cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trogónidos
Evolución e taxonomía
A posición dos trogónidos na clase Aves foi durante moito tempo un misterio. Suxeríronse para eles diversas relacións, como cos papagaios, cucos, tucanos, galbúlidos, buccónidos, coracíidos, bufos e caprimúlxidos. As probas morfolóxicas e moleculares máis recentes suxiren unha relación cos Coliiformes. O seu tipo exclusivo de disposición das dedas (ver morfoloxía e voo) fixo que moitos autores consideren que non teñen parentes próximos e sitúanos na súa propia orde, posiblemente cos tamén atípicos de maneira similar Coliiformes como grupo máis achegado.
A familia pensábase que se orixinara no Vello Mundo malia que a riqueza actual da familia se dá no Neotrópico (América). As probas de ADN parecían apoiar unha orixe africana dos trogónidos, sendo o xénero africano Apaloderma basal na familia, mentres que as outras dúas liñaxes, de Asia e América, se separarían hai entre 20 e 36 millóns de anos. Porén, estudos máis recentes mostran que as evidencias de ADN dan resultados contraditorios en canto ás relacións filoxenéticas basais, polo cal actualmente non se sabe con certeza se todos os trogónidos existentes descenden dun antepasado africano ou americano.
Os trogons divídense en tres subfamilias, cada unha das cales reflicte a súa división xeográfica. Aplodermatinae é a subfamilia africana e comprende o único xénero Apaloderma. Harpactinae é a subfamilia asiática e comprende dous xéneros, Harpactes e Apalharpactes (este último, consta de dúas especies de Xava e Sumatra e só recentemente foi aceptado como xénero separado de Harpactes). A restante subfamilia é a dos Trogoninae neotropicais americanos, que comprende os restantes catro xéneros, Trogon, Priotelus, Pharomachrus e Euptilotis. miniatura|Tendóns do pé mostrando a disposición das dedas cunha segunda deda revertida. O [[tendón plantar da parte frontal (flexor perforans digitorum) divídese en dúas seccións e entra na parte frontal das dedas, mentres que o tendón plantar posterior (flexor longus hallucis) divídese en entra nas dedas posteriores.]] As dúas especies caribeñas de Priotelus eran formalmente diferentes ata hai pouco (Temnotrogon na Española), e son extremadamente antigas. Os dous xéneros de quetzais, Pharomachrus e Euptilotis, derivan posiblemente do xénero final e máis numeroso de trogons dos Neotrópicos, Trogon. Un estudo de 2008 da xenética de Trogon suxeriu que o xénero se orixinara en América Central e radiou a Suramérica despois da formación do istmo de Panamá (como parte do grande intercambio americano de fauna), o que faría que os trogons fosen relativamente uns acabados de chegar a Suramérica.
Distribución e hábitat
miniatura|esquerda|O [[Priotelus temnurus é unha das dúas especies restrinxidas ás illas do Caribe.]]
A maioría dos trogónidos son aves de bosques tropicais e subtropicais. Teñen unha distribución cosmopolita nas partes tropicais húmidas do mundo nas Américas, África e Asia. Unhas poucas especies están distribuídas en zonas temperadas, e unha especie, o Trogon elegans, chega ao sur dos Estados Unidos concretamente no sur de Arizona e áreas lindantes. O Apaloderma narina de África é algo excepcional porque vive nunha maior variedade de hábitats que calquera outro trogon, que vai desde bosques densos a sabanas bastante abertas e desde o ecuador ao sur de Suráfrica. É o máis espallado e próspero de todos os trogónidos. O Euptilotis neoxenus de México pode tamén vivir en hábitats xéricos, pero preferentemente habita en bosques. A maioría das demais especies viven en hábitats máis restrinxidos, con varias especies que están restrinxidas só a bosques primarios non alterados. Dentro dos bosques adoitan encontrarse a media altura nas árbores ou ás veces nas copas.
Algunhas especies, especialmente os quetzais, están adaptadas a bosques de montaña máis fríos. Hai varias especies de illas; entre as cales varias especies se encontran nas illas da Sonda maiores, unha especie en Filipinas e dous xéneros monofiléticos endémicos de Cuba e a Española respectivamente. Porén, fóra do sur de Asia e o Caribe, os trogons están xeralmente ausente das illas, especialmente das oceánicas.
Os trogónidos son xeralmente sedentarios, e non se coñece ningunha especie que realice migracións longas. Un pequeno número de especies fan pequenos movementos migratorios, particularmente especies montanas, que se moven cara a baixas altitudes en diferentes estacións. Isto foi demostrado usando rastreo por radio no Pharomachrus mocinno en Costa Rica e acumuláronse probas para outras especies. O Apaloderma narina de África realiza migracións localizadas a curta distancia a certas zonas da súa área, por exemplo, as aves da sabana da meseta de Zimbabwe migran despois da tempada reprodutora. Pero aínda non hai coñecementos suficientes para ter unha imaxe completa destes movementos. Os trogónidos son difíciles de estudar e incluso os seus grosos tarsos dos pés dificultan os estudos mediante anelado.
Comportamento
Os trogónidos son xeralmente inactivos agás os seus infrecuentes voos para procurar alimento. Entre os observadores de aves e biólogos indicouse que "á parte da súa gran beleza son notorios ... pola súa falta doutras cualidades inmediatamente engaiolantes". A súa falta de actividade é posiblemente unha defensa contra a predación; os trogónidos de todos os continentes móvense nas pólas das árbores para manter sempre os seus dorsos de cores menos brillantes xirados cara aos observadores, mentres que as súas cabezas, que igual que as dos bufos poden xirar 180º, mantéñenas fitando ao observador. Os trogónidos son depredados por falcóns e mamíferos predadores; por exemplo, un informe indicou que un Pharomachrus mocinno foi capturado mentres chocaba os ovos por un Leopardus wiedii.
Dieta e alimentación
Os trogónidos alméntanse principalmente de insectos, outros artrópodos, e froitas; e en menor medida dalgúns vertebrados pequenos como lagartos. Entre as súas presas insectos un dos tipos máis importantes son as eirugas; e xunto cos cucos, os trogónidos son uns dos poucos grupos de paxaros que as comen. Porén, algunhas eirugas son velenosas para os trogónidos, como ''Arsenura armida. ''A cantidade en que comen cada tipo de alimento depende da especie e a xeografía. Os tres trogons africanos son exclusivamente insectívoros, mentres que os xéneros asiáticos e americanos consomen diversas cantidades de froita. A dieta está en parte correlacionada co tamaño, xa que as especies máis grandes se alimentan máis de froitas e as especies máis pequenas de insectos.
A presa captúrase case sempre ao voo. A técnica máis utilizada é un voo no que o trogon voa desde un lugar de observación ata o seu obxectivo noutra póla ou na follaxe. Unha vez alí a ave cérnese ou para e apaña a presa e volve ao seu posto de observación para comela. Este tipo de busca de alimento é usado comunmente por algúns tipos de aves para obter presas insectos; nos trogons e quetzais utilízase tamén para coller froitas das árbores. Poden capturar tamén os insectos voando, e o trogon persegue os insectos voadores de maneira similar aos drongos e muscicápidos. Poden coller tamén as ras, lagartos e grandes insectos que están sobre o chan precipitándose sobre elas desde o aire. Máis raro é que algúns trogons se despracen polas pólas para coller insectos, ovos de insectos e moi ocasionalmente aves no niño. Os trogons violáceos comen avespas e larvas de avespas que encontran cando están escavando os seus niños nas árbores.
Reprodución
miniatura|Macho de [[Pharomachrus mocinno entering its nest.]]
Os trogónidos son territoriais e monógamos. Os machos responden rapidamente ás contestacións ás súas chamadas e repelen a outros membros da mesma especie e incluso doutras especies que aniñan en ocos das árbores das zonas próximas aos seus sitios de nidación. Os machos atraen ás femias mediante os seus cantos, e, no caso do quetzal Pharomachrus moccino, levando a cabo voos de exhibición. Observouse que algunhas especies forman pequenas bandadas de 3 a 12 individuos antes e ás veces durante a estación reprodutora, chamándose e perseguíndose unhas a outras, pero a función destas bandadas non está clara.
Os trogónidos aniñan en cavidades. Escavan os niños en madeira podre ou en termiteiros, e unha especie, o Trogon violaceus, aniña en niños de avespas. As cavidades de nidación poden ter a forma de tubos delgados profundos inclinados cara arriba que conducen a unha cámara completamente pechada, ou nichos abertos e pouco profundos nos que a ave pode verse dese fóra. Escavan os seus niños cos peteiros, o que é a razón do nome científico da familia. A escavación do niño pode realizala o macho só ou ambos os sexos. No caso dos niños escavados en troncos, a madeira debe ser forte dabondo como para non colapsarse pero ter unha brandura suficiente para que se poida escavar. Observouse que os trogónidos aterran sobre troncos mortos de árbores e golpean a madeira coas súas colas, parece ser que para comprobar a súa firmeza.
O piso dos niños dos trogónidos non está tapizado xeralmente con material mol. Poñen entre 2 e 4 ovos cada vez que aniñan, que son arredondados e xeramente brancos brillantes ou de cores claras (beis, gris, azul ou verde), aínda que se van lixando cada vez máis a medida que avanza a incubación. Ambos os sexos chocan os ovos (agás no caso do Apaloderma aequatoriale, no que aparentemente o macho non intervén), e o macho leva a cabo un longo período de incubación no día e a femia incuba o resto do tempo. A incubación parece empezar despois de que se pon o último ovo. O período de incubación varía entre especies, e xeralmente dura de 16 a 19 días. Ao eclosionaren, os pitiños son altriciais, cegos e espidos, pero a algunhas especies de montaña crécenlles as plumas rapidamente, no caso do Trogon mexicanus nunha semana, pero estas crecen máis lentamente en especies das terras baixas como o Trogon melanocephalus, ao que lle poden tardar en crecer o dobre. O período de nidación varía coa especie e o tamaño, e as especies máis pequenas xeralmente tardan de 16 a 17 días en emplumar, mentres que as especies máis grandes poden tardar 30 días, pero o normal é de 23 a 25 días.
Relacións cos humanos
Os trogoniformes considérase que están "entre as aves máis bonitas", malia que son a miúdo bastante solitarias e difíciles de ver. Sábese pouco sobre gran parte da súa bioloxía, e gran parte do que se sabe débese ás investigacións do ornitólogo Alexander Skutch. Son paxaros moi populares entre os observadores de aves e creouse unha modesta industria de ecoturismo para ver quetzais en Centroamérica. Na América precolombiana, as plumas de quetzal eran moi aprezadas como adorno dos mandatarios entre os aztecas e outros pobos.
Delta
O termo delta pode referirse a:
Caloris Planitia
Caloris Planitia, (ou Cunca de Caloris) é un gran cráter de impacto do planeta Mercurio, duns 1.550 km de diámetro, o cal fai del un dos cráteres máis grandes do Sistema Solar. Caloris en latín significa calor, e o cráter recibiu este alcume por que o Sol apunta case directamente sobre a planitia cada dúas veces que Mercurio pasa polo seu perihelio. O cráter foi descuberto no ano 1974, e está rodeado por un sistema de aneis montañosos duns 2 km de altitude.
Aparencia
A Caloris Planitia foi descuberta grazas ás imaxes feitas pola sonda Mariner 10 en 1974. O cráter foi localizado no terminador -a liña divisoria entre os hemisferios diúrno e nocturno no momento en que a sonda pasaba, así pois, a metade do cráter non puido ser fotografado. Máis tarde, o 15 de xaneiro de 2008, unha das primeiras fotos do planeta tomada pola sonda Messenger revelou o cráter na súa totalidade.
miniatura|left|200px|Comparación entre o tamaño inicial estimado de Caloris Planitia (en amarelo) e a estimación baseada nas novas imaxes achegadas pola sonda MESSENGER (en azul). Ó cráter foi inicialmente estimado nun diámetro duns 1.300 km, aínda que esta estimación foi incrementada ata os 1.550 km, baseándose en fotos posteriores tomadas pola sonda MESSENGER. O cráter está rodeado por montañas de ata 2 km de alto. Dentro das paredes do cráter, o chan do cráter está cuberto por chairas de lava, de xeito semellante ó que ocorre cos Maria da Lúa. Fóra dos muros, o material expulsado polo impacto creou unha cunca que se estende máis de 1.000 km, con aneis concéntricos rodean o cráter.
miniatura|right|200px|[[Pantheon Fossae, situada no interior de Caloris Planitia]] No centro da cunca existe unha rexión que contén numerosos sucos e fendas radiais que parecen ser fallas extensionais, cun cráter de 40 km situado preto do centro do patrón de fendas radiais. A causa exacta deste patrón de fendas e sucos, polo momento é descoñecida. O nome deste accidente xeolóxico é Pantheon Fossae.
Formación
Estimouse que o corpo do impacto debería ter coma mínimo 100 km de diámetro.
Os corpos do interior do sistema solar experimentaron un intenso bombardeo de grandes corpos rochosos durante máis ou menos os primeiros mil millóns de anos da vida do Sistema Solar. O impacto que creou Caloris Planitia debeu ocorrer moi ó final deste período, por que hai moi poucos cráteres no chan de Caloris que poidan ser comparados en tamaño cós cráteres de rexións limítrofes ó propio cráter. Pénsase que cuncas semellantes da Lúa coma Mare Imbrium e Mare Orientale, se formaron máis ou menos ó mesmo tempo, indicando posiblemente o fin do punto álxido dos grandes impactos durante o período de intenso bombardeo que tivo lugar durante os primeiros tempos do Sistema Solar. Baseándose nas fotografías tomadas pola sonda MESSENGER, a idade de Caloris foi estimada en 3.800-3.900 millóns de anos.
Terreos caóticos das antípodas e efectos globais do cráter
Os terreos caóticos e accidentados das antípodas de Caloris Planitia|right|thumb Vista en primeiro plano das Terras Caóticas|right|thumb Pésase que este impacto xigante que formou Caloris puído ter consecuencias globais para o planeta. No punto exacto no que están os antípodas da cunca existe unha grande área de terreo montañoso, con fendas e escarpas, cuns poucos cráteres de impacto pequenos, esta área é coñecida coma Terras Caóticas (tamén se podería traducir coma Terras Rilleiras). Algúns expertos suxiren que esta área foi creada polas ondas sísmicas do impacto ó converxeren no lado oposto do planeta. Coma alternativa, tamén se suxeriu que estes terreos son a consecuencia da converxencia do material expulsado durante o impacto nas antípodas do cráter. Tamén se pensa que este impacto serviu coma detonante dunha actividade volcánica, que deu coma resultado a formación de suaves chairas. Ó redor de Caloris Planitia existen unha serie de formacións xeolóxicas que se pensa que foron producidas polo material expulsado tralo impacto, estas formacións reciben o nome colectivo de Grupo Caloris.
Emisións de gas
Mercurio ten unha atmosfera moi tenue e temporal, que contén pequenas cantidades de hidróxeno e helio capturado do vento solar, así coma elementos máis pesados​​, coma o sodio e o potasio. Pénsase que estes últimos elementos son orixinarios do interior do planeta, sendo expulsados de debaixo da codia do planeta grazas ó impacto que formou Caloris. Descubriuse que a conca de Caloris é unha fonte significativa de sodio e de potasio, e as fracturas creadas polo impacto terían facilitado a liberación de gases do interior do planeta. As Terras Caóticas tamén serían unha fonte destes gases.
Mallón, Santa Comba
San Cristovo de Mallón é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Santa Comba. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 406 habitantes (222 mulleres e 184 homes), 137 menos ca en 1999. Ten oito entidades de poboación.
Termo
miniatura|308x308px|Un termo convencional. Un termo ou vaso de Dewar é un recipiente que se pode volver pechar mantendo excelentes características de illamento térmico.
Características
En teoría, un termo podería, por tanto, ser unha aproximación a un illante perfecto para o seu contido, por exemplo, mantendo unha cunca de café quente durante unha década. Na práctica, con todo, a parede interior do recipiente únese á parede exterior, xeralmente na boca do envase, na cal unha leve condución da calor ocorre entre as paredes interiores e exteriores (quedando o baleiro no medio).
Os termos fixéronse historicamente de cristal aínda que agora tamén se fan de metal, que os fai máis duradeiros e menos propensos á fractura.
Historia
Os primeiros termos para uso comercial foron feitos en 1904, cando foi formada a compañía alemá Thermos GmbH. Thermos, que significa ‘calor’ en grego foi o nome elixido para o produto tras convocar un concurso de ideas. A marca concibida para o termo segue sendo unha marca rexistrada nalgúns países, pero foi declarada xenérica nos Estados Unidos en 1963, pois se considera sinónimo de todos os termos en xeral.
Existe na actualidade un variado número de instrumentos que permiten determinar os parámetros cambiantes asociados á temperatura e son as chamadas termobalanzas.
Termo de nitróxeno
Este tipo de termo é un envase cilíndrico que ten un tamaño de 70×20 centímetros. O seu interior está cheo de nitróxeno líquido, que conxela a unha temperatura de −190 °C. Este tipo de envase é moi utilizado na inseminación artificial en humanos e en animais.
O nitróxeno evapórase dentro del e suxírese un cambio de nitróxeno cada 2 meses.
Salitre
miniatura|dereita|Oficina salitreira en Chile O salitre ou nitro é unha mestura de nitrato de sodio (NaNO3) e nitrato de potasio (KNO3).
Localización e características
Atópase naturalmente en grandes extensións de Suramérica, principalmente na rexión norte de Chile, con espesuras de até 3,6 metros. Aparece asociado a depósitos de xeso, cloruro sódico (NaCl), outros sales e area. Emprégase polo xeral na fabricación de ácidos (nítrico, sulfúrico) e nitrato de potasio; ademais é un axente oxidante e é usado en agricultura como fertilizante nitroxenado que pode substituír a urea polo seu alto contido en nitróxeno.
Outros usos son a fabricación de dinamita, explosivos, pirotecnia, medicina, fabricación de vidros, mistos, gases, sales de sodio, pigmentos, como conservante de alimentos, esmalte para fins artesanais etcétera.
Ferrari 166
O Ferrari 166 é un automóbil de carreiras e de estrada, do fabricante de automóbiles italiano Ferrari, producíronse un centenar de unidades entre 1948 e 1953. Dispoñible en numerosas variantes de carrozaría e accionado por un motor V12 de 2 litros, o nome, 166, coincide co volume de cada volta cilindro (1995 cm³/12 é dicir 166´25 por cilindro). En primeiro lugar, en competición e logo en coches de estrada, os seus resultados permitiron a Enzo Ferrari establecer a súa lenda tanto nos deportes de motor como de fabricante de coches deportivos GT.
166 S de competición
O 166 participou no seu primeiro Grand Prix, co príncipe piloto Igor Troubetzkoy no Gran Premio de Mónaco de 1948 coa versión SC. Foi o primeiro Ferrari en gañar as 24 Horas de Le Mans e coa versión MM as 24 Horas de Le Mans de 1949, cos pilotos Luigi Chinetti e o Lord Selsdon, Chinetti e Jean Lucas gañaron o mesmo ano, as 24 Horas de Spa. O 166 foi tamén dúas veces gañador da Targa Florio en 1948 (versión Sport) e en 1949 (versión SC) con Clemente Biondetti (e Troubetzkoy a primeira vez), a continuación a Copa Spa en 1953 con Olivier Gendebien, ademais terminou segundo no Rallye Paris - Saint-Raphaël Féminin con Yvonne Simon en 1951. Participou nos campionatos mundiais de Fórmula 1 de 1950, 1951, 1952 e 1953, entre outros, os pilotos de Alfa Romeo Giuseppe Farina e Juan Manuel Fangio foron os campións mundiais de e, aínda que Ferrari e Alfa Romeo compartiron podio nas mellores carreiras.
Derivados de estrada: Inter, Deportivo e MM
O 166 foi o primeiro Ferrari de carreiras da marca adaptado a un GT de estrada, con distintas variantes feitas por varios deseñadores de carrozarías: Allemano, Pininfarina, Vignale, Touring, Ghia, Bertone, Abarth...:
Automóbiles de colección
Fíxose popular na categoría de vehículos históricos, un modelo 166 Inter Cupé de 1949 coa carrozaría de Touring de Milán, vendeuse nunha poxa en 2014 en Bonhams por pouco máis de 790 000 €, no Festival de velocidade de Goodwood. .
IES Lamas de Castelo
O IES Lamas de Castelo é un centro de ESO situado no concello de Carnota. ==Características
O centro abriuse no curso 1998-99, e inaugurouno o entón presidente da Xunta de Galicia Manuel Fraga Iribarne.
A este centro, que imarte clases de ESO, acoden aproximadamente 65 alumnosprocedentes do CEIP do Pindo e mais do CEIP de Carnota. O número de alumnos do IES Lamas de Castelo vese reducido, entre outros motivos, (como a baixa da poboación infantil) debido á proximidade doutros centros de ensinanza secundaria veciños: Muros e Cee.
Proxectos
O IES Lamas de Castelo está inmerso nun proxecto de tecnoloxías da información e comunicación). Dispón de conexións á Internet en tódalas aulas, ademais de estar dotado dunha aula de informática e varios equipos portátiles, o que permite aos alumnos traballar co ordenador en cada materia.
John Harington
John Harington, nado en 1561 e finado o 20 de novembro de 1612, é coñecido como o inventor da cisterna do baño.
Traxectoria
Naceu en Kelston, Somerset, Inglaterra. Era fillo de John Harington de Kelston, o poeta, e da segunda muller deste, Isabella Markham, unha dama de honra da raíña Sabela I de Inglaterra. Era así mesmo un dos 102 afillados da raíña.
A Pena, Xermade, Xermade
A Pena é un lugar da parroquia de Xermade no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres).
Villalón de Campos
Villalón de Campos é un concello español situado ao norte da provincia de Valladolid, en Castela e León, na denominada Terra de Campos e limítrofe coa provincia de Palencia.
220px|miniatura|esquerda|Vista do concello e o Rollo A súa poboación é de 1.890 habitantes (2011). Antigamente era moito maior, pero o proceso de decadencia rural en prol das cidades provocou o retroceso demográfico desta localidade. Os habitantes dedícanse principalmente ao sector primario (agricultura e gandería). A súa festa principal está dedicada á Virxe de Fuentes.
Como recensión histórica cabe destacar que foi sede durante os séculos XV e XVI dunha importante feira de compra-venda de gando, baixo o auspicio da familia Pimentel, condes de Benavente, e que tiña notable influencia a nivel comarcal.
A localidade está situada no Camiño de Santiago de Madrid.
Monumentos
O Rollo Jurisdiccional que se sitúa nesta localidade é un dos máis destacados de España. Este pelouriño, foi feito no século XVI, é de estilo gótico e foi declarado Monumento Nacional.
A Igrexa de San Miguel é un templo dos máis relevantes no estilo do gótico mudéxar. Na primeira capela da súa nave do Evanxeo, sitúase o sepulcro do clérigo leonés don Diego González del Barco, de Juan de Juni. Tamén na nave da Epístola sitúase a Virxe co Neno que é atribuída a Alonso Berruguete.
Tamén na vila están a Igrexa de San Juan cun precioso retablo, a Igrexa de San Pedro cunha torre de cinco pisos e a Ermida da nosa Señora de Fuentes situada a tres quilómetros da localidade.
Goberno municipal
<Center>
Carme Fernández Pérez-Sanjulián
Carme Fernández-Pérez Sanjulián, nada na Coruña en 1963, é unha filóloga e ensaísta galega.
Traxectoria
Doutora en Filoloxía Galego-Portuguesa e profesora de Lingua e Literatura galegas. Foi profesora agregada de Bacharelato (desde o ano 1987), se ben, entre anos 1990 e 1993, impartiu aulas na Universidade de Santiago de Compostela. Na actualidade, exerce como profesora do Departamento de Galego-Portugués, Francés e Lingüística da Universidade da Coruña. Autora de numerosas publicacións sobre literatura galega e portuguesa.
Izborsk
miniatura|250px|Vista xeral da fortaleza Izborsk (Изборск en ruso e Irboska en estoniano) é unha localidade situada no oblast de Pskov en Rusia, na fronteira con Estonia.
Historia
A mención máis antiga de Izborsk é da Crónica de Néstor data de 862, na localidade levántase unha das fortalezas máis importantes do oeste de Rusia que se comenzou a erguer no século XIV. Entre 1920 e 1944 Izborsk foi parte de Estonia. miniatura|250px|Igrexa de San Nicolao, situada no interior da fortaleza
Galería de imaxes de Barro
Galería de imaxes do concello de Barro na provincia de Pontevedra.
Small Soldiers
Sinopse
O Commando Elite está formado por unha patrulla de bonecos militares agresivos que cobran vida e escapan das caixas de xoguete para acabar cos Gorgonitas, uns bonecos de aspecto estraño pero absolutamente pacíficos que só soñan con atopar a illa de Gorgon. O adolescente Alan Abernathy verase envolto nesta contenda e tomará posicións a favor dos Gorgonitas, o que levará que el e toda a súa familia se convertan no novo obxectivo do Comando Elite, capaces de crear o caos en toda a cidade.
Mercadotecnia viral
A mercadotecnia viral é un termo empregado para referirse ás técnicas de mercadotecnia que tentan explotar redes sociais e outros medios electrónicos para producir incrementos exponenciais en "recoñecemento de marca" (Brand Awareness), mediante procesos de autorreplicación viral análogos á expansión dun virus informático. Adóitase basear na boca a boca mediante medios electrónicos; usa o efecto de "rede social" creado por Internet e os modernos servizos de telefonía móbil para chegar a unha gran cantidade de persoas rapidamente.
Características
Tamén se usa o termo mercadotecnia viral para describir campañas de mercadotecnia encuberta baseadas en Internet, incluíndo o uso de blogs, de sitios aparentemente afeccionados, e doutras formas de astroturfing deseñadas para crear a boca a boca para un novo produto ou servizo. Frecuentemente, o obxectivo das campañas de mercadotecnia viral é xerar cobertura dos medios mediante historias "infrecuentes", por un valor moi superior ao orzamento para publicidade da compañía anunciante.
O termo publicidade viral refírese á idea que a xente se pasará e compartirá contidos divertidos e interesantes. Esta técnica a miúdo está patrocinada por unha marca, que busca xerar coñecemento dun produto ou servizo. Os anuncios virales toman a miúdo a forma de divertidos videoclips ou xogos flash interactivos, imaxes, e mesmo textos. A popularidade crecente da mercadotecnia viral débese á facilidade de execución da campaña, o seu custo relativamente baixo, (comparado con campañas de correo directo), bo "targeting", e unha taxa de resposta alta e elevada. A principal vantaxe desta forma de mercadotecnia consiste na súa capacidade de acadar unha gran cantidade de posibles clientes interesados, a un baixo custo.
A tarefa máis difícil para calquera compañía consiste en adquirir e reter unha gran base de clientes. Mediante o uso de internet e os efectos da publicidade por correo electrónico, os esforzos de comunicación negocio-a-cliente (business-to-consumer ou B2C) conseguen moito maior impacto ca moitas outras ferramentas. A mercadotecnia viral é unha técnica que evita as molestias do spam: impulsa aos usuarios dun produto servizo específico a contarllo aos seus amigos. Esa é unha recomendación "boca a boca" positiva. Unha das perspectivas máis exitosas que se atoparon á hora de conseguir esa base de clientes é as chamada Comunicacións de Mercadotecnia Integradas (Integrated Mercadotecnia Communications, IMC).
Nogueira común
miniatura|dereita|Juglans regia miniatura|Noces de Juglans regia.
A nogueira común (Juglans regia) é unha árbore nativa dos Balcáns, Asia central e do suroeste pasando polos montes Himalaias ata o sueste da China. Os bosques nativos máis grandes atópanse no Kirguizistán, a uns 1000–2000 m de altitude, especialmente en Arslanbob na provincia de Jalal-Abad. Cultivada en Galicia dende a antigüidade, naturalizada no leste do país. Recibe tamén en galego os nomes de caroleira e coucheira.
Descrición
A nogueira común é unha árbore caducifolia que chega a medir ata 25 ou 35 metros, con troncos grosos de ata 2 metros de diámetro e cilíndricos. En xeral o tronco é curto e a carrouceira ampla, en especial nos exemplares illados é unha especie que esixe zonas ben soleadas para medrar ben. A casca é suave de cor gris prateado, espallada con amplas gretas máis ásperas. A raíz principal, moi desenvolvida, pode penetrar ata unha profundidade de 3 m e as laterais poden acadar unha distancia de 15 m a partir da base do tronco. Coma tódalas nogueiras o endocarpo das pólas máis finas ten bolsas de aire. As follas ordénanse en espirais de entre 25 e 40 cm son imparipinnadas, con de 5 a 9 follas por grupo. As follas máis longas son as tres de cada ápice. 10–18 cm ó longo e 6–8 cm ó ancho. O par de follas basais é moito máis pequeno: 5–8 cm de lonxitude. As flores masculinas son amentos colgantes de 5 a 10 cm de lonxitude, as femininas son terminais, agrúpanse en acios de dúas a cinco flores que, no outono, maduran en forma dun froito de casca verde e semiflexible que cobre unha carabuña engurrada de cor marrón: a noz. O froito enteiro, incluída a casca, cae no outono. A semente é grande, cuberta dunha pel fina e comestible.
Cultivo e usos
A nogueira común foi introducida no oeste e sur de Europa na época romana ou aínda antes, e chegou a América o século XVII. As rexións de cultivo máis importantes atópanse en Francia, Serbia, Grecia, Bulgaria e Romanía en Europa, China en Asia, California e Chile en América. Cultívase polas noces, de alta calidade, que poden ser consumidas frescas ou ser prensadas para facer aceite, ademais as súas pelas empréganse para facer tinguiduras. Os cultivadores buscan favorecer a aparición de noces grandes e de pel interior fina. A madeira é tamén moi apreciada e amplamente usada en ebanistería.
Atribuíanselle propiedades máxicas, por iso as follas empréganse como herbas de san Xoán.
Nome común
Nogueiro, nogueira, nogal, noceira, cuncheiro, cuncheira, croucheira, coucheira, concheiro, concheira, conchal, carroleiro e caroleira.
Vilanova, Líncora, Chantada
Vilanova é un lugar na parroquia de Líncora, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 5 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Hylaeochampsa
Hylaeochampsa é un xénero extinto de crocodilomorfos eusuquios. Só se coñece por un cranio parcial atopado en rochas de idade barremiana do Cretáceo inferior da Formación Vectis (Grupo Wealden) da illa de Wight. Este cranio, denominado BMNH R 177, curto e ancho, cun padal de tipo eusuquio, infírese que tiña dentes grandes na parte posterior que estaban adaptados a esmagar e crebar. Hylaochampsa foi descrito por Richard Owen en 1874, e a especie tipo denominouse H. vectiana. Pode ser do mesmo xénero que o fósil lixeiramente máis antigo Heterosuchus, que se cre tiña un similar grao evolutivo, pero non hai material solapado, xa que de Heterosuchus só se coñecen unhas vértebras. Se os dous resultasen ser sinónimos, Hylaeochampsa tería prioridade porque é o nome máis antigo. Hylaeochampsa é o xénero tipo da familia Hylaeochampsidae, que tamén inclúe o xénero Iharkutosuchus do Cretáceo tardío de Hungría. James Clark e Mark Norell situárono como un grupo irmán de Crocodylia. Hylaeochampsa é actualmente o eusuquio máis antigo coñecido.
Moisés Lago Lorenzo
Moisés Lago Lorenzo, nado no Val (Soutomaior) o 20 de xuño de 1900 e finado en Fumel (Lot e Garona) en 1996, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Militante anarquista, en 1927 era membro da xunta da Sociedade de cociñeiros La Paz de Ferrol. Na ditadura de Primo de Rivera foi un dos organizadores da Federación de sindicatos únicos da CNT de Ferrol. En 1930 foi presidente do sindicato de cociñeiros e ao ano seguinte foi tesoureiro do Comité Rexional da Confederación e delegado de varios sindicatos no congreso rexional. Foi detido logo da folga xeral de maio de 1933. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e permaneceu agochado. O 23 de maio de 1937 sostivo con Luís Abella Beade un enfrontamento armado coa forza pública na casa de Xuvia onde estban agochados, sendo detido o propietario da casa e posteriormente condenado a morte. O 21 de xullo do 1939 conseguiu embarcar en Ares con outros 26 republicanos na evasión do bou Ramón, conseguindo chegar a Francia. Estivo no campo de concentración de Argelès, de onde saíu o 4 de decembro de 1939 para a 127 compañía de traballadores. Durante a ocupación alemá de Francia uniuse á Unión Nacional Española e no outono de 1944 participou nas operacións da invasión do Val de Arán.
Motín junker
Junkers da Academia Vladimir en 1916. Os cadetes rexeitaron a toma do poder polos bolxeviques.|miniatura|dereita|250px O Motín junker foi un levantamento errado de certos cadetes (junker) de Petrogrado o contra o novo Goberno bolxevique (Consello de Comisarios do Pobo) xurdido do Segundo Congreso Nacional dos Soviets.
O alzamento foi preparado polo comité central do Partido Social-Revolucionario (PSR) e apoiado polo Comité para a Salvación da Patria. Debilitadas as forzas bolxeviques polo ataque de Kerenskii contra Petrogrado, que obrigou aos bolxeviques a enviar ás súas mellores unidades ao sur da cidade, os confabulados conseguiron tomar nun primeiro momento o control de certos puntos estratéxicos. Incapaces de lograr o apoio dos rexementos cosacos da capital, quedaron pronto sitiados en diversos edificios que as forzas leais ao Goberno bolxeviques acabaron por tomar.
Preparativos
Tras perder o apoio das unidades militares da capital e dos traballadores para opoñerse ao novo Goberno de Lenin, o comité central do Partido Social-Revolucionario viuse obrigado a solicitar a axuda dos cadetes e cosacos da cidade, a pesar das supostas escasas simpatías destes polos socialistas. Os junker eran cadetes de orixe burgués e aristócrata, nacionalistas rusos. Divididos na súa actitude cara a Revolución de Febreiro, rexeitaban a de outubro. Esta acentuou as tendencias conservadoras dos cadetes, aos que os socialrevolucionarios non controlaban. Entre os alumnos das escolas militares contábanse ademais membros da organización monárquica de Vladimir Purishkevich, que estaba disposto a aliarse coa fracción máis conservadora dos socialrevolucionarios con tal de opoñerse aos bolxeviques.
Entre os políticos da capital, os antigos ministros menxeviques, recentemente liberados, comezaron a axitar aos funcionarios contra o novo Goberno, alentando as folgas; a presidencia do disolto Preparlamento fixo un chamamento para derrocalo. O Comité para a Salvación da Patria chamou aos funcionarios e á cidadanía a rexeitar o novo Goberno bolxevique e proclamou a súa intención de formar un novo gabinete provisional. Pola súa parte, os tres rexementos cosacos acuartelados na capital mostrábanse, a pesar das simpatías dos seus mandos, contrarios a opoñerse ao novo Goberno e desexosos de regresar aos seus fogares no Don. A pesar de controlar o concello de Petrogrado –sede do Comité de Salvación– e con el a policía da capital, o xefe da milicia de Petrogrado, N. V. Ivanov, non logrou impedir que os bolxeviques se fixesen co seu control.
O coronel [[Georgi Polkovnikov, desacreditado xefe do distrito militar de Petrogrado que non lograra desbaratar a Revolución de Outubro, recibiu o mando do levantamento dos dirixentes socialrevolucionarios.|miniatura|esquerda]]
A comisión militar socialrevolucionaria convenceuse de que só podía contar co apoio dos cadetes para os seus plans de oposición armada ao novo Goberno. O partido activou as súas células nas escolas militares de infantería Vladimir e Pavlov e na Escola de Enxeñeiros Nikolaev, e recibiu un apoio menor doutros centros. Partes dalgunhas das unidades militares da capital e, en especial, algúns oficiais, parecían favorecelos. O, a comisión militar socialrevolucionaria aprobou o alzamento contra os bolxeviques e os preparativos prolongáronse ata o. Ao día seguinte, o comité central do PSR e a súa comisión militar publicaron un manifesto coa súa decisión de opoñerse á Revolución de Outubro e de formar un novo Goberno; porén, non estaba disposto a asinar unha paz separada cos Imperios Centrais e non defendía a restauración do Goberno Provisional. A impopularidade deste facía que nin o PSR nin o Comité para a Salvación da Patria decidisen utilizar a súa autoridade para opoñerse á toma do poder polos bolxeviques.
No último momento, o membro do comité central do PSR encargado dos preparativos, Abraham Gotz, anunciou que a operación pasaba a mans do desacreditado antigo comandante do distrito militar de Petrogrado, o coronel Polkovnikov, que o propio Aleksandr Kerenskii acusara de traizón o. A comisión militar protestou en balde contra o nomeamento.
O intento do comité central de coordinar o alzamento coa marcha sobre a capital de Kerenskii fracasou cando Gotz e Vladimir Zenzinov foron arrestados e case linchados polos mariñeiros na Estación do Báltico. Estes pretendían participar na delegación da capital que se trasladou a Gatchina a negociar a fin dos combates. O principal comisario militar do antigo Goberno provisional, Stankevich, si que logrou, porén, deixar Petrogrado e entrevistarse con Kerenskii; os dous decidiron atrasar o ataque e a ofensiva ante a lentitude do avance das forzas de Krasnov, a falta de infantería para apoiar aos cosacos e a escaseza de municións.
Polkovnikov contaba cuns oitocentos trinta homes, trescentos deles cadetes desarmados da Escola de Infantería Pavlov, e carecía de artillería. Os conspiradores contaban con lograr a vitoria grazas ao elemento sorpresa e ao debilitamento militar dos bolxeviques, que enviaran as súas mellores tropas a tratar de frear o avance de Kerenskii.
O plan consistía en establecer o cuartel xeneral dos sublevados na Escola de Enxeñaría Nikolaev e, desde alí, tomar a central de telefonía e outro edificio onde se gardaban vehículos blindados. Mentres, os cadetes das academias Vladimir e Pavlov debían tomar a Fortaleza de San Pedro e San Paulo e marchar seguidamente contra o centro do poder bolxevique no Instituto Smolny. Para dar tempo ao avance de Krasnov e Kerenskii, a conferencia de comisión militar do PSR e do Comité para a Salvación da Patria decidiu aprazar un día o alzamento a noite do.
O alzamento
Esa mesma noite, un dos enviados para previr ás unidades, Aleksandr Arnoldovich Bruderer, que debía mandar aos cadetes da Academia Militar Vladimir, foi detido casualmente por unha patrulla da Fortaleza cando abandonaba a mansión Kshesinskaia, onde un batallón de asalto se dispoñía a unirse aos alzados. Os documentos que levaba encima leváronse de inmediato ás autoridades soviéticas, que comezaron a aplicar medidas para esmagar a rebelión. Polkovnikov, pola súa parte, tamén se decatou da detención e decidiu comezar o alzamento sen máis dilación,  a pesar de que isto impedía recibir o apoio previsto das tropas de Krasnov.
[[Garda Vermella da capital. Moito máis numerosos que os alzados e reforzados polos mariñeiros da Frota do Báltico e soldados da guarnición da capital, lograron deter o levantamento.|miniatura]]
Maruxa (filme de 1969)
Maruxa é un telefilme rodado en Galicia, dirixido por Juan de Orduña e estreado en 1969. Trátase dunha adaptación para Televisión Española de Maruxa, a famosa ópera do compositor catalán Amadeu Vives, sobre un libreto de Luis Pascual Frutos.
Motín junker
O alzamento
Ás 2:00 a. m. do, ordenou o alzamento das unidades militares da capital. Os cadetes da Academia de Enxeñeiros Nikolaev rebeláronse e capturaron os vehículos blindados e a central telefónica  segundo o plan trazado. Nesta última detiveron o comisario de Defensa, Vladimir Antonov-Ovseenko, que estaba no edificio realizando unha inspección cando o tomaron por sorpresa os insurrectos. Capturaron ademais o Hotel Astoria e o Banco Estatal. Algúns socialrevolucionarios anunciaron entón que os bolxeviques estaban reducidos ao Instituto Smolny e á Fortaleza, co obxectivo de favorecer a rebelión.
Maruxa (filme de 1969)
Argumento
Maruxa e Pablo son dous pastores namorados que viven felizmente ata que un día chega Rosa, a dona do lugar e leva a Maruxa como criada para separala de Pablo, de quen tamén ela está namorada. Mentres, Antonio, noivo de Rosa, cheo de celos, tenta namorar a Maruxa. Pero o capataz Rufo intercede e fai que os pastores se volvan atopar e desbarata os plans de Rosa e Antonio.
Motín junker
O alzamento
Cosaco do Rexemento de Gardas. A falta de apoio ao levantamento dos rexementos cosacos acuartelados na capital debilitouno notablemente e facilitou o seu esmagamento polas novas autoridades [[bolxeviques.|miniatura|esquerda]]
Maruxa (filme de 1969)
Produción
O filme foi rodado na provincia de Lugo, nas inmediacións do concello de Láncara. As voces que se escoitan non son as dos actores, senón que se utilizaron as dunha gravación de EMI dese mesmo ano dirixida por Federico Moreno Torroba.
Motín junker
O alzamento
Pola súa banda, algúns veteranos feridos ao mando do coronel Kuropatkin dirixíronse á Academia Militar Vladimir para colaborar no desarme dos soldados e axudar aos cadetes da mesma na acción contra a Fortaleza da capital. Os intentos desesperados por lograr o apoio das unidades cosacas acuarteladas na capital –os rexementos 1.º, 4.º e 14.º–, porén, non frutificaron, malia a intervención persoal do propio Polkovnikov e de importantes dirixentes socialrevolucionarios. Estes fracasaron en obter o apoio de soldados e obreiros para o alzamento.
Colombo
Colombo (en cingalés: කොළඹ; en கொழும்பு) é a principal cidade de Sri Lanka con 642.163 habitantes (2001) e máis de 2 millóns na área metropolitana. Está situada na costa suroccidental do país e, durante seiscentos anos, foi unha das capitais do país. En 1977 a capitalidade foi transferida para a próxima Sri Jayawardenapura-Kotte, mais Colombo segue a ser o centro económico do estado.
Motín junker
O alzamento
A falta de apoio cosaco permitiu que as autoridades puidesen enfrontarse sen problemas aos rebeldes grazas a unidades de traballadores reforzadas con mariños e restos das unidades da capital. Ao final do día, uns dez mil gardas vermellos enfrontábanse aos centos de cadetes alzados. A comisión militar revolucionaria bolxevique puido illar os focos rebeldes: a Academia Vladimir quedou rodeada pouco logo da chegada do coronel Kuropatkin.
Colombo
Xeografía
miniatura|dereita|275px|Vista de Colombo e o lago Beira. O espazo da cidade é unha mestura de terra e auga, pois posúe numerosos canais e, no mesmo corazón do casco urbano, conta co lago Beira de 65 ha de superfice, que constitúe un dos lugares emblemáticos da localidade. O norte e nordeste da cidade están bordeados polo río Kelani, que desauga no mar no barrio denominado Modera (Mōdara en cingalés), que significa "delta de río".
Motín junker
O alzamento
Os combates máis duros libráronse no asedio á Academia Vladimir, que os bolxeviques lograron reducir grazas ao uso de artillería. O mando rebelde non se decidiu a reforzar os puntos baixo o seu control coas escasas tropas á súa disposición e pouco despois achouse asediado por traballadores mal armados pero decididos e numerosos. A Academia de Enxeñeiros depuxo as armas cando quedou claro que o alzamento fracasara. Polkovnikov ordenou a rendición e pola tarde os bolxeviques tomaban os últimos redutos dos alzados.
Colombo
Xeografía
O clima de Colombo é de temperaturas relativamente moderadas: 31 °C entre marzo e abril e 22 °C nos meses invernais. A maior alteración ocorre durante as estacións do monzón, entre maio e agosto, e entre outubro e xaneiro, nos que se poden esperar fortes chuvias. A media anual de precipitacións é de 2.400 mm.
Portosilva, Xermade, Xermade
Portosilva é un lugar da parroquia de Xermade no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Colombo
Nome
O nome Colombo foi introducido polos portugueses en 1505. Semella derivado do termo cingalés clásico kolon thota, que significa "porto sobre o río Kelani". Outra teoría supón que deriva da expresión cingalesa kola-amba-thota, que significa "porto con árbores frondosas de mango".
Economía
Colombo é un dos portos máis activos do océano Índico, a través do cal transitan boa parte dos produtos de exportación da illa: té, caucho, aceite de coco, copra e pedras preciosas.
Posúe industrias de trasformación (manufacturas de tabaco, fabricas téxtiles etc) e un complexo siderúrxico.
Historia
Os holandeses conquistárona en 1656, logo dun épico asedio, ao termo do cal os portugueses sobreviventes recibiron un salvoconduto. Colombo foi entón a capital dos territorios marítimos da Compañía Holandesa das Indias Orientais até 1796.
Os británicos fixéronse con ela e convertérona na capital da nova colonia de Ceilán. Sri Lanka obtivo a independencia pacificamente en 1948, e Colombo tornouse a capital do novo estado.
As distintas ocupacións estranxeiras tiveron un enorme impacto na cultura local, ben visíbeis na arquitectura da cidade.
Enviande, Pedrafita, Chantada
Enviande é un lugar na parroquia de Pedrafita, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 3 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 2 eran homes e 1 era muller.
Fortaleza de San Pedro e San Paulo
A Fortaleza de San Pedro e San Paulo (en Петропа́вловская кре́пость, Petropavlovskaya Krepost) é a cidadela orixinal de San Petersburgo, Rusia, fundada polo tsar Pedro o Grande en 1703 e construída seguindo os deseños de Domenico Trezzini entre 1706 e 1740. A comezos do século XX, seguía en uso como prisión polo goberno tsarista.
Hoxe en día está adaptada como a parte central e máis importante do Museo Estatal de Historia de San Petersburgo. O museo foi adquirindo pouco a pouco toda a fortaleza, coa excepción da estrutura que ocupa a Ceca de San Petersburgo.
Desde a fundación ata 1917
A partir de 1720, a fortaleza serviu de aloxamento á gornición da cidade e de cárcere de prisioneiros políticos, entre outros. O bastión de Trubestskoy, construído na década dos 1870, converteuse no bloque principal da prisión. En 1876 o grupo nihilista Zemlya i volya na súa primeira acción organiza, con éxito, a fuga de Piotr Kropotkin, algo que ninguén antes o conseguiu.
Desde a Revolución Rusa
Durante a Revolución de Febreiro de 1917, a fortaleza foi atacada polos soldados amotinados do Rexemento Pavloskii o e os prisioneiros foron liberados. Baixo o Goberno Provisional, centos de oficiais tsaristas foron recluídos na fortaleza.
Tratouse de encarcerar ao tsar Nicolao II tralo seu retorno de Mogilev a Tsarskoe Selo o, pero finalmente foi recluído en Tsarskoe Selo. O cando os bolxeviques intentaron o seu golpe, os 8000 homes gornición da fortaleza uníronse a eles. Finalmente rendéronse ás forzas gobernamentais o.
O, a fortaleza caeu rapidamente nas mans dos bolxeviques. Seguindo o ultimato do Soviet de Petrogrado aos ministros do Goberno Provisional no Palacio de Inverno, logo da salva do Cruceiro Aurora ás 21:00, os canóns da Fortaleza dispararon cara o Palacio. Con tan só dous disparos, que apenas causaron danos, e os defensores renunciaron a renderse– nese momento. As 2:10 da mañá do o Palacio de Inverno foi tomado polas tropas de Vladimir Antonov-Ovseenko; capturaron aos ministros e leváronos á fortaleza como prisioneiros.