cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Couto Mixto
O Couto Mixto no século XXI
O Couto Mixto recibiu no 2002 o Premio da Fundación Premios da Crítica Galicia, na súa sección de Iniciativas Culturais, "pola recuperación da autoestima e memoria histórica coma parte dun espazo xeográfico e cultural, por favoreceren o reencontro da convivencia entre Galicia e Portugal a partir das raíces comúns e por recuperaren unha manifestación de riqueza antropolóxica e cultural que, neste caso, é un exemplo de mestizaxe cultural". Ese mesmo ano, a mesma Fundación elixiu o Couto Mixto para presenta-lo manifesto «Falamos unha lingua milenaria» no que numerosos persoeiros destacados na cultura galega proclamaban a súa fidelidade ó galego como lingua propia e independente. Nese mesmo acto, erixiuse en Santiago de Rubiás un milladoiro de pedras e palabras.
Diferentes propostas políticas relativas ó Couto Mixto propiciaron debates e resolucións dos parlamentos galego, español: en maio de 2007 unha "Proposición no de ley" foi discutida e aprobada no Congreso dos Deputados recoñecendo a singularidade do Couto Mixto como enclave histórico e cultural, e apelando a tomar as medidas que permitan o desenvolvemento social e económico do territorio. Ó mesmo tempo, unha moción similar foi aprobada polo Parlamento de Galicia.
En maio de 2008 inaugurouse no adro da igrexa de Santiago unha estatua en bronce que representa o último Xuíz que tivo o Couto e que asistiu á extinción do seu status especial, don Delfín Modesto Brandón. A falta dunha imaxe deste home, a estatua representa, sentado no banco corrido do muro de pedra do adro, un home coa roupa da época e provisto do bastón de mando que distinguía ós Xuíces, nun deseño obra de García Mañá. O escultor foi o vigués José Molares. No 2012 comezouse a restauración das pinturas murais descubertas na sancristía da igrexa de Santiago de Rubiás; coa eliminación do cal viron a luz doce pinturas renacentistas de tamaño natural datadas entre os séculos XV e XVI que representan diferentes escenas da iconografía relixiosa.
En xullo de 2022 créase a Academia das Ciencias Sociais do Couto Mixto, presidida por Xosé Manuel Cid, que aglutine a personalidades que formulen proxectos innovadores para todos os ámbitos e serva para estreitar máis os lazos entre estes dous países que están unidos pola raia seca e o Couto Mixto. A idea é que a academia estea formada por arredor de 15/20 persoas que se vaian incorporando paulatinamente e que destaquen por dedicar parte da súa investigación ó Couto Mixto, principalmente desde o ámbito social, ampliando o coñecemento que xa existe sobre el desde o punto de vista histórico e literario a outros eidos como poden ser o dereito, a economía, o turismo ou a comunicación.
Arriba, Santiago de Arriba, Chantada
Arriba é un lugar na parroquia de Santiago de Arriba, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 4 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 2 eran homes e 2 eran mulleres.
William G. Gregory
William George "Borneo" Gregory, nado en Nova York o 14 de maio de 1957, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión STS-67.
Traxectoria
Gregory graduouse en enxeñería pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1979, é máster en enxeñería mecánica pola Universidade de Columbia en 1980 e máster en xestión pola Universidade de Troy en 1984.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1990. Participou na misión STS-67, pasando un total de 16,63 días no espazo. Retirouse da NASA en verán de 1999.
Ruhollah Khomeini
Ruhollah Mostafavi Moosavi Khomeini, máis coñecido como Ruhollah Khomeini, nado o 24 de setembro de 1902 en Khomein, e finado o 3 de xuño de 1989 en Teherán, foi un aiatolá iraniano.
The Knight Before Christmas
The Knight Before Christmas é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Monika Mitchell e escrito por Cara J. Russell. Estreouse o 21 de novembro de 2019.
A rodaxe produciuse en Orillia e Bracebridge en Ontario, no Canadá, entre abril e maio de 2019, coas escenas do castelo de Norwich rodadas no castelo Charleville en Tullamore, Irlanda.
Antonio Manchón
Antonio Manchón Quílez, nado en Xàtiva en 1836 e finado en 1910, foi un debuxante e xilógrafo valenciano. Era tío e padriño do tamén debuxante Ramón Manchón Herrera. miniatura|Gravado de Manchón, dun debuxo de Gerardo Meléndez y Conejo, da porta norte da [[Catedral de Ourense.]]
Traxectoria
Realizou estudos de debuxo, pintura e gravado na Real Academia de Belas Artes de San Fernando de Valencia. Na cidade do Turia, traballou no obradoiro de Carlos Capuz, onde deprendeu a entallar en buxo.
Esmagamento por elefante
miniatura|250px|Ás veces, os elefantes desmembraban os corpos dos condenados, como se aprecia neste debuxo de [[1681 de An Historical Relation of the Island Ceylon, de Robert Knox.]] O esmagamento por elefante foi un método de execución común para aqueles que eran condenados a morte no sur e sueste asiático, especialmente na India, durante case 4.000 anos.
Historia
Os elefantes eran empregados a fin de esmagar, desmembrar ou torturar aos cativos en execucións públicas. Este uso dos elefantes atraía o interese dos viaxeiros europeos, que cualificaban as escenas de arrepiantes, como quedou recollido en numerosos diarios contemporáneos e relatos de viaxes a Asia. A práctica foi finalmente suprimida polos colonizadores da rexión nos séculos XVIII e XIX.
Antonio Manchón
Traxectoria
Despois abandonou Valencia e estivo en Barcelona, en París (onde foi pupilo de François Auguste Trichon) e en Londres, lugares onde ampliou os seus estudos artísticos. Acabada a súa viaxe por Europa, instalouse en Madrid e exerceu como xilógrafo para moitas revistas da época, coma La Ilustración Republicana Federal, La Ilustración Gallega y Asturiana, La Ilustración Española y Americana, El Arte de España ou El Museo Universal, ademais de traballar na ilustración de diversas novelas, destacando especialmente a edición de 1868 de 'Don Quixote da Mancha do editor Urbano Manini, entre outros traballos e colaboracións.
Esmagamento por elefante
Historia
As primeiras novas que nos chegan deste tipo de execucións proceden da antigüidade clásica. No entanto, a práctica xa daquela estaba firmemente estabelecida e continuou até o século XIX.
Sabela (cantante)
A cantante Sabela pode referirse a:
Aalter
miniaturadaimagem|Casa do concello Aalter é un concello da Flandres Oriental (Bélxica) que se creou en 1977 logo da fusión dos antigos concellos de Aalter, Bellem, Lotenhulle e Poeke. A súa poboación é de 18.860 habitantes (2012) que se estenden nunha superficie de 81.92 km².
Union Tours Basket Métropole
O Union Tours Basket Métropole é un club de baloncesto profesional francés con sede na cidade de Tours, Rexión Centro. Fundado no ano 2004, é herdeiro do ASPO Tours, club que chegou a ser campión da Ligue Nationale de Basketball en 1976 e 1980. Actualmente xoga na Nationale Masculine 2, cuarta división do campionato francés.
Vilar, Cervo, Cedeira
Vilar é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 12 habitantes.
Interleucina 8
A interleucina 8 (IL-8 ou IL8), tamén chamada CXCL8, é unha quimiocina producida polos macrófagos e outros tipos celulares como as células epiteliais, células do músculo liso das vías aéreas e células endoteliais. As células endoteliais almacenan IL-8 nas súas vesículas de almacenamento chamadas corpos de Weibel-Palade. Nos humanos, a proteína interleucina 8 está codificada no xene IL8 (ou CXCL8) do cromosoma 4. A IL-8 é producida inicialmente como un péptido precursor de 99 aminoácidos, que posteriormente sofre unha clivaxe para dar lugar a varias isoformas activas de IL-8. En cultivo, a principal forma segregada polos macrófagos é un péptido de 72 aminoácidos.
Hai moitos receptores na superficie da membrana plasmática aos que se pode unir a IL-8; os tipos que se estudan máis frecuentemente son os receptores serpentina acoplados á proteína G CXCR1 e CXCR2. A expresión e afinidade pola IL-8 difire entre estes dous receptores (a de CXCR1 é maior ca a de CXCR2). Por medio dunha cadea de reaccións bioquímicas, a IL-8 é segregada e é un importante mediador da reacción inmune na resposta do sistema inmunitario innato.
Función
A IL-8 ten dúas funcións. Induce a quimiotaxe en células diana, principalmente en neutrófilos e outros granulocitos (por iso tamén se lle chama factor quimiotáctico de neutrófilos), causando que estes migren cara ao sitio de infección. A IL-8 induce tamén a fagocitose unha vez que estas células chegaron ao seu destino. A IL-8 tamén é un potente promotor da anxioxénese. Nas células diana, a IL-8 induce unha serie de respostas fisiolóxicas necesarias para a migración e a fagocitose, como un incremento do Ca2 + intracelular, a exocitose (por exemplo, a liberación de histamina), e a explosión respiratoria.
A IL-8 pode ser segregada por calquera célula que teña receptores de tipo Toll, que están implicados na resposta innata inmunitaria. Usualmente, os macrófagos son os que detectan primeiro un antíxeno, polo que son as primeiras células que liberan IL-8 para recrutar outras células. Tanto as formas monómeras coma as homodímeras da IL-8 son potentes indutores dos receptores de quimocinas CXCR1 e CXCR2. O homodímero é máis potente, pero a metilación da Leu 25 pode bloquear a actividade dos homodímeros.
Crese que a IL-8 desempeña unha función na patoxénese da bronquiolite, que é unha doenza común do tracto respiratorio causada por infeccións virais.
A IL-8 é un membro da familia de quimiocinas CXC. Os xenes que codifican este e outros membros da familia de quimiocinas CXC forman unha agrupación ou cluster nunha rexión mapada na rexión cromosómica 4q13.3.
Células diana
Aínda que os granulocitos neutrófilos son as principais células diana para a IL-8, hai tamén unha gama relativamente ampla de células (células endoteliais, macrófagos, mastocitos, e queratinocitos) que responden a esta quimiocina. A actividade quimioatractora da IL-8 en concentracións similares ás dos vertebrados está probada no protozoo Tetrahymena pyriformis, o cal suxire que esta quimiocina ten unha estrutura e función ben conservadas filoxeneticamente.
Importancia clínica
A interleucina 8 está a miúdo asociada coa inflamación. Como exemplo, foi citada como mediador proinflamatorio na xinxivite e na psoríase. A secreción de interleucina 8 increméntase polo estrés oxidativo, o cal causa o recrutamente de células inflamatorias e induce un maior incremento dos mediadores do estrés oxidativo, o que a fai un parámetro clave da inflamación localizada. A IL-8 está asociada coa obesidade.
Segundo algúns estudos, se unha muller preñada ten niveis altos de interleucina 8, aumenta o risco de esquizofrenia na súa descendencia. Ter niveis altos de IL-8 reduce a probabilidade de ter respostas positivas á medicación antipsicótica na esquizofrenia.
Nomenclatura
A IL-8 foi renomeada como CXCL8 polo Subcomité de Nomenclatura de Quimiocinas da Unión Internacional de Sociedades Inmunolóxicas,. O seu símbolo xénico aprobado pola Organización do Xenoma Humano (HUGO) é CXCL8.
Regulación da expresión
A expresión de IL-8 é regulada negativamente por medio de diversos mecanismos. O miARN-146a/b-5p reprime indirectamente a expresión de IL-8 ao silenciar a expresión de IRAK1. Adicionalmente, o 3'UTR de IL-8 contén un elemento rico en AU, que o fai extremadamente inestable baixo certas condicións. A expresión de IL-8 está tamén regulada polo factor de transcrición NF-κB. A regulación polo NF-κB representa unha terapia anti-IL-8 nova para o seu uso en doenzas inflamatorias como a fibrose quística.
OUAS
OUAS é unha organización educativa pública de Finlandia, coñecida pola abreviatura en inglés Oulu University of Applied Sciences. Esta Universidade de Ciencias Aplicadas de Oulu, coñécese en finés como Oulun ammattikorkeakoulu.
Descrición
Distribúe os seus catro campus no norte de Finlandia. Tres na cidade de Oulu, capital do municipio do mesmo nome, e un cuarto na cidade de Oulainen, a 100 km de distancia.
A OUAS ocupa a 650 docentes que imparten formación a 9.000 alumnos.
Actividade
A oferta formativa abrangue 35 programas de grao e mestrado nas disciplinas de ciencias sociais, cultura e recursos naturais renovables, enxeñería, información comercial e saúde.
Con énfase en I+D+I, fai especial fincapé nos estudos de Enerxía, recursos naturais e Medio Ambiente, así como de Saúde e benestar no futuro. Todas as disciplinas oriéntanse á mellora do modelo construtivo condicionado ao chan e clima autóctono, con propostas enerxéticas intelixentes, economía de recursos naturais, sostibilidade e baixa produción de carbono.
Actualidade
Alén o persoal docente fixo, á OUAS adhírense directores, coordinadores, planificadores e xestores financeiros para o desenvolvemento de proxectos, tanto a nivel local como rexional, nacional e transfronterizos.
Tras disolver a súa sociedade con NPP-Sustainable Living Assistant (SuLA) e OCTES e PELLETime, grazas ao financiamento de NPA desenvolve o seu proxecto estrela, o e-Lighthouse, sendo así mesmo asociada no proxecto NPA Smart-Fish, buscando potenciar o desenvolvemento socioeconómico local do norte de Finlandia.
Shen Kuo
Foi xeólogo, astrónomo, agrónomo, embaixador, xeneral militar, matemático, cartógrafo, enxeñeiro hidráulico, meteorólogo, botánico, zoólogo, farmacólogo, escritor e burócrata do goberno da Dinastía Song (960-1279), na China.
Traxectoria e feitos destacados
Shen Kuo viviu en Qiantang, o actual Hangzhou. En 1063, á idade de 35 anos, Shen Kuo pasou con éxito o exame imperial para o servizo do goberno. Foi como embaixador ao Imperio Tangut, e estivo nas campañas militares levadas a cabo contra eles. Foi o administrador principal da Oficina de astronomía e chanceler da Academia de Han-lin. Tamén foi aliado político e confidente do chanceler Wang Anshi e do emperador Shenzong (神宗 Shénzōng; 1067-1085). Shen Kuo foi primeiro en describir o compás magnético no seu libro Mengxi Bitan. Isto ocorría un século antes de que Alexander Neckham o describira en Europa. Elaborou unha teoría xeolóxica da xeomorfoloxía observando os depósitos de barro, os fósiles mariños que se encontraban nas montañas, e os fósiles subterráneos de bambú encontrados nunha rexión na que non se desenvolve o bambú. Describiu tamén o tipo móbil de impresión de arxila, inventada polo artesán chamado Bi Sheng nos anos 1041 e 1048. Mellorou as invencións da esfera armilar, do gnomon, e do reloxo de auga (clepsidra). Descubriu o concepto astronómico do norte verdadeiro, e alegou que o Sol e a Lúa eran corpos esféricos, non planos, utilizando a observación da eclipse solar e a eclipse lunar. Fixo dous atlas, e creou unha carta xeográfica tridimensional. Foi tamén o primeiro na China en describir o dique seco para a reparación de barcos. Reformou o calendario chinés sobre a base dunhas observacións astronómicas precisas que realizou durante meses.
Shen Kuo viviu ao final da súa vida varios anos no illamento, na súa casa, que tiña un xardín que lle servía de lecer, cerca de Zhenjiang, provincia de Jiangsu. A súa tumba está na zona de Yuhang de Hangzhou e, en setembro de 2001, por iniciativa do goberno chinés, se reconstruíu enteiramente.
O Souto, Graba, Silleda
O Souto é un lugar da parroquia de Graba, no concello pontevedrés de Silleda, na comarca do Deza. Segundo o IGE do 2011 tiña 18 habitantes (8 homes e 10 mulleres) o que supón un aumento no número de habitantes en relación ao ano 2010.
Neste lugar atópase un pequeno castro.
Demografía
O Souto evoluciona demograficamente así:
Bafétimbi Gomis
Bafétimbi Gomis, nado en La Seyne-sur-Mer o 6 de agosto de 1985, é un futbolista francés. Xoga de dianteiro no Al-Hilal FC da liga Profesional Saudita.
Traxectoria
Tras terminar o seu contrato co Olympique Lyonnais despois de cinco tempadas, o 27 de xuño de 2014 oficializouse o traspaso de Gomis ó Swansea City por catro tempadas.
Quintela, Coeo, Lugo
Quintela é un lugar da parroquia de Coeo, no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
Mesozoos
Os mesozoos son un grupo de animais que historicamente clasificáronse no subreino Agnotozoa, e hoxe en día inclúense no subreino Mesozoa e que antes incluían a outros organismos con características especiais que non encaixaban en ningún outro filo. Mais co incremento dos coñecementos zoolóxicos, moitos deses seres foron descartados quedando só dous grupos de seres vivos claramente emparentados entre eles e que máis adiante comentaremos.
A palabra mesozoo fai referencia a que estes seres atópanse no medio ("meso") entre o Phylum dos Protistas e o dos Metazoos.
Características
Trátase de seres pluricelulares que non teñen unha clara orixe evolutiva e que posiblemente acadaron esta pluricelularidade por unha vía distinta aos Eumetazoos. Son parasitos vermiformes de animais como os cefalópodos, platelmintos, anélidos, moluscos, equinodermos e nemertinos.
Son animais que non teñen aparato circulatorio, nervioso e excretor, constituídos por un número limitado de células que é constante de especie en especie (fenómeno de "eutelia"). Só dispoñen de dous estratos: un interno, representado por un número variable de células alongadas con función reprodutiva, e outro externo, ciliado, dedicado ó movemento e a dixestión (somatoderma).
Clasificación dos mesozoos
Os dous principais grupos de mesozoos son os seguintes:
Estación de Seabra AV
Seabra AV (en castelán: Sanabria Alta Velocidad) será unha estación ferroviaria de Adif situada na localidade zamorana de Otero de Sanabria, no concello de Palacios de Sanabria. Atoparase na liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia, actualmente en construción, e dará servizo á comarca de Seabra.
Está previsto que estea operativa en 2018.
Able (foguete)
Able foi o nome dun foguete espacial estadounidense fabricado por Aerojet e usado como etapa secundaria doutros foguetes. Os primeiros modelos (usados conxuntamente con foguetes Vanguard) usaban un motor foguete modelo AJ10-37. Modelos posteriores usaron motores AJ10-41 ou AJ10-42.
Marco convertible
O marco convertible (en bosníaco: konvertibilna marka) é a moeda oficial de Bosnia e Hercegovina. Estableceuse como tal nos acordos de Dayton de 1995. O seu nome provén do marco alemán, moeda coa que mantivo unha taxa de cambio de 1 a 1 até 2002. Dende entón mantén un cambio fixo co euro de 0,51129 euros por marco.
Porén, na zona sur de Bosnia e Hercegovina, e debido á maioría de poboación croata, utilízase tamén a kuna croata.
Panchés, San Mamede de Carnota, Carnota
Panchés é unha aldea da parroquia de San Mamede de Carnota no concello coruñés de Carnota.Segundo datos do IGE do 2009 ten 118 habitantes (51 homes e 67 mulleres). Limita ao norte co lugar da Curra e ao sur co lugar de Caldebarcos.
Xentilicio
O seu xentilicio é o mesmo que o propio topónimo: panchés.
Lugares de interese
O principal atractivo de Panchés reside nunha arquitectura tradicional galega con casas de pedra e hórreos (cabaceiras) graníticos. As vistas dende o lugar cara ao Atlántico permiten albiscar o faro de Fisterra e máis a praia de Carnota.
Está situado tamén moi próximo á Moa, monte situado dentro da zona especial de conservación (ZEC) Carnota - Monte Pindo da Rede Natura 2000.
Praias
Posúe varias praias: a principal, a Praia da Insuela e dúas enseadas, a Praia do Gramelo e o Rego da Braña, de grande interese pesqueiro e sobre todo marisqueiro: percebes, mexillón, centola, nécora, ourizos, boi de mar, e outros.
Eleccións municipais en Beade
miniatura|dereita|250px|Casa do Concello.
Corporacións democráticas en Beade desde a aprobación da Constitución de 1978.
Boliña de peluxe do embigo
dereita|miniatura|200px|Bóla de peluxe do embigo. A peluxe do embigo é a acumulación de febras soltas no embigo.
Moita xente constata que, no fin de cada día, aparece unha pequena boliña de peluxe no embigo. O porqué disto foi obxecto de conxecturas durante moitos anos até que, en 2001, o Doutor Karl Kruszelnicki da Universidade de Sydney (Australia) realizou unha investigación sistemática para obter datos sobre a peluxe do embigo. As súas principais conclusións foron:
A peluxe do embigo consiste principalmente en febras das roupas, mesturadas con pel morta e algúns pelos. A peluxe desprázase de baixo para riba e non no sentido contrario como sería máis "presumible". O proceso é resultante da fricción do pelo corporal coa roupa interior, que arrastra as febras soltas para o embigo. As mulleres teñen menos peluxe no embigo debido ao seu pelo corporal ser máis fino e curto. Polo mesmo motivo, os homes máis vellos, por teren pelos máis ásperos e numerosos, acumulan unha maior cantidade de peluxe. A coloración azul débese á existencia de febras azuis na maior parte das pezas de vestiario. A existencia de peluxe no embigo non trae perigo ningún para a saúde humana. A dedicación do doutor Kruszelnicki á solución dese cuestionamento valeulle o premio Ig Nobel da Investigación Interdisciplinar no ano 2002.
Graham Barker, de Perth (Australia), figura no libro Guinness das marcas por acumular a maior cantidade de peluxe no embigo. Colecionou a súa propia peluxe case que todos os días desde 17 de xaneiro de 1984, e produciu cerca de 3,03 miligramos por día. Ao contrario do que di o estudo do doutor Kruszelnicki, a súa peluxe ten un ton máis avermellado, malia a non acostumar usar roupa vermella.
O Fito, Cuíñas, A Fonsagrada
O Fito é un lugar da parroquia de Cuíñas, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Bolero
Subxéneros
A pegada musical de Cuba fíxose sentir non só co bolero senón co son, o danzón, a guaracha, o mambo ou o chachachá, entre outros. Os países da conca do gran Caribe hispano asumiron pronto como propio o produto que Cuba lles daba entre a década de 1920 e 1930. Iso permitiu a fusión e o engrandecemento do bolero con outros xéneros musicais, dándose como resultados os subxéneros: bolero rítmico, bolero cha-cha-chá, bolero mambo, o bolero rancheiro (mestura de bolero e mariachi mexicano), o bolero son (creación de Miguel Matamoros), o bolero moruno (bolero con mesturas xitanas e hispánicas) e mesmo a bachata, unha especie de bolero orixinado nos arrabaldes marxinados de República Dominicana.
Cociñeiro, cociñeira
miniatura|dereita|Cociñeiro executivo e un cociñeiro en [[París, Francia.]]
Cociñeiro ou cociñeira é unha persoa que cociña por profesión. Nun restaurante ou hotel chef utilízase para designar o xefe (en francés chef) da cociña. Este é normalmente un chef executivo que ten ao seu cargo unha serie de persoas que desenvolven tarefas e axudan na elaboración dos pratos, pero que non son totalmente responsables do sabor final destes.
Teófano Anastaso
Teófano Anastaso (en grego: Θεοφανώ Αναστασώ), nada no Peloponeso en 941 e finada sobre 980 en Constantinopla?. Emperatriz bizantina, nai dos emperadores Basilio II e Constantino VIII, así como da princesa Ana Porfiroxéneta quen contraeu matrimonio co príncipe Vladimiro I o Grande, monarca da Rus de Kíiv. Na historiografía bizantina é famosa pola súa beleza física e os seus supostos crimes.
Inicios
O seu verdadeiro nome era Anastasia, familiarmente, Anastaso, e segundo Xoán Escilitzes (quen escribiu un século despois) era filla dun taberneiro do Peloponeso, chamado Crátero. Con todo, o patronímico Crátero corresponde tamén a unha gran familia de militares que destacou a partir do século IX.
Nada en 941, a súa beleza seduciu ao que sería o seu primeiro esposo e entón herdeiro do título de emperador bizantino Romano II quen casou con ela en 956. A partir de entón foi coñecida polo nome, máis aristocrático, de Teófano. Para distinguila doutros personaxes homónimos coñecida como Teófano Anastaso.
A chegada a Constantinopla dunha muller que non pertencía á aristocracia local, orixinou unha serie de rumores na corte, algúns dos cales foron recollidos polos historiadores da época<. O primeiro deles sinálaa como responsábel da morte do emperador Constantino VII; sendo, segundo estes cronistas e os historiadores que os seguiron como Gibbon, ela mesma quen preparou a apócema.
Morte de Romano II
Tras catro anos de reinar con Romano II, este morreu subitamente o 15 de marzo de 963 á idade de 26 anos. Teófano deveu así rexente dos seus fillos Basilio II e Constantino VIII, coa axuda do eunuco Xosé Bringas. Teófano e Bringas desfixéronse de practicamente toda a burocracia: O irmán de Romano II, Basilio, foi desposuído da súa posibilidade de acceder ao trono e do seu cargo de "chambelán", outorgándoselle o cargo de proedus. A sogra de Teófano, Helena Lecapena, foi apartada da corte, relegada a un exilio interno nun recuncho do palacio real xunto ás catro irmás de Romano II -Zoe, Agata, Ana e Teodora-. Logo Teófano obrigou ao patriarca Polieucto a que consagrase como monxas a tres das catro irmás de Romano II (a cuarta irmá, Teodora, casou con Xoán Tzimisces), quitándolles con isto toda posibilidade de poder dinástico.
Gulnara Mehmandarov
Gulnara Mehmandarov (en azarí: Gülnarə Mehmandarova; 1959, Bakú, RSS de Acerbaixán, Unión Soviética) é unha arquitecta acerbaixaní.
Teófano Anastaso
Alianza con Nicéforo Focas
O seu rol á fronte do Imperio bizantino fíxose difícil dada a carencia de aliados políticos. A fin de estabilizar o trono fixo un acordo secreto con Nicéforo Focas quen era entón un xeneral prestixioso; este entrou violentamente en Constantinopla o 15 de agosto do 963, dando morte entre outros a Bringas e fíxose coroar e Hagia Sofía ao día seguinte. Ao mesmo tempo recluíu a Teófano na fortaleza de Petrión nos outeiros do Corno de Ouro. En decembro do mesmo ano, con todo, ambos se desposaron o 20 de decembro de 963, no palacio imperial; de maneira que Teófano reocupou o poder, dándolle lexitimidade a Nicéforo ao integrar, por matrimonio, a dinastía macedonia.
Gulnara Mehmandarov
Gulnara Mehmandarov é unha investigadora (historiador de arquitectura e arte), membro correspondente da Academia Internacional de Arquitectura de Países Orientais e profesora. Ela é particularmente notable para a restauración de monumentos arquitectónicos e publicou máis de 70 publicacións científicas sobre restauración arquitectónica.
Castelo de Lobeira
O castelo de Lobeira era unha fortificación medieval situada no monte Lobeira, nun enclave natural que proporciona un miradoiro cara á ría de Arousa, no concello de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés.
Teófano Anastaso
Alianza con Tzimiskes e asasinato de Focas
As torpes accións militares do novo soberano resultaron contraproducentes no campo diplomático e o Imperio viuse envolvido en varias frontes de combate, aumentaron os impostos e o apoio popular viuse resentido. Ao mesmo tempo, as malas colleitas provocaron fames negras. Nicéforo, para remediar esta situación, puxo límites á acumulación de riquezas nos mosteiros, o cal lle fixo perder o apoio da Igrexa. Xestouse unha ampla conspiración e a noite do 10 ao 11 de decembro de 969, o seu sobriño Xoán I Tzimisces cruzou o Bósforo en plena tormenta, ocultouse no Palacio e introduciuse na cámara imperial, onde matou ao seu tío.
Castelo de Lobeira
Historia
Parece ter antecedentes mesmo nun antigo castro na zona, e aparece mencionado en textos da Catedral de Santiago de Compostela como Castro Lupus. A súa toponimia así o indica, pois Lupara en latín significa castelo ou mansión real.
Teófano Anastaso
Alianza con Tzimiskes e asasinato de Focas
A lenda supuxo que Teófano era amante do aposto Tzimisces, dado que aquela noite ela abandonou a habitación imperial deixando as portas abertas. Máis aló da realidade dunha implicación amorosa, o certo é que ambos conspiraron contra o emperador.
Castelo de Lobeira
Antigüidade
O dato máis antigo documentado é nacemento en Lobeira no século IX do bispo de Iria Flavia Teodomiro, do que a lenda conta que foi partícipe do descubrimento do sepulcro do Apóstolo Santiago.
A fortaleza de Lobeira foi reforzada para defende-la ría dos continuos asedios de viquingos e musulmáns (recordar que no termo municipal onde se atopa Vilanova de Arousa veu destruída a súa vila por unha invasión normanda, e mesmo os musulmáns camparan en illas tan próximas como Sálvora ou mesmo a Illa de Arousa). Como inmellorable punto estratéxico do Salnés e da ría de Arousa, a súa posesión significaba ter un perfecto control sobre a fértil e cobizada comarca. Debido a este carácter defensivo/estratéxico, tras estar baixo rendistas eclesiásticos, o castelo é doado a destacamentos militares para mellor protección da cidade de Compostela.
Teófano Anastaso
Retorno
Aínda prisioneira, Teófano continuou intervindo nos asuntos imperiais; e o 9 de decembro de 971 logrou concretar o matrimonio de Teófano Skleraina, sobriña de Tzimisces, co emperador occidental Otón II.
Castelo de Lobeira
Antigüidade
Co tempo converteuse nunha fortaleza de grande importancia na Idade Media, onde se forxaron capítulos destacables da historia do Reino de Galiza. Nos séculos XI e XII a fortaleza adquiriu unha nova relevancia, da cal son protagonistas Dona Urraca, o seu fillo Afonso VII a máis do Arcebispo Xelmírez. Tras o finamento de Raimundo de Borgoña, home de Dona Urraca, esta volve casar, perdendo así a posibilidade de herdar ó trono do reino de Castela posto que o seu pai o establecera así nunha cláusula no seu testamento. Comeza entón o enfrontamento entre os que queren coroar ó seu fillo Afonso (entre eles o Arcebispo Xelmírez) e os que apoian ó novo home de Dona Urraca, Afonso I de Aragón, que quere controla-las terras de Galiza. Un dos aliados do aragonés é Arias Pérez, que por aquel entón rexentaba a fortaleza de Lobeira, e quen con enganos consegue apresar a Xelmírez no castelo. A pesar diso, Afonso I de Aragón non consegue dominar a Galiza e Arias Pérez é tamén vencido. Entende entón Dona Urraca que o seu inimigo para chegar ó trono é Xelmírez e empregará sen éxito todos os seus esforzos para vencelo. En 1116 comeza unha guerra na que Lobeira volve ser clave e en 1117 a Raíña decide reconciliarse co seu fillo e claudica.
Da época de Don Raimundo e Dona Urraca son os tres petróglifos que se atopan nas inmediacións do miradoiro, e que representan xogos flamengos cos que se entretiñan os soldados holandeses que custodiaban a torre (que trouxera Don Raimundo do seu país).
Teófano Anastaso
Retorno
Tras a morte de Tzimisces (976) os fillos de Teófano, Basilio e Constantino asumiron o poder en conxunto. O seu primeiro decreto foi levantar o exilio da súa nai, quen retornou a palacio, onde tivo novamente gran influxo.
A última mención de Teófano corresponde ao ano 978, cando solicitou ao xeneral xeorxiano Xoán Tornikio a concreción dunha alianza con David III Curopalata para apoiar aos seus fillos contra a rebelión de Bardas Skleros. As circunstancias da súa morte son pouco coñecidas.
Castelo de Lobeira
Antigüidade
Ó longo da súa historia posterior, Lobeira foi cobizada por calquera das partes nos diversos conflitos vinculados co poder de Compostela, como enclave para a defensa e abastecemento da capital compostelá, que xunto coas Torres de Oeste eran coñecidos coma as portas a Compostela.
Destrución da fortaleza
A fortaleza foi finalmente derrocada durante a Gran Guerra Irmandiña, sendo as tropas irmandiñas patroneadas nesta zona por Sueiro Gomes e Pedro Álvarez de Soutomaior, como revelación contra os abusos dos señores feudais e do arcebispo de Santiago, a quen pertencía por aquel entón este castelo.
Os danos que sufridos polo enclave na Gran Guerra Irmandiña foron moitos, polo que a mitra acabaría decidindo cederlla a Juan Antonio Mariño de Lobeira (descendente de Ruy Soga de Lobeira, anterior beneficiario da torre e importante personaxe tamén na historia de Compostela), pois a acometida da reconstrución resultaba moi custosa para a mitra compostelá xa que a poboación quedara dezmada a causa das continuas persecucións posteriores cando os nobres volveron a Galiza. Posteriormente, os seus novos propietarios aproveitaron a pedra e trasladárona ó Rial, onde construíron o pazo Rial, actualmente convertido en hotel. O estrago total da torre foi obra de furtos veciñais e absurdas concesións de pedra, deixando así Lobeira á marxe da historia posterior.
Idade contemporánea
miniatura|250px|Miradoiro de Lobeira. En 1896 levantouse unha gran cruz. O símbolo do cristianismo foi erixido como homenaxe ás vítimas dos naufraxios de navíos das costas próximas. Tralo afundimento do buque-escola Serpent o almirantado británico colocou nunha das rochas do miradoiro unha placa con inscrición inglesa para lembranza destes mariños.
Tralo alzamento nacional e durante a guerra civil o monte Lobeira foi bombardeado para eliminar os maquis que se refuxiaron na mesma ao inicio da contenda e foi usado por falanxistas para pasear a persoas do lugar.
Na década de 1960 promoveuse a instalación dunha figura do Sagrado Corazón de 30 metros de altura, a carón da cruz do cumio. O concello, a deputación de Pontevedra, o arcebispado e a casa civil deron o visto e prace, pero o Ministerio de Educación obrigou a desprazalo a 500 m, tamén dentro do perímetro da construción medieval. Finalmente, non se logrou recadar a cantidade prevista (2 525 000 pesetas) para pagar a obra, encargada ao escultor de Vilalonga Afonso Vilar.
Barretina
miniatura|250px|Barretina catalá. A barretina é un sombreiro catalán de la en forma de bolsa, habitualmente de cor vermella ou morada e, ás veces, cunha franxa negra no extremo, que adoitaba ser o símbolo de mariñeiros e xudeus. Aínda que realmente, deriva do gorro frixio, gorro vermello de gran parecido, utilizado dende 1789 trala revolución francesa polos republicanos, simboloxía que pronto se estendería por Europa e os novos estados suramericanos. O gorro frixio simbolizaba a república.
FC Chur 97
O FC Chur 97 é un club de fútbol de Coira, Cantón dos Grisóns, en Suíza. Fundouse en 1997 e actualmente compite na 1. Liga. O seu campo é o estadio Ringstrasse, con capacidade para 1.820 espectadores.
Vilar, Graba, Silleda
Patrimonio
En Vilar existe outra capela (a maiores da de Santa Mariña), esta, dedicada a San Sebastián, da testemuña da vocación relixiosa da zona.
Demografía
Vilar evoluciona demograficamente do seguinte modo:
Aldomán, Cuíñas, A Fonsagrada
Aldomán é un lugar da parroquia de Cuíñas, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Escepticismo
O escepticismo (do grego:Skeptomai examinar con detalle) é unha posición de dúbida ou incredulidade referida a un asunto en concreto ou ao coñecemento en xeral.
Escepticismo filosófico
Hai varias escolas de pensamento que se poden encadrar como escépticas, a primeira delas o Pirronismo, fundada por Pirrón de Élide que afirmaba a imposibilidade do coñecemento da natureza das cousas. Despois no período da nova academia platónica anterior ao século I adC, do que o máis egrexio representante é Carneades.
O escéptico interrógase a si mesmo, a vida, os deuses e detense aí, sen afirmar nada. O ideal de vida sería lograr a ataraxia, a serenidade de ánimo, e vivir así sen crer en nada.
Nemetatos
Fontes
Apenas son coñecidos senón por unha cita de Tolomeo, II, 6. 41, que os nomea, en grego, como Nemetatoi, dentro do convento xurídico bracarense. Indica tamén que Volóbriga era a súa capital ou centro.
Escepticismo
Escepticismo científico
Actualmente un escéptico científico é alguén que non acepta certo tipo de afirmacións sen sometelas a unha investigación sistemática e científica. Seguindo a máxima de David Hume "As afirmacións extraordinarias requiren probas extraordinarias", este proceso aplica rigorosamente o método científico e require que as teorías sexan falsábeis, é dicir, que se poidan contrastar para a súa aceptación ou refutación.
Algúns temas cuestionados polos escépticos científicos son as chamadas pseudociencias (tales como a homeopatía e a criptozooloxía), a plausibilidade do sobrenatural (pantasmas, poltergeists, anxos, deuses); crenzas como o Reiki, a existencia de telequinese, videncia, telepatía; ou temas como o Bigfoot, o monstro do lago Ness, ovnis, os círculos das colleitas, a astroloxía, o creacionismo, a radioestesia, as teorías da conspiración e outras afirmacións cuxa veracidade os escépticos ven improbábel en termos científicos.
Como resposta ao escepticismo científico, desde ámbitos pseudocientíficos e esotéricos acuñouse o termo pseudoescepticismo para referirse ao escepticismo, alegando que negan sen achegar probas e por considerar o termo pseudociencia como pexorativo. Con todo, a pesar de que a carga da proba non debería caer sobre o escéptico, cando estes presentaron obxeccións fundadas creáronse ad hoc novas hipóteses non demostradas, como son a memoria da auga para explicar as disolucións diluídas no caso da homeopatía ou as teorías da conspiración para explicar a falta de confirmación dos gobernos no caso da ufoloxía.
Relixión
En relixión o escepticismo refírese á dúbida sobre principios relixiosos básicos. Isto pode referirse ao feito relixioso en xeral ou a aspectos concretos dunha relixión, como milagres ou aparicións.
Nemetatos
Identificación
Desde que Nicolás Tenorio Cerero, identificara Volóbriga coa localidade actual do Bolo, ao leste da actual provincia de Ourense, son numerosos os autores que repiten tal redución xeográfica, e consecuentemente sitúan os Nemetatos na denominada Terra do Bolo, nun xeito amplo (especialmente os concellos do mesmo Bolo e Viana do Bolo).
Porén, esa teoría esquece que Volóbriga non pode dar O Bolo, pois o -l- intervocálico desaparecería nunha evolución fonética normal. De maneira, que Tenorio só tivo en conta a semellanza fonética do primeiro elemento de Volóbriga para realizar a súa identificación. En segundo lugar, ha terse en conta que os Nemetatos están clasificados como un pobo bracarense, mentres que O Bolo, debeu estar incluído no convento xurídico asturicense, é dicir, dependían de Asturica Augusta, do mesmo xeito que tanto O Bolo como Viana do Bolo, dependen aínda na actualidade, relixiosamente, da diocese de Astorga, a antiga Astúrica, e, practicamente, a maioría dos historiadores admiten unha continuidade xeral, entre o bispado e o antigo convento xurídico, dentro do territorio galego.
Non queda senón recoñecermos que descoñecemos a situación exacta do antigo pobo.
Nome
O nome dos Nemetatos, debeu construírse sobre a raíz céltica nemeton "santuario; bosque sagrado", que aparece noutras denominacións da antiga Gallaecia, sendo o máis coñecido o da capital dos tiburos, Nemetobriga; e mesmo, xa en período altomedieval, no do territorio de Nemitos ou Nemetos, que daría lugar ao do arciprestado de Nendos, ao leste da cidade da Coruña.
Buturugeni
Buturugeni é unha comuna romanesa localizada no Condado de Giurgiu, na rexión de Muntenia. A comuna ten unha área de 43,58 km² e a súa poboación era de 3.991 habitantes segundo o censo de 2007.
A comuna está formada pola unión de catro aldeas: Buturugeni, Pădureni, Podu Ilfovăţului e Poşta.
Lixivia
miniatura|150px|Bote de lixivia. O hipoclorito de sodio ou hipoclorito sódico, coñecido popularmente como lixivia, auga lavandina ou incluso auga de Javel, é un composto químico cuxa fórmula é NaClO.
Contén o cloro en estado de oxidación +I e polo tanto é un oxidante forte e económico. Debido a esta característica destrúe moitos colorantes, polo que se utiliza como branquexante. Ademais, aprovéitanse as súas propiedades desinfectantes.
Joe Arroyo
Álvaro José Arroyo González, nado en Cartaxena de Indias o 1 de novembro de 1955 e finado en Barranquilla o 26 de xullo de 2011, foi un intérprete e compositor colombiano considerado un dos máis grandes da música caribeña. O seu nome está relacionado coa cumbia, o joropo, o chandé ou o son montuno, que comunmente o oínte medio clasifica co termo global de Salsa.
Edicións Celta
Edicións Celta é unha empresa editorial fundada en Lugo en 1938. Publicou libros en galego e castelán, tanto de narrativa como de poesía. Entre os autores que colaboraron no proxecto editorial cómpre salientar a Castelao, Xosé Neira Vilas, Manuel María e Xesús Alonso Montero.
Historia e características
Edicións Celta foi creada en Lugo inicialmente como imprenta en 1938 por Francisco Esteban González, quen tamén tivo unha librería co mesmo nome. Esta empresa comezou a editar ao ano seguinte, 1939, o seu primeiro título El correo de los enamorados, de Adela Díaz González.
Carácter editorial
Edicións Celta mantivo un papel de referente pola difusión da cultura galega durante o Franquismo. A súa primeira publicación en galego foi Contos en cuarto crecente e outras prosas de Manuel María en 1952.
Aínda sen ter unha liña editorial claramente definida, tivo un meritorio labor na visualización dalgúns autores galegos, algúns deles (como o caso de Manuel María) sen posibilidade real de publicar noutras editoriais.
Tipo de publicacións
Presentou un dos best-séller da época: Supersticiones de Galicia y preocupaciones vulgares, de Xesús Rodríguez López (5 edicións), varios poemarios de Manuel María e publicacións técnicas, como os manuais de tráfico e os textos de diferentes leis e decretos do estado, que son os que axudarían a manter unha actividade editorial que chegou aos 144 títulos no período 1939-1975
Década dos 50
A editorial continuou coas súas publicacións lexislativas, e foi engadindo títulos de interese como Contribución ao estudo das fontes literarias de Rosalía, de Carballo Calero en 1959. Editou tamén outro tipo de publicacións, do tipo dos almanaques e guías turísticas, como a da propia cidade de Lugo tamén en 1959
1960-61
No curso dos anos 1960-61 chegou a Lugo como catedrático de Literatura do Instituto Masculino Xesús Alonso Montero, e a Libraría e Editora Celta converteuse nun dos seus centros de acción. En Edicións Celta non había director, nin consello asesor (eran o propietario, Francisco Esteban e o seu fillo Paulino, os que se ocupaban de todo), mais foi evidente que Alonso Montero exerceu de asesor, ou case de director, nos anos que pasou na cidade (1960-1976).
Títulos importantes
En 1962, Alonso Montero encargouse da publicación, cun limiar seu, da segunda edición de Retrincos de Castelao, con gravados de Maside. Ao ano seguinte (1963), Alonso Montero publicou na editora o seu primeiro libro lucense, La palabra en la realidad, e foi o editor literario e responsábel da aparición doutras moitas obras: Textos literarios sobre Lugo y su provincia (1963), O clero i-o uso do idioma galego, de Xosé Alvilares Moure (1965), e a Conferencia de Castelao na Habana, Galicia y Valle-Inclán (1971). En 1969 publicou unha das súas obras máis vendidas, Os cen mellores poemas da lingua galega, unha antoloxía que tivo moi boa acollida de público e chegou ás catro edicións en 1975. Por iniciativa de Alonso Montero xurdiu a publicación das Prosas recuperadas de Castelao en 1974.
Os autores
Podemos salientar algunhas das obras dos autores mencionados como colaboradores do proxecto editorial:
Manuel María publicou tamén en Celta:
Primeira batalla do Aisne
A primeira batalla do Aisne foi unha batalla da primeira guerra mundial encadrada no contexto da Carreira cara ao mar. Produciuse en Francia, na ribeira do río Aisne entre o 13 e o 28 de setembro de 1914. As tropas francesas decidiron atacar neste punto ao I e II Exército Alemán, que se retiraban tras a derrota na Primeira Batalla do Marne.
Ao longo do río, os alemáns estableceron varios puntos defensivos, con postos de artillería e metralladoras. As tropas expedicionarias británicas cruzaron o río empregando pontóns e pontes medio destruídas. Os exércitos franceses atacaron en varios puntos pero non conseguiron resultados significativos. A partir de entón sucedéronse varias ofensivas co mesmo resultado, iniciando unha guerra de trincheiras que caracterizaría a primeira guerra mundial.
S/2003 J 2
S/2003 J 2 é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard e David C. Jewitt, o anuncio do seu descubrimento foi o 4 de marzo do 2003. A ano 2006, está lúa era e é a lúa máis afastada de Xúpiter.
S/2003 J 2 ten uns 2 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 29,54 millóns de kms, tarda 981,55 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 154° con respecto á eclíptica (152° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,2255. Esta lúa semella pertencer a un grupo propio, onde de momento, ela é a única integrante, cun eixo semi-maior de ~30 Gm e unha inclinación que ronda os ~160°.
Os límites da influencia gravitacional de Xúpiter veñen definidos pola esfera de Hill, e o seu raio (no caso de Xúpiter) e duns 52 Gm. Pénsase que as lúas retrógradas con eixos máis grandes co 67% do raio de Hill son estables, polo cal é posible que aínda queden por descubrir máis de Xúpiter que estean aínda máis afastadas do planeta cá propia S/2003 J 2.
O Cancelo, Cervo, Cedeira
O Cancelo é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 2 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2007 cando tiña 5 habitantes.
Dorothy Day
Dorothy Day, nada en Nova York o 8 de novembro de 1897 e finada na mesma cidade o 29 de novembro de 1980, foi unha xornalista e activista social estadounidense. Day inicialmente mantivo un estilo de vida bohemio antes de gañar recoñecemento público como activista social trala súa conversión ao catolicismo. Foi unha política radical, quizais a máis coñecida na historia do Igrexa católica estadounidense.