cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alto Representante para Bosnia e Hercegovina
Condicións para o peche da Oficina do Alto Representante
En febreiro de 2008, o Consello de Aplicación da Paz estableceu as condicións para o peche da OHR. Os problemas máis críticos consideraranse obxectivos que deben alcanzar as autoridades de Bosnia e Hercegovina antes de que se poida realizar a transición da OHR á presenza da Unión Europea. Dunha longa lista de prioridades coñecidas, o Consello seleccionou as máis importantes para a transición e o peche da OHR:
Ademais destes obxectivos tamén hai dúas condicións:
O peche da OHR é considerado pola Xunta Directiva do Consello de Aplicación da Paz como unha condición previa para ser membro da UE e mesmo para ser Estado candidato.
Lapislázuli
miniatura|Lapislázuli Lapislázuli, coñecido tamén coma lapis, é unha rocha metamórfica de cor azul utilizada como xema ou como rocha ornamental dende antes do 7000 a.C. en Mehrgarh na India, situado no que hoxe é o Paquistán. A súa cor azul escura e opaca, fai que esta xema fose altamente apreciada polos faraóns exipcios, como pode ser visto polo seu uso destacado en moitos dos tesouros recuperados das tumbas faraónicas. É aínda moi popular hoxe.
Trátase dunha rocha e non dun mineral porque está composto por varios minerais. A primeira parte do nome, lapis, en latín significa pedra. A segunda parte, lázuli, é a forma xenitiva no latín, lazulum, que veu do árabe (al)- lazward, que veu do persa لاژورد lāžward, que veu á súa vez do sánscrito Rāja-āvárta, significando «xoia real». Lazúli era orixinalmente un nome, mais logo veu significar azul por causa da súa asociación coa pedra. Outro nome do lapislázuli en sánscrito era āvárta-mani: «xoia real de pirita».
A palabra en inglés azure, do azul español e portugués, e o azzurro italiano son cognatos.
22 de xullo
O 22 de xullo é o 203º día do ano do calendario gregoriano e o 204º nos anos bisestos. Quedan 162 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Riane Eisler.
Mortes
miniatura|100px| Errico Malatesta.
Juan Crisóstomo Torrico
Juan Crisóstomo Torrico González, nado en Lima o 21 de xaneiro de 1808 e finado en París o 27 de marzo de 1875, foi un militar e político peruano, presidente do seu país entre o 16 de agosto e o 17 de outubro de 1842.
Gran Val do Rift
O Gran Val do Rift é un complexo de fallas tectónicas que se estende por máis de 5.000 km, no sentido norte-sur, dende o norte de Siria ata o centro de Mozambique, o seu largo varía entre os 30 aos 100 km e a fondura duns poucos centos a moitos milleiros de metros. Formouse pola separación no norte das placas tectónicas de Arabia e África, que comezou hai 35 000 000 de anos, e no sur seguiu hai 15 000 000 de anos coa separación das placas tectónicas africana e arábica.
Xeografía
A parte norte do Rift fórmaa o val do río Xordán, que corre cara ao sur dende o lago Hula e o mar de Galilea ata o mar Morto, dende alí o Rift ocúpao o Wadi Arabah e despois o golfo de Aqaba e o mar Vermello.
En Tanzania, un pouco ao norte do Lago Niasa, o val divídese unha vez máis, cunha póla que segue para o noroeste e despois para o norte, formando o lago Tanganica que fai fronteira entre a República Democrática do Congo e Tanzania e Burundi, segue polo lago Kivu que separa Ruanda do Congo, os lagos Eduardo e Alberte, cunha das nacentes do Nilo que o separan de Uganda, coñecido como Rift occidental ou albertino, onde se atopan a maioría dos grandes lagos Africanos xa mencionados. O lago Vitoria atópase entre os dous ramos do Val do Rift.
miniatura|esquerda|400px|Volcán de Nyiragongo.
Vulcanismo
A concentración volcánica é alta: Kilimanjaro, monte Kenya, monte Karisimbi, monte Nyiragongo, monte Meru e monte Elgon, así como o cráter Highlands en Tanzania. O volcán Ol Doinyo Lengai continúa activo, é o único volcán de natrocarbonatite do mundo. Outra zona volcánica extremamente activa é o Triángulo Afar.
En Kenya o Val é máis fondo ao norte de Nairobi, aquí os lagos non teñen saída ao mar polo que teñen un alto contido en sales, entre os máis importantes lagos destacan lago Magadi que é case sólido sodium carbonate, o lago Elmenteita, o lago Baringo, o lago Bogoria e o lago Nakuru son todos moi alcalinos. O Lago Naivasha ten fontes de auga doce, o que lle permite ter unha elevada biodiversidade.miniatura|División en placas tectónicas da zona do Gran Val do Rift africano.|esquerdaA separación das placas continúa, polo que dentro duns poucos millóns de anos, o Océano Índico asolagará a África Oriental e formarase unha grande illa coa rexión da costa de África.
miniatura|Gran Val do Rift en África.
Patrimonio Mundial
O Sistema de lagos de Kenya no Gran Val do Rift foi inscrito pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade.
Ligazóns externas
Programa Rift Albertino
Steve Bell (debuxante)
Steven Bell, nado o 26 de febreiro de 1951, é un debuxante político inglés cuxo traballo aparece en The Guardian e outras publicacións. É coñecido pola súa tendencia de esquerda.
Bulma
Bulma (ブルマ) é un personaxe da serie de manga e anime Dragon Ball. É unha rapaza que inicia a busca das Bólas do Dragón no primeiro capítulo da serie xa que desexa atopar un mozo. O seu nome provén dunha deformación do inglés Bloomers (ブルマー). É a representación do personaxe Xuanzang da lenda chinesa Viaxe ó Oeste.
Ana Lemos ponlle voz na dobraxe galega da serie.
Características
Bulma é o primeiro personaxe de Dragon Ball co que ten contacto Son Goku na súa busca das sete Bólas do Dragón para pedir un desexo. A súa aparencia e a dunha rapaza con cabelo celeste (cor lila no manga), que ó comezo da serie ten 16 anos, é filla do Doutor Brief, un afamado científico fundador da Capsule Corporation e creador das famosas cápsulas Hoi-Poi. Vai en busca das bólas de dragón provista de todo tipo de vehículos e artefactos tecnolóxicos sumamente útiles. Aínda que carece de habilidade para o combate, a súa intelixencia é moi superior a dun ser humano normal, sendo ela a creadora de moitos inventos, como por exemplo o Radar que indica con precisión, a localización das bólas de dragón
Casa de Pavlov
dereita|miniatura|260x260px|Casa de Pavlov durante a [[segunda guerra mundial.]]
A Casa de Pavlov (en дом Павлова) é un edificio de apartamentos da cidade de Volgogrado. Durante a Segunda Guerra Mundial, foi defendido na Batalla de Stalingrado entre 1942 e 1943. Recibiu o seu nome do sarxento Yakov Pavlov, que mandaba o pelotón que tomou o edificio e o defendeu durante a batalla.
Provincia de Cáceres
Cáceres (en estremeño: Caçris, na fala de Xálima: Cáciris) é unha provincia de España, na parte norte da comunidade autónoma de Estremadura. Limita coas provincias de Salamanca, Ávila, Toledo, e Badaxoz, e con Portugal.
Casa de Pavlov
O edificio
A casa era un edificio de catro andares no centro da cidade de Stalingrado, construído en paralelo á marxe do río Volga e diante da Praza do 9 de xaneiro, unha gran praza cadrada cuxo nome provén do Domingo Sanguento. O edificio foi atacado polos alemáns en setembro de 1942. Na noite do 28 de setembro, un pelotón do 42º Rexemento da 13ª División da Garda recibiu a orde de coller o edificio e defendelo. O pelotón estaba comandado polo xove suboficial Yakov Pavlov, que substituía o seu oficial superior que estaba ferido. Aínda que o conseguiron só catro homes sobreviviron ao combate. No soto, Pavlov descubriu a un pequeno grupo de rusos, civís e militares, algúns deles feridos graves. Eles sós conseguiron defender a praza ata que, días despois, as tropas de reforzo forneceron metralladoras, fusís antitanque e morteiros. A gornición de vinte e cinco homes fortificou o perímetro do edificio con arame de espiño e minas, preparando posicións de metralladoras e fusís antitanque nas fiestras. Para mellorar as comunicacións e o abastecemento dentro do edificio, derrubaron os tabiques do soto e dos pisos superiores, ademais de escavar unha trincheira que os comunicaba con posicións soviéticas no exterior. As subministracións chegaban a eles a través da trincheira despois de atravesar o río en bote, evitando os bombardeos alemáns.
Provincia de Cáceres
A súa capital é a cidade de Cáceres.
Casa de Pavlov
O edificio
O inconveniente sempre foi a subministración de auga e comida. A falta de camas, os soldados abriron tubos de amianto para tratar de durmir neles, a pesar do fogo de metralladora alemá día e noite. Os asaltos alemáns sucedían ao longo do día. Cada vez que os tanques alemáns tentaban atravesar a praza, os homes de Pavlov concentraban fogo pesado contra eles dende o soto, as fiestras ou o tellado, deixando atrás cadáveres e aceiro. Os alemáns retirábanse unha e outra vez. Os defensores e civís rusos que continuaban a vivir nos sotos resistiron dende o 23 de setembro ata o 25 de novembro de 1942, cando foron relevados polas forzas soviéticas ao contraataque.
Provincia de Cáceres
A provincia de Cáceres ten unha poboación de 412.580 hab. (Padrón INE 2005) dos cales o 21,5% vive na capital.
Casa de Pavlov
O edificio
O destacamento de defensores da casa de Pavlov incluía representantes dun gran número de repúblicas soviéticas: o sarxento Pavlov e dous dos seus homes, Alexandrov e Afanasiev, eran rusos, Subgayda e Gluschenko, ucraínos, Mosiyashvili e Stephanashvili xeorxianos, Turganov uzbeko, Murzayev casaco, Turdiev taxico e Ramazanov tártaro.
Nos mapas de batalla do 62º Exército Soviético, a casa en terra de ninguén comezou a ser chamada "Dom Pavlov" (Casa de Pavlov) e converteuse nun lugar de apoio e referencia. Os soviéticos verificaban observacións de movementos das tropas alemás, reportando, por exemplo, tanques inimigos a 200 metros ao norte da Casa de Pavlov. Nos mapas alemáns, o edificio foi marcado como un punto fortificado.
Significado simbólico
miniatura|Casa de Pavlov no seu estado actual. A inscrición no memorial di: "Neste edificio uníronse as heroicas fazañas da guerra e do traballo. Defenderémoste e reconstruirémoste, querido Stalingrado!" A casa de Pavlov converteuse nun símbolo da resistencia numantina da Unión Soviética na Gran Guerra Patriótica en xeral e na batalla de Stalingrado en particular.
O xeneral Vassili Chuikov, comandante das forzas soviéticas en Stalingrado, declarou con sorna que os nazis perderon máis soldados tentando tomar a casa de Pavlov que tomando París.
Foi reconstruída despois da batalla e aínda se usa como edificio de apartamentos. Na parte oriental do edificio orientado ao Volga, levántase un monumento formado polos ladrillos recollidos tras a batalla.
Polas súas accións en Stalingrado, Yakov Pavlov foi nomeado heroe da Unión Soviética e recibiu a Orde de Lenin, a Orde da Revolución de Outubro, dúas Ordes da Estrela Vermella e outros recoñecementos. Despois da guerra, uniuse ao Partido Comunista e foi elixido tres veces deputado no Soviet Supremo da República Socialista Federativa Soviética de Rusia.
O último membro do grupo de Pavlov, Kamoljon Turgunov morreu o 16 de marzo de 2015, aos 93 anos de idade.
Disparados ó futuro
Disparados ó futuro é o primeiro álbum da banda galega de rock Zënzar. Foi publicado en 1997 e reeditado en 2005.
Michael Phillips (crítico)
Michael Phillips, nado en Kenosha, Wisconsin en 1961, é un crítico estadounidense de cinema para o xornal Chicago Tribune. Anteriormente fora crítico de drama para Tribune, Los Angeles Times, St. Paul Pioneer Press, The San Diego Union-Tribune e Dallas Times Herald.
Traxectoria
Phillips naceu en Kenosha, Wisconsin mais criouse en Racine.
Giulianova
miniatura|250px|Giulianova Giulianova é unha vila costeira e comuna italiana de 23.256 habitantes, na provincia de Teramo.
Xeografía
O turismo xoga un gran papel en Giulianova. A vila, caracterizada por ter varias praias, convértese no verán en refuxio de cidadáns de grandes cidades como Roma ou Milán, así como de turistas alemáns e franceses.
Historia
En tempos pre-romanos, a tribo dos Praetutii tiñan un asentamento chamado Castrum Novum nas proximidades de Giulianova. Na Idade Media a poboación de Castrum Novum, daquela chamado Castrum divi Flaviani, foi trasladada á nova vila de Giulia, situada nos outeiros, fundada polo nobre local Giulio Antonio Acquaviva.
Signo de exclamación
O signo de exclamación (!) é un signo de puntuación que se utiliza despois dun enunciado para indicar entoación exclamativa, a propia da expresión das emocións, da vehemencia, do desexo e das ordes. Con moita frecuencia indica tamén a fin dunha frase, sinalando unha pausa similar á dun punto.
É coñecido tamén como signo de admiración, aínda que algúns autores consideran que se debe evitar esta denominación, dado que a admiración non é a única emoción que expresa.
Historia
Crese que a forma do signo de exclamación ten a súa orixe na Idade Media, nunha época máis ou menos contemporánea do nacemento do signo de interrogación. Segundo unha teoría, nesta altura os copistas acostumaban empregar a exclamación latina iō, que significaba "viva!", para indicar sorpresa ou alegría nunha frase. No curso do tempo esta palabra daría lugar ao signo por medio da sobreposición da letra "ı" ao "o" e da redución da vogal "o" a un punto. Outra hipótese apunta á abreviación da palabra latina interjectio como base da forma io.
600px|miniatura|centro|Posible evolución do signo.
Uso e particularidades en diversas linguas
Utilízase na maioría das linguas que empregan o alfabeto latino e tamén en árabe, coreano, xaponés e chinés.
Nalgunhas linguas como o castelán colócase en combinación con este outro signo de exclamación invertido (¡) ao comezo da frase.
En galego, nos textos dos séculos XIX e XX tendíase a reproducir os usos do castelán e empregábase xeralmente como é norma nesoutra lingua. Conforme a isto, na primeira edición das Normas Ortográficas e Morfolóxicas do Idioma Galego (1982) prescribíase que se empregasen dous signos de exclamación correlativos (¡...!) ao inicio e ao final do enunciado afectado pola entoación exclamativa. Trala reforma das NOMIG feita no 2003 só é obrigatorio o uso do signo de exclamación de peche (!), aínda que se admite o uso do signo invertido de apertura (¡) para facilitar a lectura e evitar ambigüidades.
Usos extralingüísticos
miniatura|Na sinalización viaria, o signo de exclamación indica perigo.
Matemáticas
Emprégase o signo de exclamación xunto a unha variable para representar o factorial, que se representaría n!, definíndose como a multiplicación dos números naturais antecesores de n distintos de cero. números consecutivos. O factorial de cero (0!) é 1.
Xadrez
No xadrez, nas anotacións das partidas, un movemento apuntado poder ter un ou dous signos de exclamación. Se se anota un signo de exclamación (!) lese que é unha boa xogada, e se aparecesen dous (!!), implicaría unha xogada excelente.
Banda deseñada
Na banda deseñada, o signo de exclamación indica sorpresa ante calquera situación sospeitosa ou que abra un misterio. Ademais, úsase para resaltar as sentenzas que soltan os personaxes e darlle máis forza á lectura que realice un lector.
Sinalización viaria
O signo de exclamación circunscrito por un triángulo vermello indícalle aos condutores de automóbiles nas estradas a proximidade dun perigo de causa incerta.
Residencia de Würzburg
A Residencia de Würzburg (en Würzburger Residenz) é un pazo barroco que se atopa na cidade alemá de Würzburg, no estado de Baviera.
Historia
Foi orixinalmente deseñada polo arquitecto Johann Balthasar Neumann para o príncipe-bispo Johann Philipp Franz von Schönborn. A súa construción durou sesenta anos. Entre 1720 e 1744 completouse a estrutura exterior, mentres que o interior foi rematado en 1780.
Reconstrución
As tarefas de restauración da Residencia comezaron tralo final de guerra e non cesaron até o ano 1987, cando se completou e se abriu de novo o "Gabinete do espello". A súa reconstrución custou arredor de 20 millóns de euros.
Patrimonio da Humanidade
No ano 1981, a Residencia Würzburg e os seus patios e xardíns foron declarados como "Patrimonio da Humanidade" pola UNESCO e gozan dunha protección especial.
miniatura|centro|800px|Fachada do xardín da Residencia. miniatura|centro|800px|Vista frontal da Residencia.
Slanted and Enchanted
Slanted and Enchanted é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie rock Pavement, editado o 20 de abril de 1992 a través do selo Matador Records. O disco foi distribuído aos críticos no ano 1991, meses antes do seu lanzamento oficial. As sesións de gravación dividíronse entre os South Makepeace Studios en Brooklyn, Nova York e os Louder Than You Think Studios en Stockton, California.
No ano 2003 o disco foi situado no número 134 da lista da Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos, quedando na revisión de 2012 no posto 135. En novembro de 2003 a publicación en liña Pitchfork Media escolleuno como o quinto mellor álbum dos anos 90.
Unha versión expandida do álbum formada por dous discos, Slanted and Enchanted: Luxe & Reduxe, publicouse no ano 2002. Xunto cos 14 temas orixinais, inclúe 10 cancións máis das sesións de gravación no disco 1, e o disco 2 está formado polos catro temas do EP Watery, Domestic, sete temas de sesións de gravación e 13 temas ao vivo (dun concerto na Brixton Academy de Londres o 14 de decembro de 1992).
The Strange Case Of...
The Strange Case Of... é o segundo álbum de estudio da banda americana Halestorm, o cal foi publicado o 10 de abril de 2012. Este contén as cancións que formaban parte do EP Hello: It's Mz Hyde, que xa fora publicado en xaneiro de 2012 e contaron co mesmo produtor do seu primeiro álbum, Howard Benson. O primeiro single Love Bites (So Do I), alcanzou moi rápido os primeiros postos das listas Billboard, destacando que se converte na primeira banda liderada por unha muller en alcanzar o primeiro posto na lista Active Rock da radio nos Estados Unidos de América.
Cancións extras
A edición Deluxe do álbum, contén a maiores as seguintes cancións:
Singles e videografía
En febreiro de 2012 presentan este segundo álbum cun vídeo para o que é o primeiro single, Love Bites (So Do I). Nese mesmo mes, Here's to Us convértese no segundo single, e dáse a coñecer mediante a serie televisiva da FOX “Glee”, poidéndose escoitar no episodio 14 da terceira temporada. En maio de 2012, publican un vídeo para a canción Freak Like Me con imaxes en vivo, coa intención de promocionar a xira que realizaran no verán dese mesmo ano. O 20 de xuño de 2012 dáse a coñecer o vídeo do que sería o novo single I Miss The Missery. O 9 de xullo do mesmo ano publican un vídeo, coa intención de promocionar a xira europea, que conta coa canción Rock Show. O 11 de febreiro de 2013 publican outro vídeo para a canción Freak Like Me, como agradecemento a todos os seus fans que asistiron aos seus concertos
Chicago Tribune
O Chicago Tribune é un dos principais xornais da cidade de Chicago, Illinois, (Estados Unidos), propiedade da Tribune Company. Anteriormente coñecido como o World's Greatest Newspaper (coñecido como WGN en radio e televisión), segue sendo o principal diario de Chicago e a súa zona metropolitana, sendo o oitavo periódico máis importante de Norteamérica en vendas.
O 2 de abril de 2007, o Tribune anunciou un plan de venda de accións por valor de 8,2 miles de millóns USD, cun prezo de saída de 34$ por acción, e un plan de propiedade de accións para os empregados. O novo presidente do diario é o magnate Sam Zell. Asemade, como parte do acordo, os Chicago Cubs e o seu estadio, o Wrigley Field, foron vendidos, así como a cota do Tribune do grupo de canles de televisión Comcast SportsNet.
Historia
O Tribune foi fundado por James Kelly, John E. Wheeler e Joseph KC Forrest, aparecendo o seu primeiro número o 10 de xuño de 1847. Logo dun cambio de editores, absorbeu outras tres publicacións da cidade: o Free West en 1855, o Democratic Press en 1858, e o Chicago Democrat en 1861. O seu principal rival na cidade era o Chicago Daily News, fundado en 1875.
En 1910, cunha tirada de 188.000 exemplares, era o terceiro diario máis vendido en Chicago.
Algunhas das grandes primicias do Tribune foron a publicación do texto orixinal do Tratado de Versalles, en xuño de 1919, e a súa revelación dos plans de guerra dos Estados Unidos en vésperas do ataque xaponés a Pearl Harbor. Na súa portada do 7 de xuño de 1942 anunciou que os Estados Unidos descifrara o código militar PURPLE do Xapón.
Debido ao Regulamento Xeral de Protección de Datos, a páxina web do Chicago Tribune non é accesible dende os países da Unión Europea dende 2018.
The Green Inferno
O filme foi estreado nos Estados Unidos o 25 de setembro de 2015 a través de Blumhouse Tilt e High Top Releasing.
Rachilde
miniatura|dereita|Rachilde. Marguerite Eymery, coñecida como Rachilde, nada en Cros (entre Château-l'Évêque et Périgueux, Dordogne) o 11 de febreiro de 1860 e finada en París o 4 de abril de 1953, foi unha escritora en lingua francesa. Tamén publicou cos pseudónimos Jean de Childra et Jean de Chibra.
Dixital
O termo dixital pode designar distintos conceptos:
Reynès
Reynès (en catalán: Reiners) é unha comuna francesa situada no departamento dos Pireneos Orientais, na rexión do Languedoc-Rosellón. Pertence ao distrito de Céret e ao cantón de Céret e contaba con 1.204 habitantes en 2010.
Arrondissement
Canadá
No Quebec (Canadá), as cidades de Quebec, Cookshire-Eaton, Grenville-sur-a-Rouge, Lles Îles-de-a-Madeleine, Longueuil, Lévis, Montreal, Métis-sur-Mer, Saguenay e Sherbrooke están divididas en arrondissements.
Francia
En Francia, existen dous tipos de arrondissements:
Países Baixos
Nos Países Baixos, un arrondissement é unha subdivisión xudicial equivalente a distrito.
Micrococáceas
A familia micrococáceas (Micrococcaceae) comprende varios xéneros bacterianos de cocos grampositivos, que habitan no aire e pel, como por exemplo Micrococcus luteus.
Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada deste grupo está baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e no NCBI (National Center for Biotechnology Information) e a filoxenia está baseada no estudo do ARNr 16S da LTP 106 do Proxecto 'The All-Species Living Tree'.
O xénero recentemente descrito Tersicoccus ten unhas relacións pouco claras neste grupo, pero probablemente é próximo a unha das liñaxes de Arthrobacter.
Pulp (novela)
Pulp é unha novela de Charles Bukowski, publicada en 1994, pouco despois da súa morte. Toma o título do xénero das revistas pulps. O protagonista é o detective privado Nick Belane.
Trama
Nick Belane é un detective privado de 55 anos residente nos Ánxeles. Logo de tres matrimonios e tres divorcios, leva unha vida de alcoholismo e xogo. Enfróntase a casos do máis variado e absurdo.
A "señora Morte" encárgalle que atope a Louis-Ferdinand Céline, malia que xa leva 32 anos morto. Un operario de pompas fúnebres pídelle que unha extraterrestre o deixe en paz. Un coñecido pídelle que atope o "Pardal Vermello". Un homiño pídelle probas de que a súa muller o engana. Como en obras de Raymond Chandler, os casos comezan a entrelazarse.
Axiña se ve envolto en pelexas, obrigado a sacar a pistola e usar os nocellos. Consome grandes doses de alcol, e alterna estados de ánimo bos con momentos depresivos. Vai ós hipódromos a relaxarse, pero nin alí logra desconectar de todo do traballo.
Santuario de San Gabriele dell'Addolorata
miniatura|250px|Santuario de San Gabriele dell'Addolorata O santuario de San Gabriele dell'Addolorata (San Gabriel da Dolorosa, en italiano) é un santuario italiano, que se atopa aos pés do Gran Sasso, na comune de Isola del Gran Sasso d'Italia, na provincia de Teramo.
Hai 4 estruturas principais: o convento que é a sé de passionisti; a vella igrexa na que están os restos de Gabriele dell'Addolorata; a nova igrexa en formigón armado e aceiro, que en xeral está aberta tódolos días para acoller ao alto número de peregrinos; e a sede do Eco di San Gabriele, a revista mensual vinculada ás actividades do santuario.
Historia
miniatura|A igrexa antiga Cara 1215, Francisco de Asís fundou un convento para a súa orde franciscana na comune de Isola del Gran Sasso d'Italia, no que estiveron até o tempo das supresións napoleónicas; ese convento é o actual santuario de San Gabriele.
Parece que o santo de Asís viu nas augas freáticas do Gran Sasso un altar dedicado á Virxe, polo que probablemente en 1216 comezou a construción dunha igrexa adicada á mesma.
En 1809 o convento foi abandonado polos seguidores de Francisco, a raíz da supresión das ordes relixiosas durante o período napoleónico e posteriormente tomado en 1847 polos Passionistas.
A urna cos restos mortais de Gabriele dell'Addolorata estivo durante un tempo conservada na antiga igrexa, para ser trasladada posteriormente ao novo santuario.
Devoción
miniatura|Urna cos restos de Gabriele O santuario é unha meta de peregrinación moi seguida polos xoves con dúas citas principais, unha no mes de marzo, a cen día do exame do Estado para obter o diploma de ensinanza media superior, onde miles de estudantes procedentes dos Abruzos e outros lugares acoden ao santuario para rezar e así obter un bo resultado no exame; e outra o derradeiro domingo de agosto, no que se amorean multitude de tendas de campaña na que os mozos (pero tamén os menos mozos) se establecen durante cinco días, dando vida o seu encontro relixioso.
Entre as visitas célebres do santuario caben destacar a do Papa Xoán Paulo II e o entón prefecto de Congregación para a Doutrina da Fe, Joseph Ratzinger. A lembranza destas visitas testimóniase polas fotos expostas no moderno santuario.
Journal of Indo-European Studies
En 2006, púxose á disposición de suscriptores institucionais un arquivo online co texto completo desta revista.
Santuario de San Gabriele dell'Addolorata
Arte
O moderno santuario, realizado segundo o proxecto da escola Gio Ponti, completado co proxecto do arquitecto Eugenio Abruzzini, alberga valiosos exemplos da arte sagrada contemporánea de artistas como Enrico Accatino, Ugolino de Belluno ou Tito Amodei.
Andreu Casadevall
Andreu Casadevall Guinart, nado o 1 de xaneiro de 1962 en Santa Coloma de Gramenet, Barcelona, é un adestrador de baloncesto profesional catalán que actualmente adestra ao Autocid Ford Burgos da liga LEB.
Julius Pokorny
Julius Pokorny, nado en Praga o 12 de xuño de 1887 e finado en Zúric o 8 de abril de 1970, foi un filólogo checo, estudoso das linguas celtas, especialmente o irlandés, e un defensor do nacionalismo irlandés.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Viena, onde tamén ensinou desde 1913 até 1920. De 1920 a 1935, ocupou a cátedra de Filoloxía Celta na Universidade Friedrich Wilhelm de Berlín, antes de que os nazis descubrisen que, a pesar de ser nacionalista alemán, era de ascendencia xudía. Foi o editor da importante revista Zeitschrift für celtische Philologie antes da segunda guerra mundial e foi responsábel da súa reactivación despois.
Escapouse a Suíza en 1943, onde ensinou durante uns anos na Universidade de Berna e na Universidade de Zúric até a súa xubilación en 1959. En 1954, recibiu o título honorario de cátedra na Universidade Ludwig Maximilian de Múnic, onde foi profesor a tempo parcial en 1956 e novamente desde 1960 até 1965.
É autor do Indogermanisches Etymologisches Wörterbuch (‘Dicionario Etimolóxico Indoeuropeo’, 1959) que aínda se utiliza amplamente hoxe en día.
Morreu en Zúric case tres semanas despois de ser atropelado por un tranvía, non moi lonxe da súa casa.
Metalicidade
A metalicidade das estrelas e outros obxectos astronómicos é unha estimación aproximada da súa abundancia en distintos elementos químicos, que cambia co tempo debido aos mecanismos da evolución estelar, e, por tanto, proporciona unha indicación da súa idade. En termos cosmolóxicos, o Universo está evolucionando quimicamente. Segundo a teoría do Big Bang, o Universo temperán consistía primeiramente en hidróxeno e helio, con trazas dos elementos litio e berilio, pero non elementos máis pesados. Por medio do proceso da evolución estelar as estrelas xeraron primeiro enerxía sintetizando metais a partir de hidróxeno e helio por reaccións nucleares, despois dispersaron a maioría da súa masa por medio do vento estelar ou por explosións como as das supernovas, espallando os novos metais polo Universo. Crese que as xeracións máis vellas de estrelas teñen xeralmente unha menor metalicidade que as xeracións máis novas, xa que as primeiras se formaron no Universo temperán relativamente pobre en metais.
Coroa do Reino de Polonia
]] A Coroa do Reino de Polonia (en Korona Królestwa Polskiego, en Corona Regni Poloniae) é o nome do conxunto de territorios do rei de Polonia na Alta Idade Media; en polaco é nomeada simplemente como a Coroa.
Metalicidade
Metalicidade de estrelas e planetas
A medida da metalicidade dunha estrela axuda a determinar se unha estrela terá planetas orbitando arredor e o tipo de planetas, xa que hai unha correlación directa entre a metalicidade e o tipo de planetas que unha estrela pode ter. As medidas demostraron a conexión entre a metalicidade dunha estrela e os planetas xigantes gasosos, como Xúpiter e Saturno. Cantos máis metais hai nunha estrela e no seu sistema planetario e disco protoplanetario ionizado, máis probable é que o sistema teña planetas xigantes gasosos e planetas rochosos. Os modelos actuais mostran que a metalicidade xunto coa correcta temperatura do sistema planetario e a distancia á estrela son claves para a formación de planetas e planetesimais. A metalicidade tamén afecta á temperatura de cor dunha estrela. As estrelas pobres en metais son máis azuis e as estrelas ricas en metais son máis vermellas. O Sol, con 8 planetas e 5 planetesimais, utilízase como referencia, cun [Fe/H] de 0,00. Outras estrelas presentan un valor positivo ou negativo. Unha estrela cun [Fe/H]=0,0 ten a mesma abundancia de ferro que o Sol. Unha estrela cun [Fe/H]=−1,0 ten a décima parte de elementos pesados que o Sol. Con [Fe/H]=+1, a abundancia de elementos pesados é 10 veces a do Sol. O exame de poboacións estelares mostra que as estrelas máis vellas (formadas máis temperanmente) teñen menos metalicidade.
Coroa do Reino de Polonia
Organización territorial
Logo da Unión de Lublin (1569) os territorios da Coroa foron divididos en dúas provincias: a Pequena Polonia (en Małopolska) e a Gran Polonia (en Wielkopolska). As provincias estiveron subdivididas en voivodatos.
Metalicidade
Definición
A composición estelar, tal como se determina por espectroscopia, normalmene defínese simplemente polos parámetros X, Y e Z. Aquí X é a porcentaxe fraccional de hidróxeno, Y é a porcentaxe fraccional de helio, e todos os restantes elementos químicos son a porcentaxe fraccional Z. Entón, defínese simplemente como:
Na maioría das estrelas, nebulosas e outras fontes astronóicas, o hidróxeno e o helio son os dous elementos dominantes. A fracción correspondente á masa de hidróxeno exprésase xeralmente como, onde M é a masa total do sistema e a masa fraccional do hidróxeno que contén. De xeito similar, a fracción que supón a masa de helio denótase como. O resto dos elementos en conxunto denomínanse 'metais', e a metalicidade (a fracción que supón a masa de elementos máis pesados que o helio) pode calcularse así:
Para a superficie do Sol, estes parámetros teñen os seguintes valores:
! Descrición !! Valor solar
Hai que salientar que debido aos efectos da evolución estelar, nin a composición inicial nin a composición de toda a masa nos tempos actuais do Sol é a mesma que a composición da superficie solar de hoxe en día.
Cálculo
A metalicidade estelar global defínese a miíudo usando o contido en ferro total da estrela "[Fe/H]": aínda que o ferro non é o elemento pesado máis abundante do Universo (senón o oxíxeno), si está entre os máis fáciles de medir con datos espectrais do espectro visible. A proporción da súa abundancia defínese como o logaritmo da proporción da abundancia de ferro na estrela comparada coa do Sol e expresada así:
onde e  son o número de átomos de ferro e hidróxeno por unidade de volume, respectivamente. A unidade que se adoita usar para a metalicidade é o "dex", que é unha contracción de 'expoñente decimal'. Con esta formulación, as estrelas cunha maior metalicidade que o Sol teñen un valor logarítmico positivo, mentres que as que teñen menor metalicidade que o Sol teñen un valor negativo. O logaritmo é decimal, polo que está baseado en potencias de 10; as estrelas cun valor de +1 teñen dez veces a metalicidade do Sol (101). Analogamente, as que teñen un valor de −1 teñen a décima parte da do Sol (10−1), mentres que as que teñan un valor de −2 teñen a centésima parte da do Sol (10−2), e así sucesivamente. As estrelas xoves da Poboación I teñen proporcións ferro-hidróxeno significativamente maiores que as estelas vellas da Poboación II. As estrelas primordiais da Poboación III estímase que teñen unha metalicidade de menos de −6,0, é dicir, menos dunha millonésima parte da abundancia de ferro que ten o Sol.
O mesmo tipo de notación utilízase para expresar diferenzas nos elementos individuais a partir da proporción solar. Por exemplo, a notación "[O/Fe]" representa a diferenza no logaritmo da abundancia de oxíxeno na estrela comparada coa do Sol e o logaritmo da abundancia de ferro na estrela comparada coa do Sol:
Relación entre Z e [Fe/H]
Estes dous modos de expresar o contido metálico dunha estrela están relacionados pola ecuación
onde [M/H] é a abundancia de metais total da estrela (é dicir, todos os elmentos máis pesados que o helio) definidos como unha expresión máis xeral que a de [Fe/H]:
A abundancia de ferro e a abundancia metálica total asúmese xeralmente que están relacionadas por medio da constante A da seguinte maneira:
onde A toma valores entre 0,9 e 1. Usando as fórmulas presentadas arriba, a relación entre Z e [Fe/H] pode finalmente escribirse como:
Clasificación para a Eurocopa 2016
miniatura|Balón oficial utilizado na Clasificación. A clasificación para a Eurocopa 2016 é o torneo de fútbol no que se determinan as seleccións que xogan a final da Eurocopa 2016 que se vai celebrar en Francia. O torneo principiou o 7 de setembro de 2014 e o seu remate está previsto para o 17 de novembro de 2015.
A competición marcou a estrea da selección de en competicións europeas logo que a UEFA a admitira como membro de pleno dereito en maio de 2013.
Sorteo
O 24 de xaneiro de 2014 a UEFA estableceu os bombos para o sorteo da fase de clasificación, dividindo as 53 seleccións participantes entre 6 bombos segundo a súa orde no coeficiente UEFA a 12 de decembro de 2013. Cinco bombos conformáronse con 9 equipos e o sexto acolleu ás 8 seleccións co peor coeficiente.
O coeficiente UEFA calculouse tendo en conta os puntos logrados por cada selección nas seguintes competicións:
Entre paréntese indícase o coeficiente de cada equipo. O sorteo efectuouse no Palais das Congrès Acropolis de Niza, Francia o 23 de febreiro de 2014 e o procedemento aplicado polo Comité Executivo da UEFA foi o seguinte: Para a realización do sorteo o Comité Executivo da UEFA tomou en consideración o seguinte: Dese xeito quedaron conformados o nove grupos do torneo.
Formato da competición
miniatura|Momentos previos ao partido entre Alemaña e Irlanda, do Grupo D o 14 de outubro de 2014 no Veltins-Arena de Gelsenkirchen O torneo clasificatorio consta dunha fase de grupos e a fase de play-offs:
As 53 seleccións participantes divídense en 9 grupos, 8 grupos de 6 equipos e un grupo de 5. Xógase en todos os grupos cun sistema de todos contra todos a partidos de ida e volta, os equipos clasifícanse consonte os puntos logrados, que se outorgados da seguinte maneira: Se ao remate dos partidos de grupo, dous ou máis equipos terminan empatados en puntos aplícanse os seguintes criterios de desempate: Os 9 gañadores de grupo, os 9 segundos de grupo e o mellor terceiro clasifican directamente para a fase final da Eurocopa. Para determinar o mellor dos terceiros lugares elimínase o resultado que estes equipos obteñan contra o último situado do seu respectivo grupo, salvante o terceiro lugar do grupo I que só conta con 5 equipos, e elabórase unha táboa baixo os seguintes criterios, en orde de aparición:
Os 8 restantes terceiros lugares pasan a disputar a fase de play-offs para definir os últimos catro clasificados, estes 8 equipos emparéllanse en 4 series de dous equipos que se enfrontan en partidos de local e visitante cun sistema de eliminación directa. En cada serie, clasifícase para a Eurocopa 2016 o equipo que marque máis goles en ambos os dous partidos. Se ambos os equipos marcan a mesma cantidade de goles nos dous partidos aplícase a regra do gol de visitante, se os goles marcados de visitante polos equipos é o mesmo ou se os dous partidos terminan en empate a cero procédese a xogar un tempo extra de dous períodos de 15 minutos cada un ao finalizar o partido de volta. De non marcaren no tempo extra establécese o gañador mediante tiros desde o punto de penal. De marcaren os dous equipos o mesmo número de tantos declárase gañador ao equipo visitante en base á regra do gol de visitante.
A "Semana do Fútbol"
A partir deste proceso clasificatorio a UEFA adoptou o concepto da "Semana do Fútbol" que se aplicará nos torneos de clasificación para a Eurocopa e a Copa Mundial de Fútbol, este novo concepto comprende as seguintes consideracións:
Grupo H
1 Sancionouse á selección de Croacia coa perda dun punto por "comportamento racista" no partido que xogou contra Italia o 12 de xuño de 2015. Naquel partido apareceu no céspede do Estadio Poljud de Split unha cruz esvástica debauxada, considerada un símbolo nazi.
Grupo I
1 O árbitro suspendeu no minuto 41 o partido entre Serbia e Albania por enfrontamentos entre xogadores e por incidentes no estadio; a UEFA decidiulle outorgar a vitoria a Serbia cun marcador de 3-0, mais á vez quitoulle tres puntos pola participación dos seus xogadores nos feitos. Logo das apelacións presentadas polas federacións de Serbia e Albania por ante o Tribunal Arbitral do Deporte (TAS) este organismo decidiu mantener a redución de tres puntos a Serbia pero lle deu a vitoria a Albania cun marcador de 3-0.
Mellor terceiro
Para elaborar a táboa dos mellores terceiros han eliminarseos resultados que estes equipos lograran contra os últimos clasificados dos seus respectivos grupos co obxectivo de equiparar o número de partidos xogados co terceiro do grupo I, o que só conta con 5 equipos. Ao terceiro do grupo I queda tal cal está, sen lle quitar puntos.
Fase de play-offs
Oito seleccións, divididas en 4 series de 2 equipos, participan nos play-offs. Os emparellamentos quedarán definidos mediante un sorteo que se realizará o 18 de outubro de 2015 en Nyon, Suíza.
Goleadores
Atualizado a 08 de setembro de 2015, 00h30
Hotel Arts
O Hotel Arts é un dos edificios máis emblemáticos da cidade de Barcelona, en España. Foi construído entre 1988 e 1992 na entrada do Port Olímpic con motivo dos Xogos Olímpicos de 1992, e preside aquela zona da cidade xunto coa veciña Torre Mapfre, que ten a mesma altura.
Ambos rañaceos son, con 154 metros de altura, os máis altos de Barcelona e de Cataluña. O conxunto formado polas dúas torres complétase coa monumental escultura Peix d'or (Peixe de ouro) de Frank Gehry.
Características
É unha torre de vidro de cores verdes e grises, de 44 plantas, rodeada dunha estrutura de ferro de cor branca, que foi deseñada polo arquitecto Bruce Graham, propiedade de Deutsche Bank e sede dun luxoso hotel de cinco estrelas da cadea Ritz-Carlton, que abriu as súas portas en 1994. Integra tamén 27 apartamentos de luxo, todos dúplex, dunha, dúas ou tres habitacións, con cociña e comedor, que ocupan as nove últimas plantas. Algún dos apartamentos tamén teñen terraza.
No último piso hai un restaurante que leva o cociñeiro Sergi Arola, antigo alumno de Ferran Adrià. No punto máis alto da torre hai instalada unha cámara de TV3.
Amina Bouayach
Amina Bouayach, nada en Tetuán o 10 de decembro de 1957, é unha activista dos dereitos humanos marroquí. Dende decembro de 2018, Bouayach traballou como a presidenta do Consello Nacional de Dereitos Humanos de Marrocos.
Deuse a coñecer por primeira vez ós medios cando, en 2006, se converteu na primeira muller elixida como presidenta dunha importante ONG en Marrocos.
Foi elixida vicepresidenta e despois secretaria xeral da Federación Internacional de Dereitos Humanos en 2010 e 2013 respectivamente. Posteriormente, en 2016, Bouayach traballou como o embaixadora de Marrocos en Suecia e Letonia.
En 2015, foi galardoada coa Lexión de honor francesa en Rabat pola súa integridade e constante compromiso cos Dereitos Humanos.
Durante a Primavera árabe Amina defendeu a supresión da pena de morte cando estivo en Tunisia e Libia.
Traxectoria
Bouayach naceu en Tetuán o 10 de decembro de 1957 nunha familia rifeña ben coñecida, expulsada do Rif pola ocupación. O seu pai, Hammadi Bouayach, era avogado, activista político, pensador e profesor de Dereito na Universidade de Rabat, da que se coverteu en decano. Foi un dos poucos seleccionados para formar parte dunha misión para estudar no estranxeiro no Cairo e París por Mekki Nassiri. O seu avó foi considerado a man dereita de Abdelkrim el-Khattabi e o xeneral máis leal durante a Guerra do Rif.
23 de xullo
O 23 de xullo é o 204º día do ano do calendario gregoriano e o 205º nos anos bisestos. Quedan 161 días para finalizar o ano.
Amina Bouayach
Traxectoria
Bouayach comezou a súa carreira cos Dereitos Humanos a unha idade nova, traballando coas familias dos prisioneiros políticos durante os Anos de Plomo en Marrocos. Pasou dous anos traballando coa socióloga Fatema Mernissi sobre os dereitos das mulleres, especialmente mulleres musulmás; e publicou numerosos artigos sobre o tema en árabe, francés, inglés e castelán.
Profesionalmente, ocupou moitos cargos políticos, sobre todo como membro de gabinete do exprimeiro ministro Abderrahmane Youssoufi de 1998 a 2002, e como membro da Comisión Consultiva sobre a Reforma Constitucional nomeada polo Rei Mohammed VI, en medio da Primavera árabe. Polas súas importantes achegas á Constitución de Marrocos, foille outorgada a Orde do Trono polo Rei Mohammed VI.
23 de xullo
Nacementos
miniatura|100px| Afonso X.
Amina Bouayach
Traxectoria
Traballou estreitamente coas Nacións Unidas, a Unión africana e o Foro Euro-mediterráneo sobre os dereitos dos defensores e a liberdade de asociación.
23 de xullo
Mortes
miniatura|100px| Domenico Scarlatti.
Outros
Os 366 días do ano
Amina Bouayach
Traxectoria
Foi unha das primeiras figuras de dereitos humanos en visitar Tunisia após a abdicación do expresidente tunesino Zine El Abidine Ben Ali, e Libia após a desaparición do expresidente libio Muammar Gaddafi. Foi e segue sendo moi activa no grupo rexional para a reforma da Liga dos Estados árabe.
Amina Bouayach foi membro da Organización árabe de Dereitos Humanos e do grupo de expertos en estudos estratéxicos da rexión da Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos.
En 2014, ocupou o cargo de coordinadora principal de ONG africanas durante o Cume africano en Adís Abeba.
O 13 de outubro de 2016 converteuse na Embaixadora de Marrocos en Suecia e Letonia.
O 6 de decembro de 2018, Amina Bouayach foi nomeada polo rei Mohammed VI de Marrocos como presidenta do Consello Nacional de Dereitos Humanos de Marrocos.
Para o Día Internacional da Muller do ano 2019, lanzou unha exitosa campaña nacional para a abolición do matrimonio de menores en Marrocos.
Hovnan Derderian
Hovnan Derderian, nado como Vahram Derderian o 1 de decembro de 1957 en Beirut (Líbano), é un arcebispo apostólico armenio, actual primado da diocese dos Estados Unidos Occidentais, baixo a Santa Sé de Etchmiadzin.
Traxectoria
Entre 1970 e 1975 estudou no seminario teolóxico da Santa Sé de Cilicia, e posteriormente continuou os seus estudos no de Etchmiadzin.
O 8 de xuño de 1980 foi ordenado sacerdote célibe polo catholicos Vazken I, e tomou o nome monástico de "Hovnan".
Entre 1980 e 1983 estudou Teoloxía no St Stephen's House da Universidade de Oxford. Logo de se graduar, ensinou Historia da Igrexa e Música Litúrxica no seminario de Etchmiadzin. En 1984 foi elevado a vardapet, ao obter o doutoramento en Teoloxía.
O 3 de maio de 2003 foi elixido primado da diocese dos Estados Unidos Occidentais.
José Goyanes Sotelo
José Juan Goyanes Sotelo foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Avogado en Ourense. Militante do Partido Galeguista dende a súa Asemblea fundacional en decembro de 1931, foi director de Heraldo de Galicia na súa última etapa. Foi un dos asinantes do manifesto da Dereita Galeguista de Ourense encabezado por Vicente Risco en febreiro de 1936. En 1938 era o propietario do colexio León XII na rúa Padre Feijóo. Foi detido en 1953.
Teatro Colón de Buenos Aires
250px|miniatura|Entrada principal. miniatura|250px|Interior do Teatro. miniatura|250px|Función de Gala en 1935.
O Teatro Colón de Buenos Aires é un edificio cultural da capital arxentina, Buenos Aires, considerado un dos teatros máis grandes do mundo. Foi deseñado por Francesco Tamburini e Víctor Meano. Inaugurouse o 25 de maio de 1908 coa interpretación da Ópera Aida de Giuseppe Verdi. En novembro de 1989 foi declarado monumento histórico nacional (Decreto do Poder Executivo Nacional 1259/89).
Características
Atópase situado na Praza Lavalle San Nicolás, no mesmo lugar onde se atopaba a Estación do Parque do Ferrocarril Oeste de Buenos Aires, cabeceira da primeira liña ferroviaria da Arxentina. Con capacidade para 3.000 persoas e nunha contorna de estilo ecléctico, mestura de neorrenacentismo italiano e de barroco francés, o deseño do teatro presenta unha rica decoración en dourado e escarlata. A cúpula mostra figuras pintadas polo recoñecido artista contemporáneo Raúl Soldi.