cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karl Rahner
O crente e o cristián anónimo
Existe tamén unha experiencia de Deus non crente, nunha existencia auténtica onde se intúe unha vivencia orixinaria de Deus, aínda que innominada. A acción redentora de Deus non se limita aos muros dunha institución eclesial aínda que se encontre en plenitude na mesma. Pódese falar, xa que logo, dun cristianismo anónimo segundo a frase de S. Agostiño de Hipona: moitos que semellan estar dentro están fóra, e moitos que semellan estar fóra, están dentro.. O home que aínda non coñece a Xesús de xeito explícito, ou que o descoñece pola desfiguración dos que se din crentes, pode encontralo no seu irmán e no amor a el. Especialmente nos esfameados, doentes, encarcerados e marxinados. (Mt 25-40).
Este home tamén, dun xeito escuro, é chamado á luz. Unha luz que debera ser máis clara e resplandecente para os que, sendo crentes, saben de xeito positivo que non existe autorrealización sen a entrega radical ao outro. Unha entrega que ten en Deus o espazo e a garantía da posibilidade dese amor. Que non experimenta a morte como o arrebatamento do que nos parecía madurado para unha inmortalidade. Que vive sacramentalmente a inmanencia da eternidade no tempo, de xeito que a eternidade devén dende o tempo e non é un don enviado e engadido de maneira accesorio á temporalidade da propia vida. Que, nas tebras desa vida, sábese envolto na graza de Deus. Que non pasa contas a Deus, senón que confía a El e a súa graza toda conta.
Galegos (programa de televisión)
Galegos foi un programa da Televisión de Galicia dunha hora de duración presentado por Xosé Antonio Silva que comezou a emitirse o 4 de setembro de 1985. O programa consistía nunha longa entrevista a un personaxe coñecido da sociedade galega.
O protagonista do primeiro programa foi Valentín Paz-Andrade.
Escorca
250px|miniatura|Localización de Escorca miniatura|300px|O Puig Major Escorca é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 139 km² onde no ano 2007 vivían 290 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca. Nesta localidade atópase a montaña máis alta da illa de Mallorca, o Puig Major, 1445m.
Demografía
Evolución da poboación de Escorca dende a década dos 50 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Economía de Chipre
Notas
সাইপ্রাস
Mario de Langullo
Mario Rodríguez Losada, coñecido como Mario de Langullo e Pinche, nado en San Pedro (Cesuris, Manzaneda) o 29 de setembro de 1913 e finado en Seadur (Larouco) o 7 de xullo de 1986, foi un dos últimos guerrilleiros en abandonar a loita armada contra o réxime do Xeneral Franco. Pasou de escapado a guerrilleiro, e era moi afamado en todo o oriente da provincia de Ourense e no sur da de Lugo.
Traxectoria
Fillo de Juan Rodríguez Rodríguez e Arsenia Losada. con quince anos emigrou a Bilbao, onde traballou coma peón e participou en diversos conflitos laborais. Regresou á provincia de Lugo en 1935.
Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 o seu pai foi nomeado concelleiro e despois alcalde de Manzaneda (posteriormente foi asasinado polos falanxistas de Langullo o 10 de abril de 1937). Ó producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, Mario Rodríguez viuse obrigado a botarse ó monte para salvar a vida. Alí dirixiu un grupo guerrilleiro que operou por Quiroga, Manzaneda e Trives realizando accións de sabotaxe, ataque ao goberno e represión de colaboradores e delatores. Colaborou coa III Agrupación luguesa da Federación de Guerrillas de León-Galicia primeiro e despois co Exército Guerrilleiro de Galicia como responsable do Destacamento de Trives da II Agrupación. Mantivo fondas discrepancias con Manuel Fernández Soto polas súas ideas excesivamente militaristas.
A consolidación do réxime ditatorial fixo cada vez máis difícil a continuidade da acción guerrilleira, que abandonou en 1951, manténdose illado no monte e pasando á clandestinidade, para posteriormente fuxir a Francia o 29 de agosto de 1968. Puido saír de España grazas ao párroco de Seoane Vello. Instalouse en Nogent sur Vermisson (Loiret).
Regresou a Galiza en 1979. Faleceu en 1986 en Seadur (Larouco).
Lista de concellos de Granada
dereita|300px|miniatura|Mapa da provincia de Granada
Frexulfe, San Cristovo de Lóuzara, Samos
Frexulfe é unha aldea da parroquia de San Cristovo de Lóuzara, no concello de Samos, provincia de Lugo.
Localización
Está situada a uns 800 m. de altitude media, á beira do rego que baixa de Airapadrón. Nas casas do pico do pobo mana unha fonte á beira do camiño.
Arce, Navarra
Arce (Artzi en vasco e de xeito cooficial) é un val e un concello de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, na comarca de Auñamendi, e a 35,8 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 era de 31.028 habitantes (INE).
Vålerenga Ishockey
O Vålerenga Ishockey é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Oslo (Noruega). Trátase da sección de hóckey sobre xeo do club polideportivo Vålerenga IF. Actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo noruegués, a GET-ligaen, competición que gañou en 26 ocasións dende a súa creación en 1935, sendo o club máis laureado do país nesta modalidade. O club foi fundado o 29 de xullo de 1913. Xoga os seus encontros como local no Jordal Amfi, un pavillón con capacidade para 4.450 espectadores.
Ángel Nieto
Ángel Nieto Roldán nado en Zamora o 25 de xaneiro de 1947 e finado en Eivissa o 3 de agosto de 2017, foi un piloto de motociclismo español que chegou a conquistar 13 campionatos do mundo en diferentes categorías na disciplina de velocidade.
Vida persoal
En 1975, causou con Pepa Aguilar con quen tivo 2 fillos, Ángel Nieto Jr (1976) Pablo Nieto (1980). Separáronse 15 anos despois, ao coñecer á pilota Belinda Alonso, coa que tivo o seu terceiro fillo, Hugo (1999). E o tío tamén do piloto Fonsi Nieto (1978)
Retirada do motociclismo
Logo da súa retirada del motociclismo activo, a principios de 1987 formou o equipo "Team Ducados Ángel Nieto", do que formaron parte Carlos Cardús, Alberto Puig e Julian Miralles. O equipo foi disolto en outubro de 1988.
Foi desde este momento en que compaxinou a dirección deportiva coa de comentarista de televisión. En 1998 pasou a ser director técnico do Vía Digital Team. En 1999, un dos seus pilotos, o ilerdense Emilio Alzamora, gañou o Campionato do Mundo de 125 centímetros cúbicos.
Algúns dos seus familiares tamén seguen unidos ao motociclismo, como os fillos Gelete e Pablo, e o seu sobriño Fonsi que participan ou teñen participado en probas do campionato do mundo.
Pioneiro
Ángel Nieto foi un supersticioso (triscaidecafobia). Foi coñecido por referirse a seus trece títulos mundiais como "doce máis un". Nos seus autógrafos e asinamentos aos afeccionados, firmaba como: "Ángel Nieto 12+1". Considerado un dos mellores pilotos do motociclismo español e un auténtico pioneiro, foi o mestre da nova rexeneración de pilotos españois que comenzou a destacar na escena motociclista internacional a finais da década dos oitenta.
Galardóns
Recibiu unha gran cantidade de galardóns ao longo da súa carreira. Os máis salientables son a Gran Cruz ao Mérito Civil, a Orde Olímpica e a Gran Cruz da Real Orde ao Mérito Deportivo. A comezos de febreiro de 1996 o Comité Olímpico Español presentouno como candidato ao Premio Príncipe de Asturias do Deporte. A cidade de Madrid dedicoulle un museo, o Museo Ángel Nieto (moi preto ao Parque de Enrique Tierno Galván), onde poden verse algunhas das súas motos, cascos e trofeos. Na súa cidade natal dedicáronlle unha rúa e un pavillón deportivo.
Accidente en quad e morte
O 26 de xullo de 2017, sufriu un grave accidente ao conducir un quad en Eivissa, e foi trasladado cara á Policlínica Nosa Señora do Rosario. Foi operado durante máis de dúas horas e quedou en "estado grave, pero non crítico", segundo fontes do mesmo recinto. Con todo, o 3 de agosto de 2017, a mesma policlínica informou de que a súa condición se deteriorou gravemente debido a un edema cerebral masivo. Morreu aquela tarde.
Belém, Pará
Belém é a capital do estado brasileiro do Pará. Está situada xunto ó brazo dereito do Río Amazonas. Tiña unha poboación estimada en 1 500 157 habitantes o 2007.
miniatura|250px|esquerda|Centro da cidade de Belém.
V-Jump
V-Jump (V-ジャンプ, ブイジャンプ, Bui Janpu) é unha revista xaponesa, publicada pola Shueisha Inc, sobre as novas novelas gráficas e videoxogos baseados en manga popular. A revista posúe o manga Yu-Gi-Oh! R e o 17 de decembro do 2005, engadiuse o manga Yu-Gi-Oh! GX. Tamén ten críticas de xogos populares coma a da serie Kingdom Hearts. Ademais, a V-Jump ten algunhas cartas promocionais de Yu-Gi-Oh. Esta revista tamén contén guías curtas e información de diversos xogos. Así, a V-Jump é unha das revistas de videoxogos máis populares do Xapón.
Premios TP de Ouro 1996
Lista de Premios TP de Ouro de 1996, entregados en 1997:
Jorge Parada Mejuto
Manuel Jorge Parada Mejuto, nado en Vigo o 12 de maio de 1948, é un escritor e político galego.
Traxectoria
Capitán da mariña mercante. Afiliado ao PSdeG-PSOE, foi concelleiro en Vigo, gobernador civil de Pontevedra (1987-1994) e voceiro do Grupo Socialista na Deputación de Pontevedra. Colaborou en varios medios de comunicación, principalmente sobre temas marítimos e políticos, e escribiu varios libros sobre historia marítima. Recibiu o Premio de Ecoloxía Galicia, o Paul Harris Fellow de Rotary International, a Gran Cruz do Mérito Naval e a Gran Cruz do Mérito Policial.
Hyaena brunnea
Hyaena brunnea, coñecida en galego como hiena parda, é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos hiénidos que vive nos desertos do Kalahari e de Namibia, en África meridional.
É máis pequena que a hiena pinta (Crocuta crocuta) e, a diferenza desta, aliméntase principalmente de preas.
É o animal terrestre de maior tamaño que obtén a maior parte do seu alimento da prea.
A causa da escaseza de comida no deserto, a hiena parda complementa a súa dieta con froitas e diversos vexetais.
Descrición
É unha hiena grande, aínda que lixeiramente menor que a súa parente a hiena pinta, da que se diferencia, entre outras cousas, por ter un cranio máis forte. Presenta algunhas características comúns coa súa conxénero a hiena raiada, aínda que o seu fociño é máis curto. As orellas son son longas e extraordinariamente aguzadas no extremo.
Non existen grandes diferenzas entre os sexos, aínda que os machos poden ter un tamaño lixeramente superior, razón pola cal é difícil distinguir en principio se un exemplar é macho ou femia.
A súa pelaxe, áspera e de cor parda escura, é longa e enmarañada, especialmente no dorso e a longa cola, moi poboada, totalmente negra, mentres que na cabeza presenta un matiz agrisado. No pescozo, ombros e na parte anterior e superior do dorso, os longos pelos, máis claros que os do resto do tronco, forman unha especie de esclavina.
As patas da hiena parda, estreitas, normalmente presentan raias grises escuras, case negras. Os cuartos traseiros son moito máis curtos que os dianteiros, o que fai que o lombo sexa francamente descendente.
Ao igual que as demais especies de hienas, presenta unha mandíbula moi forte, capaz de romper e triturar ósos, capacidade que perde coa idade en función da deterioración dos dentes.
Taxonomía controvertida
Porén, algúns autores modernos inclúen esta especie no xénero Parahyaena, fundado por Hendey en 1974; por exemplo, Wozencraft, en 1993. Porén, Jenks e Werdelin (1998) propoñen que, en ausencia de datos claros sobre a filación entre as hienas, e porque datos tirados do citocromo b unen á hiena raiada e a hiena parda como taxa irmáns de Crocuta e Proteles, as dúas anteriores debe situarse xuntas no xénero Hyaena. E recoñecen que a separación entre as hienas raiadas e as pardas é relativamente antiga (produciríase no mioceno), polo que sitúan a ambas en diferentes subxéneros, Hyaena (Hyaena) e Hyaena (Parahyaena).
O xénero Hyaena Brisson, 1762, foi avaliado pola Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica en 1955 e en 1998, aínda que isto foi rexeitado por algúns autores. A relación entre as hienas raiada e parda sempre foi problemática. McKenna e Bell (1997) seguindo a Galiano e Frailey (1977) e situaron a hiena parda no xénero Pachycrocuta. Polo contrario, Werdelin e Solounias (1991) argumentaron que a especie brunnea debe colocarse en Parahyaena. Finalmente, como queou dito arriba, Jenks e Werdelin (1998) clasificaron as especies brennea e hyaena en subxéneros diferentes, dentro de Hyaena para manter a intención orixinal.
Hábitat e distribución
A hiena parda habita nas chairas de sabana seca (veld) e zonas desérticas e semidesérticas do sur de África, por debaixo dunha liña que vai desde o sur de Angola (contra os 15º S) até o centro de Mozambique, sendo o límite norte da súa área de dispersión o río Zambeze. Antigamente ocupaba toda a rexión ur de África, pero hoxe está extinguida no Estado Libre de Orange, Natal, antiga Provincia do Cabo (excepto no noroeste), Malaui, Zambia, Cimbabue e parte de Mozambique.
Costumes
Moi tímida e estritamente nocturna ou crepuscular, a hiena parda é un animal de costumes solitarios, agochándose durante o día en tobos de orictéropo, anfractuosidades das rochas, ou na espesura de matos, onde os cachorros permanecen escondidos.
Ao igual que as outras hienas, a parda é unha gran viaxeira, e percorre longas distancias na procura de alimento.
Alimentación
Como as outras hienas é preeira, congregándose en torno aos cadáveres, onde come os seus restos. Naqueles lugares onde op seu territorio alcanza a costa tamén se alimenmta de animais mariños mortos e outros refugallos que aparecen nas praias (deste costume deriva o nome de Strandwolf, "lobo de praia", que recibe o animal en afrikaans). Ademais, pode tamén cazar antílopes de pequeno tamaño, ou individuos xuvenís de especies maiores, e se ten informado de ataques ao gando doméstico. Así mesmo, os ovos, insectos (como as lagostas) e froitas, forman parte ás veces da súa dieta.
Reprodución
Durante o cortexo nupcial o macho efectúa grandes deposicións da secreción das glándulas anais sobre obxectos prominentes. O macho e a femia andan a rolos polo chan, gruñindo e chiando. A femia senta como unha gata en celo, e o macho mórdea na melena, ambos os dous chiando. A xestación dura de 92 a 98 días, ao cabo dos cales nacemn os cachorros, en número de 2 a 4 por camada, cun peso de entre os 635 e os 750 g. A temporada de partos no Kalahari é en xullo, descoñecéndose cando ocorre noutras rexións. As femias paren xeralmente en tobos coa entrada estreita, onde permanecen as crías mentres son poequenas, evitando así o ataque de chacais e outros depredadores, mentres os pais andan á busca de comida. Os cachorros abren os ollols aos 5 días, e a desteta é aos 3 mses. Non se coñece a idae a á que as hienas pardaa alcanzaan a madurez sexual. A lonxeviade da especie é de 13 anos en catividade.
Estado de conservación
A hiena parda sufriu desde sempre a persecución polos granxeiros, que a consideran un perigo para o gando. De continuar esta persecución, probabelmente será exterminada, ao igual que outros depredadores, de todas as áreas habitadas.
Na actualidade, o número de hienas pardas en África calcúlase en menos de 8 000 individuos. Segundo a UICN, o estado de conservación na actualidade da hiena parda está cualidicado como VU, vulnerábel.
Pobo ucraíno
Os ucraínos (en українці, ukrayintsi) son un grupo étnico eslavo oriental nativo de Ucraína, que por poboación é a sexta meirande nación de Europa. A Constitución de Ucraína aplica o termo 'ucraínos' a tódolos cidadáns do país. Entre outros nomes históricos deste pobo está o de rusinos e cosacos. Os belarusos e os rusos están considerados pobos irmáns dos ucraínos, mentres que os rutenos son outro grupo relacionado, ou un subgrupo étnico dos ucraínos.
Historia do Exipto grecorromano
A historia do Exipto durante o período grecorromano (332 a.C. - 395 d.C.) considérase ás veces parte da historia do Exipto Antigo.
O período grecorromano
No 332, Alexandre Magno tomou pose de Exipto sen necesidade de loita. Fundou Alexandría, sacrificou aos deuses exipcios e consultou o oráculo de Ammón (non o Amón exipcio). Á súa morte, Tolomeo erixiuse en soberano da satrapía de Exipto, enterrou en Menfis a Alexandre (que foi levado a Alexandría con posteridade) e proclamouse independente.
Durante os dous séculos seguintes Exipto foi gobernado por gregos, pero como un país independente. Entrou no mundo helenístico e avanzou na agricultura (dúas colleitas anuais, por exemplo) e no comercio. Xurdiron moitos asentamentos gregos e Alexandría chegou a ser a capital do mundo grego. Os Tolomeos presentábanse nos monumentos indíxenas como faraóns tradicionais e mesmo gravaban inscricións relatando as súas accións. Os anuncios públicos gravábanse en tres escritas: a xeroglífica exipcia, a demótica ou popular e en grego. Un destes decretos, publicado por Tolomeo V Epífanes (205-180), conservouse na pedra de Rosetta e permitiu o desciframento da escrita xeroglífica no século XIX.
No século II producíronse numerosas revoltas dos nativos do Alto Exipto, ao tempo que abundaban as conspiracións dentro da familia gobernante. Durante s período tolemaico desenvolveuse moito o culto aos animais, creándose mesmo cidades mortuorias para a momificación de animais, peregrinacións e consultas oraculares.
No ano 30 a.C. Roma apropiouse de Exipto. Convertido no seu "celeiro", era administrado directamente polo emperador a través dun prefecto. A relixión continuou como antes, pero erguéronse moitos menos edificios e monumentos que con anterioridade. A cultura exipcia foi destruída polo cristianismo. A última inscrición en escrita xeroglífica data do 394 d.C.; ao ano seguinte dividiuse definitivamente o Imperio Romano e Exipto ficou como posesión do Imperio Romano de Oriente, ou Bizancio.
Omaha Storm Chasers
Os Omaha Storm Chasers son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Papillion, Nebrasca, unha localidade situada na área metropolitana de Omaha. O club, de clase Triple-A, compite na Midwest Division da International League. Desde a súa fundación en 1969, como membros American Association, están afiliados aos Kansas City Royals da Major League Baseball. Entre 1998 e 2020 competiron Pacific Coast League (PCL) como membro da American Conference e da Northern Division. O equipo disputa os seus xogos como local no Werner Park, un estadio inaugurado en 2011 con capacidade para 9.023 espectadores. Anteriormente xogaban no xa desaparecido Johnny Rosenblatt Stadium, situado na propia Omaha, o cal era o estadio máis grande das Ligas Menores con capacidade de até 23.145 espectadores.
Last Days
Last Days é unha filme do director Gus Van Sant. É un relato ficticio dos últimos días do cantante de Nirvana Kurt Cobain. Foi exhibido nos teatros de Estados Unidos o 22 de xuño de 2005 e producido por HBO. O actor Michael Pitt interpreta o personaxe protagonista. Ademais, a película conta con aparicións de Kim Gordon (de Sonic Youth e coñecida de Cobain), Lukas Haas, Asia Argento, e Thadeus A. Thomas. Tamén, o autor e amigo de Van Sant, Harmony Korine, aparece nunha breve escena, facendo un papel similar ao de na película Kids.
Last Days é a terceira película do que o director chamou a súa "Triloxía da morte", que empezou con Gerry (2002) e continuou con Elephant (2003).
Música
Last Days posúe dúas composicións do actor principal Michael Pitt: unha canción acústica titulada "Death to Birth", un tema eléctrico chamado "That Day". Hai outra peza, "Untitled", de Lukas Haas. Nunha escena o personaxe de Scott escoita "Venus in Furs" de Velvet Underground.
Localización da rodaxe
A película foi rodada en Hudson Valley, rexión do Estado de Nova York. Un tratamento feito polo cinematógrafo Harris Savides escurece a imaxe e fai recordar a atmosfera da rexión noroeste dos Estados Unidos.
Mielencéfalo
lang=gl|miniatura|dereita|300px|Esquema das subdivisións do encéfalo embrionario, co metencéfalo e mielencéfalo en verde. O mielencéfalo é a primeira vesícula do encéfalo do sistema nervioso embrionario, orixinada polo rombencéfalo ou cerebro primitivo posterior, e que posteriormente dará lugar ao bulbo raquídeo.
Arredor da sexta e inicio da sétima semana de xestación o rombencéfalo divídese e orixina o mielencéfalo e o metencéfalo. Ao final da oitava e principios da novena semana estas vesículas formarán o bulbo raquídeo (mielencéfalo) e o cerebelo e ponte de Varolio (metencéfalo). A diferenciación final da forma do bulbo raquídeo pode observarse ás 20 semanas de xestación.
O lume da vesícula, que orixinariamente tiña un aspecto de fenda, agrándase para formar a porción caudal do cuarto ventrículo. Neste proceso, a placa do teito (parede delgada dorsal) esténdese e adelgaza moito, e con frecuencia recibe o nome de tea coroide do cuarto ventrículo por estar comprendida na formación do plexo coroide posterior.
O suco limitante, que na medula era unha liña de demarcación entre a rexión sensorial da placa alar e a rexión motriz da placa basal continúa no mielencefalo. Está claramente marcado nos estadios temperáns e, aínda que máis tarde queda enmascarada en ambas as rexións debido ao crecemento de masas nucleares subxacentes, permanece como unha liña de demarcación valiosa para delimitar centros motores e sensoriais.
Forma os nervios craniais IX, X, XI, XII (glosofrarínxeo, vago, accesorio e hipogloso), e unha porción do vestibulococlear (VIII).
Doentes (filme)
Doentes é unha longametraxe galega de ficción, producida en 2011 con dirección de Gustavo Balza. Está baseada na obra de teatro Doentes, de Roberto Vidal Bolaño. O filme estreouse en Galicia o 20 de maio de 2011. Foi unha das grandes vencedoras dos Premios Mestre Mateo 2011 (entregados no 2012), gañando cinco galardóns, incluíndo mellor longametraxe de ficción e mellor interpretación masculina protagonista Antonio Durán "Morris".
O filme estreouse en galego en cinco salas comerciais: Filmax na Coruña, Multicines Centro en Lugo, Cines Compostela en Santiago de Compostela, cines Praza Elíptica en Vigo e Multicines Gran Arousa en Vilagarcía de Arousa.
Trama
Santiago de Compostela, década de 1950. Os enfermos acollidos no Hostal dos Reis Católicos son botados á rúa, dado que pecha como hospital e pasa a ser un hotel de luxo, para albergar persoeiros estranxeiros, como o presidente dos Estados Unidos de América, Dwight D. Eisenhower, quen visitou a cidade pouco despois.
Don Valeriano e Cañete comezan unha peregrinación na procura dun lugar onde pasar a noite, e descobren que a policía está a apresar xente porque ao día seguinte estarán de visita Francisco Franco e mais a súa muller, Carmen Polo. Don Valeriano leva unha talla en madeira de San Serapio para lla dar a Carmen Polo, mais hai un trasacordo co intermediario e finalmente levan a figura canda a eles toda a noite. Pasan a noite perseguidos por membros dun requeté de falanxistas, que os acusan de roxos.
Ambos os dous son pais de membros da loita antifranquista, e Cañete prometéralle ao seu fillo, xa morto, que procuraría matar o xeneralísimo. Don Valeriano pide axuda a membros do Partido Comunista na clandestinidade, mais estes optan pola loita política no canto da militar porque obedece mellor aos fins da súa loita. Pensan en falar con xente do Partido Galeguista, pero din que están máis pendentes da loita literaria.
Tras unha falcatruada, mexar por riba dun municipal, son levados a comisaría, mais déixanos ceibes por falta de espazo. Finalmente os requetés danlle unha malleira a Cañete, e Don Valeriano intenta matar a Franco pola súa conta.
Kosmos 176
Kosmos 176 (Космос 176 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 10, foi un satélite artificial soviético lanzado o 12 de setembro de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 176 foi o décimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o noveno lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 176 foi inxectado nunha órbita inicial de 1581 km de apoxeo e 206 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 81,9 graos e un período de 102,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 3 de marzo de 1968.
StubHub Center
O StubHub Center, antes coñecido como The Home Depot Center, é un estadio multiusos estadounidense situado na Universidade Estatal de California en Carson, California. Está situado aproximadamente a 16 km ao sur do centro da cidade dos Ánxeles. Con capacidade para 27.000 espectadores para fútbol e de 30.000 para fútbol americano, actualmente serve como estadio local para Los Angeles Galaxy da Major League Soccer (MLS) e Los Angeles Chargers da National Football League (NFL).
Historia
Inaugurado no ano 2003 co nome de The Home Depot Center, en 2013 mudou a súa denominación a StubHub Center. Foi o segundo estadio da MLS designado especificamente para o fútbol. Actualmente o único equipo que xoga de local neste estadio é Los Angeles Galaxy, xa que os outros dous equipos que tamén o facían (Chivas USA e o equipo feminino, Los Angeles Sol) desapareceron. O estadio foi lugar de grandes acontecementos deportivos coma a final da Copa do Mundo feminina 2003, os MLS All-Star Game tamén en 2003 e en diversas ocasións foi sede da MLS Cup (6 veces). Ademais do foi sede de peleas de boxeo, das tres primeiras edicións do USA Sevens e no 2005 do USA Outdoor Track and Field Championships entre outros eventos. Tamén acolleu no seu interior concertos de grupos como Heroes del Silencio, Green Day ou Linkin Park.
Alexandre I de Escocia
Alexandre I de Escocia (en gáelico medieval: Alaxandair mac Maíl Coluim; en gáelico escocés: Alasdair mac Mhaol Chaluim), nado na Abadía de Dunfermline, a finais de 1077 e finado no castelo de Stirling o 23 de abril de 1124. Foi rei de Escocia.
Primeiros anos
Alexandre foi o quinto fillo de Malcolm III de Escocia e a súa segunda dona, Margarida de Escocia.
Reinado
Alexandre sucedeu ao seu irmán, o rei Edgardo de Escocia. Os territorios da coroa, segundo o testamento deste, foron divididos entre Alexandre (a coroa e Escocia ao norte de Forth de Clyde) e David (distrito sur e condado de Cumbria). Cumbria era unha terra que, ademais de ser parte de Cumberlandia, incluía ao Sur, con excepción da rexión de Lothian.
Foi un rei forte, apoiou a Igrexa, e fundou unha abadía na illa de Inchcolm, no estuario de Forth. Fundou ademais outras abadías e algúns bispados, construíu catedrais e igrexas. Aínda que era mecanicamente vasalo de Inglaterra, disuadiu aos bispos escoceses de aceptar a autoridade de York, e nomeou o biógrafo da súa nai, Rugot, como San Andrés
Os seus restos están na abadía de Dunfermline.
Matrimonio
Casou en 1107 con Sibila de Normandía (1092-1122), filla de Sibila Corbet, como se dicía na época, e de Henrique I, mais non tiveron descendencia.
O seu fillo bastardo Malcom Macheth (1110-1168) foi nomeado primeiro conde de Ross en 1157.
Mina Mazzini
Mina Anna Mazzini máis coñecida polo seu nome artístico Mina ou por Mina Mazzini, nada en Busto Arsizio (Lombardía) o 25 de marzo de 1940, é unha cantante italiana.
Traxectoria
Creceu en Cremona, cidade que lle valeu o sobrenome popular de «Tigresa de Cremona». Desde finais dos anos setenta, vive afastada dos focos, en Lugano (Suíza), aínda que mantén unha prolífica produción de discos gravados no seu estudo. Especúlase moito sobre a súa negativa a presentarse en publico desde os anos oitenta.
En 2007 Mina editou un álbum cos seus éxitos en castelán, alternando con artistas como o catalán Joan Manuel Serrat o o arxentino Diego Torres.
Colabora así mesmo con xornais e revistas, como comentarista.
Himno de Crimea
O himno da República Autónoma de Crimea (en ucraíno Гімн Автономної Республіки Крим, en ruso Гимн Автономной Республики Крым e en tártaro de Crimea Qırım Muhtar Cumhuriyetiniñ Gimni) é un dos símbolos da república autónoma de Crimea, Ucraína. A música é obra de Alemdar Karamanov, e o texto foi escrito por Olga Golubeva.
Go!Go! Ackman
'Go!Go! Ackman' (ゴーゴーアックマン) é un manga shōnen de Akira Toriyama que foi publicado irregularmente por V-Jump. É unha serie de humor sobre Ackman, un neno demo de 200 anos de idade que acada almas para o diaño.
Enrique Mayer
Enrique Mayer de Castro, nado en Santiago de Compostela o 13 de abril de 1861 e finado na mesma cidade o 15 de novembro de 1931, foi un gravador, acibecheiro, ourive, debuxante e heraldista que colaborou en distintas revistas galegas de arte e arqueoloxía de primeiros de século XX.
Traxectoria
miniatura|Placa na casa natal do Preguntoiro Nº37 de Santiago de Compostela. Obra de [[Francisco Asorey (1932).]] Enrique Mayer de Castro era fillo do matrimonio de Manuel Mayer von Furtwängler, oficial da Milicia Nacional de ascendencia alemá, e Antonia de Castro y Varela. Procedía dunha ampla estirpe de artesáns alemáns residente en Santiago, dedicada á fabricación de reloxos e caixas de música dende o século XVII. O seu avó Lorenz Mayer Köpp fundara en 1792 unha das primeiras reloxerías da cidade da Coruña, aínda que el decantouse polo debuxo e o gravado. Estudou na Sociedade Económica de Santiago e foi alumno de Modesto Brocos, así como tamén do xilógrafo Arturo Carretero cando marchou a estudar en Madrid. miniatura|Enrique Mayer (5º esq.) xunto aos profesores da Escola de Artes e Oficios de Santiago de Compostela, 1931, [[Teodoro Andreu (1º esq.), Carlos Maside (2º esq.), José María Fenollera (3º esq.) e Francisco Asorey (6º esq.).]] Cando regresou a Santiago se dedicou ó gravado en madeira e metal, publicando as súas obras en distintas revistas, coma por exemplo Galicia Diplomática, da que sería director artístico. Ilustrou tamén os libros de Antonio López Ferreiro Lecciones de arqueología sagrada, El Pórtico de la Gloria e Historia de la Santa A. M. Iglesia de Santiago de Compostela.
Go!Go! Ackman
O manga ten 12 capítulos de longo, e cada un posúe 6 páxinas. Na versión da V-Jump, tódalas páxinas foron imprimidas a cor, pero na versión do Taller de teatro de Akira Toriyama Volume 3 imprimiuse en branco e negro.
Historia
O primeiro capítulo comeza cando Ackman, un neno demo baixo sen nariz que te unha aparencia moi similar a Toranks de Dragon Ball Z, esperta despois dunha sesta de cincuenta anos. Os pais e as irmás de Ackman veñen neste capítulo, aínda que non ten ningunha importancia no resto da serie. A única cousa significativa que fan é explicar ó lector que a familia mata a xente e vende as súas almas ó diaño. O único personaxe principal neste capítulo é Godon, unha criatura vermella con ás de morcego que serve a Ackman. O seu obxectivo principal é recolle-las almas, da xente que mata Ackman, nun tarro.
Enrique Mayer
Traxectoria
Participou nos certames de Artes e Oficios de Santiago en 1881, onde obtén un diploma de primeira, e 1885, cando obtén unha medalla de prata. Tamén acode á Exposición Rexional de Lugo de 1896, e obtén un diploma de honra; á Exposición de Arte Galega de Bos Aires de 1920 e á Exposición Nacional de Artes Decorativas, de Madrid, en 1926.
En 1903 publicou un traballo de investigación na revista Galicia Histórica, baixo o título "Prioridad de un artista santiagués respecto al perfeccionamento del grabado en madera", no que desenvolve as técnicas de gravado en buxo de pé que xa se utilizaban en Santiago en 1730, 40 anos antes de que o gravador inglés Thomas Bewick (1753-1828) presentara esta técnica como novedosa.
Go!Go! Ackman
Historia
No terceiro capítulo, introdúcese o inimigo principal de Ackman, Tenshi, un anxo que usa cueiro (que te nunha aparencia moi similar a Krilin). Pensando que Ackman morrera queda abraiado ó descubrilo e téntao matar de novo. Así, as tentativas de Tenshi para matar a Ackman no resto do capítulo fracasan miserabelmente. Un exemplo disto é cando Tenshi tenta dar á Ackman cun mísil, pero erra e dá a un autobús escolar cheo de alumnos.
O resto da serie xira ó redor de Ackman, que mata máis persoas; Tenshi, que contrata varios axentes para que fagan o seu traballo por el; brincadeiras sexuais etc.
Enrique Mayer
Traxectoria
Formou parte da comisión organizadora da Exposición Rexional Galega de 1909, colaborando con Enrique Campo na recollida de material para a realización de diferentes debuxos de monumentos e outros elementos artísticos ó longo dunha viaxe pola provincia de Pontevedra -e parte da de Ourense- entre maio e outono dese ano. Durante esta viaxe, Mayer interesouse especialmente polos escudos existentes nas zonas que estudaron. Como heraldista realizou un traballo en plumín sobre as armas heráldicas dos Sarmiento de Valladares do Pazo de Fefiñáns, propiedade dos marqueses de Figueroa, conservado hoxe en día no Museo Provincial de Pontevedra. Ademais en 1928, por encargo do X marqués de Figueroa Juan Bautista de Armada y Losada, deseñou o logotipo da etiqueta das botellas da Bodega de Fefiñáns, sendo premiado o debuxo na Feira Internacional de Barcelona de 1930. Actualmente o "Albariño de Fefiñáns" continúa empregando o deseño de Enrique Mayer nas súas botellas.
Go!Go! Ackman
Adaptacións de videoxogos
O manga adaptouse nunha serie de tres xogos baseados en videoxogos de plataforma para o Super Nintendo, que son unha especie de híbridos entre Mario e Megaman; e un xogo feito a man para a Gameboy que ten unha sensación de tipo Pac-man:
Enrique Mayer
Traxectoria
Casado con Adela Méndez, foi pai do mestre reloxeiro santiagués Antonio Mayer Méndez (1910-1996), premiado coa Medalla de Prata da cidade de Santiago (1997), e do tamén gravador e profesor da Escola de Artes de Santiago Enrique Mayer Méndez (1907-2001). Foi avó dos tamén artistas Enrique e Santiago Mayer Viña, e do acibecheiro Fernando Mayer Garea.
Na súa casa natal, na compostelá rúa do Preguntoiro nº37, sitúase unha placa conmemorativa elaborada polo escultor galego Francisco Asorey que di: "En esta casa nació en buen azabachero Enrique Mayer Castro 1861-1931".
Kat Bjelland
Katherine Bjelland, nada en Salem (Oregón) o 8 de decembro de 1963, foi a cantante e guitarrista da banda de rock alternativo estadounidense Babes in Toyland. Tamén foi cantante e guitarrista da banda Katastrophy Wife.
Primeiros anos
A pesar de asociar a Bjelland coa escena musical da cidade de Minneapolis (Minnesota), naceu en Salem e medrou en Woodburn (Oregón). Seus pais divorciáronse cando era nova, e ese feito tivo un grande efecto na súa vida.
Asistiu á Woodburn High School onde foi unha popular estudante e cheerleader. Nesa época foi cando Bjelland comezou a interesarse pola música. Un tío seu foi o que a incitou a tocar a guitarra, e a súa primeira actuación foi nun pequeno bar desa cidade chamado Flight 99.
Carreira musical
Pouco despois da súa graduación no instituto a principios dos 80, Bjelland mudouse a Portland, onde formou varias bandas. Primeiro The Neurotics e posteriormente outra formada só por mulleres chamada The Venarays.
Realmente The Venarays non era unha banda toda de mulleres, xa que o batería Dave Hummel, e posteriormente Jack Rhodes eran homes. Despois de saír de The Venarays, Bjelland formou unha banda cunha nova amiga, Courtney Love, e coa baixista Jennifer Finch. Love saíu para formar Hole, mentres que Finch formou parte de L7. A banda tivo varios nomes, incluíndo Sugar Babylon, Sugar Babydoll e Sugar Bunnyfarm.
Sobre 1985, en San Francisco, Bjelland e Love formaron unha nova banda chamada Pagan Babies con Deidre Schletter na batería e Janis Tanaka (posteriormente en Stone Fox e L7). Cando Love marchou, esta formación tocou baixo o nome de Italian Whore Nuns.
Babes in Toyland
O sinxelo de estrea da banda, "Dust Cake Boy"/"Spit to See the Shine", foi un éxito instatáneo. Despois de tocar en Europa con Sonic Youth, o grupo gravou o seu abrasivo primeiro álbum, Spanking Machine, que foi outro éxito. Babes in Toyland acadaría un éxito menor a comezos da década dos 90. Bandas como Bikini Kill, Bratmobile e Sleater-Kinney teñen falado do grupo como unha grande influencia, mentres que bandas de mulleres menos políticas como Jack Off Jill, 7 Year Bitch e Fluffy tamén citaron a Bjelland e a Babes in Toyland como inspiración. A carreira de Babes in Toyland alcanzou o seu máximo de popularidade cando tocaron no festival Lollapalooza en 1993.
Crunt
A principios de 1993 Bjelland comezou un proxecto paralelo chamado Crunt, ao lado do seu novo marido Stuart Gray, antigo membro de Lubricated Goat. Bjelland tocaba o baixo e Gray a guitarra, mentres que Russell Simins, de Jon Spencer Blues Explosion, encargábase da batería. En febreiro de 1994 a banda editou o seu álbum de estrea, Crunt, xunto co seu sinxelo "Swine". Durante un tempo díxose que Crunt substituiría a Babes in Toyland  como proxecto principal de Kat, pero o grupo desfaríase cando Bjelland e Gray se divorciaron en xaneiro de 1995.
Steppenwolf
Para o artigo sobre a novela de Herman Hesse, vexa Der Steppenwolf
Kat Bjelland
Katastrophy Wife e proxectos actuais
Con Babes in Toyland tocando esporadicamente cara finais dos 90, Bjelland fundou a banda Katastrophy Wife no ano 2000. O grupo tocou en locais de todo o mundo, e ata a data só leva editados dous álbums, Amusia e All Kneel; ademais do sinxelo "Heart On", lanzado polo selo australiano Rish en abril do 2007. O sinxelo pretendía ser un adianto do seu seguinte disco, Pregnant, aínda que en 2011 o traballo aínda non fora editado. Bjelland tamén realizou traballos para bandas sonoras durante este tempo e produciu o álbum The Seven Year Itch para a banda Angelica, lanzado no ano 2002.
Steppenwolf
Steppenwolf foi un grupo de rock dos anos 1960 e anos 1970. É famoso polas súas cancións "Magic Carpet Ride" e "Born to Be Wild". Algúns dos seus membros eran de ascendencia alemá, e tomaron o nome da novela Der Steppenwolf de Herman Hesse.
O grupo formouse en 1967 nos Ánxeles polo vocalista John Kay, polo guitarrista Michael Monarch, o baixista Rushton Moreve, o teclista Goldy McJohn e o batería Jerry Edmonton. Menos os dous primeiros, o resto pertencían á banda de Toronto The Sparrows.
Lampedusa
Lampedusa é unha illa italiana fronte a costa de Tunisia, é a illa principal do grupo das illas Peláxicas, parte da rexión de Sicilia e da provincia de Agrigento. O seu nome latino foi Lopadussa (grego: Λοπαδυῦσσα).
Etimoloxía
O nome Lampedusa deriva do nome grego antigo da illa, Λοπαδούσσα ou Λαπαδούσσα (Lopadoússa/Lapadoússa). Suxeriuse que o nome deriva da palabra λέπας (lépas), que significa 'rocha', debido á paisaxe rochoso da illa. Esta palabra tamén utilizarona os gregos para unha especie de ostra e a illa pódese chamar así debido á abundancia deste tipo de ostra. Outros estudosos cren que o nome deriva de λαμπάς (lampás), que significa 'facho', debido ás luces que foron colocadas na illa para os mariñeiros.
Xeografía
Lampedusa é o punto máis meridional da República de Italia. Tamén é a illa máis austral de Italia. Política e administrativamente Lampedusa é parte de Italia, pero xeoloxicamente pertence a África, xa que o mar que as separa non non ten unha profundidade de máis de 120 metros. Lampedusa é unha illa árida, dominada por unha paisaxe de garriga, sen outras fontes de auga que non sexan as choivas irregulares. A fauna e a flora de Lampedusa son similares aos do norte de África.
Está a uns 40 km da illa de Linosa e a uns 15 km da illa de Lampione, e as tres forman as illas Peláxicas. A súa superficie é de 20 km² e a poboación de 6.300 habitantes. A principal altura é o Monte Albero na vertente noroccidental con 133 metros. En xeral a illa ten dúas ladeiras, de oeste a leste, e de norte a sur da illa. O lado sur-occidental está dominado por profundas gargantas, mentres que a parte sueste está dominada por vales pouco profundos e praias de area. Toda a costa norte está dominada por cantils: cantils suavemente inclinados na costa leste e cantils verticais na costa oeste.
Ten un clima africano caloroso e húmido. É lugar turístico e balneario, e ultimamente centro de acollida de emigrantes ilegais do Magreb.
A capital é Lampedusa, no sueste, con tres calas delimitadas polas puntas Giutgia e Maccaferri.
Historia
Historicamente, Lampedusa era un lugar de desembarco e base marítima para os antigos fenicios, gregos, romanos e bérberes. Os romanos estableceron unha industria de produción da estimada salsa de peixe coñecida como "garum" e utilizárona de base naval. En 812 (ou 813), durante o dominio Aglabí a illa foi saqueada polos sarracenos durante as guerras árabes-bizantinas en curso. En 1553 Piratas berberiscos do Norte de África baixo o mando do Imperio Otomán, atacaron Lampedusa e levaron a 1.000 cativos á escravitude. Como resultado dos ataques de piratas, a illa quedou deshabitada e foi considerada dependencia de Sicilia.
O 24 de xuño de 1800 o maltés Salvatore Gatt fixo un contrato de enfiteuse co príncipe de Lampedusa. Gatt concedeu despois unha parte da illa ao inglés Alessandro Fernandes, que formou unha colonia dunhas 400 persoas, pero a colonia fracasou e quedou abandonada en 1813. Pouco despois os herdeiros de Gatt volveron á illa co seu parente de Malta Fortunato Frendo, e finalmente instalaron unha colonia o 22 de setembro de 1843. O goberno das Dúas Sicilias enviou un comandante, un síndico, un chanceler, cura, médico, sanitarios, gardas, tropa e todo o necesario, e aínda que unha parte dos colonos emigraron cara a Sfax, a colonia empezou a prosperar.
Inmigración do norte de África
miniatura|Migrantes chegando á illa de Lampedusa en agosto de 2007
Desde principios dos anos 2000, Lampedusa, o territorio europeo máis próximo a Libia, converteuse nun importante punto de tránsito para os inmigrantes irregulares de África, Oriente Medio e Asia que queren entrar en Europa. En 2004, os gobernos libio e italiano chegaron a un acordo segredo que obrigaba a Libia a aceptar inmigrantes africanos deportados desde territorios italianos. Isto resultou na repatriación masiva de moitas persoas de Lampedusa a Libia entre 2004 e 2005, unha medida criticada polo Parlamento Europeo.
En 2006, moitos inmigrantes africanos pagaban a contrabandistas de persoas en Libia para axudarlles a levalos a Lampedusa en barco. Á súa chegada, a maioría transferíanse polo goberno italiano aos centros de recepción en Italia continental. Moitos foron postos en liberdade debido a que as súas ordes de deportación non aplicáronse.
En 2009, as condicións de hacinamento no centro de acollida de inmigrantes temporais da illa foron criticadas polo Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados (ACNUR). A unidade, que orixinalmente foi construída para unha capacidade máxima de 850 persoas, albergaba case 2.000 refuxiados. Un número significativo de persoas durmian ao aire libre baixo plásticos. Un incendio que comezou durante un disturbio entre os refuxiados destruíu unha grande porción da instalación o 19 de febreiro de 2009.
En 2011, chegaron moitos máis inmigrantes a Lampedusa durante as rebelións de Tunicia e Libia. En maio de 2011, máis de 35.000 inmigrantes chegaran á illa desde Tunicia e Libia. A finais de agosto, chegaron 48.000 persoas. A maioría eran homes novos de entre 20 e 30 anos. A situación causou a división dentro da Unión Europea, o goberno francés considera á maioría das chegadas como inmigrantes económicos en lugar de refuxiados políticos. De xaneiro a abril de 2015, uns 1600 inmigrantes morreron na ruta de Libia a Lampedusa, polo que é a ruta de migrantes máis mortal do mundo.
Hannawald
Hannawald é un apelido alemán, lévano entre outros:
A Tafona
A Tafona é un topónimo galego, un arabismo de incorporación temperá, que fai referencia a lugares onde se fai ou vende pan.
Denomínanse así os seguintes lugares:
Mustafa Kemal Atatürk
Mustafa Kemal Atatürk (pronunciado: [musˈtäfä ceˈmäl ätäˈtyɾc]), nado en Tesalónica c. o 19 de maio de 1881 e finado en Istambul o 10 de novembro de 1938, foi un mariscal de campo turco, revolucionario, estadista, autor e pai fundador da República de Turquía, sendo o seu primeiro presidente desde 1923 ata a súa morte en 1938. Emprendeu profundas reformas progresistas, que modernizaron a Turquía nunha nación secular e industrializada. Ideoloxicamente un secularista e nacionalista, as súas políticas e teorías sociopolíticas adoitan ser chamadas "kemalismo", e seguen a formar a fundación política do estado turco moderno. Debido aos seus logros militares e políticos, Atatürk é considerado un dos líderes políticos máis importantes do século XX.
Campo Novo
O topónimo galego Campo Novo pode referirse a:
Mustafa Kemal Atatürk
Como primeiro presidente de Turquía, Atatürk embarcou nun ambicioso programa de reformas políticas, económicas e culturais co obxectivo final de construír un estado-nación moderno, progresista e laico. Como admirador da Ilustración, Atatürk buscou transformar as ruínas do Imperio Otomán nunha nación-estado democrática e secular. Fixo a educación primaria gratuíta e obrigatoria, abrindo miles de escolas novas por todo o país. Tamén introduciu o alfabeto turco de base latina, substituíndo ao antigo alfabeto turco otomán. As mulleres turcas recibiron os mesmos dereitos civís e políticos durante a presidencia de Atatürk. En particular, as mulleres tiñan dereito o voto nas eleccións locais pola lei núm. 1580 do 3 de abril de 1930 e uns anos despois, en 1934, sufraxio universal pleno.
En 1981, ano do centenario do nacemento de Atatürk, a súa memoria foi homenaxeada polas Nacións Unidas e a UNESCO, que o declararon Ano Atatürk no mundo e aprobou a resolución sobre o centenario de Atatürk, cualificándoo como "o líder da primeira loita contra o colonialismo e o imperialismo" e un "notable promotor do sentido do entendemento entre os pobos e da paz duradeira entre as nacións do mundo e que traballou toda a súa vida polo desenvolvemento da harmonía e a cooperación entre os pobos sen distinción". Atatürk tamén foi acreditado pola súa paz na política exterior orientada ao mundo e a amizade con países veciños como Irán, Iugoslavia, Iraq e Grecia, así como a creación do Pacto dos Balcáns que resistiu as agresións expansionistas da Italia fascista.