cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cristina del Valle
Traxectoria
Como cantante, empezou no grupo Vodevil, pero logo sacou en solitario o disco Cris. Durante os anos 1986-1989, xa baixo o nome artístico Cris, editou dous discos baixo a multinacional WEA, producidos por Carlos Cárcamo. Facía "música enlatada", moi característica dos anos oitenta e cuxos temas, aínda que máis ben insubstanciais (típico da "adolescente namorada"), conseguiron certa repercusión a pesar da pouca promoción que se lle deu. Del Valle non se sentía cómoda co produto pop que lle esixía a súa compañía, polo que decidiu romper a relación.
Tamén colaborou en diversos proxectos musicais como Tatuaje, onde interpretou a canción "María de la O". Tivo unha relación sentimental con José Ángel Hevia.
En 2002 rescatáronse do pasado algúns dos seus éxitos e editouse baixo un recompilatorio do seu dez temas máis exitosos; meses máis tarde reeditáronse os seus dous discos.
No ano 2006 é nomeada embaixadora da ONU dos Obxectivos do Milenio, o que a levou a percorrer o mundo denunciando a desigualdade e violencia que sofren as mulleres.
Cristina seguiu dando concertos por toda España e gran parte do mundo, tanto en solitario como coa Plataforma de Mulleres Artistas Contra a Violencia de Xénero.
En outubro de 2013, foi nomeada Socia de Honra da asociación Defensa Animal Rexión de Murcia - DARMUR, pola súa colaboración contra os malos tratos animais.
En abril de 2009 publicou o seu máis recente disco en solitario, Tiempos Rotos.
Castelo de Halton
O castelo de Halton é un castelo situado na antiga localidade de Halton e que agora forma parte da localidade de Runcorn (Cheshire), no Reino Unido. O castelo atópase no alto do outeiro chamado Halton Hill, unha prominencia de arenisca dende onde se albisca a localidade. Está clasificado como edificio antigo protexido (monumento planificado). Foi a residencia dos baróns de Halton desde o século XI até o XIV, cando pasou ao Ducado de Lancaster. Foi asediado en dúas ocasións durante a Guerra Civil Inglesa, polo que a súa estrutura se deteriorou. No século XVIII construíuse un novo palacio de xustiza no sitio onde se atopaba a anterior casa do garda. O castelo atópase en ruínas a excepción feita do xulgado, que foi convertido nun pub.
Cristina del Valle
Traxectoria
Regresou en 2010 con Amistades Peligrosas, da man de Manu Garzón, cun novo material discográfico tituladoEl arte de amar, que inclúe novas versións de "Africanos en Madrid", "Casi nunca bailais" e "Me quedaré solo". O 5 de xullo foi publicado na canle oficial de Avispa Music o videoclip do primeiro sinxelo, Resucítame. No mesmo mes foi publicada a canción "Con los brazos abiertos" como parte da campaña Madrid 2020. En 2014 debutou como blogueira no diario dixital Cambio 16 nunha nova sección titulada Tiempos Rotos. Neste blog coméntanse diversos acontecementos e reflexiónase sobre temas de carácter social, desde a posición da muller na política até a educación infantil respecto de violencia.
Premios
Cristina del Valle recibiu diversos premios de diferentes organizacións de mulleres e institucións de toda España persoalmente e como presidenta da Plataforma de Mulleres Artistas.
No ano 2010 foi galardoada co Premio Nicolás Salmerón de Dereitos Humanos na súa categoría de Defensa da Muller.
En agosto de 2010 foi galardoada co I Premio Semente da área de Desenvolvemento Rural e Cultura do Concello de Gordoncillo (provincia de León) polo seu carácter de "semente" e achegar froitos á sociedade a través dos seus múltiples compromisos persoais e iniciativas en defensa dos Dereitos Humanos, fin da violencia machista etc.
Mage 1
Mage 1 é a denominación do motor foguete do usado como última etapa dos Ariane 1.
Características
Os Mage 1 eran motores de circularización, usados na última etapa dos Ariane 1 para circularizar a órbita dos satélites que necesitaran unha órbita final circular. Usáronse por primeira vez en 1979 e lanzáronse 11 unidades.
Soiuz TM-29
Características
Durante a misión recibiron a visita da Progress M-41 e da Progress M-42.
Gol de prata
O gol de prata foi un método para determinar o gañador dun partido de fútbol que termina empatado despois do tempo regulamentario.
Características
Tras as críticas ao uso do gol de ouro, a UEFA e a IFAB propuxeron a creación deste sistema. Do mesmo xeito que o gol de ouro, xogaríase unha prórroga de dous períodos de 15 minutos. En caso da anotación dun gol durante un dos períodos, o partido terminaríase ao final deste tempo. Así, se se anotaba un gol durante os primeiros 15 minutos do tempo extra, deberíase terminar de xogar este período, outorgando ao equipo en desvantaxe a posibilidade de remontar o marcador. No caso de que pasados os dous tempos non rompa o empate, o gañador defínese mediante penaltis.
Este método tivo moito menos impacto que o gol de ouro, pois só se utilizou nalgúns partidos de competicións internacionais europeas. Do mesmo xeito que o gol de ouro, o gol de prata foi abolido tras celebrarse a Eurocopa 2004; o último gol de prata foi o anotado por Traianos Dellas para Grecia na semifinal deste evento ante República Checa.
Deportivo La Coruña Brasil FC
O Deportivo La Coruña Brasil Futebol Clube é un club de fútbol brasileiro da cidade de Río de Xaneiro. Fundouse o 15 de novembro de 1994 e actualmente milita na Terceira División do Campionato Carioca.
Historia
miniatura|esquerda|Deportivo La Coruña Brasil en 2007 O club naceu en 1994, previa autorización oficial do Deportivo da Coruña, como unha homenaxe a Bebeto, ex xogador do Flamengo, Vasco da Gama e selección brasileira.
Estadio
O Deportivo La Coruña Brasil xoga de local no estadio Nova Friburgo, campo do Friburguense Atlético Clube, con capacidade para 6.550 espectadores.
803
Véxase tamén
Historia ano a ano
Torguedo
Co topónimo Torguedo podémonos referir a:
Anfiteatro de Tarraco
O anfiteatro de Tarraco é un edificio romano construído preto do mar, tras a muralla da cidade de Tarraco (actual Tarragona), capital da provincia romana Hispania Citerior Tarraconensis. Constitúe, xunto con outras localizacións, o conxunto arqueolóxico de Tarraco, que forma parte do Patrimonio da Humanidade dende o ano 2000, sendo o seu código de inscrición 875-007.
A función do anfiteatro
Nel tiñan lugar todo tipo de espectáculos, coma a munera (loita de gladiadores), as venationes (loitas con animais) e as execucións públicas. Construíuse preto do mar na parte baixa da cidade para proporcionar un aceso doado ao público asistente as funcións e facilitar o desembarco na praia dos animais empregados. No ano 259, Fructuoso de Tarragona e os seus diáconos foron martirizados neste lugar, feito que foi conmemorado no século VI mediante a construción dunha basílica visigoda adicada a estes mártires na propia situación do anfiteatro.
Características técnicas
miniatura|dereita|200px|Detalle das bancadas.
miniatura|center|800px| Anfiteatro de Tarragona.
A Girl's Guide to 21st Century Sex
A Girl's Guide to 21st Century Sex foi unha serie de televisión divulgativa sobre sexo, idealada e producida como un documental pola emisora de televisión británica Channel 5. Cunha duración de corenta e cinco minutos por episodio (incluíndo anuncios) foi transmitida nas noites de luns no Reino Unido e presentada por Catherine Hood. A serie foi presentada ao público o 30 de outubro de 2006 e o programa terminou o 18 de decembro de 2006.
No ano 2011 emitiuse na cadea de televisión Cuatro dobrada ao castelán e co nome de "Guía sexual do século XXI".
Abelard Saragossà
Abelard Saragossà, nado en Silla, Horta Sud, en 1954, é un filólogo valenciano e profesor do Departamento de Filoloxía Catalá da Universidade de Valencia.
Traxectoria
Editou varias obras entre as que cómpre citar a Gramàtica Valenciana raonada i popular ou Passat, present i futur de les Normes ortogràfiques de Castelló (1932). Obtivo o Premio de Ensaio 2006 da Generalitat valenciana na modalidade de Ensaio en valenciano polo seu traballo "Reivindicació científica del valencià". Trata dunha obra onde o autor sostén como tese a necesidade de achegar o valenciano popular, en gran medida construído polos usuarios da lingua, co culto e científico, que se cultiva en ámbitos universitarios, cultos e científicos, ao tempo que é reivindicada unha actitude por parte dos valencianos de amor pola súa lingua propia, pola cultura histórica que lle é inherente e polas peculiaridades que, ao longo dos séculos, fora xerando.
Colaborador da revista Saó. Abelard foi un dos gramáticos valencianos que defendeu a dobre denominación valenciano/catalán xunto con outros filólogos valencianos como Jordi Colomina. Escribiu varios artigos como o da concordancia do participio na revista Llengua Nacional, onde defende a necesidade de facer sistematicamente a concordancia do feminino singular, posto que cando apostrofar, o artigo deixa de explicitar o xénero, pero é xustamente o participio o elemento que pasa a explicitalo.
Troquíter umeral
O troquíter ou tubérculo maior é unha formación ósea da epífise proximal do úmero, que serve para a inserción de distintos músculos.
Ten por diante e por dentro o troquino umeral, e entre ambos dous discorre a canle bicipital do úmero. O bordo lateral é convexo e se continúa polo resto do úmero.
Torguedo, Catasós, Lalín
Torguedo é un lugar da parroquia de Catasós, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Emil Nolde
miniatura|dereita|Emil Nolde en Bonn en 1982 Emil Hansen, coñecido como Emil Nolde, nado en Nolde, Gemeinde Buhrkall, o 7 de agosto de 1867 e finado en Seebüll Neukirchen, Nordfriesland, o 15 de abril de 1956, foi un dos máis destacados pintores expresionistas alemáns. Estivo moi influído por Vincent van Gogh, Edvard Munch e James Ensor. Destacou polo seu emprego de cores vivas con violentos contrastes.
The Bugs Bunny Crazy Castle
The Bugs Bunny Crazy Castle, coñecido no Xapón como Roger Rabbit (ロジャーラビット) é un videoxogo de 1989 de crebacabezas desenvolvido por Kemco para Nintendo Entertainment System. Tamén foi estreado no Xapón para Game Boy co título Mickey Mouse (ミッキーマウス) e en América do Norte co mesmo nome de NES. É o primeiro xogo de Kemco da serie Crazy Castle e o único lanzado para unha consola caseira, xa que os seguintes xogos da serie foron lanzados para consolas de man.
Diagnóstico médico
miniatura|A dama anémica (De bleekzuchtige dáme) de  [[Samuel van Hoogstraten, pintado entre 1660 e 1670.]]
Aves modernas
Sistemática e evolución
Neornithes divídese nos clados Palaeognathae (tinamúes e ratites) e o moi diverso e heteroxéneo grupo Neognathae. Está xeralmente aceptado que as aves modernas evolucionaron durante o período Cretáceo, producíndose a diverxencia entre Galloanserae (anseriformes e galiformes) e o resto dos neognatos (Neoaves) antes da extinción masiva do Cretáceo-Terciario, pero non existe un consenso respecto de se a radiación evolutiva de Neoaves aconteceu durante o Cretáceo ou o Terciario. Esta incerteza débese á discrepancia entre os resultados das análises moleculares (que datan esta diverxencia no Cretáceo) e o rexistro fósil.
Diagnóstico médico
En medicina, o diagnóstico ou propedéutica clínica é o procedemento polo cal se identifica unha doenza, entidade nosolóxica, síndrome, ou calquera estado de saúde.
Aves modernas
Sistemática e evolución
Cladograma baseado en Hackett et al. (2008).
Diagnóstico médico
En termos da práctica médica, o diagnóstico é un xuízo clínico sobre o estado psicofísico dunha persoa; representa unha manifestación en resposta a unha demanda para determinar tal estado.
Diagnosticar é dar nome ó sufrimento do paciente; é asignar unha "etiqueta".
Proceso diagnóstico
O diagnóstico clínico require ter en conta os dous aspectos da lóxica, é dicir, a análise e a síntese, utilizando diversas ferramentas como a anamnese, a historia clínica, exploración física e exploracións complementarias.
O diagnóstico médico estabelece a partir de síntoma s, signos e os achados de exploracións complementarias, que enfermidade padece unha persoa. Xeralmente, unha enfermidade non está relacionada dunha forma biunívoca cun síntoma, é dicir, un síntoma non é exclusivo dunha enfermidade. Cada síntoma ou achado nunha exploración presenta unha probabilidade de aparición en cada enfermidade.
O teorema de Bayes axuda ó diagnóstico dunha enfermidade a partir dos síntomas e outros achados que presenta o paciente se as doenzas son mutuamente excluíntes, coñécese as súas prevalencias e a frecuencia de aparición de cada síntoma en cada doenza. Segundo a prevalencia de cada enfermidade en cada poboación, un mesmo conxunto de síntomas ou síndrome pode producir un diagnóstico diferente en cada poboación, é dicir, cada síndrome pode estar producido por unha doenza diferente en cada poboación.
Ferramentas diagnósticas
miniatura|"Consulta (un neno con problemas)" Konsultation (Ein Sorgenkind) de [[Hugo von Habermann (1886).]] Todos os síntomas referidos na anamnese e os signos obxetivados na exploración física son anotados na historia clínica do paciente.
Xeralmente, os signos e síntomas definen unha síndrome que pode estar ocasionado por varias doenzas. O médico debe formular unha hipótese sobre as enfermidades que poden estar a ocasionar a síndrome e para comprobar a certeza da hipótese solicita exploracións complementarias.
Lavandeira, Biville, Sarria
Lavandeira é un lugar da parroquia de Biville, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2021 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Camiño de Santiago
Lavandeira é unha localidade da etapa Sarria-Portomarín do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Illa Necker
A illa Necker (en hawaiano Mokumanamana) é unha das illas de Sotavento de Hawai. Está situada a 240 km ao oeste de Nihoa. Necker é unha illa de roca volcánica rodeada de arrecifes, con forma de anzol. A superficie total é de 0´18 km² e a altitude máxima é de 84 metros no Summit Hill.
Historia e características
Atopáronse numerosos restos arqueolóxicos, destacando 33 plataformas cerimoniais (heiau) e unhas figuras de pedra dun estilo relacionado coas illas Marquesas. Os antropólogos especulan que estas imaxes poden ser unha mostra da cultura hawaiana orixinal, logo da chegada migratoria polinesia desde Tahití nos séculos XII ou XIII. Cando arribou o francés Jean-François de La Pérouse en 1786, a illa había tempo que estaba deshabitada. Bautizouna en honra do ministro de Finanzas, Jacques Necker e describiuna como «unha rocha espida cuberta de excrementos de aves». A denominación hawaiana, Mokumanumanu, que significa 'illa de moitas aves', é do século XX.
esquerda|265px 250px|miniatura|Vista desde a illa Necker
Terceira división española 2007/08
A tempada 2007–08 da Terceira División de España foi a 74º edición deste torneo. Iniciouse o 26 de agosto de 2007 e finalizou o 18 de maio de 2008 coas eliminatorias de promoción finais.
Castro de Belelle
O Castro de Belelle é un castro de chaira fortificado situado en Fene.
Está situado nunha pequena elevación na chaira, aproveitando as formas do terreo. Ten forma rectangular ao sur e triangular ao norte. Mide uns 70 metros de N-S e 50 metros de L-O. Ten unha soa liña defensiva completa, duns 5 metros de alto nalgúns tramos. A croa é unha carballeira, segundo se pode ver na cartografía da Xunta.
Purita Campos
Purificación Campos Sánchez, nada en Barcelona o 18 de agosto de 1937 e finada en Madrid o 19 de novembro de 2019, foi unha historietista, ilustradora e pintora española, que traballou fundamentalmente para o mercado exterior. Está entre os artistas españois de banda deseñada que máis venderon e con maior éxito.
Inicios profesionais
De nai modista, Purificación estudou na escola da Llotja de Barcelona antes de dedicarse á ilustración para revistas de moda.
A través de Manuel Vázquez, conseguiu traballo na editorial Bruguera, primeiro como portadista e logo como historietista nas revistas femininas da casa, como Dalia (1959), Sissi (1961), Blanca (1961), Can Can (1961) ou Celia (1963).
O mercado exterior
En 1971, comezou a traballar para revistas inglesas a través da axencia Creaciones Editoriales, dando vida aos guións de Philip Douglas na serie Patty’s World. Con esta serie, que durou ata 1988, logrou unha tirada semanal de entre 300 000 e 400 000 exemplares en varios países do mundo. En España, a Editorial Bruguera incluína, co título de Esther y su mundo na revista "Lily" a partir de 1974. O ano 1981, Bruguera editou unha revista co mesmo nome, Esther.
Para o mercado neerlandés, iniciou en 1975 outra serie de éxito, con guións de Andries Brandt: Tina, protagonista da revista homónima.
Co guionista Francisco Ortega, que logo foi o seu marido, creou Gina, protagonizada por unha rapaza adolescente, os seus amigos e os seus primeiros amores, que crece no ambiente dos anos 70 e 80.
Últimos anos
Na década dos 80, centrouse na pintura, organizando unha academia de debuxo e unha sala de exposicións.
A partir de 2006, motivada polo éxito das reedicións da personaxe iniciou Las nuevas aventuras de Esther, con guión de Carlos Portela, cun primeiro álbum que vendeu 20 000 exemplares. A protagonista é a mesma Esther dos anos setenta, mais agora xa é unha muller adulta, divorciada e cunha filla.
Carlos Núñez & Amigos
Carlos Núñez & Amigos é o sexto álbum do artista galego Carlos Núñez. Foi publicado no 2004.
Santa Bárbara Sistemas
miniatura|dereita|Mauser A Coruña.
Santa Bárbara Sistemas é unha empresa española de armamento. Forma parte do Grupo Europeo de Sistemas Terrestres de General Dynamics.
Fábrica da Coruña
A Fábrica de Armas de Santa Bárbara na Coruña iniciouse en xullo de 1937 por iniciativa do bando nacional. Primeiramente tivo varias localizacións pola cidade. Chegou a ter 1200 traballadores. En 1941 instalouse en Pedralonga onde se inauguraría en 1958, a localización que tivo ata o seu peche. Nos anos 1960 diversificou a produción fabricando pezas mecánicas para Citroën, Enasa, Motransa e Seat. Tamén traballou para a fábrica de máquinas de coser Refrey. Fabricou o fusil Máuser e o de asalto Cetme. En 1987-1988 pasou a ser o único subministrador de armamento lixeiro para o Exército español. En 1992 tiña 302 traballadores.
A finais da década de 1990 comeza a traballar na produción do novo fusil para o Exército español, o Heckler & Koch G36, calibre 5,56 milímetros. En 2001 a empresa estatal privatizouse, coa venda a General Dynamics. Posteriormente pasaría a Hércules de Armamento ata o seu peche definitivo.
Yopal
Yopal é un concello colombiano, capital do departamento de Casanare. A súa extensión territoral é de 2595 quilómetros cadrados, e sitúase a 335 quilómetros do distrito capital de Bogotá. Fundada por colonos boyacenses en 1915, é unha das capitais departamentais máis novas de Colombia e unha das cidades que rexistra máis rápido crecemento poboacional a nivel nacional, en especial despois da separación de Casanare do departamento de Boyacá (antigos territorios nacionais) por mor da constitución de 1991 e grazas á explotación petroleira.
Toponimia
Yopal deriva o seu nome dunha árbore madeireira, típico da rexión, cuxo nome é "yopo". De feito, no sitio onde se sitúa no presente a cidade de Yopal existía un bosque destas árbores ou un yopal (bosque de yopos). O nome "yopo" provén da lingua indíxena dos salivas, e quere dicir corazón.
Veronica Guerin
Veronica Guerin, nada en Dublín o 5 de xullo de 1958 e finada en Dublín o 26 de xuño de 1996, foi unha xornalista irlandesa.
Traxectoria
Traballou nos xornais Sunday Bussines Post e Sunday Tribune. En 1994, ela comezou a escribir no xornal Sunday Independent sobre os criminais. Empregou pseudónimos para evitar denuncias por difamación.
O 26 de xuño de 1996 Guerin foi asasinada por uns traficantes de droga mentres conducía o seu automóbil, parada nun semáforo, nunha das partes máis concorridas da cidade.
Loucenzo, Cercio, Lalín
Loucenzo é un lugar da parroquia de Cercio, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 36 habitantes (14 homes e 22 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes que no ano 2000.
Berán, Berán, Leiro
Berán é un lugar da parroquia de Berán no concello ourensano de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 255 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 126 eran homes e 129 mulleres.
Segundo datos do Instituto Nacional de Estadística tiña 239 habitantes no ano 2009, dos cales eran 122 homes e 117 mulleres.
Mattsee
miniatura|316x316px|Foto panorámica da [[cidade de Mattsee.]] Mattsee é unha pequena cidade localizada no Distrito de Salzburg-Umgebung (Salzburgo, República de Austria). Tiña 3.169 habitantes a 1 de xaneiro de 2016. Está localizada á beira do lago homónimo.
Xeografía
Mattsee fai parte do distrito xudicial de Neumarkt, próximo a Salzburgo. Próximos á cidade atópanse os municipios de Seekirchen am Wallersee, Obertrum am See, Palting, Seeham, Schleedorf e Lochen am See.
Historia
miniatura|dereita|Mattsee en 1905. Os primeiros asentamentos humanos datan do Neolítico. Cerca do 765 despois de Cristo, o duque Tasilo III de Baviera estableceu en Mattsee unha abadía beneditina, que se tornou como parte da Diocese de Passau en 993, a cal foi transformada nunha facultade de cánones. Os bispos de Passau tiñan en Mattsee un castelo que foi construído no século XII.
A abadía ficou baixo a xurisdición da Arquidiocese de Salzburgo desde 1807 e a facultade canónica aínda existe hoxe en día.
A igrexa da abadía é un edificio gótico e conta cunha rica estrutura barroca e un campanario prominente de 60 metros de altura que foi engadido no ano 1766. Ao lado da igrexa hai un museo que mostra pinturas de Johann Michael Rottmayr, un reloxo astronómico e unha escritura de concesión de 860 polo Rei Louis O Xermánico.
O 1 de xuño de 1923 Mattsee ficou para o distrito xudicial de Neumarkt, preto de Salzburgo.
Mattsee é coñecida por ser unha cidade mercado (en alemán marktgemeinde) desde 1935.
Evolución demográfica
miniatura|320x320px|Vista desde a beira do lago: o castelo e a igrexa.
Chichén Itzá
Chichén Itzá é unha cidade arqueolóxica maia localizada no estado mexicano do Iucatán, en México. O nome Chichén-Itzá ten raíz maia e significa "na beira do pozo do pobo Itza". Vestixio importante da civilización maia, as edificacións principais corresponden co período clásico serodio ou posclásico temperán (800-1100 dC.).
A arquitectura monumental que chegou até os nosos días, que é emblemática do xacemento, ten unha clara influencia tolteca. O deus que preside o sitio, segundo a mitoloxía maia, é Kukulcán, representación maia de Quetzalcóatl, deus tomado do panteón da cultura tolteca.
Chichén Itzá foi unha cidade ou un centro cerimonial, que pasou por diversas épocas construtivas e influencias dos distintos pobos que a ocuparon e que a fixeron medrar dende a súa fundación.
A zona arqueolóxica de Chichén Itzá foi inscrita na lista do Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1988. O 7 de xullo de 2007, o Templo de Kukulcán, en Chichén Itzá, foi recoñecido como unha das novas sete marabillas do mundo, por unha iniciativa privada sen o apoio da Unesco, pero co recoñecemento de millóns de votantes arredor do mundo.
Nos equinoccios, pola pirámide de chanzos co Castelo parece baixar unha serpe, efecto óptico co Sol como protagonista, logrado polos arquitectos maias.
Soiuz TM-3
Soiuz TM-3 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 22 de xullo de 1987 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.
Xoán de Brienne
Xoán de Brienne (en francés: Jean de Brienne, grego: Ιωάννης της Βρυέννης trans. Io̱ánni̱s ti̱s Vryénni̱s), nado aprox. en 1169/74 e finado en Constantinopla, Imperio latino de Constantinopla (actual Istambul, Turquía), o 23 de marzo de 1237, foi rei de Xerusalén desde 1210 até 1225, logo emperador latino de Constantinopla desde 1229 até 1237.
Traxectoria
Foi o benxamín dos vástagos de Érard II, conde de Brienne, e Inés de Montfaucon ou Montbéliard. Pasou a maior parte da súa vida como un nobre de menor importancia até facer amizade co rei Filipe II Augusto de Francia, quen fixo os arranxos para que casase con María de Montferrato, a raíña do Estado cruzado de Xerusalén, en 1210. Xoán chegou á cidade palestina de Acre o 13 de setembro de 1210, casou con María ao día seguinte, e foi coroado en Tiro o 3 de outubro. María morreu en 1212, e Xoán foi nomeado rexente da súa pequena filla, Iolanda de Brienne, que herdou a coroa como Isabel II. En 1214 Xoán casou coa princesa Estefanía de Armenia, filla do rei armenio León II, e tivo un fillo con ela.
Soiuz TM-3
Características
Soiuz TM-3, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Aleksandr Pavlovich Aleksandrov, Alexander Viktorenko e Muhammed Faris (de Siria) a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación. O 10 de setembro o detector de raios X do módulo Kvant foi o primeiro en detectar a explosión da supernova 1987a.
Durante a misión recibiron a visita da Progress 31, da Progress 32, da Progress 33 e da Soiuz TM-4.
A Soiuz TM-3 regresou a terra o 29 de decembro de 1987 ás 9:16 GMT.
Xoán de Brienne
Traxectoria
Como rexente, Xoán arranxou unha tregua de cinco anos con Al-Adil I, sultán de Exipto e Siria, en xullo de 1212. Durante a tregua, persuadiu ao papa Inocencio III para pór en marcha a Quinta Cruzada en apoio do reino da súa filla. En 1218 uniuse ás forzas cruzadas de Occidente nunha expedición contra o porto exipcio de Damieta. Despois dunha disputa cun dos xefes da cruzada, o legado papal Pelagio Galvani, Xoán partiu de Exipto en febreiro de 1220, onde regresou en xullo de 1221 ao presenciar a humillante derrota dos cruzados e o abandono do sitio de Damieta.
Estefanía morreu en 1219; Xoán logo casou con Berenguela, filla de Berenguela de Castela, e en 1225 deu á súa filla Isabel en matrimonio ao emperador do Sacro Imperio Frederico II, tratando de conservar os seus dereitos como rexente do reino de Xerusalén. Inmediatamente despois do matrimonio, con todo, Frederico comezou a oporse a estes dereitos.
En 1228 Xoán foi convidado a Constantinopla para ser rexente e coemperador co mozo Balduíno II e organizou un matrimonio entre este e a súa pequena filla María. Coroado en 1231, Xoán axudou a repeler os ataques do tsar búlgaro Iván Asen II e do emperador de Nicea Xoán III Ducas Vatatzés, pero pouco antes da súa morte viuse obrigado a solicitar o auxilio de Occidente.
Mocidade
Xoán era o menor dos catro fillos varóns de Erard II, conde de Brienne, e Agnes de Montfaucon. En 1231, Xurxo Acropolita, que por entón contaba catorce anos, escribiu que lle parecía «extremadamente vello... duns oitenta anos» ; se o cálculo de Acropolita era correcto, Xoán naceu ao redor do 1150. . Con todo, non existen outros autores do século XIII que describan a Xoán como ancián. O pai deste describía aos irmáns de Xoán como «nenos» no 1177 e menciona ao titor do irmán máis vello de Xoán, Gualterio III, en 1184; isto suxire que os irmáns de Xoán naceron a finais da década de 1160. Os historiadores modernos concordan en que Xoán debeu de nacer despois do 1168, probabelmente na década de 1170.
A pesar de que o seu pai o destinou á carreira eclesiástica, segundo os Contos do xograr de Reims de finais do século XIII, Xoán era remiso a seguila. Para evitalo, segundo o xograr, Xoán fuxiu da casa e refuxiouse co seu tío materno na abadía de Claraval. Animado polos seus pares, fíxose armar cabaleiro e forxouse boa reputación en torneos e lides. Aínda que algunhas pasaxes dos Contos do xograr de Reims parecen inventados (verbigracia, Xoán non tiña ningún tío materno en Claraval), o historiador Guy Perry afirmou que si que pode ter recolleito detalles verídicos da vida de Xoán. A carreira eclesiástica era habitual para os segundoxénitos das familias nobres da Francia do século XII; aínda así, se o seu pai chegou a enviar a Xoán a un mosteiro, este o abandonou antes de alcanzar a idade necesaria para realizar os votos. Xoán con seguridade desenvolveu a forza necesaria para ser un bo guerreiro, xa que tanto Acropolita como Salimbene di Adam, autores contemporáneos, resaltan o seu robustez.
Erard II uniuse á terceira cruzada e morreu en Terra Santa no 1191. O seu primoxénito, Gualterio III, sucedeuno como señor de Brienne. Xoán aparece nos documentos por primeira vez en 1192 ou 1194, nun texto do seu irmán, o que proba que era unha figura destacada na corte de Gualterio. Segundo unha versión da crónica de Ernoul, Xoán participou nunha guerra que o señorío librou contra Pedro II de Courtenay. A pesar de que os Contos do xograr de Reims afirman que lle chamaban Xoán Sen Terra, segundo os documentos contemporáneos, cara ao 1200 pertencíanlle as aldeas de Jessains, Onjon, Trannes e outros dous do Condado de Champaña. En 1201, Teobaldo III concedeulle novas propiedades en Mâcon, Longsols e noutros lugares. Tras a morte de Teobaldo, a súa viúva, Branca de Navarra, persuadiu a Xoán para que vendese as súas terras en Mâcon, afirmando que pertencían ao seu dote.
Gualterio III de Brienne faleceu en xuño de 1205 mentres loitaba na Italia meridional. A súa viúva, Elvira de Sicilia, deu a luz un fillo póstumo, Gualterio IV, que se criou en Italia. Xoán obtivo o título de conde de Brienne, e empezou a administrar o condado en nome do seu sobriño no 1205 ou 1206. Como vasalo principal do conde de Champaña, visitaba con frecuencia a corte de Branca de Navarra (que gobernaba o condado durante a minoría do seu fillo). Segundo unha versión da crónica de Ernoul, Branca amou a Xoán «máis que a calquera outro home no mundo», o que molestou ao rei Filipe II de Francia.
As dúas versións da crónica de Ernoul difiren sobre o ascenso de Xoán ao trono de Xerusalén. Segundo unha delas, os señores principais de Xerusalén enviaron emisarios a Francia no 1208 para solicitar a Filipe II que escollese a un nobre francés para desposar a raíña María. Aproveitando a oportunidade de se librar de Xoán, o rei elixiuno. Segundo a outra versión da crónica, un cabaleiro cuxo nome non se menciona encareceu aos señores xerosolimitanos a escoller a Xoán como soberano; este aceptou o ofrecemento tras recibir o beneplácito de Filipe. Xoán visitou ao papa Inocencio III en Roma. Este entregoulle corenta mil marcos para que os empregase na defensa de Terra Santa, aínda que indicou como condición que non podería dispor deles sen contar co consentimento do patriarca latino de Xerusalén e dos grandes maestres do Temple e do Hospital.
Rei consorte
dereita|miniatura|Coroación de María de Montferrato e Xoán de Brienne como soberanos do [[reino de Xerusalén.]] dereita|miniatura|O [[Reino de Xerusalén e os demais estados cruzados a principios do século XIII.]] Xoán desembarcou en Acre o 13 de setembro de 1210; ao día seguinte, o patriarca de Xerusalén Alberte de Vercelli casouno coa raíña María. Os dous foron coroados en Tiro o 3 de outubro. A tregua pactada por Aimerico, rei de Xerusalén, e o sultán aiubí Al-Adil concluíra para cando Xoán chegou a Terra Santa. Aínda que Al-Adil estaba disposto a renovala, os nobres xerosolimitanos non quixeron asinar un novo tratado sen o consentimento de Xoán. Por iso, durante a coroación de Xoán e María, Al-Mu'azzam Isa, fillo de Al-Adil, correu as terras de Acre, pero sen atacar a cidade. Tras regresar a Acre, Xoán saqueou varias poboacións musulmás como represalia pola correría aiubí.
A pesar de que aproximadamente trescentos cabaleiros franceses o acompañaron a Terra Santa, ningún nobre destacado o fixo; os principais aristócratas franceses preferiron participar na cruzada contra os albixenses ou simplemente non o consideraron suficientemente importante como para formar parte do seu séquito O curmán de Xoán, Gualterio de Montbéliard, uníuselle tan só despois de que o expulsasen de Chipre Montbéliard dirixiu unha expedición naval a Exipto para saquear o delta do Nilo. Despois de que a maioría dos cruzados franceses abandonaron Terra Santa, Xoán asinou unha nova tregua con Al-Adil a mediados do 1211 e enviou emisarios ao papa Inocencio para solicitar que predicase unha cruzada nova.
Conflitos
As relacións entre Xoán de Brienne e Hugo I de Chipre eran tirantes. Este ordenou o encarceramento dos seguidores de Xoán no seu reino, e só os liberou cando llo ordenou o papa Inocencio. Durante a guerra de sucesión antioqueña, Xoán tomou partido por Bohemundo IV e os templarios contra Raimond Roupen e León I, rei da Cilicia armenia, a quen sostiveron Hugo e os hospitalarios. Aínda así, Xoán enviou só cincuenta cabaleiros para loitar contra os armenios en Antioquía no 1213. León I concluíu un tratado de paz cos templarios ese mesmo ano, e reconciliouse con Xoán. Este desposou á filla primoxénita de León, Estefanía de Armenia (tamén coñecida como Rita), en 1214 e esta recibiu un dote de trinta mil besantes. As disputas entre Xoán, León, Hugo e Bohemundo están documentadas nas cartas do papa nas que os insta a se reconciliaren antes de que a quinta cruzada alcanzase Terra Santa.
A quinta cruzada
O papa Inocencio proclamou a quinta cruzada no 1213, co obxectivo principal de «liberar» Terra Santa (reconquistar Xerusalén). As primeiras tropas cruzadas, mandadas por Leopoldo VI de Austria, arribaron a Acre a principios de setembro de 1217. André II de Hungría e o seu exército seguíronas ese mesmo mes, e Hugo I de Chipre e Bohemundo IV de Antioquía pronto se uniron a eles. Aínda así, centenares de cruzados pronto volveron a Europa debido á fame negra que se desatou pola mala colleita do ano anterior. Celebrouse un consello de guerra na tenda de André II, que se consideraba xefe do exército cruzado. Con todo, outros dirixentes, particularmente Xoán, non recoñecían a autoridade do rei húngaro. Os cruzados saquearon os arredores, terras de Al-Adil I, para obter víveres e forraxe, e obrigaron ao sultán a retroceder en novembro de 1217. En decembro Xoán asediou a fortaleza aiubí do monte Tabor, coa soa colaboración de Bohemundo IV. O asedio fracasou, o que, segundo o coetáneo Jacques de Vitry, «animou ao infiel». alt=Illumination of soldiers firing arrows from a boat|esquerda|miniatura|Cruzados frisios atacan unha torre próxima a Damieta durante a quinta cruzada (ilustración da Chronica Majora de Mateo de París, século XIII). André II decidiu regresar ao seu reino; Hugo I e Bohemundo IV fixeron o propio e os tres abandonaron a cruzada a comezos de 1218. A súa partida marcou o fin das ofensivas e o resto de cruzados dedicáronse a restaurar as fortificacións de Cesarea e Atlit. Cando chegaron novas forzas desde o Sacro Imperio Romano Xermánico en abril, decidiuse invadir Exipto. Os señores elixiron a Xoán xefe da campaña e acordaron entregarlle as terras que se conquistasen. Porén, a súa autoridade era principalmente nominal, xa que de cando en cando logrou impola a un exército composto por tropas de tan diversas orixes.
Os cruzados cercaron Damieta, situada na beira do Nilo, en maio de 1218. A pesar de que se apoderaron dunha torre estratéxica situada nunha illa próxima o 24 de agosto, Al-Kamil (que sucedera a Al-Adil I en Exipto) controlaba o tráfico do gran río. En setembro chegaron reforzos de Italia, ao mando do enviado do papa Honorio III, o cardeal legado Pelagio, que se arrogou o mando da cruzada.
A finais de outubro, Al-Kamil enviou emisarios aos cruzados para devolverlles Xerusalén, Belén e Nazaret se se retiraban de Exipto. Aínda que Xoán e os nobres se mostraron dispostos a aceptaren a proposta do sultán, Pelagio e os xefes das ordes militares opuxéronse; afirmaron que os musulmáns poderían recuperalas facilmente. Así, os cruzados finalmente rexeitaron a oferta. Al-Kamil tratou de abastecer Damieta enviando víveres a través do campamento cruzado, pero os seus homes foron capturados o 3 de novembro. Dous días máis tarde, os cruzados asaltaron a cidade e conquistárona. Pelagio reclamouna para a Igrexa, pero tivo que recoñecer o dereito de Xoán a administrala (polo menos temporalmente) cando este ameazou con abandonar a campaña. Segundo Xoán de Joinville, Xoán recibiu un terzo do botín; existen moedas co seu nome acuñadas nos meses que seguiron á conquista da cidade. Mentres isto sucedía no sur, Al-Mu'azzam Isa, sultán de Damasco, invadiu o Reino de Xerusalén e saqueou Cesarea antes de que acabase o 1219.
O sogro de Xoán, León I de Armenia, morreu varios meses antes da conquista de Damieta. Legou o seu reino á súa filla Isabella, aínda menor de idade. Tanto Xoán como Raimond Roupen de Antioquía (sobriño de León) impugnaron a validez do testamento e reclamaron para si o goberno do Reino de Cilicia. Nunha carta de febreiro de 1220, o papa Honorio declarou a Xoán lexítimo herdeiro de León. Para defender a súa reclamación de Cilicia, Xoán deixou Damieta e regresou ao Reino de Xerusalén cara á Semana Santa do 1220. Aínda que a vitoriosa campaña de Al-Mu'azzam Isa' do ano anterior tamén impeliu a Xoán a abandonar Exipto e volver ao seu reino, tanto Jacques de Vitry como outros cronistas da cruzada afirman que abandonou o exército cruzado.
Xoán tardou varios meses en volver unirse aos cruzados en Exipto. Segundo unha carta dos prelados de Terra Santa a Filipe II de Francia, a falta de fondos foi a razón de que o rei non puidese deixar o reino. Como o seu sobriño Gualterio IV se achegaba á maioría de idade, Xoán entregoulle o condado de Brienne en 1221. Durante a ausencia de Xoán de Exipto, Al-Kamil reiterou a súa oferta de devolver Terra Santa ao Reino de Xerusalén en xuño de 1221; Pelagio rexeitouna novamente Xoán regresou a Exipto e retomou a cruzada o 6 de xullo de 1221 por orde do papa Honorio..
Os xefes do exército cruzado decidiron continuar a invasión de Exipto, a pesar da enérxica oposición de Xoán (segundo Filipe de Aubigny). Os cruzados achegáronse a El Mansura, pero os exipcios cercaron o seu campamento. Superado en número polo inimigo, Pelagio asinou o 28 de agosto unha tregua de oito anos con Al-Kamil a cambio de devolver Damieta. Xoán contouse entre os xefes da cruzada que permaneceron como reféns do sultán ata que o exército cruzado se retirou de Damieta o 8 de setembro.
Premio Sanford Saltus de Medalla
miniatura|Placa co [[retrato de Sanford Saltus (Metropolitan Museum of Art)]] O Premio Sanford Saltus de Medalla da American Numismatic Society (formalmente: J. Sanford Saltus Award for Outstanding Achievement in the Art of the Medal) toma o seu nome de J. Sanford Saltus (1853-1922), quen inaugurou este galardón en 1913.
Xoán de Brienne
Negociacións
Despois do fracaso da quinta cruzada, Xoán regresou ao seu reino. Ao pouco mercadores xenoveses e pisanos encerelláronse en refregas en Acre que danaron parte da cidade. Segundo un cronista xenovés, Xoán tomou partido polos pisanos e os xenoveses abandonaron a cidade e mudáronse a Beirut.
Premio Sanford Saltus de Medalla
Esta medalla de prata, deseñada por Adolph A. Weinman, outórgaselles a escultores e gravadores pola súa distinción no campo da arte da medalla. Inicialmente tratábase dun recoñecemento exclusivo a artistas dos Estados Unidos, aínda que desde 1983 está aberto tamén aos estranxeiros. Por exemplo, o gañador en 2011 foi o portugués João Duarte.
Xoán de Brienne
Negociacións
Partiu logo a Francia, a pesar de que Filipe II estaba descontento porque o excluíuron da decisión sobre o matrimonio de Isabella. Matilda I, condesa de Nevers, Erard II de Chacenay, Albert, abade de Vauluisant, e outros magnates solicitáronlle que interviñese nas súas disputas, indicando para xustificalo a estima en que o tiñan na patria. Xoán asistiu ao funeral de Filipe II na basílica de Saint-Denis en xullo; O defunto legou máis de cento cincuenta mil marcos para a defensa de Terra Santa. A continuación, Xoán visitou Inglaterra; volto a Francia, tratou de mediar para que esta e Inglaterra asinasen a paz.
Peregrinou a Santiago de Compostela en marzo de 1224. Segundo a Crónica latina dos reis de Castela, acudiu ao reino de León para desposar a unha das fillas maiores de Afonso VIII de León e Galicia (Sancha ou Dulce) xa que este lle prometeu o reino se o facía. Este matrimonio podería desbaratar o acceso ao trono do medio irmán das irmás, Fernando III de Castela. para evitalo, a nai de Fernando, Berenguela de Castela, decidiu dar a Xoán a man da súa filla Berenguela. Aínda que non todos os historiadores modernos aceptan os feitos tal como os narra a crónica e en especial o compromiso de Xoán con Dulce ou Sancha, concordan en que a raíña de Francia (Branca de Castela, irmá da raíña Berenguela) desempeñou un papel destacado en convencer a Xoán para que desposase á súa sobriña. O matrimonio celebrouse en Burgos en maio de 1224.
Aproximadamente tres meses máis tarde, Xoán reuniuse con Henrique, fillo do emperador Frederico, en Metz e visitou ao seu titor, Enxelberto, arcebispo de Colonia. Desde alí pasou logo ao sur de Italia, onde persuadiu ao papa Honorio para que lle permitise a Frederico aprazar dous anos a súa cruzada. Frederico casou coa filla de Xoán, Isabella (que fora coroada raíña de Xerusalén), o 9 de novembro de 1225. Con todo, a relación entre xenro e sogro volveuse tirante. Segundo unha versión da crónica de Ernoul, Xoán púxose a mal co seu xenro porque este seduciu a unha sobriña de Isabella que a servía como dama de compañía. Na outra versión da crónica, Xoán reprendía a miúdo a Frederico, que concluíu que aquel desexaba apoderarse do Reino de Sicilia para o seu sobriño Gualterio IV de Brienne e por iso tratou de asasinalo (Xoán fuxiu a Roma). Frederico declarou que o seu sogro perdera os seus dereitos ao Reino de Xerusalén tras o matrimonio de Isabella e se arrogou o título de rei de Xerusalén desde decembro de 1225. Balián de Sidón, Simón de Maugastel, arcebispo de Tiro, e outros notábeis xerosolimitanos que escoltaran a Isabella a Italia recoñeceron a Frederico como rei lexítimo.
Ao servizo do papa
O papa Honorio non aceptou o acto unilateral de Frederico e seguiu tendo a Xoán como lexítimo rei de Xerusalén. Para tratar de aproveitar a resurrección da liga Lombarda (unha alianza de cidades italianas setentrionais) contra Frederico, Xoán acudiu a Boloña. Segundo unha versión da crónica de Ernoul, rexeitou o ofrecemento da liga de facelo rei. Aínda que este relato é falso, Xoán si que permaneceu máis de seis meses na cidade. O moribundo Honorio nomeouno reitor do Patrimonio de San Pedro na Toscana (parte dos Estados pontificios) o 27 de xaneiro de 1227, e solicitou a Frederico que lle devolvese o trono de Xerusalén. O sucesor de Honorio, Gregorio IX, confirmou o cargo de Xoán nos Estados pontificios o 5 de abril e ordenou aos cidadáns de Perugia que o elixisen podestà.
Gregorio escomungou a Frederico o 29 de setembro de 1227, acusándoo de faltar ao seu xuramento de dirixir unha cruzada a Terra Santa; o emperador enviara dúas frotas a Siria, pero unha epidemia obrigounos a regresaren. A súa muller, Isabella, morreu despois de dar a luz un fillo, Conrado, en maio de 1228. Frederico seguiu considerándose rei de Xerusalén, de acordo co precedente establecido por Xoán durante a minoría de idade de Isabella.
O exército imperial ao mando de Reinaldo de Urslingen invadiu os Estados pontificios en outubro de 1228. Aínda que Xoán o derrotou nunha serie de batallas, necesitouse unha contraofensiva papal na Italia meridional para obrigar a Reinaldo a se repregar a Sulmona. Xoán asediouna. antes de regresar a Perugia a principios de 1229 para concluír as negociacións con enviados do Imperio latino de Constantinopla, que lle ofrecían a coroa imperial.
Elección
alt=See caption|dereita|miniatura|Selo da segunda filla de Xoán, María, emperatriz consorte do Imperio latino; Xoán era coemperador co seu marido, [[Balduíno II de Constantinopla|Balduíno II.]] O emperador latino de Constantinopla, Roberto I, faleceu en xaneiro de 1228. O seu irmán Balduíno II sucedeuno no trono, pero necesitábase un rexente para o imperio, xa que o novo rei apenas contaba dez anos de idade. Iván Asen II de Bulgaria mostrouse disposto a asumir a rexencia, pero os baróns do imperio sospeitaban que o que desexaba era unir os territorios imperiais ao seu reino. Por tanto, ofreceron a coroa imperial a Xoán, aliado da Santa Sé.
Despois de meses de negociación, Xoán e os representantes imperiais asinaron un tratado en Perugia o 9 de abril de 1229 que confirmou o papa Gregorio Xoán recibía o título vitalicio de emperador, como colega de Balduíno, quen desposaría a María, a filla de Xoán; este quedaría como soberano principal do imperio  O tratado tamén estipulou que, aínda que Balduíno obtería o goberno dos territorios de Asia Menor cando cumprise os vinte anos, quedaría como monarca só tras a morte de Xoán  Xoán tamén esixiu que os seus fillos herdarían Epiro e Macedonia, pero estas dúas rexións pertencían aínda ao emperador de Tesalónica Teodoro Comneno Ducas.
Despois de asinar o tratado, Xoán regresou a Sulmona. Segundo Mateo de París, permitiu que os seus soldados saqueasen os mosteiros próximos para obter diñeiro. Levantou o asedio de Sulmona a comezos do 1229 para unirse ao cardeal Pelagio, que emprendeu unha campaña contra Capua. Frederico II (que se coroou rei de Xerusalén na igrexa do Santo Sepulcro) regresou a Italia e obrigou ás forzas papais a se repregaren.
Xoán viaxou a Francia a recrutar soldados que o acompañasen a Constantinopla. O papa Gregorio non proclamou a expedición ao Imperio latino cruzada, pero prometeu que os que se unisen a ela gozarían dos mesmos privilexios que se concedían aos cruzados. Durante a súa estancia en Francia, Xoán actuou novamente de intermediario entre magnates e asinou un tratado de paz entre Luís IX de Francia e Hugo X de Lusignan. Regresou a Italia a finais do 1230. Os seus enviados asinaron un tratado con Jacopo Tiepolo, Dogo de Venecia, quen accedeu a transportalo co seu exército de cincocentos cabaleiros e cinco mil peóns a Constantinopla a cambio da confirmación dos privilexios e posesións venecianos no Imperio latino. Pouco despois de que partise cara a Constantinopla en agosto, o papa Gregorio aceptou o dereito de Frederico II ao goberno do Reino de Xerusalén.
Reinado
dereita|miniatura|[[Escudo|Escudo de armas do Imperio latino de Constantinopla.]] Xoán foi coroado emperador en Santa Sofía no outono de 1231; para entón, o seu territorio estaba limitado a Constantinopla e a súa comarca. Os venecianos animárono a acometer a Xoán III Vatatzés, emperador de Nicea, que sostiña unha rebelión contra eles en Creta. Segundo a Crónica Rimada de Philippe Mouskes, Xoán non podía facer «nin a guerra nin a paz»; ao non invadir o Imperio de Nicea, a maioría dos cabaleiros franceses que o acompañaron a Constantinopla regresaron a Francia tras a súa coroación. para mellorar a situación financeira do Imperio latino, Godofredo II de Acaia (o vasalo máis poderoso de Xoán) pagoulle un subsidio anual de trinta mil hyperpyra a partir do momento da coroación.