cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Graffiti
Orixe e traxectoria mundial
Con este pulo informativo, o Graffiti estenderase a outras cidades, entre elas Nova York, onde se desenvolverá completamente ata constituír o movemento artístico que coñecemos hoxe en día.
En Nova York, integrarase na emerxente cultura Hip-Hop, que se baseaba na realización dunha serie de actividades de carácter creativo, coas que os rapaces de barrios marxinais tentaban fuxir dos Gangs e a droga. Estas actividades denomínanse "Os 4 elementos", e xunto co Graffiti serían, o Rap, o Djing e o B-boying. Neste ambiente, desenvolveranse as grandes letras coloridas características do Graffiti, cunha gran carga crítica coa sociedade marxinal na que vivían os autores, e é o momento en que podemos realmente dicir que aparece o Graffiti tal como o coñecemos.
Dende a súa chegada a Nova York, arredor do inicio da década dos 70, ata metade desta (1075), darase a denominada etapa pioneira do Graffiti, caracterizada pola innovación, ao non haber pautas, nin sequera técnicas concretas e desenvolvidas para este tipo de arte, os Graffiteros ou Writters (como se lles denomina na cultura Hip-Hop) comezaron a xerar unha inmensa cantidade de formas, estilos, e motivos.
Os autores, dado o carácter ilexítimo da súa actividade, firmaban as súas grandes obras baixo pseudónimos escollidos por eles aos que lles sumaban un número, normalmente da rúa na que vivían (p. exem.: Taki 183 ).
A partir do 1976, darase a coñecida Era do Die Hard,que durará ata o 1988. Neste momento é cando se comenzan a realizar os famosos "Whole cars", isto é vagóns de metro nos que en intervencións rápidas os writters realizaban pezas coas que cubrían a superficie dos vagóns para que estes moveran a súa peza por toda a cidade. Estas pezas, aínda que perseguidas e limpadas rapidamente, provocaron un novo boom dos medios, sendo retransmitidos pola televisión e os medios.En este momento aparecerá unha gran cantidade de grupos (crews) e artistas, cada un buscando o seu estilo propio e característico. Isto levará a que xurdan numerosas "Style wars", guerras de estilos, nas que os grupos rivais enfróntanse tapando ou modificando pezas dos contrincantes.
Arredor do inicio dos 80, a Autoridade Metropolitana do Transporte de Nova York iniciará unha campaña de loita contra o Graffiti, mellorando as medidas de seguridade nas cocheiras e aumentando a severidade dos castigos. Isto fará que o número de writters vaia descendendo pouco a pouco. Os que persisten, buscarán novas formas ou lugares onde realizar as súas pezas, e algúns incluso emigrarán a Europa, continente onde aínda non se dera este movemento, polo que as autoridades non eran tan severas. Estes últimos serán a semente que provoque a xerminación non só do Graffiti, senón tamén do Hip-Hop en Europa, apoiado e reforzado pola xira que fará Afrika Baambata (creador da cultura Hip-Hop) coa Zulu Nation tamén nesta década.
A finais dos 80, apareceu nos suburbios unha nova droga: O crack. A devastación resultante desta, e a violencia que trouxo consigo, xunto ó recrudecemento das penas e a dificultade para pintar, provocou unha caída drástica na actividade do Graffiti, e ademais volveu aos writters moito máis pechados e desconfiados, o que tampouco axudaba a hora de tentar que novas xeracións comezarán a realizar pezas. No 1989, case todas as liñas de metro, soporte por excelencia do Graffiti, estaban limpas en Nova York. A esta etapa denominóuselle " Movemento Tren Limpo".miniatura|Muelle.
Cando xa parecía que o Graffiti estaba a piques de extinguirse, deuse un acontecemento inesperado: A MTA, comezou unha renovación dos vagóns do metro, relegando os vellos vagóns a cocheiras apartadas e sen vixilancia. Isto deu un último pulo o Graffiti, e deu lugar a unha nova e prospera xeración de Writters.
Dende este momento, cara a actualidade, o Graffiti non parou de medrar como movemento artístico, internacionalizouse e globalizouse, e xa non se limita a súa realización aos vagóns do metro ( aínda que moitos nostálxicos seguen realizando incursións nas cocheiras ). As técnicas, os materiais e as oportunidades para os artistas melloraron moito, así como ha aceptación por parte da sociedade, o que deu lugar a writters de renome mundial, capaces de crear pezas de tamaños xigantes e técnica e mensaxe espectaculares, como poden ser Aryz, Banksy, Nychos ou Mad C. O graffiti pasou a ser unha arte forte, e incluso tentouse a súa inclusión no mercado da arte, con maior ou menor éxito. Arestora, incluso están a emerxer novas correntes artísticas, derivadas directamente deste, como o Street Art, o Stencil etc...
Con todo isto podemos concluír que o Graffiti non só sobreviviu, senón que ademais creceu e ten un futuro longo por diante, xerando innovacións e provocando o espectador.
O can dos Baskerville
O can dos Baskerville (título orixinal en inglés, The Hound of the Baskervilles; literalmente, O sabuxo dos Baskerville) é unha novela policial británica de Arthur Conan Doyle, publicada por vez primeira no Strand Magazine en 1901 e 1902. O protagonista principal é o detective Sherlock Holmes, a quen acompaña, coma sempre, o doutor Watson, quen por outra banda é a voz narrativa que emprega o escritor escocés Doyle para elaborar a historia. Cómpre destacar que a novela, agás un par de escenarios londinienses, está principalmente ambientada en Dartmoor, no condado de Devon (Inglaterra).
No ano 1989, a tradución ao galego de Gonzalo Navaza gañou o Premio Ramón Cabanillas de Tradución.
Marte (deus)
miniatura|Estatua de Marte do século I. (Museo Capitolino, Roma). Na mitoloxía romana, Marte (en latín Mars) era o deus da guerra, equivalente ó Ares da mitoloxía grega e mais ao Smertrios da mitoloxía celta. Fillo de Xuno e unha flor máxica (Xúpiter). Inicialmente foi o deus da fertilidade e a vexetación, e o protector do gando, pero despois foi asociado coa loita. Ofrecíanselle sacrificios antes das batallas e dicíase que aparecía nos campos de batalla acompañado por Bellona, unha deusa guerreira. Dise que a súa esposa era Nerio.
Culto
O seu principal templo estaba na capital do imperio que compartía con Xúpiter e Quirino. O templo a Mars Ultor ("o vingador") estaba no Forum Augustus. Outro templo dedicado a Mars Gradivus ("O que precede ó exército na batalla") estaba situado no lugar onde se concentraba o exército antes de partir a unha guerra. O Campus Martius ("campo de Marte") era onde adestraban os soldados e atletas.
As Feriae Marti celebrábanse o 1 de marzo e o Armilustrium o 19 de outubro. Cada cinco anos celebrábase a Suovetaurillia, na que se sacrificaban na súa honra un porco, unha ovella e un touro. O 27 de febreiro e o 14 de marzo, tiñan lugar as carreiras de cabalos da Equirria. O 23 de marzo celebrábase o Tubilustrium no que se purificaban as armas e as trompetas de guerra.
Marte era representado como un guerreiro con armadura cun helmo con crista. O lobo e o peto eran os seus símbolos. Fillos seus foron Fuga e Timor.
O mes de marzo e o planeta Marte chamáronse así na súa honra. Á súa honra foi dedicado tamén un día da semana: o dies Martis, ou sexa, o martes.
Marte, ó contrario que o seu equivalente grego, Ares, foi máis venerado que a maioría dos deuses romanos debido a que os seus fillos Rómulo e Remo fundaron Roma. Os romanos chamábanse a si mesmos fillos de Marte.
Jigawa
356px|miniatura|Localización de Jigawa dentro de Nixeria. Jigawa é un estado do norte da Nixeria, creado o 27 de agosto de 1991. A súa capital é a cidade de Dutse. A estimación do censo de 2005 apuntaba unha poboación de 4 988 888 habitantes, nunha área de 23.154 km².
O estado limita polo oeste cos estados de Katsina e Kano, polo leste cos estados de Bauchi e Yobe e polo norte coa República de Níxer.
Divisións
Está dividido en 27 áreas de goberno local: Auyo, Babura, Biriniwa, Birnin-Kudu, Buji, Dutse, Gagarawa, Garki, Gumel, Guri, Gwaram, Gwiwa, Hadejia, Jahun, Kafin-Hausa, Kazaure, Kiri-Kasama, Kiyawa, Kuagama, Maigatari, Malam-Maduri, Miga, Ringim, Roni, Sule-Tankakar, Taura e Yankwashi.
Está dividido tamén en cinco emiratos históricos: Hadejia, Kazaure, Gumel, Ringirn e Dutse.
Víctor Novoa Limeses
Víctor Novoa Limeses, finado en Vigo o 29 de xuño de 1899, foi un político galego.
Víctor Valverde Mayo
Víctor Valverde Mayo, nado no Porriño cara a 1908 e finado en Guillarei (Tui) o 6 de agosto de 1936, foi un funcionario e político galego.
Traxectoria
miniatura|250px|Monumento aos asasinados na Volta da Moura. Funcionario do Concello do Porriño dende decembro de 1927 e oficial maior do Concello dende 1929. Correspondente de El Pueblo Gallego e Tribuna (onde asinaba como Miss Espanta) no Porriño. Foi membro da directiva do Liceo Artístico do Porriño e colaborador da Sociedad Fomento de Porriño y su distrito e do seu boletín. Presidente da Juventud Socialista e secretario da sociedade obreira do Porriño, foi detido en abril de 1934, pola explosión dun petardo durante a procesión do Venres Santo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e sometido a un proceso militar. Estaba preso na cadea de Tui. Foi sacado da cadea e asasinado na Volta da Moura o 6 de agosto de 1936 con José Juan Teijeira Coto e Saturnino Álvarez Sotelino.
Vida persoal
Casou con Emilia Rodríguez Sequeiros en 1928, e foi pai de Emilia, Víctor, Trinidad e Adoración Valverde Rodríguez.
Adidas Finale
miniatura O Adidas Torfabrik é o balón oficial da Bundesliga desde a tempada 2014–15. O deseño da pelota está baseado nas estrelas que forman o logotipo da Bundesliga. Este balón utilízase sobre todo nas fases finais da competición, podendo usar outros nas fases preliminares.
Burreño
A mula burreña ou besta burreña é o resultado da hibridación entre un cabalo e unha burra.
Para conseguir este cruzamento hai que adestra-lo cabalo desde novo, dando lugar a un tipo de semental denominado popularmente cabalo burreiro. Tampouco as burras aceptan facilmente ser cubertas por un cabalo. Coma a mula, que é o cruzamento entre un burro e unha egua, tamén é estéril.
Presenta características propias do cabalo: cabeza longa e delgada (pero menos ca na mula), crina máis abundante, rabo con pelo desde o nacemento; e do burro, as orellas longas. Tense descrito o burreño como un "burro con patas de cabalo", fronte á mula que viría ser coma un "cabalo con patas de burro".
Canto ó seu aproveitamento como animal de traballo, o burreño ten menos forza e resistencia cá mula. Por esta razón, ademais da dificultade do cruzamento, sempre foron moito máis escasos.
Stephen Frick
Stephen Nathaniel Frick, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 30 de setembro de 1964, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-122 e STS-110.
Traxectoria
Frick graduouse en enxeñería aeroespacial pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1986 e é máster en enxeñería aeronáutica pola Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos en 1994.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en abril de 1996, participando nas misións STS-122 e STS-110. Pasou un total de 23,59 días no espazo.
Brandon Lee
Brandon Bruce Lee, nado o 1 de febreiro de 1965 en Oakland (California) e finado o 31 de marzo de 1993 en Wilmington (Carolina do Norte), foi un actor e artista marcial estadounidense. Foi o fillo da estrela do cine Bruce Lee, e o neto do cantante cantonés de ópera Lee Hoi-Chuen.
miniatura|250px|Tumbas de Bruce Lee e Brandon Lee.
Numismatic Guaranty Corporation
Numismatic Guaranty Corporation (NGC) é unha compañía privada estadounidense con base en Sarasota, Florida, que ofrece un servizo internacional de certificación de moedas.
Historia
Numismatic Guaranty Corporation fundouse en 1987 en Parsippany, Nova Jersey, como unha das primeiras empresas independentes de clasificación de moedas de terceiros. En 1995, NGC foi escollida pola American Numismatic Society (ANA) como o seu provedor oficial de servizos de certificación. En 2002, a compañía cambiou a súa sede a Sarasota, en Florida, e ese mesmo ano foi nomeada tamén como certificadora oficial do Gremio de Numismáticos Profesionais (Professional Numismatists Guild –PNG–) dos Estados Unidos.
En 2006, NGC cambiou novamente a súa sede, dentro da mesma cidade, a un edificio de máis de 5.500 metros cadrados dotado das necesarias medidas de seguridade, que tamén acolleu as restantes compañías certificadoras do grupo: Numismatic Conservation Services (NCS), Paper Money Guaranty (PMG), Certified Guaranty Company (CGC) e Classic Collectible Services (CCS).
miniatura|240x240px|Michael "Miles" Standish, un dos fundadores de NGC
Ademais da súa sede central, NGC ten sucursais situadas en Hong Kong, Shanghai, Múnic e Londres.
Certificación NGC
A certificación NGC consiste na autenticación, a clasificación segundo o estado de conservación, a atribución e a encapsulación en soportes de plástico transparentes. O seu ámbito de actuación abrangue a maioría das moedas, fichas privadas e medallas antigas, tanto estadounidenses coma de calquera parte do mundo, e as tarifas por estes servizos varían en función do valor das pezas, así como dos tempos de resposta e dos servizos adicionais que se poidan requirir. NGC leva certificadas preto de 47 millóns de moedas.
A certificación NGC ofrece garantía contra a falsificación e contra a atribución incorrecta, e acerca do estado de conservación, mais non determina o valor das pezas certificadas.
Cada moeda sometida á certificación NGC é examinada por, polo menos, dous examinadores, e todos os empregados da compañía teñen prohibida a adquisición das pezas sometidas a exame, para así reducir a posibilidade de que xurdan conflitos de intereses. A garantía da certificación implica a compensación económica, no caso de erros de avaliación que leven consigo desaxustes na valoración económica das pezas certificadas.
A etiqueta NGC amosa os datos descritivos da moeda, así como a súa variedade, o grao de conservación, a súa rastrexabilidade (se se coñece) e outros datos, e asígnalle á peza un número de serie.
Londinium
Cando os romanos chegaron á illa para conquistala fixeron grandes obras de enxeñería segundo era o seu costume para facilitar a marcha e para organizar o país ao seu modo. Unha destas obras foi a construción dunha ponte sobre o río Támese, nun lugar onde non afectasen as mareas, é dicir en Llyn Din. Os romanos latinizaron o nome do sitio como Londinium.
Londinium seguiu desenvolvéndose como cidade ata o ano 60, en que tivo lugar un enfrontamento entre o exército romano e as tribos sublevadas coa raíña Boadicea á fronte. Tras o triunfo dos romanos, a raíña e os seus seguidores desaloxaron a cidade á vez que lle prendían lume. A continuación, a raíña suicidouse envelenándose. As escavacións revelaron a evidencia de lume, descubríndose unha capa de cinza vermella. Tamén foi descuberto a localización militar. A cidade foi restaurada ao cabo dos 10 anos e estableceuse nela a sede do goberno imperial de Britania. Crese que por entón contaba cuns 15 000 habitantes. O historiador romano Tácito (55-120) describiu a cidade encomiando a súa grandeza como centro comercial cun magnífico porto fluvial.
Cando os saxóns invadiron Britania no século V houbo grandes loitas en todo o país. Londinium foi defendida e protexida máis que ningunha outra cidade pero a finais do século a cidade era xa unha ruína deshabitada. No século VII con todo parece que recuperara o seu esplendor -os saxóns nomeárona capital do seu novo reino- e é mencionada nalgúns documentos como unha próspera cidade saxoa de gran riqueza comercial.
Os Mestres, Bascuas, Vila de Cruces
Os Mestres é un lugar da parroquia de Bascuas, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 25 habitantes (11 homes e 14 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Amaiur
Amaiur pode referirse a:
Castro de Labacengos
Castro de Labacengos ou Castro do Foxo, e un castro situado no concello de Moeche.
Ten forma irregular cunha soa liña defensiva.
Moeda de 2 euros
miniatura|[[Reverso (moedas)|Reverso común da moeda de 2 euros, deseñado por Luc Luycx]] A moeda de 2 euros, cuñada polos Estados membros da Eurozona como moeda de curso legal neses países, está formada por unha zona interior de níquel-latón e unha zona exterior de cuproníquel. Ten un diámetro de 25,75 mm, un grosor de 2,20 mm e un peso de 8,50 gramos. O seu bordo é estriado fino cunha inscrición gravada propia de cada estado.
Todas as moedas teñen un anverso específico de cada Estado e un reverso común para toda a eurozona, deseñado por Luc Luycx, gañador dun concurso convocado para ese efecto polo Consello Europeo e resolto na súa reunión de Ámsterdam do 13 de xuño de 1997. Este reverso común tivo un pequeno axuste en 2007.
Caras actuais
Nota: o deseño da moeda de Francia é tamén coñecido como l'Hexagone, debido á súa forma que lembra un hexágono.
Leopoldo Brenes
Leopoldo José Brenes Solórzano, nado o 7 de marzo de 1949 en Ticuantepe (Nicaragua) é un eclesiástico católico latino, arcebispo metropolitano de Managua e primado de Nicaragua dende 2005, e cardeal dende 2014.
Traxectoria
Naceu en Ticuantepe o 7 de marzo de 1949. O 16 de agosto de 1974 foi ordenado sacerdote polo arcebispo de Managua Miguel Obando Bravo.
O 13 de febreiro de 1988 o papa Xoán Paulo II nomouno bispo auxiliar de Managua e bispo titular de Maturba. Recibiu a ordenación episcopal o 19 de marzo do mesmo ano, de mans do cardeal e arcebispo de Managua Miguel Obando Bravo. O 2 de novembro de 1991, Xoán Paulo II nomeouno bispo de Matagalpa.
O 1 de abril de 2005 Xoán Paulo II nomeouno arcebispo metropolitano de Managua.
O 22 de febreiro de 2014 o papa Francisco creouno cardeal, co título de cardeal-presbítero de San Gioacchino ai Prati di Castello.
Kosmos 137
Kosmos 137 (Космос 137 en ruso), tamén denominado DS-U2-D Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 21 de decembro de 1966 mediante un foguete Kosmos desde a base de Kapustin Yar xunto coa sonda lunar Luna 13.
Saint-M'Hervé
Saint-M'Hervé (en Sant-Merve) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Kosmos 137
Características
Kosmos 137 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U2-D. Estaba adicado a facer observacións das partículas cargadas e da magnetosfera terrestre, observacións que serían continuadas máis tarde polo segundo membro da serie, o Kosmos 219. Kosmos 137 foi inxectado nunha órbita inicial de 1720 km de apoxeo e 230 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,8 graos e un período de 104,4 minutos. Reentrou na atmosfera o 23 de novembro de 1967.
Quintáns, San Martiño de Ozón, Muxía
Quintáns é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 178 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 81 eran homes e 97 eran mulleres.
Crónicas vampíricas
Crónicas vampíricas (en The Vampire Diaries) é unha serie de televisión de drama sobrenatural creada por Kevin Williamson e Julie Plec. Está baseada na serie de novelas escrita por L. J. Smith. A serie estreouse a través da The CW o 10 de setembro de 2009. Emitiuse en galego a través da TVG.
O episodio piloto conseguiu unha audiencia para a canle The CW como ningunha outra estrea de serie o fixera xamais dende que a canle comezase en 2006. A primeira temporada conseguiu 3,6 millóns de espectadores e as seguintes tempadas mantiveron unha audiencia por enriba dos 2 millóns. Inicialmente, a serie recibiu críticas diversas, mais os críticos concordan que segundo avanzou a primeira temporada, a serie mellorou a súa calidade. As estreas das seguintes temporadas recibiron mellores críticas. A serie recibiu numerosos nomeamentos a premios, gañando catro People's Choice Awards e varios Teen Choice Awards.
Gianluigi Buffon
Gianluigi "Gigi" Buffon, nado en Carrara (Massa-Carrara) o 28 de xaneiro de 1978, é un futbolista italiano, que xoga de porteiro no Parma.
Traxectoria
Comezou a súa carreira deportiva no Parma, no que ingresou aos 13 anos, debutando profesional co primeiro equipo en 1995. Tras permanecer seis tempadas no equipo parmesano, co que gañou unha Copa Italia, unha Supercopa e unha Copa da UEFA, foi traspasado á Juventus de Turín en 2001. Militou durante 17 tempadas consecutivas no club piemontés, gañando dezanove títulos a nivel nacional (nove Series A, unha Serie B, catro Copas Italia e cinco Supercopas de Italia), ademais de disputar tres finais da Liga de Campións.
En 2018 fichou polo Paris Saint-Germain, co que conquistou a liga francesa e a Supercopa de Francia, antes de regresar á Juventus, coa que gañou tres títulos máis (unha liga, unha Copa e unha Supercopa). No 2021, xa con 43 anos de idade, volveu ao seu primeiro club, o Parma, na Serie B.
Soneto
miniatura|[[Aires da miña terra, de Curros. 2ª ed., de 1881.]]
Gianluigi Buffon
Traxectoria
Foi 176 veces internacional coa selección italiana, coa que participou en catro Eurocopas e en cinco Mundiais. Proclamouse campión na Copa do Mundo de 2006 tras derrotar na quenda de penaltis da final á selección francesa.
Soneto
Un soneto é un subxénero da lírica consistente nunha composición poética de catorce versos hendecasílabos (de once sílabas), dispostos en dous cuartetos e dous tercetos. Pode ter rima abba abba cdc dcd, abba abba cde cde, abba abba cde edc (soneto italiano), abba abba ccd eed, abba abba cdc ede (soneto francés) ou abab cdcd efef gg (soneto inglés, cuxas dúas primeiras estrofas son serventesios).
Gianluigi Buffon
Traxectoria
Con 657 partidos na Serie A, é o xogador con máis partidos na historia da competición, despois de superar en 2020 os 647 de Paolo Maldini.
Club
Paris Saint-Germain
Soneto
Posteriormente diversos autores contribuíron á renovación rítmica e estílistica do soneto. Entre os máis salientábeis figura Charles Baudelaire, do que se pode destacar:
O Fondo do Alle, Filgueira, Lalín
O Fondo do Alle é un lugar da parroquia de Santa María de Filgueira, no concello de Lalín. Situada a 4 km do núcleo do concello.
Soneto
Uso na literatura galega
Como estrutura poética culta, o soneto ten sido empregado por diversos autores. Xa Manuel Curros Enríquez no seu poemario Aires da miña terra, publicado no 1880, inclúe sonetos de rima tradicional: abba abba cdc dcd. Como exemplo pódense citar os sonetos Pelegrinos, a Roma, Diante unha imaxe de Íñigo de Loyola ou A Luciano Puga.
Porén foi Ramón Cabanillas quen máis traballou esta estrutura. No seu poemario Da terra asoballada pódense atopar sonetos con rima tradicional abba abba cde cde, por exemplo os sonetos O noso señor Santiago e ¡Pondal! Mais tamén hai exemplos de soneto francés con rima abba abba cdc ede (como os poemas A Rosalía de Castro, A Brañas) e de soneto francés en rima abba abba ccd eed (como o poema A Don Manuel Murguía).
Travesti Afgano
Travesti Afgano é unha banda de post-punk galega baseada en Lérez, Pontevedra, formada no ano 2012 por membros de Lobishome e Metralletas Lecheras. Ata a data levan publicados dous álbums, Jefes de Julais (2015) e Nos vale madre (2017), un EP Yo se la chupé a Mark E. Smith (2013), e un disco compartido con Monstruo, Split TRVST​/​MNSTR (2015).
Russell Crowe
Russell Ira Crowe, nado en Wellington o 7 de abril de 1964, é un actor, director de cine e músico neozelandés radicado en Australia. Ó longo da súa carreira gañou un Premio Óscar por Gladiator (2000), un BAFTA, un Globo de Ouro e un premio do Sindicato de Actores.
Travesti Afgano
Historia
A idea de formar Travesti Afgano xorde tras un concerto de Lobishome en 2012. Nunca conversa entre Luismi González (Lobishome) e Rafa Anido (Metralletas Lecheras), os dous falaron de iniciar un novo proxecto debido ao parón da banda de Anido. A eles uníuse o baixista de Lobishome, Marcos Martínez, encargándose da batería.
Despois duns poucos ensaios a banda xa tiña compostos varios temas que gravaron con Manu G. Sanz (Selvática, Indómitos) en Tomiño para converterse no EP Yo se la chupé a Mark E. Smith, editado en casete en xullo de 2013 a través do selo Seara Records.
Russell Crowe
Traxectoria
Iniciouse como actor na década de 1990 en series de televisión australianas como Police Rescue e en filmes como Romper Stomper. En 1997 apareceu en L.A. Confidential que supuxo o seu inicio á fama. Por outra banda, Crowe é copropietario do South Sydney Rabbitohs -equipo da National Rugby League- e apoia os Leeds Rhinos na Super League europea.
Travesti Afgano
Historia
Travesti Afgano converteuse en cuarteto coa entrada de Camilo, tamén membro de Metralletas Lecheras, ocupando a batería, pansando Marcos Martínez a tocar o baixo. En novembro de 2014 gravaron o seu primeiro álbum con Ibán Terraforma en Terraforma Estudios, no Hío, Cangas. O disco, titulado Jefes de Julais foi publicado en decembro de 2015 a través do selo Mama Vynila Records. Ese mesmo ano, no mes de marzo, tamén lanzaron o casete compartido Split TRVST​/​MNSTR coa banda Monstruo.
En xuño de 2017 a banda publicou o seu segundo álbum, Nos vale madre, gravado tamén en Terraforma Estudios e producido e mesturado por Manu G. Sanz. O disco foi lanzado polos selos Mama Vynila, Pelgar, Discos Anormales e Producciones Esporádicas. O traballo está formado por once temas orixinais e dúas versións, "La polla de Hitler" de Angry Samoans e "Golden Apples" de Country Teasers.
Russell Crowe
Traxectoria
No ámbito musical, Crowe é cantante e compositor. Interveu no musical Grease, en 1983 e foi vocalista e guitarrista da banda de rock 30 Odd Foot Of Grunts, formada en 1992 e xa disolta. O grupo non tivo boas críticas nin moito público, pero aínda así sacaron tres discos. Crowe continúa coa su carreira musical, colaborando con Alan Doyle, da banda canadense Great Big Sea, a comezos do 2005. Tamén publicou un álbum en iTunes titulado My Hand, My Heart, que inclúe unha canción tributo ó falecido actor Richard Harris, con quen fixera boa amizade na rodaxe de Gladiator.
Filmografía
miniatura|dereita|200px|Crowe no O'Reilly's Pub de [[St. John's, Newfoundland and Labrador|St. John's de Terra Nova.]]
miniatura|dereita|Crowe na estrea de [[State of Play (filme)|State of Play o 21 de abril 2009 en Londres.]]
Brixeu, Cambás, Aranga
Brixeu é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Semilla para el Cambio
Semilla para el Cambio é unha ONG de eido nacional con sede na Coruña, fundada en 2009 por María Bodelón Maceiras.
Dogfights
Dogfights é unha serie documental emitida dedicada á aviación militar emitida pola canle History entre 2006 e 2008, e máis especificamente aos combates aéreos acaecidos na primeira e segunda guerra mundial, a guerra de Corea e a de Vietnam, así como en menor medida aos da guerra do Golfo e dos Seis Días. Os programas consisten nos testemuños dos antigos pilotos reconstruíndo os combates nos que participaron e no uso de imaxes xeradas por computador dos combates.
Semilla para el Cambio
Orixe
Semilla para el Cambio fundouna no ano 2009 María Bodelón Maceiras quen, tras completar os seus estudos de Cooperación en Inglaterra, decidiu realizar unha viaxe en solitario pola India na que puido constatar a exclusión social e explotación infantil que sofren diariamente centos de nenos e nenas para colaborar co sustento familiar. Algúns meses despois fundou Semilla para el Cambio. Foi inscrita no Registro Nacional de Asociaciones do Ministerio do Interior, Grupo I Sección I co número 593450, e como ONGD no Rexistro Galego de Axentes de Cooperación ao Desenvolvemento co número 000205, Sección A
Eido de actuación
O país no que actualmente Semilla para el Cambio desenvolve o seu labor de cooperación é a India. A organización centra a súa actuación na cidade de Varanasi ou Benarés, situada á beira do río Ganxes no estado de Uttar Pradesh.
Leontxo García
Leontxo García Olasagasti, nado en Irún, Guipúscoa o 12 de febreiro de 1956, é un conferenciante, presentador, comentarista e xornalista español especializado en xadrez.
Semilla para el Cambio
Proxectos
O programa de actuación encádrase nun modelo de desenvolvemento sostible e integral e actúa nos sectores de educación, nutrición e sanidade. Desenvolve o seu labor a través de contrapartes locais, que apoian economicamente proxectos que a comunidade procura para o seu desenvolvemento.
Leontxo García
Traxectoria
Leontxo García chegou ao xadrez relativamente tarde: aprendeu a xogar na escola, cando tiña 13 anos, mais non foi até os dezasete cando comezou xogar en serio.
Semilla para el Cambio
Proxectos
O obxectivo do seu programa educativo é promover a inclusión social e brindar a posibilidade dun futuro digno aos nenos e nenas máis desfavorecidos a través dunha educación integral e de calidade. Foméntase a escolarización prematura para potenciar o seu desenvolvemento e evitar o traballo infantil.
Os proxectos educativos desenvólvense nos distritos de Dashashwamedh e Sigra para un total de 80 beneficiarios. Ambos os proxectos lévanse a cabo en colaboración con escolas locais, Learning Point en Dashashwamedh e RS Montessory en Sigra, que imparten as súas clases tanto en hindi coma en inglés.
Leontxo García
Traxectoria
En 1975, con 19 anos de idade, converteuse en campión absoluto de Guipúscoa e seis anos máis tarde, en 1981, conseguiu o título de Mestre FIDE. Máis tarde logrou dúas normas de Mestre Internacional e todo apuntaba en que se consagraría a xogar ao xadrez cando recibiu o ofrecemento, en 1983, do diario Deia de ser enviado especial nos duelos Kaspárov-Korchnói e Smyslov-Ribli (Londres). Foi entón cando descubriu que a súa vocación polo xornalismo era mesmo máis forte que a de xogador e pouco despois deixou de participar en competicións de xadrez.
Do Deia Leontxo pasou á Axencia France Presse, a Axencia EFE e La Gaceta del Norte; despois traballou para a Cadena SER e, finalmente, para El País —en 1985 foi enviado especial durante dous meses e medio para o segundo duelo Kaspárov-Kárpov, en Moscova e agora ten unha columna diaria neste xornal— e Radio Nacional de España (1986). Neses anos colaborou tamén con outros medios, como Radio Moscova, a desaparecida revista El Globo e, máis tarde, o diario arxentino La Prensa
Durante o Mundial Kaspárov-Kárpov de Sevilla 1987 presentou a diario 50 programas especiais en TVE.
Leontxo dirixiu durante dez anos revista Jaque (1991-2001) e deu palestras de xadrez en numerosos países.
Dirixiu e presentou a serie En Jaque de 39 programas, emitida por TVE (1990-1991), e produciu con Kaspárov a colección La pasión del ajedrez, que contiña 64 entregas e 25 vídeos, na Editorial Salvat (1998-1999).
Retransmitiu en múltiples ocasións os comentarios xadrecísticos nos máis importantes torneos internacionais, como o  Ciudad de Linares, Final de Mestres do Grand Slam (Bilbao, Shanghái e Sao Paulo), Campionato do Mundo, etc. Pero o seu labor xornalístico non se limita ao xogo-ciencia; escribe tamén sobre outros deportes —abonde dicir que foi enviado especial de El País nos Xogos Olímpicos de Sídney 2000; que produciu e presentou a serie Destino Atenas sobre os 28 deportes olímpicos en Radio Nacional (2004) e que da súa pluma saíu un libro sobre Radomir Antić— e sobre política internacional. A súa segunda especialidade deportiva é o balonmán, e cubriu varios Campionatos do Mundo e de Europa para El País, Radio Nacional e a axencia Colpisa.
Dende 2007 Leontxo tivo unha sección fixa (os domingos, ás 09.20) no popular programa No es un día cualquiera de Radio 1 (RNE). En 2014 comezou a súa colaboración co programa A vivir que son dos días que retransmite a Cadena Ser a fin de semana.
Propagandista infatigable do xadrez, Leontxo impulsa o ensino deste xogo tanto aos nenos—nas escolas tanto españolas como doutros países— como aos adultos. «O exercicio regular do xadrez mellora o avellentamento cerebral e mesmo podería ser útil para previr o alzhéimer e outras demencias senís», di respecto diso.
Leontxo opina que en España fai falta un Rafael Nadal do xadrez: «É o país con máis torneos internacionais, un cento. En máis de mil colexios impártese o xadrez como actividade extraescolar... pero falta un campión. Vallejo púidoo ser pero faltoulle dedicación. Eu teño confianza no galego Iván Salgado, que con 19 anos proclamouse subcampión mundial júnior. Xa veremos.»
Canto o mellor xadrecista de todos os tempos, "o máis completo foi Kaspárov, polo seu talento, traballo e enerxía", considera Leontxo. "Cando sentaba no taboleiro os seus rivais tiñan a sensación de pelexar contra unha forza da natureza".
Frases
“O xadrez é unha mina de ouro xornalístico, moi pouco explotada”.
Semilla para el Cambio
Proxectos
Semilla para el Cambio custea os gastos de escolarización e material escolar e asemade ofrece clases de apoio e actividades lúdico-formativas na súa sede. O programa educativo vese complementado por un programa sanitario e nutricional co obxectivo de reducir a incidencia de enfermidades previsibles e asegurarlles aos nenos e nenas un crecemento equilibrado.
Xestión
Semilla para el Cambio é unha entidade nova na que todos os seus membros, traballan de xeito desinteresado. Para garantir a continuidade e sostibilidade dos seus programas só remunera os postos de traballo cubertos por persoal local.
A Casa do Monte, San Martiño de Ozón, Muxía
A Casa do Monte é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Arusha
miniatura|dereita|Arusha.
Arusha é unha cidade de 155.000 habitantes (2002), situada no nordeste de Tanzania, capital da rexión homónima.
Arusha é o centro administrativo e industrial dunha rexión produtora de café e algodón, un camiño de ferro únea aos portos do Océano Índico (Tanga e Mombasa), da cidade parten os safaris para o Parque de Serengueti, o Parque Tarangire, o volcán Ngorongoro e ao Kilimanjaro.
Arusha é a sede do Tribunal Penal Internacional para Ruanda, creado en 1994 pola ONU para xulgar os crimes de xenocidio cometidos en Ruanda.
Forcadela, Forcadela e Nogaledo, O Barco de Valdeorras
Forcadela é un lugar da parroquia de Forcadela e Nogaledo no concello ourensán do Barco de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Segundo o INE e o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (10 homes e 4 mulleres), 2 menos ca en 2010 (11 homes e 5 mulleres). É a única aldea habitada da parroquia.
Estado de Imo
356px|miniatura|Localización de Imo dentro de Nixeria. Imo é un estado do sueste da Nixeria, creado en 1976. A súa capital, e maior cidade, é Owerri. A súa poboación estimada no 2005 era duns catro millóns habitantes, nunha área de 5.530km 2. É un territorio con predominio lingüístico igbo.
A Igrexa, Bascuas, Vila de Cruces
A Igrexa é un lugar da parroquia de Bascuas, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 27 habitantes (14 homes e 13 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Estado de Imo
Áreas de goberno local
Este estado subdivídese internamente nun total de 27 áreas de goberno local, a saber:
Base Aérea das Lajes
A Base Aérea das Lajes, oficialmente designada Base Aérea Nº 4, é un aeródromo multiuso, fogar da Base Aérea Nº 4 e do Comando da Zona Aérea dos Açores, unha unidade estadounidense destacada, e unha terminal de pasaxeiros rexional. Está situado preto de Lajes, a 15 quilómetros ao nordés de Angra do Heroísmo na illa Terceira. Atópase a uns 3 680 km ao este de Nova York e a uns 1 600 km ao oeste de Lisboa, polo que a base está nunha siituación estratéxica no medio de Norteamérica e Europa.
Noveledo, Bascuas, Vila de Cruces
Noveledo é un lugar da parroquia de Bascuas, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Castelo, San Martiño de Ozón, Muxía
Castelo é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 68 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 30 eran homes e 38 eran mulleres.
Noveledo
O topónimo galego Noveledo pode referirse a:
Cabo de Aldea, Cambás, Aranga
Cabo de Aldea é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 18 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 8 eran mulleres.
Antonio López de Neira
Antonio López de Neira, nado en Sober, Provincia de Lugo, en 1827 e finado en Vigo o 6 de febreiro de 1919, foi un empresario e político galego.
Piromorfita
Aspecto
Este mineral cristaliza no sistema hexagonal, polo que é frecuente observar o crecemento de prismas hexagonais (aínda que dunha escasa perfección, pois ás súas caras crecen abonbadas recordando a forma dun bocoi), de múltiples cores; sendo as máis frecuentes a verde e a parda.
Antonio López de Neira
Traxectoria
En 1874 xa era concelleiro no concello de Vigo. Foi deputado provincial por Vigo en 1877 e 1878 e por Redondela-Pontecaldelas en 1882-1890, 1896 e 1905-1911. En 1897 foi elixido alcalde de Vigo. Entre 1905 e 1909 foi presidente da Deputación Provincial.
Piromorfita
Outros fostatos
O apatita e outro fosfato a ter en conta.
Götaland
miniatura|dereita|180px|Mapa de Götaland. Götaland é un dos tres territorios de Suecia que inclúe a dez provincias do país. Xeograficamente localízase no sur de Suecia, lindando ó norte con Svealand, facendo fronteira en Tiveden, Tylöskog e Kolmården.
Götaland foi antigamente un conxunto de pequenos reinos, e os seus habitantes eran coñecidos como Gautar en antigo nórdico. Considérase que estes habitantes eran os memos que os chamados Geats, o pobo do heroe Beowulf na epopea homónima Beowulf.
Unha parte de Götaland fusionouse con Svealand ó redor do ano 1100 formando Suecia. Outros territorios pertencían naquel momento a Dinamarca e Noruega. A provincia de Småland, incluíndo a cidade costeira de Kalmar, tiña unha poboación diseminada e o status de illa báltica de Gotland variou durante a Idade Media. Bohuslän incorporouse a Suecia durante o século XVII tras un período de dominación norueguesa, mentres que na mesma época Dinamarca perdeu Escania, Halland e Blekinge.
Diego Colotto
Diego Daniel Colotto, nado en Río Cuarto (Córdoba) o 10 de marzo de 1981, é un exfutbolista arxentino. Xogaba de defensa central.
Nogaledo, Forcadela e Nogaledo, O Barco de Valdeorras
Nogaledo é un lugar da parroquia de Forcadela e Nogaledo no concello ourensán do Barco de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. Xa estaba deshabitado no ano 2010.
Diego Colotto
Traxectoria
O 30 de agosto de 2008 foi vendido ao Deportivo da Coruña por 2,5 millóns de euros.
O 2 de outubro de 2008 axudou ao Deportivo a chegar á fase de grupos da Copa da UEFA despois de marcar dous goles no partido de volta ante o SK Brann. O Deportivo perdera no primeiro encontro en Noruega (2–0) e Colotto marcou os dous tantos que equilibraron o marcador. O Deportivo gañou o partido despois de que o meta Daniel Aranzubia detivese 3 penaltis na quenda de lanzamentos. Despois do ocorrido Aranzubia e Colotto foron vistos como os heroes do partido.
O 22 de xuño de 2012 firmou polo RCD Espanyol, converténdose na primeira fichaxe do conxunto catalán de cara á tempada 2012–13.
Selección nacional
Foi internacional coa selección sub-20 arxentina coa que gañou a Copa Mundial sub-20 de 2001.
Cebráns, San Martiño de Ozón, Muxía
Cebráns é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 38 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 18 eran homes e 20 eran mulleres.
Xinuda III, papa de Alexandría
O Papa Xinuda III (en Ⲡⲁⲡⲁ Ⲁⲃⲃⲁ Ϣⲉⲛⲟⲩϯ ⲅ̅, e en بابا الإسكندرية شنودة الثالث), nado o 3 de agosto de 1923 nas proximidades de Asiut e finado o 17 de marzo de 2012, foi o 17º patriarca de Alexandría e Papa da Igrexa ortodoxa copta, de credo monofisita segundo a fe do concilio de Éfeso.
Inicios
Naceu en Asiut en agosto de 1923, sendo o pequeno de oito irmáns. Foi bautizado co nome de Nazeer Gaied. Graduouse en historia pola Universidade do Cairo.
En 1953 escolleu a soidade do deserto onde viviu durante seis anos nunha gruta escavada por el mesmo. Cambiou o seu nome polo de Antonio en honra de San Antón Abade o fundador do monacato exipcio. Nese período adicouse á meditación, a ascese, o estudo e a oración.
En 1962, foi chamado polo Papa Cirilo para ser consagrado bispo de Educación cristiá e Presidente do Seminario de Teoloxía copta, onde triplicou o número de seminaristas. Foi editor-xefe da revista El Keraza.
Liderado relixioso
En 1971 foi elixido Papa de Alexandría e, xa que logo, Papa da Sé de San Marcos. Ordenou a máis de 80 bispos e restableceu varios mosteiros dando pulo á antiquísima tradición monástica do cristianismo exipcio. Semanalmente congregaba a máis de 7.000 fieis que se reúnen para escoitar de viva voz as súas ensinanzas na catedral de San Marcos no Cairo.
Deu un gran pulo á expansión internacional da Igrexa Ortodoxa Copta en América (Estados Unidos e Brasil), Australia e o Reino Unido. Asinou con Paulo VI unha declaración cristolóxica que puña fin a debates encarnizados dende o Concilio de Calcedonia. Lonxe de acantonarse en conceptos de metafísica teolóxica, a declaración céntrase na fe común acerca da unidade da persoa de Xesús, verdadeiro fillo de Deus e verdadeiro home. Ten estreitado os vencellos coas Igrexas monofisitas (Igrexa Ortodoxa Siríaca, Igrexa Apostólica Armenia e outras), coas que comparte un mesmo credo. Introduciu á súa Igrexa no movemento ecuménico internacional, mantendo unha forte conexión coa Igrexa Ortodoxa de tradición bizantina, incluído o Patriarcado de Moscova. Abriuse tamén a un diálogo co protestantismo. O feito de que algún relevante cismático da súa Igrexa fose acollido pola Igrexa de Inglaterra non foi óbice para o mantemento dunha relación cordial con esta Igrexa. Recibiu a Xoán Paulo II na súa viaxe a Exipto.
Fiel á tutela da Igrexa Ortodoxa Copta sobre a Igrexa Etíope Tewahedo condenou a detención, desposuimento e execución de Teófilo, cabeza da Igrexa Etíope, e negouse a recoñecer ao candidato gobernamental. El mesmo sufriu o exilio, en 1981, de mans do presidente Sadat, ata o levantamento da condena por Hosni Mubarak en 1985. Favoreceu a independencia da Igrexa Eritrea Tewahedo no Santo Sínodo de 28 de outubro de 1993.
No ano 2000 recibiu o premio á tolerancia e a non violencia outorgado pola UNESCO pola súa defensa da convivencia entre cristiáns e musulmáns e a difusión dos ideais contrarios á vinganza na acosada e illada comunidade copta.
A súa acción pastoral tivo como eixos de actuación a mocidade, como futuro da fe copta, e a defensa da dignidade e a participación da muller no seo da comunidade cristiá copta, nun contexto de endurecemento social do islam. Porén, mantivo a imposibilidade da ordenación sacerdotal feminina e a negativa a recoñecer a licitude moral das relacións homosexuais.
Autor de máis de 100 libros traducidos ao inglés, francés, alemán ou o italiano, neles ten reivindicado as raíces apostólicas do cristianismo copto, o espírito de humildade, servizo e concordia, e o avance da unidade dos cristiáns sobre a base dunha mesma fe, fronte a visión católica da unidade de xurisdición.
Manuel Fernández Anidos
Manuel Fernández Anidos, nado en Narón o 9 de maio de 1972 é un exfutbolista galego máis coñecido como Manel Fernández, que xogaba na demarcación de centrocampista. Fillo do tamén futbolista Manuel Fernández Amado.
Traxectoria
Comezou a xogar a fútbol na escola Os amigos d'A Malata, de onde pasou ao equipo xuvenil do Racing de Ferrol e de aí ao filial do Celta de Vigo de Terceira División en 1991.
Tras dúas boas tempadas no Celta de Vigo B realiza a pretempada 1993/94 co primeiro equipo baixo as ordes de Txetxu Rojo, ese mesmo ano tamén debutaría coa Selección de fútbol sub-21 de España da man de Javier Clemente. Porén a súa experiencia co Celta en competición oficial limítase ao encontro de debut, ante o FC Barcelona, e catro encontros na Copa do Rei, torneo no que o equipo acadaría o subcampionato.
Ao remate desa tempada deixaría o Celta e volvería ao Racing de Ferrol, por aquel entón en Segunda División B. Dous ano despois probou sorte no Elche CF, co que conseguiu o ascenso a Segunda División, a pesar de que no seu segundo e último ano no equipo descenderon outra vez. Pasados eses dous anos volver ao Racing para xogar cinco tempadas, ao remate da segunda das cales o equipo acadou o ascenso á categoría de prata.
No ano 2003 fichou polo Centro Cultural e Deportivo Cerceda e ao ano seguinte polo Viveiro CF. Finalmente fichou en 2006 polo Narón Balompé Piñeiros, onde se retirou en 2008.
Dirk Frimout
Dirk Dries David Damiaan, Viscount Frimout, nado en Poperinge (Bélxica) o 21 de marzo de 1941, é o primeiro astronauta belga. Formou parte da misión STS-45.
Traxectoria
Frimout graduouse en enxeñería electrónica en 1963 e se doutorou en física pola Universidade de Ghent en 1970. Traballou como posdoutorado no Laboratorio de Física Espacial e Atmosférica de Colorado en 1972.
Foi seleccionado como astronauta en 1977 e participou na misión STS-45 en 1992. Pasou un total de 8,92 días no espazo.
Os Caínzos, Cambás, Aranga
Os Caínzos é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
Remuíño, A Arnoia
Santo Antón de Remuíño é unha parroquia do concello da Arnoia, situada na provincia de Ourense. Ten unha única entidade de poboación.
A Raposa, San Martiño de Ozón, Muxía
A Raposa é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 4 eran mulleres.
Aulë
Aulë é un personaxe ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien, que aparece na súa obra O Silmarillion.