cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alberto Meira
Traxectoria
Debutou en competición en 1999 cun Peugeot 106 no Campionato Galego e ao ano seguinte afrontou a Copa Fiat Punto autonómica e debutou no Campionato de España co 106, no Rally de Ourense. En 2002 comezou a correr con Álvaro Bañobre como copiloto, co que continuaría durante toda a seguinte década. Ese ano participou cun Renault Clio Sport na copa Nacional Clio, acadando o cuarto lugar e en 2003 acadou un podio nesa Copa (terceiro no Rally Vasco Navarro). En 2004 disputou dúas probas nacionais cun Mitsubishi Lancer Evo VII, obtendo un oitavo posto en Ourense e o sétimo lugar no grupo N. En Galicia disputou co Clio a Copa Renault conseguindo o título e o seu primeiro podio na competición rexional cun segundo posto no Rally Salón do Automóbil de Vigo. No 2005 participou en catro probas nacionais nesta ocasión cun Lancer Evo VIII con resultados moi discretos, mentres que en Galicia acadou dous novos podios: Sur do Condado e Albariño. Ao ano seguinte rematou sétimo no Rías Baixas e logrou a súa primeira vitoria absoluta en Galicia cunha vitoria no Rally do Lacón. Grazas a este resultado e tres podios máis rematou cuarto o campionato. En 2007 cun novo vehículo, o Lancer Evo IX, apartou o concurso rexional onde só foi ao Sur do Condado, acadando o segundo posto, e fixo un programa case completo do campionato estatal. Finalizou noveno en Vila Joiosa e cuarto no Rías Baixas, a súa mellor actuación ata esa data no certame. En 2008 abordou o campionato rexional puntuando nas dúas primeiras citas para logo acadar a súa segunda vitoria absoluta, esta vez no Rally do Albariño. Despois engadiu un segundo posto no Condado o que lle permitiu ser quinto na clasificación final do campionato galego. No campionato de España foi oitavo en Ourense, quinto en Ferrol e oitavo na categoría do grupo N. Ao ano seguinte disputou todo o campionato autonómico acadando cinco podios e a vitoria no Sur do Condado, rematando a tempada como subcampión por detrás de Pedro Burgo.
Campión galego (2010)
miniatura|Meira no 2016 ([[Rally Sur do Condado).|alt=|esquerda]] Para a tempada 2010 adquiriu un Lancer Evo X, un vehículo que lle permitiu acadar a vitoria nas dúas primeiras citas do galego: Comarca da Ulloa e Cocido. O seu principal rival na loita polo título foi Bamarti ao que Meira derrotou con dous triunfos máis en Narón e no Baixa Limia para proclamarse campión por primeira vez, aínda sen ter que acudir á última cita, o Botafumeiro. Ao ano seguinte sumou dous abandonos no nacional (Vila Joiosa e Canarias) e logo foi oitavo na proba das Rías Baixas onde unha sanción o privou de subir ao podio. Esta situación fixo que Meira decidise abandonar a Escudería Rías Baixas, (mesma entidade organizadora do rally) e continuar a tempada competindo con RMC Motorsport no nacional e co seu propio equipo (AMF Sport) en Galicia. Ese ano só logrou unha vitoria no Sur do Condado e un podio no Baixa Limia.
En 2012 acadou a súa primeira vitoria absoluta no campionato de España tras gañar o rally Rías Baixas por diante de Alberto Hevia cunha diferenza de 6 segundos. Despois abandonou en Ourense, e a nivel rexional subiu ao podio en Noia e Narón. En 2013 cambiou de copiloto entrando David Vázquez no lugar de Álvaro Bañobre, que pasou a correr con Iván Ares. Meira e Vázquez disputaron todo o campionato de España con bos resultados. Foron quintos na súa primeira participación en Canarias, terceiros en Cantabria e segundos no Rías Baixas, Sierra Morena e Madrid. Aínda que un pouco lonxe dos gañadores Luís Monzón e José Carlos Déniz, Meira e Vázquez conseguiron o subcampionato. O 2014 marcou un ano de transición, con só catro rallys, dos cales tres acabaron en abandonos e o outro nun segundo posto no Rally do Cocido. miniatura|Alberto Meira no [[Rally do Cocido de 2017]]
Segundo título (2016)
A partir de 2015 centrouse de novo no campionato galego. Co Evo X R4 conseguiu ese ano dúas vitorias máis para o seu palmarés: Narón e Sur do Condado. Outros dous podios permitíronlle entrar na loita polo título contra Alejandro Pais e situarse como líder. O cuarto posto no Rally San Froilán deulle o liderado ao seu rival e na última cita (Rally Ribeira Sacra), con todo por decidir, Meira só puido ser décimo oitavo e acabar así subcampión. No 2016, con todo, e case sen oposición, Meira gañou o seu segundo título tras gañar cinco probas das oito do calendario: Eurocidade Tui-Valença, Narón, Sur do Condado, Ribeira Sacra e Comarca da Ulloa.
Subcampionatos (2017-actualidade)
Disputou a tempada 2017 do campionato galego con José Murado como copiloto despois de que David Vázquez decidise correr o campionato con Víctor Senra. Obtivo un cuarto posto no Rally da Coruña, e subiu ao podio nas seguintes seis probas, incluída unha vitoria no Sur do Condado, resultados que sumados á suspensión do último rally, o Comarca da Ulloa, lle deron o seu terceiro subcampionato, esta vez por detrás de Víctor Senra. Na tempada 2018 desenvolveuse de maneira semellante á anterior, logrando tamén seis podios, esta vez con dúas vitorias (Sur do Condado e Comarca da Ulloa) e rematando como subcampión de novo por detrás de Senra.
A Pontella, Vilanova de Santiso, Malpica de Bergantiños
A Pontella é un lugar da parroquia de Vilanova de Santiso no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 77 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 41 homes e 36 mulleres.
Lingua younuo
O younuo é unha lingua hmóngica falada na República Popular da China.
Fontefiz, San Fiz de Asma, Chantada
Fontefiz é un lugar na parroquia de San Fiz de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
Madalena (doce)
miniatura|250px|Madalenas redondas e cadradas. Unha madalena (do francés: madeleine) é un doce de pequeno tamaño, elaborado cunha masa fermentada de fariña, ovos, manteiga e azucre, que se coce no forno nun molde de papel xeralmente de base circular.
Etimoloxía
O termo galego madalena (de recente introdución na lingua) vén do francés francés: madeleine, seica por alusión a Madeleine Paumier, cociñeira francesa á que se atribúe a receita
Orixe
De acordo a unha versión, a madalena de Commercy debe o seu nome a unha moza criada chamada Madeleine Paulmier, que en 1755 elaborou estes pasteliños para o rei de Polonia Stanislas Leszczyński, que tiña alí un palacio. Esta tradición é aínda hoxe moi popular.
Outras fontes remóntanas á época das peregrinacións a Santiago de Compostela. Unha rapariga chamada Madalena servíalles aos peregrinos uns pasteliños en forma de cuncha, símbolo do Camiño. As "madalenas" estendéronse ao longo dos camiños de Santiago, o que explica a súa tradicional implantación en España e a chegada a Galicia.
Características
A madalena é un boliño tradicional da rexión da Lorena, en Francia, que se espallou por toda Francia, España e, posteriormente, Galiza. As madalenas teñen a forma dunha pequena cuncha, que se obtén cocéndoas no forno nunha placa metálica que ten buracos con dita forma. Hoxe en día adóitanse facer en pequenos moldes de papel rizado. Teñen un sabor semellante ao biscoito aromatizado con limón.
A receita leva os mesmos ingredientes ca o biscoito mencionado, mais en distintas proporcións: ovos, azucre, manteiga, fariña triga, fermento, e aroma de limón obtido xeralmente da pela. Na receita tradicional francesa, bátense as claras de ovo ao punto de neve para lle dar máis levidade á masa.
Muffins e cupcakes
Cómpre non confundir as madalenas cos muffins nin cos cupcakes.
As madalenas non se recollen nos libros de cociña tradicionais galegas nin aparecen en documentacións literarias anteriores á década dos oitenta, malia seren hoxe moi populares en Galicia, tanto industriais coma preparadas na casa.
Recentemente, xa no século XXI chegan a Galicia os muffins e ultimamente os cupcakes, preparacións de moda, ambos de receitas e denominacións anglosaxoas. Muffin seica veña do xermánico muffen (‘biscoitos pequenos’) ou no francés antigo moflet (‘mol’). Hai dúas preparacións deste doce, a orixinal inglesa máis semellante ao pan e a reinterpretada americana de masa máis compacta, é moi semellante á madalena.
Por outra banda os cupcakes (literalmente ‘biscoitos de cunca’ porque inicialmente se usaban estes recipientes para cocelos) que son realmente tortas individuais orixinarias dos Estados Unidos, onde tamén reciben o nome de fairy cakes.
Referencias literarias
miniatura|Madalenas de Commercy. Seica as madalenas sexan máis coñecidas fóra de Francia pola súa presenza na novela de Marcel Proust, Á busca do tempo perdido (e en Du côté de chez Swann), na que o narrador recobra a memoria da súa nenez despois de cheirar e comer unha madalena mollada en té. Porén, Proust referíase á variedade concreta de Commercy, en Lorena, á que chamaba "petite madeleine", que non se desfai ao mollarse.
Pobo ngunnawal
dereita|miniatura|Arte ngunnawal, posibelmente un [[equidna.]] Os ngunawal son un pobo aborixe australiano de Nova Gales do Sur, cuxo territorio tradicional era a actual rexión de Canberra.
Killian Donnelly
Killian Donnelly, nado o 25 de xuño de 1984 en Kilmessan, Condado de Meath, é un actor e cantante irlandés principalmente coñecido como actor de musicais. Destaca o seu traballo en Les Misérables, Curtain Up! e The Phantom of the Opera.
Radioactividade
A radioactividade é un fenómeno físico natural ou artificial, polo cal algunhas substancias ou elementos químicos chamadas radioactivos, son capaces de emitir radiacións, as cales teñen a propiedade de impresionar placas fotográficas, ionizar gases (polo que ás veces adóitase chamalas 'radiacións ionizantes'), producir fluorescencia, atravesar corpos opacos á luz ordinaria etc. As principais destas radiacións son as partículas alfa (núcleos de Helio), partículas beta (electróns) e/ou raios gamma, a máis doutras como protóns ou raios X. A radioactividade prodúcese a partir de reaccións nucleares, que alteran o balance de enerxía nuclear facendo que elementos como o uranio, o radio ou o torio (elementos con isótopos inestables, que desexcitan os seus núcleos en estado excitado emitindo partículas e enerxía), emitan partículas alfa, beta, gamma ou doutro tipo. O uranio, por exemplo, ten 92 protóns, mais coa radioactividade vai variando o número deles no núcleo, ata rematar constituíndo un núcleo de chumbo, estable, con 82 protóns e sen radiación.
É aproveitada para a obtención de enerxía e usada tamén en medicina (radioterapia e radiodiagnóstico) e en aplicacións industriais (medidas de espesores e densidades, entre outras).
miniatura|dereita|Símbolo usado para indicar material radioactivo. O seu código [[Unicode é OU+2622 (☢).]]
Resumo histórico e clasificación pola orixe das substancias empregadas
Segundo a súa orixe, a radioactividade pode ser Non obstante, sexa cal sexa o xeito de obtención dos isótopos que a producen, a radioactividade é un fenómeno netamente natural.
Radioactividade natural
miniatura|300px|A cor indica o [[período de semidesintegración dos isótopos radioactivos coñecidos, tamén chamado semivida.]]
En 1896 Becquerel descubriu que certas sales de uranio emitían radiacións espontaneamente, ao observar que velaban as placas fotográficas envolvidas en papel negro. Fixo ensaios co mineral en quente, en frío, pulverizado, disoluto en ácidos e a intensidade da misteriosa radiación era sempre a mesma. Esta nova propiedade da materia, que recibiu o nome de radioactividade, non dependía da forma física ou química na que se atopaban os átomos do corpo radioactivo, senón que era unha propiedade que radicaba no interior mesmo do átomo. O estudo do novo fenómeno e o seu desenvolvemento posterior débese case exclusivamente nos seus comezos aos esposos Curie, Marie Curie e Pierre Curie, que atoparon outras substancias radioactivas como o torio, polonio e radio. A intensidade da radiación emitida manifestou ser proporcional á cantidade de uranio presente, polo que Marie Curie deduciu que a radioactividade era unha propiedade atómica: o fenómeno da radioactividade orixínase exclusivamente no núcleo dos átomos radioactivos. A causa que da orixe á radioactividade é a interacción inter partículas no núcleo, relacionada coa estabilidade do mesmo. Ao estudar a radiación emitida polo radio comprobouse que era complexa, pois ao aplicarlle un campo magnético parte dela desviábase da súa traxectoria e outra parte non.
Radioactividade artificial
Prodúcese a radioactividade inducida, chamada artificial, cando se bombardean certos núcleos estábeis con partículas apropiadas. Se a enerxía destas partículas ten un valor axeitado, ditas partículas penetran dentro do núcleo bombardeado e forman un novo núcleo que, en caso de ser inestábel, desintégrase despois radioactivamente. Foi descuberta polos esposos Joliot-Curie (Jean Frédéric Joliot-Curie e Irène Joliot-Curie), bombardeando núcleos de boro e aluminio con partículas alfa. Observaron que as substancias bombardeadas emitían radiacións despois de retirar o corpo radioactivo emisor das partículas a de bombardeo. O estudo da radioactividade, tanto natural como artificial, permitiu un maior coñecemento da estrutura do núcleo atómico e mais das partículas subatómicas, abrindo a posibilidade de converter uns elementos noutros. Así faise realidade o soño dos alquimistas de transformar outros elementos en ouro, aínda que non resulte rendíbel.
Clases de radiación
As principais clases de radiación son:
As dúas primeiras leis indícannos que cando un átomo emite unha radiación alfa ou beta transfórmase noutro átomo dun elemento diferente. Este novo elemento pode ser radioactivo, transformándose noutro, e así sucesivamente, dando lugar ás chamadas series radioactivas. A terceira indícanos que a emisión dunha onda non varía o isótopo, aínda que si o fai co seu estado, e polo tanto, coa súa excitación. En calquera dos casos, o que actúa e cambia nos átomos é o núcleo.
Contador Geiger
dereita|miniatura|Contador Geiger Cando unha partícula radioactiva se introduce nun contador Geiger, produce un breve impulso de corrente eléctrica. A radioactividade dunha mostra calcúlase polo número destes impulsos.
Vida media radioactiva - Período de semidesintegración
Chámase vida media dun isótopo ao tempo que se precisa para que a cantidade de núcleos dun isótopo radioactivo se reduza á metade.
Ao longo de cada semiperíodo, a radioactividade descende primeiro á metade, logo a unha cuarta parte, e así sucesivamente. A vida media de cada radioisótopo é diferente.
Chámase constante de desintegración radioactiva (\lambda) á constante de proporcionalidade entre o número de desintegracións nun tempo dado e o número de átomos radioactivos existente. A constante adoita darse en unidades do S.I., isto é, en s^{-1}.
Chámase vida media dun radioisótopo ó tempo medio de vida dun átomo radioactivo antes de desintegrarse. É igual á inversa da constante de desintegración radioactiva.
Exemplos:
Velocidade de desintegración
A velocidade de desintegración ou actividade radioactiva mídese en Bq, no SI. Un Becquerel equivale 1 desintegración cada segundo. Tamén existen outras unidades como o Rutherford, que equivale a 106 desintegracións cada segundo, ou o curio, que equivale identicamente a 3,7 · 1010 desintegracións por segundo (unidade baseada na actividade de 1 g de Radio que é próxima a esa cantidade).
Para o cálculo da actividade radioactiva emprégase a seguinte expresión matemática:
Lei da radiosensibilidade
A lei da radiosensibilidade di que os tecidos e órganos máis sensíbeis ás radiacións son os menos diferenciados e os que exhiben alta actividade reprodutiva. Como exemplo, temos:
Consecuencias para a saúde da exposición ás radiacións ionizantes
Os efectos da radioactividade sobre a saúde son complexos. Dependen da dose absorbida polo organismo. Como non todas as radiacións teñen a mesma nocividade, multiplícase cada radiación absorbida por un coeficiente de ponderación, para ter en conta as diferenzas, tendo así unha referencia de nocividade. A isto chámaselle dose equivalente, medida en sieverts, xa que o Becquerel mide mal a perigosidade dun elemento posto que considera como idénticos os tres tipos de radiacións (alfa, beta e gamma). Unha radiación alfa ou beta é relativamente pouco perigosa fóra do corpo. En cambio, é extremadamente perigosa cando se inhala. Doutra banda, as radiacións gamma fan sempre dano posto que se neutralizan con dificultade.
Riscos para a saúde
O risco para a saúde non só depende da intensidade da radiación e a duración da exposición, senón tamén do tipo de tecido afectado e da súa capacidade de absorción; por exemplo, os órganos reprodutores son 20 veces máis sensibles que a pel.
Dose aceptábel de irradiación
Amósanse a continuación as doses actualmente toleradas nos diferentes sectores dunha central nuclear:
Stanley, Malvinas
Stanley  ou Stanlei (Puerto Argentino, Porto Arxentino, segundo a denominación arxentina),  é a capital da Illas Malvinas. Atópase na Illa Soidade, nunha pendente orientada ao norte, nunha das zonas máis húmidas das illas. No censo de 2012, a cidade tiña unha poboación de 2121 habitantes, a poboación total das Illas Malvinas era de 2.841 habitantes o Día do Censo, o 15 de abril de 2012.
Radioactividade
Dose máxima permitida
Recordemos de paso que nun escáner médico recibimos aproximadamente 150 mSv en media xornada. Así, estariamos nunha zona vermella nunha central nuclear. Por iso mesmo, para evitar todo síntoma de alteración sanguínea, é mellor limitarse a un máximo de tres exames deste tipo por ano.
Trátase dunha dose acumulada, unha exposición continua ás radiacións ionizantes durante un ano que ten en conta certos factores de ponderación. Ata 1992 os valores variaban dun factor 4 entre Europa e Estados Unidos. Hoxe estas doses están estandarizadas e son periodicamente revisadas.
Stanley, Malvinas
Stanley está representado por cinco membros da Asemblea Lexislativa das Illas Malvinas.
Instalacións e infraestrutura
miniatura|left|A oficina de correos de Port Stanley, con caixas de correos e cabinas telefónicas vermellas británicas Hoxe en día, Stanley é o principal centro comercial nas illas e o centro da rede de estradas da Illa Soidade. As atraccións inclúen o Museo Illas Malvinas, a Casa de Goberno, construída en 1845 e sede do Gobernador das Illas Malvinas, e o campo de golf, así como un arco de Barbas de balea, un tótem, varios memoriais da guerra e os naufraxios no seu porto. A Falkland Islands Company é propietaria de varias tendas e un hotel. Stanley ten catro bares, once hoteis e casas de hóspedes, tres restaurantes, unha tenda de fish and chips e a oficina de turismo. Hai tres igrexas, incluíndo a anglicana Igrexa Catedral de Cristo, a catedral anglicana máis austral do mundo. Unha unidade de desactivación de explosivos con base na cidade é un legado da Guerra das Malvinas.
O concello serve como oficina de correos, estanco, corte de xustiza e salón de baile. A estación de policía tamén contén a única prisión da illa, cunha capacidade para trece presos nas súas celas.
miniatura| O [[Christ Church Cathedral (Illas Malvinas)|Catedral e o arco de balea.]] O centro comunitario inclúe unha piscina (a única pública nas illas), un centro deportivo, biblioteca e escola. Un campo de fútbol de herba está situado xunto ao centro comunitario e dispútanse partidos regularmente.
O hipódromo de Stanley, situada na parte oeste de Stanley, celebra unha competición de carreiras de cabalos de dous días cada ano o 26 e 27 de decembro. As carreiras de Nadal celébranse aquí desde hai máis de cen anos.
O campo de golf de Stanley conta cun campo de 18 buracos e unha casa club. Tamén está situado ao oeste de Stanley.
O hospital Rei Edward VII Memorial é o principal hospital, ten médicos cirurxiáns, departamento de radioloxía, cirurxía dental e servizos de urxencia.
Varias empresas de autobuses e taxis operan fóra de Stanley.
Stanley é tamén o fogar da Estación de Radio das Illas Malvinas (FIRS), a oficina de Stanley da British Antarctic Survey, e a oficina do semanario 'Penguin News'.
Unha gardería e un xardín atópanse tamén aquí, no seu invernadoiro cultívanse algúns dos vexetais das illas.
Historia
A capital española e arxentina das illas era Puerto Soledad (Port Louis, para os británicos), situada ao norte da actual capital Stanley, en Berkeley Sound.
Trala invasión británica de 1833, o gobernador Richard Moody, recrutou aos capitáns Francis Crozier e James Clark Ross na súa procura para atopar unha nova capital das Malvinas. Tanto Crozier como Ross (que son lembrados na Crozier Place e Ross Road en Stanley) foron uns mariños distinguidos dos Royal Navy. Pasaron 5 meses nas illas coas súas naves  Terror e  Erebus. O Gobernador Moody, decidiu trasladar a capital ao casarío de Port Jackson, denominándoa Stanley Harbour. O cambio realizouse pois se consideraba que a baía de Stanley tiña unha maior profundidade de ancoraxe para os barcos. Non todos os habitantes estaban contentos co cambio, sobre todo JW Whitington que criticou o lugar dicindo: "De todos os miserables buracos do pantano, creo que o señor Moody seleccionou un dos peores para o fundar a súa vila."
O traballo para construír a vila comezaron en 1843 e converteuse na capital en xullo de 1845. Foi chamada como Lord Stanley, Secretario de Estado para a Guerra e as Colonias naquel tempo.
En 1849, trinta familias pensionados de Chelsea (do Royal Hospital Chelsea) establecéronse alí para axudar na defensa das illas e para desenvolver o novo asentamento.
O asentamento creceu pronto como porto de augas profundas, que se especializou nun primeiro momento na reparación de buque, de feito, antes da construción da Canle de Panamá, Porto Stanley era unha parada importante para a reparación de barcos que viaxaban a través do Estreito de Magalhães. As augas turbulentas e as tormentas intensas que se atopan na punta do continente obrigaban a moitos barcos a recalar en Stanley Harbour, e a industria de reparación de buques axudou a impulsar a economía da illa. Máis tarde converteuse nunha base para a caza de baleas e a caza de focas no Atlántico Sur e na Antártida.
Deslizamentos (peatslips), causados pola excesiva extracción de turba, destruíron parte da cidade en 1879 e 1886, o segundo corremento de terras matou a dúas persoas.
Durante a segunda guerra mundial, foi detido en Stanley Harbour o fascista británico Jeffrey Hamm. Un militante menor no BUF debido á súa mocidade, Hamm trasladouse ás Malvinas en 1939 para traballar como profesor. Foi detido alí en 1940 pola súa pertenza ao BUF e máis tarde foi trasladado a un campamento en Suráfrica. Liberado en 1941 enrolouse nos Royal Armoured Corps e serviu ata a súa posta en liberdade en 1944.
miniatura|esquerda| Memorial da Guerra das Malvinas, Stanley. O aeroporto de Stanley é utilizado polos voos internos e proporciona conexións ás bases británicas na Antártida. Foi inaugurado pola Forza Aérea Arxentina o 15 de novembro de 1972 (anteriormente, os voos internacionais realizábanse en hidroavión desde Comodoro Rivadavia). Os voos a Arxentina terminaron despois do conflito de 1982. Desde 1993 entrou en servizo un voo semanal a Punta Arenas en Chile que opera desde a Base Aérea de Mount Pleasant (RAF Mount Pleasant), coa anuencia do goberno arxentino e incluíndo unha escala mensual en Río Gallegos. Os voos regulares de pasaxeiros entre o aeródromo de Mount Pleasant e o Reino Unido tamén operan dúas veces á semana por un contratista de aviación civil en nome da Royal Air Force.
No seu momento, a sucursal de LADE foi a primeira oficina estatal arxentina nas Malvinas. Instalada en outubro de 1972, materializouse o 20 de novembro nun terreo cedido polo goberno colonial situado na Costanera Ross, a principal rúa da cidade. Alí designouse un Xefe de Axencia e instalouse un equipo de radio BLU. O goberno arxentino tamén construíu un edificio en 1981 para establecer a residencia do comodoro do aire arxentino que representaba as LADE. O edificio é chamado «casa Britannia» («Britannia house»). Anos despois da guerra instalouse alí o museo das illas.
Stanley foi ocupado por tropas arxentinas durante unhas dez semanas durante a Guerra das Malvinas en 1982. Os arxentinos renomearon a cidade como Puerto Argentino, e aínda que os nomes españois de lugares nas Malvinas foron historicamente aceptados como alternativos, este é considerado como extremadamente ofensivo por moitos insulares. Con todo gañouse algo de apoio nos países de fala hispana, aínda que a súa aceptación está lonxe de ser unánime. Stanley sufriu danos considerables durante a guerra, tanto pola ocupación arxentina como polo bombardeo naval británico da cidade, no que morreron tres civís. Logo de que os británicos tomaran o terreo elevado ao redor da cidade os arxentinos rendéronse sen combates na cidade. As praias e os campos ao redor dela estaban fortemente minadas e algunhas zonas permanecen marcadas como campos de minas.
Desde a guerra de Malvinas, Stanley beneficiouse do crecemento das industrias de pesca e de turismo nas Illas. Stanley desenvolveuse moito nese momento, coa construción dunha gran cantidade de vivendas residenciais, sobre todo ao leste do centro da cidade. Stanley é agora máis dun terzo máis grande do que era en 1982.
Nome
miniatura|Stanley leva o nome de [[Edward Smith-Stanley, 14º conde de Derby, que en realidade nunca visitou as illas.]]
Existen moitas variantes do nome da cidade tanto en Inglés como en Español. Stanley Harbour foi coñecido orixinalmente como "Port Jackson", e este nome aplicouse á zona antes da construción da cidade, malia que puido ser chamado Cerro Zapador (Monte Sapper). Aínda que a cidade é coñecida oficialmente como "Stanley", escóitase con frecuencia a denominación como "Port Stanley", en especial nos informes británicos sobre a guerra de Malvinas. Isto está en liña con varios outros asentamentos ao redor das illas, por exemplo, Port Howard e Port Stephens. Con todo, "Stanley" sen o prefixo "Port" estableceuse moito antes da guerra, e o 2 de agosto de 1956, o Oficial de Administración do Goberno das Illas Malvinas informaba á Secretaría de Estado para as Colonias en Londres do seguinte xeito:
Os Insulares a miúdo refírense a ela simplemente como "a cidade".
Nomes españois e arxentinos
A situación coa versión en español do nome é moito máis complicada. Stanley, a diferenza de Port Louis, a antiga capital das illas, foi un asentamento novo fundado polos británicos, e polo tanto non tiña un nome propio en español. Moitos castelanfalantes usan "Porto Stanley", como tradución neutra do nome británico, pero non é do agrado dos partidarios da soberanía arxentina, porque se refire a un político británico. Os partidarios do reclamo arxentino utilizaron varios nomes diferentes, ningún dos cales son aceptados polos propios insulares.
Clima
O clima de Stanley clasifícase como un clima de tundra (ET), debido as frescas temperaturas do verán (a temperatura media é de menos de 10 °C no mes máis cálido) e limita co clima oceánico subpolar (Cfc) Caracterízase, como o resto do arquipélago, por temperaturas baixas durante todo o ano e fortes ventos do oeste. As precipitacións, cunha media de 544mm un ano, son con todo, relativamente baixas, e distribuídas uniformemente ao longo do ano. Polo xeral, polo menos 1 mm de choiva rexistrase en 125´2 días do ano. As illas reciben o 36,3% do sol posible, ou ao redor de 1500-1600 horas ao ano, un nivel similar ás partes do sur de Inglaterra. As temperaturas diúrnas son similares ás Illas do Norte de Escocia, aínda que as noites tenden a ser algo máis frías, con xeadas que ocorren en máis dunha de cada tres noites (128´4 noites). No inverno neva.
As temperaturas extremas en Stanley varían de -11´1 °C a 26´1 °C no período 1961-90. Máis recentemente, o 23 de xaneiro de 1992, cerca do aeroporto de Mount Pleasant rexistraron 29´2 °C.
As Illas Malvinas mostraron unha tendencia ao quecemento nos últimos anos. A máxima media diaria de xaneiro de Mount Pleasant dos anos 1991-2011 foi de 16´5 °C en comparación con 1961 a 1990 a media de Stanley foi de 14´1 °C.
Cigarrón
miniatura|dereita|200px|Detalle da máscara e traxe. Chámase cigarrón a máscara característica do entroido de Verín.
Características
A máscara vai coa cabeza cuberta con carauta de madeira pintada de cores rechamantes, que se prolonga nunha especie de mitra de metal cun motivo zodárico (león, lobo, boi). Detrás leva unha pelica de can, noutro tempo de gato montés, raposo ou lobo. Desta pelica venlle o nome de peliqueiro que se lle dá en Laza.
O traxe está composto por: Zapatos mouros e un mallo na man completan o atuendo deste personaxe típico do entroido de Verín.
Lei Cidade Limpa
Lei Cidade Limpa é un regulamento que ordena a paisaxe do municipio de São Paulo que está en vigor desde 1 de xaneiro de 2007. A lei foi creada a través dunha Lei publicada no Diario Oficial da Cidade en 26 de decembro de 2006 (Lei Municipal nº. 14.223/06) e prohibe a propaganda en exteriores na cidade, alén de regular o tamaño de letreiros e placas de estabelecementos comerciais, entre outras providencias.
Coa lei, foi anunciada a prohibición de anuncios publicitarios en muros, coberturas e laterais de lotes urbanos, a publicidade en bicicletas, motos, autobuses e coches.
A lei ten como intención reforzar a seguranza dos peóns e condutores e facilitar o acceso aos servizos públicos de interese da poboación, tales cales, vías e espazos públicos.
Características
miniatura|Av. Ibirapuera - novembro 2005. miniatura|Av. Ibirapuera - marzo 2008. A lexislación foi elaborada pola arquictecta e urbanista Regina Monteiro que estaba a fronte da Diretoría de Medio Ambiente e Paisaxe Urbana da Emurb. A lei prohibe, no seu artigo 18, toda e calquera forma de publicidade exterior: "Fica prohibida, no ámbito do Municipio de São Paulo, a colocación de anuncio publicitario nos inmóbeis públicos e privados, edificados ou non."
A lei procura recuperar certos dereitos fundamentais da cidadanía que acabaron deixando de existir co tempo. Despois dela, foi adquirido o dereito de vivir nunha cidade que respecta a integridade da arquictetura das edificacións, o espazo urbano da cidade, o espazo urbano e o patrimonio histórico.
Tras a creación da Lei Cidade Limpa, só será admitido un único anuncio indicativo (aquel que identifica, no propio local da actividade, o establecemento ou os profesionais que del fan uso, por exemplo, placas de tenda) por fachada de establecemento, indicando así as informacións necesarias ao público.
Os anunciantes teñen a opción, no entanto, de utilizar como alternativa elementos do mobiliario público urbano, tales como paradas de autobús, reloxos públicos e placas de rúa. En canto aos letreiros, a lei tornou obrigatorio que fosen proporcionais ao tamaño das fachadas. En inmóbeis de pequeno porte (menos de 10 metros de fachada), o límite é de 1,5 m²; nos medios (fachadas con entre 10 metros e 100 metros), o límite é de 4 m²; e nos grandes (con fachadas de 100 metros ou máis), o letreiro non pode ser maior do que 10 m², mais neste último caso, o dos grandes poderá, ser colocado até 2 letreiros respectando os tamaños de cada un, e que estean nunha distancia de polo menos 40 metros entre si. (Realizando este tipo de anuncio, non será permitido colocar a faixa ou letreiro en ningún outro lugar. Soamente un anuncio é permitido)
Anuncios
A Lei Cidade Limpa divide os anuncios en tres categorías. O "anuncio indicativo" é aquel que identifica o local en que está inserido, como letreiros de restaurantes e placas de tendas de comercio. Xa o "anuncio especial" posúe finalidade cultural, educativa ou inmobiliaria, como propagandas políticas, cartel de vendas e báner de eventos culturais. Por fin, o "anuncio de corporación con poder público" é o resultado de parzaría “público-privada”, como placas con nome de empresas que coidan dun espazo público, como parques e prazas.
Consecuencias
Unha das consecuencias da lei é o desvío das publicidades para os outros medios de comunicación, pois, ao retirar as propagandas da rúa os profesionais que traballan con ese medio pasaron a redireccionaren seus vehículos para outros locais, como sitios web en internet, spam en liña e outros locais, e aínda así parte da poboación como comerciantes non se senten favorecidos coa lei, xa que foi retirada, a través dela, parte de seu medio de veiculación das súas propagandas.
Segundo o presidente da Abigraf, a Lei Cidade Limpa diminuíu no número de folletos impresos, o que reflicte directamente na limpeza dos paseos públicos da cidade durante as eleccións.
Esa foi unha das principais transformacións urbanas que a cidade de São Paulo xa pasou na última década, tornándose un marco histórico para a capital.
En 2011 a Prefectura aplicou cerca de 4.591 multas, resultando cerca de 17,3 millóns aos cofres públicos. Xa en 2015, as autuacións tiveron un declive para un total de 433. O entón prefecto Fernando Haddad declarou que a diminución destas multas estaba ligada a unha maior concienciación da poboación sobre a Lei.
Fiscalización
O non-cumprimento da lei implica unha serie de castigos, como por exemplo: intimação, multa, multa con reincidência (valor en duplo), cancelación de licenza/autorización (cando houber) e remoción do anuncio. Estará en situación irregular quen, por exemplo, exhibir un anuncio:
O Río de Va, Vilanova de Santiso, Malpica de Bergantiños
O Río de Va é un lugar da parroquia de Vilanova de Santiso no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 3 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 1 home e 2 mulleres.
Ennio
Quinto Ennio (Quintus Ennius) nado en Rudiae en -239 e morto en -169, foi un dramaturgo e poeta romano.
Obra
Ennio cultivou a maioría dos xéneros da época e foi o primeiro autor en Roma que utilizou o hexámetro grego en vez do saturnio romano. As súas obras máis importantes son:
Estilo
Está influenciado pola literatura homérica e utiliza epítetos homéricos e neoloxismos baseados nesta. Tamén están presentes as formas arcaicas e a utilización de epítetos expresionistas para enriquecer as súas composicións. Mostra un gran gusto polos xogos de fonéticos por medio da aliteración e o apócope.
Posteridade
Foi o poeta máis importante de Roma ata a aparición dos chamados Poetae Noui e pódese observar unha grande influencia do poeta en Lucrecio e, sobre todo, en Virxilio cunha semellanza na métrica, na linguaxe, nos motivos e no feito de enxalzar a Roma (tendo as obras de ambos un marcado carácter nacional).
Fisteus, Quiroga
San Mamede de Fisteus é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 84 habitantes, deles 37 eran homes e 47 eran mulleres, o que supón unha diminución de 8 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Lingua pana
O pana é unha lingua hmóngica falada na República Popular da China.
Claude Farell
Monika Burg, máis coñecida como Claude Farell, aínda que tamén coñecida por Paulette Colar, Catherine Farell, Paulette Kolar e Paulette von Suchan (7 de maio de 1914 en Viena — 17 de marzo de 2008 en Mâcon) foi unha actriz austríaca.
Giorgio (canción)
«Giorgio» é unha canción composta por Paul Burkhard e interpretada en alemán e italiano por Lys Assia. Lanzouse como sinxelo en 1958 mediante Decca Records. Foi elixida para representar a Suíza no Festival de Eurovisión de 1958 tras ser seleccionada internamente pola emisora suíza SRG SSR.
Festival de Eurovisión 1958
miniatura|esquerda|[[Lys Assia interpretando a canción durante un ensaio do Festival de Eurovisión 1958.]]
Selección
«Giorgio» foi seleccionada para representar a Suíza no Festival de Eurovisión 1958 pola emisora suíza SRG SSR.
No festival
A canción participou no festival celebrado nos estudos AVRO en Hilversum o 12 de marzo de 1958, sendo interpretada pola cantante suíza Lys Assia. A orquestra foi dirixida por Paul Burkhard, compositor da canción.
Foi interpretada en décimo lugar, seguindo a Austria con Liane Augustin interpretando «Die ganze Welt braucht Liebe». Ao final das votacións, a canción recibiu 24 puntos, obtendo o segundo posto de 10.
Nancy
Nancy (Alemán arcaico: Nanzig; luxemburgués: Nanzeg) é unha cidade da rexión da Gran Leste no nordeste de Francia. A cidade é a préfecture (capital) do departamento de Meurthe e Mosela. A área metropolitana (aire urbaine) de Nancy tiña unha poboación de 410.509 habitantes no censo de 1999, deles, 103.602 vivían na cidade de Nancy (105.100 segundo estimacións do 2004).
Historia e características
Segundo estimacións do 2004, Nancy tiña unha poboación de 410.000 habitantes, ocupando o posto número 17 entre as cidades francesas metropolitanas segundo datos do INSEE. Nancy atópase situada no curso baixo do río Meurthe, preto da súa confluencia co río Moselle. A cidade constitúe un importante centro comercial na rexión, destaca o seu porto fluvial nas canles Marne-Rin e París-Nancy. A comunidade urbana do gran Nancy, ten oito municipalidades: Vandoevre-lés-Nancy 35.000 hab., Laxou 15.898 hab., Villiers-lés-Nancy 15.700 hab., Saint-Max, Malzeville, Maxéville, Tomblaine e Jarville-la-Malgrange.
Nancy foi capital do ducado de Lorena. Entre os séculos XVI e XVIII construíuse a meirande parte do que hoxe é o centro da cidade. No corazón de Nancy atópase a Praza Stanislas antiga praza real, do século XVIII e estilo neoclásico. A praza debe o seu nome ao home que encargou a súa construción, Stanislaw Leszczynski, benfeitor da cidade, o rei destronado da Polonia e derradeiro duque da Lorena, a cal gobernou a mediados do século XVII grazas ao seu xenro Luís XV.
A Ermida, Quiroga
Santa María da Ermida é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 137 habitantes (61 homes e 76 mulleres), 48 menos ca en 1999.
Da igrexa parroquial procede o crismón de Quiroga, relevo en mármore labrado entre os anos 420 e 450 en honor dalgún nobre romano e peza clave da arte paleocristiá. Exponse no Museo Diocesano e Catedralicio de Lugo.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Cenoléstidos
A dos cenoléstidos (Caenolestidae) é unha familia de marsupiais ameridelfos que inclúe as únicas especies actuais da orde dos paucituberculados, ademais dalgunhas outras de xéneros dos que só se conservan evidencias fósiles.
Estes raros marsupiais, coñecidos coma sarigüés rato ou sarigüeias rato, poboan numerosos ecosistemas dos Andes, na costa americana do Pacífico.
Anatomía
Son animais de pequeno tamaño, magros, con agudo e promniente fociño, que pola súa aparencia lembran aos ratos e aos furafollas.
O seu corpo está cuberto por unha mesta pelaxe de cor gris ou parda agrisada.
O cranio é arredondado, co arco cigomático feble e o rostro longo e cónico.
A boca está armada con afiados dentes. A mandíbula inferior presenta dous poderosos primeiros incisivos seguidos doutros de tamaño normal. Na superior, cada grupo de dentes está separado por un curto diastema ou espazo intermandibular.
A marxe do labio superior está interrompida por unha caractaerística prega da pel.
Están dotados dunha longa cola non prénsil.
Alimentación
Aínda que os datos dispoñíbeis acerca das especies que integran a familia son escasos, pénsase que son basicamente insectívoros, aínda que hai constancia de que, axudados polos seus incisivos inferiores, poden matar pequenos mamíferos, como por exemplo crías de roedores, para alimentarse deles.
Primeira descrición
Tanto a superfamilia como a fanilia foron descritas en 1898 polo zoólogo francés Édouard Louis Trouessart. no seu traballo ''Catalogus mammalium tam viventium quam fossilium. Quinquennale supplementum anno 1904.
Etimoloxía
Os nomes científicos Caenolestoidea e Caenolestidae derivan do nome latino do xénero Caenolestes, cos correspondentes sufixos -oidea e -idae, que indican superfamilia e familia, respectivamente.
O termo Caenolestes, pola súa parte, deriva dos termos do grego antigo καινός kainós, "novo", e λῃστής lestés, "ladrón, bandido".
Clasificación
Superfamilia Caenolestoidea
Cabanas, Cabanas
miniatura|Escudo na igrexa. Santo André de Cabanas é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Segundo o IGE en 2013 tiña 960 habitantes (493 mulleres e 467 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 804 habitantes.
Tesmóteta
miniatura|300x300px|Recinto das ruínas do tribunal da Heliea. Stoá de Átalo ao fondo. Ágora de Atenas. Os tesmótetas foron uns maxistrados da Antiga Grecia. En Atenas era unha maxistratura colexiada de seis membros. Reuníanse no Tesmoteteo.
As atribucións dos tesmótetas de Atenas son descritas por Aristóteles:
O colexio dos tesmótetas exercía as súas funcións no tribunal chamado Heliea.
Decidían se o día debía ser dedicado a asuntos privados menores, con xurados de 201 cidadáns, ou máis importantes con 401 xurados, ou ás accións públicas con polo menos 501 xurados[5]. O secretario dos tesmótetas elixía por sorteo ao décimo tribunal composto por representantes das dez tribos atenienses. Os outros nove tribunais asignábanos os nove arcontes.
Pobo murri
miniatura|230px|O xogador profesional de rugby, [[Robert Lui, do pobo murri.]] Os murri son un pobo aborixe australiano orixinario do actual estado de Queensland. O termo é, en ocasións, asociado erradamente con pobos doutras partes de Australia. Os murri abranguen un grupo de tribos e grupos familiares estendidos ó longo da rexión (como os yugarabul, os jagera, os pobos de Coorparoo, e o pobo kwiambal de máis ó sur). As comunidades aborixes doutras rexións de Australia inclúen ós koori, anangu, noongar e nunga, entre outras.
Moitos murri foron desprazados forzosamente das súas terras e recolocados en misións cristiás xunto con outras tribos coas que pode que non tiveran relacións amigables. Entre 1900 e 1972, unha gran cantidade de nenos murri foron parte das xeracións roubadas.
Santiso, Vilanova de Santiso, Malpica de Bergantiños
Santiso é un lugar da parroquia de Vilanova de Santiso no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 78 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 43 homes e 35 mulleres.
Manetón
Manetón, nado por volta do século III a.C., foi un sacerdote e historiador exipcio de Sebenitos durante os reinados de Tolomeo I e Tolomeo II. Foi o autor da Aigyptiaká (Historia do Exipto), na que organizou os gobernantes de Exipto nas dinastías nas que se apoia a exiptoloxía moderna.
Traxectoria
Non hai fontes que indiquen as datas do seu nacemento e pasamento, mais a súa obra asóciase habitualmente cos reinados de Tolomeo I Soter (323-283 a.C.) e Tolomeo II Filadelfo (285-283 a.C.). No Papiro Hibeh, datado en 240/1 a.C. menciónase a un Manetón e, se se trata do mesmo, daquela tería traballado tamén durante o reinado de Tolomeo III Everxetes (246-222 a.C.). Manetón era probabelmente un sacerdote do deus sol Ra en Heliópolis (Syncellus asegura que era o sacerdote superior) e considerábaselle tamén unha autoridade no culto de Serapis, unha derivación de Osiris-Apis. Serapis era unha derivación greco-macedónica do culto exipcio iniciada coa conquista de Alexandre Magno. Un dos dous primeiros Tolomeos importara unha estatua do deus entre 286 e 278 a.C., proxecto supervisado por Timoteo de Atenas (unha autoridade en Deméter en Eleusis e Manetón.
Aigyptiaká
A Historia de Exipto é a obra máis extensa de Manetón e a de maior relevancia. Está organizada cronoloxicamente e dividisa en tres volumes. A división que establece dos gobernantes en dinastías foi unha innovación súa. Manetón acuñou o termo "dinastía" (do grego dynasteia, "poder de goberno") para representar grupos de gobernantes cunha orixe común. Non o entendía tal e como hoxe (liñaxes consanguíneas) senón que introducía cada dinastía cando detectaba algún tipo de descontinuidade, ora xeográfica (p.ex. a IV dinastía era de Menfis, a V de Elefantina), ora xenealóxica (especialmente na I dinastía, na que se refire a cada faraón sucesivo como "fillo" do anterior para definir o que entende por "continuidade"). Dentro da superestrutura dunha tabela xenealóxica de gobernantes, Manetón enche os ocos con narrativas extensas sobre os gobernantes faraónicos.
Tense dito que a Aigyptiaká escribiuse como competencia das Historias de Heródoto co obxecto de fornecer unha historia nacional de Exipto, até entón inexistente. Desde esta perspectiva, Contra Heródoto podía ser unha versión resumida ou simplemente parte da Aegyptiaka que circulase independentemente. Desafortunadamente, ningunha sobrevive hoxe na súa forma orixinal.
Transmisión e recepción
Malia ter constituído a base para a reconstrución da historia de Exipto, a Aegyptiaka non só non se conservou na súa totalidade senón que se veu envolvido nunha disputa entre polemistas xudeus e anti-xudeus. Durante este período, as disputas versaban sobre as civilizacións "máis antigas", de xeito que a crónica de Manetón foi moi posibelmente alterada adrede. Existe material semellante ao de Manetón en Lisímaco de Alexandría, e suponse que se inseriu dentro do de Manetón. Parece que isto aconteceu antes do século I d.C. cando Xosefo comezou a escribir. A referencia máis antiga a Manetón é a de Xosefo en Contra Apionem (Contra Apio), na que, porén, é claro que Xosefo non dispuña dos orixinais.
Fontes e Métodos
Manetón utilizou as listas de reis para estruturar a súa historia. Existían precedentes á súa disposición en Exipto e algunhas téñense preservado até hoxe. Xosefo afirma que utilizou "tradición oral anónima" e "mitos e lendas", o cal é perfectamente plausíbel para a época. Nalgúns casos, Manetón tentou sincronizar a historia exipcia coa grega, como cando fai corresponder a Memnón con Amenofis e a Armesis con Danaos. Suponse polo tanto que estaba familiarizado co Ciclo Épico Grego e coa historia de Argos, aínda que tamén se ten suxerido que estas son interpolacións posteriores. En calquera caso, Manetón empregaba unha koiné fluída.