cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dev Patel
Traxectoria profesional
Dende rapaz tivo interese pola interpretacións e comezou no teatro escolar. Despois pasou á Whitmore High School, onde conseguiu notas relevantes en drama emocionando os profesores o que o levou a se presentar ás audicións da serie Skins, na que conseguiu o seu primeiro papel interpretando a un paquistaní, en 2007, con 17 anos. Con ese papel, fíxose famoso no Reino Unido pola interpretación de Anwar Kharral nas dúas primeiras tempadas da serie.
O ano seguinte debutou no cine con Slumdog Millionaire, o filme de Danny Boyle, co papel de Jamal Malik. En 2010, foi un dos protagonistas do filme The Last Airbender, baseado na serie de debuxos animados Avatar: The Last Airbender, e aínda que recadou 150 millóns de dólares, Patel foi nomeado nos Premio Golden Raspberry 2014 como o peor actor.
En 2014, participou na serie The Newsroom, durante 25 episodios.
Reprodución asexual
miniatura|Reprodución asexual en [[hepáticas: un filoide caído en xerminación.]] A reprodución asexual é un modo de reprodución no cal a descendencia se orixina a partir dun só individuo, e só herda os xenes do seu proxenitor; esta reprodución case nunca afecta á ploidía (número de conxuntos de cromosomas). A descendencia é unha copia xenética exacta do proxenitor, excepto no caso específico da automixe. Outra definición máis estrita de reprodución asexual é a agamoxénese, que é unha reprodución sen a fusión de gametos. A reprodución asexual é a forma primaria de reprodución nos organismos unicelulares como as arqueas, bacterias, e protistas. Moitas plantas e fungos tamén se reproducen asexualmente.
Aínda que todos os procariotas se reproducen asexualmente (sen a formación e fusión de gametos), os mecanismos de transferencia lateral de xenes como a conxugación bacteriana, transformación xenética e transdución xenética son ás veces comparados coa reprodución sexual (ou polo menos co sexo, no sentido de recombinación xenética). A ausencia completa de reprodución sexual é relativamente rara nos organismos multicelulares, especialmente nos animais. Non se comprende de todo por que a capacidade de reproducirse sexualmente é tan común neles. As hipóteses actuais sinalan que a reprodución asexual pode ter beneficios a curto prazo cando é importante un crecemento rápido da poboación ou en ambientes estables, mentres que a reprodución sexual ofrece vantaxes netas ao permitir unha xeración máis rápida de diversidade xenética, perimitindo a adaptación a ambientes cambiantes. Nuns poucos animais que eliminaron a reprodución sexual completamente nos seus ciclos de vida poden subxacer razóns que teñen que ver con restricións de desenvolvemento. Outra restrición para cambiar da reprodución sexual á asexual sería a perda simultánea da meiose e da reparación recombinacional protectora dos danos no ADN, que é unha das funcións da meiose.
Fisión
Unha forma importante de fisión é a fisión binaria. Na fisión binaria, o organismo parental divídese en dous converténdose en dúas células fillas. Os organismos, tanto procariotas (arqueas e bacterias), coma eucariotas (como protistas e fungos) unicelulares, reprodúcense asexualmente por medio de fisión binaria; e a maioría deles poden realizar tamén a reprodución sexual.
Outro tipo de fisión é a fisión múltiple que ten vantaxes no ciclo vital das plantas. A fisión múltiple a un nivel celular ocorre en moitos protistas, por exemplo en esporozoos e algas. O núcleo da célula parental divídese varias veces por mitose, producindo varios núcleos. O citoplasma despois divídese, creando moitas células fillas.
Nos apicomplexos, a fisión múltiple ou esquizogonia prodúcese como merogonia, esporogonia ou gametogonia. A merogonia dá lugar a merozoítos, que son moitas células fillas, que se orixinan dentro da mesma membrana celular, e a esporogonia orixina esporozoítos, mentres que na gametogonia se forman microgametos.
Xemación
Algunhas células divídense por xemación (por exemplo o lévedo Saccharomyces cerevisiae), orixinando por mitose dúas células inicialmente de distinto tamaño, unha célula "nai" grande, e unha célula "filla" pequena. A célula pequena, despois dun tempo unida á célula "nai", acaba por desprenderse. Tamén teñen xemación os seres multicelulares; un exemplo nos animais é a hidra de auga doce, que se reproduce a partir de xemas que se forman no corpo do adulto, e orixinan un individuo máis pequeno que co tempo madura, se desprende e fai vida independente.
A xemación interna ou endodioxenia dáse, por exemplo, en parasitos como Toxoplasma gondii, nos cales se forman dúas células fillas por xemación dentro da célula nai, a cal é consumida polas células fillas.
A endopolixenia é a división en varios organismos fillos á vez por xemación interna. Tamén se dá a xemación (externa ou interna) nalgúns vermes como as Taenia ou Echinococcus, que producen quistes que despois producen por xemación (por invaxinación ou evaxinación) un protoescólex.
Propagación vexetativa
A reprodución vexetativa é un tipo de reprodución asexual que se dá fundamentalmente en plantas, na cal os novos individuos se forman sen a intervención de sementes, singamia de gametos ou esporas meióticas. Exemplos de reprodución vexetativa inclúen a formación de novas plantas a partir de rizomas ou estolóns (por exemplo en amorodeiras). Outras especies forman plantiñas en miniatura en follas especializadas (por exemplo en kalanchoe = Bryophyllum; ver foto). Outras reprodúcense formando bulbos (cebolas, tulipáns) ou tubérculos (patacas, dalias). Algunhas plantas producen talos e raíces adventicias que se forman ao longo de raíces laterais. A reprodución vexetativa forma individuos clónicos, xeneticamente idénticos, e poden orixinarse colonias clonais, que ocupan unha extensa área. O home aproveita esta capacidade de reprodución vexetativa das plantas na agricultura e xardinaría, facendo enxertos ou utilizando esgallos e porbaixas.
Esporulación
Moitos organismos multicelulares forman esporas durante os seus ciclos de vida biolóxicos nun proceso chamado esporoxénese. As esporas poden ser meioesporas ou mitosporas, segundo se formen por meiose ou mitose, respectivamente. As excepcións son os animais e algúns protistas, que na meiose forman gametos e realizan a fecundación.
As plantas e moitas algas presentan meiose espórica, na que a meiose leva á formación de esporas haploides en vez de gametos, chamadas meiosporas. Estas esporas orixinan individuos multicelulares haploides (chamados gametófitos no caso das plantas) sen que se produza fecundación. Estes individuos haploides forman gametos (tamén haploides) por mitose. A meiose e a formación de gametos nestes casos ocorre en xeracións separadas ou "fases" do seu ciclo vital, o que se denomina alternancia de xeracións. Como a reprodución sexual xeralmente se define máis estritamente como a fusión de gametos (fecundación), a formación de esporas nas plantas esporófitas e algas pode considerarse unha forma de reprodución asexual (agamoxénese) malia ser o resultado dunha meiose e producirse unha redución da ploidía. Porén, ambos os eventos (formación de esporas e fecundación) son necesarios para completar a reprodución sexual no ciclo de vida das plantas.
Os fungos e algunhas algas poden tamén utilizar para reproducirse unha formación de esporas claramente asexual, xa que estas se forman por mitose, e denomínanse mitosporas, as cales se desenvolven orixinando un novo individuo despois da súa dispersión. Este método de reprodución encóntrase por exemplo nos fungos que forman conidios e na alga vermella Polysiphonia, e implica unha esporoxénese sen meiose, polo que o número de cromosomas nas esporas é o mesmo que no individuo parental. Porén, a esporoxénese mitótica é unha excepción e a maioría das esporas, como as producidas polas plantas, a maioría dos fungos Basidiomycota, e moitas algas, orixínanse por meiose.
Un modo de reprodución que lembra a fisión múltiple, é común entre os protozoos, e consiste en que o organismo se desfai en anacos, que son esporas, cada un dos cales finalmente orixinará un organismo igual á forma parental.
A formación de esporas reprodutoras ou de resistencia dáse tamén nas bacterias.
Fragmentación
A fragmentación é unha forma de reprodución asexual na cal se orixina un novo organismo a partir do crecemento dun fragmento do individuo parental. Cada fragmento dá luga a un individuo maduro, completamente desenvolvido. A fragmentación dáse en moitos organismos como animais (algúns anélidos, turbelarios e estrelas de mar), fungos, e plantas. Algunhas plantas teñen estruturas especializadas para a reprodución por fragmentación, como as xemas das hepáticas. A maioría dos liques, que son unha unión simbiótica dun fungo e unha alga ou bacteria fotosintética (o fotobionte), reprodúcense por fragmentación para asegurar que os novos individuos conteñan ambos os simbiontes. Estes fragmentos poden ser soredios, partículas do tamaño do po que constan de hifas do fungo rodeadas de células do fotobionte.
A fragmentación clonal nos organismos multicelulares ou coloniais é unha forma de reprodución asexual ou clonación na que un organismo se divide en fragmentos, cada un dos cales orixina un individuo maduro, que é un clon do individuo orixinal. Nos equinodermos, este método de reprodución coñécese xeralmente como fisiparidade.
Agamoxénese
Denomínase agamoxénese a calquera forma de reprodución que non implique aos gametos masculinos. Exemplos son a partenoxénese e a apomixe.
Partenoxénese
A partenoxénese é unha forma de agamoxénese na cal un ovo non fertilizado se desenvolve dando un novo individuo. A partenoxénese ocorre de forma natural en moitas plantas, invertebrados (por exemplo, pulgas de auga, rotíferos, insectos áfidos, insectos pau, algunhas formigas, abellas e avespas parasitas), e vertebrados (por exemplo, algúns réptiles, anfibios, e máis raramente aves). Nas plantas a apomixe pode implicar ou non a partenoxénese.
Apomixe e embrionía nucelar
A apomixe nas plantas é a formación dun novo esporófito sen que se produza fecundación. É importante en fentos e en anxiospermas, pero é moi raro noutras plantas con sementes. Nas anxiospermas, o termo "apomixe" agora utilízase máis frecuentemente para indicar a agamospermia, ou formación de sementes sen fecundación, pero antes utilizábase incluíndo a reprodución vexetativa. Un exemplo de planta apomíctica sería o mexacán (Taraxacum officinale) triploide europeo. A apomixe ocorre principalmente en dúas formas: apomixe gametofítica e embrionía nucelar. Na apomixe gametofítica, o embrión orixínase a partir dun ovo non fertilizado dentro dun saco embrional diploide que se formou sen completar a meiose. A segunda forma é a embrionía nucelar, o embrión fórmase a partir do tecido da nucela diploide que rodea o saco embrional. A embrionía nucelar ten lugar nalgunhas sementes de Citrus. A apomixe masculina pode producirse en raros casos, como no ciprés do Sáhara Cupressus dupreziana, no que o materiaal xenético do embrión deriva por completo do pole. O termo "apomixe" utilízase tamén para referirse á reprodución asexual dalgúns animais, notablemente as pulgas de auga, como as Daphnia.
Alternancia entre a reprodución sexual e a asexual
Algunhas especies alternan entre a reprodución sexual a a asexual, capacidade que se denomina heterogamia, e que depende das condicións do ambiente. A alternacia obsérvase nos animais en varias especies de rotíferos e nuns poucos tipos de insectos, como os áfidos que, en certas condicións producen ovos que non experimentaron meiose, polo que son clónicos. A abella Apis mellifera subsp. capensis pode reproducirse asexualmente por medio dun proceso chamado telitoquia. Unhas poucas especies de anfibios, réptiles, e aves teñen unha capacidade similar (ver exemplos en partenoxénese). Por exemplo, o crustáceo de auga doce Daphnia reprodúcese por partenoxénese en primavera para poboar rapidamente as pozas, despois cambia á reprodución sexual cando se incrementa a intensidade da competencia e da depredación. Outro exemplo son os rotíferos monogonontes do xénero Brachionus, que se reproducen por medio dunha partenoxénese cíclica: con baixas densidades de poboación as femias reprodúcense asexualmente, e con densidades máis altas, cando se aucumula un sinal químico, indúcese a transición á reprodución sexual.
Moitos protistas e fungos alternan entre a reprodución sexual e asexual tamén. Por exemplo, o mofo mucoso Dictyostelium sofre fisión binaria (mitose) en forma de ameba unicelular en condicións favorables. Pero cando as condicións se tornan desfavorables, as células agréganse e seguen dúas posibles vías de desenvolvemento, que dependen das condicións. Na vía social, forman unha masa multicelular que despois forma un corpo frutífero formador de esporas xeradas asexualmente. Na vía sexual, fusiónanse dúas células para formar unha célula xigante que se desenvolve dando un quiste grande. Cando este macroquiste xermina, libera centos de células ameboides que son o produto da recombinación meiótica entre as dúas células orixinais.
As hifas do mofo Rhizopus poden producir tanto esporas mitóticas coma meióticas. Moitas algas cambian de xeito similar entre a reprodución sexual e asexual. Varias plantas usan tanto métodos sexuais coma asexuais para producir novas plantas, e algunhas especies alteran os seus modos primarios de reprodución de sexual a asexual segundo varíen as condicións ambientais.
Herdanza da reprodución asexual en especies sexuais
Nalgúns animais, como por exemplo o rotífero Brachionus calyciflorus, a reprodución asexual (partenoxénese obrigada) pode herdarse ao recibir un alelo recesivo de certo xene, o que orixina a perda da reprodución sexual na descendencia homocigótica. A herdanza da reprodución asexual por un alelo recesivo dun só locus tamén se observou na avespa parasita Lysiphlebus fabarum.
Outros exemplos en animais
Hai exemplos de partenoxénese no peixe martelo e no tiburón de puntas negras Carcharinus limbatus. En ambos os casos, os tiburóns chegaron á madurez sexual en catividade en ausencia de machos, e en ambos os casos a descendencia era xeneticamente idéntica ás súas nais.
Os réptiles utilizan o sistema de determinación do sexo ZW, que produce tanto machos (con cromosomas sexuais ZZ) ou femias (con cromosomas sexuais ZW ou WW). Ata o ano 2010 pensábase que o sistema cromosómico ZW dos réptiles non podía producir descendencia WW viable, pero decubriuse que unha femia (ZW) de Boa constrictor producira descendencia feminina viable con cromosomas WW. Aquela femia tiña para elixir varios compañeiros machos (e reproducírase con éxito con eles no pasado) pero naquela ocasión reproduciuse asexualmente, orixinando 22 crías femias con cromosomas WW.
A poliembrionía é unha forma moi estendida de reprodución asexual en animais, na cal os ovos fertilizados ou un estado posterior pouco avanzado do desenvolvemento embrionario divídese para formar clons xeneticamente idénticos. Nos animais, este fenómeno foi estudado nos himenópteros parasitos. Nalgúns casos o proceso é obrigatorio, como nos armadillos de nove bandas, nos que xeralmente dá lugar a cuadrixemelgos xeneticamente idénticos. Noutros mamíferos, a pridución de xemelgos monocigóticos non ten aparentemente unha base xenética, aínda que os casos son comúns. Por exemplo, nos humanos hai no mundo polo menos 10 millóns de xemelgos idénticos e trixemelgos.
Hai probas moleculares que indican claramente que polo menos dúas especies de insecto pau do xénero Timema utilizaron só a reprodución asexual (partenoxenética) durante un millón de anos, o que é o período máis longo coñecido nun insecto.
Hospital, Dumbría, Dumbría
Hospital é un lugar da parroquia de Dumbría no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 51 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 24 eran homes e 27 mulleres.
Ma Normandie
Ma Normandie é un himno semioficial da Illa de Jersey, unha Dependencia da Coroa británica nas Illas da Canle. Foi escrito e composto por Frédéric Bérat. Jersey foi parte historicamente do ducado de Normandía, e o francés foi durante séculos a lingua oficial administrativa de Jersey, cuxos habitantes falan unha variedade da lingua normanda.
Paisaxe sonora
dereita|miniatura|300px Unha paisaxe sonora defínese como un ambiente acústico ou un ambiente creado polo son. Na súa concepción orixinal referíase ao ambiente acústico natural: os sons das forzas da natureza, os animais e os seres humanos. Deste xeito construía R. Murray Schafer o concepto de Soundscape.
Elementos
Segundo R. Murray Schafer son varios os elementos dunha Paisaxe Sonora:
Este é un termo musical que identifica a nota principal dun son, non sempre audible (de forma consciente). Aínda que esta nota non se oia intúese, vólvese a ela. Os sons principais contornean o carácter da xente que vive no lugar en que se escoita (Schafer). Son creados pola natureza (xeografía e clima): vento, auga, bosques, vales, paxaros, insectos, animais. En moitas áreas urbanas, o tráfico converteuse no son principal.
Estes son os sons que están en primeiro plano, que se escoitan conscientemente. Exemplo: dispositivos de alarmas, campás, chifres, sirenas etc.
Unha marca sonora é un son que é único nunha área xeográfica. Contribúe á identificación dun lugar e forma parte do imaxinario sonoro común dos habitantes dese lugar. Unha vez que se identificou unha Marca Sonora, merece ser protexida, porque as Marcas Sonoras fan única a vida acústica dunha comunidade (Schafer).
Paisaxe sonora e creación musical
As Paisaxes Sonoras combináronse tradicionalmente coas composicións musicais. Actualmente as gravacións de campo son elementos habituais nas creacións sonoras; unha porcentaxe moi elevada de obras actuais inclúen, dun xeito ou doutro, gravacións naturais moi procesadas.
Fai unhas décadas entendíase que unha obra con Paisaxes Sonoras era unha composición musical electroacústica que crea un retrato dos sons dun ambiente concreto. Dous exemplos de compositores que utilizaron Paisaxes Sonoras na historia da música, combinados con sons sintéticos, son: Barry Truax e Luc Ferrari, deste último é a obra Presque rien, numéro 1 (1970), a primeira composición con paisaxes sonoras da historia oficial da música. (Roads 2001, p. 312)
Certos autores empezaron a empregar o termo "paisaxe sonora" como sinónimo de imaxe sonora, o que desvirtúa o concepto por completo. Este é o caso de Trevor Wishart, quen na súa obra Símbolos e paisaxes sonoras (1986), define unha paisaxe sonora como a fonte imaxinaria dos sons percibidos. É dicir, como a recreación dunha paisaxe real, co que está definindo, algo similar o que se entende por imaxe sonora (que tamén pode ser a recreación dunha contorna sonora irreal).
Na actualidade o concepto de Paisaxe Sonora excedeu as fronteiras da terminoloxía de composición musical para integrarse no acervo común da linguaxe falada.
Gaián
Gaián pode referirse a:
Escola galego-castelá
A Escola galego-castelá é o nome que agrupa unha serie de poetas, de finais do século XIV e comezos do XV, que continúan a liña da lírica galego-portuguesa medieval, mais cunha menor calidade tanto literaria como lingüística (pois xa aparecen castelanismos evidentes).
Entre os autores desta escola están Macías o Namorado, o Arcediago de Toro, Alfonso Álvarez de Villasandino, Pero Ferrús, Garci Fernandes de Gerena, Pero Gonçalez de Mendoza, Joan Pimentel, Joan de Merlo ou Pedro da Cunha.
Adoitan darse como límites cronolóxicos desta escola a data do testamento de Pedro, conde de Barcelos (1350), que fai referencia ao Livro das Cantigas, e mais a morte de Xoán II de Castela, en 1454, promotor do Cancionero de Baena.
Chris Paul
Christopher Emmanuel "Chris" Paul, nado o 6 de maio de 1985 en Winston-Salem, Carolina do Norte, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xoga nos Phoenix Suns da National Basketball Association (NBA). Con 1,83 metros de estatura xoga na posición de base. É alcumado "CP3".
Chris Paul foi elixido por New Orleans Hornets en cuarta posición do Draft da NBA de 2005, proclamándose ao final da tempada vencedor do Rookie do Ano. A pesar da súa mocidade, está considerado como un dos mellores bases da NBA, como testemuñan os seus galardóns ao longo da súa curta traxectoria na liga. Coa selección estadounidense gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008 e de bronce no Mundial do Xapón 2006.
Comezos
Chris Paul é o segundo fillo de Charles Edward Paul e Robin Jones. Ten un irmán máis vello, Charles "C.J." Paul. Durante a súa infancia, pasou moito tempo co seu avó na gasolineira que este abriu, axudándolle no seu traballo. Jones Chevron, o nome da gasolineira, foi a primeira rexentada por un afroamericano en Carolina do Norte. Charles Edward Paul era coñecido como "Papa Chilly", un home moi popular na zona. Charles e Robin foron disciplinados coa educación dos seus fillos, seguían de preto os seus estudos e non toleraban que falasen mal, mesmo xogar aos videoxogos quedaba restrinxido ao fin de semana.
Cando Chris tiña tres anos, Charles comprou un par de canastras de Fisher-Price, coas que os seus fillos pasaban o tempo. Paul creceu á sombra de Wake Forest do que era afeccionado, sobre todo trala chegada de Tim Duncan en 1993. Tamén foi un gran afeccionado da ACC e de Michael Jordan. Con todo, durante a súa infancia, o fútbol americano foi o deporte que máis captou a atención de Paul. Aínda que non gozaba do tamaño adecuado para este deporte, Paul era moi rápido e foi un líder carismático. Xogaba de quarterback, running back e linebacker, e os seus adestradores nunca o sacaban do campo. O seu pai, Charles, raramente se perdía un partido do seu fillo. Finalmente, Paul formou parte do equipo de baloncesto do instituto.
Instituto
miniatura|esquerda|220px|Chris Paul nos [[Xogos Olímpicos de 2008, onde conseguiu a medalla de ouro.]] Chris matriculouse en West Forsyth High School, pero non tiña moita ilusión de formar parte do equipo de baloncesto, do que o seu irmán C.J. era o mellor xogador. Esa desilusión quedou reflectido nas súas dúas primeiras tempadas, onde o seu xogo pasou desapercibido. Paul por entón estaba en 1,70 de estatura, e resultáballe complicado competir con opoñentes máis fortes fisicamente. O xogo de Paul comezou a florecer no seu ano júnior, despois de que C.J. marchara á Universidade de Hampton. Creceu máis de 10 centímetros (achegándose aos 1,83 que mide na actualidade) pero sen perder un chisco da súa velocidade. As súas medias aumentaron até os 25 puntos, 5.3 asistencias e 4.4 roubos. Liderou a West Forsyth a un récord de 26-4 récord e ás semifinais do Campionato estatal 4-A. Paul levou o Xogador do Ano en Central Piedmont. Paul chamou a atención de adestradores na universidade, pero a súa mente estaba posta en Wake Forest. Cos Demon Deacons comprometeuse de maneira oral. En novembro de 2002, Chris Paul asinou unha carta de intencións con Wake Forest. "Papa Chilly" sorría de orella a orella con orgullo, e tras a cerimonia, Paul colocoulle con chapeu de Wake Forest na súa cabeza.
Con todo, en menos de 24 horas, a vida de Chris Paul pegou un envorco cando o seu avó de 61 anos, Papa Chilly, foi atracado e asasinado por unha cuadrilla de mozas que entraron a roubar á súa casa. Chris e a súa familia quedaron esnaquizados. Preto de 2.000 persoas acudiron ao funeral. Chris estaba aparvado, pero unha suxestión dunha tía espertouno. Esta suxeriulle que para o próximo encontro ante Parkland High anotase 61 puntos en honra ao seu avó. Antes de comezar ese partido, díxolle ao seu adestrador que ía facer algo especial. Nunha prodixiosa actuación, anotou un punto por cada ano de vida que viviu o seu avó, fallando un tiro libre adrede e pedindo o cambio acto seguido para non pasar dos 61 puntos. Fundiuse nun emocionado abrazo cos seus pais, que estiveron a seguir o partido xunto ao banco, nada máis abandonar a cancha.
No seu ano sénior, a base fixo medias de 30,8 puntos, 5 rebotes, 8 asistencias e 6 roubos para liderar ao seu equipo a un balance de 27-3 no seu ano sénior. Chegou ás finais rexionais do Campionato estatal 4A. En 2003 foi elixido para disputar o McDonald's All-American onde repartiu 10 asistencias e levou o premio á deportividade. Naquela campaña foi nomeado Mr. Basketball de Carolina do Norte por Charlotte Observer, Parade All-American e foi incluído no 2º quinteto do High School por USA Today. Formou parte do USA Basketball Men's Youth Development Festival e foi membro do equipo prata no Jordan Brand Capitol Classic All-Star Game. Xogou o torneo AAU sub-19 en Greensboro con North Carolina Gaters, e liderou a vitoria 116-70 sobre Charlotte Royals. Naquel encontro anotou 24 puntos.
Universidade
miniatura|300px|Paul defendido por [[Luke Ridnour|Ridnour nun encontro fronte os Milwaukee Bucks.]] Paul estivo na Universidade de Wake Forest de 2003 até 2005 baixo o mando do técnico Skip Prosser. Paul, que formou xogo exterior xunto ao tirador Justin Gray, converteuse no motor do equipo. Aquela tempada os seus números foron de 14.8 puntos, 5.9 asistencias e 2.7 roubos. Chris Paul foi elixido naquela (2003-04) Freshman do Ano na Atlantic Coast Conference e Mellor Xogador por Associated Press. Tamén foi incluído no Mellor equipo defensivo da ACC. O primeiro gran test de Paul chegou fronte a Indiana Hoosiers|Indiana, no ACC-Big Ten Challenge. Pasou a proba con nota tras anotar 20 puntos e dar 8 asistencias na vitoria 100-67 do seu equipo. Mike Davis, adestrador dos Hoosiers, declarou ao final do encontro que Paul foi a mellor base ao que o seu equipo se enfrontou desde que el adestraba. No torneo NCAA, caeron en semifinais rexionais ante Saint Joseph's Hawks por 84-80 cunha grande actuación de Jameer Nelson, autor de 24 puntos. Durante aquel verán, axudou á selección júnior dos Estados Unidos a lograr un título no Canadá.
George Washington
George Washington /AFI|ˌdʒɔɹdʒ ˈwɑʃiŋtən/, nado en Wakefield, condado de Westmoreland, Virxinia (América británica) o 22 de febreiro de 1732 e finado en Mount Vernon, Virxinia (Estados Unidos) en 1799 , foi o primeiro presidente dos Estados Unidos entre 1789 e 1797  e Comandante en Xefe do Exército Continental revolucionario na Guerra da Independencia dos Estados Unidos (1775-1783). Nos Estados Unidos está considerado como o Pai da Patria, e mais como un dos Pais Fundadores dos Estados Unidos xunto con John Adams, Benjamin Franklin, Alexander Hamilton, John Jay, Thomas Jefferson e James Madison.
Infancia e xuventude
Naceu en Pope's Creek, preto da actual Colonial Beach no Condado de Westmoreland (Virxinia), no seo dunha familia procedente de Sulgrave (Inglaterra), emigrando o seu bisavó, John Washington, a Virxinia en 1657. Foi o primeiro fillo de Augustine Washington e a súa segunda esposa, Mary Ball Washington. Seu pai tivera catro fillos coa súa primeira muller, Jane Butler, dous morreron, sobrevivindo Lawrence (1718) e Augustine (1720).
Augustine Washington tiña unha plantación traballada por escravos, aínda que despois diversificouse coa extracción de ferro, sendo os Washington durante a xuventude de George membros moderadamente prósperos da aristocracia de Virxinia. Aos seis anos George foi trasladado a Ferry Farm, no condado de Stafford, sendo educado na súa casa polo seu pai e irmán máis vello. O seu pai, Augustine Washingtong, morreu cando George tiña once anos de idade, a partir de entón foi Lawrence Washington, o seu medio irmán, quen asumiu o papel paterno, axudado polo seu propio padrastro, William Fairfax, membro da poderosa familia Fairfax, quen tamén tivo un papel importante na educación de George Washington.
Washington tivo pouca educación formal, no seu lugar foi formado coma agrimensor, adquirindo coñecementos sobre a contorna da súa colonia natal en Virxinia. Ao mesmo tempo a pertenza do seu irmán máis vello á familia Fairfax deulle o patrocinio de Thomas Fairfax, sexto Lord Fairfax de Cameron e propietario de Northern Neck, unha plantación cunha extensión de cinco millóns de acres, e o seu primo William Fairfax, membro do Consello do Gobernador.
A finais de xullo de 1749, trala creación da nova cidade de Alexandria ao longo do río Potomac, e á idade de 17 anos, foi nomeado primeiro agrimensor do recentemente creado Condado de Culpeper, no interior da colonia. Este traballo ben remunerado permitiulle mercar terras no val de Shenandoah, a primeira de moitas adquisicións futuras. Emprendeu entón a súa carreira coma terratenente, sendo definido no seu momento coma unha persoa que tiña vinte escravos ou máis. En 1748 foi convidado para axudar ao peritaxe das terras de Lord Fairfax ao oeste da Cordilleira Azul e a través do seu medio irmán Lawrence tamén traballou para a Compañía de Ohio, que tiña coma fin explotar as terras do oeste.
En 1751, George e Lawrence Washington viaxaron a Barbados, coa esperanza de que o clima beneficiara ao maior dos irmáns, que padecía tuberculose, porén non só este non mellorou senón que George contaxiouse da varíola, deixándolle na cara múltiples cicatrices, así volveron a Mount Vernon, onde Lawrence morreu en 1752. Esta foi a única vez que George Washington viaxou fora do que hoxe son os Estados Unidos.
Despois da morte de Lawrence, George fíxose cargo da parte da súa herdanza e asumiu algunhas das funcións deste coma axudante da colonia. A finais dese mesmo ano o recentemente nomeado gobernador de Virxinia, Robert Dinwiddie, dividiu o mando da milicia estatal en catro rexións e George solicitou un dos mandos, co rango de Maior. Ese mesmo ano foi nomeado axudante xeral da milicia de Virxinia, encargado da formación da milicia no barrio que se lle asignara. Aos 21 anos, en Fredericksburg, Washington converteuse en Maestre da Francmasonería, organización fraternal que mantería unha longa e poderosa influencia.
En decembro de 1753 o gobernador Dinwiddie encargoulle levar un ultimato británico aos canadenses franceses na fronteira de Ohio. Washington avaliou a forza militar francesa e entregou a mensaxe en Fort Le Boeuf en Waterford, Pensilvania. A mensaxe, na que se instaba aos franco-canadenses a abandonar o seu avance en Ohio, non foi atendida, porén o informe de George sobre o asunto foi moi comentado a ambos lados do Atlántico.
Guerra Franco-Indíxena
miniatura|Washington como [[coronel do Rexemento de Virxinia en 1772 por Charles Willson Peale.]]
En 1754, Dinwiddie nomeou a Washington tenente coronel e ordenoulle que realizase unha expedición a Fort Duquesne para expulsar aos canadenses franceses. Cos seus aliados indios americanos dirixidos por Tanacharison, Washington e as súas tropas emboscaron a un grupo expedicionario franco-canadense duns 30 homes, liderado por Joseph Coulon de Jumonville, na que se coñeceu como Batalla de Jumonville Glen. Unha forza franco-canadense e india mellor posicionada derrubou a Washington e as súas tropas na fortaleza, na que se chamou batalla de Great Meadows, dando lugar á rendición militar de Washington. Os termos da rendición incluían unha declaración na que Washington recoñecía asasinar a Jumonville despois da emboscada. Washington non sabía ler en francés, e, sen darse conta do que recoñecía, asinou co seu nome. Liberado polos franceses, Washington volveu a Virxinia, onde foi eximido de culpa pola derrota, pero renunciou ao seu cargo porque non lle gustaba a nova disposición da Milicia de Virxinia.
En 1755, Washington foi axudante do xeneral británico Edward Braddock na Expedición Braddock. Esta expedición baseábase nun grande esforzo por retomar o país de Ohio. Braddock morreu na batalla do río Monongahela e a expedición terminou en desastre, Washington distinguiuse como o Heroe da Monongahela. O papel de Washington durante a batalla foi obxecto de debate. O biógrafo Joseph Ellis afirma que Washington montou dun lado a outro do campo de batalla, unindo aos restos das forzas británicas e virxinianas a un repregamento táctico. Por mor desta acción, a Washington déuselle o mando dunha fronteira difícil das montañas de Virxinia, e foi recompensado ao ser ascendido a coronel e nomeado comandante de todas as forzas de Virxinia.
En 1758, Washington participou como Xeral de Brigada na expedición Forbes que levou á evacuación dos franceses de Fort Duquesne, e o establecemento británico de Pittsburgh. Despois, Washington renunciou ao servizo militar activo e pasou os seguintes dezaseis anos como terratenente e político de Virxinia.
Mount Vernon
miniatura|[[Martha Washington de nova, baseado nun retrato de 1757 por John Wollaston.]] miniatura|[[Mount Vernon, Virxinia|Mount Vernon, plantación de Washington.]] O 6 de xaneiro de 1759, Washington casou coa viúva Martha Dandridge Custis. As cartas que sobreviviron suxiren que el puido estar namorado á vez de Sally Fairfax, a esposa dun amigo. Algúns historiadores cren que George e Martha eran parentes afastados.
Con todo, George e Martha tiveron un bo matrimonio, e xuntos criaron aos seus dous fillos do seu matrimonio anterior, John Parke Custis e Martha Parke Custis, cariñosamente chamados "Jackie" e "Patsy" pola familia. Máis tarde, os Washington acolleron a dous dos netos da señora de Washington, Eleanor Parke Custis e George Washington Parke Custis. George e Martha nunca tiveron fillos xuntos, xa que George tivo varíola á idade de 19 anos (posiblemente seguida por tuberculose) e puido facelo estéril. A parella de recentemente casados trasladouse a Mount Vernon, preto de Alexandría, onde Washington dedicouse á vida de terratenente e político.
O matrimonio de Washington con Martha, unha viúva rica, aumentou considerablemente o seu patrimonio inmobiliario e a súa posición social. Adquiriu un terzo dos 18 000 acres (73 km²) dos bens de Custis no seu matrimonio, e manexou o resto en favor dos fillos de Martha. Con frecuencia comprou máis terras no seu propio nome. Ademais, concedéuselle terra no que hoxe é Virxinia Occidental como unha recompensa polo seu servizo na guerra franco-india. En 1775, Washington duplicara o tamaño de Mount Vernon a 6500 hectáreas (65 km²), e aumentara a poboación de escravos en máis de 100 persoas. Como un heroe militar e respectado gran terratenente, que ocupou cargos locais, foi elixido para a lexislatura da Virxinia colonial, a Cámara dos Cidadáns (House of Burgesses), a partir de 1758.
Washington viviu un estilo de vida aristocrático, coa caza do raposo como a súa actividade de lecer favorita. Como a maioría dos terratenentes de Virxinia, importou luxo e outros bens de Inglaterra e pagou por eles coa exportación da súa colleita de tabaco. Fixo gastos extravagantes e a imprevisibilidade do mercado do tabaco fixo que moitos terratenentes de Virxinia perdesen diñeiro (Thomas Jefferson, por exemplo, ía morrer moi endebedado).
Escola galego-castelá
Cantigas
As case 80 composicións desta escola están recollidas principalmente no Cancioneiro de Baena, aínda que tamén aparecen noutros cancioneiros casteláns da mesma época, como o Cancionero de San Román, o Cancionero de Palacio, o Cancionero General de Hernando del Castillo, o Cancionero de Herberay de Essarts ou o Cancionero de Estúñiga. .
George Washington
Mount Vernon
Washington empezou a saír da débeda mediante a diversificación. En 1766, cambiara o principal cultivo comercial de Mount Vernon do tabaco ao trigo, un cultivo que podería venderse en América, e as operacións de diversificado incluíron a moenda da fariña, a pesca, a cría de cabalos e teares. A morte de Patsy Custis en 1773 de epilepsia permitiu a Washington pagar aos seus acredores británicos, xa que a metade da súa herdanza pasou a el.
Escola galego-castelá
Cantigas
Nesta época hai unha nova concepción da poesía, que está destinada a ser recitada e non cantada. Consérvanse algunhas características métricas da lírica trobadoresca como o dobre, o mordobre, o leixaprén, as cobras capcaudadas e capdenals ou a rima macho e femia. Mais aparecen xa novas modas poéticas e desenvólvese un maior virtuosismo técnico baseado no emprego da annominatio, do paralelismo e do xogo de antíteses. As obras presenten influencia provençal. Adoitan usar métrica de arte menor (versos octosílabos), se ben aparecen xa algunhas cantigas de arte maior, como nas cantigas do Arcediago de Toro. As estrofas máis comúns son a redondilla e a quintilla, xunto co pareado e o terceto.
George Washington
Mount Vernon
Durante estes anos, Washington concentrouse nas actividades do seu negocio e mantívose un tanto á marxe da política. A pesar de que manifestou a súa oposición á lei do Timbre de 1765, o primeiro imposto directo sobre as colonias, non tomou un papel protagonista na resistencia colonial até despois de que as protestas polas leis de Townshend (promulgadas en 1767) se xeneralizaron. En maio de 1769, Washington presentou unha proposta redactada polo seu amigo George Mason, de Virxinia, na que se pedía boicotear os produtos británicos ata que se derrogasen as leis. O Parlamento derrogou as Leis de Townshend en 1770, e, para Washington polo menos, a crise pasara. Con todo, Washington considerou a aprobación das Leis Intolerables en 1774 como "unha invasión dos nosos dereitos e privilexios". En xullo de 1774, presidiu a reunión na que se adoptaron as Resolucións de Fairfax, nas que esixía, entre outras cousas, a convocatoria dun Congreso Continental. En agosto, Washington asistiu á Primeira Convención de Virxinia, onde foi seleccionado como delegado ao Primeiro Congreso Continental.
A Revolución estadounidense
miniatura|Washington recibe o mando como [[Comandante en Xefe por John Trumbull.]] miniatura|George Washington, por [[Charles Willson Peale, 1776.]] miniatura|[[Washington cruzando o Delaware por Emanuel Leutze, 1851, Museo Metropolitano de Arte.]] Despois da derrota en Lexington e a vitoria en Concord en abril de 1775, Washington apareceu no Congreso Continental en uniforme militar, sinalando que estaba preparado para a loita armada. Washington tiña o prestixio, experiencia, carisma e porte de calquera gran xefe militar e era coñecido pola súa reputación como un forte patriota, e as colonias do Sur, en especial Virxinia, apoiárono. Aínda que non buscaba explicitamente o cargo de comandante e mesmo afirmou que non estaba capacitado para iso, non houbo unha seria competencia para o posto. Washington aceptou o mando, declarando «con gran sinceridade, non creo estar ao nivel dun Comandante, estou honrado». O Congreso creou o Exército Continental o 14 de xuño de 1775. Proposto por John Adams de Massachusetts (que logo sería o seu vicepresidente) crendo que ao liderar un sureño un exército formado principalmente por norteños, axudaría a unir ás colonias. Washington foi nomeado maior xeral e solicitou que non se lle pagase excepto o rembolso dos seus gastos.
Escola galego-castelá
Cantigas
Neste contexto hai unha menor existencia de mecenas respecto á etapa anterior, amais de diferentes gustos estéticos da nova burguesía.
George Washington
Campañas até o cruzamento do río Delaware
Washington asumiu o mando do Exército Continental en Cambridge, Massachusetts, en xullo de 1775, durante o asedio de Boston. Ao darse conta da escaseza desesperada de pólvora do seu exército, Washington pediu novas subministracións. As tropas estadounidenses asaltaron arsenais ingleses, entre eles algún no Caribe, e tentouse a fabricación dalgunhas municións. Obtiveron unha subministración apenas suficiente (ao redor de 2,5 millóns de euros) a finais de 1776, na súa maioría de Francia. Washington reorganizou o exército durante o longo asedio, e obrigou aos británicos a retirarse poñendo artillaría en Dorchester Heights, un forte con vistas á cidade. Os británicos evacuaron Boston e Washington trasladou o seu exército a Nova York.
Escola galego-castelá
Cantigas
A lingua usada é o galego ou o castelán con numerosos galeguismos. Hai usos de formas galegas e castelás, mesmo en posición de rima, así como arcaísmos galego-portugueses e hipergaleguismos. Esta mestura débese á orixe castelá dos seus autores e á tendencia a castelanizar dos copistas dos cancioneiros. Na etapa inicial hai unha maior corrección galega e abundancia de reminiscencias galego-portuguesas, se ben na etapa final da escola hai unha maior castelanización por mor da maior presenza de xéneros didácticos que esixen novas formas lingüísticas.
George Washington
Campañas até o cruzamento do río Delaware
Aínda que fose negativo para os patriotas no Congreso Continental, os diarios británicos eloxiaron habitualmente o carácter persoal de Washington e as súas calidades como xefe militar. Estes artigos eran valentes, xa que Washington era un xeral inimigo que comandaba un exército nunha causa que moitos británicos crían que sería a ruína do Imperio. A negativa de Washington a participar en política reforzou a súa reputación como un home plenamente comprometido coa misión militar e por encima da refrega entre faccións.
Escola galego-castelá
Cantigas
A temática das composicións é de carácter continuísta, seguindo cos tópicos do amor cortés da cançó provenzal e da cantiga de amor galego-portuguesa. Así, proséguese a relación de vasalaxe entre o poeta e a señor, a dama segue a ser concibida como o cumio da perfección, e valórase a fidelidade e constancia do amante. Por outra banda, continúa a temática satírica e relixiosa, mais reducida á crítica política e a temas morais e filosóficos, respectivamente.
George Washington
Campañas até o cruzamento do río Delaware
En agosto de 1776, o xeneral británico William Howe lanzou unha masiva campaña naval e terrestre destinada a ocupar plenamente Nova York e así ofrecer unha solución negociada. O Exército Continental de Washington librou combate por primeira vez como un exército dos Estados Unidos (recentemente fora proclamada a Declaración de Independencia), na batalla de Long Island, a maior batalla de toda a guerra. Algúns historiadores ven a retirada do seu exército durante a noite posterior a través do East River, sen que se perdese unha soa vida ou material, como unha das máis grandes fazañas militares de Washington. Esta e varias vitorias británicas obrigaron a Washington a loitar fóra de Nova York e ao longo de Nova Jersey, o que deixou o futuro do Exército Continental en dúbida. Na noite do 25 de decembro de 1776, Washington organizou un contraataque, destacando as forzas americanas ao longo do río Delaware para capturar a preto de 1000 mercenarios de Hesse na batalla de Trenton, Nova Jersey. Washington seguiu a súa vitoria en Trenton con outra na batalla de Princeton a principios de xaneiro. Estas inesperadas vitorias despois dunha longa serie de derrotas levantaron a moral dos revolucionarios. Con todo, estes éxitos por si sós non eran abondo para asegurar a vitoria final. Moitos soldados non se alistaron novamente ou desertaron durante o cru inverno. Washington reorganizou o exército co aumento de premios por quedar e os castigos pola deserción, o que elevou o número de tropas e a eficacia en batallas posteriores.
Escola galego-castelá
Cantigas
Aparece unha poesía de circunstancias ambientada na vida da corte, destinada a loar a nobreza e os mecenas, exaltando valores cortesáns e morais, ou solicitando axuda para resolver a situación económica dos autores. Tamén hai composicións de carácter didáctico e moralizante, denunciando a corrupción social e a perda de valores morais.
Chris Paul
2005-2006
Paul chegaba ao draft de 2005 coa bitola dun base capaz de marcar unha época. Foi elixido en cuarta posición por New Orleans Hornets. Chegaba a unha franquía devastada polo furacán Katrina, polo que tiveron que mudarse a Oklahoma City durante a súa primeira tempada. No New Orleans Area só disputaron tres encontros. En Paul rapidamente botouse o equipo ás costas, tanto que o equipo non andou moi lonxe de meterse en Playoffs. Acabaron cunha marca de 38-44 e Chris Paul co premio de Rookie do Ano, logrando ser o Rookie do Mes na Conferencia Oeste ao longo de toda a liga regular. Liderou aos rookies en puntos (16,1), asistencias (7,8), roubos (2,2) e minutos, ademais de engadir á súa estatística 5,1 rebotes por noite. Por conseguinte tivo un sitio no Mellor quinteto de rookies da NBA. Chris logrou o seu primeiro triplo-dobre o 2 de abril de 2006 fronte a Toronto Raptors, onde asinou 24 puntos, 12 rebotes e 12 asistencias. Paul levou o premio ESPY ao "Deportista Revelación".
George Washington
Vitoria dos patriotas
Washington acampou o exército en Valley Forge, en decembro de 1777, permanecendo alí os seguintes seis meses. Durante o inverno, 2500 homes, dunha forza de 10 000, morreron por mor da enfermidade e o frío. A seguinte primavera, con todo, o exército xurdido de Valley Forge estaba en bo estado, grazas en parte a un programa de formación a grande escala supervisado polo Barón von Steuben, un veterano do estado maior prusiano. Os británicos foron evacuados de Filadelfia a Nova York en 1778, pero Washington atacounos na batalla de Monmouth. Posteriormente, os realistas seguiron en dirección a Nova York. Washington trasladou o seu exército fóra de Nova York. miniatura|Washington como [[Comandante en Xefe, por Rembrandt Peale.]] No verán de 1779 e baixo a dirección de Washington, o xeneral John Sullivan levou a cabo unha campaña decisiva de terra queimada, que destruíu totalmente polo menos corenta pobos iroqueses no centro e norte do estado de Nova York, en represalia pola relación entre os iroqueses e os ataques contra os asentamentos de América antes da guerra. Washington deu o golpe final aos ingleses en 1781, despois dunha vitoria naval francesa, que permitiu que as forzas estadounidenses e francesas puidesen atrapar ao exército británico en Virxinia. A rendición en Yorktown o 17 de outubro de 1781, marcou o final da maioría dos combates.
Aínda que coñecido polos seus éxitos na guerra e pola vida que seguiu, Washington sufriu moitas derrotas antes de conseguir a vitoria.
Despois da guerra
En marzo de 1783, Washington usou a súa influencia para dispersar a un grupo de oficiais do Exército que ameazaran con enfrontarse ao Congreso con respecto aos seus salarios atrasados. Polo Tratado de París (asinado ese mes de setembro), o Reino de Gran Bretaña recoñeceu aos Estados Unidos de América como unha república independente. Washington disolveu o seu exército e o 2 de novembro deu un elocuente discurso de despedida aos seus soldados.
Chris Paul
2007-2008
miniatura|220px|Chris Paul nun encontro fronte a [[Boston Celtics|Boston.]] No regreso definitivo do equipo a Nova Orleáns na tempada 2007-08, Paul consolidouse como unha das estrelas da NBA tras ter unha media de 21.1 puntos, 4 rebotes, 11.6 asistencias e 2.6 roubos (líder da NBA nestes dous últimos aspectos). Por primeira vez foi seleccionado para o All Star Game de Nova Orleáns, xunto ao seu compañeiro de equipo David West e adestrados polo seu técnico Byron Scott. No partido asinou 16 puntos, 14 rebotes e 5 roubos. Paul foi tamén incluído no Mellor quinteto da NBA e no Mellor quinteto defensivo. Ademais, terminou 2º na votación ao MVP, detrás de Kobe Bryant. Durante o All-Star Weekend, Paul participou de novo no Concurso de Habilidades. Gañou a primeira rolda, pero perdeu na final ante Deron Williams.