cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prideaux John Selby
Traxectoria
Tamén escribiu Illustrations of Ornithology, co seu amigo William Jardine, e A History of British Forest-trees (1842).
Ramón Rodríguez Somoza
Traxectoria
miniatura|300px|[[19 de xuño de 1932. Nesta foto de grupo aparecen, entre outros: Ramón Villar Ponte, Fernández del Riego, Antón Villar Ponte, Plácido Castro, Otero Pedrayo, Ramón Rodríguez Somoza, Manuel Beiras, Manuel Lugrís, Castelao, Suárez Picallo, Carlos Maside e Alexandre Bóveda.]] Estudou Medicina a Madrid. Realizou traballos no Instituto de Investigacións Biolóxicas dende 1924. A súa tese de doutoramento La histopatología de la parálisis agitante cerebral foi dirixida por Santiago Ramón y Cajal. En Madrid formou parte dun grupo chamado Celta ("Mocedade Céltiga"). Optou pola psiquiatría e en 1926 a Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas concedeulle unha bolsa de case catro anos para ir a Alemaña a ampliar coñecementos en Neuroanatomía patolóxica e Histopatoloxía psiquiátrica. Á volta traballou en Madrid con Rodríguez Lafora. Despois marchou a Compostela, onde dirixiu o Sanatorio de Conxo dende 1932. Dirixiu este centro ata a súa xubilación en 1969. Socio do Seminario de Estudos Galegos, mantivo amizade cos líderes do Partido Galeguista Castelao, Valentín Paz-Andrade, Ramón Otero Pedrayo e Alexandre Bóveda, e con Francisco Fernández del Riego. Foi un dos profesionais e intelectuais asinantes do manifesto a prol do Estatuto, en febreiro de 1933.
Prideaux John Selby
Traxectoria
Moitas das ilustracións das súas obras foron extraídas das mostras da súa colección.
Nazón de Breogán
Na democracia
"Nazón de Breogán" foi proposto polo PSdeG para ser incluído no preámbulo na reforma do Estatuto de Autonomía, en 2010 e 2021.
Prideaux John Selby
Traxectoria
Ademais das obras anteriores, colaborou na obra de Jardine Naturalist's Library, nos volumes dedicados ás pombas (1835), e os papagaios (1836), esta última ilustrada por Edward Lear.
Foi, durante algún tempo, un dos editores de Magazine of Zoology and Botany.
En 1827 foi nomeado Fellow da Real Sociedade de Edinburgo.
As súas coleccións vendéronse en 1885 e dispersáronse.
Pero as aves surafricanas recolectadas por Andrew Smith están depositadas no Museo Zoolóxico da Universidade de Cambridge.
Publicacións
miniatura|200px|[[Eider en Illustrations of British Ornithology.]]
Organización Marxista Leninista de España
A Organización de Marxistas-Leninistas de España (OMLE) foi un grupo comunista español formado en Bruxelas en setembro de 1968 ao unirse membros de dous grupos escindidos do PCE, do Partido Comunista de España (marxista-leninista) e do Partido Comunista de España (internacional), seguía as liñas da Revolución Cultural maoísta.
O seu voceiro foi Bandera Roja que publicou desde xaneiro de 1969. En 1975 a OMLE transformouse no Partido Comunista de España (reconstituído).
Atol Makemo
350px|dereita miniatura|Porto de Makemo Makemo é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Está situado no centro do arquipélago, a 570 km ao nordés de Tahití. O atol ten 70 km de longo e uns 10 km de media de largo. A superficie total é de 72 km²;. A lagoa é a terceira máis grande das Tuamotu, e dispón de dous pasos navegables. A vila principal é Pouheua, e a poboación total é de 588 habitantes no censo de 1996. Dispón dunha igrexa católica, unha escola primaria e un aeroporto. A actividade principal é a perlicultura.
O atol foi descuberto polo comerciante de perlas inglés John Buyers, en 1803. Outros nomes históricos son: Philipps e Koutouzov.
Makemo é a patria do heroe lendario Moeava. A lenda explica que o famoso guerreiro namorouse de Huarei, raíña da illa Tepukamaruia. O xigante Patira púxose celoso e os dous guerreiros desafiáronse a un combate na illa de Makemo. Moeava chegou o primeiro e preparou unha fonda xigante. Cando o seu rival apareceu, escolleu unha pedra grande, redonda e lisa, fixo unha pregaria ao deus Tu, e matou a Patira dun lanzamento na cabeza. Hoxe en día, pódese ver unha enorme pedra redonda e lisa na lagoa de Makemo. É a pedra de Moeava.
Comuna de Makemo
Makemo é a capital da comuna que inclúe catro comunas asociadas e diversos atois deshabitados:
Katiu
Katiu é un atol situado a 25 km ao nordés de Makemo. Ten unha superficie total de 27 km²;, cunha lagoa interior cun paso navegable ao océano. A vila principal é Hitianau. Ten unha poboación total de 500 habitantes, que viven principalmente do cultivo de perlas negras e de copra. Dispón dunha igrexa católica.
Foi descuberto en 1820 por Fabian Bellinghausen. Outros nomes históricos son: Osten e Saken.
Taenga
Taenga é un atol que se atopa a 670 km ao nordés de Tahití. Ten unha superficie total de 20 km², cunha lagoa interior cun paso navegable ao océano. A vila principal é Henuparea. A poboación total é de 100 habitantes, que se alimentan de piscicultura. Tamén hai algunhas granxas de perlas. Non dispón de practicamente ningunha infraestrutura.
Foi descuberto polo inglés John Buyers en 1803. Historicamente tamén se coñeceu como Holt.
Takume
Takume é un atol situado a 8 km ao noroeste de Raroia. A superficie total é de 7 km². Dispón dun paso navegable ao interior da lagoa. A vila principal é Ohomo. A poboación total é de 100 habitantes, dependentes da comuna de Makemo. Dispón dun aeródromo.
Nihiru
Nihiru é un atol situado a 700 km ao nordés de Tahití. A superficie total é de 20 km². A lagoa interior está pechada sen paso navegable algún. Só viven uns 20 habitantes dependentes da comuna de Taenga. Non dispón de infraestruturas.
Illas Raevski
Son un grupo de tres atois pequenos no centro das Tuamotu: Hiti, Tepoto Sud e Tuanake.
Haraiki
Haraiki é un atol situado a 640 km ao leste de Tahití. é de forma triangular cunha superficie total de 4 km². A lagoa interior é dobre, cun só paso navegable. Está deshabitado.
Foi descuberto en 1768 por Louis Antoine de Bougainville. Historicamente coñeceuse cos nomes de: Maraiki, Heraiki, San Quintin e Crocker.
Roxerio I de Sicilia
Roxerio I de Sicilia, (en italiano: Ruggero I; en árabe: رُجار, Rujār; en maltés: Ruġġieru) tamén coñecido como Roxerio I de Hauteville, nado contra 1031 en Normandía e finado o 22 de xullo de 1101 en Mileto, Italia, chamado Bosso, ou o Gran Conde, ou Jarl Rogeirr, foi o primeiro conde de Sicilia.
Fillo do nobre normando Tancredo de Hauteville, señor de Cotentín, e da súa segunda esposa Fredisenda, estableceuse no sur de Italia como vasalo do seu irmán Robert Guiscard, duque de Puglia e Calabria. Participou na reconquista de Calabria e liderou a de Sicilia, esta última baixo poder musulmán e habitada fundamentalmente por gregos ortodoxos.
En 1072, tras conquistar Palermo, en Sicilia, o seu irmán Robert investiuno como Gran Conde de Sicilia, aínda que continuou sendo o seu vasalo e, despois da morte deste foino de Roxerio Borsa, fillo e sucesor de Robert.
O seu goberno caracterizouse por unha política de tolerancia étnica e relixiosa, infrecuente durante a Idade Media. Morreu en 1101 e foi sucedido polo seu fillo Simón.
Orixe e primeiros anos
Roxerio naceu en 1031, e era o menor dos fillos varóns de Tancredo de Hauteville e da súa segunda esposa Fredisenda. Tancredo era un nobre normando descendente de Hiallt, un viquingo que se asentou en Normandía no século X, mentres que Fredisenda era posibelmente unha filla do duque Roberto I de Normandía, aínda que isto último se basea nunha información relativamente tardía.
miniatura|esquerda|160px|Robert Giscard e o seu irmán Roxerio.
Roxerio permaneceu en Normandía até a morte da súa nai e, en 1057 dirixiuse ao sur de Italia, onde varios dos seus irmáns xa se asentaran algúns anos antes. Roxerio fixou a súa residencia no castelo de Melfi, en Melfi, capital do condado de Puglia, dominio do seu irmán Robert Guiscard.
Foi a partir daquela cando Roxerio comezou a secundar o seu irmán nas campañas de Calabria, onde empezan a fustrigar os musulmáns. Segundo o cronista Goffredo Malaterra, as súas accións non eran diferentes a ataques de bandoleiros.
Poucos meses máis tarde, Robert regresou a Puglia para atallar unha rebelión dos baróns, deixando a Roxerio en Calabria. Este envíalle entón ao seu irmán axuda económica (resultado de roubos á poboación local) e un pequeno continxente de homes, que el mesmo dirixe, logrando acabar coa rebelión.
En outono de 1057 participou, baixo o mando de Robert, no sitio de Reggio pero, ao prolongarse demasiado, Roxerio atacou Gerace por orde do seu irmán dándolle a Robert a maior parte do botín conseguido. Sen ter caído Reggio, ambos os irmáns regresan ao norte de Calabria, onde o seu poder estaba consolidado. Posteriormente pediulle ao seu irmán asistencia en efectivo, pero este negouse, provocando que Roxerio decidira ofrecer a súa axuda a Guillerme do Principado, outro dos seus irmáns, poñendo a súa disposición os seus 60 homes.
Do seu irmán Guillerme, Roxerio recibiu un castelo en Scalea, desde onde dirixiu incursións que debilitaron o poder de Robert. Este, para contrarrestalo, sitia o seu castelo sen lograr tomalo. Ao ser Calabria unha zona pobre debido aos constantes saqueos dos aventureiros normandos, Roxerio e os seus homes saquearon a cidade próxima de Amalfi para poder sobreviviren. Ademais pedíanlle diñeiro aos viaxeiros a cambio de devolverlles as súas pertenzas que lles roubaran momentos antes.
Conquista definitiva de Calabria
miniatura|200px|Castelo normando en [[Squillace.]] Durante a primavera de 1058 Calabria atravesaba unha época de fame negra. Na localidade de Nicastro, os poboadores negáronse a pagar impostos aos normandos, e rapidamente o descontento esténdese por toda a rexión.
Ao non poder lograr sometelos, Robert Guiscard pídelle ao seu irmán Roxerio axuda a cambio dunha alianza mediante a cal se dividirían por igual as terras sometidas e por someter, aínda que esta non se fixo efectiva até 1062.
Antecedentes
miniatura|300px|Mapa político de Italia contra o ano 1000, pouco antes da chegada dos normandos. En violeta, posesións bizantinas. En agosto de 1059, o conde Robert Guiscard recibiu do papa Nicolao II pola graza de Deus e de San Pedro, duque de Puglia e Calabria, e de aquí en adiante, e coa súa axuda, duque de Sicilia. A cambio, Robert Guiscard recoñeceu ao papa como o seu señor feudal, e apoiouno na súa loita contra o antipapa Benedito X. Roberto aceptou os títulos a pesar de que ningunha destas rexións pertencían ao papado, incluso partes de Puglia e Calabria estaban en mans dos bizantinos, e Sicilia estaba ocupada polos árabes. Co apoio papal, Robert asentouse na parte oeste dos seus dominios, e desde aí emprendeu a conquista dos territorios que estaban sen someter.
Na illa, o emirato de Sicilia estaba dividido en tres rexións: a parte noroccidental da illa (con Palermo, Trapani e Mazara) dominada por Abdullah ibn Haukal, o sueste (con Catania e Siracusa) controlado por Ibn al-Timnah, e o centro da illa, coa súa capital Enna, baixo a autoridade de Ibn al-Hawas. O tres sectores da illa loitaban entre si e ningún recoñecía a autoridade dos zíridas de Ifriqiya. Ademais, a maioría da poboación eran gregos, o que garantía o seu apoio aos invasores normandos.
En 1060 a esposa de Ibn al-Timnah fuxiu a Enna, dominio do seu irmán Ibn al-Hawas. Pronto Ibn al-Timna exixiu a devolución da súa esposa tras o cal sitiou Enna, pero foi completamente derrotado polo seu cuñado. En febreiro de 1061 Ibn al-Timnah reuniuse con Roxerio en Calabria, e lle pediu a súa axuda contra o emir de Enna. En caso de ter éxito, comprometíase a recoñecer a soberanía de Roxerio en Sicilia. Con isto Roxerio tiña unha excusa para invadir a illa, á vez que obtiña un valioso aliado.
Dado que Roxerio era vasalo do seu irmán máis vello Robert Guiscard, o encargado de liderar a conquista debería ser Robert, pero debido ás constantes rebelións dos baróns de Puglia e aos constantes enfrontamentos con nacións estranxeiras, só participou en tres campañas (en 1061, 1064 e 1071-1072). Ademais, os conflitos na península impediron a Robert achegar unha verdadeira axuda na conquista da illa, pois seu exército estaba formado só polos seus vasalos de Calabria e algúns normandos aventureiros, polo nunca foi grande. Debido a isto, a conquista de Sicilia estendeuse durante case trinta anos (desde 1061 a 1091), e foi obra de Roxerio, aínda que durante este período seguía sendo vasalo de Robert Guiscard e, tras a súa morte, do seu fillo e sucesor Roger Borsa.
Conquista de Mesina
O 5 de maio de 1060 Roxerio e Robert Guiscard desembarcaron novamente en Sicilia. Os cronistas din que o exército estaba formado por unhas 2.000 persoas entre cabaleiros e infantaría. Despois de atravesar o estreito, Roxerio dirixiuse cun destacamento de 500 cabaleiros a Mesina, pero encontrou a cidade moi protexida debido a que os árabes foran advertidos da súa chegada. Pero coa chegada do resto dos soldados de Robert Guiscard, Mesina foi capturada. Os soldados árabes fuxiron ao interior da illa e a súa frota dirixiuse a Palermo co obxectivo de deter aos normandos.
Roxerio, Robert e Ibn al-Timnah dirixíronse á Sicilia central pasando por Rometta, cidade leal a este último, e atravesaron Frazzanò, onde foron recibidos polos gregos como liberadores. Ao deixar gornicións en ambas as cidades, o exército de Robert reduciuse a só 700 homes polo que este viuse obrigado a desistir de tomar a cidade de Centuripe. Ibn al-Hawas, o emir de Enna, mandou un exército para enfrontarse aos normandos, os que, a pesar da súa superioridade numérica (segundo Malaterra uns 5 000 árabes fronte aos 700 normandos, aínda que esta cifra pode que sexa exaxerada) son derrotados.
A pesar desta vitoria, aos nromandos resultoulles imposíbel sitiar Enna debido á súa situación, e por ser unha cidade adecuadamente fortificada. Ao achegarse o inverno, Robert e Roxerio víronse obrigados a regresar a Messina, onde construíron un castelo en San Marco d'Alunzio, que foi o primeiro castelo construído polos normandos na illa. Posteriormente ambos os irmáns regresaron a Calabria.
Conflito con Robert Guiscard e o asedio a Troina
Ao regresar a Mileto, Roxerio exixiulle ao seu irmáno Robert Guiscard o cumprimento dos acordos de 1058, segundo os cales lle cedía a metade de Calabria, pero Robert negouse e sitiou Mileto. Durante e sitio Roxerio dirixiuse a Gerace, que lle permanecía fiel, pero cando Roberto se decatou, tamén sitiou esta cidade.
Tras un confuso incidente, os habitantes de Gerace xuraron fidelidade a Roxerio, e Robert comprometeuse a cumprir os acordos. Mentres tanto en Sicilia ibn Al-Timnah foi capturado e asasinado, e Roxerio regresa a Sicilia tan pronto como ve solucionado o problema co seu irmán.
Pero en Calabria aumentaba o descontento contra os normandos, e os seus habitantes rebeláronse e intentaron tomar a Xudite como refén, pero a gornición deixada por Roxerio fíxolles fronte. En Sicilia os gregos aliáronse cos musulmáns e sitiaron a Roxerio en Troina durante catro meses. Durante o inverno Roxerio logra escapar da cidade e derrotar a rebelión, axustizando aos seus líderes.
Despois de controlar a rebelión, Roxerio deixou en Troina unha gornición baixo o mando de Xudite, mentres que el e unha presada de soldados regresaron a Calabria en busca de cabalos. Na súa ausencia, Xudite aprendeu moito ao mando do exército, facendo rondas nas fortificacións, mesmo pola noite, e animando aos soldados para que estiveran alerta.
As batallas de Cerami e Misilmeri
miniatura|280px|Roxerio durante a batalla de Cerami. miniatura|280px|Encontro de san Bruno con Roxerio I de Sicilia. Cadro de [[Viente Carducho. Museo do Prado.]]
Ambos os exércitos estiveron fronte a fronte durante tres días só separados polo río, pero o cuarto día os normandos decidiron empezar o ataque. Para evitar a fuxida dos seus homes fronte ao contraataque musulmán, Roxerio compáraos co exército do xuíz hebreu Xedeón (que, segundo a Biblia derrotou un xigantesco exército con só 300 homes). Os normandos, cheos de ánimo despois de tal comparación, regresaron á batalla. A oportuna chegada de Serlo II de Hauteville fai retroceder aos árabes que, finalmente, fuxiron. Tras a vitoria, Roxerio regresou a Troina, que se convertera no seu centro de operacións na illa. A vitoria en Cerami xerou un impacto psicolóxico tanto nos normandos, que se creron os elixidos por Deus para expulsar aos árabes do sur de Italia, como nos árabes, que non volveron a reunir un exército tan grande como o que foi derrotado aquel día.
Durante o mesmo ano, a República de Pisa, que no século IX se convertera nunha das repúblicas itaianas mariñeiras, combatendo aos árabes polo control do Mediterráneo e rivalizando con Xénova e Venecia, ofreceu a Roxerio unha frota para atacar de forma conxunta Palermo. A pesar da negativa de Roxerio, o exército de Pisa sitiou Palermo, aínda que non logrou manter o sitio e finalmente os pisanos emprenderon a retirada.
Ao ano seguinte, Robert Guiscard desembarcou outra vez en Sicilia e reunise con Roxerio. Ambos os irmáns sitian Palermo pero, ao non haber un bloqueo naval, o intento fracasa. Pouco despois Robert viuse obrigado a regresar a Calabria ante unha nova rebelión dos baróns e deixa a Roxerio novamente abandonado á súa sorte.
Entre 1064 e 1068, Roxerio saqueou varias cidades árabes co obxectivo de obter recursos para consolidarse nos seus novos dominios. Mentres tanto Ayub, un príncipe tunesino, unificou o Emirato de Sicilia terminando a guerra civil.
En 1068, Ayub reuniu un exército co obxectivo de derrotar a Roxerio. Ambos os bandos encontráronse en Misilmeri onde, unha vez máis, os normandos era numericamente inferiores aos árabes. A pesar diso, Roxerio atacou e, despois dunha rápida batalla, derrotou totalmente aos árabes. Estes informaron dá súa derrota a Palermo, mandando pombas mensaxeiras en cuxas patas había teas con manchas de sangue.
A batalla de Misilmeri foi o último intento organizado polos árabes de Sicilia contra os normandos. O emir Ayub e os seus máis achegados colaboradores fuxiron a Tunes, e os poucos líderes árabes que quedaron enleáronse novamente nunha nova guerra civil. Porén nun primeiro momento os normandos presentes na illa non foron os suficientes como para completar rapidamente a súa conquista, e mesmo tampouco para controlaren os territorios ocupados. Neste sentido, a conquista de Sicilia levouse a cabo moi lentamente, e só se completou en 1091.
Conquista de Palermo
miniatura|280px|Roger Borsa e Robert Guiscard reciben as chaves de Palerno de mans dos árabes.
Ese mesmo ano chegan ao porto de Catania, onde foron ben recibidos porque a cidad éralle fiel ao antigo aliado dos Hauteville Ibn al-Timnah. Unha vez alí, decidiron sitiar, unha vez máis, a cidade de Palermo, Robert por mar e Roxerio por terra.
O sitio de Palermo durou 5 meses, entre agosto de 1071 e xaneiro de 1072. Durante o otono de 1071, unha frota árabe intentou en van romper o bloqueo marítimo da cidade. A finais de outono, cando a cidade —falta de provisións— xa pasaba fame, Robert recibiu noticias dunha nova rebelión dos baróns de Puglia e, sen esperar a rendición de Palermo, regresou á península.
O 5 de xaneiro de 1072 Roxerio atacou Al Qasr, un barrio fortificado de Palermo, pero os árabes saíron a facerlle fronte. Coa oportuna chagada da cabalaría de Roberto lograron vencer a resistencia e entrar na cidade esa mesma noite. Na mañá do día seguinte, unha delegación árabe chegou ao campamento normando para negociar os termos da rendición. Os normandos permitiron aos residentes conservaren a súa relixión e propiedades a cambio da súa lealdade.
En Palermo, Robert Guiscard nomeou a Roxerio Gran Conde de Sicilia, dándolle a soberanía sobre toda a illa, aínda que só unha parte desta fora xa conquistada. A partir dese momento, Roxerio completa a conquista de Sicilia sen a axuda de seu irmáo.
Culminación da conquista de Sicilia
miniatura|280px|Mapa mostrando a extensión do avance normando en Sicilia en 1084 (en verde escuro). Vese que gran parte de Sicilia fora xa conquistada.
Despois da toma de Palermo, a conquista de Sicilia peolongouse outros dezaoito anos. Isto debeuse fundamentalmente ao pequeno tamaño do exército de Roxerio (normalmente, uns poucos centos de cabaleiros), en comparación coa enorme poboación árabe da illa. Neste sentido, a táctica dos normandos foi, por un lado, realizar ataques repentinos contra cidades árabes e, por outro lado, atraer aos gobernantes árabes que, despois de recoñecer a soberanía de Roxerio, conservaban os seus postos ou recibiran feudos en Calabria. Foi rara unha campaña militar a grande escala e, polo xeral, só ocorría isto nalgún momento en que o normandos estaban seguros do éxito. A pesar desta cautela, os normandos sufriron tres derrotas ante os árabes: no verán de 1072 sufriron unha emboscada na que morreu Serlo de Hauteville; en 1076, en ausencia de Roxerio, os normandos foron derrotados polo emir de Siracusa, e en 1081 o mesmo emir rexeita aos normandos dirixidos por Xordán de Hauteville, fillo do conde. As seguintes son as campaña máis importantes de Roxerio, dando lugar á expansión das posesións normandas.
En 1075, piratas tunesinos desembarcaron en Mazara e tomaron a cidade. Roxerio e os seus homes lograron entrar no castelo pola noite e durante a mañá atacaron ao inimigo. Os piratas foron derrotados, e só uns poucos lograron fuxir a África.
En maio de 1077, Roxerio sitiou por mar a cidade de Trapani. O seu fillo Xordán, acompañado de 100 cabaleiros, entrou na cidade pola noite e rouba o gando dos seus habitantes que, ao quedaren sen subministracións, réndense. Posteriormente toman a fortaleza de Erice, cuxa vitoria debeuse (supostamente) á intervención milagrosa de san Xulián o Hospitalario, patrón dos cazadores. Foi por isto polo que Erice coñeceuse até 1934 como Monte San Giuliano.
En 1078, Roxerio sitiou Taormina, que era considerada unha cidade inexpugnábel. Ao non lograr tomar por asalto a cidade, Roxerio construíu nas proximidades 22 fortes, bloqueou as comunicacións da cidade, e impedíu a chegada da frota tunesina, que intentaba liberar a cidade do sitio. Despois de perder a esperanza da chegada de reforzos, o emir rende a cidade, co que o poder normando se consolida na zona ao redor do monte Etna.
miniatura|280px|Roxerio I contra os árabes. Detalle da portada da Catedral de Mazzaro del Vallo.
O maior opositor dos normandos en Sicilia foi o emir de Siracusa e Noto, cuxo nome segundo Malaterra era Benarvet (posibelmente Ibn al-Wardi, aínda que as fontes árabes non informan o seu nome orixinal). En 1081, ante a ausencia de Roxerio, Benarvet tomou Catania. Sen esperar o regreso de Roxerio, seu fillo Xordán e dous dos seus comandantes, Roberto de Surdevil e Elías Kartomensis, recuperaron a cidade. A fráxil paz vese perturbada novamente en 1085 cando a frota de Benarvet saquea Nicotera, de onde rapta unha monxa. En reposta, Roxerio sitiou por mar Siracusa, orixinando un combate naval durante o cal Benarvet morre afogado. O asedio de Siracusa durou de maio a setembri de 1085 (segundo outras fontes, 1086) durante o cal a viúva e o fillo de Benarvet escaparon a Noto e Siracusa réndese.
Despois da caída de Siracusa, Roxerio controla a maior parte da illa de Sicilia a excepción do sur (con cidades como Butera e Noto) e o emirato de Enna, este último rodeado por posesións normandas. O 25 de xullo de 1086 Roxerio tomou a cidade de Agrigento e, a principios de 1087, chegou ás murallas de Enna, onde se reuniu co seu emir Ibn Hamoud e o invita a entregar a cidade. Ibn Hamoud aceptou a propuesta, e incluso expresou o seu desexo de bautizarse, aínda que teme unha vinganza dos seus correlixionarios.
Como resultado das negociacións, Roxerio e Ibn Hamoud argallan unha trampa: Ibn Hamoud sae a acampar cun grupo dos seus seguidores e no camiño encóntranse co exército normando e, ante a súa superioridade, réndense. Ao decatarse da captura do emir, a cidade de Enna rendeuse sen loitar. Ibn Hamoud e a súa familia posteriormente foron bautizados e recibiron de Roxerio un feudo en Calabria.
En 1088 despois dun breve asedio, Butera é conquistada e, en febreiro de 1090 os habitantes de Noto, sen esperar un ataque normando, renden a cidade. Tras estes sucesos, Roxerio culmina a conquista de Sicilia.
Conquista de Malta
miniatura|200px|Vista de [[Mdina, antiga capital de Malta.]]
En 1091, co fin de evitar un ataque musulmán ou pirata desde o norte de África e consolidar a súa posición en Sicilia, Roxerio dirixiuse cunha frota a Malta. Ao desembarcaren, os poucos defensores que os normandos encontran foxen e ao día seguinte Roxerio marcha á capital, Mdina. Xa alí estableceu acordos cos malteses mediante os cales as illas (Malta, Gozo e Comino) se converten en vasalas do conde, pero mantendo as súas autoridades locais. Ademais os prisioneiros cristiáns e outros son postos en liberdade.
En Malta existe unha lenda que conta que foi Roxerio quen lles deu o seu escudo vermello e branco ao seccionar parte do seu. Ademais celébrase unha misa no seu honor unha vez ao ano na Catedral de Mdina que, segundo a lenda, empezou a construírse por orde de Roxerio.
Campañas no sur de Italia
Despois da morte de Robert Guiscard en 1085, Roxerio Bosso xuroulle fidelidade ao seu sobriño Roger Borsa en contra das pretensións de Bohemundo de Taranto, irmán máis vello deste último. Bohemundo, co apoio de Xordán I de Capua, declarou a guerra a Roxerio Borsa e logrou capturar varias cidades na península. Grazas á mediación de Roxerio Bosso os irmáns (seus sobriños) lograron chegar a un acordo, e Roxerio Borsa conservou a maior parte dos dominios de seu pai e para Bohemundo creouse o Principado de Taranto.
En 1087, a guerra entre os herdeiros de Robert Guiscard estalou novamente, polo que Roger Borsa lle pediu axuda a Roger Bosso, que enviou tropas a Cosenza, cidade que os irmáns disputaban, o que obrigou a Bohemundo a retirarse. Novamente a paz volve á península grazas á intervención do conde de Sicilia (Roger Bosso) que en recompensa recibiu a metade do territorio de Palermo e parte da Puglia. Posteriormente, en 1096, xunto con Bohemundo de Taranto sitia Amalfi, a cal se rebelara contra o duque Roger Borsa.
En 1098, o príncipe de Capua Ricardo II pediulle a Roger Borsa e a Roger Bosso que intercederan para recuperar os seus dominios, de onde fora expulsado. Roger Bosso sitiou durante corenta días a cidade de Capua tras os cales Ricardo logrou recuperar o seu trono, aínda que tivo que xurarlle fidelidade a Roger Borsa.
Tolerancia étnica e relixiosa
miniatura|250px|Moeda coa imaxe de Roxerio I.
En Sicilia os normandos eran só unha pequena minoría e, a pesar de impulsar a migración á illa de cabaleiros occidentais e do clero latino, a gran maioría dos siciliáns seguían sendo musulmáns e gregos (estes, de rito ortodoxo). Co fin de manter o control nos seus dominios, Roxerio mostrouse tolerante coa diversidade étnica e relixiosa (cousa rara na Idade Media).
Para lograr isto seguiuse empregando o árabe, o grego e o latín nos procedementos oficiais, os emires locais conservaron os seus postos e dominios ou recibiron feudos (como foi o caso do emir de Enna ibn Hamoud). Incluso o seu exército estaba formado por musulmáns e para evitar o odio relixioso entre cristiáns e musulmáns, prohibiuse aos misioneiros cristiáns predicar en Sicilia. As medidas establecidas por Roxerio a favor dos árabes mantivéronse até o goberno de Frederico II, fillo de Pedro III de Aragón e Constanza de Hohenstaufen.
Da mesma forma que foi compracente cos árabes, foino tamén cos gregos. A pesar de que estes eran perseguidos en Puglia, Roxerio fundou 21 mosteiros basilianos (da orde de san Basilio) e outros 11 foron fundados polos seus colaboradores. Para os católicos fundáronse 36 mosteiros latinos (principalmente da orde beneditina), dos cales 11 foron fundados por Roxerio en persoa. Ademais, os gregos tiveron gran participación na vida política das cidades e incluso en Palermo o xefe grego ostentaba o título árabe de Emir de Emires. A pesar disto, estaba prohibida a celebración da misa usando o rito bizantino e os bispos bizantinos estaban subordinados aos latinos.
Como resultado destas medidas, Roxerio obtivo a lealdade incondicional dos sicilianos e só se produciron dúas revoltas: en Cinisi e en Jato, pero que se deberon ao descontento coas súas autoridades. A culminación da guerra de conquista e a paz conseguida supuxo o florecemento da arte en Sicilia, onde xorde o estilo normando-árabe.
Relación cos baróns
A diferenza do seu irmán Robert Guiscard, Roxerio preocupouse por manter a paz cos baróns que estaban baixo a súa autoridade. Para lograr isto permitiulles teren os seus propios vasalos, pero mantívoos baixo control ao evitar a creación de extensos feudos que poderían rebelarse contra el. Nestas circunstancias, Roxerio só tivo que enfrontar dúas rebelións dos baróns:
Relación co papado
miniatura|O papa [[Urbano II.]]
Despois da morte de Robert Guiscard e a posterior guerra civil entre os seus herdeiros, Roger Bosso converteuse no principal aliado do papado no sur de Italia. En 1088 reuniuse en Troina co recentemente elixido papa Urbano II que lle solicitou a súa axuda para recuperar Roma (ocupada naquel entón polo antipapa Clemente III) e o seu apoio nas negociacións co imperio Bizantino para poñerlle fin ao Gran Cisma. O resultado destas negociacións é descoñecido, pero despois delas o conde Roxerio fundou varias dioceses en Sicilia, o que suxire que obtivo prerrogativas relixiosas na illa.
Os acordos entre Urbano II e Roxerio rompéronse en 1097 cando o papa, sen o consentimento do conde, designou como o seu legado en Sicilia o bispo de Troina; Roxerio, ao apercibirse disto, arrestou inmediatamene o bispo.
Ese mesmo ano, durante o asedio de Capua, Roxerio encontrouse con Urbano II (que chegara alí coa intención de conciliar co lado oposto) e despois de reunirse ambos os dous chegaron a un acordo. E o 5 de xullo de 1098 o papa envíalle unha carta ao conde onde senta as bases das chamadas delegacións de Sicilia:
Estas atribucións foron ratificadas máis tarde en 1128 por Honorio III, en 1139 por Inocencio III, e en 1156 por Hadrián IV. En 1192 o seu bisneto Tancredo de Sicilia renunciou formalmente a tales privilexios a cambio de ser recoñecido como rei de Sicilia polo papa Celestino III.
Familia
miniatura|200px|Matrimonio de Roxerio I e Xudite de Évreux. Tapiz no Château de Pirou, Normandía.
Roxerio estivo casado tres veces e tivo numerosos fillos, tanto dentro dos matrimonios como extramatrimoniais. O seu primeiro matrimonio tivo lugar en 1061 con Xudite de Évreux (morta c. 1076), filla de Guillerme, conde de Évreux. A parella coñeceuse en Normandía, pero a voda celebrouse en Mileto.
Aspecto físico e calidades humanas
O cronista Goffredo Malaterra, contemporáneo do conde, descríbeo da seguinte maneira:
Morte e sucesión
miniatura|Sarcófago romano do século III, reciclado para Roxerio I. Museo Arqueolóxico de Milán. Roxerio morreu en Mileto o 22 de xuño de 1101 e foi soterrado na igrexa do mosteiro da Santísima Trindade desa cidade. Dita igrexa quedou destruída por un terremoto en 1783 polo que o seu sarcófago se trasladou ao Museo Arqueolóxico de Nápoles.
Xordán a pesar de ser posibelmente o seu primoxénito, non o sucedeu, ao ser posibelmente ilexítimo ou polo feito de ter perdido a confianza de seu pai tras a súa rebelión en 1083. Tamén é probábel que morrese antes que o seu pai. En canto a Godofredo, puido tamén ser ilexítimo pero, aínda que non o fose, sufría de lepra, o que o imposibilitaba.
A diferenza de Xordán e Godofredo, Mauger era con case total seguridade fillo lexítimo do conde, pero é probábel que morrese antes deste. En caso que non fose así, descoñécese por que non sucedeu o seu pai.
Así que á morte de Roxerio, o condado pasou a Simón, o seu primeiro fillo varón con Adelaida del Vasto, a súa terceira esposa. Simón ocupou o trono a unha curta idade e, tras a súa temperá morte, foi sucedido polo seu irmán Roxerio como Roxerio II. Posteriormente este Roxerio uniría todas as posesións normandas en Italia e logrou en 1130 que o antipapa Anacleto II o proclamase rei de Sicilia (a cambio do seu apoio para ocupar a cadeira de san Pedro. Roxerio faise feudatario do papa, o que provocaría un problema político cando a dinastía Hohenstaufen tomou o poder no Reino de Sicilia.
Serantes, Santiso
Santaia de Serantes é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 86 habitantes (49 homes e 37 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 100 habitanmtes e 1999 cando tiña 93 habitantes.
Sága
miniatura|Sága e Odín conversan mentres beben (1895) Ilustración de [[Lorenz Frølich.]] Na mitoloxía nórdica, Sága (posiblemente signifique "vidente" ) é unha deusa asociada coa localización de Sökkvabekkr (antigo nórdico "banco afundido" ou "tesouro afundido" ). En Sökkvabekkr, Sága e Odín beberon alegremente. Ambos, Sága e Sökkvabekkr están atestados na Edda poética, compilada no século XIII de fontes tradicionais, e na Edda prosaica, escrito no século XIII por Snorri Sturluson.
Copa de Europa de rugby 2003-2004
A tempada 2003-2004 da Heineken Cup foi a 9ª edición da máxima competición continental do rugby europeo. Nesta edición houbo de novo 24 equipos participantes, divididos en 6 grupos de 4, para afrontar a primeira fase da competición, a fase de grupos. Tralas 6 xornadas correspondentes a esta primeira fase, os primeiros de cada grupo e os 2 mellores segundos clasificáronse para disputar os cuartos de final, a partido único, as semifinais e a final.
Nesta 9ª edición do torneo participaron 6 equipos franceses, 6 ingleses, 5 galeses, 3 irlandeses, 2 italianos e 2 escoceses, exactamente igual que na tempada 2002/03. Os 5 equipos galeses participantes foron por primeira vez os novos equipos provinciais profesionais, que substituíron nas competicións continentais e na liga celta ós clubs tradicionais da liga galesa.
Playoffs
Os 6 equipos que remataron primeiros nos seus grupos clasificáronse para os cuartos de final, ademais dos 2 equipos que remataron na segunda posición con máis puntos. Os equipos que xogaron como locais foron os que máis puntos conseguiron, ou en caso de empate aplicouse o criterio de máis ensaios a prol ou maior diferenza entre puntos anotados e encaixados. Nas semifinais aplicouse o mesmo criterio para decidir que equipo xogaba como local. A final disputouse o 23 de maio do ano 2004 no Twickenham Stadium de Londres diante de 73.057 persoas. London Wasps coroouse por primeira vez como Campión de Europa.
Carlos Basilio Ezeta
Carlos Basilio Ezeta, nado en San Salvador o 14 de xuño de 1852 e finado en Mazatlán (México) o 21 de marzo de 1903, foi un militar, presidente do Salvador entre o 22 de xuño de 1890 e o 10 de xuño de 1894. O primeiro ano de maneira provisional tras derrocar nun golpe de Estado a Francisco Menéndez.
Ingresou na Escola Militar en 1867 para incorporarse ao exército en 1871 como subtenente. Participou nos enfrontamentos con Honduras en 1872 e 1873, sendo ferido.
Despois de diversas estancias en Costa Rica, Estados Unidos e Guatemala, regresou definitivamente ao Salvador en 1885. Durante o goberno de Francisco Menéndez, xa como xeneral, participou como Xeneral en Xefe para sufocar a rebelión de Cojutepeque. O seu último cargo antes do golpe de Estado foi de Inspector Xeral do Exército.
Presidencia
thumb|Carlos Ezeta 1890.
O 18 de abril de 1891 fundou a Oficina de Enxeñeiros, agregada ao Ministerio de Fomento.
Ezeta foi derrocado pola revolución dos 44. Acabou en Mazatlán, Sinaloa, México, onde faleceu.
Paranoid Android
"Paranoid Android" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, editada como sinxelo principal do seu terceiro álbum, OK Computer, en 1997. A letra do tema foi escrita principalmente polo vocalista Thom Yorke, despois dunha experiencia desagradable nun bar dos Ánxeles. Con máis de seis minutos de duración formados por catro seccións distintas, o tema está influenciado significativamente polo dos Beatles "Happiness Is a Warm Gun" e polo de Queen "Bohemian Rhapsody". "Paranoid Android" toma o seu nome de Marvin the Paranoid Android da serie de Douglas Adams The Hitchhiker's Guide to the Galaxy.
Cando foi editado, "Paranoid Android" chegou ao número 3 da lista británica de sinxelos. Foi moi ben recibido polos críticos e destacada en moitas recensións do álbum OK Computer. O tema apareceu regularmente nas listas das mellores cancións de todos os tempos, incluídas a da Rolling Stone das 500 mellores cancións de todos os tempos e a da revista Time da 100 mellores cancións da historia. O seu vídeo musical feito con animación e dirixido por Magnus Carlsson foi emitido regularmente pola MTV, aínda que a cadea censurou partes por conter nús. Dende o seu lanzamento a canción foi versionada por numerosos artistas de distintos xéneros musicais.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Thom Yorke, Jonny Greenwood, Ed O'Brien, Colin Greenwood e Phil Selway.
Cidade de ladróns
Cidade de ladróns (en The Town) é un filme estadounidense de 2010 co-escrito, dirixido por e protagonizado por Ben Affleck. É unha adaptación da novela de 2004 Prince of Thieves, escrita por Chuck Hogan. Está protagonizado por Rebecca Hall, Jon Hamm, Jeremy Renner, Blake Lively, Titus Welliver, Pete Postlethwaite e Chris Cooper, e conta a historia dun grupo de ladróns de bancos de Boston.
Estreouse en galego o 10 de febreiro de 2014 a través da TVG.
Escañoi, Ambroa, Irixoa
Escañoi é un lugar da parroquia de Ambroa no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o INE, en 2011 tiña 28 habitantes (13 homes e 15 mulleres).
Praza
miniatura|[[Praza de María Pita, na Coruña.]] Unha praza é un espazo urbano público, amplo e descuberto, no que se adoitan realizar gran variedade de actividades.
Características
Hainas de múltiples formas e tamaños, e construídas en todas as épocas, pero non hai cidade no mundo que non conte cunha. Pola súa relevancia e vitalidade dentro da estrutura dunha cidade considéranse como salóns urbanos.
Decote son o elemento nuclear dunha poboación, o lugar arredor do cal comezan a levantarse as edificacións máis representativas, co que se converten en símbolos do poder. Son típicas en moitas vilas a praza do concello, a praza da igrexa (habitualmente coinciden, ou simplemente coñécense como a praza da vila); en localidades maiores son máis propias a praza da catedral ou a praza do pazo.
Picado
Picado pódese referir a:
Montilivi
250px|miniatura|O [[Estadi Municipal de Montilivi, sede do Girona FC, está situado no barrio.]] Montilivi é un barrio e entidade de poboación da cidade de Xirona, en Cataluña. Está situado arredor dun outeiro do mesmo nome, duns 169 metros de altitude, ao sueste da cidade, entre a Creu de Palau e a Creueta. Esta entidade de poboación acolle o campus da Universidade de Xirona, o Instituto Montilivi e as instalacións do Girona Futbol Club, entre elas o estadio do mesmo nome.
Trátase dun barrio de clase alta e media xerundense que se trasladou do centro da cidade ás novas zonas periféricas edificadas do municipio. Basicamente, respecto á arquitectura, está formado por edificios de planta baixa e tres ou catro plantas, e casas xuntas ou separadas con xardín. Dispón de amplos espazos e zonas verdes que son utilizados tanto polos seus habitantes como polos membros da comunidade universitaria. Os días laborables recibe unha grande afluencia de persoas, fundamentalmente estudantes da Universidade de Xirona, xa que en Montilivi están as sedes das Facultades de Ciencias, Dereito, Ciencias Económicas e Empresariais e a Escola Politécnica Superior. Tamén hai unha gran biblioteca que serve a toda a comunidade universitaria e varios edificios de administración e servizos da Universidade.
Seoane, Cabarcos, Barreiros
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Ganito Kami Noon, Paano Kayo Ngayon?
Ganito Kami Noon, Paano Kayo Ngayon? é un filme filipino de 1976 dirixido por Eddie Romero. Foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 49ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Carlos Saavedra Magdalena
Carlos Saavedra Magdalena foi un militar e escritor galego.
Franz Steindachner
Franz Steindachner, nado o 11 de novembro de 1834 wn Viena e finado o 10 de decembro de 1919 na mesma cidade, foi un zoólogo austríaco que destacou en ictioloxía e en herpetoloxía, xa que publicou máis de 200 artigos sobre peixes e máis de 50 sobre réptiles e anfibios, e describiu centos de novas especies de peixes e moitas outras de novos anfibios e réptiles.
Traxectoria
Interesado na historia natural, Steindachner comezou dedicándose ao estudo dos peixes fósiles por recomendación do seu amigo Eduard Suess (1831-1914).
En 1860 fue designado director da colección de peixes do Naturhistorisches Museum (Museo de Historia Natural) de Viena, posto que permanecía vacante dede a morte de Johann Jakob Heckel (1790-1857).
En 1874 regresou a Viena e, en 1887, foi nomeado director do Departamento de Zooloxía do Museo de Historia Natural de Viena e, en 1898 foi ascendido a director do mesmo.
Steindachner realizou numerosas viaxes de investigación durante toda a súa carreira, visitando a península Ibérica, as illas Canarias, o mar Vermello, Senegal, América Latina, e moitos outros lugares.
Steindachner deu fama e categoría de primeiro nivel á colección do Museo de Historia Natural de Viena. Dita colección foi ampliada a partir de envíos que lle facían os oficiais do exército austríaco, e por adquisicións do propio Steindachner.
Algunhas publicacións
Entre as súas obras máis coñecidas están:
Abreviatura
A abreviatura Steindachner emprégase para indicar a Franz Steindachner como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Ümer İpçi
Traxectoria
Fillo dun pequeno comerciante recibu a súa educación primaria na escola local, a partir de 1914 continuou os seus estudos na madrasa "Galiya" de Ufa. En 1917 volveu a Crimea e exerceu durante varios anos como profesor.
Actividade literaria
Comezou a escribir poesía, o seu primeiro poema foi "Madrasa" en 1915. Pero sobre todo foi coñecido como dramaturgo, o creador da dramaturxia dos tártaros de Crimea, as súas obras teatrais "Faişe" (1923), "Alim" (1925) "Nenkecan hanım" (1926) cubriu acontecementos históricos da vida do pobo tártaro de Crimea. Na prensa da década de 1930 hai referencias a que escribiu cando menos tres novelas pero os manuscritos desapareceron tras a represión contra os tártaros de Crimea.
Charles Robert Richet
Charles Robert Richet, nado en París o 20 de agosto de 1850 e finado na mesma cidade o 4 de febreiro de 1935, foi un médico francés.
Cemiterio paleocristiano de Tarragona
O cemiterio paleocristiano de Tarragona é un conxunto funerario de época tardorromana de mediados do século III situado fóra do casco urbano, cerca do río Francolí, que perdurou ata o século V. É o cemiterio paleocristiano máis importante do Mediterráneo Occidental. É un dos sitios Patrimonio da Humanidade denominado Conxunto arqueolóxico de Tarraco, en concreto identificado co código 875-008.
Charles Robert Richet
Traxectoria
Fillo de Alfredo Richet e da súa esposa Eugenia. Estudou na súa cidade natal, graduouse como Doutor de Medicina en 1869, Doutor en Ciencias en 1878 e como o seu pai, profesor, neste caso da Cátedra de Fisioloxía na Facultade de Medicina de París a partir de 1887.
Cemiterio paleocristiano de Tarragona
O cemiterio de Tarraco xurdiu en torno a unha basílica martirial dedicada a San Fructuoso e aos seus dous diáconos. A basílica documentada, constaba de tres naves e cabeceira con ábsida exterior. Posteriormente engadíronse algunhas cámaras funerarias e un baptisterio. Os restos desta basílica desapareceron para deixar paso á construción da «Fábrica de Tabacos de Tarragona» durante a primeira metade do século XX.
Charles Robert Richet
Traxectoria
Durante 24 anos, desde 1878 a 1902, foi editor da Revista Científica e desde 1917, co-editor do Xornal de Fisioloxía e Patoloxía Xeral. Publicou artigos sobre fisioloxía, química e patoloxía experimental.
En fisioloxía traballou sobre os mecanismos da termorregulación en animais de sangue quente. Antes das súas investigacións (1885-1895) sobre polipnea e tremor debido a temperaturas, pouco era coñecido sobre os métodos polos cales os animais privados da súa transpiración cutánea poden protexerse do exceso de calor e como animais arrefriados podían quentarse a si mesmos.
Cemiterio paleocristiano de Tarragona
A tipoloxía dos sepulcros é moi variada e vai desde enterros simples con ánfora ou teza (tegulae) ata os mausoleos, pasando por unha gran diversidade de sarcófagos, algúns de procedencia norteafricana, ou en ataúdes de madeira. Unha peza que hai que significar é a boneca de marfil, datada do século IV, que apareceu dentro dun sarcófago cos restos dunha nena duns seis anos. Mide 23 cm de altura e está articulada polos ombreiros, cóbados, cadeiras e xeonllos. Todo iso permite penetrar na esencia da sociedade cristiá de Tarraco.
Charles Robert Richet
Traxectoria
En terapéutica experimental, Richet demostrou que o sangue de animais vacinados contra unha infección, protexe contra a mesma (novembro de 1888). Aplicando estes principios á tuberculose, fixo a primeira inxección seroterapéutica no home, o 6 de decembro de 1890.