cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proteína C reactiva
Historia e nomenclatura
Foi descuberta por William S. Tillett e T. Francis en 1930, e pensouse inicialmente que era unha secreción patoxénica, xa que a súa concentración no soro era elevada en pacientes de diversas enfermidades, incluído o cancro. O posterior descubrimento da súa síntese hepática demostrou que era unha proteína humana nativa.
Dennis Poore
Taxis de Londres
Coa compra de BSA chegou a súa subsidiaria Carbodies, construtora dos taxis de Londres FX4, o clásico "taxi negro". Despois de desfacerse da fabricación de motocicletas, Poore continuou a dirixir Manganese Bronze como fabricante de taxis e compoñentes ata a súa morte en 1987.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Proteína C reactiva
Xenética e bioquímica
O xene CRP está localizado no cromosoma 1 humano (1q21-q23). É unha proteína formada por 224 residuos de aminoácidos cunha masa molecular do monómero de 25106 Da. A proteína ten forma de disco anular e é pentámera (con 5 subunidades). É membro da familia proteica das pentraxinas.
Funcións
A resposta de fase aguda prodúcese nunha gran variedade de doenzas inflamatorias crónicas, como as infeccións bacterianas, virais, ou fúnxicas, doenzas reumáticas e outras doenzas inflamatorias, cancros, e lesións nos tecidos ou necrose. Estas condicións causan a liberación de interleucina-6 e outras citocinas, producidas principalmente polos macrófagos e adipocitos. , o que orixina a síntese da CRP e de fibrinóxeno no fígado. A CRP é 50.000 veces máis alta do normal en casos de inflamación aguda, como nas infeccións. Elévase por riba dos niveis normais en 2-6 horas, e presenta un pico ás 48 hours. A súa vida media é constante, e, por tanto, o seu nivel está determinado principalmente pola cantidade que se produza (que depende da gravidade da causa que a orixinou). Cando decae a resposta de fase aguda, a CRP diminúe e ten unha vida media relativamente curta de 18 horas. Faise unha medición do nivel de CRP en casos de enfermidades infecciosas e inflamatorias. Obsérvase un incremeento de CRP rápido e agudo en inflamacións, infeccións, traumas e necrose dos tecidos, cancros, e trastornos autoinmunes. Como hai un grande número de enfermidades moi diversas que poden incrementar a produción da CRP, un nivel elevado de CRP non serve como diagnóstico dunha enfermidade específica, pero un nivel elevado de CRP fai sospeitar da presenza dunha enfermidade inflamatoria, como a artrite reumatoide, polimialxia reumática ou artrite de célula xigante.
Outro marcador da fase aguda é o amiloide sérico A, que responde rapidamente en similares circunstancias.
Cancro
O papel da inflamación no cancro non se comprende ben. Atopouse que as persoas con cancro de colon teñen unha concentración de CRP de 2,69 miligramos por litro, e nas que non o teñen a media é de 1,97 miligramos por litro, o que é unha diferenza estatisticamene significativa. Estes datos concordan con estudos previos que indicaban que as drogas antiinflamatorias non eseroideas podían diminuír o risco de cancro de colon.
Enfermidades cardiovasculares
Recentes investigacións suxiren que os pacientes con niveis basais elevados de CRP teñen un maior risco de padecer diabetes, hipertensión arterial e enfermidades cardiovasculares. Aínda que os resultados dalgúns estudos non están claros e son parcialmente contraditorios, e outros polo momento só foron demostrados en modelos animais.
Fibrose e inflamación
A escleroderma, polimiosite, e dermatomiosite a miúdo non orixinan ningunha resposta de CRP. Os niveis de CRP non adoitan ser elevados tampouco no lupus eritematoso sistémico a non ser que haxa serosite ou sinovite. Pode haber elevación do nivel de CRP en ausencia de inflamación clinicamente significativa na insuficiencia renal. O nivel de CRP é un factor de risco independente para a enfermidade aterosclerótica. Os pacientes con altas concentracións de CRP tañen maior risco de accidentes cerebrovasculares, infarto de miocardio, e enfermidades vasculares periféricas graves.
Apnea do sono obstrutiva
Os niveis de CRP (e de interleucina-6) están elevados na apnea do sono obstrutiva en comparación con suxeitos obesos de control.
Uso para o diagnóstico
A CRP utilízase principalmente como marcador da inflamación. Ademais da insuficiencia hepática, coñécense poucos factores que interfiran coa produción de CRP.
Para determinar o progreso dunha enfermidade ou a efectividade dun tratamento pode ser útil medir e facer gráficas dos valores da CRP. O sangue analízase no laboratorio seguindo varios métodos que permiten a determinación da CRP, como ELISA, inmunoturbidimetría, inmunodifusión rápida, e aglutinación.
miniatura|450px|[[Rangos de referencia para análises de sangue, nos que se mostran os niveis de CRP en cor castaña amarelada no centro.]]
A proba de CRP de grande sensibilidade (hs-CRP) mide niveis baixos de CRP utilizando nefelometría láser. A proba proporciona resultados en 25 minutos cunha sensibilidade de menos de 0,04 mg/L.
Isaac Bashevis Singer
Isaac Bashevis Singer (en yidish: יצחק באַשעװיס זינגער), nado en Leoncin ou Radzymin, segundo algunhas fontes (Polonia, nesa época forma parte do Imperio ruso) o 21 de novembro de 1902 e finado en Miami, Florida o 24 de xullo de 1991, foi un escritor xudeu e cidadán polaco. En 1978 concedéuselle o Premio Nobel de Literatura.
Proteína C reactiva
Uso para o diagnóstico
A CRP reflicte de forma máis sensible e precisa a resposta de fase aguda que a velocidade de sedimentación globular (VSG, ou eritrosedimentación). Como a vida media da CRP é constante, os seus niveis dependen da súa velocidade de produción, que depende da gravidade da doenza. Nas primeiras 24 h, a velocidade de sedimentación globular pode ser normal e a CRP elevada. A CRP volve ao normal máis rapidamente que a VSG en resposta á terapia.
Cardioloxía
Como resultado da invasión de leucocitos e a inflamación nas paredes arteriais, orixínanse danos arteriais. A CRP é un marcador xeral para a inflamación e infección, polo que pode usarse como un marcador aproximado de risco de enfermidade cardíaca. Como a elevación dos niveis de CRP poden causala moitos factores, non é un indicador moi específico do prognóstico. Non obstante, un nivel por riba de 2,4 mg/L foi asociado cunha duplicación do risco de episodios coronarios comparado con niveis inferiores a 1 mg/L; porén, o grupo de estudo neste caso constaba de pacientes que foran diagnosticados de anxina de peito inestable, polo que non está claro se uns niveis elevados de CRP teñen valor preditivo para os episodios coronarios agudos na poboación xeral de todas as idades. Actualmente, a CRP non se recomenda como unha proba para o exame das enfermidades cardiovasculares para adultos con risco medio e sen síntomas.
Isaac Bashevis Singer
Traxectoria
Singer daba como a súa data de nacemento o 14 de xullo de 1902, aínda que se cre que naceu o 21 de novembro de 1902. En todo caso no ano 2004 celebrouse o centenario do seu nacemento.
Proteína C reactiva
Cardioloxía
Segundo a American Heart Association e os CDC defínense os seguintes grupos de risco: Pero esta proba de CRP de alta sensibilidade non se debe usar soa, senón que debería combinarse coa presenza de elevados niveis de colesterol, LDL-C, triglicéridos, e glicemia. O fumar, a hipertensión arterial e a diabetes incrementan tamén o risco de ter unha enfermidade cardiovascular.
Isaac Bashevis Singer
Traxectoria
Singer era fillo e neto de rabinos e irmán do novelista Israel Yehoshua Singer. Creceu no barrio xudeu de Varsovia -rodeado por un recorrente escenario de violencia antisemita en forma de pogroms- onde se falaba yidish. Casou con Runia Shapira, con quen tivo un fillo, Israel. En 1935 e ante o temor da ofensiva nazi emigrou ós Estados Unidos e separouse da súa esposa. Neste país comezou a escribir como xornalista e columnista de The Daily Forward, un diario dirixido á colectividade xudía de Nova York escrito en Yidish. Singer escribiu case toda a súa obra en yidish.
En 1940 Singer casou con Alma Haimann, con quen viviu até a súa morte.
Ademais do Nobel, outorgóuselle o National Book Award en 1973.
Pereira brava
A pereira brava (Pyrus cordata, Desv.) é unha árboriña espiñenta do xénero Pyrus, da familia das rosáceas. O seu froito é coñecido vulgarmente como pero ou periño. Común en Galiza.
Morfoloxía
miniatura|Follas. A pereira brava pode ter porte de arbusto ou de árbore pequena de até 8 metros. O tronco é xeralmente delgado e máis ben curto, e a copa desta árbore é redondeada. As pólas son espiñentas. miniatura|Espiñas.
Distribución e hábitat
Gusta de lugares húmidos, como as beiras de ríos e regatos. Xeralmente na Galiza pódese atopar en fragas caducifolias húmidas xunto a ameneirais. É propia do centro e suroeste de Europa, e en xeral na vertente atlántica, e común en toda Galiza.
Outros usos da planta
miniatura|150px|Carbón vexetal. É comunmente empregada como patrón para cultivar outras especies do xénero Pyrus, xeralmente especies comerciais debido ao aforro de tempo no crecemento da nova árbore que se acada deste xeito. A leña é moi apreciada, especialmente como combustible e polo carbón que produce.
Taxonomía
Pyrus cordata foidescrita por Nicaise Augustin Desvaux e publicado en Observations sur les Plantes des Environs d'Angers 152–153, no ano 1818.
Sinonimia
Pyrus cordata non é a única especie de pereira que recibe o nome de Pereira brava. Tamén se coñece como pereira brava á emparentada Pyrus piraster. No sur de Portugal Pyrus bourgaeana tamén recibe este nome común.
Luminol
O luminol (C8H7N3O2) é un produto químico que presenta quimioluminescencia, orixinando un rechamante resplandor azul, cando se mestura cun axente oxidante apropiado. O luminol é un sólido cristalino de cor branca ou amarela clara que é soluble na maioría dos solventes polares pero insoluble en auga.
O luminol utilízase en investigacións forenses da policía científica para detectar cantidades traza de sangue deixadas en escenarios de crimes, xa que reacciona co ferro que se encontra na hemoglobina do sangue. Utilízano tamén os biólogos para facer probas celulares para a detección de cobre, ferro, e cianuros, e tamén de proteínas específicas na técnica do western blot.
Freaks
Freaks (subtitulado Ten Stories About Power, Claustrophobia, Suffocation and Holding Hands) é o segundo álbum da banda inglesa de rock alternativo Pulp. Foi editado en maio de 1987 e tivo pouco éxito comercial. Ten un son máis escuro que o seu predecesor, It.
Luminol
Síntese
Pode sintetizarse o luminol por un proceso en dúas etapas de reversofosforescencia. O material de partida é ácido 3-nitroftálico. Primeiro, quéntase hidrazina (N2H4) con ácido 3-nitroftálico nun solvente como o trietilén glicol. Prodúcese unha reacción de condensación de acil substitución na que se perde auga, formando 3-nitroftalhidrazida. Finalmente, a redución do grupo nitro a grupo amino con ditionita de sodio (Na2S2O4), por medio dun intermediario transitorio hidroxilamina, produce o luminol.
500px
O luminol sintetizouse por primeira vez en Alemaña en 1902, Ver:
Quimioluminescencia
miniatura|esquerda|Quimioluminescencia do luminol. Para mostrar a súa luminescencia, o luminol debe ser activado cun oxidante. Xeralmente, utilízase como activador unha solución que conteña peróxido de hidróxeno (H2O2) e ións hidróxido en auga. En presenza dun catalizador como o ferro ou un composto periodato, o peróxido de hidróxeno é descomposto formando oxíxeno e auga:
En instalacións de laboratorio, o catalizador usado é xeralmente o ferricianuro potásico ou o periodato potásico. Na detección forense de sangue, o catalizador é o ferro presente na hemoglobina. Os encimas de varios sistemas biolóxicos poden tamén catalizar a descomposición do peróxido de hidróxeno.
Cando o luminol reacciona co ión hidróxido, fórmase un dianión. O oxíxeno producido a partir do peróxido de hiodróxeno reacciona despois co dianión luminol. O produto desta reaccióné un peróxido orgánico moi inestable, e orixinouse pola perda dun nitróxeno, o paso de electróns desde un estado excitado ao estado fundamental, e a emisión de enerxía en forma dun fotón. Esta emisión é a que produce o resplandor azul.
550px|esquerda|Reaccións que orixinan a quimioluminescencia do luminol.
Historia
En 1928, o químico alemán H. O. Albrecht descubriu que o sangue, entre outras substancias, potenciaba a luminescencia do luminol en solución alcalina de peróxido de hidróxeno. En 1936, Karl Gleu e Karl Pfannstiel confirmou esta potenciación en presenza de hematina, un compoñente do sangue. En 1937, o científico forense alemán Walter Specht fixo amplos estudos da aplicación do luminol á detección de sangue en escenarios de crimes.
Teoría
O luminol utilízase polos investigadores de escenarios de crimes para localizar trazas de sangue, mesmo se esta foi limpada e eliminada. O investigador aplica con sprays unha solución de luminol e o oxidante. O ferro presente no sangue cataliza a luminescencia. A cantidade de catalizador necesaria para que teña lugar a reacción é moi pequena en relación coa de luminol, o que permite a detección de mesmo cantidades traza de sangue. O resplandor azul dura uns 30 segundos. A detección do resplandor require un cuarto bastante escuro e pode documentarse con fotografía de longa exposición.
Inconvenientes
O luminol ten algúns inconvenientes que poden limitar o seu uso en investigacións de escenarios de crimes, como son:
Moléculas relacionadas
λabs (in 0.1 N NaOH) λmax 1 : 347 nm & λmax 2 : 300 nm; EC (at λmax 1): 7650 L/mol × cm λabs / λem (MetOH): 355/413 nm
Breve
A breve ( ˘ ) é un sinal diacrítico con forma de medio círculo aberto por riba que se coloca sobre ou baixo unha letra. É semellante ao caron, pero este ten forma apuntada en lugar de arredondada.
1002
Mortes
Historia ano a ano
María José Ares Casal
María José Ares Casal, nada en Melide o 20 de abril de 1948, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Fila de José Ares Lois. Foi directora do colexio Barrié de la Maza. Foi concelleira de Santa Comba polo PPdeG dende as eleccións municipais de 1991 e foi responsable de Cultura e Educación en tres lexislaturas, sendo posteriormente responsable de Educación e Asuntos Sociais. Foi elixida deputada do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 1993. En maio de 2009 foi expulsada do PPdeG por non apoiar ao independente Miguel Pérez Fernández como alcalde na moción de censura de febreiro de 2008. Nas municipais de 2011 encabezou a candidatura de Terra Galega e foi elixida concelleira. En 2015 abandonou a política.
Ornella Muti
Ornella Muti, nada en Roma o 9 de marzo de 1955, é unha actriz italiana.
Traxectoria
Naceu como Francesca Romana Rivelli, filla dun xornalista napolitano e Ilse Renate Krause, unha escultora de Estonia. Os seus avós maternos emigraron dende Leningrado (hoxe San Petersburgo) até Estonia. Ten unha irmá máis vella, Claudia, nada en 1950.
Muti fixo de modelo cando era adolescente e fixo o seu debut no cinema en 1970 en La moglie più bella. Traballou principalmente en filmes italianos pero fixo o seu debut en filmes de fala inglesa interpretando a princesa Aura en Flash Gordon en 1980. Tamén apareceu nos filmes estadounidenses Love and Money (1982), Casanova (1987), Wait Until Spring, Bandini (1989), A Season of Giants (1990), Oscar (1991), Once Upon a Crime (1992), Somewhere in the City (1998) e To Rome with Love (2012).
The Crystals
The Crystals foi un grupo musical de voces femininas famoso nos anos sesenta nos Estados Unidos.
O grupo foi o primeiro do selo discográfico de Phil Spector, Philles Records. O seu primeiro ghit foi a canción "There's No Other (Like My Baby)", que en 1962, sería o primeiro single en alcanzar o millón de copias. Igualmente exitosos foron os temas do mesmo ano "Uptown" e "He's A Rebel", que alcanzaría o número 1 e foi composto por Gene Pitney (para o cal Darlene Love foi a cantante principal).
A partir de 1964 comezou o declive e en 1966 o cuarteto disolveuse.
Piedad Córdoba
Piedad Esneda Córdoba Ruíz, nada en Medellín o 25 de xaneiro de 1955, é unha avogada e política colombiana.
Traxectoria
Foi membro do Partido Liberal durante toda a súa vida política e líder do movemento Poder Ciudadano Siglo XXI, situado na á esquerda do seu partido. Como congresista traballou principalmente polos dereitos da muller, as minorías étnicas e sexuais (sociedade LGBT) e os dereitos humanos.
Foi Senadora da República dende 1994 até a súa destitución no 2010, logo de que a Procuradoría Xeral da Nación, na cabeza de Alejandro Ordóñez, a acusase de colaboración coas FARC, no denominado «Caso Piedad Córdoba». O 27 de setembro de 2010 foi inhabilitada en primeira instancia por un período de 18 anos para exercer calquera cargo público na República de Colombia. Porén, logo dunha longa investigación, ﻿o 11 de outubro de 2016 o Consello do Estado retirou ambas as inhabilidades por falta de probas sobre os supostos vínculos da exsenadora coa guerrilla das FARC decisión que lle devolve a Piedad Córdoba a posibilidade de ocupar cargos públicos e de elección popular.
En agosto de 2007 Córdoba involucrouse no tema do acordo humanitario entre as FARC e o goberno do presidente Álvaro Uribe autorizada polo goberno do cal era opositora, durante a súa mediación logrou, xunto co presidente venezolano Hugo Chávez, a liberación unilateral de 6 secuestrados que permaneceron en poder das FARC durante varios anos. Debido ás súas posicións políticas recibiu múltiples críticas e unha percepción negativa en varios sectores da opinión pública, mentres outros sectores apoiaron a súa xestión pola cal en 2008 foi nomeada ó Premio Príncipe de Asturias da Concordia.
Córdoba continuou traballando pola liberación dos secuestrados e logrou convocar a un grupo de intelectuais de varios países para iniciar un diálogo epistolar coa cúpula das FARC. Grazas ó intercambio epistolar, as FARC responderon os pronunciamentos de Córdoba e o seu grupo Colombianos e Colombianas pola Paz e decidiron liberar unilateralmente a tres policías e un soldado e ós últimos dous reféns políticos que permanecían no seu poder. Para a operación da liberación, levada a cabo en febreiro de 2009, a senadora contou co apoio do CICR e o goberno do Brasil, así como coa autorización do goberno colombiano. Por estes actos, o Premio Nobel da Paz Adolfo Pérez Esquivel propuxo publicamente, e de maneira formal ante o Comité do premio Nobel en Oslo, o nome de Córdoba como candidata ó Premio Nobel da Paz 2009. A senadora declarouse non merecedora do premio, aínda que o seu nome figurou entre os favoritos para obtelo. Finalmente o premio recaeu no Presidente dos Estados Unidos Barack Obama.
En 2017, Córdoba anunciou oficialmente a súa intención de postularse para presidenta en 2018.
Keiko Kitagawa
Keiko Kitagawa (北川 景子), nada en Kōbe o 22 de agosto de 1986, é unha actriz e modelo retirada xaponesa. Foi modelo da revista xaponesa Seventeen dende finais de 2003 até mediados de 2006. O seu primeiro papel como actriz foi Sailor Mars na serie en vivo baseado en Sailor Moon Pretty Guardian Sailor Moon (2003-2004), e despois do seu papel en Mamiya kyodai, abandonou a súa carreira como modelo para adicarse á interpretación. Apareceu en numerosos filmes como The Fast and the Furious: Tokyo Drift (2006) e Handsome Suit (2008), e interpretou papeis principais nos drama de televisión Mop Girl (2007), Homeroom on the Beachside (2008), Buzzer Beat (2009), Lady Saigo no Hanzai Profile (2011), e Akumu-chan (2012).
Cruceiro do Cubeliño
O cruceiro de Cubeliño é un cruceiro situado na aldea do Cubeliño, na parroquia de Taragoña (Rianxo).
Descrición
Posúe unha plataforma e pedestal cuadrangulares, o seu fuste é de sección circular cadrado na base, o capitel é cilíndrico co ábaco de lados curvos e vértices agudos, decorado con volutas, follas de bordos lobulados e caras. A cruz é de sección octogonal con remates florenzados, cun Cristo Crucificado coas mans abertas, coroa de espiñas e pergameo de. A Virxe atópase co Neno no reverso, coroada sobre peaña de querubín. Un dos brazos da cruz está rachado.
Hialeah
Hialeah pode referirse a:
1003
Mortes
Historia ano a ano
Cathaya
Cathaya é un xénero pertencente á familia Pinaceae do que só se coñece unha especie Cathaya argyrophylla. Cathaya está dentro da subfamilia Laricoideae (Pseudotsuga, Larix (lárices)). Unha segunda especie, C. nanchuanensis, considérase hoxe a mesma.
Cathaya restrínxese ao sur da China (Guangxi, Guizhou, Hunan e o suroeste de Sichuan). A 950–1800 m de altitude en solos de limo.
As follas miden 2,5–5 cm, perden vilosidade co crecemento e se dispoñen en espiral. A súa piña mide 3–5 cm e porta 2 únicas sementes.
Atopáronse fósiles de especies semellantes en Europa de hai uns 10 -30 millóns de anos (carbón marrón).
The End of the Line: How Overfishing Is Changing the World and What We Eat
Recensións
Daniel Pauly, profesor de Pesca na Universidade da Columbia Británica, analizando o libro para o Times Higher Education Supplement, encomiou a obra: "Entretén, indigna e é un libro de lectura obrigada pnoara aqueles que se preocupan polo mar e os seus habitantes, ou mesmo pola nosa oferta de mariscos." O xornal británico The Independent chamouno "persuasivo e desesperadamente perturbador," "o equivalente marítimo de Primavera silenciosa ...".
Aínda que foi amplamente analizado no Reino Unido, o libro recibiu pouca atención nos Estados Unidos. De todos os xeitos, foi destacado na portada da National Geographic Magazine.
Adaptación
O libro foi adaptado a un documental co mesmo nome, que foi publicado por Participant Media no ano 2009.
John Coltrane
miniatura|A casa de John Coltrane en [[Filadelfia]] John William Coltrane, nado en Hamlet (Carolina do Norte) o 23 de setembro de 1926 e finado en Nova York o 17 de xullo de 1967, de alcume Trane, foi un saxofonista e compositor de jazz estadounidense.
Traxectoria
Aínda que existen gravacións súas dende 1946, a carreira discográfica de Coltrane non comezou ata 1955. De 1957 en adiante gravou e produciu ducias de álbums, moitos deles non editados até anos despois da súa morte.
Foi un dos músicos máis influentes da historia do jazz. Reformulou o jazz moderno e foi a principal influencia das sucesivas xeracións de saxofonistas. Xunto cos saxofonistas tenores Coleman Hawkins, Lester Young e Sonny Rollins, alterou fondamente a linguaxe do instrumento.
Morreu de cancro de fígado aos 40 anos o 17 de xullo de 1967 no hospital Huntington de Long Island. O seu funeral tivo lugar catro días despois na igrexa luterana de San Pedro, na cidade de Nova York. O servizo foi iniciado polo Albert Ayler Quartet e rematado polo Ornette Coleman Quartet. Foi inhumado no cemiterio Pinelawn en Farmingdale, Nova York.
Oahu
Oahu é a illa máis poboada de Hawai. A cidade máis grande é Honolulú, a capital do estado. Toda a illa está baixo a administración da Cidade e Condado de Honolulú, aínda que a cidade en si só ocupa unha parte ao sueste da illa. Outros lugares de Oahu con renome internacional son: Waikiki, Pearl Harbor e Diamond Head.
Xeografía
Oahu está formada por dous volcáns, Wai´anae e Ko´olau, cun amplo val entre eles. A altitude máxima dáse no Mount Ka´á de Wai´anae con 1.225 m sobre o nivel do mar. cunha superficie total de 1.545,3 km²; é a terceira illa máis grande do Arquipélago de Hawai. Oahu está rodeada por formacións coralinas.
No censo de 2000 a poboación total era de 876.156 habitantes, un 75% aproximadamente do total do estado. A Cidade e Condado de Honolulú administra, ademais do municipio, toda a illa de Oahu e as Illas de Sotavento, excepto o atol Midway.
Historia
Oahu foi a primeira das illas Hawai que atopou o inglés James Cook o 18 de xaneiro de 1778, durante a súa terceira viaxe ao Pacífico. Dirixíase desde as illas da Sociedade cara ao norte por unha ruta supostamente similar á que seguiran as antigas migracións polinesias. Logo de explorar todo o Pacífico Sur quedou sorprendido de atopar unhas illas altas no medio do Pacífico Norte, coa mesma cultura que se estendía ata Nova Zelandia e a illa de Pascua.
O rei Kamehameha III trasladou o seu capital de Maui a Oahu en 1845. Palacio 'Iolani é unha mostra da presenza da monarquía.
Hoxe en día, Oahu é un destino turístico internacional con máis de cinco millóns de visitantes cada ano, principalmente dos Estados Unidos continentais e do Xapón. Multitude de películas e series de televisión filmáronse na illa, por exemplo Magnum, Hawaii Five-O ou Lost.
Lugares de interese
miniatura|Surf en Oahu. miniatura|Diamond Head.
Palmarés do Deportivo da Coruña
O Deportivo da Coruña é o club de fútbol máis laureado de Galiza. Ao longo da súa historia, o equipo coruñés ténse proclamado campión das tres principais competicións de primeira categoría organizadas pola Real Federación Española de Fútbol (RFEF): a Liga de Primeira División, a Copa do Rei e a Supercopa de España; ás que hai que engadir outras competicións oficiais a nivel galego e estatal. A nivel internacional, o equipo chegou ás semifinais da Recopa de Europa na tempada 1995-96 e da Liga de Campións na tempada 2003-04. O club tamén se proclamou campión do Campionato de España de fútbol feminino.
Torneos estatais
miniatura|[[Copa do Rei de fútbol|Copa do Rei gañada en 1995.]] miniatura|Trofeo de campión da Liga de Segunda División [[Segunda división española 2011/12|2011/12.]]
Torneos amigables
miniatura|A Copa Coruña-Deportivo foi un trofeo amigable disputado en 1913 entre o R.C. Deportivo e o [[Real Club Coruña|R.C. Coruña.]] miniatura|Xogadores do Deportivo carrexando o [[Trofeo Teresa Herrera 2015.]]
Trofeo Pichichi
miniatura|dereita|Roy Makaay, gañador dun Trofeo Pichichi e da Bota de Ouro como xogador branquiazul.
Trofeo Zamora
miniatura|dereita|Escultura adicada a Juan Acuña, catro veces gañador do Trofeo Zamora, nas inmediacións do [[estadio de Riazor.]]
Outros premios
miniatura|dereita|Arsenio Iglesias recibiu dúas veces o Premio Don Balón na categoría de mellor adestrador.
Joaquín Míguez Ledo
Joaquín Míguez Ledo, nado en Mondariz cara a 1907 e finado en Vigo o 24 de outubro de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Na Segunda República foi presidente do Sindicato de Gondomar. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e procesado na causa 805/36, polo delito de rebelión con José Pequeño Rodríguez (alcalde de Gondomar), Rogelio Lorenzo González (tenente de alcalde), José Cribeiro González, José Vargas Lorenzo e os obreiros Eduardo Hermida Pereira, Antonio Iglesias (a) Cañón, Manuel Domínguez Sanromán e Feliciano Vargas. Xulgados en consello de guerra en Vigo o 16 de outubro, foi condenado a pena de morte e executado en Vigo o 24 de outubro de 1936.
Vilameá, Ambía, Baños de Molgas
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Colera
250px|thumb|Vista de Colera. Colera é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que forma parte da comarca do Alt Empordà. Atópase no norte da Costa Brava, entre Portbou e Llançà.
Pseudolarix
Pseudolarix é un xénero monotípico da familia Pinaceae. A única especie, Pseudolarix amabilis (Falso lárice dourado) está estreitamente relacionado con Keteleeria, Abies e Cedrus. É nativo do leste da China, desenvolvéndose en pequenas áreas de montaña ao sur de Anhui, Zhejiang, Fujian, Jiangxi, Hunan, Hubei e leste de Sichuan, en altitudes de 100–1500 m.
Colera
Tiña en 2015 unha poboación de 533 habitantes. É un concello independente dende 1936 cando se segregou do concello de Portbou.
A súa economía baséase no turismo. Ten numerosas praias como as de Garbet, Burró, Assutzenes, Portes, Morts, en Goixa e cala Rovellada. Hai varios hoteis, un cámping e dúas urbanizacións: Sant Miquel e la Rovellada.
Pseudolarix
miniatura|left|Follas. É unha árbore caediza que acada os 30–40 m de altura cunha coroa cónica. As follas (arume) de cor verde brillante son de 3–6 cm de lonxitude e 2–3 mm de longo, con dúas bandas de estomas na face posterior, as follas tórnanse de cor amarela dourada brillante no outono antes de caer.
As piñas son distintas, superficialmente semellan alcachofas, de 4–7 cm de lonxitude e 4–6 cm de largo, madurecen aos 7 meses da polinización cando se desintegran para guindaren as sementes aladas. Os conos masculinos como en Keteleeria, prodúcense en umbelas de varios xuntos.
Propiedades
miniatura|[[Bonsai exemplo.]]
Pseudolarix amabilis é unha das 50 plantas fundamentais da Medicina tradicional chinesa, onde se chama jīn qián sōng (金钱松).
Tagetes erecta
Tagetes erecta é unha especie de planta do xénero Tagetes que é orixinaria de México. En México, tamén é coñecida como cempasúchil, cempoalxóchitl, cempaxochitl, cempoal ou flor de mortos, e atópase en estado salvaxe nos estados de México, Puebla, e Veracruz.
Descrición
Planta herbácea anual ou perenne, de días curtos cuxa altura rolda entre 30 e 110 cm. A raíz é cilíndrica, pivotante, cun sistema ramificado fibroso e pouco profundo. O talo é estriado, liso ou lixeiramente con velosidades, cilíndrico, con canles de resina na cortiza, son aromáticos ó esmagarse. Follas opostas na parte inferior, alternas na parte superior, até 20 cm de longo, pinnadas, compostas de 11 a 17 foliolos, lanceolados a linear-lanceolados, de até 5 cm de longo e 1,5 cm de ancho, agudos a acuminados, aserrados a subenteiros.
Roberto Taboada Rivadulla
Roberto Jesús Taboada Rivadulla, nado en Pontevedra o 30 de abril de 1953, é un político galego do PSdeG-PSOE.
John Lomax
John Avery Lomax, nado o 23 de setembro de 1867 en Goodman e finado o 26 de xaneiro de 1948, foi un profesor estadounidense, musicólogo e folclorista pioneiro, que dedicou gran parte da súa vida á preservación de cancións clásicas do folclore estadounidense. Foi o pai de Alan Lomax, outro distinguido recolleitor de música folk.
Xerardo Díaz Fernández
Xerardo Díaz Fernández, nado en Porto do Son o 18 de decembro de 1907 e finado en Montevideo o 3 de febreiro de 1992, foi un mestre e escritor galego. A súa obra é un importante testemuño sobre os cárceres franquistas.
Traxectoria
Naceu en Porto do Son, fillo de Venancio Díaz, secretario do xulgado deste concello e de Felicidad Fernández, mestra. Cursou os seus primeiros estudos na escola pública de Porto do Son e posteriormente no colexio de César Carreño en Noia e na Escola Normal de Santiago de Compostela, onde se fixo mestre. Porén nunca exerceu o maxisterio e traballou co seu pai até a súa morte en 1928. Foi o oficial do xulgado de Porto do Son até o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Por mor da súa militancia en Izquierda Republicana foi detido os primeiros días de agosto. A razón da súa detención foi o feito de que o seu nome aparecese nun libro editado polo Sindicato Libertario Izquierda Republicana. O 30 de decembro dese ano foi condenado en consello de guerra a cadea perpetua. Pasou dous anos na cadea de Santiago de Compostela e outros dous na da Coruña. En 1940 acadou a liberdade e en 1947 casou con Carmen Moreira García, natural tamén de Porto do Son e con quen tivo un fillo e unha filla. Tras distintos traballos, fíxose procurador, mais non puido exercer polos seus antecedentes. Os recursos que presentou foron desestimados polo que o 29 de setembro de 1951 embarcou cara Montevideo. Malia ter familia na Arxentina, escolleu Uruguai por ser unha verdadeira democracia. Na capital uruguaia comezou a traballar nunha empresa de importacións e máis tarde traballou nun comercio do departamento de Soriano. De volta en Montevideo traballou de sereno, porteiro, empregado nun supermercado e contábel. Canto ás súas relacións coas asociacións da emigración, só colaborou coa Casa de Hijos del Puerto del Son, da que chegou a ser presidente e co Patronato da Cultura Galega de Montevideo, que en 1987 lle outorgou a Vieira de Prata. Colaborou como redactor de ''Guieiro. Órgao do Patronato de Cultura Galega''. Morreu no Cerro de Montevideo, e o 14 de abril de 1992 foi declarado fillo predilecto do Concello de Porto do Son.
Roberto Taboada Rivadulla
Traxectoria
Diplomado en Maxisterio, traballou na Cidade Infantil Príncipe Felipe e foi membro do Consello de Administración de CRTVG.
John Lomax
Primeiros anos
A familia Lomax emigrou do Reino Unido no século XIX cando William Lomax se instalou no condado de Rockingham na que entón era "a colonia de Carolina do Norte". John Lomax naceu en Goodman, Mississippi, fillo de James Avery Lomax e Susan Frances Cooper. En decembro 1869, a súa familia mudouse a Texas, xusto ao norte de Meridian, no Condado de Bosque. Estivo exposto a cancións de cowboy cando era neno.
Roberto Taboada Rivadulla
Traxectoria
Militante socialista desde 1981, foi elixido concelleiro de Pontevedra en 1987 na candidatura de Gonzalo Adrio Barreiro. Nos comicios electorais de 1991 e 1999 foi candidato á alcaldía, e saíu elixido de novo concelleiro. Amais, foi deputado no Parlamento de Galicia na III e IV lexislaturas (1989-1997). Tras as eleccións de 1999 o PSdG apoiou o goberno de Miguel Anxo Fernández Lores como alcalde do BNG. Retirouse da política en 2002, meses antes das eleccións municipais, por mor dun derramo cerebral.
John Lomax
Primeiros anos
Cara a 1876, coñeceu e fíxose amigo próximo de Nat Blythe, un antigo escravo que acababa de ser contratado como peón por James Lomax. Esta relación durou tres anos e foi crucial no desenvolvemento temperán de Lomax. Aínda que a súa escolarización foi esporádica debido aos labores agrícolas ós que se viu forzado a practicar, logrou ensinarlle ao seu amigo a ler e escribir, mentres que Blythe lle ensinaba cancións típicas como "Big Yam Potatoes on a Sandy Land" e estilos de baile como o "Juba". Cando Blythe cumpriu 21 anos abandonou o seu emprego e deixou a casa. Lomax non o volveu ver, aínda que escoitou rumores acerca de que fora asasinado. Durante moitos anos buscou a Blythe cada vez que emprendía unha viaxe cara ao sur.
Roberto Taboada Rivadulla
Traxectoria
Na década de 1980 cultivou a pintura, o deseño e o debuxo. En 1982 deseñou o cartel das Festas da Peregrina de Pontevedra, e foi seleccionado no II Certame Galego de Artes Plásticas. Como escritor foi finalista do Premio de Xornalismo Julio Camba en 1982. Trala súa retirada da política, adícase á escritura e foi comisario de diversas exposicións.
John Lomax
Comezos da súa carreira
Nas súas memorias, Adventures of a Ballad Hunter (en galego "Aventuras dun cazador de baladas"), Lomax conta como chegara á Universidade de Texas cun rolo de cancións de vaqueiro que escribira na súa infancia. Mostrounos a un profesor de inglés, Morgan Callaway, que os cualificou de "baratos e indignos", o que provocou que Lomax collera o paquete detrás do dormitorio dos homes os queimara. O seu interese polas cancións populares reduciuse, Lomax centrou a súa atención en actividades académicas máis aceptables. Uniuse á fraternidade Phi Delta Theta e a Rusk Literary Society, ademais de converterse en editor e posteriormente redactor xefe da revista "University of Texas Magazine". Durante o verán de 1896, asistiu a un programa de verán en Chicago estudando idiomas. En 1897, converteuse nun editor asociado do Alcalde, un xornal estudantil. Despois de graduarse en xuño de 1897, traballou na Universidade de Texas como rexistrador durante os seguintes seis anos ata a primavera de 1903. Tamén tiña outros deberes como o de secretario persoal do presidente da Universidade, xerente de Brackenridge Hall (o dormitorio dos homes no campus) e formaba parte do Alumni Scholarship Committee. Lomax uniuse a unha confraría do campus coñecida como The Great and Honorable Order of Gooroos (en galego, A Gran e Honorable Orde de Gooroos) recibindo o título "Sacerdote de Sybillene".
Nalgún momento arredor de xullo de 1898, Lomax comezou unha intensa relación con Shirley Green, de Palestine, Texas, a quen fora presentado en 1897 polo presidente da Universidade de Texas. Durante catro anos, a súa amizade tivo os seus altibaixos, ata xuño de 1902, cando Lomax coñeceu a unha das coñecidas de Green, Bess Baumann Brown de Dallas. Ao final xurdiu que o motivo da reticencia de Green a comprometerse con John Lomax fora a súa conciencia de que estaba mortalmente enferma de tuberculose. Non obstante, Lomax continuou intercambiando cartas con Green ata un mes antes da súa morte, ocorrida en febreiro de 1903. Ese ano, Lomax aceptou unha oferta para ensinar inglés en Universidade de Texas A&M comezando en setembro. Mentres tanto, para reforzar as súas credenciais decidiu inscribirse na Universidade de Chicago nun curso de verán. Ao regresar a Texas comprometeuse con Bess Brown e casaron o 9 de xuño de 1904 en Austin. A parella estableceuse en College Station preto do Campus A&M. O seu primeiro fillo, Shirley, naceu o 7 de agosto de 1905.
Lomax, consciente das deficiencias da súa educación temperá, quixo mellorar, e o 26 de setembro de 1906 tivo a oportunidade de asistir á Universidade Harvard en Cambridge, Massachusetts, como estudante de posgrao, recibindo previamente un estipendio de 500$: The Austin Teaching Fellowships. Aquí tivo a oportunidade de estudar con Barrett Wendell e George Lyman Kittredge, dous recoñecidos eruditos que fomentaron activamente o seu interese polas cancións de cowboy. De feito, Harvard foi o centro dos estudos do folclore americano (entón considerado como unha rama da literatura inglesa, un campo de estudos novidoso en comparación co estudo máis tradicional da retórica centrado nas linguas clásicas e orientado á preparación de avogados e clérigos). Kittredge, ademais de ser un coñecido estudoso de Chaucer e Shakespeare, herdara a cátedra de literatura inglesa que antes tiña Francis James Child, cuxos cursos continuou impartindo e cuxa gran, edición inacabada de oito volumes das Popular Ballads of England and Scotland (en galego, Baladas populares de Inglaterra e Escocia) el completou.
"Foi Kittredge quen foi pioneiro nos métodos modernos de estudo da balada e que animou aos recolleitores a saír das súas butacas e salóns das bibliotecas e a saír ao campo para recoller baladas de primeira man. Cando coñeceu a John Lomax en 1907, iso foi o que o animou a facer; as cancións de cowboy que Lomax escribira foron albiscadas a un mundo completamente novo e Lomax debí seguir o seu traballo. 'Vaia a buscar este material mentres se poida atopar', dixo ao mozo texano. 'Preserve as palabras e a música. Ese é o seu traballo.'"
Wendell e Kittredge continuaron desempeñando un importante papel de asesoramento na carreira de Lomax despois de que regresase a Texas en xuño de 1907 para retomar o seu posto de docente en A&M despois de completar o seu título de mestre en artes. Isto incluíu unha visita dos dous profesores a Texas durante a cal Lomax levounos a un servizo dominical nunha igrexa afroamericana.
Pouco despois do seu regreso a Austin, o fillo de John Lomax, John Jr., naceu o 14 de xuño de 1907. Galvanizado polo consello e apoio de Kittredge, Lomax comezara a recoller cancións e baladas de cowboy, pero o seu traballo interrompeuse o 7 de febreiro de 1908, cando estalou "The Great A&M Strike" (en galego, "A gran folga de A&M"). A folga, causada pola insatisfacción dos estudantes coa administración, continuou incluso despois do 14 de febreiro de 1908, cando a Universidade, cun xesto conciliador, despediu a algúns dos seus administradores. Incapaz de ensinar por mor da folga, Lomax decidiu ver como retomar a súa recolleita de baladas de cowboy coa finalidade de publicalas nun libro. Animado por Wendell, solicitou e recibiu unha bolsa Sheldon Fellowship. En xuño de 1908, Lomax converteuse en profesor titular de A&M. Aquel mes de agosto, a folga rematou cando o presidente da Universidade renunciou. En xuño de 1910, Lomax aceptou un traballo administrativo na Universidade de Texas como "Secretary of the University Faculties and Assistant Director of the Department of Extension" (en galego, "Secretario das Facultades da Universidade e subdirector do departamento de extensión").
En novembro de 1910 foi publicada por Sturgis e Walton a antoloxía, Cowboy Songs and Other Frontier Ballads (en galego, "Cancións de vaqueiros e outras baladas da fronteira"), cunha introdución do entón expresidente Theodore Roosevelt. Entre as cancións incluídas estaban "Jesse James", "The Old Chisholm Trail", "Sweet Betsy From Pike" e "The Buffalo Skinners" (que George Lyman Kittredge considerou "unha das maiores baladas occidentais" e que foi encomiada pola súa calidade homérica por Carl Sandburg e Virgil Thomson.) Desde o primeiro, John Lomax insistiu na inclusión da cultura americana. Algunhas das cancións máis famosas do libro - "Git Along Little Dogies", "Sam Bass" e "Home on the Range" - procederon de cowboys afroamericanos. Antes de que se publicase Home on the Range, Lomax gravou un gardián de salón negro en San Antonio gravándoo nun cilindro de Edison.
Viaduto da Chanca
O viaduto da Chanca é unha obra de enxeñería construída en Lugo para o paso do ferrocarril da liña A Coruña-Palencia. O viaduto cruza o val que forma o río da Chanca (nome co que tamén se coñece o río Rato despois de recibir as augas do río Fervedoira). Ten unha lonxitude de 298 metros e 29 de máxima altura, con 20 arcos de medio punto peraltados, todos de 9,5 m de luz, construídos en cadeirado de granito e xistos.
John Lomax
Comezos da súa carreira
Cowboy Songs and Other Frontier Ballads xurdiu como unha importante recolleita de cancións occidentais e tivo "un profundo efecto sobre outros estudantes de cancións populares". Segundo o coñecido erudito do folclore, DK Wilgus, a publicación do libro "provocou un grande aumento de interese por cancións populares de todo tipo e, de feito, inspirou unha procura de material popular en todas as rexións da nación". O seu éxito transformou a John A. Lomax nunha figura coñecida a nivel nacional.
Viaduto da Chanca
A súa construción levou tres anos, de 1871 a 1874, baixo a dirección do enxeñeiro Ángel García del Hoyo e inaugurouse en maio de 1880. Rematadas as obras desta ponte, que constitúe unha das construcións ferroviarias máis importantes de España, chegou o primeiro ferrocarril á cidade de Lugo o 5 de outubro de 1875 procedente da Coruña.
John Lomax
Texas Folklore Society
Ao redor da mesma época, Lomax e o profesor Leonidas Payne da Universidade de Texas en Austin cofundaron a Texas Folklore Society, trala suxestión de Kittredge de que Lomax establecese unha rama de Texas da American Folklore Society. Lomax e Payne esperaban que a sociedade impulsase a súa propia investigación ao mesmo tempo que suscitaba interese polo folclore entre os texanos afíns. O Día de Acción de Grazas de 1909, Lomax nomeou a Payne como presidente da sociedade e Payne nomeou a Lomax como primeiro secretario. Os dous dispuxéronse a xuntar apoios e, un mes despois, Killis Campbell, profesora asociada da Universidade, propuxo publicamente a formación da Sociedade nunha reunión da Texas State Teachers Association en Dallas. En abril de 1910 había 92 membros fundadores.
Lomax usou entón o seu prestixio como autor coñecido a nivel nacional para viaxar polo país recadando cartos para estudos de folclore e establecer outras sociedades de folclore estatais. "Foi un dos primeiros eruditos en presentar artigos sobre cancións populares americanas á Modern Language Association, a principal organización nacional de profesores de idiomas e literatura. Durante os seguintes anos chegou ao circuíto de conferencias, viaxando con tanta frecuencia que a súa muller, Bess Brown, tivo que axudalo cos seus horarios e incluso con algúns dos seus discursos." As súas conferencias sobre cancións de cowboys, baladas e poesía levárono por todo o leste dos Estados Unidos. Por exemplo, en decembro de 1911, Lomax realizou unha exitosa actuación na Universidade de Cornell cantando e recitando algunhas das cancións de cowboys que recollera.. Ás veces tiña un coro de estudantes universitarios disfrazados de cowboys para engadir interese ás súas presentacións.
O interese permanente de Lomax polo folclore afroamericano tamén estaba en evidencia, xa que tiña plans de publicar outro libro dentro dun ano que consistía en cancións populares recollidas de afroamericanos. Aínda que o libro non chegou a materializarse, publicou (no Journal of American Folklore, en decembro de 1912) "Stories of an African Prince" (en galego, "Historias dun príncipe africano"), unha recolleita de 16 relatos africanos que obtivera a través da súa correspondencia cun mozo estudante nixeriano, Lattevi Ajayi. En 1912, co apoio de Kittredge, John A. Lomax foi elixido presidente da American Folklore Society, con Kittredge (el mesmo expresidente da sociedade) como primeiro vicepresidente. Foi reelixido para un segundo mandato en 1913. En 1922, J. Frank Dobie converteuse en secretario-tesoureiro da Texas Folklore Society, un traballo que mantivo durante 21 anos.
O terceiro fillo de Lomax, Alan, naceu o 15 de xaneiro de 1915. Co tempo, Alan Lomax resultaría un digno sucesor do seu pai. Unha segunda filla, Bess, naceu en 1921 e ela tamén tivo unha distinguida carreira, tanto como intérprete como como mestra.
A Texas Folklore Society creceu gradualmente durante a seguinte década, con Lomax dirixíndoa cara adiante. Por invitación, Kittredge e Wendell asistiron ás súas reunións. Outros membros iniciais foron Stith Thompson e J. Frank Dobie, ambos comezaron a ensinar inglés na universidade en 1914. En 1915, por recomendación de Lomax, Stith Thompson converteuse no secretario-tesoureiro da sociedade. En 1916, a voluminosa enciclopedia de Lomax, The Book of Texas, que escribira conxuntamente con Harry Yandall Benedict, publicouse. O mesmo ano, Stith Thompson editou o primeiro volume das Publications of the Texas Folklore Society, que Dobie reeditou como Round the Levee en 1935. Esta publicación exemplificou o propósito expreso da sociedade e a motivación detrás do propio traballo de Lomax: reunir un corpo de folclore antes de que desaparecese e conservalo para a análise dos eruditos posteriores. Estes primeiros esforzos presaxiaron o que se convertería no maior logro de Lomax, a recolleita de máis de dez mil gravacións para o Archive of American Folk Song na Library of Congress. No número inaugural das Publications of the Texas Folklore Society, John A. Lomax instou á recolleita de folclore de Texas: "Dous campos ricos e practicamente sen traballar en Texas atópanse nas grandes poboacións negras e mexicanas do estado." Engade: "Aquí hai moitos problemas de investigación que están preto, non enterrados en rancios tomos e rexistros incompletos, senón en personalidades humanas vitais."