cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2022
Pneumáticos
A categoría cambiará ao uso de pneumáticos de 18 polgadas en lugar dos actuais de 13 polgadas. Inicialmente propúxose que se prohiba o uso de quentadores de pneumáticos (cobertas eléctricas deseñadas para manter os pneumáticos a temperatura óptima de funcionamento cando non están en uso) pero esta decisión reverteuse tras a forte oposición do fornecedor de pneumáticos, Pirelli. Pola contra, os quentadores de pneumáticos converteranse en equipos estandarizados con todos os equipos utilizando o mesmo produto co obxectivo de eventualmente eliminalos por completo.
Pretempada
Debido ao cambio no regulamento técnico, a Fórmula Un decidiu realizar dúas probas de inverno en dúas pistas diferentes para axudar aos equipos a reunir máis datos sobre os seus novos coches, sendo o Circuíto de Barcelona-Catalunya en Montmeló a sede da primeira os días 23 e 25 de febreiro e o Circuíto Internacional de Bahrain en Sakhir o que acolleu o segundo os días 10 e 12 de marzo.
Zach Monaghan
Zachary Michael Monaghan, nado o 1 de decembro de 1992 en Palatine, Illinois, Illinois, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha estatura de 1,88 metros pode xogar nas posicións de base e escolta e dende 2022 milita no Marín Peixegalego.
Traxectoria profesional
O 21 de xullo de 2015, anunciouse a súa fichaxe polo Básquet Coruña da LEB Ouro. Tras dúas tempadas na Coruña, fichou polo Limburg United belga, pero regresou ó equipo coruñés o 2 de novembro de 2017. Ó remate da tempada do seu regreso, Monaghan foi elixido pola afección coma mellor xogador do Leyma Coruña da tempada 2017/18. O 12 de xullo de 2018, anunciouse a súa renovación polo Leyma Coruña por unha tempada máis.
Tras unha tempada no BC Beroe búlgaro, Monaghan volveu a Coruña para comezar a súa terceira etapa no Básquet Coruña.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2022
Pilotos
Puntuación: os puntos outórganse aos 10 finalistas clasificados.
Notas
<references group="N"/> <references group="lower-alpha" />
Noval, Esteiro, Cedeira
Noval é un lugar da parroquia de Esteiro no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Símbolo
dereita|miniatura|100px|Símbolos das principais [[relixións monoteístas : xudaísmo, o cristianismo e islam.]]
O termo símbolo, con orixe no grego súmbolon, designa un elemento representativo (realidade visíbel) que está en lugar de algo (realidade invisíbel) que tanto pode ser un obxecto coma un concepto ou idea, determinada cantidade ou calidade. O "símbolo" é un elemento esencial no proceso de comunicación, encontrándose difundido no día a día e nas máis variadas vertentes do saber humano. Así a todo, existen símbolos que son recoñecidos internacionalmente, outros só son comprendidos dentro dun determinado grupo ou contexto (relixioso, cultural etc.).
A representación específica para cada símbolo pode xurdir como resultado dun proceso natural ou pode ser unha convención de modo en que o receptor (unha persoa ou grupo específico de persoas) consiga facer a interpretación do seu significado implícito e atribuírlle determinada conotación.
Pode tamén estar máis ou menos relacionada fisicamente co obxecto ou idea que representa, podendo non só ter representación gráfica ou tridimensional senón taménm sonora ou mesmo xestual.
A semiótica é a disciplina que se ocupa do estudo dos símbolos, do seu proceso e sistema en xeral. Outras disciplinas especifican metodoloxías de estudo, como a semántica, que atende ó simbolismo na linguaxe, ou sexa, as palabras, ou a psicanálise, que, entre outros aspectos, se centra na interpretación do simbolismo nos soños.
Características dos símbolos e signos
esquerda|miniatura|100px|Colocar lixo no recipiente apropiado Entre signos e símbolos hai diferenzas:
Os signos e símbolos, sen semellanza física coa información que representan, posúen significados unicamente por un acordo social. Os signos son menos complicados cós símbolos. Sexa un debuxo ou un aceno, os signos cobran forma visible para expresar unha idea. Xa que logo, a miúdo os signos dirixen ao receptor cara a unha solución.
Os símbolos poden compoñerse de información realista, extraídas da contorna, fácil de recoñecer, ou tamén por formas, tons, cores, texturas..., elementos visuais básicos que non gardan ningunha similitude cos obxectos da contorna natural. Non posúen ningún significado, excepto o que se lles asigna. Existen moitas formas de clasificar os símbolos; poden ser simples ou complicados, obvios ou escuros, eficaces ou inútiles. O seu valor pódese determinar segundo penetren na mente pública en termos de recoñecemento e memoria.
Símbolo científico-técnico
No ámbito científico e técnico, o símbolo é unha abreviación constituída por signos ou letras que difiren da abreviatura por carecer de punto. Tal é o caso dos símbolos químicos (ex. C, O, H20, C4H10), matemáticos (ex. ), as unidades (ex. m, kg, os puntos cardinais (ex. N, O), os símbolos de moedas (ex. $, €) etcétera, cuxo fin fundamental é simplificar a escrita e a trasmisión das ideas e o coñecemento.
Símbolo nacional
Os símbolos nacionais son aqueles que un país adopta para representar os seus valores, metas, historia ou riquezas e mediante os cales identifícase e distingue dos demais, ademais de aglutinar en torno a eles aos seus cidadáns e crear un sentimento de pertenza. Os símbolos nacionais por excelencia son a bandeira e as cores nacionais, o escudo de armas e o himno. A eles engádense en ocasións outros emblemas como pode ser unha planta, animal ou obxecto asociado intimamente co país.
Símbolo relixioso
A representación de ideas abstractas mediante símbolos é de orixe oriental. Ó longo da historia, a fe estivo ligada a unha serie de símbolos significativos. Nas sociedades primitivas, os símbolos e os tótem serven para expresar as calidades esenciais da fe. Só os xudeus e os musulmáns prohiben as imaxes na adoración. En lugar diso, subliñan a palabra e a necesidade dunha cultura escrita para a participación da oración. Neste contexto dominado polo oral xurdiu o cristianismo. O Antigo Exipto é o primeiro pobo que practicou este costume, pois a súa escrita é xeroglífica, a súa mitoloxía figurada (cada unha das divindades representa un aspecto do deus supremo) e as súas manifestacións artísticas son simbólicas. Igualmente nas formas exteriores das relixións semíticas como a asiria e fenicia, na hindú e nas indoeuropeas, como a greco-latina, impera o símbolo pois nelas deuse a representación dos fenómenos da natureza personificados en seres mitolóxicos que terminaron por encarnar os valores morais da sociedade.
miniatura|250px|O peixe como símbolo dos antigos cristiáns: IKHTHYS, peixe en grego, representa "Iesous Khristós Theou Yós Soter" (Xesús, Cristo, Fillo de Deus, Salvador) (igrexa de San Vicenzo de [[Noal, Porto do Son|Noal, Porto do Son, A Coruña).]] Por San Clemente de Alexandría sabemos que os símbolos, que profusamente ornamentaban as catacumbas e que posteriormente se viron reproducidos na pintura e a escultura, xa eran utilizados polos cristiáns no século II, adornando aneis, medallas etc. co propósito de recoñecerse entre si obrigados ao segredo que a persecución impoñía aos primeiros cristiáns. Entre outros empregábanse símbolos de unión ou reunión coma os peixes de bronce ou cristal atopados nas catacumbas de Roma e que se entregaban ós bautizados para que os levasen colgados do pescozo. Tamén era costume que os viaxeiros que recibiran hospitalidade nunha casa rompesen un símbolo e deixasen a metade do mesmo de modo que, se repetisen a visita, ou o fixesen os seus descendentes, se repetise a hospitalidade; tal é o uso que debían ter as moedas partidas que con frecuencia adoitan atoparse.
Á marxe destes símbolos convencionais, tiveron outros ós que a Igrexa deu moita importancia. O principal foi o símbolo dos Apóstolos, que pretendía proporcionar unha sucinta guía ó cristián sobre as verdades reveladas e para que os fieis puidesen cambiar un contrasinal entre si que os distinguise dos herexes; deste xeito se por calquera causa cambiaban de congregación podían ser recoñecidos como cristiáns ortodoxos se recitaban o símbolo. A igrexa primitiva prohibía entregalo por escrito para evitar que caese en mans dos infieis, de modo que os crentes debían aprendelo de memoria.
A arte figurativa adoptou estes símbolos para representar, en ocasións desprovistos xa de carácter relixioso ou mitolóxico, atributos ou calidades e ata determinadas manifestacións da actividade humana aos que foi engadindo outros cando foi necesario aínda que ó principio debedores das manifestacións relixiosas anteriores que constituían o patrimonio cultural común.
O símbolo como figura estilística
O símbolo é un recurso estilístico. No poema de Rosalía de Castro "Un repoludo gaiteiro" (pertencente a Cantares Gallegos), "palomas" e "luz" son metáforas, sendo ademais "luz" tamén un símbolo:
As "palomas" (pombas) identifícase co concepto de 'doncela'. A "luz", símbolo de vida e destrución, identifícase co gaiteiro.
Bandeira de Anguila
A bandeira de Anguila consta dun fondo azul mariño coa bandeira do Reino Unido no cantón. Á dereita, sitúase o escudo de Anguila, cuxo deseño baséase no empregado pola antiga bandeira de Anguila, coñecida como Os Tres Golfiños.
Durante a revolución de 1967 que intentou separar a este arquipélago de Saint Kitts e Nevis (ata ese momento, formando unha federación dentro do Reino Unido) creouse a primeira bandeira, o 27 de xullo dese ano, composta por un fondo de cor violeta coa imaxe de dúas sereas separadas por unha cuncha dentro dun círculo azul. Esta bandeira non foi aceptada e axiña foi trocada por unha moito máis sinxela, o 20 de setembro: tres golfiños laranxas nun campo branco (que representa a pureza e a paz) sobre un campo máis pequeno de cor turquesa que representa o mar Caribe, a fe, a xuventude e a esperanza. Os tres golfiños representan a perseveranza, a unidade e a fortaleza, formando un círculo de continuidade.
Karmen Stavec
Karmen Stavec, nada en Berlín o 21 de decembro de 1973, é unha cantante eslovena de orixe alemá.
Traxectoria
Karmen naceu en Berlín Oeste, cando este aínda pertencía á República Federal Alemá, de pais eslovenos. Despois de graduarse, ela emigra a Domžale (Eslovenia), onde entra a formar parte do dúo 4 Fun. Comezou a estudar Filoloxía Alemá na facultade de Filosofía da Universidade de Liubliana. En 1998 empeza a súa carreira en solitario.
Participou catro veces no EMA, festival musical para a selección da canción eslovena para o Festival da Canción de Eurovisión. En 1998 a dúo con Patrik Greblo, cantou "Kje Pesem Je Domaen", quedaron na 7ª posición. En 2001, probou en solitario e cantou "Ostani Tu" (Queda aquí), foi 3ª. Un ano despois, en 2002, canta "Se in Se" (Máis e Máis) e consegue unha polémica 2ª posición, por detrás do trío travesti Sestre, o cal obtivera menos puntos no televoto. Tal polémica xerouse no país, que se daba por feito que en 2003, gañaría, levase o que levara, e así foi, presentou "Lep Poletni Dan" (Outra noite de verán) e gañou.
Participou no Festival da Canción de Eurovisión 2003 coa versión inglesa de Lep Poletni Dan co titulo Nanana, e malia que durante os ensaios foi subindo gradualmente nas apostas e a cantar en última posición, non cumpriu as expectativas e tívose que conformar con 7 puntos e unha 23ª posición.
No 2008, Karmen anuncia a súa volta aos escenarios do EMA, e presentase ao EMA 2009 para representar a Eslovenia no Festival de Eurovisión 2010 coa canción A si zelis. Quedou de terceira na semifinal e décima na final do EMA quedando fóra de Eurovisión.
1866
Outros
Historia ano a ano
Galicia Industrial y Comercial
Galicia Industrial y Comercial foi unha revista editada na Coruña entre 1926 e 1936.
Historia e características
Subtitulada Revista mensual ilustrada, apareceu en abril de 1926. Fundada por Ernesto de Cádiz Vargas, constaba de 36 páxinas e tiraba 1.000 exemplares. Foron os seus directores Ramón del Cueto Noval, Leopoldo Hernández Robredo e Joaquín Martín Martínez. Comprometida coa modernización de Galicia e centrada no eido económico, abarcou temas de industria, navegación, comercio, agricultura, finanzas, actualidades, artes e ciencias. Das ilustracións foron autores Torrado, Sobrino, Castelao, Cebreiro e Camilo Díaz. A partir de 1931 incluíu de traballos literarios de Otero Pedrayo, Manuel Abelenda, Carlos Martínez-Barbeito e Roberto Blanco Torres. Desapareceu en xuño de 1936, o seu último director, Joaquín Martín, foi fusilado.
As Casas Novas, Ligonde, Monterroso
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres), o que supón unha diminución nun habitante en relación ao ano anterior.
La La Land
La La Land pódese referir a:
Masa atómica
A masa atómica dun elemento é o número de veces que un dos seus átomos pesa máis ca un átomo que se toma como unidade.
Unidade de masa atómica
A unidade de masa atómica (uma) é o patrón de masa para cantidades de materia moi pequenas. Defínese como a doceava parte do átomo de carbono 12.
Neper
O neper ou neperio (Np) é unha unidade de medida relativa que se utiliza frecuentemente no campo das telecomunicacións, para expresar relacións entre voltaxes ou intensidades. O seu nome procede de John Napier, o inventor dos logaritmos.
Aínda que non é unha unidade de medida do Sistema Internacional, o seu uso é amplamente aceptado en moitos países, para os mesmos fins que o decibel. A diferenza fundamental entre ambas as unidades é que mentres o decibel está baseado no logaritmo decimal da relación de magnitudes, o neperio estao no logaritmo neperiano da citada relación, vindo o número de nepers determinado pola fórmula:
Relación co decibel
polo que:
Se agora se calcula cantos decibels corresponden a esta relación de tensións, temos: Aínda que se pode empregar para relaciónss de potencias, voltaxes ou intensidades, no caso de potencias e tendo en conta que: o valor en nepers queda determinado pola fórmula:
Freixido, Piñeiro, Cedeira
Freixido é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (2 homes).
O Casucho, Ligonde, Monterroso
O Casucho é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 2 habitantes (2 homes e ningunha muller).
Actualmente é a sede da empresa de cebo bovino "JES CEBO".
Gran Premio de Francia de 1983
Resumo da carreira
O piloto francés Alain Prost gañou a carreira co equipo Renault, foi a terceira vitoria consecutiva no Gran Premio de Francia da marca francesa e a cuarta en 5 tempadas. Segundo foi o Brabham - BMW do Campión do Mundo de Nelson Piquet, co compañeiro de Prost no equipo Renault Eddie Cheever terminando terceiro. Completaron os puntos Patrick Tambay no seu Ferrari, e os atmosféricos Williams de Keke Rosberg e Jacques Laffite.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Cruceiro lixeiro
Un cruceiro lixeiro é un tipo de buque de guerra de tamaño pequeno ou mediano. O termo é unha abreviatura da frase "cruceiro blindado lixeiro", que describe a un pequeno barco que leva blindaxe ao igual que un cruceiro blindado: cun cinto e unha cuberta blindadas. Antes de que aparecesen estes tipos de buques, os pequenos cruceiros só levaban protección na súa cuberta, e nalgúns casos certa protección nos costados.
Historia
miniatura|HMS Mercury. Os primeiros pequenos cruceiros de vapor foron construídos para a Royal Navy británica, sendo botado o HMS Mercury en 1878. Os cruceiros de segunda e terceira clase evolucionaron, facéndose gradualmente máis rápidos, con mellor armamento e mellor protección. Alemaña fíxose co liderado no deseño de pequenos cruceiros cara a década de 1890, construíndo unha clase de rápidos cruceiros, a clase Gazelle, copiada por outras nacións. Estes buques usaban caldeiras de carbón e estaban impulsados por máquinas de vapor de pistóns recíprocos, e baseábanse en parte na disposición das súas carboeiras para a súa protección. A adopción de combustibles líquidos para motores de turbinas de vapor fixo que os pequenos cruceiros se volvesen obsoletos rapidamente. Ademais, as novas construcións non podían basearse na protección das carboeiras e debían adoptar outro tipo de blindaxe lateral.
O grupo británico Bristol de cruceiros tipo Town (1909) afastábase dos vellos deseños, usando propulsión de turbinas, cunha alimentación mixta de carbón e fuel óleo, e un cinto de protección de 2 polgadas, ademais de protección tamén na cuberta. Polo tanto, por definición, estes eran cruceiros acoirazados, a pesar de desprazar só 4.800 toneladas; nacían así os cruceiros acoirazados lixeiros. Os primeiros cruceiros lixeiros verdadeiramente modernos foron os da clase Arethusa (1911), que tiñan alimentación totalmente de fuel óleo e usaban a maquinaria lixeira típica dos destrutores para acadar unha velocidade de 29 nós (54 km/h).
Primeira guerra mundial
miniatura|HMS Gloucester, da clase Town, en 1917. Cara a primeira guerra mundial os cruceiros lixeiros británicos adoitaban levar dous canóns de 6 polgadas (152 mm) e talvez oito de 4 polgadas (100 mm), ou un armamento uniforme de canóns de 6 polgadas nun barco dunhas 5.000 toneladas, mentres que os alemáns pasaron durante a guerra dos canóns de 4,1 polgadas (105 mm) aos de 5,9 (150 mm). A construción de cruceiros no Reino Unido continuou ininterrompidamente ata que o nomeamento do almirante "Jacky" Fisher como Primeiro Lord de Mar en 1904. Debido en parte ao desexo de reducir o exceso de gastos polo aumento dos custos de manter o ritmo de produción naval alemá e tamén por sentir que ese tipo de barco era anticuado, Fisher autorizou poucos cruceiros novos e desguazou 70 vellos. A crenza de Fisher de que os cruceiros de batalla substituirían aos cruceiros lixeiros para protexer a navegación comercial ao pouco tempo demostrou ser impracticable, xa que os seus altos custos de construción impedían a súa dispoñibilidade nun número suficiente como para facelo, e os destrutores eran demasiado pequenos para tarefas de exploración. O grupo de 21 cruceiros da clase Town comezou en 1910 a demostrar as súas excelentes habilidades para a exploración en todo tipo de condicións meteorolóxicas e podían levar o suficiente combustible e munición para protexer as rutas comerciais. A clase Arethusa, aparecida tres anos despois, tamén foi un éxito. Os deseñadores británicos continuaron ampliando e refinando os deseños de cruceiros durante a guerra. miniatura|esquerda|SMS Bremen. Os alemáns fabricaron un bo número de cruceiros lixeiros coa crenza de que eran bos buques multi-propósito. Eran máis grandes, máis lentos e menos manobrables que os homólogos británicos pero, a través dunha sucesiva serie de clases, melloraron considerablemente as súas capacidades de navegación. Porén, estes adaptaron moi tarde os canóns de 5,9 polgadas (150 mm) aos cruceiros (coa clase Pillau de 1913); a obstinación do Grande Almirante Alfred von Tirpitz sobre o tema silenciou a opinión doutros oficiais da armada alemá. Completaron os dous últimos cruceiros da clase Bremen en 1906 e 1907, e seguíronlle catro clase Königsbergs e dous Dresdens entre 1905 e 1908. Estas últimas dúas clases, máis rápidas e grandes que os Bremen, estaban armadas cos mesmos 10 canóns de 4,1 polgadas (104 mm) e levaban menos blindaxe na cuberta.
Outras potencias principais concentráronse na construción de acoirazados e produciron poucos cruceiros.
Período de entreguerras
miniatura|esquerda|USS Raleigh, un cruceiro clase Omaha, en 1942. Os Estados Unidos reiniciaron a construción de cruceiros lixeiros en 1918, principalmente debido a que os buques que tiña nese momento en servizo xa eran obsoletos. Os primeiros deles, 10 barcos clase Omaha, desprazaban 7.050 toneladas e estaban armados con 12 canóns de 6 polgadas (152 mm). Oito deses canóns estaban montados en casamatas de dous pisos na proa e na popa, un reflexo da preferencia estadounidense de preguerra polo fogo pesado.
miniatura|USS Brooklyn (CL-40). Tras 1930, a meirande parte das potencias navais concentráronse na construción de cruceiros lixeiros xa que acadaran as limitacións máximas permitidas polo Tratado de Washington. Xapón fabricou os seus catro cruceiros clase Mogami entre 1931 e 1934. O clima político dende 1936 ata 1939 levou a que se construísen novos cruceiros lixeiros con urxencia. Os británicos construíron 11 durante este período, que culminaron nos dous buques da clase Town, armados con 12 canóns de 6 polgadas (152 mm). Os novos barcos eran máis grandes e estaban mellor blindados que outros cruceiros británicos. Os Town tiñan un cinto de 114 mm e eran capaces de acadar os 32,5 nós, pero a meirande parte dos seus outros barcos estaban dentro das limitacións do tratado. Os Estados Unidos tamén intentaron cumprir as limitación e completaron 7 dos seus 9 cruceiros clase Brooklyn entre 1938 e setembro de 1939. Eses barcos foron unha resposta aos Mogami xaponeses e foi un indicativo das crecentes tensións existentes no teatro do Pacífico. Xapón, que nese momento xa non se consideraba baixo restricións, comezou a rearmar os seus Mogami con 10 canóns de 8 polgadas (203 mm).
Segunda Guerra Mundial
miniatura|esquerda|USS Atlanta (CL-51). Durante a época segunda guerra mundial os cruceiros lixeiros tiveron canóns que ían dende as 5 polgadas (127 mm), como nas clases antiaéreas Atlanta (estadounidense) e na Dido (británica), ata as 6,1 polgadas, aínda que o tamaño máis común foron as 6 polgadas. Os Atlanta e Dido naceron da necesidade táctica de construír buques para protexer aos portaavións, acoirazados e convois dos ataques aéreos.
Os cruceiros pesados adoitaban a levar unha batería de canóns de 8 polgadas (203 mm). Nos anos previos á Segunda Guerra Mundial, co Tratado Naval de Londres facendo imposible construír un deseño de cruceiro pesado equilibrado dentro dos límites de tonelaxe, construíronse gran cantidade de cruceiros lixeiros de 10.000 toneladas con de 12 a 15 canóns de 6 polgadas (152 mm) que polo demais eran idénticos aos cruceiros pesados.
A construción de cruceiros pesados suprimiuse no Reino Unido, Francia e Italia durante a metade dos anos 30. Porén, o estoupido da Segunda Guerra Mundial permitiu á nacións superar o límite das 10.000 toneladas do Tratado naval de Londres. Cara finais do conflito, os buques da mariña dos Estados Unidos clasificados como "grandes cruceiros" tiñan desprazamentos de case 30.000 (os cruceiros clase Alaska), mentres que os cruceiros lixeiros permaneceron no rango das 10.000 toneladas (aínda que ás veces alcanzaron as 12.000 ou 13.000).
Minus the Machine
Minus the Machine é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de metal alternativo 10 Years, editado o 7 de agosto do 2012 a través do seu propio selo, Palehorse Records, que forma parte do Warner Music Group.
A Carixa
O topónimo galego A Carixa pode referirse a:
María Cruz Mato Iglesias
María Cruz Mato Iglesias, nada en Silleda en 1934, é unha científica galega especialista en botánica. Vencellada ao CSIC desde 1965, foi directora do Instituto de Investigacións Agrobiolóxicas de Galicia (IIAG) e delegada institucional do CSIC en Galicia.
Traxectoria
Licenciouse en Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela en 1957 con premio extraordinario de licenciatura. Doutorouse en 1964 coa tese Estudio de la vegetación del partido judicial de Caldas de Reyes. Posteriormente, completou a súa formación nas Facultades de Ciencias das Universidades de Lausanne e de  Montpellier.
Foi profesora de Botánica da Universidad de Santiago de Compostela, e dende 1965 desenvolveu a súa carreira científica no IIAG do que foi directora (1984-1992). Foi a primeira e única muller delegada institucional do Consello Superior de Investigacións Científicas en Galicia (1992-2002).
Ten unha ampla obra publicada no campo da botánica e da bioquímica vexetal.
Hipoteca
A hipoteca é un dereito real. Constitúese en garantía dunha obrigación e, para a súa constitución, require escritura pública e inscrición no rexistro da propiedade.
Antofagasta (homónimos)
Antofagasta pódese referir a:
Hipoteca
Parámetros
Unha hipoteca definese empregando 3 parámetros:
O tipo de xuro pode a súa vez ser:
Óscar honorífico
O Óscar Honorífico (Academy Honorary Award), creado en 1948 na 21ª edición dos Óscar (chamado previamente Special Award), é un dos premios entregados anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas. Os receptores do premios son elixidos pola administración da Academia.
O Óscar Honorífico entrégase na cerimonia anual dos Governors Awards.
Premiados
Inclúense os premiados co Óscar Xuvenil e os premios honoríficos aos filmes en lingua non inglesa antes da creación da categoría competitiva en 1956.
Cryptosporidium
Características xerais
Cryptosporidium causa a diarrea chamada criptosporidiose. É un dos apicomplexos patóxenos, xunto con Plasmodium causante da malaria, e Toxoplasma, causante da toxoplasmose, pero, a diferenza de Plasmodium, que se transmite polos mosquitos, Cryptosporidium non utiliza un insecto como vector e é capaz de completar o seu ciclo de vida nun só hóspede, orixinando estadios de quiste que se excretan nas feces e poden transmitirse a un novo hóspede.
Varias especies de Cryptosporidium infectan a mamíferos. Nos humanos, os principais causantes de enfermidades son C. parvum e C. hominis (antes denominado C. parvum xenotipo 1). Ademais, C. canis, C. felis, C. meleagridis, e C. muris poden tamén causar doenzas en humanos.
A criptosporidiose é tipicamente unha infección aguda, de curto prazo, pero pode ser grave e persistente en nenos e persoas inmunocomprometidas. O parasito transmítese por quistes (ooquistes ou oocistos) resistentes liberados no ambiente que, unha vez inxeridos, permanecen no intestino delgado e dan lugar a unha infección do tecido epitelial intestinal.
O xenoma de Cryptosporidium parvum, que se secuenciou en 2004, é peculiar entre os eucariotas porque parece que non ten ADN mitocondrial. Tamén se secuenciou unha especie moi relacionada, a C. hominis. Poden consultarse os datos xenómicos de Cryptosporidium na base de datos do NIH The CryptoDB.org.
Ciclo de vida
miniatura|esquerda|300px|Ciclo de vida de Cryptosporidium spp. A fase de espora de Cryptosporidium (ooquiste) pode sobrevivir durante longos períodos de tempo fóra do seu hóspede. Pode tamén resistir a acción de moitos desinfectantes comúns, como os baseados no cloro.
Tratamento e detección
En moitas plantas potabilizadoras de auga que toman auga de ríos, lagos e depósitos utilízanse tecnoloxías de filtración, moitas das cales poden eliminar o 99% dos Cryptosporidium. Hai filtros de membranas e bolsas e cartuchos-filtro que eliminan especificamente Cryptosporidium.
Cryptosporidium é moi resistente aos desinfectantes clorados; pero se as concentración son altas e o tempo de exposición prolongado, Cryptosporidium pode inactivarse con dióxido de cloro e tratamentos con ozono. En xeral, cómpren unhas concentracións de cloro tan altas que o uso de produtos clorados queda excluído como método de control de Cryptosporidium na auga para beber. O tratamento con luz ultravioleta a doses relativamente baixas inactiva Cryptosporidium.
Unha das principais dificultades para identificar os estalidos epidémicos é a capacidede de verificar os resultados no laboratorio. Os ooquistes poden examinarse ao microscopio a partir de mostras de feces, pero poden confundirse con outros obxectos ou artefactos similares. A maioría dos criptosporidios miden 3-6 μm, aínda que algúns informes mencionan quistes máis grandes.
En caso de risco de auga contaminada por Cryptosporidium recoméndase como método doméstico de control ferver a auga antes de bebela.
Como moitos patóxenos fecais-orais, poden transmitirse por alimentos contaminados ou pouca hixiene. Cómpren análises de augas e estudos epidemiolóxicos para determinar a fonte de infeccións específicas. Cryptosporidium normalmente non causa enfermidades graves en persoas con boa saúde. Pode infectar de forma crónica a nenos e adultos expostos e inmunocomprometidos.
Doppelgänger
alt=|miniatura|"Doppelgänger 1", pintura de [[Sebastian Bieniek, 2019.]] Doppelgänger é o vocábulo alemán para definir o dobre fantasmagórico ou sosias malvado dunha persoa. A verba provén de doppel, que que dicir «dobre» e gänger: «andante». A súa forma máis antiga, acuñada polo novelista Jean Paul en 1796, é Doppeltgänger, 'o que camiña á beira'. O termo utilízase para designar a calquera dobre dunha persoa, comunmente en referencia ó «xemelgo malvado» ou ao fenómeno da bilocación.
Na mitoloxía e o folclore
Nas lendas nórdicas e xermánicas, ver o propio Doppelgänger é un agoiro de morte. Un Doppelgänger visto por amigos ou parentes dunha persoa pode ás veces traer mala sorte, ser un mal agoiro ou un sinal dunha doenza ou un problema de saúde inminentes. Segundo escribiu o dramaturgo sueco Strindberg: «O que ve ao seu dobre é que vai morrer».
Luis Pernas
Luis Pernas Novo, nado na Solaina (Narón) en 1975, é un culturista galego.
Traxectoria
Luis Pernas comezou a competir en culturismo en 1995 e proclamouse campión galego en 1999, así como campión de España dos pesos pesados en 2003, 2006 e 2008. Tamén gañou distintos torneos abertos e en 2010 no Arnold Classic, o campionato mundial da Federación Internacional de Culturistas (IFBB). En 2014 proclamouse Mister Universo e Mister Universo Talle Medio nos campionatos do mundo da IFBA, unha das federacións internacionais deste deporte, que ten sede en Italia.
Vida persoal
É dono de ximnasios e tendas de alimentación deportiva, e traballa como técnico informático da Universidade da Coruña.
Rexión de Antofagasta
Antofagasta é unha das 16 rexións do Chile. A súa capital é o porto de Antofagasta. A Rexión de Antofagasta está bañada polo oeste polo Océano Pacífico, e ten fronteira polo leste coa Bolivia e a Arxentina, polo norte coa rexión de Tarapacá e polo sur coa de Atacama.
División administrativa da Rexión
A Rexión de Antofagasta, para efectos de goberno e administración interior, divídese en 3 provincias:
Para fins de administración local, as provincias subdivídense en nove comunas.
Escudo de Romanía
O escudo de Romanía foi aprobado polo Parlamento o 10 de setembro de 1992 como escudo de armas representativo para Romanía. Está baseado no escudo de armas do Reino de Romanía (empregado entre 1922 e 1947), redeseñado por Victor Dima. O escudo de armas foi aumentado o 11 de xullo de 2016 para engadirlle unha representación da Coroa de Romanía.
Descrición
No escudo, un campo de azur, figura unha aguia de ouro, con bico e poutas de goles que sostén no seu pico unha cruz ortodoxa de ouro e, coas súas poutas, un cetro e unha espada de prata, símbolos da soberanía: O sabre é unha representación do que pertenceu ao voivoda de Moldavia, Estevo o Grande (1433-1504) e o cetro de Miguel o Valente (1593-1601), príncipe de Transilvania, Valaquia e Moldavia que unificou por primeira vez os principados romaneses. Sobre o peito da aguia sitúase un escudo cuarteado cos brasóns das provincias históricas romanesas (Valaquia, Moldavia, Transilvania, Banato e Crişana) con cheurrón no que figuran dous golfiños símbolo da rexión marítima do país.
Cuarteis
O primeiro cuartel corresponde a Valaquia. Nun campo de azur, figura unha aguia de ouro con bico e poutas de goles que sostén no pico unha cruz ortodoxa de ouro, un sol de ouro á dereita e un novilunio de ouro á esquerda.
1853
Nacementos
miniatura|[[Faro de Vigo, ano I, número 1.]]
Escudo de Romanía
Cuarteis
No segundo cuartel figuran os símbolos de Moldavia, nun campo de goles, unha cabeza de sabre de uro cunha estrela de cinco puntas entre os cornos, unha rosa de cinco pétalos (á dereita) e un crecente (á esquerda) ambos de prata.
1853
Outros
Historia ano a ano
Escudo de Romanía
Cuarteis
O terceiro cuartel corresponde a Banato (e Oltenia). É un campo de goles no que aparece representado, sobre ondas de azur, a ponte sobre o Danubio do emperador romano Traxano, unha ponte dourada de dúas luces sobre o que se sitúa un león rampante, linguado, unllado e armado de ouro que alza un espadón.
No cuarto cuartel aparece o brasón de Transilvania, Maramures e Crişana. Consiste nun campo cortado por un trangle (faixa de maior grosor) de goles. Na súa metade superior, de azur, unha aguia de sabre con bico de ouro que sae da faixa divisoria xunto a un sol de ouro, á dereita, e un crecente de prata, á esquerda; na metade inferior, de ouro, sete torres de goles, ameadas, colocadas en dúas filas, catro e tres. En cheurrón, representando á rexión marítima, sobre un campo de azul: dous golfiños de ouro afrontados, de colas alzadas.
Historia
A orixe do escudo de Romanía remóntase a 1872, cando o goberno adoptou como emblema heráldico a figura da aguia que porta a cruz, a espada e o cetro e os brasóns das provincias: Valaquia, Moldavia, Bucovina, Transilvania, Maramures e Crisana, Banato e Oltenia. Estas armas, a diferenza das actuais, estaban timbradas coa coroa real de Romanía. En 1921 incorporáronse ao conxunto descrito un escusón, no centro, coas cores da Casa de Hohenzollern (que reinou no país desde 1866 ata 1947) e, en cheurrón, os golfiños símbolo da rexión marítima.
Vivérridos
miniatura|200px miniatura|200px miniatura|200px
A dos vivérridos (Viverridae) é unha familia de mamíferos da orde dos carnívoros e suborde dos feliformes, que inclúe ás xenetas ou algarias e ás civetas.
Son de corpo pequeno, maiormente arbóreas.. Parécense aos gatos, mais teñen o fociño máis semellante ás mangostas. A súa lonxitude, excluíndo a súa longa cola, vai de 40 a 70 cm, e o seu peso oscila de 1 a 5 kg, con extremo nos manturóns de 13 kg. Coñécense 32 especies.
En Sri Lanka, as especies coñécense como "Kalawedda" pola comunidade de fala Sinhala. Aínda que moitos usan os termos "Uguduwa" e "Kalawedda" intercambiantes, aínda que "Uguduwa" refire á civeta palmeira máis que ao gato civeta. Os vivérridos son nativos dos trópicos do Vello Mundo, toda África, sur do Mediterráneo, Madagascar, e a Península Ibérica. Os seus mellores hábitats: terras inundables, sabanas, montañas e, sobre todo, selvas tropicais. En consecuencia, coa perda do hábitat; están sendo consideradas especies vulnerables.
Cariclo (nai de Tiresias)
Cariclo foi unha ninfa, nai do afamado adiviño Tiresias.
Atenea lavoulle os oídos e así fixo que Tiresias puidese entender a linguaxe dos paxaros, concedéndolle así o don da profecía (que Zeus estendeu á súa vida despois de morto, cando estivese no Hades, de xeito que foi o único adiviño que conservaba esta facultade na outra vida). A esta capacidade de adiviñación sumouse unha vida extremadamente longa, equivalente a sete xeracións humanas e, en terceiro lugar, deulle un bastón feito de cerdeira brava ou de sangomiño (Cornus sp), segundo as fontes, que lle permitía camiñar sen problemas, como o resto das persoas videntes.
Comeás, Ligonde, Monterroso
Comeás é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución nun habitante en relación ao ano anterior.
La Draga (1933)
La Draga foi un semanario editado na Coruña en 1933.
Traxectoria
Subtitulado Semanario de crítica política, apareceu en 1933. Fundado por Jenaro Marinhas del Valle e Alfredo Canalejo Martínez, estaba dirixido por Alfredo Canalejo. Realizou campañas a prol do autonomismo, denunciando a apatía dos partidos republicanos de ámbito estatal, promovidas por Jenaro Marinhas del Valle e Álvaro Cebreiro. O último número coñecido é o 7, corresponde ao 21 de outubro de 1933. O director foi detido o 9 de novembro de 1933 como responsable dun artigo titulado "Gustavoff" considerado inxurioso.
Manuel Bujados
Traxectoria
Tamén colaborou en Céltiga e participou nas exposicións de artistas galegos, aínda que viviu entre Madrid, París e a Arxentina. Sábese da súa amizade con Máximo Ramos, Francisco Asorey, Federico Ribas, Amando Suárez Couto e o pintor Juan Luis.
Fresco
miniatura|dereita|A [[Capela Sistina, no Vaticano. Frescos de Michelangelo Buonarroti (1508-1512).]] En pintura, fresco aplícase á pintura realizada sobre un muro con revoque de cal húmida e coas cores disoltas en auga de cal.
O termo provén do italiano buon fresco ("moi fresco"), en contraposición a in secco ("sobre seco"). Para crear un fresco auténtico, ou buon fresco, prepárase o muro cun revoque de cal húmida ou escaiola e píntase inmediatamente. Como a intensidade das cores diminúe rapidamente a medida que se absorbe a cal, é preciso aplicar novas capas para obter tons vivos. Ao secar, fórmase unha película de carbonato de calcio que une indisolubelmente as cores á parede. Isto fai que a obra sexa moi duradeira; se se destrúe a parede non resulta difícil reconstruíla debido ás dimensións dos anacos.
A pintura in secco é a que usa a témpera. Con frecuencia resulta necesario retocar os frescos desta maneira. Algunhas veces tamén se lle chama buon fresco á pintura que non foi retocada despois e fresco seco á que si foi retocada.
A pintura ao fresco require unha planificación coidadosa, xa que esta técnica non permite experimentacións ou modificacións sobre a marcha. Ten a dificultade engadida de que se traballa en circunstancias de luz que non son as do estudio, co que as cores non se perciben igual; por outra parte, a iluminación que recibirá a obra será a mesma sempre, ao contrario doutras técnicas en que a obra pintada non se expón coa mesma luz coa que foi creada.
O tempo que tarda en secar unha sección varía entre dúas e doce horas e coñécese como giornata, durante a que o artista aplica os pigmentos en po que vai disolvendo na auga de cal. Esta faise con cal (óxido de calcio) e un agregado de mármore ou area (para dar textura e forza, e homoxeneizar o secado). Aplícanse varias camadas durante varios días, cada vez con menos agregado.
miniatura|dereita|Frescos na [[Catedral de Mondoñedo (século XIV).]]
O deseño trazábase antigamente sobre a parede fresca; na Italia renacentista introducíronse os cartóns, desde os que o deseño se transfería á parede mediante punzóns ou, estando o cartón perforado, usando carbón; actualmente úsanse tamén proxectores de diapositivas.
A técnica do fresco coñécese desde a primeira metade do II Milenio a.C., durante a Idade de Bronce, en que se usou nos palacios da civilización minoica. Os etruscos e romanos utilizárono tamén, como na Vila dos Misterios, en Pompeia. Tamén se coñecen frescos na India a mediados do I Milenio a.C. e na China da dinastía Han (século I). O fresco foi moi popular durante a Idade Media e rexurdiu con forza no Renacemento italiano, con artistas como Cimabue, Giotto, Fra Angelico,...
Lingua nepalesa
O nepalés ou nepalí é o idioma oficial do Nepal, aínda que é falado tamén nalgunhas zonas do norte da India e Bután. Esta lingua pertence á rama indo-iraniana da familia indoeuropea. Así como moitos dos idiomas do sur de Europa (como o galego, o italiano, o castelán, o francés, o portugués etc...) desenvolvéronse a partir do idioma latino e este do indoeuropeo, do mesmo xeito moitos dos idiomas do norte da India (entre eles o nepalés) desenvolvéronse a partir do sánscrito, e orixinalmente tamén provén do indoeuropeo.
O vocabulario provén na súa maior parte do sánscrito, aínda que ten algunhas palabras prestadas do árabe e do persa (que lle chegaron a través do hindi e do urdú). Recentemente aumentáronse os préstamos do inglés.
O nepalés escríbese no alfabeto devanágari, por exemplo: गअलइसप que significa 'Galiza'.
A tipoloxía é suxeito-obxecto-verbo.
Estrela Vermella de Belgrado
A Sociedade Deportiva Estrela Vermella de Belgrado (en serbio Sportsko Društvo Crvena Zvezda Beograd) é un club polideportivo da cidade de Belgrado, en Serbia, fundado o 4 de marzo de 1945. Entre as súas seccións deportivas máis laureadas están as seguintes:
Outras seccións do club son as de voleibol, hóckey sobre xeo, balonmán, remo, wáter-polo, rugby league, atletismo, tenis, fútbol americano, natación etc, até un total de 26 seccións.
O Coto, Régoa, Cedeira
O Coto é un lugar da parroquia de Régoa no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Concilio de Tours
miniatura|200px|dereita|Carlomagno O Concilio de Tours é un dos cinco concilios rexionais convocados por Carlomagno no mes de maio do ano 813 na cidade francesa de Tours, xunto cos de Maguncia acerca das escolas, o de Châlons, Reims e Arlés. O concilio de Tours é importante non só desde o punto de vista relixioso, senón tamén desde o lingüístico.
Marca unha etapa importante, un momento fundamental na cristianización de Occidente. No canon 17, os bispos reunidos por Carlomagno deciden que, nos territorios que corresponden ás actuais Francia e Alemaña, as homilías se pronunciasen, en lugar de en latín, en rusticam Romanam linguam aut Theodiscam, quo facilius cuncti possint intellegere quae dicuntur, é dicir, na "lingua rústica romana", o protorromance xa fortemente distinto do latín, ou na "lingua tudesca", xermánica, propia de Alemaña, "para que todos poidan entender con maior facilidade o que se di".
É unha das testemuñas máis antigas de que o latín naquela época xa non era comprendido polas xentes en Francia. A partir do século IX, a lingua francesa, así como outras linguas romances comezaron a emanciparse do latín na escrita.
O concilio de Tours proclama así o recoñecemento de dous grandes elementos xeoculturais que integraban o imperio de Carlomagno: o mundo que fora romano, de tradición latina, ata o río Rin, e o mundo xermánico máis aló do Rin. Había no concilio bispos de ambas orixes. No lado romano, a predicación sería a partir de entón realizada en lingua romana, mais "rústica"; no lado xermánico, faríano na lingua propia.
Porén hai que esperar ao ano 842 e aos Xuramentos de Estrasburgo, para que sexa atestado o primeiro texto completo escrito nunha lingua procedente do latín pero claramente distinta desta; e uns anos máis tarde para a primeira testemuña literaria, a secuencia de Santa Eulalia.
Por outra parte o concilio de Tours proclamou que os doce días de Nadal ata a Epifanía fosen un período festivo e sagrado.
Morodo
Cos termos morodo ou Morodo pódese facer referencia a:
Comité Olímpico Nacional Mongol
Comité Olímpico Nacional Mongol (en Монголын Үндэсний олимпийн хороо) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Mongolia. É a institución encargada de rexer a participación de Mongolia nos Xogos Olímpicos e nas distintas competicións dentro e fóra do continente asiático. É membro do Consello Olímpico de Asia.
Historia
O Comité foi fundado en febreiro de 1956 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en 1962.
Manchester by the Sea (filme)
Manchester by the Sea é un filme dramático estadounidense de 2016, dirixido e escrito por Kenneth Lonergan e protagonizado por Casey Affleck, Michelle Williams e Kyle Chandler. A rodaxe do filme comezou o 23 de marzo de 2015, en Manchester-by-the-Sea, Massachusetts. Recadou 77 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 8,5 millóns.
Manchester by the Sea recibiu aclamacións da crítica trala súa estrea, sendo considerado un dos mellores filmes de 2016. Nos Óscar de 2017, o filme recibiu seis nomeamentos: mellor filme, mellor director, mellor actor (Affleck), mellor actor secundario (Hedges), mellor actriz secundaria (Williams) e mellor guión orixinal, gañando o de mellor actor e mellor guión. Tamén gañou o Globo de Ouro a Mellor Actor nun drama sendo nomeado para catro categorías máis.
Sinopse
Despois da súpeta morte de Joe Chandler, o seu irmán máis novo Lee faise titor legal do seu fillo. Lee regresa á súa vila natal e ten que lidar tanto coa súa dona separada Randi como coa comunidade de North Shore.
Produción
A preprodución comezou o 8 de setembro de 2014. A principios de decembro de 2014, durante a rodaxe de The Finest Hours, Casey Affleck revelou á The Boston Globe que Damon non sería protagonista na película e que interpretaría o seu papel. Affleck substituíu a Damon, o 5 de xaneiro de 2015. Michelle Williams foi introducida no elenco o 9 de xaneiro de 2015, para interpretar a dona do personaxe de Affleck.
En marzo de 2015 informouse de que Sierra/Affinity se uniran para financiar a película, mentres que Kimberly Stewart podería producir e financiar a través da súa K Period Media, Kevin J. Walsh a través de B Story, Chris Moore a través de CMP, e Damon través da súa compañía Pearl Street Films. Pritzker xa non se achegou a producir. Kyle Chandler asinou contrato para protagonizar a película o 24 de febreiro de 2015, que interpreta o personaxe do irmán máis vello de Affleck.
Rodaxe
O filme estableceuse previamente en Nova Inglaterra. A rodaxe comezou o 23 de marzo de 2015, na localidade do mesmo nome de Manchester-by-the-Sexa, Massachusetts. No segundo día, a rodaxe levouse a cabo na costa norte nos lugares de Beverly, Gloucester e Salem.
Estrea
A película estreouse na sección World Premier do Festival de Cinema de Sundance de 2016. Posteriormente foi adquirida por Amazon por 10 millóns de dólares.
Recepción crítica
O filme recibiu eloxios da crítica. Baseado en 16 comentarios, Manchester by the Sexa ten unha puntuación en Rotten Tomatoes do 94%, cunha media de 8.1/10. En Metacritic ten unha puntuación de 91/100, sobre a base de 10 comentarios, o que indica aclamación universal.
Premios e nomeamentos
Manchester by the Sea recibiu aclamacións da crítica trala súa estrea, sendo considerado un dos mellores filmes de 2016. Nos Óscar de 2017, o filme recibiu seis nomeamentos: mellor filme, mellor director, mellor actor (Affleck), mellor actor secundario (Hedges), mellor actriz secundaria (Williams) e mellor guión orixinal. Tamén gañou o Globo de Ouro a Mellor Actor nun drama sendo nomeado para catro categorías máis.
Federación Francesa de Fútbol
A Federación Francesa de Fútbol (FFF) (en francés: Fédération Française de Football) é o máximo corpo reitor do fútbol en Francia. Dirixe á selección de Francia ademais, da dirección e organización da Liga de Fútbol Profesional (Ligue de Football Professionnel) e os Campionatos de Francia (Championnats de France). A Federación foi fundada en 1919 sendo ademais membro fundador tanto da FIFA como da UEFA.
Competicións organizadas pola FFF
Desde 1944 a FFF delega a Ligue de Football Professionnel'' a organización dos campionatos de fútbol profesional (Ligue 1, Ligue 2 e Copa da liga). Líguea de Football Professionnel'', tamén coñecida polas súas siglas LFP, é un organismo baixo a autoridade da FFF.