cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Colesterolose
Na patoloxía cirúrxica, a vesícula biliar de amorodo, máis formalmente coñecida por colesterolose da vesícula biliar, é unha alteración da parede da vesícula biliar por mor dun exceso de colesterol. O nome vesícula biliar de amorodo vén da aparencia típicamente en puntos da superficie da mucosa, o que lle da un aspecto de amorodo. Non ten porque estar necesariamente ligada aos cálculos biliares ou á colecistite.
O Candeal, Silán, Muras
O Candeal é un lugar da parroquia de Silán no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Marcha do sal
miniatura|dereita|Gandhi recolle uns grans de sal ó remate da marcha. A marcha do sal, tamén coñecida como marcha de Dandi e o sal Satyagraha, foi un acto de desobediencia civil non-violento que se produciu na India colonial iniciado por Mohandas Gandhi para producir sal coa auga do mar. Con este acto, reivindicouse unha práctica que fora común até que os oficiais británicos introduciron impostos na produción do sal, declararon as actividades de reclamación do sal como ilegais e empregaron o uso da forza repetidamente para frealo. A marcha, de vinte e catro días, comezou o 12 de marzo de 1930 como unha campaña de acción directa e protesta non violenta en contra do monopolio británico do sal, conseguindo a atención internacional, dando un gran pulo ó movemento de independencia da India e comezou o Movemento internacional de desobediencia civil.
Gandhi liderou a marcha de Dandi dende a súa residencia, Sabarmati Ashram, preto da cidade de Ahmedabad. 78 persoas comezaron a marcha con Gandhi, que pretendían camiñar 390 km até a vila costeira de Dandi, que se atopa en Navsari, no estado de Gujarat. Como o obxectivo de Gandhi e os seus seguidores era producir sal sen pagar impostos, un número crecente de indios uníronse no seu camiño. Cando Gandhi crebou coa lei do sal ás 6:30 am o 6 de abril de 1930, millóns de indios imitárono e comezaron a facer actos de desobediencia civil contra o Raj Británico. A campaña tivo un efecto significativo en todo o mundo, e especialmente nas actitudes británicas cara á soberanía india e o autogoberno.
Francesc Savalls
Francesc Savalls i Masot, nado en La Pera (Baix Empordà) o 17 de xaneiro 1817 e finado en Niza o 20 de novembro de 1885, foi un militar e guerrilleiro carlista catalán.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de propietarios rurais do Empordà, foi capitán na Primeira Guerra Carlista e en 1840 marchou ao exilio a Francia, volveu en 1842 para se unir a unha partida de trabucaires. Participou na Segunda Guerra Carlista e tras a derrota instalouse en Niza e participou nos exércitos de Módena e dos Estados Pontificios.
Durante a Terceira Guerra Carlista ás ordes de José Estartús e realizou unha frenética actividade á fronte dunha partida, converténdose nunha figura mítica para as outras partidas carlistas catalás. Enfrontado a Afonso Carlos, representante en Cataluña e irmán do pretendente, conseguiu manterse no seu posto e tras a batalla de Alpens (1874), o pretendente deulle o título de marqués de Alpens. En 1874 conseguiu tomar Olot e en 1875 Carlos nomeouno capitán xeneral de Cataluña. Tras o asedio e captura de La Seu d'Urgell, Savalls foi destituído e en outubro de 1875 marchou definitivamente a Niza.
Provincia de Manus
220px|dereita|miniatura|Localización da provincia de Manus na Papúa Nova Guinea. dereita|miniatura|200px|Bandeira de Manus Manus é unha das provincias da Papúa Nova Guinea. Fica na rexión de Momase. Ten 2.100 km2 de área e 43.387 habitantes (censo de 2000). A súa capital é a cidade de Lorengau. É a máis pequena provincia do país en área.
A provincia está composta polas Illas do Almirantado, un grupo de 18 illas no arquipélago de Bismarck, e pola illa Wuvulu e atois próximos polo oeste. A maior das illas é a illa Manus, onde se sitúa Lorengau.
Igrexa de San Pedro Apóstolo de Alaejos
A igrexa de San Pedro Apóstolo é un templo católico que se atopa na localidade de Alaejos (provincia de Valladolid).
Características
A igrexa de San Pedro Apóstolo, de Alaejos, é unha obra do terceiro cuarto do século XVI, en cuxa construción conflúen reminiscencias góticas, xunto a elementos estruturais e decorativos, renacentistas e mudéxares. Destaca pola súa esvelta torre, obra barroca de finais do século XVII. Un balcón de forxa castelá ábrese á praza para actos públicos. A Dirección Xeral de Belas Artes, Arquivos e Bibliotecas, por Resolución de 11 de novembro de 1981, incoou expedinte de declaración de monumento. O 30 de abril de 1984 a Real Academia de Belas Artes de San Fernando informou favorablemente desta declaración, así como a Universidade de Valladolid o 16 de outubro de 1996.
Nova Bretaña Oriental
miniatura|300px|Mapa de Nova Bretaña do Leste. Nova Bretaña Oriental é unha das 19 provincias de Papúa Nova Guinea. Comprende o nordeste da illa Nova Bretaña, cunha superficie total de 15.816 km² e unha poboación de 220.133 persoas segundo o censo efectuado o ano 2000. A súa capital é Kokopo, cidade próxima a Rabaul, antiga capital, que foi destruída en 1994 a causa dunha erupción volcánica. A área Kokopo-Rabaul é unha das máis poboados da illa.
Economía
A economía está baseada ou ben na agricultura, xeralmente de subsistencia, que en certos casos danse exportacións, especialmente de cacao e polpa de coco; ou ben no sector terciario ligado ao turismo.
Inuk (filme)
Inuk é un filme groenlandés dirixido por Mike Magidson e co-escrito por Magidson, Ole Jørgen Hammeken e o antropólogo Jean-Michel Huctin. Foi a primeira longametraxe de Magidson. Estreouse no Festival de Cinema de Estocolmo o 20 de abril de 2010 cunha versión sen rematar, e fixo a estrea oficial en Groenlandia o 11 de maio de 2012. Foi escollido como candidato de Groenlandia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Gañou o premio ó mellor filme no Festival Internacional de Cinema de Byron Bay de 2012.
Os Casás, O Sisto, Muras
Os Casás é un lugar da parroquia do Sisto no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá.
M (sinxelo)
"M" o sinxelo número 19 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki lanzado oficialmente ó mercado o 13 de decembro do 2000 no Xapón. É unha das cancións máis famosas e representativas da cantante, que no momento do súe debut, logrou alcanzar o primeiro lugar das listas nipoas e vender máis de 1 319 000 copias unicamente no Xapón sendo no ano 2002 relanzado nunha versión de remezclas agás a versión orixinal, nalgúns países de Europa como Alemaña e Bulgaria, e tamén en España en formato de single promocional.
Significado
O contido da canción básase principalmente en sentimentos de despeito, de soidade, de ser ferido pola persoa que amas, e a pesar diso, non a podes deixar de amar. Tamén faise mención a Maria á que a cantante envíalle o mensaxe, os rumores din que Ayumi fálalle a María Magdalena, mentres que outros afirman que refírese a Virxe con este nome.
Stan Laurel
miniatura|dereita|Laurel, sentado no chan. Arthur Stanley Jefferson, coñecido como Stan Laurel, nado o 16 de xuño de 1890 e finado o 23 de febreiro de 1965, foi un actor cómico, escritor e director británico.
Traxectoria
A súa carreira desenvolveuse desde os filmes mudos nos primeiros anos do século XX até pasada a segunda guerra mundial. Acadou sonapor ser membro do dúo cómico Laurel e Hardy (canda Oliver Hardy), no que Stan Laurel representaba o papel do tipo fraco.
George R. R. Martin
George Raymond Richard Martin, nado en Bayonne, Nova Jersey o 20 de setembro de 1948, é un escritor estadounidense de ficción científica e fantasía, ademais de guionista e produtor de series de televisión. É coñecido pola súa serie A Song of Ice and Fire.
Ramaria flaccida
Ramaria flaccida é unha especie de fungo coral na familia Gomphaceae. Oririnariamente descrito coma Clavaria flaccida por Elias Fries en 1821, a especie pasouse ao xénero Ramaria por Hubert Bourdot en 1898.
Aparece en Europa e América do Norte. Ten presenza en Galicia e Norte de Portugal.
George R. R. Martin
Novelas
200px|miniatura|dereita|George R. R. Martin en 2005
Ramaria flaccida
Considérase un cogomelo tóxico.
George R. R. Martin
Coleccións
miniatura|300px|Martin, no verán de 2012, asinando libros en [[Avilés.]]
Ramaria flaccida
Descrición
Componse dun esporocarpo que ten forma de multitude de varetas dispostas a xeito de pólas verticais de 3 a 10 cm de alto. As pólas rematan en forma de pequenas subramas de puntas espiñentas.
KK Novi Sad
O KK Novi Sad (en serbio: КК Нови Сад) foi un club de baloncesto da cidade de Novi Sad, Voivodina, (Serbia). En 2011 fusionouse con outro equipo da cidade, pasando a formar parte do KK Vojvodina Srbijagas. Antes da súa desparación, xogaba os seus partidos como local no Spens Sports Center, pavillón con capacidade para 7.000 espectadores.
Ron Jeremy
Ron Jeremy Hyatt, nado en Long Island (Estado de Nova York) o 12 de marzo de 1953, é un actor porno estadounidense. Alcumado "The Hedgehog" (O Porcoespiño ou O Ourizo) polo seu "hirsutismo esférico", foi situado pola revista AVN no nº1 da súa lista das "100 Top Porn Stars of All Time" (Top 100 das Estrelas Pornográficas de tódolos tempos). Jeremy tamén ten feito aparicións en filmes non pornográficos con estudios como Troma Entertainment.
Gañou certa notoriedade por ser capaz de realizar autofelacións (sendo na película Inside Seka a súa primeira demostración na pantalla), se ben nunha entrevista de 2003 declarou que polo aumento de peso xa só pode bicar a punta do seu pene.
Traxectoria
Jeremy naceu no seo dunha familia xudía de clase media alta. O seu pai Arnold foi un físico, e a súa nai unha redactora de libros, traballando ambos na O.S.S. durante a segunda guerra mundial, ó falar ela alemán e francés.
Jeremy describiu a súa infancia como "o neno de en medio que ansia a aceptación universal e a aprobación".
Carreira fílmica pornográfica
Deixou o ensino (describiuse como un "as no burato") para traballar como actor en Nova York, e di que descubriu o gusto por non facer diñeiro como actor mentres "pasou fame no Off Broadway". Jeremy posou para Playgirl despois de que a súa entón moza presentara a súa foto á revista. A súa primeira aparición nun filme pornográfico foi nunha película de Chuck Vincent chamada Snap (aínda que máis tarde pasou a se titular COD. Comezou a usar o seu primeiro e segundo nome na industria adulta, despois da súa avoa Rose ser molestada por xente que a chamaba pensando que chamaban a Ron.
Bill Margold alcumouno "O Porcoespiño" despois dun accidente no set de Olympic Fever, filmada en 1979. Jeremy chegara en avión desde o estado de Nova York para filmar a película e se vestira con camiseta e pantalóns, esperando o momento ardente. Durante o seu paseo en motocicleta ata o set, localizado nas proximidades do lago Arrowhead nas montañas de California, o tempo empeorara, cunha xistra que o arrefriou ata levalo a unha hipotermia. Para chegar ó set, Jeremy foi levado inmediatamente a unha ducha quente. Ó rematar, a súa pel adquirira unha tonalidade rosada polo cambio extremo de temperatura, e os pelos do seu corpo estaban ourizados durante o final. Os comentarios de Margold sobre Jeremy despois da ducha foron "É vostede un ourizo, meu amigo. Un paseo, ourizo parlante".
Jeremy aparece no Libro Guinness dos récords por "Most Appearances in Adult Films" (Máis Aparicións en películas para adultos). A súa entrada na Internet Adult Film Database (IAFD) enumera máis de 1900 películas nas que actuou e 264 que dirixiu. Como mostra comparativa, John Holmes —a seguinte estrela masculina máis aproximada no AVN Top 50 porn stars,— só ten 384 entradas como actor de películas na IAFD.
Por un tempo, foi desprazado á "lista negra" da industria porno. Unha broma moi famosa dentro da industria naquel tempo foi “os actos kinkier que algunhas actrices non realizarían eran a bestialidade, o sadomasoquismo e o sexo con Jeremy”. Jeremy engordara considerablemente, e como os deportes non eran o seu, conservou un gran abdome, e a diferenza dalgúns dos seus colegas estrelas pornográficas masculinas, estaba totalmente fóra de forma. Porén, desde entón foi recoñecido pola súas contribucións á industria adulta, sendo investido tanto no Corredor da fama de AVN como no da XRCO. Tamén o traballo de Jeremy fíxolle gañar un punto no Adult Star Path of Fame (Sendeiro da Fama das Estrelas para Adultos) situada en Edison, Nova Jersey.
Cine
Fóra da industria das películas para adultos, Jeremy traballou como “consultor especial” para a película de 1986 9½ Weeks. Tamén traballou como consultor na película de 1997, Boogie Nights, que narra a aparición da estrela porno ficticia Dirk Diggler (Mark Wahlberg), e apareceu na película de 1999 The Boondock Saints.
Tamén apareceu como extra en Ghostbusters (1984), interpretou a un anunciador de club de stripper masculino en Detroit Rock City, tivo un breve cameo en Killing Zoe, e representou a un malo principal en Orgazmo.
Televisión
Jeremy apareceu na segunda temporada de A Vida Surrealista, un reality show de VH1, xunto con Vanilla Ice, Tammy Faye ou Erik Estrada entre outros, e na novena temporada de "Surreal Life Fame Games" (As Olimpiadas da Vida Surrealista), onde acabou en segundo lugar, detrás de Traci Bingham. Tamén apareceu nun episodio de Chappelle's Show, de Comedy Central. Tamén apareceu en Bullshit! de Penn and Teller, en episodios nos que falaba da ampliación e circuncisión do pene.
Jeremy tamén está implicado como cómico de repetición ("running gag") en Jim Rome Is Burning de ESPN e The Jim Rome Show de Premiere Radio Networks. Rome, que normalmente despreza a industria do porno, ten un respecto recentemente descuberto por Jeremy por gravar a presentación dun programa dicindo "Este é Ron Jeremy, o adestrador dos Miami Heat, e estás vendo a Jim Rome Is Burning". Isto é unha referencia á asombrosa semellanza de Jeremy con Stan Van Gundy, antigo adestrador dos Miami Heat.
Música
Jeremy apareceu en 14 vídeos musicais, máis que calquera outro actor porno. Estivo en vídeos de Sublime, Mercury Rev, Moby, Kid Rock, Everclear, Sam Kinison, Guns N' Roses, Rottweiler Hundar e A Day To Remember. Ademais, lanzou un sinxelo de rap chamado "Freak Of The Week" que estivo nas listas de Billboard durante 27 semanas.
Vídeo
Jeremy comezou recentemente a aparecer nunha serie de vídeos virais facendo mofa do sitio web de video sharing Heavy.com. Os vídeos amosados inclúen entre outros a lonelygirl15, Little Superstar.
Anuncio publicitario
Como unha remota indicación do seu estado de celebridade polifacética, Jeremy posou para un anuncio de People for the Ethical Treatment of Animals (PETA) para levantar a conciencia da superpoboación de animais domesticados. No cartel Ron aparenta estar parcialmente nu sobre unha cama, cun par de esposas arredor das bonecas. Ríndose da súa prolífica notoriedade, o título do anuncio exclama "Too much sex can be a bad thing. Spay and neuter your cats and dogs" (Demasiado sexo pode ser unha cousa mala. Esteriliza e neutraliza ós teus gatos e cans).
Libros
Jeremy escribiu as súas memorias coa axuda dun "negro" (escritor pantasma). O libro, titulado "Ron Jeremy: The Hardest (Working) Man in Showbiz", foi publicado por HarperCollins en febreiro de 2007.
Discurso público
En 2005 Jeremy apareceu nos medios cando foi invitado a dirixir a Oxford Union. Segundo o bibliotecario da unión, Vladimir Bermant, "Ron é o máis grande e ó parecer o mellor no seu negocio, entón estou seguro de que terá algunhas historias fascinantes para contar". O seu discurso, defendendo a pornografía, foi ben recibido.
En 2006 comezou unha serie de debates sobre o Pastor Craig Gross, fundador dun sitio web antipornografía, visitando varios campus de colexios e universidades como parte do "Porn Debate Tour".
Filmografía parcial
† Dirixido por John Frankenheimer
Domingo Maza
Domingo Maza Calvo, nado en Santiago de Compostela o 21 de marzo de 1889 e morto en Buenos Aires (Arxentina) o 18 de setembro de 1956, foi un escultor galego que desenvolveu a súa actividade na Arxentina.
Traxectoria
Despois de estudar Artes e Oficios en Santiago, emigrou a Arxentina ós 19 anos. Alá destacou polas obras de imaxinería relixiosa, entre as que cómpre cita-las esculturas de San Bosco, os santos Cosme e Damián ou San Cristovo, así como o Cristo do altar maior da catedral de Bos Aires.
Recibiu diferentes premios e medallas, alcanzando un éxito notable.
Probablemente, a sona de Domingo Maza vénlle de terselle atribuído autoría da máscara da cara e dun baleirado en xeso da man dereita de Castelao, de quen fora amigo persoal, á súa morte e que se conservan no Centro de Galicia de Bos Aires. No mesmo Centro consérvase unha cabeza xacente de Castelao, feita en madeira por este escultor. Tamén esculpiu os bustos de Lamas Carvajal, Alexandre Bóveda e Curros. Foi autor de diversas ilustracións publicadas na revista Céltiga.
Ademais do seu labor como escultor, Domingo Maza foi presidente da Irmandade Galega e fundou a revista Compostela (Bos Aires, 1938), da que foi o primeiro director.
Oliver Hardy
miniatura|dereita|Hardy, no centro da imaxe. Norvell Hardy, coñecido como Oliver Hardy, nado o 18 de xaneiro de 1892 e finado o 7 de agosto de 1957, foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Non adoptou o nome de Oliver até 1914, como tributo ao seu pai, falecido cando Hardy apenas cumprira un ano. Acadou sona por ser membro dunha das parellas cómicas máis recoñecidas do cinema: Laurel e Hardy, canda o seu amigo Stan Laurel.
Galtelli
Galtelli é un concello italiano da provincia de Nuoro, na rexión de Sardeña. Ten 2.471 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 56 km², cunha densidade de poboación de 43 hab./km².
Fai fronteira cos concellos de Dorgali, Irgoli, Loculi, Lula, Onifai e Orosei.
Manuel Rodríguez Sangiao
Manuel Rodríguez Sangiao, nado en Cuntis e finado en Silleda o 16 de setembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Canteiro. Na República foi alcalde de Cuntis. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 entregouse. Falanxistas armados foron buscalos á pensión na que se hospedaba con Sergio González Paz (membro do Comité de Resistencia da Fronte Popular), para levalos a Costa Carballo (Pazos), onde os asasinaron o 16 de setembro e 1936. Manuel Rodríguez foi soterrado alí, e anos despois a súa familia conseguiu recuperar o cadáver para inhumalo en Cuntis. O seu fillo máis vello foi asasinado en 1940 en Madrid por falanxistas de Cuntis, cando estaba a realizar o servizo militar. Outros fillos de Manuel Rodríguez Sangiao continuaron sufrindo presións e humillación durante a ditadura, sendo obrigados a cantar o Cara al Sol no patio do colexio.
Buenhijo Pérez Sobrino
Buenhijo Pérez Sobrino, nado en Redondela en 1869 e finado na mesma vila o 22 de decembro de 1940, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Pedro Pérez Fernández. Procurador dos tribunais. Dirixiu La Voz del Pueblo e La Idea, foi redactor de La Propaganda, colaborador de El Pueblo e correspondente de Faro de Vigo en Redondela. Foi secretario do Liceo de Artesanos (1897) e formou parte da directiva do Casino. Foi alcalde de Redondela en 1908, 1910 e volveu ser elixido en abril de 1922 e dimitiu en febreiro de 1923. Durante a Segunda República foi nomeado alcalde o 31 de outubro de 1934, permanecendo no cargo ata principios de xaneiro de 1936.
Castrosol, Silán, Muras
Castrosol é un lugar da parroquia de Silán no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Gamba
A palabra gamba pode referirse a:
Te lo mereces
Te lo mereces foi un programa de televisión español emitido en Antena 3, presentado por Paula Vázquez e Roberto Leal, que se emitiu durante a noite dos venres en prime time. As súas emisións comezaron o 21 de setembro do 2012, para substituír así a Avanti ¡que pase el siguiente!, con todo as malas expectativas por parte do público nas súas dúas emisións, levaron á cadea a cancelar o formato.
Nova Bretaña Occidental
Hai sete tribos principais: os nakanai, os bakovi, os kove, os unea, os maleu, os kaulong e os arowe, empregando un total de 25 linguas.
Inuvik
Inuvik é unha vila dos Territorios do Noroeste do Canadá e é o centro administrativo da Rexión de Inuvik.
A poboación no censo de 2006 era de 3.484, pero os dous censos anteriores amosan grandes flutuacións de poboación debido ás condicións económicas: 2.894 en 2001 e 3.296 en 1996. No 2009, o Goberno dos Territorios do Noroeste reportou que a poboación era de 3.586 cun crecemento anual de 0.3% dende 1996.
Literatura bizantina
Denomínase literatura bizantina ao período da literatura grega que vai desde a época de Xustiniano (século VI) até a queda do Imperio Romano de Oriente baixo do dominio turco en 1453.
Desde Xustiniano a Heraclio
Este período esténdese entre 527 e 564. A figura máis importante é Romano o Mélodo (séculos V-VI), autor de himnos relixiosos. A produción foi abondosa na haxiografía, os escritos teolóxicos sobre cuestións dogmáticas e controversias cristolóxicas, e as crónicas eclesiásticas. Ademais desta literatura tradicional está a obra Barlaam e Xosafat. Procopio, que viviu na época de Xustiniano, centrouse na historiografía. As composicións poéticas eran de tipo retórico-escolástico, como as obras épicas de Nonnos de Panópolis.
Época de decadencia
Vai de 641 a 850. Nela destaca exclusivamente Xoán Damasceno (século VII), que compuxo tratados relixiosos de estilo complexo e escuro.
Novo florecimento cultural
Tivo lugar durante os séculos IX e XI. Destacaron Focio e Constantino Porfiroxeneta. Compiláronse recompilacións enciclopédicas como a Antoloxía Palatina e o Léxico Suídas.
Clasicismo
Corresponde aos séculos XII a XIV. Baixo os Comnenos produciuse un renovado interese pola historia. Nicéforo Brienio e Ana Commeno narran as fazañas do seu xenro e pai, o emperador Aleixo. Baixo os Paleólogos produciuse unha nova decadencia cultural relacionada co dominio franco e posteriormente un florecemento da filoloxía.
Na literatura popular, redactada nunha lingua que non corresponde coa koiné padrón producíronse narracións épicas como o ciclo de Digenis Akritas e os que cantan a caída de Constantinopla e de Trebisonda ou as fazañas de Alexandre Magno.
Lista de concellos do Xapón
A seguir vén unha lista de concellos do Xapón con diversos datos de interese sobre cada un deles.
Prefectura de Hokkaidō
Poboación e densidade: 31/12/2009
Prefectura de Aomori
Poboación e densidade: 01/02/2010
Prefectura de Iwate
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Miyagi
Poboación e densidade: 01/02/2010
Prefectura de Akita
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Yamagata
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Fukushima
Poboación e densidade: 01/04/2010
Prefectura de Ibaraki
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Tochigi
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Gunma
Poboación e densidade: 01/04/2010
Prefectura de Saitama
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Chiba
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Toquio
Poboación e densidade: 01/04/2010
Prefectura de Kanagawa
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Niigata
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Toyama
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Fukui
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Yamanashi
Poboación e densidade: 01/04/2010
Prefectura de Shizuoka
Poboación e densidade: 01/04/2010
Prefectura de Aichi
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Mie
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Quioto
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Osaca
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Hyōgo
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Nara
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Wakayama
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Tottori
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Shimane
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Okayama
Poboación e densidade: 01/02/2010
Prefectura de Hiroshima
Poboación e densidade: 01/02/2010
Prefectura de Yamaguchi
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Tokushima
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Kagawa
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Ehime
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Kōchi
Poboación e densidade: 28/02/2010
Prefectura de Fukuoka
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Saga
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Nagasaki
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Miyazaki
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Kagoshima
Poboación e densidade: 01/03/2010
Prefectura de Okinawa
Poboación e densidade: 01/02/2010
Colexio dos xesuítas de Camposancos
miniatura|300px|O colexio nun gravado publicado en [[La Ilustración Gallega y Asturiana o 28/2/1881.]] O Colexio Apóstolo Santiago dos Padres Xesuítas, na Pasaxe (Camposancos, A Guarda) hoxe en ruínas, foi xermolo das universidades de Deusto e Comillas.
Historia
Situado á beira do río Miño, preto da desembocadura. Foi fundado en 1875, se ben tivera antes a súa sede en Anceis (Cambre), e o seu primeiro director foi Tomás Gómez Carral. Por primeira vez en España, os xesuítas intentaban instituír unha universidade privada. O colexio chegou a contar cun prestixio enorme ata o punto que del xurdiron dúas notables institucións como a Universidade de Deusto e a Universidade Pontificia de Comillas. Entre os profesores máis destacados estivo Baltasar Merino e entre os alumnos avantaxados que saíron do colexio están o político pontevedrés Manuel Portela Valladares, que chegaría a ser ministro e presidente do goberno coa república; José María Montenegro Soto; Ramón María Aller; Xosé Franco Montes; Antón Losada Diéguez, Alejo Diz Jurado, Javier Bugallal Pérez de Castro; Manoel de Oliveira ou Javier Ozores Pedrosa.
En 1916 os ocupantes trasládanse a Vigo e ceden as instalacións a xesuítas portugueses, procedentes dun colexio de Lisboa, porén baixo o mandato da Segunda República a orde dos xesuítas foi expulsada e o centro pasou a ser un sanatorio.
Campo de concentración
O recinto, convertido en hospital, empregouse, entre 1938 e 1941, durante a Guerra Civil Española e a posguerra, como campo de concentración e acolleu prisioneiros políticos e combatentes do exército republicano. Habilitado como centro de reclusión a finais de 1937, chegou a estar ocupado, en 1938, por 1 066 reos, cando a capacidade (segundo informe oficial do réxime franquista) era de 868 presos. As fontes diverxen en torno a poboación reclusa que pasou por el, pero oscila entre os 2 000 e os 3 000 presos.
Tralo abandono
No ano 2007 estreouse o documental Memorial de Camposancos, de José Ballesta de Diego (Vigo, 1964), que conta a historia do centro.
Dada a súa privilexiada posición na foz do Miño, houbo un proxecto dunha construtora propiedade do exfutbolista Valery Karpin, para converter o edificio nun complexo turístico de luxo.
Buchanan cabalga de novo
Buchanan cabalga de novo (en Buchanan cabalga de novo) é un filme estadounidense de 1958 dirixido por Budd Boetticher. Está protagonizado por Randolph Scott, Craig Stevens e Barry Kelley. Está baseado na novela de 1956 The Name's Buchanan de Jonas Ward.
Estreouse en galego o 11 de setembro de 2000 a través da TVG.
Urzulei
Urzulei é un concello italiano da provincia de Ogliastra, na rexión de Sardeña. Ten 1.412 habitantes (en 2004) e esténdese por unha área de 130 km², cunha densidade de poboación de 11 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Baunei, Dorgali, Orgosolo, Talana e Triei.
Stefan Dohr
Stefan Dohr, nado en 1965 en Münster, é un trompista alemán e, actualmente, o trompa solista da Orquestra Filharmónica de Berlín (Berliner Philharmoniker). Ademais de ser un dos máis cobizados profesores de "masterclass", imparte clases de trompa na Herbert von Karajan Academy.
Traxectoria
Stefan Dohr estudou co profesor Wolfgang Wilhelmi na Musikhochschule en Essen e co profesor Erich Penzel en Colonia antes de obter a posición de trompa solista na Frankfurt Opera House con tan só 19 anos.
Ocupou a mesma posición (trompa solista) coa Bayreuth Festival Orchestra, a Orchestre Philharmonique de Nice e a Deutsches Symphonie-Orchester Berlin. En 1993, Stefan Dohr foi elixido para tocar como trompa principal na Filharmónica de Berlín.
Como solista, Stefan Dohr traballou con moitos célebres directores, ente eles, Daniel Barenboim, Bernard Haitink e Christian Thielemann así como Claudio Abbado, quen tamén o invitou a aparecer como trompista principal na Lucerne Festival Orchestra.
Os seus compromisos como cobizado músico de cámara inclúen varios conxuntos coas filharmónicas coas que traballou, así como espectáculos con socios como Maurizio Pollini, Lars Vogt, Kolja Blacher, Ian Bostridge. Tamén é membro constante da Ensemble Wien-Berlin. Dito grupo celebrou o seu 25º aniversario en 2008 cunha serie de concertos, entre eles, houbo un no Lucerne Festival, onde o conxunto fixo a estrea mundial dunha nova obra do compositor australiano Brett Dean.
Canteira (homónimos)
A palabra canteira orixínase en canto, co significado de 'coio ou pedra', polo que derivou nos seguintes significados:
Gul Khan Nasir
Mir Gul Khan Nasir (Urdu: میر گل خان نصیر‎ ), tamén coñecido como Malek o-Sho'arā Balochistan (Urdu: ملک‌ شعراء بلوچستان‎ ; nado en Noshki o 14 de maio de 1914 e finado en Karachi o 6 de decembro de 1983,  foi un político, poeta, historiador e xornalista baluchi.
Traxectoria
Mir Gul Khan Nasir naceu nunha tribo brahui, os mengal, pero sempre considerou o baluchi a súa lingua. Estudou ata cuarto grao na súa aldea e logo realizou os estudos secundarios en Quetta e tras rematalos emprendeu en Lahore os universitarios, e durante eses anos estudante universitario entrou en contacto co mundo cultural e político e mais no equipo universitario de boxeo. Competiu en varios torneos chegando a ser subcampión universitario da India.
Política
miniatura|Gul Khan Nasir (Esquerda), Sardar Ataullah Mengal (centro) e Ghaus Bakhsh Bizenjo (dereita)
Participou activamente na organización Anjuman-e-Ittehad-e-Balochan-wa-Balochistan, que se formara en 1931, e foi viceministro de Jhalawan no Estado de Kalat. En 1936 formouse nunha nova organización Anjuman-e-Islamia Ryasat-e-Kalat que tiña a Khan Nasir como o seu presidente. Para centrarse na nova organizaicón deixou o posto de viceministro. Trala prohibición do seu partido o 5 de febreiro de 1937 na nova organización política que o substituíu, o Partido Nacional do Estado de Kalat, asumiu o posto de vicepresidente, este novo partido estaba afiliado ao Congreso Nacional Indio, opúñase á partición da India e xogou un papel importante en refrear o poder e influencia dos sardars (nobres locais), loitou pola supresión de impostos inxustos e fixo campaña por un parlamento domocrático modelado segundo o británico.
Despois da integración de Kalat en Paquistán en 1948, o PNEK dividiuse, o khan de Kalat, Mir Ahmedyar Khan apostou por entrar na Liga Musulmá e tamén o fixeron outros dirixentes, como o propio Gul Khan Nasir pero aos poucos días deixou a organización canda outros líderes. En 1955 fusionáronse todas as provincias do oeste de Paquistán, en resposta un grupo de dirixentes nacionalistas baluchis dirixidos por Ghaus Bakhsh Bizenjo, Gul Khan Nasir, Agha Abdul Karim Khan (o irmán do khan de Kalat), Mohammad Hussain Anqa e Qadir Bux Nizamani formaron o partido Usthman Gal que se fusionou o ano seguinte con outras forzas para dar lugar ao Partido Nacional de Paquistán, e en 1957 o PNP xuntouse coa Liga Awami xurdindo o Partido Nacional Awami, que foi o principal partido da oposición ao réxime militar que gobernou Paquistán a finais da década de 1950 e primeira metade da de 1960 e no que Nasir xogou un importante papel como un dos seus principais dirixentes ata que o detiveron as autoridades en 1958 permanecendo en prisión en  Quetta, onde o torturaron. Tras a súa liberación en 1960 volveu estar encarerado varias veces máis entre 1962 e 1970. Como resultado da loita do PNA durante esta década Baluchistán logrou o status de provincia. Nas eleccións de 1970 o PNA logrou a maioría en Baluchistán, e Gul Khan Nasir obtivo un asento na Asemblea Provincial. O Paquistán do Leste asegurouse a independencia como Bangladesh e o goberno de Bhutto non permitiu que o PNA formase goberno en Baluchistán ata 1972 co goberno de Ataullah Khan Mengal no que Gul Khan Nasir asumiu os cargos de ministro de educación, saúde, información, benestar e turismo; un dos seus logros máis recoñecidos foi o establecemento de estudos universitarios de medicina en Quetta.
En 1973 agromaron as diferenzas entre Nawab Akbar Khan Bugti e o resto dos dirixentes de PN, o que Bhutto utilizou para destituír o goberno de Baluchistán. Tres meses despois Gul Khan Nasir ía a prisión acusado de traizón. Liberado en 1979 tras a caída de Bhutto e a chegada ao goberno de Zia-ul-Haq. Gul Khan Nasir marchou ao exilio en Afganistán e uniuse ao Partido Nacional Democrático de Wali Khan, así e todo ao pouco Ghaus Bakhsh Bizenjo discordou con Wali Khan sobre a revolución saur de Afganistán polo que deixou o partido seguido de Gul Khan; reorganizouse o PNP con Gul Khan Nasir como o presidente do PNP de Baluchistán pero marchou por mor de diferenzas na estratexia, concentrándose na actividade literaria. Non obstante a súa saúde estaba moi deteriorada tras pasar entre 1939 e 1978 case 15 anos en prisións.
Obra
Gul Khan Nasir escribiu a maioría dos seus poemas en baluchi, secasí comezou a escribir en persa e entre 1933 e 1950 empregou o urdú. Tamén escribiu en brahui e traduciu a poesía de Ahmed Faiz ao baluchi. En conxunto a poesía de Gul Khan presenta como temas o antiimperialismo, as diferenzas de clases e a revolución o que reflicte as súas ideas progresistas e socialistas, e está considerado o principal poeta baluchi do seu tempo.
Pío Rodríguez Terrazo
Pío Rodríguez-Terrazo Blanco, nado en 1800 en Berán (Leiro) e finado en Santiago de Compostela o 26 de xaneiro de 1872, foi un xurista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Pedro Rodríguez-Terrazo e Ángela Blanco, estudou Leis na Universidade de Santiago de Compostela desde 1820. Tivo problemas en 1825 para matricularse polos seus antecedentes liberais, rematando a carreira en 1830.
Afincouse en Santiago de Compostela como avogado e despois como fiscal. Foi o primeiro alcalde de Santiago de Compostela (1834) e líder do progresismo en Compostela (1840-1847) formou parte de todas as xuntas revolucionarias dos pronunciamentos. Fundou o periódico La Situación de Galicia (1842-1843). Foi presidente da Xunta Superior Provisional de Goberno de Galicia durante o levantamento de 1846 e formou comisións encargadas de abordar plans para a administración de Galicia. Despois da derrota dos sublevados exiliouse a Portugal e regresou en 1847 para dedicarse aos negocios familiares e a avogacía. Os seus derradeiros anos foi Promotor Fiscal do Xulgado de 1ª instancia de Santiago.
Cornido, Silán, Muras
Cornido é un lugar da parroquia de Silán no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 muller).
Ernesto Prinoth
Ernesto Prinoth nado en Urtijëi o 15 de abril de 1923 e finado en Innsbruck (Austria) o 26 de novembro de 1981, foi un piloto de carreiras italiano e fundador de Prinoth AG, fabricante de vehículos e equipos de neve.
Traxectoria
Prinoth comezou na Fórmula Un en co seu Lotus 18, competiu en varios eventos non puntuables para o campionato mundial, conseguindo podios en dúas carreiras relativamente pequenas. Participou no Gran Premio de Italia de 1962 con apoio da Scuderia Jolly Club pero non conseguiu cualificar, e este foi o seu único intento no Campionato Mundial de Fórmula Un. Regresou en 1963 para dúas carreiras de Fórmula Un, todas as súas aparicións foron ao volante do mesmo coche.
Resultados en carreiras de Fórmula 1 fora do campionato
(chave)
Andros, Bahamas
Historia
Os primeiros habitantes da illa de Andros foron probablemente os indíxenas Lucaian. Os lucaians nas Bahamas foron eliminados principalmente pola exposición ás enfermidades logo da chegada dos españois na década de 1550.
Durante a década de 1700 os piratas ocuparon a illa. O acantilado de Morgan e a cova de Morgan en Andros Norte levan o nome do famoso corsario pirata, Henry Morgan. Os Leais e os seus escravos tamén se asentaron en Andros no século 18.
O porto da illa de Andros, Fresh Creek, foi unha vez un lugar de reunión popular para o "Rat Pack", incluíndo Sammy Davis, Jr..
Nos anos 1960 e 1970, a empresa Owens Lumber, unha empresa dos Estados Unidos, deforestou a maior parte do bosque tropical de coníferas indíxenas que crecia no norte de Andros. Como resultado da mala planificación da repoboación, a illa se atopa actualmente ateigada de bosques de árbores novas.
A illa de Andros converteuse nun destino popular de mergullo nos primeiros días deste deporte, frecuentado por mergulladores tan coñecidos como Jacques Cousteau. O primeiro complexo de inmersión en Andros foi construído por Archie Forfar, un nativo do Canadá que máis tarde morreu tratando de romper o récord Guinness de mergullo profundo. O seu centro, en Blanket Sound, é agora o fogar do Forfar Field Station, un centro de educación ambiental.
Nome
O nome español da illa é "Espírito Santo". O nome actual é en honra de Sir Edmund Andros, comandante das Forzas da súa Maxestade en Barbados en 1672, e despois gobernador de Nova York, Massachusetts e Nova Inglaterra. Outra teoría suxire que o nome da illa foi pola illa grega de Andros, polos pescadores de esponxas.
A illa hoxe
Andros é a menos densamente poboada de todas as Bahamas, cunha poboación de pouco máis de seis mil habitantes. A maioría destas persoas viven na costa leste, nas tres cidades máis importantes da illa, Nicholls Town e Andros Town en Andros Norte, e Congo Town, en Andros Sur.
Gran parte da auga doce provén desta illa, con preto de dezanove millóns de litros de auga doce que se envían diariamente a Nassau a través da estación de bombeo situada en Morgan's Bluff. Andros ten miles de quilómetros de ríos de auga doce que provén da auga de choiva recollida nas covas no interior da illa.
Andros é golpeado por un furacán, de media, cada dous anos e medio.
Turismo
A diferenza da maioría das illas das Bahamas, gran parte do interior de Andros está libre do desenvolvemento comercial e da industria do turismo, conservando gran parte da súa beleza natural. Neste momento hai esforzos para establecer un Parque Nacional na illa.
Hai poucos hoteis e complexos turísticos. Con todo, Andros, famoso pola súa pesca.
A illa está chea de beleza natural. Ten a segundo Barreira de Coral máis grande do Hemisferio Norte e a terceira máis grande do mundo, con 225 km de longo, e ten unha caída de máis de 1´8 km. A auga por encima dos arrecifes ten unha media de 4 m de altura. Hai máis de 104 km² de bosques subtropicais e de pantanos están habitados por máis de 50 especies de orquídeas. Máis de douscentos tipos diferentes de aves son nativos da illa.
Andros atrae a miles de visitantes cada ano. Veñen pescadores de todas partes do mundo para pescar alí. Os mergulladores veñen a explorar os buracos azuis e os arrecifes. A illa de Andros atópase xunto á Lingua do Océano, unha trincheira oceánica profunda, e é famosa polo seu mergullo de parede.
Blue holes, (Buracos azuis)
Os buracos azuis da illa son sistemas de covas cheos de auga. Atraen mergulladores de todo o mundo a lugares como 'Stargate', 'The Guardian' e 'Little Frenchman'. Hai buracos azuis no océano e o interior. Dous dos buracos azuis interiores de Andros inclúen o Charlie's Blue Hole, supostamente explorado por primeira vez por Jacques-Yves Cousteau, e os Church's Blue Hole e Guardian Blue Hole.
O mergullo en covas é moi perigoso. Os mergulladores necesitan formación antes de entrar en calquera sistema de cavernas e debese ir acompañado por un guía.
Brendan Canty
Brendan Canty, nado o 9 de marzo de 1966 en Teaneck, Nova Jersey, é un músico estadounidense, coñecido por ser o batería da banda de post-hardcore Fugazi.
Biografía
Canty e o seu amigo Guy Picciotto foron compañeiros en varias bandas da zona de Washington, D.C. a principios e mediados dos anos 80, incluíndo Rites of Spring, One Last Wish, Insurrection e Happy Go Licky. Tamén tocou a batería na banda de curta vida Deadline. Uniuse a Fugazi en 1987, e Picciotto seguiríao pouco despois.
Moitas das cancións de Fugazi dende Steady Diet of Nothing están baseadas en riffs de guitarra que Canty lle ensinou nos ensaios. Canty tamén compón cancións con piano, ademais das liñas de baixo dalgúns temas.
Entre as xiras de Fugazi, Canty adoitaba compoñer música para producións audiovisuais, principalmente para documentais das canles Discovery Channel e The Learning Channel. Tamén contribuíu ou axudou a producir varias gravacións de bandas da zona de Washington.
Canty formou parte do proxecto paralelo Garland Of Hours, co vocalista/chelista/teclista Amy Domingues e o batería/percusionista Jerry Busher, que traballaran con Fugazi en gravacións e actuacións. O seu primeiro álbum, Garland Of Hours, foi editado polo selo Arrest Records (fundado por Busher e o irmán máis novo de Canty, James).
No 2004 Canty e o director Christoph Green cofundaron o selo de DVD Trixie para editar unha serie de películas relacionadas coa música titulada Burn to Shine. A serie trata bandas independentes de música alternativa dunha determinada rexión tocando unha canción ao vivo, sen overdubs ou correccións, nunha casa que está a piques de ser demolida. O primeiro volume foi rodado na rexión de Washington, e conta coas actuacións de Bob Mould, Weird War, Q and Not U, Ted Leo, French Toast, The Medications, o proxecto do seu compañeiro en Fugazi Ian MacKaye chamado The Evens e Garland Of Hours. O segundo volume, rodado na zona de Chicago, apareceu no ano 2005, e o terceiro, rodado en Portland, Oregon, lanzouse en agosto do 2006. Hai tres volumes máis en produción na actualidade, rodados en Louisville, Kentucky; Seattle, Washington, e Atlanta, Xeorxia.
Usando o mesmo persoal e o estilo de rodaxe que nas series Burn to Shine, Canty e Green fixeron unha película dun concerto de Bob Mould, titulada Circle of Friends. Canty non só produciu o filme, senón que tamén tocou a batería no mesmo, que tivo lugar no 9:30 Club de Washington, D.C. Canty e Green tamén fixeron Sunken Treasure: Live in the Pacific Northwest, unha película dunha xira en 2006 de Jeff Tweedy (Wilco).
A finais do 2004 de principios do 2005, Canty contribuíu coa batería no álbum en solitario de Bob Mould Body Of Song. Canty tamén foi o batería en varios concertos da xira de primoción do álbum. Canty volveu a tocar no álbum de Moulda District Line, editado no 2008.
Canty compuxo a música para as series documentais do Sundance Channel The Hill, estreadas o 26 de agosto do 2006.
Produciuo os álbums de Ted Leo and the Pharmacists Living With the Living e The Tyranny of Distance, a Benjy Ferree, e o álbum de The Thermals The Body, The Blood, The Machine. Tamén realizou as mesturas do álbum de estrea de The Aquarium.
Red Hat Linux
Red Hat Linux foi unha distribución de GNU/Linux creada por Red Hat e mantida ata o 2004. Estivo entre as máis populares nas contornas de usuarios domésticos e servidores.
Características
Foi unha das primeiras distribucións Linux. A versión 1.0 presentouse o 3 de novembro de 1994. Precedérona distribución como Slackware, pero foi das primeiras distribucións en se desenvolver e comercializar. RPM deseñouse coma o seu formato de paquete, e nun certo prazo serviu coma o punto de partida para varias outras distribucións, tales como a orientada cara a PCs de escritorio Mandrake (na súa orixe, Red Hat Linux con KDE), Yellow Dog Linux, a cal se iniciou dende Red Hat Linux con soporte para PowerPC, e ASPLinux (Red Hat Linux cun mellor soporte para caracteres non-Latinos).
Desde o 2003, Red Hat desprazou o seu enfoque cara ao mercado dos negocios coa distribución Red Hat Enterprise Linux. Red Hat Linux 9, a versión final, chegou oficialmente ao final da súa vida útil o pasado 30 de abril de 2004, aínda que o proxecto Fedora Legacy continúou publicando actualizacións ata o 2007.
Mercado
Red Hat Linux foi vendido principalmente como un sistema operativo para servidores. Tamén foi popular entre compañías que utilizan "granxas" de ordenadores e, do mesmo xeito que a ferramenta incorporada de instalación a través de scripts Kickstart permite rapidamente a configuración e a instalación do hardware estandarizado. Desde a versión 8.0, Red Hat Linux encárouse a PCs de escritorios corporativos.
Historia
Outro dos feitos históricos máis importantes de Red Hat foi a adquisición en novembro de 1999 de Cygnus Solutions, unha empresa fundada unha década antes e que xa demostrara como cunha estratexia integral baseada en software libre pódese gañar diñeiro.
En setembro de 2003, Red Hat decidiu concentrar os seus esforzos de desenvolvemento na versión corporativa da súa distribución e delegou a versión común a Fedora Core, un proxecto aberto independente de Red Hat.
Características especiais
Red Hat Linux tiña un ambiente de instalación gráfico chamado Anaconda, deseñado para o seu fácil uso por novatos. Tamén incorporaba unha ferramenta chamada Lokkit para configurar as capacidades de devasa.