cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ácido sólido
Exemplos
A maioría dos ácidos en estado solido son ácidos orgánicos, como o ácido oxálico, ácido tartárico, ácido cítrico, ácido maleico, etc. Exemplos inorgánicos son os silico-aluminatos (ceolitas, alúmina, silico-alumino-fosfato), e circonia sulfatada. Moitos óxidos de metais de transición son ácidos, incluíndo os de titanio, circonio e niobio. Ditos ácidos son utilizados no cracking. Mitos ácidos de Brønsted sólidos tamén se empregan industrialmente, como o polistireno sulfonado, o ácido fosfórico sólido, o ácido nióbico e os heteropolioxometalatos.
Aplicacións
Os ácido sólidos úsanse en catálises en moitos procesos químicos industriais, desde o cracking catalítico a larga escala no refinado do petróleo para a síntese de varios compostos químicos valiosos.
Unha aplicación a larga escala é a alquilación, por exemplo, a combinación de benceno e etileno para orixinar etilbenceno. Outra aplicación é o rearranxo da ciclohexanona oxima a caprolactama. Moitas alquilaminas prepáranse por aminación de alcohois, catalizada por ácidos sólidos. miniatura|A ceolita, [[ZSM-5 é amplamente usada como catalizador ácido sólido.]]
Os ácidos sólidos poden utilizarse como electrólitos nas células de combustible.
Brawl Stars
Brawl Stars é un videoxogo multixogador en liña gratuíto para móbiles dispoñible en Android e IOS, desenvolvido por Supercell e lanzado globalmente en 2018. A versión de demostración do xogo foi lanzada o 14 de xuño do 2017 unicamente para o Canadá, con temáticas simples e sen moito coidado no apartado visual, cun control básico no xogo e mecánicas sinxelas, mentres que a versión global se lanzou agregando un apartado visual con maiores detalles interesantes e diferentes funcionalidades, que se lle engadiron ao xogo o 12 de decembro do 2018. En 2019 foi distinguido como xogo do ano.
Xogo
O obxectivo principal do xogo é conseguir a maior cantidade de copas o trofeos, para subir nun camiño de trofeos. Os xogadores entran a diferentes modos de xogo, con diferentes personaxes denominados Brawlers, que loitan en liña para subir de nivel e aumentar o número de trofeos. Tamén os xogadores poden unirse a clubs cos seus compañeiros o amigos e xogar partidas amigables.
Trofeos
Lévase a conta dos trofeos acadados nas estatísticas do xogador. Conséguense unicamente nos eventos normais, ao gañar unha partida.Igual que se conseguen ao gañar, tamén poden desaparecer ao perder.
Camiño dos Trofeos
Os trofeos que o xogador consegue con cada Brawler vanse acumulando no seu perfil. A cantidade de trofeos que posúa, entre outras cosas, permitiralle desbloquear certas recompensas no camiño dos trofeos. A medida que consiga máis trofeos, o intervalo para recibir as recompensas irá aumentando, polo que tamén aumenta a dificultade para conseguilas. A última recompensa no camiño dos trofeos é unha megacaixa nos 50.000 trofeos.
As recompensas que se inclúen dentro do camiño dos trofeos son:
Puntos Estelares
Os puntos estelares son unha clase de moeda especial dentro do xogo que soamente se poden conseguir ao subir a un Brawler ata o rango 10, despois de cinco en cinco (15, 20, 25, 30, 35) o cando un brawler consegue os 550 trofeos. Sirven para comprar aspectos personalizables especiais para os Brawlers dentro da tenda, o tamén para comprar Caixas Brawl. A principio de cada temporada estelar (non de trofeos), aparecerá unha oferta por 1500 puntos estelares e outra por 500 puntos (megacaixa e caixa grande respectivamente).
Cabe aclarar que, despois dos 550 trofeos, o Brawler que haxa alcanzado esta cantidade sufrirá un reinicio nos trofeos que posúa. A continuación se mostrará un cadro cos distintos valores:
Son cubano
O son cubano é un xénero de música e danza que se orixinou nas terras altas orientais de Cuba a finais do século XIX. É un xénero sincrético que mestura elementos de orixe española e africana. Entre os seus compoñentes hispánicos fundamentais están o estilo vocal, o metro lírico e a primacía do tres, derivado da guitarra clásica. Por outra banda, o seu característico ritmo de clave, estrutura de chamada e resposta e sección de percusión (bongó, maracas, etc.) están enraizados en tradicións de orixe bantú.
Brawl Stars
Puntos Estelares
Ademais, por alcanzar certos rangos tamén se recibirán algúns puntos estelares:
Eventos
Existen variados modos de xogo que elixir, cada uno con obxectivos e estratexias diferentes, chamados eventos. Cada evento, dependendo do tipo do que sexa, dará algunhas recompensas ao xogador, xa sexan trofeos o fichas. Existen dos clases de eventos: os normais, que a súa vez poden ser permanentes o rotativos; e os semanais o especiais, que só poden ser xogados cada certo tempo.
Carme Lluveras
Traxectoria
Non hai constancia publica do seu ano de nacenza. Na tempada 1979-80 xogou no CB Peter Pan Cibes e na tempada seguinte, en 1980, comezou a adestrar nas categorías inferiores do CB l'Hospitalet. En 1984 debutou na primeira división feminina á fronte do Natural Cusí del Masnou, equipo que dirixiu durante catro tempadas. Posteriormente adestrou os equipos femininos do Real Club Celta Baloncesto, Dorna Godella (1989/1990), CB Xerox Vigo (1991/1992), CD Reus Ploms (1992/1994) e Bàsquet Draft Gramenet. En 1995 pasou a adestrar equipos da categoría masculina logo de se incorporar ao CB Aracena (1995-99), que ascendeu da segunda categoría catalá á liga EBA e na súa tempada no equipo logrou o título da Liga Catalana EBA e o terceiro posto na fase final da categoría. Na tempada 1998-99 a ACEB elixiuna como a mellor adestradora afeccionada. En 2000 fichou pola Universidade de Barcelona BF, e logrou o título da liga feminina de 2003. En 2005 fichou polo Unicaja Málaga para integrar o corpo técnico de Sergio Scariolo, un fito no baloncesto español , e en xaneiro de 2006 incorporouse ao club Ros Casares de Valencia como directora xeral, cargo que ocupou ata a desaparición do club en 2012. Colabora habitualmente dende 2003 en diversos programas de Catalunya Ràdio como comentarista deportiva.
Son cubano
Historia
Ao redor de 1909, o fillo chegou á Habana, onde se realizaron as primeiras gravacións en 1917. Isto supuxo o inicio da súa expansión por toda a illa, converténdose no xénero máis popular e influente de Cuba. Aínda que os primeiros grupos tiñan entre tres e cinco membros, durante a década de 1920 o sexteto converteuse no formato principal do xénero. Na década de 1930, moitas bandas incorporaron unha trompeta, converténdose en septetos, e na década de 1940 un tipo máis grande de conxunto de conga e piano converteuse na norma: o conjunto de son.
Brawl Stars
Eventos
As distintas clases de eventos son:
Son cubano
Historia
A presenza internacional do son remóntase á década de 1930, cando moitas bandas percorreron Europa e América do Norte, o que levou a adaptacións de salón do xénero como a rumba americana. Do mesmo xeito, as emisións de radio de son popularizáronse en África occidental e no Congos, o que levou ao desenvolvemento de xéneros híbridos como a rumba congolesa. Na década de 1960, a escena musical de Nova York levou ao rápido éxito da salsa, unha combinación de son e outros estilos latinoamericanos gravados principalmente por portorriqueños. Aínda que a salsa alcanzou a popularidade internacional durante a segunda metade do século XX, en Cuba o son evolucionou cara a outros estilos como songo e timba, este último é denominado ás veces como "salsa cubana".
Brawl Stars
Eventos Normais
Os eventos normais son aqueles eventos que sempre están presentes dentro da pantalla de selección de eventos e nos que o usuario pode gañar o perder trofeos. Periodicamente cambian os mapas nos distintos eventos para xerar maior diversidade nos combates. Ata o momento hai un total de oito eventos deste tipo, os cales son:
Corresponden a xogos permanentes que son xogables durante toda a semana, os mapas cambian ou rotan cada un día. Estes xogos corresponden a:
Corresponden a xogos que cambian con outras modalidades cada certos días, é dicir, cambian cada un día. Os xogos son os seguintes:
Eventos
Son unha clase de eventos aos que o xogador só pode acceder o fin de semana. A recompensa destes modos de xogo é de moitas fichas, non obstante, aquí non se podrán gañar trofeos.
Cabe destacar que os eventos ocupan un máximo de 7 hocos, distribuídos da seguinte forma:
Modos De Xogo Eliminados
Existen Varios Modos De Xogo Eliminados, xa sexa por ser de temporada o polo rechazo dos xogadores, estes son:
-Aniquilación (16 de septembro do 2019-19 de xaneiro do 2020): Modo De 10 xogadores que consistía en facerle o maior dano a un robot de 250000 puntos de saúde, ganaba o xogador que le haxa hecho máis dano ao robot ao este morir.
-Estrela Solitaria (16 de septembro de 2019-19 de xaneiro de 2020): Modo de 10 xogadores que consistía nunha fusión de Supervivencia Só e Caza Estelar en onde o xogador ao matar a un inimigo conseguía un número de estrelas dependendo da cantidade de xogadores que o xogador asesinado haxa matado antes da súa morte, ganaba o xogador con máis estrelas en 2 minutos.
-Tumbas Malditas (22 de octubro do 2019-Principios De dicembro do 2019): Modo de 10 xogadores que consistía en que o xogador va perdendo unha cantidade de vida dependendo do brawler seleccionado cada segundo e tiña que conseguir vida ao facerle dano a outros xogadores, ganaba o único xogador sobrevivente.
-Zona Restrinxida (Posibilidade De Ser Salvado). Posee Dous Períodos:
1°Período (Mediados De xaneiro do 2020-Mediados De febreiro do 2020): Modo de 3vs3 que consistía en chegar a un círculo en onde cada 2 segundos se conseguía un punto, o equipo con máis puntos en 3 minutos era o gañador.
2°Período (13 de maio do 2020-Posiblemente Finales De xuño do 2020): Modo de 3vs3 que consiste en chegar a un círculo en onde cada segundo consigues un 1%, o primeiro equipo en chegar ao 100% é o gañador.
Brawl Pass e Caixas Brawl
Nos eventos se podrán gañar fichas completando as misiones do Brawl Pass, o cal pode ser gratuíto o cun custo de 169 xemas, a medida que se completen dichas misiones o xogador podrá abrir caixas. Ademais, o xogador ten un límite no número de fichas que pode conseguir por un determinado período de tempo, e estas se irán renovando 20 fichas cada 2 horas e media, estas fichas se acumulan ata as 200.
Existen tres tipos de caixas e cada unha se obtiene de maneras distintas:
Ademais, Supercell ha agregado ao xogo un sistema de probabilidades complexo, no que as posibilidades de conseguir outros obxectos diferentes a puntos de poder e moedas cambian, aumentando a medida que se abren máis caixas. Se se obtiene un brawler novo, as probabilidades de conseguir un novo baixarán dependendo da calidade do brawler conseguido. Os gadgets e as habilidades estelares só están dispoñibles cando un brawler alcanza forza 7 e 9 respectivamente. Ao final de cada caixa, hai unha probabilidade de conseguir un artículo extra, o cal se trata de duplicadores de fichas, cuxa cantidade son múltiplos de 200, e su porcentaje de aparición é dun 3%. (Cabe destacar que os gadgets e o Brawl Pass non existían antes ata que salieron as actualizaciones de abril do 2020 e maio do 2020).
Evento de doble de fichas e chuvia de moedas
Actualmente existen estes dous eventos:
Características dos brawlers
Os brawlers son os personaxes do xogo, cada un é diferente e teñen habilidades distintas. Se poden distinguir varias características nun mesmo Brawler, como o son:
Os gadgets e as habilidades estelares aparecen de forma segura nun número de caixas determinado tras teñer a posibilidade de encontrarlos en caixas para cada brawler. Dentro deste número determinado de caixas aparecen de forma aleatoria, dependendo da súa probabilidade.
Estadísticas dos brawlers
Actualmente son 38 Brawlers, os cales son:
Recepción
Na Google Play ten unha recepción de 4,3 sobre 5 e na App Store ten unha recepción de 4,7 sobre 5.
A Lameliña, Bora, Pontevedra
A Lameliña é un lugar da parroquia de Bora no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 57 habitantes (27 homes e 30 mulleres).
Trichodactylidae
Trichodactylidae é unha familia de crustáceos decápodos da infraorde Brachyura que habita en augas doces de Suramérica e Centroamérica, xeralmente a menos de 300 m de altitude.
Portamuíño, Bora, Pontevedra
Portamuíño é un lugar da parroquia de Bora no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Homoloidea
Homoloidea é unha superfamilia de caranguexos dromiáceos. Homoloidea pertence ao grupo Dromiacea, clasificado taxonómicamente como unha sección, e é o grupo irmán de Dromioidea. Dromiacea é a agrupación máis basal de braquiúros, e probabelmente diverxeu do resto de Brachyura ao redor do Triásico tardío ou do Xurásico inicial. A estreita relación entre Homoloidea e Dromioidea establécese principalmente a través das características ultraestruturais do esperma.
O seguinte cladograma mostra a situación de Homoloidea dentro de Dromiacea:
Estudos recentes descubriron que a familia Homoloidea é parafilética con respecto aos Latreilliidae.
Aminación
A aminación é o proceso polo cal se introduce un grupo amina nunha molécula orgánica. Este tipo de reacción é moi importante dado o comúns que son os compostos organonitroxenados. As reaccións de aminación son levadas a cabo por encimas aminases.
Hidroaminación catalizada por ácido
Moitas alquil aminas prodúcense industrialmente pola aminación de alcohois usando amoníaco en presenza de catalizadores ácidos sólidos (que non se disolven no medio de reacción). Un exemplo ilustrativo e a produción de tert-butilamina:
Reacción de Ritter
A reacción de Ritter do isobuteno co cianuro de hidróxeno non é útil neste caso porque produce demasiados residuos.
Na aminación electrofilica, a amina como nucleófilo reacciona con outro dos compostos orgánicos que fai de electrófilo. Este sentido de reactividade pode reverterse para algunhas aminas deficientes en electróns, como oxaziridinas, hidroxilaminas, oximas e outros substratos N–O. Cando a amina se usa como electrófilo, a reacción chámase aminación electrofílica. Entre os substratos orgánicos ricos en electróns que se poden usar como nucleófilos para este proceso están os carbanións e os enolatos.
Métodos misceláneos
Os alfa hidroxiácidos poden ser convertidos en aminoácidos directamente usando unha solución acuosa de amoníaco, gas hidróxeno e un catalizador de rutenio metálico heteroxéneo.
Hidroaminacion catalizada por metal
Na hidroaminación, as aminas engádense a alquenos.
As Pontes, Bora, Pontevedra
As Pontes é un lugar da parroquia de Bora no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 47 habitantes (24 homes e 23 mulleres).
As Leiras, Bora, Pontevedra
As Leiras é un lugar da parroquia de Bora no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 32 habitantes (15 homes e 17 mulleres).
Gran Premio de España de 2022
O Gran Premio de España de 2022 (oficialmente o Formula 1 Pirelli Gran Premio de España 2022) é unha carreira de Fórmula 1 que se disputou o 20 de maio de 2022 no Circuíto de Cataluña, Montmeló, España. Foi a sexta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2022 marca a cincuenta e dúas proba do Gran Premio de España como un evento do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en e a trinta e dúas vez que se celebrou unha rolda do Campionato do Mundo no circuíto de Barcelona-Cataluña.
Clasificación
A clasificación tivo lugar o 21 de maio ás 16:00 hora local e tivo unha duración dunha hora.
Carreira
A carreira comezou ás 15:00 hora local do 22 de maio e tivo unha duración de 66 voltas.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Fotosfera
miniatura|Estrutura do [[Sol: 1. Núcleo 2. Zona de radiación 3. Zona de convección 4. Fotosfera 5. Cromosfera 6. Coroa 7. Protuberancias]] miniatura|O [[campo magnético nun grupo de puntos fríos da fotosfera solar (intensidade expresada en gauss). Os niveis de cor describen o compoñente do campo magnético ao longo da liña de visión. As liñas brancas mostran o compoñente do campo perpendicular á liña de visión. Imaxe obtida a partir de observacións do telescopio solar TEMIS e visualización dos datos por BASS 2000 .]] A fotosfera (do grego "esfera de luz") é a capa máis baixa da atmosfera dunha estrela. A parte continua do espectro da estrela en luz visible procede da fotosfera, de aí o seu nome.
Para fins de medición, o raio dunha estrela considérase como a distancia desde o seu centro até o bordo da fotosfera, a superficie visíbel aparente da estrela. Por encima da fotosfera, a cromosfera únese nas estrelas semellantes ao sol, nas da secuencia principal e nas estrelas xigantes, mentres que noutras estrelas o vento estelar segue directamente.
Temperatura e expasión
A temperatura na fotosfera varía segundo a estrela. No caso do Sol, a temperatura fotosférica é duns 5504 °C. É unha capa de plasma que emite a luz e a calor que recibimos. No caso doutras estrelas, a temperatura fotosférica ou superficial pode ser diferente e, como consecuencia, a luz emitida adoita ter unha cor diferente. As estrelas máis frías son máis vermellas e as máis quentes son azuladas.
A fotosfera é unha capa de gases que están baixo unha forte presión. Vista con telescopios, mostra granulación fina (flocos) e bordos afiados. A radiación emitida pola estrela emana dela. A súa superficie mostra un fondo luminoso sobre o que aparecen as faculas que, debido a que están a unha temperatura máis alta, son aínda máis brillantes. As manchas solares fórmanse en cavidades profundas ou depresións, nas que a capa inferior é menos quente e, polo tanto, teñen un aspecto máis escuro, sendo basicamente o espectro da radiación fotosférica.
A fotosfera remata no exterior:
Discusión sobre a medición do raio
A fotosfera pode desempeñar un papel nas medidas do raio da estrela.
A definición do raio das estrelas como un raio no que a profundidade óptica τ = 2/3 é problemática nalgunhas estrelas, xa que a profundidade óptica é unha función da lonxitude de onda da luz: no rango infravermello τ = 2/3 só se consegue en densidades máis baixas que na luz visual.
Na práctica, con todo, a definición úsase a miúdo porque a densidade nas rexións exteriores das estrelas de secuencia principal cae relativamente bruscamente e, polo tanto, os valores de raio das diferentes lonxitudes de onda para τ = 2/3 difiren só entre unhas ducias e centos de quilómetros. Isto é insignificante á vista dos raios típicos de varios centos de miles de quilómetros e das outras imprecisións de medición.
Pola contra, a diminución da densidade é por exemplo no caso das superxigantes, ou en ventos estelares densos, moito máis suave. Alí pódese medir claramente a diferenza entre o raio fotosférico no rango visual e o infravermello.
Nalgúns tipos de estrelas extremas, por exemplo as estrelas Wolf-Rayet, non se pode falar dunha fotosfera. Aquí utilízanse definicións alternativas do raio da estrela e, polo tanto, tamén da temperatura da estrela.
Fotosfera do sol
Até hai uns anos, a fotosfera do sol era a única que se podía resolver espacialmente. A fotosfera solar ten uns 400 km de espesor (0,063 % do raio solar) e ten unha densidade media de gas de 3·10 −7 g/cm³ (correspondente á densidade da atmosfera terrestre nuns 70 km de altitude) a unha temperatura efectiva de aproximadamente 5778 K (aprox. 5504 °C). As liñas de absorción máis fortes da atmosfera solar chámanse liñas de Fraunhofer, polo seu descubridor. A cromosfera está por riba da fotosfera do sol.
Composición química da fotosfera
A composición da fotosfera considérase normalmente representativa da composición do sistema solar primordial. Non obstante, desde que se formou o Sol, algúns elementos de helio e elementos pesados ​​instaláronse gravitacionalmente desde a fotosfera. Así, na fotosfera de hoxe a fracción de helio é baixa e a metalicidade é só o 84% do que era na fase protoestelar (antes de que comezase a fusión nuclear no núcleo). Crese que a composición protoestelar do Sol era un 71,1% de hidróxeno, un 27,4% de helio e un 1,5% de elementos máis pesados.
Absorción continua
O astrónomo Rupert Wildt atopou unha importante explicación en 1938 coa axuda dois ións negativos de hidróxeno. Xorden da adición dun electrón libre a un átomo de H neutro e son debilmente estábeis; os electróns libres créanse coa lixeira ionización dos átomos de sodio. O ión H negativo só ten un estado unido.
Cando os fotóns cunha enerxía superior a 0,75 eV, é dicir, unha lonxitude de onda inferior a 1650 nm, alcanzan un ión H negativo, derruban un electrón e o que queda é un átomo H neutro. Pola contra, cando un átomo de H neutro captura un electrón, emítese luz con esta lonxitude de onda. Este proceso é o máis importante para o transporte de enerxía na fotosfera.
O átomo de H negativo gasoso estábel foi predito en 1930 por Hans Bethe e Egil Hylleraas e foi detectado no laboratorio por Herbert Massey en 1950.
Escurecemento do bordo central
A fotosfera aparece en gran parte uniformemente brillante, só interrompida por manchas solares e fulguracións ou erupcións solares. Con maior resolución, con todo, móstrase a granulación da superficie solar. As estruturas granulares son células de convección creadas por correntes tipo mangueira dirixidas cara arriba e as correspondentes correntes descendentes nos espazos e desaparecen de novo aos poucos minutos despois de que se desprenda a calor. miniatura| Variación no bordo central da intensidade luminosa do sol para diferentes lonxitudes de onda en luz visible (en relación ao centro do disco solar) O brillo superficial aparente da fotosfera, como se mostra no telescopio, diminúe desde o centro do sol proxectado (disco solar) cara ao bordo. Esta variación bordo-central é máis forte para lonxitudes de onda curtas (azul, violeta, ultravioleta) que para luz de onda longa (vermella, infravermella). É aproximada por:
Con
Larry Micheaux
Larry Wayne Micheaux, nado o 24 de marzo de 1960 en Houston, Texas, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Xogaba na pocisión de ala-pivote cunha altura de 2,06 m. Está considerado pola Liga ACB como un dos seus xogadores históricos debido aos seus 2 729 rebotes atrapados en 269 enocntros. Foi o máximo reboteador da Liga ACB co Taugrés Baskonia na temporada 1988−89.
Tenerife AB
O Tenerife Amigos del Baloncesto, coñecido popularmente como Tenerife Nº 1 por motivos de patrocinio, foi un club profesional de baloncesto español da cidade de Santa Cruz de Tenerife que existiu entre 1986 e 1994, período durante o cal conseguiu xogar dúas temporadas na Liga ACB. En 1994 fusionouse co Canarias, nacendo o CB Tenerife Canarias, que desaparecería definitivamente dous anos despois en 1996.
Historia
Ao comezo da temporada 1986−87, o Real Club Náutico de Tenerife, que militaba na 1ª Dvisión B, non puido continuar mantendo o orzamento dun equipo semiprofesional de baloncesto. Pensando no historial do club, Enrique Alfonso formou unha xunta directiva que cos dereitos cedidos e formou o Tenerife Asociación de Baloncesto. Con Moncho Monsalve e Felipe Coello como adestradores e un elenco de xogadores locais xunto a un par de estadounidenses formado por Marty Embry e Lance Berwald conseguiu a permanencia ao obter o primeiro posto do Grupo B2. Con todo, o club sofre a desgraza da morte por accidente de tráfico de tres xogadores do equipo: Juan Carlos Delgado, Carmelo García González e Carmelo Javier Calero Martín. Na temporada 1987−88, aínda con Moncho Monsalve de adestrador e a incorporación de varios xogadores nacionais, conseguiuse o ascenso, por invitación, á Liga ACB, despois de ficar en terceiro lugar na liga regular e en sexto posto no playoff de clasificación final.
As seguintes dúas tempadas xogaríaas na Liga ACB quedando na primeira dela na posición número 22 e o segundo ano na posición 24. Este último ano o club descendería sendo o pechacancelas. Durante estas dúas temporadas o equipo tinerfeño coincidiu na máxima competición nacional co Canarias e o Gran Canaria, sendo as temporadas con maior número de equipos canarios no máximo nivel do baloncesto nacional e estando representadas o tres cidades máis poboadas do arquipélago: As Palmas de Gran Canaria, Santa Cruz de Tenerife e San Cristóbal de la Laguna. En 1993 compra a praza doutro club canario, o Club Baloncesto San Isidro de La Orotava para seguir competindo en 1ª Nacional B, despois de perder a categoría ese ano na liga. O equipo desaparecería en 1996 tras crear co Canarias e outros clubs da illa o Tenerife Club de Baloncesto.
João Tordo
João Tordo, nado en Lisboa o 28 de agosto de 1975, é un escritor portugués.
Traxectoria
Naceu en Lisboa o 28 de agosto de 1975. Licenciouse en Filosofía na Universidade Nova de Lisboa.
Os seus libros están publicados en varios países, incluíndo Francia, Alemaña, Italia, Brasil, España, Hungría.
Como guionista, participou en varias series de televisión, incluíndo O Segredo de Miguel Zuzarte (RTP), Filhos do Rock (RTP) e País Irmão (RTP).
Amada
Amada foi unha antiga cidade de Exipto, situada na marxe oeste do río Nilo, na Baixa Nubia. O lugar anegouse polas augas do Lago Nasser cando construíuse o Encoro de Asuán. Neste enclave houbo un templo que reinstalouse uns 2,5 km máis ao norte, para salvalo das augas. O templo de Derr e a tumba de Penut, gobernador de Uauat na época de Ramsés VI (século XII a.C.), tamén tiveron que trasladarse ao mesmo lugar. Forma parte do Patrimonio Mundial desde 1979 baixo o nome de Monumentos de Nubia, desde Abu Simbel ata File.
O templo
O Templo de Amada é o templo exipcio máis antigo de Nubia. A construción comezou na época do faraón da XVIII dinastía Tutmosis III, e estivo dedicado a Amón e Ra-Horajti. O seu fillo e sucesor, Amenofis II continuou o programa de decoración do edificio. O sucesor de Amenofis II, Tutmosis IV, decidiu cubrir a zona de entrada e transformala nunha sala hipóstila (con columnas). Durante o período de Amarna, Akenatón ordenara borrar o nome de Amón de todo o templo, pero posteriormente restaurouse por Seti I da XIX dinastía de Exipto. Varios reis da XIX dinastía, en particular Seti I e Ramsés II, tamén "realizaron pequenas restauracións e engadiron decoración ao templo". Estelas dos vicerreis de Cuxe, Setau, Heqanakht e Messuy, e do visir Bay describen as súas actividades de construción baixo Ramsés II, Merenptah e Siptah respectivamente.
Dentro do templo
thumb|Interior do Templo de Amada. O plan de construción orixinal incluía un pilono, unha entrada e un pórtico que conducía a un santuario. Porén, cando Tutmosis IV cubriu a entrada, os piares, e as paredes "estaban decoradas con escenas de ofrendas, incluíndo Tutmosis IV, á esquerda", e Tutmosis III e Amenofis II, á dereita, algúns dos baixorrelevos máis finos, con cores brillantes e vibrantes.
Os mellores baixorrelevos atópanse na parte máis interna do templo onde se mostra a Tutmosis III e Amenofis II abrazando ou facendo ofrendas a varios deuses exipcios. No lado esquerdo do vestíbulo móstrase a Amenofis II coroado por Horus e Tot e correndo cun remo e un hap (instrumento de navegación). A capela a un lado do santuario contén algunhas escenas interesantes sobre a fundación e consagración do templo que representa o ritual de "estirar a corda", a cerimonia de facer e colocar bloques e a ofrenda do templo aos seus deuses.
Inscricións
thumb|Tutmosis III ante os deuses [[Amón e Ra-Horajti, no templo de Amada.]] No templo de Amada hai dúas inscricións históricas importantes. A máis antiga, datada do ano 3 do reinado de Amenofis II, "atópase nunha estela redondeada na parte superior e situada na parede traseira do santuario (ao leste). O texto describe unha desapiadada campaña militar do faraón en Asia:
Amenofis II segue describindo como colgou a seis dos xefes mortos "nos muros de Tebas" mentres que ao sétimo colgouno nos muros de Napata (unha cidade fronteiriza de Nubia preto da cuarta catarata do Nilo). Isto fíxose como unha clara advertencia aos nubios, expostos ás perigosas consecuencias dunha rebelión durante o reinado de Amenhotep. O segundo texto histórico, "nunha estela gravada na xamba esquerda (norte) da porta da entrada", menciona o rexeitamento á invasión de Libia no 4º ano de Merenptah.
O templo describíuse por viaxeiros antigos, aínda que a súa descrición publicouse por primeira vez por Henri Gauthier en 1913.
Entre 1964 e 1975, o templo trasladouse da súa localización a un novo lugar "uns 65 m. máis alto e 2,5 km. máis lonxe do seu sitio orixinal", para evitar ser asulagado polo Lago Nasser debido ao proxecto do encoro de Asuán. O Templo de Derr escavado na rocha tamén se trasladou ao novo sitio de Amada.
Praza de Curros Enríquez
A Praza de Curros Enríquez é unha praza de orixe medieval situada en pleno centro histórico de Pontevedra, no Camiño Portugués.
Orixe do nome
A praza leva o nome do poeta do século XIX Manuel Curros Enríquez, un dos escritores do Rexurdimento.
Historia
A praza xurdiu na Idade Media como un espazo situado na confluencia das rúas Don Gonzalo (a máis antiga da cidade, pois xa levaba este nome no século XVI), Hospital (actual rúa Real), Alfayates (actual rúa Manuel Quiroga) e Soportais. As primeiras referencias escritas da existencia desta praza remóntanse a 1399.
Illa do Sal, Cabo Verde
Sal é unha illa de Cabo Verde. Sal é un destino turístico con praias de area branca e máis de 350 días de sol ao ano. É unha das tres illas areosas do leste do arquipélago de Cabo Verde no Océano Atlántico central, a 560 km. fronte á costa oeste de África. Cabo Verde é coñecido polo Kitesurf durante todo o ano, pola gran reserva de tartarugas que eclosionan de xullo a setembro, e pola música de Cesária Évora.
Praza de Curros Enríquez
Historia
En 1439, a adiñeirada dama de Pontevedra, Teresa Pérez Fiota, doou no seu testamento os seus bens para a fundación dun hospital de pobres chamado "Corpo de Deus" (posteriormente Corpus Christi e San Xoán de Deus en 1597), situado nesta praza, que permaneceu baixo o coidado dos Irmáns de San Xoán de Deus ata o século XIX.
Debido a este feito, a praza pasou a ser coñecida a principios da Idade Moderna como Praza do Hospital e posteriormente como Praza da Pratería Nova. A partir do século XVIII coñécese como Praza de San Román, xa que a fachada principal do maxestoso pazo dos Condes de San Román (hoxe desaparecido) daba a esta praza.
Illa do Sal, Cabo Verde
Historia
Para os europeos, a illa descubríuse o 3 de decembro de 1460 e bautizouse como Llana ("plana"). Este nome cambiouse polo actual "Sal" cando se descubriron as dúas grandes salinas (Pedra de Lume e Santa María). Os tres primeiros séculos despois do seu descubrimento, a illa estaba pouco habitada, en 1720 había un pequeno pobo de pescadores preto da actual Palmeira. Isto cambiou cando se desenvolveu a industria do salgado a finais do século XVIII, comezando na Pedra de Lume. Santa María fundouse no sur da illa en 1830 por Manuel António Martins. Durante este tempo prosperou a industria do sal, con 30.000 toneladas de sal exportadas nos primeiros anos. A maior parte do sal exportouse a Brasil ata a súa nacionalización en 1887, os investimentos de sal portugueses e franceses retomaron a produción do sal ata 1984.
Praza de Curros Enríquez
Historia
Desde finais do século XIX, a praza ten unha función eminentemente comercial. En 1886, Almacéns Olmedo, unha gran tenda téxtil, abriu no edificio coñecido como Edificio Olmedo.
En 1887, colocouse na praza unha fonte de ferro fundido deseñada en Francia.
Illa do Sal, Cabo Verde
Xeografía
A illa ten 29,7 km de longo e 11,8 km de largo. A súa superficie é de 219´84 km². É unha das tres illas areosas do leste (Sal, Boa Vista e Maio ) do arquipélago, con praias de area branca. A illa é bastante plana, o seu punto máis alto é o Monte Grande, a 406 m de altitude. O illote deshabitado Ilhéu Rabo de Junco atópase preto do costa oeste de Sal. Pódense atopar marismas salinas no cráter Pedra de Lume e ao norte de Santa María.
Praza de Curros Enríquez
Historia
A deterioración do Hospital de San Xoán de Deus levou á súa demolición en 1896, cando se construíu un novo hospital, o Hospital Provincial de Pontevedra. Tras a derriba do hospital, o empresario Saturnino Varela comprou os terreos en 1897 e levantou un novo edificio de estilo ecléctico e francés, o Edificio Varela, en cuxa planta baixa abriu a ferraxería Varela que permaneceu alí ata 1989. A praza pasou a ser coñecida popularmente como Praza de Saturno. O nome foi adoptado polos cidadáns en referencia ao propietario da ferraxería.
Illa do Sal, Cabo Verde
Clima
A illa do Sal ten unha media de 350 días de sol ao ano. Os ventos sopran principalmente do nordés. Porén, algúns días tamén teñen nubes, pero adoitan estar dispersas e poucas veces traen choiva. A 'estación de chuvias' vai de xullo a mediados de outubro, aínda que as precipitacións aínda son escasas.
Concello
Administrativamente, a illa de Sal é un municipio, Concelho do Sal. Este municipio está formado por unha freguesia (parroquia civil), Nossa Senhora das Dores, que tamén abarca toda a illa. O municipio de Sal creouse en 1935, cando separouse do municipio de Boa Vista. A sede municipal estaba orixinalmente en Santa María, pero Espargos converteuse na sede municipal na década de 1970.
A freguesia subdividese nos seguintes asentamentos:
Política
Desde 2016, o Movemento pola Democracia (MpD) é o partido gobernante do municipio. Os resultados das últimas eleccións, en 2016:
Demografía
En 1832, a poboación estimábase en 400 persoas. Ata 1960, era a illa menos poboada das nove illas habitadas de Cabo Verde, con menos de 3.000 habitantes. Desde entón a poboación creceu rapidamente, chegando a ser de 40.000 en 2019, o que a converte na terceira illa máis poboada de Cabo Verde, despois de Santiago e São Vicente, e superando a Santo Antão e Fogo.
Praza de Curros Enríquez
Historia
En 1908, ano da súa morte, a praza recibiu o nome de Curros Enríquez.
En 1924 instalouse na praza un dos establecementos máis emblemáticos de Pontevedra, a Droguería Moderna. O seu propietario tiña as autorizacións para a venda dos produtos químicos que alí se vendían. En novembro de 1958 abriuse ao público a cadea de tendas Peral Moda.
En decembro de 1986 instalouse na praza un monumento a Alexandre Bóveda, promovido polo Partido Galeguista e pago pola poboación.
En marzo de 1989, a centenaria tenda téxtil Almacéns Olmedo pechou as súas portas.
O 18 de decembro de 1998, o Casino Mercantil e Industrial de Pontevedra trasladouse ao edificio Varela, que a empresa adquirira en abril dese mesmo ano.
Descrición
É unha praza triangular moi irregular, peonil como o resto do centro histórico. Pola praza pasa o Camiño Portugués, que vai desde a rúa Soportais ata a rúa Real.
A praza é un espazo aberto empedrado. Está presidida principalmente polo edificio Varela. Fronte a este edificio hai un espazo central triangular delimitado por uns pequenos chanzos no que hai bancos e a escultura de Alexandre Bóveda. O monumento a Alexandre Bóveda, fundador do Partido Galeguista en 1931, foi realizado polo escultor Alfonso Vilar Lamelas en 1986. Consiste nun busto de bronce de Alexandre Bóveda e un pedestal de granito gris sobre o que se superpoñen e están esculpidas en bronce a insignia e as iniciais do Partido Galeguista.
A praza ten ao longo do seu lado oeste oito bancos de pedra recubertos de madeira na súa parte superior e oito laranxeiras.
Edificios destacados
No lado norte da praza atópase o Edificio Varela, deseñado en 1897. Destaca pola influencia da arquitectura francesa no seu tellado en mansarda. O edificio inspirouse nas mansardas parisienses do século XIX en zinc gris, que permiten aumentar o espazo habitable e adáptanse á pendente dos tellados. Destaca a decoración dos marcos das xanelas das mansardas e o almofadado continuo das fachadas, así como a simetría das múltiples portas dos balcóns.
Ao sur da praza atópase o Edificio Olmedo, construído en 1886. No século XX reformouse a súa fachada para darlle un uso comercial ás dúas primeiras plantas e engadiuse unha planta máis. O edificio conta agora cunha planta baixa e tres pisos. Está construído integramente de perpiaños e conta con grandes escaparates nas dúas plantas inferiores e balcóns con fiestras e portas nas superiores.
No lado sur, a praza está delimitada por edificios dos séculos XVIII e XIX con soportais.
Praza de España
Existen espazos co nome de praza de España en varias cidades:
Aldo van Eyck
miniatura|Van Eyck con Simon Vinkenoog Aldo van Eyck nado en Driebergen o 16 de marzo de 1918 e finado en Loenen aan de Vecht o 14 de xaneiro de 1999, foi un arquitecto holandés considerado un pai do estruturalismo arquitectónico.
Biografía
Fillo do crítico e filósofo Pieter Nicolaas van Eyck. O seu irmán Robert Floris foi artista e restaurador de arte.
Van Eyck estudou primeiro na Real Academia de Belas Artes da Haia, e de 1938 a 1942 no Instituto Federal Suízo de Tecnoloxía de Zúric, onde entrou en contacto coa vangarda internacional. Traballou como empregado na oficina de desenvolvemento urbano da empresa de servizos públicos de Ámsterdam até que fundou o seu despacho de arquitectura en 1951. Foi un teórico e impulsor dos espazos intermedios e dos lugares públicos adicados a nenos, aos que consideraba a alegría das vilas e cidades. Entre 1947 e 1978 construíronse arredor de 730 parques infantís segundo os seus deseños en Ámsterdam, incluíndo os da urbanización de Jeruzalem.
En 1960 rematou o seu primeiro edificio importante, o Orfanato Municipal de Amsterdam. Considérase unha obra clave do estruturalismo, reformada en 2014 e catalogada como monumento histórico. Seguiron outros edificios significativos da cidade.
Van Eyck foi editor da revista de arquitectura Forum de 1959 a 1963 e tivo unha grande influencia na arquitectura holandesa. Como cofundador do Team Ten, desempeñou un papel importante no Congreso Internacional de Arquitectura Moderna (CIAM). De 1966 a 1984 foi profesor na TU Delft.
Tamén estivo activo en Alemaña: en 1971 creou a galería Schmela, o primeiro edificio da RFA construído en estilo do estruturalismo. En 2013, dedicáronlle unha exposición a Aldo van Eyck en Renania. En 1990 recibiu a Medalla de Ouro do RIBA e tamén a Condecoración de Honra de Austria para a Ciencia e a Arte.
Neves Rodríguez
María Neves Rodríguez Román, nada en Donostia en 1969, é unha actriz, comunicadora e presentadora de televisión galega, máis coñecida como Neves Rodríguez.
Aldo van Eyck
Biografía
A partir de 1982 van Eyck traballou xunto coa súa muller Hannie e proxectaron, entre outras cousas, os edificios de oficinas da Axencia Espacial Europea en Noordwijk e o edificio de Trípoli en Amsterdam.
Neves Rodríguez
Traxectoria
Neves Rodríguez naceu en Donostia, onde viviu os primeiros anos da súa vida, sendo adolescente a súa familia trasladouse a vivir a Tui, de onde é orixinario seu pai.
Comezou na Radio televisión municipal de Tui a súa traxectoria profesional. Presentou o programa Luar en dúas etapas (1993) e (2005-2009). Foi condutora do programa de TVE-Internacional Desde Galicia para el Mundo.
Na súa traxectoria profesional está fundamentalemente ligada a televisión autonómica galega aínda que tamén traballou na televisión autonómica da Rexión de Murcia (7RM) e para a Televisión Española (TVE).
Como actriz participou en series de televisión como Rías Baixas, Gondar, Pazo de familia, Serramoura, Néboa ou Método Criminal. Tamén presentou programas como Luar (en dúas etapas, 1993 e 2003-2008) e Desde Galicia para el mundo ou Vin polo vento.
Entre os anos 2013 e 2018 presentou o podcast Metrópoles Delirantes, adicado á Banda deseñada.
Entre 2017 e 2019 presidiu a Asociación de Actores e Actrices de Galicia.
María Ana de Baviera (1574–1616)
María Ana de Baviera (en Maria Anna von Bayern), nada en Múnic o 8 de decembro de 1574 e finada en Graz o 8 de marzo de 1616, foi unha princesa alemá, membro da Casa de Wittelsbach por nacemento e arquiduquesa de Austria por matrimonio.
O Teso, Bora, Pontevedra
O Teso é un lugar da parroquia de Bora no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 41 habitantes (23 homes e 18 mulleres).
Kono Yasui
Traxectoria
Yasui naceu na prefectura de Kagawa en 1880. Graduada pola Kagawa  Prefecture Normal School en 1898 e pola División de Ciencias na  Women' s  Higher Normal School en 1902. Foi mestra na Gifu  Girls'  Higher School e na  Kanda  Girls' School ata 1905, ano no que o curso de posgrao estableceuse na  Women' s  Higher Normal School. Foi a primeira muller en ingresar no curso cunha especialización en investigación científica; enfocouse en zooloxía e botánica. Publicou un artigo sobre o aparello weberiano das carpas na revista científica  Zoological  Science en 1905, converténdose na primeira muller en publicar na devandita revista. A súa investigación sobre o fento acuático, Salvinia  natans, foi publicada no  Journal  of  Plant  Sciences e na revista británica  Annals  of  Botany, sendo a primeira publicación dunha investigación realizada por unha muller xaponesa nunha revista estranxeira. Completou o programa de posgrao na Women' s Higher Normal School en 1907 e converteuse en profesora asistente na mesma escola.
Cando Yasui solicitou ao Ministerio de Educación xaponés que quería estudar no estranxeiro, só permitíuselle facelo coa condición de que cursase unha "investigación de economía doméstica" xunto coa súa investigación científica, na súa solicitude e que comprometese a súa vida á investigación sen casar. Viaxou a Alemaña e os Estados Unidos en 1914 para realizar investigacións de bioloxía celular na Universidade de Chicago. Tamén estivo na Universidade de Harvard en 1915, onde realizou investigacións sobre o carbón co profesor EC Jeffrey. Regresou ao Xapón en xuño de 1916 e continuou a investigación do carbón na Universidade Imperial de Toquio (agora Universidade de Toquio) ata 1927. Foi profesora de xenética e bioloxía celular na Escola Normal Superior de Mulleres de Toquio de 1918 a 1939. Rematou a súa tese de doutoramento, "Estudos sobre a estrutura do lignito, do carbón escuro e do carbón bituminoso en Xapón", en 1927, converténdoa na primeira muller do Xapón en completar un doutoramento en ciencias.
Recoñecementos
En 1955, foi galardoada cunha Medalla de Honra do Xapón con Cinta Roxa e en 1965 recibiu a Orde da Coroa Preciosa de Terceira Clase.
Compay Segundo
Foi o creador da melodía Chan-chan, e inventor do armónico, un híbrido de sete cordas entre a guitarra española e o tres cubano. Este instrumento tenta imitar o timbre do tres engadindo unha corda de oitava na terceira corda (sol). A súa afinación é a mesma que a da guitarra. Primeira corda mi, segunda si, terceira sol (corda de dobre oitava) e re, la, mi, afinadas unha oitava por riba da afinación propia da guitarra.
Traxectoria
Nado nunha humilde familia labrega, comezou a traballar moi novo, o que non lle impediu aprender a tocar a guitarra e o tres cubano de oído. Cando o seu pai foi despedido do ferrocarril no que traballaba, trasladouse coa súa familia a Santiago, capital da provincia, e aínda que comezou a traballar como barbeiro, sabía xa daquela que o seu futuro ía cara á música. Con outros rapaces da cidade fundou o sexteto Los Seis Ases, e sendo aínda pequeno comezou a tocar o clarinete, que lle comprou ao seu dono liando tabaco na súa propiedade.
Comezou a súa carreira musical moi novo cando compuxo as súas primeiras cancións e nos anos trinta formou parte de diversas agrupacións artísticas de Santiago como o Cuarteto Trobadores Orientales e o Cuarteto Hatuey. Tamén foi vocalista do conxunto de Miguel Matamoros.
En 1948, Repilado, como segunda voz e tocador de tres, fundou o dúo Los Compadres con Lorenzo Hierrezuelo. Lorenzo, como primeiro vocal, chamábase Compay Primo e Repilado, como fixo a segunda voz, adoptou o alcume de Compay Segundo. Los Compadres constituíron un fenómeno de popularidade que se prolongou até 1955 cando Reinaldo Hierrezuelo, irmán de Lorenzo, substituíu a Compay Segundo que á súa vez formou un novo grupo ao que bautizou como 'Compay Segundo y sus muchachos'.
Nos últimos anos, actuou ante millóns de espectadores e gravou nove álbums.
Colaborou con Carlos Núñez gravando e tocando en directo "Para Vigo me voy" de Ernesto Lecuona.
Non puido cumprir o seu soño de chegar á idade alcanzada pola súa avoa, que era escrava e morreu libre aos 106 anos. Morreu na Habana por mor dunha insuficiencia renal aos 95 anos. O seu conxunto, conservando o seu nome como conxunto Compay Segundo, continuou facendo concertos e en 2019 visitaron Ribadeo participando no festival Ribadeo Indiano.
A Lama, Eidián, Agolada
A Lama é un lugar da parroquia de Eidián, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
O Valo, Bora, Pontevedra
O Valo é un lugar da parroquia de Bora no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 20 habitantes (8 homes e 12 mulleres).
O Salgueiral, Bora, Pontevedra
O Salgueiral é un lugar da parroquia de Bora no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 95 habitantes (44 homes e 51 mulleres).
O Pontillón, Ferreiroa, Agolada
O Pontillón é un lugar da parroquia de Ferreiroa, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.ñ
Vilares, Bora, Pontevedra
Vilares é un lugar da parroquia de Bora no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 23 habitantes (11 homes e 12 mulleres).
Gisela Mato
Gisela Mato Rivera, nada en Xenebra en 1978, é unha psicóloga e escritora galega.
Abu-Saïd Gardezí
Abu- Saïd Abd-al-Hayy ibn ad-Dahhak ibn Mahmud Gardizí (en persa : ابوسعید عبدالحی بن ضحاک بن محمود گردïed گردïی گرد ید گردید زی دید زی دیحی بن ضحاک بن محمود گرد . Foi autor dun libro de historia xeral chamado Zayn al-Akhbār ou Tarikh-i Gardezi, de grande importancia para a historia medieval de Afganistán, Persia e Asia Central. Gardizí adoptou unha visión desapaixonada da historia, bastante notábel para a súa época. Por exemplo, non eloxiou aos Ghaznavids nin a chegada dos selxúcidas. O seu estilo de escritura considérase un exemplo da prosa clásica persa.
Wikipedia en pa'o
A Wikipedia en pa'o é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua pa'o. A Wikipedia en pa'o foi creada o 19 de xullo de 2022.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.