cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Análise matemática
Desenvolvemento do cálculo infinitesimal en Europa
En Europa, na segunda metade do século XVII, Newton e Leibniz desenvolveron independentemente o cálculo infinitesimal. Ao longo deste século e do seguinte o cálculo infinitesimal medrou co estímulo das súas aplicacións, e así apareceron algúns tópicos da análise matemática coma o cálculo de variacións, as ecuacións diferenciais ordinarias, as ecuacións en derivadas parciais, a análise de Fourier, e as funcións xeratrices. Durante este período, aplicáronse as técnicas do cálculo infinitesimal para aproximar problemas discretos por continuos.
No século XVIII, Euler introduciu a noción de función para denotar unha expresión que involucra un ou varios argumentos (p.e. f(x) = sen(x) + x3). A análise real comezou a emerxer como disciplina independente cando o matemático bohemio Bernard Bolzano introduciu a definición moderna de continuidade en 1816. No século XIX, Cauchy axudou a asentar o cálculo infinitesimal nuns fundamentos lóxicos firmes coa introdución do concepto de sucesión de Cauchy. Tamén iniciou el a teoría formal da análise complexa. Poisson, Liouville, Fourier e outros máis estudaron as ecuacións en derivadas parciais e a análise harmónica. Coas contribucións destes e doutros matemáticos coma Weierstrass, foise conformando a idea moderna de rigor matemático, á vez que se fundaba a análise matemática (cando menos na súa vertente moderna).
A análise matemática moderna
dereita|miniatura|Definición de [[Karl Weierstrass|Weierstrass de límite: dado un ε>0 existe un δ>0 tal que para os valores que disten de p menos que δ, as súas imaxes pola función f distan de L menos que ε.]] A mediados do século XIX, Riemann introduce a súa teoría de integración. No último terzo deste século produciuse a aritmetizacíon da análise por Weierstrass, quen pensaba que o razoamento xeométrico era enganoso por natureza, o que o levou a introducir a definición rigorosa "épsilon-delta" de límite. Nese momento a preocupación dos matemáticos viña dada pola asunción da existencia dun continuo de números reais sen ter demostrado esa existencia. Dedekind reconstruíu entón os números reais empregando cortes de Dedekind, a través dos cales é creado cada número irracional para tapar cada un dos "ocos" existentes entre os números racionais, conformando dese xeito un conxunto completo: o continuo dos números reais. Arredor desta data, os intentos de refinar os teoremas acerca da integración de Riemann conduciron ao estudo do "tamaño" do conxunto de descontinuidades dunha función real.
Tamén comezáronse a construír exemplos patolóxicos de funcións, ás veces denominadas "monstros": funcións descontinuas en todo punto, funcións continuas pero non derivables en ningún punto, curvas que enchen o espazo etc. Neste contexto, Jordan desenvolveu a súa teoría da medida, Cantor desenvolveu o que hoxe en día coñécese como teoría intuitiva de conxuntos, e Baire probou o teorema da categoría de Baire. A comezos do século XX, formalizouse o cálculo infinitesimal empregando a teoría axiomática de conxuntos. Lebesgue resolveu o problema da medida, e Hilbert introduciu a noción de espazo de Hilbert para resolver ecuacións integrais. A idea de espazo vectorial normado estaba xa no aire, e foi nos anos vinte cando Banach creou a análise funcional.
Ramas da análise matemática
A análise matemática contén á súa vez os seguintes campos:
Batalla de Montjuïc (1641)
A Batalla de Montjuïc de 1641 foi unha batalla que se librou o 26 de xaneiro de 1641 na montaña de Montjuïc da cidade de Barcelona, sete meses máis tarde do levantamento popular coñecido como Corpus de Sang (7 de xuño de 1640).
A batalla é un dos episodios da Guerra dos Segadores e enfrontou as tropas catalás comandadas polo deputado militar da Generalitat Francesc de Tamarit, co apoio da cabalería francesa do duque de Bouillon, contra as tropas de Filipe IV de España comandadas por Pedro Fajardo de Zúñiga y Requesens, marqués de los Vélez. A batalla resolveuse cunha vitoria catalá contundente e o masacre das tropas españolas, que tiveron de fuxir ata Tarragona.
Johann Olav Koss
Johann Olav Koss, nado en Drammen (condado de Buskerud) o 29 de outubro de 1968 é un patinador de velocidade retirado noruegués. Gañou catro medallas olímpicas de ouro, incluídas tres nos Xogos de 1994 celebrados no seu país. Reside en Toronto, Canadá.
Traxectoria
Johann Olav Koss naceu en Drammen (Noruega). Converteuse no campión noruegués júnior en 1987, mais non puido competir nos campionatos do mundo en 1986 ou en 1987. En 1988 debutou como sénior no campionato do mundo de Alma-Ata, mais non logrou clasificarse para a final. O ano seguinte acabou oitavo no mesmo torneo, terminando segundo nos 1500 m. A súa revelación tivo lugar en 1990 cando gañou o Campionato do Mundo en Innsbruck, Austria. Nos seguintes catro anos gañou outros dous títulos mundiais (1991 e 1994), ademais de acabar segundo en 1993 e terceiro en 1992. Gañou o European Allround Championships en 1991 e acabou segundo nas tres seguintes edicións. Koss tivo un total de vinte e tres vitorias na Copa do Mundo, gañando catro títulos (1500 m en 1990 e 1991, e a combinada 5000/10 000 m en 1991 e 1994).
Koss debutou nos xogos olímpicos en 1992, rematando sétimo nos 5000 m, cindo días despois dunha cirurxía a causa dunha inflamación do páncreas. Recuperouse para obter a vitoria nos 1500 m só 0,04 segundos por diante do seu compatriota Ådne Søndrål e a prata nos 10 000 m por detrás do neerlandés Bart Veldkamp.
En 1994, último ano da súa carreira na patinaxe de velocidade, Koss destacou por gañar tres medallas de ouro nos Xogos Olímpicos celebrados en Noruega, gañando todas as carreiras con récords do mundo, dous deles imbatidos ata a chegada dos patíns clap. Pola súa actuación, foi nomeado deportista do ano pola revista Sports Illustrated xunto con Bonnie Blair. Ademais, recibiu o Oscar Mathisen Award en tres ocasións (1990, 1991 e 1994).
Trala súa carreira como patinador, Koss preparouse como médico na Universidade de Queensland en Australia. Foi nomeado embaixador de UNICEF e membro do Comité Olímpico Internacional (ata 2002). Casou coa política e empresaria canadense [[Belinda Stronach o 31 de decembro de 1999, mais divorciáronse en 2003.
En 2000, Koss fundou a organización humanitaria con base no Canadá Right To Play, que emprega o deporte e o xogo como ferramenta para o desenvolvemento da infancia e da mocidade nas áreas menos desenvolvidas do mundo. A organización opera en máis de vinte países, axudando máis dun millón de nenos cada semana e con apoios de máis de 620 membros en todo o mundo e máis de 14 900 adestradores voluntarios.
Casou coa súa esposa, Jennifer Lee, en Nova York o 23 de maio de 2009. Chelsea Clinton, amiga de Lee, foi unha das damas de honor. Lee é graduada no Harvard College, na Universidade de Oxford e na Harvard Business School, e unha antiga violoncellista que estudou en The Juilliard School. É neta de Kim Chung Yul, antigo primeiro ministro de Corea do Sur e xefe das forzas armadas coreanas durante a guerra de Corea. Lee é a cofundadora da empresa BRIKA que vende produtos de artesáns. Koss e Lee teñen catro fillos xuntos, Aksel, Annabelle, Andreas e Aleksander.
En novembro de 2009, despois de que o estadounidense Peter Mueller fose cesado como adestrado de Noruega por un comentario inapropiado contra un membro do equipo feminino, Koss foi nomeado adestrador xefe a pesar de non ter experiencia previa. O director deportivo Oystein Haugen dixo a Reuters que Koss fora unha revelación aínda que non tivese experiencia.
Koss completou un MBA na Joseph L. Rotman School of Management da Universidade de Toronto no Canadá. Recibiu doutoramentos honorarios por varias universidades (Universidade Brock, Universidade de Calgary, Vrije Universiteit de Bruxelas, Universidade de Agder). O 1 de xullo de 2015, Koss foi nomeado membro honorario da Orde do Canadá.
Nos Xogos Olímpicos de 2018, Koss foi incluído no proxecto "Olympians for Life" por empregar o deporte para facer un mundo mellor.
Look Who's Talking Now
Look Who's Talking Now é un filme estadounidense de 1993. É o terceiro e derradeiro título da triloxía que comezou con Mira quen fala en 1989. Está protagonizado por John Travolta e Kirstie Alley nos papeis de James e Mollie Ubriacco respectivamente.
Bajo Guadalentín
O Bajo Guadalentín é unha comarca da Rexión de Murcia, situada no curso baixo do río Guadalentín. A súa capital é Totana e a cidade máis poboada é Mazarrón.
Limita ao norte coa comarca do Río Mula, ao nordés coa Huerta de Murcia, ao leste co Campo de Cartagena, ao sur co mar Mediterráneo e ao oeste co Alto Guadalentín.
Euronews
Euronews é unha canle de televisión europea producida por EuronewsNBC e adicada integramente á información.
Características
Pódese recibir, vía satélite, en toda Europa e no norte de África, e, pola televisión por cable, en boa parte do mundo (102 países), en especial en Norteamérica. Euronews tamén se emite a través dalgunhas canles nacionais a certas horas do día. A través de acordos de distribución esta canle paneuropea pódese ver en máis de 120 países.
Euronews foi escollida pola Unión Europea (UE) para tratar temas relativos ás institucións da mesma - ten que consagrar polo menos unha décima parte do seu tempo de emisión respecto diso - e a Europa en xeral. Neste sentido ten unha misión de servizo público europeo, e recibe unha subvención anual de cinco millóns de euros.
O consorcio Euronews, fundado en 1992, reúne doce cadeas nacionais: RTVE (España), France Télévisions (Francia), RAI (Italia), RTP (Portugal), RTBF (Bélxica), TMC (Mónaco), YLE (Finlandia), ERT (Grecia), CYBC (Chipre) e ERTV (Exipto). A súa sede é Lión (Francia).
A idea de crear unha cadea europea de noticias xurdiu en 1991, cando a cobertura exclusiva da primeira guerra de Iraq pola cadea estadounidense de noticias CNN puxo de manifesto a hexemonía deste país e por conseguinte o atraso europeo no dominio da información televisiva internacional.
Outras cadeas uníronse ao proxecto: ArmNews.Eu (Armenia), CT (República Checa), ENTV (Alxeria), ERTT (Tunisia), PBS (Malta), RTÉ (Irlanda), RTVSLO (Eslovenia), RTR (Rusia), NTU (Ucraína), SSR-SRG (Suíza), TVR (Romanía) e TV4 AB (Suecia). A británica ITN participa no contido das emisións. A SECEMIE é a sociedade dona e produtora de Euronews, mentres que SOCEMIE, filial da anterior, é o operador.
As emisións empezaron o 1 de xaneiro de 1993. Emite en sete idiomas: español, italiano, francés, alemán, inglés, portugués (desde 1999) e ruso (desde 2001), vinte e catro horas ao día. Durante un ano emitiu tamén en árabe.
Información
Aínda que o idioma pódese cambiar, son as mesmas imaxes para todos os europeos. Os seus bloques informativos son de 30 minutos, e constan dos seguintes apartados:
Laza, Laza, Laza
Laza é un lugar da parroquia de Laza, no concello ourensán de Laza, na comarca de Verín. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 375 habitantes (191 homes e 184 mulleres), sete menos ca en 2010 (190 homes e 192 mulleres), e seis menos ca en 1999.
É a capital do concello, ao que dá nome.
Catro libros e cinco clásicos
Os Catro Libros e Cinco Clásicos son os libros canónicos do confucianismo.
Catro Libros
Os Catro Libros son textos clásicos chineses que amosan os valores e crenzas do Confucianismo. Foran escollidos por Zhu Xi na dinastía Song para usarse coma unha introdución xeral ao Confucianismo. Nas dinastías Ming e Quing, compuxeron o tallo do currículo oficial para o exame Imperial. Estes son:
As Casillas, Santa Mariña de Lagostelle, Guitiriz
As Casillas é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
A Poboanza
O topónimo galego A Poboanza pode referirse a:
Alesana Tuilagi
Alesana "Alex" Tuilagi, nado o 24 de febreiro de 1981, é un xogador de rugby samoano.
Traxectoria
Actualmente xoga nos Leicester Tigers na máxima competición de clubs en Inglaterra, a Aviva Premiership. Tamén ten xogado en numerosas ocasións (21 caps) coa selección de Samoa. Antes da súa etapa en Inglaterra xogou no Rugby Parma F.C. do Super 10 italiano.
A familia Tuilagi ten unha longa relación cos Leicester Tigers, de feito, os irmáns de Alesana Henry, Anitelia (Andy) e Fereti (Freddie) foron xogadores do equipo de Leicester, e os seus dous irmáns máis novos Vavae e Manu Tuilagi xogaron no partido amigable entre os Tigers e os Classic All-Blacks o 25 de maio do 2008.
Durante a súa etapa en Parma, onde xogou dúas tempadas entre o 2002 e o 2004, foi o segundo máximo anotador de ensaios da liga na tempada 2003–04 con 12 ensaios en total esa tempada, axudando ao seu equipo a chegar ás semifinais da liga italiana e da ParkerPen Shield. Debutou como internacional con Samoa no partido de clasificación para Copa do Mundo de Rugby 2003 xogado contra Fidxi en xuño do 2002.
Foi convocado para xogar na xira europea dos Pacific Islanders no 2006.
Satanismo
O satanismo é un amplo termo que se refire a un grupo de crenzas ideolóxicas e filosóficas. O satanismo inclúe unha asociación simbólica con Satanás ou unha admiración por el, a quen os satánicos ven coma unha figura inspiradora e liberadora. Estimouse que había 50 000 satánicos en 1990. É posíbel que agora haxa 100 000 satánicos no mundo. Aínda que a práctica pública do satanismo comezou coa fundación da Igrexa de Satán en 1966, existen precedente históricos: un grupo chamado o Ophite Cultus Satanas foi fundada en Ohio por Helbert Arthur Sloane en 1948.
Grupos satánicos que xurdiron despois da década de 1960 son moi diversos, mais dous grandes tendencias son o satanismo tradicional ou teísta e o satanismo ateísta. Os satánicos teístas veneran a Satanás coma unha deidade sobrenatural, véndoo non coma omnipotente senón máis ben coma un patriarca. En contraste, os satánicos ateístas consideran a Satanás coma un mero símbolo de certos trazos humanos.
Hai sinais de que as crenzas satánicas volvéronse máis socialmente toleradas. O satanismo agora está permitido na Royal Navy das Forzas Armadas do Reino Unido, a pesar da oposición dos cristiáns,  e en 2005, o Tribunal Supremo dos Estados Unidos debateu sobre a protección dos dereitos relixiosos dos reclusos do cárcere despois dunha demanda contra o problema que se presentou a eles.
Contexto histórico
esquerda|miniatura|Satanás en [[O paraíso perdido, ilustrado por Gustave Doré.]] Especialmente despois da Ilustración europea, algunhas obras, coma O paraíso perdido, foron tomadas polos románticos coma Lord Byron e descritas coma se presentasen o Satanás bíblico coma unha alegoría que representa unha crise de fe, o individualismo, o libre albedrío, a sabedoría e a iluminación. Esas obras efectivamente mostran a Satanás coma unha personaxe heroica, aínda que son menos abondosas si existen. George Bernard Shaw e Mark Twain (cf. Cartas dende a Terra) inclúen tales caracterizacións das súas obras moito antes de que os satánicos relixiosos tomaran a pluma. A partir de entón, Satanás e o satanismo comezaron a gañar un novo significado fóra do cristianismo.
Letonia no Festival de Eurovisión Júnior
Letonia fixo a súa primeira aparición no Festival de Eurovisión Júnior 2003.
Satanismo
Luciferismo
O luciferismo pode entenderse mellor como un sistema de crenzas ou credo intelectual que venera as características esenciais e inherentes que se fixan e comunmente dan a Lucifer. O luciferismo indentifícase adoito coma un credo auxiliar ou un movemento do satanismo, debido á identificación común de Lucifer con Satanás. Algúns luciferinos aceptan esta identificación e/ou consideran a Lucifer coma o "portador de luz" e o aspecto iluminado de Satanás, dándolles o nome de satánicos e o dereito a levar o título. Outros rexéitano, dando o argumento de que Lucifer é unha máis positiva e tolerante ca Satanás. Inspíranse nos mitos antigos de Exipto, Roma e Grecia, o gnosticismo e o ocultismo occidental tradicional.
Palladismo
O palladismo é unha suposta sociedade satánica teística. O nome de Palladio vén de Pallas e refírese á deusa greco-romana da sabedoría e o aprendizaxe.
Our Lady of Endor Coven
Our Lady of Endor Coven, tamén coñecido coma Ophite Cultus Satanas (escrito orixinalmente "Sathanas"), era unha seita satánica fundada en 1948 por Herbert Arthur Sloane en Toledo, Ohio. O grupo foi fortemente influenciado polo gnosticismo (especialmente o que se atopa no libro contemporáneo de Hans Jonas, The Gnostic Religion), e adorou a Satanás, o seu nome para Satanás (Cultus Satanas é unha versión latina de culto de Satanás). Satanás defínese en termos gnósticos coma a serpe no Xardín do Edén que revela o coñecemento do verdadeiro Deus a Eva. Iso chamouse a si mesmo "Ofita", é unha referencia á unha antiga seita gnóstica dos ofitas, coñecidos por adorar á serpe.
Satanismo ateísta
miniatura|dereita|O sixilo de Baphomet, a insignia oficial da Igrexa de Satán e do satanismo de LaVey. O satanismo LaVey é unha filosofía relixiosa fundada en 1966 por Anton LaVey, codificada na Biblia Satánica e supervisada pola Igrexa de Satán. As súas crenzas e filosofías están baseadas no individualismo, o egoísmo, o epicureísmo, a autodeificación e a autoconservación, e propágase unha visión do mundo da lei natural, o materialismo, o darwinismo social, lei de talión, e a humanidade coma animais nun mundo amoral. Os adherentes á filosofía describiron o satanismo coma unha relixión non-espiritual da carne, ou "... a primeira relixión carnal do mundo".
Contrariamente á crenza popular, o satanismo LaVey non implica un "culto ao diabo" ou adoración a deuses. É unha filosofía atea que afirma que "cada individuo é o seus propio deus [e que] non hai lugar para ningún outro deus". Os adherentes en lugar de ver o carácter de Satanás coma un arquetipo da soberbia, a carnalidade, a liberdade, a iluminación, a sabedoría, e dun cosmos que os satanistas perciben estar motivado por unha "forza evolutiva escura da entropía que imbúe toda a natureza e ofrece a unidade da supervivencia e propagación inherente a todos os seres vivos". Tamén serve coma un marco conceptual e unha proxección metafórica externa de [os satanistas] máis alto potencial persoal. Satanás (hebreo: שָּׂטָן satan, que significa "adversario") é visto coma un símbolo de desafío para o conservadorismo das principais correntes filosóficas e relixiosas, sobre todo as relixións abrahámicas, que ven a esta personaxe coma a súa antítese.
A Igrexa manifestou a súa contenda de que eles son a primeira relixión organizada formalmente en adoptar o termo "satanismo" e afirma que o satanismo e a "adoración de Satanás" non son congruentes. O termo "satanismo teísta" foi descrito coma "oxímoro", pola Igrexa e o seu sumo sacerdote. A Igrexa de Satanás rexeita a lexitimidade doutras organizacións que din ser satánicas, chamándoos o contrario dos cristiáns, pseudosatánicos e adoradores do diabo. Hoxe, a Igrexa de Satanás proclámase como a única representación auténtica do satanismo, e publica adoito materiais subliñando esta afirmación.
Os fundamentos das crenzas desta relixión sintetízanse en The Nine Satanic Statements, The Nine Satanic Sins, e The Eleven Satanic Rules of the Earth.
Acusacións de satanismo
Historicamente, algunhas persoas ou grupos foron especificamente descritas coma adoradores de Satán ou o Diaño, ou sendo devotas do traballo de Satán. A extensión destes grupos nas culturas europeas está en parte conectada coa importancia e significado de Satán dentro do cristianismo.
O Castro, Santa Mariña de Lagostelle, Guitiriz
O Castro é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
P versus NP
miniatura|250px|Diagrama das clases de complexidade considerando que P [[≠ NP. A existencia de problemas NP fóra de P e de NP-completo, baixo esta hipótese, estableceuna o teorema de Ladner. ]] O problema P versus NP é un dos principais problemas sen resolver na teoría da computación. Informalmente, a cuestión é se todo problema cunha solución que pode ser verificada rapidamente por un computador, tamén pode ser resolta rapidamente por un computador.
O termo informal “rapidamente” refírese á existencia dun algoritmo que resolva a tarefa nun tempo polinómico, é dicir, nun tempo que varía de forma polinómica en función do tamaño da entrada do algoritmo (oposto, por exemplo, ao tempo exponencial). A clase xeral de cuestións para as que un algoritmo ofrece unha resposta nun tempo polinómico denomínase "clase P" ou simplemente "P". Para algunhas cuestións, non se coñece xeito de atopar a resposta rapidamente, mais se se proporciona información sobre cal é esa resposta é posible verificala rapidamente. Esta clase de problemas para os que a solución pode verificarse en tempo polinómico denomínase NP, que se refire a "tempo polinómico non determinista".
Considérese o problema da suma de subconxuntos, exemplo dun problema que é fácil de verificar pero cunha resposta difícil de calcular. Dado un conxunto de enteiros, existe algún subconxunto non baleiro que sume 0? A resposta “si, porque o conxunto {−2, −3, −10, 15} suma cero” pode ser verificada rapidamente con tres sumas. Non se coñece ningún algoritmo que atope este subconxunto en tempo polinómico (si o hai en tempo exponencial, que consiste en 2n-n-1 intentos), pero o algoritmo existe se P = NP; xa que logo este problema está en NP (rapidamente verificable) mais non necesariamente en P (rapidamente resoluble).
Á parte de ser un importante problema en teoría da computación, unha proba en calquera sentido tería importantes implicacións en matemáticas, criptografía, busca de algoritmos, intelixencia artificial, teoría de xogos, procesos multimedia, filosofía ou economía.
Historia
Aínda que o problema P versus NP foi definido formalmente en 1971, houbo cuestións previas que incluían o problema, a dificultade de probalo e as consecuencias potenciais. En 1955 o matemático John Nash escribiu unha carta á NSA na que especulaba que descifrar un código suficientemente complexo requiriría un tempo exponencial en función da lonxitude da clave. Se se probase (e Nash era escéptico) implicaría o que hoxe se chamaría P ≠ NP, xa que unha clave proposta pode ser facilmente verificada en tempo polinomial. Outra mención ao problema subxacente aparece nunha carta de 1956 de Kurt Gödel a John von Neumann. Gödel preguntaba se un teorema (que agora se sabe que é co-NP-completo) podía ser resolto en tempo cuadrático ou tempo linear, e sinalaba unha das consecuencias máis importantes nese caso, que sería o descubrimento de que as demostracións matemáticas podían ser automatizadas.
Contexto
A relación entre as clases de complexidade P e NP estúdase na teoría da complexidade computacional, parte da teoría da computación que traballa cos recursos que se requiren durante o cálculo para resolver un problema dado. Os recursos máis comúns son o tempo (cantos pasos se precisan para resolver un problema?) e o espazo (canta memoria se precisa para resolver un problema?).
Nesta análise, requírese un modelo de computador para o que se vai analizar o tempo. Adoita considerarse que estes modelos son deterministas (dado o estado actual do computador e algunha entrada, só é posible que o computador realice unha acción) e secuenciais (realiza accións unha despois doutra).
Nesta teoría, a clase P consiste en todos aqueles problemas de decisión que poden resolverse nunha máquina determinista secuencial nunha cantidade de tempo que é polinómica en función do tamaño da entrada; a clase NP consiste en todos os problemas de decisión con solucións positivas que poden ser verificadas en tempo polinómico dada a información correcta, ou equivalentemente, con solucións que poden ser atopadas en tempo polinómico nunha máquina non determinista. Claramente, P ⊆ NP. A maior pregunta aberta na ciencia computacional teórica refírese á relación entre estas dúas clases: Nunha enquisa realizada en 2002 entre 100 estudosos, 61 crían que a resposta é non, 9 que é si e 22 estaban indecisos; 8 crían que a cuestión pode ser independente dos axiomas aceptados na actualidade e polo tanto imposible de probar en calquera sentido.
En 2012, 10 anos despois, repetiuse a mesma enquisa preguntando a 151 investigadores: 126 (83%) crían que a resposta é non, 12 (9%) crían que a resposta é si, 5 (3%) crían que a cuestión é independente dos axiomas aceptados na actualidade e 8 (5%) dixeron que non sabían, non lles importaba ou non querían que a resposta fose si ou que o problema fose resolto.
Solucións supostas
A pesar de que o problema P versus NP está xeralmente aceptado como sen resolver, moitos investigadores afeccionados ou profesionais reclaman ter solucións. Gerhard J. Woeginger ten unha listaxe, que en 2016 contiña 62 supostas probas de P = NP e 50 de P ≠ NP. En agosto de 2010 unha proba de P ≠ NP, de Vinay Deolalikar, investigador en HP Labs, recibiu atención en internet e na prensa, tras ser descrita como "[parece] ser un intento relativamente serio" de dos especialistas destacados. A demostración foi revisada por estudosos, e Neil Immerman, experto na área, sinalou dous erros posiblemente fatais na demostración. En setembro de 2010, informouse que Deolalikar estaba a traballar nunha expansión detallada do seu intento de demostración. Non obstante, as opinións expresadas por varios importantes científicos computacionais teóricos indican que a demostración nin é correcta nin é un avance significativo para entender o problema. Esta valoración deu lugar a un artigo en The New Yorker en maio de 2013 que consideraba o intento "completamente desacreditado".
Xusto Rodríguez Río
Traxectoria
Licenciouse en Filoloxía Hispánica na Universidade de Santiago de Compostela e posteriormente foi docente nos departamentos de Filoloxía Galega das universidades de Vigo e de Santiago de Compostela. No ano 2000 acadou o posto de técnico do Servizo de Normalización Lingüística da USC e dende o ano 2003 é responsable da Área de Terminoloxía desa universidade.
Chalcona
Propiedades químicas
As chalconas teñen dous máximos de absorción a 280 nm e 340 nm. A súa masa molecular é 208.26 g/mol, e a súa densidade 1,071 g/cm3.
Biosíntese
A chalcona sintetízase de forma natural nun grande número de especies de plantas seguindo a vía metabólica dos fenilpropanoides. A fenilalanina é primeiro transformada en ácido cinámico, que se transforma en ácido paracumárico que forma despois un tioéster co coencima A chamado 4-cumaroíl-CoA. Este último reacciona despois con 3 moléculas de malonil-CoA que acaban ciclándose e formando un segundo grupo fenilo, formando así a chalcona.
100px|fenilalanina   100px|ácido cinámico   130px|ácido paracumárico
ácido paracumárico + coencima A 4-cumaroíl-CoA
4-cumaroíl-CoA + 3 malonil-CoA   130px|chalcona + 4 CoA + 3 CO2
PAL: fenialanina amoníaco-liase, C4H : cinamato 4-hidroxilase, 4CL: 4-cumarato-CoA ligase, CHS : chalcona sintase.
A chalcona pode despois ser transformada por ciclación interna en flavonoide.
Síntese
As chalconas poden prepararse por condensación aldólica entre un benzaldehido e unha acetofenona en presenza de hidróxido de sodio como catalizador.
Esta reacción funciona sen necesidade de ningún solvente, polo que é unha reacción en estado sólido. Nun estudo investigando sínteses de química verde, as chalconas foron sintetizadas a partir dos mesmos materiais iniciais en auga a alta temperatura (de 200 a 350 °C).
Alternativamente, as chalconas substituídas foron sintetizadas por condensación mediada por piperidina para evitar reaccións laterais como condensacións múltiples, polimerizacións, e rearranxos.
Outras reaccións
Un exemplo é a redución de carbonilo da chalcona polo tributiltín hídrido:
Tamén se desenvolveu unha versión asimétrica desa reacción.
Georgios Papandreu
Georgios Papandreu (Γεώργιος Παπανδρέου), nado o 16 de xuño de 1952 en Saint Paul (Minnesota, Estados Unidos), é un político grego.
Traxectoria
Forma parte dunha estirpe familiar de políticos gregos pois o seu pai (Andreas Papandreu) e o seu avó (Georgios Papandreu) ocuparon o cargo de Primeiro Ministro de Grecia en etapas anteriores. Ministro de Exteriores Grego (1999-2004). Tamén é presidente do Movemento Socialista Panhelénico (PASOK) dende febreiro de 2004. En 2006 foi elixido Presidente da Internacional Socialista. . A partir de 2009 e ata 2011 foi primeiro ministro de Grecia, ata que dimitiu como consecuencia da importante crise económica e política do país. Foi substituído polo economista independente Lucas Papadimos.
Kirill Kilpalin
Kirill Vasilevich Kilpalin, nado en 1930 e finado en 1991, foi un pintor e escritor alutor.
A Ponte da Ermida, Líncora, Chantada
A Ponte da Ermida é un lugar na parroquia de Líncora, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 8 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 3 eran homes e 5 eran mulleres.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Kirill Kilpalin
Traxectoria
Interesado polas tradicións, contos e lendas do seu pobo, a partir de 1950 comezou a escribir contos tradicionais en verso, postumamente publicouse en 1993 en forma de libro unha escolma de contos seus ao estilo tradicional, Ani: skazki Severa, que constitúe a primeira e ata agora última mostra de literatura escrita en alutor. Morreu o 5 de decembro de 1991.
Os cabaleiros do rei Artur
Os cabaleiros do rei Artur (en Knights of the Round Table) é un filme estadounidense de 1953 dirixido por Richard Thorpe e producido por Pandro S. Berman. Foi o primeiro filme en CinemaScope feito por Metro-Goldwyn-Mayer. O guión é obra de Talbot Jennings, Jan Lustig e Noel Langley a partir da obra Le Morte d'Arthur de Thomas Malory, publicada por vez primeira en 1485 por William Caxton.
Estreouse en galego baixo o título Os cabaleiros da táboa redonda o 4 de agosto de 1989, a través da TVG, e co título Os cabaleiros do rei Artur o 22 de decembro de 2007.
Eusebio Sacristán
Eusebio Sacristán Mena, nado en La Seca (Valladolid) o 13 de abril de 1964, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista e actualmente adestra a Real Sociedad.
Maximino Zumalave
Maximino Zumalave Caneda, nado en Santiago de Compostela o 22 de xaneiro de 1956, é un director de orquestra e pianista galego. Actualmente é o director asociado da Real Filharmonía de Galicia e da Escola de Altos Estudos Musicais de Galicia.
Traxectoria
Zumalave formouse musicalmente en Santiago de Compostela, Madrid, Viena e Stuttgart, sendo discípulo de Ángel Brage, Guillermo González, Rosa Sabater, John Elliot Gardiner e Helmuth Rilling. Foi o fundador e director do Coro Universitario de Santiago de Compostela (1979-1985) e do Collegium Compostellanum (1988), así como principal director convidado da Orquestra Sinfónica de Galicia (1992-1995) e fundador da Real Filharmonía de Galicia (1996), compartindo a dirección con Helmuth Rilling ata o ano 2000. Actualmente é Director Asociado da Escola de Altos Estudos Musicais de Galicia e Profesor de Sinfonismo nos Cursos Universitarios Internacionais de Música en Compostela. En febreiro de 1995 foi elixido Académico da Real Academia Galega de Belas Artes.
Con Maximino Zumalave actuaron solistas do talle de Tzimon Barto, Charlote Margiono, María Bayo, Ernesto Bitetti, Veronique Gens, Alicia de Larrocha, Rudolf Buchbinder, Aldo Ciccolini, Wolfgang Holzmair, Josep Colom, Iris Vermillion, Nicolaus Lahusen, Agustín León Ara, Joaquín Achúcarro, Valentín Georghiu, Anthony Rolfe Jonson, Gyorgy Sandor, Alicia Nafé, Joaquín Soriano, María Orán, e Frank Peter Zimmermann entre outros. Amais de colaborar frecuentemente con Teresa Berganza en concerto en diferentes países de Europa.
Dirixiu importantes orquestras internacionais como a Orquestra de Cámara de Stuttgart, The English Chamber Orchestra, a Orquestra Sinfónica de Praga, o Monteverdi Choir de Londres, o Coro da Filharmónica de Praga, a Orquestra Sinfónica de Odense (Dinamarca), a Orquestra da Ópera Nacional de Sofía, The Brabants Orchester (Eindhoven), a Orquestra Nacional de Lille, Orkest van het Oosten (Enschede), a Orquestra Sinfónica do Porto, o Bach-Collegium, o Gächinger Kantorei, os English Baroque Soloist etcétera, así como numerosas orquestras españolas como a Orquesta Nacional de España, a Orquesta Sinfónica de Madrid, a Orquesta Ciudad de Barcelona, a Orquesta Sinfónica de Tenerife, a Orquesta Sinfónica del Principado de Asturias, a Orquesta de Cámara Reina Sofía, a Bética - Filarmónica de Sevilla, a Orquesta Ciudad de Granada, o Coro de RTVE, o Coro da Fundación Príncipe de Asturias etc.
Zumalave dirixiu estreas absolutas de obras de Bernaola, Castillo, Antón García Abril, Rogelio Groba Groba, Marco, Mestres Quadreny, Villa Rojo etc, coidando especialmente as primeiras audicións de novos compositores galegos como Alonso, Balboa, Macías, Xavier de Paz, Pereiro, Vázquez o Viaño.
No campo da música popular, ten colaborado en gravacións e concertos con artistas como Björk e o grupo Milladoiro (para a gravación da suite Iacobus Magnus coa English Chamber Orquestra realizada en Londres).
Con motivo da celebración de Santiago de Compostela Capital Europea da Cultura 2000, Zumalave dirixiu unha xira de concertos a un coro de 90 rapaces das nove capitais que ese ano compartían o galardón, comezando en Reiquiavik, e visitando posteriormente Bruxelas, Helsinqui, Tallin, Cracovia, Avignon, Boloña, Santiago de Compostela, e Bergen.
Como docente hai que salientar a gran cantidade de concertos didácticos que ten ofrecido e as súas leccións na cátedra de Teatro Lírico e Sinfonismo dos Cursos Universitarios Internacionais de Música en Compostela.
Zumalave tamén foi convidado en numerosas ocasións a participar como xurado en certames e premios internacionais e compaxina a súa carreira como director coa composición (de xeito case anecdótico), sendo autor de pezas para coro sobre textos de Rosalía de Castro e Miguel Hernández, de música incidental para obras para teatro como Libertad en Bremen de Fassbinder; de música relixiosa - Misa en galego para coro de voces iguais e órgano - e composicións de cámara e para canto e piano.
En xuño do 2008 o Consello da Xunta de Galicia concedeulle a Medalla Castelao.
Yu-Gi-Oh! Duel Monsters
Yu-Gi-Oh! Duel Monsters (遊☆戯☆王デュエルモンスターズ) é un anime xaponés animado por Studio Gallop. Está baseado na serie de manga Yu-Gi-Oh!, escrito por Kazuki Takahashi. É a segunda adaptación anime da serie manga, despois da serie de 1998 producida por Toei Animation e comeza coa historia arco do Reino de Duelistas. Ó igual que o manga e a primeira serie anime, conta a historia dun rapaz chamado Yugi Mutou, quen loita contra rivais en diferentes xogos. Nesta versión anime, o principal xogo é o xogo de cartas Duelo de Monstros.
A serie emitiuse orixinalmente no Xapón na canle TV Tokyo dende abril de 2000 até setembro de 2004, cun total de 224 episodios. Unha versión remasterizada, que se centra principalmente nos duelos, comezou a emitirse no Xapón en febreiro de 2015. A serie expandiuse cunha miniserie spinoff titulada Yu-Gi-Oh! Capsule Monsters, ambientada entre o Grand Championship e o Dawn of the Duel na tempada 5, e que só foi estreada na versión inglesa, así como outras cinco series spinoff: Yu-Gi-Oh! GX, Yu-Gi-Oh! 5D's, Yu-Gi-Oh! Zexal, Yu-Gi-Oh! Arc-V e Yu-Gi-Oh! VRAINS. Baseándose no éxito da serie, 4Kids (agora Konami Cross Media NY) tamén encargou tres filmes animados: Yu-Gi-Oh! The Movie: Pyramid of Light, Yu-Gi-Oh!: Bonds Beyond Time e Yu-Gi-Oh!: The Dark Side of Dimensions.
Filipe IV
Filipe IV é o nome de diversos reis:
Os Fidalgos, Santa Mariña de Lagostelle, Guitiriz
Os Fidalgos é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Antonio Sueiro Cadavid
Antonio Sueiro Cadavid, nado en Lourido (Cerdedo-Cotobade) en 1892 e finado o 19 de agosto de 1972, foi un político galego.
Traxectoria
Presidiu a Sociedade de Agricultores e Obreiros de Lourido. Casou en Limeres e en 1918 fundou e presidiu a Sociedade de Recreo e Instrución de Limeres. Na sede da Sociedade de Recreo e Instrución instalouse a escola pública de Limeres en 1925. En 1919 emigrou aos Estados Unidos e en xullo de 1923 colaborou na fundación da Unión Española de California. Retornou en 1929. Militou no Partido Republicano Radical Socialista. En xuño de 1931 foi elixido alcalde do Concello de Cerdedo e permaneceu no cargo até decembro de 1932. Á fronte do Concello mandou construír a ponte de Arén (sobre o río do Castro), a ponte dos Portamuíños (sobre o río do Seixo) e a ponte sobre o río das Cervas, entre Lourido e Limeres. Volveu ser elixido alcalde nas eleccións municipais do 23 de abril de 1933. En outubro de 1933 abandonou o Partido Radical Socialista (PRRS) e integrouse no Partido Republicano Radical Socialista Independiente (PRRSI). Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi cesado e detido o 11 de outubro, acusado de publicar o día oito de outubro un bando declarando o estado de guerra no concello. Foi posto en liberdade o 14 de decembro de 1934. Coa vitoria da Fronte Popular, foi reposto como alcalde en febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi procesado na Estrada con Francisco Cerdeira Gil, acusados de falsidade, pero foron absoltos.
Xulio Obsecuente
Xulio Obsecuente (Iulius Obsequens) foi un escritor da antiga Roma, autor dunha obra chamada Libro dos Prodixios (Liber Prodigiorum). Nada se coñece acerca da súa vida, pero crese que viviu no século IV.
Traxectoria
O Libro dos Prodixios é una recompilación de textos provenientes da obra de Tito Livio que fan referencia a prodixios (sucesos extraordinarios e sobrenaturais) ocorridos na historia de Roma entre os anos -249 e -12. Foi impreso por vez primeira polo humanista veneciano Aldo Manuzio en 1508, segundo un manuscrito hoxe perdido, que pertenceu a Jodocus de Verona. Edicións posteriores foron impresas por F. Oudendorp (Leyde, 1720) e O. Jahn (1853). A obra é moi citada polos interesados na ufoloxía, que interpretan algúns dos prodixios mencionados nela como exemplos das aparicións que tentan rastrexar.
Avelino Silva Güimil
Avelino Silva Güimil, nado en Meis e finado en Covas (Meaño) en febreiro de 1957, foi un avogado e político galego.
Yakiv Martushevych
Yakiv Martusevych (en Яків Мартусевич, en Jakub Martusiewicz), finado o 26 de xaneiro de 1833, foi un eclesiástico grecocatólico, arcebispo de Polack dende 1826 até o seu pasamento.
Traxectoria
Era membro do clero secular, doutor en Teoloxía e Dereito canónico. Logo da morte do metropolita Ryhor Kachanovič foi nomeado bispo de Lutsk, e cando Jazafat Bulhak foi nomeado metropolita consagrouno bispo.
Avelino Silva Güimil
Vida persoal
Casou con Teresa Serén.
Józef Glemp
Józef Glemp, nado o 18 de decembro de 1929 en Inowrocław (Polonia) e finado o 23 de xaneiro de 2013 en Varsovia, foi un eclesiástico católico latino polaco, arcebispo metropolitano de Varsovia entre 1981 e 2006, e cardeal.
Traxectoria
Recibiu a ordenación sacerdotal o 25 de maio de 1956. O 4 de marzo de 1979 foi nomeado polo papa Xoán Paulo II bispo de Varmia, recibindo a consagración episcopal de mans do cardeal Stefan Wyszyński o 21 de abril.
O 7 de xullo de 1981 foi elevado a arcebispo de Gniezno e Varsovia, sés unidas nese momento in persona episcopi. Como arcebispo de Gniezno foi tamén primado de Polonia.
Entre o 18 de setembro de 1981 e o 9 de xuño de 2007 foi ordinario para os fieis de rito oriental de Polonia.
No consistorio do 2 de febreiro de 1983 foi creado cardeal por Xoán Paulo II. Foi membro da Gongregación para as Igrexas Orientais, do Pontificio Consello da Cultura e do Supremmo Tribunal da Sinatura Apostólica. Finou con 83 anos logo dunha longa doenza, o 23 de xaneiro de 2013.
Campo de Cartagena
O Campo de Cartagena é unha comarca da Rexión de Murcia, situada nunha chaira entre a serra de Carrascoy e o mar Mediterráneo. A súa capital é Cartaxena.
Tradicionalmente coñeceuse como Campo de Cartagena ao territorio formado pola actual comarca, a Comarca do Mar Menor e o concello de Mazarrón.
Luna Ye-8
miniatura|[[Selo postal celebrando a aluaxe de Luna 17, un vehículo modelo Luna Ye-8.]] Baixo o nome de Luna Ye-8 atópase un modelo sondas espaciais soviéticas composto por tres membros e cuxa misión era aterrar na Lúa.
Características
As sondas Luna Ye-8 estaban deseñadas para pousar vehículos de superficie con rodas para desplazarse pola Lúa e estudar a superficie in situ. Ademais funcionarían eventualmente como balizas para as hipotéticas futuras misións lunares tripuladas soviéticas que non chegaron a ocorrer.
As sondas estaban formadas por un aterrizador e o róver (denominados Lunokhod) en si, capaz de desplazarse pola superficie, cunha masa combinada de 1814 kg. O aterrizador dos Luna Ye-8 tiña dúas ramplas polas que o róver podía baixar. Os Lunokhod tiñan forma de bañeira cunha tapa convexa e oito rodas sobre as que desplazarse. Medían 135 cm de altura, 170 cm de longo e 160 cm de ancho, cunha masa de 840 kg e podían circular a dúas velocidades, ou 1 km/h ou 2 km/h. Cada roda tiña un motor, freo e suspensión independente. Dispoñían de catro cámaras de televisión, tres delas panorámicas e cuarta usada con propósitos de navegación. Os Lunokhod eran controlados desde terra en tempo real por equipos de cinco persoas. Durante o día, a tapa superior abríase e proporcionaba enerxía mediante as células solares que cubrían a súa parte interna. Durante a noite lunar (que dura uns 14 días terrestres) a tapa pechábase e róver quedaba en hibernación, manténdose os sistemas a unha temperatura adecuada grazas a unha fonte radioactiva de polonio 210.
Os Queixeiros, Líncora, Chantada
Os Queixeiros é un lugar na parroquia de Líncora, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 12 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 6 eran homes e 6 eran mulleres.
Rebordiños, Vilar, Guitiriz
Rebordiños é un lugar da parroquia de Vilar no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Teodoro II, patriarca de Constantinopla
Teodoro II de Constantinopla, chamado Irénico (en grego: Θεόδωρος Β' Εἰρηνικός; latín: Eirenicus), tamén coñecido como Teodoro Kopas (en grego: Κωπάς), finado o 31 de xaneiro de 1216, foi o patriarca grego ortodoxo de Constantinopla (no exilio) entre 1214 e 1216.
Traxectoria
Teodoro foi un funcionario de alto rango no Imperio bizantino e o principal ministro durante a maior parte do reinado de Aleixo III Anxo. Despois da conquista de Constantinopla pola Cuarta Cruzada, fuxiu cara ao Imperio de Nicea e converteuse en monxe antes de ser ascendido ao patriarcado.
Chacina
miniatura|Prato con chacina. A chacina é en xeral un pernil curado que se fai con carne de almallo, boi ou cabra e non con carne de porco. Existen en España chacinas de vaca, de cabra, de cabalo, de coello e de lebre, mais se non se especifica o animal adoita ser de vaca.
Dende 1994 existen a Denominación de Orixe cecina de León, unicamente pola chacina de vaca feita nesta provincia. Tamén existe unha DO de chacina de cabra, a cecina de chivo de Vegacervera, tamén da provincia de León.
Etimoloxía
Joan Coromines no seu Diccionario crítico etimológico castellano e hispánico apunta a procedencia deste termo a do latín vulgar (CARO) *SICCĪNA 'carne enxoita'.
As mulleres na Grecia antiga
Nas epopeas homéricas, a Antiga Grecia descríbese como unha sociedade patriarcal. Durante o desenvolvemento da cidade ao longo do século VIII a.C., establecéronse dous grandes grupos sociais baseados en criterios de exclusión: o «círculo de cidadáns», que excluía os estranxeiros (metecos) e os escravos e o «club de homes», que excluía as mulleres.
Aristóteles definiu a cidadanía como a posibilidade de participar no poder político; a muller constituía, así, o sector social máis afastado da posibilidade de participar nel, por canto que, a diferenza dos metecos e os escravos, non podía converterse nunca en cidadá.
Houbo que esperar á época helenística para ver a grandes figuras femininas emerxer no mundo grego, xa en decadencia despois da morte de Alexandre Magno, tal é o caso de raíñas como Berenice, Arsínoe ou Cleopatra.
A epopea homérica
As esposas dos reis homéricos son tamén raíñas. Así, no canto VI da Ilíada, Hécuba pode convocar as mulleres de Troia para unha cerimonia relixiosa. No canto IV da Odisea, Telémaco visita Esparta e é acollido na sala do banquete por Helena que está ante os compañeiros do seu marido. Incluso, Arete, esposa de Alcínoo, está na sala do palacio, xunto ao seu esposo.
Polo demais, elas son amas de casa, rexendo o grego οἶκος, oikos, é dicir, a casa, o dominio. O seu símbolo é a roca: Penélope tece a súa soada tea, a exemplo de Helena. Quen representa a guerra de Troia — ou mesmo Andrómaca, á que Heitor devolve ao seu oficio no momento no que parte ao combate. El volve acoller os hóspedes, como o fai Arete por Odiseo ou Policasta, filla de Néstor, por Telémaco. Por fin, deben administrar os recursos do dominio. Cando Ulises parte para Troia, é a Penélope a quen confía as chaves do tesouro.
Ao redor da esposa lexítima gravitan as serventes e as concubinas. As primeiras están a disposición da ama de casa. Así, ao final da Odisea, Odiseo mata igualmente as serventas que se deitaron cos pretendentes. Elas axudan ás esposas nos seus traballos domésticos e son supervisadas por unha intendente, personaxe central do oikos grego. A ama de cría ocupa igualmente un lugar importante, testemuñado polo papel xogado por Euriclea, ama de cría de Ulises, despois de Telémaco, adquirida por cen bois por Laertes, á que honra «do mesmo xeito que á súa esposa». As concubinas son prisioneiras de guerra, o lote do vencedor, que serven de dádivas entre reis, tales como Briseida e Criseida. Cando Troia é tomada, a muller e as fillas de Príamo son trofeos para os vencedores aqueos. As mulleres, calquera que sexa o seu status, permanecen ante todo sometidas aos homes, sexan os maridos ou, como no caso de Penélope, ao seu fillo Telémaco.
Idade de Bronce
miniatura|[[Nausícaa e outras mulleres.]] Na vida diaria, as mulleres da realeza e as escravas dedicábanse a tarefas similares. A distinción entre homes libres e escravos estaba marcada en forma máis definida. Os homes libres podían dedicarse ás mesmas tarefas que os escravos, pero só os homes libres podían levar armas e defenderen as súas cidades.