cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Resident Evil 0
Historia
O xogador toma a continuación o control de Rebecca Chambers, quen atopa no medio do bosque un tren detido, o Ecliptic Express. Entra nel e descobre que os pasaxeiros son hostís e pretenden atacala. Aquí será onde coñeza ao preso que escapara, Billy Coen. Ambos deciden fuxir xuntos daquel inferno.
Mentres buscan a maneira de escapar, atravesan un centro de formación de Umbrella e unha fábrica da mesma compañía. Descobren ademais, que esta farmacéutica é a responsable da creación do virus responsable das mutacións dos pasaxeiros do tren e outras criaturas. Por outra banda, a liberación do virus foi provocada polo doutor James Marcus, antigo empregado de Umbrella, que fora, aparentemente, asasinado por orde dos estamentos superiores desta compañía.
Ao final do xogo, Rebecca e Billy sepáranse. A membro dos S.T.A.R.S diríxese á mansión Spencer, onde ocorren os feitos contados no primeiro Resident Evil.
Xogabilidade
Segue a mesma xogabilidade dos seus predecesores: uso de cámaras fixas, punto de vista en terceira persoa... Os escenarios están modelados co mesmo estilo cos outros xogos.
Crítica
Ao igual cós seus predecesores recibiu boas notas por parte da prensa especializada, acadando un 83 en metacritic.
Vendas
En todo o mundo vendeu case un millón e medio de exemplares
Comarca de Muros
A comarca de Muros é unha comarca galega situada na provincia da Coruña cuxa capital é Muros. A esta comarca pertencen os concellos de Carnota e Muros. Limita, polo norte, coa comarca do Xallas, polo leste, coa comarca de Noia e polo sur e o oeste co Océano Atlántico.
Demografía
Tiña unha poboación de 12.326 habitantes no 2020.
A Panda, Piñeiro, Xermade
A Panda é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Dama Alaricana
Dama Alaricana é unha marca de cervexa artesá producida na Portela de Aira Vella, Allariz (Ourense). A cervexa recibe o seu nome do xentilicio feminino da localidade na que é elaborada, elixindo o feminino pola importancia da muller na sociedade e na historia de Galiza.
Características
A Dama Alaricana é unha cervexa fabricada de xeito artesanal, dende o moído e a adición do gran, ata a etiquetaxe das botellas. Na súa produción non se empregan conservantes nin colorantes artificiais, non está pasteurizada e realiza a súa segunda fermentación en botella.
Tipos de cervexa
Dama Alaricana elabora un único tipo de cervexa polo momento:
Comité Olímpico Colombiano
O Comité Olímpico Colombiano (COC) foi creado o 3 de xullo de 1936 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1948. A súa misión é coordinar esforzos para protexer o movemento olímpico e consolidar o seu desenvolvemento, o cumprimento das normas da Carta Olímpica e promover a preparación, selección e participación de deportistas nos Xogos Olímpicos e outras competencias nacionais e internacionais.
Convertibilidade
miniatura|Dúas moedas de ouro de 20 kr da [[Unión Monetaria Escandinava, que estaba baseada nun padrón ouro. A moeda da esquerda é sueca e a da dereita é danesa.]] En economía e en contabilidade, o termo convertibilidade refírese á posibilidade de trocar de modo sinxelo certa contía de diñeiro por unha contía equivalente en calquera tipo de activo financeiro ou bens, e así reciprocamente. A política monetaria máis comunmente empregada ata o inicio do século XX estabelecía que debería haber convertibilidade entre o papel moeda vixente e o ouro. Este modelo era coñecido como padrón ouro, o que significaba que unha unidade monetaria equivalería a unha certa contía en ouro. Iso acabou evolucionando ó padrón de divisas ouro. Os países, con todo, de modo xeral, durante a segunda metade do século XX acabaron por adoptar a convertibilidade entre moedas, que é a posibilidade dunha moeda de poder ser trocada por outras.
Comité Olímpico Colombiano
Misión
Tendo como base a Misión do COI, estabelecida pola carta Olímpica: “Promover o Olimpismo por todo o mundo e dirixir o Movemento Olímpico”, harmonizada co contemplado na Lei 181 no seu artigo 72 fronte á natureza e competencia do COC, defínese a seguinte misión: "A formulación, integración, coordinación, execución e avaliación de políticas, plans, programas e proxectos para o desenvolvemento e crecemento do deporte competitivo e de altos logros."
Presidentes do COC
Dende a súa creación, o 3 de xullo de 1936, o Comité Olímpico Colombiano tivo 15 presidentes, elixidos en asemblea por delegados das federacións deportivas afiliadas, para períodos de catro anos. O primeiro deles foi Julio Gerlein Comelín, escollido o día da creación da entidade, e o actual, Baltazar Medina, elixido por primeira vez en 2009 e reelixido, en 2017.
O Acevedo, Cerceda, Cerceda
O Acevedo é un lugar da parroquia de Cerceda no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Tiña 66 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 30 eran homes e 36 eran mulleres.
Medea (filme de 1969)
Medea é un filme italiano dirixido por Pier Paolo Pasolini, baseada na obra Medea de Eurípides. Foi rodada entre Turquía e Siria.
Foi a única incursión no cine da diva da ópera Maria Callas, que en 1969 xa se retirara do mundo lírico. Pasolini escolleuna porque Callas fora a máis célebre Medea na ópera do mesmo nome, obra de Cherubini.
Sinopse
É unha adaptación moi persoal da traxedia grega de Eurípides, na que Pasolini mostra a tráxica confrontación entre dous culturas incompatibles: o mundo máxico e irracional de Medea e o mundo racional de Xasón.
Fritz Strassmann
Fritz Strassmann (Boppard, 22 de febreiro de 1902 - Maguncia, 22 de abril de 1980) foi un químico analítico alemán.
Traxectoria
Formouse na Escola Técnica Superior da cidade de Hannover e foi investigador do Instituto Kaiser Wilhelm entre os anos 1929 e 1945. Negouse a unirse ao Partido Nazi ou a calquera organización afín, e pasou a colaborar con Otto Hahn, con quen descubriu en 1938 que cando se bombardeaba con neutróns o núcleo dun átomo este fragmentábase en dous átomos máis pequenos. Este fenómeno, coñecido coma fisión nuclear, foi a base das primeiras bombas atómicas así coma dos reactores nucleares.
Levou a cabo tamén diversos estudos referidos ao grupo de elementos químicos coñecidos como transuránidos. En 1946 foi nomeado profesor de química inorgánica da Universidade de Maguncia e en 1953 director do departamento de química do Instituto Max Planck.
Cerceda, O Corgo
San Pedro de Cerceda é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 80 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 39 homes e 41 mulleres. O que supón unha diminución de 23 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 103 habitantes (51 homes e 52 mulleres) e 22 menos que en 2000.
Impresión Offset
miniatura|MAN Roland press A impresión Offset é un método de reprodución de documentos e imaxes sobre papel ou materiais similares.
Características
A impresión offset realízase mediante pranchas (xeralmente de aluminio) tratadas e fixadas sobre cilindros, de modo que hai unha prancha por cada cor que se queira representar, ou no caso da fotocromía, por cada unha das catro cores (negro, maxenta, ciano e amarelo). Deste modo obtense papel impreso con imaxes a toda cor.
Para que a prancha se impregne de tinta unicamente naquelas partes con imaxe, sométese á prancha a un tratamento fotoquímico, de tal maneira que as partes tratadas repelen a auga (zonas hidrófobas). Así, a prancha pásase primeiro por un mollador, impregnándoa de auga, e seguidamente por un tinteiro. Como a tinta é un composto graxo, é repelida pola auga, e deposítase exclusivamente nas partes tratadas, ou sexa, con imaxe. Finalmente as imaxes xa entintadas transfírense a un caucho que forra outro cilindro, sendo este caucho o que entra en contacto co papel para imprimilo, axudado por un cilindro de contrapresión, ou platina.
Auga doce
miniatura|dereita|Auga doce do [[Río Sar, ao paso por Santiago de Compostela.]]
A auga doce é auga que contén cantidades mínimas de sales disoltos, especialmente cloruro sódico. O ser humano, cun proceso, pódea purificar e bebela, o que se chama proceso de potabilización, e a auga obtida denomínase auga potábel.
A auga doce que todos os seres vivos precisan para medrar e desenvolverse representa só o 3 % da auga de todo o planeta Terra (isto é, 42 millóns de km³ dun total de 1.400 millóns de km³ de auga). Ademais encóntrase desigualmente distribuída, concentrándose máis do 90 % desta nos casquetes polares, glaciares e masas de xeo.
Aos seres vivos que habitan nas augas doces aplícaselles o adxectivo dulciacuícola.
Carballido, Candia, Abadín
Carballido é un lugar da parroquia de Candia, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
A Pasadiña, Piñeiro, Xermade
A Pasadiña é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes (4 homes e 8 mulleres).
Gogol Bordello
Gogol Bordello é un grupo de gypsy punk do Lower East Side de Nova York, formado en 1999. Un dos seus trazos máis característicos son os seus frenéticos directos, e outro o seu son inspirado na música xitana. A maior parte dos seus membros son inmigrantes de Europa do leste, e o grupo utiliza sons de acordeón e violín e, nalgúns dos seus discos, saxofón e música de cabaré, punk e dub.
Lanzaron o seu primeiro sinxelo en 1999, e desde entón publicaron dous álbums, un EP e un álbum en colaboración con Balkan Beat Box. En 2005, o grupo asinou coa discográfica de punk rock SideOneDummy Records.
A gravación de "Start Wearing Purple" do disco Voi-La Intruder deunos a coñecer no Reino Unido, e foi regravada para o seu disco Gypsy Punks, converténdose no seu primeiro sinxelo internacional. “Not a Crime” foi seleccionado como segundo sinxelo.
A melodía de "Start Wearing Purple" aparece en varias escenas ó longo da película de 2005 Everything Is Illuminated, e nos títulos de crédito óese a canción con letra; é tamén a última canción da banda sonora. Ademais, Eugene Hütz tivo un papel protagonista no filme.
Pico da Antónia
miniatura|Vista sobre o Pico da Antónia
O Pico da Antónia, con 1.394 m de altitude, é o punto máis elevado da illa de Santiago, no arquipélago de Cabo Verde.
Gogol Bordello
Varios membros da banda, xunto con membros de Balkan Beat Box, teñen un proxecto paralelo que mestura dub e electrónica chamado J.U.F. (Jewish-Ukrainian Freundschaft).
Pico da Antónia
Ten orixe volcánica e fica situado a 5 km a sueste de Assomada, a 3,5 km a sur de Picos, a 5 km a oeste-suroeste de João Teves e a 7 km a oeste-noroeste de São Domingos, nunha das cordilleiras de montañas que atravesan o interior da illa. Máis ao norte atópase a Serra da Malagueta. A montaña serve de fronteira entre os concellos de São Salvador do Mundo, São Lourenço dos Órgãos e Ribeira Grande de Santiago.
O pico e a área circundante forman o Parque Nacional do Pico da Antónia.
Gogol Bordello
No 2007 actuaron nunha presentación en vivo no Live Earth de Londres xunto con Madonna, coa que tocan mentres cantan "La Isla Bonita", o 7 de xullo de 2007.
La Discusión (Betanzos)
La Discusión foi un periódico editado en Betanzos en 1909.
Historia e características
Semanario conservador, participa na loita que se libraba no distrito.
Porto do Río, Baroncelle, Abadín
Porto do Río é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Crans, Ain
Crans é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Star Alliance
miniatura|275px|Logo de Star Alliance Star Alliance é a primeira e maior alianza de aeroliñas do mundo, voando para 1.269 destinos e 190 países. Foi creada o 14 de maio de 1997 por cinco compañías: Air Canada, Lufthansa, Scandinavian Airlines, Thai Airways International e United Airlines. Na actualidade, os membros da Star Alliance realizan 18.200 saídas diarias e transportan anualmente a 637,6 millóns de pasaxeiros. A súa sede está en Frankfurt am Main, Alemaña.
Otto é un rinoceronte
Otto é un rinoceronte (en Otto er et næsehorn) é unha novela infantil escrita por Ole Lund Kirkegaard que foi orixinalmente publicada en 1972. A novela foi adaptada a un filme homónimo estreado no ano 1983, e nun filme de animación estreado no ano 2013.
Castelo de Maside
Ten a consideración de Ben de Interese Cultural por decreto de 1949, ratificado en normativa posterior. .
Otto é un rinoceronte
Foi traducida ó galego por Sara Alonso Pimentel e publicada por Alfaguara en 1989. Foi traducida de novo por Moisés Barcia Rodríguez e publicada por Sushi Books, selo editorial de Rinoceronte Editora, no ano 2014.
Castelo de Maside
Historia
É un exemplo de arquitectura feudal do século XI, restaurado no século XIX por Joaquín Arias Sanjurjo. A fortaleza de Ferreira foi morada do caudillo irmandiño Diego de Lemos, morto en 1492 e soterrado na igrexa do mosteiro cistercienso do Divino Salvador de Santa María de Ferreira de Pantón.
Descrición
Exemplo de arquitectura defensiva medieval cun palacio apoiado e unha torre da homenaxe cadrada e ameada, con portas de entrada e un escudo. Na fachada destaca unha xanela, de estilo plateresco, enmarcada por dúas columnas estriadas exentas apoiadas nun pedestal labrado e coroada por un tímpano semicircular en forma de venera. miniatura|esquerda|Alzado e planta en Les Travaux de Mars ou l'Art de la Guerre, [[1696, de Alain Manesson Mallet.]]
Morfoloxía cultural
Morfoloxía cultural é a disciplina dedicada ó estudo das formacións culturais e os cambios producidos nelas. Segundo a teoría cíclica da cultura postulada e seguida por Vivo, Splenger e Frobenius, as culturas seguen unhas etapas de desenvolvemento parellas ó desenvolvemento biolóxico, tales como nacemento, infancia, adolescencia, plenitude, vellez e morte. Frobenius, pola súa parte, engade o concepto de ‘círculo cultural’, segundo o cal certas formas culturais e bens concretos forman parte específica de zonas perfectamente delimitadas dende o punto de vista xeográfico.
Aeroporto de Visby
O aeroporto de Visby (IATA: VBY, ICAO: ESSV) é un aeroporto situado a uns 3,5 km ao norte da cidade sueca de Visby, en Gotland. Trátase do único aeroporto comercial da illa e é o 12º máis grande de Suecia. Polas súas instalacións pasaron 406 906 pasaxeiros no ano 2014. O tráfico ten unha gran variación estacional con moitos máis pasaxeiros no verán ao ser o principal destino de vacacións interno do país; en 2010 tivo 17 606 pasaseiros en xaneiro e 51 193 en xullo. Durante a Almedalsveckan (a semana política de Visby) o aeroporto é coordinado, ao aumentar drasticamente o número de voos eses días.
Xallas, Cee, Cee
Xallas é un lugar da parroquia de Cee no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 116 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 52 homes e 64 mulleres
Aeroporto de Visby
As súas intalacións están compartidas co escuadrón F 17 da forza aérea sueca.
Historia
En 1938 o parlamento sueco decidiu construír un aeroporto civil ás afóras de Visby e o 27 de xaneiro de 1944 as instalacións foron inauguradas. O primeiro avión en aterrar foi un Junkers Ju 52 chamado Göteland de AB Aerotransport. En outubro dese ano iniciouse o tráfico regular entre Visby e o continente nun principio principalmente con avións Ju 52. O principal destino e orixe do tráfico do aeroporto era o aeroporto de Bromma, inaugurado en 1936. En 1958 construíuse unha nova terminal, unha nova torre de control e inaugurouse unha nova pista asfaltada. Ademais ese ano a Luftfartsstyrelsen (autoridade de avión civil sueca) rebaixou as súas taxas aeroportuarias. A actual torre de control e a nova terminal inauguráronse no ano 1985.
Pasaxeiros
miniatura|300px|[[ATR 72 de BRA aterrando no aeroporto de Visby]]
Taiasúidos
A dos taiasúidos (Tayassuidae) é unha familia de mamíferos da orde dos artiodáctilos e suborde dos suínos propios do continente americano que se coñecen vulgarmente como pecarís e tamén como porcos do Novo Mundo.
Dada a súa semellanza cos outros membros da suborde, os suínos, moita xente confunde os pecarís con especies porcinas do Vello Mundo que serían introducidas en América polos colonos europeos e que, co paso do tiempo, escaparían das granxas, facéndose salvaxes (asilvestrándose). Isto ocorre polo gran parecido que teñen cos xabarís pero, a diferenza destes, os pecarís teñen dentes cairos que non sobresaen da boca, xa que son curtos e rectos, non longos e curvados cara atrás, como os dos porcos bravos.
Características
Como os porcos, os pecarís teñen un fociño que termina nun disco cartilaxinoso, e uns ollos pequenos en relación co tamaño da súa cabeza.
Tamén, ao igual que os súidos, só usan os dous dedos centrais da patas dianteiras para camiñar, aínda que, a diferenza destes, os outros dedos poden estar totalmente ausentes nalgunhas especies.
O estómago dos taiasúidos non é de ruminante, pero ten un estómago que recorda ao destes, con tres cámaras e é máis complexo que o dos súidos.
Clasificación
A familia foi descrita en 1867 polo zoólogo estadounidense Theodore Sherman Palmer no traballo "Notes on the nomenclature of four general of tropical American mammals" publicado Proceedings of the Biological Society of Washington 11: 173-174. Segundo Wilson & Reeder (2005), comprende tres xéneros con cadansúa especie, e coas subespecies que se indican a continuación: miniatura|200px|[[Catagonus wagneri.]] miniatura|200px|[[Pecari tajacu.]] miniatura|200px|[[Tayassu pecari.]]
Bioloxía e ecoloxía
Os taiasúidos son de costumes principalmente nocturnos. Son animais sociais que, a miúdo, forman rabaños. Rexistráronse até cen espécimes nun só rabaño dunha das súas especies (o pecarí de barba branca). Porén, os pecarís de colar e os pecarís orelludos adoitan formaren grupos máis pequenos.
Na maioría das especies existe un claro dimorfismo sexual entre os individuos, sendo os machos máis grandes e robustos que as femias.
A súa dieta é omnívora, aínda que predominantemente vexetariana. Comen herbas, froitos, raíces e sementes, pero tamén insectos, arañas, pequenos réptiles e, eventualmente, pequenos roedores. As mandíbulas e os dentes cairos destes animais están adaptados para triturar sementes duras, e para arrincar raíces do solo. Os cairos, ademais, sérvenlles como armas de defensa.
Teñen glándulas odoríferas no lombo e debaixo de cada ollo. Estas glándulas teñen a función de segregar un líquido que usan para marcar os seus territorios, que poden abarcar desde 35 a 350 hectáreas. Tamén usan estas glándulas para marcaren aos demais membros do grupo ao que pertencen, fregándose uns contra outros; ao faceren isto, todo o rabaño queda impregnado dun olor penetrante que permite a cada individuo recoñecer aos outros, algo que contrarresta a súa mala vista.
Fregando os dentes caninos entre si poden facer un ruído renxente para persuadir aos depredadores de manterse lonxe do rabaño. De feito, os pecarís son tan agresivos que a súa domesticación é case imposíbel, xa que atacan ás persoas.
Distribución, poboación e status
Despois de ocuparen toda a rexión comprendida entre o norte de Centroamérica até os límites máis meridionais do Chaco, polo sur, cando os primeiros colonos chegaron a América (século XVI), hoxe só se encontran en zonas recónditas do vasto territorio que antes ocupaban, refuxiados en bosques cálidos, húmidos e de mesta vexetación.
Segundo parece, a súa tendencia a formaren grandes rabaños fai máis fácil a súa captura, o que fai que a caza indiscriminada e a destrución do seu hábitat foran as principais causas da súa desaparición en gran parte do continente americano.
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN), a poboación actual e o status das tres especies son as seguintes: miniatura|160px|Distribución de Catagonus wagneri. miniatura|160px|Distribución de [[Pecari tajacu.]] miniatura|160px|Distribución de Tayassu pecari.
Evolución
Os fósiles de pecarís máis antigos acháronse por primeira vez en Europa, e proceden do eoceno tardío ou do oligoceno temperán. Máis tarde, os mesmos fósiles encontráronse en todos os continentes, agás en Australia e a Antártida.
Os pecarís extinguíronse no Vello Mundo nalgún momento despois do mioceno.
Aínda que na actualidade os pecarís son relativamente comúns en Suramérica, non existían neste subcontinente até hai tres millóns de anos, durante o chamado Grande Intercambio Americano, cando se formou o istmo de Panamá, que conectou Norteamérica con Suramérica.
Cheién
Cheién pódese empregar para denominar:
Diario de Santiago (1848)
Diario de Santiago foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1848.
Coence, Cerceda, Cerceda
Coence é un lugar da parroquia de Cerceda no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Tiña 23 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 12 eran homes e 11 eran mulleres.
O Cristo, Candia, Abadín
O Cristo é un lugar da parroquia de Candia, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Columna de Traxano
miniatura|dereita|250px|Columna de Traxano
A Columna de Traxano é un monumento romano ergueito polo arquitecto Apolodoro de Damasco por orde do Senado. Está localizada en Roma, no Foro de Traxano, preto do Quirinal, ao norte do Foro romano.
Completada en 113, esta columna exenta é famosa polos seus baixorrelevos en espiral, que cobren todo o fuste, e que conmemoran a vitoria do emperador Traxano nas guerras da Dacia (Romanía actual).
Descrición
A columna é do tipo "centenaria", é dicir, 100 pés de altura (equivalente a 29,78 metros, 39,86 metros se se inclúe o alto pedestal da e a estatua da parte superior). Na base do zócolo da columna, aparece unha inscrición na que se menciona que o Senado decidiu a súa construción para marcar a altura do outeiro próximo (o Quirinal) e o espazo que se tivo que escavar para facer unha grande obra (referencia ao Foro Traxano ).
A base estaba formada por unha xigantesca coroa de loureiro. O fuste presenta un friso, de forma helicoidal, con máis de 150 secuencias e cunha lonxitude de 199 m de lonxitude, creado a partir de 18 enormes bloques de mármore de Paros, dunhas 40 toneladas de peso cada un e un diámetro de 3,83 metros.
A columna estaba coroada por unha estatua de Traxano realizada en bronce dourado. A estatua foi destruída na Idade Media, e en 1588, colocouse outra de San Pedro, coas chaves na man e mirando cara a súa basílica.
Hai autores que formulan a hipótese de que, orixinalmente, estivera policromada pero o certo é que foi recibiu unha cubrición de leite de cal que contribuíu de xeito importante á súa conservación.
Análise estilística
A figura do emperador nunca se presenta frontalmente, senón de forma lateral coma se o espectador o contemplara de lonxe e de lado.
Prescíndese dunha escala realista, pois as figuras humanas aparecen con maior volume cós cabalos, ou cás naves cruzando o río, ou cás propias cidades. Igualmente, as figuras en segundo xorden por riba das que están no primeiro plano.
Hai autores que afirman a influencia noutras columnas posteriores como a columna de Marco Aurelio ou, fóra das fronteiras do imperio, no relevo rupestre de Bishapur, onde se representa a gran vitoria de Sapor I sobre as tropas de Valeriano (260) no que capturou máis de 70 000 prisioneiros que empregaría na construción de Gundeshapur e do dique de Shustar, no río Karum.
Comarca de Noia
A comarca de Noia é unha comarca galega situada na provincia da Coruña cuxa capital é Noia. Pertencen a esta comarca os concellos de Lousame, Noia, Outes e Porto do Son.
Isidoro Queimaliños Queimaliños
Isidoro Queimaliños Queimaliños, finado en Redondela o 7 de decembro de 1904, foi un médico, xornalista e político galego.
Traxectoria
Médico de profesión. Foi redactor de Porvenir de Santiago de Compostela e correspondente de La Integridad de Tui en Redondela. Colaborou nos periódicos locais La Verdad e La Idea. En 1899 accedeu ao cargo de alcalde de Redondela que mantivo ata o ano seguinte.
Nicolas Léonard Sadi Carnot
Traxectoria
Non publicou máis que un único libro: Réflexions sur la puissance motrice du feu et sur les machines propres à développer cette puissance ("Reflexións sobre a forza motriz do lume e sobre as máquinas apropiadas para desenvolver esta forza"; París, 1824), no que explica o que sería a obra da súa vida. Nela puxo as bases dunha disciplina enteiramente novidosa, a termodinámica. Naquela altura, o termo non existía, aínda que sería William Thomson, Lord Kelvin, quen o cuñase a mediados do século XIX.
Porén, é Sadi Carnot, quen, a pesar da imprecisión dalgúns dos conceptos que empregou, como a teoría do calórico e o axioma da conservación da calor, creou esta ciencia tan fundamental tanto desde a perspectiva teórica como pola súa fecundidade de aplicacións prácticas. Carnot formulou a exposición razoada do motor térmico e máis os principios básicos segundo os cales calquera central enerxética, calquera automóbil, calquera motor a reacción, é concibido hoxe. Salientabelmente, esta xénese elaborouse cando ningún predecesor definira aínda a natureza e extensión do asunto. Apoiándose en preocupacións puramente técnicas, como o melloramento dos rendementos da máquina de vapor, a evolución intelectual de Sadi Carnot foi orixinal e anunciou evolucións importantes que xurdirían nunha época crucial para a ciencia moderna.
Code Lyoko: La città senza nome
Code Lyoko: La città senza nome (en galego, Código Lyoko: A cidade sen nome) é o segundo libro da saga Código Lyoko, escrito por Jeremy Belpois. A súa lingua orixinal é o italiano. Púxose á venda o 2 de xuño do 2010 en España.
Historia
Grigory Nictapoulus é un axente do Green Phoenix, un grupo terrorista que quere facerse co control do supercomputador. Unha fría noite de inverno, acompañado polos seus dous rottweillers, Grigory chega á cidade da torre do ferro e instala nun sinistro apartamento un instrumento dunha altísima tecnoloxía. Comeza a espiar a Aelita e aos seus amigos e ataca ao pai de Odd e aos pais de Yumi cun extranísimo aparello que extrae a memoria e a almacena nunha tarxeta de memoria. Mentres tanto, Jeremy decide investigar sobre Franz Hopper preguntándolle á señora Hertz, a profesora de ciencias que, había 10 anos fora axudante de Hopper. Cando o fai, Hertz queda estrañada e molesta, botando a Jeremy ao corredor. Tras esta visita decide chamar ao director e mándao custodiar o expediente de Waldo Schaeffer baixo chave. Jeremy escoita a chamada e consegue o expediente con axuda de Ulrich e Sissi. Ao observalo, descobre uns códigos que, nun principio, inventara o profesor Hopper para crear Lyoko (chamados Hoppix), e unha dirección. Yumi e Ulrich diríxense á dirección, que se atopa en Bruxelas, e descobren un apartamento no cal hai unha réplica do mundo virtual (que emula a Matrix). Dentro da réplica atopa unha pantasma de Franz Hopper. Despois de materializarse de novo no apartamento comeza unha persecución cos homes de negro terminando a favor dos mozos. Por outra banda, Eva Skinner (XANA), escraviza a Odd, introducíndose no seu corpo.
Aelita atopa na habitación secreta da Ermida outra habitación secreta pero, esta vez, había unha columna-escáner e un terminal do supercomputador. Era outra réplica, pero era unha pista de Franz Hopper, partes da súa vida, xunto a Aelita e a súa nai, Anthea. Jeremie, inconscientemente, mostra a Eva a fábrica e o supercomputador, e por fin XANA ten o acceso a Lyoko e tamén a Grigory, que non os deixaba de espiar, onde está o material que tanto buscaba.
Esta historia ocorre nunha liña temporal paralela, onde a volta ao pasado non existe.
Cras-sur-Reyssouze
Cras-sur-Reyssouze é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Gladiador
miniatura|400px|Parte do [[mosaico de Zliten, en Libia (Leptis Magna), do século II.]] Un gladiador (en latín gladiator), "home de espada", era un combatente armado que entretiña ó público da República e do Imperio Romano en violentos enfrontamentos con outros gladiadores, animais salvaxes e criminais condenados. Algúns gladiadores eran voluntarios que arriscaban a súa posición social e legal e as súas vidas por estar na area. A maioría eran escravos desprezados, educados en condicións adversas, socialmente marxinados e segregados mesmo na morte.
Independentemente da súa orixe, os gladiadores ofrecían ós espectadores un exemplo da ética marcial de Roma, e loitando ou morrendo ben podían inspirar admiración e aclamación popular. Foron representados na arte culta e popular, e o seu valor como guerreiros foi conmemorado en numerosos obxectos de todo o mundo romano.
A orixe dos combates de gladiadores é un tema a debate. Hai evidencias deles nos ritos funerarios durante as Guerras púnicas do século -III, e posteriormente, axiña se converteronnunha característica esencial da política e da vida social no mundo romano. A súa popularidade levou a que os xogos fosen cada vez máis luxosos e caros.
Os xogos acadaron o seu apoxeo entre o século -I e o século II, mais finalmente decaeron no século V despois da adopción do cristianismo como a Igrexa do Imperio Romano no ano 380, aínda que os espectáculos con bestas (venatio) continuaron ata o século VI.
Ríos, Baroncelle, Abadín
Ríos é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
A Pena, Piñeiro, Xermade
A Pena é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Monopatín
miniatura|250px|Monopatín O termo monopatín refírese a unha táboa de madeira con catro rodas en parella que serve para practicar o deporte chamado skateboarding.
Para usalo débese montar de pé enriba del. Cada par de rodas ten un eixo que se suxeita cunha vásteza flexíbel lixeiramente inclinada á táboa, o que permite facer xiros por inclinación da táboa a un lado ou a outro, e o movemento de xiro suave dos eixos que leva consigo. A táboa ou monopatín serve para dar chimpos e distintos tipos de tricks (trucos), como por exemplo: kickflips, ollies, 180º...
Foi inventado en 1963 en Malibú (California, Estados Unidos), por Mickey Muñóz e Phil Edwards como substituto da táboa de surf en terra. Quitaron as rodas a uns patíns, puxéronllas a unha táboa de madeira e chamárono Surf Roll.
Abel (nome)
dereita|miniatura|300x300px|[[Abel é achado morto por Adán e Eva. Cadro de William-Adolphe Bouguereau, O espertar da tristura (1888).]] Abel é un nome propio galego de varón. Aínda que non hai certeza da súa procedencia podería vir do asirio habel (fillo). O nome levábao Abel, o segundo fillo de Adán e Eva. En 2011 levaban o nome 2101 residentes en Galicia
Casa museo
miniatura|[[Casa Museo Rosalía de Castro.]]
Unha casa museo é un museo adicado á vida e obra dunha personalidade, situado na casa onde naceu, morreu ou pasou parte da súa vida.
Características
As casas museo teñen o interese de amosar as obras e obxectos utilizados por unha persoa no contorno en que se desenvolveu a súa existencia. Adoitan conservar parte do mobiliario e obxectos decorativos da época do personaxe, que recrean as condicións de vida e os costumes do momento. Amais, expóñense obxectos persoais como correspondencia, pezas de vestir, debuxos ou a biblioteca persoal, así como obxectos reunidos pola persoa como parte da súa colección privada.
A creación dunha casa museo pode deberse ben á doazón do edificio por parte dos seus descendentes, ou ben pola compra por parte dunha institución pública para convertela en espazo de exposición, recordo e homenaxe. En ocasións lévanse a cabo obras de remodelación para transformar a vivenda en museo, con reconstrucións para recrear o aspecto que tivo nunha época determinada.
Miguel Primo de Rivera y Sáenz de Heredia
Miguel Primo de Rivera y Sáenz de Heredia, nado en Madrid o 11 de xullo de 1904 e finado o 8 de maio de 1964, foi Ministro de Agricultura de España durante o franquismo. Irmán de José Antonio Primo de Rivera e II duque de Primo de Rivera e IV marqués de Estella.
Traxectoria
Foi licenciado en Dereito pola Universidade Central de Madrid, pero inscribíndose no Colexio de avogados de Cádiz.
Chegou a alcanzar o grado de capitán de complemento da Arma de Cabalería.
En 1930 acompañou ao seu pai, o xeneral Primo de Rivera cando se exiliou en París ata que se produciu o seu falecemento. Regresou a España, onde colaborou co seu irmán José Antonio nas eleccións de 1933 e este mesmo ano ingresou por primeira vez no cárcere, a consecuencia dun acto de propaganda en Puerto Real. En 1934 foi nomeado xefe da primeira liña de Falange Española na provincia de Cádiz, contando co carné número un de Xerez da Fronteira. Implicouse nos actos do partido na súa demarcación e fóra dela durante a campaña electoral do 1936, sendo pouco despois detido, ingresando na prisión de Cuenca. Trasladado a Madrid o 1 de maio, sufriu cativerio co seu irmán José Antonio e outros falanxistas. Ambos foron trasladados o 5 de xuño a Alacant, acompañando ao seu irmán ata a súa execución.
Foi condenado a cadea perpetua, ata que en abril de 1938 foi cambiado polo capitán Miaja, fillo do xeneral republicano, que se atopaba retido no campo de concentración de Miranda de Ebro.
Ao terminar a Guerra Civil Española foi nomeado conselleiro nacional e membro da Xunta Política. Posteriormente foi designado gobernador civil e xefe provincial do Movemento Nacional de Madrid, cargo no que permaneceu ata o 20 de maio de 1941, cando foi nomeado Ministro de Agricultura, cargo que ocupou ata o 22 de xuño de 1945.
En 1947 foi nomeado alcalde de Xerez da Fronteira posto no que estivo ata o 18 de xuño de 1948. O 14 de febreiro de 1951 o Goberno inglés deulle o plácet como embaixador no Reino Unido, labor que estivo realizando ata o seu cesamento o 5 de febreiro de 1958.
Estaba en posesión da Gran Cruz do Mérito Agrícola, Gran Cruz do Mérito Naval, Gran Cruz do Mérito Militar con distintivo branco, Gran Cruz de Carlos III e a Gran Cruz da Medahuia.
O 24 de marzo de 1933 casou con Margarita de Larios y Fernández de Villavicencio, filla de Pablo de Larios e Sánchez da Pena e de Josefa Fernández de Villavicencio e Crooke, I marquesa de Marzales separados e insucesos.
Exposición Universal de Osaca de 1970
miniatura|dereita|Torre da Expo de Osaka. A Exposición Universal de Osaka de 1970 foi regulada pola Oficina Internacional de Exposicións e tivo lugar entre o 15 de marzo ao 13 de setembro do devandito ano na cidade xaponesa de Osaka. Os temas da exposición foron o Progreso e mais a Harmonía da Humanidade ". Esta foi a primeira exposición do BIE levada a cabo no Xapón. Setenta e sete estados asistiron ao acontecemento, e durante seis meses, o número de visitantes alcanzou as 64 210 770 persoas. A candidatura da Exposición Universal presentouse o 11 de maio de 1966.
A Choupana, Liáns, Oleiros
A Choupana é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 193 habitantes (85 homes e 108 mulleres).
Serra da Malagueta
miniatura|Vista sobre a Serra da Malagueta
A Serra da Malagueta é unha serra situada na illa de Santiago, no arquipélago de Cabo Verde. O seu punto máis elevado ten 1.064 m de altitude.
A serra e a área circundante forman o Parque Natural da Serra da Malagueta.
A Galgueira, Candia, Abadín
A Galgueira é un lugar da parroquia de Candia, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Pallarés, Cee, Cee
Pallarés é un lugar da parroquia de Cee no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 35 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 13 homes e 22 mulleres
Gran Premio de Francia de 1999
O Gran Premio de Francia de 1999 de Fórmula 1 (oficialmente o LXXXV Mobil 1 Grand Prix de France) celebrouse no Circuíto de Nevers Magny-Cours en Francia o 27 de xuño de 1999. Foi a sétima proba da tempada de Fórmula Un de, o 77º Gran Premio de Francia, ou o 85º Gran Prix de l'ACF. A carreira de 72 voltas gañouna o piloto Heinz-Harald Frentzen pilotando un automóbil Jordan tras comezar desde a quinta posición. Mika Häkkinen rematou a segunda posición para McLaren, e Rubens Barrichello terminou terceiro para o equipo Stewart. As posicións restantes de puntos foron ocupadas por Ralf Schumacher (Williams),Michael Schumacher (Ferrari), Eddie Irvine (Ferrari).
Antecedentes
Chegando á sétima rolda da tempada, o piloto de McLaren, Mika Häkkinen, lideraba o Campionato Mundial de Pilotos de Fórmula Un con 34 puntos. O piloto de Ferrari Michael Schumacher era o segundo con 30 puntos, 4 puntos por detrás de Häkkinen. Detrás de Häkkinen e Schumacher no Campionato de Pilotos, Eddie Irvine era o terceiro con 25 puntos no outro Ferrari, con Heinz-Harald Frentzen e Giancarlo Fisichella en 13 puntos. Na lista do Campionato de Construtores de Fórmula Un, Ferrari tiña 55 puntos e McLaren era o segundo con 46 puntos, con Jordan terceiro con 16 puntos.
Despois do Canadá o 13 de xuño, os equipos realizaron sesións de proba no circuíto de Magny-Cours do 16 ao 18 de xuño. David Coulthard (McLaren) fixou o tempo máis rápido o primeiro día, mentres Eddie Irvine foi o máis rápido no segundo e último día de probas. Williams fixo modificacións para a suspensión dos seus coches, que provocaron varios trompos. Entre os outros equipos, Minardi elixiu realizar traballos de mapeamento aerodinámico no Automotive Safety Center, co seu piloto de probas Gastón Mazzacane. Arrows realizou carreiras de reestruturación no Santa Pod Raceway.
O 16 de xuño, o piloto de Jordan e campión mundial de pilotos de 1996 Damon Hill anunciou que se retiraría das carreiras de Fórmula Un ao final da tempada. Hill máis tarde dixo que un factor na súa decisión foi a cantidade de probas realizadas polos equipos e o seu propio resultado persoal durante a tempada, aínda que considerou retirarse con efecto inmediato.
Práctica e cualificación
Realizáronse dúas sesións de prácticas antes da carreira do domingo, o venres de 11:00 a 14:00 hora local e unha segunda o sábado pola mañá de 09:00 a 11:00. A primeira sesión práctica tivo lugar en condicións secas. A temperatura ambiente era de 24 °C.
A segunda sesión práctica foi realizada en condicións de clima nubrado e chuvioso, cunha caída na temperatura da pista a 19 °C e a temperatura ambiente a 20 °C. miniatura| right | [[Rubens Barrichello, que logrou a pole position no seu Stewart]] A sesión de cualificación da tarde do sábado realizouse de 13:00 a 14:00 hora local. Cada piloto estaba limitado a doce voltas coa implantación dunha regra de [107%] para excluír aos pilotos lentos de competir na carreira. A sesión realizouse baixo a chuvia, a temperatura ambiente e a pista tiñan 18 °C. Rubens Barrichello acadou a súa primeira pole position da tempada, no seu Stewart, cun tempo de 1:38.441. Foi acompañado na primeira fila por Jean Alesi, que tiña catro décimas de segundo menos. Olivier Panis foi o terceiro no seu Prost. Coulthard quedou cuarto a pesar de entrar na grava e trompear a última hora da sesión. Heinz-Harald Frentzen foi quinto, con Michael Schumacher completando os primeiros seis.
Debido ás condicións de chuvia, un récord de cinco pilotos: Damon Hill, Marc Gené, Luca Badoer, Pedro de la Rosa e Toranosuke Takagi, non puideron cumprir co tempo do 107%. Hill perdeu apenas tres milisegundos, a menor marxe da historia. Debido ás condicións de chuvia e á competitividade dos pilotos na práctica, os cinco pilotos recibiron permiso para competir debido a "circunstancias excepcionais".
Carreira
O domingo pola mañá, realizouse unha sesión de pre-carreira ás 09:30 hora local e durou 30 minutos. Tivo lugar en condicións de chuvia, coa temperatura da pista en 15 °C e a temperatura ambiente era de 14 °C. Coulthard fixo a volta rápida cun tempo de 1:32.091. Foi seguido na lista de tempos polos pilotos de Ferrari Irvine e Michael Schumacher que completaron as tres primeiras posicións.
A carreira tivo lugar pola tarde a partir das 14:00 hora local e comezou nunha pista seca, cunha temperatura ambiente de 19 °C e unha temperatura na pista de 20 °C. Rubens Barrichello logrou fuxir rapidamente para manter a primeira posición. Jean Alesi, comezou segundo, foi máis lento que Barrichello e retivo aos pilotos despois do inicio. David Coulthard puido pasar a Alesi na volta dous. Mika Häkkinen avanzou desde a súa posición inicial no décimo cuarto ao noveno lugar na volta dous. Häkkinen capturou e pasou a Olivier Panis para o sexto lugar e despois pasou a Michael Schumacher no quinto posto n quinta volta. Cando isto sucedeu, Herbert retirouse por culpa dun problema na caixa de cambios. Coulthard pasou a Barrichello na volta seis na forquita de Adelaida. Diniz retirouse debido a un fallo na transmisión na volta 7. Mika Häkkinen intentou pasar a Michael Schumacher na volta nove ao longo da recta antes da forquita de Adelaida, pero entrou polo exterior en Adelaida e Schumacher puido quedar á fronte. Häkkinen repetiu a xogada na seguinte volta, esta vez polo interior, e foi capaz de quedar diante de Schumacher. Schumacher neste momento estaba loitando nun coche que estaba preparado para unha carreira de mollado.
David Coulthard sufriu un fallo eléctrico completo (fallo do alternador) na volta 10 e retirouse, devolvendo o liderado a Rubens Barrichello. No grupo de detrás Irvine superou a Villeneuve. Mika Häkkinen colleu a Heinz-Harald Frentzen na volta 12, e logo o acosouno tres voltas antes de pasalo nunha repetición do movemento que fixera antes con Michael Schumacher. Frentzen intentou defenderse e foi capaz de manterse xunto a Häkkinen, pero a trazada interna de Häkkinen ata a curva seis cimentou a súa posición. Detrás a metado do grupo Irvine superou outro coche. Esta vez a Alexander Wurz no Benetton. Na volta 16, Häkkinen atrapou a Jean Alesi rapidamente, pero quedou atrapado detrás del por varias voltas. Häkkinen usou o rebufo para poñerse xunto a Alesi na volta 19, pero ambos quedaron bloqueados en Adelaida. Häkkinen puido seguir adiante e comezou a perseguir a Barrichello, catro segundos e medio por diante.
Comezou a chover na volta 21. Eddie Irvine entrou en boxes cando comezaba a choiva, pero Ferrari non estaba preparado e a súa parada en boxes durou 43 segundos (42.9) despois de que os seus mecánicos montasen inicialmente uns pneumáticos lisos no seu coche. Ben despois do desastre de parada en boxes de Irvine Giancarlo Fisichella trompeou, sen retirarse. Seguiu un rebumbio nos boxes, pero os líderes mantiveron as súas posicións. Unha volta despois de pasar por boxes Hill sufriu unha picada nunha roda cando golpeou un muro. Jean Alesi trompeou cando ía no terceiro lugar na volta 25 en Chateaux d'Eau e retirouse, xa que espetou o seu coche na grava. E entón saíu o coche de seguridade debido á cantidade de auga na pista. Na volta 26 Villeneuve entrou a montar pneumáticos de chuvia. A cantidade de auga na pista era tan grande que catro pilotos, Jacques Villeneuve, Alexander Wurz, Marc Gene e Alex Zanardi trompearon seguindo o coche de seguridade. Na volta 29 Takagi entrou en boxes a cambiar o morro. Damon Hill retirouse cunha falla eléctrica detrás do coche de seguridade. O coche de seguridade chegou ao final da volta 35. O reinicio foi limpo, sen cambios de postos entre os corredores de diante.
Mika Häkkinen fixo un intento para pasar a Rubens Barrichello ao frear en Adelaida na volta 38, pero puxo as rodas interiores no piano e trompeou o coche en 360 grados. Mika Häkkinen caeu ao sétimo lugar. Michael Schumacher pasou Heinz-Harald Frentzen en Adelaida na seguinte volta. Schumacher realizou un movemento de freada moi tarde para pasar momentaneamente a Barrichello en Adelaida na volta 42, pero abriuse e Barrichello cortou a Schumacher para retomar o liderado. Schumacher repetiu o movemento dúas voltas máis tarde, pero esta vez non saíu aberto e conseguiu o primeiro lugar. miniatura| right | [[Heinz-Harald Frentzen. que gañou a carreira por 11 segundos (foto tomada no 2006 mentres pilotaba para Audi na serie de DTM)]]
Tras 47 voltas, formouse un longo tren detrás de Olivier Panis cuarto, con Ralf Schumacher, Eddie Irvine e Mika Häkkinen detrás del. Ralf Schumacher pasou a Panis na volta 50, e despois Irvine entrou nos boxes, montando pneumáticos de mollado. Häkkinen conseguiu unha boa saída de Adelaida na volta 51 e pasou a Panis polo quinto lugar na curva de Nurburgring. Na mesma volta, Michael Schumacher sufriu un fallo eléctrico e perdeu a maior parte da súa vantaxe de oito segundos con Rubens Barrichello. Entrou en boxes tres voltas máis tarde, cambiando o volante ademais dos pneumáticos. Mika Häkkinen pasou a Heinz-Harald Frentzen polo segundo lugar na volta 57, con Frentzen abríndose en Adelaida. Hakkinen pasou a Barrichello na volta 60 para retomar o liderado. Mika Häkkinen e Rubens Barrichello repostaron combustible na volta 66, o que permitiulle a Heinz-Harald Frentzen tomar o liderado. Durante a única parada de Frentzen para cambiar aos pneumáticos de chuvia, o equipo de Jordan repostou o seu coche con combustible suficiente para rematar a carreira. Ralf Schumacher pasou a Michael Schumacher na volta 70, Michael Schumacher aparentemente aínda tiña problemas no coche. Frentzen gañou a carreira logo de 72 voltas para conseguir a súa primeira vitoria da tempada cun tempo de 1:58.24.343. Häkkinen ocupou a segunda posición, con Barrichello terceiro, 43 segundos por detrás.
Post-carreira
Os tres primeiros apareceron no podio e na posterior roda de prensa.
Damon Hill insinuou logo da carreira que este podería ser a última, ou se compitise en Silverstone na seguinte carreira, despois podería saír da Fórmula Un.
Toranosuke Takagi foi descualificado polo uso de pneumáticos marcados para o seu compañeiro de equipo, Pedro de la Rosa.
Como consecuencia da carreira, Häkkinen ampliou o seu liderado no Campionato Mundial de Pilotos de Fórmula Un a oito puntos sobre Schumacher e con 14 detrás Irvine. No Campionato Mundial de Construtores de Fórmula Un, McLaren reduciu a vantaxe sobre Ferrari a seis puntos con Williams pasando a Benetton Fórmula Benetton pola cuarta posición, 43 puntos por detrás de Ferrari.
Chroicocephalus serranus
A gaivota dos Andes (Chroicocephalus serranus), chülle en mapudungun, de onde provén o nome de Chile, é unha especie de ave da orde das caradriformes e familia dos láridos, unha das integradas no xénero Chroicocephalus.