cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luxemburgo (cidade)
Historia
A pesar dos grandes esforzos de Luxemburgo para manterse neutral na primeira guerra mundial, foi ocupada por Alemaña o 2 de agosto de 1914. O 30 de agosto, Helmuth von Moltke trasladou o seu cuartel xeral á cidade de Luxemburgo, máis preto dos seus exércitos en Francia para prepararse para unha vitoria rápida. Non obstante, a vitoria nunca chegou e Luxemburgo albergou o alto mando alemán durante outros catro anos. Ao final da ocupación, a cidade de Luxemburgo foi o escenario dunha tentativa de revolución comunista, o 9 de novembro de 1918, os comunistas declararon unha república socialista, pero durou só unhas horas.
En 1921, os límites da cidade expandíronse enormemente. As comunas de Eich,  Hamm, Hollerich e Rollingergrund incorporáronse á cidade de Luxemburgo, convertendo a cidade na comuna máis grande do país.(posición que ocuparía ata 1978).
En 1940, Alemaña ocupou de novo Luxemburgo. Os nazis non estaban preparadas para permitir o autogoberno luxemburgués e integraron gradualmente Luxemburgo no Terceiro Reich ao unir informalmente o país a unha provincia veciña alemá. Baixo a ocupación, as rúas da cidade da capital recibiron nomes novos alemáns, que foron anunciados o 4 de outubro de 1940. A avenida de la Liberté, por exemplo, unha rúa principal que conduce á estación de ferrocarril, renomeouse como "Adolf-Hitlerstraße". A cidade de Luxemburgo foi liberada o 10 de setembro de 1944. A cidade estivo baixo o alcance das bombas de longo alcance do canón V-3 alemá entre decembro de 1944 e xaneiro de 1945.
Xeografía
A cidade de Luxemburgo asenta na parte sur da meseta de Luxemburgo, unha grande formación de pedra de gra orixinada no Xurásico Inicial, que constitúe o corazón do denominado Gutland, unha área baixa e plana que cobre 2/3 do país.
O centro urbano ocupa un promontorio con cantís que caen sobre os estreitos vales do Alzette e do Pétrusse, ríos que se xuntan no terreo da cidade. As profundas gargantas, de até 70 m de profundidade, cortadas polos ríos, están unidas por numerosas pontes e viadutos, como a ponte de Adolphe, a ponte da Gran Duquesa Charlotte, e a Pasarela (Passerelle). Aínda que Luxemburgo non é grande, con esa topografía complexa, a cidade asenta en varios niveis definidos polos outeiros e as gargantas dos ríos. Ademais extensas áreas conteñen parques, zonas forestais e sitios particulares (algúns catalogados pola UNESCO), ademais dos asentamentos agrícolas que aínda se conservan dentro do recinto urbano.
Agarn
Agarn (en walser: Agaru) é un concello suízo do distrito de Leuk, no cantón de Valais. A súa poboación é de 801 habitantes (2011).
Galilea
miniatura|dereita|220px|Mapa de Galilea. Galilea (en hebreo, הגליל ha-Galil, "a provincia" ; en árabe, الجليل al-Jalil; en latín Galilaea, do grego antigo Γαλιλαία) é unha rexión do actual estado de Israel que conta cunha importante poboación árabe. Está situada entre o mar Mediterráneo polo oeste e o lago de Xenesaret (tamén chamado lago de Tiberíades ou mar de Galilea) e o río Xordán polo leste. Ten un relevo montañoso (teñen sona o Monte Tabor, Monte Merón) e un clima chuvioso, cunha pluviosidade ata 800 mm., e unha peculiar vexetación. Nazaret e Tiberíades son dúas cidades turísticas. A súa economía baséase na agricultura, a pesca e o turismo.
Historia
O rei asmoneo Alexandre Xaneo fíxose con ela no século I antes de Cristo. Dende antigo, foi considerada polas elites xudías de Xerusalén unha terra atrasada e afastada. Durante o período helenístico e romano creouse a cidade de Séforis como metrópole principal. Moitos movementos de liberación xudía tiñan nela o seu niño (caso de Xudas o Galileo). Moitos xudeus a abandonaron trala represión romana durante as guerras xudías. Bizancio potenciou a súa sona de Terra Santa. No ano 638 os árabes ocuparon a rexión. Os cruzados de Godofredo de Bouillon recuperárana para o cristianismo ata a vitoria de Saladino en Hattin. Non foi ata 1948 cando o novo estado de Israel se fixo coa zona.
Galería de imaxes do castelo de Castroverde
O castelo de Castroverde é un castelo situado no concello de Castroverde.
Figueiró, Tomiño
San Martiño e San Campio de Figueiró é unha parroquia do concello pontevedrés de Tomiño. No ano 2014 tiña 501 habitantes (256 mulleres e 245 homes). Pertence ó arciprestado da Guarda-Tebra, na diocese de Tui-Vigo.
Descrición
Está a cinco quilómetros da capital do concello. Situada nas abas da serra de Argallo, a regan as aguas do río Miño e varios regatos. A vía de comunicación principal é a estrada PO-552 (Vigo - Tui).
Localizáronse restos prehistóricos de cultura paleolítica e castrexa.
Da parroquia é natural o pintor Mario Rodríguez Gómez (1931-).
Patrimonio
miniatura|Santa Arquelaida na ábsida. miniatura|275px|Trala igrexa.
O Santuario de San Campio de Figueiró é o templo parroquial, amais de lugar de peregrinación.
Cruceiro de San Martiño, feito en 1875 por Xosé Antón Araújo Ramallosa, mestre de cantería natural de Vila Nova de Cerveira. Peto de Ánimas da Virxe do Carme e Peto de Ánimas de Lago.
Clemente Fernández Lorenzo
Clemente Fernández Lorenzo, coñecido como Vidal, nado en Corzos (A Veiga) en 1901 e finado no mesmo concello o 26 de novembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Tiberio Fernández Vidal. Estudou no Seminario de Astorga, onde fixo amizade con Alfonso Ortega Prada. Foi nomeado secretario do concello de Vilariño de Conso na ditadura de Primo de Rivera e durante a República foi secretario do concello de Monterrei. Secretario do comité de Izquierda Republicana da Veiga, co triunfo da Fronte Popular foi nomeado delegado gobernativo para proceder á destitución da corporación dereitista. Foi concelleiro da Veiga dende o 3 de marzo.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi presidente do Comité Revolucionario de Defensa da República que se fixo cargo do goberno o 21 de xullo. Logo fuxiu ao monte. Foi capturado pola Garda Civil o 24 de novembro nos montes de Seoane con Manuel González Yebra, Amable Vidal Enríquez e Fortunato Vega Rodríguez, que foron abatidos alí mesmo. El foi trasladado aos Lameiros, a uns 200 metros da Veiga, onde foi asasinado polas costas polos gardas dous días despois.
Vida persoal
É irmán de Rafael e Tiberio Fernández Lorenzo.
Fleet, Hampshire
Fleet é unha vila e parroquia civil no distrito de Hart en Hampshire, Inglaterra, situada a 58 km ao suroeste de Londres e 16 km ao leste de Basingstoke. É a principal localidade do seu distrito con 38 726 habitantes, distrito que está considerado un dos mellores para vivir no Reino Unido
920
Outros
Historia ano a ano
Medalla de Ouro do RIBA
A Medalla de Ouro do RIBA (Royal Gold Medal ) de arquitectura é un galardón que se outorga anualmente polo Real Instituto de Arquitectos Británicos (Royal Institute of British Architects, RIBA) en representación do monarca británico e como recoñecemento dunha contribución substancial (individual ou colectiva) á arquitectura internacional.
FM Roller Oviedo
O Club Patín Roller Oviedo ou máis coñecido como FM Roller Oviedo é un equipo de hóckey a patíns da cidade de Oviedo, Asturias (España). Actualmente compite na segunda categoría do hóckey a patíns do estado español, a Primeira División Estatal.
Medalla de Ouro do RIBA
Foi concedida por primeira vez no ano 1848 a Charles Robert Cockerell e entre os seus galardoados atópanse moitos dos máis recoñecidos arquitectos dos séculos XIX e XX, entre eles Sir Giles Gilbert Scott (1925), Frank Lloyd Wright (1941) ou Le Corbusier (1953). Non todos os que recibiron a medalla foron arquitectos. Tamén foron recoñecidos enxeñeiros como Ove Arup (1966) e Peter Rice (1992) que sen dúbida tiveron un papel fundamental na realización dalgúns dos edificios clave do século XX. Tamén se entregou a influentes escritores sobre arquitectura, incluíndo estudos como o reverendo Robert Willis (1862), Sir Nikolaus Pevsner (1967) e Sir John Summerson (1976) ademais de teóricos como Lewis Mumford (1961) e Colin Rowe (1995). Foron recoñecidos arqueólogos como Sir Austen Henry Layard (1868), Karl Richard Lepsius (1869), Melchior de Vogüé (1879), Heinrich Schliemann (1885), Rodolfo Lanciani (1900) e Sir Arthur Evans (1909), e pintores como Lord Leighton (1894) e Sir Lawrence Alma-Tadema (1906). Outra notable excepción foi o premio de 1999 outorgado á cidade de Barcelona.
FM Roller Oviedo
Historia
O Roller Oviedo foi fundado en 1994 como escisión do Oviedo Hockey Club a causa de graves desavinzas entre varios directivos, socios e xogadores daquel club.
Medalla de Ouro do RIBA
O premio recoñece principalmente unha traxectoria, non obras puntuais.
FM Roller Oviedo
Historia
No 2008 ascendeu á Primeira División Estatal ao derrotar por 4-1 á Real Sociedad de Tenis de La Magdalena no partido decisivo pola única praza que outorgaba a fase de ascenso.
Terras do Eume FG
}}O Terras do Eume FG é un equipo de fútbol gaélico da vila das Pontes de García Rodríguez. Foi fundado no ano 2016, e está afiliado a Asociación Galega de Fútbol Gaélico. Xoga a Segunda División da Liga Galega de Fútbol Gaélico, a Copa Galega de Fútbol Gaélico e o Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico.
Oligoelemento
Os oligoelementos son elementos químicos esenciais para os seres vivos.
Adoitan atoparse en baixa concentración nos organismos, mais son esenciais nos procesos biolóxicos por seren fundamentais para a formación de enzimas e vitais para determinados procesos bioquímicos como a fotosíntese ou a dixestión.
Véxase tamén
Bioelement
Río Genil
260px|miniatura|O río Genil preto do seu nacemento. O río Genil é un río do sur da Península Ibérica que discorre por Andalucía. É o segundo río máis longo da comunidade logo do río Guadalquivir, do que é afluente.
Xeografía
O río Genil nace na provincia de Granada da unión do río Real e do Guarnón e desemboca no termo municipal de Palma del Río (Córdoba), pola marxe esquerda no Guadalquivir.
Máis concretamente, o río Genil ten a súa orixe na lagoa da Mosca, sita baixo a cara norte do Mulhacén, e alí onde nace coñéceselle co nome de río Valdecasillas. Este, á súa vez, recibe pola esquerda ao río Valdeinfierno, no lugar coñecido como Majada del Palo, e a partir desta confluencia pasa a chamarse río Real. Ao recibir este máis adiante ao río Guarnón, que descende desde o Corral del Veleta, é cando devandito río pasa xa a denominarse Genil e converterase no afluente máis importante do Guadalquivir.
Por todo iso, pode afirmarse non só que as augas do Genil proveñen dos cumes dos dous picos máis elevados de Serra Nevada, a saber, o Mulhacén (3.482 m.) e o Catavento (3.396 m.), separados entre eles por varios quilómetros, senón tamén que este gran río procede da unión dunha serie de pequenos ríos de montaña que, no seu conxunto e con diversos apelativos locais, conforman a súa cabeceira.
Os seus afluentes máis importantes por caudal e extensión son o río Cubillas con cabeceira nos mananciais de Deifontes, e o río Cacín, con cabeceira na Serra da Almijara. Outros afluentes do Genil son os ríos Beiro, Monachil, Aguas Blancas, Darro, Dílar e río Cabra.
O río Genil pasa polas cidades de Granada, Loja, Puente Genil e Écija, desembocando no Guadalquivir en Palma del Río. Contén dous grandes encoros, o de Iznájar e o de Cordobilla, ademais doutros menores na cabeceira da súa conca.
Etimoloxía
Etimoloxicamente, o seu nome deriva do termo latino Singilis, como unha cidade homónima, presenta o 'ili' claramente turdetano-sud-ibérico (Ilíberis, Ilurco, Ilipula) aínda que en posición final (como tagili-tíjola).
Os árabes o transcribieron como Sinyil, Sannil e Sinnil, este último nome (Sen=Mil, Nil=Nilo) poetizado en alusión aos numerosos afluentes que recibe de Serra Nevada e que, na súa confluencia coa Vega de Granada, nada tiña que envexar ao río Nilo. Posteriormente chamouse Guad al-Xenil para derivar á súa forma traducida actual, río Genil.
Celtic Kings: The Punic Wars
Celtic Kings: The Punic Wars (comercializado en España como Imperium II: La Conquista de Hispania) é un videoxogo de estratexia para PC producido por FX Interactive, baseado en feitos históricos ocorridos en Europa e o norte de África. O xogador pode revivir as conquistas de Aníbal, o sitio de Numancia e as guerras púnicas, con batallas tan importantes como a conquista de Gades, a batalla de Cannae, ou a invasión de Sicilia. Ademais o xogador pode poñerse ó mando dos exércitos de catro importantes civilizacións antigas: iberos, cartaxineses romanos e galos.
Iberos
As unidades dos iberos son: Miliciano, arqueiro, fondeiro balear, defensor, xinete ibero, garda de elite, guerrilleiro e sacerdotisa.
Cartago
As unidades dos cartaxineses son: Infante númida, lanceiro libio, loitador mauritano, guerreiro con maza, tuareg, nobre, elefante de guerra e xamán.
Romanos
As unidades dos romanos son: Lexionario, arqueiro, gladiador, princep, equite, sacerdote de Xúpiter, liberatus e pretoriano.
Finados en 2019
Esta é unha listaxe de persoas de sona que finaron ao longo de 2019. Primeiro lístanse as personalidades internacionais, e a continuación as personalidades galegas, ordenadas por data de falecemento. A lista recolle, por esta orde, data de falecemento, nome, idade ao falecer, profesión ou motivo de sona e causa da morte.
Para unha listaxe ordenada alfabeticamente, véxase a categoría "Finados en 2019".
Rosa Álvarez
Traxectoria
A partir de 1984 dedicouse profesionalmente á interpretación, primeiro como actriz de teatro, actuou en numerosas obras do Centro Dramático Galego, protagonizou series de televisión e actuou en varias películas. En 2001 xunto ó seu marido, o actor Ernesto Chao, fundan a compañía teatral Lagarta Lagarta coa teñen acadado numerosos éxitos.
Pilono
dereita|miniatura|255px|Gravado dos templos de Karnak mostrando os seus pilonos O pilono é unha construción con forma de pirámide truncada, de grosos muros, que erixidos por pares, flanquean a entrada principal dos templos do antigo Exipto; no espazo deixado entre ambos atópase a porta de acceso.
Segundo a súa magnitude e importancia poden ir precedidos dun dromos, ou paseo de esfinxes, dous obeliscos, estatuas e estandartes. Tras eles xeralmente atópase un gran patio descuberto, ás veces porticado en varios dos seus lados. Aínda que son construcións macizas, adoitan albergar pasaxes e escaleiras para o seu mantemento. Están rematados por unha gola na súa coroación. Os seus paramentos decorábanse con baixorrelevos policromados que narraban fazañas dos faraóns.
Os máis monumentais e de maiores dimensións atópanse en Karnak, erixidos a partir do Imperio Novo.
Santiso
Santiso é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca da Terra de Melide.
Demografía
Segundo o IGE no 2014 tiña 1.742 habitantes (1.980 no 2009, 2.116 no 2006, 2.160 no 2005, 2.212 no 2004, 2.249 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
Santiso limita ao norte con Melide, ao leste con Palas de Rei (provincia de Lugo, ao sur con Agolada e Vila de Cruces (provincia de Pontevedra) e ao oeste con Arzúa (provincia da Coruña).
Major League Soccer
miniatura A Major League Soccer é a liga profesional de fútbol en Norteamérica. Fundada en 1993, actualmente a MLS está composta por 20 equipos, 17 deles dos Estados Unidos, e outros 3 do Canadá. Nesta liga non existen acensos nin descensos, pois é unha liga pechada entre franquías. En 2011 a IFFHS situou á MLS no posto 52º da clasificación das ligas mais fortes do mundo, ocupando así o 2º posto entre as ligas de fútbol da zona Concacaf.
Historia
A creación da MLS foi incluída na candidatura de Estados Unidos para organizar o Campionato do Mundo de Fútbol de 1994. Unha vez elixida pola FIFA a candidatura proposta pola Federación de Fútbol dos Estados Unidos, esta tivo que cumprir a súa promesa. A primeira tempada da MLS comezou o 6 de abril de 1996 con 10 equipos divididos en 2 conferencias (Leste e Oeste). Os 10 equipos disputaron unha tempada regular de 32 xornadas, seguida duns playoffs nos que se decidiu o título de campión.
Santiso
Xeografía
Está bañado polo río Ulla e polo seu principal afluente, o río Furelos, ademais dos regatos de Braña, Beseña e Boente.
Economía
Destaca o sector primario. Na gandaría prima o gando vacún, e ten bastante importancia a industria forestal.
Río Noguera Pallaresa
A Noguera Pallaresa é un río de España, do nordés da península Ibérica, que nace nos Pireneos e é afluente do río Segre, á súa vez afluente do río Ebro. O seu curso transcorre integramente pola provincia de Lleida, en Cataluña.
Santiso
Sendeirismo
Santiso conta cunha ruta homologada, a PR-G 125 "Sendeiro de Visantoña". É circular, duns 14 km, accesible tamén para bicicleta ou a cabalo. O punto de inicio é en Visantoña.
Río Noguera Pallaresa
Xeografía
O río Noguera Pallaresa nace en Pla de Beret, no val de Arán, a poucos metros do nacemento do río Garona. A diferenza do seu río irmán, que se dirixe cara ao océano Atlántico, a Noguera Pallaresa diríxese cara á o sur, e atravesa Pallars, primeiro Pallars Sobirà, e tras atravesar o desfiladeiro de Collegats, o Pallars Jussà. Neste punto úneselle o río Flamisell tras pasar La Pobla de Segur. A Noguera Pallaresa é historicamente o eixo de comunicación principal e ao redor do cal articúlase a vida destas comarcas. Desemboca na beira dereita do Segre poucos quilómetros tras abandonar as comarcas que lle dan nome, polo desfiladeiro de Terradets, que atravesa a serra do Montsec, xusto antes de chegar ao pantano de Camarasa, na comarca de Noguera. Ten 154 quilómetros de lonxitude.
Santiso
Lugares de Santiso
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Santiso vexa: Lugares de Santiso.
Major League Soccer
Palmarés
O equipo campión recibe a MLS Cup. O LA Galaxy é o equipo máis laureado da competición con 5 MLS Cups no seu palmarés. Ademais é tamén o equipo que máis finais disputou con 9.
Equipos
Os 20 equipos da MLS son franquías propiedade da liga, aínda que son dirixidos por co-propietarios. Os xogadores negocian e asinan os seus contratos coa liga, non co seu equipo. Na Conferencia Leste hai 8 equipos estadounidenses e 2 canadenses, mentres que na Conferencia Oeste hai 9 estadounidenses e un do Canadá. Tódolos equipos da liga teñen un límite salarial, o que quere dicir que non lle poden pagar ós xogadores unha cantidade superior ó límite marcado. En 2007 o regulamento foi cambiado para permitir que cada equipo poida ter 3 excepcións, é dicir, que cada equipo poida ter 3 xogadores designados que teñen un soldo superior por considerar que son xogadores estrelas. O troco no regulamento veu motivado pola fichaxe de David Beckham polos LA Galaxy.
O líder da táboa cando remata a tempada regular, e mailo equipo que gaña na final, son equipos que teñen dereito a disputar a Liga de Campións da Concacaf na seguinte tempada, sempre que non sexan canadenses, xa que os equipos canadenses acadan o dereito a clasificarse para competicións continentais a través da súa propia competición nacional. Hai outras dúas prazas para disputar a fase previa da Liga de Campións, que son para o equipo que perde na final, e para o equipo que gaña na competición copeira, unha competición na que compiten os equipos da MLS con outros equipos estadounidenses.
Conferencia Leste
Conferencia Oeste
Táboa histórica 1996-2010
A táboa histórica da MLS está liderada por aqueles equipos que en 1996 foron membros fundadores da competición. Nesta táboa hai 2 equipos que desapareceron trala tempada 2001 (Tampa Bay Munity e Miami Fusion), e outro equipo que ten previsto debutar na tempada 2012 (Montreal Impact). O número 1 desta táboa é o Los Angeles Galaxy, o que quere dicir que dende o nacemento la MLS en 1996 ten sido o equipo mais regular da competición, o cal se confirma no dato de que é o equipo con máis finais disputadas, 7. Na segunda posición está o DC United, que é o equipo con máis títulos no seu palmarés, 4, pero que nos últimos anos ten feitos tempadas pouco salientables. Precisamente os 2 equipos que ocupan as primeiras posición na táboa histórica la MLS, son os 2 únicos equipos da liga que teñen acadado nalgunha ocasión a vitoria final na Liga de Campións da Concacaf, a máxima competición continental de fútbol que se disputa en Norteamérica.
Amets Arzallus
miniatura|Versos de Amets Arzallusno 2009. Amets Arzallus Antia, nado en Hendaia, Lapurdi o 9 de novembro de 1983, é un xornalista e bertsolari vasco. Dende o ano 2013, é o campión principal da bertsolaritza.
Traxectoria
Fillo do coñecido bertsolari Jexux Arzallus e irmán da tamén bersolari Maddalen Arzallus, naceu en Donibane Lohizun, pero viviu a súa infancia en Hendaia. Por influencia da súa familia, empezou na bertsolaritza dende neno, ó tempo que practicaba deporte (fútbol e pelota vasca). Estudou xornalismo na Universidade do País Vasco en Baiona despois de pasar pola ikastola de Kanbo. Colabora na revista Argia e en Euskadi Irratia, e tamén está na escola de verso de Hendaia.
Pedro Mateo Sagasta
Pedro Mateo Sagasta Escolar, nado en Torrecilla en Cameros (A Rioxa) o 22 de febreiro de 1830 e finado en Madrid o 26 de novembro de 1908, foi un enxeñeiro e político español.
Traxectoria
Irmán de Práxedes Mateo Sagasta. Foi Inspector xeral do Corpo Nacional de Enxeñeiros de Montes. Trasladado a Pontevedra polo seu traballo, foi deputado polo Partido Progresista polo distrito de Pontevedra (1869-1871) e polo de Caldas de Reis (1871-1872 e 1889-1890).
Casou con Juana Echeverría Broussaint, e foi pai de Bernardo Mateo Sagasta.
Subdivisións de Acerbaixán
miniatura|400x400px|Mapa das Divisións administrativas do Acerbaixán, en verde [[República de Artsakh|Artsakh.]]
Acerbaixán subdivídese en:
Lista das subdivisións
A continuación aparecen os raións e as cidades por orde alfabética, as unidades administrativas da República Autónoma de Nakhchivan están listadas abaixo. No mapa, en verde resáltanse os distritos que están total ou parcialmente na auto-proclamada Artsakh. Entre paréntese aparece o nome en azarí.
Nakhchivan República Autónoma
Os sete rayons e a cidade (şəhər) de Nakhchivan;
Qatna
Qatna foi un reino da rama dos semitas cananeos do norte, en torno á cidade deste nome (hoxe Homs), do que se ten noticias desde polo menos o -1800, cando era rei Ishi-Addu, que foi o pai de Amutpiel, que é mencionado nos arquivos de Mari.
Historia
Amutpiel era gobernador de Nazala como príncipe herdeiro e despois foi rei. A irmá de Amutpiel, Belmun, casou con Jasmah-Addu de Mari da que foi a esposa principal. Probabelmente a nai de Amutpiel foi Lammassi-Ashur, unha princesa de Assur ou Ekallatum. Zimri-Lim de Mari casou tamén cunha princesa de Qatna, chamada Dam-hurasim.
Comedia de situación
A comedia de situación (situation comedy ou sitcom en inglés) consisten normalmente nunha serie de televisión con personaxes comúns onde hai unha ou máis historias de humor simuladas en ambientes comúns como familia, grupo de amigos, lugar de traballo. En xeral gravanse en fronte dun público en vivo e caracterízanse polos "risos enlatados".
Qatna
Historia
Destruída Mari por Hammurabi, as fontes desaparecen; probabelmente Qatna caeu debaixo dependencia de Alepo (Iamkhad) e, sobre o -1500 someteuse a Mitanni. É posíbel que Amenhotep I (sobre -1515 – -1494) e Tuthmosis I (sobre -1494 – -1482) estivesen na cidade nas súas expedicións a Siria. Tuthmosis III menciónaa nunha inscrición, e di que estivo alí no seu 33º ano de reinado. Amenhotep II (sobre -1427 – -1401) foi atacado por soldados de Qatna con axuda hurrita ao cruzar o Orontes, pero saíu vitorioso. Qatna estivo na zona de fronteira con Mitanni, pero baixo influencia exipcia, e aínda é mencionada sobre o -1180.
Comedia de situación
A comedia de situación ten a súa orixe nas radio comedias da época dourada da radio no Reino Unido, mais hoxe é unha peza fundamental da programación. Ata 2006, a sitcom con maior tempo de exposición é a británica "Last of the Summer Wine", que se emite sen interrupción desde 1973.
Moas
O topónimo galego Moas pode referirse :
Estado de Nasarawa
356px|miniatura|Localización de Nassarawa dentro de Nixeria. Nasarawa ou Nassarawa é un estado da rexión central da República Federal de Nixeria, creado o 1 de outubro de 1996, durante a ditadura militar de Sani Abacha, como escisión do estado de Plateau. A súa capital é a cidade de Lafia.
Segundo unha estimación do censo para o ano 2005, ten 2 040 097 habitantes, nunha área de 27.117 km2.
Limita polo norte cos estados de Plateau e Kaduna, polo leste co estado de Taraba, polo sur cos estados de Benue e Kogi e polo oeste co distrito federal de Abuja.
Áreas de goberno local
Subdivídese internamente nun total de 13 áreas de goberno local.
O fillo
O fillo. Acción dramática en dous actos, o segundo dividido en dous cadros (1935) é unha peza teatral de Ricardo Carballo Calero publicada en Ediciós do Castro en 1982.
Desenvolvemento
A acción desenvólvese nun lugar do interior de Galicia, na época actual e en tempo de inverno.
Acto I.
Sala dunha casa fidalga aldeá. Os personaxes ollan para un nacemento de Nadal.
A señorita da Casa, Xoana, parola co crego e outras mulleres e meniños. Animan a Pilariña para que cante unha panxoliña: . As mulleres e o crego tentan convencer a fidalga que debía casar e ter un home que a amparase, que debía ter fillos que a agarimasen; ademais non lle faltaron pretendentes ricos. Van marchando e escóitase un coro de nenos, despois un coro de anxos. Xoana cre ver a Virxe e un anxo cando escoita un choro de meniño na xanela, colle o rapaciño.
Acto II Xoana cántalle ao meniño: . As criadas Xenerosa e Estrela falan do moito que Xoana quere o neno, do ben que o coida e se desvive polo seu fillo aínda que dubidan de que fose un milagre, máis ben sería froito dos amores dalgunha rapaza que o deixou na fiestra.
Entra Florentina co recado de que Mari-Pepa do Xestal está a morrer e quere ver o meniño. Lévanllo.
O Galán cántalle de amores a Estrela .
Xenerosa aclara que Mari-Pepa quería ver o meniño porque era a súa nai. Resulta que coma tantas veces unha moza foi servir, perdeuna un xurafás, tivo o meniño nun alpendre e deixouno na xanela da fidalga ao ver luz.
Agora Xoana xa non recoñece o meniño como fillo, non quere saber del nin coidalo coma antes, perdeuno; que se encargue Estrela dos seus coidados. Xenerosa tenta convencela de que o queira igual. O mesmo fai o crego pero Xoana ata dubida de Deus.
Entra “A Descoñecida” e dialoga con Xoana, a Descoñecida é un desdobramento dela mesma de cando era moza. Nese diálogo vaise resolver o problema do meniño.
Remata a obra entrando Estrela para atender o rapaz.
Características
Este drama de mulleres que aborda o tema da maternidade virxinal foi galardoado en 1947 co Premio de teatro Castelao en Buenos Aires e nel hai referencias mítico-simbólicas e xogo de contrarios, características da obra de Carballo Calero.
O propio autor deixou a súa opinión:
Brooklyn Nets
Os Brooklyn Nets son un equipo profesional de baloncesto con sede en Nova York. Os Nets compiten na National Basketball Association (NBA) como membros da División Atlántico da Conferencia Leste, sendo unha das dúas franquías da cidade xunto cos New York Knicks. O equipo xoga no Barclays Center, pavillón con capacidade para 17.732 espectadores situado no barrio de Brooklyn. O equipo foi fundado en 1967 e foi unha das primeira franquías da American Basketball Association (ABA). Durante a súa primeira temporada xogaron baixo o nome de New Jersey Americans e comezou xogando na American Basketball Association (ABA). Porén, ao ano seguinte o equipo se traslada a Long Island e adopta o nome de New York Nets. Durante esta época o equipo logra dous campionatos (1974 e 1976).
O fillo
Características
E engade:
Para Henrique Rabuñal:
Brooklyn Nets
En 1976, tras a fusión da ABA coa NBA, os Nets ingresaron nesta competición xunto con outros tres equipos da ABA (os Denver Nuggets, os Indiana Pacers e os San Antonio Spurs). Un ano despois da súa chegada á NBA, o equipo regresa a a Nova Jersey e adopta o nome de New Jersey Nets, o cal mantén entre 1977 e 2012. Durante este tempo os Nets gañaron dous campionatos de conferencia consecutivos ( e ), aínda que sen éxito na final. Durante o verán de 2012 o equipo regresa outra vez a Nova York, adoptando o seu actual nome. O club retirou o dorsal a sete xogadores en honra á súa contribución á historia da franquía: Dražen Petrović, Jason Kidd, John Williamson, Bill Melchionni, Julius Erving e Buck Williams.
Os anos na ABA
miniatura|left|O Nassau Veterans Memorial Coliseum, sede entre 1972–77. A franquía foi fundada no ano 1967 coma parte da ABA, sendo Arthur Brown, un destacado empresario do sector do transporte, o seu primeiro propietario. A primeira intención de Brown era nomear o equipo como "New York Freighters", fixando a sede do club na armería do 69º rexemento do lado leste de Manhattan. Porén, a presión exercida polos New York Knicks forzou o equipo a mudarse á armería de Teaneck, Nova Jersey, mudando o seu nome polo de New Jersey Americans. Non sería a derradeira vez que os Knicks afectarían directamente ao futuro da franquía. Os Americans fixeron unha boa primeira tempada, empatando cos Kentucky Colonels polo cuarto e último posto que daba acceso aos playoffs da División Leste. Porén, a armería estaba ocupada, obrigando os Americans a buscaren a última hora un pavillón substituto. O lugar escollido sería o Long Island Arena, situado na vila de Commack, en Nova York. Cando os Americans e os Colonels chegaron para o partido, encontraron que á pista lle faltaban numerosas placas e parafusos, o que a facía inestábel, de facto unha das canastras semellaba máis alta que a outra. Os Coronels negáronse a xogar nesas condicións, e o comisionado da liga, George Mikan, deu a vitoria na eliminatoria aos de Kentucky por non ofrecer os Americans unhas instalacións axeitadas.
Para a segunda tempada, o equipo optou por permanecer en Long Island, mudando o seu nome polo de New York Nets. O nome foi escollido para que estivese en concordancia cos outros dous equipos deportivos profesionais de Nova York que nese intre xogaban en Long Island: os New York Mets da MLB e os New York Jets da NFL. miniatura|right|[[Julius Erving, estrela dos Nets entre 1973 e 1976.]] O equipo rematou último na súa primeira tempada en Nova York cun pobre resitro de 17 vitorias por 62 derrotas, utilizando durante o ano un total de 23 xogadores. Brown decidiu entón vender o equipo ao final da temporada, sendo o novo dono Roy Boe, un empresario. Boe comezou a súa etapa no club con grandes esperanzas, e o seu primeiro obxectivo foi tentar asinar a unha estrela para o seu equipo. Desesperado, tentou contratar o xogador da UCLA Lew Alcindor (máis tarde coñecido como Kareem Abdul-Jabbar). Alcindor non vía con malos ollos xogar na súa Nova Tork natal, mais finalmente decidiu asinar polos Milwaukee Bucks da NBA. Mesmo así, o club continou cos seus plans de trasladrse a un novo pavillón en Long Island, sendo o elixido o Island Garden de West Hempstead. Durante a temporada os Nets en cuarto lugar e chegaron aos playoffs por primeira vez na súa historia. Ao final da temporada o equipo consegue finalmente asinar a unha estrela: Rick Barry proveniente dos Washington Capitols. Despois doutra temporada de playoff o equipo trasládase de novo de pavillón, esta vez ao Nassau Veterans Memorial Coliseum de Uniondale.
En 1972, dous anos despois da contratación de Barry, os Nets chegaron ás súas primeiras finais da ABA. Porén, non puider superar aos Indiana Pacers e perderon a serie por 4-2. Porén, finalizada a campaña Barry deixa o club para xogar na NBA, isto provoca que a temporada 1972-73 o equipo finalizase cun decepcionante rexistro de tan só 30 vitorias. O seguinte ano o club melloraría o seu rendemento, aínda que a clave desa temporada chegou tras a fin do campionato: no verán de 1973 os Nets contratan a Julius Erving dos Virginia Squires. Con Erving, máis coñecido como "Dr. J," os Nets atinxiron un equipo competitivo, rematando a tempada cun récord de 55 vitorias. Erving foi elixido o MVP da ABA, e o equipo tivo unha excelente actuación nos playoffs para gañar o seu primeiro título, tras derrotar os Utah Stars.
O éxito continuou a temporada seguinte, logrando os Nets un récord de 58 vitorias que aínda se mantén na franquía. Así e todo, a sorte non os acompañou nos playoffs e foron eliminados por 4-1 polos Spirits of St. Louis na primeira rolda. Os Nets continuaron gañando na temporada 1975-76, a última na historia da ABA, con Erving liderándoos a un récord de 55 vitorias na tempada regular. Nos playoofs, tras derrotar aos Denver Nuggets en seis partidos, fixéronse co último campionato da hsitoria da ABA.
Ingreso na NBA
miniatura|right|O [[Continental Airlines Arena foi o lar dos Nets entre 1981 e 2010.]] O verán de 1976 viu como a ABA e a NBA se fusionaban. Como parte do acordo, catro franquías da ABA: os Nets, os Denver Nuggets, os Indiana Pacers e os San Antonio Spurs, ingresaron na NBA. De facto, os Nets e os Nuggets xa solicitaran á NBA en 1975, un ano antes, pero tiveron que xogar un ano máis na ABA por orde xudicial. Antes da súa primeira temporadada na NBA, trocaron aos Kansas City Kings dúas eleccións no draft polo base Nate Archibald. Os Nets semellaban estar preparados para continuar como remataron na ABA.
Con todo, leváronse unha desagradábel sorpresa cando a NBA os obrigou a pagar 4,8 millóns de dólares ao Knicks por "invadir" o seu territorio. Isto sumado aos 3,2 millóns que o equipo tivera que pagar para unirse á NBA, deixou Boe a falto de diñeiro. Isto provocou ter que denegar un prometido aumento de salario a Erving, que baixo esas condicións rexeitou seguir nos Nets. Entón, os Nets ofreceron a Erving aos Knicks a cambio de non ter que pagar a indemnización, trato que non foi aceptado. Finalmente, Boe non tivo máis remedio que vender o xogador aos Philadelphia 76ers a cambio de 3 millóns de dólares, unha suma inferior á indemnización. Sen o seu xogador franquía, o equipo deu a tempada como perdida. Alén diso, a situación empeourou aínda máis coa lesión de Archibald en xaneiro. O equipo rematou co peor récord da liga, 22-60.
Unha vez oficializado o traslado, o equipo muda o seu nome a New Jersey Nets. Mentres a franquía agardaba pola construción dun novo pavillón no Complexo deportivo de Meadowlands, en East Rutherford, xogaron durante catro temporadas Athletic Center da Universidade Rutgers en Piscataway. A temporada viu ao equipo, liderado polo contendente xogo de Bernard King, clasificarse por primeira vez aos playoffs das NBA. Na eliminatorias caeron ante os 76ers de Julius Erving por 2-0, aínda que se comezaron estabelecer as bases para un período de reconstrución para a próxima década.
Mudanza a Nova Jersey
miniatura|left|Darryl Dawkins (1986–1988). Tras catro anos de espera, en 1981 o equipo se trasladarse a Meadowlands para xogar no Brendan Byrne Arena (coñecido a partir de 1996 como Continental Airlines Arena e a partir de 2007 como Izod Center), e experimentando un modesto éxito durante catro boas campañas. Na temporada, baixo o mando de Larry Brown, os Nets estaban a vivir a súa mellor tempada desde que chegaran á NBA. Porén, durante o último mes de competición Brown aceptou o cargo de adestrador da Universidade de Kansas polo que foi suspendido polo resto da temporada. Isto afectaría o equipo, que nos playoffs é incapaz de pasar a primeira rolda ante os seus grandes rivais, os Knicks.
Na temporada armaron o que pensaron era o mellor equipo desde que se uniran á NBA. Liderados por Darryl Dawkins, Buck Williams, Otis Birdsong e Michael Ray Richardson, o equipo gañou a súa primeira serie nun playoff da NBA, derrotando ademais ao equipo que defendía o título, os Philadelphia 76ers. Con todo, o equipo cae posteriormente nas seminais da Conferencia Leste ante os Milwaukee Bucks en seis partidos. Aínda que na seguinte temporada o equipo ateigouse de lesionados, o equipo conseguiu 42 vitorias e volveu xogar os playoffs. Porén, foron eliminados en tres partidos polos Detroit Pistons.
Tras a contratación de Dave Wohl como adestrador, os Nets arrincaron a temporada cun destacábel rexistro de 23 vitorias por 14 derrotas. Con todo, este prometedor inicio disipouse coa perda dos seus dous máximos anotadores. O all-star Micheal Ray Richardson deu positivo por terceira vez nun control de drogas, co cal foi expulsado da liga de por vida, e pivote estrela Darryl Dawkins só xogou 39 partidos debido a unha lesión nas costas. Con todo, coa axuda dos veteranos Buck Williams e Mike Gminski, os Nets conseguen chegar de novo ás eliminatorias cunha marca de 39-43, antes de ser varridos polos Milwaukee Bucks na primeira rolda. Esta sería a primeira de moitas tempadas perdedoras para as Nets, que non volvería pisar os playoffs até a temporada.
Ao ano seguinte o club asinou a Orlando Woolridge e esolleu no draft a Dwayne "The Pearl" Washington coa esperanza de fortalecer un equipo titubeante. Así e todo, a nova tempada só trouxo máis mala sorte. Dawkins escorregou na súa bañeira e sufriu outra lesión nas costas que puxo fin á súa carreira. Birdsong só xogou debido a unha fractura na tibia e Washington tivo unha mala actuación no seu ano de novato. Os Nets terminaron a temporada cunha marca de 24-58, o peor resultado do club desde 1980.
Coa esperanza de acabar coa praga de lesión, os Nets traspasaron a Dawkins nun acordo a tres bandas que trouxo a John Bagley e a Keith Lee a Nova Jersey. No draft, seleccionaron Dennis Hopson (deixando pasar a Scottie Pippen, a Reggie Miller e a Kevin Johnson) no terceiro posto coa esperanza de recuperar o nivel defensivo amosado en anos anteriores. Non obstante, a pantasma das lesións non marchou, caendo esta vez lesionados Bagley, Lee e Tony Brown. Ademais, o que estaba a ser o baluarte ofensivo do equipo, Orlando Woolridge, foi suspendido pola liga por consumo de drogas. Tras varias mudanzas de adestrador, o equipo termina coa segunda peor marca da liga (19-63). A situación non mellora nas dúas seguintes temporadas e na temporada toca fondo cun récord de 17–65, nese intre o peor da historia da franquía.
Comezo prometedor e caída
miniatura|[[Dražen Petrović xogou tres anos nos Nets (1991–1993) antes de falecer nun accidente de tráfico.]] Durante o comezo dos anos 1990 os Nets comezaron a mellorar os seus resultados grazas ao pulo dun grupo de novos xogadores. Entre eles salientan as elección do draft Derrick Coleman e Kenny Anderson, así como a fichaxe de Dražen Petrović procedente dos Portland Trail Blazers. Aínda que os Nets non finalizaron a temporada cunha marca positiva, clasificáronse para os playoffs, perdendo cos Cleveland Cavaliers na primeira rolda por 3-1.
O equipo mellorou significativamente na temporada liderado polo trío formado por Petrović, Coleman e Anderson, e dirección desde o banco por Chuck Daly, que fora despedido o ano anterior polos Detroit Pistons. Con todo, as lesións de Anderson e Petrović ao final da temporada afundiron ao equipo, que encaixou unha serie de 1-10 para terminar a tempada regular. Así e todo, grazas a un global de 43 vitorias por 39 derrotas, os Nets xogaron de novo os playoffs, onde se volveron atopar cos Cavaliers. Con Anderson cunha fractura na man e Petrovic xogando cun xeonllo lesionado, os Nets perderon unha dura serie de cinco partidos.
Na pretemporada os Nets sufriron unha traxedia coa de Petrović nun accidente automobilístico en Alemaña. A pesar da devastadora perda, o equipo logrou gañar 45 partidos durante a temporada. De feito, esa mesma temporada Anderson e Coleman fixeron a súa única aparición nun partido do All-Star. Os Nets clasificáronse de novo clasificouse para os playoffs, mais esta vez foron eliminados polos Knicks na primeira rolda por 3−1.
O equipo tivo unha difícil segunda metade de década. Durante mediados da dos 1990 unha das principais preocupacións da NBA era a de coidar a imaxe dos seus deportistas e afastalos do estereotipo de xogadores egoísta e inmaturo que se estaba a formar, e un dos mellores exemplos dese problema eran os Nets. De feito, en 1995 Coleman apareceu na portada de Sports Illustrated como principal exemplo do problema. A reputación do equipo era tan pobre que, nun esforzo por desfacerse da súa imaxe negativa, o presidente do equipo Jon Spoelstra decidiu mudar o nome do equipo a "New Jersey Swamp Dragons" en 1994. Despois de obter a aprobación dos propietarios e de gastar 500.000 dólares no deseño da marca, o nome foi rexeitado en última estancia ao mudar de opinión o co-propietario da franquía David Gerstein. A nivel deportivo, as temporadas e  remataron cún idéntico rexistro de 30-52. Beard foi destituído ao finalizar a segunda desas dúas tempadas.
Reconstrución
miniatura|left|[[Stephon Marbury (1999–2001).]] Nun esforzo por comezar de novo, Coleman e Anderson foron traspasados durante a temporada a cambio de, entre outros, Shawn Bradley e Kendall Gill. No banco tamén hai mudanzas e chega un adestrador procedente do baloncesto universitario, John Calipari. Ademais, a través do draft chega a Kerry Kittles e a mediados da temporada seguinte Sam Cassell. Con todo, as cousas aínda seguían sen funcionar, así que despois dunha tempada cun récord de 26-56, a franquía decide facer un importante movemento en xuño de 1997. No traspaso os de Nova Jersey adquiriron a Keith Van Horn, Lucious Harris e outros dous xogadores a cambio de Tim Thomas. Así, o único xogador que continuaba dos Nets de principio de década era o especialista en rebote Jayson Williams.
O comezo da temporada atrasouse por tres meses debido ao peche patronal da liga. Cando comezou a temporada, os Nets eran unha dos favoritos polos expertos como equipo revelación debido ao rendemento da temporada anterior. Con todo, Cassell lesionouse no primeiro partido da tempada e o equipo empezou mal. Cunha xeira de 3-15, os Nets enviaron Cassell a Chris Gatling aos Bucks, mentres que en troco chegou Stephon Marbury dos Minnesota Timberwolves. Despois de dúas derrotas máis, Calipari foi destituído e substituído polo adestrador asistente Don Casey. O equipo nunca se recuperou do seu mal comezo para terminar en 16-34. A pesar do resultado, o equipo retivo a Casey como adestrador para a temporada, mais os Nets comezaron a temporada co que entón supuxo o peor inicio da historia da franquía: 2-15. Melloraríanse despois diso, mais as lesións infestaron de novo o equipo e os Nets terminaron cunha marca de 31-51.
O 2 de xuño de 2000, os Nets contrataron como o presidente do equipo a Rod Thorn, un experimentado executivo da NBA coñecido por ser o que levou a Michael Jordan aos Bulls cando era director xeral dos de Chicago. Inmediatamente, comezou a ensamblar os compoñentes para formar o equipo máis talentoso da historia da franquía desde a consecución do título da ABA nos anos 1970. O primeiro paso foi a elección da ex-estrela da NBA Byron Scott como adestrador. Posteriormente os Nets elixirían a Kenyon Martin coa primeira elección dun frouxo Draft de 2000. Durante a temporada, Marbury e Van Horn deron un paso á fronte para se converter en estrelas, mais a pesar dos seus esforzos individuais, as constantes lesións obstaculizaron a química do equipo e os Nets non puideron chegar aos playoffs.
Campións de conferencia
miniatura|[[Jason Kidd (2001–2008).]] Na noite do Draft de 2001, os Nets traspasaron os dereitos sobre a súa selección de primeira rolda (Eddie Griffin) aos Houston Rockets a troco de Richard Jefferson, Jason Collins e Brandon Armstrong. Ademais, na segunda rolda seleccionaron a Brian Scalabrine. Un día despois do Draft, o 28 de xuño, Thorn decidiu traspasar ao All-Star Stephon Marbury aos Phoenix Suns a cambio doutro base All-Star, Jason Kidd. Este movemento deu á franquía algo do que careceu durante practicamente toda a súa historia, un líder na pista que facía mellores aos seus compañeiros. A temporada resultou ser a mellor tempada na historia da NBA do equipo, e no proceso, os Nets convertéronse nun dos equipos máis emocionantes de ver. O equipo gañou o seu primeiro título da División Atlántico cun récord de 52-30, sendo ademais o cabeza de serie da Conferencia Leste nos Playoffs. Na primeira rolda agardaban os Indiana Pacers. Despois de perder o primeiro partido na casa, os Nets gañaron os dous seguintes encontros antes de perder o cuarto. No partido definitivo, o equipo de Nova Jersey gañaba por nove puntos a falta de cinco minutos, porén, unha canastra tripla de Reggie Miller dende unha distancia de máis de 10 metros enviaba o partido á prórroga. Na prolongación, os Nets conseguen gañar e pasar de rolda.
En semifinais de Conferencia gañan con menos problemas (4-1) aos Charlotte Hornets, clasificándose para xogar a final de conferencia por primeira vez na súa historia, sendo o rival os Boston Celtics. Esta serie é lembrada por dibo a que Jason Kidd tivo que xogar co ollo esquerdo por un golpe recibido durante un dos partidos. Despois de gañar o primeiro enfrontamento, os Nets perderon o segundo partido en casa. No terceiro partido, os de Nova Jersey gañaban de 21 no último cuarto, mais os Celtics conseguiron remontar (94-90) poñéndose por diante na serie. No cuarto partido, co encontro empatado a falta dun minuto para o final, os Nets conseguen levarse a vitoria grazas a uns tiros libres anotados por Harris a falta 6,6 segundos. Os Nets conseguirán gañar os dous seguintes partidos, o que supuxo o seu primeiro campionato de Conferencia da NBA. Con todo, nas Finais foron varridos polos Lakers de Shaquille O'Neal e Kobe Bryant.
Previo ao comezo da temporada, os Nets trocaron a Van Horn para obter a Dikembe Mutombo procedente dos Philadelphia 76ers. Con todo, esta mudanza co fin de mellorar ao equipo non funcionou xa que Mutombo estivo no banco case toda a tempada por mor dunha lesión na boneca, ademais tampouco participaría moito nos playoffs debido a diferenzas co adestrador Byron Scott. A pesar da ausencia de Mutombo, o equipo finalizou cunha marca de 49-33 volvendo obter o título da División Atlántico. Nos playoffs de 2003, gañaron o seu segundo campionato de conferencia seguido. Derrotaron a Milwaukee Bucks en primeira rolda, e logo varreron aos Boston Celtics e aos Detroit Pistons para chegar ás Finais, esta vez enfrontándose aos San Antonio Spurs. A serie terminou empatada despois dos catro primeiros partidos, mais os Nets fixeron un errático quinto encontro perdendo. No sexto enfrontamento, aínda que os Nets gañaban por 10 puntos ao final do terceiro cuarto, un parcial de 19-0 dos Spurs concedeulles o título.