cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xan Míguez González
Éxitos internacionais.
Regresado das Américas Ventosela despediuse dos escenarios nun último concerto celebrado no 9 de agosto do 1908. Xan Míguez faleceu en 1912 a causa dunha miocardite.
Notas
miniatura|Derradeiro concerto do Ventosela|392x392px
No One Gets Out Alive (filme)
No One Gets Out Alive é un filme británico de 2021 dirixido por Santiago Menghini a partir dun guión de Jon Croker e Fernanda Coppel. Está baseado na novela homónima de 2014 escrita por Adam Nevill. Está protagonizado por Cristina Rodlo e Marc Menchaca. Estreouse o 29 de setembro de 2021 a través de Netflix.
Substancia neuroactiva natural
Unha substancia natural neuroactiva é un composto químico sintetizado polas neuronas que afecta a acción doutras neuronas ou células musculares. As substancias neuroactivas naturais son neurotransmisores, neurohormonas e neuromoduladores. Os neurotransmisores funcionan soamente entre neuronas adxacentes por medio das sinapses. As neurohormonas son liberadas no sangue e funcionan viaxando a distancia. Algunhas substancias neuroactivas naturais actúan tanto como transmisores coma como hormonas.
O Picouto, As Achas, A Cañiza
O Picouto é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 16 habitantes, dos cales 6 eran homes e 10 eran mulleres.
O Porto do Lombo, As Achas, A Cañiza
O Porto do Lombo é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Pereiras do Medio, As Achas, A Cañiza
Pereiras do Medio é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Nappily Ever After
Nappily Ever After é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Haifa al-Mansur e escrito por Adam Brooks e Cee Marcellus. Está baseado na novela homónima de Trisha R. Thomas. Está protagonizado por Sanaa Lathan, Ernie Hudson, Lyriq Bent, Lynn Whitfield, Ricky Whittle e Camille Guaty.
Estreouse o 21 de setembro de 2018 a través de Netflix.
As Raposeiras, As Achas, A Cañiza
As Raposeiras é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 26 habitantes, dos cales 14 eran homes e 12 eran mulleres.
A Ponte, As Achas, A Cañiza
A Ponte é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 6 habitantes, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
O Nadal contigo
O Nadal contigo (en Christmas With You) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Gabriela Tagliavini. Foi escrito por Paco Farias, Jennifer C. Stetson e Michael Varrati e está protagonizado por Aimee Garcia e Freddie Prinze Jr.
Gonzar, Gonzar, Portomarín
Gonzar é un lugar da parroquia de Gonzar no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
A Ferrería, Gonzar, Portomarín
A Ferrería é un lugar da parroquia de Gonzar no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
A Raxeira, As Achas, A Cañiza
A Raxeira é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 7 habitantes, dos cales 6 eran homes e 1 era muller.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2023
O Campionato Mundial da FIA de Fórmula 1 de 2023 será a 74ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Está recoñecido pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), o órgano de goberno internacional do automobilismo, como a máxima clase de competición para coches de carreiras de rodas aberta. O campionato disputarase nunha serie de carreiras, ou Grandes Premios, celebradas en todo o mundo. Equipos e pilotos competirán polo Campionato do Mundo de Pilotos e polo Campionato do Mundo de Construtores. Pilotos e equipos competirán polos títulos de Campión do Mundo de Pilotos e  Campión do Mundo de Construtores respectivamente.
Equipos e pilotos confirmados
Os seguintes construtores e pilotos están actualmente baixo contrato para competir no Campionato Mundial de 2023. Todos os equipos competirán cos pneumáticos subministrados por Pirelli. Cada equipo está obrigado a inscribir polo menos dous pilotos, un para cada un dos dous coches obrigatorios.
Cambios de pilotos
Sebastian Vettel retirouse ao final do campionato de, rematando a súa carreira na Fórmula Un despois de 16 tempadas. O seu lugar en Aston Martin ocuparano Fernando Alonso, que deixará Alpine despois dúas tempadas. O seu substituto anunciouse inicialmente como o campión da Fórmula 2 de 2021 e piloto reserva Oscar Piastri. Pouco despois do anuncio, Piastri declarou que non asinara contrato para 2023 e que non pilotaría para Alpine. A FIA Contract Recognition Board decidiu que non tiña ningunha obriga contractual para competir por Alpine.
Daniel Ricciardo deixou McLaren despois de dúas tempadas. Tiña un contrato para pilotar o equipo en, pero rescindiuse durante o campionato de por mutuo acordo. O asento de Ricciardo será ocupado por Piastri, que debutará na Fórmula Un.
Nicholas Latifi deixou Williams despois de pasar tres tempadas co equipo, mentres que Pierre Gasly, que tiña un contrato para conducir en AlphaTauri, pasará a Alpine, en substitución de Alonso. Gasly será substituído polo campión da Fórmula E 2020–21 e Fórmula 2 2019 Nyck de Vries.
Cambios a media tempada
Nyck de Vries foi relevado das súas funcións de piloto en AlphaTauri despois de ter un mal rendemento nas dez primeiras carreiras da súa tempada de novato. O seu asento será ocupado por Daniel Ricciardo a partir do Gran Premio de Hungría en diante. Ricciardo correu co equipo, coñecido naquel momento como Toro Rosso, nas tempadas e.
Calendario
O calendario de 2023 contará con vinte e catro Grandes Premios.
miniatura|upright=1.1|As Nacións programadas para albergar un [[Gran Premio de Fórmula 1 en 2023 resáltanse en verde, coas localizacións dos circuítos marcadas cun punto negro. As anteriores nacións de acollida móstranse en gris escuro, e os antigos circuítos anfitrións están marcados cun punto branco.]]
Cambios na normativa
A partir desta tempada, tras a introdución do tope orzamentario, os equipos da Fórmula 1 poden gastar 138,6 millóns de dólares, aos que se poden renunciar en función de determinadas situacións ou acontecementos. O límite de gasto, fixado en 140 millóns, diminuíu con respecto ao ano anterior.
Regulamento técnico
Tras a gran cantidade de "Porpoising" (rebote) durante a tempada, a FIA propón introducir cambios na normativa para limitar o excesivo rebote. Os bordos do chan elevaríanse en 15 mm e a gorxa do difusor tamén se elevaría, nunha cantidade aínda por determinar. Aumentarase a rixidez do bordo do difusor e requirirase un sensor adicional para controlar o fenómeno do rebote de forma máis eficaz. As probas de deflexión do chan laterais tamén deben ser máis rigorosas.
Despois do accidente de Guanyu Zhou no Gran Premio do Reino Unido de 2022, agora requirirase unha parte superior redondeada no aro antienvorco, o que reducirá a posibilidade de que se afunda no chan durante un accidente, realizarase un cambio para garantir unha altura mínima para o punto de aplicación da proba de homologación, realizarase unha nova proba de homologación física onde a carga empuxa o aro antienvorco cara adiante, haberá unha definición de novas probas, que se realizarán por cálculo.
Regulamento deportivo
Coa intención de facer que o uso dos pneumáticos sexa máis sostible no futuro, a Fórmula Un probará unha redución dos conxuntos de pneumáticos asignados de 13 a 11 en dúas carreiras en 2023. Nestas carreiras, na cualifición sera obrigatorio o uso de pneumáticos duros na Q1, medios na Q2 e brandos na Q3, supoñendo que o tempo sexa seco. Os equipos adoitan ser libres de escoller que composto de pneumáticos empregan durante a cualificación.
Pneumáticos
Para a tempada 2023 engádase un novo composto de seco, C1, quedando o C1 da tempada renomeado como C0.
Pilotos
Puntuación: os puntos outórganse aos 10 finalistas clasificados.
Operación Mincemeat
A Operación Mincemeat ou Carne moída foi un exitoso plan de contrainformación nun contexto de espionaxe británico posto en marcha durante a Segunda guerra mundial. miniatura|Cadáver de Glyndwr Michael, a quen fixeron pasar polo inexistente oficial W. Martin cos documentos falsos para enganar os mandos nazis.
Desenrolo
Como parte dos plans xerais da Operación Barclay para disfrazar os preparativos para a invasión de Italia (Operación Husky) desde África do Norte, a Mincemeat axudou a convencer ao Alto Mando do Heer alemán de que os aliados pretendían invadir Grecia e Sardeña en 1943 en lugar de Sicilia, que era o verdadeiro obxectivo. Isto conseguiuse enganando aos alemáns dicindo que interceptaran accidentalmente documentos confidenciais que detallaban os plans aliados. Os documentos foron unidos a un cadáver, tirado deliberadamente pola borda para ser levado pola forza das ondas até a praia de Punta Umbría, Huelva, contando que a España franquista trasladaría eses documentos aos nazis, como así aconteceu.
Rally de Pontevedra de 2021
O Rally de Pontevedra de 2021 foi a terceira edición de dito rally, así como a segunda proba da tempada 2021 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 18 e o 19 de xuño de 2021, organizado pola escudaría Congostra Team de Sanxenxo. Os vencedores foron Víctor Senra e Ramón López, a bordo dun Škoda Fabia R5.
Accidente de Víctor Magariños
Na semana previa á disputa da proba, mentres facía un recoñecemento do percorrido do rally, no que estaba inscrito, faleceu en accidente de tráfico o piloto Víctor Magariños, ao bater o seu BMW contra o vehículo do tamén piloto Ricardo Costa.
Instituto Politécnico Rensselaer
O Instituto Politécnico Rensselaer, coñecido habitualmente como RPI (acrónimo de Rensselaer Polytechnic Institute), é unha universidade privada, unha das principais institucións dedicadas á docencia e á investigación, especialmente en ciencia e enxeñaría, dos Estados Unidos.
Universidade Mayor
A Universidade Mayor é unha universidade privada chilena fundada en 1988. O seu actual reitor é Rubén Covarrubias. Conta con catro facultades, que ofrecen un total de 47 cursos de grao e 99 programas de posgrao, este último imparte en nove dos seus dez locais de Santiago. Tamén ten sede en Temuco.
Actualmente está acreditada pola Comisión Nacional de Acreditación (CNA-Chile) por un período de 5 anos (sobre un máximo de 7), desde maio de 2015 ata maio de 2020. Ocupa o posto 28 entre as universidades chilenas segundo a clasificación webométrica do CSIC (xullo de 2020). Tamén ocupa o posto 26 segundo a clasificación de AméricaEconomía 2016. Entre as universidades chilenas, tamén figura entre as 33 que aparecen na clasificación Scimago Institution Rankings (SIR) 2020, coa posición 10 a nivel nacional e 698 a nivel mundial.
Instituto Politécnico Rensselaer
O Instituto está situado na cidade de Troy (Estado de Nova York), e foi fundado o 5 de novembro de 1824 co nome Rensselaer School.
miniatura|centro|600px|Vista do [[campus do Instituto Politécnico Rensselaer.]]
Universidade Mayor
Historia
miniatura| Sede Manuel Montt. A Universidade Mayor é unha corporación de dereito privado, que obtivo a súa existencia legal o 13 de febreiro de 1988. Os seus estatutos están inscritos no Ministerio de Educación de Chile, Rexistro de Universidades, Folio C, Nº 13. A súa autorización de explotación foi concedida o 13 de maio de 1988 e comezou a funcionar en agosto do mesmo ano.
Os terreos da súa sede El Claustro, onde se atopa actualmente a Facultade de Arquitectura, Deseño, Construción e Cine, formaban parte dos terreos cedidos pola ditadura militar de Augusto Pinochet á fundación CEMA Chile, dirixida pola súa muller Lucía Hiriart. Posteriormente, en 1996, foron adquiridas pola universidade por uns 1.200 millóns de pesos, un valor moi inferior ao seu prezo de mercado.
En 2016 a universidade decidiu non incorporarse á universidade libre e anunciou unha reestruturación das súas carreiras en tres facultades -Artes, Ciencias e Humanidades- e o despedimento de máis de 250 funcionarios.
Chatham, Nova York
miniatura|250px|Antiga casa en Chatham. miniatura|250px|Localización do [[municipio de Chatham no condado de Columbia. Á dereita, localización do condado de Columbia no Estado de Nova York.]] Chatham é unha vila e municipio do condado de Columbia no estado de Nova York, nos Estados Unidos de América.
Universidade Mayor
Xestión
Hoxe, as autoridades divídense nun directorio, autoridades universitarias, xestión institucional, autoridades académicas e rexionais:
Chatham, Nova York
Xeografía
Situado a unha altitude media de 73 msnm, o municipio ocupa unha extensión de 138,7 km². Segundo o censo de 2010 tiña unha poboación de 4 128 habitantes, cunha densidade de poboación de 30,8 hab./km².
Universidade Mayor
Facultades
A Universidade conta con catro facultades: Ciencias, Humanidades, Artes e Estudos Multidisciplinares que agrupan as antigas dez facultades, dous institutos e un Conservatorio Superior de Música, no que son impartidas 64 ensinanzas de grao, tanto en Santiago como en Temuco, en horario diúrno e nocturno., como admisión regular, continuación de estudos e en liña.
O país dos soños
O país dos soños (en Slumberland) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Francis Lawrence e escrito por David Guion e Michael Handelman. Está baseado na tira cómica Little Nemo in Slumberland de Winsor McCay, e está protagonizado por Jason Momoa, Chris O'Dowd, Kyle Chandler, Weruche Opia e Marlow Barkley como Nemo. Conta a historia dunha nena que marcha vivir co seu tío logo de que o seu pai desaparecese no mar. A nena entra en Slumberland onde se fai amiga dun personaxe renegado que está involucrado nun complot para chegar ao Mar dos Pesadelos e conseguir unha perla especial que pode ter o poder de reunila co seu pai.
León, León, Portomarín
León é un lugar da parroquia de León no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Don't Break the Oath
Don't Break the Oath é o segundo álbum de estudio da banda dinamarquesa de heavy metal Mercyful Fate, publicado o 7 de setembro de 1984 a través do selo Roadrunner Records.
O estilo de Mercyful Fate empregado en Don't Break the Oath semellaba unha mestura de heavy metal con elementos progresivos, liricamente preocupado con Satán e o oculto e distinguido pola voz en falsete teatral de King Diamond. Aínda que foi moi influente para as futuras bandas de black metal debido ao seu contido lírico, a propia música lembra máis ao heavy metal tradicional. O álbum foi remasterizado e reeditado posteriormente por Roadrunner Records en 1997. Esta reedición tiña a canción extra "Death Kiss (Demo)", que evolucionar para converterse na pista principal do disco, "A Dangerous Meeting". A páxina Metal Rules nomeouno o mellor álbum de metal extremo de todos os tempos.
O país dos soños
O país dos soños estreouse o 18 de novembro de 2022 a través de Netflix, onde conta cunha versión subtitulada en galego. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica.
Chatham, Nova York
Demografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, en 2000 os ingresos medios por fogar na localidade eran de 49 234 $, e os ingresos medios por familia eran de 60 097 $. Os homes tiñan uns ingresos medios de 40 067 $ fronte aos 26 452 $ das mulleres. A renda per cápita da localidade era de 28 599 $. Ao redor do 6,6 % da poboación estaba por debaixo do limiar de pobreza.
Historia
O municipio foi fundado no ano 1795.
San Martiño, As Achas, A Cañiza
San Martiño é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
The Man Who Never Was (filme)
The Man Who Never Was é unha película de 1956 dirixida por Ronald Neame e baseada no libro homónimo The Man Who Never Was (1954) de Ewen Montagu sobre a Operación Mincemeat.
Trama
Londres, primavera de 1943. Mentres o desembarco aliado en Sicilia é inminente, os servizos secretos británicos teñen a idea de facer que apareza o cadáver dun oficial, portando documentos falsos, atopado na costa andaluza da España franquista, para facer crer aos alemáns que o desembarco non tería lugar en Sicilia, senón en Grecia.
A idea atopou moitos receos entre os xenerais, pero obtivo a aprobación do primeiro ministro británico e, polo tanto, foi implementada. Utilizan o cadáver dun mozo que morreu de pneumonía, tras obter o consentimento do seu pai. A operación parece ter éxito, pero os servizos secretos alemáns puxéronse mans á obra para verificar a verdadeira fiabilidade do achado.
Distribución e crítica
Foi presentado a competición no IX Festival de Cannes.
Il Morandini comenta: «é unha película de xénero impecable: artesanía eficiente, coidado co detalle, suspense, humor, antirretórica».
The Man Who Never Was (libro)
O traballo de Montagu formou a base para unha película de 1956 co mesmo título.
Fondo
En 1950 Duff Cooper, un antigo ministro do gabinete que fora informado sobre a operación en marzo de 1943, publicou a novela de espías Operation Heartbreak, que contiña o argumento dun cadáver -con documentos que o nomeaban como William Maryngton- sendo flotado na costa da España franquista con documentos falsos para enganar aos alemáns. Os servizos de seguridade británicos decidiron que a mellor resposta era publicar a historia de Mincemeat. Durante unha fin de semana Montagu escribiu The Man Who Never Was (1953), que vendeu dous millóns de copias e constituíu a base dunha película de 1956. Os servizos de seguridade non deron a Montagu total liberdade para revelar detalles operativos, e tivo coidado de non mencionar o papel desempeñado pola intelixencia de sinais para confirmar que a operación fora exitosa. Tamén tivo coidado de ocultar "a idea dun programa organizado de engano estratéxico... con Mincemeat presentándose como unha "salvaxe" alcaparra única". En 1977 Montagu publicou Beyond Top Secret U, a súa autobiografía de guerra, que daba máis detalles sobre Mincemeat, entre outras operacións.
A Rufana, As Achas, A Cañiza
A Rufana é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Penedo, Narón, Portomarín
O Penedo é un lugar da parroquia de Narón no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Sobradelo, As Achas, A Cañiza
Sobradelo é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 17 habitantes, dos cales 6 eran homes e 11 eran mulleres.
Neuromodulación
A neuromodulación é o proceso fisiolóxico polo cal unha determinada neurona utiliza un ou máis compostos químicos, chamados neuromoduladores, para regular diversas poboacións de neuronas. Os neuromoduladores únense a receptores metabotrópicos ou a receptores acoplados á proteína G (GPCRs) para iniciar unha fervenza de sinalización por segundo mensaxeiro que induce un sinal amplo e de longa duración. Esta modulación pode prolongarse por centos de milisegundos ou ata varios minutos. Algúns dos efectos dos neuromoduladores son: alterar a actividade intrínseca de disparo do impulso, incrementar ou reducir as correntes dependentes de voltaxe, alterar a eficacia sináptica, incrementar a actividade explosiva neuronal e reconfigurar a conectividade sináptica.
Entre os principais neuromoduladores do sistema nervioso central están os seguintes: dopamina, serotonina, acetilcolina, histamina, norepinefrina, óxido nítrico e varios neuropéptidos. Os cannabinoides poden tamén ser poderosos neuromoduladores do sistema nervioso central. Os neuromoduladores poden ser empaquetados dentro de vesículas e liberados polas neuronas, segregados como hormonas e chegan ao seu destino a través do sistema circulatorio. Un neuromodulador pode ser conceptualizado como un neurotransmisor que non é reabsorbido pola neurona presináptica ou degradado a outro metabolito. Algúns neuromoduladores pasan unha significativa cantidade de tempo no líquido cefalorraquídeo, influíndo (ou "modulando") na actividade doutras neuronas no cerebro.
Sistemas neuromoduladores
Os principais sistemas neurotransmisores son o sistema da noradrenalina (ou norepinefrina), o da dopamina, o da serotonina e o sistema colinérxico. Os fármacos que teñen como diana os neurotransmisores de ditos sistemas afectan a todo o sistema e isto explica o modo de acción de moitos fármacos.
O Sobreiro, As Achas, A Cañiza
O Sobreiro é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 14 habitantes, dos cales 6 eran homes e 8 eran mulleres.
Neuromodulación
Sistemas neuromoduladores
Por outra parte, a maioría dos outros neurotransmisores, por exemplo o glutamato, o GABA e a glicina, utilízanse de modo moi xeral por todo o sistema nervioso central.
Sistema da noradrenalina
O sistema da noradrenalina consta dunhas 15 000 neuronas, principalmente situadas no locus coeruleus. Isto é unha insignificancia comparado coas máis de 100 mil millóns de neuronas que hai no cerebro. Igual que as neuronas dopaminérxicas da substancia negra, as neuronas do locus coeruleus adoitan estar pigmentadas por melanina. As neuronas liberan noradrenalina e esta actúa sobre receptores adrenérxicos. A noradrenalina adoita liberarse a ritmo constante para que poida preparar ás células gliais de apoio para respostas calibradas. Malia que o sistema da noradrenalina contén un número relativamente pequeno de neuronas, cando se activa desempeña importantes funcións no cerebro como a súa implicación na supresión da resposta neuroinflamatoria, a estimulación da plasticidade neuronal a través de potenciación a longo prazo, a regulación da captación de glutamato polos astrocitos e depresión a longo prazo, e a consolidación da memoria.
Sistema da dopamina
O sistema da dopamina ou dopaminérxico consta de varias vías, por exemplo as que se orixinan no tegmento ventral ou na substancia negra. Actúa sobre os receptores de dopamina.
A enfermidade de Parkinson está polo menos en parte relacionada coa perda de actividade de células dopaminérxicas nos núcleos cerebrais profundos, principalmente as neuronas pigmentadas de melanina da substancia negra, pero secundariamente das neuronas noradrenérxicas do locus coeruleus. Propuxéronse tratamentos que potencian o efecto dos precursores da dopamina, mais cando foron aplicados tiveron un éxito moderado.
Sistema da serotonina
A serotonina xerada no cerebro comprende arredor do 10% da serotonina corporal total. A maioría (80-90%) atópase no tracto gastrointestinal (GI). Viaxa polo cerebro a través do feixe prosencefálico medial e actúa sobre receptores de serotonina. No sistema nervioso periférico (como na parede gastrointestinal) a serotonina regula o ton vascular.
Sistema colinérxico
O sistema colinérxico consta de neuronas que se proxectan desde o núcleo pedunculopontino, o núcleo tegmental laterodorsal e o prosencéfalo basal e interneuronas procedentes do striatum e o núcleo acumbente. Non está claro aínda se a acetilcolina como neuromodulador actúa por medio de volume de transmisión ou por transmisión clásica sináptica, xa que hai evidencias que apoia ambas as teorías. A acetilcolina únese tanto a receptores muscarínicos metabotrópicos (mAChR) coma a receptores nicotínicos ionotrópicos (nAChR). O sistema colinérxico está implicado na resposta a sinais relacionados coa vía da recompensa, potenciando a detección de sinais e a atención sensorial, regulando a homeostase, mediando na resposta ao estrés e codificando a formación de recordos.
GABA
O ácido gamma-aminobutírico (GABA) ten un efecto inhibidor sobre a actividade do cerebro e a medula espiñal.
Neuropéptidos
Os neuropéptidos son pequenas proteínas utilizadas para a comunicación no sistema nervioso. Os neuropéptidos representan a clase máis diversa de moléculas de sinalización. Coñécense 90 xenes que codifican precursores de neuropéptidos humanos e en invertebrados coñécense uns 50. A maioría dos neuropéptidos únense a receptores acoplados á proteína G, porén, algúns neuropéptidos abren directamente canles iónicas ou actúan a través de receptores de quinase.
Sistemas neuromusculares
Os neuromoduladores poden alterar o rendemento dun sistema fisiolóxico ao actuaren sobre os inputs asociados (por exemplo, xeradores de padróns centrais). Porén, os traballos de modelización suxiren que isto por si só é insuficiente, porque a transformación neuromuscular dun input neural a un input muscular pode ser afinado para rangos determinados de input. Stern et al. (2007) suxiren que os neuromoduladores deben actuar non só sobre o sistema de input, senón tamén deben cambiar a propia transformación para producir a contración axeitada dos músculos como resultado.
Transmisión de volume
Os sistemas neurotransmisores son sistemas de neuronas do cerebro que expresan certo tipo de neurotransmisores, os cales dan lugar a distintos sistemas. A activación do sistema causa efectos en grandes volumes do cerebro, o que se chama transmisión de volume. A transmisión de volume é a difusión de neurotransmisores a través do líquido extracelular cerebral liberados en puntos que poden estar bastante afastados das células diana coa activación resultante de receptores extrasinápticos, e cun curso de tempo máis longo que para a transmisión nunha soa sinapse. Dita acción prolongada do transmisor chámase transmisión tónica, en contraste coa transmisión fásica que ocorre rapidamente en sinapses únicas.
Outros usos do termo
O termo neuromodulación tamén se pode referir a unha clase emerxente de terapias médicas que actúan sobre o sistema nervioso para restaurar algunha función (como nos implantes cocleares), aliviar a dor ou controlar síntomas, como os tremores en trastornos do movemento como o párkinson. As terapias consisten principalmente en estimulación eléctrica dirixida a unha diana do sistema nervioso ou a infusión de medicamentos no líquido cefalorraquídeo usando unha entrega de fármacos intratecal, como baclofen para a espasticidade. Entre os aparellos de estimulación eléctrica están os sistemas de estimulación cerebral profunda (DBS), coloquialmente denominados "marcapasos do cerebro", estimuladores da medula espiñal (SCS) e estimuladores do nervio vago (VNS), que se implantan utilizando procedementos minimamente invasivos ou aparellos de estimulación nerviosa eléctrica transcutánea, que son completamente externos, entre outros.
Maruxa Fociños
María Dolores Fociños Pampín, coñecida como Maruxa Fociños, nada en Agra (Agolada) cara a 1954, é unha mestra e cantante galega.
Traxectoria
En 1975 obtivo o premio á mellor canción por "Ares" no V Festival Ría de Ares da Canción Galega de Pontedeume con 21 anos, cando era coñecido como Maruxa Ronsel. Mestra no CEIP de Vila de Cruces, é cantante de Fuxan os Ventos. Nas eleccións municipais de 2007 foi a número tres da candidatura do Bloque Nacionalista Galego de Agolada.
Esther Cooper Jackson
Esther Victoria Cooper Jackson, nada o 21 de agosto de 1917 e finada o 23 de agosto de 2022, foi unha activista polos dereitos civís e traballadora social estadounidense. Traballou con Shirley Graham Du Bois, W. E. B. Du Bois, Edward Strong e Louis E. Burnham, e foi unha das editoras fundadoras da revista Freedomways, unha revista política, teórica e literaria publicada dende 1961 a 1985. Tamén foi secretaria executiva e de organización do Southern Negro Youth Congress.
Traxectoria
Jackson naceu o 21 de agosto de 1917, in Arlington, Virxinia, filla de George Posea Cooper e Esther Georgia Irving Cooper, quen foi a presidenta da filial de Arlington da Asociación Nacional para o Progreso da Xente de Cor. Asistiu a unha escola segregada sendo nena. Posteriormente graduouse no Oberlin College en 1938 e fixo un mestrado en socioloxía na Universidade Fisk en 1940. A súa tese de 1940 foi "The Negro Woman Domestic Worker in Relation to Trade Unionism". Ao graduarse, recibiu unha Rosenwald Fellowship para apoiar un estudo sobre as actitudes da mocidade negra ante a segunda guerra mundial. Ela tiña planeado realizar o estudo como parte dos seus estudos de doutoramento en socioloxía na Universidade de Chicago.
Sobre a súa crianza e familia, Jackson contou:
En 1945 foi delegada no World Youth Congress en Londres e exerceu como presidenta do Subcomité Americano de Problemas dos Pobos Dependentes.
Despois de graduarse, Jackson converteuse nun membro do Proxecto Votación en Birmingham, Alabama, para o Congreso da Xuventude Negro do Sur (SNYC). Mentres traballaba con SNYC coñeceu ao seu futuro marido James E. Jackson, un teórico marxista que traballaría como organizador laboral e funcionario do Partido Comunista dos Estados Unidos. Nunha entrevista de 2004, ela explicou que o seu marido e o SNYC axudaran en 1937 aos traballadores do tabaco en Virxinia a conseguir xornadas de oito horas e aumentar os salarios. Os traballadores do tabaco realizaron a primeira folga en Virxinia en 1905, e os seus logros, segundo C. Alvin Hughes, "axudaron a SNYC a gañar un número de seguidores entre a clase traballadora negra do Sur".
Aínda que só tiña intención de quedar un verán, Jackson permaneceu en Alabama durante sete anos, envolta na loita para derrubar a segregación de Jim Crow. Durante sete anos como líder destacada de SNYC, Esther Cooper Jackson traballou co seu marido, Louis e Dorothy Burnham, Ed Strong, Sallye e Frank Davis —pais das irmás Davis, Angela e Fania—e numerosos outros, realizando moitas campañas de promoción dos dereitos dos negros e dos brancos pobres. A axitación da SNYC pola integración dos sistemas de transporte público foi importante na preparación para as loitas posteriores nos anos 50 e 60.
Freedomways
Na Nova York de 1961, Jackson converteuse en editora-xerente de Freedomways, revista creada por Esther Jackson, xunto con Louis Burnham, Jack O'Dell da Southern Christian Leadership Conference e a escritora Lorraine Hansberry. Freedomways foi a revista teórica central do movemento intelectual e das artes negras do século XX nos Estados Unidos. Dende o seu lanzamento en 1961, atraeu a historiadores, sociólogos, economistas, artistas, traballadores e estudantes para escribir sobre a historia, o patrimonio e a cultura dos afroamericanos. Jackson chamaríaa "unha ferramenta para a liberación do noso pobo". Freedomways foi unha revista política, artística e intelectual de influencia mundial que publicou poetas internacionais como Pablo Neruda e Derek Walcott, artigos de líderes africanos como Kwame Nkrumah, Julius K. Nyerere, Agostinho Neto e Jomo Kenyatta e o esquerdista caribeño C. L. R. James, así como autores afroamericanos como James Baldwin, Alice Walker, Paul Robeson, Nikki Giovanni e Lorraine Hansberry. Os artistas afroamericanos máis destacados como Jacob Lawrence, Romare Bearden e Elizabeth Catlett contribuíron de balde coa portada para apoiar a revista, que foi lida en todo o mundo. Unindo as loitas polos dereitos civís do sur e do norte dos Estados Unidos da década de 1960 cun punto de vista internacional tomando en consideración o panafricanismo e outras correntes culturais e políticas, a revista adoita ser vista como unha precursora do Movemento das Artes Negras.
Vida persoal
Jackson e o seu marido, James E. Jackson, casaron en 1941 e tiveron dous fillos. Mudáronse a Brooklyn en 1951, e seguiron casados até a morte del en 2007. En 2015, Jackson mudouse a un centro de retiro en Boston, onde morreu o 23 de agosto de 2022, dous días despois do seu aniversario número 105.
Xosé Luís Sobrado Pérez
Xosé Luís Sobrado Pérez, nado en Feás, Boborás, en 1960, é un historiador e escritor galego.
Traxectoria
É licenciado en Xeografía e Historia pola USC e funcionario.
Participou en escavacións arqueolóxicas entre 1979 e 1996 e investigou a historia local e comarcal da área do Carballiño e o Ribeiro. Foi membro fundador e primeiro presidente (desde 1994 a 2005, e despois de 2012 a 2020) do Centro de Estudios da Comarca do Carballiño “Chamoso Lamas”, e membro do consello de redacción da súa revista Argentarium. Colaborou na fundación do Ballet Galego Eiras Nosas e do Grupo Arqueolóxico Larouco. Foi fundador e presidente da Asociación Cultural Vagalume de Boborás.
Ten múltiples publicacións sobre historia, arqueoloxía, etnografía, o mundo do viño etc. en revistas especializadas e en xornais como La Voz de Galicia. Participou en moitos congresos e cursos da súa especialidade.
Troy, Nova York
miniatura|500px|Panorámica da cidade, á beira do [[río Hudson.]]
Troy é unha cidade e municipio do condado de Rensselaer, no estado de Nova York, nos Estados Unidos de América.
Xeografía
miniatura|280px|Localización do municipio de Troy no condado de Rensselaer. Á dereita, localiación do devandito condado no [[estado de Nova York.]]
Batifoles, Narón, Portomarín
Batifoles é un lugar da parroquia de Narón no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Troy, Nova York
Xeografía
Situado a unha altitude media de 152 msnm, o concello ocupa unha superficie de 28,5 km². Segundo o censo de 2010 a cidade tiña unha poboación de 50 129 habitantes, cunha densidade de poboación de 1 832,35 hab./km². A súa área metropolitana, nese mesmo ano, albergaba a 1 170 483 persoas.
Demografía
Segundo a Oficina do Censo dos EE.UU., no ano 2000 os ingresos medios por fogar na cidade eran de 29 844 $, e os ingresos medios por familia eran de 38 631 $. Os homes tiñan uns ingresos medios de 30 495 $, fronte aos 25 724 $ das mulleres. A renda per cápita da cidade era de 16 796 $. Ao redor do 19,1 % da poboación estaba por debaixo do limiar de pobreza.
Historia
A cidade foi fundada en 1816. Troy é a sede do Instituto Politécnico Rensselaer, a universidade máis antiga de enxeñaría e técnica dos Estados Unidos, fundada en 1824. Debido á confluencia das principais vías navegábeis e unha xeografía apoiada pola enerxía hidráulica, a revolución industrial norteamericana iniciouse nesta área, convertendo a Troy na cuarta cidade máis rica de Norteamérica no século XX.
Netta erythrophthalma
miniatura|240px|En voo Netta erythrophthalma é unha especie de ave de aves da orde das anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos aitinos, unha das tres integradas no xénero Netta.
Descrición
A especie foi descrita en 1833 polo naturalista alemán Maximilian zu Wied-Neuwied. , baixo o nome de Anas erythrophthalma.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén poloa sinónimos:
Subespecies
Na especie recoñécense dúas subespecies:
Distribución e hábitat
A subespecie N. e. erythrophthalma distribúese en América do Sur: en Venezuela, Trinidad e Tobago, Colombia, Ecuador, Perú, Brasil, Bolivia, Arxentina e Chile.
A subespecie N. e. brunnea en África: en Angola, Botsuana, Burundi; República Democrática do Congo, Eritrea, Etiopía, Kenya, Lesoto, Malaui, Mozambique, Namibia, Ruanda, Somalia e Suráfrica, Sudán, Eswatini, Tanzania, Uganda, Zambia e Cimbabue.
miniatura|esquerda|230px|Unha bandada na lagoa de Tremembé, [[estado de São Paulo]]
Necesitan auga doce cunha rica vexetación somerxida. Viven xenalmente en lagos, lagoas ou pantanos de diferentes tamaños e profundidades, permanentes ou temporais. En Brasil ampliaron a súa área de distribución aos encoros que se construíron na meseta central. En Venezuela, tamén vive nos campos de arroz. Polo xeral, evita os ríos e as augas turbias.
A subespecie suramericana ten un rango de distribución fragmentado e encóntrase desde Colombia até Chile, pasando por Venezuela, o Brasil, Ecuador, o Perú, Bolivia e a Arxentina até Chile. Encóntrase nunha ampla variedade de augas doces pouco profundas con vexetación somerxida, desde as terras baixas até os 3 700 m.
A subespecie africana encóntrase desde o Cabo até as terras altas de Etiopía en masas de auga con ou sen vexetación emerxente. Sospéitase que no pasado foron migrantes, pero a construción de numerosos diques agrícolas parece permitilles un estilo de vida máis sedentario. Alcanzan as concentracións máis altas nas mesetas centrais de África e na rexión de chuvias invernais do suroeste.
Características
Netta erythrophthalma alcanza unha lonxitude de 48 a 51 cm.
En voo nótase que as ás se despregan relativamente lonxe do tronco.
Presenta un notorio dimorfismo sexual: O macho ten a cabeza negra e o pescozo morado. O iris é vermello. O peito é negro brillante, mentres que o resto do corpo é marrón escuro, case uniforme ou caoba. A plumaxe do dorso é marrón ou verde oliváceo. A cola e o ventre e o manto son avermellados. As plumas da cola son de cor marrón anegrada e a superficie superior da á é negra. O pico é de cor azul agrisada cun cravo negro. As patas son de cor azul agrisada a negra.
A plumaxe da femia é predominantemente de cor castaña avermellada e no dorso marrón máis escuro, mentres que os flancos son máis avermellados. A cara é de cor branca na base do pico e nunha media lúa entre o pescozo e os ollos.
Inmaturos
As aves novas parécense á femia adulta, pero as marcas brancas da cara nótanse menos. Os patiños son de cor castaña olivácea na parte posterior do pescozo e no dorso. A fronte, a garganta e a cara son de cor amarela pálida.
Comportamento
Esta especie é parcialmente migratoria e fai viaxes locais e de longa distancia polo sur de África. Congrérganse na parte central da súa área de distribución (Zambia, Tanzania) na metade do ano co fin de aparearse. Durante a temporada de reprodución encóntrase xenalmente en parellas ou en pequenos grupos. Durante a temporada non reprodutiva a especie é relativamente sociábel, con bandadas de varios centos de aves (unha concentración de 5 000 aves rexistrouse unha vez). Estas concentraciónes grandes polo xeral só se producen durante a estación seca, baixo a presión da redución das superficies de auga.
Alimentación
Netta erythrophthalma é máis activa buscando o seu alimento pola mañá cedo, e despois pola noite. No intervalo pasa tratando de descansar na beira ou na auga. Busca seu alimento principalmente mergullándose. Come vegetais que afloran sobre a superficie da auga, pero aliméntase principalmente de sementes de plantas acuáicas e, en menor proporción, das partes verdes das plantas. Consome arroz. E aínda que a súa dieta é principalmente vexetariana come tamén escaravellos, caracois, formigas, hemípteros e crustáceos.
Reprodución
Constrúe un niño en forma de cubeta con material vexetal, que adoita estar ben escondido na vexetación de altura emerxente, como papiros, canas o xuncos, xa sexa por encima da auga, ao longo da terra ou sobre a herba alta nna auga. Ten un diámetro de 17,5 a 28 cm e de 10 a 23 cm de profundidade. Ocasionalmente serven como niños os buratos antigos de formigueiros o niños vellos doutras aves acuáticas.
Os ovos son de cor branca a castaña clara. Só a femia os incuba. O período de incubación é de 23 a 26 días, no curso do cal debilítase o vínculo de parella entre macho e femia. Por regra xeral, os machos deixan ás femias a cría e retíranse á zona de muda. Ás veces os machos mantéñense canda a femia. Os pitos empluman despois de 7 a 8 semanas. Alcanzan a madurez sexual no seu primeiro ano.
Ameazas
A poboación suramericana desta especie sufriu un gran descenso, posibelmente debido á degradación do hábitat (a sedimentación causada pola erosión do solo degrada as masas de auga ricas en plantas preferidas pola especie). En África a subespecie está ameazada pola transformación das zonas húmidas en terras agrícolas, e polas capturas nas redes de enmalle. A especie tamén é susceptible ao botulismo aviar, polo que pode verse ameazada por futuros brotes da enfermidade.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, considerando que esta especie ten unha área de distribución extremadamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da área de distribución, e a pesar de que a tendencia da poboación parece ser decrecente, non se cre que o descenso sexa o suficientemente rápido como para achegarse aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tendencia da poboación. Por estes motivos a especie é avaliada como LC (pouco preocupante).
Cálculos calendáricos
Un cálculo calendárico é un cálculo relativo ás datas do calendario. Os cálculos de calendario pódense considerar unha área das matemáticas aplicadas. Algúns exemplos de cálculos de calendario:
Os cálculos calendáricos son unha das cinco características principais da síndrome de Savant.
Exemplos
Os métodos numéricos foron descritos no Journal of the Department of Mathematics, Open University, Milton Keynes, Buckinghamshire (M500) en 1997 e 1998. O seguinte algoritmo dá o número de días d )no mes m do ano y. O valor de m aparece á dereita do mes na seguinte lista:
11 de xaneiro 12 de febreiro 1 de marzo 2 de abril 3 de maio 4 de xuño 4 de xullo 5 de agosto 6 de setembro 7 de outubro 8 de novembro 9 de decembro 10 de decembro.
O algoritmo permite que un ordenador imprima páxinas de calendario e páxinas diarias para secuencias pasadas ou futuras de calquera lonxitude desexada a partir da reforma do calendario, que en Inglaterra foi o 3/14 de setembro de 1752.
O artigo Cálculo da data de Pascua dá algoritmos para calcular a data de Pascua. A combinación dos dous permite que as cabeceiras da páxina mostren calquera festival fixo ou móbil observado no día e se é festivo.
O algoritmo utiliza a función integral ou piso: así é a parte do número x que se atopa á esquerda do punto decimal. Só é necesario traballar a través da función completa cando se calcula a duración de febreiro nun ano que é divisible por 100 sen resto. Ao calcular a lonxitude de febreiro en calquera outro ano só é necesario avaliar os termos á esquerda do quinto signo +. Ao calcular a duración de calquera outro mes só é necesario avaliar os termos á esquerda do terceiro signo.
Para atopar a lonxitude de, por exemplo, febreiro de 2000 o cálculo é
=28+1+1-1
=29.
Hoboken, Antuerpen
miniatura|Castelo de Sorghvliedt, en Hoboken miniatura|Localización do distrito de Hoboken en Antuerpen miniatura|Escudo de armas de Hoboken miniatura|Igrexa de San Xosé, en Hoboken miniatura|O Forte 8 de Antuerpen
Está situado no curso do río Escalda, preto da súa desembocadura.
O nome do distrito ten a súa orixe no neerlandés medio.
Nome
O nome Hoboken deriva do neerlandés medieval Hooghe Buechen ou Hoge Beuken, que significa faias altas. A día de hoxe hai un hospital en Hoboken chamado "Hoge Beuken".
Unha historia infantil local di que o nome "Hoboken" deriva dun neno que deixou caer accidentalmente o seu bocadillo no río Escalda, que desemboca preto de Hoboken. No dialecto local do neerlandés, un "boke" é un bocadillo e "ho" é unha forma de gritar "alto", polo que debeu berrar "Ho, boken!!!".
Xeografía
Situado a 6 msnm, o distrito ocupa unha extensión de 10,51 km2.
Segundo o censo de 2021, contaba cunha poboación de 41 220 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 3 900  hab./km2.
Lamas, León, Portomarín
Lamas é un lugar da parroquia de León no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Hoboken, Antuerpen
Historia
Desde o século XIII ao XV o feudo de Hoboken era propiedade dos señores das terras de Rumst: Perwijs, condes de Vianden, condes de Flandres, das casas de Luxemburgo e de Orange-Nassau. En 1559 Guillerme I de Orange-Nassau vendeu as terras de Rumst e Hoboken a Melchior Schetz (o novo señor de Hoboken).
En 1579 a cidade de Antuerpen uniuse á Unión de Utrecht e converteuse na capital da revolta holandesa conta a coroae spañola. En 1585, Alexandre Farnesio, Duque de Parma e Piacenza, conquistou Antuepen tras un longo asedio. Durante o asedio da cidade, Hoboken foi parcialmente inundado e foi asaltado por soldados inimigos. Como parte dos termos da rendición de Antuerpen, os seus cidadáns protestantes tiveron catro anos para resolver os seus asuntos antes de abandonar a cidade.
A maioría dos cidadáns foron á República dos Sete Países Baixos Unidos (a parte desocupada da Unión de Utrecht) no norte, comezando a Idade de Ouro holandesa. A banca de Antuerpen estivo controlada durante unha xeración por Xénova, e Ámsterdam converteuse no novo centro comercial da rexión: a poboación de Ámsterdam pasou de 30 000 habitantes en 1570 a 60 000 en 1600 e o Distrito da Canle de Ámsterdam (Grachtengordel) construíuse para albergar aos comerciantes e banqueiros de Antuerpen (incluíndo gran parte da súa poboación xudía).
Moitos dos primeiros colonos norteamericanos eran refuxiados de Antuerpen e do sur dos Países Baixos. Os primeiros colonos en Nova York foron belgas (holandeses flamengos e valóns), que chegaron a Nova York en 1623 (Michael Pauw, de Gante e Peter Minuit de Tournai) e fundaron asentamentos en Wallabout, Long Island, Staten Island, Hoboken e Pavonia. Un cónsul dos "Países Baixos" en Londres, Emanuel van Meteren, nacido en Antuerpen, induciu a Henry Hudson a reunirse co famoso cartógrafo Petrus Plancius (de Ypres) en Ámsterdam e a apoiar a procura dun paso ao nordeste cara á India.
En 1617 os descendentes de Lord Schetz (de Hoboken) foron chamados baróns e a partir de entón pasaron a ser coñecidos como a Casa de Ursel, en 1683 levaban o título de conde e en 1717 de duque de Ursel.
Un punto de inflexión na historia de Hoboken foi a construción do estaleiro Cockerill en 1873.
Durante a primeira guerra mundial, Antuerpen converteuse no punto de apoio do exército belga tras a derrota na batalla de Liexa. O asedio de Antuerpen durou 11 días, a cidade foi tomada polo exército alemán despois de duros combates e os belgas víronse obrigados a retirarse cara ao oeste. O Forte 8, un dos fortes que defenden Antuerpen situado no sur de Hoboken, non foi de moita utilidade durante a primeira guerra mundial, foi construído en 1864 e estaba desfasado. Antuerpen permaneceu baixo control alemán até o armisticio do 11 de novembro de 1918.
O 1 de xaneiro de 1983, Hoboken converteuse nun distrito da cidade de Amtuerpen.