cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Facultade de Humanidades de Lugo
A Facultade de Humanidades de Lugo é un centro educativo pertencente á Universidade de Santiago de Compostela, situado no complexo docente do Campus Universitario. Nela impártense estudos correspondentes ao plan de estudos adaptado ao Espazo Europeo de Educación Superior e ao plan de estudos antigo, en extinción. Dentro da nova oferta educativa está o grao en Ciencias da Cultura e Difusión Cultural, que nace co obxectivo de establecer a conexión formativa entre dous ámbitos académicos e profesionais: os estudos humanísticos e a comunicación audiovisual. Tamén se imarte o Grao en Lingua e Literatura Españolas, adaptación da Filoloxía Hispánica e existente tamén no Campus de Santiago de Compostela.
Gabión
miniatura|250px|Protección da marxe dun rego. miniatura|250px|Espigóns construídos con gabións.
En enxeñería, os gabións son contedores de pedras engaioladas con malla de arame. Lévanse a pé de obra desarmados e, unha vez no seu sitio, énchense con pedras.
Características
Como as operacións de armado e recheo de pedras non require ningunha pericia, utilizando gabións pódense executar obras que doutro xeito requirirían moito máis tempo e operarios especializados.
Os gabións poden ter diferentes aspectos, é moi frecuente encontralos con forma de caixas, que poden ter largos de 1,5, 2, 3 e 4 metros, un ancho de 1 metro e unha altura de 0,5 ó 1,0 metros. Tamén se poden encontrar en forma de colchóns ou sacos, en diferentes tamaños.
A palabra provén do italiano gabbione, aumentativo de gabbia, que significa «gaiola».
Uso militar
O gabión era orixinalmente un sistema defensivo utilizado para protexer rapidamente unha posición do fogo de artillaría ou de balas. Apareceu por volta do século XVI e foi substituído no século XX polo sistema do saco de area, máis simple de utilizar.
Casa de Lorena
A casa de Lorena (en francés: Lorraine; en alemán: Lothringen) foi unha dinastía da nobreza europea fundada no século XI polos condes de Metz e os condes de Alsacia, os irmáns Adalberto e Xerardo de Alsacia, que recibiron do emperador do Sacro Imperio Henrique III o Ducado de Lorena. Entre os descendentes do duque Xerardo de Lorena (ca. 1030–1070), os sucesores directos do seu fillo primoxénito Teodorico (ca. 1055-1115) gobernaron como duques de Lorena até 1453; mentres que os do seu segundo fillo, Xerardo de Vaudémont (1057-1108), foron condes de Vaudémont e, desde 1473, duques de Lorena, até 1737.
E dinastía fortaleceuse a partir do século XV, despois da vitoria de Renato II (1451-1508), conde de Vaudémont e duque de Lorena, na batalla de Nancy.
Rosario Regueira Cereijo
María Rosario Regueira Cereijo, nada en Taboada en 1959, é unha escritora galega.
Traxectoria
Traballadora nun centro de atención a persoas maiores. Activista política e social, especialmente na loita polos dereitos das mulleres. Foi unha das fundadoras de Mulleres Nacionalistas Galegas. Colabora en medios de comunicación.
A Illana, Fisteus, Curtis
A Illana é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 32 habitantes (17 homes e 15 mulleres).
SC Magdeburg (balonmán)
Ligazóns externas
Páxina web oficial do SC Magdeburg
A Illana, Fisteus, Curtis
Mercado local
Na Illana celébrase unha das feiras locais máis coñecida e con máis sona na zona, mencionada xa por Lucas Labrada na Descripción económica del Reyno de Galicia (1804) e no Dicionario de Madoz (1847, cando tiña 40 habitantes ), pola fama dos queixos que alí venden. A feira do queixo da Illana celébrase no campo da Illana, o día 5 de cada mes. Os queixos de tetilla chegaron a ser coñecidos e chamarse queixos da Illana.
A Illa, Lobios
San Lourenzo da Illa é unha parroquia do concello ourensán de Lobios, na comarca da Baixa Limia. Segundo o IGE en 2014 tiña 28 habitantes (16 homes e 12 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, só unha delas habitable.
Forma parte da parroquia eclesiástica da Illa que está formada polos dous lugares desta parroquia civil, máis os catro lugares da parroquia homónima do concello de Entrimo.
Paicordeiro, Allariz (Santiago), Allariz
Paicordeiro é un lugar da parroquia de Santiago de Allariz no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 55 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 28 eran homes e 27 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 51 habitantes (28 homes e 23 mulleres).
Morrigu
Morrigu, tamén coñecida coma Morrigan, é a deusa celta da morte e da destrución. O seu nome semella significar "Grande Raíña" ou "Raíña das Pantasmas". Morrigu tamén pode traducirse ou aparecer escrito coma Carrie ou Carrigan.
Características
Adoita representarse cunha coiraza e armas. Morrigu está presente en tódalas guerras, tomando a forma dun corvo. O seu papel na guerra é o de infundir nos guerreiros a forza (e a cólera) para lidar.
Morrigu é a deusa da guerra e, polo mesmo xeito, do pasamento. Porén, tamén representaaá renovación, a morte que dá luz a unha nova vida, o amor e o desexo sexual. A vida e o óbito ou pasamento, están moi unidas no mundo celta.
Morrigu é doncela, nai e anciá. Formaba unha trindade canda a Badb e Macha, aínda que nalgunhas fontes é descrita coma unha deusa tripla, canda Bodbh e Macha coma outras manifestacións de Morrigu.
Esta deusa pertence ós Tuatha Dé Danann, os seres máxicos que habitaron Irlanda antes cós irlandeses actuais.
Villarreal Club de Fútbol B
O Villarreal Club de Fútbol B é o equipo filial do Villarreal Club de Fútbol, club de fútbol da cidade española de Vila-real (Castelló). Foi fundado en 1999 e actualmente xoga na Segunda División B.
Disputa os seus partidos na Cidade Deportiva do Villarreal, pero en ocasións disputou partidos no Estadio de la Cerámica, onde xoga o primeiro equipo.
Estadio
O Villarreal B, disputa os seus partidos nas instalacións da Cidade Deportiva do Villarreal, inaugurada no ano 2002 e con capacidade para 3.000 espectadores. O ascenso do equipo á 2ª División para a tempada 2009-2010 favoreceu a ampliación do recinto ata as 5.000 localidades, sen prexuízo de que moitos partidos oficiais poidan disputarse no campo do primeiro equipo (Estadio de la Cerámica) por dispor este de maior aforamento.
Ligazóns externas
Villarreal CF
Parque Natural do Montgrí, les illes Medes i el Baix Ter
O parque natural do Montgrí, les Illes Medes i el Baix Ter (parque natural do Montgrí, as Illas Medes e o Baixo Ter, en tradución literal ó galego) está situdado en Cataluña, na pronvicia de Xirona. Esténdese polas comarcas do Baix Empordà e do Alt Empordà.
Características
O parque natural está formado por elementos sense conexión aparente. Porén a conectividade ecolóxica entre eles é patente, sendo as relacións entre eles observables e estudadas cientificamente. A paisaxe está fortemente humanizada, e ten sido testemuña das civilizacións máis antigas. A presenza deste legado cultural e histórico fai imposible concibir o parque natural cun enfoque puramente ecoloxista.
Illas Medes
As illas Medes son conformadas polas illas a Meda Gran, a Meda petita e os Illotes Els Tascons, Les Ferranelles e Carall Bernat.O terreo é de tipo cárstico, sendo erosionado polos ventos do levante e a tramuntana. A orografía é irregular e agreste, e serve de hábitat a diversas especies, tales coma o corvo mariño cristado ou a gaivota patiamarela, coa maior colonia do Mar Mediterráneo. Outras aves, máis peláxicas son as pardelas, os mascatos e as mobella. Mais a riqueza biolóxica das illas radican nos fondos mariños. Alí existen importantes colonias de coral, gorgonia e esponxas. Entre as pradeiras de posidonia pódese atopar o nácar, meros, a corvina, o golfiño común ou o dentón. A pesca está prohibida no parque natural e regulada nas zonas limítrofes.
Macizo do Montgrí
A orixe do Montgrí ven dos Pireneos. A xeoloxía explica que o macizo é unha illa calcárea en medio dunha chaira deltaica formada pola influencia dos ríos Fluvià e Ter. Jaume II erixiu o castelo entre o 1294 e 1301, para vixiar o condado de Empúries, daquela independente e conflitivo. O castelo ficou inacabado.
Patrimonio
A maioría das vilas da zona son de orixe medieval e contan cun importante patrimonio artístico. Salientar a ermida de Santa Caterina, as igrexas de Sant Pau de Fontclara e de Sant Julià de Boada (con importantes pinturas románicas) ou a vila de Palau-Sator (cunha arquitectura de renome). Hoxe en día porén, moitas vilas desenvolven unha grande actividade turística, especialmente no verán.
Perkinsozoos
Os perkinsozoos (Perkinsozoa) son un grupo creado recentemente de protistas ao que se lle dá categoría de filo, pertencente ao superfilo dos Alveolata. Poden encontrarse en ecosistemas mariños e limícolas e son parasitos intracelulares de moluscos (Perkinsus) e de protistas (Cryptophagus, Parvilucifera, Rastrimonas). Probablemente teñan un plasto dexenerado e un complexo apical incompleto. Son de grande interese nos estudos filoxenéticos porque se consideran un grupo basal aos dinoflaxelados.
-70
Outros
Historia ano a ano
Xosé Manuel Baamonde Silva
Xosé Manuel Baamonde Silva, nado en Ribeira en 1970, é un profesor e investigador galego. A súa traxectoria profesional estivo ligada á xestión da comunicación no eido empresarial e institucional. En 2015 foi elixido decano da Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación de Pontevedra.
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid no 1993. Doutorouse en Ciencias da Información pola Universidade de Santiago de Compostela no ano 2007. É autor de varia obras, como ''A comunicación no Sector Feiral. Estratexias de organizadores, expositores e visitantes, ou A xestión dun evento único. Crónica do Centenario''. Ten publicados artigos en revistas e participado en congresos do sector de comunicación e as relacións públicas. Foi Director de Comunicación da Feira Internacional de Galicia (1994-2004) e Xefe de Gabinete do Concello de Ribeira (2005-2007). Dende 2008, dedicase á docencia na Facultade de Ciencias Sociais e Comunicación da Universidade de Vigo. É profesor no Departamento de Comunicación Audiovisual e Publicidade. As súas áreas de especialización son as relacións públicas, a comunicación solidaria e a organización de eventos.
Heroína (filme)
Heroína é unha película de Gerardo Herrero, coprodución galega estreada en 2005 e baseada na historia e na figura de Carmen Avendaño, unha das nais fundadoras do movemento Érguete de loita contra a droga e o narcotráfico en Galicia.
Adriana Ozores, que foi nomeada ó Goya a mellor actriz protagonista por este papel, encabeza un elenco que se completa con multitude de caras coñecidas do panorama do audiovisual galego.
A película foi rodada en Galicia en escenarios reais da loita contra o narcotráfico, coma é o caso do Pazo Baión.
miniatura|Gerardo Herrero, no festival de [[Guadalaxara, México|Guadalaxara (México) en 2008.]]
Sinopse
A acción está ambientada en Galicia nos anos oitenta. Pilar (Adriana Ozores) é unha muller normal que un día descobre que un fillo dela é adicto á heroína. Arredor de Pilar outros moitos pais estanse encontrando co mesmo problema. Cando comezan a reunirse, a incerteza vaise transformando nunha vontade firme de denunciar a impunidade do narcotráfico nas nosas vilas.
O Seixo, Tomiño, Tomiño
O Seixo é un lugar da parroquia de Tomiño, no concello pontevedrés de Tomiño na comarca do Baixo Miño. Tiña 1173 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 578 eran homes e 595 eran mulleres.
Hipódromo
Características
Adoitan ser bastante maiores en tamaño que un campo de fútbol. O interior ten, no perímetro, chanzos a modo de asento para os espectadores. O centro está formado de terra ou herba e dispón nel dun óvalo bordeando os chanzos que forman a pista. Na pista dispútanse carreiras de cabalos.
As Meninas (Picasso)
As Meninas é unha serie de 58 cadros que Pablo Picasso pintou en 1957 facendo unha análise polo miúdo, reinterpretando e recreando varias veces As Meninas de Diego Velázquez. A suite consérvase na súa totalidade no Museo Picasso de Barcelona, sendo a única serie completa o artista que se conserva xunta. Trátase dun estudo de obra moi extenso, que consta de 45 interpretacións, 9 escenes dun pombeiro, 3 paisaxes e 1 Retrato de Jacqueline.
Hipódromo
Características
Normalmente, as pistas de terra son para carreiras de trotadores, mentres que as de herba son para carreiras de cabalos pura raza. No recinto, a xente que entra a ver as carreiras ten a posibilidade de facer apostas.
As Meninas (Picasso)
O propio Picasso concibía a serie toda coma un conxunto, e como tal doouna ó museo barcelonés en maio de 1968, en lembranza de Jaume Sabartés, morto ese mesmo ano. É famosa a frase de Picasso dita a Sabartés en 1950:
Hipódromo
Características
En Galicia existe o hipódromo de Antela (dentro do Centro Ecuestre de Antela), o hipódromo de Campañó e o curro da Enxa.
Agramonteses
Os agramonteses foron os partidarios do antigo bando nobiliario dos Agramont. Esta liñaxe aparece por primeira vez a comezos do século XII con Sancho VII o Forte. Foron rivais dos beamonteses, levando tanto uns como outros á guerra civil de Navarra cando Xoán II de Aragón "o Usurpador" quedou para se o trono á morte da raíña Branca I de Navarra en 1441. Xoán II, que era rei consorte debía ceder a coroa ao seu fillo Carlos príncipe de Viana. Os agramonteses apoiárono.
Tanto os agramonteses como os beamonteses tiñan alianzas cos bandos das terras vascas occidentais, os agramonteses cos gamboínos e os beamonteses cos oñacinos.
A guerra persistiu á morte de Carlos, Príncipe de Viana en 1461 e á de Xoán II en 1479.
Os agramonteses tiñan como aliados inicialmente os aragoneses e posteriormente os franceses. En todo momento apoiaron ao poder que ostentaba a coroa, primeiro a Xoán II e posteriormente aos reis de Catarina de Foix e de Xoán de Albret.
A Coroa de Castela aproveitando esta guerra e a súa alianza cos beamonteses conquistou o Reino de Navarra en 1512. Grazas á colaboración dos beamonteses, a conquista realizouse en relativo pouco tempo. Tras a conquista os navarros agramonteses, como é lóxico, foron os que máis sufriron a represión.
Sirmia
dereita|miniatura|250px|Mapa de Sirmia. En amarelo, a Sirmia croata (Srijem); en azul, a Sirmia serbia (Srem).
Agramonteses
Dentro da contradicións desta guerra estaba que Fernando II o católico, rexente de Castela tras a morte de Isabel I, era fillo de Xoán II (o rei que apoiaran) e do seu segundo matrimonio con Juana Enríquez. Outra destas contradicións é que os que inicialmente loitaron por un rei aragonés, que supuña a submisión ao Reino de Aragón, posteriormente foron os que máis loitaron por manter a independencia do Reino. Unha terceira é que Fernando, Rei de Aragón, cedeu Navarra ao Reino de Castela.
Sirmia
Sirmia (Срем en serbio cirílico, Srem en serbio latino, Srijem en croata, Szerém ou Szerémség en húngaro, Syrmien en alemán, Syrmia ou Sirmium en latín, é unha antiga provincia histórica da Croacia húngara, situada entre o Danubio e o Sava, desde a confluencia do Danubio co Drava até a súa confluencia co Sava, fronte a Belgrado.
Agramonteses
Posteriormente houbo tres intentos de reconquistar o reino por parte dos agramonteses con apoio dos franceses. En 1512, en 1516 e en 1521, aínda que, sobre todo no último intento, tamén houbo unha ampla participación de beamonteses.
Sirmia
Nesta rexión está a Fruška Gora, a única montaña de Voivodina, hoxe Parque Nacional. Nela hai numerosos mosteiros e igrexas da Igrexa ortodoxa.
Agramonteses
Na de 1521 as tropas navarras agramontesas aliadas con francesas contaron coa colaboración da poboación beamontesa, como no caso de Pamplona onde se sublevaron. Conseguiuse a liberación da totalidade do Reino de Navarra. Posteriormente na batalla de Noáin, xunto a Pamplona, os españois volveron a facerse co control do reino. Aínda houbo puntos de resistencia (Castelo de Maya, Hondarribia) ata 1524.
Sirmia
O nome de "Sirmia" vén do nome da cidade romana Sirmium, hoxe denominada en serbio Сремска Митровица (Sremska Mitrovica), en croata Srijemska Mitrovica, en alemán Syrmisch Mitrowitz e en húngaro Szávaszentdemeter.
Agramonteses
Bibliografía
-"Gran enciclopedia Larousse" ISBN 84-320-7370-9
Sirmia
Sirmia romana
dereita|miniatura|200px|Mapa dos reinos de Estevo Dragutin e Ugrin Csák (séculos XIII-XIV).
No Imperio romano, Sirmium era unha das cidades máis importantes dos Balcáns, capital da provincia de Panonia inferior (Pannonia inferior en latín) e mesmo, durante un curto tempo, residencia imperial baixo Caius Galerius Valerius Maximianus, Galerio.
Agramonteses
Bibliografía
-"Historia Ilustrada de Navarra" ISBN 84-604-7413-5
Sirmia
Sirmia romana
Despois da caída do Imperio romano de Occidente, os ávaros, os búlgaros e os gregos de Bizancio disputaron esta fértil rexión.
Sirmia medieval
No século X Bizancio conquistou a rexión, que constituíu o "Tema" de Sirmia.
Despois, Sirmia tivo dous reis de Serbia durante a existencia deste reino como Estado soberano:
Nos séculos XI e XII os reis de Hungría recuperaron a rexión e mantivérona até 1521, cando Belgrado caeu en mans de Suleimán o Magnífico. En 1541 Sirmia foi erixido en "Sanjak" (en ortografía moderna turca "sancak", rexión militar) dependendo do paxalik ("Paşalık") de Buda. Os otománs mantiveron a rexión até 1688.
A Sirmia dos Habsburgo
Polo Tratado de Karlowitz, Sirmia pasou á monarquía dos Habsburgo, da que era titular naquel momento o emperador Leopoldo I de Habsburgo. Os Habsburgo eran reis de Hungría desde 1527, despois da morte do rei Luís II Jagellon na batalla de Mohács, en agosto de 1526; porque os dereitos históricos de Hungría sobre Croacia proviñan da unión persoal coñecida como Pacta Conventa, pacto concluído en 1102 que facía do rei de Hungría tamén rei de Croacia, coroado separadamente.
Despois do Tratado de Passarowitz de 1718, o Sandjak de Smederevo (ou paxalik de Belgrado) foi incluído nela baixo o nome de Nova Serbia pero esta, despois da desfeita do seu exército na batalla de Banja Luka en 1737 e baixo a presión de Francia, a emperatriz María Tareixa I de Austria tivo que cederlla aos otománs polo Tratado de Belgrado de 1739. miniatura|400px|Imperio austrohúngaro.
En 1745 Sirmia foi convertida en provincia (Comitatus) no seo de Eslavonia, daquela establecida como un "reino" distinto de Croacia, con gran descontento dos croatas, xa que formaba parte do seu territorio histórico. E en 1848 e 1849 Sirmia incluso foi incluída no que se denominou "Voivodina serbia", grupo de provincias húngaras do sur de Serbia que os nacionalistas serbios proclamaron autónoma.
Waracchaou yo Boyfriend
"Waracchaou yo Boyfriend" (笑っちゃおうよ　BOYFRIEND) é o undécimo single do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o día 2 de agosto de 2006 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku.
Sirmia
A Sirmia dos Habsburgo
Entre 1849 e 1860, mentres os croatas apoiaban os Habsburgo contra o nacionalismo serbio e húngaro, Sirmia incluso foi incluída nunha provincia separada de Hungría chamada "Voivodina de Serbia e do Banato"
Despos de 1860 a provincia de Sirmia foi restaurada e regresou a Eslavonia. En 1867, no acordo austrohúngaro dese ano, Eslavonia incluíuse na Transleitania, a parte do Imperio austrohúngaro gobernada desde Budapest. No "compromiso" ("nagodba" en croata) celebrado entre os húngaros e os croatas en 1868, Eslavonia foi recoñecida como pertencente ao Reino de Croacia-Eslavonia, dirixido cun certo grao de autonomía por un ban nomeado polo goberno de Budapest.
En 1881, despois do establecemento en 1878 do protectorado austrohúngaro de Bosnia e Hercegovina, a fronteira militar foi suprimida e Sirmia quedou sometida á lei común do reino de Croacia-Eslavonia.
Sirmia na primeira Iugoslavia
En 1918, despois da primeira guerra mundial, os territorios históricos de Croacia, coa excepción de Rijeka (Fiume en italiano e húngaro, Reka en esloveno) e dalgunhas illas dálmatas, foron incluídos no Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos cuxo rei era Alexandre I Karadjordjević, que cambiou o nome polo de Reino de Iugoslavia cando Alexandre proclamou a súa ditadura en 1929.
O 24 de novembro de 1918, cando se derrubou o Imperio austrohúngaro, unha asemblea de serbios da Sirmia oriental proclamou a anexión desta rexión ao Reino de Serbia. Porén, inmediatamente despois, o 1 de decembro de 1918, foi ao Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos ao que foi incorporada oficialmente a Sirmia. O novo estado foi recoñecido no Tratado de Trianon (1920).
Entre 1918 e 1922 a Sirmia foi un condado (županija") e despois, de 1922 a 1929, unha rexión ("óblast") de dito reino. Logo, despois de 1929, a rexión foi dividida en dúas provincias (banovine): Banovina do Danubio (Dunavska banovina) e Banovina do Sava (Savska Banovina'') no Reino de Iugoslavia.
Habituados a defenderen os seus dereitos históricos fronte aos seus señores occidentais, os croatas carecían de experiencia fronte a un soberano formado en Rusia, imbuído nas políticas inspiradas no xacobinismo francés e da identificación otomá de nacionalidade e relixión. Non foi até agosto de 1929, despois do asasinato do seu predecesor Stjepan Radić, o 28 de xuño de 1928, cando se fixo unha reforma territorial que facía das fronteiras históricas sen atenuar o predominio serbio nas institucións cando Vlatko Macek, líder do maior partido croata, o Partido Campesiño Croata (en croata, Hrvatska seljačka stranka), firmou un acordo, o Sporazum, co primeiro ministro iugoslavo Dragisa Cvetković, creando un territorio croata autónomo, incluídos os territorios históricos de Croacia que comprendían Dalmacia, mais unha parte de Bosnia e a Hercegovina occidental, no que tamén se incluíu unha parte da Sirmia.
Sirmia na NDH
400px|miniatura|Repartimento de Iugoslavia entre as potencias do Eixe, co estado monicreque de Croacia ([[1941).]]
Porén, este acordo, que obxectaron as máis altas autoridades serbias, non tiña o suficiente efecto como para asegurar a lealdade dos croatas ao Reino e, cando en abril de 1941 Hitler conquistou Iugoslavia, creou un pretendido "Estado independente de Croacia" (en croata, Nezavisna Država Hrvatska ou "NDH" que incluía todas as terras que os croatas consideraban como o seu territorio histórico, agás as que os italianos reservaron para si: boa parte do litoral dálmata, a zona entre Zadar (Zara) e Split (Spalato) (á parte doutros territorios doutros reinos: Eslovenia e Montenegro). Os dirixentes do Partido Campesiño Croata negáronse a calquera colaboración, polo que o Eixe puxo á cabeza deste Estado monicreque, como rei, o príncipe italiano Aimone de Aosta, que tomou o nome de Tomislav II (en honor do fundador do primeiro estado croata), pero gobernado ditatorialmente polo Poglavnik Ante Pavelić, xefe dunha banda duns 400 activistas violentos (os ustaše) na súa maioría procedentes de Bosnia e Hercegovina. Zemun encontrouse de novo na fronteira, entre unha Gran Croacia e unha Serbia ocupada polos alemáns e liderada por un xeneral colaboracionista, Milan Nedić.
Repartimento da Sirmia e nova constitución
En 1945 Tito, cando tomou o poder en Belgrado, deulle forma á organización federal da Iugoslavia que anunciara no seu "discurso da AVNOJ" en novembro de 1943, constituíndo a República Federal Popular de Iugoslavia.
No mesmo ano 1945 a chamada Comisión Djilas divide Sirmia en dúas partes, segundo se os concellos estivesen maioritariamente poboados por croatas ou por serbios. Esta repartición é o que explica que a cidade croata de Ilok, na marxe do Danubio, se encontre ao noroeste da cidade de Šid, en Serbia.
Á parte desta excepción, a Sirmia Occidental (Zapadni Srijem en croata) adxudicouse a Croacia, máis precisamente ao condado de Vukovar-Sirmia (en croata Srijemsko-vukovarska županija). Comprende os municipios de Ilok, Vinkovci, Vukovar e Županja.
A Sirmia Oriental correspondeulle a Serbia. A maior parte constitúe o Distrito de Sirmia (en serbio latino Srem okrug ou Sremski okrug; en serbio cirílico Срем округ ou Сремски округ) da Provincia autónoma de Voivodina (Autonomna Pokrajina Vojvodina ou Аутономна Покрајина Војводина), dentro de Serbia.
Por outro lado, Sremski Karlovci (Сремски Карловси) pasou a formar parte do distrito da Bačka meridional, en Voivodine, e os municipios de Surčin (en serbio cirílico Сурчин, en alemán Surtschin) e Zemun, (en serbio cirílico Земун, en alemán Semlin, en húngaro Zimonyi) con Dobanovci (Добановци) e Novi Beograd (Нови Београд), pasaron a formar parte do distrito de Belgrado (Beograd ou Београд en serbio), na República de Serbia en sentido estrito (a chamada Serbia Central).
A Voivodina, por tanto, incluía a Bačka (Bácska en húngaro), parte do Banato (en húngaro Bánság), a parte non atribuída a Romanía polo Tratado de Trianon de 1920, e a Sirmia oriental separada da Croacia histórica, como facía a proposta da "Comisión Djilas" de 1945.
No ano 1963 apróbase unha nova constitución para Iugoslavia, que pasa de chamarse República Federal Popular de Iugoslavia a República Federal Socialista de Iugoslavia, na que as diferentes Repúblicas (Eslovenia, Bosnia e Hercegovina, Croacia, Serbia, Macedonia e Montenegro) teñen máis autonomía. Esta consitución estivo en vigor até 1992 e o país foi gobernado até o ano 1980 por Tito, líder dos Países non aliñados, que mantivo a súa independencia tanto do Pacto de Varsovia como da OTAN, levando a cabo a súa clásica doutrina comunista do socialismo autoxestionario.
Pero os pobos que integraban a federación estaban cambiando. En 1968 producíronse protestas en Belgrado, o que supuxo a primeira protesta masiva despois da segunda guerra mundial e, a noite do 2 de xullo de 1968, estudantes da Universidade de Belgrado entraron en folga durante sete días, pero a policía atacou os estudantes, prohibíndolles toda reunión pública. Porén, os estudantes reuníronse na Facultade de Filosofía, onde realizaron debates e discursos sobre a xustiza social, entregando copias da revista prohibida "Estudante". Os estudantes tamén protestaron contra as reformas económicas, que conduciron a un elevado desemprego obrigando os traballadores a abandonaren o país e atoparen traballo noutros lugares. Finalmente Tito foi parando as protestas cedendo a algunhas das demandas dos estudantes e dicindo que "os estudantes teñen razón" durante un discurso televisado.
En 1971, a alianza dos dirixentes comunistas de Croacia, entre eles Miko Tripalo e Savka Dabčević-Kučar, apoiados por diversos grupos nacionalistas, deron lugar á Primavera croata. Tito respondeu cun enfoque de dobre acción, as autoridades iugoslavas detiveron a numerosos manifestantes croatas que foron acusados de evocaren o nacionalismo étnico mentres que, ao mesmo tempo, comezou un programa para iniciar algunhas desas reformas, a fin de evitar que unha crise semellante ocorrese de novo. Os simpatizantes de fóra de Iugoslavia do Ustaše, movemento católico ultranacionalista croata, tentaron, a través do terrorismo e accións de guerrilla, crear un movemento separatista, pero sen moito éxito chegando a conseguir a antipatía dos compañeiros católicos iugoslavos.
En 1974 ratificouse unha nova constitución federal que lle deu maior autonomía ás distintas repúblicas o que, basicamente, cumpría os obxectivos principais do movemento da Primavera croata. Unha das disposicións da nova Constitución era que cada república oficialmente tiña a opción de declarar a súa independencia da federación, con suxeición a certas normas constitucionais. A outra medida máis controvertida foi a división interna de Serbia, mediante a concesión dun estatuto similar ao de dúas provincias autónomas dentro dela, Kosovo, unha rexión serbia habitada en gran parte por albaneses e Voivodina, unha rexión cun gran número de minorías étnicas, detrás da maioría de serbios, como os húngaros. Estas reformas satisfixeron a maioría das repúblicas, especialmente a Croacia, así como aos albaneses de Kosovo e ás minorías de Voivodina. Con todo, a constitución de 1974 non gustou nin aos funcionarios comunistas de Serbia nin aos propios serbios, que desconfiaban dos motivos dos partidarios das reformas, véndoas como concesións aos nacionalistas croatas e albaneses.
Sirmia nas guerras iugoslavas
A partir de 1991 comezaron unha serie de conflitos que comprenderon dous grupos de guerras sucesivas que afectaron ás seis ex-repúblicas iugoslavas, e que por iso se coñecen como as guerras iugoslavas. Estas guerras caracterizáronse polos conflitos étnicos entre os pobos da Iugoslavia, principalmente entre os serbios por unha banda e os croatas, bosníacos e albaneses polo outro; aínda que tamén nun principio entre bosníacos e croatas en Bosnia e Hercegovina. Os conflitos obedeceron a causas políticas, económicas e culturais, así como á tensión relixiosa e étnica.
No verán de 1991 o poder comunista serbio de Belgrado apoderouse de Vukovar ao final dun asedio de tres meses nos que a súa artillaría destruíu a cidade, conquistou a Sirmia Occidental croata, masacrou decenas dos seus habitantes non serbios e perseguiu o resto, ocupando a continuación o territorio co pretexto de combater os insurxentes locais e outros milicianos nacionalistas constituíndose en "Rexión Serbia Autónoma de Eslavonia Oriental, Baranja e Sirmia Occidental" (en serbio Srpska Autonomna Oblast (SAO) Istocna Slavonija, Baranja i Zapadni Srem), liderada por Goran Hadzić.
Despois, a diferenza de Eslavonia occidental, de Lika oriental, Kordun e Dalmacia Norte, reconquistadas pola forza dos seus ocupantes serbios polo exército e a policía croatas en 1995, Sirmia Occidental devolveuse pacificamente á soberanía croata en 1998 e a maior parte da súa minoría serbia permaneceu na zona.
A constitución iugoslava de febreiro de 1974 deulle á Voivodina un estatuto de completa autonomía dentro da República de Serbia, pero este estatuto quedou reducido a unha mera aparencia polo goberno de Slobodan Milošević en 1990. A Voivodina destes anos era un país máis rico, mellor educado, máis aberto ao oeste do que o resto de Serbia, e máis acolledor para as numerosas minorías étnicas que alí vivían, pero non escapou ao rexurdimento do nacionalismo en Serbia que seguiu ao asasinato do seu primeiro ministro Zoran Djinđić o 12 de marzo de 2003 e á súa substitución por Vojislav Koštunica.
Soro (botánica)
miniatura|Soros no envés dun fieito miniatura|Envés dunha fronda fértil de [[Dicksonia antarctica. Cada núcleo é un soro individual]] Nos fieitos, un soro é unha agrupación de esporanxios no bordo ou no envés dunha fronde fértil. En moitas especies, están protexidos por unha cuberta chamada indusio.
Os soros fórmanse na xeración de esporófitos, os esporanxios dentro producen medioesporas haploides. Ao madurar os esporanxios, o indusio murcha e as esporas aínda non poden liberarse até que o esporanxio se destrúe.
A forma, disposición, e situación dos soros son valiosos puntos para a taxonomía dos fieitos. Os soros poden ser circulares ou lineais; en filas, paralelos ou oblicuos ao marxe, ou aleatoriamente. Tamén a presenza ou ausencia do indusio serve para a taxa.
Nos fungos e liques, un soro é unha agrupación de esporanxios rodeados por unha capa externa.
Os cenosoros son conxuntos de soros agrupados
A Insua, Fisteus, Curtis
A Insua é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Facultade de Ciencias de Lugo
A Facultade de Ciencias de Lugo é un centro educativo pertencente á Universidade de Santiago de Compostela, creada en outubro de 1991 como consecuencia da transformación do antigo Colexio Universitario de Lugo. Nela impártense estudos adaptados á Espazo Europeo de Educación Superior:
Lobios, Lobios
San Miguel de Lobios é unha parroquia do concello de Lobios, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 521 habitantes, dos cales 267 eran homes e 254 mulleres.
Xosé Diéguez Reboredo
Xosé Diéguez Reboredo, nado en Enquerentes (Touro) o 25 de abril de 1934 e finado en Santiago de Compostela o 18 de xullo de 2022, foi un eclesiástico galego, foi bispo de Ourense e de Tui-Vigo.
Traxectoria
Estudou no seminario de Compostela e en Salamanca, tamén foi licenciado en ciencias exactas pola Universidade de Santiago de Compostela, foi profesor de matemáticas no seminario menor de Compostela. Foi bispo de Osma-Soria e da diocese de Ourense.
En abril de 2009 presentou ó papa a renuncia do bispado de Tui-Vigo ao acadar setenta e cinco anos de idade, e en xaneiro de 2010 foi substituído.
Castelo da Peña
O Castelo e vila da Peña son unhas ruínas dun castelo medieval de Navarra (España) situado no alto da Serra de Peña de 1.062 metros de altura. Atópase na fronteira entre os concellos de Sos del Rey Católico, Cáseda e Sangüesa, no límite coa provincia de Zaragoza.
É un escarpado cerro de rocas de forte pendente que albergaba un impoñente castelo. Toda a superficie da vila estaba amurallada e o castelo constaba de dous torreóns defensivos.
Este poboado de Peña está abandonado desde os anos cincuenta, quedando a ruína dalgunha casa e a igrexa que foi restaurada, ademais de restos dun dos torreóns do castelo.
Art & Copy
Art & Copy é un filme documental de Doug Pray sobre a industria publicitaria americana dende o punto de vista dos creadores e profesionais do sector. Foi estreado no 2009.
Ten unha duración de 89 minutos nos que participan coas súas opinións personalidades relevantes do mundo da publicidade coma Lee Clow, Jim Durfee, Cliff Freeman, Jeff Goodby, David Kennedy, George Lois, Charlie Moss, Hal Riney, Phyllis K. Robinson, Rich Silverstein, Mary Wells ou Dan Wieden. A partir deles tamén se pon de relevo a míticos directores creativos coma Bill Bernbach.
Sinopse
No documental faise repaso a algúns dos máis influentes creativos publicitarios americanos de todos os tempos e ás axencias que dominaron o negocio publicitario dende os anos 60. A historia que se conta fócase no bo facer e na sabedoría que despregan algúns dos seus máis famosos practicantes. En consonancia co título presta especial atención á maneira en que artistas (os directores de arte) e redactores (copy writers) abordaron a creación de campañas publicitarias que aínda hoxe serven de referencia ós novos profesionais da publicidade. Dan Wieden, Mary Wells, Lee Clow, Hal Riney e outros responsables de campañas e slogans tan célebres coma "Just Do It", "I Love NY", "Got Milk" ou "Think Different" relatan as entrañas desta actividade económica que se move entre os seus fins pragmáticos—conseguir a atención do maior número de consumidores—e a xenialidade das súas elaboradas e eficaces execucións—capaces de nos conmover e persuadir coas súas mensaxes.
Tagline
A tagline con que se promoveu fai referencia á parte artística e creativa da publicidade: "Creativity can solve everything" ("A creatividade pode solucionalo todo").
Recepción crítica
As recensións americanas foron xeralmente favorables aínda que algúns críticos castigaron o documental por presentar unha visión pouco crítica da publicidade. Shawn Levy, que lle concede un 83 sobre 100, resalta que Doug Pray nunca chega a cuestionarse se a publicidade é "arte" ou "comercio".
Sen abordar de modo directo as cuestións morais problemáticas do "fenómeno publicitario", o documental non deixa por iso de mostrar as ambiguas relacións que se dan na publicidade entre o económico (aparece xeralmente vencellada ó márketing), o artístico (sérvese da arte e é creadora de cultura popular) e o humano (sérvese de mecanismos diversos de manipulación para modificar hábitos e comportamentos humanos).
Dende as voces dos profesionais que a fan posible, Art & Copy ofrece unha informada e entretida panorámica da actividade que probablemente máis determina a marcha das modernas sociedades de consumo. Faino amosando o proceso enteiro que vai dende a idea inicial á planificación, execución e implementación final (destacada no filme a través dos "rotators"). A longametraxe combina as diversas historias persoais dos protagonistas con materiais audiovisuais das campañas publicitarias relevantes e imaxes actuais da súa presenza e impacto sociocultural no mundo contemporáneo.
Aínda que non foi clasificada pola MPAA, é apta para todo tipo de público adulto, especialmente para os interesados na comunicación persuasiva. Un recensionista en IMDb destaca que quizais non sexa unha boa escolla para rapaces que aínda estean aprendendo a falar referíndose en concreto algunhas das expresións fortes que saen da boca de George Lois.
Frank Dillane
Frank Dillane, nado en Londres o 21 de abril de 1991, é un actor inglés, coñecido por interpretar a Owen Coffin en No corazón do mar, a Tom Riddle en Harry Potter e o misterio do príncipe e a Nick Clark en Fear the Walking Dead. É fillo do actor Stephen Dillane e Naomi Wirthner.
Bandeira de Osetia do Norte
dereita|miniatura|Bandeira de [[Osetia do Norte]]
A bandeira de Osetia do Norte-Alania é unha tricolor branca, vermella e marela. As cores simbolizan a pureza moral (branco), a coraxe marcial (vermello), e a saúde e a prosperidade (marelo).
Da bandeira tamén se di que representa a estrutura social da antiga sociedade oseta, que foi dividida en tres grupos sociais que formaban un conxunto orgánico: a aristocracia militar, o clero, e o pobo ordinario.
A bandeira de Osetia do Sur ten cores idénticas, pero proporcións levemente diferentes (sendo máis estreita horizontalmente).
Baixo a Unión Soviética, Osetia do Norte tivo unha bandeira case totalmente vermella cun recorte azul á esquerda, a fouce e martelo e o nome da república tanto en lingua rusa e lingua oseta. Pouco antes do colapso da URSS, foi substituída coa actual bandeira, que foi adoptada o 2 de outubro de 1991.
Roimelo, Allariz (Santiago), Allariz
Roimelo é un lugar da parroquia de Santiago de Allariz no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 77 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 42 eran homes e 35 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 84 habitantes (47 homes e 37 mulleres).
Segundo Blanco
Segundo Blanco González, nado en Xixón en 1899 e finado en México en 1957, foi un anarquista asturiano.
Traxectoria
Mestre de profesión, na súa mocidade exerceu múltiples labores pola súa persecución política. Entre outros traballos fixo de mestre aparellador, actividade que alternou cos estudos nocturnos. Encargouse durante a ditadura de Primo de Rivera de manter a estrutura da CNT en Asturias, chegando a ocupar o cargo de Secretario Xeral do sindicato en 1926. Ese mesmo ano ingresou en prisión, a onde volvería en 1931 e 1934.
Ó inicio da guerra civil española presidiu o Comité de Guerra de Xixón, ocupándose posteriormente da Consellería de Industria no Consello Interprovincial de Asturias e León, e formou parte da Comisión de Guerra unha vez que este se transformou no Consello Soberano de Asturias e León.
Trala caída da fronte norte fuxiu a Francia e pasou a Cataluña. Foi Secretario de Defensa no Comité Nacional da CNT, e en abril de 1938 formou parte do goberno de Juan Negrín ocupando a carteira de Instrución e Sanidade Pública. Trala guerra exiliouse na cidade francesa de Orleans e logo marchou a México, onde morreu en 1957.
División de Honra da LNFS 1993-94
A tempada 1993-94 da División de Honra da LNFS foi a 5ª edición da máxima competición ligueira do fútbol sala en España. O torneo deu como resultado o primeiro e único título de liga na historia desta competición a prol do Maspalomas Sol Europa, hoxe desaparecido.
A liga estivo composta por tres partes, a primeira fase con dous grupos (par e impar), a segunda fase con 4 grupos (2 grupos polo título e 2 grupos pola permanencia) e a última fase de eliminatorias. A tempada regular contou con 24 equipos.
O San Salvador, Allariz (Santiago), Allariz
O San Salvador é un lugar da parroquia de Santiago de Allariz no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres), dous máis ca en 2010, cando vivían alí dúas mulleres.
División de Honra da LNFS 1993-94
Primeira fase
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles
{|
Eliminatorias polo título
O asterisco significa que houbo encontros que remataron con empate nesa eliminatoria.
O Maspalomas Sol Europa proclamouse campión desta edición 1993-94 da División de Honra da LNFS.
Monte Siradella
No alto do monte sitúase un Centro de Interpretación da Natureza. No cumio, o miradoiro da Siradella, cunha plataforma sobre a pedra de numerosos penedos desgastados entre o que destaca a coñecida como "Pedra Cabaleira"
Nas inmediacións atópase un antigo castro fortificado.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1936
100px|border|Esgrima Nos Xogos Olímpicos de 1936 celebrados en Berlín realizáronse sete probas de esgrima, seis en categoría masculina e unha en categoría feminina.
Nacións participantes
Un total de 311 tiradores (270 homes e 41 mulleres) de 29 nacións competiron nos Xogos de Berlín:
Munasawagi Scarlet
"Munasawagi Scarlet" (胸さわぎスカーレット) é o duodécimo single do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o día 6 de decembro de 2006 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku.
Jean Simmons
Jean Merilyn Simmons, nada o 31 de xaneiro de 1929 en Londres e finada o 22 de xaneiro de 2010 en Santa Monica (California), foi unha actriz británica.
Traxectoria
miniatura|Jean Simmons no tráiler de [[Young Bess (1953).]] Simmons comezou a súa carreira de actriz en filmes británicos realizados durante e inmediatamente despois da segunda guerra mundial, a partir de 1950 fixo a súa carreira en Hollywood. Entre as súas películas máis coñecidas están Hamlet de Laurence Olivier, Spartacus (1960) de Stanley Kubrick e O fogo e a palabra (1960) de Richard Brooks.
Observatorio de Collurania-Teramo
O Osservatorio Astronomico di Collurania-Teramo "Vincenzo Cerulli" é un observatorio astronómico italiano, xestionado polo Istituto Nazionale di Astrofisica, que se atopa nas proximimades de Téramo.
Historia
O observatorio fundouno o astrónomo Vincenzo Cerulli, que se propuxo entre 1890 e 1891 crear o observatorio Collurania (de Collis Uraniæ) nos outeiros fronte á cidade de Téramo, nuns terreos propiedade da familia. Máis tarde o edificio tomaría o nome da localidade.
As observacións realizadas, utilizando un telescopio Cooke, comezan en 1896 e adícanse principalmente á observación do planeta Marte e as súas chamadas "canles", cuxo descubrimento en 1877 por Giovanni Virginio Schiaparelli provocaba animadas discusións astronómicas naquel tempo.
Matthew Rhys
Matthew Rhys Evans , nado o 8 de novembro de 1974 en Cardiff, é un actor galés coñecido por interpretar a Kevin Walker na serie de televisión estadounidense Brothers & Sisters, e Dylan Thomas en The Edge of Love.
Traxectoria
Fillo de Glyn Evans, un director de colexio, e Helen Evans, unha mestra de educación especial. Medrou en Cardiff, xunto coa súa irmá máis vella Rachel Evans, que é agora unha xornalista da BBC. Rhys foi educado en galés no Ysgol Gynradd Gymraeg Melin Gruffydd, e no Ysgol Gyfun Gymraeg Glantaf. Con dezasete anos, logo de interpretar a Elvis Presley nun musical do colexio, foi aceptado na Royal Academy of Dramatic Art en Londres.
Prisma (xeometría)
miniatura|Prisma hexagonal En xeometría, un prisma é un poliedro cunha base poligonal de lados, unha copia por translación (en diferente plano cá primeira), e outras n caras (todas necesariamente paralelogramos) que unen os lados correspondentes das dúas bases. Todas as seccións transversais paralelas ás caras da base son iguais. Os prismas noméanse pola forma da súa base, polo que un prisma de base pentagonal se chama prisma pentagonal. Os prismas son unha subclase dos prismatoides.
Prismas rectos e uniformes xerais
Un prisma recto é un prisma no que os bordos de unión e as caras son perpendiculares ás caras da base. Isto aplícase se as caras de unión son rectangulares. Se os bordos de unión e as caras non son perpendiculares ás caras da base, chámase prisma oblicuo.
Algúns textos poden aplicar o termo de prisma rectangular ou prisma cadrado tanto a un prisma rectangular de lado dereito como a un prisma unilateral cadrado dereito. O termo prisma uniforme pode empregarse para un prisma recto con lados cadrados, xa que eses prismas están no conxunto de poliedros uniforme.
Un prisma n que ten bases como polígonos regulares e caras rectangulares, achégase a un sólido cilíndrico cando n tende a infinito.
Os prismas rectos con bases regulares e lonxitudes iguais forman unha das series infinitas de poliedros semirregulares; as outras series son os antiprismas.
O dual dun prisma recto é unha bipirámide.
Un paralelepípedo é un prisma no que a base é un paralelogramo, ou o que é o mesmo, un poliedro con seis caras que son todas paralelogramos.
Elementos
Cada prisma consta dos seguintes elementos:
Volume
O volume dun prisma é o produto da área da base pola distancia ou altura entre as dúas bases. O seu valor exprésase como:
onde B é a área da base e h é a altura. O volume dun prisma, que ten como base un polígono regular de n lados cunha lonxitude de lado s, é:
Simetría
O grupo de simetría dun prisma recto de n lados con base regular é Dnh de orde 4n, agás no caso dun cubo, que ten o grupo de simetría octaédrica máis grande, de orde 48, que ten como subgrupos tres versións de D4h. O grupo de rotación é Dn de orde 2n, agás no caso do cubo, que ten o grupo O de simetría máis grande de orde 24, que ten como subgrupos tres versións de D4.
O grupo de simetría Dnh contén inversión se e só se n é par.
Polítopo prismático
Un polítopo prismático é unha xeneralización da dimensión máis alta dun prisma. Un polítopo prismático de n dimensións constrúese a partir de dous (n - 1) polítopos tridimensionais, traducidos á seguinte dimensión.
Matthew Rhys
Traxectoria
Rhys ten moi boa amizade co tamén actor Ioan Gruffudd.