cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castrato
Reaparición
Ao redor de 1550, apareceron os primeiros documentos claramente referentes a cantantes castrados en Roma e Ferrara. O irmán do cardeal, Alfonso II d'Este, duque de Ferrara, foi outro inicial entusiasta, interesándose polos castrati en 1556. De feito, Paulo IV (papa entre 1555 e 1559) prohibiu a presenza de cantantes casados na Capela Pontificia, o que propiciaría que os falsetistas comezasen a ser substituídos por castrati. Parece claro que había castrati no coro da Capela Sixtina en 1558, aínda que non con ese nome: o 27 de abril dese ano, Hernando Bustamante, español de Palencia, foi admitido (os primeiros castrati chamados así que entraron no coro sixtino foron Pietro Paolo Folignato e Girolamo Rossini, admitidos en 1599). De feito, a castración con fins musicais practicábase case exclusivamente en Italia, aínda que puido orixinarse en España e realizábase raramente nos estados máis meridionais de Alemaña. En 1574 había castrati na capela da corte ducal en Múnic, onde o Kapellmeister (director musical) foi o famoso Orlando dei Lasso.
En 1589, pola bula Cum prol nostri temporali munere, o papa Sixto V reorganizou o coro da Basílica de San Pedro, especificamente para incluír castrati. Así, os castrati viñeron a suplantar aos nenos (cuxas voces se estragaban despois de só uns poucos anos) e os falsetistas (cuxas voces eran máis débiles e menos fiables). As mulleres foron prohibidas no coro polo ditame paulino mulieres en ecclesiis taceant ('as mulleres deben gardar silencio na igrexa', Corintios I, capítulo 14, v 34).
Popularización
Os castrati tiveron unha gran popularidade e chegaron a cobrar enormes cantidades de diñeiro polas súas actuacións. Segundo a lenda, acrecentada pola película Farinelli (1994) e considerada sen ningunha base científica pola maioría das opinións médicas actuais, gozaban de gran popularidade entre algunhas damas da época, xa que, se mantiñan relacións sexuais con eles, non corrían o risco de quedar embarazadas.
Algunhas obxeccións modernas á existencia de castrati en Europa poderían centrarse nos medios polos cales a preparación dos futuros cantantes poderían conducir a unha morte prematura. Para evitar que o neno experimentase a dor intensa da castración, a moitos se lles administraban doses letais de opio ou dalgún outro narcótico, ou morrían por estrangulamento, ao apertarlles a arteria carótide no pescozo coa intención de facelos caer inconscientes durante o procedemento de castración.
A formación dos castrati era rigorosa. O réxime dunha escola de canto en Roma (cara a 1700) consistía nunha hora de cantar pezas difíciles e incómodas, unha hora practicando trilos, unha hora en exercicio adornado passaggi, unha hora de exercicios de canto en presenza do seu mestre e diante dun espello a fin de evitar movementos innecesarios do corpo ou acenos faciais, e unha hora de estudo literario, todo iso, ademais, antes do xantar.
Despois de media hora, dedicábase á teoría musical, outra á escritura de contrapunto, unha hora copiando o mesmo ao ditado, e outra hora de estudo literario. Durante o resto do día, os mozos castrati tiñan que atopar tempo para practicar o seu xogo chave, e para compor música vocal, xa sexa sacra ou secular dependendo da súa inclinación.
Nas décadas de 1720 e 1730, no apoxeo da moda destas voces, estimouse que máis de 4.000 nenos foron castrados cada ano ao servizo da arte. Moitos proviñan de fogares pobres e foron castrados polos seus pais coa esperanza de que o seu fillo puidese ter éxito e sacarlles da pobreza (como no caso de Senesino). Hai, con todo, rexistros dalgúns mozos que solicitaron ser operados para preservar a súa voz (por exemplo, Caffarelli).
Os castrati axuntaban na súa voz a tenrura dun neno e a potencia e forza dun adulto. Foron voces moi cobizadas e aplaudidas. Un dos máis famosos foi Carlo Broschi Farinelli.
Declive
No século XIX, os cambios nos gustos operísticos e nas actitudes sociais foron o final dos castrati. O último grande foi Giovanni Battista Velluti (1781-1861), quen realizou a última función de ópera escrita para un castrato, Il crociato in Egitto de Giacomo Meyerbeer (Venecia, 1824). Pouco despois foron substituídas as súas voces na escena operística por voces femininas, máis suaves e delicadas, ademais de xurdir e imporse na ópera un novo grupo de cantantes masculinos chamados tenores, sendo o primeiro desta categoría o francés Gilbert-Louis Duprez.
Despois da unificación de Italia en 1861, a castración con fins musicais fíxose ilegal (o novo Estado italiano adoptara un código xurídico francés que prohibía a práctica). En 1878, o papa León XIII prohibiu a contratación de novos castrati por parte da igrexa: só na Capela Sixtina e nalgunhas outras basílicas papais de Roma permitiuse quedar aos castrati. Unha foto do coro da Capela Sixtina tomada en 1898 amosa que para entón só quedaban seis (ademais do Perpetuo Direttore, Domenico Mustafà), e en 1902 unha sentenza do Papa León estableceu que ningún castrato máis sería admitido. O fin oficial dos castrati chegou o día de Santa Cecilia, 22 de novembro de 1903, cando o novo Papa, Pío X, emitiu un motu proprio, titulado Tra le Sollecitudini, no que establecía o uso de nenos nos papeis empregados para os castrati.
O último castrato sixtino foi Alessandro Moreschi, único que puido realizar gravacións musicais en solitario. Retirouse en marzo de 1913 e morreu en 1922.
Robin Hood
miniatura|Estatua de Robin Hood no Memorial de Nottingham. Robin Hood foi un arquetípico heroe e foraxido do folclore inglés medieval. Segundo a lenda, Robin Hood era un home chamado Robin Longstride ou Robin de Locksley, quen era de gran corazón e vivía fora da lei, agochado no Bosque de Sherwood e de Barnsdale, preto da cidade de Nottingham. Hábil arqueiro, defensor dos pobres e oprimidos, loitaba contra o shériff de Nottingham e o príncipe Juan sen Terra, que utilizaban a forza pública para acaparar ilexitimamente as riquezas dos nobres que se lles opuñan. Na Inglaterra medieval, todo individuo que se opuña ós edictos reais era considerado un foraxido.
Argumento de Robin Hood
Roberto Fitz Ooth vai casar coa fermosa Mariana Gilewater, filla do barón de Arlongford. Pero a cerimonia é interrompida por unha banda de soldados do Príncipe Xoán irrompendo na capela e declara a Roberto Fitz Ooth "un home fora da lei". Este consegue fuxir cos seus fieis amigos e compañeiros e refúxiase no bosque de Sherwood, converténdose así en Robin Hood.
Mariana, encerrada co seu propio pai, escapa e reúnese co seu noivo, seguida polo cura-confesor, o Irmán Miguel, que cambiará de nome despois. Namentres, o príncipe Xoán namórase de Mariana, búscaa desesperadamente e queima o castelo do seu pai. Despois de numerosas aventuras no bosque, Robin Hood e os seus amigos atopan un cabaleiro descoñecido: o Rei Ricardo, que volve de Terra Santa. Devolve os seus títulos nobiliarios a Robin e ós demais perseguidos e permite que case coa súa amada.
Filmografía
miniatura|Douglas Fairbanks como Robin Hood. Algunhas adaptacións ó cine foron:
Robert Andrews Millikan
Robert Andrews Millikan, nado en Morrison, Illinois o 22 de marzo de 1868 e finado en San Marino, California o 19 de decembro de 1953, foi un físico estadounidense que gañou o Premio Nobel de Física en 1923 primordialmente polo seu traballo para determinar o valor da carga do electrón e o efecto fotoeléctrico. Tamén investigou os raios cósmicos
Traxectoria
Estudou nas universidades de Columbia, Berlín e Gotinga. En 1896 foi nomeado profesor de física na Universidade de Chicago. Abandonou a universidade en 1921 para asumir o cargo de presidente do Instituto tecnolóxico de California, en Pasadena.
Investigacións científicas
Estudou nun principio a radioactividade dos minerais de uranio e a descarga nos gases. Logo realizou investigacións sobre radiacións ultravioletas.
De 1910-1917, mediante o seu experimento de "a pinga de aceite", determinou a carga do electrón:1,602 × 10-19 culombios; a súa masa en repouso é: 9,109 × 10-31 kg.
A carga do electrón é a unidade básica de electricidade e considérase a carga elemental no sentido de que todos os corpos cargados estano cun múltiplo enteiro de devandita carga. O electrón e o protón posúen a mesma carga, pero, convencionalmente, a carga do protón considérase positiva e a do electrón negativa.
En 1916 procedeu a determinar a constante de Planck medindo a frecuencia da luz e a enerxía dos electróns liberados no efecto fotoeléctrico. Posteriormente dedicouse ao estudo dos raios cósmicos (como el os denominou), mediante experiencias efectuadas desde unha profundidade de 20 metros baixo a auga ata unha altura de 16.000 metros, para o que organizou expedicións científicas en Australia e na India. Experimentou desta forma o aumento da intensidade destes raios coa altura.
En 1923 foi galardoado co Premio Nobel de Física "polos seus traballos para determinar o valor de carga do electrón e o efecto fotoeléctrico''.
Polea
miniatura|220px|dereita|Polea dunha embarcación. Unha polea, cadeixo ou roldana é unha máquina simple que se utiliza para cambiar a dirección dunha forza, para amplificala ou para transmitir o movemento de rotación a outras poleas, posibelmente variando a velocidade angular coa que xira cada unha. Consiste nunha roda cunha canle pola que se fai pasar unha corda ou cable e que ademais é móbil no seu eixo central.
Historia
miniatura|Polea vella de madeira. miniatura|Sistema de poleas compostas. Como no caso das outras máquinas simples, o descubrimento da polea e a súa adopción na vida cotiá do ser humano probabelmente ocorreu na Prehistoria. Na antigüidade utilizábanse as poleas como dispositivos de elevación de cargas, que podían combinarse tamén cos planos inclinados. As máquinas simples usábanse sobre todo nos traballos de construción na Idade Antiga, aínda que nalgúns casos como o da Necrópole de Gizeh non se usaron rodas nin poleas, xa que os exipcios non dispoñían destas ferramentas para a construción.
Na prácticas, as poleas poderían terse desenvolvido a partir da experiencia no emprego de cordas pasadas a través de pólas de árbores. As máis antigas das que se ten coñecemento datan do século XIII a.C., teñen procedencia en Asiria e usábanse para sacar auga. Tamén hai indicios que indican un uso das poleas como invención cara ó ano 700 a.C.
No tocante á evidencia escrita do uso das poleas como ferramentas, coñécese que a formulación da teoría da polea é atribuída nalgunhas referencias a Arquitas de Tarento, non obstante, non se considera ó grego como autor da invención.
A explicación do principio da panca nas proposicións de Arquimedes causou unha forte impresión e difundiu a as aplicacións das máquinas simples. Un exemplo que puxo en práctica o propio Arquimedes pódese atopar no libro de Plutarco de Queronea chamado A vida de Marcelo, escrito no ano 75. Este libro, trata sobro o xeneral romano Marco Claudio Marcelo, que tomou Siracusa durante a segunda guerra púnica e que foi parcialmente responsábel do asasinato de Arquimedes, quen contribuíu enormemente á defensa da cidade construíndo enxeños militares para rexeitar os ataques. En certa parte do libro, cóntase como o rei Hierón II fixo encallar un barco da súa armada e reta a Arquimedes a movelo. Así pois Plutarco escribiu:
Aínda que o invento das poleas compostas se atribúe a Arquimedes, tamén se atopan descritan no texto ''Mec. Prob. 18'' de Aristóteles. Arquimedes, ademais, creou un dispositivo elevador, sendo o primeiro exemplo documentado de uso de poleas elevadoras.
Funcionamento
Unha polea suxeita a un soporte mantén dous corpos A e B suspendidos e unidos por un fío inextensíbel (non muda de tamaño) e masa desprezábel. Considerando que o corpo A ten unha masa mA > mB (masa de B), o movemento do corpo A será para abaixo.
Ficheiro:Polia mecanica.jpg
A figura 2 mostra unha aplicación de poleas para reducir a forza necesaria para levantar un obxecto. Nesta configuración con dúas poleas, a forza de tracción T necesaria para soster un obxecto de peso P é igual á metade de P:
Ficheiro:Polia mecanica 2.jpg miniatura|350px|Esquema da vantaxe mecánica que se obtén con diversas poleas compostas.
Tipos de poleas
Segundo o seu desprazamento as poleas clasifícanse en "fixas", aquelas cuxas armas son suspendidas dun punto fixo (a estrutura do edificio) e, polo tanto, non sofren movemento de translación algún cando se empregan, e "móbiles", que son aquelas nas que un extremo da corda é suspendido dun punto fixo e que se despraza durante o seu funcionamento, xeralmente de xeito vertical.
Polipastos
miniatura|220px|dereita|Imaxe dun polipasto. O polipasto (do latín polyspaston, e este do grego πολύσπαστον), é a configuración máis común de polea composta. Nun polipasto, as poleas distribúense en dous grupos, un fixo e un móbil. En cada grupo instálase un número arbitrario de poleas e a carga únese ó grupo móbil.
Carlos Sainz Vázquez de Castro
Carlos Sainz Vázquez de Castro, coñecido como Carlos Sainz Jr , ou simplemente Carlos Sainz, naceu en Madrid o 1 de setembro de 1994, é un piloto de carreiras español, fillo do ex campión mundial de Rallyes Carlos Sainz e de Reyes Vázquez de Castro.
En 2012 Sainz competiu nos campionatos británico e europeo de Fórmula 3 con Carlin. En 2014 participou co equipo DAMS na Fórmula Renault 3.5. O 28 de novembro de 2014, e fichou pola Scuderia Toro Rosso na tempada de Fórmula Un. Equipo no que continuou na tempada egran parte da  aínda que pasou a Renault nas últimas carreiras da tempada 2017 e integramente na tempada. Sainz fichou por McLaren para a tempada, para substituír a Fernando Alonso, que deixara a F1 mentres ao mesmo tempo remataba o seu contrato con Red Bull Racing. No Gran Premio do Brasil de 2019 Sainz conseguiu o seu primeiro podio na Fórmula Un cun terceiro posto. Fichou con Ferrari para. No Gran Premio do Reino Unido de 2022, Sainz logrou a súa primeira pole position e a súa primeira vitoria.
Karting
Sainz comezou a súa carreira no karting. En 2008 gañou o título KF3 de Asia-Pacífico, e terminou segundo no campionato español. En 2009 gañou a prestixiosa Junior Monaco Kart Cup, e foi subcampión no Campionato de Europa KF3.
Fórmula BMW
miniatura| left | Sainz durante a 1ª carreira da tempada 2010 da [[Fórmula BMW Pacífico no Circuíto Internacional de Sepang]] Sainz correu na tempada europea de 2010 da Fórmula BMW co equipo EuroInternational. Tamén formou parte do programa Red Bull Junior Team. Fixo o seu debut na Fórmula BMW como piloto invitado na tempada 2010 na Fórmula BMW Pacífico en Sepang.
Na Fórmula BMW Europa, terminou cuarto cuns incribles 227 puntos.
Sainz tamén competiu no Reino Unido na copa Fórmula Renault Winter, terminando sexto na primeira carreira e retirouse da segunda carreira de Snetterton.
Fórmula Tres
Durante a tempada 2012, Sainz correu no campionato británico e nas Euroseries de Fórmula 3. Gañou cinco carreiras e terminou nove veces no podio, logrou unha pole position, no campionato británico e terminou en sexta posición. Só logrou dous podios e dous pole positions no campionato Euroseries, acabando en novena posición global.
GP3
miniatura|Carlos Sainz Jr pilotando un Red Bull no Test de novos pilotos en Silverstone en xullo de 2013 En 2013, Sainz asinou con Arden para competir nas series GP3.
Fórmula Renault 3.5
Sainz competiu na Fórmula Renault 3.5, por primeira vez en 2013. Pero, debido a que estaba máis centrado na GP3, ao mesmo tempo, perdeu unha boa chea de carreiras na súa primeira tempada. Terminou a tempada no posto 19º con 22 puntos. Un grande esforzo tendo en conta que era o seu primeiro ano nas series e perdeuse un puñado de carreiras. En 2014, cambiou de equipo para correr con DAMS.
Fórmula 1
thumb|Sainz pilotando para [[Red Bull Racing|Red Bull no Young Driver Test en Silverstone en xullo de 2013]]
Toro Rosso (2015 - 2017)
thumb | Sainz no [[Gran Premio de Malaisia de 2015]] Sainz participou nos tests para novos pilotos cos equipos Red Bull e Toro Rosso en Silverstone en 2013 e 2014. O 28 de novembro de 2014, a Scuderia Toro Rosso anunciou oficialmente que será o compañeiro de Max Verstappen en Toro Rosso, na tempada de Fórmula Un, a raíz do pase de Daniil Kvyat a Red Bull. Sainz seleccionou 55 como o seu número de carreira. Clasificouse entre os dez primeiros para o seu debut, no Gran Premio de Australia de 2015, e terminou a carreira na novena posición. Na terceira sesión de adestramentos libres do Gran Premio de Rusia de 2015, Sainz perdeu o control do seu coche na curva 13 do Circuíto de Sochi, chocou contra unha parede e contra as barreiras Tecpro. Logo de pasar unha noite no hospital, permitíuselle competir ao día seguinte, pero non terminou a carreira. En EE. UU. terminou sétimo, que foi o seu último punto do ano. Terminou 15º na súa primeira tempada con Toro Rosso. Terminou noveno en Australia, tras retirarse en  Bahrain. En China, novamente terminou noveno. Logo de non puntuar en Rusia, finalizou sexto en  España, 8º en  Mónaco e noveno en  Canadá antes de non poder terminar en  Baku. Logo pasou a anotar 3 oitavos lugares en Austria,  Reino Unido e  Hungría. Máis tarde tivo unha racha de puntos ata os EE.UU., onde finalizou en 6° lugar, non anotou ningún punto en  México, outro 6° lugar en  Brasil e non puntuou en  Abu Zabi. Terminou 12° na clasificación de pilotos con 46 puntos. thumb | Sainz durante as probas de pretempada en [[Circuíto de Barcelona-Catalunya | Barcelona]] Sainz comezou a tempada co 7° posto en Australia. En China, fixo o movemento máis audaz na pista para ser o único con pneumáticos de seco. Funcionou e terminou oitavo. Non terminou en Bahrain logo de chocar con Lance Stroll cando saía dos boxes, o que resultou nunha penalización de tres lugares na seguinte carreira, o Gran Premio de Rusia, onde pasou a terminar décimo. En España, unha vez máis terminou sétimo antes de lograr a súa mellor posición da tempada co 6º posto en  Mónaco ao relegar a Lewis Hamilton. Non terminou no Canadá, onde estivo involucrado nun choque na primeira volta con Romain Grosjean que eliminou a Felipe Massa. Terminou oitavo en Baku antes de finalizar sétimo en  Hungría logo de non terminar nos puntos en  Austria e retirarse en  Gran Bretaña debido a unha colisión co seu  compañeiro de equipo. Terminou en décimo lugar en Spa e no 14° en  Monza. No Gran Premio de Malaisia, retirouse debido a un problema no motor mentres conducía xunto a Pierre Gasly, quen substituíu a Kvyat durante a fin de semana. Tamén se retirou do Gran Premio do Xapón logo dun choque.
Renault (2017)
Durante a fin de semana do Gran Premio de Singapur, no que terminou en 4ª posición, anunciouse que deixaría Toro Rosso para competir por Renault en, pero durante a fin de semana do Gran Premio do Xapón de 2017, anunciouse que Sainz substituiría a Jolyon Palmer en Renault comezando no Gran Premio dos Estados Unidos de 2017, con Kvyat regresando a Toro Rosso para tomar o seu antigo posto. Na súa primeira carreira con Renault, Sainz terminou a carreira en sétimo e superou a Nico Hülkenberg, unha fazaña que Jolyon Palmer non puido facer durante todo o ano, aínda que significou moi pouco xa que Hülkenberg optou por non marcar tempo na Q2 debido as súas penalizacións na grella. Unha actuación menos impresionante seguiu na seguinte carreira en México. Clasificouse noveno, tres décimas e media por baixo de Hülkenberg no 8° posto, e comezou a carreira en sétimo logo das sancións de motor de Ricciardo. Logo da primeira volta, atopouse no 5° lugar, detrás de Hülkenberg, despois de que os contendentes ao campionato Vettel e Hamilton chocaran ao comezo da carreira. Con todo, Sainz trompeou na sección de alta velocidade da pista e fixo un plano nos seus pneumáticos e viuse obrigado a entrar en boxes e saíu no 19º posto, só diante do danado e atrasado Mercedes de Lewis Hamilton. Permanecería na cola da pista ata que se retirou da carreira con problemas de dirección. En Brasil acobou fora dos puntos e na última carreira en Abu Zabi retirouse. Terminou 9° na clasificación de pilotos con 54 puntos.
Renault (2018)
left|thumb|Sainz no [[Gran Premio de Austria de 2018]] Sainz tivo un bo comezo na tempada anotando en cinco das seis primeiras carreiras, pero acabou por detrás do seu compañeiro de equipo Nico Hülkenberg en cada unha das catro carreiras que ambos finalizaron. En Acerbaixán Sainz rematou a tempada cunha boa posición, quinto. Rematou a tempada no décimo lugar con 53 puntos, 3 postos e 16 puntos por detrás do seu compañeiro Hülkenberg anotando puntos en 13 carreiras das 19 carreiras que finalizou.
McLaren (2019-2020)
thumb | Sainz no [[Gran Premio de Hungría de 2019]] Sainz mudouse a McLaren na tempada, substituíndo a Fernando Alonso, que se retirara despois da tempada. Despois dun desafortunado comezo de tempada debido a problemas de fiabilidade no e estando involucrado en colisións nos Grandes Premios de  Bahrain e de [Gran Premio da China de 2019 | China]], Sainz conseguiu puntuar constantemente despois, a miúdo terminando con forza como o mellor do resto por detrás dos tres primeiros equipos. Loitou polo sexto posto no campionato de pilotos con Pierre Gasly e Alexander Albon, que pasaron parte da tempada nun Red Bull moito máis rápido. No Gran Premio do Brasil de 2019, Sainz clasificouse inicialmente como cuarto, logo de comezar no 20º e último lugar despois dun problema de motor na cualificación, pero elevouse ao 3º posto logo de que Lewis Hamilton recibira unha penalización por causar unha colisión con Alexander Albon, o que proporcionoulle a Sainz o seu primeiro podio na Fórmula Un. Sainz case dobrou o seu total de puntos da súa mellor tempada anterior, 2017. No Gran Premio de Abu Zabi Sainz conseguiu pasar a Hülkenberg na última volta para ocupar o décimo lugar, anotando un punto e o 6º posto no campionato de pilotos a finais de ano.
Sainz comezou a tempada cun quinto posto seguido dun noveno posto en Austria e  Estiria. Neste último clasificouse en terceiro lugar, o seu mellor resultado na clasificación da súa carreira, e logrou a súa primeira volta rápida e ao facelo estableceu un novo récord no Red Bull Ring. No Gran Premio de Gran Bretaña sufriu unha picada de pneumáticos na penúltima volta mentres corría comodamente cuarto e no Gran Premio do 70º aniversario viuse obrigado a comezar fóra dos dez primeiros por un problema de sobrequecemento que dificultaba o seu ritmo de clasificación. Na carreira tamén resultou prexudicado por un mal funcionamento da pistola de rodas durante o pitstop, rematando décimo terceiro. Tampouco puido comezar o Gran Premio de Bélxica debido a un problema na unidade de potencia na volta de recoñecemento. Na seguinte carreira (o Gran Premio de Italia) cualificouse terceiro detrás do dúo dominante Mercedes de Hamilton e Bottas. Finalizou segundo, o mellor resultado da súa carreira e o seu segundo podio, rematando a 0,4 segundos do gañador Pierre Gasly na que tamén foi a súa primeira vitoria. Sainz rematou a tempada no 6º lugar do campionato de pilotos por segundo ano consecutivo. Acumulou 105 puntos e 6 finalizacións entre os 5 primeiros ambos máximos na súa carreira.
Ferrari (2021 -)
Sainz incorporouse á Scuderia Ferrari cun contrato de dous anos na tempada como compañeiro de Charles Leclerc e en substitución de Sebastian Vettel. Clasificouse e terminou en 8º lugar no Gran premio de Bahrain. Despois continuou clasificándose 11º no Gran Premio da Emilia-Romaña para rematar no 5º lugar, atrapando o seu compañeiro de equipo, Charles Leclerc. Conseguiu o seu terceiro podio da súa carreira e o primeiro con Ferrari no Gran Premio de Mónaco de 2021. A súa capacidade de adaptarse rapidamente a Ferrari foi amplamente eloxiada polas súas actuacións en relación con o seu compañeiro de equipo Leclerc nas carreiras iniciais da tempada. Acadou un 3º lugar no podio no Gran Premio de Hungría de 2021 a pesar de terminar en cuarto lugar na pista, debido a unha penalización posterior á carreira para Sebastian Vettel. Comezou o Gran Premio de Rusia de 2021 en segundo lugar, e superou ao seu antigo compañeiro de equipo Lando Norris na primeira volta, terminando finalmente terceiro, para conseguir o seu terceiro podio para Ferrari. Na última carreira da tempada, o Gran Premio de Abu Zabi de 2021, terminou en terceiro lugar, o que o converteu en quinto no campionato de pilotos, por diante do seu compañeiro de equipo Leclerc e do seu excompañeiro Norris.
Traxectoria profesional
† Sainz participou como piloto invitado, non podía puntuar.
Resultados Completos na Fórmula 3 Euroseries
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados Completos na Fórmula 3 británica
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados Completos nas GP3 Series
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados Completos nas Formula Renault 3.5 Series
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
† Coches que non terminaron o Gran Premio, pero se clasificaron ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Rexión de Diourbel
Diourbel é unha das rexións que dividen o Senegal.
Departamentos
A Rexión de Diourbel está dividida en tres departamentos:
Buono!
Buono! (ボーノ,) é un grupo xaponés de J-Pop totalmente feminino formado por tres membros do Hello! Project Kids e englobado no Hello! Project. Os seus membros son: Momoko Tsugunaga e Miyabi Natsuyaki de Berryz Kobo e Airi Suzuki de °C-ute.
O grupo foi anunciado oficialmente no festival da revista Nakayoshi o 21 de xullo do 2007 na Sunshine City de Toquio, en Ikebukuro, onde cantaron tanto o opening ("Kokoro no Tamago") como o ending ("Honto no Jibun") da adaptación ó anime do manga Shugo Chara! O grupo continuou gravando os opening e os endings do anime, ata que os openings comezaron a correr a cargo do grupo Shugo Chara Egg!, formado para poder interpretar os openings da serie.
Correo Literario
Correo Literario, foi unha revista editada en Buenos Aires entre 1943 e 1945.
Historia e características
Publicación quincenal, apareceu o 15 de novembro de 1943. Nos últimos números pasou a ter periodicidade mensual. Dirixida por Lorenzo Varela, Luís Seoane e Arturo Cuadrado. De temática cultural, literaria, artística, e sobre cine e teatro, tiña unha importante sección de libros. Tamén apareceu crítica política en defensa das liberdades e da democracia. Entre os seus colaboradores figuraron Rafael Dieste, Xosé Otero Espasandín, Rafael Alberti, María Teresa León, Francisco Ayala, Ernesto Sabato, Julio Cortázar e Vicente Huidobro. Prestou especial atención á cultura galega, e nela apareceu a primeira recensión da novela Adolescencia de Otero Pedrayo, de Sempre en Galiza de Castelao, e Proceso a Jacobusland de Emilio Pita. Publicáronse corenta números e cesou a súa edición en novembro de 1945. Foi continuada por Cabalgata editada por Luís Seoane e Lorenzo Varela.
Irmáns Pinzón
miniatura|Aos Irmáns Pinzón en [[Palos de la Frontera.]] Os irmáns Pinzón, que foron Martín Alonso, Vicente Yáñez e Francisco Martín, foron tres destacados mariños españois, membros da familia Pinzón, naturais de Palos de la Frontera, na provincia de Huelva, quen viviron de finais do século XV e comezos do XVI, e que participaron activamente na primeira viaxe de Cristovo Colón, que tivo como resultado o descubrimento de América, amais de noutras viaxes de descubertas e exploración.
Martín Alonso e Vicente Yáñez, capitáns das carabelas La Pinta e La Niña, respectivamente, son os irmáns mais coñecidos, pero hai un terceiro, menos popular, que fora a bordo da carabela La Pinta como maestre: Francisco Martín. Martín Alonso foi o home grazas ao cal conseguiuse que a mariñeiría da zona do Tinto-Odiel animarase a participar na empresa colombina. Así mesmo apoiou economicamente o proxecto aportando cartos da súa facenda persoal. Francisco, o maestre de La Pinta, parece que, ademais de no primeiro viaxe, participou tamén no terceiro e cuarto dos viaxes colombinos, pero, por ser seu nome moi común, seus datos biográficos confúndense con outros homónimos da súa época. Por último, Vicente Yáñez, o menor dos tres irmáns, ademais de participar no primeiro viaxe de Colón, unha vez finado o monopolio colombino, realizou outros viaxes de descubrimento pola súa conta, entre os que cabe destacar o descubrimento do Brasil.
A participación dos Pinzón foi crucial para a empresa descubridora, xa que ninguén estivo disposto a enrolarse con Colón ata que o maior dos irmáns, Martín Alonso, rico e afamado armador da zona, deu seu apoio á empresa española.
Carazo, Burgos
Carazo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). Segundo o INE en 2012 tiña 41 habitantes.
Danzón
Historia
O nome deste xénero musical non é máis que o aumentativo de danza, aquel baile colectivo de figuras. Na segunda metade do século XIX a danza crioula estaba moi de moda; cristalízase entre fins do século XIX e principios do XX. En Cuba interprétase con maioría de instrumentos de vento, con piano, frauta, violíns e percusión. En México agregáronse saxofóns ás orquestras de danzón - denominadas danzoneras -, e tamén o xénero é interpretado por mariachis e marimbas.
En 2013, o danzón foi declarado patrimonio inmaterial de Cuba.
Orega
O topónimo galego Orega pode referirse a:
Pobo tártaro
300px|miniatura|Tártaro (esq.) loitando a cabalo contra un [[cosaco.]]
Os tártaros (en tártaro Татарлар Tatarlar) é un nome colectivo que se aplica aos pobos turcos da Europa Oriental e Siberia. O nome deriva de Ta-ta ou Dada, unha tribo de orixe mongol que habitaban no noroeste da actual Mongolia no século V.
Utilizose por primeira vez para describir aos pobos que dominaron partes de Asia e Europa baixo o liderado mongol no século XIII. Estendeuse o uso despois para incluír a case calquera invasor nómade de orixe asiática, tanto de Mongolia como do occidente de Asia.
Antes da década de 1920, os rusos utilizaban a palabra Tatar para designar a numerosos pobos, desde os turcos azeríes ás tribos de Siberia. Na actualidade, a maior parte dos tártaros viven no centro e o sur de Rusia (a maioría en Tatarstán).
A finais do século XX supoñían máis de 10 millóns de individuos. Unha boa parte dos tártaros son musulmáns sunníes pero tamén hai tártaros cristiáns ortodoxos.
O dominio ruso supuxo —en boa parte— a súa asimilación e rusificación.
Un paso importante para restablecer o réxime estatal do polo tártaro foi a proclamación da autonomía en 1920. O 30 de agosto de 1990 foi aprobada a Declaración da soberanía estatal da República de Tatarstán.
O nome de tártaros, dado aos invasores, estendeuse posteriormente para ser aplicado a outros membros da mesma póla turca en Rusia, incluso até o punto de que a maioría dos habitantes da meseta de Asia quedou definida baixo o nome xenérico de Tartaria. Este nome case desapareceu da literatura xeográfica, pero permanece o nome de tártaros no sentido limitado ao que se aludiu máis arriba. 300px|miniatura|Distribución actual dos tártaros. Os actuais habitantes tártaros de Eurasia forman tres grandes grupos:
Debido á magnitude das migracións e mesturas entre diferentes pobos e á laxa utilización do adxectivo "tártaro", na actualidader cóntanse como tártaros xentes que van desde o aspecto mongoloide nun extremo até o caucasoide no outro.
A Ribeira, Meira, Moaña
A Ribeira é un lugar da parroquia de Meira, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 842 habitantes, dos cales 426 eran homes e 416 eran mulleres.
Rexión de Fatick
Fatick é unha das rexións que dividen o Senegal.
Departamentos
A Rexión de Fatick está dividida en tres departamentos:
Paul Celan
Paul Antschel, coñecido como Paul Celan, nado en Cernauti (Reino de Romanía) o 23 de outubro de 1920 e finado en París o 20 de abril de 1970, foi un poeta alemán de orixe xudía romanesa e fala alemá, considerado pola crítica o máis grande lírico en alemán da segunda posguerra.
Traxectoria
O seu nome artístico é o anagrama de Ancel, variante de Antschel, o seu apelido real. Celan era xudeu asquenací. Naceu en Czernowitz (ou Cernovitsi, ou Cernauti), na rexión de Bucovina, que daquela formaba parte de Romanía. A cidade, que dependera do Imperio Austrohúngaro ata a primeira guerra mundial, foi anexionada pola Unión Soviética en 1940 e encóntrase hoxe en Ucraína baixo o nome de Chernivtsi.
O seu pai, Leo, era un xudeu sionista moi nacionalista e ortodoxo que avogou por educar o seu fillo en hebreo. Súa nai, Fritzi, era unha ávida lectora de literatura en alemán e fixo desta a lingua da casa. Logo do seu Bar Mitzvah en 1933, Paul abandonou o Sionismo e maila educación formal en hebreo, militou activamente nas organizacións socialistas xudías e apoiou a causa da República na guerra civil española. Súa tía Mina, que vivía coa súa familia en Czernowitz, emigrou a Palestina en 1934.
En 1948 trasladouse a Francia, obtivo a nacionalidade e impartiu clases de alemán na Escola Normal Superior de París. Casou coa pintora Gisèle Celan-Lestrange, nacida no seo dunha vella familia aristocrática, conservadora e moi relixiosa. Tivo con ela dous fillos, o primeiro falecido aos poucos anos. Paralelamente mantivo unha relación coa poeta Ingeborg Bachmann. Viviu entre París, Alemaña, Suíza e Israel. En Xenebra traballou como tradutor de textos político-administrativos.
Na xestación e devir da súa obra tiveron un gran peso as súas relacións con Ingeborg Bachmann e tamén os seus primeiros conatos de suicidio. Estes debéronse a que o poeta empezou a padecer fortes depresións desde 1962 e ata estivo a piques de estrangular á súa muller. Aceptou facerse internar en clínicas privadas e sostivo un amplo e agarimoso epistolario coa súa muller e o seu fillo Eric. Finalmente, suicidouse tirándose ao río Sena desde a ponte Mirabeau de París en 1970.
Poesía
Toda a súa obra sostén un diálogo intelectual moi fondo coa obra do filósofo Martin Heidegger e de Theodor Adorno, autor este da famosa frase non é posíbel escribir poesía despois de Auschwitz. Ambos ignorárono. Rilke e Eliot xa abordaran moito tempo atrás ese problema metafísico da destrución, desterro e exilio da palabra poética, detectado por Mallarmé cara a 1885. Celan reinstala ese problema literario nos campos de concentración e exterminio e, asemade, esa peregrinación ao fondo do inferno contemporáneo ten unhas raíces puramente biográficas (a desaparición dos seus pais en campos de exterminio), cuxa prolongación inmediata son as aventuras amorosas do mozo Celan con Ingeborg Bachmann e Gisèle Lestrange, sen esquecer unha actriz romanesa.
Traduciu do francés, do ruso e do inglés ao alemán e ao hebreo. As súas obras máis importantes neste campo foron as versións en alemán das obras de Arthur Rimbaud, Osip Mandelshtam e Emil Cioran. O seu primeiro poemario, Mohn und Gedächtnis (1952) inclúe o seu poema máis celebrado, "Todesfugue", publicado por primeira volta en 1948, unha descrición do campo de exterminio nazi de Auschwitz-Birkenau que calca a estrutura musical da fuga. Son tamén cimas importantes da súa lírica os libros Atemwende (1967) e Fadensonnen (1968).
En total, a súa obra poética, composta entre 1938 e 1970, abrangue uns 800 poemas. A súa estética, influída polo surrealismo, rica en imaxes bíblicas e de difícil tradución, especialmente na súa última época, expresa o sentimento existencial do absurdo da vida moderna e a imposibilidade da comunicación, e enfróntase con angustia ao paradoxo de expresar a agonía xudía na lingua do exterminador. Ao final da súa vida, os seus versos vólvense cada vez máis crípticos, quebrados e monosilábicos, comparándose en certo senso á música de Anton Webern. Para algúns, Celan intentaba desestruturar a lingua alemá.
Dono dunha lingua poética excepcional polo virtuosismo e flexibilidade da súa palabra, a súa obra foi publicada moi marxinalmente e mesmo a editorial Gallimard rexeitou a súa publicación. Asume tradicións literarias moi diversas xunto a datos teolóxicos (en particular a mística xudía, á que accede grazas a Scholem), filosóficos, científicos, históricos e persoais, transformando a súa obra en algo complexo e arcano para o lector frívolo. George Steiner foi o primeiro en afirmar que Celan era o poeta en lingua alemá máis importante da segunda metade do século XX.
Perho
Perho é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia Central. En 2018 a súa poboación era de 2 858 habitantes. A superficie do termo municipal é de 775,19nbsp;km2, dos cales 27,36 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 3,82 hab./km².
Limita cos concellos de Halsua, Kinnula, Lestijärvi e Veteli, pertencentes á súa mesma rexión, Alajärvi e Vimpeli na rexión de Ostrobotnia do Sur, e Kivijärvi e Kyyjärvi, pertencentes ambos á rexión veciña de Finlandia Central. O concello é unilingüe en finés.
Sonja Wigert
Sonja Wigert, nada o 11 de novembro de 1913 e finada o 12 de abril de 1980, foi unha actriz norueguesa de cinema.
Reguetón
miniatura|dereita|Daddy Yankee, unha das figuras do xénero O reguetón ou reggaeton é un ritmo musical latinoamericano, influenciado polo hip hop de diversas zonas onde habitan latinoamericanos nos Estados Unidos. Ten unha grande influencia doutros estilos da rexión, como a bomba, a salsa, a champeta, a cumbia, o vallenato e sobre todo o merengue house.
El Adalid
El Adalid foi un periódico editado na Coruña en 1873.
Historia e características
Apareceu a principios de 1873 como voceiro do republicanismo federal da Coruña. Estaba dirixido por Joaquín Castro Arias, que cesou aos poucos meses. Entre os seus colaboradores figurou Romualdo Real Vázquez. Creouse co obxectivo de contrarrestar a influencia da AIT entre as clases populares galegas, tradicionalmente orientadas ao republicanismo federal. Subtitulouse Órgano del Cantón galaico e promoveu a insurrección popular para alcanzar a independencia do cantón galaico, secundando o movemento cantonalista. O 14 de outubro cambiou o seu subtítulo por Diario republicano democrático federal e volveu facerse cargo da dirección Joaquín Castro Arias. Cesou en novembro e foi substituído por El Siglo.
Ana de Cleves
Ana de Cleves ou Ana de Clèves (alemán: Anna von Jülich-Kleve-Berg) naceu na cidade de Düsseldorf o 22 de setembro de 1515 e morreu en Hever o 16 de xullo de 1557, sendo a segunda dos 4 fillos de Xoán III, duque de Clèves, e de María de Julich, herdeira dos ducados de Julich, Berg e Ravensberg.
Matrimonio con Henrique VIII
Dado o oco baleiro de consorte do rei deixado tras a morte de Xoana Seymour, buscouse dentro das grandes familias protestantes unha muller que ocupase o trono. Así os embaixadores do rei e mailo pintor Hans Holbein o Mozo, que tiña encarga de pintar os retratos das damas para os enviar logo a Londres, coñeceron a Cristina de Dinamarca, Luísa de Guisa, Ana de Lorena, Renata de Guisa e Ana de Cleves.
Divorcio
miniatura|200px|esquerda|Retrato de Ana de Cleves ao redor de 1540.Se cadra por iso, Henrique VIII non se sentiu compracido coa chegada de Ana a Inglaterra aínda que casaron o 6 de xaneiro de 1540 no Palacio de Placentia, en Greenwich, preto de Londres. Henrique arelaba crebar o enlace mais non quería ser violento nin inxusto con Ana, así que decontado atopou un pretexto para o divorcio. Esta maridanza foi o comezo da fin do Chanceler do rei, Thomas Cromwell, por ser el o que propuxera o matrimonio con Ana de Cleves crendo así que reforzaría os lazos con outros aliados luteranos.
Dentro das numerosas damas das que dispuña Ana de Cleves, atopábase unha rapariga duns quince anos, mais non exenta de beleza, chamada Catarina Howard, curmá da antiga raíña Ana Bolena, da que o rei, ao igual que fixera coa súa curmá, namourouse rapidamente, iniciando unha apaixonada relación sentimental case de inmediato.
A maridanza foi anulada ao alegar que a maridaxe non se chegara a consumar, debido en certa forma as ansias que tiña o rei de se desposar con Catarina. Malia todo isto, Ana foi compensada con diversas propiedades, incluíndo o Castelo de Hever, pertencente á familia da segunda muller de Henrique: Ana Bolena que acabara degolada pola orde e gusto do seu marido.
Convertida en princesa de Inglaterra, Henrique outorgoulle o título de Súa Graza A Irmá do Rei. Ana permanecería en Inglaterra durante o resto da súa vida.
Foi a derradeira das seis esposas de Henrique VIII en morrer, ocorrendo o seu deceso nas súas terras de Chelsea, o 16 de xullo de 1557, sendo sepultada na abadía de Westminster. Ao remate dos seus días reconverteuse ao catolicismo seguindo os consellos da que foi súa fillastra, María Tudor.
Rexión de Kaffrine
Kaffrine é unha das rexións que dividen o Senegal. Foi creada no 2008.
Paloma Lago
Paloma Lago, nada en Ferrol o 22 de maio de 1967, é unha modelo e presentadora de televisión galega.
Traxectoria
En 1985 trasládase a vivir a Madrid, onde estuda deseño e moda, e cedo atopa a posibilidade de traballar como modelo, da man da Axencia International Booking. En 1990 debuta como presentadora de televisión no programa Tele 5 ¿dígame? (1990-1992), primeiro con Laura Valenzuela e Javier Basilio e na súa derradeira tempada con Andrés Aberasturi. Ese mesmo ano aparece tamén no programa Tutti Frutti, da mesma cadea.
En 1993 conduce o concurso Los cinco sentidos, en Antena 3, con dirección de Julia Otero e catro anos máis tarde Risas y estrellas (1997-1999) en TVE con Pedro Rollán na primeira tempada e máis tarde con José Luis Moreno e Loreto Valverde.
Entre 1999 e 2002 convértese en presentadora de programas infantís, cando Televisión Española lle encarga porse á fronte do espazo TPH Club. En 2000 faise cargo tamén de Eurocanción, programa deseñado para elixir os participantes españois no Festival de Eurovisión.
En 2000, 2001 e 2002 encargouse de presentar o espazo de Nadal de TVE Telepasión xunto a Carlos Lozano. Ao termo deses anos compartiu plano xunto a Ramón García nas badaladas de Noitevella. En 2004 presentou o espazo musical El verano ya llegó, xunto a Miguel Ángel Tobías.
Tamén fixo as súas incursións na interpretación, na serie Compuesta y sin novio (1994), con Lina Morgan e na película Cuernos de mujer (1995), de Enrique Urbizu, con María Barranco.
En 2006 participou como concursante no programa de monólogos El Club de Flo, en La Sexta.
Jung Woo-sung
Jung Woo-sung (en 정우성), nado o 22 de abril de 1973 en Seúl, é un actor surcoreano.
El Federal
El Federal foi un periódico editado en Lugo en 1868.
Historia e características
Apareceu en 1868 como consecuencia da Revolución de 1868, que decretou a liberdade de imprenta. Periódico republicano, os seus redactores foron Celestino L. Martí e Saturnino Suárez. Reapareceu o 2 de marzo de 1873, publicábase os mércores e os sábados e tiña como programa "Propagar la doctina democrática, explicarla y recomendarla a todos los amantes de la libertad y la justicia".
Pedro Couceiro
Pedro Couceiro Corral, nado na Coruña en 1905 e finado en Montevideo en xullo de 1982, foi un bioquímico galego.
Traxectoria
En 1935 aprobou unhas oposicións do Instituto de Investigación Animal e marchou a Madrid para incorporarse a esta institución, onde proseguiría o seu labor investigador no terreo da bioquímica animal. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ao exército leal. Durante a Guerra estivo destinado á fronte dunha fábrica de armamento en Cocentaina (Alacant), como oficial do exército republicano. Despois dun enfrontamento cos seus superiores, incorporouse como soldado nas frontes de Guadalaxara e Madrid. Ao rematar a Guerra exiliouse, primeiro en París, onde traballou no Instituto Pasteur. Logo marchou a Uruguai, onde se asentou definitivamente.
En Montevideo fundou os Laboratorios Sur e levou á cabo un labor científico aplicado á industria. Tamén colaborou con organizacións de exiliados levando a cabo actividades culturais como o programa de radio Sempre en Galicia. En 1971 veu a España e visitou a Parga Pondal e Rof Carballo. Morreu en Montevideo en 1982.
Camilo Alonso Vega
Camilo Alonso Vega, nado en Ferrol o 29 de maio de 1889 e finado en Madrid o 1 de xullo de 1971, foi un militar galego, que formou parte da rebelión en contra do goberno da Segunda República Española, participou na guerra civil que orixinou o fracaso da rebelión e ocupou altos cargos durante a posterior ditadura franquista.
El Siglo
El Siglo foi un periódico editado na Coruña entre 1873 e 1874.
Historia e características
Subtitulado Diario Republicano Federal, apareceu en novembro de 1873. Veu substituír a El Adalid. O seu director era Joaquín Castro Arias.
Paso de San Gotardo
miniatura|Vista sur do paso de San Gotardo
O paso de San Gotardo (en alemán, Gotthardpass; en italiano, Passo del San Gottardo) é un porto de montaña situado a 2 109 m de altitude en Suíza, entre Andermatt (Uri) e Airolo (Tesino) nos Alpes lepontinos, que conecta a parte setentrional (xermanófona) de Suíza coa parte meridional (italoparlante) de Tesino, e a ruta cara a Milán.
Historia
Aínda que o paso coñecíase na antigüidade, non se empregou amplamente até principios do século XIII, porque comportaba vadear o turbulento río Reuss, crecido coas neves fundidas durante o principio do verán, na empinada Garganta de Schöllenen. As mortes por afogamento no paso incrementábanse en abril e maio, segundo os antigos relatos das vilas próximas.
Lendas
miniatura|Vista desde o oeste do paso de San Gotardo
A "Ponte do Demo" (Teufelsbrücke, en alemán) construíuse nunhas condicións tan adversas que as lendas en torno á súa construción forman por si soas unha categoría completa no sistema de clasificación Aarne-Thompson para lendas populares (número 1191).
O río Reuss era tan difícil de vadear, que un pastor suízo desexou que o Diabo construíra unha ponte. O Diabo apareceu, pero pediu ser o primeiro en cruzalo. O montañés estivo de acordo, pero fíxolle ao Diabo o regalo duna cabra polo seu traballo, sendo esta a primeira en cruzar a ponte e non o propio Diabo. Enfadado por esta afronta, o Diabo desprendeu unha rocha para lanzala contra a ponte e destruíla, pero unha anciá debuxou unha cruz na rocha, de maneira que o Diabo non puido sostela.
A rocha está aínda alí, e en 1977 gastáronse 300 000 francos suízos para mover a rocha, de 220 t e 127 m, para facer espazo para o túnel de San Gotardo.