cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Real Casa da Moeda de Xuvia
Estableceuse por orde de 1790 no lugar de Xuvia, parroquia de Santa María de Neda, Neda co nome de Fábrica Nacional de Cobrería, como fundición de cobre coa finalidade de forrar os barcos construídos no estaleiro de Ferrol, pero non comezou a produción ata 1803.
Historia
miniatura|8 [[marabedís de Fernando VII de 1817 cuñados en Xuvia.]] Por mor da guerra contra dos franceses converteuse en ceca en 1811. En 1812 cuñáronse as primeiras moedas, concretamente era moedas de 8 marabedís. En anos posteriores tamén se cuñaron moedas de 2, 4 e en 1824 de 1 marabedí.
En 1815 a fábrica de moeda de Segovia comeza a cuñar moedas en nome de Fernando VII e Xuvia comezou a perder importancia, en 1819 vólvese a fabricar pranchas para os navíos da armada. Entre 1827 e 1835 deixouse de fabricar moeda, centrándose na fabricación de follas de lata.
En 1850 realizouse a primeira moeda do sistema monetario decimal, que se establecera oficialmente en 1848.
Desde o 1866 cuñou moedas de medio, un, dous e medio e cinco céntimos de escudo. Xubia só fabricaba pezas de cobre, ao igual que a fabrica de moeda de Segovia, motivo polo cal as dúas mantiñan un conflito permanente polas asignacións de traballo. No 1868 o escritor ferrolán Benito Vicetto foi nomeado superintendente da fábrica, ese mesmo ano foi pechada xunto coa súa competidora a ceca segoviana. O terreo foi poxado no ano 1873 converténdose nunha fábrica de tecidos. Actualmente as súas instalacións pertencen á empresa Galicia Textil S.A.
La Chapelle-du-Châtelard
La Chapelle-du-Châtelard é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
375
Outros
Historia ano a ano
Gran Premio dos Estados Unidos de 1973
O Gran Premio dos Estados Unidos de 1973 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 7 de outubro de 1973 no circuíto de Watkins Glen. Foi a 15ª carreira da tempada de Fórmula Un de.
Morte de François Cevert
Jackie Stewart foi un dos últimos en chegar á escena do accidente de Cevert e dixo máis tarde "Os comisarios de carreira. Deixárono no coche, porque estaba claramente morto". Stewart abandonou inmediatamente a escena do accidente e regresou aos boxes. Debido á morte de Cevert, Tyrell retirou a súa participación para este GP, e Stewart non correu a final, e a carreira número 100.
Medalla de prata
miniatura|A piragüista [[Teresa Portela acadou a medalla de prata en Toquio 2020.]]
Unha medalla de prata é unha medalla que se outorga ao subcampión de diversas competicións, como por exemplo os Xogos Olímpicos, nos Campionatos Mundiais de Atletismo ou nos Campionatos Europeos de Atletismo, entre outros.
Nestes Xogos, os que acaban en primeiro e terceiro lugar reciben, respectivamente, a medalla de ouro e a medalla de bronce.
Porén, nos primeiros Xogos Olímpicos modernos o subcampión recibía a medalla de bronce e o campión a de prata.
Diego Godín
Diego Roberto Godín Leal, nado en Rosario o 16 de febreiro de 1986, é un ex-futbolista uruguaio que xogaba de defensa central. Foi internacional coa selección uruguaia. A súa carreira profesional empezou aos 17 anos no Uruguai. Xogou por vez primeira a nivel profesional no club Cerro. Pasou tres tempadas no club. Antes da tempada 2006/07 Godín asinou un contrato profesional co club Nacional, onde xogou durante un ano e tras ese período trasladouse a España. En agosto do 2007, Diego cambiou o seu club ao Villarreal, e xusto tres anos despois continuou como xogador do Atlético de Madrid.
Xeriatría
miniatura|Xeriátrico de [[Lalín.]]
Medicina xeriátrica ou xeriatría é o ramo da medicina que enfoca o estudo, a prevención e o tratamento de enfermidades e discapacidades en idades avanzadas. No debe confundirse coa xerontoloxia, que é o estudo do envellecemento en si.
Os xeriatras son médicos especializados no coidado do ancián e a súa formación varía dun país a outro. Xeralmente reciben unha formación xeral (medicina interna, medicina de familia etc.) e a continuación son formados nos aspectos específicos da saúde do ancián. En xeral os xeriatras pasan un exame de cualificación para a especialización para obter un título ou certificado de especialista.
O envellecemento
O envellecemento pode ser explicado por dous conceptos distintos:
Co envellecemento sobrevén a homeostenose -declive estimado nalgunhas funcións- e hai unha maior vulnerabilidade a enfermidades como infeccións, enfermidades cardiovasculares ou neoplasias malignas, entre outras.
Segundo a cronoloxía, en países en desenvolvemento o ancián é o individuo que ten 60 anos de idade ou máis, e en países desenvolvidos o que ten 65 anos ou máis. Os individuos considerados moi anciáns son os que teñen 80/85 anos de idade ou máis. Con todo, coa intención de permitir comparacións máis directas entre países, a Organización Mundial da Saúde ten normalizado a idade de 65 anos para persoas procedentes tanto de países desenvolvidos como de países en desenvolvemento.
A capacidade funcional permanente vai diminuíndo na terceira idade. É importante manter a independencia e previr a incapacidade, polo que cómpre rehabilitar e garantir a calidade de vida. O proceso natural de envellecemento asociado ás enfermidades crónicas é o responsable da limitación do ancián.
Nesta fase da vida é importante centrarse sempre na prevención, pois non sempre o individuo pode manifestar síntomas de enfermidade. Ata o ancián aparentemente san require coidados, pois as manifestacións de enfermidades nos anciáns son atípicas e sub-clínicas, os síntomas son inespecíficos e xeralmente non relatados, o inicio é insidioso e é moi fácil "perder" un diagnóstico. Os principais sucesos no ancián son a inmobilidade, a insuficiencia cognitiva, a iatroxenia, a inestabilidade e as caídas, incontinencia, delirio, demencia e depresión.
Prevención de enfermidades nos anciáns
A planificación para a prevención de enfermidades nos anciáns consiste en:
Rapsodia libertaria. Volumen I
'Rapsodia libertaria. Volumen I' é o quinto disco de estudo do grupo de punk español Los Muertos de Cristo, publicado en 2004.
Vituco Neira
José Víctor Neira Calzadilla, máis coñecido como Vituco Neira, nado en Aríns, é un músico galego.
É coñecido principalmente por ser o líder, vocalista e guitarrista do grupo de rock Ruxe Ruxe. Forma parte tamén da banda Barbitúricos e traballou durante anos na radio, presentando o programa musical Planeta Furancho, na Radio Galega, e colaborando noutros programas como Aberto por reformas ou Diario Cultural.
Traxectoria
En 1996, xunto a outros amigos do instituto formou a banda Ruxe Ruxe, converténdose no vocalista e guitarrista do grupo. En 1999 sacaron o seu primeiro disco, ao que seguiron outros catorce durante as seguintes dúas décadas, así como concertos por toda a Península e mesmo fóra dela. En 2014 formou un grupo en paralelo a Ruxe Ruxe, chamado Barbitúricos, para o que se xuntou con Xurxo Pinheiro (Xenreira, Malandrómeda) e José Manuel Piedra (Desequilibrio mental, Astarot), e ao que máis tarde se uniu Fidel Vázquez. En abril de 2023 presentouse o grupo Malabesta no que Vituco forma parte como vocalista compartindo proxecto con X.M. Piedra na percusión e os músicos de jazz David Regueiro na guitarra, Ismael Cabaleiro no violín e Diego de Lera no contrabaixo.
Traballou na radio, colaborando no programa Aberto por reformas, presentado por Xurxo Souto na Radio Galega, e en 2009 comezou a presentar o seu propio programa musical, Planeta Furancho, na Radio Galega Música. En febreiro de 2015 Vituco Neira anunciou que o 29 de maio dese ano, e despois de máis de 1400 programas, estaba prevista a última emisión do programa, o que provocou protestas e mobilizacións do sector musical galego, chegando o tema incluso ao Parlamento de Galicia. Actualmente forma parte do equipo do Diario Cultural da Radio Galega e escribe sobre música galega no semanario cultural "Faro da Cultura" do xornal Faro de Vigo.
Discografía
miniatura|Entrevista no 2017.
Pantín, Valdoviño
Santiago de Pantín é unha parroquia situada no norte do concello de Valdoviño. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 612 habitantes (317 mulleres e 295 homes) distribuídos en 35 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 626 habitantes. Ten unha superficie de 13,1 km², cunha densidade de 46,71 hab./km². Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Patrimonio
A igrexa de Santiago de Pantín é un templo de estilo ecléctico con planta de cruz latina, unha soa nave, presbiterio e dúas capelas laterais. Na súa fachada principal, á que se atopa acaroada a unha das súas bandas unha torre campanario de planta cadrada e coroada por unha cúpula, destaca, sita sobre a súa portada, un fornelo coa imaxe de Santiago. No seu interior gárdanse, sitos nas súas capelas laterais, retablos neogóticos.
Surf
No mes de setembro celébrase o Pantín Classic, unha proba válida para o campionato mundial de surf na praia homónima da parroquia.
Gustavo Dacal
Gustavo Dacal Martínez, nado en Xustáns (Ponte Caldelas) o 30 de marzo de 1977, é un adestrador e antigo atleta galego.
Traxectoria
Xogador de fútbol na infancia, chegou ao atletismo por azar. Iniciouse como lanzador de xavelina co adestrador Javier López Viñas. Foi campión de Galicia en numerosas veces, e campión de España da especialidade en dez ocasións: 1999, 2000, e do 2002 ao 2009. Atleta da Ximnástica de Pontevedra, no ano 2000 fichou polo Puma Chapí de Xerez da Fronteira, se ben en 2007 volveu ás filas do club pontevedrés.
En 2003, no Centro Galego de Tecnificación Deportiva en Pontevedra, lanzou a xavelina a 78,88 m, o que supuña o récord de España da especialidade. Porén, a Federación Española de Atletismo non lle recoñeceu a marca, o que lle impediu acudir ao Mundial de Atletismo de 2004, en París, por non ter a xavelina correctamente homologada e por non vestir o equipamento exacto do seu equipo. En 2008 a xustiza recoñeceulle a marca e obrigou a Federación a indemnizalo. Esa marca de 78,88 m segue a ser a mellor marca galega.
Foi internacional tamén en diversas ocasións, entre elas nun Xogos do Mediterráneo.
En 2011 un peso lanzado por un compañeiro golpeouno no nocello e deixouno lesionado para a tempada. En 2012 non conseguiu a mínima para os Xogos Olímpicos de Londres e decidiu abandonar a práctica profesional do atletismo.
Logo de retirarse en 2012 como atleta, marchou vivir a México grazas a un contrato co estado de Veracruz para preparar lanzadores locais de xavelina.
Saúde
En 2010 foille diagnosticada unha hernia de disco entre as vértebras 12ª dorsal e 1ª lumbar.
En decembro de 2022 contraeu o dengue en Veracruz (México). Ao mesmo tempo que o dengue sufriu unha infección (Staphylococcus aureus) no intestino e outra na columna vertebral (na altura da súa hernia), das que foi operado no Hospital Español de Veracruz en varias ocasións nun prazo de apenas uns días. Este proceso no seu conxunto púxolle en risco a vida e paralizouno do van para abaixo. Foi logo trasladado a un hospital público no mesmo estado de Veracruz. A comezos de febreiro de 2023 anunciouse o seu traslado a Galicia para continuar coa recuperación, cun billete pago pola Xunta de Galicia.
Os Prados, Penamaior, Becerreá
Os Prados é un lugar da parroquia de Penamaior no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Vilaia de Naama
Naâma (en lingua árabe ولاية النعامة) é unha provincia (wilaya) de Alxeria. A súa capital é Naâma.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 7 distritos (daïras), dos que se debullan 12 municipios.
Os Prados
Co topónimo Os Prados podemos facer referencia a:
Masquerades (filme)
Masquerades (en مسخرة) é un filme franco-alxeriano de 2008 dirixido por Lyes Salem. Foi escollido como candidato de Alxeria para o Óscar ó mellor filme internacional na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Partido Nacional Republicano
O Partido Nacional Republicano (PNR) foi un pequeno partido republicano de centro que existiu durante o período da Segunda República Española: Estaba liderado por Felipe Sánchez-Román. De reducido tamaño e representación, tivo grande influencia, especialmente en círculos académicos. Estaba composto fundamentalmente por profesionais e pequenos industriais progresistas.
Historia
Felipe Sánchez-Román era un prestixioso xurista e político republicano. Fora un dos participantes no pacto de San Sebastián e obtivera un escano por Madrid como independente nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931, dentro da candidatura republicano-socialista.
Nas eleccións de 1933, Sánchez-Román refusou integrarse noutras candidaturas republicanas e presentouse novamente por Madrid en solitario, sen conseguir escano (aínda que obtivo unha votación estimable, uns 27 000 votos, o 5% dos electores). A finais de xullo de 1934, Sánchez-Román fundou o Partido Nacional Republicano, integrando a ex-deputados procedentes do grupo Al Servicio de la República (ARS), como Justino de Azcárate ou radicalsocialistas, como Ramón Feced, trala negativa de Sánchez Román a aceptar a invitación de Martínez Barrio e Gordón Ordás para confluír en Unión Republicana (UR), a cuxa dereita se situou o Partido Nacional Republicano.
376
Outros
Historia ano a ano
Partido Nacional Republicano
Historia
Durante 1935 o Partido Nacional Republicano creou, xunto con Izquierda Republicana (IR) e Unión Republicana (UR), o embrión do que logo foi a Fronte Popular. O 12 de abril dese ano, os tres partidos publicaron un manifesto que esixía o fin da represión, opúñase a calquera reforma constitucional e anunciaba unha futura coalición electoral entre os tres partidos. Os tres partidos aprobaron un programa electoral en agosto, pero non o fixeron público á espera de chegar a un acordo co PSOE, sendo Sánchez Román o principal artífice do texto. O propósito de unir o PSOE á coalición tivo éxito e a finais de ano, o PSOE anunciou a súa disposición a integrarse na coalición de esquerdas. Porén, o empeño de Largo Caballero en estender o pacto a diversas organizacións situadas á esquerda do propio PSOE levou ao Partido Nacional Republicano a abandonar o que xa era coñecido como Fronte Popular, debido á negativa de Sánchez-Román a compartir coalición cos comunistas. O Partido Nacional Republicano acordou non concorrer ás eleccións de febreiro de 1936, prohibindo ás súas organizacións provinciais o apoio a ningún candidato centrista.
Rondelétidos
miniatura|300px|Rondeletia bicolor Os Rondelétidos (Rondeletiidae) son unha familia de peixes mariños teleósteos, incluídos na orde Cetomimiformes. Distribúense por tódolos océanos e coñécense popularmente como peixes balea.
Partido Nacional Republicano
Historia
En maio o partido aprobou o borrador dun manifesto, que no chegou a facerse público, no que chamaba á constitución dun goberno forte con ampla base social e dotado de amplos poderes que fose capaz de acabar cos extremismos de dereita e esquerda.
Rondelétidos
Características
Miden ó redor de 11 cm, co corpo groso, ensanchado na rexión cefálica. Aleta dorsal única e posterior; aleta anal tamén única, oposta e similar á dorsal; pelvianas pequenas e en posición subabdominal; pectorais pequenas. Carecen de espiñas nas aletas. Rondeletia bicolor posúe unha espiña por riba do ollo, cara adiante, da que carece R. loricata. Liña lateral formada por 14-26 filas verticais de poros.
Partido Nacional Republicano
Historia
A última intervención relevante do Partido Nacional Republicano antes da súa virtual desaparición durante a guerra civil foi a súa contribución ao goberno «nonnato» que Martínez Barrio tratou de constituír o 19 de xullo de 1936. O Partido Nacional Republicano aportou tres representantes ao gabinete (o propio Sánchez Román, como ministro sen carteira; Justino de Azcárate, como ministro de Estado (Exteriores); e Ramón Feced, como ministro de Agricultura), que non chegou a constituírse.
Rondelétidos
Características
Son peixes batipeláxicos que se manteñen durante o día nas augas abisais profundas, de ata 3.500 metros, e migran durante a noite cara a superficie, a uns 100 m, para alimentarse de anfípodos e crustáceos.
Clasificación
Na familia só existe un xénero, con dúas especies:
Nahuel Leiva
Matías Nahuel Leiva Esquivel, nado en Rosario o 22 de novembro de 1996, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Real Oviedo.
Traxectoria
O 31 de xaneiro de 2019 fichou polo Deportivo da Coruña, cedido até o final da temporada polo Olympiacos F.C.
The Jacket
The Jacket é un filme dirixido por John Maybury que foi estreado no 2005.
Sinopse
Tras recuperarse dun disparo na cabeza que lle produciu amnesia, o veterano da Guerra do Golfo Jack Starks regresa ó seu fogar en Vermont. A súa intención é retomar a vida que levaba antes da guerra, pero tras ser acusado de matar a un oficial de policía, cousa que non lembra, é internado nunha institución mental, onde se lle aplica un controvertido tratamento con métodos experimentais.
Charix
Charix é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Teixeda, Montecubeiro, Castroverde
Teixeda é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
377
Outros
Historia ano a ano
Ferramenta
miniatura|dereita|Ferramentas dun obradoiro Unha ferramenta ou trebello é un utensilio elaborado coa fin de facilitar a realización dunha tarefa que require unha aplicación correcta de enerxía. Así mesmo, cando a ferramenta está destinada á labranza coñécese co nome de apeiro ou aveño.
As ferramentas teñen unha función técnica. Moitas, pero non todas, son combinacións de máquinas simples que proporcionan unha vantaxe mecánica. Poden ser manuais ou mecánicas, facendo uso no primeiro caso da forza muscular humana namentres que as cualificadas como mecánicas usan unha fonte de enerxía externa, por exemplo a enerxía eléctrica.
Antonio Insua Rey
Antonio Insua Rey, finado en Calo (Teo) o 22 de xaneiro de 1917, foi un agrarista galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Insua Framil. Emigrou a Cuba, onde fixo fortuna. Retornou e instalouse en Santiago de Compostela. Despois asentouse en Calo onde promoveu a Sociedad de Agricultores y Ganaderos de Calo, da que foi o primeiro presidente.
Era tío de Manuel Nogueira Insua.
O Sequeiro, Valdoviño
Santa María do Sequeiro é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Valdoviño. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 686 habitantes (352 mulleres e 334 homes) distribuídos en 17 entidades de poboación, 23 menos ca en 1999. Ten unha superficie de 3,8 km², cunha densidade de 180,52 hab./km². Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Economía
A maioría vive da agricultura e gandaría.
Patrimonio
O Castro de Sequeiro localízase sobre un pequeno outeiro na cabeceira da conca do regato de San Vicente, no lugar da Carreira de Abaixo. O recinto, de forma oval, atópase defendido na súa parte sur por unha combinación ou parapeto e foso. As outras zonas atópanse defendidas pola presenza dun forte terraplén natural. Ten dous accesos posteriores tipo rampla no sur e no oeste sendo posiblemente a entrada orixinal dun camiño.
Peter and the Wolf (filme de 1946)
Peter and the Wolf é unha curtametraxe clásica de animación de 1946 dirixida por Clyde Geronimi e producida por Walt Disney. Está baseado no conto e composición musical Pedro e o lobo de Sergei Prokofev, narrado por Sterling Holloway. Foi orixinalmente como un anaco de Make Mine Music.
O Monte, Xove
miniatura|esquerda|Vista do Monte.
Raposeira, Penamaior, Becerreá
Raposeira é un lugar da parroquia de Penamaior no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2018 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Anglo-Welsh Cup
A Anglo-Welsh Cup, (Copa Anglo-Galesa en galego), chamada LV = Cup por razóns publicitarias, é unha competición anual de rugby organizada pola Federación Inglesa de Rugby na que compiten os 12 clubs ingleses da Aviva Premiership e os 4 clubs galeses da Rabodirect Pro12.
O torneo comeza a principios de novembro e remata a finais de marzo. As datas nas que se disputan as semifinais e a final coinciden coas datas da disputa do Torneo das Seis Nacións, de xeito que os equipos adoitan ter ausencias destacables nas súas ringleiras.
Malia isto, o que fai que esta competición sexa atractiva para os seareiros e para os clubs participantes, é que o equipo gañador do torneo obtén unha praza para participar na tempada seguinte da Heineken Cup, a máxima competición continental.
Historia
A competición orixinal comezou na tempada 1971/72 só entre clubs ingleses, e cun formato de eliminatorias directas. Foi o primeiro torneo oficial entre clubs existente en Inglaterra, e podían participar nel tódolos clubs do país. Hoxe o formato do torneo é moi diferente, e está formado por unha primeira fase de liga na que hai 4 grupos con 4 equipos en cada un, e unha segunda fase na que os primeiros de cada grupo xogan entre si as 2 semifinais e a final.
Por mor dos patrocinadores, o torneo tense coñecido con varios nomes:
O formato de eliminatorias directas desapareceu cando se introduciu a participación dos 4 equipos profesionais de Gales, e que participaron por vez primeira no torneo na tempada 2005/06.
Charnoz-sur-Ain
Charnoz-sur-Ain é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Anglo-Welsh Cup
Historia
Os clubs que máis éxito tiveron nesta competición son Bath Rugby, con 10 vitorias en 11 finais, e Leicester Tigers, con 7 vitorias en 13 finais. Son os equipos con máis vitorias e tamén con máis presenzas na final.
O título da temporada 1981/82 foi compartido por Gloucester e Moseley que fixeron táboas a 12 na final.
Campións
Estatística por club:
Ramón Carrete-de Losada Pardo
Ramón Carrete-de Losada Pardo, nado en Santiago de Compostela en 1804 e finado en Saintes (Charente Marítimo, Francia) o 7 de abril de 1876 , foi un militar carlista galego que participou en moitas das accións e expedicións máis importantes da primeira guerra carlista e acadou o cargo de Comandante Xeneral de Galicia durante a terceira guerra carlista.
Traxectoria
Fillo do oficial da Armada Española, que participou na batalla de Trafalgar, e propietario Juan Antonio Carrete-Losada Sotomayor (nado en A Porta, Sobrado) e de Teresa Pardo Osorio (nada en Vilalba), tivo polo menos tres irmáns: Joaquín, Javiera, que casou con Manuel García-Barros Reguero, e Rita María del Carmen Carrete-de Losada Pardo (nada en Santiago en 1811), casada co catedrático da Universidade de Santiago Pablo Zamora Marcos. Ramón Carrete naceu en Santiago e foi bautizado o 18 de abril na igrexa de San Bieito do Campo, na mesma cidade.
Estudou na universidade compostelá ata que, tras a caída do goberno liberal, alistouse no corpo de Voluntarios Realistas o 1 de xullo de 1823, acadando o grao de alférez en 1825. Dous anos despois pasou a prestar servizos como sub-tenente, primeiro, e tenente, despois, no Rexemento Provincial de Compostela, sendo destinado máis tarde á gornición da Coruña co grao de capitán. En 1830 foi destinado en comisión ao País Vasco, de onde volveu cara a Ferrol. No ano 1833 prestou servizos en numerosos puntos, comezando por participar desde o 4 de abril nunha operación militar na fronteira portuguesa baixo o mando do xeneral Pedro Sarsfield. Continuou, formando parte do Exército Cristino do Norte que dirixía Sarsfield, polas guarnicións de Oviedo, León, Ciudad Rodrigo e, finalmente, Bilbao. En decembro era destinado á gornición de Gernika, onde, no contexto da primeira guerra carlista, decidiu en maio de 1835 ingresar no exército carlista.
Apenas chegou ao País Vasco, participou nos estertores do segundo sitio de Bilbao, que fracasou o 24 de decembro. En marzo de 1837 integrouse na formación da que se chamaría a Expedición Real, que tiña por obxectivo a toma de Madrid. Nesta expedición distinguise nas accións de Huesca, no paso do río Cinca, Girona, Chiva, Guisona, Villar de los Navarros, Alcalá de Aransuegue, Retuerta e Barbastro, onde foi ferido. Por este motivo en outubro de 1837 recibiu a cruz de San Fernando de 1ª clase.
Tras recuperarse, foille dado o mando do 3º de Castilla, co que participou nas accións do Valle de Mena. A continuación incorporouse á desgraciada Expedición Negri en marzo de 1838. Co Conde de Negri ao mando, distinguiuse nas accións de Gayangos, Benatejón e Mayorga, pero foron derrotados en Vendejo, e disperso na acción do porto da Brújula a finais de abril. Traspasou as liñas inimigas ata que puido integrarse no exército carlista aragonés, onde pasou a ser instrutor de brigadas. Tamén recibiu o mando do 5º de Aragón, participando nas accións de Segura, Muniesa, Montalbán, Utrilla, na expedición ao río Jalón, no sitio de Morella, La Hoz de la Vieja, Villafranca e La Iglesuela, Castell de Cabres e Lonia. O 6 de xullo de 1840 cruzou a fronteira con Francia, pasando ao exilio, cando tiña xa o grao de coronel graduado.
No exilio francés entre 1840 e 1850, mentres transcorría a segunda guerra carlista, sobreviviu traballando de carrexador de carbón e como operario nun obradoiro de gravado, como cincelador e esmaltador. Tras regresar do exilio, foi ascendido o 13 de marzo de 1858 a xeneral de brigada do desmantelado Exército carlista, e déuselle o cargo de Comandante xeneral do Principado de Asturias coa encarga de procurar un levantamento que non conseguiu organizar, polo que no mesmo ano marchou a Galicia. Estivo en Santiago ata marzo de 1869, en que, tras un rexistro da súa casa, viuse obrigado a exiliarse de novo a Portugal.
No país luso participou en reunións cos tradicionalistas, polo que foi preso e pasou once meses no cárcere. Foi posto en liberdade baixo fianza en Porto a comezos do mes de abril, xunto a Ramón P. Villapol. Unha vez libre, pasou o 18 de abril a fronteira para tomar posesión do cargo de Inspector Xeral de Depósitos do Norte, dentro do contexto da terceira guerra carlista, que desenvolveu ata que o 18 de abril de 1875 recibiu o cargo de Comandante Xeneral de Galicia. Tras a nova derrota do carlismo, prestou submisión a Afonso XII e emigrou o 27 de febreiro de 1876 cara a Francia, cando se encontraba enfermo. Foi ingresado no Santo Hospital da localidade de Saintes, e na sala de San Luis faleceu ás 9 da mañá do 7 de abril.
Na "Relación de los señores generales y brigadieres que sirven en el Ejército Real", datado en Bergara o 10 de marzo de 1875, figuraba como Ramón Carrete co grao de brigadier co cargo de Inspector de Depósitos.
Obtivo moitas condecoracións, entre as que estiveron, ademais da Laureada de San Fernando, a cruz e placa da Orde de San Hermenegildo e a cruz de Barbastro.
Vida persoal
Casou con María Florencia Gardasse Salazar, coa que tivo tres fillos: Feliciano (nado en Vienne, Francia, e falecido no Carballiño en 1898, avó de Felipe Cordero Carrete), Hermenegildo ou Gildo (Francia, 1848—Vilagarcía de Arousa, maio 1929, tío de Laureano Gómez Paratcha) e Rita Carrete Gardasse (1849—Santiago, 6-9-1931).
Kemi
Kemi é un concello e cidade da provincia de Laponia, en Finlandia.
Poboación
No ano 2006 tiña 22.768 habitantes.
Historia
Kemi foi fundada en 1869 por Decreto Real, por mor da profundidade da súa costa, o que facilitou a construción dun porto.
Eonomía
A principal actividade económica de Kemi céntrase en dúas grandes fábricas de papel, e na única mina de cromo en Europa (a cal abastece á planta ferrocromática de Outokumpu en Tornio). Tamén conta cunha universidade politécnica.
Kemi tamén é famosa por ter o castelo de neve máis grande do mundo (construído cada ano cunha arquitectura distinta).
Ligazóns externas
miniatura|Rúa Meripuistokatu, co concello de Kemi ao fondo
esquerda|miniatura|A [[Igrexa de Kemi|igrexa neogótica de Kemi]]
Pazo de San Roque
O pazo de San Roque é unha casa señorial de finais do século XVII que se atopa no outeiro de San Roque, en Vigo. O edificio é propiedade de Abanca, porén a leira da antiga mansión é hoxe en día un parque municipal aberto ao público, o Parque de San Roque. Cada 16 de agosto celébranse, dende o século XVIII, na carballeira e capela de San Roque as festas de San Roque, de gran devoción en Vigo.
Historia
A historia do pazo e a capela de San Roque están pouco documentadas. Sabemos que a capela ergueuse por volta de 1600 despois de que a peste batese con forza na vila de Vigo en 1598 con máis de dúas mil vítimas e a xente atribuíse a curación a San Roque.
Estilo
Típico pazo galego de finais do século XVII, de fábrica de cantaría de granito galego cunha superficie total de 640 m², que conta con dous andares, semisoto e planta terrea.
Á leira accédese grazas a un portalón de pedra cun amplo panel, cun oco con linteis e decorado con brasóns e xanela central. O pazo é un edificio ameado con muros encalados, agás os recercamentos de fiestras, brasóns e esquinais. Preto do pazo atópase a Capela de San Roque, ampla, con brasóns e espadana, que se comunica cunha singular ponte en arco a unha construción circular. Cómpre salientar tamén o pombal.
Xardíns
Malia ser un pazo de propiedade privada, a leira é un parque público, Parque de San Roque. Ten unha superficie de 17.000 m² e acolle ademais do pazo, a capela de San Roque, o pombal e ademais conta con árbores senlleiras, especialmente eucaliptos e carballos centenarios. Ademais atópanse outras especies como castiñeiros, camelias, cerdeiras, bidueiros, magnolias, abetos, loureiro e acacias. Existe ademais un palco da música de recente construción, e que na súa parte inferior acolle as oficinas da Irmandade de Devotos de San Roque.
Afundación
Dende que Afundación adquiriu o edificio fixo unha serie de reformas para o habilitar para sala de reunións, conferencias, convencións, xantares, ceas etc. cos máis modernos medios tecnolóxicos. No semisoto áchase o vestíbulo, aseos, almacén, cociña e un salón-comedor, na planta terrea existe outro vestíbulo, a área de recepción, aseos, gardarroupa, gabinete, a sala de xuntas e dúas salas de conferencias.
Multiplayer online battle arena
miniatura|dereita|Distribución habitual dos mapas dos MOBAs Multiplayer online battle arena (MOBA), en galego campo de batalla multixogador en liña, tamén coñecido como action real-time strategy (ARTS), en galego estratexia de acción en tempo real, é un xénero de videoxogos orixinado como un subxénero da estratexia en tempo real, no que o xogador controla a unha personaxe dentro dun equipo de varios xogadores. O obxectivo dos xogos deste xénero é destruír a estrutura principal do equipo contrario coa axuda doutras unidades controladas pola computadora que se moven por camiños predefinidos dentro do mapa do xogo. As personaxes dos xogadores posúen varias habilidades e vantaxes que van mellorando durante a partida e que contribúen á estratexia global do seu equipo. Este tipo de videoxogos combinan elementos dos videoxogos de acción, rol e estratexia en tempo real.
O precursor deste xénero foi Aeon of Strife (AoS), un mapa a medida feito para o videoxogo StarCraft. Defense of the Ancients (DotA), un mapa para o videoxogo Warcraft III: Reign of Chaos e The Frozen Throne baseado en Aeon of Strife, está considerado un dos principais títulos deste xénero e o primeiro MOBA para o que se levaron a cabo torneos con patrocinadores. Outros dos principais títulos dentro deste xénero son League of Legends, Heroes of Newerth e Dota 2.
Acrásidos
Os acrásidos ou Acrasidae son unha familia de protistas que pertencen ao grupo dos Percolozoa, orde Acrasida. Son un tipo de mofos mucosos, pero non están relacionados cos outros mofos mucosos clasificados como micetozoos. As células individuais aparecen na madeira, esterco, materia vexetal en descomposición e no solo. Viven como organismos descompoñedores, pero tamén se alimentan de bacterias e outros microorganismos.
Algúns autores consideran a este grupo coa categoría de reino, pero hai moito debate ao respecto.
O termo "Acrasiomycota" utilizouse para referirse a este grupo cando eran considerados fungos en lugar de protistas.
Reprodución
Cando os recursos alimenticios e a auga chegan a un nivel limitante, estas amebas liberan feromonas como a acrasina para promover a agregación das células ameboides preparándose para moverse como un grande agregado (chamado grex) formado por miles de células. Cando no grex se reproducen as células ameboides orixinan corpos frutíferos formadores de esporas, que lembran ás dos fungos. As esporas dan lugar a individuos unicelulares.
Felipe Sánchez-Román
Felipe Sánchez-Román Gallifa, nado en Madrid o 12 de marzo de 1883 e finado en Cidade de México o 21 de xaneiro de 1956, foi un xurista e político republicano español.
Traxectoria
Fillo do antigo ministro do mesmo nome. Estudou Dereito e dende 1916 ocupou a cátedra de Dereito Civil na Universidade de Madrid. Comezou a súa actividade política durante a etapa final da ditadura de Primo de Rivera abandonando a súa cátedra universitaria para mostrar a súa oposición ao réxime. Participou na Agrupación al Servicio de la República e pasou a participar activamente no movemento republicano, asistindo ao Pacto de San Sebastián e defendendo a Largo Caballero no xuízo contra o Goberno republicano clandestino.
Nas eleccións a Cortes Constituintes de 1931 foi elixido deputado independente por Madrid dentro da candidatura republicano-socialista, participando en varias comisións nas Cortes, especialmente na Constitucional, no anteproxecto da Lei Electoral e nas discusións sobre os estatutos de autonomía. Ademais presidiu a Comisión da Reforma Agraria. Nas eleccións de 1933 refusou integrarse noutras candidaturas republicanas e presentouse novamente por Madrid en solitario, sen conseguir escano (aínda que obtivo unha votación estimable, uns 27 000 votos, o 5% dos electores). En 1934 fundou o Partido Nacional Republicano de carácter moderado. Para as eleccións de febreiro de 1936 uniuse en principio ao Fronte Popular. Porén, trala entrada do Partido Comunista na coalición, abandonouna e deixou o liderado do seu partido.
O 19 de xullo de 1936 foi nomeado ministro sen carteira no goberno que durante unhas horas presidiu Diego Martínez Barrio.
A depuración como catedrático polo bando franquista, sen lugar a proceso contraditorio ningún, produciuse mediante Orde Ministerial en febreiro de 1939, xunto a outros catedráticos. Despois da guerra civil tivo que partir ao exilio. Marchou a México onde pasou a ocupar un cargo de asesor da presidencia mexicana ademais de exercer de docente na UNAM. Alí fundou o Instituto de Ciencias Jurídicas.
Leo Kouwenhoven
miniatura|300px|Leo Kouwenhoven no SingularityU The Netherlands Summit, que tivo lugar en [[Ámsterdam en 2016]] Leo Kouwenhoven, nado en Pijnacker (Holanda Meridional) o 10 de decembro de 1963, é un físico dos Países Baixos, coñecido particularmente polas súas investigacións acerca dos fermións de Majorana.
Traxectoria
Kouwenhoven acadou o grao en Físca Aplicada na Universidade de Tecnoloxía de Delft (TU Delft) en 1988, co proxecto titulado Discovery of quantified conductance in quantum point contacts ("Descuberta de condutancia cuantificada en contactos de puntos cuánticos"). En 1992 doutorouse na mesma universidade co traballo Transport properties of electron-waves and single-charges in semiconductor nanostructures ("Propiedades de transporte de ondas de electróns e cargas únicas en nanoestructuras de semicondutores"). Entre ese ano e 1994 fixo unha estadía de posdoutoramento na Universidade de California Berkeley, baixo a dirección de Paul McEuen. Desde 1999 é profesor de Física na TU Delft e, no curso 2000-2001, foi profesor invitado na Universidade Harvard.
Dirixe o grupo de investigación de transporte cuántico na devandita universidade e tamén é o responsable nos Países Baixos do grupo Solid State Quantum Information Processes.
Lucrezia Borgia
Lucrezia Borgia, nada en Subiaco o 18 de abril de 1480 e finada en Ferrara o 24 de xuño de 1519, filla ilexítima do cardeal Roderic Llançol de Borja (máis tarde papa Alexandre VI), foi unha das figuras femininas máis controvertidas do Renacemento italiano.
Traxectoria
Dende que tiña once anos estivo suxeita a unha política de matrimonio vinculada ás ambicións políticas do seu pai primeiro e logo do seu irmán César Borgia. Cando o seu pai accedeu ao trono papal, foi inicialmente dada como esposa a Xoán Sforza, señor de Pesaro, mais uns anos despois, trala anulación do seu matrimonio, Lucrecia casou con Afonso de Aragón, fillo ilexítimo de Afonso II de Nápoles. Un cambio nas alianzas, que achegou os Borgia ao partido pro-francés, conduciu ao asasinato de Afonso por orde de César.
Morás, Xove
San Clemente de Morás é unha parroquia do concello lugués de Xove na comarca da Mariña Occidental. Tiña 136 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 57 homes e 79 mulleres. O que supón unha diminución de 46 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 182 habitantes (83 homes e 99 mulleres) e 49 menos que en 2000.
Lucrezia Borgia
Traxectoria
Despois dun breve período de loito pasado en Nepi co seu primeiro fillo, Rodrigo de Aragón, Lucrecia participou activamente nas negociacións da súa terceira voda con Afonso I d'Este, primoxénito de Ercole, duque de Ferrara, quen tivo que aceptala como esposa. Na corte de Este, Lucrecia conseguiu facer esquecer a súa orixe como filla ilexítima do Papa, os seus dous matrimonios infrutuosos e todo o seu pasado tormentoso; de feito, grazas á súa beleza e á súa intelixencia, fíxose benquerida tanto pola súa nova familia como pola poboación de Ferrara.
Adquiriu fama de hábil política e diplomática, até o punto de que o seu marido chegou a confiarlle o manexo político e administrativo do ducado cando tiña que ausentarse de Ferrara. Tamén foi unha mecenas activa, acollendo na corte a poetas e humanistas como Ludovico Ariosto, Pietro Bembo, Gian Giorgio Trissino e Ercole Strozzi.
Dende 1512, por mor das desgrazas que a afectaron a ela e á casa ferraresa, Lucrecia comezou a usar un cilicio, inscribiuse na Orde Franciscana Secular, uniuse aos seguidores de San Bernardino e Catarina de Siena e fundou o Monte de Piedade de Ferrara para socorrer os pobres. Morreu en 1519, aos trinta e nove anos, debido a complicacións nun parto.
Leo Kouwenhoven
Traxectoria
Foi un dos personaxes recoñecidos co Premio Spinoza á investigación, na súa edición de 2007, que se concede no seu país. En 2006 pasou a formar parte da Real Academia Holandesa de Artes e Ciencias (KNAW) e en 2008 da Academia Holandesa de Tecnoloxía e Innovación (ACTI). En 2014 foi elixido membro externo da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos.
Traballos significativos
Amósase deseguido unha selección de artigos científicos de Leo Kowenhoven, dos máis de dous centenares publicados.
Ludismo
miniatura|O líder dos ludditas, gravado de 1813.
O ludismo (luddism en inglés) foi un movemento obreiro que adquiriu auxe en Inglaterra a partir do odio incondicional cara ás máquinas. Os seus seguidores chamábanse ludistas ou luditas (luddites en inglés), nome que tomaron do semilexendario líder do movemento, Ned Ludd, que foi o primeiro en romper un tear como protesta. O ludismo representaba as protestas dos obreiros contra as industrias polos despedimentos e os baixos salarios ocasionados pola introdución das maquinas, estas revoltas eran desorganizadas e os obreiros atentaban contra as maquinas destruíndoas.
Historia
O ludismo tivo unha vida relativamente curta. Pronto moitos dos dirixentes obreiros comprenderon que non eran as máquinas senón os empresarios os seus inimigos. Gran Bretaña coñeceu catro grandes ondas ludistas entre 1811 e 1816 e posteriormente o movemento estendeuse por toda Europa (en España é coñecida a "Revolución do petróleo" en Alcoi, en 1873).
O ludismo xurdiu como unha primeira resposta violenta ás crecentes taxas de desemprego que supuxeron a implantación de máquinas capaces de facer o traballo de varios homes, coa consecuente perda do emprego por parte dos mesmos, implicando que os obreiros empezasen a ver ás máquinas como causantes dos seus problemas. Xa empezaba a manifestarse un sentimento de unidade entre as clases proletarias, mellor coñecido como conciencia de clase, que lles leva a unha mellor organización como grupo, levando a cabo protestas pacíficas para a mellora das súas condicións de vida e traballo.
A disolución violenta, por parte do exército, dunha manifestación de traballadores en Nottingham que pedían traballo e un salario máis xusto, tivo como resposta o incendio nocturno de sesenta máquinas de tecer medias. Estas accións destrutivas, que se estenderon polas zonas de intensa industrialización de Lancashire e Yorkshire en 1812, tomaron o nome dun imaxinario Capitán Ludd (probablemente en recordo de Ned Ludd), que asinaba as cartas intimidatorias dirixidas aos propietarios das máquinas. Nelas esixíase a pronta retirada das máquinas para unha data en concreto, ou en caso contrario, enviaría homes a destruílas, quen en caso de atopar resistencia, terían ata a súa autorización para asasinar os donos e destruír as propiedades.
A resposta gobernamental a devandito movemento chegou a supor a execución de dezaoito ludistas en 1813.
A partir de 1817 o movemento empezou a decaer, pero continuouse no campo inglés na década de 1830 e estendeuse a outras rexións do continente europeo, onde a Revolución industrial estaba adquirindo relevancia. En Cataluña chegouse a queimar a máquina máis avanzada do momento. A pesar de todo, sen unha base ideolóxica definida, o seu alcance era claramente limitado debido a que se dirixía ás máquinas en lugar de atacar as verdadeiras causas da súa situación, polo cal empezou a desaparecer a medida que a protesta foise desprazando de ir contra as máquinas para dirixirse contra os seus propietarios, forxándose deste xeito os primeiros sindicatos obreiros.
Bandeira de Güiana
A bandeira de Güiana, coñecida como a punta de frecha dourada, foi aprobada o 26 de maio de 1966. Foi deseñada por Whitney Smith, un estadounidense coñecido polos seus estudos centrados na vexiloloxía. O deseño orixinal non incluía os bordos negro e branco que foron incorporados polo College of Arms. A cor verde representa a agricultura e os bosques. O branco simboliza os ríos e a auga. O dourado reflicte a riqueza mineral do país. O negro representa a capacidade de resistencia, e o vermello o ardor e o dinamismo.
Valdoviño, Valdoviño
Santalla de Valdoviño é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Valdoviño. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 2.221 habitantes (1.087 mulleres e 1.134 homes) distribuídos en 56 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 2.037 habitantes. Ten unha superficie de 14,3 km² (a parroquia máis ampla do concello), cunha densidade poboación de 155,31 hab./km². Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Osteoglossum bicirrhosum
Osteoglossum bicirrhosum é un peixe óseo de auga doce da familia Osteoglossidae, unha especie moi común nos acuarios. O nome xenérico Osteoglossum significa "lingua ósea" e o nome específico bicirrhosum significa "dúas barbas" (procede da lingua grega).
Imperio colonial noruegués
miniatura|300px|Mapa do [[século XVI representando Islandia, Groenlandia e Escandinavia.]] Co nome de Imperio colonial noruegués faise referencia ás posesións norueguesas durante a Idade Media. Con todo, durante o século XX, Noruega adquiriu novos territorios, sobre todo no Ártico e na Antártida.
Imperio noruegués durante a Idade Media
300px|miniatura|Posesións de Noruega en [[1265.]] O Imperio noruegués consolidouse como consecuencia da potencia da frota naval do país, e xa que logo converteuse nun imperio sobre todo insular. Foi perdendo territorios en litixios cos escoceses e, tamén, mediante cesiones a Dinamarca, con quen se uniu en 1380 mediante a denominada Unión de Kalmar.
Teixeda
Co topónimo Teixeda podemos referirnos a diversos lugares de Galiza:
Faneca brava
A faneca brava ou peixe araña menor (Echiichthys vipera) é unha especie de peixe da familia Trachinidae na orde dos Perciformes. Coñecido por ser peixe pezoñento. Algunhas fontes chámano escorpión de praia.
Atópase normalmente nos fondos mariños de mares abertos, achegados á beiramar. As fanecas bravas poden picar aos nadadores se son perturbadas, especialmente cando hai baixamar; tamén aos pescadores cando limpan as súas redes.
Morfoloxía
As fanecas contan cun corpo alongado e medran até os 18 cm de longo, mais xeralmente non pasan dos 15 cm. A súa cor é pardo cinsenta no lombo, semellante á da area das praias, e prateada nos costados. Non ten espiñas diante dos ollos.
Efectos nos humanos
miniatura|right|Faneca brava, apañada en [[Prestatyn, Gales. Aprécianse as espiñas dorsais pezoñentas (separadas por unha pel case negra) e a típica cola escura en punta.]]
A picada da faneca é aguda e intensa. A dor adoita radiar á área arredor do limbo. A intensidade da dor acada o pico aos 30 minutos despois da picada, e despois aos poucos baixa. Porén, por veces a dor ou un formigar pode durar unhas 24 horas. Moi raramente, a dor pode espallarse aos ganglios linfáticos, é dicir, ós das virillas (cando o aguillón se crava na planta do pé), ou ós da axila (se o aguillón pica nas mans).
Protección e auxilio
A faneca é común nalgunhas praias de Galiza, especialmente coa marea baixa. A mellor protección é usar sandalias (chamadas as máis das veces fanequeiras).
Unha vez se produce a picada, se na praia hai posto de socorrismo é o mellor lugar para acudir. O procedemento alá será localizar a picada e despois mergullar o pé en auga quente durante unha hora co obxectivo de inactivar a toxina termolábil. Pódese tamén aplicar unha pomada antihistamínica e despois intentar camiñar por unha superficie quente (a parte alta da praia) para que o organismo termine eliminando definitivamente todo resto da pezoña.
A mellor solución de urxencia é para lavar a ferida, e despois mergullala en auga quente durante polo menos unha hora, para aliviar a dor e axudar a destruír as proteínas do veleno. A temperatura da auga debe ser polo menos duns 40 °C (104 °F) ou tan quente coma o paciente ature. Ademais, cómpre tranquilizar o paciente da inocuidade relativa da picada.