cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Javier Solana
«Señor PESC»
Adicionalmente Solana foi tamén o Secretario Xeral do Consello da Unión Europea.
Recibiu, o 17 de maio de 2007, o Premio Carlomagno da cidade de Aquisgrán, que distingue a personalidades polos seus servizos á unidade e ó progreso de Europa, pola súa contribución á paz.
Eleccións municipais nos Blancos
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello dos Blancos dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello dos Blancos]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas nos Blancos desde a aprobación da Constitución de 1978.
Retuerta
Retuerta é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 74 habitantes (INE 2012).
Berres, Boiro, Boiro
Berres é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca do Barbanza.
Borja Golán
Borja Golán Santín, nado no Milladoiro o 6 de xaneiro de 1983, é un xogador profesional de squash galego.
Proclamouse 16 veces campión de España e está considerado o mellor xogador español de squash da historia.
Traxectoria
miniatura|Nunha entrevista en 2017. [[Nós Televisión.]] Comezou a súa carreira profesional no ano 2002 gañando ese mesmo ano o Open de Italia e proclamándose campión de España en Palma de Mallorca. Dende ese momento e ata 2019 gañou todos os partidos que disputou en España, ata que perdeu un partido por primeira vez en 17 anos fronte a Edmon López. Nese período gañou o campionato de España en 16 ocasións, todas excepto a edición de 2010, que non puido disputar pola rotura do ligamento cruzado anterior que sufriu en Bogotá, no Aberto de Colombia, xusto despois de colocarse como número 10 da clasificación mundial ao acadar a final de dito torneo.
En 2006 proclamouse subcampión de Europa tras xogar a final contra o francés Grégory Gaultier, posto que repetiu en 2012, cando perdeu na final contra o finés Olli Tuominen. En 2014 alcanzou o posto número 5 do mundo e ao ano seguinte quedou de novo subcampión europeo perdendo na final de novo contra Gaultier. Finalmente en 2016, en Praga, converteuse por primeira vez en campión de Europa, ao gañar na final do torneo ao mesmo Gaultier por 3-2. Tras quedar terceiro en 2017, gañou de novo o título continental en 2018, ao vencer na final ao británico George Parker por 3-2. En 2019 alcanzou de novo a final europea, mais non puido gañar ao alemán Raphael Kandra.
Recoñecementos
Foi elixido varias veces mellor deportista de Ames e a pista de squash de Bertamiráns leva o seu nome.
Misterios eleusinos
miniatura|Placa votiva representando elementos dos misterios eleusinos, descuberta no santuario de Eleusis (século-IV). Os misterios eleusinos ou misterios de Eleusis eran ritos de iniciación anuais ó culto das deusas Deméter e Perséfone, que se celebraban en Eleusis (preto de Atenas), na Grecia antiga. De tódolos ritos celebrados na antigüidade, estes eran considerados os de maior importancia. Estes mitos e misterios espalláronse posteriormente ó Imperio romano. Os ritos, así como as adoracións e crenzas do culto, eran gardados en segredo, e os ritos de iniciación unían ó adorador co deus, incluíndo promesas de poder divino e recompensas na outra vida.
Provincia de Eliodoro Camacho
miniatura|dereita|200px|Provincia Eliodoro Camacho en Bolivia dereita|miniatura|200px|Provincias do departemento La Paz Eliodoro Camacho é unha das 20 provincias do departamento de La Paz en Bolivia. A súa capital é a cidade de Puerto Acosta.
Lappeenrannan kisapuiston jäähalli
O Lappeenrannan kisapuiston jäähalli é un pavillón deportivo da cidade de Lappeenranta, Finlandia. O uso principal do pavillón é a práctica do hóckey sobre xeo, xogando os seus partidos como local o Saimaan Pallo (SaiPa), equipo que compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés, a SM-liiga. Foi inaugurado en 1972 e dende aquela sufriu dúas remodelacións en 1997–98 e 2004. Ten capacidade para 4.825 espectadores.
Provincia de Franz Tamayo
miniatura|dereita|200px|Provincia de Franz Tamayo en Bolivia dereita|miniatura|200px|Provincias do departemento La Paz Franz Tamayo é unha das 20 provincias do departamento de La Paz en Bolivia. A súa capital é a cidade de Apolo.
Provincia de Gualberto Villarroel
miniatura|dereita|200px|Provincia de Gualberto Villarroel en Bolivia dereita|miniatura|200px|Provincias do departemento La Paz Gualberto Villarroel é unha das 20 provincias do departamento de La Paz en Bolivia. A súa capital é a cidade de San Pedro de Curahuara.
Cristovo
dereita|miniatura|240px|[[Cristovo de Licia|San Cristovo levando o neno Xesús, óleo en panel de Hieronymus Bosch, 1490–1500]]
Cristovo é a versión galega masculina do nome de tradición europea proveniente do grego: Χριστόφορος (Khristóphoros), que significa portador de Cristo, o que leva a Cristo.
O nome en Galicia
Porén, 65 parroquias teñen a San Cristovo coma patrón (Véxase: Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Cristovo).
Edogawa
Edogawa (江戸川区, えどがわく, Edogawa-ku) é un barrio especial da prefectura de Toquio, no Xapón. Está situada no sur da rexión de Kanto e ao leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 49,86 km² e a poboación de 670.538 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 13.450 hab./km².
Revilla del Campo
Revilla del Campo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 112 habitantes (INE 2012).
Edogawa
O barrio de Edogawa limita cos barrios de Katsushika, de Sumida, de Kōtō (son da prefectura de Toquio); e cos concellos de Urayasu, de Ichikawa e de Matsudo (son da prefectura de Chiba).
Parasito
Tipos e características
Os parasitos poden ser seres vivos de moitos tipos diferentes, como virus, bacterias, fungos, protozoos, helmintos, artrópodos, algas, e plantas superiores, pero en xeral, o termo resérvase artificialmente para os axentes patóxenos que non son virus, bacterias ou fungos.
Jeepers Creepers (filme de 2001)
Jeepers Creepers é un filme de terror xermano-estadounidense escrito e dirixido por Victor Salva. O filme toma o seu nome da canción de 1938 "Jeepers Creepers", que aparece no filme. Francis Ford Coppola foi o produtor executivo e o filme está protagonizado por Gina Philips, Justin Long, Jonathan Breck e Eileen Brennan. Philips e Long son dous irmáns que se converten no obxectivo dunha criatura demoníaca (Breck) na Florida rural.
Parasito
Tipos e características
A interacción biolóxica entre dúas especies, parasito e hospedador denomínase parasitismo. O parasitismo é unha relación anisoespecífica (entre distintas especias, xa que logo, o feto dos mamíferos) no útero da súa nai non pode ser considerado un parasito), na cal o parasito é dependente metabolicamente do seu hospedador.
A ciencia que estuda os parasitos é a parasitoloxía. Dado que a maioría dos microorganismos que producen infeccións son estudados pola microbioloxía, a parasitoloxía encárgase de estudar exclusivamente os seres eucariotas, xa sexan unicelulares, pero complexos (protozoos) de parasitos pluricelulares (metazoos) como os platelmintos, nematodos, artrópodos etc. En ocasións, é difícil diferenciar o fenómeno do parasitismo do comensalismo, a simbiose, a forese, ou a depredación, polo que estes límites varían dun autor a outro.
Unha das características comúns do parasitismo é que supón un intercambio de substancias, que provoca no hospedador unha resposta inmunóloxica. Un parasito debe vencer a acción do sistema inmune do hospedador para ter éxito. As interaccións antíxeno-anticorpo son máis complicadas canto maior sexa a complexidade dos antíxenos. As células dos eucariotas posúen unha gran cantidade de antíxenos comparada coas de bacterias ou virus. Un recurso de inmunoevasión para o parasito é o de formar antíxenos que se parezan aos do hóspede (mimetismo). Outro recurso é o de adherir antíxenos do hospedador á superficie exterior do corpo do parasito (enmascaramento antixénico). O resultado é que o hospedador invadido non recoñece ao parasito como invasor ou a resposta que produce non é totalmente efectiva.
Outra característica común do parasitismo é que o parasito debe adaptarse á resposta inmunitaria e en xeral á vida parasitaria, pero tamén o hospedador, porque a poboación parasita exerce unha presión selectiva neste, de modo que parasito e hospedador coevolucionan paralelamente a consecuencia do parasitismo. Isto explica por exemplo, que o xene da anemia falciforme sexa moi frecuente en zonas endémicas de malaria.
Radler
O Radler, cilcista en alemán, (denominado tamén Alster, Panaché, Panasch ou Wurstwasser en alemán) é unha mestura moi popular de cervexa con limoada ou gasosa, moi típica nos estabelecementos hostaleiros de Alemaña. Dependendo da mestura recibe diferentes nomes: os máis populares son Colaweizen ou Diesel en caso de mesturarse con cola ou Bananenweizen con zume de banana, ambos con cervexa de trigo. Este tipo de cervexa mestúrase tamén con outras bebidas como Almdudler. Non obstante, a mestura por antonomasia é a de cervexa Hell e zume ou refresco de limón. Denomínase tamén Gespritzt en Austria.
Historia
O Radler preparouse por primeira vez no ano 1922 por Franz Xaver Kugler, propietario dunha sorte de restaurante denominado Kugler Alm na comarca de Oberhaching, ao sur de Múnic. O lugar está moi frecuentado por ciclistas, que é o significado orixinal da palabra Radler en alemán.
Nun día sen precisar de xuño do 1922 unha grande afluencia de ciclistas ("Radler") apareceu no bar de Franz e ao ver que se ía esgotando a provisión de cervexa, este tomou a decisión de mesturala con limoada para conseguir que durase máis. A mestura gustou e pouco a pouco foi servíndose unha bebida denominada "Radlermaß", xa que un Maß é un vaso dun litro usado para servir cervexa, moi popular en Baviera, especialmente en festas como o Oktoberfest.
Variantes noutros países
En España a mestura de cervexa con limoada recibe diferentes nomes: clara (ás veces chámase así o combinado de cervexa e gasosa), lixivia, pica, xampú e shandy.
JoJo's Bizarre Adventure
JoJo's Bizarre adventure (ジョジョの奇妙な冒険 JoJo no Kimyō na Bōken, lit. A estraña aventura de JoJo) é unha serie de banda deseñada xaponesa, manga, escrita e ilustrada por Hirohiko Araki, cuxa publicación comezou en 1987. Actualmente, JoJo's Bizarre Adventure consta dun total de 121 volumes tankōbon, pero aínda segue en publicación. Posteriormente, a historia sería adaptada a sucesivas edicións de anime, que aínda segue en emisión. Encádrase entre os xéneros de shōnen e seinen.
Argumento
Conta a historia da familia Joestar e dos seus descendentes, que serán identificados cunha marca de nacemento nas costas en forma de estrela. O nome da serie fai referencia ao alcume que reciben todos os protagonistas das distintas temporadas, xa sexa coma resultado de xuntar a primeira sílaba dos seus nomes coa primeira dos seus apelidos, (Jonathan Joestar, Giorno Giovanna...) ou doutras variantes, coma no caso de Kujo Jotaro, ao que chaman Jojo pola repetición da sílaba "jo" (ジョ) dúas veces seguidas no seu nome.
A trama xirará en torno ao deber da familia de afrontar perigos paranormais usando uns poderes que cada un deles ten. Divídese, polo momento, nas seguintes partes:
Aeróstato
Os aeróstatos capaces de realizar voos horizontais denomínanse dirixibles, mentres que a expresión globo se reserva para os tipos sen propulsión que se moven polas correntes de ar.
Historia
miniatura|Primeira demostración pública en Annonay.
Acanthamoeba
Acanthamoeba é un xénero de protozoos ameboides, un dos máis comúns no solo, que se encontra frecuentemente tamén en augas doces e outros hábitats. A célula das acantamebas é pequena, xeralmente de 15 a 35 μm de lonxitude e de forma oval a triangular cando se move. Os quistes son comúns. A maioría das especies son de vida libre e aliméntanse de bacterias, pero algunhas son oportunistas e poden causar infeccións en humanos e outros animais.
Patóxeno humano
miniatura|Encefalite por Acanthamoeba. As enfermidades causadas por Acanthamoeba son fundamentalmente a queratite amébica e a encefalite (máis especificamente a encefalite amébica granulomatosa). Esta última é causada por Acanthamoeba que entran na boca e se estenden rapidamente ao sistema nervioso central.
Encefalite granulomatosa por Acanthamoeba
Acanthamoeba é un protozoo patóxeno oportunista que raramente causa enfermidades nos humanos, pero que ás veces pode orixinar esta encefalite. Informouse aproximadamente duns 400 casos no mundo, cunha taxa de supervivencia de só entre o 2 e o 3%. A infección xeralmente ten lugar en pacientes con inmunodeficiencia, diabetes, tumores, malnutrición, lupus eritematoso sistémico, ou alcoholismo. O portal de entrada do parasito son as lesións da pel ou do tracto respiratorio superior ou por inhalación de quistes transportados polo aire. O parasito despois espállase hematoxenamente polo sistema nervioso central. Acanthamoeba cruza a barreira hematoencefálica por un mecanismo aínda descoñecido. A subseguinte invasión do tecido conectivo e a indución de respostas pro-inflamatorias orixinan un dano neuronal que pode ser mortal en poucos días. As biopsias post mortem destes casos mostran graves edemas e necrose hemorráxica. Os pacientes que contraen esta doenza xeralmente presentan síntomas subagudos, como alteracións do seu estado mental, dores de cabeza, febre, rixidez do pescozo, convulsións, signos neurolóxicos focais (como parálises de nervios craniais e coma), todos os cales levan á morte nun período dunha semana a varios meses. Debido á rareza deste parasito e a falta de coñecemento, non existen actualmente bos métodos de diagnose ou tratamentos para a infección por Acanthamoeba.
Tratamento
As infeccións por Acanthamoeba xeralmente presentan síntomas que imitan á da leptomeninxite bacteriana, meninxite tuberculosa, ou encefalite viral. Os erros de diagnose a miúdo levan a un tratamento ineficaz. No caso en que a Acanthamoeba se diagnostica correctamente, os tratamentos correctos, como anfotericina-B, rifampicina, trimethroprim-sulfamethoxazole, ketokonazole, fluconazole, sulfadiazine, ou albendazole, son só parcialmente exitosos.
En 2013, publicouse un ensaio in-vitro de medicamentos con Acanthamoeba castellanii que mostraron efectos amebicidas e quisticidas.
Queratite por Acanthamoeba
Cando as Acanthamoeba están presentes no ollo poden orixinar queratite acantamébica, o cal pode producir úlceras corneais ou mesmo cegueira. Esta condición aparece con máis frecuencia nos usuarios de lentes de contacto que non as desinfectan debidamente, ou que as manipulan coas mans sucias. As solucións normais para a limpeza de lentes de contacto son bastante ineficaces contra as Acanthamoeba, pero as solucións baseadas no peróxido de hidróxeno son desinfectantes axeitados.
Endosimbiontes e virus de Acanthamoeba
Especies de Acanthamoeba conteñen diversos endosimbiontes bacterianos, que son similares a patóxenos humanos, polo que foron considerados patóxenos humanos emerxentes potenciais. A natureza exacta destes simbiontes e o beneficio que representan para o hóspede amebiano aínda non foron esclarecidos.
Entre estes patóxenos está a bacteria Legionella e outras similares a Legionella.
Virus
As acantamebas son hóspedes de varios virus singulares, como os virus xigantes mimivirus e mamavirus da familia Mimiviridae, atopados en A. polyphaga e A. castellanii. Tamén son infectadas polo virófago Sputnik, que coinfecta cos mamavirus.
MRSA
O Staphylococcus aureus resistente á meticilina (SARM ou MRSA) é un importante patóxeno das instalacións hospitalarias debido á súa resistencia a moitos antibióticos. Descubrimentos recentes feitos na Universidade de Bath demostran que o MRSA pode infectar e replicarse dentro das células de Acanthamoeba polyphaga; esta especie é moi común no ambiente. Como A. polyphaga pode formar quistes, os quistes infectados por MRSA poden actuar como forma de dispersión por vía aérea do MRSA. Ademais, as "evidencias que se teñen doutros patóxenos suxiren que os patóxenos que emerxen de amebas son máis resistentes aos antibióticos e máis virulentos." Observouse que Acanthamoeba aumenta a cantidade de MRSA ata 1000 veces. As Acanthamoeba entran no corpo a través da pel ou polo nariz. Despois viaxan polo sistema nervioso ata o cerebro; unha vez alí, aliméntanse de células do cerebro. Despois divídense rapidamente, causando unha rápida e masiva inflamación, que pode matar ao hóspede humano en poucos días.
Acanthamoeba castellanii é sospeitosa de servir como reservorio de bacterias patóxenas como Campylobacter jejuni, que pode causar a síndrome de Guillain–Barré. Informouse da supervivencia de Campylobacter jejuni en cocultivo con Acanthamoeba castellanii.
Importancia na ecoloxía do solo
A. castellanii pode atoparse en grandes densidades en varios ecosistemas do solo. Alí, aliméntase de bacterias e tamén de fungos e outros protozoos.
Esta especie pode lisar bacterias e producir un amplo conxunto de encimas, como celulases ou quitinases, e probablemente contribúe á degradación da materia orgánica do solo, contribuíndo ao chamado bucle microbiano (utilización de carbono orgánico disolvido nas augas polas bacterias, que o devolven ás redes tróficas).
Especies
As especies de Acanthamoeba distínguense principalmente pola forma dos seus quistes, e entre elas inclúense as seguintes (as marcadas con asterisco causan infeccións): miniatura|500px|Ciclo de vida dos axentes parasitarios responsales de causar infeccións por amebas "de vida libre".
Papel como organismo modelo
Como Acanthamoeba non difire moito a nivel ultraestrutural dunha célula de mamífero, é un modelo atractivo para facer estudos biolóxicos. Acanthamoeba é importante en estudos de microbioloxía celular, bioloxía ambiental, fisioloxía, interaccións celulares, bioloxía molecular, bioquímica, e estudos evolutivos, debido ás versátiles funcións deste organismo no ecosistema e a capacidade de capturar presas por fagocitose, actuar como vector e reservorio de microorganismos patóxenos, e producir graves infeccións en humanos. Ademais, Acanthamoeba foi moi utilizada para comprender a bioloxía molecular da motilidade celular.
A cepa Neff de A. castellanii, descuberta nunha lagoa do Parque Golden Gate na década de 1960, debido ao seu cultivo doado e económico, foi moi usada como organismo modelo clásico no eido da bioloxía celular. En 30 litros de medio simple inoculado con A. castellanii, pode obterse aproximadamente un kg de células en poucos días en cultivos aireados a temperatura moderada. En estudos iniciados polo Dr. Edward D. Korn dos NIH descubríronse moitas moléculas biolóxicas importantes e as súas vías metabólicas usando o modelo de Acanthamoeba. O Dr. Thomas Dean Pollard aplicou este modelo nos NIH, Escola de Medicina de Harvard, Escola de Medicina da Universidade Johns Hopkins, e o Instituto Salk de Estudos Biolóxicos para descubrir e caracterizar moitas proteínas que son esenciais para a motilidade celular, non só en amebas, senón tamén en moitas outras células eucarióticas, especialmente as do sistema nervioso humano e sistema inmunitario, o embrión en desenvolvemento, e células cancerosas.
Josemi Rodríguez-Sieiro
José Miguel Rodríguez-Sieiro y Rodríguez-Vila, nado en Vigo en 1950, é un comunicador galego, coñecido polas súas aparicións na prensa rosa.
Traxectoria
Cursou estudos de bacharelato no Colexio Labor de Vigo e no Colexio Estudio de Madrid, e estudou Dereito na Universidad Complutense de Madrid. Tras dedicarse a diversos negocios relacionados co petróleo e a medicina a través da Clínica Biotonus de Montreux, dirixiu a súa actividade profesional cara ao mundo da comunicación.
Colaborador habitual dende entón dos medios audiovisuais, comezou a traballar neste ámbito en 1991, en Antena 3 Radio, no programa Miguel Ángel García-Juez, comentando a actualidade social. En 1992 deu o salto á televisión para participar na tertulia sobre crónica social de Pasa la vida, o programa conducido por María Teresa Campos nas mañás de Televisión española. A partir dese momento vincúlase profesionalmente coa periodista malagueña, a quen acompaña igualmente nos seus espazos de TV Día a día (1996-2002) en Telecinco e Cada día (2004-2005).
Outras incursións na pequena pantalla inclúen colaboracións nos espazos A la carta (2004) e Mirando al mar (2004), ambos os dous de Antena 3 e Territorio comanche (2006-2008), os dous últimos presentados por Cristina Tárrega.
Dende 2004 intervén no programa Herrera en la onda de Onda Cero, conducido polo periodista Carlos Herrera e con anterioridade, con Marta Robles, tamén en Onda Cero.
Provincia de Nor Yungas
miniatura|dereita|200px|Provincia de Nor Yungas en Bolivia dereita|miniatura|200px|Provincias do departemento La Paz Nor Yungas é unha das 20 provincias do departamento de La Paz en Bolivia. A súa capital é a cidade de Coroico e segundo o censo de 2001 ten unha poboación de 23.681 habitantes. Atópase na rexión subtropical coñecida como Los Yungas.
Apocalipse Z. Os días escuros
Apocalipse Z. Os días escuros é unha novela de literatura fantástica en lingua castelá de Manel Loureiro, publicada en 2010 por Plaza&Janés. Foi traducida ao galego por Tomás González Ahola, e publicada en 2014 por Urco Editora. É a segunda parte da triloxía Apocalipse Z.
Trama
Na primeira novela, o avogado de trinta anos que escapara de Pontevedra trala pandemia de Non Mortos que asolaga o mundo chegara a Vigo. Alí refuxiárase no Hospital do Meixoeiro canda o piloto de helicópteros ucraíno Viktor Pritchenko, e no centro hospitalario coñeceron a sor Cecilia e a Lucía, unha rapaza de dezasete anos. Os catro e mais Lúculo -o gato do avogado-, marchan en helicóptero cara ás illas Canarias.
Antes de chegar ás Canarias conectan os aparellos de radio. Aterran en Lanzarote e ven que na illa non queda ninguén vivo. Escapan á torre de control do aeroporto, e un helicóptero militar achégase a eles para rescatalos. Lévanos a Tenerife e déixanos en corentena como medida de precaución. Ao remate desta unha capitá do exército explícalle ao avogado a situación política e administrativa: Tralo comezo da pandemia, a Familia Real española trasladárase ás Canarias, pero o Príncipe Filipe e os Duques de Palma desapareceran. Ao cabo, o Rei Xoán Carlos I morreu dun derramo cerebral, e proclamárase herdeira a súa filla Elena de Borbón e Grecia. Porén, foi asasinada, e nomeárase rei o seu fillo Froilán. Logo disto, o bando republicano e o monárquico chegaron a un acordo tácito: os primeiros formaron goberno en Tenerife e proclamaron a III República Española, e os segundos en Gran Canaria, mais sen se recoñeceren formalmente. Vívese un ambiente de tensión, previo a unha guerra civil, con espionaxe e sabotaxe de por medio.
Logo deses meses colapsaran as industrias farmacéuticas, enerxéticas e alimenticias, polo que se vive unha situación de auténtica carestía. En Tenerife refínase petróleo dun buque xaponés, lévanse a cabo proxectos agrícolas e sáese a pescar, pero úsanse bonos de racionamento.
No centro de corentena, o barco Galicia da armada española, un mariñeiro corrupto e alcohólico intenta propasarse con Lucía. Esta dálle unha labazada, e sor Cecilia deféndea, e o mariñeiro dálle cunha porra á monxa, que queda en estado de coma. O mariñeiro acusa a Viktor do ataque. Despois da corentena a administración da illa concédenlles un piso e documentación, pero dinlles que axiña serán requiridos para traballar. Ao cabo o avogado e Lucía fanse parella, e pouco despois ela é destinada como enfermeira a un hospital. Viktor, acusado formalmente de atacar a monxa, é requirido como piloto para ir a unha misión, e o avogado debe ir co grupo pola súa experiencia loitando contra Non Mortos.
dereita|miniatura|Aeroporto de Madrid-Cuatro Vientos.
Así, Viktor e o avogado son enviados a Madrid canda a unha cuadrilla militar para recoller medicamentos no Hospital de La Paz, que no seu momento fora declarado Punto Seguro. Van nun Airbus 320 até o aeroporto de Cuatro Vientos, e desde alí nun helicóptero ao Hospital. No centro sanitario entran -coa axuda dun pirata informático- no búnker usado polo Goberno Autonómico. Alí recollen medicamentos, pero ao regresar ao aeroporto os militares monárquicos da cuadrilla fanse co control. Viktor e o avogado, xunto cun militar moribundo, fican abandonados, mais logran arrancar un carro blindado. Chegan ata o Museo do Prado e alí atopan un helicóptero, co que marchan ao aeroporto antes de que cheguen os militares golpistas. Embarcan de novo ás Canarias, con só tres mochilas de medicamentos. Pola súa banda, o mariñeiro que atacara a monxa intenta matala para evitar que o acuse se se recupera do coma. Logo de inxectarlle morfina aparece Lucía na habitación, e o mariñeiro xunto cun esquizoide belga comezan a perseguir a rapaza polo hospital, mentres se orixina unha batalla entre os gardas de seguridade ao pensar que hai unha sabotaxe por parte dos partidarios da monarquía. Lucía refúxiase no Zoo, unha zona de perigo biolóxico, onde hai recluídos varios Non Mortos para o seu estudo. A rapaza logra escapar ferida, e o mariñeiro e o belga son atacados por Non Mortos. O esquizoide logra marchar tamén, disfrazado de médico.
De regreso de Madrid, o avogado e Viktor subornan un militar para evitar pasar a corentena e van na procura de Lucía. Ao pouco descobren que Lucía está en busca e captura, pois as autoridades pensan que Lucía fora quen comezara o caos no hospital. Grazas a Lúculo saben que a moza escapara cara ao porto e que os agardaba nun veleiro. Finalmente logran embarcar e fuxir da illa o avogado, Lucía, Viktor e mais o gato.
Narración
A obra alterna a primeira persoa que usara na primeira novela -desde o punto de vista do protagonista- co narrador omnisciente en terceira persoa.
Raquel Vázquez
Raquel Vázquez Díaz, nada en Lugo no ano 1990, é unha escritora e poeta galega que escribe en lingua castelá.
Traxectoria
Algúns dos seus poemas foron publicados en revistas literarias como Quimera​, Estación Poesía​, Oculta ​ e Cuaderno Ático​, entre outras, así como nas antoloxías ''Sin fronteras. Antología de poetas gallegos contemporáneos que escriben en español (Editorial Renacimiento, 2018; edición de Ana Eire) ​ e Insumisas. Poesía crítica contemporánea de mujeres'' (Baile del Sol, 2019; edición de Alberto García-Teresa).
Publicou os libros de poesía Por el envés del tiempo (Premio Poeta Juan Calderón Matador; Vigo, Cardeñoso, 2011), Pinacoteca de los sueños rotos (Granada, Islavaria, 2012), Luna turbia (Premio de Poesía Joven Gloria Fuertes; Madrid, Torremozas, 2013), Lied de lluvia para una piel ausente (Premio de Poesía Granajoven; Granada, Alhulia, 2014) e Si el neón no basta (Sevilla, La Isla de Siltolá, 2015). O seu poemario máis recente, El hilo del invierno (Madrid, Ediciones Hiperión, 2016), obtivo o premio "Nueva Valencia de Poesía Joven" da Institució Alfons el Magnànim.
Foi bolseira residente da Fundación Antonio Gala para Jóvenes Creadores durante o curso 2014/15, traballando nun proxecto de carácter narrativo, novela que foi publicada en 2017 co título de Chomolangma (Sevilla, La Isla de Siltolá, 2017).
En narrativa publicou o libro de contos La ocarina del tiempo (A Coruña, Trifolium, 2016) e Paralelo 36 (Talentura, 2019)​.
Como aforista, está incluída na antoloxía de Manuel Neila ''Bajo el signo de Atenea. Diez aforistas de hoy'' (Editorial Renacimiento, 2017)​.
Obras
Poesía
Narrativa
Débora Arango
Débora Arango Pérez, nada en Medellín o 11 de novembro de 1907 e finada en Envigado o 4 de decembro de 2005, foi unha pintora expresionista e acuarelista colombiana. Transgresora na súa pintura, abordou a crítica social e política ademais de ser a primeira pintora colombiana en pintar espidos femininos.
Traxectoria
En 1937, expuxo acuarelas de paisaxes, animais e natureza morta, xunto ás súas compañeiras do taller de Nel Gómez. En 1938, apartouse do seu mestre e comezou a traballar soa, experimentando con espidos de tamaño natural e pintando escenas da vida real. Un ano despois participou na "Exposición de Artistas Profesionais" no Club Unión de Medellín onde expuxo acuarelas e óleos, incluíndo dous espidos, un deles "Cantarina de Rosa": gañou o primeiro premio e o escándalo estalou. A sociedade política e intelectual repudiou a súa obra e cualificouna de sórdida, impúdica e pornográfica.
En 1946 viaxou a México para perfeccionar e estudar os muralistas; de regreso, en 1948, expuxo en Medellín, pero o seu espido, esta vez "La adolescencia" volveu escandalizar á sociedade e estivo a piques de ser excomungada polas reiteradas queixas que a liga da Decencia de Medellín elevou polo "inmoral" dos seus cadros.
A tarde dun día de cans
A tarde dun día de cans, (en Dog Day Afternoon), tamén coñecida como Tarde de cans, é un filme estadounidense de 1975 dirixido por Sidney Lumet, escrito por Frank Pierson e protagonizado por Al Pacino, John Cazale, Chris Sarandon e Charles Durning. O seu título orixinal fai referencia ao período canicular en verán, durante o que está ambientado o filme.
O filme está inspirado polo artigo "The Boys in the Bank", de P. F. Kluge publicado na revista LIFE, sobre un atraco similar nun banco de Brooklyn por parte de John Wojtowicz e Salvatore Naturale o 22 de agosto de 1972.
Argumento
O filme está baseado en feitos reais ocorridos en 1972. Un veciño de Brooklyn, Sonny Wortzik (Al Pacino), decide xunto con outro inexperimentado delincuente, Salvatore Naturile, Sal, (John Cazale) roubar un banco do mesmo barrio de Nova York para conseguir o diñeiro que lle demanda a operación de cambio de sexo da súa parella, Leon Shermer (Chris Sarandon), mais fracasan ao descubriren que o banco non tiña suficiente diñeiro en efectivo, xa que fora recollido horas antes. A policía, despois o FBI, os xornais e milleiros de curiosos fanse presentes, e todo se vai transformando nun espectáculo. Tanto algúns curiosos como reféns, comezan a simpatizar con Sonny, logo de que el sae á rúa a arengar a xente. Comezan as negociacións entre Sonny e o policía Eugene Moretti (Charles Durning), que axiña é substituído polo axente do FBI Sheldon (James Broderick), debendo permanecer durante horas negociando e mantendo varios reféns. Sal preocúpase máis polos xornalistas que o sinalan como homosexual que polo seu rol de asaltante.
Leon aparece no banco a petición de Sonny e explica publicamente a súa relación con el, a súa condición de transexual e os motivos do asalto. A acción continúa ata a noite cando Sonny xa negociou co FBI o seu traslado ao aeroporto cos reféns, onde rematará o espectáculo. Mentres agardan no coche na pista do aeroporto a que o avión se poña en posición para engalar, o axente Murphy lembra de novo a Sal que manteña a súa arma de xeito que non se dispare por accidente. Sal faino e Sheldon obrígao a poñer a arma no taboleiro do coche, creando unha distracción que permite a Murphy sacar un revólver agochado no repousabrazos e disparar a Sal na cabeza. Sonny é detido e todos os reféns son escoltados ata a terminal.
Estació del Nord (Valencia)
Valencia - Estació del Nord ou Valencia - Terme, é a principal estación de ferrocarril da cidade de Valencia e un dos monumentos máis emblemáticos da súa arquitectura civil.
Localización
A estación sitúase na rúa de Xàtiva, a carón da estación de metro de Xàtiva, e moi próxima ás de Bailén, Plaça d'Espanya e Alacant (está última aínda en construción).
Está previsto que o tránsito ferroviario que agora acolla se traslade á nova estación de València-Parc Central, medio quilómetro ao sur da actual, cando o TAV (Tren d'Alta Velocitat) chegue á capital valenciana en ancho internacional (1435 mm), e barállase a posibilidade que o edificio actual se converta nun espazo de ocio, cultural ou museístico. centro|500px|miniatura|Fachada da Estació del Nord
Historia
Foi construída entre 1906 e 1917 aproveitando as transformacións urbanísticas da cidade a finais do século XIX para instalarse nun enorme terreo que quedara libre, xunto á praza de Touros e só a 250 m da Casa do Concello de Valencia.
O edificio, deseñado polo arquitecto Demetri Ribes, relaciónase co estilo modernista vienés denominado Sezession, e especialmente con Otto Wagner, caracterizado polas liñas rectas en contraposición ás formas sinuosas máis propias do Art Nouveau, o modernismo predominante en Francia, Bélxica, Cataluña e o resto de Valencia. Á influencia vienesa engádense, por un lado reminiscencias do gótico perpendicular inglés xunto con algunhas trazas do que máis tarde sería o racionalismo.
Arquitectura
A fachada principal está ritmicamente desenvolvida segundo módulos dun gran esquematismo formal. De predominio horizontal, presenta tres corpos de edificación resaltados en forma de torreóns, situados nos extremos e no centro, que avanzan respecto á liña xeral da fachada e que lembran á torre da Llotja de la Seda, de escasa alzada. Os ritmos verticais nas entrepilastras dos torreóns que non chegan a desequilibrar a horizontalidade xeral. O remate do edificio queda definido por estas entrepilastras e por pináculos terminais de perfil aparentemente ameado.
En oposición á sobriedade estrutural superponse á fachada unha profusa decoración de elementos cerámicos e temas inspirados na agricultura valenciana, coma motivos vexetais, laranxas e flores de laranxeira, e inclúe as catro barras vermellas sobre fondo de ouro do escudo heráldico da cidade. Este evidencia un trazo significativo da tensión modernista entre a modernidade e a tradición, entre o local e o cosmopolita. A estes elementos de claro valor simbólico se engade a repetición de elementos emblemáticos alusivos á Compañía dos Camiños de Ferro do Norte de España, como a estrela de cinco puntas e a aguia, símbolo da velocidade, que remata o corpo central do edificio. A decoración se completa no bloque central por dous mosaicos simetricamente colocados. Os mosaicos son obra do valenciano residente en Barcelona, Lluís Brú i Salelles e vanse realizar entre 1913 e 1918.
No interior do vestíbulo a planta baixa está exclusivamente destinada ao público, mentres que a entreplanta e primeiro andar destínanse a oficinas. Destaca a ornamentación da planta baixa, con cerámicas vidradas, trencadís e un mosaico de Josep Mongrell, pechado por restauración dende hai máis de dúas décadas. A combinación de madeira, vidro e mármore fusionan calidez, transparencia e brillo. Ten unha infinidade de elementos decorativos de cerámica, madeira, metal, vidro e outros materiais. Os zócolos de cada porta ou ventá interior do vestíbulo están feitos de madeira e nos máis altos pódese ler o lema "boa viaxe" en distintos idiomas, entro os cales non está nin o valenciano nin o francés. As súas grandes xanelas presentan unha rosetón na súa parte superior.
A cuberta principal do hangar ou nave central, que cobre as vías, ten forma de arco e guías que representen as vías do tren. Así mesmo, ten unha grande apertura lonxitudinal para tal que escaparan os fumes das máquinas cando estas funcionaban a vapor.
Galería de imaxes de Canedo, Ourense
Canedo (San Miguel) é unha parroquia do concello de Ourense.
<Gallery> Ficheiro:Igrexa parroquial canedo.jpg|Igrexa parroquial de San Miguel de Canedo (Ourense) Ficheiro:Paseo peonil (Ourense).jpg|Paseo peonil Ficheiro:Zona recreativa de Quintela de Canedo, Canedo, Ourense.jpg|Zona recreativa en Quintela de Canedo
Inositol trisfosfato
O inositol trisfosfato ou inositol trifosfato ou inositol 1,4,5-trisfosfato (tamén chamado trifosfoinositol e abreviado como InsP3, Ins3P, IP3 ou IP3), é unha molécula que funciona (xunto co diacilglicerol ou DAG), como segundo mensaxeiro, que se utiliza nas células para a transdución de sinais e sinalización lipídica. Mentres que o DAG permanece nas membranas, o IP3 é soluble e difunde pola célula. Prodúcese por hidrólise do fosfatidilinositol 4,5-bisfosfato (PIP2), que é un fosfolípido que está localizado na membrana plasmática, en reacción catalizada pola fosfolipase C (PLC).
Fórmula química e peso molecular
O IP3 é un ión poliatómico cunha masa molecular de 420,10 g/mol. A súa fórmula empírica é C6H15O15P3. Está composto por un anel de inositol esterificado con tres grupos fosfato unidos aos carbonos situados nas posicións 1, 4, e 5, mentres que nas posicións 2, 3 e 6 conserva os grupos hidroxilo típicos do inositol.
Propiedades químicas
Ao pH fisiolóxico medio de 7,4, os fosfatos unidos ao inositol están principalmente na forma PO42-, é dicir, ionizados con carga negativa. Isto dálle ao IP3 unha carga neta negativa, que é importante para permitir que a molécula se ligue ao seu receptor, ao unírense os grupos fosfato con residuos cargados positivamente do receptor. O IP3 ten tamén tres doantes de enlaces de hidróxeno en forma dos seus tres grupos hidroxilo. O grupo hidroxilo no carbono 6 do inositol está tamén implicado na ligazón do IP3 co seu receptor.
Unión ao seu receptor
miniatura|O anión IP3 cos seus átomos de oxíxeno (en vermello) e os de hidróxeno (azul escuro) que están implicados na unión co receptor InsP3R. A unión do IP3 ao seu receptor, chamado receptor do inositol trisfosfato (InsP3R), foi estudado primeiramente utilizando mutaxénese de deleción na década de 1990s. Os estudos centráronse no extremo N-terminal do receptor do IP3. En 1997 localizouse a rexión do receptor envolvida na unión co IP3 entre os residuos de aminoácidos 226 e 578. Atopouse que dous residuos de arxinina nas posicións 265 e 511 e unha lisina na posición 508 eran fundamentais para unirse coas cargas negaivas do IP3. Usando unha forma modificada do IP3 descubriuse que os tres grupos fosfato interaccionan co receptor, pero non de forma igual. Os fosfatos nas posicións 4 e 5 interaccionan máis amplamente ca o fosfato na posición 1 e o grupo hidroxilo na posición 6 do anel de inositol.
Dscubrimento
O descubrimento de que unha molécula sinalizadora pode influenciar o metabolismo dos fosfoinosítidos fixérono Mabel R. Hokin (1924–2003) e o seu marido Lowell E. Hokin en 1953, cando observaron que o fosfato con 32P radioactivo era incorporado ao fosfatidilinositol de cortes do páncreas cando eran estimulados con acetilcolina. Ata entón pensábase que os fosfolípidos eran estruturas que as células usaban só como maerial de construción das súas membranas.
Nos seguintes 20 anos descubriuse a importancia do metabolismo do PIP2 na sinalización celular. A mediados da década de 1970 Robert H. Michell propuxo que había unha conexión entre o catabolismo do PIP2 e o incremento do Ca2+ intracelular. Propuxo que a a hidrólise activada polo receptor do PIP2 producía unha molécula que causaba o incremento da mobilización do calcio intracelular. En 1981 o seu grupo demostrou que o PIP2 é hidrolizado por unha fosfodiesterase orixinando DAG e IP3. En 1984 descubriuse que o IP3 actúa como un segundo mensaxeiro que é capaz de ir desde o citosol ao retículo endoplasmático (RE), onde estimula a liberación de calcio ao citosol.
As seguintes investigacións estudaron a vía de sinalización do IP3, e descubriuse en 1986 que un dos moitos papeis do calcio liberado polo IP3 é colaborar co DAG para activar a proteína quinase C (PKC). En 1989 descubriuse que a fosfolipase C (PLC) era a fosfodiesterase responsable de hidrolizar o PIP2 en DAG e IP3. Hoxe a vía de sinalización do IP3 é ben coñecida, e sábese que é moi importante na regulación de varias vías de sinalización celulares dependentes do calcio.
Vía de sinalización
miniatura|A clivaxe feita pola PLC do PIP2 para dar IP3 e [[diacilglicerol|DAG inicia a liberación de calcio intracelular e a activación da PKC.]] O incremento nas concentracións intracelulares de Ca2+ é a miúdo o resultado da activación da vía do IP3. Cando un ligando se une a un receptor acoplado á proteína G (GPCR), que está acoplado a unha proteína G heterotrimérica Gq, a subunidade α da Gq pode unirse ao isocima do PLC chamado PLC-β e activalo, o que causa a clivaxe do PIP2 producindo IP3 e DAG.
Se unha receptor tirosina quinase (RTK) está implicada na activación da vía, esta pode afectar ao isocima PLC-γ, xa que este ten residuos de tirosina que poden ser fosforilados por unha RTK activada; esta fosforilación activa a PLC-γ de maneira que pode clivar o PIP2 orixinando DAG e IP3. Isto ocorre en células que poden responder a factores de crecemento ou hormonas como a insulina, porque os factores de crecemento son os ligandos responsables da activación da RTK.
O IP3 producido pola acción da PLC é unha molécula soluble e pode difundir polo citoplasma e chegar ao retículo endoplasmático (ou ao retículo sarcoplásmico nas células do músculo). Unha vez que chega ao retículo endoplasmático, o IP3 pode unirse ao receptor de IP3 nun canal de Ca2+ de apertura regulada por ligando. A unión do IP3 (que é o ligando neste caso) ao seu receptor desencadea a apertura do canal de Ca2+, e desa maneira o Ca2+ libérase ao citosol. Nas células musculares cardíacas este incremento do Ca2+ activa o canal operado polo receptor de rianodina do retículo sarcoplásmico, o que ten como resultado un maior incremento do Ca2+ por medio dun proceso coñecido como liberación inducida polo calcio. O IP3 pode tamén activar canais de Ca2+ na membrana plasmática indirectamente, ao incrementar a concentración intracelular de Ca2+.
Humanos
As principais funcións do IP3 son mobilizar o Ca2+ dos seus orgánulos de almacenamento e regular a proliferación celular e outras reaccións celulares que requiren calcio libre. Por exemplo, nas células musculares lisas un incremento na concentración do Ca2+ citoplasmático orixina a contracción da célula muscular.
No sistema nervioso, o IP3 serve como un segundo mensaxeiro, e a maior concentración de receptores de IP3 están no cerebelo. Hai probas de que os receptores de IP3 xogan un importante papel na indución da plasticidade nas células de Purkinje cerebelares.
Ovos de ourizo de mar
O bloqueo lento da polispermia no ourizo de mar está mediado polo sistema de segundo mensaxeiro do PIP2. A activación dos receptores de unión activa a PLC, a cal cliva o PIP2 na membrana plasmática do ovo, liberando o IP3 no citoplasma da célula ovo. O IP3 difunde ao retículo endoplasmático, onde abre os canais de Ca2+.
Enfermidade de Huntington
A enfermidade de Huntington é un trastorno xenético incurable que se produce cando dexeneran as neuronas do cerebro. A enfermidade de Huntington afecta principalmente ás neuronas espiñais medias (MSN) do corpo estriado. As MSNs GABAérxicas constitúen máis do 95% de todas as neuronas do corpo estriado. A enfermidade de Huntington ocorre cando a proteína citosólica huntingtina (Htt) ten un residuo adicional de poliglutamina engadido á súa rexión amino terminal. Esta forma modificada da Htt chámase Httexp. A Httexp fai aos receptores de IP3 de tipo 1 máis sensibles ao IP3, o cal leva á liberación de demasiado Ca2+ desde o retículo endoplasmático. A liberación do Ca2+ do retículo endoplasmático causa un incremento das concentracións mitocondriais e citosólicas de Ca2+. Este incremento en Ca2+ crese que é a causa da degradación das MSNs GABAérxicas.
Enfermidade de Alzheimer
A enfermidade de Alzheimer implica a dexeneración progresiva do cerebro, o que ten un grave impacto nas facultades mentais. Des que se se propuxo a hipótese do Ca2+ para o alzhéimer en 1994, varios estudos mostraron que as alteracións na sinalización por Ca2+ son as principais causas desta doenza. A enfermidade de Alzheimer familiar (ou alzhéimer de comezo temperán) está fortemente ligada a mutacións nos xenes da presenilina 1 (PS1), presenilina 2 (PS2), e proteína precursora amiloide (APP). Todas as formas mutadas destes xenes coñecidas causan unha sinalización por Ca2+ anormal no retículo endoplasmático. As funcións da PS1 aínda non se coñecen, pero as mutacións na PS1 incrementan a liberación de Ca2+ mediada polo IP3 desde o retículo endoplasmático en varios modelos animais. Utilizáronse bloqueadores de canais de calcio para tratar a enfermidade de Alzheimer con certo éxito, e tamén se suxeriu o uso de litio para diminuír o recambio de IP3 como un posible método de tratamento.
Edogawa (homónimos)
O topónimo xaponés Edogawa pódese referir a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Boiro de Arriba, Boiro, Boiro
Boiro de Arriba é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca do Barbanza.
Camión
miniatura|Camións aparcados. miniatura|Daimler-Lastwagen, 1896 Un camión é un vehículo motorizado para o transporte de bens. A diferenza dos coches, que adoitan ter unha construción monocasco, moitos dos camións constrúense arredor dunha estrutura resistente chamada chasis. A maioría están formados por un chasis portante, xeralmente un marco estrutural, unha cabina e unha estrutura para transportar a carga.
Hai camións de moitos tamaños e de todo tipo, dende camións pequenos ata os trens de estrada, pasando polos camións todo terreo de 200 toneladas usados na minería.
Os camións foron especializándose e tomando unha serie de características propias do traballo a realizar. Nunha evolución dunha simple caixa á forma máis adecuada á materia que se transporta; perigosas, líquidas, refrixeradas, en continuo movemento que impida o fraguado, abertos, pechados, con guindastre etc.
No eixo traseiro acostuman posuír xogos dobres de roda e incluso algúns posúen dobre eixo traseiro.
Provincia de Sud Yungas
miniatura|dereita|200px|Provincia de Sud Yungas en Bolivia dereita|miniatura|200px|Provincias do departemento La Paz Sud Yungas é unha das 20 provincias do departamento de La Paz en Bolivia. A súa capital é a cidade de Chulumani.
Feás, Damil, Begonte
Feás é un lugar da parroquia de Damil no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Julia Varela
Julia Varela Ruano, nada o 30 de xuño de 1981 en Pontevedra, é unha presentadora de radio e reporteira de televisión galega.
Traxectoria
Filla dos profesores pontevedreses Carmen Ruano e Eloy Varela, estudou no IES Sánchez Cantón e despois de graduarse en xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid comezou a traballar na RTVE en 2005 como locutora e redatora nos Servizos Informativos da RNE para a Radio Exterior de España. En 2008, pasou a ser locutora e redatora de Radio 3 en programas como Siglo 21, 180 Grados ou Los Conciertos de Radio 3, e na retransmisión de distintos festivais de música. Desde 2013, Varela traballa como reporteira para TVE en programas como Comando actualidad e La mañana de La 1; neste último tamén colabora como comentarista da sección de espectáculos.
Nas edicións 2015, 2016 e 2017 do Festival de Eurovisión, Varela foi a comentarista para TVE xunto con José María Íñigo. Varela e Íñigo comentaron tamén a gala especial Eurovision Song Contest's Greatest Hits, que conmemorou o 60º aniversario do Festival de Eurovisión en 2015. Na edición de 2018 compartirá o micrófono co locutor da emisora de radio LOS40, Tony Aguilar.