cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Balaenoptera omurai
Este rorcual foi filmado por primeira vez na natureza na costa de Madagascar no ano 2015.
Descrición
A especie foi identificada, e descrita, por un equipo de investigadores xaponeses formado por Shiro Wada, Masayuki Oishi e Tadasu K. Yamada.
Nome específico
O nome específico, omurai, que significa 'de Omura', débese a que foi descuberto preto de Ōmura, un concello xaponés da prefectura de Nagasaki.
O Casal, Nantes, Sanxenxo
O Casal é un lugar da parroquia de Nantes do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 130 habitantes en 2016 (62 mulleres e 68 homes), o que representa un leve descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 136 veciños, pero un aumento respecto a 2004, cando eran 121 habitantes.
Oded Fehr
Oded Fehr (en עודד פהר) nado o 23 de novembro de 1970 en Tel Aviv, é un actor israelí de cine e televisión.
San Pedro, Barxa, Celanova
San Pedro é un lugar da parroquia de Barxa no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 32 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 20 eran homes e 12 mulleres.
Miranda, Coiro, Cangas
Miranda é un lugar da parroquia de Coiro no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 151 habitantes (78 homes e 73 mulleres).
Barrio, Bobadela, Celanova
Barrio é un lugar da parroquia de Bobadela no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 5 eran homes e 4 mulleres.
Sylloge Nummorum Graecorum
Sylloge Nummorum Graecorum (SNG) é un proxecto de investigación emprendido pola British Academy en 1931, concibido inicialmente para a publicación dos catálogos das moedas da Antiga Grecia presentes tanto nas coleccións públicas como nas privadas de Gran Bretaña e posteriormente ampliado a diferentes países do mundo.
Nacemento e evolución do proxecto
Neste proxecto, inaugurado en 1931 coa publicación da colección de E. G. Spencer-Churchill, utilizouse a tradicional división numismática inaugurada no século XVIII polo numismático austríaco Joseph Eckhel (1737-1798). Xa que logo, considéranse gregas as moedas das antigas culturas mediterráneas, e exclúense desa consideración unicamente as emitidas baixo o poder de Roma e o seu Imperio.
Os catálogos publícanse na modalidade in folio, cun texto limitado colocado diante de cada ilustración, para lle restar a estas o menos espazo posible, de xeito oposto á tradición anterior. A partir de 1984, os novos catálogos pasaron a publicarse predominantemente en formato A4.
Esta mesma metodoloxía foi tomada como propia, así mesmo, por outros diversos países, que non só mantiveron o título do proxecto senón que asumiron os criterios de catalogación, baixo a coordinación do Consello Internacional de Numismática (CIN). De feito, á parte da trintena de volumes publicados polo Reino Unido, existen xa máis doutros 120 editados noutros países europeos como Dinamarca, Francia, Alemaña, Grecia, Italia, Finlandia, Polonia, Eslovenia, España, Suecia, Suíza, Hungría, Bélxica, Bulgaria, Croacia e a República Checa, ademais de Rusia, Israel, Turquía, Australia, Brasil e os Estados Unidos.
España incorporouse ao proxecto en 1994 a través das coleccións numismáticas do Museo Arqueolóxico Nacional, que deron lugar á publicación dos seus tres primeiros volumes.
O proxecto foi asumido en 1972 pola Unión Académica Internacional (UAI), seguindo coordinado polo Consello Internacional de Numsimatica (CIN).
Outros proxectos similares
A raíz do éxito deste proxecto, creáronse tamén outros para diferentes series de emisións monetarias, como o Sylloge Nummorum Romanorum (SNR) ou o Sylloge of Coins of the British Isles (SCBI).
Crash! Boom! Live!
'Crash! Boom! Live!' é o vídeo dun concerto do dúo de pop sueco Roxette, lanzado en VHS e Laserdisc o 19 de setembro de 1996. Inclúe imaxes dun concerto en Johannesburgo, Suráfrica, gravado o 14 de xaneiro de 1995, durante a xira ''Crash! Boom! Bang!''
Fonseca (cantante)
Juan Fernando Fonseca, nado en Bogotá o 29 de maio de 1979, é un cantante e compositor colombiano, máis coñecido popularmente como Fonseca. Coa súa música mestura de pop e ritmos folclóricos colombianos, acadou o éxito internacional, sendo nomeado ó Grammy e gañador do premio Grammy Latino.
Jermain Defoe
Jermain Colin Defoe, nado o 7 de outubro de 1982 en Londres (Inglaterra) é un futbolista que xoga na demarcación de dianteiro. Actualmente xoga no Toronto FC.
Traxectoria
Comezou xogando no West Ham United FC, onde militou catro tempadas, unha das cales xogou cedido no Athletic Football Club Bournemouth. No ano 2003 fichou polo Tottenham Hotspur FC, club no que desenvolveu a maior parte da súa carreira futbolística, xogando dez tempadas en dous períodos, separados por un breve tempo no Portsmouth FC. No ano 2014 fichou polo Toronto FC da MLS estadounidense por catro tempadas
Debutou coa Selección de fútbol de Inglaterra no ano 2004, porén non sería convocado para o Mundial de Fútbol de Alemaña 2006 e tería que agardar a Suráfrica 2010, campionato no que o equipo inglés sería eliminado en cuartos de final.
Ligazóns externas
Ficha do xogador en transfermarkt.co.uk
Ramón Lafuente Rodríguez
Ramón Lafuente Rodríguez, coñecido como "Alemán", nado en Ourense cara 1907, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Militante comunista, organizou as sociedades agrarias da contorna ourensá. En 1936 era Presidente da Casa do Pobo de Ourense e secretario do Comité da Fronte Popular. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou unha partida de resistentes nos montes do concello de Canedo. Logrou fuxir da represión e foi xulgado en rebeldía. En 1937 apareceu en Portugal dirixindo un grupo guerrilleiro con base en Cambedo. Estivo agochado no monte nos arredores de Chantada e recibiu axuda de Luís Soto para pasar a Portugal.
Campo, Bobadela, Celanova
Campo é un lugar da parroquia de Bobadela no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 3 eran homes e 5 mulleres.
30 de febreiro
Febreiro é un mes con 28 ou 29 días, malia iso, por tres veces na historia, houbo períodos en que existiu a data 30 de febreiro.
Ese día, por non "existir" (da forma común) é tamén chamado "día de San Nunca", un "santo" evidentemente ficticio representando que ese día "non vai chegar".
O caso de Suecia
O calendario gregoriano, implantado en 1582, non foi decontado seguido por todos os países. En novembro de 1699, cando a Suecia (en cuxo reino se incluía na época a Finlandia) planeou cambiar do calendario xuliano para o gregoriano, había unha diferenza de 11 días entre eles. O planificado foi omitir o día extra dos anos bisestos desde 1700 ata 1740. Así o cambio sería gradual, pero non foi seguido despois do seu primeiro ano de implantación. Desta forma, 1700 non foi bisesto en Suecia, pero 1704 e 1708 si, en contra o plan en parte debido á Gran Guerra do Norte. Con isto, o calendario sueco quedou un día por diante do calendario xuliano, e ademais dez por detrás do gregoriano. Así, en 1711 os suecos decidiron abandonar o sistema, xa que o calendario por eles adoptado non tiña correspondencia en ningún outro país, creando unha enorme confusión. Polo tanto 1712 foi bisesto e aínda incluíu un día de máis, o 30 de febreiro, para volver en sincronía co calendario xuliano. O cambio sueco para o calendario gregoriano foi finalmente realizado en 1753, coa exclusión de 11 días, onde o 17 de febreiro daquel ano foi seguido polo primeiro de marzo.
O caso da Unión Soviética
En 1929, a Unión Soviética introduciu un calendario revolucionario no que todos os meses tiñan 30 días e os outros 5 ou 6 días eran festivos non pertencentes a meses. En 1930 e 1931, houbo un 30 de febreiro, pero en 1932 os meses volveron ao sistema tradicional.
Especulacións sobre o calendario xuliano
En 1235, Sacrobosco publicou no libro De Anni Ratione a especulación de que o emperador César Augusto retirou un día do mes de febreiro e que o puxera en agosto, así nomeado na súa homenaxe, para non quedar atrás dos 31 días que o mes de xullo posuía en homenaxe a Xulio César. A creación do mes polo emperador e o seu número de días son correctos. Na especulación, Sacrobosco aínda di que naquela época o mes de febreiro tiña 29 días e por tanto os anos bisestos entre 45 aC (ano da implantación do calendario xuliano) e 8 dC (ano do troco de nome do mes Sextilis para agosto por César Augusto) tiñan o día 30 de febreiro no seu calendario.
Calendarios artificiais
Os calendarios artificiais poden ter 30 días en febreiro. Por exemplo, nun modelo climático as estatísticas poden ser simplificadas con 12 meses de 30 días. O modelo de circulación xeral do Hadley Centre é un exemplo.
Véxase tamén
---
Herenio Modestino
Traxectoria
Tivo estreitas relacións co mundo helenístico: escribiu parte das súas obras en grego (por exemplo, De excusationibus en 6 libros) e mostra unha forte tendencia a sistematizar o pensamento xurídico en forma dogmática; falto de orixinalidade, escribiu en grego e en latín na forma simple e clara que preferían os mestres, aínda que posclásicos. Escribiu obras elementais destinadas ao ensino, unhas Regras en dez libros.
No 450, Teodosio II e Valentiniano III promulgaron a Terceira Lei de Citas na que se di que nos tribunais só se poden alegar a cinco autores: Papiniano, Paulo, Ulpiano, Modestino e Gaio. Pero estas alegacións débense facer dun modo determinado: Posteriormente dise que non só poden alegar estes cinco autores, senón tamén todos os que estes cinco aleguen nas súas obras, sempre que se exhiba un orixinal da obra do autor alegado. Entre as súas obras podemos destacar: Aínda que quizais de orixe grega, é posíbel que Herenio Modestino proviñese dunha familia profundamente romanizada, como indica o seu nome; estivo moi ligado ao mundo grego e non é imposíbel que a súa lingua nai fose a de Homero, como parece poder deducirse das súas Excusationes, escritas nesta lingua en Roma e cos xuristas da capital, en particular con Ulpiano, quen se refire a Modestino como o seu discípulo.
É posíbel que desempeñase o cargo de magister libellorum na época de Alexandre Severo, entre os anos 222 e 228, e que a súa pegada quede nalgúns rescriptos. Foi prefecto de víxíles do 230 ao 240. Nesta época e quizais entre os anos 237 e 238 foi preceptor de Maximino o Mozo, fillo do emperador Maximino o Tracio.
Obras
As obras máis significativas da súa vasta produción sitúanse logo da morte de Antonino Caracalla e trala experiencia administrativa no ambiente provincial. Os escritos que precederon a estes son monografías de contido moi limitado; as máis importantes son tratados sistemáticos máis ambiciosos, manuais de contido máis amplo que se refiren a asuntos esenciais do dereito privado, do dereito administrativo ou do dereito penal e que reflicten problemáticas bastante complexas determinadas en gran medida polas relacións que tiña co ambiente provincial do cal absorbeu elementos non desprezábeis.
A monografía sobre As escusas, de Modestino, é a única monografía clásica escrita en lingua grega; por outra banda, en toda a súa obra recorre a casos prácticos expostos nesta lingua, ligados, naturalmente, aos intereses dos gregos nas provincias orientais. O contacto co ambiente provincial proporcionou ao xurista novas perspectivas e permitiulle recompilar as transformacións naqueles anos, entre elas, a derivada da Constitutio Antoniniana que facía necesaria, entre outras cousas, a existencia de tratados de dereito romano en lingua grega.
Non se está moi lonxe da realidade se sei pensa que a obra enteira de Modestino reflicte os problemas resoltos na teoría e na práctica xurídica das decisións de Antonino Caracalla. O sentido das súas obras máis significativas pode rastrexarse na relación que tiveron con este advenemento. Differentiae, Regulae, Pandectae, Libri de Poenis, en todas elas prevalece a esixencia de garantir unha facilidade de comunicación dos contidos culturais, non sempre presente na literatura severiana, para asegurar unha rápida difusión do dereito romano nas provincias, que podía realizarse só a través de obras que expuxesen de xeito elemental e accesíbel conceptos xurídicos completamente estraños a aqueles ambientes.
Modestino formou parte do consilium principis de Gordiano e influíu notabelmente na lexislación. A proba desta presenza, confirmada pola actividade que o xurista desenvolveu en Roma, resúmese, en primeiro lugar, por elementos formais de afinidade de linguaxe, existentes entre as obras do xurisconsulto e bastantes das constitucións.
De especial interese é a obra de Modestino, De excusationibus, escrita en grego. Posuímos un gran número de fragmentos no Dixesto da mesma (unha rareza na literatura dos xuristas que nos foi legada) do comezo da obra (D.27.1.1pr). Non se pode dubidar que Modestino foi o escritor de De excusationibus.
Ulpiano, pese á súa axitada vida política, despregou tamén a súa actividade como profesor de dereito, e discípulo seu foi o que tamén había de ocupar un posto destacado entre os xurisconsultos romanos, Modestino, como o acredita o texto do Dixesto (D.47.2.52.20) no que Ulpiano o chama studiosus meus.
A quen Modestino, se non xa chegaba a venerar, si admiraba e gardaba un gran respecto era a Paulo. E, aínda que o seu mestre inmediato fose Ulpiano (quen nas súas obras nunca cita a Paulo), Modestino non parece herdar a distancia, a rivalidade e a frialdade do seu mestre para con Paulo, a quen cita case o mesmo número de veces que ao seu mestre en varios fragmentos, con veneración nalgúns deles.
É moi importante ver as remisións expresas e tácitas que Modestino fai aos Antoninos e comparalas coas remisións expresas e tácitas que fai Filipo aos Antoninos. Isto é moi importante, porque é unha pegada máis de Modestino na chancelaría de Filipo. A ter en conta se esas remisións son máis propias dos primeiros anos que dos últimos. De ser así, iso podería significar que Modestino deixou de pertencer á chancelaría imperial nos últimos anos (talvez porque morreu); de non ser así, iso podería significar que estaba vivo nos últimos anos de Filipo.
Modestino destaca por preocuparse polos militares, polas mulleres e pola tutela. Esta última preocupación obsérvase nas Constitutiones de Filipo relacionadas coas obras de Modestino. Por exemplo, as relacionadas coa tutela, as relacionadas cos fideicomisos, coas manumisións, coas penas, e con respostas concretas nas súas obras casuísticas ou coas preocupacións teóricas das súas obras teóricas.
A Queira, Cervás, Ares
A Queira é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervás no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 3 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 4 habitantes.
Bianditz
Bianditz é un monte que se atopa en Lesaka, a carón dos Pireneos e preto do porto de Aritxulegi. Aínda que se atopa en Navarra, limita con Guipúscoa e accédese máis doadamente dende este territorio. É un destino moi popular para os practicantes de sendeirismo. Dende o seu cumio pódese albiscar Baztan, Donostia e o mar Cantábrico.
O monte está cuberto por grandes prados e nel pódense observar restos megalíticos.
Real Academia das Boas Letras de Barcelona
A Real Academia das Boas Letras de Barcelona (en catalán: Reial Acadèmia de Bones Lletres de Barcelona) é unha institución académica fundada en Barcelona en 1729 co nome de Academia, herdeira da Academia dos Desconfiados, obtendo o título de Real en 1752, quedando baixo o padroado da Coroa de España que lle encarga, entre outras tarefas, a elaboración do dicionario de catalán.
Historia
Seguindo o modelo doutras Reais Academias centrou as súas tarefas nun círculo restrinxido de actividades, neste caso acerca da lingua e literatura. Creou cinco cátedras que fixeron posible o retorno da Universidade de Cervera a Barcelona. Contou entre os seus membros con brillantes personalidades da Renaixença: os filósofos Ramon Martí d'Eixalà, Francisco Javier Llorens i Barba, Josep Torras i Bages; os filólogos e escritores Joaquim Rubió i Ors, Manuel Milà i Fontanals, Marià Aguiló, Josep Balari i Jovany, Josep Lluís Pons i Gallarza e Jacint Verdaguer.
A Academia practicou o bilingüismo durante todo o século XIX, cun claro predominio do castelán. Porén, convocou en 1841 e 1857 dous concursos poéticos que serviron para a reinstauración dos Xogos Florais. En 1884, coa publicación da Ortografía da lingua catalá de Balari i Jovany, A. Blanch e Antoni Aulestia Pijoan, a Academia adoptouna como norma lingüística para o catalán, aínda que acabou sendo desprazada pola elaborada por Pompeu Fabra na década de 1910 ó contar co apoio do Institut d'Estudis Catalans. Aínda así, a Academia mantivo esas normas case até a década de 1930, polo empeño de Ramon Miquel i Planas e Francesc Matheu.
Actividades
Dispón dun importante arquivo e dunha biblioteca con máis de 70 000 exemplares; a biblioteca de literatura e filoloxía de Martí de Riquer foi doada polos seus herdeiros á Academia (en decembro de 2015) e consta de máis de 5 000 volumes e milleiros de separatas. Dende 1901, publica o biennal Boletín de la Real Academia de Buenas Letras. Contén unha importante colección de moedas emporitanas e catalás medievais. A Asociación de Bibliófilos de Barcelona celebra regularmente as súas sesións públicas na Academia e a coral "Schola Cantorum de Barcelona" colabora coas súas actuacións na vida académica.
Ras Dashan
O Ras Dashan (tamén transcrito Ras Dashen e Ras Dejen; en ge'ez: ራስ ደጀን rās dejen or ራስ ዳሸን rās dashen, literalmente "cabeza gardiá", pero cabeza aquí vale por montaña) é o monte con maior altura de Etiopía. Está incluído no Parque Nacional dos Montes Semien, e alcanza unha altitude de 4.549 m.s.n.m.
Xeografía
O monte localízase a uns 160 km ao norte do lago Tana, na cadea dos Montes Simien, e sobresae entre outros nove cumes importantes. É o único pico de Etiopía que está nevado en inverno. Xeoloxicamente é unha enorme rocha basáltica, de orixe volcánica.
Desacordos na altura
As medicións habituais outorgábanlle unha altura de 4.533 m. Unha medición de 4.620 m, demostrouse que era inconsistente. Máis recentemente un equipo franco-italiano de DGPS medía unha lixeira maior elevación dando 4.549 metros, que está de acordo coas ofrecidas polas autoridades cartográficas de Etiopía.
Transcrición do nome
Aínda que a transcrición do nome ofrecido polo Servizo Cartográfico de Etiopía resulta no topónimo "Ras Dejen", máis o uso fixo que "Ras Dashan" ou "Ras Dashen" sexa moito máis utilizados.
Primeira ascensión
A primeira ascensión por occidentais debeu efectuarse en 1841, polos oficiais franceses Ferret e Galinier; porén as ascensións de autóctonos son moi posíbeis desde tempos inmemoriais polas boas condicións climáticas que ofrece o pico e a existencia de asentamentos pastorís a elevada altura.
Colectivo Alén
O Colectivo Alén foi un dos grupos poéticos da literatura galega que naceu a finais da década de 1970 co propósito de renovar a poesía galega, xunto a outros como Cravo Fondo ou Rompente. Os seus membros eran Miguel Anxo Mato Fondo, Xosé Ramón Pena e Francisco Salinas Portugal, todos eles escritores coa súa propia produción independente mais unidos como conxunto na súa obra colectiva, Alén. Os tres eran estudantes da Universidade de Santiago de Compostela que contaron co apoio do seu profesor Ricardo Carvalho Calero, autor do limiar do libro Alén que dá nome ao grupo. O poemario foi publicado por Follas Novas na súa colección Lumeiro, e nel se recolle a produción poética do grupo.
Influencias
A pesar da súa intención de renovación o colectivo emprega formas e temas de autores da tradición anterior. Así, Xosé Ramón Pena está influído pola crítica do home e da vida de Curros Enríquez. Segundo escribe Carvalho Calero: “Acho en Xosé Ramón Pena umha enerxía, umha violencia que non raro semelha convulsión vindicativa frente a un presente que se nega. Mais semelha-me que ese dramatismo esistencial, esa ironía, ese sarcasmo levan umha cárrega de paixón humana que no fundo respondea umha posición máis radical, menos serva do tempo histórico --aínda que hayaa el referencias sobexamente esplícitas-- e máis vencelhada a umha crítica do home, a umha crítica da vida. Ao meo xuicio, ése era o caso de Curros, tamén, e eso foi o que dou permanencia á súa poesía de circunstancias.” De Francisco Salinas di Carvalho Calero que “evoca a Manuel Antonio cando fala da inconcreta liridade dos seráns equívocos, e mesmo nos seus cantos de soedade glosa.” Por último, canto a Miguel Anxo Mato Fondo di: “Non podemos, desde logo, definir a este lírico como un discípulo de Amado Carballo. Máis dá-se nel un gosto pola paisaxe en canto espeitago, en canto pintura, que hay tempo fora substituído por máis pretenciosos enfoques cosmográficos.”
Estética e temas
O estilo e os temas do Colectivo Alén diferen entre os seus membros. Xosé Ramón Pena escribe unha poesía enérxica, irónica e crítica, mentres que Francisco Salinas cultiva unha de corte máis vangardista e Miguel Anxo Mato Fondo podería encadrarse na paisaxística. Porén, todos eles parten da procura dunha nova poesía con raíces na tradición.
Como afirma Carvalho Calero: para a busca de renovación existen dous camiños, por unha parte afastarse do xa coñecido e tratado polos poetas precedentes, buscando novos temas e ideas que expresar na poesía; ou retornar a orixe dos temas propios da nosa poesía e volvelos a cantar dende novas perspectivas. É este segundo xeito o que parecen seguir con máis asiduidade os poetas do Colectivo Alén xa que, se ben non renuncian á busca de novos temas, a súa poesía trata, en boa medida, de reelaborar temas xa presentes na tradición lírica galega.
Alén e o reintegracionismo
O Colectivo Alén tentou encamiñar a ortografía galega cara a unha maior aproximación ao portugués e un distanciamento do español, seguindo a estela do seu titor: a corrente reintegracionista. Así o fan saber nunha nota final do seu libro homónimo, na que ofrecen as seguintes razóns para a súa elección: a falta dunha ortografía galega homoxénea, a idea de que as grafías actuais responden ao español e non ao galego-portugués e a restitución da comunidade galega-portuguesa así como procurar facilitar a comprensión aos lectores portugueses.
Xavoleno Prisco
Traxectoria
Discípulo de Celio Sabino, sucedeuno como director da Escola Sabiniana, que seguía as doutrinas de Gaio Ateio Capitón. Os seus discípulos máis prominentes foron os xuristas Salvio Xuliano, Aburno Valente e Tusciano.
Foi pretor das provincias de África e Siria antes de unirse ao consello do emperador. Morreu nos últimos anos do reinado de Traxano ou nos primeiros de Hadriano, e Plinio afirma que se volveu tolo.
A orixinalidade da obra de Xavoleno pódese admirar nos 14 libros de Epistulae, de onde vén o proverbio en D.50.17.202: "En Dereito Civil toda definición é perigosa, pois é difícil que non teña que ser alterada". Ademais Xavoleno escribiu os quince Libri ex Cassio, onde xulga as sentenzas deste, e os cinco ex Plautio, así como un epítome e comentario crítico sobre os Libri posteriores de Antistio Labeón.
Condado de Baranya
dereita Baranya (Croata: Baranja, Serbio: Baranja ou Барања, Alemán: Branau) é o nome dun condado administrativo (megye) húngaro situado na rexión de Baranya e tamén no antigo Reino de Hungría.
O condado de Baranya sitúase no sur de Hungría, na fronteira con Croacia. O río Drava limita a súa fronteira sur, namentres que o Danubio limita a súa fronteira leste. O condado fai fronteira cos condados húngaros de Somogy, Tolna e Bács-Kiskun. A capital do condado de Baranya é Pécs.
Estrutura rexional
A capital do condado é unha das cinco maiores de Hungría (e a terceira aglomeración do país). A metade da poboación do condado vive na capital ou preto dela, namentres que o 22% da poboación vive en vilas con menos de 1000 habitantes.
Vilas principais
300px|miniatura|dereita|Hosszúhetény dende o aire (ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)
Zona glomerulosa
A zona glomerulosa ou glomerular da glándula adrenal é a capa máis superficial do córtex adrenal, está situada xusto debaixo da cápsula renal. As súas células son ovoides e están dispostas en grupos ou arcos (glomus en latín significa 'bóla'). Tínguense moi ben porque os seus núcleos se concentran densamente. Producen a hormona aldosterona.
miniatura|250px|esquerda|Tinguidura de [[hematoxilina-eosina do córtex adrenal. A zona glomerulosa é a capa máis externa, debaixo da cápsula renal (preto do punteiro).]]
En resposta ao aumento dos niveis de potasio, a presenza de renina ou a diminución do fluxo sanguíneo nos riles, as células da zona glomerulosa producen e segregan o mineralocorticoide aldosterona ao sangue como parte do sistema renina-anxiotensina. Aínda que unha produción sostida de aldosterona require unha entrada persistente de calcio a través de canais de Ca2+ activados por voltaxe baixa, as células da zona glomerulosa illadas considérase que non son excitables, e teñen voltaxes de membrana rexistrados que están demasiado hiperpolarizados como para permitir a entrada polos canais de Ca2+. Con todo, nos ratos as células da zona glomerulosa en preparacións de cortes adrenais xeran espontaneamente oscilacións no potencial de membrana de baixa periodicidade; esta excitabilidade eléctrica innata das células da zona glomerulosa proporciona unha plataforma para a produción dun sinal reiterado dos canais de Ca2+ que pode ser controlado pola anxiotensina II e o potasio extracelular, os dous maiores reguladores da produción de aldosterona.
A aldosterona regula a concentración no corpo de electrólitos, principalmente de sodio e potasio, ao actuar sobre o túbulo contornado distal dos nefróns dos riles para:
O encima aldosterona sintase (tamén chamada CYP11B2) actúa neste lugar. A expresión de proteínas específicas de neuronas nas células da zona glomerulosa dos tecidos adrenocorticais humanos foi predita e atopada por varios autores  e suxeriuse que a expresión de proteínas como a molécula de adhesión celular neural (NCAM) nas células da zona glomerulosa reflicte o carácter rexenerativo destas células, as cales perderían a inmunorreactividade NCAM despois de moverse á zona fasciculada. Porén, xunto con outros datos sobre propiedades neuroendócrinas das células da zona glomerulosas, a expresión de NCAM pode reflectir unha diferenciación neuroendócrina destas células. Detectáronse canais de calcio dependentes de voltaxe na zona glomerulosa do córtex adrenal humano, o que indica que os bloqueadores de canal de calcio poden influenciar directamente a biosíntese adrenocortical de aldosterona in vivo.
Contomil, Nantes, Sanxenxo
Contomil é un lugar da parroquia de Nantes do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 34 habitantes en 2016 (17 mulleres e 17 homes), o que representa manter a poboación que tiña en 2009, cando tiña 35 veciños, pero un aumento respecto ó ano 2004, cando eran 29 habitantes.
O Outeiro, Coiro, Cangas
O Outeiro é un lugar da parroquia de Coiro no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 71 habitantes (37 homes e 34 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
The Sims
The Sims (en galego: Os Sims) é unha franquía de videoxogos estadounidenses de xénero de simulación social, que foi iniciada no ano 2000.
O xogo comeza pola creación dun ou varios personaxes que forman unha unidade familiar. Para proceder co xogo precísase mercar unha casa ou predio para que a familia resida nela. Unha vez dentro da vivenda, podemos decorar co “modo compra” ou incluso reformala co “modo construción”; unha vez que a teñamos ao noso gusto, comezaremos a dirixir aos nosos personaxes creándolles unha vida.
Creado por Will Wright no ano 2000, distribuído por Electronic Arts (Mac) e desenvolto por Maxis, este título foi lanzado orixinalmente só para PC (con sistema operativo Windows) no ano 2000, pero na actualidade conta cun total de 67 xogos multiplataforma para Xbox One, PS4, Android, Nintendo 3DS, iPhone (iOS), Xbox 360, PS3, Wii, PSP, NDS, N-Gage, Game Boy Advance, GameCube, Xbox, PS2 e, por suposto, mantense en PC.
Dende o seu lanzamento, o xogo base vendeu máis de 15 millóns de copias, a franquía completa vendeu cerca dos 100 millóns de unidades, polo tanto convertese no campión de vendas da historia.
Dende 1981, Will Wright conseguiría resultados similares co popular xogo SimCity e todos os seus sucesores. O éxito dos seus videoxogos baséase na súa filosofía creativa de aplicar teorías científicas para o deseño de simuladores de vida, xa sexa dunha cidade, un planeta, un formigueiro ou, como nos Sims, unha comunidade veciñal. No 2002, Os Sims logrou o récord mundial de vendas, un feito histórico no seu momento, vendeu máis de 6,3 millóns de copias e superou así o famoso videoxogo Myst.2.
Dependendo da versión de “Sims” que xogues, na Intranet poderás encontrar diversos trucos e códigos para facer máis sinxelo o xogo, xa que poderás aumentar os cartos dos personaxes, ascendelos no traballo, ou ata aumentar ao máximo as necesidades: descanso, fame, estado da vexiga ou diversión, entre moitos outros. Despois de que o xogo orixinal dos Sims saíra ao mercado, apareceron Os Sims 2, Sims 3 e Sims 4, con cadansúas expansións e recompilacións.
Os Sims conta cun total de catro recompilacións e sete expansións. Cada expansión aumenta sucesivamente o que os xogadores poden facer cos seus Sims, introduce máis criaturas e pódense crear mascotas, traballos, estacións, interacción, modos de xogo, obxectos e accesorios, ou mesmo pode acceder a cidades e mundos novos.
Expansións
Os Sims: máis vivos ca nunca (The Sims: Livin' Large) - (agosto do ano 2000) Engadíronse máis obxectos, accións e habilidades dos Sims para interactuar cos veciños. Tamén novos traballos e temas de conversa.
Os Sims: Festa na casa (The Sims: House Party) - (marzo do ano 2001) Agora os Sims podían celebrar festas nos seus fogares, engadir novos obxectos temáticos á festa e engadirlles novas roupas. As novidades máis importantes eran unha discoteca, unha cabina de DJ, novos equipos de son, un touro mecánico etc.
Os Sims: Primeira Cita (The Sims: Hot Date) - (novembro do ano 2001) Por primeira vez, os Sims poden abandonar as súas casas, ir ao centro da cidade, ás discotecas ou aos restaurantes para gozar dunha cea romántica.
Os Sims: de vacacións (The Sims: Vacation) - (marzo do ano 2002)
Os Sims teñen varios destinos para ir de vacacións, como praias, montañas onde hai neve e bosques para acampar.
Os Sims: Animais a montóns (Os Sims: Unleashed) - (setembro do ano 2002) Permítelles aos Sims adoptar unha variedade de mascotas e expande o barrio, onde podes construír tendas, parques etc.
Os Sims: Super estrela (The Sims: Superstar) - (maio do ano 2003) Engade a Cidade Estudio, unha nova área onde os teus Sims poden traballar como cantantes, modelos ou actores, relaxarse ​​nos balnearios e coñecer xente famosa.
Os Sims: Facendo maxia (Os Sims: Makin' Magic) - (outubro do ano 2003)
Os teus Sims poden usar poderes e aprender maxia. Ademais, engádese un barrio máxico.
Recompilacións:
Os Sims: Deluxe Edition (The Sims: Deluxe Edition) - 2002 Inclúe The Sims, Máis vivo que nunca, novos obxectos (de Deluxe) e O creador de The Sims.
Os Sims: Megaluxe (The Sims: Double Deluxe) - 2003 Inclúe The Sims, Máis vivos ca nunca, novos obxectos (de House Party e Megaluxe) e O creador de The Sims.
Os Sims: Gigaluxe (The Sims: Triple Deluxe) - 2004 Inclúe The Sims, Máis vivos ca nunca, novos obxectos (de House Party, Holiday, Deluxe, Megaluxe e Gigaluxe) e O creador de The Sims.
Os Sims: A colección completa (The Sims: Complete Collection) - 2006 Inclúe as sete expansións do xogo, recompiladas en DVD.
Jesús Luis Cunchillos
Jesús Luis Cunchillos Ilarri, nado en Novallas o 11 de xuño de 1936, e finado o 20 de maio de 2006, foi un mestre, investigador e orientalista español do Consello Superior de Investigacións Científicas con emprego no Instituto de Filoloxía de España. Estudou en diferentes universidades europas: En Italia: a Universidade da Sapienza en Roma, a Universidade de Viena, a Universidade de París e en España: a Universidade de Salamanca e a Universidade Complutense de Madrid.
Ensinou durante 10 anos en l´École pratique des hautes études e con anterioridade en varios centros superiores universitarios: Chateaudân (Francia); O Escorial e As Palmas de Gran Canaria (España), así como na Universidade Pontificia de Salamanca e na Universidade de Zaragoza. Cunchillos dedicou a súa vida científica ó esclarecemento de problemas filolóxicos do mundo semítico (hebreo, ugarítico, fenicio), conectando coas disciplinas veciñas da filoloxía, como arqueoloxía e historia.
Nos últimos anos a súa actividade dirixiuse á informatización dos coñecementos adquiridos nas etapas anteriores. Neste campo foi pioneiro nunha perspectiva internacional.
Jesús Luís Cunchillos foi o epigrafista de inscricións fenicias e púnicas aparecidas no xacemento arqueolóxico de Doña Blanca (El Puerto de Santa María); dirixiu como investigador principal dous proxectos: a creación dun Banco de datos semíticos Noroccidentais (ugarítico) de tres anos de duración con trece especialistas e o Banco de Datos Semíticos Noroccidentais: ugarítico, fenicio e púnico de categoría C e cinco anos de duración con 18 especialistas.
Iruma
Iruma (入間市, いるまし, Iruma-shi) é un concello xaponés da prefectura de Saitama. Está situada ao centro da rexión de Kanto e ao sur da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. Ten 44,74 km² de superficie e unha poboación de 149.014 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 3.330 hab./km².
O concello de Iruma limita cos concellos de Hannō, Sayama e Tokorozawa (da prefectura de Saitama); de Ōme e Mizuho (da prefectura de Toquio).
COVID-19 no embarazo
O efecto do COVID-19 no embarazo non se coñece por completo debido á ausencia de datos fiables. Os resultados dun estudo limitado en China mostran que as características clínicas da pneumonía COVID-19 en mulleres embarazadas son similares ás de mulleres non embarazadas. A data de abril de 2020, non hai ningunha evidencia de transmisión vertical de COVID-19 de nai a bebé no último trimestre de embarazo. As predicións baseadas en infeccións similares como o SARS e MERS suxiren que as mulleres embarazadas teñen maior risco de infección severa.
Estudos sobre COVID-19 no embarazo
Un estudo de nove mulleres infectadas no terceiro trimestre de embarazo en Wuhan (China) mostrou a presenza de febre (en seis de nove pacientes), dor de músculos (en tres), dor de garganta (en dúas) e sensación de malestar (en dous). Houbo sufrimento fetal en dous. Ningunha das mulleres desenvolveu a pneumonía COVID-19 severa ou faleceu. Todas tiveron nacemento vivos e non se observou ningunha asfixia neonatal severa. As mostras de leite materno, líquido amniótico, sangue de cordón umbilical e garganta neonatal foron testadas para SARS-CoV-2, e todos os resultados foron negativos. Aínda así, este estudo é demasiado pequeno para alcanzar conclusións sólidas sobre a natureza da COVID-19 no embarazo. Informes de medios de comunicación indican que máis de 100 mulleres con COVID-19 poderían dar a luz, e a data de marzo de 2020 non se informou de ningunha morte materna. Informouse de dous neonatos infectados con COVID-19, pero a transmisión probablemente tivo lugar no período de posparto.
A investigadora española Emma Motrico da Universidade Loyola Andalucía lidera o proxecto " 'Perinatal mental health and Covid-19 epidemic', unha iniciativa coa que se pretende obter unha listaxe de boas prácticas de atención á maternidade co fin de mitigar as consecuencias negativas da COVID-19 na saúde das mulleres.
Recomendacións
O Centro para Control de Enfermidades dos Estados Unidos aconsella ás mulleres embarazadas facer as mesmas cousas que o público xeral para evitar a infección, como cubrirse ao toser, evitar interaccionar con persoas enfermas, e limparse as mans con xabón e auga ou xel desinfectante.
A OMS recomenda ademais manter a distancia social con respecto a outras persoas, non tocarse os ollos, nariz e boca, practicar a hixiene respiratoria (cubrirse a boca e nariz co cóbado ou un pano ao toser ou estornudar - e tirar o pano inmediatamente -) e, de ter febre, tose ou dificultades para respirar, buscar atención médica de acordo ás indicacións sanitarias locais. A OMS indica tamén que as mulleres embarazadas que presenten síntomas deben ser priorizadas para o test de COVID-19, e que as mulleres embarazadas e aquelas que deron a luz recentemente deben manter as súas citas de seguimento rutineiras.
A OMS lembra que todas as mulleres embarazadas, incluíndo as que teñan ou se sospeite que teñan COVID-19, teñen o dereito a un seguimento de calidade antes, durante e despois do parto. Isto inclúe a saúde antenatal, do recentemente nado, postnatal, e a saúde mental. Unha experiencia de parto positiva inclúe:
Se se sospeita ou confirma a presenza de COVID-19, os profesionais sanitarios deben tomar medidas para reducir o risco de infección para si mesmos e para os demais, incluíndo o uso de roupa protectora. Non se recomenda a cesárea a non ser que resulte médicamente necesaria. A lactación materna é posible si a nai así o desexa, e si está infectada de COVID-19 ha de realizar a hixiene respiratoria, con máscara se é posible, lavarse as mans antes e despois de tocar ao bebé, e limpar e desinfectar frecuentemente as superficies tocadas. Múltiples grupos e asociacións lembraron que a pesar da pandemia global da COVID-19 de 2019/20, as mulleres embarazadas manteñen intacto o seu dereito a decidir e a non ser expostas a protocolos de parto que atenten contra a súa integridade física.
Mollerussa
Mollerussa é a capital da comarca do Pla d'Urgell (provincia de Lleida, Cataluña, España). miniatura|250px|Praza do Concello
Situación xeográfica
Este municipio atópase no interior de Cataluña, a 23 km ao leste da capital provincial.
Economía
É unha poboación cunha economía agraria e industrial, baseada na produción e transformación de cereais, fariñeiras, pastas, gando porcino.
Historia
En 1861 chegou o ferrocarril a este municipio do interior de Cataluña. A capela de Santo Isidoro é o seu monumento máis representativo.
Política
Marc Solsona Aixalà (CIU) é o alcalde deste municipio.
Nas eleccións municipais de 2003 déronse estes resultados:
E nas eleccións municipais de 2007 déronse estes resultados:
As Pereiras, Bobadela, Celanova
As Pereiras é un lugar da parroquia de Bobadela no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 5 eran homes e 2 mulleres.
Amanita dos Césares
A raíña ou amanita dos Césares (Amanita caesarea), é un cogomelo comestíbel, nativo do sur de Europa e pertencente á familia Amanitaceae e á orde Agaricales. Aseméllase á Amanita arkansana e mais á Amanita jacksonii. As súas esporas son brancas. A súa carne ten un sabor e un recendo agradábeis, polo que é un cogomelo moi apreciado, podendo consumirse incluso cru.
Aínda que ás veces aparece, é rara en Galiza.
Etimoloxía
O seu nome común deriva do feito de ter sido un dos cogomelos favoritos dos emperadores romanos. O nome de raíña tamén vén por ser un dos cogomelos máis apreciados.
Hábitat e desenvolvemento
O seu corpo frutífero desenvólvese entre o verán e o outono. Localízase especialmente nas rexións cálidas das zonas meridionais de Europa. Amosa preferencia polos terreos silíceos e clareiros dos bosques, atopándoselle principalmente baixo sobreiras, aciñeiras, carballos, castiñeiros e, ocasionalmente, coníferas. Polas condicións axeitadas é abundante na Serra de Gata (España). En Galiza non é moi común, xa que prefire zonas mediterráneas, porén tense visto algúns anos en bosques e carballeiras coma en Gondomar
Descrición
A Amanita caesarea ten un sombreiro de entre 8 e 20 cm de diámetro, de cor alaranxada, laranxa viva ou laranxa moi forte, con cutícula lisa e separábel. En exemplares novos, o sombreiro é hemisférico e vaise aplanando conforme se desenvolve o esporocarpo. As lamelas son de cor amarela dourada, e o pé da mesma cor, cilíndrico, provisto no seu terzo superior dun anel amarelo, e adoita medir entre 8 e 15 cm de alto e de 2 a 3 cm de diámetro. A volva é grande, branca e membranosa. Cando comeza a medrar ten a aparencia do interior dun ovo de galiña, semellando a volva á clara branca ou abrancazada e o píleo emerxente do fungo á xema amarela.
Gastronomía
Pódese comer o cogomelo tanto frixido coma cru, ou cortado en toros finos e macerados con aceite de oliva.
Observacións
Cómpre distinguila do rebentabois (Amanita muscaria), de chapeu avermellado ou escarlata, lixeiramente cóncavo, case hemisférico en exemplares novos e máis achatado en exemplares maduros, xa que é tóxica e posúe propiedades psicoactivas.
O ovo da raíña é comestíbel e doce, mais é pequeno e pode ser, para os ollos menos preparados, confundido co extremamente velenoso ovo da especie cacaforra da morte (Amanita phalloides).
Charles Macintosh
Charles Macintosh, nado en Glasgow o 29 de decembro de 1766 e finado o 25 de xullo de 1843, foi un químico escocés e inventor da peza de vestir resistente á auga (waterproof, impermeable). O abrigo impermeable Mackintosh nomeouse así na súa honra (é de resaltar que a peza ten a letra k).
Traxectoria
Charles Macintosh naceu en Glasgow, onde os seus primeiros traballos foron de empregado nunha oficina de atención ao público. Durante a súa mocidade reservou sempre algún tempo ao estudo da ciencia, particularmente da química. Cando tiña vinte anos, non resignado co seu estado como empregado, dedicouse á manufactura de produtos químicos, algúns deles inventados por el. Neste campo pronto tivo bastante éxito, chegando a inventar varios procesos de química. Os seus experimentos con alcatrán, nafta, permitiron a invención das pezas téxtiles resistente á auga (waterproof), a esencia da súa patente (Pat. No. 4,804) foi que se fundamentaba en uso de dúas capas delgadas de goma da India postas na superficie das teas. Debido aos seus numerosos descubrimentos na área da química, foi en 1823 nomeado 'fellow' da Royal Society.
Charles Macintosh patentou a súa invención para a roupa impermeábel no ano 1823 e a primeira peza impermeábel de vestir que denominou Mackintosh converteuse en parte do que sería no futuro a súa fabrica téxtil familiar denominada Charles Macintosh and Co. of Glasgow. No ano 1830 a compañía de Macintosh fundiuse con outra do mesmo sector téxtil en propiedade do científico Thomas Hancock, en Manchester. Ambos coñecéronse debido a que Hancock tamén experimentara co caucho nos téxtiles dedicados a pezas de vestir desde o ano 1819, data na que creou a fábrica que se uniría á de Macintosh. O Mackintosh empregouse posteriormente na expedición ártica de Sir John Franklin (1924) e polo exército británico.
Macintosh intentou outras factorías, por exemplo a que abriu no ano 1809 dedicada á fabricación de fermento, que non tivo éxito debido á oposición global dos elaboradores de cervexa de Londres.
Referencias culturais
Na popular canción dos Beatles titulada Penny Lane existe unha referencia (quizais errónea) ao impermeable deseñado por Charles Macintosh, a letra da canción é a que segue: "and the banker never wears a Mack, in the pouring rain...very strange."
A Pousa, Bobadela, Celanova
A Pousa é un lugar da parroquia de Bobadela no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 2 eran homes e 4 mulleres.
Aeroporto de Reiquiavik-Keflavík
O aeroporto internacional de Keflavík (IATA: KEF, ICAO: BIKF), tamén coñecido como aeroporto de Reiquiavik-Keflavík, é o aeroporto máis grande de Islandia e o principal centro de conexións do país para rutas internacionais. Está situado a 3,1 km ao oeste de Keflavík e a 50 km ao suroeste de Reiquiavik. O aeroporto ten tres pistas de aterraxe, dúas das cales están en uso, e as súas instalacións ocupan unha superficie duns 25 km2. A meirande parte das viaxes internacionais dende ou cara a Islandia pasan por este aeroporto.
As principais aeroliñas en Keflavík son Icelandair e WOW air, que teñen o seu principal centro de conexións no aeroporto. Keflavík úsase case exclusivamente para voos internacionais; a meirande parte dos voos domésticos usan o aeroporto de Reiquiavik, que se atopa a 3 km do centro da cidade, aínda que os voos estacionais dende Akureyri voan a Keflavík. O aeroporto de Keflavík está operado por Isavia, unha empresa estatal.
Eloy Jiménez
José Eloy Jiménez Moreno, nado en Hellín (Albacete) o 4 de xuño de 1971, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro e actualmente adestra o Club Deportivo Lugo.
O Teixeiro, Cervás, Ares
O Teixeiro é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervás no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 1 habitante.
Dadín, Nantes, Sanxenxo
Dadín é un lugar da parroquia de Nantes do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 50 habitantes en 2016 (33 mulleres e 17 homes), o que representa practicamente manter a poboación que tiña en 2009, cando eran 52 veciños, e un descenso respecto ó ano 2004, cando eran 59.
Le Tronchet, Ille e Vilaine
Le Tronchet (en Ar Granneg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
A Parada, Coiro, Cangas
A Parada é un lugar da parroquia de Coiro no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 142 habitantes (70 homes e 72 mulleres).
Calvin Klein
Richard Klein, máis coñecido no mundo da moda coma Calvin Klein, nado o 19 de novembro de 1942 no Bronx, Nova York, é un coñecido deseñador de moda. O seu nome tamén é unha marca de roupa, manexada pola súa compañía, fundada en 1968.
Butiral de polivinilo
O butiral de polivinilo, tamén coñecido simplemente como Butiral (PVB), é un composto químico resultado de mesturar alcohol de polivinilo con butiraldehido. O material resultante é un polímero de grande adherencia e durabilidade, utilizado principalmente na industria do vidro, onde ten un papel fundamental na fabricación dos vidros chamados laminares.