cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estado de Nova York
Agricultura
Nova York sufriu fortemente os efectos das glaciacións ocorridas durante a Idade do Xeo, dando como resultado un chan profundo, fértil e tamén algo rochoso. As principais colleitas en fila que se cultivan son o feo, o millo, o trigo, a avea, a cebada, e a soia. Especialmente na parte occidental do estado, cultívase millo doce, chícharos, cenorias, cabaciñas, cogombros e outras verduras. Os vales do Hudson e do Mohawk son coñecidos polas súas cabazas e arandos. Os glaciares tamén deixaron numerosas áreas pantanosas, que se drenaron para obter terras ricas en humus que se utilizan para cultivar cebolas, patacas, apio e outras verduras. As granxas leiteiras son omnipresentes en gran parte do estado. O queixo é un produto moi importante, que acostuman producir as queixerías dos amish ou os menonitas. En Nova York cultívase unha gran variedade plantas con néctar, e é un importante estado produtor de mel. As abellas melíferas, á parte de producir mel, utilízanse tamén para a polinización de froitas e verduras. A maior parte dos apicultores comerciais son transhumantes, pois levan as súas colmeas aos estados do sur durante o inverno. A maioría das cidades contan con mercados de granxeiros que están abastecidos polos propios granxeiros locais.
Goberno e política
250px|miniatura|dereita|Vista do Capitolio Estatal de Nova York, en [[Albany, Nova York|Albany.]] O principal oficial do Poder executivo de Nova York é o gobernador. Este é elixido polos electores do Estado para un mandato de ata catro anos de duración, e pode presentarse á reelección cantas veces queira. Outros tres oficiais (entre eles, o tenente gobernador) tamén son elixidos pola poboación para un mandato de catro anos de duración, e tamén poden presentarse ás eleccións cantas veces queiran. O gobernador é o responsable de elixir a varios oficiais do Executivo, entre eles ao Secretario de Estado e aos ministros de cada un dos 20 departamentos do Executivo de Nova York.
O Poder lexislativo do estado está constituído polo Senado e pola Asemblea. O Senado posúe un total de 61 membros, e a Asemblea, 150. Nova York está dividido en 61 distritos senatoriais e 150 distritos de Asemblea. Os electores de cada distrito elixen un senador e un membro da Asemblea, que representarán o devandito distrito no Senado e na Asemblea, respectivamente. O mandato dos senadores é de catro anos, e o dos membros da Asemblea, de dúas.
En 2002, introducíronse e discutiron preto de 16.892 leis no sistema Lexislativo do Estado de Nova York. Delas, só 693 foron aprobadas, o que representa unha porcentaxe de só un 4%, o menor do país. O sistema lexislativo de Nova York conta co maior número de traballadores asalariados, 3.428, máis que calquera outro estado dos Estados Unidos.
250px|miniatura|esquerda|Edificio do Tribunal Supremo de Nova York. O tribunal máis alto do Poder xudicial de Nova York é a Court of Appeals of New York, mentres que o segundo en importancia é o Tribunal Supremo de Nova York (o que resulta confuso para algunhas persoas de fóra de Nova York). O Estado está dividido en 12 distritos xudiciais. A poboación electoral de cada un destes distritos elixe a un número de xuíces (que varía segundo a poboación do distrito en cuestión). Estes xuíces son elixidos para actuar no Tribunal Supremo de Nova York. En total, son preto de 315 xuíces, cada un elixido pola poboación dos seus respectivos distritos para un mandato de ata 14 anos de duración. Ademais diso, o Estado conta con catro departamentos xudiciais, que son subdivisións do Tribunal Supremo. Cada condado ten ademais un Tribunal rexional.
Polimorfismo dun só nucleótido
Análise de SNPs
Entre os métodos analíticos para descubrir novos SNPs e detectar SNPs xa coñecidos están:
Cloruro de rubidio
O  cloruro de rubidio  é un haluro de metal alcalino. Este haluro ten aplicacións diversas, dende a electroquímica á bioloxía molecular.
Estrutura
Na súa fase gasosa o RbCl é unha substancia diatómica cunha lonxitude de enlace estimada en 2.7868 Å. Esta distancia aumenta a 3.285 Å para o RbCl sólido de cristalización cúbica, no número máis alto de coordinación dos ións na fase sólida. O RbCl sólido presenta polimorfismo e dependendo das condicións, o RbCl sólido adopta unha das tres disposicións que seguen que foron determinadas pola proxección da súa imaxe holográfica.
octaédrico 6:6 (cloruro de sodio)
A disposición octaédrica, empaquetamento cúbico centrado nas caras, con índice de coordinación 6:6, tipo NaCl, é a máis común. Nesta disposición os anións  cloruro empaquétanse en disposición octaédrica e os catións  rubidio enchen os ocos octaédricos que quedan. Esta sería unha sucinta descrición deste polimorfismo. A enerxía deste tipo de rede é solo 3.2 kJ/mol menor que a estrutura seguinte.
cúbico 8:8 (cloruro de cesio)
A temperatura e presións altas o RbCl adopta a estrutura do CsCl (o NaCl e o KCl experimentan o mesmo cambio estrutural a altas presións). Aquí, os ións cloruro adoptan a disposición cúbica centrada no espazo cos anións cloruro ocupando os vértices dun cubo que rodea un Rb+ central. Como un cubo ten oito vértices, o número de coordinación de ambos ión é oito. Este é o número de coordinación máis alto posible do RbCl. Polo tanto, segundo a regra do cociente de radios, os catións deste polimorfo alcanzarán o radio máis grande porque as distancias  anión-catión son as máis grandes.
tetraédrico 4:4 (Esfalerita)
Esta forma polimórfica, con estrutura de esfalerita, do cloruro de rubidio é extremadamente rara, dando por resultado poucos estudos estruturais. A enerxía de rede para esta disposición calcúlase en case 40.0 kJ/mol menor que a das estruturas anteriores.
Síntese
A meirande parte dos métodos de preparación do cloruro de rubidio puro implican a reacción do seu hidróxido co ácido clorhídrico, seguido de recristalización:
RbOH(aq) +   HCl(aq)  →   RbCl(aq) +   H2O(l)
Outro posible método baséase no equilibrio químico que segue:
Rb(s) + NaCl(s)    ←→    RbCl(l) +   Na(s)
2Rb(s) + Cl2 2(g)   →    2RbCl(s)
Dado que o RbCl é higroscópico debe ser protexido contra a humidade atmosférica, por exemplo, cun deshidratante. O RbCl utílizase  sobre todo en laboratorios polo que os provedores prodúceno en cantidades pequenas segundo se vaia precisando. Ofrécese en variedade de formas para a investigación química e biomédica.
Estado de Nova York
Goberno e política
Preto dun 60% dos orzamentos do goberno de Nova York xéranos impostos provinciais, mentres que o restante provén de orzamentos fornecidos polo goberno federal e de préstamos. En 2002, o goberno do Estado gastou 119.199 millóns de dólares, xerando outros 104.534 millóns. A Débeda Pública do estado é de 89.856 millóns de dólares, a maior do país. A débeda per cápita é de 4.696 dólares, o valor dos impostos provinciais per cápita é de 2.261 dólares, e o valor dos gastos gobernamentais per cápita, de 6.230 dólares.
Constitución
A actual Constitución de Nova York foi adoptada en 1864, mentres que a súa primeira constitución foi aprobada e ratificada en 1777. O Poder lexislativo de Nova York pode propor emendas á Constitución, e para ser aprobadas, necesitan obter o 67% dos votos de ambas as cámaras do Lexislativo e despois ser ratificadas por polo menos o 51% da poboación electoral, nun referendo. As emendas tamén poden ser propostas e introducidas por convencións constitucionais, que necesitan recibir polo menos a aprobación do 51% dos votos de ambas as cámaras do Poder Lexislativo e doutro 51% dos electores do estado nun referendo.
Desde a aprobación da última constitución estatal, en 1894, realizáronse máis de 194 emendas.
División administrativa
miniatura|dereita|300px|Condados de Nova York. Nova York está dividido en 62 condados, que inclúen os cinco condados que compón a cidade de Nova York. Fóra destes últimos, todos os condados do Estado son administrados a través de consellos de supervisores elixidos pola poboación dos seus respectivos condados. O termo de oficio destes oficiais varía de condado en condado. A responsabilidade destes condados é administrar os órganos xudiciais rexionais, realizar o mantemento de estradas e autoestradas, administrar os orzamentos do goberno do Estado para programas de asistencia social e económica, e administrar, en cidades menores, infraestruturas tales como parques, facultades, distritos escolares e sistemas de saneamento básico. Estas responsabilidades non existen nos cinco condados da Cidade de Nova York.
Ao contrario da maioría de Estados americanos, unha town en Nova York non é unha cidade secundaria, senón unha municipalidade, que está á súa vez subdividida en cidades (cities), ou máis comunmente, en vilas, e rexións non incorporadas, estas últimas administradas directamente pola municipalidade. A maioría das cidades de Nova York adminístranas un alcalde e un Consello municipal, aínda que algunhas empregan só a un administrador, en lugar dun alcalde. Todas as vilas adminístranas un alcalde e un consello de administradores (trustees). Doutra banda, todas as municipalidades son administradas por un supervisor e por un Consello de municipalidade. O goberno da Cidade de Nova York ten maiores poderes, debido á gran poboación da cidade.
Política
O Estado de Nova York apoiou fortemente aos candidatos demócratas nas eleccións presidenciais. O candidato á presidencia John Kerry gañou no Estado de Nova York por 18 puntos porcentuais en 2004, mentres que Al Gore obtivo unha marxe de vitoria aínda maior nas eleccións de 2000. A Cidade de Nova York é un dos principais centros demócratas (máis do 80 % da súa poboación é demócrata), cunha política liberal. Moitas das outras áreas urbanas do estado, como Albany, Ithaca, Buffalo, Rochester e Syracuse son tamén demócratas. Con todo, o norte de Nova York, e especialmente en áreas rurais, é xeralmente máis conservador que as cidades e tende a votar aos republicanos. As áreas suburbanas moi poboadas, como o Condado de Westchester e Long Island, normalmente son as que deciden o resultado dos comicios no estado e tenden a apoiar aos republicanos a nivel estatal e aos demócratas a nivel federal. Esta tendencia parece estar cambiando en últimas eleccións, xa que os demócratas están gañando máis peso en ambos os niveis.
Nova York ten unha importancia vital nas eleccións presidenciais dos Estados Unidos. Isto é porque conta con 33 votos electorais, máis que calquera outro Estado, fóra de California.
Educación
250px|dereita|miniatura|Campus da Universidade Cornell, en Ithaca. Todas as institucións educativas do Estado de Nova York deben seguir as regras e padróns impostos por dúas institucións: o Departamento de Educación de Nova York e a Universidade Estatal de Nova York, esta última creada polo Lexislativo do Estado en 1784. A pesar do seu nome, a Universidade Estatal de Nova York non é unha institución de ensino superior, senón un Consello composto por 16 rexentes, profesionais escollidos polo Lexislativo de Nova York para un mandato de ata 5 anos de duración, sen recibir salario ningún nin beneficios económicos por ser elixidos. Este Consello exerce un gran poder sobre calquera institución educativa do estado, así como a responsabilidade de distribuír os orzamentos para os diferentes establecementos educativos e administrar de forma descentralizada diversas facultades e universidades. Pola súa banda, os poderes e as responsabilidades deste Consello son reguladas polo Departamento de Educación de Nova York.
A primeira biblioteca pública de Nova York foi fundada en 1754 na cidade homónima. Actualmente, ningún estado dos Estados Unidos ten máis bibliotecas públicas que Nova York. As miles de bibliotecas do estado atópanse administradas por 750 sistemas de bibliotecas públicas distintos, e moven anualmente unha media de 7,2 libros por habitante. Toda cidade, municipalidade e condado conta polo menos cunha biblioteca pública.
Transportes
miniatura|250px|Enlace entre a I-287 e a I-87, á altura de Suffern. miniatura|250px|A Ponte de [[Brooklyn.]] Nova York é un dos principais centros ferroviarios e portuarios dos Estados Unidos. Localizado no centro da rexión máis densamente poboada da nación, o Estado de Nova York é unha das principais portas de entrada e saída dos Estados Unidos a outros países.
O Canle de Erie foi inaugurado en 1825. Conecta a rexión dos Grandes Lagos directamente co Océano Atlántico, ademais de facilitar o acceso entre a Cidade de Nova York e o interior do estado, e, grazas a el, o porto de Nova York converteuse no máis importante do continente. Se non fose construído, probablemente Montreal (Quebec, Canadá), entón un dos principais centros portuarios do continente, converteuse no maior centro portuario da costa atlántica de América do Norte. Actualmente, a Canle de Erie non ten a mesma importancia de outrora, xa que se viu superado polas estradas e as vías férreas, aínda que continúa sendo un atallo moi usado polas embarcacións que se desprazan entre o océano Atlántico e os Grandes Lagos.
Nova York está comunicado co Canadá mediante pontes localizadas sobre o río San Lourenzo e o Niágara, así como mediante liñas de transbordadores entre Rochester e Toronto.
As cidades de Nova York, Albany, Búfalo e Rochester son importantes centros ferroviarios e viarios. Preto de 40 compañías ferroviarias diferentes fornecen servizos de transporte de carga, e Amtrak ofrece servizos de transporte de pasaxeiros por ferrocarril entre as principais cidades do Estado. Nova York conta con numerosas pontes, entre as que se atopa a Ponte Verrazano-Narrows, a ponte colgante máis longa do país, cun van principal de 1.298 metros de longo, que conecta Staten Island con Brooklyn. Nova York, en 2002, comprendía 5.947 quilómetros de vías férreas. En 2003, o Estado tiña 182.055 quilómetros de estradas e autoestradas, dos cales 2.694 quilómetros formaban parte do sistema federal de autoestradas interestatais. Nova York é o único Estado americano que inviste máis no transporte público que nas vías públicas (rúas, estradas e autoestradas). miniatura|230px|esquerda|Vagón do [[Metro de Nova York.]]
Cidade de Nova York
A Cidade de Nova York conta coa rede de transporte máis complexa e extensa dos Estados Unidos, cunha frota de 12.000 taxis amarelos, un tráfico de 120.000 ciclistas ao día, unha extensísima rede de metro, autobús e ferrocarril, enormes aeroportos, emblemáticas pontes e túneles, servizo de transbordador e ata un teleférico. Ao redor dun de cada tres usuarios de transporte público dos Estados Unidos e dous terzos dos usuarios de ferrocarril viven en Nova York e os seus suburbios.
Numerosas liñas ferroviarias entran e saen de Nova York, como o Long Island Rail Road, o Metro-North Railroad, o sistema Port Authority Trans-Hudson (PATH) e varias das liñas de tren da New Jersey Transit.
Medios de comunicación
A primeira cadea de radio do Estado de Nova York foi inaugurada en 1922, e a primeira cadea de televisión, en 1941, ambas na Cidade de Nova York. O primeiro sistema de transmisión transcontinental de radio foi establecido en 1926, pola NBC, na Cidade de Nova York. Esta cidade alberga as sedes de numerosas empresas de radiodifusión, tales como a National Broadcasting Company (NBC), a American Broadcasting Company (ABC), a Columbia Broadcasting System (CBS) e a Fox Broadcasting Company (Fox). Actualmente, Nova York ten preto de 381 cadeas de radio (das cales 134 son AM e 247 son FM) e 50 de televisión.
Trono
Trono pode referirse a:
331
Véxase tamén
Historia ano a ano
San Domingos
O nome de San Domingos pode referirse a varios santos do cristianismo:
Deatta koro no you ni
"Deatta koro no you ni" (出逢った頃のように) é o quinto sinxelo do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 6 de agosto do ano 1997 baixo o selo avex trax e producido por Mitsuru Igarashi. O single alcanzaría a terceira posición nas listas de Oricon.
Oseira, San Cristovo de Cea
Santa María a Real de Oseira é unha parroquia do concello de San Cristovo de Cea na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2011 tiña 389 habitantes, deles 204 eran homes e 185 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 547 habitantes.
Xeografía
É a parroquia máis extensa do municipio de San Cristovo de Cea, ocupa aproximadamente un cuarto da totalidade do concello. Coñecida polo Mosteiro Cisterciense de Oseira que en épocas anteriores foi algo así como o centro neurálxico de toda a comarca do Carballiño. As colosais fachadas do edificio, o repicar das campas santas e maila tranquilidade e sosego do contorno fan de Oseira o lugar ideal para fuxir do mundanal ruído. Os lugares da parroquia contemplan Oseira dende un esplendoroso val. O río Oseira camiña ata o Arenteiro con calma bañando as traballadas terras da parroquia.
Toponimia
Oseira (do latín ossum, "lugar onde hai osos"), o nome provén de "ursaria", terra onde habitan osos, pois era frecuente poder ver este tipo de animais pola zona. En galego antigo escrito coma Osseira (Osseyra), posteriromente ás veces castelanizado coma Osera ou Ossera.
Festas
Celébrase o 15 de agosto a festa en honor a Santa María a Real de Oseira. Aínda que a festa laica se fai o domingo que segue ó día 15.
Loud Like Love
Loud Like Love é o sétimo álbum da banda inglesa de rock alternativo Placebo, publicado o 16 de setembro de 2013 a través do selo Universal Music.
Centulle, Lestón, A Laracha
Centulle é un lugar da parroquia de Lestón no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 74 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 33 homes e 41 mulleres.
Richard Burton
Traxectoria
Naceu en Gales, fillo dun mineiro. De pequeno demostrou unha excelente memoria, ademais de talento para as linguas. Porén, o seu principal interese eran os deportes.
As súas primeiras interpretacións profesionais foron en obras de radio da BBC. Debutou no cinema en 1947. Cinco anos despois marchou a Hollywood. Durante a súa carreira seguiu alternando cinema e teatro, sendo recoñecido polas súas interpretacións en obras de William Shakespeare.
En 1963 protagonizou Cleopatra, onde coincidiu con Elizabeth Taylor. Os dous iniciaron unha tempestuosa relación amorosa que os levou a casar en dúas ocasións.
372
Outros
Historia ano a ano
André Soares
miniatura|dereita|250px|Capela da Madalena en Falperra, Braga. André Soares, nado en Braga en 1720 e finado en 1769, foi un arquitecto portugués, que realizou obras de estilo rococó, especialmente en Braga.
Obras
Foi o autor, entre outras obras destacadas:
Fofelle, Lestón, A Laracha
Fofelle é un lugar da parroquia de Lestón no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 62 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 26 homes e 36 mulleres.
Jurassic Park III
Sinopse
O doutor Alan Grant, que devece por conseguir cartos que financien o seu estudo sobre a intelixencia do velociráptor, acepta a oferta dunha parella de millonarios, Paul e Amanda Kirby, para sobrevoar a Illa Sorna, en Costa Rica. Esta está poboada por dinosauros creados xeneticamente para un parque recreativo que John Hammond tentara crear anos atrás. Tras unha aterraxe de emerxencia na illa, Alan descobre que os Kirby estaban buscando ó seu fillo adolescente, perdido na illa despois de ter un accidente de parapente. A súa verdadeira intención é que o doutor Grant os guíe pola illa debido á súa experiencia no incidente de Ingen.
Especies de dinosauros
Listaxe das especies que viven en liberdade na Illa Sorna.
A Ganduma, Lestón, A Laracha
A Ganduma é un lugar da parroquia de Lestón no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 36 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 17 homes e 19 mulleres.
Carlos Amarante
Carlos Luís Ferreira da Cruz Amarante, nado en Braga o 30 de outubro de 1748 e finado en Porto o 22 de xaneiro de 1815, foi un enxeñeiro e arquitecto portugués.
Traxectoria
Carlos Amarante era fillo dun músico, Manuel Ferreira da Cruz Amarante, e de María Josefa Rosa de Almeida. Comezou por seguir a carreira eclesiástica, interrompéndoa para se casar aos 23 anos con Luísa Clara Xavier. Formouse, entre tanto, en enxeñaría e arquitectura, o que lle posibilitou a realización dalgunhas obras notábeis, especialmente en estilo neoclásico
Está sepultado na igrexa da Trindade, en Porto.
Larry King
miniatura|dereita|Larry King en 2006. Lawrence Harvey Zeiger, máis coñecido polo pseudónimo de Larry King, nado en Brooklyn (Nova York) o 19 de novembro de 1933 e finado nos Ánxeles o 23 de xaneiro de 2021, foi un escritor, xornalista e locutor estadounidense. Entre 1985 e 2010 conduciu un programa nocturno de entrevistas na CNN chamado Larry King Live, un dos programas de entrevistas máis duradeiros na televisión estadounidense.
Biografía
En xullo de 2009, apareceu no programa "The Tonight Show com Conan O'Brien", onde dixo que desexa ser preservado crionicamente tras a súa morte, como xa revelado no seu libro My Remarkable Journey.
O día 29 de xuño de 2010, Larry King anunciou que ía pechar o seu programa (Larry King Live), tras 25 anos. Pero dixo que non se vai aposentar, e que pode presentar especiais sobre temas importantes nacionais e internacionais.
En 16 de decembro de 2010, foi ao ar a última edición do programa Larry King Live, que contou coa participación de varias personalidades que gravaron ou presentaron ao vivo declaracións de felicitacións e despedida para Larry King.
Shapes Of Love
"Shapes Of Love" é o sexto sinxelo do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 22 de outubro do ano 1997 baixo o selo avex trax e producido por Mitsuru Igarashi. O single alcanzaría a terceira posición nas listas de Oricon.
The Selecter
Traxectoria
En 1977 a banda creou a súa primeira canción, composta polo guitarrista Neol Davis e o batería Rimshot Bradburry. Esta canción chamouse The Selecter. Nesa época comezaba a xurdir o movemento ska en Inglaterra, creándose bandas coma The Specials, que comezou un selo chamado 2-Tone. En 1979, cando The Specials necesitaba unha banda que lles fixera o lado B do seu primeiro sinxelo, chamado Gangsters, The Selecter aproveitou e participou coa súa única canción. No verán de 1979 constituíuse a banda, composta por:
A resposta do público foi moi masiva, polo que este ritmo comezou a facerse moito máis popular. The Selecter comezou ensaiando no Golden Cup e outras tabernas de Coventry. As cancións escritas foron arranxadas para obter un estilo ska. O seu primeiro concerto foi en Gloucester, e aínda que foi case un desastre, serviulles para facerse aínda máis populares. Pouco despois comezaron unha xira por toda Inglaterra. En 1979 gravaron o seu primeiro disco sós. Este tiña tres cancións, entre as cales sobresaía On my radio. Có tempo, este disco alcanzou lugares elevados nas clasificacións.
As temáticas das cancións expresaban unidade e harmonía, cousa que non abondaba dentro do grupo, a causa dunha mala racha provocada por unha forte crise dentro do selo 2-tone, que abandonaron a mediados dos 80. Na mesma época deixaron a banda o tecladista e o baixista, que foron substituídos por James Mackie e Adan Williams, respectivamente. Con esta nova formación, The Selecter gravou o seu segundo álbum, que se chamou Celebrate the bullet. Este álbum tivo moitos problemas, debido a que o sinxelo do mesmo nome foi prohibido en case tódalas radios, a causa do intento de asasinato de Ronald Reagan e do asasinato de John Lennon. Isto significou un quebro na banda, da que non se soubo nada ata dez anos despois, en 1990.
A Ganduma
O topónimo galego A Ganduma pode referirse a:
Selección de rugby de Portugal
A Selecção Portuguesa de Râguebi, tamén coñecida coma Os Lobos, representa a Portugal nas competicións internacionais desta modalidade deportiva. O seu primeiro partido foi disputado en 1935 ante a España. Nos últimos anos Portugal ten acadado resultados de relevo, como a vitoria no Torneo Europeo das Nacións de 2002-2004, ou a participación na fase final da Copa do Mundo de Rugby 2007. Estes bos resultados permitiron que a selección ascendese, a mediados de 2005, ao 13º lugar do ránking mundial de World Rugby. A selección portuguesa forma parte do grupo de países incluídos na segunda división do rugby a nivel mundial.
332
Véxase tamén
Historia ano a ano
Selección de rugby de Portugal
Torneo Europeo das Nacións
Portugal tivo un éxito inesperado ao vencer no Torneo Europeo das Nacións de 2002-2004. Os portugueses mantiveron os bos resultados nos anos seguintes, tendo acabado en terceiro lugar na edición de 2004-2006, o que abriu o camiño para o acceso, por primeira vez, á Copa do Mundo de Rugby de 2007. Portugal participou na edición 2008-10, que permite igualmente a clasificación para o Campionato do Mundo de 2011 en Nova Zelandia.
Copa das Nacións
Portugal participou en 2006 na primeira edición da Copa das Nacións da IRB, enfrontándose á Rusia, á Arxentina A e á Italia A. A Copa das Nacións da IRB é un evento anual de nivel medio organizado pola IRB con seleccións internacionais.
Partidos de Portugal:
Os partidos foron disputados no Estádio Universitário de Lisboa.
Copa do Mundo de Rugby
Portugal clasificouse por primeira vez, e de xeito sorprendente, na a Copa do Mundo de rugby de 2007, organizada por Francia e Gales, logo de ser repescada tras vencer ás seleccións de Marrocos e o Uruguai.
Partidos de Portugal:
Partidos Internacionais de novembro
Ao igual que a meirande parte das seleccións da modalidade, a Selección Portuguesa de Rugby disputa partidos amigables de preparación fronte a seleccións do hemisferio Sur. Durante o mes de novembro de 2009.
Os partidos internacionais, designados "Super Bock Cup", tiveron lugar no Estádio Universitário de Lisboa. Os resultados foron os seguintes:
Giovanna Trillini
Giovanna Trillini, nada en Jesi o 17 de maio de 1970, é unha tiradora de esgrima italiana, gañadora de oito medallas olímpicas.
HIStory/Ghosts
"HIStory"/"Ghosts" é un dobre sinxelo do artista estadounidense Michael Jackson, extraído do seu álbum remix de 1997 Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix. A versión orixinal de "HIStory" foi lanzada como pista do álbum de estudio HIStory, pero non fora lanzado como sinxelo. "Ghosts" foi unha gravación nova do artista. "HIStory" foi composta por Michael Jackson, James Harris III e Terry Lewis antes de que fose remesturada por Tony Moran en 1997. A versión orixinal contén moitas gravacións históricas e efectos.
Giovanna Trillini
Traxectoria
Participou, aos 22 anos, nos Xogos Olímpicos de 1992 celebrados en Barcelona, gañando a medalla de ouro nas probas individual e por equipos da modalidade de florete. Nos Xogos Olímpicos de 1996 celebrados en Atlanta revalidou a súa medalla de ouro na proba por equipos, gañando a medalla de bronce en individual, metais que repetiu nos Xogos Olímpicos de 2000 de Sidney. Nos Xogos Olímpicos de 2004 de Atenas gañou a medalla de prata na proba individual (non houbo nesta ocasión competición por equipos na modalidade de florete) ao perden na final coa súa compatriota Valentina Vezzali. Nos Xogos Olímpicos de 2008 de Pequín gañou a medalla de bronce na proba per equipos e rematou cuarta na individual, conseguindo así un diploma olímpico.
Ao longo da súa carreira gañou dezanove medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas nove de ouro; e seis medallas no Campionato de Europa da especialidade, dúas delas de ouro.
HIStory/Ghosts
"Ghosts" foi escrita, composta e producida por Michael Jackson e Teddy Riley en 1997. O tema principal da letra é a paranoia, como noutros traballos de Jackson. Cada un dos temas ten o seu propio vídeo musical. O de "HIStory" está ambientado nunha era futurística. "Ghosts" é unha curta de cinco minutos tomada do filme homónimo.
Abeto vermello
O abeto vermello, abeto rubio ou abeto do norte (tamén picea común, picea europea ou picea norueguesa) Picea abies, é unha conífera da familia das pináceas que non pertence realmente ao xénero Abies, os abetos verdadeiros, de aí o seu nome común. Orixinaria de toda Europa, dende os países nórdicos até os Balcáns, adoita formar bosques en altitudes superiores aos 800 msnm, convivindo frecuentemente co lárice común. En Galicia só aparece coma especie ornamental, frecuentemente coma árbore de Nadal.
Descrición
As pólas medran horizontalmente, agás na zona alta, na que se dispoñen de xeito ascendente. De toro recto e casca pardo avermellada, que se escama lixeiramente coa idade. Presenta follas aciculares de entre 1 a 2,5 cm de lonxitude, rexas e agudas, dispostas en verticilos e de cor verde escura brillante, presentan unha sección transversal cuadrangular. As pólas novas que agroman na primavera son amarelo verdosas.
Os conos (piñas), o mesmo que no resto das especies de piceas, penduran e teñen forma ovoide, duns 10–18 cm de longo, sendo os máis longos das piceas; as piñas son verdes ou avermelladas e ao maduraren, 5-7 meses trala polinización, pasan a ser de cor marrón parda ou purpúrea. Presentan escamas triangulares. As sementes son negras de 4–5 mm de longo cunha á marrón clara de 15 mm.
Variedades
Existen algunhas formas desta picea:
Usos
En moitos países de Europa, incluíndo Galicia, considéraselle o abeto típico do Nadal. Apréciase moito en xardinaxe, ocupando un lugar destacado en parques e xardíns europeos. Como árbore illada salienta pola súa forma cónica piramidal e a súa follaxe sempreverde. Tamén pode empregarse para facer sebes. Ecoloxicamente salienta por dar acubillo a moitas especies de paxaros. Atopámola en Galicia en moitos xardíns privados onde foron plantadas tralo Nadal.
Emprégase tamén en reforestación por mor da boa calidade da súa madeira, de cor moi clara, moi traballábel e de fino acabado; ideal para ebanistaría ou para confeccionar instrumentos musicais, os famosos violíns Stradivarius foron fabricados deste tipo de pau.
A árbore máis antiga do mundo
En abril de 2008 científicos da Universidade de Umeå (Suecia) descubriron un exemplar de Picea cun sistema de raíces de 9.550 anos de antigüidade. Chámase Old Tjikko. A lonxevidade da picea débese por unha banda á súa dupla capacidade para se clonar a partir das reservas da raíz, e por outra a se adaptar aos cambios climáticos, evolucionando de árbore a arbusto. Considérase a árbore viva de máis idade no mundo. Actualmente áchase na provincia de Dalarna, Suecia.
Is It Scary
Recibiu críticas diversas dos críticos musicais contemporáneos. Musicalmente, a canción foi interpretada como o "lado escuro" de Jackson, e comparouse a composición con cancións de Marilyn Manson. En novembro de 1997, unha versión para a radio da canción foi lanzada como sinxelo promocional nos Países Baixos.
Urquiola
O Urquiola foi un buque petroleiro que, o 12 de maio de 1976, quedou embarrancado na Coruña. Provocou un vertido de 100.000 toneladas de petróleo que afectaron gravemente as rías de Betanzos, Ferrol e Ares.
Características
O barco era practicamente novo pois fora construído en 1973, só tres anos antes do accidente, nos Astilleros Españoles en Sestao. Medía 276,54 metros de eslora, 39.01 m de manga e 15,19 de calado a plena carga. O rexistro bruto era de 59.707 toneladas e o peso morto de 111.225 toneladas. Dispoñía dunta tripulación composta por 38 homes. Procedía de Arabia Saudita cun cargamento de 107.676 toneladas métricas de petróleo cru dos tipos Arabian Light e Arabian Medium.
Accidente
O Urquiola procedía do Golfo Pérsico e pretendía acceder ó porto da Coruña para descargar na empresa Petrolíber. Entraba a través do canal Norte ou do Seixo Branco (entre as Xacentes e os baixos da Mula).
Ás 8:20 horas da mañá do 12 de maio de 1976, o barco tocou fondo aínda que seguiu avanzando. O capitán mandou parar máquinas e comprobou que se estaba producindo unha perda de combustible (non da carga) na popa do barco. Como os danos non eran graves, ordenou o transvasamento dos tanques de combustible e solicitou ser levado a porto.
O punto deste segundo impacto era o mesmo que onde se produciu o primeiro, algo previsible tendo en conta que se lle deu a orde de retroceder pola mesma zona pola que entrara.
Os tripulantes foron desembarcados, permanecendo a bordo unicamente o capitán do barco e o práctico da Coruña: o capitán, Francisco Eduardo Rodríguez Castelo, morreu neste incendio e o práctico do porto, Sánchez Lebón, puido salvarse saltando ó mar entre as lapas e chegando a nado ata terra.
As agullas do Urquiola
O accidente debeuse ó choque do casco do Urquiola contra unhas agullas (ou cristas) que se levantaban desde o fondo do mar a uns 120 m a estribor da enfilación e que non se reflictían nas cartas de navegación oficiais publicadas ata ese momento, que eran as empregadas polos barcos que entraban e saían da Coruña. Isto significa que a enfilación que seguía o barco na súa manobra de entrada era correcta e non implicaba risco ningún. Por outro lado, o Urquiola xa tiña entrado no porto da Coruña con anterioridade 16 veces, sempre sen problema ningún. Estas agullas descubertas polo petroleiro pasaron a denominarse desde entón como as agullas do Urquiola, e tiñan un calado de tan só 11,2 metros na baixamar. Están situadas nas coordenadas 43º 24' 02,2" N e 8º 22' 13,4" O.
Los Fresones Rebeldes
Los Fresones Rebeldes é unha banda barcelonesa de son retro dos anos 50 e 60, como o ye-yé e rock and roll pero cun son actual. Formouse a mediados dos anos 1990 en plena explosión indie.
Urquiola
As agullas do Urquiola
O calado que reflictían as cartas náuticas vixentes nese momento (e realizadas en 1918) era de 22 metros na baixamar máis extrema do ano e, concretamente, de 29 metros no punto no que se produciu o choque. Estudos posteriores ó accidente confirmaron que, no peor dos casos, tendo en conta a posible variación do calado por efectos da escora ou do cabeceo do buque e mesmo unha marxe de erro, o calado do barco nese momento podía ser, como máximo, de 17 metros, moi inferior ós 22 ou 29 metros que garantía a carta náutica. Nas mesmas cartas indicábase que os calados superaban os 20 m ata unha distancia de 750 metros da enfilación (o Urquiola navegaba a uns 80 metros desta liña).
Los Fresones Rebeldes
Traxectoria
O grupo formouse ao se xuntar Miguel López Branco (teclados e casiotone), que xa tocara en Síndrome Tóxico, co batería Joaquín Felipe Spada, antigo membro de Los Canguros e Los Bretones. Montaron Pepito Sex, e a eles uníuselles Cristina, fundando Surfin´Eyes. Porén, Miguel deixounos para continuar en solitario.
Urquiola
As agullas do Urquiola
O máis grave deste erro da carta náutica foi que a existencia destas agullas era coñecida polos profesionais do mar e mariñeiros da Coruña desde había anos, constando denuncias e informes sobre elas desde polo menos 1969. Mesmo houbo xa dous contactos previos polos petroleiros Santiago e Ildefonso Fierro.
Por fin, e despois de ter negado ou posto en dúbida a existencia das agullas no fondo do canal (e mesmo que esa fose a causa do accidente), o Instituto Hidrográfico de la Marina recoñeceu o 14 de agosto de 1976 a presenza de nove agullas e ordenou sinalizalas nas cartas de navegación.
Con ocasión da catástrofe do Prestige, en novembro de 2002, o Goberno Aznar presentou á opinión pública unha ampla serie de medidas para superar as perdas sufridas en Galicia, o chamado Plan Galicia. Moitas eran medidas xa programadas antes da catástrofe, e moitas outras quedaron sen realizar. Entre as que si se realizaron, estaba a voladura de cinco das agullas do Urquiola, que o Porto da Coruña levou á práctica entre xuño e outubro de 2003. Con esta acción aumentouse o calado desde os 11 metros anteriores ata un mínimo de 17 metros e conseguiuse habilitar un corredor de 600 m de ancho sen obstáculos.
Indirectamente, a existencia das agullas do Urquiola propiciou outros dous gravísimos desastres na Coruña, os afundimentos do Mar Exeo e do Prestige. Como xa se dixo, o porto da Coruña tiña dous accesos: o canal Norte, que foi o que tomou o Urquiola, e o canal Oeste ou de Punta Herminio, que non se utilizaba para os barcos de maior calado polas dificultades que presentaba na manobra de entrada. A raíz do Urquiola o canal Norte quedou vetado para estes barcos de maior tonelaxe, que se viron obrigados a entrar e saír polo canal Oeste. A dificultade da manobra de entrada en momento de temporal foi a causa do varamento do Mar Exeo. Por outro lado, no accidente do Prestige, as autoridades descartaron usar o canal da Punta Herminia, se cadra por medo ao risco (xa que os prácticos da Coruña se ofreceran a meter o barco por ese acceso sempre que a administración cubrise a falta alcance dos seus seguros de responsabilidade civil). Rexeitada esa posibilidade, e incapaces para visualizaren e diseñaren unha solución técnica de rescate nunha ría abrigada como a de Corcubión, esas mesmas autoridades decidiron o desastroso afastamento do Prestige cara ao alto mar.
Impacto medioambiental
O volume vertido calculouse nunhas 25.000 toneladas, queimándose boa parte do resto da carga, ademais das 5.000 toneladas do combustible do barco; outra parte menor foi recuperada. O buque de salvamento holandés Smit Lloyd 106 conseguiu transvasar ó petroleiro Camporraso, da empresa CAMPSA, unhas 30.000 toneladas, entre os días 21 e 26 de maio.
O vertido afectou aproximadamente 200 km de costa e provocou unha densa nube negra que cubriu a cidade da Coruña e penetrou ata 100 km terra adentro. A marea negra penetrou pola canle do Eume ata 3 km río arriba. As tarefas de limpeza consistiron en instalar barreiras para frear o avance do petróleo, mentres pequenos equipos de traballo intentaban recoller o cru. Tamén se lanzaron deterxentes para disolver o petróleo, tanto desde o aire axudaron como desde os barcos anticontaminantes.
A marea negra puxo de manifesto, unha vez máis, a total ausencia en Galicia e no resto de España de medios técnicos para loitar contra a contaminación por hidrocarburos. Tódolos medios que fixeron falta para dispersar deterxentes tiveron que vir desde Inglaterra.
O armador abandonou o buque e tivo que ser o Estado español quen se fixera cargo da retirada dos restos do buque. A operación de reflotamento para retiralo do mar e despezalo fíxoo a empresa Sayremar, que remolcou os restos á enseada de Ares.
No xuízo que definiu as responsabilidades, o capitán Castelo foi exculpado ó quedar demostrado que as cartas de navegación non indicaban a presenza das agullas no fondo mariño (que pasaron a ser coñecidas como as agullas do Urquiola), ademais das circunstancias nas que lle obrigaron a retirar o barco, que fixeron inevitable o varamento definitivo. No informe CEDRE responsabilízase ó goberno español: "Le gouvernement espagnol est jugé responsable de l’accident". Na Gran Enciclopedia Galega, s. v. Marea, atribúen as causas á falta de sinalización das agullas, unidas "a unha mala manobra para libra-lo buque dos cons e ó total desconcerto e descoordinación das autoridades".
The Village
The Village é un filme estadounidense dirixido por M. Night Shyamalan que foi estreado no 2004.
Lope Gómez de Marzoa
Lope Gómez de Marzoa natural de San Martiño de Marzoa, no actual concello de Oroso, nado cara a 1440 e finado en 1501, foi o principal precursor do que na actualidade é a Universidade de Santiago de Compostela.
Traxectoria
Pouco se sabe da súa vida. Casado con Maior Fernández Varela foi notario, rexedor de Santiago e recadador das rendas reais nos bispados de Lugo, Mondoñedo e Tui. Sábese que rexentaba a súa notaría por medio de excusadores.
No ano de 1495 fundou, xunto co veciño mosteiro de San Martiño Pinario, no Convento de San Paio de Antealtares un Colexio para estudantes pobres, que tivo unha efémera vida, ata mediados do ano 1499.
De novo no ano 1501 fundou xunto con Diego de Muros II e Diego de Muros III un Estudio Xeral, coñecido como Estudio Vello, que tivo continuidade ata que no ano 1542 se refundiu co Colexio Novo ou Colexio de Santiago Alfeo, promovido polo Arcebispo Alonso III de Fonseca.
Lucio II, papa
miniatura|Lucio II
Lucio II, nado co nome de Gerardo Caccianemici dall Orso en Bologna e finado en Roma o 15 de febreiro de 1145, foi Papa da Igrexa católica de 1144 a 1145.
Traxectoria
O feito máis relevante do seu curto pontificado foi o enfrontamento co movemento comunal encabezado por Arnaldo de Brescia que pretendía que o poder civil de Roma pasase do papa ao pobo romano e que tiña entre as súas medidas a recuperación do antigo lema Senatus Populusque Romanus (SPQR) tanto nos edificios coma nas moedas.
Temeroso deste recorte dos seus poderes, Lucio II decide disolver o Senado, o que provoca unha revolta popular encabezada por Giordano Pierleone, irmán do antipapa Anacleto II, que nomeándose patricio constitúe un novo Senado no Capitolio.
Lucio II solicita, en van, axuda ao emperador Conrado III polo que decide enfrontarse só, cun pequeno exército, contra o poder do Senado. No asalto ao Capitolio foi alcanzado por unha pedra que lle provocará a morte o 15 de febreiro de 1145.
Alan Parker
Sir Alan William Parker, nado en Islington o 14 de febreiro de 1944 e finado en Londres o 31 de xullo de 2020, foi un director de cine, produtor, escritor e actor inglés.
Traxectoria
Estivo activo tanto na industria do cine británico como en Hollywood e foi un dos fundadores da Director's Guild de Gran Bretaña.
As Regadas, Beade
San Amaro das Regadas é unha parroquia do concello de Beade, na provincia de Ourense. Segundo o IGE, en 2014 tiña 59 habitantes (29 homes e 30 mulleres) nun único núcleo de poboación.
Situación
A parroquia sitúase na estrema NW do concello de Beade. Limita polo oeste co concello de Carballeda de Avia (concretamente coa parroquia de Beiro), polo norte co concello de Leiro (parroquia de Berán), polo leste e polo sur co resto do propio concello de Beade, coa parroquia do mesmo nome.
Comunicacións
A parroquia conéctase coas localidades da contorna sobre todo por medio de camiños e estradas locais. A OU-212 conecta As Regadas coa veciña Beade, así como cos núcleos de Berán e Beiro. A comarca conéctase co resto de Galicia a través de estradas como a A-52 ou a N-120.
Demografía
A poboación atópase repartida nun único núcleo de poboación do mesmo nome. Segundo o INE, a poboación das Regadas evolucionou do seguinte xeito. Dende o ano 2000, As Regadas perdeu un 24% da súa poboación, ascendendo esta en 2013 a un total de 60 veciños (31 homes e 29 mulleres).
Urbano II, papa
miniatura|Estatua de Urbano II Urbano II (de nome Odón de Chantillon ou Odón de Lagery), nado en Lagery, Francia, no 1042 e finado en Roma, o 29 de xullo de 1099, foi un papa da Igrexa católica de 1088 a 1099. É coñecido por predicar a primeira cruzada en Oriente Próximo, aínda que morreu antes da culminación desta coa toma de Xerusalén. Tamén estableceu a Curia romana na súa forma actual.
Primeiros anos
Nado co nome de Odo (tamén escrito Eudes, Otto, Otho ou Odón) en Lagery, cerca de Châtillon-sur-Marne (Francia) en 1042, era de ascendencia nobre. Cursou educación eclesiástica e ingresou na Orde beneditina, desempeñando o seu primeiro cargo como arquidiácono de Reims. Baixo a influencia do seu mestre, Bruno de Colonia, ingresou no mosteiro de Cluny, do que chegou a ser prior. En 1078 o Papa Gregorio VII chamouno a Italia, onde foi nomeado cardeal bispo de Ostia. Tamén se converteu entón en asistente e principal conselleiro do Papa.
Rinaldo Fioramonte Martino
Rinaldo Fioramonte Martino tamén coñecido como Mamucho Martino, nado o 6 de outubro de 1921 en Rosario (Provincia de Santa Fe e finado o 15 de novembro de 2000 en Buenos Aires foi un futbolista arxentino que xogaba na demarcación de centrocampista.
Urbano II, papa
Primeiros anos
O entón Odo de Lagery destacou desde o primeiro momento como un dos máis firmes defensores das Reformas Gregorianas, especialmente desde os postos como diplomático de Roma en Francia e Alemaña, que desempeñou entre 1083 e 1085. O seu primeiro choque co emperador de Alemaña produciuse en 1083, cando Henrique IV ordenou o seu ingreso en prisión durante un breve período de tempo. Destacado en Saxonia en 1085, encargouse de que a maioría das sés foran ocupadas por clérigos partidarios de Gregorio.
Rinaldo Fioramonte Martino
A Asociación do Fútbol Arxentino (AFA) incluíuno entre os 24 futbolistas arxentinos que integran o Salón da Fama.
Urbano II, papa
Primeiros anos
Xa entón comezóuselle a considerar un dos posibles sucesores de Gregorio VII, aínda que á morte deste, en 1086, o elixido para sucedelo foi Desiderio, abade de Montecassino, que dirixiu a Igrexa de Roma baixo o nome de Vítor III durante os dous anos seguintes e co que Odo de Lagery se enfrontara nun principio. Finalmente, Odo foi elixido Papa por unanimidade o 12 de marzo de 1088, tras un pequeno concilio celebrado en Terracina, unha montañosa rexión situada a pouca distancia de Roma. Dise que tanto Gregorio VII como Víctor III, co que se reconciliara, o propuxeran como sucesor seu antes de morrer. Na súa proclamación elixiu o nome de Urbano II e malia ser escollido papa en 1088, por mor dos conflitos co Imperio, non puido tomar posesión efectiva en Roma até 1094.
Rinaldo Fioramonte Martino
Traxectoria
Comezou xogando en equipos do seu Rosario natal, primeiro o Club Peñarol e despois o Club Belgrano. En 1941 fichou polo San Lorenzo de Almagro. Pese a non xogar como home máis adiantado tiña unha gran capacidade goleadora, sendo o máximo anotador do campionato arxentino de 1942.
Urbano II, papa
Conflitos polo poder
Desde o primeiro momento, Urbano II manifestouse como un estrito continuador da política levada a cabo por Gregorio VII, chegando a dicir no seu primeiro acto como Pontífice que "todo o que el rexeitaba, eu rexéitoo, o que el condenaba, eu condénoo, o que el amaba, eu abrázoo, o que el consideraba como verdadeiro, eu confírmoo e apróboo". A súa chegada a Roma viuse complicada pola forte oposición do emperador de Alemaña e o Antipapa Clemente III, que ocupara a cidade. Porén, conseguiu o apoio dos normandos de Roxerio I tras unha inesperada visita a Sicilia, o que lle permitiu entrar definitivamente en Roma, aínda que debeu combater durante tres días coas tropas do Antipapa antes de poder chegar á Basílica de San Pedro. Durante este difícil acceso ó Solio, Urbano excomungou a Clemente III e ó emperador Henrique IV, que se aliara con el.
Rinaldo Fioramonte Martino
Traxectoria
Co equipo de Almagro gañou o título de liga en 1946 e realizou unha xira por Europa ese mesmo ano.