cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Distancia propia
A métrica só define a distancia entre os puntos próximos. Para definir arbitrariamente a distancia entre puntos distantes, tes que especificar dous parámetros: os puntos e unha curva específica que os conecta. A distancia entre os puntos pódese atopar pola lonxitude desta curva de conexión. A distancia en movemento define esta curva de conexión como unha curva de tempo cosmolóxico constante. Operativamente, as distancias en movemento non poden ser medidas directamente por un simple observador coas limitacións da Terra. Para determinar a distancia a obxectos distantes, os astrónomos adoitan medir a luminosidade estándar da vela ou o factor de desprazamento ao vermello z de galaxias distantes e despois converten estas medidas en base nalgún modelo de espazo-tempo particular, como o Modelo Lambda-CDM.
Victorino Quintana Vázquez
Traxectoria
Veciño de Arcos. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e formou parte do grupo de guerrilleiros que actuaba no suroeste da provincia de Lugo, principalmente no concello de Chantada, comandados por Salvador Valcárcel Montenegro. Participou no asalto á sucursal do Banco Pastor en Chantada. O grupo desfíxose trala morte pola Garda Civil de Salvador Valcarcel e outros dous guerrilleiros da partida en Adá o 11 de abril de 1939, Foi xulgado en Lugo na causa 812/38 e declarado en rebeldía. Foi requirido polo Xulgado Militar de Vigo en decembro de 1939 xunto con Jesús López Suárez e Benjamín Argiz Fiunte. Foi asasinado en Vilelos ás 7 horas do 17 de decembro de 1919.
Benjamín Argiz Fiunte
Benjamín Argiz Fiunte, nado en Chantada cara a 1918 e finado no mesmo concello o 20 de decembro de 1939, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Veciño de Arcos. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 desertou do Batallón 353, estivo fuxido e formou parte do grupo de guerrilleiros que actuaba no suroeste da provincia de Lugo, principalmente no concello de Chantada, comandados por Salvador Valcárcel Montenegro. Participou no asalto á sucursal do Banco Pastor en Chantada. O grupo desfíxose trala morte pola Garda Civil de Salvador Valcarcel e outros dous guerrilleiros da partida en Adá o 11 de abril de 1939, Foi xulgado en Lugo na causa 812/38 e declarado en rebeldía. Foi requirido polo Xulgado Militar de Vigo en decembro de 1939 xunto con Jesús López Suárez e Victorino Quintana Vázquez. Benjamín foi detido en Chantada o 17 de decembro de 1939 e foi asasinado no Depósito de Chantada ás 8 horas do 20 de decembro.
Cangas, Cangas, Pantón
Cangas é un lugar da parroquia de Cangas no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Salvador Gil Moure
Salvador Gil Moure, coñecido como Carolo, nado en Chantada cara a 1913 e finado na Peroxa o 7 de febreiro de 1942, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Formou parte dun grupo guerrilleiro comandado polos irmáns Antonio e Eulogio Rodríguez González que actuou dende 1939 nos Peares e na Peroxa xunto con Clemente Justo Quiroga Vázquez, e do que formaban parte os enlaces Lino Fernández Rodríguez, Agustín Rodríguez Incógnito e Severo Rodríguez Peleteiro. Cando os irmáns Rodríguez González marcharon a Cataluña en agosto de 1941, quedou ao mando do grupo. Foi requirido polo xuíz militar de Lugo pola causa 422/41 por atraco a Ricardo Sobrado Fernández, de Sabadelle, e morte do garda civil Rogelio González Coldeira, xunto con Jesús López Suárez. Foi condenado pola propia guerrilla por roubar aos labregos e morto por unha bomba de man na Peroxa, na liña de ferrocarríl Monforte-Vigo, o 7 de febreiro de 1942.
Jesús Fuciños Buján
Jesús Fuciños Buján foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Inocencio Fuciños Quintás. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Melide en xaneiro de 1940, cesando en febreiro do ano seguinte. Volveu ser alcalde en abril de 1942, cesando en xullo de 1944. Foi novamente alcalde en marzo de 1952, cesando en xaneiro do ano seguinte.
Recoñecementos
Unha rúa de Melide leva o seu nome.
Cima de Vila, Cangas, Pantón
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Cangas no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Valfarto, Trasestrada, Riós
Valfarto é un lugar da parroquia de Trasestrada no concello ourensán de Riós na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2020 tiña dez habitantes (seis homes e catro mulleres).
Kermes echinatus
Kermes echinatus é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das contra 20 integradas no xénero Kermes.
É un parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros varias especies do xénero Quercus: Quercus calliprinos, Quercus coccifera e Quercus ilex.
Descrición
A especie foi escrita en 1953 polo entomólogo francés, nacido en Rusia, Alfred Balachowsky, a partir dunha femia achada no bosque Nahaall de Israel, sobre Quercus coccifera, especie tipo depositada no Museo Nacional de Historia Natural de Francia de París.
Etimoloxía
Para o do xénero, véxase Kermes.
O epitero específico, echinatus, é o nominativo singular do adxectivo do latín científico echinatus, -a, -um, tirado do sussbtantio do latín clásico echinus, -i, "ourizo".
Sinónimos
Ademais de polo seu nome válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Características
miniatura|240px|Ninfas no primeiro estadio As femias adultas son subesféricas e de cor ocre. Os adultos xoves prereprodutores son ovalados, de 2,5 a 3,2 mm de longo e de 2 a3 mm de largo, co dorso lixeiramente convexo de cos gris apardazado con 4 ou 5 liñas lonxitudinais negras e de 6 a 9 bandas transversais negras formadas por puntos e liñas. As femias reprodutoras maduras son altamente convexas, co dorso gris aparddazado con liñas negras, lonxitudinais e transversais, co corpo estreitándose na rexión posterior. As femiaa posreprodutoras son ovaladas e moderadamente convexas, de 2,9 a 4,4 mm de longo, de 2,7 a 5,1 mm de largo e de 3,2 a 4,8 mm de alto, e co dorso esclerotizado, de cor vermella con de 6 a 9 liñas transversais negras. As ninfas no seu primeiro estadio teñen o corpo ovalado e que se estreita posteriormente, miden de 0,37 a 0,44 mm de longo e de 0,14 a 0,2 mm de largo, presentando o dorso e o ventre vermellos, cunha franxa de cera branca nas marxes coa que se asentan nas pólas para alimentarse. No segundo estadio ninfal o corpo é ovalado e case plano, de cor vermella alaranxada. O corpo das ninfas do terceiro estadio é arredondado, convexo, de cor amarela brillante xusto despois da écdise (muda), con numerosas guedellas cerosas brancas que sobresaen no dorso. As femias de K. echinatus no terceiro estadio difiren das de K. vermilio principalmente nas antenas monoméricas (2 ou 3 segmentos) e con aproximadamente 50-60 sedas marxinales espiñentas, en K. vermilio.
Ciclo biolóxico
Kermes echinatus pasa o invierno como ninfas no seu primeiro estadio pousadas nas pólas das árbores. As ninfas do segundo estadio aparecen a mediados de abril, seguidas das ninfas do terceiro estadio contra finais de maio. As larvas e pupas masculinas aparecen desde finais de abril até finais de maio. As femias maduras, preovipositoras e ovipositoras adultas, durante maio e xuño. Os individuos acabados de nacer aparecen a finais de xuño, permanecendo nesta etapa até que se asentan en pólas durante o verán, outono e inverno até abril do ano seguinte.
Como no resto dos cocoideos, provoca danos directos sobre ás árbores colonizadas, debidos á succión do zume. Mediante as picadas producidas polas larvas e as femias adultas ocasiónase un debilitamento da árbore.
A Oseira, Cangas, Pantón
A Oseira é un lugar da parroquia de Cangas no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Mariano Granados Campos
Traxectoria
É coñecido por dinamizar a vida local soriana, por fundar e dirixir varios periódicos (El Noticiero de Soria, Recuerdo de Soria) e por fundar a Sociedad Económica Numantina de Amigos del País. Tras a súa morte, en 1914, a capital soriana dedicoulle unha das súas maiores prazas.
Mario Bertini
Mario Bertini, nado en Prato o 7 de xaneiro de 1944, é un exfutbolista italiano, que xogaba como centrocampista. Destacou principalmente na Fiorentina e no Inter de Milán e foi subcampión do mundo coa selección italiana no Mundial de 1970.
Traxectoria
Formouse como futbolista no Prato da súa cidade natal, co que debutou na Serie C na tempada 1962/63, logrando o ascenso á Serie B. A continuación xogou unha campaña no Empoli, antes de ser traspasado á Fiorentina no verán de 1964.
Co equipo violeta xogou durante catro tempadas na Serie A, e gañou a Copa de Italia en 1966, marcando o gol decisivo nos derradeiros instantes da prórroga. Un mes despois o equipo gañou tamén a Copa Mitropa, derrotando na final ao Jednota Trenčín eslovaco, un ano despois de perder na final contra o Vasas húngaro.
En 1968 fichou polo Inter de Milán, que estaba vivindo un momento de renovación trala marcha do presidente Moratti, do adestrador Helenio Herrera e de varios xogadores. Converteuse no lanzador de penaltis do conxunto e durante a súa primeira campaña en Milán, foi o máximo goleador do equipo, chegando a anotar un triplete fronte ao Verona. Militou no club durante nove tempadas, ata 1977, e foi un dos protagonistas do título da Serie A que os nerazzurri gañaron na 1970/71. En 1971 gravou a canción Inter spaziale, escrita por Roberto Vecchioni e Renato Pareti.
Tras deixar o Inter xogou unha última tempada co Rimini na Serie B, antes de retirarse.
Funda
O termo funda pódese referir a:
Mario Bertini
Selección italiana
Debutou coa selección italiana o 29 de xuño de 1966, nun partido amigable contra México, só uns días antes do comezo do Mundial de 1966. Viaxou coa expedición italiana a Inglaterra, pero sen facer parte oficialmente do cadro de xogadores para a Copa do Mundo, senón que viaxou como reserva adicional, xunto con Gigi Riva.
Xa como titular na Nazionale, disputou o seguinte Mundial, en 1970, onde o equipo italiano alcanzou a final. Foi titular en todos os partidos do torneo, e na final tivo a difícil tarefa de marcar a Pelé. O equipo brasileiro acabou gañando 4-1.
Funda
E tamén:
Mario Bertini
Selección italiana
Disputou o seu último partido coa selección en 1972, pechando a súa carreira internacional con 25 partidos e 2 goles.
Liga ACB 2020-21
A temporada 2020–21 da Liga ACB, celebrada entre o 20 de setembro de 2020 e 15 de xuño de 2021, foi a trixésimo oitava da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. Nesta edición competiron 19 equipos, situación derivada da pandemia de COVID-19. Despois da disputa da liga regular, os oito primeiros clasificados xogaron os playoffs polo título mentres que os dous últimos, Movistar Estudiantes e Acunsa GBC, perderon a categoría. Para volver aos tradicionais 18 equipos, este ano tan só ascendeu un equipo desde a Liga LEB, o Río Breogán. O campión desta edición foi o Barça, que conseguiu o seu décimo noveno título de liga, décimo sexto desde a fundación da Liga ACB.
Güiande, Cangas, Pantón
Güiande é un lugar da parroquia de Cangas no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Pat O'Callaghan
Patrick "Pat" O'Callaghan, nado en Kanturk o 28 de xaneiro de 1906, e finado en Clonmel o 1 de decembro de 1991, foi un atleta irlandés e medallista de ouro olímpico. Foi o primeiro atleta de Irlanda en gañar unha medalla olímpica baixo a bandeira irlandesa. Conseguiu un total de dúas medallas de ouro na proba de lanzamento de martelo, a primeira nos Xogos de 1928 e a segunda nos de 1932. É considerado como un dos máis grandes atletas da historia de Irlanda.
Beatboxing
O beatboxing, tamén escrito beat boxing, é unha forma de percusión vocal que implica principalmente o arte de imitar caixas de ritmos (normalmente o TR-808), usando a boca, os beizos, a lingua e a voz. Tamén pode implicar a imitación vocal do turntablism e outros instrumentos musicais. O beatboxing hoxe en día está conectado coa cultura hip hop, a miúdo téñense referido a esta técnica como "o quinto elemento" do hip hop, aínda que non se limita á música hip hop. O termo beatboxing úsase ás veces para referirse á percusión vocal en xeral.
Pat O'Callaghan
Legado
O'Callaghan foi o abandeirado de Irlanda nos Xogos Olímpicos de 1932 nos Ánxeles. En 1960, converteuse na primeira persoa en recibir o Premio Texaco Hall of Fame. Foi declarado "Freeman" de Clonmel en 1984, e foi presidente honorífico do Commercials Gaelic Football Club. Asemade, o Dr. Pat O'Callaghan Sports Complex de Clonmel, sede do Clonmel Town Football Club, leva ese nome na súa honra. En xaneiro de 2007, erixiuse unha estatua de O'Callaghan en Banteer, no condado de Cork.
Beatboxing
Orixes
Desde o século XIX empregáronse técnicas similares ao beatboxing en diversos xéneros musicais estadounidenses, como a música folclórica, tanto brancos coma negros, cancións relixiosas, blues, ragtime, vodevil e hokum. Exemplos inclúen a técnica da cultura dos Apalaches de eefing e a canción de blues Bye bye bird de Sonny Boy Williamson II.
Outeiro, Cangas, Pantón
Outeiro é un lugar da parroquia de Cangas no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Liga ACB 2020-21
Playoffs
Fonte: Linguasport
Outeiro, Cangas, Pantón
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Naro 1
Naro 1, antes coñecido como KSLV 1 (Korea Space Launch Vehicle 1) foi un lanzador lixeiro de Corea do Sur usado desde o Centro Espacial Naro. Naro 1 foi o primeiro lanzador orbital surcoreano, consistente nunha primeira etapa rusa case idéntica á URM 1 usada nos foguetes Angara pero cun motor RD-151, menos potente que o RD-191 usado no foguete ruso. A segunda etapa é un foguete de propelente sólido desenvolvido por Corea do Sur con control nos tres eixos. Naro 1 era capaz de lanzar satélites moi lixeiros e dos tres intentos de lanzamento so un tivo éxito. O seu sucesor foi o foguete Nuri.
Pacios, Espasantes, Pantón
Pacios é un lugar da parroquia de Espasantes no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Pacios, Mañente, Pantón
Pacios é un lugar da parroquia de Mañente no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
A Veiguiña, Trasestrada, Riós
dereita|miniatura|Muíño xunto á aldea. A Veiguiña é un lugar da parroquia de Trasestrada no concello ourensán de Riós na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2020 tiña catorce habitantes (cinco homes e nove mulleres).
A aldea está atravesada de leste a oeste pola ruta de Seabra do camiño de Santiago.
O contable
O contable (en The Accountant) é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Gavin O'Connor e escrito por Bill Dubuque. Está protagonizado por Ben Affleck, Anna Kendrick, J. K. Simmons, Jon Bernthal, Cynthia Addai-Robinson, Jeffrey Tambor e John Lithgow. Conta a historia de Christian Wolff, un contable con autismo que gaña a vida desarmando os libros de contas de organizacións criminais e terroristas de todo o mundo que están experimentando malversación interna.
O contable estreouse nos Ánxeles o 10 de outubro de 2016, e posteriormente nos cinemas dos Estados Unidos de América a través de Warner Bros. Pictures o 14 de outubro de 2016. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica, recadando 155 millóns de dólares en todo o mundo.
Estreouse en galego o 15 de xullo de 2020 na TVG.
Receptor de monoaminas
Un receptor de monoaminas é un receptor específico para neurotransmisores monoaminas e aminas traza, pequenas moléculas de sinalización endóxenas con estrutura química de monoamina. Os receptores de monoaminas son case todos receptores acoplados á proteína G, pero coa notable excepción do receptor 5-HT3 da serotonina como canle iónica regulada por ligando. Os receptores de monoaminas son as dianas biolóxicas de moitos fármacos, os cales se denominan fármacos "monoaminérxicos".
Lista de receptores
Os receptores de monoaminas comprenden as seguintes clases:
Pacios, Toiriz, Pantón
Pacios é un lugar da parroquia de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Neurotransmisor monoamina
miniatura|180px|[[Dopamina]] miniatura|180px|[[Norepinefrina]] miniatura|180px|[[Serotonina]] Os neurotransmisores monoaminas son compostos químicos que funcionan como neurotransmisores e neuromoduladores, que conteñen un grupo amino conectado a un anel aromático por medio dunha cadea de dous carbonos (como -CH2-CH2-). Exemplos son a dopamina, a norepinefrina e a serotonina.
Todas as monoaminas derivan de aminoácidos aromáticos como a fenilalanina, tirosina e triptófano pola acción de encimas aminoácido aromático descarboxilases. Son desactivadas no corpo polos encimas monoamino oxidases, que separan o grupo amino.
Sistemas monoaminérxicos, por exemplo as redes neuronais que usan neurotransmisores monoaminas, están implicados na regulación de procesos como a emoción, excitación e certos tipos memoria. Tamén desempeñan un importante papel na secreción e produción de neurotrofina-3 realizada polos astrocitos, un composto químico que mantén a integridade das neuronas e proporciona a estas soporte trófico.
As drogas que incrementan ou reducen o efecto de neurotransmisores monoamina utilízanse para tratar pacientes con trastornos psiquiátricos e neurolóxicos, incluíndo a depresión, ansiedade, esquizofrenia e párkinson.
Exemplos
miniatura|500px|Biosíntese de catecolaminas e aminas traza. As aminas traza fenetilaminérxicas e as catecolaminas son derivados da L-fenilalanina. Moléculas da 1ª columna (de arriba a abaixo): L-fenilalanina, L-tirosina, L-DOPA, epinefrina. Moléculas da 2ª columna: feniletilamina, p-tiramina, dopamina, norepinefrina. Moléculas da 3ª columna: N-metilfenetilamina, N-metiltiramina, p-octopamina, sinefrina, 3-metoxitiramina.
Aminas traza
Entre as aminas traza humanas están as seguintes:
Existen unhas proteínas transportadoras específicas chamadas transportadores de monoaminas que transportan monoaminas cara a dentro e a fóra da célula. Son o transportador de dopamina (DAT), o transportador de serotonina (SERT) e o transportador de norepinefrina (NET), situados na membrana plasmática externa, e os transportadores de monoaminas vesiculares (VMAT1 e VMAT2), situados en membranas intracelulares de vesículas.
Despois da súa liberación na fenda sináptica, a acción dos neurotransmisores monoaminas acaba na recaptación no terminal presináptico. Alí, poden ser reempaquetados en vesículas sinápticas ou degradados polo encima monoamino oxidase (MAO), que é a diana dos inhibidores da monoamina oxidase, un tipo de antidepresivos.
Evolución
miniatura|350px|[[Árbore filoxenética que mostra como están relacionados entre si varios receptores de monoaminas.]] Os sistemas de neurotransmisores monoaminas aparecen en virtualmente todos os vertebrados, nos cales a evolucionabilidade destes sistemas serviu para promover a adaptabilidade das especies de vertebrados a diferentes ambientes.
Paxariñas
O topónimo galego Paxariñas pode referirse a:
A Panfolía, Cangas, Pantón
A Panfolía é un lugar da parroquia de Cangas no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Domiz, Trasestrada, Riós
dereita|miniatura|Vista da aldea. Domiz é un lugar da parroquia de Trasestrada no concello ourensán de Riós na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2020 tiña 46 habitantes (25 homes e 21 mulleres).
Pacios, Cangas, Pantón
Pacios é un lugar da parroquia de Cangas no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O Souto, Trasestrada, Riós
O Souto é un lugar da parroquia de Trasestrada no concello ourensán de Riós na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2020 tiña 24 habitantes (doce homes e doce mulleres).
Beatriz Quintana Jato
Beatriz Quintana Jato, nada en Lugo o 18 de maio de 1952, é unha filóloga e profesora galega.
Lunar Atmosphere and Dust Environment Explorer
A Lunar Atmosphere and Dust Environment Explorer (LADEE) foi unha misión espacial non tripulada da NASA para estudar a Lúa. LADEE foi unha misión estratéxica, que abordaba tres grandes obxectivos científicos: Determinar a densidade global, a composición e a variación temporal da exosfera lunar antes de que fose perturbada polo aumento da actividade humana; determinar se os avistamentos de astronautas das misións Apolo de emisión difusa a decenas de quilómetros por riba da superficie foron de sodio ou po, e documentar o ambiente do péndulo de po (tamaño da frecuencia) para axudar a guiar o deseño de enxeñería para o posto avanzado e tamén as futuras misións robóticas.
Misión
A misión LADEE foi anunciada durante a presentación do orzamento anual da NASA para 2009 en febreiro de 2008. Inicialmente estaba previsto que se lanzara xunto coa misión GRAIL do programa Discovery.
O Centro de Investigación de Ames en Mountain View, California, foi responsábel das funcións diarias de LADEE, mentres que o Goddard Space Flight Center en Greenbelt, Maryland, foi o responsable da matriz de sensores e as cargas útiles de demostración tecnolóxica, ademais de xestionar operacións de lanzamento.
Orzamento
A misión LADEE custou aproximadamente 280 millóns de dólares, que incluíu o desenvolvemento de vehículos de lanzamento e instrumentos científicos, servizos de lanzamento, operacións de misión, procesamento científico e soporte de retransmisión de datos.
Lanzamento
A sonda espacial LADEE foi lanzada o 7 de setembro de 2013 desde o Porto Espacial Rexional do Atlántico Medio, Virginia, Estados Unidos, a través dun foguete Minotaur V. Foi a primeira sonda espacial estadounidense que se lanzou desde unha base distinta ao Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Tránsito lunar
dereita|miniatura|250x250px| Imaxe da Lúa realizada por LADEE. LADEE adoptou unha aproximación infrecuente ao tránsito da Lúa. Lanzada nunha órbita altamente elíptica, a nave espacial fixo tres bucles cada vez máis grandes arredor da Terra antes de achegarse o suficiente para entrar na órbita lunar. O tránsito requiriu aproximadamente un mes. Isto fíxose en gran parte polo feito de que o foguete Minotaur V non tiña suficiente delta-v para enviar a sonda de 383 kg directamente á Lúa.
A sonda LADEE realizou tres órbitas terrestres antes de realizar a inserción da orbita lunar, que tivo lugar no perixeo da terceira órbita mediante unha queima de tres minutos. A terceira órbita obxectivo da órbita terrestre tiña un perixeo de 200 km, un apoxeo de 278.000 km e unha inclinación orbital de 37,65 graos.
Fase científica e fin da misión
Para operacións científicas, o LADEE foi posto en órbita cun periastrón de 20 km e un apoastron de 60 km. A fase científica da misión principal de LADEE planificouse inicialmente en 100 días e posteriormente prolongouse 28 días máis.
O 18 de abril de 2014, a sonda estrelouse contra a superficie do lado máis afastado da Lúa, tras sucesivas manobras de diminución orbital.
Instrumentos científicos
LADEE levou catro instrumentos científicos, un dos cales foi unha demostración tecnolóxica.
Concepción González Bello
Concepción González Bello, nada en Vigo en 1966, é unha investigadora e profesora da Universidade de Santiago de Compostela. En 2021 converteuse na primeira muller en recibir a medalla Ignacio Ribas que outorga a Real Sociedad Española de Química.
Traxectoria
Licenciouse en Química na Universidade de Santiago de Compostela en 1989, onde tamén realizou o doutoramento con estancias en Bélxica e EE.UU. Posteriormente obtivo un contrato posdoutoral na Universidade de Cambridge durante dous anos. Dende finais do 1996 é profesora da Universidade de Santiago de Compostela.
A súa investigación céntrase principalmente no desenvolvemento de novas terapias para o tratamento das infeccións causadas polos patóxenos resistentes a múltiples fármacos. É editora académica da revista PLOS ONE (2015-), membro do Consello Asesor Internacional da revista Advanced Therapeutics (2017-), tesoureira do Grupo Especializado en Bioloxía Química da Real Sociedade Española de Química e xestora da Axencia Estatal de Investigacións, na subárea "Ciencias e Tecnoloxías Químicas (CTQ).
Recoñecementos
En 2021 foi galardoada coa Medalla Ignacio Ribas que outorga a Real Sociedad Española de Química.
Rebatemento do rectángulo
miniatura|A liña de puntos representa un de dous posíbeis rebatementos do rectángulo Rebatemento do rectángulo, tamén rabatamento ou rebatamento, é unha técnica ou ferramenta compositiva utilizada para situar obxectos na imaxe, ou como axuda para o estudo da arte. Tamén chamado polos seus nomes en inglés, rebatement, rabatment e rabattement; hai moita literatura nesa lingua sobre esta técnica, pero moi escasa noutras.
Cada rectángulo contén dous cadrados implícitos en cada un dos lados curtos. O proceso de rotar os lados curtos sobre o longo é chamado "doble abatemento", ou "rabatemento", e a cuarta liña imaxinaria é chamada "o rebatemento". O termo é utilizado en xeometría, arte e arquitectura.
Práctica
miniatura|Animación dun rebatemento dentro dun rectángulo Artistas do Renacemento utilizaron o rebatemento como base para obras de arte e arquitectura, e pode ser observado na arte de case calquera período.
Como unha das moitas técnicas de composición, pode usarse para o posicionamento dos elementos dentro do rectángulo. Non hai ningunha regra definitiva ao respecto; unha composición pode ter unha sensación de axitación dinámica ou un sentido de equilibrio en relación a liñas importantes como as do rebatemento ou da regra dos terzos, ou a dos puntos fortes derivados dela.
O rebatemento pode ser aplicado a rectángulos de calquera proporción. Para os de 3:2 de proporción (como na foto fixa de 35mm), o rebatemento coincide coas liñas da regra dos terzos.
Nas culturas occidentais que len de esquerda a dereita, a atención a miúdo céntrase dentro do rebatemento esquerdo ou na liña que forma no lado dereito da imaxe.
Cando se emprega o rebatemento cun lado dun rectángulo dourado e despois se aplica iterativamente ao rectángulo que queda, os "rectángulos xiratorios" resultantes describen a espiral dourada.
San Cristovo, Fumaces e A Trepa, Riós
San Cristovo é un lugar da parroquia de Fumaces e A Trepa no concello ourensán de Riós na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2020 tiña 121 habitantes (57 homes e 64 mulleres). O lugar está atravesado pola estrada N-525.
San Pedro de Trasverea, Trasestrada, Riós
San Pedro de Trasverea é un lugar da parroquia de Trasestrada no concello ourensán de Riós na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2020 tiña 41 habitantes (17 homes e 24 mulleres). A carón da aldea discorre a ruta de Seabra do camiño de Santiago.
Vilar, Cangas, Pantón
Vilar é un lugar da parroquia de Cangas no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Mirós, Trasestrada, Riós
Mirós é un lugar da parroquia de Trasestrada no concello ourensán de Riós na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2020 tiña doce habitantes (sete homes e cinco mulleres). A aldea está atravesada pola ruta de Seabra do camiño de Santiago.
Armental, Castillón, Pantón
Armental é un lugar da parroquia de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Os Paces
O topónimo galego Os Paces pode referirse a:
Guadiamar
Xeografía
O río Guadiamar nace en Serra Morena, preto da localidade de El Castillo de las Guardas na provincia de Sevilla. Pasa logo polos termos municipais de Gerena, Sanlúcar la Mayor, Olivares, Benacazón, Aznalcázar — onde está o famoso Vao de Quema, polo que pasan miles de peregrinos durante a romaría do Rocío —  e acaba uníndose ao río Guadalquivir á altura de Isla Mayor cerca do parque nacional de Doñana.
A súa conca pode ser dividida en tres grandes áreas de acordo aos compoñentes paisaxísticos. En primeiro lugar Serra Morena, a máis ao norte, dominada por devesas de aciñeiras combinadas con zonas de pastos e matogueira e completado con repoboacións de piñeiros e eucaliptos; en segundo lugar, entre Serra Morena e a marisma, o río percorre unha grande extensión chaira ou suavemente ondulada que conforman a campiña e o Aljarafe, que ten como elementos máis característicos os oliveirais e os cultivos herbáceos, por último máis ao sur, atópanse as marismas. Os seus principais afluentes son o río Agre e o arroio Ardachón.
Historia
O nome con que o chamaron os romanos foi Maenuba, sendo naquela época navegable até certa altura polo menos no inverno. Tamén foi coñecido como Maenoba, Menova, Lenuba e Lenubar, o que podería indicar que o termo latino foi adaptación dun prerromano. Con todo, unha etimoloxía indoeuropea foi proposta: *maino- "encharcado, pantanoso" e *uba "auga". O seu nome árabe durante a Idade Media foi Wadi Yanbar, do que se derivou o hidrónimo español actual Guadiamar. En árabe, Wadi (وادي) significa "río", mentres que a etimoloxía de Yanbar é incerta, aínda que podería ser unha adaptación de Maenuba, a través de (m)ien(ou)ba.
Localízanse multitude de vilas romanas na súa contorna, téndose atopado moedas, pedras de teares, tubaxes de chumbo etc. No século I a. C. construíuse o acueduto de Itálica, con orixe na zona de Gerena e destino a cidade de Itálica. Durante a ampliación desta cidade construíuse outro acueduto con orixe en Tejada e que substituíu o primitivo polo seu maior caudal e mellores augas. Á altura de Aznalcázar atópanse os restos dunha ponte romana.
Desastre ambiental de Aznalcóllar
En 1998 o río Guadiamar foi escenario da maior catástrofe ambiental de España: a rotura dunha balsa de residuos na mina de Aznalcóllar, que produciu a vertedura ao río de seis millóns de toneladas de barro tóxico e augas ácidas, ricas en cinc e arsénico, estando moi preto de alcanzar o parque nacional de Doñana, para evitalo construíronse tres diques cos que se desviou o río Guadiamar. Os traballos para retirar os lodos e limpar as terras contaminadas duraron máis de tres anos. A seguinte fase consistiu na rexeneración ambiental e económica da zona.
A empresa sueco-canadense Boliden-APIRSA, propietaria da mina, abandonou pouco despois a explotación. En 2008 conmemorouse o décimo aniversario da catástrofe cunha exposición en Sevilla que mostrou os datos pormenorizados do accidente mineiro e a rehabilitación posterior da zona. A exposición foi organizada polo Consello Superior de Investigacións Científicas, que no seu día foi o organismo encargado de coordinar todos os traballos de investigación que facilitaron a recuperación dese espazo.
Pacios da Serra
O topónimo galego Pacios da Serra pode referirse a:
Batallón Louise Michel
Co nome de Batallón Louise Michel (tamén denominado Batallón Seis de Febreiro) coñecéronse dúas unidades de franceses e belgas que participaron nas Brigadas Internacionais durante a Guerra Civil Española. O seu nome era unha homenaxe a Louise Michel, unha heroína da Comuna de París en 1871.
Noora Mylläri
Noora Mylläri, nada en Vaasa o 3 de abril de 2000, é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo que xoga como centro ou ala. Na tempada 2022-23 xoga no equipo de Ilves de Tampere da Naisten Liiga.
Traxectoria
Apaixonada aos deportes de equipo dende pequena, Noora Mylläri comezou xogando ao fútbol e ao floorball con nenos. Algúns dos seus compañeiros xogaban tamén ao hóckey sobre xeo, polo que provou.
Mylläri comezou a súa carreira no hóckey sobre xeo nunha escola de hóckey para nenas, na que permaneceu dous meses antes de pasar a xogar cos nenos. A súa progresión levouna a unirse ao equipo feminino da súa cidade natal, Vaasan Sport, cando tiña tan só 13 anos. Na tempada 2015-16 da Naisten Mestis, a que daquela era unha das figuras máis prometedoras do equipo de Vaasa sumou 20 puntos (10 goles e 10 asistencias) en tann só 12 partidos. Con todo, aos 16 anos o alto ritmo de adestramentos e os estudos produciron unha sobrecarga por fatiga que fixo diminuír o seu apetito e o seu rendemento. Estes problemas fixeron que tivera que deixar a práctica deportiva durante un tempo, durante o cal permaneceu no equipo como adestradora asistente.
Durante a tempada 2021-22 foi vicecapitá de Vaasan Sport xunto con Pauliina Suoniemen (capitá) e Susanna Kupari (tamén vicecapitá).
Logo do descenso de Sport, Mylläri fichou por Ilves para a tempada 2022-23 en xuño de 2022. En maio de 2023 prolongou un ano máis a súa relación co club de Tampere.
Bodi
thumb|upright|Bodi de encaixe que ten un forro de cor da pel na zona do peito e dos xenitais. Pódese usar como top ou [[lencería.]] thumb|Tres destes artigos de roupa poden chamarse body ou mesmo bodysuit nalgúns idiomas, mentres que en inglés, só o dereito peza negra considérase un body. O negro esquerdo é unha tanga [[leotardo e o vermello debaixo un unitard]] thumb|Bodi interior de muller
Un bodi é unha peza cinguida de roupa que cobre o torso e a entreperna, e ás veces as pernas, mans e pés, e non se pode usar como traxe de baño. O estilo dun bodi básico é semellante a un bañador dunha peza e un leotardo, aínda que os materiais poden variar. Un bodi, a diferenza dun bañador ou leotardo, ten broches, ganchos ou velcro na entreperna. Os bodis Thong ou tanga T-front adoitan ter a abertura da entreperna movida cara arriba cara á parte frontal ata a zona inferior da barriga para aumentar a comodidade do usuario. Un bodi pode ter mangas e diferentes estilos de ombreiro e colo. Os bodis poden estar feitos de varios tecidos, incluíndo algodón, encaixes, nailon, etc. En xeral, os bodis téxtiles inclúen fibra expansible como spandex para un mellor axuste á forma do corpo.
Un bodi úsase normalmente con pantalóns ou unha saia. A parte superior do torso pode actuar como parte superior pola suave liña que dá ou porque non se pode desabrochar dos pantalóns ou da saia. Tamén poden ser usados ​​polas mulleres en xeral como roupa interior, roupa deportiva ou roupa de base. A diferenza dun leotardo, un bodi non adoita considerarse un tipo de roupa deportiva. Os bodis para bebes (ou monos) son monos para bebes, nenos pequenos e certos adultos aos que axudan a manter os cueiros no seu lugar. A finalidade da abertura na entrepierna é facilitar o acceso ao cueiro do bebé ou para unha visita ao baño.
Tamén hai bodyshirts, como a contrapartida do bodi, son pezas folgadas que cobren todo o torso, con mangas curtas ou longas e broches na entreperna. A diferenza é que parecen unha camisa na parte superior da peza e poden ter un tecido elástico diferente na cintura ata a zona da entreperna para que se adapten mellor. As animadoras tamén usan bodis de colo redondo de manga longa e de colo alto como parte do seu uniforme.
Historia
O bodi é unha progresión do leotardo. Foi presentado nos Estados Unidos despois de 1950 pola deseñadora de moda Claire McCardell. Levábase como blusa ou camiseta. O primeiro bodi recoñecido usouno Bettie Page na década de 1950, e era unha vestimenta marca rexistrada das Coelliñas de Playboy da década de 1960, así como de Wonder Woman na serie animada Super Friends e serie de televisión de Lynda Carter.
Azzedine Alaia e Donna Karan axudaron a facer do bodi un artigo de moda tanto para homes, mulleres e incluso para preadolescentes, adolescentes e mozos adultos/universitarios entre os anos 80 e mediados dos 90. Visto moito con mangas curtas ou versións de colo alto que se usan ao estilo de moda popular como top especialmente con vaqueiros de cintura alta e tamén con shorts e saias regulares e de vestir. Despois dunha desaceleración, resucitou como roupa interior ou lencería, e na década de 2010 reapareceu como un bodi de blusa, un estilo de manga curta e o clásico bodi de colo alto, así como roupa de noite. E continuou o estilo ata a década de 2020.
O Barrio, Pombeiro, Pantón
O Barrio é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
James Hansen
James E. Hansen, nado o 29 de marzo de 1941 en Denison, Iowa, é un científico e docente estadounidense.
O Barrio, Eiré, Pantón
O Barrio é un lugar da parroquia de Eiré no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
James Hansen
Formación
Hansen estudou astronomía e física na década de 1960 na Universidade de Iowa. Fixo investigacións científicas sobre as atmosferas doutros planetas, e máis tarde sobre a atmosfera terrestre.
Afirmou que un dos seus intereses de investigación era a transferencia radiativa nas atmosferas planetarias, especialmente a interpretación da teledetección da atmosfera e da superficie terrestre a partir de satélites. Outros dos seus intereses inclúen o desenvolvemento de modelos de circulación globais para axudar a comprender as tendencias climáticas observadas e diagnosticar os impactos humanos no clima.
Cargos nas institucións e docencia
Dirixiu o Instituto Goddard de Estudos Espaciais (GISS) da NASA na cidade de Nova York, unha parte do Goddard Space Flight Center en Greenbelt, Maryland, na División de Ciencias da Terra até principios de 2013. Foi elixido membro da Academia Nacional de Ciencias (NAS) en 1996. Actualmente é profesor adxunto no Departamento de Ciencias da Terra e Ambientais da Universidade Columbia.
Estudos de Venus
esquerda|miniatura|Venus está rodeada por unha [[Atmosfera de Venus|atmosfera espesa composta principalmente por dióxido de carbono e nitróxeno, e as súas nubes son ácido sulfúrico. O espesor da atmosfera inicialmente fixo difícil determinar por que a superficie estaba tan quente.]] Nos anos 70, publicou varios artigos sobre Venus. O planeta ten unha alta temperatura de brillo nas frecuencias de radio en comparación co infravermello. Propuxo que a superficie quente era resultado de que os aerosois atrapen enerxía interna do planeta. Estudos recentes suxiren que hai miles de millóns de anos, a atmosfera de Venus era máis parecida á da Terra e había cantidades substanciais de auga na superficie, pero un efecto invernadoiro desbocado foi causado pola evaporación da auga, que xerou un nivel crítico de gases de efecto invernadoiro na súa atmosfera. Hansen mirou a reflectividade do infravermello próximo das nubes de xeo, comparounas coas observacións de Venus e descubriu que concordaban cualitativamente. Usou un modelo de transferencia radiativa para establecer un límite superior do tamaño das partículas de xeo se as nubes estivesen realmente feitas de xeo. As probas publicadas nos anos 80 mostraron que as nubes consisten principalmente en gotas de dióxido de xofre e ácido sulfúrico.
En 1974, a composición das nubes de Venus non estaba determinada e os científicos propuxeron unha gran variedade de compostos, incluíndo auga e solucións acuosas de cloruro ferroso. Hansen e Hovenier usaron a polarización da luz solar reflectida polo planeta para establecer que as nubes eran esféricas e tiñan un índice de refracción e un raio efectivo de caída de nubes o que eliminou todos os tipos de nubes propostos excepto o ácido sulfúrico. K. Kawabata e Hansen ampliaron o traballo observando a variación da polarización en Venus. Descubriron que as nubes visibles son unha néboa difusa máis que unha nube espesa, o que confirma os resultados obtidos dos tránsitos polo sol.
O proxecto Pioneer Venus foi lanzado en maio de 1978 e chegou a Venus a finais dese mesmo ano. Hansen colaborou con Larry Travis e outros colegas nun artigo de 1979 en Science que informaba sobre o desenvolvemento e a variabilidade das nubes no espectro ultravioleta. Concluíron que hai polo menos tres materiais diferentes que contribúen ás imaxes: unha fina capa de néboa, nubes de ácido sulfúrico e un absorbente ultravioleta descoñecido debaixo da capa de nubes de ácido sulfúrico. Os datos de polarización lineal obtidos da mesma misión confirmou que as nubes de nivel baixo e medio eran ácido sulfúrico cun raio de aproximadamente 1 micrómetro. Sobre a capa de nubes había unha capa de néboa submicrométrica.
Clima da Terra
esquerda|miniatura|Unha [[estación meteorolóxica automatizada do aeroporto típica que rexistra as observacións meteorolóxicas rutineiras por hora de temperatura, tipo de tempo, vento, condición do ceo e visibilidade. Estas estacións de superficie están situadas en todo o mundo, e utilízanse para derivar unha temperatura global.]] Hansen é coñecido polas súas investigacións no campo da climatoloxía, o seu testemuño sobre o cambio climático ante as comisións do Congreso na década de 1980 que axudou a crear unha ampla concienciación sobre o problema do quecemento global, e a súa defensa continua de accións para limitar os impactos do cambio climático. A primeira análise da temperatura global do Instituto Goddard de Estudos Espaciais (GISS) do NASA publicouse en 1981. Hansen e o seu coautor analizaron a temperatura do aire superficial nas estacións meteorolóxicas centrándose nos anos de 1880 a 1985. Concluíron que as temperaturas medias globais poden determinarse aínda que as estacións meteorolóxicas adoitan estar no hemisferio norte e confinadas ás rexións continentais. O quecemento no século pasado foi de 0,5-0,7 °C, cun quecemento similar en ambos hemisferios. Cando se actualizou a análise en 1988, os catro anos máis cálidos rexistrados foran todos nos anos 80. Os dous anos máis cálidos foran 1981 e 1987. Durante unha reunión do Senado o 23 de xuño de 1988, Hansen informou de que estaba seguro de que o noventa e nove por cento da Terra estaba máis quente do que nunca se medira, que había unha clara relación de causa e efecto co efecto invernadoiro e, por último, que debido ao quecemento global, a probabilidade de que se producise un tempo climatolóxico atípico foi aumentando constantemente.
Foi un crítico das posturas da Administración de Bill Clinton e George W. Bush sobre o cambio climático.
Hansen postulou nun artigo de 2007 que 350 ppm (partes por millón) de dióxido de carbono na atmosfera é un límite superior seguro para evitar un punto de inflexión climático. O nivel récord actual é de 389 ppm de CO2, un aumento de case un 40% con respecto ao nivel anterior á revolución industrial de 278 ppm. En 1988 a atmosfera terrestre superou a marca das 350 ppm, mentres que as emisións globais de CO2 per cápita aumentaron.
Controversias
A forte oposición pública de Hansen á explotación de areas bituminosas e o proxecto do gasoduto Keystone XL crearon certa controversia nos medios. Hansen e outros 1.251 activistas foron arrestados en agosto e setembro de 2011 nunha manifestación diante da Casa Branca. Previamente, en 2009, xa fora arrestado por protestas. Hansen instou ao presidente Obama a rexeitar a extensión do gasoduto destinado a transportar máis cru sintético desde as Areas betuminosas do Athabasca do Canadá até o Golfo de México. O 13 de febreiro de 2013, Hansen foi detido de novo na Casa Branca, xunto con Daryl Hannah e Robert F. Kennedy, Jr., durante unha nova protesta contra a proposta de ampliación do gasoduto Keystone. miniatura|James Hansen arrestado nunha manifestación ante a [[Casa Branca, o 29 de agosto de 2011]] Storms of My Grandchildren é o primeiro libro de Hansen sobre o cambio climático. En 2013, Hansen foi coautor dunha carta aberta na que dicía que "a oposición continua á enerxía nuclear ameaza a capacidade da humanidade para evitar un perigoso cambio climático".
Críticas
En xaneiro de 2009, Andrew Freedman escribiu en The Washington Post, que a American Meteorological Society cometera un erro ao dar a Hansen a Medalla de Investigación Carl-Gustaf Rossby: "O seu corpo de traballo non está en cuestión... Máis ben, o problema xorde debido ao recoñecemento da AMS do traballo de comunicación pública de Hansen sobre o cambio climático."
En xuño de 2009, a xornalista Elizabeth Kolbert do New Yorker que Hansen está "cada vez máis illado entre os activistas climáticos".
En xullo de 2009, a columnista do The New York Times, Christa Marshall preguntou se Hansen aínda importaba no debate sobre o clima, sinalando que "enfada a moitos partidarios de longa data cos seus ataques mordaces contra o plan do presidente Obama".
Joseph Romm, un compañeiro sénior do think tank Center for American Progress afirmou "Á dereita encántalle o que fai". Hansen respostou que tiña que pronunciarse, xa que poucos outros podían explicar os vínculos entre a política e os modelos climáticos. "Só tes que dicir o que cres correcto" .
Tamén en 2009, o físico Freeman Dyson criticou o activismo de Hansen dicindo que "converteu a súa ciencia en ideoloxía". Hansen respondeu que se Dyson "vai deambular por algo que teña grandes consecuencias para a humanidade e para a vida do planeta, primeiro debería facer os deberes". Dyson afirmou nunha entrevista que a discusión con Hansen foi esaxerada, afirmando que el e Hansen son "amigos, pero non estamos de acordo en todo".
Eulogio Rodríguez González
Eulogio Rodríguez González, nado en Vilar de Carracedo (Carracedo, A Peroxa) o 14 de setembro de 1916, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
James Hansen
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Eulogio Rodríguez González
Traxectoria
Participou na Operación Reconquista de España entrando en España o 4 de outubro de 1944 coa Brigada 21 da 204 División, comandada polo asturiano Gabriel Pérez. Con José Andrés Benito Vindel, Esteban Rueda de la Hera e o seu irmán Antonio adentráronse en España, logo de pasar o Ebro atravesaron o Maestrazgo e presentáronse en Tragacete vía Teruel, nos Montes Universales. Utilizaba o nome de Ramón Iglesias Iglesias. Descubertos e perseguidos, foron cercados en Tragacete o 13 de xaneiro de 1945; José Andrés e Esteban foron abatidos e os irmáns Rodríguez lograron fuxir. Foron localizados o día 27 en Cañizares, Antonio foi abatido e Eulogio capturado dous días despois. Entrou na prisión de Cuenca o 30 de xaneiro. Foi xulgado en consejo de guerra o 4 de decembro, xunto con Mariano Muñoz Magro, e condenado a 30 anos por auxilio á rebelión. Foi conducido a Ocaña en xaneiro de 1946, despois trasladado a Alcalá de Henares e finalmente a Burgos. Pasou quince anos na cadea, saíndo en liberdade condicional da Prisión Central de Burgos o 21 de decembro de 1958, e estableceuse en Sabadell. Despois retornou a Carracedo.
Vida persoal
Casou con Carmen Tresguerras en 1966 e foi pai de Agustín Rodríguez Tresguerras.
A Trepa, Fumaces e A Trepa, Riós
A Trepa é un lugar da parroquia de Fumaces e A Trepa no concello ourensán de Riós na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2020 tiña 38 habitantes (19 homes e 19 mulleres).
Xeografía e historia
O lugar está atravesado pola estrada N-525.
Daniela Longo
Daniela Longo, nada en 1968, é unha gravadora italiana coñecida por ser a autora de diversas moedas do euro da Cidade do Vaticao.
Traxectoria
Daniela Longo cursou o ensino secundario postobrigatorio pola rama artística no V Liceo Artistico Statale, de Roma, entre 1982 e 1986. Posteriormente cursou estudos de especialización na Escola de Arte da Medalla do Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, entre 1990 e 1993.
En 2020, comezou tamén a exercer a docencia na Escola de Arte da Medalla do IPZS, na materia de Gravado de Corte Directo.