cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proxecto HAARP
A estación
O principal compoñente de HAARP é o Ionospheric Research Instrument (IRI), un quentador ionosférico. Trátase dun sistema transmisor de alta frecuencia (HF) utilizado para modificar temporalmente a ionosfera. O estudo destes datos aporta información importante para entender os procesos naturais que se producen nela.
Durante a investigación ionosférica, o sinal xerado polo transmisor envíase ao campo de antenas, que o transmiten cara ao ceo. A unha altitude entre 100 e 350 km, dito sinal absórbese parcialmente, concentrándose nun volume duns centos de metros de altura e varias decenas de quilómetros de diámetro. A intensidade do sinal de alta frecuencia na ionosfera é de menos de 3 µW/cm2, decenas de miles de veces máis pequeno que a radiación electromagnética natural que chega á Terra procedente do Sol, e centos de veces menor que as alteracións aleatorias da enerxía ultravioleta (UV) que mantén a ionosfera. Non obstante, os efectos producidos polo IRI poden observarse cos instrumentos científicos das instalacións antes mencionadas, e a información que se obtén é útil para entender a dinámica do plasma e os procesos de interacción entre a Terra e o Sol.
O primeiro IRI da estación tiña 18 antenas, organizadas en tres filas de seis antenas cada unha. Esta instalación inicial transmitía 360 kW de potencia, enerxía suficiente para as probas ionosféricas máis básicas. En 1993 aumentouse o número de antenas a 48, ordenadas en seis filas de oito antenas cada unha, cunha potencia de 960 kW. O IRI actual rematouse de construír en 2007, e consta de 180 antenas, organizadas en 15 columnas de 12 unidades cada unha. Provén unha ganancia máxima teórica de 31 dB e teñen unha potencia de 3600 kW, cunha irradiación enerxética máxima de 96 dBW nunha frecuencia de 16 khz.
Cada antena consta dun dipolo cruzado que pode ser polarizado para efectuar transmisións e recepcións en modo linear ordinario (modo O) ou en modo extraordinario (modo X). Cada parte de cada un dos dipolos cruzados está alimentada individualmente por un transmisor integrado, deseñado especialmente para reducir o máximo posible a distorsión. A potencia efectiva irradiada está limitada por un factor maior de 10 á mínima frecuencia operativa. Isto débese ás grandes perdas que producen as antenas e a un comportamento pouco eficiente.
O IRI actual pode transmitir nun rango de frecuencias entre 2,8 e 10 MHz. Este rango está por riba das emisións de radio AM e por debaixo das frecuencias libres. Non obstante, HAARP ten permisos para que o IRI transmita unicamente en certas frecuencias da súa rango. Cando está transmitindo, o ancho de banda do sinal transmitido é de 100 kHz ou menos. Pode transmitir de forma continua ou en pulsos de 100 microsegundos. A transmisión continua é útil para a modificación ionosférica, mentres que a de pulsos serve para usar a instalación como un radar. Os científicos poden facer experimentos utilizando ambos métodos, modificando a ionosfera durante un tempo predeterminado e logo medindo a atenuación dos efectos coas transmisións de pulsos.
Potencial como arma
O programa HAARP foi obxecto de controversia a mediados dos anos 1990, debido á hipótese de que as antenas da Estación poderían usarse como armamento. En agosto de 2002, a tecnoloxía HAARP tivo unha mención como tema crítico na Duma (parlamento) de Rusia. A Duma elaborou un comunicado de prensa sobre o programa HAARP, escrito polos comités de defensa e asuntos internacionais, asinado por 90 representantes e presentado ao entón presidente Vladimir Putin. O comunicado de prensa indicaba o seguinte:
Críticas
A capacidade de quenta-la ionosfera e enviar radiacións focalizadas a puntos concretos do mundo pode ser empregada como unha arma xeofísica, é dicir, como unha arma coa capacidade de cambia-lo comportamento da meteoroloxía. En febreiro de 1998, o Parlamento Europeo referíase ó proxecto HAARP como unha inquietude global polo seu impacto sobre o medio ambiente. Así mesmo, o Comité do Parlamento Europeo de Política de Relacións Exteriores, Seguridade e Defensa tentou crear un Libro Verde coas implicacións negativas dos programas militares sobre o medio ambiente que foi rexeitado polos EUA por "carecer o comité de xurisdición".
A emisión á ionosfera de radiacións para quentala pode interferir nas ondas Schumann, ondas naturais que cobren o planeta e coinciden en frecuencia coas vibracións do hipotálamo (7,8 Hz). Sábese dende o comezo da carreira espacial que a presenza destas ondas é fundamental para a vida. Os astronautas, fóra da ionosfera sentían mareos provocados pola falta destas ondas no contorno. Os modernos vehículos espaciais levan xeradores destas ondas.
O xornalista Sharon Weinberger denominou o HAARP; "o Moby Dick das conspiracións". O informático escéptico David Naiditch denominouno como "un imán de teorías", xa que foi culpado por accionar catástrofes tales como inundacións, secas, furacáns, tormentas, e terremotos devastadores en Afganistán e as Filipinas dirixido á axitación de terroristas. Naiditch tamén o acusou de diversos acontecementos incluíndo os fallos eléctricos importantes do voo 800 da TWA, da síndrome do Golfo, entre outros. Os teóricos da conspiración tamén suxeriron vínculos entre o HAARP e o traballo de Nikola Tesla. Segundo Naiditch, HAARP é un branco atractivo para os teóricos da conspiración porque "a súa finalidade parece enigmática para os científicos desinformados". Ata o momento, en ningún lugar se demostrou como sería posible que as ondas de radiofrecuencia producidas polo HAARP poden provocar efectos tales como terremotos. Ningún experimento científico avala esta conxectura.
En agosto de 2010, varios físicos rusos acusaron a EUA de estar tras a intensa vaga de calor rusa que orixinou numerosos incendios e duplicou a mortalidade. Afirmaban que o proxecto HAARP non é só un medio de investigación, senón unha potente arma que modifica o campo eléctrico e provoca cambios climáticos a nivel mundial.
A (sinxelo)
"A" é o sinxelo número 10 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado ó mercado o día 11 de agosto do ano 1999 baixo o selo avex trax. Foi o segundo sinxelo da cantante lanzado en formato Maxi single.
Detalles
Aínda que o título orixinal sexa nada máis que a letra A, non é debido a que teña unha canción chamada do mesmo xeito. Este é o primeiro sinxelo de Hamasaki de máis dunha cara que son os representados cunha letra ou símbolo en particular. Neste caso o sinxelo é un de dobre cara A, que contén os temas "Monochrome", "Too Late", "Trauma" e "End Roll".
Para ningún dos catro temas do sinxelo foi gravado un vídeo musical, e unicamente se valeu dos distintos comerciais para a televisión onde as cancións foron utilizadas como a principal forma de promoción. Tanto “Trauma” como “Monochrome” foron temas utilizados para a marca de refrescos Japan Tobacco (mellor coñecidos como “JT”); “Too Late” dentro de comerciais para unha motoneta da empresa Honda, e finalmente “End Roll” como canción de enganche para un dos chocolates da grande empresa Morinaga, que ten un gran prestixio no Xapón. Dentro do comercial a única versión que non era orixinal foi a de “End Roll”, onde no seu lugar utilizouse unha versión remix.
Para o lanzamento do segundo álbum de estudio de Ayumi, titulado "LOVEppears" foron incluídas as catro cancións, pero en versións melloradas e remesturadas, obra de Dave Ford. A mellora da calidade dalgunhas cancións faise expresa nos temas “Monochrome” e “Too Late”; que foron notablemente mellorados. Tódolos temas foron escritos por Ayumi Hamasaki, e compostos por Dai Nagao.
A súa primeira semana debutando nas listas de Oricon entrou directamente ó primeiro lugar sen maiores problemas. Na súa segunda semana nas listas non decaeu nin un só lugar, permanecendo no primeiro lugar por dúas semanas de forma consecutiva. Anteriormente "Boys & Girls" estivera no primeiro lugar das listas de sinxelos as tres semanas anteriores ó lanzamento deste single, polo que foron en total cinco semanas nas que Ayumi liderou as listas de sinxelos de Oricon sen caer do primeiro lugar. Finalmente a que destronou a Ayumi foi GLAY, que obtivo o primeiro lugar a semana seguinte, aínda así a pesar de perder o primeiro lugar, “A” converteuse no primeiro single de Ayumi Hamasaki en converterse en disco de oro, e dicir, en romper a barreira do millón de copias vendidas. Tamén e ata hoxe o single con mellores vendas de Hamasaki segundo Oricon, cun total de 1 millón 670 mil copias vendidas aproximadamente.
Abuín, Leiro, Rianxo
Abuín é un lugar da parroquia de Leiro, no concello de Rianxo. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 110 habitantes (49 homes e 61 mulleres).
Historia
O primitivo asentamento de Abuín foi abandonado a partir dos séculos XIV-XVI, posiblemente porque morrera a maioría dos habitantes a consecuencia dalgunha epidemia de peste bubónica. Aínda así corren distintas lendas que atribúen o abandono do lugar ós ataques dos viquingos, teoría improbable, ou a unha maldición por cousa do tesouro que os veciños roubaran no mosteiro da Armenteira e entregaran ó cura para que o agochara. O cura morreu esa noite e seguíronlle numerosos veciños ó pouco tempo. Aínda que intentaron recupera-lo tesouro para devolvelo ó mosteiro, e así zafarse da maldición, nunca foi atopado e os poucos que sobreviviron tiveron que fuxir. Desta lenda vénlle o nome popular de "Aldea maldita".
Castelao recolleu esta lenda nunha das súas Cousas, baixo o título de "A aldea esquecida", como unha historia que lle contara a súa avoa. Tamén está inspirada nesta lenda a novela O alento nas costas, de Natalia Carou.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Abuín, Leiro, Rianxo 03-05.jpg|Ruínas da "Aldea maldita". Ficheiro:Abuín, Leiro, Rianxo 03-03.jpg|Outra das casas abandonadas. </Gallery>
Wicca faery
A Faery Wicca ou Wicca Feérica é unha tradición da relixión neopagana coñecida polo nome da Wicca.
Platichthys flesus
miniatura|240px|Platichthys flesus. miniatura|240px|Platichthys flesus, xuvenil.
Wicca faery
Esta corrente da Wicca recibe o nome de Faery Wicca porque os seus seguidores traballan con seres feéricos e con elementos da Natureza.
Platichthys flesus
Platichthys flesus Linnaeus, 1758, é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia do pleuronectinos, pertencente ao xénero Platichthys, coñecida en galego como solla, e tamén como platuxa das pedras, que vive nas costas do Atlántico, sobre fondos areosos ou fangosos, ás veces de grava, desde o mar de Barents até noroeste de África e no Mediterráneo, até o mar Negro.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, ten o corpo aplanado, asimétrico, e os dous ollos situados no mesmo lado, na cara pigmentada.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae baixo o nome de Pleuronectes flesus.
Sinonimia
Ao longo da historia foi coñecida polos seguintes sinónimos:
Características
miniatura|240px|Ilustración das caras cega e pigmentada de Platichthys flesus na obra de Marcus Eliser Bloch Ichtyologie ou histoire naturelle générale et particulière des Poissons ([[1785-1797).]] miniatura|240px|Individuo novo.
Os principais caracteres morfolóxicos desta especie son:
Hábitat e bioloxía
Esta especie vive preferentemente sobre fondos areosos de 20 a 40 m de profundidade. Soporta moi ben as diferenzas de salinidade, chagando a entrar en ocasións en zonas de auga doce. Aliméntase de puenos peixes, moluscos e crustáceos. Reprodúcese en primavera en zonas profundas e de alta salinidade.
Estado de conservación
Segundo a UICN o status da especie na actualidade está cualificado como LC (pouco preocupante).
En Galicia
A primeira cita en augas de Galicia débese a De Buen, en 1935, como Flesus flesus.
Birdy
Jasmine van den Bogaerde, nada o 15 de maio de 1996, tamén coñecida polo seu nome artístico Birdy, é unha artista inglesa. É coñecida por gañar a competión musical Open Mic UK en 2008, con 12 anos. A súa versión da canción "Skinny Love" de Bon Iver realizouse en xaneiro de 2011, a que facilitou estar no top vinte da lista de sinxelos británicos (UK Singles Chart) e nos dalgúns países europeos. O seu álbum debut "Birdy" saíu á luz o 7 de novembro de 2011.
1996–2008: Infancia e carreira profesional
Birdy naceu o 15 de maio de 1996 en Lymington, Inglaterra. Súa nai é unha pianista. Birdy aprendeu a tocar o piano cando tiña catro anos e comezou a compor a súa propia música aos sete anos de idade. Actualmente estuda na Priestlands School en Lymington, unha pequena escola pública especializada en artes escénicas e visuais. O seu tío avó foi o actor Sir Dirk Bogarde.
En 2008, á idade de 12, Birdy gañou o concurso de talentos británico Open Mic UK, derivado da competición Live and Unsigned. Gañou tanto na categoría de menores de dezaoito anos como o gran premio, a outros 10.000 concursantes. Tocou unha canción de seu na competición "So Be Free" diante de 2000 persoas.
2009–Actualmente: Ascenso á fama, contrato discográfico e Birdy
Despois do concurso, recibiu unha oferta para firmar un contrato discográfico coa Good Soldier Songs Ltd, dirixida por Christian Tattersfield, presidente da Warner Bros. Music UK e a discográfica 14th Floor Records. Tattersfield xa firmara con anterioridade un contrato con outros cantantes/compositores como, por exemplo, David Gray. En 2009, Birdy deu unha actuación ao vivo co piano para o programa radiofónico Pianothonda BBC Radio 3's en Londres.
En 2011, con 14 anos, Birdy fixo un cover da canción "Skinny Love" de Bon Iver. A canción converteuse no seu primeiro éxito nas listas británicas, obtendo o número 17. O single foi a "Canción da semana" polo DJ de radio británico Fearne Cotton,, o que tivo como resultado que fora engadido a lista de reprodución da BBC Radio 1 despois de ser lanzado no mes de marzo de 2011. O videoclip oficial para a canción foi dirixido por Sophie Muller. Ademais,, a canción apareceu no episodio de Crónicas vampíricas "O sol tamén se ergue", emitido o 5 de maio de 2011. Desde aquela, Birdy fixo diferentes covers como o da canción "The A Team" de Ed Sheeran ou a da canción "Shelter" de The XX', que tamén apareceu no episodio "A fin do romance" de Crónicas vampíricas, emitido o 29 de setembro. "Skinny Love" chegou ao número number 2 nos Países Baixos, e ao un no Top 30 de iTunes.
O 19 de xullo de 2011, Birdy actuou na Live Lounge da BBC Radio 1. Nesta sesión, tocou a cover do tema "Shelter" de The XX e a do "The A Team" de Ed Sheeran. O seu álbum homónimo publicouse o 7 de novembro de 2011; o álbum chegou ao número trece no Reino Unido, ao corenta na Irlanda e ao top 10 na Bélxica e nos Países Baixos.
Caravaggio
miniatura|225px|Crucifixión de San Pedro, 1600, Basilica di Santa Maria del Popolo, Roma.
Michelangelo Merisi da Caravaggio, nado en Milán o 28 de setembro de 1571 e finado o 18 de xullo de 1610, foi un pintor italiano activo en Roma, Nápoles, Malta e Sicilia entre 1593 e 1610, foi o primeiro gran representante da escola barroca. É coñecido como Caravaggio, que é o nome do pobo lombardo onde naceu.
Traxectoria
Á súa tráxica vida (matou un home nunha liorta en Roma en 1606 e pasou o resto da súa vida fuxindo) correspóndese cunha pintura de extrema tensión moral e relixiosa. As súas representacións relixiosas non son historia nin alegoría senón feitos cotiáns xa que Caravaggio buscaba a verdade na arte. O seu estilo caracterízase polas súas composicións unitarias, contrastes brutais de luz e sombra, atmosferas e personaxes reais que atraen o espectador e fai que quede impresionado polo drama vivido en cada escena. O seu realismo exacérbase nas súas últimas obras, agrupando as figuras nunha zona do lenzo, batidas polos efectos da luz, creando un ambiente de desolación e traxedia.
A súa evolución estilística pode dividirse en dúas etapas: experimental (1590-1610), e etapa de madurez (1598-1610). Na primeira etapa plasma os fondos máis claros e luminosos, mentres que na segunda céntrase no tenebrismo potenciando a teatralidade nas escenas.
Santa Cruz, O Bolo
Santa Cruz é unha parroquia que se localiza no oeste do concello do Bolo. Segundo o IGE en 2014 tiña 67 habitantes (32 homes e 35 mulleres), sete menos ca en 2004 (39 mulleres e 35 homes nese ano) e 19 menos ca en 1999. Ten unha única entidade de poboación.
Gran Premio de Portugal de 1959
O Gran Premio de Portugal de 1959 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 23 de agosto de 1959 no circuíto de Monsanto. Foi a sétima carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi o oitavo Gran Premio de Portugal e o segundo que era puntuable para o campionato mundial de Fórmula 1 de pilotos. Era a terceira vez que se celebraba a carreira en Monsanto e a primeira que puntuaba para a Fórmula Un. A carreira levouse a cabo sobre 62 voltas ao circuíto de cinco quilómetros cunha distancia total de carreira de 337 quilómetros.
A carreira foi gañada polo piloto británico Stirling Moss, foi a súa undécima vitoria nun Gran Premio, pilotando un Cooper T51 para o equipo de carreiras privado Rob Walker Racing Team. Moss terminou unha volta por diante do corredor americano Masten Gregory que pilotaba un Cooper T51 semellante ó do equipo de fábrica de Cooper Car Company. O piloto americano da Scuderia Ferrari Dan Gurney terminou terceiro no seu Ferrari Dino 246.
Informe da carreira
As vitorias en Francia e Alemaña deran a Tony Brooks un cómodo lugar no segundo posto no campionato detrás de Jack Brabham. Stirling Moss mellorou a súa pobre posición no campionato gañando a carreira o segundo posto foi para Masten Gregory e o terceiro para Dan Gurney. Phil Hill e Graham Hill estrelaronse un contra outro na volta 6, mentres que Brabham tivo un enorme accidente, dando unha volta de campá, do que saíu ileso. Gurney foi o único Ferrari entre os oito primeiros con Maurice Trintignant e Harry Schell completando os cinco primeiros.
Con Brabham non rematando a carreira e Brooks terminando noveno, Moss pechou a brecha no campionato a só 9 puntos e medio detrás de Brabham e 5 puntos e medio detrás de Brooks.
Wicca gardneriana
A Wicca gardneriana é a corrente máis antiga da relixión neopagá wicca, que mestura tradicionalismo pagán europeo con prácticas de maxia ritualística. Chámase así en honra de Gerald Gardner (1884 - 1964), quen a deu a coñecer nos anos cincuenta do século XX cando as últimas leis contra a bruxería en Inglaterra foron abolidas.
Teatro musical
miniatura|upright=1.8|[[The Black Crook foi un éxito musical en 1866.]] O teatro musical é unha forma de representación teatral que combina cancións, diálogo falado, interpretación e danza. A historia e o contido emocional dun musical (humor, patetismo, amor, rabia) comunícanse a través de palabras, música, movemento e aspectos técnicos do entretemento como un todo integrado. Aínda que o teatro musical se solapa con outras formas teatrais como a ópera e a danza, pódese distinguir pola importancia similar que se lle dá á música en comparación co diálogo, o movemento ou outros elementos. Desde comezos do século XX, as obras escénicas de teatro musical normalmente chamáronse simplemente musicais.
Aínda que a música formou parte das presentacións dramáticas desde os tempos antigos, o teatro musical occidental moderno xurdiu durante o século XIX, con moitos elementos estruturais establecidos polas obras de Gilbert e Sullivan en Gran Bretaña e as de Harrigan e Hart nos Estados Unidos. A estas seguíronas as numerosas comedias musicais eduardianas e as obras de teatro musical de creadores estadounidenses como George M. Cohan a principios do século XX. Os musicais do Princess Theatre (1915–1918) e outros espectáculos como Of Thee I Sing (1931) foron pasos artísticos alén das revistas e outros entretementos de principios do século XX e deron lugar a obras tan innovadoras como Show Boat (1927) e Oklahoma! (1943). Algúns dos musicais máis famosos das décadas seguintes inclúen West Side Story (1957), The Fantasticks (1960), Hair (1967), A Chorus Line (1975), Les Misérables (1985), The Phantom of the Opera (1986), Rent (1996), The Producers (2001), Wicked (2003) e Hamilton (2015).
Características
O teatro musical remóntase a varias fontes teatrais do século XIX, incluída a opereta, a ópera cómica, a comedia musical, a pantomima, o minstrel show, o vaudeville e o burlesque.
Isla Phillips
Isla Elizabeth Phillips, nada en Gloucester o 29 de marzo de 2012, é unha nobre inglesa, segunda filla de Peter Phillips, sobriño do rei Carlos III do Reino Unido e mais de Autumn Patricia Kelly. Encóntrase na liña de sucesión ao Trono Británico.
Teatro musical
Características
Existen diversas variedades de musicais dependendo do xeito en que se escribisen. Unha das formas máis básicas, coa que se escribiron os primeiros musicais, consiste en tomar cancións xa existentes e escribir unha historia arredor delas, o que se denomina musical jukebox, en alusión ás máquinas reprodutoras de discos de vinilo, que compilaban cancións de diversos artistas para que o cliente as escollese a cambio dunha moeda.
Porén, este xeito de escribir volveuse un pouco limitado, xa que en ocasións se engadían cancións polo simple feito de seren populares. Isto quitaba profundidade á obra, polo que algúns comezaron a compor cancións orixinais para os seus musicais. Isto permitiu que as obras adquirisen tons que nunca poderían adoptar con cancións da radio, así como emocións máis fortes. A partir disto a comedia musical comezou a nutrirse da ópera, onde os diálogos das personaxes eran completamente cantados. Por exemplo, en Rent, ópera rock escrita e composta por Jonatan Larson, os diálogos son cantados case na totalidade da obra.
Isla Phillips
Traxectoria
Naceu no hospital de Gloucestershire en Inglaterra. É a segunda bisneta da raíña Isabel II do Reino Unido e do seu marido o duque Filipe de Edimburgo, e a segunda neta de Ana, Princesa Real e o seu exmarido Mark Phillips. Non ten título real. Foi bautizada o 23 de agosto de 2012.
Teatro musical
Características
Outra forma máis común de escribir musicais é unha mestura de ambas as formas: cancións orixinais, mais con segmentos en bloques, onde a estrutura ten forma de canción-escena-canción-escena. A orde pode variar, mais en síntese os diálogos son recitados como nunha obra teatral tradicional. En certos momentos, unha canción comeza de imprevisto para afondar máis nos sentimentos das personaxes ou para narrar un feito libre de diálogos.
Algunhas obras, como as de George Gershwin, Leonard Bernstein e Stephen Sondheim, foron convertidas tanto en "teatro musical" como en producións "operísticas".
091
091 é un grupo de rock andaluz, orixinario de Granada, activo entre 1982 e 1996, e reformado no 2015. O seu nome facía referencia ao teléfono de tres cifras que, en España, serve para contactar coa policía.
Traxectoria
O grupo formárase a partir do grupo Al-Dar no que participaban José Ignacio Lapido y Tacho, pero non conseguiron publicar máis que un disco single e acabou por desaparecer.
A banda deu os seus primeiros concertos por toda Andalucía a comezos dos anos 80, e ao pouco tempo comezaron a tocar en Madrid e a gravar os seus primeiros sinxelos.
O seu primeiro álbum, Cementerio de automóviles, editouse en 1984 a través do selo DRO. Abandonaron esa discográfica, e o seu segundo disco, Más de cien lobos, sería lanzado en 1996 por Discos Zafiro. Na produción deste último traballo participou Joe Strummer, compoñente de The Clash, que pasara tempadas vivindo en Granada e fixérase amigo dos membros de 091.
Os seguintes traballos con Discos Zafiro foron Debajo de las piedras (1988) e Doce canciones sin piedad (1989). O baixista Antonio Arias deixou a formación despois da gravación deste para emprender un novo proxecto con Lagartija Nick.
En 1991, a banda regresou como trío co álbum El baile de la desesperación, máis comercial e no que colaborou o guitarrista Chris Wilson, membro de Flamin' Groovies. O seu seguinte traballo, Tormentas imaginarias, apareceu en 1993 a través da multinacional Polydor e, despois de non acadar o éxito desexado, gravarían o que o seu derradeiro disco de estudio, Todo lo que vendrá después, co selo independente andaluz Big Bang.
En 1996, despois de 15 anos de traballo, o grupo deu o seu derradeiro concerto en Maracena (Granada), plasmándose este directo nun disco dobre chamado Último concierto.
Reaparición
O 26 de outubro de 2015, tras case vinte anos de parón, o grupo decidiu facer pública a súa decisión de retorar aos escenarios. A primeira actuación realizouse en xaneiro de 2016 en Logroño dentro da programación do Festival Actual. Posteriormente, realizaron outras actuacións e tocaron no Sonorama, en agosto de 2016. O mes seguinte, saíu o último traballo en directo, gravado o 14 de maio na praza de touros de Granada, con vinte e sete cancións nun dobre CD, con DVD e coa posibilidade de mercar tamén o vinilo.
Recoñecementos
O grupo foi recoñecido como Artista do ano 2016 polos críticos de música do xornal El País. O 10 de outubro de 2017, o grupo recibiu na gala Granada Ciudad del Rock, a Púa de Prata da cidade.
The Witcher 2: Assassins of Kings
The Witcher 2: Assassins of Kings (en Wiedźmin 2: Zabójcy królów) é un videoxogo de rol e acción desenvolvido polo estudio polaco CD Projekt RED para Microsoft Windows, Xbox 360, OS X e Linux. O xogo foi lanzado internacionalmente para Microsoft Windows o 17 de maio de 2011 e para Xbox 360 o 17 de abril de 2012.
É a secuela do título de 2007 The Witcher. Ó igual que o seu predecesor, o xogo está baseado na serie de novelas de fantasía The Witcher, do autor polaco Andrzej Sapkowski. O xogador controla a personaxe de Geralt de Rivia, un cazador de monstros. O mundo de fantasía no que se desenvolve a historia contén moitos elementos da historia de Polonia e da mitoloxía eslava.
O xogo foi un éxito comercial e da crítica, vendendo máis de 1,7 millóns de unidades para PC e Xbox 360 até maio de 2012. O terceiro título da serie, The Witcher 3: Wild Hunt, foi estreado o 19 de maio de 2015.
Teatro de Dioniso
miniatura|Teatro de Dioniso na [[Acrópole de Atenas.]] O Teatro de Dioniso foi o maior teatro da antiga Grecia, situado aos pés da parte sur da Acrópole de Atenas e formando parte do témenos de Dioniso. Dedicado como o seu nome indica ao deus do viño e do teatro, Dioniso, inicialmente representábanse en honor do deus cantos e danzas rituais arredor do altar dos coreutas e os espectadores sentábanse arredor, ata que foi evolucionando ás traxedias clásicas de Esquilo, Sófocles, Eurípides e ás comedias de Aristófanes. Arredor do ano -407 o costume era que despois da representación tráxica se fixese un drama satírico; o tempo das representacións alongábase ata unhas nove horas e a entrada era gratuíta.
Foi construído durante o Século -VI, cunha capacidade para 17.000 espectadores. Os actores estaban colocados nunha plataforma, había unha parte interior onde se cambiaban de indumentaria, e os espectadores colocábanse na pendente da lomba, lugar onde se adoitaba construír os teatros. A finais do Século -V substituíronse as primitivas plataformas de madeira por bancos de pedra. Tiña 64 bancadas divididas en dous niveis por un corredor semicircular. Na parte central das primeiras bancadas había 67 asentos que foron realizados, posteriormente, en mármore decorado e estaban reservados para os sacerdotes e personaxes ilustres. A maioría deles consérvase hoxe en día, entre as ruínas que perduran.
Comisión de Investigación de Accidentes e Incidentes de Aviación Civil
miniatura|dereita|250px|Sede da CIAIAC, en [[Madrid.]] A Comisión de Investigación de Accidentes e Incidentes de Aviación Civil (CIAIAC) é un organismo oficial de carácter estatal encargado de investigar accidentes aéreos acontecidos dentro do estado español. Está adscrito á Secretaría de Estado de Transportes do Ministerio de Fomento.
As investigacións da CIAIAC non van dirixidas a establecer responsabilidades senón que teñen un carácter técnico. O seu obxectivo, polo tanto, é determinar as causas dos accidentes aéreos para previlos no futuro. Tras cada accidente, a CIAIAC elabora un informe que conté a análise do accidente, as conclusións sobre o mesmo e unha serie de recomendacións de seguridade para que non aconteza de novo.
A CIAIAC elabora tamén unha estadística detallada de tódolos accidentes e incidentes aéreos que se producen en España.
Lugares de Galicia
miniatura|Casa do concello de Abegondo. Segundo o Nomenclátor de Galicia do ano 2019, existen 37.308 lugares de Galicia,. Nesta páxina aparecen organizados por concello.
Declinación (gramática)
En lingüística, declinación é a inflexión de substantivos, pronomes e adxectivos para indicar características gramaticais como o número, o caso ou o xénero. En xeral, porén, adoita só usarse este termo para indicar a inflexión dunha palabra en casos gramaticais que marcan a súa función nunha oración, ou ben, o conxunto de casos en que inflexiona unha palabra (substantivo, adxectivo, pronome) é a súa declinación.
Gran parte des linguas do mundo presentan declinación, que xoga un papel moi importante nas linguas indoeuropeas. En galego, por exemplo, só ha inflexión para indicar número, e, en cando é posíbel, xénero:
Como pode verse, nestes vocábulos ha un elemento primario e fixo que constitúe a raíz ou radical e que mostra o elemento semántico, á cal se engaden as desinencias (-a, -os etc.) que subministran información gramatical.
Casos
Outras linguas teñen desinencias, que constitúen marcadores de casos, porcións de información que indican o papel gramatical da palabra.
Nestas frases en lingua rusa muda o nome de muller que aparece nas tres:
Na primeira frase, Olga é o suxeito da oración e polo tanto non aparece cambio: esta é a forma básica dos substantivos, e que adoita denominar caso nominativo.
Na segunda frase, pola contra, a derradeira vogal do nome Olga tórnase -u: Olgu. Olga é o complemento directo da oración, o que quere dicir que é o obxecto da oración ao que se refire a acción (o verbo), nesta ocasión, coñecer. En ruso, pois, os elementos da frase que constitúen o complemento directo, toman a forma do caso acusativo, que en substantivos femininos adoitan acabar en -у (trancrito ó galego como <-u>).
Na terceira frase aparece un caso da lingua rusa denominado caso instrumental, que indica con que ou con quen se realiza unha acción, é o que a nosa gramática tradicional chama complemento circunstancial de instrumento (CCT). Os substantivos femininos da lingua rusa toman a desinencia -ой (-oi) para indicalo.
Como xa se dixo, as linguas románicas, non fan este tipo de distinción, aínda que unhas cantas palabras mostran restos de casos, como pode apreciarse nos pronomes persoais. Observe:
O romanés conserva aínda dous casos gramaticais nos substantivos.
Declinación en linguas indoeuropeas
En latín (a lingua de procedencia das linguas románicas actuais), en cambio, podemos atopar até seis casos gramaticais. Véxanse as formas do vocábulo homo (home), da terceira declinación, en singular, para ilustralo:
O sánscrito, outra lingua indoeuropea, tén un sistema declinativo similar ao do latín, que o gramático da antigüidade Panini denominou Karaka.
Todas as linguas eslavas (como o ruso ou o checo), con excepción parcial do búlgaro, teñen un sistema de declinacións. O ruso orixinariamente posuía sete casos, dos que hoxe en día utilizan seis.
Tamén algunhas linguas xermánicas, como o islandés e, en parte o alemán, conservan un sistema declinatorio. Mentres que a lingua inglesa moderna perdeu os casos, o inglés antigo si que os posuía.
Outras linguas
O éuscaro, o turco, o finés, o estoniano ou o húngaro son exemplos de linguas que non pertencen á familia indoeuropea, e que posúen un grande número de casos, especialmente a última.
En opinión de moitos lingüistas, para estas linguas, porén, non se pode falar verdadeiramente de "declinación", senón que se trata de sufixos que se engaden ao radical da palabra para modificar o seu papel na oración, o que ten grande importancia nas linguas aglutinantes, tipoloxíaa á cal pertencen estes tres idiomas. A declinación, tecnicamente falando, é propia das linguas de tipo sintético.
Ciriaco Pérez Bustamante
Traxectoria
Franquista e falanxista, foi tenente de alcalde do concello de Santiago de Compostela durante a ditadura de Primo de Rivera. O Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o colle veraneando na súa casa de Caranceja, Reocín. En agosto de 1937 embarca en Avilés coa súa familia no buque inglés Pilton, chega a Bordeos e preséntase ás autoridades franquistas de Saint-Jean-de-Luz. Foi presidente da comisión depuradora das bibliotecas da Universidade de Santiago de Compostela; membro da comisión nacional para «as reformas no ensino superior universitario»; xefe local de prensa e propaganda de FET y de las JONS en Santiago de Compostela. Colaborou coa revista Escorial. Foi agregado diplomático en Colombia, O Salvador e Costa Rica. A principios de 1947 formou parte da representación oficial en misión especial que foi a Colombia á toma de posesión do presidente Mariano Ospina Pérez. Foi recibido en audiencia militar e civil por Francisco Franco no Palacio Real de El Pardo. Foi procurador en cortes pola Real Academia da Historia desde o 16 de maio de 1958.
O 13 de maio de 1929 casou con Ana María de Monasterio González-Encinas. Nos anos 40 uniu legalmente os seus dous primeiros apelidos, de xeito que os seus descendentes (tivo dez fillos: sete homes e tres mulleres) figuran como Pérez-Bustamante de Monasterio. Xubilouse en 1966.
Trent Alexander-Arnold
Trent John Alexander-Arnold, nado o 7 de outubro de 1998 en Liverpool, é un futbolista inglés. Xoga de lateral dereito e o seu actual club é o Liverpool FC da Premier League inglesa.
O Seixo, O Bolo
Santo Anxo do Seixo é unha parroquia que se localiza no norte do concello do Bolo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 21 habitantes (11 mulleres e 10 homes), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 34 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 20 habitantes, sendo 10 homes e 10 mulleres.
Trent Alexander-Arnold
Traxectoria
Formado nas categorías inferiores do Liverpool FC, debutou co primeiro equipo O 25 de outubro de 2016, na vitoria por 2-1 contra o Tottenham Hotspur, na cuarta rolda da EFL Cup. Debutou na Premier League o 14 de decembro de 2016, saíndo dende o banco na vitoria por 3-0 contra o Middlesbrough.
Palmarés
Liverpool
Cacheiro, A Canicouva, Pontevedra
Cacheiro é un lugar da parroquia da Canicouva, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 86 habitantes (37 homes e 49 mulleres).
Está situado ao suroeste da parroquia, xa lindando co lugar de Paredes (concello de Vilaboa). En Cacheiro está a ermida de Santo Amaro. Por este lugar discorre o camiño portugués.
Teixido, O Bolo
San Marcos de Teixido é unha parroquia que se localiza no oeste do concello do Bolo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 38 habitantes (21 homes e 17 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 51 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 26 habitantes, sendo 15 homes e 11 mulleres.
Severino Bugallo Valiñas
Severino Bugallo Valiñas, nado en Cerdedo cara a 1892 e finado no mesmo concello en abril de 1981, foi un político galego.
Traxectoria
Membro do Centro Republicano Radical Socialista, foi designado candidato a Xunta municipal en maio de 1931, foi elixido concelleiro e foi tesoureiro do concello. Pertenceu á Agupación Socialista de Cerdedo, da que foi elixido contador da directiva en xaneiro de 1935. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido con Manuel Garrido, José Torres Paz e José Cortizo González e trasladado a Pontevedra. Salvou de ser asasinado grazas a intervención do seu irmán Vicente Bugallo, xefe da Falange de Soutelo de Montes, que conseguiu que alguén o reclamara da Comandancia e o metera nunha fonda. En maio de 1938 foi multado polo gobernador civil de Pontevedra con 500 pesetas. Agochouse e fuxiu a Cuba, pasando despois aos Estados Unidos de América, de onde volveu á zona leal coas Brigadas Internacionais. Ao final da guerra estivo destinado en Reus e Salou e dalí pasou a Francia sendo internado no Campo de concentración de Argelès. Fuxiu do campo e marchou a Bordeos para participar na resistencia contra os alemáns. Detido en 1941, foi deportado. Estivo preso durante catro anos no Campo de concentración de Villaverde (Madrid), nas cocheiras de Vigo e na factoría de Barreas.
Vida persoal
Casou con Jovita García Dapena.
Foals
Foals é unha banda inglesa de indie rock procedente de Oxford formada no ano 2005. O grupo está composto por Yannis Philippakis (voces, guitarra), Jack Bevan (batería), Jimmy Smith (guitarra), Walter Gervers (baixo) e Edwin Congreave (teclados).
My Pokémon Ranch
My Pokémon Ranch (みんなのポケモン牧場) é un videoxogo de Pokémon desenvolvido por Ambrella para a consola Wii. My Pokémon Ranch lanzouse no servizo de descarga WiiWare o 25 de marzo de 2008, no Xapón, o 9 de xuño de 2008 en América e o 4 de xullo de 2008 en Europa.
Internacionalmente, o xogo só é compatible coas versión de Pokémon Diamond e Pearl; a versión xaponesa foi actualizada para recibir Pokémon de Pokémon Platinum.
Bergunde, Figueirido, Vilaboa
Bergunde é un lugar da parroquia de Figueirido no concello pontevedrés de Vilaboa na Comarca de Pontevedra. Tiña unha poboación censada de 52 habitantes no ano 2013 segundo datos do IGE, dos cales 22 eran homes e 30 mulleres, o que representa un progresivo e continuo descenso en relación ó ano 2010, cando tiña 57 veciños, e 2004, cando eran 64 veciños.
Abadiño
dereita|miniatura|300px|Casa de Xuntas de Astola.
Topónimo
Abadiño en castelán é, dende a Idade Media, Abadiano, forma na que apareceu sempre escrita. Mais no éuscaro o nome seguiu evolucionando oralmente até dar lugar a Abadiño, que é o seu único nome oficial dende 1983.
Xeografía
Abadiño localízase no bordo sueste do territorio histórico de Biscaia. Limita ao norte co municipio de Garai; ao noroeste con Berriz-Olakueta; ao leste con Elorrio; ao sueste con Atxondo; ao sur con Otxandio e Aramaio; ao suroeste con Dima; ao oeste con Mañaria e Izurza; e ao noroeste con Iurreta e Durango.
O concello de Abadiño atópase no sur do centro do Duranguesado, polo que oculpa unha parte do val do río Ibaizabal, xusto a zona onde se recibe ao Zaldu procedente de Zaldibar. Ten terras con grandes masas calcarias, con montes, cos cumes de Alluitz (1 040 m), Aitz txiki (791 m) e Untzillaitz (934 m). No lado sur están o Saibigain (932 m), escenario de batallas da guerra civil española, e Urita (794 m). A parte norte do concello sobe levemente pola aba do Oiz (1 029 m).
Helena Bonham Carter
Helena Bonham Carter, nada o 26 de maio de 1966 en Londres, é unha actriz británica nomeada ao Óscar en dúas ocasións. Foi parella do actor e director Kenneth Branagh entre 1994 e 1999, e entre 2001 e 2014 a súa parella de feito foi o realizador Tim Burton, co quen ten dous fillos. É neta do que foi primeiro ministro británico H. H. Asquith.
Abadiño
Xeografía
O municipio de Abadiño participa de dúas concas hidrográficas, a cantábrica e a mediterránea. O principal río da conca cantábrica é o Ibaizabal, procedente do porto de Kanpazar, e únese no barrio abadiñotarra de Traña-Matiena co Zaldu, procedente do porto de Areitio en Zaldívar. Este río, xunto co Nervión, forma a ría de Bilbao. Na vertente sur, a mediterránea, o río principal é o Urkiola e forma, xa en Áraba o encoro de Santa Engracia.
miniatura|300px|Ponte de Astola.
As principais vías de comunicación biscaíñas recorren o val do Ibaizabal e polo tanto pasan polo concello. A estrada estatal N-634 e a autoestrada de peaxe AP-8, así como o ferrocarril por vía estreita, úneo con Bilbao (a 34 km) e Donostia (86 km). Con Vitoria fica unido mediante unha estrada BI-623 que cruza o porto, e o parque natural de Urkiola. Outras estradas comunícano coa comarcca de Lea-Artibai e con Arrasate e Beasain. Tamén ten trens de proximidades Bilbao-Donostia da compañía EuskoTren mediante a liña Ficheiro:euskotren1d.PNG.
Historia
As noticias da fundación do concello de Abadiño pérdense no tempo. A figura da elizate xa nos deixa entrever que vén sendo habitado dende tempo inmemorial entroncándose coa Terra Chá de Biscaia. No seu solo encontráronse restos prehistóricos de importancia en varios asentamentos como os das covas de Bolinkoba (xacemento solutreano), Oialkoba (idade de Bronce), Astakoba e Albiztei que dan testemuña da ocupación humana en tempos prehistóricos.
A historia do municipio está unida á do Meiriñado de Durango xa que o elizate de Abadiño tiña asento nas súas xuntas, o número 1, e estas reuníanse nos seus terreos, na campa (ou praza) xuradeira da ermida de San Salvador e San Clemente. Tamén nos seus límites mandou a raíña Xoana I de Castela, que se construíra a casa auditorio cando o meiriñado tivo problemas de propiedade das instalacións que viña usando coa Vila de Durango e finalmente comprouse e reconstruíuse a casa Auditorio de Astola. Nesas xuntas, Abadiño tiña o asento e voto número 1. O elizate estaba dividida en sete cofrarías.
centro|miniatura|800px|Campa Foral de Guerediaga (Gerediaga en éuscaro) no seu estado actual (2005).
As primeiras noticias do elizate datan de 1172 e fan referencia á familia de Muntsaratz, dona da torre que leva o seu nome, eses documentos tratan da voda da infanta Navarra Dona Urraca co señor de Muntsaratz Pedro Ruiz.
A participación dos señores do elizate, polo bando oñacinos, nas guerras de banderías marcaron o medievo coa proliferación de casas-torres e fortalezas, algunhas célebres, como a de Muntsaratz (torre-pazo), cuxo dono, Pedro Ruiz, casou en 1212 coa Infanta de Navarra dona Urraca, con descendentes tan ilustres como o primeiro bispo de México, Juan de Zumárraga y de Muntsaratz (no século XVI). Abadiño foi territorio de Íñigo de Abadiño e Perucho de Abadiño, alcaide de alcázar de Isabel I de Castela en Madrid.
No século XIX foi escenario das guerras carlistas e no casarío próximo á ermida de San Antolín reuníronse os xenerais Rafael Maroto e Espartero o 26 de agosto de 1839 para o acordo previo ao abrazo de Vergara que puxo fin á primeira guerra carlista. Na segunda guerra carlista, a última batalla en Biscaia librouse o 15 de novembro de 1879 nestas terras. Durante a guerra civil a fronte estivo detida durante o inverno de 1936 nos montes de Urkiola onde se desenvolveron cruentas batallas como as ocorridas en Sabigain.
A bandeira
dereita|miniatura|250px|Uso da bandeira de Abadiño nun acto festivo. A actual bandeira de Abadiño está baseada nunha anterior que data de 1896 e que desapareceu en 1975. Realizouse en 1977 partindo dunha copia existente no pazo Galíndez.
A bandeira componse de cadrados conformados por catro triángulos de colores; branca o triangulo da esquerda, amarelo o superior, verde o inferior e vermello o da dereita. No centro hai un cadrado branco coa inscrición Abadiño 1977 urtea (Abadiño ano 1977), na de 1896 o centro estaba ocupado por un círculo branco adornado con motivos vexetais onde figuraba a inscrición Noble anteiglesia de Abadiano año 1896.
Poboación e economía
miniatura|250px|Casa consistorial.
O municipio ten unha poboación de 7 140 habitantes (INE 2007), coa seguinte distribución por núcleos poboacionais: Zelaieta, 1 089 habitantes; Gastelua, 113 habitantes; Guerediaga, 153 habitantes; Traña Matiena, 4 438 habitantes; Mendiola, 148 habitantes; Muntsaratz, 1 152 habitantes e Urkiola, 47 habitantes. A densidade de poboación é de 198 hab./km².
A economía do concello, moi relacionada coa da comarca e incluso fóra de ela, é eminentemente industrial, cun sector primario importante. Nunha análise por sectores atopamos:
Festas
miniatura|250px|Vista xeral do barrio de Traña-Matiena. En Abadiño celébranse varias festas importantes. A festa patronal é na honra a San Trokaz (San Torcuato Mártir), o 15 de maio. A feira de San Blas, 3 de febreiro, é unha das máis importantes feiras agrícolas e gandeiras do País Vasco. Tamén hai moitas outras festas, cada barrio ten a súa propia e cada ermida tamén. En todas as festas levántase o txopo, un gran pino que se elixe os días anteriores entre as plantacións do municipio. Trasládase ao lugar da festa e o seu alzado marca o comezo da mesma, e ao finalizar tírase. As festas son:
Monumentos
Hai varios monumentos destacables en Abadiano.
miniatura|200px|Casa Torre de Mutsaratz, cunha galería ou loggia de columnas do século XVI.
Hai varias casas pazo con escudos de armas, como o pazo de traña, o de Zelatabe que data de 1913 ou o de Abadiño construído por Pedro de Abendaño en 1443, así como varios casaríos interesantes, como o de Murueta ou o hórreo de Lebario.
Ribera Navarra Fútbol Sala
O Ribera Navarra Fútbol Sala, coñecido por motivos de patrocinio como Aspil-Vidal Ribera Navarra, é un equipo de fútbol sala español da cidade de Tudela (Navarra), fundado en 2001. Dende a tempada 2011/12 xoga na Primeira División da Liga Nacional de Fútbol Sala.
Historia
O Ribera Navarra FS xestouse a finais de 2000, cando un grupo de persoas liderado por José Luis Ruiz creou un equipo para toda a comarca, ata entón sen representación nese deporte. En marzo de 2001 constituíuse oficialmente como Ribera Navarra Fútbol sala, e durante as súas primeiras tempadas xogou en Primeira Nacional B, así como en torneos comarcais e rexionais.
Furacán
Un furacán é un fenómeno meteorolóxico consistente nun tipo de sistema de baixa presión que se forma xeralmente nas rexións tropicais. Aínda que estes meteoros poidan ser altamente destrutivos para o ser humano e o seu contorno, son unha parte importante do sistema de circulación atmosférico, levando a calor da rexión ecuatorial a latitudes máis altas.
Ribera Navarra Fútbol Sala
Historia
No ano 2004/05 xogou por primeira vez en Primeira Nacional A, terceira categoría do futsal español, ao fusionarse e tomar a praza do Metales San Jorge. Con todo, o seu paso pola categoría durou só esa tempada e ao ano seguinte descendeu a Nacional B. Durante todo ese tempo, Ribera Navarra traballou en consolidar os equipos xuvenís e en crear unha escola de fútbol sala para a cidade de Tudela, que abriu en 2006.
Furacán
Etimoloxía
O vocábulo Furacán ten orixe no nome do deus Huracan, na maioría das linguas faladas na península do Iucatán na América Central, principalmente polos maias.