cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco de Zurbarán
O colexio franciscano de San Boaventura
O convento dos franciscanos era un dos máis importantes de Sevilla. O colexio era o centro español de estudos teolóxicos desta Orde. En 1629 Zurbarán iniciou o ciclo de representacións da vida de Boaventura de Fidanza -o doutor seráfico-, xunto con Francisco Ferreira o Vello e A visita de Santo Tomé de Aquino a San Boaventura (cadro destruído en Berlín en 1945 (e ó que non hai que confundir co de San Boaventura recibindo a visita de Santo Tomé de Aquino que se encontra na igrexa de San Francisco o Grande de Madrid).
A Cartuxa de Xerez da Fronteira
miniatura|200px|dereita|A Anunciación, [[1638, (161 x 175 cm) Museo de Pintura Grenoble.]] A Cartuxa da nosa Señora da Defensión de Xerez, fundada en 1476 debe o seu nome a unha aparición da Virxe en 1370 en que María desvelaría o lugar en que os españois caerían nunha emboscada tendida polos árabes, liberándoos, así dunha morte e derrota seguras.
Zurbarán pintou once cadros para o retablo do altar maior. Encargados en 1636, rematounos entre 1639 e 1640. Entre eles A Batalla de Xerez (Nova York, Metropolitan Museum of Art). Catro cadros encóntranse no Museo de Grenoble A Anunciación (1638), A Circuncisión, A Adoración dos pastores, A Adoración dos magos.
Navia, Vigo
As súas entidades de poboación son as seguintes: A Devesa (316), A Gándara (181), Goberna (45), As Pereiras (510), As Pertegueiras (59), Quintela (90), O Redondo (362), Samil (191), A Tomada (125), A Torre (119), O Xuncal (192), As Teixugueiras (600). Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades): A Barroca, O Bravo, O Cerqueiro, A Eira Vella, Ferreira, A Igrexa, O Lourido, O Outeiro, O Piñeiro e As Saíñas.
Xentilicio
O seu xentilicio é navián.
Eduardo Cea Naharro
Eduardo Cea Naharro, nado en Pontevedra o 9 de outubro de 1843 e finado na mesma cidade o 2 de novembro de 1929, foi un político galego. Membro do Partido Conservador, foi deputado provincial en 1877 e 1880. Foi elixido deputado ao Congreso polo distrito de Mondoñedo en 1896 e elixido senador pola provincia de Pontevedra en 1901.
Navia, Vigo
Historia
Formou parte do Concello de Fragoso ata 1837, cando se integrou en Bouzas. Dende a década dos anos 70 experimentou un profundo desenvolvemento urbanístico concentrándose a poboación ao redor da Alameda de Emilio Crespo Cano, a urbanización Samil, e co desenvolvemento do PAU de Navia, na nova urbanización.
Patrimonio
Entre os monumentos destacan o cruceiro da Devesa e os restos do Muíño do Vento, un dos escasos exemplos destas edificacións no sur de Galicia. Tamén ten interese o conxunto parroquial formado por templo en estilo barroco rural con campanario en espadana, adro, casa reitoral, casa da obra, cruceiro, palco da música e cemiterio histórico está incluído no Catálogo de Bens Culturais de Vigo. A igrexa nova de Navia, de 1969, foi concibida segundo os postulados da arquitectura moderna de Le Corbusier, e constitúe unha das obras máis destacadas do arquitecto Antón Román Conde, xunto coa igrexa dos Picos do Calvario. miniatura|Igrexa de Navia. Na parroquia atópase a praia de Samil, un extenso areal de 3 quilómetros de lonxitude. Samil tamén é zona de expansión social e de lecer nocturno, cunha ampla zona de discotecas e pubs, e destino principal dos autobuses urbanos nocturnos (tamén chamados "búhos").
Eduardo Cea Naharro
Traxectoria
Durante a Primeira República Portuguesa agochou ao monárquico portugués Paiva Couceiro nas súas casas do Telleiro (Sandiás), Santa María de Paradela (Meis), Pazo de Cea (Nigrán) e de Figueroa (Pontevedra, actual parador de Pontevedra). Por este motivo foi intensamente perseguido polos republicanos portugueses, sendo vítima de sucesivos rexistros nas súas casas.
Navia, Vigo
Asociacións
A principal entidade social da parroquia é a Asociación Veciñal de Navia, con sede na rúa Bravo nº6 e conta cunhas completas instalacións con auditorio e sala de conferencias onde se celebran eventos culturais, conferencias, cursos e proxeccións durante todo o ano. Tamén existe a Asociación Veciñal "Novo Vigo" que foi creada en 2011 para tódolos veciños do Pau de Navia. Destaca a existencia dunha emisora de radio veciñal, Onda Navia, que emite na frecuencia 106.10 FM.
Eduardo Cea Naharro
Traxectoria
Tiña o título de barón de Casa Goda. Restaurou o pazo pontevedrés que pertencera ao marqués de Figueroa e da Atalaia, actualmente coñecido como Parador do Barón. Foi nomeado Caballero da Real Maestranza de Sevilla e Socio Honorario da Asociación de escritores galegos.
Morreu por mor dun cancro.
Francisco de Zurbarán
A Cartuxa de Xerez da Fronteira
O tenebrismo dos primeiros anos desaparece para dar paso á forza do claroscuro e o colorido vólvese máis rico. Nestas pinturas a arte de Zurbarán aparece xa plenamente configurada; pódese detectar na extrema atención que Zurbarán puxo nos obxectos da cesta recuberta cun pano branco que se encontra en primeiro termo, á esquerda, que é xa, de por si, unha verdadeira natureza morta. O veo transparente que rodea o colo de María, constitúe, por si mesmo, unha gran lección de pintura.
Os Xerónimos de Guadalupe
miniatura|200px|dereita|San Xerónimo flaxelado polos anxos [[1639 (235 x 290 cm), Claustro dos Xerónimos Mosteiro de Guadalupe.]] Fundada no século XV esta Orde estivo moi ligada ó poder real, polo que as súas dotacións foron, con frecuencia, moi abundantes. Segundo a lenda, unha estatua de María foi encontrada por un xove pastor en 1320 no mesmo lugar en que os cristiáns visigodos a agocharan para evita-la súa profanación. Nese sitio edificouse un santuario por orde do rei de Castela Afonso XI de Castela, que se converteu, de seguida, nun lugar de peregrinación. A Virxe de Guadalupe obrou milagrosamente conseguindo o éxito da cruzada contra os mouros.
Lavadores, Vigo
Santa Cristina de Lavadores é unha parroquia civil do concello de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 17.291 habitantes (8.215 homes e 9.076 mulleres).
Entre 1836 e 1941 foi un concello independente composto polas parroquias de Santa Cristina de Lavadores, Beade, Bembrive, Cabral, Candeán e San Paio. En 1941 o Concello foi anexionado ao Concello de Vigo. miniatura|O arco da vella en Lavadores. Segundo o traballo do filólogo Iván Sestay Martínez, ''Toponimia do Val do Fragoso 2. Lavadores'', a parroquia divídese en oito barrios históricos: O Caride, San Paio, Riomau, Pardavila, A Bouciña, A Bagunda, Sabaxáns e A Gandariña. Estes, á súa vez, subdivídense en 30 lugares históricos ou aldeas.
No ámbito eclesiástico, as parroquias relixiosas de Santiago de Bembrive, Santa Mariña de Cabral, San Cristovo de Candeán, San Paio de Lavadores, Santa Cristina de Lavadores, San Pedro de Sárdoma, Santa Clara de Vigo, Santa Lucía de Vigo e Santa Teresa de Xesús de Vigo pertencen ao Arciprestado de Vigo-Lavadores.
Historia
Nos seus altos consérvanse esteos de varios dolmens en mal estado, así como achados soltos de machados de cuarzo paleolíticas.
Foi concello independente durante 104 anos. Creouse en 1836 dentro dun proxecto que pretendía a racionalización e centralización político-administrativa dos concellos da Provincia de Pontevedra. A súa creación supuxo a desaparición do antigo concello do Fragoso. As súas parroquias dividíronse entón entre os concellos de Vigo, Bouzas e o novo de Lavadores. En 1941 foi anexionado ao concello de Vigo. Durante os dez primeiros anos da súa vida, formaban parte do concello as parroquias de Santa Cristina (actual parroquia de Lavadores), Candeán, Cabral, Beade, Bembrive, Valadares e Zamáns. En 1846, a parroquia de Teis segregouse de Vigo e pasou a formar parte de Lavadores.
O de Lavadores foi o primeiro concello de Galiza onde se derrotou electoralmente a un candidato caciquil. Nas eleccións municipais de 1914 resultou elixido como alcalde Julián Estévez, dirixente do Sindicato de Agricultores de Teis. Esta vitoria electoral fala de importancia e da potencia que as organización agrarias tiñan no antigo Concello. De feito, tanto a Sociedade de Agricultores de Lavadores como o Sindicato de Agricultores de Teis foron referencias para a clase labrega galega entre 1900 e 1936.
O desenvolvemento da actividade industrial no veciño concello de Vigo dende as primeiras décadas do século XX fixo que o concello e as parroquias de Santa Cristina e mais de Teis experimentasen unha serie de transformacións que as foron convertendo aos poucos nun espazo entre o mundo rural e o urbano. Precisamente por isto, a parroquia experimentou un gran presenza de actividade política e sindical, con importantes núcleos do PSOE, da CNT ou do PCE, o que lle valería o sobrenome da Rusia pequena ou Rusia chiquita. miniatura|Mercado do Calvario. Na guerra civil foi o último reduto de resistencia fronte as tropas da gornición e da Fortaleza do Castro contra as barricadas obreiras, que comezou trala lectura do bando de estado de guerra na Porta do Sol de Vigo e rematou co abandono das barricadas fronte o cuartel de Pardavila, onde foran asediados polo exército e a Garda Civil.
A actual igrexa, construída no século XIX, ocupa o lugar dun antigo templo do século XII do que quedan varios canzorros no tellado. Na porta principal gárdase o Cristo do antigo cruceiro que deu nome ó barrio do Calvario. Preto da igrexa atópase o pazo de Rivera Atienza, actualmente convertido en escola-taller.
Deportes
miniatura|[[Estadio Municipal de Barreiro.]] Ten instalacións deportivas de relevancia na zona de Ceboleira, entre elas unha piscina cuberta e un pavillón de deportes de parqué. Na parte alta está o Estadio Municipal de Barreiro, onde xogaba o Turista e agora xogan o Gran Peña e o Celta B. Fronte o campo de fútbol estaba o Cuartel de Barreiro, que durante anos acolleu varias compañías do Exército de Terra, e ao carón había un coñecido baile, A Palmera.
O maior logro dun equipo de fútbol de Lavadores acadouno o Unión Sporting Club, entidade nacida en 1922 pola fusión do Victoria Sporting Club e mais o Club Comercial, que militou na 2ª División da liga española na campaña 1935/36.
Música tradicional
Na música tradicional, contou cun dos cuartetos de Gaiteiros máis coñecidos na Galicia da posguerra, como foron Os Morenos de Lavadores. Existe un monólito adicado ao grupo nos xardíns da sede veciñal na rúa Ramón Nieto, ademais dunha praza no Camiño do Sobreiro, de onde eran orixinarios.
Festas
A parroquia de Lavadores antigamente tiña varias festas o longo do ano: Santa Lucía, Lourdes, Nosa Señora do Carmen e a festa da patroa Santa Cristina que se celebra o día 24 de xullo, ademais da Nosa Señora do Rosario, o primeiro domingo do mes de outubro. Actualmente, estas dúas últimas son as únicas que seguen celebrándose. Tamén existe a procesión do Corpus Christi, celebrada na segunda quincena do mes de xuño e na que os veciños dos barrios de Fontáns e Pardavila confeccionan alfombras con varios altares.
Three Times
Three Times (en 最好的時光; Zuìhǎo de shíguāng) é un filme taiwanés de 2005 dirixido por Hou Hsiao-hsien. Conta tres historias separadas cronoloxicamente entre May e Chen, ambientadas en 1911, 1966 e 2005, e usando os mesmos actores principais, Shu Qi e Chang Chen.
Foi nomeado á Palma de Ouro no Festival Internacional de Cine de Cannes de 2005, gañou o "Golden Apricot" no Festival de Iereván, en Armenia. No ano 2017, o filme foi considerado por The New York Times como un dos 25 mellores filmes do século XXI.
Moure
O topónimo Moure pode referirse a:
Ealhmund
Ealhmund ou Alchmund é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Eanmund
Eanmund é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Edmundo Rivero
Leonel Edmundo Rivero, nado en Valentín Alsina o 8 de xuño de 1911 e finado en Buenos Aires o 18 de xaneiro de 1986, foi un cantante, guitarrista e compositor arxentino de tangos.
O Chao, O Pereiro, Alfoz
O Chao é un lugar da parroquia do Pereiro no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña 17 habitantes (sete homes e dez mulleres).
Bustelo
O topónimo Bustelo pode referirse a:
Parlamento de Andalucía
miniatura|Fachada principal do Parlamento de Andalucía. O Parlamento de Andalucía é a institución andaluza na cal atópase o poder lexislativo de devandita comunidade autónoma. O Parlamento de Andalucía foi instaurado a partir da redacción do Estatuto de Autonomía.
Funcións
As funcións principais do Parlamento de Andalucía son,
Sede
miniatura|Fachada principal do Parlamento de Andalucía. miniatura|Coa iluminación especial polo 25º Aniversario da súa constitución A sede do Parlamento de Andalucía está en Sevilla, capital da Comunidade Autónoma.
Está localizado no antigo Hospital de las Cinco Llagas. A súa construción iniciouse en 1546 por orde de Fadrique Enríquez de Ribeira. Foi deseñado por Martín de Gainza, quen dirixiu as obras ata a súa morte, en 1556. Dous anos máis tarde encárgase a continuación da obra a Hernán Ruiz II, inaugurándose aínda que incompleto dous anos máis tarde.
A súa planta é rectangular e se articula en torno a 10 patios, dos que só construíronse nove, aínda que só se conservan na actualidade oito.
O elemento máis característico do edificio é sen dúbida a súa igrexa. Situada no patio central dos sinistros, exenta, posúe planta de cruz latina e un amplo carácter renacentista. É máis alta que o resto do edificio. No seu interior é onde se celebran actualmente os plenos.
O edificio funcionou como hospital ata o ano 1972. Tras anos de abandono, en 1986 redáctanse os proxectos para o seu conversión na sede do Parlamento de Andalucía, inaugurándose o 28 de febreiro (día de Andalucía) de 1992. A restauración total do edificio finalizou no ano 2003, coa conclusión dos traballos de recuperación dos patios e estancias que non se acometeran durante os anos oitenta.
Tamén foron sede do Parlamento de Andalucía:
Composición
O Parlamento de Andalucía está formado por 109 deputados, de conformidade co disposto no artigo 17 da Lei 1/1986, de 2 de xaneiro, Electoral de Andalucía. Tralas eleccións do 9 de marzo de 2008 quedou formado do seguinte xeito: Na actualidade ocupa a presidencia do Parlamento Fuensanta Coves Botella'
Gloria Moure
Gloria Moure Cao, nada en Barcelona en 1946, é unha crítica de arte galega.
Traxectoria
Licenciada en Historia da Arte pola Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Barcelona (1973). Dende 1977 foi comisaria de exposicións de arte contemporánea en diversos museos españois, ata vincularse ao Centro de Arte Reina Sofía en 1994, no que foi responsábel da retrospectiva de Jannis Kounellis e da mostra de Dan Graham e do que é membro do Consello Asesor. Foi directora do Centro Galego de Arte Contemporánea entre 1994 e 1998. Traballou na Fundación Miró, o Museo Raíña Sofía e a Fundación Tàpies. Dende 2006 dirixe os talleres de artistas programados para o Instituto Valenciano de Arte Moderna e a Universidade Politécnica de Valencia.
17 de xuño
O 17 de xuño é o 168º día do ano do calendario gregoriano e o 169º nos anos bisestos. Quedan 197 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Igor Stravinskii.
Mortes
miniatura|100px| Martín Miguel de Güemes.
Outros
Os 366 días do ano
A casa do lago
A casa do lago (en The Lake House) é un filme estadounidense de 2006 dirixido por Alejandro Agresti. Está protagonizado por Keanu Reeves, Sandra Bullock e Christopher Plummer e o guión foi escrito por David Auburn. O filme é un remake do filme surcoreano Il Mare (2000). A historia céntrase nun arquitecto que vive en 2004 e nunha doutora que vive en 2006. Os dous coñécense mediante cartas deixadas nunha caixa de correos na casa do lago na que viviron en momentos separados no tempo; manteñen correspondencia ó longo de dous anos, quedando separados pola súa diferenza orixinal de tempo. O filme volve xuntar a Reeves e Bullock por primeira vez dende que protagonizaron Speed en 1994.
Estreouse en galego o 13 de decembro de 2014 a través da TVG.
16 de xuño
O 16 de xuño é o 167º día do ano do calendario gregoriano e o 168º nos anos bisestos. Quedan 198 días para finalizar o ano.
Acontecementos
miniatura|300px|16 de xuño de 1933, [[Ourense. Banquete galeguista homenaxe a Emilia Docet e a Manuel Luís Acuña. Na foto, entre outros: Risco, Ramiro Isla, Leuter González, Cunqueiro, Otero Pedrayo, María Luz Morales, Blanco Amor, Xoán L. Ramos Colemán e Manuel Peña Rei.]]
Nacementos
miniatura|100px|Giovanni Boccaccio
Mortes
miniatura|100px|Elsa Triolet.
Outros
Os 366 días do ano
Lingua crow
miniatura|Falante de lingua crow. A lingua crow (na propia lingua: apsáalooke) é unha lingua síux do val do Missouri falada polo pobo crow, que no presente habita en Montana. O termo apsáalooke quere dicir "fillos da ave do gran peteiro." É unha das linguas indíxenas de América do Norte con maior número de falantes, arredor de 3 500 (2007).
Clasificación
O crow está estreitamente relacionado coa lingua hidatsa falada polos hidatsa e as dúas linguas son os únicos membros da póla síux do val de Missouri. O devanceiro do crow-hidatsa puido constituír a división principal do protosíux. O crow e o hidatsa non son mutuamente intelixibles, mais as dúas linguas comparten trazos fonolóxicos comúns, e teñen unha morfoloxía e sintaxe semellantes. A división entre o crow e o hidatsa puido ter ocorrido hai 300 ou 800 anos.
Monopolio
300px|miniatura|dereita|Mentres que no [[mercado competitivo os consumidores e os produtores son prezo-aceptantes xa que o prezo ven fixado unicamente pola oferta e a demanda, no monopolio o oferente monopolista pode fixar o prezo utilizando o seu poder de mercado.]]
Un monopolio (do grego monos -un-, polein -vender-) é unha situación de erro de mercado na que, para unha industria que posúe produto, un ben, un recurso ou un servizo determinado e diferenciado, existe un produtor (monopolista) oferente que posúe un grande poder de mercado e é o único da industria que o posúe.
Débese ter en conta que no mercado non existen produtos substitutivos, é dicir, non existe ningún outro ben polo cal se poida substituír sen ningún inconveniente e, polo tanto, este produto é a única alternativa que ten o consumidor para mercar. Adóitase definir tamén como "mercado no que só hai un vendedor", pero dita definición corresponderíase máis co concepto de monopolio puro.
O monopolista controla a cantidade de produción e o prezo. Pero iso non significa que poida cobrar o que queira se pretende maximizar os beneficios. Para iso o monopolista debe descubrir os seus custos e as características da demanda do mercado (elasticidade, preferencias etc.). Con esta información decide cal é a cantidade que vai producir e vender; e o seu prezo.
Desde un punto de vista económico pódese afirmar que o custo marxinal do monopolista -incremento do custo por unidade fabricada- representa a oferta total do mercado e o ingreso medio do monopolista -prezo por unidade vendida- non é máis que a curva de demanda do mercado. Para elixir o nivel de produción maximizador do beneficio, o monopolista ha de coñecer o seu ingreso marxinal (variación que experimenta o ingreso cando a oferta varía nunha unidade).
Hilinos
Os hilinos (Hylinae) son unha subfamilia de anfibios anuros da famillia dos hílidos (Hylidae).
Foi creada por Constantine Samuel Rafinesque (1793-1840) en 1815.
Distribución
Comprende 39 xéneros cuxas especies se encontran en América, na Eurasia temperada, no extremo norte de África e no Xapón.
Lista dos xéneros
Selgundo Amphibian Species of the World (ASW):
Pocahontas (filme de 1995)
Para o artigo referido á personaxe histórica, ver Pocahontas.
Pocahontas é un filme de animación estadounidense dos estudios Disney dirixido por Mike Gabriel e Eric Goldberg que foi estreado en 1995.
Sinopse
Pocahontas, a filla do Xefe Powhatan, vixía a chegada dun gran grupo de colonos ingleses, guiados polo cobizoso gobernador Radcliff e o valente capitán John Smith. Co seu xoguetón compañeiro Meeko, un inquedo mapache, e con Flit, un colibrí, Pocahontas faise axiña amiga do Capitán Smith. Pero cando comezan a xurdir tensións entre as dúas culturas, Pocahontas recorre á sabedoría da Avoa Sauce para atopar un xeito de levar a paz entre o seu pobo e os conquistadores.
Ghadi (filme)
Ghadi (en غدي) é un filme libanés de 2013 dirixido por Amin Dora. Competiu como candidato libanés o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios xunto a Blind Intersections de Lara Saba. Cando a data de estrea do filme foi movida do 26 de setembro de 2013 ó 31 de outubro de 2013, xa non puido ser elixible e Blind Intersections converteuse no candidato dese ano. O filme foi elixido como candidato o ano seguinte, pero non foi nomeado.
Literatura de viaxes
miniatura|dereita|As viaxes de Gulliver, un exemplo de literatura de viaxes. A literatura de viaxes consiste en libros de viaxe que son considerados literatura; non constitúe unha categoría ou un xénero literario universalmente recoñecido. Trátase de textos que recollen os acontecementos, os sentimentos e as voces dunha viaxe realizada polo narrador, que pode ou non coincidir co autor empírico. Segundo a perspectiva crítica pode sosterse que a mera enumeración de feitos non constitúe per se literatura, pero esta non é unha postura universal. Obras que falan de aventura, conquista ou exploracións son recollidas tamén normalmente baixo a categoría de literatura de viaxes.
Cráter de Chicxulub
miniatura|dereita O cráter de Chicxulub é un antigo cráter de impacto cuxo centro aproximado está situado ao noroeste da península do Iucatán, en México. Este centro atópase preto da poboación de Chicxulub, á que o cráter debe o seu nome.
Características
O cráter mide máis de 180 quilómetros de diámetro, formando unha das zonas de impacto máis grandes do mundo; estímase que o bólido que formou o cráter medía polo menos dez quilómetros de diámetro. Foi descuberto por Antonio Camargo e Glen Penfield, xeofísicos que traballaban no Iucatán para a empresa paraestatal de Petróleos Mexicanos en busca de xacementos de petróleo a finais da década de 1970. Inicialmente, non se puido atopar probas que evidenciasen que esa infrecuente estrutura xeolóxica era en realidade un cráter de impacto, polo que se abandonaron as investigacións.
Sibila de Fortià
Sibila de Fortià nada c. 1350 en Fortià, Condado de Empúries, a 35 km ao norte de Xirona, e finada o 24 de novembro de 1406 en Barcelona, Condado de Barcelona, foi unha nobre empordanesa que foi raíña consorte de Aragón, de Valencia, de Mallorca, de Sardeña e de Córsega, duquesa de Atenas e de Neopatria, e condesa consorte de Barcelona e dos outros condados cataláns desde 1377 a 1387.
Orixes familiares
Sibila pertencía á liñaxe dos Fortià, da baixa nobreza empordanesa, con posesións no medio rural, no Condado de Empúries, do cal eran feudatarios.
Era a máis nova das tres fillas do barón Berenguer de Fortià e de Francesca de Vilamarí, filla de Bernat de Vilamarí e de Francesca de Palau.
Traxectoria
Sibila, na súa xuventude, en 1371, casou con Artal de Foces, un cabaleiro da baixa nobreza aragonesa, que era o señor de Foces. A dos Foces era unha liñaxe de Aragón oriúnda da localidade de Ibieca e que xa figura documentada no século XI.
Este matrimonio levaría a Sibila desde a súa escuridade provincial á Corte real, xa que Artal foi conselleiro de Leonor de Sicilia, a terceira esposa do rei Pedro IV, e foi armado cabaleiro polo rei en recoñecemento aos seus servizos; foi así como a xove e bela Sibila entrou no contorno real.
Paul Chabanaud
Paul Chabanaud, nado en Versalles en 1876 e finado o 27 de febreiro de 1959, foi un zoólogo francés, especializado en ictioloxía.
Sibila de Fortià
Traxectoria
A raíña Leonora morreu en Lleida o 20 de abril de 1375, e Artal tamén morreu pouco despois. Ambos os viúvos, Pedro e Sibila, consoláronse mutuamente. Sete meses despois da morte da raíña, Pedro deulle á xove viúva a súa primeira asingación real, de 2 000 floríns aragoneses, para que soportara a súa viuvez; e fixéronse amantes.
Paul Chabanaud
Traxectoria
Chabanaud estudou no liceo de Tours e acabou o bacharelato en Poitiers en 1897. Despois dedicouse ás ciencias naturais, estudando na Sorbona con Yves Delage e Gaston Bonnier. Doutorouse en 1936.
Sibila de Fortià
Traxectoria
No curso do ano 1376, Sibila deu a luz un fillio, Afonso, que viviu poucos anos e, en 1377, moi probabelmente despois do seu matrimonio co rei, foi legxitimado por Pedro IV.
Paul Chabanaud
Traxectoria
Levou a cabo varias expedicións en Áfica occidental e en Indochina, onde estudou os réptiles, os anfibios e os peixes. Dedicou a maior parte da súa carreira ao estudo da anatomía e a sistemática dos peixes planos (orde dos pleuronectiformes). Foi un dos primeiros en facer un inventario da fauna ictiolóxca de Indochina.
Sibila de Fortià
Traxectoria
Porque Pedro IV, o 11 de outubro de 1377, casou en Barcelona, por última e cuarta vez, con Sibila, que foi coroada raíña, en Zaragoza, en xaneiro de 1381.
Sibila influíu no seu esposo e logrou que membros da súa familia desempeñaran importantes postos na Corte, e o seu irmán, Bernat, foi conselleiro do rei.
Paul Chabanaud
Traxectoria
Desde 1925 até a data da súa morte, en 1959, escribiu numerosas obras (165 not, artigos e libros, mais 6 artigos publicados postumamente) sobre os peixes planos, describindo, redescribindo e nomeando 73 especies, así como a familia dos escoftálmidos.
Sibila de Fortià
Traxectoria
Despois da morte do marido, en 1387, Sibila fuxiu da Corte e refuxiouse en Sant Martí Sarroca, no Penedès. Cando foi capturada, a cambio da renuncia a todas as súas prerogativas, se lle concedeu unha pensión.
Morte e sepultura
Sibila retirouse a vivir en Barcelona, onde morrreu o 24 de novembro de 1406.
Por orde do rei Mariño, foi enterrada, con funerais de Estado, no convento de San Francisco de Barcelona, lugar tradicional de enterramento dos reis e as raíñas da Coroa de Aragón, onde ocupou o sepulcro que deixara libre Afonso o Benigno, que se trasladara en 1369 ao convento de San Francisco de Lleida. Pero non foi conducida ao panteón oficial do Mosteiro de Poblet.
Cando o convento franciscano de Barcelona en 1837 foi desamortizado, os seus restos, como os doutras peronas reais alí enterradas, foron trasladados o 20 de abril de 1852, á Catedral de Barcelona e depositados nunha urna encaixada na parede da capela dos Mártires do claustro, que foi sufragada pola raíña Isabel II e, finalmente, o 13 de outubro de 1998, transferida ao interior do templo, noutra urna colocada sobre o muro da esquerda do altar maior.
Cara de anxo
Cara de anxo (en Angel Face) é un filme estadounidense de 1953 dirixido por Otto Preminger. O drama, rodado en Beverly Hills, California, está protagonizado por Robert Mitchum e Jean Simmons.
M. Shadows
Matthew Charles Sanders, tamén coñecido coma M. Shadows nos escenarios, nado o 31 de xullo de 1981 en Huntington Beach (Estados Unidos), é o fundador e cantante da banda de rock americana Avenged Sevenfold.
Biografía e vida persoal
Os pais son Gary e Kimberley Sanders, ademais ten unha irmá chamada Amy. Na súa xuventude destacou polo seu mal comportamento o cal provocou que o expulsasen dalgunhas escolas. É un bo xogador de baloncesto, igual que a súa irmá Amy (a cal é xogadora profesional) e tamén xoga ó golf. É alérxico á herba, ó pelame e ó po. Ten unha cadela chamada Bella. Gústalle xogar á Xbox, algúns dos xogos que lle gustan son : Mortal Kombat, The Legend of Zelda, Mario kart, Halo, Golden Eye 007, Bust a Move, Street Fighter 2, Double Dragon, Robot Unicorn e Call of Duty Modern Warfare 2. Tamén lle gustan os coches clásicos posúe un Chevelle Convertible de 1972, e tamén se lle viu conducindo un Chevrolet Yukon e un Dodge Charger en 2010.
Kelley Deal
Kelley Deal, nada o 10 de xuño de 1961 en Dayton, Ohio (Estados Unidos), é a guitarrista e covocalista da banda de rock alternativo The Breeders. Tamén formou os seus propios proxectos paralelos con bandas como R. Ring e The Kelley Deal 6000. É xemelga idéntica da tamén música Kim Deal (coñecida por ser membro de Pixies).
No ano 2020, Deal uniuse á banda de post-punk Protomartyr como músico de xira despois de colaborar en 2018 no seu EP Consolation. A finais de 2022 a banda anunciou que Deal era membro permanente da mesma.
Os comezos
Kelley Deal naceu once minutos antes que súa irmá. As xemelgas Deal creceron en Huber Heights, un suburbio de Dayton, Ohio. Kelley comenzou a consumir drogas de forma recreativa aos trece anos. As irmás formaron a primeira encarnación de The Breeders ao final da súa adolescencia, con Kim tocando a guitarra acústica, Kelley como baixista e ambas cantando. Ambas tiveron a oportunidade de unirse a Pixies a finais dos anos 1980, con Kim como baixista e Kelley como batería; Kim seguiu adiante, mentres que Kelley optou por mudarse a California. Mentres que Kim se converteu nunha música indie, Kelley dedicouse á programación de ordenadores.
M. Shadows
Biografía e vida persoal
En outubro de 2009 casa con Valary DiBenedetto, irmá xemelga da esposa do seu amigo Synyster Gates, a cal coñecía desde que ían á escola e fora a representante da banda Avenged Sevenfold nos comezos, participaba economicamente e vocalmente nalgunha canción.
Kelley Deal
The Breeders
En 1989, Kim Deal e Tanya Donelly (guitarrista de Throwing Muses) formaron unha nova encarnación de The Breeders. Kelley ía tocar no álbum debut, Pod, pero non puido por traballo.
En 1992, Kelley Deal uniuse á banda como terceira guitarrista, pero realmente non sabía tocar a guitarra. O EP Safari é a primeira gravación na que aparece. A guitarrista Tanya Donnelly abandonou o grupo para formar Belly pouco despois do lanzamento de Safari. Kim suxeriu a Kelley que tocase a batería para a banda, pero despois de que Kelley insistise en ser a guitarrista da banda, Kim ensinoulle todas as cancións de Pod e as partes do novo álbum que estaban a punto de gravar, Last Splash. Uniuse á banda un batería de Dayton, Jim MacPherson. Last Splash lanzouse en 1993 e a banda actuou como abreconcertos de Nirvana, ademais de tocar no Lollapalooza de 1994.
M. Shadows
Carreira musical
O seu nome artístico foi inspirado porque era considerado o membro máis escuro do grupo de aí que escollese o nome de Shadows (sombras en galego) e o M. ven do seu nome Matthew.
Kelley Deal
Rehabilitación
Kelley Deal foi adicta á heroína desde a adolescencia, ademais de abusar do alcohol durante a súa etapa de técnico analista. En 1995, foi detida por posesión de drogas, ao aceptar un envío de heroína (vía postal). Segundo Kelley a súa familia ingresouna en rehabilitación para evitar o cárcere, pero a realidade é que foi unha orde xudicial, sen a cal tería que ingresar en prisión.
Despois de seu período de rehabilitación, comenzou o proxecto de The Kelley Deal 6000. A banda ía chamarse Solid State; pero xa existía unha banda con ese nome. En rehabilitación comenzou a compoñer as súas propias cancións, que foron as utilizadas para a banda. Mudouse a St. Paul, Minnesota mentres súa irmá tocaba coa súa nova banda The Amps, en Dayton.
Kelley Deal tamén se uniu a Last Hard Men co cantante de Skid Row, Sebastian Bach, o batería de Smashing Pumpkins, Jimmy Chamberlin e Jimmy Flemion de The Frogs. Tocou o baixo coa banda e gravaron un álbum en 1997, aínda que non se lanzou ata 2001 porque non encontraban unha discográfica que quixese publicalo.
Kelley Deal 6000 lanzou dous álbums no selo de Deal, Nice Records, Go To The Sugar Altar en 1996 e ''Boom! Boom! Boom!'' en 1997.
Deal volveu xuntarse con súa irmá a finais dos anos 1990 para gravar novas demos para The Breeders. Cunha nova formación, publicaron en 2002 un álbum titulado Title TK, que contén tres cancións gravadas en 1999, nas que as irmás tocan todos os instrumentos.
En abril de 2008, The Breeders lanzou Mountain Battles. Ademais, en outubro dese mesmo ano tocaron en Cincinnati, en apoio ao candidato presidencial dos Estados Unidos Barack Obama.
M. Shadows
Carreira musical
Destaca coma as súas influencias Guns N' Roses, Iron Maiden, Metallica, Megadeth e Pantera. En outubro é nomeado mellor vocalista nos 2011 Revolver Golden Gods.
Estilo de voz
Nos seus comezos a voz utilizada era a base de berros sen apenas utilizar unha voz clara e melódica,e con maior número de agudos. Co paso do tempo en cada álbum notouse un cambio progresivo ata unha voz máis melódica e sen case berros. Notándose o cambio máis importante co álbum City of Evil de 2005, cando meses antes da súa gravación estivo mellorando a súa técnica co adestrador Ron Anderson. Nun principio asociouse o cambio á operación, á que o cantante se tivera que someter antes do lanzamento de City of Evil, das cordas vocais, mais foi desmentido.
Val volcánico de Waimangu
Historia
O val foi orixinado pola erupción da parte norte do Monte Tarawera o 10 de xuño de 1886. A erupción continuou até se expandir ao val actual que até daquela non rexistrara actividade volcánica ningunha. Tras da erupción, a vida vexetal e animal do val esmoreceu, creándose xa que logo unha nova estrutura biolóxica.
En 1917 produciuse unha nova erupción de menor calado, que con todo destruíu a Waimangu House.
Unha das características máis salientábeis da reserva é que ao ser a única no mundo da que se ten coñecemento exacto do inicio da actividade hidrotermal (1886) o seu estudo permite afondar nas fases de formación deste tipo de fenómenos.
No tocante ao aspecto xeolóxico, o val está situado sobre a liña de fogo do Pacífico, sobre unha enorme falla do terreo que acada o volcán Tarawera, o lago Rotomahana e o propio val.
Microvilli
miniatura|dereita|Microvilli de [[enterocitos.]] miniatura|dereita|Esquema dun enterocito co seu bordo en cepillo de microvilli. Os microvilli (en singular microvillus, pero é máis usado en plural), tamén chamados microvilosidades, son extensións permanentes con forma de dedo microscópicas da membrana de certas células, que aumentan a área superficial celular, e realizan diversas funcións, como a absorción, secreción, adhesión celular, e mecanotransdución.
Os microvilli non se deben confundir con cilios nin con pseudópodos.
Situación e función
Na beira apical dalgunhas células epiteliais, como os enterocitos do intestino delgado, existen miles de microvilli, que en conxunto forman unha estrutura chamada bordo en cepillo ou bordo estriado (que non se debe confundir cun epitelio ciliado). Este bordo de microvilli aumenta enormemente a superficie do epitelio intestinal, facilitando a absorción das substancias dixeridas.
Os microvilli están presentes tamén na superficie dos ovocitos, onde axudan a que os espermatozoides que penetraron a cuberta extracelular do ovocito se ancoren á súa superficie. Os microvilli alongados rodean o espermatozoide posibilitando que sexa arrastrado máis preto e firmemente para que a fusión das dúas células poida ter lugar.
Os microvilli poden actuar como mecanosensores no túbulo proximal dos riles. Poden sentir o fluxo do fluído no lume do túbulo e converter esta información a través de respostas bioquímicas en reabsorción.
Encimas
Os microvilli funcionan como a superficie principal para a absorción dos nutrientes no tracto gastrointestinal. Debido a esta función vital, a membrana dos microvilli contén encimas que axudan na dixestión final dalgúns nutrientes. Por exemplo, os encimas glicosidases que dixiren os carbohidratos están presentes en grandes concentracións na superficie dos microvilli dos enterocitos. Deste modo, os microvilli non só incrementan a área da superficie celular para a absorción, senón que tamén incrementan o número de encimas dixestivos que poden estar presentes en dita superficie.
Estrutura
Os microvilli están cubertos pola membrana plasmática, e conteñen unha porción de citoplasma con moitos microfilamentos paralelos e algunhas proteínas. Á parte disto dentro do microvillus xeralmente non hai outros compoñentes celulares, como orgánulos.
Un microvillus ten un denso feixe de filamentos de actina enlazados entre si, que lle serven como armazón estrutural central. Este feixe está formado por 20 ou 30 filamentos de actina agrupados apretadamente e unidos transversalmente por proteínas como a fimbrina e a vilina.
Nos microvilli dos enterocitos, este armazón estrutural está unido á membrana plasmática en toda a súa lonxitude por uns brazos proteicos laterais feitos de miosina 1a e a proteína de unión ao Ca2+ calmodulina. A miosina 1a ten un sitio de unión para os filamentos de actina nun extremo e un dominio de unión a lípidos no outro. O extremo + dos filamentos de actina está localizado no extremo dos microvilli e está cuberto por unha carapucha, probablemente formada polas proteínas capZ, e o extremo - está ancorado a unha "rede terminal" composta por un comnplicado conxunto de proteínas como a espectrina e a miosina II.
Relación cos filamentos de actina
Os filamentos de actina, presentes no citosol, son máis abondosos preto da superficie celular. Estes filamentos pénsase que determinan a forma e movemento da membrana plasmática. A nucleación dos filamentos de actina ocorre como resposta a estímulos externos, o que permite a unha célula alterar a súa forma para adaptarse a unha determinada situación. Isto pode explicar a uniformidade dos microvilli en lonxitude e diámetro. Este proceso de nucleación ten lugar desde o extremo - ao extremo +.
A lonxitude e composición dos microvilli pode variar lixeiramente dunhas partes do corpo a outras. Por exemplo, os microvilli dos intestinos delgado e groso de rato son lixeiramente diferentes en lonxitude e cantidade de superficie que cobren.
Glicocálix
Os microvilli dos enterocitos están cubertos por un glicocálix, formado por glicoproteínas periféricas que poden unirse á membrana plasmática por medio de proteínas transmembrana.
Esta capa pode utilizarse para facilitar a unión das substancias que se deben absorber, para adherir nutrientes ou como protección contra elementos nocivos. Pode ser tamén outro lugar onde se encontran encimas.
Destrución dos microvilli
A destrución dos receptores que se cre que existen nos extremos dos microvilli, que interveñen na extravasación dos linfocitos pode ás veces ser beneficiosa, como no caso da eliminación con drogas dos microvilli dos linfocitos, que pode utilizarse como un medio para combater as enfermidades autoinmunes.
Bótidos
A dos bótidos (Bothide) é unha familia de peixes osteíctios da orde dos pleuronectiformes que abrangue numerosas especies, coñecidas como peixes planos zurdos (por teren os dous ollos situados no lado esquerdo), a maioría delas propias dos mares tropicais.
As especies que viven nas augas galegas adoitan coñecerse co nome de rapapelos.
Características
As principais características dos peixes desta familia son:
Distribución xeográfica
As especies desta familia viven en augas das rexións temperadas e tropicais dos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.
Clasificación
Segundo o WoRMS a familia comprende os seguintes xéneros (indícase o número das especies de cada un):
Ronald Koeman
Ronald Koeman, nado en Zaandam o 21 de marzo de 1963, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol neerlandés, que dende 2023 dirixe a selección neerlandesa. Xogou inicialmente de centrocampista e despois de defensor libre, sendo o defensa máis goleador da historia, con 193 goles en 533 partidos de liga.
Xogou nos tres grandes clubs neerlandeses (Ajax Ámsterdan, PSV Eindhoven e Feyenoord Rotterdam) e no FC Barcelona, formando parte do Dream Team dirixido por Johann Cruyff que gañou catro ligas consecutivas entre 1990 e 1994, ademais da Copa de Europa 1991-92, onde marcou o gol da vitoria na final contra a Sampdoria. Foi tamén titular da selección neerlandesa, coa que gañou en 1988 a Eurocopa de Alemaña Occidental.
Traxectoria
Debutou como profesional en 1980 no FC Groningen xunto co seu irmán Erwin, que tamén chegaría a internacional. Posteriormente xogou no Ajax Ámsterdan e o PSV Eindhoven.
No verán de 1989 fichou polo FC Barcelona, sendo nese momento a fichaxe máis cara do club, con 1.200 millóns de pesetas. Durante a segunda tempada no equipo catalán tivo unha longa lesión, ocupando o seu lugar Alexanco. Ese ano logrou a primeira de catro Ligas consecutivas. Na final da Copa de Europa de 1992, disputada en Wembley o 22 de maio fronte á Sampdoria, Koeman marcou o gol decisivo de falta na prórroga. Co equipo blaugrana gañou tamén unha Copa do Rei.
Deixou o club para xogar a súa última tempada como profesional no Feyenoord Rotterdam.
Coa selección neerlandesa gañou a Eurocopa de 1988 e participou nos mundiais de Italia 90 e USA 94.
Adestrador
Iniciou a súa carreira técnica como axudante de Louis van Gaal no FC Barcelona. Despois regresou ao seu país para dirixir o Vitesse Arnhem. Entre decembro de 2001 e febreiro de 2005 adestrou o Ajax Amsterdam, gañando algúns títulos locais. En xuño de 2003 recibiu unha oferta do presidente Joan Laporta para adestrar ao FC Barcelona, pero os equipos non se puxeron de acordo nas cifras do traspaso.
Tras varios desacordos co director deportivo do equipo, Louis van Gaal, e ante os malos resultados na Eredivisie e na Liga de Campións, deixou o equipo en febreiro de 2005. Pouco despois fichou polo Benfica de Lisboa. Malia que na Liga de Campións chegou a cuartos de final, na liga portuguesa non acadou os resultados agardados, ao non clasificarse para a seguinte edición da Liga de Campións.
En xullo de 2006 fichou polo PSV Eindhoven, despois da marcha de Guus Hiddink á selección de fútbol de Rusia. Neste equipo acadou a liga neerlandesa, converténdose no segundo adestrador en logralo con dous clubs distintos tras Leo Beenhakker.
Adestrou o Fútbol Club Barcelona dende agosto de 2020 ata outubro de 2021.
Nós
Nós é forma tónica do pronome persoal de primeira persoa do plural en galego.
Nós, ademais, pode facer referencia a diversas iniciativas culturais:
Nós tamén pode referirse a un dos seguintes partidos políticos:
Rui Veloso (álbum)
Rui Veloso é o cuarto álbum de estudio do músico de rock portugués Rui Veloso, publicado en 1986.
O disco foi producido polo propio Rui Veloso.
Rembrandt
miniatura|A Rolda de noite, 1642. A pintura de Rembrandt é revolucionaria, substitúe o tradicional retrato en grupo, estático e harmoniosamente ordenado, por un fragmento vital, desordenado e tumultuoso.
Rembrandt Harmenszoon van Rijn, nado en Leiden o 15 de xullo de 1606 e finado en Ámsterdam o 4 de outubro de 1669, foi un pintor e gravador neerlandés, considerado un dos grandes pintores europeos da historia da arte e o máis importante do seu país. As súas contribucións á arte producíronse nun período que os historiadores denominaron século de ouro holandés no cal a influencia política, a ciencia, o comercio e a cultura holandesas chegaron ó seu cumio.
Habendo alcanzado o éxito na mocidade, os seus últimos anos estiveron marcados pola traxedia persoal e a ruína económica. Os seus debuxos e pinturas foron sempre moi populares, gozando tamén de gran predicamento entre os artistas, e durante vinte anos converteuse no mestre de practicamente todos os pintores neerlandeses. Entre os maiores logros creativos de Rembrandt están os maxistrais retratos que realizou para os seus contemporáneos, os seus autorretratos e as súas ilustracións de escenas bíblicas. Nos seus autorretratos, especialmente, atopamos sempre a mirada humilde e sincera dun artista que trazou neles a súa propia biografía.
Nas primeiras composicións de Rembrandt está presente a influencia de Caravaggio, pero xa dende pronto afirma a súa linguaxe persoal, onde a atmosfera dourada e os efectos luminosos con figuras que emerxen das sombras caracterizan a súa pintura ata presentar a realidade desfigurada. A súa percepción psicolóxica humaniza tanto os protagonistas dos seus abondosos retratos como os personaxes de escenas bíblicas. A espiritualidade das súas pinturas, con formas cada volta máis desfiguradas, faise compatible coa realidade material.
Rembrandt tiña un profundo coñecemento da iconografía clásica, e nas súas pinturas e gravados adoitaba interpretala libremente para axustala á súa propia experiencia. Así, na representación dunha escena bíblica Rembrandt adoitaba combinar o seu propio coñecemento do texto co seu particular concepto da composición clásica e algunhas observacións anecdóticas da poboación xudía de Ámsterdam. Pola empatía con que retratou a condición humana, Rembrandt foi considerado "un dos grandes profetas da civilización".
As dúas etapas da vida de Rembrandt (a próspera e a adversa) reflíctense nas súas obras, e moi especialmente nos autorretratos. Mentres que os primeiros son alegres e brillantes, os dos últimos anos teñen un carácter moito máis sereno e escuro, cunha profundidade superior. Todas as súas obras son plenamente barrocas, e están dominadas pola acción, o dramatismo e un realismo derivado da observación do mundo que o rodeaba.
Traxectoria
miniatura|esquerda|170px|Autorretrato con capa e ollos moi abertos, [[augaforte e buril, 1630.]]
Primeiros anos
En 1629 Rembrandt foi descuberto polo estadista Constantijn Huygens -pai do soado matemático e físico Christiaan Huygens-, quen lle facilitaría importantes encargos da corte da Haia. Como resultado desta relación, o mesmo príncipe Frederik Hendrik foi adquirindo obras de Rembrandt ata 1646.
A vida con Saskia
miniatura|esquerda|170px|Retrato de Saskia van Uylenburg (c. 1635) miniatura|170px|[[Titus coma un monxe (1660), retrato de Titus van Rijn, o fillo de Rembrandt e Saskia, vestido de monxe.]] A finais do 1631, como consecuencia da morte do seu pai, Rembrandt trasladouse a Ámsterdam, a nova capital das empresas dos Países Baixos que vivía un crecemento económico importante. En Ámsterdam Rembrandt comezou a exercer como retratista profesional por primeira vez, e fíxoo cun grande éxito. Asociou co marchante Hendrick van Uylenburgh, a través de quen coñeceu a Saskia van Uylenburgh, que era filla do seu curmán Rombertus van Uylenburgh, con quen casou o 22 de xuño de 1634. Saskia era unha moza de boa familia: o seu pai fora avogado e burgomaestre de Leeuwarden. Cando Saskia quedou orfa, sendo a irmá máis nova, tivo que irse vivir coa súa irmá en Het Bildt. O matrimonio, celebrado na igrexa local de St. Annaparochie, non contou coa asistencia dos parentes de Rembrandt. Ese mesmo ano Rembrandt converteuse nun membro máis da burguesía de Ámsterdam, así como da sociedade local de pintores. Entre os seus novos alumnos figuraban Ferdinand Bol e Govert Flinck.