cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universidade de São Paulo
Sistema de bibliotecas
alt=|miniatura| A Biblioteca Florestan Fernandes da Facultade de Filosofía, Linguas e Ciencias Humanas. A USP conta con 42 bibliotecas xestionadas polo Sistema Integrado de Bibliotecas ( SIB - Sistema Integrado de Bibliotecas en portugués), que tamén é responsable do sistema en liña da universidade, DEDALUS.
Dedalus é unha base de datos en liña que permite a consulta simultánea en todas as bibliotecas da universidade. Dedalus tamén está integrado nun sistema chamado Integrated Research que integra todas as bases de datos en liña asinadas pola universidade. Isto fai que as investigacións académicas sexan máis rápidas e proporciona aos investigadores un fácil acceso a publicacións internacionais.
Carreira académica
dereita|miniatura| Vista aérea da universidade. Os edificios do centro forman parte do IQ - Instituto de Química, Enxeñaría Química e Farmacia.
Admisións
esquerda|miniatura| O edificio FUVEST, onde se xestionan as principais probas de acceso. Os estudantes brasileiros realizan o exame de acceso á USP, o vestibular, que está elaborado e administrado pola FUVEST (Fundación Universitaria para Vestibular), suxeito á normativa aprobada polo Consello de Estudos de Grao da universidade. No ano 2012 inscribíronse na vestibular de Fuvest 159.603 estudantes, para un total de 10.982 prazas. Os candidatos deben realizar unha proba de opción múltiple que inclúe química, física, matemáticas, bioloxía, xeografía, historia, portugués e inglés. A segunda quenda de probas está escrita e específica para o campo de estudos elixido, incluíndo preguntas máis profundas en física, química e matemáticas para enxeñaría; historia, matemáticas e xeografía para dereito, etc. Requírense preguntas escritas en portugués en profundidade para todos.
Os estudantes internacionais poden vir a través de varios programas de intercambio. En 2012, a USP acolleu a máis de 2.300 estudantes de intercambio. Aproximadamente un terzo dos estudantes internacionais están matriculados en humanidades e ciencias sociais, con outro terzo matriculado en cursos de enxeñaría.
El abuelo
Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 71ª edición dos premios.
Universidade de São Paulo
Admisións
A USP non esixe que os seus estudantes, nacionais ou estranxeiros, paguen ningunha matrícula, xa que a súa fonte de financiamento provén do Estado de São Paulo.
Organización
dereita|miniatura| Sede da Reitoría da USP. A USP, como a maioría das universidades latinoamericanas, correspóndese coa idea de "universidade" como un conxunto de escolas, institutos e colexios autónomos, cada un dos cales se encarga dunha área de coñecemento (as trinta e seis citadas docencia, investigación e extensión). E como a maioría das universidades brasileiras, outorga autonomía ás súas unidades docentes, de investigación e de extensión en canto á organización didáctica e definición curricular de cada un dos cursos, o que adoita derivar nunha considerada excesiva fragmentación da docencia e da investigación e a desconexión entre o coñecemento producido en cada unha das unidades.
Cada unidade divídese en departamentos. Un departamento adoita ser responsable dun dos cursos que ofrece a unidade ou dunha liña de busca específica. No caso de unidades con só un ou dous cursos, os departamentos non son responsables de todo o curso, senón dunha parte do mesmo. Debido á citada fragmentación e descentralización da universidade, é habitual ver departamentos con perfís similares en distintas unidades, o que suscita críticas sobre a eficacia dos investimentos públicos e a duplicación de esforzos.
Administración
A estrutura administrativa da USP ten na Reitoría o seu órgano central, así como no reitor a principal figura da universidade. Subordinadas ao Reitorado están os catro Prorreitorados, organismos especializados en cada un dos ámbitos de actividade da universidade: Prorreitorado (PRG), Prorreitorado de Posgrao (PRPG), Prorreitorado de Investigación (PRP) e Pro-Reitorado de Cultura e Extensión (PRC).
Reino dos xardíns de Dessau-Wörlitz
O Reino dos xardíns de Dessau-Wörlitz, (en alemán: Dessau-Wörlitzer Gartenreich) é unha paisaxe cultural e Patrimonio da Humanidade en Alemaña, situada entre a cidade de Dessau e a cidade de Wörlitz na Alemaña Central. Un dos primeiros e máis grandes parques ingleses de Alemaña e da Europa continental, creado a finais do século XVIII baixo a rexencia de Duque Leopoldo III de Anhalt-Dessau. Hoxe, a paisaxe cultural de Dessau-Wörlitz abarca unha área de 142 km² dentro da Reserva da Biosfera do Elba Medio no estado alemán de Saxonia-Anhalt. Debido ao seu deseño paisaxístico excepcional e ao seu testemuño dos ideais da Idade das Luces, o reino dos xardíns de Dessau-Wörlitz designouse patrimonio da humanidade en 2000.
Orixe
Os Xardíns tiveron a súa orixe no século XVII, cando o matrimonio do bisavó de Leopoldo Príncipe Xoán Xurxo II de Anhalt-Dessau coa princesa holandesa Henriette Catharina, filla de Príncipe Frederico Henrique de Orange (Oranje), en 1659 trouxo un equipo de enxeñeiros e arquitectos dos Países Baixos baixo a supervisión do arquitecto Cornelis Ryckwaert para acondicionar a cidade, o palacio e un xardín barroco no antigo asentamento de Nischwitz, que rebautizouse como Oranienbaum en 1673. A influencia holandesa mantívose predominante no Principado de Anhalt-Dessau durante moitas décadas.
En 1758, o príncipe Leopoldo III converteuse no duque de Anhalt-Dessau, e cinco anos despois el e o seu amigo, o arquitecto Friedrich Wilhelm von Erdmannsdorff, emprenderon un Grand Tour por Europa. O percorrido (en particular a arquitectura antiga de Italia e os xardíns paisaxísticos ingleses), e os ideais da Ilustración que atoparon no estranxeiro influíron moito nas súas tendencias artísticas. Os dous homes apuntaron pasar do concepto de xardín formal da era Barroca a unha paisaxe máis naturalista, como viran en Stourhead Gardens e Ermenonville.
Xa en 1765, Leopoldo III comezou a facer cambios arquitectónicos e paisaxísticos no campo para realizar estes ideais. Os xardíns de Wörlitz serviron como punto de partida do programa, converténdose no primeiro xardín paisaxístico da Europa continental. Durante os seguintes 40 anos, Leopoldo adaptou ou desenvolveu outros parques e pazos para adaptarse á estética da Ilustración, incluíndo o Palacio de Oranienbaum, o Castelo de Georgium, o Castelo de Mosigkau e o Castelo de Großkühnau.
Parque Wörlitzer
thumb|upright=1.2|Palacio de Wörlitz thumb|upright=1.2|Casa gótica (Wörlitz) thumb|upright=1.2|Volcán artificial en erupción
O parque central Wörlitzer atópase adxacente á pequena cidade de Wörlitz nun anabranquio do río Elba, o que faino rico en auga e diversidade. Creado entre 1769 e 1773 como un dos primeiros xardíns ingleses do continente. Segundo os ideais do duque Leopoldo III o parque tamén serviría como institución educativa en arquitectura, xardinería e agricultura, polo que grandes partes estiveron abertas ao público dende o principio. A maioría dos edificios deseñounos Erdmannsdorff, mentres que os xardíns deseñounos Johann Friedrich Eyserbeck (1734-1818), un arquitecto de xardíns que estaba en débeda con antecedentes ingleses como Claremont, Stourhead e Stowe Landscape Garden. Os xardíns están protexidos das enchentes do río Elba no norte por un encoro que tamén é un paseo de circunvalación que ofrece numerosas vistas ao longo das liñas de visión do parque.
O palacio de Wörlitz rematado en 1773, residencia do duque Leopoldo e da súa esposa Luísa de Brandenburg-Schwedt, foi o primeiro edificio neoclásico da actual Alemaña. O palacio e o seu interior con valiosos gabinetes do estudo de Abraham e David Roentgen, así como unha gran colección de porcelana Wedgwood eran accesibles ao público. Louise tiña a súa casa privada na Graues Haus (Casa Gris) adxacente. No bordo oriental do xardín do palacio atópase a Sinagoga Wörlitz construída en 1790 como unha rotonda inspirada no antigo "Templo de Vesta en Tívoli, Italia. O edificio que expresaba a tolerancia relixiosa de Leopoldo salvouse da demolición no pogrom "A noite dos cristais rotos" de 1938 grazas ao garda do parque, polo que logo perdeu o seu emprego. A igrexa neogótica de San Pedro, no oeste, co seu campanario de 66 m. rematouse en 1809.
A filosofía de Jean-Jacques Rousseau e a estética de Johann Joachim Winckelmann subxacen no deseño do parque e levaron á creación de tolemias. Rousseau viu na agricultura a base da vida cotiá e sinalou as funcións educativas da paisaxe natural. Como era de esperar, a paisaxe máis elegante da zona é a illa Rousseau no xardín de Neumark, que pretende imitar a illa do parque Ermenonville onde foi enterrado o filósofo.
Unha illa no lago artificial Wörlitz presenta o único volcán artificial de Europa. Cando Leopoldo III fixo un grand tour por Europa na década de 1760, quedou cativado por unha viaxe a Nápoles na que viu o Monte Vesubio fumeante e oíu falar da cidade recentemente descuberta de Pompeia. Vinte e dous anos despois, o nobre alemá decidiu levar un anaco de Nápoles a Alemaña, fixo que o seu arquitecto construíse un edificio interior de ladrillo de case cinco pisos de altura e o cubríuno con pedras locais, fíxose un cono oco e contiña unha cámara alta, completa con tres chemineas e un teito que contiña un "cráter artificial" que podía encherse de auga. Despois construíu un lago ao redor do volcán e invitou aos seus amigos a ver unha erupción. Só os relatos contemporáneos detallan como sería a erupción artificial do século XVIII, pero a práctica aínda ten lugar hoxe en día, con efectos modernos, despois de que a illa restaurárase á súa gloria pasada.
As estruturas menores do Reino dos Xardíns, que se estenden por uns 25 km, tiveron ramificacións de grande alcance na arquitectura de Europa Central. A "Casa Gótica", iniciada por Erdmannsdorff en 1774, inspirada na vila de Horace Walpole en Strawberry Hill, foi unha das primeiras estruturas neogóticas do continente. O parque tamén presenta réplicas de templo romano, incluíndo o Panteón construído en 1795. Nos primeiros anos do século seguinte, a paisaxe enriqueceuse coas igrexas neogóticas das vilas veciñas de Riesigk (1800) e Vockerode (1811).
Os terreos, que quedaron divididos en catro partes desde as construcións dunha liña de ferrocarril e da Bundesautobahn 9 na década de 1930, foron designados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 2000. ICOMOS, con todo, sinalou que "a estrutura xeral da paisaxe sufriu unha gran deterioración".
Secretos del corazón
Secretos del corazón é un filme español de 1997 dirixido por Montxo Armendáriz. Foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 70ª edición dos premios.
Reino dos xardíns de Dessau-Wörlitz
Oranienbaum
thumb|upright=1.2|Palacio de Oranienbaum
O orixinal palacio de Oranienbaum rematouse en 1683 como residencia de verán de Henriette Catharina, onde retirouse despois da morte do seu marido en 1693. O rico mobiliario inclúe papel pintado de coiro e un comedor equipado con Louza de Delft. Porén, en 1780 o duque Leopoldo III fixo reconstruír o palacio e o parque nun estilo chinés, segundo as teorías de Sir William Chambers, con varias ponte de arco, un casa de té e unha pagoda. En 1811, construíuse o invernadoiro, cunha lonxitude de 175 m. un dos máis grandes de Europa, que aínda serve para protexer unha ampla colección de cítricos. O palacio de Oranienbaum xunto co parque e a concepción xeométrica do asentamento forman un dos poucos trazados orixinais da cidade barroca holandesa en Alemaña. A raíña Beatriz dos Países Baixos, princesa de Orange-Nassau, inspeccionou as obras de restauración o 3 de marzo de 2004.
Palacio de George
thumb|upright=1.2|Castelo de George En 1780, John George (1748-1811), irmán máis novo do duque Leopoldo III, tiña o Castelo de Georgium de Erdmannsdorff. Situado nun bosque de ribeira ao norte de Dessau, o palacio presenta un xardín inglés con varios monumentos. O xardín é o segundo máis grande do Reino dos Xardíns, ademais dos xardíns de Wörlitz. Hoxe o Georgium alberga a colección de arte Anhalt, incluíndo obras de Albrecht Dürer, especialmente unha impresión mestra antiga da súa Melencolía I, e Lucas Cranach o Vello.
Castelo de Luisa
thumb|upright=0.8|dereita|Castelo de Luisa O castelo de Luisa está situado no distrito Waldersee de Dessau, e foi un agasallo do duque Leopoldo III á súa esposa Luisa. Construíuse entre 1774 e 1778 nun estilo sinxelo do Neoclásico como casa de campo segundo planos de Erdmannsdorff con xardíns adxacentes, pastos e unha granxa de sementais. As habitacións da planta baixa e do primeiro piso están decoradas con estuco ornamentado e pinturas na parede. O invernadoiro da Snake House toma o seu deseño dos Kew Gardens de Londres. Leopold morreu no castelo o 9 de agosto de 1817 polas consecuencias dun accidente de equitación.
Castelo de Mosigkau
O castelo de Mosigkau, no oeste de Dessau, é un dos poucos pazos rococó da Alemaña Central, que se asemella a Sanssouci en Potsdam, que fora deseñado. por Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff. Construído entre 1752 e 1757 para Anna Wilhelmine de Anhalt-Dessau, a filla de Príncipe Leopoldo I. O conxunto inclúe un invernadoiro e unha colección de arte de pintura barroca flamenga, derivada da unión do duque Xoán Xurxo II coa Casa de Orange-Nassau, que presenta obras de Peter Paul Rubens e Anthony van Dyck.
Castelo de Großkühnau
O castelo de Großkühnau marca o extremo occidental do Reino dos Xardíns. Construído en 1780 para Alberte de Anhalt-Dessau, irmán máis novo do duque Leopoldo III, no lago Kühnau. O parque inclúe varias illas artificiais, hortas de árbores froiteiras e un viñedo. Hoxe o castelo é a sede da Kulturstiftung Dessau-Wörlitz, a asociación que dirixe o parque. Ademais, o Reino dos Xardíns engloba o albergue forestal de Leiner Berg, construído en 1830, agora un restaurante preto da Ruta Ciclista do Elba, e o parque forestal de Sieglitzer Berg construído en 1777.
Universidade de Hamburgo
Universidade de Hamburgo (en Universität Hamburg, abreviado como UHH) é unha universidade pública alemá fundada o 28 de marzo de 1919, a partir da unión de institucións preexistentes. O campus principal está no barrio de Rotherbaum, pero algunhas institucións afiliadas, centros de investigación e departamentos teñen oficinas situadas por toda a cidade.
A Universidade de Hamburgo foi clasificada entre as 200 mellores do mundo polo Times Higher Education, o Academic Ranking of World Universities e o CWTS Leiden Ranking. Sete gañadores do Premio Nobel están afiliados á Universidade de Hamburgo. A nivel nacional, o US News &amp; World Report clasifícao no sétimo lugar, mentres que o QS World University Rankings o sitúa no 14 dun total de 426 institucións de educación superior.
Primeira metade do século XX
A principios do século XX, houbo varias peticións ao Senado e ao Parlamento de Hamburgo para a creación dunha universidade. O senador Werner von Melle buscou satisfacer estas demandas traballando para a unificación de varias institucións de educación superior. Non obstante, este plan non foi aprobado.
Despois da primeira guerra mundial, von Melle foi elixido alcalde de Hamburgo. Xunto con Rudolf Ross, levou a cabo un proxecto para a reforma da educación de Hamburgo, que culminou coa creación da Universidade en 1919. As primeiras facultades da nova universidade foron as de Dereito e Ciencias Políticas, Medicina, Filosofía e Ciencias Naturais.
A chegada do réxime nazi provocou a destitución de moitas figuras destacadas.
Da segunda metade do século XX até a actualidade
Ao final da segunda guerra mundial, a Universidade retomou as súas actividades. A facultade de teoloxía sumouse ás facultades xa existentes, mentres que a facultade de dereito quedou separada das ciencias sociais. Outras reorganizacións realizáronse a raíz dos movementos estudantís de 1968, pero foron posteriormente derrogadas. Entre as personalidades que estudaron na Universidade na segunda posguerra están os políticos Helmut Schmidt e Wolfgang Schäuble, e o filósofo Peter Sloterdijk. O filósofo Michel Foucault realizou cursos alí entre 1959 e 1960. No ámbito científico, o gañador do Premio Whitehead de Matemáticas Jens Marklof, o gañador do Premio Nobel de Medicina Harald zur Hausen e o físico, gañador da Medalla Max Planck, Jürgen Ehlers estudaron na Universidade de Hamburgo.
Centros de investigación
Desde 2006 a universidade conta con 6 centros de investigación colaborativos, 6 grupos de investigación, 2 escolas internacionais de investigación Max Planck, 13 grupos de investigación de mozos científicos.
Facultades
Actualmente, a Universidade de Hamburgo está actualmente dividida en oito facultades:
Arquipélago das illas Salomón
O Arquipélago das illas Salomón é un arquipélago de Oceanía localizado no oeste do Océano Pacífico, ao leste da illa de Nova Guinea. Está situado na subrexión continental da Melanesia, dentro da rexión bioxeográfica de Oceanía Próxima. As illas máis occidentais constitúen a Rexión Autónoma de Bougainville e pertencen a Papúa Nova Guinea, o resto das illas pertencen ao estado homónimo das Illas Salomón. O arquipélago, situado dentro dun rectángulo de preto de 1 100 quilómetros de longura e 600 quilómetros de largura, ten unha superficie total duns 40 000 km².
Xeografía
miniatura|390px|Arquipélago das illas Salomón (en amarelo as pertencentes ás [[Illas Salomón e en marrón as de Papúa Nova Guinea).]] A illa de maior extensión é Bougainville, pertencente a Papúa Nova Guinea. O resto do arquipélago pertencente a este país son illotes, agás a illa de Buka, situada ao noroeste de Bouganville e separada desta por un estreito e profundo canal de só 200 metros de largo.
As outras illas principais e unha infinidade de illotes de corais tornáronse independentes o 7 de xullo de 1978 co nome de Illas Salomón, cuxa capital é Honiara, localizada na illa de Guadalcanal, a maior do país e a segunda do arquipélago. Outras illas son Choiseul, Nova Xeorxia, Santa Isabel, Malaita e Makira (antes San Cristóbal).
Hípica nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico da hípica. A hípica é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende os Xogos Olímpicos de 1900 celebrados na cidade de París (Francia). Nas edicións de 1904 e 1908 non foi incluído, mais nos Xogos Olímpicos de 1912 disputados en Estocolmo (Suecia) volveu formar parte do programa, un feito que non mudou dende ese momento.
Os grandes dominadores desta disciplina son Alemaña (así como a República Federal Alemá), Suecia, Francia e os Estados Unidos de América.
Bwana
Bwana é un filme español de 1996 dirixido por Imanol Uribe. Foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 69ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Liga Española de Baloncesto 1957
Participaron na competición seis equipos, que xogaron entre si unha liga de todos contra todos con ida e volta. Os primeiro campión, o Real Madrid, gañou a súa participación na Copa de Europa. Por outra banda, ningún dos seis equipos perdeu a cateogría, xa que a competición foi ampliada na seguinte edición coa incorporación de catro novos equipos. O máximo anotador foi Alfonso Martínez do Real Madrid.
Equipos
Os seguintes son os equipos que competiron na primeira edición da Primeira Divisón.
La flor de mi secreto
La flor de mi secreto é un filme español de 1995 dirixido por Pedro Almodóvar. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Dólar de prata American Buffalo
O dólar de prata American Buffalo é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida en 2001 e cuñada pola Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 106-375, do 27 de outubro de 2000, pola que se creaba unha moeda conmemorativa tanto do Museo Nacional do Indio Americano, como da antiga moeda de cuproníquel de cinco centavos coñecida como Buffalo nickel, en cuxo deseño se basea.
Deseño
O deseño da moeda é practicamente coincidente co creado en 1913 por James Earle Fraser para o Buffalo nickel.
Segundo a lenda, para o bisonte americano do reverso Fraser tomou como modelo a Black Diamond (1893-1915), un popular bisonte do zoolóxico de Central Park, en Nova York.
Produción e comercialización
A lei que autorizaba esta emisión fixou unha tiraxe máxima de 500.000 exemplares. As moedas puxéronse ao dispor do público o 7 de xuño de 2001 e a súa venda concluíu ás dúas semanas, o 21 de xuño, por mor do seu éxito, xa que se vendeu a tiraxe completa.
Judo nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do judo. O judo é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende os Xogos Olímpicos de 1964 celebrados en Toquio, no Xapón. Aínda que non foi incluído na edición de 1968, si o foi nas seguintes edicións dende entón. A categoría feminina entrou a formar parte do programa oficial nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona (España), sendo aínda deporte de exhibición nos Xogos anteriores celebrados en Seúl (Corea do Sur).
O gran dominador da competición é o Xapón, lugar de orixe do deporte, seguido de Francia e Corea do Sur.
Universidade de Quioto
A Universidade de Quioto, Kioto ou Kyoto (京都大学, Kyōto Daigaku, abreviado 京大, Kyōdai) é unha institución nacional de educación superior situada en Quioto, Xapón. Fundada en 1897, é a segunda universidade máis antiga do Xapón e unha das máis prestixiosas, xa que produciu cinco premios Nobel e dous gañadores da medalla Fields. Tamén é coñecida pola Escola de Kioto, unha importante corrente de pensamento desenvolvida polos profesores de filosofía da universidade, en particular Kitaro Nishida e Hajime Taname.
A Universidade de Kioto ten sona no Xapón de brindar liberdade aos seus estudantes e profesores.
Fundación e primeira metade do século XX
A Universidade de Kioto foi fundada o 18 de xuño de 1897, entón chamada Universidade Imperial de Kioto. Esta denominación deixou de utilizarse co fin da segunda guerra mundial.
Da segunda metade do século XX á actualidade
En 1953, a universidade experimentou un profundo cambio no seu sistema docente, principalmente no sistema de posgrao, comezando a salientar cada vez máis o desenvolvemento da investigación a este nivel.
En 2004, aprobouse unha lei que converteu todas as universidades nacionais xaponesas (incluída a Universidade de Kioto) en corporacións. Isto en teoría daba á universidade unha maior autonomía respecto ao goberno, pero ao mesmo tempo suxeitaba máis ás influencias do sector privado para recadar fondos.
Institución
A universidade está formada por 10 unidades de grao, 16 unidades de posgrao, 13 institutos de investigación, 21 centros educativos, así como un museo, un hospital e varias bibliotecas.
A universidade ten tres campus : Yoshida, Katsura e Uji. No campus de Yoshida, tamén coñecido como o campus principal, atópase a Torre do Reloxo, o símbolo máis famoso da universidade.
Deutsche Grammophon
Deutsche Grammophon Records é un selo discográfico alemán especializado en música clásica, pertencente (2022) á empresa Universal Music Group, unha división do grupo francés Vivendi Universal. Foi fundada co nome de Deutsche Grammophon Gesellschaft o 6 de decembro de 1898 polo cidadán estadounidense de orixe alemán Emile Berliner como a filial alemá local da súa Berliner Gramophone Company, converténdoa na compañía discográfica máis antiga do mundo que aínda está en funcionamento.
Deutsche Grammophon sempre foi moi coñecido polos seus altos estándares de alta fidelidade.
Entre os intérpretes que gravaron coa compañía están Herbert von Karajan, Daniel Barenboim, Leonard Bernstein ou Maria João Pires.
Historia
Con sede na cidade alemá de Hannover, a compañía tiña inicialmente vínculos coa discográfica estadounidense Victor Talking Machine Company, que en 1929 pasou a chamarse RCA Victor, e coa británica HMV, que rematou coa Primeira guerra mundial. esquerda|miniatura| Disco da Deutsche Grammophon Gesellschaft de [[Emile Berliner.]] En 1941, a empresa de electrónica Siemens & Halske comprou o Deutsche Grammophon. En 1945, como parte dos termos da rendición de Alemaña ao final da Segunda Guerra Mundial, Deutsche Grammophon perdeu os seus dereitos sobre a marca His Master's Voice, que pasou a ser propiedade da discográfica EMI. O can que escoitaba o gramófono, gravado por Emile Berliner o 16 de xullo de 1900, foi substituído pola "coroa de tulipáns" que deseñou o consultor de publicidade de Siemens Hans Domizlaff.
En 1962, Siemens creou unha alianza corporativa coa empresa holandesa Philips que deu lugar ao grupo discográfico DGG/PPI, que pasou a incluír o selo discográfico PolyGram. Deutsche Grammophon tamén posuía o selo Polydor Records, o primeiro co que gravaron os Beatles.
Deutsche Grammophon foi pioneira na introdución masiva do disco compacto no mercado da música clásica coa produción e comercialización de gravacións de música clásica realizadas por Herbert von Karajan e a Filharmónica de Berlín desde 1983, sendo a primeira gravación a Sinfónica Alpina (Eine Alpensinfonie) de Richard Strauss.
En 1987 Siemens vendeu a súa participación en Deutsche Grammophon e Philips converteuse no accionista maioritario. En 1998, a empresa canadense Seagram Company Ltd. comprou Deutsche Grammophon e Polygram a Philips. Deutsche Grammophon fusionouse desde entón co Universal Music Group, unha división do grupo francés Vivendi Universal.
Deutsche Grammophon ten un enorme catálogo de gravacións notables. A compañía está a reeditar unha parte destes baixo o selo Originals. Os CD originals etiquetados son recoñecibles polo seu deseño que recrea o aspecto dos discos de vinilo e as súas fundas orixinais.
Carlos Lage Dávila
Carlos Aurelio Lage Dávila, nado na Habana o 15 de outubro de 1951, é un médico e político cubano, de ascendencia galega, que foi vicepresidente do Consello de Estado de Cuba entre 1993 e 2009.
Nos seus anos de estudante foi líder da xa desaparecida Unión de Estudantes Secundarios, da Federación Estudantil Universitaria (FEU) e da Unión de Mozos Comunistas (UJC). Foi destituído do seu posto de Secretario do Consello de Ministros polo presidente Raúl Castro en marzo de 2009, o que provocou a súa dimisión como vicepresidente un día despois.
Traxectoria
Naceu o 15 de outubro de 1951 na Habana, sendo fillo dun inmigrante galego e dunha escritora de radionovelas. En 1969 graduouse en Ciencias e Letras no Instituto Preuniversitario Especial "Raúl Cepero Bonilla". Ese mesmo ano ingresou na Escola de Medicina Victoria de Girón. Despois de graduarse, exerceu como pediatra militar en Etiopía, sendo xefe do continxente médico cubano nese país.
Formou parte das representacións de Cuba no VIII Cumio do Movemento de Países Non Aliñados, así como no I e II Cumios Iberoamericanos. Para presentar o proxecto de resolución cubano sobre o bloqueo estadounidense contra Cuba, asistiu ao LI período de sesións da Asemblea Xeral das Nacións Unidas en novembro de 1996.
Secretario do Consello de Ministros de Cuba
Dende 1986 ata a súa destitución en 2009 foi secretario do Comité Executivo do Consello de Ministros de Cuba, responsabilidade que durante o seu mandato foi practicamente comparable á dun primeiro ministro nunha república presidencial. Entre 1990 e 2006, estivo entre os impulsores de modestas transformacións económicas no sistema económico cubano.
Tamén entre 1993 e 2009 foi vicepresidente do Consello de Estado de Cuba. Como tal, foi elixido por Fidel Castro para a máxima representación do Estado en cumios iberoamericanos, reunións da ONU e investiduras de presidentes doutros países. En 2007 participou na celebración no Centro Galego da Habana do centenario do Himno Galego, acompañado entre outros polo vicepresidente cubano, "Gallego" Fernández, o presidente da Xunta de Galicia, Emilio Pérez Touriño, a presidenta do Parlamento de Galicia, Dolores Villarino, e os deputados galegos Miguel Santalices, Xosé Ramón Paz Antón, e Ismael Rego.
Goberno de Raúl Castro
O 24 de febreiro de 2008 foi reelixido vicepresidente do Consello de Estado. Ata o seu despedimento ocupouse da supervisión de actividades económicas e todo o relacionado coa Revolución Enerxética. Foi destituído o 3 de marzo de 2009, xunto a Felipe Pérez Roque. Os despedimentos foron acompañados de cartas de aceptación da responsabilidade publicadas no xornal oficial Granma.
Presente
Trala súa saída do goberno pasou a traballar no hospital Julio Trigo da Habana, en funcións administrativas.
Remo nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do remo. O remo é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende o seu debut nos Xogos Olímpicos de 1900, celebrados en París (Francia). Esta disciplina estivo incluída dentro do programa oficial dos primeiros Xogos Olímpicos disputados en Atenas (Grecia) no ano 1896, mais a competición tívose que suspender por mor do mal tempo.
A competición feminina introduciuse na edicíon dos Xogos Olímpicos de 1972 disputados en Montreal (no Canadá). Dende o ano 1996, introduciuse a competició en embarcacións lixeiras.
Gokushufudō
Gokushufudō (極主夫道) é unha serie manga xaponesa escrita e ilustrada por Kousuke Oono. Publicada na revista manga en liña Kurage Bunch dende 2018, Gokushufudō é unha serie de acción e comedia segue a un exmembro da yakuza que se retira do crime para converterse en marido de casa. O manga foi adaptado a unha serie de televisión de acción en vivo por Nippon TV en 2020. Netflix lanzou unha serie de anime producida por J.C.Staff que se estreou dende abril até outubro de 2021. A segunda tempada desta serie estreouse no ano 2023.
Remo nos Xogos Olímpicos
Os grandes dominadores ao longo da historia son os Estados Unidos de América, a República Democrática Alemá (RDA), o Reino Unido, Alemaña e Romanía.
Faldra
O termo faldra pode referirse a:
Augusto Docampo Soto
Augusto Docampo Soto, nado en Lavadores (Vigo) o 21 de maio de 1940, é un sindicalista e político galego.
Traxectoria
En abril de 1960 participou con Víctor Francisco Cáceres, Manuel Rodríguez González e Jaime Garrido Vila nunha reunión en Vigo na que se constituíu un grupo anarquista denominado Frente Democrático Juvenil (FDJ), do que ía ser nomeado tesoureiro. Despois da participación do grupo nunha folga de Vulcano e Barreras en solidariedade cos mineiros asturianos, unha serie de arrestos en agosto de 1962 desmantelaron a CNT e o grupo. Augusto Docampo e o resto dos compoñentes do grupo foron arrestados o 4 e 5 de agosto. Foi condenado en consello de guerra o 23 de novembro a cinco anos de prisión. Ingresou posteriormente no PCE e foi un dos dirixentes das Comisións Obreiras en Galicia.
Nas primeiras eleccións democráticas foi candidato suplente do PCE pola provincia de Pontevedra. e nas primeiras eleccións municipais da democracia foi candidato número dous ao concello de Vigo polo PCE e foi elixido concelleiro.
Interregno
Interregno (do latín: interregnum, entre reinados) é o intervalo entre dous monarcas ou entre dous papas da Igrexa Católica Romana. Os exemplos históricos refírense aos emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico, aos reis de Polonia (monarquía electiva) e aos cónsules da República Romana. O termo tamén pode designar o período entre dous pastorados de ministros dalgunhas igrexas protestantes ou calquera interrupción na continuidade dun goberno, organización ou orde social.
Períodos históricos do interregno
Os períodos históricos particulares coñecidos como interregno inclúen:
O interregno papal (ou sede vacante )
Tamén se produce un interregno con motivo da morte ou da renuncia válida dun papa católico romano, con todo, isto coñécese xeralmente como sede vacante. O interregno remata inmediatamente coa elección do novo papa polo Colexio dos Cardeais.
Araceli Gestido
Araceli Gestido Rodríguez, nada en Ameixoada (Moaña) en 1978, é unha política galega do BNG, actual alcaldesa do Concello de Cangas
Traxectoria
Licenciada en Ciencias Políticas. Emigrou a Reino Unido onde sacou o carné profesional de autobuses. Traballa nunha empresa de transporte como responsable de calidade e atención ao cliente. Nas eleccións municipais de 2015 foi elixida concelleira de Moaña polo BNG e foi delegada de Benestar Social no goberno presidido por Leticia Santos Paz, pero dimitiu en 2016. Vive en Cangas dende o 2016. Nas eleccións municipais de 2023 encabezou a candidatura do BNG e foi elixida alcaldesa de Cangas grazas ao apoio de PSOE, Esquerda Unida e Alternativa dos Veciños.
Carlos Gómez
Baixo o nome de Carlos Gómez podemos referirnos a:
Cerámica xaponesa
miniatura| " [[Monte Fuji|Fujisan " branco de cerámica Raku. Tixela de té ( chawan ) por Hon'ami Koetsu, período Edo ( National Treasure )]] miniatura|Vaso cun deseño de follas de té, por Nonomura Ninsei, período Edo (Tesouro Nacional) A cerámica xaponesa, ( olaría e porcelana 陶磁 器 tōjiki, Tamén 焼 き も の yakimono, ou 陶 芸 tōgei), é unha das máis antigas artesanías e formas de arte xaponesas, que se remonta ao Neolítico. Os fornos produciron louza, cerámica, gres, cerámica esmaltada, gres esmaltado, porcelana e cerámica azul e branca. Xapón ten unha historia de produción cerámica excepcionalmente longa e exitosa. As terracotas creáronse xa no período Jōmon (10.500-300 a.C.), dando ao Xapón unha das tradicións cerámicas máis antigas do mundo. Xapón distínguese ademais pola grande estima que a cerámica ten dentro da súa tradición artística, debido á popularidade perdurábel da cerimonia do té.
Os rexistros da historia cerámica xaponesa distinguían moitos nomes de ceramistas, e algúns eran artistas-oleiros, por exemplo Hon'ami Kōetsu, Ogata Kenzan e Aoki Mokubei. Os fornos xaponeses de anagama tamén floreceron ao longo dos tempos. Outro aspecto característicamente xaponés da arte é a popularidade continua do gres de alta cocción sen vidrar mesmo despois de que a porcelana fose popular. Dende o século IV, a cerámica xaponesa foi influenciada a miúdo pola cerámica chinesa e coreana. Xapón transformou e trasladou os prototipos chinés e coreano a unha creación única de carácter xaponés. Desde mediados do século XVII, cando o país comezou a industrializarse, as mercadorías estándar de alta calidade producidas nas fábricas convertéronse en exportacións populares a Europa. No século XX, medrou unha moderna industria cerámica (por exemplo, Noritake e Toto Ltd. ).
A cerámica xaponesa distínguese por dúas tradicións estéticas polarizadas. Por unha banda, hai unha tradición de cerámica de acabados moi sinxelos e rústicos, sobre todo en louza e empregando unha paleta silenciada de cores da terra. Isto está relacionado co budismo zen e moitos dos maiores mestres eran sacerdotes, especialmente nos primeiros períodos. Moitas pezas tamén están relacionadas coa cerimonia do té e encarnan os austeros principios estéticos do wabi-sabi. A maioría da cerámica raku , onde a decoración final é parcialmente aleatoria, están nesta tradición. A outra tradición é a de produtos de fábrica moi acabados e de cores brillantes, principalmente en porcelana, cunha decoración complexa e equilibrada, que desenvolve estilos de porcelana chinesa dun xeito distinto. Hai unha terceira tradición, de gres simple, pero perfectamente formado e esmaltado, que tamén se relaciona máis de preto ás tradicións da China e Corea. No século XVI, unha serie de estilos de mercancías rústicas utilitarias tradicionais daquela produción foron admiradas pola súa sinxeleza, e as súas formas a miúdo mantivéronse en produción até o día de hoxe para un mercado de coleccionistas.
Historia
Durante o inicio do período Jōmon, hai un 8000 anos, apareceron utensilios feitos en bobina decorados con patróns de cordas impresos a man. A cerámica Jōmon comezou desenvolvendo un estilo extravagante e simplificouse no período Jōmon posterior. A cerámica formábase enrolando cordas de barro e cocidas a lume aberto.
Período Yayoi
En torno aos séculos IV-III a.C. apareceu a cerámica Yayoi que era outro estilo de cerámica de barro caracterizada por un patrón simple ou sen patrón. Jōmon, Yayoi e máis tarde os utensilios Haji compartiron o proceso de cocido a lume aberto, pero tiñan diferentes estilos de deseño.
Período Kofun
esquerda|miniatura| Guerreiro Haniwa en armadura keiko, período Kofun, século VI (Tesouro Nacional) Nos séculos III a IV, apareceron o forno anagama, un tipo de forno de túnel cuberto nunha ladeita, e a roda do oleiro, levados á illa Kyushu desde a península coreana.
O forno anagama podía producir gres, cerámica Sue, que se cociña a altas temperaturas de máis de 1200–1300˚C, ás veces embelecida con accidentes producidos ao introducir material vexetal no forno durante a fase de cocción con osíxeno reducido. A súa fabricación comezou no século V e continuou en zonas periféricas até o século XIV. Aínda que se identificaron variacións rexionais, a Sue foi notabelmente homoxénea en todo Xapón. Non obstante, a función da cerámica Sue cambiou co paso do tempo: durante o período Kofun (300-710) eran principalmente utensilios funerarios; durante o período Nara (710-94) e o período Heian (794-1185), converteuse nunha vaixela de elite; e, finalmente, utilizouse como vaixela utilitaria e para os vasos rituais dos altares budistas.
Os utensilios Haji e os obxectos funerarios Haniwa eran de barro como o Yayoi.
Período Heian
miniatura| Maceta Atsumi con deseño de herbas de outono (akikusamon), descuberta no túmulo de Hakusan. Período Heian, segunda metade do século XII (Tesouro Nacional) Aínda que a dinastía Tang da China introduciu no Xapón unha técnica de esmalte de chumbo de tres cores no século VIII, os fornos oficiais produciron só esmaltes de chumbo verde simples para templos no período Heian, ao redor de 800 a 1200.
A cerámica Kamui apareceu neste tempo, así como a Atsumi e a Tokoname.
Período Kamakura
Até o século XVII, o gres sen vidrar era popular para as esixencias diarias dunha sociedade en gran parte agraria; frascos funerarios, frascos de almacenamento e unha variedade de potes de cociña tipifican a maior parte da produción. Algúns dos fornos melloraron a súa tecnoloxía e chámanse "Seis vellos fornos": Shigaraki, Tamba, Bizen, Tokoname, Echizen e Seto.
Entre estes, o forno Seto na provincia de Owari (actual prefectura de Aichi ) tiña unha técnica de esmalte. Segundo a lenda, Katō Shirozaemon Kagemasa (tamén coñecido como Tōshirō) estudou as técnicas cerámicas na China e trouxo cerámica vidrada de alto lume a Seto en 1223. O forno Seto imitaba principalmente á cerámica chinesa como substituto do produto chinés. Desenvolveu varios esmaltes: marrón cinza, negro ferro, branco de feldespato e verde cobre. As mercadorías foron tan utilizadas que Seto-mono ("produto de Seto") converteuse no termo xenérico para cerámica no Xapón. O forno Seto tamén produciu gres sen vidrar. A finais do século XVI, moitos oleiros de Seto que fuxían das guerras civís trasladáronse á provincia de Mino na prefectura de Gifu, onde produciron cerámica vidrada: Seto Amarelo ( Ki-Seto ), Shino, Seto Negro ( Seto-Guro ) e Oribe.
Período Muromachi
esquerda|miniatura| Xerriñas con deseño floral. Á esquerda: utensilios Qingbai, fornos Jingdezhen, [[Dinastía Song|dinastía Song do sur, século XIII, China. Á dereita: utensilios Seto, período Nanboku-chō, século XIV]] Segundo as crónicas de 1406, o emperador Yongle (1360-1424) da dinastía Ming outorgou dez cuncas de utensilios Jian da dinastía Song ao shōgun Ashikaga Yoshimitsu (1358-1408), que gobernou durante o período Muromachi. Varios monxes xaponeses que viaxaron a mosteiros na China tamén trouxeron pezas de volta a casa. A medida que se apreciaron para as cerimonias do té, importáronse máis pezas da China onde se converteron en produtos moi prezados. Cinco destes buques cerámicos da dinastía Song do sur son tan valorados que foron incluídos polo Goberno do Xapón na lista dos Tesouros Nacionais. O produto Jian posteriormente produciuse e desenvolveuse como tenmoku e tivo un alto prezo durante as cerimonias do té desta época.
Azuchi-Momoyama Período
A partir de mediados do século XI até o XVI, Xapón importou moito chinesa Celadon greencerámica, porcelana branca, e utensilios de azul e negro. Xapón importou gran cantidade de cerámica chinesa, porcelana branca e cerámica azul e branca. Xapón tamén importou olaría chinesa e cerámica coreana e vietnamita. Tales cerámicas chinesas (Tenmoku) eran consideradas elementos sofisticados que as clases altas utilizaban na cerimonia do té. Os xaponeses tamén pediron cerámica deseñada a medida en fornos chineses.
As importacións de prezos altos tamén procedían de Luzón e chamábanse Rusun-yaki ou " utensilios de Luzón ", así como Annan ( Annam ), ao norte de Vietnam.
Período Sengoku
miniatura| "Kizaemon", un exemplo de utensilios cotiáns simples de Corea que foi moi apreciado no Xapón para o té (Tesouro Nacional) Coa chegada do budismo a finais do século XVI, os principais mestres do té introduciron un cambio de estilo e favoreceron os humildes bols de té coreanos e utensilios domésticos fronte á sofisticada porcelana chinesa. O influente mestre do té Sen no Rikyū (1522–1591) recorreu aos estilos nativos xaponeses de cerámica rústica e sinxela, a miúdo con imperfeccións, que el admiraba pola súa "robusta espontaneidade", un cambio de enorme importancia para o desenvolvemento da cerámica xaponesa. A familia Raku (que leva o nome da cerámica e non ao revés) subministraba cuncas de té de barro. Mino, Bizen, Shigaraki, Iga (semellante a Shigaraki) e outros fornos domésticos tamén fornecían utensilios para o té. O artista oleiro Hon'ami Kōetsu elaborou varias cuncas de té agora consideradas obras mestras.
Durante a invasión de Corea de Toyotomi Hideyoshi, en 1592, as forzas xaponesas trouxeron alfareiros coreanos como escravos ao Xapón, aínda que tamén hai evidencias de inmigración voluntaria anterior. Segundo a tradición, un dos secuestrados, Yi Sam-pyeong, descubriu unha fonte de arxila de porcelana preto de Arita e puido producir a primeira porcelana xaponesa. Estes oleiros tamén trouxeron unha tecnoloxía de forno mellorada no noborigama ou subindo o forno, correndo por unha ladeira e permitindo temperaturas que alcanzaban os 1400 °C. Pronto comezaron os fornos Satsuma, Hagi, Karatsu, Takatori, Agano e Arita.
Período Edo
miniatura| [[Porcelana de Kutani|Ko-Kutani (antigo Kutani) de cinco cores Iroe. Xerra de sake con deseño de aves e flores en esmalte vidrado, período Edo, século XVII]] miniatura| Prato grande de trípode de utensilios Nabeshima con deseño de garza, azul subglaseado, c. 1690–1710 ( declarado Ben Cultural Importante ) Na década de 1640, as rebelións na China e as guerras entre a dinastía Ming e os manchús danaron moitos fornos e, entre 1656 e 1684, o novo goberno da dinastía Qing detivo o comercio pechando os seus portos. Os refuxiados ceramistas chineses puideron introducir técnicas refinadas de porcelana e esmaltes nos fornos de Arita. A partir de 1658, a Compañía Holandesa das Indias Orientais buscou no Xapón porcelana branca e azul para vender en Europa. Naquel momento, os fornos Arita como o Kakiemon aínda non podían subministrar porcelana de calidade suficiente á Compañía Holandesa das Indas Orientais, pero axiña expandiron a súa capacidade. De 1659 a 1740, os fornos Arita foron capaces de exportar enormes cantidades de porcelana a Europa e Asia. Aos poucos os fornos chineses recuperáronse e desenvolveron os seus propios estilos de produtos esmaltados de gran cor que os europeos atoparon tan atractivos, incluíndo a famille rose, a famille verte e o resto dese grupo. A partir de 1720 os fornos chineses e europeos tamén comezaron a imitar o estilo esmaltado Imari na gama baixa do mercado, e cara a 1740 o primeiro período de exportación de porcelana xaponesa xa case cesara. Os fornos Arita tamén fornecían utensilios domésticos como o chamado esmalte Ko-Kutani.
A porcelana tamén se exportou a China, gran parte da cal foi vendida por comerciantes chineses ás outras "Compañías das Indias Orientais" europeas ás que non se lles permitía comerciar no propio Xapón. Suxeriuse que a elección deses elementos estivo principalmente ditada polo gusto chinés, que preferiu os produtos de Kakiemon aos "Imari", o que representa unha disparidade evidente nas primeiras coleccións europeas que poden reconstruírse entre as holandesas e as doutros lugares, como Inglaterra, Francia e o que hoxe é Alemaña. Debido a que Imari era o porto de envío, algunhas porcelanas, tanto para exportación como para uso doméstico, chamábanse Ko-Imari (vello Imari). O costume europeo foi xeralmente chamar "Arita" ás mercancías azuis e brancas (ver Cerámica azul e branca), e ao vermello e dourado "Imari", aínda que de feito ambas se fabricaban a miúdo nos mesmos fornos en Arita. En 1759 o pigmento de esmalte vermello escuro coñecido como bengara estivo dispoñible industrialmente, o que provocou un renacemento do estilo Ko-Imari avermellado e laranxa de 1720.
En 1675, a familia local Nabeshima que gobernaba Arita estableceu un forno persoal para fabricar porcelana de esmalte de alta calidade para as clases altas do Xapón, chamada cerámica de Nabeshima. Usaba principalmente a decoración en estilos tradicionais xaponeses, a miúdo tirando de téxtiles, en lugar dos estilos derivados da China da maioría dos útiles Arita. O Hirado foi outro tipo de porcelana inicialmente reservada para a presentación como agasallo político entre a elite, concentrando unha pintura moi fina en azul sobre un corpo branco infrecuentemente fino, para o que se contrataban pintores de pergamiños. Estes dous tipos representaban a porcelana máis fina producida despois do comercio de exportación paralizado na década de 1740. A diferenza dos produtos Nabeshima, Hirado pasou a ser un importante exportador no século XIX.