cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fernando Barcia Veiras
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado Presidente do Comité de Defensa da República de Santiago de Compostela. Foi detido o 21 de xullo e posto en liberdade ao día seguinte a causa dun erro administrativo. Agochouse na casa da súa curmá Dolores Barcia Pérez, foi declarado en rebeldía e cesado de emprego e soldo en agosto. O 15 de xuño de 1937 foi atopado nun rexistro na casa da curmá na Rúa de San Pedro. Posuía unha gran biblioteca, da que durante o rexistro requisan 43 exemplares. Xulgado en Santiago de Compostela por traizón o 23 e 24 de agosto de 1937, foi condenado a pena de morte e executado no cemiterio o 29 de xaneiro de 1938. A súa curmá Dolores, viúva e nai de Juan Ameneiro Barcia, foi detida e pasou varios meses na cadea de Compostela e cando quedou en liberdade o seu fillo Juan foi obrigado a alistarse. Cando Juan desertou do exército franquista, Dolores volveu pasar varios meses na prisión. Fernando Barcia sufriu expediente de responsabilidades políticas e en 1941 o tribunal requiriu aos seus herdeiros para que fixesen efectiva a sanción económica.
Vida persoal
Casou con Ramona Blanco Fernández, e tivo catro fillos: Esther, Fernanda, Clementina e Luis Ángel Barcia Blanco.
Merille
O topónimo galego Merille pode referirse a:
Vikings (serie de televisión)
Vikings é unha serie de televisión coproducida entre o Canadá e Irlanda, ambientada neste último país. Foi creada por Michael Hirst para o canal de televisión The History Channel e estreouse nos Estados Unidos e no Canadá o 3 de marzo de 2013.
Argumento
A serie está baseada nas lendas sobre o rei semilendario viquingo Ragnar Lodbrok recollidas nas Sagas Islandesas. A serie retrata a Lodbrok coma un guerreiro e navegante curioso, tecnoloxicamente innovador, ambicioso e rebelde. A historia comeza coa insubordinación de Ragnar Lodbrok ao xefe do seu clan, Conde Haraldson, para viaxar co seu propio barco ao oeste en lugar do leste como ordenara o Conde que era o dono dos barcos, amosándoo así coma o primeiro viquingo en saquear as Illas Británicas.
Secundarios
Xa fóra da trama
Aínda presentes
Inocencio V, papa
Pierre de Tarentaise (circa 1225, Champagny, Savoia – 22 de xuño de 1276, Roma), foi nomeado papa o 21 de xaneiro de 1276, co nome de Inocencio V.
Orixinario dunha pequena aldea de Tarentaise (aínda que para xentes do Val de Aosta, procedía do lugar de Ecours, na comuna de La Salle), ingresou na orde dominica á idade de 16 anos. Estudou Teoloxía no Colexio da Sorbona, onde sería moi pronto profesor. A súa fama foi tal que sería coñecido como o «doctor famosissimus» («o máis célebre dos doutores»).
Logo de ocupar o cargo de provincial, foi designado, en 1272, arcebispo de Lión e, posteriormente, primado da Galia. En 1273, foi promovido ao rango de cardeal-bispo de Ostia, cerca de Roma. Xogou un grande papel no IIº concilio de Lión, pronunciando o sermón fúnebre por San Boaventura.
Bandexa
Unha bandexa é un recipiente onde se depositan diversos materiais ou documentos. Como topónimo galego, Bandexa pode referirse a:
Xoán XXI, papa
Xoán XXI, nado co nome de Pedro Julião e coñecido tamén como Pedro Hispano, nado en Lisboa entre 1210 e 1220 e finado en Viterbo o 20 de maio de 1277, foi Papa da Igrexa católica entre o 20 de setembro de 1276 e a data da súa morte.
Biografía
Pedro Julião, fillo do médico Julião Rebelo e de Teresa Gil, naceu en Lisboa entre 1210 e 1220.
Comezou os seus estudos na escola episcopal da Sé de Lisboa. Máis tarde acudiu á Universidade de París (algúns historiadores afirman que foi á de Montpellier), onde estudou Medicina e Teoloxía, e dedicando especial atención ás conferencias de Dialéctica, de Lóxica, e, sobre todo, ás de Física e Metafísica aristotélicas.
Entre 1245 e 1250, ensinou Medicina na Universidade de Siena (hoxe Italia), onde escribiu algunhas obras, das que salientan as Summulæ Logicales, que sería para as universidades europeas o manual de referencia respecto da lóxica de Aristóteles.
En 1272 foi nomeado arcebispo da arquidiocese de Braga, sucedendo a Martinho Geraldes.
Despois da morte do papa Hadrián V, o 18 de agosto de 1276, Pedro Hispano foi elixido Papa no conclave do 13 de setembro e coroado o 20 de setembro. Faleceu oito meses despois, o 20 de maio de 1277, a causa das graves feridas a consecuencia dun accidente ocorrido na catedral de Viterbo, na que dirixía as obras. Alí foi inhumado.
En marzo de 2000, por empeño do alcalde de Lisboa, João Barroso Soares, outorgóuselle un sitio máis honroso, sendo trasladado á nave central.
Breed 77
Breed 77 é un grupo musical con orixe en Xibraltar de metal alternativo con influencias do flamenco.
Historia
Paul Isola, Danny Felice e Stuart Cavilla eran antigos amigos do colexio e reuníronse en Londres para formar un grupo que inicialmente chamouse Gibraltarian Mafia, pero cando se formou realmente o grupo buscaron un nome que reflectise as súas orixes conxuntas e chamáronse simplemente Breed (galego: raza). O grupo viuse forzado a cambia-lo seu nome xa que este xa estaba rexistrado por Steve Hewitt (membro de Placebo) coma nome da súa compañía discográfica, pasándose a chamar finalmente Breed 77.
O seu primeiro disco con nome homónimo, Breed 77, editouse en novembro de 2001, sendo reeditado en abril de 2005 debido á súa boa acollida. O segundo álbum Cultura saíu á venda o 3 de maio de 2004 acadando o número 61 nas listas de vendas do Reino Unido e o número 3 da lista de álbums de rock máis vendidos. O seu terceiro álbum In my blood (En mi sangre) foi lanzado internacionalmente o 11 de setembro de 2006. Este álbum foi producido por Ron Saint-Germain que xa traballara con grupos coma Soundgarden, Tool, Creed e Bad Brains.
En xaneiro do 2007, o grupo sacou en iTunes un adianto do seu disco Un Encuentro, o cal saíu á venda en formato CD el 7 de maio de 2007. O quinto álbum de estudio, Insects, saíu ao mercado a finais do 2009.
As xiras musicais feitas polo grupo leváronos a tocar xunto a grupos internacionais coma Black Sabbath, Machine Head, Danzig, Ill Niño, Korn, Napalm Death e Mägo de Oz.
Lavandeira
O termo lavandeira pode referirse a: O topónimo galego Lavandeira pode referirse a: Amais, como apelido pode referirse a:
Inocencio III, papa
120px|miniatura
Inocencio III, nado en Anagni cara o ano 1161 e finado en Perugia o 16 de xullo de 1216, foi o papa nº 176 da Igrexa católica.
Traxectoria
Nobre de familia italiana, estudou Teoloxía na Universidade de París e despois Dereito Canónico en Bolonia. Incluso antes de ser elixido Papa xa era unha personalidade respectable e connotada. Por isto Celestino III nomeouno cardeal e, tralo seu falecemento en 1198, nunha votación unánime foi elixido como sumo pontífice o 8 de xaneiro dese ano. O colexio Cardenalicio viu máis tarde satisfeitas as súas perspectivas. Parte da grande enerxía que despregou como Pontífice débese a que foi un Papa infrecuentemente novo, pois foi elixido con 35 anos.
A súa influencia non pasou desapercibida para ninguén. As súas prédicas sempre foron sustentadas no seu propio exemplo, sendo moi destacable o seu estilo de vida humilde dentro da curia romana. Ademais, as súas grandes dotes como diplomático permitiron adherir a Roma os territorios adxacentes ata Rávena, As Marcas, Ancona e o antigo ducado de Spoleto.
Convocou o IV concilio de Letrán de 1215, por medio do cal ditou un regulamento que deu forma á Inquisición pontificia.
Estado da cristiandade á chegada de Inocencio
O Papado de Inocencio III iniciouse en medio de varias convulsións sociais. En varias rexións de Europa o feudalismo estaba cedendo terreo a unha nova sociedade burguesa, en medio da revolución do século XII. Á vez, os estados nacionais estábanse fortificando, e os reis, particularmente os de Francia e Inglaterra, perfilábanse como novos actores de importancia no mapa político. En oriente, a cristiandade debía lidar coa ameaza dun poder musulmán fortalecido por Saladino, que conseguira desbancar á terceira Cruzada. Sendo a igrexa católica unha das entidades máis poderosas de Europa, non podía facerse oídos xordos a todos estes sucesos.
Mentalidade
Xogaron un papel na mentalidade de Inocencio a súa orixe nobre e aristocrática e a súa formación como teólogo e xurista especializado en dereito canónico. Deste modo, a Inocencio pareceulle natural aseverar que a igrexa Católica tiña a plena potestade (plenitudo potestatis) sobre toda a Cristiandade. Baseándose no texto de Mateu XVI, no que Cristo confire as chaves do Reino dos Ceos a Pedro, afirmou a plena soberanía da igrexa incluso sobre o Emperador. Reservábase Inocencio III o dereito a intervir en política cando, ó seu xuízo exclusivo, houbese razón de pecado (ratione peccati) no actuar dos príncipes, xa que estes estaban para velar só polo benestar físico dos seus súbditos, mentres que o Papa estaba para velar pola salvación das almas, empresa esta máis valiosa que a primeira en termos morais.
Para demostrar este ideario en signos prácticos, Inocencio III sempre prefería ser chamado co título de Vigairo de Cristo, porque á súa persoa lle incumbía o trato dos asuntos do ceo e da terra. Parece ser que foi o primeiro dos Papas que se proclamou con este título.
Relacións co Imperio
As ideas políticas de Inocencio víronse reflectidas á morte do Emperador Henrique VI, onde impuxo a súa autoridade pontificia para autonomearse como árbitro e cualificador dos pretendentes ó trono, aínda que este anhelo fora estampado anteriormente na súa encíclica De contemptu mundi. Sostiña que o Imperio procedía da Igrexa non só principaliter (na súa orixe), senón tamén nas súas fins (finaliter), polo que a pesar de que os príncipes electores alemáns tiñan o dereito xurídico de nomear un novo Emperador, esta elección debía ser ratificada polo Pontífice.
Porén, a súa política respecto a Alemaña sempre foi problemática. Promoveu a Otón de Brunswick como "antiemperador" da casa Welf contra Filipe de Suabia, da casa Hohenstaufen, pero cando este último foi asasinado en 1206 e Otón foi coroado en Roma como Otón IV, ámbolos dous pelexaron. Recorreu entón Inocencio III ó seu pupilo, Federico II de Alemaña, que naquel momento gobernaba Sicilia. Otón invadiu Italia militarmente, pero debeu retirarse. Federico, á vez, invadiu Alemaña. O desastroso resultado da batalla de Bouvines, que Otón librou contra Filipe Augusto de Francia, en 1214, selou a súa sorte, e Federico alcanzou a coroa de Alemaña, sen desprenderse de Sicilia, o que puxo ó Papa nunha situación incómoda, que non logrou resolver debido ó seu falecemento.
Outras relacións europeas
Con respecto a Francia, Inocencio interveu nos problemas de Filipe II de Francia coa súa repudiada esposa. Neste terreo conseguiu converter a hostilidade inicial de Filipe nunha cooperación amigable, que lle valeu a súa alianza contra Otón IV de Alemaña. Tamén Inocencio favoreceu a Filipe invitándoo á cruzada albixense.
Tamén interveu na proclamación de Kalojan en Bulgaria.
Tivo tamén unha dura controversia con Xoán de Inglaterra, coñecido tamén como Xoán Sen Terra. En 1205 faleceu Hubert Walter, arcebispo de Canterbury. Xoán intentou nomear un candidato, pero Inocencio decidiu que tal cargo fose ocupado por Stephen Langton, reputado teólogo da universidade de París. Ante a porfía de Xoán, Inocencio lanzou o interdito sobre Inglaterra en 1208, e a excomuñón contra Xoán en 1209. Xoán resistiu ata 1213, e finalmente cedeu ante os desexos de Inocencio, chegando incluso a recoñecerse como vasalo da igrexa, como medida desesperada para evitar que os franceses puidesen invadir os seus dominios (que agora eran eclesiásticos).
Estes e outros asuntos políticos demostraron que Inocencio se sentía realmente un Rei de Reis, con capacidade de arbitrio sobre a política europea.
Loita contra os herexes e os infieis
En pro de defender a cristiandade por riba de tódalas cousas, impulsou a cuarta cruzada a Terra Santa en 1202. Porén, os enredos de Venecia, un dos principais financeiros da expedición, levou ós cruzados a tomar primeiro a cidade de Zara, enclave bizantino na costa de Dalmacia, e despois saquear dúas veces a cidade de Constantinopla en 1204, poñéndolle fin ó Imperio Bizantino. Todo isto pese ás excomuñóns coas que Inocencio fulminou ós cruzados, por volver as armas que debían ser dirixidas contra os musulmáns cara os irmáns cristiáns.
Ante o problema dos cátaros, Inocencio enviou a varios legados, e autorizou as prédicas de Domingo de Guzmán, para tratar de reconvertelos. En xaneiro de 1208 o asasinato de Pierre de Castelnau, legado pontificio no sur de Francia, precipitou os acontecementos. Inocencio chamou á Cruzada para extirpar a herexía, dando orixe así á cruzada albixense. Aínda que houbo núcleos de resistencia ata varias décadas despois, xa en 1215 Inocencio sentiuse seguro dos seus resultados, ata o punto de convocar un Concilio Ecuménico para resgardar a ortodoxia católica. Paralelamente, a cruzada albixense deulle un poderoso pulo a Francia, ó permitírselle a anexión da rexión do Languedoc.
O Concilio de Letrán
Pouco antes de morrer, en 1215, convocou o IV Concilio de Letrán, un dos máis importantes da época, no que se trataron temas políticos e en especial se ditaron deberes e dereitos para a maioría das clases sociais. Destaca Omnis Utriusque Sexus, no que se obriga a tódolos adultos cristiáns a recibir os sacramentos da confesión e a eucaristía polo menos unha vez ó ano.
Por outra parte cabe destacar o seu incondicional apoio a Santo Domingo de Guzmán, quen fundou a orde dos dominicos, e a san Francisco de Asís, que foi creador da orde dos franciscanos e as clarisas. Deste modo foi o precursor dunha importante reforma eclesiástica.
As profecías de San Malaquías refírense a el como Comes signatus (Conde Signado), facendo referencia á súa familia, os condes de Segni.
Gael García Bernal
Gael García Bernal, nado o 30 de novembro de 1978 en Guadalaxara, Xalisco, é un actor mexicano de teatro, televisión e cinema. Tamén é produtor e director.
Televisión
Gael é fillo dos actores José Ángel García e Patricia Bernal. Iniciou con eles a súa carreira artística actuando en teatro. Aos 11 anos participou na súa primeira novela, Teresa protagonizada por Salma Hayek. Tres anos máis tarde tivo o seu primeiro papel estelar na novela El abuelo y yo ao carón de Ludwika Paleta e Diego Luna.
Cine
Foi para Londres para estudar actuación na Central School of Speech and Drama e ao volver para México actuou en curtas como De tripas corazón, que foi nomeado ao Óscar. O seu primeiro filme foi Amores perros, dirixido por Alejandro González Iñárritu no 2000. Este filme foi un éxito de recadación e foi nomeada ao óscar como mellor filme de fala non inglesa. No ano 2001 filmou Y tu mamá también, de Alfonso Cuarón, unha película cargada de sensualidade que malia non ser elixida por México para representar o seu país nos óscares, foi nomeada ao mellor guión. No 2002, actuou en El crimen del padre Amaro, baseado nun texto de Eça de Queirós, interpretando o papel que lle dá nome ao filme. Esta película foi tamén nomeada ao óscar como mellor filme de fala non inglesa. No 2004 actuou nas exitosas películas, Diarios de motocicleta do brasileiro Walter Salles, baseada na vida do Che Guevara e en La mala educación de Pedro Almodóvar.
A biografía de Gael está incluída na Enciclopedia Británica. A revista People en Español incluíu a Gael nas listaxes de Artista mellor vestido, Solteiro máis desexado e As 50 belezas latinas. A revista para homes GQ nomeouno un dos Homes do ano no 2004, a canda o estadounidense Tom Cruise e o británico Jude Law.
Lugares de Silleda
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Silleda.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Silleda
Merille, Santa Mariña de Lesa, Coirós
Merille é un lugar da parroquia dos Santa Mariña de Lesa no concello coruñés de Coirós na comarca de Betanzos. Tiña 50 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 22 eran homes e 28 eran mulleres.
Salem, Oregón
Salem é a capital desde 1855 do estado de Oregón, nos Estados Unidos. Tamén é a sede do condado de Marion. Salem é unha das cidades máis antigas en Oregón. O nome da cidade deriva da palabra hebrea "shalom", que significa "paz". Salem foi a capital de Oregón desde 1851, coa excepción dunhas meses en 1855, cando se trasladou a Corvallis. A poboación de Salem é aproximadamente de 150.000 habitantes en 2000. A maior fonte de emprego en Salem é a administración do Estado, pero tamén é destacado centro de procesamento de alimentos agrícolas. Está situada a 46 msnm.
The Simpsons
The Simpsons (en galego, Os Simpson) é unha comedia de situación de animación estadounidense creada por Matt Groening para a canle de televisión, tamén estadounidense, Fox Broadcasting Company. A serie é unha parodia satírica do estilo de vida do americano de clase media personificado na familia protagonista, formada por Homer, Marge, Bart, Lisa e Maggie. O programa está ambientado na cidade de ficción Springfield, satirizando moitos dos aspectos das condicións humanas, dentro das que se atopa a cultura, sociedade e televisión dos Estados Unidos.
To the Edge of the Earth
To the Edge of the Earth é un EP do grupo de rock alternativo estadounidense 30 Seconds to Mars, lanzado o 25 de marzo do ano 2008 baixo o selo Virgin Records e producido por Josh Abraham. O álbum é unha exclusiva de Wal-Mart editado en CD+DVD deseñado unicamente con materiais respectuosos co medio ambiente.
The Simpsons
A familia foi concibida por Groening pouco antes de se converter nunha serie de curtametraxes animadas xunto co produtor James L. Brooks. Groening creou unha familia disfuncional e chamou aos personaxes cos nomes de membros da súa propia familia, substituíndo o seu propio nome polo de Bart. As curtas convertéronse en parte de The Tracey Ullman Show o 19 de abril de 1987. Tras unha serie de 48 curtas repartidas en 3 temporadas decidiuse desenvolver con elas un programa de media hora en horario de máxima audiencia. Así a serie converteuse nun éxito para a canle Fox, chegando a ser a primeira serie da Fox que se situaba entre as 30 con maior número de audiencia nunha temporada (1989-1990).
Desde o seu debut, o 17 de decembro de 1989, a serie posúe 491 episodios repartidos en 23 temporadas. The Simpsons Movie, a película baseada na serie, foi estreada nos cines de todo o mundo o 6 e 7 de xullo de 2007, e recadou 527 millóns de dólares en todo o mundo.
The Simpsons ten gañado ducias de premios desde que a serie se puxo en antena. Entre eles destacan 24 premios Emmy, 26 premios Annie e un premio Peabody. No número do día 31 de decembro de 1999 da revista Time dicíase que era a mellor serie de televisión do século XX e o 4 de xaneiro do ano seguinte a familia Simpson foi premiada cunha estrela no Paseo da Fama de Hollywood. The Simpsons é a comedia de situación americana e programa de animación que leva máis anos en antena, e desde o 2008 é, xunto con Gunsmoke, a serie de entretemento americana que máis tempo se leva emitindo en horario de máxima audiencia. O gruñido de anoxo de Homer "D'oh!" foi adoptado no léxico inglés, se ben The Simpsons ten influenciado a moitas comedias de situación animadas orientadas a un público adulto.
En España, comezouse a emitir no mes de abril de 1993 por TVE 2, mais por falta de audiencia foi retirada de emisión. Axiña, Antena 3 mercou os dereitos desta serie, e na emisión nesta canle alcanzou un enorme éxito. Tanto é así que aínda a día de hoxe se seguen a repetir capítulos en horario de mediodía.
Orixes
dereita|miniatura|[[Matt Groening, o creador de The Simpsons.]] Groening ideou a historia de The Simpsons na recepción da oficina de James L. Brooks en 15 minutos. Brooks xa lle pedira a Groening que pensase na idea de realizar unha serie de curtas animadas, así que Groening pensou inicialmente en presentar a súa tira cómica Life in Hell. Non obstante, cando o caricaturista se deu conta de que animar Life in Hell requiriría a rescisión dos dereitos de publicación da obra da súa vida, buscou outro enfoque e creou a súa familia disfuncional. Así, despois de concibilos, deulles aos personaxes os nomes de membros da súa propia familia, substituíndo o seu nome polo de Bart.
En 1989, un equipo da produción da compañía adaptou The Simpsons a unha serie de media hora de duración para a Fox Broadcasting Company. O equipo incluía o que hoxe é a casa de animación Klasky Csupo. Jim Brooks negociou unha cláusula no contrato coa Fox para que esta non puidese interferir no contido do programa. Groening afirmou que o seu obxectivo ao crear o programa era ofrecer á audiencia unha alternativa ao que el chamaba "lixo principal" que estaban vendo na televisión. Deste modo, a serie de trinta minutos emitiu o 17 de decembro de 1989 o seu primeiro episodio, titulado "Simpsons Roasting on an Open Fire", o cal se trataba dun especial de Nadal. "Some Enchanted Evening" foi o primeiro episodio en producirse, pero non se emitiu ata maio de 1990 debido a problemas coa animación.
Ao primeiro, a cadea FOX tivo serias dúbidas sobre se a serie sería vista en horario de máxima audiencia, algo que non pasaba desde Os Picapedra, polo que os directivos decidiron emitir só catro episodios da primeira temporada. Porén, o produtor James L. Brooks convenceu á canle para que emitisen os trece episodios que a constituían. Con todo, axiña a serie The Simpsons se converteu nun éxito de audiencia. The Simpsons se converteu na primeira serie de televisión da Fox que se meteu entre os 30 programas máis vistos durante unha temporada. O éxito do programa fixo que a Fox expandise a emisión a unha nova noite (a dos xoves) para facerlle a competencia a The Cosby Show, pero non fixo máis que danar a audiencia de The Simpsons. En 1992, Tracey Ullman demandou á Fox argumentando que o seu programa fora a orixe do éxito da serie. O xuíz dixo que debería recibir unha parte dos beneficios de The Simpsons, petición rexeitada polo tribunal.
O programa tivo controversias desde o seu inicio. O personaxe rebelde por excelencia daquela, Bart, non adoitaba recibir castigo algún polo seu mal comportamento, o que fixo que algúns pais e conservadoristas o caracterizaran como un modelo nefasto a seguir polos cativos. Ao mesmo tempo, o entón presidente George H. W. Bush dixo: «Imos lograr que as familias americanas sexan máis coma os Walton e menos coma os Simpson». Varias escolas públicas estadounidenses incluso prohibiron o uso de mercancías e camisetas, tales como unha na que aparecía Bart xunto ao texto "Underachiever ('And proud of it, man!')" ("Parvo (e orgulloso de selo, ho!)"). Malia a prohibición, as mercancías de The Simpsons vendéronse ben e xeraron 2 mil millóns de dólares durante os primeiros 14 meses de vendas.
Produtores executivos
Lista dos produtores do programa desde o inicio da serie: Matt Groening e James L. Brooks foron os produtores executivos ao longo da historia do programa, facendo tamén a función de consultores creativos. Sam Simon, quen foi o supervisor creativo das primeiras catro temporadas, segue a recibir beneficios de produtor executivo malia non traballar na serie desde 1993. Existe unha posición máis influente na serie, a de show runner, quen actúa como xefe de guionistas e xestiona a produción do programa durante unha temporada completa.
Guionistas
esquerda|200px|miniatura|[[Al Jean (á esquerda) é o actual produtor executivo e David Mirkin (á dereita) foi un dos primeiros produtores executivos e forma parte do equipo de guionistas desde 1994.]] O equipo de guionistas de The Simpsons está formado por un grupo de dezaseis persoas que propoñen ideas para facer novos episodios cada principios de decembro. O principal guionista de cada episodio escribe o primeiro borrador. As sesións de grupo reescriben e desenvolven os guións finais engadindo ou eliminando chistes, inserindo novas escenas e pedíndolles aos dobradores que lean algunhas liñas do guión. O líder destas sesións é George Meyer, quen desenvolve o programa desde a primeira temporada. Segundo Jon Vitti, un dos guionistas que levan máis tempo na serie, Meyer frecuentemente inventa as mellores liñas dun episodio xa escrito, aínda que outros guionistas poidan recibir os créditos da escritura. A produción de cada episodio leva seis meses, polo que o programa rara vez comenta sobre eventos recentes. Non obstante, ás veces os episodios mencionan eventos previstos, tales como as Olimpíadas ou a Super Bowl. dereita|300px|miniatura|Parte do equipo de guionistas de The Simpsons en 1992. Atrás, de esquerda a dereita: Mike Mendel, Colin ABV Lewis (parcialmente), Jeff Goldstein, [[Al Jean (parcialmente), Conan O'Brien, Bill Oakley, Josh Weinstein, Mike Reiss, Ken Tsumara, George Meyer, John Swartzwelder, Jon Vitti (parcialmente), CJ Gibson e David M. Stern. Adiante, de esquerda a dereita: Dee Capelli, Lona Williams e (descoñecido).]] Con sesenta episodios ás súas costas, John Swartzwelder é o guionista máis prolífero dos membros de The Simpsons. Un dos compoñentes máis coñecidos deste equipo é Conan O'Brien, quen contribuíu en varios episodios a principios dos anos 90 antes de substituír a David Letterman como presentador do programa de entrevistas Late Night. O cómico inglés Ricky Gervais escribiu o episodio "Homer Simpson, This Is Your Wife", converténdose así na primeira celebridade en escribir e pór a voz nun episodio.
A finais do ano 2007 os guionistas de The Simpsons foron á folga xunto ao sindicato Writers Guild of America, East, do que forman parte desde 1998.
Actores de dobraxe
Os membros principais do elenco de The Simpsons son seis. Dan Castellaneta interpreta a Homer Simpson, Abraham Simpson, Krusty o pallaso, Barney Gumble e outros personaxes homes adultos. Julie Kavner fai as voces de Marge Simpson e Patty e Selma Bouvier, así como varios personaxes menores. Nancy Cartwright interpreta as voces de Bart Simpson, Ralph Wiggum e outros cativos. Yeardley Smith, a de Lisa Simpson, sendo o único membro do elenco que só lle pon a súa voz a un personaxe, aínda que ocasionalmente ela tamén o fai con personaxes episódicos. Hai dous actores que non interpretan a ningún dos membros da familia pero si que o fan coa meirande parte dos cidadáns; Hank Azaria, quen forma parte dos actores de voz de The Simpsons desde a segunda temporada, presta a súa voz a personaxes asiduos como Moe, o xefe Wiggum e Apu, e Harry Shearer proporciona voces para o Sr. Burns, Smithers, o director Skinner, Ned Flanders, o Reverendo Lovejoy e o Dr. Hibbert. Coa única excepción de Harry Shearer, todos os membros principais do elenco gañaron un Emmy na categoría "Outstanding Voice-Over Performance" ("Mellor interpretación de actor de voz").
dereita|150px|miniatura|[[Hank Azaria forma parte das voces regulares de The Simpsons desde a segunda temporada .]]
Cunha soa excepción, os créditos dos episodios só mostran os actores de voz e non os personaxes aos que lles poñen voz. A Fox e mais os membros de produción quixeron manter as súas identidades en segredo durante as primeiras temporadas e, por esa razón, as sesións de gravación facíanse a porta pechada e non se podían sacar fotos durante o seu transcurso. Porén, a cadea revelou eventualmente que papeis interpreta cada actor no episodio "Old Money", porque os produtores decidiron que os dobradores deberían recibir recoñecemento polo seu labor. En 2003, o elenco apareceu nun episodio de Inside the Actors Studio, facendo interpretacións en directo das voces dos seus personaxes.
esquerda|miniatura|200px|[[Dan Castellaneta fai as voces de Homer e moitos outros personaxes habituais; ademais, gañou tres premios Emmy.]]
Martiño IV, papa
Martiño IV, nado como Simon de Brion no Castelo de Montpensier cara a 1210 e finado en Perugia o 28 de marzo de 1285, foi un relixioso francés, Papa da Igrexa católica.
Traxectoria
Foi sacerdote en Ruán, máis tarde cóengo da Igrexa de San Martiño de Tours. En 1260 o rei Luís IX elixiuno Chanceler de Francia.
En decembro de 1262 o Urbano IV creouno cardeal co título da Igrexa de Santa Cecilia e legado papal en Francia.
Trala morte de Nicolao III o Trono de San Pedro permaneceu vacante durante seis meses por mor da división dos cardenais entre a facción italiana e francesa que non eran capaces de chegar a un acordo para a elección do novo papa. Carlos de Anjou mandou meter na cadea os italianos e o conclave elixiu un papa francés, Simon de Brie, o 23 de marzo de 1281.
The Simpsons
Actores de dobraxe
Ata o ano 1998, os principais seis actores de dobraxe cobraban 30.000 dólares por episodio, pero neste ano víronse envoltos nunca disputa coa Fox polo diñeiro. A empresa ameazounos con substituílos por novos actores, e incluso cegando a preparar unhas probas para escoller novas voces. Groening, creador da serie, apoiou aos actores nas súas accións. Non obstante, o problema foi axiña resolto e, desde o ano 1998 ata o 2004, cobraron 125.000 dólares por episodio. O éxito do programa foi en aumento e con el os ingresos debido ás vendas das temporadas en DVD, e en abril de 2004 o elenco principal esixiu que se lles pagase a suma de 360.000 dólares por episodio. A folga foi resolta logo dun mes e os seus salarios foron incrementados ata unha cantidade entre 250.000 e 360.000 dólares por episodio. En 2008, a produción da vixésima temporada suspendeuse por mor de novas negociacións dos contratos dos actores, que querían un "incremento notable" nos seus salarios ata acadar a cifra dos 500.000 dólares por episodio. A disputa foi resolta rapidamente e os seus salarios foron subidos ata os 400.000 dólares por episodio.
Á parte do elenco principal, Pamela Hayden, Tress MacNeille, Marcia Wallace, Maggie Roswell e Russi Taylor poñen cadansúa voz a diversos personaxes secundarios que adoitan saír na serie. Desde 1999 ata 2002, os personaxes de Maggie Roswell eran realizados por Marcia Mitzman Gaven. Karl Wiedergott ten aparecido en papeis menores, pero non lle presta a súa voz a ningún dos personaxes recorrentes. Algunhas das "voces especiais" que ás veces repiten a Albert Brooks, Phil Hartman, Jon Lovitz, Joe Mantegna e Kelsey Grammer.
De cando en vez os episodios presentan voces invitadas de xente famosa de todo tipo de profesións, incluíndo actores, atletas, autores, bandas, músicos e científicos. Nas primeiras temporadas as voces invitadas dobraban a personaxes eventuais, pero máis recentemente empezaron a aparecer como si mesmos. Tony Bennett foi a primeira estrela invitada en aparecer brevemente como el mesmo no episodio da segunda temporada titulado "Dancin' Homer". The Simpsons posúe o récord do mundo por ser a serie co "Meirande número de estrelas invitadas a unha serie de televisión".
O programa foi dobrado a varias linguas, incluíndo o xaponés, alemán, castelán e portugués. Ademais, é un dos poucos programas que foi dobrado ao francés e ao francés do Quebec. The Simpsons foi emitida en árabe, pero debido aos costumes islámicos, numerosos aspectos da serie foron modificados. Por exemplo, Homer bebe auga carbonatada no canto de cervexa e come salchichas de vaca exipcia en vez de bocadillos de salchicha quentes. Xa que logo, por mor destes cambios, a versión árabe da serie topouse con reaccións negativas dos afeccionados de The Simpsons da área.
Animación
Estudios de animación internacionais que teñen tomado parte:
AKOM Anivision Rough Draft Studios U.S. Animation, Inc. Toonzone Entertainment
Diversos estudios estadounidenses e internacionais animan ou teñen animado The Simpsons. A totalidade das curtametraxes animadas emitidas en The Tracey Ullman Show foron producidas por Klasky Csupo. Coa aparición da serie de animación, debido ao incremento da cantidade de traballo, a Fox subcontratou para a produción a varios estudios internacionais, localizados en Corea do Sur. Os artistas nos estudios de animación dos Estados Unidos, Film Roman, debuxaban storyboards, deseñaban novos personaxes, fondos, escenarios, os cales eran proxectados aos guionistas de Gracie Films para que se lles puidesen realizar cambios antes de que o traballo fose distribuído. Logo, os estudios no estranxeiro debuxarían os fotogramas intermedios, daríanlles cor e tinta e renderizarían a animación para gravala antes de que esta fose devolta aos Estados Unidos para ser repartida pola Fox tres ou catro meses máis tarde.
Henning Mankell
Traxectoria
Aínda que nado en Estocolmo, pasou a súa infancia nas vilas de Sveg e Borås. Con 20 anos principiou a súa carreira como autor e axudante de dirección no Riks Theater de Estocolmo, colaborando posteriormente con outros teatros de Suecia. As súas primeiras obras teatrais pretendían ser unha forma de denunciar as desigualdades da sociedade da época. Durante parte da década de 1980 foi o director do Kronobergsteatern de Väjxö, onde obtivo un salientábel éxito de audiencia ao apostar por producir só obras de teatro suecas. En 1985 fundou o Teatro Avenida en Maputo (Mozambique), onde residiu parcialmente os derradeiros anos da súa vida. En 2001 cofundou a súa propia editorial – Leopard Publishing House - coa intención de apoiar novos talentos tanto de África como da propia Suecia.
Os seus libros están traducidos a 41 idiomas e levan vendido máis de 30 millóns de copias en todo o mundo. Contou tamén no seu haber con numerosos títulos de literatura infantil e xuvenil, traballo que lle reportou en Suecia a mesma popularidade que a súa serie de novela negra. En outubro de 2015 faleceu, vítima dun cancro de pulmón, diagnosticado en 2013. Estivo casado con Eva Bergman, filla do cineasta Ingmar Bergman.
The Simpsons
Animación
Na décimo cuarta temporada, a produción trocou da animación tradicional por celas á dixital (pintado e entintado). O primeiro episodio que experimentou co coloreado dixital foi "Radioactive Man" en 1995. Os animadores usaron tinta e coloreado dixital durante a produción do episodio da duodécima temporada titulado "Tennis the Menace", pero Gracie Films atrasou o uso regular e habitual destas técnicas ata dúas temporadas máis tarde. O episodio "Tennis the Menace", que xa fora completado integramente deste xeito, foi así emitido.
Henning Mankell
Serie Kurt Wallander
O protagonista deste conxunto de novelas é un inspector de policía, Kurt Wallander, que vive e traballa en Ystad, no sur de Suecia. Á marxe dos escabrosos asasinatos cos que se teñen que enfrontar el e mais os seus colaboradores, Mankell vai presentando a personalidade do inspector ao longo da serie. Así, aparecen as súas reflexións persoais, coma a tormentosa relación co seu pai, a soidade post-divorcio, o distanciamento coa súa filla Linda, os seus problemas de saúde ou as precarias condicións do seu traballo coma policía; por outra banda, Mankell sérvese do personaxe para poñer de manifesto algúns dos problemas que, ao seu entender, afectan cada vez máis á sociedade sueca, coma o aumento da violencia ou a inmigración. As obras que conforman esta serie son :
The Simpsons
Animación
A serie comezou a súa produción en alta definición a partir da vixésima temporada; o primeiro episodio, "Take My Life, Please", emitiuse o 15 de febreiro de 2009. O cambio á HDTV veu xunto cunha nova secuencia de apertura.
Henning Mankell
Triloxía sobre Sofía
Nestas tres obras Mankell conta a historia de Sofía, unha rapaza de Mozambique que sobreviviu a unha mina antipersoa. A súa historia é a da loita contra a pobreza e a inxustiza nun país que se atopa entre os máis pobres do mundo.
Serie Joel Gustafson
Catro obras narran a vida de Joel, abandonado pola súa nai e criado polo seu pai, centrándose nos acontecementos que o fan evolucionar de neno a home.
The Simpsons
Personaxes
Os Simpson son unha familia típica que vive nunha cidade ficticia da "América meridional" chamada Springfield. Homer, o pai, traballa como inspector de seguridade do sector 7G da Planta de enerxía nuclear de Springfield, un posto estraño dados os seus descoidos e a súa personalidade bufonesca. Está casado con Marge Simpson, un estereotipo de nai e ama de casa americana. Teñen tres fillos: Bart, un neno cafre e traveso de dez anos; Lisa, unha activista precoz de oito anos; e Maggie, un bebé que raramente fala, pero que se comunica chuchando o seu chupete. A familia posúe un can, Santa's Little Helper ("Pequeno axudante de Santa"), e mais un gato, Snowball II ("Bóla de neve II"). Ambas as mascotas teñen tido o papel protagonista en varios episodios. Malia o transcurso dos anos, deducido a partir da celebración de vacacións e aniversarios, os Simpson non avellentan fisicamente e seguen a aparentar a mesma idade que tiñan ao final dos anos 80 (agás lixeiras diferenzas na animación, non obstante).
A serie inclúe un conxunto de personaxes secundarios peculiares: compañeiros de traballo, profesores, amigos da familia, outros parentes, xente da cidade e celebridades locais. Orixinalmente, os creadores querían só pretendían que estes personaxes participasen nalgunha broma ou chiste puntual ou para encher as funcións que a cidade precisaba. Máis adiante, unha gran maioría deles gañou un papel máis importante para, posteriormente, protagonizar os seus propios episodios. Segundo o dito por Matt Groening, o programa adoptou o concepto dun elenco secundario grande da serie de comedia Second City Television.
Episodios
Actualmente a serie emitiu as súas trinta tempadas nos Estados Unidos. En setembro de 2009 emitiuse a vixésimo primeira temporada; non sen motivo, The Simpsons posúe o récord de ser a serie de debuxos animados con maior permanencia en horario de máxima audiencia. Os episodios da serie abordan diversos temas, e adoitan comezar cun feito totalmente distinto ao tema central que se vai tratar, pero sempre o primeiro conduce ao comezo do segundo. Ademais, en ocasións, a serie trata temas concretos, xa sexa como gags puntuais ou como episodios completos.
Situación
Os acontecementos que ocorren en The Simpsons teñen lugar na cidade americana ficticia de Springfield, sen ningunha coordenada xeográfica ou referencias a estados dos Estados Unidos que poidan identificar en que lugar do país se atopa. Non obstante, os fanáticos da serie teñen intentado determinar a localización da cidade tomando as súas características, a xeografía lindeira e os puntos de referencias próximos como pistas. Como resposta, o programa dá evasivas para dificultar a localización de Springfield, xa que o nome "Springfield" é moi común en América e aparece en máis da metade dos estados. A xeografía de Springfield e os territorios dos arredores contén litoral, deserto, terras de cultivo, montañas altas ou o que a historia do capítulo requira. Malia isto, Groening dixo que Springfield ten moitas cousas en común con Portland, Oregon, a cidade onde o debuxante creceu.
Temas
The Simpsons usa o estandarte de comedia de situación como premisa. O argumento da serie céntrase na historia dunha familia e a súa vida nunha cidade típica americana. Non obstante, debido á natureza animada, o alcance de The Simpsons é moito máis amplo có dunha comedia de situación habitual. A cidade de Springfield actúa como un universo completo no cal os personaxes poden explorar os problemas aos que a sociedade moderna se enfronta. A presenza de Homer na planta de enerxía nuclear dá pé a que o programa poida comentar acerca do estado do medio ambiente. A través dos días de Bart e Lisa na Escola elemental, os guionistas poden ilustrar asuntos con controversia no campo da educación. A cidade presenta un conxunto enorme de medios de comunicación, desde cadeas con programación para nenos ata telexornais locais, o que permite aos produtores facer chistes sobre eles mesmos e sobre a industria do entretemento.
Algúns comentaristas din que o programa é política na súa natureza e susceptible de ideas de esquerdas. Al Jean admitiu nunha entrevista que "Nós [o programa] somos de inclinación liberal". Adoito, os guionistas evidencian unha apreciación dos ideais liberais, aínda que bromean con todo o amplo espectro político. Ademais, o programa retrata o goberno e as grandes corporacións como entidades crueis que toman vantaxe ao traballador común. Por esta razón, a miúdo os guionistas retratan as figuras de autoridade dun xeito escuro e pouco favorecedor. En The Simpsons, os políticos son corruptos, os pastores, como o Reverendo Lovejoy, móstranse indiferentes cara aos practicantes, e a policía local é incompetente. A relixión tamén figura entre os temas máis tratados. En tempos de crise, frecuentemente a familia volta a Deus; así, a serie ten falado da maioría das grandes relixións.
Secuencia de apertura
A secuencia de apertura de The Simpsons é un dos sinais de identidade máis salientables da serie. A meirande parte dos episodios comezan cun zoom dunha cámara que vai cara ao nome do programa para logo percorrer en vista aérea a cidade de Springfield. Despois, a cámara segue aos membros da familia Simpson no seu retorno á casa. Ao chegaren, os Simpson sentan no seu sofá para ver a televisión. A apertura foi creada por David Silverman, sendo esta a primeira tarefa que fixo ao comezar a produción da serie. A canción distintiva da serie foi composta polo músico Danny Elfman en 1989, despois de que Groening lle propuxese unha peza de estilo retro. Esta peza, que levou dous días creala, foi destacada como a máis popular da carreira de Elfman.
Un dos aspectos máis distintivos desta secuencia é que tres dos fragmentos cambian dun episodio a outro: Bart escribe unha frase diferente no encerado da escola, Lisa toca un solo diferente co seu saxofón e a familia sofre un gag visual distinto ao entraren ao salón para sentárense no sofá.
O 15 de febreiro de 2009 introduciuse unha nova secuencia de apertura para acompañar o salto á alta definición da serie. A secuencia ten todas as características da apertura orixinal, pero se lle engadiron numerosos detalles e personaxes.
Humor
O humor da serie baséase en referencias culturais que cobren un amplo espectro da sociedade, o que fai que os espectadores de todas as xeracións poidan desfrutar do programa. Estas referencias, por exemplo, veñen de películas, da televisión, da música, da literatura, da ciencia e da historia. Ademais, os animadores tamén engaden regularmente bromas ou lixeiros chistes nos fondos do programa mediante textos graciosos ou incongruentes en sinais, carteis, xornais ou calquera outro sitio. A audiencia pode non decatarse dalgunhas destas bromas visuais nun único visionado do episodio. Algunhas son tan fugaces que fai falla deter a imaxe para aprecialas. Kristin Thompson argumenta que The Simpsons usa "...unha manchea de referencias culturais, caracterizacións intencionadamente incoherentes e considerables reflexións propias sobre as convencións de televisión e o estado do programa como serie televisiva".
A serie usa diversas frases comodín, e case que todos os personaxes, tanto principais coma secundarios, teñen, polo menos, unha. Entre estas expresións atópanse o gruñido de anoxo de Homer "D'oh!", o "Excellent..." ("Excelente...") do Sr. Burns e o "Ha-ha!" de Nelson Muntz, por exemplo. Algunhas das frases que Bart usa, como "¡Ay, caramba!", "Don't have a cow, man!" ("Non teñas unha vaca, meu!") e "Eat my shorts!" ("Come os meus calzóns!") apareceron como eslogan nalgunhas camisetas. Porén, Bart raramente usaba as últimas dúas frases ata que se fixeron populares a través do merchandising. Por outra banda, o uso destas frases declinou nas temporadas máis recentes. No episodio "Bart Gets Famous", que se basea neste tipo de humor, Bart logra a fama ao saír pola televisión no Krusty the Clown Show (O show de Krusty o pallaso) tras dicir "I didn't do it" ("Non o fixen").
Lingua
dereita|200px|miniatura|[[James L. Brooks, un dos produtores executivos e guionistas de The Simpsons.]] Un gran número dos neoloxismos orixinados en The Simpsons foise facendo habitual na linguaxe popular. Mark Liberman, director do Linguistic Data Consortium, remarcou, "Aparentemente, The Simpsons substituíu a Shakespeare e á Biblia como a nosa mellor fonte cultural de linguas, frases comodín e diversas alusións textuais". A frase máis coñecida é o gruñido de anoxo de Homer: "D'oh!". A expresión é tan empregada que foi incluída no Oxford English Dictionary, sen o apóstrofo. Dan Castellaneta dixo que tomou prestada a frase de James Finlayson, un actor que aparecía nas primeiras comedias de Laurel e Hardy, quen a pronunciaba nun ton máis longo, como de queixa. O director de The Simpsons falou con Castellaneta para pedirlle que acurtase o ruído, conseguindo con isto que se convertese na exclamación máis coñecida da serie.
Televisión
The Simpsons foi o programa animado emitido en horario de máxima con máis éxito desde Wait till Your Father Gets Home nos anos 70. Durante gran parte dos anos 80, os expertos consideraron que os programas animados só eran apropiados para os nenos, e que a animación dun programa era demasiado cara para conseguir a calidade axeitada para o horario de máxima audiencia na televisión. The Simpsons cambiou esta percepción. O uso de estudios de animación coreanos facendo os fotogramas intermedios, dando cor e gravando fixo que os episodios fosen máis baratos. O éxito de The Simpsons e o custo máis baixo da produción provocou que as cadeas de televisión probasen sorte con outras series animadas. Este desenvolvemento permitiu que nos anos 90 houbese un incremento substancial con novas series animadas, tales como South Park, Family Guy, King of the Hill, Futurama e The Critic. "The Simpsons creou unha audiencia para a animación que non estaba aí desde hai moitos, moitos anos" dixo o creador de Family Guy, Seth MacFarlane. "No que a min respecta, basicamente reinventan a roda. Crearon o que, en moitos aspectos, se pode clasificar coma un novo medio". South Park rendeu unha homenaxe a The Simpsons co episodio "Simpsons Already Did It".
The Simpsons tamén influenciou en series non animadas como Malcolm in the Middle, que debutou o 9 de xaneiro de 2000 na franxa horaria despois de The Simpsons. Malcolm in the Middle caracterízase polo uso de bromas que poden pasar desapercibidas e por non usar as risas gravadas, como fan a meirande parte das comedias de situación. Ricky Gervais comentou que The Simpsons tivo unha importante influencia na súa comedia británica The Office, que tamén carece deste tipo de risas.
Recepción e logros
The Simpsons foi eloxiada con moitas críticas, sendo descrita como "a serie en antena máis irreverente e sen desculpa". Nunha recensión do ano 1990 sobre o programa, Ken Tucker do Entertainment Weekly describiuno como "a familia americana máis complicada, feita como simples debuxos animados. É isto o que fai que millóns de persoas vexan The Simpsons as noites dos domingos". Tucker quixo tamén describir o programa como "un fenómeno cultural, unha serie de debuxos animados emitida en horario de máxima audiencia que fai un chamamento a toda a familia".