hoddle Grid (actuais Treasury Gardens, Carlton Gardens, Flagstaff Gardens, Royal Park e Royal Botanic Gardens ) ademais de mellorar os servizos da vila. Esta creceu cunha ampliación da malla cara ao norte e un proxecto ao leste. De seguida foron construídos un mercado e unha primeira ponte sobor do Yarra (1841 e 1850, Ponte Princes).
Capital de Victoria: "a febre do ouro"
Se Melbourne xa era un importante porto de exportación de lá, "a febre do ouro" obrigou a súa continua ampliación ata a baía (construción dunha canle, peiraos, estaleiros ). A urbanización estendeuse rapidamente ao sur e o ferrocarril, a partir de 1854 polo río coa estación a carón da ponte, non fixo senón acelerar o proceso.
No norte da malla fundacional, en terreos dun primitivo cemiterio, foi erixido o gran Queen Victoria Market (1857, un dos maiores mercados cubertos do tempo). Os barrios obreiros o arrodeaban (polo norte e leste os vellos Richmond, Collingwood, Fitzroy que remataron coma slums, e os posteriores ao oeste). Os das clases adiñeiradas ocupaban o val do Yarra augas arriba (South Yarra, Toorak, Malvern, Kew).
En 1865, Melbourne superou a Sidney en poboación converténdose na maior cidade de Australia.
"Marvellous Melbourne"
miniatura|dereita|160px|A área metropolitana da Marvellous Melbourne (1888). Pero o cénit aínda estaba por chegar. O resultado da explotación do ouro trouxo grandes capitais (sobor de todo do Reino Unido) e provocou un gran boom inmobiliario na década de 1880-1890.
A cidade converteuse nunha metrópole (a segunda do Imperio Británico tras Londres) que pasaba por ser a máis rica do mundo e que fixo acuñar o eslogan Marvellous Melbourne ("prodixiosa ou marabillosa Melbourne").
miniatura|100px|esquerda|Un exemplo da arquitectura da MM. A urbe enriqueceuse cun patrimonio arquitectónico victoriano que pouco tiña que envexar ao londiniense (hoteis, cafés, terraces, mansións). Dúas exposicións internacionais tiveron lugar (no Royal Exhibition Building dos Carlton Gardens). Unha vasta rede de tranvías e ferrocarrís (nova estación no costado oeste da cidade ) aseguraban o transporte metropolitano.
En 1890 a burbulla estalou provocando unha bancarrota financeira que arrastrou á recesión non só da cidade senón tamén de Australia.
Século XX
A elección de Melbourne en 1901 como capital provisional da Federación de Australia (ata 1927 co remate de Canberra como capital federal) sinalou o comezo dunha certa recuperación que tivo a súa continuación na forte industrialización dos anos da segunda guerra mundial (converténdose no primeiro centro manufactureiro do país).
Unha nova onda migratoria seguiu á guerra (fundamentalmente do sur de Europa e o Mediterráneo: 750.000 persoas en 1920; 1 500 000 nos anos 1950; máis de 2 000 000 nos 60) e o crecemento e riqueza tiveron a súa demostración na celebración dos Xogos Olímpicos de 1956. O proceso de metropolización seguiu ampliando a xa enorme área urbana.
Nas décadas finais do século a reconversión industrial pasou factura á metrópole que perdeu a primacía no país a favor de Sidney.
Xa no século XXI, grandes programas de renovación urbana, fundamentalmente nas beiras portuarias e industriais do río Yarra tentan, seica con éxito, volver a poñer a Melbourne entre as cidades globais. 790px|miniatura|Vista do centro histórico de Melbourne e na beira sur do Yarra (dereita) os desenvolvementos contemporáneos.
Western
O termo western (en inglés "relativo ao oeste" ou, sinxelamente, "occidental"; de West, oeste) pode referirse a:
Enric Rabassa
Josep Enric Rabassa Llompart, nado en Barcelona o 19 de abril de 1920 e finado o 29 de decembro de 1980, foi un adestrador de fútbol español.
Traxectoria
En 1960 adestrou o FC Barcelona nas eliminatorias que disputou en Copa do Xeneralísmo e Copa de Feiras cando era adestrador do CD Condal. O técnico principal do club catalán era Helenio Herrera.
Na tempada 1961–62 fíxose cargo do CD Tenerife na xornada 20, sendo o terceiro adestrador do equipo esa campaña e sen conseguir evitar o descenso como último clasificado.
Na tempada 1962–63 foi contratado polo Deportivo da Coruña, mais foi destituído na xornada 10 tras obter 6 derrotas, 3 vitorias e 1 empate, sendo substituído por Rodrigo García Vizoso.
Na campaña 1963–64 adestrou o CE L'Hospitalet, en Segunda División.
Sotkamo
Sotkamo é un municipio de Finlandia situado na rexión de Kainuu. En 2018 a súa poboación era de 10 401 habitantes. A superficie do termo municipal é de 2 951,86 km2, dos cales 302,65 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 3,93 hab./km².
Limita cos concellos de Kajaani, Kuhmo, Paltamo e Ristijärvi, pertencentes tamén á rexión de Kainuu, Nurmes e Valtimo na rexión de Carelia do Norte, e Rautavaara e Sonkajärvi na rexión veciña de Savonia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
Pesticidas na apicultura
200px|miniatura|Abella libando. O uso de pesticidas na apicultura, para controlar as pragas nos cultivos agrícolas, pode ser un potencial inimigo das abellas e por extensión da apicultura, especialmente naqueles cultivos de plantas melíferas.
A utilización de certas substancias químicas relaciónase coa morte das abellas e co despoboamento de colmeas.
Clasificación de toxicidade
A clasificación de toxicidade baséase na dose letal ao 50% (LD50) e exprésase en mg/abella:
Proporción de mortes
A morte de abellas pode ser clasificada como:
Pesticidas altamente tóxicos para as abellas
Lista por marca de fábrica (listaxe incompleta), nome xenérico e lonxitude de toxicidade residual.
Organofosforados
Pertencen ao grupo dos organofosforados:
Piretroides sintéticos
Pertencen ao grupo dos Piretroide sintéticos:
Clorinatados ciclodienos
Pertencen ao grupo dos Clorinatados ciclodienos:
Outros
Pertencen ao grupo dos Piretroides sintéticos :
Insecticidas comunmente utilizados en soia
Moitos insecticidas empregados nos afidos da soia son altamente tóxicos para as abellas.
Simiiformes
Os simiformes (Simiiformes), tamén chamados simios e antropoideos, son unha infraorde de primates haplorrinos entre os cales se inclúen os monos superiores e o ser humano.
Pecado orixinal antixénico
miniatura|400px|O pecado orixinal antixénico: Cando o corpo se encontra por primeira vez cun axente infeccioso produce [[anticorpos efectivos contra os seus antíxenos dominantes e así elimina a infección. Pero cando se volve a encontrar co mesmo axente infecccioso, nun estadio posterior no que evolucionou, cun antíxeno dominante novo, e co antíxeno orixinal sendo agora recesivo, o sistema inmunitario aínda seguirá producindo os anticorpos iniciais contra este vello "antíxeno agora recesivo" e non desenvolverá novos anticorpos contra o antíxeno dominante novo, o que ten como resultado a produción de anticorpos que non son efectivos e a xeración dunha inmunidade feble.]]
O pecado orixinal antixénico, tamén coñecido como efecto Hoskins, é a propensión do sistema inmunitario do corpo a utilizar preferentemente a memoria inmunolóxica baseada en infeccións previas cando se encontra cunha segunda versión lixeiramente diferente da entidade allea (por exemplo, un virus ou bacteria). Isto deixa o sistema inmunitario "atrapado" pola primeira resposta que desenvolveu contra cada antíxeno e non pode orixinar respostas potencialmente máis efectivas durante as seguintes infeccións. O fenómeno do pecado orixinal antixénico describiuse en relación con virus como o da gripe, dengue, virus da inmunodeficiencia humana (VIH) entre outros.
Este fenómeno describiuse primeiramente en 1960 por Thomas Francis, Jr. no artigo "On the Doctrine of Original Antigenic Sin" (Sobre a doutrina do pecado orixinal antixénico). Foi nomeado por analoxía co concepto teolóxico do pecado orixinal. Segundo Thomas Francis, que describiu orixinalmente a idea, e citado por Richard Krause:
"'O anticorpo da nenez é en grande medida unha resposta ao antíxeno dominante do virus causante da primeira infección de gripe tipo A da vida. [...] A impronta establecida pola infección polo virus orixinal goberna a resposta de anticorpos de aí en adiante. A isto chamámoslle a doutrina do pecado orixinal antixénico.'"
En células B
miniatura|200px|Unha [[célula B de memoria de alta afinidade específica para o virus A, é activada preferentemente por unha nova cepa, o virus A1, para producir anticorpos que de forma non efectiva se unen á cepa A1. A presenza destes anticorpos inhibe a activación de células B virxes que producen anticorpos máis efectivos contra o virus A1. Este efecto leva a unha diminución da resposta inmune contra o virus A1 e eleva as posibilidades de que se produza unha infección grave.]]
Baby Driver
Baby Driver é un filme de acción de 2017 escrito e dirixido por Edgar Wright. Está protagonizado por Ansel Elgort no papel dun condutor de roubos na procura dunha vida fóra do crime a carón de Debora (Lily James). O filme conta con Kevin Spacey, Jon Hamm, Eiza González, Jamie Foxx e Jon Bernthal nos papeis secundarios. Eric Fellner e o seu compañeiro de Working Title Films, Tim Bevan, produciron Baby Driver en asociación con Big Talk Productions de Nira Park. Sony e TriStar Pictures encargáronse da distribución comercial do filme. Baby Driver foi financiado a través dunha asociación entre TriStar e Media Rights Capital.
Pecado orixinal antixénico
En células B
Durante unha infección primaria, xéranse células B de memoria de longa vida, que permanecen no corpo e proporcionan protección ante posteriores infeccións. Estas células B de memoria responden a epítopos específicos da superficie de proteínas virais para producir anticorpos específicos de antíxeno, e poden responder á infección moito máis rapidamente do que o fan as células B ante novos antíxenos. Este efecto acurta a cantidade de tempo necesario para eliminar posteriores infeccións.
Entre as infeccións primaria e secundaria, ou despois da vacinación, un virus pode sufrir deriva antixénica, na cal as proteínas da superficie viral (os epítopos) son alterados por medio de mutacións naturais, o que permite que o virus escape á acción do sistema inmunitario. Cando isto acontece, o virus alterado reactiva preferentemente células B de memoria de alta afinidade previamente activadas e acelera a produción de anticorpos. Porén, os anticorpos producidos por estas células B xeralmente únense de forma non efectiva aos epítopos alterados. Ademais, estes anticorpos inhiben a activación de célula B virxe de maior afinidade que poderían producir anticorpos máis efectivos contra o segundo virus. Isto orixina unha resposta inmunitaria menos efectiva e as infeccións recorrentes poden tardar máis tempo en ser neutralizadas.
O pecado orixinal antixénico é de especial importancia na aplicación de vacinas. No dengue, o efecto do pecado orixinal ten importantes implicacións para o desenvolvemento de vacinas. Unha vez que se establece unha resposta contra un serotipo do virus do dengue, é improbable que a vacinación contra un segundo serotipo sexa efectiva, o que implica que deben establecerse respostas equilibradas contra todos os serotipos do virus (hai catro) coa primeira dose de vacina. Porén, en 2015, illouse unha nova clase de anticorpos neutralizantes moi potentes que é efectiva contra todos os serotipos do virus, o que trouxo novas esperanzas de conseguir desenvolver unha vacina universal para o dengue.
A especificidade e a calidade da resposta inmune contra novas cepas do virus da gripe a miúdo está diminuída en individuos que son vacinados repetidamente (por vacinación ou por infeccións recorrentes). Porén, o impacto do pecado antixénico sobre a protección non foi aínda ben establecido e parece diferir con cada vacina de axente infeccioso, localización xeográfica e idade. Atopáronse respostas a anticorpos reducidas á vacina do virus da gripe pandémico H1N1 de 2009 en individuos, que foran vacinados contra o virus estacional A/Brisbane/59/2007 (H1N1) nos tres meses previos.
En células T citotóxicas
Describiuse un fenómeno similar nas células T citotóxicas (CTL). Foi demostrado que durante a infección secundaria por diferentes cepas do virus do dengue, os CTL prefiren liberar citocinas en vez de causar a lise da célula. Como resultado, a produción destas citocinas pénsase que incrementa a permeabilidade vascular e exacerba os danos nas células endoteliais.
Varios grupos de investigadores intentaron deseñar vacinas para o VIH e o virus da hepatite C baseándose na indución de respostas citotóxicas (CTL). O descubrimento de que os CTL poden quedar nesgados polo pecado antixénico orixinal, pode axudar a explicar a efectividade limitada destas vacinas. Os virus como o VIH son moi variables e sofren mutacións frecuentemente, e así, debido ao pecado antixénico orixinal, a infección por VIH inducida por virus que expresan epítopos lixeiramente diferentes (dos da vacina viral) non poderán ser controlados pola vacina. De feito, a vacina podería facer que a infección fose aínda peor, ao "atrapar" a resposta inmune na primeira resposta non efectiva que desenvolveu contra o virus.
Galería de imaxes de Portas
Galería de imaxes do concello de Portas, na provincia de Pontevedra.
A Paxota, San Xurxo de Moeche, Moeche
A Paxota é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 2 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 3 habitantes.
Galería de imaxes da Estrada
Galería de imaxes do concello da Estrada na provincia de Pontevedra.
Xogos Mundiais Nómades 2016
Os II Xogos Mundiais Nómades de 2016 (en lingua kirguiz: Дүйнөлүк Көчмөндөр Оюндары 2016) que tiveron lugar entre o 3 e 8 de setembro de 2016 en Cholpon-Ata, Kirguizistán, foron a segunda edición dos Xogos Mundiais Nómades.
Medalleiro
Véxase o artigo Medalleiro dos Xogos Mundiais Nómades 2016.
Colaboradores e Socios
Fonte dos Sponsors:
Som Catalans
Som Catalans (SOM) é un partido político catalán xenófobo e independentista. Foi fundado na primavera de 2014 a partir dunha escisión catalanista de Plataforma per Catalunya.
O partido foi fundado pola vigatana Ester Gallego e o valenciano Enric Ravello. Ester Gallego militara en Esquerra Republicana de Catalunya na década dos 90 e máis tarde en Plataforma per Catalunya. Enric Ravello militara no Círculo Español de Amigos de Europa, no Movemento Social Republicano e, máis tarde, en Plataforma per Catalunya, onde foi responsable das relacións internacionais.
Som Catalans está incluído no movemento identitario. A nivel internacional, mantén relacións cos partidos Vlaams Belang en Flandres, a Liga italiana, Aitheantas Éire en Irlanda e o Casal Europa en Perpiñán, dirixido polo ex-militante da Fronte Nacional Llorenç Perrié.
Presentouse ás eleccións municipais de 2015 en Vic sen obter representación. Presentouse ás eleccións municipais de 2019 en Llagostera, Sabadell, Sant Feliu de Guíxols e Ripoll sen obter representación en ningures.
My Father the Hero
My Father the Hero é un filme dirixido por Steve Miner que foi estreado en 1994. É un remake do filme francés de 1991 Mon père, ce héros.
Sinopse
Nicole, de catorce anos, teme que as vacacións que vai pasar con André, o seu pai, nunha illa tropical sexan terriblemente aburridas. Pero, unha vez alí, coñece a Ben, un rapaz do que se namora. Para chamar a atención e non confesar que veranea co seu pai, Nicole inventa unha historia na que André é un espía internacional amante seu, e que se fan pasar por pai e filla para ocultar a súa identidade.
Chapitel
dereita|miniatura|Detalle do chapitel da Igrexa de San Pedro, en [[Riga (Letonia).]] miniatura|Chapiteles da Catedral de Burgos. Un chapitel é un elemento arquitectónico que se sitúa na parte superior dunha torre, campanario ou igrexa a modo de remate. Por veces o termo tamén é empregado como sinónimo de capitel, elemento de remate superior da columna ou da pilastra.
A forma dos chapiteis pode variar en función dos diferentes estilos arquitectónicos: poden ser de forma piramidal, cónica ou bulbosa e terminar en forma de frecha aguda. Destaca o seu uso no gótico, no que se converten na culminación visual do templo e símbolo de achegamento a Deus.
Sigourney Weaver
Susan Alexandra Weaver, nada o 8 de outubro de 1949 en Manhattan, Nova York, é unha actriz e produtora de cinema, televisión e teatro estadounidense coñecida profesionalmente como Sigourney Weaver.
Traxectoria
Ó longo da súa traxectoria foi nomeada ós Premios Óscar e ós Premios do Sindicato de Actores. Ademais, é gañadora de dous Globos de Ouro nas categorías de mellor actriz en drama e mellor actriz secundaria. Asemade, tamén gañou un Premio BAFTA á mellor actriz secundaria.
ChEBI
O ChEBI usa a nomenclatura, simbolismo e terminoloxia da Unión Internacional de Química Pura e Aplicada (IUPAC) e o Comité de Nomenclatura da Unión Internacional de Bioquímica e Bioloxía Molecular (NC-IUBMB).
Alcance e acceso
Todos os datos nesta base de datos son de tipo non-propietario ou derivan de fontes non-propietarias. Deste modo son libremente accesibles e están á disposición de calquera. Ademais, cada ítem é doadamente tracexable e explicitamente referenciado ás fontes orixinais.
Os datos de ChEBI están dispoñibles por medio dunha interface de web pública, un sevicio web e descargas.
Armenia no Festival de Eurovisión
Armenia fixo a súa primeira aparición no Festival de Eurovisión 2006, coa canción "Without your love" interpretada por André, debutando de forma exitosa quedando en 8º lugar. Aínda que Armenia logrou ser membro da UER, isto non lle outorgaba o dereito de participar en Eurovisión por estar fora do Área de Radiodifusión, o motivo do seu ingreso ao festival é pertencer ao Consello de Europa.
No Festival de Eurovisión 2012, Armenia confirma a súa participación, e ía actuar na segunda semi-final. O 7 de marzo, o supervisor executivo do festival, Jon Ola Sand, anuncia a retirada de Armenia en Eurovisión 2012. Explicou que a retirada produciuse por "circunstancias fora do seu alcance" da UER, e que a organización esforzouse por conseguir unha "tranquila participación da delegación armenia". Aínda que un dos posíbeis motivos é que o país anfitrión era Acerbaixán, país có que Armenia ten unha mala relación pola República de Artsakh.
Clúa
Clúa fabricou o seu primeiro modelo de motocicleta, a MC-75, en 1951 e abandonou o sector once anos máis tarde, logo de demostrar axilidade e innovación, adiantándose a miúdo á súa época, adaptando as últimas solucións técnicas que aparecían. A súa gama era a máis completa da época (50, 75, 125 e 175 cc), completada cos triciclos. En 1955 empezou a fabricar micro coches en versión sport.
Motocicletas
As características da MC-75 eran: Motor monocilíndrico de dous tempos, 3,25 CV a 5.800 rpm, pistón con deflector de gases, culata de aluminio e cilindro fundido gris grafitado en aliaxe de cromo-níquel; alimentado mediante carburador de nivel constante e regulación automática. Mestura ao 6% na gasolina; cambio de tres velocidades manual, bastidor de berce sinxelo en tubos de aceiro; suspensión dianteira por forquita telescópica de gran avance e posterior telescópica xemelga con moles helicoidais, inclinada en sentido da marcha. Depósito de 8 litros, consumo de 2 litros aos 100 km. Velocidade máxima: 70 km/h.
Clúa Sport 125cc de 1955|left|thumb O ano seguinte este modelo modificouse, empezando pola forquita con percorrido máis curto e máis estabilidade, cambio de cor e motor novo no seu interior, con catro luminarias e pistón plano; compresión 7,2:1 e potencia 4 CV a 5.500 rpm, embrague de disco único e forquita dianteira complementada coa acción hidráulica. Velocidade máxima: 65 km/h.