cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benito Vicetto
Xogos florais
Porén, nunha nota negativa, tamén por estas datas rematou a súa amizade coa influente Juana de Vega. Dedicábase esta, xunto a Concepción Arenal, a realizar visitas aos cárceres tentando mellorar as condicións de vida dos presidiarios. Estas visitas resultaron nun conflito co comandante da prisión coruñesa, o estrito Vicetto, de quen se afirma gardaba escrito pola súa propia man, con anotacións artigo por artigo, o regulamento carcerario. No 2 de xullo de 1861, Vicetto colaborou na organización na Coruña dos que serían os primeiros xogos florais galegos. Presentando o autor aos mesmos a balada Al enamorado Macias, confiado en acadar o premio no certame. Cando finalmente só recibiu o primeiro accésit, ofendeuse profundamente e culpou da aldraxe a "certa condesa", en referencia a Juana de Vega, condesa de Espoz y Mina "que desde a súa casa movía e gobernaba os máis sutís fíos da vida coruñesa".
Desgustado, Vicetto decidiu abandonar a Coruña, iniciando entón un longo periplo por diferentes presidios españois. En 1862 trasladouse como comandante ao cárcere de Toledo, permutando de seguida o seu posto co xefe do penal de Ceuta e trasladándose no verán do 1863 ao de Granada. Alí, "desterrado entre xentes que falaban outra lingua e tiñan outros amores" publicou unha colección de poesías El angel de mi amor. No outono ocupou un novo destino, esta vez en Barcelona, lugar no que publica Nostalgia, un libro onde se percibe a morriña pola súa patria. Aínda aceptou brevemente outro cargo no cárcere de "el canal de Isabel II" no que pasou pouco mais dun mes antes de renunciar e retornar finalmente a Coruña en xaneiro do 1864. Alí publicou, nese mesmo ano, un novo libro de poemas: El eco de mi amor, poesías que unidas a outras do autor foron publicadas na obra Ecos del alma en 1869. miniatura|esquerda|Vicetto nunha fotografía de estudio.
Historia de Galicia
O propósito da obra ficaba claro desde o prólogo do primeiro volume onde Vicetto escribiu: "Emprendo un traballo de moita importancia literaria, ao impulso dunha aspiración respectábel, a de chegar a dotar ao meu país dunha historia, propiamente dita, xa que non ten ningunha.". Un traballo afrontado cunha certa visión mesiánica, "toda a súa gloria daba por ser o primeiro na cruzada por el emprendida" dirá Murguía, na busca dos fundamentos históricos da nación galega e co declarado obxectivo de recuperar a súa dignidade e camiñar cara a súa emancipación. Esta idea dun home cunha misión aparece noutras obras de Vicetto, que adoitan traspasar os límites entre o real e o literario. Na súa novela El último Roade chega a autorretratarse a través do mestre Pita: "O seu pensamento... era a independencia de Galicia [..] se tivera sido escritor, arrostraría con gusto toda clase de deportacións, despois de ter infiltrado a súa idea no país xa nos editoriais dun periódico, xa nos cadros amorosos da novela histórica [..]"
Crítica e censura
En 1865 saíu tamén do prelo o primeiro tomo da Historia de Galicia de Manuel Murguía. Nel incluíase unha crítica directa á obra de Vicetto: "Nos nosos días, o señor Vicetto dou á prensa traballos históricos que evitamos cualificar.(..) O eloxio non sería doado nin agradábel; a censura é hoxe imposíbel". O novelesco traballo de Vicetto, tendente aos excesos narrativos, "o principal para escribir a historia dun pobo non son os datos; o principal é a imaxinación" afirma nun dos seus libros, contrastaba coa obra do positivista Murguía, sempre á procura dunha base científica para os seus escritos. Vicetto gardou a réplica durante anos, até o último tomo da súa obra publicado en 1873. Alí respondeu cunha aceda crítica ao libro Murguía: "frío, pesado, sen movemento e sen vida..". Con todo, foi Murguía quen dixo a última palabra. Na súa biografía póstuma sobre Vicetto escribiu sobre o libro "nada suma nin nada importa para o coñecemento do noso pasado. Non coñezo libro máis triste, nin que impresione mais penosamente."
A crítica adversa de Murguía, e doutros autores como Saralegui, non foi o único problema co se encontrou a Historia de Vicetto. No segundo volume, publicado en 1866, incluíu este unha reflexión teolóxica, próxima ao panteísmo, na que concluía a equivalencia entre Deus e o tempo. A obra foi denunciada á igrexa por este motivo, e no 8 de xaneiro de 1867 o bispo de Mondoñedo Ponciano de Arciniega solicitou a Vicetto a retirada do libro e a reforma do capítulo. Diante da negativa do autor, interveu o arcebispo de Santiago Miguel García Cuesta, quen nunha nova misiva no 8 de abril solicitou a retirada das páxinas 233 a 244 da obra. O intento de censura por parte da igrexa xerou unha intensa polémica na prensa da época, chegando Vicetto a publicar as cartas en El Diario de Ferrol e a incluílas nun apéndice no terceiro volume da Historia en 1867. No 22 de xullo o arcebispo volveu esixir a retirada da obra, mais crendo Vicetto que tras da actitude do prelado había "influencias alleas" negouse novamente. Finalmente o gobernador civil da Coruña ordenou retirar a publicación e confiscou todos os exemplares en poder do editor. miniatura|Murguía. Malia estar unido a Vicetto por un ideario común, mantivo con el unha intensa rivalidade. Prexudicados economicamente Vicetto e o editor Nicasio Taxonera acudiron a Santiago, onde se entrevistaron co arcebispo. A xuntanza rematou en enfrontamento aberto esixindo iradamente o relixioso a retractación máis absoluta. O indignado Vicetto partiu entón cara a Madrid, xunto a Taxonera, onde todos os seus requirimentos foron rexeitados con "estraña hostilidade". Afundido no desánimo, Vicetto abandonou a carreira penal e a cidade da Coruña, volvendo a residir en Ferrol. Alí escribiu unha nova novela: Las tres fases del amor, que xa disposta para a venda foi tamén retirada por orde gobernamental baixo a acusación agora de "excesivo naturalismo".
Conclusión da obra
A mudanza política do ano 1868, co inicio do chamado sexenio democrático, permitiu a Vicetto retomar a publicación da Historia. Ao mesmo tempo obtivo un posto no corpo de funcionarios de Facenda e foille encargada a dirección da Real Casa da Moeda de Xuvia. Publicou o cuarto tomo da Historia no ano 1871 e o quinto e sexto en 1872. Neste último volume incluíu o manuscrito "Relación de algunas casas y linajes del Reino de Galicia" escrita por Vasco da Ponte no século XVI, unha obra inédita até o momento e unha importantísima fonte historiográfica para a historia medieval da península ibérica.
Paralelamente ao traballo na Historia, Vicetto atopou tempo para publicar outra novela en 1872, El conde de Amaral, e para manter unha activa correspondencia co historiador portugués Alexandre Herculano o cal escribe a Vicetto nunha carta do 25 de xullo de 1872: "Galicia dounos poboación e lingua (..) o portugués non é senón un galego civilizado e perfeccionado".
O derradeiro tomo foi publicado en 1873, Vicetto dedicoullo á posteridade, "só ti poderás apreciar se o meu libro é inferior a miña época, ou se a época foi inferior ao meu libro" escribiu. O libro foi un éxito de público que avivou o interese dos galegos polas súas orixes, impulsou a historia local e espallou a conciencia diferencial entre determinados sectores sociais da Galicia do seu tempo.
Derradeiros anos
O 15 de maio de 1874 Vicetto comezou en Ferrol a publicación da Revista Galaica. Retomou alí o debate en torno a súa polémica teoría do tempo "cunha audacia filosófica tremenda" segundo Vicente Risco. Murguía, sempre depreciativo co seu rival, escribiu máis adiante que "non eran para el esta clase de coñecementos". Nese mesmo ano publicou dúas novas novelas La baronesa de Fringe e Amores del conde de Basben e no seguinte Las aureanas del Sil.
En 1875 casou, a idade de 51 anos, con Antonia Rodríguez, a quen dobraba a idade, na igrexa de Santa María de Neda. No ano seguinte suspendeu a publicación da Revista Galaica e ocupou brevemente un posto como xefe de negociado no Goberno Civil da Coruña. Nese mesmo ano de 1876 ano xubilouse, regresando novamente a Ferrol coa súa familia. En Ferrol publicou a súa derradeira novela, El cazador de Fantasmas, e alí naceu a súa única filla, Antonia Vicetto. En 1878 atopábase en Madrid preparando a cuarta edición da súa exitosa novela Los hidalgos de Monforte, e outra das súas obras poéticas, cando caeu enfermo dunha pulmonía. Contravindo os consellos dos médicos insistiu en regresar a Ferrol, chegando o día 27 de maio en moi malas condicións.
Benito Vicetto finou o 28 de maio de 1878. Foi soterrado no día seguinte no cemiterio ferrolán de Canido, e o seu nicho cuberto cunha placa conmemorativa ofrecida pola cidade de Ferrol.
Memoria
No ano 1900 o concello de Ferrol homenaxeou a Vicetto mudando o nome da rúa do cárcere, onde nacera, polo de Benito Vicetto, nome que aínda conserva. Existe tamén na cidade departamental un busto do autor nos xardíns do parque municipal, chamado hoxe Raíña Sofía.
A súa filla Antonia Vicetto morreu na pobreza en Madrid no ano 1942. Atesourou até o final, malia as propostas de compra que se lle fixeron, os numerosos manuscritos do seu pai. Toda a documentación orixinal do escritor ferrolán pasou, despois da súa morte, a mans dos acredores de Antonia e rematou á venda no Rastro madrileño, perdéndose desde entón a súa pegada.
Os restos de Benito Vicetto foron trasladados en xuño do 1967 desde o clausurado cemiterio de Canido ao novo cemiterio de Catabois. Ao traslado asistiu Xosé Leyra, correspondente da Real Academia Galega. En 1978, centenario da morte do escritor, a súa biógrafa Josefina López de Serantes visitou a súa tumba, que atopou en estado de total abandono, sen conservar sequera a cuberta do nicho. Ese mesmo ano, o concello ferrolán realizou un acto de homenaxe onde se colocou unha placa conmemorativa na sepultura do escritor.
La Razón (España)
A súa liña editorial é conservadora. Aínda que o seu formato variou en numerosas ocasións desde o seu primeiro número, as portadas de La Razón adoitan ser rechamantes, formadas por apenas tres ou catro noticias. A súa redacción central atópase en Madrid aínda que conta con delegacións en Cataluña, Andalucía, Murcia, Valencia e Castela e León.
Polémica
Desde que Francisco Marhuenda é o seu director o diario foi protagonista pola intencionalidade e deseño das súas portadas. Chegando ata a saltar a outros medios de comunicación e propiciar un debate na rúa acerca da conveniencia de utilizar este tipo de portadas. En internet pódense atopar concursos para votar e decidir cal é a portada máis polémica.
A edición do 9 de maio de 2012 causou un gran rexeitamento entre amplos sectores da esquerda e foi criticada ata polo diario francés Le Monde, onde aparecían as fotografías de cinco estudantes con nomes e apelidos e debaixo das imaxes un texto cualificábaos de axitadores por chamar á participación na manifestación contra os recortes educativos. O sindicato de estudantes de España decidiu denunciar ao xornal.
Igrexa de Santa María de Vilaselán
A igrexa de Santa María de Vilaselán é o templo parroquial de Vilaselán (Ribadeo). Máis coñecida como Santuario de Nosa Señora da Vilaselán, é un edificio que data do século XVIII, que alberga no seu interior a imaxe da Virxe que lle dá sona en toda a Mariña lucense e occidente asturiano.
Arquitectura
Dispón dunha nave rectangular con catro arcos faixóns, capela maior cun arco triunfal e bóveda de aresta, dúas sacristías, torre de campás sobre o frontis e pórtico acaroado o muro dereito do templo. No seu interior, retablo maior, de estilo neoclásico e dúas laterais, de similar do mesmo tempo.
Dentro do edificio ocupan especial lugar os exvotos, en particular as réplicas de barcos ofrendadas despois de saír airosos de momentos difíciles no mar.
Hammersmith e Fulham
miniatura|Shepherd's Bush Road no distrito de Hammersmith and Fulham.
O distrito municipal de Hammersmith e Fulham (en inglés, London Borough of Hammersmith and Fulham) é un distrito (borough) do Gran Londres situado ao oeste de Kensington e Chelsea, ao sur de Brent e ao norte do río Támese.
Este distrito é o resultado da fusión, en 1965, dos antigos distritos de Hammersmith e Fulham. Era coñecido unicamente como distrito de Hammersmith até 1979, cando o consello do distrito cambia o nome ao actual.
Imitación (música)
miniatura|Imitación primeiro na oitava e logo no M6 en "Chromatic Invention" (en galego, "Invención cromática") de [[Bartók, Mikrokosmos (1926-1939), vol. III, núm. 91, mm. 1-4. .]] En música, a imitación é a repetición posterior dun patrón musical nunha forma diferente, pero mantendo o seu carácter orixinal. Un canon é unha forma baseada na imitación.
En contrapunto, dáse unha imitación normalmente pola segunda voz, usualmente nunha altura diferente. Cando unha frase repite exactamente o mesmo que apareceu antes, chámase imitación estrita.
A escritura imitativa está presente na maioría das composicións polifónicas do Renacemento e o Barroco.
Na música pop unha forma máis estereotipada de imitación consiste no coro de fondo que repite as últimas notas do cantante principal.
Ceos
Ceos, tamén coñecida como Kea e Gia (grego Κέα Τζια), Tzia, Zea, Keos (grego antigo Κέως, Keōs), ou en latín Ceos, de onde a forma galega, é unha illa do arquipélago das Cícladas, no Mar Exeo, en Grecia.
Trátase da illa máis próxima ao Ática de todo o conglomerado das Cícladas (aproximadamente, unha hora en barco desde Laurión; dista 20 km do Cabo Sunión e 60 km de Atenas cara ao sueste. O seu clima é árido e o terreo está infestado de outeiros.
Características
A capital, Yulis, está no interior, a grande altitude (como a maioría de asentamentos históricos cicládicos, por medo aos piratas).
Considérase bastante pintoresca. Outras cidades importantes de Ceos son Corisia (o porto) e Vurkari (un pobo de pescadores).
Tras sufrir o despoboamento durante décadas, Ceos foi redescuberta hai pouco polos habitantes de Atenas para os fins de semana e para viaxes en iate.
A poboación en 1991 era de apenas 1.797 habitantes, sendo a súa densidade inferior á media da prefectura e de Grecia. Ceos ten 19 km de longo, de norte a sur, e 9 km de ancho de leste para oeste. A súa superficie é de 128 km², sendo a súa cota máis alta de 560 ou 570 msnm.
Ao norte da illa está a cidade de Vurkarion Otsias. O extremo sur é o cabo Tamelos e o norte é o San Nicolás (Av. Nikolaos). Ao nordés está o cabo Spathi, e ao oeste o cabo Iakroprounda. A illa de Makronisos, ao noroeste pertence ao municipio de Ceos. É importante na illa o mosteiro de Panayia Kastriani a 7 km de Otsias nunha roca da costa nordés, que toma o nome do monte Kastri, e ten dúas igrexas, unha do século XVIII e unha de moderna (dedicada a Santa María). É importante o museo arqueolóxico.
A capital é Kea, uns km ao interior da parte noroccidental, e que antigamente se chamou Iulis. Alí naceron os poetas líricos Baquílides e Simónides, o sofista Pródico, o médico Erasístrato e o filósofo peripatético Aristón. O mosteiro de Agia Anna e Dafni, en Iulis, hoxe en ruínas, foi construído por San Filothei para protexer ás mulleres de Atenas dos turcos.
Localízase nela un asentamento da Idade de Bronce, chamado Áyia Irini (Lassithi), que alcanzou o seu punto álxido nas épocas tardominoica e micénica temperá (1600-1400 a.C.)
O municipio ou prefectura inclúe a illa de Makronisos ao Noroeste, así como un par de liñas de ferri e de cargueiros.
Historia
miniatura|250px|Antigo mapa de Ceos A lenda di que o seu nome primitivo foi Hidrusa. Antes da época histórica estableceuse alí unha colonia de Naupacto e despois foi habitada polos xonios. A illa combateu á beira de Atenas nas batallas de Artemisio e Salamina.
A illa tiña catro cidades: Iulis, Cartea, Coresia, e Poesa, pero as dúas últimas desapareceron e xa non existían en tempos de Estrabón.
Quedan algúns restos da antiga Iulis, entre eles un león colosal (Lionda) ao leste da cidade, a 1,5 km. As leis de Iulis foron proverbialmente consideradas como sinónimo de institucións excelentes, e estaban relacionadas coa moral e o xeito de vivir dos cidadáns (unha delas, conservada, di que cada cidadán maior de 60 anos habíase de matar envelenado; outras son mencionadas por Heráclides e Ateneo).
O seu porto chamábase Coresia, á beira do arroio Elixos, e tiña un templo dedicado a Apolo Esminteo; hoxe é unha cidade moderna que se chama Corisia.
Cartea estaba na costa sueste, e quedan ruínas na vila chamada Stais Polais.
Poesa estaba na costa suroeste e tamén se conservan as súas ruínas; está próxima á moderna Kavia.
Foi aliada de Atenas no século -V, pero logo abandonou a alianza. As minas da illa foron confiscadas por Atenas. Desde entón, estivo en contra de Atenas. En -360, as cidades da illa, que aínda eran 4, formaron unha federación, que subsistiu durante uns séculos.
Durante o período helenístico estivo en mans de tiranos e cara ao final do século -III, caeu en mans da dinastía tolemaica. Máis tarde pasou aos etolios, macedonios (século -II) e a Rodas (despois do -168) e finalmente con esta a Roma.
No século IV, Cartea foi destruída por un terremoto, que ademais afundiu a economía insular, xa danada pola crise imperial.
Durante o período bizantino construíronse bastantes igrexas, e a prosperidade da illa creceu. En 1204, á caída de Constantinopla, o metropolitano de Atenas, Michel Akominatos, refuxiouse na illa, no mosteiro de Prodomos, onde permaneceu ata a súa morte. Ceos foi bizantina ata o 1204, en que foi capturada polos venecianos no comezo da Cuarta Cruzada. Os bizantinos recuperárona en 1278. En 1296 caeu de novo en mans venecianas, e o señor veneciano Michelis construíu un castelo na antiga acrópole de Yulis. O porto converteuse en refuxio de piratas e ao redor de 1470 apenas había 200 habitantes na illa.
Ceos foi ocupada polos turcos en 1527. Os turcos nunca se asentaron na illa, pero a repoboaron con albaneses a finais do século XVI. Durante este período, a illa atraeu a moitas das personalidades, relixiosas e intelectuais, que desexaban pasar desapercibidas. Coa illa practicamente libre de turcos, era un bo lugar de residencia. Pero en 1668 os turcos destruíron a illa porque se aliñou cos venecianos. Con todo, aos habitantes concedéronselles máis tarde dereitos significativos, e ao final dese século a poboación alcanzaba os 3.000 habitantes. Entón chamóuselle a miúdo Tzia.
En 1770 e ata 1774, foi ocupada por Rusia, que destruíu algúns monumentos. Durante a guerra entre Rusia e Turquía de 1787 a 1792, Lambros Katsonis usou o porto como base de operacións contra os turcos; estes fixeron unha masacre na illa e o bispo foi colgado.
En 1821, o bispo local, Nikothimos Roussos, chamou á rebelión e o sacerdote Athanasios Homatianos dirixiuna. A chegada de dúas mil refuxiados salvados das matanzas de Quíos, levou unha epidemia e San Haralambos, supostamente salvou a illa desta praga en 1823 e foi feito patrón. En 1830 foi recoñecida parte de Grecia.
En 1835, fundouse Kea, no lugar da antiga Iulis. En 1837, a illa tiña uns 3.000 habitantes. O seu produto principal no século XIX era a gla chamada de Valonia (Quercus Aegilops), que era exportada en grandes cantidades. En 1927 Ioannis Gleoudis construíu a primeira industria en Corisia. Nos anos 70 algúns artistas descubriron a illa, que atraía o turismo dos atenienses. Hoxe día a súa riqueza principal é o turismo, aínda pouco desenvolvido
Poboación histórica
O censo de 2001 reflectía unha poboación de 2.417 habitantes.
Comunidades
O nome non está transcrito ao galego segundo as normas habituais de transcrición, senón transliterado do grego moderno.
Brufe, Borrifáns, Oza-Cesuras
Brufe é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Eladio Dieste Saint Martin
Eladio Dieste Saint Martin, nado en Artigas o 1 de decembro de 1917 e finado en Montevideo o 19 de xullo de 2000, foi un enxeñeiro uruguaio.
Traxectoria
Fillo de Eladio Dieste Gonçalves (irmán de Eduardo e Rafael Dieste, nado xa no Uruguai) e da brasileira Elisa Saint-Martín Lamarque, de pai francés e nai arxentina. Foi o segundo de tres irmáns, xunto con Ariel e Saúl.
Entre 1936 e 1943 estudou na facultade de enxeñaría da Universidade da República. Nesa época residiu na casa do avogado Antonio Grompone, amigo da familia materna. Despois de graduarse continuou na facultade como profesor de Mecánica teórica e Pontes e grandes estruturas. Foi docente até 1973.
Xa antes de rematar os estudos comezou a traballar na Dirección de Vialidade do Ministerio de Obras Públicas do Uruguai, realizando proxectos de pontes. Traballou aló até 1947, e chegou a ser enxeñeiro xefe da oficina técnica. Entre 1945 e 1948 foi enxeñeiro de proxectos na empresa Christiani & Nielsen.
En 1947, en colaboración nun proxecto do arquitecto catalán Antoni Bonet Castellana en Punta Ballena (Maldonado), realizou os primeiros ensaios co sistema de cerámica armada nas bóvedas da casa Berlingieri. Entre 1949 e 1958 dirixiu a empresa Viermond SA. Fundaciones – Pilotajes. Traballou tamén cos arquitectos Clemot e Sierralta, alumnos de Le Corbusier. Alí comezou a colaborar con Eugenio R. Montáñez, que estudara na súa mesma facultade, co que en 1956 fundou a empresa Dieste y Montáñez S. A.
Foi consultor do proxecto do encoro de Salto Grande sobre o río Uruguai, e membro da comisión asesora para avaliar a construción do encoro de Palmar en Río Negro, cos enxeñeiros Arocena e De Anda. Tamén foi consultor para proxectos de peiraos e emisarios subacuáticos.
Foi membro da Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais e da Academia Nacional de Belas Artes da República Arxentina, así como académico Ad Honorem da Academia Nacional de Enxeñaría do Uruguai. En 1993 foi nomeado profesor honoris causa da Universidade da República, e tempo despois recibiu o doutoramento honoris causa da mesma institución.
Vida persoal
Casou con Elizabeth Friedheim Utke o 9 de decembro de 1944, e tiveron once fillos.
Provo, Utah
Provo é unha cidade do condado de Utah, da que é a súa capital, no estado de Utah dos Estados Unidos.
Kosmos 487
Kosmos 487 (Космос 487 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 53, foi un satélite artificial soviético lanzado o 21 de abril de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Provo, Utah
Encóntrase a uns 80 km ao sur de Salt Lake City. Forma parte da conurbación coñecida como Wasatch Front. É coñecida por ter o campus principal da Universidade Brigham Young (BYU).
Kosmos 487
Características
Kosmos 487 foi o quincuaxésimo terceiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo sétimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Provo, Utah
Xeografía
thumb|esquerda|280px|Vista do miradoiro dos bosques. A cidade encóntrase no val de Utah, cunha elevación de 1 397 m. Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ocupa unha superficie de 108,2 km². Deles, 102,7 km² son de terra e 5,6 km² on de auga (o 5,14 % da total).
As montañas Range teñen moitos picos dentro do condado de Utah, ao longo da cara leste do Wasatch Front. Un destes picos, coñecido como a Montaña Y, ten unha enorme "Y" hecha de formigón branqueado a metade do camiño cara ao cumio. Foi construída a principios do século XX para conmemorar á Universidade Brigham Young (o proxecto orixinal incluía a construción das tres letras: BYU).
Os cervos e, con menos frecuencia os pumas e os alces, aínda vagan polas montañas (e de cando en vez polas rúas da cidade).
A paisaxe é considerada xeralmente agradábel e invita a excursións, a practicar o esquí, a pesca e outras actividades ao aire libre.
Historia
Provo chamouse nun principio Fort Utah, cando en 1849 se asentaron 33 familias mormonas procedentes de Salt Lake City, pero foi renomeado como Provo en 1850 en memoria de Étienne Provost, un trampeiro francocanadense que operou na rexión en 1825.
En 1851 a Lexislatura do Territorio outorgoulle a Provo a Acta Constitutiva, que lle deu os límites á cidade, os dereitos específicos dos funcionarios electos e describe os deberes dos residentes, formando o consello municipal formado polo alcalde, catro rexedores e nove concelleiros.
Revolución neolítica
miniatura|Na imaxe, un campo de millo convive cun [[xerador eólico, mostra doutra revolución tecnolóxica]] miniatura|A zona denominada Crecente Fértil, orixe da Revolución Neolítica inicial e posteriormente, das primeiras civilizacións históricas Denomínase revolución neolítica á primeira transformación radical da forma de vida da humanidade, que pasa de ser nómade a sedentaria e de economía depredadora (caza, pesca e recolección) a produtora (agricultura e gandaría). O termo débese a Vere Gordon Childe (1936).
Batalla de Little Bighorn
A Batalla de Little Bighorn, foi un enfrontamento armado entre as forzas combinadas das tribos lakota, cheyenne e arapaho e o 7º Rexemento de Cabalería do Exército dos Estados Unidos. A batalla, que ocorreu o 25 e 26 de xuño de 1876 preto do río Little Bighorn no leste de Montana, foi o acontecemento máis importante da Guerra de Black Hills. O resultado foi unha vitoria dos nativos americanos, que estaban liderados por varios grandes líderes, como Cabalo Tolo e Gall, inspirados polas visións de Touro Sentado (Tȟatȟáŋka Íyotake). O 7º Rexemento de Cabalería, composto por unha forza de 700 homes liderados por George Armstrong Custer, sufriu unha seria derrota. Cinco das compañías foron aniquiladas; Custer morreu, así como dous dos seus irmáns, un sobriño, e un cuñado. As baixas estadounidenses totais no enfrontamento, incluíndo exploradores, foron de 268 mortos e 55 feridos.
Revolución neolítica
Este proceso tivo lugar hai máis de 9000 anos (VIII milenio a. C.) como resposta á crise climática que se produce no comezo do Holoceno, trala última glaciación. En primeiro lugar afecta á zona coñecida como crecente fértil do Medio Oriente, unha ampla zona que comprende dende o nordés de África (Val do Nilo, en Exipto) até o oeste de Asia (zona de Mesopotamia entre os ríos Tigris e Éufrates). Algo máis tarde producíronse mudanzas semellantes na India (ríos Indo e Ganxes) e no Extremo Oriente (ríos Huang Ho e Yangtzé na China). A difusión polo resto do Vello Mundo (Europa, Asia e África) prodúcese por difusión destes primeiros focos, aínda que nalgunhas zonas prodúcese localmente a domesticación de animais ou plantas autóctonas. De forma autónoma prodúcese a revolución neolítica en América, cos focos mesoamericano e andino. A difusión da agricultura e a gandaría por Oceanía nalgúns casos é simultánea á ocupación humana (as migracións das illas do Pacífico eran tanto dos grupos humanos como dos seus cultivos e gando) e noutros os usos do chan continuaron sendo moi arcaicos até a chegada dos europeos (aborixes australianos, na súa maioría cazadores-recolectores, cuxa ocupación do continente é moi antiga, quizais dende hai 40.000 anos).
Batalla de Little Bighorn
A resposta pública da Guerra de Black Hills mudou co tempo. A batalla e as accións de Custer en particular, foron amplamente estudadas polos historiadores.
Revolución neolítica
Por que "revolución" e por que "neolítica"
O termo neolítico emprégase como denominación dun período da prehistoria definido en termos de cultura material. Escolarmente definíase como o período no que se atopan útiles de pedra pulimentada, fronte ao paleolítico, no que os útiles eran de pedra tallada. Loxicamente, a integración desta perspectiva da tecnoloxía lítica co proceso descrito por Gordon Childe, e a comparación do que a partir de entón denomínase modo de vida paleolítico (depredador) e o modo de vida neolítico (produtor) pasou ser un tópico cultural e unha das tarefas máis importantes da prehistoria e a arqueoloxía como ciencias.
O termo revolución implica unha mudanza radical, a miúdo súbita e até violenta, e é unha das categorías máis utilizadas para describir procesos importantes, e non só nas ciencias sociais. A identificación dunha revolución industrial case simultánea á revolución francesa é o precedente que permitiu ao historiador australiano espallar o uso do termo a un proceso xa non secular, senón milenario. Adóitase considerar que Revolución Neolítica e Revolución industrial foron os dous as mudanzas máis transcendentais da historia da humanidade, e malia non ser acontecementos de cambio no tempo histórico de curto prazo, merecen o uso do termo. Para evitar a palabra "revolución" e as súas implicacións, tanto no temporal como no seu carácter violento, ou mesmo para evitar comparacións co termo evolución, algúns autores prefiren empregar outros termos.
Consecuencias
As mudanzas vencelladas á Revolución Neolítica significaron un enorme progreso no desenvolvemento da Humanidade, a cal comezou a medrar axiña ao comezar a cultivar alimentos que podían conservarse durante bastante tempo. A necesidade de conservar os alimentos xerou o desenvolvemento de novas técnicas e artesanías como a cerámica, a cestaría e moitas outras. A aparición de excedentes permitiu a especialización e división do traballo, a aparición do comercio, a acentuación das diferenzas sociais, e co tempo, a orixe da Historia. Pero iso sería un proceso posterior denominado revolución urbana, tamén segundo o termo de Gordon Childe.
Tampouco hai que esquecer, que como revolución, a difusión da agricultura supuxo consecuencias violentas, mesmo dramáticas:
Especies vexetais
Os cerealé foron a especie vexetal decisiva para a Revolución Neolítica na maior parte do mundo, e seguen sendo a base da alimentación humana na actualidade. Centeo, trigo e cebada son orixinarios da zona do Crecente Fértil, aínda que quizais non foron as primeiras especies vexetais en pasar da recolección ao cultivo (recentemente acháronse froitos de figueira que demostran unha selección intencionada na zona de Medio Oriente hai 11.400 anos ). As legumes, concretamente as lentellas, tamén teñen un cultivo moi antigo, e algo menos os diferentes árbores froiteiras (cítricos -China-, maceiras, ciruelos) ou os plátanos (Sueste de Asia). Na Amazonia a domesticación de especies vexetais baseouse inicialmente na mandioca amarga e comezou hai uns 5000 anos.
Especies animais
Algunhas das domesticacións máis recentes en termos históricos foron a do gato (que se debeu á mutua utilidade para felinos e humanos da súa presenza nos celeiros do Antigo Exipto, vulnerables aos roedores) e a do elefante (con fins económicos e bélicos nas súas variedades asiática e africana, aínda que o uso desta última perdeuse desde a Idade Antiga).
Especies microbianas
O aproveitamento controlado de especies de tamaño microscópico (que non poden considerarse animais nin vexetais) produciuse desde épocas moi temperás, nas que se daba unha biotecnoloxía inconsciente pero eficaz: a gandaría microbiana de fermentos, fermentos e bacterias, que existe desde que existen o pan, os produtos lácteos e as bebidas alcohólicas.
Leucismo
miniatura|250px|Os [[gatos brancos usualmente son leucísticos.]] O leucismo (do grego antigo λευκóσ leukós, branco, e -ismo) é unha particularidade xenética debida a un xene recesivo, que dá unha cor branca á pelaxe dos mamíferos, á plumaxe das aves (os ollos manteñen a súa cor normal, a diferenza dos albinos), e incluso á pel dalgúns réptiles, anfibios e peixes.
O contrario do leucismo é o melanismo.
Liébana
miniatura|250px|Vista da vila de [[Potes, capital comarcal de Liébana.]] 250px|miniatura|Senda de La Peña nos [[Picos de Europa. O turismo activo está moi asentado na comarca de Liébana. Na imaxe apréciase o antigo camiño mineiro que comunicaba o pobo Tresviso con Urdón, sendo unha das rutas de sendeirismo máis importantes de Cantabria.]] miniatura|250px|Imaxe de Peña Ventosa en Liébana. Liébana (tamén chamada erroneamente La Liébana) é unha comarca histórica de Cantabria (España), unha das mellor definidas da rexión. Ten unha extensión duns 570 quilómetros cadrados e localízase ao suroeste de Cantabria, lindando coas provincias de Asturias, León e Palencia.
A pesar de que xa existe unha lei de comarcalización de Cantabria, esta aínda non foi desenvolvida, polo tanto a comarca non ten entidade real.
Situación xeográfica
A comarca está situada nos Picos de Europa, a súa orografía a xeito de gran val fondo entre murallóns de pedra calcaria fixo dela a mellor definida de Cantabria. De difícil acceso, trátase dunha comarca rural cuxa capital sitúase en Potes.
É unha comarca montañosa pechada, constituída por catro vales (Valdebaró, Cereceda, Piedrasluengas e Cillorigo) que conflúen en Potes, centro da comarca. Os seus principais ríos son o Deva, o Quiviesa e o Buyón. No seu relevo escarpado destaca a roca calcaria do período Carbonífero, afectada por procesos kársticos. Lousas e areniscas aparecen nos fondos dos vales.
A súa condición de gran val pechado, con grandes diferenzas altitudinales e de fortes pendentes proporciona unha gran variedade de condicións ambientais que ocasionan unha multitude de formacións vexetais: aciñeiras, corticeiras, faias, carballos (Quercus robur, Quercus pyrenaica), prados de pasto e terras de cultivo. O seu relevo pechado fai que teña un microclima diferente ao do resto da rexión, afectado por un clima atlántico.
Así, no fondo do val de Liébana gózase dun clima mediterráneo, que se transforma progresivamente e a medida que ascendemos nun clima atlántico húmido ata alcanzar características subalpinas nos altos cumes dos Picos de Europa. As temperaturas medias anuais son de 28 °C para as máximas e 8 °C nas mínimas, cun nivel pluviométrico menor ao doutras zonas de Cantabria (800 mm anuais fronte aos 1.000-1.200 mm de media da rexión).
Historia
A finais do século XII e principios do século XIII figuran como tenentes de Liébana varios girones: Rodrigo Gutiérrez Girón, Gonzalo Rodríguez Girón e Rodrígo González Girón. Gonzalo sería o señor máis poderoso da zona, xa que ostentaba tamén as tenencias de Pernía, Peñas Negras e Cervera.
A finais do século XIV, o Rei Xoán I de Castela outorgou o señorío de Liébana ao seu primo Juan Téllez de Castela, Señor de Aguilar de Campoo e fillo do Infante Tello de Castela.
A mediados do século XV, a posesión do señorío de Liébana deu orixe a unha das frecuentes guerras nobiliarias daquel tempo e, posteriormente, a un longo preito entre os Marqueses de Aguilar de Campoo, herdeiros de Juan Téllez de Castela e os sucesores do segundo matrimonio da súa esposa, Dona Leonor de la Vega, os Duques do Infantado da Casa de Mendoza. En 1576 os tribunais ditaron sentenza a favor da casa do Infantado.
Actualidade
A poboación total da comarca alcanza a cifra de 5.860 habitantes, segundo datos do INE do ano 2006. Segundo os datos do mesmo ano, os seus tres núcleos máis poboados, de maior a menor, son: Potes (1.499), Cillorigo de Liébana (1.215) e Camaleño (1.088). E os seus tres núcleos menos poboados, de menor a maior, son: Tresviso (76), Pesaguero (360) e Cabezón de Liébana (686).
A economía na comarca de Liébana cambiou do sector primario ao auxe do turismo rural, froito da súa importancia paisaxística e do reclamo que provoca o Parque nacional dos Picos de Europa. Porén, o desenvolvemento que supuxo o turismo afectou case exclusivamente á localidade de Potes, cabeceira comarcal, en detrimento das demais poboacións do val. Así, o crecemento poboacional dos últimos anos en Potes non se ve reflectido nos demais núcleos de poboación, que están afectados por unha evolución demográfica negativa.
Lombarda
thumb|left|Lombarda pola metade thumb|Cores do zume de lombarda: Á esquerda, solucións [[Ácido|acedas; á dereita, alcalinas.]]
A lombarda ou col lombarda (Brassica oleracea var. capitata f. rubra) é unha coia semellante a un repolo roibo de follas rubias violáceo característico. Esta cor débese á presenza dun pigmento chamado antocianina. A forza desta cor pode depender en gran medida da acidez (pH) do solo, as follas medran máis arroibadas en solo de medio acedo, mentres que nos alcalinos son máis azuis.
Usos
É propio das cociñas das zonas frías de Europa, normalmente cocida con patacas. En Alemaña e Suecia adóitase cocer con compota de mazá e un chisco de vinagre con sabor suave. Pode atoparsa tamén en ensaladas así como na elaboración do mollo Coleslaw. É un prato típico do Nadal en Madrid. Era costume cociñala pola Noiteboa, un chisco antes de ir á misa do Galo e comela coma gornición de peixes (preferentemente ollomol)e adubado con allo, cebola, aceite, mazá, touciño, azucre, sal e pementa).
En Galiza non é un repolo moi tradicional. Porén Juan Cuveiro Piñol en 1876 e Eladio Rodríguez xa falaban dela, dicindo que das súas follas se preparaba un xarope empregado contra as catarreiras crónicas ademais do Sauerkraut, especie de preparación culinaria obtida por fermentación, de propiedades antiescorbúticas.
Indicador do pH
A lombarda emprégase coma indicador do pH natural. Férvese o zume, que como xa dixemos contén antocianina, e emprégase coma indicador dos niveis de hidróxeno iónico (pH) nas solucións acuosas. Este pigmento atópase tamén noutras plantas, coma nas petunias. !pH !!Cor
Composición química da lombarda
thumb|Lombarda con mazá.
Conservación
A conservación axeitada para manter en perfecto estado a lombarda por dúas ou tres semanas é na gabeta das verduras da neveira envoltas nunha saqueta de plástico furada.
Voo 348 de Kolavia
Avión
O aparello implicado era un Tupolev Tu-154B-2, con rexistro RA-85588 e número de serie 83A/588. O avión voara por vez primeira en 1983. Entrou en servizo con Aeroflot co rexistro CCCP-85588 e despois foi rexistrado RA-85588 en xuño de 1993. Posteriormente operou con Mavial Magadan Airlines entre outubro de 1994 e agosto de 1999, cando comezou a operar con Vladivostok Air. Kogalymavia mercou o avión no ano 2007.
Accidente
O voo 348 levaba 8 tripulantes, 116 pasaxeiros e 10 empregados de Kogalymavia fóra de servizo. Cando o avión estaba rodando para a engalaxe dende o aeroporto de Surgut, un lume comezou nun dos motores e solicitouse unha evacuación de emerxencia. Inicialmente informouse que o avión fixera unha aterraxe de emerxencia tras apagarse un motor durante a engalaxe. O accidente ocorreu ás 13:12 hora local (08:12 UTC). Tres persoas morreron e 43 resultaron feridas por inhalación de fume ou queimaduras. O avión estaba operando un servizo doméstico regular dende Surgut ata Moscova. O avión quedou consumido polo incendio, que quedou apagado ás 13:45. Membros do grupo de pop ruso dos 90 Na Na estaban a bordo do avión.
Dez
O dez (10) é o número natural que segue ao nove e precede ao once. Na numeración romana represéntase cun X.
O 10 é un número composto, que ten os seguintes factores propios: 1, 2 e 5. Como a suma dos seus factores é 8 < 10, trátase dun número defectivo.
O 10 é a base do sistema decimal.
O 10 é o cuarto número triangular, despois do 6 e antes do 15.
Un polígono de 10 lados recibe o nome de decágono.
O número 10 é un dos máis famosos na historia da humanidade. Moitos pobos primitivos contaban á base de utilizar os dedos das dúas mans, co que chegaban ata dez. De feito, o símbolo romano "X" para dez tiña o significado inicialmente de dúas mans cruzadas.
Simboloxía
A filosofía pitagórica concibía o dez como mostra da perfección e relacionábao co Ser supremo. É coñecido que xuraban por tetractys (dez) como se o fixesen polo máis sacro.
Esta magnitude contén todos os números, polo tanto considérase como número completo. No cristianismo repítese nos seguintes temas: 10 mandamentos; ofrecer décimos a Deus; 10 lámpadas, 10 virxes, 10 talentos (expresado así nalgunhas parábolas).
miniatura|195px|Man de cartas de [[póker cos catro 10 da baralla.]]
Segundo a Cábala, é símbolo da Totalidade. É o Sefirot.
O 10 considérase como un símbolo do sinal de IO-Isis.
No alfabeto sacro dos hebraicos, o yod vale 10. O yod é a primeira letra que conforma o nome de Deus: YHVH, YESHUA. No templo de Salomón había 10 barreñas, 10 mesas e 10 candelabros.
Antonio Páramo e Somoza
Traxectoria
Membro da fidalguía galega (casa dos Somoza de Galicia), foi fillo de Manuel Montenegro Páramo y Osorio, natural da Pobra do Burón, señor da xurisdición de Fontesta e San Vicente, e da súa esposa María Benita Somoza e Sangro, do lugar e casa de Goián (Santa María de Ferreira). Probou a súa nobreza de sangue ante a Real e Distinguida Orde Española de Carlos III en 1781. Tras concluír a carreira eclesiástica e a de Xurisprudencia e Cánones, ocupou os cargos de cóengo e cardeal da Igrexa de Santiago, Administrador Xeral, Capelán Maior e Xuíz Privativo Eclesiástico do Gran Hospital Real de Santiago, reitor da universidade compostelá (1781) e bispo electo de Lugo en 1785, non chegando a tomar posesión por morrer repentinamente.
Foi fundador da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago (1784) e, tras o seu nomeamento como Director da mesma, exerceu dito cargo até a súa morte, o 8 de marzo de 1786, en Santiago de Compostela.
Foi soterrado na Capela do Salvador, da Catedral de Santiago.
Política de Grecia
Desde 1 de xuño de 1975, coa adopción da nova Constitución, Grecia é unha democracia republicana parlamentaria.
A monarquía foi rexeitada o 8 de decembro de 1974.
O voto é obrigatorio e universal para maiores de dezaoito anos.
O poder executivo está dirixido polo Xefe de Estado, que é elixido polo parlamento. Alén diso, existe aínda o xefe do goberno, nomeado polo presidente, e o Gabinete do Goberno, cuxos membros son tamén nomeados polo presidente, tendo en conta as recomendacións do primeiro ministro.
O poder lexislativo é unicameral (só posúe unha cámara de deputados) e o xudicial conta cunha Corte e un Tribunal Supremo. O sistema legal baséase no código romano, con cortes divididas en asuntos civís, administrativos e criminais.
Antecedentes
miniatura|dereita|300px|Escanos e as súa distribución no novo parlamento {{legend|blue|[[Nova Democracia (Grecia)|Nova Democracia: 108 escanos}} {{legend|yellow|Coalición da Esquerda Radical: 52 escanos}} {{legend|green|Movemento Socialista Panhelénico: 41 escanos}} {{legend|aqua|Independentes Gregos: 33 escanos}} {{legend|red|Partido Comunista: 26 escanos}} {{legend|black|Aurora Dourada: 21 escanos}} {{legend|orangered|Esquerda Democrática: 19 escanos}}]]
As eleccións lexislativas gregas de 2012 foron unhas eleccións xerais realizadas o 6 de maio de 2012 para elixir os 300 membros do parlamento. Segundo a constitución, deberían realizarse en 2013, catro anos despois das eleccións anteriores; o adianto das eleccións foi acordado seguindo a avinza de novembro de 2011 para a formación da coalición gobernante formada para ratificar e continuar as decisións tomadas en conxunto cos outros países da Eurozona e o Fondo Monetario Internacional un mes antes.
Aínda que nas eleccións de 2009 obtiveran representación no parlamento cinco partidos desde as eleccións o voto no parlamento grego fragmentouse en maior medida habendo ao finalizar a lexislatura sete partidos con grupo parlamentario (con máis de 10 parlamentarios elixidos aínda que baixo outras siglas), dúas forzas que non chegan a lograr formar grupo parlamentario e 18 deputados independentes.
Resultados
Nas eleccións de 2012 Nova Democracia obtivo unha escasa vitoria con 108 (incluíndo o bonus de 50 deputados ao partido que obtivo a maioría máis ampla), Coalición da Esquerda Radical é a segunda forza política con máis deputados na cámara lexislativa con 52, Movemento Socialista Panhelénico saca uns resultados discretos despois de liderar o goberno na lexislatura anterior con 41 escanos, Independentes Gregos obtiveron 33 escanos, o Partido Comunista obtivo 26 escanos, Aurora Dourada (formación de extrema dereita e carácter patriótico) obtivo 21 escanos e Esquerda Democrática acadou 19 escanos.
International Union of Basic and Clinical Pharmacology
Historia
A IUPHAR creouse en 1959 como unha sección da International Union of Physiological Sciences (Unión Internacional de Ciencias Fisiolóxicas), e converteuse nunha organización independente en 1966 e é membro do International Council for Science (ICSU, Consello Internacional para a Ciencia). O primeiro Congreso Mundial de Farmacoloxía tivo lugar en Estocolmo, Suecia en 1961 e despois celebrouse cada tres anos. A partir de 1990 os Congresos Mundiais celebráronse cada catro anos. Estas xuntanzas non só presentan os últimos avances en farmacoloxía en investigación, tecnoloxía e metodoloxía, senón que tamén proporcionan un foro para a colaboración internacional e o intercambio de ideas. Durante os congresos convócase unha Asemblea Xeral, que consta de delegados de todas as sociecades membro, na que ditas sociedades teñen a oportunidade de elixir o Comité Executivo e votar sobre as materias relacionadas co goberno e actividades da Unión.
Composición
A IUPHAR está dividida en varias seccións. A División de Farmacoloxía Clínica dedícase ás necesidades e ferramentas de investigación para os médicos. O Comité sobre Nomenclatura de Receptores e Clasificación de Fármacos (Commitee on Receptor Nomenclature and Drug Classification, NC-IUPHAR) facilita a interface entre o descubrimento de novas secuencias no Proxecto Xenoma Humano e a designación das proteínas derivadas como receptores funcionais e canais iónicos. Noutras palabras, a medida que se fan novos descubrimentos en farmacoloxía, a NC-IUPHAR proporciona unha directriz uniforme para nomear e clasificar os resultados en dominio público. Establecéronse seccións que se especializan en varias áreas da farmacoloxía, como a de Metabolismo de Fármacos, a de Transporte de Fármacos, Educación, Farmacoloxía Gastrointestinal, Inmunofarmacoloxía, a Sección de Farmacoloxía de Produtos Naturais, a Farmacoloxía Clínica Pediátrica e as de Farmacoxenética e Farmacoxenómica. Os voluntarios participan nas diversas seccións e divisións segundo os seus intereses e formación.
Actividades
En xeral, a IUPHAR ofrece aos farmacólogos experiencias curriculares gratuítas, desenvolvemento de carreiras e listaxes de traballos (a organización sen ánimo de lucro PharmacoCareers.org ), recursos para a investigación, e oportunidades de colaboración. A IUPHAR ofrece ás súas sociedades membro lugares para participar en iniciativas globais, publicita as xuntanzas e actividades dos membros, propoñendo nomes de individuos para os premios ao Investigador Xove, e nomea delegados para as Asembleas Xerais Cuadrienais. Para ver exemplos, visítese o boletín informativo bienal Pharmacology International en https://web.archive.org/web/20151127121804/http://www.iuphar.org/index.php/about-us/publications/newsletters.