cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nine Inch Nails
With Teeth
Un vídeo promocional da canción "The Hand That Feeds" estreouse na páxina da banda en marzo do 2005, en vez de nas canles musicais tradicionais. Reznor tamén editou os arquivos fonte do tema en formato GarageBand, permitindo aos fans remesturaren a canción. De xeito semellante Reznor publicou arquivos do segundo sinxelo do álbum, "Only", en distintos formatos, incluíndo Pro Tools e ACID Pro. David Fincher dirixiu o vídeo de "Only" usando principalmente imaxes xeradas por ordenador. O terceiro sinxelo, "Every Day Is Exactly the Same", foi editado en abril do 2006, aínda que o vídeo planeado para el foi rexeitado na posprodución do mesmo. A canción acadou a cima das listas da Billboard de cancións alternativas.
Nine Inch Nails comezou unha xira por Norteamérica no outono do ano 2005, con entrantes como Queens of the Stone Age, Autolux e Death from Above 1979. Outro entrante da xira, o artista de hip hop Saul Williams, actuou coa banda no festival Voodoo Music Experience en Nova Orleáns, antiga residencia de Reznor, onde actuaron de cabeza de cartel. Para rematar a época de With Teeth, NIN completou a xira norteamericana tocando en anfiteatros en verán do 2006, xunto a Bauhaus, TV on the Radio e Peaches. A finais dese ano, a páxina oficial da banda anunciou que un documental sobre a xira, titulado Beside You in Time, sería editado en tres formatos: DVD, HD DVD e Blu-ray Disc.
Year Zero
miniatura|200px|Flier do xogo de realidade alternativa Year Zero. O quinto álbum de estudio de Nine Inch Nails, Year Zero, foi editado só dous anos despois de With Teeth, un cambio con respecto aos anteriores. Con letras escritas dende a perspectiva de múltiples personaxes, Reznor describe a Year Zero como un álbum conceptual que critica as políticas da época dos Estados Unidos e o impacto que terían no mundo nos seguintes 15 anos. As críticas do álbum foron en xeral positivas.
Un xogo de realidade alternativa xurdiu paralelamente ao concepto de Year Zero, ampliando a historia que conta o álbum. Pistas ocultas no merchandise das xiras levou inicialmente aos seareiros a descubriren unha rede de páxinas web ficticias, web do xogo que describían "unha imaxe orweliana dos Estados Unidos cara ao ano 2022". Antes da edición do disco, algunhas cancións inéditas atopáronse en memorias USB ocultas en concertos da banda en Lisboa e Barcelona, como parte do xogo de realidade alternativa. A participación dos seareiros no xogo chamou a atención de medios como USA Today e Billboard, que citaron a páxina de fans The NIN Hotline, ao foro Echoing the Sound, ao club de fans The Spiral e a NinWiki como fontes de novos descubrimentos.
O primeiro sinxelo da banda, "Survivalism", e outros temas de Year Zero foron editados como ficheiros de son multipistas para que os fans os remesturasen. Un álbum de remesturas titulado Year Zero Remixed foi posteriormente lanzado, contendo remesturas de Year Zero feitas por outros artistas. O álbum de remesturas sería o derradeiro da banda cunha gran discográfica, xa que significou a fin do seu contrato con Interscope Records e NIN non o renovou. Este álbum acompañouse por unha páxina interactiva con descargas de audios e coa posibilidade de enviar as remesturas feitas polos usuarios.
Ghosts I–IV e The Slip
En febreiro do 2008 Reznor actualizou a web de Nine Inch Nails cunha mensaxe titulada "2 weeks" (2 semanas). O 2 de marzo Ghosts I–IV, un álbum instrumental de 36 temas, estaba dispoñible a través da páxina oficial da banda. Ghosts I–IV apareceu nun bo número de formatos e formas, dende a libre descarga do primeiro volume, ata a edición limitada Ultra-Deluxe de 300 dólares. A totalidade das 2.500 copias desta edición Ultra-Deluxe esgotáronse en tres días. O álbum foi composto de xeito imporovisado nun período de 10 semanas e entre os seus colaboradores inclúense Atticus Ross, Alan Moulder, Alessandro Cortini, Adrian Belew e Brian Viglione. Ghosts I–IV lanzouse baixo unha licenza Creative Commons.
Semellante ao anuncio que precedeu á edición de Ghosts I–IV, unha mensaxe na páxina da banda en abril do 2008 rezaba "2 weeks!". O 5 de maio Nine Inch Nails editou The Slip a través da súa páxina sen ningunha campaña de promoción previa. O álbum estivo dispoñible coma descarga gratuíta, protexida coa mesma licenza Creative Commons que Ghosts I–IV, e as súas descargas superaron os 1,4 millóns. The Slip foi posteriormente lanzado en CD como unha edición limitada de 250.000 copias.
Após a edición de Ghosts I–IV e The Slip anunciouse unha xira de 25 datas chamada Lights in the Sky en cidades norteamericanas, e posteriormente foi ampliada para incluír máis datas en Norteamérica e Suramérica. Cortini e Freese volveron formar parte da banda en directo, Robin Finck uniuse novamente a eles e Justin Meldal-Johnsen foi contratado como baixista. A finais do 2008 Freese e Coritini deixaron o grupo, e coa incorporación de Ilan Rubin na batería a banda converteuse nun cuarteto. En xaneiro do 2009 Reznor subiu material non editado de tres concertos que podía ser descargado vía BitTorrent.
Fin da xira
En febreiro do 2009 Reznor falou na páxina da banda sobre o futuro de Nine Inch Nails, dicindo que "estiven pensando durante algún tempo que é momento de facer desaparecer a NIN durante unha tempada". Reznor dixo que o proxecto de Nine Inch Nails remataría como banda en directo despois da xira Wave Goodbye, que comezou en febreiro en Australia, pasou en maio e xuño por Norteamérica, e continuou por Europa nos meses de verán para rematar o 10 de setembro nos Ánxeles no que sería o derradeiro concerto de Nine Inch Nails. No mes seguinte a banda comezou a vender parte do equipo de xira a través de Ebay.
Novamente con Atticus Ross, Reznor co-escribiu a música para a película de David Fincher The Social Network. Unha mostra de cinco temas apareceu como descarga dixital o 17 de setembro do 2010, e o álbum enteiro editouse dixitalmente o 28 de setembro. No mes de outubro lanzáronse varios formatos físicos do disco. O 16 de xaneiro de 2011 Reznor e Ross gañaron o Globo de Ouro á mellor banda sonora, e o 27 de febreiro recibiron o Oscar na mesma categoría pola súa música para The Social Network.
Despois da estrea da película editouse o 22 de novembro unha versión remasterizada do seu primeiro álbum, Pretty Hate Machine.
Volta ás actuacións
En febreiro do ano 2013 Trent Reznor anuniou que a banda volvería ás estradas realizando unha gran xira a partir do verán dese ano, e que probablemente se estendería ata o ano 2014. Tamén revelou os membros que formarían a banda para eses concertos. Ao propio Reznor se lle unirán Eric Avery de Jane's Addiction, Adrian Belew e King Crimson e Josh Eustis de Telefon Tel Aviv, ademais dos anteriores membros da banda en directo Alessandro Cortini e Ilan Rubin.
O 3 de setembro de 2013 Nine Inch Nails publicou o seu oitavo álbum de estudio, Hesitation Marks, que incorporaba ritmos que lembran aos seus primeiros traballos, pero máis extenso e cun caráctar máis teatral.
Actuacións ao vivo
Reznor é o único membro oficial de Nine Inch Nails. Porén, normalmente se rodea dun grupo de músicos para interpretar as cancións en directo. Esta banda, tamén coñecida como Nine Inch Nails, arranxa os temas de estudio do grupo para crear un son distinto ao dos discos de Reznor. Os membros do grupo ocasionalmente foron convidados a participar no proceso de gravación, pero o control creativo sempre o tivo Reznor.
O proxecto Tapeworm foi creado en 1995 como un proxecto paralelo de Nine Inch Nails entre Reznor e varios membros da banda ao vivo como un ambiente creativo máis "democrático". A banda inicialmente incluíu a Danny Lohner e a Charlie Clouser, pero expandiuse para que ingresasen os colaboradores de Nine Inch Nails Josh Freese, Atticus Ross e Alan Moulder. Porén, despois de 9 anos de sesións de estudio, ningún material foi oficialmente editado, e confirmouse que xa non estaba activo en 2005.
A formación da banda ao vivo tende a cambiar drasticamente entre as grandes xiras do grupo: ademais de Reznor encargándose das voces, teclados e guitarra, ningún membro permaneceu dende a súa orixe. Reznor citou o longo período de xestación entre os álbums de estudio como parte das razóns para eses frecuentes cambios de persoal, ademais do seu desexo de refrecar a interpretación da súa música. En 2009, a derradeira encarnación da banda ao vivo contou con Reznor, Robin Finck (á parte de Reznor, Finck tocou na meirande parte das xiras), Justin Meldal-Johnsen e Ilan Rubin.
Instituto Gustave-Roussy
O Instituto Gustave-Roussy é un centro de cancro situado en Villejuif en Val do Marne en Francia.
En abril de 2019, inauguráronse tres novas salas de radioloxía de intervención, o que o converte na maior meseta deste tipo en Europa, dedicada integramente á oncoloxía.
Gustave-Roussy é, a escala europea, o primeiro centro de atención, investigación e ensino en oncoloxía.
Francisco Porrúa
Traxectoria
Francisco Porrúa chegou con dous anos coa súa familia á Patagonia, á cidade costeira de Comodoro Rivadavia, asentamento petroleiro co nome na honra de Martín Rivadavia, de ascendencia galega. Pero nove anos despois a súa nai enferma e volve con ela a Galicia, á cidade de Ferrol, onde traballaba o seu avó Francisco Fernández Abelenda como notario. Alí reside tres anos pasando os veráns en Corcubión e algúns períodos máis curtos en Oza dos Ríos. Emigrou de novo, pasando primeiro por Comodoro Rivadavia, ata que rematados os estudos secundarios se trasladou a Buenos Aires para comezar estudos en Filosofía e Letras. En Buenos Aires estuda e traballa en cuestións de imprenta, traducindo e corrixindo artigos para enciclopedias.
Obra
Inmerso na lectura de ciencia ficción, Porruá declara que inspirado por un artigo publicado en “Les temps modernes” escrito por Boris Vian e Stéphane Spriel “Un nouveau genre littéraire: la science-fiction”, en 1954 fundou Ediciones Minotauro, referente do xénero en idioma castelán. Segundo a Universidad de Guadalajara un ano despois da creación do proxecto publícase o seu primeiro título: Crónicas marcianas, de Ray Bradbury, con prólogo de Jorge Luis Borges.En 1957, Francisco Porrúa foi nomeado asesor da Editorial Sudamericana, fundada por arxentinos e españois radicados en Buenos Aires. En 1962, convértese en director literario da compañía, até 1972. Actualmente a editorial é un selo do grupo Penguin Random House. Durante o período que estivo á fronte publicáronse as primeiras edicións de Las armas secretas (1959) e Los premios (1960) de Julio Cortázar. No seu traballo como editor publica textos antigos do poeta arxentino Leopoldo Marechal (1900-1970) e do novelista Adán Buenosayres (1900-1970), así como de Sergio Pitol, Álvaro Mutis, Alejandra Pizarnik, Antonio Cisneros, Alberto Girri, Hector Bianciotti, Juan José Saer, Severo Sarduy, Clarice Lispector, Antonio Skármeta e Manuel Puig.
Na área académica editou volumes de filosofía como obras de profesores latinoamericanos e da escola de Frankfurt.
Castellgalí
250px|miniatura|Vista de Castellgalí Castellgalí é un concello da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Bages. Atópase na zona sur da chaira do Bages, na confluencia dos ríos Llobregat e Cardener.
Francisco Porrúa
Obra
En 1963 editou Rayuela de Julio Cortázar. No ano 1965 Porrúa contactou con Gabriel García Márquez para publicar as súas primeiras catro obras, pero o autor informouno de que os dereitos pertencían a editoriais mexicanas: a editora Era e á Universidad Veracruzana. Tras a proposta de Porrúa, García Márquez ofertoulle por carta a publicación da súa quinta obra, Cien años de soledad. Porrúa aceptou inmediatamente e en 1967 apareceu no catálogo de Sudamericana.
Castellgalí
Tiña en 2014 unha poboación de 2.022 habitantes repartidos en 3 entidades de poboación: Boades, Can Font, Castellgalí, La Fàbrica, Mas Planoi, Mas Planoi IV, La Torre del Breny e Els Torrents.
Francisco Porrúa
Obra
Traballou como tradutor, en ocasións con pseudónimos como Francisco Abelenda, Ricardo Gosseyn, José Valdivieso ou Manuel Figueroa.
É neste período cando presenta en castelán O Señor dos Aneis (1977), de J. R. R. Tolkien, e obras de J. G. Ballard, Philip K. Dick, Angela Carter, Doris Lessing, Gore Vidal, William Burroughs, Kurt Vonnegut, William Gibson, Anthony Burgess, William Golding ou Arno Schmidt entre outros.
Baixo o selo de Edhasa introduce en España a novela histórica con pezas de John Steinbeck, Robert Graves e Marguerite Yourcenar, e edita os Aforismos de G. Lichtenberg. En 1992 fundou a editorial Interzona, que en 2004 anuncia a publicación dunha antoloxía temática de Julio Cortázar. En 2001 vendeu Minotauro á editorial Planeta e catro anos máis tarde funda a editorial Porrúa, de escasa actividade.
Ofu
Ofu e Olosega son parte dun dobrete volcánico nas Illas Manua na Samoa Americana. Aínda que os restos volcánicos están xeograficamente separados, só un pequeno estreito pouco profundo (Asaga), os separa aínda que un arrecife de coral serve de ponte natural. Antes de 1970, había que pasar entre as dúas illas durante a marea baixa, pero agora unha ponte sobre o estreito conecta os pobos de Ofu cos de Olosega.
Ofu
Ofu é a parte occidental da formación volcánica da illa de Ofu-Olosega. O pobo principal de Ofu atópase na beira occidental, protexida detrás dun illote no mar (erosión toba volcánica), coñecido como Nu'utele. Ofu ten unha pequeno aeroporto e un porto que atenden á poboación de Ofu e Olosega.
A maior parte da ribeira sur e os arrecifes de coral asociadas son parte do Parque Nacional de Samoa Americana. Na actualidade (2005) se negocia cos consellos de Olosega para ampliar o parque ao redor da illa.
A illa é o Condado de Ofu subdivisión do Distrito Manua. Ten unha superficie de 7´215 km², e tiña unha poboación oficial de 289 persoas no censo de 2000. miniatura|left | 300px | costa sur de Ofu visto desde Olosega a través do estreito que os separa. O pico, un complexo de dique da erosión, é nomeado Sunu'itao.
Olosega
Olosega Island é un remanente do volcán.
A illa é o Condado de Olosega subdivisión do Distrito Manua. Ten unha superficie de 5´163 km², e tiña unha poboación oficial de 216 persoas no censo de 2000.
Hai dous pobos en Olosega: Olosega e Sili. Sili, so consta dunha residencia permanente logo de que gran parte da aldea fora destruída polos furacáns (e posteriormente abandonada). Case a totalidade da poboación de Olosega reside agora na vila de Olosega na costa suroeste.
Montes de Carracedo
Os montes de Carracedo limitan entre Riotorto, A Pastoriza, Lourenzá e Mondoñedo e forma parte polo tanto das serras setentrionais de Galiza. Están cubertos por pasteiros, agás no litoral, onde aínda existen fragas en bo estado de conservación ou áreas de repoboación con piñeiro e eucalipto.
Historia de Katowice
miniatura|dereita|asentamentos históricos na área de Katowice A historia de Katowice comeza con esta ententida como un conglomerado de aldeas agrícolas e comunidades mineiras e industriais (ata 70) que dende o século XII-XIII (a máis antiga Domb ou Dab) existían no que hoxe son os límites do concello. De 1360 data a primeira referencia de cinco máis (Bogucice ou Bogucka fundada no s.XIII, Rozdzienia, Szopienice Ligoty, Ottonowi Pilczy e Zaleze).
A riqueza da rexión en mineral de ferro (kuznice) vai marcar o seu destino. De 1397 data a mención máis antiga dunha primitiva explotación en Bogucice (Kuznica Bogucka), e en Zaleze (orixe no século XIII), seica no século XV desenvólvese alí tamén unha explotación cunha embrionaria siderurxia. Xa en 1612 e vinculado ao asentamento antedito de Rozdzienia aparece un poema "Officina ferraria: taller da fundición e innovación da nobre labor do ferro".
De 1598 data a primeira mención de Katowice propiamente coma unha villa nova en paralelo a beira do río Rawa en Bogucice.
Revolución industrial
miniatura|esquerda|250px|Bogucice (coa fundición) e Katowice en 1830 Na metade do século XVIII produciuse a anexión de Silesia por Prusia o que levou en adiante unha continua inmigración de alemáns a rexión. Dende 1788 a industria mineira inicia a súa andaina como tal coa apertura da primeira mina de carbón en Beategrube (1801) e Walanowice. Da súa man as fundicións; as primeiras, de cinc, Fanny e Franz, en 1822 en Bogucice.
Pero o momento decisivo para Katowice foi 1845, cando o ferrocarril de Silesia situou alí unha das súas estacións e despois as autoridades alemás a elixiron coma centro da xermanización da Alta Silesia (Kattowitz). En 1856 foi preparado un primeiro plan para a futura cidade que terminou o século coma centro administrativo e económico da industria mineira e do aceiro da Alta Silesia. Así, en 1865 Katowice establécese coma concello independente, en 1873 capital de distrito e no 1897 adquire o status de cidade capital.
O plan de 1856 (promovido polo empresario F. W. Grundmann e a cargo do arquitecto M. Nottebohn) establecía o que son as directrices básicas da cidade moderna: un eixo lonxitudinal leste-oeste entre o ferrocarril polo sur e o río Rawa ao norte. A praza central (Rynek co teatro da ópera) e unha praza oval-hexagonal ao oeste, centro dun primeiro ensanche. O eixo transversal norte-sur que atravesa as vías conduciría o desenvolvemento meridional da cidade no século XX.
A primeira guerra mundial favoreceu a expansión industrial da urbe especialmente do aceiro coa construción de novas plantas (huta) ao longo da beira norte do río. O crecemento no período de entreguerras, xa nunha Polonia independente, foi enorme e de resultas converteuse na primeira cidade polaca en incorporar os concellos suburbanos.
Porén, trala segunda guerra mundial houbo un estancamento pola ausencia de investimentos, inda que axiña recuperou o pulo de principal centro industrial polaco do que hoxe pretende afastarse co traslado da industria pesada e o asentamento de novas actividades.
-232
Outros
Historia ano a ano
Valentín Castreje
Valentín Castreje Lizancos, tamén escrito Valentín Castrege, nado en 1923 e finado na Coruña o 9 de outubro de 2002, foi un político galego.
Traxectoria
Fareiro de profesión, foi candidato pola UCD á alcaldía de Fisterra nas municipais de 1979 saíu elixido rexedor. Foi reelixido en 1983 e en 1987, nesta ocasión en representación de Coalición Progresista Galega, a plataforma electoral de Coalición Galega.
En 1991 gañou as eleccións tamén, neste caso en representación do Partido Popular, pero perdeu a maioría absoluta e apoiou como alcalde ó único edil do CDS, Fernando Carrillo Ugarte. Porén, a posterior falta de entendemento entre ambos supuxo que Carrillo formase un goberno co PSdeG-PSOE e o BNG en marzo de 1992.
Foi de novo candidato nas municipais de 1995, pero non recuperou a maioría absoluta e o goberno entre centristas, socialistas e nacionalistas continuou co socialista Ernesto Ínsua Olveira na alcaldía. Volveuse presentar ás eleccións en 1999, conseguiu cinco concelleiros (maioría relativa) e recuperou a alcaldía ante a falta de acordo dos outros partidos, gobernando en minoría.
Antonio González Basanta
Antonio González Basanta, nado en Miño cara 1918, foi un político e guerrilleiro galego.
Traxectoria
Mariñeiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. O 11 de agosto de 1937 conseguiu fuxir na lancha pesqueira "La Golondrina" xunto con Ricardo Pérez Medín e outros nove compañeiros e logrou chegar a Francia. Abríuselle causa en Ferrol por rebelión militar (sustración da motora Golondrina) e foi declarado fuxido e en rebeldía. Refuxiado en Francia despois da guerra, no outono de 1944 participou coa X Brigada Guerrillera en penetracións na provincia de Huesca, como parte da Operación Reconquista de España. Feito prisioneiro polo exército franquista, foi internado na prisión de Lleida. Foi trasladado con outros 86 guerrilleiros á prisión de Torrero (Zaragoza) o 30 de decembro de 1944, en espera de xuízo. O consello de guerra tivo lugar en Zaragoza o 27 de xuño de 1945, nel xulgouse a varios membros da Brigada (entre eles A. Asenjo Terreros, J. Piquer Montaña, J. Cruz Carmona Sola, Flor Alcalde, E. Castellón, Castellón e F. Crespo Torres). Antonio González Basanta foi condenado a 12 anos e un día de prisión.
Valentín Castreje
Traxectoria
Faleceu a poucos meses do termo desa lexislatura, en outubro de 2002.
José María Pose Romero
José María Pose Romero, falecido o 10 de agosto de 1997, foi un político galego.
Gaivota escura
A gaivota escura, maroto ou papón (Larus fuscus) é unha das gaivotas máis espalladas por Europa
Descrición
Un exemplar adulto mide uns 54 cm de lonxitude. A plumaxe é branca coa parte superior de cor gris lousa. O bico, moi forte, ten na parte inferior dianteira un punto vermello. As patas son na súa meirande parte amarelas. O aspecto dos machos e o das femias é semellante.
Sistemática
Ten catro (segundo algunhas clasificacións dúas ou tres) subespecies europeas:
Poboación en Galiza
A gaivota escura é principalmente invernante en Galiza aínda que tamén existen pequenas poboacións ó longo da costa galega. No ano 2000 contabilizáronse unhas 330 parellas aniñantes nas Illas Sisargas, Sálvora, Coelleira e nas Illas Cíes principalmente. Como invernante a súa poboación varía entre os 6.000 e os 14.000 exemplares.
Reprodución
Cría en colonias á beira do mar ou en lagos. Fai o niño no chan dos acantilados. Adoita poñer tres ovos. Os exemplares novos son de cor castaña anegrada na parte superior. Tardan catro anos en chegar ó estado adulto.
Bluetooth
Bluetooth é un protocolo de comunicación sen fíos de curto alcance. Permite conectar gran cantidade de pequenos dispositivos electrónicos sen necesidade de cables. Comezou a ser desenvolvida por Ericsson en 1994, e dende 1998 por Bluetooth Special Interest Group (SIG), consorcio inicialmente establecido por Sony, Ericsson, IBM, Intel, Toshiba e Nokia, pero que hoxe inclúe a máis de 2000 empresas, xa que a tecnoloxía Bluetooth comprende hardware, software e requirimento de interoperatibilidade polo que é preciso para o seu desenvolvemento a participación dos principais fabricantes dos sectores das telecomunicacións e a informática. A última versión dispoñible e a 2.0, pero a máis popular é aínda a anterior, a 1.2. O nome procede do rei danés Harald Blåtand que traducido ao inglés sería Harold Bluetooth. A icona de Bluetooth son as runas das iniciais do nome e apelido. 8px a (Hagall) e a 8px (Berkana), coñecido como 'dente azul' ('bluetooth') fóra dos seus dominios.
Tiramisú
miniatura|300px|Torta de tiramisú. O tiramisú (do italiano tiramisù) é unha sobremesa fría de culler que se monta en capas. Non existe unha receita única de elaboración, senón variantes a partir dunha serie de ingredientes base que poden ser representados por distintos produtos.
Descrición
Partindo destes elementos básicos, é posible realizar diferentes versións da sobremesa utilizando distintos representantes dos mesmos e engadindo outros ingredientes.
Composto normalmente a base de capas alternas de biscoito e crema, déixase asentar durante unhas horas na neveira antes de ser servido.
Aspectos históricos
O tiramisú é unha sobremesa moderna, non tradicional. Ten a súa orixe na parte leste do norte de Italia, na rexión de Véneto (cuxa capital é Venecia) nos anos cincuenta. Algunhas fontes concretan nos bordeis da rexión a súa localización exacta de creación. Arturo Filippini, presidente da cadea de restaurantes Toulá, admitiu: fora efectivamente logo da guerra cando nos iamos con amigos aos bordeis de Treviso..., neses tempos tiñan tamén cociñeiro... A maîtresse, aos clientes afeccionados (pero tamén ás mulleres) ofrecíalles un doce dicindo con cortesía estas palabras emblemáticas: Anda, toma cariño, que che dou unha cousa que che tira a súa"...?
A expresión "tírache a súa", en lingua veneta, e tamén na lingua italiana, podería ser o equivalente en galego do "taco", pero máis forte, pois o tiramisú como doce é moito máis fortalecedor e de inmediato efecto grazas á cantidade de glúcidos que incorpora.
En principio, non leva nin queixo Mascarpone, nin nata ou outras graxas semellantes, porque todos eses lípidos non fan máis que ter un peso no estómago e retardar a dixestión, co resultado de obter o efecto contrario, é dicir, crear cansazo e somnolencia.
En 1968 o tiramisú artesanal de Alfredo Beltrame (mestre da hostalería veneta e fundador dunha cadea de restaurantes con sede na cidade de Treviso, en Véneto) chega oficialmente á cadea dos restaurantes Toulá. Así foi sacado da intimidade dos prostíbulos e presentado ao exterior para conseguir un grande éxito popular.
Entre os anos setenta e oitenta, a receita utilizada no restaurante Toulá de Milán utilizaba cinco ingredientes:
Sant Llorenç de Morunys
250px|miniatura|Casa do concello Sant Llorenç de Morunys é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña, pertencente á comarca do Solsonès. O seu territorio é o máis pequeno da comarca e está dividido en dúas partes, situadas entre os concellos de La Coma i la Pedra, Guixers e Navès.
Tiña en 2014 unha poboación de 993 habitantes.
Dolby Theatre
200px|miniatura|Fachada do Dolby Theatre en [[Hollywood.]] O Dolby Theatre (antigamente coñecido como Kodak Theatre) é un auditorio para espectáculos e un complexo de entretemento localizado no Hollywood Boulevard da Avenida North Highland, no distrito de Hollywood da cidade dos Ánxeles, Estados Unidos. Dende a súa inauguración o 9 de novembro de 2001, o teatro acolleu as cerimonias dos Premios Óscar, sendo a sede por vez primeira en marzo de 2002. É a primeira casa permanente da cerimonia de premios anuais.
Deseño
O teatro foi deseñado especificamente para esta cerimonia polo estudio Rockwell Group, pertencente ó arquitecto David Rockwell. O seu deseño está pensado para facilitar as transmisións en vivo dende o gran recinto sen a mínima intromisión para a audiencia. Ten capacidade para máis de 3.400 persoas, divididos entre a platea e os tres niveis de balcóns, e é un dos meirandes escenarios dos Estados Unidos (36,5 x 27,5 m). A sala de prensa situada detrás do escenario ten capacidade para máis de 1.500 xornalistas.
A entrada ó teatro está franqueada por columnas nas que se amosan os filmes que acadaron o premio na categoría de Mellor filme dende 1928, e con algúns espazos baleiros para futuros filmes gañadores do premio.
Torta del Casar
miniatura A torta del Casar é un queixo español con DOP a nivel europeo polo Regulamento (CE) 1491/2003 da Comisión Europea. Trátase dun dos queixos máis recoñecidos de Estremadura.
Zona xeográfica
Ademais do Casar de Cáceres, a zona xeográfica que comprende a elaboración da "Torta del Casar" abrangue outros 35 termos municipais dentro das comarcas cacereñas dos Llanos de Cáceres, Serra de Fontes e Montánchez, ocupando así 400.000 hectáreas.
É unha zona que queda ao norte da Serra de San Pedro, límite coa provincia de Badaxoz, os ríos Almonte ao leste e Taxo ao norte. É unha chaira esteparia asucada de noroeste a sueste pola Serra de Fontes, de chans areosos, de pouca fertilidade e escaso espesor con frecuentes afloramentos rochosos. O clima é continental, con veráns longos e calorosos, invernos suaves e curtos e unhas precipitacións de 300-500 ml ao ano. A flora está fundamentalmente constituída por plantas herbáceas dun grande valor nutritivo, pero escaso desenvolvemento, existindo tamén restos de vexetación arbustiva e arbórea do tipo quercus.
Historia
Toda esta zona xeográfica foi sempre de transhumancia e pastoreo, regulándose os canellóns como camiños de obrigado uso para rabaños segundo as normas da Mesta, aprobadas en 1273. Un Privilexio Real do rei Sancho IV outorgou á aldea do Casar unha terra ao seu redor para que o gando puidese pastar alí libremente (1291), época na que este queixo serviu ata como forma de pago. En 1791 menciónase o queixo de ovella do Casar de Cáceres nos Interrogatorios da Real Audiencia, sendo a primeira documentación deste queixo.
Elaboración
Elabórase con leite cru de ovella meiriña e entrefina. Cállase con cardo silvestre (Cynara cardunculus) entre 28º e 32 °C e durante un tempo de 50 a 80 minutos, o que consegue que se manteña no seu interior unha crema case líquida que é a principal característica do devandito queixo.
Logo de callar o leite córtase ata ter grans de tamaño fino, tipo gran de arroz. Logo métese a callada en moldes cilíndricos e prénsase durante 3-8 horas. A salgadura que pode ser húmida ou seca, emprega exclusivamente cloruro sódico. Logo déixase madurar durante, polo menos, 60 días, en condicións de 4 ° a 12 °C de temperatura e entre un 75 e un 90 % de humidade relativa.
Nas etiquetas, contraetiquetas e outros sistemas destinados a identificar os produtos amparados deberán destacar o nome e logotipo da Denominación de Orixe Protexida «Torta del Casar», así como todas aquelas indicacións que estipule a lexislación vixente na materia.
Características
A materia graxa sobre extracto seco é dun mínimo 50 %. A torta del Casar ten forma de cilindro dunha altura entre 5 e 7 centímetros. Pódense facer en dous tamaños: a) Pequena: 11–13 cm de diámetro e un peso entre 500 e 700 gramos; b) Grande: 14–17 cm de diámetro e un peso entre 900 e 1.000 g.
Como consumir e conservar
Para consumila adóitaselle rebandar a codia superior (que ao cabo servirá de tapa para evitar que se reseque) e untar a crema do seu interior en pan.
Unha despensa ou armario non moi cálido é o lugar idóneo para gardar este queixo. Se non é posible, gárdase na neveira e sácase un anaco antes da hora prevista do seu consumo para que tome temperatura.
Xavier Blanco
Xosé Xavier Blanco Nogueira, nado en Moaña o 20 de febreiro do 1966, é mestre gaiteiro, artesán e técnico en cultura tradicional.
Traxectoria
Xavier Blanco naceu no seo dunha familia de fonda tradición musical, onde adquiriu a técnica da gaita, un amplo repertorio en música tradicional galega e o interese polos fundamentos da música galega actual.
Empezou a tocar a gaita aos sete anos e aos dezaseis funda a banda de gaitas "Semente Nova", da que saen gaiteiros coma Xosé Manuel Budiño, Iván Costa Blanco e Anxo Lorenzo. En 1985 conseguiu a praza de mestre de gaita do concello de Moaña, converténdose nun dos primeiros mestres de gaita en nómina no cadro de persoal dun organismo institucional de Galicia.
Docencia
Xabier Blanco dirixe a Escola da Música Tradicional do Concello de Moaña, repartindo a súa dedicación profesional ó ensino, á investigación, á recolleita e catalogación, tanto de instrumentos coma de pezas musicais.
Investigación
No seu labor coma investigador Xabier Blanco reúne unha colección de máis de 2.000 pezas, entre as que destacan os máis de 800 instrumentos en perigo de ser esquecidos na tradición. Froito deste labor é o seu arquivo, con máis de 50.000 documentos nos que se atopan dende pezas e xéneros perdidos, bailes como a "Cana Verde", "O Tras-trás", "O Canizo" e técnicas referidas á artesanía dos instrumentos, coma un verniz ecolóxico feito a partir da codia dunha árbore, ata sistemas tapa poros por medio dos mariñados para a conservación da pel.
O recoñecemento ó seu traballo como investigador débese á recuperación de dous instrumentos que levaban máis de cen anos sen escoitarse por terras de Moaña, como son a gaita de cana e a zanfona diatónica. Para iso contrastou a información recollida dos máis vellos do lugar coa documentación existente sobre instrumentos que gardaban certa similitude. A gaita de cana de Moaña representa os orixes da gaita moderna, e aínda que existen noutros lugares instrumentos parecidos, a de Moaña garda algunhas peculiaridades diferenciadoras que identificou Xabier Blanco.
Traballos publicados
Algúns dos seus estudos aparecen publicados en "Toques, Asubíos e Cantores", "Os traballos da pel secada" e "A gaita de Moaña", "O Gaiteirro verde", entre outros.
Ten publicados os seguintes traballos discográficos: "A Gaita de Cana de Moaña", "Instrumentos Pobres" e "Gaitas Troncais", "Lei Natural" e "Fun ó Canaval".
A fortaleza escondida
Argumento
Conseguen escapar de novo cando os prisioneiros se sublevan. Ó outro día encontran a carón dun río dúas pezas de ouro marcadas co brasón de Akizuki e á noite atópanse cun misterioso home que os leva a unha fortaleza oculta. Este home, que di ser o xeneral Makabe Rokurōta (Toshiro Mifune) do exército derrotado Akizuki, custodia o ouro perdido do castelo Akizuki. Confiando na cobiza dos campesiños polo ouro Rokurōta pretende atravesar o territorio Yamana contando coa súa axuda; tentarán chegar a Hayakawa onde o señor do territorio lles prometeu protección. Canda eles viaxará a princesa Yuki (Misa Uehara) que se fará pasar por unha moza muda para non ser descuberta. miniatura|Mapa que Tahei debuxa no chan para explicarlle a Rokurōta o plan que concibiu con Matashichi para chegar desde Akizuki a Hayakawa pasando por Yamana.
Influencia
George Lucas recoñeceu a influencia que tivo A fortaleza escondida na súa película A guerra das galaxias, particularmente dende a perspectiva de C-3PO e R2-D2. O argumento desenvolvido por George Lucas para A guerra das galaxias tiña inicialmente gran similitude coa trama de A fortaleza escondida.
San Marino
San Marino, oficialmente Serenísima República de San Marino, (en italiano: Serenissima Repubblica di San Marino) é unha república situada nos Apeninos, enclavada no interior de Italia, e sen saída ao mar. Cun tamaño de tan só 61,4 km² é un dos países máis pequenos do mundo, só superando en Europa a Cidade do Vaticano e Mónaco. Ademais con preto de 34.000 habitantes é o estado menos poboado dos membros de Consello de Europa. Con todo, non pertence á Unión Europea.
A República de San Marino é a república soberana constitucional máis antiga do mundo aínda existente, sendo fundada, segundo a tradición, o 3 de setembro de 301 por un canteiro chamado Mariño, o cal deu nome ao país. A lenda di que Mariño fuxiu dende a costa dálmata, daquela colonia romana, no ano 257 cando o futuro emperador Diocleciano emitiu un decreto chamando á reconstrución das murallas de Rimini destruídas por piratas libúrnios, refuxiándose no Monte Titano. A súa capital é a cidade de San Marino.
A Constitución de San Marino, promulgada no ano 1600, é a máis vella do mundo aínda en exercicio. Estabelece unha forma parlamentar de goberno, o cal está composto polo parlamento, chamado Consello Grande e Xeral, presidido por dous Capitáns Rexentes, que son Xefes de Estado por un prazo de seis meses e polo Congreso de Estado, formado de dez conselleiros escollidos entre os membros do Consello Grande e Xeral.
Historia
miniatura|esquerda|Castelo da Cesta, unha das "Tres Torres" de San Marino. San Marino considerase a república máis antiga que aínda sobrevive ao fundarse, segundo a tradición, o 3 de setembro do ano 301 polo construtor Mariño o Dálmata, un canteiro cristián que fuxiu das costas croatas debido á persecución dos cristiáns levada a cabo polo emperador romano Diocleciano, agochándose finalmente no cumio do Monte Titano, o máis alto do sete que posúe San Marino, e fundando unha pequena comunidade cristiá. A propietaria do terreo era dunha muller de Rimini, que ao final lles deixou en herdanza o territorio, logrando manter a súa independencia ao longo dos anos, pese as disputas polas familias dos Rimini e Montefeltro.
Aínda que está demostrado que o lugar estivo habitado dende tempos prehistóricos, non foi até finais do século IX cando aparece a primeira constancia da existencia dun estado soberana na zona que, en memoria do canteiro, foi chamada "Terra de San Marino", non sendo até tempo despois que se lle deu o nome de "república". O Goberno estaba composto por unha asemblea chamada Arengo, composta por todos os cabezas de familia, estabelecéndose finalmente en 1243 a figura dos Capitáns Rexentes (Capitani Reggenti) para actuar como xefes de estado. As primeiras leis datan de 1263, e o Vaticano, nese tempo ao mando do papa Nicolao IV, recoñeceu a súa independencia no ano 1291.
O territorio da república consistía unicamente no Monte Titano até 1463, cando entrou na alianza contra Sexismundo Pandolfo Malatesta, Señor de Rimini, que sería derrotado. Debido a iso o Papa Pío II cedeu a San Marino as cidades de Fiorentino, Montegiardino, e Serravalle, e ese mesmo ano a cidade de Faetano uniuse á república pola súa propia vontade. Desde entón, a superficie da república permaneceu invariable.
No 1503 producise a primeira das tres ocupacións militares do territorio sanmarinés, neste caso levada a cabo por César Borgia, que invadiu a república até pouco antes da súa morte uns meses despois. Case un século despois foi redactada unha Constitución, concretamente o 8 de outubro de 1600, documento que aínda segue vixente, sendo o máis antigo do mundo en facelo actualmente. En 1739, o Cardeal Alberoni volveu invadir o pequeno Estado pero a desobediencia civil e as protestas ante o Papa Clemente XII para obter xustiza deron resultado. O estado foi recoñecido por Napoleón en 1797 e no Congreso de Viena en 1815. Debido á unificación da Península Itálica, a independencia de San Marino tivo que selarse cun tratado en 1862 co emerxente Reino de Italia, que foi revisado e corroborado en 1939 e 1971.
Xa no século XX, unha revolución pacífica restaurou en 1906 o sistema electivo do Consello Grande e Xeral (órgano supremo do Estado), que se convertera durante os século nun clan pechado. Durante a Primeira e Segunda Guerras Mundiais seguiu os destinos do seu veciño transalpino, sendo ocupada (por terceira e última vez) en 1943 por orde de Hitler, recuperada logo polos aliados volveu ser tomada de novo polos alemáns, sendo finalmente liberada en 1945. Restaurada a democracia, unha coalición de socialistas e comunistas gobernou até 1957, en que foron desprazados polos democristiáns, quen desde 1973 constituíron cos socialistas un goberno de coalición. De aí viría un tempo de gobernos de curta duración até 1978, cando os comunistas recuperaron o poder, aínda que debido a un escándalo financeiro perderon o poder, acadándoo de novo, cunha alianza cos democristiáns, en 1993 e 1998.
San Marino ingresou no Consello de Europa como membro de pleno dereito en 1988, presidindo a organización na primeira metade do ano 1990. Ademais converteuse en membro das Nacións Unidas en 1992, e adoptou o euro en 2002 como moeda nacional, a pesar de non pertencer á Unión Europea. É así a única cidade-estado itálica que aínda sobrevive, sendo xunto co Vaticano o único país europeo completamente rodeado por outro. A pesar de ser un país soberano, depende en gran medida de Italia, pola que está completamente rodeada dende a unificación do país no século XIX. Con todo, co fin de diminuír a súa dependencia da República Italiana, veu conformando unha serie de acordos con Suíza nos campos político, económico e social. Esta alianza abriu o camiño a un novo tipo de relacións diplomáticas, pioneiras no século XXI, pero que lembran, vagamente, as relacións internacionais de época medieval.
Xeografía
O clima é mediterráneo con influencias continentais, con veráns cálidos e invernos fríos. O Centro Nacional de Meteoroloxía e Climatoloxía de San Marino proporciona prognósticos locais. Cun tamaño de 61,2 km² e 39 km de fronteiras, todas con Italia, San Marino é o terceiro Estado máis pequeno de Europa, só superando á Cidade do Vaticano e Mónaco, sendo até a independencia de Nauru en 1968, o estado republicano máis pequeno do mundo.
Política e goberno
miniatura|dereita|Antigos [[Capitán Rexente de San Marino|Capitáns Rexentes Mirko Tomassoni, Alessandro Rossi, Alessandro Mancini e Alberto Selva.]] miniatura|Palazzo Pubblico da [[Cidade de San Marino coa estatua da liberdade.]] A política de San Marino lévase a cabo no marco dunha república parlamentaria demócrata representativa, na que os dous Capitáns Rexentes son os Xefes de Estado e dun sistema pluripartidista. O poder Executivo é exercido polo goberno, o lexislativo polo no goberno e o Consello Grande e Xeral, sendo o xudicial independente dos dous anteriores. San Marino orixinalmente foi dirixida polo Arengo, formado inicialmente cos xefes de cada familia, non sendo até o século XIII cando se creou un organismo de goberno chamado Consello Grande e Xeral, sendo nomeados en 1243 os dous primeiros Capitáns Rexentes nomeados polo propio Consello. Este método de designación segue aínda vixente en hoxe en día.
O órgano lexislador da República é o Consello Grande e Xeral (en italiano: Consiglio Grande e Generale). O Consello é un órgano unicameral composto por sesenta membros, sendo elixidos os conselleiros cada cinco anos baixo un sistema de representación proporcional nos nove distritos administrativos. Estes distritos corresponden ás antigas parroquias da República, onde poden exercer o seu dereito ao voto tódolos cidadáns maiores de dezaoito anos. Ademais da lexislación xeral, o Consello Grande e Xeral aproba os orzamentos e elixe os Capitáns Rexentes, o Congreso de Estado (composto por dez secretarios con poder executivo), o Consello dos Doce (que exercen o poder xudicial durante o período de lexislatura do Consello), as Comisións de Asesoramento (que examinan, propoñen e debaten sobre a aplicación de novas leis) e as Unións de Goberno. O Consello tamén ten a facultade de ratificar os tratados con outros países.
Cada seis meses o Consello elixe dous Capitáns Rexentes para ser os xefes de Estado. Os Rexentes son elixidos polos partidos opositores de modo que hai un equilibrio de poder. A investidura dos Capitáns Rexentes lévase a cabo o 1 de abril e o 1 de outubro de cada ano. Unha vez que remata o prazo de rexencia os cidadáns teñen tres días para presentar queixas sobre as actividades dos Capitáns, e se así se xustificase, comezarían os procedementos xudiciais contra antigo Xefe ou Xefes de Estado. Esta práctica de ter múltiples cabezas de Estado, así como a repetición frecuente da elección dos mesmos, derívanse directamente dos costumes da República Romana, sendo o Consello equivalente ao Senado romano e os Capitáns Rexentes ao cónsul.
Os dous principais partidos políticos son o Partido Demócrata Cristiá Sanmarinés (en italiano: Partito Democratico Cristiano Sammarinese, PDCS) e o Partido dos Socialistas e Demócratas (en italiano: Partito dei Socialisti e dei Democratici, PSD), resultante da fusión do Partido Socialista Sanmarinés (en italiano: Partito Socialista Sammarinese, PSS) e dos antigos comunistas Partido dos Demócratas (en italiano: Partito dei Democratici, PD). Ademais dos dous principais existen unha serie de partidos máis pequenos, como a Refundación Comunista Sanmariñenese (en italiano: Rifondazione Comunista Sammarinese, RCS). Debido ao pequeno tamaño de San Marino e a súa baixa poboación, é difícil para calquera partido acadar unha maioría absoluta, así que o goberno adoita estar formado por coalicións. O 1 de outubro de 2007 Mirko Tomassoni foi elixido como Capitán Rexente, sendo primeira persoa con discapacidade elixida para o posto.
Subdivisións administrativas
San Marino está dividido en nove concellos, coñecidas localmente como Castelli (do italiano: castelos), que tamén teñen a consideración de cidades.
Economía
A pesar de non ser moi industrializado, San Marino ten unha das maiores rendas per cápita de Europa. O turismo representa máis do 50 % do PIB, máis de tres millóns de visitantes en 1997, debido en gran medida á súa proximidade con Rimini e ao mar Adriático. Tamén son importantes a banca, a electrónica e a cerámica. Os produtos agrícolas son o viño e os cereais, ademais do queixo e o cría de ovinos nos campos. Un número considerable de habitantes do país traballa na cidade italiana de Rimini polo que, para facilitar o desprazamento dos seus habitantes, existe unha liña de ómnibus internacional que liga a cidade de San Marino á italiana. Con todo, como o país está constituído principalmente sobre o Monte Titano, non é posible para o autobús chegar ao cumio, por iso existe un sistema de teleférico que transporta seus habitantes até as partes máis altas con intervalos de 15 minutos entre unha viaxe e outra.
Aínda que a república non é un membro oficial da Eurozona, permíteselle usa-lo Euro coma moeda nacional en virtude de acordos có Consello da Unión Europea, podendo estampar o seu propio deseño nacional na cara correspondente. Antes do euro a moeda era a lira sanmarinesa, que era intercambiable coa italiana. Tanto a lira como o euro do país, ao ser producidas en pequeno número, están moi cotizadas no mercado dos coleccionistas. Os selos postais, só válidos para a república, son maioritariamente vendidos para a filatelia, representando un importante capítulo dos ingresos. Dende 1997 o nivel de vida do país veu incrementándose por riba do italiano debido a un incipiente crecemento económico no sector financeiro do país.
Fiscalidade
miniatura|San Marino. A taxa de imposto sobre as ganancias corporativas en San Marino é do 19 %. As ganancias de capital están suxeitas a un imposto do cinco por cento e os xuros están suxeitos a un 13 por cento de imposto de retención. En 1972, foi introducido en Italia o Imposto ao Valor Engadido (IVE), sendo aplicado tamén en San Marino en conformidade co tratado de amizade de 1939. Ademais tamén se estabeleceu un imposto sobre os bens importados, con todo, non foron e non son aplicados aos produtos nacionais. Até 1996 os produtos fabricados e vendidos en San Marino non estaban suxeitos aos impostos indirectos. No marco de acordo da Unión Aduaneira Europea, San Mariño segue a recadar impostos, o equivalente a un dereito de importación, das mercadorías importadas. Ademais, introduciuse un IVE xeral, en substitución do IVE italiano.
Demografía
A poboación, composta basicamente por sanmarineses nativos e italianos, segue unha tendencia de crecemento: no primeiro censo de 1864 a poboación era de 7.080, no segundo (1874) de 7.464, no terceiro (1899) de 9.359, no cuarto (1947) de 12.100 e no quinto (1976), de 12.284. Os sanmarineses que residen no estranxeiro son preto de 17.000 mentres que os estranxeiros que residen en San Marino son 1.000, aproximadamente. A lingua oficial é o italiano, ademais está amplamente estendido o emiliano-romañolo, tamén coñecido coma sanmarinés. A relixión predominante é o catolicismo.
Deporte
miniatura|dereita|[[Roland Ratzenberger no día no que faleceu durante o Gran Premio de San Marino de 1994.]] Até o ano 2006 existiu o Gran Premio de San Marino de Fórmula 1. Foi neste Gran Premio no que morreron o austríaco Roland Ratzenberger e o brasileiro Ayrton Senna, tras bater o seu Williams no muro da curva Tamburello), ambos en 1994, polo que ese gran premio acabou chamado como o "Fin de semana Negro". A pesar do nome, o Gran Premio celebrábese no Autódromo Enzo e Dino Ferrari de Imola, na rexión italiana da Emilia-Romaña, a uns 100 quilómetros ao noroeste do país. O mesmo ocorre co actual Gran Premio de MotoGP, aínda que este é realizado no Circuíto de Misano, nas marxes do Adriático.