cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vilaoudriz, A Pontenova
Santiago de Vilaoudriz (á espera da oficialización da forma Santiago de Viloudriz ) é unha parroquia do concello lucense da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) conta 108 habitantes (58 homes e 50 mulleres).
Historia
En 1900 constituíuse a Sociedad Minera de Villaodrid para a explotación dos xacementos de limonita por parte dunha sociedade vasca, activa ata a guerra civil española. A importancia desta actividade provocou a construción en 1905 da liña Ribadeo - Vilaoudriz de ferrocarril para transportar o mineral cara ao embarcadoiro de mineral de Ribadeo. Os fornos das minas construíronse con ladrillos da próxima fábrica de Sargadelos, situada no concello de Cervo. As minas achábanse maioritariamente nesta parroquia, mentres que os fornos de calcinación se construíron na Pontenova.
En 1961 constituíuse a parroquia da Pontenova, segregándose os seus lugares de Vilaoudriz e Vilameá.
Vilarmide, A Pontenova
O Salvador de Vilarmide (á espera da oficialización da forma San Salvador de Vilarmide ) é unha parroquia do concello lucense da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 52 habitantes (18 homes e 34 mulleres).
Antigamente pertencía ó concello de Vilaoudriz
Cervexas Txorierri
miniatura|160x160px|Logotipo miniatura|390x390px|Un dos produtos da empresa Cervexas Txorierri: GOLDEN ALE. Cervexas Txorierri (Txorierri Garagardoak en éuscaro) é un cervexeiro do País Vasco, situado en Sondika (Biscaia). Empezou a comercializar os seus produtos en setembro de 2016. Produce cervexa artesá, utilizando procedementos naturais tradicionais.
liña de produtos
As Cervexas están elaboradas utilizando unicamente os máis frescos e exclusivos ingredientes. Cebadas malteadas e unha fina selección de lúpulos para outorgarlle ás cervexas a súa amargor característico, con sensacións herbales. Produce catro tipos de cervexaː
Ligazóns externas
Cervexas Txorierri, web oficial.
Max Beckmann
Max Beckmann, nado en Leipzig o 12 de febreiro de 1884 e finado o 28 de decembro de 1950, foi un pintor, gravador, escultor e gravador alemán, considerado un artista expresionista, aínda que rexeitou sempre tanto o termo como o movemento. Na década de 1920 estivo relacionado co movemento da Nova Obxectividade (Neue Sachlichkeit), saído do expresionismo pero que se opuxo ó emocionalismo introvertido.
Traxectoria
Naceu dentro dunha familia de clase media. As súas traumáticas experiencias durante a primeira guerra mundial, na cal serviu como médico, coincidiron coa dramática transformación do seu estilo desde o academicismo máis correcto á distorsión tanto da figura como do espazo, reflectindo a súa alterada visión de si mesmo e da humanidade.
Beckmann é coñecido polos seus autorretratos que pintou ó longo da súa vida, o seu número e intensidade rivalizaron só cos de Rembrandt e Pablo Picasso. Na República de Weimar dos anos vinte, Beckmann gozou de grande éxito e recoñecemento oficial. En 1927 recibiu premios e a Galería Nacional de Berlín mercou varias das súas obras. En 1925 seleccionárono para dar clases maxistrais na escola de arte do Städel en Frankfurt. De entre os seus estudantes máis famosos destacan Theo Garve, Leo Maillet e Marie-Louise von Motesiczky.
Coa chegada de Adolf Hitler ó poder a situación cambiou, considerando unha pexa a arte moderna e mesmo chegando á súa supresión. En 1933 o goberno nazi denominou a Beckmann "bolxevique cultural" e cesouno como profesor da escola de arte de Frankfurt. En 1937 o goberno confiscou máis de 500 das súas obras, moitas delas apareceron na exhibición de arte dexenerada que se montou en Múnic. Durante dez anos, Beckmann viviu na pobreza nun autoimposto exilio en Ámsterdam, intentando, sen éxito, emigrar ós Estados Unidos. Os cadros do seu estudio en Amsterdam foron mesmo máis poderosos e intensos que os dos seus anos en Alemaña, e incluíu varios trípticos, que constitúen o mellor exemplo da arte de Beckmann.
Despois da guerra, Beckmann marchou aos Estados Unidos, e durante os últimos tres anos da súa vida ensinou nas escolas de arte da Universidade Washington en San Luís e do Brooklyn Museum. Afectado por unha anxina de peito morreu dun ataque ó corazón en Manhattan.
Temas e técnicas
Desde os seus comezos na fin de siècle os traballos de Beckmann reflicten os cambios que se estaban a producir tanto na arte como na historia, moitas das súas pinturas expresan a agonía de Europa na primeira metade do século XX. Algúns dos seus traballos refírense ó glamour decadente da cultura do cabaret da República de Weimar, pero a partir da década dos trinta, a súa obra con frecuencia contén referencias mitificadas ás brutalidades dos nazis. Detrás desas situacións inmediatas, os seus personaxes e símbolos asumen un significado máis profundo, dando voz a temas universais: o terror, a redención, as miserias da eternidade e o destino.
Ó contrario que moitos dos seus contemporáneos de avant-garde, Beckmann rexeitou a arte abstracta; pola contra, el asumiu a tradición da pintura figurativa. Admirador de Cezanne pero tamén de Van Gogh, Blake, Rembrandt, Rubens e os artistas do norte de Europa da final da idade media e o comezo do renacemento como Bosch, Brueghel e Matthias Grünewald. Axuntado retrato, paisaxe, vida, mitoloxía e o fantástico, el creou unha versión moi persoal do modernismo, combinándoa coa plasticidade tradicional. Beckmann reinventou o tríptico e reconverteu o arquetipo da pintura medieval nun espello onde mirar a humanidade contemporánea.
Gazzuira
Gazzuira foi unha cidade do Imperio hitita ao leste de Kanish. Seguramente estaba poboada por hayasios (prearmenios), hurritas, hititas e kaskas. Cando os kaskas se achegaron á zona sobre o -1300, a cidade aliouse con eles e saqueou as cidades hititas das inmediacións.
Kurustama
Kurustama foi unha cidade hitita que foi incluída nun tratado firmado entre Tudhaliyas II e Amenhotep II de Exipto, segundo o cal os habitantes da cidade eran establecidos en territorio exipcio. Probabelmente estaba situada ao leste de Kanish.
Historia
É posíbel que a poboación desta cidade non fose plenamente hitita. Sobre o -1300 aparece aliada aos kaskas, que se achegaran á zona, e aínda que é posíbel que fose conquistada, o máis probábel é que fose unha alianza debida á composición social e étnica da cidade. Coa axuda kaska, as milicias da cidade atacaron ás cidade hititas das inmediacións. Muwatallis II refusou facer campaña na zona e deixou o traballo en mans do seu irmán Hattusilis, ao que nomeara rei vasalo de Hakpis.
Sociedade Deportiva Dubra
A Sociedade Deportiva Dubra é un equipo galego de fútbol do concello de Val do Dubra. Xoga en Bembibre no campo municipal Juan Baleato. O equipo milita en Preferente Galicia no grupo norte.
Historia
Foi fundado en 1970 por Lino Oreiro Bermúdez, e o seu primeiro presidente foi José Pombo Grille. Na temporada 2015/16 ascendeu por vez primeira a terceira divisón, se ben na temporada 2016/17 descendeu tras quedar no posto 19.
Por este equipo militaron xogadores como Juan Manuel Baleato Iglesias entre outros.
Bouzón
O topónimo galego Bouzón pode referirse a:
Amais, como apelido Bouzón pode referirse a:
Hipertimesia
Hipertimesia, tamén chamada hipermnesia ou síndrome hipermnésica, é unha condición da memoria, consistente no aumento da función de evocación, sen que se observe unha hiperfunción en canto á capacidade de almacenamento. As persoas afectadas por esta síndrome posúen unha memoria autobiográfica superior, ou sexa que poden lembrar até o máis mínimo detalle.
Capacidades
Os individuos de hipertimesia poden lembrar os acontecementos que experimentaron persoalmente. A unha persoa hipertimésica pódeselle indicar unha data e esta describirá os feitos ocorridos ese día, mesmo o clima e ​​moitos detalles aparentemente triviais que a maioría da xente non sería quen de lembrar. Poden lembrar en que día da semana caeu cada data, pero non son necesariamente calculadoras de calendario como as persoas con autismo ou síndrome de savant; os seus recordos limítanse ós días nun calendario «mental persoal». A asociación mental prodúcese de maneira automática e de forma obsesiva. Por outra banda, a hipnose parece poder provocar nalgunhas persoas unha hipermnesia transitoria.
Riás
O topónimo Riás pode referirse a dous lugares de Galicia:
Durmitta
Durmitta foi unha cidade hitita ao leste de Kanish, que pasou a mans dos kaskas sobre o -1300. Desde esta cidade os kaskas atacaron a comarca de Tuhuppiya. Muwatallis II refusou facer campaña na zona e deixou o traballo en mans do seu irmán Hattusilis, ao que nomeara rei vasalo de Hakpis, reino no que a cidade foi incluída. Foi restaurada e repoboada por Hattusilis entre dez e quince anos despois da creación do reino.
Gaiás
O topónimo galego Gaiás pode referirse a:
Xudán, A Pontenova
Santa María Madanela de Xudán é unha parroquia do concello lucense da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 153 habitantes (80 homes e 73 mulleres).
Tuhuppiya
Tuhuppiya foi unha comarca e probablemente cidade hitita situada ao leste de Kanish. Cando os kaskas se apoderaron temporalmente de Durmitta, sobre o -1300, atacaron a zona desde esta cidade.
Supernova de Kepler
miniatura|Supernova de Kepler A supernova de Kepler ou SN 1604, é o termo usado para a supernova observada en 1604. Kepler non foi o seu primeiro observador, mais foi quen publicou os principais estudos sobre ela. A explosión ocorreu fai 20.000 anos atrás, e a súa luz chegou á Terra en 1604.
A supernova foi inicialmente observada no norte da Italia o 9 de outubro de 1604, e Kepler iniciou as súas observacións o 17 de outubro.
Restos de supernova
As observacións actuais mostran restos de supernova no lugar onde estaba esta estrela. A composición da imaxe de raios X do Chandra (azul e verde), óptica do Telescópio Espacial Hubble (amarelo) e infra-vermella do Telescopio Espacial Spitzer (vermello) mostra unha nube de gas e po que posúe 14 anos-luz de diámetro e se expande a 2.000 quilómetros por segundo. A imaxe óptica revela gas a 10.000 °C onde a onda de choque da supernova afecta ás rexións máis densas de gas nas proximidades. A imaxe infra-vermella destaca partículas de po microscópica espallada e quentada pola onda de choque da supernova. Os datos dos raios X mostran rexións con gas a millóns de graos ou partículas de enerxía extremamente alta. Os raios X con enerxía maior (de cor azul) proveñen principalmente das rexións de detrás da face de choque. Os raios X con enerxía menor (de cor verde) marcan a localización dos restos quentes da estrela que estoupou.
Sulmona
Sulmona (en Sulmo; e Σουλμῶν, Soulmōn) é unha cidade e comuna da provincia de L'Aquila nos Abruzos, Italia, cunha poboación de 22450 habitantes (2021). Está no Valle Peligna, unha chaira ocupada por un lago que desapareceu en tempos prehistóricos. Na antigüidade, era unha das cidades máis importantes da tribo itálica dos pelignos, e é coñecida por ser o lugar de nacemento de Ovidio.
Santa Cruz de Yanguas
Santa Cruz de Yanguas é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 76 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 33,52 km².
Francisco Trigo
Francisco Trigo Durán, nado en Cambados o 22 de xuño de 1952, é un arquitecto técnico e político galego.
Ippasanama
Ippasanama foi unha cidade hitita ao leste de Kanish, ao sur do río Marasanda, onde chegaron os kaskas na súa expedición ao sur sobre o -1300. Saquearon a rexión, onde non atoparon resistencia da parte dos hititas.
Francisco Trigo
Traxectoria
No ano 2012 abandonou o BNG xunto cos seus compañeiros do Encontro Irmandiño. Na actualidade milita en ANOVA-Irmandade Nacionalista, unha das organizacións que integrou a coalición Alternativa Galega de Esquerda nas Eleccións ao Parlamento de Galicia 2012.
Equipo Crónica
O Equipo Crónica ou Crónicas de la realidad foi un grupo de pintores españois que estivo activo entre 1963 e 1981, data esta última na que finou Rafael Solbes. Foi fundado por Manolo Valdés, Rafael Solbes e Juan Antonio Toledo, se ben este último desligouse pronto do grupo.
O Equipo Crónica afastouse da arte informal para cultivar unha pintura figurativa dentro da tendencia Pop art. Analizaba criticamente a situación política de España e a historia da arte. Inspirouse nas obras clásicas coma o Guernica de Picasso ou Las Meninas de Velázquez.
Equipo Crónica produciu pinturas a gran formato, xunto con esculturas e gravados seriados. Existen exemplos relevantes deste grupo no IVAM de Valencia e no Museo Raíña Sofía de Madrid.
Hisashapa
Hisashapa foi unha cidade da Terra Alta Hitita.
Foi incluída entre as cidades cedidas a Hattusilis polo seu irmán Muwatallis II, coas que se formou o reino vasalo de Hakpis.
Suwatara
Suwatara foi unha cidade hitita ao leste ou sueste de Kanish. Foi a terra máis ao sur á que chegaron os kaskas na súa expedición, sobre o ano -1300.
Regato do Sobradiño
O regato do Sobradiño nace no monte de Bande, por riba dos Casares e desemboca no regato de Quintela entre Casal de Abade e As Laceiras, atrás da Ponte do Cubo. Nel atópanse o pozo Mimón e os muíños de Caíde. O curso do regato atravesa os lugares de Sanguñedo e Casal de Abade.
Toponimia
A orixe etimolóxica do topónimo Sobradiño non está de todo clara. Pode que sexa un fitotopónimo referido á sobreira (Quercus suber) ou masa arbórea de sobreiras (sobreiral). Outros autores sinalan que poder ser un tautotopónimo, nesta caso a orixe de Sobradiño viría da voz latina seperatu ou superatu que significa "altura" ou "que está sobre ou enriba". A evolución do termo sería a seguinte: Superatum -> Seperatu ou Superatu -> Superado -> Suberado -> Soberado -> Sobrado -> Sobradiño.
A Felgueira
O topónimo galego A Felgueira pode referirse a:
Gluey Porch Treatments
Gluey Porch Treatments é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense The Melvins, editado en 1987 a través do selo Alchemy Records. A edición orixinal foi realizada unicamente en vinilo. A disco foi posteriormente reedditado en casete co EP Six Songs a través de Boner Records e aparece como material extra na versión en CD do Ozma. Os temas do 18 ao 29, procedentes dunha demo gravada nun radiocasete, só poden atoparse na reedición de 1999 de Ipecac Recordings.
"Steve Instant Newman" e "As Was Is" son versións actualizadas de "Disinvite" e "Easy As It Was" respectivamente, que poden ser escoitadas no EP Six Songs.
"Leeech" era orixinalmente unha canción de Green River titulada "Leech". Cando o fundador dos Melvins Buzz Osborne preguntoulle a un membro de Green River porque nunca a tocaban, a resposta foi que a banda pensaba que era demasiado repetitiva e polo tanto foi eliminada do seu repertorio. O tema foi dada aos Melvins nese momento.
A canción "Eye Flys" aparece na banda sonora da película Kurt Cobain: About A Son, estreada no ano 2006.
Lista de cancións
Todos os temas foron escritos por Buzz Osborne agás onde se indique.
The Crybaby
The Crybaby é un álbum de The Melvins, editado o 7 de febreiro do 2000 a través do selo Ipecac Recordings. Este álbum é parte da triloxía completada por The Maggot e The Bootlicker.
Seto
Seto (瀬戸市, せとし, Seto-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e no centro-norte da prefectura, na zona da provincia histórica de Owari, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 111,61 km² e a poboación de 133.020 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.190 hab./km².
Monumentos romanos e románicos de Arles
Monumentos romanos e románicos de Arles (francés: Arles, monuments romains et romans) é unha zona que contén unha colección de monumentos no centro da cidade de Arles, Francia, que está catalogada como Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1981.
Saga do Exército de Red
A Saga do Exército de Red ou a Saga da Red Ribbon é a terceira saga de ficción do manga e anime Dragon Ball. Nesta saga, despois do Gran Torneo das Artes Marciais, Son Goku vai busca-la bóla de catro estrelas do seu avó Son Gohan que perdera na saga de Pilaf, comezando así unha nova aventura.
Monumentos romanos e románicos de Arles
A breve descrición oficial deste sitio como Patrimonio da Humanidade é: Arles é un bo exemplo da adaptación dunha cidade antiga á civilización medieval europea. Ten algúns impresionantes monumentos romanos, dos que os primeiros (a area, o teatro romano e o cryptoporticus) (galerías subterráneas) datan do século I a.C. Durante o século IV Arles experimentou unha segunda época dourada, como testemuñan os baños de Constantino e a necrópole de Alyscamps. Nos séculos XI e XII, Arles volveuse a converter nunha das cidades máis atractivas do Mediterráneo. Dentro das murallas da cidade, Saint-Trophime, co seu claustro, é un dos principais monumentos románicos de Provenza.
Seto
O concello de Seto limita cos concellos de Kasugai, de Nagoia, de Owariasahi, de Nagakute, de Toyota (son da prefectura de Aichi); de Toki e de Tajimi (son da prefectura de Gifu).
Saga do Exército de Red
Historia
Son Goku, despois da cea á que foi convidado na saga anterior, comeza a súa viaxe para atopa-la bóla do dragón de catro estrelas do seu avó Son Gohan.
Monumentos romanos e románicos de Arles
A área protexida abarca 65 ha. Os seguintes edificios atópanse dentro desta área:
Saga do Exército de Red
Historia
Primeiro atópase con Nam (o loitador que foi ó torneo para gaña-los cartos do premio e así mercar auga para a súa xente mais que acabaría derrotado por Son Goku) que está a busca-la razón pola que non chega nin pinga de auga á súa aldea nin ó río que pasa por alí. Así, os dous diríxense cara ó nacemento do río. Alí descobren que Xiran (o loitador que tamén foi derrotado por Son Goku no torneo) e os da súa raza fixeron un encoro que non deixa que chegue auga dabondo ó río. Serán Son Goku quen o teña que abrir cunha Onda Vital (Kame Hame Ha) xa que eles non podían. Porén, no deserto no que está a aldea de Nam desátase unha tormenta de area que fai desaparece-lo río. Aínda así, o chamado lago máxico achégase ata a aldea polo que esta se salva. Esta aventura só acontecería no anime.
Seto
Historia
No ano 1929 a cidade de Seto foi fundada.
Saga do Exército de Red
O exército de Red
Son Goku localiza unha das bólas co radar e diríxese cara a alí. Porén non é o único que as está a buscar xa que Pilaf e unha misteriosa patrulla andan tamén na súa procura. O lugar é unha vila mexicana, e Pilaf parece que é o primeiro en atopala xa que lla merca a un anticuario, aínda que ó se cruzar con Son Goku foxe cos seus serventes Shuu e Mai nunha especie de nave (cunha aparencia semellante á estrela da morte). Non obstante, aínda que Son Goku non os deixa escapar, resulta ser unha bóla falsa. Por outra banda, a patrulla dirixida polo coronel Silver rexistra mediante a forza tódalas casas da vila sen éxito. A verdadeira bóla atópase no niño dun paxaro que ó ser escorrentado por estes vaise levando a bóla consigo.
O paxaro e maila bóla son comidos por unha especie de dinosauro e este á súa vez e cazado por Gyūmaō, o pai de ChiChi, que está a vivir xunto á súa filla nunha vila dos redores e preparan o casamento entre ela e Son Goku (aínda que este non sabe nada disto). A persecución da bóla lévaos a todos cara a alí. Son Goku e ChiChi atópanse onda unha maceira e entrementres Pilaf, Mai e Shuu facéndose pasar por Son Goku introdúcense na voda e acadan a bóla do dragón dentro do dinosauro que foi capturado para o banquete. Ademais o coronel Silver e a súa patrulla atacan a vila e aínda que Gyūmaō é quen de se defender nun principio, ó final é atrapado. Pilaf e os seus serventes conseguen escapar na súa nave mais seguidos moi de preto por Silver. A nave de Pilaf agóchase baixo as areas do deserto na súa base secreta polo que os consegue despistar. Con todo, Son Goku achégase ata alí e Pilaf ó tentalo atacar é descuberto polo que comezan a o atacar. Aínda que tenta fuxir é derrotado e forzado a lle entrega-la bóla do dragón ó exército que o coñecemos coma o Exército de Red (Red Ribbon) que desexa atopa-las bólas para domina-lo mundo. Son Goku que se atopaba no medio da batalla sálvase grazas á nube Kinto.
Coa nova bóla acadada, o coronel Red xa ten tres polo que manda a Silver busca-la seguinte.
Episodios no anime
Red Ribbon Army Saga Saga du Ruban Rouge
Frank Williams Racing Cars
miniatura|[[Piers Courage nun Frank Williams Racing Cars cliente Brabham BT26A no Gran Premio do Reino Unido de 1969]]
Frank Williams Racing Cars foi un equipo e construtor Británico de Fórmula 1.
Primeiros anos
Frank Williams foi un entusiasta do automobilismo desde idade temperán, e logo dunha carreira en coches sedáns e Fórmula 3, Williams tamén traballaba como distribuidor de coches de carreiras e pezas de reposto, decatouse de que chegara ao seu punto máis alto como piloto e comezou a promocionar outros pilotos, en particular, ao seu amigo e compañeiro de piso durante algunha tempada, Piers Courage. Logo do apoio a Courage na exitosa tempada de 1968 de Fórmula 2, Williams comprou un automóbil Brabham de Fórmula 1 para Courage en. Isto supostamente enfureceu a Jack Brabham, xa que o coche fora vendido a Williams coa expectativa de que sería utilizado nas Serie Tasman e logo convertelo para a Fórmula 5000. Courage, tivo un gran ano, acadando o segundo lugar tanto nos Grandes Premios de Mónaco e EE.UU..
Os seus esforzos atraeron o interese do fabricante de automóbiles deportivos arxentino De Tomaso, que construíu un chasis de Fórmula 1 (deseñado por Gian Paolo Dallara) para a tempada. O coche inicialmente non era competitivo, e non terminou as catro primeiras carreiras do ano. No quinto, o Gran Premio de Holanda, o De Tomaso 505/38 envorcou e incendiouse, Courage morreu no accidente. A morte do seu amigo enfadou seriamente a Williams, o distanciamento posterior de Williams como director de equipo cos seus pilotos atribúese a este suceso. Con todo, o equipo seguiu adiante, primeiro con Brian Redman, despois con Tim Schenken. Sen resultados, disolveuse a asociación con De Tomaso.
Desembocadura
miniatura|O delta de Sundarbans, dos ríos Brahmaputra e Ganga.
Frank Williams Racing Cars
Primeiros anos
Para, Williams comprou March 701 cun ano de antigüidade, e correu co francés Henri Pescarolo. Máis tarde o equipo comprou un novo March 711, pero os resultados eran difíciles de conseguir. O coche vello tamén foi preparado para Jean Max no Gran Premio de Francia. Tralo éxito de, Williams estaba agora baixo de fondos, e vivía unha existencia precaria de carreira en carreira. Pescarolo conseguiu manter o equipo logrando o cuarto lugar no Gran Premio do Reino Unido e o sexto en Austria.
Desembocadura
A desembocadura ou foz é aquela parte do curso da auga dun río onde verte o seu contido ao mar ou a un lago, orixinando diversos fenómenos xeolóxicos como deltas ou rías.
Frank Williams Racing Cars
Politoys
A petroleira francesa Motul proporcionou cartos para a tempada, o que permitiu a Williams comprar un novo March 721 para Pescarolo, mentres que o apoio do fabricante de xoguetes italiano Politoys proporcionou o diñeiro para construír un chasis propio. Desde a carreira, fóra de campionato, do Gran Premio do Brasil, Carlos Pace que pilotaba o March 711 do ano anterior, logrou o quinto lugar no Gran Premio de Bélxica. O Politoys FX3 deseñado por Len Bailey debutou en mans de Pescarolo no Gran Premio do Reino Unido, pero fallou a dirección e o coche resultou moi danado. Chris Amon sería invitado no final da tempada a carreira fóra de campionato Rothmans World Championship Victory Race en Brands Hatch, pero, impresionado co chasis, decidiu non comezar.
Desembocadura
Unha desembocadura tamén define o fenómeno de confluencia, lugar onde se xuntan varios ríos, ou glaciares.
Frank Williams Racing Cars
Iso-Marlboro
miniatura | [[Gijs van Lennep nun Marlboro FW01 no Gran Premio dos Países Baixos de 1974]] Tanto Motul como Politoys retiraron o seu patrocinio a finais de. Williams logrou atraer o apoio do xigante das tabacaleiras Marlboro e o fabricante italiano de automóbiles deportivos Iso Rivolta para a tempada, co FX3 reelaborado como Iso-Marlboro FX3B. Asináronse dous novos pilotos, neozelandés Howden Ganley e o italiano Nanni Galli. Con todo, Galli só pilotaría en cinco carreiras, outros sete pilotos conduciron o segundo coche no transcurso da tempada, o piloto local Jackie Pretorius no Gran Premio de Suráfrica, o danés Tom Belsø en Suecia, o retornado Pescarolo en Francia e Alemaña, Graham McRae en Inglaterra, Gijs van Lennep en Holanda, Austria e Italia, Schenken en Canadá e para rematar Jacky Ickx en Estados Unidos.
Lista de países por superficie
350px|miniatura|dereita|Mapa mundial clasificando os estados por superficie.
Frank Williams Racing Cars
Iso-Marlboro
Para o Gran Premio de España, presentouse un coche novo, o Iso-Marlboro IR, deseñado por John Clarke. Os resultados non melloraron, aínda que van Lennep terminou sexto na súa carreira en Holanda.
Lista de países por superficie
As entradas desta lista inclúen, entre outras, as que están no estándar ISO 3166-1, que inclúe estados soberanos e territorios dependentes. Os Estados non recoñecidos inclúense na lista en orde de clasificación, pero non se lles dá un número de rango. As superficies de tales estados na súa maior parte non están recoñecidos e na maioría dos casos tamén se inclúen nas superficies dos estados recoñecidos que reclaman o mesmo territorio. Vexasen as notas na columna "notas" de cada país para aclaralo.
Frank Williams Racing Cars
Iso-Marlboro
Na carreira do Canadá, Williams recibiu unha grande atención. Unha chuvieira e un accidente provocaron a primeira saída dun coche de seguridade na Fórmula Un. Sen dispositivos de cronometraxe electrónica, os organizadores só tiñan as anotacións escritas por volta para calcular o líder da carreira, algo de feito case imposible porque a maioría dos coches fixeran dous ou máis paradas en boxes no espazo dun par de voltas. Chegaron á decisión incorrecta de que Ganley estaba líder, malia que Frank Williams e todos os demais dicían que non estaba. Ganley asombrosamente liderou durante un tempo cando a carreira reiniciouse (aínda que as actas oficiais da FIA non recoñecen isto, debido á confusión), e, finalmente, terminou sexto.
Lista de países por superficie
Non están incluídas na lista reclamacións por países individuais a partes do continente da Antártida, entidades como a Unión Europea  que teñen algún grao de soberanía pero que non se consideran países soberanos ou territorios dependentes e micronacións non recoñecidas como o principado de Sealand.
Esta lista inclúe tres medidas de superficie:
Instituto Galego de Estudos Autonómicos
O Instituto Galego de Estudos Europeos e Autonómicos, ou IGEA é unha asociación que ten por obxectivos promover o debate social e a reflexión de cariz político. Pola súa posición ideolóxica, así como a dos seus principais membros, atópase no espazo do nacionalismo de centro.
Frank Williams Racing Cars
Iso-Marlboro
Estes dous puntos colocan ao equipo décimo no Campionato de Construtores.
Instituto Galego de Estudos Autonómicos
Historia
O IGEA constituíuse o 20 de abril de 1987 baixo a forma xurídica de asociación. Tivo uns primeiros anos de intensa actividade, pero logo nos anos 90 entrou nunha fase de inacción, ata que a comezos de 2005 foi retomada para recuperar o seu espazo de debate.
Oxfordshire
Oxfordshire é un condado non metropolitano ao sueste de Inglaterra (Reino Unido) cuxa capital é Oxford. Limita con Northamptonshire, Buckinghamshire, Berkshire, Wiltshire, Gloucestershire e Warwickshire.
Instituto Galego de Estudos Autonómicos
Historia
O seu obxectivo é "investigar os factores políticos, económicos e sociais implicados no proceso de integración europea, de estudar o Estado autonómico e o seu desenvolvemento e perspectivas, así como analizar global e sectorialmente a autonomía galega en todos os seus ámbitos".
Oxfordshire
Está dividido en cinco distritos gobernamentais: Oxford, Cherwell, Vale of the White Horse (despois de Uffington White Horse), West Oxfordshire e South Oxfordshire.
Instituto Galego de Estudos Autonómicos
Historia
Os novos Estatutos (2005) actualizan os fins da institución: ''acadar un maior coñecemento na Galiza do proceso de integración europea e fornecer a cidadanía galega (...) das ferramentas técnicas precisas para profundar nel e defender no ámbito da UE os dereitos e intereses proprios da Galiza. Fomentar a participación dos cidadáns e axentes sociais (...) no proceso de construción europea e na afirmación dos dereitos dos pobos europeos e, sobranceiramente, das súas nacións sen estado. Achegar reflexións e coñecementos (...) ao proceso de construción do Estado plurinacional español e a afirmación nel dos dereitos nacionais da Galiza'', entre outros.
Membros e dirixentes
O IGEA sinala (ano 2006) que ten medio cento de socios. O seu presidente é Pablo González Mariñas, o vicepresidente Xoán Antón Pérez-Lema e o secretario xeral Xaime Vila.
Gary Oldman
Gary Leonard Oldman, nado en Londres o 21 de marzo de 1958, é un actor inglés. Estudou arte dramática en Rose Bruford College cunha bolsa de estudos, licenciouse en 1979, co Greenwich Young People's Theatre representou varias obras, recibindo varios premios como mellor actor revelación. En 1982 fixo a súa primeira aparición no cine en Remembrance e o seu primeiro papel como protagonista foi en 1986 en Sid and Nancy (1986). Coñecido pola mestría en interpretar caracteres excéntricos e pola súa facilidade para os acentos.
San Paio de Senra, Rodeiro
San Paio de Senra é unha parroquia que se localiza no concello de Rodeiro. Segundo o IGE de 2011 tiña 40 habitantes (20 homes e 20 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 72 habitantes.
Oxfordshire
O principal recurso do condado é o turismo, a zona salienta pola concentración de compañías e instalacións relacionadas co automobilismo; a Oxford University Press liderou a converxencia de compañías de impresión e publicación e a universidade tamén está vinculada á concentración de compañías de biotecnoloxía.
O principal núcleo de poboación é a cidade de Oxford, xunto con outras poboacións como Bicester, Banbury e Chipping Norton ao norte de Oxford; Witney ao oeste; Thame e Chinnor ao leste; e Abingdon, Wantage, Wallingford, Didcot e Henley-on-Thames ao sur.
O bico máis alto do condado é Whitehorse Hill, no Val do White horse, cunha altura de 261 metros sobre o nivel o mar. O condado ocupa unha área de 2.605 Km² e a súa poboación é de 615.204 habitantes.
Historia
Historicamente, a área tivo sempre importancia. Trátase dunha zona de gran valor agrícola situada entre as cidades do sur e na que se atopa a cidade de Oxford (nome derivado da denominación en inglés antigo Oxenaforda, o vao do boi).
Ignorado polos romanos, non foi até a creación da localidade de Oxford cando a área empezou a gañar importancia. Alfredo o Grande naceu en Wantage. A Universidade de Oxford foi fundada no ano 1096. A área foi parte do mercado de la dos Cotswold durante o século XVIII.
Frank Williams Racing Cars
Williams
Tanto Iso Rivolta como Marlboro abandonaron antes da tempada. O chasis IR foi, con todo, conservado, agora renomeado como FW de Frank Williams. (Usáronse tres destes chasis numerados como, FW01, FW02 e FW03, respectivamente.) Inicialmente un só coche foi preparado para Arturo Merzario, que substituíra a Ganley como piloto número un do equipo, rematou sexto na terceira carreira da tempada en Suráfrica. Un segundo coche foi preparado para Tom Belsø tanto para esta carreira como para España, e para van Lennep en Bélxica. En Mónaco só inscribiuse Merzario, antes de que o equipo volvera a presentar dous coches para o resto da tempada, o segundo automóbil foi pilotado por Tom Belsø en Suecia e Reino Unido, por van Lennep en Holanda, Jean Pierre Jabouille en Francia e Jacques Laffite de Alemaña en diante. Richard Robarts substituíu a un enfermo Merzario en Suecia, pero logo da cualificación viuse obrigado a deixar ó seu coche a Belsø despois de que o danés estrelara o seu, e polo tanto non empezou a carreira.
En Italia, Merzario terminou cuarto. Isto deulle ao equipo un total de catro puntos, e outro décimo posto final no Campionato de Construtores.
Merzario e Laffite quedaron para o inicio da tempada. Para o Gran Premio de España, a nova promesa británica Tony Brise substituíu a Laffite, terminando sétimo xusto fóra dos puntos, mentres que Merzario retirouse no debut do novo FW04. Para entón, os problemas de diñeiro do equipo convertéronse en algo moi serio, e Merzario abandonou logo do Gran Premio de Bélxica, o seu lugar foi tomado durante o resto da tempada por seis pilotos diferentes que pagaban por iso, o surafricano Ian Scheckter en Suecia e Holanda, o local François Migault en Francia, Ian Ashley en Alemaña (se rompeu ambos nocellos durante a cualificación e xa non iniciou a carreira), o suízo Jo Vonlanthen en Austria, Renzo Zorzi en Italia e, finalmente, a piloto Lella Lombardi en Estados Unidos. O irlandés Damien Magee, pola súa banda, substituíu a Laffite en Suecia.
Un feito importante produciuse en Alemaña, cando Laffite logrou o segundo lugar detrás do Brabham de Carlos Reutemann, obtendo a axuda financeira tan necesaria para un equipo no punto de colapso. Estes foron os únicos puntos do equipo na tempada, pero mellorou a súa posición no Campionato de Construtores un lugar, o noveno.
Asociación con Walter Wolf (1976)
Ao comezo da tempada de, o millonario do petróleo canadense Walter Wolf comprou o 60% de Frank Williams Racing Cars. Frank Williams mantívose como xefe de equipo. Pouco despois chegou Harvey Postlethwaite como enxeñeiro xefe. Simultaneamente, Wolf comprou os activos do equipo Hesketh que se retirara recentemente da F1. O equipo herdou o coche 308C utilizado por Hesketh Racing durante as últimas carreiras de, cambiou o nome a Wolf-Williams FW05, e fichou a Jacky Ickx como piloto principal. O coche resultou ser moi pesado e Ickx clasificouse en só catro carreiras, cun mellor resultado dun sétimo no Gran Premio de España, antes de ser despedido e substituído por Merzario que regresou ao equipo. Un segundo coche foi pilotado durante a primeira metade da tempada polo francés Michel Leclère.
Ao final da tempada, Wolf decidiu reestruturar o equipo, despedindo a Frank Williams como director. Desilusionado, Williams deixou o equipo, e creou Williams Grand Prix Engineering con Patrick Head en 1977. Wolf mercou o 100% de Wolf-Williams Racing e o equipo converteuse en Walter Wolf Racing.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados doutros coches FWRC
(key) (Resultadoss en letra grosa indican pole position)
† Equipos presentados como construtores, pero os coches, de feito, eran FWRC.
Instituto Galego de Estudos Autonómicos
Actividades
A organización territorial de Galiza, os lumes forestais, o desenvolvemento da Galiza rural ou a consecución dun dominio galego en internet son algunhas das liñas de estudo que quere seguir o Instituto.
Palacio de las Dueñas
miniatura|O Palacio de las Dueñas O Palacio de las Dueñas é un edificio situado na cidade española de Sevilla, en Andalucía, que pertence en propiedade á Casa de Alba. Foi levantado entre os séculos XV e XVI, de estilos gótico-mudéxar ao renacentista e é un dos principais inmobles da cidade, polo seu valor histórico, arquitectónico, artístico e pola importancia dos seus bens mobles.
Nel naceu o poeta Antonio Machado en 1875, e casou nas súas terceiras nupcias o 5 de outubro de 2011 e faleceu o 20 de novembro de 2014 Cayetana Fitz-James Stuart, a XVIII duquesa de Alba de Tormes.
Per Mertesacker
Per Mertesacker, nado en Hannover o 29 de setembro de 1984, é un futbolista profesional alemán que xoga de defensa central e o seu club actual é o Arsenal FC. Ademais, é internacional coa selección de Alemaña.
Instituto Galego de Estudos Autonómicos
Actividades
Algunhas das principais actividades:
Katapa
Katapa foi unha cidade da Terra Alta Hitita.
Foi incluída entre as cidades cedidas a Hattusilis polo seu irmán Muwatallis II, coas que se formou o reino vasalo de Hakpis.
Popko localízaa nas proximidades de Çorum.
Textos que fan mención de Katapa.
Nos seguintes textos en lingua hitita aparece a presente cidade.
San Martiño de Asperelo, Rodeiro
Patrimonio
A igrexa de San Martiño de Asperelo é de fasquía románica, construída no ano 1225, conserva intacta a súa estrutura románica, con dúas portadas e unha ábsida rectangular.
Córdoba Club de Fútbol
O Córdoba Club de Fútbol é un club de fútbol de España, da cidade de Córdoba, Andalucía. Foi fundado en 1954 e actualmente compite no grupo IV da Segunda División B, logo de descender na tempada 2018–19.
O seu maior logro foi o seu primeiro ascenso a Primeira División na tempada 1961–62. O club xogou 7 tempadas consecutivas na máxima categoría e acadou o quinto posto na 1964–65. Despois do seu descenso xogou dúas tempadas máis en Primeira, a 1971–72 e 2014–15.
Estadio
Ten capacidade para 21.822 persoas.
Himno
O club contaba cun himno ata que en 1993 cambiouse polo que chegou case ata a actualidade. En 2004, polo cincuentenario do club, o cantante, compositor e produtor musical Manuel Ruiz Queco creou o actual himno en varias versións, e este quedou como oficial do equipo.
Existen tres versións: a Solemne, a Coral, cantada por varios cantantes e grupos cordobeses e unha interpretada cun Chelo utilizada para os minutos de silencio.
Nacionalismo escocés
miniatura|350px|A pintura de Walter Thomas Monnington chamada Unión parlamentaria de Inglaterra e Escocia de 1707 colga no Palacio de Westminster. 100px|miniatura|Localización de Escocia no Reino Unido
O nacionalismo escocés é un movemento político escocés xurdido en 1707 que avoga pola secesión de Escocia do Reino Unido e a súa transformación nun estado independente.
Ideoloxía
As demandas pola independencia escocesa baséanse na idea de que Escocia, como unha nación cunha cultura e identidade diferentes á inglesa, pode separase do Reino Unido e volver ó estado de independencia perdido en 1707.
O movemento pola independencia é moi diverso e abarca dende ós que queren un avance gradual cara a independencia a través dunha devolución progresiva de Goberno, aos que desexan converterse en seguida nun estado independente. Un Parlamento Escocés foi creado en 1999, devolvendo algúns poderes lexislativos. Xunto á lexislatura de Holyrood, o establecemento do executivo escocés trouxo unha maior volta de poderes administrativos. Os independentistas seguen a dicir que o Parlamento Escocés e o executivo representan tan só un estado intermedio na transición cara a unha nación-estado separada.
O movemento independentista é moi variado e abrangue moitos campos da esfera política. Aínda que predominan os republicanos, non é así no Partido Nacional Escocés. O PNE tenta presentarse como unha institución variada, que subordina as diferentes opcións ideolóxicas ó principio independentista. No Parlamento Escocés hai moitos partidos pequenos con posicións políticas variadas pero nos que predomina fortemente o independentismo; nas eleccións do 2003 o aumento do Partido Verde Escocés e o Partido Socialista Escocés levou ó aumento de membros do Parlamento Escocés favorábeis á independencia. O Partido Socialista Escocés ergueu protestas republicanas contra o Xuramento á Reina.
Contexto histórico
A Historia de Escocia dende 1072 inclúe unha serie de conflitos sobre fronteiras, e disputas en canto a se a coroa de Inglaterra estaba por enriba dos gobernantes escoceses, que tiñan maioritariamente ascendencia normanda. Durante as Guerras de independencia de Escocia (aproximadamente 1290 - 1363), diversas invasións puxeron en mans dos ingleses diversos territorios de Escocia, pero a independencia de Escocia permaneceu.
En 1603 Xaime VI de Escocia tamén se converteu en Xaime I de Inglaterra, pero a unión das coroas mantivo os parlamentos separados. Escocia retivo o seu goberno baixo o superior de Gran Bretaña, pero as loitas entre os países volvéronse económicas.
Os parlamentos escocés e inglés asinaron a Acta de Unión de 1707, e ambos foron disoltos, e tódolos seus poderes foron transferidos a un novo parlamento en Londres que converteuse no Parlamento de Gran Bretaña. Algúns aspectos significativos como a lexislación e a educación permaneceron separados do sistema inglés, e o linguaxe e cultura escoceses conservaron certa forza. A pesar de que houbo un novo sentimento de identidade británico levado con diversos graos de entusiasmo, (a identidade nacional escocesa permaneceu moi forte.
O xacobitismo, orixinariamente baseado nos dereitos dos monarcas sobre os do parlamento, converteuse nun modo de disidencia e foi asociado co nacionalismo escocés (e co irlandés). Despois de que os levantamentos xacobitas foron finalmente esmagados, o xacobitismo volveuse máis asociado coa imaxe que se podía atopar nas novelas de Walter Scott e foi asimilado pola conciencia británica.
Autogoberno
Dende mediados do século XIX apareceu un movemento polo autogoberno que buscaba a devolución do control sobre os asuntos escoceses a Escocia, pero o apoio á independencia non chegará até os anos vinte do século XX. A demanda da creación dunha Asemblea Escocesa foi iniciada en 1853 por unha organismo próximo ó Partido Conservador e pronto recibiu tamén o apoio do Partido Liberal, pero non foi considerado algo prioritario, e cando a proposta de autogoberno escocesa foi presentada ó Parlamento de Westminster en 1913 o seu progreso foi interrompido pola primeira guerra mundial. O novo Partido Laborista compartiu a postura do Partido Liberal respecto ó autogoberno, pero tiñan outras prioridades e cambiou a súa política nas Eleccións Xerais do Reino Unido de 1945. En 1974 a política laborista volveu a apoiar o autogoberno escocés, suxeito a un referendo.
O nacionalismo escocés
A Liga Nacional Escocesa formada en 1921 foi un corpo inicialmente establecido en Londres que loitaba pola independencia de Escocia, altamente influenciado polo Sinn Féin. Eles crearon o xornal Independente Escocés en 1926 e en 1928 eles axudaron á Asociación Nacionalista Escocesa da Universidade de Glasgow a crear o Partido Nacional de Escocia, favorable a un estado independente escocés. Un dos fundadores foi Hugh MacDiarmid, un poeta que comezara a promover a literatura escocesa, xunto a outros relacionados co Partido Laborista.
Eles cooperaron co Partido Escocés, unha organización autonomista formada en 1932 por antigos membros do Partido Conservador, e en 1934 xuntáronse para formar o Partido Nacional Escocés que inicialmente era autonomista, e que logo pasou a apoiar a independencia. Eles sufriron un descenso de apoio nos anos 30 cando a palabra nacionalismo comezou a estar asociado co do nacionalsocialismo alemán, pero conseguiron o seu primeiro membro do parlamento nas eleccións de 1945 aínda que o perderon nas eleccións xerais tres meses despois. O Partido Nacionalista Escocés tivo un notable éxito electoral nos anos sesenta, e cando foi atopado petróleo no Mar do Norte en 1970 protestaron sobre os concertos económicos do mesmo dicindo "é petróleo de Escocia". Non obstante, pese ás súas protestas Escocia recibiu poucos beneficios de dito petróleo en comparación con outras partes do Reino Unido (como Inglaterra).
O renacemento dos anos 70
Nas eleccións xerais do Reino Unido de febreiro de 1974, os votantes escoceses elixiron sete membros do Partido Nacionalista Escocés, que aumentaron a once nas Elección xerais do Reino Unido de outubro de 1974. Isto deu poder ó movemento independentista con propostas máis avanzadas na Cámara dos comúns onde o Partido Laborista que formou un goberno en coalición co Partido Liberal.
Como prometeran, os laborista fixeron propostas por un Parlamento Escocés como unha asemblea escocesa semiautónoma para controlar algúns aspectos de política interna, pero mentres isto tiña o apoio do Partido Laborista Escocés, algúns membros (maioritariamente ingleses) opuxéronse a un cambio constitucional sen un mandato claro e o parlamento decidiu celebrar un referendo, requirindo un 40% ou máis do electorado a favor no canto de requirir unha simple maioría destes votos no referendo. Na celebración un 33% votou a favor e un 31% en contra, cunha abstención do 36%, polo tanto a proposta non veu a luz. Os progresos cara a independencia víronse freados cando o Partido Nacional Escocés apoiou unha moción de censura contra o goberno e forzou unhas eleccións xerais en 1979 que deron a vitoria á grande opoñente da independencia, Margaret Thatcher.
Devolución
Os partidarios da independencia escocesa continúan tendo opinións mesturadas sobre a autonomía, movemento que incluíu a moitos partidarios de seguir coa unión que desexaron a descentralización no marco do Reino Unido. Algúns vírono como freo ó independentismo, mentres que outros desexaron ir dereitos para a separación.
Nos anos do goberno conservador tivo lugar a Campaña por unha Asemblea Escocesa dirixida dende 1989 á Convención Constitucional Escocesa acadando o consenso nunhas bases creadas por varios partidos para a devolución de poder político a Escocia, a pesar de que o Partido Conservador rexeitou cooperar e o Partido Nacional Escocés retirouse do debate cando veuse claro que a convención non estaba disposta a negociar a independencia de Escocia como unha opción constitucional. O Partido Laborista gañou en 1997 as eleccións xerais e Donald Dewar, como Secretario de Estado para Escocia fixo cumprir as promesas do seu partido coas propostas convidas para un Parlamento Escocés, convocando un referendo en setembro dese ano que rematou cun 75% dos votantes a favor da devolución de poder. O parlamento entón aprobou a Lei de Escocia para crear un Parlamento escocés elixido con poder sobre a maioría da política autóctona. En maio de 1999 Escocia tivo as súas primeiras eleccións para o parlamento devolto e en xullo o Parlamento escocés celebrou a súa primeira sesión por vez primeira dende que o parlamento previo fora suspendido en 1707. O parlamento escocés tiña cento vinte e nove membros elixidos por un sistema de representación proporcional. Donald Dewar converteuse no Primeiro Ministro de Escocia co goberno da coalición do Partido Laborista Escocés e o Partido Liberal Demócrata, mentres que o Partido Nacional Escocés se converteu no primeiro partido da oposición.
Coa aprobación de tódolos partidos, a canción A Man's A Man for A' That foi cantada pola activista Sheena Wellington na inauguración do parlamento escocés. A canción de Robert Burns provocou bágoas nos ollos dos presentes. Foi adoptada como o himno non oficial moderno do Movemento independentista escocés.
Dun xeito similar a inauguración da Raíña Isabel II do novo edificio do parlamento escocés foi acompañada da canción de Aaron Copland Fanfare for the Common Man.