cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacho Carretero
Traxectoria
Comezou a traballar en redaccións de varios medios e despois pasou a ser freelance para medios como JotDown, XL Semanal, Gatopardo ou El Mundo. Realizou reportaxes sobre o narcotráfico en Galicia, o xenocidio de Ruanda, o virus Ebola en África, a guerra de Siria, a Vaga de incendios forestais de 2017 en Galicia ou o Deportivo da Coruña.
Do seu libro sobre o narcotráfico en Galicia, Fariña (2015), fíxose unha serie de televisión co mesmo nome (Fariña) estreada en Antena 3 o 28 de febreiro de 2018, unha semana despois de que o libro sufrira un secuestro cautelar por orde da xuíza de Collado Villalba Alejandra Pontana, logo de que o exalcalde do Grove Alfredo Bea Gondar denunciase o autor por suposta vulneración do seu dereito á honra. O libro colocouse no número un de vendas e a serie acadou unha grande audiencia.
Catenae
Catenae (en latín: cadeas) é un tipo de comentario que consiste na unión de extractos de varios autores para elaborar unha explicación da Biblia.
Adi Shankara
dereita|miniatura|250px|Shankara, estatua no Shankaracharya Mandir, Allahabad. Adi Shankara (Devanāgarī: आदि शङ्कर, Ādi Śaṅkara, IPA: [aːd̺i ɕaŋkara]; Malayalam: ആദി ശങ്കരാ), tamén chamado Shankaracharya, nado no 788 e finado no 820, foi o primeiro filósofo que consolidou a doutrina Advaita Vedanta, unha escola do Vedanta na India.
Ensinos
Os seus ensinos baséanse na unidade da alma con deus, na cal, deus é visto como simultáneo e persoal aos seus atributos.
Na tradición Smarta, Adi Shankaracharya é recoñecido como unha encarnación de Shiva. Tamén é coñecido por fundar as 10 ordes tradicionais de monxes hindús, agora chamados Swamis.
O seu nome, Adi Shankara, fai referencia tamén a ser "o primeiro (Adi) na súa liñaxe", e isto é atribuíble a que actualmente na India se atopa un sucesor pontificio en cada unha das ordes que el fundou.
Paramahansa Yogananda refírese a el, nas súas obras, como "swami Shankara".
miniatura|dereita|230px|Templo vidyasankara, en Sringeri.
Carboeiro de Francia, Carboeiro, Silleda
Carboeiro de Francia é un lugar da parroquia de Carboeiro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 34 habitantes ( 16 homes e 18 mulleres ).
O Outeiro, Lamas, Boqueixón
O Outeiro é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de Boqueixón na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 48 habitantes (25 homes e 23 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Illa Anvers
miniatura|Imaxe da [[NASA da illa Anvers.]] A Illa Anvers, (Anvers Island ou Antwerp Island ou Antwerpen Island ou Isla Amberes) é a maior do Arquipélago Palmer, a 10 Km da costa oeste da Península Antártica, atópase na parte máis austral do arquipélago, ao suroeste da Illa Brabante.
Anvers, unha illa de tipo continental, é alta e montañosa. Ten uns 61 Km de lonxitude, cun área de 2.432 Km² e unha lonxitude de costas de 379 Km.
Radha Mitchell
Radha Rani Amber Indigo Ananda Mitchell, nada o 12 de novembro de 1973 en Melbourne, Victoria, é unha actriz australiana. É coñecida polos seus papeis nos filmes Pitch Black, Finding Neverland, Phone Booth, Man on Fire, Silent Hill e The Crazies.
Illa Anvers
O seu nome débese á expedición belga, en 1898, ao mando de Adrien de Gerlache en homenaxe á cidade de Antuerpen, en Bélxica.
A Arxentina inclúe á illa dentro do Departamento Antártida Arxentina que forma parte da provincia de Terra do Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur, para Chile forma parte do Territorio Chileno Antártico e para o Reino Unido do Territorio Antártico Británico, pero estas reclamacións están suspendidas en virtude do Tratado Antártico.
Base Palmer
A Base Palmer na Illa de Anvers atópase na costa suroeste da illa e é a única base estadounidense ao norte do círculo antártico. A construción terminou en 1968. Ao redor de 50 persoas poden habitar a Estación de Palmer ao mesmo tempo. A estación chamase así pora Nathaniel Palmer, probablemente foi unha das tres primeiras persoas en ver a Antártida. Hai laboratorios de ciencias na base, así como un peirao.
Mar Pereira
María del Mar Pereira Álvarez, nada en 1967 en Vigo, é unha directiva e xestora pública galega.
Traxectoria
Licenciouse en Física pola Universidade de Santiago de Compostela, que anos despois completou cun mestrado en Economía e Xestión da saúde na mesma universidade. En 1990 comezou a traballar coma enxeñeira de desenvolvemento en INISEL, unha empresa pública, que despois se integrou no que agora é Indra . En 1993 entrou a traballar en Sopra-Bull como analista, e en 1995 incorpórase xa á consellería de Sanidade da Xunta de Galicia como responsable técnico de diferentes proxectos. Mantense na consellería, en diversos postos tanto na administración da mesma coma no Sergas, ata 2005 data en que chega a ser Subdirectora Xeral de Información e Servizos Tecnolóxicos da Consellería. Durante ese tempo aprobou ademais a oposición, co que se converteu en funcionaria coa categoría de técnica superior.
Ás poucas semanas da marcha de Alberte Núñez Feijóo a Madrid, e logo da chegada de Alfonso Rueda á presidencia da Xunta, en setembro de 2022 Mar Pereira anunciou a súa dimisión. Foi substituída no seu posto por Julián Cerviño.
Epixénese (bioloxía)
miniatura|300px|Planta con [[talos e follas que se converten en flores por epixénese.]]
En bioloxía, epixénese é unha proposición teórica antiga, hoxe demostrada cientificamente, sobre o método polo cal se desenvolve un individuo: un embrión desenvólvese a partir dun ovo / cigoto inicialmente non diferenciado. É dicir, non existen nos gametos (óvulo, espermatozoide) compoñentes en miniatura de órganos preexistentes (como na teoría do homúnculo).
Esta teoría era a oposta á chamada "preformación", e en oposición a esta teoría a epixénese chámase tamén neoformacionismo ou neoformismo. A epixénese dicía que os órganos do embrión se forman por medio de inducións por parte do ambiente.
O caso paradigmático é o do crecemento, no que a partir dun cigoto se desenvolve unha complexa estrutura celular e orgánica. Por extensión, en teoría de sistemas inclúense os mecanismos que permiten a un determinado individuo modificar certos aspectos da súa estrutura interna ou externa como resultado da interacción coa súa contorna inmediata. A epixénese representa, por tanto, o proceso de "sintonización" final mediante o cal cada individuo se adapta de forma eficaz ao seu ambiente a partir das capacidades contidas na súa información xenética. Os xenes son parte dunha rede complexa de interaccións que se retroalimenta e, por tanto, non actúan como identidades independentes.
Os exemplos máis evidentes de sistemas con capacidade de aprendizaxe seguindo a teoría epixenética, constitúenos o sistema nervioso central e o sistema inmune. No caso do sistema nervioso central, a capacidade de aprendizaxe (dada pola gran plasticidade neuronal) é de vital importancia, pois o número estimado de conexións sinápticas nun cerebro humano supera sobradamente o número de nucleótidos contidos no xenoma humano (como media unha soa neurona do cerebro humano establece 50 000 sinapses).
Por tanto, na epixénese un embrión desenvólvese a partir dunha forma simple, como unha semente, espora ou ovo, para converterse progresivamente nun organismo máis complexo a través de sucesivas etapas de multiplicación e de diferenciación celular. . Son, pois, o conxunto dos procesos o que determina as características fenotípicas ao longo de todo o desenvolvemento dun organismo.
Historia
Existiu un debate formulado desde a visión epixenética que se confrontaba á "preformación"; esta última supoñía que os órganos estaban presentes en forma de miniatura dentro dalgún ou de ambos os gametos. A defensa do preformacionismo acabouse a mediados de 1820 cando a tecnoloxía da época puido documentar a orixe epixenética dos órganos. Este debate foi histórico e xa Aristóteles, no libro Sobre a xeración dos animais (350 a. C.), propoñía a epixénese como método de desenvolvemento dos embrións. William Harvey, en 1651, apoiou a visión da incidencia do medio no desenvolvemento do embrión. En 1672, Marcelo Malpighi dubidou da epixénese ao observar que o ovo do polo sen incubación tiña unha gran cantidade de estrutura. Kaspar Friedrich Wolff, na segunda metade do século XVIII, reviviu a teoría epixenética ao demostrar que estruturas presentes no polo adulto non tiñan a súa contraparte no embrión.
Immanuel Kant e Johann Friedrich Blumenbach fixeron un intento de reconciliar as dúas teorías ao postularen unha forza de desenvolvemento (Bildungstrieb) que se herdaba a través das células xerminais. Esta visión é parecida á de biólogos modernos en que as instrucións para desenvolver todo o organismo se encontran presentes no ovo, o cal despois se vai multiplicando e as células diferenciando en diversos tipos e orixinando os distintos órganos. Os científicos máis salientables que revolucionaron a bioloxía do desenvolvemento e puxeron fin á teoría da preformación foron: Christian Pander, Karl Ernst von Baer e Heinrich Rathke. Con eles, a bioloxía do desenvolvemento converteuse nunha disciplina científica especializada.
Epixenética
En 1942 Conrad Waddington, biólogo e xenetista, creou o termo epixenética fusionando as palabras epixénese e xenética. Cando Waddington creou o termo, o papel dos xenes no desenvolvemento dos organismos era en gran medida descoñecido. . O termo creouse principalmente para referirse ao esencial que eran tnto a xenética coma a interacción do ambiente sobre o control do desenvolvemento, como se explica na teoría da paisaxe epixenética. Nos seus estudos, C. Waddington estivo esencialmente interesado nas situacións onde a variación xenética non estaba acoplada á variación fenotípica, senón que era o resultado do ambiente externo. Nas súas experiencias, Waddington induciu xeneticamente diversos caracteres na mosca Drosophila melanogaster para estudar a plasticidade dos diferentes fenotipos en distintas condicións ambientais.
Actualmente, o termo epixenética define "os mecanismos moleculares que modulan o ADN independentemente das alteracións da secuencia de ADN ou da regulación da expresión xénica exercida polas vías de interaccións entre proteínas e/ou os ARN producindo resultados fenotípicos". O xenoma é influenciado tanto polas condicións ambientais coma polo programa de desenvolvemento estándar dun organismo. O xenoma pode integrar os cambios ambientais, pero ese sinal do exterior modifica o fenotipo dun organismo pola regulación da expresión xénica sen cambiar a secuencia do ADN do xenoma.
Castelo de area
miniatura|dereita|220px|Castelo de area feito nunha competición miniatura|220px|dereita|Un elaborado castelo de area. Un castelo de area é unha escultura feita en area, normalmente un castelo mais tamén pode ser outra figura real ou mesmo abstracta. O lugar ideal para traballar e experimentar son as praias. Aínda que popularmente se construen por lecer, divertimento (especialmente os raparigos e raparigas); tamén está considerado como un xeito de arte, arte efémera. Algúns mesmo chegan a acadar case os 9 metros de altura. Hai numerosos concursos de construción de castelos. A modalidade máis espallada consiste en facer esculturas que non sexan necesariamente castelos onde se propón un tema e os diferentes artistas traballan na area para lle dar forma de acordo ao tema (como estatuas, rostros etc).
Historia
Non existe data exacta para referenciar a invención das esculturas e formas de area (os exipcios utilizaban a area para faceren modelos a escala das pirámides que ían construír), mais a construción de castelos de area con fins artísticos comezou nos Estados Unidos a principios do século XX. Os concusos e exposicións tiveron tamén alá a súa orixe, e en 1990 espalláronse pola Europa. O Castelo de area máis alto foi construído no ano 2003 nos Estados Unidos e mide 8.91 metros.
Futurology
Futurology é o décimo segundo álbum da banda galesa de rock alternativo Manic Street Preachers, publicado o 7 de xullo de 2014 a través do selo Columbia Records. O disco conta coas colaboracións de Green Gartside, Nina Hoss, Georgia Ruth, Cian Ciaran e Cate Le Bon.
Cando foi editado o álbum tivo moi boas recensións. Entre os críticos é un dos traballos de Manic Street Preachers mellor recibidos, e comercialmente é o disco da banda que máis alto chegou nas listas dende Send Away The Tigers, estreándose no número 2 da lista británica. de álbums.
Campionato Brasileiro Série A 1973
O Campionato Brasileiro Série A 1973, oficialmente Terceiro Campeonato Nacional de Clubes foi a 17º edición da Série A, o primeiro nivel de fútbol no Brasil. Empezou o 25 de agosto de 1973 e finalizou o 28 de febreiro de 1974. O campión foi o Palmeiras.
Castelo de area
Técnica
A técnica básica é simples, mais debemos ter en conta que a area húmida e compacta admite un tratamento de rebaixe e un tratamento de adicion. Ambos son os que se utilizan na construción dos castelos de area. Se queremos comezar por algo fácil podemos seguir os pasos que se indican:
Este xeito de traballo pode considerarse moi naïve máis resulta de grande beleza non pola dimensións das obras senón pola criatividade e o detalle do acabado.
O Sagramón, Miraz, Xermade
O Sagramón é un lugar da parroquia de Miraz no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (2 homes).
Zeta Orionis
miniatura|dereita|Cinto de Orión con Alnitak á esquerda. Zeta Orionis (ζ Orionis / ζ Ori), máis coñecida coma Alnitak é un sistema estelar no oeste da constelación de Orión. Localizada a 817 anos luz da Terra. Inclúe unha estrela superxigante azul 30.000 veces máis luminosa có Sol. A súa magnitude absoluta e -6.6. O nome ven do árabe Al Nitak (o cinto). Ao sur de Alnitak está situada a nebulosa IC 434
Carta a unha profesora
Carta a unha profesora (no orixinal en italiano Lettera ad una professoressa) é un libro de pedagoxía emancipadora escrito por alumnos da Escola de Barbiana.
Temática
Explica os inicios da Escola ó mesmo tempo que formula unha crítica construtiva á escola tradicional italiana, definida como "un ospedale che cura i sani e respinge i malati" (un hospital que cura ós sans e empeora ós enfermos). Critica a falta de preocupación polos rapaces con dificultades, mentres que se favorecía ós rapaces cunha formación familiar anterior, clase esta personificada en "Pierino del dottore" (un típico rapaz, fillo dun profesional de clase alta, que xa sabía ler ó chegar á escola).
Tradución ao galego
Traduciuno ao galego Carlos Acevedo en 2019 na editorial Kalandraka.
Guntō
Historia e descrición
miniatura|dereita|Oficiais xaponeses entregando as súas espadas a tropas indias en Malaia trala rendición do Xapón en 1945 Durante o período Meiji a clase samurai desapareceu de forma gradual, e o edicto Haitōrei de 1876 prohibiu levar espadas en público agás a determinados individuos, como os antigos daimyos, o persoal militar e a policía. Os fabricantes de espadas tiveron dificultades para sobrevivir economicamente durante este período por mor da modernización do exército xaponés, e moitos deles comezaron a producir outros obxectos, como por exemplo cuberterías. As accións militares levadas a cabo polo Xapón na China e Rusia durante o período Meiji axudaron a revivir a manufactura de espadas, e xa no período Shōwa, pouco antes do comezo da segunda guerra mundial, volveron a producir espadas a unha grande escala.
No período de militarización previo á Segunda Guerra Mundial e durante toda a guerra tódolos oficiais xaponeses estaban obrigados a levar unha espada. Nesta época producíronse espadas de fabricación tradicional, o que resultaba insuficiente para cubrir a gran demanda de espadas, polo que aumentou o número de ferreiros con ningún ou moi poucos coñecementos na manufactura das espadas tradicionais xaponesas. A maiores disto, a subministración do aceiro xaponés específico (tamahagane) empregado na fabricación destas espadas estaba limitado polo que se viron obrigados a empregar outros tipos de aceiro e a modificar o proceso da fabricación das espadas.
As espadas non tradicionais producidas neste período denomínanse "Showato", e no ano 1937 o goberno xaponés comezou a requirir o uso de etiquetas especiais para distinguilas das espadas de fabricación tradicional. As espadas Showato non se consideran verdadeiras espadas xaponesas no propio país, e poden ser confiscadas legalmente, mentres que fóra do país colecciónanse como obxectos históricos.
Kyū guntō
A primeira espada estándar do exército xaponés coñeceuse como kyū guntō (旧軍刀). Murata Tsuneyoshi (1838-1921), un xeneral xaponés que fabricara armas de fogo con anterioridade, comezou a fabricar o que probablemente foi o primeiro substituto de fabricación en masa para as espadas tradicionais xaponesas. Estas espadas coñécense como "Murata-to" e usáronse tanto na guerra sino-xaponesa (1894-1895) coma na guerra ruso-xaponesa (1904-1905). As espadas kyū guntō usáronse dende 1875 ata 1934 e tiñan unha gran semellanza coas espadas estadounidenses da época.
Shin guntō
miniatura|300px|Shin guntō A Shin guntō (新軍刀) serviu de arma e distintivo de rango para o exército imperial xaponés entre os anos 1935 e 1945. Durante gran parte deste período as espadas fabricáronse no Arsenal Naval de Toyokawa. En resposta a un aumento do nacionalismo dentro das forzas armadas, deseñouse un novo estilo de espada para o exército xaponés no ano 1934. O shin guntō estilizouse a partir dun tachi tradicional do período Kamakura (1185-1332). Os rangos dos oficiais simbolizábanse por medio de borlas de cores atadas nun extremo da empuñadura. As cores asignadas eran o marrón/vermello e dourado para os xenerais, o marrón e vermello para os oficiais de campo, o marrón e azul para os oficiais de compañía e o marrón para os sarxentos e cabos.
Tipo 98
No ano 1938 cambiouse ó modelo shin guntō Tipo 98 (九八式軍刀), esencialmente unha simplificación do Tipo 94 con poucas diferenzas entre os dous modelos. Este modelo sufriu moitos cambios dende o ano 1938 ata a fin da guerra no ano 1945.
Kaiguntō
A espada Kaiguntō (海軍刀) é a versión naval menos común do shin guntō. Algunhas destas espadas fabricáronse con fíos feitos de aceiro inoxidable.
Pedro Varela Castro
Pedro Varela Castro, nado en Lema (Arzúa) en agosto de 1879 e finado na Estrada o 6 de xuño de 1958, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Durante a República militou no Partido Radical, foi concelleiro da Estrada e en xaneiro de 1934 foi nomeado deputado provincial polo distrito A Estrada-Lalín. Volveu ser nomeado deputado provincial en decembro de 1935. Nas eleccións de 1936 formou parte da candidatura de Centro encabezada por Manuel Portela Valladares. Instruído expediente polo Tribunal de Responsabilidades Políticas en 1940, foi condenado en 1941 a unha multa de 6.000 pesetas e 3 anos de inhabilitación.
Coelurus
Coelurus é un xénero de dinosauro coelurosauro que viviu a finais do período Xurásico superior (hai entre 155 e 152 millóns de anos). O seu nome quere dicir "cola oca", referíndose aos ocos das vértebras da súa cola (do grego κοῖλος, koilos = oco + οὐρά, oura = cola). Aínda que o seu nome está conectado cunha das principais divisións de terópodos (Coelurosauria), historicamente a súa clasificación foi pobremente entendida e ás veces foi confundido co seu contemporáneo máis coñecido Ornitholestes. Como moitos outros dinosauros estudados nos primeiros anos da paleontoloxía tivo unha historia taxonómica confusa, con diversas especies que foron nomeadas dentro do xénero e que posteriormente foron tranferidas a outros xéneros ou cuxos nomes foron abandonados. No presente, só está recoñecida unha soa especie como válida, a especie tipo, C. fragilis, descrita por Othniel Charles Marsh en 1879. É coñecida por un único esqueleto parcial atopado na Formación de Morrison de Wyoming, nos Estados Unidos de América. Era un pequeno carnívoro bípede con patas elongadas.
Grou pequeno
O grou pequeno (Anthropoides virgo ou o sinónimo Grus virgo) é unha especie de ave gruiforme da familia Gruidae. A súa área de distribución comprende Asia central (zona de cría), África subsahariana e o sur de Asia (áreas de invernada). Tamén hai pequenas poboacións en Chipre e Turquía.
Descrición
O grou pequeno mide entre 85 e 100 cm de lonxitude e entre 1,55 e 1,80 m de envergadura. As ás e o corpo están cubertas dunha plumaxe gris. O pescozo e a cara son negros, e a parte traseira da cabeza está coroada por unha serie de plumas brancas e finas. O peito ten plumas longas e negras. Os ollos son vermellos. O peteiro e as patas son máis curtos que noutros grous debido á súa alimentación.
Os pitos teñen a plumaxe gris, fóra da parte superior da cabeza, que é de cor marrón. Os exemplares novos teñen a coloración dos adultos, aínda que a cabeza é gris.
Bioloxía e comportamento
Esta especie migra desde a área de cría, nas pradarías centroasiáticas, até a zona de invernada, en África ou na India entre agosto e setembro. Adoitan viaxar en grupos grandes, duns 400 individuos. Durante a viaxe moitas morren de fatiga, fame ou por depredadores. Nas zonas de invernada congréganse en grandes grupos, de até 20.000 individuos, en ocasións xunto ó grou. Entre marzo e abril, os grous emprenden a súa viaxe de regreso ás zonas de cría.
Na época de apareamento, o macho e a femia realizan danzas e chamadas de cortexo, aínda que as danzas distínguense por estar compostas de menos saltos, e as chamadas son máis agudas e intensas que noutros grous. Tras o apareamento, a femia pon 1 ou 2 ovos, que son incubados durante 1 mes. Tras nacer, os pitos permanecen xunto os proxenitores ata que son independentes, ós 65 días de nacer como máximo.
Relación co home
O grou pequeno constitúe parte da cultura de Paquistán e o norte da India. É chamada koonj, e aparece na poesía e literatura da rexión como símbolo de fidelidade matrimonial. A formación en voo do grou foi adoptada polo exército na Antiga India.
Conservación
A UICN considera ó grou pequeno como especie de preocupación menor. A poboación sitúase entre os 200.000 e os 240.000 exemplares. É vulnerable á caza furtiva, así como á degradación do seu hábitat.
VRML
Versións
A primeira versión, VRML 1.0, apareceu en outubro de 1994 e completouse en maio de 1995 feito por unha división de Silicon Graphics. A linguaxe só permitía crear mundos estáticos polo que en agosto de 1996 apareceu VRML 2.0 que permitía a animación e interacción dos mundos vituais. VRML 97 saíu en decembro de 1997 para adaptala ás específicacións ISO, e non tiña cambios substanciais en relación á anterior.
O Irixo, Campo, O Irixo
O Irixo é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 167 habitantes (87 homes e 80 mulleres).
Neste lugar está a capital do concello.
Johann Ambrosius Bach
Traxectoria
O fillo de Christoph Bach (1613–1661), Ambrosius naceu en Erfurt, en Turinxia (actualmente en Alemaña e daquela pertencente ao Sacro Imperio Romano Xermánico), sendo irmán xemelgo de Johann Christoph Bach (1645–1693). Ambrosius foi empregado como violinista na súa cidade natal.
En 1671 trasladouse a Eisenach (Turinxia), onde entrou a traballar como trompetista da corte e director dos músicos da cidade. O 1 de abril de 1668 casou coa súa primeira muller, Maria Elisabeth Lämmerhirt, coa que tivo oito fillos, dos cales catro se converteron en músicos, entre eles Johann Sebastian. Maria Elisabeth morreu o 3 de maio de 1694, e o 27 de novembro dese mesmo ano casou con Barbara Margaretha (nada Keul, xa enviudara dúas veces). Johann Ambrosius morreu en Eisenach menos de tres meses despois, e seus dous fillos, Johann Jacob Bach e Johann Sebastian Bach, trasladáronse a Ohrdruf co seu irmán máis vello, Johann Christoph Bach.
Edward Likowski
Edward Likowski, nado o 26 de setembro de 1836 en Wreschen (Reino de Prusia) e finado o 20 de febreiro de 1915 en Posen (Reino de Prusia), foi un eclesiástico católico latino polaco, arcebispo metropolitano de Gniezno e Poznań e primado de Polonia dende 1914 até o seu pasamento.
Traxectoria
O 21 de decembro de 1861 foi ordenado sacerdote da arquidiocese católica latina de Gniezno e Poznań. Logo da súa ordenación, exerceu o seu ministerio como capelán e profesor de relixión durante catro anos. En 1865 foi nomeado profesor de Historia da Igrexa e Dereito canónico, e ao ano seguinte obtivo da Academia de Münster o título de Doutor en Teoloxía.
O 13 de agosto de 1914 foi nomeado arcebispo metropolitano de arquidiocese católica latina de Gniezno e Poznań. Finou no cargo ao ano seguinte, o 20 de febreiro de 1915.
Elaine de Astolat
miniatura|300px|dereita|Morte de Elaine de Astolat por [[Sophie Anderson.]] Elaine de Astolat, tamén coñecida como Elaine a Branca, Elaine a Xusta ou A dama de Shalott, é un personaxe recorrente nas lendas da Materia de Bretaña. É filla de Bernard de Astolat e unha figura clásica do amor non correspondido.
No libro Le Morte d'Arthur de Thomas Malory, ela está namorada de Lancelot, quen acepta levar as súas cores durante un torneo para non ser recoñecido. Isto fixo que a raíña Xenebra ficase moi anoxada. Finalmente, Elaine morre de amor polo seu cabaleiro.
Orán, Alxeria
Orán (en وهران‎, Wahrān) é unha cidade do noroeste de Alxeria, capital da provincia homónima. Localízase na beira do mar Mediterráneo, a 432 quilómetros da capital Alxer. A cidade ten unha poboación de 759.645 habitantes (2008) e é o principal centro de transporte de mercancías e industrial do occidente do país.
Durante o período colonial francés, Orán foi a capital do departamento de Orán. É un importante porto e centro comercial, e é sede da Universidade de Orán. O barrio antigo da cidade posúe unha alcazaba e unha mesquita do século XVIII. A poboación da cidade era de 674.273 persoas (2009), e a urbana dun millón.
José Antonio Vázquez Calviño
José Antonio Vázquez Calviño, finado en 1990, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Médico na Pobra do Brollón dende 1960. Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura da Agrupación de Electores Independiente da Pobra do Brollón e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1987 encabezou a candidatura de AP e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Nas eleccións xerais de 1986 foi elixido deputado no Congreso pola provincia de Lugo por AP na III lexislatura (1986-1989). A corporación municipal da Pobra do Brollón instaurou o Memorial Calviño na súa honra.
República Socialista Soviética de Armenia
A RSS de Armenia (en armenio: Հայկական Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետություն; Ruso: Армянская Советская Социалистическая Республика) ou República Socialista Soviética de Armenia comezou a existir cando o Partido Comunista de Armenia se proclamou co control de Armenia o 29 de novembro de 1920. O 1 de decembro de 1920 o Primeiro Ministro Simon Vratsian cedeu o control do país. Este trocou máis tarde o seu nome polo de República Socialista Soviética de Armenia. O período é coñecido ás veces como Segunda República de Armenia, que seguiu á curta República Democrática de Armenia. O 23 de agosto de 1990, foi renomeada República de Armenia.
Aurora Vidal Caramés
María Dolores Aurora Vidal Caramés, nada en Pontevedra o 23 de marzo de 1934, é unha mestra e escritora galega.
República Socialista Soviética de Armenia
Absorción pola Unión Soviética
Tralos dolorosos sucesos baixo dominio otomán co Xenocidio Armenio e a subseguinte Guerra Armenio-Turca, a República Democrática de Armenia foi invadida polos Bolxeviques en 1920, e foi declarada unha República Soviética. Tras isto, Turquía e a nova República Socialista negociaron o Tratado de Kars, no cal Turquía cedeu Adjara á URSS a cambio do territorio Kars (hoxe en día as provincias turcas de Kars, Iğdır, e a Ardahan). O territorio cedido a Turquía incluía a antiga vila de Ani e o monte Ararat, a terra espiritual de Armenia. Hoxe en día, Armenia non recoñece o Tratado de Kars.
Dende o 12 de Marzode 1922 até o 5 de decembro de 1936 foi parte de República Federativa Socialista Soviética Transcaucásica xunto á RSS de Xeorxia e á RSS de Acerbaixán. Os armenios gozaron dun período de relativa estabilidade baixo o dominio soviético. Eles recibían medicinas, comida, e outras provisións de Moscova e o réxime comunista foi un bálsamo en contraposición ó turbulento final dos anos do Imperio Otomán. A situación era, por suposto, difícil para a Igrexa esmagada baixo o dominio Soviético. miniatura|esquerda|150px|Un cartel de propaganda dos soviéticos liberando Armenia.
Aurora Vidal Caramés
Traxectoria
Filla de Xoán Vidal Martínez e María Josefa Aurora Caramés Monteagudo, nada en Vilar de Mato (Cequeril, Cuntis). Tivo tres irmáns e catro irmás, entre elas a tamén escritora Clementina Vidal Caramés, e foi sobriña da poeta Aurora Vidal Martínez.
República Socialista Soviética de Armenia
O réxime de Stalin
Trala morte de Vladimir Lenin, Iosif Stalin tomou as rendas do poder. A sociedade Armenia e a súa economía foron cambiadas dramaticamente por Stalin e o seu gabinete político moscovita. En 1936, baixo control de Stalin, a RFSST foi disolvida e Armenia, Acerbaixán, e Xeorxia volvéronse repúblicas separadas. No seu escudo de armas a RSS de Armenia incluíu o Monte Ararat. Isto provocou protestas por parte de Turquía xa que Ararat era parte do seu territorio. O Kremlin respondeu que, aínda que o símbolo turco era a lúa crecente, iso non quería dicir que eles ían escalar a Lúa. Tras isto, Armenia sufriu outra perda territorial cando Stalin transferiu as áreas de Nakhichevan e Nagorno-Karabakh (que foran prometidas a Armenia polos Bolxeviques en 1920) a Acerbaixán. Para os propios armenios, as condicións só foron peores baixo o "puño de ferro" de Stalin.
Aurora Vidal Caramés
Traxectoria
En 1949 representou o papel protagonista dunha obra de teatro da súa tía, Camino de Belén. Estudou Maxisterio e en 1960 foi destinada a Icod de los Vinos, Tenerife. En 1970 estreouse a súa obra Belén Isleño no Teatro Guimerá de Santa Cruz de Tenerife, editado en 1982 e aínda representado decote no Nadal nas illas Canarias.
En 1984 regresou a Pontevedra, onde fundou e dirixiu unha aula de teatro escolar. Entre 1994 e 2004 formou parte da Coral Polifónica de Pontevedra.
República Socialista Soviética de Armenia
O réxime de Stalin
Como outras minorías étnicas que vivían na Unión Soviética de Stalin, millóns de inocentes armenios foron executados e deportados. En 1936, xunto a Lavrenty Beria, Stalin traballou para deportar ós armenios a Siberia nun intento de deixar a poboación de Armenia por debaixo dos 700,000 homes e entón xustificar a súa anexión por Xeorxia. Baixo o seu mando, o Partido Comunista de Armenia usou o terror policial para fortalecer as súas ideas políticas na poboación e suprimir toda expresión de nacionalismo. Moitos escritores, artistas, científicos e líderes políticos foron executados ou enviados ó exilio.
Aurora Vidal Caramés
Vida persoal
Casou en 1958 con Joaquín Sanmartín Carballeda
República Socialista Soviética de Armenia
O réxime de Stalin
Adicionalmente, en 1944, preto de 200,000 Hamshenis (Musulmáns Sunnitas Armenios que vivían preto do Mar Negro) foron deportados de Xeorxia a Casaquistán e Uzbekistán. Deportacións máis distantes de armenios ocorreron en 1948, cando 58,000 armenios nacionalistas Dashnaks e gregos foron forzados a moverse a Casaquistán.
Armenia na Gran Guerra Patriótica
Armenia librouse da devastación e destrución que sacudiu gran parte da Unión Soviética durante a segunda guerra mundial. Os Nazis xamais chegaron ó Cáucaso Sur. Porén, Armenia xogou un papel valorable axudando ós aliados coa súa industria e agricultura. Ademais, os armenios da 89ª División Soviética "Tamanyan" libraron brutais combates contra os alemáns da Wehrmacht na Batalla do Caucaso, a Batalla da Crimea, a Batalla do Báltico, a ofensiva de Vistula-Oder, e a Batalla de Berlín. Durante un ataque na cidade alemá de Novorossiysk, os sarxentos Hunan Avetisyan e S. Arakelyan entraron na lista de Heroes da Unión Soviética.
Nikita Kruschev
Trala morte de Stalin, Nikita Khruschev converteuse no novo líder do país. O Kremlin comezou pronto un proceso permitindo maiores expresións do sentimento nacional. O proceso de deestalinización de Kruschev aliviou os medos de moitos soviéticos. Ademais el empregou máis recursos para a produción de bens de consumo. Case inmediatamente, Armenia comezou un rápido renacemento cultural e económico. Tamén, nun grao limitado, algunha liberdade relixiosa foi garantida para os armenios cando o Catholicos Vazgen I asumiu os deberes do seu oficio en 1955.
No 24 de abril de 1965, centos de armenios se manifestaron nas rúas de Ierevan durante o cincuenta aniversario do Xenocidio Armenio. As tropas soviéticas entraron na cidade e intentaron restablecer a orde. Para previr que isto sucedese novamente, o Kremlin aceptou ter un monumento en honor ós que perderon a vida durante aquelas atrocidades. En 1967, o monumento (feito polos arquitectos Kalashian e Mkrtchyan) foi completado en Ierevan. O monumento de 44 metros simbolizaba o renacemento nacional dos armenios. 12 lousas foron colocadas nun círculo, representando as 12 provincias perdidas, naquel intre en mans de Turquía. No centro do círculo, a unha profundidade de 1,5 metros, había un lume que non se apagaba. Ó longo do parque do memorial hai un muro de 100 metros cos nomes dos pobos onde se sabe que tiveron lugar masacres.
Perestroika
A política de Mikhail Gorbachov (Perestroika) alimentou as esperanzas dunha vida mellor baixo dominio soviético nos armenios. Os Hamshenis que foran deportados por Stalin a Casaquistán comezaron a pedir que se lles mandase de volta a Armenia. De todos modos, este traslado foi denegado polo Kremlin debido ó medo de que os Musulmáns Hamshenis podían prender conflitos cos seus primos armenios cristiáns. De todas formas, outro evento que sucedeu durante este tempo fixo o conflito étnico entre os armenios cristiáns e musulmáns inevitable.
Independencia
O 23 de agosto de 1990, un ano antes da desaparición da URSS, Armenia declarou a súa independencia. Isto non foi, non obstante, recoñecido oficialmente até o 21 de setembro de 1991. Foi neste día cando a nova república de Armenia foi declarada e establecida. Aínda así, as tensións entre Armenia e Acerbaixán continuaron crecendo, chegando á Guerra de Nagorno-Karabakh. A pesar dun alto o fogo temporal dende 1994, Armenia segue sen resolver o seu conflito con Acerbaixán sobre Nagorno-Karabakh. A parte disto, Armenia ten experimentado un desenvolvemento substancial dende a independencia, e a pesar do bloqueo de Turquía e de Acerbaixán, mantén relacións amistosas cos estados veciños de Rusia, Xeorxia, e Irán.
A Vesura, Miraz, Xermade
A Vesura é un lugar da parroquia de Miraz no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Chen Ning Yang
Chen Nin Franklin Yang, nado en Hefei o 22 de setembro de 1922, é un físico chinés-estadounidense que traballou na mecánica estatística e os principios de simetría.
Aos 35 anos recibiu, xunto a Tsung-Dao Lee, o premio Nobel de Física pola súa teoría de que as interaccións débiles entre partículas elementais non tiñan paridade simétrica. Isto foi máis tarde verificado experimentalmene por Chien-Shiung Wu.
Traxectoria
Realizou os seus estudos en Pequín e Kamming. Recibiu o seu título da Universidade Nacional Asociada do Suroeste en Kamming en 1942. Dous anos despois estudou para máster na Universidade Tsinghua tamén en Kamming. Recibiu o seu título de doutor en Física en 1948 na Universidade de Chicago e permaneceu un ano como axudante de Enrico Fermi. En 1949 mudouse ó Instituto de Estudos Avanzados en Princeton e en 1965 á Universidade de Stony Brook.
Foi nomeado membro da Sociedade Americana de Física e da Academia Sínica e recibiu un doutoramento honorífico da Universidade de Princeton en 1958.
Tetraodontiformes
miniatura|300px|[[Peixe lúa (Mola mola)]] Os Tetraodontiformes son unha orde de peixes teleósteos, da superorde Acantopterixios (Acanthopterygii), tamén chamados Plectognathi. A maioría das especies son mariñas e distribúense ó redor dos arrecifes de coral tropicais, pero tamén inclúe algunhas especies de auga doce e estuarios.
Chen Ning Yang
Traxectoria
Casou en 1950 con Chih-li Tuh e tivo dous fillos e unha filla.
Tetraodontiformes
Características
As características morfolóxicas adoitan ser estrañas e diferentes das da maioría dos peixes. E así hai especies que teñen un corpo máis ou menos cadrado ou triangular (Ostraciidae), globular (Tetraodontidae) ou comprimido lateralmente (Monacanthidae). Son ostraciformes, o que significa que o seu corpo non é flexible e o seu movemento ondulatorio limítase á aleta caudal. Por este motivo, son de movementos lentos, baseados nas aletas pectorais e caudal para a propulsión. Na maioría das especies, tódalas aletas son sinxelas, pequenas e redondeadas.
Chen Ning Yang
Traxectoria
En 1999 retirouse da Universidade de Stony Brook para volver á Universidade de Tsinghua. A súa esposa morreu en 2003 e Yang, á idade de 82 anos, comprometeuse cunha moza física de 28 anos chamada Weng Fan con quen casou en 2005. Desde entón ten recibido moitas críticas da prensa chinesa.
Tetraodontiformes
Características
O corpo está fortificado -como medida defensiva- mediante escamas modificadas transformadas en escudos, placas ou espiñas, estas ás veces retráctiles (Balistidae); ou cunha pel especialmente dura (como os Monacanthidae ou o peixe lúa). Outra estratexia defensiva, presente nos peixes globo e nos peixes ourizo, é a capacidade de inflar o cuerpo incrementando considerablemente o seu diámetro, para o que ademais succionan auga nun divertículo do estómago. Nalgúns casos (Tetraodontidae, Triodontidae e Diodontidae) acumulan nos seus órganos internos unha potente neurotoxina, denominada tetradontoxina.
Liña lateral presente ou ausente, e ás veces múltiple. Vexiga natatoria presente, excepto en Mólidos.
Os tetraodontiformes posúen esqueletos altamente modificados, faltando algúns ósos do cranio. Os ósos da mandíbula están modificados e fusionados nunha especie de "pico", con suturas que dividen os picos en "dentes". A este fenómeno alude o nome, que deriva do grego tetra, catro, e odous, dente. A forma e número destes "dentes" serve como criterio para a clasificación taxconómica: os Tetraodontidae posúen catro "dentes", os Triodontidae tres e os Diontidae dous.
As mandíbulas están dotadas de fortes músculos, e moitas especies contan tamén con dentes farínxeos, todo o cal permítelles comer invertebrados de casca dura, como crustáceos e moluscos.
Clasificación
Divídense en dúas subordes, con dez familias e aproximadamente unhas 360 especies: miniatura|300px|Peixe porco
La Escoba
La Escoba foi un periódico publicado en Soutomaior entre 1887 e 1888.
Historia e características
Apareceu o 17 de xullo de 1887 co subtitulo Barre todos los domingos, e no seu segundo ano cambiou o subtítulo por Barre una vez por semana. A pesar de publicarse en Soutomaior, dedicaba gran cantidade de espazo a Redondela. Fai pública demostración de republicanismo, vinculándose ao Partido Demócrata Progresista de Manuel Ruiz Zorrilla. Puido ser o seu director Antonio Orellana Pereira, aínda que non existe seguridade. Entre os seus colaboradores figuraron Agustín Iribarren, Jaime Martí Miquel, Manuel Matoses, Eduardo de Palacio e Juan Pérez Zúñiga.
Distrito Yumbe
miniatura|Localización do distrito en Uganda
Yumbe District é un distrito da Rexión Norte de Uganda. Como a maioría dos distritos, o seu nome provén do seu centro administrativo, Yumbe.
O distrito estableceuse en 2006, cando o condado Aringa foi separado do Distrito Arua e cambióuselle o nome para Yumbe District.A súa poboación está aínda sufrindo os efectos da guerra civil, que durou vinte anos (1980–2000). O acordo de paz entre UNRF2 e o Goberno de Uganda foi asinado no 2000 en Yumbe.
A maioría (89%) da poboación do distrito pertence á etnia lugbara. Os lugbara no Distrito Yumbe falan un dialecto chamado aringa, que non ten forma escrita; só é oral. Tamén se poden atopar outras etnias, como os kakwa, os madi e os alur. Os acholi atópanse dispersos polo Río Nilo e dedícanse principalmente á casa e a pesca, polo río. Representa aproximadamente o 2% da poboación do distrito.
As linguas máis faladas son o aringa lugbara (maioría), o kakwa, o kuku, o madi e o alur. Con todo, a segunda lingua máis falada e o suahili. Nas áreas urbanas, pódense encontrar individuos que entendan árabe ou inglés.
A poboación no distrito é maioritariamente musulmá (76%), que é unha excepción en Uganda (o 80% dos ugandeses son cristiáns). A taxa de fertilidade no distrito é alta (7.5). O censo do ano 2002 tiña unha estimación da poboación de 253.300 habitantes. Calculouse un índice de crecemento do 7.9%, polo que a súa poboación estimada no 2010 era de aproximadamente 300.200 habitantes.
A agricultura de subsistencia é a principal actividade económica no distrito, como en moitos outros distritos.
Moa Martinson
miniatura|estatua de Moa Martinson en [[Norrköping]] Helga Maria Swartz, coñecido como Moa Martinson, nada en 1890 e finada en 1964, foi unha escritora sueca.
Traxectoria
Publicou vinte novelas sobre a dura vida cotiá da muller na industria e no campo. Destaca a súa triloxía autobiográfica Mor gifter sig (Mamá casa), 1936, Kyrkbröllop (Voda na igrexa) e Kungens rosor (As rosas do rei), 1939, que eran solicitadas por colas de lectores nas bibliotecas públicas.
En 1929 casou co escritor sueco Harry Martinson, Premio Nobel de Literatura en 1974, do que se divorciou oficialmente en 1940.
Émile Durkheim
David Émile Durkheim, nado en Épinal (Lorena) o 15 de abril de 1858 e finado en París o 15 de novembro 1917, foi un dos fundadores da socioloxía moderna, xunto a Max Weber. Fundador da primeira revista dedicada ás ciencias sociais, o Année Sociologique, co cal tamén se identifica ao grupo de estudosos que desenvolveu o seu programa de investigación sociolóxica.
Traxectoria
A pesar de ser fillo dunha familia profundamente relixiosa (o seu pai era rabino), Durkheim tivo unha vida completamente secular. Desde mozo sentiuse atraído polo método científico, que se opuña á súa educación baseada na relixión. Moitos dos seus traballos, de feito, dedícanse a demostrar que os fenómenos relixiosos proveñen de factores sociais máis que divinos. Os seus antecedentes xudeus, porén, moldearon a súa socioloxía, e moitos dos seus estudantes e colaboradores foron compañeiros xudeus ou parentes de sangue.
En 1887, noméano profesor de pedagoxía e ciencia social da Universidade de Bordeos. Comeza as súas ensinanzas en socioloxía, sendo o primeiro en ensinar esta ciencia en Francia.
Feitos sociais
Teóricos anteriores vían á socioloxía cun espírito moi positivista, dándolle calidades puramente psicolóxicas ou organicistas. Polo contrario Durkheim concibiu a existencia de fenómenos especificamente sociais ("feitos sociais"), que constitúen unidades de estudo que non poden ser abordadas con técnicas que non sexan as especificamente sociais.
Durkheim definiu os feitos sociais en As regras do método sociolóxico como: ..."modos de actuar, pensar e sentir externos ao individuo, e que posúen un poder de coerción en virtude do cal se impoñen".
Durkheim tamén afirmou que a sociedade é algo que esta fora e dentro do home ao mesmo tempo grazas a que este adoptaba e interiorizaba os valores e a moral da sociedade, disto tamén deriva que algúns se vexan obrigados a certos parámetros e límites cos que non están de acordo e se rebelen ante ela.
Estes feitos existen con anterioridade ao nacemento dun individuo en determinada sociedade; polo tanto, son exteriores a el. Son colectivos porque son parte da cultura da sociedade, e son coercitivos porque os individuos se educan conforme ás normas e regras dela só polo feito de nacer naquela ("se existían antes é que existen fora de nós"); e menciona a lingua natal, a escritura e o sistema monetario como exemplos.
División do traballo social
Na súa tese de doutoramento publicada en 1893, Durkheim considera o problema da solidariedade social. O seu estudo baseouse na distinción de dúas formas de solidariedade.
A solidariedade é, para Durkheim, un feito moral; polo tanto, sen a posibilidade de aparecer positivamente, como un feito externo, debe buscarse algún fenómeno que teña esa existencia exterior, que sexa tanxíbel e positivo: que represente ou indique a ese elemento moral. Atopa esas condicións nas formas da pena e estas aparecen nas formas do dereito.
A pena represiva, expresada no dereito penal, aparece naquelas sociedades con fortes estados de conciencia colectiva, para as que o crime é unha ofensa a toda a sociedade. Por iso se fai necesaria unha dura pena. Esta característica dáse nas sociedades primitivas.
En cambio, nas sociedades modernas está instalada a pena restitutiva, aquela que pretende volver as cousas ao estado anterior a aquel no que foi cometido o crime. A ofensa non se comete contra toda a sociedade, senón que é un problema entre as partes. Nas sociedades modernas existen as formas de dereito civil, da familia, do comercio. Os homes, ao nacer distintos entre si, son diferentes, por iso existe unha división do traballo social.
Mas sociedades primitivas, a solidariedade xorde da conciencia colectiva e denomínaa solidariedade mecánica: a identificación cun grupo social prodúcese polas condicións de igualdade, está en voga a idea de comunidade en tanto os individuos teñen "cousas en común", que producen un forte compromiso. En canto á división do traballo, non hai especialización, pero si ascenso (Durkheim da dous exemplos de sociedades primitivas nun contexto moderno: A Igrexa e o Exército, fortemente verticalistas ambas as dúas). Nas sociedades modernas, esa conciencia colectiva é máis débil e a solidariedade que existe nelas é orgánica, posto que xorde das diferenzas producidas pola división social do traballo, que é en xeral a resposta que no século XIX dá á pregunta sobre a orixe de todo feito social. A solidariedade é, máis particularmente, por necesidade neste tipo de sociedades, nas que as paixóns son substituídas polos intereses.
Nesta obra aparece a primeira formulación dunha categoría que se instala firmemente no pensamento de Durkheim: a anomia. Cando comeza a analizar o funcionamento das sociedades complexas (ou modernas), encóntrase con esta clasificación, entendendo a anomia como unha carencia de solidariedade social, dado que as relacións cos órganos non están regulamentadas polo desaxuste orixinado pola permanente modernización. Particularmente, Durkheim atopa no contrato social un factor de anomia, xa que non garante a orde.