cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leyton House Racing
Tempada 1991
Con dúas carreiras restantes na tempada, Capelli renunciou ao seu cargo para dar paso a piloto de probas Karl Wendlinger que, como Michael Schumacher a principios de tempada, entrou na F1 nun acordo de baixo perfil realizado por Jochen Neerpasch de Mercedes, para cuxo equipo Sauber - Mercedes de coches deportivos pilotaba no momento.
Capelli asinou por Ferrari para a tempada e Gugelmin marchou para Jordan.
Consecuencias
O equipo foi vendido a un consorcio que incluía a Marrable, ao ex director técnico Gustav Brunner e outros. Anunciouse que o equipo continuaría na Fórmula Un, pero que volvería ao nome March F1 para o ano, talvez co obxectivo de distanciarse da polémica en torno a Akagi e a súa compañía Leyton House. Wendlinger acordou permanecer como piloto a tempo completo e uníuselle Paul Belmondo. Mentres que o equipo March F1 correu toda a tempada de 1992, ningún destes pilotos completaron a tempada xa que tanto Belmondo como Wendlinger abandonaron cando quedaban cinco e dúas carreiras respectivamente. Foron substituídos por Emanuele Naspetti e Jan Lammers.
Os intentos de vender o equipo logo da tempada e fracasaron malia asinar Lammers e Jean-Marc Gounon para pilotar na tempada de Fórmula Un, os cartos esgotáronse e o equipo pechou a principios de 1993.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Comisión Española de Axuda ao Refuxiado
Comisión Española de Axuda ao Refuxiado (CEAR) é unha organización non gobernamental fundada en 1979. As súas finalidades son a defensa dos dereitos humanos, dos dereitos de asilo e dos refuxiados dende unha acción voluntaria, humanitaria, dependente e plural. Os valores que promove son a xustiza, a solidariedade, a liberdade, a igualdade, a independencia,...
As principais actividades que desenvolven son: detección de casos de menores en risco, atención e seguimento de casos menores estranxeiros, acompañamento a menores en situación de risco e desamparo e atención de menores en situación de asilo.
Pretenden levar a CEAR por Europa para iniciar e consolidar colaboracións permanentes con diversas entidades e organizacións que traballan no ámbito da Unión Europea, de cara a coñecer e participar nas distintas experiencias que se están a desenvolver en materia de acollida de integración sociolaboral de solicitantes de asilo e refuxiados en Europa.
Na actualidade, as comunidade autónomas onde se atopan son en Euskadi (CEAR Euskadi) e nas Illas Canarias (CEAR Canarias).
Goretti Fariña
María Goretti Fariña Caamaño, nada en Baión (Vilanova de Arousa) en 1965, é unha bióloga, profesora e escritora galega.
Traxectoria
É bióloga e monitora de Medio Ambiente. Doutorouse en Enxeñería dos Residuos. É profesora de Ciencias no Colexio Sagrada Familia de Vilagarcía de Arousa e guionista produtora dunha empresa videográfica.
FAPMI
FAPMI é unha Federación de asociacións para a prevención do maltrato infantil. Esta federación é unha entidade sen ánimo de lucro na que se integran persoas e asociacións sensibilizadas coa defensa dos dereitos dos menores e tratan de promocionar un bo trato de nenos, nenas e adolescentes.
As súas actividades céntranse nas seguintes áreas:
Traballan múltiples valores entre os que podemos destacar:
As liñas de axuda que ofrece esta federación son as seguintes:
A Casanova, Santaballa, Vilalba
A Casanova é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Préparez vos mouchoirs
Sinopse
Raoul e a súa esposa Solange están comendo nun restaurante cando Raoul expresa a súa preocupación pola aparente depresión de Solange, xa que come pouco, sofre xaquecas e insomnio e tamén ás veces se desmaia. Atopa outro home, Stéphane, para que sexa o seu amante e, con sorte, a anime. Stéphane está desconcertado co plan de Raoul, pero cede ante as súas desesperadas peticións de axuda. Os dous homes dormen por quendas con Solange, e ambos intentan fecundala sen éxito, crendo que a falta dun fillo é a fonte da súa depresión. Stéphane tamén comparte o seu amor pola música de Mozart e os Pocket Books cos dous e co seu tendeiro do barrio. A música inspira os homes, mais non a Solange.
Lugares de Rois
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Rois.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Rois
Prodemar (homónimos)
Prodemar pode referirse a:
Campo Municipal de Fútbol Platas Reinoso
O Campo Municipal de Fútbol Platas Reinoso é unha instalación destinada á práctica do fútbol situada nas proximidades da vila e parroquia de Baio. O seu propietario é o Concello de Zas e nel xoga os seus partidos como local o Club Deportivo Baio.
O seu terreo de xogo é de herba artificial desde 2008, de 105 x 65 metros , e conta cunha bancada cuberta sendo a capacidade total duns 1.500 espectadores.
Historia
Inaugurouse o 24 de agosto de 1990, sendo alcalde Ramón Lois Ordóñez, cun encontro entre o RC Deportivo da Coruña e o Bergantiños FC que o conxunto herculino, dirixido por Arsenio Iglesias, gañou por 3 a 1 grazas á presenza dalgúns dos xogadores máis salientábeis do momento como eran Fran, Yosu, Kanatlarosvki, Stojadinović ou Uralde.
Cutián de Abaixo, Cutián, Oza-Cesuras
Cutián de Abaixo é un lugar da parroquia de Cutián no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 10 habitantes (3 homes e 7 mulleres).
Xogos Asiáticos
miniaturadaimagem|Desfile dos atletas da India na cerimonia de apertura dos I Xogos Asiáticos Os Xogos Asiáticos constitúen unha competición multideportiva modelada seguindo os Xogos Olímpicos na que participan atletas dos países asiáticos e que se celebran cada catro anos desde 1951 regulamentados primeiro pola Federación Asiática de Xogos e desde 1982 polo Consello Olímpico de Asia. Os xogos contan co recoñecemento do Comité Olímpico Internacional e ata o momento nove son os países que organizaron os xogos, chegando a participar en total 46 países, incluíndo Israel que participou por última vez en 1974. miniaturadaimagem|Partido de [[bádminton durante XVI Xogos Asiáticos]]
María Luisa Beatriz López Gargallo
María Luisa Beatriz López Gargallo, nada en Puebla de Zaragoza o 20 de xuño de 1954, é unha diplomática mexicana, ingresou no Servizo Exterior Mexicano (SEM) en 1976. É embaixadora Extraordinaria e Plenipotenciaria de México ante Ucraína desde o ano 2015. É a segunda embaixadora de México ante ese país despois da embaixadora Berenice Rendón Talavera. México estableceu relacións diplomáticas con Ucraína en 1992 e a embaixada estableceuse en 2005. Recibiu distincións, tales como o Premio aos Mellores Estudantes de México de parte do Presidente de México en 1976, así como o Premio á Integridade en 2007 na Secretaría de Relacións Exteriores (SRE), polo éxito na aplicación do Programa de Repatriación Voluntaria ao Interior levado a cabo en Arizona.
Traxectoria
María Luisa Beatriz López Gargallo naceu o 20 de xuño de 1954 na cidade de Puebla, México. Obtivo a licenciatura en Relacións Internacionais pola Universidade das Américas, A.C. en 1976, e cursou o Diplomado en Estudos Latinoamericanos no Centro de Investigación e Docencia Económicas (CIDE) da Cidade de México en 1993. É egresada da xeración da Rama Diplomático-Consular de 1976 do SEM. Ascendeu ao rango de embaixadora no ano 2008.
A embaixadora López Gargallo conta con experiencia na SRE. Na súa traxectoria ocupou cargos principalmente nos ámbitos consular e bilateral. Ademais, traballou tanto en oficinas centrais da Secretaría como Delegada na Delegación Iztacalco na Cidade de México.
Entre as comisións que tivo no estranxeiro atópanse: embaixadora en Australia, Cónsul Xeral en Nogales, Arizona, Cónsul de México en San Pedro Sula, Honduras e Xefa de Chancelería na República Helénica. Na Secretaría de Relacións Exteriores ocupou os cargos de Directora Técnica para América Latina, Subdirectora para a Organización de Estados Americanos e Xefa do Departamento do Xapón e Corea do Sur, entre outros.
Carreira diplomática
Ingresou no Servizo Exterior Mexicano o 16 de setembro de 1976 e desempeñou os seguintes cargos:
Recoñecementos
Ao longo da súa traxectoria, a embaixadora López Gargallo recibiu distincións como o Premio aos Mellores Estudantes de México por parte do Presidente de México en 1976; a Condecoración por 25 anos de Servizo na Secretaría de Relacións Exteriores en 2002, e o Premio á Integridade en 2007 na mesma dependencia, pola exitosa aplicación do Programa de Repatriación Voluntaria ao Interior levado a cabo en Nogales, Arizona.
A Santa Rosa, Sabadelle, Chantada
A Santa Rosa é un lugar na parroquia de Sabadelle, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 33 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 14 eran homes e 19 eran mulleres.
Francisca Méndez
Francisca Elizabeth Méndez Escobar, nada en Cidade de México o 10 de xullo de 1963, é unha diplomática e politicóloga mexicana que, desde xaneiro de 2017, é a titular da Embaixada de México nos Emiratos Árabes Unidos e é embaixadora de carreira desde abril de 2017.
Traxectoria
É licenciada en Ciencias Políticas e Administración Pública pola Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM) e conta con dúas mestrías, unha en Estudos Latinoamericanos pola UNAM, e outra en Dereito e Economía das Comunidades Europeas pola Universidade Estatal de Milán. Así mesmo, a embaixadora Méndez cursou diplomados en materias como política internacional e diplomacia pública.
Ingresou no Servizo Exterior Mexicano o 1 de abril de 1991. Desde entón, desempeñou distintos postos na Asesoría de Asuntos Políticos e do Caribe, na Dirección Xeral para as Nacións Unidas e na Dirección Xeral para Temas Globais.
Máis adiante traballou como directora xeral para Organismos e Mecanismos Rexionais Americanos, cargo polo cal traballou como Coordinadora Nacional de México na Alianza do Pacífico, o Cume Iberoamericano e a Comunidade de Estados de América Latina e o Caribe. Tamén estivo adscrita directamente na Subsecretaria para América Latina e o Caribe como Asesora Especial para asuntos empresariais e educativos.
A embaixadora Méndez foi Cónsul Adscrita no Consulado Xeral en Milán e no Consulado Xeral en Barcelona, do cal estivo encargada durante ano e medio. Tamén foi Xefa de Chancelería nas embaixadas en Romanía, Costa Rica, Bélxica e España, e traballou como Encargada de Negocios ad interim por oito meses; e en Bélxica e a Misión de México ante a Unión Europea.
Lugares de Sada
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Sada.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Sada
A Barosa, Bandoxa, Oza-Cesuras
A Barosa é un lugar da parroquia de Bandoxa no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, que eran 1 home e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Conxunción (gramática)
Conxunción é un vocábulo ou locución que enlaza oracións, sintagmas ou palabras, como a súa etimoloxía de orixe latino explica: cum, "con", e iungo, "xuntar"; polo tanto, "que enlaza ou une con". Constitúe unha das clases de nexos. Non debe confundirse cos marcadores do discurso.
Forma
A conxunción é unha parte invariable da lingua que se utiliza para enlazar oracións e establecer relacións entre elas: Luísa vai traballar e Pedro queda en casa.
A conxunción só ten valor gramatical, non ten valor semántico. O seu significado adquíreo nas relacións oracionais que pode presentar. Valor aditivo: Luísa compra e vende obxectos. Valor de oposición: Carme traballa, e non tódolos días etc...
Hai outros moitos nexos, na súa orixe preposicións, que encabezan oracións e que adquiren valor de conxunción, aínda que non teñan forma conxuntiva. A estas construcións chámaselles xiros conxuntivos. Por exemplo:
Igualmente, existen algúns adverbios e pronomes que poden funcionar como conxuncións. Se son adverbios, denomínanse adverbios conxuntivos, por exemplo cando, mentres, onde, como, así etc... Entre os pronomes, están os chamados pronomes relativos (que, quen, o-a-os-as cal-é, cuxo etc...) e pronomes que poden funcionar en correlacións distributivas, como un... outro etc...
Por outra banda, existen determinadas construcións que agrupan preposicións, substantivos, conxuncións e outros elementos a fin de formar as chamadas locucións conxuntivas, equivalentes a nexos ou conxuncións; forman un vasto repertorio que expresa os máis curiosos matices: de maneira que, así que, a fin de inf, por máis que, pese a que, antes de que, despois de que etc...
Existe ademais un grupo de conxuncións correlativas que aparecen en dúas partes, de forma correlativa, unha parte na primeira proposición unida e outra parte polo xeral encabezando a segunda: "Ata tal punto tíñalle antipatía, que veu para matalo".
En galego, as conxuncións clasifícanse en propias e impropias.
As conxuncións, segundo os distintos tipos de relacións ou enlaces oracionais que presentan, poden adquirir valores significativos diversos, e clasifícanse en dous tipos: coordinantes ou subordinantes.
Conxuncións coordinantes ou coordinativas
Conxuncións copulativas
As conxuncións copulativas serven para reunir nunha soa unidade funcional dous ou máis elementos homoxéneos e indican a súa adición. Son: e, e, nin, que. E é a conxunción máis usada na lingua coloquial: Xurxo e Daniel pasean; repítese frecuentemente na linguaxe infantil, como expresión sucesiva de enunciados: O can é o meu amigo e quérolle moito e xoga comigo. Este uso pleonástico mantense na lingua popular das narracións, e como recurso expresivo intensificador. A conxunción nin equivale a e non e sinala a adición de dous termos, pero implica que sexan negativos: Non fixo os traballos nin estudou. A fin de marcar a expresividade, anteponse ás veces a tódolos termos unidos: Nin teño traballo nin diñeiro. A conxunción copulativa que é de uso arcaizante, aínda que tamén figura en locucións con valor intensificador: E ti chora que chora. O mesmo dá que dá o mesmo.
Conxuncións adversativas
As conxuncións adversativas son as que contrapoñen dúas oracións ou termos sintácticos. A contrariedade pode ser parcial ou total; a parcial expresa unha corrección ou restrición no xuízo da primeira oración, de modo que a coordinación é restritiva: mais, pero, aínda que. Existe unha serie de conxuncións que proceden de formas lingüísticas máis extensas e que se gramaticaron total ou parcialmente que se usan como nexos adversativos: así a todo, emporiso, así a todo, malia, no entanto, máis ben, agás, salvo, menos...
Se hai incompatibilidade entre as dúas oracións coordinadas de maneira que a afirmativa exclúa totalmente á negativa, a coordinación é exclusiva: senón, senón que, así a todo, ao contrario: ''Non o fixo Xoán ?senón? Pedro''.
Conxuncións disxuntivas
As conxuncións disxuntivas indican alternancia exclusiva ou excluente: ou, ou, colócanse entre os termos que indican a alternancia ou antepostas a cada un deles: Chamou Pedro ou Xoán. Outras veces, ou indica que os termos unidos son equivalentes e serven para designar unha mesma realidade: ''Todo ocorreu ?ou? sucedeu nun momento.''
Conxuncións explicativas
Son aquelas que unen proposicións que expresan o mesmo, pero de distinta forma, a fin de explicarse mutuamente. Son polo xeral xiros illados entre comas como ou sexa, isto é, é dicir, ide est, é máis: Foise ao outro mundo, é dicir, morreu.
Conxuncións distributivas
As conxuncións distributivas indican distribución ou alternancia; repiten os termos: ou... ou; empréganse ás veces unidades de tipo adverbial: ben... ben, xa... xa, ora... ora tamén se usa a forma verbal inmobilizada sexa, cando os termos unidos expresan equivalencia: Xa vés, xa a guindaches demasiado lonxe.
Conxuncións subordinantes ou subordinativas
As conxuncións subordinantes divídense en tres grandes grupos:
As conxuncións subordinantes ou subordinativas que introducen subordinadas substantivas introducen oracións que desempeñan as funcións propias dun sintagma nominal (suxeito, atributo, complemento directo, complemento indirecto, suplemento, complemento do nome). As conxuncións substantivas clasifícanse segundo a función que a oración substantiva desempeñe dentro da oración principal. Utilízase que, conxunción completiva, para a función de suxeito e de complemento directo: Amoloume que non mo dixeses; Dixo que o faría. Ás veces, emprégase que con algunha preposición, por exemplo en función de suplemento: El convenceuse de que era importante. Tamén se emprega "se" para as interrogativas indirectas: Pregúntome se virá. Tamén poden utilizarse pronomes e adverbios interrogativos: Preguntoume como virían. Preguntoume cantos virían.
As proposicións subordinadas adxectivas van introducidas por pronomes relativos (que, quen, o cal, cuxo e as súas variantes), que desempeñan ao mesmo tempo unha función sintáctica dentro da proposición subordinada que introducen. Estes pronomes relativos poden ir precedidos de preposición ou non. "O libro que me prestaches era moi bo. O libro de que me falabas era bo."
As que introducen proposicións subordinadas adverbiais circunstanciais poden ser simples conxuncións, adverbios conxuntivos, xiros conxuntivos ou locucións conxuntivas e poden indicar
As que introducen proposicións subordinadas adverbiais lóxicas poden indicar:
A Senra, Sabadelle, Chantada
A Senra é un lugar na parroquia de Sabadelle, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
Taxon monotípico
miniatura|dereita|300px|O xénero [[Orycteropus é monotípico porque só contén a especie porco formigueiro (Orycteropus afer).]] En bioloxía, un taxon monotípico é un grupo taxonómico (taxon) que contén só un taxon inmediatamente subordinado. O taxon subordinado en cuestión pode conter varios taxons inferiores ou ser tamén monotípico. Aínda que o termo parece indicar que un taxon ten un só espécime tipo (sen sintipos, lectotipos, ou outros tipos) e ningún sinónimo heterotípico/júnior, ese non é o seu significado.
No caso das especies, unha especie monotípica é aquela que non contén subespecies ou grupos menores de taxons infraespecíficos. No caso dos xéneros prefírese ás veces o o termo "uniespecífico".
Na nomenclatura botánica, un xénero monotípico tamén se refire a un caso especial no que se describen simultaneamente un xénero e unha soa especie dese xénero. En Botánica, monotípico úsase máis que monoespecífico co mesmo significado.
Igual que o termo "monotípico" se usa para describir un gran taxon que comprende só unha subdivisión, pódese tamén dicir que o taxon contido é monotípico dentro do taxon grande, por exemplo, un xénero monotípico dentro dunha familia.
Taxons que se consideraban inicialmente monotípicos poden deixar de selo ao seren subdivididos máis adiante conforme se afina a súa clasificación taxonómica ao obtérense novos coñecementos sobre eles, como por exemplo, datos xenéticos.
Exemplos
Algúns exemplos de grupos monotípicos son os seguintes:
A Fonte, Cutián, Oza-Cesuras
A Fonte é un lugar da parroquia de Cutián no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Eusebio Zuloaga de la Prida
Eusebio Zuloaga de la Prida, nado en Madrid en 1880 e finado en Bilbao o 5 de febreiro de 1954, foi un enxeñeiro e xornalista español.
Traxectoria
Fillo de Eusebio Zuloaga González e da súa terceira muller Dolores de la Prida Coya. Estudou Enxeñeiría Industral, pero dende moi novo dedicouse ao xornalismo. Foi director de El Castellano de Burgos e doutros periódicos de Santander e Valladolid. En 1911 trasladouse a Vigo para ser redactor xefe de Noticiero de Vigo e despois dirixiu o xornal Vigo. Foi redactor de El Siglo Futuro e La Prensa de Buenos Aires. Fundou en 1934 El Diario Vasco de Donosti. Despois da guerra civil foi agregado de prensa en París e correspondente de ABC en Berlín e Roma. Nos últimos anos de vida pertenceu á redacción de La Gaceta del Norte de Bilbao.
Picafollas asubiador
Esta ave é fortemente migratoria e toda a poboación vai invernar á África tropical.
Hábitat
esquerda|miniatura|Ovos da especie na colección do [[Museo de Wiesbaden]] É un paxaro de bosques maduros abertos pero sombreados, como os de faias e carballos, con algúns terreos espallados cubertos para a nidificación. O niño ten forma de cúpula e sitúase a pouca altura nunha matogueira ou arbusto baixo e nel poñen 6 ou 7 ovos en maio; pode haber unha segunda posta. É insectívoro.
Descrición
O picafollas asubiador mide de 11 a 12,5 cm de longo, e parécese a moitos sílvidos, é verde pola parte superior e branco pola inferior cun peito amarelo limón. Pode distinguirse de especies similares, como o picafollas europeo (P. collybita) e o picafollas musical (P. trochilus) polo seu supercilio gorxa e parte superior do peito amarelos, beiras das terciarias claras, unha proxección das primarias máis longa e unha cola máis curta pero máis ancha.
Varios factores asociados coa estrutura do bosque, incluíndo a pendente do terreo, cuberta forestal, proporción dos bosques caducifolios, altura do dosel e lonxitude do bordo do bosque, todos eles inflúen nas taxas de ocupación desta especie forestal en declive. Cómpren medidas de conservación que protexan e manteñan a estrutura forestal preferida por estes picafollas. Teñen tamén unha preferencia polos bosques na estación non reprodutora; porén, ese hábitat está diminuíndo nas zonas de invernada como Ghana. Malia o declive dos hábitats forestais, non parece que cambiase nesas zonas o número de picafollas asubiador porque parece que a especie pode utilizar hábitats degradados, como granxas con bastantes árbores. Porén, unha maior perda de árbores probablemente terá un impacto negativo sobre esta especie no futuro.
Cancións
Ten dous tipos de cancións, a miúdo (pero non sempre) cantadas alternativamente; un trilo metálico fluído e agudo que aumenta o seu tempo e soa, que dura 2 ou 3 segundos, e unha serie de 3 a 5 notas piantes descendentes de ton baixo que soa piüü-piüü-piüü. A chamada de contacto é unha nota piante suave, similar ao segundo tipo de canción, pero máis curta e cantada soa, "piü".
Ángel Carballeira Rego
Ángel Carballeira Rego, nado en Lanzós (Vilalba) o 19 de marzo de 1907 e finado en Perpiñán (Francia) en xullo de 1963, foi un militante e resistente anarquista galego, tamén citado como "Rejo". Foi membro destacado da Federación Anarquista Ibérica e desenvolveu cargos de responsabilidade na CNT durante a Guerra Civil Española.
Traxectoria
Como tantos outros rapaces da súa xeración, Ángel Carballeira emigrou á Arxentina durante a súa puberdade. Neste país esperta o seu interese polas ideas anarquistas, coñecendo de preto as actividades da FORA e máis da Unión Sindical Argentina. En 1923 estableceuse en Barcelona onde formou parte activa do movemento anarquista do barrio de Grácia.
Prendido en diversas ocasións pola policía, en 1933 foi encadeado por mor da súa militancia nos Comités de Defensa da CNT e na FAI de Grácia.
Durante a Guerra Civil Española desempeña cargos de responsabilidade na CNT barcelonesa. Rematada a contenda, Carballeira exiliouse en Francia onde é vinculado con grupos de acción anarquistas, especialmente co grupo de Josep Lluís Facerías en 1947 e despois co grupo de Vila Capdevila en 1949.
En 1959 accede ó cargo de Secretario de Coordinación do Secretariado Intercontinental da CNT (grupo maioritario dentro da Confederación Nacional del Trabajo) e figura como responsable da loita antifranquista dentro da organización. En 1961 foi reelixido para o cargo no Congreso de Reunificación de Limoges.
Farsas para títeres
Farsas para títeres é un libro de teatro de Eduardo Blanco Amor publicado en castelán e galego en 1973 por Ediciós do Castro. Foi reeditado en 1991 e  1993 (3ª ed. ISBN 9788474925586).
Contén seis pezas: Romance de Micomicón e Adhelala, Amor e crimes de “Juan el Pantera”, Falsa morte e certa morte de Estoraque o Indiano, A verdade vestida, Un refaixo pra Celestina e Anxélica no ombral do ceio. miniatura|300px|O autor en Ourense
Características
A 1ª edición en castelán en Buenos Aires é de 1953 (Ed. López Negri) e inclúe Amor y crímenes de Juan el Pantera, Angélica en el humbral del cielo e La verdad vestida. A 2ª edición foi en México en 1962 (feita por Alejandro Finisterre) contén en castelán as seis pezas publicadas logo por Ediciós do Castro en versión bilingüe. En 1976 editáronse de novo en castelán por Cuadernos para el Diálogo, edición na que foi arricanda Proceso en Jacobusland por obriga da censura (nese mesmo ano a editorial incluiría a obra nunha segunda edición de Farsas y autos para títeres).
Segundo Xosé Ramón Pena : Para Dolores Vilavedra : Segundo Luís Pérez (Prólogo de Proceso en Jacobusland, p. 14 ): Son seis farsas que se apoian na fecunda tradición do teatro breve dos séculos XVI e XVII e tamén na influencia das teorías vangardistas do teatro español e europeo, sobre todo de Valle-Inclán e Gordon Graig. Son seis deiliciosas pezas que procuran recuperar, fronte ao teatro neorromántico, a esencia do teatro como espectáculo e diversión. Estas farsas mostran un alto nivel de xogo e humor teatrais. O simbolismo de auto sacramental de A verdade vestida responde a uns pulos conceptuais de escaso valor escénico. Mais outras mostran unha burla populista, un desenfado, un trapisondismo antipsicolóxico e inmediato que as converte en gozosas expresión dun teatro de escasas pretensión mais de indubidable vitalidade escénica. Un xogo non desprovisto de significado.
Anxélica no ombral do ceio e A verdade vestida presentan unha riqueza conceptual, alegórica e filosófica que as aproxima do xénero do auto. Outras pezas están especificamente realizadas para bonecos: Romance de Micomicón e Adhelala, Amor e crimes de Juan el Pantera e Certa morte e falsa morte de Estoraque o Indiano. Nelas os bonecos representan personaxes esquemáticos, case sempre deshumanizados, que serven ao autor para ofrecer, indirectamente, unha crítica social e dos vicios e pecados humanos, tratados con sentido do humor.
Contido
Ediciós do Castro publica ista edición bilingüe das “Farsas” de Eduardo Blanco-Amor coma homaxe os seus cincoenta anos de laboura nas letras galegas.
Romance de Micomicón e Adhelala
As escenas pasan na sala grande de recibimento da Raíña Nai. Moitísimos espellos.
A Raíña Nai discute con Adhelala, rebaixa a súa nobreza e todo son eloxios para o seu príncipe xigantesco que devora ducias de animais e sempre está enfadado. Chega a Raíña do Afganistán de visita e as dúas raíñas se desprezan, ela vén pedir a man do príncipe para a súa filla. Micomicón non quere oír falar diso porque está namorado de Adhelala aínda que ela o rexeita. Mais Adhelala cóntalle como curar, como volver a unha estatura normal e ao bo humor. A curación está na tenrura, no emocionarse, no chorar. E Micomicón chora e baixa de estatura. Adhelala cóntalle á Raíña Nai que o xigantismo do príncipe é un maleficio dos sabios do seu país porque o Rei matou uns presos que debía respectar. A Raíña nai dá o seu brazo a torcer ante a posibilidade de ser avoa. E anúncianse as vodas da princesa real Adhelala e o príncipe Micomicón, agora con estatura normal.Rematada en Montevideo en 1939.
Galaxia fixo unha reedición desta farsa no ano 2000 en galego. Foi editada en 2002 como Romance de Micomicón y Adhelala pola Asociación Española de Teatro para la Infancia y la Juventud ASSITEJ.
Amor e crimes de “Juan el Pantera”
Farsa pra títeres de cachiporra
Está no balcón Contemplación con roupa provocativa cando chega Juan, insúltaa e logo pídelle que baixe para estar con el. Ela dille que non porque logo sempre anda con celos. Mais baixa e como ela se nega el ponse violento, entón aparece o sancristán que a rescata e logo tamén el tenta aproveitarse da moza e ela tamén o rexeita. Entra en escena o Estoraque cargado de ouro e tamén é rexeitado pola moza. Chega cantando o Pastorino, Contemplación achégase a el e decláralle os seus amores pedíndolle que suba con ela. O rapaz rexéitaa mais ao final acaba cedendo, cando vai subir entra o sancristán e a moza di que Pastorino se sentiu mal e vai axudalo. O sancristán sobe polo muro para exercer de mirón. Volve o Estoraque con guitarra e cancións de namorado. Ao final tamén o manda entrar. Volve Juan el Pantera cos seus insultos, entra e mata o mozo, o sancristán e o Indiano tirando os cadáveres pola ventá. Logo ataca entre insultos a Contemplación. Finalmente fai o pranto pola moza e suicídase.Rematado en Buenos Aires, 1940.
Títeres Alakran representou esta farsa dirixidos por Lázaro Yuyo.
Falsa morte e certa morte de Estoraque o Indiano
Farsas pra títeres simuladores, con remate de negra
Interior de casa acomodada. O señor Estoraque está de corpo presente no cadaleito de xeito que o vexa o público.
A acción é posterior á farsa anterior.
Pepa e Obdulia fan un longo pranto polo Estoraque, ás veces chocalleiro e interrompidos polas reflexións de quen lles pagará ou herdará todo. Entra Contemplación que se dá de herdeira porque o indiano a forzou antes de ser atacados polo Juan. Esperta o Estoraque e dialoga coa Contemplación, el quere que ela se lle entregue en proba de amor pero ela non cede se antes non lle pasa os bens. El di que fixo o morto para ver a súa reacción. Na discusión morre de verdade o Estoraque, ela volve co de ser herdeira e mesmo lle paga ás do pranto para que testifiquen de que o vello lle acababa dar palabra de casamento. Mais chega a negra Pancha toda dolorosa polo pasamento do seu amo. Di que é a súa esposa e que tiveron once mulatos. Mostra o papel do casamento que resulta ser o testamento do indiano no que lle deixa todo á Pancha, que acaba botándoos a todos de alí a golpes.
Save the Children
Save the Children é unha organización non gobernamental (ONG) fundada en 1919 coa misión de defender e promover os dereitos da infancia.
Farsas para títeres
Falsa morte e certa morte de Estoraque o Indiano
A obra foi representada polo Grupo de Teatro de Moaña dirixido por Celso Parada.
Save the Children
Foi fundada na cidade de Londres en 1919 por Eglantyne Jebb e a súa irmá Dorothy Buxton como unha organización coa que pretendían recadar diñeiro para dedicalo ás consecuencias que a primeira guerra mundial causara sobre os nenos.
Farsas para títeres
A verdade vestida
Farsa violenta
Save the Children
Foi a primeira ONG independente adicada á infancia. Actualmente está presente en 29 países, formando a Alianza Internacional Save the Children. Traballa, no marco da Convención sobre os Dereitos do Neno, adoptada polas Nacións Unidas, nas áreas que afectan: educación, saúde, nutrición, traballo infantil, prevenció de abusos sexuais, reunificación de familias despois de catástrofes e guerras etc.
Farsas para títeres
A verdade vestida
Todos os personaxes, menos a Verdade e o Disimulo, levan un letreiro co seu nome. Están diante dos seus tenderetes, coma nun mercado.
Microsoft
Microsoft Corporation é unha compañía de software fundada por Bill Gates e Paul Allen en 1975 en Albuquerque, Novo México. Ten a súa sede actual en Redmond, Washington. É a maior compañía de software do mundo (conta con máis de 50.000 empregados en total en varíos países) e é coñecida principalmente polas diferentes versións dos seus sistemas operativos Windows e MS-DOS, así como polo paquete de aplicacións ofimáticas Microsoft Office, da que fan parte programas como MS-Word, MS-Excel, MS-Access ou MS-FrontPage.
Farsas para títeres
A verdade vestida
Dialogan a Verdade e o Disimulo, que dependen un do outro. Entran a Virtude e mais o Vicio collidos amorosamente. O Capital trae collido o Traballo. Todos eles dialogan longamente.
Microsoft
Historia
Foi fundada inicialmente para desenvolver e vender intérpretes de BASIC para o Altair 8800. A mediados dos anos 80 conseguiu dominar o mercado de ordenadores persoais co sistema operativo MS-DOS. A compañía iniciou unha oferta pública de venda no mercado de valores en 1986, a cal, debido á subida de cotización das accións, levou a catro empregados a converterse en milmillonarios e a 12.000 en millonarios.
Durante a súa historia, foi obxecto de críticas por parte da Comisión Europea e do Departamento de Xustiza dos Estados Unidos, que a acusaron de realizar prácticas monopolísticas.
Farsas para títeres
A verdade vestida
Rematado en Buenos Aires en 1942.
Microsoft
Historia
Microsoft afianzou a súa posición noutros mercados como o dos sistemas operativos e suites de oficina, con recursos como a rede de televisión por cable MSNBC, o portal de Internet MSN, ou a enciclopedia multimedia Microsoft Encarta. A compañía tamén comercializa hardware, como o rato de Microsoft e produtos de entretemento caseiro como Xbox, Xbox 360, Zune ou WebTV. Microsoft deu soporte aos seus usuarios a través de Usenet en grupos de noticias e en Internet; tamén premia coa categoría de Microsoft MVP (Most Valuable Professional) a aqueles voluntarios que demostran ser útiles na asistencia á clientela.
Farsas para títeres
A verdade vestida
O grupo de teatro IAD-12 da Universidade Laboral de Ourense representou a farsa en 2014.
Microsoft
Historia
A súa web oficial é unha das páxinas máis visitadas da rede. Segundo Alexa, en maio de 2008 recibía máis de 2,4 millóns de visitas únicas, co que se situaba como a 14ª web con máis visitas do mundo.
Farsas para títeres
Un refaixo pra Celestina
Farsa de tema terxiversado
Xornada primeira
Lugar: unha praza de Toledo no fin do século XV.
Microsoft
Produtos
Sistemas operativos: MS-DOS, Windows (Windows 1.0, Windows 3.X, Windows 95, Windows 98, Windows ME, Windows 2000, Windows XP, Windows 2003 Server, Windows Vista, Windows Longhorn Server, Windows 7, Windows 8 e Windows 10).
Farsas para títeres
Xornada primeira
Falan Melibea e Celestina sobre o agasallo que recibiu a moza. Pasa o prior. Melibea dílle que lle busque outro. Celestina ofrécelle ao prior os favores dunha casada que ten o home fóra mentres Melibea escoita e Celestina agarda cobrar o favor. O prior non quere subir con Elvira e acaba levando por enriba os restos dun ouriñal. Calisto e Melibea dialogan e el quéixase de que perdeu cartos, se ela llos dese... el non quere subir. Melibea trata co prior do asunto que lle dixo a Celestina. A vella teme que se perda o seu refaixo e o Calisto o seu negocio. Soben Melibea e o prior a tratar do asuntiño.
Xornada segunda
Melibea despide o prior despois da faena. Celestina pensa na súa parte. Calisto segue pedindo os cartos para a débeda e non quere deixarse convencer de subir. Ela cede e dálle os cartos do prior. Celestina protesta e promete traer aínda mellor cliente se mantén afastado a Calisto. Elvira e Melibea falan de que a noite pasada houbo movemento e as dúas reafirman a súa honradez.
Xornada terceira
Celestina informa a Melibea de que ten dous novos clientes, dous feirantes que xa a viron. Calisto insiste, ela fálalle de máis tarde, que se a regra, que se... El marcha xogar de novo no pazo. Chegan os feirantes. Celestina xa vai cobrando por adiantado o traballo de Melibea. Chega o prior que tamén quere volver con Melibea e adiántalle cartos á Celestina. Calisto esíxelle a Celestina os cartos recadados. Melibea pide os cartos aos feirantes, eles protestan que xa llos deron a Celestina. E móntase unha pelexa, todos polos cartos, Calisto, o prior, os feirantes. Na pelexa morre o prior e os feitantes reparten os cartos. Canta unha pantasma que asusta os feirantes que foxen deixando os cartos tirados. Era a mesma Celestina.Remata cantando a Celestina.
Rematado en Viña del Mar (Chile), 1948.
O Centro Dramático Galego representou a obra en 1993 baixo a dirección de Antonio Francisco Simón e tamén reeditou a obra en galego.
Anxélica no ombral do ceio
Farsa realista
Escenario: sen termos de referencia, ateigado de luces de orixe descoñecida.
E líbranos, Señor, da eternidade do mal, amén, di Anxélica. Gabriel está de garda e espántase do que di ela. Despois virá Miguel. Ela discute con Miguel porque non quere entrar na Eternidade do ceo. Aparece Odeus e tamén ela disputa co Odeus da liberdade, do libre albedrío, da eternidade. Segue sen querer entrar. Chega a Muller, era pecadora e fíxose namorada, era nada menos que Mirian de Magdala, namorada del sempre: ''pras namoradas non hai outro mundo que o seu. Señor, Señor, por que me tes desleixada?'' Anxélica pídelle a Gabriel que lle deixe ver o que hai dentro un instantiño, el accede e volve Odeus que solta un discurso sobre o libre albedrío. Despois vén o Demo que a tenta convencer do contrario, do mellor que é o seu mundo. Finalmente aparece o Xove, que é unha alma en pena, alguén que pecou: o único que fixen na miña vida foi amar e escribir canzóns. Vano condenar a volver á vida. Anxélica vaise con el, non quere entrar. Odeus déixaos ir:Rematado Buenos Aires, 1942.
TEIS estreou a obra en 1987 baixo a dirección escénica de Xurxo Xoán Estévez Gantes.
Paradela, Bandoxa, Oza-Cesuras
Paradela é un lugar da parroquia de Bandoxa no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Vanwall
Vanwall foi un equipo de Fórmula Un que competiu na década de 1950. Fundado por Tony Vandervell, o nome Vanwall era derivado da combinación do nome do propietario do equipo co dos seus rodamentos Thinwall producidos na fábrica de produtos Vandervell en Acton, en Londres. Nun principio presentabase con Ferraris modificados nas carreiras fóra de campionato, Vanwall construíu os seus primeiros coches de carreiras na tempada de. O equipo conseguiu a súa primeira vitoria no Gran Premio do Reino Unido de 1957, con Stirling Moss e Tony Brooks compartindo un VW 5, gañando o equipo a distinción de ser o primeiro coche de fabricación británica en gañar unha carreira do Campionato do Mundo. Vanwall gañou o primeiro Campionato de Construtores en, o que permitiu que Moss e Brooks rematasen en segundo e terceiro lugar na clasificación de pilotos, gañando tres carreiras cada un. A mala saúde de Vandervell significou que 1958 fora a última tempada completa, o equipo participou en varias carreiras nos anos seguintes, pero terminou a súa participación en 1961.
Historia
Tony Vandervell foi un dos patrocinadores orixinais de British Racing Motors. A principios de 1950 participou con Ferraris modificados en carreiras de Fórmula Libre baixo o nome "Thinwall Special". Os primeiros Vanwalls eran coñecidos como Vanwall Specials e foron construídos, para adpatarse aos novos regulamentos da Fórmula 1 en 1954, en Cox Green, Maidenhead. O chasis foi deseñado por Owen Maddock e construído pola Cooper Car Company. Os motores de dous litros foron deseñados polo enxeñeiro de Norton Leo Kuzmicki, eran esencialmente dous motores de 500cc convertidos nun único motor. O coche foi presentado para o Gran Premio do Reino Unido daquel ano. O desenvolvemento continuou ata que se obtivo un motor de 2´5 litros. Vanwall correu dous anos consecutivos sen moito éxito. Concluíuse que o motor valía, pero o chasis non, polo que contratouse ao novo deseñador de coche Colin Chapman para redeseñar o chasis.
Mesquita (homónimos)
Unha mesquita pode ser:
Vanwall
Historia
Os novos coches deseñados por Chapman (xunto con Frank Costin, responsable da aerodinámica) mostraronse prometedores en 1956 ao gañar unha carreira non válida para o campionato de F1 en Silverstone. En, Stirling Moss incorporouse como piloto xunto con Tony Brooks e Stuart Lewis-Evans. A primeira vitoria en Fórmula 1 obtivose en Italia e logo en Pescara.
Lugares de San Sadurniño
miniatura|dereita|[[Casa do concello de San Sadurniño.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de San Sadurniño
Vanwall
Historia
En, o equipo gañou seis carreiras do campionato, Moss (vitorias en Holanda, Portugal e Marrocos) e Brooks (vitorias en Bélxica, Alemaña e Italia), converténdose no primeiro equipo en gañar a copa de construtores da Fórmula 1. O campionato de pilotos dese ano foi non obstante gañado por Mike Hawthorn por un punto sobre Moss. Lamentablemente, durante a última carreira da tempada en Marrocos, Lewis-Evans sufriu feridas mortais nun accidente, falecendo poucos díasdespoís.
A tempada foi a última na que Vanwall participou en todas as carreiras válidas. Ao final desa tempada Vandervell retirouse por razóns de saude, co que o equipo foi decaendo e xa non gañou mais carreiras.
Hermann Grassmann
Hermann Günther Grassmann, nado en Stettin o 15 de abril de 1809 e finado o 26 de setembro de 1877, foi un lingüista e matemático alemán. Tamén foi físico, humanista, erudito e editor.
Vanwall
Historia
O último Vanwall en competir foi un coche producido para a Fórmula intercontinental de 1961. Pero cando o público non se interesou na competición, os investimentos cesaron e o coche xa non mellorou. A Colección Donington ten un exemplo completo de cada modelo, incluíndo o coche con motor traseiro. miniatura|dereita|O cuarto e último, Thinwall Special. Usado entre e. miniatura|dereita|O añador Vanwall VW5 antes do [[Gran Premio do Reino Unido de 1957.]]
Resultados no Campionato Mundial de Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Hermann Grassmann
Traxectoria
Hermann Grassmann era o terceiro dos doce fillos de Justus Günter Grassmann e Johanne Luise Friederike Medenwald. A súa nai era filla dun pastor de Klein-Schönfeld. O seu pai fora tamén consagrado pastor pero conseguiu unha praza de profesor de matemáticas e física no Instituto de Stettin e foi un académico notábel, autor de varios libros de texto escolar de Física e Matemáticas, ademais de levar a cabo interesantes investigacións no campo da cristalografía. Outro irmán de Hermann, Robert, tamén se dedicou ás matemáticas e ambos traballaron conxuntamente en moitos proxectos.
Arizona Diamondbacks
Os Arizona Diamondbacks son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Phoenix (Arizona). O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Oeste da National League (NL). O campo onde xogan os seus partidos como local é o Chase Field, recinto con capacidade para 48.519 espectadores. Os Diamondbacks gañaron as Series Mundiais en 2001, converténdose no equipo de expansión que conseguiu o título máis rapidamente, xa que a franquía fora fundada tan só catro anos atrás (1998).
Hermann Grassmann
Traxectoria
Durante a súa mocidade, Hermann foi educado pola súa nai, muller dunha vasta cultura. Logo acudiu a unha escola privada, antes de ingresar no Instituto de Stettin, no que daba clases o seu pai. A maioría dos matemáticos despuntan ante os seus profesores desde moi novos, con todo, e a pesar de ter unhas extraordinarias oportunidades ao pertencer a unha familia proclive á educación, Hermann non destacou de modo especial nos seus anos de estudos secundarios, até o punto de que o seu pai pensou que debía dedicarse a algún tipo de traballo manual, como o de xardineiro ou artesán.
Hermann apreciaba a música e aprendeu a tocar o piano, á vez que proseguía os seus estudos, nos que aos poucos ía mellorando e nos exames finais dos estudos secundarios, con 18 anos, terminou o segundo da súa promoción. Tras demostrar ao final dos seus estudos a súa competencia académica, Hermann decidiu estudar teoloxía e en 1827 trasladouse a Berlín xunto ao seu irmán máis vello para cursar estudos na súa Universidade. Realizou estudos de teoloxía, linguas clásicas, filosofía e literatura, e non parece que acudise a ningunha clase de matemáticas ou física.
Malia que parece evidente que Hermann non tivo formación universitaria formal ningunha en matemáticas, esta era a materia que máis lle interesaba cando regresou a Stettin, no outono de 1830, tras completar os seus estudos universitarios en Berlín. Evidentemente, a influencia do seu pai nesta vía foi moi importante, e puido chegar a ser profesor de matemáticas, pero xa se decidiu a levar a cabo investigacións matemáticas pola súa conta. Despois de pasar un ano investigando en matemáticas e preparando o exame para profesor de instituto, Hermann foise á Berlín en decembro de 1831, para presentarse aos devanditos exames. Parece ser que os seus exercicios escritos non deberon ser moi ben valorados, posto que os seus examinadores lle deron o título para ensinar só nos primeiros niveis da secundaria. Díxoselle que antes de poder ensinar nos niveis superiores debería volver examinarse e demostrar uns maiores coñecementos nos temas polos que concursara. Na primavera de 1832 obtivo unha praza de profesor axudante no Instituto de Stettin.
Foi sobre esta época cando realizou os seus dous primeiros descubrimentos matemáticos significativos, que estaban destinados a levalo ás importantes ideas que desenvolvería anos despois. Na premisa da súa Die Lineale Ausdehnungslehre, ein neuer Zweig der Mathematik (Teoría da extensión lineal, unha nova rama da matemática – 1844), Grassmann describe como fora chegando a estas ideas xa ao redor do ano 1832.