cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Figuerola d'Orcau
Actividade económica
No século XXI o panorama musou substancialmente: seguena aser importantes as explotacións agrarías, sobre todo de amédndoas, cebada e trigo e o sector gandeiro especializouse case exclusivamente na explotación porcina. Do resto de produtos enumerados por Madoz non queda nada ou case nada.
Festas e celebracións
Celébranse dúas festas maiores ao longo do ano: a festa grande ou de verán, polo 15 de agosto, e a de inverno, o 17 de xaneiro, con motivo do Santo Antonio.
Comunicacións
Está comunicado polas estradas comarcais C-1412b e C-1412bz con Isona e Tremp e pola estrada local LV-5112 con Orcau.
Phaeothamniophyceae
Phaeothamniophyceae é unha clase de algas douradas-amarronadas dos heterocontófitos.
Estes protistas aparecen como cocoides, capsoides, formando pseudofilamentos ou filamentos e son propios de augas doces ou salobre.
A súa parece celular adoita ser laminada e con vesículas densas en electróns pegadas a ela desde o interior. Teñen mitocondrias con cristas tubulares e cloroplastos con, ás veces, microcompartimentos chamados pirenoides. Cada célula ten dúas membranas de retículos endoplasmáticos de cloroplastos. Con iso, a membrana do cloroplasto é continua coa membrana exterior da membrana nucleolar. Os cloroplastos teñen lamelas estreitas. O DNA do cloroplasto aparece en forma de anel. Cada célula adoita ter entre 2 e 4 plastidios. Nas células con capacidade motil, uns flaxelos plumosos saen dos laterais e un flaxelo, liso pero con filamentos laterais, sae da parte apical. Almacenan, entre outros, lípidos en vacúolos contráctiles.
Os pigmentos da fotosíntese que presentan son as clorofilas a e c, a fucoxantina, heteroxantina, diadinoxantina e o β-caroteno.
Descoñécese se se reproducen de xeito sexual. A súa reprodución asexual consiste na división celular, na formación de autosporas non móbiles ou na formación de zoospora con dous flaxelos. Cando se dá a división celular prodúcese por eleuteroscise, isto é, a escisión da parede da célula parental tras unha separación. As zoosporas teñen flaxelos laterais, igualmente.
Os Phaeothamniophyceae están preto das xantofítas e feófitos. Clasificáronse dentro da mesma clase ata o 1998.
Tieira, Borrifáns, Oza-Cesuras
Tieira é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Inmunoglobulina G
Funcións
Os anticorpos son os principais compoñentes do sistema inmunitario. A IgG é o principal isotipo que se encontra no sangue e fluídos extracelulares, o que lle permite controlar as infeccións dos tecidos corporais ao unirse aos patóxenos. Utiliza varios mecanismos inmunes, como:
Os anticorpos IgG xéranse polos procesos de cambio de clase e maduración da resposta a anticorpos e así participa predominantemente na resposta imunitaria secundaria. A IgG segrégase como monómero de pequeno tamaño, o que lle permite perfundir facilmente nos tecidos. É o único isotipo que pode atravesar a través da placenta humana, proporcionando protección ao feto no útero. Xunto coa IgA segregada no leite materno, as IgG que foran absorbidas pola placenta proporcionan ao neonato unha inmunidade humoral antes de que se desenvolva o seu propio sistema inmunitario. O costro contén unha grande porcentaxe de IgG, especialmente no caso do costro bovino. En individuos cunha inmunidade previa a un patóxeno, a IgG aparece arredor de 24-48 horas despois da estimulación antixénica.
Estrutura
miniatura|200px|Inmunoglobulina. As IgG son moléculas de 150 kDa compostas por catro cadeas peptídicas. Conteñen dúas cadeas idénticas pesadas gamma (γ) de arredor de 50 kDa e dúas lixeiras idénticas duns 25 kDa, polo que ten unha estrutura cuaternaria tetramérica. As dúas cadeas pesadas están enlazadas entre si e coas cadedas lixeiras por medio de pontes difulfuro. O tetrámero resultante ten dúas metades idénticas, e en conxunto ten forma de Y. Cada extremo do Y contén un sitio de unión ao antíxeno idéntico. As rexións Fc das IgGs teñen un sitio moi conservado de N-glicosilación. Os N-glicanos unidos a este sitio son predominantemente estruturas cun núcleo fucosilado de tipo complexo. Ademais, unha pequena proporción de N-glicanos tamén levan residuos de N-acetilglicosamina e ácido siálico con enlace α-2,6.
Movemento interno de baixa frecuencia
A IgG ten un número de onda de baixa frecuencia de 28 cm−1 no espectro de Raman. Esta emisión foi asignada ao movemento de latexo no baril beta de nove cadeas beta no seu domiio V_H. O mecanismo dinámico do "efecto quelato" e o "efecto disparador" das IgG foi analizado desde o ángulo da resonancia de baixa frecuencia entre os 12 barrís beta dunha molécula IgG.
Subclases
Hai catro subclases de IgG (IgG1, 2, 3, e 4) en humanos, denominados por orde da súa abundancia no soro (por tanto, IgG1 é a máis abundante).
A capacidade relativa de diferentes subclases de IgG de fixar o complemento pode explicar por que algunhas respostas de anticorpos antidoantes non danan o enxerto despois dun transplante de órganos.
Nun modelo de anemia mediada por anticorpos utilizando variantes de cambio de isotipo de IgG de autoanticorpos antieritrocitos, encontrouse que a IgG2a era superior á IgG1 na activación do complemento. Ademais, encontrábase que o isotipo IgG2a podía interaccionar moi eficientemente co receptor FcgammaR. Como resultado, requiríanse doses 20 veces maiores de IgG1, en relación aos anticorpos IgG2a, para inducir patoloxía mediada por autoanticorpos.
Uso para o diagnóstico
A medida da cantidade de inmunoglobulinas G pode ser unha ferramenta de diagnóstico para certas condicións se o aconsellan certos síntomas. Esta medida pode indicar o estado do sistema inmunitario dunha persoa ante un determinado patóxeno. Un exemplo común desta práctica son as titulacións de anticorpos para demostrar a inmunidade serolóxica das papeiras, sarampelo, roséola, virus da hepatite B, e varicela, entre outros.
As probas de IgG non están indicadas para a alerxia.
BMG Rights Management
BMG Rights Management GmbH é unha compañía internacional de música centrada na xestión de publicación musical, dereitos de gravación e distribución de música. A empresa opera como unha división do conglomerado de medios internacional Bertelsmann. Fundouse no ano 2008 como unha empresa conxunta entre Bertelsmann e a firma global de administración de fondos de investimento Kohlberg Kravis Roberts (KKR). En marzo de 2013 Bertelsmann tomou o control de BMG mercando as accións de KKR, convertendo a BMG nunha subsidiaria total do grupo Bertelsmann.[1][2] A súa sede atópase en Berlín e ten oficinas rexionais en Nova York, Nashville, Os Ánxeles, Londres, Madrid, París, Estocolmo, Hilversum, Milán, Pequín, Toronto, Sydney e São Paulo. BMG é a máis nova e cuarta maior das grandes compañías da industria musical internacional, con máis de 2,5 millóns de composicións e gravacións no seu catálogo.
No presente entre os artistas de BMG Rights Management atópanse Kylie Minogue, Avril Lavigne, Dido, Lenny Kravitz, Fergie, Evanescence, Alice in Chains, A Perfect Circle, Nickelback, Blondie, The Prodigy e Blink-182.
A Tieira
O topónimo A Tieira pode referirse a tres lugares de Galicia:
José Monzo
José Monzo Ríos, nado na Tenencia (Sada) en 1906 e morto en Sada o 19 de xuño de 1938, foi un sindicalista anarquista galego.
Primeiros anos
De novo tivo que emigrar a Nova York. Na volta compaxinou os labores do mar, ao pertencer a unha familia mariñeira, co activismo sindical.
Carreira sindical
En novembro do 1930 fundou o Centro Cultural Obrero, que daría lugar un ano máis tarde ao Sindicato de Oficios Varios de Sada, inserido na CNT, do que sería presidente. Coa proclamación da República, en 1931, crea o Grupo Anarquista Luz, que se adheriría á Federación Anarquista Ibérica, sendo substituído no 1935 polo grupo Nueva Vida, tamén integrado na FAI. De feito José Monzo pertenceu á sección radical do movemento libertario. Constancia diso deixóunola ao participar no congreso de sindicatos do 12 de febreiro do 1935 en Santiago de Compostela, que daría lugar á saída da dirección da Confederación Rexional Galaica dos militantes moderados, entre eles o dirixente José Villaverde Velo, sendo el un dos asinantes do manifesto no que se propuñan as bases para o desenvolvemento do anarquismo galego segundo os preceptos faístas. A súa participación na folga xeral do 1933 custaríalle unha tempada na cadea.
A guerra civil e a represión
Monzo agocharíase, nun comezo, na súa propia casa, para máis tarde fuxir do acoso da Garda Civil e esconderse no faiado dunha amiga da familia. Finalmente ten que deixar Sada e cruzar a ría, agochándose en Miño e máis tarde nos illotes do Cabrón e Carboeira, situados fronte a Perbes e Pontedeume, respectivamente. A familia aproveitaba a súa condición mariñeira para levarlle provisións, mais finalmente enfermou e houbo regresar a Sada, onde, o 19 de xuño do 1938, optou por rematar coa vida antes de que llela arrebatasen os fascistas, aparecendo o seu cadáver na estrada de Fontán e sendo soterrado no cemiterio do Fiunchedo.
No ano 2003 o Concello de Sada decidiu darlle o seu nome á rúa na que viviu. No 2007, aparecería tamén na placa que un grupo de veciños situaron na devantita localidade en homenaxe ás vítimas da represión franquista.
París-Roubaix 2013
A 111ª edición da París-Roubaix celebrouse o 7 de abril de 2015 entre as cidades de Compiègne e Roubaix, un percorrido 254'5 quilómetros. A carreira finalizou como é tradicional no Velódromo de Roubaix. Ese percorrido contou con 27 sectores de pavé, un total de 52'6 km.
Este foi o terceiro monumento da tempada e a décima carreira do UCI WorldTour 2013. Na carreira participaron 200 ciclistas de 25 equipos. Un total de 8 por equipo.
O gañador foi o suízo John Degenkolb, que conseguiu unha velocidade media de 44,190 km/h. O suízo gañoulle no sprint ao belga Sep Vanmarcke. No terceiro lugar chegou o holandés Niki Terpstra.
Percorrido
O percorrido foi dunha lonxitude de 254'5 km, e nel repartíronse 27 tramos de pavé que sumaron 52'6 quilómetros. A saída deuse en Compiègne (arredores de París) e a chegada foi como vén sendo habitual no Velódromo André-Pétrieux.
Equipos
Na competición participaron 25 equipos. 19 do UCI WorldTour e 6 da categoría Profesional Continental.
Diñeiro
Aos vinte primeiros da carreira, atribúeselles un premio en diñeiro segundo o baremo da Unión Ciclista internacional. Repártese un total de 91.000 € en premios.
Puntos
A París-Roubaix outorgou puntos aos corredores de equipos UCI WorldTour para o respectivo ránking.
Manuel Alejandro
Manuel Álvarez-Beigbeder Pérez, coñecido artisticamente como Manuel Alejandro, nado en Xerez da Fronteira (Cádiz) en 1933, é un compositor andaluz.
Traxectoria
É fillo do tamén compositor español Germán Álvarez-Beigbeder (1882-1968). Ten outros seis irmáns. Éxitos de seu son as composicións Procuro olvidarte ou Amigo Amor. Na década dos 80 e 90 compuxo e produciu discos para: Raphael, Rocío Jurado, Isabel Pantoja, Julio Iglesias, Plácido Domingo, Hernaldo Zúñiga, José Luis Rodríguez "El Puma", Jeanette ou Basilio.
Tinténiac
Tinténiac (en galó: Teintenyac, en Tintenieg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Land der Berge, Land am Strome
Land der Berge, Land am Strome (do alemán: terra de montañas, terra no arroio), ou, sinxelamente, Bundeshymne (Himno federal), é o himno nacional de Austria. Foi escrito por Paula von Preradovic, adaptando a melodía da "Laßt uns mit geschlung'nen Händen" (Pequena cantata masónica) composta por Wolfgang Amadeus Mozart o 17 de novembro de 1791. Foi declarado oficial en 1947.
Leirado
O topónimo galego Leirado pode referirse a:
TSG 1899 Hoffenheim
O Turn- und Sportgemeinschaft 1899 Hoffenheim e.V., coñecido como TSG 1899 Hoffenheim, é un equipo de fútbol profesional de Sinsheim, Baden-Württemberg, Alemaña. O equipo foi fundado en 1899. Xogan os seus partidos como local no PreZero Arena, e actualmente compiten na Fußball-Bundesliga.
Cadro actual
Cadro actualizado a 31 de xaneiro de 2020.
Jorge Domingo Cuadriello
Jorge Domingo Cuadriello, nado na Habana o 14 de xullo de 1954, é un investigador e narrador cubano.
Colectivas
Colaborou, entre outros, nos seguintes libros:
Xerbo
Un xerbo é un pequeno mamífero da orde rodentia. Coñecidos coma esquíos pequenos do deserto, a familia dos xerbos posúe 89 especies de roedores en África e Asia. Todos eles adaptados a ambientes áridos. A maioría son primariamente nocturnos e omnívoros.
American Pie (filme)
American Pie é un filme estadounidense dirixido polos irmáns Paul e Chris Weitz, que foi estreado en 1999. É o primeiro filme da serie de filmes American Pie. A súa estrea foi un éxito de recadación, así como as seguintes tres secuelas: American Pie 2 (2001), American Wedding (2003) e American Reunion (2012).
Xerbo
200px|miniatura|esquerda|Caveira de xerbo. Un dos xerbos máis coñecidos é o Meriones unguiculatus ou xerbo de Mongolia, que pasou de ser un animal de laboratorio a animal de compaña e é posíbel atopalos en moitas tendas de mascotas na actualidade.
Os xerbos miden aproximadamente entre 15 e 30 cm., a cola é aproximadamente a metade do seu tamaño total. Porén, a especie Rhombomys Opimus, nativa do Turkmenistán, pode chegar ós 40 cm. de longo.
American Pie (filme)
Sinopse
Un grupo de rapaces inexpertos viven obsesionados con perder a virxindade. Un deles, Jim, está desesperado porque dende que os seus pais sorprendérono vendo filmes pornográficos, a súa situación na casa empeorou. O seu benintencionado pai pretende ocuparse da súa educación sexual, e no colexio a súa relación cunha rapaza de intermcambio, ten toda a pinta de fracasar.
Eclipse (homónimos)
Eclipse pode referirse a distintos conceptos:
Andreas Widhölzl
Andreas Widhölzl, nado o 14 de outubro de 1976 en St. Johann in Tirol, coñecido co sobrenome de Swider, é un saltador de esquí austríaco activo de 1997 a 2008.
Biografía
Widhölzl é membrto do SC Fieberbrunn. Participou por vez primeira nunha Copa do Mundo na tempada 1992/93 e nese ano foi terceiro no mundial xuvenil por equipos en trampolín curto. En 1997 obtivo a súa primeira vitoria nunha Copa do Mundo. Nas olimpiadas de Inverno de Nagano de 1998 levou dúas medallas de bronce en trampolín curto individual e por equipos.
A súa mellor tempada foi a 1999/2000 na que se adxudicou o Torneo dos Catro Trampolíns, gañou a prata nos Mundiais de Salto de Esquí e foi segundo na clasificación xeral da Copa do Mundo. No Mundial de Esquí Nórdico de 2005 foi un dos compoñentes do cuarteto que conseguiu o outro para Austria tanto no trampolín HS100 como o HS137. No ano 2005 estableceu o novo récord de trampolín en Holmenkollen, Oslo con 134 metro. Algúns días despois, no trampolín de Planica en Eslovenia saltou ata os 234,5 metros, pero non foi homologado como novo récord do mundo.
Bernhard Häring
Bernhard Häring, nado en Böttingen (Alemaña) o 10 de novembro de 1912 e finado en Gars am Inn o 3 de xullo de 1998, foi un dos máximos expertos en teoloxía moral do século XX.
Traxectoria
Membro dunha familia de labregos, entrou na orde dos redentoristas. Participou como soldado sanitario na fronte rusa durante a segunda guerra mundial. Aínda que se lle prohibira por parte das autoridades nazis realizar labores sacerdotais entre os soldados, Bernhard Häring desobedeceu esa orde. Ao remate da guerra, acada o doutoramento en teoloxía en Tubinga.
Aínda que o seu propósito era adicarse a un labor misioneiro no Brasil os seus superiores ordenáronlle que se aplicase ao estudo da moral. Máis adiante contribuíu a prestixiar e engrandecer a Academia Alfonsiana.
O seu extenso tratado A Lei de Cristo, publicado en 1954 e traducido a 14 idiomas, causou un grande impacto por fundamentar nas raíces do cristianismo unha moral aberta, que tiña como referente a conciencia da persoa e a súa insubornable liberdade interior, condición e efecto da adhesión do suxeito moral a Xesús de Nazaret.
Xoán XXIII convócao como experto e perito ao Concilio Vaticano II onde ten unha salientable participación na redacción da Constitución Gaudium et spes sobre o diálogo da Igrexa co mundo contemporáneo. Haring aparece como un teólogo mozo na mesma liña aperturista e reformadora defendida naquel entón por outros prestixiosos asesores como Karl Rahner, Yves Congar, Joseph Ratzinger ou Hans Küng.
Tras o concilio é recoñecido como unha das máximas autoridades en moral católica e é convidado polo Papa Paulo VI a impartirlle a el mesmo e a outros egrexios membros da curia vaticana uns exercicios espirituais.
A súa actividade foi enormemente intensa impartindo cursos por todo o mundo, escribindo máis de 80 libros e máis de mil artigos.
O súa influencia declinou cando se amosou aberta e frontalmente contrario á condena dos anticonceptivos non naturais que Paulo VI realizou na súa encíclica Humanae Vitae. Moitas conferencias episcopais seguírono tendo como referente, pero o Vaticano, ante a presión das forzas máis conservadoras que influíran na viraxe protagonizada por Paulo VI, acabou por afastalo. En 1975, comeza un proceso doutrinal por parte de Roma que Bernhard Häring asume no medio de múltiples operacións de cancro ás que tivo que ser sometido e un grave infarto
Bernhard Häring non abdicou das súas ideas: defendeu o máximo respecto para a homosexualidade, os anticonceptivos non naturais, unha posición máis flexible cos divorciados e unha visión positiva da sexualidade humana o que exacerbou as acusacións contra el. Porén, non tivo problemas con Roma na súa defensa da xustiza social e dun compromiso pola liberación dos marxinados e dos oprimidos. Nese senso, amosouse solidario con pensadores da teoloxía da liberación como Gustavo Gutiérrez Merino. En 1978 publicou Liberdade e fidelidade en Cristo onde incorpora os avances do concilio e dando por superado o modelo legalista. En 1989, publicou Fe, Historia, Moral que da a coñecer o proceso á que estaba sendo sometido.
Pensamento
Benrhard Häring fai fincapé na defensa da conciencia da persoa que xa fixera a escolástica, incluído o propio Tomé de Aquino. Considera que a moral cristiá no catolicismo dexenerara nunha sorte de manual legalista e casuístico para confesores, polo que había que volver aos alicerces e fundamentos da fe cristiá e a súa concepción liberadora da vida e da persoa humana. Xesús de Nazareth falara dun Evangelion, unha "boa nova", e da liberación mediante o anuncio do basileia tou Theu (Reino de Deus). Nunha liña próxima ao personalismo, chama a atención sobre a necesidade de contemplar os factores sociais e ambientais. Incide en que o factor clave orientador dos actos morais e sobre os que estes deben ser axuizados é a opción fundamental, a orientación radical que imprime dirección e senso á vida a partir dun proceso de conversión provocado pola interpelación de Deus en Cristo. Non hai responsabilidade sen chamada previa.
Sempre teimou por recuperar no seo da Igrexa o espírito fundacional de colexialidade, de fraternidade e de pobreza, marcando distancias co boato eclesiástico, a centralización romana e a excesiva xerarquización da curia.
Escola de Chicago (arquitectura)
miniatura|Edificio Carson, Pirie, Scott & Co. de Louis Sullivan A Escola de Chicago é un estilo arquitectónico xurdido na cidade de Chicago a finais do século XIX e principios do XX. Máis concretamente, pode considerarse a década de 1883 a 1893 como a Idade de Ouro da Escola.
Historia
Na segunda metade do século XIX, Chicago experimentou un enorme crecemento demográfico debido á enorme produción industrial e ao gran florecemento da actividade comercial. O aumento da poboación provocou unha demanda de edificios que se ergueron rapidamente, en madeira e sen gran calidade construtiva. Isto comportou a que, en 1871, un enorme incendio arrasara a práctica totalidade da cidade.
Tras o lume fíxose necesaria a reconstrución da cidade, o que comportou a unha grande especulación do solo e unha gran demanda de construción. A solución que se adoptou para satisfacela foi a construción en vertical, unha gran superficie útil de edificio nunha parcela de dimensións reducidas. Pero o sistema construtivo empregado até o momento non permitía este crecemento en altura dos edificios. Para solucionar o problema eran necesarias dúas solucións:
En segundo lugar, debíanse facilitar as circulacións verticais no edificio. A solución a este problema veu da man de Elisha Otis, quen inventou o ascensor no ano 1852.
Fin da Escola
No ano 1893 celebrouse en Chicago a Exposición Colombina. Nesta Expo internacional levouse a cabo unha arquitectura totalmente ecléctica, ligada ao pasado e que non recollía os principios modernos e as novidades tecnolóxicas que a Escola de Chicago desenvolvera na última década. Esta Exposición supuxo a fin da Escola.
A Escola de Chicago mantivo a súa influencia posteriormente na arquitectura de Frank Lloyd Wright (quen fora discípulo de Sullivan) e nos rañaceos construídos en Nova York nas priméiras décadas do século XX.
Arquitectos e obras
Leiter Building I
Manhattan Building
Leiter Building II
Fair Store
Reliance Building
Flatiron Building (Nova York)
Tacoma Building
Auditorium de Chicago
Wainwright Building (Saint Louis)
Guaranty Building (Buffalo, Nova York)
Almacéns Carson, Pirie, Scott & Co.
Domingo Saavedra Sánchez (político)
Domingo Saavedra Sánchez, nado en Sarria e finado en Madrid o 20 de novembro de 1976, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Domingo Saavedra Sánchez. Inspector de traballo, membro de Falange Española ocupou os cargos de delegado do Frente de Juventudes e subxefe provincial do movemento ata que foi nomeado alcalde de Ourense en febreiro de 1956, finalizando un longo período de interinidade no que ocupara o cargo o tenente de alcalde Manuel García Manzano. Polo seu cargo de alcalde foi nomeado procurador nas Cortes. En setembro de 1958 deixou o cargo para ocupar un posto directivo na empresa Barreiros en Madrid. Finou en Madrid o 20 de novembro de 1976.
Vida persoal
Casou con Luz Fernández Rego e foi pai de F. Javier, José Manuel e María Elena Saavedra Fernández.
Castelo dos Infantes, Sarria
Santiago de Castelo dos Infantes é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 44 habitantes (20 homes e 24 mulleres) nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 50 habitantes.
Lendas
Segundo a lenda, nun castelo de Castelo dos Infantes vivía un nobre que tivo que ir á guerra co islam cando a súa dona estaba embarazada. Chegado o momento do parto, a dona tivo sete meniños, o que a asustou en extremo. Téñase presente a crenza en que os partos múltiples se achacaban a manter relacións sexuais con varios homes.
Para evitar problemas co seu home, ordenou a unha criada que os matara, a todos menos ó primoxénito, deixándoos nunha cesta aboiando no río. Cando a criada ía facelo aparecéuselle un cabaleiro preguntando qué tiña na cesta, ó que contestou dicindo que eran varios cadelos. O cabaleiro insistiu e a criada terminou contándolle a verdade. Entón, o cabaleiro tomou os meniños e confiounos a un figalgo amigo seu, esixiendo á criada que non contase o sucedido.
Pasados os anos, o rapaz que quedara na casa alcanzou a maioría de idade e a nai celebrou unha festa no seu honor. Pero durante a celebración entran no palacio os seis irmáns. A nai recoñeceunos e, co asombro, morre.
Águeda de Vianney
María Teresa López González, nada na Coruña o 2 de outubro de 1928 e finada o 16 de agosto de 2003, foi unha escritora galega en lingua castelá, máis coñecida co pseudónimo de Águeda de Vianney.
Traxectoria
Foi filla do escritor e xornalista lugués Jesús López Castiñeira e irmá da tamén escritora Josefina López de Serantes. Comezou a escribir moi nova novelas rosas. Publicou máis de 25 en once anos, e deixou de escribir logo de casar con José Lage González en xuño de 1958.
Toba
Toba (鳥羽市, とばし, Toba-shi) é un concello da prefectura de Mie no Xapón. Está situado ao leste da prefectura, na parte sur da península de Shima, na zona da provincia histórica de Shima, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 107,99 km² e a poboación de 21.627 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 200 hab./km².
O concello de Toba limita cos concellos de Ise e de Shima.
Riomao, Torea, Muros
Riomao é un lugar da parroquia de Torea no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Toba
Historia
A cidade de Toba foi fundado pola fusión dun concello de vila e 7 concellos de aldea do distrito de Shima en 1 de novembro de 1954.
Farbán, Sarria
Santiago de Farbán é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 150 habitantes (75 homes e 75 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 156 habitantes.
Typha
Typha é o nome dun taxon de plantas asignado á categoría taxonómica de xénero, que no sistema de clasificación APG II do 2003 era o único xénero da familia Typhaceae, mentres que no sistema de clasificación utilizado por Judd et al. (2007) e o do APWeb, comparte o seu lugar na familia Typhaceae sensu lato xunto co seu xénero irmán Sparganium. O xénero posúe unhas 8-13 especies de plantas herbáceas acuáticas emerxentes robustas, perennes, rizomatosas, con follas moi erectas, dísticas e bifaciais, e unha espiga cilíndrica de numerosas flores diminutas polinizadas por vento (as masculinas arriba e as femininas abaixo), cun perianto como escamas ou porcas, e un froito que é como un aquenio dehiscente co xinóforo, o estilo, e o perianto persistentes no froito. Están distribuídas en pantanos e zonas húmidas de boa parte do mundo, formando densas colonias ás veces impenetrables.
Reciben o nome común de espadanas ou espadainas, por teren as súas follas unha forma parecida a unha espada .
Ecoloxía
Os membros deste taxon medran como plantas emerxentes en estanques, canles de rega, e pantanos. Adoitan ser das primeiras especies en colonizalos. As colonias son moitas veces un paso importante no desecamento de lagoas e pantanos, formando unha capa de denso tecido orgánico sobre a cal se deposita a terra.
O denso sistema rizomático favorece a fixación do chan, previndo a erosión. No seu interior alóxanse numerosos insectos, e proporciona acubillo a batracios e aves lacustres.
Outras aves empregan os restos da inflorescencia para tapizar os seus niños.
As pequenas flores de Typha son polinizadas por vento.
Taxonomía
A lista de especies, segundo o Royal Botanic Gardens, Kew (visitado en xaneiro do 2009):
Importancia económica
miniatura|Cadeiras de enea artesanais en [[Galaroza (España).]] As follas de Typha son usadas como material de tecido. Tradicionalmente, o uso máis importante era o da fabricación de tecidos para cadeiras, cestas e outros aveños. En La Gineta (provincia de Albacete), por exemplo, e en moitos outros sitios de España e doutros países, desenvolveuse no século XX a fabricación de cadeiras con tecido de Typha no asento, industria que veu caer en decadencia progresiva polo emprego dos materiais plásticos e outros tipos de materias primas.
En Bolivia e o Perú empregábanse tradicionalmente barcas ou balsas no lago Titicaca, e tamén cestos e outros produtos artesanais.
O rizoma aprovéitase como verdura, cun alto contido en amidón; cultívase entre o outono e o inverno. Os brotes tenros consómense ás veces cocidos, e o pole emprégase como suplemento alimenticio mesturado con fariña. As inflorescencias estaminadas mozas tamén poden ser usados como alimento.
Actualmente a súa resistencia a medios anóxicos e con altos graos de contaminación ampliou as súas aplicacións ao campo da fitorremediación, en particular en sistemas de depuración de augas residuais como as zonas húmidas artificiais e sistemas de filtros de macrofitas en flotación (FMF). Tamén se estuda o seu uso como fitoacumulador de metais pesados.
Tamén pódense utilizar para fabricar papel.
Son ocasionalmente utilizadas como ornamentais.
Centro de procesamento de datos
miniatura|Equipamento de comunicacións nun CPD.
Typha
Importancia económica
A facilidade da súa aparición fai que se consideren malas herbas nalgunhas contornas controladas.
Centro de procesamento de datos
Un data center (do inglés "centro de datos") ou centro de procesamento de datos é unha instalación onde se concentran todos os recursos necesarios para o procesamento da información dunha organización. Ditos recursos consisten esencialmente nunhas dependencias debidamente acondicionadas (con refrixeración, sistemas anti-incendios, UPS etc.), computadoras e redes de comunicacións. Os centros de proceso de datos adóitanse denominar polo seu acrónimo CPD.
Como o seu nome implica, un centro de datos pertence a unha organización, que o emprega para procesar os datos precisos para as súas operacións. Un banco, por exemplo, pode dispor dun centro de datos nos que manteña toda a información das contas bancarias dos seus clientes e que realice todas as transaccións necesarias. Practicamente toda compañía de mediano tamaño para riba dispón dalgún tipo de centro de datos e as máis grandes poden ter ducias deles. A maioría das grandes cidades contan con edificios destinados a funcionar como centros de datos en lugares seguros preto dos servizos de telecomunicacións.
Dado que a información é un aspecto crucial da maioría das operacións dunha organización, estas tenden a protexer ben os seus datos. Por iso os centros de datos se deseñan moi ben, de maneira que se garantan a integridade e funcionalidade dos seus sistemas. Isto lógrase mediante a súa distribución física e lóxica.
Distribución física
O contorno físico do centro de datos mantense normalmente baixo un control estrito:
Infraestrutura de redes
As comunicacións nos centros de datos baséanse normalmente en redes que empregan o conxunto de protocolos TCP/IP. Os routers e switches encárganse do tráfico entre os servidores e co mundo exterior. Establécese certa redundancia obtendo as conexións de rede de varios distribuidores.
Algúns dos servidores dos centros de datos encárganse dos servizos básicos de internet e da intranet (correo electrónico, proxies, servidores de DNS etc.
Teñen especial importancia os elementos de seguridade de rede: devasas, pasarelas VPN, sistemas de detección de intrusións etc. A rede e as aplicacións contrólanse continuamente, ás veces desde fora do centro de datos por se se producen fallos na comunicación.
Hugh Thomas
Hugh Thomas, nado en Windsor o 21 de outubro de en 1931 e finado en Londres o 6 de maio de 2017, foi un historiador hispanista das Illas Británicas.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Cambridge e na Sorbona de París. Deuse a coñecer con La Guerra Civil Española (Ruedo Ibérico, 1961). Tamén foi o biógrafo do empresario Eduardo Barreiros.
Torres, Borrifáns, Oza-Cesuras
Torres é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Antonio Comyn Crooke
Antonio Comyn Crooke, nado o 4 de marzo de 1858, en Madrid, e finado o 30 de decembro de 1931, tamén en Madrid. Foi un aristócrata, avogado e político español. Foi conde consorte de Albiz desde 1903 polo casamento con Jesusa Allendesalazar, I condesa de Albiz, irmá de Manuel Allendesalazar.
Estudou en España, no Instituto San Isidro e Inglaterra, de onde procedía a súa familia. Licenciouse en dereito e foi socio do Ateneo de Madrid e tamén foi un dos pioneiros do excursionismo en Madrid. Foi elixido deputado do Partido Conservador polo distrito de Santa Coloma de Farners nas eleccións xerais de 1891,1893, 1898 e 1899. Foi Fiscal do Tribunal de Contas e en 1900 foi nomeado subsecretario da Presidencia do Consello de Ministros.
Tamén foi senador pola provincia de Xirona durante 1901-1902 e pola provincia de Cuenca de 1903 a 1904 e pola provincia de Palencia de 1907 a 1908. Tamén participou en empresas que instalaron a telegrafía sen fíos en España.
Nervio interóseo anterior
miniatura|200px|Nervios do membro superior
O nervio interóseo anterior é un nervio do membro superior humano. Está situado no antebrazo. É unha rama do nervio mediano, que se orixina entre as dúas porcións do músculo pronador redondo. Percorre o antebrazo xunto á arteria interósea anterior, innervando músculos do plano fondo (músculo flexor longo do polgar da man, metade medial do músculo flexor común fondo dos dedos da man e o músculo pronador cadrado). Termina dando varias ramas colaterais para o pulso.
Rodopsina
A rodopsina, tamén chamada púrpura visual (do grego ῥόδον, rhódon, “rosa”, e ὄψις, ópsis, “vista”), é unha proteína receptora sensible á luz. É un pigmento biolóxico situado nas células fotorreceptoras da retina. A rodopsina é o principal pigmento que se encontra nos bastóns da retina. As rodopsinas pertencen á familia dos receptores acoplados á proteína G (GPCR). Son extremadamente sensibles á luz, polo que permiten a visión en condicións de baixa luminosidade. Cando o pigmento se expón á luz sofre inmediatamente un fotobranqueamento, e tarda uns 45 minutos en rexenerarse completamente en humanos. Nos procariotas e outros organismos hai tamén proteínas chamadas rodopsinas doutros tipos.
Estrutura
A rodopsina dos bastóns da retina absorbe sobre todo luz verde-azul e, por tanto, aparece de cor púrpura avermellada, polo cal se chama tamén púrpura visual. É responsable da visión monocromática na escuridade.
miniatura|esquerda|200px|Rodopsina bovina. Existen varias opsinas moi relacionadas que difiren soamente nuns poucos aminoácidos e na lonxitude de onda da luz que absorben máis intensamente. Os humanos teñen outras catro opsinas ademais da rodopsina. As fotopsinas atópanse en diferentes tipos de conos da retina e son básicas para a visión en cor. Presentan unha absorción máxima para a luz de cor verde amarelado (fotopsina I), verde (fotopsina II), e violeta azulado (fotopsina III). A cuarta opsina é a melanopsina, que se encontra nas células ganglionares fotosensibles e absorbe principalmente luz azul.
Na rodopsina, o aldehido do retinal está ligado covalentemente co grupo amino dunha lisina da opsina formando unha base de Schiff protonada (-NH+=CH-). Cando a rodopsina absorbe luz, o seu cofactor retinal isomerízase da configuración 11-cis á todo-trans, e a proteína sofre seguidamente unha serie de relaxacións para acomodar a forma alterada do cofactor isomerizado. Os intermediatos formados durante este proceso foron primeiramente investigados no laboratorio de George Wald, que recibiu o premio Nobel en 1967 por estes traballos. A dinámica da fotoisomerización investigouse despois con espectroscopia de infravermellos resolta no tempo e espectroscopia UV/Vis. Fórmase un primeiro fotoproduto chamado fotorrodopsina nuns 200 femtosegundos despois da irradación, seguida nuns picosegundos por un segundo fotoproduto chamado batorrodopsina, que ten enlaces todo-trans distorsionados. Este intermediato pode ser atrapado e estudado a temperaturas crioxénicas, e deominouse inicialmente prelumirrodopsina. Nos seguintes intermediatos, lumirrodopsina e metarrodopsina I, a ligazón de base de Schiff co todo-trans retinal permanece protonada, e a proteína mantén a súa cor avermellada. O cambio crítico que inicia a excitación neuronal implica a conversión da metarrodopsina I a metarrodopsina II, que está asociada coa desprotonación da base de Schiff e o cambio de cor de vermello a amarelo. A estrutura da rodopsina foi estudada en detalle por cristalografía de raios X. Hai varios modelos (por exemplo, o mecanismo pedal de bicicleta, o mecanismo xiro de hula) que intentan explicar como o grupo retinal pode cambiar a súa conformación sen chocar co peto proteico da opsina que o envolve.
Fototransdución
A rodopsina é un receptor de proteína G esencial para a fototransdución.
Función
A metarrodopsina II activa a proteína G transducina (Gt) para activar a vía de fototransdución visual. A transducina é unha proteína G que, cando a súa subunidade α se une ao GTP, activa a GMPc fosfodiesterase. A GMPc fosfodiesterase hidroliza o GMP cíclico (GMPc), polo que o GMPc xa non pode activar os canais de catións. Isto leva á hiperpolarización das células fotorreceptoras e a un cambio na taxa de liberación de transmisores destas células fotorreceptoras.
Desactivación
A metarrodopsina II é rapidamente desactivada despois de activar a transducina por unha rodopsina quinase e a arrestina. O pigmento rodopsina debe ser rexenerado para que se produzan máis fototransducións. Isto significa que hai que substituír o todo-trans-retinal por 11-cis-retinal e a descomposición de metarrodopsina II (Meta II) é crucial neste proceso. Durante a descomposición da Meta II, o enlace de base de Schiff que normalmente une o todo-trans-retinal e a apoproteína opsina é hidrolizado e convértese en Meta III. No segmento externo da célula bastón, a Meta III descomponse en todo-trans-retinal e opsina por separado. Un segundo produto da descomposición da Meta II é o complexo todo-trans-retinal / opsina, no cal o todo-trans-retinal foi translocado a outros sitios de unión. Que a descomposición do Meta II orixine Meta III ou o complexo todo-trans-retinal / opsina parece depender do pH da reacción. A maiores pHs a reacción de descomposición tende a dirixirse á formación de Meta III.
Enfermidades da rodopsina e o retinal
As mutacións no xene da rodopsina contribúen de forma principal ao establecemento de varias retinopatías como a retinite pigmentosa. En xeral, a proteína que causa doenzas agrégase á ubiquitina en corpos de inclusión, distorsiona a rede de filamentos intermedios, e dálle á célula a capacidade de degradar proteínas non funcionais, o que dá lugar á apoptose do fotorreceptor. Outras mutacións na rodopsina orixinan cegueira nocturna estacionaria conxénita ligada ao X, debida principalmente á activación constitutiva, cando as mutacións se producen arredor do peto de unión do cromóforo da rodopsina. Descubríronse outros estados patolóxicos ralacionados coa rodopsina como un tráfico post-Golgi escaso, activación disregulativa, inestabilidade do segmento externo do bastón e unión da arrestina.
Rodopsinas microbianas
Algúns procariotas expresan bombas de protóns chamadas bacteriorrodopsinas, proteorrodopsinas, e xantorrodopsinas para levar a cabo a fototrofia. Igual que os pigmentos visuais animais, estes conteñen un cromóforo retinal (aínda que é a forma todo-trans, en vez da 11-cis) e teñen sete hálices alfa transmembrana, pero non están acoplados a unha proteína G. As halorrodopsinas procarióticas son bombas de cloro activadas pola luz. As algas unicelulares flaxeladas conteñen canalrodopsinas que actúan como canais de catións que se abren pola luz cando se expresan en sistemas heterólogos. Moitos outros organismos procarióticos e eucarióticos (en especial fungos como Neurospora ) expresan bombas iónicas de rodopsina ou rodopsinas sensoras de funcións aínda descoñecidas. Aínda que todas as rodopsinas microbianas teñen unha homoloxía de secuencias significativa entre elas, non hai homoloxía de secuencias detectable coa familia do receptor acoplado á proteína G (GPCR) á cal pertencen as rodopsinas animais. Non obstante, as rodopsinas microbianas e os GPCRs posiblemente están relacionadas evolutivamente, baseándose na semellanza das súas estruturas tridimensionais. Por tanto, foron asignados á mesma superfamilia na Clasificación Estrutural de Proteínas (SCOP).
Andoni Zubizarreta
Biografía
Naceu en Vitoria pola falta dun hospital máis próximo ao seu pobo, Aretxabaleta (Guipúscoa). Iniciouse xogando na Unión Deportiva Aretxabaleta. Posteriormente fichou polo Deportivo Alavés de Vitoria, antes de ingresar no filial do Athletic, o Bilbao Athletic. Debutou na Primeira División Española co Athletic de Bilbao o 19 de setembro de 1981 no partido Atlético de Madrid 2:0 Athletic, cuxa portería defendeu durante varias tempadas, sendo o porteiro titular do lendario Athletic que, con Javier Clemente no banco, conquistou dúas Ligas consecutivas, nas tempadas 1982-1983 e 1983-1984, unha Copa do Rei (1984) e unha Supercopa de España (1984). É o alavés que máis partidos disputou ata o momento coa zamarra do Athletic.
En 1986, tras disputar o Mundial de México (1986), considerado xa o mellor porteiro de España e un dos mellores porteiros do mundo, fichou polo FC Barcelona, club onde conseguiría a súa plenitude futbolística e os seus maiores éxitos profesionais. A pesar duns inicios moi difíciles (nada máis chegar, quitoulle o posto a Urruti, que era un ídolo para a afección culé), acabou demostrando a súa valía grazas á confianza do técnico inglés Terry Venables, e puido desenvolver unha gran tempada, a 1986-1987, na que acabou gañando o Trofeo Zamora, ao ser o porteiro menos goleado da liga española.
Foi un porteiro sobrio, pouco dado aos adornos estéticos, pero destacaba polo seu gran sentido da colocación, a súa seguridade, o dominio do xogo aéreo, e o seu gran carácter e personalidade. Foi un dos líderes do FC Barcelona, e capitán do equipo durante varias tempadas. O seu punto máis débil era o xogo cos pés, faceta na que tivo que mellorar moito a partir de 1989 cando Johan Cruyff, novo técnico barcelonista, implantou un sistema de xogo moi ofensivo que a miúdo deixaba desprotexida a defensa e obrigaba a Zubizarreta a xogar moi adiantado.
Os oito anos en que defendeu a portería do FC Barcelona son considerados o período máis brillante da historia do club. Foron os anos do chamado "Dream Team" de Johan Cruyff, nos que compartiu vestiario con xogadores como Bakero, Ronald Koeman, Michael Laudrup, Hristo Stoichkov, Josep Guardiola, Albert Ferrer ou Romário. Xunto os que gañou a primeira Copa de Europa para o Futbol Club Barcelona.
Abandonou o club en 1994, tras a final da Copa de Europa de Atenas que o FC Barcelona perdeu ante o AC Milán por 4-0. Sempre se considerou que Zubizarreta foi inxustamente tratado como un dos culpables daquela derrota, que o club prescindiu del precipitadamente, e sen dispensarlle a despedida que merecese. A súa marcha, ademais, deixou un baleiro na portería que o club barcelonista tardou moito en cubrir.
Tras marchar do FC Barcelona fichou en 1994 polo Valencia CF, club no que xogou catro tempadas ao máximo nivel. A enquisa realizada por revístaa "Don Balón" no ano 1997, entre os porteiros titulares e suplentes dos equipos da Liga Española, designouno como o mellor porteiro de España.
Retirouse como xogador en activo en 1998 tendo acumulado un impresionante palmarés e coa marca de ser o primeiro xogador da historia en xogar máis de 50.000 minutos na Liga española. En total disputou 622 partidos en Primeira división, nos que encaixou só 626 goles.
Logo da súa retirada foi Director Xeral Deportivo do Athletic Club de Bilbao durante tres tempadas.
Actualmente colabora como comentarista en medios deportivos, tamén é socio da empresa Makeateam.
Selección Nacional
Zubizarreta foi, durante varias tempadas, o indiscutible porteiro titular da Selección de fútbol de España. O seu debut como internacional foi o 23 de xaneiro de 1985 no partido España 3:1 Finlandia.
Posúe a marca de ser o xogador que máis partidos disputou coa Selección: 126. A Zubizarreta anotáronlle un total de 99 goles nas súas participacións como internacional.
Eliezer Ben-Yehuda
Eliezer Ben‑Yehuda, en hebreo  אֱלִיעֶזֶר בֶּן־יְהוּדָה ‎, nado o 7 de xaneiro de 1858 e finado o 16 de decembro de 1922, foi unha figura clave na revitalización do hebreo como lingua de uso cotián.
Traxectoria
Eliezer Ben-Yehuda naceu como Eliezer Yitzhak Perlman nunha familia de xudeus ortodoxos en Luschki, pertencente á rexión de Vilnius no Imperio Ruso e hoxe parte de Belarús. Acudiu a un cheder desde os tres anos onde estudou hebreo e a Biblia como era costume entre os xudeus de Europa Oriental. Seu pai morreu cando el tiña cinco anos. Ós doce anos era xa capaz de ler unha gran parte da Torah, do Mishna e do Talmud. Seu tío enviouno á yeshiva do rabino Joseph Blücker en Polatsk coa esperanza que se fixera rabino. Pero alí ademais do estudo do hebreo antigo entrou en contacto cos textos en hebreo da Haskalá, relixiosos e seculares, e tivo que deixar a yeshiva tras lle atopar textos non relixiosos no seu cuarto. Con catorce anos non puido volver a casa polo enfado de seu tío e conviviu cunha familia xudía preto de Vitebsk. A filla máis vella, Debora, deulle clases de francés, alemán e ruso e acudiu a Dünaburg para realizar máis estudos. A través do xornal en hebreo HaShahar descubriu o sionismo e chegou á conclusión que a revitalización da lingua hebrea na Terra de Israel podería unir ós xudeus de todo o mundo.
Ben Yehuda casou dúas veces, a súa primeira dona, Debora, morreu en 1891 de tuberculose, nos dez días seguintes morreron de difteria tres dos cinco fillos do matrimonio. Seis meses despois casou coa irmá máis nova, Paula Beila, que usou o nome hebreo "Hemda".
En París
Despois da graduación foi a París en 1878 para estudar na Sorbona, nos catro anos que estivo alí estudou, entre outras materias, a historia e a política do Próximo Oriente, pero a que lle deixou máis pegada foi o estudo do hebreo, especialmente as clases avanzadas que se daban en hebreo, e foi precisamente o uso do hebreo falado o que o convenceu da posibilidade de revivir o hebreo como a lingua de uso cotián dunha nación tras séculos de usos case exclusivamente litúrxicos e literarios.
En Xerusalén
En 1881 Ben-Yehuda viaxou a Palestina, entón unha provincia do Imperio Otomán, traballou como profesor da Alliance Israelite Universelle. Motivado polos ideais de renovación e restauración do estilo de vida da diáspora xudía, Ben‑Yehuda dedicouse a desenvolver un hebreo moderno que puidera substituír o Yiddish e outras linguas empregadas polos xudeus como medio de comunicación de todos os xudeus que fixeran o aliyah desde diversas rexións do mundo.