cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrés Álvarez
Traxectoria
Realizou os estudos de interpretación na especialidade de trompeta no Conservatorio Superior de Música de Vigo e a continuación a carreira de composición neste mesmo centro de estudos, baixo as ensinanzas de mestres como Juan Eiras, Carlos Cambeiro, Pablo Beltrán ou Fernando Buide entre outros. Especialízase en composición para banda e o medio audiovisual, con mestres como Ángel Montes, Bart Picqueur, Óscar Navarro ou Ferrer Ferrán. No campo audiovisual realizou traballos de publicidade para Adolfo Domínguez, Don Flamenco e Felicia Much. Tamén realizou diversas curtametraxes e documentais; a banda sonora da longametraxe Sueños de Sal, a banda sonora de La Muda, colaborando neles o recoñecido Óscar Navarro, ou na gravación da música orixinal da serie Seis Hermanas, con música orixinal de Sergio Moure, emitida por RTVE.
Tamén colaborou co compositor Óscar Navarro como asistente e orquestrador en diferentes traballos, coma a redución para clarinete e piano do seu I Concerto para clarinete e orquestra, a banda sonora de Indiana Jones y la búsqueda del ídolo perdido do director Fran Casanovas, a da longametraxe Sueños de Sal ou a orquestración da suite para banda e orquestra da banda sonora de La Mula.
Desde xaneiro do 2015, é director artístico da Banda de música de Chapela.
El Hijo del Trabajo
El Hijo del Trabajo foi un semanario editado en Pontevedra en 1882.
Historia e características
Subtitulado Periódico defensor de la clase obrera, apareceu o 16 de agosto de 1882. Aparecía os mércores. O seu director era M. Antonio Díaz. Editado na imprenta de Roxelio Quintáns, publicou 10 números. Foi correlixionario de La Propaganda.
Óbolo
miniatura|Óbolo [[Atenas|ateniense posterior ao ano 449 a. de C.]]O óbolo (en grego: ὀϐελός -obelós-; en ático: ὀϐολός -obolós-) foi unha antiga unidade de masa que posteriormente deu lugar a unha moeda da Antiga Grecia, cuñada en prata, divisionaria do dracma.
Quinase Xano
As quinases Xano (abreviadas como JAK, do inglés Janus kinase) forman unha familia de tirosina quinases non receptoras intracelulares, que transducen sinais mediadas por citocinas por medio da vía JAK-STAT. Inicialmente déraselle o nome, en inglés, de "just another kinase" 1 e 2, é dicir, "simplemente outra quinase" (xa que eran simplemente dúas de entre un gran número de descubrimentos de quinases realizados nun cribado baseado na PCR), pero foron finalmente publicadas co nome "Janus kinase" (quinase Xano). Este nome deriva do deus latino Xano, deus de dúas caras dos principios e os finais e a dualidade, porque as JAKs posúen dous dominios case idénticos para a transferencia de fosfatos. Un dominio presenta actividade quinase, mentres que o outro regula negativamente a actividade quinase do primeiro.
Óbolo
Nas idades Media e Moderna, a denominación foi recuperada para diversas moedas europeas de escaso valor, ata quedar no galego actual para designar unha pequena cantidade de diñeiro coa que se contribúe a algún fin.
Quinase Xano
Familia
300px|miniatura|Esquema de vías de transdución de sinais implicadas na [[apoptose.]] Os catro membros da familia JAK son:
Rafael Mayoral
Rafael Mayoral Perales, nado en Madrid o 26 de marzo de 1974, é un avogado español, actual secretario de Relación coa Sociedade Civil e Movementos Sociais de Podemos.
Óbolo
Unidade de masa
O óbolo foi unha unidade de masa das culturas grega e romana. Na Antiga Grecia correspondíase coa sexta parte dun dracma ou, o que é o mesmo, arredor de 0,72 gramos no sistema actual. Na Antiga Roma, correspondíase coa corenta e oitoava parte da onza romana (0,57 gramos).
Quinase Xano
Familia
Os ratos transxénicos que non expresan JAK1 teñen respostas defectuosas a algunhas citocinas, como o interferón-gamma. JAK1 e JAK2 están implicados na sinalización por interferón de tipo II (interferón-gamma), mentres que JAK1 e TYK2 intrveñen na sinalización por interferón de tipo I. Os ratos que non expresan TYK2 teñen un funcionamento defectuoso das células asasinas naturais.
Rafael Mayoral
Traxectoria
Logo de rematar a carreira de Dereito, implícase no asesoramento xurídico a colectivos en situación de vulnerabilidade económica e social. Coa aparición do Movemento 15-M, convértese en asesor da Plataforma de Afectados pola Hipoteca (PAH) de Madrid. Polas actividades que realiza nesta asociación (paralización de desafiuzamentos, querelas a entidades bancarias, redacción do recurso de inconstitucionalidade contra a Lei Antidesafiuzamentos, etc.), recibe en 2013, xunto con Ada Colau, o premio Defensores de Derechos outorgado por Periodismo Humano.
Inicialmente militante no Partido Comunista de España (PCE) e integrante da Fronte Cívica "Somos Maioría", en novembro de 2014 é elixido membro do Consello Cidadán de Podemos, e pasa a formar parte do Consello de Coordinación xunto a Pablo Iglesias. Colaborador habitual do programa La Tuerka, dende a súa elección aparece en numerosas tertulias políticas defendendo o programa do seu partido.
Quinase Xano
Funcións
miniatura|O sistema [[JAK-STAT consta de tres compoñentes principais: (1) un receptor (verde), que penetra na membrana plasmática, (2) quinase Xano (JAK) (amarela), que está unida ao receptor, e (3) Transdutor de Sinais e Activador da Transcrición (STAT) (azul), que transporta o sinal ao núcleo e ao ADN. Os puntos vermellos son fosfatos. Despois da unión de citocinas ao receptor, a JAK engade un fosfato (fosforila) ao receptor. Isto atrae as proteínas STAT, que son tamén fosforiladas e únense entre si, formando un par (dímero). O dímero trasládase ao núcleo, únese ao ADN e causa a transcrición de xenes. Os enzimas que engaden grupos fosfato denomínanse proteína quinases.]]
Como os membros das familias de receptores de citocinas de tipo I e tipo II non posúen actividade catalítica de quinase, dependen da familia de JAK de tirosina quinases para fosforilar e activar proteínas de augas abaixo implicadas nas súas vías de transdución de sinais. Os receptores son polipéptidos apareados, que mostran dous dominios de transdución de sinais intracelulares.
You (canción de Robin Stjernberg)
"You" é unha canción pop lanzada en 2013 polo cantante sueco Robin Stjernberg. A canción gañou o Melodifestivalen 2013 o 9 de marzo dese mesmo ao, e representou a Suecia no Festival de Eurovisión 2013 en Malmö, Suecia, conseguindo un posto 14 na final o 18 de maio do 2013.
Quinase Xano
Funcións
As JAKs asócianse cunha rexión rica en prolina en cada dominio intracelular que está adxacente á membrana plasmática e denomínase resxión box1/box2. Despois de que o receptor se asocia cos seus respectivos citocina/ligando, sofre un cambio conformacional, colocando as dúas JAKs dabondo próximas como para fosforilarse mutuamente. A autofosforilación das JAK induce un cambio conformacional nas propias proteínas, que permite que transduzan o sinal intracelular ao fosforilar e activar factores de transcrición chamados STATs (do inglés Signal Transducer and Activator of Transcription ou Signal Transduction And Transcription). As STATs activadas disócianse do receptor e forman dímeros antes de traslocarse ao núcleo da célula, onde regulan a transcrición de xenes seleccionados.
Algúns exemplos de moléculas que usan a vía de sinalización JAK/STAT son o factor estimulante de colonias, prolactina, hormona do crecemento e moitas citocinas.
Importancia clínica
Están desenvolvendo inhibidores de JAK para o tratamento da psoríase, artrite reumatoide, policitemia vera, alopecia, trombocitemia esencial, colite ulcerativa, metaplasia mieloide con mielofibrose e vitiligo. Exemplos son o tofacitinib e o filgotinib (GLPG0634), este último está actualmente baixo desenvolvemento pola compañía belga Galapagos.
En 2014 descubriuse que os inhibidores de JAK oral, administrados oralmente, podían restaurar o crecemento do pelo nalgúns individuos aos que se lles aplicaron na pel, promocionando de forma efectiva o crecemento do cabelo.
Estrutura
miniatura|485px|Estrutura de dominios das quinases Xano, JH = domino de homoloxía JAK As JAKs van de 120 a 140 kDa de masa e teñen sete rexións definidas de homoloxía chamadas dominios de homoloxía Janus 1 ao 7 (JH1-7). O JH1 é o dominio quinase importante para a actividadeenzimática das JAK e contén características típicas dunha tirosina quinase, como as tirosinas conservadas necesarias para a activación de JAK (por exemplo, Y1038/Y1039 en JAK1, Y1007/Y1008 en JAK2, Y980/Y981 en JAK3 e Y1054/Y1055 en Tyk2). A fosforilación destas tirosinas duais causa cambios conformacionais na proteína JAK para facilitar a unión do substrato. O JH2 é un "dominio pseudoquinase", un dominio estruturalmente similar a unha tirosina quinase e esencial para unha actividade quinase normal, aínda que se cre que carece de actividade encimática. Este dominio pode estar implicado na regulación da actividade de JH1, e foi probablemente unha duplicación do dominio JH1, que sufriu unha mutación post-duplicación. Os dominios JH3-JH4 das JAKs comparten homoloxía cos dominios homoloxía Src-2 (SH2). O extremo amino terminal (NH2) (JH4-JH7) das Jaks denomínase dominio FERM (abreviación de banda 4.1 ezrina, radixina e moesina); este dominio tamén se encontra na familia da quinase de adhesión focal (FAK) e está implicado na asociación das JAKs con receptores de citocinas ou outras quinases.
Óbolo
Unidade monetaria
miniatura|Óbolo de [[Tebas, Grecia|Tebas. 525-480 a. de C. Peso: 0,90 g.]] Aínda que no mundo romano o óbolo se utilizou como moeda de conta, nunca chegou a cuñarse como moeda metálica. Porén, na Grecia antiga, o óbolo foi tamén unha moeda de prata equivalente á sexta parte do dracma, a moeda principal do sistema.
As equivalencias do estatero coas outras moedas do padrón ático é a seguinte:
Neste padrón monetario ateniense, xa que logo, ao óbolo correspondíalle un peso de prata de 0,72 gramos e dividíase, pola súa vez, en oito calcos. Pola contra, segundo o padrón exinético, usado no Peloponeso, o óbolo pesaba 1,04 gramos e subdividíase en 12 calcos. Inicialmente cuñouse en prata e, máis adiante, a partir do período helenístico, en bronce. Segundo Plutarco, os espartanos utilizaron tamén pezas de ferro.
Na seguinte táboa amósanse as moedas emitidas en diferentes épocas do mundo grego antigo como múltiplos e divisores do óbolo:
Uso funerario
miniatura|Óbolo de Caronte. Pseudomoeda de ouro, non circulante, destinada exclusivamente a fins funerarias. Estas pezas carecen de identificación da autoridade emisora, teñen o anverso incuso no reverso e son máis delgadas cás circulantes, e áchanse adoitoen sitios mortuorios. Diámetro: 12 mm. Peso: 0,23 g.
Segundo o ritual funerario grego, os mortos eran soterrados cunha moeda dun óbolo (tamén coñecido como danake) na boca, de xeito que, cando a sombra do cadáver chegase a Hades, fose quen de lle pagar ao barqueiro Caronte pola súa pasaxe polo río Aqueronte.
Aínda que é común que nestes casos se utilizasen moedas dun óbolo das emisións regulares, tamén era frecuente utilizar pseudomoedas, ás veces en metais nobres, utilizadas en exclusiva para esta finalidade.
Nas idades Media e Moderna
miniatura|Óbolo [[Francia|francés ou maille de Xoana de Constantinopla (1205-1244), cuñado en Valenciennes.]] A denominación de óbolo foi recuperada en época medieval para designar diversas moedas de prata, billón ou cobre equivalentes á metade dun diñeiro, en diversos países da Europa Occidental. En ocasións, estes óbolos adquirían denominacións particulares nas súas diferentes áreas de circulación: mealha en Por tugal, maille en Francia, miaja ou meaja en Castela, e malla en Mallorca, Cataluña e Valencia.
Durante moito tempo pensouse que este novo óbolo medieval fora introducido no século XI, pero as investigacións recentes amosaron que xa existía en Francia a finais do período merovinxio e no inicio do acarolinxio. Estes óbolos do século VIII teñen a particularidade de seren unifaces e co motivo do anverso gravado en negativo nos reversos, contrariamente á tradición posterior ao século XI, xa con gravado en ambas as faces e cun diámetro inferior ao do diñeiro.
Óbolos cuñados en Galicia
miniatura|Óbolo de [[Afonso X o Sabio|Afonso X cuñado na casa da moeda da Coruña]] Durante a Idade Media, Afonso X (1252-1284) cuñou na casa da moeda da Coruña moedas de billón tanto dun diñeiro como dun óbolo que amosan un castelo nos seus anversos xunto coa lenda CASTELLE, e un león nos seus reversos rodeado pola lenda LEGIONIS. Como marca da casa da moeda figura baixo o castelo do anverso a tradicional cuncha de vieira.
Ali Shogentsukov
miniatura|Estatua de Ali Shogentsukov en Nalchik Ali Ashatovich Shogentsukov (en kabardino ЩоджэнцIыкIу Iэсхьэд и къуэ Алий), nado en Bekhisen o 28 de outubro de 1900 e finado Babruisk o 29 de novembro de 1941, foi un profesor, escritor e tradutor kabardino, fundador da literatura kabardina.
Traxectoria
Naceu no óblast de Terek, no asentamento de Kushmezıkuey, que máis tarde se integraría na localidade de Bekhisen, xa formada a República Kabardino-Balkaria. En 1914 despois de se formar nunha escola rural entrou na madrasa de Bekhisen, pero expulsárono tras organizar unha protesta contra a decisión de cesar a Nuri Zahova (1890-1935) por ensinar materias en kabardino. Decidiu entón matricularse no Instituto Pedagóxico de Bekhisen, mais en decembro de 1917 pechou a escola por mor dos acontecementos revolucionarios e tivo que continuar a estudar en Istambul, foi na súa estadía en Turquía cando escribiu o seu primeiro poema, "Nane". En 1919 volveu a Kabardina, traballou como profesor de kabardino, foi director de escola e inspector educativo; tamén escribiu artigos en xornais, preocupándose pola lingua kabardina e a educación da xeración máis nova.
A partir de 1934 traballou na Unión de Escritores local, dedicado á identificación e promoción de novos escritores, e ao mesmo tempo desenvolveu labores como bolseiro no Instituto de Cultura da República Kabardino-Balkaria, participando en expedicións para a colleita e procesamento de material do folclore caucásico; neste labor centrouse na historia e cultura dos circasianos, tanto kabardinos como adigueos. Ao inicio da segunda guerra mundial escribiu versos patrióticos, instando aos cidadáns soviéticos a defender a patria. Participou na guerra e capturado no outono de 1941, morreu nun campo de concentración nazi en Babruisk (Belarús).
Actividade literaria
Considerado o creador da poesía kabardina soviética, escribiu unha novela en verso, 8 poemas narrativos, 2 contos, 11 poemas, 20 artigos xornalísticos e traduciu 9 obras do ruso ao kabardino. A súa produción constitúe unha crónica literaria do pobo kabardino na época anterior á revolución e mais da soviética, seguindo a tradición da poesía oral kabardina. Tamén marcou o inicio da prosa kabardina soviética ao publicar o seu primeiro conto en 1931. Traduciu obras de Pushkin, Lermontov, Shevchenko, Gorky e Khetagurov.
Canela
miniatura|Paus de canela e canela en po
Etimoloxía
O nome galego canela, vén do francés: canelle (cana pequena).
Localización
Na actualidade cultívase ademais de en Sri Lanka, na India, no sur da China, Madagascar e no Brasil.
Emprego
Moída emprégase nas sobremesas, pasteis, doces etc.; e en rama emprégase para adornar e sazonar algúns pratos. O uso do té de canela (producido ao ferver as pólas da canela en auga até obter a infusión, engadindo azucre) está moi estendido en México e nas zonas de influencia mexicana, como o sur dos Estados Unidos e América Central, chegando a competir con outras bebidas quentes, como o café e o chocolate. Cómpre resaltar que o té se prepara coa variedade de Sri Lanka.
Tamén é un ingrediente de moitas salsas, curry e outros pratos de oriente, onde se empregan as variedades de Sri Lanka e a China, ademais do po e as follas da caneleira.
En Galiza emprégase moito para adubar o arroz con leite, sobremesa moi tradicional.
Beneficios medicinais
A canela é empregada dende a antigüidade na España rural para inducir o sono ós nenos, tanto en infusións como fumado. Foi un relaxante que empregaban as nais rurais para durmir ós nenos á hora de ir traballar ao campo. Tamén foi común o seu uso nas mulleres cando tiñan atrasos na menstruación.
Outros dos beneficios medicinais que proporciona a canela é que cando existen abrasións na lingua por comer ou tomar cousas quentes, a barra de canela serve para sedar a dor e cicatrizar as papilas gustativas.
Ligazóns externas
Ficha da canela en Infojardín.com (en castelán)
Salmónidos
A dos salmónidos (Salmonidae) é a única familia da orde dos salmoniformes (Salmoniformes), peixes teleósteos mariños, os máis deles anádromos e algúns de augas doces, que se distribúen de forma natural por todo o hemisferio Norte, pero que foron amplamente introducidos polo ser humano en augas frías de ríos de todo o mundo para a pesca.
Bernardo de Italia
Bernardo de Italia, nado sobre 797 e finado o 17 de abril de 818, foi rei dos longobardos desde 813 ata 817. Neto de Carlomagno, era un fillo ilexítimo de Pipino, rei dos longobardos.
Salmónidos
Inclúe especies como as troitas e os salmóns do Vello Mundo, os salmóns do Pacífico, as troitas do xénero Salvelinus, os salmóns do xénero Huso, os corégonos (xénero Coregonus) e os tímalos (xénero Thymallus).
Bernardo de Italia
Biografía
Á morte de seu pai, estaba destinado a ser rei dos longobardos, pero o seu avó, Carlomagno esperou a que cumprise os quince anos antes de envialo para tomar o control de Italia, en 812. Recibiu a dignidade real en abril de 813, gobernando pero, baixo a tutela dun neto de Carlos Martel, Adalhart, primo e antigo titor de seu pai e quizais parente de súa nai.
Salmónidos
Algunhas das súas especies son, ademais, extensamente criadas en acuicultura, tanto que existe unha especialidade dentro deste tipo de actividades, a acuicultura de salmónidos.
Bernardo de Italia
Biografía
Malia que había motivos para a revolta, Bernardo, nun primeiro momento non fixo movemento ningún. Pero en decembro de 817, co apoio de grandes personaxes por exemplo Anselmo, bispo de Milán, toma as armas contra o seu tío. Este someteuno obrigándoo a lle implorar perdón en Chalon-sur-Saône. Deportado a Aix-la-Chapelle, condenárono a morte. Afectado pola axitación que se vive neses momentos, provocada polos seus propios fillos, Luís o Piadoso, parece que se vai apiadar do seu sobriño, conmutando a pena de morte pola de ser cegado cun ferro candente. Bernardo morreu tres días máis tarde, a consecuencia do suplicio.
Nupcias e descendentes
Cara a 813, estaba casado cunha muller chamada Cunegunda. A filiación desta muller non é coñecida, pero o seu nome coincide co de Cunegunda, esposa de Guillerme de Aquitania, e nai dun tal Heriberto, nome que aparece tamén entre os descendentes de Bernardo. Cronoloxicamente a esposa de Bernardo podería ser a filla pequena de Guillerme de Xelona e Cunegunda.
Salmónidos
Etimoloxía
O seu nome científico, Salmoniformes deriva do latín salmo, que é como chamaban na antiga Roma ao salmón, e o elemento -iformes, co que se constrúen os nomes das ordes de peixes.
Anatomía
Teñen escamas pequenas tipo cicloide; non presentan espiñas nas aletas, tendo todos eles no seu lombo unha aleta adiposa; algunha especie pode acadar até 1,5 m de lonxitude máxima.
Hábitat e bioloxía
Moitos destes peixes son anádromos, pasando parte da súa vida no mar, pero retornando aos ríos que remontan até preto da súa cabeceira para desovar nos leitos de grava; tras isto moitos deles morren.
Clasificación
A familia subdivídese en 3 subfamilias que agrupan 11 xéneros que reúnen as 209 especies actualmente válidas:
Aristeo
Aristeo pode referirse a:
A Esperela, Mosteirón, Sada
A Esperela é un lugar da parroquia de Mosteirón no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 60 habitantes (33 homes e 27 mulleres).
Isabel de Hungría
Traxectoria
Isabel naceu en 1207, froito do matrimonio entre o rei André II de Hungría e a súa esposa Xertrude de Merania. A súa nai era irmá da relixiosa que posteriormente será coñecida como santa Eduviges de Silesia. Isabel creceu na corte húngara xunto aos seus irmáns os príncipes Béla, Colomán e André. En 1215 o seu pai tomou unha nova esposa dous anos despois do asasinato da súa nai, e naceu unha única filla, Violante de Hungría (a posterior esposa do rei Xaime I de Aragón). En 1221 Isabel casou co landgrave Luís de Turinxia-Hesse e segundo os rexistros e lendas, o matrimonio estivo caracterizado por un amor correspondido e felicidade. A Luís non lle preocupaba demasiado a repartición da súa riqueza entre os pobres que Isabel adoitaba levar a cabo, xa que cría que o labor caritativa da súa esposa traeríalle unha recompensa eterna; venéralla en Turinxia como santa. Luís foi un aliado próximo e defensor acérrimo dos Hohenstaufen, e en particular do emperador xermánico Frederico II, polo cal na primavera de 1226, cando Turinxia viuse arrasada por inundacións, fame e unha praga, Luís representou a Frederico II na Dieta de Cremona. Nesta ocasión, Isabel asumiu o control dos seus asuntos e repartiu esmolas por todo o seu territorio, incluso dando vestidos e adornos da corte aos pobres. Debaixo do castelo de Wartburgo, fixo construír un hospital con 28 camas, e visitaba todos os días aos enfermos para atendelos. Nesa mesma época, o inquisidor Konrad von Marburg converteuse no seu director espiritual.
A vida de Isabel cambiou radicalmente cando Luís morreu por mor da praga o 11 de setembro, 1227, en Otranto, Italia cando se dirixía a unirse á Sexta Cruzada conducida por Frederico II. Poucos días despois, o 29 de setembro, Santa Isabel deu a luz á súa filla, a beata Xertrude de Altenberg, a cal foi enviada a un claustro das monxas Premonstratenses xunto a Wetzlar, onde foi criada como relixiosa e morreu a unha idade avanzada como abadesa en 1300.
Isabel morreu en Marburgo, ben debido a esgotamento físico ou a unha enfermidade, cando contaba só 24 anos de idade. Foi canonizada polo papa Gregorio IX en 1235, achándose presente na cerimonia o propio emperador Frederico II Hohenstaufen. A súa carta papal pode verse no Schatzkammer da Deutschordenskirche en Viena, Austria. O día de Pentecostés (28 de maio) do ano 1235, durante a cerimonia de canonización, chamoulla "a muller máis grande da Idade Media alemá". O seu corpo colocouse sobre un magnífico altar dourado — que hoxe aínda pode visitarse — na Elisabethkirche (Igrexa de Santa Isabel, en alemán) en Marburgo. Agora é unha igrexa protestante, pero conta con espazos reservados á fe católica. Marburgo converteuse no centro da Orde Teutónica, que adoptou a Santa Isabel como a súa segunda patroa. A Orde permaneceu en Marburgo ata que Napoleón I de Francia disolveuna en 1803.
Expansión do seu culto
miniatura|201x201px|Igrexa de Santa Isabel en Marburgo, ([[Alemaña).]] miniatura|Plano da Igrexa de Santa Isabel de Marburgo (Alemaña). O culto a santa Isabel estendeuse moi rapidamente xusto despois da súa canonización, adoptándose en territorios xermánicos, húngaros, polacos e checos. O nome de Isabel cobrou enorme popularidade tras isto e nos territorios ibéricos. Tras o matrimonio de Violante de Hungría e Xaime I de Aragón, converteuse nun dos nomes españois máis tradicionais entre a monarquía e a xente común por igual.
Case inmediatamente despois da súa morte, Santa Isabel pasou a ser unha santa patroa da Orde dos Cabaleiros Teutónicos xunto á Virxe María e San Xurxo.
Tamén é patroa da Orde Franciscana Segrar (antigamente coñecida como Terceira Orde Franciscana ou Venerable Orde Terceira de San Francisco) xunto con San Luís, Rei de Francia. Santa Isabel mantivo durante anos frecuente trato cos irmáns franciscanos da zona e, unha vez abandonada a vida da Corte, chegou a profesar a Regra franciscana e instituír unha fraternidade xunto con catro compañeiras, anteriormente as súas serventas.
A capela máis pequena do mundo (de 1,96 metros cadrados) está dedicada a Santa Isabel de Hungría e atópase no monumento Castelo de Colomares de Benalmádena, provincia de Málaga, España.
Santa Isabel de Hungría é a Santa Patroa da cidade de Bogotá, capital da República de Colombia.
É a patroa das enfermeiras en España. Celébrase a súa festa e Día das Enfermeiras en España o 17 de novembro.
Representacións
dereita|miniatura|325x325px|Santa Isabel de Hungría. Pintura do domo de Beschreibung, Quelle de 1525. Santa Isabel adóitase representar comunmente como unha dama vestida con roupaxes reais e coroa cargando un cesto cheo de rosas. Isto é unha alegoría ao milagre das rosas que ocorreu cando estaba a obsequiar pan aos pobres e foi sorprendida polo seu cuñado Conrado de Turinxia. Para que non tivese que mentir, ou fose castigada polo nobre xermánico, segundo a lenda Deus fixo converter o contido do cesto en rosas.
Igualmente é común achar representacións de Santa Isabel, onde está rodeada de xente pobre ou enferma, aínda que case como motivo fixo áchase o cesto cheo de rosas ou de hogazas de pan.
A Meda, Castroverde
Santiago da Meda é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 92 habitantes (43 homes e 49 mulleres), distribuídos en dúas entidades de poboación.A Meda que ten 68 habitantes (32 homes e 36 mulleres) e Córneas que ten 24 (11 homes e 13 mulleres),son 50 habitantes menos que no ano 2000,cando tiña 142.
A aldea da Meda encóntrase a 7,6 km da capital do municipio, e a 560 metros de altitude sobre o nivel do mar, Córneas está a 8 km de Castroverde e a 600 metros de altitude.
A parroquia conta con 48 vivendas 39 na Meda e 9 en Córneas.
Andrea Camilleri
Andrea Camilleri, nado en Porto Empedocle (Sicilia) o 6 de setembro de 1925 e finado en Roma o 17 de xullo de 2019, foi un guionista, director teatral e televisivo, e novelista italiano.
Traxectoria
miniatura|dereita|Andrea Camilleri. Entre 1939 e 1943 estudou o bacharelato clásico en Empedocle dei Agrigento, onde obtivo, na segunda metade de 1943, o diploma. En 1944 inscribiuse na facultade de Letras; non continuou os estudos, senón que comezou a publicar contos e poesías. Inscribiuse tamén no Partido Comunista Italiano. Entre 1948 e 1950 estudou Dirección na Academia de Arte Dramática "Silvio d'Amico", e comezou a traballar como director e libretista. Nestes anos, e ata 1954, publicou contos e poesías, gañando o "Premio St. Vincent".
En 1954 participou con éxito nunha proba para ser funcionario na RAI, pero non foi empregado pola súa condición de comunista. Con todo, entrou na RAI algúns anos máis tarde. En 1957 casou con Rosetta Dello Siesto, con quen tivo 3 fillas e 4 netos. Ó ano seguinte comezou a ensinar no Centro Experimental de Cinematografía de Roma.
Durante corenta anos foi guionista e director de teatro e televisión. Camilleri iniciouse cunha serie de montaxes de obras de Luigi Pirandello, Eugène Ionesco, T.S. Eliot e Samuel Beckett para o teatro, e como produtor e coguionista da serie do inspector Maigret de Georges Simenon para a televisión italiana ou as aventuras do tenente Sheridan, que se fixeron moi populares en Italia.
En 1978 debutou na narrativa con Il corso delle cose (O curso das cousas), escrito 10 anos antes e publicado por un editor pago: o libro foi un fracaso. En 1980 publicou en Garzanti Un fío dei fumo (Un fío do fume), primeiro libro dunha serie de novelas ambientadas na cidade imaxinaria siciliana de Vigàta (transfiguración da súa cidade natal ), entre finais do século XIX e inicios do século XX.
En 1992 retomou a escritura logo de 12 anos de pausa e publicou A stagione della caccia (A tempada de caza) en Sellerio Editore: Camilleri transformouse nun autor de grande éxito e os seus libros, con sucesivas reedicións, venderon unha media de 60 mil copias cada un.
En 1994 publicouse La forma dell'acqua (A forma da auga), primeira novela da serie protagonizada polo comisario Montalbano (nome elixido como homenaxe ao escritor español Manuel Vázquez Montalbán). Grazas a esta serie de novelas policíacas, o autor converteuse nun dos escritores de máis éxito do seu país. O personaxe pasou a ser un heroe nacional en Italia e protagonizou unha serie de televisión supervisada polo seu creador.
Na súa linguaxe literaria empregaba moitos elementos sicilianos.
Every Day Is Exactly the Same
"Every Day Is Exactly the Same" (tamén coñecido coma Halo 21) é o terceiro sinxelo do álbum With Teeth da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails. O sinxelo comercial foi editado o 4 de abril do 2006 coma un EP. Foi descrito coma o álbum de remesturas de With Teeth, para desgusto de Trent Reznor.
Lista de cancións
Todos os temas por Trent Reznor.
Promo 12"
(Remensturas por Sam Fog e Carlos D. de Interpol)
Tiki Taane
Nathan Glen Taane Tinorau, máis coñecido como Tiki Taane e nado o 17 de decembro de 1976 en Christchurch, é un músico, produtor e activista maorí neozelandés.
Orcaella brevirostris
Orcaella brevirsotris é unha especie xénero de cetáceo odontoceto da familia dos delfínidos, coñecida na bibliografía internacional como golfiño do río Irrawaddy ou golfiño beluga (isto último debido á súa cor, ás veces moi clara, e ao aspecto xeral do seu corpo), que durante moito tempo foi considerada como monotípica, pero en 2005, a análise xenética demostrou que existe unha segunda especie, Orcaella heinsohni estreitamente ligada e ela.
Trátase dun golfiño que habita nas costas e estuarios do sueste asiático.
Taxonomía
A especie foi descrita por Richard Owen en 1866. A súa aperencia é similar á da beluga, clasificándose antigamente na familia dos monodóntidos, pero hoxe en día existe un acordo extenso para clasificalo dentro da familia dos delfínidos.
Comportamento
É un nadador lento. Emerxe cun movemento de xiro suave e lanto, como un balanceo. As inmersióins duran de 30 a 60 seg, e adoitan de ir seguidos de 3 respiracións en rápida sucesión. É capoaz de permanecer mergullado até 12 min. Amosa pouco de si mesmo na superficie, pero ás veces saca a cabeza da auga para vixiar, dá golpes coa cola na auga ou salta. Para facer inmersións profundas levanta a cola da agua arqueando o pedúnculo caudal.
Distribución
A súa área de distribución se estende desde a baía de Bengala até a illa de Nova Guinea, as costas do sur de Filipinas e as do norte de Australia.
Alimentación
Aliméntase, en augas abertas e nos fondos, de camaróns e outros crustáceos, peixes e cefalópodos.
Davos
miniatura|250px|dereita|Vista de Davos dende o ar no inverno
Orcaella brevirostris
Estado de conservación
miniatura|200px|Orcaella brevirostris no [[río Mekong en Camboxa.]] A especie foi catalogada pola IUCN como con datos insuficientes en 1996, pero unha gran cantidade de novas informacións sobre cinco subpoboacións fixeron que se considerarn como en perigo crítico desde aquel ano. Onde a especie foi máis estudada observáronse tamaños de poboacións xeralmente baixo (de 10 a 100 individuos) coa única excepción de Bangladesh (aproximadamente 5 800).
Davos
A partir do 1 de xaneiro de 2009 trala fusión coa comuna de Wiesen, Davos converteuse na comuna máis grande de Suíza, quitándolle o posto á comuna valesana de Bagnes.
Orcaella brevirostris
Estado de conservación
Os descensos da súa poboación foron significativos nos últimos anos, e foron ben documentadas diversas ameazas, especialmente a degradación dos seus hábitats, ameazas que seguen a ser graves e xeneralizadas. Incluso dentro da maior subpoblación coñecida (a de Bangladesh), observáronse mortes accidentais na pesca con redes de deriva, e informes de pescadores locais suxiren que as taxas de captura incidental non son sustentábeis.
Davos
Xeografía
Limita ao norte con Klosters-Serneus, ao leste con Susch, ao sur con S-chanf e Bergün/Bravuogn, ao suroeste con Filisur e Schmitten, e ao oeste con Arousa e Langwies.
Preliminares
Características
A súa variedade é infinita, desde a máis leve insinuación pola palabra, xa sexa en vivo como por outros medios (telefónico, por exemplo), pasando pola máis delicada mirada ou aceno (cos ollos, os beizos, as mans), incluíndo un tocamento, rozamento ou masaxe. Outra posibilidade é utilizar distintos tipos de roupa, por exemplo lencería. Tamén se pode agregar algún tipo de xoguete sexual. Estes véndense en tendas especializadas chamadas sex-shops.
Davos
Puntos de interese xeral
Davos é famoso por ser a sede do encontro mundial do Foro Económico Mundial, no que se reúnen as elites sociais e económicas do mundo. Tamén é famosa pola celebración de eventos de deportes de inverno, como a Copa Spengler, o torneo de clubs máis antigo de hóckey sobre xeo.
Orcaella brevirostris
Estado de conservación
Crese que se produciu unha redución de polo menos un 30 % no tamaño da poboación durante un período de tres xeracións (45-48 anos), baseándse no aumento dos niveis de captura incidental e a degradación do hábitat nos últimos anos. Polo tanto a especie foi cualificada en 2008 pola UICN "CD", ''vulnerábel.
Preliminares
Características
Cos xogos sexuais ou preliminares ao sexo pódese conseguir máis intimidade entre a parella.
Davos
Puntos de interese xeral
Davos non é só un dos maiores lugares de vacacións de montaña, de deportes e de congresos nos Alpes, senón tamén a cidade de Europa de maior altitude (1560 - 2844 metros, 5100 - 9300 pés). Davos atópase na parte suroriental de Suíza, no cantón dos Grisónss. O idioma oficial é o alemán. Davos é un lugar multicultural; practicamente todo o mundo pódese entender en inglés, francés ou italiano.
A Davos chégase comodamente desde todas partes en automóbil ou en tren. O aeroporto máis próximo é o Zúric, a viaxe en auto desde alí dura 2 horas e en tren tárdase 2 horas e 30 minutos.
Datos de Davos
Davos sitúase a unha altitude de 1.560 m (5.100 pés). A súa poboación é de 10.491 habitantes no 2005.
Conta con:
Tempada 2005-06 da NBA
A tempada 2005-06 da NBA foi a sexaxésima na historia da NBA. Deu comezo o 1 de novembro de 2005 e rematou o 19 de abril de 2006. Os playoffs comezaron o 22 de abril de 2006 e remataron o 20 de xuño de 2006 coa coroación de Miami Heat coma campións da NBA tras derrotar a Dallas Mavericks por 4-2.
Clasificacións
* V: Victorias * D: Derrotas * %V: Porcentaxe de victorias * P: Partidos de diferenza respecto á primeira posición
Salmo (xénero)
Salmo é un xénero de peixes osteíctios, o tipo da orde dos salmoniformes e máis da familia dos salmónidos.
Annie Lobért
Annie Lobért, nada o 26 de setembro de 1967 é unha ex-prostituta norteamericana e a fundador da asociación internacional de fundamento cristián "Hookers for Jesus", é dicir "Prostitutas por Xesús". Lobért traballou durante 16 anos como prostituta e escort en Las Vegas, Minneapolis, Minnesota e Hawai.
Salmo (xénero)
Comprende numerosas especies, os salmóns e troitas do Atlántico e do Vello Mundo, que son peixes mariños e de auga doce, distribuídos polos océanos e mares de todo o mundo agás o océano Pacífico, así como especies que só viven en auga doce en Europa e Asia.
Algunhas especies, como Salmo salar (o salmón do Atlantico) e Salmo trutta (a troita común) teñen unha ampla distribución xeográfica, mentres que a maioría dos outros taxa son formas endémicas dalgunhas concas determinadas.
Aldea Nova, Ortoño, Ames
Aldea Nova é un lugar da parroquia de Ortoño no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 909 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 440 eran homes e 469 mulleres.
Salmo (xénero)
Xeneticamente son parentes moi próximos, e con anatomía semellante, dos salmóns e troitas do Pacífico, do xénero Oncorhynchus, aínda que a análise de ADN mitocondrial amosou que ambos os dous xéneros son diferentes.
Taxonomía
O xénero Salmo foi descrito por Linnaeus na 10ª edición do seu Systema Naturae. O nome que lle deu procede do latín salmo, que é como chamaban na antiga Roma a estes peixes.
O número de distintas especies e subespecies do xénero Salmo é unha cuestión moi debatida.
Especies
Por exemplo, para FishBase existen as seguintes especies válidas:
Porén, o WoRMS só admite as seguintes:
Características
Como todos os salmónidos, as especies do xénero Salmo teñen unha aparencia relativamente primitiva entre os peixes teleósteos; son peixes esveltos, co corpo alongado, fusiforme, e coas aleta pelvianas situadas moi atrás, e presentan unha aleta adiposa na parte posterior do dorso. As súas escamas son arredondadas cicloides e a cola máis ou menos bifurcada. Na boca conteñen varias fileiras de dentes afiados.
O seu tamaño é variábel segundo as especies, podendo chegar como máximo até os 2 m de lonxitude.
Hábitat e bioloxía
Algunhas das especies deste xénero son anádromos: nacen en augas doces, migran ao océano e volven ás augas doces para procrear; atribúeselles a capacidade de volver ao mesmo sitio onde naceron para reproducirse e os estudos recentes amosan que polo menos un 90 % dos salmóns que remontan unha corrente naceron nela. Non se sabe como se orientan, mais pode ser que o seu fino sentido do olfacto recoñeza a química do seu río natal.
Outras moitas especies pasan toda a súa vida no río ou en lagos.
Machado, Mosteirón, Sada
Machado é un lugar da parroquia de Mosteirón no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 74 habitantes (38 homes e 36 mulleres).
Salmo (xénero)
Importancia para o ser humano
Son especies moi valoradas na pesca, tanto para a súa comercialización como alimento para humanos como na pesca deportiva; tamén moitas son moi empregadas na acuicultura.
Valor alimenticio
O salmón é un alimento habitual e razoablemente san polo seu alto contido en proteínas e ácidos graxos omega-3, ten un contido moderado en graxas.
O salmón é un peixe azul ou graxo que achega uns 11 g de graxa por cada 100 g de carne, un contido semellante ao das sardiñas, o xurelo ou o atún. A graxa é rica en omega-3, que contribúe a diminuír os niveis de colesterol e triglicéridos plasmáticos, e ademais aumentan a fluidez do sangue, o que prevén a formación de coágulos ou trombos. Por este motivo, recoméndase o consumo habitual de salmón á poboación xeral, e en particular en caso de trastornos cardiovasculares.
O salmón é unha excelente fonte de proteínas de alto valor biolóxico, do mesmo xeito que o resto de peixes.
Porén, segundo informes da revista Science, os salmóns de acuicultura poden ter altos contidos de dioxinas. Os niveis de PCBs (bifenílos policlorados) poden ser até 8 veces máis altos nos criados cá nos ceibes e o contido en Omega-3 pode ser menor. Malia iso a autoridade de alimentación Británica (FSA) recomenda o consumo, mesmo de salmón criado pois os seus beneficios superan os riscos.
Por outra banda o salmón é un dos peixes menos afectados polo mercurio (metilmercurio). Entre as enfermendades causadas polo seu consumo atópase a infestación de Diphyllobothrium nihonkaiense, un verme platihelminto cestodo que pode ocasionar botriocefalíase.
Acuicultura
miniatura|300px|esquerda|Viveiro de [[Salmo salar|salmón en Finlandia.]] O cultivo de diversas especies de salmónidos a niveis comerciais apareceu nos anos setenta do século XX.
Nalgúns países críanse salmóns no mar para seren despois liberados na natureza e, por exemplo en Suíza realízase unha intensa produción de individuos xuvenís para compensar o dano fluvial provocado polos encoros das centrais hidroeléctricas. Tamén se utilizan salmóns que se obtiveron facendo eclosionar os ovos artificialmente en piscifactorías situadas en fiordes protexidos, onde os salmóns reciben alimento.
A produción mundial incrementouse considerabelmente nos últimos anos (principalmente nas Feroe, Noruega e Irlanda, estimándose hoxe en día en aproximadamente 700.000 t por ano, sendo o principal produtor Noruega cunhas 300.000 t anuais (datos dos anos 1990). miniatura|170px|dereita|[[Troitas nunha piscifactoría.]]
Pero esta cría non é tan produtiva como a da exótica (e pertencente a outro xénero), a troita arco da vella (Oncorhynchus mykiss), especie propia do Pacífico.
En Galicia
En Galicia habitan dúas especies máis difundidas do xénero, Salmo salar (o salmón) e Trutta trutta (as troitas).
O salmón vive de 1 a 3 anos nos nosos ríos, e outros tantos no mar. A época na que remontan os ríos é de outubro a xullo. Despois da desova moitos exemplares morren, e os sobreviventes regresan de novo ao mar. Pódense ver nos ríos Eo, Masma, Ouro, Landro, Mandeo, Ulla, río Umia, Lérez, Verdugo e Miño. Porén, a construción de encoros e a contaminación dos ríos provocou que esta especie, antano tan abundante, estea hoxe en perigo de extinción en Galicia.
O reo (Salmo trutta trutta) ten ciclo de vida semellante ao do salmón, aínda que permanece menos tempo nas augas mariñas e nunca se afasta moito dos estuarios. Despois de pasar entre un e dous anos no mar, no verán, sobre todo en agosto, soben para desovar polos ríos Sor, Eume, Mandeo, Tambre e Miño, entre outros, onde son pescados, sempre preto das desembocaduras.
A outra subespecie, ou forma, de Salmo trutta, a troita residente (Salmo trutta fario), é o peixe de río máis abundante en Galicia, aínda que parece ser menos común na provincia de Ourense debido ás numerosas alteracións dos cursos de auga.
Spin the Black Circle
"Spin the Black Circle" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, lanzado o 8 de novembro de 1994 coma primeiro sinxelo do seu álbum de Vitalogy. A pesar de estar acreditado a todos os membros da banda, a letra foi escrita polo vocalista Eddie Vedder e a música composta principalmente polo guitarrista Stone Gossard. O tema do título acadou o número 11 da lista Billboard Modern Rock Tracks e o número 18 da Billboard Hot 100. A canción foi incluída no recompilatorio de grandes éxitos rearviewmirror (Greatest Hits 1991-2003).
"Spin the Black Circle" gañou o Grammy á mellor actuación de hard rock do ano 1995.
Besarabia
miniatura|250px|rexión da Besarabia no sueste de Europa.
A Besarabia é unha rexión histórica que se localiza na Europa Oriental, o seu territorio distribúese entre Moldavia, Romanía e a Ucraína. Limita co río Dnister ao norte e ao leste, co río Prut ó oeste, o Mar Negro a suroeste e o río Kiliya ó sur.
Di buen día a papá
Di buen día a papá é un filme boliviano de 2005 dirixido por Fernando Vargas. É unha coprodución entre Bolivia, a Arxentina e Cuba. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ralf König
Ralf König, nado en Soest o 8 de agosto de 1960, é un autor alemán de banda deseñada, e o máximo expoñente internacional da banda deseñada de temática gai.
Traxectoria
Naceu nunha familia obreira do rural da República Federal Alemá. Estudou nun centro de formación profesional, comezou a traballar como aprendiz de soldador. En 1979 saíu do armario e comezou a escribir pequenas historias de banda deseñada para o fancine underground Zomix e o xornal gai Rosa Flieder, os dous en Múnic.
Entre 1981 e 1986 regresou aos estudos, cursando Belas Artes na Academia de Belas Artes de Düsseldorf. En 1981 tamén comezou a publicar álbums de seu, co seu primeiro título Sarius, que foi editado pola Rosa Winkel de Berlín. En 1987 publica o primeiro álbum con historia completa e longa, a primeira novela gráfica, co título de Kondom des Grauens.
Está traducido a uns 14 idiomas, e os seus álbums teñen acadado a cifra de 5 millóns de exemplares. Foi levado ao cine en catro ocasións.
Estilo
A súa banda deseñada caracterízase por unha busca constante do humor, reproducindo situacións cómicas que lle suceden aos personaxes das comunidades gai-lésbicas de Alemaña: os seus personaxes, que se moven fundamentalmente en relación a estereotipos sexuais e físicos, teñen continuidade a través dalgunhas obras, incluso naquelas como Lysistrata ou Jago onde realiza digresións históricas á Grecia clásica ou á Inglaterra de Shakespeare.
O seu deseño é claro e fundamentalmente en branco e negro, con predominio das liñas sobre as masas. O resultado son debuxos que se achegan á caricatura de carácter cómico e grotesco.
Malia o seu ton humorístico ten tocado a miúdo temas serios, relacionados coa saída do armario, a homofobia ou a reacción cultural producida como consecuencia da sida.
Maud de Northumbria
Maud de Northumbria (1074-1130), condesa de Huntingdon, filla de Watheof II de Northumbria e Xudite de Lens, herdou o título do condado de Huntingdon do seu pai e casou dúas veces.
A súa nai, Xudite, rexeitara casar con Simón I de Saint Liz, conde de Northampton. Este rexeitamento enfureceu ao seu tío, o rei Guillerme I de Inglaterra que ordenou a confiscación das propiedades de Judith logo que ela marchara do país. Maud aceptou coller o lugar da súa nai e casou con Simon de Saint Liz no 1090. Entre os fillos que tivo con el salientan: O seu primeiro marido morreu en 1109 e Max casou entón co rei David I de Escocia no ano 1113. Deste matrimonio naceu un fillo, Henrique de Escocia.
José García Vidal
José García Vidal, nado en Carballedo (Cerdedo-Cotobade) o 11 de marzo de 1885 e finado en Pontevedra o 29 de xaneiro de 1969, foi un avogado, profesor universitario e político galego.
Traxectoria
Foi fillo de Lorenzo García Vidal, gobernador civil de Lugo e de Ourense, así como deputado provincial de Pontevedra pola circunscrición de Ponte Caldelas-Redondela. A súa nai, falecida durante a súa infancia, era filla de José María Vidal González, avogado e presidente da Deputación de Pontevedra, así como gobernador civil interino da mesma provincia. A través da súa avoa materna, estaba emparentado co crego Salustiano Portela Pazos, tamén nado no Concello de Cotobade.
Doutor en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela cunha tese sobre foros. Foi profesor da universidade compostelá e despois estableceuse en Pontevedra. Vinculado aos círculos católicos e conservadores, opúxose ao redencionismo foral, pero, a partir da ditadura de Primo de Rivera, incorporouse ao equipo de Daniel de la Sota, que levou á Deputación de Pontevedra un grupo de galeguistas e socialcatólicos e foi animador da campaña que conduciu ao decreto de redención de foros. Foi asesor xurídico da Deputación e participou na fundación da Misión Biolóxica de Galicia e da Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra. Durante a República estivo vinculado á asociación Labor Gallega da que foi presidente, e colaborou como asesor na elaboración do Estatuto de Autonomía. Adscribiuse á Dereita Galeguista. Foi a principal testemuña da defensa no xuízo sumarísimo contra Alexandre Bóveda e isto custoulle o posto na Deputación e a inimizade co réxime franquista. Despois traballou como asesor xurídico da empresa privada. Foi presidente de Foro Gallego e Revista Jurídica de Galicia.