cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christopher Howgego
Traxectoria
Ingresou no museo Ashmolean en 1988, inicialmente como conservador das moedas da Antiga Grecia e da Antiga Roma, e en 2005 ascendeu a responsable da sala Heberden de moedas. Finalmente, en 2006 foi nomeado conservador xeral e coordinador de investigación do museo.
Howgego é vicepresidente da Real Sociedade Numismática de Londres, membro honorario da Sociedade Real de Numismática de Bélxica e membro correspondente da Sociedade Numismática Americana.
Publicacións
Esta é unha escolma das monografías e os artigos máis salientables de Cristopher Howgego:
As Canelas, Sofán, Carballo
As Canelas é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 10 homes e 7 mulleres.
Castro de San Román, Oroso
O castro de San Román, tamén chamado Medorra do Castro, é un castro situado na parroquia de Pasarelos, no concello coruñés de Oroso.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Newcastle Jets Football Club
O Newcastle United Jets é un club australiano de fútbol da cidade de Newcastle, situada na costa de Nova Gales do Sur. O club compite actualmente na A-League e xoga os seus partidos de local no EnergyAustralia Stadium.
O club foi fundado no 2000 como Newcastle United, e xogaba na xa extinta National Soccer League. O actual dono do club é o empresario chipriota-australiano Con Constantine e o seu adestrador é Branko Čulina.
Espedregada
O topónimo galego Espedregada pode referirse a:
Luis Salom
Luis Jaime Salom Horrach, nado en Palma de Mallorca o 7 de agosto de 1991 e finado en Sant Cugat del Vallès o 3 de xuño de 2016, foi un piloto español de motociclismo de velocidade que corría en Moto2 no equipo SAG Racing Team desde o ano 2014 ata o seu falecemento.
Era primo do piloto de Superbikes David Salom.
Inicios
Nado en Palma de Mallorca, Salom comezou a correr en competicións desde os oito anos, gañando o campionato de 50cc en Supermotard. Progresou ata chegar a campionatos de 125cc a partir de 2005 e convértese en campión durante dous anos consecutivos, antes de entrar no campionato CEV Buckler en 2007.
Na súa primeira tempada completa no campionato nacional de motociclismo, Salom terminou sétimo na serie, cun podio único en Cataluña. Tamén participou na Red Bull Rookies Cup en 2007. Nesa tempada obtivo o cuarto posto no campionato, grazas a unha vitoria en Assen e segundo posto en Xerez. El continuou en competición en 2008, onde gañou catro das cinco primeiras carreiras da tempada, para manter unha vantaxe de 13 puntos sobre o piloto JD Beach. Ao final terminou segundo detrás de Efrén Vázquez no campionato CEV Buckler.
Campionato mundial de 125 cc e Moto3
Salom fixo o seu debut como comodín nun Gran Premio Español, terminou 23º. Despois doutra aparición comodín en Cataluña, Salom trasladouse ao campionato cun equipo, en substitución de Simone Corsi no equipo WRB. En doce carreiras, Salom acumulou 21 puntos coa Aprilia, con sexto lugar en Donington Park sendo o seu mellor resultado.
Luís cambiou de equipo a Lambretta, para a tempada 2010, pero non estaba conforme con este equipo e cambiouse a Stipa-Molenaar Racing para o resto da tempada , na que engadiría 71 puntos á súa conta e terminou 12º no campionato.
Salom gañou o seu primeiro Gran Premio en Indianápolis en 2012, superando a Sandro Cortese e Maverick Viñales nunha pelexa na última volta. A tempada 2013 empezouna de forma maxistral, adxudicándose a primeira carreira do Mundial de Moto3 en Qatar o 7 de abril de 2013, por diante doutros 3 españois, Maverick Viñales, Álex Rins e Álex Márquez.
Salom acabou 3º no Mundial de Moto3 despois de chegar á última carreira do mundial no Circuíto Ricardo Tormo de Valencia con 2 puntos sobre o segundo clasificado Maverick Viñales e a 5 do terceiro Álex Rins con todo por disputarse nesta última carreira da tempada, xa que o gañador desta carreira se alzaria co título de Campión do Mundo de Moto3, pero a sorte non está de parte do novo piloto Mallorquino xa que no ecuador da carreira e despois dunha loita con Maverick Viñales foise ao chan, ao final o mundial de Moto3 acabaríallo levando Maverick Viñales despois do paso pola última curva onde Maverick Viñales e Álex Rins xogáronse o título. Nese mundial de Moto3 do 2013, Salom foi o piloto con máis vitorias.
Campionato mundial de Moto2
Salom firmou un contrato con Pons Racing ata finais de 2015 onde correría co campión Maverick Viñales. Durante as carreiras en Qatar e Austin só conseguiu dous puntos. Durante o Gran Premio de Cataluña chocou con Jonas Folger, quedando os dous fóra da carreira. Salom foi trasladado ao hospital despois da carreira e foi operado dunha fractura no brazo dereito.
En 2016, Salom firmou por SAG Racing Team compartindo equipo con Jesko Raffin. En Qatar acabou na segunda posición. Nos segundos adestramentos libres do Gran Premio de Cataluña tivo un grave accidente na curva 12 e faleceu a consecuencia do choque.
Falecemento
Faleceu o 3 de xuño de 2016 aos 24 anos de idade no Circuíto de Barcelona-Catalunya onde sufriu un forte impacto contra a súa propia moto e as barreiras da curva 12 tras perder o control da mesma durante os adestramentos libres 2 do Gran Premio de Cataluña de Motociclismo. Os médicos tentaron reanimalo sobre a pista, e aínda que se barallou a súa evacuación do circuíto en helicóptero, finalmente non se levou a cabo debido ao seu delicado estado de saúde. Foi trasladado primeiro ao hospital do circuíto e desde alí ao Hospital General de Catalunya en Sant Cugat del Vallès en ambulancia, onde se someteu a unha cirurxía durante a cal entrou en parada e non foi posible reanimalo, falecendo finalmente ás 16:55h a causa do accidente.
Investigación, desenvolvemento e innovación
Investigación, desenvolvemento e innovación (habitualmente indicado pola expresión I+D+i ou I+D+I) é un concepto de recente aparición, no contexto dos estudos de ciencia, tecnoloxía e sociedade; como superación do anterior concepto de investigación e desenvolvemento (I+D).
Mentres que o de desenvolvemento é un termo proveniente do mundo da economía, os de investigación e innovación proveñen respectivamente do mundo da epistemoloxía e a tecnoloxía, e a súa dinámica relación atópase no contexto da diferenciación entre ciencia pura e ciencia aplicada; calquera deles é de complexa definición. Esko Aho define provocativamente investigación como investir diñeiro para obter coñecemento, mentres que innovación sería investir coñecemento para obter diñeiro, o que expresa moi ben o fenómeno de retroalimentación que se produce cunha estratexia exitosa de I+D+i.
Na aplicación política e lexislativa do concepto I+D+i, defínese investigación como a indagación orixinal planificada que persiga descubrir novos coñecementos e unha superior comprensión no ámbito científico e tecnolóxico; desenvolvemento como a aplicación dos resultados da investigación ou de calquera outro tipo de coñecemento científico para a fabricación de novos materiais ou produtos ou para o deseño de novos procesos ou sistemas de produción, así como para a mellora tecnolóxica substancial de materiais, produtos, procesos ou sistemas preexistentes; e innovación tecnolóxica como a actividade cuxo resultado sexa un avance tecnolóxico na obtención de novos produtos ou procesos de produción ou melloras substanciais dos xa existentes. Consideraranse novos aqueles produtos ou procesos cuxas características ou aplicacións, desde o punto de vista tecnolóxico, difiran substancialmente das existentes con anterioridade.
Para apoiar esas actividades existe un conxunto de normas UNE: a serie UNE 166000, que inclúe a norma UNE 166001, dirixida aos proxectos de I+D+i, a UNE 166002 sobre requisitos do sistema de xestión da I+D+i e a UNE 166006 relativa a requisitos sobre o sistema de vixilancia tecnolóxica.
Vido
Historia
Mentres que os principais campamentos do exército estaban en Corfú (un continxente foi enviado tamén a Bizerte, e moitos dos refuxiados civís foron aceptados por Francia), os máis enfermos e os moribundos, na súa maioría soldados, foron tratados en Vido para previr epidemias. Malia a axuda de material aliados, as malas condicións das instalacións médicas improvisadas e a escaseza de alimentos tivo como resultado unha alta taxa de mortalidade entre moitos dos pacientes da illa. Debido á pequena superficie da illa e o seu chan rocoso, pronto se fixo necesario enterrar aos mortos no mar (mediante a ponderación dos cadáveres coas rocas para evitar que flotaran). Máis de 5.000 persoas foron enterradas no mar preto da illa de Vido.
Un monumento de agradecemento á nación grega erixiuse en Vido polos serbios na década de 1930.
Brígida Muñiz
Brígida Muñiz Suárez, nada en Triñáns (Boiro), foi unha labrega e política galega.
Traxectoria
Labrega, membro da Sociedade La Fraternidad de Boiro. Logo do triunfo da Fronte Popular, foi nomeada concelleira da corporación municipal de Boiro en marzo de 1936, en representación de Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi paseada por Boiro coa cabeza rapada e as siglas UHP pintadas na fronte, tamén lle embargaron as vacas e estivo detida no Concello case un mes.
Candela Peña
María del Pilar Peña Sánchez, nada en Gavà (provincia de Barcelona) o 14 de xullo de 1973, é unha actriz catalá, máis coñecida polo seu nome artístico de Candela Peña.
Traxectoria
Filla única, creceu no bar que os seus pais rexentaban. Ós catro anos de idade daba clases de ballet no Instituto da Danza de Barcelona: Escolleu o nome artístico de Candela por un fragmento de La Casa de Bernarda Alba onde dicían "¿encendieron la candela?", cando os seus compañeiros de instituto lle dixeron que Pilar Peña non tiña moito gancho para unha actriz e empezaron a chamala así. Ós 17 anos acabou COU e marchou ó Centro Andaluz de Teatro en Sevilla; máis tarde marchou vivir a Madrid. Motivada por Pedro Almodóvar, escribiu en 2001 a novela Pérez Príncipe, María Dolores.
Nomeada ó Premio Goya varias veces, obtívoo en 2003 por Te doy mis ojos e en 2005 por Princesas, o seu grande éxito.
Premios Fotogramas de Prata
2006
Mellor actriz de cine
Semifinalistas: Lola Dueñas, Volver e Verónica Echegui, Yo soy la Juani
Mellor actor de cine
Semifinalistas: Teresa Lozano, Mujeres e Diana Palazón, Hospital Central
Mellor actor de televisión
Semifinalistas: Imanol Arias, Cuéntame cómo pasó e Jordi Rebellón, Hospital Central
Mellor actriz de teatro
Semifinalistas: Marta Angelat, Carnaval e Núria Espert, Play Strindberg.
Semifinalistas: Luis Merlo, Gorda e Alberto San Juan, Hamelin
2005
Mellor actriz de cine
Semifinalistas: Verónica Sánchez El Calentito e Elsa Pataky Ninette
Mellor actor de cine
Semifinalistas: Eduardo Noriega El método e Santi Millán Amor idiota
Semiinalistas: Verónica Sánchez Los Serrano e Patricia Vico Hospital Central
Mellor actor de televisión
Semifinalistas: Luis Merlo e Fernando Tejero, Aquí no hay quien viva
Mellor actriz de teatro
Semifinalistas: Lolita Flores Ana en el Trópico e Olivia Molina El graduado.
Mellor actor de teatro
Semifinalistas: Guillermo Toledo e Alberto San Juan, Hamelin.
2004
Semifinalistas: Eduard Fernández, Cosas que hacen que la vida valga la pena e Gael García Bernal, La mala educación
Semifinalistas: Penélope Cruz, No te muevas e Marisa Paredes, Frío Sol de invierno.
Semifinalistas: Imanol Arias, Cuéntame cómo pasó e Antonio Resines, Los Serrano
Semifinalistas: Amparo Baró, 7 vidas e Ana Duato, Cuéntame cómo pasó
Semifinalistas: Josep Maria Flotats, La cena e Carlos Hipólito, El método Grönholm.
Semifinalistas: Ana Belén, Diatriba de amor contra un hombre sentado e Cristina Marcos, El método Grönholm
2003
Semifinalistas: Ariadna Gil, Soldados de Salamina e Natalia Verbeke, Días de fútbol.
Coco (filme de 2017)
Coco é un filme estadounidense de 2017 producida por Pixar Animation Studios e distribuída por Walt Disney Pictures. Está baseado nunha idea orixinal de Lee Unkrich, e foi dirixida polo propio Unkrich e codirixida por Adrian Molina. Conta a historia dun neno de 12 anos chamado Miguel Rivera que é transportado sen querer á terra dos mortos, onde busca a axuda do seu tataravó, un afamado músico, para regresar entre os vivos xunto á súa familia.
Premios Fotogramas de Prata
2003
Semifinalistas: Juan José Ballesta, Planta 4ª e José Coronado, La vida mancha.
Coco (filme de 2017)
O concepto de Coco está baseado na festividade mexicana do día dos mortos. Foi escrito por Molina e Matthew Aldrich a partir dunha historia de Unkrich, Jason Katz, Aldrich e Molina. Pixar comezou a desenvolver a animación en 2016; Unkrich e algúns membros de equipo visitaron México para inspirarse. Composer Michael Giacchino, que xa traballara noutros filmes animados de Pixar, compuxo a banda snora. As voces do filme inclúen as de Anthony Gonzalez, Gael García Bernal, Benjamin Bratt, Alanna Ubach, Renée Victor, Ana Ofelia Murguía e Edward James Olmos. Coco é o primeiro filme cun orzamento de nove cifras e un elenco composto completamente de latinos, cun custo de $175–200 millóns.
Premios Fotogramas de Prata
2003
Semifinalistas: Jesús Bonilla, Los Serrano e Luis Merlo, Aquí no hay quien viva.
Coco (filme de 2017)
Coco estreouse o 20 de outubro de 2017, durante o Festival Internacional de Cinema de Morelia en Morelia, México. Foi estreado nos cinemas de México a semana seguinte, a semana antes do Día dos Mortos, e converteuse no filme con maior recadación de tódolos tempos no país. Foi estreado nos Estados Unidos o 22 de novembro de 2017, e recadou preto de $745 millóns en todo o mundo. Recibiu a aclamación da crítica pola súa animación, interpretación vocal, música, historia e repecto pola cultura mexicana. Foi escollido polo National Board of Review como o mellor filme de animación de 2017, e gañou numerosos premios; gañou o Oscar ó mellor filme de animación e á mellor canción orixinal ("Remember Me"), así como o BAFTA, un Globo de Ouro, o Critic's Choice Movie Award e o Annie Award.
Premios Fotogramas de Prata
2003
Semifinalistas: Charo López, Las memorias de Sarah Bernhardt e Concha Velasco, Inés desabrochada.
Semifinalistas: Juan Echanove, El precio e Emilio Gutiérrez Caba, Las memorias de Sarah Bernhardt.
2002
Semifinalistas: Sancho Gracia, 800 balas e Antonio Resines, X.
Semifinalistas: Lolita Flores, Rencor e Natalia Verbeke, El otro lado de la cama.
Semifinalistas: Adolfo Fernández, Policías, en el corazón de la calle e Sergi Mateu, Hospital Central.
Volusiano
Caio Vibio Volusiano foi un coemperador romano como césar (251 - 253).
Premios Fotogramas de Prata
2002
Semifinalistas: Alicia Borrachero, Periodistas e Mónica Cruz, Un paso adelante.
Volusiano
Biografía
Pouco se sabe da súa vida. Era fillo de Treboniano Galo, césar asociado, e de Afinia. Treboniano ocupou o trono imperial, no ano 251, tras a morte do emperador Decio e logo do falecemento, por enfermidade, do césar e fillo de Decio, Hostiliano, Treboniano asociou entón a seu propio fillo, Volusiano, como novo césar, e decontado, tamén como augusto.
Cando o gobernador da Panonia, Emiliano, se fixo proclamar emperador polas súas lexións, dirixiuse de inmediato cara Italia. Na altura da Umbría atopouse con o exército de Treboniano, que ía en compaña de Volusiano. As tropas destes abandonáronos e foron feitos prisoeiros, sendo logo executados Interamna (actual Terni).
Premios Fotogramas de Prata
2002
Semifinalistas: Ana Belén, Defensa de dama e Cristina Marcos, ¡Se quieren!.
Fotogramas de Plata de Honor
2001
Semifinalistas: Marisa Paredes, El espinazo del diablo/Salvajes e Leonor Watling, La espalda de Dios/Son de mar.
Semifinalistas: Mònica Glaenzel, Plats bruts e Blanca Portillo, 7 vidas.
Semifinalistas: Laia Marull, Lulú/La Mare Coratge i els seus fills e Blanca Portillo, Madre, el drama padre.
Semifinalistas: Carlos Hipólito, Historia de un caballo e Helio Pedregal, Panorama desde el puente.
2000
Mellor actor de cine
Semifinalistas: Ana Fernández, Sé quién eres/You're the One (una historia de entonces) e Adriana Ozores, Ataque verbal/Pídele cuentas al Rey/Plenilunio.
Mellor actor de televisión
Mellor actriz de televisión
Semifinalistas: Anna Maria Barbany, Plats bruts e Bárbara Goenaga, El grupo.
Mellor actor de teatro
Semifinalistas: Ginés García Millán, Don Juan Tenorio e Raphael, Jeckyll & Hyde.
Mellor actriz de teatro
Semifinalistas: Vicky Peña, A Little Night Music e Marta Ribera, Jeckyll & Hyde.
1999
Semifinalistas: Penélope Cruz, Hi-Lo Country/Lluvia en los zapatos/Todo sobre mi madre/Volavérunt e Marisa Paredes, El coronel no tiene quién le escriba/Todo sobre mi madre.
Semifinalistas: Ana Belén, Petra Delicado e María Pujalte, Periodistas.
Semifinalistas: Toni Cantó, 7 vidas e Pepón Nieto, Periodistas.
Semifinalistas: Anna Lizaran, La nit de les tríbades/Tot esperant Godot y Clara Sanchís, El lector por horas.
Semifinalistas: Ramon Fontserè, Daaalí e Emilio Gutiérrez Caba, La mujer de negro.
1998
Semifinalistas: Fernando Fernán Gómez, El abuelo e Fele Martínez, Los amantes del Círculo Polar.
Semifinalistas: Neus Asensi, La niña de tus ojos/Torrente, el brazo tonto de la ley e Ingrid Rubio, El faro del sur.
Semifinalistas: Andrés Pajares, Tío Willy e Miguel Rellán, Compañeros.
Semifinalistas: Lydia Bosch, Médico de familia e María Pujalte, Periodistas.
Semifinalistas: Pere Ponce, El hombre elefante e Josep María Pou, Arte.
Semifinalistas: Silvia Marsó, Doña Rosita la soltera e Emma Vilarasau, Paraules encadenades.
1997
Semifinalistas: Penélope Cruz, Abre los ojos/El amor perjudica seriamente la salud/Carne trémula/Por amor, sólo por amor e Verónica Forqué, ¿De qué se ríen las mujeres?/El tiempo de la felicidad.
Semifinalistas: Juanjo Puigcorbé, Al límite/El amor perjudica seriamente la salud/Corazón loco/El dedo en la llaga/Los de enfrente/Mirada líquida/No se puede tener todo/Suerte e Eusebio Poncela, Martín (Hache).
Semifinalistas: Silvia Abascal, Hostal Royal Manzanares e Ana Duato, Médico de familia/Querido maestro.
Semifinalistas: Arturo Fernández, La casa de los líos e Alfredo Landa, En plena forma.
Semifinalistas: Pilar Bardem, Pelo de Tormenta y Paloma San Basilio, El hombre de La Mancha.
Semifinalistas: Pepe Rubianes, Rubianes: 15 años/Rubianes solamente e Raúl Sender, La venganza de Don Mendo.
1996
Semifinalistas: Carlos Fuentes, La Celestina/Taxi, Fele Martínez, Tesis e Andrés Pajares, Bwana.
Semifinalistas: María Barranco, Bwana, Ariadna Gil, Libertarias/Malena es un nombre de tango/Mecánicas celestes e Ingrid Rubio, Más allá del jardín/Más que amor, frenesí/Taxi.
Semifinalistas: Jordi Dauder, Nissaga de poder, Carlos Iglesias, Esta noche cruzamos el Mississippi e José Sacristán, Éste es mi barrio.
Semifinalistas: Lydia Bosch, Médico de familia, Paca Gabaldón, El Súper e Lina Morgan, Hostal Royal Manzanares.
Semifinalistas: Carlos Hipólito, El misántropo, Els Joglars, Ubú President e Francesc Orella, Àngels a Amèrica.
Semifinalistas: Concha Cuetos, Rebeldía, Jeannine Mestre, Kvetch y María Jesús Valdés, Una noche con los clásicos/Tres mujeres altas.
1995
Semifinalistas: Pilar Bardem, Cuernos de mujer/Hermana, ¿pero qué has hecho?/Nadie hablará de nosotras cuando hayamos muerto/Sálvate si puedes/Siete mil días juntos e María Barranco, Boca a boca/Cuernos de mujer/El palomo cojo/Sálvate si puedes/El seductor.
Semifinalistas: Anabel Alonso Gómez, Los ladrones van a la oficina e Concha Cuetos, Farmacia de guardia.
Semifinalistas: Carlos Larrañaga, Farmacia de guardia e Joan Massotkleiner, Secrets de família.
Semifinalistas: Mary Carrillo, Hora de visita e Vicky Peña, Sweeney Todd.
1993
Semifinalistas (2a ronda): Carmen Maura, Sombras en una batalla y Mercedes Sampietro, El pájaro de la felicidad.
Semifinalistas (1a ronda): María Barranco, La ardilla roja/Rosa Rosae, Ángela Molina, Mal de amores, Marisa Paredes, Tierno verano de lujurias y azoteas, Rosa Maria Sardà, La febre d'or e Maribel Verdú, Tres palabras.
Semifinalistas (2a ronda): Imanol Arias, Intruso y Àlex Casanovas, La febre d'or/Kika.
Semifinalistas (1a ronda): Gabino Diego, Tierno verano de lujurias y azoteas, Fernando Guillén, La febre d'or, Nancho Novo, La ardilla roja, Jorge Sanz, ¿Por qué lo llaman amor cuando quieren decir sexo? e Antonio Valero, Intruso.
Semifinalistas (2a ronda): Lloll Bertran, La Lloll y Mónica Randall, Una gloria nacional.
Semifinalistas (1a ronda): Neus Asensi, Habitación 503, Lydia Bosch, Lleno, por favor, Àngels Gonyalons, I ara què, Xènia?, Chus Lampreave, ¿De parte de quién? e María Luisa San José, Habitación 503.
Semifinalistas (2a ronda): Antonio Resines, Los ladrones van a la oficina y Fernando Valverde, Para Elisa.
Semifinalistas (1a ronda): Miguel Rellán, Buscavidas, Juan Luis Galiardo, Una gloria nacional, José Luis López Vázquez, Los ladrones van a la oficina, Arturo Fernández, Truhanes e Ovidi Montllor, Truhanes.
Semifinalistas (2a ronda): Javier Gurruchaga, Golfus de Roma y Amparo Soler Leal, Amanda.
Semifinalistas (1a ronda): Abel Folk, Un tranvía llamado deseo/El verí del teatre, Marisa de Leza, La loba, Sergi Mateu, El verí del teatre, Magüi Mira, La señorita Julia e Victoria Vera, Tristana.
1992
Semifinalistas: Icíar Bollaín, Un paraguas para tres/Sublet e Assumpta Serna, El maestro de esgrima.
Semifinalistas: Carmelo Gómez, Después del sueño/Vacas e Alfredo Landa, Aquí quién no corre, ¡vuela/Marcelino pan y vino/La Marrana.
Semifinalistas: Ángel Garó, De tú a tú/Un, dos, tres... responda otra vez e Ferran Rañé, Quico.
Semifinalistas: Àlex Casanovas, El temps i els Conway e Dagoll Dagom, Flor de nit.
1987
Semifinalistas: Verónica Forqué, Madrid/Moros y cristianos/El orden cómico/La vida alegre e Maribel Verdú, La estanquera de Vallecas.
Semifinalistas: Eusebio Poncela, La ley del deseo e Miguel Rellán, El bosque animado/Cara de acelga/La vida alegre.
Semifinalistas: Charo López, Clase media e Maribel Verdú, Vida privada.
Semifinalistas: Silvia Munt, La filla del carmesí/Ondina e Juanjo Puigcorbé, Lorenzaccio.
O Ameneiral, Perlío, Fene
O Ameneiral é un lugar da parroquia de Perlío no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 794 habitantes no ano 2011, dos cales 375 eran homes e 419 mulleres.
Desprazamento (náutica)
miniatura|300px|Marcas de calado no casco dun navío. O desprazamento dun buque é o peso da auga desaloxada na súa flotabilidade segundo o Principio de Arquímedes. Equivale ó volume somerxido polo peso específico da auga na que flota.
A unidade utilizada para expresar o desprazamento é a tonelada (no sistema anglosaxón, toneladas largas; en inglés, long tons).
Debe distinguirse entre varios conceptos:
Fondo de Vila, Macendo, Castrelo de Miño
Fondo de Vila é un lugar da parroquia de Macendo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 37 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 20 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 34 habitantes (14 homes e 20 mulleres).
Desprazamento (náutica)
A diferenza entre o desprazamento máximo e o desprazamento en rosca denomínase tonelaxe de porte bruto ou tonelaxe de peso morto, TPM, (en inglés, deadweight tonnage). Así, a tonelaxe de peso morto inclúe o peso da carga, o dos pasaxeiros e tripulación, e mais o dos consumibles (combustible, víveres, auga potable etc.).
A diferenza entre o desprazamiento máximo e o desprazamento en lastre coñécese como capacidade de carga, e indica o peso da carga que se pode transportar nese buque. Non é utilizado habitualmente polos operadores de transporte marítimo.
A medida que aumenta a carga -como elemento de maior variabilidade nun barco- o casco somérxese cada vez máis e modifícanse distintos valores como o propio desprazamento, o calado, a área do plano de flotación, a posición do centro de flotación etc.
Cómpre destacar que, para unha mesma condición de carga, un buque ten un único desprazamento, outros parámetros, coma o calado, dependerán de que o barco flote en augas doces (cunha densidade de 1,000 t/m3) ou en auga salgada (1,025 t/m3).
Descrición náutica
No sector naval emprégase o disco de francobordo, marca Plimsoll, nos costados do buque para indicar o máximo calado.
A Rasa de Abaixo, Barro, Noia
A Rasa de Abaixo é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 150 habitantes (73 homes e 77 mulleres).
Ludwig von Mises
Ludwig Heinrich Edler von Mises, nado en Lemberg o 29 de setembro de 1881 e finado en Nova York o 10 de outubro de 1973, foi un nobre, economista e filósofo social austrohúngaro, considerado o decano da Escola Austríaca de Economía.
Haemophilus ducreyi
Haemophilus ducreyi é unha especie de bacterias gramnegativas con forma de cocobacilo, que causa a enfermidade de transmisión sexual chamada chancroide ou chancro brando, que é unha das principais causas de ulceración xenital nos países subdesenvolvidos caracterizada pola aparición de chagas (chancros) dolorosas sangrantes con base necrótica e beiras desgarradas nos xenitais, que comezan como unha lesión papular eritematosa. A doenza trátase con macrólidos como a azitromicina e cefalosporinas de terceira xeración como o ceftriaxone.
H. ducreyi é esixente no seu cultivo, pero pode cultivarse en placas de ágar chocolate. Con tinguidura de Gram ten o aspecto dun "banco de peixes".
A bacteria recibe o seu nome por Augusto Ducrey, o científico que primeiro a describiu na década de 1890.
Patoxénese
Haemophilus ducreyi é un microorganismo oportunista que infecta aos seus hóspedes a través de roturas na pel ou só na epiderme. Seguidamente ten lugar unha inflamación, xa que a área de infección é inundada por linfocitos, macrófagos, e granulocitos. Esta inflamación piroxénica causa unha linfadenite rexional no chancroide transmitido sexualmente.
Diagnose
Aínda que no diagnóstico das infeccións por H. ducreyi ás veces se usan a detección de antíxenos, seroloxía e métodos de amplificación xenética, e as probas xenéticas teñen maior sensibilidade, non sempre se pode dispoñer deles, polo que o cultivo da bacteria considérase actualmente o método estándar de diagnóstico.
Reino de Francia
Historia
A Paz de Etaples en (1492) é para algúns, o inicio da idade moderna en Francia. Ó rematar a Guerra dos Cen Anos (1337-1453) e a firma do Tratado de Picquingny en (1475), en 1492 e 1493, o rei Carlos VIII de Francia asinou tres tratados adicionais con Henrique VII de Inglaterra, Maximiliano de Habsburgo e Fernando II de Aragón respectivamente en Étaples o Tratado de Senlis (1493) e o de Barcelona (1493). Estes tres tratados deixaron vía libre a Francia para tomar partido nas Guerras Italianas (1494-1559), que marcaron o comezo do moderno reino de Francia.
Henrique IV
esquerda|miniatura|100px|Henrique IV de Francia Henrique de Navarra subiu ó trono en 1553 e converteuse no primeiro rei de Francia da dinastía Borbón. Instaurou a paz relixiosa no país, tralas guerras entre católicos e hugonotes, aumentou o poder real deixando de convocar os Estados Xerais e regulamentando o parlamento. Situou a Francia como unha potencia económica en Europa, e levou a cabo políticas para garantir o benestar dos seus súbditos, o que o fixo moi querido polo pobo francés. Durante o seu reinado se fundaron as primeiras colonias francesas no Canadá. Morre asasinado o 14 de maio de 1610 por François Ravaillac, deixando o trono ó seu fillo, Luís.
Luís XIII
O reinado de Luís XIII estivo marcado polo sometemento dos Grandes e dos protestantes, así como pola loita contra a dinastía Habsburgo. A imaxe deste rei está inseparablemente ligada á do seu primeiro ministro, o Cardeal Richelieu, quen o axudará na reorientación da monarquía francesa.
Luís XIV
esquerda|miniatura|100px|Luís XIV de Francia Luís XIV é o rei máis coñecido desta etapa segundo a maioría dos historiadores. Foi alcumado como o Rei Sol. Nado en 1938, ascende ó trono en 1715. Combate en tres grandes guerras (a Guerra de Holanda, a Guerra dos Nove Anos e a Guerra de Sucesión Española), aumenta a influencia de Francia en Europa, non só no político, senón tamén no cultural, con artistas como Molière. Isto fixo que ascendera en prestixio, Francia, a súa lingua, e o seu rei. Morre en 1715, deixando o trono ó seu bisneto, Luís XV.
Luís XVI
dereita|miniatura|100px|Luís XVI de Francia Nado en 1754, Luís XVI ascende ó trono de Francia trala morte do seu avó Luís XV en 1774. Casou con María Antonieta, filla de Francisco I de Austria e a emperatriz María Tareixa. Durante o seu reinado crece o descontento popular, debido á escaseza de alimentos e ás subidas dos prezos, debido á súa vez as malas colleitas que se sucedían desde o reinado de Luís XIV. En 1791, tras varios levantamentos e a Toma da Bastilla, convértese en monarca constitucional, tras xurar a nova constitución, e o seu título pasa a ser "Rei dos franceses". Tras un intento de fuxida en 1792 e o Manifesto de Brunswick, proclámase a República en Francia e é xulgado por traizón e condenado á guillotina, onde morre o 21 de xaneiro de 1793 poñendo fin a 203 anos de goberno dos Borbóns. O seu fillo Luís Carlos morrerá na prisión do Temple e nunca chegou a reinar aínda que os monárquicos o recoñeceron como rei tras a morte de Luís XVI.
Lorena Freijeiro
Lorena Freijeiro Alonso, nada en Vigo en xuño de 1983, é unha intérprete e docente de gaita galega. É a primeira muller licenciada en gaita galega, a idade de 24 anos, no Conservatorio Superior de Música de Vigo.
Biografía
Empezou a tocar a gaita con sete anos de idade, influenciada maiormente polo seu avó gaiteiro. Aos nove anos de idade matriculouse en gaita no Conservatorio de Música de Vigo, onde contou con Carlos Núñez como profesor de gaita, co que máis adiante, compartiría escenario tocando no seu grupo de música tradicional The Chieftains. Á parte de con Carlos Núñez, foi alumna de profesores como Xosé Luís Miguelez, Xosé Manuel Budiño e Patrick Molard.
Na parte de interpretación destacan os seus numerosos concertos en Ortigueira, Francia, República Checa, Nova York…
Khatia Buniatishvili
Khatia Buniatishvili (en ხატია ბუნიათიშვილი), nada en Batumi (Adzaria, Xeorxia) o 21 de xuño de 1987, é unha pianista de concerto xeorxiana establecida en París, e nacionalizada francesa no 2017.
Traxectoria
Khatia comezou a estudar piano baixo a ensinanza da súa nai á idade de 3 anos, como a súa irmá Gvantsa. Deu o seu primeiro concerto coa Orquestra de Cámara en Tbilisi á idade de 6 anos. Dende os 10, deu concertos en Europa, Rusia, Ucraína, Armenia, Israel e os Estados Unidos. Graduouse na Escola Central de Música de Tbilisi, e logo ingresou no Conservatorio Estatal de Tiflis, no 2003.
Buniatishvili, que describiu o piano como "símbolo de soidade musical", escolleu este instrumento sobre o violín a pesar do seu oído absoluto. Ela e a súa irmá aprenderon xuntas a tocar o piano e tocaban dúos na casa. As súas actuacións xuntas adoitan ser memorables.
Entre outras, Buniatishvili presentouse na Orquestra de París, baixo a dirección de Paavo Järvi, baixo a batuta de Daniele Gatii e a Orquestra Filharmónica de Londres. Tamén interpretou música de cámara con músicos como Gidon Kremer e Renaud Capuçon.
No 2010 recibiu o premio Borletti-Buitoni, e foi incluída na serie da BBC Nova Xeración de Artistas. A Vienna Musikverein e Konzerthaus nomeáronna como Rising Star para a tempada 2011-12, e no 2012 foi galardoada co premio a Mellor Recentemente chegada do Ano nos premios Eco Klassik.
No 2010, esta pianista firmou un contrato co selo discográfico Sony Classical. O seu álbum debut no 2011 marcou o 200 aniversario do nacemento de Franz Liszt, e incluía a súa Sonata en Si menor, Liebestraum No.3, a Campanella, a Rapsodia húngara no. 2 e o Vals Mephisto. Classic FM declarou na súa recesión do álbum que “Buaniatishvili é unha artista xove con enorme temperamento e técnica que fai que un pense na xove Martha Argerich”. Na revista Gramophone estivo menos impresionada dado que Jed Distler criticou un Liebesträume no. 3 de “textura e ritmo impreciso” e sobre a interpretación da Sonata en Si menor declarou que “o seu inquieto sentido rítmico, os seus erros de cálculo nas dinámicas e a carencia xeral de planificación a longo prazo é desgastante despois de varias audicións”. Esta gravación estivo seguida por un álbum adicado a Chopin no 2012, no cal combina obras para piano só con Concerto para piano no.2 en Fa menor de Chopin.
Premios e recoñecementos
Khatia recibiu os seguintes premios e recoñecementos:
O Ameneiral
O Ameneiral pode referirse a catro lugares de Galicia:
Escola Austríaca de Economía
A Escola Austríaca de Economía, tamén denominada Escola de Viena, é unha escola de pensamento económico que se opón á utilización dos métodos das ciencias naturais para o estudo das accións humanas, e prefire utilizar métodos lóxicos dedutivos e a introspección, o que se denomina individualismo metodolóxico. A súa orixe áchase no debate metodolóxico coa Escola Histórica Alemá, que nun ánimo historicista tentaba confinar as leis do mercado a diferentes etapas da historia.
Alba Rozas Arceo
Alba Rozas Arceo, nada en Lalín en 1988, é unha investigadora, escritora e editora galega.
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Galega e Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela. Doutora en Estudos da Literatura e a Cultura na área de Teoría da Literatura e Literatura Comparada. Foi bolseira predoutoral do proxecto "A proxección do lugar: Compostela no seu imaxinario xeoliterario. Sistemas de Información Xeográfica e Humanidades Espaciais" da USC. Participou nos proxectos de investigación "Informes de Literatura e Investigación en Literatura Infantil e Xuvenil" do Centro Ramón Piñeiro e na Rede temática de investigación "Las literaturas Infantiles y Juveniles en el Marco Ibérico e Iberoamericano (LIJMI)". É lectora de galego da Universidade de Salamanca dende 2020.
A Adega, Cabeiras, Arbo
A Adega é un lugar da parroquia de Cabeiras, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2022 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Moco
miniatura|dereita|Células mucosas do revestimento do estómago. O moco, mucosidade ou mucus é unha substancia viscosa biolóxica que protexe as superficies de moitos seres vivos contra a deshidratación (nos pulmóns), ataque químico (mucosidade do estómago), bacteriolóxico (mucosidade respiratoria) ou simplemente actúa como lubricante (esófago, colon). Os seus compoñente prodúcenos unhas células especializadas chamadas células caliciformes, no seu retículo endoplasmático e aparato de Golgi, que están situadas nas membranas mucosas. O moco, producido por unha célula caliciforme, é segregado por exocitose e diluído con auga.
Os peixes óseos, mixinos, caracois, lesmas, e outros invertebrados tamén producen mucosidades externas. Ademais de servir como protección contra axentes infecciosos, este moco proporciona protección contra as toxinas producidas por predadores, pode facilitar o movemento e pode xogar un papel na comunicación.
Diversos vexetais e algas producen substancias de tipo mucoso externas ou internas chamadas mucilaxes. Este tipo de mucosidades consisten principalmente en polisacáridos e conteñen pouca proteína.
Aparato respiratorio
No aparato respiratorio, o mucus axuda a protexer os pulmóns ao atrapar as partículas estrañas que entran nel, en particular, a través das fosas nasais, durante a respiración normal. "Flegma" é un termo que se refire só ao moco do tracto respiratorio, e para as secrecións das fosas nasais úsase "moco nasal".
O incremento da produción de moco no tracto respiratorio é un síntoma de moitas enfermidades comúns, como a arrefriado común e a gripe. A hipersecreción de moco pode ocorrer en enfermidades respiratorias inflamatorias como as alerxias respiratorias, asma, e bronquite crónica. A presenza de moco nas fosas nasais e gorxa é normal, pero o incremento da súa cantidade pode impedir unha respiración cómoda e debe ser retirado soándose o nariz ou expectorando as flegmas da gorxa.
Doenzas nas que están implicadas as mucosidades
En xeral, o moco nasal é claro e pouco espeso, e serve para filtrar o aire durantre a inhalación. Durante unha infección o moco pode cambiar de cor a amarelo ou verde como resultado das bacterias que quedan atrapadas nel ou debido á reacción do corpo ás infeccións víricas. A cor verde do moco débese ao grupo hemo do encima mieloperoxidase segregado polos glóbulos brancos como unha defensa citotóxica durante a explosión respiratoria.
En caso de infección bacteriana, a bacteria queda atrapada nos xa conxestionados seos nasais, multiplicándose nese ambiente rico en nutrientes e húmido. A sinusite é unha condición que pode incluír a conxestión por moco. Unha infección bacteriana na sinusite causa un moco descolorido e responde ao tratamento con antibióticos; as infeccións víricas xeralmente se resolve sen tratamento. Case todas as infeccións na sinusite son virais e os antibióticos non son efectivos e non están recomendados para o tratamento dos casos típicos.
En caso dunha infección viral como o arrefriado común ou a gripe, no primeiro e no último dos estadios da infección orixinan a produción dun moco claro e pouco espeso no nariz ou na gorxa. A medida que o corpo empeza a reaccionar contra o virus (xeralmente en dun a tres días), o moco faise máis mesto e pode poñerse amarelo ou verde. O tratamento é xeralmente sintomático, e a miúdo é de abondo deixar que o sistema inmunitario combata o virus.
A Rasa de Arriba, Barro, Noia
A Rasa de Arriba é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 80 habitantes (41 homes e 39 mulleres).
Moco
Fibrose quística
A fibrose quística é unha enfermidade herdada que afecta a todo o corpo, pero os síntomas empezan principalmente nos pulmóns nos que hai unha produción extremadamente viscosa de mucus que é difícil de expulsar.
O moco como síntoma médico
O incremento da produción de moco no tracto respiratorio superior é un síntoma de moitas doenzas comúns, como o arrefriado común. O moco nasal pode eliminarse soándose o nariz ou por irrigación nasal. O exceso de moco nasal, como ocorre no arrefriado ou nas alerxias, pode ser tratado con medicacións desconxestionantes. O exceso de produción de moco nos bronquios e bronquíolos, como pode ocorrer na asma, bronquite ou gripe, pode ser tratado con medicacións antiinflamatorias como medio para reducir a inflamación das vías aéreas, o cal activa a sobreprodución de moco. O espesamento do moco como un efecto "rebote" despois dun exceso de uso de desconxestionantes pode producir problemas de drenaxe nasal ou dos seos nasais e circunstancias que promoven a infección.
Tempo frío e moco
Durante os días fríos, os cilios, que normalmente varren o mucus cara ás aberturas nasais e cara á parte de artás da gorxa (ver epitelio respiratorio), fanse moi lentos ou deixan de funcionar de vez. Isto fai que o moco baixe e gotee polo nariz (rinorrea). O moco tamén se espesa durante os días de tempo frío.
Aparato dixestivo
No aparato dixestivo, o mucus utilízase como lubricante para os materiais que deben pasar sobre as membranas mucosas, por exemplo, a comida que baixa polo esófago. Unha capa de mucus ao longo das paredes internas do estómago é vital para protexer os revestimentos celulares dese órgano do ambiente moi ácido do seu interior. O mucus non se dixire no tracto intestinal porque as súas proteínas son resistentes aos encimas dixestivos (ver mucina). O mucus segrégase tamén no intestino groso.
Aparato reprodutor
No aparato reprodutor masculino, as vesículas seminais contribúen coa maior parte do volume do seme, o cal contén mucus, aminoácidos, prostaglandinas, vitamina C, e frutosa.
Monte Caxado
Estación de [[radar no cumio do Monte Caxado|miniatura|dereita]]
Prácrito
O prácrito é unha familia de idiomas e dialectos índicos que se falaban na antiga India. Mentres que o sánscrito era un idioma culto utilizado polos bráhmanas (sacerdotes) nos rituais relixiosos, como vehículo do hinduísmo brahmánico, o prácrito foi o medio polo que se difundiron crenzas heterodoxas como o xainismo (en idioma prácrito majarastri) ou o budismo  (en idioma palí).
Monte Caxado
O monte Caxado é un monte situado no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez. Cos seus 756 metros de altitude sobre o nivel do mar é o segundo punto máis alto da provincia da Coruña despois do Coto do Pilar con 806 metros de altitude.
Christoph Waltz
Christoph Waltz, nado en Viena o 4 de outubro de 1956, é un actor austríaco-alemán.
Recibiu o recoñecemento internacional pola súa interpretación do coronel das SS Hans Landa, no filme Inglourious Basterds (2009), coa que gañou o Oscar ó mellor actor secundario e o premio ó mellor actor no Festival de Cine de Cannes, nos BAFTA, nos Globos de Ouro e no Premio do Sindicato de Actores.
High Energy Astronomy Observatory 2
Características
HEAO 2 formou parte dunha serie de tres observatorios espaciais adicados á observación no rango dos raios X e raios gamma, continuando o traballo feito por satélites como o ANS, os satélites das series OSO e SAS e os satélites Vela.
A misión de HEAO 2 era estudar fontes de raios X específicas e o fondo cósmico de raios X, localizar con precisión fontes no rango de enerxías entre 0,2 e 4,0 keV, facer medicións espectrais de alta sensibilidade e facer medidas de alta precisión de fontes transitorias de raios X.
HEAO 2 era idéntico a HEAO 1, coa diferenza de levar volantes de inercia para permitir un apuntado cunha precisión de 1 minuto de arco. Estaba composto por un módulo de equipo (SEM, spacecraft equipment module), onde iba aloxado o equipo de control do satélite, e un módulo de experimentos (EM, experiment module) aloxando parte do sistema eléctrico e catro experimentos.
HEAO 2 tiña forma de poliedro de seis caras de 5,68 m de longo e 2,67 m de diámetro, cun peso duns 3130 kg, incluíndo 1450 kg dos experimentos. A taxa de transmisión de datos era de 6,5 kb/s para transmisión en tempo real e de ata 128 kb/s para transmisións desde calquera das dúas cintas de almacenamento de datos de a bordo. Reentrou na atmosfera o 25 de marzo de 1982.
Experimentos
HEAO 2 levaba a bordo un telescopio de incidencia de raios X en cuxo plano focal podía colocarse un de varios experimentos posibles:
-1231
Outros
Historia ano a ano
El Paso Chihuahuas
El Paso Chihuahuas son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en El Paso, Texas. O club, de clase Triple-A, compite na East Division da Pacific Coast League (PCL). Actualmente están afiliados aos San Diego Padres da Major League Baseball. O equipo xoga os seus xogos como local no Southwest University Park, un estadio con capacidade para 7.500 espectadores, ampliábel até os 10.000.
Zona especial de conservación A Ramallosa
A Ramallosa é un espazo natural declarado como zona especial de conservación (ZEC) e zona de especial protección para as aves (ZEPA). Atópase na desembocadura do río Miñor, entre as parroquias de Santa Cristina da Ramallosa (Baiona) e San Pedro da Ramallosa (Nigrán).
Xeografía
Limitado ao noroeste polo Monte Lourido e ao sur pola península de Santa Marta, o espazo ocupa o esteiro do río Miñor, case pechado pola frecha litoral da Ladeira. Ademais, tamén conflúen os ríos da Groba e Guillade.
A Ermida, Macendo, Castrelo de Miño
A Ermida é un lugar da parroquia de Macendo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 30 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 13 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 32 habitantes (19 homes e 13 mulleres).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
O Río do Porto, Barro, Noia
O Río do Porto é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Juan Outeiral
Juan Francisco Outeiral Outeiral, nado en Boiro e finado en Santiago de Compostela o 23 de febreiro de 1937, foi un político galego.