cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campo da Pedreira
Historia
O estadio inaugurouse o 12 de agosto do 1972 cun encontro de fútbol entre o Deportivo da Coruña e o Racing de Ferrol.
François Guizot
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia burguesa hugonote, logo da morte do seu pai na guillotina durante a época do Terror da Revolución francesa, marchou a Xenebra coa súa nai, unha liberal influída polos principios de Jean-Jacques Rousseau. En 1805 trasladouse a París para estudar dereito e a partir de 1809 comezou a colaborar coa prensa parisiense. Casa en 1812 pola primeira vez, e nese ano comezou a dar clases de historia moderna na Sorbona, o 11 de decembro deu a súa primeira lectura e deu comezo ao rexurdimento da investigación histórica en Francia e conseguiu unha destacada posición social na capital francesa, ao tempo que entraba en contacto con Pierre Paul Royer-Collard, un dos líderes do partido liberal francés e serviu no primeiro goberno de Luís XVIII como secretario xeral do Ministerio do Interior, tras a volta de Napoleón dimite e volve aos seus estudos literarios. Na segunda restauración foi secretario xeral do Ministerio de Xustiza ata a súa dimisión en 1816. En 1819 volveu á política como director xeral de comunas e departamentos ata 1820, nese anos converteuse no principal líder dos doutrinarios, partidarios dunha vía intermedia entre o goberno absolutista e o popular. Foi un dos líderes da oposición a Carlos X. Entre 1822 e 1830 publicou dúas importantes coleccións de fontes históricas as Mémoires de l’Histoire d’Angleterre en 26 volumes e Mémoires sur l’Histoire de France en 31 volumes. En 1828 publicou Histoire de la civilisation en Europe e en 1830 a súa Histoire de la civilisation en France en 4 volumes.
Tras a caída de Carlos X e a subida de Luís Filipe ao trono francés, Guizot foi ministro do interior entre agosto e novembro de 1830. En outubro de 1832 ocupou o ministerio de instrución pública e reorganizou o ensino primario, introduciuse o sistema de inspección e dobrouse o número de escolas durante o seu mandato ata que deixa o posto en 1837. Nomeado embaixador no Reino Unido en 1839, asumiu o ministerio de exteriores en 1840. Foi presidente do consello de ministros entre 1847 e 1848, oposto ás reformas parlamentarias e electorais vese obrigado a deixar o poder e marcha ao Reino Unido, regresou en 1849
Antonio Machado
Antonio Machado Ruiz, nado en Sevilla o 26 de xullo de 1875 e finado en Collioure, Francia, o 22 de febreiro de 1939, foi un poeta español da xeración do 98.
Traxectoria
Fillo de Antonio Machado Álvarez, naceu no seo dunha familia de tradición liberal, un ano despois que o seu irmán Manuel, tamén poeta. En 1883 trasladouse coa súa familia a Madrid, onde estudou na Institución Libre de Enseñanza, en 1889 pasou a estudar en institutos oficiais, a partir de 1885 coa morte do seu avó, catedrático de universidade, viuse obrigado a realizar diversos oficios. En 1899 viaxou co seu irmán Manuel a París e entrou en relación cos poetas simbolistas, Jean Moréas, Paul Fort e Paul Verlaine.
De volta a España traballou como autor teatral e obtivo o título de bacharelato. En 1901 publicou os seus primeiros poemas na revista Electra e ao ano seguinte fixo unha nova viaxe a París, onde coñeceu a Rubén Darío. En 1903 publicou o seu primeiro libro, Soledades e seguiu a colaborar con diversas publicacións: Helios, Blanco y Negro, Alma Española. En 1907 publicou a versión definitiva do seu primeiro libro: Soledades. Galerías. Otros poemas e aprobou as oposicións a profesor de francés con destino en Soria. O 30 de xullo de 1909 casou con Leonor Izquierdo.
En 1911 marchou cunha bolsa de estudos a París, pero ao lle ser diagnosticada tuberculose á súa dona volveu a España; ao ano seguinte apareceu Campos de Castilla e morreu a súa dona o 1 de agosto, tras o que Machado pediu o cambio de destino para Baeza. En 1915 comezou estudos de filosofía e letras na Universidade e apoiou os aliados na Primeira guerra mundial. En 1916 apareceu unha nova edición de Campos de Castilla con, entre outros, poemas dedicados a Leonor. Entre 1919 e 1931 foi profesor de francés en Segovia, alí participa na Liga de Dereitos Humanos local. En 1927 entrou na Real Academia Española e en 1931 trasladouse a vivir a Madrid. Activo defensor da República, logo do alzamento contra esta trasladouse a vivir a Valencia e en 1938 pasou a Barcelona. Coa desfeita da República Machado cruzou a fronteira francesa e morreu o 22 de febreiro de 1939 en Collioure.
Obra
miniatura|300px|Páxina de título da primeira edición das Poesías completas de Machado, con autógrafo e foto do autor. Por data de publicación:
Teatro
(con Manuel Machado)
(adaptacións de clásicos, en colaboración)
A Curuxeira, Calvos, Fornelos de Montes
A Curuxeira é un lugar da parroquia de Calvos, no concello pontevedrés de Fornelos de Montes na comarca de Vigo. Tiña 112 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 51 eran homes e 61 eran mulleres.
Batalla de Sacavém
Antecedentes
Despois da conquista de Santarém, Afonso Henriques preparouse para tomar Lisboa e así consolidar definitivamente non só a liña do río Texo senón tamén a propia independencia do incipiente reino portugués, xa que o dominio do seu fértil val garantíalle a plena autosuficiencia e malograba os plans dos leoneses de volver a anexioar Portugal.
Entre tanto, difundíase pola Estremadura a noticia de que os cristiáns xa cercaban Lisboa, sendo imperativo axudar a defender a toda costa os últimos redutos musulmáns ao norte do río Texo. Sendo así, reuníronse nas proximidades de Sacavém, ao norte do río, para loitar e destruír as forzas de Afonso Henriques cerca de cinco mil musulmáns oriúndos non só de Estremadura (Alenquer, Lisboa e Sacavém), senón tamén do oeste (Óbidios e Torres Vedras) e do Ribatejo (Tomar e Torres Novas), baixo o mando do walí de Sacavém, Bezai Zaide.
Unha batalla, un milagre
Alfonso Henriques dispoñía apenas dunha forza de mil cincocentos guerreiros, e foi nesas condicións como se iniciou a batalla, tendo como escenario Sacavém de Baixo, na marxe do río de Sacavém, entre os actuais montes de Sintra e do Convento, xunto á vella ponte romana, fortemente defendida polos mouros, os cales iniciaran xa o seu ataque, dispostos a derrotar aos portugueses. miniatura|esquerda|150px|[[Afonso Henriques quen, de acordo coa tradición, conquistou Sacavém aos mouros.]]
A pesar da significativa diferenza numérica entre ambos os contendentes (as forzas do walí estímanse nuns 5 000 soldados), acabarían por vencer os cristiáns; aínda que a maior parte destes últimos perecera, conseguirían matar a tres mil musulmáns a fío de espada, quedando os restantes mouros afogados no río ou sendo feitos prisioneiros.
Esta milagrosa vitoria foi atribuída á divina intervención da Virxe María, que tería feito aparecer durante o combate a moitos homes estraños que pelexaban cos cristiáns.
Como Afonso Henriques contou co apoio dos cruzados para tomar a que sería máis tarde a capital, podemos partir do principio, máis ou menos seguro, de que os homes estraños aos que a fonte lendaria se refire serían cristiáns oriúndos do norte de Europa.
Cóntase que Bezai Zaide, ante o sucedido, converteuse á fe cristiá, sendo o primeiro sancristán da ermida dedicada á Nossa Senhora dos Mártires (así chamada en honra dos cristiáns caídos na batalla), que Afonso Henriques alí mandou erixir pasados poucos días da loita.
.om
.om é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Omán.
Batalla de Sacavém
Unha batalla, un milagre
Ao mesmo tempo, o rei tamén mandou reconstruír a vella Igrexa de Nossa Senhora dos Prazeres (que quedara en ruínas baixo a ocupación musulmá, a persar de que estes tiñan permitido o culto cristián mediante o pago dun tributo —a yizía- ás autoridades islámicas), facéndoa sé parroquial de Sacavém alterándoa na súa advocación, dedicándoa agora á Nossa Senhora da Vitória (en homenaxe á súa estrondosa vitoria sobre os mouros debido á intercesión da Virxe).
Entre a historia e a lenda
O primeiro en aludir a esta tradición foi un monxe da orde cisterciense do Mosterio de Alcobaça, Frei Antonio Brandão, na súa Monarquía Lusitana (folios 170, 170 v. e 171), afirmando basearse nunha tradición, xa vella, recollida entre as xentes de Sacavém; tamén Miguel de Moura, nas súas inéditas Memorias da Fundación do Mosteiro de Sacavém, alude a esa lenda existente entre os sacavenenses, que averiguou cando desexou erixir o Convento de Nossa Senhora dos Mártires e da Conceição de Sacavém, no lugar da antiga ermida da Senhora dos Mártires, en 1577.
Con todo, non hai probas históricas que corroboren a existencia de facto deste combate; as fontes sobre a conquista (como a coñecida Carta do cruzado Randulfo ao clérigo Osberto de Baldreseia, na cal relata polo miúdo a expugnación da cidade), non fan ningunha alusión a este combate nas marxes do río de Sacavém.
No século XIX, o historiador e político Alexandre Herculano foi o primeiro en citar este feito, na súa coñecida História de Portugal. Hoxe en día, está comunmente considerada como practicamente lendaria, polo menos cos "adornos" con que foi descrita.
Rally Serra da Groba de 2013
O Rally Serra da Groba de 2013 foi a 2ª e última edición de dito rally e a primeira ronda da tempada 2013 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse do 16 ao 17 de febreiro.
.pg
.pg é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Papúa Nova Guinea.
Lira, Salvaterra de Miño
San Simón de Lira é unha parroquia do concello de Salvaterra de Miño. En 2004 tiña 327 habitantes, distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 378 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 291 habitantes, sendo 147 homes e 144 mulleres.
Xeografía
Limita ao norte co concello de Ponteareas, ao sur coas parroquias de Soutolobre e Leirado, ao leste con Vilacova e pola parte occidental coa parroquia de Fornelos e o concello de Ponteareas.
A altitude media é baixa, arredor duns 60 m sobre o nivel do mar. O relevo ten outeiros macíos, salientando o lombo de Santo Amaro. Non hai chairas agás na zona norte onde o río forma unha mediana extensión con algunhas insuas.
miniatura|Fervenza no [[Río Uma a seu paso polo lugar de Ponte Alta.]]
A freguesía ten boa cantidade de auga en parte por mor a súa escasa altitude. Atravésana gran cantidade de regueiros. Pola zona norte pasa o río Uma, outros cursos importantes son o Regueiro da Vila e o Rego da Lavandeira. Salientar os vellos sistemas de rega cos que contaba a parroquia para paliar as secas do estío, formados por pozas e canles. Parte das marxes do río Uma tamén se achan canalizadas con vellos muros de cachotería, para controlar ou modificar o curso ou levar auga aos muíños.
O clima de Lira é atlántico húmido con influencia mediterránea que se manifesta nunha pequena seca duns dous meses no verán (xullo, agosto). Salientan as xeadas no inverno.
A vexetación é moi rica, e pode presumir dunha boa conservación se a comparamos con outras zonas de Galicia. Componse principalmente de bosque atlántico húmido con certa influencia mediterránea, dada pola bonanza das temperaturas no verán. As fragas ocupan todas as zonas baixas da aldea e van gañando terreo ás terras incultas. A principal especie segue a ser o carballo (Quercus robur L.) As carballeiras son polo xeral novas mais áchanse bos exemplares no lugar da Feira e algúns senlleiros como as vellas carballas da Fraga das Cernadas (todos eles plantados con fins ornamentais hai séculos). Entre os carballos atopamos outras especies, moitas típicas de ribeira: amieiro, bidueiro, abeleira, pradairo, salgueiro, cerdeira brava, pereira brava etc. Algunhas especies amosan a influencia mediterránea, é o caso do loureiro ou piñeiro do país (Pinus pinaster). Este último ocupa gran parte da parroquia, especialmente os outeiros, mesturado con outras especies autóctonas; a súa orixe foron as reforestacións efectuadas desde finais do século XIX e hoxe xa non pode considerarse unha especie allea. Porén a superficie dedicada ao piñeiro estase vendo reducida por mor da aparición no sur de Galicia entre 2009 e 2012 dunha cepa do nematodo do piñeiro (Bursaphelenchus xylophilus), tamén en Lira. O castiñeiro, especie foránea considerada tamén como autóctona e moi beneficiosa, ocupa unha área importante na aldea. Outras especies alleas que contan cun bo número de exemplares son o eucalipto (Eucalyptus globulus) e a robinia ou falsa acacia (Robinia pseudacacia), especie invasora chamada aquí alcacia de pico e plantada pola súa boa madeira fronte á humidade. Ultimamente aparecen outras especies como o ailanto (moi invasor), ou o carballo americano (Quercus rubra), plantado para fins madeireiros e ornamentais. A vexetación arbustiva e herbácea tamén é importante. Conta tamén cun bo abano específico de fentos e musgos.
Cómpre salientar a importancia ecolóxica e biolóxica da chaira que forma o río Uma entre a parroquia de Lira e a de Celeiros, pola súa grande extensión de bosque autóctono e de ribeira.
Economía
Lira é unha parroquia máis forestal que agrícola ou gandeira. Hoxe a superficie traballada diminuíu moito a favor das fragas autóctonas. Aínda poden verse algúns pasteiros, prados, leiras de millo e hortas de patacas, verzas etc. para autoconsumo. Xa que as vivendas non están pegadas formando pequenas vilas, cada casa conta co seu propio eido: a súa propia horta e o seu pomar, onde salientan as maceiras, pereiras, pexegueiros, cerdeiras, ameixeiras, limoeiros... e máis recentemente kiwis e feixoas (goiabo). Especial mención merecen as videiras. Lira sempre foi zona de viño, polo que forma parte da súa cultura e da súa agricultura. O viño aquí é de boa calidade, o chamado Condado, que pertencería á Denominación de Orixe Rías Baixas.
Arquitectura popular
A construción tradicional da zona de Lira segue o modelo galego típico e, especificamente, encadraríase dentro da chamada casa do viño. A casa consta dun eido de mediano talle, a vivenda, as máis pobres de planta baixa e chan de terra, na que se mesturaban todas as dependencias tanto para persoas coma para o gado. As máis evoluídas son sempre coa cuberta de tella a dúas augas e dous muros piñón. Contan cun soto, onde están as cortes e a adega do viño, e un andar ao cal accedemos por unha escaleira exterior formando o patín e/ou o corredor. Neste sobrado está a cociña (coa lareira), a sala e os cuartos. O faiado non acostumaba a habitarse. Todas as vivendas contan con muros de cachotería en pedra de gra e con selaría nos cantos e ocos (linteis, xambas...). As separacións horizontais facíanse con grandes trabes de castiñeiro e carballo cubertas cun entaboado. Ademais da vivenda, a casa complétase co canastro (nesta zona é rectangular, cuberta a dúas augas, seis pés con cadanseu tornarrato (mó) e caixa en madeira); o cuberto ou alboio; e ás veces outras dependencias: casa do forno, pozo, lagar, cociña exterior etc. O eido cérrase con muros de cachotes e máis recentemente con chantos en granito (chamados aquí pastas). Nos anos 40 un novo modelo de vivenda colonial estendeuse pola parroquia modificando un pouco a casa tradicional. Tellados con máis pendente, chemineas con enfeites, enfuscados de cores, fiestras máis grandes... miniatura|[[Palco da música, no torreiro da igrexa de San Simón]]
Ademais da casa atopamos boas mostras da arquitectura popular: muíños, pontellas, lavadoiros, camiños enlousados, fontes, cruceiros etc. Un destes últimos, de bo valor etnográfico, atópase no interior da igrexa de san Simón (disque antes ficaba no adro). Ademais, o cruceiro situado no cemiterio está datado en 1732. A cruz ten esculturas acoradas polos dous lados, por diante un cristo cravado e por detrás a representación dunha piedade.
Como en toda Galicia a arquitectura popular sufriu unha gran deterioración a partir dos anos 60 coa incorporación dos novos materias e afastándose totalmente dos modelos tradicionais. Como consecuencia atopamos unha lixeira perda de harmonía e calidade paisaxística nas zonas habitadas da aldea.
Historia
miniatura|[[Pazo de Lira.]] Existe no monte Santo Amaro un sitio arqueolóxico. As condicións naturais do terreo favoreceron a construción dun castro con defensas, parapetos e foxos. Na zona meridional abundan restos de cerámicas galaico - romanas e romanas. Entre os fragmentos recollidos destaca unha peza decorada con elementos de sogas delimitada por acanaladuras horizontais, similar a outros restos cerámicos achados na comarca.
No cumio do monte, a carón da ermida, atópase unha rocha con aspecto de altar e existe unha agrupación de cazoletas megalíticas de diferente diámetro. As lendas din que os mouros facían celebracións relixiosas neste lugar, e seguramente foi a zona sagrada do castro céltico-galaico. O lugar pagán foi cristianizado cunha capela no século XVIII. O 15 de xaneiro, durante a celebración de Santo Amaro o cura enche as pías con auga bieita para despois benzoar as leiras, seguramente tradición herdada das tradicións pagás
O topónimo Lira aparece por vez primeira na doazón do rei de Galiza Vermudo II á Igrexa compostelá, co termo "Liroto". Nesta parroquia tivo orixe a familia Lira cuxo vínculo señorial fundou Ramón Gil en 1522. A extensa familia foi entroncando con outras en distintas partes de Galicia e outras rexións peninsulares.
Sonadas foran as feiras de gando vacún da freguesía, dato que xa figura no Catastro de Ensenada e polo ilustrado Lucas Labrada. A feira de Lira celebrábase os días 5 e 18 de cada mes. Deixouse de celbrar nos anos 70 do século XX coa perda de peso económico das feiras e pola modernización da agricultura.
Patrimonio
miniatura|Igrexa parroquial de San Simón. A igrexa parroquial de San Simón, foi construída no século XVIII. Feita en cantaría de granito, ten unha planta rectangular coa cabeceira máis estreita e alta. Unicamente presenta unha nave central. A austeridade decorativa domina na construción. Os muros laterais aparecen artellados mediante contrafortes. Non ten retablo, posiblemente foi destruído nunha restauración.
Existen dúas pequenas capelas, a ermida de Santo Amaro, xa citada e no cumio do outeiro como xeito de cristianización do castro, é unha pequena capela barroca moi sinxela, de planta cuadrangular, cubrición a dúas agugas e con fachada cunha porta alintelada e dúas xanelas a ambos os lados. Un pináculo en cadanseu lado e unha sinxela espadana adornada cunha cruz latina no curuto. Na propia aldea atópase a capela de San Sebastián, tamén moi sinxela, e que conta coa súa festividade no mes de xaneiro, a festa máis louvada na freguesía: "O San Bastián". Nesta última tamén se venera á Virxe das Neves (de feito algún ano fíxose festa o 5 de agosto na súa honra).
Lira foi famosa polas súas feiras de gado vacún. Este dato figura no Catastro de Ensenada e tamén foi recollido polo ilustrado Lucas Labrada. Esta feira celebrábase todos os días 5 e 18 de cada mes. As feiras foron perdendo peso económico ao tempo que se producía a modernización da agricultura.
A mediados do século XX un carro de bois afundiu no chan preto dun sinxelo cruceiro no lugar da Feira. Nos anos 90 escavouse o lugar e atopáronse unha especie de galerías antrópicas con algúns poios no percorrido, en parte derrubado pola construción de novas vivendas. Pouco se sabe, polo de agora, da orixe desta especie de corredoiros subterráneos.
No lugar do Alcázar está o pazo de Lira, de propiedade privada, e a estrutura da capela, estragada nun incendio. Este pazo, de pasado castrense, ten muros de cantaría, vans cuadrangulares e planta en escuadra. No vértice de unión érguese a torre de planta cuadrangular de tres andares, con dous escudos nun dos lados e rematada con ameas. A orixe do pazo foi esta torre á que se lle engadiu a construción civil. A casa é en xeral sinxela. A pequena capela dedicábase ao Santísimo Sacramento. Segundo o historiador Claudio González, na fonte pública situada nas inmediacións do pazo, emprégase como pía un sarcófago medieval tipo bañeira.
Cultura popular
O folclore relacionado con este lugar é moi variado e rico. Contan os veciños lendas relacionadas con mouros, personaxes da mitoloxía popular. Destaca o referente ás minas de auga tapadas polos campesiños para evitar perder o gado.
Na zona coñecida como Forno da Moura, preto do campo da feira e das Cernadas, contan a existencia dun tear de ouro, unha moura peiteando os seus longos cabelos, uns pitos que pían pero que ninguén viu e outros relatos máxicos.
Bette Midler
miniatura|dereita|Bette Midler.
Bette Midler, nada en Honolulu (Hawai) o 1 de decembro de 1945, é unha cantante de música pop e unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Ata os 13 anos non tivo ocasión de ve-la televisión. O seu irmán máis novo padecía dunha discapacidade mental, de forma que os seus pais debían prestarlle atención continua. É probábel que iso influíse para que Midler comezase a actuar, cantar e representar situacións cómicas na casa, co fin de facerse notar perante os seus pais, sentando así as bases da súa futura carreira.
En 1966 Midler interveu na película Hawaii, que se rodou case na súa integridade nas illas. Ó trasladarse o equipo de rodaxe para as escenas finais aos Ánxeles, tivo a idea de ir a Nova York unha vez finalizada a película. Alí respondeu unha invitación ó público para acompañar a produción teatral O violinista no tellado nunha xira nacional, e rematou sendo contratada para a versión da obra que se representaba en Broadway. Actuou durante tres anos nesa obra. A continuación fixo interpretacións musicais e gravou o seu primeiro álbum, que apareceu en 1972 e se converteu nun disco de ouro. Por el Midler conseguiu un Grammy coma mellor cantante novel. O seu segundo álbum tamén tivo unha boa acollida. Naquel ano Midler apareceu na portada da revista Newsweek.
Deseguido Midler participou en varias películas de televisión e de cinema, que pasaron case desapercibidas. Con todo, en 1979 foi a protagonista en The Rose, película na que interpretou o papel dunha cantante rock inspirada en Janis Joplin. A súa actuación foi tan convincente que foi nomeada ó Oscar coma Mellor Actriz Principal. Neses anos recibiu tamén dous premios Emmy da televisión, un por un programa de variedades e outro polo programa Tonight Show, moi popular nos Estados Unidos. Dende entón Midler non deixou de facer películas, aparecer en shows e concertos, e gravar discos. Ata 1999 tiña gañado catro Grammy, tres Emmy e un Tony, ademais de dúas candidaturas ao Oscar.
Como a superestrela que é, sobre todo no ámbito da música, Midler é diferente á maioría das estrelas. É baixa e máis ben grosa, pero ten unha personalidade chea de enerxía, é inqueda e apaixonada, ten moito sentido do humor e é capaz de rir de si mesma, sen darlle importancia á súa condición de persoa famosa. Como cantante realizou concertos que se teñen convertido en auténticos clásicos da música moderna de entretemento, e cuxas gravacións orixinais son gardadas con celo.
Midler casou en 1984 e ten un fillo.
Carlos I. Noriega
Carlos Ismael Noriega, nado en Lima (Perú) o 8 de outubro de 1959, é un astronauta peruano nacionalizado estadounidense que formou parte das misións STS-84 e STS-97.
Traxectoria
Noriega graduouse en ciencias da computación na Universidade do Sur de California en 1981. É máster en ciencias da computación e en operación de sistemas espaciais pola Escola Naval de Posgraduados en 1990.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en decembro de 1994, participando nas misións STS-84 e STS-97 e pasando un total de 20,05 días no espazo.
División de Honra da LNFS 1995-96
A tempada 1995-96 da División de Honra da LNFS foi a 7ª edición da máxima competición ligueira do fútbol sala en España. O torneo comezou o 16 de setembro de 1995 e rematou o 30 de xuño de 1996 co derradeiro encontro da final, que deu como resultado o terceiro título de liga na historia desta competición a prol do Boomerang Interviú.
A liga estivo composta por dúas partes, a tempada regular e as eliminatorias polo título. A tempada regular contou con 20 equipos que se enfrontaron todos entre si na casa e fora ó longo de 38 xornadas. Ó remate da tempada regular os 8 primeiros da táboa decidiron o título nas eliminatorias finais. Tódalas eliminatorias (cuartos de final, semifinais e final) foron ó mellor de 3 encontros.
Tempada regular
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles
Eliminatorias polo título
Nos 3 encontros da final, 2 remataron con empate.
O Boomerang Interviú proclamouse campión desta edición 1995-96 da División de Honra da LNFS.
Ribosa 5-fosfato
A ribosa 5-fosfato ou ribosa-5-fosfato é o monosacárido ribosa cun fosfato esterificado no carbono 5. É un azucre de cinco carbonos (pentosa) cun grupo aldehido (aldosa) e un grupo fosfato. Intervén na ruta da pentosa fosfato, no ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese e na síntese de nucleótidos.
Na ruta da pentosa fosfato
A ribosa 5-fosfato é o produto final da fase oxidativa da ruta da pentosa fosfato e un intermediario da mesma. Orixínase a partir da ribulosa 5-fosfato por acción do encima ribulosa 5-fosfato isomerase, que transforma unha cetosa nunha aldosa. ribulosa 5-fosfato → ribosa 5-fosfato
A ribosa 5-fosfato formada pode utilizarse para a síntese de nucleótidos ou pode seguir a fase non oxidativa da ruta da pentosa fosfato reaccionando coa xilulosa 5-fosfato en reacción catalizada pola transcetolase para producir unha molécula de gliceraldehido 3-fosfato e outra de sedoheptulosa 7-fosfato. ribosa 5-fosfato + xilulosa 5-fosfato → gliceraldehido 3-fosfato + sedoheptulosa 7-fosfato
No ciclo de Calvin
miniatura|dereita|100 px|A ribosa 5-fosfato ciclada A ribosa 5-fosfato intervén no ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese, no cal esta molécula realiza en sentido contrario as mesmas reaccións da ruta da pentosa fosfato. Orixínase na fase rexenerativa do ciclo a partir da reacción do gliceraldehido 3-fosfato coa sedoheptulosa 7-fosfato, e despois isomerízase a ribulosa 5-fosfato. gliceraldehido 3-fosfato + sedoheptulosa 7-fosfato → ribosa 5-fosfato + xilulosa 5-fosfato
Síntese de nucleótidos
O fosforribosil pirofosfato (PRPP) utilízase na síntese de nucleótidos, xa que o azucre e o fosfato do nucleótido proceden del. O fosforribosil pirofosfato orixínase a partir de ribosa 5-fosfato pola acción do encima ribosa fosfato difosfoquinase. ribosa 5-fosfato + ATP → fosforribosil pirofosfato + AMP
O fosforribosil pirofosfato intervén tamén noutras reaccións, como a síntese de aminoácidos como o triptófano.
Venceáns, Entrimo
miniatura|Núcleos de poboación de Venceáns, da [[A Illa, Entrimo|Illa e de Entrimo (a parroquia matriz) no Catastro de Ensenada, 1753.]] San Tomé de Venceáns é unha parroquia do concello de Entrimo, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2007 tiña 134 habitantes (61 homes e 73 mulleres).
Ngaio Marsh
Dame Ngaio Marsh, nada en 1895 e finada en 1982, foi unha escritora e directora de teatro neozelandesa.
Formante (fonética)
En fonética, chámanse formantes ás frecuencias dun son complexo reforzadas por un filtro acústico.
Karl Baedeker
Karl Baedeker, nado en Essen o 3 de novembro de 1801 e finado en Coblenza o 4 de outubro de 1859, foi un editor alemán.
Ngaio Marsh
Traxectoria
Estoudou pintura en Christchurch, pero acabou por converterse nunha actriz de teatro. A partir de 1928 viviu entre Inglaterra e Nova Zelandia.
Formante (fonética)
Na fonación, os dous formantes principais son as frecuencias reforzadas polos dous resoadores principais do aparello vocal, a farinxe e a boca. Estes formantes son os responsábeis do timbre particular de cada vogal e dalgunhas consoantes. Tamén poden intervir outros formantes: as vogais nasais, por exemplo, prodúcense mediante a adxunción dun resoador suplementario, a cavidade nasal.
Karl Baedeker
Traxectoria
Fillo dun impresor, en 1827 funda a súa propia editora en Coblenza, fíxose famoso a partir de 1832 por editar guías para viaxar polos principais países de Europa, América do Norte e Oriente, esas guías coñécense como Baedeker e nos países de lingua alemá o termo mesmo se emprega para referirse a obras semellantes doutros editores. As guías conteñen valiosas introducións, descricións de edificios, coleccións de museos... escritos polos mellores especialistas.
Ngaio Marsh
Traxectoria
Ngaio coñécese internacionalmente polas 32 novelas policiais protagonizadas por Roderick Alleyn e que publicou entre 1934 e 1982, xunto con Agatha Christie, Margery Allingham e Dorothy L. Sayers foi unha das catro damas do crime que dominaron o xénero entre 1930 e 1950. Non obstante, en Nova Zelandia é máis coñecida polo seu traballo teatral.
Formante (fonética)
As consoantes oclusivas caracterízanse pola ausencia de formantes e as fricativas por seren moi pouco nítidas.
Borreiros, Borreiros, Gondomar
Borreiros é un lugar da parroquia de Borreiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Tiña 105 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 47 eran homes e 58 eran mulleres.
Francisco Magide Bizarro
Traxectoria
Profesor do IES Otero Pedrayo de Ourense. Procedente do sindicalismo educativo. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Parada de Sil e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Foi presidente da asociación de desenvolvemento rural do Sil-Bibei-Navea.
Jodocus Badius
Jodocus Badius ou Josse Badius, nado en 1462 e finado en 1535, foi un pioneiro da imprenta.
Traxectoria
Orixinario da vila de Asche, preto de Bruxelas, ensinou durante moitos anos grego en Lión, en 1495 instalouse en París e en 1500 abriu o seu propio prelo, coñecido como Prelum Ascensianum, no que deu a coñecer obras latinas e fixo edicións de Erasmo Escribiu unha biografía Kempis.
GNU (sistema operativo)
GNU é o sistema operativo desenvolvido polo proxecto GNU. Actualmente a única versión estable do sistema é GNU/Linux, que utiliza o kernel Linux desenvolvido por Linus Torvalds.
Etimoloxía
GNU é un acrónimo recursivo que significa GNU is Not Unix ("GNU Non é UNIX"). Posto que en inglés gnu ("ñu" en galego) pronúnciase igual que new ("novo"), Richard Stallman recomenda pronuncialo guh-noo (algo así coma "guenú"), pero considera válida calquera pronuncia. En galego, o máis habitual e deletrealo ("gue ene u").
O Cabezal, Grandal, Vilarmaior
O Cabezal é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 10 eran homes e 7 eran mulleres.
.pn
.pn é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para as Illas Pitcairn.
Prominencia
miniatura|As frechas verticais mostran a prominencia de tres picos nunha illa. Unha liña horizontal punteada liga cada pico, excepto o máis alto, ao momento máis baixo que hai que pasar para subir a outro máis alto que el; as curvadas, a relación de parentesco. A prominencia dunha montaña, tamén denominada prominencia topográfica, altura de culminación, altura relativa, altura autónoma ou factor primario, é unha noción usada en orografía para a clasificación das montañas. Defínese como o desnivel mínimo que hai que descender desde o cume dunha montaña para ascender a outra, calquera que sexa, máis alta. Canto máis prominente sexa unha montaña máis destacará entre as que a rodean, con independencia da súa altitude.
Todas as montañas, excepto o Everest, teñen unha montaña de maior altitude que elas (cume veciño máis alto o parent peak en inglés). E iso supón que debe existir algún lugar tal que para pasar dunha montaña a outra que sexa máis alta, pérdase a menor altitude posible. Esta sinxela observación, que xa foi estudada polo físico escocés James Clerk Maxwell, levoulle a pensar na existencia dunha relación inequívoca entre cada unha das cimas da superficie terrestre e unha portela. O aspecto máis complexo desta análise consiste en determinar cal é esa portela que relaciona ambas montañas.
Unha maneira de visualizar o concepto de prominencia consiste en imaxinar que se alaga a terra até a cima dun pico en cuestión. Por encima da auga asomarán, como illas, os cumes que sexan máis elevadas que ela. Agora comézase a baleirar a auga de modo que o seu nivel vai descendendo progresivamente. Nun momento dado observarase que se abriu unha lingua de terra seca que unirá o pico con outro que será máis alto que el. O valor de esa prominencia vén dada pola diferenza entre a altitude da montaña elixida e o nivel da auga nese instante.
A prominencia, do mesmo xeito que a altitude, é un valor absoluto para unha montaña, xa que unicamente depende do punto máis baixo que une unha montaña con calquera outra máis alta que ela. miniatura|O [[Denali, en Alaska, é un dos de maior prominencia do mundo (altitude: 6194 m, prominencia: 6138 m.]]
Historia
miniatura|Aínda que visto desde Mittenwald (Alemaña), o Viererspitze (á izq.) é aparentemente alto, ten de feito unha altura de culminación ou prominencia moi pequena, duns 10 m. A noción de prominencia apareceu para distinguir os cumes principais dos picos dos cumes secundarios nas listas exhaustivas que comezaron a ser establecidas polos coleccionistas de picos (os «peakbaggers»).
A finais do século XIX e principios do XX apareceron as primeiras listas de cumes por encima de certa altitude. En 1891, Hugh Munro publicou a lista de 538 picos escoceses de máis de 3.000 pés (914,4 m), das cales 283 poderían considerarse montañas separadas (as may fairly be considered as separate mountains) que se chamarán por el, munros. En 1911, o austríaco Karl Blodig reclamou ascender a todos os picos dos Alpes de máis de 4.000 m. Nestes dous casos non había un criterio explícito para distinguir os «verdadeiros cumes» daquelas que non estaban o suficientemente individualizadas como para estar na lista.
O primeiro en introducir a noción de prominencia (pero non a palabra) para delimitar unha lista foi John Rooke Corbett, quen estableceu na década de 1920 a lista de outeiros en Escocia de entre 2.500−3.000 pés (entre 762 e 914,4 m), retendo só aquelas con «unha caída de polo menos 500 pés en todos os lados» ("a drop at least 500 feet on all sides"). Esta lista de corbetts non foi publicada até 1952, despois da súa morte.
Blumenau
Foi fundada en 1850 polo médico alemán Hermann Bruno Otto Blumenau, de aí a orixe de seu nome. O doutor Blumenau chegou á rexión nun barco veleiro acompañado doutros 17 colonos alemáns o 2 de setembro de 1850.
Prominencia
Historia
Despois do ascenso do pico Jongsong en 1930, Günter Oskar Dyhrenfurth comezou a enumerar picos de máis de 7.000 m, distinguindo entre montañas independentes, picos maiores e picos menores baseados ​​na« profundidade da portela». Estas listas foron publicadas no xornal Berge der Welt en colaboración co sueco Anders Bolinder.
A noción de «sela [de montar] relativa» foi introducida por Klaus Hormann en 1965. O concepto foi enseguida refinado e ampliado.
Blumenau
miniatura|esquerda|250px|Vista da cidade de Blumenau. Hoxe o municipio é famoso por manter os costumes xermánicos dos seus colonizadores. Tanto o turismo histórico como o ecoturismo son atractivos da cidade. A súa principal actividade económica continúa a ser a industria téxtil, responsábel por industrias de grande porte como a Cia. Hering, a Karsten, e a Teka. Non obstante, a cidade debe tornarse un pólo de informática, con algunhas empresas xa actuando nese ramo. Outro mercado en expansión é a produción de cervexas artesanais, como a marca Eisenbahn.
Oktoberfest
En outubro de 1984, case un ano despois da cidade ter sido devastada por unha inundación debido ao transbordamento do río Itajaí-Açu, o entón alcalde decidiu facer unha grande festa para apagar a tristeza e o desánimo que aínda estaban presentes na poboación. Grazas á forte presenza de descendentes dos colonos alemáns, decidiuse bautizar a festa de Oktoberfest, nome dunha festa que ocorre na cidade alemá de Múnic no mes de outubro.
Prominencia
Historia
A cuestión tamén xurdiu nos Estados Unidos, para enumerar os «catorcemiles» (fourteener), é dicir, os picos de máis de 14.000 pés (4.267,4 m) de Colorado. En febreiro de 1968, William Graves propuxo en Trail and Timberline, o boletín do Colorado Mountain Club, como criterio para que un cume fose distinto, o que estivese separada dun cume máis alto por un paso inferior de polo menos 300 pés (saddledrop). Esa regra, que fixo posible atopar case a lista clásica, foi despois globalemente aceptada, aínda a pesar de que a lista máis común dos 54 «catorcemiles» inclúe o pico North Marroon e pico O Dente, que non cumpren con ese criterio.
O termo inglés prominence (prominencia) foi acuñado en 1981 polo estadounidense Stephen Fry, e utilizouno por primeira vez en 1987 nun artigo no que se definían as montañas ultramaiores (máis de 5.000 pés de prominencia), as montañas principais (máis de 1.000 pés), as montañas principais (entre 600−1.000 pés) e as montañas menores (entre 250−600 pés), con criterios adicionais sobre o abrupto das caras.
Blumenau
Oktoberfest
A festa pasou a repetirse todos os anos no mes de outubro, tornándose unha tradición que atrae turistas para ver danzas folclóricas alemás e beber cervexa e asistir concursos como o da Raiña da Oktoberfest ou o campionato de bebida de chopp de metro (gaña ese último quen beber máis rápido unha cantidade de cervexa contida nun tubo de 1 metro de comprimento). Hoxe a festa de Blumenau é a segunda máis grande Oktoberfest do mundo, despois de Múnic.
Prominencia
Historia
En 1992, Alan Dawson estableceu unha lista de todos os picos de Gran Bretaña de máis de 150 m de prominencia (independentemente da súa altitude), que chamaron marilyns.
En 1994, a Unión Internacional de Asociacións de Alpinismo (ou UIAA, por Union Internationale deas Associations d'Alpinisme) estableceu unha lista «oficial» de 82 picos alpinos de máis de 4.000 m, tendo en conta como «criterio topográfico» unha prominencia de 30 m, definida promediando os picos tangentes, e tamén porque representaba a lonxitude da corda no alpinismo clásico (o illamento topográfico tamén se podía ter en conta). Con todo, tamén se consideraron outros criterios, morfológicos e alpinísticos, e certos cumes que cumprían o criterio topográfico, como o Grand Xendarme do Weisshorn ou a Nez do Liskamm non se incluíron na lista, a diferenza do mont Blanc de Courmayeur e o  Grand Pilier d'Angle que teñen só 10 m de prominencia.
Punto mínimo
Coñécese como punto mínimo (key col en inglés) ao momento máis baixo polo que hai que pasar para ir dun cume a calquera outro máis alto que el.
Este lugar adoita ser normalmente unha portela, pero pode ser unha paraxe de natureza ben distinta, como unha chaira, un barranco ou a superficie do mar.
Cume principal, Cume veciño máis alto e familias
O cume principal é o de maior elevación no sistema, pero, si hai outros de alturas similares, a forma de establecer cales son subcumes de cada un deles, xa que uns poden ser subcumes dos outros (na figura o pico do medio é un subcume do pico da dereita, o cal á súa vez é subcume do pico da esquerda que é o principal deste sistema, están marcados os puntos mínimos de cada un deles).
En relación ao cume veciño máis alto, defínense os conceptos de "familias" que relacionan un pico dado calquera co seu cume principal. Hai tres tipos de "familias": a prominence parentage, a  height parentage e a encirclement parentage.
Cálculo da prominencia
A avaliación da prominencia consiste na determinación do punto mínimo que, como se dixo, relaciónase de maneira inequívoca cunha montaña (non pode haber dúas ou máis puntos mínimos posibles). Avaliada a altitude do punto mínimo, a prominencia vén dada por: Prominencia = altitude montaña - altitude punto mínimo miniatura|300x300px|As frechas verticais mostran a prominencia de tres picos nunha illa. Unha liña horizontal punteada liga cada pico, excepto o máis alto, ao momento máis baixo que hai que pasar para subir a outro máis alto que el. A determinación da prominencia dunha montaña pode ser moi dificultosa xa que para cada montaña do planeta (a excepción do Everest) sempre hai outra máis alta que ela, pero en ocasións está a moitos quilómetros de distancia. Cando o punto mínimo está próximo á montaña en estudo, as cousas facilítanse moito.
A partir de modelos dixitais de elevacións (MDE) sería posible o desenvolvemento de algoritmos matemáticos para a avaliación da prominencia. Neste sentido, Edward Earl desenvolveu unha aplicación informática denominada WinProm que forneceu resultados satisfactorios en Estados Unidos e o Reino Unido. Doutra banda sistemas de información xeográfica, como GRASS, permiten realizar estes pesados cálculos.
Importancia do concepto de prominencia
A prominencia é un dato tan importante ou máis que a altitude para determinar a importancia dunha montaña. É unha medida obxectiva que se correlaciona fortemente coa significación subxectiva dun cume. Dános idea da súa relevancia con referencia ás montañas que a rodean. Os picos de prominencia baixa adoitan ser picos subsidiarios doutros principais, en cambio unha prominencia alta asegura a relevancia da montaña e tenden a ser os puntos máis altos ao redor, adoitando ter excelentes vistas. Por exemplo, os Picos do Inferno, nos Pireneos, son tres cumes de máis de 3.000 m de altitude cada unha delas, pero moi próximas entre si, de tal forma que poden coroarse nunha mesma ascensión. O monte Amboto, de pouco máis de 1.300 m, sitúase solitario (o monte máis alto máis próximo é o Gorbea), polo que ten maior prominencia que calquera dos cumes dos Picos do Inferno. É dicir, o Amboto é máis importante na súa contorna que o pico do Inferno Central no seu.
Debido ao concepto de prominencia, as tres cimas secundarias do Kangchenjunga que están por encima dos 8.000 metros non adoitan figurar na listaxe oficial de ochomiles principais, xa que entre elas hai moi pouco desnivel (teñen pouca prominencia) ou o K2 (altura, 8.611 m; prominencia, 4.017 m) é considerada o segundo cume máis importante, por diante da antecima sur do Everest (altura, 8.749 m; prominencia, 10 m).
Situacións interesantes de prominencia
Os cumes principais e os puntos mínimos adoitan estar moitas veces cerca do pico a estudo, pero nas montañas importantes isto non adoita ser así e os estudos son complicados. Soamente cos modernos programas informáticos e a xestión de bases de datos xeográficas puidéronse resolver algunhas particularidades como as seguintes:
Cuantificadores orométricos
O concepto de cuantificadores orométricos (Javier Urrutia, 2005), permite sistematizar o estudo de todas aquelas magnitudes que poden ser útiles á hora de avaliar a relevancia das montañas.
A partir da altitude e da prominencia desenvólvense outros cuantificadores orométricos que serven para expresar as propiedades métricas dunha montaña como a dominancia que é a relación entre a altitude e a prominencia, a potencia que relaciona a altitude, a prominencia e o punto mínimo, e outros moitos máis que axúdannos a definir obxectivamente unha determinada montaña.
Defínese a dominancia como a relación existente entre a prominencia e a altitude dunha montaña. Esta magnitude sinálanos que fracción da altitude do pico invístese, realmente, en darlle prominencia. dominancia=prominencia·100/altitude Con todo, este cuantificador non pode expresar a relevancia da elevación: un illote costeiro que se levante en Tenerife a 25 metros por encima do mar, ten unha altitude=prominencia=25 m e unha dominancia do 100%. Esta mesma dominancia é a que correspondería ao mesmo Teide.
Lista de montañas por prominencia
As vinte e cinco montañas de maior prominencia no mundo son as seguintes:
LU-12
A estrada LU-12 é unha autovía de 3,6 km situada no Concello de Lugo, creada para enlazar a autovía A-54 (Santiago de Compostela-Lugo) e a LU-612 (estrada de Portomarín) coa N-540 na Glorieta de Esperante, amais de dar acceso á zona das Arieiras e conexión directa con autovía para o Hotel Santiago & Spa e a urbazicación Bella Vista.
Características
Consta de dous carrís por cada sentido, ambos os dous limitados a 15px km/h e con 3,5 m de ancho por cada carril, beiravías interiores de 1 m e beiravías exteriores de 2,5 m, e unha mediana de Barreras New Jersey.
O Ministerio de Fomento investiu 18,3 millóns de euros, dos cales 11,5 corresponden á inversión en obra, 6,2 ás expropiacions e 0,6 aos contratos de asistencias técnicas do proyecto e control e vixilancia.
Iniciouse un proceso para a restauración das pérdidas medioambientais. No proceso de preparación do terreo para comezar as obras talaronse máis de 4000 árbores autóctonas, repostas a posteriori. Ademais instaláronse barreiras por todo o percorrido para reducir o impacto acústico da estrada. Todas estas labores de restauración ambiental costaron aproximadamente 280 000 €, os cales no entran no presuposto inicial de 18,3 millóns de euros.
Vontade
A vontade é a capacidade do ser humano que lle permite levar a cabo actos por decisión propia sen verse influenciado por axentes externos ao seu propio ser.
.ps
.ps é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para a Autoridade Nacional Palestina.
Vontade
Etimoloxía
A palabra deriva do latín, concretamente da palabra voluntas formada polo verbo volo, que significa poder, e engadíndolle o sufixo -tas; posteriormente esta forma latina rematou converténdose na palabra vontade que usamos hoxe.
A vontade na filosofía
Para a filosofía a vontade é o que fai que o ser humano enprenda proxectos creativos. Para moitos filósofos a vontade e o que fai que os actos de cada persoa sexan propios dela non podendo ser promovidos por ningunha outra. Todas as accións que se levan a cabo grazas á vontade teñen que ter sido meditadas previamente. Dentro do campo da vontade aprecen os actos voluntarios e os actos involuntarios. Os actos voluntarios son aqueles dos que somos conscientes e polo cal son promovidos pola propia vontade, mentres que os actos involuntarios son aqueles dos que non somos conscientes e polo tanto escapan á nosa vontade (non se pode facer que o corazón deixe de latexar por vontade propia).
Aparición da vontade
A vontade aparece cando se realizan plans para levar a cabo un proxecto, tendo así que meditalo previamente; é a vontade a que nos permite que todos eses pensamentos e ideas estean dirixidos cara o cumprimento do plan orixinal.