cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Comportamento deimático
En vertebrados
Ente os vertebrados o clamidosauro australiano Chlamydosaurus kingii realiza unha exhibición ameazante na cal desprega os volantes semicirculares que ten a cada lado da cabeza; abre moito a boca; move o rabo sobre o corpo e ergue o corpo, de modo que o animal pareza o máis grande e ameazante que sexa posible.
Naisten SM-sarja 1997-1998
Play-offs
No partido polo bronce que enfrontou aos equipos máis goleadores e menos goleados das dúas primeiras fases de competición, as xogadoras de Espoo impuxéronse na prórroga por tres goles a dous ao Ilves de Tampere
Líderes de anotación (play-offs)
A xogadora do JYP Tiina Paananen foi a máxima puntuadora das series cun rexistro de 11 puntos, un máis que a súa compañeira de equipo Riikka Nieminen. Paananen foi a máxima goleadora con 9 goles en seis partidos, mentres que Nieminen repartiu oito asistencias en seis partidos.
Comportamento deimático
En vertebrados
Ras como Physalaemus nattereri, Physalaemus deimaticus e Pleurodema brachyops teñen un comportamento de exhibición de advertencia. Estes animais inchan o seu corpo con aire e erguen as partes anteriores para parecer máis grandes, e mostran marcas coloreadas rechamantes e ocelos para intimidar os predadores. Sete especies de ras do xénero Pleurodema teñen glándulas lumbares (que fan que o animal teña mal sabor, polo que neste caso a exhibición é aposemática); estas glándulas están xeralmente vivamente contrastadas en cor negra como advertencia adicional.
Vought F4U Corsair
Desenvolvemento
As probas formais de aceptación da Armada para o XF4U-1 comezaron en febreiro de 1941. A Armada asinou unha carta de intención o 3 de marzo de 1941, recibindo a proposta de produción de Vought o 2 de abril, e premiando á compañía cun contrato por 584 cazas F4U-1 que recibiron o nome de "Corsair" o 30 de xuño (o nome heredouse do biplano naval Vought O2U Corsair de finais dos anos 20). O primeiro F4U-1 de produción realizou o seu primeiro voo un ano despois, o 24 de xuño de 1942. Foi un logro notable para Vought; comparados cos seus homólogos terrestres, os avións embarcados están "sobreconstruídos" e son máis pesados para soportar a tensión extrema das aterraxes en cuberta.
Naisten SM-sarja 1997-1998
Torneo de permanencia
Logo da disputa do torneo de permanencia cos mellores equipos da segunda categoría, a I-divisioona, o TPS mantivo a súa praza na máxima categoría, mentres que as xogadoras do Karhut a perdieron en favor do KalPa.
Dólar de prata Robert F. Kennedy
O dólar de prata Robert F. Kennedy é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1998 e cuñada pola Ceca de San Francisco.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 103-328, do 29 de setembro de 1994, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda na honra de Robert F. Kennedy (1925-1968), en conmemoración do 30 aniversario do seu asasinato nos Ánxeles, California.
Deseño
No anverso da moeda, deseñado e gravado por Thomas D. Rogers, represéntase un busto de fronte do personaxe conmemorado, Robert F. Kennedy, que foi Fiscal Xeral dos EEUU e senador por Nova York. A lenda principal correspóndese co seu nome, ROBERT F: KENNEDY, e complétase cos lemas IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") e LIBERTY ("Liberdade"), tradicionais das moedas estadounidenses.
miniatura|236x236px|[[Fotografía de Robert F. Kennedy en 1968.]]
Pola súa banda, o reverso, deseñado por Jim Peed e gravado por Thomas D. Rogers, reproduce os selos superpostos do Departamento de Xustiza e do Senado dos Estadous Unidos, as dúas institucións das que formou parte Robert F. Kennedy. Ademais da Palabra JUSTICE ("Xustiza"), as lendas do reverso son alusivas ao nome do país e ao valor facial da moeda.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 500.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de San Francisco e a emisión estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación desde o 2 de xaneiro ao 31 de decembro de 1998.
Naisten SM-sarja 1997-1998
Equipo campión
O equipo do JYP que conquistou o campionato finlandés feminino na tempada 1997-98 estivo integrado polas seguintes xogadoras:
Dólar de prata Robert F. Kennedy
Produción e comercialización
A súa produción foi de 106.422 moedas na súa condición estándar e 99.020 en versión con acabamento especial (proof) o que fai un total de 205.442 exemplares.
Este dólar conmemorativo comercializouse aos prezos de 32 dólares en condición estándar e 37 en versión proof. Consonte a lei que autorizou a moeda, o beneficio acadado pola súa venda foi destinado á organización sen ánimo de lucro Robert F. Kennedy Memorial, de Washington.
Comportamento deimático
En vertebrados
Exhibicións non de farol (aposemáticas) danse en mamíferos que posúen poderosas defensas, como espiñas ou glándulas de mal cheiro, e que habitualmente disuaden potenciais predadores en lugar de intentar escapar deles correndo. O tenrec Hemicentetes semispinosus ergue as espiñas da súa cabeza e costas cando se ten que enfrontar cun predador e move a cabeza de arriba a abaixo. Os porcos espiños como Erethizon poñen erectas as súas pugas agudas e longas e adoptan unha postura chepuda coa cabeza abaixo cando un predador está preto. A mofeta Spilogale putorius sostense sobre as súas patas dianteiras co corpo ergueito verticalmente e co seu rechamante debuxo da pelame despregado conspicuamente, e o rabo (preto das glándulas odoríferas) elevado e estendido.
Deimático ou aposemático?
Nun estudo sobre os crótalos de cascabel de difefrentes especies feito polos zoólogos canadenses Brock Fenton e Lawrence Licht atopouse que os sons que fan son sempre similares: teñen un comezo rápido (empezan subitamente e chegan ao máximo volume en poucos milisegundos); consisten nunha mestura de frecuencias de "banda ancha" entre 2 kHz e 20 kHz, con pouca enerxía tanto no rango ultrasónico (por riba de 20 kHz) coma no rango audible dos crótalos de cascabel (por debaixo de 700 Hz); e as frecuencias non cambian moito co tempo (o repenicar do son pasados 2 minutos ten un espectro similar ao do comezo). Non había unha diferenza clara entre os sons feitos polas diferentes especies medidas: Crotalus horridus, Crotalus adamanteus, Crotalus atrox, Crotalus cerastes, Crotalus viridis e Sistrurus catenatus. Este padrón implica que o repenicar "podería servir como un mecanismo xeral de captar a atención", o cal "se designa como exhibición deimática ou para asustar". A súa semellanza cos "sons penetrantes de banda ancha" usados como chamadas de advertencia por paxaros e mamíferos pode potenciar a súa efectividde. Como os crótalos de cascabel apenas poden oír o son, é improbable que sirva como unha forma de comunicación con outras cobras da mesma especie. Finalmente, os sons non son por si mesmos altos dabondo como para causar dor e así manter lonxe os predadores.
Fenton e Licht indicaron que o efecto do repenicar dos crótalos de cascabel podía ser deimático (asustador) en animais inexperimentados, xa sexan predadores ou animais grandes que poderían danar as cobras ao pisalas, pero sería aposemático (un sinal de advertencia) en animails que son conscientes do significado do repenicar. Os autores fan referencia ao estudo de Fenton e o seu colega David Bates sobre as respostas do morcego Eptesicus fuscus aos clics defensivos feitos polas avelaíñas da familia Arctiidae, entre as que está Arctia caja. Esta familia comprende avelaíñas grandes, peludas e de mal sabor ou velenosas. Atoparon que aínda que os sons poden asustar morcegos inexperimentados, despois duns poucos ensaios os morcegos ignoraban os sons se a presa era comestible; mais eses mesmos sons poden advertir a morcegos experimentados de presas de sabor amargo (un sinal honesto).
Proteína conxugada
miniatura|Molécula de hemoglobina formada por 4 subunidades. A parte proteica está en azul e vermello e a non proteica (un grupo [[hemo con ferro) en verde.]] As proteínas conxugadas ou heteroproteínas son moléculas que presentan unha parte proteica (chamada apoproteína) e outra non proteica menor (grupo prostético). Isto diferénciaas das proteínas simples ou holoproteínas. Exemplos son: lipoproteínas, glicoproteínas, fosfoproteínas, hemoproteínas, flavoproteínas, metaloproteínas, fitocromos, citocromos, opsinas e cromoproteínas. Todas son globulares e clasifícanse en función do grupo prostético.
Poden clasificarse en:
Anne Lister
Anne Lister, nada en Halifax o 3 de abril de 1791 e finada en Kutaisi o 22 de setembro de 1840, foi unha propietaria de terras, alpinista e viaxeira británica, coñecida polo seu diario codificado que orixinou o filme The Secret Diaries of Miss Anne Lister. Ao longo da súa vida, mantivo un diario onde narrou os detalles da súa vida cotiá, incluíndo as súas relacións lésbicas, as súas preocupacións financeiras, as súas actividades industriais e o seu traballo dedicado ao Salón Shibden. Os diarios conteñen máis de catro millóns de palabras e preto dun sexto delas (aquelas que tratan sobre os detalles íntimos das súas relacións amorosas e sexuais) foron escritas en código. O código, derivado dunha combinación de álxebra e grego antigo, foi descifrado en 1930.
Falecemento
Anne Lister faleceu aos 49 anos de idade, vítima dunha febre, en Koutais mentres viaxaba con Ann Walker, a súa esposa e o seu último amor. Ann Walker, que recibiu a propiedade do Salón Shibden, pediu o embalsamento do corpo de Anne Lister e levouno de volta para o Reino Unido, onde está enterrada na igrexa paroquial de Halifax. Ann Walker morreu en 1854, na súa casa de infancia, Cliff Hill en Lightcliffe.
Ao longo da súa vida, Anne Lister tivo unha forte fe na Igrexa Anglicana. A familia de Lister tiña un cofre na igrexa parroquial de Halifax, onde están os seus restos mortais. A súa lápida foi descuberta en 2010 despois de que fose tapada por un piso en 1879. O túmulo da familia está na Igrexa de Saint Ann, Southowram, onde está sepultado John Lister. El foi o primeiro en tentar a tradución dos diarios de Anne Lister.
Mars 2
Mars 2 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 19 de maio de 1971 mediante un foguete Proton K/D desde o cosmódromo de Baikonur cara Marte.
Características
Mars 2 era unha sonda de tipo Mars M-71, consistente nun orbitador ao que iba unido unha cápsula de aterraxe. En total, a sonda tiña unha masa duns 4650 kg chea de propelente (2265 kg baleira) e medía 4,1 m de alto e 5,9 m de envergadura cos dous paneis solares estendidos. O sistema de aterraxe, cunha masa de 1210 kg, estaba formado por un escudo térmico cónico de 2,9 m de diámetro cunha cápsula esférica de 1,2 m de diámetro no seu interior que tiña que tomar terra mediante un sistema de paracaídas e retrofoguetes. O aterrador abríase en forma de pétalos na súa parte superior, garantindo que ao abrirse a cápsula quedase en posición cara arriba unha vez na superficie marciana. Levaba a bordo dúas cámaras de televisión cubrindo un campo de visión de 360°, un espectrómetro de masas para estudar a composición da atmosfera e sensores de presión, temperatura e velocidade do vento, así como instrumentos para medir as propiedadades físicas e químicas do solo marciano. No seu interior levaba unha medalla da Unión Soviética e usaba catro antenas para comunicarse co orbitador. A alimentación eléctrica corría a cargo dunha batería, polo que o seu tempo de vida era limitado. miniatura|O rover Prop-M que debía terse movido pola superficie de Marte. Tamén levaba un pequeno róver de 4,5 kg denominado Prop-M que, unido por un cable de 15 m á esfera, debería terse arrastrado pola superficie, estudiándoa. A cápsula foi esterilizada antes do lanzamento para evitar contaminar Marte con microbios terrestres. Pola súa parte, o orbitador estaba formado por un cilindro presurizado formando o corpo principal da nave onde se unían os dous paneis solares e antena parabólica de 2,5 m de diámetro para as comunicacións coa Terra. Os instrumentos científicos do orbitador estaban situados na súa maioría no cilindro presurizado e consistían nun radiómetro infravermello, un fotómetro no visible para a análise espectral da atmosfera marciana, un fotómetro infravermello e outro ultravioleta, un sensor Lyman alfa para buscar hidróxeno na parte superior da atmosfera, un radiotelescopio, un espectrómetro infravermello, dúas cámaras de televisión, un magnetómetro e sensores de plasma. O orbitador usaríase tanto para recolectar información do aterrador como para estudar a superficie e a atmosfera marcianas, medir a temperatura de ambas, estudar a topografía do planeta roxo e medir a composición e propiedades da superficie. Tamén mediría e estudaría o vento solar e os campos magnéticos marciano e interplanetario.
Perfil da misión
Despois do lanzamento, Mars 2 efectuou manobras de corrección de traxectoria o 17 de xuño e o 20 de novembro. O 27 de novembro de 1971, catro horas e media antes de chegar a Marte, o orbitador separouse do módulo de descenso, que entrou na atmosfera marciana a uns 6 km/s nun ángulo máis pronunciado do calculado. O sistema de descenso fallou, co aterrador estrelándose contra a superficie marciana. Mentres, o orbitador acendeu o seu motor para poñerse nunha órbita arredor de Marte de 1380 km de periapse e 24 940 km de apoapse, cun período orbital de 18 horas e unha inclinación de 48,9°.
Resultados científicos
A nave enviou datos ata marzo de 1972, atopando hidróxeno e osíxeno na atmosfera superior de Marte e medindo temperaturas en superficie de entre -110 e 13 °C, con presións de entre 5,5 e 6 mb a nivel de superficie e unha concentración de vapor de auga 5000 veces inferior á terrestre. Tamén atopou que a base da ionosfera marciana comeza a entre 80 e 110 km de altitude e medíu grans das tormentas de po a alturas de ata 7 km na atmosfera.
Tigrar
Tigrar é un filme de 2020 coproducido internacionalmente entre Suecia, Dinamarca, Italia e España. Foi escrito e dirixido por Ronnie Sandahl e está baseado na autobiografía I skuggan av San Siro de Martin Bengtsson. Foi escollido como candidato de Suecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
O filme conta a historia real do futbolita Martin Bengtsson (Erik Enge) cando tiña 18 anos e era xogador profesional no club italiano Inter de Milán.
Pandeira
Unha pandeira, chamada tamén pandeiro redondo no caso de non levar ferreñas, é un instrumento musical de percusión similar á pandeireta, pero de maior tamaño.
Características
A pandeira é o resultado de retirar a rede dunha peneira ou cribo, cubrir un dos lados cun parche feito coa pel dun animal e engadir ferreñas no marco de madeira. Existen diferentes técnicas para tocalas, sendo o máis habitual sostelas verticalmente coa man esquerda, co polgar introducido nun furado circular existente no marco, mentres se percute cos dedos da man dereita sobre a pel.
Até finais do século XIX estes instrumentos abundaron en moitos lugares de Galiza, esmorecendo o seu uso coa aparición da pandeireta na música popular. A comezos do século XX, o seu emprego estaba extinguido no país, agás nas zonas montañosas dos Ancares. Neste lugar, concretamente na aldea de Piornedo, celébrase desde 2006 a Festa da pandeira, un evento que congrega as tocadoras do instrumento das comarcas galegas, asturianas e leonesas próximas á serra de Ancares.
Olaya Pazo
Olaya Pérez Pazo, nada en Caracas o 7 de xuño de 1983, é unha xogadora de voleibol e voleibol praia galego-venezolana. Competiu nos Xogos Olímpicos de 2016.
Traxectoria
Naceu en Caracas, sendo filla dunha parella de emigrantes galegos con orixe en Canaval, Sober. Seu pai Francisco fora futbolista en Galicia e xogou nas categorías inferiores do Celta de Vigo e no Arenteiro, ata que unha lesión o fixo abandonar o fútbol e emigrar a Venezuela.
Xunto á súa irmá xemelga Rebeca, estudou nos Estados Unidos, onde formou parte dos equipos de voleibol da Universidade de Texas en Arlington e da Universidad Rice. En 2006 instalouse en Monforte, onde xogou durante dúas tempadas co AD A Pinguela, e na tempada 2008/09 militou no Club Voleibol Albacete.
Posteriormente pasou a competir en voleibol praia e formou parella coa viguesa Alejandra Simón, coa que disputou a Liga Mundial e coa que se proclamou campioa de España en 2010. Representou a Venezuela nos Xogos Olímpicos de 2016, formando parella con Norisbeth Agudo, pero sen conseguir meterse na fase eliminatoria, despois de obter unha vitoria e dúas derrotas no seu grupo e de perder a repesca contra a parella alemá Büthe-Borger.
Posicións sexuais
right|thumb| Diversas posicións sexuais Unha posición sexual é unha posición do corpo que a xente usa para relacións sexuais ou outras actividades sexuais. Os actos sexuais son xeralmente descritos polas posicións que adoptan os participantes para realizar eses actos. Aínda que as relacións sexuais xeralmente implican penetración do corpo dunha persoa por outra, as posicións sexuais normalmente implican actividades sexuais penetrativas ou actividades sexuais sen penetración.
Practícanse normalmente tres categorías de relacións sexuais: relacións sexuais vaxinais (implicando a penetración vaxinal), penetración anal e sexo oral (especialmente a estimulación bucoxenital). Os actos sexuais tamén poden implicar outras formas de estimulación xenital, como a masturbación en solitario ou mutua, que pode implicar refregar ou penetración mediante o uso de dedos ou mans ou por un dispositivo (xoguete sexual), como un dildo ou vibrador. O acto tamén pode implicar anilingus. Existen numerosas posicións sexuais que os participantes poden adoptar nalgún tipo de relacións sexuais ou actos sexuais. Algúns autores argumentaron que o número de posicións sexuais é esencialmente ilimitado.
Historia
thumb|right|200px| Unha escultura de escena do amor do [[Imperio Shunga | Sunga (c. I século a.C.)]]
Os Manuais de sexo presentan normalmente unha guía de posicións sexuais. Teñen unha longa historia. Na era grecorromana, escribiuse un manual de sexo por Filénide de Samos, posiblemente un Hetera (Cortesana) do período helenístico (século III - I a.C.). O kama Sutra  de Vatsyayana, que se cría que se escribiu nos séculos I ao século VI, ten unha reputación notoria como manual de sexo. Diferentes posicións sexuais resultan en diferenzas na profundidade e no ángulo da penetración sexual. Alfred Kinsey categorizou seis posicións primarias, O primeiro texto medieval europeo coñecido dedicado ás posicións sexuais é o Speculum al Foderi, (o espello do coito) un texto do século XV catalán descuberto nos anos 70.
Posicións con penetración
thumb | Tondo dun [[Kylix (cunca de beber) | Kylix ático  en cerámica vermella polo pintor Triptolemos, c. 470 a.C., Tarquinia Museo Nacional]]
Membro penetrante na parte superior con entrada frontal
A posición de sexo máis usada é a posición do misioneiro. Nesta posición, os participantes enfróntanse. O suxeito receptor está sobre as costas coas pernas separadas, mentres que o compañeiro penetrante está encima. Esta posición e as seguintes variacións pódense usar para relacións sexuais vaxinais ou relacións anais.
thumb|200px |Posición do misioneiro. thumb|200px |Variación da posición do misioneiro.
Penetrando desde atrás
thumb | Unha posición de penetración desde atrás, comunmente chamada "[[posición do can". O compañeiro receptor pódese penetrar de xeito vaxinal ou analmente.]] thumb| Posición do can en posición deitada.
A maioría destas posicións pódense usar para a penetración vaxinal ou anal. As variantes da posición do can ou estilo can inclúen:
Na posición sexual aconchegada, a parella déitase de lado, mirando na mesma dirección. As variantes desta técnica inclúen as seguintes:
San Vicente, San Vicente de Paradela, Paradela
San Vicente é un lugar da parroquia de San Vicente de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Posicións sexuais
Parella receptora arriba
thumb|A [[Posición do misioneiro invertida|posición da 'vaqueira']]
Unha característica destas posicións é que a parella penetrante deitase de costas coa parella que o recibe enriba:
Sentado e de xeonllos
thumb|Unha parella tendo relacións sexuais nunha posición sentada, chamada posición de loto ou flor de loto
A maioría destas posicións pódense usar tanto para a penetración vaxinal como anal. left|thumb|Unha bailarina exótica facendo un lap dance en [[topless]]
De pé
right|thumbnail|Un compañeiro está de pé mentres sostén ao outro sen apoio, chamado Congreso suspendido no [[Kama Sutra]]
Posicións do sexo anal
thumb|Sexo anal entre dous homes na posición do misioneiro
Posicións menos comúns
thumb|A posición da escuadra en T
Estas posicións son máis innovadoras, e quizais non tan coñecidas ou practicadas como as enumeradas anteriormente.
Outros
thumb|Tribadismo ou posición das tesoiras
Utilizando mobles ou aparellos especiais
thumb|Banco de azoutas A maioría dos actos sexuais adoitan realizarse nunha cama ou outra plataforma sinxela. A medida que aumenta a gama de soportes dispoñibles, tamén aumenta a gama de posicións posibles. Para este fin pódense usar mobles comúns. Ademais, utilizáronse varias formas de mobles eróticos e outros aparellos como hamacas e trapecios para facilitar posicións sexuais aínda máis exóticas.
Posicións para promover ou previr a concepción
thumb|Fingering O embarazo é un resultado potencial de calquera forma de actividade sexual onde o esperma entra en contacto coa vaxina, isto é normalmente durante o sexo vaxinal, pero o embarazo pode ser resultado do sexo anal, do sexo con (dedos), do sexo oral ou doutra parte do corpo, se o esperma se transfire de calquera zona á vaxina entre unha femia fértil e un macho fértil. Os homes e as mulleres adoitan ser fértiles a partir da puberdade. Aínda que se cre que certas posicións sexuais producen resultados máis favorables que outras, ningunha destas é un método anticonceptivo eficaz.
Posicións durante o embarazo
O obxectivo é evitar unha presión excesiva sobre a barriga e restrinxir a penetración segundo o requira a parella en particular. Algunhas das posicións a continuación son posicións populares para sexo durante o embarazo.
Posicións do sexo oral
Sexo oral é a estimulación xenital coa boca. Pode ser penetrante ou non, e pode ter lugar antes, durante, ou despois do coito. Tamén se pode realizar simultaneamente (por exemplo, cando un compañeiro realiza cunnilingus, mentres que o outro fai felación), ou só un compañeiro pode facer sobre o outro, isto crea unha multitude de variacións.
Felación
thumb|Debuxo moderno de felación Felación é o sexo oral que se realiza a un pene. Posibles posicións inclúen:
Cunnilingus
thumb|Descrición do cunnilingus (detalle) do século XIX por [[Édouard-Henri Avril|Paul Avril]] Cunnilingus é o sexo oral que se realiza na vulva e na vaxina. Posibles posicións inclúen:
Sesenta e nove
thumb|235x235px|A posición [[69 (sexo)|69]] O sexo oral simultáneo entre dúas persoas chámase 69. As parellas poden ser mulleres ou homes. Poden deitarse lado a lado, deitarse un enriba do outro ou estar de pé cun compañeiro sostendo ao outro boca abaixo.
Anilingus
thumb|Muller realizando anilingus a outra muller
Posicións para anilingus, tamén coñecidas como anilingua, bico negro rimming ou sexo anal-oral, adoitan ser variantes das do sexo xenital-oral. O anilingus pódese realizar nunha serie de posicións sexuais, incluíndo:
Sen penetración
thumb|dereita|200px|[[Debuxo de Franz von Bayros que mostra un acto de digitación]]
O sexo sen penetración ou frottage refírese xeralmente a unha actividade sexual que exclúe a penetración e, a miúdo, inclúe frotar os xenitais coa súa parella sexual. Isto pode incluír os xenitais ou as nádegas da parella e pode implicar diferentes posicións sexuais. Como parte dos preliminares ou para evitar o sexo con penetración, as persoas participan nunha variedade de comportamentos sexuais sen penetración, que poden ou non levar ao orgasmo.
O "OMing" practícase en parellas, cun compañeiro, suxeitando suavemente os xenitais coas dúas mans, e o dedo índice daquela parella suavemente, con precisión, acariciando lentamente o clítoris da femia de xeito específico e con ambas partes poñendo a súa total conciencia con atención sobre ese punto de contacto localizado entre eles. Ambos os practicantes concentran a súa máxima atención nas súas terminaciones nerviosas sensibles e no seu mellor control muscular no movemento de caricias para desenvolver unha resonancia conectiva (límbica) entre os practicantes. O resultado, non é simplemente un orgasmo, senón unha conexión interpersoal.
Fregamento xenital-xenital
thumb|Frot Fregamento xenital-xenital (moitas veces denominado fregamento GG polos primatólogos de primatólogos para describir o comportamento entre as femias de bonobos ) é o acto sexual de fregar mutuamente os xenitais; adoita agruparse con frottage, así como con outros termos, como sexo sen penetración ou sexo externo:
Sexo en grupo
thumb|Dobre penetración
As persoas poden participar en sexo en grupo. Aínda que o sexo en grupo non implica que todos os participantes deban estar en contacto sexual con todos os demais ao mesmo tempo, algunhas posicións só son posibles con tres ou máis persoas.
Do mesmo xeito que coas posicións enumeradas anteriormente, se fan prácticas máis posicións sexuais grupais se se usan mobles eróticos.
Tríos
Cando tres persoas teñen relacións sexuais, chámase trío. Entre as posibles formas de que todas as parellas teñan contacto sexual con cada unha delas inclúen algunhas das seguintes: thumb|Trío HMH thumb|Trío MHM
Cuartetos
thumb|Dous homes e dúas mulleres anelados nunha posición circular de sexo cuarteto realizando catro combinacións de sexo oral: M–F, F–F, F–M, M–M
Con moitos participantes
Estas posicións pódense ampliar para acomodar calquera número de participantes:
Penetración múltiple
Unha persoa pode ser penetrada sexualmente varias veces á vez. A penetración pode implicar o uso de dedos das mans, dos pés, xoguetes sexuais ou penes. As escenas de penetración múltiple son comúns na pornografía.
Se unha persoa é penetrada por dous obxectos, denomínase xenericamente dobre penetración (DP). Dobre penetración da vaxina, o ano ou a boca poden implicar:
Diferenzas culturais e preferencias
As prácticas sexuais varían entre as culturas. As parellas latinoamericanas que rexistraron as súas actividades sexuais non practican a posición do misioneiro tanto como as parellas dos Estados Unidos.
A duración das relacións sexuais parece ser similar entre as parellas europeas e latinoamericanas. A duración das relacións sexuais pode variar entre 7 e 16 minutos.
Rosende, San Vicente de Paradela, Paradela
Rosende é un lugar da parroquia de San Vicente de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Rosende deriva do antropónimo, o seu pusuidor.
Selección de fútbol de Cimbabue
A selección de fútbol de Cimbabue (Zimbabwe national football team) é o equipo representativo de Cimbabue nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Cimbabue (Zimbabwe Football Association), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Até 1964 a selección foi coñecida como selección de fútbol de Rodesia do Sur, entre que entre esa data e 1980 foi coñecida como selección de fútbol de Rodesia.
Veljko Mršić
Veljko Mršić (pronunciado: [ʋěːʎko mr̂ʃitɕ]) nado o 13 de abril de 1971 en Split, é un ex-xogador e adestrador profesional de baloncesto croata. Actualmente é o adestrador do Río Breogán.
Tricromatismo
miniatura|300x300px| Enfoque da liña tricromática na [[Tubo de raios catódicos|pantalla do tubo de raios catódicos, que crea moitas cores visíbeis combinando diferentes niveis de tres cores primarias: vermello, azul e verde (sistema RGB) ]] O tricromatismo ou visión tricromática é a capacidade de ter tres canles para transmitir información de cor derivada de tres tipos diferentes de conos. Os organismos con tal capacidade chámanse tricrómatos ou tricromatas.
A explicación tradicional para o tricromatismo é que a retina contén tres tipos de receptores para a cor (nos vertebrados, son os conos, cones ou células cónicas) con diferentes espectros de absorción. En realidade, o número de receptores pode ser superior a tres, xa que se poden activar diferentes tipos a diferentes intensidades de luz. En vertebrados con tres tipos de conos, as varas poden contribuír á visión da cor a baixas intensidades de luz, o que resulta nunha pequena rexión de tetracromatismo.
Tricromatismo anormal
A persoa afectada ten os tres tipos de conos, pero con defectos funcionais, razón pola que confunde unha cor con outra. É o grupo de daltónicos máis abundante e común: ter tres tipos de conos, pero percibir tons de cor alterados. Adoitan ter defectos similares ás persoas daltónicas dicromáticas, pero menos perceptibles. As condicións incluídas neste grupo son a protanomalía (1% dos homes, o 0,01% das mulleres), a deuteranomalía, a máis común (6% dos homes, o 0,4% das mulleres) e a tritanomalía moi rara (0,01% dos homes e 0,01% das mulleres) ).
Tricromatismo en primates
|300x300px|miniatura|Mono ouveador feminino. A evolución da visión da cor nos primates é única entre a maioría dos mamíferos euterios. Mentres que os antepasados ​​máis antigos dos vertebrados dos primates posuían unha visión en tres cores (tricromatismo), os máis recentes antepasados ​​de sangue quente e nocturnos perderon un dos tres conos da retina durante o período mesozoico. Os peixes, os réptiles e as aves son tricromáticos ou tetracromáticos, mentres que todos os mamíferos, agás algúns primates e marsupiais, son dicromáticos ou monocromáticos (daltonismo total).
Os primates nocturnos, como os monos nocturnos e os galgids, son na súa maioría monocromáticos. Os catarrinos son normalmente tricromáticos debido á duplicación cromosómica do xene opsina vermello-verde pouco despois da súa aparición, hai entre 30 e 40 millóns de anos. Por outra banda, os platirrinos son tricromáticos na minoría de casos. En concreto, as femias poden ser heterozigotas para dous alelos do xene opsina (vermello e verde) situados no mesmo locus do cromosoma X. Polo tanto, os machos só poden ser dicromáticos, mentres que as femias poden ser dicromáticas ou tricromáticas. A visión da cor en estrepsirrinos non se comprende completamente; con todo, a investigación indica un rango de visión de cor similar ao dos platirrinos. Do mesmo xeito que os catarrinos, os monos ouveadores (clasificados dentro dos platirrinos) presentan frecuentemente tricromatismo, que se estableceu como unha duplicación cromosómica recente en termos evolutivos. Os ouveadores son un dos platirrinos cunha dieta máis especializada a base de follas e os froitos non constitúen unha parte importante da súa dieta, isto é posible porque o tipo de follas que consomen (tenras, nutritivas e dixeribles) só se pode localizar mediante visión en tres cores. Os estudos de campo para estudar as preferencias dietéticas dos monos aulladores suxiren que a tendencia ao tricromatismo é unha selección mediada polo ambiente.
Joseph Charles Roëttiers
Joseph Charles Roëttiers, nado en París o 13 de abril de 1691 (ou 1692) e finado na mesma cidade o 14 de marzo de 1779, foi un gravador de moeda e medallista francés, o undécimo en ocupar o posto de gravador xeral de moedas de Francia.
Traxectoria
Joseph Charles pertencía a unha ampla familia de gravadores, prateiros e ourives franceses, de orixe flamenga. Era fillo de Joseph Roëttiers (1635-1703) e de Hélène Stonehouse. Tanto o seu pai como o seu curmán, Norbert Roëttiers (1666-1727), foron antecesores seus no cargo de gravador xeral e amosáronlle a arte do gravado da medalla. Pola súa banda, o seu fillo Charles Norbert Roëttiers (1720-1772) sucedeuno como gravador xeral.
esquerda|miniatura|190x190px| 1 [[Luís (moeda)|luís. Luís XV (1755), obra de Joseph Charles Roëttiers. ]]
Xa en 1711, Joseph Charles Roëttiers acadou o segundo Premio de Roma de Escultura, outorgado polas academias francesas, e o 31 de decembro de 1717 ingresou na Real Academia de Pintura e Escultura, da que foi conselleiro en 1748.
Antes de ser designado como gravador xeral de moedas de Francia o 18 de xuño de 1727, xa fora nomeado en 1715 como gravador de moedas do rei e en 1720 como gravador particular de moedas e medallas do rei, con residencia na Casa da Moeda. Ocupou o posto de gravador xeral ata que en 1753 llo cedeu ao seu fillo Charles Norbert, aínda que entre 1772 e 1774 volveu ocupalo interinamente logo do falecemento do fillo e ata o nomeamento do seu sucesor definitivo, Pierre Simon Benjamin Duvivier.
miniatura|190x190px| 1 [[Escudo francés|escudo. Luís XV (1771), obra de Joseph Charles Roëttiers e do seu fillo, Charles Norbert Roettiers. ]]
Joseph Charles Roëttiers foi un asiduo participante nos Salóns de París entre 1737 e 1775, onde expuña as súas medallas e outros traballos, como proxectos e retratos de personalidades.
As sinaturas coas que Roëttiers marcaba adoito as moedas e medallas da súa creación foron: ''J. C. Roettiers. f. ou C. Roettiers ou  J C R '' ou I·CROETTIERS ou I C ROETT· ou ICR ou ROETTIERS.
Vida familiar
En 1715 casou coa súa primeira esposa, Catherine Hérault (finada en 1753), con quen tivo dúas fillas e dous fillos, entre eles o gravador Charles Norbert Roëttiers. Logo do falecemento desta, casou en segundas nupcias en 1753 coa súa parente Jeanne Hermant.
Lorenzo Lotto
miniatura|300x300px| Sinatura de Lorenzo Lotto de 1521, no cadro Cristo despídese da súa nai, Gemäldegalerie, Berlín Lorenzo Lotto, nado en 1480 en Venecia, e finado en 1557 en Loreto (As Marcas), foi un importante pintor do Alto Renacemento e do primeiro manierismo.
Traxectoria
miniatura| Madonna entronizada con neno e santos (Pala di San Bernardino), 287 × 268 cm, San Bernardino in Pignolo, Bérgamo, 1521 Non se sabe case nada sobre a xuventude e educación de Lorenzo Lotto. O seu pai chamábase Tommaso Lotto. Especialmente nas súas primeiras obras, Lorenzo móstrase influído pola pintura de Giovanni Bellini (1430-1516), e tamén por Albrecht Dürer, que se aloxou en Venecia 1494-95 e 1505, e de quen probablemente coñeceu algo máis que gravados. O primeiro documento coñecido, no que se menciona o nome de Lotto, data do 10 de xuño de 1503, cando vivía en Treviso, Véneto. O seu patrón máis importante nesta cidade foi o bispo Bernardo de 'Rossi, do que tamén pintou un importante retrato en 1505. Xa gañara unha excelente reputación e nun documento de 1505 referíase a el como " pictor celeberrimus " (pintor moi famoso). Grazas a de 'Rossi, Lotto conseguiu o seu primeiro contrato público, o Pala di Santa Cristina para o altar maior da igrexa parroquial da cidade do mesmo nome preto de Treviso.
En 1506 o pintor foi a Recanati nas Marcas para crear un gran políptico para a igrexa de San Domenico, que completou dous anos despois (hoxe na Pinacoteca Cívica, Recanati). Hai probas de que estivo en Roma en 1509, onde probablemente estivo involucrado nas decoracións do palacio papal xunto a Bramantino, e entrou en contacto con Rafael, que, con todo, só exerceu unha influencia esporádica sobre el. Un exemplo diso é o Enterro de Cristo de 1512, que agora está en Jesi (Pinacoteca Civica), e non é unha das súas mellores obras.
esquerda|miniatura| Mozo nunha mesa, 98 × 111 cm, Accademia, Venecia, 1530 aproximadamente Despois dunha presunta estancia nas Marcas, Lotto viviu en Bérgamo desde 1512 ou 1513 até finais de 1525. Esta considérase unha fase especialmente fructífera da súa vida artística, non só cuantitativa senón tamén cualitativa. O primeiro encargo que probabelmente atraeu ao pintor a Bérgamo foi o gran Pala Martinengo para a igrexa Santi Stefano e Domenico (hoxe en San Bartolomeo), que pintou para Alessandro Martinengo Colleoni, un fillo do famoso Condottiere Bartolomeo Colleoni; o Pala ten máis de 5 m de alto. Lotto pronto gozou de gran popularidade como retratista na cidade lombarda e recibiu moitos outros encargos, tanto privados como para as igrexas da cidade. Entre os máis importantes están a Pala por San Bernardino, rematada en 1521 e a Pala di Santo Spirito, que son sorprendentemente diferentes en concepción e estilo. Para Santa Maria Maggiore en Bérgamo, Lotto tamén forneceu deseños para postos de coro incrustados até 1531, unha orde que levou a algúns problemas e, finalmente, a unha ruptura porque o atopou mal pagado.
A finais de 1525 Lotto atopábase en Venecia, onde viviu inicialmente no mosteiro dominicano de Santi Giovanni e Paolo. Durante os seus anos venecianos tivo amizade con Palma il Vecchio, Jacopo Sansovino e Sebastiano Serlio. Entre 1527 e 1529 escribiu a súa Apoteose de San Nicolás para a igrexa de Santa María dei Carmini, que Lodovico Dolce criticou en 1557 polo teimudo uso de cores e sombras de Lotto. Entre os seus retratos venecianos destaca o retrato de Andrea Odoni (Royal Collection, Castelo de Windsor) de 1527, que mostra a confrontación de Lotto con Tiziano, pero tamén con Correggio, na suavidade da cor. miniatura|Pala di Santa Lucia (Santa Lucía ante o xuíz), 243 × 237 cm, Pinacoteca Civica, Jesi, 1532 En Venecia, Lotto tamén continuou traballando para clientes en Bérgamo e nas Marcas, incluído o remate do famoso e conmovedor retablo de Santa Lucía diante do xuíz para unha capela na igrexa de San Floriano en Jesi (hoxe: Pinacoteca Civica, Jesi). Aínda que non tivo moito éxito en Venecia, participou no círculo dos seus colegas pintores: en 1531 foi elixido polo gremio xunto con Tiziano e Bonifazio de 'Pitati para un comité de doce persoas encargado da distribución dunha cantidade considerable de cartos da propiedade de Vincenzo Catena para membros da confraría desvalidos e necesitados.
En 1533 o artista regresou a Treviso e logo ás Marcas, onde realizou encargos en varias cidades ata 1539, incluída unha crucifixión para a igrexa de Santa María en Telusiano no Monte San Giusto A famosa Anunciación (Pinacoteca Civica, Recanati), unha Adoración dos pastores (Pinacoteca Civica, Brescia) e a Sagrada Familia con Anxos (Louvre, París) están entre as obras mestras destes anos.
Entre 1540 e outubro de 1542 Lotto quedou en Venecia para pintar o retablo Esmolas de San Antonino encargado anos antes para os dominicos en Santi Giovanni e Paolo. Agora vivía co seu curmán Mario d'Armano e a súa familia, que ao parecer alternaban coa Reforma, porque Lotto pintou os retratos de Martiño Lutero e Katharina von Bora para Mario (probablemente logo de gravados de Cranach). Comprobouse que Lotto tamén tivo contacto con outros simpatizantes da Reforma. Non podía permitirse o seu propio apartamento, dado o éxito sen restricións de Tiziano e dos manieristas florentinos Salviati e Vasari, que copaban o mercado. Lotto tivo mesmo que pedir diñeiro prestado a Sansovino. Por iso probou sorte en Treviso desde 1542 até 1545, pero tamén con pouco éxito financeiro. miniatura| Anxos con pétalos de rosa, detalle da Virxe do Rosario, Pinacoteca Civica, Cingoli, 1539 En 1545 regresou a Venecia, onde mudou constantemente de lugar de residencia nos anos seguintes e caeu na melancolía por mor de poucos encargos. No seu testamento de 1546 describiuse a si mesmo como "... só, sen goberno leal e moi inquedo de mente" (" sola, senza fedel governo et molto inquieto dela mente "). Nesta situación foi humillado en 1547 por Pietro Aretino nunha carta aberta na que cantaba unha canción en eloxio de Tiziano, que "superou a Lotto na pintura", pero Aretino aínda vía a Lotto como líder nas imaxes relixiosas.
En 1549 viaxou a Ancona para pintar un cadro para a igrexa de San Francesco alle Scale, pero tivo problemas económicos tan grandes que deixou seis cadros a Sansovino para vender. Cando isto non tivo éxito, Lotto intentou poxar 16 dos seus cadros e 30 debuxos, pero só puido vender 7 obras a un prezo baixo. Tamén tivo problemas cos empregados.
En 1552, o xa maior de 70 anos retirouse ao mosteiro da Santa Casa de Loreto, tomou os votos como oblato en 1554 e, aínda que os seus ollos se deterioraron, continuou pintando cadros para o mosteiro e retratos.
Non se sabe a hora exacta da súa morte, Lorenzo Lotto morreu antes de xullo de 1557 en Loreto.
O seu libro de contas (Libro di spese diverse) para os anos desde 1538 até a súa morte conservouse, tamén contén algúns comentarios persoais e hoxe considérase un valioso documento biográfico da época.
Autoretratos
miniatura|280x280px| Detalle da vida de Santa Brigita con autorretrato de Lotto (?) Como apañador de aves (dereita), Trescore Balneario, 1523-24 En 1524 Lorenzo Lotto pintou un ciclo de frescos con Cristo e a vida de Santa Bárbara, Brigitta, Katharina e Magdalena no oratorio da vila de Battista Suardi en Trescore Balneario. Fronte á imaxe principal, ao bordo dunha escena da vida de Santa Brigita, dise que o pintor deixou un autorretrato (mal conservado) como un apañador de aves cun feixe de varas no ombreiro e unha curuxa ao lado. esquerda|miniatura|Autorretrato atribuído a Lorenzo Lotto (?), [[Museo Thyssen-Bornemisza|Museo Thyssen Bornemisza, Madrid]] Na colección Thyssen Bornemisza de Madrid houbo un retrato sen home, é dicir, anónimo, que apareceu no mercado británico de antigüidades en 1974 (ver Fig.). A persoa retratada lanza ao espectador unha mirada "curiosa" de esquello polo ollo dereito e, debido ás súas proporcións asimétricas, a imaxe semella cortada (polo menos) no bordo dereito. A pintura foi atribuída a Lorenzo Lotto por motivos estilísticos; ademais, Federico Zeri sospeitaba que podería ser un autorretrato debido á actitude do ollar. Este retrato publícase en numerosos sitios web como "Autorretrato de Lorenzo Lotto", a miúdo sen ningunha indicación de que só sexa unha atribución (dito en abril de 2020).
Temas
Lorenzo Lotto pintou case exclusivamente temas relixiosos, retratos e algúns cadros alegóricos en óleo sobre lenzo; unha rara excepción é a pintura Venus e Cupido (c. 1540) no Metropolitan Museum of Art (Nova York). Tamén se conservaron algúns frescos. miniatura|María co Neno e Santa Catarina e Santiago, 113,5 × 152 cm, Kunsthistorisches Museum, Viena, aprox. 1528 O seu traballo imaxinativo e formalmente diverso está basicamente na tradición colorista da pintura veneciana segundo Giovanni Bellini e Vivarini. Tamén tomou influencias de Dürer e dos seus contemporáneos venecianos Giorgione, Palma il Vecchio e Tiziano, pero mostrou desde o principio trazos moi independentes e, ás veces, idiosincráticos. O feito de traballar principalmente en Treviso, Bérgamo e as Marcas, é dicir, na "provincia" artística, dálle algo de solitario ou de fóra.
A súa arte segue os ideais case naturais do Alto Renacemento, coa súa harmonía e tranquilidade típicas; con todo, a miúdo rompe con motivos raros en movemento, como imaxes da Madonna cun comportamento inquedo e imprevisible do neno Xesús, como é típico dos nenos pequenos. Fai un virtuoso manexo da luz e das sombras, que adoita empregar de xeito diverso (rostros medio iluminados etc.), o que confire a algunhas das súas composicións unha inmediatez, como unha instantánea, e ao mesmo tempo como algo místico.
Neste sentido pódese considerar manierista O matrimonio místico de Santa Catarina de Alexandría (e o fundador Niccolò Bonghi), 1523, Accademia Carrara, Bérgamo; Madonna co Neno e Santos 1524, Galleria Nazionale d’Arte Antica, Roma; e Santa Familia con Santa Catarina de Alexandría, 1533, Accademia aínda que segue atrapado no seu esforzo pola naturalidade, tratando as proporcións e a perspectiva do Renacemento. A "profunda humanidade" e a modestia dos seus personaxes contrastan cos ideais aristocráticos máis corteses dos seus contemporáneos Tiziano e Rafael. Algúns autores ven en Lorenzo Lotto ao pintor con máis profunda relixiosidade entre os pintores venecianos do Cinquecento. miniatura| Pétalos de rosa e unha caveira en miniatura no retrato masculino (Mercurio Bua?), [[Villa Borghese|Galleria Borghese, Roma, ca. 1535]] Un grande amor pola natureza amósase nas paisaxes poéticas, coas que rodea algunhas obras de arte relixiosas e alegóricas en particular; tamén hai unha obvia preferencia polos ricos tons verdes.
Os seus retratos están entre os mellores que se crearon no seu tempo. Son retratos naturalistas, incluso de mulleres (presuntamente) non adornados. Ao mesmo tempo, está especialmente inclinado ás alusións simbólicas e poéticas nos seus retratos, que lles dan un trazo ás veces místico ou enigmático Un símbolo a miúdo usado por Lotto son os pétalos de rosa, que indican o amor ou o amor perdido. Algúns retratos aínda non foron descifrados.
Tese de Hockney-Falco
miniatura|esquerda|Detalle do tapiz, analisado por David Hockney e Charles Falco miniatura|esquerda|Ritratto familiare A tese de Hockney–Falco é unha teoría da historia da arte, avanzada polo artista David Hockney e o físico óptico Charles M. Falco, quen afirmaron que os avances no realismo e precisión na historia da arte occidental desde o Renacemento foron principalmente o resultado de instrumentos ópticos como a cámara escura, a cámara lucida e os espellos curvados, e non foron debidos, polo menos non unicamente, ao desenvolvemento da técnica e habilidade artísticas en poucos anos a partir do século XV. Segundo eles, artistas primitivos flamengos como Van Eyck, renacentistas-manieristas como o mesmo Lorenzo Lotto, ou do Século de ouro neerlandés como Vermeer e outros, terían empregado tales instrumentos. Concretamente no caso de Lotto analisaron o cadro "Retrato dun matrimonio" (Ritratto familiare ou Marido e Muller, nas fotos á esquerda) e decatáronse de que o patrón do tapiz sae de foco na pintura, algo que só sucedería cando estivese utilizando unha lente como ferramenta de axuda. A tese tivo críticas e refutacións, entre elas Sara J. Schechner afirmou que a supervivencia dos vidros dos séculos XV e XVI é demasiado imperfecta para usala para crear imaxes realistas, mentres que "incluso pensar en proxectar imaxes era alleo ao marco mental contemporáneo". Vincent Ilardi, historiador do vidro óptico renacentista, argumentou posteriormente en contra das conclusións de Schechner baseadas en vidros que sobreviviran, suxerindo que é probábel que a condición actual do vidro renacentista non reflicta a calidade óptica destes vidros cando eran novos. Ilardi documenta a compra de Lorenzo Lotto dun espello de cristal de alto prezo en 1549, reforzando a tese de Hockney – Falco no seu caso.
Lista de obras (selección)
miniatura| [[Pietà, 80 × 108 cm, detalle do políptico Recanati, 1506-08]] miniatura| María con Neno e Santos, 227 × 108 cm, panel principal do políptico Recanati, Pinacoteca Civica, Recanati, 1506-08