cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ángel Martínez Castro
Ángel Martínez Castro, nado en Ponteareas a finais da década de 1870 e finado en Buenos Aires o 11 de outubro de 1930, foi un agrarista e político galego.
Traxectoria
Emigrou a Bos Aires con 13 anos. Aos 25 ingresou no Partido Socialista Argentino. Retornou a Ponteareas en 1909 onde organizou un grupo agrarista. Volveu a Arxentina ao ano seguinte e fundou o Comité Puenteareano. Promoveu a creación do Comité Auxiliar de las Sociedades Agrícolas de Puenteareas en Buenos Aires que despois pasou a denominarse Comité Puenteareano de Acción Popular. Foi correspondente administrativo de El Tea en Buenos Aires. Foi un dos fundadores da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales, da que foi o seu primeiro secretario xeral. Despois integrouse no Comité de prensa da Federación pero foi desprazado polo sector galeguista. Logo da ruptura da Federación en 1929, o Comité Puenteareano ingresou na Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires e Martínez participou no Comité de prensa de Acción Gallega.
Santo Estevo do Mato, Pantón
Santo Estevo do Mato é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 68 habitantes, deles 32 eran homes e 36 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de Tribás polo norte; Santalla de Toiriz polo leste e San Vicente de Castillón polo sur. E limita coas parroquias de O Saviñao de Fión polo leste e Licín polo norte.
Historia de Moscova
Moscova é a capital da Federación Rusa.
Inicios
O século XIII é o da inseguridade e a destrución case absoluta polas invasións mongois (1237-1240, e de novo en 1290). A cidade porén reponse con sorprendente vitalidade. Daniil Alexandrovich convértese no primeiro príncipe de Moscovia, vasalo dos mongois, construíndo para o caso (1290-1300) unha primitiva residencia palaciana no outeiro Borovitsky e dous mosteiros fóra do Kremlin.
Capital de Moscovia
Pero foi co seu fillo e sucesor Iván Kalita cando Moscova colleu pulo de capital: alí trasladou tamén a sede do principado de Vladimir e a sé metropolitana da Igrexa Rusa. Ampliou o pazo e comezou ó seu carón polo leste a construción en pedra da Catedral da Asunción (1326) e a igrexa de San Miguel Arcanxo (1333) entre outras. Asemade, erixiu unha nova e gran fortaleza (1339-40, troncos de 70 cm de diámetro).
A fortaleza ardeu en 1365 e Dmitri Donskoi decidiu levantar unha en pedra que se rematou en 1367 aparecendo así o chamado Kremlin Branco pola súa cor. A máis dun Gran Pazo agrandando os anteriores, mandou construír dez igrexas en pedra.
Terceira Roma
miniatura|Catedral da Anunciación.miniatura|Catedral do Arcanxo.miniatura|Praza das Catedrais. En 1453 ten lugar a caída de Constantinopla, sé da Igrexa Ortodoxa; en 1462 ascende o poder do principado de Moscovia Iván III o Grande, quen o converte no dominante da rexión logrando emancipalo da tutela mongol. Proclámase Gran Duque de todas as Rusias e pretende que a súa capital Moscova sexa a terceira Roma. Comeza un vasto programa construtivo para o que manda chamar a renomeados arquitectos italianos. Así, entre 1475 e 1479 levántase unha nova e magnífica Catedral da Asunción no lugar da vella do século XIV, xa arruinada. En sucesivos anos refanse tamén a Catedral da Anunciación e a do Arcanxo que xunto a outras menores, ó Pazo das Facetas e a posterior Torre da Campá configuran un dos conxuntos arquitectónicos máis intensos do mundo, a Praza das Catedrais do Kremlin. Finalmente toda a fortaleza arrodéase dunha nova muralla con vinte torres (1485-95), perímetro triangular, en ladrillo vermello e de claro sabor italiano (Castelo Scalígero de Verona, Castelo Sforcesco de Milán). Queda así establecida a base fundamental do que hoxe coñecemos coma corazón da cidade de Moscova, un desenvolvemento que levou catrocentos anos.
Kitai Gorod
Fora do Kremlin, inmediatamente ao leste un van atravesaba o Moscova, e o antigo suburbio mercantil de Zaryade a beira do río estendérase cara ao norte configurando a chamada Kitai Gorod. Entre medias, un espazo baleiro creado dende o edicto de Iván III no 1493 para deixar espazo as novas murallas e protexelas dos frecuentes incendios das edificacións de madeira. Neste lugar, Pozhar (futura Praza Roxa), iríanse asentando os postos do mercado. O conxunto cinguiríase con murallas en 1534-38 conformando o que permanecerá como cidade vella de Moscova cun evidente e persistente carácter comercial.
No 1547 Iván o Terrible coróase coma Tsar de todas as Rusias con Moscova coma capital do imperio. Poucos anos despois, para conmemorar unha vitoria manda construír a célebre Catedral de San Basilio na Pozhar, que por estar ao carón do foxo do Kremlin chamouse nun principio da Intercesión da Virxe no Foxo, ,. miniatura|Mosteiros fortalezas. En 1584-91, tralo saqueo tártaro que estragou todo excepto o Kremlin e reduciu a poboación de 200.000 a 30.000 habitantes, construíuse un novo cinto de murallas en pedra que tamén incluían os suburbios periféricos en torno a cidadela e a Kitai Gorod: a chamada Bely Gorod (Cidade Branca). E aínda en 1592 un terceiro muro periférico de terra con 50 torres que por vez primeira saltaba o río Moscova iniciando o patrón circular para o futuro desenvolvemento da cidade. Ao anaco de cidade entre o segundo e o terceiro cinto chamóuselle Zemlyanoy Gorod (Cidade de Terra). A maiores, o sistema defensivo completouse cun anel de seis mosteiros-fortaleza ao sur e o leste, por onde chegaban os ataques dos tártaros de Crimea.
Os séculos XVII e XVIII son de certo estancamento urbano: O primeiro por comezar co chamado Período dos Tumultos ata a chegada dos Romanov ao poder e despois polas continuas revoltas populares ou dos comerciantes. O segundo porque en 1712 o tsar Pedro o Grande traslada a capital do imperio a San Petersburgo. A cidade languidece un tempo inda que pronto comeza a súa recuperación da man do apoio do tsar a creación de factorías sobre todo do téxtil. Soamente cabe salientar unha última barreira exterior, a Kamer-Kollezhsky con dezaseis aduanas en 1741 e o derrubo da muralla da Bely Gorod e a súa substitución por unha coroa de bulevares en 1770-80 (ambas operacións de claro ascendente parisiense). Esta é a cidade que vai atopar Napoleón cando a súa breve conquista en 1812. Os rusos entrégana baleira e ardendo. Máis de dous terzos resulta destruído.
Revolucións: capital da Unión Soviética
A partir de 1890 tamén se desenvolve a industria pesada e a poboación de traballadores volve a duplicarse (1 983 000 habitantes en 1915). A riqueza xerada favorece a ostentación da grande arquitectura burguesa en estilos pintorescos (Museo da Historia no lado norte da Praza Roxa, e os Almacéns GUM seguindo a tradición do antigo mercado pechando o leste ). Máis a outra cara da moeda era o descontento das masas obreiras coa súa calidade de vida.
As revolucións de 1905 e 1917 tiveron pronto eco en Moscova (perda da metade da poboación na guerra civil), e tralo seu triunfo, en 1918, Lenin e o goberno soviético trasládanse á cidade e ratifícana como capital da URSS en 1922.
En 1928 deron comezo unha serie de plans quinquenais que recuperaron e incrementaron a capacidade industrial da metrópole da man, de novo, dunha enorme afluencia de poboación nova (4 182 916 en 1939). A primeira liña do metro máis fastoso e usado do mundo inaugurouse en 1935. miniatura|Metro.
A cidade foi asediada polos alemáns na segunda guerra mundial, pero volveu a triunfar sobre os invasores. Despois, os recoñecibles rañaceos da época stalinista (as "sete irmás" mais dúas non construídas) puntuaron o seu perfil. De seguida recuperou o seu frenético crecemento que a levou nos sesenta ata os seus límites administrativos no Anel de Circunvalación Exterior. Máis de dez millóns de habitantes convértena nunha das maiores do mundo.
Caída do comunismo: capital da Federación Rusa
No século que comeza, xa coma capital de Rusia e da man do capitalismo, preténdese facer de Moscova unha cidade de negocios mundial para o que estanse levando a cabo grandes proxectos urbanos cos rañaceos máis altos de Europa, no que cabe salientar o chamado Centro Internacional de Negocios de Moscova, ao oeste do Anel Xardín, á beira do río.miniatura|2007
Chris Tucker
Christopher "Chris" Tucker, nado o 31 de agosto de 1971 en Atlanta, Xeorxia, é un actor, humorista e produtor estadounidense principalmente coñecido por interpretar o Detective James Carter na triloxía Hora Punta e a Smokey no filme Friday.
Eufemia de Calcedonia
miniatura|Santa Eufemia, na fachada da igrexa do seu nome, en Ourense Santa Eufemia de Calcedonia ou Santa Eufemia mártir, nada na antiga cidade de Calcedonia (na provincia romana de Bitinia, en Asia Menor) en 289 e finada o 16 de setembro de 304, foi unha santa da Igrexa católica e da Igrexa ortodoxa, martirizada en tempos de Diocleciano.
Era a filla dun senador chamado Filofronos e da súa muller Teodosia naturais de Calcedonia, localidade na entrada oriental do Bósforo, fronte á cidade de Bizancio, que posteriormente pasou a denominarse Constantinopla e actualmente é Istambul, en Turquía.
O nome procede do grego euphemía, co significado de boa sona, bo agoiro. Outras fontes dan outra etimoloxía, do grego eu, ben, e femí, dicir, falar; dando ó nome o significado de "a que di cousas boas".
Martirio
O gobernador de Calcedonia, Prisco, decretara que tódolos habitantes da cidade participaran nos sacrificios ó deus pagán Ares, deus da Guerra, pero Eufemia e outros cristiáns agocháronse na súa casa para render culto ó Deus cristián. Ó seren descubertos e negarse a adorar a Ares, foron torturados, se ben a Eufemia -daquela unha meniña de 14-15 anos- non a fixeron presa pola súa condición de patricia, o que motivou as protestas dela que esixía o mesmo trato cós seus compañeiros. Outras fontes contan que Eufemia andaba pola cidade e cando viu as torturas públicas ás que Prisco sometía ós cristiáns, increpouno publicamente, declarándose ela mesma cristiá, polo que foi detida e encarcerada.
O caso é que esta actitude enfureceu a Prisco, que resolveu ser especialmente duro con ela. Comezou intentado violala, pero non puido pola forte resistencia de Eufemia, que defendeu a súa virxindade e porque, milagrosamente, a man do agresor quedoulle paralizada. Logo someteuna ó tormento da roda (unha roda que botaba lume e á que se ataban as vítimas), pero quen morreu abrasado foi o verdugo; os familiares deste, alporizados, tiraron coa roda ó lume -coa santa aínda atada á mesma- pero todo ardeu, menos ela.
miniatura|Mural na Basílica de Santa Eufemia en Rovinj (Croacia). Procederon entón a pendurala da bóveda polos cabelos, suxeitando unhas rochas de tal forma que, ó caer a vítima, caeran as rochas sobre ela, pero o cabelo aguantou e as rochas se soldaron ás pedras da bóveda. Quixeron logo que morrese de fame e sede, pero un anxo viña onda ela con auga e alimentos. Intentaron cortarlle a cabeza cunha espada e cun serrón, pero ambas as ferramentas romperon sen facerlle dano. Quixeron afogala nun pozo, queimala nun forno ou que na picasen unhas cóbregas, pero nada fixo efecto nin nada diso logrou quebrantar o seu espírito.
Prisco intentou repetir a violación pero a través dun grupo de mozos que reuniu para tal efecto pero tampouco puido ser: cando chegou o primeiro non foi quen de agredila e rematou converténdose ó cristianismo. Ó final ordenou que a botasen nun foxo con feras -uns falan de osos, os máis de leóns- e nin así: os leóns volvéronse mansos e non a atacaron. Mesmo se di que lle ofreceron os seus corpos como asento. Tivo que ser a propia santa a que lles ordenase ós leóns que a atacasen, e un deles terminou arrincándolle un brazo. Finalmente o verdugo do prefecto descendeu ó foxo e matouna coa súa espada.
Así, unhas fontes afirman que morreu decapitada, outras afirman que morreu ó ser atravesada coa espada, e outras devorada por un oso ou polos leóns no circo do emperador. Na iconografía relixiosa aparece representada cos atributos do martirio, ben coa espada cravada ou na man, ben cunha roda dentada, ben cos leóns ós seus pés.
Milagre de Santa Eufemia
Sobre a súa tumba levantouse a catedral de Calcedonia. Durante o Concilio de Calcedonia, celebrado o ano 451 precisamente nesa catedral, abriuse un fondo debate entre os cristiáns ortodoxos e os seguidores da doutrina monofisista de Eutiques, debate no que non se puido alcanzar un consenso. Entón o Patriarca de Constantinopla resolveu deixar a decisión en mans do Espírito Santo a través do corpo de Santa Eufemia.
As dúas partes en discusión escribiron a súa tese, e os pergameos foron colocados sobre o peito da santa dentro da tumba, sendo esta selada polo emperador Marciano (390-457) e vixiada durante tres días. Durante este tempo, todos xexuaron e rezaron e, cando por fin se abriu o sartego, atopouse o rolo coa confesión ortodoxa na man dereita da santa e o rolo dos monofisistas ós seus pés.
En consecuencia, o monofisismo de Eutiques foi cualificado de herexía e adoptouse o denominado Credo de Calcedonia, que describe a plena humanidade e a plena divindade de Cristo, segunda persoa da Santísima Trindade.
Reliquias
Cara 616, cando Calcedonia foi conquistada polos persas de Cosroes II, as reliquias de Santa Eufemia foron trasladadas a Constantinopla. Nesta cidade, durante as revoltas dos iconoclastas ó redor do ano 800, o relicario desapareceu, disque botado ó mar, pero foi reaparecer milagrosamente nunha praia de Istria e devolto ó bispo, quen o agochou nunha cripta secreta e hoxe se cre que a maior parte das reliquias da santa se conservan na basílica de Rovinj (Croacia).
Outra teoría sostén que tras un traslado temporal á illa de Lemnos, o ano 796 regresaron a Constantinopla, onde se conservan na igrexa do Patriarcado.
Os cruzados roubáronas no século XIII, e a cabeza da santa foi levada a Nicosia, actual capital de Chipre.
Outras igrexas aseguran conservar reliquias da santa (Milán, Aquileia, Ruán, Rávena, Antioquía) e tamén en España, concretamente en Antequera (Málaga). Santa Eufemia é patroa desta localidade desde a reconquista da cidade por Fernando I de Aragón, Fernando de Antequera, no ano 1410. Na torre da Colexiata de San Sebastián (a torre máis alta da cidade), hai un anxo custodio, que fai de catavento e que contén no seu peito un relicario cunha reliquia de Santa Eufemia.
A tradición tamén acredita que o seu corpo repousa nunha das capelas laterais da Catedral de Ourense.
Festividade
miniatura|Imaxe de Santa Eufemia, en Polonia Santa Eufemia é venerada en Croacia, Italia, Francia, Arxentina, México, Portugal e España, entre outros países. En España é patroa, entre outros, de Antequera, de Villafranca (Navarra) e de Santa Eufemia (Córdoba).
O día de Santa Eufemia celébrase o 16 de setembro, data do seu martirio. Represéntase con túnica e manto (como patricia romana) e unha espada cravada no peito ou na gorxa, unha roda dentada ou un oso ou dous leóns ós seus pés.
Santa Eufemia en Galicia
Hai unha tradición que acredita que a Santa Eufemia galega non é a mesma cá de Calcedonia, o que explica a presenza do seu corpo na catedral de Ourense. Foi o bispo ourensán Juan Muñoz de la Cueva (1717-1728) quen recolleu a lenda da orixe da santa galega. Segundo esta tradición, naceu en Baiona e foi perseguida por non renunciar á súa fe para esconderse nas proximidades da serra do Xurés, entre Galicia e Portugal, no que hoxe se chama Serra de Santa Eufemia, e onde finalmente foi capturada e martirizada en tempos de Hadriano (76-138). miniatura|Serra de Santa Eufemia (Lobios). Nada máis se soubo dela ata o ano 1060, cando apareceu o sepulcro no lugar de Campelo, na parroquia de San Salvador de Manín, en Lobios. O corpo da santa apareceu cunha man fóra, e na man un anel. Unha pastora colleulle o anel pero quedou sen fala, e non a recuperou ata que o volveu colocar na man da santa, á vez que unha voz desde o ceo lle dicía que alí estaba enterrada Santa Eufemia. Ante o milagre, os veciños acordaron levar o corpo e o sartego a unha pequena capela que había no lugar, dedicada a Santa Mariña.
Viñeron ata o lugar cregos e bispos de España e Portugal para levarse o corpo da santa ás súas respectivas dioceses de Ourense e Braga pero non houbo forma de decidir onde levar o sartego. Como aconteceu noutros casos semellantes (Santiago de Compostela, A Virxe da Franqueira), deixouse a decisión nos bois que turraban do carro que o transportaba, e os bois colleron cara Ourense e pararon nun lugar próximo á cidade, en San Breixo de Seixalbo (hoxe unha parroquia de Ourense), onde se levantou un cruceiro e unha capela. Anos despois, o bispo Pedro Seguín (1157-1169) ordenou que os restos se levaran á catedral.
miniatura|Igrexa parroquial de Santa Eufemia do Monte, en Toques. En Galicia, Santa Eufemia dá nome a unha parroquia e nove lugares:
É titular de nove parroquias galegas, algunhas das máis antigas de Galicia:
En Ourense capital hai unha igrexa dedicada á santa, a máis grande da cidade despois da catedral. Coñécese como Santa Eufemia do Centro (ou Santa Eufemia a Real) para diferenciala doutra igrexa próxima tamén baixo a advocación da santa, Santa Eufemia do Norte, ou de San Domingos. Foi construída por Frai Plácido Iglesias a mediados do XVII pero non se rematou ata 1899. Caracterízase pola súa fachada barroca de forma cóncava.
Santa Eufemia na cultura popular galega
Hai lendas que relacionan a Santa Eufemia con fontes milagreiras e ligadas a ritos de fecundidade: a igrexa de Santa Eufemia de Ambía, en Baños de Molgas, ten o altar sobre unha ara romana dedicada ás ninfas. A ermida de Santa Eufemia en Vilouchada (Trazo) ten unha fonte, Fonte da Santa, na que se bañan os enmeigados ou posuídos polo Demo para curar deses maleficios; tamén hai unha Pedra dos Cadrís á que se atribúen propiedades curativas contra a reuma e a esterilidade.
Plásmido Ti
miniatura|350px|dereita|Estrutura dun plásmido Ti.
Un plásmido Ti (pTi) ou plásmido indutor de tumores (do inglés Tumor inducing) é unha molécula circular de ADN (plásmido) que xeralmente forma parte da dotación xenética de especies bacterianas do xénero Agrobacterium, principalmente Agrobacterium tumefaciens, que estes microorganismos usan para ceder material xenético ás plantas que infectan, o que orixina nelas a formación dun tumor. Non todas as cepas posúen o plásmido. Ademais, os plásmidos Ti pérdense cando Agrobacterium crece por riba dos 28 °C. Estas bacterias que perderon os plásmidos non inducen tumores nas plantas, polo que son avirulentas. Existen tamén en Agrobacterium rhizogenes os plásmidos Ri (root inducing), que inducen a formación de raíces pilosas. Os plásmidos Ti e Ri teñen pouca homoloxía de secuencias pero son funcionalmente bastante similares. Os plásmidos Ti clasifícanse en dous tipos diferentes baseándose no tipo de opinas producidas polos seus xenes. As opinas especificadas nos plásmidos Ti son a octopina, nopalina, succinamopina e leucinopina.
O plásmido Ti ten 196 xenes que codifican 195 proteínas. Tamén codifican un ARN estrutural. O plásmido ten unha lonxitude de 206.479 nucleótidos, e o seu contido GC é do 56%. O 81% do plásmido codifica xenes. Non contén pseudoxenes.
A modificación por enxeñaría xenética deste plásmido é moi importatne para a creación de plantas transxénicas.
Rexión de virulencia
Os xenes da rexión de virulencia están agrupados en operóns virABCDEFG, que codifican os encimas responsables de mediar a transferencia do ADN-T ás células das plantas. Contén os seguintes xenes:
Partido xudicial de Vigo
miniatura|240px|dereita| O partido xudicial de Vigo é un dos 45 [[Partidos xudiciais de Galicia|partidos xudiciais nos que se divide Galiza, sendo o partido xudicial número 3 da provincia de Pontevedra. Comprende os concellos de Vigo, Nigrán, Gondomar e Baiona. Abrangue unha poboación de 337 650 habitantes. miniatura|[[Cidade da Xustiza de Vigo.]] Está composto por 14 xulgados de Primeira Instancia, dos que 2 son de Familia, 8 de Instrución, 3 do Penal, 2 do Contencioso-Administrativo e 5 do Social.
Ten unha proporción de un xuíz por cada 16 079 habitantes.
Vicente Reboleiro
Vicente Reboleiro González, nado en Ferramulín (Folgoso do Courel) en 1957, é un escritor galego.
Traxectoria
Estudou Maxisterio na Coruña e licenciouse en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu como profesor de Lingua galega e Literatura no IES Urbano Lugrís de Malpica de Bergantiños. Actualmente traballa como profesor de Lingua galega e Literatura no IES Eduardo Blanco Amor.
Publicou en colaboración con Xoán Carlos Alvarellos Codesido Aires de festa, caderno didáctico sobre as festas tradicionais galegas.
Claro José Sendón
Claro José Sendón Lamela, nado en Louro (Muros) o 18 de abril de 1897 e finado en Nova York en novembro de 1937, foi un propagandista anarquista e anarcosindicalista galego.
Traxectoria
Fillo de Pío Sendón Sieira e María Lamela García. A principios dos anos vinte emigrou a Arxentina. En Buenos Aires traballou de estibador no porto e vendendo periódicos. Despois marchou aos Estados Unidos, á zona de Filadelfia e máis tarde a Nova York, onde traballou de mariñeiro e camareiro. Colaborou en Cultura Proletaria, e invitado por José Villaverde, en ¡Despertad!, as súas "Crónicas de Yanquilandia", no semanario da Confederación Regional Galaica (CRG), Solidaridad Obrera, e de cando en vez no voceiro da FAI, Tierra y Libertad. Participou nas actividades do grupo anarquista Floreal e nos actos dos centros sociais da colonia de emigrantes galegos de Brooklyn, Newark, Yonkers e New Jersey.
Coa proclamación da Segunda República Española regresou a Galicia fins de 1932. Estableceuse na Coruña e afiliouse á CNT. Membro da Federación Anarquista Ibérica (FAI), opúxose á moderación de José Villaverde Velo, pero defendeuno das calumnias lanzadas por Federico Urales. Dedicouse ao labor propagandística nas comarcas de Muros e Noia onde a súa oratoria agresiva e marcadamente anticlerical fíxose moi popular. Tamén participou en mitins e conferencias por toda a provincia da Coruña, Madrid e Barcelona. En febreiro de 1933 foi director de Solidaridad Obrera da Coruña. A partir de agosto o comité da CNT chamouno a Madrid para incorporarse á redacción do periódico CNT, ata o seu encarceramento en decembro e colaborou co Comité Pro Presos "Nacional". Tralo fracaso da folga xeral revolucionaria de 1934 regresou á Coruña, axudou á reorganización do CRG participando no Comité Galaico. En 1934 publicou en La Novela Ideal a obriña Amor que se afirma.
Trasladouse a Lousame, e entrou a traballar como peón nas minas de San Fins por mediación de Enrique Fernández Maneiro, amigo seu e dirixente do Sindicato Minero y de Profesiones Varias. Foi despedido e converteuse en mestre dos fillos dos mineiros e desenvolveu labor orgánica na Federación Comarcal de Noia. A fins de 1935 fixo unha xira propagandística por Galicia con Jaime Baella Pérez e Federica Montseny e a comezos de 1936 interveu en Vilagarcía, Barrio, Chica, Cruceiro, Escarabote, Viveiro e O Carril. En maio de 1936 marchou a Huelva para axudar ao Sindicato de Industria Pesquera. Empregouse de novo como mineiro en Riotinto e cando estalou a sublevación do 18 de xullo de 1936, loitou contra as forzas da Garda Civil ata que as tropas franquistas ocuparon Huelva a comezos de agosto.
Fuxiu nun pesqueiro a Casablanca, e de alí pasou a Orán (Alxeria). En outubro de 1936 volveu a Madrid para traballar na redacción do xornal CNT. Despois foi a Valencia para integrarse na Confederación Levantina da CNT e chegou a ser delegado da Regional Levantino no Comité Nacional da CNT, militando con Federica Montseny. Escribiu no voceiro da CNT levantina, Fragua Social, e continuou unha relación moi estreita con outros camaradas galegos refuxiados alí, como o militante do Sindicato de Transportes Luís Chamorro, ou o cariñense Manuel Pita Armada, alma da colectivización da industria conserveira do porto almeriense de Adra. A mediados de xullo de 1937 a CNT decidiu aproveitar a súa experiencia dos Estados Unidos para envialo xunto con Serafín Aliaga Lledó, Juan López Sánchez e Avelino González Mallada a unha xira de propaganda polo continente americano. Claro Sendón estivo nun acto na cidade de México no que participou tamén Lázaro Cárdenas. Nos Estados Unidos Avelino González faleceu nun accidente automobilístico e Sendón morreu en Nova York, a finais do mes de novembro, a causa da tise.
Asinou moitos artigos co pseudónimo Clarín Libertario, que apareceron en Castilla Libre, Fragua Social, Indomable, Juventud Libre, El Luchador, Solidaridad e Umbral.
Último Teorema de Fermat
miniatura|dereita|200px|Pierre de Fermat O Último teorema de Fermat, ou teorema de Fermat-Wiles, afirma que non existe ningún conxunto de enteiros positivos x, y, z e n con n maior que 2 que satisfaza (Para os primeiros valores de n existe unha infinidade de solucións: o caso n=1 é evidente, o caso n=2 admite, entre outras, a solución clásica 42 + 32 = 52 e utiliza o método do círculo).
Historia e características
O teorema debe o seu nome a Pierre de Fermat, que escribiu ás marxes dunha tradución de Arithmetica de Diofanto, ao lado do enunciado deste problema:
Despois de ter sido obxecto de fervorosas investigacións durante máis de 300 anos (esa nota insinuaba que unha demostración elementar era posíbel, o que atizou a curiosidade de todos), foi finalmente demostrado en 1994 polo matemático británico Andrew Wiles. A gran maioría dos matemáticos pensan hoxe que Fermat estaba enganado: a proba (retraballada desde entón) utiliza ferramentas matemáticas bastante elaboradas da Teoría dos números, ferramentas que aínda non existían na época en que viviu Fermat.
Máis precisamente, Wiles probou a conxectura de Shimura-Taniyama-Weil, pois sabíase xa había algún tempo que ela implicaba o teorema. A proba utiliza as formas modulares e as representacións galoisianas (de Évariste Galois, matemático francés).
Este teorema non ten aplicación ningunha per se: ten un valor importante, no entanto, debido ás ideas e ás ferramentas matemáticas que foron inventadas e desenvolvidas para probalo.
Observación
Sendo costume que se dea a un teorema o nome daquel que fixo a súa demostración, o título «teorema de Fermat» pode non ser apropiado. Deberíase falar ou dunha conxectura de Fermat ou do teorema de Wiles.
O Último Teorema de Fermat e a Literatura
Propiciando notábeis avances en varios ramos da matemática, a saga de 359 anos de tentativas, erros e acertos está admirabelmente descrita no libro Fermat's Last Theorem, do autor británico Simon Singh, con 300 páxinas.
Hashimoto
O concello de Hashimoto limita cos concellos de Katsuragi, Kudoyama, Kōya (da prefectura de Wakayama); Gojō (da prefectura de Nara); e Kawachinagano (da prefectura de Osaca).
Osedo, Osedo, Sada
Osedo é un lugar da parroquia de Osedo no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 185 habitantes (91 homes e 94 mulleres).
Ministro (goberno)
miniatura|Ministros de [[Austria do goberno da chanceler Bierlein escoitan o presidente Van der Bellen en 2019. ]] Ministro é o membro dun goberno que, baixo a autoridade dun Xefe de Goberno ou dun Primeiro Ministro, exerce a función executiva dun estado nunha área concreta que lle foi encomendada. Ademais fai parte do Consello de ministros, órgano colexiado do Goberno.
A autoridade que teña así como a autonomía da que dispoña no exercicio do seu cargo poden variar segundo a lexislación de cada país
Constitución española
O papel do Goberno e os seus ministros veñen recollidos nos artigos 97 e seguintes da Constitución :
miniatura|[[César Antonio Molina, Ministro de Cultura entre 2007 e 2009.]] miniatura|300px|Reunión do Consello de Ministros de España, 14 de abril de 2008. Tal como preveía a Constitución, as leis detallaron máis as funcións e status dos ministros.
Lei do Goberno
Na Lei 50/1997, de 27 de novembro, do Goberno, establécense as responsabilidades e funcións dos ministros:
Barrio, San Martiño de Asperelo, Rodeiro
Barrio é un lugar da parroquia de San Martiño de Asperelo, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 38 habitantes (18 homes e 20 mulleres), o que supón unha diminución de 10 habitantes con respecto ao ano 2000.
Recambios Tucho (álbum)
'Recambios Tucho. 14 Cansiones Recautuchadas' é un álbum de estudio do grupo galego de rock Heredeiros da Crus.
Características
O disco inclúe quince versións de grupos musicais. Ao non contar coa autorización dos autores para publicar o disco, decidiron distribuílo por conta propia e baixo o nome de Recambios Tucho, debido a que o autor das versións foi Antonio Novo Suárez "Tucho".
Rafael Hierro Martínez
Rafael Hierro Martínez, nado o 22 de agosto de 1893 e finado en Madrid en setembro de 1965, foi un militar e político español.
Traxectoria
Serviu en Regulares de Alhucemas. Foi coronel xefe do Rexemento de Defensa Química e Xefe de Estudos da Academia Xeral Militar. Foi nomeado Gobernador civil da Coruña en 1949, permanecendo no cargo até 1951. Logo foi Inspector Xeral da Policía Armada e Director Xeral de Seguridade.
Següín, Pantón
Santo André de Següín é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 51 habitantes, deles 29 eran homes e 22 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de Eiré e Ferreira de Pantón polo norte; Deade polo leste; San Fiz de Cangas e Pombeiro polo sur e Atán polo oeste.
Federación Galega de Atletismo
É unha entidade asociativa privada carente de ánimo de lucro, que ten por obxecto, mediante a integración de aletas, adestradores, técnicos, xuíces, clubs e outros colectivos interesados e estatutariamente establecidos que se dediquen á práctica do atletismo, o fomento, o desenvolvemento e a organización con carácter exclusivo na Comunidade Autónoma de Galicia, onde ostenta, tamén con carácter exclusivo, a representación da Real Federación Española de Atletismo e que, ademais das atribucións de seu exerce, por delegación, funcións públicas de carácter administrativo.
Organiza anualmente o Campionato de Galicia de Clubs.
Ten a súa sede na cidade da Coruña, no Complexo Deportivo de Elviña, na Avenida de Glasgow, 13 (Salas 15, 16 e 17), no barrio do Birloque. A FGA ten delegacións na propia cidade coruñesa e nas localidades de Santiago de Compostela, Ferrol, Lugo, Ourense, Pontevedra, Vigo e O Barco de Valdeorras.
Historia
A Federación Galega de Atletismo constituíuse o día 27 de marzo de 1921,
En 1933 a FGA foi disolvida, reconsituíndose en 1934. No ano 1958 prodúcese a súa división en Federacións Provinciais, que volven a integrarse na Federación Galega en 1984.
O seu presidente actual é Isidoro Hornillos Baz, quen ocupa o cargo desde o ano 2006.
Lourmais
Lourmais (en An Oulmeg, en galó: Loumâ) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Aliona Lanskaja
Aliona Lanskaja (en Алёна Ланская), nada o 7 de setembro de 1985 en Mahilioŭ (Rexión de Mahilioŭ, Belarús), é unha cantante belarusa, gañadora do concurso "Slavianski Bazaar" in Viciebsk e coñecida internacionalmente por representar a Belarús no Festival de Eurovisión 2013 en Malmö, Suecia.
Eurofest 2012
Logo de avanzar na semifinal do 21 de decembro de 2011, cualificou para unha das finais do Eurofest 2012. O 14 de febreiro de 2012, obtivo a honra de representar a Belarús no Festival de Eurovisión 2012, en Bakú coa canción "All My Life". Pero, o 24 de febreiro, anunciouse que Lanskaja estaba descualificada despois dunha investigación conducida por Aliaksandr Lukašenka pola súa "inxusta" vitoria no Eurofest, logo da cal circularon rumores de que os seus produtores manipularan o televoto dándolle 12 puntos e a vitoria. En resposta, Lukašenka ordenou unha inmediata investigación que logo confirmou os rumores. Foi substituída pola banda Litesound, que obtivera o segundo lugar.
Eurofest 2013
Logo da súa descualificación en 2012, Aliona intentou outra vez representar a Belarús en 2013 coa canción "Rhythm of love". O 7 de decembro de 2012, Lanskaja volveu gañar a final nacional, obtendo os 12 puntos do público e xurado polo que obtivo o dereito a representar a Belarús no Festival de Eurovisión 2013 en Malmö, Suecia. Tras gañar o Eurofest, decidiu cambiar a canción con acudiríaa a Eurovisión por "Solayoh", escrita por Mark Paelinck.
Festival de Eurovisión 2013
No festival celebrado en Malmö, a Lanskaja correspondeulle por sorteo actuar na primeira semifinal, onde obtivo o pase á final co sétimo posto. Na final celebrada o 18 de maio, Lanskaja finalizou en 16º lugar.
Fracción irredutible
Unha fracción irredutible é unha fracción en que tanto o numerador como o denominador son números enteiros que non teñen divisores comúns fóra do 1 (e do -1 se se consideran os números negativos). Noutras palabras, unha fracción a⁄b é irredutible se e só se a e b son coprimos, é dicir, se a e b teñen como máximo común divisor o 1. En matemáticas avanzadas, fracción irredutible pode referirse a fracción alxébricas en que o numerador e o denominador son polinomios coprimos Todos os números racionais positivos poden representarse mediante unha fracción irredutible de xeito único.
En ocasións pode ser útil unha fracción equivalente: se a, b son enteiros, entón a fracción a⁄b é irredutible se e só se non hai outra fracción c⁄d equivalente tal que |c| < |a| ou |d| < |b|, onde |a| significa o valor absoluto de a. (Dúas fraccións a⁄b e c⁄d son equivalente se e só se ad = bc.)
Por exemplo, 1⁄4, 5⁄6, e −101⁄100 son fraccións irredutibles. Por outra banda, 2⁄4 non é irredutible xa que é equivalente a 1⁄2, e o numerador de 1⁄2 é menor que o numerador de 2⁄4.
Unha fracción pode ser simplificada dividindo o numerador e o denominador entre un factor común. Pode ser obtida a fracción irredutible se se dividen ambos os termos entre o máximo común divisor. Para achar o máximo común divisor, pódense usar o algoritmo de Euclides ou a factorización en primos, mais o primeiro algoritmo adoita ser preferible ao non precisar factorizar números grandes para calculalo.
Exemplos
No primeiro paso dividíronse ambos os números entre 10, factor común de 120 e 90. No segundo paso, dividíronse entre 3. A solución final, 4/3, é unha fracción irredutible porque o único factor común de 4 e 3 é 1.
A fracción orixinal pode simplificarse nun só paso empregando o máximo común divisor de 90 e 120, que é 30 (i.e., mcd(90,120)=30):
Unicidade
Todo número racional ten unha representación única como fracción irredutible con denominador positivo (non obstante, aínda que ambas son irredutibles). A unicidade é consecuencia do descomposición única en factores primos dos enteiros, xa que implica que ad = bc e polo tanto ambos membros da igualdade deben compartir a mesma factorización, e entón a e b non comparten factores primos, e o conxunto de factores primos de a (coa súa multiplicidade) é un subconxunto dos de c e viceversa, así que a=c e b=d.
Aplicacións
O feito de que calquera número racional ten unha representación única como fracción irredutible emprégase en varias probas da irracionalidade da raíz de 2 e doutros números irracionais. Por exemplo, unha proba indica que se a raíz cadrada de 2 puidese representarse como razón de enteiros, entón tería en particular unha representación simplificada onde a e b son os menores posibles; pero xa que  é igual á raíz cadrada de 2, entón. Dado que a primeira é a fracción irredutible, existe unha contradición, que procede da inexistencia de razón de dous enteiros.
Xeneralización
A noción de fracción irredutible xeneralízase no corpo de fraccións de calquera dominio de factorización única: calquera elemento deste corpo pode ser descrito como unha fracción na que o denominador e numerador son coprimos, dividíndose ambos polo seu máximo común divisor.
A fracción irredutible dun elemento dado é única agás a multiplicación do denominador e numerador polo mesmo elemento invertible. No caso dos números racionais, isto significa que calquera número ten dúas fraccións irredutíbeis, relacionadas por un cambio de signo do numerador e do denominador. Para evitar a ambigüidade, esta pódese eliminar fixando o denominador como positivo. No caso das funcións racionais, a ambigüidade elúdese se o denominador é sempre un polinomio mónico, é dicir, que o coeficiente do termo de maior grado é 1.
Estevan Fernandiz
Estevan Fernandiz pode referirse a:
Factorial
Nas matemáticas, a factorial dun número natural n é o produto de todos os enteiros positivos menores ou iguais a n. Iso é escrito como n! e lido como "factorial de n ". A notación n! foi introducida por Christian Kramp en 1808.
Definición
A función factorial é definida como o produto""que se pode escribir como""Por exemplo,
A secuencia das factoriais para
n = 0, 1, 2,...
comeza con:
Factorial de cero
A factorial de 0, 0!, é 1. Hai diversas razóns que xustifican esta definición:
n = 0
, a definición de
n!
Serode, Pantón
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de Deade e Siós polo norte; Vilamelle polo leste; Espasantes e Cangas polo sur e San Fiz de Cangas polo oeste.
Factorial
Factorial de cero
como produto precisa do produto de ningún número, é a convención estendida di que o produto de ningún factor é igual a identidade na multiplicación, 1.
(n + 1)! = (n+1)·n!
a
n = 0.
.
Factorial de non enteiros
A definición de factorial tamén se pode definir para valores non enteiros a través da función gamma, detallado máis abaixo:
Aplicacións
Aínda que a función factorial ten os seus inicios na combinatoria, as súas aplicacións esténdense por moitas áreas da matemática.
Como calcular factoriais
O valor numérico de n! pode ser calculado por multiplicación repetida se n non for grande de máis. É iso o que as calculadoras fan. O maior factorial que a maioría das calculadoras aguantan é 69!, porque 70! > 10100.
Cando n é grande de máis, n! pode ser calculado cunha boa precisión usando a fórmula de Stirling:
Agrobacterium rhizogenes
Agrobacterium rhizogenes (á que recentemente se lle cambiou o nome a Rhizobium rhizogenes) é unha especie de bacterias gramnegativas do solo que produce nas plantas dicotiledóneas ás que infecta a enfermidade da raíz pilosa. A. rhizogenes induce a formación de raíces adventicias multirramificadas proliferativas no sitio de infección; que se chaman "raíces pilosas" mediante a transferencia á planta de ADN contido nun plásmido.
Factorial
Como calcular factoriais
Esa é unha versión simplificada que pode ser probada usando matemática básica de ensino secundario; a ferramenta esencial é a indución matemática. Ela é presentada aquí na forma dun exercicio:
Agrobacterium rhizogenes
Na rizosfera, as plantas poden sufrir feridas inflixidas pola acción dos patóxenos do solo ou por outras causas. Isto orixina na planta a secreción de compostos fenólicos como a acetosiringona, que ten efectos quimiotácticos, que atraen bacterias. Nesas condicións, actívanse certos xenes bacterianos de A. rhizogenes, que favorecen a transferencia do ADN-T presente nos seus plásmidos indutores de raíces ou plásmidos Ri (Root inducing) ao interior da planta a través da ferida. Despois da integración e expresión, obsérvase, tanto in vitro coma en condicións naturais, a aparición na planta do fenotipo de raíz pilosa, o cal inclúe tipicamente un superdesenvolvemento do sistema radicular que non é completamente xeotrópico, e unha morfoloxía alterada (enrugada) das follas, se estas están presentes.
Factorial
Logaritmo de factorial
O logaritmo dun factorial pode ser usado para calcular o número de díxitos que a base dun factorial irá ocupar. log n! pode ser facilmente calculado da seguinte maneira:
Agrobacterium rhizogenes
Os xenes bacterianos poden ser retidos permanentemente dentro da planta, o que supón unha transferencia horizontal de xenes, que tivo importancia evolutiva.
Factorial
Logaritmo de factorial
Nótese que esa función, demostrada graficamente, é case linear para valores baixos; mais o factor crece de maneira arbitraria, aínda que vagarosa. Por exemplo, este é o gráfico os seus primeiros 20 mil valores:
Agrobacterium rhizogenes
As raíces pilosas cultívanse in vitro en biorreactores para estudar a súa interacción no solo con outros patóxenos como fungos e vermes nematodos. Esta técnica tamén se utilizou para a produción comercial de certos compostos metabólicos que segrega a planta, especialmente en plantas medicinais que son difíciles de cultivar en cantidades suficientes por outros medios. Os cultivos de raíces tamén se usan para a enxeñaría xenética.
Factorial
Logaritmo de factorial
Ficheiro:Log-factorial.PNG
A función gamma
A función gamma Γ(z) é definida para todos os números complexos z excepto os enteiros non positivos (z = 0, −1, −2, −3, ...). Ela relaciónase cos factoriais polo feito de que satisfai un relacionamento recursivo similar a aquel da función factorial:
Xunto coa definición Γ(1) = 1 iso xera a ecuación
Por causa desa relación, a función gamma é frecuentemente tida como unha xeneralización da función factorial para o dominio dos números complexos. Iso é xustificado polas seguintes racións:
Multifactoriais
n!! denota o factorial duplo de n e é definido recursivamente por
Por exemplo, 8!! = 2 · 4 · 6 · 8 = 384 e 9!! = 1 · 3 · 5 · 7 · 9 = 945. A secuencia de factoriais duplos para n = 0, 1, 2,... é :1, 1, 2, 3, 8, 15, 48, 105, 384, 945, 3840, ...
Algunhas identidades que envolven factoriais duplos son:
Débese ser coidadoso para non interpretar n!! como a factorial de n!, que debería ser escrito (n!)! e é un número moito maior (para n>2).
A factorial dupla é a variante máis comumente usada, mais pódese definir a factorial tripla do mesmo modo (n!!!) e así por diante. En xeral, a k-ésima factorial, notado por n!(k), é definido recursivamente como
Hiperfactoriais
Ocasionalmente o hiperfactorial de n é considerado. É escrito como H(n) e definido por
Para n = 1, 2, 3, 4,... os valores de H(n) son 1, 4, 108, 27648,...
A función hiperfactorial é similar á factorial, mais produce números maiores. A taxa de crecemento desa función, con todo, non é moito maior que un factorial regular.
Superfactoriais
Neil Sloane e Simon Plouffe definiron o superfactorial en 1995 como o produto dos primeiros n factoriais. Así, o superfactorial de 4 é No xeral, A secuencia de superfactoriais comeza (de n=0) como:
Esa idea pode ser facilmente estendida para superduperfactorial como o produto dos primeiros n superfactoriais (iniciando con n=0), así e aí en diante, recursivamente para todos os factoriais múltiplos, onde o m-factorial de n é o produtod dos primeiros n (m-1)-factorials, i.e. onde para n>0 e.
Superfactoriais (definición alternativa)
Clifford Pickover, no seu libro Keys to Infinity, de 1995, definiu o superfactorial de n, escrito como n$ (o $ debería, na verdade, ser un sinal de factorial ! cun S sobreposto) como onde a notación (4) denota o operador hyper4, ou usando a notación de frecha de Knuth, Esa secuencia de superfactoriais comeza:
Castros de Galicia
Para unha relación de castros existen as seguintes listaxes de castros de Galicia, ordenados por provincias:
Bens de Interese Cultural
Teñen consideración de Ben de Interese Cultural (BIC) os seguintes vinte castros :
Ramiro González Vicente
Ramiro González Vicente, nado en Burgos o 20 de abril de 1962, é un político do País Vasco de ideoloxía nacionalista vasca. É procurador nas Xuntas Xerais de Áraba e, dende 2015, Deputación Foral de Áraba.
Biografía
Nado en Burgos, viviu dende os 4 anos en Vitoria. Exerce de avogado colexiado, especializado en Dereito Civil e Mercantil e licenciado pola Universidade do País Vasco. Está casado, ten dúas fillas e reside na localidade arabesa de Mendoza.
No ano 2002 afiliouse ó Partido Nacionalista Vasco e dende 2007 é procurador nas Xuntas Xerais de Áraba. Durante a lexislatura 2007-2011 na que o seu compañeiro de partido Xabier Agirre exerceu de Deputado Xeral, Ramiro González foi voceiro adxunto do grupo nacionalista. Cando Agirre perdeu a Deputación en favor do popular Javier de Andrés en 2011, González substituíuno á fronte da portavocía do grupo nas Xuntas Xerais.
Nas eleccións forais de 2015, Ramiro González foi cabeza de lista do Partido Nacionalista Vasco. O 30 de xuño de 2015, con 13 votos de PNV e 5 de PSE-EE, Ramiro González foi investido Deputado Xeral de Áraba polas Xuntas Xerais de Áraba.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1997
dereita|miniatura|[[Jacques Villeneuve (foto de 2008), gañou ocampionato no seu segundo ano de participación na F1.]] miniatura|200px|O compañeiro de Villeneuve, [[Heinz-Harald Frentzen (foto de 2006), foi subcampión despois da descualificación de Michael Schumacher ao final da tempada.]] miniatura|200px|[[David Coulthard (foto de 2007), rematou terceiro.]]
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1997 foi a 48ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 40ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezasete Grandes Premios que se iniciaron o 9 de marzo e finalizaron o 26 de outubro.
Resumo
Michael Schumacher foi descualificado do campionato tras a última carreira, o Gran Premio de Europa. Polo tanto, os seus 78 puntos non computaron na clasificación de pilotos, aínda que si para o mundial de construtores.