cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
From First to Last
From First to Last foi unha banda estadounidense de post-hardcore dos Ánxeles, aínda que orixinalmente procedían de Valdosta, Georgia e Tampa, Florida. O grupo lanzou o seu primeiro EP, Aesthetic, no ano 2003 co vocalista Phillip Reardon, seguido polo álbum Dear Diary, My Teen Angst Has a Body Count no 2004 e Heroine no 2006, ámbolos dous co vocalista Sonny Moore. Despois da saída de Moore en febreiro do 2007 para traballar no seu proxecto electrónico en solitario, Skrillex, a banda incluíu ao baixista Matt Manning, e Matt Good pasou a facer as tarefas de vocalista e guitarrista. O grupo lanzou o álbum From First to Last no 2008 a través do selo Suretone Records, e o 27 de agosto do 2009, From First to Last confirmou que deixaban left Suretone e ían entrar en Rise Records. A finais do 2009, Travis Richter deixaría a banda. Seu cuarto álbum de estudio, Throne to the Wolves, foi lanzado o 16 de marzo do 2010 e o 28 de xullo dese ano o grupo entrou en hiato.
A Calella, Visuña, Folgoso do Courel
A Aldea é un lugar da parroquia de Visuña, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga.
Antoine Pesne
miniatura|180px|esquerda|Antoine Pesne e as súas fillas
Miriam Cabeza
Miriam Cabeza, nada en Donostia o 8 de xaneiro de 1984, é unha actriz vasca de cinema, televisión e teatro.
Antoine Pesne
Antoine Pesne (29 de maio 1683 en París — 5 de xullo de 1757 en Berlín) foi un pintor rococó francés, coñecido polo seu traballo na Corte de Prusia.
Miriam Cabeza
Traxectoria
É principalmente coñecida por interpretar a Vanessa na serie de televisión Gym Tony, aínda que tamén polo seu traballo na comedia Ocho apellidos vascos e en varias series da cadea vasca ETB, como Mi querido Klikowsky, Vaya semanita, Euskadi movie e Ya queda menos.
Antoine Pesne
Pesne estudou arte co seu pai e tío. Entre 1704 e 1710 recibiu unha bolsa para estudar en Italia. En 1710, o rei Federico I de Prusia chamouno a Berlín. Como o director da Academia das Artes de Berlín a partir de 1722, Pesne chegou a ser famoso polos seus retratos da familia real prusiana. Moitos dos seus retratos colgan nos museos de Berlín e no palacio de Charlottenburg. Estes inclúen (entre outros) os seus retratos de Federico II, o seu irmán Heinrich, e Julia de Voss. As pinturas do teito nos palacios de Charlottenburg, Rheinsberg e Sanssouci son, polo menos parcialmente, seus.
SolidWorks
SolidWorks é un programa de CAD 3D propiedade de Dassault Systèmes. O programa é similar no xeito de traballar a outros como FreeCAD ou CATIA.
Fagot
O fagot é un instrumento de vento-madeira de lingüeta dobre que apareceu a mediados do século XVII e adquiriu rapidamente popularidade como instrumento orquestral durante o período barroco. Usábase principalmente para apoiar a liña baixa das cordas graves, pero a súa gama excepcionalmente ampla fixo que tamén puidese interpretar pasaxes solistas (sobre todo no rexistro tenor). O son do fagot fúndese especialmente ben cos cornos.
CNB Rugby
A sección de rugby do Club Natació Barcelona foi o segundo equipo de rugby fundado en España, trala UE Santboiana, en 1922, sendo polo tanto un dos clubs pioneiros deste deporte no país. Nese mesmo ano foi tamén un dos equipos participantes no primeiro torneo disputado en España, que contou coa participación da Unió Esportiva Santboiana, do Club Natació Atlètic e do Catalunya Sporting Club.
Historia
O Club Natació Barcelona, fundado o 10 de novembro de 1907 con Bernat Picornell como primeiro presidente, foi o primeiro club de natación creado en España. O 12 de xullo de 1908 organizou o primeiro encontro de wáter-polo disputado no país. En 1914 as instalacións do club na Barceloneta quedaron desfeitas por mor dunha forte treboada, de xeito que houbo que reconstruílas.
A época dourada do equipo chegou nos anos 50, 60 e 70, coa consecución da maioría dos títulos, ademais da presenza en 11 das 16 primeiras tempadas da nova liga nacional de rugby.
Palmarés
O equipo, denominado popularmente "CNB" ou "Nata" (de natación), descendeu da máxima categoría do rugby español trala tempada 1981/82, manténdose até a tempada 1989/90 na segunda división. Logo diso o club militou 4 tempadas en categorías rexionais para volver competir en segunda división na tempada 1994/95, na que se mantivo até a tempada 1998/99. O club competiu na primeira división catalá o resto da súa existencia, até desaparecer como sección deportiva do Club Natació Barcelona en 2004 por decisión da directiva.
Zahara de la Sierra
Zahara de la Sierra é un concello da provincia de Cádiz na comunidade de Andalucía. No ano 2009 vivían 1.513 habitantes.
Demografía
Evolución da poboación desde a década dos 30 ata agora:
Fernando del Paso
Fernando del Paso Morante, nado na Cidade de México o 1 de abril de 1935 e finado en Guadalaxara o 14 de novembro de 2018, foi un escritor, debuxante, pintor, diplomático e académico mexicano. Era especialmente recoñecido por tres extensas novelas, que son consideradas como algúns dos mellores expoñentes da narrativa mexicana do século XX: José Trigo (1966), Palinuro de México (1977) e Noticias do Imperio (1987). En 2015 foille concedido o Premio Cervantes.
Traxectoria
Fernando do Paso naceu o 1 de abril de 1935 na Cidade de México, nun domicilio situado na Colonia Roma, en Orizaba 150. Desde os seus primeiros anos mostrou inclinación polo debuxo e a literatura, as cales desenvolvería na súa vida adulta. Cursou a preparatoria no Colexio de San Ildelfonso, onde coñeceu á súa esposa, Socorro Gordillo. Faleceu na mañá do mércores 14 de novembro do ano 2018 á idade de 83 anos.
Iniciou os estudos de Medicina, pero descubriu que non soportaba a visión do sangue e as vísceras, polo que decidiu cambiar de carreira, cursando dous anos da de Economía e realizando un seminario de Literatura na UNAM. En 1955 comezou a traballar como escritor de textos para varias axencias publicitarias, desempeñándose ademais como xornalista e locutor. É a época en que Del Paso empezou a escribir os poemas de Sonetos de lo diario, libro que publicou en 1958.
En 1965 recibiu a bolsa do Centro Mexicano de Escritores, e ao ano seguinte publicou a súa primeira novela, José Trigo, na recentemente creada editorial Siglo XXI. Trátase dunha obra formalmente sofisticada, con influencias de James Joyce polo seu afán totalizador e o uso de diversas técnicas narrativas, ambientada nos talleres ferroviarios de Nonoalco-Tlatelolco (onde actualmente se ergue o conxunto do mesmo nome) durante o levantamento ferroviario de 1959. A pesar de que recibiu o Premio Xavier Villaurrutia o mesmo ano da súa aparición, e de ter o aval de Juan Rulfo e Juan José Arreola, as críticas iniciais foron adversas, debido á dificultade e complexidade da obra, que aos elementos históricos xa mencionados, agrega unha ampla variedade de rexistros lingüísticos e elementos da mitoloxía azteca.
En 1969 foi bolseiro pola fundación Ford e viaxou a Iowa para participar no International Writing Program, a fin de poder dedicarse á súa carreira literaria. Alí residiu coa súa familia até 1971, cando solicitou e obtivo a Bolsa Guggenheim, coa que se instalou en Londres, onde se desempeñou como produtor de programas de radio, escritor e locutor na BBC, á vez que traballou na súa segunda novela, Palinuro de México, que publicou en 1977.
Emparentada con obras como Gargantúa e Pantagruel de François Rabelais ou Tristram Shandy de Laurence Sterne, esta novela narra as andanzas do seu protagonista, Palinuro, estudante de medicina, pola Cidade de México, ao mesmo tempo que o seu romance coa súa curmá Estefanía, ás veces narradas en terceira persoa e ás veces polo mesmo Palinuro. Entre os elementos e temas dispares que se dan cita na novela poden mencionarse a crónica da represión policial na Praza das Tres Culturas de México durante as Olimpíadas do 68, a descrición minuciosa da cidade con carácter de personaxe, o pastiche literario e a sátira da publicidade. Palinuro... tivo unha mellor recepción crítica inicial que a súa antecesora, e obtivo o Premio Rómulo Galegos en 1982.
Despois de vivir catorce anos na capital británica, en 1985 trasladouse a París onde se desempeñou como conselleiro cultural na embaixada de México —cargo que exerceu durante tres anos—, á vez que traballa en Radio France Internationale como escritor e produtor. Ese mesmo ano Palinuro de México traduciuse ao francés; recibiu o recoñecemento da crítica francesa e o Premio ao Mellor Libro Estranxeiro en Francia. En 1986 gañou o premio Radio Nacional de España ao mellor programa en español de carácter literario pola súa Carta a Juan Rulfo.
En 1987 publicou a obra que resultou ser a de máis éxito entre o público e a crítica: Noticias del Imperio. Ambientada durante o Segundo Imperio Mexicano (1864 — 1867) e baseada na vida dos emperadores Maximiliano e Carlota, esta novela enciclopédica non se conforma cunha descrición monolóxica de «o que sucedeu». Ao contrario, Del Paso mesmo insiste en ofrecer, de forma historiográfica, todas as versións posibles dos incidentes importantes na vida dos protagonistas e da intervención francesa en México, para o que se documentou vastamente durante o proceso de escritura da obra. En 2007, unha convocatoria organizada por revístaa Nexos considerouna a mellor novela mexicana dos últimos trinta anos.
En 1989 foi nomeado cónsul xeral de México en París, cargo no que permaneceu até 1992, cando regresou a México despois de vinte e tres anos de vivir no estranxeiro e asumiu o cargo de director da Biblioteca Iberoamericana Octavio Paz da Universidade de Guadalaxara. Nesta cidade comezou a traballar na súa seguinte novela, na que explora o xénero da literatura de suspenso, e que se publica en 1995: Linda 67.
En maio do 2007 a citada universidade fíxolle unha homenaxe pública ao nomear a unha das súas máis grandes bibliotecas, situada no Centro Universitario da Ciénega, como Biblioteca-Mediateca Fernando del Paso.
Entre os recoñecementos que obtivo, ademais dos xa citados, destacan: o premio Novela México 1975, Mazatlán de Literatura 1988, Nacional de Lingüística e Literatura 1991, e Premio FIL de Literatura 2007. En 1993 foi nomeado Creador Emérito. En outubro de 2006, foi elixido membro correspondente da Academia Mexicana da Lingua. É membro honorario do Seminario de Cultura Mexicana. O 12 de febreiro de 1996 ingresou ao Colexio Nacional co discurso «Eu son un home de letras», o cal foi contestado polo doutor Miguel León-Portilla. O 5 de decembro de 2013 foi distinguido co doutoramento Honoris Causa pola Universidade de Guadalaxara; en abril de 2014 foi galardoado co Premio Internacional Alfonso Reyes, o mesmo día que cumpriu 79 anos; e en novembro de 2015 o goberno español outorgoulle o Premio Cervantes, o máis importante das letras castelás, en recoñecemento a toda a súa obra.
Ademais do seu labor literario, Fernando del Paso traballou no debuxo e a pintura: presentou as súas obras en Londres, Madrid, París e varias cidades de Estados Unidos. Na cidade de México expuxo no Museo de Arte Moderna e o Museo de Arte Carrillo Gil, e en Guadalaxara, no Instituto Cultural Cabanas e no Ex Convento del Carmen.
En 2013 sufriu unha serie de infartos cerebrais que lle provocaron unha afasia da que da pouco logrou recuperarse. Faleceu na súa casa de Guadalaxara o 14 de novembro de 2018, aos 83 anos, sen que transcendese a causa do deceso.
Xavi Roca
Francesc Xavier Roca Sarret, coñecido como Xavi Roca ou Francest Roca, nado o 20 de marzo de 1968 en Barcelona, é un ex xogador profesional de baloncesto catalán formado na canteira do Joventut. Cunha estatura de 1,80 metros xogaba na posición de base.
Soulfly
Soulfly é unha banda estadounidense de metal formada en Phoenix, Arizona en 1997. O grupo está liderado por Max Cavalera, antigo líder de Sepultura, que formou Soulfly tras deixar o conxunto brasileiro un ano antes. Ata a data leva publicados dez álbums de estudio, un EP, 23 sinxelos e un vídeo. O seu álbum de estrea, Soulfly, editouse o 21 de abril de 1998, mentres que o máis recente, Archangel, lanzouse o 14 de agosto de 2015.
Céramo, Visuña, Folgoso do Courel
Céramo é un lugar da parroquia de Visuña, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Segundo o INE en 2012 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller).
Didelfininos
A dos didelfininos (Didelphini) é unha tribo de marsupiais didelfimorfos da familia dos didélfidos e subfamilia dos didelfinos que reúne seis xéneros, dous deles extintos.
Fantasía sexual
miniatura|dereita|O [[sexo oral, unha das fantasías máis comúns, tanto en home coma en mulleres.]] Unha fantasía sexual é unha representación mental creada polo inconsciente tendo como tema principal as relacións sexuais.
La Democracia de Pontevedra
La Democracia de Pontevedra foi un periódico editado en Pontevedra entre 1868 e 1869.
Fantasía sexual
Características
Prodúcense de forma voluntaria ou involuntaria na nosa mente. Aínda que as fantasías sexuais son comúns na mente humana. Comezan coa puberdade e adoitan acompañar ao ser humano durante toda a súa existencia. A pesar da popular crenza de que o home é o que teñen maior actividade sexual e por conseguinte máis fantasías sexuais, probouse que home e mulleres fantasean ao mesmo nivel, só que en diferente forma.
Marcos Aboal Vázquez
Marcos Aboal Vázquez, é un músico galego, coñecido artisticamente como Pulpiño Viascón ou Bravúboy .
Traxectoria
miniatura|Pulpiño Viascón tocando o serrón cabo dun grupo de [[pandeireteiras]] Durante a súa carreira formou parte de grupos como Os verjalludos, Skupe Skapa, Irmáns bochechiñas, Os Diplomáticos de Monte Alto, Teck pileck (Frankfurt) ou O Jarbanzo Negro. Ademais, durante este tempo desenvolveu a súa faceta de pallaso en circos de Barcelona e Suíza, entre outros. Tamén colaborou co artista Manu Chao no seu álbum Sibérie m'était contéee e con Susana Seivane.
No 2012 publicou o seu primeiro álbum en solitario co nome The Very Best of Pulpiño Viascón, onde recopila algúns das cancións que interpreta nos seus espéctaculos na rúa. Do mesmo xeito, na súa canle de YouTube e en SoundCloud tamén publica cancións como Xa vén a Neve ou o seu álbum chiptune Chiptune Bravúboy. Durante a pandemia compuxo cancións de concienciación como Don Covid ou Salvemos a Hostalaría.
Corno inglés
O corno inglés é un instrumento aerófono de vento madeira, dado que produce o son grazas ao paso do aire por unha dobre lingüeta. É da familia do óboe, coa diferenza de que se trata dun instrumento transpositor en fa. Incorporouse á orquestra no século XIX.
A técnica de dixitación é practicamente a mesma que a usada para o óboe. A música para o corno inglés escríbese unha quinta máis alta da que o instrumento realmente soa.
Ubrique
Ubrique é un concello da provincia de Cádiz na comunidade de Andalucía. No ano 2009 vivían 16.979 habitantes.
Demografía
Evolución da poboación desde a década dos 30 ata agora:
George Bain
George Bain, nado en 1881 en Scrabster e finado en 1968, foi un profesor de arte, especializado na arte celta e na arte insular.
En 1951 publicou Celtic Art: The Methods of Construction (Arte celta: os métodos de elaboración, publicado pola Ed. Toxosoutos en 2000). Tivo pouca repercusión nun primeiro momento, pero a súa reedición en 1971 supuxo unha introdución aos nós celtas, as pedras pictas, o Book of Kells e o Book of Durrow. Describe e ilustra uns 200 exemplos históricos, e dá instrucións detalladas para crear deseños similares de espirais, entretecidos e figuras antropomorfas e zoomorfas, ademais de deseños das letras empregadas na Idade Media.
A súa obra foi seguida polo seu fillo Iain, enxeñeiro, que escribiu os libros Celtic Knotwork e "Celtic Key Patterns.
Obra
Arte celta: os métodos de elaboración. Ed. Toxosoutos, 2000. ISBN 84-95622-04-1.
BellónMaceiras Quinteto
Traxectoria
Naceu en 2007 ao incorporárense Juan "Cabe", Miguel Lamas e Juan Tinaquero ao dúo BellónMaceiras, formado por Daniel Bellón e Diego Maceiras. En 2010 publicaron o seu único disco, FolkFusión. Neste traballo, ademais de amosar dende un punto de vista propio algunhas culturas do mundo, tamén realizaron as súas propias composicións, mesturando a tradición xunto cos cortes máis contemporáneos da música galega. Realizaron actuacións en España e fóra dela, en lugares como Lorient, Bruxelas, Colfiorito (Italia) ou Viana do Castelo.
Le Castellet
Le Castellet (en occitano Lo Castelet) é comuna francesa, que se atopa na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul, departamento de Var, no distrito de Toulon e cantón de Le Beausset no sueste de Francia. O núcleo de Le Castellet é sobre todo unha pequena vila feudal construída sobre un cantil. As outras entidades de poboación son Brulat (Brutlat), Plan du Castellet (Plan dau Castelet) e Sainte-Anne du Castellet (Santa Anna dau Castelet).
Está situado ao noroeste de Toulon, xunto á La Cadière-d'Azur e Le Beausset. Está rodeado por viñedos e forma parte da Côtes de Provence Appellation d'Origine Contrôlée (AOC) of Bandol.
Prosa galega medieval
miniatura|250px|O ciclo troiano deu orixe a dous libros galegos do [[século XIV. Na imaxe, os muros de Troia.]] A prosa galega medieval, ou aínda prosa galego-portuguesa medieval, é o nome da literatura producida na Idade Media no romance hispano occidental.
A brillantez do lirismo trobadoresco determinou que durante tempo, e aínda na visión dalgúns analistas actuais, se viñese considerando a prosa como a súa "irmá menor" no conxunto do legado medieval galego. Porén, a realidade é que, a pesar de que a narrativa galego-portuguesa medieval non alcanza os momentos de esplendor da lírica, non deixa de ser certo que presenta un volume de textos que demostra tanto unha perfecta relación coas correntes dominantes na Europa da época como a presenza dun normal desenvolvemento da lingua (que se verá truncado polas circunstancias socio-históricas que concorren na fin da Idade Media). Deste xeito, cómpre indicar que contamos cun importante legado de prosa galega -ou galego-portuguesa- medieval que está a ser revalorizado pola crítica actual. miniatura|Vita et Virtutibus sanctissimi Rudesindi Episcopi. Algúns estudosos medievalistas fan unha clasificación cronolóxica en dous períodos: galego-portuguesa (séculos XIII e XIV) e prosa galega e prosa portuguesa (século XV).
Stellae (rede social)
Stellae é unha rede social que pertence ó Grupo de Investigación do Stellae da Universidade de Santiago de Compostela a cal permite ós alumnos estar en contacto e crear o seu propio coñecemento. Pódense formar grupos (abertos ou pechados), crear blogs, subir arquivos, facer tweets, ter marcadores, entre outras cousas.
Prosa galega medieval
Haxiografía
O obxectivo da literatura haxiográfica é rexistrar a vida exemplar e os milagres realizados polos santos, co obxecto de glorificalos e de servir de modelo de comportamento para os lectores.
Hai un libro de milagres dedicado á vida do fundador de Celanova, Rosendo Gutérrez, escrito en dúas etapas, a primeira anterior a mediados do século XII e a segunda debida a Ordoño de Celanova, entre 1172 e 1180.
O principal protagonista da prosa haxiográfica en galego é o Apóstolo Santiago. O texto fundamental é Miragres de Santiago, versión reducida do Liber Sancti Iacobi ou Codex Calixtinus, que está conservado nun códice fragmentario do primeiro terzo do século XV.
Prosa de ficción ou novelesca
Prosa derivada do roman francés nacido na segunda metade do século XII, a prosa de ficción medieval en galego ten dúas temáticas principais:
miniatura|esquerda|115px|O [[Santo Graal|graal, tema da materia de Bretaña.]]
miniatura|180 px|A Grande e General Historia (na imaxe) traduciuse ao galego.
Historiografía
Este tema estivo vinculado durante os séculos alto e pleno-medievais coa cidade compostelá, inventio do sepulcro apostólico, e coa confirmación da igrexa e da catedral que xurdiron ao seu carón; e na Baixa Idade Media, coa consolidación dos reinos de León e Castela. As obras máis salientábeis desta primeira etapa son o Cronicón Iriense, escrito no último terzo do século XI, e dúas obras realizadas na escola catedralicia compostelá, creada polo primeiro arcebispo de Santiago, Diego Xelmírez: a Historia Compostelá, crónica do seu pontificado (1112-1139) e o Códice Calixtino, guía de peregrinación a Santiago (1140-1150) e xermolo da tradición haxiográfica que deu lugar ás traducións baixomedievais dos Miragres de Santiago e do Flos Sanctorum ou Legenda Aurea.
Os inicios da historiografía en lingua galega están, como é natural, relacionados con Afonso X, quen, aínda que apostou polo castelán como lingua de cultura, promoveu a tradución a outras linguas peninsulares de varios textos.
De finais do século XIII é unha tradución ao galego dunha Crónica de Castela, que vai ademais precedida por unha xenealoxía real navarra, coñecida como Liber Regum e acompañada dun resumo do reinado de Fernando III e sucesores, e outros textos menores. O texto resultante é coñecido como Crónica galega de León e Castela. Trátase dun dos textos en prosa máis arcaicos que se coñecen e é a base para importantes textos portugueses como a Cronica geral de 1344 e, sobre todo, a Crónica de 1404 (data da súa finalización), un dos poucos textos en prosa escritos orixinalmente en galego (aínda que conserva nos seus inicios o arranque orixinal en castelán). Tamén son salientábeis a Crónica de San Fernando (1309), e a Crónica Galega de 1404, que relata as orixes do mundo, a historia dos pobos da Antigüidade e os acontecementos hispánicos dende a chegada dos visigodos.
De carácter biográfico e eclesiástico é a Gesta Berengarii de Landoria, anterior a 1322, que narra o levantamento dos composteláns contra o arcebispo Berenguel de Landoira e da que se conserva fragmentos dos séculos XIV e XV.
Consérvase tamén unha tradución incompleta da General Estoria afonsina e unha Crónica de Santa María de Iria (1468), tradución de dúas fontes latinas.
Miscelánea
Así pois, todo este conxunto vén demostrar a presenza e o progreso dunha literatura galego-portuguesa en prosa ao longo do espazo medieval da que é preciso aínda levar adiante unha análise pormenorizada. Tanto o valor literario dalgúns textos como esoutro histórico-lingüístico resultan fundamentais nunha perspectiva diacrónica das letras galegas.
Santiago Futsal
O Santiago Futsal, chamado Autos Lobelle de Santiago Fútbol Sala até 2012, foi un club galego de fútbol sala da cidade de Santiago de Compostela, que chegou a militar durante 15 tempadas consecutivas na Primeira División a comezos do século XXI. Nesa época converteuse no club máis laureado do fútbol sala galego, con 8 Copas Xunta, 1 Copa de España (2006), 1 Supercopa de España (2010) e 1 Recopa de Europa (2007).
Fundación e primeiros pasos
O Club Autos Lobelle de Santiago F.S. foi fundado no ano 1975 polo empresario da automoción Xosé Antonio Lobelle, que foi o presidente ata a tempada 2011/12. O equipo naceu en Chantada e iniciou a súa andaina participando na liga local chantadina. Nos primeiros momentos o club estivo formado basicamente por empregados do concesionario de automóbiles.
En 1985 produciuse o traslado a Santiago de Compostela da empresa concesionaria, e con ela foi tamén o equipo, que xa daquela militaba na Liga Rexional. En 1989 o club ascendeu de categoría e comezou a competir en Liga Autonómica, e en 1992 pasou de Primeira Nacional B a Primeira Nacional A, que funciona como a división de bronce do fútbol sala español. Nesa categoría botou bastantes anos, ascendendo á División de Prata no ano 2000, nun encontro disputado en Manzaneda ao que asistiron xa 300 seguidores lobellistas.
División de Prata
Nesta segunda categoría do fútbol sala español o Lobelle non botou demasiado tempo. A crecente profesionalización e a fichaxe dalgún xogador estranxeiro e doutros procedentes da División de Honra fóronlle abrindo as portas dun deporte que, paralelamente, coñeceu un rexurdir.
Así, na tempada 2000-01 finalizaron sétimos, na 2001-02 oitavos logo de facer unha fenomenal primeira volta e unha desastrosa segunda, e na 2002-03 conseguiron o ascenso á División de Honra, logo de disputar unicamente un play-off.
Na última xornada desa tempada, a número 30, o Lobelle venceu ó Verín FS e tivo que agardar unha derrota do Ourense FS para poder clasificarse para o play-off. Nesta competición polo ascenso, os lobellistas derrotaron primeiro ao Benicarló (3-1 e 5-2) e na eliminatoria decisiva ao Levitt de Las Rozas, ao que venceu por 5-2 e 3-3 (na quenda de penaltis).
En recompensa polo ascenso, o club asinou no libro de ouro da cidade de Santiago.
División de Honra
300px|miniatura|dereita|Pavillón Fontes do Sar, fogar do Santiago Futsal. 300px|miniatura|dereita|Clásico galego entre o Santiago Futsal e o [[Azkar Lugo.]] Dende o seu ascenso en 2003, o Lobelle mantense ininterrompidamente na máxima categoría. A súa primeira tempada en División de Honra rematou cunha décima praza e cunha participación na Copa de España, disputada en Santiago, onde chega ata cuartos de final.
A tempada 2004-05 foi a da consolidación do equipo. Os resultados acompañaron, os lobellistas acadaron unha sétima posición e a clasificación, por primeira vez na súa historia, para o play-off polo título, onde caeron derrotados en primeira rolda polo Boomerang Interviú de Alcalá de Henares. Ademais ese ano conseguiron chegar ás semifinais de Copa, disputada en Lizarra.
Os éxitos definitivos comezaron a chegar na tempada 2005-06. O 8 de decembro de 2005, o Lobelle acadou por primeira vez o título de campión da Copa Xunta de Galicia, derrotando na final ao Azkar Lugo por 3-1. O encontro, disputado en Pontevedra, decidiuse nos intres finais, cunha épica remontada de tres goles.
O 22 de xaneiro de 2006, o Lobelle conquistou a súa primeira Copa de España en Zaragoza, logo de derrotar ó Boomerang Interviú nos penaltis (tras empatar 2-2). Antes xa eliminara ó Polaris World Cartagena (7-3) e ó ElPozo Murcia (3-2).
Na tempada seguinte, 2006-07, o Lobelle disputou en setembro de 2006 a final da Supercopa de España, onde caeu derrotado ante ElPozo Murcia por 2-3. A final disputábase en Castelló baixo o sistema de final four. Tamén nesa tempada, en xaneiro de 2007, o Lobelle disputou a Recopa de Europa contra seis equipos máis do continente (entre eles outro galego, o Azkar Lugo, que defendía título), e onde conseguiu clasificarse para a final tras empatar no grupo preliminar ante o Aktyubretgen casaco e golear 8-1 á Luparense, líder da liga italiana. A final disputouna fronte ó Benfica portugués. Gañou a final na prórroga por 5-3 (tras empatar 2-2 no tempo regulamentario), e acadou o primeiro título continental da súa historia.
En xaneiro de 2010 proclamáronse subcampións da Supercopa de España celebrada en Vigo, logo de vencer nas semifinais ao Inter Movistar por 6-10 e perder na prórroga da final fronte ao ElPozo Murcia por 3-2. Na final, o porteiro andaluz Carlos Barrón foi proclamado mellor xogador do torneo.
Un mes despois, repetiuse a historia na Copa de España disputada no Multiusos Fontes do Sar. Logo de eliminar nas semifinais ao Inter Movistar (3-1), volveron caer na prórroga por 3-2 ante ElPozo Murcia, logo de non lle ser concedido un gol legal ao equipo compostelán no segundo tempo co resultado de 2-2. Nesta ocasión, Alemão foi elixido mellor xogador da final.
O 12 de setembro de 2010 proclamouse campión da Supercopa de España, tras vencer ao Inter Movistar por 3-2 na final, celebrada en Guadalaxara.
Na tempada 2011-12 o Lobelle acadou a 5ª posición ó remate da liga regular, caendo nos cuartos de final dos play offs polo título. O 6 de xuño de 2012 o presidente José Antonio Lobelle anunciou que deixaba a presidencia do club despois de 37 anos no cargo. O adestrador Tomás de Dios tamén marchou do club despois de 4 anos dirixindo ó equipo. O club nomeou a Santi Valladares como o seu substituto.
O 10 de xullo de 2012, seguindo coa cadea de trocos que se estaban a producir no club, anunciouse que o nome oficial deixaba de ser "Autos Lobelle de Santiago Fútbol Sala", e nacía o "Santiago Futsal".
En 2022 o equipo acabou desaparecendo, despois de non poder afrontar as súas débedas coa Real Federación Española de Fútbol polos pagos de arbitraxes e sancións.
Instalacións
O primeiro equipo disputaba os seus encontros como local no Pavillón Multiusos Fontes do Sar da capital galega, mentres que o seu filial, o Santiago Futsal B, adoitaba xogar no Pavillón Municipal de Santa Isabel. A media de seareiros que asistiron ó pavillón durante a tempada 2010-11 foi duns 2350 por encontro, mentres que durante a tempada 2011-12 esta media de asistencia no pavillón baixou a uns 1700 seareiros por encontro.
Historial recente
A seguinte táboa amosa o percorrido do Santiago Futsal polas diversas competicións oficiais nas que ten competido durante as 15 tempadas que estivo na máxima categoría da LNFS:
Cadro 2017/18
Adestrador: Santi Valladares
Edificio Slovo
miniatura|O edificio en 2008. O edificio Slovo (en Будинок «Слово») é un edificio residencial localizado no Distrito Shevchenkivskyi de Khárkiv. Construído a finais de 1920, aloxou a moitos poetas e escritores ucraínos que máis tarde foron asasinados polo réxime soviético en Sandarmokh, máis tarde coñecido como o Renacemento Executado.
Na maioría de linguas eslavas a palabra "Slovo" significa "Palabra".
Inquilinos
Durante moito tempo, só unha placa conmemorativa co nome de Pavel Tychina colgou na parede da casa. Unha placa cunha lista moi incompleta de escritores que viviron e traballaron alí apareceu a finais da década de 1980 co apoxeo da Perestroika, pero dez anos despois foi derribada e destruída por descoñecidos. O letreiro conmemorativo, complementado con novos nomes, instalouse sen inauguración oficial o Día da Independencia de Ucraína en agosto de 2003. Posteriormente foi substituído por unha placa aínda máis completa:
Placas conmemorativas cos nomes de escritores e artistas residentes na casa "Slovo"
Museo Nacional de Antropoloxía de México
O Museo Nacional de Antropoloxía (MNA) é un dos recintos museográficos máis importantes de México e de América. Está concibido para albergar e exhibir o legado arqueolóxico dos pobos de Mesoamérica, así como para dar conta da diversidade étnica do país. O edificio actual do MNA foi construído entre 1963 e 1964 no Bosque de Chapultepec por instrución do presidente Adolfo López Mateos, quen o inaugurou o 17 de setembro de 1964. O edificio do MNA posúe 22 salas de exposición permanente, dúas salas de exposicións temporais e tres auditorios. Ademais alberga o acervo da Biblioteca Nacional de Antropoloxía e Historia.
A colección do Museo Nacional de Antropoloxía está conformada por numerosas pezas arqueolóxicas e etnográficas provenientes de todo México. Entre algunhas das pezas máis emblemáticas da colección cóntase a Pedra do Sol —que é o corazón mesmo do museo—, as monumentais esculturas teotihuacanas dedicadas ós deuses da auga, a tumba de K'inich Janaab' Pakal, así como un atlante tolteca traído desde Tollan-Xicocotitlan e o Monólito de Tláloc que custodia a entrada do museo.
O MNA constitúe un dos principais sitios de interese turístico de México. Atrae cada ano a máis de dous millóns de visitantes. O museo é un dos meirandes museos do continente.
Batalla de Brión
A batalla de Brión foi un encontro bélico acontecido os días 25 e 26 de agosto de 1800 entre tropas británicas e españolas, estas apoiadas por paisanos, nas inmediacións da cidade de Ferrol e a parroquia de Brión. A causa do lugar de desembarco británico é tamén coñecida como batalla de Doniños.
Antecedentes
A batalla inscríbese no contexto das guerras napoleónicas, co reino de España dirixido por Godoy e aliado coa Francia revolucionaria, converténdose dese xeito os territorios do Imperio español en obxectivo militar para o estado maior británico.
Ferrol era a praza naval española máis importante da época, estaba considerada un dos máis importantes obxectivos en caso de guerra por parte doutras potencias, pois o seu control ou debilitamento entrañaría o enfeblecemento da forza naval hispana. Para tal efecto existían planos de ataque sobre as súas defensas elaborados ao longo da segunda metade do século XVIII, dos que aquí interesa o elaborado en 1767-1768 polo maior Hugh Debbieg, que recomendaba un ataque indirecto, sen que se tentase penetrar pola ría de Ferrol, ao estimar que as defensas da boca da mesma, os castelos de San Felipe e da Palma, farían extremadamente custosa unha tentativa semellante.
O ataque sobre Ferrol en 1800 foi ordenado polo Secretario de Guerra británico, Henry Dundas.
Os feitos
dereita|miniatura|O castelo de san Filipe. O 25 de agosto de 1800 presentouse ante as costas exteriores á ría de Ferrol unha frota británica formada de cerca de 100 navíos, dos cales 21 eran buques de guerra e o resto transportes, ao mando do contralmirante John Borlase Warren, e que se dirixía en principio cara ao Mediterráneo oriental. Da frota desembarcou, nas praias de San Xurxo e Doniños un corpo expedicionario duns 15 000 homes, comandados polo tenente xeneral James Pultney, que se dirixiron polos montes cara ao castelo de San Filipe, na beira setentrional da entrada da ría ferrolá, co claro obxectivo de tomalo pola retagarda e así facilitar o paso da súa frota. As tropas británicas destruíron as débiles fortificacións sitas en San Xurxo e Doniños.
Dada inmediata alarma desde as vixías de monte Ventoso, tropas regulares acuarteladas en Ferrol (uns 2 000 homes), moi logo reforzados por voluntarios, emprenderon marcha desde a cidade. Ao seu mando ía o capitán de navío Topete. As forzas españolas atopáronse coas británicas á tarde en Balón e arredores, librándose os primeiros combates.
No ano seguinte o ataque a Doniños foi examinado na Gran Bretaña en sesión parlamentaria que tivo lugar no 19 de febreiro de 1801.
Outros datos
Estes feitos do verán de 1800, inspiraron parte da novela Los invasores, de Francisco Suárez García.
A batalla, por iniciativa do Club de Montaña de Ferrol, é conmemorada anualmente, desde 1990, cunha recreación con traxes de época nos montes de Brión, á que adoita seguir un banquete-romaría.
Luna 2
miniatura|dereita|Luna 2. Luna 2, coñecida ás veces como Lunik 2, foi a segunda nave espacial do programa Luna da Unión Soviética, a cal foi lanzada en dirección á Lúa, e foi o primeiro enxeño humano que conseuguiu aluar, ou alcanzar a súa superficie.
Características
Esta sonda, de 390 kg de peso e un diámetro de 0,9 m, estaba destinada a estrelarse coa Lúa, obxectivo acadado na posición 29.1º N 0º O, correspondente á rexión denominada Palus Putredinis, o 13 de setembro de 1959, ás 21:02h, dous días despois do seu lanzamento mediante un foguete Vostok.
Praza de Pontevedra (A Coruña)
miniatura|dereita|Instituto Eusebio da Guarda, na praza de Pontevedra. A praza de Pontevedra é un espazo público da cidade da Coruña e sitúase entre a rúa de San Andrés e a Avenida de Pedro Barrié de la Maza, moi preto das praias urbanas do Orzán e Riazor.
Luna 2
Características
Foi a primeira misión lunar exitosa. A Luna 2 no deseño era similar á Luna 1, unha nave espacial esférica con antenas sobresaíntes. A instrumentación tamén era semellante, incluíndo os mostradores de escintileo, os contadores Geiger, o magnetómetro, os detectores Cherenkov, e os detectores de micrometeorito. Non había ningún sistema de propulsión na Luna 2.
Praza de Pontevedra (A Coruña)
Historia
A principios do século XX a praza era o lugar de contratación de labregos para marcharen á sega a outras rexións.
A praza recibiu diferentes nomes ata que en 1910 o concello os unificou no actual, suprimindo os de Praza do Instituto, Campo de Carballo e Porta da Torre de Arriba.
Pablo Picasso pasou parte da súa infancia nela, xa que é alí onde estaba o seu instituto e a escola de Belas Artes, onde estudou cando residía na Coruña coa súa familia.
Arquitectura
Amais do instituto e das escolas da Guarda, obra do arquitecto Faustino Domínguez Coumes-Gay, é salientábel tamén a Casa Salorio, edificio de estilo ecléctico con trazos modernistas, obra de Antonio López Hernández.
A casa Escariz (1925-1930), de Eduardo Rodríguez-Losada Rebellón, ten decoracións inspiradas no mundo clásico.
O monumento a Eusebio da Guarda, de Elías Martín Riesco, inaugurouse en 1891.
Alto Vienne
Alto Vienne (87) (en francés Haute-Vienne) é un departamento francés situado no centro de Francia, que pertence á rexión Nova Aquitania. O nome procede do río Vienne, un dos principais afluentes do Loira, que o atravesa de leste para oeste.
Camposancos, Camposancos, Lalín
Camposancos é un lugar da parroquia de Camposancos, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 30 habitantes (13 homes e 17 mulleres), o que supón unha diminución de 9 habitantes con respecto ao ano 2000.
Boril de Bulgaria
Boril (en búlgaro: Борил) reinou como emperador de Bulgaria desde 1207 até 1218. Era o fillo dunha irmá de nome descoñecido do seu predecesor Kaloyan.
Ascenso ao trono
Non está claro se Boril participou no asasinato de Kaloyan diante dos muros de Tesalónica en 1207, pero os herdeiros do falecido, os seus curmáns Iván Asen e Alexandre, fuxiron do país coa ascensión de Boril ao trono, primeiro a refuxiarse cos cumanos e máis tarde en Galitzia. Boril casou coa viúva de Kaloyan, unha princesa cumana cuxo nome se descoñece pois non se rexistra nos documentos, a menos que fose a Ana (a monxa Anisija) mencionada no Sínodo da Igrexa búlgara.
Continuas rebelións e inestabilidade
Xa sexa como consecuencia dun conflito militar ou como resultado directo das negociacións de paz, en 1209 a corte outorgoulle a Strez o título de sebastocrátor (un grao inferior ao de déspota), o que fixo del un aliado de Boril até a súa morte en 1214. Mentres tanto, Boril atopou resistencia interna na nova rebelión de catro nobres cumanos acaecida en Vidin en 1211 (ou 1213 segundo algunhas fontes). Boril non podía enfrontarse a ela pola súa conta e non podía esperar axuda dos serbios ou dos latinos, nin das faccións divididas dos boiardos. A única alternativa para Boril foi solicitar axuda a Hungría. Un exército mandado polo conde Xoaquín de Sibiu esmagou aos rebeldes e apoderouse de Vidin. Boril tivo que ceder a zona de Belgrado ao Reino de Hungría como prezo polo apoio húngaro.
Política relixiosa e alianzas matrimoniais
En 1211 Boril convocou un sínodo da Igrexa na capital, Tarnovo, que conmemorou o celebrado en 1111 polo emperador Aleixo I Comneno, e do mesmo xeito, condenou aos bogomilos. Case ao mesmo tempo, Boril preparou o matrimonio da súa fillastra (filla de Kaloyan) Marija (o nome é dubidoso) con Henrique de Flandres, e enviou a Constantinopla á noiva con numerosos agasallos. Pouco despois, Boril pode haberse casado cunha filla de André II de Hungría, pero hai poucas probas desta unión. Proxectouse outro matrimonio en 1214 entre a filla de Boril e o fillo de André II, o futuro Béla IV de Hungría, pero nunca se levou a cabo.
Seti I
Menmaatra Sethy, ou Seti I, fillo de Ramsés I e Sitra, foi o segundo faraón da dinastía XIX que gobernou uns quince anos, de c. 1294 a 1279 a.C.
Orixes
Foi militar, como o seu pai, nacido na rexión do delta do Nilo, na zona de Avaris. O seu nome provén de Seth, o deus da guerra, das armas e do exército, ao que Seti I serviu como sacerdote antes de ser soldado.
Non se sabe moito da mocidade de Seti I, mais si sobre o seu reinado. Ao converterse o seu pai en visir de Horemheb e máis tarde en faraón, foi pronto asociado ao trono, pero xa por entón era de idade madura. No seu primeiro ano de goberno en solitario, lanzouse á temeraria conquista de Palestina, Siria e Fenicia, que lograran a súa independencia durante o reinado de Akhenatón ou foran conquistadas polos temibles hititas, tradicionais inimigos de Exipto. As campañas de Seti polo sur destes territorios foron un rotundo éxito, sen igual dende os tempos de Tutmosis III e Amenhotep II, pero non se atreveu a ir máis ao norte polo avance do dominio hitita.
Reinado
Horemheb, Ramsés I e Seti I deberon pacificar e reordenar Exipto, sendo outra das súas conquistas dominar os poderosos sacerdotes de Amón, que trala fin da revolución de Akenatón volveran ser demasiado poderosos. Un éxito nesta batalla silenciosa foi impedir que os fillos herdasen o cargo. Ao mesmo tempo, potenciouse o culto aos demais deuses tradicionais (prohibindo, por suposto, mencionar o deus Atón), especialmente o deus Seth, de quen se fixo restaurar o seu templo en Avaris. Foi precisamente baixo Seti I cando comezou a verdadeira persecución contra o recordo de Akhenatón, e a súa capital inconclusa, Akhetatón, comezou a ser demolida.
A dinastía XIX nacera como unha verdadeira familia de reis guerreiros, dunha clara orixe militar. O sucesor de Seti, o futuro Ramsés II non foi unha excepción, e foi debido á inmensa fama que cobrou este faraón que a memoria de Seti I se conservou, inmerecidamente, algo diminuída. Tamén a dinastía XIX, sobre todo nos seus comezos, foi unha casa real que impulsou grandes construcións, e só os reinados relativamente curtos de Ramsés I e Seti I impediron que puidesen terminarse colosais monumentos que máis tarde se adxudicaría Ramsés II como propios.
Enterro
miniatura|220x220px|Momia de Seti I no [[Museo Exipcio do Cairo.]] Seti morreu cara aos 40 anos, tras un reinado moi similar, mesmo en duración, ao de Tutmosis I, ao redor de 13-16 anos. Sucedeuno o seu fillo Ramsés II, co que establecera unha correxencia para asegurar a sucesión pacífica.
A momia de Seti, unha das mellor conservadas, foi atopada en 1881 no agocho de Deir el-Bahari e consérvase desde entón no Museo do Cairo. Os estudos realizados sobre a momia non achegan luz sobre os motivos da súa temperá morte, aínda que se cre que sufría dunha enfermidade vascular que provocaba o mal funcionamento do seu corazón. De feito, este foi atopado á dereita do seu corpo, polo que se pensa que o faraón ordenou, que á súa morte, o puxesen no lado oposto para que funcionase correctamente na seguinte vida. Aínda que outros expertos opinan que este puido ser un erro dos momificadores.
A tumba de Seti (KV17) é unha das máis grandes do Val dos Reis. Foi descuberta o 16 de outubro de 1817 por Belzoni. O seu sarcófago, un dos máis fermosos achados en Exipto, atópase actualmente no Sir John Soane Museum, en Londres.
Río Drava
260px|miniatura|O Río Drava. Ó fondo, a cidade de [[Maribor en Eslovenia.]] O río Drava (en croata, esloveno e italiano; Dráva en húngaro) é un río da Europa Central meridional que nace no Tirol meridional (Italia), e circula cara ó leste a través do Tirol oriental e do estado austríaco de Carintia, entra en Eslovenia e segue na dirección sueste a través de Croacia, formando a maior parte da fronteira entre aquel país e Hungría, e termina o seu curso no Danubio, preto de Osijek. A súa extensión total é de 725 km.
Volta a Turquía
thumb|right|250px|O pelotón na edición do 2014. A Volta a Turquía (en turco: Cumhurbaşkanlığı Bisiklet Turu) é unha volta ciclista por etapas que se disputa en Turquía todos os anos. Conta con categoría 2.HC do UCI Europe Tour dende o 2010, aínda que anteriormente contou con outros coeficientes. Dende o 2006, tivo categoría 2.2 mentres que entre o 2008 e o 2010 contou con coeficiente 2.1.
Dispútase dende o ano 2002, aínda que dende 1967 xa se levaban disputando outras edicións illadas. A primeira edición foi afeccionada mentres que as dúas seguintes xa foron da máxima categoría afeccionada, a 2.6. e logo de 2.5 (última gategoría profesional). Dende a creación dos Circuítos Continentais UCI sempre formou parte do circuíto europeo, aínda que non sempre co mesmo coeficiente.
Realízase en oito etapas, aínda que nalgunhas ocasións a primeira é un prólogo ou unha carreira de exhibición. Normalmente, saía de Istambul e acababa en Alanya, porén dende a edición de 2012 vense facendo ao revés, con inicio en Alanya e chegada en Istambul.
O único ciclista con dúas vitorias é o iraniano Ghader Mizbani. O actual campión é o portugués José Gonçalves.
Clasificacións
thumb|right|250px|A mascota da proba Pardus. Dende o 2016, as clasificacións que se disputan son as seguintes:
Gañadores
thumb|right|250px|Adam Yates no podio final do 2014. Lista de gañadores dende o ano 2002.
Vitorias por países
Lista de vitorias por países dende o 2002.
A Roda
Traxectoria
A Roda naceu en 1976, durante a transición, formado por amigos que adoitaban cantar nas tabernas. O seu primeiro disco, que incluía clásicos como "Pousa, pousa", "O andar miudiño" e "O gato", foi un éxito de vendas e acadou en 1978 un dos Premios da Crítica de Galicia. .
No seu seu segundo LP, Falemos galego, incluíanse as coñecidas "Foliada do Celta" e "Falemos galego". O terceiro, Pra os amigos, seguiu a liña dos anteriores. Foi a partir de entón que comezaron a tocar por toda Galiza e por Centros Galegos na diáspora, como Venezuela, México, Panamá, Arxentina, Gran Bretaña ou Bélxica.
Logo dunha longa etapa sen gravar, en 1990 presentaron Os mariñeiros, no que aparece a picaresca e retranqueira cantiga "Os bistéqueles". Dous anos máis tarde, en 1992, apareceu o seu quinto traballo, Eu teño un compadre, que significou un punto de inflexión na formación, entón renovada e baixo outra dirección. Comezan a compor temas propios ("A gaivota") e a musicar textos literarios, como "Eu teño un compadre", de Fermín Bouza Brey. En 1993 apareceu o primeiro recompilatorio, A Roda rodando. En 1995 apareceu a escolma Lembranzas.
En 1996 editouse Na branca noite, como homenaxe á importancia do xénero das panxoliñas no conxunto do cancioneiro popular galego e na literatura galega en xeral.
Discografía
300px|miniatura|Entrega dos [[Premios da Cultura Galega 2018.]]
Queen Charlotte
miniatura|250px|Porto de Queen Charlotte Queen Charlotte é cidade e capital da illa Graham ao mesmo tempo que é capital das illas da Haida Gwaii fundada no ano 1908, pertencente á provincia da Columbia Británica, no Canadá. Elévase a 20 metros sobre o nivel do mar.
Cima de Vila, Visuña, Folgoso do Courel
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Visuña, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga.