cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Hedrada, Parada de Sil
Santiago da Hedrada é unha parroquia do concello ourensán de Parada de Sil na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2007 tiña 106 habitantes, deles 50 eran homes e 56 eran mulleres, o que supón unha diminución de 10 habitantes en relación ao ano 2000.
Adalberto
Adalberto é un nome propio galego de home, procede do antigo alemán, Adalberht composto de adal (nobreza) e berht (ilustre). Na Idade Media latinizouse como Adalpertus ou Adelbertus e evolucionou para formar o nome Alberte. En Galicia lévabano en 2010 19 residentes
Escudo de Fidxi
dereita|miniatura|250px|Escudo de Fidxi. O escudo de armas de Fidxi foi concedido mediante unha Patente de Cartas Reais o 4 de xullo de 1908 e confirmado o 30 de setembro de 1970. Foi parte da bandeira colonial e tamén forma parte da bandeira actual de Fidxi.
Os elementos que aparecen no escudo son:
Youngstown, Ohio
Youngstown é unha cidade situada no estado norteamericano de Ohio e capital do condado de Mahoning; tamén se estende ao Condado de Trumbull. Está situada no río Mahoning, a aproximadamente 105 km de Cleveland e 100 km ao noroeste de Pittsburgh (Pensilvania).
Segundo o censo de 2010, Youngstown conta con 66.982 habitantes, cifra moi inferior á do ano 2000, cando tiña 82.026.
Covent Garden
miniatura|dereita|Covent Garden. Covent Garden é un distrito de Londres (Inglaterra) localizado no parte máis ao oeste da cidade de Westminster e na esquina suroeste do municipio de Londres de Camden. A área está dominada por tendas, artistas da rúa e diversos elementos de entretemento. Contén unha entrada á Royal Opera House, a cal é coñecida habitualmente tamén como "Convent Garden", pola súa localización, e a traficada área de Seven Dials.
Litostomatea
Os Litostomatea son unha clase de protistas ciliados. Ata tempos bastante recentes, a clase Litostomatea fora dividida en dous grupos, os Haptoria e os Trichostomatia. Porén, a nova información xenética obtida tivo como resultado a resurrección dunha terceira subclase, Rhynchostomatia, que fora proposta por A. W. Jankowski en 1980. Os Haptoria inclúen principalmente a formas carnívoras, por exemplo Didinium, unha especie que depreda principalmente no ciliado Paramecium. Os Trichostomatia (tricostomos) son principalmente endosimbiontes no tracto dixestivo de vertebrados. Entre eles está a especie Balantidium coli, que é o único ciliado que parasita aos humanos. Os Rhynchostomatia inclúen dous xéneros de vida libre, que previamente formaban parte dos Haptoria, pero agora descubriuse que son xeneticamente distintos deles, os Dileptida e os Tracheliida.
Nos Haptoria a boca está tipicamente rodeada por un anel de cilios coronais, que brotan de dicinetias derivadas da parte anterior das cinetias do corpo, e un anel de extrusomas característicos chamados toxicistos. Estes descargan en contacto coa presa, penetrándoa e inmobilizándoa, e empezando a súa dixestión. Nalgunhas formas a boca fórmase só durante a alimentación, e evaxínase para axudar á captura do alimento. A citofarinxe ten forma de tubo estreito, sostido por unha especie de bastonciños chamados nematodesmos, que se dilatan moito durante a inxestión. Esta estrutura denomínase rhabdos, e é funcional e estruturalmente distinta do cyrtos que presentan outras clases.
Boys and Girls
Boys and Girls é un filme estadounidense do ano 2000 dirixido por Robert Iscove e protagonizado por Freddie Prinze Jr. e Claire Forlani.
Sinopse
Ryan e Jennifer son dous mozos que se coñeceron ao inicio da adolescencia e descubriron que non se levaban ben, mais anos despois atópanse mentres son estudantes de Berkeley e descobren que as súas diferenzas aproxímaos, xurdindo unha amizade verdadeira entre eles e que de súpeto, o amor. Eles terán que decidir se van poñer en perigo a súa amizade por un amor aínda incerto.
Quina
A quina Cinchona officinalis, é un arbusto ou unha pequena árbore da familia das Rubiaceas, orixinaria da América do Sur, con propiedades medicinais.
Descrición
O toro acada uns 10 m de altura e 30 cm de diámetro. As follas son ovaladas de 21 a 29 cm de longo e 12 a 13 cm de largo, de cor verde escura, con pecíolo de 3 a 7 cm de lonxitude; inflorescencia terminal, flores avermelladas con corola branca ou rosada e os lóbulos internamente amarelentos, agrupadas en panículas. Os froitos en cápsula, angostos cilíndricos, de 3,5 a 4 cm de longo por 0,7 cm de largo, con 3 a 4 sementes.
Usos
A casca da quina contén alcaloides, dos cales a quinina ten propiedades medicinais recoñecidas. A quinina era utilizada para tratar o paludismo. A medicina tradicional atribúelle tamén propiedades como antiséptico, preparada en infusión.
centro|miniatura|Quinina|200px
Historia
A quina ou kina-kina importábase en Europa co nome "casca do Perú". Foi neste país onde os indíxenas descubriron as súas propiedades antimaláricas. Esta casca debe a súa denominación á muller do vicerrei do Perú, a condesa de Chinchón, que sandara co emprego desta casca. Ela facilitou a introdución da droga en España onde levou o nome de "po da condesa". Posteriormente, foi comercializada polos xesuítas, pasando a chamarse de "po dos xesuítas".
Para combater o paludismo que azoutaba os habitantes da rexión de Versailles, Luís XIV importou o produto a Francia. Cando Simon-Auguste Tissot publicou a súa obra "L'onanisme, essai sur les maladies produites par la masturbation", que recibiu sesenta e tres edicións entre 1760 e 1905, recomendou entre outras cousas o uso da quina coma mellor remedio para remediar as doenzas causadas polo onanismo.
Outras especies de Cinchona, entre elas a quina vermella e a quina amarela, producen tamén quinina.
690
Asia
miniatura|esquerda|250px|Wu Zetian / Shengshen
Quina
Taxonomía
Cinchona ledgeriana foi descrita por José Celestino Mutis e publicado en Papel Periodico de Santa Fe 111: 465, no ano 1793. Cinchona: nomeada en 1638 por Carl von Linné en honra de Francisca Enríquez de Rivera, facendo referencia á vila (hoxe cidade) de Chinchón, por ser a segunda esposa do IV Conde de Chinchón, Luis Jerónimo Fernández de Cabrera y Bobadilla, e, segundo a tradición, ser ela a que descubriu ás xentes do Vello Mundo as propiedades medicinais da casca desta planta. Carl von Linné transcribiu o son español 'chi' ao xeito italiano: 'ci', que era frecuente na época.
690
Outros
Historia ano a ano
Quina
Taxonomía
ledgeriana: epíteto latino que significa "con follas en forma de lanza".
Andrés Calamaro
miniatura|Andrés Calamaro Andrés Calamaro, nado en Buenos Aires o 22 de agosto de 1961, é un músico, compositor, intérprete e produtor arxentino. Ao longo da súa carreira, ademais das súas etapas como solista, pertenceu a bandas como Los Abuelos de la Nada e Los Rodríguez.
.ac
.ac é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para a Illa Ascensión, un Territorio Británico de Ultramar.
Cidade vella de Santiago de Compostela
A cidade vella de Santiago de Compostela é unha zona urbana da capital galega caracterizada pola súa arquitectura antiga e monumental. Foi elixida como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1985, satisfacendo 3 dos criterios suficientes de selección: O centro histórico da cidade medrou arredor da catedral a partir do mítico achado do sepulcro do Apóstolo Xacobe no ano 813, atraendo a peregrinación de millóns de persoas durante séculos nun dos fenómenos mais salientables da historia medieval. As edificacións que foron construídas na cidade antiga durante ás épocas románica, gótica e barroca, fixeron dela unha das zonas urbanas mais fermosas do mundo, converténdose nun lugar de culto cun grande esplendor artístico.
Parada de Sil, Parada de Sil
Santa Mariña de Parada de Sil é unha parroquia do concello ourensán de Parada de Sil na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2007 tiña 193 habitantes, deles 93 eran homes e 100 eran mulleres, o que supón unha diminución de 47 habitantes en relación ao ano 2000.
.ac
Ligazón externa
Toppdomän
Pirajoux
Pirajoux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Military Defense Alarm System
miniatura|256px|Un satélite MIDAS da serie 3. Military Defense Alarm System ou Missile Defense Alarm System, coñecido abreviadamente como MIDAS, foi unha familia de satélites de alerta temperá dos Estados Unidos.
Características
O proxecto MIDAS comezou a principios dos anos 1960 como un proxecto secreto para poñer en órbita satélites capaces de detectar lanzamentos de mísiles inimigos e dar unha resposta adecuada. O proxecto rematou no verán de 1966, con doce satélites lanzados pero con só oito chegando a estar operativos. A tecnoloxía e capacidade de procesamento da época, de todos xeitos, revelouse como insuficiente para a tarefa asignada aos satélites, que tiveron problemas para detectar lanzamentos reais. Lanzáronse tres series operativas máis unha adicada a investigación.
MIDAS serie 1
A serie 1 estivo formada polos satélites de demostración MIDAS 1 e 2, co primeiro non chegando a órbita por problemas do seu foguete lanzador. A carga do útil dos satélites consistía nun telescopio axustable e 27 detectores de sulfuro de plomo. A etapa superior dos foguetes Atlas-LV3 Agena-A con que serían lanzados funcionaría como bus para os satélites, proporcionando enerxía e control de actitude. Ambos satélites tiñan unha masa duns 2300 kg. MIDAS 1 foi lanzado o 26 de febreiro de 1960 e MIDAS 2 o 24 de maio dese ano. MIDAS 1 non chegou a órbita e MIDAS 2, nunha órbita de 484 x 511 km e 33º de inclinación, tivo problemas de control de actitud, fallando as comunicacións despois de doce órbitas á Terra.
MIDAS serie 2
A serie 2 estivo formada por tres satélites mellorados, con novos detectores infravermellos capaces de detectar lanzamentos de mísiles a distancia de ata 4200 millas náuticas. Os detectores rotaban nunha plataforma a 6 r.p.m. e cubrían unha superfie de millóns de km2 de superficie cada poucos segundos. De maneira similar á serie 1, na serie 2 a etapa superior do foguete Atlas-LV3 Agena-B utilizado coa serie 3 cumplía as funcións de bus do satélite. O ssatélites eran inxectados en órbitas duns 3000 km de altura e da súa parte posterior saían dous paneis solares para proporcionar alimentación eléctrica. MIDAS 3 deixou de funcionar despois de cinco órbitas, mentres que MIDAS 4 o fixo despois de 56. MIDAS 5 fallou na sexta órbita debido a un fallo eléctrico masivo a bordo.
MIDAS serie 3
A serie 3 estivo formada por catro satélites con sensores mellorados situados nunha plataforma rotando a 6 r.p.m. Foron lanzados mediante Atlas-LV3 Agena-B, como a serie anterior, con MIDAS 6 e MIDAS 8 non chegando a órbita por problemas dos foguetes. MIDAS 7, nunha órbita de 3600 km de altura, foi o primeiro satélite MIDAS en demostrar as súas capacidades, excedendo as expectativas e funcionando durante seis semanas. MIDAS 9 funcionou durante 96 órbitas, demostrando tamén o correcto funcionamento dos sensores.
MIDAS serie de investigación
Lanzáronse tres satélites MIDAS da serie de investigación, tamén denominados como RTS-1, como extensión final do proxecto MIDAS. Os detectores usados nestes satélites estaban deseñados especificamente para poder detectar lanzamentos desde submarinos e de mísiles de alcance medio e ser capaces de determinar a localización do lanzamento cunha precisión de entre 14 e 18 km. Dos tres RTS-1 lanzados so dous chegaron a órbita, cumplindo coas súas misións. Planificouse a continuación do programa coa serie RTS-2, que evolucionou ata converse nos satélites do Defense Support Program.
692
Véxase tamén
Historia ano a ano
Aeroporto Internacional John F. Kennedy
O Aeroporto Internacional John F. Kennedy  orixinalmente coñecido como o Aeroporto Idlewild, é un aeroporto internacional localizado en Queens ao sueste da cidade de Nova York, Estados Unidos, a uns 20 km de Manhattan.
O aeroporto está operado pola Port Authority of New York and New Jersey (Autoridade Portuaria de Nova York e Nova Jersey), que tamén opera tres aeroportos na área metropolitana da cidade de Nova York (o Newark Airport, o LaGuardia e o Teterboro), mais o John F. Kennedy é o máis grande de todos. É a base de operacións de JetBlue Airways e o aeroporto de entrada principal internacional para Delta Air Lines e American Airlines.
O JFK é o aeroporto con maior cantidade de entradas de pasaxeiros internacionais nos Estados Unidos e tamén en cargo. As saídas internacionais de JFK representaron o 17 % de todos os pasaxeiros que viaxaron transoceánicamente no 2004, a porcentaxe máis grande nos Estados Unidos. No 2000, dirixiu por termo medio 50 000 pasaxeiros internacionais ao día. A ruta que conecta este aeroporto co de Heathrow en Londres é a ruta máis transitada en voos internacionais dos Estados Unidos con máis de 2,9 millóns de pasaxeiros no ano 2000.
Aínda que é coñecido como o aeroporto con maior número de pasaxeiros internacionais, tamén dirixe voos nacionais, a maior parte á costa oeste. No 2005 o aeroporto dirixiu máis de 41 millóns de pasaxeiros, que sumados aos 33 millóns de Newark Liberty e os 26 de LaGuardia suman aproximadamente 100 millóns de pasaxeiros, facendo sito que o espazo aéreo de Nova York sobrepase ao de Chicago como o máis ocupado dos Estados Unidos.
Terminais
JFK ten oito terminais que forman unha «U», arredor hai estacionamentos, hoteis, unha planta eléctrica, e outras facilidades do aeroporto. As terminais están conectadas polo sistema de metros AirTrain e outros camiños de acceso. Unha enquisa realizada por J.D. Power and Associates xunto a Aviation Week revelou que JFK é o segundo aeroporto con máis satisfacción por parte dos viaxeiros nos Estados Unidos, en primeiro lugar esta o Aeropuerto Internacional McCarran que da servizo ao área metropolitana de Las Vegas.
Tráfico e estatísticas
Por pasaxeiros transportados, as cinco aeroliñas máis grandes do JFK son:
Transporte terrestre
miniatura|Mapa amosando a Cidade de Nova York e as localizacións de JFK(1), LaGuardia(2) e Newark(3).
Ferrocarril
O JFK está conectado ao sistema de metro de Nova York e a outros sistemas de trens usando o AirTrain JFK. AirTrain para en todas as terminais, nos estacionamientos de vehículos de alugueiro e en dúas estacións de metro. O AirTrain JFK é gratis dentro do aeroporto pero para chegar ás estacións do metro e saír do aeroporto o prezo é de 5 dólares. A viaxe de JFK a Manhattan dura aproximadamente 45 minutos usando AirTrain e o ferrocarril da estación.
Taxi
Os taxis amarelos da Cidade de Nova York, operados pola Comisión de Taxis e Limosinas da Cidade de Nova York, ofrecen un prezo de 52 dólares (setembro 2013) de JFK a Manhattan, excluíndo propinas e peaxes. Desde o 30 de novembro de 2006 este prezo tamén aplicouse para viaxes de Manhattan a JFK. Dependendo no tempo do día unha viaxe de JFK a Manhattan faise en aproximadamente 25 minutos.
Distrito de Krujë
O Distrito de Krujë (en albanés: Rrethi i Krujës) é un dos 36 distritos da Albania localizado na prefectura de Durrës. A súa capital é a cidade de Krujë. Está no centro de Albania tendo, a norte, o distrito de Kurbin; a leste, o distrito de Mat; a sueste e sur, o distrito de Tirana; e, a oeste, o distrito de Durrës. Outras localidades importantes neste distrito son Fushë-Krujë, Mamurras e Milot.
Municipios
O distrito de Krujë está dividido nos seguintes concellos:
Nosce te ipsum
Nosce te ipsum, (en grego: γνῶθι σεαυτόν) un aforismo grego que significa literalmente "Coñécete a ti mesmo". Foi escrito no pronao do templo de Apolo en Delfos, segundo nos conta o historiador Pausanias. miniatura|Impresión artística do texto orixinal inscrita no [[templo de Apolo en Delfos]] A inscrición di o seguinte: ''“Advírtoche, quen queira que foses, oh; ti que desexas sondar os arcanos da natureza, que se non achas dentro de ti mesmo aquilo que buscas, tampouco poderás achalo fóra! Se ti ignoras as excelencias da túa propia casa, como pretendes encontrar outras excelencias? En ti áchase oculto o Tesouro dos tesouros. Coñécete a ti mesmo e coñecerás ó universo e ós deuses!”''.
"Nosce te ipsum" ten ademais unha variante que é "Temet Nosce".
Na análise gramatical destas dúas formas podemos observar o seguinte: "Nosce te ipsum" Nosce (2ª persoa do singular, imperativo do verbo Nosco, "coñécete"); Te ipsum (acusativo do pronome Tu que significa "a ti" máis acusativo masculino singular do pronome ipse que significa "mesmo". "Temet nosce": Temet (acusativo do pronome Tu que significa "a ti" máis a partícula intensificadora enclítica -met, que realiza aquí a mesma función enfática que o adxectivo ipse-a-um da forma anterior.
Ao longo da historia, esta locución tivo unha gran variedade de significados que foi adquirindo na literatura. A Suda, unha enciclopedia do século X do coñecemento grego, afirma: "O proverbio aplícase a aqueles que se vanaglorian das súas accións" e que "coñécete a ti mesmo" é unha advertencia para non prestar atención á opinión da multitude. A frase pode referirse ao ideal de comprender a conduta humana, moral e pensamento, porque comprenderse un mesmo é comprender aos demais tamén e viceversa, sabendo que somos todos pertencentes á mesma natureza. Por iso aprender o verdadeiro significado da frase comporta inevitablemente a verse un mesmo como ser humano ante a verdade, que é o que é, e polo tanto descubrir as nosas miserias, en como nos enganamos e mentimos para alimentar o noso sufrimento interno. miniatura|Parte da 6 ª edición do [[Systema Naturaede Linneo (1748). "HOMO. Nosce te ipsum".]] O aforismo foi atribuído a varios sabios gregos antigos como Sócrates, Chilón de Esparta, Tales de Mileto, Pitágoras, Heráclito, Aristófanes etc. Outras fontes atribúeno á poetisa grega mítica Femonoe
Ademais de aparecer como inscrición no templo de Apolo en Delfos, chama a atención que tamén aparece deste mesmo xeito no templo de Luxor, que foi construído durante o Antigo Exipto. Filósofos como Platón empregárona a miúdo para motivar o diálogo. Na posteridade foi utilizada tamén polo filósofo posrenacentista Thomas Hobbes. En 1735, Carl Linnaeus publicou a primeira edición de Systema Naturae na que describe ós seres humanos coa simple frase Nosce te ipsum. Ademais, como xa se citou, foi moi empregado na historia da literatura, por exemplo, no poema de Waldo Emerson que leva este aforismo por título.
Chris Griffin
Family Guy
FC Karpaty Lviv
O Football Club Karpaty Lviv (en ucraíno: Футбольний клуб "Карпати" Львів [kɐr'pɑtɪ lʲviw]) é un equipo de fútbol profesional da cidade de Lviv, Ucraína. Fundouse o 18 de xaneiro de 1963 e xoga os seus partidos como local no Stadio Ucraina, con capacidade para 28.051 espectadores. Actualmente forma parte da Persha Liha, segunda categoría do fútbol do país. O seu maior éxito deportivo foi a consecución da Copa da Unión Soviética en 1969.
Igor Martínez
Igor Martínez Caseras, nado o 19 de xullo de 1989 en Gasteiz, Áraba, é un futbolista profesional vasco da canteira do Deportivo Alavés, que xoga como centrocampista no Club Deportivo Mirandés da Segunda División B.
Traxectoria
Nado en Gasteiz, Igor Martínez formouse na canteira do equipo da súa cidade natal, o Deportivo Alavés, onde chegou a xogar tres tempadas co primeiro equipo. No verán de 2010, grazas ao seu rendemento, foi fichado polo Athletic Club. No equipo bilbaíno debutaría en Primeira División o 18 de setembro de 2010, nun partido disputado no estadio de El Molinón, saíndo como titular ante o Sporting de Gijón e callando unha grande actuación, dando unha a asistencia a Carlos Gurpegi para que marcase o 2-1 no minuto 29. Foi substituído no minuto 69 por Ion Vélez, quen volvía dunha lesión. Durante esa tempada xogou 8 partidos de Liga acumulando 381 minutos. En outubro desde mesmo ano foi convocado por vez primeira coa selección española sub-21 de Luis Milla para xogar ante.
Tras pasarse a gran parte da campaña 2011-12 lesionado, comeza a seguinte tempada en forma e preparado para xogar. O 30 de agosto de 2012 sae desde o banco no partido de clasificación da Europa League en Finlandia contra o HJK Helsinqui, no que marca o gol que pon o empate a 3 final no marcador. Desa forma estreouse como goleador do Athletic Club. Con todo, tras non ser renovado polo equipo vasco, o 3 de xullo de 2013 vincúlase contractualmente co Club Deportivo Mirandés, equipo no que xoga 2 tempadas. O 18 de xuño de 2015 o xogador fai oficial a súa saída do club de Anduva e varios equipos mostran interese por facerse cos servizos do vitoriano, entre eles o Deportivo da Coruña, o CD Lugo, o CD Tenerife, o Real Oviedo, o Osasuna, o RCD Mallorca e o Alavés. Finalmente, o Club Deportivo Lugo anuncia a contratación do xogador vasco o 22 de xuño, sendo a primeira fichaxe do club galego para a tempada 2015-16.
Agro do Chao, A Ponte Arcediago, Santiso
Agro do Chao é un lugar da parroquia de A Ponte Arcediago no concello coruñés de Santiso na comarca da Terra de Melide. Tiña 35 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 15 eran homes e 20 eran  mulleres.
San Martiño de Meanos, Zas
San Martiño de Meanos é unha parroquia que se localiza no suroeste do concello de Zas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 436 habitantes (195 homes e 241 mulleres), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 715 habitantes. É a parroquia máis extensa de todo concello con 18,30 km cadrados. Eclesiasticamente pertence ó Arciprestado de Céltigos e é parroquia matriz da de Santa Sía de Roma.
Patrimonio
No lugar das Edreiras atópase o Pazo das Edreiras, do século XVII.
A igrexa parroquial de San Martiño de Meanos, con formas  barrocas do século XVIII, na que destacan a súa fachada, o presbiterio e o seu retablo barroco-rococó. Alberga no seu interior o Santo Cristo de Meanos, un xigantesco Cristo feito en pedra. A peza, datada no século XVII, foi atopada en xuño de 1990 enterrada nunha caseta anexa a igrexa parroquial, durante a restauración da mesma. A imaxe mide 143 cm e pénsase que foi enterrada cando se colocou o actual retablo maior.
Ocean Software
Ocean Software foi unha compañía británica de software, un dos meirandes desenvolvedores europeos de software. Fundárona David Ward e Jon Woods a fins de 1983, tiña a súa sede na cidade de Manchester.
Historia e características
Ocean realizou ducias de xogos para unha gran variedade de ordenadores, ZX Spectrum, Commodore 64, Amstrad CPC, Atari ST, Amiga, PC e videoconsolas como NES e SNES. Nos primeiros anos realizou sobre todo versións de xogos de máquinas recreativas para as que non precisaba licenza ao non ser copias exactas. Despois realizou conversións con licenza de xogos de máquinas recreativas de filmes. A fins de 1984 adquiriu a compañía Imagine Software xa que non podían lanzar tantos produtos como demandaba o mercado cunha única empresa. En 1998 Infogrames adquiriu Ocean por 100.000.000 de libras, o último programa en saír co nome de Ocean foi GT 64: Championship Edition para Nintendo 64
Geophysical Research Satellite
GRS (acrónimo de Geophysical Research Satellite), tamén denominado CRL 1 (Cambridge Research Lab 1) foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 28 de xuño de 1963 mediante un foguete Scout X4 desde a base de Wallops Island.
Características
GRS foi construído polo Laboratorio de Investigación de Cambridge (Cambridge Research Lab). Tras o lanzamento o satélite conseguiu obter datos durante 13 órbitas ata que un fallo no seu sistema de enerxía deixouno inservible.
O satélite foi inxectado nunha órbita inicial de 1304 km de apoxeo e 430 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49,75 graos e un período orbital de 102,85 minutos. Reentrou na atmosfera o 14 de decembro de 1983.
Experimentos
GRS levaba a bordo tres experimentos:
Circuíto de vía
300px|miniatura|Esquema dun circuíto de vía ocupado. Un circuíto de vía é un circuíto eléctrico ou electrónico que serve para saber se hai trens nun tramo de vía determinado. Utilízase normalmente para actuar sobre as sinais e evitar que un tren acceda ao cantón se este é utilizado por outro tren.
O circuíto realízase creando unha diferenza de potencial entre ambos os carrís. Ao entrar un tren nun circuíto de vía, as rodas metálicas curtocircuítan os carrís e este curtocircuíto é detectado por un relé. Este relé informa ao resto dos sistemas conectados a el de que o circuíto de vía atópase ocupado. Cando o tren sae do circuíto de vía, as rodas deixan de curtocircuitar os raís e o circuíto volve considerarse como libre.
No caso dos bloqueos, os circuítos de vía coinciden cos cantóns e indican se os cantóns están ou non ocupados. Tamén poden situarse nunha estación.
A separación entre circuítos de vía realízase cortando os raíles ou colocando unha peza illante para evitar que a corrente eléctrica pase dun circuíto a outro. En vías electrificadas en corrente continua, para manter a continuidade da alimentación, o circuíto de vía funciona con corrente alterna e a separación entre circuítos de vía realízase mediante aparellos que permiten o paso da corrente continua e non da alterna.
Naqueles bloqueos nos que non se dispón de circuítos de vía, a ocupación dos cantóns efectúase a través de contadores de eixos (que contan os eixos que entran e que saen nun cantón) ou da comprobación directa da ocupación por parte do xefe de circulación. En ocasións algúns vehículos ferroviarios pequenos (como vagonetas de traballos) non teñen a capacidade de conducir a electricidade e curtocircuitar as vías, polo que necesitan utilizar un bloqueo por ocupación.
Nestas instalacións esíxese un nivel de seguridade moi alto, tanto no deseño xeral como nos compoñentes, denominado nivel de seguridade ferroviario, dado que os fallos poderían ser de consecuencias catastróficas.
Véxase tamén
Gleisfreimeldeanlage
Armiño
O armiño ou doniña branca (Mustela erminea) é unha especie de mustélido moi espallado por Europa. É un dos carnívoros máis pequenos do mundo; viven nos bosques e nas estepas; atópase xeralmente en campo aberto. Adoita establecer o seu fogar baixo unha morea de pedras ou nun tobo coidadosamente agochado no corazón dunha matogueira espiñenta. Parece ser que as sebes son o seu lugar favorito. O armiño aliméntase principalmente de roedores, que axexa ata dentro das seus tobos.
Malia ser un dos carnívoros máis pequenos do mundo, é tamén un dos máis sanguinarios. O armiño ten o corpo alongado e extraordinariamente flexible. No verán, a súa pelaxe tórnase parda no lombo e branca ou branca amarelenta en todo el ou soamente en parte. Mais sempre conserva o extremo da súa longa cola de cor negra, o que é en toda época un bo trazo para a súa identificación. O seu peso varía entre os 100 e os 300 gramos.
Nunca se puido afirmar que o armiño sexa nocturno, ou pola contra diúrno, xa que é imposible observalo en todo momento do día ou da noite. Pasa o día en varias fases de actividade entrecurtada por períodos de sono máis ou menos prolongados. O armiño é terrestre e non rube, aínda que está dotado dunha grande axilidade. Nas chairas e nas rexións meridionais, conserva a súa pelaxe marrón co bandullo branco durante todo o ano. Na montaña e nas rexións máis frías muda de cor logo da súa muda de outono, tornándose enteiramente branco. Soamente o pincel de pelos que adorna o remate da súa cola permanece sempre negro.
Mulholland Drive (filme)
Mulholland Drive (estilizado como Mulholland Dr.) é un filme estadounidense de 2001 escrito e dirixido por David Lynch. Está protagonizado por Naomi Watts, Laura Harring, Justin Theroux, Ann Miller e Robert Forster. Conta a historia dunha aspirante a actriz chamada Betty Elms (Watts), que chega até Os Ánxeles e faise amiga dunha muller con amnesia (Harring) que se agocha no apartamento da tía de Betty.
Selahattin Demirtaş
Selahattin Demirtaş, nado en Palu o 10 de abril de 1973, é un político kurdo, colíder do prokurdo Partido Democrático dos Pobos, xunto con Figen Yüksekdağ. Foi o candidato presidencial da súa formación nas eleccións de 2014, quedando no terceiro lugar co 9.77% do voto.
Traxectoria
Selahattin naceu nunha familia de lingua zaza na provincia de Elazığ e alí completou os seus estudos primarios e secundarios. Logo estudou comercio e administración marítima na Universidade de Dokuz Eylül mais por problemas políticos non puido completar a carreira e principiou a estudar dereito na Universidade de Ancara, tras de licenciarse traballou como avogado antes de entrar na sección de Diyarbakır da Asociación de Dereitos Humanos (IHD), onde substituíu en 2004 ao presidente local, Osman Baydemir, elixido alcalde de Diyarbakır. Durante o seu mandato, a asociación centrouse na cuestión dos asasinatos políticos sen resolver en Turquía.
Carreira política
miniatura|Póster electoral de Selahattin Demirtaşa miniatura|Porcentaxe de votos logrados por Demirtaş nas 81 [[Subdivisións de Turquía|provincias de Turquía na elección presidencial de 2014]] Demirtaş comezou a súa carreira política como membro do Partido da Sociedade Democrática (DTP) en 2007 e nas eleccións resultou elixido para o parlamento e foi o xefe do seu grupo parlamentario. O Tribunal Supremo ordenou en 2009 a ilegalización do DTP e os seus deputados integráronse no Partido da Paz e da Democracia (BDP). O BDP celebrou o seu primeiro congreso en 2010 e elixiu a Selahattin Demirtaş e Gültan Kışanak como os seus dirixentes. Reelixido nas eleccións de 2011 como parte da lista "Traballo, Democracia e Liberdade" que apoiaba o BDP e outras 18 organizacións políticas democráticas. En 2014 formouse o HDP no que se integrou o BDP e que elixiu a Demirtaş, e Figen Yüksekdağ como os seus líderes, presentando ao primeiro como o seu candidato ás eleccións presidenciais de 2014. Nas eleccións parlamentarias de xuño de 2015, o HDP logrou o 13.12% do votos e 80 escanos dun total de 550 asentos.
Eugene Stoner
Eugene Morrison Stoner, nado en Gosport o 22 de novembro de 1922 e finado o 24 de abril de 1997 en Palm City, foi un deseñador de armas estadounidense.
Deseñou entre outros o fusil de asalto AR-15 en 1957 que adaptou para o exército norteamericano como M16.
La Unión (As Pontes de García Rodríguez)
200px|miniatura|dereita|Número 16, 15 de maio de 1914 La Unión foi un periódico que se editou nas Pontes de García Rodríguez entre 1913 e 1915.
Historia e características
Subtitulado Periódico Independiente de Puentes de García Rodríguez, apareceu o 1 de outubro de 1913. Periódico quincenal que se publicaba os días 1 e 15 de cada mes coincidindo coas feiras da vila. Dirixido por Julio Illade Rilo. De liña monárquico conservadora, enfrontouse cos membros da corporación municipal, en especial co alcalde liberal Benito Cabaleiro Piñón e o secretario municipal Andrés F. Corral. Entre os seus colaboradores figuraron José Varela, César Cal, Jesús Cabarcos Cal e Gerardo Fanego, e dende Cuba Francisco Penabad e Daniel Suárez. Imprimíase nos obradoiros de El Correo Gallego de Ferrol. Aínda se publicaba en 1915.
López Carreira
Os apelidos López Carreira poden referirse a:
Pizay
Pizay é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
694
Véxase tamén
Historia ano a ano
Comité de Arbitraxe Badinter
A Comisión de Arbitraxe da Conferencia sobre Iugoslavia (coñecida comunmente como Comité de Arbitraxe Badinter) foi unha comisión establecida polo Consello de Ministros da Comunidade Económica Europea o 27 de agosto de 1991 para proporcionar asesoramento xurídico á Conferencia sobre Iugoslavia.
A CEE designou a Roberto Badinter como presidente desta Comisión de cinco membros de Tribunais Constitucionais da Comunidade Económica Europea (antecesora da UE).
Esta Comisión de arbitraxe emitiu quince opinións sobre as preguntas legais importantes presentadas como conscuencia da desintegración da República Federal Socialista de Iugoslavia.
Opinións
Entre finais de 1991 e mediados de 1993, a Comisión de Arbitraxe emitiui quince opinións relativas a cuestións xurídicas derivadas da fragmentación de Iugoslavia. As dez primeiras foron as seguintes:
O 20 de novembro de 1991 Lord Carrington preguntou se tras separarse algunhas Repúblicas de Iugoslavia, esta, como afirmaban Serbia e Montenegro, seguía existindo, ou se estes feitos supuxeran a disoluión de Iugoslavia. A Comisión respondeu o 29 de novembro de 1991 que "a República Federativa Socialista de Iugoslavia está en proceso de disolución".
O 20 de novembro de 1991 Lord Carrington preguntou "se a poboación serbia en Croacia e Bosnia e Hercegovina, como un dos pobos constituíntes de Iugoslavia, ten este dereito (de autodeterminación?)". O 11 de xaneiro de 1992, a Comisión concluíu que "a poboación serbia de Bosnia e Hercegovina e Croacia ten dereito a todos os que corresponden a un grupo minoritario e a un grupo étnico [...]" e "que as repúblicas deben permitir aos membros das minorías e grupos étnicos todos os dereitos humanos fundamentais, incluíndo, no seu caso, o dereito a elixir a súa nacionalidade ".
O 20 de novembro de 1991 Lord Carrington preguntou: "poden considerarse as fronteiras internas entre Croacia e Serbia e entre Bosnia e Hercegovina e Serbia como fronteiras en termos de dereito público internacional?" En aplicación do principio de uti possidetis, a Comisión concluíu o 11 de xaneiro de 1992 que "os límites entre Croacia e Serbia, entre Bosnia-Hercegovina e Serbia e posibelmente doutros Estados independentes adxacentes, non poden seren modificados excepto por acordo libre entre eles".
Pediuse á Comisión a súa opinión sobre se se debería recoñecer a independencia de Bosnia e Hercegovina. La Comisión decidiu que de momento, non porque, a diferenza doutras repúblicas que buscan independencia, en Bosni-Hercegovina aínda non se celebrou un referéndum sobre a independencia.
Neste ditame, a Comisión examinou a solicitude de Croacia para o recoñecimento da súa independencia. A Comisión dictaminou que a independencia de Croacia non debe aínda ser recoñecida, porque a nova Constitución croata non incorpora a protección das minorías requirida pola Comunidade Europea. En resposta a esta decisión, o Presidente de Croacia escribiu a Robert Badinter dando garantías de que este déficit sería emendado, a fin de que a Comunidade Europea poida recoñecer a Croacia.
Neste ditame, a Comisión recomendou que a Comunidade Europea acepte a solicitude de Macedonia do Norte para o seu recoñecmiento, sostenndo que a República dera as garantías necesarias para o respecto dos dereitos humanos e a paz e seguridade internacionais. Porén, a CE foi inicialmente remisa a aceptar as recomendacións desta opinión debido á oposición grega.
Neste ditame, a Comisión recomendou que a Comunidade Europea recoñecera a Eslovenia. Nesta decisión, a Comisión rexeitou as obxeccións serbia e montenegrina á súa competencia para responder a tres peticións que recibira de Lord Carrington, o que deu lugar aos comentarios 8, 9 e 10.
Nesta decisión, a Comisión decidiuó que o proceso xurídico de disolución da RFSI xa concluíra e que, por tanto, Iugoslavia xa non existe.
Nesta decisión, a Comisión examinou como deben resolverse os problemas de sucesión resultantes da cesaciónde do Estado da RFSI. Dictaminou que debían resolverse por mutuo acordo entre os varios Estados sucesores, cunha división equitativa dos activos e das obrigas internacionais da ex Iugoslavia. Tamén decidiu que os membros da ex RFSI non podían continuar nas organizacións internacionais, senó que cada Estado tería que solicitar novamente a adhesión.
Nsta decisión, a Comisión dictaminou que a República Federativa de Iugoslavia (Serbia e Montenegro) non pode considerarse legalmente unha continuación da antiga Iugoslavia, senóne como un novo Estado. Así, a Comunidade Europea non debería recoñecer automaticamente a RFI, á que se aplicarían os mesmos criterios que os tidos en conta para o recoñecemento dos demais Estados da ex Iugoslavia.
Textos
O texto dos dez primeiros ditames da Comisión Badinter foron publicados no European Journal of International Law. As opinións 1 a 3 reprodúcense en 3 EJIL 1 (1992) páxs. 182 e seguintes (dispoñíbel en liña), e as opinións 4 a 10 en 4 EJIL 1 (1993) páxs. 74 e seguintes (dispoñíbel en liña).
Rally Botafumeiro de 2019
O Rally Botafumeiro de 2019 foi a 27ª edición de dito rally e a sexta proba da tempada 2019 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 10 e o 11 de agosto de 2019 e o vencedor foi Víctor Senra.
Itinerario
Constou de once treitos, comezando o venres nos arredores do Estadio de San Lázaro con dúas pasadas a un tramo espectáculo, e disputándose o resto de treitos o sábado, por Souto de Vea (A Estrada), Vedra e Aríns, con tres pasadas a cada un deles.
Inscritos
Inscribíronse 134 equipos, destacando as presenzas do líder do campionato, Víctor Senra, e dos seus dous máximos rivais polo título, Alberto Meira e Iago Caamaño, así como outros pilotos de renome como Luis Vilariño, Luis Penido ou o campión do mundo de tríatlon Iván Raña.
Resumo
Iago Caamaño comezou liderando o venres nas dúas pasadas ao treito espectáculo de San Lázaro, pero xa no primeiro tramo do sábado Víctor Senra subiu ao primeiro posto da clasificación, que xa non abandonaría até o final da proba. Marcou o mellor tempo en seis dos nove treitos do sábado para rematar con máis de 35 segundos de vantaxe sobre Caamaño, segundo, e case dous minutos sobre o terceiro, o portugués Ricardo Costa. Alberto Meira tivo que retirarse por problemas co embrague. Foi a sétima vitoria de Senra neste rally (a sexta consecutiva) e quedou a un paso do seu terceiro título autonómico, ao dobrar en puntos ao segundo.
A Cruz, A Ponte Arcediago, Santiso
A Cruz é un lugar da parroquia de A Ponte Arcediago no concello coruñés de Santiso na comarca da Terra de Melide. Tiña 27 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 15 eran homes e 12 eran mulleres.
Benjamin Thorpe
Traxectoria
As orixes de Benjamin Thorpe son descoñecidas. Sábese que foi a Dinamarca en 1826 para estudar filoloxía xermánica na Universidade de Copenhague con Rasmus Rask. Permanece alí por catro anos. Durante este período, casou con Mary Anne Otté, unha muller inglesa cuxo marido danés morrera nas Indias Occidentais Danesas en 1820. A súa filla Elise Otté, nada en 1818, converteuse en estudante de Thorpe e pronto coñeceu o suficiente islandés e inglés antigo para servir como asistente no seu traballo.
Thorpe regresou a Inglaterra en 1830 coa súa esposa e a súa nora. O mesmo ano aparece a súa tradución inglesa da gramática do inglés antigo de Rask. Dous anos máis tarde, en 1832, publicou unha edición dos poemas do manuscrito Junius. Este é a primeira dunha longa serie de publicacións. Ata a súa morte, corenta anos máis tarde, Thorpe editou e traduciu gran parte da literatura antiga inglesa aínda existente, incluíndo o Beowulf, os poemas do Libro de Exeter, as homilías de Ælfric, os Apolonio de Tiro en prosa e varias versións da Crónica anglosaxoa. Tamén é autor dunha tradución da Edda poética e das crónicas de Florencio de Worcester, así como dos libros de Johann Martin Lappenberg sobre a historia dos anglosaxóns.
O traballo de Thorpe forma parte dun período no que o estudo do inglés antigo é feito principalmente por investigadores alemáns ou daneses. O seu único importante contemporáneo británico é John Mitchell Kemble. Termina a súa vida en Chiswick.
Alfonso Blanco Torrado
Alfonso Blanco Torrado, nado en Montevideo o 15 de marzo de 1950, é un sacerdote, ensaísta, mestre e dinamizador cultural galego residente en Guitiriz.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Santiago de Compostela e na Universidad Pontificia de Salamanca.
Mestre no IES Poeta Díaz Castro e párroco en Guitiriz, é fundador e coordinador da Asociación Cultural Xermolos e promotor do Festival Musical de Pardiñas.
Recoñecementos
Recibiu os premios IAR de Folclore (1993), o Premio Literario Ánxel Fole e o Moncho Valcarce de Promoción da Terra (1996). Asemade, foille adicado un Hectómetro literario no Paseo dos Soños vilalbés en 2019.
Santa Sía de Roma, Zas
Santa Sía de Roma é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Zas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 70 habitantes (31 homes e 39 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 128 habitantes. Eclesiasticamente pertence ó Arciprestado de Céltigos e é parroquia anexa de San Martiño de Meanos.
Leónidas
Co nome de Leónidas coñécense diferentes personaxes históricos e fenómenos astronómicos:
Castelo de Ferreira
O castelo de Ferreira (Ferraria) foi unha fortaleza medieval da que existen referencias desde finais do século XI. Algúns estudosos sitúana na vila de Santa María de Ferreira en Coristanco
O castelo e a súa xurisdición aparecen inicialmente asociados ao nome de Pedro Froilaz de Traba quen no ano 1090 subscribiu un diploma real como señor de Ferreira (dominator Ferrarie). No 1096, confirmou unha doazón do conde Raimundo de Borgoña á Catedral de Mondoñedo como "Petrus Froylaz comes de Ferraria" e, no mesmo ano, figura nunha concesión de Afonso VI ao Mosteiro de Montesacro como "Petrus Froylaz dominator Ferrarie".
Outra posible localización para a fortaleza é o lugar de Ferreira, nas Terras de Trasancos, dominio familiar dos Froilaz onde o conde Pedro tiña abondosas posesións. Alí existe unha elevación sobre o terreo, o pico da Ferreira que semella indicada para albergar unha fortaleza medieval.
Na Historia compostellana nárrase como con motivo da revolta galego-portuguesa contra ela do ano 1116, a raíña Urraca tentou gañar para o seu bando ao bispo Xelmírez ofertándolle o señorio de Ferreira e o seu castelo xunto co de Lobeira e a terra de Montaos.
A crónica compostelá conta tamén como arredor do 1129 os vasalos de Rodrígo Pérez de Traba, fillo do conde Pedro, secuestraron a un arcediago de Diego Xelmírez. Tratábase segundo o texto de xente das terras que pertencían aos castelos de San Xurxo, Traba e Ferreira no arcediagado de Trastámara, o que indica certa proximidade entre as fortalezas. Tamén nalgún documento do tempo do rei Afonso VII parece indicarse que o castelo de Ferreira non esta lonxe do de Traba, motivo polo que o investigador Manuel Gago especula coa posibilidade de de que o castelo de Ferreira sexa na realidade a desaparecida fortaleza de Penafiel.
Finisterrae
miniatura|dereita|Nodos [[Hewlett-Packard|HP Integrity RX7640 (Finisterrae I)]]
Finis Terrae é un supercomputador galego que xurdiu a partir dun convenio asinado en marzo de 2006 coa colaboración da Xunta de Galicia para apoiar a comunidade científica que require gran cantidade de cómputo para a resolución de problemas de diversa índole. Está situado no Centro de Supercomputación de Galicia. Entrou a funcionar o 1 de abril de 2008 e foi durante uns meses o máis potente de España, até que entrou en funcionamento o Mare Nostrum catalán. Non se atopa no TOP500.
Para o que se creou o Cesga, e sempre apoiado enormemente pola filosofía de software libre, deseñouse unha plataforma capaz de articular diferentes proxectos científicos, aplicando os cálculos e as simulacións que os investigadores necesitaban.
O seu nome deriva da distancia existente entre Santiago de Compostela e a localidade de Fisterra.
Estrutura
miniatura|Diagrama da distribución. O Finisterrae está instalado na primeira planta do edificio, con forma de faba, de xeito, que ocupa unha das dúas metades. Está formado por 48 Racks distribuídos en 8 fileiras onde se sitúan tódolos nodos que o compoñen. Nos extremos, atópanse os nodos computacionais, nas dúas fileiras do centro está o nodo central, de login, a Rede de área de almacenamento (SAN) e a rede InfiniBand e Gigabit.
Os nodos sitúanse en cada fileira, enfrontados, de xeito que nos corredores onde está a parte frontal dos nodos, circula aire frío mentres as partes traseiras do nodo central expulsan aire quente. Os corredores de aire frío teñen luces azuis e os de aire quente vermellas para proporcionárenlles vistosidade aos posibles visitantes.
Tódolos compoñentes do sistema traballan usando o sistema operativo Linux, versión SuSe.
Arquitectura
miniatura|Arquitectura do Finisterrae
Finisterrae I
O supercomputador está composto por 144 nodos de computación paralelos, están compostos do seguinte xeito:
Outro dos elementos importantes do Finisterrae é un sistema de almacenamento xerárquico, con 22 nodos e 96 núcleos de procesamento pois é un sistema de almacenamento paralelo HP-SFS, composto por 72 armarios conectados a 864 discos duros SATA cunha capacidade total de 216 terabytes. O software de xestión empregado é LUSTER baseado en código aberto. Tamén ten un almacenamento de cinta HP ESL 712e Tape Library cunha capacidade de 2,2 petabytes comprimidos e 1440 terabytes sen comprimir. Os nodos están ligados por unha rede de interconexión DDR 4 X infinibanda cun ancho de banda efectivo de 16 Gbit/s e unha conexión de rede externa a 10 Gbit/s.
A distribución do cableado estruturado pasa por unha falsa plataforma de chan de aproximadamente un metro de alto, que podemos ver na imaxe grazas a unha parte decorativa implementada para engadir atractivo visual aos visitantes. A estrutura do edificio non permite ter unha altura dun metro en toda a extensión do falso chan, o que dificulta a distribución correcta dos condutos de cableado e aire frío. miniatura|Arquitectura do Finisterrae II. Como alternativa aos fallos da rede eléctrica, o CESGA ten un xerador eléctrico que funciona grazas a un motor diésel de 12 cilindros, que para manter a autonomía durante 24 horas require dous tanques diésel de 1.500 litros. Atópase no soto do edificio e para a súa instalación foi necesario derrubar un dos muros laterais. Cando se pon en funcionamento é capaz de sacudir toda a estrutura do edificio e os seus arredores.
Ocupa unha superficie de 142 metros cadrados, pesa 33 toneladas e ten 85 quilómetros de cable cunha memoria equivalente á de 40.000 ordenadores persoais e custou máis de 60 millóns de euros.
Finisterrae II
Foi instalado en 2015 e posto en produción o ano seguinte.
É un equipo bullx Bull ATOS distribuído en 8 racks ou armarios e conta con 320 nodos informáticos, 7.712 núcleos, 44.544 GB de memoria e 750.000 GB de Luster de almacenamento de alto rendemento. O Finisterrae II está baseado en procesadores Intel Haswell e está interconectado mediante red Infiniband cun rendimiento pico de 328 Tflops e sostido en Linpack de 213 Tflops.
Finisterrae III
O Goberno galego aprobou o 5 de xuño de 2020 a compra dun novo superordenador para o Centro de Supercomputación de Galicia (Cesga), o 'Finisterrae III' cuxa posta en marcha está prevista para marzo de 2021, o que permitirá "multiplicar por seis" a capacidade do actual, o 'Finisterrae II', cun investimento total de 7 millóns de euros. Tamén permitirá ofrecer servizos de almacenamento.