cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anne Hutchinson
Falecemento
Hutchinson e moitos dos seus seguidores estableceron o asentamento de Portsmouth co apoio do fundador de Providence Plantations Roger Williams, no que se converteu na Colonia de Rhode Island e Providence Plantations. Trala morte do seu marido en 1642, a ameaza de que Massachusetts quedase con Rhode Island empuxaron a Hutchinson a moverse fóra completamente de Boston cara ás rexións neerlandesas. Cinco dos seus fillos superviventes máis vellos permaneceron en Nova Inglaterra ou en Inglaterra, mentres que ela se estableceu cos seus fillos máis novos preto dunha antiga terra coñecida como Split Rock, que logo se converteu en The Bronx en Nova York. As tensións eran fortes nese tempo cos siwanoys. En agosto de 1643, Hutchinson, seis dos seus fillos e outros propietarios foron masacrados polos siwanoys durante a guerra de Kieft. A única supervivente foi a súa filla de nove anos Susanna, que foi tomada prisioneira. A súa morte foi vista polos puritanos da baía de Massachusetts como a clara evidencia do xuízo divino na terra.
Perdón
En 1987, o gobernador de Massachusetts Michael Dukakis absolveu a Anne Hutchinson, revogando a orde de desterro que se lle dera 350 anos antes.
Benda
Benda pódese referir a:
Polydor Records
Polydor Records é un selo discográfico cuxa sede se atopa nestes momentos no Reino Unido, filial de Universal Music Group. O seu estilo é Pop, Rock e R&B no que se atopan os mellores artistas do panorama Pop Británico, como é o caso de Bryn Christopher, Duffy, Sophie Ellis-Bextor, Ronan Keating,Girls Aloud, Scissor Sisters, Björk, The Jam ou Take That, artistas de Estados Unidos, como Black Eyed Peas, Nelly Furtado ou Eminem. En Francia a Mylène Farmer quen logrou vender 30 millóns de discos.
Historia da compañía
Polydor foi orixinariamente unha filial do selo discográfico Deutsche Grammophon Gesellschaft. O seu nome foi primeiro utilizado como selo de exportación. En 1924, as filiais británica e alemá da compañía Gramophone romperan os seus vínculos durante a I Guerra Mundial. Deutsche Grammophon reclamou os dereitos da marca A Voz Do Seu Dono para Alemaña, onde as gravacións foran editadas baixo a marca Electrola. Polo tanto, os discos exportados por Deutsche Grammophon fóra de Alemaña fixérono baixo o selo de Polydor. Deutsche Grammophon perdeu os dereitos de A Voz Do Seu Dono fronte a EMI como parte das concesións alemás ao finalizar a segunda guerra mundial.
En 1972, Polydor fusionouse co xigante Philips, propietario de Phonogram Records (Fonogram en España) para crear o selo PolyGram nos Estados Unidos. Polydor continuou como un selo subsidiario da nova compañía. Durante esta época, o seu artista máis famoso en España foi o cantante valenciano Nino Bravo.
A comezos dos 90, Polydor comenzou a baixar as súas vendas, obrigando a Polygram a reducir o seu persoal, movéndoo cara o novo PolyGram Label Group, deseñado para guiar aos seus selos menores (como Island Records, London Records, Atlas Records ou Verve Records). En 1994, como Island Records recuperounos da súa crise de vendas, PolyGram disolveu moitos dos selos de PLG en Islandia. Mentres tanto, Polydor Records e Atlas Records fusionáronse nunha única compañía (Polydor/Atlas). En 1995, Polydor / Atlas converteuse simplemente en Polydor Records de novo.
Eulogio Serdán
Eulogio Serdán Aguirregaviria, nado en Vitoria en 1853, e finado ibídem en 1929, foi un xornalista, escritor, académico e político vasco.
Biografía
Nado en Vitoria, provincia de Áraba, en 1853, foi alcalde da cidade entre os anos 1910 e 1912. Comezou os seus estudos de Filosofía e Letras en Madrid aínda que os abandonou para alistarse en 1872 no exército carlista, alcanzando o grao de capitán. Ó finalizar a Segunda Guerra Carlista en 1876 exiliouse en Francia, retornando a Vitoria en 1877. Ademais de alcalde, foi catedrático de instituto, cronista de Áraba e Vitoria, correspondente da Real Academia da Lingua e da Real Academia da Historia, así como comisionado pola Sociedade de Estudos Vascos para preparar a Exposición sobre Guerras Civís prohibida por Miguel Primo de Rivera. Ideoloxicamente realizou un tránsito dende o carlismo cara ó liberalismo, ó cal se adscribiu a comezos do século XX. Entre os seus libros atópanse: Rincones de la historia de Álava (1914-1924) con 4 volumes e Vitoria. El libro de la ciudad (1927) con 2 volumes.
Sa, Araúxo, Lobios
Sa é un lugar da parroquia de Araúxo no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 3 habitantes no ano 2020 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 1 mulleres.
George Balanchine
George Balanchine, nado como Giorgi Melitonis dze Balanchivadze, en xeorxiano გიორგი მელიტონის ძე ბალანჩივაძე, e en ruso Георгий Мелитонович Баланчивадзе, nado en San Petersburgo o 22 de xaneiro de 1904 e finado en Nova York o 30 de abril de 1983, foi un bailarín e coreógrafo americano, un dos fundadores do ballet americano.
Traxectoria
Fillo do compositor xeorxiano, Meliton Belanchivadze, naceu como Giorgi Balanchivadze, o seu irmán Andria Balanchivadze foi tamén un coñecido compositor. En 1921 rematou os seus estudos no ballet e entre 1921 e 1924 actuou co Teatro de Ópera e Ballet de Petrogrado.
En 1924 durante unha xira por Europa Occidental coñece a Sergei Diagilev e únese ao seus Ballets Russes, primeiro como bailarín e tras unha lesión como coreógrafo. En 1933 trasládase aos Estados Unidos, onde funda a Escola de Ballet Americano e a compañía de ballet da Metropolitan Opera. En 1946 fundou o New York City Ballet.
A Lameira, Recemel, As Somozas
A Lameira é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 56 habitantes (25 homes e 31 mulleres).
Henry Kissinger
Henry Alfred Kissinger, nado Heinz Alfred Kissinger en Fürth o 27 de maio de 1923, é un diplomático estadounidense que tivo un papel importante na política estranxeira dos EUA entre 1968 e 1976.
Traxectoria
miniatura|200px|Henry Kissinger En 1938, debido ás persecucións anti-semitas na Alemaña nazi, emigra cos seus pais para os EUA, obtendo a cidadanía estadounidense o 19 de xuño de 1943.
Kissinger foi conselleiro para a política estranxeira de tódolos presidentes dos Estados Unidos de Eisenhower a Gerald Ford, sendo o secretario de Estado, conselleiro político e confidente de Richard Nixon.
En 1973 gañou, con Le Duc Tho, o Premio Nobel da Paz, polo seu papel na obtención do acordo de cesamento do fogo na Guerra de Vietnam. Le Duc Tho rexeitou o premio.
Henry Kissinger estivo envolto nunha intensa actividade diplomática con China, Vietnam, a URSS e con África. Algúns dos críticos de Kissinger acúsano de ter cometido crimes de guerra durante a súa longa estadía no goberno, como dar luz verde para a invasión indonesia de Timor (1975), e ós golpes de estado en Chile e o Uruguai (1973); ditos críticos son, entre outros, o xornalista Christopher Hitchens (no libro The Trial of Henry Kissinger) e o analista Daniel Ellsberg (no libro Secrets). Malia que esas alegacións non teñen sido probadas nunha corte de xustiza, considérase perigoso para Kissinger entrar en diversos países de Europa e de América do Sur.
Franz Benda
Franz Benda (en checo František Benda), nado en Benátky nad Jizerou e bautizado o 22 de novembro de 1709 e finado o 7 de marzo de 1786, foi un compositor e violinista bohemio, irmán máis vello de Jiří Antonín Benda, e que traballou a maior parte da súa vida na corte de Frederico o Grande e foi o fundador da escola alemá de violín.
Traxectoria
Franz naceu nunha familia de músicos, estudou música cos xesuítas en Praga e desde os dez anos no coro da capela real de Dresde ó tempo que aprendía a tocar o violín. Ós 18 anos volveu a Praga e de alí a un pouco marchou a Viena, onde estudou violín con Johann Heinrich Graun, pupilo de Tartini. Logo de dous anos foi nomeado mestre de capela en Varsovia e despois foi membro da banda do Príncipe Real de Prusia e despois sucedeu a Graun na dirección dos concertos reais.
Comezou a compoñer as súas propias pezas ós catorce anos. Entre as súas numerosas composicións está o concerto para frauta e orquestra en sol menor, quince concertos para violín e máis dun centro doutras pezas para violín. As súas composicións atópanse entre o barroco e o clasicismo vienés.
Aizuwakamatsu
O concello de Aizuwakamatsu limita cos concellos de Aizumisato, de Aizubange, de Yugawa, de Kitakata, de Bandai, de Inawashiro, de Kōriyama, de Ten'ei e de Shimogō.
Aizuwakamatsu era na época de Edo a capital do dominio de Aizu-han do clán Aizu-Matsudaira.
Enrique Jaso Paz
Enrique Jaso Paz, nado en Laguardia en 1879 e finado en Tui o 27 de agosto de 1936, foi un agrarista e político galego.
Traxectoria
miniatura|300px|Retrato de familia dos Jaso: Enrique Jaso Paz (sentado no chan); Josefa Martínez San Juan (sentada na cadeira); a filla máis vella, [[Evangelina Jaso González, con cabeleira; o rapaz, Enrique Jaso González (ambos os dous son o froito do primeiro matrimonio do pai); outra nena máis nova, Josefita (no chan, acariñando ao can); e Loliña, no colo da nai.]] Nado na Rioxa arabesa nunha familia de ascendencia viguesa. Chegou a Tui cara 1902 para traballar como oficial da secretaría do Concello. De ideoloxía socialista, foi secretario da Federación Obrera de Tui nos anos dez e presidente da Federación Agraria de Tui e director de Vida Agraria. Foi detido en novembro de 1922 pola folga de abastecementos convocada pola organización agraria pontevedresa. Coa ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro en xaneiro de 1924, pero abandonou a corporación en abril, para encabezar a oposición dun sector do agrarismo. Creou en 1926 o Centro Republicano de Tui, e na II República foi un dos fundadores da agrupación de Izquierda Republicana da localidade. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, xulgado por traizón e condenado a pena de morte. Foi executado en Tui, na explanada do Instituto de Segundo Ensino o 27 de agosto de 1936. Os seus fillos Enrique e Evangelina Jaso González tamén foron executados.
Empanada
Unha empanada ou bola é unha preparación culinaria consistente nunha masa e un recheo que se frixe ou coce no forno.
Consiste nunha masa de fariña, elaborada máis ou menos como unha masa de pan rechea de carne ou outros produtos (tamén verduras, peixes, ou mariscos variados), previamente cociñados de formas moi variadas segundo a gastronomía local, pero sendo con moita cebola frixida en aceite o modo tradicional en Galicia. Este é un tipo de alimento de orixe moi antiga que se dá en case tódalas culturas.
A masa está preparada xeralmente con trigo, pero pode estar feita con outros cereais, como o millo, engadíndoselle ás veces na preparación algún tipo de graxa (que pode ser aceite, manteiga ou graxa de porco).
Empanadas galegas
300px|Empanada de millo|miniatura|dereita
As empanadas galegas consisten basicamente nun prato feito no forno nun recipiente especial chamado empanadeira, feito de metal e normalmente redondo cun diámetro duns 60 cm e 5 cm de fundo. En Galiza hai dous tipos principais de empanadas:
Tamén se fan empanadas doces, principalmente a empanada de mazá, moi semellante ao apple pie inglés.
No Pórtico da Gloria unha das figuras ten nas mans o que se deu en identificar como a primeira representación dunha empanada galega.
Empanada de trigo
É a máis común e está estendida por todo o territorio, no interior é mais habitual o recheo de carne e no litoral de peixe ou marisco. O procedemento consiste en estender arredor dun quilo de masa de pan en dous círculos e situar entre ambos o recheo, xeralmente cru e cun sofrito de cebola (que pode levar pemento ou pementón), aínda que algúns tipos de empanada, xeralmente de carnes como a empanada de raxo, por exemplo, están cociñados previamente nun sofrito. Os dous círculos únense de diversas formas e o conxunto cócese arredor de 45 minutos. Tradicionalmente as empanadas levábanse a un forno de pan onde se cocían, porén este costume está a desaparecer. Aínda que as empanadas caseiras están máis comunmente feitas de masa de pan, teñen o problema de que axiña se poñen resesas, polo que son difíciles de encontrar en estabelecementos comerciais, que prefiren masas feitas con graxa ou aceite, de menores cualidades culinarias e máis indixestas, pero que se conservan moito máis tempo.
Algúns tipos :
Empanada de millo
Típica das rías Baixas, o seu proceso é mais difícil, esténdese masa de boroa no fondo da empanadeira untada en aceite ou graxa, colócase o recheo e o sofrito e vaise cubrindo con pequenas tortas de masa soldadas a man. Normalmente é de produtos do mar.
As máis típicas son a de xoubas e a de berberechos.
España
A empanada española, contrariamente á dos países suramericanos (que equivalería máis ou menos a unha empanadilla) é grande, para varios comensais. Este é un prato moi popular en case todas as rexións españolas, aínda que quizais as máis famosas sexan as de Galicia e Asturias. Aínda así, son tamén moi famosos os diferentes "hornazos" (especie de empanada, típico das rexións castelás e andaluza) como por exemplo, o de Salamanca. As empanadas españolas poden ter recheos salgados -carne, peixe, marisco...- ou doces -mazá...- e en moitas localidades teñen unha especialidade particular.
Antigamente (aproximadamente no século XVI), chamábase "empanadas á inglesa" ás elaboradas cunha masa semellante á do pan. A empanada galega deriva en efecto dunha "empanada" medieval, que resultaba de colocar diversos alimentos -verduras, ovos, carnes, mariscos etc.- nun oco feito nunha bola de pan suficientemente grande, preparación que se realizaba sobre todo para o fornecemento de pastores e peregrinos polo práctico desta presentación de comida. Así e todo, co paso do tempo, en lugar de encher o pan previamente enfornado, comezouse a enfornar directamente a masa de pan co recheo dentro, o que lle dá o seu sabor característico.
América
As empanadas suramericanas son do tipo da empanadilla, pero con recheos xeralmente máis variados e picantes.
As empadas ou empadinhas, son similares ás empanadillas españolas e moi comúns no Brasil.
Festas gastronómicas
Véxase artigo principal Festa da empanada
Dada a súa tradición na gastronomía galega, existen varias festas dedicadas a este produto.
Volgogrado Arena
O Volgogrado Arena é un estadio de fútbol ruso da cidade de Volgogrado, no óblast de Volgogrado. O novo estadio, construído de acordo con todas as esixencias da FIFA, albergará catro partidos do Mundial de Fútbol de 2018. A súa capacidade de público prevista é de 45.568 persoas para o Mundial.
É a casa do FC Rotor Volgograd da segunda división rusa, e substituíu ao antigo Estadio Central, demolido en 2014.
Cacharela
Unha cacharela é unha fogueira. Amais, como topónimo pode referirse a:
Alvia
miniatura|250px|Tren Alvia Madrid-Barcelona (serie 120, fabricado por CAF) miniatura|250px|Tren Alvia Madrid-Xixón (serie 130, fabricado por Talgo) miniatura|250px|Alvia S130 en Alacant Renfe Alvia é un servizo ferroviario para transporte de viaxeiros de longa distancia e velocidade alta do operador público español Renfe. Caracterízase por ser de rodadura desprazable, o que permite percorrer vías de largo ibérico ou internacional pasando polos cambiadores de largo entre unhas e outras de forma rápida. Supoñen un adianto respecto ao servizo Altaria con Talgo de rodadura desprazable ao ser todo o conxunto de rodadura desprazable incluída a locomotora.
Ten asentos en turista e preferente, acceso adaptado a discapacitados e cafetería.
Historia
Os primeiros trens en ofrecer este servizo foron os da serie 120 de Renfe en outono de 2005, cando foron inauguradas as circunvalacións de Zaragoza e Lleida da L.A.V. Madrid-Camp de Tarragona e o cambiador de ancho de Puigvert de Lleida. Substituíron a case toda a totalidade dos trens Altaria que unían Madrid e Barcelona.
En outono de 2007 recibíronse as primeiras cabezas motoras da nova serie 130 de Renfe que acopláronse a ramas de remolques Talgo para substituí-la locomotora 252 ou 269 que tiraba destes coches nos percorridos Madrid-Xixón e Alacant-Xixón, de forma que os servizos Altaria e Talgo que cubrían estas relacións rebautizáronse como Alvia.
Coa apertura da L.A.V. Madrid-Valladolid pasáronse estes últimos servizos Alvia a circular pola mesma cambiando de ancho en Valdestillas ou Valladolid e engadíronse servizos Alvia ao recibirse máis cabezas da serie 130 con destino Santander (un dende Alacant), Bilbao e Hendaia.
O 20 de febreiro de 2008 púxose en servizo o tramo entre o cambiador de ancho de Roda de Berà e Barcelona, polo que os Alvia Madrid-Barcelona deixaron de circular nesta liña para ser substituídos por trens AVE, pasando os trens S120 de CAF a circular nas relacións Madrid-Logroño, Madrid-Pamplona e Madrid-Hendaia (antes cubertas por Altaria) e aproveitando parte da L.A.V. Madrid-Barcelona.
O 15 de setembro de 2008 comezaron a circular desde Barcelona ata Vigo, o 14 de decembro de 2008 entre Barcelona e Bilbao e Irún, e o 14 de xuño de 2009, nas rutas Madrid - Huelva e Madrid - Cádiz.
Frota
A frota de trens Alvia componse das seguintes unidades:
Xosé María Tobío Barreira
Xosé María Tobío Barreira, nado en Caldas de Reis o 17 de xaneiro de 1954, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Fillo de José Tobío Fraiz. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Caldas de Reis e foi elixido alcalde grazas a un pacto co BNG. Volveu ser elixido alcalde nas municipais de 1999 e 2003. En decembro de 2006 dimitiu como alcalde. En 2008 foi elixido secretario xeral dos socialistas de Caldas de Reis.
Igrexa de San Salvador de Coruxo
A igrexa de San Salvador de Coruxo é un templo cristián que se atopa na parroquia de Coruxo, no Val do Fragoso, no concello de Vigo, a catro quilómetros da cidade. Data do século XII, sendo até o século XIV un mosteiro propiedade da Orde de San Bieito dependente de Celanova, converténdose despois na igrexa parroquial.
Historia
Construíuse no século XII coma igrexa monástica onde moraba un grupo de freires beneditinos, mais desta época non se conserva vestixio ningún. No ano 1142 este mosteiro pasou a pertencer ao da orde de San Bieito de Celanova en Ourense por concesión do Rei Afonso VII de Galicia e León. As crónicas da época din que o abade de Celanova Paio I, fuxindo da persecución de Dona Elvira (filla da raíña Sancha I de Galicia e do rei consorte Fernando I de León e Galicia, e irmá do Rei García de Galicia), retirouse ao cenobio de Santo Estevo sito na illa de Coruxo (Toralla). Os estudos realizados demostran que en realidade non se trataba dun mosteiro en Toralla, senón do mosteiro de Santo Estevo que se atopa na illa do Medio ou do Faro, no arquipélago das illas Cíes. No ano 1152 o rei Afonso VII de Galicia e León concedeulle ao mosteiro o privilexio de couto, dooulle ademais o eremiterio de Santo Estevo e a illa onde este se atopaba, dependentes do de Celanova. Polo ano 1378 o bispo de Tui permutou co mosteiro de Celanova a igrexa de Santa María Madalena de Ribadavia polo mosteiro de Coruxo e a illa de Santo Estevo, co cenobio que esta acollía. No século XIV convértese finalmente na igrexa parroquial que é na actualidade.
Estilo a arquitectura
A igrexa está feita con muros de cantaría de perpiaño de granito galego, con cuberta de tella. Ten planta basilical de cruz latina con tres naves e tres ábsidas semicirculares, sendo a central máis ancha e elevada (unha soa nave con outra de transepto e tres capelas absidiais na testeira cun treito recto que as une á nave; a ábsida sur perdeu o beirado no treito recto). O estilo orixinal da fábrica era románico, mais despois de numerosas reformas, perdeu moitos dos elementos orixinais, conservando algúns modillóns e tres ábsidas semicirculares, con cadansúas xanelas, aínda que as grandes fiestras da central foron tapiadas, perdéndose os elementos decorativos. Porén, abríronse outras dúas fiestraxes, unha a cada banda do presbiterio, para lle dar máis luz, aínda que estes non se encadran dentro do estilo que predomina no conxunto. Nos laterais consérvanse as vellas bufardas, aínda que as que están a carón do evanxeo perderon os fustes das pequenas columnas. Unha e outra están tamén cegas. Baixo o tellado hai unha cornixa á que están acaroados canzorros iguais en tamaño mais de debuxo diferente. Salientan os detalles figurativos contidos nos chapiteis das xambas, os canzorros e a pureza de liñas arquitectónicas. No centro ábrese unha seteira de arco semicircular con sobremarco de billetes e arquivolta baquetonada. As arquivoltas apoian sobre unha imposta que descansa sobre dúas columnas en cuxos chapiteis aparecen dúas figuras humanas espidas cos brazos en xerro, que pola deterioración non é sinxela a identificación, que seica son Adán e Eva. Os baseamentos das columnas son de perfil ático con garras. A ábsida central é máis alta e larga ca as laterais e de maior sinxeleza. Os seus vans non teñen nin arquivoltas nin columnas, só unha abertura semicircular abucinada. A ábsida setentrional ten unha xanela abucinada semellante á da súa homóloga do sur. Porén, neste caso as columnas carecen de baseamentos e fustes, conservándose unicamente os chapiteis con decoración vexetal. Todos eles contan con canzorros de variado enfeitado: proa, dentes de serra, boceis transversais etc.
O interior salienta polas ábsidas, todas coa mesma estrutura: bóveda de cuarto de esfera que descansa sobre imposta que, á súa vez, divide as ábsidas en dous corpos verticais. Pequena seteira moi sinxela sobre columnas con chapiteis vexetais en cadansúa ábsida lateral. A central aluméase con tres fiestras de semellante forma que as anteriores mais sen enfeite ningún. No transepto, bóvedas de aresta cuxos nervios posúen un florón decorando o centro, descansan sobre piares cruciformes que comunican coas ábsidas e sobre impostas apoiadas en ménsulas no extremo que comunica coa nave.
No adro hai un cruceiro, unha vella fonte, o busto do párroco Xosé Rivas González que finou en 1973, e unha vella e senlleira oliveira, cuxo estado sanitario non é moi bo nos últimos anos. Era común en Galiza plantar nos adros das igrexas algunha especie perennifolia (normalmente oliveiras ou teixos) como sinal de vida eterna. Xunto ás igrexas de igrexa parroquial de Santiago de Bembrive (en Bembrive) e a igrexa de Santa María de Castrelos (en Castrelos), o templo románico de Coruxo é un dos mellor conservados do Concello.
Mancomunitat de Catalunya
miniatura|Presidentes das catro Deputacións catalás. A Mancomunidade de Cataluña (en catalán Mancomunitat de Catalunya) foi unha institución de ámbito catalán promovida polo dirixente da Lliga Regionalista, Enric Prat de la Riba. Desde o seu cargo na presidencia da Deputación Provincial de Barcelona, que asumiu en 1907, impulsou un proxecto de integrar por primeira vez as catro deputacións provinciais nun instrumento de autogoberno. As negociacións co goberno central iniciáronse en 1911 e en 1913, o político conservador Eduardo Dato promulgou o Real Decreto polo cal se autorizaba a unión das deputacións con fins puramente administrativos. O 18 de decembro de 1913 o rei asinou o "Decreto de Mancomunidades Provinciais". A pesar de que a lei era aplicable a todas as provincias españolas, finalmente só as catro provincias catalás fixeron uso da lei, formando a Mancomunidade de Cataluña.
A Mancomunidade constituíse o 6 de abril de 1914 baixo a presidencia de Enric Prat de la Riba, presidente da Deputación de Barcelona e da Lliga Regionalista. Segundo o seu propio estatuto, a Mancomunidade de Cataluña constaba dunha Asemblea Xeral, formada por 96 deputados das catro deputacións; a Presidencia, ocupada polo presidente da Deputación Provincial de Barcelona; e o Consello permanente, que incluía as seguintes consellerías: Camiños e Portos, Cultura e Instrución, Agricultura e Servizos Forestais, Beneficiencia e Sanidade, Obras hidráulicas e Ferrocarrís, Teléfonos, Política Social, e Facenda. Constituír o 6 de abril de 1914.
Con todo, as mancomunidades carecían de capacidade lexislativa. Tamén carecían de recursos propios, pois só dispuña dos das deputacións que formaban parte. Aínda así, a Mancomunidade de Cataluña desenvolveu unha obra considerable. Co apoio dos concellos, impulsou unha mellora das infraestruturas, ampliou a cobertura telefónica, mellorou a subministración de auga potable, impulsou a formación profesional, impulsou o Institut d'Estudis Catalans e a Biblioteca de Catalunya, impulsou unha rede de bibliotecas, construíu o observatorio Fabra, recoñeceu a normativa ortográfica impulsada por Pompeu Fabra e fomentou a renovación pedagóxica.
A Mancomunidade de Cataluña foi presidida por Enric Prat de la Riba desde 1914 ata a súa morte en 1917, momento en que a presidencia foi asumida por Josep Puig i Cadafalch, que perpetuou a obra iniciada por aquel, pero a instauración da Ditadura de Primo de Rivera (1923) supuxo a morte da institución. Nese ano Puig i Cadafalch foi destituído e o seu sucesor, Alfons Sala preparou a súa disolución definitiva en 1925.
Diurno (Renfe)
miniatura|250px|dereita|Diúrno 280, Galicia-País Vasco, saíndo de Vitoria con destino Irún, servizo actualmente cuberto por un [[Arco (Renfe)|tren Arco.]] miniatura|250px|dereita|Diúrno 280, Galicia-País Vasco, en Rentería, servizo actualmente cuberto por un [[Arco (Renfe)|tren Arco.]] Diurno foi o nome comercial que recibiu o servizo de pasaxeiros diúrno da Unidade de Negocio de Grandes Liñas e, posteriomente, de AVE - Longa Distancia realizados por RENFE e Renfe Operadora respectivamente. Substituíu gradualmente aos antigos trens Rápidos e estivo operativo entre 1990 e 2012.
Historia
Este modelo é o clásico concepto de tren, en canto a que é unha locomotora que arrastra un conxunto de coches de viaxeiros. Actualmente só quedan un servizo en funcionamento, que cobren a relación entre o País Vasco e Salamanca. Son arrastrados por máquinas da serie 269 ou da 333. Os coches en si, son da serie 9000; estes vehículos foron adquiridos por Renfe entre 1980 e 1985, e foron unha auténtica revolución, pois teñen unha excelente calidade e estabilidade na marcha, e son aptos para circular a 160 km/h, grazas aos bogies tipo GC (Gran Confort) ou Fiat. Estes servizos están actualmente en declive, debido ao escaso coidado ao que sometéronse estes vehículos nos últimos anos, a ausencia de mantemento, e á prioridade da alta velocidade fronte a calquera outro sistema de transporte por ferrocarril.
Inicialmente, estes trens ofrecían 1ª e 2ª clase, cafetería ou restaurante, e incluso gardería; ademais algúns dos servizos contaban con servizo de paquetería, e incluso levaban un vagón de correos; outros incorporaban tamén plataformas portaautomóbiles Autoexpreso, se ben estes últimos servizos repartíanse tamén cos trens nocturnos.
A día de hoxe foron despezados, alleados, abandonados en estacións ou transformados na serie 2000 (Arco).
O 17 de xuño de 2012, co cambio de horarios, a única relación que perduraba con este tipo de trens, o Diurno Iberia entre Salamanca e Euskadi, foi suprimida malia as protestas dos cidadáns bilbaínos e salmantinos, e substituída por un transbordo en Valladolid polo que desaparece o produto Diurno.
A Reboira
O topónimo A Reboira pode referirse a:
Antin Seliava
Antin Seliava (en Антін Селява; en Antoni Sielawa; en Антоній Сялява), nado arredor de 1583 no voivodato de Połock (Gran Ducado de Lituania, hoxe Belarús) e finado o 5 de outubro de 1655, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1641 até a súa morte.
Primeiros anos
Antin Seliava naceu arredor do ano 1583 en Polack. Ingresou en 1612 no mosteiro da Santa Trindade dos basilianos en Vilnius, facendo o novizado baixo a dirección de Xosafat Kuntsevych. En 1615 foi enviado a Roma para ampliar os seus estudos no Pontificio Colexio Grego, e á súa volta a Lituania traballou na reforma levada a cabo nos mosteiros polo metropolita Rutskyi. En outubro de 1617 foi ordenado sacerdote da Orde de San Basilio Magno. Posteriormente, dende 1622, foi arquimandrita dos mosteiros de Vilnius e de Navahrudak, e participou activamente nas polémicas relacionadas coa restauración da metrópole ortodoxa en 1620.
Arcebispo de Polack
Logo do martirio de Kuntsevych en Witebsk o 12 de novembro de 1623, Seliava foi en 1624 elixido arcebispo de Polack, e recibiu a consagración episcopal de mans do metropolita Yosyf Rutskyi o 18 de xaneiro do mesmo ano. Como arcebispo foi impulsor e puxo en marcha o proceso de canonización de Kuntsevych, quen foi finalmente beatificado en 1643.
Metropolita de Kíiv, Galicia e toda a Rus
Nunha viaxe do metropolita Korsak a Roma, en 1639, Seliava foi nomeado na súa ausencia administrador temporal da Igrexa ucraína. O metropolita Korsak finou durante a súa estadía en Roma, e antes do seu pasamento ofreceu a Seliava ao papa Urbano VIII e ao rei Ladislau IV como posible sucesor. En Roma tivo lugar un proceso apostólico de investigación sobre a persoa de Seliava, logo do cal foi nomeado en 1641 metropolita de Kíiv, Galicia e toda a Rus, cargo no que permaneceu até o seu pasamento en outubro de 1655. Conservou tamén o título de arcebispo de Polack, e en 1642 foi elixido tamén como superior da orde basiliana.
Os primeiros anos do seu goberno da Igrexa ucraína foron pacíficos: combateu con éxito o intento do clero latino de debilitar a Igrexa bizantina, e entre 1645 e 1647 dirixiu importantes negociacións cos ortodoxos que, porén, se interromperon co pasamento de Petro Mohyla. Posteriormente tivo que afrontar as consecuencias da rebelión de Bohdan Khmelnytsky en 1648: a paz chegou co tratado de Zboriv de agosto de 1649, que entre outras provisións incluíu a supresión da Igrexa greco-católica nos territorios do Hetmanato e a cesión das súas propiedades á Igrexa ortodoxa. Malia as protestas de Seliava e do nuncio, o rei Xoán II Casimiro de Polonia aprobou o tratado en xaneiro de 1650.
A situación empeorou posteriormente co Tratado de Pereiaslav de 1654, que puxo ao Hetmanato en dependencia do Tsarato de Rusia, e coa entrada de tropas rusas nos territorios da Coroa. Logo de deixar o goberno da súa arquidiocese en mans de Havryil Kolenda, Seliava se trasladou a Podlaquia, residindo en diferentes mosteiros até que, perseguido e esgotado, finou aos 72 anos (en 1655) na poboación de Tykotsin.
Illas Kai
As Illas Kai (tamén Illas Kei) de Indonesia están na parte sur-oriental das illas Molucas.
Xeografía
As illas Kei compóñense de numerosas illas, incluídos os:
A superficie total das terras das Illas Kei é 1438 km².
Kei Besar é montañosa e densamente boscosa. Kei Kecil ten a maior poboación, e é plana. En realidade, é un arrecife de coral.
A capital é a cidade de Tual, na súa maioría habitada por musulmáns. Langgur é o centro dos cristiáns. Kei é famosa pola beleza das súas praias, por exemplo, Pasir Panjang.
As illas Kei son parte da Liña de Wallace, o grupo de illas indonesias que están separadas por augas profundas tanto da plataforma continental de Asia e Australia, e nunca estiveron vinculadas a ningún dos dous continentes. Como resultado, as illas Kei teñen poucos mamíferos nativos.
330px|esquerda
Halo (canción de Beyoncé)
"Halo" é unha canción interpretada pola artista estadounidense de R&B Beyoncé, composta para o seu terceiro álbum I Am... Sasha Fierce. Ryan Tedder, Evan Bogart e a propia Beyoncé a escribiron nun lapso de tres horas no estudio de gravación. e foi publicada como o cuarto sinxelo do álbum por Columbia Records. Está composta nun tempo moderado, de oitenta e catro pulsacións por minuto, na tonalidade de La maior, e nas súas líricas a protagonista describe un amor sublime.
"Halo" foi versionada por varios artistas, como por exemplo: Florence and the Machine no 2009, Westlife no 2010 e Robin Stjernberg no 2011. Na serie de televisión Glee a pista foi combinada con "Walking on Sunshine" de Katrina & the Waves, no episodio «Vitamina D» (2009).
María San Gil
María San Gil Noain, nada en Donostia o 15 de xaneiro de 1965, é unha política española que desenvolveu o seu labor no País Vasco. Ex tenente de alcalde do concello de Donostia (1999-2002) e ex deputada no Parlamento Vasco. Foi residenta do Partido Popular do País Vasco, e desempeñou cargos de relevancia dentro da estrutura interna do Partido Popular. Está casada e ten dous fillos.
Inicios
Realizou o bacharelato no "Colexio Francés" desta cidade. Cursou estudos superiores en Salamanca, onde se licenciou na especialidade de Filoloxía Bíblica Trilingüe (linguas hebrea, latina e grega) na facultade do mesmo nome da Universidade Pontificia, onde impartía clase Carlos Carrete Parrondo.
Actividade política
O 23 de xaneiro de 1995, cando comía con ela nun restaurante da cidade, Gregorio Ordóñez foi asasinado dun tiro na testa pola organización terrorista ETA, sendo condenado o membro de ETA, Francisco Javier García Gaztelu, alias "Txapote", a 30 anos de prisión. Este feito produciu un cambio radical na dirección da súa carreira política, pasando á primeira fila da actividade política.
Durante a lexislatura 1995-1999 pasou a formar parte, como concelleira, do Grupo Popular do Concello donostiarra. Ó longo da seguinte, até marzo de 2002, desempeñou os cargos de concelleira delegada de Desenvolvemento Económico, Emprego e Comercio e de tenente de alcalde.
Tras o Congreso celebrado o 24 de xuño de 2000, foi nomeada Presidenta do Partido Popular de Guipúscoa. No 2003, converteuse en voceira do Grupo Popular no mesmo Consistorio. En xullo de 2004, por ser candidata a lehendakari polo Partido Popular do País Vasco, renunciou á súa acta de concelleira e simultaneamente abandonou a presidencia provincial desta formación.
Nas eleccións autonómicas do País Vasco en 2005, foi cabeza de lista pola provincia de Guipúscoa e realizou campaña como candidata a lehendakari. Tras estes comicios o PP perdeu a segunda praza tanto en número de votos como en escanos e converteuse en terceira forza política vasca, tras o Partido Nacionalista Vasco e o Partido Socialista de Euskadi-Euskadiko Ezkerra). Tras estes comicios ocupou o cargo que antes ocupara Jaime Mayor Oreja como Presidenta do PP do País Vasco.
O 18 de abril de 2007, ó serlle diagnosticado un cancro de mama, apartouse temporalmente da actividade política; porén, o 2 de agosto do mesmo ano anunciou o seu regreso, asegurando que a súa enfermidade, trala intervención cirúrxica e o postoperatorio consecuente, tiña "un magnífico prognóstico, de recuperación do 100 %".
Ramón Caldas García
Traxectoria
Ingresou como voluntario na Mariña de Guerra en 1938. Funcionario do Xulgado de Caldas de Reis, no franquismo militou en FET y de las JONS, foi Prohombre da Hermandad de Labradores, Delegado Comarcal das Juventudes, delegado da Garda de Franco, concelleiro e foi nomeado alcalde e Xefe local do Movemento de Caldas de Reis, tomando posesión o 24 de febreiro de 1968. Permaneceu como alcalde até 1979. Recibiu a insignia da Orde de Cisneros en 1970.
María San Gil
Ideoloxía
Defínese como "filla adoptada" de Jaime Mayor Oreja. Frecuentemente polémica nas súas declaracións, defende os seus argumentos con contundencia e cre nunha vía de goberno alternativa ó nacionalismo vasco, ó cal considera excluínte e crispante. Tras a derrota electoral, que supuxo o apartamiento de Mayor Oreja da política no País Vasco, segundo os opoñentes políticos de María San Gil, ela representa a corrente máis conservadora dentro do Partido Popular.
Dulce Pontes
Dulce Pontes, nada en Montijo o 8 de abril de 1969, é unha cantante de fado portuguesa.
María San Gil
Ideoloxía
En novembro de 2006 manifestouse pública e frontalmente en contra do diálogo do goberno de Rodríguez Zapatero con ETA.
En decembro de 2010 manifestou que existían lagoas no 11-M.
Dulce Pontes
Traxectoria
Dulce aprendeu de nena a tocar o piano na Academia de Música de Santa Cecilia en Lisboa. Á idade de 19 anos gañou un concurso de canción na súa cidade natal e máis tarde fíxose actriz, aparecendo na televisión portuguesa e en obras teatrais.
En 1991 gañou o Festival RTP da Canción e foi a representante de Portugal no Festival de Eurovisión, onde cantou Lusitana Paixão. Acadou o oitavo lugar entre 22 países participantes, o que foi un dos mellores resultados do país luso no Eurofestival.
En 1992 Dulce gravou o seu primeiro álbum, chamado Lusitana, que contiña principalmente cancións pop, que aínda estaban por debaixo das ambicións, capacidades e imaxinaxión artística da intérprete.
Xa daquela se sabía que Dulce era unha excelente fadista. As primeiras probas disto aparecerían un ano despois, en 1993, cando foi lanzado o seu segundo disco, chamado Lágrimas. Dulce abordou o fado dunha forma pouco ortodoxa. Mesturaba fado tradicional con ritmos e instrumentos modernos, procurando novas formas de expresión musical. Enriquecía os ritmos ibéricos con sons e motivos inspirados pola tradición da música árabe e balcánica, principalmente búlgara. A súa versión do clásico Povo Que Lavas No Rio era todo menos clásica. Mais Lágrimas tiña tamén trazos moi tradicionais, fados clásicos gravados en vivo, en estudo e cantados en rigor con tódalas esixencias do fado ortodoxo. Foron estes os temas (Lágrima e Estranha Forma de Vida) que lle outorgaron a denominación da "sucesora e herdeira de Amália Rodrigues".
Pero o maior êxito de Lágrimas foi outro clásico, A Canção do mar que, no Brasil, foi usado como tema de apertura dunha adaptación do romance As Pupilas do Senhor Reitor, de Júlio Dinis, en telenovela. Interpretado por Dulce, este tema converteuse nun dos maiores êxitos da canción portuguesa de sempre (paradoxalmente nesta versión da Canção do Mar percíbense ben as influencias árabes), sendo probablemente a canción portuguesa máis coñecida fóra de Portugal, interpretada ata hoxe noutros países por diversos artistas (recentemente por Sarah Brightman, que fixo da Canção do Mar o principal motivo musical do seu disco titulado Harem). A Canção do Mar interpretada por Dulce Pontes foi tamén parte da banda sonora do filme americano As dúas facianas dun crime (titulado en inglés Primal Fear), con Richard Gere e Edward Norton.
O disco O Primeiro Canto foi lanzado en 1999. A crítica considerouno o mellor, e tamén o máis ambicioso e difícil na carreira de Dulce. Neste disco confirma que está seriamente interesada en ser unha artista da world music. En O Primeiro Canto Dulce introduce elementos do jazz (o álbum contou coa colaboración de María João) e opta pola sonoridade acústica. Dá nova vida a antigas tradicións musicais da Península Ibérica (canta non só en português, tamén en galego e mirandés), redescobre melodías e instrumentos esquecidos.
En 2002 foi lanzado o disco Best of Dulce, que marcou a saída da editora Movieplay.
2003 tróuxolle unha grande novidade e reviravolta na súa vida artística. Foi lanzado Focus, que é froito da colaboración entre Dulce e Ennio Morricone. Ela cantou algúns dos clásicos do compositor, mais o disco contén tamén composicións orixinais, compostas por Morricone especialmente para a voz de Dulce. O principal obxectivo deste disco foi consagrar unha grande voz. Gravado en Italia e destinado tanto ó público portugués como internacional, Focus contén temas cantados en português, inglés, español e italiano.
Colaboracións e concertos
Ó longo da súa carreira Dulce Pontes colaborou con varios artistas internacionais, como Cesária Évora, Caetano Veloso, Marisa Monte, Carlos Núñez, a banda celta The Chieftains e o artista vasco Kepa Junkera. Ata cantou en grego, en dueto con Eleftheria Arvanitaki (o froito desta colaboración encóntrase no disco de Eleftheria titulado Ekpompi). O dueto co artista angolano Waldemar Bastos constituíu un dos grandes momentos do álbum O Primeiro Canto.
Alan Bean
Alan Bean, nado en Wheeler (Texas) o 15 de marzo de 1932 e finado 26 de maio de 2018. Foi un astronauta, o cuarto home en pisar a lúa, en novembro de 1969.
Traxectoria
Estudou enxeñería aeronáutica na Universidade de Texas, da que se licenciou en 1955. Piloto de probas da mariña norteamericana, foi o instrutor de Pete Conrad, o que despois sería o seu comandante no Apollo 12. En 1963 a NASA seleccionouno como para un dos seus grupos. En 1967, logo da morte de Clifton Williams nun accidente, Bean substituíuno como suplente da tripulación do Apollo 9.
Bean foi o piloto lunar do Apollo 12, e Bean e Pete Conrad aluaron o 14 de novembro de 1969 no Océano das Tormentas, exploraron a superficie lunar, realizaron experimentos e instalaron a primeira estación xeradora de enerxía nuclear na Lúa para proverse de enerxía.
Bean foi tamén o comandante do Skylab 3 en 1973. En 1975 retirouse da Mariña norteamericana, pero continuou traballando na NASA ata 1981, e a partir de entón dedicouse a pintar.
Cardeita, San Martiño de Porto, Cabanas
Cardeita é un lugar da parroquia de San Martiño de Porto no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 77 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 36 homes e 41 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 85 habitantes.
Didier Burkhalter
Didier Burkhalter, nado en Neuchâtel o 17 de abril 1960, é un político suízo e pertencente o Partido Liberal Demócrata da Suíza.
Traxectoria
Foi elixido Conselleiro Federal o 16 de setembro de 2009, como sucesor de Pascal Couchepin. É membro do Consello Federal dende a mesma data.
O Leirón, Recemel, As Somozas
O Leirón é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Balzac (homónimos)
Balzac pode referirse a:
Bagazo
miniatura|180px|Bagazo prensado. O bagazo, bagaño, bagullo ou bullo é o residuo de certos froitos como a uva ou a oliva, despois de espremelos e sacarlles o líquido. En Galicia o bagazo das uvas emprégase para destilar augardente; o bagaño das uvas está formado pola casca dos bagos e as pebidas unha vez fermentado e prensado.
Descrición
miniatura|esquerda|Bagaño de [[Treixadura (uva)|treixadura.]] miniatura|Lagareta e esmagadora. O bagazo está constituído pola casca da uva e as pebidas unha vez que se pisaron os acios ou pasaron pola esmagadora, fermentou o viño e foron prensados os bagos no lagar ou na lagareta.
Para obter augardente o bagazo ten que estar totalmente fermentado, podendo ser despois destilado. Trala fermentación do viño na pía ou no barreño introdúcese este nos barrís, nas pipas ou nos bocois; o bagazo prénsase na lagareta para obter os litros que quedan de viño e finalmente o bagaño fermentado e ben prensado consérvase en bidóns de plástico que se cerran para destilalo posteriormente e obter augardente. miniatura|esquerda|O bagazo emprégase como [[fertilizante.]] miniatura|Lagar.
O alambique ou alquitara é un artefacto que xa empregaban os árabes e os exipcios. É recomendable destilar o bagullo nos meses de primavera, para que non se perdan parte das súas propiedades, recoméndase amais que a materia prima non supere os cinco meses posto que a calidade irá diminuíndo. Tras pasar pola alquitara o bullo emprégase como fertilizante nas leiras.
No rural galego a augardente tomábase pola mañá cedo para escorrentar o frío e tomar forza antes de comezar a traballar, empregábase coma remedio para certas dores e incluso para facer fregas ás persoas e tamén ás vacas cando non daban leite.
miniatura|esquerda|200px|[[Alambique|Alquitara ou alambique.]]
Destilación da augardente
miniatura|Á esquerda [[augardente tostada, augardente branca, augardente de herbas e licor de guindas, no medio garrafa de augardente e á dereita bidóns de plástico para preservar o bagazo.]] En Galicia, tradicionalmente, os augardenteiros eran as persoas que se encargaban da produción da augardente, e que obtiñan con iso ingresos extras dentro da súa economía. Era un traballo estacional e ambulante, pois ían de aldea en aldea co alambique a onde se preparaba a destilación.
Existe un consello regulador dende 1989 e a destilación do bagazo de uva está regulada en Galicia dende finais da década de 1990, quedando relegada como unha actividade clandestina a destilación de augardente que viñan realizando tradicionalmente os augardenteiros por toda a xeografía galega.
Outros usos e aplicacións do bagazo de uva
miniatura|esquerda|O Tomme au marc é un queixo de vaca con bagazo de uvas. Canto á gastronomía, o Tomme au marc é un queixo de montaña francés de leite de vaca parcialmente desnatado, como moitos tipos de Tomme de Savoie, pero cuberto cunha espesa capa de bagazo de uva. Esta é unha técnica de conservación tradicional de Savoia; os tommes amoréanse preservándoos durante semanas ou durante meses, mentres, collen os aromas das uvas. Estes queixos pódense consumir logo ata o final do inverno.
As pebidas da uva e do bagazo están sendo investigadas como fonte de compostos beneficiosos para a saúde, pola súa elevada concentración de proantocianidinas, que logo pasan ó viño, dependendo a súa concentración das técnicas de fermentación aplicadas. Actualmente investíganse os efectos antitumorais e antimetastásicos de distintas variedades de uva autoctona como as de mencía, albariño, caíño branco e loureiro.
Bagazo doutros froitos
miniatura|esquerda|Bagazo de [[cana de azucre.]]
Bagazo da cana de azucre
Da cana de azucre obtense un tipo de residuo leñoso que se coñece como bagazo. Neste bagazo fresco o contido de auga é do 40 %. É frecuentemente utilizado como combustible na propia industria azucreira, tamén se utiliza na industria de papel e fibras pola cantidade de celulosa que posúe.
Como fonte para fibras de papel posúe limitacións semellantes ás que pode ter a palla dos cereais porén ofrece unha maior versatilidade. En xeral, pode empregarse para substituír a polpa da madeira sen diminuír a calidade do produto final; na actualidade, utilízase en practicamente todo tipo de papel mais non pode ser usado en elevadas porcentaxes na industria para as calidades de embalaxe de alta resistencia.
miniatura|[[Jan van der Straet; escena dun muíño de olivas, publicado por Philippe Galle na colección «Nova Reperta», entre 1587 e 1589. Coloreado.]]
Bagazo da oliva
O bagazo das olivas está constituído polas croias e outros detritos que se obtén unha vez extraído o aceite. Con este bagazo, usando unha presión extrema e certos disolventes, obtense aceite de bagazo, de calidade moi inferior. Para ser este aceite apto para o consumo debe ser refinado e mesturado con aceite de oliva virxe para darlle un pouco de sabor.
Bagazo da mazá
O bagazo de mazá utilízase xeralmente para producir pectina e pode ser usado para facer ciderkin, unha sidra feble.
Bagazo da cervexa
O bagazo da cervexa empregase principalmente como alimento para ruminantes pero ten un elevado potencial para a produción de bioetanol e outros produtos derivados.
El Noticiero (Pontevedra)
El Noticiero foi un periódico editado en Pontevedra entre 1892 e 1896.