cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partido Demócrata (Estados Unidos de América)
Os Demócratas durante o período 1865-1933
Entón, a pesar de que o Partido Democrático do Norte se reunira co Partido Democrático do Sur, aínda carecía do apoio electoral dos estados do Sur para o réxime dun partido de facto que existía neses estados a favor dos republicanos. Nos estados do norte, unha maioría significativa de votantes favoreceu o Partido Republicano, e o Partido Demócrata tivo que conformarse cunha minoría que, aínda que significativa, seguía sendo unha minoría. A maioría dos inmigrantes estranxeiros que chegaron ao país nese momento acabaron converténdose en republicanos (excepto os irlandeses que preferían aos demócratas); e a medida que estes inmigrantes (maioritariamente europeos) se asentaron en maior número nos novos estados do Medio Oeste, a desigualdade xeográfica en favor dos republicanos aumentou. Neste contexto, o Partido Demócrata converteuse nun perdedor eterno nas eleccións presidenciais e lexislativas nacionais; conformándose con gañar eleccións para gobernadores e alcaldes nalgúns lugares. A situación mellorou un pouco cando os brancos do Sur recuperaron o dereito a votar (e obrigaron aos negros a non votar, coaccionándoos co uso da forza); xa que a partir dese momento a rexión converteuse no "Sur Sólido", unha parte do país onde o Partido Demócrata gañou todas as eleccións con máis do 90% dos votos e os republicanos case non existiron. Grazas aos votos do sur e ao descontento coa corrupción republicana, o candidato demócrata case gañou as eleccións presidenciais de 1876; Pero ao final, o republicano Rutherford B. Hayes gañou tras un proceso cheo de acusacións de fraude e malos tratos nalgúns estados clave. Cando un demócrata finalmente gañou a presidencia dos Estados Unidos nas eleccións de 1884, foi un evento raro e case milagroso; xa que non pasaron nada menos que 28 anos desde a última vez que gañaron (1856) e 24 dende que perderon o poder (1860). Este presidente demócrata foi Grover Cleveland, que gañou cunha escasa marxe de votos; e está considerado un dos mellores presidentes de finais do século XIX.
Cleveland baixou as tarifas excesivamente altas deixadas polos republicanos, mantivo a disciplina fiscal e regulou os excesos das compañías ferroviarias privadas. Non foi reelixido en 1888, debido aos aspectos técnicos do sistema electoral; pero en 1892 gañou as eleccións e volveu á presidencia por un último mandato. Despois dos dous gobernos de Cleveland (1885-1889 e 1893-1897) o Partido Demócrata volveu a exiliarse do poder ata as eleccións de 1912, cando o seu candidato á presidencia Woodrow Wilson gañou grazas á división do Partido Republicano en dous candidatos diferentes. Wilson gobernou durante dous períodos entre 1913 e 1921; Ademais de dirixir o país durante a primeira guerra mundial, foi responsable de reformas internas como a creación da Reserva Federal dos Estados Unidos (o Banco Central dos Estados Unidos), a aplicación do imposto sobre a renda, as leis laborais en apoio da igualdade de mulleres e nenos e a creación de entidades gobernamentais antimonopolio. Durante o tempo entre Cleveland e Wilson, o Partido Demócrata fora tentado polas correntes populistas e antiimperialistas que estaban de moda na sociedade americana a finais do século XIX. Despois de Wilson, xurdiron algunhas tensións entre os demócratas que querían reformar o partido e os máis reaccionarios; especialmente no tema da estreita relación entre unha boa parte do partido e o grupo racista Ku Klux Klan (en 1924, por unha soa votación, non se aprobou unha proposta de resolución na Convención Nacional Democrática que condenaba o Ku Klux Klan e pedía romper as relacións con el).
O New Deal e a "era Roosevelt"
Como resultado da catastrófica crise económica e social coñecida como a Gran Depresión, o pobo americano castigou ao Partido Republicano. Nas eleccións presidenciais de 1932 gañou o candidato do Partido Demócrata, Franklin Delano Roosevelt. O presidente Roosevelt iniciou un programa de reforma, coñecido como New Deal ("Novo acordo" en galego) para facer fronte á caótica situación social do país. Roosevelt non quería eliminar o sistema capitalista e moito menos implantar unha economía marxista ou comunista; foi un firme defensor do que poucos anos despois se chamou economía keynesiana. Cría que o Estado debería ter un papel moito maior do que ata agora tiña na economía nacional e os seus asesores crían nunha determinada planificación estatal da economía, para promover o emprego e, así, reactivar a economía e o consumo. O presidente combateu o desemprego con programas de obras públicas e facendo que o Estado empregase directamente aos desempregados en plans de emerxencia (como o Corpo de Conservación Civil). A súa principal contribución foi comezar a crear o estado do benestar americano. A súa administración aprobou a lexislación que establecía o dereito de todos os traballadores estadounidenses a ter unha pensión de xubilación financiada polas contribucións dos traballadores, dos empresarios e do Estado. Deste xeito, fundouse a seguridade social americana, cun único fondo administrado polo goberno federal. Roosevelt tamén foi o responsable da creación do salario mínimo nos Estados Unidos; A partir dese momento, no caso dos tipos de empregos cubertos pola lei federal (que son a maioría dos tipos de empregos existentes), os empresarios non poderían baixar o salario dos seus empregados por debaixo dun límite, fixado polo Congreso dos Estados Unidos e que os estados sexan libres de subir, pero non baixar, de xeito que nalgúns estados o salario mínimo é maior que no resto do país (excepto nos tipos de emprego non cubertos pola lei onde os estados poden establecer límites inferiores ao mínimo federal).
Roosevelt aumentou o gasto público para financiar os seus moitos programas deseñados para aliviar a pobreza, combater o paro e estimular a economía; e para iso tivo que aumentar tamén os impostos, sendo o único en que se parecía aos conservadores fiscais (o feito de que non lle gustase o déficit fiscal).
Anel Único
Inscrición
na Terra de Mordor, onde se estenden as Sombras
Partido Demócrata (Estados Unidos de América)
O New Deal e a "era Roosevelt"
Roosevelt tamén fundou unha compañía estatal para ofrecer servizo de luz eléctrica en zonas rurais (a Tennessee Valley Authority), onde as compañías eléctricas privadas non mostraron interese en investir, algo infrecuente para a nación e especialmente para o período histórico. Estableceu moitas regulacións sobre a empresa privada.
Anel Único
Inscrición
Un anel para gobernalos a todos, un anel para atopalos,
un anel para atraelos a todos e atalos nas tebras,
na Terra de Mordor, onde se estenden as Sombras.
Gandalf descubriu a inscrición do Anel ao ler o relato que escribira Isildur antes de marchar ao norte cara á súa morte e á perda do Anel. Cando Isildur cortara o Anel da man de Sauron, ardía de calor, polo que puido transcribir a inscrición antes de que esta se esvaecese.
Cando posteriormente Gandalf quentou o anel que Bilbo Bulseiro atopara e legara a Frodo, a inscrición volveu aparecer, e ao mago non lle coubo xa ningunha dúbida de que se trataba do Anel Único.
Historia do Anel
Tras forxalo (ao redor de 1600 S.I.), Sauron esgrimiu o Anel e fixo a guerra contra todo aquel que se lle opuña, en concreto os Elfos (isto coñécese como a Guerra dos Elfos e Sauron). Ao primeiro a guerra foi favorábel para Sauron, e Eregion foi destruído xunto con Celebrimbor, o creador dos demais Aneis de Poder. No entanto, máis adiante (ao redor de 1700 S.I.) Tar-Minastir e Gil-galad conduciron un grande exército á Terra Media e acabaron coas hostes de Sauron, obrigándoo a volver para Mordor.
No ano 3261 S.I., Ar-Pharazôn, o derradeiro e o máis poderoso dos reis de Númenor, desembarcou en Umbar encabezando un xigantesco exército, para presentarlle batalla a Sauron. O descomunal tamaño e poder do exército numenoriano abondou para pór en fuga as forzas de Sauron. Sauron rendeuse ante Ar-Pharazôn e foi levado de volta para Númenor como prisioneiro. Nunha carta escrita en 1958 (#211) Tolkien escribiu que a rendición foi "voluntaria e astuta", para poder entrar en Númenor. Após 1.500 anos de loita contra Sauron, os Elfos non revelaran nunca aos numenoreanos a existencia do Anel Único nin dos Aneis de Poder, polo que Ar-Pharazôn non estaba ao tanto del. Grazas a el, Sauron foi quen de usar o medo á morte dos numenoreanos para volvelos na contra dos Valar, e convertelos ao culto de Melkor e ao sacrificio humano.
Aínda que o corpo de Sauron quedou destruído na Caída de Númenor, o seu espírito puido transportar o Anel até a Terra Media, onde o esgrimiu na súa renovada guerra contra a Última Alianza de Elfos e Homes entre os anos 3429 e 3441. Tolkien escribiu: "Creo que non é de estrañar que este espírito levase o Anel Único, do cal dependía agora en grande medida o seu poder para dominar as mentes". (carta #211).
O Anel foi cortado da man de Sauron por Isildur nas ladeiras do Monte do Destino, quen a súa vez o perdeu no Río Anduin (na altura dos Campos Ledos) xusto antes de morrer nunha emboscada de orcos (ano 2 da Terceira Idade). O Anel permaneceu oculto no leito do río durante case dous milenios e medio, até que foi descuberto por un Hobbit Rexo chamado Déagol nunha excursión de pesca. Este foi asasinado polo seu amigo e parente Sméagol, que roubou o Anel e que ao longo do tempo se foi transformando na criatura chamada Gollum por mor da influencia do artefacto. O Anel, ao que Sauron dotara de vontade propia, manipulou a Gollum para que se asentase nas Montañas Bretemosas, preto do Bosque Escuro, onde Sauron comezaba a rexurdir. Alí ficou durante case que cincocentos anos, até que o Anel cansou del e caeu do seu dedo mentres volvía de matar un trasno.
Segundo se conta n'O Hobbit, Bilbo atopou o Anel estando perdido nas cavernas das Montañas Bretemosas, preto do tobo de Gollum. Cando escribiu O Hobbit, Tolkien aínda non ideara o sinistro contexto do Anel. Por iso, na primeira edición, Gollum entrega o Anel a Bilbo como premio por gañar o Xogo de Adiviñas. Porén, cando Tolkien concibiu a natureza do Anel, decatouse de que o dominio que o Anel exercía sobre Gollum nunca lle permitiría cedelo voluntariamente. Xa que logo, Tolkien revisou este capítulo na segunda edición d' O Hobbit: tras perder o Xogo de Adiviñas ante Bilbo, Gollum foi coller o seu "Precioso" (como o chamaba sempre) para poder matalo e comelo, mais alporizouse ao descubrir que faltaba. Deducindo que o tiña Bilbo, a xulgar pola súa última adiviña— "Que teño no peto?"— Gollum perseguiuno polas covas, sen saber que o Hobbit descubrira os poderes de invisibilidade do Anel e que o estaba a seguir até a saída da cova. Bilbo escapou de Gollum e dos orcos que habitaban nas Montañas Bretemosas permanecendo invisíbel, mais non o mencionou na historia que contou aos ananos cos que estaba a viaxar. De feito, a versión dos acontecementos que contou é a contida na primeira edición d' O Hobbit. Gandalf, quen tamén viaxaba cos ananos, obrigou máis tarde a Bilbo a contarlle a historia real, e sospeitou inmediatamente dos poderes do Anel.
Gollum, pola súa banda, abandonaría despois as Montañas Bretemosas para rastrexar e recuperar o Anel. Vagou durante décadas até que foi capturado e interrogado polo propio Sauron, a quen revelou a existencia de Bilbo e da Comarca.
En 3001 da Terceira Idade, seguindo o consello de Gandalf, Bilbo entregou o Anel ao seu sobriño e herdeiro adoptivo Frodo. Este primeiro sacrificio voluntario do Anel desencadea os acontecementos que en última instancia levarán á súa destrución, e constitúe un exemplo da frecuente interrelación entre casualidade e destino, tema omnipresente n' O Señor dos Aneis.
Para entón, Sauron xa comezara a recuperar o seu poder, e a Torre Escura de Mordor estaba reconstruída. Para evitar que Sauron recobrase o seu Anel, Frodo e outros oito compañeiros partiron de Valfendido cara a Mordor, nunha tentativa de destruír o Anel nos lumes do Monte do Destino. Durante a misión, Frodo foi sucumbindo ao poder do Anel, e temeu que o acabase corrompendo. Cando el e máis Sam descubriron que Gollum estaba a seguilos e o "domaron" para que os guiase a Mordor, comezou a experimentar un estraño vencello coa malpocada e traizoeira criatura, pois vía nela unha imaxe futura de si mesmo á que tiña de salvar para se salvar a si mesmo. Con todo, Gollum cedeu á tentación do Anel, e traizoounos ante a araña Elaraña. Crendo a Frodo morto, Sam levou o Anel durante un curto período, e experimentou a tentación que este provocaba, mais nunca cedeu a ela.
Sam rescatou a Frodo dun grupo de orcos na Torre de Cirith Ungol e devolveulle o Anel, mais temendo que o dano que lle estaba a inflixir era grave de máis; e ao cabo, foino: aínda que Frodo e Sam, seguidos por Gollum, acabaron chegando ao Monte do Destino, Frodo sucumbira á súa corruptora natureza e reclamou o Anel para si no canto de destruílo. Porén, Gollum atacouno e arrincoulle dunha dentada o dedo que levaba o Anel, antes de caer aos lumes do Monte do Destino, onde o Anel foi finalmente destruído.
Partido Demócrata (Estados Unidos de América)
O New Deal e a "era Roosevelt"
Esta serie de medidas levou aos críticos a Roosevelt a acusalo a el e aos seus conselleiros de ser "socialistas" que "ameazaron" a liberdade de negocios e o modo de vida americano. Non obstante, estas políticas económicas empregáronse desde a década de 1930 ata finais dos anos sesenta, coincidindo cun dos maiores períodos de prosperidade económica.
Tamén hai que ter en conta que grazas a estas reformas sociais, Roosevelt puido establecer unha sólida alianza entre o seu Partido Demócrata e os sindicatos americanos; unha alianza que continúa ata os nosos días e que condicionou poderosamente o partido.
Durante a segunda guerra mundial o goberno de Roosevelt foi máis aló, impoñendo controis de prezos (algo que nunca existira nos Estados Unidos) e un racionamento limitado. Pero ao final da guerra os controis de prezos foron levantados polo Congreso dominado polos republicanos.
O seu sucesor, Harry Truman (1945-1953), continuou con moitas das medidas económicas de Roosevelt. Tanto Roosevelt como Truman, a pesar de ser demócratas, comezaron a tomar medidas para protexer algúns dereitos das persoas negras; que a algúns demócratas do sur non lles gustou.
A loita contra a segregación racial e polos dereitos civís
Nas eleccións presidenciais de 1948 Truman buscou seguir sendo presidente (chegara a ser presidente en 1945, debido á morte de Roosevelt, xa que era o vicepresidente cando se produciu a morte); Pero os demócratas do sur negáronse a apoialo debido ao compromiso de Truman cos dereitos civís dos negros. Os demócratas do sur separáronse temporalmente do partido e lanzaron a outro candidato, Strom Thurmond, que entón era gobernador de Carolina do Sur.
Cando o demócrata John F. Kennedy gañou as eleccións presidenciais de 1960, defendeu a igualdade entre cidadáns de calquera raza (brancos ou negros). Promoveu que o Congreso aprobase reformas legais para acabar coa discriminación contra os negros (segregación racial) e defender os dereitos civís das persoas de cor (negro). Os demócratas do sur acusárono de ser un "traidor"; para eles o Partido Demócrata traizoara aos cidadáns brancos do Sur, que sempre lle deran os seus votos. Moitos líderes demócratas e militantes dos estados do Sur comezaron a cambiar ao Partido Republicano (que antes case non existía neses estados, polo que a maioría dos republicanos do Sur eran antigos demócratas).
Cando Kennedy foi asasinado en 1963 e o seu vicepresidente, Lyndon B. Johnson, converteuse en presidente, completou o traballo en nome dos afroamericanos, obtendo as últimas medidas aprobadas que permitiron aos negros votar sen perigo nin ameazas para a súa vida; ademais doutras leis que lles garantían o acceso ao traballo e á educación en igualdade de condicións que os brancos.
A "Guerra contra a pobreza"
Pero a contribución persoal de Johnson ao seu partido foi a súa "Guerra contra a pobreza"; un ambicioso programa de política social para reducir a pobreza e a desigualdade no seu país. Dentro da "Guerra contra a pobreza" Johnson creou unha serie de programas sociais para mellorar a calidade de vida dos pobres; programas para vivenda, alimentación, axudas para nais solteiras, axudas para nenos etc.
O máis importante destes programas é Medicaid, un programa polo que o goberno federal (nacional) e os gobernos estatais financian servizos médicos para os máis pobres que non poden pagar un seguro de saúde privado (nun país onde case hai hospitais públicos ou seguro de saúde financiado polo Estado); e Medicare, que ten o mesmo propósito pero está especificamente dirixido á poboación maior de 65 anos. Estes programas avanzaron por primeira vez cara ao obxectivo da cobertura sanitaria universal.
Johnson tamén creou un gran número de axencias federais para supervisar os negocios privados e estableceu numerosas regulacións.
Polo tanto, as presidencias de Kennedy e Johnson foron decisivas para comprometer irreversiblemente o Partido Demócrata co programa progresista ou liberal como é máis coñecido nos Estados Unidos. Deixaron de medrar a medida que quedaba cada vez máis claro que os demócratas se posicionaran á esquerda do espazo político americano, mentres que os republicanos monopolizaban a dereita.
En 1968, de novo un grupo moi grande de demócratas do sur (agrupados no Partido Independente Americano) lanzaron o seu propio candidato á presidencia (George Wallace) contra o candidato oficial do partido (Hubert H. Humphrey). Os votos de Wallace non foron suficientes para superar a Humphrey, pero si foron suficientes para facilitar a vitoria do republicano Richard Nixon.
Nas eleccións de 1972 os últimos demócratas racistas intentaron gañar a candidatura presidencial co seu abandeirado Wallace (que regresara ao partido despois da súa candidatura independente en 1968); pero foron abrumadamente derrotados na Convención Nacional Democrática. A esquerda gañara definitivamente o control do partido e a mellor proba diso foi a elección de George McGovern como candidato ás eleccións presidenciais dese ano. McGovern, que moitos votantes consideraron un extremista de esquerdas, sufriu unha abafadora derrota contra Nixon, obtendo só 17 votos electorais fronte aos 520 do republicano. Nesas primarias demócratas de 1972, a congresista de Nova York, Shirley Chisholm, fixo historia ao ser a primeira afroamericana que se presentou á candidatura dun dos dous grandes partidos americanos, outro signo do cambio no Partido Demócrata. Nos anos 70 quedou claro que a economía non soportaba a carga do excesivo gasto público e dos impostos elevados, ademais das normativas; e todo isto foi produto de políticas económicas democráticas. O goberno do presidente demócrata Jimmy Carter (1977-1981) foi un auténtico desastre; cunha inflación moi alta e unha alta taxa de paro. O resultado foi a vitoria dos republicanos co actor de cine Ronald Reagan en 1980, o que antepoñería aos demócratas ante novos desafíos.
O Partido Demócrata desde finais do século XX á actualidade
Durante a administración de Ronald Reagan os demócratas dominaron o Congreso dos Estados Unidos; e opuxéronse a moitas políticas do presidente republicano.
No lado económico, os demócratas tiveron que aceptar de mala gana os enormes recortes fiscais que impulsou Reagan; se se opuxeran a estas rebaixas fiscais, os senadores e representantes demócratas poderían enfurecer aos electores e, en consecuencia, perder os seus escanos nas eleccións. Por iso preferiron apoiar as baixadas de impostos populares.
O que si resistiron enerxicamente foi reducir o gasto público. Os demócratas non quixeron reducir os fondos que o estado gastou nos moitos programas sociais creados polos gobernos demócratas pasados. Pero Reagan tampouco deu o brazo a torcer na súa decisión de reducir o tamaño do estado e evitar o patrocinio e o paternalismo nos programas sociais. O resultado do tira e afrouxa entre o Congreso Republicano e o Demócrata foi que os impostos baixaron moito máis do que caeu o gasto público; e como resultado medrou o déficit fiscal e a débeda pública. Aínda así, o país experimentou unha das súas mellores etapas de crecemento económico e prosperidade, que beneficiou a popularidade de Reagan e prexudicou á dos demócratas.
O sucesor republicano de Reagan, o presidente George H. W. Bush, non puido manterse no poder grazas ás terribles políticas monetarias da Reserva Federal e, como resultado, os demócratas puideron volver ao poder en 1993 co seu líder, o presidente Bill Clinton.
Nos seus dous primeiros anos no cargo, Clinton gobernou como un demócrata típico da segunda metade do século XX; facendo que o Estado interveña na economía e gaste moito. Quería resolver os problemas gastando máis e sen cortar a burocracia; e incluso quixo promover unha reforma sanitaria (ideada pola súa muller Hillary) que aumentase moito o papel do Estado no sistema sanitario (ata o punto de que algúns críticos falaron de que pretendía "socializar" a saúde) o que tamén implicaba un aumento considerable do gasto do Estado.
Este foi un terremoto político, especialmente porque os republicanos gañaran cunha proposta programática chamada "Contrato con América" ​​que supoñía todo o contrario ás propostas clásicas dos demócratas; os republicanos propuxéronse baixar aínda máis os impostos e reducir radicalmente o gasto social.
Ante a súa terrible situación política, ninguén pensou que a súa reelección fose posible, Clinton decidiu dar a volta á súa política (e á do seu partido). Dirixiu ao Partido Demócrata máis á dereita; comezando a tomar medidas económicas idénticas ás propostas polos republicanos (ata o punto de que a oposición republicana o acusou de roubar o seu programa económico).
Deste xeito, Clinton facía todo o que os republicanos farían para revivir a economía, aínda que dun xeito máis moderado. Como resultado desta coincidencia de criterios, aprobouse a maior redución do gasto en programas sociais da historia do país desde que os demócratas crearan o "estado do benestar". O resultado foi que o déficit fiscal foi caendo ata que desapareceu e o país experimentou outra etapa de prosperidade económica sen precedentes; o que permitiu a Clinton gañar a reelección.
Despois do regreso dos republicanos ao poder baixo George W. Bush en 2001, os demócratas permaneceron na oposición durante oito anos. Nas primarias democráticas de 2008 presentáronse varios candidatos: unha muller (Hillary Clinton), o primeiro afroamericano (Barack Obama) e o primeiro hispano (Bill Richardson, gobernador de Novo México).
Despois dunha ardua campaña entre Hillary Clinton e Barack Obama, foi este último quen gañou o nomeamento en xuño de 2008, converténdose no candidato de facto dos demócratas ata a convención en Denver, Colorado, a finais de agosto.
Finalmente, despois dunha das campañas presidenciais máis longas e caras da historia dos Estados Unidos de América ata a data, o candidato demócrata Barack Obama derrotou ao seu opoñente republicano John McCain nas eleccións presidenciais de novembro de 2008, volvendo a un demócrata na oficina oval, e facendo historia como o primeiro presidente negro do país na historia.
Despois dos oito anos de presidencia de Obama, o partido presentou a Hillary Clinton como a súa candidata ás eleccións presidenciais dese ano, sendo a primeira muller en ocupar a candidatura dun dos dous grandes partidos estadounidenses. Clinton foi finalmente derrotada a pesar de gañar case tres millóns de votos máis que o candidato republicano Donald Trump.
Masa follada
miniatura|[[Empanadillas de masa follada de atún.]] O follado, masa follada ou masa de follado, é unha masa crocante que se elabora con fariña, unha graxa (manteiga, manteiga de porco ou margarina), auga e sal. É crocante e a súa textura é un dos seus grandes atractivos.
Partido Demócrata (Estados Unidos de América)
Ideoloxía e tendencias internas do Partido Demócrata
Os demócratas non se opoñen a unha economía de libre mercado e cren que o capitalismo de mercado é o único sistema económico que pode xerar crecemento e prosperidade. Pensan que o Estado debería intervir para reducir os desequilibrios sociais, distribuír mellor a renda e garantir a igualdade de oportunidades; e crear así un "capitalismo con rostro humano". Por iso son defensores entusiastas do estado do benestar.
Masa follada
Elaboración
Para conseguir a textura final prepárase unha masa de fariña, auga e sal e esténdese. Sobre ela esténdese a graxa que se empregue (empaste) e dóbrase sobre si mesma varias veces. A repetición de devandita operación fai que vaian quedando finas láminas impermeabilizadas pola graxa empregada. Estas reteñen o vapor que se xera coa auga da masa durante a cocción e devanditas láminas sepáranse como as follas dun libro.
Partido Demócrata (Estados Unidos de América)
Ideoloxía e tendencias internas do Partido Demócrata
Os demócratas non se opoñen necesariamente á redución de impostos para cidadáns e empresas privadas; Pero están moito menos entusiasmados con estas rebaixas fiscais que os republicanos, e din que os seus rivais esaxeran para beneficiar aos ricos. Tamén defenden un maior gasto público orientado á política social.
Masa follada
Elaboración
Probablemente a forma máis antiga de elaboración, que aínda se emprega en países árabes ou en Grecia, fóra o formar a masa mediante a adición de láminas moi finas de masa, previamente estendidas unha a unha. A graxa empregada nesta preparación pode ser máis líquida, aceite, posto que a manteiga de porco, empregada antigamente en España, non era admisíbel para os musulmáns.
Partido Demócrata (Estados Unidos de América)
Ideoloxía e tendencias internas do Partido Demócrata
Debido á gran liberdade de conciencia que hai nos partidos americanos e á inexistente disciplina do partido, os partidos son moi heteroxéneos. E o Partido Demócrata é o máis heteroxéneo dos principais partidos dos Estados Unidos. Tradicionalmente falouse dunha división ideolóxica entre grupos chamados demócratas conservadores, demócratas moderados e demócratas liberais.
Os liberais demócratas son os máis de centro-esquerda, son os máis estatalistas en materia económica e os máis liberais en materia social. Queren un gasto público elevado, altos impostos sobre os beneficios das empresas principalmente dos ingresos máis altos; e unha forte intervención estatal na economía con normativas. Como en moitos outros países, o liberalismo nos Estados Unidos e no Partido Demócrata apoia os dereitos á liberdade de opinión, liberdade de relixión, liberdade de prensa, asistencia sanitaria, salario xusto, seguridade social etc.
Os demócratas moderados intentan ser o centro entre eses extremos; Tentan moderar as posicións dos liberais e dos conservadores e toman medidas intermedias entre as propostas dun e doutro.
Novos Demócratas: son a facción de dereita do partido e poderían identificarse cos que antes se chamaban demócratas moderados. Xurdiron con forza como resultado do goberno de Bill Clinton, que é o máis influente e prestixioso dos líderes moderados do partido. Os demócratas centristas recoñecen as deficiencias do estado do benestar e aceptan que é necesario racionalizar e, nalgúns casos, reducir o gasto público en programas sociais, porque moitas persoas que se beneficiaron destes programas perderan o aliciente para traballar e preferiron vivir das axudas estatais; Ademais, ese gasto foi unha carga insostible para as arcas públicas, que obrigou a aumentar os impostos e a débeda pública. Non obstante, non están de acordo co que consideran recortes excesivos no gasto social promovidos polos republicanos en detrimento dos máis pobres. Os demócratas moderados tamén aceptan baixar os impostos persoais e empresariais; Pero as súas rebaixas fiscais son menores ás propostas polos republicanos e tamén están orientadas (segundo eles) a beneficiar a máis contribuíntes da clase media que aos ricos, poñendo condicións para que as empresas se beneficien (como xerar máis emprego nos Estados Unidos que no exterior). Os demócratas centristas alíanse frecuentemente cos republicanos moderados para defender algunhas medidas. En resumo, os moderados intentan atopar un compromiso entre as posicións tradicionais do partido e as demandas do mundo globalizado actual. Os centristas expresan as súas ideas e exercen a súa influencia a través da poderosa organización política Democratic Leadership Council (o Democratic Leadership Council ou simplemente DLC polas súas siglas en inglés), unha institución fundada en 1985. Esta institución loita por afastar ao partido das súas posicións tradicionais máis de centro-esquerda e levalo ao centro do espectro político; pero os seus críticos dentro do partido acúsano de ser financiado polas grandes empresas privadas que intentan financiar aos demócratas favorables aos seus intereses corporativos.
Demócratas progresistas: nos anos 1960 xurdiron moitos grupos de activistas de esquerda en contornos universitarios e académicos, co seu momento álxido na loita pacifista contra a guerra de Vietnam. Cando este movemento decaeu, algúns dos seus membros fundaron pequenos partidos maoístas e outros comunistas; pero moitos moderaron as súas ideas e acabaron uníndose ao Partido Demócrata. Opuxéronse radicalmente á guerra de Iraq e opóñense a unha política económica conservadora (o que os progresistas doutros países denominan despectivamente neoliberal); tamén critican a excesiva influencia das corporacións (grandes empresas privadas) na política americana. Os progresistas queren manter os impostos máis altos e aumentar en lugar de reducir o gasto en programas sociais. Os senadores e representantes demócratas progresistas no Congreso dos Estados Unidos agrúpanse nun poderoso lobby chamado Congreso Progresista do Congreso, que é o principal instrumento dos progresistas para influír no partido. Os demócratas progresistas tamén se reúnen noutras organizacións políticas como os demócratas progresistas de América. Este sector gañou moito peso grazas á senadora Bernie Sanders, que competiu con Hillary Clinton polo nomeamento nas eleccións presidenciais de 2016.
Demócratas laborais: son os traballadores sindicalizados e os seus líderes. Os sindicatos nos Estados Unidos están controlados polos demócratas e os seus líderes teñen un gran peso no partido. Están máis preocupados en defender as súas propias demandas do mundo sindical: un mellor salario mínimo, pensións máis elevadas e leis que obriguen aos empresarios a financiar a maior parte do seguro de saúde dos seus empregados. Xeralmente inclínanse máis polos progresistas e liberais que polos centristas; pero colaboran con estes últimos cando sexa necesario para defender os seus intereses.
Demócratas liberais: teñen moitas coincidencias cos progresistas, pero son menos radicais que estes; con todo, os liberais vense cada vez máis integrados ou absorbidos na á progresista. Son proteccionistas en asuntos de comercio internacional (aínda que din que só defenden o "comercio xusto"); son máis estatalistas na política económica que os centristas e, polo tanto, opóñense máis ás políticas económicas conservadoras. Os impostos máis altos e o gasto público parecen estar entre os seus obxectivos. Son menos militaristas na política exterior e lévanse mellor coas ONG que defenden os dereitos humanos. O factor xeopolítico tamén xoga un papel importante en relación a estas tendencias ideolóxicas internas. Así, os políticos demócratas en estados progresistas ou liberais (aqueles onde a gran maioría da opinión pública é claramente ideoloxicamente progresista) adoitan ser máis progresistas e menos moderados para atraer votantes. Por outra banda, naqueles estados que teñen fama de ser conservadores (onde a maioría da opinión pública se inclina cara ao centro dereita), os políticos demócratas adoitan ser máis moderados para non perder votos fronte aos republicanos. Noutras palabras, neses estados que, porque son progresivos son os seus feudos naturais, os demócratas adoitan ser máis liberais ou progresistas, mentres que nos estados que son conservadores os feudos dos seus rivais republicanos, os demócratas vense obrigados a ser máis moderados; todo por motivos de conveniencia electoral. De tal xeito que, por exemplo, no Partido Democrático de Massachusetts predominan os progresistas sobre os moderados, mentres que no Partido Democrático de Texas é o contrario. O Partido Republicano está afectado polo mesmo factor pero á inversa en termos de polaridade conservador-progresista.
Ademais do anterior, o Partido Demócrata fixo unha serie de alianzas locais, normalmente a nivel estatal, con algúns partidos afíns, normalmente socialistas. Dous casos particulares foron a fusión entre o Partido Demócrata de Minnesota e o Partido Laborista Agrícola de Minnesota (socialdemócrata) e en Dacota do Norte entre o Partido Demócrata estatal e a Liga Non Partidaria socialista en 1954, xurdindo así o Partido Democrático do Traballo Agrícola de Minnesota. e o Partido Democrático-NPL de Dacota do Norte. Os congresistas que elixen destes partidos pasan a formar parte do caucus democrático e estes partidos sempre apoian ao candidato presidencial demócrata. Ademais, o partido Socialistas Democráticos de América e o Partido Socialista dos Estados Unidos apoiaron aos candidatos presidenciais do Partido Demócrata en diferentes momentos históricos e conxunturas electorais. O Partido Comunista dos Estados Unidos apoiou ao Partido Demócrata en todas as eleccións presidenciais desde 1984, aínda que presentan candidatos locais. A nivel internacional o partido é membro fundador da Alianza Progresista que inclúe diferentes partidos liberais, socialdemócratas, progresistas etc.
Demografía electoral
O Partido Demócrata ten un apoio maioritario por parte de estudantes universitarios e profesionais liberais que se definen o 72% como progresistas fronte ao 15% conservadores. Os científicos decláranse 55% demócratas, 32% independentes e 6% republicanos segundo os datos do Washington Post. Os mozos tamén tenden a votar como demócratas e desde a elección de Bill Clinton en 1992 os mozos votantes apoiaron abrumadoramente a todos os candidatos demócratas. O 44% dos electores de entre 18 e 29 anos votaron por John Kerry mentres que o 56% votou por Barack Obama nas eleccións lexislativas de 2006.
Outro sector da poboación que tradicionalmente vota polos demócratas é a clase traballadora, os sindicatos e os traballadores con poucos ingresos. Desde 1930, o Partido Demócrata ten unha estreita relación cos sindicatos, que á súa vez exercen unha presión influente e son capaces dunha forte mobilización electoral. Segundo as enquisas da CNN, a maioría dos cidadáns de clase baixa con baixos ingresos socioeconómicos, así como os traballadores sen estudos universitarios, tenden a votar polos demócratas. Con todo, os demócratas da clase traballadora adoitan ser máis conservadores socialmente que a base intelectual, profesional e universitaria de tendencia liberal que tamén votan demócratas. O 41% das mulleres identifícanse como demócratas e o 25% como republicanas.
Minorías miniatura|Unha simpatizante sostén unha pancarta cunha cita de [[Hillary Clinton na defensa da comunidade LGTB]] O Partido Demócrata está apoiado con moita forza pola poboación estadounidense de gays, lesbianas, bisexuais e transxéneros, aproximadamente o 70%. Esta tendencia pode verse desde a campaña de 1992, onde Clinton recibiu o apoio maioritario do colectivo GLBT nun 71% sobre o 16% que obtivo Bob Dole. A tendencia continuou: no 2000, onde Al Gore recibiu o 70% do apoio dos homosexuais en comparación con George W. Bush que tiña o 25% e o 5% doutros, no 2004 John Kerry o 77% e George W. Bush o 23% e no 2008 a Barack Obama 70% fronte a John McCain 27%. Actualmente hai tres congresistas dos EE.UU. Demócratas gais; Barney Frank de Massachusetts, Tammy Baldwin de Wisconsin e Jared Polis de Colorado.
Os negros afroamericanos (chamados, entre outras razóns, para diferencialos dos hispanos negros ou latinos de pel negra nas estatísticas oficiais) representan a minoría que apoia de xeito abafador ao Partido Demócrata, sendo entre o 90 e o 95% dos demócratas en case todas as eleccións. Nos seus primeiros tempos, os negros americanos favoreceron ao Partido Republicano pola súa posición abolicionista e pola igualdade racial no século XIX (ao que entón se opuxo o Partido Demócrata), con todo, desde o apoio de presidentes como Franklin Delano Roosevelt, John F. Kennedy e Lyndon B. Johnson pola segregación racial e as loitas polos dereitos civís (agora os republicanos opóñense) apoiaron o apoio e mesmo algunhas enquisas nos anos noventa demostraron que os afroamericanos prefiren votar por un candidato demócrata branco que por un candidato republicano negro. Mesmo cun gran e tradicional apoio negro ao Partido Demócrata, a poboación afroamericana adoita ser conservadora en cuestións sensibles como o aborto e o matrimonio homosexual, como se reflicte no abafador apoio dos votantes negros á Proposición 8 en California.
Salvo os cubanos, os hispanos americanos son demócratas abrumadoramente, aínda que non tan abafadores coma os negros. Clinton recibiu o apoio do 72% dos hispanos, Kerry o 69% e Obama o 67%. A posición democrática máis flexible cara á inmigración adoita sinalarse como unha das razóns do apoio dos hispanos aos demócratas, con todo os cubano-americanos son republicanos segundo algúns, porque o Partido Republicano ten unha posición anticomunista moito máis dura. Os nativos americanos tamén son demócratas maioritarios nunha porcentaxe bastante esmagadora, sendo un dos grupos étnicos demócratas máis amplos, segundo só os negros. En canto ás relixións, os republicanos reciben o apoio maioritario dos cristiáns protestantes brancos (os cristiáns protestantes negros seguen sendo abafadores demócratas). Os mormóns tamén son republicanos abrumadoramente. Por outra banda, os católicos (tanto hispanos como anglosaxóns) son principalmente demócratas. No caso dos xudeus, favoreceron historicamente ao Partido Demócrata, sendo o 68% deles demócratas no 2006, o 70% no 2008 e o 60% no 2010 (para as eleccións de Obama), fronte aos 26, 20 e 33 % de xudeus republicanos nos mesmos anos. Segundo algúns, os musulmáns estadounidenses eran abrumadoramente republicanos porque, por exemplo, se opoñían ao matrimonio homosexual e ao aborto socialmente conservadores. George W. Bush recibiu o apoio maioritario dos musulmáns no 2000, con todo, unha serie de políticas republicanas impopulares entre os musulmáns como a guerra de Iraq e o manexo do conflito árabe-israelí xerou un cambio e no 2010 o 85 O% dos musulmáns votaron demócratas e apoiaron a Obama. Os dous únicos senadores musulmáns nos Estados Unidos, Keith Ellison e André Carson, son demócratas. Os ateos e os agnósticos tamén son demócratas maioritarios cun 67% fronte a un 30% republicano
Batalla de Simancas
A batalla de Simancas foi un enfrontamento bélico entre as tropas dunha coalición cristiá encabezada polo rei de León, Ramiro II, e os musulmáns asentados en Córdoba do califa Abd al-Rahman III, producida onda os muros da cidade de Simancas, na que, en parte, se afianzou o dominio sobre as terras do río Douro polos reinos cristiáns do norte, no ano 939.
Antecedentes
No ano 937, o rei Ramiro II de León actuou en apoio de Muhammad ibn Hashim, gobernador de Zaragoza (tamén coñecido por Abu Yahya ou Abohaia), acusado polo califa de traidor e culpable principal do desastre de Osma, ocorrido 3 anos antes. O cronista Sampiro relata así os feitos:
Sampiro omite que o monarca leonés deixou guarnicións navarras nestes castelos, pois Ramiro contou co concurso e alianza do rei de Pamplona.
Despois da perda da estratéxica Zaragoza, a resposta de Abderramán III foi enerxética. Tras cercar e conquistar Calatayud, Abderramán conquistou un tras un todos os castelos da zona. Ao chegar ás portas de Zaragoza, Abu Yahya capitulou, acción que o califa aproveitou para empregalo nunha ofensiva contra Navarra que concluíu na capitulación da raíña Toda, que se declarou vasala do califa. miniatura|150px|dereita|Ramiro II de León.
O califa omeia concibiu entón acabar dunha vez por todas co reino leonés, o que denominou gazat al-kudra, Campaña do Supremo Poder ou da Omnipotencia. O omeia reuniu un grande exército alentado pola chamada á xihad. Desde a súa saída de Córdoba dispúxose que todos os días se entoase na mesquita maior a oración da campaña, non con sentido deprecatorio, senón como anticipado agradecemento do que non podía ser menos que un éxito incontrovertible.
O califa formou, coa axuda do gobernador musulmán de Zaragoza (Abu Yahya), un exército de case 100.000 homes, formado por mercenarios andalusís, militares profesionais, tribos bérberes, soldados das provincias militarizadas (yunds), continxentes das Marcas e un bo número de voluntarios. Ben armada e abastecida, esta heteroxénea masa de combatentes emprendeu a marcha a finais de xuño de 939. Deixando atrás Toledo, o exército atravesou o Sistema Central por Guadarrama (porto de Tablada), internándose a continuación na "Terra de ninguén" situada ao sur do Douro. Despois de saquear e destruír os lugares que encontraron no seu camiño (Olmedo, Íscar, Alcazarén), os continxentes califais acampan cerca de Cega e instálanse no Castelo de Portillo a principios de agosto.
Entre tanto, o rei leonés Ramiro II logrou reunir ao seu lado, ademais de ás súas propias tropas, ás dos condes casteláns Fernán González e Ansur Fernández, ás do reino de Pamplona de García Sánchez I, así como a tropas galegas e asturianas.
Batalla
miniatura|200px|dereita|Ponte medieval sobre o río [[Pisuerga en Simancas.]] A batalla, que tivo lugar na marxe dereita do río Pisuerga, ao nordeste de Simancas, foi moi violenta e prolongouse durante varios días. As crónicas cristiás contan que se apareceu San Millán. E ademais, segundo contan as crónicas, tanto árabes como cristiás, houbo unha eclipse de sol uns días antes da batalla:
Sábese que a eclipse previa aos días da batalla sucedeu o 19 de xullo de 939. Despois dalgunhas xornadas, a batalla decidiuse do lado dos cristiáns, que fixeron fuxir ás tropas musulmás que non deron tomado a fortaleza de Simancas. Abu Yahya foi apresado ao final da batalla.
Despois da batalla de Simancas aconteceu outro desastre para os musulmáns en terras sorianas, no que se denomina a xornada da Alfándega ou do Barranco. Os musulmáns, que na súa retirada de Simancas arrasaran a zona do río Aza (actual río Riaza) no seu camiño cara Atienza, en dita xornada sufriron unha emboscada nun barranco, onde foron derrotados e postos en fuga, conseguindo os cristiáns un gran botín.
Consecuencias
Como consecuencia da batalla, a liña de repoboación do reino de León avanzou até o río Tormes, pasando o límite do río Douro. Non obstante, aínda que Abd al-Rahman III non volveu a dirixir persoalmente os seus exércitos en combate, estes seguiron facendo incursións dentro dos límites cristiáns.
Papiro Ebers
miniatura|Papiro Ebers. O Papiro Ebers é un dos máis antigos tratados médicos coñecidos. Redactado no antigo Exipto, contra o ano 1500 antes da nosa era, está datado no 8º ano do reinado de Amenhotep I,  da dinastía XVIII. Aínda que outros exiptólogos dan datas máis recentes e citan sobre todo o reinado de Amenhotep III nos séculos XIV ou XV a. C. (data variábel segundo os exiptólogos).
Descuberto por Edwin Smith en 1862, na tumba de Assasif, en Luxor, entre os restos dunha momia, comprouno decontado o exiptólogo alemán Georg Moritz Ebers, ao que debe o seu nome e a súa tradución. Actualmente consérvase na biblioteca da Universidade de Leipzig.
É tamén un dos máis longos documentos escritos encontrados do antigo Exipto: mide máis de vinte metros de lonxitude e uns trinta centímetros de alto, e contén 877 parágrafos que describen numerosas enfermidades en varios campos da medicina como a oftalmoloxía, xinecoloxía, gastroenteroloxía etc., e as correspondentes prescricións, así como un primeiro esbozo da depresión nerviosa. Representa tamén o primeiro documento humano que fai referencia ao cancro.
Coñecementos médicos
A farmacopea exipcia da época recorría a máis de 700 substancias, extraídas na súa maior parte do reino vexetal: azafrán, mirra, áloes, follas de rícino, loto azul, extracto de lirio, zume de papoula, resina, incenso, cánabo etc.
O papiro tamén inclúe varios remedios obtidos de insectos e arañas.
Entre as substancias citadas encóntranse tamén po de estatuas, rabos de rato, pelos de gato, ollos de porco, dedos de can, leite de muller, seme humano, ollos de anguía e entrañas de ganso etc.