cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miguel Aleksandrovich Romanov
Co nacemento do seu sobriño, o tsarévich Aleksei en 1904, Miguel volveu a pasar ao segundo posto na liña sucesoria. Aleksei herdara unha enfermidade no sangue coñecida como hemofilia e non se esperaba que vivira por moito tempo. Miguel causou conmoción na corte cando tomou a Natalia Brasova, unha muller casada, como amante. Nicolao enviouno a Oryol para evitar o escándalo mais isto non detivo ao gran duque, quen viaxou frecuentemente para ver a súa querida. Tralo nacemento do único fillo da parella Xurxo en 1910, Miguel levou a Natalia a San Petersburgo onde foi rexeitada pola sociedade. En 1912, Miguel casou con Natalia coa esperanza de ser retirado da liña sucesoria e a parella exiliouse de Rusia para vivir en Francia, Suíza e Inglaterra.
Despois do comezo da primeira guerra mundial Miguel regresou a Rusia, asumindo o mando dun rexemento de cabalería. Cando Nicolao abdicou o, Miguel foi nomeado como o seu sucesor no lugar de Aleksei. Porén, o gran duque rexeitou aceptar o trono ata a ratificación por unha asemblea electa. Nunca foi confirmado como emperador e durante a revolución foi detido e asasinado.
Departamento de Saint-Louis
Saint-Louis é un departamento da rexión de Saint-Louis, no Senegal. Segundo o censo do ano 2002 a súa poboación era de 212.560 habitantes. En 2005 esta estaba estimada en 226.977 persoas. A súa capitalidade reside en Saint-Louis. As dúas comunas que hai no departamento son Saint-Louis e Mpal.
Miguel Aleksandrovich Romanov
Traxectoria
Fillo do tsar Alexandre III e María Fiodoróvna, converteuse en herdeiro ao trono Imperial Ruso (tsarévich) tras a morte do seu irmán Xurxo no 1899, posición que conservou ata o nacemento do seu sobriño Alexei en 1904.
En 1912 casou en Viena con Natalia Sergeievna Cheremetevskaia, filla dun avogado de Moscova, sen autorización do seu irmán o tsar Nicolao II de Rusia, e durante este tempo residiu no exilio en Gran Bretaña, aínda que despois se lle permitiu volver á Rusia. Durante a primeira guerra mundial foi distinguido polo seu valor en combate e foi condecorado.
Marzo de 1917
miniatura|esquerda|Carta de abdicación de Miguel como tsar O 2 (15) de marzo de 1917 en Pskov, no salón dun vagón do tren imperial (onde instalarase o Gran Cuartel Xeral naquel momento), despois de penosas meditacións, Nicolao II firmou a acta de abdicación en favor de Miguel. Nicolao II comunicoulle a súa decisión mediante un telegrama:
Un día máis tarde, Miguel, premido baixo o poder dos revolucionarios firmou a súa abdicación.
Tras isto remata o período tsarista en Rusia, sendo o último monarca da casa dos Romanov.
Despois da revolución de outubro
Despois da Revolución de Outubro, os bolxeviques desterrárono á cidade de Perm, preto da cal foi asasinado o 10 de xuño de 1918, na compaña do seu amigo e secretario inglés, Brian Johnson. Nunca se atoparon os seus restos. A súa viúva e o seu único fillo, o Príncipe Xurxo Brassov, lograron saír de Rusia e trasladarse a Francia.
CD45
Función
A proteína codificada por este xene é un membro da familia da proteína tirosina fosfatase (PTP). As PTPs son moléculas de sinalización celular que regulan diversos procesos celulares como o crecemento celular, diferenciación, ciclo mitótico, e a transformación oncoxénica. A PTPRC contén un dominio extracelular, un só segmento transmembrana e dous tándem de dominios catalíticos intracitoplasmáticos, polo que pertence ás PTP de tipo receptor. Este xene exprésase especificamente en células hematopoéticas. Esta PTP é un regulador esencial da sinalización do receptor de antíxenos das células T e B (TCR, BCR). Funciona por interacción directa con compoñentes dos complexos do receptor de antíxenos ou tamén activando varias quinases da familia Src requiridas para a sinalización do receptor de antíxenos. Esta PTP tamén suprime as quinases JAK, e, deste modo, funciona como un regulador negativo da sinalización do receptor de citocinas. Informouse da existencia neste xene de catro variantes de transcrición de splicing alternativo, que codifican distintas isoformas.
O PTPRC é unha proteína transmembrana de tipo I que está presente en diferentes formas en todas as células hematopoéticas diferenciadas agás os eritrocitos e células plasmáticas que axuda na activación desas células (unha forma de coestimulación). Exprésase en linfomas, células B leucemia linfocítica crónica, tricoleucemia, e leucemia non linfocítica aguda. Os anticorpos monoclonais para o CD45 utilízanse rutineiramente en inmunohistoquímica para diferenciar nas preparacións histolóxicas os linfomas dos carcinomas.
Isoformas
A familia do CD45 consta de moitos membros que son todos produtos dun só complexo xénico. Este xene contén 34 exóns e tres dos exóns dos transcritos primarios poden ser empalmados alternativamente para xerar ata oito ARNms maduros distintos e, despois da súa tradución, oito produtos proteicos diferentes. Estes tres exóns xeran as isoformas RA, RB e RC.
As isoformas de CD45 son: CD45RA, CD45RB, CD45RC, CD45RAB, CD45RAC, CD45RBC, CD45R0, CD45R (ABC). A isoforma CD45RA encóntrase en células T virxes, e a CD45R0 en células T de memoria. O CD45 está tamén moi glicosilado. O CD45R é a máis longa destas proteínas e ten 200 kDa cando se illa das células T. As células B tamén expresan o CD45R cunha forte glicosilación, polo que o peso molecular chega a 220 kDa, de aí que se lle chame B220 ou isoforma de 220 kDa de células B. A expresión de B220 non está restrinxida ás células B e pode tamén expresarse nas células T activadas, nun subconxunto de células dendríticas e outras células presentadoras de antíxenos.
Os linfocitos T virxes expresan grandes isoformas de CD45 e son xeralmente positivas para o CD45RA. Os linfocitos T de memoria e os activados expresan a isoforma máis curta de CD45, CD45R0, que carece dos exóns RA, RB e RC. Esta isoforma tan curta facilita a activación das células T.
O dominio citolasmático de CD45 é un dos máis grandes coñecidos e ten unha actividade intrínseca de fosfatase que elimina un grupo fosfato inhibitorio da Lck, unha tirosina quinase, (en células T) ou de Lyn/Fyn/Lck (en células B) e actívaas.
Interaccións
A PTPRC interacciona con LYN, Lck, SKAP1 e GANAB.
Viuse recentemente que o CD45 interacciona tamén coa proteína UL11 do citomegalovirus humano (HCMV). Esta interacción orixina unha parálise funcional temporal das células T.
Importancia clínica
Na medula ósea encóntranse varias variedades de células nai, como as células nai mesenquimáticas e células nai hematopoéticas, e para separalas pode utilizarse o marcador CD45, xa que o CD45 só se encontrará na liña leucocítica.
Mireya Delgado
Mireya Delgado, nada o 5 de novembro de 1991, Xixón é unha xugadora de voleibol asturiana retirada en 2015. Cos seus 1,80 metros de altura, xogaba de recepcionista-atacante.
Patoloxía humoral
miniatura|250px|Samesuga Desde tempos de Hipócrates e Galeno, a orixe das enfermidades explicábase mediante a teoría dos catro humores, segundo a cal o corpo humano contiña catro líquidos ou humores en catidades e proporcións determinadas. Se, por calquera causa, rompíase este equilibrio, producíase a enfermidade. Esta patoloxía humoral mantívose case sen discusión ata mediados do século XIX, cando nace a medicina moderna.
A teoría dos humores sostén que no corpo humano hai catro humores básicos: bile negra, bile ou bile amarela), flegma e sangue. As proporcións entre uns e outros variaba entre as diferentes persoas, en función da dieta e da actividade de cadaquén, pero mantiñan unha situación de equilibrio dentro de cada individuo. Cando se producía unha diminución (como tal, por unha hemorraxia ou unha diarrea) ou un aumento (como tal, na obesidade ou na conxestión) en calquera deles, a saúde da persoa resentíase e alterábase, no que consideraban enfermidade.
Inicialmente os humores eran moitos máis pero Hipócrates concretounos en catro: sangue, flegma, bile amarela e auga. Posteriormente, Polybos substituíu a auga pola bile negra, trala observación clínica da hematemese, melena ou hemoglobinuria.
Partindo desta base etiolóxica, o tratamento que aplicaban os físicos ían dirixidos a restituír o equilibrio humoral perdido. Para curar o que consideraban exceso de sangue, realizaban sangraduras, con lancetas ou samesugas. Para curar o exceso de bile, aplicaban calor.
Os devanditos humores correspondías á idea filosófica grega de que o universo estaba formado por catro elementos básicos: auga, aire, lume e terra, cada un deles dotado dunha propiedade característica: humidade, secura, calor e frío, respectivamente. O equilibrio entre aqueles catro elementos era o que mantiña a harmonía do cosmos. Os líquidos orgánicos, os humores, presentaban estas mesmas propiedades: o sangue era quente e húmida; a flegma, (fría e húmida; a bile amarela, quente e seca; e a bile negra, fría e seca, e o seu equilibrio garantía igualmente ese microcosmos que é o home.
Os humores e o temperamento
miniatura|250px|Temperamento flemático, colérico, sanguíneo e melancólico A Teofrasto débese a relación entre os humores e o carácter das persoas, o seu temperamento. Segundo esta teoría, naqueles individuos nos que predominaba o sangue eran sociais (temperamento sanguíneo), os que tiñan moita flegma eran calmosos (temperamento flemático), aqueles con moita bile eran coléricos, e nos que dominaba a bile negra eran melancólicos.
Casa de la Vall
250px|miniatura|Casa de la Vall A Casa de la Vall é un edificio centenario da cidade de Andorra la Vella, sede do parlamento do país, o Consell General, dende a súa constitución e sede do antigo Consell de la Terra. Dende 2011 só é a sede das sesións tradicionais do parlamento, como a constitutiva ou a de Sant Tomàs, mentres que o resto de sesións teñen lugar no novo edificio parlamentario.
Está declarado ben de interese cultural.
Historia e características
O edificio construíuse en 1580 como casa señorial e torre de defensa da familia Busquets. En 1702 foi comprada polo entón Consell de la Terra, baixo o mandato do Síndic General Joan Antoni Torres. A partir de 1866, o Consell de la Terra converteuse en Consell General.
250px|miniatura|left|Escudo dos Busquets Na porta principal atópase o escudo da familia Busquets (unha árbore) e o escudo de Andorra. A planta do edificio é rectangular e conta con dous andares. Un antigo pombal con forma de torre destaca nunha esquina. No xardín situado na parte frontal hai unha escultura conmemorativa do primeiro centenario da Nova Reforma que representa o tradicional baile da morisca e é obra de Josep Viladomat (1967).
No andar infeiror atópase a administración de xustiza co Tribunal de Cortes. Na primeira planta, a planta nobre da casa familiar, atópase a Sala do Consell, unha capela dedicada a Sant Ermengol e o Armario das Sete Chaves onde se conservan os documentos históricos de Andorra pechados cunha chave por cada unha das parroquias. Conserva tamén a antiga cociña, á que se accede dende a Sala dels Passos Perduts onde se celebran actos protocolarios. No segundo piso, chamado Cap de casa, hai unha sala polivalente, utilizada por exemplo para albergar exposicións.
Durante o 2015, a Casa de la Vall foi, xunto co Museo do Tabaco e o Centro de Arte de Escaldes-Engordany, un dos lugares máis visitados.
Departamento de Podor
Podor é un departamento da rexión de Saint-Louis, no Senegal. A súa capital é Podor.
A localidades con status de comuna neste departamento son:
Uncinula
Uncinula é un xénero de fungos da familia das erisifáceas.
As súas especies son patóxenos vexetais que causan enfermidades en varios hospedeiros.
Jackson, Mississippi
Jackson é a capital e a cidade máis poboada do estado de Mississippi, nos Estados Unidos de América. É unha das capitais do condado de Hinds, xunto con Raymond. Segundo o censo do 2000 a poboación de Jackson era de 184.256 habitantes. Segundo a estimación do 1 de xullo de 2006, a poboación da cidade era de 176.614 habitantes e a súa área metropolitana de cinco condados tiña unha poboación de 529.456 habitantes.
Uncinula
Características
O xénero caracterízase polo seu escuro casmotecio (órgano que produce os ascos e as ascósporas) que leva aparellos filamentosos e hialinos con puntas rematadas en ganchos.
Jackson, Mississippi
O actual lema da cidade é Jackson, Mississippi: City With Soul (Jackson, Mississippi: Cidade con Alma).
Uncinula
Características
Describíronse máis de cen especies a partir de diversos hospedeiros, maioritariamente dicotiledóneas. Braun e Takamatsu (2000) suxeriron que Uncinula debería considerarse un sinónimo de Erysiphe, aínda que non todos os investigadores posteriores aceptaron as súas conclusións.
Jackson, Mississippi
Historia
O primeiro establecemento foi fundado en 1792 por Louis LeFleur, un comerciante franco-canadense. A principios do século XIX, as autoridades buscaban un lugar para implantar a capital do estado de Mississippi. O lugar do actual Jackson foi escollido en 1821 e bautizado así en honra do sétimo presidente americano Andrew Jackson. Peter Van Dorn trazou os primeiros planos.
Uncinula
Características
Unha notoria especie do xénero, Uncinula necator (sinónimo Erysiphe necator), ataca a varias especies de vides (Vitis spp.) e pode causar perdas de rendemento nas uvas europeas.
Jackson, Mississippi
Historia
O ferrocarril chegou a Jackson en 1840 o que asegurou o desenvolvemento da cidade logo da guerra de Secesión. Foi no curso deste conflito cando a cidade converteuse nun importante centro de produción para os estados sudistas. O 14 de maio de 1863, a batalla de Jackson enfrontou ás tropas do xeneral Ulysses S. Grant ás forzas confederadas do xeneral Joseph E. Johnston. A cidade caeu en mans dos nordistas, o que abriu o camiño cara ao oeste e levou a unha serie de batallas coñecidas como a Campaña de Vicksburg.
Uncinula
Características
Outras especies de Uncinula atacan unha gran variedade de plantas dicotiledóneas.
Jackson, Mississippi
Historia
O descubrimento de xacementos de gas na rexión estimulou o crecemento económico da cidade a partir dos anos 1930. A cidade serviu de base militar durante a segunda guerra mundial. Jackson rexistrou revoltas durante o movemento dos dereitos civís nos anos 1960.
Uncinula
Taxonomía
miniatura|260px|[[Folla de Vitis vinifera infestada por Uncinula necator.]]
Jackson, Mississippi
Xeografía e clima
Jackson está localizado no río Pearl, e servido polo encoro de Ross Barnett, que forma unha sección do río Pearl e está localizado ao nordeste de Jackson na fronteira entre os condados de Madison e Rankin. Nunha pequena porción da cidade sitúase o Tougaloo College no Condado de Madison, bordeada polo oeste pola I-220 e no leste pola US 51 e a I-55. Unha segunda porción da cidade está localizada no Condado Rankin. No censo do 2000, 183.723 dos 184.256 residentes da cidade (o 99,7%) viviron no condado de Hinds e 533 (o 0,3%) no condado de Madison. Aínda que ningún residente de Jackson vivise na parte do condado de Rankin no 2000, no 2006 figuraban 72 habitantes.
Jackson posúe un clima subtropical húmido, con veráns moi quentes e húmidos e invernos suaves. A choiva esténdese regularmente ao longo do ano, e a neve pode caer durante o inverno, aínda que as nevadas fortes sexan relativamente raras. A maior parte da precipitación de Jackson ocorre durante tormentas. Os tronos déixanse oír durante aproximadamente 70 días ao ano. Jackson atópase nunha rexión propensa a tormentas severas que poden producir fortes tormentas de sarabia, ventos prexudiciais e tornados.
Uncinula
Especies
Na actualidade recoñécense no xénero as seguintes especies:
Jackson, Mississippi
Demografía
Jackson permaneceu como unha pequena cidade durante a maior parte do século XIX. Antes da Guerra Civil Americana, a poboación de Jackson era escasa, en particular en contraste coas cidades de Mississippi localizadas ao longo do importante foco comercial do río Mississippi. A pesar da situación da cidade como a capital estatal, o censo de 1850 deu só 1.881 residentes, e cara a 1900 a poboación de Jackson só crecera ata aproximadamente 8.000. Foi durante este período, aproximadamente entre 1890 e 1930, que a cidade de Meridian converteuse na cidade máis grande de Mississippi, aínda que cara a 1944, a poboación de Jackson elevouse a aproximadamente 70.000 habitantes. Desde ese momento, Jackson foi continuamente a cidade máis grande do estado. O crecemento en grande escala, con todo, non veu ata os anos 1970, logo da turbulencia do Movemento polos Dereitos Civís. O censo 1980 mostrou por primeira vez máis de 200.000 residentes na cidade. Desde entón, Jackson experimentou unha diminución constante da súa poboación, mentres os seus barrios residenciais evidenciaron unha repunta.
Segundo o censo do 2000, había 184.256 persoas, 67.841 vivendas, e 44.488 familias residindo na cidade. A densidade de poboación era de 678,2 hab/km². Había 75.678 unidades de aloxamento cunha densidade media de 278,5 hab/km². A composición racial da cidade era dun 70,6% de negros ou afroamericanos, do 27,8% de brancos ou caucásicos, 0,1% de nativos americanos, 0,6% de asiáticos, 0,01% das Illas do Pacífico, 0,2% doutras razas e 0,7% de dúas ou máis razas. O 0,8% era hispano ou latino.
Das 67.841 vivendas, o 39,4% tiña a nenos de menos de 18 anos de idade vivindo nelas, o 35,4% tiña parellas casadas que viven xuntas, o 25,3% tiña a un cabeza de familia feminino sen o marido presente, e o 34,4% non tiñan familias. O 28,9% de todas as casas estaba ocupado por un só individuo e o 9,0% tiña a alguén vivindo só con 65 anos de idade ou máis. O tamaño medio dos fogares era de 2,61 membros e o tamaño medio de familia era 3,24.
Seixomil, Santa Baia de Berredo, A Bola
Seixomil é un lugar da parroquia de Santa Baia de Berredo no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 41 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 24 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 46 habitantes (19 homes e 27 mulleres).
Jackson, Mississippi
Demografía
A idade da poboación estaba composta polo 28,5% con menos de 18 anos de idade, o 12,4% de 18 a 24, o 29,1% de 25 a 44, o 19,1% de 45 a 64, e o 10,9% eran de 65 anos de idade ou máis vellos. A idade media era 31 anos. Por cada 100 mulleres, había 86,9 homes. Por cada 100 mulleres de 18 ou máis anos, había 81,5 homes.
Os ingresos medios dun fogar na cidade eran 30.414 dólares, e os ingresos medios dunha familia eran 36.003 dólares. Os homes tiñan uns ingresos medios de 29.166 dólares fronte aos 23.328 dólares das mulleres. Os ingresos per cápita da cidade eran 17.116 dólares. Aproximadamente o 19,6% de familias e o 23,5% da poboación estaban por baixo do limiar de pobreza, dos cales o 33,7% era menor de 18 anos e o 15,7% tiña 65 anos ou máis.
Jackson está situada en 10ª posición na nación na concentración de parellas afroamericanas do mesmo sexo.
En 2006, o Centro para Estudos Inmigrantes atopou que Mississippi tiña a maior porcentaxe de taxa de crecemento inmigrante de todos os estados. A área metropolitana de Jackson é un dos destinos emerxentes do Sur para os inmigrantes, moitos dos cales son inmigrantes latinos de México.
Cultura
Jackson é unha cidade famosa pola súa música —incluíndo o gospel, blues e Rhythm and blues. Jackson é tamén a sede do mundialmente famoso estudo de gravación Malaco Records.
Jackson é sede da "Competición Internacional de Balé dos Estados Unidos". Fundada en 1978 por Thalia Mara, a primeira Competición Internacional de balé tivo lugar en 1979 e uniuse ás de Varna, Bulgaria (1964); Moscova, Rusia (1969); e Toquio, Xapón (1976). O Concurso Internacional de Balé (IBC) orixinouse en Varna, Bulgaria en 1964. O concurso finalmente ampliouse a xiras anuais en Varna, Moscova e Toquio. En 1979 o acontecemento trasladouse por primeira vez aos Estados Unidos en Jackson, onde agora volve cada catro anos. A rotación está actualmente entre Jackson, Varna, Helsinqui (Finlandia) e Xangai (China). Estes primeiros concursos foron sancionados polo Comité de Baile Internacional do Instituto de Teatro Internacional da UNESCO. Actualmente, florecen concursos de balé internacional por todo o mundo, e o IBC dos Estados Unidos en Jackson permanece como un dos concursos máis antigos e máis respectados do mundo. En 1982, o Congreso dos Estados Unidos aprobou unha resolución conxunta que designa a Jackson como a sede oficial da Competición Internacional de Balé dos Estados Unidos. Jackson sostivo concursos en 1982, 1986, 1990, 1994, 1998, 2002 e 2006. O seguinte concurso será en 2010. As competicións celébranse no Thalia Mara Hall.
Como capital do estado, en Jackson están situadas numerosas organizacións culturais e institucións: 250px|miniatura|dereita|Capitolio estatal de Mississippi, en Jackson
Comba (nome)
miniatura|Imaxe de [[Comba de Sens no concello de Santa Comba, A Coruña]]
Comba é un nome feminino galego que procede do latín Columba que significa de cor pálida (amarela clara ou cinsenta). Tamén fai referencia ás cualidades de suavidade e dozura propia das pombas. Atribúeselle o significado de Aquela que é o símbolo de paz propio do Antigo Testamento ou Aquela que é símbolo da reconciliación propio do Espírito Santo.
Santa Comba é unha santa das máis veneradas en Galicia, patroa de multitude de parroquias (Véxase: Parroquias de Galicia baixo a advocación de Santa Comba). Con todo é un nome pouco frecuente hoxe en día en Galicia.
Persoeiros
Varios persoeiros levan o nome de Comba, Columba, ou Paloma:
Escudo de Xeorxia
miniatura|dereita|250px|Escudo de Xeorxia
miniatura|150px|Escudo de armas da República Democrática de Xeorxia (1918-1921 e 1991-2004) miniatura|150px|Escudo de armas da [[República Socialista Soviética de Xeorxia.]]
A versión actual do Escudo de Xeorxia foi adoptada o 1 de outubro de 2004. Está baseado nas armas medievais da Casa dos Bagration que reinou no país.
No escudo figura, nun campo de goles, a figura dun xinete de prata que representa a San Xurxo, patrón de Xeorxia, armado cunha lanza sobre un cabalo do mesmo metal que está matando a un dragón tamén de prata. Ó timbre ten unha coroa real pechada de ouro. O brasón é sostido por dous leóns de ouro. Os leóns e o brasón sitúanse sobre unha cinta de prata cargada co lema nacional en letras de sable: ძალა ერთობაშია “Dzala Ertobashia” (“A forza está na unidade”).
Escudos empregados anteriormente
A República Democrática de Xeorxia (1918-1921) adoptou un escudo circular coa imaxe de San Xurxo, patrón de Xeorxia, acompañado do sol, a lúa e cinco estrelas, e rodeado dun bordo en forma de estrela de seis puntas cargada dun debuxo intricado de tipo tradicional. O antigo escudo da República Democrática foi reintroducido pola nova República de Xeorxia postsoviética en 1991, ata que foi substituído polo actual no 2004.
O escudo de armas da República Socialista Soviética de Xeorxia, tamén de forma circular, presentaba os símbolos comunistas da estrela vermella e a fouce e martelo, ademais de elementos propios da agricultura e a paisaxe xeorxianas, como a vide e o trigo, ou as montañas do Cáucaso. Todo rodeado do lema nacional soviético, «Proletarios do mundo, unídevos!", escrito en xeorxiano e en ruso, e dunha bordura exterior con motivos tradicionais.
Antes de 1917, cando Xeorxia era parte do Imperio Ruso, as armas xeorxianas aparecían no escudo imperial ruso como parte do escudo caucasiano, onde figuraba San Xurxo matando ó dragón.
A maior parte dos escudos utilizados foron as armas dos Bagrátidas, que dicían descender do Rei David e incluían elementos como a lira e a fonda ou a Santa Túnica.
Lavochkin La-5
O Lavochkin La-5 foi un caza soviético da segunda guerra mundial. Tratábase dun LaGG-3 remotorizado cun motor radial. O seu prototipo voou por primeira vez en marzo de 1942 e resultou ser máis rápido que o Bf 109F a baixa cota. Ordenouse a súa produción coa denominación La-5 e entrou en servizo no verán de 1942. Construíronse preto dos 10.000 exemplares.
The Afghan Whigs
The Afghan Whigs foi unha banda de rock alternativo estadounidense formada no ano 1986 en Cincinnati, Ohio. Desfíxose no ano 2001, pero a finais do 2011 anunciouse que a banda se reuniría para realizar concertos. No momento de máxima popularidade do grupo, nese momento co núcleo formado por Greg Dulli (voces, guitarra), Rick McCollum (guitarra) e John Curley (baixo), converteuse nunha das principais bandas do rock alternativo dos 90, ascendendo durante o movemento grunge ero finalmente trascendendoo. Pasou dunha banda de garage punk ao estilo de Replacements, Dinosaur Jr. e Mudhoney a un cuarteto letrado de post-punk con influencias soul, e ultimamente onverteuse nun dos grupos alternativos de comezos dos 90 máis aclamados pola crítica, ademais de ser un dos pioneiros do indie underground estadounidense en explotar o apoio dos grandes selos.
Traxectoria
A lenda di que The Afghan Whigs naceu nunha cela en Athens, Ohio. Nunha festa de Halloween en Cincinnati, Greg Dulli ten a idea de roubarlle a un policía e remata na comisaría. Na cela, el coñeceu a Rick McCollum. Da conversa que os dous manteñen xurdiu a idea de formar unha banda, The Afghan Whigs, que só se concretou un ano máis tarde, con Steve Earle na batería e John Curley no baixo (Dulli era o vocalista e guitarrista mentres McCollum tamén tocaba a guitarra).
Pisaron un escenario por primeira vez pouco tempo despois e tocaron versións de Neil Young ("Like a Hurricane") e dos Rolling Stones ("Cocksucker Blues"), e lanzaron un disco, cuxo título era unha referencia á noite da creación da banda, Big Top Halloween en 1988. O nome do grupo tamén ten unha certa lenda, pois parece ser que ao chegar o seu primeiro concerto aínda non tiñan nome, e pouco antes de saír a escena, o dono do local preguntoulles como os anunciaba. O guitarrista, que acabara de chegar e ó parecer levaba encima un "tripi", dixo simplemente The Afghan Whigs, e os demais asintiron, sen saber que significado podía ter aquela palabrexa.
O álbum foi lanzado polo entón recentemente creado selo independente Ultra Suede, do propio batería da banda, Steve Earle. O disco foi máis tarde descrito por Greg Dulli como "descartable" debido ao confuso inicio da banda.
Nesa época, The Afghan Whigs era unha típica banda de estrada, tocando en todas parte e definindi o seu propio estilo, un hard rock barullento e distorsionado, directamente influenciado polo son dos anos 70 e toques da música soul. Greg Dulli trasladouse aos Ánxeles, para estudar cine, mentres o resto da banda continuaba vivindo en Cincinnati.
En 1990, a banda recibiu unha chamada da influente discográfica Sub Pop, que lanzou máis tarde o álbum Up In It e aumentou a popularidade da banda no circuíto underground. Pero en 1991, durante unha pequena xira por Inglaterra, Dulli colleu unha gripe e a serie de concertos impedían que mellorarse. Para empeorar a situación, a banda envolveuse nunha pelexa nun deses concertos e Dulli acabou sendo internado. Alén dos golpes producidos pola pelexa, sóubose que tiña pneumonía. Despois dese feito, Dulli estivo medio paranoico, pechouse no seu apartamento nos Ánxeles, onde escribiu historias, o guión dunha película, e as súas mellores cancións ata entón para un novo álbum.
Despois de Congregation, Greg Dulli volta para Cincinnati e Afghan Wigs finalmente pode ensaiar e compoñer como uma banda novamente, e o resultado diso foi Gentlemen o disco con mellor produción da banda. O disco foi o primeiro en ser lanzado por unha grande discográfica, xa que Afghan Wigs asinaran coa Elektra. O disco tivo unha excelente repercusión da crítica e os excelentes sinxelos "Debonair" e "Gentlemen" ata se fixeron un oco nas listas, pero a banda permaneceu restrinxida aos circuítos alternativos.
Despois dunha extensa xira, a banda tomouse un descanso para só retornar en 1996 cun disco novo. Nese medio tempo, Greg Dulli aproveitou para participar como vocalista na Backbeat Band, formada especialmente para facer a banda sonora da película sobre The Beatles "Backbeat". Na Backbeat Band, tocaron ao lado de Dulli [[Dave Grohl de Nirvana, Thurston Moore de Sonic Youth, Dave Pirner de Soul Asylum e Mike Mills de R.E.M.
Black Love, o novo disco de The Afghan Whigs lanzado en 1996 deixou un pouco de lado as guitarras pesadas para concentrarse nas influencias da black music dos anos 70, da era da Motown e afíns, pero mantendo a identidade da banda en cancións escuras e sombrías.
O disco tivo boa recepción da crítica, pero confundíu aos fans de rock alternativo e acabou vendendo menos que o seu antecesor. Despois dunha mudanza de discográfica, o disco 1965 foi lanzado dous anos despois, en 1998, pola Columbia Records.
O novo disco seguía a mesma liña do álbum anterior, desta vez cunha sonoridade mais "retro", como o propio nome podería suxerir. Despois da xira de divulgación do disco, Greg Dulli formou un proxecto paralelo, The Twilight Singers, con músicos convidados da cidade de Nova Orleáns, a meca do jazz e da música negra. The Twilight Singers lanzou o seu álbum de estrea en 2000. Nesa época, todos os integrantes de The Afghan Whigs vivían en diferentes cidades e as dificultades en manter a banda unida foi o motivo do seu final, anunciado en febreiro de 2001.
O 7 de decembro de 2011, nunha nota de prensa dos promotores de All Tomorrow's Parties, anunciouse que The Afghan Whigs reuniríase e tocaría nos seus eventos I'll Be Your Mirror, o día 27 de maio do 2012 en Londres, ao que seguiría unha aparición no Asbury Park de Nova Jersey o 22 de setembro.
Greg Dulli hoxe en día tamén comanda a banda Twilight Singers, onde explora toda a súa gama de influencias nun contexto menos rock. Dulli montou tamén Gutter Twins, ao lado do amigo Mark Lanegan, de Screaming Trees e Queens of the Stone Age.
Estación Científica Charles Darwin
miniatura|[[Chelonoidis nigra abingdoni, foto de Solitario George realizada en decembro de 2011. Os científicos estiman que alcanzou os 100 anos de idade ata morrer o 24 de xuño de 2012.]] miniatura|Exemplar de iguana terrestre (Conolophus subcristatus) na estación científica. miniatura|Exemplar novo dunha tartaruga xigante de San Cristóbal (Chelonoidis chathamensis) na estación científica. miniatura|Exemplar adulto de tartaruga xigante de San Cristóbal (Chelonoidis chathamensis) A Estación Científica Charles Darwin (ECCD) é unha estación de investigación biolóxica operada pola Fundación Charles Darwin. Atópase situada en Porto Ayora na illa Santa Cruz, nas Illas Galápagos, con oficinas satélites nas illas de Isabela e San Cristóbal. Porto Ayora é unha cidade no centro das illas Galápagos, Ecuador.
Anna (satélite)
Anna (acrónimo de "Army, Navy, NASA, Air Force") foi un satélite artificial dos Estados Unidos lanzado o 31 de outubro de 1962 desde Cabo Cañaveral mediante un foguete Thor Ablestar.
Estación Científica Charles Darwin
Antecedentes
En Porto Ayora, Illa Santa Cruz e Ecuador científicos estranxeiros traballan constantemente na investigación e proxectos para a conservación dos ecosistemas mariños de Galápagos. A Estación Científica Charles Darwin, creada en 1964, conta cun Centro de Interpretación de Historia Natural e tamén leva a cabo proxectos educativos en apoio da conservación das Illas Galápagos.
Anna (satélite)
Características
Anna, oficialmente denominado Anna 1B, tivo un predecesor lanzado o 10 de maio de 1962 que fallou en alcanzar órbita.
Estación Científica Charles Darwin
Traballo e obxectivos
O obxectivo da CDRS é levar a cabo a investigación científica e educación ambiental para a conservación. A estación conta cun equipo de máis dun centenar de científicos, educadores, voluntarios, estudantes de investigación e persoal de apoio de todo o mundo.
Anna (satélite)
Características
A misión de Anna consistiu en servir de referencia para facer estudos xeodésicos de precisión, permitindo medir a forza e dirección do campo gravitatorio da Terra, localizar o centro de masas terrestre e establecendo posicións sobre a superficie.
Estación Científica Charles Darwin
Traballo e obxectivos
A investigación científica e o monitoreo de proxectos lévanse a cabo na EXXD en colaboración e coordinación co seu socio principal, o Parque Nacional Galápagos (PNG), que funciona como a autoridade gobernamental principal responsable da conservación dos recursos naturais nas Illas Galápagos.
Anna (satélite)
Características
Anna tiña forma de esfera de 0,91 metros de diámetro e tiña un peso de 161 kg. Obtiña a súa enerxía dunha banda de células solares situadas no ecuador do satélite que alimentaban baterías de níquel-cadmio. A antena de comunicacións envolvía en espiral a superficie do satélite.
Estación Científica Charles Darwin
Traballo e obxectivos
O traballo dos CDR ten como obxectivos principais:
Anna (satélite)
Características
A instrumentación da nave incluía sistemas ópticos e de localización por radio e Doppler. O sistema óptico consistía nunha baliza de alta intensidade activada por comandos preprogramados para disparar series de cinco flashes cun intervalo de 5,6 segundos entre eles cuxo fin era obter un posicionamento óptico desde terra mediante a obtención de fotografías do satélite. O sistema Doppler tamén podía ser programado desde terra. En conxunto, o sistema óptico e Doppler podían proporcionar posicionamentos cunha precisión de 20 metros ou menos.
Estación Científica Charles Darwin
Traballo e obxectivos
En 2002, a estación foi galardoada co Premio Internacional Cosmos.
Andoa anelada
A andoa anelada ou andoa amarela (Boletus luteus) é unha especie de boleto comestíbel da familia Boletaceae. A especie foi orixinalmente descrita en 1774 por Jacob Christian Schäffer. Ás veces aparece co nome científico de Suillus luteus.
É un cogomelo moi común en toda Europa, tamén en Galiza. Non ten preferencia por ningún tipo de solo, mais medra baixo os piñeiros especialmente. O corpo frutífero abrolla dende o verán até o outono, tendo o seu apoxeo entre outubro e novembro en Galiza. É un cogomelo comestíbel, aínda que a cutícula viscosa do chapeu pode ter fortes efectos laxantes en determinadas persoas, polo que cómpre tirala. O epíteto específico "luteus" significa "amarelo". Todas as especies do xénero Suillus son micorrizas de coníferas.
Morfoloxía
O chapeu é de cor marrón e de forma convexa, cun diámetro entre 4 e 10 centímetros, podendo acadar até 12 centímetros de largura. A cutícula tírase de xeito doado, é viscosa e o seu bordo é enrolado, podendo presentar restos do veo. Os tubos son de cor amarelo pálida e cando o exemplar é novo atópanse cubertos polo anel. Os poros son pequenos e angulosos, amarelos en fases iniciais e apardazados conforme o cogomelo vai envellecendo. En exemplares novos, poden segregar algunhas pingas leitosas, mais non en tanta cantidade coma no S. granulatus. O pé mide entre 3 e 8 centímetros de longo por entre 1 e 2,5 centímetros de largo, é rexo e abrancazado, cilíndrico e presenta un anel largo e membranoso. A esporada é de cor parda. A carne é branca amarelenta, de cheiro afroitado e sabor moi pouco marcado.
Posibilidades de confusión
Os cogomelos maduros pódense confundir cos de Suillus granulatus, tamén comestíbel.
Ronald J. Garan
Traxectoria
Garan graduouse en ciencias económicas polo Colexio SUNY (Oneonta) en 1982 e é máster en aeronáutica pola Universidade Aeronáutica Embry Riddle en 1994 e máster en enxeñería aeroespacial pola Universidade de Florida en 1996.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xullo de 2000. Participou nas misións STS-124 e Soiuz TMA-21 e foi membro das expedicións 27 e 28 á Estación Espacial Internacional.
S/2004 S 6
S/2004 S 6 é a designación provisional dun obxecto de po que foi visto orbitando Saturno, moi pechado ó anel F. Non está moi claro se é unha sinxela compactación transitoria de po, ou se é unha lúa pastor cun núcleo sólido.
Foi visto por primeira vez a través das imaxes da sonda Cassini o 28 de outubro do 2004 e o seu descubrimento foi anunciado o 8 de novembro dese mesmo ano. Semella se-lo obxecto mellor perseguido nesta rexión con 5 posibles 'avistamentos' dende finais do 2005. En comparación, dous obxectos na veciñanza do anel F (S/2004 S 3 e S/2004 S 4) que foron vistos varios meses antes non puideron ser 'recuperados'. Segue sen estar claro se este obxecto ten un núcleo sólido ou é unha simple acumulación de temporal de material que de disipara nunha escala de anos ou meses. E máis, unha secuencia de 'recuperación' dun período orbital completo feita o 15 de novembro do 2004 (só un pouco máis tarde do descubrimento de S/2004 S 6) cunha resolución de 4 kms, non foi capaz de 'recuperar' este obxecto, pero o obxecto volvería a ser observado máis tarde. As condicións lumínicas en parte da órbita de S/2004 S 6 foron diferentes durante estas observacións, xa que foron feitas cando esta rexión estaba baixo unha forte iluminación. Suxírese que o obxecto non foi atopado en novembro debido que este obxecto é moito máis brillante baixo unha luz difusa (as condicións do seu descubrimento), e ó pequeno do seu núcleo (se é que o ten).
S/2004 S 6 foi visto tanto no interior coma no exterior do anel principal F, e a súa orbita debe cruzalo. Coidadosos cálculos amosan que este obxecto periodicamente surca o material do anel, internándose ata 1,5 km na parte máis densa (ex. o 9 de abril do 2005). Suxeriuse que a estrutura en espiral que aparece no material difuso que rodea o anel F, é consecuencia deste fenómeno. O halo de po visto nas imaxes é medible, e anda polo 2000 kms de longo. O obxecto sólido (se o é), non tería máis de 3−5 kms de diámetro (baseado no brillo). No 2008 atopouse outra evidencia, precisase un obxecto coma S/2004 S 6 ou semellante para explica-las dinámicas do anel F.
Larsmo
Larsmo (en finés Luoto) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Ostrobotnia. En 2017 a súa poboación era de 5.261 habitantes. A superficie do termo municipal é de 853,28 km2, dos cales 676,73 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 36,93 hab./km².
Limita cos municipios de Kronoby, Pedersöre, Jakobstad e Kokkola este último na rexión veciña de Ostrobotnia Central.
O concello é bilingüe con maioría de falantes de sueco e minoría finés.
Lago Mälar
O lago Mälar (s. Malaren, "O Mälar") é o terceiro lago de auga doce máis grande de Suecia, tras o Vänern e o Vättern. A súa superficie é de 1 140 km² e a súa parte máis profunda ten 64 m. O Mälaren esténdese 120 quilómetros de leste a oeste. O lago drena, dende o suroeste cara o nordés, ao mar Báltico a través das súas saídas naturais nos ríos Norrström e Söderström (que flúen cara a illa de Stadsholmen), e a través das saídas artificiais da canle de Södertälje e da vía fluvial de Hammarbyleden. A baía máis ao leste do Mälar, no centro de Estocolmo, chámase Riddarfjärden. O lago está situado en Svealand e limita coas provincias de Uppland, Södermanland, Närke e Västmanland. As súas dús illas máis grandes son Selaön (91 km²) e Svartsjölandet (79 km²).
Os asentamentos da era viquinga de Birka, na illa de Björkö, e de Hovgården, na illa de Adelsö, foron declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1993, a o igual que o Palacio de Drottningholm na illa de Lovön. O túmulo de Björn Järnsida atópase na illa de Munsö.
Etimoloxía
O nome Mälar deriva da palabra do antigo nórdico mælir, que aparece en rexistros históricos na década de 1320 e significa grava grosa. Anteriormente coñecíase polo nome de Lǫgrinn, que en antigo nórdico significa "o lago".
Xeoloxía
A finais da derradeira idade de xeo hai uns 11 000 anos, gran parte do norte de Europa e Norteamérica estaba cuberta por inlandsis de ata 3 quilómetros de espesor. Ao final da idade de xeo, cando os glaciares retrocederon, a eliminación do peso da terra deprimida levou a un axuste posglacial. Inicialmente o axuste foi rápido, duns 7,5 cm/ano. Esta fase durou uns 2 000 anos, e tivo lugar mentres se retiraba o xeo. Unha vez que se completou a desglaciación, a elevación reducíuse a uns 2,5 cm/ano, e decreceu exponencialmente posteriormente. No presente, as taxas de elevación típicas son de 1 cm/ano ou menos, e os estudos suxiren que o axuste continuará durante outros 10 000 anos. A elevación total dende finais da desglaciación pode ser de ata 400 metros.
Na era viquinga o Mälar aínda era unha baía do mar Báltico, e os barcos podían navegar ata o interior de Suecia. Birka estaba convenientemente preto das rutas comerciais a través da canle de Södertälje. Debido ao axuste posglacial, a canle e a boca da baía de Riddarfjärden fixéronse tan pouco profundos ao redor do ano 1200 que os barcos tiñan que descargar preto das entradas, e progresivamente a baía foi converténdose nun lago. O declive de Birka e a posterior fundación de Estocolmo no momento no que se bloqueou Riddarfjärden debéronse en parte ao axuste posglacial que cambiou a topografía da conca do Mälar. A superficie do lago no presente está de media a uns 0,7 metros sobre o nivel do mar.
Peixes e crustáceos
O Mälar ten 33 especies autóctonas de peixes, sendo o lago máis rico de Suecia en peixes. Ademais introducíronse especies como a troita lacustre americana ou o salmón atlántico. Das especies autóctonas 8 están na lista vermella da IUCN. Entre as especies nativas máis comúns están o lucio, a perca común, a vermella, a brema, o alburno, a lota e a tenca.
O Mälar foi o primeiro lago sueco afectado pola afanomicose, xa no ano 1907. Os barcos que navegaban con cangrexos de río na súa carga propagaron a praga máis ao interior do lago. A moi boa poboación de cangrexo nobre do Mälar exitinguíuse en pouco tempo. Dende entón introducíuse o cangrexo sinal no lago.
Castores
Dende hai anos hai varias colonias de castores ao redor do Mälar e nas súas illas. Por exemplo en Kärsön, unha illa preto do límite occidental de Estocolmo poden verse mordeduras de castores e árbores talados por eles. Tamén nas partes centrais de Estocolmo, como Essingeöarna, Långholmen e Hammarby Sjöstad hai castores.
Paxaros
Os paxaros máis comúns no Mälar son tamén os máis comúns no Báltico. En 2005 realizouse un inventario e as dez especies máis numerosas foron o carrán común, a gaivota arxéntea, a gaivota chorona, a gaivota cana, o lavanco, o pato cristado, o ganso do Canadá, o ollodourado, a gaivota escura e o bilurico bailón. No Mälar tamén se reproducen aves menos comúns como o pigargo, o ganso bravo, o ganso sangano, a movella ártica, o mergo cristado e o pato frisado, algunhas das cales están moi ameazadas no lago. Alí aniñan tamén, dende 1994, corvos mariños grandes da subespecie P. c. sinensis. En 2005 contáronse 23 colonias con 2 178 niños, tendo a máis grande delas 235 niños.
Ealing Studios
miniatura|250px|Ealing Studios Ealing Studios é unha compañía británica de produción de cinema e televisión situada en Ealing Green en West London. Will Barker mercou o White Lodge en Ealing Green en 1902 como base para a rodaxe de filmes e desde entón foi empregado para ese fin. É o estudio de produción máis antigo de uso continuo en todo o mundo, e os actuais escenarios comezaron a usar o son en 1931. Son especialmente coñecidos polos filmes producidos nos anos posteriores á segunda guerra mundial, como Kind Hearts and Coronets (1949), Passport to Pimlico (1949), The Lavender Hill Mob (1951) e The Ladykillers (1955).
Primeiros anos
O lugar foi ocupado polos Will Barker Studios desde 1902. a partir de 1929 foron adquiridos polo produtor teatral Basil Dean, que fundou a Associated Talking Pictures Ltd. con Stephen Courtauld e Reginald Baker. En 1931 construíron os Ealing Studios, levando aló toda a produción a partir do mes de decembro. Cando marchou Dean en 1938 sendo substituído por Michael Balcon da MGM, xa se fixeran uns sesenta filmes, co nome da ATP. Balcon comezou a producir filmes co nome de Ealing Studios. En 1944 a compañía foi absorbida por Rank Organisation.
Nas décadas de 1930 e 1940, Ealing produciu moitas comedias con estrelas como Gracie Fields, George Formby, Jr., Stanley Holloway e Will Hay, que estableceran a súa sona noutros campos do espectáculo. A compañía foi tamén fundamental na creación de filmes documentais durante a guerra, como Went the Day Well? (1942), The Foreman Went to France (1942), Undercover (1943), e San Demetrio London (1943). Na posguerra lanzouse á realización de comedias, que se converteron na marca da casa, con frecuencia satíricas e nas que se reflicten aspectos do carácter e a sociedade británica. A primeira foi Hue and Cry (1947) e a última Barnacle Bill en 1956. Porén, os filmes máis lembrados foron os producidos nos anos intermedios: Whisky Galore! (1949), Passport to Pimlico (1949), Kind Hearts and Coronets (1949), The Lavender Hill Mob (1951), The Man in the White Suit (1951), The Titfield Thunderbolt (1953), The Cruel Sea (1953) e The Ladykillers (1955).
De 1955 a 1995
En 1955 a BBC comprou os estudios, e alí estableceu o seu departamento de cinema; realizáronse 56 filmes neses estudios. Tamén saíron programas como America: A Personal History of the United States e Z-Cars.
Minardi
Minardi F1 Team foi unha escudería italiana fundada en 1979 por Giancarlo Minardi, participante desde 1980 en Fórmula 2, e desde en Fórmula 1. Habituais na grella até, ano no que foi mercado para formar Scuderia Toro Rosso, xamais acadou ningunha pole nin ningunha vitoria.
Ealing Studios
De 1955 a 1995
Buscando reducir custos e estudios, a BBC decidiu vender Ealing Studios.
Desde 1995
Os estudios foron comprados por NFTS e a mediados da década de 2000 por un consorcio liderado por Fragile Films' Uri Fruchtmann e Barnaby Thompson, Harry Handelsman e John Kao, coa idea de revivir o estudio. Desde entón o estudio comezou a producir de novo filmes como Lucky Break (2001) ou The Importance of Being Earnest (2002).
Minardi
Historia
Cerca da quebra en moitas ocasións, o equipo foi comprado polo magnate australiano Paul Stoddart a principios de 2001. Desde que pasou a ocupa-la posición de director do equipo, Stoddart rogou pola redución dos custos neste deporte. Solicitou aos principais construtores un acordo, segundo o cal os equipos independentes (que son os que teñen finanzas máis febles) poderían acceder a provisión de motores a un prezo menor do que teñen na actualidade. A cambio, as principais escuderías lograrían o apoio das máis pequenas no momento de opoñerse a cambios no regulamento propostos pola FIA. Un exemplo disto é a prohibición do sistema de control de tracción, a cal moitos equipos (incluído Minardi) se opoñen, aínda que Stoddart ameazou con retirar o seu apoio.
Venda a Red Bull Racing
Durante a Temporada 2005 de Fórmula 1, Paul Stoddart anunciou que Minardi foi vendida a marca de bebidas enerxéticas Red Bull. A pesar que Red Bull xa ten o seu equipo principal na Fórmula 1, decidiu usa-la compra de Minardi para cultivar novos talentos que serían as estrelas do futuro.
O 1 de novembro de 2005 pasou a chamarse Scuderia Toro Rosso despois da compra de Minardi.
Giancarlo Minardi recuperou os dereitos sobre o nome do equipo e, a partir de 2006, competirá na serie EURO 3000 de novo como Minardi e baixo as cores orixinais da escudería faentina: amarelo e azul marino.