cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sagas lendarias
As sagas lendarias (Fornaldarsögur) son un tipo de saga que relatan acontecementos que teñen lugar antes da colonización de Islandia, a acción sitúase as máis das veces en Escandinavia inda que a acción se poida mover temporalmente a outras localizacións de Europa e nalgunhas aparecen referencias a Galicia. Aparecen moitos elementos mitolóxicos pero teñen tamén valor histórico. Consérvanse 36 e divídense en tres grupos principais: as que tratan de temas épicos comúns aos pobos de lingua xermánica; as que tratan de expedicións bélicas e por último as de aventuras.
Escola Dramática Galega (1978)
Actividade
A institución tiña a súa sede na Coruña, nun baixo que adquiriron ao mesmo tempo que se tramitaba o cambio de nomenclatura no ano 1978. Esta concreción física da EDG faría moito máis notoria a súa presenza. O colectivo comezou a súa actividade dunha maneira frenética realizando un dos seus grandes proxectos: a publicación dos Cadernos da Escola Dramática Galega (1978), coa idea de escoller as pezas teatrais máis significativas da literatura galega universal. Foi dirixida e coordinada por Francisco Pillado Maior e Manuel Lourenzo. Ademais, no seu primeiro ano leváronse a cabo distintas tarefas nos distintos departamentos; por exemplo no de didácticas organizáronse cursos infantís de expresión e de preparación de actores, no de dramáticas elaboráronse varios espectáculos e no departamento de estudos puxéronse en marcha seminarios, presentacións de libros etc.
Finalmente, unha coprodución de tres obras -Electra, Hécuba e Helena-, as cales foron divididas entre dous directores, provocou a disolución da organización debido a que só unha delas recibiu financiamento e, en consecuencia, o resto dos participantes se sentiron excluídos. Este feito tivo un impacto tan negativo nas diferentes partes que non se pensou nunha posíbel reconciliación dos socios cooperativos, apuntando á disolución da institución como a mellor opción.
Manuel Gómez del Valle
Traxectoria
Fillo de emigrantes galegos en Cuba, estableceuse en Ourense en 1918 onde estudou o bacharelato. Ao rematalo, volveu a Cuba onde comezou a súa actividade xornalística. Recorreu varios países americanos e foi encarcerado en Venezuela. Novamente en Galicia, foi profesor en Amoeiro e Vilamarín. Foi redactor de La Zarpa, colaborou en El Soviet, El Pueblo Gallego e Escuela del Trabajo. Foi detido con Eduardo Villot Canal, acusados de rebelión; xulgados na Audiencia de Ourense, foron absoltos en marzo de 1933. Participou na campaña para pedir o SI ao Estatuto de Autonomía de Galicia en xuño de 1936. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, xunto ao socialista Fernando Cordón García, funcionario de aduanas en Verín, trasladouse á Gudiña para unirse a quen estivera disposto a facer fronte á sublevación militar. Foron detidos en Xinzo de Limia pola Garda Civil o 21 de xullo e trasladados a Ourense.
Foi sometido a un consello de guerra sumarísimo que o condenou á pena de morte, sendo executado o 11 de agosto no Campamento de San Francisco de Ourense, a pesar das peticións de indulto do daquela sacerdote Fernando Quiroga Palacios, máis tarde cardeal, que asistiu ao fusilamento. A súa nai, María del Valle Lozano, foi detida por ter pedido a conmutación da pena capital, internada no cárcere de Celanova e asasinada en Xinzo de Limia. O seu irmán, Ricardo Gómez del Valle, foi obrigado a participar na guerra como soldado do bando franquista, sendo asasinado cara o final da mesma, trala toma de Valencia, por un falanxista.
A súa obra está dispersa en distintas publicacións. En prosa na revista Escuela del Trabajo ("Krupp 42"), a poesía (Rebeldía, Poema, Manifiesto pastoril a los niños pobres del campo etc) en Heraldo de Galicia, Cristal e Vieiros.
Recoñecementos
Antón Tovar dedicou o conto “A grande ilusión" a Manuel Gómez del Valle e á súa nai María.
Vern-sur-Seiche
Vern-sur-Seiche (en galó: Vèrn, en Gwern-ar-Sec'h) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
San Martiño de Manzaneda, Manzaneda
San Martiño de Manzaneda é unha parroquia do concello ourensán de Manzaneda, na comarca da Terra de Trives.
Clyde Tombaugh
Clyde William Tombaugh, nado en 1906 e finado en 1997, foi un astrónomo norteamericano, máis coñecido pola súa descuberta do planeta anano Plutón, en 1930. Tamén foi o descubridor de moitos asteroides e axudou na investigación de Ovnis.
Traxectoria
Nado en Streator, Illinois, a súa familia mudouse pouco despois para Kansas. Tombaugh construíu o seu propio telescopio e enviaba bosquexos das súas descubertas ó Observatorio Lowell. Grazas a isto tivo unha oferta de emprego. Tombaugh traballou no Observatorio Lowell de 1929 ata o 1945.
Despois de descubrir Plutón, Tombaugh recibiu a graduación en astronomía nas universidades de Kansas e de Arizona. Traballou tamén no campo dos mísiles de White Sands, e deu clases na Universidade Estatal de Novo México de 1955 ata a súa xubilación, en 1973.
Inés Ballester
Inés Ballester, nada en Borriana (Castelló) o 28 de setembro de 1958, é unha xornalista e presentadora española.
Traxectoria
Licenciada en Xornalismo pola Universidade Autónoma de Barcelona, iniciou a súa carreira na Cadena SER para pasar despois ao magacín diario de Radio Nacional de España. Logo duns anos deu o salto á televisión, primeiro no centro territorial de TVE en Valencia, como xefa de programas e despois en Canal 9 e Telemadrid. Tras tres anos en Telemadrid, foi fichada en Antena 3 en 1997. En 2001 volveu a TVE onde presentou o programa matinal Por la mañana, xunto con Iñaki del Moral, durante seis tempadas. O programa despediuse en marzo de 2008.
Con todo, pouco despois, Ballester asume outro matinal en La 1, neste caso os fins de semana, baixo o título El día por delante, estreado o 24 de maio de 2008. O programa, con todo, despediuse o 2 de agosto, sen chegar aos tres meses en pantalla, tras acumular unha cota de pantalla do 11,3%, por baixo da media da cadea.
Desde 2009 colabora no programa Julia en la onda, en Onda Cero, xunto a Julia Otero.
En outubro de 2011 incorpórase á cadea 13 TV, presentando o magazine diario Te damos la mañana. Un ano máis tarde estreaba o programa Nuestro cine na mesma cadea.
Rosa Romero Sánchez
Rosa Romero Sánchez, nada en Cidade Real o 14 de febreiro de 1970, é unha política española, foi alcaldesa da súa cidade natal entre 2007 e 2015, membro do Partido Popular.
Inés Ballester
Traxectoria
No verán de 2012 dáse a coñecer que Inés está a se tratar dun cancro de mama, enfermidade da que foi intervida cirurxicamente de urxencia na Fundación Jiménez Díaz.
Rosa Romero Sánchez
Licenciada en Ciencias Políticas na Universidad Complutense de Madrid, afiliouse ao PP en 1994,e foi presidenta provincial do PP de Cidade Real.
Inés Ballester
Traxectoria
O 18 de xaneiro de 2013 publícase que Inés contrae matrimonio por segunda vez, aínda que este extremo é desmentido por ela mesma.
Desde o 7 de xullo ao 1 de setembro de 2014 fíxose cargo de ''La mañana de verano en La 1 cubrindo as vacacións de Mariló Montero.
Desde o 2 de setembro de 2014, presenta nesa mesma cadea o espazo Amigas y conocidas.
Partido Comunista dos Traballadores Portugueses
miniatura|dereita|250px|Logotipo do PCTP. O Partido Comunista dos Traballadores Portugueses (PCTP/MRPP) é un partido político de Portugal, de inspiración maoísta.
Historia
O PCTP/MRPP foi fundado o 26 de decembro de 1976 a partir do Movemento Re-organizativo do Partido do Proletariado, que se fundara o 18 de setembro de 1970, tendo como secretario xeral a Arnaldo Matos.
O seu órgano de expresión é o Luta Popular, cuxa primeira edición foi lanzada en 1971. O MRPP foi un partido moi activo antes do 25 de abril de 1974, especialmente entre estudantes e operarios de Lisboa. O MRPP -como o PCTP- gañou fama coas súas grandes e vistosas pinturas murais. Desenvolveu unha grande actividade durante 1974 e 1975. Nesa altura contaba entre os seus militantes a persoas que máis tarde chegarían a cobrar gran relevo na política portuguesa, como José Manuel Durão Barroso e Fernando Rosas.
Tras o 25 de abril, o MRPP foi acusado polo Partido Comunista Portugués de ser subsidiado pola CIA. Esta crenza baseouse na cooperación entre o MRPP e o Partido Socialista, durante o chamado Verán quente.
A partir do 26 de decembro de 1976, o MRPP, despois do seu congreso, pasou a designarse PCTP/MRPP. O seu líder histórico é Arnaldo Matos. O primeiro director do Luta Popular na fase legal foi Saldanha Sanches. O actual líder é Luís Franco. O membro máis coñecido do Comité Central é António Garcia Pereira.
Militantes históricos
miniatura|250px|Mural do MRPP para as eleccións de 1975.
Sour (cóctel)
300px|miniatura| Un típico whisky sour nun vaso non standard. Os Sour (agre) é unha familia de cócteles tradicionais. Os exemplos comúns de sours son o Margarita e o Sidecar. Os Sours pertencen a unha das vellas familias de cócteles orixinais e son descritos no libro de 1862 de Jerry Thomas Como mesturar bebidas. Os sours son bebidas mesturadas cunha base de licor (bourbon ou calquera outro whisky no caso dun whisky sour), limón ou zume de lima, clara de ovo, e un edulcorante (triple sec, xarope, granadina ou zume de ananás son os máis comúns).
IONISx
IONISx é unha plataforma educativa na que se imparten cursos online gratuítos e abertos a todo o mundo, na que participan algunhas das máis prestixiosas universidades a nivel internacional.
Historia
Algúns destes cursos permiten obter un certificado que avala a realización do curso, previo pago dunha cantidade, sempre que o estudante expedise previamente un certificado de identidade verificada.
Línea Aérea Amaszonas
Línea Aérea Amaszonas S.A., normalmente acurtado a Amaszonas, é unha aeroliña boliviana con sede na Paz. Opera voos regulares e chárter de pasaxeiros de curto alcance domésticos ademais de voar cara ao Perú, Chile, Paraguai e a Arxentina. O centro de conexións da súa rede atópase no aeroporto internacional El Alto.
Historia
A compañía fundouse o 1 de outubro de 1998, pero os voos comezaron no ano 2000. Inicialmente Amaszonas operou vos chárter usando unha pequena frota de avións turbohélice dos modelos Cessna 208 Caravan e Fairchild Swearingen Metroliner. No ano 2012, tras a desaparición de AeroSur, a aeroliña mercou cinco Bombardier CRJ200 a Avmax Aircraft Leasing Inc. co obxectivo de iniciar voos regulares de pasaxeiros. O primeiro destes avións de 50 prazas foi posto en servizo a finais de agosto na ruta entre A Paz e Santa Cruz de la Sierra.
En 2015 Amaszonas mercou a aeroliña uruguaia BQB Líneas Aéreas cinco días despois de que esta cesase as súas operacións. Dende o 4 de maio a aeroliña tomou o control das rutas que operaba BQB antes do seu peche.
Frota
miniatura|[[Bombardier CRJ200 de Amaszonas]] En decembro de 2017 a frota de Amaszonas estaba formada polos seguintes avións:
César Sampaio
Carlos César Sampaio Campos, nado en São Paulo o 31 de marzo de 1968, é un exfutbolista brasileiro, que xogaba como centrocampista. Foi internacional coa selección brasileira.
Traxectoria
Xogaba como mediocampista defensivo, con pouca técnica pero gran físico. A súa presenza en accións defensivas era de grande importancia, xa que roubaba gran cantidade de balóns, pero non así en ataque, xa que non tiña lucidez para distribuír o xogo, onde a súa participación era discreta. Ofensivamente destacaba o seu gran disparo coa cabeza e un potente tiro.
Selección nacional
Xogou 42 partidos coa camisola do Brasil, anotando 6 goles. Xogou o Mundial de Francia de 1998, a Copa Confederacións 1997 e a Copa América 1997.
Lista de linguas iranias
Familia irania:
Subgrupo de linguas iranias orientais meridionais
Neste subgrupo atópanse as linguas do Pamir e o pastún.
Notas
List of Iranian languages
Manzaneda, Manzaneda
Manzaneda é unha parroquia do concello ourensán de Manzaneda, na comarca da Terra de Trives.
Isaiah Berlin
Isaiah Berlin OM, nado en Riga (Imperio Ruso) o 6 de xuño de 1909 e finado en Oxford o 5 de novembro de 1997, foi un politicólogo e historiador das ideas ruso-británico, considerado como un dos principais pensadores liberais do século XX.
Traxectoria
A obra de Berlin foi vasta pero dispersa, debido a que na súa maioría consiste en artigos e recensións en revistas especializadas. Só dúas das numerosas recompilacións dos seus traballos foron editadas directamente por el: Four Essays on Liberty (1969) e Vico and Herder (1976). O seu máis famoso artigo, a conferencia inaugural como Chichele Professor de 1958, intitulada Two concepts of liberty ("Dous conceptos de liberdade"), foi de enorme influencia tanto na teoría política contemporánea como na teoría liberal. En devandito artigo presenta a xa famosa distinción entre liberdade positiva e liberdade negativa.
Chegou a coñecer persoalmente os poetas rusos Anna Akhmatova, Boris Pasternak e Joseph Brodsky e proporcionou ao dramaturgo británico Tom Stoppard o impulso para escribir a obra The Coast of Utopia.
Individuo e historia
No seu ensaio Historical Inevitability (1954), Berlin expón a opción de se crer en que "a vida de pobos enteiros e as sociedades foron decisivamente influenciada por individuos excepcionais" ou, pola contra, en que todo o que sucede se produce como resultado de forzas impersoais alleas ás intencións humanas. Rexeita ambas as opcións e expón esta escolla como carente de sentido. Refuta así a teoría marxista do materialismo histórico, segundo a cal a historia é concibida como o resultado do determinismo, pois debe ter en conta tamén a liberdade de escolla de cada individuo. E igualmente ningún home pode ser absolto da súa responsabilidade na historia, mesmo se un autor non é necesariamente responsable do devir do seu pensamento ou ideoloxía.
Liberdade
É coñecido sobre todo polo seu desenvolvemento da distinción entre os conceptos de liberdade positiva dos antigos e de liberdade negativa dos modernos que expuxo en 1958 en Dous conceptos de liberdade. Nesta obra aplica os procedementos da filosofía analítica ao desmembramento dos significados de liberdade como concepto político. A liberdade negativa para el é a ausencia de barreiras ou interferencias e deriva da tradición anglosaxoa, mentres que a positiva, próxima á idea da lei e da realización de si mesmo ou autorrealización, é a posibilidade de facer algo. Berlin sinala que estas dúas concepcións diferentes da liberdade poden chocar entre si. Segundo el, os inimigos da liberdade negativa son os filósofos dunha parte da Ilustración, os contrarrevolucionarios antiliberais como Joseph de Maistre, e do socialismo xurdido dende Helvétius, Rousseau, Fichte e Saint-Simon, pois defenden unha concepción autoritaria da liberdade, herdeira da Revolución Francesa, opóndose á tradición anglosaxoa. Pensa que a Ilustración tivo un papel ambiguo na historia das ideas e sitúase entre os idealistas alemáns e os filósofos da modernidade.
No contexto da guerra fría, a obra de Isaiah Berlin tomou partido polas democracias occidentais, o que explica a severidade do seu xuízo sobre certos filósofos ilustrados que influirían nas ideoloxías «totalitarias» (nazismo, marxismo). Por exemplo, considera a Jean-Jacques Rousseau como un cantor do autoritarismo e estima que o pensamento de Helvétius contribuíu a reducir os móbiles da acción humanitaria a unha simple procura do interese.
Contrailustración
Berlin manexa o concepto de contrailustración en Three Critics of the Enlightenment: Vico, Hamann, Herder ("Tres críticos da Ilustración: Vico, Hamann, Herder"). Estes autores, aos que logo engadiría a Joseph de Maistre, son agrupados por Berlin neste concepto porque contribuíron a defender propostas alternativas ao pensamento ilustrado. Estas alternativas serían a chamada contrailustración, que el caracterizou como relativista, antirracionalista, vitalista e orgánica e xeralmente asóciase a un romanticismo entón nacente. Máis especificamente, sinala que Hamann foi un dos primeiros pensadores en concibir a linguaxe como unha ferramenta cognitiva mediante a articulación e uso de símbolos, ao contemplar nas "ideas claras e distintas" de Descartes unha falacia, xa que esas ideas debían recorrer á linguaxe para formularse, como xa apercibiu Ludwig Wittgenstein no século XX. Herder, pola súa banda, acuñou o termo Nazionalismus (nacionalismo), que é interpretado por Berlín como forxador da "nación" como Volkgeist, única forma de vida dun pobo concreto e particular, unido por raíces á súa terra, definido por unha historia única e específica e aliado entre si por vínculos de parentesco.
Segundo Zeev Sternhell, «Isaiah Berlin engade á segunda metade do século XX un enlace á cultura política da contrailustración».
Pluralidade de valores, ou pluralismo ético e moral
Para Berlin, os valores son creacións de e para a humanidade e non produtos que se descobren na natureza. Argumentou, sobre a base da epistemoloxía e a empatía pola que temos acceso ao desenvolvemento histórico doutras culturas, que a natureza da humanidade é tal que certos valores van ser importantes en todas elas, por exemplo a liberdade individual, segundo un pluralismo obxectivo. O argumento de Berlín inspirábase en parte nas teorías lingüísticas de Wittgenstein, e propuxo co seu concepto de "pluralismo ético" ou "pluralismo de valores" a idea de que os valores morais poden ser igualmente válidos e, con todo, incompatibles, de xeito que poden entrar en conflito entre si dunha maneira tal que non admite resolución algunha sen facer referencia a determinados contextos de decisión. Cando os valores entran en conflito, non pode ser que un sexa máis importante que o outro; por exemplo, manter unha promesa pode entrar en conflito coa procura da verdade ou a liberdade pode entrar en conflito coa xustiza social. Os conflitos morais son "un elemento intrínseco, inamovible na vida humana" e "estas colisións de valores son a esencia do que é". Para Berlín, este choque de valores inconmensurables (isto é, que non poden prevalecer un sobre outro), non xa dentro do propio individuo, senón entre os individuos mesmos, constitúe a traxedia da vida humana. Alan Brown suxire, con todo, que Berlín ignora o feito de que os valores son conmensurables na medida en que contribúen ao ben humano.
O ourizo e o raposo
O seu ensaio The Hedgehog and the Fox ("O ourizo e o raposo"), cuxo título alude a un fragmento do poeta grego antigo Arquíloco, foi un dos máis populares de Berlín entre o gran público e foi reimpreso numerosas veces. O texto de Arquíloco é: πόλλ 'οἶδ' ἀλώπηξ, ἀλλ' ἐχῖνος ἓν μέγα ("o raposo sabe moitas cousas, pero o ourizo unha cousa importante"). Os Adagia do humanista do renacemento Erasmo rexistran a sentenza como Vulpes novit Multa, verum equino unum magnum, e a fábula esópica da raposa e o gato encarna a mesma idea. Sobre a taxonomía que ofrece o seu título dixo o autor unha vez: "Nunca fun demasiado en serio. Formuleino como unha especie de xogo intelectual agradable, mais tomáronme". Berlin divide os escritores e pensadores en dúas categorías: ourizos, ou que ven o mundo definido a través da lente dunha soa idea (e entre os seus exemplos inclúe a Platón, Lucrecio, Dante Alighieri, Blaise Pascal, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Fiodor Dostoievski, Friedrich Nietzsche, Henrik Ibsen, Marcel Proust e Fernand Braudel), e raposos, que se fundan nunha ampla gama de experiencias e para quen o mundo non pode ser reducido a unha soa idea (e entre os seus exemplos inclúe a Herodoto, Aristóteles, Erasmo, William Shakespeare, Michel de Montaigne, Molière, Johann Wolfgang Goethe, Aleksandr Pushkin, Honoré de Balzac, James Joyce e Philip Warren Anderson). Desta distinción salva a Lev Tolstoi, pois sostén que, aínda que os talentos de Tolstoi son os dun raposo, as súas crenzas son as propias dun ourizo, e interpreta a súa concepción da historia en A guerra e a paz nese sentido; para el Joseph de Maistre e Tolstoi teñen, a pesar das súas diverxencias, moito en común, e reafírmase ao final en que o ruso era por natureza un raposo, pero polas súas conviccións un ourizo, dilema interior que lle causou unha gran dor ao final da súa vida.
Obras
Á parte das primeiras edicións de Karl Marx e The Hedgehog and the Fox, e Unfinished Dialogue, todos os libros listados a partir de 1978 foron editados, ou coeditados por Henry Hardy, e todos agás Karl Marx son compilacións ou transcricións de conferencias, ensaios e cartas.
Xosé Quiroga García-Boente
Xosé Quiroga García-Boente, tamén coñecido como Xose Quiroga, nado en Ourense en 1979, é un fotógrafo e activista galego que vive en Barcelona.
Traxectoria
Comeza estudando Dereito, licenciándose na Universidade da Coruña, e logo fórmase en fotografía documental na Escola de Arte e Superior de Deseño Pablo Picasso da Coruña. Compaxina o seu labor como fotoxornalista en medios independentes como Diagonal e La Directa, coa pescuda artística e a docencia en cursos especializados en fotografía e ética. Adoita empregar a linguaxe inclusiva en feminino.
Desde 2010 colabora coa artista de orixe peruana Daniela Ortiz con intervencións que constitúen unha reflexión sobre as formas de discriminación e inxustiza (racismo, clase social, nacionalidade, xénero e sexualidade), así como outras formas de protesta social (movementos contra os deshaucios, feministas, trans...). Ortiz e Quiroga crearon en 2010 ''Antigonia. Nexo informativo'', unha canle de guerrilla informativa (ou mediaactivismo) que serviu como punto de partida para proxectos artísticos conxuntos. En 2013 desenvolven o proxecto artístico e de intervención cidadá NN 15.518. O título está tirado dunha lista de Against Racism na que se contabilizan e pormenorizan as 16.264 persoas migrantes falecidas en Europa, das que 15.518 son anónimas (No Name). Ortiz e Quiroga explican o proxecto nun tráiler. A mostra completouse coa distribución de textos e unha xornada aberta á participación da cidadanía e de políticos para facer unha lectura da lista de finadas.
En 2014 Ortiz e Quiroga realizan un proxecto con moita repercusión nos circuíto artístico: Estat-Nació. Proponse unha mirada crítica ao discurso da soberanía en Cataluña fronte aos dereitos e leis de estranxeiría que afectan á poboación migrante. Así, no vídeo CC13, tomando como passe-par-tour imaxes da Via Catalá que tivo lugar na diada do 11 de setembro de 2013, sobrepóñense lugares e monumentos da cidade de Barcelona que remiten a unha memoria das prácticas de colonización e escravitude levadas a cabo en Latinoamérica e sobre todo por cataláns (o Xeneral Prim i Prats, Joan Güell i Ferrer, Antonio López i López, ou o Cercle Hispano Ultramarí). En 2012 realizaron CP12, un vídeo gravado no Día da Hispanidade no porto de Barcelona. Narra desde unha posición crítica a historia da colonización española de América por medio dunha contralectura fílmica do monumento a Cristovo Colón e pon en evidencia as contradicións que xorden da banalización da memoria cando o monumento serve como motivo nas fotografías turísticas.
Membro da plataforma para esixir o peche dos centros de internamento de estranxeiros, Tanquem els CIEs, do colectivo GroundPress e de MigrARTE, alíñase no movemento abolicionista das prisións, e por iso coordina desde 2014 o proxecto colaborativo Voizes Archive, un arquivo de entrevistas a persoas que están ou estiveron no cárcere sobre a súa experiencia penitenciaria. Quiroga explica o proxecto:"O noso obxectivo [...] é procurar a colaboración de diferentes colectivos anticárceres e/ou de creación audiovisual para xerar un arquivo internacional de entrevistas a persoas presas; arquivo que consideramos que podería ser de utilidade tanto para o activismo a prol da abolición das prisións como para as reflexións e investigacións que desde o pensamento crítico, quer no marco, quer á marxe do ámbito académico, están a realizarse sobre o tema dos cárceres."En 2017 foi artista en residencia no Hangar de Barcelona, compartindo estada con Lot Amorós, Marcelí Antúnez, Rubén Patiño e Carla Boserman. Algunhas das súas reportaxes forman parte de fondos institucionais: “Summer Fan”, foi incluído na colección do FAD e Estat Nació na do MACBA.
Coordinou o programa escolar Zona intrusa 7 no concello de Mataró, curado, en diferentes momentos, por Quiroga e Ortiz, Núria Güell e Levi Orta.
FS-1300
Características
O bus FS-1300 está pensado principalmente para satélites de comunicacións na órbita xeoestacionaria e estabilizados nos tres eixos, aínda que pode ser adaptado para outros usos. Está deseñado para proporcionar potencias de entre 5 e 12 kW e acomodar ata 70 transpondendores. A masa máxima ao lanzamento para este bus é de 5500 kg, podendo ser acollidos en cofias de 4 m de diámetro. Versións posteriores do bus (como o FS-1300S) permiten aumentar as súas capapacidades, aumentando a potencia ata os 18 kW e ata 90 a cantidade de transpondedores, todo cunha masa máxima de 6700 kg, pero sendo necesarias cofias de 5 m de diámetro.
Starčevo
Starčevo (en serbio cirílico Старчево) é unha vila de Serbia situada na provincia autónoma de Voivodina no termo municipal de Pančevo, capital do distrito do Banato meridional.
En 2002 tiña 7,582 habitantes, dos que a maioría eran de nacionalidade serbia.
Historia
A cultura de Starčevo, antiga civilización danubiana que se remonta a 6 000 anos a.C., denomínase así polos achados que se fixeron nun sitio arqueolóxico situado nas proximidades da vila. Este sitio figura na lista dos Monumentos culturais de importancia excepcional e na lista dos Sitios arqueolóxicos de importancia excepcional da República de Serbia.
A cultura de Starčevo desapareceu contra 4 200 anos a.C., coa invasión dos Pelasgos (O nome de pelasgos —en grego antigo Πελασγοί Pelasgoí, singular Πελασγός, Pelasgós—, usárono algúns escritores da antiga Grecia para aludir aos pobos predecesores dos helenos como habitantes de Grecia, "un termo empregado para calquera pobo antigo, primitivo e, presumibelmente, indíxena do mundo grego"; en xeral, "pelasgo" alude a todos os habitantes indíxenas das terras exeas e ás súas culturas antes da chegada do idioma grego).
Demografía
dereita|miniatura|200px|Mapa do municipio de Pančevo, no que se ve, ao SE, a situación de Starčevo. miniatura|200px|Igrexa ortodoxa serbia de Starčevo. miniatura|200px|Igrexa católica de Sain Mauricio Mártir en Starčevo.
Evolución histórica da poboación
ano habitantes
1948 3.880 1953 3 676 1961 4 854 1971 6 545 1981 7 304 1991 7 579 2002 7 615
En 2010, a poboación de Starčevo estimábase en 7 649 habitantes.
Emelie (filme)
Emelie é un filme estadounidense de suspense dirixido por Michael Thelin e escrito por Richard Raymond e Harry Herbeck. O filme está protagonizado por Sarah Bolger, Joshua Rush, Carly Adams, Thomas Bair, Susan Pourfar e Chris Beetem. Foi estreado o 4 de marzo de 2016 por Dark Sky Films.
Incendio de Copenhaguen de 1728
miniatura|dereita|Zona afectada polo lume, en amarelo. O Incendio de Copenhaguen de 1728 foi o maior incendio na historia de Copenhaguen, capital de Dinamarca. Comezou na tarde do 20 de outubro de 1728 e continuou ata a mañá do 23 de outubro.
Vitus Bering
Vitus Jonassen Bering, nado en Horsens, Xutlandia, Dinamarca o 12 de agosto de 1681 e finado na illa de Bering (Rusia) o 19 de decembro de 1741, foi un mariño e explorador danés ó servizo de Rusia, que explorou a costa siberiana dando nome ó estreito de Bering. En Rusia era coñecido como Iván Ivánovich Bering.
Incendio de Copenhaguen de 1728
Historia
Destruíu aproximadamente o 28% da cidade. Tomando como referencia o número de parcelas destruídas segundo o catastro, deixou o 20% da poboación sen fogar, e a reconstrución non concluíu até 1737. Non menos do 47% da cidade, a cal databa da Idade Media, perdeuse completamente, e xunto co incendio de Copenhaguen de 1795, é a principal razón pola que existen poucos vestixios da Copenhaguen medieval na actualidade.
Aínda que o número de mortos e feridos foi relativamente baixo en relación á magnitude do incendio, as perdas culturais foron substanciais. Ademais de varias coleccións privadas de libros, perdéronse 35.000 textos, incluíndo un gran número de obras únicas na súa clase, como consecuencia do lume na biblioteca da Universidade de Copenhaguen. Así mesmo, no observatorio localizado no último piso da Rundetårn (en galego, Torre redonda) algúns instrumentos e documentos de Tycho Brahe e Ole Rømer foron destruídos.
Vitus Bering
Traxectoria
Naceu en Horsens, Dinamarca, e tras unha curta viaxe á India, e por diversos mares, en 1704, en Amsterdam, baixo a guía do almirante ruso de orixe norueguesa Cornelius Cruys, Bering alistouse na armada rusa, tomando o rango de subtenente, servindo na frota báltica durante a guerra do Norte. Entre 1710 e 1712 estivo destinado no Mar de Azov, en Taganrog, onde participou na guerra contra os turcos. Casou cunha rusa, e só regresou ó seu país natal en 1715, de forma breve. A exploración da costa norte de Asia, resultado do avance ruso en Siberia, ocupouno a partir de entón.
Viaxes a Kamchatka
Bering volveu á rexión de Kamchatka en 1735. Coa axuda dos artesáns locais Makar Rogachev e Andrey Kozmin construíu dous navíos: Sviatoi Piotr (San Pedro) e Sviatoi Pavel (San Paulo), cos que partiu en 1740. Fundou a cidade de Petropavlovsk en Kamchatka, e desde aí, liderou unha expedición a Norteamérica en 1741. Unha tormenta separou os barcos e Bering acabou na costa sur de Alasca, desembarcando cerca das illas Kayak. O segundo barco, capitaneado por Aleksei Chirikov, desembarcou na illa Príncipe de Gales do Arquipélago Alexander. Estas travesías son hoxe en día coñecidas como a Gran Expedición do Nordeste miniatura|Selo da [[Unión Soviética|URSS de 1957 cun mapa das exploracións de Vitus Bering.]] As duras condicións da rexión obrigaron a Bering a volver. No traxecto descubriu parte do arquipélago das Illas Aleutianas, que chamou Illas Shumagin en honra dun mariñeiro do seu barco que morreu alí. Bering enfermou e tivo que refuxiarse nas Illas Kommander (Komandorskiye Ostrova), ó suroeste do mar de Bering. O 19 de decembro de 1741 Vitus Bering morreu de escorbuto nunha illa, preto de Kamchatka que despois recibiu na súa honra o nome de Illa de Bering, xunto a 28 membros da súa tripulación. Porén, no momento actual dubísase do escorbuto como causa da súa morte.
O ''Sv. Piotr naufragou por unha tormenta, e unicamente o carpinteiro S. Starodubtsev cos superviventes logrou regresar tras construír un novo navío, de 12,2 metros, tamén chamado Sv. Piotr''. Dos 77 homes que partiron regresaron 46. O ''Sv. Piotr'' continuou navegando entre Kamchatka e Okhotsk ata 1755.
A importancia do traballo de Bering non foi recoñecido durante moito tempo, ata que James Cook probou a veracidade dos seus achados. Hoxe en día, o Estreito de Bering, a Illa de Bering, un glaciar en Alasca e o Mar de Bering levan o seu nome.
Adolfo Lahorra
Adolfo Lahorra Tello, nado ca. 1869 en Cartaxena, foi un xornalista e escritor galego.
María Luísa de Savoia
María Luísa de Savoia, nada como María Luísa Gabriela de Savoia o 13 de setembro de 1688 en Turín e finada o 14 de febreiro de 1714 en Madrid, foi a primeira esposa de Filipe V de España e como tal, raíña consorte de España, Dúas Sicilias, Sardeña, duquesa consorte de Milán e soberana consorte dos Países Baixos entre 1701 e 1714. En ocasións tamén foi raíña rexente e tivo moita influencia sobre o seu marido.
Adolfo Lahorra
Traxectoria
Foi redactor de La Unión Republicana de Pontevedra até outubro de 1893 e colaborou en Extracto de Literatura. Trasladouse a Vigo a finais de abril de 1894 para dirixir La República, despois dirixiu Canta Claro e Galicia Agrícola, Comercial e Industrial; tamén foi redactor de Faro de Vigo. En novembro de 1900 integrouse como redactor en La Unión Nacional. En 1902 fíxose cargo da dirección de La Mañana da Coruña. Despois dirixiu Diario Ferrolano, El Eco de Galicia, Tierra Gallega (de 1910 a 1914) da Coruña e El Faro de Ferrol (de 1914 a 1915). Marchou a Madrid e en 1917 dirixiu o semanario satírico Caras sin caretas. É autor da revista Entre moros y cristianos e do apropósito ¡Todo el año es Carnaval!.
Sayama
Sayama (狭山市, さやまし, Sayama-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situada ao centro da rexión de Kantō e ao sur da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 49,04 km² de superficie e unha poboación de 155.876 habitantes (2009), e unha densidade de poboación de 3.180 h/km².
O concello de Sayama limita cos concellos de Iruma, de Hannō, de Hidaka, de Kawagoe e de Tokorozawa.
Acea de Ama, O Burgo, Culleredo
Acea de Ama é un lugar da parroquia do Burgo no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Linda coa Acea de Ama de Rutis. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2016 tiña 4364 habitantes (2062 homes e 2302 mulleres).
Neste lugar está o IES Universidade Laboral.
Topónimo
O topónimo Acea de Ama fai referencia a unha acea (do árabe as-saniya, "roda hidráulica" ou "muíño"). Ama vén do prerromano*am-, refererido a unha canle de augas, como son na Acea de Ama o río Mero ou a ría do Burgo.
Rodrigo Payno Díaz de la Espina
Rodrigo Payno Díaz de la Espina nado en Burgos o 7 de febreiro de 1947, é un exfutbolista español máis coñecido como Payno, que xogaba na demarcación de gardameta.
Traxectoria
Comezou a xogar no Real Burgos, ata que ficha polo Celta de Vigo tras acadar o ascenso a Primeira División na tempada 1968/69 por un prezo de dous millóns cincuenta mil pesetas.
En 1971 fichou polo Villareal CF e posteriormente polo Racing de Santander.
Castelo de Abaixo, Castelo, Culleredo
Castelo de Abaixo é un lugar da parroquia de Castelo no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Tiña 40 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 20 eran homes e 20 mulleres.
Platonismo
O platonismo é a doutrina filosófica desenvolvida polos seguidores de Platón a partir do século I a.C. e que chegou a ser o movemento intelectual dominante nos primeiros séculos da nosa era favorecido polas poderosas similitudes de principios que mantiña co cristianismo e o xudaísmo. O seu principal representante foi Plotino, que adquiriu este nome en loanza ao seu mestre.
O platonismo influíu en sectores do pensamento relixioso, de forma que se chega a crer que certos ritos, pensamentos e doutrinas están baseados nel. Santo Agostiño cría que mediante Platón se podía articular teoloxicamente a fe cristiá, como intentara Filón de Alexandría co xudaísmo.
O emperador romano Xustiniano clausurou as escolas filosóficas de Atenas tratando de reducir a influencia platónica, xa que a consideraba un perigo, o cal nunca se conseguiu por completo.
No Renacemento rexurdiu o platonismo, sobre todo na Academia Platónica de Florencia (século XV).
Ernie Hudson
Ernest Lee "Ernie" Hudson, nado o 17 de decembro de 1945 en Benton Harbor, Míchigan, é un actor estadounidense. É coñecido polo seu papel de Winston Zeddemore na serie de filmes Ghostbusters, por interpretar o Sarxento Albrecht en The Crow, e a Warden Leo Glynn na serie da HBO Oz.
Ribeira Sacra (álbum)
Ribeira Sacra é un álbum do grupo de folk galego Luar na Lubre. Foi publicado o 1 de xuño de 2018, baixo o selo Warner Music. Foi gravado nos estudios Bruar da Coruña.
O álbum foi presentado en formado digipack, incluíndo un DVD cunha reportaxe sobre a gravación do disco nas contornas naturais da Ribeira Sacra.
O primeiro tema do álbum, "Os tafenos de gaurra" ten a letra en barallete, a fala dos afiadores da Ribeira Sacra ourensá.
Bolívar, Colombia
Bolívar é un departamento do norte de Colombia e atópase na rexión natural Caribe. A súa capital é Cartaxena de Indias. Nos seus 25.978 km² viven 2 229 967 habitantes.
Símbolos
Os símbolos do departamento están constituídos polo escudo de Armas de Bolívar e a bandeira tricolor: amarelo, verde e vermello.
Gran Premio de Italia de 1987
O Gran Premio de Italia de 1987 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no circuíto de Monza o 6 de setembro de 1987. A carreira, que se disputou sobre 50 voltas, foi a décimo primeira proba da tempada de. A carreira foi o 57º Gran Premio de Italia e o 52º, que se celebrou en Monza.
Curcumina
A curcumina é un colorante natural empregado como aditivo alimentario.
Gran Premio de Italia de 1987
Resumo
A carreira foi gañada polo piloto brasileiro Nelson Piquet pilotando un Williams FW11B. Esta foi a terceira e última vitoria de Piquet no ano mentres corría cara ao seu terceiro campionato do mundo. Tamén foi a sexta vitoria consecutiva para o equipo Williams, unha racha de vitorias que comezara no Gran Premio de Francia a principios de xullo. Piquet, competiu por primeira vez cun sistema de suspensión activa no seu FW11B, gañou a carreira por 1,8 segundos, logo de arrebatarlle o liderado a Ayrton Senna no Lotus 99T a oito voltas do final.
Curcumina
Características
Ten unha cor entre amarela e laranxa e un sabor un chisco amargo. Extraese da raíz da cúrcuma, unha planta da familia do xenxibre que procede da India. Pode producirse tamén de forma sintética. O seu consumo considérase inofensivo para o ser humano.
Usos
Empregase na elaboración industrial de manteigas, margarinas, queixos, iogures, crema de ovo, flans, salsas, mostazas, xelatinas, tés, fideos, marmeladas, xeados e repostería en xeral.
Gran Premio de Italia de 1987
Resumo
A primeira fila da grella foi para Williams: Piquet logrou a pole diante do seu compañeiro Mansell e Gerhard Berger, Ayrton Senna (Lotus) tivo que conformarse co cuarto lugar por diante de Boutsen, Prost, Alboreto e Fabi. Ao principio, Mansell saíu ben, pero pouco despois non puido cambiar de marcha, deixando o liderado a Piquet. Máis atrás, Senna caeu á sexta posición na primeira curva, detrás de Berger, Boutsen e Prost. Na segunda volta Berger e Mansell comezaron un duelo que terminou nun lixeiro contacto, Boutsen colocouse segundo e o inglés cuarto. A orde mantívose sen cambios ata a volta 17, cando Mansell pasou ao piloto de Ferrari e logo a Boutsen, recuperando a segunda posición.
Curcumina
Usos
Parece demostrado que a curcumina intervén en efectos antiinflamatorios do organismo e ten aplicación no tratamento de procesos crónicos, neoplásicos, autoinmunes, neurolóxicos, cardiovasculares, pulmonares e metabólicos. Está demostrado que a curcumina é citotóxica para unha gran variedade de linas celulares tumorais de diferente orixe tisular, a pesar de que esta toxicidade é moi pequena.
Gran Premio de Italia de 1987
Resumo
Os cambios de pneumáticos a metade de carreira cambiaron as posicións, Senna non os cambiou e quedou na cabeza. Isto deixou presaxiar unha carreira como Mónaco ou Detroit, co dominio do brasileiro, debido a que todos os coches na carreira optaran por unha estratexia cunha parada en boxes. Os dous Williams eran segundo e terceiro, respectivamente, con Nelson Piquet e Nigel Mansell, por diante de Gerhard Berger e Thierry Boutsen. Senna dominou ata a volta número 43 cando saíuse da pista na curva Parabólica. Cando logrou recuperar a pista, Piquet estaba en primeira posición. Senna tratou de recuperar a posición, pero pronto sufriu unha caída no rendemento dos pneumáticos, e, finalmente, o seu compatriota de Williams gañaba facilmente por 1´8 segundos. O chanzo máis baixo do podio foi ocupado por Nigel Mansell, que chegou por diante do piloto de Ferrari Gerhard Berger, Thierry Boutsen e Stefan Johansson.
O Tyrrell DG016 do piloto francés Philippe Streiff foi o primeiro coche de aspiración natural para o trofeo Jim Clark terminou 12º, tres voltas detrás de Piquet.
A vitoria fortaleceu a Piquet no liderado do campionato 14 puntos sobre Senna e 20 sobre Mansell.
Debido á participación de AGS e Coloni, por primeira vez na tempada 1987, dous pilotos non se cualificaron para a carreira, neste caso foron Nicola Larini no Coloni e Pascal Fabre no AGS.
Pousadoiro, Carbia, Vila de Cruces
Pousadoiro é un lugar da parroquia de Carbia, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 33 habitantes (14 homes e 19 mulleres), o que supón unha diminución de 9 habitantes con respecto ao ano 2000.
Triple sec
miniatura|upright|Unha botella case baleira de Curaçao Azul O triple sec é un licor incoloro con 40º de alcohol que se fai coa destilación de cascas de laranxa. O seu nome vén da súa tripla destilación.
O triple sec foi inventado por Edouard Cointreau, en 1875 preto de Angers. Non puido patentar a receita co nome de "triple sec", porque a oficina de patentes non admitía nomes compostos de dous adxectivos ("triplo" e "seco"). Ante o éxito do seu licor e os numerosos intentos doutras destilerías de imitalo, decidiu rexistralo baixo o seu propio apelido: Cointreau.
O triple sec é desde entón un nome xenérico aplicable a numerosos licores. Son triple sec, por exemplo:
O triple sec pode ser consumido só, como dixestivo ou on the rocks, pero na actualidade utilízase sobre todo na fabricación cócteles, como o Margarita, White Lady e Cosmopolitan.
Historia
A destilería Combier di que o triple sec foi inventado nalgún momento entre 1834 e 1848 por Jean-Baptiste Combier en Saumur, Francia. Con todo, Combier era máis famoso polo seu Elixir Combier, que contiña laranxa, pero tamén moitos outros condimentos. De acordo con Cointreau, o seu licor de laranxa creouse en 1875. O triple sec foi definitivamente coñecido en 1878, na Exposición Universal de París de 1878 en París, varios destiladores ofrecian "Curaço [sic] triple sec", así como "Curaço doux".
Ligazóns externas
Triple sec
Saint-Thurial
Saint-Thurial (en Sant-Turiav-Porc'hoed, e en galó: Saent-Turiau) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
María del Valle
María del Valle Lozano, coñecida como María de Beiro, nada en Ourense en 1888 e finada en Mosteiro de Ribeira (Xinzo de Limia) o 29 de outubro de 1937, foi unha política galega.
Traxectoria
Nai de Manuel Gómez del Valle, colaboradora de obras benéficas e relixiosas, estaba afiliada ao PCE. Foi detida en 1937 por ter pedido a conmutación da pena capital para o seu fillo. Internada no cárcere de Celanova de onde foi sacada para ser asasinada en Mosteiro de Ribeira o 29 de outubro de 1937 canda Salud Torres Díaz. Destrozárolle o cerebro ao ser fusilada. O seu cadáver foi atopado en Lomba de Lamas e trasladado ao cemiterio nun carro polos veciños. En xullo de 2019 iniciouse a recuperación dos seus restos pola Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica (ARMH).
Caquetá
Caquetá é un dos 32 departamentos de Colombia. Atópase localizado no suroccidente do país, na rexión amazónica colombiana, sendo Florencia a súa capital. A rexión do Caquetá iniciase ao pé do monte andino e remata nos escarpes de Araracuara, en plena selva amazónica. Grandes ríos regan o territorio, tódolos afluentes do río Caquetá, que lle serve de límete polo sur. Entre estes ríos destacan o Ajajú ou Apaporis, o Yarí, o Caguán e o Orteguaza, navegábeis por embarcacións menores.
Os solos están compostos sobre rocas metamórficas da serie das Guaianas, ademais de arenitas de roraima e do Cretáceo. Tamén aparecen cara a cunca do Caquetá rocas sedimentarias do Cenozoico.
Municipalidades
miniatura|350px|esquerda|Municipios de Caquetá, con Florencia (capital)
Economía
Economicamente, o territorio é rico en madeiras, resinas, plantas medicinais e gomas. Os solos, especialmente os que lindan coa cordilleira, son fértiles, e aproveitanse con cultivos de arroz, plátano, iuca, cacao e cana de azucre. No pé do monte, existen depósitos de estaño e carbón.
A fauna é diversa e abundante, tanto a terrestre como a fluvial.
Forze Hydrogen Electric Racing Team Delft
miniatura|Logotipo do Forze Hydrogen Electric Racing Team Delft para a tempada 2016-2017 Forze Hydrogen Electric Racing Team Delft (máis coñecido pola forma curta Forze; en galego "Equipo de Carreiras de Hidróxeno Eléctrico Forze de Delft") é un equipo de estudantes da Universidade de Tecnoloxía de Delft (TU Delft) especializado en carreiras de hidróxeno eléctrico. Desde que Edgar van Os a fundou en 2007, construíronse sete vehículos de pilas de combustible de hidróxeno. As oficinas e os talleres do equipo atópanse na sala D:DREAM do campus da Universidade de Tecnoloxía de Delft. Nesta monumental sala da época da posguerra, deseñada polo arquitecto Dirk Roosenburg, áchanse todos os equipos da TU Delft, chamados os Dream Teams (DARE, Nuna, DUT Racing e Forze). miniatura|Membros do equipo cun dos seus coches, fronte ao edificio da biblioteca da [[Universidade de Tecnoloxía de Delft]] Todos os membros do equipo son estudantes de TU Delft, desde o primeiro ata o derradeiro curso, e proveñen dunha ampla variedade de facultades. O tamaño do equipo creceu ao longo dos anos e variou de corenta a sesenta estudantes nos últimos anos. Os estudantes máis involucrados únense ao equipo como unha actividade extracurricular en paralelo aos seus estudos. Só o consello directivo está dedicado a tempo completo.
A misión de Forze é promover a tecnoloxía de celas de combustible mediante a formación non só dos seus propios membros, senón tamén a do público en xeral, así como motivar as industrias para utilizaren a tecnoloxía do hidróxeno. Ao deseñar e construír os seus propios coches de carreiras de hidróxeno de alto rendemento, pódese demostrar o potencial e a aplicación desta tecnoloxía.
Actualmente, Forze segue a ser o único equipo de estudantes en todo o mundo que utiliza células de combustible de alta potencia para automóbiles.
Tecnoloxía hidróxeno-eléctrica
Nun vehículo convencional de uso na estrada, a enerxía que se almacena no combustible convértese en enerxía mecánica, utilizando o principio da combustión. Os coches construídos por Forze utilizan un concepto diferente. O sistema de células de combustible de hidróxeno dentro dos vehículos converte a enerxía almacenada no hidróxeno en enerxía eléctrica, o que significa que o sistema de celas de combustible pode utilizarse para alimentar un sistema de accionamento eléctrico con hidróxeno como combustible alternativo.
A eficiencia da conversión de combustible pode ser aproximadamente dúas ou tres veces maior que a dun motor de combustión convencional. As diferenzas máis patentes entre os vehículos hidróxeno-eléctricos e os seus parentes eléctricos de batería son o tempo requirido para recargar e a autonomía da condución. Os tanques de hidróxeno pódense reencher en cuestión de minutos, entanto que as baterías na actualidade tardan varias horas. Isto fai que a propulsión hidróxeno-eléctrica sexa ideal para aplicacións en que se requira un funcionamento sen pausa e unha ampla autonomía.