cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Banda de música Xuvenil de Barro
Desde a súa fundación a banda foi dirixida sucesivamente por José Bugallo Senra, Milagros Valiño, Manuel Martínez, Daniel Portas, Jose Varela, e Alejandro Cimadevila, que ocupa o cargo desde decembro de 2008.
Alejandro Cimadevila é saxofonista, formado no Conservatorio Superior da Coruña e membro da Banda Municipal de Ourense. Colaborou con diversos grupos de música de cámara, bandas de música, orquestras sinfónicas e outras agrupacións, como a Orquestra Sinfónica de Galicia. É profesor no Conservatorio Profesional de Música de Ourense.
Coa fin de darse a coñecer noutros ámbitos xeográficos, a banda organiza a xira Auditorium, aproveitando para fomentar a interpretación de obras sinfónicas nun ambiente apropiado para a súa interpretación e audición. Nas tres edicións da xira, a banda actuou nos Pazos da Cultura de vilas como Pontevedra, Vilagarcía de Arousa, Merza, Portas, Valga ou O Mosteiro de Meis.
A escola de música de Barro
A escola de música de Barro (EmBa) conta con 14 mestres, coordinados por Jorge A. González (director) e Martín Fontán (vicedirector).
As especialidades instrumentais impartidas inclúen as dos instrumentos usadas na banda e outros como o acordeón ou o piano.
O plan de formación da Escola busca proporcionar ao alumnado unha educación musical de calidade, segundo as necesidades específicas de cada alumno. Para lograrlo, comézase cunha formación básica en solfexo, podendo despois cada alumno elixir en que instrumento se quere especializar de entre os dispoñibles.
Como paso previo ao ingreso na Banda de música Xuvenil, os alumnos poden formar parte da Banda Infantil de Barro, creada con outro repertorio máis atractivo e educativo para os cativos.
Clive Owen
Clive Owen nado o 3 de outubro de 1964 en Coventry, é un actor inglés que traballa en televisión, teatro e cine. Acadou a fama co filme Close My Eyes (1991) antes de gañar soa internacional en Croupier (1998). En 2005, Owen gañou un Globo de Ouro e un BAFTA e foi nomeado ó Oscar pola súa interpretación no drama Closer (2004).
Lonxa
Confrarías
As confrarías naceron como sociedades gremiais de axuda mutua coas que os mariñeiros pretendían prever os imprevistos causados por naufraxios, catástrofes ou situacións similares. Como adoitaban organizarse ó redor de congregacións relixiosas tomaron normalmente o nome da virxe ou santo ós que pedían protección, denominacións relixiosas que aínda conservan.
Clive Owen
Dende 2014 protagoniza a serie de Cinemax The Knick, onde dá vida ao Doutor John W. Thackery e da que tamén é produtor executivo.
Lonxa
As lonxas de Galicia
En Galicia están rexistradas 61 lonxas, segundo o censo de 2010 da Consellería do Mar, distribuídas ó longo de toda a costa: 34 na Coruña, 6 en Lugo e 21 en Pontevedra. Estes valores numéricos non se corresponden co volume de vendas xa que, por exemplo, as lonxas da Coruña e de Ribeira acumulan o 77% das vendas da provincia da Coruña; as lonxas de Burela e Celeiro, o 99,85% das de Lugo; e a de Vigo, ela soa, o 76% das da provincia de Pontevedra.
Segundo datos de 2008, as poxas en primeira venda representaron en Galicia un total de 123.215 toneladas de peixe e mariscos nas catro grandes lonxas de Vigo, Coruña, Marín e Ferrol, máis que tódolos demais portos xuntos, que sumaron 108.216 toneladas. O total, 231.431 toneladas, representa o 34,04% do total español (679.908 toneladas).
As características e volume de venda das diferentes lonxas varían dentro de amplas marxes:
Botón de ancla
Botón de ancla pode referirse a:
Capra pyrenaica pyrenaica
A Capra pyrenaica pyrenaica é unha subespecie de cabra montesa. Esta subespecie de cabra montesa ibérica estaba en perigo de extinción dende comezos do século XX, e foi catalogada como «especie en perigo crítico de extinción» (CR) polo Specialist Caprinae Group da IUCN en 1997. O 6 de xaneiro de 2000 achouse morto o derradeiro exemplar, unha femia, que vivía en España.
Xunto coa Capra pyrenaica lusitanica, que se extinguiu en 1892, é unha das dúas subespecies de cabra montesa que desapareceron. Diferenciábase das outras subespecies principalmente polo seu pelo máis longo e denso no inverno e a base máis grosa dos cornos, tanto en machos coma en femias. A cornamenta do bucardo era, asemade, a máis longa de entre as catro subespecies de cabra montesa que habitaron a península ibérica.
Crema de augardente
miniatura|Gotiños de crema de augardente e [[licor café.]]
A crema de augardente é un licor espeso, semellante á crema irlandesa (ou crema de whisky), feito cunha lenta maceración de augardente branca, crema de leite, azucre e algúns aromas (vainilla, canela, café etc).
Santa Eufemia do Monte, Toques
Santa Eufemia do Monte é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Toques. Segundo o IGE en 2018 tiña 49 habitantes (23 homes e 26 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 60 habitantes.
Crema de augardente
É un licor espirituoso moi típico en Galiza, que se popularizou moito nos últimos anos, e onde se adoita tomar a xeito de gotiños tralos xantares coma dixestivo.
Patiño
Patiño é un apelido que pode referirse ás seguintes persoas:
Crema de augardente
Ingredientes
Existen numerosas variantes locais, que inclúen diferentes ingredientes coma:
Rubén Blanco
Rubén Blanco Veiga, nado en Mos o 25 de xullo de 1995, é un futbolista galego que xoga na demarcación de porteiro para o Olympique de Marsella da Ligue 1 francesa, onde se atopa cedido polo Celta de Vigo.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo. O 25 de xullo de 2012 debutou co primeiro equipo no Trofeo Cidade de Vigo, alternando a calidade de terceiro porteiro do equipo en Primeira División co filial, o Celta de Vigo B.
En setembro de 2011 foi convocado coa Selección de fútbol sub-17 de España para disputar a fase de clasificación do Campionato Europeo da categoría. Tamén e internacionale coa selección española sub-19 e sub-21.
O seu debut na Primeira división foi fronte o Valladolid na penúltima xornada da tempada 2012-13, salvando o Celta con dúas grandes paradas. Tamén xogou a seguinte semana axudando o Celta de Vigo a salvarse na última xornada.
Pedrouzo, San Cosmede de Cusanca, O Irixo
Pedrouzo é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 5 mulleres.
12 de outubro
O 12 de outubro é o 285º día do ano do calendario gregoriano (286ºnos anos bisestos). Quedan 80 días para finalizar o ano.
Acontecementos
miniatura|175px|[[Alma Gallega (Montevideo)|Alma Gallega, 12/10/1922.]]
Nacementos
miniatura|100px|Luciano Pavarotti
Mortes
miniatura|100px|Anatole France
Outros
Os 366 días do ano
Das Schloß (filme de 1968)
Foi escollido como candidato de Alemaña do Oeste para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 44ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Tamén foi escollido para competir no Festival Internacional de Cinema de 1968, mais o festival foi cancelado por mor dos eventos ocorridos en maio do 68.
Ovidio Rodeiro
Traxectoria
Diplomado en Maxisterio, foi concelleiro en Boqueixón dende 1999 ata 2009 baixo o mandato de Adolfo Gacio, sendo primeiro tenente de alcalde dende 2003 e ocupando diversas áreas de goberno durante eses anos como Cultura e Deportes ou Obras e Urbanismo. En 2009 foi nomeado Director Xeral de Xuventude e do Voluntariado da Xunta de Galicia, cargo no que se mantivo ata o 2015, cando encabezou a candidatura do PPdeG en Boqueixón para as eleccións municipais e foi elixido alcalde con maioría absoluta.
A finais do 2016 renunciou á alcaldía de para pasar a ser Delegado Territorial da Xunta de Galicia na provincia da Coruña, manténdose no cargo ata as Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020, nas cales foi elixido deputado. Encabezou a candidatura do PPdeG en Boqueixón nas municipais de 2023 e volveu a ser elixido alcalde con maioría absoluta, polo cal tivo que renunciar como deputado.
Bertie Auld
Robert Auld, nado en Maryhill o 23 de marzo de 1938 e finado o 14 de novembro de 2021, foi un xogador de fútbol escocés, que xogaba de centrocampista. Popularmente coñecido coma Ten Thirty por xogar co número dez e estar preto dos trinta cando quedou campión europeo. Destacou no Celtic no que formou parte daquel equipo dos Lisbon Lions que acadara o éxito de saír gañador da Copa de Europa no 1967. Tamén foi adestrador.
Traxectoria
Chegou ó Celtic do Maryhill Harp o 2 de abril do 1955 debutando prós verdibrancos dous anos despois fronte ó Rangers. No 1961 foi probar sorte ó Birmingham City onde ficou deica 1965, ano no que volta a Celtic Park para vivi-la súa etapa máis sobresaínte coma futboleiro que remataría en 1971 cando marcha rumbo ó Hibernian cara onde chega coma axente libre. Nesa segunda época en Celtic Park é na que xoga a maior parte dos 279 partidos co conxunto católico e na que consegue tamén a maior parte dos seus 85 tantos.
Coa Selección de fútbol de Escocia non foi moi afortunado ó tan só ter xogado 3 encontros coma internacional nos que non achou o gol na portaría rival. O máis salientable nas súas aparicións co conxunto nacional foi o cartón vermello que recibiu nun amigable contra os Países Baixos que rematou cun 1-2 no 1959.
Na súa etapa de adestrador dirixiu dobremente ó Partick Thistle e nunha estadía ó Hibernian e ó Dumbarton F.C..
Falcipennis falcipennis
Falicpennis falcipennis é unha especie de ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos, unha das dúas que integran o xénero Falcipennis.
É un tetraonino propio da Siberia oriental (incluída a illa de Sakhalin), de tamaño mediano, estreitamente asociado á taiga. Moi semellante ao seu conxénere Falcipennis canadensis, co que está estreitamente relacionado é, coma este, unha das pitas do monte máis arborícolas, ben adaptada para moverse e pousar nas árbores.
Características
É moi semellante en tamaño, forma e coloración da plumaxe ao seu conxénere Falcipennis canadensis, co que está estreitamente relacionado é, coma este, unha das pitas do monte máis arborícolas, ben adaptada para moverse e pousar nas árbores.
Distribución e hábitat
Distribúese no Distrito Federal Oriental de Siberia (Rusia), desde aproximadamente 120 °L até as beiras do mar de Okhotsk e a illa de Sakhalin, até os proximadamente 60 °N, ao norte, e ao sur até a rexión inferior do río Amur e as montañas Sikhote-Alin e, polo menos anteriormente, até as montañas Xiao Hinggan Ling, en Heilongjiang, China, nos krais de Khabarovsk e Primorie, nos óblasts de Amur e Sakhalin, e no óblast Autónomo Hebreo.
A pequena poboación que hai anos habitaba no extremo nordeste da China está probabelmente extinta.
Esta pita do monte de Siberia vive en bosques de coníferas (taiga), principalmente de piceas, abetos, lárices e piñeiros e, aínda que tamén se ve en bosques secundarios, evita as áreas abertas e as últimas etapas da sucesión ecolóxica dos bosques.
Descrición
Esta especie foi descrita en 1855 polo médico e zoólogo alemán Gustav Hartlaub.
Etimoloxía
Véxase Falcipennis.
Controversia taxonómica Dengragapus - Falcipennis
Dadas as similitudes entre moitas das especies dos tetraoninos, non hai acordo unánime sobre a taxonomía do xénero Dengragapus.
Así, por exemplo, o Sistema Integrado de Información Taxonómica (ITIS), só considera como válida a especie Dengragapus obscurus, considerando a Dendragapus fuliginosus como unha subespecie desta, Dendragapus obscurus fuliginosus (Ridgway, 1873), utilizando como fonte a Zoonomen - Zoological Nomenclature Resource, 2005.05.23.
Outros consideran a especie Dendragapus falcipennis, que a maioría clasifican como Falcipennis falcipennis. Finalmente, outros consideran a Dendragapus canadensis, especie definida por Linneo como Tetrao canadensis Linnaeus, 1758, que a maioría dos autores clasifican tamén dentro do xénero Falcipennis, como Falcipennis canadensis.
Ameazas
Suponse que a súa poboación está diminuíndo debido á corta en grande escala de árbores, os incendios forestais e a caza para obter alimento. Informouse que desaparece rapidamente das áreas colonizadas, aparentemente porque no lle teme ao home e, polo tanto, pódeselle disparar facilmente.
Status
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o status da especie como NT (case amenazada) porque é probábel que estea experimentando un declive poblacional moderadamente rápido debido á caza e á corta de árbores, e probabelmente tenña unha poboación moderadamente pequena.
Eleazar Francés Carpintero
Eleazar Francés Carpintero, nado no Porriño en 1901 e finado en Tomiño o 22 de setembro de 1936, foi un político galego.
O Río, San Cosmede de Cusanca, O Irixo
O Río é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que eran homes.
Eleazar Francés Carpintero
Traxectoria
Fillo de José Francés González e irmán de José e Antonio Francés Carpintero.
Militante do PSOE, foi elixido vicepresidente da Juventud Socialista do Porriño en xullo de 1932. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e procesado na causa 574/36. Foi paseado no Alto de Tebra, no monte Salgueiró da parroquia de Santa María de Tebra de Tomiño o 22 de setembro co seu irmán Antonio, José Groba Domínguez, José Groba Rodríguez e José Rocha. A súa muller Loreto Pereiro viaxou a Tomiño para recoñecer os cadáveres do home e do seu cuñado.
Vida persoal
Casou con Loreto Pereiro Pérez en 1933, e foi pai de Eleazar Francés Pereiro.
Rebeca Montero
Rebeca Montero Martínez, nada en Ourense o 10 de abril de 1967, é unha actriz galega de teatro e televisión, malia que fixo pequenas incursións no mundo do cine.
Traxectoria
En cine destaca a súa participación en películas coma Blanca Madison, Ipso Facto ou León e Olvido.
O 25 de marzo de 2009 recibiu o premio María Casares á actriz secundaria pola obra A boa persona de Shezuan. Premio que recibiría no 2010 polo seu papel na obra O segredo dos Hoffman.
En 2011 resultou finalista da audiencia na V edición do Premio Diario Cultural de Teatro Radiofónico, por Carne de cañón.
Antonio de Guevara
Frei Antonio de Guevara, nado en Treceño, no concello de Valdáliga (Cantabria) en 1480 e finado en Mondoñedo o 3 de abril de 1545, foi un escritor e eclesiástico español, un dos máis populares do Renacemento. Calcúlase que as súas obras se publicaron durante os séculos XVI e XVII máis de 600 veces por toda Europa. Desde 1537 foi bispo de Mondoñedo.
Frases soadas
Está é unha listaxe incompleta das frases máis famosas de frei Antonio de Guevara, orixinalmente en castelán coa súa respectiva tradución ao galego:
Santa Mariña de Brañas, Toques
Santa Mariña de Brañas é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Toques. Segundo o IGE en 2018 tiña 206 habitantes (111 homes e 95 mulleres) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 261 habitantes.
Pico Galicia
O Pico Galicia (en lingua búlgara: връх Галисия) é un cume de 4500 metros na Cordilleira Sentinel situado nos montes Ellsworth, na Antártida.
Avram Iancu, Bihor
Avram Iancu é unha municipalidade de Romanía no condado de Bihor, ten 1865 habitantes, o 96% de etnia romanesa. Fundada en 1900 por un colono romanés que recibira terras do rei Fernando I de Romanía e que lle deu o nome de Regina Maria pola dona do rei, o réxime comunista cambioulle o nome polo actual que proven de Avram Iancu que xogou un importante papel na revolución de 1848.
Pico Galicia
Localización
O cume está localizado en -78.50833°N, -85.7°W, o cal está a 5,02 quilómetros ao sur do Monte Shinn (4661 m), 2,62 quilómetros ao nordés do Monte Vinson (4892 mn), 840 metros do norte do Monte Branscomb (4520 m) e a 5,5 quilómetros ao sueste da cima Knutzen (3373 m)
Mapas
miniatura|left|Mapa da cordilleira Sentinel.
Bobby Lennox
Robert Lennox, nado en Saltcoats o 30 de agosto de 1943, alcumado Buzz Bomb ou Lemon porque os defensores ó seu carón asemellaban lapas que o succionaban, foi un futbolista escocés.
Traxectoria
Ocupaba a demarcación de dianteiro e que viviu unha etapa dourada sendo un dos artellantes dos Lisbon Lions que no 1967 foran gañadores da Copa de Europa. O 5 de setembro de 1961 chegaba ata Celtic Park proveniente do Ardeer Recreation pra face-lo seu debut na vitoria por 2-1 nun encontro ligueiro contra o Dundee F.C.. Nas súas 589 participacións coa camisola do club foi quen de facer unha boa morea de goles (273).
Coa selección escocesa xogou 10 veces sumando 3 goles sendo o máis transcendental o que lle meteu a Inglaterra en 1967 en Wembley na disputa dun amigable que terminou cun 2-3 prós escoceses no taboleiro de marcas.
Despois de retirarse da práctica en activo do fútbol seguiu ligado ó Celtic ata 1993, é dicir, durante a piques de 32 anos dende que chegara coma xogador. No 1 de xaneiro de 1981 recibiu a Orde do Imperio Británico por tódolos servizos que lle levara prestado ó Celtic en toda a súa traxectoria deportiva.
Abordaxe
miniatura|150 px|A fragata Blas de Lezo remolcando ó buque británico Stanhope logo da súa abordaxe A abordaxe é o choque de dous navíos, pode resultar en graves danos para as embarcacións e mesmo no naufraxio de un ou dos dous navíos. Existe un regulamento internacional para previr as abordaxes do mar, coñecido como colreg que é o conxunto de códigos internacionais que definen as regras que se teñen que respectar no mar (sinalización, prioridade...) e que publica a Organización Marítima Internacional.
A abordaxe é tamén un combate naval onde os dous navíos están un o cabo do outro e no que a tripulación dun dos navíos pasa a bordo do outro navío coa fin de asegurar a dominación do adversario e conquistar ou afundir o barco inimigo.
Tokoname
O concello de Tokoname limita cos concellos de Chita, de Agui, de Handa, de Taketoyo e de Mihama.
Ameland
Ameland (en It Amelân) é unha illa ocupada pola municipalidade homónima. Forma parte das Illas Occidentais Frisonas, Frisia, nos Países Baixos. A maior parte do seu territorio está composto por dunas de area. Ten 273 km² de extensión, dos que 57'57 km² corresponden a terra firme, e 3.452 habitantes distribuídos na localidades de Ballum Buren (Bueren en frisón), Hollum e Nes.
Historia
A primeira mención en fontes escritas data do século VIII co nome de Ambla. Aínda que pagaba tributo a Holanda ata 1424, a illa permaneceu cun status de independencia ata a morte do último representante da familia gobernante da illa en 1708. Formalmente só forma parte do reino dos Países Baixos dende 1813, aínda hoxe o soberano holandés mantén o título de Señor de Ameland (Vrijheer van Ameland)
Lingua
miniatura|esquerda|Imaxe de satélite de Ameland A fala da illa é un dialecto de transición entre o holandés e o frisón: as autoridades académicas do frisón non sempre o consideran un dialecto da súa lingua.
Lúas de Urano
Táboa de datos
miniatura|280px|Porcia, Cresida e Ofelia. miniatura|280px|Porcia, Xulieta e Mab.
* Períodos orbitais negativos indican unha órbita retrógrada (oposta á rotación do planeta).
Lista de catástrofes naturais en 2018
Esta é unha lista sobre as catástrofes naturais que aconteceron durante o ano 2018.
Vilamor, Toques
Santo Estevo de Vilamor é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Toques. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 148 habitantes (78 homes e 70 mulleres) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 200 habitantes.
Lista de catástrofes naturais en 2018
Xaneiro
5 de xaneiro
13 de xaneiro
18 de xaneiro
Febreiro
19 de febreiro
25 de febreiro
Maio
15 de maio
21 de maio
27 de maio
28 de maio
29 de maio
Xuño
3 de xuño
Xullo
6 de xullo
9 de xullo
17 de xullo
18-22 de xullo
23-24 de xullo
23-26 de xullo
Agosto
1-6 de agosto
2 de agosto
4 de agosto
9 de agosto
5 e 19 de agosto
18 de agosto
20 de agosto
25 de agosto
31 de agosto-actualidade
Setembro
4 de setembro
5 de setembro
6 de setembro
7 de setembro
14 de setembro-actualidade
15 de setembro-actualidade
21 de setembro
22-23 de setembro
28 de setembro
Outubro
7 de outubro
9 de outubro
11 de outubro
6 - 12 de outubro
13-15 de outubro
25 de outubro
27 de outubro
30 de outubro
Novembro
12 de novembro
Decembro
22 de decembro
¡Che, qué loco!
Trátase dunha comedia, con guión de Antonio Ozores e Ramón Torrado, estreada o 23 de marzo de 1953. Foi a primeira película de Pepe Iglesias en España.
Trama
Un arruinado Pepe Valdés (Pepe Iglesias) intenta casar coa millonaria Esperancita (Emma Penella), o que desencadea toda unha serie de equívocos.
César Sánchez López
César Sánchez, nado en Sobrado en 1936 e finado na Coruña o 7 de maio de 2010, foi un músico e director de coro galego, coñecido por ser o creador da Escolanía del Recuerdo. Morreu por causa dunha pneumonía.
Formación e carreira
Estudou no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid. De técnica autodidacta na ensinanza musical para nenos, fundou e dirixiu a primeira Escolanía no Colexio de La Salle de Santander, en 1952. Trasladouse a Madrid a mediados dos 50 e organizou o coro infantil do "Santo Ángel de la Guarda", alternando a súa dirección coa Escolanía do Santísimo Sacramento.
En 1960 fundou a Escolanía da "Sagrada Familia", pertencente ó colexio do mesmo nome, en Madrid. Un ano máis tarde incorporouse ó colexio dos Xesuítas de Chamartín, onde se fixo cargo da Escolanía do colexio Nuestra Señora del Recuerdo. O seu traballo une, ademais, o interese por incorporar nenos do suburbio á vida social mercede á súa integración a través da música.
Á fronte desta Escolanía interveu en máis de 100 concertos no Teatro Real de Madrid, realizou xiras por diversos países europeos, gravou discos e actuou en numerosos programas de radio e televisión.
Distincións
Recibiu a Medalla de Ouro da UNICEF pola súa entrega artística a favor dos nenos, e en 2004 a Encomenda de Afonso X O Sabio pola súa dedicación á música.
Segade, San Cosmede de Cusanca, O Irixo
Segade é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 20 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 7 mulleres.
Augardente de herbas
miniatura|Un gotiño de augardente de herbas.
A augardente de herbas é unha bebida de alta graduación (aínda que menor cá da augardente branca) típica de Galiza, e tamén de Cantabria e León. Elabórase a partir da destilación do bagazo (residuo da uva despois de espremela e tirarlle o mosto) xunto con herbas aromáticas. O resultado é un licor dun ton intenso amarelo averdado característico.
Ten denominación de orixe local amparada na Denominación Xeográfica Augardente de Galicia xunto coa augardente branca e o licor café. Segundo a devandita denominación, o seu contido en azucres debe ser inferior a 100 g/L. As herbas empregadas na súa elaboración adoitan ser menta, macela, herba luísa, romeu, ourego, tomiño, coandro, flor de laranxeira, fiúncho, regalicia, noz moscada e canela.
Unha bebida similar na Galiza é o xastreu, licor propio da comarca de Verín.
Orixe
A destilación é unha práctica moi antiga, xa empregada no Antigo Exipto, e que trouxeron a Galiza os pobos árabes. De feito, palabras coma alcol ou alambique (ou alquitara) son de orixe árabe. Crese que a destilación de bagazo entra na Galiza no século XVII a través das ordes relixiosas e o Camiño de Santiago.
Actualmente, a súa produción industrial está amparada pola Denominación Xeográfica de Augardente de Galicia.
Consumo
Actualmente é moi frecuente o seu consumo en restaurantes de toda España despois dos xantares, xa que dispón de propiedades dixestivas.
Jacques Cazotte
Jacques Cazotte, nado en Dijon o 7 de outubro de 1719 e finado en París o 25 de setembro de 1792, foi un escritor francés, célebre pola súa novela Le Diable amoureux (1772). Morreu guillotinado na parisiense place du Carrousel.
Casorezzo
Casorezzo é un concello italiano da provincia de Milán, na rexión da Lombardía. Ten 4.755 habitantes (en 2002) e esténdese por unha área de 6 km².
Fai fronteira cos concellos de: Parabiago, Busto Garolfo, Inveruno, Arluno e Ossona.
Phacochoerus africanus
O Phacochoerus africanus é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia Suidae, unha das dúas especies de Phacochoerus que existen. É a máis numerosa nas sabanas de África.
Descrición
esquerda|miniatura|200x200px|Cranio. Malia que poden verse comunmente en pasteiros abertos, sempre buscan refuxio na vexetación con forraxe máis densa. De feito, prefiren alimentarse en zonas densas e húmidas.
A súa dieta é omnívora, composta de herbas, raíces, bagas e outras froitas, cortizas, fungos, ovos, animais mortos, e pequenos mamíferos, mesmo réptiles e aves. A dieta é estacionalmente variable, dependendo da dispoñibilidade de diferentes alimentos. As áreas con moitos bulbos, rizomas e raíces nutritivas poden atraer a un gran número de facóqueros.
Os facóqueros son corredores rápidos. A miúdo corren coa cola erguida. Malia os seus problemas de visión, teñen un bo sentido do olfacto, que empregan para a localización dos alimentos, a detección de depredadores e o recoñecemento doutros animais.
Diane Kruger
Diane Kruger nada o 15 de xullo de 1976 en Algermissen, é unha actriz alemá. Ela é coñecida polos seus papeis de Helena en Troia, Abigail Chase en National Treasure e National Treasure: Book of Secrets, Bridget von Hammersmark en Inglourious Basterds, Anna en Mr. Nobody e Gina en Sen identidade.
13 de outubro
O 13 de outubro é o 286º día do ano do calendario gregoriano (287º nos anos bisestos). Quedan 79 días para finalizar o ano.
Arabian Nights (videoxogo)
Arabian Nights é un videoxogo de plataformas de 1994 estreado para Commodore Amiga que foi altamente valorado pola crítica. O xogo foi orixinalmente estreado en dous discos flexíbeis e despois foi dispoñíbel en CD para a estrea en Amiga CD32.
13 de outubro
Acontecementos
miniatura|100px|Escudo Reino de Galicia
Arabian Nights (videoxogo)
O xogador controla o heroe do xogo, Sinbad Jnr, un xardineiro pobre que presencia o secuestro da princesa por un dragón. Despois de que Sinbad Jnr tente salvala, acaba caendo ó chan e queda incosciente. Pouco despois esperta nunha prisión acusado de bruxaría e de capturar a muller que tentou para salvar.
13 de outubro
Nacementos
miniatura|100px|Luís Tosar
Mortes
miniatura|100px|Francesc Ferrer i Guàrdia
Festas e celebracións
O 13 de outubro celébrase o Día Mundial do Cancro de Mama Metastásico, poucos días despois do Día Mundial do Cancro de Mama, que se celebra o 19 de outubro.
Outros
Os 366 días do ano
José Fernando Martínez Rodilla
José Fernando Martínez Rodilla, nado en Vigo o 3 de marzo de 1950, é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Comezou a xogar con once anos no equipo infantil Alerta do Frente de Juventudes. Aos 16 anos ficha polo equipo xuvenil do Celta de Vigo tras dous anos foi cedido a equipos da Terceira División, primeiro ao Gran Peña Fútbol Club na tempada 1968-69, e despois ao UP Langreo, equipo co que conseguiu o ascenso a Segunda División.
Na tempada 1969/70 subiu ao primeiro equipo, co que debutou na primeira xornada, o 13 de setembro de 1970 ante o Sporting de Xixón en Balaídos. Esa tempada, na que Rodilla foi un dos máis utilizados, rematou coa primeira clasificación da historia do equipo para xogar a Copa da UEFA.
Estas boas actuacións levárono a ser convocado coa Selección de fútbol de España polo selecionador Ladislao Kubala, coa selección só disputou un encontro, contra Grecia o 28 de outubro de 1970. Porén o gran mérito foi ser convocado pola Selección da FIFA para xogar un encontro de homenaxe ao xogador do SL Benfica Mario Coluna, con só 19 anos formou equipo con xogadores como Bobby Charlton, Bobby Moore, Johan Cruyff, Eusébio ou Luis Suárez.
Tras deixar Vigo xogou no Real Valladolid en Segunda División e posteriormente no Reus, Yeclano e Club Turista.
Air France
miniatura|300px|Dous [[Boeing 747 de Air France]] Air France (AFR, Compagnie Nationale Air France) é a aeroliña nacional francesa. Ten a súa sede en Tremblay-en-France, ao norte de París, e trátase dunha das aeroliñas máis grandes do mundo. No ano 2010 voaba a 32 destinos en Francia e a 156 de todo o mundo en 91 países distintos, transportando a 71,3 millóns de pasaxeiros. Air France conta con máis de 64.000 empregados. É un dos membros fundadores da alianza de aeroliñas SkyTeam Alliance, xunto a Aeroflot, Delta Air Lines, Aeroméxico, Korean Air, Czech Airlines e Alitalia. No ano 2004, Air France situouse como a primeira aeroliña europea, cun 18% de todos os pasaxeiros europeos.
Historia
Air France foi fundada o 30 de agosto de 1933, produto da fusión de Air Orient, Compagnie Générale Aéropostale, Société Générale des Transports Aériens (SGTA, a primeira aeroliña francesa, fundada en 1919 como Lignes Aériennes Farman), Air Union e Compagnie Internationale de Navigation (CIDNA). A aeroliña tiña numerosas rutas por toda Europa, aínda que tamén voaba ás colonias francesas no norte de África e a outros destinos. Durante a segunda guerra mundial a compañía moveu o seu centro de operacióna a Casablanca (Marrocos).
En 1936 Air France incorporou á súa frota o avión bimotor de fabricación francesa Potez 62, que contaba cunha cabina con dous compartimentos que podía acomodar de 14 a 16 pasaxeiros. Era un monoplano de á alta con fuselaxe de madeira e revestimento composto, mentres que as ás tiñas revestimento de tela é un bordo de ataque metálico. Estaba equipado con motores Hispano-Suiza V e usáronse para rutas en Europa, Suramérica e Extremo Oriente. Aínda que a súa velocidade de cruceiro era só de 280 km/h, o Potez 62 foi un aparello robusto e fiable para Air France e estivo en servizo ata a Segunda Guerra Mundial]], sendo un usado pola Forza Aérea da Francia Libre.
A aeroliña foi nacionalizada no ano 1946, creando a Compagnie Nationale Air France nun acto parlamentario o día 16 de xuño de 1948. O goberno quedou co 70% da nova compañía e en anos posteriores, directa ou indirectamente, chegou a posuir case o seu 100%; a mediados de 2002 aínda posuía un 54%. O 4 de agosto de 1948, Max Hymans foi nomerado presidente de Air France. Durante os seus trece anos na presidencia puxo en funcionamento unha política de modernización baseada en reactores, máis concretamente no Sud Aviation Caravelle e o Boeing 707.
O 1 de xullo de 1946 Air France inaugurou un servizo directo entre París e Nova York, con reabastecementos en Shannon e Gander. Os Douglas DC-4 cubrían esta ruta en pouco menos de 20 horas. Cara 1948 Air France operaba unha das maiores frotas no mundo, posuíndo unhas 130 aeronaves.
En 1976 Air France introduciu na súa frota o avión supersónico Concorde nun traxecto dende París ata Nova York e outras rutas que foron abandonadas en 1982. O Concorde foi un dos dous únicos avións de pasaxeiros comercial supersónico. Percorría a distancia entre París e Nova York en tan só tres horas e 20 minutos.
O 25 de xullo de 2000 o voo 4590 de Air France, un Concorde con destino ao Aeroporto Internacional John F. Kennedy de Nova York estrelouse matando a todos os seus ocupantes e a catro persoas que estaban en terra.
O 31 de maio de 2003 Air France e British Airways retiraron todos os Concorde simultaneamente da circulación debido á escasa demanda como resultado do desastre do ano 2000. Moitos destes avións depositáronse en museos.
O 30 de setembro de 2003, Air France e a compañía neerlandesa KLM Royal Dutch Airlines, anunciaron a fusión de ambas as aeroliñas, formando unha nova compañía chamada Air France-KLM. A unión faríase realidade o 5 de maio do 2004. Os donos de Air France pasaron a ter o 81% da nova compañía, deixando o 19% restante aos donos de KLM. Isto levou a que o goberno francés reducise a súa participación na compañía dun 54,4% a un 44%. A decisión do goberno de Jean-Pierre Raffarin de reducir a súa participación na compañía provatizou efectivamente á aeroliña. En decembro do 2004 o estado vendería o 18,4% das súas acción, e porteriormente a súa participación reduciríase máis ata caer por debaixo do 20%.
Air France-KLM converteuse na aeroliña do mundo con máis ingresos por operacións, e a terceira máis grande (a primeira de Europa) en pasaxeiros por quilómetro.
Actual
En novembro de 2020 a frota de Air France estaba formada polos seguintes avións:
Histórica
Ao longo da súa historia Air France tamén operou os seguintes modelos:
Ligazóns externas
Páxina de Air France en varios idiomas
Greggs
Greggs plc é a meirande cadea de panadería no Reino Unido, con 1.671 tendas. Especialízase en entremeses como unha especie de empanadillas denominadas pasties, bolos con salchichas e emparedados e mais en doces como dónuts e milfollas. A súa sede central está en Newcastle upon Tyne e cotiza na Bolsa de Londres formando parte do FTSE 250.
As primeiras Greggs abriron en 1951, en orixe era unha cadea rexional do Nordeste de Inglaterra que a partir da década de 1970 empezou a adquirir outras cadeas rexionais converténdose desde 1994 na principal cadea de panaderías do país ao aquirir ao seu principal rival, Bakers Oven.
Splicing
miniatura|Proceso do splicing ou empalme de ARN. Elimínase a parte amarela (intrón) e únense as dúas partes azuis (exóns). O termo inglés splicing utilízase internacionalmente para referirse ao que tamén se denomina empalme. Trátase do empalme de fragmentos cortados dunha molécula, que se volven a unir cataliticamente, xeralmente eliminando algúns deles. O termo úsase fundamentalmente para referirse aos procesos que teñen lugar durante a maduración do ARN, pero pode falarse de splicing nos seguintes tres casos:
Splicing de ARN
miniatura|400px|Ilustración do proceso de splicing desde o [[pre-ARNm ao ARNm maduro.]] O splicing de ARN ou empalme de ARN é un proceso post-transcricional de corte e empalme de ARN. Normalmente consiste en cortar o ARN, eliminar os intróns do transcrito primario e posteriormente unir os exóns; aínda que hai casos nos que se eliminan tamén exóns ou se conservan intróns (splicing alternativo). É un proceso habitual en todos os tipos de ARN de eucariotas, especialmente no ARNm, pero tamén se pode dar en ARNr e ARNt de procariotas e bacteriófagos.
Intróns espliceosomais
Os intróns espliceosomais atópanse en xenes eucarióticos que codifican proteínas. Nun destes intróns atopamos tres sitios requiridos para o splicing, que son: o sitio doante de empalme 3', o sitio aceptor de empalme 5', e o sitio de ramificación (preto do 3' do intrón). O sitio de empalme do extremo 5' do intrón ten unha secuencia constante GU, situada dentro dunha rexión de consenso máis grande e menos conservada. O sitio de empalme 3' ou sitio aceptor remata coa secuencia invariante AG. Desde esta zona en dirección 5' hai unha rexión rica en pirimidinas (C e U). Seguindo en dirección 5' desde esta rexión está o punto de ramificación, que inclúe unha adenina, implicada na formación do lazo (lariat). Mutacións puntuais no ADN ou erros durante a transcrición poden activar un "sitio de empalme oculto" ou críptico en parte do transcrito que xeralmente non é cortado. Isto orixina un ARNm maduro ao que lle falta unha sección dun exón. Deste modo, unha mutación puntual, que normalmente só afectaría a un só aminoácido, pode manifestarse como unha deleción no final da proteína. miniatura|450px|centro|Partes dun intrón spliceosomal. 1-sitio de empalme 3'. 2-zona rica en pirimidinas. 3-punto de ramificación. 4-sitio de empalme 5'.
Métodos de splicing de ARN
Na natureza existen diversos métodos de splicing do ARN. O mecanismo de splicing depende da estrutura do fragmento de ARN que pasará por este proceso, tendo en conta os seus tipos de intróns e o tipo de catálise requirida. Distinguiremos as seguintes vías de splicing:
Espliceosoma
O espliceosoma ou complexo de empalme é un complexo encargado de realizar o splicing formado por cinco ribonucleoproteínas nucleares pequenas ou snRNP e varios factores proteicos. O compoñente de ARN das snRNP é o encargado de recoñecer o intrón. A maior parte das interaccións entre o ARN inmaturo e as snRNP supoñen emparellamentos de bases entre porcións de secuencias nucleotídicas complementarias. Por exemplo, o ARN nuclear pequeno U1 do espliceosoma contén unha secuencia complementaria da secuencia consenso atopada na unión exón-intrón en 5', o que lle permite unirse a esta rexión dos pre-ARNm. Do mesmo xeito hai emparellamentos de bases entre as diferentes snRNP.
Identificáronse dous tipos de espliceosomas, o maior e o menor, e cada un contén diferentes tipos de snRNP.
Espliceosoma maior
340px|miniatura|dereita|Ensamblaxe do espliceosoma e eliminación dun intrón. As barras gordas azuis son exóns, e a liña fina negra é o intrón a eliminar. Está formado polas snRNP U1, U2, U4, U5 e U6, está activo no núcleo e require para a súa ensamblaxe doutras proteínas como a U2AF e SF1. Recoñece a secuencia consenso GU (guanina-uracilo) do extremo 5' do intrón así como a secuencia consenso AG do extremo 3'. O 99% dos intróns elimínanse a través deste mecanismo.
Os compoñentes do espliceosoma vanse ensamblando seguindo unha orde na que se van formando os seguintes complexos:
Espliceosoma menor
É similar ao maior e tamén nuclear, pero o seu uso é máis raro e está reservado para eliminar intróns con diferenzas nos sitios de corte e empalme con respecto ao normal. Tamén se diferencian nas secuencias consenso recoñecidas, que neste caso son AU e AC para os extremos 3’ e 5’, respectivamente. Ademais, agás a partícula snRNP U5, o resto son análogos funcionais denominadas U11 (análogo funcional da U1), U12 (da U2), U4atac (da U4) e U6atac (daU6).
Trans-splicing
Consiste no empalme de exóns de dous transcritos primarios distintos, coa conseguinte formación dun ARN híbrido mediada polo espliceosoma. A diferenza deste, o splicing normal (ou cis-splicing) actúa sobre unha soa molécula de ARN en lugar de sobre transcritos distintos. O trans-splicing é pouco común.
Auto-splicing
É un corte e empalme no que o propio intrón actúa como catalizador da súa eliminación, polo que non se require a actuación de proteínas. Cando un fragmento de ARN ten actividade catalítica denomínase ribozima. Para que o mecanismo de auto-splicing sexa preciso requírese hidrólise de ATP. Existen dous tipos de intróns que actúan como ribozimas, os intróns do grupo I e os do grupo II. A semellanza no mecanismo de corte e empalme destes intróns e do espliceosoma suxiren que probablemente evolucionaron xuntos aínda que tamén se propuxo que o auto-splicing apareceu durante as primeiras fases da orixe da vida no chamado mundo de ARN. miniatura|400px|Mecanismo molecular do auto-splicing.
Splicing de ARNt
É un mecanismo de corte e empalme pouco usual que se observa en ARNt. O mecanismo involucra diferentes rutas bioquímicas como a esplceosomal e o auto-splicing.
Erros no splicing
As mutacións poden afectar aos sitios de splicing, o que pode influír sobre a síntese proteica de distintas formas:
Splicing alternativo
O splicing alternativo ou empalme alternativo permite obter a partir dun só transcrito primario de ARN distintas moléculas de ARN maduras. Este proceso ocorre principalmente en eucariotas aínda que tamén pode observarse en virus. Basicamente consiste en cambiar a composición de exóns dos ARN definitivos formados. Poden omitirse exóns, empalmalos de diferente maneira, ou reter algún intrón.
Evolución
O splicing obsérvase en todos os dominios e reinos biolóxicos, pero a súa frecuencia e tipos varía moito duns grupos a outros. Os eucariotas utilízano para procesar moitos ARNm que codifican proteínas. Os procariotas raramente o utilizan e fano principalmente para procesar ARN non codificante. Outra importante diferenzas entre ambos os grupos é que os procariotas carecen por completo do mecanismo espliceosomal.
Como os intróns esplicoesomais non se conservan en todas as especies, hai un debate sobre o momento en que xurdiu o splicing espliceosomal. Propuxéronse dous modelos: o modelo dos intróns tardíos e o dos intróns temperáns (ver o apartado "Funcións biolóxicas e evolución" en "intrón").
Splicing de proteínas
Nalgúns casos as proteínas tamén poden sufrir splicing. Os mecanismo biomoleculares son diferentes aos do splicing do ARN, pero tamén neste caso son eliminadas partes da molécula, que na proteína non se chaman intróns senón inteínas. As partes que quedan chámanse exteínas en vez de exóns, e únense formando a proteína definitiva. O splicing de proteínas observouse nunha ampla gama de organismos, como bacterias, arqueas, plantas, lévedos e tamén en humanos.
Splicing de ADN
Consiste na unión de fragmentos de ADN. Por exemplo, na técnica do splicing de ADN por ligazón dirixida (ou SDL, DNA splicing by directed ligation) utilízase a amplificación por PCR dun determinado conxunto de segmentos de ADN, endonucleases de restrición que crean extremos cohesivos nos produtos de amplificación e a ligazón final dos segmentos para dar a secuencia desexada.
Copa do Rei de fútbol 2012/13
miniatura|[[Diego López Rodríguez|Diego López na final da Copa do Rei de 2013.]] A Copa do Rei de fútbol 2012–13 foi a 110ª edición do torneo. Disputouse desde o 29 de agosto de 2012 até o 17 de maio de 2013, contando coa participación de 83 equipos de Primeira, Segunda, Segunda B e Terceira División, excepto os equipos filiais doutros clubs aínda que xoguen en devanditas categorías. O campión foi o Atlético de Madrid tras impoñerse ao Real Madrid na final no estadio Santiago Bernabéu.
Primeira rolda eliminatoria
A primeira rolda do torneo disputárona 43 equipos de Segunda División B e Terceira División, dos cales 7 quedaron exentos. A eliminatoria decidiuse a partido único os día 29 e 30 de agosto de 2011, no campo dos clubs cuxas bólas do sorteo foran extraídas extraídas en primeiro lugar.
Clubs exentos: Balompédica Linense, Real Jaén, Melilla, Huracán Valencia, Lucena, Tenerife e Lleida Esportiu.
Segunda rolda eliminatoria
A segunda rolda do torneo disputarana os 18 vencedores da primeira rolda, os 8 equipos exentos da mesma, e os 20 equipos de Segunda División. Os equipos de Segunda deberon obrigatoriamente enfrontarse entre si. A eliminatoria xogouse a partido único os días 11 e 12 de setembro de 2012.
Terceira rolda eliminatoria
A terceira rolda do torneo disputárona os 22 vencedores da segunda rolda, ademais do club exento da mesma. Os equipos de Segunda División deberon, de novo, enfrontarse entre si obrigatoriamente. A eliminatoria xogouse a partido único os días 17 e 18 de outubro de 2012.
Club exento: Alcoyano.
Dezaseisavos de final
Nos dezaseisavos de final participaron os once equipos vencedores da terceira rolda, o club exento da mesma e os vinte equipos de Primeira División. A eliminatoria disputouse a dobre partido entre os días 31 de outubro e 28 de novembro de 2012.
Oitavos de final
Nos dezaseisavos de final participan os dezaséis equipos vencedores dos dezaseisavos de final. A eliminatoria disputouse a dobre partido, xogando a ida dos días 11 a 13 de decembro, agás o Eibar-Málaga, disputado o 18 de decembro; e a volta do 8 ó 10 de xaneiro de 2013.
Cuartos de final
Os partidos de ida disputáronse o 16 de xaneiro de 2013, os de volta o 23 de xaneiro de 2013.
Semifinais
Os partidos de ida disputáronse o 30 e o 31 de xaneiro de 2013, os de volta o 26 e o 27 de febreiro de 2013.
Final
A final tivo lugar o día 17 de maio de 2013 no estadio Santiago Bernabéu de Madrid.