cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Simpsons
Premios
miniatura|205px|dereita|A familia Simpson foi premiada cunha estrela no Paseo da Fama de Hollywood. A serie The Simpsons gañou ducias de premios desde que debutou como serie. Entre eles destacan 24 Premios Emmy, 26 Premios Annie e un Premio Peabody. Nun número do ano 1998 celebrando os mellores logros en arte e entretemento do século XX, a revista Time nomeou a The Simpsons como a mellor serie de televisión do século. Nese mesmo número, Time incluíu a Bart Simpson na "Lista das 100 persoas máis influentes do século XX". Bart foi o único personaxe de ficción da lista. O 14 de xaneiro de 2000, a familia Simpson foi premiada cunha estrela no Paseo da Fama de Hollywood. Ademais diso, tamén en 2000, o crítico da revista de televisión Entertainment Weekly Ken Tucker dixo que The Simpsons fora o mellor programa de televisión dos anos 90. Ademais, os telespectadores do canal británico Channel 4 déronlle as mellores puntuacións en dúas enquisas: no máis alto da lista dos 100 mellores programas para nenos no ano 2001 e dos 100 mellores debuxos animados no ano 2005, con Homer Simpson no primeiro lugar dos 100 mellores personaxes de televisión no ano 2001 e o noveno posto na lista das 50 mellores iconas da televisión do Entertainment Weekly. En 2002, The Simpsons estaban os oitavos na "Guía da televisión dos 50 mellores programas da televisión de todos os tempos" ; mentres que en 2007 foi incluído na lista Time dos "100 mellores programas de televisión de todos os tempos" ; así, en 2008, o programa acadou a primeira praza nos "100 mellores programas dos últimos 25 anos" do Entertainment Weekly e Empire declarouna como a mellor serie de televisión de todos os tempos.
Logros de maior tempo de emisión
O 9 de febreiro de 1997, The Simpsons superou a Os Picapedra co episodio "The Itchy & Scratchy & Poochie Show" como a serie de animación estadounidense en horario de máxima audiencia que leva máis tempo en emisión. En 2004, The Simpsons substituíu a The Adventures of Ozzie and Harriet (de 1952 a 1966) como a comedia de situación (animada ou non) máis tempo en antena nos Estados Unidos. En outubro de 2004, Scooby-Doo superou brevemente a The Simpsons como o programa animado norteamericano co maior número de episodios. Non obstante, en abril de 2005 os executivos da cadea volveron cancelar Scooby-Doo, que finalizou con 371 episodios, mentres que The Simpsons recuperou o título con 378 episodios á fin da súa décimo sétima temporada. En maio de 2007, The Simpsons atinxiu o seu episodio número 400 ao final da décimo oitava temporada. Se ben The Simpsons posúe o récord do número de episodios dun programa animado estadounidense, outras series animadas superárona fóra deste país. É o caso, por exemplo, da serie de anime xaponés Sazae-san, que rematou con 2.000 episodios.
No ano 2007, a serie celebrou o seu vixésimo aniversario. Coa súa vixésima temporada (2008-2009) aínda en emisión, a serie iguala a Gunsmoke como a serie de televisión norteamericana máis lonxeva. Porén, o número de episodios de Gunsmoke chegaba ata os 635, lonxe da cifra actual de The Simpsons, que só podería acadala se durase, aproximadamente, 29 temporadas baixo condicións de programación semellantes ás de agora.
En 2009, a Fox celebrará o 20 aniversario de The Simpsons cunha programación especial titulada "Best. 20 Years. Ever." ("Mellor. 20 anos. Sempre.") que durará todo o ano. Rematará o 14 de xaneiro de 2010, vinte anos despois da estrea do episodio "Bart the Genius". Unha das primeiras partes desta celebración é o concurso "Unleash Your Yellow" ("Desata o teu amarelo") no que os participantes deberán deseñar un chiste para a serie. O 26 de febreiro de 2009 a Fox anunciou que o programa fora renovado e solicitou dúas temporadas máis, o que levaría á serie a acadar as vinte e dúas temporadas.
Críticas ao descenso da calidade
dereita|200px|miniatura|En 2004, o membro do elenco [[Harry Shearer dixo "Valoro as últimas tres temporadas como entre as peores".]] As críticas aos novos episodios de The Simpsons alabaron a serie polo seu enxeño, realismo e intelixencia. A finais dos anos 90, o ton e a énfase do programa comezou a cambiar. Algúns críticos comezaron a chamar "aburrida" a serie. En 2000, algúns dos afeccionados máis veteranos desilusionáronse e apuntaron que os cambios nos argumentos empezáranse a converter en historias demasiado estrañas ou excéntricas. O autor Douglas Coupland describiu as críticas ao descenso da calidade da serie como "parvadas", dicindo: "The Simpsons non perdeu as oportunidades en catorce anos, polo que é moi difícil que perda unha agora". Mike Scully, quen foi o show runner desde a novena á duodécima temporada, foi obxecto de críticas. Chris Suellentrop da revista Slate escribiu "durante o tempo no que Scully estivo nese cargo, a serie The Simpsons converteuse en debuxos animados. [...] Os episodios que unha vez puideron acabar con Homer e Marge montados na bicicleta cara ao solpor agora rematan con Homer disparando un dardo tranquilizante contra o pescozo de Marge. A serie segue a ser graciosa, pero non é conmovedora desde hai anos".
En 2003, para celebrar o episodio número 300 da serie, titulado "Barting Over", USA Today publicou un par de artigos relacionados con The Simpsons: un cunha lista dos mellores dez episodios escollidos polo webmaster do sitio web para fans The Simpsons Archive e outro cunha lista dos 15 mellores feita polos guionistas. O episodio máis recente que aparecía na lista dos fans era "Homer's Phobia", do ano 1997; o máis actual elixido polos guionistas foi "Behind the Laughter", do ano 2000. En 2004, Harry Shearer criticou que precibira como o programa fora perdendo calidade: "Valoro as tres últimas temporadas como entre as peores, polo que a cuarta temporada paréceme moi boa agora".
Non obstante, malia estas críticas, The Simpsons segue a manter a grande audiencia e a atraer a novos afeccionados. Mentres que a primeira temporada gozou dunha media de 13,4 millóns de espectadores por episodios nos EE. UU. a décimo novena temporada obtivo unha media de 7,7 millóns. Nunha entrevista feita a Matt Groening en abril de 2006, este dixo, "Honradamente, eu non vexo ningunha fin no interese. Penso que é posible que a serie se converta en moi custosa economicamente... pero arestora, o programa é creativamente tan bo ou mellor do que nunca foi. A animación e incriblemente detallada e imaxinativa, e as historias fan cousas que nunca antes fixemos. Así que, creativamente, non hai ningún motivo para cancelala".
Bandas deseñadas
Numerosas publicacións relacionadas con The Simpsons foron realizadas e postas á venda ao longo dos anos. Ata o de agora, nove series de cómics foron publicadas por Bongo Comics desde 1993. As primeiras tiras cómicas baseadas en The Simpsons apareceron en 1991 na revista Simpsons Illustrated, a cal foi unha revista sacada por mor do programa. Os cómics de The Simpsons e de Bart Simpson foron coleccionados e reimprimidos nos Estados Unidos HarperCollins. Ademais, moitos outros libros sobre guías de episodios foron tamén publicados.
Película
miniatura|dereita|Cartel anunciando a estrea de The Simpsons Movie, en [[Springfield, Vermont.]] 20th Century Fox, Gracie Films e Film Roman produciu o filme animado de The Simpsons, que foi estreado o 27 de xullo de 2007. A película foi dirixida polo produtor David Silverman e escrita por un equipo de guionistas entre os que se atopaban Matt Groening, James L. Brooks, Al Jean, George Meyer, Mike Reiss, John Swartzwelder, Jon Vitti, David Mirkin, Mike Scully, Matt Selman e Ian Maxtone-Graham. A produción do filme levouse a cabo xunto coa escritura do guión da serie, malia que se dixera que só se faría a película despois de que a serie rematase. Xa se falara dunha posible longametraxe de The Simpsons desde as primeiras temporadas da serie. James L. Brooks pensou orixinalmente en levar a historia do episodio "Kamp Krusty" ao cine, pero topou con dificultades ao intentar alongar a trama para convertelo nunha longametraxe. Durante un longo período de tempo, as dificultades, tales como a falta dunha historia adecuada e un equipo completamente ocupado, atrasaron o proxecto.
Tras gañar un concurso da Fox e mais do USA Today, Springfield, Vermont foi o lugar onde se celebrou a estrea mundial do filme. The Simpsons Movie recadou un total de 74 millóns de dólares na súa primeira fin de semana nos Estados Unidos, chegando a ser unha das máis vistas, fixando, ademais, o récord de fin de semana con máis recadacións dunha película baseada nunha serie de televisión, superando así a Mission: Impossible II. Abriuse paso no estranxeiro, chegando aos 96 millóns de dólares en setenta e un territorios; incluíndo 27,8 millóns no Reino Unido, facéndoa a segunda mellor estrea da Fox neste país. En Australia, recadou 13,2 millóns de dólares australianos, a meirande estrea dunha película animada e a terceira mellor fin de semana no país. Ata hoxe, o filme ten unha recadación mundial de 526.622.545 dólares.
Música
dereita|200px|miniatura|Unha tenda [[7-Eleven de Seattle transformada nun Kwik-E-Mart como parte da promoción de The Simpsons Movie.]] Foron editados varios álbums con coleccións de música orixinal da serie, entre os que se encontran Songs in the Key of Springfield, Go Simpsonic with The Simpsons e The Simpsons: Testify. Varias das cancións foron gravadas co propósito de editar un single ou un álbum sen este ser emitido no programa. O álbum The Simpsons Sing the Blues foi lanzado en setembro de 1990 e foi un éxito, alcanzando o #3 no Billboard 200 e conventéndose en disco de plantino segundo a Recording Industry Association of America. O primeiro single do álbum é a canción de hip hop "Do the Bartman", interpretada por Nancy Cartwright e presentada o 20 de novembro de 1990. A canción foi escrita por Michael Jackson, aínda que non recibiu ningún crédito. Mentres que a canción nunca foi lanzada oficialmente coma un single nos Estados Unidos, foi un éxito no Reino Unido. En 1991 chegou á lista dos máis vendidos durante tres semanas do 16 de febreiro ao 9 de marzo e foi a sétima mellor vendida do ano. Vendeu medio millón de copias, sendo certificada co ouro da British Phonographic Industry o 1 de febreiro de 1991. No Reino Unido, "Deep, Deep Trouble" foi lanzado para continuar co éxito que "Do The Bartman" obtivera. Por outra parte, os álbums The Simpsons Sing the Blues e The Yellow Album conteñen versións cóver de cancións, así como algunhas orixinais.
The Simpsons Ride
200px|miniatura|dereita|[[The Simpsons Ride nos Universal Studios Florida que abriron oficialmente o 15 de maio de 2008.]] En 2007, foi anunciado oficialmente que The Simpsons Ride, un simulador, sería incluído nos Universal Studios Orlando e nos Universal Studios Hollywood. Abriu oficialmente o 15 de maio de 2008 en Florida e o 19 de maio de 2008 en Hollywood. No simulador, os visitantes entran a un parque temático chamado Krustyland, construído por Krusty o pallaso. Non obstante, Sideshow Bob fuxiu do cárcere e quere vingarse de Krusty e mais da familia Simpson. Nesta atracción aparecen máis de 24 personaxes regulares de The Simpsons, coas súas correspondentes voces de membros do elenco habituais, como Pamela Hayden, Russi Taylor e Kelsey Grammer. Harry Shearer decidiu non participar no simulador, polo que ningún dos seus personaxes fala. James L. Brooks, Matt Groening e Al Jean colaboraron co equipo creativo dos Universal Studios, Universal Creative, para axudarlles a desenvolver a atracción. Durante o transcurso, de seis minutos de duración, úsanse 80 pantallas IMAX e proxectores de Sony. A atracción posúe 24 habitáculos, cada un cunha capacidade de oito persoas, o que permite que, aproximadamente, 2.000 persoas poidan montarse cada hora. A animación na atracción usa animacións tridimensionais xeradas por ordenador renderizadas por Blur Studio e Reel FX, a diferenza da animación tradicional en dúas dimensións que se ve en The Simpsons. A versión da atracción dos Universal Studios Florida atinxiu a cifra dun millón de visitantes o 14 de xullo de 2008, obtendo o fito de ser a atracción máis rápida do parque en conseguilo.
Videoxogos
A industria dos videoxogos foi moi rápida ao adaptar os personaxes e o mundo de Springfield en xogos. Entre algúns dos primeiros xogos atópanse o xogo arcade de Konami The Simpsons (1991) e o de Acclaim Entertainment chamado The Simpsons: Bart vs. the Space Mutants (1991). En canto aos máis modernos están The Simpsons Road Rage (2001), The Simpsons Hit & Run (2003) e The Simpsons Game (2007). Ademais, dous máquinas de pinball de The Simpsons foron producidas; unha que estivo brevemente dispoñible pouco despois da primeira temporada e outra que aínda está dispoñible no mercado.
Mercadorías
200px|miniatura|dereita|Escultura dun dónut rosado en [[Springfield, Canterbury, Nova Zelandia como os que comen os personaxes na serie.]] A popularidade de The Simpsons fixo que a industria das mercancías desta serie producise millóns de dólares. A familia protagonista e os personaxes habituais aparecen en moitos destes produtos, desde camisetas ata pósters. The Simpsons inspirou edicións especiais de xogos de mesa moi coñecidos, incluíndo Cluedo, Scrabble, Monopoly, Operación e The Game of Life, así como xogos de preguntas como What Would Homer Do? e Simpsons Jeopardy!. Varios xogos de cartas como The Simpsons Trading Card Game xa se están vendendo nas tendas. Tamén se teñen publicado moitos libros oficiais e non oficiais.
En 2003, ao redor de 500 compañías no mundo tiveron licenza para usar a imaxe dos personaxes de The Simpsons nos seus anuncios de publicidade. Como promoción de The Simpsons Movie, doce tendas 7-Eleven foron transformadas en Kwik-E-Marts e venderon produtos relacionados con The Simpsons. Isto incluía a "Buzz Cola", os cereais "Krusty-O" e dónuts rosas.
O 1 de abril de 2009, o Servizo Postal dos Estados Unidos anunciou que Homer, Marge, Bart, Lisa e Maggie aparecerán nun conxunto de cinco selos de 44 céntimos. Os selos puxéronse en circulación a partir do 9 de abril, facendo que a serie The Simpsons sexa a primeira en recibir este recoñecemento co programa aínda en antena e produción.
Ademais, moitos dos episodios da serie foron postos á venda en formatos DVD e VHS ao longo dos anos. Cando a primeira temporada foi posta á venda en 2001, converteuse axiña no DVD dunha serie de televisión mellor vendido da historia, aínda que máis adiante fose superado pola primeira temporada de Chappelle's Show. En concreto, as temporadas da unha á once foron postas á venda nos EUA (Rexión 1), Europa (Rexión 2) e Australia/Nova Zelandia/América Latina (Rexión 4) con expectativa de lanzar máis temporadas no futuro.
Salvador Puig Antich
Salvador Puig Antich, nado en Barcelona o 30 de maio de 1948 e finado na mesma cidade o 2 de marzo de 1974, foi un anarquista catalán, activo durante os anos sesenta e comezos do setenta, que morreu executado polo réxime franquista despois de ser xulgado por un Tribunal Militar e condenado como culpable da morte dun garda civil en Barcelona.
Familia
Fillo dunha familia traballadora de clase media, Salvador era o terceiro de seis irmáns. O seu pai, Joaquim Puig, fora militante de Acció Catalana durante a República. Exiliado a Francia no campo de refuxiados de Argelès, foi condenado a morte ó seu retorno a Cataluña e indultado no último momento.
Mocidade
De novo comezou a estudar no colexio La Salle Bonanova até que foi expulsado por indisciplina. A partir dos dezaseis anos compaxina o traballo nunha oficina cos estudos nocturnos no Institut Maragall, onde fai amizade con Xavier Garriga e os irmáns Solé Sugranyes (Oriol e Ignasi), todos eles futuros compañeiros do MIL (Movimiento Ibérico de Liberación).
Militancia
Os episodios do maio francés de 1968 foron decisivos para que Puig Antich decidise implicarse na loita. A súa primeira militancia será en Comisións Obreiras e formará parte da Comisión de Estudantes do Institut Maragall. Ideoloxicamente axiña evoluciona cara a posicións anarquistas, que rexeitaban calquera tipo de dirixismo e xerarquía dentro das organizacións políticas e sindicais na loita da clase obreira cara a súa emancipación. Após iniciar estudos universitarios de Ciencias Económicas, fai o servizo militar en Eivisa onde é destinado na enfermería do cuartel. Unha vez licenciado, incorpórase á nova organización MIL, integrándose na parte armada. Participa, facendo de chofer, nas accións do grupo, que consisten xeralmente en realizar atracos a bancos. O botín destinábase a potenciar as publicacións clandestinas do grupo e a axudar ós folguistas e os obreiros detidos.
Puig Antich e os seus compañeiros movíanse con facilidade no mundo da loita clandestina e viaxaban a miúdo ó sur de Francia, onde se relacionaban con vellos militantes cenetistas.
En agosto de 1973, xuntáronse en Francia para celebraren o Congreso de Autodisolución do MIL. Ó mes seguinte, despois do atraco a unha oficina de La Caixa en Bellver de Cerdanya, comezaría unha forte ofensiva policial contra os militantes do MIL.
Primeiro caeron Oriol Solé Sugranyes e Josep Lluís Pons Llobet, e, a continuación Santi Soler, que foi detido, interrogado e torturado e remata por confesar os lugares de encontro clandestino dos seus compañeiros. O mesmo Santi Soler será empregado de trampa pola policía de paisano para deter a Xavier Garriga e Salvador Puig Antich. A operación, coidadosamente preparada, efectuouse o 25 de setembro de 1973 en Barcelona. Os dous anarquistas son detidos e, acto seguido no portal do número 70 da rúa Girona, ten lugar un tiroteo a consecuencia do cal Puig Antich ficou ferido e o novo garda civil Francisco Anguas Barragán resulta morto.
Encarceramento e execución
Puig Antich foi encarcerado, acusado de ser o autor dos disparos que causaron a morte a Anguas Barragán, e posteriormente xulgado en consello de guerra e condenado a morte por un réxime con sede de vinganza tralo atentado contra Carrero Blanco. En toda Europa organizáronse manifestacións pedindo a conmutación da pena capital, pero Francisco Franco mantívose firme e non concedeu o indulto. Salvador Puig Antich, de 25 anos, foi executado mediante garrote vil nunha cela do Cárcere Modelo de Barcelona o 2 de marzo de 1974 ás 9:40 horas da mañá.
Gustaf Skarsgård
Gustaf Caspar Orm Skarsgård, nado o 12 de novembro de 1980 en Estocolmo é un actor sueco.
Traxectoria
É fillo dunha doutora e o actor Stellan Skarsgård, ten cinco irmáns: Eija, Valter, Sam, Bill e Alexander, sendo este último tamén actor.
O seu padriño é o actor sueco Peter Stormare.
A Beautiful Lie (sinxelo)
De acordo a EMI Xapón, o vídeo para "A Beautiful Lie" ía ser filmado tanto en Alasca, como no Polo Norte. Porén, Jared Leto decidiu cambiar o sitio a Groenlandia e a banda comezou a gravar o 29 de agosto. No sitio de Yahoo! Music saíu a data de lanzamento deste vídeo, cambiando do 12 de novembro ó 5 de decembro de 2007.
Jared Leto ademais dixo nunha entrevista por teléfono con 99X en Atlanta que o vídeo sería como un filme e un documental. En Yahoo! Music Premieres foi anunciado que o vídeo non ía ser lanzado ata 2008, o 16 de xaneiro concretamente. O 29 de xaneiro apareceu na páxina MySpace, pero EMI Records reclamou o Copyright do vídeo e a páxina eliminouno, ó igual que ocorreu con YouTube. Ó parecer, o vídeo filtrouse pola rede, o mesmo que sucedeu co CD "A Beautiful Lie". O vídeo trata, máis que nada, de crear unha conciencia sobre os efectos que produce o home polo sobre uso dos recursos que ten ó seu alcance, ou sexa, sobre o Quentamento Global. Ademais, creouse unha web para apoiar esta causa: ABeautifulLie.org
Brian Geraghty
Brian Timothy Geraghty, nado o 13 de maio de 1974 en Nova Jersey, é un actor estadounidense de cinema e televisión coñecido internacionalmente pola súa actuación no filme En terra hostil, gañador dun Óscar á mellor película no 2009.
Filmografía
miniatura|dereita|250px|Geraghty con [[Jeremy Renner (esquerda) en abril do 2010.]]
Mike McCready
Michael David McCready, nado o 5 de abril de 1966 en Pensacola (Florida), é o guitarrista solista da banda de grunge Pearl Jam, sendo un dos membros fundadores. McCready tamén formou parte dos proxectos paralelos Mad Season e The Rockfords.
Agnès Varda
Agnès Varda, nada o 30 de maio de 1928 en Ixelles (Bruxelas) e finada en París o 29 de marzo de 2019, foi unha fotógrafa e directora francesa de cinema.
Foi a única muller directora da Nouvelle Vague. Entre a súa filmografía destacan La Pointe courte', Cleo de 5 a 7, Ulysse, Sans toit ni loi, Jacquot de Nantes, Les Glaneurs et la Glaneuse', Deux ans après, Les Plages d'Agnès e Visages, villages .
Foi galardoada co premio César en 2001, co René-Clair da Academia Francesa en 2002, coa Palma de Honra do Festival de Cannes en 2015 e co Óscar honorífico en 2017, e coa Cámara da Festival Internacional de Cinema de Berlín en 2019, todos destinados a homenaxear o conxunto da súa carreira cinematográfica.
Traxectoria
Filla de pai grego e nai francesa, pasou a súa infancia en Bélxica. A súa familia fuxiu da ocupación alemá en 1940 cara Sète, Francia, onde Agnès Varda pasou a súa adolescencia. Viviu e traballou en París. Foi considerada por algúns críticos de cinema a "avoa da nouvelle vague". Os seus filmes, documentais e vídeo-instalacións amosan todos eles un carácter realista e social. Toda a súa obra presenta un estilo experimentalismo distintivo. En 1985, co documental "Vagabond" obtivo o León de Ouro do Festival de Cine de Venecia.
Gondrei, A Porta, Sobrado
Gondrei é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
miniatura|Tesouriño de Gondrei
Tesouriño de Gondrei
En 1986 achouse no lugar unha vasilla con centos de moedas. Datadas no século IV consérvanse no Museo da Terra de Melide.
Nicolao III, papa
miniatura|Nicolao III Nicolao III (Giovanni Gaetano Orsini) naceu en Roma entre 1210 e 1220; faleceu en Soriano, cerca de Viterbo, o 22 de agosto de 1280, probablemente dun ataque de apoplexía.
Pontificado
Nicolao III sucedeu ao papa Xoán XXI, en boa medida grazas á influencia da súa familia, despois dun período de seis meses nos que a Santa Sé estivera vacante. O seu breve pontificado estivo marcado por algúns acontecementos importantes. Político nato, reforzou notablemente a posición papal en Italia. Concluíu un concordato con Rodolfo I de Habsburgo, en maio do 1278, polo cal a Romaña e máis o Exarcado de Rávena foron concedidos ao papa; mentres, en xullo, promulgou unha constitución para o goberno de Roma, que faría época, pois nela vetábase aos estranxeiros a asunción de cargos civís. Nicolao III publicou a bula Exiit qui seminat, o 14 de agosto de 1279, para acalmar as contendas internas entre os franciscanos, divididos entre partidarios da observanza estrita e da laxa. Fixo reparar os pazos do Laterano e o do Vaticano, cun custoso prezo, e fixo erixir unha linda residencia de campo en Soriano, nos arredores de Viterbo. Aínda que era home de estudos, posuía un carácter forte, máis é tamén criticado por ter buscado principados para os seus sobriños e outros parentes.
Dante, na Divina Comedia, no canto dedicado ao Inferno, colocou a Nicolao III na parte reservada aos simoníacos.
Corresponde a « Rosa composita » na profecía de San Malaquías.
Markéta Irglová
Markéta Irglová, nada o 28 de febreiro de 1988 en Valašské Meziříčí, é unha compositora, cantante e actriz checa. Reside na cidade de Nova York dende o 2010.
Rupert Murdoch
miniatura|dereita|Murdoch en 2011. Keith Rupert Murdoch, nado o 11 de marzo de 1931 en Melbourne, é un magnate australiano nacionalizado estadounidense, director e principal accionista de News Corporation (que engloba por exemplo os xornais The Sun e The Times ou os conglomerados de cadeas vía satélite Fox e Sky), a corporación de medios de comunicación máis grande e influente do mundo. Murdoch destaca polas súas tendencias políticas conservadoras. Segundo Forbes, é a 13ª persoa máis poderosa do mundo (2010) e a 117ª máis rica.
En Australia é dono do xornal "The Australian". Deu apoio político a Tony Blair, ex-primeiro ministro do Reino Unido. Anteriormente apoiou a Margaret Thatcher. A súa cadea satélite Fox foi o tema dun documental titulado en inglés "Outfoxed". O expresidente español José María Aznar figura como asesor no consello de administración de News Corp.
Frutos Saavedra Meneses
Frutos Saavedra Meneses, nado en Ferrol o 25 de outubro de 1823 e finado en Madrid o 23 de outubro de 1868, foi un político, científico e militar galego.
Traxectoria
Era fillo de Antonio Saavedra, facendado de Pontedeume e María Candelaria Meneses. Home de vasta cultura, viaxou por Francia, Alemaña, Bélxica, Países Baixos e Gran Bretaña.
Militar
En 1838 ingresou na Academia Militar de Segovia, da que chegou a ser profesor. Participou na guerra de África e chegou ao grao de coronel. Foi recompensado coa Cruz de San Fernando, nomeado comendador ordinario da Orde de Carlos III e cabaleiro da Orde de San Hermenexildo.
Científica
miniatura|Discursos leídos ante la Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales en la recepcion pública de D. Frutos Saavedra Meneses. A súa traxectoria científica deulle recoñecido prestixio entre a comunidade xeodésica nacional e internacional. Formou parte da Comisión para o Mapa de España, desde a súa creación en 1853, como representante do Corpo de Artillaría. Para o seu traballo dentro Comisión deseñou, xunto co seu amigo o tamén militar Carlos Ibáñez de Ibero, unha regra ou aparello de medida, construída nuns prestixiosos obradoiros de París, e que foi usada posteriormente para as medicións da base central da rede xeodésica española. Este traballo, novedoso e inédito no seu tempo, deulles ós dous científicos unha gran proxección internacional, como o demostra o feito de que fora traducido ó francés o traballo de ambos, Experiencias verificadas con el aparato de bases, sobre o uso do seu aparello.
As súas publicacións fixeron que fose nomeado membro da Real Academia de Ciencias en 1862, disertando no seu discurso de ingreso sobre os Progresos da Xeodesia, onde repasa a historia desta ciencia; e da Real Academia Española en 1867, non podendo ler o seu discurso de ingreso debido á súa prematura morte. Foi membro tamén dalgunhas sociedades científicas estranxeiras coma a Sociedade Xeográfica de París e a Sociedade Meteorolóxica de Francia.
Política
A carreira política desenvolveuna inicialmente na Unión Liberal, sendo elixido deputado polo distrito de Pontedeume en 1860, substituíndo ao dimitido Joaquín Peralta Pérez de Salcedo. Permaneceu nas Cortes durante catro lexislaturas ata 1866. O 16 de marzo de 1864 foi nomeado Director Xeral de Obras Públicas.
Destacouse por reclamar insistentemente a construción do ferrocarril Palencia-A Coruña, motivo polo que o concello da Coruña nomeouno fillo adoptivo. Grazas ás súas xestións instalouse en Pontedeume a estación telegráfica e procedeuse á construción da estrada do Seixo. A el débese tamén a construción dos peiraos de Ares, Mugardos, O Seixo e Pontedeume. En recoñecemento do seu labor pola comarca varios concellos puxéronlle o seu nome a unha rúa: o concello de Pontedeume dedicoulle unha rúa en 1911 ó igual que fixo Ferrol nese mesmo ano, aínda que posteriormente trocóuselle o nome polo actual de rúa María. Betanzos e Ares tamén conservan o nome do político en senllas rúas.
En outubro de 1864 visitou o distrito electoral que representaba. Procedente da Coruña a bordo do vapor "León", chegou a Pontedeume o 12 de outubro, inaugurando o novo peirao e sendo obxecto de homenaxes e agasallos. O día 19 partiu por mar cara a Ferrol no mesmo vapor que o trouxera, facendo escalas en Redes, Ares e Mugardos. É destacábel que o "León" foi o primeiro barco de vapor que atracou en Pontedeume, e que tamén neses días funcionou na vila por primeira vez a luz eléctrica, ao se instalar unha lámpada alimentada por unha batería de pilas. miniatura|Estudios de fortificación. Atrincheramientos de campaña
Obras
A maioría dos seus traballos son do campo da Xeodesia, se ben escribiu tamén sobre temas militares. Destacan :
Tim Kelleher
Tim Kelleher é o actual baixo nas xiras do grupo de rock alternativo estadounidense 30 Seconds to Mars. Kelleher toca en directo coa banda dende que o membro fundador Matt Wachter deixou a banda en 2007 para unirse a Angels & Airwaves, por ter esta última un calendario menos apertado e podendo dedicarlle así máis tempo a súa familia. Aínda que a súa posición actual e de apoio na xiras, múltiples páxinas de fans da banda e páxinas de MySpace están facendo campañas para que se converta nun membro de pleno dereito do grupo.
Lobios
Lobios é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Baixa Limia, situado na Raia Seca, na fronteira entre Galicia e Portugal. No ano 2019, segundo o INE, tiña 1.678 habitantes, dos cales 839 son homes e 839 mulleres.
Prehistoria
A primeira evidencia de poboamento humano en Lobios remóntase ao Paleolítico, como demostran as descubertas arqueolóxicas na zona de Río Caldo. A partir de mediados do IV milenio a. C., os primeiros pobos pastores e agricultores establecéronse na área, deixando numerosos monumentos megalíticos entre os que destacan as necrópoles tumularias de San Bieito e a Anta do Couto.
A presenza dos primeiros pobos metalúrxicos, correspondentes ao período Calcolítico, é evidente a partir do 2500 a. C., reflectida en asentamentos con materiais líticos e cerámicos. Destaca tamén a localización das cerámicas campaniformes", datadas arredor do 1800 a. C. A Idade do Bronce é menos coñecida na zona, con achados illados que corresponden coa súa fase inicial.
A cultura castrexa, representada polos castros construídos en lugares con defensas naturais, esténdese dende o século VI a. C. até o IV d. C.
Época romana
A invasión romana do noroeste da península Ibérica comeza no 215 a. C. nun proceso lento e irregular. A Gallaecia non entrou en conflito directo coas lexións romanas até case un século despois, coa incursión de Décimo Xunio Bruto Galaico en 137 a. C., culminando despois das campañas de Octavio Augusto. A Vía Nova, construída durante a dinastía dos Flavios (Vespasiano, Tito e Domiciano), conectou diversos pobos e cidades, entre elas Aquis Querquennis (Porto Quintela), Aquis Originis (Río Caldo) e outros centros urbanos, e representa un importante paso no proceso de romanización do Noroeste Peninsular. A expansión da economía, testemuñada pola fundación de villae, foi un dos principais logros da época.
Idade Media
A Idade Media é menos coñecida a partir da evidencia arqueolóxica, agás por algúns achados dispersos pola comarca. Durante este período, a acción monacal, especialmente a dos beneditinos, foi relevante no proceso de repoboamento. Segundo algúns, no lugar da Cela naceu San Rosendo, bispo e abade, fundador de mosteiros como o de San Salvador de Celanova.
Coa independencia de Portugal no século XII, estas terras convertéronse en fronteiras periféricas.
Idades moderna e contemporánea
Durante este tempo, houbo varias guerras que afectaron a zona, especialmente o Couto de Arauxo.
Nas guerras carlistas e a Guerra civil española, os vellos camiños foron empregados para o contrabando, e a solidariedade dos habitantes axudou a quen o precisaba.
Buscalque foi o primeiro destino do político e xornalista Luís Soto, que se fixo mestre ao seu regreso da emigración en Arxentina. Tamén deu clase en Penosiños e Mondariz (1934-1936).
O exalcalde de Lobios José Lamela Bautista, foi nomeado xuíz honorario do Couto Mixto en 2015.
Lobios na cultura popular galega
Manuel de Sousa da Silva escribiu a seguinte:
Lá de Lobios de Galliza
Os de gremio valoroso
Que foi cá mui poderoso...
Lugares de Lobios
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Lobios vexa: Lugares de Lobios.
O Lodeiro, A Porta, Sobrado
O Lodeiro é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
Sistema xurídico
miniatura|350px|Mapa cos diversos sistemas xurídicos O sistema xurídico reúne as estruturas e as modalidades de funcionamento das instancias encargadas da aplicación de regras de Dereito, así como os servizos que emanan delas. O sistema xurídico comprende así o aparello xurisdicional, pero tamén o aparello non xurisdicional.
Os catro principais sistemas xurídicos no mundo son:
Dave Krusen
Dave Krusen, nado en Tacoma, Washington, o 10 de marzo de 1966, é un batería de rock estadounidense.
Traxectoria
Coñecido polo seu traballo na gravación do primeiro álbum de Pearl Jam, Ten. Tamén foi o segundo batería de Candlebox, uníndose á banda en 1997 despois da saída de Scott Mercado. Recentemente formou unha banda en Seattle chamada Novatone.
Vida persoal
Na actualidade Krusen vive nos Ánxeles coa súa muller e os seus dous fillos.
Ontario Lacus
Ontario Lacus é un lago composto de hidrocarburos líquidos (principalmente metano e etano) da lúa de Saturno, Titán, está situado a 72,0° S 183,0° O e ten un diámetro de ao redor de 235 km e unha superficie de ~20.000 km2, extensión levemente superior á do Lago Ontario e de forma semellante, tamén é este lago que se atopa entre as fronteiras do Canadá e EUA o que lle dá o nome.
esquerda|500px|miniatura|Imaxe que amosa os profundos cambios que ocorren no polo sur de Titán, os cales probablemente teñen a súa orixe en choivas estacionais de hidrocarburos.A imaxe da esquerda fíxose o 3 de xullo do 2004 e a da dereita o 6 de xuño do 2005. Na imaxe do 2005 podemos apreciar as novas áreas escuras que están dentro do círculo branco. As manchas de intensa cor branca son nubes da troposfera de Titán. É posible que as novas manchas escuras que aparecen na imaxe do 2005 sexan froito de choivas de hidrocarburos.
Dende que a sonda Cassini volveu a tomar fotografías do polo sur de Titán, desta vez co radar en decembro do 2007 (e en moitas máis datas posteriores) quedou patente non só a confirmación de que este lago estaba formado por hidrocarburos, senón tamén a total confirmación da existencia de sistemas de nubes na troposfera da lúa, as cales xa foran fotografadas por primeira vez pola Cassini o 23 de outubro do 2004, de tormentas e choivas que xeraron depósitos de hidrocarburos líquidos e da seca ou redución de moitos lagos de menor tamaño do polo sur de Titán , isto último reflicte os cambios estacionais que sofren os polos de Titán, sobre todo o polo sur.
Dorothé Schubarth
Dorothé Schubarth, nada en Basilea en 1944, é unha musicóloga e compositora suíza. Tras facer estudos musicais na súa cidade natal, ampliounos logo en Colonia e Múnic. Rexistrou, xunto con Antón Santamarina, o Cancioneiro popular galego.
Traxectoria
miniatura|Cántigas populares, [[Biblioteca Básica da Cultura Galega.]] Dende 1971 ocupou a cátedra de harmonía e contrapunto na Academia de Música de Lucerna. Dende este lugar desenvolveu unha intensa tarefa de pescuda da música popular europea, dando especial atención á zona dos Balcáns e do Cáucaso, así como aos cancioneiros de Alemaña e Francia. Como resultado destes traballos de campo publicou a obra ''Das Volkslied in Europa. Vielfalt seiner Erscheinungsformen (O Canto Popular en Europa. Diversidade das súas formas'').
En 1978 chegou a Galicia durante as súas vacacións, coa intención de coñecer a súa música popular. A que ía ser unha breve estadía de descanso deveu, grazas a unha bolsa da Fundación Barrié, en anos de pescudas, viaxes, entrevistas con informantes e centos de gravacións perfectamente conservadas. En 1984, despois dun intenso traballo de recollida, da análise, clasificación e estudo dese material, para o que contou coa colaboración do profesor Antón Santamarina, foi publicado o Cancioneiro popular galego, en sete volumes, nunha edición patrocinada pola Fundación Barrié.
Esta obra está considerada o máis amplo repertorio da musical popular de tradición oral galega. Os musicólogos que até aquel momento fixeran estudos sobre a música popular ficaran na superficie do traballo, realizando compilacións de cantigas. Pola contra, Schubarth levou a cabo unha análise en profundidade das melodías, achegando unha proposta crítica de clasificación e propondo teorías sobre as orixes dos diferentes tipos. Ademais, foi a primeira que recoñeceu a importancia das informantes, sendo a primeira pescudadora culta que recolleu os seus nomes. Foron cinco anos de traballo arreo por aldeas, montes e corredoiras, que non remataron coa publicación dos materiais, senón que crearon un vínculo permanente da musicóloga con Galicia. Algunhas das persoas que lle serviron de informantes seguen mantendo a relación con ela.
No ano 2014 doou os seus rexistros sonoros, 248 CD (copias dixitalizadas das gravacións orixinais) coas correspondentes transcricións a cargo de Antón Santamarina, ao Museo do Pobo Galego, onde foron incorporados ao seu arquivo dixital e ao Consello da Cultura Galega que permite o seu acceso no Arquivo Sonoro de Galicia. Neste mesmo ano, a plataforma de crítica literaria feminista A Sega dedicoulle o Día das Galegas nas Letras. No ano 2020, elaborouse o documental Dorothé na Vila que mostra e reflexiona sobre o traballo de campo realizado pola musicóloga suíza case medio século antes.
Mosteiro de San Vicenzo de Pombeiro
O mosteiro de San Vicenzo de Pombeiro ou San Vicente Polumbario é unha edificación relixiosa da que queda a igrexa de estilo románico situada na parroquia de Pombeiro do concello de Pantón na Ribeira Sacra.
Historia
De orixes eremíticas, remontables ao Reino Suevo, semella ter sido fundada pola raíña de Galicia Goto Muñiz, dona de Sancho Ordóñez no século X. En 1109, a raíña Urraca doouna á Orde de Cluny. Coincidindo co esplendor do monacato medieval, foi reedificada no século XII e XIII. Foi priorado ata o 1526 en que foi asumido polo mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil. Igual que outros mosteiros bieitos, as reformas dos Reis Católicos, sometérono á Congregación de Valladolid.
Arquitectura
Contén tres naves e os correspondentes tras ábsidas. A portada principal, enmarcada entre contrafortes e baixo un decorado gardachoivas é de estilo protogótico. As outras portadas, de época similar, son tamén de notable interese arquitectónico medieval, a do norte, tamén enmarcada en contrafortes, sitúase baixo un apreciable rosetón.
Reboredo, A Porta, Sobrado
Reboredo é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
Identidade Galega
Identidade Galega (IDEGA) é un partido que se declara identitario, galeguista de centro, antiliberal, contrario a globalización e herdeiro da Dereita Galeguista de Vicente Risco e Xosé Filgueira Valverde, influenciada directamente pola corrente de pensamento coñecida como Nouvelle Droite francesa, de Alain de Benoist, e nas súas candidaturas figuran membros de forzas republicanas de ámbito español, como o Movimiento Social Republicano.
Traxectoria
Identidade Galega legalizouse o 19 de outubro de 2004 e o 4 de novembro celebrou a súa Primeira Asemblea Xeral. Contaba con arredor de 50 militantes, os seus principais dirixentes foron Xosé Lois Pérez e Xoán Lois Manteiga. O 7 de setembro de 2005 anunciou a súa integración no Partido Galeguista. En xuño de 2006, os militantes do partido deixaron o PG e reconstituíron o partido en oposición á política sobre inmigración desenvolvida polo PG. O seu programa reflectía unha política etnicista, contraria á inmigración, galeguista, social, con posturas próximas ao identitarismo. Nas eleccións autonómicas de 2005 presentouse pola provincia da Coruña con Manuel Ambite como candidato á Presidente da Xunta, e obtivo 376 votos.
En 2015, presentouse ás eleccións municipais cunha candidatura por Arteixo que logrou 45 votos (0,32% do total).
Pfiesteria
Pfiesteria é un xénero de dinoflaxelados heterótrofos que se asocia con proliferacións de algas nocivas e mortaldade de peixes, que vive en todo o mundo. Pfiesteria considerouse responsable dalgúns casos sonados de grandes mortaldades de peixes, como os que tiveron lugar nas costas de Carolina do Norte e no estuario da Baía de Chesapeake nas décadas de 1980 e 1990. En resposta a estes gromos tóxicos, seis estados da costa leste dos Estados Unidos iniciaron un programa de monitorización para dispoñer dunha resposta rápida en caso de novos gromos tóxicos e para comprender mellor os factores que inflúen na toxicidade de Pfiesteria. Os novos métodos de detección molecular de que se dispón, permitiron saber que a distribución de Pfiesteria é mundial.
Descubrimento
Pfiesteria descubrírona en 1988 investigadores da Universidade Estatal de Carolina do Norte e o seu nome débese ao da bióloga Lois Ann Pfiester (1936–1992), que fixo gran parte das primeiras investigacións sobre dinoflaxelados. Unha historia en profundidade do descubrimento pode atoparse no libro And the Waters Turned to Blood de Rodney Barker.
Especies
Describíronse dúas especies: Pfiesteria piscicida e Pfiesteria shumwayae, ambas as dúas cun complexo ciclo vital. Na literatura estes dinoflaxelados ás veces son denominados "organismos complexos Pfiesteria" (PCOs).
Estratexia de alimentación
As primeiras investigacións serviron para formular a hipótese de que Pfiesteria actúa como un depredador de emboscada utilizando unha toxina que paraliza o sistema respiratorio dos peixes susceptibles tales como o Brevoortia tyrannus, aos que causa a morte por anoxia. Despois consome os tecidos da presa morta.
Controversia
A bioloxía de Pfiesteria e o seu papel nas mortaldades de peixes e na saúde humana estiveron suxeitos a diversas controversias debido a investigacións de resultados contraditorios realizadas nos últimos anos. Estas controversias afectaron aos seguintes aspectos:
miniatura|dereita|360px|O complexo ciclo de vida de Pfiesteria piscidica tal como se publicou en 1990: en vermello = etapas tóxicas, en amarelo = etapas posiblemente tóxicas, en azul = etapas pasivas.
Erika Eleniak
Erika Eleniak, nada en Glendale (California) o 29 de setembro de 1969, é unha actriz estadounidense famosa polo seu papel en Baywatch como Shauni McClain. Tamén foi playmate da revista Playboy.
Honorio IV, papa
Giacomo Savelli baiso o nome de Honorio IV, nado en Roma cara o ano 1210 e finado o 3 de abril 1287, foi o papa n.º 190 da Igrexa católica de 1285 ata 1287.
David Hasselhoff
David Michael Hasselhoff, nado en Baltimore (Maryland) o 17 de xullo de 1952, é un actor e músico estadounidense.
Honorio IV, papa
Biografía
Giacomo Savelli naceu no seo dunha influente familia romana aristocrática, era sobriño neto do papa Honorio III, do cal toma o nome para subir ao trono pontifical. Foi nomeado cardeal por Urbano IV. Realizou estudos na Universidade de París ata que foi nomeado reitor da igrexa de Berton situada na diocese de Norwich (Inglaterra), país que non obstante nunca visitou.
Carreira eclesiástica
Giacomo Savelli terá, antes da súa elección como papa, unha notable actividade diplomática ao servizo de varios pontífices. A súa carreira como legado iníciase cando, en 1261, Urbano IV o unxa cardeal diácono de Santa María, en Cosmedin; así como prefecto papal en Toscana e capitán do exército pontificio.
David Hasselhoff
Ten orixe alemá por parte paterna. É ben coñecido internacionalmente pola súa participación en series televisivas como Knight Rider e Baywatch.
Honorio IV, papa
Pontificado
O conclave de Perugia o 2 de abril 1285 elixiu Giacomo Savelli e foi consagrado papa o 20 de maio.
Durante o seu reinado eliminará dos Estados da Igrexa os bandoleiros que a infestaban.
Honorius IV inmíscese nos asuntos do reino de Sicilia para combater as pretensións dos españois.
Henry Mancini
Henry Mancini, ou Enrico Nicola Mancini, nado en Cleveland o 16 de abril de 1924 e finado en Beverly Hills (California) o 14 de xuño de 1994, foi un compositor estadounidense de música para cine.
Traxectoria
Pasou á historia por ser o creador de The Pink Panther Theme para a película de 1963 The Pink Panther e o resto de filmes baseados no personaxe, como Curse of the Pink Panther. Outra famosa canción súa é Moon River, que compuxera para o filme Breakfast at Tiffany's.
Bréal-sous-Montfort
Bréal-sous-Montfort (Breal-Moñforzh) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Galería de imaxes da comarca de Ferrol
miniatura|dereita|250px|Comarca de Ferrol
A comarca de Ferrol, tamén denominada Ferrolterra, comprende os concellos de Ares, Cedeira, Fene, Ferrol, Moeche, Mugardos, Narón, Neda, San Sadurniño, As Somozas e Valdoviño.
O Outeiro, A Porta, Sobrado
O Outeiro é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Electorado de Saxonia
miniatura|dereita|330px|O electorado de Saxonia (en cor laranxa) dentro do [[Sacro Imperio Romano Xermánico, en 1648.]]
O electorado de Saxonia (en alemán: Kurfürstentum Sachsen) foi un antigo Estado alemán formado a partir do ducado de Saxonia-Wittenberg tras a dieta de Núremberg, na que o emperador alemán Carlos IV estableceu a organización do Sacro Imperio Romano Xermánico por medio da Bula de Ouro de 1356.
Este documento concedeu aos duques Ascanios de Saxonia-Wittenberg o privilexio electoral, é dicir, que tiñan voto na Dieta Imperial para elixir aos novos emperadores.
Historia
Os Ascanios conservaron o ducado até a morte sen descendencia de Alberte IV en 1423, polo que o emperador Sexismundo III llo concedeu a Frederico IV de Meissen, da casa Wettin, en agradecemento á súa axuda nas guerras contra os Husitas, e este agregouno aos seus ampios dominios facendo do Electorado de Saxonia un importante Estado.
Na división dos territorios dos Wettin en 1485 (División de Leipzig), o Electorado estaba encadrado na herdanza de Ernesto (liña Ernestina). Porén, o territorio pasou á liña Albertina cando Xoán Frederico I o Magnánimo se uniu á liga de Esmalcalda en contra do emperador Carlos V, que derrotou á liga na batalla de Mühlberg (1547), arrebatou o Electorado a Xoán Frederico e entregouno ao seu aliado o duque Mauricio de Saxonia-Meissen pola Capitulación de Wittenberg.
O elector Augusto foi un luterano intransixente que desenvolveu a economía local e promulgou as Constitucións de 1572, primeira lexislación constitucional de Alemaña. Porén, os seus sucesores fóronse acercando no século XVII ao partido católico e, polo tanto, a Austria. Aínda que nun principio o elector Xoán Xurxo I se aliou con Gustavo Adolfo de Suecia, pronto cambiou de bando e chegou a un acordo co emperador Fernando II que, no tratado de Praga de 1635, lle cedeu Lusacia.