cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benigno Fraga Pita
Traxectoria
Afiliado ao Partido Comunista de Cuba, país do que foi expulsado pola ditadura de Gerardo Machado. Traballou como mestre armeiro nos arsenais ferroláns. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, pasando algún tempo no cárcere. Depurado, foi expulsado do seu traballo no Arsenal véndose na necesidade de traballar como mosaísta.
En 1946 era membro do Comité provincial coruñés do Partido Comunista de España, exerceu de secretario de Organización en Ferrol, pero veuse forzado a fuxir ao monte ao ser descuberta pola policía a súa pertenza ao PCE logo da detención de Alejandro Gama Casalderrey. Ao incorporarse á guerrilla foi enviado a Ourense en agosto de 1946, como delegado do PCE para crear a II Agrupación Guerrilleira de Galicia e reorganizar a loita contra o Réxime franquista, acompañado por Samuel Mayo Méndez (coñecido como "Saúl das Olas", "Pelayo" e "Raúl") e José María Saavedra Díaz (coñecido por "Pepe"). Benigno permaneceu en Ourense desempeñando o cargo de comisario político da recentemente creada II Agrupación. Foi reclamado polo xuíz militar da Coruña en setembro de 1948 encartado na causa 36/46 xunto con Diego Romero Jiménez, Segundo Vilaboy Martínez, Carlos Allegue Caruncho, Antonio Tenreiro Leira, Adolfo Allegue Allegue e Jesús Calvo García.
O 28 de abril de 1949 caeu baixo as balas das forzas da Garda Civil no Candedo (Chandrexa de Queixa). Foi soterrado no cemiterio de Celeiros.
Xénero chico
O "sainete lírico" como forma do xénero chico
Ademais, como característica única do xénero, cabe destacar a presenza constante de verbenas e festas ao aire libre, que aparecen ao principio da obra para situala, e ao final para o desenlace público.
Libreto
O argumento é moi sinxelo, e en ocasións apenas sostén a obra, que se articula entón polas paisaxes que mostra. Na maioría dos casos consiste nunha simple historia de amor que adoita repetir estrutura: unha parella ámase pero algunha dificultade externa impídelles culminar este amor (que sempre será en voda e con final feliz); supérase esa dificultade e termina a historia cun desenlace público, final feliz e ensinanza implícita ou explícita (ademais de pedir o favor do público ao concluír de todo a obra). Á marxe desta estrutura, afaise a introducir personaxes tópicos da escena madrileña (Madrid é a cidade de referencia en que se ambientan a maioría das obras): o fresco, o anarquista pintoresco que evita facer mencións provocadoras, o gandulo, o perdoavidas, o aproveitado, a coqueta, o vello sentencioso. Non se adoitan incluír personaxes instruídos, senón que a sabedoría é máis de carácter popular e sentenciosa.
O texto adóitase escribir en prosa, aínda que algunhas das primeiras obras alternan partes en verso tamén. Ademais, cóidase moito a linguaxe, que é intencionadamente vulgar, con expresións de moda e alusións ou estranxerismos mal pronunciados, o cal é fonte de información para a linguaxe popular e calibrar voces estranxeiras. O chiste e outros recursos semánticos, que son orixinalmente alleos ao sainete, serán incorporados máis tarde polos irmáns Quintero. Os números musicais xustifícanse entón co texto: xente que baila pola rúa, por exemplo. Tamén hai teatro dentro do teatro, ademais de orquestra no texto. Todos estes recursos teñen como fin principal o contacto co público.
Música
As obras intercalan escenas con música e escenas faladas. A parte musical ten unha lonxitude moi variable, sendo as obras con máis números musicais Agua, azucarillos y augardente e La verbena de la Paloma. Normalmente as obras veñen precedidas dun preludio musical, e en ocasións teñen pequenos intermedios ou música para bailes, e terminan cun breve final no que se repite a música dalgunha escena sucedida anteriormente. Adoita haber tamén pasaxes faladas con música de fondo, ao estilo do Singspiel.
Respecto da música en si, hai discrepancias en canto á súa relevancia. Mentres algúns autores considérana sempre subordinada ao texto en importancia, outros como Ramón Barce teorizan acerca de que na composición da obra a música viña primeiro (sobre textos que eran incoherentes, chamados «monstros», e que simplemente marcaban o ritmo a unha letra que debía encaixar o libretista, e que a miúdo era retocada polo compositor sen demasiado acerto pola súa banda). En calquera caso, a música non adoita ser concordante coa acción, senón que máis ben é algo que sucede á marxe desta, sendo a miúdo introducida de golpe.
A música ten un carácter familiar ao oído, popular e de folclore, o que se consegue tomando melodías populares ou de moda no momento, e cambiándolles o texto. As tonadillas buscan quedar na memoria do espectador ao saír da obra. Ademais búscanse ritmos moi marcados e populares nos salóns de baile, xeralmente importados pero «nacionalizados», como poderían ser o chotis (palabra que vén do alemán schottisch, no que significa 'escocés', referíndose a que o estilo ten como orixe Escocia), e outros moitos como boleros, fandangos, habaneras, xotas, seguidillas, soleares, pasarúas, valses, polcas, ou mazurcas (Polonia).
Mühlhausen
Mühlhausen é unha cidade que se atopa no noroeste do estado federal de Turinxia, Alemaña. É a capital do distrito rural do Unstrut-Heinich.
Caxias do Sul
Caxias do Sul é a segunda cidade do estado brasileiro do Río Grande do Sur en poboación total. Tinha uns 419 852 habitantes o 2007. A súa área total é 1 643,9 km².
miniatura|Vista da cidade de Caxias do Sul.
Eumalacostráceos
A dos eumalacostráceos (Eumalacostraca) é unha subclase de crustáceos da clase dos malacostráceos. Agrupa unhas 42 000 especies, o que representa case todos os malacostráceos coñecidos, e case os dous terzos dos crustáceos. Comprende, entre outros, a orde dos decápodos, que inclúe a maioría das especies de marisco máis consumidas polo ser humano e, por tanto, con máis interese biolóxico, pesqueiro e comercial.
Características
miniatura|300px|esquerda|Anatomía dun [[malacostráceo]] Os eumalacostráceos teñen o corpo dividido en 19 segmentos ou metámeros: 5 cefálicos (cefalonitos), 8 torácicos (toracómeros) e 6 abdominais, na cola ou pleon (pleonitos). Esta estrutura corporal coñécese como facies caridoide, termo cuñado por William Thomas Calman en 1909. Os apéndices torácicos están articulados e os animais utilízanos para nadar ou para camiñar. Crese que o seu antepasdo común tiña unha casca, e a maioría das especies viventes posúena, pero perdeuse nalgúns subgrupos.
Na maioría dos eumalacostráceos os primeiros segmentos do tórax fusiónanse coa cabeza, formando o chamado cefalotórax, de xeito que o tórax parece que teña menos segmentos; por exemplo, nos decápodos, os tres primeiros segmentos torácicos están fusionados coa cabeza e o tórax parece que teña só cinco toracómeros; fálase entón de pereion; o pereion é, pois, o conxunto dos segmentos torácicos non fusionados coa cabeza, e os seus apéndices denomínanse pereiópodos.
Os apéndices dos segmentos fusionados non desaparecen, senón que se transforman en maxilípedos que colaboran no procesado dos alimentos; seguindo co exemplo dos decápodos, con tres toracómeros fusionados e cinco libres (pereion), posúen tres maxilípedos e cinco pereiópodos. Os pereiópodos úsanse para camiñar (grupo Reptantia) ou para copular, e o último segmento do pleon, o telson, axudado polo resto de pleópodos, para nadar (grupo Natantia).
Como a maioría dos crustáceos, os eumalacostráceos realizan a excreción a través de auténticos nefridios situados xunto á boca (glándulas maxilares) ou na base das antenas (glándulas antenais).
Descrición
Este taxon foi descrito en 1892 polo zoólogo austríaco Karl Grobben, especialista en carcinoloxía.
Etimoloxía
O termo do latín científico Eumalacostraca está formado polo elemento eu-, adaptación do do grego antigo εύ-, derivado do adverbio εὖ, acusativo singular neutro de ἐΰς, "bo", "auténtico", "exacto", unido ao termo Malacostraca. Literalmente: "os verdadeiros malacostráceos". (O termo Malacostraca fora cuñado polo zoólogo francés Pierre André Latreille en 1802, e está formado polos elementos malac-, tirado do grego antigo μαλακός malakós, "brando", -ostraca, derivado do grego ὄστρακον óstrakon, "cuncha", rematado todo o termo na desinancia latina -a, indicando substantivo neutro plural).
Clasificación
A clasificación dos crustáceos sempre foi complicada e moi controvertida. En 2001 Martin e Davis estableceron a seguinte clasificación de supeordes e ordes para os eumalacostráceos.
miniatura|[[Nototropis swammerdamei (Peracarida).]] miniatura|[[Koonunga cursor (Syncarida).]]
Subclase Eumalacostraca Grobben, 1892
Pereira, San Martiño de Asperelo, Rodeiro
Pereira é un lugar da parroquia de San Martiño de Asperelo, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 15 habitantes con respecto ao ano 2000.
Terence Morrison-Scott
Sir Terence Charles Stuart Morrison-Scott, nado en 1908 e finado en 1991, foi un zoólogo británico. Foi o Director do Museo de Ciencia (Science Museum) e do Museo de Historia Natural (British Museum of Natural History''), de Londres, Inglaterra.
El Noticiero Gallego (1884)
El Noticiero Gallego foi un periódico editado en Pontevedra entre 1884 e 1885.
Terence Morrison-Scott
Traxectoria
Terence Morrison-Scott educouse no Eton College, no Christ Church de Oxford e no Royal College of Science (RCS). Remou en Eton e en Oxford, gañando o Silver Sculls (remeiro de prata) en Oxford. Graduouse no RCS en 1935 cun grao de primeira clase, e despois traballou brevemente como profesor asistente en Eton (1935–1936).
El Noticiero Gallego (1884)
Historia e características
Apareceu en 1884. Foi continuación de La Voz de Helenes. Fundado por Torcuato Ulloa e Andrés Landín, estivo dirixido por Andrés Landín, a quen sucedeu Félix Lázaro Muriel. Os seus redactores foron Félix Lázaro e Torcuato Ulloa. Cesou a súa publicación non antes de marzo de 1885.
Terence Morrison-Scott
Traxectoria
Morrison-Scott foi nomeado asistente conservador de 2ª clase no Departamento de Zooloxía do Museo de Historia Natural de Londres o 1 de outubro de 1936.
Durante a segunda guerra nundial foi membro da Royal Naval Volunteer Reserve (Real Reserva Naval de Voluntarios) e mandou unha flotilla de lanchas de desembarco durante o Día D en Normandía, gañando a Cruz de Servizo Distinguido do Reino Unido. Foi promovido a asistente conservador de 1ª clase en 1943. E chegou a ser xefe da Sección de Mamíferos en 1945 e Científico Principal en 1948. De 1956 a 1960 foi o Director do Museo de Ciencias. Máis tarde, desde 1960, foi Director do Museo de Historia Natural de Londres, até a súa xubilación o 30 de novembro de 1968.
Foi tesoureiro honorario da Zoological Society of London (1950–1976). Así mesmo, foi fideicomisario do Imperial War Museum (1956–1960), e gobernador do Imperial College of Science and Technology (1956–1972), sendo elixido Fellow en 1963. Tamén foi membro do Consello do National Trust for Places of Historic Interest (Fondo Nacional para os lugares de Interese Histórico), desde 1968 a 1983, e membro da Comisión Permanente de Museos e Galerías (1973–10876). Foi nomeado cabaleiro polos seus servizos.
Abreviatura
A abreviatura Morrison-Scott emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Sinople
150px|miniatura|Representación do sinople en cor e con liñas para gravado. O sinople é unha cor heráldica que corresponde á cor verde intensa.
Representación
Para a representación en branco e negro, os gravados utilizan liñas diagonais que baixan de dereita a esquerda do campo ou figura.
Louvigné-de-Bais
Louvigné-de-Bais (en Louvigneg-Baez) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Seixeda
O topónimo Seixeda pode referirse a dous lugares de Galicia:
Futbol Club Barcelona (fútbol praia)
A sección de fútbol praia do FC Barcelona naceu en 2011, converténdose na 13ª sección deportiva activa do club catalán. Por mor da inexistencia dunha liga nacional deste deporte en España, o equipo adícase a encontros amigables ou de exhibición, principalmente durante as estacións de primavera e verán. Por tratarse do club máis importante do país neste deporte, o FC Barcelona de fútbol praia foi o único equipo español convidado en 2011 e 2012 ás 2 primeiras edicións do Mundial de Clubs disputadas no Brasil, caendo en ámbalas dúas ocasións na rolda de cuartos de final ante o Sporting Club de Portugal. Conquistou o título na edición de 2015.
O primeiro adestrador do equipo foi o internacional galego Ramiro Amarelle, que exercía funcións de xogador-adestrador. Outro xogador importante do equipo foi José Mari Bakero, o ex xogador internacional de fútbol. O cadro de xogadores do equipo nos seus inicios completouse con nomes como os campións do mundo con Rusia en 2011 Egor Eremeev, Andrey Bukhlistkiy (porteiro) e Dimitriy Shishin, o coruñés Nico Alvarado, o gaditano Cristian Torres, ou o internacional senegalés Al Seyni N'Diaye (porteiro).
The Mexican
The Mexican é un filme estadounidense dirixido por Gore Verbinski que foi estreado no 2001.
Sinopse
Jerry Welbach acaba de recibir dous ultimatos: o primeiro do seu xefe, un mafioso que lle encarga viaxar a México para recuperar unha antiga e valiosa pistola chamada La Mexicana, e o segundo da súa moza Samantha, esixíndolle que poña fin á súa relación coa mafia. Jerry pensa que seguir vivo é o máis importante, aínda que iso supoña ter problemas con Samantha, así que vai a México. Aínda que atopa doadamente a arma, levarlla ó seu xefe é un asunto máis complicado. Sobre a pistola pesa unha maldición lendaria, xa que foi o regalo de voda que un rico terratenente lle fixo á súa filla, que morreu en tráxicas circunstancias. Cando un asasino a soldo secuestra a Samantha para facerse coa pistola, Jerry terá motivos para crer na maldición.
Mathieu Kassovitz
Mathieu Kassovitz, nado en París o 3 de agosto de 1967, é un director de cine, produtor, guionista e actor francés.
Jawaharlal Nehru
Jawaharlal Nehru (Hindi: जवाहरलाल नेहरू), nado o 14 de novembro de 1889 en Allahabad (Uttar Pradesh) e finado o 27 de maio de 1964 en Nova Delhi, foi un político indio e o primeiro (e o máis duradeiro) Primeiro Ministro da India, de 1947 a 1964.
Foi unha das principais figuras do movemento de independencia indio, Nehru foi elixido polo Partido do Congreso para ser o primeiro Primeiro Ministro da India e reelixido cando o Partido do Congreso gañou as primeiras eleccións xerais da India en 1952. Como un dos fundadores do Movemento de Países Non Aliñados, foi tamén unha figura importante na política internacional posterior á segunda guerra mundial. Chámaselle frecuentemente Pandit Nehru (sendo "pandit" un título honorífico sánscrito que signifca "profesor" ou "mestre") e, especificamente na India, Panditji (sendo "-ji" un sufixo honorífico).
Traxectoria
A súa formación académica foi no Reino Unido, onde estudo na Harrow School e no Trinity College de Cambridge, para posteriormente estudar leis no Inner Temple. En 1912 regresou á India, e traballou por algúns anos como avogado, profesión pola que non sentía un grande interese. Ao cabo duns anos de estar no país reúnese con Mahatma Gandhi, comezando unha duradeira relación política.
Nehru converteuse no líder da esquerda do Partido do Congreso sendo aínda moi novo, chegando a converterse no seu Presidente baixo a guía de Mahatma Gandhi en 1929. Nehru foi un líder carismático e radical que reclamou a independencia total do Imperio Británico. Na longa loita pola independencia da India, na que xogou un rol principal. O 8 de agosto de 1942 foi encarcerado xunto con outros dirixentes durante trinta e dous meses tralo inicio da campaña de desobediencia civil impulsada por Gandhi.
Nehru foi finalmente recoñecido como o herdeiro político de Gandhi. Nehru formou o primeiro goberno indio en xullo de 1946 coa oposición da Liga Musulmá que aspiraba a crear un estado separado e que finalmente se fixo realidade en 1947 (Paquistán).
Ao longo da súa vida, Nehru tamén defendeu o socialismo fabiano e o sector público como medios polos que as nacións máis pobres poderían conseguir os retos do desenvolvemento económico a longo prazo.
Política económica
Presidiu a introdución da planificación e o control da economía do estado, coa creación da Comisión de Planificación da India en 1948, aínda que este organismo comezou a funcionar o 28 de marzo de 1950, que tiña como funcións principais a xeración de proxectos de desenvolvemento e a asignación de recursos (man de obra, materia prima e divisas) para levalos a cabo.
Elaborou ou primeiro plan quinquenal en 1951, que trazou os investimentos do goberno na industria e a agricultura. Aumentou os impostos sobre a renda empresarial e anticipouse a unha economía mixta en que o goberno se encargase das industrias estratéxicas que serven ao interese público: minería, electricidade e pesados, mentres que o resto sería competencia das empresas privadas. A través dese plan, buscou a redistribución da terra e puxo en marcha programas para construír canais de rego, presas e difundir o uso de fertilizantes para aumentar a produción agrícola. Tamén foi pioneiro nunha serie de programas de desenvolvemento comunitario dirixidos a difundir diversas industrias artesanais e o aumento da eficiencia na India rural.
Ademais, alentou a construción de grandes encoros, que el mesmo chamou os "novos templos da India", obras de rego e a xeración de enerxía hidroeléctrica e puxo en marcha o programa da India para aproveitar a enerxía nuclear a partir da Lei de Enerxía Atómica de 1948. Durante a maior parte do seu mandato como primeiro ministro, a India continuou a enfrontarse á grave escaseza de alimentos a pesar do progreso e do aumento da produción agrícola.
Construíu relacións amistosas coa Unión Soviética. Durante a súa visita ao país en 1955, dixo que estaba "fondamente impresionado polos grandes logros da Unión Soviética. Vin este inmenso país transformarse grazas ao traballo duro da súa xente". A URSS proporcionou asistencia económica á India. Así, en 1955, construíu a fábrica de aceiro de Bhilai, a maior da India, que produce aproximadamente a mesma cantidade de aceiro que todas as demais fábricas de aceiro existentes entón no país. Moitas outras fábricas e empresas continuaron o exemplo con préstamos con xuros baixos. Segundo Felix Yurlov, especialista na India do Instituto de Estudos Orientais de Rusia: "Desde 1955 ata finais dos anos sesenta, a URSS axudou á India cun total de 1500 millóns de dólares en préstamos e contribuíu á construción de ducias de grandes empresas en áreas clave da súa economía: metalurxia, enerxía, enxeñaría, petroquímica".
As políticas industriais, que se resumen na Resolución de Política Industrial de 1956, alentaron o crecemento de fábricas e da industria pesada, mais a planificación estatal, os controis e as regulamentacións comezaron a deteriorar a produtividade, a calidade e a rendibilidade.
Aínda que a economía da India gozou dunha taxe constante de crecemento do 2,5 % anual, o desemprego crónico, xunto coa pobreza xeneralizada continuou a afectar a poboación. D.D. Kosambi, recoñecido historiador marxista, criticou a explotación que a clase burguesa fixo da ideoloxía socialista de Nehru. Nehru foi acusado de promover o capitalismo disfrazado de socialismo democrático, entre outras cosas.
Política nacional
O Imperio británico na India, que incluía a actual India, Paquistán e Bangladesh, divídese en dous tipos de territorios: as Provincias da India británica, que se rexen directamente por funcionarios británicos, baixo a responsabilidade do Gobernador General da India e os estados principescos, baixo o dominio dos gobernantes hereditarios locales que recoñeceron a soberanía británica a cambio da autonomía local, na maioría dos casos establecidos por tratado.
Entre 1947 e 1950 aproximadamente, os territorios dos estados principescos foron integrados politicamente na Unión India baixo o mandato de Nehru e Sardar Patel. A maioría fusionáronse en provincias existentes, mentres que outros se organizaron en novas.
Segundo a Lei de 1935, mantívose o dereito constitucional da India, en espera da adopción dunha nova constitución e coa nova constitución de 1950, que entrou en vigor o 26 de xaneiro de 1950, a India converteuse nunha república democrática soberana. Nehru declarou que a nova república sería unha "Unión de Estados". Nela distinguíanse tres tipos dos Estados Unidos:
En decembro de 1953, nomeou a Comisión de Reorganización dos Estados Unidos para a creación de estados nas liñas lingüísticas foi encabezada polo xuíz Fazal Ali e tamén a comisión, coñecida como a Comisión Fazal Ali. Os esforzos desta comisión foron supervisados por Govind Pant Ballabh, que foi ministro do Interior de Nehru en decembro de 1954. A comisión creou un informe en 1955 que recomenda a reorganización dos estados da India: na Sétima Emenda, a distinción de tres tipos de estados existentes A, B e C, quedou modificada debido a que se aboliu a Parte A. A distinción entre estados da parte A e a parte B retirouse e recibiu o nome "estados". Un novo tipo de entidade, os territorios da Unión, substituíron a clasificación como Parte C e D.
Política exterior
miniatura|Nehru con [[Gamal Abdel Nasser e Josip Broz Tito en Belgrado, Iugoslavia, 1961]] Durante o seu longo mandato como primeiro ministro, Nehru tamén ocupou a carteira de Asuntos Exteriores. Como tal, foi acreditado como o único arquitecto da política exterior india por algúns, incluído Rajendra Prasad Dubey. O seu enfoque idealista centrouse en dar á India unha posición de liderado entre os países non aliñados. Tratou de apoiar os novos estados independentes de Asia e África en oposición ás dúas superpotencias hostís que disputaban a guerra fría. A guerra coa China en 1962 provocou un cambio radical e despois diso, volveuse máis defensivo.
Despois da independencia, Nehru quixo manter boas relacións co Reino Unido e outros países da Commonwealth e asinou a Declaración de Londres, segundo a cal a India acordaba que cando se convertese en república en xaneiro de 1950, se uniría á Commonwealth de Nacións e aceptaría a monarca británica como un "símbolo da libre asociación dos seus estados membros independentes e como tal a Xefae da Commonwealth". As outras nacións da Commonwealth recoñeceron a continuidade da India como membro.
En canto á relación cos seus veciños tivo varios conflitos territoriais, primeiro reclamou Caxemira pese a oposición de Paquistán, desatando a primeira guerra entre os dous países entre 1947 e 1949. Tamén se anexionou Hyderabad en setembro de 1948 e a colonia portuguesa de Goa en decembro de 1961. O último destes conflitos foi a contenda militar contra a República Popular da China en outubro de 1962, da que saíu claramente derrotado e raíz do cal desenvolveu unha política de boa veciñanza.
Nehru opúñase á acción militar e ás alianzas militares. Foi un firme defensor das Nacións Unidas, agás cando intentou resolver a cuestión de Caxemira. Foi pioneiro na política de non aliñamento e cofundou o Movemento de Países Non Aliñados entre os países que que profesaban neutralidade entre os bloques rivais liderados polos Estados Unidos e a Unión Soviética. Recoñecendo a República Popular da China pouco despois da súa fundación (mentres a maior parte do bloque occidental mantiña relacións con Taiwán), Nehru defendeu a súa inclusión nas Nacións Unidas e negouse a cualificar os chineses como os agresores no seu conflito con Corea. Tratou de establecer relacións cálidas e amigables coa China en 1950 e esperaba actuar como intermediario para salvar o abismo e as tensións entre os estados comunistas e o bloque occidental.
Reforma agraria
Baixo o goberno de Nehru o goberno tentou desenvolver o país o máis rápido posíbel comezando a reforma agraria e a industrialización do país. A reforma agraria foi exitosa no seu comezo, abolindo os grandes latifundios, porén non tanto na redistribución desta terra, a pesar de que se estableceron límites para a propiedade da terra. Os esforzos para introducir a agricultura cooperativa a grande escala foron frustados polas elites terratenentes rurais, núcleo da dereita do Congreso da India.
Pese a tódolos problemas a produción agrícola creceu ata comezos de 1960 grazas ao aumento da superficie agrícola e algúns proxectos de rego. A isto sumóuselle a creación de Universidades Agrícolas, onde entre outras cousas se traballou con variedades de alto rendimento de trigo e arroz, procedentes de México e Filipinas.
Vida persoal
Nehru casou en 1916 con Kamala Kaul, unha moza de dezasete anos que tamén proviña da rexión de Caxemira. En naceu a súa filla, Indira Gandhi, que continuou os pasos do seu pai ata converterse en primeira ministra da India. Kamala deu a luz un neno en novembro de 1924, mais viviu só unha semana. Nehru conviviu varios anos con Padmaja Naidu, relación que nunca se formalizou e crese que mantivo relacións con Edwina Mountbatten; a filla desta última recoñeceu que houbo unha aventura platónica.
Motor V8
miniatura|O motor de avión Liberty mostra a configuración V8. miniatura|Bloque dun [[Motor AMC V8|motor V8 de American Motors Corporation.]] miniatura|300px|Motor V8 nun [[Tauro Sport Auto V8 Spider.]] miniatura|300px|Motor Renault F1 RS26 (2006), 2.398 cc V8
Un motor V8 é un motor con dous bancos de catro cilindros, que comparten veo de manivelas, formando unha "V".
Descrición
O V8 é unha configuración moi común para camionetas, automóbiles de gran tamaño e nos chamados "muscle cars". A súa cilindrada en raras ocasións é inferior aos 3.0L e chegou a achegarse aos 9.0L.
En moitas categorías de competición automobilística, especialmente nos Estados Unidos, este tipo de motores son comúns, úsanse na IRL e NASCAR. A Fórmula 1 comezou a tempada usando motores aspirados V8 de 2.4 L, reemplazando aos motores V10 de 3.0 L, nunha decisión encamiñada a reducir a potencia dos automóbiles.
Ángulos V
O ángulo entre bancos máis común é o de 90º. Esta configuración obtén un motor ancho e baixo en dimensións. Como moitos motores V6 e V10 foron resultado dos deseños do V8, normalmente usan o ángulo de 90º tamén, pero con algúns cambios, por exemplo bielas máis complexas, para igualar o ciclo de aceso.
Con todo, algúns motores V8 usan diferentes ángulos. Un exemplo notable é o Ford/Yamaha V8 usado no Ford Taurus SHO. Baseouse no Duratec V6 de Ford e comparte o ángulo V de 60º. Unha versión deste motor úsana os vehículos Volvo en 2005. En anos anteriores, Electro-Motive fabricou unha versión de 8 cilindros do seu modelo 567 Diésel de locomotora, que ten un ángulo de 45 grados entre os cilindros.
Cross-plane e flat-plane
Hai dous tipos de V8 que se diferencian polo tipo de veo de manivelas:
Floruit
miniatura|John Throckmorton, Esq., floruit 1609, pai de [[Sir Robert Throckmorton, 1º Baronet (1599-1650).]] Floruit (a miúdo abreviado fl. ou flor.) é unha voz proveniente do latín, a terceira persoa de singular do pretérito de indicativo do verbo florere 'florecer, prosperar'.
Emprégase para facer referencia a un período de tempo durante o cal unha persoa se atopaba nunha etapa florecente, unha escola, un movemento ou mesmo unha especie biolóxica, e úsase cando non se coñece con seguridade nin a data de inicio (nacemento, formación, creación etc.) nin a data de finalización (morte, ruptura, destrución etc.), só algúns fitos que amosan a actividade de tal persoa, escola, movemento ou especie.
O uso desta expresión comezou entre os gregos, onde se facía referencia á idade das celebridades (políticas, literarias, filosóficas) tendo en conta só o momento no que acadara o cumio (ἀκμή transliter. akmé ou acmé) da súa actividade, que en xeral se asociaba a un evento determinado (os Xogos Olímpicos, o acceso ó poder dun gobernante etc.).
Súper Campionato de España de Rallys
O calendario da primeira edición constou de oito probas, catro sobre cada superficie, mentres que a normativa é independente: cada proba réxese polo regulamento do certame correspondente. Dispútanse os campionatos de pilotos, copilotos, marcas e o trofeo para vehículos de dúas rodas motrices para pilotos, copilotos e júnior. Obteñen puntos o quince primeiros clasificados de cada rally e para a clasificación final téñense en conta os tres mellores resultados obtidos en rallys sobre asfalto e os tres mellores sobre terra. miniatura|250x250px|[[Pepe López (campión de 2019), no Rally Terra da Auga.]] O madrileño Pepe López, a bordo dun Citroën C3 R5 foi o gañador das dúas primeiras edicións.
Historia
O calendario da primeira edición incluíu oito probas, catro delas de terra (Terras Altas de Lorca, Terra da Auga, Astorga e Granada) e catro de asfalto (Canarias, Ourense, Asturias e Madrid). Pepe López foi o campión final a pesar de ter unha vitoria menos que Xevi Pons, que foi segundo (3 de López, 4 de Pons).
A tempada 2020 viuse alterada pola expansión da pandemia por coronavirus, que obrigou á suspensión da maioría dos oito rallys do calendario inicial, tendo que incluírse outras probas para facer un total de seis rallys no calendario final.
Xeografía feminista
A xeografía feminista ou xeografía do xénero é a corrente da xeografía humana que se localiza en teorías, métodos e críticas do feminismo ó estudo do espazo xeográfico, humano e social.
Tamén é a encargada de examinar as formas en que os procesos socioeconómicos, políticos e ambientais crean, reproducen e transforman non só os lugares onde vivimos senón tamén as relacións sociais entre os homes e as mulleres que alí viven e, tamén, á súa vez como as relacións de xénero teñen un impacto en devandito procesos e nas súas manifestacións no espazo e a contorna.
Obxectivo
A xeografía feminista ten por obxectivo fundamental completar a suposta parcialidade dos enfoques tradicionais, e analizar as variacións territoriais nas relacións de xénero, definir os patróns rexionais, desvelar en definitiva as interaccións entre xénero e territorio, salientando ó mesmo tempo a importancia básica de nivel socioeconómico.
Eidos de estudo
Máis que unha subdisciplina específica da xeografía, adoita considerarse parte dunha aproximación posmoderna máis ampla, a partir das teorías de Michel Foucault, Jacques Derrida ou Judith Butler entre outros.
Outras influencias máis recentes inclúen críticas de teóricos postocolonialistas. As xeógrafas feministas intercambian experiencias vividas con experiencias de grupos a nivel local máis que desenvolver teorías sen traballo empírico.
Moitas xeógrafas feministas estudan os mesmos temas, pero sempre dende a óptica das divisións de xénero. Este concepto amplíase ademais con outros temas como son o xénero, a familia, a sexualidade, etc.
Río Saa
O Río Saa (tamén chamado río Cereixa e río Forgas nunha parte do seu percorrido) é un río galego que discorre pola provincia de Lugo e é afluente do río Cabe.
Curso
Nace na parroquia de Trascastro (O Incio), a carón do concello da Pobra do Brollón. Dende que nace ata que recibe as augas do río Lebrón chámase tamén río de Forgas. Pasa polas aldeas de Forgas de Arriba, Forgas, A Pousa onde recibe o río Lebrón, Fondorallo, Santo Adrián, A Pobra do Brollón onde recibe as augas do río Rubín, Nogueiras, Cereixa, Rairos e As Areas. Finalmente desemboca no río Cabe, na parroquia de Fornelas.
250px|esquerda|miniatura|O Saa ao seu paso polo San Vitoiro.
Motor V10
miniatura|250px|right|V10 dun [[Dodge Viper.]] miniatura|250px|V10 de F1 do [[BMW.]]
O motor V10 é un motor de combustión interna con dez cilindros dispostos en dúas filas de cinco cilindros.
Mecánica
As dúas filas de 5 cilindros do V10 teñen normalmente unha abertura de 60º ou 90º entre as dúas filas. Cada fila é un bloque de 5 cilindros en liña, cunha configuración que se caracteriza polo seu funcionamento sen vibracións, polo que non necesita árbores contrarrotantes de equilibrado. Polo tanto, o motor V10 caracterízase pola súa maior fineza de funcionamento debido a que as explosións dos cilindros fanse en intervalos de tempo menores, producíndose unha por cada 72º de xiro do veo de manivelas no caso dun motor de catro tempos, o que tamén posibilita o funcionamento do motor a poucas revolucións (menos de 1500 rpm) sen vibracións nin tendencia a calarse.
Usos
Os motores V10 son usados principalmente en automóbiles deportivos e camionetas de gran tamaño, podendo ser usados tamén en camións pesados. Tamén foron usados nas carreiras de Fórmula 1 desde o ano ata, cando o regulamento pasou a permitir soamente o uso de motores V8. Durante o período que foron usados na Fórmula 1 demostraron ser a configuración ideal, e nos últimos anos nos que se permitiu o seu uso foron a opción elixida por practicamente todas as escudarías.
Gran Principado de Serbia (1090-1217)
O Gran Principado Serbio ou Rascia (en serbio cirílico Велика кнежевина Србија) foi un Estado medieval fundado en 1090 e que existiu até 1217, ano en que se converteu no Reino de Serbia.
Toiriz, Pantón
Santa María de Toiriz é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 213 habitantes (103 homes e 110 mulleres), un menos ca en 2006.
Toldaos, Pantón
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de Moreda polo norte; Mañente polo sur e Pantón polo oeste. Tamén limita coa parroquia de Monforte de Lemos de A Vide polo leste.
Toiriz, Pantón
Xeografía
Limita ao sur coa parroquia de Santalla de Toiriz, ao oeste coa de Tribás e Seteventos (O Saviñao), ao leste coas de Tor e San Xillao de Tor (Monforte de Lemos) e ao norte coa de Ousende (O Saviñao).
Onomástica
En 2016 o Concello de Pantón solicitou á Comisión de Toponimia da Xunta de Galicia a modificación do topónimo por Tuiriz.
O seu xentilicio é toirizao/toirizá
Gran Principado de Serbia (1090-1217)
Durante o reinado de Constantino Bodin, o rei de Duklja, Vukan foi nomeado gobernador de Rascia como vasalo e, cando Bodin foi capturado polos bizantinos, Vukan fíxose independente e tomou o título de gran príncipe. Cando morreu Bodin, Rascia converteuse na entidade serbia máis forte, na que se asentaría o Reino serbio, en mans da dinastía Vukanović.
Uroš I, fillo de Vukan, gobernaba Serbia cando os bizantinos invadiron Duklja, co que Rascia se convertía no seu seguinte obxectivo, pero debido aos lazos diplomáticos que establecera co Reino de Hungría, Serbia mantivo a súa independencia.
Uroš II inicialmente loitou conta os bizantinos pero, despois dunha derrota, axiña fixo un xuramento de servidume ao emperador bizantino. Desa, irmán de Uroš II e inicialmente aliado dos bizantinos, virou cara ao apoio húngaro, pero foi deposto en 1163, e Stefan Tihomir (co quen comenza a dinastía Nemanjić) foi posto no trono polo emperador.
Estevo Nemanja, fundador da dinastía Nemanjić, loitou polo trono derrotando aos seus tres irmáns, que estaban respaldados polo emperador. Nemanja estableceu a Igrexa Ortodoxa Serbia en 1199 xunto co seu fillo, San Sava, primeiro arcebispo dos serbios (1219), e foi o autor da máis antiga Constitución serbia coñecida, a Zakonopravilo. Sava fixo un gran desenvolvemento da literatura medieval serbia. O seu irmán máis vello, Estevo II o primeiro coroado, converteuse en rei en 1217.
Anexión bizantina 969-1043
Tras a morte de Caslav o reino derrubouse, e a nobreza local restaurou o control de cada provincia e o seu xenro Tihomir gobernou Rascia. Pronto os croatas, búlgaros e bizantinos anexionaron os territorios serbios. O rexistro escrito sobre a primeira dinastía termina coa morte de Caslav.
Emerxencia e caída de Duklja
A misión diplomática Serbia, cuxa chegada a Constantinopla en 992 está rexistrada nunha carta do Mosteiro de Lavra escrita en 993, o máis probábel é que fose enviada desde Duklja.
No ano 1000, Jovan Vladimir emerxe como o máis poderoso nobre serbio. Coa súa corte centrada en Bar, na costa adriática, tivo a gran parte dos serbios  Pomorje ('marítimos') baixo o seu control, incluíndo Travunia e Zachlumia. O seu reino pode que se estendera tamén cara ao oeste e cara ao norte incluíndo tamén algunhas partes do Zagorje ('interior' de Serbia e Bosnia). Cedrenus chama ao seu reino "Trymalia ou Serbia" e, segundo Radojicic e Ostrogorski, os bizantinos chamaban Zeta a Serbia e aos seus habitantes serbios. A posición preeminente de Vladimir sobre outros nobres eslavos da zona explica a aproximación do emperador Basilio II parta formaren unha alianza contra Bulgaria.
Coas mans atadas pola guerra en Anatolia, o emperador Basilio require aliados na súa guerra contra o tsar Samuel, que dominaba gran parte de Macedonia. En represalia, Samuel invadiu Duklja en 1009 e, en Dalmacia, a cidade de Zadar, incorporando Bosnia e Serbia ao seu imperio. Despois de derrotar a Vladimir, Samuel restableceuno como Príncipe vasalo. Os bizantinos derrotaron a Bulgaria en 1014. En 1016, Jovan Vladimir foi asasinado por Iván Vladislav de Bulgaria.
Contra 1034 os serbios tomaron represalias contra os bizantinos. Stefan Vojislav, un travunian serbio e "arconte de Dalmacia, Zeta e Ston", posibelmente emparentado con Jovan Vladimir, organizou unha revolta cando houbo un cambio no trono do Imperio. Foi derrotado en 1036 e enviado ao cárcere en Constantinopla.
A administración de Duklja foi restaurada con Teófilo Erotikos, o estratego de Serbia. En 1038, Vojislav escapou e regresou a Duklja, instigando outra revolta, agora tamén contra os aliados bizantinos das provincias veciñas dos serbios. Vojislav derrotou a Erotikos en 1039 e, en xullo, Ljutovid de Zahumlje recibe o título de "estratego de Serbia e Zahumlje" e, con esta concesión imperial, Ljutovid tiña dereito a todos os principados serbios. En 1042, Vojislav derrotou a Ljutovid e reinou de forma independente até a súa morte en 1043.
Mihailo I, o fillo de Vojislav, sucédeo como gran príncipe. En 1052, Mihailo recibe o título de Protospatario e casa coa sobriña de Constantino IX. Isto trouxo a paz entre os serbios e os bizantinos nos seguintes 20 anos. En 1068-1071, os bizantinos tiñan problemas: a batalla de Manzikert cos seleúcidas, os normandos en Italia e un golpe de Estado de Miguel VII Doukas en 1072. Ese ano Mihailo axuda o levantamento eslavo de Pomoravlje, enviando ao seu hijo Constantino Bodin, como descendente dos Cometopuli, para ocupar o trono como emperador de Bulgaria para liderar a revolta. Bodin toma Niš, reinando nesta rexión durante pouco tempo, antes de ser derrotado por Miguel Saronites e enviado a prisión en Constantinopla. Isto fíxoos inimigos. En 1060-1074, Mihailo pon a Petrislav de Rascia, seu fillo, como Gran Príncipe de Rascia. En 1077 Mihailo mira cara ao oeste, cara o Papa, para garantir a súa independencia e poder obter un título real. Despois do Gran Cisma, o papa gustosamente quixo ampliar a súa xurisdición e o mesmo ano Mihailo recibe o título de rei. En 1078, mariños veneciáns rescatan a Mihailo e este regresa a Duklja. Mihailo morre en 1081.
Constantino Bodin en principio apoiou ao Imperio bizantino na súa guerra cos normandos en Durazzo, pero despois permaneceu inactivo, polo que os normandos toman a cidade en 1081. Bodin casou coa filla dun nobre pro-normando de Bari. Puxo aoa seus sobriños Vukan e Marko como župans de Raška e de Bosnia. En 1085 os bizantinos recuperan Durazzo e Duklja está no punto de mira.
Reinado de Vukan
En 1091 ou 1092 Vukan proclama a súa independencia,, tomando o título de Gran Príncipe (Veliki Župan). O seu estado centrouse na actual Novi Pazar. Os duques locais (Župan, que gobernaban un territorio equivalente ao dun condado) eran seus subordinados e, aínda que parece que eran máis ou menos autónomos nos asuntos internos dos seus condados, estaban obrigados a seren leais a Vukan e a apoialo nas súas batallas. Ao parecer, os duques eran titulares hereditarios dos seus condados, sostendo as súas terras antes de Duklja, agora anexionada a Rascia.
Nos anos 1090, Vukan comeza as incursións en territorio bizantino, primeiro nas proximidades de Kosovo. Inicialmente os bizantinos foron incapaces de tomar medidas contra Vukan porque se enfrontaban a unha grave ameaza polas invasións dos pechenegos. O 29 de abril de 1091, na batalla de Levounion os bizantinos destruíron a forza pechenega Coa derrota dos pechenegos, Aleixo I Comneno podería agora volver cara aois serbios.
Aleixo I enviou un exército, baixo o mando do estratego de Durazzo, que foi derrotado por Vukan en 1092. O emperador mobilizou daquela un exército moito maior, liderado por el mesmo, marchando cara a Rascia. Vukan enviou emisarios en busca da paz, que Aleixo aceptou rapidamente porque xurdira un novo problema no seu Imperio cos cumanos que saquearon as terras de Adrianópolis. Inmediatamente despois da saída do emperador, Vukan rompe o Tratado e comezou a expandirse ao longo do Vardar, obtendo moitos botíns e tomamdo as cidades de Vranje, Skopje e Tetovo. En 1094 o 1095 Aleixio marchou outra veza para someter aos serbios. Vukan e os seus duques chegaronn á tenda de campaña do emperador cunha oferta de paz, co seu propio fijo Uros I como refén (durante o século XII era habitual que familiares do Gran Príncipe permaneceran na corte imperial como refáns da paz).
Neste momento Rascia era independente. Vukan actuara no seu propio nome e intereses, xa non como un vasalo de Duklja. Duklja, debido á súa guerra civil, non se involucraba nas guerras de Rascia cos bizantinos. Vukan marchou novamente cara ao sur, cara a Macedonia. Aleixo non puido facer nada contra el pola cruzada que levou a cabo. En 1106 Vukan sométese a Aleixo.
Aeroporto de Cidade Real
O Aeroporto Central Cidade Real (IATA: CQM, OACI: LERL), anteriormente chamado Aeroporto Don Quixote e Aeroporto Madrid Sur-Cidade Real, é un aeroporto privado situado na provincia de Cidade Real, entre a capital provincial, Cidade Real, e a cidade de Puertollano. É o primeiro aeroporto internacional privado de España e ocupa unha superficie de 1.234,45 hectáreas. O investimento alcanzou os 1.100 millóns de euros.
O aeroporto ten unha soa pista de 4.000 metros de lonxitude, 60 metros de anchura e unha orientación 10/28, que permite dar servizos a voos nacionais e internacionais, así como unha rúa de rodadura de 3.000 m de lonxitude. Parte das instalacións dedícanse a voos privados e deportivos. O complexo ten unha área de mantemento, un heliporto e unha zona industrial de 10 km². Ademais, proxectouse como o primeiro aeroporto español conectado ao sistema AVE, non obstante tal estación non chegou a ser construída. A súa capacidade estimada era de máis de 2 millóns de pasaxeiros ao ano.
Fran Gómez Pallas
Francisco José Gómez Pallas, nado en Caracas o 18 de marzo de 1969, é un piloto galego de motocrós.
Disputou en sete ocasións o Rally Dakar.
Traxectoria
Naceu na capital de Venezuela, fillo de emigrantes galegos, e alí aos 6 anos subiu por primeira vez a unha moto, unha Bernelli de 50cc. Aos 7 anos trasladouse coa súa familia a Galicia, instalándose primeiro en Ponteceso e finalmente en Bértoa, Carballo.
No ano 2000 correu por primeira vez o Rally Dakar, a bordo dunha Honda, conseguindo completalo no posto 88º. Durante os seguintes anos volveu disputar a carreira en varias ocasións (2003, 2005, 2006, 2007 e 2009) conseguindo chegar á meta en 2006 e 2009. Tras varios anos de ausencia volveu na edición de 2018, conseguindo completar o rally por cuarta vez.
Terceira onda do feminismo
Unha interpretación posestruturalista do xénero e da sexualidade é central á maior parte da ideoloxía da terceira onda. As feministas da terceira onda frecuentemente enfatizan a "micropolítica", e desafían os paradigmas da segunda onda sobre o que é e o que non é bo para as mulleres. A terceira onda tivo a súa orixe no medio da década de 1980; líderes feministas con raíces na segunda onda, como Gloria Anzaldúa, bell hooks, Cherríe Moraga, Audre Lorde, Maxine Hong Kingston e diversas outras feministas negras, procuraron negociar un espazo dentro da esfera feminista para a consideración de subxectividades relacionadas á raza.
Esta onda do feminismo expande os temas feministas para incluír un grupo diversificado de mulleres cun conxunto de identidades variadas. Rebecca Walker cuñou o termo "terceira onda do feminismo" nun ensaio de 1992. Propúxose que Walker se convertese nun símbolo do foco da terceira na onda no queer e mulleres non brancas. As feministas da terceira onda ampliaron os seus obxectivos, con foco en ideas como a teoría queer e na abolición de expectativas e estereotipos baseados en xéneros. Ó contrario da posición determinada polas feministas da segunda onda sobre as mulleres na pornografía, o traballo sexual e prostitución, as feministas da terceira onda son bastante ambiguas e están divididas sobre estes temas (guerras sexuais feministas). Outro debate é causado polo chamado feminismo da diferenza, cuxo importante expoñente é a psicóloga Carol Gilligan, que defende que hai importantes diferenzas entre os sexos, mentres outras vertentes cren que non hai diferenzas inherentes entre homes e mulleres e que defenden que os papeis atribuídos a cada xénero instauran socialmente a diferenza. . A esta corrente lle seguiría a cuarta onda do feminismo, xa no século XIX.
Maria Montessori
Maria Tecla Artemisia Montessori, nada o 31 de agosto de 1870 en Chiaravalle na (provincia de Ancona) e finada o 6 de maio de 1952, foi unha educadora, científica, médica, filósofa, feminista, e humanista italiana.
Traxectoria
Montessori foi a primeira muller médica italiana na era moderna, e desde o seu posto dedicouse a tratar de educar os considerados ineducables na Roma do seu tempo e abriu a súa primeira escola, en Roma, o 6 de xaneiro de 1907.
O Método Montessori de educación que se derivou da súa experiencia, aplicouse con éxito os nenos e é moi popular en moitas partes do mundo. Sen importar as críticas ao seu método nos inicios das décadas de 1930-1940 o seu método educativo seguiuse aplicando e actualmente vive unha revitalización.