cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alóctono
Xeoloxía
En xeoloxía, aplícase ós materiais que se orixinaron noutros lugares diferentes. En sedimentoloxía refírese a que os compoñentes dunha rocha ou formación sedimentaria foron arrincados da formación orixinal para resedimentarse noutra rexión: os flyschs son depósitos alóctonos. Ese desprazamento pode deberse a arrastres producidos polos glaciares ou ríos, grandes correntes submarinas, por rodamento por gravidade nas ladeiras entre outros procesos. Na xeodinámica refírese a fragmentos de codia terrestre que foron transportados por procesos tectónicos tales como mantos de corremento, cabalgamentos ou grandes desprazamentos de rumbo. Os Alpes e o Himalaia presentan numerosos bloques alóctonos e ó redor do Océano Pacífico recoñecéronse varias zonas alóctonas.
Antonio Fernández Seoane (escritor)
Antonio Fernández Seoane, nado en Ourense no 1970, é un escritor e ilustrador galego.
Traxectoria
Estudou Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela. Foi tamén un dos membros fundadores de Letras de Cal.
Gero
Gero (下呂市, げろし, Gero-shi) é un concello da prefectura de Gifu no Xapón. Está situado ao centro da rexión de Chūbu e da rexión de Tōkai, e ao leste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 851,06 km², a poboación de 36.762 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 43,2 h/km².
O concello de Gero limita cos concellos de Takayama, Gujō, Hichisō, Shirakawa, Nakatsugawa (que son da prefectura de Gifu); Ōtaki e Kiso (que son da prefectura de Nagano).
Otero de Bodas
Atópase na comarca de La Carballeda, a 31 km de Pobra de Seabra, 48 km de Benavente e 50 km de Zamora. No concello está El Muelo, un monte emblemático con vistas de toda a comarca.
Dos seus monumentos destacan a igrexa de Santiago, a ermida dos Mártires de Val de Santa María e a arquitectura tradicional. As súas festas celébranse na honra ao Apóstolo Santiago (25 de xullo) e San Isidro Labrador (15 de maio) e tamén a Festa das Mozas (31 de maio).
Tori Amos
Myra Ellen Amos, nada en Newton (Carolina do Norte) o 22 de agosto de 1963, é unha pianista, cantautora e compositora estadounidense, máis coñecida como Tori Amos.
Sergio Ríos Prego
Sergio Ríos Prego, nado en Cambados o 2 de setembro de 1989, é un futbolista galego. Xoga de porteiro e o seu club actual é o Rápido de Bouzas que milita na 3ª división grupo 1º.
Ballet
miniatura|250px|Escena d'[[O crebanoces de Chaikovskii.]]
Xeneralidades
O balé existe en tanto que peza autónoma, pero pódese intercalar, tamén, entre as escenas dunha ópera ou dunha obra de teatro a modo de divertimento. O balé cortesán francés, é contemporáneo dos primeiros ensaios da monodía dramática de Florencia (os intermedios, de finais do século XVI. Das representacións dos balés da corte nacen as óperas-balé e comedias-balé de Lully e de Molière.
O balé intercalado, inserido nunha ópera, é específico da arte lírica francesa, como se reflicte nas representacións das traxedias líricas de Lully e de Rameau. A reforma de Noverre (balé de acción) e incluso as de Gluck.
O balé moderno comprende unha sucesión de episodios que se encadean de maneira continúa. As concepcións wagnerianas xa non contemplan a práctica do balé intercalado.
Economía de Colombia
Historia recente
Colombia reportou en 1999 o primeiro crecemento negativo desde a década de 1930, rompendo un récord de crecemento sostido envexado polas demais economías da rexión. Esta crise tivo varias causas: un retroceso do consumo privado logo de anos de crecemento desaforado froito da liberalización da economía, incremento sostido do déficit fiscal resultado das novas obrigas creadas pola Constitución de 1991, un sistema de banda cambiaria que se viu afectado pola crise asiática e rusa, a cal perdeu credibilidade despois de varios intentos errados por defendela por parte do Banco da República (banco central) e un avultado déficit en conta corrente.
Ballet
Xeneralidades
No século XX, o balé é obxecto de toda clase de renovacións. A estrea en 1913 da Consagración da primavera de Igor Stravinskii cunha coreografía de Vatslav Nizhinskii provocou un dos maiores escándalos da historia da música e a danza.
Economía de Colombia
Historia recente
O primeiro goberno de Álvaro Uribe (2002-2006) enfrontou desafíos económicos moi difíciles, entre eles reformar o sistema de pensións e diminuír a taxa de desemprego. Dous dos principais produtos colombianos, petróleo e café, afrontan un futuro incerto; a produción de petróleo veu diminuíndo nos últimos anos como consecuencia do declive nos principais campos petroleiros do país: Caño Limón e Cusiana. Por outra parte, a produción cafeteira viuse afectada seriamente na última década debido ós baixos prezos internacionais do café xerados polo fracaso do pacto da Organización Internacional do Café que representou á saída do maior consumidor mundial, Estados Unidos.
Ballet
Xeneralidades
O balé moderno, así a todo, mantén unha linguaxe máis clásica (Maurice Ravel La Valse 1920), que coa súa estilización retoma as concepcións do balé clásico: Richard Strauss, suite de danzas "Le Bourgeois gentilhomme"; Igor Stravinskii, Apollon musagète
Economía de Colombia
Historia recente
Estímase que a produción de coca e o tráfico de cocaína moven o equivalente ao 10% do Produto interno bruto do país.
Ballet
Historia
Os primeiros antecedentes do ballet sitúanse nas cortes dos reis de España e Portugal e logo na Italia do Renacemento. Non obstante, adóitase tomar 1581 como data do seu comezo, coa representación do Ballet cómico da raíña en Francia, ó se-lo primeiro que combinou nunha unidade, música, baile e argumento. O obxectivo do balé desa época era o entretemento da aristocracia e os bailaríns acostumaban levar disfraces e traxes acordes coa acción e coa época.
O ballet cortesán
Catarina de Medici, soberana florentina, amante das festas e da arte, chegou a Francia para casar con Henrique II e con ela levou numerosos artistas, músicos e mestres de danza, todos eles italianos. Catalina producirá en 1572 e 1573, trala morte do seu primoxénito e o seu marido, dous dos ballets precursores do ballet de corte ou cortesán («Ballet de Cour»), A Defensa do Paraíso e o Ballet dos Poloneses.
O Ballet Cómico da Raíña
Catalina, en 1581, con ocasión da voda do duque de Joyeuse, irmán de Henrique II, encargou a Baldassarino da Belgiojoso a creación dun ballet. Baldassarino concibiu o seu ballet como unha acción falada, cantada e danzada, cunha duración aproximada dunhas cinco horas. Tomou como tema "Os Encantos de Circe" e aínda que a obra non puido estar lista a tempo, presentouse o 15 de outubro, na gran sala de Borbón do Louvre, en París. O ballet coñecido como Ballet Comique de la Reine converterase no arquetipo do ballet cortesán ou «Ballet de Cour» e será o máis coñecido e o que fixará o xénero.
Durante o reinado de Luís XIII, o ballet cortesán chegou ó seu pleno apoxeo, é a época dos ballets mitolóxicos, intercalados con outros burlescos. Algún dos máis coñecidos dese período foron: O Triunfo de Minerva, Ballet da Viúva Herdeira de Billebahaut ou o Ballet das Fadas do Bosque de Saint-Germain.
A Academia Francesa
Luís XIV, o chamado Rei Sol, foi un grande afeccionado á danza e mesmo chegou a practicala. Debido a este gusto pola danza, promoveu a fundación da Academia Real de Danza, a primeira en desenvolver profesionalmente a arte do baile clásico, que abriu as súas portas en 1661. Algúns autores consideran esta data como o punto de partida da historia do ballet.
Nesta época o ballet empezou a se popularizar no resto de Europa. Creáronse compañías en Londres, Viena e Italia, onde se desenvolveron gran cantidade de novos temas e pasos. Os mestres Domenico da Piacenza, Guglielmo Ebreo e Antonio Cornazano, sentaron os principios básicos da composición coreográfica, e estableceron pasos e regras, subordinándoos á métrica musical.
O século XIX: O ballet romántico
Herdeira da danza barroca practicada na Europa occidental dende o século XVII, a danza clásica fundaméntase, principalmente, nos dehors, o equilibrio, o rigor e a precisión dos exercicios. O seu tecnicismo non deixa de se desenvolver dende a fundación da Academia real. A danza e o seu vocabulario vanse enriquecendo continuamente utilizando, sempre, palabras francesas. Con A Sílfide (1832) operouse un gran cambio: o ideal romántico inunda a escena e a danza tórnase aérea, precisa, elaborada e esencialmente feminina.
Co novo movemento, a participación das bailarinas cobra especial relevancia, substituíndo ós bailaríns masculinos, predominantes ata a data. A bailarina é o centro de tódolos ballets, os partenaires masculinos serven para apoiar á bailarina e facer de portadores. O equilibrio, os pas de deux e as elevacións poñen de relevo as novas calidades técnicas. A palabra clásico fai a súa aparición cos Ballets Russes (1910), palabra que xa acompañará, para sempre, á danza.
A finais do século XIX, Rusia convértese nun dos maiores centros do ballet europeo, en parte grazas ó coreógrafo francés Marius Petipa que foi nomeado director do Ballet Imperial Ruso e dotou de coreografía a obras de Tchaikovsky como A bela dormente, O lago dos cisnes e O crebanoces. Neste período sitúase o inicio da danza moderna.
O século XX: O ballet actual
miniatura|230px|Ópera-Ballet de [[Minsk, Belarús.]]
Tras dun período de estancamento, o ballet recobrou forzas no período de entreguerras, especialmente en EEUU e Alemaña. Neste período os coreógrafos e bailaríns tratan de innovar, rompendo cos vellos esquemas. Algunhas das bailarinas máis célebres neste período foron: Martha Graham e Mary Wigman.
Na segunda metade de século o principal foco do ballet mundial volve ser Rusia, esta vez baixo o réxime soviético. A chegada das obras rusas a occidente impresionou pola súa expresividade e técnica. Algúns coreógrafos e bailaríns máis destacados desta etapa foron: Rudolf Nureyev ou Natalia Makarova.
Actualmente o ballet internacional segue moi activo e non deixou de innovar e de crear novas formas de expresión artística, pero tamén de traballar e reescribir algúns clásicos.
Xosé García Barbón
Xosé Manuel García-Barbón Sola, nado en Verín o 30 de marzo de 1831 e finado en Vigo o 7 de marzo de 1909 , foi un prominente empresario e mecenas do seu tempo.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia rica, e de novo emigrou a Cuba, onde alcanzou o éxito nos negocios, abrindo o seu propio banco. Alí coñeceu outro inmigrante e empresario, galego, Policarpo Sanz, co que mantivo unha grande amizade toda a súa vida. Xuntos tomaron a iniciativa da sociedade de Beneficencia Natural de Galicia e do Centro Galego da Habana. A escritora María Xosé Queizán acúsao na novela Amor de tango (1992) de actividades negreiras e de trata de brancas. miniatura|Monumento de [[Francisco Asorey a García Barbón.]] En 1882 financiou a construción do santuario dos Remedios de Verín, na parroquia de Vilamaior do Val.
Con 53 anos de idade, decidiu regresar a Galicia por razóns médicas. Despois de dez anos decidiu instalarse definitivamente en Vigo coa súa irmá e catro sobriños, xa que permaneceu solteiro. Alí, comezou a mercar propiedades para construír grandes edificios como o Teatro Rosalía de Castro ou a Escola de Artes e Oficios, e Caridade. En 1907 fundou o balneario de Cabreiroá. Viviu no seu pazo na Facenda Vista Alegre (situado ao lado da actual Avenida García Barbón, en Vigo), ata a súa morte en 1909.
Common Travel Area
miniatura|dereita|A Common Travel Area inclúe as illas de Gran Bretaña, a Illa de Man, Jersey, Guernsey e Irlanda A Common Travel Area é unha zona libre de pasaporte que comprende as illas de Irlanda, Gran Bretaña, a Illa de Man e as Illas da Canle. As fronteiras internas están suxeitas ós mínimos ou a ningún control fronteirizo e poden ser cruzadas con normalidade por calquera cidadán inglés ou irlandés con só o documento de identidade. O mantemento da área involve unha considerable cooperación en canto a materia de inmigración por parte de ambos gobernos inglés e irlandés. O goberno Irlandés impuxo controis de inmigración a xente que entra no seu territorio desde o Reino Unido desde 1997. Estes controis son obrigatorios para os pasaxeiros de avión, algúns barcos e pasos terrestres. En 2008 o goberno Británico anunciou que tiña plans para impoñer controis similares aos pasaxeiros que entren no Reino Unido, o cal se se leva a cabo, sería a fin da Common Travel Area.
-350
Outros
Historia ano a ano
Válvula cardíaca
miniatura|250px| 1. [[Endocardio 2. Miocardio  3. Epicardio  4. Pericardio  5. Cámaras cardiacas  6. Aurícula dereita   7. Aurícula esquerda  8. Ventrículo dereito  9. Ventrículo esquerdo 10. Válvulas cardiacas  11. Válvula mitral  12. Válvula aórtica  13. Válvula pulmonar  14. Válvula tricúspide  15  Arteria aorta  16. Arteria pulmonar  17. Veas pulmonares  18. Vea cava superior   19. Vea cava inferior]]
''Este artigo refírese a unha parte anatómica do corazón. Para outra acepción ver: Válvula''
As válvulas do corazón ou válvulas cardíacas atópanse no corazón, onde son as responsábeis de regular o fluxo de sangue, deixando pasar o sangue cando cómpre dende os condutos de saída das catro cavidades do corazón. Son quen de deixar circular o sangue na dirección adecuada, evitando que esta recúe cara atrás. As súas funcións é poderen manter illado durante uns intres o fluxo sanguíneo nalgunha das catro cavidades. Ao se contraer o corazón, contraen tamén nunha secuencia determinada as catro cavidades. Sen as válvulas, o sangue tornaría ás cavidades após a contracción, co cal o corazón non faría a súa función.
Tipos de válvulas
As válvulas cardíacas son catro clasifícanse en dous grupos:
Seyðisfjörður
thumb|Seyðisfjörður, salto de auga. Maio 2014.
Seyðisfjörður é unha vila situada en Islandia. Ten aproximadamente uns 663 habitantes censados.
Está emprazada nos fiordes da costa oriental islandesa, a 27 km de Egilsstaðir. Popular polas súas coridas edificacións, tres cadeas montañosas flanquean a vila e cobren os arredores con multitude de saltos de auga que caen desde o rìo Fjardara. Considerada como unha vila estudantil, contén unha comunidade internacional resaltábel de artistas, músicos e artesáns.
Clima
Ten un clima considerado de tundra. Frío durante a maior parte do ano, a media aproxímase aos 3.4 °C. Nun ano a chuvia media é de 1267 mm.
Historia
A vila, seguindo o patrón xeral no país, atopa as súas orixes en asentamentos comerciais daneses durante o século XIX. A peculiaridade na historia de Seyðisfjörður atópase na chegada de pescadores noruegueses entre 1870-1900. Os noruegueses construíron abundantes almacéns de peixe ao estilo do seu país, o que disparou a actividade da pequena comunidade nos anos vindeiros.
Oldham
Oldham é unha pequena cidade do noroeste de Inglaterra, no Reino Unido. Forma parte da área metropolitana de Manchester, e da comarca de Greater Manchester.
Na revolución industrial, Oldham era unha das cidades con maior produción de algodón do mundo.
Ira H. Abbott
miniatura|O director Henry Reid (no centro) do Centro Langley, o anterior investigador do Centro Langley e próximo xefe da nova Oficina de Programas de Investigación Avanzada (OARP) da NASA, Ira H. Abbot (dereita) e un invitado non identificado, observan a cápsula situada na parte superior dun modelo do foguete Atlas.
Ira Herbert Abbott, nado o 18 de xullo de 1906 e finado o 3 de novembro de 1988, foi un enxeñeiro estadounidense supervisor de diferentes programas aeroespaciais da NASA e do exército.
Traxectoria
Ira H. Abbott comezou a traballar para o Laboratorio Langley de Aeronáutica en 1929, tras graduarse no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT). Foi autor de varios informes técnicos sobre aerodinámica e foi clave no establecemento de programas de investigación da alta velocidade, sendo nomeado xefe asistente de investigación no centro Langley en 1945. Foi transferido ás oficinas da NACA en 1948 como director asistente de investigación en aerodinámica e promovido a director de programas de investigación avanzados da NASA en 1959 e ao de director en investigación avanzada e tecnoloxía en 1961. Como tal, supervisou o programa do X-15, o de transporte supersónico, o de foguetes nucleares e os programas avanzados de reentrada atmosférica.
Retirouse en 1962.
Zarza de Tajo
miniatura|300px|dereita|Localización da [[provincia de Cuenca.]] 300px|dereita Zarza de Tajo é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 45.70 km² onde no ano 2007 vivían 369 habitantes.
Demografía
Evolución da poboación de Zarza de Tajo desde a década dos 30 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Auga fósil
miniatura|300px|O maior proxecto de irrigación do mundo é o realizado en [[Libia mediante a extracción de auga fósil do acuífero do arenito nubio baixo o Sáhara. Na imaxe camións transportando tubos para a construción do Gran río artificial de Libia no deserto do Sáhara.]]
A auga fósil ou paleoauga é auga subterránea que permaneceu selada nun acuífero, chamado acuífero fósil, durante miles ou mesmo millóns de anos, debido a cambios na xeoloxía do terreo. Entre os máis importantes acuíferos fósiles está o sistema de acuíferos do arenito nubio, que se encontra baixo o deserto do Sáhara. Outros acuíferos fósiles famosos son os do deserto do Kalahari no sur de África, e o acuífero Ogallala nas grandes planicies norteamericanas. Outras grandes reservas de auga antiga poden atoparse nalgúns lagos subglaciares como o lago Vostok da Antártida.
Unha análise isotópica desta auga pode servir para estimar a súa antigüidade.
Efectos da depleción dos acuíferos fósiles
A auga fósil é, por definición, un recurso non renovable. Mentres que a maioría dos acuíferos volven a encherse regularmente de auga debido á infiltración de auga de precipitación no subsolo, os acuíferos fósiles non se recargan ou recárganse minimamente. A extracción de auga destas reservas que non se renovan fai que co tempo se esgoten. A medida que se extrae auga, o nivel freático baixa progresivamente, ata que se esgota. Non obstante, algúns destes acuíferos son enormes e durarían moito tempo se non se extraen cantidades excesivas. No caso dos acuíferos fósiles de desertos, como os do Sáhara, a súa auga procede fundamentalmente de auga que se infiltrou hai miles de anos cando o clima na zona era moito máis húmido.
Considérase que a extracción de auga fósil incrementa a cantidade total de auga circulante na hidrosfera, e pode ser responsable de ata un cuarto do aumento do nivel do mar producido dede inicios do século XX.
Auga fósil moi antiga
En 2013 descubriuse nas profundidades dunha mina canadense, próxima á localidade de Timmins, a unha profundidade de 2400 metros, unha bolsa de auga fósil de orixe precámbrica, é dicir, que ten entre 1500 e 2640 millóns de anos. A idade da bolsa determinouse mediante a análise da composición isotópica do gas disolto que contén por un grupo de xeólogos das universidades de Manchester, Lancaster, Toronto e McMaster en Hamilton. A composición e as dimensións do acuífero fan pensar que podería conter formas de vida microbiana illadas durante ese período de tempo. A auga permaneceu atrapada en fracturas de rochas do período Precámbrico que forman parte do chamado Escudo canadense.
Pluviómetro
miniatura|Vista exterior dun pluviómetro O pluviómetro é un instrumento usado nas estacións meteorolóxicas para a recollida e medición das precipitacións.
A cantidade de auga caída exprésase en milímetros de altura. O deseño básico dun pluviómetro consiste nun recipiente de entrada, chamado balancín, por onde a auga ingresa a través dun embude cara a un colector, onde se recolle a auga, medíndose visualmente cunha regra graduada ou mediante o peso da auga depositada. Así mesmo, o balancín oscila segundo o volume constante de auga caída, permitindo o rexistro mecánico ou eléctrico da intensidade da choiva caída. Está deseñado para estar colocado tamén sobre a superficie da terra.
A lectura adóitase facer cada 10 horas. Un litro caído nun metro cadrado significa unha altura dun milímetro. Para a medida de neve considérase que o espesor da neve equivale aproximadamente a dez veces o equivalente de auga.
Lorca
Lorca é unha cidade e concello español da Rexión de Murcia situado no sueste da península Ibérica. Pertence á comarca do Alto Guadalentín. Ten 92.869 habitantes (INE 2011), sendo a terceira cidade en poboación da comunidade, tras Murcia e Cartagena. É o segundo municipio máis extenso de España, tras Cáceres, con 1.676 km².
220px|left|thumb|Castelo de Lorca. Lorca é coñecida polo seu castelo, a súa arquitectura barroca e as súas procesións de Semana Santa, declaradas como Festa de Interese Turístico Internacional.
O 11 de maio de 2011, dous terremotos de 4,5 e 5,1 graos con epicentro na localidade deixaron un balance de 9 mortos, centos de feridos e notables danos materiais.
O 31 de xaneiro de 2022 foi nova polo asalto ó seu concello no medio da polémica pola limitación das macrogranxas porcinas.
Lista de emperadores do Sacro Imperio Romano
miniatura|260px|[[Coroa Imperial (Sacro Imperio Romano Germánico)|Coroa do Emperador do Sacro Imperio.]]
Esta é unha lista de emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico
Considérase que o título imperial pasou dos romanos para o Reino dos francos cando, en 800 d.C., o Papa León III coroou o rei dos francos, Carlomagno, emperador e este, por protección á Igrexa, na calidade de patricio dos romanos e por forza da súa dignidade imperial, condenou os perseguidores do pontífice á morte, condena que foi retirada por intervención do propio papa. Tras a división do Reino Franco en tres partes polo tratado de Verdun, de 843, o título ficou vinculado, en principio, ao reino central lotarínxio, mais terminou por pasar para o do leste cando Oto I, o Grande, duque dos saxóns, rei franco oriental, foi coroado emperador en 962. A transferencia do título foi xustificada pola teoría política medieval da translatio imperii.
De inicio, o emperador se autointitulava Imperator Augustus, empregando títulos do antigo Imperio Romano. O título "Sacro Emperador Romano", ben como o nome do Sacro Imperio Romano, xurdiu só nos séculos seguintes (e os historiadores engaden a cualificación "-Xermánico" ao título e ao imperio, acusando o carácter eminentemente alemán da entidade política e do territorio que esta controlaba).
O emperador era escollido por un grupo de príncipes posteriormente coñecidos como electores, mais, até a súa coroación polo Papa en Roma, ostentaba só o título de Rei de romanos (rex romanorum). Ao recibir a coroa imperial, o emperador mantiña o título de rei (título este con funcións dadas polo dereito feudal). A partir de 1508, dispensouse a obrigación da coroación polo papa para que o electo puidese levar o título imperial (ou, formalmente, de "emperador-electo").
O título de emperador tiña conotacións relixiosas, o que suxería unha obrigación de protexer a Igrexa (o propio Carlomagno se arrogaba a suprema dirección da Igrexa, recibida co título imperial). O emperador tamén era ordenado como sub-diácono, o que excluía non-católicos e mulleres do trono. A relación precisa entre as funcións temporal e relixiosa do título nunca ficou moi clara e causou conflitos serios entre os duques xermánicos e o papa, como, por exemplo, na Cuestión das Investiduras o século XI.
A selección do rei/emperador estaba influenciada por diversos factores. Como o título era formalmente electivo, a sucesión era hereditaria só até un correcto punto, aínda que acostumaba ocorrer dentro dunha mesma dinastía até que se esgotasen os sucesores. O proceso esixía que o demandante fixese concesións aos electores, o que contribuía ao debilitamento do poder central (do emperador) en favor dos príncipes territoriais do Imperio. O colexio dos electores foi fixado en sete pola Bula Dourada en 1356; en 1623, durante a Guerra dos Trinta Anos, engadíronse outros electores.
Tras 1438, o título permaneceu nas mans da Casa de Habsburgo, coa breve excepción de Carlos VII, da Casa de Wittelsbach. O título foi finalmente abolido en 1806.
Tato Abadía
Javier Abadía Pérez, coñecido como Tato Abadía, nado o 17 de marzo de 1959 en Figueres e finado o 4 de maio de 1999 aos 40 anos en Llançà, Xirona, foi un xogador profesional de baloncesto catalán.
Tupolev
Tupolev (ruso: Ту́полев) é unha compañía rusa de defensa e aeronáutica coa súa sede no distrito de Basmanny en Moscova. Coñecida oficialmente como Joint Stock Company Tupolev, é a sucesora de Tupolev OKB (Opytno Konstruktórskoye Biuró, oficina de construción e deseño), fundada e liderada polo enxeñeiro aeroespacial soviético Andréi Túpolev en 1922. A compañía celebrou o seu 90 aniversario o 22 de outubro do ano 2012. O goberno ruso fusionou Tupolev con Mikoyan, Ilyushin, Irkut, Sukhoi e Yakovlev para formar unha compañía chamada United Aircraft Corporation.
Tato Abadía
Tato Abadía xogou en diversas equipos do baloncesto estatal, no Joventut de Badalona, onde gañou a Liga e chegou ás semifinais da Euroliga, no Club Baloncesto Breogán de Lugo, no Claret Las Palmas e no Club Baloncesto Granollers. Faleceu por mor dun accidente mentres conducía unha moto de gran cilindrada, sendo atopado na marxe da estrada N-260 á altura de Llançà.
Ride the Tiger
Ride the Tiger é un álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Yo La Tengo, editado en 1986 polo selo Coyote. A canción "Big Sky" é unha versión de The Kinks e o tema "A House Is Not A Motel" é de Love.
Listaxe de cancións
Unha edición máis recente en CD inclúe catro temas extra, entre os que están as dúas caras do sinxelo que antecedeu ao álbum, ademais de dúas cancións ao vivo gravadas a mediados dos 90.
Tupolev
As capacidades de PSC Tupolev inclúen o desenvolvemento, fabricación e revisión de produtos aeroespaciais civís e militares e de sistemas de armas. Tamén traballa en tecnoloxías de mísiles e aviación naval. Máis de 18 000 avións Tupolev foron producidos pola URSS e o Bloque do leste.
Historia
Tupolev OKB foi fundada por Andrei Tupolev en 1922. As súas instalacións están adaptadas tan só para a investigación aeronáutica e deseño de avións, polo que a fabricación é realizada por outras firmas. Durante os anos 20 investigou avións totalmente metálicos, baseados directamente no traballo pioneiro feito por Hugo Junkers durante a primeira guerra mundial.
Entre os deseños notables do primeiro período de Tupolev houbo dous significativos bombardeiros pesados metálicos con cuberta de duraluminio ondulado, o bimotor ANT-4 que voou por primeira vez en 1925 e o catrimotor ANT-6 de 1932, a partir do cal derivaron avións como o ANT-20. O enfoque de deseño de Tupolev neses dous avións definiron durante moitos anos as tendencias de desenvolvemento de avións pesados, tanto civís como militares.
Durante a segunda guerra mundial, o bimotor e totalmente metálico Tu-2 foi un dos mellores bombardeiros de primeira liña soviéticos. A partir de 1942 producíronse variantes del en grandes números. Durante a guerra usou fuselaxes traseiras de madeira debido á falta de metal.
Posteriormente a compañía desenvolveu o bombardeiro a reacción Tu-16, que usaba unha á en frecha para un bo rendemento subsónico. miniatura|251x251px|Tupolev Tu-95 Como os turborreactores non eran o suficientemente eficientes en termos de consumo como para proporcionar un alcance intercontinental real, os soviéticos decidiron deseñar un novo bombardeiro, o Tu-20, máis comunmente coñecido como o Tu-95. Este estaba baseado na fuselaxe e deseño estrutural do Tu-4, pero con catro colosais motores turbohélice Kuznetsov NK-12 que proporcionaban unha única combinación de velocidade e longo alcance. O aparello converteuse no bombardeiro intercontinental soviético definitivo, con alcance intercontinental e o rendemento dos reactores. En moitos aspectos o equivalente soviético do Boeing B-52 Stratofortress, operou como bombardeiro estratéxico e en moitos roles alternativos, como recoñecemento e guerra antisubmarina.
O Tu-16 desenvolveuse como o civil Tu-104, e o Tu-95 converteuse na base do avión de pasaxeiros de medio-longo alcance Tu-114, o turbohélice máis rápido da historia. Unha característica común atopada en moitos grandes reactores subsónicos de Tupolev son grandes vainas que se estenden cara atrás no bordo de saída das ás, onde se garda o tren de aterraxe. Estas permiten que o avión teña trens de aterraxe formados por moitos pneumáticos grandes con baixa presión, moi útiles para operar en pistas de pouca calidade como as que había na época na Unión Soviética. Por exemplo, o Tu-154 de pasaxeiro, o equivalente soviético do Boeing 727, tiña 14 rodas, o mesmo número que o moito máis grande Boeing 777-200.
Incluso antes dos primeiros voos do Tu-16 e do Tu-20/Tu-95, Tupolev estaba traballando en bombardeiros supersónicos, culminando os seus deseños no infructuoso Tu-98. Aínda que este avión nunca entrou en servizo, foi a base para o prototipo Tu-102, que despois se desenvolvería como o interceptor Tu-28, e o Tu-105, que se convertería no bombardeiro supersónico Tu-22 a mediados dos 60. Deseñado como homólogo do Convair B-58 Hustler, o Tu-22 resultou ser bastante menos capaz, aínda que se mantivo en servizo moito máis tempo que o avión estadounidense. Mentres tanto, creouse o Departamento "K" na oficina de deseño coa tarefa de deseñar avións non tripulados como os Tu-139 e Tu-143 de recoñecemento miniatura|251x251px|Tupolev Tu-22M3 Nos anos 60 o fillo do fundador, A. A. Tupolev, comezou a traballar na dirección da empresa. Entre os seus roles estivo o desenvolvemento do primeiro avión de pasaxeiros supersónico do mundo, o Tu-144, do popular Tu-154, e do bombardeiro estratéxico Tu-22M. Estes desenvolvementos permitiron á Unión Soviética acadar a paridade acadar a paridade na aviación militar estratéxica e civil con Occidente.
Nos anos 70 Tupolev centrou os seus esforzos en mellorar o rendemento dos bombardeiros Tu-22M, voando por primeira vez a versión -M3 en 1977. A presenza masiva destes bombardeiros provocou os tratados SALT I e SALT II. Nesa década tamén se mellorou a eficiencia e rendemento do Tu-154, culminando no Tu-154M.
Na década de 1980 a compañía desenvolveu o bombardeiro estratéxico Tu-160, que conta con ás de xeometría variable. Entre 1989 e 1990 realizáronse varios voos con estes avións para establecer récords de velocidade e altitude. O Tu-160 conseguiu establecer un total de 44 récords.
Época postsoviética
Co final da guerra fría, os traballos de investigación centráronse en avións civís subsónicos, principalmente en economía e explotación de combustibles alternativos. Entre os desenvolvementos levados a cabo pola compañía están o fly-by-wire, o uso de turboventiladores eficientes de alto grao de derivación e deseños aerodinámicos avanzados para os avións de transporte do século XXI como os Tu-204/Tu-214, Tu-330 e Tu-334.
Teófano
Teófano (en gregos: Θεοφανώ), é un antropónimo feminino que significa aparición de Deus.
Castro de Amboade
O castro de Amboade é un castro galaico pertencente á cultura castrexa, situado na parroquia de Vilar de Ortelle no concello de Pantón.
Toponimia
No século VIII aparece citado como Evolati, a finais do século XI Deuvoari, no século XIII Emboade e xa dende o século XV Amboade.
Descrición
Está no declive do monte que, cara ao oeste, termina no lugar de Amboade, nas vertientes do río Miño. É redondo, cun diámetro de cento vinte metros da praza central. A súa altura dende o foso, é de oito a doce metros, segundo a profundidade do foso.
Ten un gran foso, en moita extensión, aberto na pena, de seis metros de ancho, de leste a oeste, un contrafoso, doutros seis metros de ancho, que, nos seus extremos, liga co foso; a súa altura, é de dez metros.
Facendo roturacións para edificar unha casa no mesmo foso do castro, foi atopado un amuleto de metal, de forma case triangular, figurando dous animais que sostiñan unha especia de escudo.
Ramiro Figueiras Amarelle
Ramiro Figueiras Amarelle, nado en Ponteceso o 17 de decembro de 1977, é un adestrador e ex xogador de fútbol praia galego, actual adestrador da selección de fútbol praia de Trinidad e Tobago.
Considerado un dos mellores xogadores de fútbol praia da historia, comezou xogando ao fútbol no Ural, pasando logo ao equipo xuvenil do Deportivo da Coruña, co que gañou a única Copa de Campións da historia do club na tempada 1995/96. Xogou a continuación no Cerceda e no Imperátor en Terceira División e en 1997, con 19 anos, entrou na selección española de fútbol praia, sendo con moita diferenza o integrante máis novo do equipo, que ata entón estaba formado na súa totalidade por futbolistas retirados como Quique Setién, Rafa Gordillo ou Abel Resino.
Converteuse pronto no capitán e na estrela da selección, acumulando éxitos e títulos internacionais, destacando tres Eurocopas (1999, 2008 e 2009) e cinco Ligas Europeas (1999, 2000, 2001, 2003 e 2006), así como dous subcampionatos mundiais en 2003 e 2004, en ambas ocasións perdendo a final contra o Brasil en Copacabana (Río de Xaneiro). Foi elixido dúas veces mellor xogador do Mundial (2003 e 2008), e catro veces mellor xogador da Liga Europea (1998, 2000, 2001, 2003), así como catro veces máximo goleador da Liga Europea (1998, 2000, 2005 e 2007). Nos 16 anos que defendeu a camiseta da selección española disputou con ela 309 partidos e marcou 303 goles.
A nivel de clubs xogou entre 2006 e 2010 no Milano Beach Soccer, co que gañou tres veces a Serie A (2006, 2007 e 2010), catro veces a Copa Italia (2006, 2007, 2009 e 2010) e unha vez a Supercopa (2010). En 2011 fichou como xogador e adestrador da nova sección de fútbol praia do FC Barcelona, co que gañou a Copa Mundial de Clubs en 2015.
Antes do Barcelona levaba xa moitos anos adestrando equipos xuvenís. Pasou polas canteiras do Ural, Racing de Santander, Deportivo da Coruña e Lugo e entre 2017 e 2021 adestrou a selección de fútbol praia da China. Dende 2021 dirixe á selección de Trinidad e Tobago.
Comezos no fútbol praia
No verán de 1996, coa etapa xuvenil cumprida e sen sitio no Fabril para el nin para outros compañeiros, formou xunto a eles o Peluquería Antena, un equipo de fútbol praia co que participaron no Trofeo Dyc Cidade da Coruña, disputado na praia de Riazor. Lograron saír campións e clasificáronse para xogar a fase final nacional en Alacant. Amarelle non puido xogar en Alacant por unha lesión, pero o seu equipo acabou gañando o trofeo. Ao remate do verán fichou polo Cerceda, de Terceira División, adestrado por Paco Zas, pero despois de só media tempada deixou o equipo e ingresou no Imperátor, da Rexional Preferente. Co equipo coruñés conseguiu esa tempada un histórico ascenso a Terceira División tras derrotar ao Pontellas na fase de ascenso.
No verán de 1997 disputou de novo co Antena o Trofeo Dyc de Riazor, logrando revalidar o título, e tendo como premio un partido amigable contra a selección española de fútbol praia. Dita selección acababa de crearse pouco antes e estaba formada por vellas glorias retiradas do fútbol como Rafa Gordillo, Claudio Silva, Lobo Carrasco, Abel Resino ou Quique Setién. O equipo coruñés empatou 5-5 coa selección e a actuación de Amarelle chamou a atención do seleccionador Manu Sarabia, que o convocou para disputar un torneo en Iugoslavia ao mes seguinte.
Milano
Durante as seguintes campañas compaxinou os partidos da selección de fútbol praia cos partidos de Preferente do Imperátor. Tras case unha década de éxitos coa selección, en 2006 fichou xunto ao seu compañeiro Nico Alvarado polo Milano Beach Soccer, de Milán. En xullo conquistou na localidade de Vasto, á beira do Adriático, a Copa Italia, o primeiro título na historia do club lombardo. O título chegou despois de derrotar na final ao Catania por 7-6, anotando Amarelle catro dos goles da final, incluído o gol da vitoria na prórroga. Un mes despois en Catanzaro, gañou tamén a Serie A, vencendo na final ao Friulpesca Udine por 7-2, anotando de novo catro dos sete goles. Recibiu ademais o premio ao máximo goleador do campionato, que compartiu con Pasquale Carotenuto, con 26 goles cada un. Revalidou ambos títulos en 2007, despois de gañar na final da Copa ao Cavalieri del Mare Viareggio (5-2) e na da Serie A ao Coil Lignano Sabbiadoro (3-3 e 6-5 na quenda de penaltis), facendo dous goles en cada unha das dúas finais.
Tras non conseguir ningún título en 2008, ao ano seguinte o equipo volveuse proclamar campión da Copa nunha trepidante final baixo a choiva contra o Viareggio que finalizou con empate a nove goles no tempo regulamentario, dous deles de Amarelle. Na quenda de penaltis, o portugués Madjer errou o lanzamento do equipo toscano, mentres que Amarelle anotou o seu, dándolle así a terceira Copa ao Milano. Na Serie A o equipo milanés chegou tamén á final, onde se enfrontou ao Napoli, capitaneado por Diego Armando Maradona Junior. Amarelle abriu o marcador e anotou aínda outro gol máis, pero o triunfo foi para o equipo napolitano por 6-5. Ao remate da tempada Amarelle recibiu o galardón como mellor xogador do campionato. No 2010 sumou tres novos títulos ao seu palmarés, na campaña máis triunfante da historia do Milano, conquistando a Serie A, a Copa e a Supercopa.
FC Barcelona
Na edición de 2015, celebrada no Río de Xaneiro, o Barcelona foi primeiro de grupo, nas semifinais eliminou ao Al-Ahli emiratí na quenda de penaltis, e na final proclamouse campión do mundo vencendo tamén nos penaltis ao Vasco da Gama brasileiro. Retirouse en 2017.
Selección española
Foi convocado por primeira vez para a selección española de fútbol praia polo adestrador Manu Sarabia en xullo de 1997 para disputar un torneo en Budva, despois da súa grande actuación contra o propio combinado español o mes anterior na praia de Riazor.
No verán de 1998 disputou a primeira edición da Liga Europea de Fútbol Praia. O equipo español obtivo a cuarta posición final, con Amarelle como máximo goleador da liga con 24 goles e sendo elixido mellor xogador do torneo, por diante de estrelas como Cantona, Rummenigge ou Stielike. Na Eurocopa disputada en setembro do mesmo ano en Siracusa, o equipo español acabou subcampión, despois de empatar na final contra Portugal, e de que Amarelle fallase o seu lanzamento na quenda de penaltis.
Despois de boas actuacións nas edicións anteriores, foi elixido mellor xogador do Campionato do Mundo no 2003, no que a selección española rematou subcampioa ao perder na final contra o Brasil. Amarelle foi ademais o segundo máximo goleador con 10 tantos, só superado polo brasileiro Neném. Tamén ese ano foi subcampión da Eurocopa e campión da Liga Europea, sendo elixido nesta última mellor xogador por cuarta vez. No Mundialito do mesmo ano, no que España foi terceira, Amarelle foi o máximo artilleiro do campionato e levou o premio ao mellor xogador por segunda vez.
En 2004 Amarelle anotou sete goles no Mundial, no que España volveu chegar á final e volveu caer por segundo ano consecutivo fronte ao Brasil. A historia repetiuse na final do Mundialito en agosto.
En 2005 anotou 37 goles na Liga Europea, gañando o seu terceiro trofeo como máximo goleador da competición. En maio disputou no Río de Xaneiro a primeira edición da Copa do Mundo organizada pola FIFA. España caeu en cuartos de final fronte a Francia e Amarelle recibiu o Balón de Bronce como terceiro mellor xogador do torneo, por detrás do portugués Madjer e o brasileiro Neném. Tanto ese ano como o seguinte a selección española, na que xogaban xa once galegos, quedou eliminada da Eurocopa nos cuartos de final, pero proclamouse campioa por quinta vez da Liga Europea en agosto de 2006, tras vencer na final a Portugal por 2-4, con dous goles de Amarelle e dous de Nico. En decembro de 2006 Amarelle foi o máximo goleador e o mellor xogador da Copa Latina, na que España acabou cuarta.
En 2007 volveu ser, por cuarta e derradeira vez, o máximo goleador da Liga Europea, empatado co suízo Dejan Stankovic, mentres que no Mundial celebrado no Río de Xaneiro anotou catro goles máis, cos que España pasou a primeira fase como líder do grupo pero caeu en cuartos de final contra a selección mexicana.
En xullo de 2008 viaxou coa selección a Marsella para disputar unha nova Copa do Mundo. España quedou encadrada no grupo D co Brasil, México e o Xapón. Na primeira xornada España perdeu contra o equipo brasileiro por 3-2, nun encontro con dous goles de Amarelle. Anotou outro gol máis na vitoria por 2-1 sobre México e outros tres na goleada por 6-1 contra os xaponeses. Tras eliminar á Arxentina nos oitavos de final España cruzouse en semifinais coa Italia de Diego Armando Maradona Junior. Amarelle fixo os dous primeiros goles dos catro que anotou o equipo español, mentres que os italianos fixeron outros catro goles. Na quenda de penaltis saíu vencedora Italia despois de que Amarelle fallase o lanzamento español. O futbolista galego levou a Bota de Prata como segundo máximo goleador con 11 tantos, despois de marcar tres máis no partido polo terceiro posto, e recibiu ademais o Balón de Ouro como mellor xogador do Mundial. En setembro gañou en Bakú a súa segunda Eurocopa, despois de acabar a fase de grupos na primeira posición e vencer a Suíza na final.
En maio de 2009, no Circo Máximo de Roma, a selección española desquitouse da final do ano anterior e, despois de eliminar a Rusia e Portugal, conquistou a súa terceira Eurocopa derrotando na final ao equipo suízo, por seis goles a catro, dous deles de Amarelle En agosto foi o máximo goleador do Mundialito celebrado na Praia da Rochan de Portimão, e en novembro marcou catro goles no Mundial de Dubai, caendo España en cuartos de final contra o Uruguai.
Músculo accesorio
Un músculo accesorio é unha duplicación anatómica relativamente rara dun músculo que pode aparecer en calquera parte do sistema muscular. O tratamento non está indicado a menos que o músculo accesorio interfire coa función normal. Os exemplos son o músculo sóleo accesorio e o extensor digitorum brevis manus.
Ramiro Figueiras Amarelle
Selección española
Posteriormente sufriu unha hernia que o mantivo apartado da competición durante un ano e medio. No 2011 a selección española non conseguiu clasificarse para a Copa do Mundo, sendo esta a primeira edición que se perdía Amarelle dende 1997. En xullo de 2012 liderou a España na fase de clasificación de para o a Copa do Mundo de 2013 en Tahítí. Con 24 países participantes, España conseguiu o pase á cita mundial nun partido contra Ucraína que se decidiu cunha espectacular chilena de Amarelle no último minuto da prórroga. O futbolista galego, autor de nove goles, foi elixido mellor xogador do torneo. En agosto de 2013 anunciou que non participaría no Mundial, dando por concluída a súa etapa na selección despois de 309 partidos e 303 goles.
Músculo accesorio
Un músculo accesorio tamén pode referirse a un músculo que non é o principal responsábel do movemento, mais si proporciona asistencia. Os exemplos de ditos músculos son os músculos accesorios da inspiración onde o esternocleidomastoideo e os músculos escalenos (anterior, medio e escaleno posterior) son tipicamente considerados músculos accesorios da respiración.
Ramiro Figueiras Amarelle
Como adestrador
Comezou como adestrador aos 18 anos, dirixindo equipos de xuvenís. Despois de adestrar os infantís do Ural, entrou como adestrador na canteira do Racing de Santander na tempada 2002/03, da man de Quique Setién, director deportivo do club e antigo compañeiro seu na selección de fútbol praia. Deixou o club cántabro dous anos despois, cando regresou ao Ural como director deportivo. Dende 2008 traballou como instrutor da FIFA para desenvolver o fútbol praia en diferentes países.
Na tempada 2009/10 adestrou o equipo alevín B do Deportivo da Coruña e en marzo de 2011 foi incorporado polo FC Barcelona para dirixir a súa nova sección de fútbol praia como xogador-adestrador. Disputou varias veces a Copa Mundial de Clubs e finalmente en 2015 proclamouse campión do mundo.
Paralelamente, dende xullo de 2013 acompañou de novo a Setién, esta vez no Club Deportivo Lugo, onde estivo dous anos como adestrador do equipo xuvenil da División de Honra.
En 2017 converteuse no novo seleccionador da China, ocupando o cargo durante catro anos. En marzo de 2021 foi anunciado como novo adestrador da selección de Trinidad e Tobago.
Fútbol
Deportivo da Coruña
Fútbol praia
Milano Beach Soccer FC Barcelona
Sociedad Cultural y Recreativa Peña Deportiva
Historia
O equipo nace o 31 de marzo de 1935, e vai ascendendo categorías ata chegar ao grupo balear da Terceira División na tempada 1985-86. Da man de Antonio Arabi Serra, ex xogador do RCD Espanyol de Barcelona, o equipo disputa a súa primeira tempada en Segunda División B no curso deportivo 1993/94. O conxunto conseguiu o ascenso grazas ao descenso por falta de pagamento aos xogadores da SD Ibiza na campaña 1992-93. Con todo, na seguinte tempada non consegue a permanencia e volta a Terceira.
En 2010, 2013, 2014, 2015, 2016 e 2017 xogou sen éxito a promoción de ascenso a Segunda B. Non obstante, o descenso do Mallorca B de Segunda B a Terceira arrastrado polo descenso do Mallorca a Segunda B deixou unha praza vacante na categoría, que foi ocupada polo Peña Deportiva. O seu paso pola categoría, igual que os dous anteriores, saldouse co descenso.
Gabriel Misa Pérez
Gabriel Misa Pérez, nado en Vigo o 28 de febreiro de 1991, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o Pontevedra CF.
Zooropa
Zooropa é o oitavo álbum de estudio da banda de rock irlandesa U2. Foi editado o 6 de xullo de 1993 a través do selo Island Records. Orixinalmente pensouse coma un EP e foi gravado durante a Zoo TV Tour lanzándose finalmente coma un álbum completo. En Zooropa, U2 continua coa experimentación entre o rock alternativo e a música electrónica que comezara co seu anterior traballo, Achtung Baby, publicado en 1991.
Zooropa foi elixido mellor álbum do ano 1993 pola publicación Alternative Press
Listaxe de cancións
Despois de "The Wanderer" hai unha canción oculta que consiste unicamente nunha alarma soando.
Cointreau
miniatura|Botella de Cointreau Cointreau é unha marca de triple sec (un licor con sabor a laranxa) producido en Saint-Barthélemy-d'Anjou (Maine e Loira, Francia). Bébese como aperitivo e dixestivo, e é un compoñente de varios coñecidos cócteles. Orixinalmente foi chamado "Curação Branco Triple Sec".