cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anxo Rei Ballesteros
Recoñecemento
En 2018, na Pobra do Caramiñal, o Concello e Barbantia realizaron diversas actividades para honrar a súa figura. Entre elas, a inauguración dunha rúa co seu nome e dunha estatua feita por Manuel Teira. Tamén xurdiu a iniciativa de pedir o Día das Letras Galegas para Anxo Rei Ballesteros.
Montillón, Trobo, Begonte
Montillón é un lugar da parroquia de Trobo no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
O Vilar, Bacoi, Alfoz
O Vilar é un lugar da parroquia de Bacoi no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Capacity
Capacity é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Big Thief, publicado o 9 de xuño de 2017 a través do selo Saddle Creek Records.
Arquieparquía católica maronita de Damasco
A arquieparquía de Damasco é unha sé da Igrexa católica maronita inmediatamente suxeita ao Patriarcado de Antioquía. En 2013 tiña 20.300 bautizados. O seu arcebispo é Samir Nasar dende 2006.
Territorio
A arquieparquía abrangue a cidade de Damasco, e ten o territorio estruturado en 8 parroquias.
Historia
A serie episcopal comeza en 1527, aínda que a arquieparquía foi erixida canonicamente no sínodo maronita do Monte Líbano de 1736.
Fatoumata Diawara
Fatoumata Diawara (en ߝߊ߫ߕߎߡߕߊ ߖߊ߯ߥߙߊ߫), nada no ano 1982 en Costa do Marfil de pais malianos, é unha cantante e actriz maliana. En decembro de 2018, Diawara formou parte dos nomeados finalistas do Premios Grammy ao mellor álbum de world music por Fenfo e á mellor gravación dance por Ultimatum do grupo Disclosure, no que tamén participou.
Discografía
miniatura|Fatoumata Diawara cantando no World Beat Music festival de [[Austin, Texas|Austin, Texas, no ano 2013.]]
O Pereiro, Solobeira, Vilagarcía de Arousa
O Pereiro é un lugar da parroquia de Solobeira no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 40 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 20 eran mulleres e 20 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 36 veciños, e 2005, cando eran 35.
Artaxerxes II
Artaxerxes II Memnón (c. -436 - -358) foi rei de Persia desde -404 ata a súa morte.
Traxectoria
miniatura|90px|esquerda|Artaxerxes II nunha [[moeda aqueménida (ca. 330-300 a. de C.).]] Defendeu a súa pretensión ao trono contra o seu irmán Ciro o Novo, o cal foi derrotado e morto na Batalla de Cunaxa no ano -401, e contra un levantamento dos sátrapas (gobernadores) das provincias occidentais (-366 - -358).
Tamén se enfrontou nunha guerra contra os espartanos (outrora aliados de Persia), os cales, baixo Axesilao, invadiron Asia Menor. Para vencer aos espartanos, Artaxerxes subornou a Atenas, Tebas e Corinto, cidades que se levantaron contra Esparta, iniciando a Guerra de Corinto. En -386 Artaxerxes II, abandonando aos seus aliados, pactou con Esparta a Paz de Antálcidas. Este tratado devolveu o control das cidades gregas de Xonia e Eolia na costa de Anatolia aos persas, mentres deixaba a Esparta como poder dominante na Grecia peninsular.
Malia o seu éxito en Grecia, Exipto, que se rebelara con éxito a principios do seu reinado, permanecía independente. O intento de reconquistar Exipto en -373 foi un fracaso total, pero nos seus últimos anos os persas lograron esmagar a un exército conxunto exipcio-espartano que pretendía conquistar Fenicia.
Actividade construtora
En cambio non hai evidencias de moita actividade en Persépole.
Novás, Trobo, Begonte
Novás é un lugar da parroquia de Trobo no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
O Pedrón, Trobo, Begonte
O Pedrón é un lugar da parroquia de Trobo no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
New Kind of Normal
New Kind of Normal é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Cayetana, publicado o 5 de maio de 2017 a través do seu propio selo, Plum Records.
Centeáns, Pontellas, O Porriño
Centeáns é un lugar da parroquia de Pontellas no concello pontevedrés do Porriño na Comarca de Vigo. Tiña unha poboación censada de 231 habitantes no ano 2013 segundo datos do IGE, dos cales 110 eran homes e 121 mulleres, o que representa un progresivo descenso en relación ó ano 2010, cando tiña 226 veciños, e ó ano 2004, cando eran 207 veciños.
Jota Peleteiro
José Ignacio Peleteiro Ramallo, coñecido como Jota Peleteiro ou simplemente Jota, nado na Pobra do Caramiñal o 6 de xuño de 1991, é un exfutbolista galego que xogaba de mediapunta.
Entre 2017 e 2019 militou no Birmingham City, tamén da segunda categoría inglesa, e a continuación fichou polo gran rival histórico de dito club, o Aston Villa, co que debutou na Premier League. Na tempada 2020/21 xogou en Primeira División co Alavés, club no que se retirou aos 30 anos.
Comezos
Formouse como futbolista no Xuventú Aguiño de Ribeira, onde permaneceu até o segundo ano da categoría infantil. Nunha edición do torneo de fútbol base Vigo Cup chamou a atención dos responsables da canteira do Celta de Vigo, e fichou polo equipo celeste. Foi subindo polas diferentes categorías do club e na tempada 2008/09 proclamouse campión da División de Honra Xuvenil, ademais de acadar o subcampionato da Copa de Campións Xuvenil, perdendo a final ante o Fútbol Club Barcelona. En abril de 2010 firmou un contrato profesional co equipo para as cinco seguintes tempadas.
Celta de Vigo B
No verán en 2010 realizou a pretemporada co primeiro equipo en Melgaço, e esa tempada pasou a xogar co Celta B, adestrado por Milo Abelleira, na Segunda División B. Debutou na primeira xornada de liga, marcando un dos catro goles do seu equipo ante o Badajoz (0-4). Titular na maioría de partidos, as súas boas actuacións fixeron que en decembro comezase a adestrar co primeiro equipo, dirixido por Paco Herrera. O 29 de xaneiro de 2011 debutou na Segunda División, nun partido fronte ao Barça B no que entrou nos minutos finais como substituto de Enrique de Lucas.
All Mirrors
All Mirrors é o cuarto álbum de estudio da cantautora estadounidense Angel Olsen, publicado o 4 de outubro de 2019 a través do selo Jagjaguwar. Producido por Angel Olsen e John Congleton, o álbum foi precedido por dous sinxelos, "All Mirrors" e "Lark". Os dous lanzamentos estiveron acompañados por vídeos musicais dirixidos pola amiga de Olsen e colaboradora habitual Ashley Connors. O disco tivo en xeral boas críticas e estreouse no número 52 da lista Billboard 200. Pitchfork Media incluíu a All Mirrors na súa lista dos mellores álbums de rock de 2019.
Jota Peleteiro
Celta de Vigo B
Pechou a súa primeira tempada como profesional con 32 partidos co filial (e 6 goles) e 4 encontros co primeiro equipo. Na tempada 2011/12 disputou 36 partidos co filial, todos eles como titular, e marcou 16 goles, cifra que o colocou como o terceiro máximo goleador do grupo I da Segunda B, superado só polos tamén galegos Joselu e Rubén Rivera. O seu bo rendemento espertou o interese do Real Madrid, que o incorporou como cedido no verán de 2012 para xogar co seu filial na Segunda División, despois de que o adestrador do Celta, Luis Enrique, o incluíse entre os seus descartes para a vindeira tempada.
Cesión ao Castilla
A súa cesión ao Real Madrid Castilla supuxo unha freada á súa carreira, pois case non contou para o adestrador José Alberto Toril, que só lle concedeu 48 minutos de xogo en toda a tempada. Durante o seu paso por Madrid protagonizou máis noticias da prensa rosa que deportivas, ao comezar unha relación con Jessica Bueno, coñecida polos medios por ser a antiga parella de Kiko Rivera.
Cesión ao Eibar
Para a tempada 2013/14 volveu saír cedido, desta vez ao Eibar, tamén de Segunda División. Axiña se converteu nunha importante peza do equipo vasco, adestrado por Gaizka Garitano e nun dos mellores xogadores da liga. Disputou un total de 37 partidos e marcou 11 goles, un deles o histórico tanto ante o Alavés na antepenúltima xornada, que supuxo o ascenso do Eibar á Primeira División por primeira vez na súa historia. Ao remate da tempada foi un dos candidatos ao premio ao mellor centrocampista de ataque da Segunda División, que foi finalmente para Ayoze Pérez, e foi elixido no once ideal do campionato.
Brentford
Pechou a súa primeira tempada nas illas británicas con 46 partidos e 11 goles, sendo un dos xogadores máis destacados do Brentford e contribuíndo á clasificación do equipo para a fase de ascenso. Ademais foi elixido no once ideal da xornada en dúas ocasións. Comezou a tempada 2015/16 sufrindo unha lesión nos ligamentos do xeonllo que precisou dunha intervención cirúrxica, polo que pasou varios meses de baixa. Reapareceu en decembro e disputou catro partidos máis, antes de regresar a España no mercado invernal por motivos persoais.
Cesión ao Eibar
En xaneiro de 2016 anunciouse o seu regreso ao Eibar, nunha cesión por 18 meses. O seu debut na Primeira División tivo lugar no estadio de San Mamés, na xornada 21 da tempada 2015/16, nunha derrota por 5-2 ante o Athletic Club. Disputou un total de 20 partidos co equipo de Mendilibar no que restaba de tempada e na primeira metade da seguinte, antes de ser recuperado polo Brentford en xaneiro de 2017.
Regreso a Brentford
De volta en Brentford disputou 21 encontros de liga nos que marcou 12 goles, entre eles un triplete diante do Rotherham United. As súas destacadas actuacións en febreiro, con cinco goles e dúas asistencias en cinco partidos, fixeron que fose candidato a mellor xogador do mes. A pesar de xogar só media tempada co club, acabou como o terceiro máximo goleador do equipo, só por detrás de Lasse Vibe e Scott Hogan.
Birmingham City
Comezou a tempada 2017/18 co Brentford, pero a finais de agosto de 2017 foi traspasado ao Birmingham City, tamén da segunda categoría inglesa. Foi un dos seis debutantes do Birmingham na xornada 6 ante o Norwich City, que rematou con derrota pola mínima. Comezou no Birmingham como titular pero acabou perdendo a confianza do adestrador Steve Cotterill e caeu dos onces iniciais a partir de decembro. Regresou á titularidade coa chegada ao banco de Garry Monk en marzo, e converteuse nun dos xogadores máis importantes do equipo no treito final da tempada, contribuíndo de xeito destacado a saír dos postos de descenso e á salvación do equipo.
Na tempada 2018/18 disputou case tódolos partidos de liga, a maioría deles como titular e pechou o seu paso polos Blues cun total de 75 encontros, 8 goles e 11 asistencias.
Aston Villa
Con todo, despois do primeiro terzo da competición, apenas volveu dispoñer de minutos, situación que non mellorou co inicio da tempada seguinte. Finalmente, o 3 de outubro de 2020 deixou o club, despois de chegar a un acordo para a rescisión do seu contrato.
Deportivo Alavés
Ao día seguinte de deixar o Aston Villa, asinou un contrato por un ano co Deportivo Alavés, da Primeira División. Disputou un total de 25 partidos co equipo vasco, polo que pasaron ata tres adestradores durante a tempada 2020/21, e que acabou salvando a categoría nas xornadas finais despois de ocupar postos de descenso durante varias semanas. Ao remate da campaña confirmou a súa marcha do club. A pesar de ter ofertas de varios equipos, a falta de motivación polo fútbol levouno á retirada con só 30 anos.
Selección galega
Foi convocado pola selección galega para o partido contra Venezuela disputado no estadio de Riazor o 20 de maio de 2016, que finalizou con empate (1–1).
Vida persoal
Dende o ano 2013 mantivo unha relación coa modelo sevillana Jessica Bueno, coa que casou en 2015 e coa que tivo dous fillos: José Ignacio e Alejandro. Separáronse a finais de 2022.
Lulu (ópera)
Lulu é unha ópera nun prólogo e tres actos composta polo compositor austríaco Alban Berg, con música e libreto en alemán do propio compositor. O libreto foi adaptado das obras Erdgeist (en galego O espírito da Terra, 1895) e Die Büchse der Pandora (A Caixa de Pandora, 1904), de Frank Wedekind. Foi estreada o 2 de xuño de 1937 no Teatro da Ópera de Zürich.
Peking Express
Peking Express é un programa de telerealidade creado en Bélxica e os Países Baixos e que ten versións noutros países como Alemaña, Dinamarca, España, Francia, Noruega ou Suecia. Este concurso é á súa vez unha versión do formato orixinal The amazing race, adaptado para non ser acusado de plaxio. En Marrocos, a canle 2M fixo a súa propia versión chamada Dakar-Fez Express, que como o seu nome indica, é unha ruta dende Dakar (Senegal) ata Fez (Marrocos), pasando por Mauritania.
Mecánica do concurso
No concurso, dez parellas teñen que percorrer os 10.000 km que separan dúas cidades en 13 etapas de 3 días cada unha; a parella que chegue na última posición en cada etapa é eliminada, a non ser que os salve un sobre que leva a parella gañadora da anterior etapa. Os concursantes teñen un presuposto dun euro por persoa e día para conseguir comida, mentres que o transporte e o aloxamento teñen que conseguilo gratuítamente.
Xogos de inmunidade
Á metade de cada etapa os concursantes chegan a un punto no que se encontra un libro vermello no que teñen que asinar, de todos eles, os máis rápidos participan nun xogo que lles pode facer gañar a inmunidade. A parella que gañe este xogo consegue un adhesivo vermello co seu nome que lles impide ser eliminados nesa etapa mesmo.
Eliminación
Ao final de cada etapa, o/a director/a de carreira informa ás parellas da súa posición na mesma. A parella que chega na última posición debe abandonar o concurso, a non ser que o sobre lacrado que leva a parella gañadora da última etapa sexa de cor verde. Se o sobre contén unha tarxeta vermella, a parella abandona inmediatamente o concurso.
O kit de supervivencia
Os concursantes contan cunha serie de elementos que lles son útiles para cubrir as súas etapas:
Pecten
Pecten é un xénero do moluscos bivalvos mariños, que é o tipo da da orde dos pectinidos, da superfamilia dos pectinoideos, da familia dos pectínidos, da subfamilia dos pectinininos e da tribo de igual nome (Pectinini en latín).
O xénero é coñecido no rexistro fósil desde o período cretáceo até o período cuaternario (desde hai 70,6 millóns de anos até a actualidade). Atopáronse cunchas fósiles deste xénero en todo o mundo.
Descrición
O xénero foi descrito en 1776 polo naturalista danés Otto Friedrich Müller, na súa obra [https://web.archive.org/web/20190810163035/https://www.biodiversitylibrary.org/item/47550#page/5/mode/1up ''Zoologiæ Danicæ Prodromus, seu Animalium Daniæ et Norvegiæ indigenarum characteres, nomina, et synonyma imprimis popularium. Havniæ: Hallageri'']. (Ver dixitalizado).
Etimoloxía
Müller tomou o nome Pecten do latín clásico pecten, -inis, "peite", e tamén o nome dunha "especie de ostra comestíbel" (seguramente unha vieira).
Especies
Segundo o WoRMS, o xénero comprende as seguintes especies:
Porén, o ITIS e mais a ADW só recoñecen tres especies:
Características
Estes bivalvos caracterízanse por teren unha das dúas valvas da súa cuncha máis voluminosa cá outra, que é plana e de cor máis escura, normalmente parda. Coñécense vulgarmente como vieiras ou cunchas de Santiago, nalgúns idiomas.
Son hermafroditas, cando son novas son machos, e despois fanse femias. Porén, algúns autores din que poden seren hermafroditas simultáneos.
Viven no mar, en fondos areosos de até 100 m de profundidade, non moi lonxe da costa. Desprázanse ao pechar rapidamente as valvas das súas cunchas. Algúns son comestíbeis moi demandados polos gourmets, en particular a vieira propiamente dita (Pecten maximus).
En estado salvaxe actúan como depuradores, filtrando a auga salgada, unha función que é especialmente importante en épocas de exceso de algas (por exemplo, nes mareas vermellas) que poidan poñer en risco o equilibrio do ecosistema.
En Europa hai dúas especies de vieiras, Pecten jacobaeus, que vive nos fondos areosos do Mediterráneo, e Pecten maximus, que vive en fondos areosos do Atlántico nordeste.
Na industria
Desde 1904 utilizase unha cuncha de Pecten como logotipo da compañía petroleira Royal Dutch Shell.
22 de abril
O 22 de abril é o 112º día do ano do calendario gregoriano (113º nos anos bisestos). Quedan 253 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Lenin.
Mortes
miniatura|100px|Henry Royce.
Outros
Os 366 días do ano
José Isbert
José Ysbert Alvarruiz, nado en Madrid o 3 de marzo de 1886 e finado en Madrid o 28 de novembro de 1966, foi un actor de cine español, máis coñecido polo nome artístico de José Isbert ou Pepe Isbert. Foi o pai da actriz María Isbert.
Traxectoria
En 1912 fixo o seu debut no cine coa película Asesinato y entierro de don José Canalejas, no papel do anarquista Pardiñas. Non quixo volver actuar no cine mudo, e centrouse no teatro. Coa chegada do cine sonoro participou en La pura verdad (1931), se ben seguiu participando en obras teatrais de éxito como El señor Badanas de Carlos Arniches, ou Angelina o el honor de un brigadier.
Na década de 1940 participou en películas como El testamento del virrey ou Contrato de silencio. Nas décadas de 1950 e 1960 tivo a súa época dourada, especialmente desde o seu papel de alcalde na película Bienvenido, Mr. Marshall, El verdugo, Los jueves milagro ou El cochecito. Representaba un personaxe con pouca cultura, sinxelo e agradable. Tamén participou en La gran familia, no que actuaba como avó, que tivo dúas secuelas.
Ao longo da súa carreira profesional recibiu diversos premios e recoñecementos. Amais de ser pai da actriz María Isbert, os seus netos tamén están relacionados co mundo do cinema: Tony, Carlos Isbert son actores, e José S. é actor, dramaturgo e guionista.
A Agueira, Carballido, Alfoz
A Agueira é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres).
Circuíto urbano de Singapur
O Marina Bay Street Circuit ou circuíto urbano de Singapur é un circuíto de carreiras urbano que hospeda o Gran Premio de Singapur de Fórmula 1 a partir da tempada 2008, entrando así á lista de Grandes Premios de Fórmula 1. O Gran Premio celebrase no trazado urbano da cidade-estado de Singapur, transcorrendo a través das rúas desta. As obras para a construción do trazado comezaron en setembro de 2007.
Circuíto
miniatura|A chicane sling foi eliminada antes da carreira de 2013 Do mesmo xeito que os circuítos de Mónaco e Valencia, a cidade e as súas rúas serán o escenario do Gran Premio.
O trazado mide 5,2 quilómetros, e ten 23 curvas, sendo a carreira no sentido contrario ás agullas do reloxo. Pódense alcanzar altas velocidades no circuíto, en rectas como a de Esplanade Drive ou Raffles Boulevard. A pista pasa por baixo dunha das bancadas do circuíto, creando así un túnel como Mónaco. Neste ciruito córrense un total de 61 voltas, a marca de volta é de 1:45.976 por parte do finlandés Kimi Räikkönen co equipo Ferrari no ano 2008.
En produciuse un cambio no circuíto desaparecendo as chicanes "Singapore Sling" (Curvas 10, 10a, 10b)e converteuse nunha única curva cara á esquerda de media-alta velocidade que desemboca nas curvas 11 e 12. Este cambio produciuse polas queixas dos equipos que decian que era unha zona perigosa e por ese motivo suprimiuse. thumb|Vista
Instalacións
O circuíto conta cunha capacidade para máis de 80.000 espectadores, e en canto á parte técnica conta cunha zona de boxes permanente con instalacións de luxo, o paddock que está situada xunto ao complexo de Singapore Flyer.
Polémica
Tras o anuncio de que Singapur hospedaría o primeiro Gran Premio nocturno na historia da Fórmula 1, iniciouse unha polémica debido ao potencial risco para os pilotos que podería supor a realización dunha carreira nocturna. Con todo, a FIA decidiu que o evento manteríase tras realizar dúas probas de iluminación cuxos resultados foron positivos.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Singapur
1 A carreira prevista de 61 voltas cancelouse anticipadamente debido ao tempo máximo de condución de dúas horas estipulado no regulamento.
Mascato pardo
O mascato pardo ou mascato tropical (Sula leucogaster) é unha grande ave mariña da familia Sulidae, das cales é quizais a especie máis espallada. Ten unha distribución pantropical, que se solapa coa doutras especies de mascatos. O gregario mascato tropical viaxa diariamente para buscar alimento a baixa altura en augas costeiras. As bandadas mergúllanse en picado para capturar pequenos peixes, especialmente cando estes son dirixidos cara a superficie polos seus predadores. Só fai o niño no chan e póusase sobre obxectos sólidos e non sobre a superficie da auga.
Taxonomía
O mascato pardo foi descrito polo polígrafo francés Georges-Louis Leclerc, conde de Buffon na súa Histoire Naturelle des Oiseaux en 1781. A ave foi tamén ilustrada nun gravado pintado a man por François-Nicolas Martinet na obra Planches Enluminées D'Histoire Naturelle, realizada baixo a supervisión de Edme-Louis Daubenton para acompañar o texto de Buffon. Buffon non incluíu un nome científico coa súa descrición, pero en1783 o naturalista holandés Pieter Boddaert acuñou o nome binomial de Pelecanus leucogaster no seu catálogo das Planches Enluminées. A localidade tipo é Cayenne na Güiana Francesa. O actual xénero Sula foi introducido polo zoólogo francés Mathurin Jacques Brisson en 1760. A palabra Sula é norueguesa e significa mascato; o nome específico leucogaster procede do grego antigo leuko, 'branco' e gastēr, 'barriga'.
Recoñécense catro subespecies:
Descrición
A súa cabeza e partes superiores do corpo están cubertas por unha plumaxe de marrón escura a negra, co resto (ventre) de cor branca. Estas cores básicas varían xeograficmente, pero non estacionalmente. A especie tamén presenta dimorfismo sexual nas cores básicas, o macho ten un anel ocular azul, a diferenza da femia que o ten amarelo. Ademais o macho da subespecie S. l. brewsteri ten unha plumaxe distintiva porque a fronte, parte anterior do píleo e queixo son brancos, que se fusionan co pescozo e peito marróns agrisados.
A femia chega aos 80 cm de lonxitude, a súa envergadura alar mide 150 cm, e pode pesar ata 1 300 g. O macho chega a 75 cm de lonxitude, a súa envergadura alar mide ata 140 cm e pode pesar ata 1 000 g.
A diferenza doutras especies de súlidos a plumaxe xuvenil xa lembra a do adulto. Son marróns agrisados máis escurecidos na cabeza, superficies superiores das ás e cola, mentres que a parte inferior do peito e partes inferiores teñen moitas pintas marróns sobre o fondo branco. Os xuvenís das subespecies S. l. brewsteri son de novo distintas por ter a plumaxe das partes inferiores máis uniformes de cor marrón.
Ecoloxía
miniatura|Macho cun polo no [[Arquipélago de São Pedro e São Paulo, Pernambuco, Brasil]] Esta especie reprodúcese en illas e costas nas áreas pantropicais do Atlántico e Pacífico. Frecuentan os terreos de reprodución de illas do golfo de México e o mar Caribe. Co aumento da contaminación no mundo, os mascatos pardos empeZaron a usar os restos de lixo do mar para construír os seus niños. O 90,1 % deses niños estaban feitos de plásticos, mentres que os niños próximos a barcos naufragados teñen unha alta porcentaxe de restos de naufraxio. Nidifica en grandes colonias, poñendo dous ovos branco-azulados no chan nunha morea de cunchas rotas e vexetación, pero xeralmente cría un só polo, porque o segundo polo que fai eclosión non pode competir pola comida co seu irmán máis vello, ou mesmo pode ser expulsado do niño por el. Inverna no mar en extensas áreas.
As parellas poden permanecer xuntas durante varias estacións. Realizan elaborados rituais de salutación e son tamén espectaculares mergulladores, lanzándose en picado ao océano a gran velocidade. Comen principalmente peixes pequenos ou luras, que se reúnen en grupos preto da superficie e poden capturar os peixes que choutan fóra da auga mentres sobrevoan a superficie. Aínda que son voadores poderosos e áxiles, son especialmente torpes á hora de tomar terra ou engalar; utilizan os ventos fortes e pousadeiros altos como axuda para engalar.
Artaxerxes IV
Artaxerxes IV Arsés, rei de Persia da dinastía aqueménida (-338--336). É coñecido como Arsés nas fontes gregas, e probabelmente fose ese ou seu verdadeiro nome antes de ascender ao trono, cando elixiu entón ou nome de Artaxerxes como outros reis persas anteriores, incluído o seu pai.
Traxectoria
Era o fillo máis novo de Artaxerxes III Oco, e non era esperada a súa sucesión ao trono de Persia; esta produciuse tralo asasinato do seu pai e de gran parte da súa familia polo eunuco Bagoas, o poderoso visir que urdira o seu plan de vinganza debido á súa caída en desgraza ante Artaxerxes. Bagoas planificou seguir no seu cargo substituíndo a Artaxerxes polo seu fillo Arsés, o cal Bagoas pensaba que sería máis fácil de controlar. Arsés resultou ser pouco máis que un soberano monicreque durante o seu efémero reinado, mentres Bagoas era quen tiña o poder realmente tralo trono.
Descontento con esa situación de dependencia de Bagoas, e posibelmente baixo a influencia dos nobres dá corte, que desprezaban ao eunuco, Arsés decidiu finalmente a eliminación de Bagoas. Con todo, o visir actuou de novo en primeiro lugar ante a ameaza contra a súa persoa, e conseguiu envelenar a Arsés (-336). A continuación, o visir escolleu a un curmán de Arsés para ocupar ou trono persa, quen gobernaría como Darío III.
O aspecto principal do breve reinado de Arsés foi a crecente hostilidade na fronteira occidental do Imperio persa co reino de Macedonia durante o reinado de Filipo II e Alexandre III, que finalmente desembocaría en guerra durante o reinado do sucesor de Arsés, Darío III.
Crise da auga en Cidade do Cabo
[[Ficheiro:Cape Town water graph Jan 2018.svg|dereita|miniatura|Gráfico do total de auga almacenada nas seis maiores presas da provincia de Cabo Occidental desde o 30 de xuño de 2013 ata o 31 de marzo de 2018. O gráfico ilustra a diminución dos niveis de almacenamento de auga ao longo da crise de auga de Cape Town e o impacto do consumo reducido desde principios de 2018. A previsión mostra os niveis de almacenamento, que alcanzan un 12 % ata finais de maio de 2018 en función do consumo normal (antes da crise). Datos obtidos do Climate Systems Analysis Group (CSAG).]]
En 2015 comezou unha seca na provincia de Cabo Occidental, en Suráfrica, o que provocou unha grave escaseza de auga na rexión, que afecta especialmente á poboación de Cidade do Cabo.
A comezos de 2018, cando se previu que os niveis de agua das presas acadarían o seu nivel crítico en abril, a cidade anunciou os plans para o "Día Cero", o momento en que se chegase a un determinado límite inferior de almacenamento de auga que provocase o peche en gran medida do abastecemento municipal de auga, o que faría de Cidade do Cabo a primeira gran cidade en quedar sen auga.
Grazas ás medidas de aforro e o aumento de abastecemento, en marzo de 2018 a cidade reduciu o seu consumo diario de auga en máis da metade ata os 500 millóns de litros por día e, en xuño de 2018 a redución no consumo e as precipitacións fixeron que os niveis das presas aumentasen até o 43 % de capacidade, o que provocou que Cidade do Cabo anunciase que a ameaza do Día Cero xa non sería real no 2018. Non obstante, as restricións ao consumo de auga permanecerán até que o nivel das presas acade o 85 % da súa capacidade.
Contexto
dereita|miniatura|A maior reserva de auga de Cidade do Cabo, Theewaterskloof, estaba ao 11 % da súa capacidade en marzo de 2018.
A rexión de Cidade do Cabo ten clima mediterráneo, con veráns veráns secos e cálidos, e invernos con choiva. A auga é subministrada en gran medida polas seis grandes presas do Sistema de Abastecemento de Augas do Cabo Occidental, nas zonas montañosas próximas á cidade. Os encoros énchense coa auga da choiva que cae nas súas áreas de captación, en gran medida durante os meses de inverno máis fríos de maio a agosto, e os niveis baixan durante os meses de verán secos -de decembro a febreiro-, durante os cales aumenta o consumo de auga tanto na zona urbana como na agrícola.
A poboación de Cidade do Cabo pasou de 2,4 millóns de residentes en 1995 a unha poboación estimada de 4,3 millóns ata 2018, o que supón un aumento de poboación do 79 % en 23 anos, mentres que o almacenamento de auga nos encoros só aumentou un 15 por cento no mesmo período. En 2016/2017, o 64,5 % do abastecemento de auga da cidade ía a residentes en vivendas permanentes, mentres que o 3,6 % ía destinado a habitantes de asentamentos irregulares, como barriadas e choupanas. Entre 1950 e 1999 o consumo de auga tratada na cidade medrou un 4 % anual, acorde ao crecemento demográfico da cidade. O consumo de auga chegou ao seu máximo en 1999 con 335 millóns de metros cúbicos ao ano. A posibilidade de que a cidade excedese o seu abastecemento de auga púxose de manifesto xa en 1990. En 2000 creouse o plan Africa Water Vision 2025, co obxectivo de acadar "un uso equitativo e sostible da auga para o desenvolvemento socioeconómico". Os períodos de pouca choiva en 2000/2001 e 2003/2004 derivaron na imposición de restricións de auga. En 2007 a cidade iniciou unha estratexia de xestión de demanda de auga para os seguintes 10 anos, que logrou manter o uso anual ou inferior ao nivel de 1999 a pesar do crecemento demográfico continuo.
En 2009 a capacidade de almacenamento das presas que subministraban auga a Cidade do Cabo aumentou un 17 %, de 768 a 898 millóns de metros cúbicos, coa construción dunha presa no río Berg. A pesar da maior capacidade de almacenamento, o Departamento de Asuntos de Auga e Silvicultura de Suráfrica (Department of Water Affairs and Forestry) prediciu que a crecente demanda da cidade superaría o abastecemento en 2013 sen necesidade de medidas de xestión de conservación e demanda de auga por parte da cidade e que, mesmo con esas medidas, requiriríanse máis fontes de auga en 2019.
Causas
A causa da perda de auga en Cidade do Cabo foi debatida. Aínda que a seca é un factor importante na escaseza de auga da cidade, a súa relevancia foi cuestionada. Pénsase que a escaseza de auga provocada pola seca está a ser exacerbada polo crecemento demográfico, o uso agrícola potencialmente non declarado, as especies invasoras e a mala planificación da xestión da auga. Se ben a choiva adoita ser estacional, o que provoca unha ondulación nos niveis de control estación meteorolóxicas dos encoros de Cidade do Cabo, houbo unha caída clara e significativa das precipitacións en 2016. Un estudo realizado polo Grupo de Análise do Sistema Climático da Universidade de Cidade do Cabo realizou análises estatísticas para determinar que as precipitacións entre 2015 e 2017 foron moi escasas.
Esta seca tan forte pode estar provocada en parte polo cambio climático. Un gran problema na dependencia de auga de Cidade do Cabo é que os seus sistemas de auga foron construídos en base ao clima estable de anos anteriores. O cambio climático cambiou os patróns de precipitación na zona, levando a fontes de auga menos estables e unha taxa de perda de auga menor do previsto. Outra gran causa da escaseza de auga é o uso agrícola. En 2016 Cidade do Cabo exportou 30 millóns de litros de viño a Europa e os Estados Unidos. Por cada litro de viño, utilízanse entre 176 e 358 litros de auga. Un terzo da auga exportada a través da industria do viño podería utilizarse para os 7 millóns de persoas sen acceso á auga en Suráfrica. Ademais, Cidade do Cabo exportou preto de 231 000 toneladas de cítricos en 2017, o que implica unha exportación adicional de preto de 7925 millóns de litros de auga.
Impacto
A cidade instou á veciñanza a almacenar auga potable para casos de emerxencia, se ben a tarefa está a ser complicada. As tendas quedan sen existencias ao pouco de telas, e non se sabe con certeza cando chegarían máis. As persoas poden ir ás fontes a recoller auga, pero adoita haber longas colas.
Saúde pública
As persoas residentes en Cidade do Cabo teñen restrinxido o consumo de auga a 50 litros por persoa e día. Amais recoméndase evitar o uso do baño na medida do posible, e usar no váter só auga non potable, así como reducir a frecuencia e duración das duchas.
Riscos de saúde laboral
As duchas de emerxencia e as estacións de parada oculares son unha parte esencial da seguridade no lugar de traballo para moitos laboratorios e fábricas. É necesario unha subministración constante de auga en caso de exposición química prexudicial. Moitos requisitos de seguridade e saúde laboral suxiren que todas as duchas de emerxencia sexan capaces de bombear 75 litros por minuto durante un mínimo de 15 minutos. Se estas estacións de lavado estivesen pechadas ou limitadas, as persoas que manexan produtos químicos altamente corrosivos nos seus postos de traballo serían vulnerables.
O risco de incendio aumenta a medida que o medio ambiente e a infraestrutura están cada vez máis secos. Isto é especialmente importante en grandes locais industriais e depósitos, xa que o incendio nun sitio pode estenderse máis facilmente a outros edificios nas proximidades. O sistema de extinción de incendios tamén pode fallar debido á reducida presión de auga en áreas de alto uso.
Poboación vulnerable
Nos fogares e os orfanatos de Cidade do Cabo, a poboación infantil é un dos sectores de poboación máis vulnerables en relación coa escaseza de auga, ao ser un elemento moi importante para a alimentación, o lavado e a esterilización. Calcúlase que se as escolas e colexios de Cidade do Cabo pechasen as billas no Día Cero, 1,1 millóns de nenos e nenas poderían quedar sen acceso á auga.
Implicacións e respostas comerciais
Todas as empresas dependen do acceso á auga, xa sexa para subministrar instalacións para o persoal ou a clientela (por exemplo, refrescos, refrixeración, saneamento) ou como base para fabricar ou procesar produtos á venda. Xa que logo, a seca presentou desafíos a todos os negocios con base en Cidade do Cabo, pero estes retos apareceron en diferentes etapas e intensidades en función da natureza do negocio. A forma en que as empresas responderon dependía dunha combinación de regulación do goberno, xuízo xerencial e acceso ao capital co que efectuar os cambios. En base a estes elementos, houbo tres etapas identificables, en cada unha das cales aumentou a intensidade da resposta empresarial.
A industria agraria é un dos sectores con maior consumo de auga. A viticultura na rexión de Cidade do Cabo é un importante atractivo turístico e un importante sector para a economía, dando emprego a 300 000 persoas. As adegas atraeron 1,5 millóns de turistas en 2017, e usaron un terzo da auga. Dependendo da rexión, unha viña necesita entre 250 e 600 mm de choiva para sobrevivir. De media, os campos de cultivo de Suráfrica recibiron de media a metade de precipitacións ca no ano anterior, o que implica que medren menos acios de uva. A industria viña tendo un beneficio desproporcionado, con só un 1 % de retorno do investimento, a pesar de producir algúns dos viños máis populares do mundo. O rendemento da uva en 2018 podería caer un 20 % estimado respecto aos 1,4 millóns de toneladas producidas en 2017, o que supón unha diminución do 9 % no volume de viño vendido.
Positivas
A crise da auga aumentou a investigación e o investimento en sistemas alternativos de aprovisionamento de auga, que nos últimos anos axudaran a previr a mesma situación noutros lugares. A medida que o cambio climático continúe e siga a haber un aumento da poboación e migracións de áreas rurais a áreas urbanas, outras cidades han sufrir situacións similares. Outro aspecto positivo é o cambio cultural no uso da auga que está a provocar.
O Castro, Vilagarcía, Vilagarcía de Arousa
O Castro é un lugar da parroquia de Vilagarcía no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Río Bandon
O río Bandon é un río de Irlanda que nace en Nowen Hill, nas montañas Shehy, e desemboca no mar Céltico, preto da vila de Kinsale, no condado de Cork.
miniatura|esquerda|upright 3|Meandro do río Bandon. Vista da desembocadura á esquerda e a vila de Kinsale á dereita.
Allegue, Carballido, Alfoz
Allegue é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central.
Juwan Howard
Juwan Antonio Howard, nado o 7 de febreiro de 1973 en Chicago, Illinois, é un antigo xogador americano de baloncesto profesional. Actualmente traballa como adestrador asistente dos Miami Heat. O seu fillo, Juwan Howard Jr., é tamén xogador profesional de baloncesto.
NBA
Howard foi seleccionado na 5ª posición do Draft da NBA de 1994 polos Washington Bullets (chamados Wizards dende 1997), onde xogou seis tempadas e media, de 1994 a 2001. Xogou tres tempadas nos Houston Rockets de 2004 a 2007, pero non pasou máis de dúas tempadas para ningún outro equipo. Tras unha tempada nun dos mellores equipos de rookies, e outra sendo elixido no 3º Equipo All-NBA, converteuse no primeiro xogador da NBA en asinar un contrato de 100 millóns de dólares. Malia que seguiu xogando a bo nivel sendo titular, non conseguiu xogar de novo a nivel de All-Star. Durante as súas cinco primeiras tempadas na NBA, acadou 19.3 puntos por partido, pero dende entón, tan só fixo 17 puntos por partido en tres tempadas.
Diacríticos do alfabeto cirílico
O alfabeto cirílico, tal e como se utiliza tradicionalmente para a escritura de linguas eslavas como o ruso, case non fai uso de diacríticos, coa excepción da diérese (e non de maneira sistemática). As letras con diacríticos aparecen principalmente:
Santo
Estas relacións conducen a unha especial distinción dos suxeitos polas súas calidades en especial morais, e este sentido presérvase en tradicións espirituais no necesariamente teístas.
Juwan Howard
NBA
En 2010, asinou cos Miami Heat para xogar a súa 17ª tempada NBA, durante a cal alcanzou os playoffs por sexta vez, e chegou por primeira vez na súa carreira ás Finais da NBA, perdendo contra os Dallas Mavericks por 4-2. O 10 de decembro de 2011, asinou de novo cos Heat, e na tempada 2011-12, chegou de novo cos Heat ás Finais, desta vez contra os Oklahoma City Thunder. Desta vez, os Heat conseguiron gañar por 4-1, e Howard conseguiu o seu primeiro anel da NBA.
Santo
A influencia dun santo supera o ámbito da súa relixión cando a aceptación da súa moralidade adquire compoñentes universais: por exemplo, é o caso de Tareixa de Calcuta e, en xeral, polo menos até certo punto, de todos os fundadores das grandes relixións.
Catolicismo
A Igrexa Católica ensina que ela non fai santo a ninguén, senón que simplemente recoñece a santidade de determinadas persoas. Na Igrexa Católica, o título de "Santo" refírese a aquela persoa que ten sido canonizada e que, xa que logo, pénsase que está no Ceo e proponse como modelo aos fieis:
A veneración dos santos, en latín "cultus", é a devoción particular a un santo determinado. Este culto é un culto de honra e respecto (dulia), mais non de adoración (latria), reservada só a Deus e nunca empregado cos santos. Pódese pedir a súa intercesión ante Deus por aqueles fieis que aínda viven, do mesmo xeito que un fiel pode pedirlle a outro que pregue por el.
Estación de Málaga-María Zambrano
Málaga-María Zambrano é a estación central de ferrocarril de Málaga, incluída dentro da rede de estacións de Adif. Está situada sobre unha estación pasante de trens da rede de Proximidades Málaga denominada Málaga-Renfe, actualmente pechada por obras. Actualmente realízanse obras para crear un enlace co futuro intercambiador de Renfe e así facilitar a mobilidade entre esta, a estación de autobuses e a estación do Metro de Málaga. A estación leva o nome de María Zambrano dende 2007, xa que antes chamábase Málaga-Término.
É cabeceira da liña C-2 de Proximidades Málaga, situada na zona 0 da rede, parada de trens de Media distancia Renfe e de trens de longa distancia.
Proximidades Renfe
250px|miniatura|Tren de [[AVE|alta velocidade na estación]]
Media distancia
Os trens de Media Distancia son de tipo R-598 con destino Sevilla-Santa Justa percorrendo a liña A-3 ou son Rexional Exprés con destino Ronda que combina con parte do trazado da liña A-5.
Longa distancia
Dende o 24 de decembro de 2007 está aberta ó público a L.A.V. Córdoba-Málaga, que permite a chegada de trens AVE dende Madrid-Puerta de Atocha en 2 h e media.
Centro Comercial Vialia
Dentro da estación atopamos un centro comercial, con establecementos de Media-Markt, Game, H&M ou Mc Donald's entre outros, así como un cine Yelmo Cineplex.
Yomiuri Giants
Os Yomiuri Giants (読売ジャイアンツ Yomiuri Jaiantsu) son un equipo profesional xaponés de béisbol con sede no barrio de Bunkyō de Toquio. O club compite na Nippon Professional Baseball (NPB) como membro da Central League. O campo onde xogan os seus partidos como local desde 1988 é o Tokyo Dome, recinto con capacidade para 46.000 espectadores. O propietario do equipo é o Yomiuri Group, un conglomerado de medios de comunicación, entre os cales hai dous xornais e unha cadea de televisión.
Os Giants son o equipo profesional de béisbol máis antigo do Xapón. O seu principal equipo rival son os Hanshin Tigers, club especialmente popular na rexión de Kansai. Os Yomiuri Giants son habitualmente considerados como "Os New York Yankees do Xapón" debido á súa popularidade, o seu dominio da competición no pasado e o efecto polarizados que exerce nos seareiros (son desagradábeis para algúns seguidores de béisbol, máis por outra banda teñen unha gran base de seareiros en todo o país).
A pesar de ser o seu nome oficial de Giants (xigantes en inglés), en xeral no Xapón son coñecidos simplemente como Kyojin (巨人, palabra xaponesa para "xigante(s)"). Os uniformes do equipo están baseados no dos New York Giants (hoxe San Francisco Giants), sendo as cores principais do mesmo o laranxa e o negro. De feito, a tipografía do equipo non seus comezaos era moi semellante á que usaban os Giants estadounidenses nos anos 1930, que nos anos 1970 foi actualizada a outra semellante aos San Francisco Giants da época.
Tokyo Kyojin
O equipo foi fundado en 1934 co nome de Club de Béisbol Imperio do Xapón de Toquio (大日本東京野球倶楽部), un equipo formado por algúns dos mellores xogadores niponés organizado polo magnate dos medios de comunicación Matsutarō Shōriki para enfrontouse a un equipo de estrelas estadounidenses que contaba con xogadores como Babe Ruth, Jimmie Foxx, Lou Gehrig ou Charlie Gehringer. Ao contrario que outros equipos de estrelas xaponesas, que foron disoltos tras xogar os seus partidos, Shōriki decidiu converter a este grupo nun equipo profesional que xogase nunha liga independente. En 1936, coa creación da Liga de Béisbol do Xapón, o equipo mudou o seu nome a Tokyo Kyojin (do xaponés: Xigantes). Entre 1936 e 1943 o equipo conseguiu oito títulos de liga, incluídos seis consecutivos.
Un dos xogadores máis destacados destes primeiros anos dos Kyojin foi o pitcher Victor Starffin, alcumado o "xaponés de ollos azuis". Foi un dos primeiros lanzadores dominadores da liga, gañando dous premios ao mellor xogador (MVP) e un "Best Nine". Conseguiu gañar un mínimo de 26 partidos durante seis anos, alén de conseguir o récord de maior número de vitorias nun ano con 42 en 1939. O outro pitcher estrela do equipo foi Eiji Sawamura, quen foi o primeiro xogador en conseguir un no-hitter no béisbol profesional xaponés. A este, conseguido o 25 de setembro de 1936, uníronselle dous máis posteriormente. En 1937, Conseguiu 33 vitorias cun ERA de 1,38. En 1943 Sawamura alistouse no Exército Imperial Xaponés, mais perdeu a vida cando o seu barco foi torpedeado cara o final da segunda guerra mundial.
Outro pitcher destacado foi Hideo Fujimoto (tamén coñecido como Hideo Nakagami), o cal lanzou para o equipo durante doce temporadas (1942–1955). Fujimoto posúe os récords xaponeses de menor ERA en todo unha carreira (1,90) e nunha temporada (0,73 en 1943), así como a mellor porcentaxe de vitorias de todos os tempos (69,7%). Ademais, lanzou dous no-hitter e conseguiu o primeiro partido perfecto da historia do béisbol profesional xaponés o 28 de xuño de 1950 ante os Nishinippon Pirates. Tamén foi adestrador do equipo entre 1944 e 1946. En canto a bateadores destacan o outfielder Haruyasu Nakajima e o primeira base Tetsuharu Kawakami. Kawakami, que permaneceu no club desde 1938 até 1958, conseguiu tres MVP, cinco títulos de bateo, dúas coroas de home run, tres títulos de RBI e seis títulos de máis hits nunha temporada. Foi ademais o primeiro xogador profesional xaponés en conseguir 2.000 hits. Por último cómpre destacar a Shosei Go (1937–1943), MVP da temporada 1943, que cunha altura de 1,67 metros foi coñecido como a Locomotora humana (人間機関車) pola súa velocidade.
Yomiuri Giants
En 1947 o equipo muda o seu nome a Yomiuri Giants. En 1949 os Giants gañan a última edición da Liga Xaponesa de Béisbol, tras a cal a Giants, entre outros, impulsan a reestruturación da competición para crear a Nippon Professional Baseball (NPB). Os Giants unírosne como membro fundador da NPB á Liga Central. Durante os primeiros anos de campionato os Giants foron os principais dominadores do béisbol xaponés, conseguindo gañar case todas as Ligas Centrais da década de 1950 (excepto 1954) e as Series do Xapón de 1951, 1952, 1953 e 1955. Nese elenco destacaron o ex xogador de fútbol americano reconvertido a bateador Wally Yonamine, o pitcher Takehiko Bessho e Takumi Otomo. Cómpre destacara tamén a Shigeo Nagashima, terceira base que anos máis tarde foi alcumado como "Mr. Giants" pola súa actuación ante o eterno rival, os Hanshin Tigers, no primeiro partido presenciado polo Emperador Hirohito.
Durante as décadas de 1950 e 1960 o xornal Yomiuri Shimbun encargouse de dar unha gran cobertura ao equipo. Cando a empresa conseguiu posuír unha cadea de televisión (YTV, afiliada a Nippon TV) o grupo comezou a emitir partidos do equipo. Sumado ao dominio dos Giants durante esa década, con sete Ligas e sete Series (1961, 1963, 1965, 1966, 1967, 1968 e 1969) a franquía pasou a aglutinar unha forte base de afeccionados por todo o país e ser alcumado naqueles anos como o Equipo do Xapón. Desde 1965 até 1973 os Giants, dirixidos por Tetsuharu Kawakimi, gañaron nove Ligas e Series consecutivas. Naquel equipo destacaron como xogadores a primeiro base Sadaharu Oh, que posúe o récord munidial de home runs cun estilo peculiar de bateo mantendo o equilibrio a un pé, e Shigeo Nagashima. Oh conseguiu proclamarse xogador máis valioso durante oito tempadas.