cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amadeu I de España
Traxectoria
Casou en primeiras nupcias o 30 de maio de 1867, no seu día de anos, en Torino con Maria Del Pozzo della Cisterna, herdeira dunha antiga casa piemontesa. Tiveron tres fillos homes: Manuel Filiberto, II duque de Aosta, nado en Xénova o 13 de xaneiro de 1869; Víctor Manuel, I conde de Turín, nado en Turín o 24 de novembro de 1870 e Luís Amadeu, I duque dos Abruzos, nado en Madrid o 29 de xaneiro de 1873.
Rei de España
O 6 de novembro de 1870 as Cortes españolas decidiron a restauración da monarquía, logo de buscar posíbeis candidatos nas casas reais europeas, elixindo a Amadeu de Aosta. A votación dos deputados outorgou 191 votos en favor seu, contra 60 pola República Federal, 41 ben por outros candidatos ou por república unitaria e 19 votos foran en branco. Pouco despois unha delegación parlamentar achegouse a Florencia, naquel momento capital italiana, para informar a Amadeu, que aceptaría oficialmente o 4 de decembro de 1870. Desembarcaría en Cartaxena o 30 de decembro de 1870, chegando a Madrid o 2 de xaneiro de 1871, xurando, no mesmo día, a Constitución de 1869.
En España os Savoia gozaban de gran prestixio entre os liberais, derivado da brillante solución nacional e constitucional dada ao problema da unidade italiana. Mais sufrían dunha profunda hostilidade por parte dos partidarios do carlismo, por razóns evidentes -Amadeu interpúñase nas aspiracións do candidato carlista ao trono español-, como tamén dos partidarios da Casa de Borbón -polos mesmos motivos que os carlistas, ao que cabía engadir a anexión, en Italia, do Reino de Nápoles no que tamén reinaban Borbóns emparentados cos da casa española-. Tiña ademais a oposición dos católicos en xeral, a causa da cuestión romana. Por riba, a elección de Amadeu coincidiu co sospeitoso asasinato do xeneral Juan Prim, o seu maior sustentador, o 27 de decembro de 1870, mentres o futuro rei navegaba cara España.
Amadeu, por outra banda, non soubo recuperar posicións cerca da Igrexa española ou da aristocracia, nin foi quen de conseguir con rapidez un dominio suficiente da lingua castelá. Contribuíu a complicar a situación a revolta separatista en Cuba, colonia española naquela altura.
O novo rei baseaba o seu propio poder no apoio do Partido Progresista, que dominaba as Cortes, mais a situación non foi estábel, de xeito que nos dous anos de reinado houbo diversos gobernos. Cando os progresista, se dividiran en monárquicos e constitucionalistas, a inestabilidade aumentou. O 19 de xullo de 1872 o rei sufriría unha tentativa de asasinato. Unha forte rebelión carlista estalou no País Vasco, Navarra e Cataluña (Terceira guerra carlista), ao tempo de accións prorrepublicanas no país enteiro. O corpo de artillaría montou un motín. Dise que Amadeu exclamaba con frecuencia, en italiano, «Ah, per Bacco, non capisco niente!» (Ai, por Baco, non entendo nada!)
Así, apenas con dous anos de reinado, Amadeu proclamou que, sen apoio popular, non era posíbel reinar. O 11 de febreiro de 1873 abdicou, pronunciando no Pazo das Corte o discurso de renuncia. As dez da tarde dese mesmo foi proclamada a República en España.
Regreso a Italia
Completamente incomodado Amadeu tornou a Turín onde recibiu o título de Duque de Aosta. Pouco tempo despois agravouse a saúde da Duquesa María Victoria, que falecería o 8 de novembro de 1876 debido a unha tuberculose. Nos anos seguintes o Duque de Aosta tivo algúns cargos representativos baixo o reinado do seu irmán, que accedera ao trono italiano en 1878, como Humberto I.
No 1888, logo de doce anos de viuvez, casou en segundas nupcias o 11 de setembro de 1888, en Turín, coa xove Maria Letizia Bonaparte (París, 20 de novembro de 1866 - Moncalieri, 25 de outubro de 1926), da que tivo dous fillos.
Dous anos despois, en 1890, con corenta e cinco anos, falecía a causa dunha pulmonía.
Na súa honra, recibiu o seu nome o Lago Amadeus en Australia central.
Big Bang Baby
"Big Bang Baby" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Stone Tempe Pilotes, editado en marzo de 1996 como parte do seu álbum Tiny Music... Songs from the Vatican Gift Shop. Acadou o posto 28 na lista Billboard Hot 100 Airplay, o número 1 na Billboard Mainstream Rock Tracks e o 2 na Modern Rock Tracks. "Big Bang Baby" tamén apareceu no recompilatorio de garndes éxitos da banda Thank You.
O mar na cultura popular galega
Crenzas
Os mariñeiros cren que o mar está vivo e que hai que telo contento para que estea da parte dun. Por iso os mariñeiros pontevedreses, cando saen pescar fóra da ría, botábanlle un pan de millo a modo de pago.
Lama, Insua, Vilalba
Lama é un lugar da parroquia de Insua, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
O mar na cultura popular galega
Crenzas
O mar é sagrado, polo que o demo non se pode meter nel. Crese que cando o demo ten fame pode pedirlles comida ós mariñeiros, pero sempre o fai desde a beira, sen entrar na auga. En moitos pobos da costa, bendín o mar para aumentar a pesca.
Lama, Insua, Vilalba
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
O mar na cultura popular galega
Crenzas
Nunca sobra utilizar distintos signos e amuletos para protexe-lo barco e os propios mariñeiros dos perigos que corren no mar, así como para propiciar unha boa pesca. Así, hai quen grava na madeira da barca ou dos remos (mesmo na porta da casa) o risco de Salomón ou a estrela de David, estrelas de cinco ou seis puntas respectivamente. Entre os amuletos utilizados no mar están os coñecidos cornos de carneiro ou ferraduras, cun número impar de buratos; tamén ramas de ruda ou de aceviño.
miniatura|250 px|Crese que é de mal agoiro falar a bordo de cregos, raposas, cobras, xastres ou zapateiros
Ningún patrón levaría nunca un cura a bordo, aínda que no saíse a pescar. Cando a muller anda coa menstruación non debe tocar o compás ou agulla de marear, pois deixaría de marcar correctamente, pero, pola contra, cando se remataba de facer unha rede, propiciábase a boa sorte na pesca botándolle por riba un pouco de viño ou deitándose sobre ela unha muller.
Andando no mar non se pode falar -mesmo nin mencionar- de cregos nin de raposas, por crer que facelo era de mal agoiro e podía provocar un capote (é dicir, un lance nulo) ou incluso un accidente marítimo; se se daba o caso de que era necesario citalos no curso dun conto ou dalgún sucedido, recorríase a denominacións eufemísticas do estilo de "o xa me entendes", "quen ti xa sabes", "o das mañas" etc. Outros etnógrafos inclúen entre os temas tabú as cobras, os zapateiros e mailos xastres. Tampouco se pode asubiar a bordo, porque disque atrae a treboada.
Outra crenza recollida nos portos de mar é que os que están a morrer, fanno no momento de subir a marea, que ven recoller as almas dos mariñeiros. Estas almas embárcanse para cruzar o mar e iren ó alén, e mesmo se fala dun mar subterráneo.
O mar na medicina popular
Noutros casos, a curación pasa por realizar diferentes rituais e recolle-los obxectos utilizados ou os restos para botalos ó mar, na crenza de que con eles se elimina a causa do mal. Así, para cura-lo mal de aire préndese lume e afúmase a persoa enferma, e logo recóllese ben a cinsa toda e bótase ó mar.
Cando a curación se fai no interior, lonxe do mar, hai quen asegura maior efectividade se o ritual se realiza nun lugar desde o que se vexa o mar. Por Fisterra admiten un mal de aire causado polo pai tras deitarse coa nai: para curalo hai que leva-lo meniño ó cume dun monte desde onde se vexa o mar, deitalo no chan e sacha-la herba que delimite o seu corpo. Logo lévanse os terróns á casa e quéimanse.
A auga do mar tén virtude para distintos remedios. É común o rito de "tomar as nove ondas", que non só se cre que serve para alcanzar o embarazo, senón que tamén o seguen aquelas rapazas que sospeitan estar enfeitizadas ou padecer doenzas descoñecidas. O rito consiste en recibir por riba do corpo nove ondas consecutivas, aínda que se cre que as verdadeiramente efectivas son sete. contadas a partir da terceira.
Locucións
miniatura|250px|Ó mar, madeira
Refraneiro
miniatura|200px|Gaba o mar, e vive na terra miniatura|300px|Do mar o mero, e da terra o botelo
Cantigueiro
miniatura|250px|''Pasei a ría de Arousa/ nunha lanchiña de vela...
Borau
miniatura|dereita|150px|Localización da comarca da comarca da Jacetania, en Aragón, na que se localiza Borau.
Borau é un pequeno concello da provincia de Huesca. A súa poboación era de 75 habitantes no ano 2005 (INE). Dista 86 km da capital provincial, Huesca. O municipio está situado no noroeste da provincia e da comunidade, nos Pireneos, atravesado polo río Lubierre, tributario do Aragón. Ocupa unha superficie de 41,7 km².
Tumbo, Goá, Cospeito
Tumbo é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 38 habitantes (17 homes e 21 mulleres).
Lista de concellos de Ourense
miniatura|300px|Mapa dos concellos da provincia de Ourense. Lista dos 92 concellos da provincia de Ourense:
A Ponte Nova, Santa Cristina da Ramallosa, Baiona
A Ponte Nova é un lugar da parroquia de Santa Cristina da Ramallosa no concello pontevedrés de Baiona. No ano 2008 tiña 181 habitantes un incremento de 141 habitantes en relación ao ano 2000.
Venres Santo
200px|miniatura|Cristo Crucificado de [[Diego Velázquez.]]
O Venres Santo é unha das principais celebracións litúrxicas do cristianismo. Este día conmemórase a morte de Xesús de Nazaret, crucificado no século I. A Semana Santa chega a un dos seus días máis transcendentais, no que son numerosas as manifestacións tradicionais de devoción popular ao longo de todo o mundo.
Pentecoste
Durante Pentecoste celébrase o descenso do Espírito Santo e o inicio da actividade da Igrexa, por iso tamén se lle coñece como a celebración do Espírito Santo. Na liturxia católica é a festa máis importante logo da Pascua e a Nadal. A liturxia inclúe a secuencia medieval Veni, Sancte Spiritus.
Venres Santo
Relato bíblico
miniatura|Unha procesión de Venres Santo en [[Mumbai.]] Pola mañá entregaron a Xesús ao gobernador romano Poncio Pilato acusándoo de revolucionar ao pobo, opoñerse aos tributos ao César, e declarse Mesías e rei. Pilatos autorizou os líderes xudeus xulgar a Xesús segundo a súa propia lei e executar a sentenza, non obstante os líderes xudeus replicáronlle que non podían senteciar a morte.
Pentecoste
O fondo histórico de tal celebración baséase na festa semanal xudía chamada Shavuot (festa das semanas), durante a cal celébrase o quincuaxésimo día da aparición de Deus no monte Sinaí, polo tanto no día de Pentecoste tamén se celebra a entrega da Lei (mandamentos) ao pobo de Israel.
Venres Santo
Relato bíblico
Pilatos non atopou delito ningún e coñecendo que era galileo e pertencía á xurisdición de Herodes, que estaba en Xerusalén pola festa da Pessach. Herodes fíxolle moitas preguntas pero Xesús non lle dixo palabra e Herodes envioullo de volta a Pilato e este declarou que nin el nin Herodes atoparan delito ningún nel e que tras escarmentalo íao soltar. Pero a multitude, persuadida polos sumos sacerdotes, berraba que seguindo o costume da pascua de soltar un prisioneiro soltase a Barrabás, na cadea por unha revolta con asasinato, e que crucificase a Xesús, a muller de Pilato intercedeu diante o seu home por Xesús afirmando que o vira en soños. Pilato teimaba en liberar a Xesús pero diante a oposición do pobo tomou auga e lavou as mans diante de todos dicindo que el non era responsable dese sangue, soltando logo a Barrabás e tras mandar azoutar a Xesús entregoullo ao Sanedrín para que o crucificasen.
miniatura|Pintura de [[Antonio Ciseri do Ecce Homo con Xesús e Poncio Pilato (XIX)]]
Xesús vestindo de púrpura e levando unha coroa de espiños cargou el mesmo coa cruz ata o lugar da execución, chamado da Caveira, en hebreo "Gólgota" e alí crucificárono con dous criminais. Xesús agonizou na cruz durante seis horas e desde o mediodía a escuridade cubriu a terra ata máis das dúas da tarde Cun grande berro, Xesús entreou a súa alma, tremeu a terra, as rochas fenderon, abríronse os sepulcros e o centurión e mailos que con el gardaban a Xesús dixeron aterrados "Verdadeiramente este era o Fillo de Deus"
Pentecoste
Nas Igrexas ortodoxas existe ademais a celebración das Tres Divinas Persoas ou da Santa Trindade; as Igrexas occidentais celebran para esta ocasión desde o século XIV a súa propia festa chamada Trinitatis (a festa da Santísima Trindade) unha semana despois do Pentecoste.
No calendario cristián con Pentecoste termina o tempo pascual dos 50 días.
Venres Santo
Venres Santo na Igrexa Católica
miniatura|[[Crucifixo preparado para a súa veneración]]
A Igrexa Católica considera o Venres Santo un día de xaxún e abstinencia obrigatorio, agás causas de exclusión recoñecidas, na de rito latino os crentes entre 18 e 59 anos han de gardalo reducindo a cantidade de comida habitual a un xantar e dúas comidas máis pequenas que xuntas non sobrepasen a comida principal en cantidade, estando prohibida a inxesta de carne aos crentes maiores de catorce anos. As igrexas orientais seguen as leis particulares de cada rito pero en conxunto ao igual que as igrexas ortodoxas seguen un xaxún estrito o Venres Santo.
No rito latino non se celebra a misa entre a Eucaristía da tarde da Xoves Santo e a Vixilia Pascual, agás raras excepcións autorizadas polo Vaticano ou o bispo local. Non se poden celebrar sacramentos, agás o bautismo para os que estean en perigo de morte, a penitencia e a unción dos enfermos. A comuñón distribúese dentro do servizo da Paixón do Señor, aínda que se pode levar en calquera hora do día aos enfermos que non poidan acudir ao servizo. O altar ha de estar por completo baldeiro e mais é costume librar as pías de auga bieita. .
Viacrucis
miniatura|Viacrucis celebrado no [[Coliseo de Roma|Coliseo en Roma no Venres Santo]] Ademais do servizo litúrxico nalgúns lugares conmemórase o día co rezo do Viacrucis, onde por medio de catorce estacións lémbranse os pasos de Xesús camiño da súa morte, pódese realizar no templo, onde hai representacións pictóricas ou relevos das estacións, ou nas rúas arredor do templo, mesmo nalgúns lugares é tradición que fieis caracterizados dramaticen as diferentes estacións. En países como Malta, Italia, Filipinas, Porto Rico ou España existe a tradición de realizar procesións con estatuas que representan a Paixón de Cristo. En Roma, desde 1991 durante o papado de Xoán Paulo II, realízase un viacrucis con quince estacións.
Igrexas orientais
miniatura|Icona da Crucifixión do século XVI de [[Teófanes de Creta. Mosteiro de Stavronikita, Monte Athos)]] Os cristiáns das igrexas orientais que seguen o rito bizantino, ortodoxos e grecocatólicos, denomínano "Venres Santo e Grande" ou simplemente "Venres Grande"
Os fieis reviven os acontecementos dese día por lecturas públicas de salmos específicos e dos evanxeos, e mais tamén cantan himnos litúrxicos acerca da morte de Cristo. Na teoloxía ortodoxa, os eventos da Semana Santa non son simplemente unha conmemoración anual de sucesos pasados, senón que os fieis participan na morte e resurrección de Xesús.
A Ramallosa, Santa Cristina da Ramallosa, Baiona
A Ramallosa é un lugar da parroquia de Santa Cristina da Ramallosa no concello pontevedrés de Baiona. No ano 2008 tiña 862 habitantes.
Carlos O'Donnell y Álvarez de Abreu
Carlos Manuel O'Donnell Álvarez y Abreu, nado en Valencia o 1 de xuño de 1834 e finado en Madrid o 9 de febreiro de 1903, foi un militar e político español, ministro de Estado durante o reinado de Afonso XII e durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena.
Traxectoria
Tras loitar en Filipinas en 1854, actuou como axudante de campo do seu tío, Leopoldo O'Donnell, na Guerra de África onde resultou ferido e obtivo a Cruz de San Fernando de primeira clase.
Foi membro da Unión Liberal coa que participou nas eleccións, 1863, 1864 e 1865 obtendo acta de deputado pola circunscrición de Valladolid.
En 1867, trala morte do seu tío, herdou os títulos de duque de Tetuán e conde de Lucena e apoiou activamente a Revolución de 1868 trala cal foi novamente elixido deputado nas eleccións de 1869 e 1872 de novo por Valladolid. O novo rei Amadeu I de Savoia nomeouno por poucos meses, pois renunciou a ambos postos de Mordomo e Cabaleiro maior.
En 1876, xa como militante do Partido Conservador, é elixido senador por Castelló de la Plana sendo nomeado senador vitalicio en 1881
Foi ministro de Estado ata en catro ocasiones: Entre o 16 de maio e o 9 de decembro de 1879 ocuparía por primeira vez dita carteira ministerial nun goberno Martínez Campos. Posteriormente, entre o 5 de xullo de 1890 e o 11 de decembro de 1892 volverá desempeñar devandito ministerio en dous gabinetes presididos por Antonio Cánovas. Baixo a presidencia de Cánovas volverá ocupar a carteira de Estado entre o 23 de marzo de 1895 e o 19 de xaneiro de 1896 e finalmente, entre o 5 de marzo de 1896 e o 4 de outubro de 1897 volverá desempeñala nun primeiro momento baixo a presidencia de Cánovas, e tralo asasinato de leste, con Marcelo Azcárraga como presidente do goberno.
Ademais dos títulos nobiliarios herdados do seu tío, foi nomeado marqués de Altamira e desempeñou as funcións de embaixador en Bruxelas, Viena e Lisboa.
Ecuación de Helmholtz
A ecuación de Helmholtz, chamada así por Hermann von Helmholtz, vén dada por:
onde é o laplaciano,  é un número real positivo e  un campo escalar.
Ecuación en electromagnetismo
Vamos amosar como se deduce a ecuación de Helmholtz a partir das ecuacións de Maxwell. Para medios non condutores libres de fontes caracterizados por e, as ecuacións de Maxwell redúcense a:
As ecuacións anteriores, , e  son ecuacións diferenciais de primeiro grao para os campos \vec{E} e \vec{H}. Podemos combinalas para producir unha ecuación de segundo grao contendo unicamente \vec{E} ou \vec{H}. Usamos as ecuacións e  e operando obtense:
Mais sabemos que:
e usando a ecuación temos que:
Agur Intxorta maite
Agur Intxorta maite é o terceiro álbum de estudio do músico de folk vasco Joseba Tapia. O disco publicouse en outubro de 2001.
O álbum, producido coa axuda do escritor Koldo Izagirre, recolle cancións descoñecidas da Guerra Civil española, que o artista musica e interpreta de xeito acústico. A edición presentouse en formato digipack cun libro completo.
Ecuación de Helmholtz
Ecuación en electromagnetismo
o que significa que:
e polo tanto, substituíndo, temos:
Analogamente podemos sacar a ecuación para \vec{H}:
ou
Analogamente encontramos a seguinte ecuación para o campo electromagnético:
Valboa, León
miniatura|dereita|[[Palloza en Canteixeira.]] Valboa (en castelán e oficialmente, Balboa) é un concello da provincia de León que cobre unha superficie de 51,04 km², na que vivían 371 habitantes no ano 2011, cunha densidade de poboación de 7,27 h/km². É considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira.
Historia
No ano 2020, a aldea de Fonte de Oliva solicitou a incorporación a Galicia debido á falta de investimento e á identificación coa cultura galega.
Núcleos de poboación
Segundo o INE, o municipio de Valboa está dividido nas seguintes entidades de poboación (entre parénteses a forma oficial castelanizada) :
As Galanas, Probaos, Oza-Cesuras
As Galanas é un lugar da parroquia de Probaos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Douglas A-26 Invader
O Douglas A-26 Invader (designado B-26 entre 1948 e 1965) é un bombardeiro lixeiro e avión de ataque ao chan bimotor estadounidense. Fabricado por Douglas Aircraft Company durante a segunda guerra mundial, o Invader tamén serviu en varios conflitos principais da guerra fría. Un número limitado de altamente modificadas unidades da USAF serviron no sueste asiático ata 1969. Era un avión rápido capaz de levar unha gran carga de bombas. Podía equiparse cunha ampla gama de canóns para producir un formidable avión de ataque ao chan.
Unha redesignación do modelo de A-26 a B-26 fixo que se chegase a confundir co Martin B-26 Marauder, que voara por vez primeira en novembro de 1940, uns 20 meses antes que o deseño de Douglas. Aínda que ámbolos dous modelos estaba equipados cos motores amplamente usados Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp de 18 cilindros, eran deseños completamente distintos.
Marcelle, Insua, Vilalba
Marcelle é un lugar da parroquia de Insua, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Boeing Yellowstone Project
miniatura|275px|Capacidade de pasaxeiros dos actuais e futuros avións de Boeing Yellowstone é un proxecto de Boeing para substituír toda a súa carteira de aeronaves civís con avións de tecnoloxía avanzada. As novas tecnoloxías que serán introducidas serán aeroestruturas de materiais compostos, máis sistemas eléctricos (redución de sistemas hidráulicos), e motores turboventilador máis eficientes (como o Pratt & Whitney PW1000G Geared Turbofan, o General Electric GEnx, o CFM International LEAP56 e o Rolls-Royce Trent 1000). O termo "Yellowstone" refírese ás tecnoloxías, mentres que "Y1" a "Y3" refírese ao avión real. O primeiro destes proxectos, o Y2, entrou en servizo como o Boeing 787.
Proxectos Yellowstone
Yellowstone está dividido en tres proxectos:
Áreas sanitarias de Galicia
miniatura|Mapa coas sete áreas sanitarias e os catorce distritos sanitarios de Galicia As áreas sanitarias de Galicia son as demarcacións territoriais coas que se organiza o sistema público de saúde galego. Cada área sanitaria está integrada polos centros de saúde e hospitais do SERGAS presentes nos concellos do seu ámbito territorial, e xestiona de xeito unitario os seus recursos e as súas prestacións sanitarias.
As áreas sanitarias de Galicia son sete :
Á súa vez, cada área sanitaria divídese en distritos sanitarios, os cales teñen unha función coordinadora da atención primaria, hospitalaria e socio-sanitaria ofrecida nos centros asistenciais da súa demarcación. En Galicia hai catorce distritos sanitarios, tendo cada un deles como referencia o hospital existente no seu territorio :
Mauricio Funes
Carlos Mauricio Funes Cartagena, nado en San Salvador o 18 de outubro de 1959, é un xornalista e político salvadoreño. Converteuse en Presidente do Salvador logo de superar nas eleccións do 15 de marzo de 2009 o candidato de ARENA, Rodrigo Ávila.
Canuto Berea Rodríguez
Canuto José Berea Rodríguez, nado na Coruña o 28 de xuño de 1836 e finado na mesma cidade o 24 de febreiro de 1891, foi un empresario, músico (director de orquestra, violinista, pianista, profesor e compositor) e político galego.
O seu enorme prestixio cidadán foi un apoio fundamental para o establecemento de novas agrupacións musicais. Considérse como un dos pioneiros do orfeonismo galego, xunto a Xosé Castro "Chané" e Pascual Veiga.
Traxectoria
Canuto Berea Rodríguez naceu o 28 de xuño de 1836, fillo do director, pianista e comerciante nado en Zaragoza Sebastián Canuto Berea Ximeno, que se trasladara á cidade herculina un ano antes, e de María Antonia Rodríguez Vázquez. De familia de músicos, logo da morte de seu pai, que deixara nunha situación crítica dende o punto de vista económico, en 1854 abriu o primeiro establecemento musical de Galicia, un almacén de música que destacou moi cedo pola riqueza dos seus fondos bibliográficos que, dez anos despois, alcanzaban os 30 000 títulos de partituras, así como pola calidade dos instrumentos musicais que vendía e a do taller de reparación de instrumentos, ofrecendo o posibilidade de mercar pianos a prazos e con tres anos de garantía. Canuto Berea empregou a publicidade para anunciarse en xornais e revistas, anunciándose como o "único depósito de pianos construídos expresamente para o clima de Galicia e Asturias da sen rival fábrica de Bernareggi Gassó e Compañía". miniatura|250px|Fachada do [[Teatro Rosalía Castro da Coruña, onde foi director titular da orquestra da compañía de ópera.]] Desdempeñou sucesivamente os postos de segundo (1861) e primeiro (1862) director titular da Orquestra da Compañía de Ópera do Teatro Principal (hoxe Teatro Rosalía de Castro), así como no Teatro de Variedades da mesma cidade (1863). A partir desta data converteuse en protector dos músicos galegos, e dedicouse ao coidado e edición das súas obras.
Unha das súas dedicacións profesionais como pianista foi a ensinanza, e entre os seus alumnos máis aventaxados figurou María Lois, pianista coruñesa de grandes condicións musicais que aos quince anos revalidou a carreira de piano completa no Conservatorio de Música de Madrid.
A súa actividade estendida a toda Galicia levouno a ser administrador e conselleiro do Banco de España e do Crédito Galego, da Sociedad de Crédito Gallego, presidente da Cámara de Comercio, vogal da Xunta de Obras do Porto, deputado provincial, membro da Comisión Provincial de Monumentos Históricos e Artísticos e presidente da Reunión Instructiva y Recreativa de Artesanos.
En 1879 foi nomeado académico de número da Academia Galega de Belas Artes, institución que chegou presidir.
Foi nomeado alcalde da Coruña do 12 de agosto de 1889, xa que o posto se encontraba vacante debido ao falecemento de Tomás Iglesias Lloreda. O seu mandato finalizou o 23 de decembro dese ano.
Obra
Compositor eminentemente popular, a produción musical de Canuto Berea Rodríguez, logo do estudo das obras conservadas na colección "Canuto Berea" do arquivo da Biblioteca Provincial da Coruña, abrangue unha gran variedade de xéneros, dende a súa produción pianística, sinfónico, sinfónico-coral, escénica, camerística ou cancións. Polo que respecta á instrumentación, o maior número de obras de Canuto Berea Rodríguez foron escritas para orquestra, cun total de 21 obras puramente orquestrais e outras seis para orquestra e voz, mentres que o xénero que máis desenvolveu foron as danzas, cun total de 14 obras sen incluír as súas catro muiñeiras, ou as súas cinco polcas. A seguinte listaxe inclúe o número de obras de Canuto Berea recollidas no fondo Berea da Deputación da Coruña por agrupación e xénero de acordo coa clasificación de Nilo Jesús García Armas e Aurelio Chao Fernández:
De todas estas obras a máis coñecida e interpretada é a versión para piano de La Alfonsina, unha muiñeira sinfónica escrita orixinalmente para orquestra adicada ao príncipe Alfonso e composta en 1861 para ser estreada nos primeiros xogos florais da Coruña, e pola que lle foi concedida a Cruz de Carlos III. Outras obras destacadas son a súa zarzuela La Luna de Hiel, un himno de Galicia, ou a melodía galega Un suspiro. Ademais escribiu composicións en honor á visita de Isabel II e Afonso XII á Coruña, ou unha muiñeira adicada á chegada do ferrocarril á Coruña.
Legado
miniatura|250px|Portada de Le Rouet de Grand'maman (Fileuse) de [[Eugenia Osterberger. Edición "Canuto Berea y Cía".]] A figura de Canuto Berea ten sido fundamental na historia da música galega. Ademais das súas composicións, o seu legado depositado na Biblioteca Provincial da Coruña comprende milleiros de partituras impresas de compositores galegos, numerosos libros e manuscritos musicais, correspondencia, catálogos, carteis, programas e documentación comercial do almacén de música dende a súa apertura ata o seu peche en 1987.
Do mesmo xeito, o seu labor como editor musical contribuíu á difusión da creación musical de figuras como Xosé Baldomir, Eugenia Osterberger, ou Xosé Castro "Chané", entre outros.
Canuto Berea contribuíu, xunto con Xosé Castro "Chané", Pascual Veiga e Xoán Montes a difundir o folclore galego por España, Portugal e América, ofrecendo concertos como pianista, violinista ou director de orquestra.
Fuengirola
300px|miniatura|Praia de Los BolichesFuengirola é un municipio da provincia de Málaga, na comunidade autónoma de Andalucía, España. Está situado na costa occidental da provincia, na comarca da Costa del Sol Occidental e integrado na mancomunidade de municipios homónima. É a cabeza do partido xudicial de Fuengirola.
O termo municipal ten unha extensión de 10 km², urbanizados case na súa totalidade, e unha altitude media é de 5 msnm. Ocupa unha estreita franxa costeira duns 8 km de lonxitude, con praias orientadas cara ao sueste. Con 68.646 habitantes segundo o censo de 2008 (INE 2008) é o quinto municipio máis poboado da provincia e un dos de máis alta densidade, con máis de 1.600 habitantes por km².
Fundada polos fenicios, por Fuengirola pasaron romanos, bizantinos, visigodos e árabes entre outros pobos, ata a súa incorporación á Coroa de Castela en 1485. Sendo un pequeno pobo de pescadores, constituír en municipio tras segregarse de Mijas en 1841. Na actualidade, Fuengirola é un importante centro turístico, que dobra a súa poboación durante os meses de verán e cuxa economía vira ao redor deste sector.
Macrauchenia
Macrauchenia (que quere dicir "gran llama", baseado no termo latino para llamas, Auchenia) era un ungulado de pescozo e lombo longos orixinario de América do Sur, tipificador da orde Litopterna. Os fósiles máis antigos destes animais roldan os sete millóns de anos, e M. patachonica desaparece do rexistro fósil durante o Plistoceno tardío, ó redor de hai 20.000 ou 10.000 anos. M. patachonica era o membro máis coñecido da familia Macraucheniidae, e é coñecido por fósiles atopados principalmente na Arxentina. A especie tipo foi descuberta por Charles Darwin durante a viaxe do Beagle. En vida, Macrauchenia parecíase a un camelo o un elefante curto, aínda que non é estreitamente relacionado cos camelo ou proboscídeos.
Gran río artificial
miniatura|300px|Esquema do proxecto. Téñase en conta que se propuxeron varias rutas diferentes para as fases aínda non construídas (en liña descontinua). Por exemplo, Tobruk pode acabar sendo conectado con Ajdabiya en vez de co campo de pozos de Jaghboub. O Gran río artificial (en árabe النهر الصناعي العظيم, al-Nehr al-Ṣnā‘ī al-‘Ẓīm) é unha rede de tubaxes, pozos e depósitos de auga construídos no deserto do Sáhara en Libia, que se alimenta das augas fósiles do Sistema de acuíferos do Arenito Nubio. A auga utilízase para a subministración a cidades e para a rega agrícola. É o proxecto de irrigación máis grande do mundo.
Consta dunha extensa rede de tubaxes enterradas de 2.820 km de longo, acuedutos, pozos e depósitos. Consta de máis de 1.300 pozos, a maioría de máis de 500 m de profundidade, e produce 6.500.000 m3 de auga doce ao día para fornecer as cidades de Trípoli, Bengasi, Sirte e moitas outras. Iniciouse a súa construción en tempos do líder libio Muammar al-Gaddafi.
Historia
miniatura|300px|Transporte de seccións de tubos durante a construción do proxecto. miniatura|300px|Cavando gavias. miniatura|300px|Imaxe con cores falsas do proxecto de depósito de Gran Omar Muktar ao sur de Bengasi. A vexetación aparece en vermello, as estruturas urbanas en gris, o terreo árido en beixe, e os depósitos de auga en azul escuro (na parte superior dereita e na inferior). En 1953, os intentos por atopar petróleo no sur de Libia levaron ao descubrimento colateral de grandes cantidades de auga doce subterránea. O proxecto do gran río artificial concibiuse máis tarde, na década de 1960, e os traballos no mesmo comezaron en 1984. A construción do proxecto foi dividida en cinco fases. A primeira fase necesitou que se escavasen 85 millóns de m3 e foi inaugurada en 1991. A segunda fase (denominada Primeira auga para Trípoli) inaugurouse en 1996.
O proxecto estaba a cargo da Autoridade do Proxecto do Gran Río Artificial e foi financiado polo goberno de Muammar al-Gaddafi. O primeiro contratista foi o Dong Ah Consortium e despois a Al Nahr Company Ltd. Os materiais necesarios procedían de Corea e da propia Libia, e posteriormente o aceiro para os tubos era de procedencia italiana.
O custo previsto total do proxecto era duns 25 mil millóns de dólares, financiados con recursos libios. Desde 1990 a UNESCO proporcionou adestramento para enxeñeiros e técnicos implicados no proxecto.
O acuífero fósil do que se extrae a auga é o acuífero do arenito nubio. A súa auga acumulouse fundamentalmente durante a última era glacial, pero co clima actual non se recarga. O proxecto xerou certa controversia. Se a taxa de extracción de auga de 2007 non se incrementa, as súas reservas de auga poderían durar mil anos segundo algunhas estimacións. Porén, outras estimacións independentes indican que o acuífero podería quedar esgotado en só de 60 a 100 anos. Algúns analistas indicaron que custo do proxecto era un 10% inferior ao de obter esa auga por desalinización de auga de mar.
Durante a guerra civil libia de 2011, na que foi derrocado Muammar al-Gadaffi, a planta de Brega, que era unha das que fabricaba tubaxes para o proxecto, foi bombardeada pola OTAN, alegando que albergaba material militar.
Eurocopa de Fútbol Polonia/Ucraína 2012 - Grupo C
O Grupo C da UEFA Euro 2012, realizada conxuntamente entre Polonia e Suráfrica, estivo composto por catro equipos, que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos, e, clasificáronse á seguinte fase. Os partidos do grupo xogaronse todos en Polonia, entre o PGE Arena de Gdańsk e o Stadion Miejski de Poznań.
Na última Clasificación Mundial da FIFA que viu a luz antes da celebración desta Eurocopa (6 de xuño de 2012), ocupaba o primeiro posto,  o lugar oitavo, a  o lugar número doce e  o dezaoito. A media do grupo correspondía ao lugar número dez, sendo con exclusión da máis baixa clasificación (Irlanda), o rango medio de sétimo. O equipo que ocupou o primeiro lugar,, enfrontouse contra o segundo do Grupo D, , mentres que o que ocupou o segundo posto, , enfrontouse contra o primeiro do grupo D,.
Chico Serra
Francisco "Chico" Serra nado en São Paulo o 3 de febreiro de 1957 é un piloto de carreiras do Brasil. Gañou o Campionato Británico de Fórmula 3 de 1979. Participou en 33 Grandes Premios do campionato do mundo de Fórmula 1 con Fittipaldi e Arrows, debutou o 15 de marzo de 1981. anotou un punto de campionato, terminou sexto no Gran Premio de Bélxica de 1982. Logo de clasificarse para o Gran Premio do Canadá de 1982, Serra e o seu compatriota Raul Boesel tiveron unha breve pelexa. Serra estaba furioso con Boesel por bloquear a súa última volta lanzada. Boesel negou que isto fora intencionado. Serra fixo unha saída na CART Champ Car en 1985 no Portland International Raceway con Ensign Racing, pero sufriu un fallo de motor.
Eurocopa de Fútbol Polonia/Ucraína 2012 - Grupo C
Participantes
O Grupo C estivo composto polas seguintes seleccións:
Chico Serra
Serra participou na Brazilian stock car racing desde a década de 1980 e foi campión da serie en 1999, 2000 e 2001.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Eurocopa de Fútbol Polonia/Ucraína 2012 - Grupo C
España - Italia
miniatura|150px|España - Italia
Feardos
O topónimo galego Feardos pode referirse a:
Guerrilla Girls
miniatura|As Guerrilla Girls levan máscaras de gorila cando fan aparicións en público. Guerrilla Girls foi un colectivo de artistas feministas radicais orixinado en Nova York en 1984 e denominado así por usar tácticas de guerrilla para promocionar a presenza da muller na arte.
Traxectoria
O seu primeiro traballo foi despregar pósters nas rúas de Nova York para denunciar o desequilibrio de xénero e racial dos artistas representados en galerías e museos. Ao longo dos anos, expandiron o seu activismo a Hollywood e a industria do cinema, a cultura popular, os estereotipos de xénero e a corrupción no mundo da arte.
Os membros do grupo orixinario sempre levaban máscara de gorila e, ocasionalmente, minisaias e medias de rede. Comentaban que ninguén na súa contorna (nin familias, nin compañeiros, nin maridos) coñecía a súa identidade, a excepción feita, dicían ironicamente, dos seus respectivos peiteadores. E a verdade é que, ademais da súa misteriosa identidade, descoñécese cantas persoas formaban o seu grupo. Con todo, as Guerrilla Girls americanas tiveron as súas imitacións e compañeiras en Francia e tamén en Inglaterra.
Cravo Fondo
Cravo Fondo foi un colectivo poético xurdido en Santiago de Compostela en 1977.
Historia e características
O grupo xurdiu con vontade renovadora e autodefiníase como revolucionario, nacionalista e comprometido coa investigación creativa coa lingua e a literatura. Estaba formado polos poetas Ramiro Fonte, Xesús Rábade Paredes, Xavier Rodríguez Barrio, Xulio López Valcárcel, Xesús Manuel Valcárcel, Fiz Vergara Vilariño e Helena Villar Janeiro.
En 1977 publicaron o seu único libro conxunto co título Cravo Fondo, que se abre cun manifesto que amosa a vontade de superación do socialrealismo epigonal pero sen renunciar a historicidade nin caer no esteticismo. Faise fincapé na necesidade dunha poesía que comunique realmente co pobo e fálase da necesidade de facer recitais non elitistas. O manifesto remata coa consigna: "Por Galicia, pola poesía, Cravo Fondo, verba nova para unha terra ceibe".
Francisco Serrano Domínguez
Francisco Serrano Domínguez, nado en Isla de León (Cádiz) o 17 de decembro de 1810 e finado en Madrid o 25 de novembro de 1885, Duque de la Torre, foi un militar e político español. Capitán Xeneral de Cuba (1859-1862), Presidente do Senado (1865-1866 e 1883-1884), Presidente do Consello de Ministros (1868-1868, (1871-1871) e (1872-1872), Rexente (1869-1870) e Presidente do Goberno de España (1874-1874).
Traxectoria
Durante a Rexencia de Espartero (1841), foi nomeado por este mariscal e Ministro da Guerra. Despois, porén, virouse contra o excesivo poder do rexente, cooperando con Juan Prim para derrocalo (1843). Entre 1846-1848 sería amante da raíña Isabel II, sobre a cal exerceu unha grande influencia política.
Serrano espertaba receos entre os políticos moderados da época. En 1848, foi nomeado Capitán Xeneral de Granada, para telo afastado da Corte. Decidiu apartarse da política, dimitindo do cargo que ostentaba, casou e dedícouse a viaxar.
Cando en 1854 estala unha revolución progresista, Serrano volta a apoiar a Espartero. Ao longo do Bienio Progresista, que entón comezara, foi director xeneral de Artillaría, aliñándose cos centristas que impulsa O’Donnell a través do partido Unión Liberal.
Sería máis tarde embaixador en París, (1856); Capitán Xeneral de Cuba (1859-1862) e Ministro de Estado (1863). Foi nesa altura que a raíña, Isabel II, o nomea duque de la Torre.
Un ano despois da morte de O’Donnell (5-XI-1867), Serrano sucederao como xefe da Unión Liberal, sumando este partido ás conspiracións antidinásticas de progresistas e demócratas. Participará de contado e decisivamente na Revolución de 1868, que destronaría a Isabel II, vencendo ás tropas gobernamentais na batalla de Alcolea.
Presidente de Goberno e Rexente
Triunfante a revolución, de seguido foi nomeado Presidente do Goberno Provisorio (1868-1869) e, vacante a xefatura do Estado, recaeu sobre el, como Presidente do poder executivo (1869-1870). No tempo no que se aceptou a instauración dun réxime monárquico para España e, mentres non chegaba o novo rei, as Cortes nomearon a Serrano como Rexente, con tratamento de Alteza. Unha vez instaurada a monarquía democrática coa coroación de Amadeu de Savoia, Serrano devolveu os poderes de que fora investido. Con Amadeu foi chamado a presidir o goberno en dúas ocasións (1871 e 1872).
Xefe de Estado
Logo do golpe de estado do xeneral Pavía, que disolve as Cortes republicanas o 2 de xaneiro de 1874, Serrano será nomeado Presidente do goberno e do poder executivo, instaurando unha sorte de ditadura republicana de talante conservador. A súa ambición era perpetuarse como ditador, aínda que convidou ás tarefas gobernamentais tanto a Emilio Castelar como a Antonio Cánovas del Castillo, que refugaron. Ao tempo a destrución das forzas republicanas, e os conflitos carlista e cubano, que continuaban, abrirán camiño para a restauración dos Borbóns, precipitada a final daquel mesmo ano polo pronunciamento de Martínez Campos en Sagunt, 29 de decembro de 1874. Serrano acepta o novo rei, Afonso XII, pretendendo xogar un papel importante no novo réxime como xefe do Partido Constitucional. Pero as súas aspiracións foran desdeñadas por Cánovas e polo rei, preferindo a Sagasta como líder liberal, razón pola cal se escindirá co grupo da Izquierda Dinástica (1881).
O seu labor de goberno, logo de tantas peripecias, resultou insignificante, amén de que foi un político sen ideais nin proxectos, cunha ambición de poder que o faría mudar frecuentemente de orientación e de lealdades: sería así alcumado o Xudas de Arjonilla, pola súa veleidade e polo lugar onde posuía unha propiedade.
A Ribeira, Santa Cristina da Ramallosa, Baiona
A Ribeira é un lugar da parroquia de Santa Cristina da Ramallosa no concello pontevedrés de Baiona. No ano 2008 tiña 63 habitantes.
Kicking Against the Pricks
Kicking Against the Pricks é o terceiro álbum de estudio da banda australiana de post-punk Nick Cave and the Bad Seeds, publicado o 18 de agosto de 1986 a través do selo Mute Records. O disco é unha colección de versións de cancións doutros artistas.
Cabaret Voltaire (grupo musical)
Cabaret Voltaire foi un grupo musical inglés.
Inicialmente formado por Stephen Mallinder, Richard H. Kirk e Chris Watson, o grupo tomou o seu nome do Cabaret Voltaire, un club de Zürich, Suíza, que foi o epicentro dos inicios do movemento dadaísta. As súas primeiras actuacións estiveron influenciadas polo dadaísmo, pero máis tarde Cabaret Voltaire converteuse nun dos grupos máis prolíficos e importantes que fusionaron o pop co dance, o techno, o house dub e a música experimental electrónica.
Historia
O grupo formouse en Sheffield en 1973. Adicados á experimentación na creación e o procesamento de sons, parecían interesarse máis no son en si mesmo que nas propias cancións. Estes primeiros experimentos están documentados nunha edición de tres discos compactos chamada Methodology (Mute, 2002). Naquela época ofrecían algunhas actuacións en directo que adoitaban atraer a hostilidade das audiencias proletarias de Sheffield. Nun destes incidentes Mallinder foi hospitalizado con vértebra astillada logo de que o público lanzara obxectos contra a banda. Porén, a chegada do punk rock trouxo unha audiencia máis tolerante e aberta ó son electrónico e industrial que facían.
En 1978 Cabaret Voltaire asinou contrato coa discográfica Rough Trade Records. Con este selo editaron numerosos sinxelos musicalmente experimentais que foron moi aclamados, incluíndo "Extended Play", "Nag Nag Nag", "Three Mantras" e "3 Crepuscule Tracks", e álbums como The Voice Of America (1980) e o aclamado Red Mecca (1981).
Durante esta época fixeron xiras por Europa, Xapón e América sen o apoio dunha discográfica maioritaria, e editando un álbum en directo gravado no Xapón en 1982, chamado Hai!. En 1983, coincidindo co abandono de Watson (que formou o grupo The Haflter Trio xunto con Andrew M. McKenzie, antes de converterse en enxeñeiro de son para a BBC e, posteriormente, solista), Cabaret Voltaire decidiu conscientemente acarreirar o seu son cara a unha dirección máis comercial, co álbum The Crackdown (Virgin Records). Esta decisión foi recompensada, xa que o álbum acadou o posto 31º no Reino Unido (uns 60 postos máis alto que o seu anterior e única aparición nas listas do Reino Unido). En 1984 os sinxelos "Sensoria" e "James Brown", pertencentes ó disco Micro Phonies (Virgin Records), tiveron presenza nas listas de música independente e soaron con forza na escena underground da época.
Desde os finais dos anos oitenta Kirk comezara unha carreira en solitario baixo distintos nomes, incluíndo Electronic Eye e Sandoz, mentres que Mallinder se mudara a Perth, Australia, gravando alí algúns traballos cun colaborador baixo o nome de Sassi & Loco, e máis recentemente, colaborando cos Kuling - Bros. Mallinder tamén se dedicou a impulsar a súa propia discográfica Offworld Sounds e contribuíu ó mando dos sintetizadores e a programación no disco en solitario de Shaun Ryder (cantante de The Happy Mondays), Amateur Night At The Big Top.
As esperanzas dunha reunión de Cabaret Voltaire acrecentáronse a finais dos noventa, cando Kirk fixo algún comentario ó respecto. O máis significativo é un comentario de Kirk na reedición de Radiation onde afirmaba estar traballando en novo material de Cabaret Voltaire que pronto sairía á luz. Porén, isto nunca ocorreu e a reunión do grupo parece improbable nun futuro próximo. Nunha edición especial de Q Magazine, titulada "Depeche Mode / History of Electro - Pop", Kirk declarou que aínda consideraba a resurrección do nome de Cabaret Voltaire, pero que nesta ocasión tiña pensado "involucrar xente moza no proxecto", suxerindo que o papel de Mallinder no grupo podería ter concluído.
Vista Alegre, Goá, Cospeito
Vista Alegre é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Teófilo del Valle
Teófilo del Valle Pérez, nado en Silleda o 1 de febreiro de 1956 e finado en Elda o 24 de febreiro de 1976, foi un oficinista morto por disparos da Policía Armada durante unha folga do calzado.
Recoñecementos
A localidade veciña de Petrer nomeou o Parque Teófilo del Valle en conmemoración. En 2016 os concellos de Elda e Petrer realizaron un acto de conmemoración da súa morte nese parque. En 2012 Izquierda Unida presentou unha moción no Concello de Elda para que se asignase unha rúa a Teófilo del Valle. Esta moción foi rexeitada polo Partido Popular. En 2016, Izquierda Unida anunciou a asignación dun espazo público co seu nome.
Beneath the Planet of the Apes
Beneath the Planet of the Apes é un filme dirixido por Ted Post que foi estreado en 1970. Continuación do filme O planeta dos simios de 1968.