cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marcos Pereiro
Traxectoria
Regresa de Alemaña a Galicia con 8 anos. Interpretou unha personaxe en Terra de Miranda, na TVG, e colaborou no programa Air Galicia interpretando numerosos personaxes.
Xunto co tamén humorista Xosé Antonio Touriñán integra o dúo cómico Os dous de sempre, e interpreta a Nucha no dúo Mucha e Nucha, as irónicas pandeireteiras de Ardebullo, que acadaron grande sona no programa Luar.
Dende febreiro de 2016 presenta, xunto con Xosé A. Touriñán e o seu pai, Manolo Pereiro, o programa Buscando Ardebullo.
Xogos Olímpicos
miniatura|250px|Os [[Aneis olímpicos|Cinco Aneis, son o principal símbolo dos xogos olímpicos modernos, un dos emblemas máis recoñecidos no mundo e un símbolo da paz. ]]
Os Xogos Olímpicos (Jeux Olympiques en francés, e Olympic Games en inglés), ou olimpíadas son o maior evento deportivo internacional  multidisciplinario no que participan atletas de diversas partes do mundo. Os Xogos Olímpicos son considerados a principal competición do mundo deportivo, con máis de duascentas nacións participantes. Existen dous tipos: os Xogos Olímpicos de Verán e os Xogos Olímpicos de Inverno, que se realizan cun intervalo de dous anos, segundo a Carta Olímpica: «Os xogos da olimpíada celébranse durante o primeiro ano dunha olimpíada, e os Xogos Olímpicos de inverno durante o seu terceiro ano». Os Xogos Olímpicos modernos inspiráronse nos do século VIII a. C. organizados polos antigos gregos na cidade de Olimpia, entre os anos 776 a. C. e o 393 No século XIX, xurdiu a idea de realizar uns eventos similares aos organizados na antigüidade, os que se concretarían principalmente grazas ás xestións do nobre francés Pierre  Frèdy, barón de  Coubertin. O barón de Coubertin fundou o Comité Olímpico Internacional (COI) en 1894. Desde entón, o COI converteuse no órgano coordinador do Movemento Olímpico, coa Carta Olímpica que define a súa estrutura e autoridade.
A primeira edición dos chamados Xogos Olímpicos da era moderna leváronse a cabo en Atenas, capital de Grecia, a partir do 6 de abril de 1896. Desde aquela oportunidade, foron realizados cada catro anos en diversas cidades do mundo, sendo as únicas excepcións as edicións de 1916, 1940 e 1944, debido ao estalido da primeira e segunda guerra mundial.
A evolución do movemento olímpico durante os séculos XX e XXI deu lugar a varias modificacións nos Xogos Olímpicos. Algúns destes axustes inclúen a creación dos xogos de inverno para deportes invernais, os Xogos Paralímpicos para atletas con algún tipo de discapacidade e os Xogos Olímpicos da Mocidade para atletas adolescentes. Os Xogos Olímpicos de inverno realizáronse por primeira vez en 1924, na localidade francesa de Chamonix. Orixinalmente realizados como parte do evento de verán, o COI considerounos como un evento separado retroactivamente, e desde esa data comezaron a realizarse no mesmo ano que os xogos orixinais. Posteriormente, co fin de potenciar o desenvolvemento dos eventos invernais, o COI decidiu desfasar a realización dos Xogos invernais a partir de Lillehammer 1994. Desde esa data, os Xogos Olímpicos de Inverno realízanse nos anos pares entre dous Xogos de Verán. Os primeiros Xogos Olímpicos da Mocidade de Verán celebráronse en Singapur en 2010, mentres que os Xogos Olímpicos da Mocidade de Inverno celebráronse en Innsbruck en 2012.
Os Xogos Olímpicos constitúen unha oportunidade para o país e a cidade sede de darse a coñecer ao mundo.Na actualidade case todos os países están representados nos Xogos Olímpicos. Isto provocou diversos problemas: dopaxe, subornos e actos de terrorismo. Cada dous anos, os Xogos Olímpicos e a súa exposición aos medios, proporcionan aos atletas descoñecidos a oportunidade de alcanzar a fama nacional e internacional, ao tempo que lles fai estar suxeitos a múltiples presións, o cal fai que algúns deles utilizen substancias dopantes para mellorar os seus logros, moitas veces poñendo en perigo a súa saúde. O Comité Olímpico Internacional estableceu dende 1968 os chamados controis anti-dopaxe que poden ser realizados en calquera momento a petición do COI e que poden desencadear a descualificación inmendiata do atleta que dea positivo nese control.
Orixe e nome
O termo olímpico ou olimpíada vén do nome da cidade de Olimpia, en Grecia, onde por volta do ano 776 a.C., comezáronse a celebrar polo verán na honra de Zeus, un certame de xogos deportivos cada catro anos, até que o emperador romano Teodosio I decidiu suprimilo, no final do século IV d.C. Polo tanto a cidade de Olimpia (Olumpía, na forma grega orixinaria, en relación co Olimpo (Ólumpos, ‘o alto entre o máis alto’), a morada dos deuses–, empregando para iso o xenitivo olumpiádos, que pasa ao latín como olympiadis) é o eixo vertebrador de todo o léxico asociado ás Olimpíadas (do adxectivo olímpico -a, o adverbio olimpicamente ou o substantivo olimpismo, “o conxunto de valores e ideais propios dos xogos olímpicos”) e tamén o piar de boa parte da simboloxía propia do certame, como o rito de inauguración que consiste en prender a flama olímpica no estadio desta cidade para logo levala acesa nun facho ata o país de acollida dos xogos que corresponda en cada edición.
Moitas veces o termo Olimpíadas (período de catro anos que media entre distintos Xogos Olímpicos, que na Grecia Antiga constituía unha unidade de medida do tempo, que servía para situar historicamente os feitos) faise sinónimo de Xogos Olímpicos, esta definición é tamén empregada con frecuencia na linguaxe xornalística, porén fan referencia a conceptos distintos e, en certa medida, opostos, xa que de forma xeral a olimpíada é xusto o tempo que non é xogo olímpico. Existe, polo tanto, a nivel lingüístico, certa polémica e aínda que a denominación institucional aposta por definir olimpíada como período entre xogos, na práctica en portugués, castelán, francés, inglés ou galego, Olimpíada pasou tamén a designar a celebración deportiva.
En 2016 comezou a 31ª Olimpíada da era moderna, e os Xogos Olímpicos de 2016 de Río de Xaneiro foron conseguintemente os Xogos Olímpicos da XXXI Olimpíada. Catro anos despois comezará a trixésimo segunda olimpíada, cuxos Xogos Olímpicos terán lugar en Toquio (Xapón) no ano 2020. Porén, non houbo ata a data 31 Xogos Olímpicos de verán, senón unicamente 28. Os Xogos da sexta olimpíada (Berlín 1916), da duodécima (Helsinqui 1940) e da décimo terceira (Londres 1944) non se chegaron a realizar por mor das guerras mundiais, pero o calendario de olimpíadas seguiu correndo. En 1906 realizouse na cidade de Atenas unha edición extraordinaria dos Xogos Olímpicos co pretexto de conmemorar o 10º aniversario do comezo dos xogos en 1896. Esta edición dos Xogos Olímpicos de 1906, que tería sido a cuarta, non é considerada oficial polo Comité Olímpico Internacional por ter sido realizada fóra do ciclo de catro anos denominado Olimpíada e, xa que logo, os cuartos Xogos Olímpicos considéranse os celebrados en 1908 en Londres.
Xogos Olímpicos da antigüidade
miniatura|300px|esquerda|Estadio en [[Olimpia, Grecia.]]
Os Xogos Olímpicos antigos —chamados así por celebrarse na cidade de Olimpia— foron festas atléticas celebradas cada catro anos no santuario de Zeus en Olimpia, Grecia. Ás competicións acudían participantes de varias cidades-estado e reinos da antiga Grecia. Nestes xogos realizábanse diversos eventos deportivos, combates e carreiras de cuadrigas. Durante os xoegos, os conflitos entre as cidades-estado participantes pospoñíanse ata a finalización das competicións deportivas. Este cesamento das hostilidades foi coñecido como paz ou tregua olímpica. A orixe dos Xogos Olímpicos está rodeada de misterio e lenda. Segundo o relato do historiador grego Pausanias, o Dáctilo Heracles Ideo (non confundir con Heracles o fillo de Zeus) e catro dos seus irmáns correron a Olimpia para entreter ao recentemente nacido Zeus. Ao gañar, Heracles coronouse cunha coroa de olivo e estableceu o costume de celebrar cada catro anos unha serie de eventos deportivos en honor a Zeus.
Píndaro, noutro relato, atribúe os Xogos Olímpicos a Heracles, o fillo de Zeus, ademais persiste na idea de que despois de completar os seus doce traballos, construíu o estadio olímpico en honor a Zeus. Trala súa finalización, dirixiuse en líña recta douscientos pasos, e chamou a iso "distancia estadio" (en grego: στάδιον), que máis tarde se converteu nunha unidade de lonxitude. Outro mito asocia os primeiros Xogos co antigo concepto grego da tregua olímpica (ἐκεχειρία). A data de inicio máis aceptada para os Xogos Olímpicos da Antigüidade é a do ano 776 a. C., basándose nunha inscrición en Olimpia que é unha lista de ganadores dunha carreira pedestre celebrada cada catro anos a partir do ano antes mencionado. Na antigüidade celebráronse eventos de carreiras, boxeo (moito máis cruel có actual, sen apenas normas), loita libre (practicamente tal como a coñecemos actualmente), pankration (loita a morte), eventos ecuestres coma as carreiras de carros, música (considerada unha competición máis) e un péntatlon —consistente en salto de lonxitude, lanzamentos de disco e xavelina, carreira pedestre e loita —. A tradición di que Corebo, un cociñeiro da cidade de Elis, foi o primeiro campión olímpico.
Os Xogos Olímpicos tiñan unha importancia cultural e relixiosa fundamental. Ademais dos eventos deportivos, había sacrificios rituais na honra de Zeus (cuxa estatua, realizada por Fidias, foi colocada no templo de Olimpia) e de Pélope, heroe divino e rei mítico de Olimpia. Pélope foi famoso pola súa carreira de carros co rei Enómao de Pisa. Os atletas participantes, cidadáns (só homes), adestrábanse durante anos nos ximnasios e competían completamente espidos. Os ganadores dos eventos foron admirados e inmortalizados en poemas e estatuas. Celebrábanse cada catro anos, e ese período, coñecido como Olimpíada, foi utilizado polos gregos como unha das súas unidades de medida do tempo. Os Xogos formaban parte dun ciclo coñecido como os Xogos Panhelénicos, que incluía tamén aos Xogos Píticos, os Xogos Nemeos e os Xogos Ístmicos.
Os Xogos Olímpicos da antigüidade chegaron ao seu cénit nos séculos VI e V a. C., porén o seu poder diminuíu gradualmente tralo aumento de poder dos romanos en Grecia. Se ben non hai consenso entre os expertos sobre cando finalizaron oficialmente, a data máis aceptada é a do ano 393 a. C., cando o emperador Teodosio I decretou que todos os cultos e prácticas pagás serían eliminadas (porén, o decreto de Teodosio non contiña ningunha referencia específica a Olimpia). Outra data comunmente citada é o ano 426 a. C., cando o seu sucesor, Teodosio II ordenou a destrución de todos os templos gregos.
Antecedentes
miniatura|280px|Olympiade de la République o 22 de setembro de 1796, ([[Museo da Revolución francesa).]] Documentouse que durante o século XVII se empregou de diversas formas o termo "olímpico" para describir eventos deportivos da época. O primeiro destes eventos foi o Cotswold Olimpick Games, unha reunión deportiva anual realizada nas proximidades de Chipping Campden, Inglaterra. Foi organizado polo avogado Robert Dover entre 1612 e 1642, con varias celebracións posteriores que chegaron ata hoxe en día. A Asociación Olímpica Británica describe a estes xogos como «os primeiros movementos dos comezos olímpicos de Gran Bretaña».
miniatura|esquerda|Selo grego dos primeiros Xogos Olímpicos. L'Olympiade de la République, era un festival olímpico nacional celebrado entre 1796 e 1798 na Francia revolucionaria tamén tratou de emular aos antigos Xogos Olímpicos. A competición incluía diversas disciplinas dos Xogos Olímpicos antigos. O evento de 1796 marcou a introdución do sistema métrico no deporte.
En 1850, o doutor William Penny Brookes iniciou unha "Clase Olímpica" en Much Wenlock, Shropshire, Inglaterra. En 1859, Brookes cambioulle o nome polo de Xogos Olímpicos Wenlock. Este festival deportivo anual continúa celebrándose ata a actualidade. A Sociedade Olímpica de Wenlock foi fundada por Brookes o 15 de novembro de 1860.
Entre 1862 e 1867, Liverpool celebrou o "Grand Olympic Festival", un festival anual. Foi deseñado por John Hulley e Charles Melly. Estes xogos foron os primeiros en seren de natureza totalmente afeccionada e teren perspectiva de proxección internacional, aínda que só os "cabaleiros afeccionados" podían competir. As competicións incluían carreiras pedestres, salto de altura, boxeo, loita libre, esgrima e ximnasia. O programa dos primeiros Xogos Olímpicos da era moderna, celebrados en Atenas en 1896, foi case idéntico ao dos Xogos Olímpicos de Liverpool. En 1865, Hulley, Brookes e E. G. Ravenstein fundaron a Asociación Olímpica Nacional en Liverpool, un predecesor da Asociación Olímpica Británica. Os seus artigos fundacionais serviron de base para a Carta Olímpica Internacional. En 1866, celebráronse uns Xogos Olímpicos Nacionais no Reino Unido no Crystal Palace londiniense.
Renacemento
miniatura|150px|[[Evangelos Zappas.]] O interese grego por revivir os Xogos Olímpicos comezou coa Guerra da Independencia de Grecia do Imperio Otomán en 1821. A primeira proposta de restablecer os Xogos foi do poeta e editor de xornais Panagiotis Soutsos no seu poema Diálogo da Morte, publicado en 1833. En 1856, Evangelos Zappas, un rico filántropo grego, escribiu ao rei Otto de Grecia ofrecéndose a financiar a reinstauración permanente dos Xogos Olímpicos. Zappas patrocinou os primeiros Xogos Olímpicos de 1859, que se celebraron nunha praza de Atenas. Os atletas participantes eran gregos e do Imperio Otomán. Zappas custeou tamén a restauración do antigo Estadio Panatenaico para que puidese acoller todas as futuras edicións dos Xogos.
O Estadio Panatenaico albergou as edicións dos xogos de 1870 e de 1875. Trinta mil espectadores presenciaron os xogos de 1870, non habendo rexistros oficiais de asistencia aos xogos de 1875. En 1890, despois de asistir aos Xogos da Sociedade Olímpica de Wenlock, o barón Pierre de Coubertin tivo a inspiración para fundar o Comité Olímpico Internacional (COI). Coubertin baseouse nas ideas e os traballos de Brookes e Zappas co obxectivo de crear uns Xogos Olímpicos internacionais que se celebraran, cambiando de sede, cada catro anos. Presentou estas ideas durante o primeiro congreso do incipiente COI, celebrado na Universidade de París entre o 16 e o 23 de xuño de 1894. O derradeiro día do congreso decidiuse que os primeiros Xogos Olímpicos organizados polo COI terían lugar en Atenas en 1896. O Comité Olímpico Internacional elixiu ao escritor grego Demetrius Vikelas como o seu primeiro presidente. Dous anos máis tarde, Coubertin substituíu a Vikelas como presidente deste organismo.
Os Xogos de 1896
miniatura|Cerimonia de apertura dos [[Xogos Olímpicos de 1896 no Estadio Panatenaico.]] Os primeiros Xogos celebrados baixo os auspicios do COI celebráronse no Estadio Panatenaico de Atenas en 1896. Competiron 241 atletas de 14 nacións en 43 eventos. Evangelos Zappas e o seu primo, Konstantinos Zappas, deixaron ao goberno grego un fideicomiso para financiar futuros Xogos Olímpicos. Este fideicomiso usóuse para axudar a financiar os Xogos de 1896. George Averoff contribuíu xenerosamente á remodelación do estadio. O goberno grego tamén aportou fondos, que esperaban recuperar coa venda de entradas e selos conmemorativos dos primeiros Xogos Olímpicos.
Os funcionarios gregos e o público en xeral estaban entusiasmados coa experiencia de albergar os Xogos Olímpicos. Este espírito foi compartido por moitos atletas, quen demandaban que Atenas fose a sede permanente dos Xogos. Porén, o COI insistía na idea de levar o evento a distintas cidades por todo o mundo. Así, foi elixida París como sede dos Xogos Olímpicos de 1900.
Clausura
thumb|left|Atletas reunidos no estadio durante a cerimonia de clausura dos Xogos Olímpicos de 2018
A cerimonia de clausura ten lugar despois da conclusión de todos as competicións deportivas. Os abandeirados de todos os países participantes entran no estadio, e a seguir o atletas entran todos xuntos, sen distinción nacional. Ízanse tres bandeiras nacionais mentres se interpretan os seus correspondentes himnos: son as bandeiras de Grecia, en honra do lugar de nacemento dos xogos olímpicos, a bandeira do país organizador da vindeira Olímpiada. O presidente do comité organizador e mais o presidente do COI fan os discursos de clausura para dar os xogos como oficialmente concluídos e procédese a extinguir a chama olímpica. No que se coñece como a Cerimonia de Antuerpen, o alcalde da cidade que organizou os xogos transfire unha bandeira olímpica especial ao presidente do COI que lla transpasa ao alcalde da cidade que vai ser a organizadora dos seguintes xogos olímpicos. O estado organizador deses próximos xogos presenta algunha mostra de baile ou teatro representativo da súa cultura. thumb|Cerimonia de entrega de medallas, coa bandeira danesa, a británica e mais a de Nova Zelandia durante as Olímpiadas de 2008 É tamén costume realizar a derradeira entrega de medallas como parte desta cerimonia, o maratón nas olimpíadas de verán e esquí de fondo nas de inverno.
Entrega de medallas
Realízase unha entrega de medallas cada vez que conclúe unha competición deportiva. O atleta ou equipo gañador, segundo e mais o terceiro atleta ou equipo soben ao alto dunha plataforma de tres chanzos, coñecida como podio, para recibiren as súas medallas das mans dun membro do COI e logo ízanse as bandeiras nacionais dos tres medallistas mentre soa o himno nacional do país gañador do ouro Voluntarios do país anfitrión axudan aos encargados da entrega das medallas e portan as bandeiras. .
Distrito Buyende
miniatura|225px|O Distrito Buyende atópase neste mapa co número 88. Buyende District é un distrito da Rexión Leste de Uganda, nomeado así por Buyende, a capital do distrito.
Limita co Distrito Amolatar polo noroeste, co Distrito Kaberamaido polo norte, co Distrito Serere polo nordeste, co Distrito Kaliro polo leste, co Distrito Luuka polo sueste, co Distrito Kamuli polo sur e co Distrito Kayunga polo oeste..
¡Hay motivo!
¡Hay motivo! é unha serie de 32 curtametraxes producidas en febreiro de 2004 e proxectados a partir do 9 de marzo nas que se critican diversos aspectos da realidade social española e ó goberno do Partido Popular en distintos temas sociais e políticos. De acordo cos propios realizadores, o propósito desta serie de curtametraxes era propiciar un cambio de goberno ante as inminentes eleccións xerais.
Contido
Entre os temas de crítica atópanse a subida do prezo da vivenda, a xestión por parte do goberno da crise que seguiu ó afundimento do petroleiro Prestige en Galicia, o apoio do presidente José María Aznar á invasión de Iraq de 2003 ou a manipulación da televisión pública, avalada pola condena xudicial ó presentador de informativos Alfredo Urdaci, por manipulación informativa no caso dunha folga xeral convocada polo sindicato Comisións Obreiras e UXT.
Logo da compilación da película, os cineastas realizaron unha última curta, a que fixo o número 33.
¡Hay Motivo! non se emitiu comercialmente en cines, senón que foi proxectado en universidades e outros lugares que solicitaron expresamente a súa proxección. Tamén se emitiu en canles locais de televisión. Os propios cineastas utilizaron estas canles a fin de difundir a serie tan rápido como lles fose posible, polo que tamén animaron a descargar a película por Internet, a través de redes P2P.
O efecto da película na opinión pública é dificilmente avaliable, xa que os atentados de Madrid o 11 de marzo de 2004, tan só tres días antes das eleccións, supuxeron un cambio demasiado brusco na sociedade e na política española.
Finalmente, a película foi estreada comercialmente o día 12 de novembro de 2004 e proxectada ata o día 25 do mesmo mes, último día de exhibición da cinta. Arredor de 496 espectadores se achegaron ó cine para vela (datos do Ministerio de Cultura). A recadación ascendeu a 2.831,40 euros.
Antecedentes
Un dos detonantes da realización desta cinta foi probablemente a XVII edición dos Premios Goya, celebrada o 1 de febreiro de 2003, na que actores e directores levaron chapas dicindo "Non á guerra" e converteron o acto nunha alegación contra a mesma.
Outro dos antecedentes foi probablemente o éxito que tivo a película documental de Michael Moore Bowling for Columbine, que supuxo un rexurdimento do xénero documental.
Soiuz 13
Características
A misión Soiuz 13 usou unha nave modelo Soiuz 7K-T lixeiramente modificada, que pasou a ser denominada Soiuz 7K-T/AF e que foi única no seu xénero. No módulo orbital iba aloxado o telescopio Orion 2 co que a tripulación, formada polo comandante Piotr Klimuk (o primeiro belaruso en voar ao espazo) e enxeñeiro de voo Valentin Lebedev, fixo observacións astronómicas no ultravioleta. Tamén fixeron observacións da superficie terrestre con outros instrumentos e seguir facendo probas cos sistemas da nova nave.
Tras case oito días en órbita, a cápsula tripulada reentrou na atmosfera terrestre e aterrou a uns 200 km ao suroeste de Karaganda o 26 de decembro de 1973.
Sigur Rós
Sigur Rós é un grupo islandés de post-rock, con elementos de shoegazing e minimalismo. O nome é islandés, pronúnciase no Alfabeto Fonético Internacional e significa "rosa de vitoria".
Membros
Sigur Rós estaba composto orixinalmente por Jón Þór Birgisson (Jónsi, guitarra e voz), Georg Hólm (Goggi, baixo) e Ágúst Ævar Gunnarsson (batería). En 1999 ingresou na banda Kjartan Sveinsson (Kjarri, teclado) para a publicación de Ágætis byrjun. Tamén en 1999, trala gravación deste disco, Orri Páll Dýrason substitúe a Ágúst Ævar Gunnarsson na batería.
Historia
miniatura|250px|Sigur Rós en concerto en [[Hong Kong.]] miniatura|250px|Sigur Rós no Roskilde Festival do 2006. miniatura|250px|Sigur Rós en Barcelona, 22 de novembro de 2005. miniatura|250px|Concerto de Sigur Rós en Strathmore Music Center, Washington. Jón Þór Birgisson (Jónsi), Georg Hólm e Ágúst Ævar Gunnarsson formaron o grupo en Reiquiavik, Islandia, en agosto de 1994. O nome do grupo foi tomado da irmá máis nova de Jónsi, chamada Sigurrós, que naceu o mesmo día. O grupo axiña asinou un contrato coa discográfica local Bad Taste. En 1997 lanzaron Von (Esperanza) e en 1998 a colección de remezclas Von brigði (Vonbrigði significa en islandés "decepción", pero Von brigði significa "alteración da esperanza"). En inglés, o álbum Von brigði é coñecido usualmente polo seu nome alternativo, "Recycle Bin" (papeleira de reciclaxe.)
O recoñecemento internacional chegou en 1999 co lanzamento de Ágætis byrjun (Un bo comezo), para o que o grupo integrou a Kjartan Sveinsson.
En outubro de 2003 Sigur Rós, xunto con Radiohead, compuxeron música para a peza de danza de Merce Cunningham Split Sides. As tres cancións de Sigur Rós foron chamadas Ba Ba/Ti Ki/Di Do e foron lanzadas en marzo de 2004. En outubro de 2004 distribuíuse nos Estados Unidos e o Reino Unido o seu primeiro álbum, Von. O álbum Takk... (Grazas...), foi lanzado o 3 de setembro de 2005 coa descarga legal do seu primeiro sinxelo, Glósóli, publicado o 15 de agosto. Para os seguidores norteamericanos o sinxelo Sæglópur foi posto a disposición para a súa descarga o 16 de agosto. Hoppípolla, o segundo sinxelo oficial de Takk..., foi lanzado o 28 de novembro xunto cunha nova mestura de estudio de Hafssól, unha canción que foi previamente lanzada pola banda no primeiro álbum de 1997, Von. A finais de 2005 lanzaron o EP Sæglópur, que inclúe dous cd's, o primeiro con tres temas novos e o segundo con tres vídeos. O grupo tamén escribiu o libreto do vídeo musical Sæglópur, que foi dirixido por eles.
No ano 2007 publicaron o álbum de estudio Hvarf-Heim, así como un documental DVD, Heima da súa xira en Islandia no verán de 2006.
Sigur Rós venderon cerca de dous millóns de álbums arredor do mundo.
Falso profeta
miniatura|dereita Falso profeta é o apelativo que se dá a unha persoa ou organización que ilexítimamente se proclama posuidora de determinados dons do Espírito Santo, dun carisma ou autoridade relixiosa.
Características
Tal apelativo pode tanto aplicarse ao que se proclama posuidor dun falso don de carácter profético, como ao que fai uso do mesmo para fins demagóxicos ou demoníacos. O máis famoso dos falsos profetas do Novo Testamento é o "Falso Profeta" do libro da Apocalipse, cuxo nome é repetido por tres veces. Este falso profeta sería un aliado do Anticristo e de Satanás. A figura do Falso Profeta é un dos maiores misterios da escatoloxía.
1660
Outros
Historia ano a ano
Steffen Iversen
Steffen Iversen, nado o 10 de novembro de 1976 en Oslo, é un futbolista internacional noruegués.
Traxectoria
Fillo de Odd Iversen, recoñecido futbolista noruegués, comezou a súa carreira aos 18 anos no Rosenborg e alí gañou dous títulos de liga consecutivos. Fichou polo Tottenham Hotspur en decembro de 1996 e alí marcou 64 goles en sete anos years e logrou a League Cup. Logo dun breve período no Wolverhampton Wanderers, volveu a Noruega onde pasou dous anos no Vålerenga e participou no primeiro título de liga para o club en 21 anos. En 2006 volveu ao Rosenborg, onde gañou o seu segundo título de liga consecutivo, e logo outra vitoria na liga en 2010. O 1 de xaneiro de xaneiro de 2011 deixou o Rosenborg BK polo club inglés do Crystal Palace, e tras trece meses en Inglaterra volveu co Rosenborg pola terceira volta en febreiro de 2012.
Carreira internacional
Xogou coa selección norueguesa 79 encontros dende 1998 e marcou 22 goles.;
Jesús Mejuto Vázquez
Traxectoria
Estudou o Bacharelato no Instituto da Coruña e fíxose mestre na Normal da Coruña (1919). Foi mestre en Carral e pasou a Celas en 1920 e logo a Sésamo (1922-1931). Foi directivo da Sociedad Pro-Cultura de Celas e enfrontouse ao alcalde Augusto Seijas negándose a participar na Unión Patriótica. Militante do Partido Republicano Radical Socialista, foi director de El Noroeste cando este xornal pasou a ser órgano do partido en 1932. Membro da Agrupación a la Tercera República, foi candidato independente a deputado nas eleccións de 1933. Foi presidente do Comité local da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza. Posteriormente foi dirixente do Partido Radical-Demócrata e de Unión Republicana. En 1933 converteuse en mestre da Escola do Asilo municipal da Coruña. Masón, colaborou coa revista Ser e foi directivo da Liga de los Derechos del Hombre. Participou na campaña da Fronte Popular para as eleccións de febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido durante un breve tempo. Foi destituído como mestre da Escola do Asilo en agosto. Concedéronlle pasaporte en setembro de 1936 e saíu para Cuba. Volveu á zona gobernamental e estivo en Madrid, Valencia e Barcelona. En febreiro de 1939 cruzou a fronteira francesa. Estivo en Auterive (Alta Garona). Regresou a Galicia e permaneceu entobado na Coruña máis de sete anos.
Vida persoal
Fillo de Roberto Mejuto e de Francisca Vázquez Amado, era irmán de María, Carlos, Roberto, José e Antonio Mejuto Vázquez. Casou con Amparo Cagiao Muíño en 1914, e foi pai de Amparo, Fernando, Jaime e Rafael Mejuto Cagiao.
Primeiro ministro de Bulgaria
thumb|120px|Brasón de Bulgaria. O primeiro ministro de Bulgaria é o xefe de goberno de Bulgaria. Esta é a lista dos primeiros ministros do país de 1879 ata o presente.
Cesáreo Onzari
Cesáreo Onzari, nado o 1 de febreiro de 1903 en Buenos Aires e finado o 7 de xaneiro de 1964 na mesma cidade, foi un futbolista arxentino que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Comezou a xogar profesionalmente no Sportivo Boedo e no Club General Mitre. No ano 1921 debutou no Club Atlético Huracán, onde transcorrería case a totalidade da súa carreira futbolística ata a súa retirada en 1933.
Pese a que nunca pertenceu a Boca Juniors formou parte da xira europea do club bonaerense de 1925 e polo que foi nomeado Campión de honra do Campionato Arxentino a pesar de que numericamente quedara moi por detrás do vencedor.
O 2 de outubro de 1924 pasou á historia por marcar o primeiro gol de lanzamento directo dende o banderín de corner sen tocar en ningún xogador do que se ten constancia. Sucedeu nun encontro amigábel entre a Selección de fútbol da Arxentina e a de Uruguai vixente campión olímpico, de aí que este tipo de goles reciban o nome de gol olímpico. O gol foi válido grazas a un cambio no regulamento realizado ese mesmo ano, pois ata entón os saques dende o corner estaban regulados como lanzamentos indirectos, e polo tanto para ser legal debían tocar nalgún xogador.
Ligazóns externas
Biografía en historiadehuracan.com
Sydney Football Club
Sydney FC é un equipo de fútbol de Australia, situado na cidade de Sydney. Xoga na A-League, máxima competición do país, desde a súa creación.
Historia
Cando a Federación australiana (FFA) decide eliminar a National Soccer League para crear un novo campionato coñecido como A-League, a Federación de Nova Gales do Sur mostra a súa intención de optar a unha das prazas para a liga, con localía en Sydney. A candidatura presentouse o 19 de xullo de 2004, e cando se uniu á candidatura do empresario Nick Politis (Sydney Blues) debido a que a organización só aceptaría un club por cidade, pasou a chamarse Sydney FC. A FFA aceptou a candidatura o 1 de novembro; o primeiro presidente da institución sería Walter Bugno, mentres que Pierre Littbarski foi designado como adestrador.
Na súa tempada inicial Sydney FC era o favorito para o título de liga, e no partido inaugural lograron atraer a máis de 35.000 afeccionados. Os resultados durante a fase de liga foron irregulares, pero os Blues conseguiron facerse coa clasificación. Xa no playoff, Sydney chegou á final de campionato e fíxose coa primeira A-League ao vencer aos Central Coast Mariners por 1-0.
Para a seguinte campaña, Littbarski abandonou e foi substituído por Terry Butcher. Ademais, o club reforzouse coas contratacións de Ruben Zadkovich e Alex Brosque. Pero o club notou as baixas do seu anterior adestrador e de Yorke, e a pesar de chegar á fase final caeu nas semifinais polo título. En 2007 mantivo o mesmo bloque do ano anterior, pero contratou a Juninho Paulista como xogador franquía así como a varios internacionais por Australia. A actuación do equipo ao comezo de campaña é mediocre, polo que se decide contratar a metade de campaña a John Kosmina como técnico. Sydney volve clasificarse para a fase final, sen lograr o título. En 2008-09, e a pesar de contratacións como John Aloisi, Mark Bridge ou Simon Colosimo, os de Sídney pérdense por primeira vez a fase final ao quedar quintos.
En 2009 anunciouse a venda dun importante paquete accionarial ao empresario ruso David Traktovenko, antigo propietario do FC Zenit San Petersburgo. Na tempada 2009/10 o equipo queda primeiro na fase regular e proclámase campión da A-League, tras vencer a Melbourne Victory por 1:1 nos penais.
Estadio
Sydney FC xoga os seus partidos como local no Sydney Football Stadium, coñecido ata 2007 como Aussie Stadium e localizado na cidade de Sydney. Foi construído en 1988 como o primeiro estadio rectangular para rugby a 13, e tamén se utiliza para albergar partidos de rugby union. Conta con capacidade para 45.000 espectadores.
Xogadores
miniatura|200px|[[John Aloisi presentado co equipamento de Sydney FC.]]
Ángel Santos
Ángel Santos Touza, nado en Marín o 14 de novembro de 1976, é un cineasta galego.
Traxectoria
Tras licenciarse en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela, no ano 2000 marchou a Barcelona para realizar un curso de guión, comezando a traballar en curtametraxes do Centre d’Estudis Cinematogràfics de Catalunya en distintos apartados técnicos (produción, son, realización, guión...). Nese centro obtivo no ano 2003 a diplomatura en Dirección Cinematográfica.
Colaborou como redactor na revista dixital Miradas de Cine. Impartiu cursos de cine dentro do proxecto Cinema en Curso (A bao a qu).
En 2023 conseguiu un histórico triunfo no Festival de Cans, gañando catro dos principais galardóns pola súa curtametraxe Alicia fai cousas (Mellor Curtametraxe de Ficción, Mellor Dirección, Mellor Guión e Mellor Protagonista Feminina).
San Pedro, Macendo, Castrelo de Miño
San Pedro é un lugar da parroquia de Macendo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 32 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 18 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 36 habitantes (18 homes e 18 mulleres).
Redstone (mísil)
250px|miniatura|Un mísil Redstone engalando. Redstone, tamén coñecido como Hermes C, PGM-11A e SSM-A-14, foi a denominación do primeiro mísil balístico estadounidense de gran tamaño propulsado con propelente líquido. Foi desenvolvido a partir do mísil alemán V2. Con modificacións foi usado máis tarde para lanzar o primeiro satélite artificial dos Estados Unidos e, coa denominación de Redstone MRLV, a lanzar ao primeiro estadounidense ao espazo.
Historia
O Redstone foi desenvolvido por un equipo con Wernher von Braun á cabeza a principios dos anos 1950 debido ás necesidades do exército estadounidense de dispoñer de mísiles balísticos. O mísil resultante tiña unha alcance de ata 400 km e combinaba tecnoloxía xa probada cos mísiles V-2 con novas tecnoloxías como navegación inercial e oxivas separables. O motor foguete elixido para o mísil era un XLR43-NA-1 de Rocketdyne, á súa vez unha versión mellorada do motor do V-2.
O primeiro lanzamento de probas tivo lugar en agosto de 1953 e o primeiro mísil de produción foi lanzado en xullo de 1956. Os primeiros exemplares operativos foron despregados en Alemaña en xuño de 1958. Foron postos fóra de servizo en 1964 e substituídos por mísiles Pershing, de propelente sólido. Os excedentes foron usados tanto como obxectivos en probas antimísiles como enviados a Australia, un dos cales puxo en órbita tamén o primeiro satélite dese país.
Os mísiles foron usados tamén para probar tecnoloxías a ser usadas polos posteriores mísiles Jupiter A e Jupiter C, tamén desenvolvidos por von Braun.
Un Jupiter C, descendente do Redstone, foi o foguete que conseguiu en poñer en órbita o primeiro satélite artificial dos Estados Unidos, o Explorer 1, o 1 de febreiro de 1958. Mísiles Redstone modificados foron usados para enviar ao espazo (pero non a órbita) aos dous primeiros astronautas estadounidenses, Alan Shepard e Virgil I. Grissom, nas misións Mercury-Redstone 3 e Mercury-Redstone 4 dentro do proxecto Mercury.
Características
Os mísiles Redstone estaban preparados para levar unha oxiva nuclear W-39 a unha distancia de 325 km cun CEP de 300 m. Unha das súas maiores desventaxas era toda a loxística necesaria para preparar un lanzamento: ata 20 vehículos pesados para transportalo á zona de lanzamento e oito horas para montalo, preparar o sistema de guiado e telo listo ata a orde de disparo, despois da cal necesitábanse 15 minutos adicionais para encher o mísil cos propelentes, osíxeno líquido e alcohol.
Algúns parámetros do mísil son:
Coucieiro, Baños de Molgas
San Vicente de Coucieiro é unha parroquia do concello de Baños de Molgas na comarca de Allariz-Maceda da provincia de Ourense. No ano 2022 tiña 7 habitantes (2 mulleres e 5 homes) distribuídos nunha única entidade de poboación.
Forma parte da parroquia eclesiástica de Coucieiro que está formada polo único lugar desta parroquia civil (A Lamela) mais os 9 lugares da parroquia homónima do concello de Paderne de Allariz.
Doce uvas
As doce uvas é unha tradición de orixe española consistente en tomar doce uvas ao son das doce badaladas que sinalan o comenzo do Aninovo. A orixe de tomar uvas na Noitevella data cando menos da década de 1880. A popularización da práctica deuse por intereses económicos, cando en vésperas do Ano Novo 1909 os colleiteiros de uva tiveran unha gran produción. Para desfacérense do excedente, inventaron o ritual de tomar as uvas da sorte na derradeira noite do ano".
As doce uvas en Vilagarcía de Arousa
En 1999 o goberno local de Vilagarcía de Arousa tomou a decisión de invitar a veciñanza a tomar as uvas ao mediodía, coa idea de involucrar a toda a comunidade a unha hora máis accesible para as persoas de todas as idades. Desde ese ano vénse celebrando a festa na Praza de Ravella, xusto fronte á casa consistorial. O Concello reparte uvas envasadas entre as persoas asistentes (350 quilos en 2016) e lambetadas para os nenos, para seren tomadas ao son das badaladas do reloxo do consistorio da vila. Tamén ofrece aos participantes do festival máis de 400 botellas de cava e batidos para brindar.
Eleccións municipais en Trabada
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Trabada desde a aprobación da Constitución de 1978.
Lightning Bolt (álbum)
Lightning Bolt é o décimo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, publicado o 11 de outubro de 2013. O seu principa sinxelo, "Mind Your Manners", foi editado o 11 de xullo de 2013.
Lightning Bolt é a continuación de Backspacer, lanzado en setembro de 2009. O álbum foi producido polo colaborador habitua do grupo Brendan O'Brien e foi publicado por Monkeywrench Records/Republic Records a través de Universal Music.
Sean Paul
Sean Paul Ryan Francis Henriques, nado en Kingston o 9 de xaneiro de 1973, é un rapeiro, cantante, músico, produtor musical e actor xamaicano.
Hans von Euler-Chelpin
Hans Karl August Simon von Euler-Chelpin nado en Augsburgo (Alemaña) o 15 de febreiro de 1873 e finado en Estocolmo (Suecia) o 6 de novembro de 1964, foi un bioquímico e profesor universitario sueco.
Biografía
Comezou a estudar pintura, pero o seu desexo de estudar os problemas da cor, e especialmente as cores do espectro, fixéronlle comezar a estudar ciencias. Estudou na Universidade de Gotinga, na Universidade de Wurzburgo e na Universidade de Berlín, onde alcanzou o doutoramento en 1895.
Posteriormente foi profesor na Universidade de Estocolmo, sendo nomeado director do Instituto de Bioquímica da Universidade desde 1929. En 1941 abandonou o ensino, pero continuou coas súas investigacións.
Hans casou coa química Astrid Cleve (filla do químico Per Teodor Cleve de Uppsala). Ambos tiveron un fillo Ulf von Euler, que foi galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina do ano 1970.
Catedral de Colonia
miniatura|Catedral de Colonia.
Hans von Euler-Chelpin
Investigacións científicas
Foi galardoado en 1929 co premio Nobel de Química (premio compartido con sir Arthur Harden) polas súas investigacións no campo da fermentación do azucre e os encimas da fermentación.
Entre as obras que escribiu a máis importante é Chemie der Enzyme (1910).
Catedral de Colonia
A Catedral de Colonia (en Kölner Dom), de estilo neogótico, comezou construírse en 1248 e non se rematou até 1880. Está situada no centro da cidade de Colonia. É o monumento máis visitado de Alemaña. Cos seus 157 metros de altura foi o edificio máis alto do mundo até a culminación do Monumento Washington en 1884, con 170 metros.
Foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 1996.
Laura Fraser
Laura Fraser, nada o 24 de xullo de 1976 en Glasgow, é unha actriz escocesa.
Distrito Iganga
miniatura|Localización do distrito en Uganda
Iganga District é un distrito da Rexión Leste de Uganda, nomeado así pola súa poboación capital, Iganga.
Laura Fraser
Vida persoal
Ten tres irmáns e está casada dende o 2003 co actor irlandés-estadounidense Karl Geary. Teñen unha filla en común.
Distrito Iganga
Limita co Distrito Kaliro polo norte, co Distrito Namutumba polo nordeste, co Distrito Bugiri polo leste, co Distrito Mayuge polo sur, co Distrito Jinja polo suroeste e co Distrito Luuka polo oeste.
O distrito atópase na zona sur do leste de Uganda, sobre uns 25 km ao norte do Lago Vitoria. Atópase a unha altitude de 1.138 m sobre o nivel do mar e xusto ao norte do Ecuador. Atópase partido pola principal estrada da África Oriental que vai desde Kenya até Kampala, a capital ugandesa, como tamén aos países da África Central de Ruanda, Burundi e a República Democrática do Congo. Forma parte da subrexión Busoga, lar duns dous millóns e medio de persoas.
Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada duns 335.500 habitantes.
A lingua tradicional de Busoga é o lusoga, amplamente usado, que é unha lingua bantú, próxima ao luganda, que é amplamente usado na Uganda Central e nos medios.
Economicamente, o distrito está marcado polo seu carácter rural, practicando a maioría dos habitante agricultura de subsistencia.
1657
Europa
miniatura|esquerda|Frederico Guillerme de Brandeburgo, retrato de G. Flinck, 1652.
Ciencia e tecnoloxía
miniatura|175px|dereita|Ilustración de Gaspar Schott, na Mechanica Hydraulico-Pneumatica, Würzburg, 1657, sobre o experimento de O.v. Gericke).
Outros
Historia ano a ano
Gran Premio de Bélxica de 1983
O Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 de disputouse en Spa-Francorchamps o 22 de maio de 1983. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de, e o 41º Gran Premio de Bélxica. O circo da F1 volveu a Spa logo de que a pista fora acurtada. Esta foi a primeira carreira de Fórmula 1 que se celebrou no moderno circuíto de Spa.
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
1655
Outros
Historia ano a ano
Gran Premio de Rusia de 2020
O Gran Premio de Rusia de 2020, (Формула-1 Гран-при России 2020), oficialmente coñecido como Formula 1 VTB Russian Grand Prix 2020, foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 27 de setembro de 2020 sobre 53 voltas ao Circuíto urbano de Sochi, na cidade de Sochi no Krai de Krasnodar, Rusia. A carreira foi a décima rolda da tempada, o noveno Gran Premio de Rusia e a sétima vez que a carreira se disputou como unha rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 desde que se iniciou a serie en.
Cualificación
Lewis Hamilton fíxose coa pole, 0,563 segundos por diante de Max Verstappen. Valtteri Bottas terminou 3º con Sergio Pérez no 4º posto para Racing Point. O Renault de Daniel Ricciardo clasificouse 5º seguido de Carlos Sainz, Esteban Ocon, Lando Norris, Pierre Gasly e Alexander Albon.
Na Q1 (a primeira quenda da clasificación) quedaron eliminados Romain Grosjean, Antonio Giovinazzi, Kevin Magnussen, Nicholas Latifi e Kimi Räikkönen.
Na Q2, Charles Leclerc terminou 11º, perdendo a Q3 despois de que o seu compañeiro de equipo, Sebastian Vettel, se estrelase, provocando a bandeira vermella, Hamilton chegou á liña para establecer un tempo na súa última volta na Q2 segundos antes do remate da sesión. Daniil Kvyat foi 12º seguido de Lance Stroll 13º que sobrecalentou o motor impedíndolle saír por unha segunda volta na Q2, o piloto de Williams] George Russell e Vettel foron os outros pilotos eliminados.
Grella de saída
800px|Esquema da grella de cualificación do Gran Premio de Rusia de 2020
800px|Esquema da grella de saída do Gran Premio de Rusia de 2020
Henri-Georges Clouzot
Henri-Georges Clouzot, nado en Niort (Deux-Sèvres) o 20 de novembro de 1907 e finado en París o 12 de xaneiro de 1977 foi un director, guionista e produtor de cinema francés.
Traxectoria
Tras rematar os seus estudos traballou de xornalista. Na década de 1930 traballou en Berlín como supervisor de dobraxes. De regreso en Francia comezou no cinema escribindo guións, para el mesmo e para outros directores.
En 1942, durante a ocupación alemá, o Ministerio de propaganda de Goebbels fundou a produtora Continental-Films, creada para substituír a produción de Hollywood. Nesta produtora debutou Clouzot como director con L'assassin habite... au 21, para logo filmar Le corbeau, filme que causou unha certa polémica, pois Clouzot recibiu críticas polo tema que trata da miseria moral dos habitantes dunha vila francesa. O filme foi acusado de colaboracionista e custoulle ao director certa marxinación no ambiente cinematográfico francés. Porén, axiña retornou á súa actividade e algúns dos seus filmes seguintes foron premiados en varios festivais. Fundou entón a súa propia produtora, Vera Films, nomeada pola súa esposa, a actriz Véra Clouzot.
Na década de 1950 dirixiu a longametraxe Le salaire de la peur, premiada nos festivais de Cannes e Berlín.
Clouzot, situado entre o primeiro cinema francés e a nouvelle vague non foi un revolucionario da linguaxe cinematográfica, pero si creou atmosferas opresivas e sórdidas e personaxes de instintos primarios e ambivalencia moral. Lera moitas novelas policíacas, especialmente pola tuberculose que o deitou na cama durante algúns anos, e estas forxaron a súa perspectiva negativa sobre a sociedade. Os seus primeiros filmes contiñas chiscos de humor que o autor eliminou nos seguintes.
Faleceu en París en 1977.
Stephen Oppenheimer
Stephen Oppenheimer, nado en 1947, é un pediatría, xenetista e escritor británico. Graduouse no Green Templeton College, Oxford e un membro honorario da Liverpool School of Tropical Medicine. Ademais do seu traballo de medicina e de doenzas tropicais, publicou varios traballos nos eidos da xenética e da prehistoria humana. O seu traballo foi suxeito dun bo número de proxectos televisivos e de cine.
Lista de universidades de Austria
A seguinte é unha lista de universidades de Austria:
Factorías Vulcano
Factorías Vulcano S.A. é un estaleiro galego dedicado á construción de buques de 80 a 170 metros de eslora. Foi fundado en 1919 por Enrique Lorenzo Docampo​ e o enxeñeiro belga Ludovico Morlon en Teis, Vigo.​
1654
Outros
Historia ano a ano
Distrito Jinja
miniatura|Localización do distrito en Uganda Jinja District é un distrito da Rexión Leste de Uganda, nomeado así pola súa poboación principal, Jinja.
Limita co Distrito Kamuli polo norte, co Distrito Luuka polo leste, co Distrito Mayuge polo sueste, co Distrito Buvuma polo sur, co Distrito Buikwe polo oeste e co Distrito Kayunga polo noroeste. A capitalidade atópase en Buwenge, que se atopa a 96 km por estrada ao leste de Kampala, a capital e maior cidade de Uganda.
Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada de aproximadamente 387.600 habitantes.
Jinja pertence á subrexión Busoga, que é lar duns dous millóns e medio de persoas, segundo datos do censo do ano 2002. A maioría da poboación do Distrito Jinja pertence ao grupo étnico basoga, sendo o lusoga a lingua máis falada.
Economicamente, a actividade principal é a agricultura.
Shahzoda
Zilola Bahodirovna Musayeva, nada en Fergana o 28 de xullo de 1979 e máis coñecida polo nome artístico de Shahzoda, é unha cantante a actriz uzbeka.