cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gástrula
Algunhas células sepáranse da parede e migran para o blastocele transformándose en células do mesénquima; estas células divídense formando filamentos que empuxan ao arquéntero para o polo animal. O arquéntero, que até ese momento era un tubo pechado, ábrese para o exterior, formando a boca nos protóstomos e o ano nos deuteróstomos.
O embrión adquire unha oreientación axial e tres capas xerminativas:
Cando a gastrulación se completou, o embrión convértese nunha néurula, a fase seguinte do desenvolvementlo do embrión.
Nos humanos, a gástrula aparece na terceira semana do embarazo, despois da implantación.
Unión de Kalmar
Por Unión de Kalmar, de 1397, coñécese ao estado nórdico xurdido a raíz da fusión das tres monarquías nórdicas (Noruega, Suecia e Dinamarca) nunha mesma persoa, a raíña Margarida I de Dinamarca, raíña de Noruega e Dinamarca en 1387, e nomeada raíña de Suecia en 1397.
Os reinos escandinavos tentaron en diversas ocasións, ao longo do século XIV, chegar á unidade política mediante enlaces matrimoniais. A primeira Unión logrouse en 1319 entre noregueses e suecos. Máis tarde os tres reinos formarían parte da Unión coa unión entre Margarida de Dinamarca e Haakon de Noruega e Suecia.
Deste xeito, orixinouse un grande reino nórdico que englobaba non só os actuais reinos que o formaban, senón tamén os seus territorios dependentes, como Groenlandia, Islandia e as Illas Feroe (dependentes de Noruega), e Finlandia (pertencente a Suecia).
Porén, o reino nórdico non chegou a consolidarse, por mor do receo da aristocracia sueca cara a Dinamarca, que exercía de potencia dominante dentro da Unión. Tras varias revoltas dos suecos (en 1444-1446, en 1464 e a definitiva revolta de 1521), a Unión disolveuse en 1523, coa elección de Gustavo Vasa como rei de Suecia. Dinamarca e Noruega, pola súa parte, permaneceron unidas até 1814.
O Castrillón, Bacoi, Alfoz
O Castrillón é un lugar da parroquia de Bacoi, no concello de Alfoz, na comarca da Mariña Central. Segundo o INE a súa poboación en 2010 era de 3 persoas (2 homes e 1 muller).
Marcelino Oreja Elósegui
Marcelino Oreja Elósegui, nado en Ibarrangelu en 1891, e finado en Mondragón o 5 de outubro de 1934, foi un político tradicionalista e empresario español, pai de Marcelino Oreja Aguirre e avó de Jaime Mayor Oreja.
Traxectoria
Enxeñeiro de camiños, foi xerente da Unión Cerrajera de Mondragón. Membro de Acción Católica e da Asociación Católica Nacional de Propagandistas, foi elixido deputado tradicionalista por Biscaia nas eleccións xerais de 1931, dentro da candidatura católica a prol do estatuto vasco que promovían carlistas, nacionalistas vascos e católicos independentes, integrándose na Minoría Vasco-Navarra.
Durante a Revolución de outubro de 1934, instigada en Guipúscoa por Ricardo Ceciaga foi acusado de non contratar a traballadores socialistas e sindicalistas, motivo polo que foi detido e conducido á Casa do Pobo de Mondragón, sendo asasinado xunto a Dagoberto Resusta.
Anos máis tarde, Celestino Uriarte, dirixente da insurrección, que fora condenado á morte en 1946 polo crime, declarou que Orella nalgunha ocasión afirmara que na súa empresa non ía traballar ningún socialista e que antes de pisar a súa fábrica terían que comer herba.
Requeixo de Valverde, Allariz
Requeixo de Valverde é unha parroquia situada no leste do concello de Allariz. Limita coas parroquias allaricenses de Meire e Allariz (Santo Estevo), e co concello de Xunqueira de Ambía.
Poboación
Segundo o IGE, en 2015 tiña 137 habitantes (95 homes e 42 mulleres). O seu núcleo máis poboado é Valverde, con 97 habitantes.
Xeografía e relevo
Río Arnoia: principal curso de auga da parroquia que constitúe o límite natural desta e das parroquias de Armariz (Xunqueira de Ambía) durante un pequeno treito e de Meire (Allariz).
O Regato da Padela: afluente do río Arnoia que nace preto da poboación de Casnaloba (Xunqueira de Ambía) ao redor do cal se constitúe un souto de gran relevancia dentro da Reserva da Biosfera da Área de Allariz.
Montes do Val, a Porqueira, o Castro, A Padela e as Lombas de Carnaloba: conxunto de elevacións de entre 650 e 780 metros do leste da parroquia que forman unha cadea montañosa que se estende dende o pobo de Paciños ata Casnaloba (A Graña, Xunqueira de Ambía); servindo dende o Monte do Val ata O Castro de límite da vertente de Gorda-Gorda e do Regato da Padela, mentres que dende o Castro ata as Lombas separan o Val da Padela da parroquia da A Graña (xa na Alta Limia).
Regato de Gorda-Gorda: afluente do río Arnoia que no seu curso baixo constitúe o límite da parroquia coa de Xunqueira de Ambía (Santa María a Real)
Ecoespazo do Rexo
No termo desta parroquia está o Ecoespazo do Rexo, un proxecto de recuperación de zonas rurais, que consta dunha explotación de ovellas que inclúe granxa escola e fábrica de queixo, un Centro de Educación Ambiental, unha minicentral hidroeléctrica e unha interesante intervención artística sobre rochas e árbores obra do escultor vasco Agustín Ibarrola, todo á beira do río Arnoia.
Comunicacións
A parroquia está atravesada pola estrada local OU-0108 que vai dende o cruzamento de Allariz a Maceda, ademais da N-525 e da A-52 entre o viaduto do Arnoia e a saída 202 a Sandiás.
Beatriz Mato
Beatriz Mato Otero, nada en Barakaldo en 1965, é unha política galega do Partido Popular de Galicia.
Traxectoria
Fixo a carreira de Enxeñaría industrial, con especialidade en Organización Empresarial, pola Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Industriais de Bilbao. Obtivo o máster de Dirección e Administración de Empresas da Escola de Negocios MBA, homologada pola Universidade da Coruña.
En 1989, como técnica de sistemas da multinacional IBM, iniciou a súa traxectoria profesional no sector privado. En 1994 pasa a formar parte do Igape, no que, a partir de 2000 exerceu como delegada da oficina territorial na Coruña.
A nivel político, foi delegada de Pesca na Coruña en 2002 e voceira de Traballo do PPdeG en 2005. Foi elixida parlamentaria pola provincia da Coruña nas eleccións autonómicas de 2005. Volveu ser elixida parlamentaria nas autonómicas de 2009. Coa chegada dos populares ao goberno da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feijóo designouna como nova conselleira de Traballo e Benestar. En outubro de 2015, pola remodelación do Goberno, foi nomeada conselleira de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio. miniatura|Asinando un convenio de colaboración co alcalde de [[Riós en 2016.]] En 2018 abandonou o seu cargo de conselleira para optar á alcaldía da Coruña en detrimento da líder local Rosa Gallego. En 2019 renunciou como concelleira da Coruña e en xaneiro de 2020 renunciou ao seu escano no Parlamento de Galicia.
En agosto de 2020 o Grupo Euskaltel incorporouna como conselleira.
Club Unión Española
O Club Unión Española S.A.D.P. é un club de fútbol chileno da cidade de Santiago. Fundouse o 18 de maio de 1897 e actualmente compite na Primeira División de Chile.
Cariño, Doniños, Ferrol
Cariño é un lugar da parroquia de Doniños no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 20 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 8 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2004 cando tiña 15 habitantes.
Moi preto deste lugar está a batería de San Carlos, que era a segunda defensa na entrada da boca da ría de Ferrol.
Universidade Albert Ludwig de Friburgo
miniatura|dereita|Selo da Universidade coa inscrición en latín: Sigillum universitatis studii friburgensis brisgaudie (Selo da Universidade de Friburgo en Brisgaudie)
Fundación
A Universidade Albert Ludwig de Friburgo foi fundada o 21 de setembro de 1457 polo arquiduque Alberte VI de Austria. Foi a segunda universidade fundada no territorio dominado pola casa dos Habsburgo, despois da Universidade de Viena, e hoxe é a sexta universidade máis antiga de Alemaña, após a Universidade de Heidelberg e a Universidade de Colonia (século XIV) e a Universidade de Würzburg, Universidade de Leipzig e Universidade de Rostock (século XV).
Estrutura docente
A universidade está formada por 11 facultades e atrae estudantes de toda Alemaña e doutros 120 países. Os estudantes estranxeiros constitúen preto do 18,2% do número total de estudantes (en 2020 foron un total de 24.391 alumnos).
É especialmente recoñecida en áreas como medicina, ciencias forestais, bioloxía, intelixencia artificial e tecnoloxía de microsistemas.
Profesores, investigadores e alumnos célebres
A Universidade de Friburgo estivo asociada con figuras como Hannah Arendt, Rudolf Carnap, David Daube, Johann Eck, Hans-Georg Gadamer, Friedrich Hayek, Martin Heidegger, Edmund Husserl, Herbert Marcuse, Friedrich Meinecke, Edith Stein, Paul Uhlenhuth, Max Weber ou Ernst Zermelo.
Recoñecementos
A data de outubro de 2020, 22 premios Nobel están afiliados á Universidade de Friburgo como antigos alumnos, profesores ou investigadores, e 15 académicos foron galardoados co máximo premio de investigación alemán, o Premio Gottfried Wilhelm Leibniz, mentres traballaban na universidade.
Gumiel de Izán
Gumiel de Izán é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 618 habitantes (INE 2012).
Fra Fee
Francis Martin "Fra" Fee, nado o 20 de maio de 1987 en Dungannon, é un actor e cantante de Irlanda do Norte principalmente coñecido como actor de musicais. Destaca o seu traballo en Les Misérables, A Little Night Music e Follies.
Tercio de Gallegos
miniatura|[[Escudo de Galicia na bandeira do terzo.]] O Tercio de Gallegos ou Tercio de Galicia, tamén coñecido como Regimiento de Gallegos, Tercio de Voluntarios Urbanos de Galicia, Batallón de Voluntarios de Galicia ou simplemente Batallón de Galicia, foi o segundo corpo armado da nación Arxentina. Estaba constituído por emigrantes galegos no Río da Prata organizados como resistencia contra as Invasións Inglesas ao Vicerreinado do Río da Prata. O terzo foi desarmado pola súa participación nos tumultos da Asuada de Álzaga, evento conducinte á Revolución de Maio e a constitución da primeira Xunta de Goberno, onde Bernardino Rivadavia, membro do terzo na súa xuventude, é declarado como primeiro presidente da Arxentina, xefe de estado das Provincias Unidas do Río da Prata.
Orixe
O terzo deriva da colaboración de dúas principais institucións: a "Congregación del Apóstol Santiago el Mayor, de Hijos y Oriundos del Reyno de Galicia" e a Escola de Náutica, sendo o seu director o comandante do terzo, o enxeñeiro galego Pedro Antonio Cerviño. Nesta institución impartíase instrución militar, dado que naquel entón os mercantes estaban armados con artillaría por protección antes os ataques piratas, polo que se pode considerar a esta insitución como o primeiro colexio militar da Arxentina.
A Escola viuse copada por emigrados galegos con tradición mariñeira, entre os máis destacados, o vice director Juan Carlos O'Donnell Figueroa, galego de ascendencia irlandesa; os cadetes Bernardino Rivadavia, primeiro presidente arxentino en 1826 - fillo de Benito González Rivadavia, un dos fundadores da Congregación do Apóstolo Santiago e mando militar do terzo -, así como Lucio Norberto Mansilla, crioulo con orixe galega, que posteriormente cruza os Andes co Xeneral San Martín para comandar as tropas na batalla máis significativa da soberanía arxentina: o combate da Vuelta de Obligado.
A "Congregación del Apóstol Santiago", constituída en 1787, achegou a gran maioría de integrantes no terzo, así como o segundo comandante, José Fernández de Castro, e o mando militar Benito Rivadavia.
Río Amur
Dende o punto de vista administrativo, percorre o óblast de Amur, o óblast Autónomo Hebreo, o krai de Khabarovsk, en Rusia, e a provincia chinesa de Heilongjiang, drenando unha conca de 1 885 000 km², que é a 12ª máis extensa do planeta.
Tercio de Gallegos
Orixe
O 12 de setembro de 1806 Liniers ordenou formar milicias populares. Os corpos militares españois eran, de acordo á rexión de orixe, o "Tercio de Vizcaínos", os "Miñones Catalanes", os "Cántabros de la Amistad"; os "Andaluces y Castellanos"; e o "Tercio de Gallegos", que con 600 soldados era o segundo en importancia. Para o 20 de setembro o Cabido aproba o regulamento da unidade, no que destaca o feito de que os seus comandantes e oficiais eran elixidos democráticamente pola tropa. Así se organizan 8 compañías de fusileiros e unha de granadeiros, encargados de tirar granadas para romper as paredes dos cercos e que puidera pasar o resto da tropa.
Río Amur
Economía
No seu curso inferior, logo da confluencia do Chilka e o Argun, é navegábel en territorio ruso completamente, mais por causa dos xeos está pechado para a navegación durante uns seis meses.
Tercio de Gallegos
Desarme
Na opinión do historiador Horacio Vázquez o "Tercio de Gallegos" deixa de funcionar polos antagonismos presentes dentro do rexemento entre os anos 1809 e 1810. Por unha banda os patriotas, os que propugnaban unha xunta de goberno local, con Cerviño e Bernardino Rivadavia. Por outra banda, a facción realista, que quería manterse leal ao soberano, encabezada por Jacobo Adrián Varela e Bernardo Pampillo, con influencia dentro do terzo. O terzo segue a ter visibilidade até a Revolución de Maio momento no cal córtanse os lazos con toda referencia hispánica. .
Río Amur
Economía
O equipamento hidroeléctrico, que consta de 14 encoros de máis de 15 m de alto, permite a industrialización da rexión.
Tercio de Gallegos
Homenaxes
Tras aproximadamente douscentos anos, en xullo de 1995, o "Tercio de Gallegos" volve marchar fronte ao Cabido de Buenos Aires, como Garda de Honra Histórica da Escola Nacional de Náutica "Manuel Belgrano".
Ao ano seguinte a Xunta de Galicia, con motivo do 190º aniversario da súa creación (o 20 de setembro de 1806), reedita o libro de Manuel Castro López, "El Tercio de Voluntarios Gallegos en la Defensa de Buenos Aires". Desde 1995 lévanse realizados máis de 150 servizos cerimoniais e de protocolo, entre elas a entrega da Medalla de Prata de Galicia.
Río Amur
Hidroloxía
O Amur ten os máximos de caudal no verán, entre fins de xullo e comezos de agosto, por efecto do monzón, mentres a estiaxe é invernal. Na desembocadura o caudal medio é de 11.000 m³ por segundo e a súa conca ocupa 1.850.000 km².
Cidades
Ás beiras do Amur fican as seguintes cidades:
A Chousa, Doniños, Ferrol
A Chousa é un lugar da parroquia de Doniños no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 74 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 37 homes e 37 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 75 habitantes.
Lugares da Merca
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Merca.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Merca
Moás
O topónimo galego Moás pode referirse a:
Galería de imaxes de Chandrexa de Queixa
Galería de imaxes do concello de Chandrexa de Queixa na provincia de Ourense.
Cadeliña
Ficheiro:Chandrexa_de_Queixa_A_Ponte_As_Travesas_3.jpg| Cumes da Ponte e As Travesas da Queixa vistas desde San Fiz. </gallerY>
San Cosme de Barreiros, Barreiros
San Cosme de Barreiros é unha parroquia que se localiza no concello de Barreiros. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 1.004 habitantes (518 mulleres e 418 homes), distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.067 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 995 habitantes, sendo 481 homes e 514 mulleres.
Club Remo Chapela
250px|miniatura|dereita|[[Praia de Arealonga, Redondela|Praia de Arealonga, en Chapela, Redondela, lugar de adestramento do CR Chapela e sede da Bandeira Concello de Redondela.]]
O Club de Remo Chapela é un club de remo da parroquia de Chapela, no concello pontevedrés de Redondela. Actualmente compite na Liga Noroeste de Traiñeiras. A súa traiñeira recibe o nome de Arealonga.
Historia
Non se coñece con exactitude a data de fundación do club. Porén, a primeira participación coñecida do equipo redondelán remóntase ao ano 1933, durante a II República, cando participou nunha regata organizada polo Club Marítimo de Vigo baixo o nome de Club San Fausto de Chapela. No ano 2007, mentres competía no trofeo da Bandeira Teresa Herrera, disputada nas augas entre a Praia do Orzán e a Praia de Riazor, na Coruña, a embarcación de Chapela foi esnaquizada polas ondas por mor do mal tempo, co resultado de 5 remeiros feridos. Asemade, o club organiza nas augas de Chapela, nas proximidades da praia de Arealonga a Bandeira Concello de Redondela. Actualmente participa na Liga Noroeste de Traiñeiras e participou en varias ocasións na Bandeira da Concha.
Rotterdam
Rotterdam  é unha cidade do oeste dos Países Baixos, situada na provincia de Holanda Meridional, preto da Haia e a uns 30 km do mar. É a segunda cidade máis poboada do país despois de Ámsterdam, cunha poboación de 635 389 habitantes. Forma xunto a cidade da Haia unha área metropolitana que acada os 2,3 millóns de habitantes.
O seu porto, situado á beira do río Mosa, é o maior porto marítimo do mundo. O topónimo Rotterdam é derivado de dam (presa) sobre o río Rotte, un pequeno río que conflúe co Mosa no lugar onde se fundou a cidade. A cidade foi destruída durante a segunda guerra mundial polos bombardeos do exército alemán.
Historia
Rotterdam destacou como notábel centro de transporte marítimo a finais do século XVII, durante o período coñecido como a Idade de ouro dos Países Baixos. A cidade, que se beneficiou de todo o tráfico marítimo asociado ao comercio da Compañía Holandesa das Indias Orientais, ampliou as súas instalacións portuarias e estendeuse ao longo do río Nieuwe Maas.
A profunda canle Nieuwe Waterweg (Nova Vía Acuática, 1866-1890) construíuse para permitir o acceso ao mar do Norte das grandes embarcacións marítimas. Esta canle e a expansión do comercio que provocou foron a principal causa do impulso económico que experimentou a cidade a finais do século XIX.
Gran parte da antiga cidade foi bombardeada e destruída durante a segunda guerra mundial, despois do cal se construíu unha cidade moderna e de novo deseño, laboratorio de modernos deseños arquitectónicos. As principais áreas comerciais e residenciais atópanse na beira norte do Mosa.
Economía
250px|miniatura|Waalhaven Europoort, un gran conxunto portuario no extremo oeste da canle, foi construído na década de 1960 para a descarga e almacenamento do cru procedente dos petroleiros.
Varias canles comunican a cidade con outros centros urbanos na Unión Europea. O cruzamento de canles máis grande do continente foi inaugurado en Magdeburgo en 2003, co que se posibilitou que o tráfico chegue até Berlín. miniatura|250px|Ponte de Erasmo. Na beira sur do río Mosa existen outras instalacións e importantes industrias, entre as que se contan refinarías de petróleo, estaleiros e fábricas de produtos químicos, artigos de metal e refinarías de azucre.
Entre os produtos exportados destacan o carbón, a maquinaria e os produtos lácteos; as principais importacións son de aceite e gran.
Política
O 16 de outubro do 2008 a maioría socialdemócrata do consello municipal da cidade elixiu como alcalde o marroquí Ahmed Aboutaleb. Aboutaleb é político de 47 anos de idade, que chegou aos Países Baixos na súa adolescencia, pasando máis tarde a formar parte do Partido dos Traballadores (PvdA), de orientación socialdemócrata. Anteriormente traballaba como Secretario de Estado para traballo e asuntos sociais no goberno de coalición de democristiáns e socialdemócratas da Haia.
Cultura e turismo
miniatura|dereita|250px|15 de maio de 2007, conmemoración do bombardeo da cidade por parte das tropas alemás na [[segunda guerra mundial.]] A cidade alberga o famoso Museo Boymans-van Beuningen (1847) e a Universidade Erasmo de Rotterdam (1973). Tamén podemos atopar o xardín zoolóxico Blijdorp, que posibelmente contén unha das máis belas colección de aves do paraíso do mundo.
Debido aos danos sufridos na segunda guerra mundial, Rotterdam converteuse nunha cidade estraña, diferente daqueloutras cidades centroeuropeas cuxos centros históricos reflicten o barroco do noso século, resultante da aglomeración de todo tipo de bazares, comercios, mercados, oficinas, vivendas, museos, igrexas... En Rotterdam isto non existe: a planificación das vías, beirarrúas e carrís-bici é perfecta, todo alcánzase rapidamente tanto en coche como a pé ou en bicicleta. A cidade pode parecer deseñada por computador, onde todo é novo. Con todo, se algo converte Rotterdam nunha cidade admirada é, sen dúbida, a súa obsesión arquitectónica. Non hai punto na cidade desde o que non se poida lograr un plano fotográfico inquietante. Pontes, escaleiras, bancos, farois, termómetros: en Rotterdam, calquera obxecto recibiu un deseño arquitectónico diferente.
As vistas da cidade na noite merecen, sen dúbida, a maior admiración. Pasear polas súas rúas observando os debuxos formados polas luces dos rañaceos, cruzar os tres grandes pontes da cidade portuaria en bicicleta ou pararse a respirar o aroma salgado das augas con máis poder comercial de Europa son pequenos praceres dos que non atopará ningunha referencia nas guías de viaxes.
Relacións internacionais
A cidade de irmandada con 14 cidades. Con outras 12 cidades mantén acordos de cooperación e ademais polas súas características de cidade portuaria tamén desenvolveu relación de irmandade con outros portos mundiais importantes.
Pieces
"Pieces" é o undécimo single do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 10 de marzo do ano 2004 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Pobjoy Mint
British Pobjoy Mint ou, simplemente Pobjoy Mint, é unha casa de moeda privada localizada en Surrey, Inglaterra, que produce moedas circulantes e conmemorativas, medallas, fichas privadas e obxectos de investimento en metais preciosos, para diversos países do mundo.
Historia
A casa de moeda foi fundada en 1965 por Derek Pobjoy, quen adquiriu unha prensa monetaria logo de abandonar os negocios de construción e de xoiaría do seu pai, Ernest Pobjoy, para establecer unha ceca privada. As primeiras pezas cuñadas na incipiente ceca foron unha serie de medallas para conmemorar o pasamento de Winston Churchill no propio 1965, o ano do seu falecemento.
A partir de 1974, a ceca foise introducindo na produción e na comercialización internacional de selos postais e de moedas, findamentalmente de carácter conmemorativo, e hoxe coordina en exclusiva este tipo de emisións filatélicas e numismáticas de sete países, mioritariamente pertencentes á Commonwealth, e de territorios de soberanía británica: a Illa Ascensión, as Bahamas, o Territorio Antártico Británico, as Illas Virxes Británicas, as Illas Malvinas, Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur e Tristan da Cunha).
Ademais, na súa condición de fabricante de xoias e insignias de metais preciosos, esmaltes e pedras preciosas, a Pobjoy Mint foi contratista da Coroa Británica e de diversas compañías de xoiaría londinienses.
En 1990, a filla do fundador, Taya Pobjoy, sucedeuno na xerencia da compañía. Pobjoy Mint ten a súa sede nunhas instalacións en Kingswood, nas proximidades de Londres e en 2015 contaba con 100 traballadores no seu cadro de persoal.
Innovación numismática
Na década de 1970, a compañía desenvolveu unha nova aliaxe de características similares ás da alpaca, coñecida como Virenium, consistente nun 81 % de cobre, un 10 % de cinc e un 9 % de níquel. Esta aliaxe veuse utilizando para as moedas conmemorativas non circulantes a partir de 1978.
En 1983, a Pobjoy Mint foi a creadora do noble da Illa de Man, unha moeda de investimento de platino que contén unha onza troy deste metal. Trátase da primeira moeda de investimento fabricada con platino fino, cunha pureza de 999,5 milésimas. A súa produción estendeuse durante seis anos, entre 1983 e 1989. O noble está dotado legalmente de curso legal aínda que, do mesmo xeito que o krugerrand de Suráfrica, o seu valor vén definido unicamente polo do seu contido en platino, e non posúe valor numismático.
Ademais, esta ceca foi recoñecida pola produción doutras moedas de prestixio, como o angel de ouro, tamén para a Illa de Man, entre 1984 e 2016. E en 1999, a Pobjoy Mint cuñou a primeira moeda do mundo de titanio, con valor facial de cinco libras, para Xibraltar.
Estados e gobernos
Pobjoy Mint produciu moeda para os seguintes territorios do mundo:
Premios acadados
Pobjoy Mint foi merecedor do Premio Moeda do Ano en 1986 e este foi seguido por outros premios internacionais:
Premio Moeda do Ano Desde 1984, a editora estadounidense Krause Publications concede o Premio Moeda do Ano, en dez categorías. Estes son os premios acadados por moedas cuñadas pola Pobjoy Mint.
Premio Coin Constellation
Premio Children Society
Premio Vreneli
Premios da American Numismatic Association Awards
Premio da Raíña á Exportación
Gumiel de Mercado
Gumiel de Mercado é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 363 habitantes (INE 2012).
Charo Portela Yáñez
Charo Portela Yáñez, nada en Pontevedra en 1963, é unha escritora galega.
Traxectoria
Licenciouse en Filoloxía Románica na Universidade de Santiago de Compostela. Foi subdirectora de Ediciós do Castro e coordinadora de actividades culturais do Instituto Galego de Información até 2008.
Forma parte do comité editorial da Biblioteca del Exilio e da directiva da Fundación Premios da Crítica Galicia.
Faro de Vigo
Faro de Vigo é un diario que se publica en Vigo fundado por Ángel de Lema y Marina e que pertenceu á súa familia ata 1986 cando o mercou o empresario canario Javier Moll. Ten a súa redacción en Chapela (Redondela), e é o decano da prensa galega e española. O primeiro número é do 3 de novembro de 1853 e tiña carácter bisemanal ata que en 1879 se converteu en diario. Na actualidade mantén seis edicións: Pontevedra, Vilagarcía de Arousa, Ourense, O Morrazo e Deza-Tabeirós-Montes alén da dixital. No ano 2005, a súa tiraxe era de 49.800 exemplares segundo a OJD.
Lugares da Mezquita
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Mezquita.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Mezquita
El Amigo del Pueblo
El Amigo del Pueblo foi o nome de varias publicacións:
San Miguel de Reinante, Barreiros
San Miguel de Reinante é unha parroquia que se localiza no concello de Barreiros. Segundo o IGE en 2010 tiña 690 habitantes (364 mulleres e 319 homes), distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 693 habitantes.
Filoxenia molecular
A filoxenia molecular (ou filoxenética molecular) é unha rama da filoxenia que analiza as diferenzas moleculares hereditarias, principalmente nas secuencias de ADN, para obter información sobre as relacións evolutivas entre os organismos. O resultado dunha análise de filoxenia molecular exprésase nunha árbore filoxenética. A filoxenia molecular é un aspecto da sistemática molecular, un termo de significado amplo que tamén inclúe o uso dos datos moleculares en taxonomía e bioxeografía.
Historia da filoxenia molecular
Os fundamentos teóricos da sistemática molecular establecéronse na década de 1960 cos traballos de Emile Zuckerkandl, Emanuel Margoliash, Linus Pauling, e Walter M. Fitch. Nas aplicacións da sistemática molecular foron pioneiros Charles G. Sibley (aves), Herbert C. Dessauer (herpetoloxía), e Morris Goodman (primates), seguidos de Allan C. Wilson, Robert K. Selander, e John C. Avise (que estudaron diversos grupos). Os traballos sobre electroforese de proteínas empezaron arredor de 1956. Aínda que os resultados non eran cuantitativos e non melloraron inicialmente as clasificacións morfolóxicsas, si proporcionaron tentadoras pistas de que as nocións que se levaban mantendo durante moito tempo sobre as clasificacións das aves, por exemplo, necesitaban unha revisión substancial. No período 1974–1986, a hibridación ADN-ADN foi a técnica dominante.
Aplicacións
A estratexia máis común é a comparación de secuencias homólogas nos xenes utilizando técnicas de aliñamento de secuencias para identificar as semellanzas. Outras aplicacións da filoxenia molecular son o método do código de barras do ADN (DNA barcoding), onde se identifica a especie á que pertence un determinado organismo utilizando pequenas seccións do seu ADN mitocondrial ou do cloroplasto. Outra aplicación destas técnicas que fixo isto posible utilizouse no campo limitado da xenética humana, como as probas xenéticas para determinar a paternidade, e a aparición da nova rama das técnicas forenses en investigación criminal centrada no estudo de probas de delitos de mostras de ADN por medio do perfil de ADN.
En Nature Protocol pode consultarse un protocolo completo paso a paso para construír unha árbore filoxenética, incluíndo a ensamblaxe de secuencias contiguas de ADN/aminoácidos, aliñamentos de secuencias múltiples, probas modelo (comprobar cales son os modelos de substitución máis axeitados) e reconstrución de filoxenias usando os métodos de Máxima Verosimilitude e Inferencia Bayesiana
Fundamento teórico
Os primeiros intentos de aplicar a sistemática molecular denomináronse quimiotaxonomía e utilizaban proteínas, encimas, carbohidratos, e outras moléculas, que eran separadas e caracterizadas utilizando técnicas como a cromatografía. Estas técnicas foron substituídas en gran parte en tempos máis recentes pola secuenciación do ADN, a cal dá as secuencias exactas de nucleótidos ou bases de segmentos de ADN ou ARN extraídos usando diferentes técnicas. En xeral, estes considéranse estudos mellores para as análises evolutivas, xa que a pegada da evolución queda en última instancia reflectida nas secuencias xenéticas. Actualmente, aínda é un proceso relativamente caro secuenciar xenomas enteiros de organismos, e non se fixo aínda para moitas especies (aínda que as técnicas se están abaratando ano tras ano e o número de xenomas secuenciados aumenta rapidamente, especialmente de microorganismos). É moito máis fácil e rápido determinar a secuencia dunha área definida dun determinado cromosoma. As análises de sistemática molecular típicas requiren a secuenciación de arredor de 1000 pares de bases. Nun determinado sitio dentro dunha secuencia as bases poden variar entre distintos organismos. A secuencia particular que se encontre nun organismo dise que é o seu haplotipo. En principio, como hai catro bases, en 1000 pares de bases, habería 41000 haplotipos distintos posibles. Porén, en organismos que pertencen a unha mesma especie ou en grupos de especies relacionadas, observouse que só unha minoría dos sitios mostran algunha variación e a maioría das variacións encontradas están correlacionadas, de modo que o número de haplotipos distintos que se encontran é relativamente pequeno.
Nunha análise de sistemática molecular, os haplotipos están determinados por unha área definida do material xenético; utilízase unha mostra substancial de individuos da especie ou taxon estudado, aínda que moitos dos estudos actuais están baseados nun só individuo. Tamén se determinan os haplotipos de individuos de taxons estreitamente relacionadas, pero diferentes. Finalmente, tamén se determinan os haplotipos dun menor número de individuos dun taxon claramente distinto: estes denomínanse grupo externo. Compáranse as secuencias de bases dos haplotipos. No caso máis simple, a diferenza entre dous haplotipos é avaliada contando o número de lugares onde teñen bases diferentes: isto denomínase número de substitucións (tamén poden producirse outro tipo de diferenzas entre os haplotipos, por exemplo a inserción dunha sección de secuencia xenética nun haplotipo que non está presente no outro). A diferenza entre oganismos é xeralmente re-expresada como porcentaxe de diverxencia, ao dividir o número de substitucións polo número de pares de bases analizadas: a esperanza é que esta medida sexa independente da localización e da lonxitude da sección de ADN que é secuenciada.
Unha estratexia máis vella e xa superada era determinar a diverxencia entre os xenotipos dos individuaos por hibridación ADN-ADN. A vantaxe que se consideraba que tiña usar a hibridación en vez da secuenciación de xenes era que está baseada no xenotipo enteiro e non só en pequenas seccións do ADN secuenciadas, pero as modernas técnicas de comparación de secuencias superaron esta obxección ao utilizaren moitas secuencias.
Unha vez que se determinaron as diverxencias entre todos os pares de mostras, a matriz triangular de diferenzas resultante é sometida a algunha forma de algoritmo de agrupamento estatístico, e o dendrograma resultante examínase para ver se o agrupamento de mostras se corresponde ou non co esperado segundo as ideas actuais sobre a taxonomía do grupo. Un grupo de haplotipos que son entre si máis similares que o que é calquera deles con respecto a outro haplotipo pode dicirse que constitúe un clado. Algunhas técnicas estatísticas como o bootstrapping e o Jackknife axudan a facer estimacións confiables das posicións dos haplotipos dentro das árbores evolutivas.
Limitacións da sistemática molecular
A sistemática molecular é unha estratexia esencialmente cladística, que asume que a clasificación debe corresponderse coa descendencia filoxenética, e que todos os taxons válidos deben ser monofiléticos.
Ademais, as filoxenias moleculares son sensibles ás asuncións e modelos que se usan para elaboralas. Enfróntanse a problemas como a atracción das ramas longas, a saturación, e problemas de mostraxe de taxons. Isto significa que poden obterse resultados moi diferentes ao aplicar diferentes modelos ao mesmo conxunto de datos.
1ª edición dos Óscar
Os filmes elixibles foron os estreados en 1927 e 1928 e os gañadores foron anunciados tres meses antes da cerimonia. Algúns dos candidatos foron anunciados sen referirse a un filme concreto, como na categoría de mellores efectos de enxeñaría.
Os principais filmes gañadores foron 7th Heaven e Sunrise, que gañaron tres premios cada un, e Wings, que recibiu dous premios. Sunrise gañou o premio á Mellor produción singular e artística e Wings o de mellor filme destacado. As dúas categorías consideráronse igualmente o premio maior da noite, tratando de honrar aspectos diferentes e importantes do cinema. O ano seguinte, a Academia suprimiu o premio á produción singular e artística e decidiu retroactivamente que o premio gañado por Wings era o premio máis importante outorgado.
Premios
miniatura|Frank Borzage, mellor director miniatura|Emil Jannings, mellor actor miniatura|Janet Gaynor, mellor actriz miniatura|Charles Chaplin, Óscar honorífico Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Nikita Khrushchev
Nikita Sergeievich Khrushchev (en ruso: Ники́та Серге́евич Хрущёв, tamén transcrito como Khruschov, Kruschov ou Kruschev), nado en Kalínkova, Kursk, Rusia o 15 de abril de 1894 e finado en Moscova o 29 de agosto de 1971, foi o máximo dirixente da Unión Soviética entre os anos 1953 e 1964.
Primeiros anos
Nado na rexión agrícola de Kursk nunha familia campesiña pobre, emigrou cos seus pais á actual Donetsk (Ucraína), abandonando o campo por traballos fabrís. Khrushchev comezará traballando na limpeza interior de grandes caldeiras e traballará tamén como obreiro axustador, un traballo cualificado que estaba ben pagado e que lle serviu para conseguir a exención do servizo militar na primeira guerra mundial.
Inicios políticos
Khrushchev participou na Revolución Bolxevique de 1917 e loitou no Exército Vermello durante a Guerra Civil que a seguiu (1918-20). Despois do triunfo da revolución, fixo carreira política no Partido Comunista ucraíno até chegar a ser o primeiro secretario da rexión de Moscova (1935-38) e da República de Ucraína (1938-49). Neste último cargo levou unha política contraria ao nacionalismo ucraíno e organizou a anexión dos territorios gañados por Ucraína en función da repartición de Polonia entre o III Reich e a Unión Soviética.
Segunda guerra mundial
Durante a segunda guerra mundial, dirixiu a fronte política de resistencia contra a invasión alemá como Comisario político (zampolit), con rango de Tenente Xeneral. Tras a queda de Kíiv, foi chamado a Moscova e desde alí foi enviado a Stalingrado, onde se destacou especialmente como Comisario Xefe do NKVD na batalla de Stalingrado. Posteriormente, participou na batalla de Kursk e na liberación de Kíiv, onde tamén foi empregado na represión dos nacionalistas do Exército Insurxente Ucraíno, que combatera a carón das tropas nazis contra o Exército Vermello.
Distanciamento do stalinismo
En función da súa grande proximidade a Stalin, Khrushchev conseguiu sobrevivir a todas as purgas stalinistas e en 1949 regresa a Moscova, onde comeza a destacar como especialista do Comité Central do PCUS en cuestións agrícolas. O seu papel a carón de Stalin foi recoñecido publicamente e, tras súa a morte en 1953, foi elixido Secretario Xeral do Partido Comunista da Unión Soviética, compartindo o poder cunha dirección colexiada do Presidium do Partido. De vagar, Khrushchev apareceu como líder dunha corrente renovadora disposta a romper co pasado stalinista. Nesa liña, apartou do goberno o Ministro do Interior e representante da liña stalinista Lavrenti Beria, e a mala marcha da economía permitiulle tamén prescindir do seu rival, o Primeiro Ministro Georgi Malenkov en 1955. A dimisión do novo Primeiro Ministro Nikolai Bulganin en 1958 permitiu a Khrushchev concentrar persoalmente a dirección do Estado e do Partido.
Antes diso, en 1956 defendeu perante o XX Congreso do PCUS un informe que denunciaba os erros e os crimes da época de Stalin, o culto á personalidade e o dogmatismo ideolóxico, considerándoos contrarios ao marxismo-leninismo, o que tivo unha forte repercusión do movemento comunista internacional e motivou a expulsión do partido dalgúns dos continuadores teóricos da era staliniana, até que en 1961, o XXII Congreso do PCUS condenou oficialmente Stalin.
Política
Khrushchev orientou a súa política nun sentido liberalizador, aínda que manténdose dentro do que os seus críticos consideraban a ortodoxia comunista. Así, aínda que impulsou a reconciliación coa Iugoslavia de Tito, tamén interveu militarmente para esmagar a revolta anticomunista de Hungría (1956) e rompeu as relacións coa República Popular da China durante o mandato de Mao Tse Tung (1961). Por outra banda, acuñou a doutrina coñecida co nome de Coexistencia pacífica co bloque capitalista, pero, na práctica, as relacións empeoraron a raíz da localización dun avión espía americano sobrevoando o territorio soviético, que os Estados Unidos se negaron a explicar. Aquilo desembocou na construción do Muro de Berlín (1961) e no intento de instalar mísiles en Cuba (Crise dos mísiles de Cuba, 1961) que o enfrontou coa administración de John Fitzgerald Kennedy. Durante o seu mandato, a URSS obtivo un grande suceso na carreira espacial, co lanzamento en 1957 do primeiro satélite e, en 1961, co primeiro voo espacial tripulado. O mesmo suceso aconteceu na carreira armamentista.
No ámbito económico, Khrushchev lanzou planos orientados a liberalizar a economía soviética co fin de alcanzar aos Estados Unidos, descentralizando a planificación e aumentando a autonomía das rexións e das empresas, impulsando a colonización de terras virxes en Siberia, fomentando a investigación científica e prestando maior atención á industria lixeira e á agricultura. Iso permitiulle dar prioridade ao abastecemento dos bens de consumo, iniciando unha nova política económica baseada no economismo. Porén, serían os malos resultados económicos derivados da queda da produción agrícola e da importación maciza de cereais, unidos ao illamento exterior, permitiron a conspiración que o apartou do poder. As reformas impulsadas para adelgazar a burocracia e a administración fixérono ser contestado no interior do partido, e, finalmente, ser dimitido en 1964 acusado do mesmo que el acusara a Stalin: culto á personalidade e erros políticos. Sucedeuno á fronte do Partido un dos seus colaboradores máis estreitos, Leonid Brezhnev. En 1966 foi expulsado do Comité Central do PCUS. Morreu en Moscova o 11 de setembro de 1971
O Confurco, Doniños, Ferrol
O Confurco é un lugar da parroquia de Doniños no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña cinco habitantes (tres homes e dúas mulleres), dous máis ca en 2004.
José María Chao Rodríguez
José María Chao Rodríguez, nado en Lebosende (Leiro) o 30 de marzo de 1790 e finado en Vigo o 1 de novembro de 1858, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Fillo dunha familia de labregos ricos, estudou no colexio de Farmacia de Santiago de Compostela. Durante a invasión francesa alistouse no Batallón Literario. Participou en varias accións e ingresou como voluntario no Exército, servindo como practicante de farmacia ata 1814. Rematada a guerra, acabou os seus estudos de farmacia e estableceuse en Ribadavia, onde iniciou a actividade política antiabsolutista. Contribuíu a que Galicia fose das primeiras en proclamar o establecemento da Constitución e durante o Trienio liberal (1820-1823) participou, como miliciano nacional voluntario en Ribadavia, en varias liortas cos absolutistas.
En 1826 abriu a súa farmacia en Vigo que se converteu nun centro de conspiración política polo que, trala caída do réxime liberal na Década Ominosa, foi encarcerado ata 1829. Atribuíuselle o protagonismo do episodio do atentado ao Capitán Xeneral Nazario Eguía, carlista e obsesionado cos liberais, moitos dos cales foran fusilados baixo o seu mandato. En 1829 perdeu unha man ao estalarlle un explosivo que contiña unha carta dirixida ao seu nome e que segundo todas as sospeitas só podía ter sido fabricada por un químico experto en explosivos, como era Chao, que unía aos seus coñecementos de química a experiencia adquirida na Guerra da Independencia. Nos anos seguintes Chao sufriu prisión varias veces por cuestións políticas, o que lle supuxo graves problemas económicos.
Marchou a Santiago de Compostela onde foi nomeado socio da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago. Regresou a Vigo e, a finais de 1835, o gobernador de Pontevedra deulle unha comisión para realizar as fumigacións dos buques sospeitosos de ser focos de contaxio de enfermidades infecciosas.
A Xunta Gobernativa de Santiago de Compostela nomeouno boticario do Gran Hospital compostelán, e en 1843 a Xunta Central de Galicia designouno catedrático de Farmacia Experimental do colexio de Farmacia que se pretendía reabrir na Universidade. En 1850, o Ministerio nomeouno profesor de química e historia natural da Escola do Porto de Vigo.
Tivo unha destacada actuación na epidemia de cólera morbo que padeceu a provincia de Pontevedra arredor en 1854, polo que recibiu o recoñecemento da Xunta de Sanidade. Por este motivo publicou Específico contra el cólera (1854), na que expón os síntomas do cólera e o emprego dun medicamento co que obtivo beneficiosos resultados entre a poboación afectada. A preocupación polo tema sanitario, manifestada tamén nas denuncias contra a violación das disposicións sanitarias e as irregularidades que se cometían no lazareto da illa de San Simón, fixo que en 1858 a Xunta provincial de Sanidade lle confiase a dirección facultativa da botica anexa que debía establecerse neste lazareto e a subministración das fumigacións.
Foi pai de Eduardo e Alejandro Chao Fernández.
Tizón de Nadal
dereita|miniatura|330px|Leña a arder nunha lareira galega
O tizón de Nadal ou cepo de Nadal (tamén cachopo de Nadal ) é un gran madeiro que na Noiteboa se prende na lareira coidadosamente limpa e varrida. É unha tradición ancestral galega e doutras partes do centro e oeste de Europa ligada a ritos pagáns indoeuropeos e celtas das celebracións do solsticio de inverno. Simboliza destruír o vello para dar paso ao novo.
Os cepos de Nadal en Europa
Esta tradición considérase unha das máis antigas tradicións de Nadal. É un costume que se remonta polo menos ao século XII. e que chegou até o século XIX ou comezos do XX  e estaba moi espallada en varios países europeos, dende Escandinavia e a Gran Bretaña até os Alpes e a península balcánica e o norte da Península Ibérica, chegando até Galiza     O costume cumpríase na Noiteboa, cando o cabeza da familia –cunha cerimonia determinada, xeralmente un brinde– acendía na lareira un gran tronco de madeira, que se deixaba arder até o día de Reis (Epifanía)      ; os restos do cepo eran preservados, xa que se lles atribuían propiedades máxicas e críase que favorecían a colleita, o gando, a fertilidade e a saúde das mulleres, ademais de protexer fronte aos raios nas treboadas,   e moitas veces reutilizábanse para prender o tizón do ano seguinte
Liña de Speyer
esquerda|miniatura|300px|O [[lingua altoalemá|alto alemán subdivídese en alemán superior (verde) e alemán central (azul), que xa se distinguía do baixo alemán (amarelo). As isoglosas principais, a de Benrath e a de Speyer, están marcadas en negro.]]
En lingüística, denomínase liña Speyer ou liña do Main unha isoglosa que separa os dialectos baixoalemáns e centroalemáns (ao norte), que desenvolveron unha pausa xeminada en palabras como Appel "mazá"; dos dialectos do sur (alemán superior), que desenvolveron unha consoante africada (Apfel), seguindo a segunda mutación consonántica do idioma alemán.
A isoglosa discorre de leste a oeste e atravesa a cidade de Speyer, seguindo aproximadamente o percurso do río Main.
Tizón de Nadal
Os cepos de Nadal en Europa
A evidencia de que é unha tradición moi antiga e espallada evidénciase en que nalgunhas linguas europeas o termo utilizado para describir o cepo atópase nas palabras que fan referencia ao Nadal, coma no lituano kalėdos, que significa literalmente 'a noite do cepo', ou 'noiteboa' en croata badnjak, que tamén significa 'cepo', ou nalgúns alcumes para as festas de Nadal coma "Festa del Ceppo", utilizado na Toscana.
Desta tradición provén o doce chamado tronco de Nadal, moi común nos países francófonos, onde é coñecido coma bûche de Noël.
Liña de Speyer
dereita|miniatura|200px|Límites da división humorística [[Weißwurstäquator ("Ecuador da salchicha branca"), próximos á liña de Speyer, que está representada con trazos verdes.]]En Alemaña a liña é tamén coñecida polo seu apelativo humorístico, Weißwurstäquator. Este nome, que se pode traducir como "ecuador da salchicha bávara" ou "salchicha branca" (Weißwurst), emprégase para salientar as diferenzas culturais entre o sur (principalmente a rexión de Baviera) e o resto do país.