cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Política de Suíza
Consello Nacional
O Consello Nacional representa ao pobo, está composto por 200 conselleiros nacionais, tamén chamados parlamentarios. Cada cantón constitúe unha circunscrición electoral que elixe canda menos un deputado, en proporción da súa poboación. O cantón de Zúric ten 34 deputados, os cantóns de Appenzell Interior, Appenzell Exterior, Glarus, Nidwalden e Obwalden teñen un só deputado (un por cantón). O Consello nacional é elixido cada catro anos. miniatura|esquerda|O consello nacional.
Consello dos Estados
O Consello dos Estados representa os cantóns. Esta conta con 46 conselleiros de estado, dous para cada un dos 20 cantóns e un para cada un dos 6 semicantones. Os conselleiros son elixidos por sufraxio maioritario salvo os do Xura (proporcionalmente). miniatura|dereita|O [[Consello dos Estados.]]
Presidencia
Cada consello debe elixir un presidente, un vicepresidente e un vicepresidente segundo para un período dun ano.
Órgano
O poder executivo (O Goberno) é exercido polo Consello Federal, formado por 7 conselleiros federais. Estes son elixidos pola Asemblea federal por un período de 4 anos. O Consello Federal debe representar equitativamente as diversas rexións e comunidades lingüísticas.
Presidencia
A presidencia do Consello federal está asegurada polo Presidente da Confederación. É a Asemblea federal quen elixe un dos membros do Consello federal á presidencia por un período dun ano. A presidencia non pode ser ocupada pola mesma persoa durante dous anos consecutivos.
Dereitos cívicos e políticos
Grazas ao sistema de democracia directa ou semidirecta, todo cidadán suízo maior de idade e capaz de discernir pode intervir directamente na toma de decisións. Suíza é un país no que se vota a miúdo (unha media 4 a 5 veces ao ano), durante estas votacións proponse ao electorado varios temas sobre os cales este se pronuncia. En caso de adhesión á Unión Europea (UE) o sistema debería ser cambiado, pois o dereito comunitario primaría sobre o nacional, o que implica que non todos os temas cos cales o pobo non estea de acordo vaian ser votados, ademais da invalidación de moitas das leis xa votadas polo electorado suízo en contra do dereito europeo. O medo á perda da soberanía é un dos maiores argumentos dos antieuropeos. 200px|miniatura|Unha [[Landsgemeinde, no Cantón de Appenzell Interior.]] Á parte de elixir os seus representantes, o cidadán dispón de varios medios para iso:
Nivel cantonal
Federalismo obriga a que os dereitos políticos dependan da constitución do cantón no cal un se atopa. En Suíza hai 27 constitucións, das cales hai 26 cantonais e unha federal de obrigatorio cumprimento. Cada cantón pode cambiar as condicións referendarias, estas poden variar tamén dunha cidade a outra (en tempo, número de firmas etc).
O poder executivo é exercido polo Consello Federal, formado por 7 membros e da administración federal, unha das súas subordinadas. O goberno funciona segundo o Principio da colexialidade, o que significa que a maioría das decisións son tomadas por consenso. Se non é así, faríase unha votación entre os conselleiros federais; segundo este principio os que se opoñen a unha decisión tomada polo colexio deben de tódolos xeitos defenderen o proxecto en nome do Consello. Pero esta norma perdeu forza considerable nos últimos anos, na última campaña antes das votacións populares.
Federalismo
Suíza está dividida en 26 cantóns, cada un dos cales consta de comunas. Son máis ou menos autónomos constitucionalmente (como se dixo no parágrafo anterior, cada un ten a súa propia constitución), así como do punto de vista lexislativo, xudicial, fiscal e administrativo. Algunhas actividades son competencia única dos cantóns, entre elas figuran a educación e a xestión dos hospitais (salvo os hospitais comunais e privados), a construción, o mantemento das estradas (salvo as autoestradas, as vías nacionais e as vías comunais), a policía (non hai que confundir co exército) e outras cargas sociais como o control fiscal.
Todos os cantóns teñen o seu propio parlamento, chamado na maioría dos cantóns Gran Consello, e o parlamento, chamado Consello de Estado.
La Ville-ès-Nonais
La Ville-ès-Nonais (Kerlean en bretón) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
El Carpio
El Carpio é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. Con 4.555 habitantes no ano 2012, unha extensión superficial de 47 km², tiña unha densidade de 96,3 hab/km². Está situado ao leste da provincia, desde os contrafortes de Serra Morena até o Guadalquivir, nunha paisaxe de fértiles terras de oliveiras, veigas e de cultivos herbáceos. Nas ribeiras do río existen uns soutos que resultan de grande interese natural pois serven de refuxio para numerosas aves acuáticas.
Tamén está situado xunto a dúas vías de comunicación importantes: a autovía A-4 (Madrid-Cádiz) e a liña de ferrocarril Madrid-Córdoba. No mesmo municipio de El Carpio, a poucos quilómetros do centro urbano e ao outro lado da autoestrada, encóntranse unha presa e unha central solar.
As súas coordenadas xeográficas son 37º 56' N, 4º 30' O. Atópase situada a unha altitude de 138 metros e a 30 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Ceirano GB & C
dereita|miniatura|250px|Ceirano 5 HP (1901)
Ceirano GB & C foi unha empresa de automóbiles, fundada en outubro de 1898 por Giovanni Battista Ceirano, Emanuele dei Bricherasio, Attilio Calligaris, Pietro Fenoglio e César Goria Gatti.
Welleyes
O Welleyes presentouse o 30 de abril de 1899, foi deseñado por Aristide Faccioli, un dos enxeñeiros de automoción con máis talento nese momento. O coche estaba equipado cun motor bicilíndrico horizontal de 663 cm³, con transmisión de correa de coiro e caixa de cambios de dúas velocidades, capaz de alcanzar velocidades de 35–40 km/h de velocidade. O primeiro coche que fixo Fiat, o FIAT 3 ½ HP deriva directamente deste modelo.
Outros modelos
Outros modelos de Ceirano:
Electrodinámica cuántica
miniatura|[[Diagrama de Feynman amosando a forza electromagnética entre dous electróns por medio do intercambio dun fotón virtual.]] A electrodinámica cuántica é a relativista teoría cuántica de campos da electrodinámica. En esencia, describe como interactúan a luz e a materia, e é a primeira teoría onde se acada o acordo completo entre a mecánica cuántica e a relatividade especial. Matematicamente, a electrodinámica cuántica describe tódolos fenómenos relacionados coas partículas electricamente cargadas que interactúan por medio do intercambio de fotóns e representa a contraparte cuántica da electrodinámica clásica, o cal lle dá unha volta completa ás teorías de interacción da luz e da materia.
En termos técnicos, a electrodinámica cuántica pode ser descrita como teoría da perturbación do baleiro cuántico electromagnético. Richard Feynman chamouna "a xoia da física" pola súa extremadamente exacta predicción de cantidades como o intre magnético anómalo do electrón e o desprazamento de Lamb dos niveis enerxéticos do hidróxeno.
Mamoru Oshii
Mamoru Oshii (押井守), nado o 8 de agosto 1951 en Toquio) é un realizador, produtor, mangaka e escritor xaponés. Vive actualmente en Atami, na prefectura de Shizuoka.
Kosmos 558
Características
Kosmos 558 foi o sexaxésimosegundo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo quinto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixesimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 558 foi inxectado nunha órbita inicial de 526 km de apoxeo e 279 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,3 minutos. Reentrou na atmosfera o 22 de decembro de 1973.
Tomás Fernández Ruiz
Tomás Fernández Ruiz, nado en Cantabria o 1 de xaneiro de 1915, foi un futbolista español nacionalizado cubano, cuxa posición era mediocampista e que xogaba no club cubano Deportivo Centro Gallego.
Traxectoria
Naceu en Santander segundo consta na listaxe de pasaxeiros do buque Orizaba, se ben na listaxe do do buque Queen Mary que o transportou no Mundial de 1938 consta como nado en Donostia. Participou no Mundial de Fútbol de 1938 coa selección de fútbol de Cuba, da cal foi capitán, marcando un gol no partido fronte á selección de Romanía. Disputou os tres partidos mundialistas de Cuba.
Fernández é, até a data, o último xogador cubano en marcar un gol nun mundial.
Noto (insectos)
Nos insectos, co termo noto, ou notum desígnase a rexión dorsal ou tergo de cada un dos segmentos do tórax destes animais, e tamén a cada un dos terxitos (escleritos dorsais) do tórax.
Etimoloxía
O termo é unha adaptación do latín científico notum, substantivo neutro derivado do verbo noto "sinalar", "marcar", "facer un sinal", que é un frecuentativo de nosco, noscis, novi, notŭm, noscĕre, "coñecer".
Cómpre non confundir con noto, "do sur", "vento do sur", derivado do latín Notus, -i, "vento do sur", nin co prefixo noto-, tirado do grego antigo νῶτος nōtos "costas", "lombo", empregado na construción dalgúns termos científicos, como notocorda.
1402
Outros
Historia ano a ano
GSM
miniatura|180px|Transmisores GSM [[Nokia.]] GSM ou Groupe Spécial Mobile en francés e actualmente chamado en inglés Global System for Mobile Communications é un estándar europeo de telefonía móbil dixital creado polo European Telecommunications Standards Institute (ETSI). Tecnoloxía celular de segunda xeración (2G) desenvolvida para substituír a analóxica de primeira xeración (1G). O GSM son redes dixitais para transmisión de datos cos seus engadidos mellorados, GPRS (General Packet Radio Services). A transmisión de datos foi incrementada empregando tecnoloxía EDGE (Enhanced Data rates for GSM Evolution) chamada EGPRS. O estándar GSM foi posteriormente ampliado empregando a tecnoloxía (3G) chamada UMTS desenvolvido polo 3GPP. A evolución das redes GSM incorporará a cuarta xeración (4G) chamada LTE (Long Term Evolution). En febreiro de 2013 a Comunidade Europea destinou 50 millóns de euros para iniciar as investigacións no estándar 5G.
"GSM" é unha marca rexistrada propiedade da GSM Association. A tecnoloxía GSM emprégase actualmente en 800 operadores de 220 países o que ven a ser unha porcentaxe do 82 por cento aproximadamente de tódolos clientes de telefonía móbil do mundo.
O GSM en España
miniatura|Teléfonos móbiles GSM de 1991. A tecnoloxía móbil en España iniciouse en 1976 cun servizo para coches limitado a Madrid e Barcelona chamado Teléfono automático en vehículo, entón un teléfono cas baterías podía chegar a pesar máis de oito kg. O servizo mellorouse con tecnoloxías TMA-450 e posteriormente TMA-900, chegando a ter 900.000 clientes en 1996. Para entón os teléfonos pasaron do tamaño chamado tixolo ao dun paquete de tabaco.
O límite técnico teórico do servizo analóxico era dun millón de clientes. En 1995 Telefónica creou a empresa Movistar que empregaba tecnoloxía GSM e que competía coa outra empresa creada por Telefónica en tecnoloxía analóxica chamada MoviLine. Durante un tempo as dúas tecnoloxías competiron no mercado ata que as frecuencias da tecnoloxía analóxica pasaron a empregarse para GSM. Para evitar este monopolio no mercado do GSM fíxose un concurso público co cal creouse Airtel. Co apoio financeiro do Banco Santander. Airtel creou unha rede propia sendo posteriormente vendida a Vodafone. En 1999 xa co mercado moi definido fíxose outro concurso público e creouse Amena, posteriormente vendida a Orange. Amena empregaba GSM1800 MHz polo que necesitaba máis estacións base para dar cobertura. Xa en 2005 o goberno asignoulle máis frecuencias na banda de GSM 900 pero a vantaxe no mercado o seguiron a ter Movistar e Vodafone.
Unha oferta comercial deu grande difusión á telefonía móbil: as tarxetas prepago. Xa non era necesario ter un contrato e pagar unha cota mensual. Podíase gastar en teléfono en función do orzamento dispoñible.
miniatura|[[R (telecomunicacións)|Cable R móbiles.]] En 2006 o goberno acorda crear un novo tipo de empresa de telecomunicacións móbiles: os operadores virtuais. Operadores de telefonía móbil sen rede propia. Esta nova normativa obriga a Telefónica, Vodafone, Orange e Yoigo (operadores con rede propia) a alugar as súas infraestruturas. En 2009 a Audiencia Nacional confirma a resolución da Comisión do Mercado das Telecomunicacións de España (CMT) e a legalidade dos operadores virtuais rexeitando a denuncia de Telefónica contra os operadores virtuais. En 2007 a cableira galega R pasa a ser operador móbil virtual.
O espectro redioléctrico GSM e 3G está repartido entre os catro operadores con rede propia que hai en España.
O mercado das telecomunicacións esta dividido entre catro grandes grupos. Os catro operadores con rede propia, que manteñen o 90% dos clientes, e os operadores virtuais que están a medrar a conta deles o 10%.
Clientes de telefonía móbil en España
Fonte: Observatorio nacional de telecomuniacións e da SI
GSM e software libre
Aínda que o estándar GSM é público os desenvolvementos feitos con esa tecnoloxía están patentados e non son de uso libre. De feito é imposible fabricar teléfonos móbiles ou equipamento sen empregar patentes. Existen varios proxectos para aplicacións GSM libres:
Cervo, Italia
Xeografía
O territorio de Cervo está situado no treito final do torrente Cervo, ao longo do val de Steria, e circunscrito, ao norte e ao leste, polo val do torrente Merula, na provincia de Savona, e pola conca do Evigno pola ladeira oposta. Xunto con outros sete municipios, está incluída na zona do Golfo Dianese.
A unha altitude media de 66 msnm, ocupa unha superficie de 3,59 km².
No ano 2019 tiña unha poboación de 1149 habitantes, cunha densidade de poboación de 320,06 hab./km².
Concellos irmandados
O concello de Cervo está irmandado con:
Iolanda de Valois
Iolanda de Valois (en Yolande de Valois), nada en Tours o 23 de setembro de 1434 e finada en Chambéry o 23 de agosto de 1478, foi duquesa consorte de Savoia. Era filla do rei Carlos VII de Francia, "O Vitorioso", e María de Anjou. Casou co duque Amadeu IX de Savoia en 1452. Levaba o nome da súa avoa, Iolanda de Aragón. Ás veces coñécese como Iolanda de Francia. Iolanda actuou como rexente de Savoia entre 1472 e 1478.
Traxectoria
A epilepsia e o retiro do seu marido deixouna no control do Estado para loitar cos baróns de Savoia. Despois da morte deste en marzo de 1472, converteuse en rexente do seu fillo Filiberto até a súa propia morte.
Do mesmo xeito que o seu irmán Carlos, foi unha  aliada de Carlos o Temerario, contra o seu propio irmán Luís XI de Francia. Despois da humillación de Borgoña na Batalla de Grandson en 1476, o duque acusouna de estar en liga con Luís e encarcerouna.
As minas do Rei Salomón (filme de 1985)
As minas do Rei Salomón (en King Solomon's Mines) é un filme estadounidense dirixido por J. Lee Thompson que foi estreado no 1985. Está baseado na novela de H. Rider Haggard. Está protagonizado por Richard Chamberlain, Sharon Stone, Herbert Lom e John Rhys-Davies. Tivo unha secuela, Allan Quatermain and the Lost City of Gold (1987).
Estreouse en galego na TVG o 8 de setembro de 2010.
Iolanda de Valois
Descendencia
Casou en 1452 con Amadeu IX (1435-1472), duque de Savoia, conde de Aosta e príncipe de Piemonte; fillo do duque Luís de Savoia e da princesa Ana de Chipre. Desta unión naceron dez fillos:
NNT
NNT pódese referir a:
Castor 4B
Castor 4B é o nome dun foguete sonda estadounidense fabricado por Thiokol.
Molmeán, Mosteiro, Navia de Suarna
Molmeán é un lugar da parroquia de Mosteiro, no concello de Navia de Suarna, na comarca dos Ancares. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2010 era de 19 persoas (10 homes e 9 mulleres).
Alexandre I de Bulgaria
Alexandre Xosé de Battenberg, nado en Verona o 5 de abril de 1857 e finado en Grazo 23 de outubro de 1893), foi o primeiro príncipe (knyaz) da Bulgaria moderna, o seu reinado foi do 29 de abril de 1879 ao 7 de setembro de 1886. Aínda que se coñece nas fontes búlgaras como Alexandre Battenberg ou Alexandre I Battenberg noutras linguas adoita coñecerse como Alexandre I de Bulgaria, e así acontece en galego.
Familia
Alexandre foi o terceiro fillo, e segundo varón, do matrimonio morganático formado polo príncipe Alexandre de Hesse-Darmstadt e a condesa Xulia von Hauke. A condesa e os seus descendentes obtiveron o título de príncipes de Battenberg (derivado dunha antiga residencia do Gran Duque de Hesse) e o título de honor Durchlaucht ("A súa alteza serenísima") en 1858. O seu pai o príncipe Alexandre era sobriño do tsar de Rusia Alexandre II, que casara cunha irmá do príncipe Alexandre de Hesse; a súa nai, filla do conde Moritz von Hauke, fora dama de honra da tsarina.
Príncipe de Bulgaria
miniatura|Delegación de deputados búlgaros en [[Ialta para comunicaren a Alexandre a súa elección como príncipe de Bulgaria]] O príncipe Alexandre recibiu unha educación militar, serviu como oficial no rexemento de dragóns de Hesse, e moi ligado ao seu tío o tsar de Rusia na súa infancia e mocidade Alexandre visitou frecuentemente San Petersburgo, e cando a Guerra ruso-turca de 1877-78 estalou ingresou no exército ruso participando na campaña búlgara de 1877. Cando, so o Tratado de Berlín (1878), Bulgaria mudou nun principado baixo soberanía otomá, o tsar recomendoulle o seu sobriño aos búlgaros como o candidato ideal ao trono, e a Grande Asemblea Nacional por unanimidade elixiu a Aexandre Battenberg como príncipe de Bulgaria o 29 de abril de 1879. Nese intre, Alexandre, servía como tenente na Garda Real de Prusia en Postdam. Antes de marchar para Bulgaria visitou ao tsar no Palacio de Livadia (Crimea), un navío de guerra levou a Varna, e logo de prestar xuramento á nova constitución en Tarnovo o 8 de xullo de 1879 dirixiuse a Sofía.
O novo príncipe carecía de calquera tipo de experiencia de goberno e viuse entre os representantes oficiais de Rusia, que pretendían que fora un roi fainéant e as friccións co primeiro ministro liberal, Dragan Tsankov, sobre asuntos constitucionais e de política interna. En novembro de 1880 Petko Karavelov substituíu a Tsankov e tras a morte do tsar e a suba ao trono de Alexandre III, dun cariz reaccionario e que lle deu o seu total apoio e enviou a instancias do príncipe dous xenerais que entraron no goberno búlgaro: Sobolev foi nomeado primeiro ministro e ministro do interior en abril de 1882 e Kaulbars ministro da guerra; as friccións entre os ministros rusos e o príncipe levárono a restaurar a constitución o 19 de setembro de 1883 e a marcha dos ministros rusos, o que tensou as relacións con Rusia. miniatura|Declaración de guerra a Serbia asinada por Alexandre IEn Rumelia Oriental, unha provincia otomá de maioría búlgara, apoiou ao goberno probúlgaro da provincia que tiña como pretensión a unión con Bulgaria, o 18 de setembro de 1885 organizouse un movemento insurrecional en Plovdiv que pedía a unión con Bulgaria, o príncipe Alexandre sabía de tal movemento e tivera contacto cos seus organizadores pero temía o empeoramento das relacións con Rusia se proclamaba a unión. Finalmente o príncipe marchou a Plovdiv, o que provocou que Serbia lle declarase a guerra, a vitoria búlgara na batalla de Slivnitsa, na que participou un exército búlgaro no que o rango máximo era o de capitán ao marchar os militares rusos trala insurrección de Plovdiv. O exérctio búlgaro entrou en Serbia, conquistando so a dirección persoal de Alexandre I a cidade serbia de Pirot. Malia todo a intervención de Austria-Hungría levou á fin das hostilidades e a que despois de negociacións co sultán Abdul Hamid II Alexandre fora nomeado o 5 de abril de 1886 gobernador xeral da provincia por cinco anos. miniatura|Pintura de Dimitar Gjudzenov representando ao príncipe Alexandre na batalla de Slivnitsa
Perda do trono
O acordo, costoulle a Alexandre moita da súa popularidade en Bulgaria, a clase dirixente era en boa parte rusófila, xa que pensaban que só os rusos podían garantirlle a independencia ao país, sumado ao descontento entre parte dos oficiais do exército pola distribución de recompesas pola guerra. E así o 20 de agosto de 1886 tivo lugar un golpe de Estado, os conspiradores colleron ao príncipe no palacio de Sofía e obrigárono a asinar a súa abdicación e deixar o país. Unha contrarrevolta dirixida polo liberal rusófono Stefan Stambolov restaurouno no trono mais a falta de apoio de Alemaña sumada á de Rusia e o envío por parte do príncipe Alexandre dun telegrama a Alexandre III nun ton de submisión que fixo que perdese o apoio de parte dos seus partidarios, diante esa situación o 8 de setembro de 1886 abdicou por segunda vez e marchou do país.
Últimos anos
miniatura|250px|Mausoleo Battenberg en Sofía Alexander retirouse entón á vida privada, utilizando o título de conde de Hartenau, casou coa actriz Johanna Loisinger o 6 de febreiro de 1889, coa que tivo un fillo e unha filla. Pasou a maior parte da súa vida en Graz como oficial do exército austríaco. Tras a súa morte os seus restos leváronse a Sofía, realizándose un funeral pública e soterrado nun mausoleo erixido na súa memoria. miniatura|Repatriación dos restos mortais de Alexandre I
Manuel Fraga Solar
Traxectoria
Concelleiro e tenente-alcalde da Coruña durante o franquismo. Foi elixido deputado provincial por representación sindical e vicepresidente da Deputación da Coruña en 1974. En 1977 foi elixido presidente da Deputación da Coruña. Permaneceu no cargo até as primeiras eleccións democráticas.
Vida persoal
Casou con María Luisa Bermúdez de Castro Carnicero.
Electrodinámica clásica
Matematicamente fundamentase na aplicación da transformación de Lorentz na forza de Coulomb mediante unha carga eléctrica puntual para atopar a forza entre as cargas que se moven
Brontosauro
Os brontosauros (en Brontosaurus; en βροντήσαῦρος, que quere dicir "lagarto" e "trono") son un xénero de dinosauros saurópodos xigantesco e cuadrúpede. Malia que a especie tipo, B. excelsus, foi considerada durante moito tempo como unha especie do relacionado xénero Apatosaurus, en 2015 os investigadores propuxeron o Brontosaurus como un xénero separado dos Apatosaurus que conta con tres especies: B. excelsus, B. yahnahpin e B. parvus.
Os brontosauros tiñan un longo e delgado pescozo e unha pequena testa adaptada a un estilo de vida herbívoro; tiña un torso enorme e pesado e unha cola a xeito de látego. As diferentes especies viviron durante o Xurásico tardío na formación de Morrison no que hoxe é América do Norte, e extinguíronse a finais do Xurásico. Estímase que os exemplares adultos de brontosauros roldaban as quince toneladas de peso e os 22 metros de longo.
Como saurópodo arquetípico, os brontosauros son un dos dinosauros máis coñecidos e teñen aparecido en filmes, anuncios de publicidade, selos postais e moitos outros tipos de medios de comunicación.
W Barcelona
250px|miniatura|O Hotel Vela xunto á [[praia de Sant Sebastià.]] O Hotel W Barcelona, máis coñecido popularmente como Hotel Vela, é un rañaceos deseñado por Ricardo Bofill que se atopa no barrio da Barceloneta de Barcelona, dentro da ampliación do porto da cidade. O hotel está xestionado pola cadea hoteleira Starwood Hotels and Resorts e comercializado baixo a marca W Hotels.
Historia
Os traballos de infraestrutura empezaron coa apertura dunha nova bocana que divide o porto de Barcelona en dúas áreas: a civil e a industrial. A misión urbana do proxecto foi prover dunha extensión á parte sur da cidade cara á costa.
No momento da presentación do proxecto, o edificio contaba cunha torre en forma de vela que chegaba aos 160 metros. O Concello de Barcelona obrigou o arquitecto a modificar o proxecto para non alterar a silueta da cidade. Finalmente inaugurouse o 1 de setembro de 2009 cunha altura de 99 metros.
A sociedade que obtivo a concesión estaba formada inicialmente por FCC, OHL, Comsa-Emte e Sacresa, cunha participación do 25% de cada unha das empresas, pero Sacresa vendeu a súa participación ao grupo Godia en 2009. A sociedade obtivo a concesión do uso do inmoble por 35 anos, a partir do 2010, ampliables a 15 anos máis. En 2011 o hotel foi posto á venda por uns 200 millóns de euros, por debaixo dos 260 millóns que investiron as construtoras no proxecto.
O edificio
250px|miniatura|Perfil do edificio O edificio, deseñado polo arquitecto Ricardo Bofill, levántase nuns terreos de 7 hectáreas de superficie gañados ao mar na construción da nova bocana do porto. Está encaixado dentro do volume do adro, goza de grandes vistas sobre o mar, e luz natural, e a súa fachada en vidro reflectindo mestura, obxecto e contexto.
O proxecto incluíu unha praza pública aberta no mar, unha mariña e un hotel paisaxe, unha icona cosmopolita. O hotel de 5 estrelas dispón de 473 habitacións, 67 suites, 400 empregados, un bar panorámico situado na azotea con vistas da cidade, spa e fitness, piscinas interiores e exteriores, terrazas, praia, restaurantes, salas de baile, e outros equipamentos baixo unha plataforma de terrazas.
Loranthaceae
Loranthaceae, as lorantáceas é unha familia de plantas xeralmente arbustivas, epífitas, hemiparasitas ou holoparasitas, sempre con clorofila (ás veces pouca). Follas simples, enteiras ou escuamiformes, de disposición helicoidal ou verticilada. Flores unisexuais ou hermafroditas, actinomorfas, unha envolta con 4-6 pezas, androceo con igual número de pezas que o perianto, de ovario ínfero, unilocular, con 2-3 carpelos, óvulos reducidos ao saco embrionario. Froitos polo común en baga, sementes con tendencia ao desdobramento dos cotiledóns (2-4-6) e protexidas por unha substancia pegañenta segregada polo eixo floral (viscina, usada como liga para paxaros). Unhas 1400 especies repartidas en 74 xéneros, a maioría intertropicais.
Castro del Río
Castro del Río é unha localidade da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 8.088 habitantes. A súa extensión superficial é de 218 km² e tiña unha densidade de 37,1 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 41' N, 4º 28' O. Atópase situada a unha altitude de 227 metros e a 42 quilómetros da capital de provincia, Córdoba. Castro del Río consta dunha aldea chamada El Llano del Espinar. Por Castro del Río pasa o río Guadajoz, afluente do río Guadalquivir.
Colectivo Libertario Arco da Vella
O Colectivo Libertario Arco da Vella foi unha organización anarcocomunista de ámbito galego fundada en 1979. Participou nas negociacións para a formación do Bloque Nacionalista Galego en 1982, chegando asistir á súa I Asemblea Nacional fundacional no Frontón de Riazor, na Coruña. Finalmente decidiu abandonar como consecuencia do nome elixido.
A comezos dos 80 publicou en Santiago de Compostela catro números da revista Arco da Vella, escrita integramente en lingua galega e que contou cunha tirada de 1000 exemplares, con depósito legal. Tiña unha liña claramente anarcocomunista, libertaria, galeguista e pro-CNT e nela se trataban temas como a identidade galega ou o antimilitarismo.
É citada en diversos foros e publicacións como organización anarcoindependentista xunto con outras como a que sería a súa homóloga en Euskadi, Askatasuna. Unha das súas militantes de máis relevancia sería Rosa Bassave, colaboradora na revista homónima así como en A Nosa Terra.
Número necesario a tratar
En medicina preventiva e epidemioloxía, o número (de pacientes) necesario a tratar ou NNT (do inglés, number needed to treat) é o número de doentes que cómpre expor a un factor preventivo ou terapéutico coa fin de evitar un evento patolóxico ou conseguir un evento curativo. É unha medida bioestatística empregada para medir a efectividade dunha intervención sanitaria.
O número ideal de NNT é 1, xa que isto significaría que todos os individuos sometidos a unha determinada intervención (por exemplo, unha vacina ), se verían beneficiados dela. Xa que logo, canto máis elevado sexa o NNT, menor será a eficacia dunha intervención terapéutica.
Cálculo
O número que cómpre tratar calcúlase baseándose na seguinte fórmula:
Na que é a diferenza entre incidencias nos non expostos e nos expostos, ou o que vén a ser o mesmo, a redución absoluta do risco.
Hao Ran
Hao Ran (浩然, amplo), alcume literario de Liang Jinkuang (梁金广), escritor chinés nado en 1932 e finado o 20 de febreiro de 2008.
Traxectoria
Naceu nunha familia humilde nunha aldea de Tangshan, quedou orfo de pai aos dous anos e a súa nai morreu cando el tiña doce anos. En 1946 entrou no Partido Comunista, comezou a escribir, material de propaganda, en 1949 e en 1950 publicou o seu primeiro relato nunha revista literaria de Hebei. En 1958 publicou o seu primeiro libro, un conxunto de relatos. Traballou en Bandeira Vermella, a revista teórica do PCCh e en 1962 publicou a súa primeira novela, 艳阳天 (O Sol), seguidas por dúas partes máis en 1965. Foi un dos poucos intelectuais que non foi perseguido durante a Revolución Cultural.
Giancarlo Ibargüen
Giancarlo Ibargüen Segovia, nado en Cidade de Guatemala o 15 de outubro de 1963 e finado o 9 de marzo de 2016, foi un educador e empresario guatemalteco.
Traxectoria
Foi reitor da Universidade Francisco Marroquín entre 2003 e 2013, Secretario Xeral entre 1995 e 2003 e membro do Comité de Fiduciarios desde 1992. Foi fundador e presidente de The Antiga Forum.
Entre 2011 e 2013 Giancarlo Ibargüen foi Secretario Xeral da Xunta Directiva da Sociedade Mont Pelerin. De 2008 a 2012 foi membro da Xunta Directiva da Philadelphia Society. Foi membro do consello de Liberty Fund en Indianápolis desde 2007. De 2005 a 2006 foi vicepresidente da Association of Private Enterprise Education e o seu presidente entre 2006 e 2007. En 1991, foi un dos fundadores da Asociación polo Poder Local (APOLO). Foi presidente e membro do consello directivo do Centro de Estudos Económicos Sociais (CEES) desde 1990.
Contribuíu á liberalización das telecomunicacións e á libre negociación de divisas en Guatemala. Recoñeceu oportunidades para as reformas no seu país e creou marcos para a competencia real; en 1995 elaborou a Lei Xeral de Telecomunicacións de Guatemala o documento base que conformaría o Título IV, Espectro radioeléctrico, da Lei Xeral de Telecomunicacións. Revolucionou a educación, promoveu a aprendizaxe colaborativa e a orde espontánea nas aulas e fóra delas.
Erasmo de Rotterdam
Desiderius Erasmus Roterodamus, coñecido como Erasmo de Rotterdam, nado en Rotterdam probabelmente o 27 de outubro de 1466 e finado en Basilea o 12 de xullo de 1536, foi un teólogo e humanista neerlandés.
Orixe
Naceu en Geert Geertsen, daquela pertencente a Holanda do Sur. Consideraba (erroneamente) que a raíz da palabra Geert tiña orixe en begeren (desexar), traducíndoo deste modo ao latín e grego. A información sobre a súa familia e sobre a súa xuventude está vagamente referida nos seus escritos. Era case seguramente fillo ilexítimo. O seu pai foi un cura chamado Gerard, e a súa nai chamábase Margarete. A pesar de ser ilexítimo, os seus pais coidaron del ata as súas mortes prematuras, coa peste negra, en 1483. Nesa época, a súa educación ficou a cargo dunha serie de mosteiros, e foi unha educación exemplar, a mellor posíbel para un rapaz do seu tempo.
Xuventude
Foi admitido no sacerdocio e fixo os seus votos de monxe aproximadamente aos 25 anos. Semella, no entanto, que nunca traballou como cura. A vida monástica foi mesmo un dos principais obxectos dos seus ataques, nunha vida plena de críticas e ataques aos males da igrexa.
Frecuentou o Collège Montaigu en París e continuou os seus estudos na Universidade de París, entón o principal centro da escolástica, a pesar da influencia crecente do Renacemento da cultura clásica, que chegaba de Italia. Erasmo optou por unha vida de académico independente, independente de país, independente de lazos académicos, de lealdade relixiosa, e de todo o que puidese interferir coa súa liberdade intelectual e a súa expresión literaria.
Madurez
thumb||alt=Enchiridion militis Christiani (1503).|Enchiridion militis Christiani (1503). Os principais centros da súa actividade foron París, Lovaina, Inglaterra e Basilea. No entanto, nunca pertenceu firmemente a ningún destes sitios. O seu tempo en Inglaterra foi frutuoso, tendo feito amizades para a vida cos líderes ingleses, mesmo nos días tumultuosos do rei Henrique VIII: John Colet, Thomas More, Thomas Linacre e William Grocyn. Na Universidade de Cambridge foi o profesor da divindade de Lady Margaret e tivo a opción de pasar o resto da súa vida como profesor de inglés. Estivo no Queens' College, en Cambridge e é posíbel que fora alumno.
Fóronlle ofrecidas varias posicións de honra e proveito a través do mundo académico, mais declinounas todas, preferindo a incerteza, tendo no entanto receitas suficientes da súa actividade literaria independente.
Entre 1506 e 1509 estivo en Italia. Pasou alí unha parte do seu tempo na casa editorial de Aldo Manuzio en Venecia. A pesar disto, tivo unha asociación con académicos italianos menos activa do que se esperaba.
A súa residencia en Lovaina expuxo a Erasmo a moitas críticas mesquiñas por parte daqueles que eran hostís aos principios do progreso literario e relixioso aos cales el dedicaba a vida. El interpretaba esta falta de simpatía como unha persecución e procurou refuxio en Basilea, onde, baixo abrigo de hospitalidade suíza, puido expresarse libremente e onde estaba rodeado de amigos. Alí estivo asociado por moitos anos co grande editor Froben, e unha multitude de admiradores de (case) todos os cantos de Europa o viñeron visitar.
A produtividade literaria de Erasmo comezou relativamente tarde na súa vida. En canto dominou o latín comezou a escribir sobre temas contemporáneos en literatura e en relixión.
A súa revolta contra as formas de vida da igrexa non buscou como obxecto non tanto de dúbidas canto á verdade da doutrina tradicional, nin dalgunha hostilidade para coa organización da Igrexa senón que sentiu antes a necesidade de aplicar os seus coñecementos na purificación da doutrina e na liberalización das institucións do cristianismo.
Como académico, tentou liberar os métodos da Escolástica da rixidez e do formalismo das tradicións medievais, mais non ficou satisfeito. Viuse como o pregador da rectitude. A súa convicción en toda a vida foi que o que era necesario para rexenerar a Europa era unha aprendizaxe sa, aplicada liberalmente e sen receos pola administración de asuntos públicos da Igrexa e do Estado. Esta convicción confire unidade e consistencia a unha vida que, doutra forma, pode parecer plena de contradicións. Erasmo viuse libre e distante de calquera obrigacións comprometedoras; no entanto foi, nun sentido singularmente verdadeiro, o centro do movemento literario do seu tempo. Mantivo correspondencia con máis de cincocentos homes da maior importancia no mundo da política e do pensamento, e o seu consello en varios asuntos era procurado avidamente, aínda que nin sempre seguido.
Cando a súa estadía en Inglaterra, Erasmo iniciou o exame sistemático dos manuscritos do Novo Testamento, por forma a preparar unha nova edición e unha tradución para latín. Esta edición publicouse por Froben de Basilea en 1516 e foi a base da maioría dos estudos científicos da Biblia durante o período da Reforma protestante.
O movemento de Martiño Lutero comezou no ano seguinte á publicación do Novo Testamento, e foi un test ao carácter de Erasmo. A discusión entre a sociedade europea e a igrexa católica tornárase tan aberta que poucos se podían furtar a un pedido dunha opinión. Erasmo, no auxe da súa fama literaria, foi inevitabelmente chamado a tomar partido por un dos lados, mais o partidismo era algo de estraño á súa natureza e hábitos.
En toda a súa crítica ás parvadas clericais e aos abusos, sempre afirmara que non estaba a atacar as institucións da igrexa en si e non era un inimigo do clero. O mundo enteiro tiña rido coas as súas sátiras, mais poucos interferiron coas súas actividades. Consideraba que o seu traballo ata entón o recomendaba ás mellores mentes e aos poderes dominantes no mundo relixioso. miniatura|Erasmo por Hans Holbein, o novo Erasmo tiña unha simpatía polos puntos principais da crítica luterana á igrexa. Tiña un gran respecto persoal por Martiño Lutero e Lutero sempre falaba de Erasmo con reverencia polo seu coñecemento. Lutero esperaba obter a súa cooperación nun traballo que parecía o resultado natural do seu propio. Na súa troca de correspondencia inicial, Lutero expresou unha intensa admiración por todo o que Erasmo fixera pola causa dun cristianismo saudábel e razoábel e animouno a unirse ao movemento.
Erasmo declinou calquera compromiso, argumentando que se o fixese estaría a colocar en risco a súa posición como líder dun movemento por unha sabedoría pura, o que el vía como o obxectivo da súa vida. Apenas como un académico independente podería el aspirar a influenciar a reforma da relixión. A obra de Lutero foi a de prover unha nova base doutrinal para as tentativas ata entón dispersas de iniciar unha reforma. Ao reavivar os principios case esquecidos da teoloxía de Agostiño, Lutero tiña fornecido o necesario impulso para o interese persoal na relixión, o que é a esencia da Reforma protestante. Erasmo, no entanto, temía calquera mudanza na doutrina e consideraba que non había espazo dentro das fórmulas existentes para o tipo de reforma que el apreciaba tanto.
Ao dubidar Erasmo en apoialo, isto pareceu aos ollos de Lutero, un home directo, un evitar responsabilidade que era debido ou a covardía ou a falta de visión. Así e todo, o lado Católico Romano, que pretendía igualmente manter o apoio dun home que se declarara tantas veces como leal aos principios da Igrexa, viu na desgana de Erasmo en tomar partido un sinal de sospeita da deslealdade perante o Catolicismo. A actitude de Erasmo para coa Reforma Protestante pode así e todo verse como consistente.
Os males que combateu foron os de forma ou foron males dun tipo curábel apenas por unha longa e lenta rexeneración na moral e vida espiritual na Europa. O programa da "Reforma de Erasmo" era de usar a aprendizaxe para remover os peores excesos. No entanto, fallou en ofrecer calquera método tanxíbel para aplicar os seus principios ao sistema da Igrexa existente. Cando Erasmo acusouse de ter "posto o ovo que Lutero chocou" el admitiu parcialmente a verdade da acusación mais dixo que esperaba unha outra especie de paxaro completamente diferente.
Á medida que a opinión pública comezou a reaccionar ás opinións de Lutero, as desordes sociais que Erasmo temía comezaron a aparecer. A Guerra dos Campesiños, os disturbios do Anabaptistas en Alemaña e nos Países Baixos, iconoclastia e o radicalismo por todas as partes, parecen confirmar as súas previsións máis escuras: se este era o resultado da reforma, el prefería estar de fora. No entanto, comezaba a acusarse cada vez máis pola "traxedia". En Suíza, estaba aínda máis exposto pola súa asociación con homes sospeitosos de doutrinas extremadamente racionalistas.
A cuestión-proba era a doutrina dos Sacramental, e a cerna da cuestión a observancia da Eucaristía. En parte para se librar de sospeitas, Erasmo publicou en 1530 unha nova edición do tratado ortodoxo de Alxerus contra o herético Berengar de Tours no século XI. El acrecentou unha dedicatoria, afirmando considerar na realidade do corpo de Xesús Cristo despois da bendición na Eucaristía, mais admitía que a forma en que este misterio debería ser expresa fose materia de debate. Éralle aceptábel que a Igrexa pregase a doutrina á maioría dos cristiáns e a especulación ficase máis segura nas mans dos filósofos. Aquí e acolá Erasmo apunta o principio de que un home pode ter dúas opinións sobre asuntos relixiosos, unha para si mesmo e os seus amigos máis íntimos e outra para o público. Aqueles que se opuñan aos Sacramentos, liderados por Oecolampadius de Basilea, estaban, como Erasmo di, mencionándoo como alguén con ideas semellantes. El nega isto, mais na súa negación trouxo aquilo que en conversas particulares tense como unha visión racional da doutrina da Eucaristía. Tal como no caso da vontade libre, non tiña aquí a aprobación da Igrexa.
miniatura|Monumento a Erasmo en Rotterdam. A súa obra máis coñecida, Eloxio da loucura, foi dedicada ao seu amigo Sir Thomas More. En 1536 escribiu De puritate ecclesiae christianae, na cal tentou reconciliar os diferentes partidos. Moito dos seus escritos apelan a unha grande audiencia e lidan con asuntos do interese humano xeral; el parece ter considerado estes como unha diversión, unha actividade de lecer. Os seus escritos máis serios comezaron cedo coa Enchiridion Militis Christiani, o Manual (ou adaga) do cabaleiro cristián (1503). Nesta breve obra, Erasmo esquematiza as perspectivas da vida cristiá normal, unha tarefa que se lle tornaría constante na súa vida. O principal mal dos seus días, di el, é o formalismo, un respecto por tradicións sen consideración polo verdadeiro ensino de Cristo. O remedio é que cada home se pregunte a cada punto: cal a cousa esencial ?; facéndoo sen receo. Formas poden esconder ou sufocar o espírito. Na súa exame dos perigos do formalismo, Erasmo discute a vida monástica, a adoración de santos, a Guerra, o espírito de clase e as fraquezas da "sociedade", mais o "Enchiridion" é máis un sermón do que unha sátira. O seu texto acompañante, o "Instituto Principis Christiani" (Basilea, 1516), foi escrito como consello ao novo Rei Carlos de España, máis tarde Carlos V, Sacro-Emperador Romano. Erasmo aplica os principios xerais de honra e de sinceridade ás especiais funcións do Príncipe, quen el presenta como un servidor do pobo.
Como resultado das as súas actividades reformadoras, Erasmo viuse en conflito con ambas as grandes posicións. Os seus últimos anos de vida ofuscáronse por controversias amargas con persoas para quen el sería normalmente simpático. Notabelmente entre estes atopábase Ulrich von Hutten, un xenio brillante mais errático, que se entregara á causa de Lutero e declarara que Erasmo, se tivese unha faísca que fose de honestidade, faría o mesmo. Na súa resposta "Spongia adversus aspergines Hutteni" (1523), Erasmo demostra o seu pleno dominio da semántica. El acusa a Hutten de interpretar mal o seu discurso sobre a reforma e reitera a súa determinación en non tomar partido nunca.
esquerda|miniatura|300px|Placa conmemorativa da estadía de Erasmo en Freiburg
Últimos anos
Cando a cidade de Basilea se tornou oficialmente "reformada" en 1529, Erasmo deixou de residir alí, téndose mudado para a cidade imperial de "Freiburg in Breisgau". Parece indicar que el viu como máis fácil manter a súa neutralidade baixo o dominio Católico Romano do que en condicións protestantes. A obra máis importante deste último período é a "Ecclesiastes", ou "Pregador do Evanxeo" (Basilea, 1535), na cal el apunta a función de pregador como o servizo máis importante do padre cristián, unha énfase protestante. O seu pequeno tratado de 1533, "Preparación para a Morte", no cal el coloca énfase na importancia dunha boa vida como condición esencial para unha morte feliz, mostra outra tendencia.
Erasmo retornou a Basilea, a súa casa máis feliz, en 1535, despois dunha ausencia de seis anos. Alí, de novo entre o grupo de académicos protestante que eran os seus amigos de longa data, e sen ter ningún contacto coñecido coa Igrexa Católica, Erasmo faleceu. Durante a súa vida, as autoridades da Igrexa Católica nunca o chamaran a xustificar as súas opinións. Os ataques á súa persoa foron de persoas privadas, e os seus protectores foran persoas de altas posicións. Despois da súa morte, como reacción da Igrexa Católica, os seus escritos virían a ser colocados no Catálogo de libros prohibidos. (Ver:Index Librorum Prohibitorum)
A popularidade extraordinaria dos seus libros fica patente polo número de edicións e traducións que xurdiron desde o século XVI, e no interese permanente que suscita pola súa personalidade esquiva mais fascinante. Dez columnas do catálogo da "British Library" están ocupados coa mera enumeración das súas obras e subsecuentes reedicións. Grandes nomes da era clásica e dos pais da igrexa foron traducidos, editados ou comentados por Erasmo, incluíndo Santo Ambrosio de Milán, Aristóteles, Santo Agostiño de Hipona, San Basilio o Grande, San Xoán Crisóstomo, Cícero, e San Xerome de Estridón.
O Seixal, Santa Baia de Castro, Coristanco
O Seixal é un lugar da parroquia de Santa Baia de Castro no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Villamée
Villamée (Gwilavez en bretón, Vilaemaé en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Roberto Pardo Ocampo
Roberto Pardo Pimentel Ocampo, nado en Ponteareas en 1890 e finado en Tarragona o 25 de outubro de 1963, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Sobriño e herdeiro de Senén Canido Pardo, sucedeuno como deputado polo distrito de Celanova (1920-1923). Xefe Superior de Administración do Corpo de Administración de Facenda Pública, foi subdelegado de Facenda en Vigo (1930-1937). Durante a República militou no Partido Republicano Gallego pertencendo á directiva de Vigo. No Franquismo foi Delegado de Facenda en Xirona (1939-1949) e Tarragona (1949-1960).
Vilanova i la Geltrú
miniatura|300px|dereita|Paseo marítimo de Vilanova Vilanova i la Geltrú é unha cidade e municipio da provincia de Barcelona, Cataluña, España. Situado a 45 km de Barcelona e a 40 km de Tarragona, é a capital da comarca do Garraf.
Historia
Conta a lenda que a vila nova naceu porque o señor feudal de Geltrú promulgou unha lei segundo a cal, cando unha moza casaba, tiña que pasar a súa primeira noite con el, e moitos geltrunenses fóronse, instalándose cerca do mar, en territorios de Cubelles, fundando a Vila Nova de Cubelles. Co tempo ambas creceron ata converterse nunha soa.
Vilanova i la Geltrú foi fundada, oficialmente, en 1274 cando o Rei Xaime I concedeulle a Carta Poboa, e ten unha longa historia que se traduce en numerosos puntos de interese cultural.
A mediados do século XVIII, cando o rei Carlos III permitiu que Vilanova comerciara con América, a cidade vive unha efervescencia económica moi importante. Un progreso que non se limita a unha acumulación de riquezas, senón que reporta un investimento en cultura. É entón cando se fundan as primeiras sociedades recreativas, lugares de encontro e distracción.
A principios do século XIX, aparecen os maxestosos xardíns de reunión dándolle un aspecto de gran cidade, alegre debido, en gran parte, ao contacto que coa illa de Cuba ía adquirindo. Este ambiente festivo e cultural xa non abandonaría a cidade, e aquilo que empezou como xardíns de esparexemento deu lugar a espazos para espectáculos permanentes e a cuberto. En 1804, Pedro Gumá erixiu o primeiro teatro de Vilanova: a Sala, un espazo de planta cadrada, con bóvedas, que servía tanto de teatro como de sala de baile.