cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Socioloxía do dereito
Observacións
A diversidade de temas de estudo abarca todos os procesos sociais implicados na creación e organización da orde xurídica. De modo moi aproximativo e sintético: problemas de regulación normativa; cambio social e cultural (por exemplo conflitos étnicos); control social ( por exemplo prisións); xustiza penal e civil; resolución de conflitos e novas formas de mediación social (por exemplo arbitraxe); toma de decisións ( por exemplo xurado); cambios nas profesións xurídicas (xuíces, fiscais, avogados. notarios...); formas de regulación administrativa; dereitos humanos; conflitos laborais; transformación do espazo público e privado; desenvolvemento de novas formas xurídicas en empresas e no mercado; problemas na articulación de organismos e regulacións internacionais.
Metodoloxía da investigación
No tocante á metodoloxía de investigación, a socioloxía do dereito emprega métodos das ciencias sociais e da estatística para coñecer o comportamento dos operadores xurídicos (aqueles dos que depende o dereito aplicábel, como os lexisladores ou os xuíces) e os destinatarios das normas.
A investigación socioxurídica é, nun sentido amplo, investigación social, polo cal esta implica realizar traballo empírico ou traballo de campo, como entrevistas, enquisas, mostras estatísticas etc.
Sociólogos do dereito recoñecidos
A nivel mundial e local, Roger Cotterrell, David Nelken, Alan Hunt, Vincenzo Ferrari, Volkmar Gessner, H. Rottleuthner, Gunther Teubner, Mathieu Deflem, Max Travers, Reza Banakar, Boaventura de Sousa Santos, Marc Galanter, Yves Dezalay, David Trubek, Bryant Garth, Brian Tamanaha, Sally Engle Merry, Ronen Shamir, Michael McCann, Heinz Klug e Jacques Comaille, estes son algúns dos sociólogos do dereito contemporáneos recoñecidos.
O Vilar, Sigrás, Cambre
O Vilar é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 45 habitantes (26 homes e 19 mulleres).
David Testo
David Testo, nado o 7 de agosto de 1981 en Winston-Salem (Carolina do Norte), é un futbolista estadounidense que xogou profesionalmente no Canadá.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no instituto e en 1998 foi nomeado mellor xogador do estado de Carolina do Norte entre os rapaces do seu tempo. Marchou estudar á Universidade de Carolina do Sur, onde xogou co equipo universitario, e logo mudouse á Universidade de Carolina do Norte - Chapel Hill, onde destacou como centrocampista e axudou o equipo local, o Tar Heels, a gañar o campionato rexional da zona norte da costa atlántica.
En 2003 non foi seleccionado nos drafts para que os equipos profesionais escollesen xogadores universitarios, e acabou fichando polos Richmond Kickers, o principal equipo do estado de Virxinia, co que disputou partidos no que daquela era a primeira división do fútbol norteamericano, e onde se agrupaban equipos dos Estados Unidos e do Canadá. A pesar da excelente temporada de Testo, o Richmond descendeu e Testo fichou polo Columbus Crew, o principal equipo de Ohio, co que se mantivo en primeira división. A actuación de Testo é discreta, en parte por culpa de diversas lesións, e ao remate de dúas temporadas o Crew prescinde del.
En 2006 pois, Testo fichou por un equipo de Segunda división, o Vancouver Whitecaps, e xa que logo xogou por primeira vez para un conxunto canadense. O Whitecaps conseguiu ese ano o título ligueiro nos play-offs, e Testo fichou á seguinte tempada polo Montreal Impact, ao igual ca outros xogadores que viñan do Whitecaps. Co Impact en segunda división conseguiu importantes triunfos, entre eles o título de campión do Canadá, co que o equipo se clasifica para xogar por primeira vez a CONCACAF Champions League. A pesar de facer boas campañas en 2008 e 2009, onde foi sinalado como o xogador máis valioso do equipo, en 2011 foi despedido polo conxunto de Montreal.
Vida persoal
Uns meses despois de quedar sen equipo, e nunha entrevista para a Radio Canada, Testo recoñeceu abertamente a súa homosexualidade, co que se converteu no primeiro futbolista estadounidense en facelo.
Suíme, Santa Mariña de Pescoso, Rodeiro
Suíme é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Pescoso, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Baños
O topónimo Baños adoita estar relacionado coa presenza de balnearios ou augas termais. Pode referirse a:
Estevesiños, Estevesiños, Monterrei
Estevesiños é un lugar da parroquia homónima do concello de Monterrei. No ano 2007 tiña 231 habitantes.
Xeografía
Está situado a uns 400 m de altitude sobre o nivel do mar, entre a veiga do río Támega e a serra de San Salvador. O relevo do contorno é achaiado, cunha pequena inclinación cara ao leste. O seu territorio agrícola foi desfigurado por unha recente concentración parcelaria e está cruzado pola estrada OU-1021, que comunica Verín con Laza. Nas terras de labor predominan os viñedos, que ocupan terreos sen relevo destacable ao longo de toda a franxa que chega ata o Támega.
Estevesiños é un asentamento de tamaño medio, cunha superficie total dunhas 12,21 ha, das que 6,69 corresponden ao seu núcleo tradicional. Ten 78 vivendas, do que resulta unha densidade de 6,38 viv./ha.
Historia
En 1826 figura formando parte da xurisdición de Monterrei, con 38 veciños e 174 habitantes. Está atravesado polo camiño que conecta Monterrei con Laza, identificado coa vía romana que conectaba os itinerarios XVII e XVIII do itinerario de Antonino, no punto no que se cruza con outros que van cara a Tintores e Infesta.
Crecemento difuso
Tanxente ao núcleo polo oeste discorre a estrada OU-1021, ao longo da cal téñense desenvolvido recentemente algúns aglomerados de novos edificios, principalmente vivendas, pero tamén algúns de tipo industrial, empregando tipoloxías alleas ao contorno rural. Este crecemento disponse ao longo duns 770 m de lonxitude, aínda que a continuidade do crecemento entre Vences e Estevesiños fai difícil precisar esta medida. A súa proximidade a Vences, a distribución de ambos ao longo do camiño que levaba de Monterrei a Laza e a similitude da súa estrutura polinuclear, reflectida tamén na politoponimia, permiten falar dunha continuidade entre os dous núcleos que xa ven de vello, e que só se contradí por constituíren cabeceiras parroquiais diferentes. A distorsión que introduciu a estrada OU-1021 no tecido tradicional non fixo outra cousa que favorecer esta tendencia á continuidade, desbaratando a primitiva estrutura viaria en espiña de peixe para transformala noutra estrutura en peite.
Vialidade
O acceso rodado faise principalmente dende Verín e Laza, a través da estrada OU-1021, da que é titular a Deputación Provincial de Ourense. Tamén é posible a comunicación rodada cos núcleos do leste, alén do río Támega, a través das pistas da concentración parcelaria e pequenas pontellas.
Festas populares
-7 e 8 de agosto: festas patronais na honra de San Mamede.
-31 de outubro: Samaín
Galería de imaxes
miniatura|Palleiro en Estevesiños
Seattle
Seattle é a cidade máis grande do noroeste dos Estados Unidos. Fundada en 1853, a cidade está localizada no estado de Washington, na rexión de Puget Sound, a 182 quilómetros da fronteira con Canadá. En 2007 tiña unha poboación de 594 210 habitantes e na súa area metropolitana vivían 3 263 497 persoas.
Seattle é un centro comercial, cultural e de tecnoloxía avanzada para o noroeste do Pacífico estadounidense e unha das principais cidades portuarias para o comercio transpacífico e europeo. A zona metropolitana de Seattle está arrodeada por montañas e corpos de auga.
Historia
A historia de Seattle deu comezo coa chegada dunhas partidas de pioneiros as terras que arrodean a baía Elliott na enseada Puget Sound, habitadas polo ser humano dende milenios. No tempo da arribada dos occidentais estaban poboadas por indíxenas da tribo Duwamish asentados nunhas 17 aldeas espalladas pola zona.
Fundación
miniatura|150px|Mapa dos comezos, 1855. miniatura|200px|esquerda|Vista de Seattle en 1856. Concretamente foi en 1851 cun primeiro asentamento en Alki Point (na outra beira da baía Elliott, a uns 10 km ao oeste do centro actual). Ao ano seguinte a maioría dos colonos trasladáronse á máis protexida beira leste e fundaron o asentamento de Duwamps. En 1853 foi renomeado Seattle (polo xefe Sealth dos duwamish) cando os lotes catastrais foron oficiais.
Grande Incendio de 1889 e reconstrución
miniatura|200px|esquerda|Vista de paxaro de Seattle, 1884. En 1889 un grande incendio destruíu o centro da vila. Porén, a súa puxanza era tal que nun ano fora reconstruído por un aínda maior e mellor (en ladrillo e pedra arredor de Pioneer Square) ; que a poboación case se duplicara (de 25 000 habitantes a 43 000, converténdose na maior do estado de Washington) polo grande afluxo de traballadores para a reconstrución; e que ademais un sistema de parques e bulevares (plan do estudio do prestixioso paisaxista Olmsted, 1903; tamén elaborou o da Feira Mundial de 1909) fora posto en funcionamento.
Poucos anos despois, a febre do ouro de Alasca (1896) converteu o porto de Seattle na base de aprovisionamento e partida, facendo da cidade un nó de comunicacións (ferrocarril tamén nestes anos) e incrementando novamente a súa poboación pola masiva inmigración (orientais e europeos convértena en cosmopolita). Coma consecuencia a partir de 1905 houbo un estoupido inmobiliario na que xa deveu a urbe líder do noroeste do país.
Desmontes e recheos
200px|miniatura A topografía complicada de Seattle, entre a baía e o lago Washington, con numerosos outeiros e brazos de auga obstaculizaba a expansión urbana. Un gran plan de desmontes (regrades) e recheos complementarios levouse a cabo nas primeiras décadas do século XX reconfigurando a xeografía da vila. A fronte costeira, co dique (despois Alaskan Way) e peiraos do porto, ampliouse sobor de todo co recheo do fondo da baía (por onde entrou o ferrocarril) ata a foz do río Duwamish onde se creou unha illa artificial (a industrial Harbor Island, 1909).
Sobor destes novos terreos gañados ao mar cimentouse o apoxeo da industria dos estaleiros no tempo da primeira guerra mundial. Un gran plan para un moderno desenvolvemento metropolitano (Plan Bogue, 1911 ) foi desgraciadamente rechazado en axustada votación, aínda que moitas das súas propostas foran retomadas co tempo (centro cívico no Denny Hill Regrade e sistema de transporte público).
Seattle contemporánea
Trala Gran Depresión (cando perdeu a puxanza portuaria en beneficio dos Ánxeles), dende a segunda guerra mundial a industria aeronáutica primeiro (da man de Boeing) e a informática despois (Microsoft) levaron a Seattle a manterse como unha das metrópoles máis desenvolvidas dos Estados Unidos.
As grandes infraestruturas (anel de autoestradas, monorraíl elevado) na década de 1960 acompañaron o primeiro pulo e celebrouse unha nova Feira Mundial en 1962, co Space Needle coma icona do skyline da cidade. 600px|miniatura|De esquerda a dereita: Space Needle; rañaceos do downtown; a pequena Torre Smith, primeiro rañaceos (1914) da cidade a carón de Yesler Way e Pioneer Square; os recheos portuarios e Harbor Island.
Trenhotel
miniatura|250px|Trenhotel Salvador Dalí na estación de [[Estación de Milano Centrale|Milano Centrale]] O Trenhotel é a marca comercial dos servizos de trens nocturnos de longa distancia e de gama media-alta operados por Renfe Operadora en España. O servizo realízase con trens Talgo e conecta gran parte de España e algunhas cidades de Portugal. No pasado tamén conectaba con cidades de Francia, Italia e Suíza.
Ten asentos en turista e preferente, cabinas de 4 camas en turista e de 1 ou 2 en preferente ou gran clase. O acceso está adaptado a discapacitados e posúe cafetería.
Dende o punto de vista físico, é un tren Talgo das series IV, V, VI ou VII con posible rodadura desprazable que foi reformado por dentro contendo moitos dos coches camas para viaxar de noite.
Frota
Os Trenhotel están compostos por Locomotora e composicións Talgo, sendo empregadas as seguintes composicións nas seguintes relacións:
Antigas rutas
Nacionais:
Internacionais:
Vilarello, Cervantes
Santa María de Vilarello é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 147 habitantes (82 homes e 65 mulleres), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 168 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 114 habitantes, sendo 66 homes e 48 mulleres.
Partido Socialista de Albania
O Partido Socialista de Albania (Partia Socialiste e Shqipërisë (PSSH) en albanés) é dende a súa fundación en 1991 o sucesor legal do Partido Albanés do Traballo (o antigo partido único), actualmente é o segundo partido político de Albania co 39,1% dos votos e 42 deputados no parlamento sobre un total de 140. Gobernou Albania entre 1997 e 2005. Membro da Internacional Socialista, estivo dirixido por Fatos Nano dende a súa creación ata o 1 de setembro de 2005, tras perder as eleccións. Fíxose cargo do partido Edi Rama. O diario Zëri i Popullit, que se publica dende 1942, é o órgano oficial do partido.
José Moldes Castro
Traxectoria
Fillo de Ángel Moldes Barreiro, alcalde de Barro, na súa xuventude foi tesoureiro do Partido Galeguista, antes do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Posteriormente montou negocios de ferraxería e madeira en Barro e a súa comarca.
O seu fillo, o político, profesor e diplomático Francisco Javier Moldes Fontán recordábao así:
El Coso anticipouse ao Pegaso Z-102 da autárquica ENASA, deseñado polo catalán Wifredo Ricart, ao primeiro SEAT (1953), o 1400, de deseño italiano (FIAT) e ao Renault 4CV, de deseño francés e producido por FASA desde 1953, o único que chegou a ser realmente popular. Tamén se anticipou aos primeiros automóbiles Barreiros, do ourensán Eduardo Barreiros, con quen Moldes tivo relación, que tardaron en aparecer -en 1954- polas trabas administrativas dos sucesivos gobernos de Franco durante os anos cincuenta. Non foi casual que en 1953, xusto o ano da comercialización dos primeiros automóbiles españois, o representante provincial do Ministerio de Obras Públicas ordenase retirar da circulación o automóbil de produción artesanal de José Moldes, que ata ese momento circulara sen problemas pola provincia durante máis de tres anos.
NGC 4626
NGC 4626 é unha galaxia espiral na constelación de Virgo. Ten unha magnitude aparente de 13.4, unha ascensión recta de 12h 42m 25,4s e unha declinación de -07° 02' 41". Descubriuna William Herschel o 20 de marzo de 1789.
Peniche
O topónimo Peniche pode referirse a:
Trofeo Memorial Quinocho 2004
A X edición do Trofeo Memorial Quinocho celebrouse en Vigo a partido único. Curiosamente, malia tratarse da edición de 2004, o partido disputouse o 4 de xaneiro do ano 2005. O campión foi o Celta de Vigo.
A Xira, Sigrás, Cambre
A Xira é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 66 habitantes (21 homes e 45 mulleres).
Pleura (anatomía)
miniatura|250px|Vista anterior dun [[tórax|tórax humano. A pleura, en azul, e os pulmóns, en violeta.]]
A pleura, en anatomía, é cada unha das dúas membranas serosas (dereita e esquerda), de orixe mesodérmica, que recobren ambos os pulmóns, o mediastino, o diafragma e a parte interna da caixa torácica.
O adxectivo relacionado coa pleura é pleural.
Jean-Jacques Rousseau
Jean-Jacques Rousseau, nado en Xenebra (Suíza) o 28 de xuño de 1712 e finado en Ermenonville o 2 de xullo de 1778, foi un filósofo suízo, escritor, teórico político e un compositor autodidacta. Unha das figuras sobranceiras do Iluminismo francés, Rousseau é tamén un precursor do romanticismo. Rousseau cóntase entre os autores que mitificaron un pasado fraternal e feliz de todos os Homes, fronte a un presente desordenado e desigual do século XVIII. Voltaire criticou a Rousseau afirmando que: "ninguén colocou algunha vez tanto enxeño en nos querer converter en animais" do que el. Ler a Rousseau fai nacer "o desexo de camiñar a catro patas".
Rousseau asóciase frecuentemente ás ideas anticapitalistas e considérase un antecesor de socialismo e comunismo. Foi un dos primeiros autores modernos en atacar a propiedade privada. Victor Klemperer, ao estudar o Iluminismo francés en xeral e Rousseau en particular, viu en Adolf Hitler a concretización suprema dos ideais defendidos polo filósofo do século XVIII. Rousseau cuestionou a afirmación de que a maioría está sempre no certo e argumentou que o obxectivo do goberno debería ser asegurar a liberdade, igualdade e xustiza para todos, independentemente da vontade da maioría.
Pleura (anatomía)
Cavidade pleural e líquido pleural
O movemento do líquido entre as follas parietal e visceral está determinado pola ecuación de Starling do transporte de líquidos e pola drenaxe linfática, o que permite a entrada e a saída de líquido e proteínas en forma balanceada para manter un volume e unha concentración constante de proteínas.
Jean-Jacques Rousseau
Traxectoria
En 1722, cando Rousseau tiña dez anos, o seu pai, un reloxeiro bastante culto, tivo que exiliarse por unha acusación infundada e o seu fillo quedou ao coidado do seu tío Samuel, aínda que xa tomara del un grande amor pola lectura e un sentimento patriótico de admiración polo goberno da República de Xenebra que Jean-Jacques conservou toda a súa vida. Con esta familia gozou dunha educación que el considerou ideal, cualificando esta época como a máis feliz da súa vida, e leu a Bossuet, Fontenelle, La Bruyère, Molière e sobre todo a Plutarco, do que interiorizou nocións sobre a historia da Roma republicana; nas súas Confesiones, escritas cara ao final da súa vida, dixo que foi este autor a súa lectura predilecta. Tamén recomendou en Emilio a lectura de Robinson Crusoe de Daniel Defoe. Xunto co seu primo, Rousseau foi enviado como pupilo á casa do calvinista Lambercier durante dous anos (1722-1724). Ao seu regreso en 1725 traballou como aprendiz de reloxeiro e posteriormente cun mestre gravador (aínda que non rematou a súa aprendizaxe), cos que desenvolveu experiencia abonda para vivir destes oficios ocasionalmente.
Aos 16 anos (1728) comezou a vagabundear e abandonou a súa cidade natal. Tras estar peregrinando durante un tempo e desempeñando os oficios máis dispares, a punto de entrar na marxinalidade, en Turín abxurou do calvinismo e adoptou o catolicismo, do que máis adiante tamén renegou (posteriormente expuxo as súas ideas deístas sobre unha relixión natural en Profesión de fe do vigairo savoiano) e estableceuse en Annecy, sendo tutelado por Madame de Warens, unha dama católica ilustrada sen fillos trece anos máis vella ca el, que o axudou na súa descontinua educación e na súa afección pola música, e que ademais lle foi procurando distintos traballos. A ollos de Rousseau, ela era a nai que perdera, e a partir de 1733 foi tamén unha amante. Residiu seis semanas en 1737 en Montpellier por unha grave doenza, e ao seu regreso madame Warens conseguille o posto de preceptor en Lión dos fillos do irmán de dous famosos escritores ilustrados, Gabriel Bonnot de Mably (1740), sobre o que exerceu unha forte influencia, e o filósofo Condillac; ademais estableceu amizade con Fontenelle, Diderot, que o escolleu como colaborador en materira musical da súa Enciclopedia (1751-1772) e co que posteriormente se inimizou, e Marivaux, quen lle corrixiu a súa peza teatral nun acto Narcisse ou l’Amant de lui-même, que estreou en 1752. Forxou entón un carácter de "paseante solitario" amante da natureza. Mais, sempre descontento, Rousseau exerceu de xornalista e de moitos outros oficios. En 1742 presentou un innovador sistema de notación musical á Real Academia das Ciencias de París, con pouco éxito (o seu sistema só se interesaba pola melodía e non pola harmonía, e ademais un sistema semellante xa fora inventado sesenta e cinco anos antes polo monxe Souhaitti), e o ano seguinte publicou Dissertation sur la musique moderne (1743), en que criticou moi duramente a música francesa, para el moi inferior á italiana. Coñeceu a madame Dupin, da que despois foi secretario; tamén ese ano foi nomeado secretario do inepto embaixador de Francia na República de Venecia, Pierre-François de Montaigu, co que non chegou a concordar, ata o punto de que foi despedido o ano seguinte.
En 1745, xa con 33 anos, volveu a París, onde conviviu con Thérèse Levasseur, unha costureira analfabeta con quen tivo cinco fillos e á que convenceu para entregalos ao hospicio segundo ían nacendo; fíxoo así en 1746 co primeiro. Ao principio dixo que carecía de medios para manter unha familia, pero máis adiante, no volume IX das súas Les Confessions, sostivo que o fixo para apartalos da nefasta influencia da súa familia política:
Nesta época contactou con Voltaire, D'Alembert, Rameau e, de novo, con Diderot, e escribiu as súas obras máis recoñecidas. Cando a Academia de Dijon propuxo en 1749 un concurso de disertacións cobre a cuestión "Se o restablecemento das ciencias e das artes contribuíu a mellorar os costumes", Rousseau gañou o anos seguinte co seu Discours sur les sciences et les arts respondendo que non, pois as artes e as ciencias ao seu xuízo supoñen unha decadencia cultural.
Ademais, para el o cultivo das ciencias e das artes era responsable do declive da moral, da inocencia perdida e do desenvolvemento "do luxo, da disolución e da escravitude". A partir deste momento, alcanzou unha discutida e polémica celebridade; mesmo o deposto rei de Polonia e duque de Lorena, Estanislau I Leszczynski, intentou refutar a Rousseau con outro discurso. En 1751 dimitiu do seu posto de secretario de madame Dupin e dedicouse a copiar partituras musicais para gañar a vida. En 1752 estreou con éxito en Fontainebleau, en presenza do rei Luís XV, a súa ópera nun acto Le devin du village, atrevéndose a rexeitar unha audiencia co propio monarca. En 1754 publicou o seu Discurso sobre economía política e abxurou do catolicismo e o anos seguinte publicou un texto aínda máis importante, o Discours sur l'origine et les fondements de l'inégalité parmi les hommes, que presentara para outro concurso da Academia de Dijon sen obter premio esta vez. Este discurso disgustou por igual a Voltaire e a igrexa católica, que o acusou de negar o pecado orixinal e de adherirse á herxía do pelaxianismo. Rousseau enviara unha copia a Voltaire, residente por entón en Xenebra, e este contestou que estaba "escrito contra a raza humana... xamais se despregou tanta intelixencia para querer converternos en bestas". Foi o comezo dunha crecente inimizade entre os dous ilustrados, cunha segunda fase que aconteceu cando Voltaire publicou Poema sobre o desastre de Lisboa (1755), en que afirmaba o seu pesimismo e negaba a divina providencia, poema que Rousseau constestou cunha Lettre sur la providence (1756) en que intentaba refutalo. A resposta de Voltaire foi xustamente celebrada, a súa novela curta Cándido ou o optimismo. Aínda aumentou máis o odio de Voltaire cando Rousseau imprimiu a súa "Carta a D'Alembert sobre os espectáculos" (1758), en que declaraba (sendo el mesmo autor dramático) que o teatro era un dos produtos máis perniciosos para a sociedade, xerando luxo e inmoralidade; é máis, mostrábase sumamente misóxino ao escribir frases como esta:
Voltaire obstinárase en crear un teatro en Xenebra onde puidese representar as súas pezas e actuar nelas, e esa carta veu poñer a fin a toda posibilidade de congraciarse con Rousseau, quen, pola súa banda, comezaba a asistir a salóns parisienses e criticaba a música francesa en Querelle des Buffons co apoio dos enciclopedistas e do seu por entón amigo íntimo Frédéric-Melchior Grimm, co que compartía o amor de madame d'Epinay. miniatura|Retrato de Jean-Jacques Rousseau, por [[Allan Ramsay (pintor)|Allan Ramsay, en 1766, Galería Nacional de Escocia]] As esixencias dos seus amigos e as súas opinións distanciárono deles. Rousseau sentiuse traizoado e atacado e abandonou Ermitage, casa rural que lle preparara Mme. d'Epinay en 1756. Trasladouse ese ano a Mont Louis, tamén nos bosques de Montmorency, e recibiu a proposta de converterse en bibliotecario de honra de Xenebra, o que rexeitou. En 1757 namorouse apaixonadamente de Madame Sophie d'Houdetot, competindo co seu outro amante, o poeta e académico Jean François de Saint-Lambert, mais a súa relación non chegou a ser máis que platónica. A ela dirixiu as súas Lettres morales (1757-1758), que permaneceron inéditas ata 1888. En 1758 publicou Carta a d'Alembert sobre os espectáculos e en 1761 a novela epistolar Julie ou la Nouvelle Héloïse.
1762 foi un ano fundamental na súa creación literaria, pois redactou unha peza teatral moi orixinal, Pygmalion, considerada a creadora dun novo xénero dramático-musical, o melólogo, que só puido representarse en 1770, e publicou dúas obras capitais, Emilio ou Da educación e O contrato social, ou Principios do dereito político. A primeira das obras sera sobre todo un disparo de canón en toda regra contra a pedagoxía tradicional e as relixións culturais e aprendidas, non naturais, que tivo consecuencias importantísimas nesas disciplinas. En pedagoxía imprimiu un xiro copernicano que desenvolveu outro escritor suízo, Pestalozzi, centrando a educación no neno e na súa evolución mental, e primando as materias prácticas fronte ás teóricas e abstractas, mentres que en cuestións relixiosas Rousseau propuña, desprezando a teoloxía como inútil, unha relixión natural con papel secundario e menos importante ca outras disciplinas prácticas. A segunda obra era unha crítica fundamentada e de raíz dos principios políticos do Antigo Réxime que partía dunha cuestión que se fixo xustamente célebre:
En teoría constitucional, a diferenza de Thomas Hobbes e de xeito máis acentuado aínda que John Locke, Rousseau non admitía ningunha restrición en canto aos dereitos e liberdades individuais: o home que non goza dunha liberdade completa non é un home; esboza un principio filosófico de amplo futuro, a alienación, así como outro político-xurídico, a vontade xeral. As heterodoxas ideas expresadas nestas obras fixérono tremendamente impopular, ata o punto de que o 9 de xuño o parlamento de París deu orde de arrestalo por Emilio. Avisado previamente, decidiu refuxiarse na súa terra natal suíza, máis en concreto en Yverdon; alí descubriu ademais que o arcebispo de París Christophe de Beaumont escribira unha carta pastoral contra as súas obras. O 19 de xuño o cantón de Xenebra expediu unha orde de arresto polas súas obras Emilio e Du contrat social e o 10 de xullo foi expulsado de Yverdon polo cantón de Berna. Entón atravesou a serra de Jura e refuxiouse en Môtiers-Travers baixo a protección de Julie Emélie Willading, nada Boy de la Tour (1751-1826).
En 1763 escribiu unha "Carta a Christophe de Beumont" para defenderse da persecución do arcebispo e despois renunciou á cidadanía xenebrina. En setembro de 1764 recibiu unha oferta de Pasquale di Paoli para redactar unha constitución para a efémera República Corsa (1755-1769). Tamén en 1764 Voltaire publicou un panfleto anónimo contra Rousseau, "O sentimento dos cidadáns", en que revelou o destino dos seus cinco fillos entregados ao coidado de orfanatos porque Rousseau pensaba non ser quen de mantelos polas súas condicións económicas (esta foi a súa principal xustificación en Les Confessions):
Rousseau tomou a molestia de rebater con informes médicos a súa presunta sífilis e o infundio de matar a nai da súa amante, volvendo publicar o folleto anónimo coas súas notas en París, mais ocultando non obstante a verdade do abandono dos seus fillos. Desde ese momento adoptou como lema Vitam impendere vero ("dedicar a vida á verdade", Xuvenal, sátira IV), que antepuxo a unha publicación que fixo en decembro, Lettres écrites de la montagne; mais o clero protestante (sobre todo o pastor calvinista de Xenebra Jean Sarasin) e católico despotricaba contra el e en 1765 a súa casa en Môtiers foi apedreada por unha turba furiosa; uns días despois Rousseau decidiu refuxiarse na illa de St.-Pierre, no lago de Bienne, en casa dun síndico de Berna; mais tamén se viu forzado a marchar de alí. Rousseau desesperouse por primeira vez e pediu ás autoridades de Berna que o encarcerasen onde for, que xa non escribiría máis nada. Porén, non o encarceraron e instalouse en Bienne, onde recibiu sobre todo a visita de diversos ingleses (Daniel Malthus, pai do coñecido economista, James Boswell...), pois os seus dous discursos e os seus tres grandes libros, traducidos estes últimos por William Kenrick, foran amplamente divulgados no mundo anglófono. Recibiu peticións para que viaxase a Prusia por parte do mariscal George Keith, a Inglaterra por David Hume e mesmo a Rusia por Cyril Razoumovsky.
A persecución comezaba a provocar en Rousseau unha paranoia ou manía persecutoria á que xa era proclive. Ademais, estaba gravemente enfermo da vexiga. O 4 de xaneiro de 1766, con David Hume e Jean-Jacques de Luze, púxose en camiño para Londres. O seu amigo Hume acolleuno xunto con Thérèse en Inglaterra, mais Rousseau non aturaba a cidade e Hume tivo que buscar á parella unha residencia campestre ao seu gusto, atopándoa en Chiswick. Con todo, o francés era convidado con frecuencia a outras propiedades, como Mundan House (Surrey) a media milla de Wotton Place, e sobre todo a Wootton Hall (Statford), en casa de Richard Davenport, que foi o lugar onde por máis tiempo residiron; pasaron en Inglaterra dous axitados anos, fustigados pola opinión que a maioría dos ingleses tiñan del: un home tolo, mao e perigoso que vivía en pecado con Thérèse. Hume tiña que buscar artimañas ata para levar ao teatro Drury Lane o caprichoso e paranoico Rousseau; ao chegar ao espectáculo, a súa estraña indumentaria (Rousseau vestía habitualmente ao modo armenio) causou alboroto e ao finalizar a representación foi conducido á tertulia do grande actor David Garrick. Horace Walpole gastoulle unha broma pesada escribíndolle unha carta falsa como se fose Frederico o Grande de Prusia, Therèse enganouno con Boswell, e o can de Rousseau, Sultán, non facía outra cousa que escapar e Rousseau pasaba o día queixándose e protestando.
Finalmente, Hume acabou farto das leas, das rarezas (como rexeitar unha pensión secreta do rei Xurxo III de cen libras que Hume se forzara a conseguirlle e Rousseau aprobara ao principio) e das paranoias (pensaba que Hume se aliara con Voltaire, d'Alembert, Diderot e outros inimigos seus para desacreditalo, levando este altercado mesmo á imprenta, ao cal tamén respondeu Hume cun impreso). En 1767, con 55 anos, recibiu a pesar de todo a pensión do rei, mais decidiu volver a Francia co nome falso de Jean-Joseph Renou, cando xa os seus agobiados amigos ingleses se deran de conta de que lle pasaba algo, que estaba trastornado. O príncipe de Conti puxo á súa disposición unha casa en Trye-le Chateâu e publicou o Dicionario de música. Porén, en 1768 marchou a Lión e Grenoble e o 30 de agosto casou co súa amada Thérèse en Bourgoin. En 1770, permitíuselle regresar oficialmente co seu nome, mais baixo a condición de non publicar máis nada.
Terbutalina
Terbutalina é un grupo de garage punk galego formado en 2010. O grupo autodenomínase de "gastropunk" e caracterízase por autoeditar os seus álbums, que se poden descargar libremente da súa páxina de internet.
Jean-Jacques Rousseau
Traxectoria
Rematou as súas memorias, Les Confessions, en 1771, un intento de resolver ou polo menos de dar testemuño das súas tremendas contradicións, e dedicouse a vivir dos seus patróns e de lecturas públicas destas memorias. En 1772 Mme. d'Epinay, escritora e a amante del e de Grimm ao mesmo tempo (o que provocou a inimizade entre eles), escandalizada polo que Rousseau relatou da súa relación con ela, pediu á policía que prohibisen esas lecturas, o que ocorreu. Cun estado anímico sombrío, afastouse definitivamente do mundo. Comezou a redactar en 1772 os seus Diálogos, mais o dano que lle causaran os violentos ataques de Voltaire, que dixo del que se aproveitaba da sensiblería e da hipocrisía para prosperar, así como os dos outros persoeiros da súa época, acabou por apartalo definitivamente da vida pública sen poder aproveitar a sona e o recoñecemento da súa obra, que inspirou o romanticismo. Ampliou as Considérations sur le gouvernement de Pologne e nos anos seguintes traballou en Cartas sobre botánica á señora Delessert (1771-1773), Rousseau juge de Jean-Jacques (1772-1776) e a ópera Daphnis et Chloé (1774-1776). En 1776 comezou a redactar sus Les Rêveries du promeneur solitaire (1776-1778), que quedou incompleta pola súa repentina morte, cando andaba retirado en Ermenonville (a 40 km a nordeste de París) por consello médico, dun paro cardíaco en 1778, cando contaba con 66 anos.
A tumba de Rousseau trasladouse ao Panthéon en París en 1794, a poucos metros de Voltaire, 16 anos anos despois da súa morte. A tumba foi deseñada como un templo rústico, por asociación coas súas teorías da natureza e marcada cun busto conmemorativo. Póstumas apareceron diversas obras: en 1781 o seu Ensaio sobre a orixe das linguas e unha continuación de Emilio, Émile et Sophie, ou les Solitaires, así como Les Confessions (1782-1789). As Lettres morales foron publicadas en 1888.
O contrato social
Talvez a súa obra máis importante, O contrato social delinea a base dunha orde política lexítima. Publicado en 1762 e condenado polo parlamento de París cando apareceu, tornouse unha das obras máis influentes do pensamento político da tradición occidental. Elaborado con base na súa obra anterior, especialmente os Discursos sobre a desigualdade, Rousseau expón aquí o estado da natureza dexenerado nunha condición embrutecida sen lei nin moralidade, a un punto en que a humanidade deberá optar por reunir as súas forzas pois non pode crealas, mais direcionalas a fin de que se preserven a igualdade e a liberdade. A pesar de se parecer ao estado de natureza de Hobbes, ese estado dexenerativo, o cal describe Rousseau, é unha suposición usada como argumento retórico da súa obra e sen fundamento histórico.
De acordo con Rousseau, ao asociarse a través dun contrato social, os individuos asociados alienan os seus dereitos ao recentemente formado corpo político. Esa total alienación é vantaxosa, posto que se forma aquí un novo corpo, indivisible e con vontade propia, así calquera dano ao corpo será un dano a todos, e calquera vantaxe ao corpo será unha vantaxe a todos, logo ninguén desexará prexudicar aos demais. A fin de preservárense, os individuos asociados deberán obedecer a este corpo, o que non afronta á liberdade, mais substituía da natural pola convencional que será cumprir as leis que son as vontades dun pobo estabelecidas para el mesmo, logo obedecendo ao corpo, obedecese a si mesmo. Isto porque a submisión á autoridade da vontade xeral da poboación como un todo protexe os individuos da subordinación ás vontades doutros pola forza e asegura que estes lle obedezan pois eles son, colectivamente, os autores da lei.
Cardo leiteiro
Cardo leiteiro pode referirse a:
Jean-Jacques Rousseau
O contrato social
En canto Rousseau argumenta que a soberanía debería estar nas mans do pobo, el tamén fai unha distinción clara entre soberano, goberno e estado. Este goberno é criado nun aparente impase: Tense o pobo. O soberano tanto canto o estado son aspectos dese mesmo pobo, a diferenza é que nun aspecto o pobo é activo, señor de vontades que deberán ser cumpridas por el mesmo, que neste aspecto é o estado, o pobo en canto súbditos, cumpridores da vontade xeral. Mais como entón facerse obedecer? E a resposta é o goberno. Este, tamén pobo, é o orgón encargado de executar as leis. Temos entón unha relación estreita entre soberano, goberno e estado. O soberano determina a súa vontade ao goberno que a fará cumprir polos súbditos.
Rousseau oponse ferozmente á idea de que as persoas deban exercer a soberanía a través dunha asemblea representativa, a soberanía é inalienable e indivisible. E como é da vontade xeral que se fan as leis, cabe soamente ao consenso determinar cales serán estas. Mais, lonxe de defender unha infalibilidade da vontade xeral, Rousseau argumenta polo traballo dos lexisladores dicindo que a pesar de sempre querer o seu ben, o pobo non sempre o atopa. Cabería entón a unha alma sabia, coñecedora da natureza dos homes (Rousseau os metaforiza como deuses) positivar esas leis.
Vanua Levu
Vanua Levu é a segunda illa en tamaño de Fidxi, o nome significa Gran Terra. Situada nas coordenadas, a 64 km da illa máis grande de Viti Levu. Cun área de 5.587 km², e unha poboación duns 130.000 habitantes. Posúe unha forma triangular cunha lonxitude máxima de 180 km e unha anchura de 30 a 50 km. Da parte sueste xorde unha península estreita.
Xeografía
Os xeólogos interpretan a formación de Vanua Levu, unha illa volcánica, como unha amálgama de varias illas que se fundiron a través de elevacións en etapas sucesivas. A parte principal da illa ten unha forma máis ou menos triangular, de 30 a 50 quilómetros de largo e 180 quilómetros de longo. Desde o lado sueste deste triángulo, esténdese unha longa península no Mar de Koro. A illa está rodeada de arrecifes de coral, e é agreste e accidentada. Unha cadea de escarpadas montañas divide a illa en sentido horizontal, formando gran parte da fronteira entre as provincias de Cakaudrove e Macuata. Os picos máis altos son o monte Batini, tamén coñecido como Nasorolevu, cunha altitude de 1.111 metros, e, a 16 quilómetros máis ao nordeste, o Dikeva, tamén coñecido como o Monte Thurston, cunha altitude de 1030 metros. As principais cadeas montañosas de Vanua Levu atópanse preto das costas do sur, de barlovento, facéndoa moito máis húmida ao recibir os montes alisios. O norte de Vanua Levu, en cambio, ten un clima seco oito meses do ano, polo que a cana de azucre, o maior cultivo da illa, prospera alí. Vanua Levu ten unha serie de ríos, incluíndo o Labasa, o Wailevu e o Qawa. Estes tres forman un delta no que se atopa a cidade de Labasa fundada polos traballadores indios. Ningún dos ríos da illa son navegables polos buques grandes.
Política
A efectos administrativos, Vanua Levu está dividido en tres provincias: Bua (no oeste), Macuata (no nordeste), e Cakaudrove (no sueste). Estas tres provincias comprenden tamén a División do Norte de Fidxi. Xunto cas remotas Illas Lau, Vanua Levu e as súas zonas illadas forman a Confederación Tovata, unha das tres alianzas tradicionais de xefes de Fidxi. O Xefe Supremo, que ten a súa sede na illa de Taveuni, ten o título de Tui Cakau. Só existen dous núcleos de poboación, Labasa e Savusavu, incorporáronse como Cidades. Cada unha está gobernada por un alcalde e un Concello, cuxos membros son elixidos por un mandato de tres anos e elixen o alcalde de entre eles mesmos.
Historia
O navegante holandés Abel Tasman foi o primeiro europeo coñecido en avistar Vanua Levu, en 1643, foi seguido polo capitán William Bligh en 1789, no camiño a Timor, mentres escapaba do motín do Bounty, no que foran forzados el e a súa tripulación leal a abandonar o barco e botados á deriva nun bote salvavidas. Posteriormente as Duff foron exploradas polo capitán James Wilson en 1797.
Os comerciantes comezaron a explotar o sándalo na área de Bua Bay ao redor de 1805, que fora descuberta polos mariñeiros náufragos da goleta Argo. Pero, en 1815, esgotouse o fornecemento e, a parte da visita ocasional de baleeiros e comerciantes de cogombros de mar, a illa recibiu pouca máis atención ata 1840, cando un mozo mariñeiro coñecido como Jackson <- Alguén sabe o seu nome de pila -> desertou en Somosomo na veciña illa de Taveuni, foi adoptado por un Xefe local, e explorou gran parte do leste e o norte de Vanua Levu.
Colonos de Australia e Nova Zelandia estableceron plantacións de cocos na zona de Savusavu na década de 1860. Os matrimonios mixtos cos nativos de Fidxi produciron unha elite mestiza, que tamén prosperou coa venda de copra, dos cales Savusavu era un centro importante, ata que a Gran Depresión da década de 1930 deu lugar a un colapso no prezo da copra. No mesmo período, os indios fundaron a cidade de Labasa, agora un importante centro produtor de azucre.
En 2012, a nación de Kiribati empezou a negociar a compra de 5.000 hectáreas da illa para albergar á súa poboación, que se espera que teña que emigrar cando as súas illas véxanse anegadas polo aumento do nivel do mar.
Jesús Simal Lozano
Jesús Simal Lozano, nado o 2 de xuño de 1938 en Daimiel (Cidade Real), é un científico galego, catedrático universitario especializado en química analítica e nos estudos sobre a contaminación dos alimentos,
Pese súa nacenza manchega pode considerarse como galego, porque desde que chegou a Santiago de Compostela a cursar a carreira de Farmacia quedou a vivir nesta cidade até o día de hoxe, xa xubilado da súa cátedra.
Formación
Jesús Simal acadou os seguintes títulos académicos:
Labor investigador e docente
Alumno interno de desde 1958 a 1961 durante os cursos 4º, 5º e 6º cursos da carreira e, tras licenciarse, foi, ininterrompidamente, profesor da Facultade de Farmacia de Santiago desde o 1 de outubro de 1961, primeiro como adxunto interino de Bromatoloxía, Toxicoloxía e Análise Químico (1961-1964); despois profesor adxunto titular (1964-1973); máis tarde, profesor agregado de Bromatoloxía e Toxicoloxía, desde febreiro de 1973 até decembro de 1975, en que tomou posesión como catedrático de Bromatoloxía, Toxicoloxía e Análise Química Aplicada, posto que ocupou até a súa xubilación o 30 de setembro de 2008.
Foi director do Departamento de Bromatoloxía, Toxicoloxía e Análise Química da Facultade de Farmacia compostelá desde abril de 1974 até o 19 de novembro de 1989, e coordinador dos Cursos de Doutoramento desde 1987 até a súa xubilación. Dirixiu 38 teses de doutoramento e 112 memorias de licenciatura na USC. Como dato interesante para a súa vida persoal cómpre destacar que unha das teses que dirixiu foi a do seu fillo máis vello, Jesús Simal Gándara, "Contribución al control de calidad de resinas epoxídicas destinadas a entrar en contacto con productos alimenticios", lida en 1991 na USC.
Académico
O doutor Simal foi recibido na Real Academia de Farmacia de Galicia, na que ocupa a medalla nº 14, o día 17 de xaneiro de 2007, acto no que leu o discurso Aplicación de las nuevas tecnologías a la enseñanza.
Sociedades científicas das que é membro
Simal Lozano é:
Publicacións
O doutor Simal é autor de máis de 30 artigos en revistas científicas, de tres artigos en libros colectivos e dun libro non científico.
O seu libro non científico, resultado dunha das súas afeccións, o debuxo artístico, é Láminas de Compostela, publicado polo Servizo e Publicacións e Intercambio Científico da Universidade de Santiago de Compostela o ano 2010, ISBN 978-84-9887-286-6, no que, en palabras do catedrático de Historia da Arte José Manuel García Iglesias, «achega ao lector á Compostela eterna, esa que é Catedral e Mosteiro, rúa e Universidade, maxia e arte, relixión e ciencia. A súa é unha mirada consciente que, nos debuxos, dá unha interpretación do que é un dos enclaves máis belos e significativos da vella Europa».
Outras actividades
Ademais dos seus intereses científicos e docentes, Simal é un grande afeccionado ao debuxo e á numismática.
Vida persoal
Jesús Simal Lozano casou con Carmen Gándara López. O matrimonio tivo catro fillos: Jesús, nacido o 5 de abril de 1966, catedrático de universidade; José, nacido o 10 de xuño de 166t, traballador social; Manuel, nacido o 26 de outubro de 1971, e Juan, nacido o 4 de xuño de 1973.
Abadal
O Abadal foi un coche construído entre 1912 e 1913. Considerado un coche de luxo veloz, cun deseño similar ao de Hispano-Suiza. Existían dous modelos: O primeiro tiña un motor de catro cilindros de 3 104 cc, e o segundo un motor de seis cilindros de 4 521 cc.
Pouco despois da creación da liña Abadal, a compañía belga Impéria comezou a fabricar o modelo, con licenza, chamándoos Impéria- Abadal. En 1916 Abadal comprou os dereitos de Buick en España, desde ese ano, os modelos de Abadal construídos en Barcelona posuían motores Buick, pero non a carrocería. A estes automóbiles coñecéuselles como Abadal-Buicks.
M. A. Van Roggen (que traballara en Springuel) tomou o control da compañía belga, e fabricou uns 170 Impéria-Abadal máis. Ademais fabricou outros modelos, como un modelo deportivo de 16 válvulas de 2 992 cc e catro cilindros e tres prototipos de 5 630 cc. A compañía deixou de fabricar automóbiles en 1923.
Francisco (Paco) Abadal era un vendedor de Hispano-Suíza, ademais dun piloto de carreiras de Barcelona. Comezou o seu negocio en 1912 e, cando o abandonou, traballou para a General Motors. Os plans de General Motors, en 1930, para lanzar un prototipo chamado Abadal Continental nunca se levaron a cabo.
Corda (instrumento)
miniatura|Cordas de [[guitarra]] miniatura|Cordas de [[arpa]] miniatura|Cordas de [[piano]]
Unha corda é o elemento vibratorio orixinario do son nos instrumentos musicais de corda, tales como a guitarra, a arpa, o piano ou membros da familia dos violíns.
As cordas son segmentos formados por un material flexible que permanecen en tensión de modo que poidan vibrar libremente, sen entorpecemento que provocase unha distorsión da onda acústica.
As cordas poden ser lisas, que constan dun material único como aceiro, nailon, ouro ou tripas de animais; ou ben poden posuír un interior de seda, ou nailon e recubertas con fíos de aceiro, cobre, prata ou ouro no caso das das notas máis agudas do violín. Este recubrimento ten a misión de agregar certo peso e homoxeneidade na vibración de modo que a corda acade a altura sonora desexada, mentres a mantén o suficientemente delgada e flexible para tocar.
Construción dunha corda
Dependendo da construción do instrumento en que se empreguen, as cordas usualmente terán unha bóla ou bucle nun dos extremos cuxa misión é a suxeición segura da corda ó instrumento. As cordas dalgúns instrumentos poden ir envolvidas en seda para protexe-la corda e evita-la súa rotura posto que, usualmente, van apoiadas en segmentos de madeira. A cor e o patrón de dita seda pode ser utilizado a modo de identificación do tipo de corda, da súa altura e incluso dos materiais dos cales está fabricada.
As cordas recubertas consisten dun centro cun cable ou arame enrolado sumamente premido arredor del e en espiral, de modo que nunca unha fracción de cable superpoña a outra, polos mesmos motivos amentados antes: unha doada e suave execución do son.