cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cando o amor se acaba
Cando o amor se acaba (en Falling from Grace) é un filme estadounidense de 1992 dirixido e protagonizado por John Mellencamp. Foi producido por Little B e distribuído por Columbia Pictures.
Estreouse en galego o 29 de febreiro de 2001 a través da TVG.
-964
Véxase tamén
Historia ano a ano
Iniciativa popular
A iniciativa popular, tamén coñecida como iniciativa cidadá refírese á posibilidade amparada na constitución de que as persoas presenten peticións, cargo de xustiza, avalada polas súas firmas, para que se tome a consideración política un determinado asunto público, como pode ser unha reforma dun estatuto ou dunha lei, ou mesmo unha emenda constitucional.
A iniciativa pode ser directa ou indirecta. Se é directa, a presentación da iniciativa desemboca nun referendo para aprobala ou rexeitala. No caso das iniciativas indirectas, a petición é tomada en consideración polo lexislativo, quen decide se se convoca ou non o correspondente referendo.
Nalgúns países, a iniciativa popular ten unha regulación específica que establece algunhas especialidades na súa tramitación.
España
No artigo 87.3 da Constitución contémplase a posibilidade -regulada pola Lei Orgánica 3/1984- de que os cidadáns fagan propostas apoiadas por un mínimo de 500.000 firmas, propostas denominadas por lei ILPs (Iniciativas Lexislativas Populares). Con todo, estas iniciativas, teñen unha serie de limitacións:
Ao longo do período democrático español iniciado en 1978, tan só nove ILP pasaron o filtro da Mesa do Congreso, mentres que unicamente unha Iniciativa Lexislativa Popular foi aprobada polo Pleno, relativa á modificación da Lei de Propiedade Horizontal.
Tamén cabe a posibilidade de presentar iniciativas lexislativas nos diferentes parlamentos autonómicos. Neste caso, os diversos Estatutos de autonomía recollerán as condicións esixidas para iso. Os posibles plebiscitos para a súa aprobación haberán de ser autorizados polo Goberno Central.
Algúns casos
En xuño do 2006 impulsada por Convivencia Cívica de Cataluña e Universitarios Liberal Demócratas perante o Parlamento de Cataluña, en defensa do bilingüismo na educación: educación en catalán e en castelán e non monolingüe exclusivamente en catalán. O lema central da campaña era: En castelán tamén?.
Para que esta iniciativa fose debatida no Pleno do Parlamento Autonómico era necesario que 50.000 cidadáns empadroados na Comunidade Autónoma de Cataluña desen o seu apoio explícito á proposta de lei mediante a súa firma. Despois de varios meses de recollida polas rúas de Cataluña e máis dun milleiro de mesas petitorias instaladas, finalmente foron entregadas as firmas de 57.000 cataláns. Tralo debate no Parlamento de Cataluña, do que marcharon a maioría de deputados dos partidos que conforman o Goberno Autonómico para non escoitaren aos promotores da Iniciativa, a proposición de lei foi rexeitada no seu trámite inicial.
Galicia
A iniciativa popular lexislativa acabaría converténdose na coñecida como Lei Valentín Paz-Andrade, unha vez foi aprobada por unanimidade no Parlamento galego en 2014. Logo de xuntar máis de 17.000 sinaturas no 2012; 15.000 son precisas segundo o Estatuto de Galicia de 1981 para presentar a iniciativa lexislativa popular; esta foi defendida no plenario do Parlamento de Galicia por Xosé Carlos Morell. Logo das conversas cos grupos políticos da cámara lexislativa galega estes apoiaron por unanimidade a Lei 1/2014, de 24 de marzo, para o aproveitamento da lingua portuguesa e vínculos coa lusofonía, coñecida popularmente polo nome do persoeiro Valentín Paz-Andrade, economista, xurista e escritor galego e que foi no seu tempo un defensor da unión entre as normas escritas galega e portuguesa.
Michael Cera
Michael Austin Cera, nado o 7 de xuño de 1988 en Brampton, Ontario, é un actor canadense coñecido polos seus papeis en Arrested Development, Youth in Revolt, Superbad, Scott Pilgrim vs. the World, Nick and Norah's Infinite Playlist e Juno.
Moeda global
miniatura|Cartón coas credenciais para pagamentos en [[bitcoins.]] No mercado de divisas e no comercio internacional, coñécese como moeda global ou mundial, ou mesmo supranacional á moeda que circula internacionalmente, sen unhas fronteiras determinadas.
Os oito reais españois (séculos XVII-XVIII)
miniatura|[[Real de oito columnario español de 1759]] Nos séculos XVII e XVIII, o uso dos reais de oito de prata cuñados nas casas de moeda dos territorios españois nas Américas estendeuse a outros territorios cara ao oeste ata Asia e cara ao leste ata Europa, co que esta moeda se constituíu na primeira de circulación global. A supremacía política de España no escenario mundial, a importancia das rutas comerciais españolas a través do Atlántico e o Pacífico, xunto coa a calidade e a pureza da súa moeda da prata motivaron que esta fose aceptada internacionalmente durante dous séculos.
En América circulou con naturalidade nesa época en toda a América do sur e Central (agás no Brasil), así como nos Estados Unidos e no Canadá.
En Europa tiña curso legal na Península Ibérica, na maioría dos territorios da Península Itálica (Milán, o Reino de Nápoles, Sicilia, Sardeña etc.), no Franco-Condado (Francia) e nos Países Baixos españois, e tamén se utilizaba noutros estados europeos de influencia austríaca e de Habsburgo. miniatura|[[Lingotes de ouro]]
O padrón ouro (séculos XIX e XX)
Antes do século XIX e durante case todo el, o comercio internacional estivo caracterizado polas moedas que representaban pesos de ouro. A maioría das moedas nacionais supuñan neses tempos, en esencia, diferentes xeitos de medir pesos de ouro. Por este motivo, algúns estudosos afirman que o ouro foi realmente a primeira moeda global da historia.
O derrubamento do padrón do ouro coa chegada da primeira guerra mundial tivo, xa que logo, implicacións moi significativas para o comercio global.
A libra esterlina (século XX)
Antes de 1944, a moeda de referencia mundial do século XX era a do Reino Unido, a libra sterling, ata que este papel preponderante se transmitiu ao dólar dos Estados Unidos, coas conseguintes implicacións para os bancos centrais.
O dólar dos EEUU (séculos XX e XXI)
No período que se abriu logo da Conferencia de Bretton Woods, en 1944, as taxas de cambio en todo o mundo eran pasaron a estar referidas ao dólar dos Estados Unidos, que podería ser cambiado por unha cantidade fixa de ouro. Este feito reforzou o dominio do dólar como moeda global.
A partir do colapso do réxime de taxa de cambio fixa e do padrón ouro, e da institución de taxas de cambio flutuantes logo do Acordo Smithsonian de 1971, a maioría das moedas do mundo deixaron de estar vinculadas ao dólar. Porén, tendo en conta que os Estados Unidos teñen a economía máis grande do mundo, as transaccións internacionais continúan a ser a referencia desta moeda, que consolidou a súa posición de moeda global.
Segundo o economista Robert Gilpin, "entre o 40 e o 60 por cento das transaccións financeiras internacionais están denominadas en dólares. Durante décadas, o dólar tamén foi a moeda de reserva principal do mundo; en 1996 representaba aproximadamente dous terzos das reservas de divisas no mundo", contra o aproximadamente un cuarto que lle corresponde ao euro.
[[Ficheiro:DOLLAR AND EURO IN THE WORLD.svg|dereita|300px|miniatura|Uso internacional do euro e do dólar estadounidense
O rublo de Belarús está vinculado ao euro, ao rublo ruso e ao dólar nunha "cesta de moedas".]] Varias moedas do mundo continúan a estar vinculadas ao dólar. Algúns países, como Ecuador, O Salvador e Panamá, deron un paso máis e mesmo eliminaron as súas propias moedas nacionais en favor do dólar estadounidense.
Só houbo dous desafíos importantes ao status do dólar como moeda global. Durante a década de 1980, o ien xaponés tivo un uso progresivo como moeda internacional, aínda que esa situación mudou coa recesión xaponesa da década seguinte. Máis recentemente, o euro supón unha competencia cada vez maior para a preponderancia do dólar nas finanzas internacionais.
Euro (século XXI)
O euro herdou o seu status como unha das moedas de reserva importantes do antigo marco alemán, e a súa contribución ás reservas oficiais aumentou á medida que os bancos van procurando diversificar as súas reservas e que comercio na eurozona se expande.
Igual que sucede co dólar, algunhas moedas do mundo están vinculadas ao euro. Trátase fundamentalmente de moedas da Europa do leste, como o lev búlgaro, aínda que hai outras da África occidental como o escudo de Cabo Verde e o franc CFA. Outros países europeos, mesmo sen ser membros da Unión Europea, adoptaron o euro en virtude de unións monetarias e acordos cos Estadops membros, ou mesmo de xeito unilateral, substituíndo as súas moedas propias: Andorra, Mónaco, Kosovo, Montenegro, San Marino e a Cidade do Vaticano.
En decembro de 2006, o euro superara o dólar no valor combinado da masa monetaria en circulación. O valor dos billetes de euro en circulación aumentou a máis de 610 mil millóns de euros. Un informe de 2016 da Organización Mundial de Comercio amosa que o comercio mundial de enerxía, de alimentación e do sector servizos e comercio de servizos se realiza nun 60 % con dólares e nun 40 % con euros.
O renminbi chinés
Como resultado da rápida internacionalización do renminbi, en 2013 esta moeda converteuse na oitava unidade máis comercializada do mundo.
A finais de novembro de 2015, o renminbi chinés pasou a ter a consideración de moeda internacional.
Propostas do século XXI
En 2009, no marco dos cumios do G20 en Londres e do G8 en L'Aquila, Italia, o Kremlin defendeu a existencia dunha moeda de reserva supranacional como parte dunha reforma do sistema financeiro global. O presidente ruso Dimitrii Medvedev acompañou este desexo coa presentación dunha moeda cuñada coa lenda UNITY IN DIVERSITY ("unidade na diversidade"), deseñada por Luc Luycx, como exemplo dunha futura moeda global.
O 24 de marzo de 2009, Zhou Xiaochuan, presidente do Banco Popular da China, reclamou unha "reforma creativa do sistema monetario internacional existente cara a unha moeda de reserva internacional", para "reducir signitivamente os riscos dunha crise futura e mellorar a capacidade de xestión das crises". Zhou suxeriu que os dereitos especiais de xiro do Fondo Monetario Internacional (unha cesta de moedas que abrangue o dólar, o euro, o renminbi, o iens e a libra esterlina) poderían servir como supermoeda de reserva soberana, non doadamente influíble polas políticas de países individuais. Porén, o daquela presidente dos Estados Unidos, Barack Obama, rexeitou a suxestión asegurando: "o dólar é extraordinariamente forte neste momento".
O 30 de marzo de 2009, no segundo cumio de Suramérica e a Liga Árabe en Qatar, o daquela presidente venezolano Hugo Chávez propuxo a creación dunha petromoeda, o "petro", que estaría apoiada polas enormes reservas de petróleo dos países produtores. miniatura|Deseño de Luc Luycx de [[2009 para unha moeda global, presentado nun cumio do G8 en L'Aquila, Italia]]
Moeda única global
Os defensores dunha unidade monetaria global (sinaladamente Keynes, que chegou a propora a creación da unidade "bancor") argumentan adoito que tal moeda non sufriría inflación, que en casos extremos ten efectos desastrosos para as economías. Ademais, moitos postulan que unha única moeda global faría que a xestión dos negocios internacionais sería máis eficiente e se alentaría o investimento estranxeiro directo.
Hai moitos variantes desta idea, incluída a posibilidade de que fose administrada por un banco central global que definiría o seu propio padrón monetario ou que acollese o padrón ouro. Os defensores sinalan que o euro é un bo exemplo de moeda supranacional exitosa xurdida da unión de nacións con linguas, culturas e economías diferentes.
Ademais da idea dunha única moeda mundial soa, tamén se suxiriron algunhas propostas de que no mundo coexistan diversas moedas globais que interactúen nun sistema de mercado singular. A aparición e a evolución das moedas globais dixitais que son propiedade de empresas privadas fai pensar que diversas moedas globais poidan ofrecer formatos máis amplos para o comercio á medida que se van expandindo e gañando aceptación.
A cadea de bloques ofrece a posibilidade de que un sistema descentralizado que funcione cunha mínima intervención humana poida eliminar as discusións sobre quen debería administrar un hipotético banco central global. Bitcoin é ata agora a candidata máis clara para ocupar este lugar.
Paredes, Penafiel
Paredes é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 1,10 km² de área e 1.258 habitantes (2011). Densidade: 1.143,6 hab/km².
Foi unha abadía do convento de Paços de Sousa, no antigo concello de Penafiel de Sousa. Estivo anexada á freguesía de Valpedre.
Iván Ferreiro
Traxectoria
miniatura|Iván Ferreiro xunto ó seu irmán Amaro. Trala separación de Los Piratas a finais de 2003, Iván decidiu non afastarse do mundo da música, e comezou a tocar co seu irmán Amaro nun pub de Vigo, chamado El Ensanche. As actuacións celebrábanse tódolos mércores anunciadas como «Rai Doriva e As Ferreiro». Os irmáns Ferreiro facíanse pasar por dúas amas de casa (Ivonne e Tamara) que para perder o seu medo escénico acompañaban ó cantante portugués Rai Doriva, que porén nunca acudiu ós concertos. Pese a non facer publicidade, pronto moita xente soubo del e comezou a acudir ós concertos que semanalmente daban os irmáns Ferreiro, que máis tarde comezaron a actuar tamén en Nigrán (Pontevedra), versionando cancións de Los Planetas, Andrés Calamaro e Alaska y Dinarama entre outros.
Mentres, Iván Ferreiro continuaba creando temas e pronto tivo suficiente material como para editar un disco: Canciones para el tiempo y la distancia (2005), que o consagraría como cantante en solitario. Na súa xira Tournedo, coa que percorreron toda España, Iván tocou acompañado do seu irmán Amaro á guitarra e de Karlos Arancegui á batería.
En novembro de 2005, Iván ideou un proxecto chamado Laboratorio Ñ, consistente en reunirse con outros músicos e amigos durante dúas semanas nunha casa de Buenos Aires para crear entre todos novas canciones. Os acompañantes de Iván nesta experiencia foron Juan Aguirre e Eva Amaral (o dúo Amaral), Xoel López (cantante de Deluxe), Pereza, Quique González, así como varios artistas arxentinos.
O seu seguinte álbum de estudio, publicado a finais de outubro de 2006, titúlase Las siete y media e reúne oito cortes que o artista compuxo durante a súa xira "Tournedo 2006".
Amaro Ferreiro gravou en solitario un novo disco, xa á venda, co título de Laciudadelasagujas. Mentres, Iván gravou un novo disco chamado Mentiroso mentiroso, que saíu á venda o 25 de marzo de 2008, aínda que comenzou a xira de presentación o 13 do mesmo mes.
Tala
A tala é unha arte de pesca que consisten nun palangre especificamente cunha distancia mínima de 1 metro entre anzois con ata 1000 anzois nun máximo de 2000 m de tralla. Está regulado polo artigo 20 do do Decreto 424/1993 do 17 de decembro (DOG Nº 13 do xoves, 20 de xaneiro de 1994), onde se lle denomina pola forma palangrillo.
Xustificación terminolóxica
A terminación -illo da forma palangrillo faina sospeitosa de ser un castelanismo. Partindo da base de que se utiliza para a pesca de "ollomoles, congros, abadexos, robalizas, dentóns, rodaballos etc." e baseándose na definición do Diccionario enciclopédico gallego-castellano de Eladio Rodríguez, podería equipararse a espinel. Neste mesmo texto, Eladio dános unha subclasificación do palangre en corda, pincho, fondeiro e gorentes. Aspectos como a sinonimia de palangre co hiperónimo (corda) ou o hipónimo (pincho, no VOLG) ou a non sanción como substantivo por parte VOLG) desaconsellan o seu uso. Pola súa parte, a forma espinel non aparece reflectida nin no VOLG nin na lexicografía xeral . En cambio, tala si aparece recollida tanto no propio VOLG como nestas mesmas fontes actuais  e na lexicografía histórica con semellante significado. A existencia desta forma patrimonial e autorizada faría innecesaria un calco como palangrillo ou a creación dun neoloxismo como palangriño ou palangrete.
Testemuño (atletismo)
miniatura|Dous atletas preparándose para o traspaso do testemuño. O testemuño é un tubo liso, cilíndrico e lixeiro, feito de madeira, metal ou calquera outro material ríxido dunha soa peza. Adoita ter unha lonxitude de entre 28 e 30 cm, de circunferencia entre 12 e 13 cm e cun peso mínimo de 50 g. Debe estar pintado dunha cor viva para que se vexa doadamente durante a carreira. As probas deportivas nas que se utiliza o testemuño son: carreiras de remudas 4 x 100 metros e carreiras de remudas 4 x 400 metros (as únicas probas que se fan en equipo).
-963
Véxase tamén
Historia ano a ano
Iniciativa lexislativa
Denomínase iniciativa lexislativa á potestade que constitucionalmente atribúese a un ou máis órganos dun Estado ou territorio para iniciaren o procedemento de trámite de forma válida que culmine na aprobación, modificación ou derrogación dunha lei.
A Iniciativa Lexislativa correspóndelle efectuala ao Goberno, manifestada a través do Proxecto de Lei polo Congreso e o Senado e por último levado a cabo polas Cámaras de acordo coa Constitución e os seus Regulamentos.
Órganos con iniciativa lexislativa
Na maioría dos países, a iniciativa lexislativa correspóndelle ao Parlamento ou ao Congreso ou ben a outro órgano como ao xefe de estado ou ao goberno...
Con todo, os diferentes ordenamentos teñen regulados mecanismos de iniciativa variados que poden permitir a outros órganos constitucionais posuír iniciativa lexislativa. Tamén se regula en moitos países a iniciativa popular, que xorde dos propios cidadáns.
Tipos de iniciativa lexislativa
En calquera das fórmulas, a iniciativa lexislativa adoita necesitar de certos requisitos para considerala válida: mínimo de membros do Parlamento, Congreso ou da cámara (alta ou baixa) que a incoen; consonte ao Consello de ministros no seu caso; resolución maioritaria favorable das Asembleas Lexislativas dos estados federados ou número mínimo de cidadáns que a apoien. En ocasións tamén a ulterior tramitación lexislativa pode ser algo diferente segundo o órgano do que parta a iniciativa.
Cemetery Junction
Cemetery Junction é un filme británico escrito e dirixido por Ricky Gervais e Stephen Merchant que foi estreado no Reino Unido o 14 de abril de 2010.
Pascal
O apelido francés Pascal pode referirse a:
Na súa honra, levan o seu nome: Amais, como topónimo pode referirse a:
Julius
Julius ou Iulius é o nomen da gens Julia ou Iulia, unha importante familia patricia da antiga Roma, supostamente descendente de Julus (Ascanio)
La Antorcha Marinera
La Antorcha Marinera foi un semanario editado en Pontevedra entre 1892 e 1893.
Fuencaliente
Fuencaliente pode referirse a:
La Antorcha Marinera
Historia e características
Apareceu en decembro de 1892. O seu director, propietario e único redactor era Juan David Pérez Mandado. Naceu coa pretensión de dar a coñecer as posibilidades turísticas das rías galegas. Cesou a súa publicación ao pouco tempo.
O Carballal, Traba, Laxe
O Carballal é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Segundo datos do Instituto Nacional de Estadística xunto co lugar do Campodorreiro tiña 45 habitantes no ano 2018 dos cales eran 28 homes e 26 mulleres.
-962
Véxase tamén
Historia ano a ano
-961
Véxase tamén
Historia ano a ano
Estado de Kano
356px|miniatura|Localización de Kano dentro de Nixeria. Kano é un dos estados da República Federal de Nixeria, na zona central do norte. Creado o 27 de maio de 1967 de parte da antiga Rexión Setentrional, limita co estado de Katsina polo noroeste, co de Jigawa polo nordeste, co de Bauchi polo sueste e co de Kaduna polo suroeste. Na súa orixe incluía tamén o estado de Jigawa, separado en 1991. A súa capital é Kano.
A lingua oficial do estado é o inglés, aínda que a lingua hausa tamén é amplamente falada.
Áreas de goberno local
No estado atópanse 44 áreas de goberno local:
Praia de La Magdalena
250px|miniatura|En primeiro plano a praia de La Magdalena. Detrás, a [[Praia dos Bikinis|dos Bikinis.]] A praia de La Magdalena é un areal da cidade de Santander, en Cantabria. Está situada dentro da baía de Santander, na zona sur da península de La Magdalena, entre a praia de Los Peligros e a praia dos Bikinis.
Consello dos Estados
miniatura|dereita
O Consello de Estados (en alemán Ständerat; en francés "Conseil des Etats"; en italiano Consiglio degli Stati, en romanche Cussegl dals Stadis) é a cámara alta da Asemblea Federal de Suíza. O consello foi instaurado pola constitución federal no 1848.
Composición
Cada cantón delega dous conselleiros, chamados tamén Conselleiros dos Estados (en referencia a cada cantón). Levan asemade o nome de senadores. Antes da creación do Cantón do Xura en 1979 o número ascendia a 44 membros. Dende esa data o consello componse de 46.
O consello foi inspirado do Senado dos Estados Unidos e ten os mesmos poderes có Consello Nacional de Suíza. Xuntos, o nacional e o dos estados, forman a Asemblea federal, é dicir o aparato lexislativo helvético.
Run
thumb
Arte de arrastre de fondo
miniatura|dereita|Arte de arrastre de fondo (debuxo) miniatura|right|Pino Ladra, [[arrastreiro con base en Celeiro]] Unha arte de arrastre de fondo ou simplemente arte de fondo é calquera arte de pesca que exerza un buque pesqueiro que remolca unha rede con portas en contacto co fondo ou unha parella de buques que remolcan unha rede sen portas, coa finalidade de capturar especies demersais.
O Campodorreiro, Traba, Laxe
O Campodorreiro é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Xunto co lugar do Carballal tiña 45 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 28 homes e 26 mulleres.
Espello (plumaxe)
miniatura|Femia de [[lavanco. A mancha azul con beira branca é o espello.]]
O espello ou speculum é unha mancha brillante, a miúdo de coloración distintiva, presente nas plumas rémixes internas dalgunhas aves, particularmente as anseriformes, pero tamén,por exemplo, nos papagaios do xénero Amazona. Esta mancha, decotío visible cando voan, é util á hora de identificar determinadas especies.
-960
Véxase tamén
Historia ano a ano
John Lydon
John Lydon, máis coñecido como Johnny Rotten, nado en Holloway, Londres, o 31 de xaneiro de 1956, é un músico punk inglés, coñecido principalmente por ser o vocalista do grupo Sex Pistols, pioneiros da primeira onda do punk. Logo da disolución da súa primeiro banda formou Public Image Limited. A súa imaxe provocadora e sarcástica influenciaron a unha nova e rebelde mocidade.
Traxectoria
John Lydon naceu en Holloway, Londres, Reino Unido, aínda que tamén se di que naceu no condado de Galway, Irlanda. Durante a súa infancia viviu cos seus pais, católicos procedentes de Irlanda, e cos seus tres irmáns. Con sete anos contraeu meninxite, perdendo a memoria tras un longo coma. Actualmente está casado con Nora Forster, nai de Ari Up, vocalista da banda punk de influencia reggae The Slits.
Sex Pistols
Lydon adoitaba merodear pola tenda de Malcolm McLaren, SEX, polo ano 1975. Cando Malcolm regresou de Nova York, onde representara aos New York Dolls durante unha xira, ideou a formación dun grupo cun estilo similar, pero mesturado coa imaxe de Richard Hell. A banda xa tiña a tres dos seus compoñentes, Steve Jones, Glenn Matlock e Paul Cook, para cando McLaren se fixou en Lydon, que por ese entón chamoulle a atención polo seu pelo tinguido de verde e a súa camiseta de Pink Floyd coas palabras "I hate" ("eu odio") escritas con rotulador encima, para o posto de vocalista.
En 1977 a banda publicou a famosa canción "God Save the Queen" durante as vodas de prata da raíña Isabel II. A canción foi un éxito pero causou tanta polémica que Lydon foi ata agredido fisicamente.
Pasado un tempo, a banda decidiu cambiar á seú baixista Glen Matlock, polo cal Lydon propuxo a un coñecido seu como substituto, John Simon Ritchie-Beverly, que logo sería coñecido como Sid Vicious. Ao principio a inclusión de Vicious foi un grande éxito pero a adicción á heroína do baixista e a súa conflitiva relación con Nancy Spungen provocou rozamentos entre ambos.
A súa vida logo de Sex Pistols
Tras a separación dos Pistols, Lydon dedicouse ao grupo Public Image Limited, que formou co ex guitarrista de The Clash Keith Levene. En 1996 os Sex Pistols reuníronse novamente xa sen Sid Vicious, falecido en 1979, para unha xira mundial que logo repetiron en 2002 e 2004.
Comentarios
John Lydon escribiu o seguinte como introdución á súa biografía No Irish, No Blacks, No Dogs:
En galego:
Conflito de Chipre
miniatura|280px|División política da illa. O conflito de Chipre é un conflito en curso motivado pola invasión militar e a posterior ocupación turca (dende 1974) do terzo norte da illa, unha situación descrita e detallada en numerosas resolucións das Nacións Unidas. Malia que a República de Chipre é recoñecida como o único e lexítimo estado, soberano sobre toda a illa, o norte está gobernado de facto pola administración autodeclarada da República Turca do Norte de Chipre que é defendida polas Forzas Armadas de Turquía.
Nun comezo, coa anexión da illa polo Imperio Británico dende o Imperio Otomán, o "conflito de Chipre" foi identificado como unha disputa entre a poboación de Chipre e a Coroa Británica e a loita dos chipriotas pola súa autodeterminación. Porén, a disputa converteuse, baixo a administración británica, nun conflito étnico entre os turcos e os gregos insulares. As implicacións internacionais da disputa superaron as fronteiras da illa de Chipre e incluíron ós poderes baixo o Acordo de Londres e Zúric (Turquía, Grecia e o Reino Unido), as Nacións Unidas e a Unión Europea, e (non oficialmente) os Estados Unidos.
Como resultado de que as dúas comunidades e os países involucrados se comprometeron a atopar unha solución pacífica para a disputa, as Nacións Unidas mateñen unha zona de amortiguación (a "Liña Verde") para evitar calquera tensión ou hostilidade intercomunal. Esta zona separa as áreas do sur da República de Chipre (predominantemente habitada por gregochipriotas), das áreas do norte (onde os turcochipriotas e os colonos turcos son agora maioría). Nos últimos anos produciuse un achegamente das relacións entre ámbalas dúas comunidades, e as negociacións para a reunificación recomezaron no 2014.
Partido Socialista de Chile
O Partido Socialista de Chile (PS) é un partido político chileno de esquerda democrática. O partido é parte da Concertación de Partidos por la Democracia e agora tamén é parte da Nueva Mayoría. Tras as eleccións de 2005, o seu bloque parlamentario está composto de 15 deputados e oito senadores. O presidente do partido é Osvaldo Andrade. O PS foi o partido do presidente Salvador Allende, quen foi un dos seus fundadores en 19 de abril de 1933. No ano 1969, consegue entrar inicialmente na coalición de centro esquerda da Unidade Popular. Despois do golpe militar de 1973, o partido foi prohibido xunto con todos os outros partidos políticos, e foi dividido en varios grupos que non volven xuntos ata a restauración da democracia no ano 1990. Desde a restauración da democracia, constitúe a coalición de centro esquerda entre os socialistas e o Partido Demócrata Cristiano de Chile, formando a Concertación que gobernou o país desde 1990 ata 2010.
Paix sur les champs
Paix sur les champs é un filme belga de 1970 dirixido por Jacques Boigelot baseado na novela homónima de Marie Gevers. Foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 43ª edición dos premios.
Ramón Villarino de Sáa
Ramón Villarino de Sáa, nado en Xinzo de Limia en 1890 e finado en Ourense o 27 de marzo de 1959, foi un xurista, escritor, xornalista e político galego.
Traxectoria
Foi redactor-xefe de El Eco Antelano (1911-1912). En 1912 trasladouse a Madrid para facer a carreira de dereito; ao rematar deu conferencias no Ateneo de Madrid. Volveu a Ourense onde e traballou como avogado do Estado e dirixiu El Diario de Orense e colaborou en La Centuria e La Región. Formaba parte dos afíns á corrente calvosotelista. Durante a República formou parte do Comité Provincial de Acción Popular en Ourense e nas eleccións xerais de 1936 foi elixido deputado por Ourense pola CEDA. Despois da Guerra civil, foi avogado do bispado de Ourense.
Luis Ameijide Aguiar
Luis Ameijide Aguiar, nado en Lugo o 21 de xuño de 1911 e finado na mesma cidade a finais de marzo de 1982, foi un político galego.
Traxectoria
Foi gobernador do Banco da Coruña en Lugo. Alcalde do concello de Lugo en 1952, foi presidente da Deputación de Lugo tomando posesión o 1 de abril de 1958. Continuou no cargo até 1963. Foi procurador en Cortes. Foi nomeado Gobernador civil de Zamora e de León (1964).
Ansemar, Castro de Rei
San Salvador de Ansemar é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 151 habitantes (77 mulleres e 74 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 156 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 126 habitantes, sendo 61 homes e 65 mulleres.
Praia dos Bikinis
250px|thumb|En primeiro plano a [[praia de La Magdalena. Detrás, a dos Bikinis.]] A praia dos Bikinis ou do Bikini é un areal da cidade de Santander, en Cantabria.
Características
Oficialmente, segundo o Ministerio de Medio Ambiente, a lonxitude da praia é de 250 metros e a súa anchura media de 30. Cando a marea está alta a zona máis oriental da praia desaparece por completo, quedando o resto reducido a uns poucos metros. Coa marea baixa a praia crece considerablemente deixando ao descuberto un gran número de rocas.
A praia conta cun espigón construído en pedra e cemento a finais dos anos sesenta. Este espigón, coñecido popularmente como "o muro" divide a liña da beira en dous partes, pero conta con grandes arcos que permiten o paso dos bañistas. Cara ao sur, a construción penétrase no mar uns 50 metros. Na dirección oposta o espigón desaparece na area moito antes de chegar ao final da praia, polo que esta queda dividida só parcialmente.
A praia apenas ten ondada. Cando un gran barco entra ou sae da baía si que poden producirse algunhas ondas pequenas.
Moi preto da praia dos Bikinis atópanse a Illa de La Torre (na que hai unha escola de vela) e a Illa da Horadada (sobre a que hai un faro). Ambas son relativamente accesibles a nado.
Etimoloxía
Moi preto da praia dos Bikinis atópase a Universidade Internacional Menéndez Pelayo, onde desde principios do século XX impartíronse uns cursos de español para estranxeiros que atraeron a estudantes de todo o mundo. A partir dos anos sesenta as estudantes europeas e americanas baixaban á praia cos seus bikinis, algo que no Santander da época causou gran balbordo e chegou a ser o elemento co que se identificou esta zona de baño próxima á universidade.
Praia de Los Peligros
250px|miniatura|En primeiro plano a praia dos Peligros. A continuación, a [[praia da Magdalena e a dos Bikinis.]] A praia de Los Peligros é un areal da cidade de Santander, en Cantabria. Está situada dentro da baía de Santander, na zona sur da Península da Magdalena.
A este areal accédese polo promontorio de San Martín, en pleno centro da cidade dominado pola impoñente figura do Palacio de Festivais de Cantabria. Xunto ao Museo Marítimo do Cantábrico, este lugar dá acceso á praia dos Peligros que está unida aos areais da Magdalena e a dos Bikinis.
Posúe 200 metros de lonxitude e uns 70 m de anchura media. Debido ao fácil aparcadoiro, á pasarela de madeira que bordea e une os tres areais interiores e á súa privilexiada orientación, creouse un paseo de case 1.500 metros a pé de praia.
Manuel Jorge Velo Reinoso
Manuel Jorge Velo Reinoso, nado en 1957, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Funcionario de Correos. Presentouse ás eleccións municipais de 2003 na Merca encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta.
Porsche 918
O Porsche 918 Spyder é un modelo de automóbil superdeportivo producido polo fabricante alemán Porsche dende 2013 até 2015. Posúe un motor híbrido central, composto por un motor V8 de 4'6 litros que achega 608 CV, e dous motores eléctricos conectados ós eixos dianteiro e traseiro, achegando 280 CV máis para un total de 886 CV. Trátase dun deportivo de dúas prazas con chasis de fibra de carbono e tracción ás catro rodas que rende unha aceleración de 0 a 100 km/h en 2'8 segundos.
O modelo foi presentado como proxecto no Salón do Automóbil de Xenebra en 2010, mentres que a versión de produción foi presentada no Salón do Automóbil de Frankfurt en 2013. A marca fabricou 918 unidades. Unha variante denominada "RSR" foi fabricada para a competición.
Depresión
O termo depresión (do latín depressio, «opresión», «encollemento» ou «abatemento») pode referirse a:
José Ouro Arias
José Antonio Ouro Arias-Somoza, nado en Palas de Rei e finado en Leilón (Palas de Rei) o 26 de marzo de 1955, foi un notario e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Ouro Besteiro, foi o herdeiro do pazo de Leilón. Notario de Palas de Rei. Promoveu campaña agrarista de 1923. Na República militou en Izquierda Republicana como o seu fillo, o deputado Roberto Ouro Vázquez. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado xuíz municipal de Palas de Rey en outubro, pero pouco despois foi separado do servizo e expedientado por responsabilidades civís e políticas, sendo desterrado e multado con máis de 250.000 ptas. En decembro de 1940 foi nomeado xuíz municipal de Palas de Rei.
Vida persoal
Casou con Carmen Vázquez Ouro e foi pai de Roberto, Luz, Luciano, Dorinda, Arsenio, Jaime, Luís e María Ouro Vázquez.
Roberto Ouro Vázquez
Roberto Ouro Vázquez, nado en Palas de Rei o 7 de xuño de 1900 e finado na Coruña o 30 de outubro de 1975, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Ouro Arias, licenciouse en dereito. Militou na ORGA e presentouse ás eleccións xerais de 1933 pola candidatura de esquerdas, pero non resultou elixido. Ingresou en Izquierda Republicana e nas eleccións xerais de 1936 foi elixido deputado pola provincia de Lugo polo Fronte Popular. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 24 de xullo e ingresou no cuartel de San Fernando con Francisco Lamas López. O 24 de abril de 1937 foi conducido ao cárcere de Cáceres. Expedientado por responsabilidades civís e políticas, foi desterrado a Las Hurdes, onde pasou case tres anos, e multado con máis de 250.000 ptas.
Fuencaliente de La Palma
Fuencaliente de La Palma, ou simplemente Fuencaliente, é un municipio español pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife. Está situado no sur da illa de La Palma. A capital municipal denomínase Los Canarios (comunmente denominada tamén Fuencaliente), aínda que o barrio de Las Indias iguálao en poboación. Outros núcleos de poboación menores son Los Quemados, Las Caletas, La Fajana e o casarío de El Charco.
O nome do municipio vén dunha fonte de augas termais medicinais (as crónicas da época din que as súas augas curaban enfermidades da pel) coñecida como Fuente Santa que había na costa do municipio, preto da actual Praia de Echentive, e que foi sepultada por lávalas do volcán de Fuencaliente (comunmente confundido co prehistórico volcán de San Antonio) no século XVII. Recentemente, a Consellería de Obras Públicas do Goberno das Canarias en colaboración co Concello realizou unha sondaxe na zona e achou augas subterráneas a 60 °C. O obxectivo é que nun futuro establézase na zona unha galería para extraer estas augas e podelas aproveitar nun balneario, aínda que o plan aínda está moi verde porque lle falta financiamento.
O territorio do municipio foi arrasado varias veces por erupciones volcánicas, de feito, a penúltima erupción volcánica ocorrida en España, foi a do volcán Teneguía (1971), que está situado no municipio. Gran parte do municipio protexeuse, coas figuras do Parque natural de Cumbre Vieja, Reserva natural dos Volcáns de Fuencaliente, o Paisaxe protexida de Tamanca e o Sitio de interese científico das Salinas de Fuencaliente. A economía do municipio baséase no cultivo do plátano, turismo, o cultivo da vide e a fabricación de viño.
Ten unha extensión de 56,42 km² e unha poboación de 1.935 habitantes (Instituto Nacional de Estadística, 2011). A altitude da capital municipal (Los Canarios) é de 750 metros sobre o nivel do mar e ten unha lonxitude de costa de 29,18 km.
Anteriormente foi un barrio do municipio de Mazo, ata que se constituíu como municipio independente. Vén aproximadamente a corresponder co territorio que ocupou o cantón prehispánico de Abenguareme.
miniatura|700px|esquerda|Fuencaliente
Manuel Irujo Ollo
Traxectoria
Fillo do avogado Daniel Irujo y Urra, un pioneiro do nacionalismo vasco en Navarra e defensor de Sabino Arana, e irmán de Andrés de Irujo e Pello Irujo. Estudou no Colexio do Xesuítas de Orduña, onde rematou no 1907 o bacharelato. No 1910 licenciouse na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Deusto e no 1912, en Dereito.
En 1916 casou con Aurelia Pozueta Aristizabal, con quen tería unha filla, Miren. Enviúva en 1918. Foi deputado pola Deputación Foral de Navarra en 1921 e 1930. Deputado a Cortes por Guipúscoa nas eleccións de 1931, 1933 e 1936. No 1936 defendía o posicionamento do seu partido en favor da Segunda República e en contra da sublevación militar.
Entre setembro de 1936 e maio de 1937, foi ministro sen carteira no Goberno de Largo Caballero coa función de intentar restablecer o funcionamento dunha xustiza elemental na zona republicana. Dita función continuouna como Ministro de Xustiza no goberno de Negrín até decembro de 1937. Abandonou o cargo, entre outras razóns, pola represión que o goberno levou a cabo contra o Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM), pero ficou como ministro sen carteira até agosto de 1938. Trala guerra civil exiliouse no Reino Unido. Alí foi ministro do goberno republicano no exilio e presidente do Consello Nacional Vasco.
Darwinismo
miniatura|[[Charles Darwin en 1880, aos 71 anos (dous anos antes da súa morte). A repercusión da teoría da evolución por selección natural aparecida en 1859 coa publicación de On the Origin of Species xa era unha realidade que revolucionara numerosos campos da ciencia.]]
O darwinismo é o termo co que se describen as ideas de Charles Darwin, especialmente en relación á evolución biolóxica por selección natural.
O darwinismo, tal como se entende hoxe, non é sinónimo de evolucionismo, xa que este último é anterior a Charles Darwin: as teorías darwinistas son evolucionistas, pero a súa contribución clave é o concepto de selección natural considerado determinante para explicar a causa da evolución, e que no seu posterior desenvolvemento, con numerosas achegas e correccións, permitirá a formulación da teoría da evolución actual ou síntese evolutiva moderna. Por tanto, estritamente falando, é igualmente equivocado usar o termo «darwinismo» para referirse á actual teoría da evolución, xa que esta non se reduce só ás ideas postuladas por Charles Darwin. Os nomes que se lle deu á teoría da evolución moderna despois do darwinismo foron neodarwinismo e síntese evolutiva moderna ou recentemente síntese evolutiva moderna ampliada.
O termo darwinismo foi acuñado polo biólogo inglés Thomas Henry Huxley en abril de 1860. Usouse inicialmente para describir conceptos evolutivos en xeral, incluíndo os conceptos iniciais publicados polo filósofo inglés Herbert Spencer. Moitos dos propoñentes do darwinismo naquela época, incluíndo Huxley, tiñan algunhas reservas sobre o significado da selección natural, e o propio Darwin deu en determinada época certo creto ao lamarckismo. O estrito neodarwinismo do biólogo evolutivo alemán August Weismann foi gañando partidarios a finais do século XIX. Durante o período de 1880 a 1920, que ás veces se denomina "a eclipse do darwinismo", os científicos propuxeron varios mecanismos evolutivos alternativos que finalmente se probou que eran insostibles. O desenvolvemento da síntese evolutiva moderna entre as décadas de 1930 e 1950, incorporou á selección natural a xenética de poboacións e a xenética mendeliana, e fixo revivir o darwinismo nunha forma actualizada. Deste modo o darwinismo converteuse nun termo inapropiado para a moderna teoría evolutiva, debido a esta incorporación de moitas ideas e coñecementos descoñecidos anteriormente.
Nos Estados Unidos, os creacionistas a miúdo usan o termo "darwinismo" como un termo pexorativo ligándoo a crenzas como o materialismo científico e ateísmo, pero en Europa o termo non ten connotacións negativas, e úsase como unha forma abreviada de refereirse á teoría da evolución por selección natural, aínda que se usen tamén os termos novos (síntese evolutiva moderna).
Lauren Gardner
Lauren Marie Gardner, é epidemióloga e enxeñeira, codirectora do Centro de Ciencia e Enxeñería de Sistemas de Hopkins. Dirixe o grupo que elaborou o mapa interactivo da Universidade Johns Hopkins,  empregado para compartir información sobre a pandemia de COVID-19. En 2020 foi elixida pola revista Time como unha das 100 persoas máis influíntes.
Darwinismo
Historia do darwinismo
miniatura|[[Thomas Henry Huxley|T. H. Huxley, o máis importante polemista a favor do darwinismo durante a época vitoriana.]]
En realidade, o termo darwinismo xa se usou antes de Charles Darwin, xa que o seu antepasado Eramus Darwin no século XVIII publicara traballos sobre evolución que foron denominados "darwinismo". Pero o termo non se fixo famoso ata que Charles Darwin escribiu en 1859 o seu libro On the Origin of Species e en 1860 Thomas Henry Huxley o utilizou para referirse a ese traballo na súa Westminster Review.
Lauren Gardner
Traxectoria
Gardner analizou, entre outras cousas, en 2019 dentro dos Estados Unidos onde son máis probables as epidemias de xarampón e modelou o brote da epidemia do virus zika en América do Norte, Central e do Sur en 2015/2016.
É a creadora do mapa interactivo da pandemia da COVID-19 da Universidade Johns Hopkins. Puxeron o mapa en liña o 22 de xaneiro, e recibe aproximadamente 1.200 millóns de visitas ao día. A principios de marzo de 2020, foi unha das expertas que declararon ante o Congreso sobre a pandemia.
Darwinismo
Historia do darwinismo
Nos tempos de Charles Darwin non había unha ríxida definición do termo "darwinismo", e usábano tanto os partidarios coma os opoñentes da teoría biolóxica de Darwin para significar o que cada un quería nun amplo contexto. Estas ideas tiveron influencia internacional e Ernst Haeckel desenvolveu en Alemaña o seu Darwinismus, que en realidade non se parecía moito á teoría de Darwin e non estaba centrado na selección natural.
Lauren Gardner
Traxectoria
Gardner explica as discrepancias entre o número de casos, por exemplo do Instituto Robert Koch, que publica as cifras oficiais das autoridades sanitarias nacionais alemás, polo feito de que están máis actualizados e tamén dependen de medios fiables e de institucións sanitarias locais.
Darwinismo
Historia do darwinismo
Alfred Wallace no seu libro Darwinism (1889) usou o termo darwinismo puro, que propoñía unha "maior eficacia" da selección natural. George Romanes denomiou esta teoría "wallacismo", indicando que, a diferenza de Darwin, esta posición avogaba por unha "teoría pura da selección natural con exclusión de calquera teoría suplementaria." Romanes propoñía que inflúían tanto a selección natural coma a herdanza dos caracteres adquiridos.
Para o biólogo evolutivo Ernst Mayr o termo «darwinismo» ten ao longo da historia e desde 1859 (ano de publicación da obra de Darwin On the Origin of Species) polo menos nove usos diferentes. Ao principio o darwinismo só significaba anticreacionismo. Se alguén explicaba o cambio evolutivo acudindo a causas naturais e non divinas era tachado de «darwinista» (por exemplo, Thomas Henry Huxley e Charles Lyell).
O uso do termo variará conforme as diversas teorías e subteorías que contiñan os postulados que foron pouco a pouco sendo aceptados, para despois seren matizados, corrixidos e completados ata a formulación, na década de 1940 a 1950, da síntese evolutiva moderna. Desde entón pode dicirse que o paradigma darwinista resiste fronte aos ataques sufridos, e o reducionismo, a súa formulación básica está vixente e parece que pode durar: a evolución é o resultado da variación xenética e do seu ordenamento mediante a eliminación e a selección.
Bases do darwinismo
As concepcións evolucionistas de Darwin constitúen un complexo sistema teórico, un conxunto de teorías relacionadas, máis que unha teoría singular. O núcleo desas concepcións segue conservando toda a súa validez, a pesar da súa natural insuficiencia e dalgún erro significativo, sobre todo na súa explicación da herdanza a través de panxénese. No darwinismo hai tres eixes teóricos que explican distintos aspectos da realidade biolóxica.
Influencias na formulación das teorías de Darwin
As formulacións que Darwin fai das súas teorías foron influídas en gran medida por unha linguaxe aprendida de sociólogos ou politicólogos, como Thomas Malthus e Herbert Spencer. Como o propio Alfred Russel Wallace recoñeceu, a lectura de Malthus foi decisiva para a formulación da teoría da selección natural. As ideas malthusianas coñecíanse e discutíanse nos ambientes intelectuais da época. Conceptos como competencia, loita pola vida e sobrepoboación, que aparecen en An Essay on the Principle of Population de Thomas Malthus, serviron tanto a Alfred Russel Wallace coma a Darwin para dar forma ás súas teorías.
O darwinismo social
En pleno auxe da teoría da selección natural proposta por Charles Darwin, e tralas controversias iniciais, o concepto da selección natural e as relacións interespecíficas foron trasladadas ás relacións sociais; porén, non existe un método claro de aplicar esta teoría biolóxica ao funcionamento da sociedade humana, e, así, baixo o termo pexorativo de "darwinismo social" calificáronse ideoloxías, moitas veces contrapostas que, o mesmo podían defender o laissez faire que o socialismo de estado, o imperialismo ou a euxenesia a escala local. Moitas destas tendencias teñen pouco que ver coas ideas de Darwin quen, certamente, defendeu a euxenesia voluntaria no seu libro "The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex"; pero non por imposición.
Núcleo familiar
En economía, enténdese á familia como un axente económico que consome, aforra, inviste e ofrece servizos de traballo. Xunto coas empresas, son os principais axentes a nivel microeconómico.