cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miguel Ángel Santoro
Como adestrador
Ao seu regreso de España foi adestrador do Independiente na Primeira División da Arxentina (en 1980) e posteriormente traballou nas divisións inferiores do club. Volveu poñerse á fronte do primeiro equipo outras cinco veces. As dúas primeiras fíxoo en 2001 como substituto de César Menotti e a seguinte substituíndo a Jorge Burruchaga en 2007, conseguindo manter o equipo invicto durante nove xornadas consecutivas (4 vitorias e 5 empates). En 2008 colleu de novo as rendas do equipo, trala marcha de Pedro Troglio, logrando tras un empate e unha derrota, catro vitorias seguidas, colocando o equipo na quinta posición. Cedeulle entón o banco a Claudio Borghi e pasou a ser o adestrador de porteiros das seleccións nacionais xuvenís. Porén, a mala traxectoria do equipo con Borghi, fixo que Santoro regresase de novo en outubro de 2008, ocupando o cargo ata marzo de 2009.
Concepción López Conde
Concepción López Conde, mellor coñecida como Siña Conseusión a Xuliana, nada en San Martiño de Bueu en 1882 e finada no mesmo lugar en 1969, foi poxadora de peixe do concello de Bueu desde os inicios de 1900 até a década de 1940.
Traxectoria
Naceu no lugar da Praia, na parroquia de San Martiño de Bueu en 1882, filla da tamén poxadora Xuliana Conde González e o mariñeiro Antonio López Troncoso. Foi a única filla muller do matrimonio, polo que non só herdou a casa familiar, senón tamén o negocio comezado pola nai, a cambio de coidar os proxenitores até a morte.
Casou con Manuel Dopazo Martínez a principios de 1900. Con el chegou a ter catorce fillas e fillos, das que sobreviviron seis mulleres e dous homes: Concepción, Carme, Manuela, Consuelo, María Amada, Manuel, Santiago e Josefa. Polo tanto, viviu entre o labor doméstico propio das mulleres da súa época e o traballo remunerado. O seu era o único soldo que entraba no fogar, pese a todo, os documentos oficiais estaban a nome do seu home.
Concepción conseguiu profesionalizar o oficio, acadando o recoñecemento dentro deste mundo eminentemente patriarcal, ademais de estabelecer ligazóns coas altas clases sociais do lugar: os salgadores e conserveiros Massó Hermanos, Attilio Gaggero e Juan Alonso, entre outros.
Morreu en 1969 no Ramal dos Galos despois dun longo período con demencia que lle impedía coñecer mesmo as persoas da súa contorna.
Premios e recoñecementos
En 2021, a Asociación Club Golfiños-Bueu rendeulle a IV Homenaxe Bueuesa Senlleira xunto coas súas descendentes. Ademais, dedicóuselle o número 3 do fanzine Aña en marzo dese mesmo ano. E en agosto saíu publicada unha pequena recensión na revista A Trabe de Ouro.
Nódulo (medicina)
Un nódulo (do latín nōdu "nó" + -ulum "pequeno") ou nó en medicina é un pequeno grupo de células. Pode ser tanto unha lesión como unha estrutura funcional crónica.
Lesión
Son lesións redondeadas, circunscritas, profundas e segundo a súa localización poden ser palpables ou non. Os nódulos adoitan ser benignos e indoloros, aínda que poden afectar a función do órgano. Poden formarse na pel, nos tendóns, nos músculos e nalgúns órganos internos en resposta á lesión.
Estrutura funcional
Outro significado en medicina de nódulo ou nodo é a masa circunscrita de células diferenciadas que realizan unha función específica.
Diagnóstico diferencial
Faise cun tumor, que é unha masa máis grande, xeralmente maior de 1 cm.
Västergötland
Västergötland é unha provincia histórica sueca (landskap) na rexión de Götaland, no suroeste do país. Limita ao suroeste coa provincia de Halland, ao oeste co Kattegatt e Bohuslän, ao norte con Dalsland, o lago Vänern e Värmland, ao leste con Närke e o lago Vättern, e ao sueste con Småland.
Historia
As moitas tumbas megalítcas deron a coñecer a prehistoria do landskap, sobre todo as tumbas de andadeiro de Falbygden. Moitos achados de obxectos de ouro e bronce apuntan a contactos temperáns con grupos de persoas circundantes. A poboación de Västergötland aceptou rapidamente o cristianismo, e o landskap ten, coa Västgötalagen, a lei provincial máis antiga de Suecia.
Durante a Alta Idade Media a provincia foi escenario de guerras civís e loitas de poder, ás veces co apoio de soldados da Halland dinamarquesa, ou da Bohuslän norueguesa. Na Baixa Idade Media e o período Vasa houbo na zona batallas entre reis suecos e dinamarqueses, tendo como obxectivo estes últimos restablecer a Unión de Kalmar.
A princesa herdeira Vitoria e o príncipe Daniel son duques de Västergötland.
Jürgen Klinsmann
Jürgen Klinsmann, nado en Göppingen o 30 de xullo de 1964, é un adestrador e exfutbolista alemán, que xogaba como dianteiro. Militou en destacados clubs europeos como o VfB Stuttgart, o Inter de Milán, o Monaco, o Tottenham Hotspur ou o Bayern de Múnic Formou parte da selección de Alemaña Occidental que se proclamou campioa do Mundial de 1990 e da selección alemá unificada que gañou a Eurocopa de 1996. Como adestrador, dirixiu a selección alemá no Mundial de 2006, acadando o terceiro posto e, posteriormente, dirixiu outros equipos, entre eles o Bayern de Múnic e a selección dos Estados Unidos.
Considerado un dos mellores dianteiros alemáns de tódolos tempos, marcou nos seis grandes torneos internacionais nos que participou, desde a Eurocopa de 1988 ata o Mundial de 1998. En 1995 quedou terceiro no premio ao Xogador do Ano da FIFA e en 2004 foi nomeado na lista FIFA 100 como un dos "125 mellores futbolistas vivos". O 3 de novembro de 2016 converteuse no quinto xogador en ser nomeado capitán honorífico de Alemaña.
1972–1981: Carreira xuvenil
Naceu no distrito de Göppingen, en Baden-Württemberg sendo un dos catro fillos do panadeiro Siegfried Klinsmann e da súa esposa Martha. Aos oito anos comezou a xogar ao fútbol no TB Gingen, un club afeccionado en Gingen an der Fils. Seis meses despois marcou 16 goles nun só partido co seu novo club, pechando a campaña con 102 goles na súa conta persoal. Aos dez anos pasou ao SC Geislingen e aos 14 seu pai mercou unha panadaría en Stuttgart, a capital do estado. A familia mudouse alí, pero Jürgen continuou xogando no SC Geislingen, mesmo despois de ser incluído nunha selección xuvenil de Württemberg. En 1978, con 16 anos, asinou un contrato co Stuttgarter Kickers, o club onde se convertería en profesional dous anos despois. Os seus pais decidiron que primeiro debería rematar a súa aprendizaxe como panadeiro no seu negocio familiar, completándoa en 1982.
1981–1989: Stuttgarter Kickers e VfB Stuttgart
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/18/Bundesarchiv_Bild_183-1989-0419-044%2C_Uefa-Cup%2C_Dynamo_Dresden_-_VFB_Stuttgart_1-1.jpg/220px-Bundesarchiv_Bild_183-1989-0419-044%2C_Uefa-Cup%2C_Dynamo_Dresden_-_VFB_Stuttgart_1-1.jpg|miniatura| Klinsmann (centro) xogando no [[VfB Stuttgart contra o Dynamo Dresden na semifinal da Copa da UEFA 1988-89]] Klinsmann comezou a súa carreira profesional en 1982 no Stuttgarter Kickers, que militaba daquela na segunda división. Na tempada 1982/83 era xa titular habitual e na seguinte campaña marcou 19 goles.
En 1984 fichou polo VfB Stuttgart, da primeira división. Na súa primeira tempada no club foi o máximo goleador do equipo xunto a Karl Allgöwer, con 15 goles cada un. Marcou 16 goles en cada unha das dúas seguintes tempadas e chegou á final da DFB-Pokal en 1986. Marcou un gol na final, pero o seu equipo perdeu por 2-5 diante do Bayern de Múnic, que se impuxo grazas a un triplete de Roland Wohlfarth e a outros dous tantos de Michael Rummenigge. A tempada 1987/88 foi a da súa consagración no fútbol alemán. Foi o máximo goleador da Bundesliga, con 19 tantos, entre eles un conseguido cunha espectacular chilena na vitoria por 3-0 sobre o Bayern. Aos seus 24 anos, foi nomeado Futbolista Alemán do Ano.
Na tempada 1988/89 chegou ata a final da Copa da UEFA. Marcou un dos goles no encontro de volta da final, pero o título foi para o Napoli de Maradona por un axustado resultado global de 5-4. A continuación Klinsmann fichou polo Inter de Milán, co que asinou un contrato por tres anos, uníndose a outros dous internacionais alemáns: Lothar Matthäus e Andreas Brehme.
1989–1992: Inter de Milán
A pesar das tácticas defensivas do adestrador Giovanni Trapattoni, Klinsmann marcou 13 goles na súa primeira campaña na Serie A, na que o Inter acabou terceiro, sendo o máximo anotador do equipo. Converteuse nun dos futbolistas estranxeiros máis populares de Italia, sobre todo porque aprendera italiano, e gañou o respecto dos afeccionados pola súa aparencia e habilidades lingüísticas.
Na tempada 1990/91 gañou co Inter a Copa da UEFA, marcando tres goles durante a competición, e derrotando na final á Roma, e sumou 14 goles na liga, na que o equipo volveu ser terceiro. Ao ano seguinte só puido marcar 7 goles, nunha desastrosa tempada do equipo que comezou con Corrado Orrico no banco. Este foi cesado cando o equipo ocupaba a novena praza, e a chegada do adestrador galego Luis Suárez só serviu para subir ata o oitavo lugar final. Foi a última campaña de Klinsmann en San Siro.
1992–1994: Monaco
Trala Eurocopa de 1992, Klinsmann fichou polo Monaco e os seus 19 goles na súa primeira tempada, contribuíron a que o club lograse o segundo posto na liga francesa. Despois do escándalo de subornos do Olympique de Marsella e a súa posterior descualificación como campión da liga, o Monaco substituíu ao equipo marsellés na Liga de Campións 1993–94 e chegou ata as semifinais, onde caeu ante o Milan. Klinsmann debutou na máxima competición europea con catro goles. Na tempada seguinte sufriu unha rotura de ligamentos e o Monaco só puido ser noveno na liga liga. Klinsmann foi utilizado como dianteiro único e comezou a criticar a actitude dos seus compañeiros. En 1994 deixou o club de xeito anticipado, cando aínda lle restaba un ano de contrato.
1994–1995: Tottenham Hotspur
Para a campaña 1994/95 foi traspasado por 2 millóns de libras ao Tottenham Hotspur da Premier League. No club inglés recibiu críticas por parte da prensa e dos afeccionados pola súa reputación de finxidor de faltas. No seu debut contra o Sheffield Wednesday, anotou de cabeza o gol da vitoria e inmediatamente gañou aos afeccionados coa súa celebración, lanzándose ao chan de xeito autocrítico. Un xornalista de The Guardian que escribira un artigo titulado "Por que odio a Jürgen Klinsmann", escribiu outro dous meses despois co título "Por que amo a Jürgen Klinsmann". Klinsmann gañou o premio ao Futbolista do Ano da Asociación de Escritores de Fútbol de 1995.
Polo seu humor, pero tamén polos seus logros deportivos e o seu estilo de xogo combativo, fíxose rapidamente moi popular en Inglaterra; vendéndose máis de 150.000 das súas camisetas. A día de hoxe ten un status de xogador lendario nos Spurs e foi incluído no Museo de Cera Madame Tussauds.
Co club de Londres, marcou un total de 30 goles durante a tempada, entre eles o tanto da vitoria contra o Liverpool nos cuartos de final da FA Cup. Tamén marcou nas semifinais, pero os Spurs non conseguiron o pase á final, ao perder 4-1 ante o Everton.
1995–2003: últimos anos
Durante as tempadas 1995/96 e 1996/97 xogou no Bayern de Múnic, sendo o máximo goleador do equipo en ambas. Co club bávaro conquistou a Copa da UEFA 1995/96, establecendo un novo récord anotador, con 15 goles en 12 partidos durante a competición (récord que se mantivo vixente ata 2011). Un ano despois gañou a súa primeira e única Bundesliga.
Despois regresou brevemente a Italia para xogar na Sampdoria, pero deixou o equipo no inverno, volvendo ao Tottenham Hotspur. Durante a súa segunda etapa en Londres, os seus goles salvaron ao club do descenso, especialmente os catro que marcou na vitoria por 6-2 sobre o Wimbledon. Disputou o seu último partido no fútbol de alto nivel en 1998, na última xornada da Premier League contra o Southampton.
Trala súa retirada mudouse aos Estados Unidos e no 2003 volveu colocar as botas para xogar de xeito breve no Orange County Blue Star, un equipo modesto da cuarta división do fútbol estadounidense.
Selección nacional
Foi 108 veces internacional coa selección alemá, sendo o cuarto xogador con máis partidos da historia do equipo, só por detrás de Lothar Matthäus, Miroslav Klose e Lukas Podolski. É tamén o cuarto máximo goleador da historia de Alemañá, con 47 goles, posto compartido con Rudi Völler, e superado só por Klose, Gerd Müller e Podolski. 11 dos goles marcounos na Copa do Mundo da FIFA, o que o sitúa no sexto lugar de todos os tempos.
Realizou o seu debut en 1987, coa daquela selección de Alemaña Occidental, nun empate 1-1 contra o Brasil. Participou nos Xogos Olímpicos de 1988, gañando a medalla de bronce, e nas Eurocopas de 1988, 1992 e 1996, chegando á final en 1992 e proclamándose campión en 1996. Foi o primeiro futbolista en marcar en tres Eurocopas diferentes. Outros cinco xogadores - Vladimír Šmicer, Thierry Henry, Zlatan Ibrahimović, Nuno Gomes e Cristiano Ronaldo - igualaron esa marca desde entón.
Selección de Alemaña
En xullo de 2004, e sen experiencia previa como adestrador, converteuse no novo seleccionador de Alemaña, sucedendo ao seu antigo compañeiro de equipo e de dianteira Rudi Völler. Iniciou un proceso de renovación tanto na área técnica como no cadro de xogadores da selección alemá, que viña de realizar unha desastrosa actuación na Eurocopa de 2004. Durante a Copa Confederacións de 2005, fixo rotar aos seus porteiros independentemente das súas actuacións, o que provocou o enfado de Oliver Kahn. En abril de 2006, Klinsmann decidiu finalmente relegar a Kahn ao banco e designou a Jens Lehmann como o seu primeiro porteiro. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/91/J%C3%BCrgen_Klinsmann_2005.jpg/180px-J%C3%BCrgen_Klinsmann_2005.jpg|dereita|miniatura|180x180px| Klinsmann como seleccionador de Alemaña en 2005
Nun igualado partido de semifinais, Alemaña acabou perdendo contra Italia na prórroga por 2-0, despois de empatar sen goles no tempo regulamentario, e de que Fabio Grosso e Alessandro Del Piero anotaran nos minutos finais do tempo extra. Despois do partido, Klinsmann eloxiou o rendemento do seu equipo. Gañaron a Portugal por 3-1 no encontro polo terceiro posto, e ao día seguinte foron homenaxeados por unha multitude en Berlín.
Tralo Mundial, Klinsmann recibiu un amplo apoio público, debido ao espírito do seu xogo ofensivo. Franz Beckenbauer, antes feroz crítico de Klinsmann, declarou o seu desexo de velo continuar á fronte da selección. O seu éxito fixo que recibise a Orde do Mérito da República Federal de Alemaña.
A pesar da actuación na Copa do Mundo e dos eloxios recibidos, non quixo renovar o seu contrato coa Federación Alemá de Fútbol e foi substituído polo seu axudante, Joachim Löw.
Bayern de Múnic
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ab/J%C3%BCrgen_Klinsmann.jpg/220px-J%C3%BCrgen_Klinsmann.jpg|dereita|miniatura| Klinsmann como adestrador do [[FC Bayern München|Bayern de Múnic en 2009]] En xullo de 2008 volveu aos labores de adestrador despois de dous anos, sucedendo a Ottmar Hitzfeld no banco do Bayern de Múnic. Con el ao cargo, o equipo bávaro caeu eliminado nos cuartos de final da Liga de Campións ante o Barcelona de Guardiola, posterior campión, e ocupaba a terceira praza na Bundesliga, cando foi despedido a falta de cinco xornadas. O seu último partido foi unha derrota por 1-0 ante o Schalke 04. O seu balance no Bayern foi de 25 vitorias, 9 empates e 10 derrotas.
Selección dos Estados Unidos
Tras perder catro partidos e empatar un, conseguiu a súa primeira vitoria nun amigable ante Eslovenia. O 29 de febreiro de 2012, logrou unha histórica vitoria por 1-0 nun partido amigable ante Italia, a primeira vitoria estadounidense contra os catro veces campións do mundo. Seis meses despois, no estadio Azteca, conseguiu ante a México a primeira vitoria do combinado estadounidense no país.
O 2 de xuño de 2013, a selección dos Estados Unidos celebrou o seu centenario cun partido amigable contra Alemaña, logrando vencer por 4-3. Na Copa Ouro da CONCACAF de 2013, o equipo de Klinsmann conseguiu o seu quinto título, ao derrotar na final a Panamá por 1-0. Ese mesmo ano, trala vitoria por 2-0 sobre México, os Estados Unidos conseguiron a clasificación para o Mundial de 2014 e a Federación de Fútbol dos Estados Unidos (USSF) renovou o contrato de Klinsmann ata 2018.
Copa do Mundo de 2014
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/29/J%C3%BCrgen_Klinsmann_press_conference_%2815096302000%29.jpg/220px-J%C3%BCrgen_Klinsmann_press_conference_%2815096302000%29.jpg|miniatura| Klinsmann en 2014 Klinsmann sorprendeu ao mundo do fútbol estadounidense en maio de 2014 cando deu a súa lista de convocados para o Mundial, na que se incluían cinco xoves futbolistas, fillos de pais militares estadounidenses e nais alemás, todos nacidos e adestrados profesionalmente en Alemaña. Foron chamados pola prensa Jurgen Americans. A súa escolla de xogadores recibiu críticas no país, especialmente despois de non incluír na lista ao máximo goleador histórico da selección, Landon Donovan. Klinsmann describiu este feito como "a decisión máis difícil da súa carreira de adestrador", pero afirmou que vía outros xogadores "lixeiramente por diante" de Donovan.
Xa na Copa do Mundo, Klinsmann guiou o equipo dos Estados Unidos á vitoria por 2-1 sobre Ghana no primeiro partido, con goles do capitán Clint Dempsey e John Brooks. No segundo partido ante Portugal, un erro defensivo provocou un gol sinxelo do equipo luso, pero Jermaine Jones empatou cun gol desde 30 metros na segunda metade. No minuto 81, Dempsey marcou para darlle a vantaxe aos Estados Unidos por 2-1, pero o marcador igualouse nos últimos segundos do tempo de desconto, cando Cristiano Ronaldo enviou un centro a Silvestre Varela, que este rematou de cabeza, superando ao porteiro estadounidense Tim Howard. No terceiro encontro, Estados Unidos caeu ante Alemaña, pero conseguiu o pase á fase de eliminatorias grazas á vitoria de Portugal sobre Ghana.
Nos oitavos de final, o seu rival foi a Bélxica de Marc Wilmots. Despois de pasar gran parte do partido defendéndose contra o potente ataque belga, co porteiro Tim Howard establecendo un récord de paradas nun partido da Copa do Mundo, os Estados Unidos sobreviviron cun marcador de 0-0 aos 90 minutos, enviando o partido á prórroga. Kevin De Bruyne abriu o marcador na primeira parte da prórroga e Romelu Lukaku puxo o 2-0 para os belgas. O equipo de Klinsmann recortou distancias cun tanto de Julian Green, pero non foi quen de evitar a eliminación.
Ciclo do Mundial de 2018
Na Copa Ouro da CONCACAF de 2015 o equipo só puido ser cuarto, o seu peor resultado dende o ano 2000, ao caer nas semifinais ante Xamaica perder o partido polo terceiro posto diante de Panamá. Continuou á fronte da selección ata novembro de 2016, cando foi despedido despois de perder dous partidos seguidos ante México e Costa Rica na fase de clasificación para o Mundial de 2018. Foi substituído por Bruce Arena.
Hertha BSC
O 27 de novembro de 2019 converteuse no novo adestrador do Hertha BSC, en substitución de Ante Čović. Con todo, deixou o equipo tras só dez semanas no cargo.
Vida persoal
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Klinsmann_Bakery_20060521.jpg/220px-Klinsmann_Bakery_20060521.jpg|miniatura| Panadaría Klinsmann en Botnang, [[Stuttgart]] Casou con modelo estadounidense Debbie Chin, coa que se mudou a vivir a Huntington Beach, California. A parella tivo dous fillos, Jonathan e Laila. Jonathan é tamén futbolista e xoga como gardameta no Los Angeles Galaxy. Ademais da lingua alemá, Klinsmann domina inglés, italiano e francés, e ten licenza de piloto de helicóptero comercial. Tras instalarse nos Estados Unidos obtivo a nacionalidade estadounidense. Tamén traballou como comentarista en ESPN e na BBC.
Alejandro Miguéns
Santiago Alejandro Miguéns Parrado, nado en Pontecesures o 3 de novembro de 1874 e finado en Córdoba o 19 de outubro de 1926, foi un sacerdote, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou latín e humanidades no convento dos Franciscanos de Herbón. Emigrou a Arxentina, onde se dedicou ao xornalismo. Instalouse en Córdoba e ordenouse sacerdote. Foi profesor do Seminario e da Universidade de Córdoba. Colaborou en Almanaque Gallego, Boletín Oficial del Centro Gallego, El Eco de Galicia, Galicia, Nova Galicia, Suevia, El Correo de Galicia, El Compostelano e Vida Gallega. Colaborou na constitución da Biblioteca América. Foi membro correspondente da Real Academia Galega.
Obras
miniatura|Alejandro Miguéns Parrado por Lourido.
Civitio
O civitio é o sentimento de pertenza a unha comunidade, o vínculo que une aos membros que a forman compartindo unha mesma identidade. A través da civitio, o ser humano convive en comunidades heteroxéneas de individuos dispares unidos polos mesmos valores, afectos e cultura propia. O civitio forma parte da conciencia de pertenza a unha comunidade e de diferenzas concretas. Non se debe confundir co concepto de topofilia, que é o sentimento de pertenza ao lugar onde se vive, fronte ó civitio, que é o vínculo que integra á persoa coa comunidade. Ambas as nocións afectivas tenden a estar tan unidas que se poden confundir, pero unha é xeográfica e a outra social.
Orixe
Etimoloxicamente, civitio provén da raíz latina cīvis ("cidadán") que dá lugar a cīvitās ("comunidade de cidadáns") e ao sufixo -iō ("característica de"). Define o nexo afectivo de grupos de persoas con intereses comúns que vivían en comunidades con dereitos romanos, ou en mūnicipia (comunidades autónomas) que rexían os seus propios asuntos locais nun ámbito determinado dentro dunha sociedade máis ampla.
Xa na Grecia clásica algúns filósofos estudaban a natureza e as virtudes do κοινοτική αγάπη ("amor á comunidade") como forza que une aos veciños dun lugar. As súas observacións parten da importancia familiar fronte a outros lazos sociais. O parentesco de sangue vincula aos membros da familia, pero o civitio que vincula firmemente aos membros dunha comunidade é a identidade do grupo coa paisaxe, a súa historia e os seus propios rituais.
Empédocles destacou unha particular visión a través da súa postulación das forzas espirituais Amor e Discordia (Eros e Eris), vinculando o civitio ou sentimento de pertenza co cariño que reconforta ao guerreiro cando está fóra de casa.
No pensamento de Aristóteles, a desaparición do civitio nas cidades a medida que medran en poboación aparece como un perigo. Para este filósofo, vivir con descoñecidos supón unha perda de lazos civíticos que acaban diluíndose nun anonimato irrecoñecible. Por iso, conclúe que para que o amor aos veciños siga vivo e sexa legado ás xeracións vindeiras, é necesario que os membros dunha comunidade sintan a concomitancia que os protexe do desarraigo, destacando que cada cidadán debe participar nas tarefas comunitarias, e insiste na importancia da educación para manter e mellorar unha vida digna e libre.
Aspectos sociais e culturais
Nas construcións conceptuais do pensamento do século XIX, o termo civitio aparece arredor de dous polos semánticos, segundo procedan dun enfoque culturalista ou histórico. No primeiro caso, son os aspectos psicosociolóxicos os que destacan, mentres que no segundo o seu centro é a dimensión antropolóxica. Unha discusión clásica trata sobre a orixe das comunidades, concibidas como agrupacións naturais ou como produto de procesos históricos.
Os movementos migratorios internacionais adquiren novas relacións civíticas que teñen que ver co proceso de globalización, marcando a vida das persoas no seu día a día. Así, as identidades, os sentidos de pertenza e as comunidades constrúense en función de parámetros locais, nacionais, pero tamén transnacionais. Aínda que a maioría dos procesos e entidades que se atopan no nacional son internas, cada vez hai máis casos de localización do global.
A cultura das comunidades locais, enriquecida pola diversidade etnográfica, xera novas cidades que inflúen na modelización da paisaxe humana, na organización do espazo e no cambio ambiental. Os problemas para a existencia de mobilidade da poboación e para a convivencia de colectivos sociais de orixe diversa non son económicos nin políticos, xa que os inmigrantes constitúen con frecuencia unha forza de traballo necesaria e os países dispoñen de mecanismos para incorporalos. Os problemas ás veces están relacionados co racismo e a xenofobia, pero son, sobre todo, problemas de identidade, é dicir, de carácter cultural.
A globalización tecnolóxica, coas grandes redes sociais que estandarizan o pensamento, pode supoñer un perigo para a supervivencia do afecto civítico nas pequenas comunidades. O seu impacto nas relacións persoais ameaza con estimular a perda da identidade local. Só a incipiente aparición de comunidades dixitais que funcionan de forma democrática, independente e autónoma pode manter o civitio como nexo da veciñanza nas pequenas comunidades rurais.
Ás veces, a identidade e os sentimentos de pertenza expoñen un vínculo co lugar onde se vive, manifestando o civitio do medio. É onde se establecen as interrelacións culturais e onde se viven as experiencias máis significativas. Estes sitios vividos, coas súas características, configuran a identidade das persoas que acaban dándolles valores positivos (topofílicos) ou negativos de arraigamento e rexeitamento (topofóbicos).
Todo grupo social tende a desenvolver unha forza de conservación, unha consistencia, independente dos motivos aglutinantes que actuaron na súa orixe. Sen o civitio que posúen unha vez constituídas, as comunidades verían perigar a súa permanencia dun xeito imprevisible. A conservación da unidade verifícase por varios factores positivos e negativos. As estruturas sociais e culturais poden chegar a ter unha vida propia a través da conciencia colectiva cuxa capacidade creativa transcende o pensamento individual en solitario.
Margarita del Val
Margarita del Val Latorre, nada en Madrid en 1959, é unha viróloga e inmunóloga española, investigadora científica do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) da resposta inmunitaria fronte ás infeccións virais e investigadora científica no Centro de Bioloxía Molecular Severo Ochoa (CBMSO). Defensora da eficacia do uso das vacinas e das corentenas nos casos de crises epidemiolóxicas como a pandemia do coronavirus COVID-19 en 2020.
Traxectoria
Del Val é Doutora en Ciencias Químicas, na especialidade de Bioquímica e Bioloxía Molecular pola Universidade Autónoma de Madrid (UAM). Estudou a licenciatura entre 1976 e 1981 e despois fixo a tese, tamén na UAM, no Centro de Bioloxía Molecular Severo Ochoa. A súa nai e o seu pai eran doutores en química e criaron a Margarita del Val nunha contorna intelectual e científica. Iniciou os estudos de química pero logo decidiuse pola de Bioquímica, de recente creación e promovida por Federico Maior Zaragoza, Margarita Salgas e Eladio Viñuelas.
Realizou a súa estancia posdoutoral en Alemaña, a partir de 1986, primeiro dous anos no Instituto Federal de Investigación en Enfermidades Virais de Animais en Tubinga e a continuación tres anos na Universidade de Ulm. Alí iniciou estudos sobre a resposta inmune celular fronte ás infeccións virais, a interferencia dos virus con esta resposta inmune, e o procesamento e presentación de antíxenos virais a linfocitos T citotóxicos, que lle levou ao deseño da primeira vacina experimental baseada en epítopos T illados, concepto que é actualmente a base de varios ensaios clínicos.
Foi investigadora no Instituto de Saúde Carlos III en Majadahonda durante 19 anos, onde estableceu o seu propio grupo. Desde 2010 traballa no Centro de Bioloxía Molecular Severo Ochoa (CSIC - UAM) en Madrid, orientando a súa investigación cara ao estudo da resposta inmune fronte a patóxenos en modelos animais de infección e vacinación nos últimos anos. É investigadora científica do Centro Superior de Investigacións Científicas (CSIC), en concreto, da resposta inmunitaria fronte ás infeccións virais.
Realizou dúas estancias temporais no NIH en Bethesda, preto de Washington, nos Estados Unidos, e unha na Universidade McGill en Montreal, no Canadá.
Dirixiu numerosos proxectos de investigación, realizou divulgación científica e publicou artigos de grande impacto. Ao comezo da crise do coronavirus en España, escribiu diversos artigos de sensibilización da poboación, destacando o titulado "Coronavirus, una llamada a la sensatez y la responsabilidad".
Representou a España na Axencia Europea do Medicamento (EMA) para a comercialización de medicamentos. Ademais é membro da Real Academia Nacional de Farmacia e do Comité Experto Asesor en Vacinas da Comunidade de Madrid. Como Vocal da área de Ciencias da Vida e da Saúde da Confederación de Sociedades Científicas de España (COSCE), coordina o Acordo COSCE de Transparencia en Experimentación Animal.
Estrina
As estrinas, tamén chamadas estratrienos ou estra-1,3,5(10)-trienos, son un tipo de esteroide do grupo dos estranos. Son estranos deshidroxenados con dobres enlaces situados especificamente nas posicións C1, C3 e C5(10). A estrina é a estrutura parental das hormonas esteroides estroxénicas estradiol, estrona e estriol, que tamén foron coñecidas como dihidroxiestrina, cetohidroxiestrina e trihidroxiestrina, respectivamente.
A diferenza dos seus derivados estróxenos, a propia estrina posúe unha actividade estroxénica mínima, xa que as substitucións hidroxilo e/ou ceto nas posicións C3 e C17 son fundamentais para ter unha alta afinidade de unión cos receptores de estróxenos. A estrina é unhas 1000 veces menos potente farmacoloxicamente que o estradiol para inducir respostas estroxénicas in vitro. Ademais da estrina, o estratrien-17β-ol, que carece do grupo 3-hidroxilo do estradiol, e o 3-hidroxiestratrieno, que carece do grupo 17β-hidroxilo do estradiol, teñen ambos unha afinidade medible co receptor de estróxenos e poden activar dito receptor e inducir a expresión do receptor de proxesterona.
O termo estrina foi utilizado historicamente como sinónimo de estróxeno. Foi acuñado por Alan S. Parkes e C. W. Bellerby en 1926 para describir a hormona segregada polo ovario que induce o estro en animais (é dicir, o estróxeno).
miniatura|center|350px|Principais estróxenos endóxenos. De esquerda a dereita: Arriba: [[estrona (cun grupo OH, E1), estradiol (con dous grupos OH, E2) ; abaixo: estriol (con tres OH, E3), estetrol (con catro OH, E4).]]
Drauzio Varella
Antônio Drauzio Varella, tamén escrito Antônio Dráuzio Varella, e ás veces por confusión Áuzio Varella (de Dráuzio > Dr.Áuzio), nado en São Paulo o 3 de maio de 1943, é un oncólogo, científico e escritor brasileiro de orixe galega (o seu avó era de Riós, Ourense). Graduado na Universidade de São Paulo (USP), na que foi aprobado en 2º lugar, é coñecido por popularizar a información médica no Brasil, a través de aparicións en programas de radio, TV e Internet, cun sitio web e unha canle de YouTube. Tamén foi un dos fundadores da Universidade Paulista e da Rede Objetivo, onde impartiu clases de Física e Química durante moitos anos. Varella tamén é un crítico da medicina alternativa.
Carreira médica
Drauzio estudou medicina na Facultade de Medicina da Universidade de São Paulo. A principios dos anos 70, xa como médico, comezou a traballar co profesor Vicente Amato Neto na área de doenzas infecciosas no Hospital do Servidor Público de São Paulo. Durante 20 anos dirixiu tamén o servizo de inmunoloxía do Hospital do Câncer (São Paulo) e, de 1990 a 1992, o servizo de cancro do Hospital do Ipiranga. Foi profesor en varias facultades do Brasil e en institucións doutros países, como o Memorial Hospital de Nova York, a Cleveland Clinic (tamén nos Estados Unidos), o Karolinska Institute de Estocolmo, a Universidade de Hiroshima e o National Cancer Institute de Toquio.
Ademais do cancro, Varella tamén foi un dos pioneiros no Brasil no estudo da SIDA, especialmente do sarcoma de Kaposi. En 1989, comezou a traballar no cárcere de Carandiru investigando a prevalencia do virus VIH nos presos. Até 2002, ano no que se desactivou o cárcere, traballou alí como médico voluntario. Varella mesmo chegou a concibir unha banda deseñada, O Vira-Lata, dentro do plan de prevención da Sida na cadea.
Actualmente, apoiado pola Universidade Paulista e a Fundação de Amparo à Pesquisa do Estado de São Paulo (FAPESP), dirixe un proxecto de bioprospección de plantas brasileiras en Río Negro, buscando obter extractos para probar experimentalmente na loita contra o cancro e os antibióticos e bacterias resistentes.
Carreira como comunicador
En 1986, baixo a dirección do locutor de radio Fernando Vieira de Mello iniciou campañas radiofónicas co obxectivo de informar á poboación sobre a SIDA e os métodos de prevención. Con este proxecto, Varella traballou en Jovem Pan 2 FM e despois no 89 FM en São Paulo Tamén presentou por uns anos, a diario na Rádio Bandeirantes de São Paulo, o "Espaço Saúde", no que describe as doenzas, os seus síntomas e as formas de prevención. Na televisión, o seu traballo máis coñecido é en Rede Globo, onde presenta varios cadros clínicos no programa Fantástico, falando sobre o corpo humano, o tabaquismo, os primeiros auxilios, o embarazo, a obesidade ou o transplante de órganos. Ademais de Rede Globo, tamén traballa noutras emisoras, como Canal Universitário e TV Senado, nas que entrevista a especialistas e trata temas de saúde en varios ámbitos. En internet, Drauzio ten un grande éxito coa súa canle de YouTube, que abarca temas de actualidade tanto no ámbito sanitario como social.
En agosto de 2021 estreouse no Brasil o documental Incarcerados, que é un complemento do Dr. Drauzio Varella.
A TVG dedicoulle un capítulo do programa "Facendo as Américas" no verán de 2022.
Carreira como escritor
Ademais de campañas de prevención, Drauzio Varella tamén é escritor de ficción e non ficción. Lanzado en 1999, o libro Estação Carandiru, que conta o seu traballo cos presos de Carandiru, converteuse nun éxito de vendas e recibiu o Premio Jabuti na categoría de "non ficción" na edición de 2000. En 2003, a obra gañou as pantallas cinematográficas nunha película do director Héctor Babenco, con Rodrigo Santoro como protagonista. O seu outro libro, Nas Ruas do Brás, foi premiado na Feira Internacional do Libro de Boloña, en Italia e tamén na Bienal do Livro de Rio de Janeiro, en 2001, na categoría "revelação de autor de literatura infantil". Florestas do Rio Negro foi nomeada ao Prêmio Jabuti en 2002. En 2012 publicou o libro Carcereiros, que conta as súas historias traballando como médico voluntario no Carandiru. En 2015, publicou Correr - o exercício, a cidade e o desafio da maratona, tamén na Companhia das Letras, achega información médica e a súa experiencia en maratóns, despois de que decidiu comezar a adestrar para o Maratón de Nova York. Drauzio leva máis de 20 anos practicando este deporte, e aínda que non o considera un pracer, asegura que a actividade é unha necesidade para manter a súa saúde.
Anna Maria van Schurman
Formación e carreira artística
Van Schurman naceu en Colonia, filla de pais acomodados, Frederik de Schurman e Eva von Harff de Dreiborn. Aos 4 anos xa lía. Ao seis anos, en 1613 despois da morte do seu pai, trasladouse a Utrecht coa súa nai e dúas tías. Na década de 1630 aprendeu a arte do gravado con Magdalena van de Passe. En 1636 foi a primeira muller admitida a asistir ás conferencias da Universidade de Utrecht. As mulleres nese momento tiñan prohibido estudar nunha Universidade, e nas clases ás que asistía, tiña que manterse detrás dunha cortina para que os estudantes masculinos non a puidesen ver. Mostrou interese na literatura e todo tipo de ciencias, pero sobre todo na teoloxía. Finalmente, licenciouse en Dereito.
Anna Maria tamén desenvolveu unha gran variedade de intereses artísticos. Produciu delicados gravados usando un cristal de diamante e converteuse en experta en escultura, modelaxe de cera e talla en madeira e marfil. Tamén pintou, especialmente retratos.
Servando Albuerne Menéndez-Conde
Servando Albuerne Menéndez-Conde, nado en Asturias e finado en Tui en 1937, foi un avogado e político galego.
Anna Maria van Schurman
Pensamento teolóxico e labadismo
En 1664 coñeceu a Jean de Labadie, un antigo xesuíta que se converteu ao protestantismo e fundara unha seita relixiosa contemplativa coñecida como labadismo. Anna Maria acolleu as súas ideas e converteuse na súa principal axudante.
A seita mudouse a Ámsterdam, pero non foi ben recibida alí polo que regresaron novamente a Altona (entón en Dinamarca e agora en Alemaña), onde Labadie morreu en 1674. Posteriormente o grupo trasladouse de novo a Wieuwerd en Frisia, onde Anna Maria faleceu en 1678. O labadismo extinguiuse totalmente 70 anos máis tarde, ao redor do ano 1750.
Servando Albuerne Menéndez-Conde
Traxectoria
Sobriño do bispo de Tui Valeriano Menéndez-Conde Álvarez. Avogado e notario maior eclesiástico de Tui. Concelleiro de Tui, foi proclamado concelleiro polo artigo 29 en novembro de 1913, e nomeado alcalde Tui por Real Orde en decembro de 1913. Foi proclamado concelleiro de Tui polo artigo 29 en novembro de 1915. Volveu ser nomeado alcalde de Tui en 1916. Permaneceu no cargo ate 1918. Foi nomeado concelleiro e tenente alcalde de Tui en 1930. Despois foi xuíz municipal de Tui. Finou en Tui a finais de 1937.
Vida persoal
Casou Tui con Pilar Castro García en 1901, e foi pai de Luz e Pilar Albuerne Castro.
Anna Maria van Schurman
Obras
O seu último traballo Eucleria (1673), foi escrito coa axuda de Jean de Labadie. As súas obras completas, incluída a correspondencia en francés, latín, grego e hebreo, foron publicadas pola casa de Elsevier en 1648 e editada por Friedrich Spanheim, outro discípulo de Labadie.
Guerra de Alxeria
A guerra de Alxeria, tamén coñecida como Revolución de Alxeria ou Guerra de Independencia de Alxeria, e ás veces en Alxeria como Guerra do 1 de novembro, librouse entre Francia e a Fronte de Liberación Nacional de Alxeria (en francés: Front de Libération Nationale, FLN) de 1954 a 1962, o que levou a Alxeria a gañar a súa independencia de Francia. Foi unha importante guerra de descolonización e supuxo un complexo conflito caracterizado pola guerra de guerrillas e o uso da tortura. O conflito tamén se converteu nunha guerra civil entre as distintas comunidades e dentro das comunidades. A guerra tivo lugar principalmente no territorio de Alxeria, con repercusións na Francia metropolitana.
O conflito, comezado por membros da Fronte de Liberación Nacional (FLN) o 1 de novembro de 1954, durante o Toussaint Rouge ("Día Vermello de Todos os Santos"), provocou serias crises políticas en Francia, levando á caída da Cuarta República (1946–58), que foi substituída pola Quinta República cunha presidencia reforzada. A brutalidade dos métodos empregados polas forzas francesas non logrou gañar corazóns e mentes en Alxeria, alienou o apoio na Francia metropolitana e desacreditou o prestixio francés no exterior. Mentres se prolongaba a guerra, o pobo francés volveuse lentamente contra ela e moitos dos principais aliados de Francia, incluídos os Estados Unidos, pasaron de apoiar a Francia a absterse no debate da ONU sobre Alxeria. Despois de importantes manifestacións en Alxer e outras cidades a favor da independencia (1960) e unha resolución das Nacións Unidas que recoñecía o dereito á independencia, Charles de Gaulle, primeiro presidente da Quinta República, decidiu abrir unha serie de negociacións coa FLN. Estas concluíron coa sinatura dos acordos de Évian en marzo de 1962. O 8 de abril de 1962 tivo lugar un referendo e o electorado francés aprobou os acordos. O resultado final foi do 91% a favor da ratificación e o 1 de xullo os acordos foron obxecto dun segundo referendo en Alxeria, onde o 99,72% votou a favor da independencia e só o 0,28% en contra.
A retirada francesa provocou unha crise estatal. Isto incluíu varios intentos de asasinato contra de Gaulle, así como algúns intentos de golpes militares. A maioría dos primeiros levounos a cabo a Organisation armée secrète (OAS), unha organización subterránea formada principalmente por persoal militar francés que apoiaba a Alxeria francesa, que cometeu un gran número de atentados e asasinatos tanto en Alxeria como en Francia para deter a planeada independencia.
Trala independencia en 1962, 900 000 europeos-alxerianos (Pieds-noirs) fuxiron a Francia aos poucos meses por temor á vinganza da FLN. O goberno francés non estaba preparado para recibir un número tan grande de refuxiados, o que causou turbulencias en Francia. A maioría dos musulmáns alxerianos que traballaran para os franceses quedaron desarmados e deixáronse atrás, xa que o acordo entre as autoridades francesas e alxerianas declaraban que non se podían tomar medidas contra eles. Non obstante, os Harkis en particular, que serviran como auxiliares do exército francés, consideráronse traidores e moitos foron asasinados pola FLN ou por linchamentos, a miúdo despois de seren secuestrados e torturados. Uns 90 000 conseguiron fuxir a Francia, algúns coa axuda de oficiais franceses que actuaron en contra das ordes, e eles e os seus descendentes forman unha parte significativa da poboación alxeriano-francesa.
Krai de Primorie
O kai de Primorie (en Приморский край, tr.: Primorski krai; en 滨海州) é un dos nove krais que, xunto cos corenta e sete óblasts, vinte e dúas repúblicas, catro distritos autónomos e tres cidades federais, conforman os oitenta e cinco suxeitos federais de Rusia. A súa capital é Vladivostok.
Está situado no extremo sueste do país, no distrito federal do Afastado Oriente, limitando ao norte co krai de Khabarovsk, ao leste co mar do Xapón, ao sur con Corea do Norte e ao oeste coa China.
Etimoloxía
En ruso, primorie significa "litoral", e primorski, "marítimo", polo que o krai é tamén coñecido como Territorio Marítimo.
Xeografía
O krai de Primorie limita coa República Popular China, Corea do Norte, e as cálidas augas do mar do Xapón (mar do Leste). É a rexión máis ao sueste de Rusia, situada entre os 42° e os 48° de latitude Norte e os 130° e 139° de lonxitude Leste. De norte a sur, a súa lonxitude abarca os 900 km. miniatura|300px|Paisaxe preto de [[Najodka]] Os montes dominan o territorio do krai. A maior parte do territorio é montañoso e case un 80 % del está cuberto por bosques. A elevación media é duns 500 msnm. Sikhote-Alin é unha formación montañosa que se estende pola maior parte do krai. Está composta por varias serras paralelas: a Partizansky, a Siny (Azul), a Jolodny (Fría), e outras. Hai un gran número de covas no sur de Primorie. A relativamente accesíbel cova de Spyáschaya Krasávitsa (a Bela Dormente) é o couto natural de Ussuriysky e está recomendado para turistas. Hai fragmentos relativamente ben conservados de antigos volcáns na zona. As serras están recortadas polos estreitos e profundos vales dos ríos e por longos regatos, como o Partizánskaya, o Kíyevka, o Zerkálnaya, o Cheryómukhovaya, o Yedinka, o Samargá, o Bikín e o Bolshaya Ussurka. A maioría dos ríos do krai teñen fondos rochosos e auga límpida. O máis grande de todos é o Ussuri, cunha lonxitude de 903 km. O nacemento do río Ussuri está a 20 km ao leste do monte Óblachnaya. A extensa chaira Prijankáyskaya sitúase no oeste e o suroeste de Primorie, alfombrada polos bosques de coníferas de folla caduca. Unha parte da chaira rodeando o lago máis grande do Extremo Oriente ruso, o lago Janka, está ocupada por un bosque de estepa.
Zona horaria
esquerda|75px O krai de Primorie está situado na zona horaria de Vladivostok (VLAT/VLAST), cuxo desfase é +10:00 UTC (VLAT) e +11:00 UTC en verán (VLAST).
Historia
De acordo co arquivo arqueolóxico, os primeiros habitantes do krai de Primorie foron os paleoasiáticos e os evenkis. Probabelmente apareceron nesta zona hai uns cincuenta o sesenta mil anos, no Paleolítico. Os descendentes dos pobos de linguas tungús aínda habitan en Primorie e na Priamurie. Son os nanai, os udege, e os evenki.
Desde o ano 698 ao 926, o reino de Balhae ocupou a zona norte de Corea e parte de Manchuria e o krai de Primorie, formando parte del os pobos arriba mencionados e a xente do recientemente destruído reino Goguryeo de Corea.
De 1115 a 1234 a zona meridional do moderno Distrito Federal do Extremo Oriente ruso foi ocupada por un estado máis poderoso: o Imperio Jurchen (Anchungurun), tamén chamado Imperio Dourado ou dinastía Jin. Os jurchen eran tunguses cuxa base económica era a gandaría nómade e a agricultura. Tamén desenvolveron unha industria metalúrxica, construción naval e de fabricación de obxectos de luxo. O Imperio Dourado conduciu as relacións exteriores e a política doméstica. Como os balhae, os jurchen estableceron estreitos contactos coa dinastía chinesa Song, Corea e o Xapón. Despois de conquistaren a parte norte da China, os jurchen dominaron o territorio durante moito tempo.
O Imperio Dourado caeu como resultado da invasión do territorio por Xenxis Kan. Os mongois destruíron todas as cidades, portos e as frotas dos jurchen. Mataron ou converteron en escravos a unha gran parte da poboación do país. Os superviventes escondéronse dos mongois nos bosques, os vales ou territorios remotos da conca do río Amur e o leste do lago Baikal, a costa do mar de Okhotsk e en partes da illa de Sakhalin. Ao cabo do tempo, esta xente esqueceu os sistemas de comercio desenvolvidos polos balhae e os jurchen. Acostumáronse aos recursos da taiga, a pesca e a caza de animais salvaxes. Cómpre destacar que os mongois, os invasores do Imperio Dourado, non se estableceron en Primorie, senón que o deixaron pola China e a estepa centroasiática.
Durante moitos séculos estas terras tan ricas, únicas en flora e fauna, non foran cultivadas. A principios do século XVII, cando os rusos apareceron por primeira vez nestas terras, os antepasados dos pequenos grupos étnicos de hoxe en día eran unha sociedade primitiva.
miniatura|250px|Escudo de armas do óblast Primórskaya a principios do século XX.
De acordo co tratado de Nérchinsk de 1689 entre Rusia e a China, as terras ao sur dos montes Stanovói, Primorie incluído, eran territorio chinés. Porén, debido á debilidade da Imperio Qing na segunda metade do século XIX, Rusia comezou a súa expansión nesa zona. En 1858 fundaronse os pobos de Khabarovsk e Blagoveshchensk.
A incorporación da Provincia Marítima dentro de Rusia foi traballo dun só home, o conde Nikolái Muraviov-Amurski. En 1858, asinou o tratado de Aigún coa China, ao que seguiu a Convención de Pequín dous anos despois. Grazas a estes tratados, a fronteira chinesa-rusa foi desprazada ao sur dos ríos Amur e Ussuri. Isto garantizou a Rusia a posesión de Primorie.