cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adelán, Alfoz
Monumentos
A casa do pazo de Adelán está tamén no lugar da Igrexa, e é de propiedade privada. Encóntrase nunha leira situada nunha zona chá e rodeada de suaves outeiros boscosos. Antes estaba amurallada e agora está dividida polas pistas rurais que a atravesan. A planta ten forma de L, formada por unha torre no ángulo e dous corpos engadidos. Está fabricada de cachotería de granito, ten un patín de pedra orientado ao poñente. Posúe unha torre de tres plantas.
A casa grande de Cadeirido, construída nunha zona da aldea do mesmo nome, tamén é unha propiedade privada non visitable. Ten frondosos bosques próximos e fermosas vistas sobre o val do Río de Ouro. Non está amurallada. Do antigo conxunto só queda a torre, case cadrada e de tres alturas, cos edificios engadidos máis baixos. Ten cuberta de lousa negra. Na súa construción empregouse cachotería de granito e cantaría nos esquinais, vans, cornixas etc. da Torre. O corpo engadido na zona nordeste presenta unha porta con arco cego de medio punto apoiado sobre zapatas e dúas grandes pedras cunha aguia e un año tallados.
O pazo da Escoura, de planta en escuadra con torre no ángulo, muros de cachotería e cuberta de laxas. Está formado por tres volumes: as dúas ás de dúas plantas e a torre de tres. Os novos volumes engadidos distorsionaron a imaxe do edificio orixinal. Na fachada posterior existe unha escaleiriña que daba acceso a unha galería.
O pazo de Basanta, construído no século XIV pola liñaxe dos Basanta, presenta planta cuadrangular, con dous edificios arrimados formando un conxunto entre o Pazo e a Torre. Está fabricado en perpiaño de granito e cuberto con lousa a catro augas. A torre, de tres plantas e base cadrada, está rematada, como o resto do pazo, cunha cornixa moldeada e saíntes ameados. Consérvase en bo estado, e mesmo hai quen testemuña que este pazo é coñecido como o pazo de Adelán.
Taboi, A Balsa, Muras
Taboi é un lugar da parroquia da Balsa no concello lugués de Muras. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller), o que supón un aumento respecto do ano 2011, cando tiña dous habitantes.
Bernard Marcel Porto
Bernard Marcel Porto foi un xornalista, escritor e crítico de arte arxentino.
José Salgado Torres
José Salgado Torres, nado na Coruña en 1916 e finado en Madrid o 31 de marzo de 1967, foi un banqueiro e político galego.
Traxectoria
Alférez Provisional, Vieja Guardia e fundador do S.E.U. Foi director xeral de Banca, Aforro e Inversións, director xeral do Tesouro, Débeda e Clases Pasivas e subgobernador do Banco de España.
Recoñecementos
Cabaleiro Gran Cruz das Ordes do Mérito Militar, Naval, Cisneros e Mérito Civil.
William Child
William Child, nado en Bristol en 1606 e finado o 23 de marzo de 1697, foi un compositor e organista inglés do Barroco.
Child foi corista na catedral de San Paulo, en Londres, baixo a dirección de Elway Bevin. En 1630 empezou unha colaboración que mantería de por vida coa capela de San Xurxo, no castelo de Windsor, onde inicialmente foi un empregado segrar e, a partir de 1632, mestre dos coristas, ata a disolución da capela en 1643. Despois da restauración de Carlos II en 1660, Child renovou a súa vinculación coa capela de San Xurxo e chegou a ser mestre da King's Wind Music e cabaleiro da Capela Real.
A súa produción de música eclesiástica é moi considerable : abrangue un conxunto de salmos (1639), moitos himnos e 17 pezas litúrxicas. Amosa numerosas influencias do gusto italiano do seu tempo, aínda que tamén escribiu himnos ao xeito máis convencional inglés
Hoxe consérvase pouca música profana de Child, maiormente, uns poucos canons e pezas instrumentais.
Manuel Vázquez Olmo
Manuel Vázquez Olmo, nado en Samos cara a 1908 e finado en Lugo o 12 de maio de 1937, foi un xastre e político galego.
Traxectoria
Veciño do Incio. Foi detido pola Garda Civil en maio de 1934 como presunto autor dun roubo no comercio de José Díaz García con Benigno Díaz González e o seu irmán Pedro Vázquez Olmo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e internado no cárcere de Sarria o 2 de febreiro de 1937. Xulgado en Lugo por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi executado nas tapias do cuartel da Garda Civil de Lugo o 12 de maio de 1937 con Balbino Cerdeiras Rey, José Vázquez Liz e Lisardo Sotelo Pérez.
Józef Gara
Józef Gara, nado en Wymysoü en 1929 e finado na mesma localidade o 10 de xullo de 2013, foi un mineiro, mestre e poeta polaco en lingua wymysorys.
Traxectoria
En 2004 publicou unha colección de poemas, completado cun vocabulario con equivalencias en polaco, alemán e inglés. Tamén realizou unha recolleita de cancións populares, realizando un labor de corrección e ampliación do corpus que publicou Jolanta Danek en 2007. Entre 2004-2006 ensinou a lingua na escola primaria de Wilamowice. Nos anos 2012 mais 2013 traballou como voluntariado coa Asociación Wikimedia Polonia.
Age of Empires III
Age of Empires III é un videoxogo de estratexia en tempo real desenvolvido por Ensemble Studios, de Microsoft Corporation, e distribuído por Microsoft Game Studios. A versión Mac foi adaptada e distribuída por Destineer de MacSoft. A versión de PC foi estreada o 18 de outubro de 2005 en América do Norte, e o 4 de novembro de 2005 en Europa, mentres que a versión Mac foi estreada o 21 de novembro de 2006 en América do Norte e o 29 de setembro de 2006 en Europa. A versión de N-Gage foi desenvolvida por Glu Mobile e foi estreada o 28 de abril de 2009. É o terceiro xogo da serie Age of Empires e a secuela de Age of Empires II: The Age of Kings.
O xogo recrea a colonización europea de América, entre os anos 1492 e 1876. Hai catorce civilizacións dispoñibles no xogo. Age of Empires III supuxo numerosas innovacións na serie, en particular coa achega da "Home City", que mestura estratexia en tempo real e xogo de rol. Tivo dúas expansións: a primeira, Age of Empires III: The WarChiefs, foi estreada o 17 de outubro de 2006 e introduciu tres civilizacións nativas americanas; a segunda, Age of Empires III: The Asian Dynasties, foi estreada o 23 de outubro de 2007, e inclúe tres civilizacións asiáticas.
Age of Empires III vendeu máis de 2 millóns de copias até maio de 2008. Ademais, recibiu críticas favorables e numerosos premios incluíndo "Best RTS game of 2005" de GameSpy. Foi un dos xogos máis vendidos do ano 2005. En 2007, Age of Empires III foi o sétimo videoxogo mellor vendido, con máis de 313 000 copias vendidas ese ano.
Isabel Martínez-Barbeito
Isabel Martínez-Barbeito Morás, nada na Coruña en 1918 e finada na mesma cidade o 15 de xuño de 2007, foi bibliotecaria e arquiveira do Concello da Coruña e escritora ensaísta.
Pelham Humfrey
Aos seus dezasete anos, Humfrey xa era moi coñecido polos seus himnos, e o rei enviouno a estudar a París, probabelmente en xaneiro de 1665, onde colleu moitas influencias da música da corte francesa. Nos alicerces da música que escribiu ao seu regreso, tamén demostrou ter asimilado o estilo vocal máis expresivo de Giacomo Carissimi. Máis tarde, sucedeu a Henry Cooke (o seu sogro) no cargo de mestre do coro da Capela Real e tamén se converteu en compositor da corte.
Isabel Martínez-Barbeito
Traxectoria
Isabel Martínez-Barbeito era filla da pedagoga María Barbeito e irmá de Carlos Martínez-Barbeito, que foi presidente de Belas Artes, e Juan María, da Cámara de Comercio. Licenciada en Filosofía e Letras (Historia) pola Universidade de Santiago de Compostela, foi membro de número do Instituto José Cornide de Estudos Locais. Escribiu os libros Catálogo del Museo de Bellas Artes, Privilegios Reales y viejos documentos de La Coruña e Notas de un archivo, recompilación dos artigos que publicou durante diversos anos en La Voz de Galicia.
Pelham Humfrey
No xornal de Samuel Pepys fanse comentarios críticos acerca do xeito de vestir e mesmo do comportamento en xeral de Humfrey.
Malia morrer moi novo, aos 27 anos, Humfrey Morreu exerceu, xunto con Matthew Locke, unha forte influencia sobre os seus compañeiros, entre os que estaban William Turner, Henry Purcell e John Blow. A súa morte tan temperá considérase como unha das traxedias máis grandes na historia de música inglesa. Á súa morte xa producira varios traballos de grande intensidade e o poder expresivo, como é o caso do himno O Lord my God ("Oh, señor, meu Deus").
Lista das maiores áreas metropolitanas de Europa
Esta é unha lista das maiores áreas metropolitanas de Europa coa súa poboación de acordo a cinco fontes diferentes. A lista inclúes as áreas metropolitanas que teñen unha poboación de máis de 1 millón.
As cifras da primeira columna columna proveñen do Proxecto ESPON (European Spatial Planning Observation Network), "Estudio sobre as funcións urbanas", que define as cidades de acordo co concepto funcional de área urbana (núcleo urbano morfoloxicamente definido sobre a base da densidade de poboación). Os datos da segunda columna son da Eurostat Arban Audit (Auditoría Urbana). Na terceira columna os datos proveñen das Nacións Unidas, correspondendo a áreas urbanas. Os da cuarta columna son da Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico (OCDE) correspondente a "rexións metropolitanas". As cifras da última columna proceden do sitio web Figures citypopulation.de, correspondendo a aglomeracións urbanas. Para máis infamación véxanse os documentos da fonte orixinal. Os datos deben considerarse unha interpretación e non un feito conclúente.
Lista
{{legend|#CFECEC|Dentro da Unión Europea|border=solid 1px #AAAAAA}}
O Casal, Bamio, Vilagarcía de Arousa
O Casal é un lugar da parroquia de Bamio no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 274 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 145 eran mulleres e 129 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando eran 313 veciños, e 2005, cando eran 328.
Face (anverso)
Chámase face á cara principal dun tecido, papel, folla etc., oposta á posterior.
Na Botánica chámase face á cara superior ou cara adaxial do limbo da folla dunha planta. Diferénciase do envés, ou parte inferior, en que non posúe estomas, ten unha cutícula algo máis grosa e posúe menor abundancia de tricomas. A súa cor adoita ser máis escura ca do envés (como máximo poden chegar a ser da mesma cor).
Cómpre non confundir o termo face con feixe: montón de cousas, conxunto de partículas ou liñas, ou grupo de cousas ou de persoas.
A Carballeira, Vilapedre, Vilalba
A Carballeira é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Cinina
As cininas son varios polipéptidos estruturalmente relacionados, como a bradicinina e calidina. Son membros da familia dos autacoides.
Son compoñentes do sistema cinina-calicreína. O sistema cinina-calicreína ou, simplemente, sistema das cininas é un sistema aínda mal coñecido de proteínas sanguíneas que desempeña un papel na inflamación, control da presión arterial, a coagulación e a dor.
Os precursores inactivos das cininas son os cininóxenos. O encimas calicreína libera cininas a partir dos cininóxenos. A cininase II degrada proteoliticamente a bradicinina metabolizada.
En botánica, as hormonas vexetais citocininas chamáronse inicialmente tamén cininas, pero despois o nome foi cambiado para evitar confusión, xa que non son moléculas relacionadas.
Compoñentes do sistema cinina-calicreína
O sistema componse dunha serie de proteínas grandes, algúns pequenos polipéptidos e un grupo de encimas que activan e desactivan as substancias.
Os polipéptidos son a bradicinina e a calidina.
As proteínas son o cininóxeno de alto peso molecular (HMWK) e o cininóxeno de baixo peso molecular (LMWK), que son precursores dos polipéptidos anteriores.
Os encimas que interveñen neste sistema actuando sobre as cininas son as calicreínas plasmática e dos tecidos, que son serina proteases encargadas de liberar as cininas dos cininóxenos, as carboxipeptidases, presentes en dúas formas: N, circulante e M, unida a membranas, que eliminan os residuos de arxinina do extremo carboxilo terminal da bradicinina e a calidina; o encima convertedor de anxiotensina (ACE), tamén chamado quinase II, que inactiva varios mediadores químicos, incluído a bradicinina, aínda que é mellor coñecida por activar a anxiotensina, e a endopeptidase neutra, que tamén desactiva cininas e outros mediadores.
Los viajes del viento
Los viajes del viento é un filme de 2009 escrito e dirixido por Ciro Guerra. É unha coprodución entre Colombia, Alemaña, os Países Baixos e a Arxentina, e foi rodado en 80 localizacións do norte de Colombia. Está rodado en castelán, palenquero, wayuu e arhuaco. Foi escollido como candidato de Colombia ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 82ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
O filme conta a historia do músico de vallenato Ignacio Carrillo (interpretado polo músico Marciano Martínez) que é seguido por Fermín, un rapaz que quere ser o seu aprendiz, nunha viaxe para devolver o instrumento ó seu dono orixinal, o home que outrora foi o seu mentor.
A tecedeira de Bonaval
A tecedeira de Bonaval é unha novela de Antonio López Ferreiro, publicada por entregas no xornal El Pensamiento Galaico, do 5 de xullo ao 21 de decembro de 1894. En 1895 foi editada por Andrés Martínez Salazar no volume X da Biblioteca Gallega, e en 1953 reeditouna Pedret Casado en Bibliófilos Gallegos nun volume conxunto coas súas outras dúas novelas: O niño de pombas e O castelo de Pambre.
Narración
A obra, narrada en terceira persoa, está estruturada en 25 capítulos, que responden a cambios no espazo ou no tempo.
A novela reflicte as incipientes loitas sociais no espazo urbano de Santiago de Compostela, con tres puntos clave: Bonaval como espazo popular, os pazos da praza do Toural como reflexo do poder civil, e a Catedral como reflexo do poder eclesiástico. A acción transcorre entre decembro de 1543 e abril de 1546.
Lingua
No momento da escritura da obra aínda non existía unha normativa oficial do galego. Con todo, López Ferreiro definiu uns certos criterios no texto.
Carballido, Alfoz
San Sebastián de Carballido é unha parroquia do concello de Alfoz. En 2004 tiña 356 habitantes distribuídos en 17 entidades de poboación e un lugar, cunha densidade media de 43'7 hab./km². Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 290 habitantes, sendo 142 homes e 148 mulleres.
Ten unha superficie de 8,14 km². Limita coas parroquias do Castro de Ouro, Adelán, Bacoi e cos concellos de Foz e Mondoñedo. Pertence ao arciprestado do Valadouro.
José María Beltrán Carbajal
José María Beltrán Carbajal, finado no Carballiño en abril de 1931, foi un comerciante, xornalista e político galego.
Carballido, Alfoz
Patrimonio
A igrexa parroquial de san Sebastián de Carballido sitúase na aldea de Barbeito. De finais do século XVIII, ten unha soa nave e dúas sancristías situadas a ambos os lados da capela maior. A fachada principal ten porta con arco adintelado, cos extremos curvados e unha inscrición conmemorativa da construción do templo. Tamén ten unha torre-campanario dun só corpo con elementos arquitectónicos característicos do estilo barroco.
O pazo de Allegue está situado no lugar dese nome, nunha zona de prados e arborados. Está na aba dunha montaña formada por grandes masas rochosas, sen vexetación. Disponse no medio dunha leira cerrada por un muro baixo de pedra. Fóra da leira hai un interesante cruceiro e restos dun pombal. Está formado por dous corpos perpendiculares de planta rectangular, nunha delas esta acaroada unha pequena capela. Os muros son de cadeiría nun dos corpos e de mampostos de granito no outro con esquinais, xambas e linteis. As cubertas son de lousa e sobre delas hai dúas chemineas de cantería. É de propiedade privada.
Pang
Pang é un videoxogo para máquinas recreativas desenvolvida por Mitchell Corporation e lanzado por Capcom en 1989, nos Estados Unidos comercializouse como Buster Bros. En 1990 Ocean Software realizou conversións para ordenadores persoais, saíndo versións para ZX Spectrum, Commodore 64, Amstrad CPC, Commodore Amiga e Atari ST. O xogo desenvólvese en 17 localizacións diferentes nas que debemos eliminar unhas bólas que non deixan de se reproducir ao seren golpeadas, para conseguir eliminalas contamos cunha bésta ou un arpón, a medida que subimos de pantalla aumenta a dificultade,
Baile de salón
miniatura|Parella de baile de salón
Os bailes de salón son aqueles que se bailan en parella de forma coordinada e seguindo o ritmo da música.
Historia
Na súa orixe eran moi populares e a súa repercusión social foi de tal magnitude que deu lugar a creación de salas específicas, que compostas por unha orquestra e un pavimento axeitado facilitaron a súa práctica. Na actualidade practícanse tamén como modalidade deportiva en competicións organizadas e regulamentadas polas correspondentes federacións nacionais e internacionais.
Tanto na súa versión social como na de competición e deportiva os movementos e interaccións da parella axústanse a patróns previamente establecidos que, asociados coa música caracterizan os distintos bailes.
Isto motiva que a súa práctica requira dunha aprendizaxe previa que xa cando se transmitía de pais a fillos e na actualidade pode ser adquirido en academias de danza.
De salón social
Entre os máis coñecidos e ordenados alfabeticamente figuran:
De competición
Hai dúas modalidades : Latinos e Estándar. Nos latinos o baile é máis solto e marchoso, No estándar o baile libre faise máis pegado e cunha forma compacta e estirada.
Bibliografía
Pardans
A Casusa, Bamio, Vilagarcía de Arousa
A Casusa é un lugar da parroquia de Bamio no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 17 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 8 eran mulleres e 9 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando eran 21 veciños, e 2005, cando eran 27.
Rinôçérôse
Rinôçérôse é un grupo musical francés que mistura rock con música electrónica e dance. Foi fundado en 1997 en Montpellier por Jean-Philippe Freu e Patrice Carrié. Compoñen as súas cancións en inglés, francés e alemán.
Wayuu: La niña de Maracaibo
Wayuu: La niña de Maracaibo (en ) é un filme venezolano de 2012 dirixido por Miguel Curiel e protagonizado Daniel Alvarado, Karina Velázquez e Asier Hernández. Estreouse en Nova York en agosto de 2011, e noutros países incluíndo Venezuela, o ano seguinte.
Sinopse
O filme céntrase na historia de amor imposible entre Gamero (Daniel Alvarado) e Chiquinquirá (Karina Velásquez), quen deciden vivir a súa aventura que está prohibida ó ser el wayuu e ela non. Para protexer a vida de Chiquinquirá, Gamero contrata a Alatriste (Asier Hernández), un detective vasco cun pasado que o atormenta.
Produción
A maioría da rodaxe realizouse na rexión da La Guajira, no norte do estado venezolano de Zulia, onde vive o pobo wayuu.
Carlos Calderón
Carlos Calderón López, nado o 14 de abril de 1995 en Almansa (Castela-A Mancha), é un futbolista profesional español da canteira do Levante, que xoga como centrocampista no Internacional de Madrid cedido polo Club Deportivo Lugo.
Galería de imaxes do Aquarium Finisterrae
Galería de imaxes do Aquarium Finisterrae.
O Aquarium Finisterrae, é un dos museos científicos da Coruña.
Repetición terminal longa
As repeticións terminais longas ou LTRs (do inglés Long terminal repeats) son secuencias idénticas de ADN que se repiten centos ou miles de veces, que se encontran en ambos os extremos de retrotransposóns eucarióticos ou de ADN proviral integrado no xenoma (ou antes de integrarse) formado pola transcrición inversa de ARN de retrovirus. Utilízanos os virus que insiren o seu material xenético no xenoma da célula hóspede.
Un exemplo moi estudado é o LTR do VIH-1, que é aproximadamente dunha lonxitude de 640 pb e, como outros LTRs retrovirais, está segmentado en tres rexións, chamadas U3, R e U5. As rexións U3 e U5 foron subdivididas segundo os seus sitios para os factores de transcrición e o seu impacto sobre a actividade dos LTRs e a expresión xénica viral. O proceso de múltiples pasos da transcrición inversa dá lugar á formación de dous LTRs idénticos, cada un dos cales consta das rexións U3, R e U5, en cada extremo do ADN proviral. Os extremos dos LTRs participan seguidamente na integración do provirus no xenoma do hóspede. Unha vez que se integra o provirus, o LTR do extremo 5′ serve como un promotor para o xenoma viral completo, mentres que o LTR no extremo 3′ utilízase para a poliadenilación do ARN viral nacente e, no VIH-1, VIH-2 e SIV, codifica a proteína accesoria Nef.
Todos os sinais que cómpren para a expresión xénica se encontran nos LTRs: amplificador (ou enhancer), promotor (poden ter tanto amplificadores transcricionais coma elementos reguladores), iniciación da transcrición (como a formación da carapucha 5' ou capping), terminador da transcrición e sinal de poliadenilación.
No VIH-1, a rexión U5 foi caracterizada segundo as súas diferenzas funcionais e estruturais en varias subrexións como as seguintes:
O transcrito empeza por definición no comezo da secuencia R, colócase a carapucha 5', e avanza cara a U5 e o resto do provirus, xeralmente terminando coa adición da cola poli-A despois da secuencia R no 3' LTR.
O descubrimento de que ambos os LTRs do VIH poden funcionar como promotores transcricionais non é sorprendente, xa que ambos os elementos son aparentemente idénticos en secuencia de nucleótidos. O 3' LTR é o que actúa na terminación da transcrición e na poliadenilación. Porén, suxeriuse que a actividade transcricional do 5' LTR é moito maior que a do 3' LTR, o que é moi similar ao que ocorre noutros retrovirus.
Durante a transcrición do provirus do VIH-1, os sinais de poliadenilación presentes no 5' LTR son ignorados mentres que os sinais de poliadenilación presentes no 3' LTR son utilizados eficientemente. Suxeriuse que as secuencias transcritas presentes na rexión U3 do LTR do VIH-1 actúan en cis para promover a poliadenilación no 3' LTR.
Transcrición
Os LTRs son parcialmente transcritos a un ARN intermediario, o que vai seguido da transcrición inversa a ADN complementario (ADNc) e finalmente a un ADN bicatenario con LTRs completos. Os LTRs despois median a integración do ADN retroviral por medio dunha integrase específica de LTR noutra rexión do cromosoma hóspede. As primeiras secuencias LTR foron obtidas por A.P. Czernilofsky e J. Shine en 1977 e 1980.
Os retrovirus como o VIH utrilizan este mecanismo básico.
Datación de insercións retrovirais usando LTRs
Os 5' e 3' LTRs son idénticos despois da súa inserción, pero co paso do tempo poden acumular diferenzas. As diferenzas entre os pares de LTRs poden utilizarse para estimar a idade ou datación dunha inserción retroviral antiga. Este método de datación utilizado polos paleovirólogos, non ten en conta factores que poden levar a confusións como a conversión xénica e a recombinación homóloga.
Le jeune Karl Marx
Le jeune Karl Marx é un filme de temática histórica do ano 2017 sobre a vida de Karl Marx dirixido polo haitiano Raoul Peck, escrito polo mesmo Peck e Pascal Bonitzer, e o papel do protagonista representado por August Diehl. Foi presentado no Festival de Cine de Berlín, do 9 ao 19 de febreiro de 2017.
Departamento do Paso de Calais
Paso de Calais (62) (en francés: Pas-de-Calais) é un departamento francés da rexión de Alta Francia que debe o seu nome ó paso de Calais, estreito que o separa de Gran Bretaña.
Historia
Paso de Calais foi un dos 83 departamentos franceses creados durante a Revolución francesa, o 4 de marzo de 1790, en aplicación da lei do 22 de decembro de 1789. Foi constituído a partir de diversas rexións: o Boulonnais, o Calaisis, o Artois e unha parte do Ponthieu.
Xeografía
Paso de Calais forma parte da rexión francesa de Alta Francia. Está rodeado polos departamentos de Norte e Somme e ten costa na Canle da Mancha e o Mar do Norte.
As principais cidades son: Arras, Boulogne-sur-Mer, Calais, Liévin, Hénin-Beaumont, Bruay-la-Buissière.
Castiñeiras, Vilapedre, Vilalba
Castiñeiras é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Departamento do Paso de Calais
Demografía
Paso de Calais é un dos departamentos máis poboados e máis urbanizados de Francia. Aínda así non hai ningunha gran cidade: a aglomeración de Calais supera apenas os 100 000 habitantes contando a súa área urbana, seguida de preto por Boulogne-sur-Mer e Arras; Saint-Omer conta tamén cunha aglomeración importante de máis de 50 000 habitantes.
Pero a zona máis densamente poboada é a chaira mineira que se desenvolveu durante o s. XX, ó leste do departamento. Non se atopan grandes cidades, pero ó redor de vilas importantes como Lens, Liévin, Béthune, Bruay-la-Buissière, Hénin-Beaumont etc. unha chea de pequenas vilas están próximas unhas a outras, formando unha vasta conurbación que se prolonga polo departamento de Norte ata Douai e Valenciennes. Estas aglomeracións forman un conxunto case continuo de máis de 1,2 millóns de habitantes (dos que máis da metade viven en Paso de Calais). Pola contra, o centro e o sur do departamento son moi rurais (pero tamén densamente poboados), e contan con numerosas pequenas aldeas e vilas.
Ata a primeira guerra mundial, a actividade mineira mantiña un crecemento demográfico elevado (700.000 habitantes alá polo 1850, case 1.000.000 en 1900). O conflito afectou directamente ó departamento (que coñeceu a ocupación alemá e foi un dos principais campos de batalla), pero a poboación volveu medrar xusto despois da contenda, ata chegar ó 1.200.000 habitantes. Despois da crise económica de 1929, outro período de decrecemento tivo lugar, prolongado pola segunda guerra mundial. Despois de 1945, o crecemento volveu coa reconstrución e a poboación aumentou netamente durante unha vintena de anos, de 1.168.545 en 1946 ata 1.397.159 en 1968. Dende entón o número de habitantes estancouse (1.441.568 en 1999): a poboación é nova e o número de nacementos é moito maior que o de defuncións, pero o saldo migratorio é ben negativo a causa do declive das actividade mineiras e das industrias ligadas. Algunhas cidades que non viviran máis que das minas perderon ata a metade da súa poboación no percorrer do último medio século.
Cultura
Por non ter unha grande cidade, Paso de Calais quedou moito tempo sen universidade. En 1992, a universidade de Artois e a Université du Littoral viñeron reparar esta anomalía. Estas universidades presentan a particularidade de ser multipolares e interdepartamentais: Arras, Béthune, Douai, Lens e Liévin para unha e Boulogne-sur-Mer, Calais, Dunkerque e Saint-Omer para a outra.
Varios
Paso de Calais é o departamento que ten o maior número de concellos (894). Case todos pertencen a estruturas intermunicipais.
BMW
miniatura|250px|dereita|BMW 325. BMW (, Fábrica Bávara de Motores) é un fabricante alemán de automóbiles e motocicletas. Ten a súa sede principal en Múnic. As súas filiais son Mini, Rolls-Royce, BMW i e BMW Bank.
Entre guerras
Logo da primeira guerra mundial prohibíuselle a Alemaña fabricar motores de aviación, polo que BMW comezou a producir freos para ferrocarrís. En 1923 a compañía introduciuse no sector de vehículos, iniciando a fabricación de motocicletas, que xa entón levaban o clásico motor de BMW de dous cilindros montados horizontalmente en ambos os lados e refrixerado por aire (motor tipo "Boxer"). Poucos anos despois BMW obtivo unha licenza para fabricar un automóbil pequeno, que foi denominado 3/15. En 1933 a empresa producía xa vehículos deseñados integramente polos seus propios técnicos, introducindo sucesivamente diversos modelos, tanto de catro asentos como deportivos. Antes do comezo da segunda guerra mundial BMW fabricaba o 327, automóbil amplo e luxoso, e o 328, un deportivo convertible. Ambos os modelos equipaban un motor de dous litros e foron moi avanzados na súa época.
Durante a segunda guerra mundial, BMW forneceu un número importante de vehículos ao exército, sobre todo motocicletas, e tamén motores de aviación ás forzas aéreas. Cara a finais da guerra, BMW perdeu as súas tres fábricas situadas na Alemaña oriental e as súas instalacións en Múnic quedaron destruídas polas bombas.
Posguerra
Terminada a guerra, BMW tardou uns anos en reconstruír a súa fábrica de Múnic. Durante tres anos non puido fabricar, por mandato das forzas de ocupación aliadas, de forma que ata 1952 non volveu producir un automóbil. Con anterioridade, a empresa inglesa Bristol Aeroplane Company inspeccionara a fábrica de BMW e levouse os planos dos modelos producidos antes da guerra. Ao cabo dun tempo, a nova subsidiaria da empresa inglesa, Bristol Cars, iniciou a fabricación do seu modelo 400, que resultou ser practicamente idéntico ao BMW 327, incluíndo o famoso frontal en forma de "dobre ril".
Co inicio da produción, unha vez finalizadas as restricións impostas, BMW foi introducindo paulatinamente modelos de novo deseño, centrados nas chamadas Serie 3, Serie 5 e Serie 7 e o minicoche Isetta, destinado a unha poboación que non podía permitirse un automóbil maior. Todos eles son berlinas, é dicir, automóbiles de catro a cinco prazas. A primeira serie é de tamaños compacto e medio, a segunda grande e a terceira de luxo. Tamén introduciu, coa denominación Z1, un modelo deportivo, na súa versión coupé e roadster, é dicir, convertible, que na actualidade evolucionou cara a tres modelos diferentes, o Z3, que foi substituído posteriormente polo Z4 e o Z8, este último de gran luxo. No ámbito dos automóbiles BMW desenvolveu igualmente un SUV, vehículo combinado todo terreo e de estrada, que leva as siglas X5 e X3, o seu modelo descendente.
Produción
miniatura|esquerda|200px|BMW Hochhaus BMW non abandonou a súa vocación polas motocicletas e fabrica actualmente unha gama ampla, que inclúe motos de estrada de alta e media cilindrada, así como motos todo terreo. Nos últimos anos presentou tamén un scooter totalmente innovador, o C1, que dispón dunha estrutura sólida por encima da cabeza do condutor e dun cinto de seguridade, o cal permite prescindir do casco. O éxito deste scooter é aínda dubidoso.
BMW tamén gañou varios premios nos premios ao motor do ano, especialmente co V10, que actualmente levan os M5 e M6, un 10 cilindros en V de 5 litros de cilindrada, 507cv e 520 nm que os leva de 0–100 km/h en apenas 4,7 segundos. Cos seus desenvolvementos e melloras constantes, BMW é un dos fabricantes mundiais de automóbiles pioneiros na aplicación da máis moderna tecnoloxía e electrónica aos seus vehículos.
BMW comercializa os seus produtos destacando a súa condución deportiva. O lema da compañía é Freude am Fahren, é dicir, "gozar conducindo". En Galiza, este lema traduciuse como ¿Gústache conducir?.
Modelos de automóbiles
Os modelos BMW diferéncianse no que concirne ao nome comercial segundo o seu modelo, cubicaxe do motor e outras características (por exemplo - 325iX). O primeiro díxito refírese ao modelo ou serie, os dous díxitos seguintes refírense á cubicaxe do motor (25 = 2,5 litros), e as letras refírense a un trazo diferenciador, ao tipo de chasis, ou a características do automóbil ou do motor. ( i = inxección, X = tracción ás catro rodas)
As series usadas son as seguintes:
BMW usou números e letras múltiplas durante anos, pero non eran sempre consecuentes na súa aplicación agás no uso do modelo como o primeiro número. Así, hai moitas excepcións onde o nome modelo pode non concordar exactamente coas características do coche. Ademais, a última letra A 'Automático' ou 'C' (convertible) pode ser engadida ao modelo; estes, con todo, non aparecen agás nalgúns dos modelos automáticos máis vellos.
Algúns dos caracteres usados:
As excepcións ás designacións estándar danse nos modelos que proveñen de BMW Motorsport. Os modelos producidos por esta división teñen 'unha M' de prefixo seguido da variedade na cal o coche está baseado (M3, M5, M6). miniatura|200px|BMW F 650 GS Dakar (2004) Ademais, BMW de cando en vez fai coches fóra destas series. Estes son polo xeral autos deportivos, convertibles ou coches especializados. Os exemplos son o Isetta (un pequeno coche de cidade cun motor de motocicleta), o M1 (o M orixinal), o Z1 (só en Europa), autos deportivos sen capota BMW Z3,Z8 e o coche eléctrico E1.
BMW só exporta versións limitadas destes coches aos Estados Unidos. En Europa son posibles moitas máis variacións, ata con motores máis pequenos, por exemplo os 316.
Joaquín Losada Espinosa
Xaquín Losada Espinosa, nado en Moldes (Boborás) o 28 de agosto de 1925 e finado en Salamanca o 11 de xaneiro de 2000, foi un xesuíta galego.
Traxectoria
miniatura|Pazo de Moldes. Neto de Miguel Losada Losada, quinto fillo de Antón Losada Diéguez (cuarto da segunda muller, Mercedes Espinosa Cervela) e irmán máis vello de Luís Losada Espinosa, en 1942 comezou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, carreira que abandonou ao ano seguinte para ingresar na Compañía de Xesús. Estudou en Salamanca (clásicas), na Universidade Pontificia Comillas (filosofía e teoloxía), de volta na de Santiago (historia) e en Roma. Dirixiu o Colexio Maior da Pontificia Comillas, da que foi vicerreitor, e foi profesor na Complutense de Madrid.
Obra
Publicou máis dun cento de traballos de temas eclesiásticos, entre eles:
Vigo Rugby Club
Non confundir co Vigo Rugby Club de Vigo en Kent, Inglaterra.
Na tempada 2010/11 pasou á historia do rugby galego como o primeiro equipo da nosa comunidade que acadaba o ascenso á máxima categoría do rugby nacional, na que permaceu até a tempada 2014/15. Os seus 15 títulos na Copa Xunta desmostran o carácter dominador do Vigo Rugby Club no marco do rugby galego.
A cor tradicional do club é o azul mariño, malia que tamén emprega as raias horizontais brancas e vermellas de xeito secundario.
Primeiros anos
Todo comezou no Nadal de 1987, cando varios estudantes en Universidades de fóra de Vigo se puxeron de acordo en facer un adestramento nas vacación nos campos de fútbol da Praia do Vao, e que para iso cada un deles debía levar 10 amigos. Eduardo Portela, Ramón Amoedo e Álvaro Saa eran aqueles estudantes. Tras ese primeiro adestramento, seguiron outros, e xurdiu a idea de volver fundar un club de rugby en Vigo. Tras moitas reunións chegouse a unha acta constitutiva, á elección dun nome e á formación da primeira Xunta Directiva, que sería presidida por Quique Paz. O 1 de setembro de 1988, nacía formalmente o Vigo Rugby Club. Comezou a súa andaina na tempada 1988-89, na Segunda División Rexional. Nesa tempada ascende a Primeira División Rexional, categoría na que permaneceu ata que no ano 1992, e por un acordo adoptado en asemblea, decídese integrarse na Universidade de Vigo, asinando un acordo de colaboración entre o club e a institución académica.
Ascenso a categorías nacionais
Na tempada 1992/93 o club acadou o seu primeiro título oficial, a Copa Xunta, que gañaría novamente na tempada 1993/94, na que o primeiro equipo sénior masculino acadou por vez primeira o ascenso á Primeira División Nacional, que daquela era a segunda categoría do rugby español trala División de Honra. Os primeiros anos do Vigo Rugby Club en Primeira Nacional foron difíciles, colleitando malos resultados e rematando a miúdo na metade baixa da táboa. Cando naceu a División de Honra B, a Primeira División Nacional pasou a ser a 3ª división da liga española de rugby, e o Vigo RC ficou nela polos seus méritos deportivos, malia reeditar as vitorias na Copa Xunta.
Na tempada 1999/00 a xestión do equipo volveu ser asumida polo Vigo Rugby Club, se ben mantívose o nome de Universidade de Vigo Rugby Club por mor do convenio de colaboración existente entrambos, consistente na cesión das súas instalacións deportivas por parte da Universidade a cambio de que o Vigo RC dirixira as escolas deportivas de rugby da universidade. Dende entón melloraron salientablemente os resultados deportivos da entidade viguesa, que na tempada 2003/04 acadou por vez primeira o ascenso á División de Honra B.
Despois de 10 anos en Primeira Nacional, o Vigo RC asentouse axiña na División de Honra B, na que botou 7 tempadas, ó tempo que dominaba a Copa Xunta.
David Monreal e Norm Maxwell
En 2010 David Monreal substituíu como adestrador ó arxentino Anibal Babini, traendo consigo a un colaborador de renome, o ex All Black Norm Maxwell, e iniciando unha nova era no club.
Tempada 2010/11
Na tempada 2010/11 o Vigo Rugby Club conseguiu clasificarse para a fase de ascenso á División de Honra por segunda vez na súa historia nun emocionante final de tempada, cando o Vigo Rugby Club e o FC Barcelona se enfrontaron no último encontro da tempada regular co primeiro posto en xogo. A vitoria viguesa significou o primeiro posto e mailo dereito a disputar a fase de ascenso fronte ao CRC Madrid. O 13 de febreiro de 2011, no primeiro encontro da eliminatoria de ascenso, xogado en Vigo, o equipo galego venceu por 11 a 6. Na volta, xogada o 20 de febreiro, o CRC Madrid non foi quen de vencer ó Vigo RC. O encontro rematou cun 6 a 6 no taboleiro, unhas táboas que significaron o ascenso á División de Honra do Vigo Rugby Club, que conseguía o fito de ser o primeiro equipo galego que compita na máxima categoría do rugby nacional. Para redondear aquela tempada tan marcada, o Vigo Rugby Club gañou a Copa Xunta fronte a CRAT, vencendo a final xogada en Pontevedra por 74 a 0.
Tempada 2011/12
300px|miniatura|dereita|Encontro da 5ª xornada da tempada 2011/12 fronte ó [[Getxo Rugby Taldea|Getxo RT no CUVI.]] O 11 de setembro de 2011 tivo lugar o debut dun equipo galego na máxima categoría do rugby nacional, e foi nun encontro fronte ó campión da tempada anterior. O resultado final foi de 27-9 a prol do CR La Vila. Estes foron os xogadores que foron protagonistas dese histórico debut:
A tempada rematou co obxectivo da permanencia acadado. A colleita de vitorias non foi grande, mais abondo para superar na táboa ó Club Alcobendas Rugby. O penultimo posto da táboa foi abondo para mantela categoría grazas á inminente ampliación do campionato de liga de 10 a 12 equipos.
Tempada 2012/13
No verán rematou o patrocinio principal da marca Iveco, e o 5 de setembro de 2012 o club anunciou que acadara un acordo de patrocinio coa empresa compostelá de electrónica Blu:Sens, mudando o seu nome comercial antigo (Iveco Universidade de Vigo Rugby) polo actual (Blusens Universidade de Vigo Rugby).
Palmarés
''A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Anteriormente a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español''. A 2ª Galega non existiu entre as tempadas 2006/07 e 2011/12. Actualizado o 8 de outubro de 2012.
Competicións ligueiras
400px|miniatura|dereita|Xogadores de [[Club de Rugby Arquitectura Técnica|CRAT e Vigo RC, xuntos coa Copa Xunta trala final 2012.]]
Cadro de xogadores
A seguinte táboa amosa o cadro dos xogadores que forman parte do primeiro equipo sénior masculino do Blusens Universidade de Vigo Rugby na tempada 2014-15: 280px|miniatura|dereita|Encontro do Blusens Universidade de Vigo RC fronte ó [[Rugby Atlético de Madrid|Atlético de Madrid en 2013.]]
Sección feminina
O equipo feminino, adestrado por Helena Rodríguez, compite na liga galega feminina de rugby, e disputou a fase de ascenso á División de Honra feminina na tempada 2014/15 sen éxito.
Categorías inferiores
Na tempada 2011/12 o club contaba na súa estrutura con equipos nas categorías xuvenil, cadete, infantil, alevín, benxamín, prebenxamín e xabatos, cuns 130 rapaces que tiñan ficha federativa, 70 deles menores dos 12 anos de idade.
Golfo de Botnia
miniatura|Situación do golfo de Botnia entre Suecia e Finlandia
O Golfo de Botnia (sueco; Botniska viken, finés; Pohjanlahti) é o brazo máis setentrional do Mar Báltico. O golfo atópase entre a costa occidental da Finlandia e a costa oriental de Suecia. Ao sur do golfo sitúanse as illas Åland e o seu mar.
Un dos aspectos máis característicos do golfo e que posúe unha baixa salinidade o que permite que moitos peixes de auga doce vivan nel. Posúe unhas augas moi frías e pouco profundas, chegando a conxelarse durante uns meses ao ano na zona norte do golfo. A súa superficie é de 116.300 km², ten 725 km de lonxitude, entre 80 e 240 km de ancho e unha profundidade media de 60 m, sendo o seu máximo de 295.
Entre Umeå e Vaasa o Golfo de Botnia forma a parte máis estreita.
Localidades do golfo
Algunhas das localidades máis importantes que teñen costa neste golfo son:
Guntimil, Xinzo de Limia
San Xoán de Guntimil é unha das 22 parroquias do concello ourensán de Xinzo de Limia. No ano 2022 tiña 77 habitantes, dos cales 45 eran homes e 32 mulleres.
Está situada ao pé do monte do Castelo, e a uns cinco quilómetros da vila de Xinzo. Ten industria do sector da maquinaria e a metalurxia.
Luís Castedo Expósito
Luís Castedo Expósito, nado en Mazorgán, parroquia de Céltigos (Ortigueira) o 4 de decembro de 1938, é un químico galego que foi catedrático de Química Orgánica da Universidade de Santiago e, despois da súa xubilación, catedrático emérito, así como Director xeral de Ordenación Universitaria e Política Científica da Xunta de Galicia.
Formación
Ao rematar os estudos primarios, seus pais, o ferrolán Manuel Castedo Vilela e a luguesa de Castro de Rei Elena Expósito Sordo, que foi mestra durante 30 anos en Cétigos, enviárono á Coruña onde cursou o bacharelato e, por influencia materna, tamén a carreira de Maxisterio. Coa súa formación profesional concluída, a Luís advertíronlle que aínda era demasiado mozo para poder opositar. Isto levou ao xove mestre a trasladarse a Santiago de Compostela para estudar unha segunda carreira, que foi a de Químicas; a súa elección debeuse, como el mesmo confesou anos máis tarde, a que «lle gustaban as ciencias, e esta era a única carreira científica que había en Galicia».
Así licenciouse en Ciencias Químicas, en 1962, con premio extraordinario, na Universidade de Santiago de Compostela, onde tamén se doutorou, en 1965, así mesmo alcanzando o premio extraordinario, cunha tese dirixida polo profesor Ribas Marqués, titulada "Contribución a la estructura de la retamina: síntesis, configuración absoluta y conformación". Posteriormente, e con bolsas de estudo do Ministerio de Educación e da Fundación Juan March, iniciou unha etapa investigadora traballando durante tres anos na Universidade de Cambridge investigando no prestixioso departamento de Química dirixido polo Premio Nobel de Química Lord Todd. Alí desenvolveu un proxecto de investigación enmarcado na síntese total de alcaloides indólicos baixo a supervisión do eminente investigador John Harley-Mason. Finalizada a súa etapa posdoutoral, regresa á USC como profesor Adxunto en 1970 e, en 1972 obtén a praza de profesor Agregado e, despois, de catedrático de Química Orgánica e Biolóxica da Universidade do País Vasco (daquela denominada Universidade de Bilbao), onde desenvolveu importantes traballos até o seu regreso á academia santiaguesa, en 1975, para cubrir a cátedra vacante de Química Orgánica da facultade de Química, universidade na que hoxe é profesor emérito.
Investigación
O profesor Castedo iniciou a súa carreira científica na prestixiosa Escola Compostelá de Produtos Naturais creada polo profesor Ignacio Ribas levando a cabo, en primeiro lugar, estudos de illamento e elucidación estrutural de alcaloides, substancias nitroxenadas que sintetizan as plantas a partir de aminoácidos e que na súa maioría posúen unha acción fisiolóxica intensa nos animais, polo que son moi utilizados en medicina para tratar problemas da mente, calmar a dor e contra o cancro (exemplos serían a cocaína, a morfina, a quinina ou a nicotina).
O grupo de investigación que creou Castedo converteuse nun dos máis dinámicos da USC, con 75 teses de doutoramento dirixidas ou codirixidas e máis de 500 publicacións nas revistas científicas máis prestixiosas do mundo.
Os estudos fitoquímicos do profesor Castedo leváronse a cabo principalmente en plantas da flora de Galicia coa finalidade de aproveitar e potenciar estes importantes recursos naturais. Como consecuencia das investigacións illouse un gran número de novos alcaloides bautizados en gran parte con nomes galegos. Así xurdiron os novos alcaloides arosina, arosinina, luguina, celtina, celtisina, breoganina, oxocompostelina, noiaína e viguina (como el mesmo recoñeceu, «esta foi a súa peculiar forma de dar a coñecer Galicia no ámbito científico fóra das nosas fronteiras»), así como catalina, ribasina e ribasidina.
Dado que moitos destes novos alcaloides se achaban en moi pequena cantidade nas plantas, outra das liñas de investigación do grupo do profesor Castedo dirixiuse ao desenvolvemento de novos métodos de síntese para obter os novos produtos naturais en cantidade suficiente para poder determinar a súa actividade biolóxica.
A filosofía de traballo do profesor Castedo, un dos máximos responsábeis do progreso da Química Orgánica española nas últimas décadas, influíu de xeito decisivo en varias xeracións de químicos españois e "ten sido crucial" para a formación dun gran número de profesores e investigadores de recoñecido prestixio internacional. A actividade investigadora do profesor Castedo centrouse na síntese de produtos naturais, moitos deles con actividade biolóxica probada (por exemplo, metabólitos da vitamina D), no estudo de reaccións de ciclopolimerización de arinos e metátese de dieninos e na síntese e ensamblaxe de péptidos cíclicos e, finalmente, ao deseño de péptidos para o recoñecemento do xenoma e de nanotubos peptídicos, así como o desenvolvemento de estratexias sintéticas para a síntese de compostos antitumorais, herbicidas, carboazucres inhibidores de glicosidases e antibióticos. O doutor Castedo foi profesor visitante na Universidade de California e no Scripps Research Institute (USA).
Cargos académicos
Así mesmo, foi presidente do Grupo de Química Orgánica da Real Sociedad Española de Química.
Na política
O prestixio e as capacidades de Castedo non quedaron confinadas ao ámbito científico, senón que tamén foron apreciados por persoas alleas, no ámbito da política. Castedo foi requirido pola conselleira de Educación, María Xesús Sáinz, para facerse cargo da Dirección Xeral de Ordenación Universitaria e Política Científica da Xunta de Galicia, posto no que sería ratificado polos seus sucesores Xavier Suárez Vence e Aniceto Núñez García.