cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pancratium maritimum
Propiedades
Os bulbos da cebola do mar conteñen un inhibidor da acetilcolinesterase, chamado ungeremine que pode ser adecuado como tratamento do alzhéimer. Ungeremina tamén se illou de Nerine bowdenii, Ungernia spiralis, Zephyranthes flava, Ungernia minor, Crinum augustum, Crinum asiaticum e Hippeastrum solandriflorum.
4'-Hydroxy-5,7-dimethoxy-8-methylflavan é un flavano que tamén se atopa na planta P. maritimum.
Taxonomía
Pancratium maritimum foi descrita por Carl Linnaeus e publicado en Species Plantarum, 1: 290, 1753.
Pancratium: nome xenérico que provén do grego παν (pan, "todo") e κρατυς (cratys, "potente") en alusión ás súas supostas virtudes medicinais.
maritimum: epíteto latino proveniente do latín "mar", polo seu hábitat costeiro.
Cistro
miniatura|"Muller con cistro", 1677 por Pieter van Slingelandt (ca. 1630-1691). O cistro ou cistre é un instrumento musical de corda pulsada, ben sexa cos dedos ou cun plectro.
Ten forma de mandolina (con caixa plana), e as súas cordas metálicas distribúense en ordes dobres. Foi moi popular nos séculos XVI e XVII, era propio de músicos afeccionados por ser máis doado de tocar (e de construír) có laúde. Semella que deriva da cítola medieval.
Burofax
En España, o burofax é un servizo utilizado para o envío urxente de documentos que requiran dunha entrega indiscutible, servindo de proba fronte a terceiros, que se entrega sempre baixo firma do destinatario.
Selección de fútbol de Níxer
A selección de fútbol de Níxer (en Équipe du Niger de football) é o equipo representativo de Níxer nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación Nixerina de Fútbol (Fédération Nigerienne de Football), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA.
Burofax
Este servizo que naceu en España como un envío de fax dende unha oficina de correos, posteriormente foi evolucionando ata ofrecer a posibilidade de que a súa imposición sexa en liña. Basicamente trátase de enviar un documento ou notificación a través dun correo electrónico certificado, o cal emite un certificado dixital con validez legal no que se rexistra todo o relacionado coa comunicación.
As distintas empresas que en España comercializan este servizo, ofrecen como elemento complementario a certificación de texto, algunha delas mesmo testemuño notarial da mesma, na que se certifica o contido do envío así como o resultado do mesmo, polo que constitúe proba plena de que se enviou unha comunicación concreta na data certificada a un destinatario determinado.
O Burofax Online ofrece maiores vantaxes que o tradicional xa que é sinxelo e inmediato, reduce custos, elimina trámites e intermediarios e ofrece un seguimento en tempo real das comunicacións, todo iso sen perder validez legal.
Departamento de La Paz, O Salvador
La Paz é un dos catorce departamentos que conforman a República do Salvador. A capital é a cidade de Zacatecoluca. O departamento de La Paz encóntrase situado no sector centro-sur do Salvador. Os seus límites son o lago de Ilopango e o departamento de Cuscatlán polo norte, o departamento de San Vicente polo nordés e leste, os departamentos de San Salvador e La Libertad polo oeste e o Océano Pacífico polo Sur.
Historia
O territorio do departamento, de acordo cos restos arqueolóxicos encontrados no sector comprendido entre os ríos Lempa e Jiboa, estivo poboado por comunidades maiances até finais do século XI. Logo produciuse a primeira migración invasora de pobos nahuas mesoamericanos.
Tras a ocupación tolteca, que tendían a mesturarse coas tribos locais, establecéronse catro séculos despois os nonualcos, pertencentes ao grupo náhua de kuskatan. A eles débeselle a fundación ou repoboación de núcleos urbanos como os de Cuyultitán, Analco, Tecoluca, Santiago, San Pedro, San Juan Nonualco, Santa María Ostuma e Zacatecoluca. Esta última poboación era, en tempos da colonia, unha das catro urbes precolombianas de maior importancia do país e, como tal, foi designada cabeceira de partido en 1786.
En 1814, a cidade de Zacatecoluca protagonizou un dos episodios máis significativos do movemento independentista salvadoreño, cando os nonualcos alzáronse en armas, tomaron a poboación e obrigaron ao seu intendente a proclamar a emancipación. Unha vez lograda esta, a crecente poboación e riqueza de Zacatecoluca determinou que en 1823 a poboación fora elevada a categoría de vila, alcanzando a de cidade en 1844.
En 1852, o goberno de Francisco Dueñas creou o departamento a partir de territorio que desde 1824 era parte do departamento de San Vicente.
Relevo
O relevo do departamento de La Paz está determinado por unha rexión montañosa, que abrangue a súa maior parte, e unha chaira costeira. A primeira está formada polos contrafortes da cordilleira Central (La Libertad - San Salvador - San Vicente), pertencente ao Eixo volcánico salvadoreño-guatemalteco e está atravesada por varios vales fluviais. O seu máximo cumio é o volcán San Vicente ou Chichontepec, xunto o cal destacan os cerros El Volcancito e La Carbonera (os únicos que superan os 1,000 m). A chaira costeira, cunha anchura que oscila entre os 10 e 20 km, é unha planicie aluvial atravesada por unha gran cantidade de ríos, na que se encontran numerosos esteiros.
O punto máis alto do territorio atópase nas coordenadas 13.596300,-88.838114, especificamente no volcán Chinchontepec a 2.182 msnm.
Hidrografía
Entre os esteiros singulares figuran os de Jaltepeque, con varias illas interiores, Limpio, Solomillo e El Esterón. Outros accidentes do litoral dominado pola chaira son as praias La Zunganera, El Pimental, San Marcelino, Las Hojas e Los Blancos, e a punta e bocana de Cordoncillo. A rede hidrográfica está composta por numerosos ríos que desembocan no Pacífico, como o Tihuapa e o Comalapa; ou integran as concas dos ríos Jiboa (emisario do lago Ilopango), como o Sepaquiapa e o Tilapa, e como tamén do Lempa.
O lago Ilopango é de orixe volcánica e no seu interior encóntrase a illa Cerro Los Patos. Con arredor de 4300 ha, é o segundo corpo de auga salobre máis grande do Salvador, así como unha das principais extensións de bosque salgado (mangleiro). Atópase na porción oriental costeira do Departamento de La Paz a uns 60 km de San Salvador, e nel áchase a zona turística de praia denominada Costa do Sol, con amplas instalacións hostaleiras, incluídas algunhas nas illas.
Completan o sistema hidrográfico do departamento as lagoas de Nahualapa, Limpia, El Gallo, Jauta, Contreras, Solomilla e El Patrono.
División política e administrativa
O departamento de La Paz comprende catro distritos e vinte e dous municipios.
Distritos
O departamento está dividido en 4 distritos, que son:
Distrito de Zacatecoluca
Creado no ano 1786, comprende os municipios de:
Distrito de Olocuilta
Creado no ano 1786, comprende os municipios de:
Distrito de San Pedro Masahuat
Creado no ano 1892, comprende os municipios de:
Distrito de San Pedro Nonualco
Creado no ano 1892, comprende os municipios de:
Municipios
O departamento está dividido en 22 municipios, que son:
Cesura
A cesura (do latín : "cortadura") é o espazo ou pausa dentro dun verso separando dúas partes chamadas hemistiquios.
Características
É posible atopar máis dunha cesura no mesmo verso, xa que hai algúns versos que aparecen divididos en máis dun hemistiquio, se o verso é de máis de once sílabas é obrigatorio que haxa polo menos unha cesura. O final dun hemistiquio considérase como o fin dun verso, e polo tanto, restaráselle unha sílaba métrica se a palabra final é esdrúxula, quedará igual se é grave, e sumaráselle unha sílaba métrica se é aguda. Pode haber unha rima interna entre versos contiguo.
A cesura non permite facer unha sinalefa entre os dous hemistiquios dun verso composto. Os versos de 12 ou máis sílabas sempre levan cesura.
La Douleur (filme)
La Douleur é un filme francés de 2017 dirixido por Emmanuel Finkiel. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Nacionalismo finés
dereita|miniatura|A [[bandeira de Finlandia, unha cruz nórdica azul sobre un campo branco.]] O nacionalismo finés é a ideoloxía nacionalista que defende a nacionalidade dos fineses e promove a súa unidade cultural. O nacionalismo foi unha forza central na historia de Finlandia durante os últimos dous séculos. O espertar nacional finés a mediados do século XIX foi o resultado de membros das clases altas de fala sueca que elixiron deliberadamente promover a cultura e a lingua finesas como un medio para a construción da nación, é dicir, para estabelecer un sentimento de unidade entre todas as persoas en Finlandia, incluído (e non menos importante) entre a elite gobernante e os labregos gobernados. A publicación en 1835 da epopea nacional finesa, o Kalevala, unha colección de mitos e lendas tradicionais que é o folclore común dos fineses e os carelios, axitou o nacionalismo que máis tarde levou á independencia de Finlandia de Rusia.
O nacionalismo foi disputado polo elemento prorruso e polo internacionalismo do movemento obreiro. O resultado foi unha tendencia cara ao conflito de clases sobre o nacionalismo, mais a comezos de 1900, as clases traballadoras dividíronse en Valpas (énfase na loita de clases) e Mäkelin (énfase nacionalista).
Nacionalismo filipino
miniatura|248x248px|O [[santuario de Aguinaldo, construído en 1845, é onde Filipinas declarou a independencia de Españao 12 de xuño de 1898.]] O nacionalismo filipino refírese ao estabelecemento e apoio dunha identidade política asociada ao moderno estado-nación de Filipinas, que levou a unha ampla campaña de liberdade política, social e económica en Filipinas. Isto xurdiu gradualmente dende diversos movementos políticos e armados ao longo de gran parte das Indias Orientais Españolas, mais o concepto foise fragmentando e hoxe é incompatible coas definicións contemporáneas de tal nacionalismo, como consecuencia de máis de tres séculos de dominio español. Estes movementos caracterizáronse polo repunte de sentimentos e ideais anticolonialistas que alcanzaron o seu cumio a finais do século XIX dirixidos principalmente polas elites educadas, ora peninsulares e insulares, ora nativas (indio). Isto serviu como columna vertebral da primeira revolución nacionalista en Asia, a Revolución filipina de 1896. O concepto moderno máis tarde actualizaríase plenamente co inicio dun estado filipino coas súas fronteiras contemporáneas despois de que os Estados Unidos lle outorgasen a independencia polo Tratado de Manila de 1946.
Galegos no Brasil
Os galegos no Brasil son os inmigrantes galegos, e os seus descendentes, que se asentaron no Brasil. No ano 2016, eran 47 753 habitantes, concentrados principalmente nas cidades de Río de Xaneiro e São Paulo.
A inmigración galega no Brasil foi un dos fluxos migratorios máis importantes da historia do país, constituíndo a maioría dos inmigrantes españois nese país. Os galegos emigraron entre os séculos XIX e XX, fuxindo da fame, a falta de traballo, as presións políticas e na procura de progreso social, sendo a segunda maior comunidade de galegos no estranxeiro, só por detrás da Arxentina.
América do Sur ten o meirande número de descendentes de galegos fóra de España. Varios millóns de persoas en América do Sur son descendentes de inmigrantes galegos, a maioría na Arxentina, Venezuela e o Brasil. No Brasil, especialmente no nordeste, a xente cunha complexión delgada, de ollos azuis ou claros e de pelo claro son chamados galegos,  mesmo sen ser descendentes reais, xa que un gran número de galegos se asentou nesa rexión a comezos do século XX.
Ceca de Ticinum
A ceca permaneceu en actividade ata a súa clausura por Constantino en 326 como ceca imperial. Os ostrogodos instalaron na mesma cidade unha nova ceca, que estendeu a súa existencia ata o século XV, coñecida xa como ceca de Pavía.
Marcas de ceca
A ceca de Ticinum tivo unha cantidade variable de obradoiros ou oficinas monetais, e en tempos de Probo (276-282) chegou a contar con ata seis. Algunhas das súas marcas de ceca son as seguintes:
Derradeiro período de anarquía militar: emperadores ilirios (274-285)
Coa morte de Galieno (253-268), elixiuse o primeiro dos chamados emperadores ilirios, Claudio II o Gótico (268-270), que procedía das zonas ilirias. Claudio dedicouse a frear as incursións godas e finou en Sirmium en 270, no centro da fronte iliria, por causa da peste que asolou Iliria naquela época. Sucedeuno outro militar desta rexión, Aureliano (270-275), cuxo primeiro obxectivo foi repeler unha nova incursión de alamanos, marcomanos e xutungos, que invadiran Italia en 270-271. Xurdiu daquela a necesidade de manter un obradoiro de moeda imperial no centro do val do Po, a ceca de Mediolanum, que se establecera xa na época de Galieno. Logo Aureliano concentrouse na reunificación do Imperio, primeiro reconquistándolle o reino de Palmira a Zenobia entre 271 e 273, e despois o Imperio das Galias, gobernado por Tétrico (271-274). A fazaña foi tan exitosa que lle foi concedido o título de Restitutor orbis. A partir destes acontecementos, levouse a cabo unha reforma monetaria en 274, que supuxo o pechamento da ceca de Mediolanum e o traslado dos seus equipamentos e do seu persoal a Ticinum, onde se estableceu a nova ceca.
As cuñaxes nesta nova ceca mantivéronse con continuidade baixo Marco Claudio Tácito (275-276), o seu irmán Floriano (276), Marco Aurelio Probo (276-282), Marco Aurelio Caro (282-283) e este cos seus fillos Numeriano e Carino (283-285).
De Diocleciano á segunda tetrarquía (285-306)
A importancia estratéxica da nova ceca de Ticunum convenceu a Diocleciano (284-305) da conveniencia de mantela en funcionamento dentro da nova organización monetaria do imperio, e despois durante todo o período tetrárquico. Na época de Diocleciano, a ceca contaba con dúas oficinas ou obradoiros —das seis que chegara a ter—. A partir do ano 300 pasou a ter tres, e desde 322 catro obradoiros, ata o seu pechamento definitivo en 326.
Emisións da Guerra Civil (306-324)
Coa morte de Constancio I Cloro (305-306), o sistema tetrárquico entrou en crise e o fillo ilexítimo do defunto emperador, Constantino, foi proclamado emperador (306-337) polas tropas,  en competencia co lexítimo herdeiro, Severo. Poucos meses despois, Maxencio (306-312), fillo do antigo augusto Maximiano (286-305), fíxose aclamar pola Garda Pretoriana, restablecendo o principio dinástico.
As guerras civís romanas que seguiu duraron case dúas décadas, de 306 a 324, e provocou o estoupido dun longo conflito entre numerosas faccións de pretendentes ao trono imperial en diferentes partes do Imperio, do que Constantino saíu triunfante. Deste xeito logrouse reunir o poder imperial en mans dun único monarca, logo da época da Tetrarquía.
Neste período a ceca de Ticinum permaneceu en actividade, e na década de 310 Constantino fixo cuñar nela, á parte das moedas circulantes, moedas de prestixio ("medallóns") de gran tamaño en prata e en ouro en conmemoración das súas vitorias militares, que probablemente se entregasen aos mandos militares simpatizantes do cristianismo. Mais ao finalizar a guerra, Constantino determinou a súa clausura en 326. O motivo do seu pechamento foi similar ao que provocou a súa apertura: o traslado cara a oriente do seu persoal e do seu equipamento, co obxecto de conformar a nova ceca de Constantinopla.
Emisións ostrogodas
Tras a caída de Roma en mans bizantinas, Pavía seguiu a ser a única ceca baixo o control dos ostrogodos. Desta época datan algunhas siliquas de prata cuñadas na ceca polo derradeiro soberano ostrogodo, Teia, finado en 552.
Luis Jacobo Álvarez Rodríguez
Luis Jacobo Álvarez Rodríguez, máis coñecido como San Luis, nado en Vigo o 18 de febreiro de 1930 e finado ibídem o 15 de xuño de 1997, foi un pintor paisaxista urbano galego.
Traxectoria
miniatura|Placa da Rúa Pintor San Luis. Foi fillo do farmacéutico Jacobo Álvarez Varela e de Luz Rodríguez Novoa. Tivo de profesor de debuxo a Maximiliano Vidales Espinosa. Estudou a carreira de Filosofía e exerceu a docencia. Dedicouse en exclusiva á pintura desde 1957. Fixo viaxes de estudos a Madrid, París e Roma. Pintou as prazas e rúas de Vigo. Foi retratista e costumista e amante do detalle. Tiña unha pincelada traballada e empregaba cores intensas.
Casou con María Victoria Ruiz de Ojeda e foron pais de tres fillos: José Ignacio, Luis Jacobo e María Victoria Álvarez Ruiz de Ojeda.
Recoñecementos
Unha rúa da súa cidade leva o nome de Pintor San Luis na súa memoria.
Sordello
Sordello da Goito ou Sordel de Goit (tamén Sordell) foi un trobador italiano da escola poética provenzal do amor cortés. Nacido en Goito, preto de Mantua, no século XIII.
Traxectoria
Estivo na Península Ibérica entre 1237 e 1242, nas cortes de Afonso IX de León, Fernando III de Castela e Xaime I de Aragón. Pasou á corte de Carlos de Anjou, a quen acompañou na expedición a Italia (1265) para tomar posesión do Reino de Sicilia, e formar parte das batallas de Benevento e de Tagliacozzo.
Foi recompensado con varios feudos e castelos en pago dos seus “grandia, grata et acepta servitia”.
Descoñécese a data da súa morte, pero estes feudos pasaron a poder doutro cabaleiro da corte en 1269, polo que puido se falecer nese ano.
Obras
É autor dun longo poema didáctico, Ensenhamen (ou Documentum honoris) e dunhas corenta composicións menores, entre elas Planh per Blancata, que é unha crítica e sátira de varios soberanos contemporáneos.
Aparicións en obras doutros autores
Sordello ten unha notable aparición no canto sexto do Purgatorio da A Divina Comedia, a obra do poeta florentino Dante Alighieri.
Tamén aparece en Molloy e Malone morre, dúas novelas do autor irlandés Samuel Beckett, nos Cantos de Ezra Pound e na novela Nocturno de Chile de Roberto Bolaño.
Protagoniza a ópera Sordello, de Temistocle Soleira e Antonio Buzzi.
Mosteiro de San Cibrán de Cálago
miniatura|dereita|Escudo do Concello de Vilanova.
O mosteiro de San Cibrán de Cálago foi un mosteiro da Alta Idade Media, derruído e reconstruído en diversos momentos históricos ata rematar desaparecendo a principios do século XX. Hoxe, o único resto que se conserva in situ é unha parte do campanario, que dá nome ó lugar: Campanario. Esta torre está situada no lugar de Cálago, hoxe incluído no centro urbano de Vilanova de Arousa, e aparece representada no escudo do concello, como símbolo de identidade da vila.
Historia
O mosteiro foi fundado no século VII por San Froitoso no contexto da expansión do cristianismo na Idade Media. Nun documento do ano 846 descríbese como xa existente, pois nesa data dóase o mosteiro ó abade Viliato e 16 monxes que obedecían alí a regra de San Bieito.
No ano 884 foi arrasado durante os ataques na costa galega dos viquingos normandos, e consta que foi reconstruído. Nun documento do ano 929, Afonso IV de León e Galiza, o Monxe, fai doazón ó abade André e ós monxes do mosteiro dos beneficios dunhas salinas próximas. Foi arrasado de novo no ano 997 polas tropas de Almanzor, na mesma expedición na que chegou a saquear a cidade de Santiago de Compostela e a Basílica construída por Afonso II o Casto no 899.
No ano 1114 está documentada na Historia compostellana a doazón que fai Ramiro Muñiz á Catedral compostelá da vila e igrexa de Caleiro (hoxe, unha das parroquias de Vilanova) e do mosteiro de Cálago, así como outras propiedades na actual Comarca do Salnés, o que implica que se tratara dun edificio de nova construción pero mantendo a advocación. Posteriormente, o mosteiro pasou a pertencer á Catedral compostelá e logo a San Martiño Pinario, como priorado.
Antonio López Ferreiro (1837-1910) escribe que no seu tempo aínda se conservaban en pé algunhas partes da igrexa. O Museo de Pontevedra conserva nos seus fondos dous debuxos de Ramón Fontenla, datados en 1905, dunhas pezas que había na entrada ó cemiterio e da ábsida da igrexa; así como unha fotografía de Francisco Zagala (datada en 1906) da ábsida, xa en ruínas.
Suponse que a igrexa se situaba no terreo que hoxe ocupa o cemiterio municipal (a pouco máis de 100 metros ó norte da Torre de Cálago), constando nos rexistros parroquiais canto tiñan que satisfacer os veciños para ser enterrados no interior ou no adro da igrexa. O terreo comprendido entre o cemiterio e a Torre segue baleiro nos primeiros anos do século XXI.
Xeración Illada
A Xeración Illada é o nome dun grupo de escritores en lingua galega, nados principalmente entre finais da década dos cincuenta e principios dos oitenta. Estes autores practican distintos xéneros literarios (ensaio, narrativa, poesía, banda deseñada...) e, á parte das súas publicacións individuais, teñen como medio de expresión común a Revista Inviable, publicación periódica dixital fundada en Ourense en marzo do 2020 por Jorge Emilio Bóveda (creador do termo "Xeración Illada"), Eladio Medel e Francisco Javier Fontenla. Ademais dos fundadores da revista, a Xeración Illada inclúe outros moitos membros, como Ramón Caride, David Gándara, Xerardo Méndez, Carlos Rego e un longo etcétera, todos eles colaboradores da devandita revista. O nome do grupo fai referencia ao relativo "illamento" dos seus membros antes de formar unha fronte común coa fundación da revista Inviable.
Mosteiro de San Cibrán de Cálago
Recuperación
A tarefas de prospección xeofísica, con xeorradar, e as catas realizadas ata agora puxeron en evidencia a presenza a escasa profundidade de restos castrexos (unha vivenda de 6 metros de diámetro), algunhas pezas de bronce (entre os que se conta o que parece ser unha pulsera) e restos de cerámica tardorromana, con exemplos procedentes de fóra de Galicia, o que indicaría a práctica de comercio marítimo. Así mesmo, en 2020 atopouse na zona sur unha tumba de inhumación de cronoloxía altomedieval, entre os séculos V e VI d.C. . Baixo a tumba atopáronse estruturas arqueolóxicas e un cuncheiro.
Polo de agora -ata maio de 2022-, estas prospeccións non evidenciaron ningún vestixio do mosteiro.
Variante Espiritual do Camiño Portugués
miniatura|dereita|Vilanova como parte integrante do Camiño de Santiago. En 2012 a Mancomunidade do Salnés deseñou a Variante Espiritual do Camiño Portugués, unha vía alternativa ó Camiño de Santiago Portugués que une Pontevedra con Vilanova de Arousa, pasando polos mosteiros –e de aí o nome de Variante Espiritual- de Poio, A Armenteira (en Meis) e o de Cálago, en Vilanova. Desde aquí pode retomarse o itinerario tradicional do Camiño Portugués en Pontecesures, ben a pé por Vilagarcía de Arousa e Catoira, ou ben en barco dentro da chamada Ruta do Mar de Arousa, que une por mar os diferentes concellos de ámbalas dúas beiras da ría de Arousa con Pontecesures.
Ruta do Padre Sarmiento
Do mesmo xeito, a Ruta do Padre Sarmiento atravesa Vilanova e pasa a carón das ruínas da Torre de Cálago. Trátase tamén dun itinerario alternativo do Camiño Portugués desde Pontevedra ata Pontecesures, bordeando pola costa todo o Salnés (Poio, Sanxenxo, O Grove, Meaño, Cambados, A Illa, Vilanova e Vilagarcía). Pretende reproducir o itinerario da peregrinación que realizou o Padre Martín Sarmiento en 1754 desde Pontevedra a Santiago na súa Viaxe a Galicia, á vez que potenciar o turismo polos concellos do Salnés.
Ricardo González Gómez
Ricardo González Gómez, nado en Ourense o 11 de novembro de 1975, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Estudos de Bioloxía e un MBA. Director comercial. Foi elixido concelleiro de Toén polo PPdeG nas eleccións municipais de 2015 e foi primeiro tenente alcalde. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía e foi elixido alcalde con maioría absoluta, que mantivo nas municipais de 2023.
Hemistiquio
Denomínase hemistiquio á cada unha das metades ou fragmentos que forman parte dun verso composto. Os hemistiquios van separados por unha pausa o cesura. En galego, a partir de doce sílabas métricas, os versos son compostos e polo tanto están divididos en hemistiquios.
Galegos en Francia
Os galegos en Francia son os inmigrantes galegos, e os seus descendentes, que se asentaron en Francia. No ano 2016, eran arredor de 18 000 habitantes. A inmigración galega en Francia formou unha das maiores comunidades de galegos en Europa, sendo a segunda maior diáspora galega nun país europeo, só por detrás de Suíza. Francia ocupa o oitavo lugar do mundo con máis presenza galega, por diante doutros países europeos como Alemaña ou o Reino Unido.
Hemistiquio
Por exemplo, os versos alexandrinos están compostos por dous hemistiquios de sete sílabas cada un.
Galegos en Francia
Historia
Historicamente, Galicia foi un exportador neto de poboación para o resto de España e a inmigración galega foi masiva entre finais do século XIX e comezos do século XX. Entre 1900 e 1981, a saída neta de persoas de Galicia foi de máis de 825 000. Tamén tivo un factor importante a guerra civil española, a caída da Segunda República Española e a chegada de Francisco Franco ó poder. Isto motivou unha nova onda de emigración cara a fóra de Galicia a outros países europeos, sobre todo a Francia, Suíza, Alemaña e, en menor medida, no Reino Unido.
Casco antigo de Ávila e igrexas extramuros
A Cidade Vella de Ávila e igrexas extramuros é un conxunto histórico da española cidade de Ávila, declarada Patrimonio da Humanidade.
Descrición
O conxunto inclúe edificios relacionados de orixe medieval da cidade española de Ávila, na comunidade autónoma de Castela e León. Inclúe a zona antiga da cidade, pechada pola muralla, e unha serie de igrexas fóra do recinto. Declarouse Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1985.
Dólar de prata da Declaración de Dereitos
O dólar de prata da Declaración de Dereitos é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1993 e cuñada polas Casas da Moeda de San Francisco e de Denver.
Esta moeda foi autorizada pola Lei 102-281, do 13 de maio de 1992, pola que se dispuxo a emisión dunha serie de moedas para conmemorar as dez primeiras emendas da Constitución dos Estados Unidos, coñecidas como Carta ou Declaración de Dereitos, e para salientar o papel exercido por James Madison para a súa adopción.
Xunto coa moeda dun dólar de prata, as moedas que completan a serie conmemorativa ao abeiro da mesma lei son a de cinco dólares de ouro e a de medio dólar, de cobre revestido con níquel.
Deseño
No anverso da moeda, deseñado e gravado por William Krawczewicz e Thomas D. Rogers, represéntase un busto do Pai Fundador e cuarto presidente dos EEUU James Madison cara á dereita, xunto co seu nome. Completan as lendas os lemas IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") e LIBERTY ("Liberdade"), característicos das moedas estadounidenses, e tamén figura no anverso a data de emisión da moeda.
Pola súa banda, o reverso, obra de Dean McMullen e Thomas D. Rogers, reproduce a fachada principal do edificio da residencia familiar de Madison en Montpelier, Virxinia, e debaixo a palabra MONTPELIER. Este motivo do reverso está rodeado polas lendas alusiva ao nome do país e ao valor facial da moeda, así como o lema E PLURIBUS UNUM.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión deste dólar conmemorativo prevía unha tiraxe máxina de 900.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Denver na súa versión estándar, en tanto que a Casa da Moeda de San Francisco se encargou da cuñaxe das moedas con acabamento especial (proof). A emisión foi presentada e posta ao dispor do público o día 22 de xaneiro de 1993.
A súa produción foi de 98.383 moedas na súa condición estándar e 534.001 en versión proof, o que fai un total de 632.384 exemplares.
Este dólar conmemorativo comercializouse aos prezos de 27 dólares en condición estándar e 29 en versión proof. Consonte a lei que autorizou esta emisión, os beneficios acadados coa súa comercialización foron destinados ao James Madison Memorial Fellowship Trust Fund, para o fomento do ensino e do estudo da Constitución dos Estados Unidos.
Auca
miniatura| El mundo al revés: unha auca en [[Lingua castelá|castelán do século XIX. Aínda que as aucas son típicas de Cataluña, e en catalán, tamén se fixeron en castelán en imprentas de Barcelona e Madrid.]] Unha auca é un xénero de historia en imaxes desenvolvido principalmente en Cataluña. O plural de auca en catalán é auques.
Descrición
A auca estivo presente noutras partes de España, aínda que era popular principalmente en Cataluña. Ten unha estrutura algo semellante á dos cómics, dos que é precursora, pero aìnda ten unha estrutura máis ríxida. A auca ten un número de imaxes que se poden dividir uniformemente por 4 (normalmente 48, o mesmo que as casiñas do xogo da auca, distinto do xogo do ganso ou da oca que adoita ter 63), todas as imaxes son do mesmo tamaño, caben todas nunha páxina e hai un pequeno fragmento de texto, chamado rodolí debaixo de cada imaxe, normalmente en lingua catalá e desde o século XIX tamén rimaba.
Historia
A auca comezou como un xogo de cartas con cartos. As cartas posibelmente tamén se empregasen para adiviñar, a xulgar polas imaxes que apareceron inicialmente nelas - a Lúa, o Sol, estrelas e animais, entre eles un ganso, que deu nome ao xogo - auca significa "ganso" en dialectos noroccidentais do catalán (oca no catalán estándar moderno). A auca máis antiga que se conserva foi creada por Pere Abadal en 1670 en Moià. O xogo estivo prohibido ao longo dos séculos XVII e XVIII, o mesmo que o xogo da auca, e aos poucos converteuse nunha forma de arte na que todas as imaxes aparecían nunha mesma páxina e tiñan un tema unificador, inicialmente artes, manualidades, xogos infantís e animais.
No século XIX a auca alcanzou o seu pico artístico e converteuse nunha completa forma de arte e nicho editorial. Os temas das historias de auca foron máis variados e incluíron historia, biografía, historias morais tradicionais e fábulas. Foi entón cando o texto debaixo das imaxes tomou a forma de dúas liñas rimadas. Os artistas de auca máis importantes daquela foron os barceloneses Josep Piferrer e Ignasi Estivill e os valencianos Agustí Laborda e Ildefons Mompié.
A finais do século XIX o xénero da auca comezou a decaer. Moitas aucas novas simplemente repetían temas antigos. Nese momento, porén, as aucas foron levadas a Madrid, onde se coñeceron e acolleron ben. Produciuse unha serie de aucas castelás chamadas Aleluya con temas das festas católicas.
No século XX e mesmo no XXI a auca seguiu sendo un xeito de expresión catalán único. Aucas máis novas están sendo producidas regularmente por artistas cataláns, incorporando estilos artísticos máis novos, pero mantendo a forma establecida de 48 imaxes con dúas ou catro liñas de texto rimado.
Ángel Temiño Sáiz
Ángel Temiño Sáiz, nado en Sarracín (Burgos) o 17 de setembro de 1910 e finado no mesmo concello o 20 de setembro de 1991, foi un eclesiástico español, foi bispo de Ourense.
Traxectoria
Fillo do labrego e contratista Eladio Temiño Rebollo e Dolores Sáiz Espiga. Aos dez anos ingresou no Seminario menor de san José (Burgos). Logo de obter os gras de Bacharel, Licenciado e Doutor na Facultade de Filosofía no Seminario Maior (Burgos), que servía de Universidade Pontificia de san Jerónimo, trasladouse a Roma, onde se licenciou en Teoloxía na Pontificia Universidade Gregoriana (1934). Ese ano recibiu o subdiaconado (15 de xullo), diaconado (22 de xuño) e presbiterado (29 de xullo), na igrexa do Gesù.
O 4 de xullo de 1935 doutorouse en Teoloxía cunha tese sobre o teólogo Bartolomé Torres. O 29 de maio de 1937 conseguiu a licenciatura en Ciencias Eclesiásticas Orientais, logo de estudar os cursos 1935/36 e 1936/37 no Pontificio Instituto Oriental (Roma).
Actividade sacerdotal
O 4 de xuño de 1937 regresou a España, en plena Guerra Civil. Foi destinado á fronte, con vinte e seis anos, como capelán do Corpo de Exército de Galicia, co grao de alférez. Ao rematar a guerra foi nomeado capelán auxiliar dos Establecementos Provinciais de Beneficencia e consiliario dos Mozos de Acción Católica, e delegado de Educación Popular (1945-1951). Dende 1940 impartiu clases de: Latín, Psicoloxía experimental, Historia natural, Historia da Filosofía, Hebreo, Teoloxía Dogmática e Estudos Orientais no seminario metropolitano de san Jerónimo (Burgos).
O 24 de maio de 1947 tomou posesión como cóengo da catedral de Burgos. Foi capelán do Hospital provincial.
Falecemento
Faleceu en Sarracín, a localidade na que nacera 81 anos antes, vítima do cancro. O seu cadáver foi trasladado a Ourense, onde foi soterrado.
Slogan
O slogan é unha frase simple, curta, orixinal e impactante que acompaña ao logotipo ou á marca, dando a coñecer o atractivo desta mediante numerosos recursos estilísticos como a onomatopea. Este, debe mostrar os beneficios principais que o diferencian doutras marcas ou produtos e crear no consumidor unha necesidade de compra.
A finalidade principal do slogan é perdurar o máximo tempo posible na mente do consumidor.
Descritivo
Os slogans descritivos levan a cabo unha descrición das características ou vantaxes dun produto, servizo ou marca.
En forma de orde
Este tipo de slogans adoitan ser moi útiles debido ao seu carácter de transmisión dunha orde directa e concreta.
Emocional
Os slogans emocionais, tamén coñecidos como "slogans persuasivos", buscan conmover ao espectador e encamiñalo á compra dun ben ou servizo guiado polos seus sentimentos e emocións.
A súa finalidade é que o público cree un lazo ou asociación sentimental coa marca.
Co nome da marca
Este tipo de slogans contribúen a reforzar o recordo da marca na mente do consumidor debido á súa alusión expresa, unha característica que aumenta a efectividade do mesmo.
Pinus contorta
Pinus contorta é unha árbore conífera do oeste de América do Norte. É común preto da costa oceánica e en bosques de montaña secos da zona subalpina, pero é raro en bosques temperados húmidos das terras baixas. Como todos os piñeiros (membros das especies do xénero Pinus) é de folla perenne.
Descrición
Dependendo da subespecie, Pinus contorta crece como un arbusto ou unha árbore. A forma arbustiva é un krummholz (forma deformada subártica ou subalpina) de aproximadamente de 1 a 3 m de altura. A forma de árbore delgada e de copa estreita pode medrar ata os 40-50 m e acada os 2 m de diámetro á altura do peito dun home. A subespecie murrayana é a máis alta. A copa é redondeada e a parte superior é aplanada. En bosques densos, a árbore ten unha copa delgada, e cónica. A formación de árbores xemelgos é común nalgunhas poboacións da Columbia Británica. As pólas elásticas dirixense cara arriba ou colgan e son difíciles de romper. As pólas están cubertas de curtos brotes que son doados de arrancar.
O nome de especie é contorta debido aos piñeiros dobrados e retortos que se encontran en zonas costeiras así como polas follas aciculares retortas. P. contorta subsp. latifolia hibrida co moi relacionado Pinus banksiana.
A codia de P. contorta latifolia é delgada, escamosa e marrón cincenta. A da forma costeira (P. c. contorta) é algo grosa e parecida a cortiza, fisurada en cadrados. Algúns P. c. latifolia aparecen a alturas baixas e teñen características parecidas ás formas costeiras, incluíndo a codia.
A subespecie murrayana pode vivir séculos e no parque de Yellowstone sábese que algúns P. contorta latifolia viviron 300 anos.
Follas
miniatura|As follas son de 4 a 8 cm de longas, dispostas en feixes de dúas, alternadas sobre as ramiñas. Os conos femininos son de 3 a 7 cm de longo con escamas de extremos agudos. Os gromos teñen forma oval e son marróns avermellados e dunha lonxitude de 20 a 30 mm. Son bicudos, lixeiramente rotados e moi resinosos. O crecemento de primavera empeza en tempo benigno en abril e o crecemento anual complétase a inicios de xullo. As follas aciculares ou acículas son escuras e principalmente brillantes, agudas e de 4 a 8 cm de longo e de 0,9 a 2 mm de ancho. O bordo da acícula ten dentes de serra suaves ou fortes. As acículas aparecen en pares sobre curtas ramiñas e rotadas sobre os eixes lonxitudinais dos brotes. En Alberta por riba dos 2000 m, teñen feixes de 1 a 5 acículas. Unha poboación cunha alta proporción de feixes de tres acículas vive no Yukón. As acículas viven como media de catro a seis anos, cun máximo de 13 anos. A follaxe do P. c. latifolia é verde amarelada en comparación do P. c. contorta, que é verde escura.
Piñas
Moitas poboacións da subespecie das Montañas Rochosas P. contorta subsp. latifolia teñen conos serotinos. Isto significa que os conos están pechados e deben ser expostos a altas temperaturas, como as dos lumes forestais, para que se abran e liberen as sementes. A variación entre as subespecies neste carácter correlacionouse cos lumes forestais e os ataques do escaravello Dendroctonus ponderosae. Os conos da subespecie da costa do Pacífico P. contorta subsp. contorta son tipicamene non serotinos, e os da subespecie do Pacífico de terra adentro P. contorta subsp. murrayana son completamente non serotinos.
Distribución
Pinus contorta vive desde os bosques de montaña secos superiores ata a rexión subalpina do oeste de América do Norte. Pode encontrarse no lado oeste da Cordilleira das Cascadas, no interior da Columbia Británica e nas Montañas Rochosas de Alberta, excepto en sitios demasiado altos e secos. Pode tolerar ambientes relativamente hostís como rochas volcánicas a grande altura do centro de Oregón (por exemplo, no lago Cráter) e os solos delgados das ladeiras leste das Cascadas. Máis ao sur a especie pode encontrarse a grandes alturas de ata 3.350 m sobre o nivel do mar, especialmente no sur de Colorado. É raro nos bosques temperados húmidos das terras baixas. O piñeiro costeiro pode encontrarse en solos moi infértiles das rexións costeiras desde o sur de Alasca ao norte de California.
As subespecies latifolia e contorta poden encontrarse mesturadas (e aparentemente hibridadas) ao norte de Puget Sound. A subespecie murrayana, menos dependente do lume pode encontrarse nas montañas do norte de California e mesturada con contorta en Oregón. Pinus contorta pode encontrarse no bosque de piñeiros de cono pechado da costa de California.
Ecoloxía
Pinus contorta é unha especie dependente do lume, e necesita incendios para manter poboacións sas de diversas idades. A fina codia que ten minimiza a súa defensa contra o lume, aínda que a calor do lume fai que se abran os conos e liberen as sementes. Isto permite que a especie se rexdenere e manteña o seu lugar no hábitat boscoso. Por outra parte, non lle vai moi ben en bosques ateigados de árbores porque as outras especies son máis tolerantes á sombra, aínda que algúns (por exemplo os abetos) son máis susceptibles ao lume.
O réxime de lume natural destas especies está determinado principalmente polo clima. Os lumes ocorren xeralmente despoois de anos de seca. Os bosques nas rexións montañosas superior e subalpina experimentan moita humidade no inverno pola neve. Os lumes infrecuentes pero graves dominan esta especie. miniatura|upright=1.04|Un grupo de conos masculinos cheos de pole no [[Monte de San Antonio]]
O fungo Suillus tomentosus produce estruturas especializadas chamadas ectomicorrizas tuberculadas coas raíces de Pinus contorta var. latifolia. Estas estruturas é onde se localizan bacterias fixadoras do nitróxeno que contribúen a fixar unha canidade significativa de nitróxeno para a árbore e permiten que estes piñeiros colonicen sitios pobre en nutrientes.
Ameazas
Un estudo publicado en 2011 concluíu que Pinus contorta podería experimentar reducións significativas na súa distribución debido ao cambio climático a finais do xéculo XXI.
Como especie invasora
Pinus contorta é considerada unha especie invasora grave en Nova Zelandia, xunto con outras especies norteamericanas de piñeiros. Está na lista do National Pest Plant Accord e está prohibida a súa venda, propagación comercial e distribución.
Subspecies
Hai catro subespecies de Pinus contorta e dunha delas ás veces considérase que hai dúas variedades. Ás veces, as subespecies son tratadas segundo o rango de variedade.
Usos
miniatura|upright|Pinus contorta subsp. murrayana preto do cume do [[Pywiack Dome no Parque Nacional de Yosemite.]]
Construción
Os indios nativos americanos usaban estas altas e rectas árbores para construír aloxamentos (Tipis, tendas ou lodges) na área das Montañas Rochosas, de onde se cre vén o nome que ten a árbore en Norteamérica, lodgepole pine. Os europeos utilizábanos para construír cabanas (lodges) de troncos. Os seus troncos aínda se usan en áreas rurais como postes, valados, madeira e leña. A resina do piñeiro costeiro foi utilizada historicamente como cola de pegar.
Alimento
Os indios nativos americanos comían a codia interna desta árbore para previr a inanición propia ou dos seus cabalos.
Medicina tradicional
Os pobos indíxenas do noroeste do Pacífico e de California usaban diferentes partes da planta aplicadas interna ou externamente como medicina tradicional para tratar varias doenzas. A goma do piñeiro costeiro usábase con propósitos medicinais e para mascar.
Cultivo
Pinus contorta cultívase como árbore ornamental pola industria horticultora. Nos viveiros cultívanse Pinus contorta subsp. contorta e Pinus contorta subsp. murrayana para o seu uso en xardíns tradicionais e silvestres (que serven de refuxio á vida salvaxe), e como pequenas seleccións de plantas nativas en paisaxismo natural. As variedades menores e cultivares do piñeiro costeiro tamén se utilizan en xardíns de testos (as árbores plántanse en testos ou contedores e non na terra), incluíndo grandes espécimes de bonsais.
Cultivares desta especie son:
Emblema
Este piñeriro é a árbore oficial da provincia de Alberta, Canadá.
120 Battements par minute
120 Battements par minute é un filme francés de 2017 dirixido por Robin Campillo e protagonizado por Nahuel Pérez Biscayart, Arnaud Valois e Adèle Haenel. O filme conta a hiatoria do activismo pola SIDA de ACT UP Paris na década de 1990 en Francia. Campillo e o coguionista Philippe Mangeot baseáronse nas súas experiencias persoais con ACT UP no desenvolvemento da historia.
Estreouse internacionalmente no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2017. En Cannes obtivo a aclamación da crítica e catro premios, incluíndo o Gran Premio. Foi escollido como candidato de Francia ó Óscar ó mellor filme internacional na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
A principios da década de 1990, un grupo de activistas pola SIDA asociados coa sección parisiense de ACT UP dedícase a realizar accións para loitar contra a epidemia da SIDA. Aínda que o goberno francés declaou a súa intención de apoiar os enfermos, a organización protesta en público pola súa inactividade, acusándoo de censurar e minimizar a loita contra a doenza. Cando a compañía farmacéutica Melton Pharm anuncia os seus plan de anunciar os resultados das súas investigacións nunha importante conferencia o ano seguinte, ACT UP invade as súas oficinas con sangue falso esixindo que os publique inmediatamente. Ao mesmo tempo, dentro da organización, os seus membros debaten as estratexias do grupo.
Nacionalismo estoniano
miniatura|300x300px|A [[bandeira de Estonia.]] O nacionalismo estoniano é a ideoloxía nacionalista que defende a nacionalidade dos estonianos e promove a súa unidade cultural. Refírese ao movemento ideolóxico que busca manter a identidade, a unidade e a autonomía en nome dunha poboación considerada por algúns dos seus membros como unha unidade cultural estoniana de poboación, cunha patria diferenciada, mitos e tradicións ancestrais compartidas, unha cultura pública, economía común e dereitos e deberes legais comúns para todos os membros.
Aparición da identidade nacional estoniana no século XIX
O nacionalismo estoniano xurdiu relativamente tarde, cando os pastores alemáns influenciados pola Ilustración europea comezaron a explorar a cultura dos labregos estonianos. Converteuse nun forte movemento cultural popular na segunda metade do século XIX a través do crecente acceso á educación.
Unha figura prominente no nacionalismo estoniano é o escriba Carl Robert Jakobson. A finais do século XIX, Carl Robert realizou grandes achegas financeiras centradas na restauración da cultura e a historia de Estonia. Financiou importantes reconstrucións da Escola estoniana Alexander. Porén, politicamente Jakobson foi malentendido e terxiversado, e encontrou pouco apoio entre os labregos.
Outra figura salientable na historia nacional de Estonia é a poeta estoniana Lydia Koidula, quen expresou as ideas de ter unha Estonia independente e soberana no século XIX. Lydia Koidula usou poesía para inspirar un renacemento cultural ao pobo estoniano e loitar por derrocar a inxustiza. Koidula morreu en Kronstadt o 11 de agosto de 1886, o día despois do aniversario número 366 de Madalena de Valois. Ela é considerada como unha heroína nacional, non só polos cidadáns de Estonia, senón tamén polos estonianos que viven en todo o mundo. A súa colección de poesía Emajõe Ööbik foi o segundo libro case en cada fogar estoniano a comezos do século XX, só despois da Biblia. Ela converteuse nun símbolo do renacemento cultural nacional de Estonia.
Primeira guerra mundial
Co colapso do Imperio Ruso, unha entidade política que abranguía organizacións políticas, comunitarias, culturais e profesionais, estabeleceuse en Talín a partir da iniciativa da Asociación de Progresistas de Estonia (abreviatura EPA). Esta entidade chamábase "Asemblea Provincial de Estonia" (Maapäev) e estaba liderada polo historiador Artur Vallner. O 28 de novembro de 1917, a Asemblea Provincial de Estonia declarou a Estonia un país independente.