cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Basilán
Basilan (Chavacano: Provincia de Basilan) é unha illa provincia de Filipinas na Rexión Autónoma do Mindanao Musulmán. A illa de Basilán é a máis grande e máis setentrional das illas principais do arquipélago de Sulu. Atópase xusto á beira da costa sur da península de Zamboanga. Isabela City, é unha cidade de Basilán, pero adminístrase como parte da rexión da Península de Zamboanga (Rexións de Filipinas). A súa capital transferiuse á Lamitan City (cidade de Lamitan).
Basilan é o fogar de tres principais nacións etnolingüísticas nativas da provincia antes da chegada doutras nacións etnoguísticas migrantes, a indíxena yakan, e máis tarde chegaro os pobos Tausug, e Zamboangueño. Os yakans e tausugs son predominantemente musulmáns, mentres que os zamboangueños son principalmente cristiáns. Hai tamén un número de nacións máis pequenas. O idioma principal é o Yakan e a lingua franca é o Chavacano (lingua creoula do español), pero outros idiomas están ben representados, incluíndo o Tausug, Cebuano e Samal.
Basilán, aínda que clasificada como unha provincia de terceira clase en termos de ingresos brutos provinciais, ten un dos índices máis baixos de pobreza en Filipinas (26´19% da poboación xeral), ocupando o posto 20 entre as 80 provincias de Filipinas (en comparación, Maguindanao que ocupa o último lugar no número 80 ten unha incidencia de pobreza do 44´24%). A brecha entre os residentes ricos e pobres de Basilán está entre o máis estreito do país (clasificado terceiro en todo o país), sinalando unha das distribucións máis equitativas da riqueza en calquera parte do país (coeficiente de Gini 0´2826, que é levemente mellor que o das Provincias de Pampanga, Bulacan, Nuevava Ecija, Tarlac, Cavite, Batanes e Batangas).
Xeografía
miniatura|300px|left|Basilán en Mindanao, Filipinas (Rexions IX, X, XII e ARMM)
A illa está bordeada polo Estreito de Basilán ao norte, o Mar de Sulu ao noroeste e ao oeste, o Golfo Moro ao nordés e o Mar de Célebes ao sur, sueste e leste.
Basilán é a illa máis grande e máis setentrional do arquipélago de Sulu entre as illas Filipinas de Mindanao e Borneo que inclúe preto de 400 illas. O estreito de Basilán, preto do seu punto máis estreito, separa a illa de Basilán do continente de Mindanao e a cidade portuaria de Zamboanga. O terreo da illa é simple, con varias pendentes onduladas concentradas ao redor da cidade de Isabela ao longo das zonas costeiras e accidentada cara ao interior. As áreas urbanas teñen normalmente 2´5 m. sobre o nivel do mar e suavemente inclinadas con 300 m cara ao interior. zonas de madeira e vexetación forestal distribúese máis ou menos uniformemente por todas partes.
esquerda|300px|Mapa topográfico de Basilán e as illas periféricas
A provincia abarca a illa de Basilan, e todas as illas próximas da costa, xunto co grupo de illas de Pilas (agora concelo de Hadji Muhtamad) ao oeste da illa, e os grupos de illas de Bubuan e de Tapiantana (agora concello de Tabuan-Lasa) no sur. Estas se enumeran entre as illas filipinas cun risco moderado de ser golpeadas por tsunamis. A provincia ten unha superficie de 132.723 ha. baixo a súa xurisdición. A illa de Basilán ten unha superficie de 1265´5 km² e un litoral de 169´8 km.
O Parque Nacional de Basilán atópase na parte oriental do bosque público restante entre a cidade de Isabela e os municipios de Lamitan, Tipo-Tipo e Sumisip. O parque ten unha elevación de 971 m. sobre o nivel do mar, e o pico máis alto, Puno Mahaji ou Basilan Peak, domina a paisaxe do parque.
Clima
O clima é similar a outras áreas na península de Zamboanga. A precipitación media anual é 1.100 mm e a temperatura media anual é de 26´6 °C. A fonte das precipitacións é o monzón do suroeste e a localización da illa na zona de converxencia intertropical. O clima clasifícase como clima tropical seco e húmido ou Aw usando o sistema da clasificación do clima de Köppen.
Basilán está fóra do cinto dos tifóns. Os ventos prevalecentes son do suroeste cunha velocidade de 4 km/h.
Historia
miniatura|As vellas praza Rizal e praza Misericordia, fronte á catedral de Sta. Isabel, a antiga casa consitorial (Capitolio Provincial atópase sobre o outeiro ao fondo.
Varias vagas de Negritos e antigas migracións chinesas poboaron Filipinas. O pobo Yakan chegou á zona do arquipélago de Sulu, da cal Basilán forma parte, ao redor de 300 adC a 200 adC. Pouco se sabe deles antes da época da colonización española, pero aínda forman o grupo étnico máis grande na illa principal de Basilán.
A medida que o pobo de Tausug creceu no poder, os Yakans retiráronse cara ao interior, ata que a maioría das comunidades costeiras ao longo das costas do sur, oeste e noroeste da illa foron habitadas principalmente por Tausugs e as súas tribos vasallas, os Samals e Bajaus (Tau-Laut). A única excepción foron as relativamente prósperas comunidades Yakan de Lamitán.
A primeira vez que Basilán chamou a atención europea foi ao destacarse polos restos da expedición de Fernando de Magalláns en 1521. Foi colonizada eventualmente polos españois en 1636 e foi cedida formalmente polo sultanato de Sulu a España en 1726. a retirada dos Yakans cara ao interior foi acelerada polo establecemento de bases avanzadas españolas na costa noroeste da illa, traendo indios cristianizados de Zamboanga, Visayas e Luzón. Para entón, incluso as comunidades Yakan de Lamitan foron completamente invadidas. Os misioneiros da Compañía de Xesús levaron o catolicismo á rexión. Loitando co Sultanato, a Compañía Holandesa das Indias Orientais, piratas moros, e os franceses figuraron na historia de Basilán cos anos.
Coa súa vitoria na Guerra hispano-estadounidense de 1898, os Estados Unidos apoderáronse de Filipinas. Os americanos procederon a 'pacificar' Basilán, despexaron grandes extensións de terra e estableceron plantacións, principalmente para producir caucho e copra.
Entón o presidente Marcos fixo de Basilán unha provincia en 1973. Uniuse á Rexión Autónoma do Mindanao Musulmán en 2001, a última provincia en facelo. A súa capital anterior, a cidade de Isabela, con todo, optou por quedar fóra e segue sendo unha parte da rexión da península de Zamboanga (anteriormente Mindanao occidental, rexión 9).
Gran Selo dos Estados Unidos de América
200px|miniatura|Gran Selo dos Estados Unidos de América
O Gran Selo dos Estados Unidos  é un signo para a certificación de documentos utilizado nos Estados Unidos de América, país que non conta cun escudo heráldico propiamente dito. Na composición figura o lema nacional: E Pluribus Unum, que significa en latín "de varios, un" ou "de moitos, un". O selo aparece no reverso dos billetes dun dólar.
O Congreso dos Estados Unidos aprobou o 20 de xuño de 1782 o modelo actual e único vixente ata o momento que foi presentado por unha comisión designada para a súa creación presidida por Benjamin Franklin e os seus elementos foron ideados por Charles Thompson.
Anverso
miniatura|200px|Reverso do Gran Selo dos Estados Unidos. No anverso do mencionado selo, figura unha aguia de cabeza branca, co brasón dos 13 estados primeiros unidos como confederación. (comunmente coñecida como aguia calva ou aguia mariña de cabeza branca), coas ás estendidas, que porta sobre o seu peito un brasón con trece varras verticais, de goles e prata, alternadas que simbolizan os trece primeiros estados que se independizaron de Gran Bretaña e crearon a Federación. Na parte superior figura outra franxa horizontal en azur. A aguia sostén nas súas garras unha rama de oliveira con trece follas e trece frechas. A rama de oliveira significa paz e as frechas poder militar. Sobre a cabeza da aguia figuran trece estrelas agrupadas que representan tamén aos trece primeiros estados da Federación.
Reverso
O reverso do selo mostra unha pirámide incompleta con trece chanzos (os trece estados iniciais), coroada por un triángulo cun ollo inscrito (o "Ollo da Providencia", tradicionalmente símbolo de Deus) e os lemas latinos "Annuit Coeptis" ("Aprobar as cousas que se iniciaron") e "Novus Ordo Seclorum" ("Nova Orde dos Séculos"). Unha versión deste debuxo figura tamén no reverso dos billetes de 1 dólar estadounidenses. Os símbolos deste reverso foron relacionados coa masonería, pois moitos dos próceres da independencia dos Estados Unidos eran masóns, pero ao momento da creación do selo o Ollo da Providencia non era un símbolo masón. 300px|miniatura|[[Billetes da Reserva Federal dos Estados Unidos|Billete estadounidense dun dólar, no que aparece representado o Selo dos Estados Unidos.]]
O Toxeiro
O topónimo O Toxeiro pode referirse a varios lugares de Galicia:
Ensino
O ensino é o acto de transmisión de coñecementos e hábitos por parte dun mestre ou ensinante a uns alumnos. Normalmente desígnase con esta palabra a acción do profesor na educación formal, ou a do oficial ou experto nun traballo ou afección.
Tradicionalmente, consta dos seguintes elementos: docente, alumnos, avaliación, currículo ou materia a ensinar e escola ou marco de aprendizaxe.
Hoxe en día asóciase ensino só á transmisión de contidos, por iso prefírese falar de educación, que é un termo máis amplo, por referirse ás aprendizaxes.
O Loureiro, O Monte, Xove
O Loureiro é un lugar da parroquia do Monte, no concello de Xove, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
Estadio Pocitos
O Estadio Pocitos foi un estadio multifuncional situado no barrio de Pocitos, en Montevideo, capital da República Oriental do Uruguai, usufrutuado polo Club Atlético Peñarol.
Situación
Recentemente determinouse a súa localización precisa no cruzamento das rúas Charrúa e Coronel Alegre, e púidose determinar a localización (nunha casa particular) na que estaba o arco onde se converteu o primeiro gol dos Campionatos Mundiais de Fútbol, así como logrouse situar (na porta dun local onde funciona un lavadoiro e tinturaría) o centro da cancha; desta maneira púidose rescatar algo da historia da primeira hora do fútbol mundial.
O francés Lucien Laurent foi quen anotou ese primeiro gol na historia dos Mundiais, no minuto 19 do match en que o seu país lle gañou a México por 4 a 1. O Club Atlético Peñarol foi local neste estadio até 1933.
Premios TP de Ouro 2006
Lista de Premios TP de Ouro de 2006, entregados o 26 de marzo de 2007:
Los jóvenes viejos
Los jóvenes viejos é un filme arxentino de 1962 escrito e dirixido por Rodolfo Kuhn. O filme gañou o Cóndor de Prata e foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 35ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Fernando I de Austria
Fernando I de Habsburgo-Lorena. Nado en Viena o 19 de abril de 1793 e finado en Praga, o 29 de xuño de 1875. Segundo Emperador de Austria (1835-1848), ademais de Rei de Bohemia (1835-1848) e de Hungría (1835-1848) co nome de Fernando V. Casou en 1831 coa princesa María Ana de Savoia, (1803-1884) mais non tiveron descendencia.
Matrimoño
150px|left|miniatura|[[María Ana de Savoia (1803 - 1884), dona de Fernando I de Austria, retratada por Johann Nepomuk Ender.]] O 12 de febreiro de 1831 casou en Turín coa súa prima a princesa María Ana de Savoia, filla de Vítor Manuel I de Sardeña e da súa esposa, a arquiduquesa María Teresa de Austria-Leste. Non tivo descendencia, e sospéitase que nin sequera consumou o matrimonio. Foi sucedido no trono polo seu sobriño Francisco Xosé I, en quen abdicou.
Revolución de 1848
Cando os revolucionarios se encamiñaban ao pazo o emperador pediu a Metternich unha explicación acerca do que estaba a suceder, ao que o Primeiro Ministro respondeu "Están a facer unha Revolución", ao que o emperador, ao parecer respondeu: Xa, Pero teñen permiso? (Ja, dürfen's denn des?).
A pesar diso, tras a Revolución de 1848, que se saldou coa caída de Metternich, e aconsellada a familia do monarca polo príncipe Félix de Schwarzenberg, que se fixo cargo do poder, obrigóuselle a abdicar no seu sobriño o arquiduque Francisco Xosé, que reinaría durante 68 anos. No seu diario Fernando escribiu:
Últimos días
Pasou o resto da súa vida residindo no Castelo de Praga, dada a súa predilección por Bohemia, foi ademais o último rei deste territorio coroado como tal. Como Rei de Bohemia coñecíaselle como "Fernando V, o Bo" (Ferdinand Dobrotivý). En Austria, chamábaselle Ferdinand der Gütige (Fernando o Benigno), pero ridiculizábaselle chamándoo ás veces Gütinand der Fertige (Bueninando o Acabado).
Á súa morte, os seus restos foron trasladados á Cripta Imperial de Viena (Kaisergruft). <!-- Non funciona
Antepasados
Antepasados de Fernando I de Austria -->
Manuel García de Buciños
Manuel García Vázquez, chamado Buciños, nado o 10 de decembro de 1938 en Buciños (Carballedo) é un escultor galego. A vila de orixe deste escultor rematou por configurar o seu nome ata o punto de ser coñecido polo citado topónimo, coma se realmente fose o seu primeiro apelido.
Foi Blanco Amor quen o convenceu de coller o nome do seu lugar.
Traxectoria profesional
miniatura|185px|A Rianxeira, escultura en [[Rianxo.]] Practicamente, toda a súa obra realizouna en Ourense, vinculado ao grupo que auspiciou o escritor Vicente Risco, e que reunía a novos artistas na taberna de Tucho, e que foi denominado Os Artistiñas pola súa extrema mocidade. Do grupo formaban parte Xaime Quessada Porto, Xosé Luís de Dios, Acisclo Manzano, Xavier Pousa e Arturo Baltar. miniatura|190px|esquerda|Estatua a [[Alfonso Daniel Rodríguez Castelao|Castelao, cando estaba xunto ao Museo de Pontevedra.]] Comezou traballando a madeira, e inicialmente acusou influencias de Cristino Mallo e talvez de Antón Failde Gago, onde aproveitaba as vetas para simular roupaxes e pregas. Máis tarde traballaría o bronce e con frecuencia acudiu ás cavidades, a imaxinarios «rotos» na morfoloxía das súas pezas, que vagamente o identificarían con Henry Moore, aínda que quizais teña influencias de Julio González. As curvas pronunciadas e os volumes a un tempo rotundos e suaves danlle á escultura de Buciños unha moi definida personalidade. miniatura|250px|Seis figuras alegóricas (pintura, teatro, escultura, literatura, cine e música) entre os cabalos de [[Juan Oliveira Viéitez|Oliveira no Teatro García Barbón.]] Realizou numerosas exposicións en España e no estranxeiro. Está representado en todos os museos de Galiza e en numerosas institucións públicas e coleccións particulares. Os seus monumentos, a personaxes históricos ou con afán puramente ornamental, abundan nas cidades galegas. Habitualmente traballa formatos pequenos, aínda que tamén ten practicado a monumentalidade.
En 2020 o Centro Cultural Marcos Valcárcel de Ourense estreou unha exposición súa na que se mostraba toda unha vida dedicada a esculpir a través de 60 pezas creadas desde 1962 nas que o artista achegou a súa mirada e estilo.
Recoñecementos
Forma parte da galería de personaxes ilustres de Carballedo, e en 2020 foi nomeado fillo adoptivo da provincia de Ourense.
En 2020 recibiu o Premio Trasalba.
En 2023 recibiu o XXXIX Premio Celanova, Casa dos Poetas.
Véxase tamén
miniatura|Casa natal do escultor en Buciños
Ishuwa
Ishuwa ou Isuwa foi un reino situado na rexión entre Malatya e Kemakh. O nome Ishuwa parece que vén de "cabalo" (a palabra luvita asuwa quere dicir cabalo, o armenio esh é xenitivo de ishoy que quere dicir "ruc"; e tamén o hurrita eshshi, ishshiya quere dicir “cabalo”). O seu deus principal, ou polo menos un dos máis importantes, era o deus hitita Pirua, simbolizado por un cabalo.
Durante a crise de Hatti (séculos -XVI – -XV), con Mitanni no seu punto de máximo poder, na rexión do Alto Éufrates e a futura Armenia formáronse pequenos reinos: Tegarama, Zazzisa, Alha, Armatana, Arawanna, Ishuwa e outros, que foron sometidos por Muwatallis I (sobre -1420 - -1400).
Pouco despois do -1400 o país de Isuwa sublevouse contra Tudhaliyas II (-1400 - -1380) e os hititas combatérono, pero crese que en xeral pasou a estar debaixo influencia de Mitanni.
Isuwa foi o centro dunha coalición contra os hititas, onde o rei Tudhaliyas III, apoiara a Artatama, un rival de Tushratta na sucesión ao trono de Mitanni.
Suppiluliumas I (-1380 - -1346), rei hitita, disputou tamén con Tushratta de Mitanni a soberanía sobre Isuwa, e finalmente gañou, porque o rei explica nunha estela que reconquistou o país. Parece que desde entón o dominio hitita se consolidou alí; unha filla do rei Hattusilis III, Kilus-Hepa, casou co rei Ari-Sarruma (tamén Ehli-Sarruma) e en tempo de Tudhaliyas IV (-1255 - -1230) o reino vasalo de Isuwa era un fiel aliado cando Tukulti-Ninurta I de Asiria atacou territorio hurrita pouco despois do -1240 e ocupou o país e someteuno a vasalaxe.
O rei hitita Tudhaliyas IV non dubidou en declarar a guerra. O rei asirio reuniu ao seu exército en Taite. O exército hitita avanzou cara Nihriya onde o foi atopar o exército asirio. O rei asirio repregou as súas tropas cara a Sura, onde se librou a batalla, que foi unha vitoria asiria e unha clara derrota hitita. Tudhaliyas retirouse a Alatarma, un pouco ao leste do Éufrates, en posición descoñecida, probabelmente en Isuwa. O nome do rei de Isuwa non aparece nas inscricións.
Noenlle, Sergude, Boqueixón
Noenlle é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 48 habitantes (24 homes e 24 mulleres).
Hipólita
miniatura|300px|Heracles reduce a Hipólita (Joseph Kuhn-Régnier, 1936)
Heracles e o cinto de Hipólita
Heracles, para ser purificado tralo asasinato dos seus fillos, acto cometido ó volverse louco por culpa de Hera, inimiga de Heracles por celos, tivo que acometer doce traballos que lle encomendara o seu primo Euristeo. O noveno destes traballos foi traer para Admete, filla de Euristeo, o cinto máxico que usaba a raíña das Amazonas, regalo do seu pai Ares como símbolo do poder que tiña sobre o pobo das Amazonas.
Para realizar este traballo, Heracles organizou unha expedición con varios voluntarios, que embarcaron nunha soa nave. Tras diversas aventuras aportaron en Temiscira, no país das Amazonas, onde Hipólita saíu ó seu encontro. Heracles explicoulle o motivo da súa viaxe e Hipólita accedeu de grado a entregarlle o cinto, como mostra do amor que espertara nela. Pero, Hera, nun novo intento de facer fracasar a Heracles nos seus traballos, disfrazouse como unha das amazonas e propagou o conto de que a raíña fora secuestrada polos forasteiros. Como era de esperar, as Amazonas atacaron o barco para rescatar á súa raíña, ataque que Heracles interpretou como unha traizón de Hipólita e a matou, quitándolle o cinto e a machada. Logo repeleu con éxito o ataque, matando un gran número delas.
miniatura|300px|esquerda|Heracles e Hipólita (150-160 a.C., Museo Arqueolóxico, Turquía)
Outra versión do mito di que a loita entre Heracles e as Amazonas comezou xa co desembarco. Os homes de Heracles capturaron como prisioneira a Melanipa, a irmá de Hipólita, e esta accedeu a un intercambio, da irmá polo cinto. Tamén se engade que, ademais de Melanipa, tamén foi capturada outra irmá, Antíope, que Heracles entrega en matrimonio a Teseo, un dos seus compañeiros de expedición. Ou ben foi Teseo quen capturou a Hipólita e quen lle deu o cinto a Heracles, e a cambio este permiteulle tomar a Antíope como escrava.
Heracles volveu a Micenas e entregou o cinto a Euristeo, quen llo deu á filla. O resto do botín deullo ó templo de Apolo en Delfos e a machada á raíña de Tracia, Ónfale.
Iconografía
A primeira representación deste episodio prodúcese no século VII a.C. e reaparece nunha métopa do templo E de Selinunte (c. 465 a. C.), para continuar ata tempos modernos (por exemplo, con Delacroix). Como norma xeral, o motivo forma parte dunha escena da Amazonomaquia, sendo moi escasas as representascións de Hipólita entregando voluntariamente o cinto.
Hipólita na guerra contra Atenas
Existe unha tradición na que Hipólita non morre neste episodio senón que, posteriormente, dirixe un ataque contra Atenas para recuperar a Antíope. Os atenienses, ás ordes de Teseo, fan fracasar o ataque, e Hipólita fuxe a Mégara, onde morrerá de pena.
Unha variante conta que Teseo abandona a Antíope tras ter un fillo con ela, Hipólito, para casar con Fedra. Antíope quere vingarse e leva ás Amazonas á voda para intentar matar a Teseo, Fedra e tódolos invitados, pero morre a mans dos homes de Teseo.
Pietro Apelian
Pietro Apelian (en ; en Պետրոս Աբելյան), nado o 31 de xullo de 1806 en Angora e finado o 2 de setembro de 1875, foi un eclesiástico católico armenio, arcebispo de Maraş, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Traxectoria
Naceu o 31 de xullo de 1806 en Angora, e en 1824 entrou no seminario patriarcal de Bsumar, onde estudou baixo a dirección do arcebispo de Cesarea, o futuro patriarca Gregorio Pedro VIII. En 1832 foi ordenado sacerdote, e entrou no Instituto do Clero Patriarcal de Bsumar, congregación relixiosa misioneira ao servizo do patriarca. Exerceu entón como confesor do seminario e secretario dos patriarcas Gregorio Pedro VI e Xacobe Pedro VII.
O 20 de maio de 1842 foi nomeado bispo de Maraş, e o 31 de xullo foi consagrado bispo por Xacobe Pedro VII. Porén, o seu cargo foi inicialmente titular, xa que permaneceu no patriarcado como vigairo xeral, até que en 1859 trasladouse á súa diocese. Levou a cabo unha intensa labor misioneira entre os armenios gregorianos, co apoio do seu instituto relixioso, o que produciu un aumento importante do número de fieis, mais tamén a inimizade dos gregorianos, que atentaron sen éxito contra a súa vida por dúas veces.
En 1867, con ocasión das festas polo décimo oitavo centenario do martirio de San Pedro e San Paulo, o papa Pío IX nomeouno asistente ao trono pontificio.
Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro; a congregación xeral do 13 de maio de 1870 aprobou a súa petición de ausencia a perpetuidade do mesmo a partir de entón.
Finou no cargo o 2 de setembro de 1875.
Ryan Anderson
Ryan James Anderson, nado o 6 de maio de 1988 en Sacramento (California), é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Con 2,08 metros de alzada xoga na posición de ala-pivote.
Universidade
Procedente do Instituto Oak Ridge, Anderson xogou dúas tempadas na Universidade de California. No seu primeiro ano liderou aos Golden Bears en anotación (16,3 puntos por partido) e en rebotes (8,2), finalizando quinto en ambas as categorías na Pacific Ten Conference, logrando ademais a marca de máis rebotes capturados por un "freshman" na historia da universidade con 269. Os Golden Bears chegaron até as semifinais do torneo da Pac-10 de 2007, caendo eliminado ante Oregon a pesar dos 17 puntos e 12 rebotes de Anderson. Previamente, na primeira rolda, desfixéronse de Oregon State cun gran Anderson, asinando 27 puntos e 15 rebotes.
Na súa segunda tempada en California, os seus números ascenderon até os 21,1 puntos, liderando a conferencia e finalizando décimo oitavo na nación, e 9,9 rebotes, terceiro na Pac-10. Os seus 697 puntos foi a segunda mellor marca anotadora na historia dos Golden Bears, converténdose ademais no primeiro xogador de California en conseguir polo menos 600 puntos e 300 rebotes. Anotou en dobres figuras nos 33 partidos que disputou, anotando 20 ou máis puntos en 18 ocasións e chegando á marca de 30 puntos en catro partidos. Debido a que California non se clasificou para o torneo da NCAA, Anderson foi peza clave para entrar na National Invitation Tournament, onde caeron en segunda rolda ante Ohio State.
Anderson foi nomeado no segundo equipo All-America e foi elixido no mellor quinteto da conferencia. Deixou os Golden Bears como o 16ª máximo anotador da historia de California con 1.236 puntos e foi o primeiro sophomore en superar a barreira de 1.000 puntos. Tamén finalizou noveno en triplas anotados (122) e terceiro en porcentaxe de tiros libres (84,1).
NBA
Anderson foi seleccionado por New Jersey Nets na vixésimo primeira posición do Draft da NBA de 2008, equipo co que asinou contrato en xullo de 2008 por dúas tempadas, a razón de 1 millón de dólares a primeira campaña e 1,1 a segunda, ampliable a dous anos máis.
O 25 de xuño de 2009 foi traspasado xunto con Vince Carter a Orlando Magic a cambio de Rafer Alston, Tony Battie e Courtney Lee. Anderson comezou a tempada 2009-10 coma titular, en lugar do sancionado Rashard Lewis.
Na tempada 2011-12, foi premiado co galardón ao Xogador máis mellorado da NBA.
O 6 de febreiro de 2019, Anderson foi traspasado ós Miami Heat a cambio de Tyler Johnson e Wayne Ellington. O 6 de xullo de 2019, foi cortado polos Heat.
Bandeira de Azawad
A bandeira de Azawad, un estado non recoñecido que declarou a súa independencia de Malí o 6 de abril de 2012, componse de 3 franxas horizontais de cor verde, vermella e negra, cun triángulo amarelo pegado ó mastro. É a mesma bandeira que a do Movemento Nacional de Liberación de Azawad.
O deseño está baseado na bandeira de Palestina coas cores panafricanas.
Durante as anteriores rebelións tuareg, propuxéronse dúas bandeiras distintas para Azawad. Unha delas era horizontal bicolor azul e branco cun triángulo vermello, e a outra era unha bandeira branca lisa coa lúa crecente e estrela azuis.
86
Outros
80er
Anafi
Anafi (grego: Ανάφη) é unha illa grega e unha comunidade das Cícladas. En 2011, tiña unha poboación de 271 habitantes. A súa superficie é de 40´370 km². Atópase ao leste da illa de Thíra (Santorini). Anafi é parte da unidade rexional de Thira.
Historia
Segundo a mitoloxía, a illa recibiu o nome de Anafi, porque Apolo faina xurdir das profundidades do mar para dar refuxio aos Argonautas dunha gran tormenta, co seu arco para iluminala (é dicir, o nome da illa Ἀνάφη derívase de ἀνέφηνεν, "que fixo aparecer"). Se o nome da illa deriva desta palabra, e significa "revelación", a continuación, Anafi está vinculada a Delos, unha illa cuxo nome tamén deriva dunha antiga palabra grega que significa "revelar". Outros din que o nome débese á non existencia de serpes na illa "An Ofis" (sen serpes). A pesar do seu reducido tamaño, Anafi ofrece mitoloxía e interese arqueolóxico. No mosteiro de Panagia Kalamiotisa, hai ruínas dun templo construído como ofrenda ao deus Apolo Aegletus. Algunhas das inscricións da illa (Inscriptiones Graecae XII, 248 liña 8) refírense ao deus Apolo como "asgelatos" ασγελατος, anxo, segundo algúns estudosos unha variante de Aigletes, radiante. Con todo, un investigador (Burkert 1992) vincula este epíteto a unha deusa sumeria da curación e ao fillo de Apolo Asclepio. Tamén se poden atopar ruínas en Kasteli e a maioría dos achados como as estatuas están situadas no Museo Arqueolóxico na Chora (cidade), nun cuarto moi pequeno onde se almacenan as reliquias. Na época romana a illa foi utilizada como lugar de exilio. A illa foi unha colonia fenicia e dórica. No século V a.C. formou parte da Liga de Delos.
Despois da Cuarta Cruzada en 1204, cando Venecia se fixo cargo das Cícladas, Anafi foi concedida por Marco Sanudo a Leonardo Foscolo. Nos anos finais da década de 1270, a illa foi recuperada para o Imperio bizantino por Licario, e outro renegado italiano nativo de Anafi, John do Cavo, que sucedeu a Licario como almirante imperial no Exeo. En 1307 a illa foi capturada por Januli Gozzadini, de orixe boloñesa, que se estableceu como señor independente. Moito máis tarde o gobernador de Anafi, William Crispo (1390-1463), converteuse en rexente do Ducado do Arquipélago, deixando Anafi baixo o control da súa filla Florencia. Dise que William construíu as fortificacións (kastro) por encima da actual poboación. Tamén se afirma que construíu unha fortaleza, ás veces chamada "Gibitroli", no monte Kalamos.
En 1481, a illa pasou á familia Pisani como parte dunha dote. Os Pisani gobernaron ata 1537, cando o almirante otomán Hayreddin Barbarroxa asaltouna e levou a todos os seus habitantes como escravos. A illa foi repoboada co tempo, e adquiriu un conxunto de privilexios da corte otomá en 1700, a cambio de 500 coroas. A partir de entón deixárona en gran parte a valerse por si mesma, agás da visita anual da frota otomá para recoller o tributo. A illa foi visitada en 1700 por Joseph Pitton de Tournefort, botánico da corte francesa. Describe o Monte Kalamos como "une des plus effroyables roches qui soit au monde" (unha das rochas máis horribles do mundo). Algúns dos restos antigos da illa foron adquiridos por anticuarios franceses e británicos; unha estatua helenística de Kastelli (dunha muller que sostén unha cunca de incenso) pódese atopar no Ermitage de San Petersburgo.
Durante a guerra ruso-turca de 1768-1774, utilizouse como base da frota rusa baixo Alexey Orlov. Desde 1770 ata o final da guerra. Durante a Guerra de Independencia grega os anafiotas enviaron "dúas goletas con homes" para unirse á loita. Moitos homes abandonaron a illa para axudar na construción de Atenas, como capital de Grecia, e desde entón houbo unha emigración tanto estacional como permanente, e unha comunidade emigrante criouse na cidade. Construíron casas por si mesmos nas ladeiras da rocha da Acrópole, nunha zona aínda coñecida como Anafiotika (ver Caftanzoglou 2000). James Theodore Bent visitou a illa coa súa esposa no inverno de 1880 a 1881 e dá unha vívida descrición da illa.
A illa utilizouse como lugar de exilio interno para os criminais e disidentes políticos desde a década de 1920 en diante. O turismo desenvolveuse na década de 1970, particularmente logo da instalación dun xerador de electricidade, construído en 1974, e as obras portuarias. A construción de estradas pavimentadas desde finais de 1980 en diante non só o aumentaron o turismo, tamén revitalizou a economía agrícola da illa. Existen numerosas publicacións relativas á illa desde mediados da década de 1960 (véxase libros e artigos de Margaret Kenna ) e as súas fotografías da illa e as comunidades emigrantes nas décadas desde 1966 foron depositadas no arquivo fotográfico do Museo Benaki (que se atopa na praza Kolonaki - Filikis Etaireias 15).
Xeografía
Anafi é moito máis que unha illa para camiñar. Antonis Kaloyerou publicou unha guía para caminantes á illa, en grego, profusamente ilustrado, con instrucións detalladas, tempos e distancias (Αντωνης Καλογηρου, Τα Μονοπατια της Αναφης, ROAD 2010, ver www.road.gr). Tamén hai un "mapa de rutas" 1:15.000 en grego e en inglés publicado polo terreo, no: 318. (Ver www.terrainmaps.gr) A través dos antigos camiños e ao redor dos outeiros escarpados, pódese camiñar ata o outro lado da illa. As praias máis populares son Klisidi e Roukounas. A península do extremo oriental da illa está dominada por un pico monolítico, o Monte Kalamos (584 m), un dos máis grandes do mar Mediterráneo. Emprazado sobre a cima deste macizo está a igrexa de Kalamiotissa, reconstruída en gran parte logo dun terremoto na década de 1950.
A icona desta igrexa (localmente chamado "Monasterio Alto") foi levado, logo dunha tormenta en 1887, á igrexa, aos pés do monte Kalamos, construída dentro dos muros do templo de Apolo (localmente chamado "Monasterio inferior"). A festa asociada con este icona celébrase o 8 de setembro, o nacemento da Virxe. Na illa, o epíteto (único en Grecia) aplicado á Virxe é Kalamiotissa, como se di na icona que se atopou nunha cana (kalami) na cima do monte Kalamos. A viaxe cara a e desde Anafi só pode facerse por barco, e posto que se engadiron máis escalas no camiño, tárdase case 19 horas partindo desde Atenas. Con todo, o horario do barco cambia no verán e no inverno, polo que é importante revisalo cuidadosamente antes de viaxar. Tamén é posible chegar á illa desde Santorini.
Un estudo xeológico da illa publicado en 1870 menciona depósitos de calamina (utilizados na galvanización), e hai depósitos de arxila na zona de Vayia utilizado por oleiros da illa na década de 1950. Máis recentemente, os xeólogos aproveitáronse das extensas escavacións asociadas coa construción de estradas nos anos 1980 e 1990 para examinar os estratos de rocha e outras características xeológicas afectadas polas erupcións volcánicas de Santorini e os depósitos de cinzas volcánicas que caeron sobre Anafi.
Cadaverina
miniatura|dereita|300 px|Estrutura química da cadaverina. miniatura|dereita|300 px|Descarboxilación da lisina orixinando cadaverina.
A cadaverina (NH2(CH2)5NH2) é unha poliamina do grupo das diaminas producida pola descarboxilación do aminoácido lisina catalizada polo encima lisina descarboxilase (LDC). A cadaverina tamén se chama 1,5-pentanodiamina e pentametilenodiamina. É unha diamina tóxica e fedorenta semellante á putrescina. Ambas as dúas orixínanse durante a putrefacción dos tecidos animais, na que interveñen bacterias saprófitas, pero a cadaverina non se asocia unicamente á putrefacción, xa que os seres vivos tamén a producen en pequenas cantidades e é parcialmente responsable do cheiro caracterísitco dos ouriños e do seme.
Historia
A putrescina e a cadaverina foron descritas por primeira vez en 1885 polo médico alemán Ludwig Brieger (1849–1919).
Importancia clínica
Atopáronse elevados niveis de cadaverina nos ouriños dalgúns pacientes con defectos no seu metabolismo da lisina.
Toxicidade
A cadaverina é tóxica a altas doses. Nas ratas obsérvase unha toxicidade oral aguda de máis de 2000 mg/kg de peso corporal.
Os mortos van á présa
Os mortos van á présa (en Los muertos van deprisa) é un filme galego dirixido e escrito por Ángel de la Cruz que foi estreado o 13 de marzo de 2009. Conta cun equipo case integramente galego, a excepción da actriz Neus Asensi, unha das protagonistas. Foi rodada en Ribadeo (provincia de Lugo), onde tivo lugar a estrea. A rodaxe tivo que ser suspendida no verán de 2006 por problemas de financiamento, retomándose tempo máis tarde.
O papel de Cándido ía facelo Fernando Fernán Gómez, que morreu antes da rodaxe e foi substituído por Jean-Claude Guimard.
Sinopse
O filme narra as historias de tres parellas pertencentes a distintas xeracións, cunha vila mariñeira e as crenzas da Galicia tradicional como fondo. A historia comeza cando unha camioneira chega á vila e o seu vehículo queda atrancado nunha ponte, o que impide o traslado do cadaleito dun home acabado de finar ese mesmo día.
Galardóns e nomeamentos
O filme obtivo 20 nomeamentos ós Premios Mestre Mateo 2008, dos cales gañou 9: mellor longametraxe, mellor dirección de produción (María Liaño), mellor dirección de fotografía (Suso Bello), mellor maquillaxe e peruquería (Raquel Fidalgo e Rosana Teijeiro), mellor deseño de vestiario (Saturna), mellor son (Carlos Faruolo), mellor interpretación masculina protagonista (Chete Lera), mellor interpretación feminina secundaria (Belén Constenla) e mellor interpretación masculina secundaria (Xosé Manuel Olveira "Pico").
Literatura sumeria
200px|miniatura|Inscrición sumeria do [[século -XXVI]] dereita|miniatura|200px|A tabela sobre o diluvio do [[Poema de Gilgamesh, escrita en lingua acadia.]]
A literatura sumeria é a literatura máis antiga do mundo. Os sumerios idearon o primeiro sistema de escritura, comezando con logogramas cuneiformes, que evolucionaron a un sistema de escritura silábico. A lingua sumeria mantívose en uso oficial e literario nos Imperios Acadio e Babilonio, ata despois de que a lingua falada desaparecese da poboación; a alfabetización estaba estendida, e os textos sumerios que copiaban os estudantes exerceu posteriormente unha influencia na literatura babilónica. A literatura sumeria non chegou ata nós directamente, senón que debeu de ser redescuberta a través da arqueoloxía. No entanto, os acadios e babilonios recibiron un gran aporte da herdanza literaria sumeria, cuxas tradicións contribuíron a estender por Oriente Medio, influíndo en gran medida a literatura que xurdiría en dita rexión, incluíndo a Biblia.
Obras literarias
Obras importantes da literatura sumeria inclúen:
Parque Nacional de Serengueti
miniatura|250px|Parques e Reservas de Tanzania.
O Parque Nacional de Serengueti (ou Serengeti) é un parque nacional de grandes dimensións (cerca de 40.000 km²) na ecorrexión de Serengueti, no norte da Tanzania, limítrofe con Kenya, na África oriental.
É famoso polas migracións anuais de ñus, cebras e gacelas e outros antílopes que ocorren de maio a xuño. É Patrimonio Mundial da UNESCO desde 1981.
Cerca do parque encóntrase a Garganta de Olduvai, onde se encontraron moitos fósiles e artefactos de homínidos.
Poboacións de animais
As poboacións inclúen grandes cantidades de animais: 1.500.000 ñus, 1.000.000 gacelas (entre a gacela de Grant e a gacela de Thomson), 200.000 cebras, 75.000 impalas, 74.000 búfalos, 65.000 topis, 18.000 eláns, 9.250 alcélafos, 9.000 xirafas, 5.000 elefantes, 4.000 hienas, 3.000 leóns e 500 guepardos.
Brian Dennehy
Brian Mannion Dennehy, nado o 9 de xullo de 1938 en Bridgeport (Connecticut) e finado en New Haven o 15 de abril de 2020, foi un actor estadounidense de cine, teatro e televisión.
Eliseo Pulpeiro
Eliseo Pulpeiro, nado en Ribadeo en marzo de 1901 e finado en Buenos Aires en xullo de 1974, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Emigrou a Buenos Aires en 1913. Despois de ocupar empregos humildes, traballou como viaxante e participou na súa organización gremial; posteriormente estableceuse como comerciante de tecidos e acadou unha confortable posición. De formación autodidáctica, foi director da revista Céltiga, na que se ocupou dunha das seccións máis coñecidas e lidas, "El momento de Galicia". Tamén destacou como poeta -sobre todo en castelán-, aínda que a súa obra está espallada por diversas publicacións. Posuía unha das máis amplas bibliotecas da colectividade galega na cidade porteña. Adscribiuse primeiro á Organización Republicana Gallega Autónoma (ORGA) e logo ao Partido Galeguista e á Irmandade Galega; tivo, ademais, amizade con figuras relevantes do exilio como Castelao, Ramón Suárez Picallo e Blanco Amor.
Visitou Galicia en varias ocasións e mantivo sempre o vencello coa súa vila natal, sobre todo a través do pintor Amando Suárez Couto. En 1957, despois da súa solicitude, Eliseo Pulpeiro colaborou nos actos organizados co gallo do centenario do poeta Alonso-Trelles, El Viejo Pancho, tanto coa comisión constituída para levantarlle un monumento coma na creación da biblioteca pública El Viejo Pancho no concello.
Serie D
A Serie D é a cuarta categoría do fútbol en Italia, detrás da Serie A, a Serie B e a Serie C.
A liga regular da Serie D comeza normalmente en setembro e remata en maio ou xuño, xogando 34, 36 ou 38 partidos dependendo do grupo e está composto por 166 equipos en 9 grupos.
Ascenso
Normalmente algún equipo dunha división superior adoita ter problemas financeiros e xeralmente hai máis ascensos para ocupar as prazas da Serie C2. Estas prazas ocúpanas os equipos gañadores dos playoff.
Descenso
Descenden á Eccellenza (6º nivel) catro equipos por grupo, descendendo os dous últimos clasificados directamente (17º e 18º), mentres que os equipos clasificados nos postos 13º ao 16º xogan unha eliminatoria (13 contra 16, contra 14 e 15). Os perdedores da eliminatoria perden a categoría, en total 36 equipos.
Aisha
Aisha ou Ayesha ( عائشه `ā'isha ) naceu no ano 613/614 e morreu no ano 678. Foi a terceira esposa do profeta do islam, Mahoma.
Filla de Abu Bakr, amigo de Mahoma, convertida ao islam dende a súa mocidade, casou no ano 622 logo da Héxira, ou emigración a Medina. Para os sunnitas Aisha foi a favorita de Mahoma e dánlle o título honorífico de Umm al-Mu'minìn (nai dos crentes), mentres os xiís tenden a considerar a Aisha de xeito negativo. Presumiblemente influíu sobre Mahoma na designación do seu pai para o primeiro califato.
Pumares, Sergude, Boqueixón
Pumares é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 118 habitantes (59 homes e 59 mulleres).
As Penas Agudas, O Monte, Xove
As Penas Agudas é un lugar da parroquia do Monte, no concello de Xove, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 37 habitantes (16 homes e 21 mulleres).
87
Acontecementos
miniatura|250px|Decébalo ([[columna de Traxano).]]
Outros
80er
Terry Eagleton
Eagleton traballa dende 2008 coma catedrático de literatura inglesa na Universidade de Lancaster e coma profesor visitante na Universidade Nacional de Irlanda, en Galway. Anteriormente ocupou a cátedra Thomas Warton de literatura inglesa na Universidade de Oxford (1992-2001) e a John Edward Taylor na Universidade de Manchester ata 2008. No outono de 2009 retornou á Universidade de Notre Dame como profesor visitante distinguido no departamento de inglés.
O profesor Eagleton leva escritos máis de corenta libros, incluíndo os famosos Literary Theory: An Introduction (1983), The Ideology of the Aesthetic (1990), e The Illusions of Postmodernism (1996).
Vida temperá
Seus pais eran católicos de clase traballadora en Salford, aínda que tiñan raíces no condado de Galway. A familia da nai eran simpatizantes do republicanismo irlandés. Foi porteiro nun convento carmelita local onde era responsable de escoltar as monxas novizas que tomaban os seus votos, actividade á que fai referencia no título das súas memorias The Gatekeeper.
Realizou os esturos primarios en De La Salle College de Salford, Manchester e despois estudou, a partir de 1961, no Trinity College de Cambridge.
Presupostos teóricos
Literary Theory: an Introduction (1983, revisada 1996), probablemente o seu libro máis coñecido, percorre a historia do estudo de textos, dende os románticos no século XIX ata os posmodernistas de final do século XX. O seu pensamento segue a ser claramente marxista.
Tamén ten escrito críticas sobre o estruturalismo, Lacan, e a deconstrución.
Como demostran as súas memorias The Gatekeeper, o seu marxismo está lonxe de ser un simple pasatempo teórico. Participou activamente en organizacións marxistas británicas. Na actualidade continúa participando como analista político en publicacións coma The New Statesman, Red Pepper e The Guardian.
En After Theory (2003) critica a teoría cultural e literaria actual, o que considera a súa bastardización. Non conclúe, porén, que o estudo interdisciplinario da literatura e a cultura que representa a práctica baixo a epígrafe "Teoría" careza de mérito. En realidade, Eagleton defende que tal combinación é útil para abrir os estudos culturais a un amplo abano de temas importantes. A súa acusación, pola contra, céntrase nos "teóricos relativistas" e o rexeitamento por parte da postmodernidade dos absolutos. Conclúe que un absoluto si existe: todos vivimos nun corpo que non pode ter propietario porque nada se fixo para adquirilo, e nada (a excepción do suicidio) se pode facer para desfacerse del. Os nosos corpos e a súa morte proporcionan o absoluto sobre o que a humanidade pode centrar as súas accións.
Vilar, Sergude, Boqueixón
Vilar é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 13 habitantes (5 homes e 9 mulleres).
Piel de verano
Piel de verano é un filme arxentino de 1961 dirixido por Leopoldo Torre Nilsson. O filme foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 34ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Reino Unido nos Xogos Olímpicos
Os atletas do Reino Unido, e mais todos os seus territorios ultramarinos agás tres, e as tres dependencias da Coroa británica, compiten nos Xogos Olímpicos como parte do equipo de Gran Bretaña. Xunto con Francia e Suíza é un dos tres países que enviou deportistas para cada unha das edicións dos Xogos de Verán e Inverno dende o comezo da era moderna das Olimpíadas en 1896, incluíndo os Xogos de 1980 que foron boicoteados por un bo número de nacións occidentais. Dende 1896 até 2018, o equipo de Gran Bretaña gañou 916 medallas nos Xogos de Verán, e outras 32 nos Xogos de Inverno. É a única nación do mundo en ter gañado cando menos unha medalla de ouro en cada unha das edicións de Verán.
Aylesbury
miniatura|300px|Market Square Bucks. Aylesbury é a capital do condado Buckinghamshire, no sueste de Inglaterra, conta con 65.173 habitantes.
Historia
Os primeiros restos arquelóxicos datan de arredor de -1500, aínda que as referencias máis antigas da cidade datan da época anglosaxoa, a igrexa da parroquia de St. Mary construíuse sobre unha cripta saxoa. Capital de Buckinghamshire dende 1529
Ligazóns externas
Web da cidade de Aylesbury (en inglés)
O San Salvador, O Monte, Xove
O San Salvador é un lugar da parroquia do Monte, no concello de Xove, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Segunda división española 1988/89
A tempada 1987–88 da Segunda División de España de fútbol correspondeu á 58º edición do campionato. Comezou o 4 de setembro de 1988 e rematou o 24 de xuño de 1989.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Goleadores
O Trofeo Pichichi desta tempada foi para:
Marcel Aymé
miniatura|dereita|Tumba de Marcel Aymé Marcel Aymé, nado en Joigny o 29 de marzo de 1902 e finado en París o 14 de outubro de 1967, foi un escritor francés. Autor de comedias, novelas, contos para rapaces, a súa obra adaptouse para o cinema e o televisión con regularidade. Os seus textos reflicten un sentido moi particular do humor e da fantasía.
As Abelairas, Cangas, Foz
As Abelairas é un lugar da parroquia de Cangas no concello lugués de Foz na comarca da Mariña Central. No ano 2020 estaba deshabitado segundo datos do IGE.
A Fontebranca, Sucira, Boqueixón
A Fontebranca é un lugar da parroquia de Sucira no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 23 habitantes (9 homes e 14 mulleres).
Dolo, Venecia
miniatura|Dolo. miniatura|San Rocco Dolo é unha comuna de 14.411 habitantes e 24 km² da provincia de Venecia, Italia. Localizada nunha zona chá atravesada por numerosas canles artificiais e regatos de escasa relevancia agás o Naviglio del Brenta. Dolo antes de 1405 estaba baixo xurisdición de Padua pero tras a guerra con Venecia quedou baixo a xurisdición da República Serenísima. Ademais da vila de Dolo a comuna comprende as fraccións de Arino e Sambruson.
88
Outros
80er
Danelaw
right|O Danelaw e [[Jórvik.]] O Danelaw é como se denominada a zona de Inglaterra onde se estableceron os invasores viquingos, e comprendía boa parte do nordeste de Inglaterra, abranguendo a totalidade do reino antigo de Anglia Oriental. Estes chegaron ás costas de Gran Bretaña no século IX e invadiron boa parte dos reinos do norte da Heptarquía anglosaxoa. Sen poderen facelos fronte, os reis remataron aceptando a dominación dos daneses, mentres soamente os reinos de Mercia e Wessex resistiron.