cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magno Máximo
Balance do seu reinado
Desde o punto de vista administrativo, sabemos que creou polo menos, dúas novas provincias de rango presidial unha en Galia (Máxima Sequania) e outra en Hispania, na Tarraconense. Tamén mantivo a salvo o limes de incursións bárbaras, aínda que ao final do seu reinado, mentres loitaba contra Teodosio tivo lugar unha invasión franca que os seus xenerais, Quintinio e Nanieno pola traizón dun deles, non puideron deter. Segundo Sulpicio Alexandre:
No aspecto económico creou unha nova moeda de ouro o tremis. No aspecto negativo achácanlle o deixar case sen gornición Britania, de onde procedían as súas tropas máis fieis, iniciando así o proceso que culminaría no seu total abandono por parte de Roma en 409.
Lenda
Segundo a Historia dos reis de Britania de Godofredo de Monmouth (base para moitas lendas inglesas e galesas), foi Rei de Britania. De acordo co relato dos Mabinogion chamado Breuddwyd Macsen Wledig (O soño de Macsen Wledig) a esposa de Máximo era a filla dun poderoso xefe britano de Segontium da rexión de Caernarfon no norte de Gales, coñecida como Elen ou Elen Luyddog (Helena, tamén coñecida como Saint Helen of Caernarfon ou Elen of the Host). A Máximo atribúeselle a iniciativa da colonización da Bretaña que realizaría cos soldados que trouxo desde Britania.
O destino da súa familia énos descoñecido aínda que parece certo que ademais da súa esposa e fillas sobreviviulle a súa nai, perdoadas por Teodosio, e é probábel seguir o rastro dalgúns dos seus descendentes.
Con todo, separadamente de Marcelino, de Flavio Victor e dun tal comes Víctor, que podería ser un tío seu, os outros nomes citados son só suposicións gratuítas, pois non están comprobadas abondo historicamente, aínda que boa parte baséase en tradicións posteriores.
Outra lenda di que San Ilidio de Clermont curou a unha das súas fillas que estaba endemoñada.
Bandeira de Cuba
A bandeira de Cuba está composta per tres franxas azuis e dúas de brancas, cun triángulo vermello pegado ó mastro cunha estrela branca de cinco puntas no medio. Foi deseñada por Miguel e Emilia Teurbe Tolón (unha parella de cubanos exiliados en Nova York) en 1849, a petición do xeneral Narciso López, un filibusteiro venezolano que quixo liberar Cuba.
O Cruceiro, Romariz, Abadín
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Romariz no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 22 habitantes en 2015 (10 homes e 12 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres).
Naqsh-e Rostam
miniatura|dereita|Naqsh-e Rostam, preto de [[Shiraz.]] miniatura|Panorama. miniatura|Túmulo. miniatura|Baixorrelevo. Naqsh-e Rostam ou Nakhsh-i-Rostam ou Naqs-i-Rustam (persa نقش رستم, Naqš-e Rostam) é un sitio arqueolóxico situado a uns 3 km ao noroeste de Persépole, na provincia de Fars en Irán. Este lugar é chamado Næqš-e Rostæm "o retrato de Rostam", porque os persas pensaban que os baixorrelevos sasánidas baixo as tumbas representaban a Rostam, un heroe mitolóxico persa.
É unha parede rochosa que contén catro tumbas reais aqueménidas rupestres, cruciformes e con baixorrelevos. Unha destas, segundo as inscricións que presenta, sería a tumba de Darío I. As outras tres tumbas que se atopan a rentes da de Darío I, serían as de Xerxes I, Artaxerxes I e Darío II mais non levan ningunha inscrición que permita identificalas con certeza. Atópase na montaña de detrás de Persépole outras dúas tumbas semellantes, pertencentes probablemente a Artaxerxes II e Artaxerxes III, o mesmo que unha tumba inacabada que podería ser a de Arsés, ou máis seguramente de Darío III, o derradeiro rei da dinastía aqueménida, que foi derrocado por Alexandre Magno.
A tumba de Darío é un dos dous modelos de tumbas que existiron na arte persa do período aqueménida. Trátase dunha tumba escavada na rocha como os hipoxeos exipcios. O outro modelo é o da tumba de Ciro en Pasargadas,
Hai tamén sete grandes baixorrelevos na rocha de Naqsh-e Rustam, baixo as tumbas, esculturas mandadas polos reis sasánidas.
Fronte á rocha atópase Ka'ba-i-Zartosht, un monumento zoroástrico. Na extremidade do sitio atópanse dous pequenos altares de lume.
Inscrición de Darío o Grande
1. Ahura Mazda é un gran deus, que creou a nosa terra, que creou no ceo, que creou ó home, que creou a felicidade para el, que nomeou a Darío rei, un dos numerosos reis, un señor para moitos.
2. Eu son Darío gran rei, rei de reis, rei de países que conteñen todo tipo de homes, rei de grandes territorios desta gran Terra, fillo de Histaspes, un aqueménida, un persa, fillo dun persa, un ario, que que ten unha liñaxe aria.
3. Darío o Grande di: Polo favor de Ahura Mazda, estes son os países que tomei fóra de Persia; reinei sobre estes, pagáronme un tributo; a miña lei someteuse firmemente sobre eles: Media, Elam, Partia, Aria, Bactriana, Sogdiana, Corasmia, Drangiana, Aracosia, Satagidia, Gandhara, Sind, Amirgia, escitas, escitas de gorros puntiagudos, Babilonia, Asiria, Arabia, Exipto, Armenia, Capadocia, Sardes, xonia, os escitas do outro lado do mar, Skudra, os Xonios que levan Pétasos, Libia, Etiopía, os homes de Maka, Caria.
4. Darío o Grande di: Ahura Mazda, cando viu a terra con emoción, outorgouma, fíxome rei; son rei. polo favor de Ahura Mazda, sométoa ó seu lugar; o que os digo, o que fixeron, tal e como foi o meu desexo. se pensades "cantos países conquistou o rei Darío I o grande?" Mirade as esculturas daqueles que están sobre o trono, enseguida darédesvos de conta, enseguida será coñecido por vosoutros: a lanza do home persa viaxou moi lonxe; enseguida será coñecido por vosoutros: un home persa que librou batallas moi lonxe da magna Persia.
5. Darío o grande di: o que foi feito, o que fixen pola doutrina e polo desexo de Ahura Mazda. Ahura Mazda prestoume axuda até que rematase o traballo. Que Ahura Mazda me protexa a min da morte e protexa a miña casa real e a esta terra: rogo a Ahura Mazda, que Ahura Mazda mo dea!
6. Oh home!, o que é o mandato de Ahura Mazda, que non vos repela ou vos repugne, que non vos aparte do bo camiño; non vos levantedes en rebelión!
Centro de especialidades da Doblada
miniatura|Centro de especialidades. O Centro de especialidades A Doblada situado no barrio do mesmo nome, no concello de Vigo, foi un centro sanitario de titularidade pública que ofrecía atención ambulatoria especializada ademais de servizos como análises clínicas ou radioloxía.
Era parte do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo.
Enfesta, Corneda, O Irixo
Enfesta é un lugar da parroquia de Corneda no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 14 habitantes (cinco homes e nove mulleres).
Etimoloxía
O topónimo Enfesta é un orónimo que indica un terreo irregular con bastante pendente.
La Montaña
La Montaña pode referirse a:
Josep Lamas Alsina
Josep Lamas Alsina, nado en Súria (Barcelona) o 3 de outubro de 1981, é un ex xogador de hóckey a patíns galego que desenvolveu toda a súa carreira deportiva no H.C. Liceo da Coruña, dende os seus inicios nas categorías inferiores do club ata a súa retirada en 2019.
É fillo de Eduardo Lamas, que foi presidente do Liceo entre 2005 e 2018, e irmán máis vello de Eduard Lamas, que tamén xogou no Liceo durante varias tempadas.
Atol Nukutavake
Nukutavake (antes Reine Charlotte) é un atol do arquipélago Tuamotu, na Polinesia francesa. Está situado ao leste e centro do arquipélago, a 1.125 km de Tahití.
Xeografía
É un atol alargado de 5,2 km de longo e unha anchura variable entre 450 m e 1,3 km. A superficie total é de 5,5 km². A lagoa é pouco profunda e foi parcialmente secada e cuberta de densa vexetación. O anel coralino ten unha grande extensión de cocos. A vila principal é Tavananui, con moitas casas abandonadas debido á emigración a Tahití. A poboación total é de 196 habitantes tomando o censo de 1996, e viven principalmente da pesca e a produción de copra. Dispón dun aeródromo.
Historia
Foi descuberto polo inglés Samuel Wallis, o 1767, que o denominou Raíña Carlota (Queen Charlotte).
Bandeira de Colombia
O pavillón de Colombia ten a súa orixe na composición tricolor creada en 1801 polo Xeneral Francisco de Miranda, quen describía no seu diario militar o uso das cores primarias como bandeira para representar ás nacións latinoamericanas que naquel entón estaban en proceso de independencia, e rematou representando a Gran Colombia.
Estas cores foron adoptadas de forma sucesiva polos Congresos da Gran Colombia, o 17 de decembro de 1819, e da República de Nova Granada, o 9 de maio de 1834. A disposición actual dos mesmos foi adoptada de forma definitiva o 26 de novembro de 1861, e a súa regulamentación dada por medio dos decretos 861 do 17 de maio de 1924 e 62 do 11 de xaneiro de 1934.
A bandeira como símbolo nacional é empregada polo Goberno e as institucións estatais, con distintas variantes na súa confección segundo o uso que se lle de por parte dos corpos diplomáticos, civís ou militares.
Nogueiredo, San Miguel de Reinante, Barreiros
Nogueiredo é un lugar da parroquia de San Miguel de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Acivro, San Simón da Costa, Vilalba
Acivro é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Tōno
Tōno (遠野市, とおのし, Tōno-shi) é un concello da prefectura de Iwate no Xapón. Está situado na rexión de Tōhoku e ao sueste da prefectura, nordeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 825,62 km² e a poboación de 29.861 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 36,2 h/km².
O concello de Tōno limita cos concellos de Ōshū, de Hanamaki, de Kawai, de Ōtsuchi, de Kamaishi e de Sumita.
Running Brave
Running Brave é un filme estadounidense dirixido por D.S. Everett e Donald Shebib que foi estreado no ano 1983. Está baseado na vida de Billy Mills, un atleta nativo americano da tribo síux dos Oglagla Lakota, que se converteu no mellor corredor de longa distancia do mundo nos Xogos Olímpicos de 1964 en Toquio.
Nunha das grandes remontadas da historia do deporte, o corredor Billy Mills esprintou dende a terceira posición para acadar a medalla de ouro na carreira de 10 000 metros nas Olimpiadas de Toquio. Robby Benson interpreta a Mills, e tamén aparecen Pat Hingle e Graham Greene.
José Manuel Méndez Freijo
José Manuel Méndez Freijo, nado nas Nogais en 1962, é un político galego que pertenceu a varios partidos e foi alcalde do concello valisoletano de Arroyo de la Encomienda.
Traxectoria
Na década de 1980 comezou a súa actividade política, primeiro no BNG das Nogais, como cabeza de lista e único concelleiro logo das municipais de 1983. Posteriormente integrouse no PSdeG, co que foi concelleiro do grupo de goberno ao longo desa década e ata 1994. Nese ano participou na creación dunha empresa de máquinas recreativas e trasladouse a Valladolid.
Fixou a súa residencia nun concello dos arrabaldes da capital, Arroyo de la Encomienda, a 3 quilómetros da cidade de Valladolid e ingresou no Partido de los Independientes de España co que se presentou aos comicios locais de 1995. Obtivo tres concelleiros e quedou a menos de 40 votos de vencer nas eleccións. Logo de perder apoios nas eleccións de 1999 integrouse como concelleiro no Partido Popular e con esa formación conseguiu a alcaldía de Arroyo de la Encomienda nas municipais de 2003. Antes das eleccións de 2007 foi expulsado do PP, fundou a súa propia formación (Independientes por Arroyo de la Encomienda) e revalidou a maioría absoluta, que incrementou en 2011 con case o 60% dos votos.
Arroyo de la Encomienda é un concello dos arrabaldes de Valladolid, cunha poboación en rápido aumento durante o século XXI. Cando Méndez Freijo chegou ao concello a poboación era de pouco máis de 1.000 habitantes, en 2011 chegaba a 13.000. No seu termo instalouse un establecemento da empresa sueca Ikea e construíronse milleiros de vivendas, moitas delas de man da empresa galega Mahía.
Día Mundial do Doador de Sangue
miniatura|Brazo dun doador en varias fases da doazón. O Día Mundial do Doador de Sangue, así designado pola Organización Mundial da Saúde, celébrase cada 14 de xuño. O evento, establecido no 2004, serve para facer fincapé na necesidade de doar sangue, e para agradecer ós doadores de sangue a súa acción solidaria.
El Eco de Neira de Jusá
El Eco de Neira de Jusá foi un periódico editado en Baralla en 1913.
Schlafes Bruder
Schlafes Bruder é un filme alemán de 1995 dirixido por Joseph Vilsmaier que está baseado na novela homónima do escritor austríaco Robert Schneider. Foi escollido como candidato de Alemaña para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Tomás Argüelles
Tomás Camporro Argüelles, máis coñecido como Padre Argüelles, nado en Oviedo o 19 de setembro de 1855 e finado en Vigo o 22 de novembro de 1922, foi un sacerdote e escritor asturiano.
Traxectoria
Foi oficial de artillería nas guerras carlistas. Emigrou a Francia, onde ingresou na Compañía de Xesús. Foi profesor de humanidades en México, durante tres anos. En 1895 destinárono ó Colexio de Camposancos, A Guarda, onde deu clases, primeiro de retórica e poética e, dende 1919, co Plan Romanones, de perceptiva literaria. Entre os seus alumnos estiveron Rafael Areses, Xosé Franco Montes, Raimundo Riestra, Alejandro Mon e Javier Ozores.
Foi compañeiro e colaborador de Baltasar Merino e fixo estudos sobre as cunchas das costas galegas. É autor de Narraciones americanas (Barcelona, 1893), Leyendas, publicado en Tui en 1897 e Sol poniente (Leyendas), que apareceu en Valladolid en 1920.
A Moreira, Ambroa, Irixoa
A Moreira é un lugar da parroquia de Ambroa no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Guimarás, Corneda, O Irixo
Guimarás é un lugar da parroquia de Corneda no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 21 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 14 mulleres.
O Curraíño, Romariz, Abadín
O Curraíño é un lugar da parroquia de Romariz no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 10 habitantes en 2015 (4 homes e 6 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010 cando tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
A Obra Pía, San Miguel de Reinante, Barreiros
A Obra Pía é un lugar da parroquia de San Miguel de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).
Donibaneko Arraunlariak
O Donibaneko Arraunlariak foi un club de remo, actualmente desaparecido, de Pasai Donibane (Guipúscoa).
Historia
O Donibaneko Arraunlariak xurdiu como unha escisión do club Koxtape, en 1991. A tensión existente entre diversos sectores do club estoupou tras un incidente na Bandeira da Concha daquel ano. A división foi radical entre directivos, técnicos, remeiros e, en xeral, entre dous sectores da mesmo vila. Tras dez anos de confrontación, conseguiuse recuperar a unión sanjuandarra, ao volver integrarse todos os seus membros no club orixinal.
Alfonso Castro Beiras
Alfonso Castro Beiras, nado en Santiago de Compostela o 22 de xullo de 1944 e finado na Coruña o 8 de febreiro de 2016, foi un cardiólogo galego, Medalla de Ouro de Galicia en 2004.
Traxectoria
Licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago e doutorouse na Universidade Autónoma de Madrid. Como médico dedicou a súa carreira profesional ao ámbito da cardioloxía.
Ocupou tamén diversos cargos de responsabilidade administrativa, ao ser director da área de Corazón do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña e xefe do seu servizo de cardioloxía.
Como investigador destacou no ámbito do trasplante cardíaco e na cardioloxía clínica. Deu clase na facultade de Ciencias da Saúde da Universidade da Coruña, onde ademais foi director do Instituto de Ciencias da Saúde.
O 20 de xuño de 2015 foi galardoado coa Medalla de ouro e brillantes do Colexio Oficial de Médicos da provincia da Coruña e pouco antes, no mes de marzo, foi nomeado Médico Emérito do Servizo Galego de Saúde.
Vida persoal
Alfonso Castro Beiras faleceu en febreiro de 2016 ao precipitarse por unha fiestra. Era irmán do tamén cardiólogo José Manuel Castro Beiras. Casou e tivo dúas fillas.
Castro Beiras foi o cardiólogo do presidente Manuel Fraga.
Le Dernier des injustes
Le Dernier des injustes é un filme francés de 2013 dirixido por Claude Lanzmann que se centra na historia do rabino Benjamin Murmelstein no campo de concentración de Theresienstad durante o Holocausto.
O filme foi estreado, fóra de competición, no Festival Internacional de Cine de Cannes de 2013.
Benedicta Sánchez
Benedicta Sánchez Vila, nada no Corgo en 1935, é unha actriz e fotógrafa galega. Mellor coñecida polo seu papel protagonista no filme O que arde (2019), polo que gañou o Premio Goya como mellor actriz revelación no ano 2020.
Traxectoria
Benedicta Sanchez naceu o 31 de outubro de 1935 no lugar de San Fiz, na parroquia de Paradela do concello lucense do Corgo. A mestra de Manán de Abaixo (San Cosme de Manán), Elisa Polanco, levouna para a súa casa en Lugo, para que puidese completar os seus estudos.
Casou aos 17 anos cun mozo de Pol e marcharon vivir alí. Aos 25 anos marchou co seu home ao Brasil. En Río de Xaneiro traballou nunha casa, nun bar, nunha librería e finalmente atopou a súa paixón na fotografía, ao que se adicou o resto do tempo en América. Tivo unha filla pero anos despois separouse do seu home por malos tratos. Retornou a España coa súa filla e instalouse en Valencia. Logo volveu ó Corgo para adicarse ás terras e á casa familiar.
Foi a actriz protagonista do filme O que arde de Óliver Laxe, e pola súa interpretación, foi nomeada aos Premios Goya 2020 como mellor actriz revelación, premio que gañou.
Recoñecementos
En 2019 foille concedida a medalla Castelao.
En 2020 gañou o premio Goya á mellor actriz revelación.
Shitao
Shitao Yuanji Shih T'ao (en chinés simplificado: 石涛; en pinyin: Shí Tāo), nado en Quanzhou, Guangxi en 1642 e finado en 1707, cuxo nome real é Ruoji Zhu, foi un pintor e calígrafo chinés.
Traxectoria
Shitao tiña sangue real, xa que a súa familia descendía do irmán máis vello de Zhu Yuanzhang, fundador da dinastía Ming da China. Shitao tivo que fuxir ao instaurarse a dinastía Qing cando tan só era un neno, salvou a súa vida coa axuda duns serventes da familia. Desde entón creceu no anonimato. Para sobrevivir, foi refuxiado nuns mosteiros.
Shitao seguiu os ensinos do zen pero tamén se afeccionou aos pensamentos de Lao-tse e de Zhuang Zi. Sobre todo na súa idade avanzada tivo ocasión de ser un fiel do Taoísmo.
Polo seu talento como pintor e investigador da teoría da arte, Shitao ocupa un lugar moi importante na historia artística da China. Un dos principios básicos do pensamento de Shitao é o trazo único de pincel. O estilo de Shitao revolucionou a pintura chinesa, rompendo cos estilos tradicionais e o estilo da época.
Centro de especialidades Coia
miniatura|250px|Centro de especialidades Coia. O Centro de especialidades Coia situado no bario do mesmo nome, no concello de Vigo era un centro sanitario de titularidade pública que ofrecía atención ambulatoria especializada ademais de servizos como análises clínicas, fisioterapia ou orientación familiar.
Campionato Brasileiro Série A 1980
O Campionato Brasileiro Série A 1980, oficialmente VI Copa Brasil foi a 24º edición da Série A, o primeiro nivel de fútbol no Brasil. Comezou o 23 de febreiro e finalizou o 1 de xuño de 1980. O campión foi o Flamengo.
Centro de especialidades Coia
Formaba parte do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo.
En setembro do 2015 foi pechado debido ao mal estado das instalacións, a apertura do Hospital Álvaro Cunqueiro e o traslado dos seus servizos a outros centros do Complexo.
Os Currás, Romariz, Abadín
Os Currás é un lugar da parroquia de Romariz no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña dous habitantes (dúas mulleres), a mesma cantidade ca en 2010.
Pedro I de Courtenay
Pedro de Francia, nado c. 1125 e finado c. 1183, foi o menor dos fillos do rei Luís VI de Francia e da súa segunda esposa, Adela de Savoia. Foi señor de Courtenay, Montargis, Château-Renard, Champignelles, Tanlay, Charny e Chantecoq.
Traxectoria
O seu pai deulle a dignidade de abade laico da colexiata de Nantes.
Acompañou en 1147 aos seus irmáns Luís VII de Francia et Roberto I de Dreux á Segunda Cruzada, tomando parte en todos os combates, entre eles o de Laodicea e no sitio de Damasco. Entre os cruzados estaba igualmente Renaud de Courtenay, pai da súa futura muller.
Cando os seus irmáns Henrique e Roberto se rebelaron contra a autoridade do rei, o seu irmán Luís, foi o único que permaneceu fiel, en 1149-50.
Tomou a cruz unha segunda vez en 1179 co conde Henrique I de Champaña e con Filipe de Dreux, bispo de Beauvais, o seu sobriño, e pasou a Terra Santa.
Morreu entre 1180 e 1183.
Matrimonio e descendencia
Contraeu nupcias con Isabel de Courtenay, filla de Reinaldo de Courtenay e Hawise de Donjon, e foron pais de 10 fillos, entre eles o futuro Emperador Latino de Constantinopla :
Gran Premio de Italia de 1988
O Gran Premio de Italia de 1988 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no circuíto de Monza o 11 de setembro de 1988. A carreira, que se disputou sobre 51 voltas, foi a décimo segunda proba da tempada de. A carreira foi o 58º Gran Premio de Italia e o 53º, que se celebrou en Monza.
Carreira
Coas emocións a tope logo da morte de Enzo Ferrari, os tifosi rezaran por unha vitoria de Ferrari en Monza. Con todo, co dominio de McLaren, as esperanzas dunha vitoria en casa parecían escasas. A tempada foi dominada por McLaren, que gañara todas as carreiras da tempada (11) antes do Gran Premio de Italia, e volvería gañar as 4 carreiras restantes.
Nigel Mansell afectado pola varicela, viuse obrigado a non participar. A Martin Brundle, o seu substituto en Bélxica pedíuselle volver, pero o seu xefe en Jaguar Sportscar Team Tom Walkinshaw vetou a medida, polo que o segundo asento e piloto de probas de Williams (e principal rival de Brundle para o Campionato Mundial de Sportscar de 1988) Jean-Louis Schlesser substituíuno.
Prost continuou perseguindo a Senna a pesar do fallo de encendido, aínda que en ningún momento ameazou verdadeiramente ao seu compañeiro de equipo. Berger inicialmente aguantaba dentro dun par de segundos de Prost, pero antes da volta 10 empezou a caer de novo co fin de aforrar combustible. Na volta 30 o francés reducira a vantaxe de Senna a só 2 segundos, pero ao pasar os pits ao final da volta 30 do fallo de encendido empeorou de súpeto e na volta 35 fora pasado por Berger e Alboreto e entrou aos boxes para a súa primeira retirada mecánica da tempada (e a única vez en que un McLaren retiraríase debido a un fallo do motor). Mentres isto ocorría Alboreto, preocupado polos problemas de selección de engrenaxe, caera detrás de Berger para permitir que o aceite da súa caixa de cambios arrefríase coa esperanza de amañalo. Fíxoo e o italiano no coche totalmente italiano comezou a atacar no Gran Premio de Italia, e foi á captura do seu compañeiro de equipo.
Máis adiante na carreira Berger e Alboreto empezaron a acercarse a Senna rapidamente, aínda que se supoñía que Senna estaba simplemente dando voltas ata o final, e o propio Senna despois dixo que tiña as cousas baixo control. A dúas voltas para o final da carreira, Senna intentou dobrar ao Williams de Schlesser na chicana Rettifilo. Senna dirixiuse á esquerda para pasar ao francés no interior da primeira chicana, pero Schlesser bloqueou os freos e o Williams deslizouse cara adiante cara á trampa de grava. Usando as súas habilidades de rally Schlesser conseguiu recobrar o coche e virou á esquerda para evitar irse fóra. Senna, que tomara a súa trazada normal e non contaba coa recuperación do control de Schlesser foi golpeado na parte posterior dereita causándolle a rotura da suspensión traseira do McLaren. Senna viuse obrigado a retirarse da carreira. O comentarista da BBC James Hunt botoulle a culpa ao novato Schlesser, aínda que moitos sentiron que Senna non dera ningunha concesión a Schlesser para volver á pista.
En xeral pensábase que Senna usara demasiado combustible na primeira metade da carreira no seu intento de manterse diante de Prost e que por iso os Ferrari rapidamente collerano cara ao final da carreira, con Berger reducindo unha diferenza de 26 segundos, a só 5 segundos por detrás de Senna cando chocou con Schlesser 14 voltas máis tarde. O ex xefe de Senna no equipo Lotus Peter Warr comentou logo da carreira que Prost, sabendo que non ía terminar a carreira, enganara ao seu compañeiro de equipo para que usara un exceso de combustible na esperanza de manter vivas as súas esperanzas no campionato. A táctica de Prost puido contribuír a que McLaren perdera unha tempada perfecta, pero tivo o efecto desexado xa que Senna non anotou ningún punto (logo de catro vitorias consecutivas incluíndo Gran Bretaña onde Prost non puido terminar) e aínda tiña unha boa oportunidade de gañar o seu terceiro campionato do mundo.
Os Tifosi entraron en éxtase cando Berger logrou a vitoria, con Alboreto en segundo lugar soamente a medio segundo, no primeiro Gran Premio de Italia desde a morte do gran Enzo Ferrari. Alboreto foi en realidade o coche máis rápido na pista nas últimas voltas e gañou máis de 4 segundos sobre o seu compañeiro de equipo nas últimas 3 voltas. O estadounidense Eddie Cheever (que en realidade criouse en Roma) terminou en 3º lugar co Arrows, 35 segundos por detrás dos Ferrari e só medio segundo por diante do seu compañeiro de equipo Derek Warwick nunha gran carreira para o equipo Arrows. Warwick en realidade fixera unha mala saída e quedou fóra dos dez primeiros. Con todo, co motor Megatron o inglés comezou a remontar e nas últimas 10 voltas logrou desafiar ao seu compañeiro de equipo. Os puntos restantes foron para o italiano Ivan Capelli, un logro considerable para o March- Judd atmosférico nun circuíto que require potentes motores. O 5º lugar de Capelli tamén mostrou era como a aerodinámica de Adrian Newey no March 881. O sexto lugar foi para o Benetton - Ford de Thierry Boutsen.
O Sacramento, Ambroa, Irixoa
O Sacramento é un lugar da parroquia de Ambroa no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 home).
El Fundador
El Fundador foi un periódico editado en Baralla en 1914.
Historia e características
Apareceu en 1914.
Atol Vahitahi
Vahitahi (antes Les Quatre Facardins e Lagoon) é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Nukutavake. Está situado a 50 km ao norte de Nukutavake.
Xeografía
Ten unha superficie total de 2,5 km², sen ningún paso navegable cara á lagoa interior. A vila principal é Mohitu (antes chamada Temanufaara). A poboación total era de 68 habitantes no censo de 1996. Dispón dun aeródromo.
Hattusilis III
Hattusilis III (rei de Hakpis ata -1250, rei hitita cara a -1265 – -1250), foi fillo de Mursilis II, e tío de Mursilis III.
Títulos e familia
Levou os títulos de Labarnas, Gran Rei, Rei de Hatti e Sol meu. A súa muller principal foi Pudú-Hepa, filla de Pentib-sarri gran sacerdote de Lawazantiya mais tamén estivo relacionado cunha princesa de Babilonia e cunha amorita. Coñécenselle seis fillos e fillas:
Reis vasalos
Durante o seu reinado coñécense algúns reis vasalos: Ini-Tesup en Karkemish, Ario-Sarruma en Isuwa, Ulmi-Tesup (Kurunta) en Tarhuntasa, Bentesina en Amurru, Masturi en Seha, Kupanta-Kurunta en Mira e Kuwaliya.
Mocidade
Hattusilis (III) cando naceu estaba doente e, por unha promesa (ser consagrado a unha deusa se daba curado), foi sacerdote de Sausga en Samuha durante todo o reinado de seu pai Mursilis II.
Gobernador da Terra Alta
No reinado de son irmán Muwatallis II este destinouno a outras misións. Algunha expedición contra os kaska foi dirixida por Hattusilis, ao que o seu irmán nomeou gobernador na cidade de Pitteyarika, non lonxe de Samuha, aínda que non lle deu as forzas militares que Hattusilis reclamaba. Aínda así Hattusilis atacou aos kaskas e derrotounos de xeito importante nas proximidades de Hahha, onde deixou unha estela conmemorativa, devolvendo aos hititas as súas terras anteriores; os xefes kaska serían enviados prisioneiros ao seu irmán Muwatallis. Esta vitoria decidiu a Muwatallis a nomealo xefe da garda real (o terceiro cargo do Imperio despois do rei e o herdeiro) e tamén o fixo gran sacerdote do deus das tormentas de Nerik (que era adorado en Hakpis porque Nerik permanecía despoboada en zona kaska, e nomeouno de feito gobernador da Terra Alta Hitita con Samuha, Pitteyarika, Hakpis, Istahara, Tarahna, Hattina e Hanhana como principais cidades, todas ao bordo dos territorios kaska.
Conflito con Arma-Tarhunta
O antigo gobernador da Terra Alta, Arma-Tarhunta, fillo de Zida (irmán de Suppiluliumas I), quedou relegado a unha posición secundaría, cousa que non lle gustou e comezou a difundir rumores sobre Hattusilis (acusado de dedicarse á bruxería) que ao final chegaron a Muwatallis, que comezou a sospeitar de son irmán, o cal respondeu acusando a Arma-Tarhunta do mesmo; o rei fíxolles pasar unha proba relixiosa (a Divina Roda) que Hattusilis superou. Arma-Tarhunta foi condenado por bruxería xunto coa súa muller e fillos e as súas terras confiscadas e entregadas a Hattusilis (a única excepción foi que o rei declarou inocente a un dos fillos, Sippa-ziti, por piedade, xa que Arma-Tarhunta era un familiar e xa era vello, e finalmente a confiscación foi só da metade das terras, e o acusado, muller e fillos serían desterrados a Alashiya). Desde entón Hattusilis recibiu as forzas necesarias e venceu repetidamente ao kaska.
A guerra de Pishuru (cidade dos kaska)
Neste momento nas terras kaskas tiña a hexemonía a cidade de Pishuru. Ishupitta e Daistipassa, na Terra Alta Hitita, eran aliadas de Pishuru e apoderáronse das terras de Landa, Marista e algunhas cidades fortificadas dos hititas; os hititas non os puideron conter e os kaskas continuaron avanzando ao sur cruzando o río Marasanda e chegando ata a terra de Kanis (Kanesh). As cidades de Kurustama, Gazzuira e outra cuxo nome non se dá lido (comeza por Ha...) uníronse aos kaska e atacaron as cidades hititas das proximidades. Durmitta tamén quedou baixo control kaska e atacou a comarca de Tuhuppiya. Os kaskas non atoparon ningún obstáculo na terra de Ippasanama, e puideron seguir ata atacar a terra de Suwatara. Só dúas cidades, unha delas Istahara (a outra non se pode ler) escaparon aos ataques kaska.
O reino de Hakpis
Nestas circunstancias Muwatallis decidiu crear un reino vasalo ao norte para o seu irmán Hattusilis, co encargo de conter aos kaska. A corte real fíxose cargo de fortificar Anziliya e Tapikka, que pertencían ao novo reino, mais o gran rei rexeitou facer campaña en Durmitta e Kurustama porque xa era responsabilidade de Hattusilis, e retornou a Tarhuntasa deixando ao seu irmán só cos seus propios recursos. As terras do novo reino estaban case todas nas mans do kaska e o mesmo Hattusilis denomínaas como "Terras baleiras" (o reino formábano Ishupitta, Marista, Hisashapa, Katapa, Hanhana, Darahna, Hattena, Durmitta, Pala, Tummanna, Gasiya, Sappa, o río Hulanna, Hakpis e Istahara, as dúas últimas en "servidume", probabelmente administradas mais non parte do reino). A capital foi Hakpis. A autonomía do rei era ampla, como territorio de fronteira en parte por conquistar. O novo rei, cunha eficaz combinación de forza militar e de diplomacia, logrou en dez anos restablecer a orde e repoboar moitas rexións.
A batalla de Wistawanda
O punto chave da campaña foi a vitoria militar sobre Pishuru, que conquistara ata Taggasta por unha banda e ata Talmaliya pola outra, conquistara Karahna e Marista e reunira un exercido con 800 carros de combate e numerosa infantería; Pishuru foi derrotada decisivamente en Wistawanda cando o exército kaska se desbandou á morte do seu xefe. Muwatallis só enviou 120 carros e non enviou infantería. A reconquista das cidades hititas xa foi sinxela. Hattusilis erixiu unha estela en Wistawanda. Aínda despois Hattusilis puido enviar forzas ao seu irmán pola batalla con Exipto que se librou en Kadesh en Siria.
Campaña en Siria
Muwatallis combateu logo da batalla de Kadesh cos pequenos reis locais. Amurru tívose que someter de novo e o rei Bentisina foi derrocado e posto no seu lugar un tal Sapili. O rei aínda conquistou Apa (Damasco?) máis ao sur, e despois retornou a Hatti. O seu irmán Hattusilis quedou vixiando en Apa onde permaneceu talvez un par de anos, talvez ata cando volveu Ramsés II cun exército dividido en dúas partes: unha dirixida polo seu fillo Amon Hirhepesef que dominou as tribos shosu do Negev e o mar Morto e aos edomitas e dirixiuse a Moab; a outra parte, dirixida por el mesmo, atacou Xerusalén e Xericó e despois entrou tamén en Moab e uniuse ao seu fillo e xuntos marcharon contra Hesbon e finalmente reconquistaron Apa, momento en que Hattusilis tivo que volver se non o fixo antes.
Sausga de Lawazantiya e Pudú-Hepa
Hattusilis ao volver ao seu país pasou por Lawazantiya onde fixo ofrendas á súa deusa Sausga e casou con Pudú-Hepa, irmá de Pentib-sarri, gran sacerdote de Lawazantiya, matrimonio que talvez non tivo a aprobación real. Despois volveu ao norte, ao seu reino de Hakpis onde fortificou Hawarkina e Dilmuna, mais estalou unha revolta contra el. Hattusilis, falto da axuda do gran rei, chamou aos seus aliados kaska e esmagou a rebelión. Durmitta, Ziplanda, Hattena, Hakpis, Istahara e outra cidade serían restauradas e repoboadas. Parece ser que Hattusilis administrou ata Hattusa. Sausga foi a deidade tutelar do seu reino.
Bentesina de Amurru
Hattusilis pediu ao seu irmán a entrega de Bentesina, ex rei de Amurru, cousa que o seu irmán lle concedeu e deu ao rei deposto unha residencia persoal en Hakpis; esta relación será favorábel pola recuperación da desgraza da dinastía de Bentesina que Hattusilis máis tarde había restaurar.
Sucesión de Urhi-Tesup
As disputas sucesorias de Muwatallis II foron importantes. Urhi-Tesup, fillo de segundo rango, sen esperanzas de sucesión, viuse empurrado por circunstancias especiais a unha posición na que parecía o herdeiro aparente. Finalmente foi o sucesor co nome de Mursilis III grazas á axuda de Hattusilis, cun acordo entre os dous homes polo cal o reino de Hakpis permanecía en mans de Hattusilis.
Conquista de Nerik
Durante o seu reinado Hattusilis reconquistou Nerik despois de tanto tempo en mans dos kaska. O territorio conquistado incluía as cidades de Nera e Hastira. Desde a cidade puido dominar os territorios do monte Haharwa e a cidade de Marasantiya (Maraššantiya).
Pronto produciuse un enfrontamento con Hattusilis que acusou ao seu sobriño de se apoderar de territorios que el repoboara (Pa e Tummanna) e de Samuha, e de trasladar a poboadores do reino de Hakpis a territorio do gran rei hitita.
Guerra civil
Segundo Hattusilis a situación durou sete anos, que el aguantou por respecto ao seu irmán (Muwatallis), mais cando Mursilis III intentou incorporar as cidades de Hakpis e Nerik ao reino hitita e quitarllas a Hattusilis, o que de feito equivalía a eliminar o reino, Hattusilis reaccionou e sublevouse; consagrouse á súa deusa habitual, Sausga (o centro de culto principal ao norte era Samuha), e ao deus das tormentas de Nerik (culto restablecido e trasladado desde Hakpis) e comezou a guerra.
Sippa-ziti, fillo de Arma-Tarhunta (fillo de Zita, o irmán de Suppiluliumas I) o antigo rival de Hattusilis, foi nomeado comandante do exército do gran rei na Terra Alta Hitita. A guerra civil supuxo unha división do país, dentro do mesmo reino hitita en especial. Masturi rei de Seha foi aliado de Hattusilis, que tamén tivo a axuda de Ulmi-Tesup (Kurunta), medio irmán de Mursilis III e que fora criado por Hattusilis. Mira e Kuwaliya, e Ahhiyawa serían aliados de Mursilis III. Boa parte dos kaska apoiaron a Hattusilis. Mursilis III enviou a un home chamado Rime-Tesup ao oeste para buscar as máximas axudas, mais en xeral a parte occidental forneceu pouca axuda a Mursilis; Millawanda probabelmente restou inactiva, e Ahhiyawa, ao non recibir a axuda das súas cidades, non puido dar axuda ningunha ao rei hitita.
Sippa-ziti tivo problemas; probabelmente quedou asediado en Hallawa, e tivo que pedir a Mursilis que fose a rescatalo; o rei enviou a un home chamado Anani-piya. Producíronse combates en Kusuriya (Kuššurriya) e librouse unha batalla de carros na que participou o gobernador da rexión do río vermello que probabelmente cambiou de bando. Os feitos non se coñecen con claridade mais do relato de Hattusilis vese que Mursilis foi abandonado por algúns dos seus aliados e estivo en posición defensiva. Na parte final da guerra, Mursilis estaba en Marasantiya e tivo que fuxir de alí e foi para Samuha, onde Hattusilis o perseguiu. Uns traidores ofrecéronlle mataren a Mursilis, mais Hattusilis rexeitou a oferta e avanzou para Samuha, mais seguramente xa fora feito prisioneiro pola súa propia xente canto Hattusilis chegou, e foi entregado ao tío, que entón foi recoñecido como gran rei (Hattusilis III).
Comezo do reinado
Hattusilis III ao iniciar o seu reinado reconstruíu o palacio de Hattusa (a cidadela de Buyukkale) que resultara danada durante a guerra. A Mursilis III deulle o goberno dunhas cidades fortificadas en Nuhase. A súa descendencia foi privada dos dereitos ao trono. Bentesina foi reinstalado como rei en Amurru. A metade das terras da familia de Arma-Tarhunta que conservaba o seu fillo Sippa-ziti serían confiscadas e dedicadas á deusa Sausga de Samuha. O fillo de Hattusilis III, Tudhaliyas, foi nomeado sacerdote de Sausga e rei vasalo de Hakpis.
Wilusa, Ahhiyawa, Millawanda e Lukka
Wilusa fora aliada de Ahhiyawa e pois de feito ao campo de Mursilis III, e agora de feito restaba independente. En Lukka a situación é pouco coñecida mais aparentemente houbo desordes e a rexión púxose baixo a dirección dun home chamado Tawagalawa, irmán do rei de Ahhiyawa. Tawagalawa foi identificado co homérico Eteocles, fillo de Andreos de Orcómeno; Tawagalawa comezou en atacar territorio hitita de xeito que Hattusilis III perdeu pronto o control da situación ao suroeste e a xente de Lukka chegou ao río Hulaya, distrito fronteirizo con capital en Hawaliya e aos distritos veciños de Natas, Parha (despois Perge en Panfilia), Harhasuwanta e outros, de xeito que toda a costa ata Kizzuwatna quedou fóra do control do rei hitita. Os distritos fronteirizos de Wasuwatta e Harputtawana caeron en mans de rebeldes axudados por Lukka.
Relacións con Asiria, Babilonia e Exipto
Con Asiria producíronse algunhas dificultades diplomáticas pola demora nos agasallos, e incluso o mensaxeiro asirio Balido-qarrad foi detido, mais finalmente restablecéronse as relacións. Hattusilis queixouse de ataques en Karkemish (en Emar e na terra de Ashtata) feitos pola xente de Turira, que consideraba baixo dominio asirio (cousa que o rei de Asiria non sabía seguro).
Mursilis III planeou fuxir a Babilonia mais Hattusilis decatouse e desterrouno probabelmente a Alashiya, de onde escapou e probabelmente fuxiu a Exipto. As relacións entre Hattusilis e Kadasman-Turgu de Babilonia serían boas. Con Exipto serían inicialmente boas mais empeoraron canto Ramsés II se negou a extraditar a Mursilis III. Kadasma-Turgu prometeulle cooperación activa nunha eventual guerra contra Exipto. mais finalmente a guerra nunca estoupou.
Submisión de Piyama-radu
Ao final do reinado, Wilusa vaise volver de novo vasala do rei hitita. Kurunta de Tarhuntasa entrevistouse co rei de Ahhiwaya en Millawanda e acordouse a retirada dos aqueos de Lukka, que retornou a control hitita e os xefes locais apresuráronse en proclamaren a súa lealdade ao rei de Tarhuntasa e ao gran rei hitita. Entre os que se someteron estaba Piyama-radu, que estaba na cidade de Sallapa cando escribiu a Hattusilis, que fora a Lukka a afianzar a súa autoridade, e sometéuselle. Hattusilis enviou ao seu herdeiro a Millawanda onde se atopou con Piyama-radu e ambos subiron a un carro con Piyama-radu diante en signo de submisión. mais Piyama-radu non se fiaba dos hititas e rexeitou comparecer na presenza de Hattusilis en Hattusa se antes non era recoñecido rei, o que supuxo unha humillación para o príncipe herdeiro; Piyama-radu mantivo a súa lealdade mais a distancia. Hattusilis foi ao oeste e cando chegou a Wiyanawanda, escribiulle e díxolle que lle enviase un delegado á cidade de Yalanda (baixo control de Piyama) para facer o acordo; mais Piyama-radu enviou a son irmán Lahurzi, que fixo unha emboscada aos hititas en tres lugares próximos a Yalanda, mais os hititas puideron chegar á cidade; Lahurzi retirouse e a cidade foi destruída.
Desde alí Hattusilis foi a Apawiya e escribiu a Piyama-radu a Millawanda ordenándolle comparecer. Tamén escribiu ao rei de Ahhiyawa protestando polas actividades de Piyama desde Millawanda, súbdito de Ahhiwaya; o rei aqueo deu permiso ao rei hitita para facer comparecer a Piyama (ordenouno en Atpa de Millawanda) e Hattusilis dirixiuse a Millawanda. A esta cidade entrou como gran rei e alí compareceu Tawagalawa para ofrecer a súa lealdade ao rei. Atpa escoitou as queixas contra Piyama-radu, mais este mentres colleu un barco e escapou. Hattusilis dirixiuse entón ao rei de Ahhiwaya e fíxolle unha relación das ofensas de Piyama. Atpa e o rei de Ahhiyawa que probabelmente seguían apoiando a Piyama, van tratar de desculpalo; Hattusilis esixiu o retorno do sete mil prisioneiros (civís) feitos por Piyama en terras de Hatti, intentando un acordo que evitase a guerra, acordo que finalmente se estableceu. mais Piyama xa fora ao norte e actuaba na costa de Wilusa, onde había establecementos aqueos, intentando crearse un reino alí, en Masa e Karkissa (ou en Karkiya, Caria). Hattusilis, por medio do rei de Ahhiwaya ofreceu outra vez a Piyama-radu o sometemento a cambio do perdón. Non se sabe como foron os acontecementos mais finalmente Ahhiwaya capturou a Piyama-radu e entregouno aos hititas.
Tratado con Exipto
Ao 21º ano de reinado de Ramsés II (polo -1259) o faraón recibiu na súa capital Pi-Ramsés a tres mensaxeiros hititas: Tili-Tesub, Ramose e Yasupili (o último enviado do rei de Karkemish) pola sinatura dun tratado de eterna amizade entre Hatti e Exipto que culminaba sen dúbida previas negociacións entre ambas partes algúns detalles das cales son coñecidos. O tratado establecía a amizade, a promesa de non iniciar hostilidades, unha alianza defensiva, a axuda aos fillos de Hattusilis na sucesión, e extradición de fuxitivos en que se establecía a maneira na que os entregados terían que ser tratados e os fuxitivos anteriores ao tratado non estaban excluídos (cláusula pensada por Mursilis III).
Relacións con Babilonia
Á morte de Kadasman-Turgu de Babilonia as relacións con este país deterioráronse. Hattusilis esixiu ao novo rei Kadasman-Enlil II (que era un menor e estaba controlado polo seu visir Itti-Marduk-balatu) a protección dos descendentes de Kadasman ao que cualifica de "o seu irmán" e ameaza con conquistar Babilonia en caso contrario. Os babilonios sentíronse ofendidos e responderon que non escribía "como un irmán" senón coma se Babilonia fose o seu vasalo. Con Asiria as relacións talvez se deterioraron á morte de Adadnirari e na revolta de Mitanni que talvez tivo axuda hitita. Cando Kadasman-Enlil de Babilonia chegou á maioría parece ser que as relacións con Babilonia volveron a mellorar e nunha carta o rei hitita explica que Itti-Marduk-balatu, era un home diabólico a quen os deuses deixaran vivir demasiado tempo. Segundo os babilonios as mensaxes a Hatti interrompéranse pola actividade destrutiva dos nómades akhlamu e tamén dos asirios. Normalizadas as relacións, unha filla de Hattusilis foi enviada a Babilonia para casar co rei e el mesmo casou cunha princesa babilonia.
Ligazóns matrimoniais
As relacións con Exipto tamén levaron a un enlace matrimonial entre Ramsés II e unha filla de Hattusilis III, no 33º ano de reinado do faraón, que foi enviada á terra raiana de Aya para o casamento. As promesas do seu dote serían monumentais mais despois os hititas non puideron cumprir. A raíña Pudú Hepa escribiu ao faraón dicindo que os almacéns estaban baleiros e que Urhi-Tesup (Mursilis III) dera o que quedaba á gran deusa, e que se non a cría podía preguntar a Urhi-Tesup que estaba en Exipto. O ano seguinte a princesa hitita entrou en territorio exipcio e ao outro ano casou con Ramsés II, que proclamou a súa fermosura e que declarou que a amaba máis que a ningunha outra. O matrimonio residiu en Pi-Ramsés, mais co tempo foi enviada co harén a Faium. Ramsés convidou a Hattusilis a realizar unha viaxe oficial a Exipto mais o rei hitita non se mostrou moi entusiasmado; o faraón suxeriu encontrarse en Canaán e escoltalo ata Pi-Ramsés, e finalmente a viaxe fíxose. Médicos exipcios asistiron algúns destacados hititas, entre eles Kurunta. Exipto tamén enviou gran nun ano de escaseza a Hatti. Hattusilis aínda enviou outra filla a casar con Ramsés II.
Os kaska
Durante o seu reinado os kaska aínda daban algúns problemas e Hattusilis coma rei fixo contra eles 15 campañas e o seu fillo, como xeneral, fixo unha ducia delas.
Correxencia e morte
Cara o final do reinado, o seu fillo Tudhaliyas converteuse en correxente e sucedeuno á súa morte.
Casar do Mato
O topónimo galego Casar do Mato pode referirse a:
Faísca (revista)
'Faísca. Revista de información municipal' é unha publicación anual en lingua galega editada polo Concello do Pino, que ofrece información das actividades, proxectos, investimentos e novas producidas no municipio ao longo do ano.
Descrición
Naceu en decembro de 2007, durante o mandato do alcalde Manuel Taboada Vigo, co compromiso de saír cunha periodicidade trimestral, aínda que nunca chegou a tal e, tras uns primeiros anos dubitativos, nos que incluso chegou suspenderse a publicación, finalmente acadou desde o 2011 unha frecuencia anual.
A edición é a toda cor, con numerosas fotografías e infografías e cun número de páxinas que xira arredor das 40. A temática é a de información municipal do concello do Pino.
Adoita ser publicado a finais de cada ano cun formato de 297 x 210 mm (DIN A4). Non está integrado no sistema internacional de identificación de publicacións periódicas.
Os números publicados o foron nos anos e co número de páxinas que seguen:
Cessna 172
A Cessna 172 Skyhawk é unha avioneta monomotor de catro asentos fabricada por Cessna Aircraft Company. Realizou o seu primeiro voo en 1955 e aínda está en produción, sendo o modelo de avión con máis unidades fabricadas da historia.