cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
West Side Story (filme de 1961)
Resumo
A acción sitúase nun barrio obreiro de Nova York marcado pola tensión existente entre dúas bandas de adolescentes de distintas etnias: os Jetts, de raza branca, e os Sharks, inmigrantes portoriqueños.
Música
Leonard Bernstein, quen compuxo a música da obra teatral, quedou descontento coa orquestración da adaptación cinematográfica debido a que empregaba demasiados músicos, cando na versión orixinal bastaba con trinta. Consideraba que, deste xeito, os temas perdían a súa subtileza.
A orde de aparición dos temas foi cambiado nalgúns casos da película con respecto á obra orixinal. Tamén algunhas letras foron modificadas, principalmente por motivos de censura; entre elas, as letras “Gee, Officer Krupke", "America" e "Tonight Quintet" foron as máis afectadas.
Natalie Wood pregrabou as súas cancións debido ó reto que supuñan para ela algúns dos temas, de forma que logo se buscou a sincronía labial cos seus movementos na pantalla. Porén, finalmente a súa voz foi susbtituída pola de Marni Nixon, quen recibiu dereito sobre apenas o 0.25% dos beneficios xerados polas cancións intrerpretadas coa súa voz.
Lista de cancións
Acto I
Asociación Liberal do Estudantado Galego
ALEGa foi rexistrada na Xunta de Galicia en febreiro do 2012 e está integrada dentro da familia liberal galega xunto á Asociación Galega para a Liberdade e a Democracia (GALIDEM) e Converxencia XXI.
Ten como ámbito de actuación o territorio comprendido pola comunidade autónoma de Galicia.
Nas Asembleas Xerais celebradas en Santiago de Compostela, os membros de ALEGa decidiron poñer en funcionamento as áreas estratéxicas de "relacións internacionais", "comunicación e relacións externas", "difusión e rede" e "expansión e innovación".
Estivo representada polo seu secretario de relacións internacionais no Congreso do LYMEC (European Liberal Youth), que tivo lugar os días 11-13 de maio de 2012 en Copenhague.
Riestra Calderón
Os apelidos Riestra Calderón poden aludir a algúns dos irmáns, fillos de José Riestra López, por exemplo:
O Pando de Cuíñas, Cuíñas, A Fonsagrada
O Pando de Cuíñas é un lugar da parroquia de Cuíñas, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Ciro Alegría
Ciro Alegría Bazán, máis coñecido como Ciro Alegría, nado en Sartimbamba o 4 de novembro de 1909 e finado en Chaclacayo o 17 de febreiro de 1967, foi un escritor, político e xornalista peruano. É un dos máximos representantes da narrativa indixenista, marcada pola crecente conciencia sobre o problema da opresión indíxena e polo afán de dar a coñecer esta situación, cuxas obras representativas son as chamadas "novelas da terra".
Guerra hispano-estadounidense
A guerra hispano-estadounidense, que en España é coñecida popularmente como guerra de Cuba ou tamén como o desastre do 98, denominada por outra banda guerra hispano-americana e nos Estados Unidos Spanish-American War, foi a que se desatou entre España e Estados Unidos en 1898, durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena, viúva do rei Afonso XII, sendo presidente do goberno español Práxedes Mateo Sagasta e presidente dos Estados Unidos, William McKinley.
Pobo pataxó
Os pataxó son un pobo indíxena de Baía, no Brasil cunha poboación de arredor de 11 800 individuos. Outrora falaron a lingua pataxó, pero no presente falan portugués e unha versión revitalizada da lingua pataxó, chamada patxohã.
Guerra hispano-estadounidense
Esta guerra desembocou na perda das colonias de ultramar e veu a significar a fin do que fora o poderoso Imperio español. Os seus principais resultados foron a independencia de Cuba e a perda, por parte de España, do resto das súas colonias en América e Asia, cedidas aos Estados Unidos, que logo se convertería en nova potencia colonial.
A illa de Cuba de finais do século XIX
A illa de Cuba, situada a uns 150 km das costas da Florida, no Caribe, un verdadeiro "Mediterráneo americano", pertencía a España desde 1492; é unha das últimas colonias españolas no continente americano. Trátase da illa máis grande das Antillas, cunha posición moi favorable sobre as rutas marítimas internacionais. Os Estados Unidos sempre se interesaron na explotación destas ricas terras; e compañías americanas explotan as plantacións de cana de azucre, froitas, tabaco así como o mineral de ferro. Os investimentos dos Estados Unidos excedían dos 50 millóns de dólares e o comercio con Cuba representaba un 7% do conxunto dos intercambios exteriores dos Estados Unidos.
A isto engádese o nacemento do sentimento nacional en Cuba influído polas revolucións francesa e estadounidense, o nacemento dunha burguesía local e as limitacións políticas e comerciais impostas por España que non permitía o libre intercambio de produtos, fundamentalmente azucre de cana, cos EUA e outras potencias. A radicalización destes sentimentos provocou que se desatase entre 1868 e 1878 a Guerra dos Dez Anos baixo a dirección de Carlos Manuel de Céspedes, facendado do oriente de Cuba. A guerra culminou coa firma da Paz de Zanjón, que non sería máis que unha tregua.
Aínda que este pacto facía algunhas concesións en materia de autonomía política e a pesar de que en 1880 se logrou a abolición da escravitude en Cuba, a situación non contentaba completamente aos cubanos debido ao seu limitado alcance. Por iso os rebeldes volveron a sublevarse en 1880 na chamada guerra chiquita.
En 1893 baixo o goberno liberal, o Ministro Maura propuxo un plan de reformas que os deputados autonomistas aprobaron xulgándoo ao mesmo tempo insuficiente. Os proxectos de Maura provocaron con todo á oposición da maioría parlamentaria. Os conservadores atacárono, o que era lóxico, pero na esquerda houbo manifestacións de incomprensión igualmente grandes.
A prensa nacional era unanimemente hostil, excepto o diario Novo Réxime, de Pi y Margall. Sagasta non estaba disposto a arriscar unha crise para a defensa das reformas cubanas, os debates parlamentarios espazáronse e Maura, negándose a toda transacción, dimitiu en marzo de 1894. El atívose polo tanto ao debate dos proxectos contemporizadores de Abarzuza. Era ao voto de reformas tardías e dubidosas cando a insurrección xeral estalou a Cuba.
Por outra banda, José Martí, escritor, pensador e líder independentista cubano, foi desterrado a España en 1871 por mor das súas actividades políticas. Martí nun principio ten unha posición pacifista, pero co pasar dos anos a súa postura radicalízase. É por isto que convoca os cubanos á «guerra necesaria» pola independencia de Cuba. Con tal fin crea o PRC (Partido Revolucionario Cubano) baixo o cal se organiza a guerra do 95.
Un conflito hispano-cubano
A rebelión na illa é unha rebelión independentista, unha loita que comeza en 1868; o movemento renóvase en 1895 cando o arancel aduaneiro Wilson-Gorman (1894), decidido polos Estados Unidos, aumenta un 40% os dereitos de aduana sobre o azucre cubano importado nos Estados Unidos e empeora a miseria dos "peóns". Madrid négase a ceder ante os insurrectos cuxo heroe da primeira rebelión, José Marti, vai morrer en combate o 19 de maio de 1895.
Pola outra banda o xeneral español Valeriano Weyler exerce unha represión brutal: milleiros de cubanos "reconcentrados" en campos; 200 000 persoas, o que representa o oitavo da poboación, van morrer de fame ou de enfermidade, pois dende 1896 a 1898, os insurrectos na súa loita sufriron tamén as resultas da práctica da terra queimada.
Esta "prensa amarela", prensa sensacionalista, exalta o apoio aos cubanos contra o opresor español. Os diarios máis virulentos son o New-York World de Joseph Pulitzer e Nova York Diario de William Randolph Hearst; alcuman ao xeneral Weyler —aínda que que xa fora substituído polo xeneral Ramon Blanco y Erenas en 1897— "o carniceiro", "a hiena humana" (...) cada un dos dous diarios con tiradas de 700 000 a 800 000 exemplares e non dubidan en utilizar fotografías, caricaturas ou esbozos "choque" dos scoops aínda que ás veces moi distantes da verdade. Os diarios que estaban en contra da intervención, Herald Tribune, o Post e o Times, non totalizaban máis de 225 000 exemplares.
Silénciase con todo o feito de que a política da terra queimada afecta tamén os bens americanos. A intervención en Cuba reclámase como unha "cruzada", en virtude da Doutrina Monroe, dos principios da democracia americana e a superioridade da raza anglosaxoa. Os anexionistas americanos fan tamén ver aos medios financeiros que os seus intereses económicos están ameazados se non hai intervención e así é como os partidarios desta van gañando cada vez máis influencia.
O Presidente Cleveland ao que logo sucede McKinley (1896-1901) esforzouse en manter unha actitude de neutralidade fronte ao conflito hispano-cubano. Mais un incidente vai precipitar os Estados Unidos no conflito con España.
O preludio dunha traxedia
O 1 de xaneiro de 1898, o Capitán xeneral de Cuba, xeneral Ramón Blanco quen substituíra ao xeneral Wayler, crendo chegado o momento oportuno, decretou a vixencia da autonomía para implantar por esta vía de concordia a solución da crise de Cuba. Un dos resultados do novo sistema político foi que os xornais da illa comezaron a manifestar polas rúas as súas opinións cunha maior liberdade. Aquel mesmo día en que nacera a autonomía para Cuba, fundouse un novo diario habaneiro, O Reconcentrado.
O día 12 de xaneiro, O Reconcentrado publicaba na súa páxina editorial baixo o título Fuxida de Pícaros, no que comentaba a escapada cara a España dun dos últimos colaboradores máis directos do xeneral Weyler. Isto acendeu os ánimos dos conservadores e especialmente do estamento militar. Ante esta circunstancia, un grupo de oficiais españois dirixíronse á redacción do xornal esnaquizando os mobles e as calas de imprenta. Inmediatamente, este suceso converteu A Habana nun fervedoiro de manifestacións polas rúas tanto a favor como en contra da Autonomía.
O cónsul xeral dos Estados Unidos na Habana, o xeneral Fitzhugh Lee, cablegrafou a Washington explicando como se estaban desenvolvendo estas manifestacións e a inviabilidade do plan autonómico pola forte oposición que atoparía en toda a illa. Por outra banda, a yellow press (prensa amarela) dos Estados Unidos aproveitou os disturbios para volver á carga, e fíxoo empregando o seguinte lema:
O cónsul norteamericano solicitou insistentemente o envío dun buque de guerra para defender os intereses norteamericanos na illa, sinalando que debería atracar no porto da Habana unha semana despois para coincidir coa visita de dous buques alemáns e ademais, que debería facerse co pretexto de que tiña que abastecerse de carbón.
O día 24 de xaneiro, co suposto fin de celebrar as boas relacións existentes con España, McKinley decidiu o envío dun buque de guerra á Habana como un xesto de amizade. Ao dar a noticia ao Goberno español, o presidente norteamericano explicou que tan só pretendía iniciar un costume que desgraciadamente se interrompera había tres anos: por iso, non debería de pensarse de ningún xeito que tal acción pretendese defender as vidas e as facendas dos norteamericanos, posto que a paz xa reinaba na Habana. miniatura|300px|A chegada do USS Maine pola baía da Habana, xaneiro 1898 O 25 de xaneiro o acoirazado USS Maine chegou ao peirao do porto da Habana ás 11 da mañá. Entrou na baía coa axuda dun piloto práctico do porto e por orde do Capitán de Portos ancorou na boia n° 4, a tan só 200 metros do cruceiro español Afonso XII e, na outra dirección, a 400 metros do acoirazado alemán Gneisenau.
Casus belli, a explosión do USS Maine
O sinistro ocorreu o día 15 de febreiro de 1898 ás dez menos cuarto da noite. Naquel momento había en cuberta unha reducida garda nocturna formada na súa maioría por marines e algúns oficiais que se achaban no sotavento da torreta maior. Mentres tanto, a maioría dos oficiais do USS Maine achábanse de permiso, uns atopábanse asistindo a unha representación no teatro Albizu, e outros gozando dunha saída en terra.
Algunhas testemuñas afirmaron que se oíu só unha grande explosión, mentres que outros manifestaron ter escoitado dúas case simultáneas. A metade do buque saltou sobre a auga e unha das chemineas caeu sobre a cuberta. A profundidade onde estaba fondeado era de doce a quince metros, e o fondo era lameiro. O balance do sinistro foi de 264 mariñeiros e dous oficiais mortos, 50 feridos e 100 superviventes.
O 16 de febreiro a opinión pública americana, que seguía influenciada pola prensa amarela, acusa a España dun acto terrorista, admitindo sen dúbida que se trataba dun atentado español; Madrid intenta con todo acougar o xogo. A explosión do USS Maine foi inmediatamente manipulada pola prensa sensacionalista norteamericana, especialmente polo World de Joseph Pulitzer e o New York Journal, de William Randolph Hearst. Ese mesmo día 16 de febreiro, o New York Journal titulaba así a súa primeira plana: Catro días máis tarde pedía abertamente a intervención militar dos Estados Unidos. O xornal World ía aínda máis lonxe: Así, ambos os xornais aumentaban a súa tirada por riba do millón de exemplares, cifras fabulosas por aquel entón.
Así e todo, o Presidente dos Estados Unidos acaba cedendo á presión desta prensa sensacionalista. O 27 de marzo de 1898, lanza un ultimato a España esixindo o armisticio de Madrid cos rebeldes cubanos, baixo as condicións de aceptación e mediación exclusiva dos Estados Unidos.
En España creouse un certo estado de opinión favorable á guerra, onde tamén mostraron a súa irresponsabilidade dalgúns dos políticos que, sen descartar o seu sometemento ás consignas da oligarquía económica, temían que un arranxo pacífico do conflito terminaría someténdose ás esixencias ianquis, desprestixiaría o réxime e podería provocar unha revolución que derrocase a monarquía. Nestas circunstancias España acepta o ultimato pero rexeita con todo conceder a independencia a Cuba que reclamaba Washington. E é así que McKinley, o 11 de abril de 1898, propón ao Congreso declarar a guerra a España.
Entre o 12 e 19 de abril a diplomacia española tentou atopar algunha potencia europea que se prestase a mediar no conflito para evitar a guerra. Todas estaban indecisas sobre un posible apoio a España; por outra banda, a intervención do Vaticano en favor dun armisticio resultou noutro fracaso.
O 20 de abril, por unha ampla maioría, o Congreso, dominado polos republicanos, autoriza o emprego da forza armada para liberar Cuba. A emenda Teller precisa tamén que os Estados Unidos non teñen ningunha intención de anexarse a illa.
O 21 de abril, os Estados Unidos organizan o bloqueo de Cuba; o 24, España, illada sen un posible apoio diplomático europeo, declara a guerra aos Estados Unidos; o 29, McKinley decláraa á súa vez a España.
Pequena e espléndida guerra
Considerada como a máis popular de todas as guerras dos estadounidenses, foi chamada splendid little war, expresión utilizada por John Hay, o Secretario de Estado americano, en xullo de 1905.
A US Army só contaba con 28 183 homes, recorreuse a voluntarios que só recibían fusís anticuados e carecían de tendas e coberturas. Non tendo uniformes de verán, foron aos trópicos co pesado uniforme azul de la. Estes voluntarios flúen, mantidos en parte polos banqueiros de Wall Street.
Os primeiros combates navais desenvolvéronse non en Cuba senón en Filipinas, tamén posesión española. A escuadra americana do Pacífico composta de sete barcos de guerra, baixo o mando do almirante George Dewey, ao amañecer do 1 de maio de 1898, afundiu ou capturou a frota española do almirante Patricio Montojo composta de oito buques, onde segundo os ianquis, eles perderon un único home (dunha crise cardíaca) durante a batalla da baía de Manila, máis coñecida pola Batalla do Cavite. Desta batalla nunca se deron a coñecer as propias baixas en material naval sufridas pola US Navy. miniatura|300px|esquerda|Páxina da revista francesa l'Illustration do 9 de xullo de 1898. O resultado neto da batalla foi a perda de toda a frota española, xa que os barcos que lograron escapar foron afundidos intencionadamente para que non caesen en mans do inimigo. Desta maneira a US Navy permanecería na zona impoñendo o bloqueo da cidade de Manila.
Na illa de Cuba, un corpo expedicionario de 17 000 homes desembarcou o 20 de xuño de 1898. Entre eles, había unha unidade de voluntarios —o rexemento de cabalería dos «Rough Riders», literalmente “xinetes duros”— baixo o mando en título do coronel Leonard Wood, e en realidade do tenente-coronel Theodore Roosevelt que dimitira do seu posto de Secretariado da Mariña o 7 de maio de 1898 para achegarse á expedición.
O exército español non soubo aproveitarse da súa superioridade numérica. É certo que non tiñan máis que 13 000 homes nos lugares do desembarque e que foi mal organizado o transporte das súas tropas. Nos combates que se desenvolveron para a toma dos outeiros de San Juan cerca de Santiago de Cuba, Teddy establece a súa reputación temeraria de soldado e de heroe. Estes combates foron por outra banda duros e sanguentos, mal dirixidos polos americanos, por falta de reforzos, comida e municións, estiveron  «a pique dun desastre militar», segundo o ditame mesmo de Roosevelt.
Pero será nos combates navais que se xogou a sorte das armas: a frota americana afundiu nalgunhas horas os buques españois do almirante Cervera que intentaban saír do porto de Santiago de Cuba o 3 de xullo.
Privadas de todo apoio naval, as forzas españolas de Cuba capitularon o 17 de xullo. Porto Rico foi ocupado sen resistencia o 25 de xullo por un continxente de 500 homes. miniatura|[[Faro de Vigo do 29 de agosto de 1898, portada sobre os repatriados de Cuba.]] Para rematar, durante esta guerra de dez semanas, as forzas americanas perderan 5 462 homes, dos cales soamente 379 sobre o campo de batalla mentres que as forzas españolas deploraban as perdas de 2 xenerais, 581 funcionarios e 55 078 soldados e mariñeiros.
O 12 de agosto, España aceptaba o armisticio así como un tratado de paz preliminar poñendo fin ás hostilidades en Cuba. Ao día seguinte, Manila caía nas mans dos americanos nun simulacro de batalla axudados polos insurrectos filipinos.
O Tratado de París asinado o 10 de decembro de 1898 puxo termo oficial a esta guerra.
As consecuencias
Polo Tratado de París (1898), no que os franceses serviron de mediadores, acórdase a futura independencia de Cuba, que se concretará en 1902, onde España cede Filipinas, Porto Rico e Guam. Logo será ratificado o 6 de febreiro de 1899 polo Senado americano por unha ampla maioría (57 votos a favor, 27 en contra) e sinala por outra banda o final do imperio colonial español.
Alemaña vai apresurarse a comprar en 1899 por 25 millóns de pesetas as restantes posesións españolas en Asia, (Illas Marianas, Illas Carolinas e Palau), incapaces de ser defendidas debido á súa distancia e á destrución de boa parte da frota española. Mentres, os Estados Unidos compran a España as Filipinas pola suma de 20 millóns de dólares.
A pesar dos debates e dos contras dos antiimperialistas, estes aceptan finalmente a posesión de Porto Rico que parecía necesaria para supervisar o istmo de Centroamérica para poder construír a canle transoceánica en Panamá, xa prevista.
O Xapón, debilitado na China polos europeos que quere achegarse entón dos Estados Unidos, non se opón á anexión (os xaponeses representaban un 33% da poboación das illas, os hawaianos un 45% e os americanos 21%). A ratificación polo Congreso, o 12 de agosto de 1898, prodúcese unha vez máis por unha ampla maioría. Os Estados Unidos controlan así aínda máis o Pacífico.
A guerra de 1898 cambiou as reparticións internacionais. Os Estados Unidos concederon a súa política exterior á súa fila e ás súas ambicións económicas. Convertéronse nunha potencia mundial que practicaba unha política imperialista. Este imperialismo, de carácter un tanto diferente ao dos europeos, vai con todo resultar ben difícil de administrar.
Repercusións e explicación do desastre
miniatura|A [[Movemento Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella|Cruz Vermella de Vigo aos soldados repatriados de Cuba e Filipinas, 1898. Cemiterio de Pereiró.]] En primeiro lugar a guerra custa moi cara en homes e sobre todo en diñeiro. Os sacrificios pedidos afectan esencialmente ás clases populares; o sistema de recrutamento que seguía vixente en España permitía a substitución; os ricos non fan o servizo militar (pagando a outros), o que causa no pobo un sentimento de inxustiza e aumenta o número de insubmisos. Compréndense tamén as reaccións de cólera xeradas en primeiro lugar polas perdas humanas e pola inflación, e tamén polo entorpecemento dos impostos de consumo.
Os movementos de oposición non teñen ningún mal a explotar unha similar situación. Pero son sobre todo os medios políticos, os intelectuais e os militares os que experimentan a humillación da derrota. De aquí sairía a que logo se nomearía xeración do 98, esta é a de Joaquín Costa Martínez e a de Macías Picavea, os que pensan en rexenerar España modernizándoa. Estes queren condenar as forzas conservadoras que son as responsables do fracaso.
A xeración do 98 en realidade confúndese moi a miúdo baixo a palabra de xeración do desastre homes e obras ben diferentes na súa inspiración e na súa orientación política. É certo que o final do século XIX achega unha floración asombrosa de obras literarias artísticas, mentres que a España da metade do século parecía esterilizada en pálidas imitacións do modelo francés ou perdida en especulacións relixiosas.
Con todo a xeración do 98 caracterizouse en gran parte pola reacción nacionalista; en realidade vese amencer esta no casticismo (expresión popular da fachenda nacional e a defensa da "raza" española contra a influencia do estranxeiro), xa moi visible na expresión literaria e artística dos vinte anos anteriores. A obra de Benito Pérez Galdós, atopa o seu apoxeo nos Episodios nacionais, extenso fresco histórico á gloria de España. A figura máis destacada do casticismo é sen dúbida Menéndez Pelayo, apóstolo da grandeza española e glorificador do pasado castelán. A parte fundamental da súa obra data con todo de antes do 98.
No entanto o mellor representante do tándem modernista pertence á xeración seguinte. É sen ningunha dúbida Ortega y Gasset, admirador da ciencia e filosofía alemás, fundador en 1923 da Revista de Occidente.
Seguramente esta reacción ou este renacemento nacional, como se queira nomeala, toma formas tanto máis agresivas canto que as humillacións militares non cesaron coa guerra de Cuba. En 1921, o exército español sofre en Annual (Marrocos) outro verdadeiro desastre. O choque psicolóxico que causa precipita a crise política xa latente desde sete ou oito anos antes.
Militares e nacionalistas rexeitan en diante un réxime que nin sequera pode xa darse as aparencias da democracia parlamentaria e que se mostra incapaz de conter as forzas de conflito e revolución sociais.
As crises coloniais non crearon unha nova situación, serven soamente de revelador e de acelerador ao movemento de desagregación que acadou o sistema da Restauración desde o principio do século xx.
Fumaior, Cuíñas, A Fonsagrada
Fumaior é un lugar da parroquia de Cuíñas, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
CD21
miniatura|dereita|Modelo do CD21 ou CR2 (baseado no PDB 1ghq). O CD21 (cluster de diferenciación 21) ou receptor do compoñente do complemento (3d/virus de Epstein Barr) 2 ou CR2 é unha proteína da superficie celular de certas células inmunes (fundamentalmente) que se une a certos compoñentes do sistema do complemento. Este receptor únese ao iC3b (derivado inactivo do C3b), C3dg, ou C3d do complemento. As células B teñen receptores CR2 nas súas superficies, o que permite que o sistema de complemento xogue un papel na activación e maduración das células B.
Pode encontrarse en linfocitos B maduros, linfocitos T, células do epitelio farínxeo, astrocitos e células dendríticas foliculares do bazo.
Interaccións
O CR2 nas células B maduras forma un complexo con outras dúas proteínas de membrana, o CD19 e o CD81(=TAPA-1). O complexo CR2-CD19-CD81 chámase a miúdo complexo correceptor de células B, porque o CR2 se une a antíxenos por medio do C3d (ou iC3b ou C3dg) unidos cando a IgM de membrana se une ao antíxeno. Isto dá lugar a que a célula B desenvolvan unha resposta moi ampliada ao antíxeno.
O receptor do complemento 2 interacciona con CD19.
O virus de Epstein-Barr (EBV) únese ás células B no CR2 durante a infección destas células. Yefenof et al. (1976) encontraron un completo solapamento dos receptores do EBV e os receptores do compoñente do complemento 3 (C3) en células B humanas.
Inmunohistoquímica
Aínda que o CR2 está presente en todas as células B maduras e células dendríticas foliculares (FDCs), este só se fai aparente cando se realiza a inmunohistoquímica en preparacións obtidas por criosección. En mostras de tecidos convencionais embebidas en parafina, soamente as células dendríticas foliculares reteñen o patrón de tinguidura. Como resultado, o CR2, chamado máis comunmente CD21 no contexto de inmunohistoquímica, pode usarse para demostrar a presenza da rede de células dendríticas foliculares en tecidos linfoides.
Esta característica pode ser útil no exame de tecidos nos que o centro xerminal normal foi borrado por procesos de doenzas, como a infección do VIH. O patrón da rede de células dendríticas foliculares pode tamén ser alterado nalgunhas condicións neoplásticas, como os linfomas MALT de células B, linfomas de células do manto, e algúns linfomas de células T. A enfermidade de Castleman está tipificada pola presenza de células dendríticas foliculares, e esta e os tumores de células dendríticas foliculares malignos poden, por tanto, ser demostrados usando anticorpos CR2/CD21.
Dead Silence
Dead Silence é o cuarto álbum da banda canadense de rock alternativo Billy Talent, publicado o 11 de setembro do 2012. Foi producido polo guitarrista do grupo Ian D'Sa. Billy Talent comezou a gravar material para Dead Silence o 25 de novembro de 2011, e rematou en xullo do 2012.
O título e a portada do disco foi revelado no Twitter, Facebook e páxina da banda o día 11 de xullo de 2012. O seu primeiro sinxelo, "Viking Death March", editouse o 26 de maio de 2012 e acadou o número 3 das listas canadenses de rock alternativo. O segundo sinxelo, "Surprise Surprise", apareceu o 7 de agosto a acadou o número 1 das listas alternativas canadenses.
Historia da cartografía
dereita|miniatura|250px|O máis antigo artefacto cartográfico: unha [[carta náutica do mar Mediterráneo, do século XIV.]]
A historia da cartografía ten as súas orixes no Neolítico. Anteriormente, no Paleolítico (entre hai 600.000 e 12.000 anos) xa eran conscientes de que algúns fenómenos se repetían no espazo e no tempo (días, estacións, formas da paisaxe...). Dada a necesidade de lembrar os camiños relacionados coa localización da auga e da caza, creáronse os primeiros bosquexos espaciais. Atopáronse en covas liñas de trazado enigmático, que poderían ser esas representacións.
A datación do primeiro mapa coñecido é unha cuestión polémica, xa que a definición de mapa non é unívoca, e porque para a creación de mapas foron usados diversos materiais. Existe unha pintura mural, que pode representar a antiga cidade de Çatalhöyük, en Anatolia (coñecida previamente coma Huyuk o Çatal Hüyük), datada no VII milenio a. C.
A casa do almirante é unha pintura mural datada no ano 1600 a. C., pertencente á civilización minoica. Nela obsérvase unha comunidade costeira en perspectiva oblicua.
Durante as primeiras civilizacións aparecen a necesidade de orientarse e de concibir o espazo. No antigo Exipto vivían condicionados polas crecidas do río Nilo, e necesitaban coñecer os límites territoriais dado que ao baixar as marcas estaban borradas.
Consérvase un mapa gravado da cidade sagrada de Nippur (Babilonia) realizado no período Kassita (s. XIV - século XII a. C.).
Antiga Grecia
Na antiga Grecia e o Imperio romano creáronse mapas, como o de Anaximandro (século VI a. C.).
Hai 2.500 anos só se explorara o 8 % da superficie. Na Antiga Grecia dividían o mundo en dous grandes sectores: cara ao leste, o mar Exeo e Asia; cara ao oeste, Europa. Xa baseaban o espazo no esquema dos puntos cardinais.
Festival de Eurovisión 1969
O XIV Festival da Canción de Eurovisión tivo lugar o 29 de marzo de 1969 no Teatro Real de Madrid, (España). A presentadora foi Laurita Valenzuela, que se viu en apertos ao observar o empate entre catro países ao final do festival: Salomé con "Vivo cantando" por España, a británica Lulu co tema "Boom Bang-a-Bang", a neerlandesa Lenny Kuhr con "De troubadour" e, finalmente, Frida Boccara por Francia con "Un jour, un enfant".
Historia da cartografía
Antiga Grecia
Eratóstenes (272 – 192 a. C.), astrónomo grego nado en África, defendeu cara ao 240 a. C., na súa obra Geographica, que a Terra é esférica, e calculou a súa circunferencia en 39.688 km (medindo a distancia entre Alexandría e Siena, e calculando os ángulos do Sol). Foi o primeiro en deseñar un planisferio cun sistema de coordenadas con paralelos e meridianos.
Festival de Eurovisión 1969
Foi a primeira vez que tiña lugar un empate polo primeiro posto, e non existía ningún tipo de regulamento para o desempate, xa que as regras argumentaban que gañaban "a televisión ou televisións con máis votos". Por iso, considerouse aos catro países empatados como vencedores, o que orixinou dificultades á hora de outorgar os galardoes. En directo, outorgáronse ás 4 intérpretes os 4 trofeos que había preparados (a compositor, letrista, director de orquestra e intérprete), e despois do festival déronse ao resto das 4 delegacións.
Historia da cartografía
Antiga Grecia
Hiporco (190 – 125 a. C.) propuxo a división da Terra en 8 meridianos e 8 paralelos, fixando a duración do ano solar en 365 días.
Oronzio Gabriele Costa
Oronzio Gabriele Costa, nado en Alessano, Lecce, Puglia, Reino de Nápoles, e finado o 26 de agosto de 1787 en Nápoles, foi un médico e zoólogo italiano, especializado en entomoloxía.
Historia da cartografía
Antiga Grecia
Tolomeo (100 – 170) retomou o sistema xeocéntrico. Deseñou un mapamundi con máis de 8.000 topónimos. Serviuse da latitude feita por Piteas e do traballo de Marinus de Tiro, un fenicio do século I, que trazara unha cuadrícula nas cartas de navegación. O mapamundi de Tolomeo incluía todo o mundo coñecido (Ecúmene) pola sociedade occidental da súa época.
Oronzio Gabriele Costa
Traxectoria
Fillo de Domenico Costa e Vita Manera, trasladouse á cidade de Nápoles en 1808 para estudar Medicina na súa Universidade. Tras a súa graduación volveu a Lecce, exercendo a súa profesión no estudo de Pasquale Manni, que o introduciu na botánica e na historia natural.
Historia da cartografía
Antiga Grecia
Daquela xa se comezaran a facer mapas das vías (periplos), cos nomes de portos, ríos e montes. Eran usados polos comerciantes. Os militares romanos usáronos para planificaren as conquistas e organizaren os territorios ocupados.
Civilizacións chinesas
Na antiga China, os códigos xeográficos datan do século V. Os mapas chineses máis antigos son do século IV, durante os Reinos Combatentes, pertencentes ao Estado de Qin. No libro Xin Yi Xiang Fa Yao, publicado en 1092 polo científico Su Song, hai unha carta astronómica cunha proxección cilíndrica similar á actual, seguramente inventada por separado da proxección de Mercator. Ao parecer este método de cálculo existira na China antes desa publicación. A maior importancia das Cartas astronómicas de Su Song é a representan dos mapas impresos máis antigos existentes.
Cartografía india
Os primeiros signos da cartografía india inclúen pinturas lendarias, mapas de localizacións descritas en epopeas hindús coma o Rāmāyana. As tradicións cartográficas hindús tamén situaron a localización da Estrela Polar, así como outras constelacións.
Idade Media
Na Idade Media a concepción do mundo viuse afectada polo expresado na Biblia. Pero a cultura árabe recuperou a imaxe da Terra e os cálculos dos astrónomos gregos.
miniatura|300px|The [[Tabula Rogeriana, deseñada por Muhammad al-Idrisi para Roxerio II de Sicilia en 1154.]]
Nos territorios cristianos a Terra era considerada un disco chan rodeada de auga. Nos mapas representábase unha descrición bíblica, non xeográfica. Os mapas eran moi artísticos, pero con moitos erros. A Terra era unha superficie circular, con Xerusalén no centro, cunha cruz simbólica no medio dun mar con forma de T. Eran os mapas «T en O».O Paraíso estaba cara a oriente. Estes mapas non estrañaban á cidadanía, que tiña unha experiencia espacial limitada. Directamente só coñecían a súa vila ou aldea e arredores, e o resto era coñecemento indirecto.
Pouco a pouco foise advertindo a necesidade de mapas máis precisos da zona que dominaba un señor feudal, pero estes mapas eran propiedade súa e non chegaban ao pobo.
No século XIII as cidades de Barcelona, Palma ou València eran os focos comerciais do Mediterráneo. As súas expedicións chegaban até Marrocos e Exipto, mercede á invención do compás, que permitía a orientación en mar aberto. Os mapas mariños desa época (portulanos) eran unha colección de planos de portos encadernados en forma de atlas, representando un sistema de rumbo relacionado coa rosa dos ventos.
Así, a Cartografía era imprescindible para os mariños. Abraham Cresques, da escola mallorquina do século XIV, elaborou un dos compendios cartográficos máis importantes da época.
Na Era dos descubrimentos (s. XV - XVII) os cartógrafos europeos copiaron mapas antigos (algúns datados moitos séculos atrás) e debuxaron os seus propios mapas baseados nas observacións dos exploradores aínda que con novas técnicas. A invención do compás, o telescopio e a agrimensura conferiron maior exactitude aos documentos. En 1492 o cartógrafo de Nuremberg Martin Behaim deseñou o primeiro globo terráqueo.
A finais do século XV desde Europa coñecíase aproximadamente a metade da terra emerxida. Facíanse grandes expedicións para atopar vías marítimas cara ás Indias, o paraíso das especias e riquezas.
Henrique o Navegante, rei de Portugal, iniciou as rotas rodeando África, comprobando que o océano Índico era un mar aberto e que África era independente de Asia.
Idade Moderna
Cristovo Colón propuxo a rota cara ao oeste, intuíndo a esfericidade da Terra, e morreu pensando que chegara a Asia, non que descubrira outro continente.
Martin Behaim (1459-1507) deseñou en 1492 o primeiro globo terráqueo.
Johannes Werner estudou e promoveu as proxeccións dos mapas.
En 1507 Martin Waldseemüller elaborou un globo do mundo e un gran mapa mural de 12 paneis (Universalis Cosmographia), sendo o primeiro mapa coa América coñecida. Chamou así ao continente porque o florentino Amerigo Vespucci (1454-1512) foi dos primeiros que concibiu o continente por separado de Asia.
Festival de Eurovisión 1969
Austria non participou ante a súa negativa de enviar un cantante a España debido a que esta se atopaba baixo un réxime ditatorial, aínda que non había ter problema nos anos anteriores en competir con devanditos países (España ou Portugal) e a recibir votos destes. Doutra banda, o Principado de Liechtenstein mostrou o seu interese en tomar parte (chegando a elixir incluso o tema Un beau Matin) pero, ao non posuír radiotelevisión pública propia, foille denegada a participación. Algunhas delegacións pediron ao goberno español a liberación de certos presos políticos para ir cantar a España e, segundo dixo en TVE Salomé en 2004, isto fíxose efectivo.
Outro dato a ter en conta é o deseño por parte do artista Salvador Dalí de toda a publicidade relacionada co evento, e a produción e organización do certame, todo un reto para a TVE da época, que retransmitiu o festival en cor, aínda en fase de probas, a varios países. O evento seguiuse en directo nos países membros de Eurovisión e Intervisión, así como por satélite en Chile, Porto Rico e o Brasil.
Participantes
Os representantes dos países participantes elixíronse, dependendo do país, mediante elección interna ou en finais nacionais que se fixeron na segunda metade de febreiro e principios de marzo.
Foron elixidos cinco artistas que xa participaran en anos anteriores. Romuald, representante de Luxemburgo, xa participara en 1964 por Mónaco. A representante de Alemaña Occidental, Siw Malmkvist, representara a Suecia en 1960. Simone de Oliveira representaba por segunda vez a Portugal tras habelo feito en 1965, e Louis Neefs representaba por segunda vez a Bélxica trala súa participación en 1967. Neses dous anos representara xa a Noruega Kirsti Sparboe, sendo esta a súa terceira participación no festival.
Jean Jacques, representante de Mónaco, foi un dos participantes máis novos do festival, xa que só tiña doce anos. Irlanda elixiu por primeira vez a un representante de Irlanda do Norte, Muriel Day.
Retransmisión en TVE
Eurovisión 1969 retransmitiuse en directo e en branco e negro para España a través de TVE-1, cos comentarios de José Luis Uribarri.
Oronzio Gabriele Costa
Traxectoria
Tras sufrir persecución política pola súa adhesión ao goberno constitucional de 1820-21 regresou a Nápoles onde ocupou a cátedra de Zooloxía na Universidade. En 1849, de novo debido ás súas ideas políticas liberais, foi apartado do posto que lle foi devolto só despois da unificación de Italia, en 1861.
Espiñaredo, Cervo, Cedeira
Espiñaredo é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2003.
Twin/Tone Records
Twin/Tone Records foi un selo discográfico baseado en Minneapolis, Minnesota que operou entre 1977 e 1994 e axudou a varios grupos locais a recibir atención nacional. A discográfica naceu da escena punk rock da cidade, que incluía a locais como o Jay's Longhorn Bar. O selo foi creado por Peter Jesperson, o xornalista musical e deportivo local Charley Hallman, e Paul Stark. The Suburbs farían o primeiro lanzamento de Twin/Tone, co seu álbum The Suburbs en 1978, ademais de realizar o derradeiro con ''Viva! Suburbs!'' en 1994. Outras bandas que asinaron coa discográfica foron The Replacements, Babes in Toyland, Agitpop, The Jayhawks, Poster Children, Soul Asylum, The Wallets, Curtiss A e Ween. A compañía actualmente está "aparcada", editando só cantidades limitadas de material descatalogado en CDs gravables personalizados, aínda que algún do seu material máis significativo foi licenciado a Restless Records, parte de Rykodisc.
Oronzio Gabriele Costa
Traxectoria
Foi o fundador do Giornale meteorologico economico (anos 20 do século XIX), e da Accademia Degli Aspiranti Naturalisti (1841).
Escribiu 126 artigos sobre diversos temas, principalmente de entomoloxía, e en 1846 exerceu como presidente da Accademia Pontaniana en Nápoles.
Os seus dous fillos, Achille Costa e Giuseppe Costa, foron os dous coñecidos zoólogos. O primeiro deles sucedeuno como catedrático de Zooloxía na Universidade de Nápoles.
Algunhas publicacións
Existeu gran confusión polos detalles da publicación do seu traballo máis importante, a Fauna del Regno di Napoli (título completo: Fauna del Regno di Napoli, ossia, enumerazione di tutti gli animali che abitano le diversas rexións deste rexime e le acque che le bagnano), publicado postumamente, escrito en colaboración co seu fillo, Achille. Taeger e Blank afirman que nalgúns dos traballos, Oronzio era só o editor, sendo Achille o autor real, cuxo nome aparece na páxina de título.
Abreviaturas
As abreviuaturas Costa e O. G. Costa empréganse para recoñecer a Oronzio Gabriele Costa como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Historia da cartografía
Idade Moderna
A chegada dos occidentais a América e a súa cartografización supuxo unha revolución para o Renacentismo, ao mudar o concepto do espazo terrestre, pois en contra do dito na Biblia, as terras emerxidas non formaban un bloque conxunto.
O cartógrafo portugués Diego Ribero creou en 1527 o primeiro planisferio coñecido cun Ecuador terrestre graduado. O cartógrafo Bautista Agnese elaborou 71 (quizais máis) atlas manuscritos das cartas mariñas.
Nesa época o máis importante era representar fielmente a realidade. O século XVI foi a Idade de Ouro da cartografía. O flamengo Gerhard Kremer (1512-1594, máis coñecido coma Xerardo Mercator), foi o máximo expoñente. Debe o seu alcume a que proporcionou aos mercadores da época uns mapas moi fiables.
A súa obra estaba promovida por Carlos V do Imperio Xermánico e Filipe II de España (dado que Flandres daquela pertencía á coroa Española) para lograr novas vías de comercio. Nesa época os mapas eran segredos de estado, dada a súa importancia estratéxica xeo-militar.
Xa nesta época a difusión dos mapas viuse facilitada pola invención da imprenta.
Tamén deseñou un planisferio, baseado nos coñecementos dos astrónomos gregos, que supuxo un cambio na concepción occidental do globo. Aínda que foi moi útil, na actualidade está sumamente desfasado (por exemplo, a Antártida é inmensa). A idea da esfericidade da Terra, así como a teoría Heliocéntrica, fóronose difundindo, pero custou a súa implantación.
Os mapas fóronse completando con mapas sectoriais, que servían a políticos e militares para coñeceren as colonias (de aí o gran traballo de Francia e Inglaterra no século XVII).
No século XVIII o observatorio de París era o centro máis activo da cartografía. A familia Cassino foron os primeiros en confeccionar un mapa topográfico detallado de Francia.
Tamén nese século as expedicións científicas francesas chegadas ao Perú e aos polos confirmaron a teoría de Isaac Newton (1643-1727) de que a Terra era achatada nos polos, ao ver que un obxecto pesa máis no polo ca no Ecuador debido á maior gravidade.
As viaxes de James Cook demostraron que a maior parte das terras emerxidas están no hemisferio norte, ademais de facilitar o descubrimento da Antártida.
Debido ás dificultades físicas escarpadas inherentes na cartografía, fabricantes de mapas copiaron con frecuencia o material de traballos anteriores sen dar crédito ao cartógrafo orixinal. Así, un dos mapas antigos máis famosos de Norteamérica, coñecido popularmente coma o Mapa Castor, publicado en 1715 por Herman Moll, é unha reprodución exacta do traballo feito en 1698 por Nicolás de Fer, que á súa vez copiara as imaxes impresas en libros de Louis Hennepin (publicados en 1697) e François Du Creux (en 1664). Pero cara a 1700 os fabricantes de mapas comezaron a darlle crédito ao autor orixinal, imprimindo a frase "Segundo [o cartógrafo orixinal]".
Cartografía galega
miniatura|Descripcion del Reyno de Galizia de Fernando Ojea. En 1595 publícase o primeiro mapa impreso coñecido en que Galicia aparece representada de forma independente: trátase dun pequeno mapa do extremo noroccidental peninsular, co título Galitia / Galizia hisp.. Atribuído a Metellus, ten importantes erros, e debeu ser copiado da parte correspondente do mapa do conxunto peninsular publicado por Ortelio en 1570.
O primeiro mapa de Galicia debuxado expresamente e impreso foi o de Fernando de Ojea, a Descripcion del Reyno de Galizia en 1603, formando parte do primeiro Atlas moderno impreso, o Theatrum Orbis Terrarum de Abraham Ortelio. Foi moi copiado e deu lugar a unha ampla familia documental.
Vicente Tofiño iniciou a cartografía científica, baseada en levantamentos mediante triangulación, cos seus traballos sobre a costa de Galicia para o Atlas Marítimo de España (1789), cuns mapas dunha alta calidade.
En 1784, Tomás López publicou o seu Mapa Geographico del Reyno de Galicia. Representa toda Galicia e establece os límites das súas sete provincias, cunha escala próxima a 1:332000. Incrementa moito o número de lugares, vilas e comarcas, así como a rotulación de hidrónimos e hidrónimos e das vías de comunicación. Por primeira vez son representados correctamente os límites de Galicia con Asturias. Non tivo en conta as cartas náuticas de Tofiño, polo que presenta erros, cando menos no perfil costeiro.
O primeiro gran mapa de Galicia é a Carta Xeométrica de Galicia de Domingo Fontán, impresa en 1845. O autor adoptou os métodos e técnicas científicas da cartografía náutica e tras un minucioso levantamento cartográfico. Introduciu o sistema métrico e utilizou a escala 1:100000, coincidindo coa dos mapas oficiais doutros países europeos.