cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vilar de Locrendes, Cis, Oza-Cesuras
Vilar de Locrendes é un lugar da parroquia de Cis no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 7 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 19 habitantes.
Giorgio Gallaro
Traxectoria
Naceu en Pozzallo (Sicilia) o 16 de xaneiro de 1948. Rematou os estudos de Filosofía no seminario diocesano de Noto en 1968, e os de Teoloxía no seminario de San Xoán en Camarillo (California). Foi ordenado diácono en 1971, e o 27 de maio de 1972 foi ordenado sacerdote da arquidiocese dos Ánxeles, onde serviu como vigairo parroquial e catequista.
En 1980 licenciouse en Teoloxía litúrxica polo Pontificio Instituto Litúrxico, e en 1981 doutorouse en Dereito canónico oriental polo Pontificio Instituto Oriental.
En setembro de 1987 incardinouse na eparquía greco-melquita de Newton, logo de exercer o seu ministerio na mesma dende 1982, traballando no tribunal matrimonial, como profesor do seminario, como secretario do arcebispo e como vigairo xudicial. Entre 1983 e 1990 foi tamén sacerdote visitante na comunidade grecocatólica ucraína de Manchester.
En 1994 licenciouse en Teoloxía ecuménica pola Pontificia Universidade de San Tomé de Aquino, e posteriormente foi profesor no Seminario Católico Bizantino dos Santos Cirilo e Metodio en Pittsburgh. Compaxinou isto co seu ministerio na arquieparquía de Pittsburgh como vigairo xudicial. Foi tamén consultor da Congregación para as Igrexas Orientais.
O 31 de marzo de 2015 o papa Francisco nomeouno bispo de Piana degli Albanesi. Recibiu a consagración episcopal o 28 de xuño na Divina Liturxia celebrada na catedral de San Demetrio Megalomártir, de mans do bispo de Lungro Donato Oliverio, e tendo como co-consagradores ao bispo de Newton Nicholas Samra e ao exarca de Grecia Dimitrios Salachas.
Obra
Giorgio Gallaro ten escrito varios libros e numerosos artigos relacionados coas igrexas católicas orientais. Foi tamén autor de moitos artigos en SOPHIA, a publicación da eparquía de Newton, baixo diferentes pseudónimos. Ademais de inglés e italiano, fala francés, castelán, latín e grego, e ten coñecementos de albanés, portugués e árabe.
Gumersindo Rodríguez Casales
Gumersindo Rodríguez Casales, nado na Picoña (Salceda de Caselas) en abril de 1886 e finado en Tui o 21 de outubro de 1936, foi un chofer e político galego.
Traxectoria
Foi secretario da Federación Agraria de Ponteareas. Marchou a Buenos Aires en novembro de 1919. Cando retornou, mercou en 1925 unha camioneta para dedicarse ao transporte de mercancías e viaxeiros. Mercou unha nova camioneta con Serafín Fernández Vaqueiro en febreiro de 1930. Foi secretario da sociedade de agricultores e canteiros "Solidaridad" de San Xurxo de Salceda e militou na CNT. En xuño de 1934 foi elixido vice-secretario da agrupación de Izquierda Republicana de Salceda de Caselas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido nos primeiros días de agosto con Venancio Pérez Lemos por unha patrulla de falanxistas e gardas cívicos de Salceda de Caselas. Xulgados por rebelión militar en consello de guerra celebrado en Vigo o 12 de outubro, foron condenados a pena de morte. Foron executados en Tui o 21 de outubro de 1936.
San Sebastián de los Reyes
San Sebastián de los Reyes é un municipio español da Comunidade de Madrid situado a 20 quilómetros ao norte da capital española, Madrid. É popularmente coñecido como «Sanse» e debido aos encerros das súas festas, tamén é coñecida como "A Pamplona chica".
Xeografía
A localidade atópase ao pé do Parque Rexional da Cunca Alta do Manzanares. O termo municipal é cruzado por varios regatos: Valconejero, Quiñones, de la Vega, Valdelamasa e El Bodonal; todos eles, afluentes do río Jarama, que tamén discorre polo seu termo municipal.
O municipio de San Sebastián de los Reyes limita ao sur con Alcobendas, separados tan só por unha rúa, a Avenida de España. Ao oeste limita con Madrid, ao norte con Colmenar Viejo e ao leste con Algete, Cobeña e Paracuellos de Jarama.
Destaca a súa complexa orografía, con notables desniveis desde os seus puntos máis baixos, na limítrofe Avenida de España a 705 metros (val do antigo Regato de Entrepueblos) e os máis altos, nos que fosen os cerros do Caravel (no centro histórico) e Santa Bárbara (Praza de Andrés a 730 metros). O punto máis alto do municipio está a 780 metros na Dehesa Boyal.
Luns de Pascua
dereita|miniatura|Ermida de San Cibrán en Tomeza (Pontevedra).
O luns de Pascua é o día seguinte ao Domingo de Resurrección. É o segundo día da Oitava de Pascua, popularmente coñecida como semana de Pascua.
Celebracións
En Galicia, é festivo local no concello de Rois, e neste día celébrase a romaría de San Cibrán na parroquia de Tomeza (Pontevedra), a romaría da Virxe de Chamorro en Serantes (Ferrol), o Lance da Cruz en Sobrada (Tomiño), a romaría da Virxe dos Desamparados nos Vilares (Guitiriz), a romaría na capela da Virxe das Neves no monte da Peneda (Redondela), a romaría do San Bieito da Uceira en Cerredelo (Sandiás), a romaría da Virxe dos Remedios en Tirán (Moaña) e a festa de San Bieito en San Salvador de Asma (Chantada) e Penouta (Vilamartín de Valdeorras). Tamén se festexa en Esposende (Cenlle) e Circes (Touro).
Ademais é festivo en moitos países e territorios de todo o mundo.
Ladeira, Santa Cristina da Ramallosa, Baiona
Ladeira é un lugar da parroquia de Santa Cristina da Ramallosa no concello pontevedrés de Baiona. No ano 2008 tiña 192 habitantes.
Lescar
miniatura|dereita|275px|Catedral de Lescar: fachada.
Lescar é un concello francés de 10.342 habitantes (2006), situado no departamento dos Pireneos Atlánticos, na rexión de Aquitania. É unha das etapas na Vía Tolosana, ramal do Camiño de Santiago. Os seus habitantes, en francés reciben o xentilicio de lescariens.
Xeografía
A localidade de Lescar áchase sita a unha altura media de 154 m.s.n.m. As terras do municipio están bañadas polo ríos Ousse des Bois, o Lescourre e máis o Laou, todos eles afluentes do Gave de Pau, e tamén polo Uzan, tributario do Luy de Béarn. O Gave de Pau limita o concello polo sur.
Toponimia
Lescar ven sendo correntemente identificada coa antiga Beneharnum, capital dos Beneharneses, pobo aquitano que legou o seu nome ao Bearn. En 980, reaparece so o nome de Lascurris, logo como Laschurris (1128), Laschar (S. XII), Lascaa (S.XIII, for de Béarn), Lascurrensis (1313), Lesca / Lasca en 1538 …
O topónimo non é un « erro », senón que provén dun antigo Laskʰur, no que os lingüistas recoñecen o vasco lats 'regato' (cf. Lescun) e máis o adxectivo gur, gorri 'vermello' (cf. Baïgorry, Calagurris…). É tentador ligar este nome ao do regato Lescourre, que pode tamén ser analizado como le (artigo) + Escourre, « a canle », un tipo de hidrónimo frecuente na Aquitania.
Historia
dereita|200px|miniatura|Capitel da catedral de Lescar Ao pé do outeiro onde se espala a actual vila de Lescar atopábase noutro tempo unha cidadela ou castro (oppidum) denominado Beneharnum. Cidadela con campos atrincherados durante a ocupación romana da Aquitania desde 56 a.C. até o ano 419 da nosa era. Logrou o rango de cidade romana desde o século III. Beneharnum foi arrasada arredor de 841 polos viquingos, sendo substituída por Morlaàs como metrópole bearnesa. Unha nova vila, Lescar, se desenvolveu sobre o outeiro a partir do século XII. O seu bispo preside os Estados de Bearn e os reis de Navarra da casa de Albret ou Albrit, escollen a súa catedral como acubillo da súa sepultura.
En 1801 foi suprimida a diocese de Lescar, que foi anexada a Baiona.
Administración: Consello municipal
O concello de Lescar está constituído de 8 adxuntos e 20 conselleiros municipais.
Intermunicipalidade
A vila de Lescar forma parte da Communauté d'agglomération de Pau-Pyrénées que agrupa 14 concellos da aglomeración urbana en torno a Pau.
Patrimonio relixioso
miniatura|esquerda|200px|Catedral de Notre-Dame de Lescar dereita|250px|miniatura|Mosaico da catedral A catedral de Lescar foi comezada en 1120 a instancias do seu bispo Guy de Lons. Foi saqueada polos protestantes durante o reinado de Jeanne d'Albret. Importantes restauracións efectuadas nos séculos XVII e XVIII salvaron o coro da ruína. O presbiterio conservou o estilo románico. A nave presenta bóveda de berce. Nos capiteis románicos pódense recoñecer escenas do ciclo de Daniel, do necemento de Cristo ou tamén do sacrificio de Abraham. O chan do coro está laxado cun mosaico do século XII, que representa unha escena de caza.
Henrique II de Albret, Catarina de Foix, Margarida de Angoulême, François Phébus están sepultados aquí.
Comunicacións
Lescar está servida pola STAP, coas liñas de autobuses 2, 8, 9 e Ovaligne.
Henrique III
Co nome de Henrique III reinaron:
Kaiō
Kaiōsama (界王) é un rango da serie de Dragon Ball. Son catro deidades de alto nivel que presiden sobre un cuadrante da galaxia, e un quinto, Dai Kaiō, que os supervisa. Os Kaiō son os responsábeis polos deuses que se encargan de cada planeta, como Kamisama. Cada Kaiō ten o seu planeta que se atopa no Outro Mundo. Á parte deles existen outros seres superiores que os supervisan a eles, os Kaiōshin.
Dai Kaiō
O Dai Kaiō (大界王) é o Kaiōsama de maior rango do outro mundo e o que se encarga de vixiar ós demais Kaiō. A súa aparencia é a dun ancián con barba longa e cana, remarcada por uns lentes escuros que nunca quita. Conta co seu propio planeta, o Planeta do Dai Kaiō.
Nunca aparece no manga, aínda que é mencionado na historia. Só o fai no anime, onde aparece por primeira vez durante o torneo de artes marciais do Outro Mundo organizado en honra á morte do Kaiō do norte. Neste torneo non participa, pero durante unha carreira entre o Kaiō do leste e Son Goku, demostra ser máis rápido que estes dous, aínda que despois preocúpase ó saber que deberá adestrar ó gañador da pelexa entre Goku e Paikuhan.
Kaiō do norte
Kaiōsama do norte (北の界王), é o encargado do goberno da parte norte da Galaxia, onde se atopa a Terra.
Rexina Vega
Rexina Rodríguez Vega, nada en Vigo o 18 de novembro de 1966, é unha escritora e investigadora da literatura galega.
Traxectoria
Doutora en Filoloxía Románica (tese: Bilingüismo e autotradución en Álvaro Cunqueiro), profesora e investigadora no ámbito da literatura galega, é especialista na obra de Álvaro Cunqueiro, autor sobre o que ten publicados varios estudos. Exerceu tamén a crítica literaria en publicacións como Praza.gal, A Nosa Terra, Grial ou o Anuario de Estudos Literarios Galegos. No campo da lexicografía formou parte do equipo de redacción dos dicionarios bilingües español-francés da editorial Larousse e do Dicionario Vox galego-castelán.
Durante os anos noventa exerceu a docencia na área de filoloxía galego-portuguesa na Universidade Autónoma de Barcelona. Pasou despois a ser profesora do departamento de Lingua española na Universidade de Vigo, tendo sido anteriormente profesora de Lingua e literatura galega no Instituto San Tomé da mesma cidade e do Departamento de Lingua Galega no IES Plurilingüe Terra de Turonio en Gondomar.
Kaiō
Kaiōsama do leste
O Kaiō do leste (東の界王), só aparece no anime e é a única integrante feminina de tódolos Kaiō. Gosta dos retos e de adestrar duramente ós seus discípulos, que destacan por ser guerreiros moi veloces, sendo o exemplo máis claro Globe. Aparece no anime durante o torneo de artes marciais do outro mundo.
Kaiōsama do oeste
O Kaiō do oeste (西の界王) é o rival do Kaiō do norte no anime e fai presenza durante o torneo de artes marciais do outro mundo organizado pola morte do Kaiō do norte. Pasa a maior parte do tempo burlándose do seu rival e presumindo do seu mellor discípulo, Paikuhan, fronte ós outros Kaiō.
Os Kaiō Shin
Tamén coñecidos como Os Supremos Kaiōsama Á parte dos Kaiō, os Kaiō Shin (界王神), xerarquicamente superiores a calquera Deus do universo, rexían ós Kaiō, aínda que sen cuestionar as súas decisións, e ó igual que estes eran cinco, catro por cada punto cardinal e un "Dai" por riba deles, segundo o Kaiō Shin do leste, todos tiñan a forza suficiente para vencer a alguén como Freezer dun golpe.
Dai Kaiō Shin
O Dai Kaiō Shin (大界王神) é o líder de tódolos Kaiō Shin. Dai Kaiō Shin estaba moi gordo e tiña un corazón puro. Fai 5 millóns de anos, durante a súa pelexa contra Majin Boo foi absorbido e pasou a formar parte de Majin Boo. Foi o segundo Kaiō Shin en ser absorbido por Majin Boo o cal cambiou de aparencia de ser un coloso (por ter absorbido ó Kaiō Shin do sur) a un obeso Majin Boo. Adquiriu poderes de Dai Kaiō Shin pero a súa potencia diminuíu ata equipararse ó seu orixinal e perdeu resistencia. Pero o máis importante é que ó asimilar a bondade do Dai Kaiō Shin volveuse máis tranquilo e manipulable por Bibidi.
Kaiō Shin do norte
O Kaiō Shin do norte (北の界王神) é outro dos Kaiō Shin que loitou contra Majin Boo, este tamén foi asasinado polo Majin Boo de fai cinco millóns de anos (foi o segundo en caer). Non se sabe que lugar na escala de poder ocupaba entre os Kaiō Shin, pero si que manexaba como arma principal unha espada.
Kaiō Shin do sur
O Kaiō Shin do sur (南の界王神) foi o máis forte entre os Kaiō Shin, foi absorbido por Majin Boo puro fai cinco millóns de anos volvéndose un coloso cunha potencia descomunal.
Kaiō Shin do oeste
A Kaiō Shin do oeste (西の界王神) é la única compoñente feminina no grupo dos Kaiō Shin que existiu fai cinco millóns de anos. Foi a primeira en morrer na batalla librada contra Majin Boo por tódolos Kaiō Shin por aquel entón.
Rō Kaiō Shin
Rō Kaiō Shin (老界王神) é a fusión dun aposto Kaiōshin de fai 15 xeracións e unha vella bruxa que lle quitou ó primeiro un dos seus Pendentes Potara e púxoo sen saber as consecuencias que iso traería. A fusión deulle ó Rō Kaiō Shin o aspecto dun ancián pero obtivo unha gran variedade de dons e habilidades máxicas. Foi encerrado na Espada Z por un ser malvado que temía os seus poderes ata que Son Gohanda a quebrou e puido saír.
A súa personalidade lembra por momentos á do Mestre Mutenroi, por tratarse dun vello verde pero sumamente sabio. Posúe grandes poderes mentais, entre os que destaca o de extraer todo o potencial oculto dun guerreiro ata convertelo nun ser moito máis poderoso.
Tras ser atacado por Son Goku (para probar o seu poder) enfádase, e Goku ten que ofrecerlle unha cita con Bulma, tras isto emprega o seu poder sobre Gohan, que, tras 25 horas (5 de ritual e 20 de aumento de forza) fai que alcance o estado místico obtendo un poder superior a un mega guerreiro, sendo o personaxe máis poderoso (sen fusións) de todo Dragon Ball Z. Máis tarde, ante o fracaso de Gohan fronte a Majin Boo (que absorbera a Songotoranks e a Piccoro), regalaríalle a Goku os seus pendentes Potara e a súa vida, para que este viaxase á Terra. Durante a loita co Majin Boo orixinal, trasladouse xunto a Kibitoshin e Dende a outro planeta. Volvendo á vida polo desexo pedido a Polunga en Namek.
En Dragon Ball GT, ante o fracaso de Goku ante Bebé, decide que para derrotar ó Tsufur era necesario facer crecer a cola de Goku, para que este puidese incrementar os seus poderes en estado Ōzaru Dourado, como un paso para converterse en Super Saiyajin 4. Finalmente conseguiuno por medio dunhas pinzas enormes e moito esforzo. Despois rifou severamente a todos (sobre todo a Bulma) polo abuso desmedido das Bólas do Dragón, aducindo que en realidade debían ser utilizadas cunha diferenza de 100 anos entre cada invocación a Shenron, ou do contrario estas acumularían enerxía negativa que tarde ou cedo levaría ó nacemento dos Dragóns Escuros e con iso, a destrución do planeta onde se utilizasen.
Aeroporto de Kigali
O aeroporto internacional de Kigali, anteriormente coñecido como aeroporto internacional Gregoire Kayibanda e tamén coñecido como aeroporto internacional de Kanombe, é o principal aeroporto que seve a Kigali, a capital de Ruanda. É a principal porta de entrada para todos os destinos no país, e ademais serve como aeroporto de tránsito para Goma e Bukavu no leste da República Democrática do Congo.
Club Atlético River Plate (Uruguai)
O Club Atlético River Plate é un club de fútbol uruguaio da cidade de Montevideo, fundado o 11 de maio de 1932, que compite na Primeira División do Uruguai. Dende os primeiros anos do club, as súas cores son o branco e o vermello.
Cadro actual
Actualizado 9 de setembro de 2014
Folívoro (herbívoro)
miniatura|O [[Okapia johnstoni|okapi (Okapia johnstoni) é un exemplo de animal que se alimenta de follas.]] En zooloxía, un folívoro ou filófago é un animal que se alimenta fundamentalmente de follas.
As follas maduras conteñen unha elevada proporción de celulosa, difícil de dixerir, cun contido enerxético relativamente alto e a miúdo con compostos tóxicos. Por iso, os animais folívoros tenden a teren aparellos dixestivos longos e un metabolismo lento. Moitos necesitan a axuda de bacterias simbióticas para absorberen os nutrientes da súa dieta. Tal como se comprobou en primates folívoros, os animais poden mostrar unha preferencia maior cara ás follas inmaturas, que tenden a ter un contido máis alto en proteínas e máis baixo en fibra e velenos que as follas máis maduras.
Animais voadores
miniatura|[[Opisthocomus hoazin|Hoatzín (Opisthocomus hoazin).]] Observouse que a alimentación a base de follas é extremadamente rara entre os animais voadores. Morton (1978) atribuíuno ao feito de que as follas son de dixestión lenta e pesada, e conteñen pouca enerxía en relación con outros alimentos.
O hoatzín (Opisthocomus hoazin) é un dos poucos exemplos dunha ave voadora folívora.
Algúns morcegos son parcialmente folívoros; o seu método de extraer o alimento das follas, segundo Lowry (1989), é mastigalas, tragar o zume e cuspir o resto.
Folívoros arborícolas
miniatura|[[Bradypus variegatus.]] Os folívoros arborícolas, como os preguiceiros e algunhas especies de primates e lémures, tenden a seren grandes e a encaramarse con cautela. As semellanzas na forma do corpo e a cabeza e na estrutura dentaria entre hominoides temperáns e varias familias de folívoros arbóreos propuxéronse como probas de que os hominoides temperáns tamén eran folívoros.
Gran Premio de Singapur de 2012
O Gran Premio de Singapur de 2012, formalmente 2012 Formula 1 SingTel Singapore Grand Prix, foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 23 de setembro de 2012 no Circuíto urbano de Marina Bay de Singapur. Foi a décima cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de.
Folívoro (herbívoro)
Primates
A teoría ecolóxica convencional predí tamaños de grupo relativamente grandes para os primates folívoros, dado que os grupos grandes ofrecen unha mellor defensa colectiva contra depredadores e entre os membros destes grupos non existe unha gran competencia pola obtención de comida; porén observouse que estes animais viven con frecuencia en pequenos grupos. As explicacións ofrecidas para este aparente paradoxo inclúen factores sociais, como o incremento na frecuencia do infanticidio en grupos grandes.
Gran Premio de Singapur de 2012
Datos
Logo de non poder competir en Italia dúas semanas antes, debido a unha prohibición dunha carreira que recibiu por causar unha colisión grave en Bélxica, Romain Grosjean volveu ao asento do piloto, de novo no Lotus F1 para a carreira en Singapur.
Shenzhou 8
Características
Shenzhou 8 foi unha misión non tripulada que se acoplou de maneira automática á primeira estación espacial china, a Tiangong 1, deshabitada no momento dos acoplamentos. Shenzhou 8 permaneceu en órbita 18 días, durante os cales fixo dous acoplamentos automáticos.
Folívoro (herbívoro)
Primates
Os primates folívoros son relativamente raros no Novo Mundo, e a principal excepción son os monos ouveadores. Unha posíbel explicación é que o gromo das follas e a frutificación se dan simultaneamente entre as plantas americanas. Porén, un estudo realizado en 2001 non encontrou probas do gromo das follas e a frutificación simultánea na maior parte das zonas estudadas, refutando aparentemente esta hipótese.
Exemplos
Entre os animais fundamentalmente folívoros encóntranse:
Gran Premio de Singapur de 2012
Carreira
miniatura|Día 2 Hamilton liderou desde a 1ª volta Maldonado caeu a 4º, Vettel e Button adiantaron as posicións 2ª e 3ª, respectivamente.
Na volta 23, a caixa de cambios de Hamilton fallou o que lle obrigou a retirarse permitindo a Vettel a tomar o 1º posto que mantivo ata o final da carreira. Foi a segunda retirada por causas mecánicas para o británico.
Na volta 30, Karthikeyan estrelouse na curva 16 facendo ondear as bandeiras amarelas e que saíra o coche de seguridade. Maldonado retirouse con problemas hidráulicos antes de que entrara o coche de seguridade. 2 voltas máis tarde, Schumacher chocou con Vergne, Schumacher non freou correctamente, e en consecuencia estrelouse contra a parte traseira do Toro Rosso de Vergne, provocando a súa retirada. Despois do accidente, Michael Schumacher saíu do seu coche e achegouse a pedir desculpas a Vergne.
A carreira terminou dúas voltas antes das previstas porque alcanzouse o límite máximo de dúas horas, a primeira vez que pasa desde que o Gran Premio de Mónaco de 2008
Post carreira
Logo da carreira, os comisarios sancionaron a Michael Schumacher cunha penalización de dez posicións na seguinte carreira en Suzuka, despois de que se estrelara contra Jean-Eric Vergne e fíxolles retirarse. Esta sanción aplicarase de conformidade co artigo 16.1 dos Regulamentos Deportivos da Fórmula Un da FIA. Mark Webber tamén foi degradado un lugar, perdendo a 10ª posición e o punto, debido a un movemento que, a xuízo da FIA foi vantaxoso, xa que deu lugar a unha vantaxe inxusta.
Cualificación
Notas:
Materia prima
Unha materia prima ou primeira materia é unha materia utilizada pola industria para crear un produto que o ser humano desexa. Frecuentemente o termo é usado para denotar materiais que veñen da natureza e aínda están nun estado de transformación mínima.
Debido á división do traballo e á crecente especialización das diferentes industrias, frecuentemente os produtos dunhas serven de materia prima a outras, de modo que o habitual é que antes de construír ou fabricar definitivamente un ben de consumo, as materias primas transfórmanse nun primeiro paso en produtos semielaborados ou semiacabados.
Ofensiva
Ofensiva foi unha banda de hardcore xurdida na cidade de Vigo.
Características
Fundados con músicos provenientes de bandas como Skacha e Kalashnikov, esta banda facía un hardcore agresivo que ben se podía encadrar co que practican as bandas do chamado New York Hardcore (Terror, Hatebreed).
A banda cantaba as súas cancións en galego e escribían os seus textos na ortografía reintegrada do galego. Após teren dado unha gran cantidade de concertos, deciden separarse a finais de 2007.
Un ano antes da súa separación, o seu vocalista, Flyn, abandona a banda. No 2006, tocan na primeira edición do Viveiro Resurrection Fest compartindo escenario con bandas como Sick Of It All ou Devil In Me.
O contido das letras era principalmente social, aínda que centrándose na crítica socio-política.
Cristina Otero
Cristina Otero Pascual, nada o 29 de novembro de 1995 en Pontevedra, é unha artista e fotógrafa galega principalmente coñecida polos seus autorretratos.
Traxectoria
É a máis nova dos tres fillos de Noemi Pascual e Luis Otero. Desenvolveu a súa paixón pola fotografía a unha idade moi temperá. Cando tiña 13 anos descubriu o programa de televisión America's Next Top Model e ficou abraiada pola maquillaxe, as poses e o estilismo, polo que decidiu facer as súas propias composicións de xeito autodidacta.
miniatura|esquerda|upright|Publicidade de [[Renfe cunha foto de Cristina Otero.]] Para tirar as súas fotografías emprega unha cámara Pentax K-5. As máis das veces retrátase a si mesma. Fixo a súa primeira exposición individual cando tiña só 15 anos, feito que a converte na artista máis nova en expoñer nunha galería de arte en España.
A súa obra foi exposta na Kir Royal Gallery de Valencia dende o 15 de outubro de 2011 até o 15 de xaneiro de 2012 ; e de novo entre o 7 e 10 de xuño de 2012 coa participación de MadridFoto.
Tamén expuxo no Fnac Parquesur de Madrid entre o 1 e o 31 de marzo de 2012, e no Fnac L'illa de Barcelona entre o 25 de xullo e o 10 de setembro dese mesmo ano. Outras exposicións tiveron lugar na "Fundación Caixa" en Carlet (Valencia, 2012), no Fnac de Marbella (2013), Ámsterdam (2012), Berlín (2012) e Alxer (2013). Unha das súas fotografías formou parte dunha campaña de publicidade de Renfe entre 2012 e 2013.
Sauk Centre
É o berce de Sinclair Lewis, gañador do primeiro Premio Nobel de Literatura estadounidense, e Sauk Centre serviulle de inspiración para crear Gopher Prairie, unha localización ficcional da súa novela de 1920 Main Street.
Sauk Centre forma parte da area metropolitana de St. Cloud.
Demografía
No 2006 foi feita unha estimativa de estimada de 3909, habitantes, o que supón un decrécimo de 21 (-0.5%) respecto do ano 2000.
Xeografía
De acordo co United States Census Bureau ten unha área de 10,3 km², dos cales 9,6 km² son terra e 0,7 km² auga. Sauk Centre localízase a aproximadamente 381 m por encima do nivel do mar.
Localidades na veciñanza
O diagrama seguinte representa as localidades nun raio de 20 km ao redor de Sauk Centre. 400px|esquerda|Localidades na vizinhança
Educación
Hai dúas escolas na localidade: a Sagrada Familia (Holy Family) e a Escola Pública de Sauk Sentre (Sauk Centre Public School). Holy Family é unha escola privada onde estudan nenos dende párvulos ata o sexto grao. A Escola Pública abrangue tamén os graos que faltan ata o duodécimo.
A Ponte, Santa Cristina da Ramallosa, Baiona
A Ponte é un lugar da parroquia de Santa Cristina da Ramallosa no concello pontevedrés de Baiona. No ano 2008 tiña 108 habitantes.
Mijas
Mijas é un municipio andaluz da provincia de Málaga (España). Está situado na Costa do Sol, a 30 km ao suroeste da capital provincial, e integrado na comarca da Costa del Sol Occidental e a mancomunidade de municipios do mesmo nome.
No ano 2008 contaba con 70.473 habitantes, o que o converte no cuarto municipio da provincia en canto a poboación. Esta concéntrase en tres núcleos urbanos principais: Mijas Pueblo, situado na ladeira da Serra de Mijas, constitúe o centro histórico do municipio; Las Lagunas, situado na zona chamada Mijas Costa, forma parte do continuo urbano da cidade de Fuengirola; e La Cala, localidade costeira. A superficie do termo municipal é de 148 km² e esténdese desde as serras litorais da Penibética ata o mar Mediterráneo.
Habitado desde a Antigüidade, Mijas foi un pequeno pobo dedicado principalmente á agricultura e a pesca ata a explosión do boom turístico nos anos 50 do pasado século. Desde entón, a actividade turística e o sector da construción foron os motores da economía local, disparando á mesma vez a poboación e a renda per cápita, aínda que a un alto custo ambiental. Na actualidade é un municipio multicultural cunha alta porcentaxe de residentes de orixe estranxeira e un dos principais centros do turismo residencial de Andalucía.
Mijas é coñecido internacionalmente polos seus Burrotaxis.
Conexión con Galicia
En Mijas viviu Dolores Vázquez, unha muller de Betanzos que foi erroneamente condenada por cometer un asasinato que tivo un grande eco dos medios en España.
Riocasás, Goá, Cospeito
Riocasás é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Endonuclease AP
miniatura|Representación de fitas da APE1.. A endonuclease AP ou AP endonuclease ou endonuclease apurínica/apirimidínica (BRENDA = 4.2.99.18) é un encima que está implicado na vía de reparación por escisión de bases do ADN. O seu principal papel na reparación de nucleótidos que sufriron danos ou están mal apareados no ADN é crear unha amosega ou corte nos enlaces fosfodiéster do ADN no chamado sitio AP, o cal se orixina cando unha ADN glicosilase retira unha base danada. O oco sen base é recoñecido pola endonuclease AP, que comeza a reparación.
Hai catro tipos de endonucleases AP que se clasifican segundo os seus sitios de incisión. As endonucleases AP das clases I e II fan a incisión do ADN nos grupos fosfato 3' e 5' do sitio no que falta a base, deixando uns extremos 3'-OH e 5'-fosfato terminais. As das clases III e IV tamén clivan (cortan) o ADN nos grupos fosfato 3' e 5' no sitio sen base, pero xeran uns extremos 3'-fosfato e 5'-OH.
A endonuclease AP humana (APE1), igual que a maioría das endonucleases AP, é de clase II e precisa ter un ión Mg2+ no seu sitio activo para poder realizar o seu papel na reparación de excisión de base. O homólogo deste encima nos lévedos é a APN1.
Estrutura da APE1
miniatura|dereita|Residuos positivos na superficie da proteína APE1 (en azul) ancóranse ao ADN e dóbrano ao interaccionaren cos grupos fosfato cargados negativamente do ADN.. miniatura|esquerda| Enlaces de hidróxeno entre os residuos de aminoácidos chave axudan a estabilizar a estrutura do sitio activo. Ademais, un residuo cargado negativamente (Glu 96) axuda a soster o ión Mg2+ e tamén é necesario para estabilizar o sitio AP no seu lugar.. O encima APE1 contén varios residuos de aminoácidos que lle permiten reaccionar selectivamente cos sitios AP. Hai tres residuos na APE1 (Arg73, Ala74, e Lys78) que contactan con tres fosfatos consecutivos do ADN na febra oposta á que contén o sitio AP, mentres que a Tyr128 e a Gly127 ocupan e amplían o suco menor do ADN, ancorándose ao ADN polo extremo retorcemento causado pola interacción entre os residuos positivos que se encontran en catro bucles e unha hélice α e os grupos fosfato negativos que se encontran no enlace fosfodiéster do ADN.
Este extremo retorcemento forza a porción na que falta a base do ADN a meterse no sitio activo da APE1. Este sitio activo está limitado pola Phe266, o Trp280, e a Leu282, que se empaquetan estreitamente co lado hidrofóbico do sitio AP, evitando os sitios que si teñen bases. O sitio AP é despois estabilizado por enlaces de hidróxeno do grupo fosfato 5' co sitio AP na Asn174, Asn212, His309, e o ión Mg2+, mentres que a súa base desapareada é estabilizada por medio de enlaces de hidróxeno coa Met270. O grupo fosfato 3' estabilízase co sitio AP por medio de enlaces de hidróxeno coa Arg177. Mentres, un Asp210 do sitio activo, que se fai máis reactivo debido ao aumento do seu pKa causado pola súa estabilización polos enlaces de hidróxeno entre Asn68 e Asn212, activa o nucleófilo que ataca e cliva os enlaces fosfodiéster e probablemente dá lugar á actividade máxima observada da APE1 a pH 7,5.
Mecanismo
O encima APE1 crea unha amosega ou incisión no eixe de enlaces fosfodiéster azucre-fosfato do ADN nun sitio ao que lle falta unha base por medio dun mecanismo simple de substitución de acilo. Primeiro, o residuo Asp210 do sitio activo desprotona unha molécula de auga, a cal pode despois realizar un ataque nucleofílico no grupo fosfato situado en 5' no sitio AP. Despois, móvense electróns dun dos átomos de oxíxeno no grupo fosfato, expulsando un electrón do outro oxíxeno creando un grupo fosfato 5' libre no sitio AP e un extremo 3´-OH no nucleótido normal, e ambos os dous están estabilizados polo ión Mg2+.
700px
Inhibición da APE1
miniatura|100px|dereita|[[Lucanthone.]] Inhibidores coñecidos da APE1 son o ácido 7-nitroindol-2-carboxílico (NCA) e o lucanthone. Estes dous compostos posúen aneis unidos a curtas cadeas, que se parecen aos aneis do azucre desoxirribosa sen unha base unida e enlazada por enlace fosfodiéster ao ADN. Os dous inhibidores conteñen moitos aceptores de enlaces de hidróxeno, os cales poden interaccionar con doantes de enlaces de hidróxeno no sitio activo da APE1, o que causa que estes inhibidores se adhiran ao sitio activo e impidan que o encima catalice outras reaccións.
A APE1 como diana quimiopreventiva
Como a APE1 realiza unha función esencial na vía de reparación de excisión de base do ADN, converteuse nunha diana nas investigacións que procuran medios para impedir que as células cancerosas sobrevivan á quimioterapia. A APE1 non só é necesaria para causar unha amosega no eixe de enlaces fosfodiéster do ADN para que os encimas implicados despois na vía de reparación de excisión de base poidan recoñecer o sitio AP, senón que tamén a APE1 ten unha función redox que axuda a activar outros encimas implicados na reparación do ADN. Se realizamos un knocking down da APE1 isto pode causar unha maior sensibilidade da célula tumoral aos tratamentos, o que impide que estas células sobrevivan á quimioterapia.
Notas
As imaxes gráficas moleculares producíronse utilizando o empaquetamento UCSF Chimera do Resource for Biocomputing, Visualization, and Informatics da Universidade de California en San Francisco (financiada polo NIH P41 RR-01081).
La Voz de Celanova
La Voz de Celanova foi un semanario editado en Celanova entre 1909 e 1911.
Gran Chaco
miniatura|300px|Gran Chaco. Situación aproximada da rexión (mapa da [[Central Intelligence Agency|CIA World Factbook).]] miniatura|300px|Selva virxe durante a temporada seca no Alto Chaco. miniatura|300px|Gandaría extensiva no Baixo Chaco. O Gran Chaco (termo xeralmente aceptado como proveniente do quechua chaku, "territorio de cacería") é unha rexión xeográfica, así como unha área cultural de Suramérica, situada no norte do Cono Sur, que se estende por parte dos actuais territorios da rexión norte da Arxentina, Bolivia a parte occidental de  Paraguai e o centro-sur do Brasil, especificamente en parte dos estados de Mato Grosso e Mato Grosso do Sul, entre os ríos Paraguai e Paraná e o Altiplano andino.
Situación e extensión
O Gran Chaco, caracterizado por ter amplas extensións boscosas, sitúase no centro-sur de América do Sur. Esténdese desde os 16° 55' latitude Sur, na rexión tropical, até os 33° 52' de latitude Sur, na rexión temperada, e desde os 67° 50' de lonxitud Oeste ao pé dos Andes, até os 57° 50' de lonxitud Oeste, na provincia de Corrientes.
O Gran chaco suramericano ten unha superficie aproximada de 1.144.500 km2.
Subrexións
O Gran Chaco subdivídese de Norte a Sur en:
As subregións central e austral conforman en Bolivia e a Arxentina a Rexión Chaqueña.
Rexións naturais e clima
Aopografía e o clima do Chaco varían ao longo do territorio, polo cal se fixo a seguinte clasificación:
Uso do territorio
Aínda que cultivado desde os primeiros asentamentos europeos desde o século XVI, o Chaco Suramericano albergou só áreas agrícolas illadas e moi pequenas até a década de 1970. Desde entón, os mercados cada vez máis globalizados e os prezos crecentes dos grans contribuíron a disparar a taxa de expansión agrícola, co 16 % do solo baixo cultivo no ano 2000.
Etnografía
miniatura|300px|Mapa de suposta presenza dos últimos grupos Ayoreo (Totobiogosode) non contactados en Paraguai.
A poboación autóctona está conformada por dez troncos lingüísticos dos cales se desprenden aproximadamente corenta etnias diferentes que ocuparon zonas dos catro diferentes países que abarca o Chaco: Arxentina, Bolivia, Brasil e Paraguai. A continuación, preséntanse as diferentes familias lingüísticas coas etnias correspondentes e a situación de acordo co país.
Características xerais das culturas precolombianas
O etnólogo alemán Walter Krickeberg, na súa obra titulada Etnología de América, fai unha descrición xeral das culturas del Gran Chaco, enfatizando as seguintes características xerais:
Caduveos
Os caduveos denominábanse así mesmos como cadiguegodí. A súa poboación principal situábase no Brasil, especialmente en Mato Grosso do Sur. Actualmente divídense en catro aldeas principais: Bodoquena, Campina, Tomázia e São João. Pertencen á familia lingüística mbayá-guaycurú. Son recoñecidos como os últimos sobreviventes desta familia lingüística. Coñecéronse tamén como "indios cabaleiros" polo grande uso e domesticación que lle deron aos cabalos e, por esta razón, utilizaban máis as lanzas que os arcos para a cacería. Vivían da recolección de froitos silvestres, e permitían a práctica do infanticidio e o aborto. Claude Lévi-Strauss dedícallers un capítulo enteiro no seu libro Tristes Trópicos, onde fai unha análise detallada sobre unha das porincipais características culturais dos caduveos: a pintura corporal. Dentro deste estudo, Lévi-Strauss fai as seguintes observacións:
Conquista do Gran Chaco e reducións xesuítas e franciscanas
O illamento do Chaco veuse favorecido pola impenetrabilidade do seu territorio, e a férrea resistencia dos seus habitantes mantería as culturas orixinarias durante tres séculos despois do descubrimento de América. En 1524, Alejo García foi o primeiro europeo en internarse no Gran Chaco. Penetrou no Chaco chegando até os contrafortes andinos. Juan de Ayolas, alguacil maior, internouse no Chaco chegando até Bolivia; foi morto polos nativos na viaxe de regreso (1540). O 11 de marzo de 1542 chega a Asunción Alvar Núñez Cabeza de Vaca, que intenta chegar á Serra da Prata. O capitán Hernando Ribera foi enviado ao norte e remontou o río Paraguai.
A continuación, preséntase un cadro coas principais misións realizadas por xesuítas e franciscanos na área do Chaco.
A ditadura de Gaspar Rodríguez de Francia
José Gaspar Rodríguez de Francia foi un avogado e político paraguaio considerado o ideólogo e principal dirixente da Independencia de Paraguai, das Provincias Unidas do Río da Prata e do Imperio do Brasil da Coroa española. Gobernou desde 1814 a 1840 sen permitir ningunha influencia do exterior, e o seu goberno caracterizouse por ter tres obxectivos principais: eliminar calquera elemento do estranxeiro, eliminar a influencia colonial e obter a lealdade dos cidadáns e persoas que se encontraran ao servizo do Estado.
Guerra do Chaco
Foi un enfrontamento entre Paraguai e Bolivia que durou de 1932 a 1935. Unha das razóns principais do conflito foi que desde a conformación dos respectivos Estados-Nación non se encontraba ben delimitado o territorio, sendo a subrexión do Chaco Boreal a que se disputaban. Entre as consecuencias encóntrase o impacto ás comunidades indíxenas. O 27 de abril de 2009, 74 anos despois de finalizado o enfrontamento bélico, os presidentes Evo Morales de Bolivia e Fernando Lugo de Paraguai asinaron en Buenos Aires o acordo definitivo de límites territoriais do Chaco Boreal.
Actualidade
En censos realizados nos últimos anos, as porcentaxes das poboacións das comunidades indíenas quedaron da seguinte maneira:
Reformas legais
Dentro das reformas legais para o recoñecemento dos pobos indíxenas que cada país que integra a área do Gran Chaco realizadas de maneira interna, destacan as seguintes:
Porcentaxee de superficie por país
A rexión chaqueña ocupa diferentes extensións en cada un dos seguintes países.
Coxiella burnetii
miniatura|dereita|C. burnetii, o axente causante da [[febre Q.]] Coxiella burnetii é unha especie de bacteria patóxena intracelular obrigada, que é o axente causante da febre Q, que afecta ao ser humano e outros animais. É a única especie do xénero Coxiella, o cal é morfoloxicamente similar a Rickettsia, pero con varias diferenzas xenéticas e fisiolóxicas. C. burnetii é unha pequena bacteria gramnegativa que é moi resistente aos estreses ambientais como as altas temperaturas, presión osmótica, e luz ultravioleta. Estas características de grande resistencia atribúense a unha forma variante de célula pequena do organismo que é parte dun ciclo de dúas fases, no que tamén hai unha forma variante de célula grande máis activa metabólica e replicativamente. Coxiella pode sobrevivir aos desinfectantes normais, e é resistente a moitos outros cambios ambientais, como os que se dan dentro dos fagolisosomas.
Historia e nome
En investigacións realizadas nas décadas de 1920 e 1930 identificouse o que parecía ser un novo tipo de Rickettsia, illado de carrachas, que podía atravesar os filtros. A primeira descrición do que probablemente era Coxiella burnetii publicouna en 1925 Hideyo Noguchi, pero, como as súas mostras non sobreviviron, non está claro se se trataba deste organismo. As descricións definitivas publicáronse a finais da década de 1930 como parte dunhas investigacións sobre a causa da febre Q, feitas por Edward Holbrook Derrick e Macfarlane Burnet en Australia, e Herald Rea Cox e Gordon Davis no Laboratorio das Montañas Rochosas (RML, Rocky Mountain Laboratory) dos Estados Unidos.
O equipo do RML propuxo para ela o nome Rickettsia diaporica, facendo referencia (diaporica) a que podía atravesar os poros dos filtros, e evitaron darlle o nome de Cox ou Davis por se a descrición de Noguchi tiña prioridade. Aproximadamente por aquel tempo, Derrick propuxo o nome Rickettsia burneti (acabado en i), en recoñecemento da contribución de Burnet na identificación do organismo como unha Rickettsia. Como despois quedou claro que a especie difería bastante das outras Rickettsia, foi elevada primeiro á categoría de subxénero nomeado en honor a Cox como Coxiella, e despois, en 1948, pasou a ter o seu propio xénero, Coxiella, proposto por Cornelius B. Philip, outro investigador do RML, e a especie tomou o nome de Coxiella burnetii (acabado en ii).
Coxiella era difícil de estudar porque non podía reproducirse fóra do seu hóspede. Con todo, en 2009, descubriuse unha técnica que permitía cultivar as bacterias nun cultivo axénico e suxeriuse que esta técnica podía ser útil para o estudo doutros patóxenos.
Patoxénese
miniatura|esquerda|200px|Detección inmunoquímica de Coxiella burnetii nunha válvula cardíaca reseccionada dun home de 60 anos con endocardite por febre Q, Cayena, Guaiana francesa. Na tinguidura utilizouse un [[anticorpo monoclonal contra C. burnetii e hematoxilina. Aumento orixinal de 50×.]] O ID50 (a dose necesaria para infectar o 50% dos suxeitos experimentais) é 1 vía inhalación; é dicir, a inhalación dun organismo producirá enfermidade no 50% da poboación estudada. Esta é unha dose infecciosa extremadamente baixa (só cómpren de 1 a 10 organismos), o que fai a C. burnetii un dos organismos máis infecciosos coñecidos. A enfermidade aparece en dúas fases: unha fase aguda que se presenta con dores de cabeza, calafríos e síntomas respiratorios, e unha fase crónica insidiosa.
Aínda que a maioría das infeccións pasan espontaneamente, o tratamento con tetraciclina ou doxiciclina parece reducir a duración sintomática e reducir a probabilidade de infección crónica. Unha combinación de eritromicina e rifampicina é moi efectiva para curar a doenza, e a vacinación coa vacina Q-vax (Q-VAX® CSL) é efectiva para a prevención, pero pode ter algúns efectos secundarios en individuos preexpostos.
A bacteria utiliza un sistema de secreción de tipo IVB chamado Icm/Dot para inxectar proteínas efectoras chamadas proteínas Ank no seu hóspede. Estes efectores incrementan a capacidade da bacteria de sobrevivir dentro da célula hóspede. En Legionella pneumophila, que usa o mesmo sistema de secreción e tamén inxecta proteínas Ank, a supervivencia aumenta porque ditas proteínas interfiren coa fusión do vacúolo que contén a bacteria cos endosomas degradativos do hóspede.
Arma biolóxica
C. burnetii era un dos sete axentes preparados para a guerra biolóxica nos Estados Unidos, cando este país acabou oficialmente o seu programa de guerra biolóxica en 1969.
Xenómica
Actualmente hai polo menos 5 xenomas completamente secuenciados de Coxiella burnetti, cada un dos cales contén uns 2,1 Mbp de ADN e codifica uns 2.100 marcos abertos de lectura. Destes xenes, non se coñece a función de 746 (aproximadamente o 35%).
Armol
miniatura|Atriplex hortensis
O armol (Atriplex hortensis) é unha planta herbácea anual da familia das amaranthaceas, as súas follas son triangulares e engurradas, medra en chans ricos e húmidos. Ten un alto contido en vitamina C e pódese consumir crúa ou cocida.
Juan Navarro Baldeweg
miniatura|dereita|250px|Entrada ó Museo Nacional e Centro de Investigación de Altamira. Juan Navarro Baldeweg, nado en Santander (Cantabria) en 1939, é un arquitecto, pintor e escultor español.
Traxectoria
Graduouse en 1965 pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (ETSAM) da Universidade Politécnica de Madrid, onde tamén se doutorou en 1969. Entre 1959 e 1960 estudou gravado na Escola de Belas Artes de San Fernando. Compaxina a súa carreira como arquitecto co estudo e a práctica da pintura e a escultura.
Nos seus comezos profesionais traballou no estudio do arquitecto Alejandro de la Sota.
En 1974 obtivo unha bolsa da Fundación Juan March para realizar estudos de posgrao no Center For Advanced Visual Studies do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en Cambridge (Massachusetts), onde foi alumno de Gyorgy Kepes.
É membro da Real Academia de Belas Artes de San Fernando e da Academia Europea de Ciencias e Artes.
Ciclo de desenvolvemento
O ciclo de desenvolvemento é a formalización dunha evolución que sofren todos os produtos do mundo real. Comunmente terá as fases de nacemento, desenvolvemento, madurez e morte.
Ciclo de vida dun produto informático
O desenvolvemento dun sistema informático trae consigo tres etapas: a definición, o desenvolvemento e o mantemento. Estes pasos encontraranse sempre, independentemente do tamaño, da complexidades e da área de aplicación.
Estes ciclos de vida son retroalimentados, de forma que, estando nunha das fases, poderemos retroceder se atopamos erros mediante revisións na documentación.
Feardos, O Pao, Gomesende
Feardos é un lugar da parroquia do Pao no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 18 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 9 mulleres.
Amadeu I de España
miniatura|dereita|Amadeu I de Savoia.
Amadeu I de España ou Amadeu I de Savoia, nado en Turín o 30 de maio de 1845 e finado na mesma cidade o 18 de xaneiro de 1890, foi un nobre italiano, príncipe da casa de Savoia, con tratamento de Alteza Real, primeiro duque de Savoia, e chegou a ser rei de España desde 1871 ata 1873 a consecuencia de ser elixido como tal polas Cortes do Sexenio Democrático.
Traxectoria
Amedeo Ferdinando Maria de Savoia era o segundo fillo do rei Vítor Manuel II de Italia e da arquiduquesa Adelaida de Austria. Amadeu era neto do rei Carlos Alberte I de Sardeña e da arquiduquesa María Tareixa de Austria-Toscana por vía paterna, mentres que por vía materna érao do arquiduque Rainiero de Austria e da princesa Elisabeth de Savoia-Carignano.
Ingresou no exército coa graduación de capitán en 1859, tomando parte na campaña da Terceira Guerra de Independencia de Italia (1866), como maior-xeneral, conducindo unha brigada na batalla de Custozza, en Monte Torre, onde foi ferido.