cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
UDP-glicosa
Síntese de glicolípidos
A UDP-glicosa pode tamén usarse como un precursor na síntese de lipopolisacáridos e glicoesfingolípidos.
Centrómero
No lévedo (Saccharomyces cerevisiae) o ADN centromérico consta unicamente de 125 pares de bases e está conservado entre os diferentes cromosomas. Porén, o ADN centromérico en metazoos pode constar de megabases, e non contén secuencias consenso doadamente identificables (ver a revisión de Choo en 1997 ). Malia as diferenzas entre o ADN centromérico de lévedos e metazoos, o cinetocoro ensámblase en ambos os casos sobre nucleosomas centroméricos que conteñen unha forma especializada de histona H3 (Cse4p en lévedos ou o seu homólogo CENP-A en metazoos).
O ADN centromérico organízase en forma de heterocromatina constitutiva, que permanece condensada en case todas as células somáticas dun organismo. Estas rexións son pobres en xenes e poden inducir a represión da expresión xénica das rexións adxacentes de maneira epixenética. Este fenómeno denomínase "variegación por efecto de posición" (en inglés PEV, por Position Effect Variegation). A aparición ocasional de centrómeros de novo (neocentrómeros) suxire que máis que a secuencia do ADN per se, a característica primaria dos centrómeros é a organización estrutural dos dominios centroméricos. A selección do centrómero pode ser tamén o resultado dun complexo número de parámetros, como o momento da súa replicación, a posición dentro do núcleo celular, así como outras características herdables da estrutura da cromatina.
O centrómero ten un comportamento diferente durante a anafase mitótica e a anafase I da meiose, de maneira que durante a anafase mitótica as cromátides irmás se separan e van a polos opostos da célula (segregación anfitélica) entanto que na anafase-I da meiose o que se separa a polos opostos son os cromosomas homólogos completos, cada un constituído por dúas cromátides (segregación sintélica).
Posición do centrómero
Cada cromosoma posúe dous brazos, un longo (chamado q) e outro curto (chamado p) separados polo centrómero, os cales se conectan de forma metacéntrica, submetacéntrica, acrocéntrica, holocéntrica ou telocéntrica. Esta característica serve para clasificar os cromosomas atendendo á posición do centrómero nos seguintes tipos:
Ademais dos tipos anteriores, existen cromosomas onde non se observa un centrómero ben definido, que son do seguinte tipo:
A secuencia centromérica
Hai dous tipos de centrómero: rexionais e puntuais.
Os centrómeros rexionais son de gran lonxitude. Neles as secuencias de ADN contribúen á súa función pero non a determinan. Os centrómero rexionais conteñen grandes cantidades de ADN e están en xeral empaquetados formando heterocromatina. Na maioría dos eucariotas este centrómero non ten unha secuencia definida de ADN. Consiste tipicamente en grandes seccións de ADN repetitivo (por exemplo, ADN satélite) nos que a secuencia observada nos elementos repetidos individuais é similar mais non idéntica. Nos seres humanos, a unidade de repetición centromérica primaria chámase α-satélite (ou alfoide), aínda que se atoparon tamén outros tipos de secuencias nesta rexión.
Os centrómeros puntuais son máis pequenos e máis compactos. Neste caso as secuencias de ADN son necesarias e suficientes para especificar a identidade e a función do centrómero nos organismos que os teñen. Nos lévedos de xemación a rexión do centrómero é relativamente pequena (duns 125 pares de bases) e contén dúas secuencias de ADN moi conservadas que serven como sitios de unión para proteínas cinetocóricas esenciais.
Herdanza
Dado que a secuencia do ADN non é o determinante na especificación dos centrómeros en metazoos, pénsase que a herdanza epixenética xoga un papel esencial na especificación do centrómero. Os cromosomas fillos forman os centrómeros no mesmo lugar cós cromosomas parentais, independentemente da secuencia. Suxírese que a histona H3 na súa variante CENP-A (Proteína do Centrómero A) é a marca epixenética dos centrómeros. A pregunta a responder é se hai algunha determinada vía pola cal se especifica o centrómero, mesmo se é ademais herdado epixeneticamente. Se o centrómero se herda epixeneticamente dunha xeración á seguinte, o problema hai que retrotraelo á orixe dos primeiros metazoos.
Estrutura do centrómero
O ADN centromérico está normalmente en estado de heterocromatina, o cal é esencial para o recrutamento do complexo proteico da cohesina, que media no establecemento da cohesión entre as cromátides irmás despois da replicación do ADN, e na coordinación da separación das cromátides irmás durante a anafase. Nesta cromatina a histona normal H3 foi substituída por unha variante súa específica do centrómero, a CENP-A no caso humano. Crese que a presenza da CENP-A é importante para a ensamblaxe do cinetocoro no centrómero. Demostrouse que a CENP-C se localiza case exclusivamente nas rexións da cromatina asociadas á CENP-A. Nas células humanas encontrouse que as histonas están máis enriquecidas en H4K20me3 e H3K9me3, o cal se coñece como modificacións heterocromáticas.
No lévedo Schizosaccharomyces pombe (e probablemente noutros eucariotas), a formación de heterocromatina centromérica está relacionada co RNAi. En nematodos como Caenorhabditis elegans, nalgunhas plantas e nalgúns ordes de insectos como Lepidópteros e Hemípteros, os cromosomas son "holocentricos", o que significa que non hai un sitio primario para a unión dos microtúbulos nin unha constrición primaria, e ao longo de toda a lonxitude do cromosoma vaise formar un cinetocoro "difuso".
Aberracións centroméricas
Nos humanos, en raros casos, poden formarse neocentrómeros en lugares novos do cromosoma. Identificáronse ata agora uns 90 neocentrómeros humanos en 20 cromosomas distintos. A formación dun neocentrómero debe estar acompañada ou seguida ou precedida pola inactivación do centrómero, xa que un cromosoma con dous centrómeros funcionais (cromosoma dicéntrico) sufriría unha rotura durante a mitose. Nalgúns casos raros observouse que os neocentrómeros humanos se formaban espontaneamente sobre cromosomas fragmentados. Algunhas destas novas posicións dos centrómeros eran orixinalmente eucromáticas e á vez carecían do ADN satélite alfa.
As proteínas do centrómero son tamén a diana autoantixénica para algúns anticorpos antinucleares, como os anticorpos anticentrómero.
Centrómeros en metazoos
A determinación dos centrómeros de metazoos constitúe unha tarefa difícil. En animais e plantas, os centrómeros están incluídos en rexións de ADN satélite altamente repetido, que é difícil analizar mesmo cos métodos de mapeo máis potentes. Estas rexións de ADN satélite están incluídas en rexións de heterocromatina constitutiva, que se mantén silenciada na maior parte das células somáticas dun organismo. A ausencia maioritaria de xenes activos nas rexións centroméricas é unha característica que parece que se adquiriu progresivamente a través da evolución.
ADN satélite
En Drosophila melanogaster a secuencia AATAACATAG está repetida en tándem en rexións próximas ao centrómero. Dado que estas secuencias curtas de 10 pb non son representativas do xenoma dunha especie, adoita suceder que o seu contido en G+C é diferente ao contido en G+C do resto do xenoma. Isto fai que cando o ADN dunha especie eucariota se centrifuga en gradiente de densidade de cloruro de cesio, apareza unha banda principal que contén a maior parte do ADN da especie e unha banda satélite (minoritaria) que está formada por unha secuencia curta de ADN repetida en tándem. O ADN satélite nalgunhas especies ten maior densidade que o ADN principal (maior contido en G+C) e noutras especies ten menor densidade e, xa que logo, menor contido en G+C que o ADN principal. Cando o ADN satélite de rato se marca radioactivamente e se realiza unha hibridación in situ co ADN de cromosomas metafásicos mitóticos, obsérvase que a marcaxe radioactiva (hibridación) se produce en rexións próximas ao centrómero. O ADN satélite tamén se denomina α-satélite e é un dos compoñentes do xenoma eucariótico que evoluciona máis rapidamente.
Estas unidades mínimas (denominadas monómeros) encóntranse normalmente asociadas de forma cabeza-cola. Nas rexións centroméricas do núcleo funcional, o ADN satélite organízase nunha unidade repetida que consta de múltiples monómeros. A unidade multimonomérica repítese á súa vez moitas veces, xerando un vector (array) de nivel superior. Os vectores de nivel superior de ADN satélite son a organización típica das rexións centroméricas humanas e esténdense a través de megabases de ADN que non se encontran maioritariamente interrompidas por ningún tipo de inserción ou mutación. Por tanto, animais e plantas presentan centrómeros "rexionais", fronte aos centrómeros "puntuais" típicos de lévedos.
Porén, malia o feito de que o ADN satélite se atopa nos centrómeros humanos nativos, detectáronse centrómeros humanos xerados de novo (neocentrómeros) que carecen de α-satélite ou outras repeticións en tándem, o que indica que o ADN satélite non é fundamental para definir un centrómero funcional.
Proteínas centroméricas
Un estudo realizado en Drosophila identificou que as rexións centrais dos centrómeros se replican como dominios illados en estadios temperáns da fase S, antes da replicación da heterocromatina pericéntrica, que se replica de forma tardía. Se no momento en que se replican os centrómeros, a rexión do núcleo na que se localizan os centrómeros exclúe a histona H3 pero secuestra a histona centromérica, a compartimentalización aseguraría que só CENP-A estea dispoñible para a ensamblaxe da cromatina centromérica. Este modelo apóiase en varias liñas de evidencias en diferentes organismos.
Ademais de CENP-A, identificáronse outros compoñentes constitutivos no centrómero. Un deles é CENP-C, que está conservado evolutivamente, aínda que só comparte un motivo de 20 aminoácidos co seu homólogo en S. cerevisiae, Mif2. Tamén se atoparon homólogos noutras especies, como HCP-4 en C. elegans. A localización centromérica de CENP-C depende de CENP-A e suxeriuse que CENP-C podería interaccionar coa estrutura da cromatina alterada por CENP-A. Porén, aínda que a zona de unión de CENP-C ao ADN se mapeou na zona central da proteína, non se identificaou unha secuencia específica de unión. Parece ademais que CENP-C presenta a capacidade de unirse a ARN de forma específica, aínda que a contribución destas capacidades á localización de CENP-C non está clara.
CENP-B é a única proteína centromérica que se une a unha secuencia de ADN específica de 17 pares de bases (a chamada "caixa CENP-B"), que se encontra nun subconxunto de monómeros de α-satélite. A función de CENP-B nos centrómeros non está clara, xa que a diferenza con CENP-A ou CENP-C, CENP-B non é esencial para a función mitótica (de feito, o rato knockout para CENP-B é viable). CENP-B pode estar presente tanto en centrómeros activos coma inactivos, o que suxire que non está asociada simplemente á función centromérica. Ademais, algúns centrómeros funcionais carecen de caixas CENP-B (como o centrómero do cromosoma Y, por exemplo). Porén, está demostrado que a unión de CENP-B aumenta a eficiencia da unión de CENP-A en cromosomas humanos artificiais. A pesar de non ser esencial en humanos, CENP-B está conservada a través de varios filos e S. pombe presenta tres homólogos que si son esenciais para a viabilidade celular.
Estas tres proteínas centroméricas están organizadas de forma diferente no centrómero humano. CENP-B está presente en todo o vector de nivel superior, mentres que CENP-A e CENP-C se encontran só nalgunos bloques de unidades repetidas, intercalados con bloques que conteñen nucleosomas canónicos (que inclúen a histona H3) e con modificacións de histonas máis características de eucromatina que de heterocromatina. Crese que eses bloques de CENP-A se auto-organizan para presentar unha "superficie" combinada que organiza o resto das proteínas do cinetocoro, que servirá como sitio de ancoraxe dos microtúbulos. Considérase ademais que os monómeros pericéntricos que están a cada lado das repeticións centroméricas están xeralmente desprovistos de proteínas centroméricas, e están empaquetados en nucleosomas canónicos que posúen modificacións de histonas características de heterocromatina, e unidos a proteínas específicas de heterocromatina como HP1. Esta heterocromatina pericéntrica é importante tanto para definir os límites dos dominios centroméricos coma para recrutar as cohesinas que manterán unidas as cromátides irmás ata a anafase durante o ciclo celular.
ADN centromérico e evolución
O proceso de segregación cromosómica está sometido a unha forte presión evolutiva, dado que perder ou gañar cromosomas (unha situación denominada aneuploidía) pode producir importantes alteracións fenotípicas, como a síndrome de Down en humanos, por exemplo. Por esa razón a maquinaria encargada de distribuír os cromosomas entre as células fillas durante a división celular presenta unha gran sofisticación e está sometida a un estrito control. Os centrómeros son as rexións cromosómicas sobre as que se ensamblan os cinetocoros, que son as estruturas proteicas responsables da ancoraxe dos cromosomas ao fuso mitótico, e, por tanto, a zona responsable do movemento cromosómico e a súa regulación. Porén, a pesar de todo as secuencias de ADN que definen as secuencias centroméricas están moi pouco conservadas e evolucionan rapidamente mesmo entre especies moi relacionadas. Isto non quere dicir que as secuencias de ADN do centrómero son hipermutables, senón que as variantes das secuencias se fixan por expansión e contracción, e poden aparecer de novo en sitios novos (neocentrómeros). Estes cambios no ADN centromérico teñen lugar debido á existencia de diferentes procesos mutacionais, como erros na replicación do ADN, intercambio desequilibrado, transposición e excisión. As proteínas centroméricas tamén presentan signos inesperados dunha rápida evolución. En consecuencia, tense suxerido que no núcleo desta rápida evolución existe un conflito xenético en funcionamento.
Este paradoxo levou a pensar que algunha forza selectiva debe dirixir a rápida fixación das mutacións nos vectores centroméricos, impoñendo unha presión para manter as mutacións, incrementando desta forma as taxas de mutación do vector completo. Suxeriuse que esta forza selectiva pode ser a vantaxe conferida aos centrómeros durante a meiose feminina, ou "deriva-centromérica": novas variacións na secuencia de α-satélite, unha nova organización ou simplemente un incremento na cantidade de α-satélite fornece unha maior oportunidade de incorporación da proteína histónica CENP-A (que intervén na ensamblaxe do cinetocoro) e, por tanto, unha maior capacidade para a unión de microtúbulos. A asimetría da tétrade meiótica feminina proporciona unha oportunidade para os cromosomas de competir por ser incluído no núcleo do ovocito por medio dunha orientación favorable durante a meiose. Os centrómeros que aproveitan esta oportunidade na meiose I "gañan", e unha lixeira vantaxe en cada meiose feminina é de abondo para fixar unha variación centromérica favorable.
Se este proceso ten lugar en dúas poboacións illadas da mesma especie, as configuracións do ADN satélite e CENP-A diverxirán rapidamente. En cada poboación, CENP-A evolucionará para suprimir os efectos deletéreos da evolución do ADN satélite. Desta forma, as novas variantes de CENP-A resultarán incompatibles co ADN satélite da outra poboación. Cruces entre ambas as poboacións orixinarán defectos nos híbridos. Por tanto, o proceso evolutivo entre CENP-A e o ADN satélite dá lugar ao comezo do illamento reprodutivo entre as dúas poboacións. Isto quere dicir que a evolución centromérica ten como consecuencia inevitable a especiación.
Héctor Carré
Héctor Carré Menéndez, nado na Coruña en 1960, é un director de cine e escritor galego.
Calvelos
O topónimo galego Calvelos pode referirse a:
Héctor Carré
Traxectoria
Abandonou os estudos de arquitectura e trasládase a Madrid en 1981, onde obtivo o título de director de fotografía no Taller de Artes Imaginarias. Traballou no mundo cinematográfico como axudante de dirección de Terry Gillian, Mario Camus e Pedro Olea. Fixo curtametraxes La suerte cambia e Angelitos, documentais e videoclips (Un ejemplar de primavera para o disco de Rosendo, A tientas y barrancas) e publicidade. En televisión coordinou a serie Nada es para siempre de Antena 3. Desde 2001 volve residir na Coruña onde traballa en publicidade e como guionista para a Televisión.
Célula xigante de Touton
miniatura|Células xigantes de Touton nun [[xantogranuloma xuvenil con tinguidura de hematoxilina-eosina.]] As células xigantes de Touton son células de gran tamaño multinucleadas formadas pola fusión doutras células, que se encontran en tecidos danados con alto contido lipidico en casos de necrose de graxas, xantoma, e xantogranulomas. Tamén se poden atopar en dermatofibromas.
Héctor Carré
Traxectoria
En 2007 publicou a novela Diario do impostor e en 2011 gañou o Premio Fundación Nova Caixa Galicia coa novela Febre.
Célula xigante de Touton
Fórmanse pola fusión de células epitelioides (macrófagos), e conteñen un anel de núcleos rodeados por un citoplasma escumoso.
Pateiro
O pateiro ou patexo, Polybius henslowii Leach, 1820, é unha especie de crustáceo decápodo braquiúro da familia dos portúnidos.
É un cangrexo pequeno de cacho arredondado e patas aplanadas, sendo a única especie do xénero Polybius. É un bo nadador que se alimenta en augas abertas do nordés do océano Atlántico e o oeste do mar Mediterráneo.
Célula xigante de Touton
As células xigantes de Touton reciben ese nome polo investigador Karl Touton.
Pateiro
Ten certo interese comercial en Galicia, sendo consumido en mariscadas. Péscase coa patexeira,
Descrición
A carapa do pateiro é case circular, de superficie moi pouco convexa ou case plana, de 48 mm de largo e 40 mm de longo. O primeiro par de pereiópodos (patas dianteiras coas que camiñan os decápodos) leva quelas (pinzas), e os catro pares de patas restantes son aplanados cos bordos con franxas ou peluxe. Isto contrasta con outros membros da familia Portunidae, que adoitan ter só o último par de patas adaptadas para nadaren. P. henslowii is red-brown on the upper surface, and paler beneath. O abdome do macho é triangular, cos segmentos terceiro a quinto soldados; no das femias, máis estreito, estes segmentos están soldados.
Enderezo postal
miniaturadaimagem|Sobre ruso enviado en 1900 co enderezo postal típico anterior á entrada en funcionamento dos sistemas modernos de clasificación do correo que requiren a utilización dun código postal e unha maior concreción nos datos do destinario Un enderezo postal é a indicación do lugar de envío de correo dunha persoa, empresa ou organismo presentado nun formato codificado que serve para localizar con precisión a localización dun edificio ou calquera outra estrutura habitable, xeralmente utilizando as divisións políticas e os nomes das rúas como referencia e outros identificadores como os números dos edificios e dos andares ou o código postal que serven para unha mellor prestación do servizo de correos. As normas relativas á súa presentación dependen de cada país, variando tamén co tempo, pero en xeral o enderezo debe escribirse no centro dereita do anverso dos sobres, postais ou paquetes embaixo do franqueo. A maioría dos servizos de correos contemporáneos dos países desenvolvidos utilizan máquinas de clasificación que converten os enderezos en códigos de barras para a súa distribución cara ao lugar de destino.
Galicia
En Galicia emprégase o mesmo sistema de enderezos que no Estado Español recomenda o operador postal público, Correos, e que adoitan tamén empregarse cos operadores privados Que nas zonas rurais precisa ampliarse con información complementaria
Pateiro
Distribución e hábitat
Polybius atópase no norte e leste do océano Atlántico dende as illas Británicas até Marrocos (incluíndo Galicia), e no oeste do mar Mediterráneo. Algúns poucos exemplares foron apañados no mar do Norte, no leste das Shetland, e no Skagerrak. Tense espallado cara ao sur do mar do Norte, posibelmente por mor do cambio climático.
Pódese atopar en sedimentos areosos e de grixos en profundidades de até os 500 m.
Ecoloxía e comportamento
O pateiro é un bo nadador, podendo nadar preto da tona da auga do mar, onde se alimenta de sardiñas, luras e outros animais. P. henslowii ás veces ten sido ollado en comportamentos peláxicos, en enxames ou bancos. Estes grupos están maiormente compostos por machos, e crese que iso está relacionado co ciclo reprodutivo.
En Galicia, o pateiro é unha importante fonte de alimento para a gaivota patiamarela (Larus cachinnans). Polo verán, o sapoconcho coñecido coma tartaruga mariña común (Caretta caretta) de América do Norte aliméntase case exclusivamente de pateiros.
Taxonomía
Polybius henslowii foi por vez primeira descrito por William Elford Leach en 1820, coma monoespecífico dentro do xénero Polybius.
Malia que algunhas especies engadíronse durante períodos de tempo ao xénero, despois encadráronse dentro doutros xéneros coma Liocarcinus, Necora ou Macropipus.
En Galicia
É unha especie moi común en todas as augas galegas, aparecendo adoito nos arrastres efectuados tanto nas rías como na plataforma continental, ata os 300 m de profundidade ou máis. Aínda que é bentónico, o pateiro presenta, como quedou dito, fases peláxicas, achándose en moitos casos en toda a columna de auga. Realiza grandes migracións, ao parecer relacionadas con cambios da temperatura da auga e os ciclos reprodutivos.
Chega de arribada ás rías principalmente nos meses de verán, presentándose os machos en maior proporción, dándose usualmente unha segregación por sexos. Alcanza densidades moi grandes tanto nas rías como na plataforma, chagando a prexudicar os traballos da pesca doutras especies de maior interese comercial.
Nomes galegos
Á parte dos nomes citados, recibe en galego outros nomes vulgares, como pateixo, patelo,  patilado,  pato,  patulate, poteiro,  e outros.
O profesor A. Santamarina, en nota etimoilóxica na obra de Ríos Panisse, di que parte dos nomes anteriores (pato e derivados) aluden ao corpo deprimido ou aplanado deste animal (en galego pato = "aplanado"), e que o resto das formas remiten a un termo composto antigo pati-lado "pata ancha", desfigurado pola desaparición da lingua viva do adxectivo lado "ancho".
Ataxia cerebelosa
A ataxia cerebelar ou ataxia cereblosa é unha forma de ataxia orixinada no cerebelo.
Diversas probas médicas, entre as que se atopa o test de Romberg, permiten distinguir entre unha ataxia cerebelosa e outras formas de ataxia.
A balada de Narayama
A balada de Narayama (en 楢山節考, Narayama bushikō) é un filme xaponés de 1983 dirixido por Shōhei Imamura. Está protagonizado por Sumiko Sakamoto como Orin, Ken Ogata e Shoichi Ozawa. É unha adaptación do libro Narayama bushikō de Shichirō Fukazawa e lixeiramente inspirado polo filme de 1958 dirixido por Keisuke Kinoshita. Gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1983.
Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 21 de maio de 2005.
Argumento
O filme está ambientado nunha pequena vila rural no Xapón do século XIX. Segundo a tradición, cando unha persoa cumpre setenta anos debe viaxar a unha montaña remota para morrer de fame, práctica coñecida como ubasute. A historia trata sobre Orin, que ten 69 anos e boa saúde, mais ve que un veciño ten que arrastrar o seu pai ata a montaña, así que decide evitar aferrarse á vida. Ela pasa un ano amañando todos os asuntos da súa familia e aldea: castiga severamente unha familia que está acaparando comida e axuda o seu fillo máis novo a perder a virxindade.
O filme inclúe algunhas escenas crúas que amosan os brutais que poden ser as situacións dos aldeáns. Intercaladas no filme hai breves estampas de natureza, aves, serpes e outros animais cazando, axexando, cantando, copulando ou dando a luz.
Produción
A balada de Narayama foi filmado nas prefeturas de Niigata e Nagano.
A principios do século XXI, o filme tivo a posibilidade de ser estreado na China, coa condición de que as escenas de sexo fosen censuradas. Imamura consultou con varios directores chineses, que responderon que esas escenas eran o contraste necesario coas escenas de morte. Imamura deciciu rexeitar a proposta.
Renche, Samos
Santiago de Renche é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 152 habitantes, deles 73 eran homes e 79 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Historia
Nunha bula papal de 1175 faise mención a esta parroquia adherida ao mosteiro de Samos.
Os Ingleses Rugby Club
Os Ingleses Rugby Club é un club de rugby de Vilagarcía de Arousa, fundado en 1988, que xoga os seus encontros como local no estadio de atletismo do Complexo Deportivo Municipal de Fontecarmoa.
Historia
O club naceu no verán de 1988 da man dun grupo de amigos capitaneados por Pablo García Giménez (tamén coñecido como "o Oso"), que se comezaron a reunir para xogar ao rugby (daquela pouco coñecido na cidade).
Logo de debater sobre o nome do club, chegouse á conclusión de que o nome sería “Os Ingleses Rugby Club”, nome polo cal se coñece aos habitantes de Vilagarcía en toda a ría de Arousa, xa que a principios do século XX, a Armada Inglesa tivo na cidade unha das súas paradas obrigadas, tanto técnicas como para abastecemento.
Os primeiros partidos oficiais foron disputados na próxima localidade de Ponte Arnelas por falta de instalacións na cidade. Posteriormente, o Concello cedeulle o uso de instalaciones futbolísticas, coma o campo de Fontecarmoa e algúns partidos en campos como o do Estadio da Lomba ou en Vilaxoán. Dende hai uns anos o club conta con instalacións de adestramento e xogo.
Na tempada 2008-09 o equipo acadou o primeiro posto do Grupo A da Primeira División Nacional, mais non o ascenso na liguiña.
Palmarés
350px|miniatura|Os Ingleses gañou a [[Copa Xunta de Rugby|Copa Xunta 2016. Na final bateu por 19-7 ó Pontevedra RC en Monte Porreiro.]] Os éxitos deportivos máis salientables na historia do club son:
Presidentes
Dende a súa fundación en 1988 o club Ingleses tivo oito presidentes: Pablo García, Ju Santórum, Geni Prieto, Martín Vázquez, Chamy Doval, Boli López, Fito Brea e Isabel Fernández.
Calafrío
Un calafrío ou arrepío é unha sensación de frío que ocorre no inicio dunha febre alta. A sensación ocorre durante a febre debido á liberación de citoquinas e prostaglandinas como parte da resposta inflamatoria, o que aumenta o punto de axuste de temperatura corporal no hipotálamo.
O aumento do punto de axuste fai que a temperatura do corpo se eleve (pirexia), mais tamén fai que o paciente sinta frío ou calafrios até que o novo punto de axuste sexa atinxido. Os tremores tamén ocorren xuntamente con calafrios, porque o corpo do paciente produce calor durante a contracción muscular nunha tentativa fisiolóxica de aumentar a temperatura do corpo até o novo punto de axuste.
Doenzas
Algunhas doenzas como a pneumonía produce só un arrepío con tremor mentres a malaria produce arrepios intermitentes con febre alta recorrente.
Perfume de muller
Perfume de muller (en Profumo di donna) é un filme italiano dirixido por Dino Risi, baseado na historia Il buio e il miele, de Giovanni Arpino. Tanto Risi e o actor protagonista Vittorio Gassman gañaron importantes premios franceses e italianos. Estivo nomeado na 48ª edición dos Oscar na categoría de Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa. Fíxose un remake estadounidense co título Scent of a Woman.
Estreouse subtitulado en galego o 8 de outubro de 2017 a través da TVG.
Castelán ecuatorial
miniatura|250px|Castelán ecuatorial ou "chocoano" de Colombia. miniatura|250px|En amarelo o castelán ecuatorial de [[Ecuador e o Perú.]] O castelán ecuatorial, tamén chamado castelán chocoano en Colombia ou colombiano-ecuatoriano, é unha variedade do castelán falado nas rexións litorais de Ecuador, do norte do Perú e da costa pacífica de Colombia. É considerado unha fala de transición entre os dialectos caribeños e as variedades da costa peruana.
Dende o punto de vista tonal-acentual, este dialecto rixe o foco de transición fonemático do castelán americano que se estende xeograficamente dende a entonación semigrave do Caribe e Centroaméricana polo norte, cara a intensa agudeza localizadas ao sur, propia das tonalidades peruanas, chilenas e arxentinas.
O centro urbano principal da rexión é a cidade portuaria de Guayaquil, en Ecuador. Hai importantes comunidades de raza negra principalmente na costa pacífica, como o departamento colombiano de Chocó, a provincia ecuatoriana de Esmeraldas, ou o departamento peruano de Tumbes que lle dan un toque "africano" ao acento desta rexión.
Gran Premio de Abu Zabi de 2017
Antecedentes
Con ambos campionatos e os primeiros lugares case decididos, a última carreira da tempada establecerá unha intensa batalla a tres bandas polo sexto lugar entre os construtores Toro Rosso, Renault e Haas. Toro Rosso adiantouse en 4 puntos, pero correu con dous pilotos recientemente incorporados que aínda non marcaran ningún punto. Renault estaba 2 puntos adiante de Haas. Ademais, o cuarto lugar do Campionato de pilotos non estaba resolto, disputado por Daniel Ricciardo e Kimi Räikkönen. Ricciardo estaba 7 puntos por diante de Räikkönen. A carreira tamén resolverá numerosas batallas dentro do equipo.
O Gran Premio de Abu Zabi lévase a cabo á tardiña, o que provoca grandes cambios na pista e a temperatura do aire. As Prácticas Libres Un e Tres están na calor da tarde, mentres que a Práctica Libre Dúas, a cualificación e a carreira comezan na tarde un pouco máis fresca. As temperaturas cambian aínda máis ao longo da carreira.
Carreira
Despois de que todos os principais candidatos fixeran un bo comezo, as posicións na parte dianteira da pista non cambiaron desde a grella de inicio ata as primeiras voltas. O piloto de Mercedes, Bottas, retivo o primeiro lugar desde a pole position. Hamilton seguiu de cerca a Bottas, desafiando a posición ás veces. Hamilton logo felicitou a Bottas polo seu dominio, dicindo que o primeiro "deuno todo, en cada volta". Bottas dixo que estivera "manexando o ritmo e dese xeito a carreira", e "Foi unha sensación agradable, unha sensación moi agradable" ", suxeriu que podería empuxar máis duro. De feito, Bottas fixo a volta rápida nos xiros finais.
Detrás, Vettel mantívose no terceiro posto durante a maior parte da carreira, en gran medida sen ser desafiado polo podio nin poder desafiar convincentemente o segundo posto de Hamilton. Räikkönen puxo o seu morro por diante de Ricciardo na primeira volta, pero Ricciardo ocupou o cuarto lugar ata retirarse debido a unha falla hidráulica na volta 21. Ambos pilotos de Toro Rosso saíronse da pista, pero reincorporáronse para completar a carreira atrasados. Todos os autos correron cunha estratexia dunha soa parada. Carlos Sainz, un dos últimos autos en entrar en boxes, saíu de boxes coa roda dianteira esquerda solta. Sainz logrou saír do pitlane antes de retirarse, e Renault incorreu nunha multa pola saída insegura. O outro piloto de Renault, Nico Hülkenberg sufriu unha penalización stop and go de 5 segundos ao principio da carreira por obter unha vantaxe cortando unha curva. Logo de cumprir a penalización durante unha parada programada no pit-stop, houbo unha demora ao retirar a roda traseira dereita, reducindo a súa posición de pista ao undécimo. Loitou nuevamente ata o 6º lugar para asegurar os puntos requiridos para elevar a Renault ata o sexto lugar no Campionato de Construtores.
Os tres primeiros mantivéronse iguais durante a maior parte da carreira, Hamilton tomou a dianteira brevemente entre a parada en boxes anterior de Bottas e a súa propia parada en boxes. Bottas gañou a carreira. Hamilton terminou no segundo lugar, con Vettel terminando terceiro. A retirada de Ricciardo foi significativo ao entregar o cuarto lugar do Campionato de Pilotos a Räikkönen.
Xosé Ibáñez Fernández
José Ibáñez Fernández, tamén coñecido como Xosé Ibáñez Fernández , nado en Monforte de Lemos en 1900 ou 1901  e finado en Madrid o 4 de decembro de 1966, foi un folclorista, musicólogo e escritor galego. Da súa autoría foi a primeira obra de teatro representada en galego na posguerra. miniatura|Diccionario galego da rima e galego-castelán.
Gradualismo
O gradualismo é unha hipótese, teoría ou principio que considera que os cambios se producen gradualmente ou que a variación é gradual na natureza. Conceptos similares son o uniformitarismo, o incrementalismo e o reformismo.
Xeoloxía e bioloxía
Nas ciencias naturais, o gradualismo é a teoría que considera que os cambios profundos observados na natureza son o produto acumulativo de procesos lentos pero continuos, o que xeralmente se contrapón ao catastrofismo. A teoría foi proposta en 1795 polo médico escocés James Hutton para aplicala á xeoloxía, e foi despois incorporada á teoría do uniformitarismo (Uniformitarianism) de Charles Lyell. Os principios de ambas as teorías foron aplicados despois á bioloxía e constituíron a base da teoría da evolución.
Charles Darwin foi moi influenciado polo libro de Lyell Principles of Geology, que explicaba a metodoloxía e teoría uniformitaristas. Usando o uniformitarismo, que establece que non se pode apelar para explicar os cambios no pasado a unha forza ou fenómeno que non se observa no presente (ver catastrofismo), Darwin teorizou que o proceso evolutivo debe ocorrer gradualmente, non a saltos, xa que os saltos non se observan no presente, e desviacións extremas das variacións fenotípicas usuais serían probablemente seleccionadas en contra.
O gradualismo confúndese con frecuencia co concepto máis específico de gradualismo filético. Este último é un termo acuñado por Stephen Jay Gould e Niles Eldredge para contrapoñelo ao seu modelo do equilibrio interrompido, que, aínda que tamén é basicamente gradualista, considera que a maior parte da evolución está marcada por longos períodos de estabilidade evolutiva, chamados períodos de "estase", que son interrompidos por raros momentos breves de evolución ramificante.
Gradualismo filético
O gradualismo filético é un modelo de evolución que teoriza que a maioría da especiación é lenta, uniforme e gradual. Cando a evolución ocorre deste modo, é xeralmente pola transformación continua dunha especie completa noutra nova (por medio dun proceso chamado anaxénese). Neste punto de vista non hai unha clara liña de demarcación entre unha especie ancestral e as especies descendentes, a non ser que ocorra unha bifurcación.
Gradualismo puntuado
O gradualismo interrompido ou puntuado (punctuated gradualism) é unha hipótese microevolutiva que se refire a unha especie que ten unha "estase relativa sobre unha parte considerable da súa duración total [e] sofre cambios morfolóxicos periódicos, relativamente rápidos que non levan a unha ramificación da liñaxe". É un dos tres modelos comúns de evolución. Aínda que o modelo tradicional da paleontoloxía, o modelo filoxenético, afirma que as características evolucionan lentamente sen asociación directa coa especiación, a idea relativamente nova e máis controvertida do equilibrio interrompido considera que os principais cambios evolutivos non ocorren nun período gradual senón durante eventos rápidos, raros e localizados de especiación ramificante. O gradualismo interrompido considérase unha variante destes modelos, situada a medio camiño entre o gradualismo filético e o modelo do equilibrio interrompido. Afirma que a especiación non é necesaria para que unha liñaxe evolucione rapidamente desde un equilibrio a outro, senón que pode mostrar rápidas transicións entre estados estables duradeiros.
Política e sociedade
En política, o gradualismo é a hipótese de que os cambios sociais poden ser alcanzados por medio de pequenos incrementos discretos en vez de por convulsións profundas como revolucións ou levantamentos. O gradualismo é unha das características definitorias do liberalismo e o reformismo políticos.
Nas políticas socialistas e no movemento socialista, o concepto de gradualismo distínguese frecuentemente do reformismo, e o gradualismo insiste en que os obxectivos a curto prazo necesitan ser formulados e aplicados de tal modo que leven inevitablemente aos obxectivos a longo prazo. Está normalmente asociado co concepto socialista libertario do poder dual e considérase un camiño medio entre o reformismo e o socialismo revolucionario.
Martin Luther King, Jr. opúxose á idea do gradualismo como un método para eliminar a segregación racial nos Estados Unidos. O goberno quería tratar de integrar os afroamericanos e euroamericanos lentamente na mesma sociedade, pero moitos crían que isto era un medio para que o goberno fose pospoñéndoo sen facer realmente nada contra a segregación racial.
Lingüística e cambios nas linguas
En lingüística, os cambios na lingua considéranse graduais, o produto dunha cadea de reaccións e suxeitos a unha deriva cíclica. A visión de que as linguas criollas son o produto do catastrofismo é moi discutido.
Budismo e outras filosofías orientais
O gradualismo é o enfoque e certas escolas do budismo e outras filosofías orientais (por exemplo, teravada ou ioga), que din que se pode acadar a iluminación paso a paso, por medio dunha ardua práctica. O enfoque oposto, que se obtén a sabedoría de golpe, denomínase subitismo. O debate sobre este asunto foi moi importante na historia do desenvolvemento do Zen, o cal rexeita o gradualismo, e para oestablecemento do enfoque oposto do budismo tibetano, despois do Debate de Samye. Continúa noutras escolas de filosofía india e chinesa.
Outros tipos de gradualismo
O gradualismo no cambio social aplicado por medios reformistas é un principio moral ao cal a Sociedade Fabiana está comprometida. Dun modo máis xeral, o reformismo é a aceptación de que os cambios graduais nas institucións existentes poden finalmente cambiar o sistema económico fundamental da sociedade e as estruturas políticas; e que unha acumulación de reformas pode levar á emerxencia dun sistema económico e forma de sociedade enteiramente diferente á que ten o capitalismo actual. Esta hipótese do cambio social xurdiu da oposición ao socialismo revolucionario, que mantén que a revolución é necesaria para que ocorran cambios fundamentais.
Na terminoloxía das especulacións relacionadas coa Nova Orde Mundial, o gradualismo refírese á implantación gradual dun goberno mundial totalitario.
Bacanal
miniatura|dereita|300px|A mocidade de Baco, pintura orxiástica de [[William-Adolphe Bouguereau (1884)]] Actualmente unha bacanal é sinónimo de orxía, moitísimo tumulto e desorde. No mundo grego e romano, as bacanais eran festas en honor a Baco (deus mitolóxico romano do cal deriva o nome bacanal) ou Dioniso (deus da mitoloxía grega). As sacerdotisas organizadoras da cerimonia chamábanse bacantes e o nome quedou asociado ás orxías romanas. O culto primitivo era exclusivamente de mulleres para mulleres e procedía do culto orixinal ao deus Pan.
No ano 186 a.C. o Senado prohibiu a celebración de bacanais promulgando unha lei, tratando de volver o culto a Baco á súa contorna sagrada. Algo se conseguiu reducir, pero era tan popular que non se puido extinguir totalmente. A Igrexa católica fixo algo similar, pero non puido conseguirse nada, soamente puido ser substituído polo carnaval.
Cólera (homónimos)
O termo cólera pódese referir a:
I Am One
"I Am One" é o primeiro sinxelo de The Smashing Pumpkins. Foi a primeira edición da banda e foi escrito por Billy Corgan e James Iha. Entrou na lista británica de sinxelos acadando o posto 73.
Editáronse dúas versións da canción. Unha foi gravada en 1990 e foi o primeiro lanzamento da banda, a través do selo Limited Potential. Esta gravación foi financiada cos cartos que lle deu a avoa de Corgan para pagar a matrícula da universidade. "I Am One" foi re-gravada para o álbum Gish e un novo sinxelo foi lanzado polos selos Caroline Records e Hut Recordings.
Viktor Lyapkalo
Viktor Alexandrovič Lyapkalo (en ruso cirílico Виктор Александрович Ляпкало), coñecido como Viktor Lyapkalo, nado en Ujtá o 18 de setembro de 1956, é un pintor ruso de etnia komi.
Traxectoria
Naceu en 1956 en Ujtá, e estudou no Liceo de Arte de Saratov. De 1979 a 1987 estudou na Academia Imperial das Artes de San Petersburgo e tivo como profesores a Vladimir Gorbea e a Viktor Reichet. Formouse neste instituto, tendo como traballo de grao a pintura Noite Branca. Especializouse en paisaxes e nus.
Desde finais dos anos 80 vive e traballa en San Petersburgo e é membro da Unión dos Artistas da cidade.
As súas obras están en museos en Rusia, Alemaña, Países Baixos, Bélxica e Estados Unidos.
Célula xigante do corpo estraño
Nas inflamacións crónicas arredor dun corpo estraño grande, que non pode ser fagocitado, os macrófagos agrúpanse apretándose mutuamente e adquirindo formas poligonais (nese estado reciben o nome de células epitelioides), e fusiónanse formando masas multinucleadas, que son as células xigantes do corpo estraño. En cultivos celulares de macrófagos puros mantidos durante moito tempo pode observarse tamén a reacción de formación de células xigantes na parede de vidro do recipiente de cultivo; neste caso a parede do frasco actuaría como corpo estraño.
As células son multinucleadas e os núcleos están dispostos dunha maneira desorganizada. Isto contrasta co que se observa noutras células xigantes como as de Langhans, nas que os núcleos se dispoñen nas beiras da célula.
Século -IV
século V a. C. < Século IV a. C. > século III a. C. thumb|300px|Mapa do mundo no 323 aC (á morte de [[Alexandre o Grande)]] miniatura|300px|dereita|[[Península Italica no século IV a. C.]]
Lupercais
Historia e características
Foron desterradas polo Papa Vixilio no século VI ao substituílas pola candelaria. O seu nome deriva supostamente de lupus (lobo, animal que representa a Fauno Luperco) e hircus (macho cabrío, un animal impuro). Foron instituídas por Evandro o arcadio en honor de Pan Liceo (tamén chamado Fauno Luperco, o que protexía ao lobo, e protexía contra Februo, ou tamén Plutón).
Un corpo especial de sacerdotes, os Lupercos ou Luperci (Sodales Luperci ou amigos do lobo) eran elixidos anualmente entre os cidadáns máis ilustres da cidade que debían ser na súa orixe adolescentes que sobrevivían da caza e o merodeo no bosque durante o tempo da súa iniciación na idade adulta, o que por aquel entón era un tempo sagrado e transitorio en que se comportaban como lobos humanos. Reuníanse o 15 de febreiro na recentemente atopada gruta do Lupercal (máis tarde chamada Ruminal en honor a Rómulo e Remo) no monte Palatino. Segundo a tradición foi neste lugar onde Fauno Luperco, tomando a forma dunha loba, aleitara os xemelgos Rómulo e Remo, e en cuxo honor se facía a festa. A tradición conta que alí había unha figueira cuxas raíces detiveran a cesta en cuxo interior se atoparan os xemelgos Rómulo e Remo.
Baixo a sombra desta venerable figueira, a Ruminalis, celebraban o sacrificio dun can e dun macho cabrío, animais que eran considerados impuros. Despois tocábase a fronte dos luperci co coitelo tinguido co sangue da cabra e a continuación borrábase a mancha cun mechón impregnado en leite do mesmo animal. Este era o momento en que os lupercos prorrompían nunha gargallada de ritual. Logo cortaban a pel dos animais sacrificados en tiras, chamadas februa, que xunto coa deidade sabina Februo, e o sobrenome de Xuno, Februalis (a que purifica), son os posibles candidatos a darlle nome ao mes de febreiro. Con este aspecto e case espidos, só tapados cunhas tiras de coiro, saían ao redor do monte Palatino onde golpeaban a todos os que atopaban ao seu paso. O ser azoutado polas tiras de coiro dos luperci equivalía a un acto de purificación, e era chamado februatio.
Para as mulleres, este rito aumentaba a súa fertilidade poñéndolle as carnes de cor púrpura. Esta cor representaba as prostitutas da época, en particular as que exercían a prostitución sagrada cos lupercos no Ara Máxima, tamén chamadas lupas ou lobas. Desta cor vestiu Helena de Troia para ofender o seu marido Menelao, que como todos os reis da época, trataban como unha escrava ás súas mulleres.(Hoxe en día é cor do feminismo).
Esta celebración adoptouna o emperador Xustiniano I no imperio de Oriente o ano 542, como remedio para unha peste que xa abordelara Exipto e Constantinopla e ameazaba o resto do imperio.
Co paso do tempo o Papa Xelasio I prohibiu e condenou, no ano 494, a celebración pagá das Lupercais. Quixo cristianizar esta festividade e substituílo polo 14 de febreiro, data na cal morreu martirizado un cristián chamado Valentín, no ano 270 d.C.
As lupercais trocáronse pois nunha procesión de candeas pedindo, en cánticos e ladaíñas, a mesma protección contra a morte e a fertilidade que procuraba Fauno Luperco, agora elevada a esperanzas dunha vida e saúde moito máis alta. Malia todo, esta procesión das candeas desterrou o rito pagán moito máis efectivamente que todas as prohibicións anteriores.
Esta celebración uniuse máis tarde á liturxia da Presentación, pola referencia que Simeón fai, no seu canto, a Cristo como "luz das nacións", asociada aos cirios, fachos e candeas acendidas nas mans dos fieis. O 2 de febreiro cumpríanse corenta días desde que, na época de San Ambrosio, se fixa o 25 de decembro como data do nacemento de Xesús, tamén para desterrar o festexo pagán do culto ao Sol.
Pervivencias
Das lupercais procede hoxe a tradición do carnaval galego característico de Xinzo de Limia, Laza e Verín, onde os cigarróns, pantallas ou á xente peliqueiros azoutan con débiles fustas de coiro, con chocas en honor aos pastores dos que Fauno Luperco era deus, e golpeando con tripas de porco inchadas coa man.
Stephen Blair Hedges
Stephen Blair Hedges (coñecido tamén como S. Blair Hedges) é profesor de bioloxía evolutiva e herpetólogo no Centro de Biodiversidade da Universidade Temple, Pensilvania, onde é director e investiga a árbore da vida.
Asemais, lidera os esforzos de conservación en Haití e noutros lugares. Cofundou o Haiti National Trust.
Traxectoria
Hedges acadou o título de Bachelor of Science (Licenciado en Ciencias) na Universidade George Mason, e posteriormente un mestrado e o doutoramento (Ph.D.) en Zooloxía na Universidade de Maryland. Antes de unirse á Universidade Temple en 2014, foi profesor na Pennsylvania State University (Universidade Estatal de Pennsylvania).
Foi un dos membros fundadores do Centro de Astrobioloxía da NASA. Publicou máis de 277 obras revisadas por pares, incluíndo oito libros e monografías.
En 2009 foi elixido Fellow (membro) da Asociación Estadounidense para o Avance da Ciencia por "revelar conexións entre a evolución biolóxica e a historia da Terra en diversos grupos de organismos", e foi galardoado coa Medalla Académica da Penn State Faculty 2011 por un logro excepcional nas Ciencias da vida e da saúde.