cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orde da Estrela Vermella
Entre as dúas puntas inferiores está o símbolo da fouce e martelo, tamén en prata.
Paisley
250px|thumb|Casa do Concello de Paisley. Paisley (en gaélico escocés: Pàislig) é unha localidade da parte occidental das Lowlands de Escocia, Reino Unido. Atópase no límite norte dos montes Gleniffer Braes e esténdese a ambos os dous lados do río Cart. Paisley é a capital administrativa do concello (council) de Renfrewshire e é parte da área metropolitana do Gran Glasgow. Atópase a 11,1 km ao oeste do centro de Glasgow.
En Paisley atópase un dos campus da Universidade do Oeste de Escocia.
Villagonzalo Pedernales
Villagonzalo Pedernales é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 1.676 habitantes (INE 2012).
Silpium Mons
Silpium Mons é unha montaña da lúa de Xúpiter, Ío. Segundo a U.S. Geological Survey ten un diámetro medio de 114,54 km, aínda que a Io Mountain Database dálle un longo de 113 km por 79,7 km de ancho e unha altura de 5,6 km. Cobre unha área duns 7.073 km2 e está situado nas coordenadas 52,71° S 272,34° O. É coma unha crista estriada, é dicir, unha estrutura elevada dominada por un prominente cumio ou cumios lineais, ou cumios en agulla. Seu nome proven do lugar onde segundo algunhas fontes, Ío morreu dunha gran pena. O seu nome foi adoptado pola Unión Astronómica Internacional no ano 1979. Está situado ó sur de Svarog Patera, ó norte de Mithra Patera, e o nordeste de Viracocha Patera. A súa proximidade a Svarog e Viracocha Paterae suxiren que podería existir unha conexión estrutural entre as montañas de Ío e as súas caldeiras.
Natas
Natas foi un distrito fronteirizo entre Lukka e os hititas, probabelmente sito ao nordeste de Lukka. Foi brevemente ocupado pola xente de Lukka ao comezo do reinado de Hattusilis III pero os hititas recuperárono pouco despois.
Citi Field
O Citi Field é un parque de béisbol situado en Queens, Nova York (Estados Unidos). Inaugurado en 2009, é o lar dos New York Mets das Liga Nacional da Major League Baseball (MLB). O estadio foi erixido para substituír o adxacente Shea Stadium, o cal fóra aberto en 1964 para a Exposición Universal de 1964. Deseñado por Populous, recibe o seu nome polo patrocinio de Citigroup, unha compañía financeira de Nova York. O estadio foi financiado en gran parte pola cidade de Nova York, tendo os Mets que devolver os custos cos correspondentes xuros.
Igrexa de San Salvador de Camanzo
A igrexa de San Salvador de Camanzo é a igrexa parroquial de Camanzo (Vila de Cruces). Construída no ano 1166, é de planta basilical e conta con tres naves e tres ábsidas. Foi unha antiga igrexa monacal.
O mosteiro
O mosteiro de Camanzo foi un mosteiro bieito fundado no século X polo Conde Don Gonzalo e a súa muller Dona Tareixa. Nun principio servía unha comunidade de monxes e pasou despois a ser de monxas bieitas. A raíña Dona Urraca deixou no seu testamento varias mandas a favor dos monxes do mosteiro. Desapareceu ao ser incorporado a San Paio de Antealtares en 1516. A igrexa debeu construírse aproveitando o período de esplendor do mosteiro, que coincide co remate do de Carboeiro. Do mosteiro quedan algúns restos, como a arcada que pertenceu á sala capitular. Son arcos semicirculares sobre dúas columnas con ornamentación de follas e a arquivolta do arco presenta ornamentación de bólas.
Descrición
miniatura|Porta principal. A igrexa é de planta primitiva basilical, consta de tres naves e tres ábsidas semicirculares. A nave central é máis alta cas laterais, divididas en catro tramos e separadas por piares cruciformes. As naves están divididas por piares rectangulares con columnas acaroadas nas frontes sobre as que descansan os arcos formeiros que aínda se conservan. Os arcos máis próximos á cabeceira son apuntados, o que indica unha reforma no Gótico. Os capiteis tanto das columnas das capelas da cabeceira como dos arcos das naves son románicos e teñen unha ornamentación xeométrica e floral. Os arcos de ingreso ás capelas da cabeceira están formados por arquivoltas ornamentadas. Parte de bóveda de canón sobre o presbiterio está cuberta por pinturas do século XVI.
No exterior, a ábsida central ten planta de ferradura; as ábsidas laterais, teñen no interior unha planta de ferradura e fóra aparece como semicircular.
A porta principal consta de dobre arquivolta sobre columnas; a arquivolta exterior ten ornamentación floral. No tímpano hai un Agnus Dei esculpido e enmarcado por unha franxa floral en arco de ferradura. A porta románica do muro norte presenta arquivoltas peraltadas ornamentadas con arquiños superpostos en dúas columnas. Na porta sur a fachada foi refeita conservando algúns elementos da portada antiga.
Estado actual
A igrexa está nun estado lamentable e os frescos da ábsida central están deteriorados. A sala capitular é utilizada como almacén.
Igrexa de San Martiño de Lalín
San Martiño de Lalín é unha igrexa románica no século XII de Lalín, situada fóra do núcleo urbano, no lugar de Lalín de Arriba.
Historia
É de planta de nave e ábsida rectangular. Orixinalmente servía un mosteiro fundado cara o ano 980 polo bispo de Mondoñedo Arias Peláez (segundo o testamento da súa sobriña Adosinda datado en 1019).
A comezos do século XX construíuse unha nova igrexa parroquial no centro da vila de Lalín e esta igrexa, un pouco afastada da poboación, estivo a piques de derrubarse pero a oposición dos veciños impediuno.
Lingua copta
miniatura|dereita|Pedra datada no [[século III gravada cunha inscrición en copto.]]
O copto ou copta (ⲙⲛⲧⲣⲙⲛⲕⲏⲙⲉ met rem en kēme) é a última forma de escrita utilizada no Antigo Exipto, descendente directa do exipcio pero escrita nunha forma modificada do alfabeto grego. Pertence, polo tanto, á familia afroasiática de linguas, na subfamilia exipcia. Floreceu, como lingua falada, entre os séculos II e X e emprégase hoxe en día como lingua litúrxica da Igrexa Ortodoxa Copta e da Igrexa Católica Copta.
Características
Para escribir o exipcio empregáronse tres escritas, a xeroglífica, a hierática e a demótica. Estes sistemas resultaban demasiado complexos e pouco eficaces para a linguaxe administrativa, eran patrimonio dunha elite cada vez máis restrinxida e, entre outras dificultades, non podían vocalizar termos estranxeiros, xa que non transcribían vogais. Cando Alexandre Magno conquistou Exipto, no 332 a.C., introduciu o grego na administración. Medio milenio máis tarde, o incipiente cristianismo, moi interesado en espallar a súa doutrina, adaptou o grego, algo fosilizado xa no formalismo da burocracia oficial, para transcribir a lingua falada pola xente na súa vida cotiá, e así naceu a escrita actual da lingua copta.
miniatura|dereita|Papiro Máxico do [[século VII. Invocación aos anxos e a San Xoán o Bautista para conducir aos nomeados Pamin e Tecla a un "fin atormentado". Museo do Louvre.]] Esta lingua mantén diferenzas dialectais, con cinco dialectos ben arraigados pero só dous con status literario: o saítico e o boárico (ou bohaírico). O saítico era o de Tebas, cidade afastada de Alexandría e polo tanto, pouco helenizada e o boárico o empregado polos monxes de Wadi en-Natrum, comunidade do Baixo Exipto ao suroeste do Delta do Nilo que tiñan unha influencia determinante na elección do patriarca de Alexandría e que é precisamente o dialecto que se utiliza aínda hoxe na liturxia copta.
O copto foi fundamental para o desciframento da escritura xeroglífica, xa que Jean François Champollion utilizou un texto gravado na pedra de Rosetta e que estaba en xeróglifos, demótico e grego.
Harhasuwanta
Harhasuwanta foi un distrito do sur dos territorios hititas, probabelmente situado ao leste da clásica Panfilia e ao oeste de Kizzuwatna (Cilicia). Foi brevemente ocupado pola xente de Lukka ao comezo do reinado de Hattusilis III pero os hititas o recuperaron pouco despois.
Atol Haraiki
Haraiki é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente depende da comuna de Makemo. Está situado a 42 km ao suroeste de Marutea Norte.
Historia
Foi descuberto, no 1768, por Louis Antoine de Bougainville. Historicamente coñeceuse cos nomes de: Maraiki, Heraiki, San Quintin e Crocker.
Curva de demanda
miniatura|dereita|Curvas de demanda e curva de oferta.
A curva de demanda amosa a máxima cantidade de bens e servizos que un consumidor estaría disposto a pagar por cada nivel de prezos. Estúdase de forma conxunta coa curva de oferta (unha hipérbole). O punto no que coinciden coñécese co nome de equilibrio entre a oferta e a demanda.
Os factores que determinan a demanda dun ben son o prezo do mesmo, o prezo dos demais bens, a renda persoal do consumidor e tamén as preferencias ou gustos dos individuos. Os desprazamentos ao longo da curva de demanda expresan a variación da cantidade demandada por efecto do prezo.
A curva de demanda prezo normalmente ten unha traxectoria descendente que amosa como, a medida que sobe o prezo, vai descendendo o consumo do produto. Excepcionalmente existen uns bens, denominados bens giffen, para os que a curva de demanda prezo non é decrecente.
Desprazamento da curva de demanda
Cando a curva de demanda se despraza cara á dereita, explica un aumento na demanda debido á variación doutro factor distinto do propio prezo, e cando a curva se despraza cara a esquerda isto manifesta unha baixada na demanda debida tamén á variación doutro factor distinto ao prezo. Outros factores externos que inflúen no desprazamento da curva son o aumento da poboación demandante do ben e os cambios nas perspectivas de prezos futuros.
Etterspørsel Demanda
Folga xeral revolucionaria de 1934
A folga xeral revolucionaria de 1934 foi un movemento folguístico, que adquiriu carácter revolucionario e insurreccional e que tivo lugar entre o 5 de outubro e o 19 de outubro de 1934 en España, contra a entrada no goberno de tres integrantes da CEDA como ministros. Este movemento estivo alentado dende amplos sectores e importantes dirixentes do PSOE e a UXT, como Francisco Largo Caballero ou Indalecio Prieto e de forma desigual pola CNT e o PCE.
Os principais focos da rebelión producíronse en Cataluña e Asturias.
Contexto histórico
miniatura|Francisco Largo Caballero. Tralas eleccións xerais de 1933, o Partido Republicano Radical formou un goberno monocolor minoritario liderado por Alejandro Lerroux, e apoiado nas Cortes pola CEDA. Este último partido, de ideoloxía clerical e antirrepublicana, ó ser o partido máis votado, convertérase na principal minoría da Cámara.
En outubro de 1934 a CEDA retirou a súa confianza ó goberno centrista dos radicais de Lerroux, e esixiu participar no mesmo. O presidente da República Niceto Alcalá-Zamora, malia os temores que lle inspiraba a doutrina de Gil Robles sobre o accidentalismo das formas de goberno, decide indicar a Lerroux que forme un novo goberno, defenestrando o goberno moderado de Ricardo Samper. Entran así tres ministros da CEDA no Gabinete: Manuel Giménez Fernández en Agricultura, Rafael Aizpún en Xustiza e José Oriol Anguera en Traballo.
O desenvolvemento da folga xeral
A folga xeral comezou o 5 de outubro e espallouse por boa parte do estado, habendo folgas de importancia en cidades como: Madrid, Sevilla, Córdoba, Valencia, Barcelona e Zaragoza. O goberno apresurouse a declarar ilegal a folga convocada polos socialistas e a declarar o estado de guerra en toda España.
En Madrid o día 5 a UXT declarou a folga xeral, que a CNT non apoiou. Os revolucionarios intentaron o asalto á Presidencia do Goberno e logo de dúas horas de disparos as forzas leais ó goberno dominaron a situación e encarceraron ós dirixentes socialistas que a apoiaban.
En Biscaia e Guipúscoa os nacionalistas néganse a secundar a revolución, pero a UXT declara a folga xeral e ocupa as zonas mineiras e industriais, mantendo esa ocupación nalgunhas das zonas mineiras ata o día 12. En Bilbao durante os días 5 e 6 houbo enfrontamentos coas forzas da orde, e a intervención do Exército en Éibar e Arrasate sufoca a revolución cun saldo de 40 mortos.
A proclamación do Estado Catalán
En Cataluña a CNT non se sumou á folga. En Barcelona o goberno da Generalitat de Cataluña presidido por Lluís Companys, de Esquerra Republicana de Catalunya, proclama o Estado Catalán dentro dunha República Federal Española, ás 8 da tarde do 6 de outubro.
Este feito motiva a intervención do Exército, mandado polo xeneral Domingo Batet (xefe da guarnición militar de Barcelona), que axiña domina a situación despois dalgunhas loitas e o canoneo da cidade, nas que morren unhas 46 persoas (8 soldados e 38 civís), a detención de Companys e a fuxida de Josep Dencás (conseller de Governació) despois de ver todo perdido, que marcha a Francia. A autonomía catalá foi suspendida polo Goberno e a Generalitat de Cataluña foi substituída por un Consell de la Generalitat designado polo Goberno, nomeando a Manuel Portela Valladares gobernador xeral de Cataluña. A lei de Cultivos foi anulada. O President da Generalitat e os seus seguidores foron detidos e procesados. O consello de guerra ditou pena de morte contra dous militares rebeldes e condenou a Companys a 30 anos de reclusión por "rebelión militar". Tamén foi detido Manuel Azaña, que se encontraba casualmente en Barcelona para asistir ós funerais do que fora ministro do seu gabinete Jaume Carner, sendo enviado ó buque-prisión Sánchez Barcáiztegui.
A Revolución de Asturias
En Asturias a CNT mantiña unha postura máis proclive á formación de alianzas obreiras que noutras zonas de España. Deste xeito adheriuse na Alianza Obrera na que estaban a Federación Socialista Asturiana, a Unión General de Trabajadores e a Confederación Regional del Trabajo. Á alianza dirixida polo socialista Ramón González Peña, fóronse engadindo ós poucos outros partidos como o Bloc Obrer i Camperol, Izquierda Comunista e en setembro o PCE. A consigna da alianza era Uníos Hermanos Proletarios.
Os mineiros e traballadores dispuñan de armas e dinamita e a revolución estaba ben organizada. Ademais creáronse escuadras paramilitares de combate, formadas polas Xuventudes Socialistas e grupos anarquistas.
A insurrección comeza na noite do 5 ó 6, cando varios milleiros de sindicalistas ocupan os postos da Garda Civil, controlan Avilés e Xixón, apodéranse da fábrica de canóns de Trubia e La Vega e chegan a ocupar Oviedo, defendida por unha guarnición de mil homes, que toman mediante a loita nas rúas. Os revolucionarios crearon unha comuna, substituíron a moeda por vales asinados polos comités, confiscaron edificios, requisaron vehículos e abasteceron as cidades asediadas. Os máis radicais exerceron a violencia contra o clero e as clases altas, resultando mortas 34 persoas.
Dende o goberno considerouse a revolta como unha guerra civil. O ministro de guerra recorreu a Francisco Franco para afogar a revolta, en detrimento de Carlos Masquelet, xefe do Estado Maior. O xeneral Eduardo López Ochoa saíu de Lugo cunha expedición de preto de 400 soldados e o día 7 chegou o buque Libertad, para disparar cos seus canóns contra os revolucionarios, mentres se bombardeaban as concas mineiras e Oviedo cos avións do exército. O 10 de outubro chegan a Xixón dúas bandeiras (seccións) da Lexión española e outras dúas de tabores de Regulares (compostos por marroquís mercenarios, ó mando do xeneral Juan Yagüe), que comezaron a avanzar cara Oviedo. Ante o avance das tropas, González Peña ordenou o repregamento cara ás montañas, aínda que non foi obedecido por grupos de mineiros que mantiveron liortas entre o 14 e o 17. Daquela, López Ochoa tiña xa á súa disposición 15.000 soldados e 3.000 gardas civís, sumadas ás tropas do xeneral Yagüe. Así, tralo fracaso do intento revolucionario, o novo presidente do Comité revolucionario Belarmino Tomás, negociou o día 18 con López Ochoa a rendición, a cambio de que os "mouros" non entraran nas poboacións. Porén, dende o día 10 os mercenarios e os lexionarios xa entraran nas vilas levando a cabo roubos, asasinatos, torturas e violacións, acompañados con frecuencia de execucións.
Unha vez desmantelada a comuna asturiana, as forzas militares emprenderon unha durísima represión, na que sobresaen nomes coma o do Garda Civil Lisardo Doval. O xornalista Luis de Sirval, que investigara as torturas e execucións foi tamén asasinado. Oficialmente ditáronse 20 penas de morte, das que se executaron dous. Os cárceres enchéronse con milleiros de presos. A revolución en Asturias durou 15 días e custou a vida a unhas 1.100 persoas e 300 soldados e gardas civís, provocando 2.000 feridos. O goberno ordenou substituír as alcaldías dirixidas por republicanos e socialistas de esquerdas por xestoras da súa confianza (máis de 200 concellos víronse afectados). Despois de outubro de 1934 tanto socialistas como anarquistas abandonaron o camiño insurreccional, mentres a dereita aprendeu que podía contar co exército, a "columna vertebral da patria", como o definiu José Calvo Sotelo por eses días. O goberno, ante a derrota dos seus adversarios, saíu fortalecido, porén a CEDA quería máis poder no goberno. Ante esta situación, e despois de que Alcalá Zamora indultara a Ramón González Peña (indulto ó que a CEDA opúñase), Lerroux tivo que formar un novo goberno no que a CEDA tivo 5 ministros, entre eles Gil Robles, na carteira de Guerra.
En La Felguera, e no barrio de El Llano de Xixón chegaron a darse breves experiencias de comunismo libertario:
Le Mans Sarthe Basket
Historia
En 1928, un industrial francés, Léopold Gouloumés chegou á cidade de Le Mans e fundou a Société des Comptoirs Modernes. Do mesmo xeito que moitas outras industrias do momento, Bernard Gasnal e el, fundaron o seu propio club deportivo en 1938, ao cal chamaron Goulou Club. Porén, en setembro de 1939 estalou a segunda guerra mundial e necesitábanse aos homes para loitar. Coa ausencia dos homes, as mulleres convenceron ao club para a creación dun equipo de baloncesto feminino.
En 1941 o goberno francés prohibiu aos clubs deportivos utilizar o nome dunha industria, polo que o club Goulou cambiou o seu nome polo de Modern Sporting Club. En 1952, as mozas do Le Mans gañaron o cmapionato nacional. A raíz diso Bernard Gasnal decidiu fundar tamén un equipo masculino. Pouco máis dunha década despois, en 1963, o novo club consegue chegar á máxima cateogría. Os anos a partir da temporada 1969−70 foron moi exitosos, gañaron a Copa de Francia en 1964 e a Liga en 1978, 1979 e 1982. Despois da euforia dos partidos europeos, o rumbo do club mudou coa chegada de grandes potencias ao baloncesto francés como o CSP Limoges e o Pau-Orthez. En 1993 o club muda o nome de SCM Le Mans a Le Mans Sarthe Basket. Coa chegada do novo milenio o club converteuse nun dos habituais contendentes polo título, gañanando a Copa en 2004, 2009, 2016 e a Liga en 2006 e 2018.
Títulos
Liga de Francia Copa de Francia Leaders Cup
Merate
Merate é unha localidade e comune italiana da provincia de Lecco, rexión da Lombardía, con 14.872 habitantes no 2009. Esténdese por unha área de 11 km² e fai fronteira cos concellos de Calco, Cernusco Lombardone, Imbersago, Montevecchia, Olgiate Molgora, Osnago, Robbiate e Ronco Briantino.
Wasuwatta
Wasuwata foi un distrito fronteirizo entre Lukka e os hititas, de situación descoñecida. Foi brevemente ocupado pola xente de Lukka ao comezo do reinado de Hattusilis III, pero os hititas o recuperaron pouco despois.
Audioslave (álbum)
Audioslave é o álbum de estrea da banda de rock estadounidense Audioslave. Foi editado o 19 de novembro do 2002 a través dos selos Epic Records e Interscope Records. O disco conta cos exitosos sinxelos "Cochise", "Show Me How to Live", "What You Are", "Like a Stone" e "I Am the Highway". Foi certificado 3 veces platino pola RIAA nos Estados Unidos.
Metilidinafosfano
A metilidinafosfano ou fosfaetina é un composto químico coa fórmula HCP, que foi o primeiro composto fosfoalcalino que se descubriu, que contén un triplo enlace carbono-fósforo pouco común.
Descrición
A metiledinafosfano é o análogo con fósforo do cianuro de hidróxeno, no cal o nitróxeno nitrilo foi substituído por un fósforo. Pode sintetizarse por reacción da fosfina con carbono, pero é extremadamente reactivo e polimeríase rapidamente a temperaturas por riba dos −120 °C. Porén, existen varios tipos de derivados con grupos químicos voluminosos, como o tert-butil ou trimetilsilil, que substitúen ao átomo de hidróxeno, que son moito máis estables, e son reactivos útiles para a síntese de varios compostos organofosforados. Tamén se coñecen os anións PCO− e PCS−.
Historia
Aínda que a existencia desta molécula fora discutida anteriormente, e fixéranse uns primeiros intentos de preparala (ver máis adiante), a primeira síntese con éxito de metilidinafosfano na súa forma protio fixoa en 1961 T.E. Gier de E. I. duPont de Nemours, Inc.; e os primeiros informes da preparación do seu sal sódico foron considerados irreproducibles no laboaratorio por este autor. Este composto estivo implicado nunha explosión que matou a química Vera Bogdanovskaia, cando intentaba producilo en 1896, que foi unha das primeiras mulleres químicas rusas.
Club Universitario de Deportes
O Universitario de Deportes (tamén coñecido como La «U») é un club deportivo con sede en Lima (Perú) con diferentes seccións deportivas, se ben a súa actividade principal é o fútbol profesional.
Fundación e primeiros anos
José Rubio Galindo, estudante da Facultade de Letras, e Luis Málaga Arenas, estudante da Facultade de Medicina, dedicaron o seu tempo libre a intercambiar ideas con vistas a lograr un desexo común: "formar unha gran institución". Plácido Galindo, Eduardo Astengo, Rafael Quirós, Mario de las Casas, Alberto Denegri, Luis de Souza Ferreira (que marcou o primeiro gol peruano nun Mundial), Andrés Rotta, Carlos Galindo, Francisco Sabroso, Jorge Góngora, Pablo Pacheco e Carlos Cillóniz entre outros. Foi así que o 7 de agosto de 1924 os universitarios reuníronse na sede da Federación de Estudantes do Perú, na rúa Juan de la Coba 106, da cidade de Lima, dando lugar á Federación Universitaria de Fútbol; como asociación dos equipos representativos das Facultades da Universidade de San Marcos e das Escolas Especiais de Enxeñaría, Agronomía e Central Normal.
O Comité Nacional de Deportes, máximo órgano do deporte peruano daquela, recoñeceu á Federación Universitaria como se dunha Liga se tratase. De aí que xunto coa Liga Peruana de Fútbol, ​​a Asociación de Afeccionados, a Liga Chalaca, o Circolo Sportivo Italiano e o Lima Cricket and Football Club, constituíron a Federación de Fútbol.
Estadio
O estadio máis importante do Universitario é o estadio Monumental, coñecido como o Monumental de Ate ou Monumental de la U, do que é titular o propio club, situado no distrito do Ate, cidade de Lima. Ten unha capacidade de 80.093 espectadores inaugurouse en 2000. As dimensións do terreo de xogo son 105×70 m.
Villarcayo de Merindad de Castilla la Vieja
Villarcayo de Merindad de Castilla la Vieja é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 4.791 habitantes (INE 2012).
Her Wallpaper Reverie
Her Wallpaper Reverie é o terceiro álbum da banda estadounidense de indie pop The Apples in Stereo, publicado o 8 de xuño de 1999 a través dos selos SpinART Records e Elephant 6.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Robert Schneider agás onde se indique.
Cancións extra da edición alternativa
As versións australiana e xaponesa de Her Wallpaper Reverie conteñen cinco cancións extra. As catro primeiras foron posteriormente editadas no EP Look Away + 4.
Ademais, tanto a edición xaponesa como a australiana teñen diferentes esquemas de cor na arte do álbum, sendo no Xapón azul e amarela e en Australia laranxa e vermella. Tamén hai unha versión alternativa británica rosa e verde.
María Dolores Rodríguez Seijas
María Dolores Rodríguez Seijas, nada en Chantada o 19 de marzo de 1951, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Diplomada en Lingua Galega, dedicouse á docencia. Foi concelleira do PP no Carballiño, presidenta do PP do Carballiño e membro do comité executivo do PP de Ourense. Foi elixida deputada no Parlamento de Galicia nas eleccións autonómicas de 1997 e volveu ser elixida deputada nas autonómicas de 2001.
Harputtawana
Harputtawana foi un distrito fronteirizo entre Lukka e os hititas, de situación descoñecida. Foi brevemente ocupado pola xente de Lukka ao comezo do reinado de Hattusilis III, pero os hititas o recuperaron pouco despois.
Lois Pereiro
Luis Ángel Sánchez Pereiro, máis coñecido como Lois Pereiro, nado en Monforte de Lemos o 16 de febreiro de 1958 e finado na Coruña o 24 de maio de 1996, foi un escritor e poeta galego. O ano 2011 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
Epitelio de transición
miniatura|dereita|Vista esquemática do epitelio transicional. miniatura|dereita|Sección da parede da vexiga urinaria.
Lois Pereiro
Traxectoria
Naceu en Monforte de Lemos, de familia procedente do Incio. Estudou nos Escolapios e comezou a escribir con 15 anos. Tras rematar COU marchou a Madrid, onde comezou Ciencias Políticas e Socioloxía. Logo dunha estancia en Monforte traballando na empresa familiar, adicada ao vidro, regresou a Madrid para estudar lingua inglesa, francesa e alemá. Alí fundou a revista Loia, xunto a Antón Patiño, Manuel Rivas e o seu irmán Xosé Manuel Pereiro.
Cara a 1981 marchou vivir á Coruña, onde se une á revista La Naval. Neste período entrou en contacto con poetas como Xavier Seoane, Francisco Salinas Portugal ou Xulio Valcárcel. Participou en antoloxías coma De amor e desamor (1984) e De amor e desamor II (1985), e colaborou en revistas como La Naval, Trilateral, Anima+l e Luzes de Galiza. Esta última publicaría en 1997 os oito capítulos da novela curta Náufragos do Paradiso.
Epitelio de transición
O epitelio de transición ou transicional (tamén chamado urotelio ou uroepitelio ) é un tipo de tecido epitelial formado por varias capas de células, que se pode expandir e contraer, e que se encontra revestindo a vexiga urinaria e, en xeral, a mucosa das vías urinarias, desde os cálices renais ata a uretra.
Lois Pereiro
Traxectoria
En 1983 e 1987 viaxou canda Fernando Saco por Europa. Traballou como tradutor do alemán, francés e inglés de dobraxe de cinema e, sobre todo, de televisión tanto convencional (episodios de Dallas, Kung Fu e a primeira tempada d'Os novos) como porno.
Publicou dous poemarios en vida, Poemas 1981/1991 (1992) e Poesía última de amor e enfermidade (1995). En 1996, ano da súa morte, saíu á luz Poemas para unha Loia, que recolle obras da época madrileña, publicadas na revista Loia. Inclúe o ensaio Modesta proposición para renunciar a facer xirar a roda hidráulica dunha cíclica historia universal da infamia, publicado no número 27 de Luzes de Galiza. miniatura|Caricatura de Lois Pereiro Canto ás causas da morte de Pereiro, malia estar daquela enfermo de SIDA, foron un cúmulo de doenzas que remataron cunha insuficiencia hepática. Oficialmente e segundo unha sentenza da Audiencia Provincial de Lugo, logo dun preito para que o Estado pagase o enterro, a causa do seu pasamento foi unha intoxicación por aceite de colza desnaturalizado.
Recoñecemento
miniatura|esquerda|180px|Casa da Cultura de Monforte de Lemos miniatura|Fundación Luis Seoane cun cartel dunha exposición de Lois Pereiro co gallo do Día das Letras Galegas que se lle adicou o ano 2011 Os últimos anos víñase reivindicando a dedicación do Día das Letras Galegas ao poeta monfortino. No marco desa campaña situouse unha reedición da súa obra poética verquida ó castelán, catalán e éuscaro, xunto cos textos orixinais.
Epitelio de transición
A denominación "de transición" débese a que inicialmente se pensou que era unha forma intermedia ou transicional entre os epitelios cilíndricos e planos estratificados, o cal se viu despois que non era certo, pero mantívose o nome.
Lois Pereiro
Recoñecemento
Finalmente, o 26 de xuño de 2010 a RAG publicou a súa decisión de adicarlle o Día das Letras Galegas de 2011. A Academia apreciou:
Epitelio de transición
Características
O grosor do epitelio de transición varía ao longo do tracto urinario. Nos cálices renais só ten dúas ou tres células de grosor, no uréter ten catro ou cinco, e na vexiga contraída ten de seis a oito.
Lois Pereiro
Recoñecemento
En palabras do escritor e membro da RAG Manuel Rivas:
O concello de Monforte, a súa vila natal, declarou o 2015 como Ano Lois Pereiro. Homenaxeou o escritor con diferentes actos e deulle o seu nome á Casa da Cultura e á Biblioteca Pública Municipal.
Epitelio de transición
Características
O epitelio de transición da vexiga está sometido a grandes cambios de tensión debido ao grao de enchedura de dito órgano en cada momento. Cando a vexiga está contraída e pouco chea, o epitelio consta de moitas capas celulares con distinta morfoloxía: as máis profundas son cuboideas ou cilíndricas, enriba teñen células poliédricas irregulares e as da capa superior, que dan á luz, son grandes e cunha superficie arredondada moi característica. Polo contrario, cando a vexiga está moi chea e o órgano está distendido, o estiramento do epitelio fai que se distingan só dúas capas: a inferior con células cuboideas e a superior, que dá á luz, con células planas (escamosas) e grandes.
Lois Pereiro
Exemplo da súa lírica
Velaquí uns versos dun dos seus poemas, o epitafio da súa tumba en Santa Cristina do Viso (O Incio):
Espiñeiro, Amiudal, Avión
Espiñeiro é un lugar da parroquia de Amiudal no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Tiña 46 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 30 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 40 habitantes (14 homes e 26 mulleres).
Lois Pereiro
Exemplo da súa lírica
<blockquote style="font-size: 95%">
Obra
miniatura|Cartel no concello de [[Carral en lembranza do Día das Letras Galegas de 2011, adicado a Lois Pereiro]]
Epitelio de transición
Características
Nas micrografías electrónicas a superficie que dá á luz das células é ondulada en conxunto e formada por tramos de membrana rectos, que poden formar contornos angulosos cos tramos adxacentes. O citoplasma superficial das células que dan á luz ten moitos filamentos e presenta numerosas vesículas aplanadas ou elípticas rodeadas dunha membrana con características similares ás da membrana plasmática destas células, as cales son moi características das células do epitelio de transición.
A membrana plasmática luminal destas células (e a das vesículas) é tamén moi peculiar, xa que é máis grosa do normal (12 nm) e moi asimétrica, xa que as dúas liñas densas escuras (hidrófilas) que rodean á liña clara central (hidrófoba) da membrana non son do mesmo grosor como é habitual, senón que a liña escura luminal é moito máis grosa ca a citoplasmática. Ademais, a membrana examinada con contraste negativo e en óptica de difracción mostra unha estrutura reticulada moi ordenada formada por subunidades hexagonais. Estas especializacións da membrana non se encontran noutras células. Crese probable que estas características especiais da membrana contribúan á súa impermeabilidade á auga.
Debaixo do epitelio de transición hai unha lámina basal, que a separa da lámina propia da parede do órgano. O tecido conxuntivo da lámina propia pode formar pregamentos que ás veces penetran profundamente no epitelio.
Sister Act 2: Back in the Habit
Sinopse
Whoopi Goldberg volve a colocarse os hábitos da irmá Mary Clarence. As súas compañeiras monxas necesitan axuda para evitar o peche da escola parroquial de Saint Francis. Coa súa colaboración e a do resto das divertidas monxas, prepara a participación do colexio nun concurso de coros escolares.
Epitelio de transición
Funcións
O epitelio de transición acomódase á flutuación do volume de líquido no órgano ou conduto urinario, protexe contra os efectos cáusticos da urina, e é impermeable. Ten gran elasticidade e alta resistencia eléctrica transepitelial. Aínda que a tonicidade da urina da vexiga pode ser de dúas a catro veces máis alta ca a dos capilares da parede vesical, non pasa auga do plasma á urina (o que causaría a súa dilución), debido a que o epitelio funciona como eficaz barreira impermeable, debido ás propiedades da súa membrana plasmática e á presenza de unións herméticas entre as células superficiais.
Sister Act 2: Back in the Habit
Banda sonora
1. Greatest Medley Ever Told - Whoopi Goldberg & the Ronelles 2. Never Should've Let You Go - Hi-Five 3. Get Up Offa That Thing/Dancing in the Street - Whoopi Goldberg 4. Oh Happy Day - St. Francis Choir featuring Ryan Toby 5. Ball of Confusion (That's What the World Is Today) - Whoopi Goldberg & the Sisters 6. His Eye Is on the Sparrow - Tanya Blount & Lauryn Hill 7. A Deeper Love - Aretha Franklin 8. Wandering Eyes - Ian Barczewski 9. Pay Attention - Valeria Andrews & Ryan Toby 10. Ode to Joy - Chapman College Choir 11. Joyful, Joyful - St. Francis Choir featuring Lauryn Hill 12. Ain't No Mountain High Enough - Whoopi Goldberg & Cast
Nahita
Nahita foi unha cidade ao oeste de Tarhuntasa e ao nordeste do río Hulaya. Foi dominado por Piyama-radu, xefe dos de Arzawa, ao comezo do reinado de Hattusilis III, pero foi recuperado pronto polos hititas.
Hélice-xiro-hélice
200px|miniatura|O represor λ do [[fago λ emprega unha hélice-xiro-hélice (esquerda; verde) para unirse ao ADN (dereita; azul e vermello).]] Nas proteínas, a hélice-xiro-hélice é un dos principais motivos de estrutura secundaria que poden unirse ao ADN. O motivo componse de dúas hélices α unidas por unha curta secuencia liñal de aminoácidos e é moi común nas proteínas que regulan a expresión xénica. Non se debe confundir co dominio hélice-bucle-hélice.
William-Adolphe Bouguereau
William-Adolphe Bouguereau, nado en La Rochelle o 30 de novembro de 1825, e finado ibídem o 19 de agosto de 1905, foi un pintor academicista francés. Cun talento claro dende cativo, recibiu formación artística nunha das escolas de arte máis prestixiosas do seu tempo, a Escola de Belas Artes de París, da cal posteriormente se convertería en mestre. Tamén foi mestre da Académie Julian. A súa carreira floreceu na época de ouro do academicismo, do cal foi un fervente defensor, e un dos seus representantes máis senlleiros.
A súa pintura caracterízase polo completo dominio da forma e da técnica, cun acabado de alta calidade, que acadan grandes efectos de realismo. En termos de estilo, foi parte da corrente ecléctica que dominou a segunda merade do século XIX, mesturando elementos do neoclasicismo e do romanticismo nun enfoque naturalista cunha boa dose de idealismo. Deixou unha obra vasta, centrada en temas mitolóxicos, alegóricos, históricos e relixiosos, e retratos nus e de xoves campesiñas.
Ussa
Ussa foi unha rexión hitita situada ao leste de Pitassa, no centro de Anatolia. É mencionada nas inscricións como terra de fronteira co reino de Tarhuntasa.
Teherán
Tehran ( Tehrân) é a cidade máis grande da provincia de Teherán e a capital de Irán. Cuns 9 millóns de habitantes na cidade e uns 16 millóns na área metropolitana do Gran Teherán, Teherán é a cidade máis poboada de Irán e da Asia Occidental, e ten a segunda maior área metropolitana do Oriente Próximo, despois do Cairo. Ocupa o posto 24 do mundo por poboación das áreas metropolitanas.
Na época clásica, parte do territorio do actual Teherán estaba ocupada por Rhages, unha destacada cidade Media destruída nas invasións medievais árabe, turca e mongol. A moderna Ray é unha zona urbana absorbida actualmente pola área metropolitana do Gran Teherán.
Teherán foi escollida por primeira vez como capital de Irán por Agha Mohammad Khan da dinastía Qajar en 1786, debido á súa proximidade aos territorios de Irán no Cáucaso, entón separados. de Irán nas guerras ruso-iranianas, para evitar as faccións rivalizantes das dinastías iranianas anteriormente gobernantes. A capital foi trasladada varias veces ao longo da historia, e Teherán é a 32ª capital nacional de Persia. A demolición e reconstrución a grande escala comezou na década de 1920, e Teherán foi destino de migracións masivas procedentes de todo Irán desde o século XX.
Teherán alberga numerosos lugares históricos, como os complexos reais de Golestán, Sa'dabad e Niavaran, onde se asentaron as dúas últimas dinastías do antigo Estado Imperial de Irán. Entre os monumentos máis famosos de Teherán atópase a Torre Azadi, un monumento conmemorativo construído baixo o reinado do xa Mohammad Reza Pahlavi da dinastía Pahlavi en 1971 para celebrar o 2, 500 aniversario da fundación do Estado Imperial de Irán, e a Torre Milad, a sexta torre autoportante máis alta do mundo, terminada en 2007, e a Ponte Tabiat, terminada en 2014.
A maioría da poboación é persa, e aproximadamente o 99% entende e fala a lingua persa, pero en Teherán viven grandes poboacións doutros grupos etnolingüísticos que falan persa, xa que a maioría das minorías están persianizadas e asimiladas.
Teherán conta cun aeroporto internacional (Aeroporto Imam Khomeini), un aeroporto nacional (Aeroporto de Mehrabad), unha estación central de ferrocarril, un sistema de tránsito rápido, Metro de Teherán, un sistema de tránsito rápido de autobuses, trolebuses, e unha ampla rede de autovías.
Os plans para trasladar a capital de Irán de Teherán a outra zona, debido á contaminación do aire e aos terremotos, aínda non recibiron a aprobación. Unha enquisa realizada en 2016 en 230 cidades de todo o mundo realizada pola consultora Mercer clasificou a Teherán no posto 203 en calidade de vida. Segundo o índice global de cidades de destino de 2016, Teherán atópase entre os dez destinos turísticos de máis rápido crecemento.
O concello declarou o 6 de outubro como día de Teherán en 2016, celebrando o día de 1907 no que a cidade se converteu oficialmente na capital de Irán.
Etimoloxía
Existen varias teorías sobre a orixe do nome da cidade de Teherán.
O lingüista iraniano Ahmad Kasravi, nun artigo "Shemiran-Teherán", suxeriu que Teherán e Kehran significan "o lugar cálido", e "Shemiran" significa "o lugar fresco". Enumerou cidades coa mesma base e sufixo e estudou os compoñentes da palabra nas antigas linguas iranianas, e chegou á conclusión de que Teherán e Keherán significaban o mesmo en diferentes familias lingüísticas iranianas, xa que a constante "t" e "k" están preto entre si en tales linguas. Tamén aportou probas de que as cidades chamadas "Shemiran" eran máis frías que as chamadas "Teherán" ou "Kehran". Considerou outras teorías da etimoloxía popular que non consideraban a historia antiga das linguas iranianas, como a teoría "Tirgan" e a teoría "Tahran".
Segundo outra teoría, "Teherán" deriva de Tiran/Tirgan, "a morada do deus Tir", o equivalente zoroastriano de Hermes. A antiga cidade parta de Tirán tiña unha veciña, Mehran ("morada de Mehr/Mithra", o anxo xusticeiro do sol zoroastriano). Ambas eran meras aldeas nos suburbios da gran cidade de Ray/Rhages. Mehran aínda existe como un distrito residencial no Gran Teherán, así como Ray, que forma os suburbios do sur de Teherán.
O sitio web oficial da Cidade de Teherán di que "Teherán" provén das palabras persas "Tah" que significa "fin" ou "fondo", e "Ran" que significa "ladeira [montaña]", literalmente, o fondo da montaña (ته کوه). Dada a posición de Teherán ao pé das montañas Alborz, isto parece plausible.
Historia
Os restos arqueolóxicos da antiga cidade de Ray suxiren que o asentamento en Teherán remóntase a máis de 8.000 anos.
Orixes
Teherán atópase na rexión histórica de Media. ( Māda) no noroeste de Irán. Na época do Imperio Medo, parte da actual Teherán era un suburbio da importante cidade meda de Rhages. ( Ragā). Na Videvdat de Avesta (i, 15), Rhages menciónase como o duodécimo lugar sagrado creado por Ohrmazd. Nas inscricións persas antigas, Rhages aparece como provincia (Bistun 2, 10-18). Desde Rhages, Darío I enviou reforzos ao seu pai Hystaspes, que estaba a sufocar unha rebelión en Partia (Bistun 3, 1-10). Algúns textos do persa medio sinalan Rhages como o lugar de nacemento de Zoroastro, aínda que os historiadores modernos en xeral sitúan o nacemento de Zoroastro na provincia de Khorasán.
O monte Damavand, o pico máis alto de Irán, que está situado preto de Teherán, é un lugar importante no Šāhnāme do poeta persa Ferdowsi, un poema épico iraniano baseado na antigas lendas de Irán. Aparece nas épicas como a terra natal do protoplasto Keyumars, o lugar de nacemento do rei Manuchehr, o lugar onde o rei Fereydun atou ao dragón demonio Aždahāk (Bivarasp), e o lugar onde Arash disparou a súa frecha.
Época medieval
No 641, durante o reinado do Imperio Sasánida, Iazdeguerd III lanzou o seu último chamamento á nación desde Rhages, antes de fuxir a Khorasan. Rhages estaba dominada pola familia parta da casa de Mihran e de Seoses -fillo de Mehran a súa vez fillo de Bahram Chobin-que se resistiu á Invasión musulmá de Irán do século VII. Debido a esta resistencia, cando os árabes capturaron Rhages, ordenaron destruír a cidade e reconstruíla de novo o aristócrata traidor Farrukhzad.
No século IX, Teherán era unha vila coñecida, pero menos que a cidade de Rhages, florecente nas proximidades. Rhages foi descrito en detalle por xeógrafos musulmáns do século X. A pesar do interese que a Bagdad árabe mostrou en Rhages, o número de árabes na cidade seguía sendo insignificante e a poboación consistía principalmente en iranianos de todas as clases.
Os turcos oguz invadiron Rhages en 1035 e de novo en 1042, pero a cidade foi recuperada baixo os selxúcidas e os anushtiginidos. O escritor medieval Najm od Din Razi declarou que a poboación de Rhages era duns 500.000 habitantes antes da invasión mongol. No século XIII, os mongoles invadiron Rhages, arruinaron a cidade e masacraron a moitos dos seus habitantes. Teherán ata entón, pouco mais cunha pequena poboación hortícola con vivenda semitroglodita característica do norte de Irán que aparece citada xa dende o século IX, viuse repentinamente agrandada cos refuxiados que fuxiran de Ray.
En xullo de 1404, o embaixador da castelá Ruy González de Clavijo visitou Teherán nunha viaxe a Samarcanda, a capital do conquistador turco-mongol Tamerlán, o gobernante de Irán naquel momento. Describiuna no seu diario como unha cidade grande pero aínda sen muralla, cun pazo timúrida no norte.
Época safávida e capital qajar
miniatura|upright|Detalle do bazar de Teherán. O xa Tahmasp I, segundo soberano da dinastía safávida, fixo construír en 1553-1554 un bazar, así como unha muralla con 114 torretas (de acordo co número de suras do Corán). As razóns da elección dos safávidas en favor de Teherán tiveron varias causas: o feito de que un antepasado dos safávidas, Sayyed Hamza, estivese enterrado en Ray ou que Teherán fose desde facía séculos un refuxio para os xiítas tiveron unha certa importancia; pero sobre todo foron as situacións históricas as que empuxaron ao safávida Tahmasp, que xa fora obrigado a desprazar a súa capital de Tabriz a Qazvin por culpa das ameazas do Imperio otomán. A cidade de Teherán fortificada, situada a 150 quilómetros ao este de Qazvin, ofrecía entón un bo refuxio en caso de perigo. Xavier de Planhol subliña que a muralla era excesiva e desproporcionada en relación coas necesidades dunha pequena cidade: estendíase sobre 8 km de longo, rodeando unha superficie de 4,5 km², mentres que a poboación non excedía as 20 000 persoas na época. As descricións falan entón dunha gran cidade, que tiña grandes xardíns cheos de múltiples variedades de froitas.
Na época dos safávidas Teherán foi un centro administrativo rexional, que acollía un beğlerbeği  e un gobernador de provincia. Con todo, na actualidade a cidade non conta con restos importantes desta época, como unha gran mesquita ou fábrica.
Época moderna
O viaxeiro italiano Pietro della Valle pasou por Teherán durante a noite en 1618, e nas súas memorias chamou á cidade Taheran. O viaxeiro inglés Thomas Herbert entrou en Teherán en 1627 e mencionouno como Tiroan. Herbert afirmou que a cidade tiña unhas 3.000 casas. miniatura|upright|esquerda|Retrato do gobernante da dinastía Qajar [[Agha Mohammad Khan, no museo V&A de Londres.]] O xa Abbas II residiu tamén en varias ocasións en Teherán e fíxose construír unha residencia chamada Chāhār bāgh. O xa Suleiman fixo construír unha secretaría imperial (Divān Khāneh) no centro da cidade (Chenārestān). É neste lugar onde o embaixador do sultán otomán Ahmet III reuniuse en 1721 co xa Sultán Hosein, último rei da dinastía safávida antes da invasión afgá. Ao final do século XVIII, Teherán non era máis que unha pequena cidade provincial pero tomara xa importancia para os soberanos iranianos.
A principios do século XVIII, Karim Khan da dinastía Zand mandou construír un palacio e unha oficina do goberno en Teherán, posiblemente para declarar a cidade a súa capital; pero máis tarde trasladou o seu goberno a Xiraz. Finalmente, o rei Qajar Agha Mohammad Khan escolleu Teherán como capital de Irán en 1786.
A elección da súa capital por parte de Agha Mohammad Khan baseouse nunha preocupación similar polo control do norte e do sur de Irán. Era consciente da lealdade dos habitantes das antigas capitais Ispahán e Shiraz ás dinastías safávida e zand, respectivamente, e recelaba do poder dos notables locais destas cidades. Así, probablemente considerou a falta de estrutura urbana substancial de Teherán como unha bendición, porque minimizaba as posibilidades de resistencia ao seu goberno por parte dos notables e do público en xeral. Ademais, debía permanecer preto de Acerbaixán e dos territorios do Cáucaso setentrional e meridional de Irán —naquel momento aínda non irrevocablemente perdidos polos tratados de Gulistán e Turkmenchay co veciño Imperio Ruso-que seguiría ao longo do século XIX. Pero será o seu sucesor, o xa Fath Ali o verdadeiro construtor da capital. No Arg (barrio real), manda construír un conxunto palaciano, o Golestán, e no sueste, xunto ao bazar, unha primeira gran mesquita para a cidade. Co seu sucesor, o xa Mohammed (1835-1848), Teherán reborda os seus muros con residencias reais e principescas sempre cara ao norte, buscando o clima máis fresco das montañas Elburz e mellores augas dos seus torrentes. Esta dirección será unha tendencia permanente no futuro crecemento da capital. O primeiro plan de desenvolvemento de Teherán, de 1855, facía fincapé na estrutura espacial tradicional. miniatura|upright|Mapa de Teherán en 1857 Despois de 50 anos de goberno Qajar, a cidade apenas tiña máis de 80.000 habitantes. Ata a década de 1870, Teherán consistía nunha cidadela amurallada, un bazar cuberto e os tres barrios principais onde residía a maioría da xente: Udlajan, Chale-Meydan e Sangelaj.
En 1871 o seguinte monarca, o xa Nasseredin, mandará destruír as murallas vellas e erixir un novo recinto para acoller unha futura expansión da cidade. .