cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ABBA
The Movie e The Album
O mesmo día da estrea da súa película, ABBA publicou o seu quinto álbum de estudio The Album. O sucesor de Arrival presentaba unha maior ambición lírica e musical e, aínda que foi o menos benvido polos críticos no Reino Unido, deulle ao grupo máis sinxelos con éxito mundial: «The Name Of The Game», «Take A Chance On Me» e «Eagle». O novo álbum incluíu as versións de estudio de The Girl with the Golden Hair, un mini-musical presentado durante a súa xira anterior. Entre elas destacaba «Thank You For The Music», que aínda que realmente nunca foi lanzado como sinxelo, converteuse nunha das canción máis coñecidas do cuarteto. A principios de 1978, ABBA publicou «Take A Chance On Me» como o segundo sinxelo do álbum. O ritmo pegadizo da canción axudoulle a acadar as primeiras posicións das listas no Reino Unido, Europa Occidental, México e Suráfrica. Aínda que «Take A Chance On Me» non chegou ao cume do Billboard Hot 100, logrou vender máis copias que «Dancing Queen», obtendo un disco de ouro da RIAA.
Para 1978, ABBA e a súa obra eran recoñecidos por gran parte dos músicos daquela época. En maio culminaron os traballos para converter un cine abandonado no estudio de gravación de Polar Music. O novo «sitio da arte» en Estocolmo non só estivo utilizado por ABBA, senón tamén por outras grandes bandas como Led Zeppelin e Genesis. A partir de entón, ABBA gravou a gran maioría das súas cancións neste estudio, o cal contaba coa máis alta tecnoloxía de gravación naquela época e unha localización privilexiada no centro de Estocolmo. Ao seren os artistas de maior éxito de Polar Music, o cuarteto podía facer uso do estudio en horarios flexibles, situación que solucionou o problema de dispoñibilidade que se presentara ao alugar outros estudios. Durante maio, ABBA dirixiuse aos Estados Unidos para realizar unha campaña publicitaria na que se presentaban como «o grupo máis vendedor da historia da música gravada», sendo invitados a un especial de televisión con Olivia Newton-John e Andy Gibb. Como resultado desta campaña, «Take A Chance On Me» e The Album lograron subir posicións nas listas estadounidenses, chegando ao número tres e catorce no Billboard Hot 100 e o Billboard 200, respectivamente. Nese mesmo mes, ABBA lanzou un sinxelo de promoción do seu novo álbum en Europa, «Eagle», a súa canción máis longa gravada en estudio.
Consecuencias do éxito
miniatura|dereita|Antes de ser remodelado, o Palacio dos Deportes de Estocolmo albergou os estudios Polar Music, onde o grupo gravou a maioría das súas cancións desde 1978. O grupo comezou a ter algúns problemas no novo estudio de Polar Music en Estocolmo. As sesións de gravación do seu sexto álbum convertéronse nas máis longas e complicadas, xa que moitas das cancións gravadas e mesturadas durante este tempo aínda continúan sen ser publicadas, demostrando unha primeira crise creativa ao tardar máis dun ano en completar as dez pistas que integrarían o seu seguinte disco. O cuarteto comezou as sesións de composición en febreiro de 1978 —dous meses despois do lanzamento de The Album—, pero esta vez sen que Stig Anderson participase no proceso. Para agosto Polar Music premeunos para publicar un novo sinxelo, polo que elixiron unha das poucas pistas coas que estaban satisfeitos, «Summer Night City». Aínda que a canción converteuse nun éxito en Escandinavia e Irlanda, só acadou o número cinco no Reino Unido. Os catro expresaron certa preocupación porque «Summer Night City» rompeu a súa racha de sinxelos número un naquel país; Agnetha dixo: «converteuse nun hábito que cada cousa que lanzábamos convertíase nun número un en Inglaterra». Pese a todo, esta canción foi a plataforma para a incursión de ABBA na música disco co seu seguinte álbum. O lado B do sinxelo —«Medley: Pick a Bale of Cotton/On Top of Old Smokey/Midnight Special»— era un popurrí que ABBA gravou para un disco de caridade para unha fundación contra o cancro en Alemaña tres anos atrás. Este tema permanece como a única canción que a banda gravou e que non era da súa autoría.
Do 17 ao 26 de novembro, ABBA estivo de visita no Xapón nunha campaña de promoción do mesmo xeito que fixera nos Estados Unidos meses atrás. Se presentaron en diversas conferencias de prensa e programas de radio e televisión como The Best 10, Ginza Now e 11 pm. Durante esta xira de promoción presentaron o que se supoñía sería o seu novo sinxelo, If It Wasn't For The Nights. A finais de 1978, a Unicef convidounos a colaborar cunha canción para o disco Music for Unicef, co obxectivo de doar as regalías do tema á organización. Neste evento tamén participaron outros artistas como Bee Gees, Olivia Newton-John, Earth, Wind & Fire, Donna Summer, Rod Stewart, entre outros. Björn e Benny abandonaron a idea de lanzar If It Wasn't For The Nights como sinxelo e no seu lugar elixiron unha balada cun título en español. O 9 de xaneiro de 1979, o grupo presentouse co tema «Chiquitita» no concerto Music for Unicef ante a Asemblea Xeral das Nacións Unidas. O sinxelo lanzouse nas seguintes semanas converténdose no número un en dez países; tamén chegou ao número dos no Reino Unido, ao catro en Australia e ao vinte e nove nos Estados Unidos. A canción segue sendo o sinxelo máis vendido na historia de América Latina, e o éxito nos países de fala hispana animounos a gravar un disco totalmente en castelán. No ano 2004, Unicef estimou que recibiron ingresos por máis de 1 000 000 £ polas vendas da canción.
A vida persoal dos catro tamén cambiara. Logo de máis de cinco anos de estar comprometidos, Benny e Frida casaron o 7 de outubro de 1978, nunha cerimonia privada nunha pequena igrexa de Lidingö. Días despois do lanzamento de «Chiquitita», Björn e Agnetha anunciaron o seu divorcio. A noticia causou un interese masivo por parte da prensa, e conduciu a unha discusión acerca do futuro de ABBA. A parella asegurou aos medios e aos seus seguidores que continuarían o seu traballo como grupo e que o divorcio non les afectaría, aínda que a prensa continuou confrontándoos coas súas entrevistas. Varios críticos definiron este cambio como «unha ruptura aparecida na imaxe de dúas felices parellas unidas para crear música pop». A presión do público sobre os catro fixo que o traballo no álbum se acelerase en febreiro e marzo, de tal xeito que gravaron cinco temas do seu novo disco en tan só dous meses; dous destes foron producidos nos Estudios Criteria en Miami. O seu sexto álbum de estudio, Voulez-Vous, foi finalmente lanzado en abril de 1979 coa asistencia do enxeñeiro de son Tom Dowd, entre outros. O disco recibiu críticas variadas, xa que contaba cunha grande influencia da música disco, a cal dominaba a escena musical de finais dos anos 1970. Porén, as únicas dous baladas incluídas neste converteríanse nos sinxelos de maior éxito do álbum. Voulez-Vous chegou ao cume das listas en Europa, Xapón e México; ademais, chegou ao top 10 no Canadá e Australia, e ao top 20 nos Estados Unidos.
Ao mesmo tempo que o álbum, o cuarteto publicou o sinxelo «Does Your Mother Know?», o seu último sinxelo con Björn como líder vocal, que acadou o número un en Bélxica e Alemaña, o número catro nas listas inglesas, dezasete en México e dezanove no Billboard Hot 100. De xeito similar, ningún dos sinxelos de Voulez-Vous acadou o número un no Reino Unido, pero si chegaron máis aló do número catro. A finais de xullo lanzouse o sinxelo de dobre lado A «Voulez-Vous»/«Angeleyes», que logrou quedar no número tres, ademais de acadar o número un en Bélxica e entrar ao top 10 en Irlanda, Suíza, Suráfrica, España, Francia e os Países Baixos. Nos Estados Unidos ambas cancións foron lanzadas por separado, de xeito que «Angeleyes» non chegou máis aló da posición 64 e «Voulez-Vous» estancouse no posto 80.
En outono de 1979, en conxunto coa súa xira, o grupo lanzou o seu segundo álbum de recompilación, Greatest Hits Vol. 2, o cal contiña o seu novo sinxelo, «Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)». A canción volveuse o seu disco máis coñecido en Europa e o Xapón —onde chegou ao número 17 nas listas de Oricon—, ao situarse no número un en Bélica, Francia, Finlandia, Irlanda e Suíza; no tres no Reino Unido e no oito en Australia. Mentres tanto, en México ABBA conseguiu o seu noveno e último número un con «As Good As New». Na Unión Soviética, debido á prohibición de exportar rublos só se admitían pagos en especie, polo que Polar Music cobraba as vendas dos seus discos en petróleo.
Xira mundial e gravacións en castelán
miniatura|ABBA á súa chegada a [[Rotterdam, unha das paradas da súa xira de 1979.]] Tras ver o éxito obtido en países de fala hispana coa versión en inglés de «Chiquitita», ABBA decidiu gravar unha versión en castelán coas letras compostas por Mary e Buddy McCluskey, executivos de RCA Records na Arxentina. O cuarteto tamén presentouse nos programas Aplauso e 300 millones en España, onde obtiveron un disco de ouro polas vendas do sinxelo. A versión en castelán converteuse nun éxito nas radios de España e América Latina, ademais de ser lanzada noutros territorios como Francia, Australia e o Xapón. Tan só en México e a Arxentina, a versión en español de «Chiquitita» vendeu máis de dous millóns de copias. Para probar a súa racha de sorte, RCA Records animou ao grupo a gravar outra versión en castelán. O tema elixido para esta ocasión foi «I Have A Dream», que en español converteuse en «Estoy soñando». O sinxelo foi ben recibido en varios países castelanfalantes, convencéndoos de que deberían gravar un disco totalmente en español despois de terminar o seu tour.
O 13 de setembro, ABBA comezou a súa primeira e única xira por Norteamérica no Northlands Coliseum, en Edmonton, cun cheo de 14 000 persoas. Durante as catro semanas seguintes, presentáronse un total de dezasete concertos totalmente vendidos, trece nos Estados Unidos e catro no Canadá. Porén, víronse forzados a cancelar varias datas: o último concerto planeado de ABBA nos Estados Unidos foi cancelado debido á crise nerviosa que sufriu Agnetha durante o voo de Nova York a Boston, cando o avión privado no que viaxaba foi sometido a condicións extremas causadas por un tornado, sen que puidera aterrar durante moito tempo. A xira rematou cunha presentación en Toronto no Maple Leaf Gardens ante unha multitude de 18 000 espectadores. Aínda que o espectáculo xerou as mesmas queixas que houbo na xira de 1977 e moitos asistentes aseguraron que ABBA era máis un grupo de estudio que unha banda en vivo, algúns críticos se impresionaron pola boa produción do espectáculo e o recibimento que tiveron entre o público, especialmente se se consideraba a súa condición en Norteamérica.
Vídeos musicais, moda e presentacións
thumb|left|As bandas tributo de ABBA, como a que aparece na imaxe, levan copias dos traxes que o grupo levaba durante as súas actuacións.
Aínda que ABBA non foi un dos primeiros artistas en gravar vídeos especiais para os seus sinxelos, foron dos primeiros en utilizalos como ferramenta de promoción. A principal razón pola que o cuarteto comezou a gravar vídeos foi que as súas cancións se estaban facendo populares en diferentes territorios e que as aparicións en directo non sempre eran posibles. Deste xeito minimizaron o número de viaxes que tiñan que facer, especialmente a aqueles países que requirían voos moi longos. Ademais, os catro tiñan as súas propias obrigas familiares e Agnetha, que sofre de fobia aos avións, negouse a estar separada dos seus fillos pequenos durante longos períodos de tempo. Stig viu o potencial de transmitir un sinxelo vídeo na televisión para dar a coñecer un sinxelo ou un álbum, permitindo promoción máis fácil e rápida que unha xira de concertos. Estes clips comezaron como gravacións da banda interpretando a canción nun estudo en branco, pero pronto cambiaron para mostrar escenas das vidas dos catro arredor de Estocolmo. Cando a canle de música MTV comezou a emitir en 1981, o grupo xa producira máis de vinte e cinco vídeos. Algúns dos seus vídeos convertéronse en clásicos polo uso de traxes dos anos 70 e os seus efectos especiais, que mostraban aos membros do grupo en diferentes planos, xuntando diferentes parellas, superpoñendo o perfil duns cos outros, as caras dos outros ou cantando cara a cara. A maioría dos vídeos de ABBA, incluído ABBA: The Movie, foron dirixidos por Lasse Hallström, que posteriormente dirixiría películas como My Life as a Dog, The Cider House Rules e Chocolat .
ABBA caracterizouse amplamente polo uso de roupas combinadas de cores entre os catro. A primeira vez que usaron estes traxes característicos foi durante o Eurovisión 1974, onde os seus traxes deseñados por Inger Svvenke atraeron a atención do público europeo e foron parte esencial da súa presentación. Durante o resto da década, o grupo usou unha ampla gama de roupa cunha variedade de prendas, incluíndo kimonos, abrigos de pel, minisaias, botas con plataformas e sombreiros. Simon Freith e Peter Langley da revista Creem escribiron: "As rapazas levaban roupa de festa verdadeiramente incrible, vestidos sacos brancos cubertos cun gran estampado dun gato negro, traxes retocados con adornos de ópalo, caftáns autenticamente feros e catro veces máis grande do normal, parecen tarxetas de Nadal baratas. Os mozos levaban eses traxes dunha peza de nailon con cremalleira, traxes saídos dunha película de ciencia ficción, pantalóns acampanados dourados e botas extenuantes con tacóns. A tensión resultante entre a inocencia e a sofisticación é a base da atracción sexual de ABBA. Os catro utilizaron estes traxes nas súas entrevistas, vídeos, sesións fotográficas, presentacións, concertos e para actos públicos, polo que a prensa comezou a cuestionalos sobre o seu uso. Neste sentido, Agnetha dixo: «en privado, somos completamente normais: por iso gústanos vestirnos con roupas chamativas no escenario. Sen algo de brillo, pareceríamos moi marulos.” A última vez que levaron un destes traxes foi na súa xira mundial de 1979, onde os catro levaron traxes de índigo, azul e morado deseñados por Owe Sandström para combinar coa ambientación. Moitos dos outfits de ABBA foron retomados por outros artistas nas décadas seguintes, recoñecendo a contribución do grupo ao mundo da moda.
Pero realmente o caso de Abba era un asunto de diñeiro. Segundo o cuentan os membros do grupo no libro publicado para celebrar o 40 aniversario da súa vitoria en Eurovisión, para poder desgravar o custe do vestiario, tiñan que demostrar que se trata de roupa imposible de levar na rúa. De aí as plataformas exageradas, as lentexuelas e os pantalóns moi, moi acampanados.
É evidente que a roupa foi un elemento máis que contribuíu á imaxe do grupo. Como decía Björn Ulvaeus, vestían como locos, pero a xente se acordaría deles incluso se non ganaban o concurso. Aínda así, parecería ser demasiado para desgravar algunha corona. Pero se lembramos a historia de Suecia, vemos que non o é. Na época na que triunfaba Abba, as profesións liberais en Suecia pagaban un IRPF de ata un 83%. A isto se lle sumaban outros impostos e custos de seguridade social. Así, Astrid Lindgren, a creadora de Pippi Mediaslongas, nunha ocasión tuvo que pagar máis do que ingresou aquel ano, un 102%. Indignada, escribiu o conto “Pomperipossa en Monismania”, unha sátira na que conta a experiencia surrealista. Polos mesmos motivos o coñecido director de cine sueco, Ingmar Bergman, amenazou con deixar o país.
ABBA sempre foi criticado por ser máis unha banda de estudo que unha banda en directo. Curiosamente, o cuarteto apoiou esta afirmación, argumentando que se sentían máis cómodos no estudo que no escenario. Por iso, a pesar da demanda de entradas, as tres xiras mundiais que realizaron non superaron as cincuenta datas e todas duraron menos de tres meses. As críticas recibidas polos seus espectáculos foron mixtas: aínda que a prensa afirmaba que o grupo soaba bastante ben en directo, sinalaron a súa falta de carisma e personalidade como un dos seus maiores problemas ao estar sobre o escenario. dixo Agnetha en nome dos catro: "a miña casa musical é o estudio, non o escenario". Pola contra, a Frida sempre lle gustou ir de xira, afirmando que "Creo que estar no escenario é para morrer, eu Sinto seguro porque me gusta o que fago." O cuarteto preferiu promocionarse a través da radio e da televisión, aparecendo en programas como Top of the Pops, Saturday Night Live, Aplauso, Toppop, Musikladen, entre e outros. Non obstante, para estas actuacións ABBA utilizaba xeralmente sincronización labial. De feito, nos seus dez anos xuntos o cuarteto só cantou en directo en menos de dez programas de televisión. Moitas destas actuacións foron dixitalizadas e lanzadas en DVD e para acompañar edicións especiais dos seus discos.
Monguí
Monguí é un concello colombiano que se atopa na provincia de Sugamuxi no departamento de Boyacá. Está situado a uns 97 km da cidade de Tunja, capital do departamento.
O concello limita polo norte con Tópaga e Gámeza, polo leste con Mongua e polo sur e oeste con Sogamoso.
Descrición
esquerda|miniatura|Rúa de Monguí. O seu clima é frío, a temperatura mínima é de 8 °C; máxima, 16,6 °C e media, 13,000 °C. Por iso os seus poboadores abríganse con ruanas. É recoñecida como a poboación fabricante de balóns.
A Teixeira, Brués, Boborás
A Teixeira é un lugar da parroquia de Brués no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Estraba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. No ano 2010 tamén estaba deshabitado.
Francisco Brives
Francisco Brives, nome artístico de Francisco Palacio Edreira, nado na Coruña en 1970, é un actor, artista audiovisual e escritor galego en lingua galega e castelá.
Traxectoria
Está vinculado coa escena teatral dende moi novo. É o fundador da Asociación cultural Catrabucha. Como actor de teatro, chegou a Madrid da man da compañía "Cuarta Pared".
Colabora de xeito esporádico en diferentes magazines como Odisea, Entiendes ou as revistas Zero, As mais perralheiras, Glife México, Dos Manzanas, todas elas nunha liña de compromiso reivindicativo de apoio á loita polos dereitos dos homosexuais.
Traballou en Alemaña, Bélxica, Xapón e Francia. En 2001 vivía en Madrid, onde desenvolve a súa faceta como actor no eido cinematográfico, e onde foi membro fundador dun grupo poético xunto a Iñaki Echarte Vidarte.
Fear Inoculum
Fear Inoculum é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de metal progresivo Tool, publicado o 30 de agosto de 2019 a través dos selos Tool Dissectional, Volcano Entertainment e RCA Records. Foi o primeiro álbum do grupo en 13 anos, debido a problemas creativos, persoais e legais que os membros do grupo se atoparon dende o lanzamento de 10,000 Days. O álbum foi editado coa aclamación da crítica, coincidindo moitas recensións en que a banda refinara con éxito o seu característico son. O álbum chegou ao número 1 da lista estadounidense Billboard 200, o seu terceiro disco seguido en conseguilo, vendendo o equivalente a 270 000 álbums. O álbum tamén chegou á cima das listas doutros cinco países na súa primeira semana.
Si o vello Sinbad volvese ás illas...
Si o vello Sinbad volvese ás illas... é unha obra narrativa en galego, escrita por Álvaro Cunqueiro, publicada por Galaxia en 1961. O personaxe principal está tomado do relato Simbad o mariño do libro As mil e unha noites.
Retrato do dito Sinbad mariñeiro
Sinbad fala co criado/rapaz Sari e cóntalle das illas Cotovías. Sari non o cre, lévalle a contra, dille que non existen. Sinbad fala de como son e das súas aventuras nelas.
O país de Bolanda
Relata como descobre a un piloto contador e o dá por farsante, que nunca estivera en Karifete. Descríbese a fonda no Golfo e o seu dono Mansur, alí reúnense os pilotos. Sábese da conversa.
Sinbad conta a historia de cando levou a Cainán ao malik de Sostar, unha fermosa historia de ventos e outros feitos. Despois Sinbad no peirao recoñece polo cheiro ao perdedor do Reino Doncel e cóntase na conversa a historia do tal reino: un tío chepudo que vive afastado decapitando rebeldes; fai desaparecer o reino, menos o sobriño que escapa por unha fírgoa do manto.
Sinbad nunca fora casado, é pouco amigo de andar con mulleres. Cóntase das súas pertenzas e do caso do señor e os garfos de tres gallas. A princesiña de Badrubalbur levaba no séquito un piloto chamado Marco Polo.
Vésperas de viaxe
Pensa Sinbad ofrecerse a un señor do Farfistán. Pon tarxeta de aviso no Peirao e anótanse:
Aluga unha burra a diario para poder ir ver o mar a fóra e dela se alimenta. Xa se fan burlas na vila polo atraso do embarque. Vén o tempo do Monzón coas súas chuvias, Sari e Sinbad teñen que quedar na casa. Os farois imitan os golfiños. Lémbrase a historia do golfiño con orellas para subir ao colo do mariñeiro.
Segue sen novas e dálle nome á nao, A Venadita, por aquela serea amiga súa nas Molucas. Está na súa casa Ruz o Mouro que conta de naves que se perderon por Ormuz. Sinbad conta a viaxe a Puisang, unha ribeira da China, a través dunha balea. E entre historias do mariñeiro empeza a mellorar o tempo.
Navegaciós e naufraxios de Sinbad
Seguen sen novas da travesía e continúan as burlas da xente. Sinbad, Sari e o vixía Abdalá collen a burra a van camiño de Basora para facerse coas naos e volver a Bolanda. Nunha pousada atopan uns comerciantes que levan de criado a Sari para que visite o armador soñado, Sidi Raxel al-Gazulí. Xa en Basora o garda non os deixa entrar e teñen que pagarlle para poder entrar nos estaleiros. É un turco que lles leva os cartos. Non conseguen dar coas naos. Sinbad queda sen sentido e perde a vista.
De novo en Bolanda Sinbad está cego e ten pouco humor. Agora ten o respecto da xente, é unha institución. No peirao ninguén ousou quitar o aviso do embarque posto por Sinbad.
Remata repetindo 23 veces: Que teña paz!
Turzas, Augas Santas, Allariz
Turzas é un lugar da parroquia de Augas Santas no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 7 eran homes e 10 mulleres.
Si o vello Sinbad volvese ás illas...
Narración
É unha novela narrada en terceira persoa por Al-Faris Ibn Iaquim Al Galizí, heterónimo do autor (Álvaro fillo de Xaquín o Galego).
Espazo e tempo
É unha obra atemporal, con elementos de diversos períodos históricos. A acción desenvólvese nunha vila costeira.
Edicións
O libro conta con ilustracións de Xohán Ledo. Está adicado a Emilio Álvarez Blázquez e conta cunha cita inicial de P. B. Shelley.
A versión en castelán, Cuando el viejo Sinbad vuelva a las islas, foi publicada en 1962. O libro foi traducido a outras linguas coma o italiano, holandés ou árabe.
Quico Cadaval adaptou a obra ó teatro en 1999, e en 2011 Antón Dobao dirixiu a adaptación cinematográfica co título de Sinbad.
Factor de crecemento epidérmico
O factor de crecemento epidérmico (EGF, do inglés epidermal growth factor) é un factor de crecemento que estimula o crecemento, proliferación, e diferenciación celular ao unirse co seu receptor, que é o EGFR. O EGF humano é unha proteína de 6045 Da formada por 53 residuos de aminoácidos e con tres pontes disulfuro intramoleculares.
O EGF foi descrito orixinalmente de forma independente como un péptido segregado atopado nas glándulas submaxilares de rato e na urina humana. Inicialmente, o EGF humano coñecíase co nome de urogastrona.
Función
O EGF orixina a proliferación, diferenciación, e supervivencia celular. O EGF é un polipéptido de baixo peso molecular que foi purificado primeiramente da glándula submaxilar de rato, pero que desde entón se encontrou en moitos tecidos humanos incluíndo as glándulas submandibulares e parótides. O EGF salivario, que parece estar tamén regulado polo iodo inorgánico da dieta, tamén xoga un importante papel fisiolóxico no mantemento da integridade dos tecidos gástricos e oroesofáxico. Entre os efectos biolóxicos do EGF salivario están a curación das úlceras gastroesofáxicas e orais, a inhibición da secreción ácida gástrica, a estimulación da síntese de ADN e tamén a protección das mucosas dos factores daniños intraluminais, como o ácido gástrico, ácidos biliares, pepsina, e tripsina e axentes físicos, químicos, e bacterianos.
Fontes biolóxicas
O EGF pode encontrarse na urina, saliva, leite, e plasma. A produción de EGF é estimulada pola testosterona.
Mecanismo
miniatura|esquerda|Diagrama dos compoñentes clave da [[vía MAPK/ERK. "P" representa o fosfato. O EGF está na parte superior.]] O EGF actúa uníndose con alta afinidade ao receptor do factor de crecemento epidérmico (EGFR) situado na superficie celular. Isto estimula a dimerización inducida por ligando, activando a actividade de proteína tirosina quinase intrínseca do receptor. A actividade de tirosina quinase, á súa vez, inicia unha fervenza de transdución de sinais que ten como resultado diversos cambios bioquímicos na célula: aumento nos niveis de calcio intracelular, incremento da glicólise e a síntese de proteínas, e un aumento da expresión de certos xenes, como o xene do EGFR. Estes cambios finalmente levan a estimular a replicación do ADN e a proliferación celular.
Familia do EGF
O EGF é o membro fundador da familia de proteínas de EGF. Os membros desta familia proteica teñen características funcionais e estruturais moi similares. Ademais do propio EGF, outros membros da familia son:
Todos os membros da familia conteñen unha ou máis repeticións da secuencia de aminoácidos conservada seguinte:
CX7CX4-5CX10-13CXCX8GXRC
onde X representa calquera aminoácido.
Esta secuencia contén 6 residuos de cisteína que forman tres pontes disulfuro intramoleculares. A formación de pontes disulfuro xera tres bucles estruturais que son esenciais para a alta afinidade de unión entre os membros da familia de EGF e ao seus receptores da superficie celular.
Terapia co EGF
Observouse un incremento da actividade do receptor do factor de crecemento epidérmico (EGFR) en certos tipos de cancro, a miúdo correlacionado con mutacións no receptor e funcionamento anormal como a sinalización do receptor constitutiva independente dos niveis de EGF ou da unión do EGF. Por iso, o EGF e o EGFR foron aproveitados para desenvolver métodos de obtención de imaxes e terapias dirixidas a diana contra cancros que sobreexpresan o EGFR.
Entre os fármacos desenvolvidos para inhibir o receptor do EGF están gefitinib, erlotinib, afatinib e osimertinib para o cancro de pulmón, e Cetuximab para o cancro de colon. Os inhibidores de EGFR son inhibidores da tirosina quinase ou anticorpos monoclonais que fan que vaia máis lento ou deteñen o crecemento celular. CimaVax-EGF orixina a produción de anticorpos contra o propio EGF, o que priva aos cancros dependentes de EGFR dun estímulo proliferativo; está en uso como terapia anticancerosa contra o cancro de pulmón de células non pequenas, e están realizándose máis ensaios para obter unha posible licenza no Xapón, Europa, e os Estados Unidos.
Desenvolvéronse axentes para obter imaxes que identifican doadamente os cancros dependentes de EGFR usando EGF marcado ou anti-EGFR.
Interaccións
O EGF presenta interaccións co EGFR.
Irridu
Irrite ou Irridu foi unha cidade hurrita do reino de Mitanni entre Karkemish e Harran, que podería ser a moderna Ordi ou Tell Bender. Foi unha cidade pequena que adquiriu importancia no século –XIV. A cidade quedou dentro do reino de Tushratta, pero, cando este fuxiu para Siria ante os hititas, proclamou a súa lealdade a Artatama II e ao seu fillo e correxente Shuttarna III. Mattiwaza chegou á cidade esperando ser ben recibido, pero pecháronlle as portas, e a cidade tivo que ser conquistada polo exército hitita; os defensores presentaron batalla, pero serían derrotados e a cidade rendeuse. Os hititas entregárona a Mattiwaza de Mitanni, xa que a fronteira se fixou no Éufrates.
RD-0105
RD-0105 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na última etapa dos foguetes Vostok e Vostok-L, derivados do mísil R-7 e ambos usados para o lanzamento de naves espaciais non tripuladas. Tamén é coñecido como RO-05, 8D714 e RD-448.
O Castro, Viladavil, Arzúa
O Castro é un lugar da parroquia de Viladavil no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Gran Leste
miniatura Gran Leste (en Grand Est, en Großer Osten) é unha rexión francesa. Creada a partir da reforma territorial de 2014 coa fusión de Alsacia, Champaña-Ardenas e Lorena, a nova rexión entrou en vigor o 1 de xaneiro de 2016, tralas eleccións rexionais de decembro de 2015. O Consello de Estado de Francia aprobou Gran Leste como novo nome da rexión no día 28 de setembro de 2016.
A rexión abarca unha área de 57 433 km2 e conta cunha poboación de 5 552 388 habitantes. A súa capital administrativa é Estrasburgo.
Corrèze
Corrèze (19) é un departamento francés situado no centro de Francia, que pertence á rexión Nova Aquitania. Debe o seu nome ao río Corrèze que o atravesa.
Adolf Otto Reinhold Windaus
Adolf Otto Reinhold Windaus, nado o 25 de decembro de 1876 en Berlín (Alemaña) e finado o 9 de xuño de 1959 en Göttingen, foi un químico alemán, descubridor da vitamina D e a histamina. Gañou o Premio Nobel de Química en 1928.
Lingua pawnee
A lingua pawnee é unha lingua caddo falada polos pawnee que residen na rexión norte e central de Oklahoma. As terras tradicionais do pobo onde se falaba a lingua eran o río Platte no que hoxe é Nebrasca.
Adolf Otto Reinhold Windaus
Investigacións científicas
Volveu a Berlín para traballar con Emil Fischer e coñeceu a Otto Diels (futuro premio Nobel en 1950), con quen mantivo unha longa amizade. En 1901 retornou a Friburgo e comezou a traballar sobre o colesterol e os esterois. A partir de 1906 impartiu docencia na universidade de Innsbruck e logo en Göttingen entre 1915 e 1944. En 1919 logrou transformar o colesterol en ácido colánico (que fora illado dos ácidos biliares por Heinrich Otto Wieland). Windaus mostrou así a ligazón entre os esterois e os ácidos biliares. Descubriu tamén que a vitamina D é un esterol e que a luz é precisa para que esta vitamina actúe. Estas investigacións valéronlle o premio Nobel. Traballou igualmente sobre os derivados do imizadol, o que o levou a demostrar que a histidina (un aminoácido) é un derivado do imidazol, e a descubrir a histamina.
Lingua pawnee
Status da lingua
Outrora a lingua habitual entre os pawnee, hoxe é falado por un pequeno grupo de anciáns. Por mor do proceso de susbtitución lingüística en favor do inglés como primeira lingua, o status do pawnee tende cara a extinción. Porén, no 2007 a Nación Pawnee desenvolveu materiais de ensino para o instituto local e tamén para clases para adultos. Ademais, tamén existe material documental da lingua arquivado no Instituro de Investigación de Estudos Nativo Americanos. A lingua pawnee aparece no filme de 2015 The Revenant. En 2019 e 2020, a Nación Pawnee publicou varios vídeos sobre o ensino da lingua pawnee.
Taite
Baixo o rei Wasashatta volveu ser capital de Mitanni, polo menos ata que foi ocupada polos asirios sobre -1290. Taite foi ampliada por Adadnirari I de Asiria, quen construíu nela canles de rego e un palacio e deixou nela algunhas estelas.
Bazar
O topónimo Bazar pode referirse a:
Ziplanda
Zipplanda ou Ziplanda foi unha cidade hitita de situación descoñecida pero incluída no reino de Hakpis que fora destruída polos kaska cando se creou o reino alá polo -1300. Foi restaurada e repoboada por Hattusilis III entre dez e quince anos despois da creación do reino.
Partido Comunista de Galicia (Marxista-Revolucionario)
O Partido Comunista de Galicia-Marxista Revolucionario (PCG-MR, a partir de 1987 Partido dos Traballadores de Galicia-Unidade Comunista) era a federación galega do Partido Comunista de España (Marxista-Revolucionario).
Historia e características
O PCG-MR fundouse en 1985 a causa dunha escisión no Partido Comunista de España (PCE), liderada polo antigo líder deste partido Santiago Carrillo. En Galiza o sector carrillista estaba liderado por Julio Pérez de la Fuente, que foi escollido coma secretario xeral do novo partido. Nas eleccións galegas de 1985 o partido obtivo 8.318 votos (0,66%), sen conseguir representación institucional (nas anteriores eleccións, o PCG obtivera 32.623 votos e un escano; na de 1985, nin o PCG-MR nin o PCG, que apenas sacou 10.625 votos, conseguiron representación algunha).
No seguinte proceso electoral, as eleccións xerais de 1986, o PCG-MR non se presentou con ese nome, senón co de Mesa para a Unidadu dos Comunistas, que obtivo resultados levemente mellores, 12.072 votos (0,94%).
Nas eleccións municipais de 1987 o partido conseguiu os seus únicos representantes institucionais, 8 concelleiros, dos cales 5 foron escollidos en Mugardos. Tamén neste vila tivo o PCG-MR o seu único alcalde.
Despois de varios novos fracasos electorais e a desaparición da URSS, o partido disolveuse e integrouse no PSdeG.
Zubin Mehta
Zubin Mehta (en indio ज़ूबिन मेहता), nado o 29 de abril de 1936 en Mumbai (actualmente na India e daquela pertencente ao Imperio Británico), é un director de orquestra indio. É director vitalicio da ha-Tizmoret ha-Filharmonit ha-Yisre'elit (Orquestra Filharmónica de Israel).
Traxectoria
Zubin Mehta naceu o 29 de abril de 1937 en Mumbai no seo dunha familia parsi, descendente dos zoroastros que saíran de Persia no século XVII fuxindo do islam. Mehta era fillo de Tehmina Mehta e do violinista e director de orquestra indio Mehli Mehta, que en 1935 fundou a Bombay Symphony Orchestra e que fora director musical da American Youth Symphony nos Ánxeles, California (Estados Unidos). A relación da súa familia coa música académica occidental fixo posible que Mehta, a pesar de que a música occidental fora unha rareza na India, medrara escoitándoa constantemente, ben nos ensaios da orquestra ou nos do grupo de cámara que tiña seu pai e que adoitaban ensaiar no salón da súa casa. Foi precisamente de seu pai de quen recibiu as súas primeiras ensinanzas musicais, recibindo clases de piano e violín, ao mesmo tempo que estudaba nas ecolas xesuítas de St. Mary's School e St. Xavier's College.
Warsiyalla
Warsiyalla foi un territorio de Asia Menor occidental, de situación descoñecida. Algúns sitúano en Bitinia occidental e outros en Panfilia ou outros lugares. O único certo que se sabe é que no tratado entre Alaksandu de Wilusa e o rei hitita Muwatallis II, o primeiro tiña que asistir ao segundo nas campañas que facía neste territorio, e o resto dos territorios mencionados son: Licia (Lukka), Karkissa (talvez Caria) e Masa (Bitinia Oriental).
Brués, Brués, Boborás
Brués é un lugar da parroquia de Brués no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 239 habitantes (108 homes e 131 mulleres), un menos ca en 2010 (108 homes e 132 mulleres).
A Vila, Augas Santas, Allariz
A Vila é un lugar da parroquia de Augas Santas no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller).
Xenxibre
dereita|miniatura|240px|Raíz de xenxibre empregada coma ingrediente culinario. miniatura|240px|[[Gari, conserva en vinagre típica da gastronomía xaponesa, especialmente acompañando ao suxi.]] O xenxibre (Zingiber officinale) é unha planta da familia das cinxiberáceas, cuxa raíz está formada por rizomas horizontais moi apreciados polo seu recendo e sabor picante. A planta chega a 90 cm. de altura, con longas follas de 20 cm. O seu rizoma é carnoso, de forma alongada, nodoso, de cor castaña clara polo exterior e abrancazada polo interior; desecado emprégase coma condimente, caracterizándose polo seu sabor picante.
Medra en todas as rexións tropicais do mundo. As variedades máis caras e de maior calidade xeralmente proceden de Australia, India e Xamaica, mentres que as máis comercializadas cultívanse na China.
Usos culinarios
O rizoma utilízanse na maioría das cociñas do mundo, é tenro e zumarentos e carnosos cun suave sabor. Adóitanse conservar en vinagre (no gari tan frecuente coma acompañante no suxi xaponés) como aperitivo ou simplemente engádense coma ingrediente de moitos pratos. As raíces maduras son fibrosas e enxoitas. O mollo dos rizomas vellos é extremadamente picante e a miúdo utilízase como especia na cociña chinesa para disimular outros recendos e sabores máis fortes, coma o do marisco e maila carne de año.
Conchita Wurst
Thomas "Tom" Neuwirth, máis coñecido polo seu personaxe, Conchita Wurst, nado o 6 de novembro de 1988, é un cantante austríaco. No papel de Conchita Wurst, representou a Austria no Festival de Eurovisión 2014, en Dinamarca, coa canción "Rise Like a Phoenix", gañando o concurso cun total de 290 puntos.
Xenxibre
Usos culinarios
Na cociña occidental, o xenxibre, seco ou en po restrínxese tradicionalmente aos alimentos doces, utilízase para elaborar caramelos, pan de xenxibre, para lle dar sabor aos biscoitos e galletas e coma condimento principal da gasosa de xenxibre ou "ginger ale", bebida doce, carbonatada e sen alcol.
Conchita Wurst
Biografía
Antes de asumir o papel de Conchita, Tom Neuwirth participou no programa de talentos austríaco Starmania, no que quedou en segundo lugar, sendo superado por Nadine Beiler, representante de Austria en 2011. No ano 2007, fundou a boy band bandAnders Jetzt!, disolvéndose esta nese mesmo ano. Dende aquela adicouse a decorar escaparates.
Xenxibre
Usos terapéuticos
En investigacións médicas demostrouse que a raíz de xenxibre é un efectivo tratamento contra das vascas causadas polos mareos en medios de transporte, así coma das padecidas polas mulleres embarazadas. Utilízase tamén como estimulante gastrointestinal, tónico e expectorante, entre outros. Contén moitos antioxidantes. Externamente serve para tratar traumatismos e reumatismos.
Conchita Wurst
Biografía
Xa en 2011, Tom volveu á televisión baixo o nome e aparencia de Conchita Wurst (Wurst significa salchicha en alemán) dándolle así un xiro de 180º a súa imaxe, nun concurso de talentos chamado Die große Chance, onde quedou en 6º lugar. No ano 2012, presentouse á preselección austríaca para Eurovisión coa canción That´s What I Am, quedando finalmente segunda. Ao ano seguinte participou en distintos programas de telerealidade como Die härtesten Jobs Österreichs (Os traballos máis duros de Austria), onde traballou nunha piscifactoría, e en Wild Girls, onde un grupo de candidatos tivo que sobrevivir nos desertos de Namibia coa poboación nativa.
Xenxibre
Valor nutricional
esquerda|miniatura|240px|Po de xenxibre
Conchita Wurst
Biografía
Aínda que Tom naceu en Austria, o personaxe de Conchita preséntase nas biografías como nada en Colombia.
Xenxibre
Especies semellantes
Os xermolos da especie Zingiber mioga Roscoe consómense na cociña xaponesa.
Conchita Wurst
Eurovisión 2014
miniatura|Tom Neuwirth sen caracterizar. De forma interna, a ORF seleccionou a Conchita para representar a Austria no Festival de Eurovisión 2014, facéndose público en setembro de 2013 e xa en marzo de 2014 deuse a coñecer a canción "Rise like a Phoenix", de corte clásico e similar ás bandas sonoras das películas de James Bond.
Xenxibre
Especies semellantes
Outra das especies da Zingiberáceas, a Alpinia galanga, utilízase de forma semellante ao xenxibre na cociña tailandesa.
Conchita Wurst
Eurovisión 2014
Austria nun primeiro momento non partía como favorita nas casas de apostas. Isto cambiou cando tras a súa actuación na 2ª semifinal do festival, ao gañala cun total 169 puntos. A partir dese momento, e nos dous días posteriores colocouse como unha das favoritas a conseguir a vitoria na Gran Final celebrada o 10 de maio, na cal gañou cun total de 290 puntos, quedando en segundo lugar Holanda con 238 e en terceiro lugar Suecia con 218. A súa participación no festival xerou unha gran polémica, xa que no seu propio país tras pasar catro días dende a súa elección 31.000 persoas seguían unha páxina no Facebook chamada "Anti-Wust". En outubro, o Ministerio de Información de Belarús recibiu uha petición dos cidadáns para que a emisora estatal BTRC non emitise a actuación de Wurst no Festival de Eurovisión. Nesta petición alegábase que Eurovisión se convertería "nun viveiro de sodomía". En decembro algo similar sucedeu en Rusia.
Xenxibre
Especies semellantes
A especie procedente do leste dos EUA, Asarum canadense, da familia das Aristolochiaceae, coñecida como teudo silvestre aínda que non está emparentada co xenxibre, ten propiedades recendentes parecidas, mais con todo, non se debe utilizar coma substituto do xenxibre xa que contén ácido aristolóchico, un axente canceríxeno. Esta planta é un diurético e estimulante urinario.
Taxonomía
Zingiber officinale foi descrita por William Roscoe e publicado en Transactions of the Linnean Society of London 8: 348. 1807. O seu nome provén do indoeuropeo: en sánscrito dicíase singavera, que significa «corpo de corno» (śṛṅga: «corno» e vera: «corpo, berinxela, sasafrán, boca»).
Nome en galego
A Real Academia Galega só recolle o termo xenxibre como normativo. Como planta non nativa en Galicia, carece de forma tradicional en galego, e os primeiros dicionarios galegos empregaron a voz sinxebra. Existen tamén as variantes xinxebra e gingebra, pero ás máis das veces estes termos confúndense coa especie chamada oficialmente en galego seixebra: Teucrium scorodonia, polo que non está claro Juan Cuveiro Piñol (1876): Diccionario Gallego, Barcelona O nome teudo parece referirse exclusivamente á especie Teucrium scorodonia (a seixebra), que, como ás veces é chamada de sinxebra ou xinxebra, confúndese co xenxibre.
Provincia de El Loa
El Loa é unha provincia de Chile situada no oriente da rexión de Antofagasta.
A súa capital é a cidade de Calama, e a súa gobernadora é María Bernarda Jopia Contreras, do partido Renovación Nacional.
Xeografía
Situada a unha altitude de 3 925 msnm a provincia ocupa unha superficie de 41 999 km².
No ano 2017 contaba cunha poboación de 177 048 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 3,7 hab./km²
El Loa caracterízase polo seu clima desértico e pola súa paisaxe; a localidade de San Pedro de Atacama é un grande atractivo turístico.
Na provincia extráese cobre, un dos recursos minerais máis importantes do país.
División administrativa
A provincia está conformada por 3 comunas:
Economía
En 2018 o número de empresas rexistradas na provincia de El Loa foi de 3 094. O Índice de Complexidad Económica (ECI) no mesmo ano foi de -0,15, mentres que as actividades económicas con maior índice de Vantaxe Comparativa Revelada (RCA) foron Actividades de Parques de Atraccións e Centros Similares (67,11), Reprodución de Gravacións (53,78) e Outros Tipos de Transporte Regular de Pasaxeiros por Vía Terrestre (36,86).
Gobernadores da provincia
miniatura|305px|Logotipo oficial.
Os gobernadores provinciais de El Loa foron os seguintes:
Fosfolipase A2
As fosfolipases A2 (PLA2) son encimas que liberan ácidos graxos unidos ao segundo carbono (posición sn-2) do glicerol. Esta fosfolipase recoñece especificamente o acilo unido en sn-2 de fosfolípidos e hidroliza cataliticamente o enlace liberando ácido araquidónico e lisofosfolípidos. Por unha posterior modificación feita por ciclooxixenases, o ácido araquidónico convértese en compostos activos chamados eicosanoides. Entre os eicosanoides están as prostaglandinas e os leucotrienos, que se consideran mediadores antiinflamatorios e inflamatorios.
Tipos adicionais de fosfolipases son a fosfolipase A1, fosfolipase B, fosfolipase C, e fosfolipase D.
Familias
As fosfolipases A2 inclúen varias familias de proteínas non relacionadas que teñen unha actividade encimática común. Dúas das máis salientables familias son as fosfolipases A2 citosólicas e segregadas. Outras familias son a da PLA2 independente do Ca2+ (iPLA2) e a da PLA2 asociada a lipoproteínas (lp-PLA2), tamén chamada factor activador das plaquetas acetilhidrolase (PAF-AH).
Squirtle
Squirtle (/ˈskwɜːrtəl/), coñecido como Zenigame (ゼニガメ) no Xapón, é unha especie de Pokémon da franquía de Nintendo e Game Freak, o número 7 da enciclopedia electrónica ficticia chamada PokéDex. Deseñado por Atsuko Nishida, Squirtle debutou en Pokémon Red e Blue como un dos Pokémon iniciais. No mercado occidental, o seu nome foi cambiado dende Zenigame a Squirtle para darlle un nome máis "claro e descritivo". Na versión anime, Squirtle conta coa voz en xaponés de Rikako Aikawa. No anime Squirtle nunca chega a evolucionar por razóns que nunca deron a coñecer os creadores.
Fosfolipase A2
Fosfolipases A2 segregadas (sPLA2)
As formas extracelulares das fosfolipases A2 foron illadas de diferentes velenos (de serpes, abellas, e avespas), e desde practicamente todos os tecidos de mamíferos estudados (incluíndo o páncreas e os riles) e tamén de bacterias. Para a súa actividade requiren Ca2+.
Squirtle
Na serie principal de xogos, Squirtle pode evolucionar en Wartortle no nivel 16, e pode converterse en Blastoise no nivel 36.
Fosfolipase A2
Fosfolipases A2 segregadas (sPLA2)
As sPLA2 pancreáticas serven para a dixestión inicial dos compostos fosfolipídicos das graxas da dieta. As fosfolipases do veleno axudan a inmobilizar as presas ao promover a lise celular.
En ratos, as sPLA2 do grupo III están implicadas na maduración dos espermatozoides, e as do grupo X crese que están implicadas na capacitación dos espermatozoides.
A sPLA2 promove a inflamación en mamíferos ao catalizar o primeiro paso da vía do ácido araquidónico ao degradar fosfolípidos, o que ten como resultado a formación de ácidos graxos incluíndo o ácido araquidónico. Este ácido araquidónico é despois metabolizado para formar varias moléculas inflamatorias e tromboxénicas. Os niveis excesivos de sPLA2 crese que contribúen a varias doenzas inflamatorias, e promoven a inflamación vascular correlacionada con eventos coronarios na enfermidade coronaria e a síndrome coronaria aguda, e posiblemente acaba causando síndrome de dificultade respiratoria aguda e a progresión da amigdalite
En nenos os niveis excesivos de sPLA2 foron asociados coa inflamación que se cre que exacerba o asma e a inflamación da superficie celular (ollo seco).
O incremento da actividade da sPLA2 obsérvase no líquido cefalorraquídeo de persoas con enfermidade de Alzheimer e esclerose múltiple, e pode servir como marcador do incremento da permeabilidade da bareira hemato-raquídea.