cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partidos xudiciais de Galicia
Características
O partido é a unidade territorial integrada por un ou máis concellos limítrofes, pertencentes a unha mesma Provincia. Entre os concellos que compoñen os partidos xudiciais, baseándose en criterios do número de asuntos xudiciais, das características da poboación, medios de comunicación e comarcas naturais, elíxese a capital do mesmo, que se denomina cabeza de partido xudicial. Na devandita cabeza atópase a sede dun ou varios xulgados. Á fronte do resto de concellos do partido xudicial atópanse os xulgados de paz. A actual distribución de partidos xudiciais da comunidade autónoma de Galicia débese a Lei 38/1988, de 28 de decembro, de Demarcación e de Planta Xudicial.
En virtude da devandita lei, os concellos galegos distribúense nos partidos xudiciais que se indican a continuación:
Provincia da Coruña
[[Ficheiro:La Coruna - Mapa judicial.png|miniatura|240px|dereita|
Provincia de Lugo
[[Ficheiro:Lugo - Mapa judicial.png|miniatura|dereita|
Provincia de Ourense
[[Ficheiro:Orense - Mapa judicial.png|miniatura|250px|dereita|
Provincia de Pontevedra
[[Ficheiro:Pontevedra - Mapa judicial.png|miniatura|230px|dereita|
Departamento de Caaguazú
Caaguazú é unha subdivisión administrativa de Paraguai. A capital do Departamento é a cidade de Coronel Oviedo.
Limita polo norte cos departamentos de San Pedro e Canindeyú, polo leste co departamento de Alto Paraná, polo oeste cos departamentos de Cordillera e Paraguarí, e polo sur cos departamentos de Guairá e Caazapá.
Distritos
O departamento está dividido en 20 distritos:
Pteridium
miniatura|dereita|200px|Pteridium aquilinum Pteridium é un xénero botánico de preto de dez especies de fieitos grandes e grosos, na familia das Dennstaedtiaceae.
Khalmg Tanghchin chastr
Khalmg Tanghchin chastr é un dos símbolos da república federal rusa da República dos Calmucos.
Pteridium
Ecoloxía
Este xénero é probablemente o máis distribuído de calquera xénero de fieitos no mundo, aparece en todos os continentes excepto Antártica e en todos os ambientes excepto os cálidos e os fríos de desertos. Así é considerado cunha distribución cosmopolita. No pasado, considerábase ao xénero cunha soa especie, Pteridium aquilinum, pero agora se subdivide en varias especies.
Evolucionalmente, pódese considerar como un dos máis exitosos fieitos en sobrevivir. A planta posúe frondes grandes, triangulares desde unha moi expandida zona radicular, e pode formar densas matas. As raíces poden moverse 1 m ou máis entre frondes; e estas medrar a 2,5 m de longo ou máis con soporte, pero o típico é o rango de 0,6–2 m de altura. En ambientes fríos, é decidua no inverno. Require chan ben drenados, xeralmente áchase en ladeiras de serras.
É alimento de larvas de lagoas spp. de Lepidoptera como Melanchra persicariae, Phymatopus, Pharmacis, Triodia sylvina, e Euplexia lucipara.
Usos
miniatura|esquerda|Folla nova de P. aquilinum
As frondes inmaturas, firmemente enroladas, emerxentes, foron consideradas comestibles por moitas culturas a través da historia, e aínda é usada como alimento fresco (ou cocido) ou preservado en sal, en pickles, ou secados ao sol. En Corea, onde se chama gosari namul, é un ingrediente típico no prato con arroz bibimbap.
Tanto frondes como rizomas empregáronse para prepararen cervexa, e o amidón do rizoma emprégase como substituto da Maranta arundinacea. Pode facerse pan con fariña de rizoma seco e pulverizado, só ou con outras fariñas. Os pobos indíxenas de América cociñaban os rizomas, pelábanos e comíanos, e tamén pulverizaban as fibras amidonais en fariña. No Xapón, o amidón de rizomas emprégase para facer confeccións.
Os maorís de Nova Zelandia usan os rizomas de P. esculentum (aruhe) como unha comida de primeira necesidade, especialmente en grupos de exploración ou de caza, fóra dos seus asentamentos permanentes; moita da inmensa distribución desta especie actualmente en Nova Zelandia, é consecuencia de prehistóricas deforestacións e subsecuente tendencia do aruhe a colonizar os chans ricos (que producen os mellores rizomas). Os rizomas secados ao aire perden peso; para logo consumilos, quéntanse brevemente e mestúrase cun patu aruhe (po de rizoma); o amidón pode logo chuparse das fibras en cada comida, ou xuntarse para preparalo logo. O patu aruhe tivo ítems significativos e desenvolvéronse varios estilos (McGlone et al. 2005).
Tamén ten un uso medicinal. Os rizomas en po considéranse particularmente efectivos contra vermes parasitos. En América comíase rizoma en cru como remedio para a bronquite.
Mostrouse que é carcinóxeno e pénsase que é unha importante causa de alta incidencia de cancro de estómago no Xapón, onde se consome como unha verdura, chamada warabi. Está a ser investigada como posible fonte de novos insecticidas.
Ademais de causar cancro, o fieito non cociñado contén a encima tiaminasa, que rompe a tiamina. Polo que, un consumo excesivo pode causar beriberi, especialmente en spp. con estómago simple. Os ruminantes son menos vulnerables debido a que sintetizan a tiamina.
Ghrelina
A ghrelina é unha hormona peptídica de 28 aminoácidos que estimula o apetito, producida polas células do tracto gastrointestinal, principalmente polas células P/D1 do revestimento interno do fundus do estómago e polas células épsilon do páncreas. Orixínase a partir da clivaxe ou corte dun prepropéptido máis longo codificado no xene GHRL situado no cromosoma 3 humano. Os niveis de ghrelina increméntanse antes das comidas e diminúen despois. Considérase que cotrarresta á hormona leptina, producida polo tecido adiposo, a cal induce a sensación de saciedade cando está presente en niveis altos. Nalgúns tratamentos da obesidade, redúcese o nivel de ghrelina dos pacientes, para así causar a saciedade bastante antes de que esta se produza de forma normal.
A ghrelina é un potente estimulador da hormona do crecemento na adenohipófise. O receptor da ghrelina é un receptor acoplado á proteína G, coñecido como o receptor secretagogo da hormona do crecemento. A ghrelina únese á variante de splicing GHSR1a deste receptor, o cal está presente en gran cantidade no hipotálamo, hipófise e nos corpos das células aferentes vagais e nas terminacións aferentes vagais por todo o tracto gastrointestinal
A ghrelina xoga un papel significativo na neurotrofia (desenvolvemento e funcionamento neuronal), especialmente no hipocampo, e é esencial para a adaptación cognitiva ao cambio de ambientes e no proceso da aprendizaxe. Recentemente, viuse que a ghrelina activa a isoforma endotelial da óxido nítrico sintase nunha ruta que depende de varias quinases, como a Akt.
A diferenza de moitos outros péptidos endóxenos, a ghrelina pode cruzar a barreira hematoencefálica, o que lle dá á ghrelina administrada exoxenamente un gran potencial para o seu uso clínico.
Historia e nome
O descubrimento da ghrelina seguiu ao descubrimento do receptor da ghrelina en 1996 e foi publicado por Masayasu Kojima e os seus colegas en 1999. O seu nome, de estraña ortografía, está baseado no seu papel como péptido liberador da hormona do crecemento (growth hormone-releasing peptide), e á vez fai referencia á raíz protoindoeuropea *ghre, que significa crecer, e ten a terminación ina, típica do nome da maioría das hormonas.
Síntese e variantes
O ARNm transcrito do xene GHRL codifica un péptido de 117 aminoácidos chamado preproghrelina, que contén 4 exóns de dito xene. Primeiro, córtase e sepárase a molécula do péptido de sinalización deste longo precursor, orixinando o que queda a proghrelina. A proghrelina é cortada despois en dous fragmentos producindo o péptido ghrelina de 28 aminoácidos (non acilado) e a ghrelina C (da cal se supón que se corta a obestatina).
O termo ghrelina xeralmente fai referencia á forma octanoilada da ghrelina (acil ghrelina), é dicir, unida a un residuo de ácido octanoico. A acil ghrelina está formada polo péptido de 28 aminoácidos cunha octanoilación no seu terceiro aminoácido (serina). Esta octanoilación lévaa a cabo o encima ghrelina O-aciltransferase (GOAT) (membro da familia de proteínas de O-aciltransferases unidas á membrana), localizado no estómago e páncreas. Este péptido pode activar o receptor GHSR e é por iso coñecido como a forma activa da grelina. A forma non octanoilada coñécese como desacil ghrelina ou forma inactiva (xa que non activa ao GHSR1a e, xa que logo, non libera a acil ghrelina similar á hormona do crecemento), aínda que diversos estudos mostraron que exerce os seus propios efectos. Tamén se atoparon outras cadeas laterais distintas do octanoíl.
Modo de acción
A ghrelina é a primeira hormona que promove o apetito que foi identificada. A ghrelina e as ghrelinas sintéticas (secretagogos da hormona do crecemento) incrementan o consumo de comida e a graxa corporal actuando sobre o hipotálamo. Activan as células do núcleo arcuato que inclúen as neuronas do neuropéptido Y orexixénico (NPY). A resposta destas neuronas á ghrelina é sensible tanto á leptina coma á insulina. A ghrelina tamén activa a conexión de recompensa colinérxica-dopaminérxica mesolímbica, un circuíto que comunica os aspectos pracenteros e reforzantes da recompensa natural, como a comida, e as drogas adictivas, como o etanol.
Hai tamén fortes evidencias de que a ghrelina ten un efecto modulatorio do apetito periférico sobre a saciedade ao afectar á mecanosensibilidade dos aferentes vagais gástricos, facéndoos menos sensibles á distensión causada polo exceso de comida no aparato dixestivo.
Relación coa obestatina
A obestatina é unha suposta hormona cuxa existencia foi proposta en 2005 e que foi descrita como unha hormona que diminuía o apetito. Tanto a obestatina coma a ghrelina están codificadas polo mesmo xene; o produto do xene cortaríase orixinando dúas hormonas peptídicas. Pero a importancia fisiolóxica deste mecanismo non se coñece, e ningunha convertase secretora pode escindir o precursor recombinante cortándoo no residuo requirido para a xeración de obestatina; polo que a xeración fisiolóxica deste péptido é cuestionable. Non se fixeron tampouco estudos bioquímicos sobre a obestatina circulante.
Tracto gastrointestinal
Propúxose que a ghrelina promove a proliferación das células intestinais e inhibe a súa apoptose durante os estados inflamatorios e o estrés oxidativo. Tamén suprime os mecanismos proinflamatorios e aumenta os antiinflamatorios, polo que podería utilizarse terapeuticamente en casos de inflamacións gastrointestinais como colite e sepse. Tamén ten capacidade rexenerativa das mucosas danadas do estómago. A ghrelina tamén incrementa a motilidade do tracto gastrointestinal, igual que o fai a motilina. A ghrelina tamén parece promover a malignidade dos tumores gastrointestinais e pancreáticos.
Aprendizaxe e memoria
Estudos en modelos animais indican que a ghrelina pode entrar no hipocampo desde a circulación sanguínea, alterando as conexións nervio-célula, e mellorando a aprendizaxe e a memoria. Suxeriuse que se aprende mellor durante o día e cando o estómago está baleiro, xa que os niveis de ghrelina son maiores neses momentos.
Depresión inducida polo estrés
Esta hormona podería axudar a contrarrestar os síntomas de depresión e ansiedade inducidas polo estrés, o que foi estudado en ratos.
Duración do sono
Un estudo aparecido na revista PLoS Medicine suxire que a curta duración do sono está asociada con altos niveis de ghrelina e obesidade. Cando se incrementan as horas de sono, as concentracións de ghrelina son considerablemente máis baixas, reducindo potencialmente o apetito e diminuíndo a posibilidade de obesidade.
Importancia clínica
Os niveis de grelina no plasma sanguíneo dos obesos é menor ca nas persoas delgadas, o que suxire que a grelina non contribúe á obesidade, excepto en casos de obesidade inducida pola síndrome de Prader-Willi, na que os niveis altos de ghrelina están correlacionados co incremento na inxestión de alimento. As persoa que sofren do trastorno da alimentación anorexia nerviosa teñen niveis plasmáticos altos de ghrelina en comparación tanto coas persoas de constitución delgada coma de peso normal. O uso de ghrelina nos pacientes de anorexia nerviosa incrementa o consumo de alimentos nun 12-36%.
Yildiz e colegas encontraron que os niveis de grelina increméntase desde a medianoite ao mencer nas persoas máis delgadas, o que suxire a existencia dun defecto no sistema circadiano nas persoas obesas. O profesor Cappuccio da Universidade de Warwick descubriu recentemente que a duración curta do sono pode levar tamén á obesidade, por medio do incremento do apetito debido a cambios hormonais. A falta de sono produce ghrelina, a cal estimula o apetito e crea menos leptina, a cal, entre os seus moitos outros efectos, suprime o apetito.
Os niveis de ghrelina son tamén altos en pacientes que teñen caquexia inducida polo cáncer.
Polo menos un estudo atopou que a cirurxía de bypass gástrico non só reduce a capacidade do intestino por almacenar comida, senón tamén baixa drasticamente os niveis de ghrelina comparados coas persoas control delgadas ou coas persoas que perderon peso só por medio dunha dieta.
A ghrelina a través do seu receptor incrementa a concentración de dopamina na substancia negra, unha rexión do encéfalo onde a dexeneración das células da dopamina orixina a enfermidade de Parkinson. Por tanto, a ghrelina podería aplicarse para atrasar o comezo da enfermidade de Parkinson.
Vacina antiobesidade
Recentemente, desenvolveuse unha vacina antiobesidade, que está dirixida contra a hormona ghrelina nos roedores e porcos. A vacina utiliza o sistema inmunitario, concretamente os anticorpos, para unirse a obxectivos seleccionados, dirixindo a resposta inmunitaria do propio corpo contra eles. Isto impide que a ghrelina chegue ao sistema nervioso central, e produce así a desexada redución de peso.
Martin Eanes
Martin Eanes Mariño (tamén Martin Anes Mariño) foi un trobador do século XIII que estivo activo na corte de Sancho IV. Pertence á poderosa familia dos Mariño e é considerado irmán dos tamén trobadores Osoiro Eanes e Pero Eanes.
Obra
Tan só se conserva unha cantiga de escarnio e maldicir na que satiriza a vestimenta do fidalgo Don Fulano. Foi un dos trobadores que utilizou o tópico literario de Don Fulano, xunto con Pero Viviaez, Gil Pérez Conde, Afonso Mendez de Besteiros, Joan Garcia de Guilhade ou Alfonso X de Castela. Na cantiga imita a estrutura e rima da composición Quant hom honratz torna en gran pauberia do trobador aragonés Peire Vidal.
A Pateira, Santa Locaia de Parga, Guitiriz
A Pateira é un lugar da parroquia de Santa Locaia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 1 habitante no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 home, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando non tiña habitantes.
Osoiro Eanes
Osoiro Eanes, finado en 1236 en Santiago de Compostela, foi un trobador galego, que estivo activo nas primeiras décadas do século XIII. Membro da familia nobre dos Marinho, é irmán de Martin Eanes e Pero Eanes. Estudou en París contra 1220 e foi cóengo en Santiago de Compostela. É autor de 8 cantigas de amor.
Mario Onaindia
Mario Onaindia Natxiondo, nado en Lekeitio o 13 de xaneiro de 1948, e finado en Vitoria o 31 de agosto de 2003, foi un escritor e político vasco. Membro de Euskadi Ta Askatasuna (ETA) nos anos sesenta e, tras a súa escisión, de ETA (pm); máis tarde foi parlamentario vasco e dirixente de Euskadiko Ezkerra e, finalmente, senador polo Partido Socialista de Euskadi-Euskadiko Ezkerra (PSE-EE), federación vasca do PSOE.
Tamén destacou pola súa actividade na Fundación para a Liberdade, movemento cívico vasco a prol das liberdades e a democracia. Como consecuencia da súa evolución política, foi considerado un "renegado" dende algúns sectores do nacionalismo vasco e durante os seus últimos anos viviu con escolta pola ameaza terrorista de ETA.
Txema Oleaga
José María Oleaga Zalvidea,  nado en Bilbao en 1963, máis coñecido como Txema Oleaga, é un político vasco pertencente ao Partido Socialista de Euskadi-Euskadiko Ezkerra (PSOE). Foi a cabeza de lista do PSE-EE (PSOE) nas eleccións municipais de 2007 e 2011 polo concello de Bilbao.
É avogado, licenciado en Dereito pola Universidade de Deusto, e experto en Responsabilidade Civil, Dereito do Seguro, Dereito Penal e Dereito da Circulación. Deixou o seu despacho profesional ao converterse no voceiro do seu grupo. Ten unha filla.
Dentro do PSE-EE, Oleaga é membro do comité provincial de Biscaia do PSE-EE e do comité nacional.
Fomento de la Instrucción Gallega
Fomento de la Instrucción Gallega foi unha revista mensual editada en Buenos Aires entre 1909 e 1911.
Melquiades, papa
miniatura|Melquiades San Milcíades ou Melquíades, nado en África, forma parte da categoría de papas africanos. Foi bispo de Roma desde 311 ata súa morte o 10 ou o 11 de xaneiro de 314.
Historicamente, foi o primeiro papa que se beneficiou de favores dun emperador romano : Maxencio, quen levantando as medidas represivas contra os cristiáns, autorizou a súa elección no ano 311, cando o bispado romano levaba xa varios anos vacante.
Despois da eliminación de Maxencio por Constantino I, a nai deste último ofreceulle o pazo de Letrán, que formaba parte das posesións imperiais. Foi así, como o papa organizou o concilio rexional de Letrán no 313, para debater sobre a elección do bispo de Cartago, que fora contestada polos donatistas.
Aínda que semella que morreu de causas naturais, é considerado como mártir. A súa conmemoración é o 10 de decembro.
Bimba y Lola
Bimba y Lola é unha empresa galega do sector da moda e complementos con sede en Mos, Pontevedra.
Historia
A empresa foi creada en 2005 polas sobriñas de Adolfo Domínguez, Uxía e María. Creada como Moet & Mos para a venda e deseño de roupa e complentos de muller, ata 2013 en que trocou o nome por Bimba y Lola.
Cun investimento inicial de 15 millóns de euros, abriron 60 tendas en ano e medio, en España e Portugal. En Portugal ten rexistrado o nome Moet Mos Ltda. O logo inicial foron dous galgos en negro, mascotas das donas chamadas Bimba e Lola. A empresa ten tendas en propiedade e franquías.
Litixios
Dende 2006 a 2008 a empresa foi levada aos tribunais por Bimba Bosé polo uso da marca.
Departamento de Caazapá
Limita polo norte cos departamentos de Guairá e Caaguazú, polo sur co departamento de Itapúa, polo leste co departamento de Alto Paraná e polo oeste cos departamentos de Misiones e Paraguarí.
Silicio
O silicio é un elemento químico non metálico situado no grupo 14 da táboa periódica dos elementos formando parte da familia dos carbonoideos. É o segundo elemento máis abundante na codia terrestre (27,7% en peso) despois do osíxeno. Preséntase en forma amorfa e cristalizada; o primeiro é un po pardo, máis activo cá variante cristalina, que se presenta en octaedros de cor azul grisalla e brillo metálico.
Características principais
As súas propiedades son intermedias entre as do carbono e do xermanio. En forma cristalina é moi duro e pouco soluble e presenta un brillo metálico e cor grisalla. Aínda que é un elemento relativamente inerte e resiste a acción da maioría dos ácidos, reacciona cos halóxenos e álcalis diluídos. O silicio transmite máis do 95% das lonxitudes de onda da radiación infravermella.
Aplicacións
Utilízase en aliaxes, na preparación das siliconas, na industria da cerámica técnica e, debido a que é un material semicondutor moi abundante, ten un interese especial na industria electrónica e microelectrónica como material básico para a creación de obleas ou chips que se poden implantar en transistores, pilas solares e unha gran variedade de circuítos electrónicos.
O silicio é un elemento vital en numerosas industrias. O dióxido de silicio (area e arxila) é un importante constituínte do formigón e os ladrillos, e emprégase na produción de cemento portland. Polas súas propiedades semicondutoras úsase na fabricación de transistores, células solares e todo tipo de dispositivos semicondutores; por esta razón coñécese como Silicon Valley (Val do Silicio) á rexión de California en que se concentran numerosas empresas do sector da electrónica e a informática.
Outros importantes usos do silicio son:
Historia
O silicio (do latín silex, sílice) foi identificado por primeira vez por Antoine Lavoisier en 1787, e posteriormente tomado como composto por Humphry Davy en 1800. En 1811 Gay-Lussac, e Louis Thenard probablemente, preparou silicio amorfo impuro quentando potasio con tetrafluoruro de silicio. En 1824 Berzelius preparou silicio amorfo empregando un método similar ao de Gay-Lussac, purificando despois o produto mediante lavados sucesivos ata illar o elemento.
Abundancia e obtención
O silicio é un dos compoñentes principais dos aerólitos, unha clase de meteoroides.
Medido en peso o silicio representa máis da cuarta parte da codia terrestre e é o segundo elemento máis abundante por detrás do osíxeno. O silicio non se atopa en estado nativo; area, seixo, ametista, ágata, pedernal, ópalo e xaspe son algunhas dos minerales en que aparece o óxido, mentres que formando silicatos atópase, entre outros, no granito, feldespato, arxila, hornblenda e mica.
O silicio comercial obtense a partir de sílice de alta pureza en forno de arco eléctrico reducindo o óxido con eléctrodos de carbono a temperatura superior a 1.900 °C:
O silicio líquido acumúlase no fondo do forno de onde se extrae e se arrefría. O silicio producido por este proceso denomínase metalúrxico e ten unha pureza superior ao 99%. Para a construción de dispositivos semicondutores é necesario un silicio de maior pureza, silicio ultrapuro, que pode obterse por métodos físicos ou químicos.
Os métodos físicos de purificación do silicio metalúrxico baséanse na maior solubilidade das impurezas no silicio líquido, de forma que este se concentra nas últimas zonas solidificadas. O primeiro método, usado de forma limitada para construír compoñentes de radar durante a segunda guerra mundial, consiste en moer o silicio de forma que as impurezas se acumulen nas superficies dos grans; disolvendo estes parcialmente con ácido obtíñase un po máis puro. A fusión por zonas, o primeiro método usado a escala industrial, consiste en fundir un extremo da barra de silicio e trasladar lentamente o foco de calor ao longo da barra de modo que o silicio vai solidificando cunha pureza maior ao arrastrar a zona fundida gran parte das impurezas. O proceso pode repetirse as veces que sexa necesario ata lograr a pureza desexada bastando entón cortar o extremo final en que se acumularon as impurezas.
Os métodos químicos, usados actualmente, actúan sobre un composto de silicio que sexa máis doado de purificar descompoñéndoo trala purificación para obter o silicio. Os compostos comunmente usados son o triclorosilano (HSiCl3), o tetracloruro de silicio (SiCl4) e o silano (SiH4).
No proceso Siemens, as barras de silicio de alta pureza expóñense a 1150 °C ao triclorosilano, gas que se descompón depositando silicio adicional na barra segundo a seguinte reacción:
O silicio producido por este e outros métodos similares denomínase silicio policristalino e tipicamente ten unha fracción de impurezas de 0,001 ppm ou menor.
O método Dupont consiste en facer reaccionar tetracloruro de silicio a 950 °C con vapores de cinc moi puros:
Este método, así a todo, está inzado de dificultades (o cloruro de cinc, subproduto da reacción, solidifica e obstrúe as liñas) polo que eventualmente se abandonou en favor do proceso Siemens.
Unha vez obtido o silicio ultrapuro é necesario obter un monocristal, para o que se utiliza o proceso Czochralski.
Isótopos
O silicio ten nove isótopos, con número másico entre 25 a 33. O isótopo mais abundante é o Si 28 cunha abundancia do 92.23%, o Si 29 ten unha abundancia do 4.67% e o Si 30 que ten unha abundancia do 3.1 todos eles son estables. O Si 32 é radioactivo, provén do decaemento do argon. O seu tempo de semivida é aproximadamente duns 276 anos. Padece un decaemento beta que o transforma en P-32 (que ten un período de semivida de 14.28 anos).
Precaucións
A inhalación do po de sílice cristalina pode provocar silicose
Georges de la Falaise
Louis Venant Gabriel Le Bailly de la Falaise coñecido como Georges de la Falaise, nado en Luçon o 24 de marzo de 1866 e finado en París o 8 de abril de 1910 , foi un tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica e dúas máis nos coñecidos como Xogos Intercalados (non recoñecidas hoxe polo COI).
Traxectoria
Participou noa Xogos Olímpicos de 1900 de París, onde logrou a medalla de ouro de sabre individual ao vencer ao tamén francés Henri Masson. Nos Xogos Intercalados de 1906 logrou dous ouros, un en sabre individual e outro no de equipos. Participou tamén nos Xogos Olímpicos de 1908, chegando á final, foi cuarto en sabre por equipos e sétimo en individual.
30 Seconds to Mars (álbum)
30 Seconds to Mars é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo do mesmo nome, e pode ser descrito como un álbum conceptual. Foi editado o 27 de agosto do ano 2002 a través da Virgin Records.
Georges de la Falaise
Traxectoria
Foi Campión de espada francés en 1899 e 1903 e de sabre en 1900, 1906, 1908 e 1909.
30 Seconds to Mars (álbum)
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Jared Leto, agás onde se indique.
30 Seconds to Mars
30 Seconds to Mars é unha banda estadounidense de rock alternativo procedente dos Ánxeles, formada no ano 1998 e liderada polo actor Jared Leto. Completan a formación o irmán de Jared Shannon Leto e Tomo Miličević.
Historia
Creada en 1998 por Jared Leto e o seu irmán Shannon, 30 Seconds to Mars comezou a súa andaina como un pequeno proxecto familiar. As cousas comezaron a andar rápido e Matt Wachter uniuse á banda como baixista e teclista. Despois de que pasasen dous guitarristas pola banda, os tres fixéronlle unha audición a Tomo Miličević para completar a formación.
O nome da banda está sacada dunha tese escrita por un antigo mestre de Harvard. Un dos capítulos tiña o título thirty seconds to mars ("trinta segundos a marte") e fala sobre o rápido desenvolvemento da tecnoloxía que pon á humanidade a trinta segundos de marte.
Malia que Leto é un famosos actor de Hollywood, orixinalmente prefería non usar esa información para promocionar á banda, e de feito a banda adoitaba rexeitar tocar en locais onde usasen esa fama para promocionaren os concertos.
O primeiro álbum de 30 Seconds to Mars, co mesmo nome que a banda, foi editado no ano 2002. O seu segundo traballo, A Beautiful Lie, editouse o 30 de agosto do 2005.
O 31 de agosto do 2006 a banda gañou o premio MTV2 Award por "The Kill" nos MTV Video Music Awards, un dos seus dous nomeamentos. O outro nomeamento foi para o mellor vídeo de rock, premio que acabaría sendo para "Miss Murder" de AFI.
En outubro a banda comezou a súa xira Welcome to the Universe, patrocinada pola MTV2. Na mesma foron acompañados polas bandas Head Automatica, The Receiving End of Sirens, Cobra Starship e Rock Kills Kid entre outras. O 20 de novembro a MTV2 estreou o vídeo de "From Yesterday"; sendo o primeiro vídeo de rock estadounidense gravado enteiramente na República Popular da China.
O 29 de abril do 2007 a banda actuou nos MTV Australia Video Music Awards, onde fora nomeada para tres premios, gañando finalmente os galardóns ao "Mellor vídeo de rock" e "Vídeo do ano" por "The Kill".
Estádio Major Antônio Couto Pereira
O Estádio Major Antônio Couto Pereira, máis coñecido como Couto Pereira é un estadio de fútbol brasileiro localizado en Curitiba, e inaugurado en 1937. Ten unha capacidade de 37,182 espectadores.
Canindeyú
Canindeyú é un departamento de Paraguai. A súa capital é a cidade de Salto del Guairá.
Limita polo norte co departamento de Amambay e a República Federativa do Brasil, polo leste tamén co Brasil, polo sur cos departamentos de Caaguazú e Alto Paraná, e polo oeste co departamento de San Pedro.
O Agro de Quinta, Amarante, Maside
O Agro de Quinta é un lugar da parroquia de Amarante no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 18 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 10 mulleres.
Lume (bioloxía)
miniatura|dereita|Sección do tubo dixestivo co lume no centro. miniatura|dereita|260px|Anatomía dunha arteria. En bioloxía e anatomía, o lume (do latín lūmen, abertura ou luz), tamén chamado luz, é o espazo interior dunha estrutura tubular ou cavidade, como o dunha arteria ou o do intestino.
Por extensión, o lume pode ser tamén o espazo interno dun compoñente ou estrutura celular, como o retículo endoplasmático.
Moitos procedementos médicos realízanse accedendo polo lume dos vasos e órganos, como as endoscopias de estómago, vaxina, vexiga urinaria, colon etc. e certas operacións cirúrxicas como as anxioplastias e outras.
Diversos parasitos, como as lombrigas Ascaris, viven na luz dun órgano do seu hóspede.
ADN metiltransferase
En bioquímica, a familia da ADN metiltransferase (ou DNA metiltransferase, DNA MTase) é unha familia de encimas que cataliza a transferencia dun grupo metilo (CH3) ao ADN. A metilación do ADN é necesaria para moitas funcións biolóxicas. Todas as ADN metiltransferases usan a S-adenosilmetionina (SAM) como doante de metilos.
Substrato
As MTases poden dividirse en tres tipos segundo as reaccións químicas que catalizan:
As m6A e m4C metiltransferases encóntranse fundamentalmente en procariotas. As m5C metiltransfereases encóntranse nalgúns eucariotas inferiores, na maioría das plantas superiores e en moitos animais.
As m6A metiltransferases (ADN metilase específica de adenina N-6) (A-Mtase) son encimas que metilan especificamente o grupo amino en posición C-6 de adeninas no ADN. Atópanse nos tres tipos existentes de sistemas de restrición-modificación bacterianos (nos sistemas de tipo I a A-Mtase é o produto do xene hsdM, e nos de tipo III é o produto do xene mod). Estes encimas son responsables da metilaciónde secuencias específicas de ADN coa finalidade de impediren que o hóspede dixira o seu propio xenoma por medio dos seus propios encimas de restrición. Estas metilases teñen a mesma especificidade de secuencia que os seus encimas de restrición correspondentes. Estes encimas conteñen un motivo conservado, que é Asp/Asn-Pro-Pro-Tyr/Phe, situado nas súas seccións N-terminais. Esta rexión conservada podería estar implicada na unión co substrato ou na actividade catalítica. Obtívose a estrutura secundaria da N6-MTase TaqI (M.TaqI) a unha resolución de 2,4 Å. A molécula está pregada formando dous dominios, un dominio N-terminal catalítico, que contén os sitios de unión catalíticos e para o cofactor, e comprende unha folla beta de 9 febras central, rodeada de 5 hélices; e un dominio de recoñecemento do ADN C-terminal, que está formado por 4 pequenas follas beta e 8 hélices alfa. Os dominios N- e C-terminais forman unha fenda que acomoda o substrato (ADN). Propúxose unha clasificación das N-MTases, baseada nos arranxos dos motivos conservados (CM). Segundo esta clasificación, as N6-MTases que teñen un motivo DPPY (CM II) que aparece despois do motivo FxGxG (CM I) denomínanse N6-adenina MTases de clase D12. O sistema de restrición-modificación está composto por tres polipéptidos, chamados R, M e S. As subunidades M (hsdM) e S xuntas forman unha metiltransferase que metila dous residuos de adenina en febras complementarias dunha secuencia de recoñecemento do ADN bipartita. En presenza da subunidade R, o complexo pode tamén actuar como unha endonuclease, uníndose á mesma secuencia diana pero cortando o ADN a certa distancia dese sitio. Que o ADN sexa cortado ou modificado depende do estado de metilación da secuencia diana. Cando o sitio diana non está modificado, o ADN vai ser cortado, pero cando o sitio diana está hemimetilado, o complexo actúa como unha metiltransferase de mantemento, modificando o ADN para que ambas as febras sexan metiladas. O hsdM contén un dominio en hélice alfa no N-terminal, chamado dominio HsdM N-terminal.
As m4C metiltransferases (ADN metilases específicas de citosina N-4) son encimas que metilan especificamente o grupo amino na posición C-4 de citosinas no ADN. Estes encimas son compoñentes dos sistemas de restrición modificación de tipo II de procariotas. Recoñecen unha secuencia específica no ADN e metilan unha citosina desa secuencia. Con esta acción protexen o ADN da clivaxe realizada polos encimas de restrición de tipo II que recoñecen a mesma secuencia.
De novo e de mantemento
As metiltransferases de novo recoñecen algún sinal no ADN que fai que metilen a máis (novas) citosinas. Estes encimas exprésanse principalmente nas etapa temperás do desenvolvemento embrionario e establecen o patrón de metilación.
As metiltransferases de mantemento metilan o ADN cando unha febra está xa metilada. Funcionan durante toda a vida do organismo para manteren o patrón de metilación que fora previamente establecido polas metiltransferases de novo.
Mamíferos
Identificáronse tres ADN metiltransferases activas en mamíferos. Chámanse DNMT1, DNMT3A, e DNMT3B. Un cuarto encima previamente coñecido como DNMT2 non é, en realidade, unha ADN metiltransferase (ver máis abaixo).
A DNMT3L é unha proteína moi relacionada con DNMT3A e DNMT3B en estrutura e fundamental para a metilación do ADN, pero parece que é inactiva por si soa.
DNMT1
A DNMT1 é a ADN metiltransferase máis abondosa nas células de mamíferos, e considérase que é a metiltransferase de mantemento esencial en mamíferos. Metila predominantemente dinucleótidos CpG hemimetilados no xenoma de mamíferos. Este encima é de 7 a 100 veces máis activo no ADN hemimetilado en comparación co substrato non metilado in vitro, pero é aínda máis activo realizando a metilación de novo que outras DNMTs. O motivo de recoñecemento do encima humano implica só tres das bases no par dinucleotídico CpG: unha C nunha febra e CpG na outra. Este especificidade de substrato pouco estrita permítelle que metile estruturas infrecuentes como intermediarios de slippage no ADN a velocidades de metiltransferase de novo que igualan as súas velocidades como metiltransferase de mantemento. Como outras ADN metiltransferases citosina-5, o encima humano recoñece certas citosinas en ADN bicatenario e funciona por medio dun ataque nucleofílico. En células cancerosas humanas, a DNMT1 é responsable tanto da metilación de novo coma da de mantemento dos xenes supresores de tumores. O encima ten uns 1.620 aminoácidos. Os seus primeiros 1.100 aminoácidos constitúen o dominio regulador do encima, e os restantes forman o dominio catalítico. Estes dominios están unidos por repeticións de Gly-Lys. Requírense os dous dominios para a función catalítica da DNMT1.
A DNMT1 ten varias isoformas, que son: a DNMT1 somática, unha variante de empalme (DNMT1b) e unha isoforma específica do ovocito (DNMT1o). A DNMT1o sintetízase e almacénase no citoplasma do ovocito e é translocada ao núcleo celular durante o desenvolvemento embrionario temperán, mentres que a DNMT1 somática encóntrase sempre no núcleo das células dos tecidos somáticos.
O mutante nulo para DNMT1 de células nai embrionarias é viable e contén unha pequena porcentaxe de ADN metilado e actividade de metiltransferase. Os embrións de rato homocigotos para unha deleción en Dnmt1 morren aos 10–11 días de xestación.
TRDMT1
Aínda que este encima ten fortes semellanzas de secuencia coas 5-metilcitosina metiltransferases de procariotas e de eucariotas, en 2006, atopouse que o encima metilaba a posición 38 nun ARN transferente do ácido aspártico e non metilaba o ADN. Para reflectir na nomenclatura esta diferente función, o nome desta metiltransferase foi cambiado de DNMT2 a TRDMT1 (ARNt do ácido aspártico metiltransferase 1), que indica mellor a súa función biolóxica. A TRDMT1 é a primeira ARN citosina metiltransferase que foi identificada en humanos.
DNMT 3
A DNMT3a e a DNMT3b poden mediar a represión de xenes independente de metilación. A DNMT3a pode colocalizar xunto coa proteína da heterocromatina 1 (HP1) e a proteína de unión a metil CpG (MeCBP). Tamén poden interaccionar con DNMT1, o cal podería ser un evento cooperativo durante a metilación do ADN. A DNMT3a prefire a metilación de CpG mellor que a metilación de CpA, CpT, e CpC, aínda que parece ser que DNMT3a e DNMT3b teñen certa preferencia de secuencia de metilación. A DNMT3a metila sitios CpG a unha velocidade moito máis lenta que DNMT1, pero maior que a de DNMT3b.
A DNMT3L contén un motivo de ADN metiltransferase e é necesaria para establecer a impronta xenómica materna, a pesar de ser cataliticamente inactiva. A DNMT3L exprésase durante a gametoxénese cando ten lugar a impronta xenómica. A perda de DNMT3L dá lugar á expresión bialélica de xenes que normalmente non se expresan polo alelo materno. A DNMT3L interacciona con DNMT3a e DNMT3b e está colocalizada no núcleo. Aínda que a DNMT3L parece ser incapaz de metilar, pode participar na represión da transcrición.
Importancia clínica
Debido aos efectos epixenéticos da familia DNMT, están a investigarse algúns inhibidores de DNMT para o tratamento dalgúns cancros. Entre eles están:
Ligazóns externas
Este artigo contén información en dominio público procedente de Pfam e InterPro IPR001525, IPR003356, IPR012327 e IPR002941.
Sandra Harding
Traxectoria
Doutorouse na Universidade de Nova York en 1973. Os seus traballos enmárcanse dentro da Filosofía da Ciencia, a Epistemoloxía Feminista, a Teoría poscolonial e a metodoloxía en investigación. É profesora emérita na Universidade de California, Os Ánxeles, onde impartiu docencia dende 1994.
Harding foi a directora do 'Center for the Study of Women' da Universidade de California (1996-2000) e codirectora (xunto a Kathryn Norberg) da revista feminista, publicada por University of Chicago Press, Signs: Journal of Women in Culture and Society (2000-2005). Tamén traballou como profesora na Universidade de Delaware, e foi profesora invitada na Universidade de Ámsterdam, a Universidade de Costa Rica e a Escola politécnica federal de Zürich, Suíza.
Contribuíu ao desenvolvemento da Teoría do punto de vista, sendo unha das fundadoras do campo da Epistemoloxía Feminista, así como aos Estudos de Ciencia, Tecnoloxía e Xénero. As súas contribucións nestas áreas, así como a súa aproximación e crítica ao concepto de obxectividade na ciencia, foron de grande influencia para as Ciencias Sociais e para a Filosofía e xerou discusións no campo das Ciencias Naturais.
Sandra Harding foi consultada por numerosos organismos acerca de temas relacionados co feminismo e a ciencia poscolonial, foi o caso da Organización Panamericana da Saúde, o Fondo de Desenvolvemento das Nacións Unidas para a Muller e a Comisión de Ciencia e Tecnoloxía para o Desenvolvemento da Organización das Nacións Unidas (ONU). É coautora xunto a Elizabeth McGregor do capítulo "El Lugar de las mujeres en la ciencia y la Tecnología" do Informe mundial sobre la ciencia da UNESCO no ano 1996.
Zambia nos Xogos Olímpicos
Zambia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos baixo o seu nome actual en 1968, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán, agás en 1976. Anteriormente, competiu como Rodesia do Norte en 1964 e baixo a bandeira de Rodesia en 1960. Zambia nunca enviou deportistas para competir nos Xogos Olímpicos de Inverno.
Os deportistas zambianos gañaron dúas medallas olímpicas. O boxeador Keith Mwila gañou a primeira medalla do país, un bronce en boxeo, na categoría de -48kg nos Xogos Olímpicos de 1984, e doce anos despois, Samuel Matete conseguiu a medalla de prata na proba de 400 metros valados masculino.
O Comité Olímpico Nacional de Zambia foi creado en 1951 e recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en 1963.
O Outeiriño, Santa Locaia de Parga, Guitiriz
O Outeiriño é un lugar da parroquia de Santa Locaia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
Hermann Emil Fischer
Hermann Emil Fischer, nado en Euskirchen o 9 de outubro de 1852 e finado en Berlín o 15 de xullo de 1919, foi un químico alemán gañador do Premio Nobel de Química de 1902.
Isabel Orbe
Isabel Orbe Garay, nada en Vitoria en 1945 e finada ibídem en 1995, foi unha psiquiatra vasca.
O Outeiriño, Santa Locaia de Parga, Guitiriz
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Hermann Emil Fischer
Traxectoria
Fischer licenciouse na Universidade de Estrasburgo en 1872 e doutorouse en 1874. Os seus estudos concentráronse na química orgánica, especialmente nos principios activos do café, do cacao, do té, da cafeína e da teobromina. Estableceu a constitución dunha serie de compostos neste campo e tamén os sintetizou.
Os seus traballos máis famosos, porén, foron coas purinas e os azucres. Entre 1882 e 1906 os seus traballos mostraron que diversas substancias pouco coñecidas na época, como a adenina, a xantina, a cafeína, o ácido úrico e a guanina todas pertencían a unha mesma familia homoxénea, e poderían derivar unhas das outras. El previu en 1884 a existencia da purina, a substancia común aos compostos acima, e conseguiu sintetizala en 1898.
Isabel Orbe
Realizou a súa especialidade de Psiquiatría na Clínica López Ibor de Madrid. Foi unha pioneira na investigación e desenvolvemento da integración das persoas con síndrome de Down. En Xenebra traballou estreitamente co Dr. Ajuriaguerra, tamén vasco, especialista en Neuroloxía e Psiquiatría Infantil.
De regreso a España foi a Xefa de Psiquiatría Infantil do Centro para a diagnose e orientación de nenos e adultos con discapacidade intelectual, ADOZ.
Na década dos 90 do século XX foi deputada no Parlamento Vasco polo Partido Nacionalista Vasco, aínda que máis en relación co seu interese profesional por traballar a prol dos discapacitados que polo político.
Het Wilhelmus
Het Wilhelmus ( en galego: O Guillerme) é o himno dos Países Baixos e o himno nacional máis antigo do mundo aínda que a letra do himno xaponés Kimi Ga Yo (non a música) data do século IX. Aínda que non foi recoñecido como oficial até 1932, sempre foi unha canción moi popular entre os neerlandeses.
Ao igual que moitos himnos, a orixe do Het Wilhelmus foi na loita da nación para acadar a súa independencia. A letra fala de Guillerme de Orange, a súa vida e porque loitou polo pobo neerlandés. Como resultado disto o himno está escrito como se fose cantado por el mesmo.
Estrutura
miniatura|dereita|Versión coral do himno A letra está composta de 15 estrofas. A primeira letra de cada estrofa na súa versión orixinal en lingua neerlandesa antiga, representan un acrónimo que forma o nome 'Willem van Nassov' (Nassov era unha variante ortográfica para Nassau). En neerlandés moderno, as primeiras letras das estrofas 12 e 13 comexan con Z en lugar de S, resultando en 'Willem van Nazzov'.
Gaara
Gaara (我愛羅) tamén coñecido como Gaara do Deserto (砂漠の我愛羅), é un personaxe ficticio do manga e anime Naruto, creado por Masashi Kishimoto. Kishimoto creou a Gaara para que fose un personaxe que se polarizara co protagonista da serie, Naruto Uzumaki, xa que ambos personaxes naceron en circunstancias semellantes, pero desenvolveron personalidades bastante diferente debido a que medraron nun ambiente con múltiples problemas.
Tanto no manga como no anime, Gaara é un ninja pertencente á Aldea Oculta da Area, ademais de ser o fillo do antigo líder de dita aldea, o Cuarto Kazekage. Mentres se atopaba no ventre da súa nai, o seu pai intentou convertelo nunha arma humana mediante a introdución dunha besta con cola. Como consecuencia, foi rexeitado polos aldeáns da súa aldea, o que posteriormente o levou a converterse nun asasino desapiadado, matando a calquera sen ningún remorso, ó igual que trataba ós seus irmáns, Kankurō e Temari, con desprezo. Porén, a súa batalla contra Naruto permitiu que cambiase o seu punto de vista, polo que comezou a axudar ós demais para emular a actitude de Naruto. Durante a segunda parte da serie, Gaara convértese no Quinto Kazekage da súa aldea. Gaara tamén apareceu en diversos medios relacionados con Naruto, incluíndo a segunda película baseada na serie, así como a terceira animación orixinal e múltiples videoxogos.
Numerosas publicacións adicadas ó anime e manga comentado respecto ó personaxe. IGN comentou que a disparidade entre Naruto e Gaara parecía «emocionante» e «un pouco arrepiante». Anime News Network mencionou que a batalla entre Naruto e Gaara foi o punto máis crítico e importante de toda a serie. De acordo coa base de datos sobre os lectores de Naruto, Gaara logrou ser popular, colocándose en posicións altas en diversas enquisas, chegando a acadar posicións entre os dez primeiros postos. Asemade, variedades de pezas mercadotécnicas baseadas na aparencia de Gaara foron lanzadas á venda, dos que se inclúen peluches e chaveiros.
Creación e concepción
Masashi Kishimoto, o autor da serie de Naruto, creou a Gaara como un doppelgänger do protagonista, Naruto Uzumaki, así como para marcar un contraste entre ambos personaxes. El e Naruto posen certas similitudes en cuanto ó seu pasado, xa que foi rexeitado polos aldeáns debido a que é o jinchūriki do bijū Shukaku, unha cuestión que Kishimoto describe como «moi semellante á de Naruto». O desenvolvemento do estado emocional de Gaara, o cal consistiu en pasar de ser un neno cariñoso e tímido a ser un personaxe sádico e retraído, o autor realizouno coa intención de crear unha simpatía polo personaxe con respecto ós seus lectores, pois é contrastado coa actitude alegre e problemática que adquiriu Naruto. Ademais, o seu deseño foi fíxose pensando en asemellalo a un tanuki, pois Kishimoto pensou que iso o faría un bo rival para o Kyūbi que contén Naruto, posto que varias características do Ichibi (一尾) foron consideradas por Kishimoto como opostas ás do Kyūbi. A historia do pasado de Gaara volveuse unha das favoritas do mangaka na primeira parte, e mesmo revisou varias veces as ilustracións en tales capítulos, pois quería que os lectores entenderan mellor o estado mental de Gaara.
Personalidade
Co paso do tempo, Gaara adquiriu un comportamento sádico e unha extraordinaria sede de sangue. O seu impulso por matar é unha das súas principais características ó comezo da serie. Despois do seu ingreso nos «Exames Chūnin», Gaara demostrou pouco interese en dita proba, pero aínda mantiña a necesidade de matar ou ferir gravemente a calquera que se cruzase no seu camiño. Mentres combate a diversos opoñentes poderosos durante o proceso dos exames, Gaara comeza a crer que debe matar a calquera que perciba como máis forte que el, xa que «serían unha ameaza para a súa supervivencia».