cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Constable
Obra
A visión da natureza desde a súa infancia quedou gravada na súa memoria cunha luz tan brillante e cunha definición tan nítida que foi a súa principal fonte de inspiración artística ao longo da súa vida. As súas paisaxes son paisaxes vivas e, polo tanto, non se pode dicir que sexan neutras: é o que o distingue da pintura realista. Constable non busca o realismo exacto na representación das cousas, senón a capacidade que teñen as cousas para evocar ideas ou emocións.
A partir de 1825 produciuse un punto de inflexión na súa obra e pouco a pouco foise vendo nela un naturalismo máis sombrío e melancólico, de saudade, onde as paisaxes estaban cargadas de máis sentimento. O naturalismo dos seus primeiros anos deixou paso a un maior expresionismo e subxectividade. Isto será aínda máis pronunciado despois da morte da súa esposa en 1828.
A súa técnica é renovadora: pequenas manchas e trazos solapados. Aplica unha pasta grosa, ás veces cunha espátula, que o afasta da limpeza e luminosidade doutros artistas británicos da época, cultivadores de acuarelas, unha técnica máis de moda.
Poalla
dereita|miniatura|250px|Neno xogando nunha tarde de poalla e [[néboa.]]
A poalla é un tipo de precipitación meteorolóxica caracterizada por ter un tamaño de gota pequeno (usualmente menor de 0,5 mm de diámetro) dando a impresión de que as gotas flotan en vez de caer. A poalla orixínase en nubes relativamente baixas e de pouco desenvolvemento vertical como son os estratocúmulos.
Aínda que a súa intensidade é usualmente menor á da choiva, a poalla pode ser o suficientemente copiosa como para producir acumulacións da orde de 1 mm/h.
Recibe tamén os nomes de babuña, babuxa, barbaña, barbuza, barrallo, barrufa, barruñeira, barruzo, borralla, breca, chuvisca, chuviscada, chuviñada, froallo, lapiñeira, marmaña, mollaparvos, melear, orballo, parruma, parrumada, patiñeira, patumeira, poallada, poalleira, poallo ou zarzallo.
Mauri
Juan Manuel Mouriño Suárez, coñecido como Mauri, nado na Coruña o 26 de febreiro de 1963, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa. Xogou no Deportivo da Coruña, no Racing de Santander, no Orihuela e no Racing de Ferrol.
Cangas del Narcea
Cangas del Narcea é o maior concello da Comunidade Autónoma do Principado de Asturias e un dos maiores de España. Está situado ao suroeste do Principado. A súa capital é Cangas del Narcea, que é atravesada polo río Narcea do que procede o seu nome (garganta do Narcea) e polo río Naviego. Limita ao norte con Allande e Tinéu, ao oeste con Ibias (ao que se accede polo Porto do Connio, na AS-211 e polo Pozo das Mulleres Mortas e o Alto de Valvaler, sitos na AS-29), ao sur con Degaña (ao que se accede polo Porto do Rañadoiro na AS-15) e o municipio leonés de Laciana (ao que se accede polo Porto de Leitariegos sito na AS-213), e polo leste con Somiedo.
Ten unha poboación de 13 710 habitantes, con capital na vila de Cangas del Narcea, e as súas poboacións con maior número de habitantes son por esta orde, a capital Cangas del Narcea, Corias, Limés, Moal, Llanos, Rengos e Gedrez. A súa capital está a unha distancia de 90 quilómetros de Oviedo, e a súa principal vía de comunicación é a estrada autonómica do chamado corredor do Narcea.
Vilar de Francos, Artes, Carballo
Vilar de Francos é un lugar da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 4 homes e 2 mulleres. Nesta aldea está o pazo de Vilar de Francos.
Prado da Valiña, Seivane de Vilarente, Abadín
Prado da Valiña é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
José Manuel Traba López
José Manuel Traba López, nado en Fisterra o 29 de setembro de 1957, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro e é o segundo máximo goleador da historia do Deportivo da Coruña, con 108 goles.
Traxectoria
Naceu en Fisterra e criouse con seus avós, pois seus pais emigraron aos Países Baixos. Aos 14 anos foi estudar á Coruña, ao Colexio de Mestría Industrial. Xogou no equipo do colexio e logo pasou ao Santa Margarita SD, primeiro no equipo xuvenil e logo no primeiro equipo ao que chegou con só 16 anos.
En xaneiro de 1975, con 17 anos, foi fichado polo Deportivo da Coruña, e asignado inicialmente ao Fabril. Debutou co Deportivo na tempada 1975–76 en Segunda División. Fíxoo no Estadio de Balaídos nun derbi fronte ao Celta de Vigo. Tras dúas tempadas nas que apenas dispuxo de minutos foi cedido en 1977 ao Compostela, en Segunda División B. Co equipo santiagués anotou 23 goles en 35 partidos, rematando como máximo goleador da categoría, aínda que o equipo acabou descendendo.
Volveu logo á Coruña, onde compartiu dianteira con Alfonso Castro primeiro e con José Luis Vara e Vicente Celeiro despois. Mantivo un gran rexistro goleador durante case todas as tempadas e converteuse no máximo goleador da historia do club. Aos 29 anos rompeu unha tibia, e aínda que volveu aos terreos de xogo, o seu rendemento non volveu ser o mesmo. Retirouse ao remate da tempada 1987–88 tras 13 anos como xogador do Deportivo.
Selección española
Foi internacional coa selección española xuvenil, coa que disputou o Campionato Europeo de 1976 en Hungría, onde o combinado español chegou ata semifinais, caendo eliminados fronte á Unión Soviética. Logrou a medalla de bronce.
Tras a retirada
Despois de deixar o fútbol dedicouse ao mundo da banca e logo ao da radio, traballando como comentarista deportivo na Radio Galega.
A Torre, Sobrada de Aguiar, Outeiro de Rei
A Torre é un lugar da parroquia de Sobrada de Aguiar no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Mesosfera
miniatura|upright=0.6|Capas da [[atmosfera.]] En meteoroloxía denomínase mesosfera a parte da atmosfera situada por riba da estratosfera, desde a estratopausa (zona de contacto entre a estratosfera e a mesosfera), e por debaixo da termosfera. Na mesosfera a temperatura diminúe a medida que aumenta a altura, até chegar a uns -80 °C aos 80 quilómetros aproximadamente. É a zona máis fría da atmosfera.
A mesosfera, que se estende entre os 50 e 80 km de altura, contén só aproximadamente o 0,1% da masa total do aire. É importante pola ionización e as reaccións químicas que acontecen nela. A baixa densidade do aire na mesosfera determina a formación de turbulencias e ondas atmosféricas que actúan a escalas espaciais e temporais moi grandes. A mesosfera é a rexión onde as naves espaciais que volven á Terra empezan a notar a estrutura dos ventos de fondo, e non só o freo aerodinámico. Tamén, nesta capa, é onde se forman as estrelas fugaces, que son meteoroides que se desintegraron na termosfera.
Vilarvello, Artes, Carballo
Vilarvello é un lugar da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 16 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 8 homes e 8 mulleres.
Paradela, Lobás, O Carballiño
Paradela é un lugar da parroquia de Lobás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Trigás, Lobás, O Carballiño
Trigás é un lugar da parroquia de Lobás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 33 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 21 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 34 habitantes (12 homes e 22 mulleres).
Karl Adolf Agardh
Karl Adolf Agardh, nado en Båstad o 13 de xaneiro de 1785 e finado en Karlstad o 28 de xaneiro de 1859, foi un botánico e bispo sueco.
Traxectoria
En 1817 vai ser elixido membro do Parlamento, e en 1837 foi nomeado bispo de Karlstad, o que supuxo a fin das súas investigacións científicas.
O seu fillo Jacob George Agardh foi igualmente un especialista en algas.
Obras
Synopsis algarum Scandinaviae, 1817
Aphorismi botanici, 1817-1826
Species algarum, 1821-1828
Systema algarum, 1824
Classes plantarum, 1825
Castrillón, Asturias
miniatura|275px|Situación do concello de Castrillón en Asturias. Castrillón é un concello do Principado de Asturias, España. Atópase situado na zona costeira central de Asturias, ocupando 55,34 km; de superficie. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao leste coa ría de Avilés, Corvera e Avilés, ao sur con Illas e Candamo e ao oeste con Soto del Barco. Pódese acceder mediante a estrada N-632 e a variante de Avilés, por ferrocarril e por aire, pois o aeroporto de Asturias está situado neste concello.
Prehistoria e romanización
Existen evidencias de presenza humana no concello desde tempos prehistóricos, o cal demostran diversos útiles atopados en Pinos Altos e Las Arribas. Así mesmo, existe unha cova do Paleolítico superior en Piarnu e constatouse a existencia de dous castros situados nas inmediacións de La Plata e no Peñón de Raíces.
A época castrexa está ben marcada neste concello, así hai dúas localizacións, a da Armada e a de Pena Castiello. Neste atópanse restos de moedas, brazaletes etc. Pola súa envergadura acabaría dando nome ao concello. Tamén hai outros restos da época castrense, nomearemos os de L´Escayu e o da Peloña da cova de Óso.
Do período da dominación romana ou romanización, non hai moitos datos, contando co castro de Raíces, cuxas escavacións non foron moi fiables.
Idade media e moderna
Nesta época non temos datos que nos falen en si deste concello, xa que pertencía a terras de Gozón que se estendeu entre as demarcacións pravianas e xixonesas. Durante esta época a comarca era rica en recursos de agricultura e gandería. A igrexa de Oviedo tiña interese sobre estas terras sobre todo o mosteiro de San Vicente. Algo que tamén hai que destacar é a influencia da nobreza, así o conde Gonzalo Peláez que estaba no castelo de Gozón tiña gran poder sobre estas terras. As súas rebeldías fixeron que as tropas reais tomasen o castelo como modo de solucionar o problema. Este castelo e outros máis quedaron baixo o poder real e máis tarde Afonso XI, entregaríaos en sinal de arras á súa esposa dona Berenguela.
Durante os primeiros séculos medievais, segundo a súa base documental no século X, Castrillón formaba parte do Alfoz de Gauzón. De aí é de onde provén o primeiro escudo heráldico que tivo o concello. Con todo, en 1309 Fernando IV outorga a Avilés por alfoz devanditos territorios iniciándose unha estreita relación que perdurará durante séculos. Só a chegada das ideas liberais na Idade Moderna permitirá aos castrillonenses lograr a súa independencia administrativa.
Século XIX en diante
250px|miniatura|Concello de Castrillón, en [[Piedrasblancas]] No século XIX é cando este concello sofre grandes transformacións, así en 1816 Castrillón e Illas, intentan separarse da xurisdición da vila de Avilés, cousa que lograron logo duns anos e grazas ás ideas liberais da época, alcanzando a súa independencia administrativa. Este século traería consigo unha revolución no municipio co asentamento da Real Compañía Asturiana de Minas no poboado de Arnao. Tras o peche da mina en 1915, a actividade trasládase a San Juan de Nieva, onde a Asturiana de Zinc, actual sucesora da Real Compañía, ten hoxe en día unha das maiores fábricas de zinc do mundo.
No século XX, hai unha gran transformación industrial e económica pero destaca o cambio social producido. Créase o poboado de Arnao, coa construción de vivendas jerarquizadas segundo o cargo que ocupase cada persoa, e con hospitais, economatos e escolas. Tamén se converte no destino estival da burguesía avilesina e asturiana. A mediados do século XX créase Ensidesa que atraerá gran cantidade de man de obra de Castrillon. En Arnao; a Real Compañía Asturiana de Minas crea unha filial que será Asturiana de Zinc, todo isto trouxo unha época de gran crecemento ata os anos 70 no que empeza marcarse a crise, aínda así Castrillon seguirá mantendo o seu crecemento debido ao turismo e ás segundas vivendas de veraneo debido á súa calidade ambiental.
Xeografía
miniatura|250px|Vista de Salinas coa praia ao fondo. miniatura|250px|Entrada ao Aeroporto de Asturias, en [[Santiagu'l Monte]] Ten unha poboación de ao redor de 22.855 habitantes e o seu capital é Piedrasblancas. As súas poboacións máis importantes por número de habitantes son: a súa capital Piedrasblancas, Salinas e Raíces Nuevo. As súas principais vías de comunicación son: a N-632, a A-8 e a coñecida como "Y". Está a unha distancia da capital do Principado de 35 quilómetros.
Castrillón é un concello que está estreitamente relacionado con Avilés e en cuxo sector industrial quedou integrado, desde hai xa moito tempo.
Sitúase na rasa costeira central do Principado. A súa zona setentrional confórmana diversas praias e cantils sen altitudes destacables, aglutinando a maior parte da poboación. O interior está formado por veigas e outeiros, ata atopar ao sur do municipio a serra de Pulide.
No referente á súa orografía, é unha das máis chairas de Asturias, as súas alturas non pasan os 100 metros de altura, exceptuando o alto do Sabre ou da Granda con 114 metros de altitude na zona setentrional. Vai aumentando cara á zona suroeste, ata alcanzar a súa zona máxima que é o alto do Prado do Marques de 434 metros. O resto é unha paisaxe con fértiles veigas bañadas por diferentes ríos: Fontaniella, a Fureria e Raíces.
Demografía
O crecemento rexistrado polo municipio durante as últimas décadas foi importante, pasando dos 8.090 habitantes en 1950 aos 22.855 que mostraba o censo de 2006. Este fenómeno débese fundamentalmente a dous factores. Por unha banda a instalación de numerosas industrias como Cristalería Española, Asturiana de Zinc ou Ensidesa nas inmediacións. E por outro, o minúsculo tamaño do veciño municipio de Avilés, que fai que moitos avilesinos establézanse en Castrillón atraídos por prezos máis baixos ou a maior oferta de vivendas unifamiliares.
Actualmente, a poboación segue experimentando unha leve tendencia á alza. Os núcleos principais son Piedrasblancas -capital do concello-, Salinas -destino de numerosos veraneantes- e Raíces.
Economía
O seu principal motor económico é industria, e principalmente a produción e transformación de metais xa que ela produce a metade dos empregos, aquí esta Asturiana de Zinc, que xera boa parte do emprego. Nos últimos anos o sector servizos foi o que máis destaco na súa evolución. Tamén destacou dentro do sector servizos o da construción de vías de comunicación que deu unha gran cantidade de emprego.
Eurocopter EC145
O Eurocopter EC145 (no presente Airbus Helicopters H145) é un helicóptero utilitario lixeiro de dous motores desenvolvido e fabricado por Eurocopter, que pasaría a chamarse Airbus Helicopters en 2014. Orixinalmente coñecido como o BK 117 C2, o EC145 está baseado no MBB/Kawasaki BK 117 C1, que pasou a formar parte dos modelos de Eurocopter en 1992 coa fusión da división de helicópteros Messerschmitt-Bölkow-Blohm de Daimler-Benz e a división de helicópteros de Aérospatiale-Matra para formar Eurocopter.
O EC145 é un aparello bimotor que pode transportar ata nove pasaxeiros, xunto con dous tripulantes, dependendo da configuración da súa cabina. O helicóptero está comercializado para transporte de pasaxeiros, transporte corporativo, servizos de emerxencia médica, busca e rescate e roles utilitarios. En 2015 o EC145 pasou a chamarse H145. Tamén se fabricaron variantes militares do helicóptero baixo varias designacións, como H145M ou UH-72, sendo usadas para adestramento, loxística, evacuación médica, recoñecemento, ataque lixeiro ou transporte de tropas.
Orixe
O EC145 foi unha empresa conxunta entre Eurocopter e Kawasaki Heavy Industries baseándose no seu exitoso anterior produto, o BK 117 C1. En vez de iniciar un deseño completamente novo, adoptouse a cabina de mando e a moderna aviónica do Eurocopter EC135 combinados coa sección traseira do BK 117; Flight International describiu o novo helicóptero, orixinalmente designado BK 117 C2, como nun "90% unha combinación deses dous aparellos". Porén, houbo significativas áreas de redeseño, entre as vantaxes que ten o EC145 sobre os seus predecesores inclúense un maior alcance e capacidade de carga, maior espazo na cabina, menos vibracións e emisión de ruído, e medidas para simplificar o seu mantemento e minimizar os custos de operación. A sinatura de ruído do EC145 é un 60% inferior que a do BK 117 C1.
O novo modelo foi certificado como o BK 117 C2; en decembro de 1997 foi seleccionado pola Sécurité Civile para misións de rescate aéreo, 31 EC145 foron pedidos para substituír a súa frota de vellos Aérospatiale Alouette III por un prezo de 170 millóns de dólares. O primeiro EC145 realizou o seu voo de estrea o 12 de xuño de 1999 en Donauwörth, Alemaña; Eurocopter realizou un importante evento de publicidade para novo modelo no Salón Internacional da Asociación de Helicópteros dos Estados Unidos en febreiro de 2000. A cerificación de seguridade do EC145 foi outorgada pola alemá Luftfahrt-Bundesamt e a Oficina de Aviación Civil do Xapón en decembro de 2000, e pola Administración Federal de Aviación estadounidense a principios de 2002.
Eurocopter e Kawasaki teñen un acordo baixo o cal ámbalas dúas firmas fabrican e comercializan o helicóptero de forma independente, mentres que traballaban de forma colaborativa no desenvolvemento e actualizacións. Eurocopter ten un 60% do traballo de produción, incluído os rotores, a transmisión intermedia e de cola, sistemas de control, cabina de mando e estrutura da cola; Kawasaki ten o 40% restante, encargándose da fuselaxe, a transmisión principal, e sistemas eléctricos e de combustible. Kawasaki usa a designación BK 117 C2 para o tipo e produce e vende o mercado no mercado asiático; Eurocopter vende o helicóptero en todo o mundo baixo a designación EC145. En novembro de 2004, co final da produción do Mitsubishi MH2000, o BK 117 C2 converteuse no único helicóptero civil fabricado no Xapón. En agosto de 2010 anunciouse que a asociación entre Eurocopter e Kawasaki no desenvolvemento e fabricación do EC145 ampliaríase ata polo menos 2025.
Kendall Stephens
Kendall Everette Stephens, nado en St. Charles, Illinois, o 11 de novembro de 1994, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no South East Melbourne Phoenix da National Basketball League australiana.
Traxectoria profesional
O 19 de agosto de 2018, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB. O 19 de xaneiro de 2019, Stephens e o Obradoiro acordaron a rescisión do seu contrato.
Tipos de intoxicacións e a súa epidemioloxía
As intoxicacións pódense clasificar atendendo a diversos criterios. Pódese falar de intoxicacións agudas ou crónicas se o criterio escollido é o da patocronicidade ou o que é o mesmo, a evolución da intoxicación en función do tempo. Por outra banda pódese distinguir entre intoxicacións suicidas, homicidas ou accidentais. Neste último caso o parámetro usado para facer esta distinción é a etioloxía ou o coñecemento da orixe ou motivación desa intoxicación.
Segundo a intencionalidade
As intoxicacións tamén se poden clasificar en función da súa intencionalidade en:
Epidemioloxía das intoxicacións
As intoxicacións agudas representan aproximadamente un 0,5% das urxencias atendidas nos servizos hospitalarios e tan só o 1% destes casos ten un desenlace mortal.
Segundo datos dos estudos epidemiolóxicos realizados entre 1985 e 1995 os tóxicos máis frecuentemente implicados nas intoxicacións agudas son, dentro dos fármacos, as benzodiazepinas e os antidepresivos no caso dos adultos, e antitérmicos e analxésicos no caso de nenos; dentro dos produtos domésticos destaca a inxestión de lixivia e a inhalación de monóxido de carbono; dentro das drogas de abuso destacan a heroína e a cocaína. Por último tamén están os produtos químicos industriais (mercurio, hidrocarburos etc.), produtos agrícolas (principalmente pesticidas) e as substancias procedentes de animais ou plantas velenosas.
Un estudo epidemiolóxico máis recente -publicado no ano 2006- recolleu as intoxicacións agudas atendidas en 24 Servizos de Urxencias Hospitalarios españois. Unicamente se analizaron os pacientes cuxa vía de exposición ó tóxico foi a dixestiva. Os resultados do estudo foron os seguintes: rexistráronse 2 245 casos, cunha idade media de 35,77 anos e unha lixeira preponderancia do sexo masculino (o 59,6%). Non se rexistraron diferenzas na idade respecto ó sexo. A idade media de intoxicacións pediátricas foi de 3 anos. En canto ó tipo de intoxicacións a intoxicación voluntaria non etílica (por medicamentos) presentou a maior frecuencia (o 50,2%), seguida da alcohólica (o 29,7%) e, con moita menor frecuencia, a debida a drogas ilegais (o 9,4%) e as intoxicacións de causa accidental (o 7,9%).
Agalega
Agalega (en francés îles Agaléga) é un grupo de dúas illas do Océano Índico pertencentes á república de Mauricio. Ten unha extensión de 70 km² e 289 habitantes de fala crioula mauricia e relixión católica. Sitúase a uns mil quilómetros ao norte da Illa Mauricio, a 10º 24´ de latitude sur e a 56º 37´de lonxitude oeste. A poboación das illas en xullo de 2011 estimábase en 300 habitantes. As illas teñen unha superficie total de 2.600 ha. A illa norte ten 12´5 km. de lonxitude e 1´5 km. de ancho, mentres que a illa sur ten 7 km. de longo e 4´5 km. de largo. A Illa Norte alberga a pista de aterraxe das illas e a capital Vingt Cinq. As illas son coñecidas polos seus cocos, cuxa produción é a súa principal industria, e polo lagarto de Agalega.
Existe un memorando de entendemento entre os gobernos de Mauricio e a India para desenvolver as illas Agalega que permite á India establecer alí unha base militar. (see India–Mauritius military cooperation). Os habitantes locais están descontentos e protestan pola construción da base militar que está a xerar problemas de desemprego, cultura e soberanía de Mauricio.
Etimoloxía
Polo que respecta ao seu nome existen tres versións:
Xeografía
miniatura|esquerda|Imaxe de satélite da illa norte de Agalega. Malia pertenceren ao grupo das illas Mascareñas, as illas Agalega están situadas moi ao norte das illas principais, constituíndo un pequeno arquipélago a máis de medio camiño cara ao grupo das Seychelles. As Agalega están 1 122 quilómetros ao norte da illa Mauricio.
O territorio das Agalega consta de dúas illas principais (North e a South Islands) cunha área total de 27 km², localizadas na periferia oeste dun longo atol coralino. A North Island é a maior e máis poboada.
As dúas illas están separadas por uns 500 m. a 800 m. O punto máis alto é o outeiro de Emerez (Montaigne d' Emmerez) na illa do norte. O clima é quente e húmido e a temperatura media anual é de 26 °C, oscilando entre un mínimo de 22,5 °C e un máximo de 30,6 °C.
Nelas habita a lagarto de agalega (Phelsuma borbonica agalegae cheke) duns 140 mm as femias e 170 mm os machos, incluída na lista CITES de especies protexidas.
Infraestruturas
O centro administrativo da illa está situado na capital Vingt Cinq (vinte e cinco), o nome é en lembranza dos 25 lategazos que recibían os escravos rebeldes, e está a cargo dunha empresa pública mauriciana (OIDC - Outer Islands Development Corporation). A poboación total é de preto de 300 habitantes, vivindo moi illados, xa que non se permiten as visitas ás illas (excepto en prestación de servizos).
O servizo de saúde componse por un oficial de saúde e unha comadroa. Médicos que veñen de Mauricio fan breves xiras ao longo do ano. Tamén reciben a visita dun maxistrado no curso do ano.
As principais exportacións da illa son a copra e mailo aceite de coco, habendo tamén unhas poucas cabezas de gando.
Historia
thumb|200px|Imaxe de satélite de Agalega Norte As illas eran coñecidas polos navegantes árabes e malaios, pero non houbo asentamentos permanentes, nin se atoparon rexistros escritos que o confirmen. Foron descubertas polos navegantes portugueses que facían a ruta entre Portugal e a India no século XVI. A principios do século XIX foi empregada como base no tráfico de escravos.
Agalega, ou Galega, foi explorada polo capitán Briggs do HMS Clorinde, o 12 de xaneiro de 1811, que parece que arranxou correctamente a súa situación, que antes non estaba ben comprobada. O desembarco resultou difícil debido ao forte oleaxe, a illa estaba rodeada por un arrecife. Unha persoa que antes dirixira un corsario francés, estaba nese momento asentada na illa, tendo baixo si unha colonia de negros (sic), que cultivaban parte do terreo con millo e trigo.
O primeiro asentamento nas illas fundouno M. de Rosemond. Á súa chegada en agosto de 1808, descubriu os corpos de dous náufragos e unha botella que contiña notas escritas por un deles, o corsario Robert Dufour. A única montaña das illas, Montagne d'Emmerez (en realidade non máis que un outeiro), deriva o seu nome do segundo mariñeiro naufragado, Adelaide d'Emmerez, un mauriciano.
O desenvolvemento económico, infraestrutural e político das illas non comezou ata a chegada de Auguste Le Duc en 1827, un administrador francés enviado por M. Barbé para organizar a produción de aceite de coco e copra. Aínda existen varios monumentos históricos que datan do período de 1827 a 1846, feitos por escravos: a aldea de Vingt-Cinq (que recibe o nome dos 25 lategazos que se lle daban aos escravos rebeldes), as alxubes dos escravos, un muíño de aceite, un cemiterio para negros e un cemiterio para brancos, entre outros. Auguste Le Duc tamén comezou a construír unha ponte entre as dúas illas, aínda que foi arrasada polo mal tempo.
O pai Victor Malaval trouxo a Igrexa Católica ás illas en 1897 como primeiro misioneiro. Construíuse unha capela improvisada na Illa Sur.
A orixe dos habitantes estivo moi influenciada pola situación política do mundo no século XIX (Mauricio, que pasou aos ingleses en 1810, a abolición do comercio de escravos, a abolición da escravitude en 1835 e a chegada de obreiros asiáticos non cualificados). Os propios escravos eran de orixe malgache, ou de Madrás na India, mentres que algúns foron liberados dos barcos de escravos outros procedian dos portos comerciais das illas Comores.
Lendas como "Calèche Blanc" e "Princesse Malgache" forman parte do folclore das illas, así como a linguaxe codificada de "Madam langaz Seret" que vén da época dos escravos. Esta lingua é unha mestura de francés e crioulo de Mauricio onde cada sílaba se duplica coas primeiras consoantes substituídas pola "g" (por exemplo, "Français" pasa a ser "frangrançaisgais"). A orixe e o propósito desta lingua seguen sen estar claros.
Hoxe, a poboación está formada por unhas 300 persoas, coñecidas localmente como Agaléens (Agalegos), que falan crioulo. O catolicismo é a súa relixión dominante.
Cartografía e descripcción
Agale                 1519 Atlas Miller, Pedro Reiner
Gale                   1519 Carte du Monde Jorge Reinel, Sevilla
Y. de la Gale       1525 Planisfero Castiglioni: Carta del navigare universalissima et dil. gentilissima, Sevilla
Y. de la Galera 1548 Africa Nova tabula Gioan. Gastaldi, Giacomo; Pietro Andrea, Pb. Baptista Pedrezano Venecia
Y. de la galera  1570 Ortelius, Abraham, 1527-1598 Africae Tabula Nova.Pb. Gielis Coppens van Diest; Anberes
Agalega           1587 Tavola XVI. Che Ha Sua Superiore La Tavola Settima. Libro Terzo. Monte (Monti), Urbano, 1544-1613 Manuscript
Y. de la Galera  1599 Africa Nuova tavola, Ruscelli,Girolamo; Rosaccio, Giuseppe; Appresso gli heredi di Melchior Sessa; Venecia
I. du Gallega:   1607 "Abissinorum Sive Pretiosi Ioannis Imperiu" Cornelis Claes, Amsterdam
I. d. Gale           1665 Blaeu, Joan, 1596-1673 Africae nova descriptio Pb Joan Blaeu, Amsterdam
Agaña
Agaña (en chamorro Hagåtña), é a capital de Guam, posesión dos Estados Unidos, situada na baía de Apra a carón do Océano Pacífico, ten unha poboación de 20 000 habitantes na súa área de influencia (2000), En 1998 o Senado de Guam trocou o nome de Agana (pronunciado Agaña) a Hagåtña para axeitala ás normas da lingua chamorra, nesta lingua significa "sangue". O primeiro asentamento data do 500. O Forte de Santa Águeda, construído en 1800, domina a cidade.
Do século XVIII ata mediados do século XX, foi o principal núcleo de poboación de Guam, pero hoxe é o segundo máis pequeno dos 19 da illa, tanto por superficie como por poboación. Non obstante, segue sendo un dos grandes distritos comerciais da illa ademais de ser a sede do goberno.
Etimoloxía
"Hagåt" (tamén romanizado como haga, con parada glotal en vez de sílaba-final "t") significa "sangue" na lingua Chamorra. O sufixo "-ña" pódese traducir como pronomes posesivos seu, súa ou seus. Polo tanto, "Hagåtña" pódese traducir "o seu sangue". En 1998, o goberno de Guam cambiou o nome de "Agaña" á forma Chamorro / Chamoru orixinal. Non obstante, o nome da aldea veciña Agaña Heights segue sen cambiar.
Historia
thumb|Rúa principal de Agaña, arredor de 1899-1900. thumb|Vista de Agaña, arredor de 1899-1900. dereita|miniatura|300px|Foto de Agaña tomada antes da segunda guerra mundial.
Hagåtña era unha aldea destacada antes da colonización de Guam polos españois. En 1668, o primeiro [misioneiro] español, o Pai San Vitores chegou á illa. A familia do xefe Kepuha doou terreos en Hagåtña para que San Vitores construíse a primeira igrexa (Catedral-Basílica Nome de María en Guam.
Baixo o dominio español, gran parte da poboación indíxena de Guam e outras Illas Marianas viuse obrigada a trasladarse á cidade. Os restos de edificios da administración española pódense ver na praza de España situada á beira da catedral da arquidiocese de Agaña. Os restos do Palacio do Gobernador español están aquí e están máis preto do Departamento de Educación que da catedral.
thumb| Aldea de inmigrantes das [[Illas Carolinas preto de Agaña, 1899-1900.]] Despois de que Guam fora cedido por España aos Estados Unidos na Guerra hispano-estadounidense de 1898, "Agaña" permaneceu como sede do goberno na Administración Naval dos Estados Unidos. En 1940, a poboación da cidade crecera ata preto de 10.000 habitantes, con case a metade dos residentes da illa. Establecéronse aldeas nas proximidades para inmigrantes das Illas Carolinas.
Guam foi capturada polas forzas xaponesas o 8 de decembro de 1941. Foi un insulto para os guamáns cando os seus novos propietarios, os xaponeses, renomeaban Guam como Ōmiya-jima (xaponés: 大宮島) ou Illa Gran Santuario, e Agaña Akashi (xa.: 明石) ou Pedra vermella ou brillante. As relacións cos xaponeses foron costa abaixo, pero a vida para os 20.000 guamenses que seguían aínda era tolerable. Durante a liberación de Guam en 1944 dos xaponeses durante a segunda guerra mundial, a cidade foi grandemente danada polo bombardeo naval dos Estados Unidos. Moitos antigos residentes establecéronse noutras partes de Guam despois da guerra. Como parte do plan de reconstrución de Guam, a Armada dos Estados Unidos de América construíu novas rúas rectas que pasaban por agras existentes e crearon moitos terreos con múltiples propietarios. Isto dificultou o desenvolvemento da cidade ata os nosos días. En decembro de 1944 Guam foi o escenario do disturbio racial de Agaña, entre militares brancos e negros estacionados na illa.
Hoxe, a pesar de ter unha poboación residente de só 1.100 habitantes (menos do 1% do total de Guam), a cidade segue sendo a sede do goberno territorial. Os seus lugares históricos son atractivos para os visitantes. Hagåtña é servido polo Aeroporto Internacional Antonio B. Won Pat en Tamuning e Barrigada.
Rabuña, Seivane de Vilarente, Abadín
Rabuña é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Clado
Outros artigos
Kladistiikka
A Braña, Baleira
San Miguel da Braña é unha parroquia do concello lugués de Baleira. No ano 2013 tiña 61 habitantes, agrupados en 3 entidades de poboación (Abrairas, con 13 habitantes, A Braña con 16 e Millares con 32), cunha densidade media de 11 hab/km².
Historia
Pertence ó arciprestado de Luaces. Era beneficio eclesiástico que presentaba o Marqués de Alcañices e o Señor de Vilacide. Noutros documentos figura coma presenteiro o Conde de Villanova de Caneda.
Patrimonio
Entre os seus monumentos relixiosos destaca a Capela de Abrairas e a igrexa parroquial.
A capela de Abrairas é unha pequena capela de planta rectangular de construción popular. Solicitouse a construción en 1766 alegando que estaba moi distante á igrexa parroquial, máis dun cuarto de legua, e que o camiño tiña moita lama cando chovía. Foi bendita en 1769. Os muros son de cachotaría e cantaría de granito e lousa, e a cuberta de lousa a dúas augas. Coñécese baixo a advocación de San Ramón Nonato.
HC Davos
O Hockey Club Davos é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Davos, Grisóns (Suíza). O HC Davos compite actualmente na National League A, a máxima categoría do hóckey sobre xeo suízo e considerada a sexta mellor liga de hóckey sobre xeo de Europa, sendo con 30 títulos o equipo máis laureado da competición. O HC Davos organiza anualmente dende 1923 a Spengler Cup, un importante torneo amigable.
Historia
O HC Davos foi fundado en 1921 con grande éxito, dominando o Campionato Oriental de Suíza durante máis de tres décadas (de 1926 a 1960). Porén, o equipo descendido á 1. Liga en 1990, un dos peores momentos da súa historia. Logo dun novo descenso, o club instalouse na Nationalliga B, e dous anos despois volveu á NLA. Davos converteuse no mellor equipo da historia da liga cos seus títulos nos anos 2002, 2005, 2007, 2009 e 2011.
En 1923, Davos presentou a primeira Spengler Cup. Como equipo organizador, o Davos xoga sempre o torneo, reforzándose ás veces con xogadores doutros clubs.
O Alto, Artes, Carballo
O Alto é un lugar da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Non tiña habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE.
Mesopausa
A mesopausa é a rexión da atmosfera que determina o límite entre unha atmosfera con masa molecular constante doutra onde predomina a difusión molecular.
Sitúase aproximadamente a 90 km de altitude, sendo a rexión onde existe a temperatura máis baixa da atmosfera, aproximadamente de -80 °C.
Na mesopausa teñen lugar as reaccións de quimioluminiscencia e aeroluminiscencia.
Pepe Iglesias
José Juan Iglesias del Castillo y Díaz de la Serna, máis coñecido como Pepe Iglesias, nado en Madrid en 1955, e finado o 30 de abril de 2020 en Salinas (Castrillón, Asturias) foi un gastrónomo, escritor, hostaleiro e  xornalista español.
Primeiros anos
Segundo el mesmo deixou dito na súa páxina web,"Enciclopedia de gastronomía", naceu entre cazolas, xa que a súa nai foi unha das mellores cociñeiras do país, até o punto de que o seu pai, doutor en Medicina, consciente desas virtudes, abandonou a súa clínica e a cátedra na Facultade de Medicina de Madrid para poñer un restaurante. A pesar de non ter estudado formalmente nada relativo á hostalaría (o máis próximo foi a bromatoloxía na Facultade de Veterinaria), Pepe Iglesias desde neno foi hostaleiro.
Labor como periodista gastronómico
Tras un accidente familiar en 1976, no que faleceron seus pais e seu irmán, Pepe Iglesias deixou os estudos de Veterinaria, e acabou dedicándose aos negocios da familia, que eran principalmente de hostalaría.
Durante unha década dedicouse aos diferentes aspectos do gremio, incluso politicamente, xa que foi Secretario Xeral da Agrupación de Restaurantes de Madrid. A finais dos anos 1980, con todos os recoñecementos e premios propios desa profesión, e tamén con máis de medio cento de traballadores e todo e estrés da gran cidade, decidiu retirarse a Asturias.
A principios dos anos 1980, cando España comezaba a tomar en serio a gastronomía, Iglesias iniciouse na análise sensorial a través duns cursos de cata que impartía o Departamento de Posgraduados da Escuela Técnica Superior de Ingeniería Agronómica, Alimentaria y de Biosistemas da Universidade Complutense de Madrid, de onde saíron a maioría dos catadores actuais. Desde entón exerceu con rigor a crítica enogastronómica, que compaxinou cunha prolixa produción editorial e colaboracións habituais en medios de comunicación especializados como "PlanetaVino", e tamén xeneralistas, así como en internet (posuía a web www.enciclopediadegastronomia.es).
En 1990 retirouse, par ter unha vida máis tranquila á praia de Salinas, cerca de Avilés, onde ten unha casa coa súa esposa, a doutora María. Pepe é crítico de restaurantes e escritor sobre as comidas e os viños. A xente envíame moitas receitas súas, que tiran de revistas e periódicos españois.
En 1991 contraeu varios compromisos serios, como a sección "Gastronomía V Centenario" na revista Club de Gourmets no ano 1992, o espazo "El Horno de Pepe Iglesias" en Radio Ribadeo da Cada COPE, as seccións "Catavinos" e "Cartas a un amigo cocinero" en El Correo Gallego e, sobre todo, o suplemento semanal de gastronomía do xornal El Progreso, un caderniño dominical de catro páxinas.
Pepe Iglesias foi unha da plumas máis mordaces da gastronomía asturiana desde os anos 1990, cando comezou a colaborar nos xornais El Comerio de Xixón e La Voz de Avilés.
A antropóloga cultural británica Claudia Roden, que escribe libros de cociña, dixo de Pepe Iglesias:
Publicacións
Iglesias publicou uns vinte libros, dos cales os máis destacados son La cocina masónica un estudo sobre a cociña masónica e a historia, os rituais e as tradicións de mesa da masonaría, e Comer con vino, sobre a maridaxe da comida co viño. Porén, é máis famoso pola súa virtual Enciclopedia de Gastronomía, onde dá receitas, publica artigos e mantén chats sobre a comida e o viño.
Ademais, publicou outros tantos en colaboración con outros escritores. Foi un gran divulgador do patrimonio gastronómico, especialmente da gastronomía de Asturias.
Cancela, Sobrada de Aguiar, Outeiro de Rei
Cancela é un lugar da parroquia de Sobrada de Aguiar no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Resolución 1701 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
A finalidade da Resolución 1701 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas é poñer fin ao conflito do Líbano e Israel e foi aprobada por unanimidade polos membros do consello o 11 de agosto do 2006. O goberno libanés, que incluía dous membros de Hezbollah, aprobou a resolución ao día seguinte, tamén por unanimidade. O mesmo día, o líder de Hezbollah Hassan Nasrallah, dixo que a súa milicia cumpriría coa demanda dun cesamento do fogo. Tamén afirmou que cando acabase a ofensiva israelí, Hezbollah acabaría cos ataques contra Israel. O 13 de agosto, o gabinete israelí votou 24-0 a prol da resolución, cunha abstención. O cesamento do fogo iniciouse o 14 de agosto do 2006 ás 8 am do horario local, despois dun aumento do número de ofensivas polos dous bandos.
Willie Mays
Willie Howard Mays, Jr., nado en Westfield (Alabama), o 6 de maio de 1931, alcumado "The Say Hey Kid", é un xogador retirado de béisbol estadounidense da Major League Baseball (MLB) na posición de center fielder, que pasou case todas as súas vinte e dúas tempadas xogando nos New York/San Francisco Giants, antes de finalizar nos New York Mets. Está recoñecido como un dos mellores xogadores de béisbol de todos os tempos, e foi incluído no Baseball Hall of Fame en 1979.
Traxectoria
Mays gañou dous premios de Xogados Máis Valioso da National League (NL), acabou a súa carreira con 660 home runs, terceiro no momento da súa retirada, e logrou 12 premios Gold Glove comezando en 1957, ano en que se creou o galardón.
Elixabete Imaz
Miren Elixabete Imaz Martínez, nada en Errenteria en 1969, é unha antropóloga vasca que estudou a maternidade.
Willie Mays
Traxectoria
Mays comparte o récord de máis All-Star Games xogados (24) con Hank Aaron e Stan Musial. Como recoñecemento ao seu récord de All-Star, Ted Williams dixo "inventaron o All-Star Game para Willie Mays".
A estatística da carreira de Mays e a súa duración na era preaxuda ergoxénica levou a especular con que puido ser o mellor five-tool player da historia, moitas análises que examinaron as actuacións de Mays levaron a unha opinión crecente de que Mays posiblemente foi o mellor xogador ofensivo de todos os tempos. En 1999, Mays quedou en segundo lugar na "Lista dos 100 mellores xogadores de béisbol" de The Sporting News. Ese mesmo ano, foi elixido no Major League Baseball All-Century Team. Mays é un dos cinco xogadores da Liga Nacional que tiveron oitos temporadas consecutivas con 100-RBI seasons, xunto con Mel Ott, Sammy Sosa, Chipper Jones e Albert Pujols. Mays superou os 50 home runs en 1955 e 1965, o tempo máis longo dun xogador entre dúas tempadas con máis de 50 home runs. A súa última aparición na Major League Baseball foi o 16 de outubro nas series mundiais de 1973.
En novembro de 2015, Mays recibiu a Medalla Presidencial da Liberdade de mans do presidente Barack Obama durante unha cerimonia na Casa Branca.
MIR (homónimos)
O termo MIR pódese referir a:
Gran Premio do Reino Unido de 1967
O Gran Premio do Reino Unido de 1967 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 15 de xullo de 1967 no circuíto de Silverstone, Silverstone, Inglaterra. Foi a sexta carreira do Campionato do Mundo da tempada de.
Valfrío, Lobás, O Carballiño
Valfrío é un lugar da parroquia de Lobás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 4 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Villaviciosa, Asturias
250px|miniatura|Barrio de San Roque de Tazones.
Villaviciosa é un concello, unha parroquia e unha vila da comunidade autónoma do Principado de Asturias (España). Limita ao norte co mar Cantábrico, ao sur con Sariego, Nava, Cabranes e Piloña, ao oeste con Xixón e Siero e ao leste con Colunga.
A súa ría é a maior de Asturias. Hai un importante porto pesqueiro en Tazones. A capital do municipio é Villaviciosa e o concello está irmandado con Villaviciosa de Odón, na Comunidade de Madrid.
É coñecido pola calidade da súa sidra e pola abundancia en pumaraes (nome co que se coñece en Asturias ós arboredos de maceiras). Na Idade Media denominouse Maliayo, topónimo que deu lugar ao coñecido xentilicio de maliayés. O topónimo actual, "Villaviciosa", significa "vila fértil".
O Rego das Pedras, Seivane de Vilarente, Abadín
O Rego das Pedras é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 11 habitantes en 2015 (3 homes e 8 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2011 cando tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Armando Bortolaso
Armando Bortolaso, S.D.B., nado o 17 de agosto de 1926 en Villaganzerla di Castegnero (Italia) e finado o 8 de xaneiro de 2019 en Al-Husun (Líbano), foi un salesiano católico latino italiano, vigairo apostólico de Alepo entre 1992 e 2002.
Traxectoria
Naceu en Villaganzerla di Castegnero, unha localidade do concello de Castegnero na provincia de Vicenza (Italia) o 17 de agosto de 1926. Entrou na Sociedade de San Francisco de Sales, e dende os anos da súa formación como salesiano residiu en Oriente Medio, comezando o seu traballo pastoral en 1949 en Istambul. O 15 de xullo de 1953 foi ordenado sacerdote en Xerusalén.
O 9 de xullo de 1992 o papa Xoán Paulo II nomeouno	vigairo apostólico de Alepo e bispo titular de Raphanea. Recibiu a consagración episcopal o 4 de outubro de 1992 de mans do seu predecesor Guerino Dominique Picchi, e tivo como co-consagradores ao arcebispo greco-melquita de Alepo Naufitus Idilbi e ao arcebispo de Isfahán Ignazio Bedini. Como bispo, estivo vinculado ao movemento dos focolares, e destacou tamén pola súa actividade ecuménica con ortodoxos e protestantes, e a prol do diálogo interrelixioso cos musulmáns.
Retirouse o 21 de novembro de 2002. Finou o 8 de xaneiro de 2019 en Al-Husun, no Líbano.
Saliut 7
Saliut 7, tamén coñecida como DOS-6, foi a cuarta estación espacial civil soviética lanzada con éxito. Partiu cara o espazo 19 de abril de 1982 mediante un foguete Proton K desde o cosmódromo de Baikonur.
Vesícula biliar
miniatura|dereita|Relación entre a vesícula biliar e o duodeno. miniatura|dereita|3. Condutos hepáticos esquerdo e dereito. 4. Conduto hepático común. 5. Conduto cístico. 6. Colédoco (ou conduto biliar común). 7. Ampola hepatopancreática ou de Vater. 8. Papila de Vater ou duodenal ou carúncula maior. 9. Vesícula biliar. miniatura|dereita|O fígado visto por detrás, coa vesícula biliar en verde.
Saliut 7
Características
Saliut 7 foi unha estación espacial de tipo DOS (acrónimo en ruso de Dolgovremennaya Orbitalnaya Stanziya, estación espacial duradeira) de segunda xeración, derivada das estacións militares do proxecto Almaz. Foi construída como apoio da Saliut 6 e deseñada para estancias de longa duración, para o cal contaba con dous portos de atraque, o que permitía o acoplamento dunha nave tripulada Soiuz e ao mesmo tempo a visita de naves de carga automáticas Progress ou módulos pesados provenientes do programa Almaz. A enerxía era producida por tres paneis solares e a súa masa no momento do lanzamento era de 18 900 kg. Dispoñía de fornos eléctricos, unha neveira, auga quente constante e dous dos portelos permitían o paso da luz solar ultravioleta para actuar como desinfectante. As seccións médicas, biolóxicas e de adestramento foron melloradas para facer máis cómodas as estancias longas.
A pesar de que Saliut 7 era moi similar a Saliut 6 foi menos produtiva por varios problemas técnicos. De tódolos xeitos durante a súa vida útil acopláronselle temporalmente dous módulos pesados para ampliar as súas funcións: o Kosmos 1443, acoplado o 10 de marzo de 1983 e usado pola tripulación da Soiuz T-9, desacoplándose o 19 de setembro; e o Kosmos 1686, acoplado o 2 de outubro de 1983 e usado polos cosmonautas da Soiuz T-14.
Vesícula biliar
A vesícula biliar ou vesícula do fel (vesica fellea) dos vertebrados é un pequeno órgano con forma de bolsa conectado co fígado e o intestino, que almacena e concentra a bile producida polo fígado, a cal axuda a dixerir as graxas. Nos humanos a perda da vesícula biliar é xeralmente ben tolerada. A extirpación cirúrxica da vesícula biliar denomínase colecistectomía.
Saliut 7
Características
A estación recibiu a visita de seis tripulacións de longa estancia: