cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amencer Dourado
En setembro de 2013, por mor dunha investigación en torno ó asasinato do músico antifascista Pavlos Fyssas, a Fiscalía Xeral de Grecia emitiu 38 ordes de arresto contra diversos membros do partido. Varios membros da organización foron detidos pola policía antiterrorista acusados de formar unha organización criminal, entre eles o seu líder Nikolaos Michaloliakos, e uns quince deputados. A fiscalía acusounos de dez asasinatos —en grao de tentativa ou comisión— ataques con explosivos, agresións e delitos financeiros. Representantes do partido rexeitaron a súa relación co crime e dixeron que as detencións eran unha violación da Constitución por parte dun «sistema político corrupto» que temía o ascenso da súa organización nas enquisas. O xuízo comezou o 20 de abril de 2015.
En novembro de 2013 foron asasinados dous membros de Amencer Dourado, fronte a unhas oficinas en Atenas, o que máis tarde foi reivindicado por un grupo chamado Forzas Revolucionarias da Loita Popular.
Nas eleccións ó Parlamento Europeo de 2014 obtivo un 9,4 % dos votos, converténdose no terceiro partido de Grecia. Nas eleccións parlamentarias de xaneiro de 2015, quedou de novo como terceira forza cun 6,3% dos votos, perdendo só un escano respecto das anteriores eleccións parlamentarias, a pesar de ter a toda a súa cúpula no cárcere. Nas eleccións parlamentarias de setembro de 2015, obtivo por terceira vez o terceiro posto cun 7% dos votos, gañando un escano adicional.
Diamante de sangue (filme)
Diamante de sangue (en Blood Diamond) é un filme dirixido e producido por Edward Zwick estreado no 2006. O título refírese ós diamantes de sangue, que son diamantes extraídos en países africanos en conflito, cos que os señores da guerra financian as súas actividades vendéndoos a grandes compañías de todo o mundo. Estreouse en galego na TVG o 21 de abril de 2010.
Sinopse
1999, Serra Leoa. Historia sobre a explotación e o tráfico ilegal de diamantes. A nación africana atópase no medio dunha terrible guerra civil. Un contrabandista (Leonardo DiCaprio), especializado na venda de pedras preciosas, cuxos beneficios serven para financiar tanto ós rebeldes coma ó goberno, coñece a un pescador mende (Djimon Gaston Hounsou) que, enterrou un enorme diamante cando traballaba como escravo para os rebeldes da Fronte Revolucionaria Unida ou FRU, en inglés (Revolutionary United Front ou RUF) cuxo xefe era Foday Sankoh.
Fluxo xénico
dereita|miniatura|300px|O fluxo xénico é a transferencia de [[alelos desde unha poboación a outra por medio da migración de individuos. Neste exemplo, un dos paxaros desde a poboación A immigra á poboación B, que ten poucos dos alelos dominantes, e por medio do apareamento incorporan os seus alelos na outra poboación.]] En xenética de poboacións, fluxo xénico (tamén chamado fluxo xenético ou migración de xenes) é a transferencia de alelos ou xenes dunha poboación a outra.
A migración cara a dentro ou fóra dunha poboación pode ser responsable dun marcado cambio nas frecuencias alélicas (a proporción de membros que portan unha variante particular dun xene). A inmigración pode tamén ter como resultado a adición de novas variantes xenéticas á poza xénica establecida dunha determinada especie ou poboación.
Hai varios factores que afectan á taxa de fluxo xénico entre diferentes poboacións. Un dos factores máis significativos é a mobilidade, xa que unha maior mobilidade dun individuo tende a darlle un maior potencial migratorio. Os animais tenden a ser máis móbiles que as plantas, aínda que o pole e as sementes poden ser levados a grandes distancias polo vento ou animais.
Un fluxo xénico sostido entre dúas poboacións dunha mesma especie pode tamén orixinar unha combinación das dúas pozas xénicas, reducindo a diferenciación xenética entre os dous grupos. Por esta razón o fluxo xénico actúa vigorosamente contra a especiación, ao recombinar as pozas xénicas dos grupos, e dese xeito, restaurar as diferenzas que se estaban desenvolvendo na variación xenética que terían levado a unha completa especiación e a creación de especies fillas.
Por exemplo, se unha especie de herba crece a ambos os lados dunha autoestrada, é probable que o pole sexa transportado dun lado ao outro. Se este pole pode fecundar unha planta, e a planta onde acaba produce descendencia viable, entón os alelos do pole poden efectivamente moverse desde a poboación dun lado da autoestrada a outra, polo que non se acumulan diferenzas entre as poboacións de ambos os lados.
Barreiras ao fluxo xénico
As barreiras físicas ao fluxo xénico son normalmente, pero non sempre, naturais. Entre elas están cadeas montañosas infranqueables, océanos, ou vastos desertos. Nalgúns casos, poden ser barreiras artificiais construídas polo ser humano, como a Gran muralla chinesa, que dificultou o fluxo xénico de poboacións de plantas nativas. Unha destas plantas nativas, Ulmus pumila, mostra unha baixa prevalencia de diferenciación xenética en comparación con plantas como Vitex negundo, Ziziphus jujuba, Heteropappus hispidus, e Prunus armeniaca, cuxos hábitats están localizados no lado oposto da Gran muralla, onde crece Ulmus pumila. Isto é porque Ulmus pumila ten polinización anemófila (polo vento) como o seu medio principal de propagación, e as outras plantas mencionadas teñen polinización entomófila (por insectos). Exemplos destas mesmas especies que crecen a ambos os lados da muralla mostran que desenvolveron diferenzas xenéticas, porque hai pouco fluxo xénico que proporcione recombinación das pozas xénicas.
As barreiras ao fluxo xénico non teñen que ser sempre físicas. As especies poden vivir no mesmo ambiente, aínda que mostran un fluxo xñenico moi limitado debido a unha hibridación limitada ou unha hibridación que dá lugar a híbridos non aptos.
A elección das femias pode xogar tamén un papel na obstaculización do fluxo xénico. O recoñecemento asimétrico en paxaros cantores de cancións locais e non locais atopouse, por exemplo, en dúas poboacións do paxaro Setophaga caerulescens nos Estados Unidos, unha no norte dos Estados Unidos (Nova Hampshire) e a outra no sur (Carolina do Norte). Os machos na poboación do norte responden fortemente ás cancións dos machos locais rivais pero de forma relativamente feble ás cancións non locais de machos do sur. En contraste con isto, os machos do sur responden de forma igual a ambas as cancións, locais e non locais. O feito de que os machos do norte mostren un recoñecemento diferencial indica que as femias do norte tenden a non aparearse con machos “heteroespecíficos” do sur; así que non é preciso para os machos do norte responder fortemente á canción dun rival do sur. Existe unha barreira de fluxo xénico do sur ao norte como resultado da preferencia das femias.
Fluxo xénico en humanos
O fluxo xénico tamén foi observado en humanos. Por exemplo, nos Estados Unidos, observouse fluxo xénico entre a poboación de orixe europea branca e a poboación de orixe africana occidental negra, que foron reunidas no mesmo país en tempos históricos relativamene recentes. En África occidental, onde a malaria é frecuente, o antíxeno Duffy proporciona certa resistencia á doenza, e este alelo está presente en case toda a poboación desa parte de África. Ao contrario, os europeos adoitan ter o alelo Fya ou o Fyb, porque a malaria foi case inexistente en Europa. Ao medir as frecuencias dos grupos africano occidental e europeo, atopouse que as frecuencias alélicas se mesturaron en cada poboación debido ao movemento dos individuos. Tamén se atopou que este fluxo xénico entre os grupos europeo e africano occidental é moito maior no norte dos Estados Unidos que no sur.
Fluxo xénico entre especies
A transferencia horizontal de xenes é a transferencia de xenes entre distintas especies, por hibridación, cambio antixénico, ou redistribución é ás veces unha importante fonte de variación xenética. Os virus poden transferir xenes entre especies. As bacterias poden incorporar xenes doutras bacterias mortas, intercambiar xenes con bacerias vivas, ou intercambiar plásmidos a través das fronteiras entre especies. "A comparación de secuencias suxire unha transferencia horizontal de moitos xenes entre diversas especies incluíndo tamén a transferencia a través de seres de dominios filoxeneticamente distintos". Así que a determinación da historia filoxenética dunha especie non pode facerse conclusivamente determinando as árbores evolutivas dun só xene."
O biólogo Gogarten para explicar as árbores filoxenéticas suxire que "a metáfora orixinal dunha árbore xa non se corresponde cos datos dunha investigación xenómica recente". "Os biólogos [deberían] mellor usar a metáfora dun mosaico para describir as diferentes historias combinadas nos xenomas individuais e usar a metáfora dunha rede entrelazada para visualizar o rico intercambio e efectos cooperativos da transferencia horizontal de xenes.
"Usando un só xene como marcador filoxenético, é difícil trazar a filoxenia dun organismo en presenza de transferencia horizontal de xenes. Combinar o modelo de coalescencia simple da cladoxénese con raros eventos de transferencia horizontal de xenes suxire que non houbo un só último antepasado común que contiña todos os xenes que fose ancestral a todos os compartidos entre os tres dominios da vida. Cada molécula contemporánea ten a súa propia historia e pode rastrearse ata unha molécula individual cenancestora. Porén, estes antepasados moleculares é probalbe que estean presentes en diferentes organismos en diferentes momentos."
Polución xenética
As especies específicas dunha rexión que evolucionaron de forma natural poden ser ameazadas coa extinción pola chamada polución xenética, que pode causar hibridación incontrolada, introgresión e empantanamento xenético (genetic swamping). Estes procesos poden levar á homoxenización ou substitución dos xenotipos locais como resultado dunha vantaxe numérica e/ou na fitness da planta ou animal introducido. As especies non nativas poden ameazar as plantas e animais nativas coa extinción por hibridación e introgresión ou por medio da introdución deliberada polos humanos ou pola modificación do hábitat, ao poñer en contacto especies previamente illadas. Estes fenómenos poden ser especialmente prexudiciais para as especies raras que se poñen en contacto con outras máis abondosas. A reprodución entre as especies pode causar un 'apantanamento' da poza xenética das especies raras, creando híbridos que suplantan o stock nativo. A extensión deste fenómeno non é sempre aparente fixándose só na aparencia externa. Aínda que ocorre certo grao de fluxo xénico no decurso da evolución normal, a hibridación con ou sen introgresión pode ameazar a existencia de especies raras. Por exemplo, o lavanco (Anas platyrhynchos) é unha especie abondosa de pato que se entrecruza doadamente cunha ampla gama doutros patos e iso supón un perigo para a integridade dalgunhas especies.
Vicerrei
miniatura|250px|[[Antonio de Mendoza, vicerrei da Nova España (1569-1581).]] O título de vicerrei corresponde ao máis alto representante do rei nun estado, ou nunha colonia, do que é titular o monarca. Este estado ou colonia denomínase vicerreinado.
A vicerraíña é unha muller que exerce esta función, caso raro, porque dita función comprende tamén a comandancia militar do territorio, ou a esposa dun vicerrei.
A alusión etimolóxica ao rei fai que o vicerrei estea considerado como máis importante que un gobernador xeral, inclso nos casos en que sexa sinónimo deste rango administrativo.
Nuns poucos casos, nalgunhas coroas, o título (e a función, a menos que o título non estea directamente ligado a ela) resérvase a membros da familia real.
Orixe do termo
O título de virrey aparece no século XIV nun documento en latín de Pedro o Cerimonioso (1381). A mediados do século XVI introduciuse ns Coroa de Aragón a palabra virrey derivada da palabra visrei xa utilizada polo menos no século XV, e do catalán pasaría ao castelán visorey. Nos documentos da Corona de Aragón do século XV (1428), redactados en latín, empregábase o termo vice rex para refirirse ao vicerrei de Sicilia.
República Transpadana
A República Transpadana foi unha República irmá, un Estado satélite da Primeira República Francesa situado no norte de Italia, no territorio do Ducado de Milán, que existiu entre 1796 e 1797, cando desapareceu para fusionarse coa República Cispadana e dar orixe á República Cisalpina. Tamén se coñeceu co nome de República Lombarda.
Historia
Durante a Guerra da Primeira Coalición, en marzo de 1796, Napoleón Bonaparte foi nomeado comandante en xefe do exército francés na fronte italiana, onde os franceses levaban desde 1792 loitando contra as tropas austríacas e piemontesas da Primeira Coalición. Nunha exitosa serie de campañas relampo, Napoléon invadiu e derrotou o Piemonte en abril e, posteriormente, venceu as tropas austríacas conquistando ao longo de 1796 todo o norte de Italia.
Os franceses presentáronse ante os italianos do norte en xeral, aos lombardos en particular, como libertadores da súa terra fronte ao dominio feudal austríaco. A política exterior da Primeira República Francesa incluía a extensión dos principios revolucionarios franceses no exterior, axudando aos países veciños a que constituísen repúblicas seguindo o modelo francés. Porén, estas repúblicas, chamadas repúblicas irmás, frecuentemente estaban sometidas aos intereses particulares de Francia, e acabaron converténdose en meros Estados satélites. Este foi o caso da República Transpadana, a Cispadana e das repúblicas que as sucederon.
Tras a batalla de Lodi, o 10 de maio de 1796, Bonaparte decretara xa o final do dominio feudal na Lombardía. A medida que os franceses foron dominando militarmente o Ducado de Milán, que estivera baixo dominio austríaco desde que o 26 de setembro de 1706 cando as tropas imperiais austríacas tomaron Milán, que pasou do dominio da cora española (Filipe V foi o último soberano español do ducado) ao poder do Arquiduque de Austria Carlos de Austria (o futuro Carlos VI, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico). Esta situación de dominación austríaca confirmouse legalmente no tratado de Utrecht, e o ducado foi definitivamente ratificado como posesión dos Habsburgo polo tratado de Baden de 1714.
Nese ano de 1796 fóronse formando nas diferentes cidades lombardas liberadas xuntas locais revolucionarias e profrancesas. Estas xuntas foron fortalecéndose e estreitando lazos entre elas até formar, en outono, un embrión de estado que se estendía en todo o territorio do antigo Ducado de Milán. Napoleón alentou este proceso xa que necesitaba de apoio local, tanto en tropas como en cuestións loxísticas, para poder vencer os aliados da Coalición en Italia. As xuntas revolucionarias milanesas proclaman a República Transpadana no territorio que anteriormente formara o Ducado de Milán o 15 de novembro de 1796. Esta república tivo unha existencia efémera, xa que desapareceu o 9 de xullo de 1797 ao fusionarse coa veciña República Cisalpina para constituíren a República Cisalpina.
Lingua urdú
O urdú (nome local : urdū / اردو) é unha lingua india pertencente ao grupo indoiranio da familia das linguas indoeuropeas.
Fálase tanto no Paquistán, onde é a lingua oficial, como no norte da India, onde é igualmente unha lingua oficial recoñecida pola Constitución. Aproximadamente 60 millóns de persoas utilízano coma primeira lingua.
Moi próximo ao hindi pola súa sintaxe e a súa morfoloxía (antes do 1947 chamábaselle hindustano ao hindi e mais ao urdú, que constituían unha soa lingua), fixo numerosos empréstimos lexicais ao árabe e ao persa, linguas que teñen introducido dentro do seu sistema fonolóxico fonemas suplementarios. A diferenciación co hindi tende a medrar despois da separación da India e Paquistán no 1947; o urdú experimenta actualmente un re-achegamento ao persa e unha eliminación dos termos sánscritos.
Alfabeto
O urdú escríbese segundo a grafía árabe-persa.
Asambleas Lusitano-Gallegas
miniatura|Detalle da portada do libro editado en 1967 pola RAG. As Asembleas Lusitano-Galegas (ou orixinalmente Asambleas Lusitano-Gallegas) foron celebradas a mediados do século XX por iniciativa da Real Academia Galega para que os portugueses e os galegos puidesen expoñer os seus puntos de vista canto a temas culturais comúns como cuestións étnicas, folclore, historia ou relacións literarias galego-portuguesas. Celebráronse dúas asembleas, a primeira delas tivo lugar na cidade de Braga, Portugal, os días 29 e 30 de outubro de 1955 e a segunda, do 14 ao 16 de agosto de 1961 na cidade galega da Coruña.
Orixe e obxectivos
Debido ás boas relacións que sempre mantiveron Galicia e Portugal ao longo da historia, por razóns xeográficas e idiomáticas (chegaron a compartir a mesma lingua na Idade Media) a RAG decidiu levar a cabo estes encontros alentada polo clima de irmandade ibérica promovido polas ditaduras de Francisco Franco e António de Oliveira Salazar. Os primeiros contactos entre a institución galega e importantes personalidades lusas producíronse antes da Guerra civil española, mais só darán os seus froitos a mediados do século XX con actividades como a “Primeira Asemblea Lusitano-Galega”. Anteriormente existiron algún precedentes como o I Congreso de Estudos Galegos ou o boletín extraordinario que a academia dedica a Portugal en 1943, con ocasión do oitavo centenario da "fundación e restauración da gloriosa nacionalidade lusitana", mais non se consumou ata o ano 1955 coa primeira asemblea.
O principal obxectivo desta asemblea era a reivindicación do antigo ideario do galeguismo cifrado na identidade espiritual de Galicia e Portugal sustentada na saudade proposta por Teixeira de Pascoaes; na historia e na literatura compartidas e na igualdade de etnografía, idioma, paisaxe e lingua. Esta actividade terá continuidade nos mesmos parámetros na Segunda Asemblea Lusitano-Galega.
Primeira asemblea lusitano-galega
A primeira reunión rexistrouse na cidade de Braga, outrora sede metropolitana de Galiza, debido ao desexo de que o primeiro encontro se levase a cabo no país lusófono. Nela encontráronse un gran número de destacadas figuras das letras, das ciencias e das artes de Portugal e de Galiza. Os membros da Real Academia foron recibidos nos Paços do Concelho de Braga con moito orgullo e emoción polos seus homólogos portugueses cos cales compartirían mesa nestes importantes encontros galego-portugueses.
Unha vez creada a mesa, o presidente da cámara, o señor Santos Da Cunha, pronunciou un discurso de benvida moi hospitalario mostrando a súa gratitude a todos os presentes e deixando patente a forte afinidade existente entre os pobos galegos e a cidade de Braga. Finalmente, rematou a súa exposición destacando a cidade de Santiago de Compostela. En reposta a este discurso o doutor Portela Pazos interveu para agradecer as distinguidas palabras do presidente Da Cunha. Nesta mesma sesión, o propio Portela Pazos destacou os motivos que impulsaran a celebración da asemblea mencionados anteriormente. Por último, o presidente da Academia, deixou un texto, debido a imposibilidade da súa comparecencia, para que fose lido por un secretario. Posteriormente, os asembleístas fixeron unha visita á Biblioteca Pública e ao Arquivo Distrital, ao arcebispo Primado, ao mosteiro de San Frutuoso e á catedral de Braga. A continuación os intelectuais galegos foron recibidos no Palacio dos Falçoes e inauguraron un monumento conmemorativo pola visita dos intelectuais galegos.
Na última sesión, os compoñentes da xuntanza realizaron unha visita á vila de Guimarâes na zona setentrional de Portugal.
Segunda Asemblea Lusitano-Galega
Ambas partes coincidiron en que a primeira asemblea debía ter unha correspondencia en Galiza. Deste xeito, a Real Academia decidiu realizar un segundo congreso na cidade herculina; polo tanto, fixouse unha reunión previa en Porto para organizar o evento. Desta maneira, a asemblea quedou fixada para o 14, 15 e 16 de agosto de 1961. Os temas a tratar foron os mesmos que na súa edición previa; as reunións de traballo leváronse a cabo en 4 días noutros 4 centros de cultura diferentes; e as comunicacións presentada foron en total 19.
Os asembleístas lusos foron recibidos o primeiro día do congreso nun salón capitular do Concello da Coruña. Do mesmo xeito que fixeron os portugueses 6 anos atrás, o señor Peña María de Llano deu unha cordial benvida a todos os congresistas, especialmente aos do país veciño. Como resposta, o doutor Velozo, agradeceu as afectuosas palabras que lles foron dedicadas, algo parecido ao que expresou inmediatamente despois o doutor Silva Pinto.
Por outra banda, posteriormente a este acto, os membros visitaron o Arquivo Xeral de Galicia.
Comunicacións
Denomínanse comunicacións a aqueles traballos que foron expostos en ambas asembleas polos asistentes a cada unha delas. Entre os temas abordados están o amor e a fraternidade entre portugueses e galegos, como puxo de relevo Salustiano Portela Pazos en "Xenerosidade lusitana agradecida", onde se describe a axuda prestada por Portugal a Galiza nunha das súas peores épocas; por outra banda, a necesidade de creación dunha litertura, historia e cultura comúns (por exemplo, como fixo Hugo Rocha no seu traballo "La Gaita Gallega, expresión cultural sobre o instrumento"). Alén disto, reivindicouse tamén a recuperación de figuras claves como Almeida e Garret nas relacións entre ambos pobos ("Romanceiro Galaico-Portugués" de Fernando de Castro Pires de Lima) e a importancia das influencias políticas entre os dous países, como expuxo Arturo Garibaldi na súa comunicación "Afinidades políticas de Portugal e influencia galega na literatura portuguesa", entre outros temas.
Liguria
A Liguria é unha rexión de Italia situada ao noroeste da península. A súa capital é a cidade de Xénova e limita ao sur co mar da Liguria, ao oeste con Francia (rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul), ao norte co Piemonte e coa Emilia-Romaña e ao leste coa Toscana.
Inserida entre as cadeas montañosas dos Alpes e os Apeninos e o mar, a rexión subdivídese habitualmente en dúas partes delimitadas á altura da capital: a Ribeira de Poñente (en italiano: Riviera di Ponente) e a Ribeira de Levante (en italiano: Riviera di Levante).
Xeografía
miniatura|esquerda|Cinque Terre Cos seus 5.410 km² Liguria é unha das rexións máis pequenas de Italia, despois do Val de Aosta e Molise porén, é unha das máis densamente poboadas, vivindo nela máis de 1,5 millóns de habitantes, cunha densidade de 292 hab/km², moi por encima da media italiana, sendo a terceira en densidade despois da Campania e a Lombardía.
A rexión comprende o territorio entre os Alpes marítimos e os Apeninos ao norte e o Mar da Liguria ao sur, cunha cadea ininterrompida que constitúe unha auténtica dorsal que se presenta continua no seu desenvolvemento, mais descontinua na súa morfoloxía, con treitos nos que a dorsal alpino/apenina se presenta estreitamente compacta e elevada aliñando grupos montañosos de grande altura, mentres noutros treitos a barreira montañosa é pouco elevada e profundamente incisa por breves vales transversais.
O mar da Liguria é un brazo do mar Mediterráneo, e o Golfo de Xénova constitúe unha parte importante del, mentres o segundo golfo máis grande é o de Spezia. Entre os dous grandes golfos, encóntrase o Golfo do Tigullio, que vai de Portofino a Sestri Levante. As costas son en xeral altas e rochosas, sobre todo na Ribeira de Levante, mentres a poñente son normalmente máis baixas e areosas. As costas están interrompidas por esteiros de pequenos ríos, moitas veces de carácter torrencial, que cursan perpendicularmente o territorio desde o fondo dos vales á costa.
Territorios
No ámbito da subdivisión administrativa provincial, encontramos unha serie de ámbitos xeográficos de forte connotación ambiental e paisaxística:
Golfo Paradiso, Tigullio, Val Bisagno, Val de Aveto, Val de Orba, Val Fontanabuona, Val Graveglia, Val Lerone, Val Petronio, Val Polcevera, Val Trebbia, Val Argentea, Val Scrivia, Val Stura e Val Sturla.
Val Argentina, Val Armea e Val Intemelia.
Cinque Terre, Golfo dei Poeti, Val de Magra e Val de Vara.
Historia
A Liguria coñece a presenza do home dende tempos moi remotos, pegadas do home de Neanderthal foron descubertas na rexión de Loano, mentres que en Ventimiglia, na gruta de "Balzi Rossi", atopáronse numerosos restos que lembran os do home de Cro-Magnon. Segundo as fontes escritas que temos sobre os asentamentos lígures, a presenza deste pobo de orixe mediterránea remóntase ao primeiro milenio a. C. nun vasto territorio, incluíndo a maioría do noroeste de Italia.
Durante a primeira guerra púnica aos antigos lígures estaban divididos, a maioría deles apoiaron ás forzas de Cartago e unha minoría a Roma, entre os cales estaban os futuros xenoveses. Tras a conquista romana da rexión, a chamada X regio, foi denominada Liguria, creada durante o goberno do emperador Augusto cando a foi ampliada dende a costa até as beiras do río Po. As grandes vías romanas (a Aurelia e Xulia Augusta na costa e a Postumia e Aemilia Scauri cara ao interior) axudaron a fortalecer a unidade territorial e aumentar os intercambios e o comercio. Nese tempo foron fundadas importantes cidades na costa, das cales quedan as ruínas de Albenga, Ventimiglia e Luni.
miniatura|dereita|Antigo mapa de [[Xénova.]] miniatura|dereita|Andrea Doria como o deus [[Neptuno (deus|Neptuno, por Agnolo Bronzino.]] miniatura|dereita|Xénova hoxe.
Entre os séculos IV e X a Liguria foi dominada polos bizantinos, os longobardos do rei Rotario (ao redor do ano 641) e os francos (ao redor do 774) e invadida polos sarracenos e os normandos. No século X, unha vez que desaparece o perigo dos piratas, o territorio lígur foi dividido en tres zonas: Obertenga (ao leste), Arduinica (ao oeste) e Aleramica (no centro). Durante os séculos XI e XII co fortalecemento do poder dos bispos, a estrutura feudal comezou a debilitarse parcialmente. Así pois as principais cidades da Liguria, especialmente as situadas na costa, convertéronse en cidades-estado, sobre as que Xénova pronto estendeu o seu dominio. No interior, con todo, as familias nobres sobreviviron durante un longo tempo.
Entre o século XI (cando os barcos xenoveses desempeñaron un papel moi importante na primeira cruzada) e o século XV a República de Xénova experimentou extraordinario un ascenso político e comercial (destacando o comercio de especias co Oriente) e foi a república marítima de máis alcance do Mediterráneo dende o século XII até o XIV, como se demostrou na súa vitoriosa resistencia contra o emperador Frederico Barabarroxa e pola presenza xenovesa nos centros neurálxicos de poder durante a última fase do Imperio bizantino. Despois da introdución do título de Doge vitalicio (1339) e a elección de Simone Boccanegra, Xénova renovou os seus conflitos contra o marqués de Finale e os condes de Laigueglia, conquistando unha vez máis os territorios de Finale, Oneglia e Porto Maurizio. A pesar dos seus éxitos militares e comerciais, Xénova caeu en mans das faccións internas que exercían presión sobre a súa estrutura política. Neste estado de debilidade o mandato da República foille outorgado á familia Visconti de Milán.
Porén foron expulsados grazas ás forzas populares baixo o mandato de Boccanegra, quedando república en mans dos xenoveses até 1396, cando a inestabilidade interna levou o Doge Antoniotto Adorno a entregar o título de Seignior de Xénova ao rei de Francia. Pouco despois os franceses foron expulsados (en 1409), para tempo despois, en 1421, volver baixo o control de Milán, manténdose así até 1435. A alternancia de dominios de Francia e Milán sobre a Liguria prolongouse até a primeira metade do século XVI. A influencia francesa cesou finalmente en 1528, cando Andrea Doria se converteu nun aliado preferente do rei de España, estabelecendo un goberno aristocrático que deu á República unha relativa estabilidade durante uns 250 anos.
O empobrecemento das liñas comerciais co Oriente obrigou aos notables lígures a dedicarse, dende entón, á especulación financeira. As crises internacionais do século XVII, que remataron co bombardeo de Xénova pola frota do rei Luís XIV, restableceron a influencia francesa sobre a República. Por mor desta influencia o territorio ligur foi atravesado polas aramadas piemontesas e austríacas, cando os exércitos destes dous estados entraron en conflito con Versailles, finalmente en 1746 os austríacos ocupan Xénova, aínda que as tropas dos Habsburgo foron expulsados por unha insurrección popular ese mesmo ano. Máis tarde a campaña de Napoleón en Italia marcou o final da república secular que, por vontade do emperador, foi transformada nunha república cliente da República Francesa co nome de República Ligur. Despois da unión de Oneglia e Loano en 1801, a Liguria foi anexionada ao Imperio Francés (1805) e dividida por Napoleón en tres departamentos: Montenotte (con capital en Savona), Xénova e os Apeninos, con capital Chiavari.
Despois dun breve período de independencia en 1814, ao ano seguinte no Congreso de Viena decidiuse que a Liguria tiña que anexionarse ao Reino de Sardeña. O levantamento dos xenoveses en contra da Casa de Savoia en 1821, reprimido cun gran derramamento de sangue, espertou os sentimentos nacionais da poboación. Así pois algunhas das figuras máis prestixiosas do Risorgimento naceron na Liguria (como Mazzini, Garibaldi, Mameli ou Bixio). Nos primeiros anos do século o crecemento económico da rexión foi notable: moitas das industrias floreceron a dende Imperia até La Spezia. Durante o tráxico período da segunda guerra mundial a Liguria padeceu a fame e foi ocupada durante dous anos pola armada alemá. Con todo a loita pola liberación ligur foi unha das máis eficaces en Italia e cando finalmente chegaron ás tropas aliadas foron recibidas polos combatentes dunha insurrección vitoriosa que liberara á cidade. Por esta fazaña da cidade foi galardoada coa medalla de ouro ao valor militar.
Economía
miniatura|250px|Porto de Xénova. A economía da Liguria ten a súa base na forte actividade dos seus portos, especialmente nos de Xénova, La Spezia e Savona, que impulsaron o comercio marítimo, a actividade naval e o turismo. A importación de materias primas a través dos portos tamén favoreceu o desenvolvemento da industria siderúrxica, petroquímica, química e mecánica. O porto de Xénova, cun volume comercial de 58,6 millóns de toneladas, é o primeiro porto de Italia, o segundo en termos de unidades equivalentes de vinte pés despois do porto de transbordo de Gioia Tauro (en Calabria), cun volume de comercio de 1,86 millóns de TEU. Os principais destinos do tráfico de carga e pasaxeiros son Sicilia, Sardeña, Córsega, Barcelona e Canarias.
Dentro doutros sectores a agricultura ligur incrementou a súa especialización en produtos de alta calidade (flores, viño, aceite de oliva), o que logrou manter o valor engadido bruto por traballador a un nivel moito máis alto que a media nacional. O valor da produción de flores representa máis do 75% do volume de negocios do sector agrícola, seguido pola gandaría (11,2%) e hortalizas (6,4%).
Eduardo Ferreirós Boullosa
Eduardo Ferreirós Boullosa, nado no Carril en 1904 e finado o 22 de agosto de 1936 no Pousadoiro, foi un sindicalista anarquista galego.
Traxectoria
Fillo de mariñeiro e traballador el tamén no mar, militou no anarcosindicalismo e chegou a ser secretario de organización da sección de pesca da CNT do Carril e presidente do sindicato de estibadores da mesma localidade. Sobre o tema da pesca e o marisqueo tamén realizou colaboracións puntuais con distintos xornais, como El Pueblo Gallego.
Liguria
Economía
No sector servizos, o valor engadido bruto por traballador na Liguria é dun 4% por riba da media nacional. Isto é debido á crecente difusión das novas tecnoloxías, en particular no comercio e o turismo. Ademais unha boa rede de autoestradas (con 376 km en 2000) fai que as comunicacións coas rexións fronteirizas sexa relativamente fácil. A principal autoestrada que atravesa a rexión está situada ao longo da costa, conectando os importantes portos de Niza (en Francia), Savona, Xénova e La Spezia.
Demografía
miniatura|Xénova miniatura|La Spezia A densidade de poboación na Liguria é alta (case 300 habitantes por km² en 2008), sendo só inferior ás rexións de Campania, Lombardía e o Lacio. Porén a poboación non está uniformemente repartida, chegando na provincia de Xénova a densidade a case 500 habitantes por km², mentres que nas provincias de Imperia e Savona é de menos de 200. Ademais máis do 80% da poboación vive permanentemente preto da costa, onde se sitúan as catro principais cidades: Xénova, La Spezia, Savona e San Remo.
Eduardo Ferreirós Boullosa
Asasinato
Foi asasinado xunto co seu compañeiro na CNT e veciño, Julián Iglesias del Río, quen ocupara cargos directivos no sindicato de estibadores nos anos anteriores ó 36. O seu cadáver foi abandonado na foxa nº 490 do cemiterio de Rubiáns, en Vilagarcía de Arousa. Un ano máis tarde, durante un xuízo militar desenvolvido contra dezaseis veciños de Carril e Vilagarcía, foi cualificado coma:
Liguria
Demografía
A poboación da Liguria atópase en constante descenso, sobre todo dende a década de 1970 e máis marcadamente nas cidades de Xénova, Savona e La Spezia. A tendencia negativa foi parcialmente interrompida só na última década cando, despois dunha boa recuperación económica, a rexión atraeu a grandes fluxos de inmigrantes. En 2008, o Instituto Nacional Italiano de estatísticas (ISTAT), estima que 90.881 inmigrantes nacidos no estranxeiro viven na Liguria, o que supón o 5,8% da poboación total da rexión. As principais cidades da Liguria son as seguintes:
Goberno
dereita|400px A política da Liguria lévase a cabo no marco dunha democracia representativa presidencial, mediante o cal o Presidente do Goberno Rexional é o xefe de goberno, e dun multi-pluriforme sistema de partidos. O poder executivo é exercido polo Goberno Rexional, e o lexislativo no propio Goberno e o Consello Rexional. O Goberno Rexional está presidido polo Gobernador, o cal é elixido para un mandato de cinco anos, e composto polo Presidente e os Ministros, que actualmente son once, entre os cales un é o Vicepresidente.
Eduardo Ferreirós Boullosa
Asasinato
A pesar de estar xa morto, foi declarado en rebeldía ("Desapareció en los primeros días del glorioso Movimiento Nacional ignorándose su paradero").
Liguria
Divisións administrativas
A rexión está composta por catro provincias, sendo a máis poboada a de Xénova, que engloba a bastante máis da metade da poboación rexional total, sendo ademais a provincia máis extensa.
Linguas
A lingua ligur é a lingua románica falada na rexión, sobre todo nas zonas de costa. Esta lingua está oficialmente recoñecida polo goberno italiano (Lei 482/1999) e é falada ademais no Piemonte e Sardeña, na costa sur de Francia, en Córsega ademais do Principado de Mónaco, onde é a lingua oficial na súa variedade monegasca. A variedade xenovesa é a máis prestixiosa a nivel histórico e literario, de modo que en xeral chámase directamente xenovés ao idioma ligur.
Eduardo Ferreirós Boullosa
Asasinato
Ademais dunha mención na escultura "Rosas Rotas", no parque de Miguel Hernández de Vilagarcía de Arousa, dende abril do 2004 un monólito e unha placa lembran no cemiterio de Rubiáns o seu pasamento, xunto ó doutras quince persoas máis.
Bellini (grupo musical)
Bellini é unha banda internacional de indie rock/math rock formada por membros de Girls Against Boys, Soulside e Uzeda. O grupo foi chamado así polo compositor italiano Vincenzo Bellini.
Secretariado das Nacións Unidas
O Secretariado Xeral das Nacións Unidas é o órgano administrativo cuxo titular é a máxima representación diplomática das Nacións Unidas. Entre as súas competencias atópase a de convocar o Consello de Seguridade, a Asemblea Xeral, o Consello Económico e Social e outros organismos da ONU. A Carta das Nacións Unidas declara que quen traballen nesta deben asegurar "o máis alto grao de eficiencia, competencia e integridade" tratando que exista a máis ampla representación xeográfica
O Secretario Xeral é nomeado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas a recomendación do Consello de Seguridade. Este é un dos aspectos criticados da organización, que non realiza unha elección directa polos cidadáns do mundo.
O seu mandato ten unha duración de cinco anos podendo ser reelixido ao finalizar este. Está asistido por múltiples colaboradores en todo o mundo e entre as súas obrigacións atópanse a axuda á resolución de conflitos internacionais, administrar operacións en prol do mantemento da paz, organizar conferencias internacionais e reunir información na implementación* de medidas tomadas polo Consello de Seguridade.
Remake
No cinema, un remake é un filme baseado noutro producido con anterioridade. Unha nova versión dunha serie de televisión tamén é chamada remake.
Cinema
Ocasionalmente os remakes son filmados polo mesmo director: Yasujirō Ozu dirixiu en branco en negro Ukigusa monogatari e en cor o seu remake Herbas errantes. Alfred Hitchcock tamén fixo o mesmo con The Man Who Knew Too Much (1934, en branco e negro) e The Man Who Knew Too Much (1956, en cor). En 2008, Michael Haneke dirixiu Funny Games calcando plano a plano o seu orixinal Funny Games, levando aos Estados Unidos e en inglés o que orixinariamente ocorría en Austria e en alemán.
Televisión
Os remakes son menos habituais na televisión, pero téñense feito novas versións de series, como Battlestar Galactica (1978 e 2004) ou Hawaii Five-O (1968, 2010). Porén, si se fixeron varios remakes nos Estados Unidos de series británicas, como Three's Company, remake de Man About the House, que mesmo deu lugar a remakes de spin-offs, como The Ropers e George e Mildred.
Sepultura (enterramento)
miniatura|Unha sepultura cun [[sarcófago aberto no seu interior. O sarcófago usarase como receptáculo do Cadaleito no que repousará o falecido.]]
Unha sepultura é o lugar onde se enterra a unha persoa ou animal tras a súa morte. Xeralmente as sepulturas agrúpanse nun cemiterio, e a súa situación está sinalada por unha lápida.
As sepulturas son comúns a case todas as culturas humanas, con diferenzas en canto a ritos e decoracións, dependendo das crenzas con respecto á morte e a existencia despois dela.
Algunhas culturas, como a exipcia, sepultaban aos seus mortos con todas as súas posesións terreais, pensando que as necesitarían no máis alá.
Arzádegos, Vilardevós
Santa Baia de Arzádegos é unha parroquia do concello de Vilardevós na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 300 habitantes (153 homes e 147 mulleres), 5 máis ca no ano anterior.
Anatoli Boukreev
Anatoli Boukreev, nado en Korkino o 16 de xaneiro de 1958 e finado no Annapurna o 25 de decembro de 1997, foi un montañeiro de orixe rusa e nacionalidade casaca. Fixo cumio sen axuda de osíxeno suplementario en sete dos catorce cumios de máis de oito mil metros de altitude.
Traxectoria
Boukreev formou parte como guía dunha das expedicións comerciais que no mes de maio de 1996 chegaron ó máis alto do monte Everest e que remataría en traxedia por mor do cambio nas condicións meteorolóxicas, o elevado número de escaladores na montaña e diferentes problemas loxísticos. Estes feitos foron recollidos en varios libros como o que o propio escalador escribiría coa axuda de G. Weston De Walt titulado The Climb, ou o do escritor norteamericano Jon Krackauer, Into The Thin Air. Ademais dos libros existen varios documentais e reportaxes sobre estes feitos e inclusive unha película Everest (2015) dirixida polo cineasta islandés Baltasar Kormákur e na que o actor Ingvar Eggert Sigurðsson da vida a Boukreev.
Malcocinado
Malcocinado é un municipio español, pertencente á provincia de Badaxoz (comunidade autónoma de Estremadura).
miniatura|Igrexa parroquial de San Antonio de Padua. |alt= miniatura|Vista panorámica sobre as orellas dun burro. |alt= miniatura|Piscina municipal |alt=
Situación
Está situado ao sueste da provincia de Badaxoz, ao pé da Serra Morena. Pertence á comarca de Campiña Sur e ao Partido Xudicial de Llerena. É o municipio máis austral do Campiña Sur e está practicamente enclavado na provincia da Sevilla, tanto que ata mediados do século XIX era unha vila independente de Guadalcanal.
Igrexa parroquial de San Antonio de Padua
Os primeiros datos desta igrexa proceden da igrexa parroquial de Santa María la Mayor de Guadalcanal xa que, desde que Malcocinado pertencía a esta vila, a igrexa de San Antonio de Padua estaba adscrita á anterior. A igrexa de Malcocinado foi chamada durante o século XIX, ata 1862, "Igrexa parroquial da Purísima Concepción".
Paraxes e restos etnográficos
Tamén ten lugares importantes como o río Sotillo. Nas proximidades aínda se poden ver zonas de rego de grande antigüidade. Tamén se atopan restos dunha antiga lavandería, dúas noras e un muíño de aceite, todos eles de grande interese etnográfico. Tamén destacan a "Fonte da Machacona", cuxo afloramento de auga está baixo o chan, e tamén o chamado "Gran Pilar" que ten un gran bebedoiro adxunto.
Personaxes ilustres
Foi o berce de Valentín González González "El Campesino" (1909 - 1983), famoso militar comunista da guerra civil española.
Aman
Aman é un lugar ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien tamén coñecido como as Terras imperecedoiras e o Reino Abeizoado.
Características
Era un continente de Arda (o mundo do universo de Tolkien) situado ao oeste da Terra Media e separado dela polo gran mar Belegaer. Porén, na época en que está ambientado O Señor dos Aneis atopábase noutra dimensión, fóra de Arda. Aman é onde moran os Valar e tres das estirpes dos Elfos: os Vanyar, parte dos Noldor e parte dos Teleri. A illa de Tol Eressëa atópase fronte á costa leste.
Após a destrución de Almaren en tempos remotos, os Valar fuxiron para Aman, onde estabeleceron o reino de Valinor. Para illárense, ergueron unha gran barreira de montañas, chamadas Pelóri, na costa leste, e alzaron as Illas Encantadas fronte a esa mesma beira para evitar que ninguén chegase por mar até Aman.
John Anderson (naturalista)
miniatura|180px|Tumba de Anderson en [[Edimburgo.]]
Aman
Características
Por razóns que se descoñecen, os Valar deixaron dous territorios fóra das Pelóri: Araman ao nordés e Avathar ao sueste. Ungoliant, un ser moi antigo con forma de grande araña, conseguira pasar desapercibida en Avathar. Cando o Vala Maligno Melkor foi liberado da súa catividade, fuxiu a Avathar, rubiu as montañas coa axuda de Ungoliant e causou grande destrución en Aman. Melkor convenceu a Ungoliant para destruír as Dúas Árbores de Valinor e arrebatarlles tanta enerxía como puidese para saciar a súa fame, pois Ungoliant estaba sempre famenta.
John Anderson (naturalista)
John Anderson, nado o 4 de outubro de 1833 en Edimburgo (Escocia), e finado o 15 de agosto de 1900 en Buxton, Derbyshire (Inglaterra), foi un naturalista e médico escocés, que desenvolveu a súa actividade profesional na India.
Traxectoria
John Anderson cursou estudos de medicina na universidade da súa cidade natal, Edimburgo, doutorándose en 1861 cunha tese sobre zooloxía. Inicialmente dedicouse ao estudo dos mamíferos mariños, a partir dalgúns exemplares varados nas costas de Escocia, e publicou varos artigos en Annals and Magazine of Natural History.
Aman
Características
Ao pouco disto, os Valar alzaron a grande illa de Númenor en Belegaer, preto das beiras de Aman, e esta converteuse no lar das Tres Casas dos Edain. De alí en diante estes recibiron o nome de Dúnedain, ou Homes do Oeste, e foron bendicidos con moitos dons por parte dos Valar e dos Elfos de Tol Eressëa. Os Valar temían, con razón, que os númenorianos tentasen un día entrar en Aman para acadar a inmortalidade, e xa que logo prohibíronlles navegar cara ao oeste alén do punto máis afastado vísibel desde o promontorio máis occidental de Númenor. Co tempo, e en parte por obra da corrupción inducida por Sauron, os númenorianos desobedeceron a Prohibición dos Valar e navegaron cara a Aman cun grande exército comandado por Ar-Pharazôn o Dourado. Isto suporía a Caída de Númenor.
En vista deste novo acontecemento, Eru (Deus no universo de Tolkien) extraeu Aman das esferas de Arda, que por aquel entón era plana. O mundo quedou así dividido en dous, e a metade que contiña a Terra Media pasou a ser redonda, de xeito que un mariñeiro que navegase cara ao oeste seguindo a ruta de Eärendil acabaría volvendo ao seu punto de partida desde o leste. No entanto para os Elfos creouse un Camiño Recto que non seguía a curvatura da Terra e que chegaba até Aman. Á parte dos Elfos, moi poucos atravesaron este camiño, a saber, os hobbits Frodo Bulseiro, Bilbo Bulseiro, Samsagaz Gamllí e seica Gimli o Anano.
Ligazóns externas
Regionen und Orte in Tolkiens Welt Platser i Tolkiens värld
Hipocótilo
Na terminoloxía botánica, o hipocótilo é a parte do eixe caulinar do embrión ou da plántula dos antófitos que se encontra por debaixo da inserción dos cotiledóns.
John Anderson (naturalista)
Traxectoria
Estivo dous anos impartindo clases no Free Church College de Edimburgo, pero en 1864 partiu para a India, para reunirse co seu irmán en Calcuta. En 1865 foi nomeado director do recentemente creado Museo de Historia Natural da India. Alí achega as súas propias coleccións con exemplares recollidos en diversas rexións da India.
Hipocótilo
Etimoloxía
O termo hipocótilo é a adaptación do neoloxismo do latín científico hypocotylus, á súa vez tirado do neoloxismo grego ὑποκοτυλών hypokotylón, abreviatura de ὑποκοτυληδών, de ὑπό, hypo "por baixo de", e κοτυληδών kotylēdōn, "cotiledón".
John Anderson (naturalista)
Traxectoria
Participou, en 1868, como médico e naturalista, nunha expedición a Birmania e a Yunnan (no sueste da China), e despois nunha segunda en 1875. Esta expedición permitiulle recoller espécimes do golfiño Irrawaddy, Orcaella brevirostris que comparou con Orcaella fluminalis e co golfiño do Ganxes, Plantanista gangetica.
Hipocótilo
Dicotiledóneas
Nas plantas dicotiledóneas, cando se produce a embrioxénese, a medida que o embrión medra durante a xerminación, envía un gromo cara a abaixo, (a radícula), que se converterá na raíz primaria da planta ao penetrar no solo. miniatura|dereita|200px|Herba medrando na esquerda (unha [[monocotiledónea), amosando un só cotiledón, comparada cunha dicotiledónea (dereita).]] miniatura|200px|Un [[rizoma de xenxibre cultivado.]]
Tras a saída da radícula, o hipocótilo emerxe, cara a arriba, elevando o ápice da plántula (e normalmente tamén a envoltura da semente) sobre o nivel do solo, levando as follas embrionarias ou cotiledóns e a plúmula, que dará orixe ás primeiras follas verdadeiras.
John Anderson (naturalista)
Traxectoria
Retirouse das súas funcións en 1876 e retornou a Gran Bretaña. Posteriormente estivo en Alxeria en 1889 e, despois en Exipto, onde problemas de saúde obrigárono a pasar moito tempo.
Acumulou unha vasta colección que lle permitiu redactar as súas famosas publicacións sobre a fauna exipcia co título Zoology of Egypt. Contrariamente a moitos dos seus contemporáneos, foi sobre todo un naturalista sobre o terreo. As súas publicacións, nas cales menciona referencias xeográficas e zoolóxicas precisas, son a proba.
Hipocótilo
Dicotiledóneas
O hipocótilo é o primeiro órgano de expansión da plántula, e desenvólvese até formar o caule da planta.