cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mazarico cincento
Reprodución
As aves xuvenís deixan o niño pouco despois de eclosionaren os ovos. Os papeis parentais non se coñecen ben, pero crese que a femia abandona o niño e deixa o macho atendendo aos polos, o cal se procura toda a súa comida.
Philip Warren Anderson
Philip Warren Anderson, nado en Indianápolis (Indiana) o 13 de decembro de 1923 e finado o 29 de marzo de 2020, foi un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física en 1977.
Mazarico cincento
Alimentación
Estas aves aliméntanse sondando co peteiro en augas pouco fondas ou na lama. Comen principalmente insectos, moluscos, crustáceos e vermes mariños, pero tamén algo de materia vexetal.
Philip Warren Anderson
Traxectoria
En 1940 licenciouse en física na University Laboratory High School de Urbana. Posteriormente ingresou na Universidade Harvard para ampliar estudos baixo a dirección de John Hasbrouck van Vleck.
Entre 1967 e 1975 foi profesor universitario na Universidade de Cambridge, e desde 1984 foi profesor na Universidade de Princeton.
Mazarico cincento
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, considerando que eta especie ten unha área de distribución extremadamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerable baixo o criterio de tamaño da área de distribución e, a pesar de que a tendencia da poboación parece ser decrecente, non se cre que o descenso sexa o suficientemente rápido como para achegarse aos limiares de vulnerable baixo o criterio de tendencia da poboación. O tamaño da poboación é moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerable segundo o criterio do tamaño da poboación. Por estes motivos a especie é avaliada como LC (pouco preocupante).
Philip Warren Anderson
Investigacións científicas
Entre 1949 e 1984 entrou a formar parte dos Laboratorios Bell de Nova Jersey onde vai traballar, xunto a William Bradford Shockley e John Bardeen entre outros, ao redor da física da materia condensada e o ferromagnetismo, resonancia magnética, supercondutividade, o estudo dos semicondutores e a efecto Kondo entre outros.
En 1977 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Nevill Francis Mott e John Hasbrouck van Vleck, polas súas investigacións na estrutura electrónica do magnetismo e os sistemas desordenados, que permitiron o desenvolvemento da conmutación electrónica e dos dispositivos de memoria dos ordenadores.
I Want to Destroy Something Beautiful
"I Want to Destroy Something Beautiful" (en galego, "Quero destruír algo fermoso") é unha canción pop en inglés composta polo estadounidense Josh Woodward. Está incluída no seu álbum Dirty Wings do 2007, interpretada polo compositor.
Santa Eufemia
Santa Eufemia refírese a Eufemia de Calcedonia, santa e mártir do cristianismo, dos séculos III-IV. Como topónimo ligado ao seu culto, pode referirse a:
I Want to Destroy Something Beautiful
A canción ten unha temática escura. Na letra, o narrador semella estar a piques de estalar nun ataque de ira, probablemente por algo que dixo ou fixo a persoa que está con el, á que chama “dear” («cariño»). Isto explícase nos primeiros versos, mentres que o resto da canción consiste no narrador divagando arredor da idea de «destruír algo fermoso».
A letra da canción lembra inevitablemente ao filme Fight Club, en que o protagonista se expresa dunha forma similar, mesmo utilizando as mesmas palabras nalgúns casos.
Licenza
"I Want to Destroy Something Beautiful" está protexida pola licenza Creative Commons Recoñecemento 3.0 Estados Unidos de América. Por tanto, considérase música libre.
A Casavella, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo
A Casavella é un lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo, no concello lugués de Mondoñedo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 tiña 1 habitante (1 home).
Estatuas e retratos de monarcas hispanos
dereita|miniatura|Paseo de la Argentina, Parque do Retiro en Madrid. dereita|miniatura|Estatuas na Praza de Oriente, en Madrid.
A maioría destas estatuas son parte da serie de estatuas dedicadas a todos os monarcas de España que foron esculpidas en pedra branca, mandadas facer para a decoración do Palacio Real de Madrid no reinado de Fernando VI. Nun principio a idea era que adornasen a cornixa do palacio. Os autores son Olivieri e Felipe de Castro. Parece ser que nunca chegaron ao seu destino e instaláronse en distintos lugares da cidade (Praza de Oriente, O Retiro, Porta de Toledo e nos Xardíns de Sabatini) algunhas outras leváronse a outras provincias. As dos monarcas do reino de Navarra enviáronse a Pamplona, e están colocadas no Paseo de Sarasate.
Candela Vetrano
María Candela Vetrano Vega, nada en Lomas de Zamora, Buenos Aires o 9 de agosto de 1991, é unha actriz, modelo e cantaora arxentina, máis coñecida tamén como Candela Vetrano.
Partidos políticos de España inscritos de 2001 a 2005
Esta é unha lista de partidos inscritos no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio do Interior de España de 2001 a 2005.
Diocese de Lviv
A diocese de Lviv é o nome que reciben ou teñen recibido algunhas sés eclesiásticas:
Shantou
miniatura|250px|dereita miniatura|250px|dereita Shantou é unha cidade da China, no extremo sueste do país e da provincia de Guandong á que pertence. Situada nun enclave portuario privilexiado, ao abrigo da baía do seu nome, que é a vez fouce do delta do río Han, que vén do norte, e amplo esteiro do Rong, que flúe dende o oeste, desembocando ambos no Mar do Sur da China.
Esta situación predestinou a pequena vila de pescadores a ser a partir de 1858 o segundo porto na rexión tralo da capital provincial, Cantón, cando a China tivo que abrirse comercialmente a occidente. En 1922 un tifón taponouno, mais en 1979 foi elixida coma unha das Zonas Económicas Especiais, o que significou a súa recuperación como importante porto e obxectivo de investimentos estranxeiros. Todo isto fixo incrementar enormemente a súa poboación (1.167.430 habitantes, no censo de 2000) e que se convertese en centro dunha grande área metropolitana (4.320.000 habitantes en 2001).
Nesodden
miniatura|esquerda|250px|Igrexa de Nesodden Nesodden é un concello do condado de Akershus, o seu territorio está na península que separa o propio fiorde de Oslo dun dos seus brazos, o Bunnefjorde. No sur limita co concello de Frogn.
Aproximadamente tres cuartas partes do seu territorio está constituído por bosques e pastos, o 86% da poboación habita nas áreas urbanas, o resto distribúese en pequenas aldeas e casaríos.
Tangen está no norte do concello, Bjørnemyr, Fjellstrand, Spro e Fagerstrand están na parte oeste mirando cara o fiorde de Oslo. No leste están as localidades de Oksval, Ursvik, Hellvik, Berger, Jaer e Blylaget.
Xunto cos concellos de Enebakk, Frogn, Oppegård, Ski, Vestby e Ås Nesodden constitúe o distrito de Follo dentro de Akershus.
Nesodden é o límite norte en Europa da extensión do carballo, este fenómeno reflíctese nos topónimos locais de Eklund e Ekelund (eik é o noruegués para carballo)
Comunicacións
Nesodden está aproximadamente a 45 km de Oslo por estrada pero só a 7 km por mar, o transbordador operado pola Nesodden–Bundefjord Dampskipsselskap tarda quince minutos en facer o traxecto desde Nesoddtangen transportando 2.400.000 pasaxeiros ó ano. A liña ata Lysaker (Bærum) transporta 200.000 viaxeiros ó ano.
Economía
As actividades tradicionais da xente de Nesodden eran a agricultura, a silvicultura e a pesca, ademais da extracción e comercio do sal, calcúlase que a produción anual no período 1895-1905 foi de 45.000 toneladas. Hoxe só o 0.6% da poboación activa traballa no sector primario, o 87% faino no sector terciario. miniatura|250px|Oksval
Montes do Invernadeiro
O Invernadeiro é un parque natural galego que abrangue as montañas do sur do macizo central e que se atopa no concello ourensán de Vilariño de Conso. Está situado entre os ríos da Ribeira Grande e da Ribeira Pequena e entre as serras de San Mamede, de Queixa e do Fial das Corzas.
O parque destaca pola súa biodiversidade, en especial polos seus mamíferos (como os corzos, cervos e cabras bravas) e os peixes das súas ribeiras, e a súa xeomorfoloxía. Os seus cumes son espazos abertos de pastos, as súas abas contan con corgos e cóbrenas as uceiras e queirogais e nas ribeiras dominan as fragas e os soutos.
É un parque desde o século XX despoboado mais que desde século XV, cando menos, fora un terreo propiedade de nobreza ligada á Casa da Mezquita. Estes aforábanllo e arrendábanllo ás xentes do val do Conso. No século XX aproveitouse para a plantación madeireira e a papelería.
Un incendio forestal de 1979 deu pé a que fose comprado pola Xunta de Galicia en 1984. Aí comezaría a súa protección, primeiro como refuxio de caza en 1989 e logo como espazo con actividades reguladas 1990. O 5 de xuño de 1997 declarouse como o cuarto parque natural galego. Desde 2014 forma parque da zona especial de conservación (ZEC) do Macizo Central, a cal se propuxo en 1997. No ano 2022 volveu sufrir un grave incendio forestal.
Situación
O parque atópase no concello ourensán de Vilariño de Conso, que se atopa na comarca de Viana. O parque atópase na zona oeste do concello e limita ao norte con Chandrexa de Queixa (Terra de Trives), ao oeste con Laza e ao sur con Castrelo do Val (Comarca de Verín). Ocupa parte das parroquias de Pradoalbar e San Mamede de Hedrada de Vilariño de Conso.
Orografía
Comeza ao sur da serra de Queixa e polo seu suroeste atópase dentro da serra do Fial das Corzas, a cal continúa cara o sueste coa serra de San Mamede. A serra da Pena fai de límite leste do parque e o Lombo Lameiro a do sur. Varios cumes do parque superan os 1500 metros, como o Alto do Cernadiño (1504), O Invernadeiro (1516), o Cabezo do Cernado (1513), As Pozas (1544), A Meixón dos Abroxos (1590), o Cabezo das Pozas (1594) e a Cabeza de Berganciños (1597).
Hidrografía
miniatura|Río da Ribeira Grande. Os dous vales das serras do Invernadeiro percórrenos os ríos da Ribeira Pequena e o da Ribeira Grande. Nesas dúas bacías que forman, nas abas flúen corgos e corgas que chegan a varios regos menores, afluentes deses ríos. Estes dous ríos chegan ao encoro das Portas, que se atopa ao sur do parque, e que está construído sobre do río Camba. Á súa vez, o río Camba é un afluente do río Bibei, o cal chega ao río Sil.
Namentres que o Ribeira Grande é un río de máis caudal e que flúe por un val en forma de "U", o da Ribeira Pequena decorre máis encaixado dentro dun val de ladeiras de fortes pendentes. Nas abas destes ríos atópanse fervenzas como as dos Arcos.
Cromo
O cromo é un elemento químico de número atómico 24 que se atopa no grupo 6 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Cr. É un metal que se emprega especialmente en metalurxia.
Montes do Invernadeiro
Xeoloxía
O Invernadeiro sitúase dentro da zona de Galicia Media-Tras-Os-Montes do macizo hespérico. Formouse durante o ordovícico. Produciuse para a zona ao oeste da Ribeira Grande, a cal é a máis escarpada, durante o ordovícico inferior e para a restante, como a Ribeira Pequena, durante o ordovícico medio. Só unha área menor ao suroeste se formou máis tarde: no silúrico-devoniano.
Cromo
Características principais
O cromo é un metal de transición duro, fráxil, gris aceirado e brillante. É moi resistente fronte á corrosión.
O seu estado de oxidación máis alto é o 6, aínda que estes compostos son moi oxidantes. Os estados de oxidación 4 e 5 son pouco frecuentes, mentres que os estados máis estables son 2 e 3. Tamén é posible obter compostos nos cales o cromo presenta estados de oxidación máis baixos, pero son bastante raros.
Historia
En 1761 Johann Gottlob Lehmann atopou nos Urais un mineral laranxa avermellado que denominou chumbo vermello de Siberia; este mineral tratábase da crocoita (PbCrO4), e creuse que era un composto de chumbo con selenio e ferro.
Montes do Invernadeiro
Xeoloxía
Dentro do parque existen varios lugares de interese xeolóxico. Algúns son circos glaciares (na cabeceira de Corga de Aguacenza, no Morrón dos Salgueiros e no Fial das Corzas), outros son pregamentos (como a confluencia da Corga Cenzoá e a Ribeira Grande, ou a cabeceira de Corga da Ortiga), socalcamentos (os aluviais de Ribeira Grande) ou encaixamentos (o final da Ribeira Pequena), outros son coluvións (como o do Corgo das Cembas-Ribeira Grande) e outros fervenzas (como a fervenza e Cristas de Corgo da Buraquiña). Tamén están presentes os xacementos fósiles, como os da Ortiga, o dos Altos do Cernado e os do Cernado.
Xeomorfoloxía
Predominan os vales encaixados no terreo, con grandes manifestacións da acción erosiva fluvial, que separan áreas altas e planas con irregularidades. Aparecen tamén algunhas chairas illadas, relativamente extensas e rexuvenecidas pola rede fluvial, con altitudes aproximadas de 1.000 m. A acción dos fríos durante o cuaternario deixou pegadas xeomorfolóxicas como as moreas e os circos glaciares.
Edafoloxía
Presenta como aspectos máis notables o escaso desenvolvemento da maior parte dos perfís e a existencia de determinados tipos de solo, con características que parecen estar relacionadas cos fríos Wurnienses, tanto na súa distribución como nalgúns caracteres morfolóxicos.
Cromo
Historia
O cromo empregouse principalmente en pinturas e outras aplicacións ata que, a finais do século XIX, empregouse como aditivo en aceiros. Este uso non se estendeu ata principios do século XX, cando se comezou a obter cromo metálico mediante aluminotermia. Actualmente en torno a un 85% do cromo utilízase en aliaxes metálicas.
Montes do Invernadeiro
Edafoloxía
Na súa formación predominaron as accións mecánicas sobre as químicas, debido ás condicións climáticas.
Cromo
Compostos
O dicromato de potasio, K2Cr2Ou7, é un oxidante enérxico e utilízase para limpar material de vidro de laboratorio de calquera resto orgánico que poida conter.
Montes do Invernadeiro
Edafoloxía
En xeral, predominan os solos escasamente desenvolvidos (Ranker e Litosol), con áreas de solo hidromorfo (Historal e Glysol) e pequenos enclaves de solos podsólicos.
Cromo
Compostos
O "verde de cromo" (é o óxido de cromo (III), Cr2Ou3) é un pigmento que se emprega, por exemplo, en pinturas esmaltadas e na coloración de vidros. O "amarelo de cromo" (é un cromato de chumbo, PbCrO4) tamén se utiliza como pigmento.
Montes do Invernadeiro
Edafoloxía
Tamén existen algúns cambisoles nos lugares ben drenados e con escasa pendente.
Cromo
Compostos
Non se atopan na natureza nin o ácido crómico nin o dicrómico, pero os seus anións atópanse nunha ampla variedade de compostos. O trióxido de cromo, CrO3, o que sería o anhídrido do ácido crómico, véndese industrialmente como "ácido crómico".
Montes do Invernadeiro
Clima
O parque atópase entre nun clima oceánico con influenzas continentais. O relevo favorece a presenza de microclimas en pequenas extensións.
Cromo
Papel biolóxico
En principio, considérase ao cromo (no seu estado de oxidación 3) un elemento esencial, aínda que non se coñecen con exactitude as súas funcións. Parece participar no metabolismo dos lípidos, no dos hidratos de carbono, así como outras funcións.
Montes do Invernadeiro
Clima
A temperatura media atópase preto dos 10 °C. Os veráns son suaves, con temperaturas ó redor dos 15 °C, e os invernos fríos, con mínimas que poden chegar ós -10 °C. A pluviometría é de 1.600 mm/ano e ocupa 158 días do ano. Boa parte destas precipitacións son forma de neve. Ademais, os días de xeada por ano son 72, e danse agás de xuño a setembro. Carece de secas estivais.
Cromo
Papel biolóxico
Observouse que algúns dos seus complexos parecen participar na potenciación da acción da insulina, polo que llos denominou "factor de tolerancia á glicosa"; debido a esta relación coa acción da insulina, a ausencia de cromo provoca unha intolerancia á glicosa, e esta ausencia provoca a aparición de diversos problemas.
Montes do Invernadeiro
Clima
A influencia das masas mariñas no clima da rexión é máis reducido e iso móstrase con veráns e invernos máis marcados.
Cromo
Papel biolóxico
Non se atopou ningunha metaloproteína con actividade biolóxica que conteña cromo e polo tanto non se puido explicar como actúa.
Montes do Invernadeiro
Clima
O parque atópase entre as rexións climáticas eurosiberiana e mediterránea e o seu macrobioclima é temperado.
Cromo
Papel biolóxico
Por outra banda, os compostos de cromo no estado de oxidación 6 son moi oxidantes e son carcinóxenos.
Montes do Invernadeiro
Demografía
No parque non existen aldeas habitadas. Os lugares máis poboados preto do parque son as aldeas das parroquias que ocupa o parque, e que en 2019 supoñían unha poboación de 48 persoas.
Akmareul boattda
Akmareul boattda (Hangul 악마를 보았다) é un filme surcoreano dirixido por Kim Ji-woon que foi estreado no 2010.
Montes do Invernadeiro
Hábitats
Este espazo natural está, bioclimaticamente, encadrado dentro da rexión eurosiberiana, provincia atlántica europea e sector galaico-duriense. En particular, encádrase dentro do denominado subsector queixense. Isto supón que o parque se atopas á beira dos lindes da rexión eurosiberiana coa rexión mediterránea, en concreto na área de transición da flora da cordilleira cantábrica e da dos macizos do Bierzo e Seabra coa fachada atlántica. Como exemplo, a influencia mediterránea favorece a presenza de cerquiños e deriva na ausencia de queirogas maiores queiroga maior (Daboecia cantabrica) nas formacións de mato de uz e toxo.
Cromo
Abundancia e obtención
Obtense cromo a partir da cromita (FeCr2Ou4). O cromo obtense comercialmente quentando a cromita en presenza de aluminio ou silicio (mediante un proceso de redución). Aproximadamente a metade da cromita extráese de Suráfrica. Tamén se obtén en grandes cantidades en Casaquistán, India e Turquía.
Akmareul boattda
Sinopse
Kyung-chul é un psicópata perigoso que mata por pracer e que cometeu varios asasinatos cuns métodos difíciles de imaxinar. As súas vítimas son rapazas novas e a policía leva tempo intentando capturalo. Un día, aparece asasinada a filla dun xefe de policía retirado e o mozo da rapaza, un axente secreto, xura vingarse.
Montes do Invernadeiro
Hábitats
A área que cobre o parque atópase a unha altitude elevada e de ríos no que coexisten diferentes hábitats. En particular nos altos atópanse uceiras, están presentes as carballeiras galaico-portuguesas e os bosques de abeneiros, freixos e acivros. Outros hábitats presentes son dos ríos e prados ou as zonas de rochedos.
Cromo
Abundancia e obtención
Aproximadamente producíronse quince millóns de toneladas de cromita no ano 2000, da cal a maior parte emprégase para aliaxes (preto dun 70%), por exemplo para obter ferrocromo (unha aliaxe de cromo e ferro, con algo de carbono). Outra parte (un 15% aproximadamente) emprégase directamente como material refractario e, o resto, na industria química para obter diferentes compostos de cromo.
Descubríronse depósitos de cromo metal, aínda que son pouco abundantes; nunha mina rusa (Udachnaya) prodúcense mostras do metal, onde o ambiente redutor facilitou a produción de diamantes e cromo elemental.
Isótopos
O cromo-53 é o produto de decaemento do manganeso-53. Os contidos isotópicos en cromo están relacionados cos de manganeso, o que se emprega en xeoloxía. As relacións isotópicas de Mn-Cr reforzan a evidencia de aluminio-26 e paladio-107 nos comezos do Sistema Solar. As variacións nas relacións de cromo-53/cromo-52 e Mn/Cr nalgúns meteoritos indican unha relación inicial de 53Mn/55Mn que suxire que as relacións isótópicas de Mn-Cr resultan do decaemento in situ de 53Mn en corpos planetarios diferenciados. Polo tanto, o 53Cr dá unha evidencia adicional de procesos nucleosintéticos xusto antes da coalescencia do Sistema Solar.
Precaucións
Xeralmente, non se considera que o cromo metal e os compostos de cromo (III) sexan, especialmente, un risco para a saúde xa que se trata dun elemento esencial para o ser humano, pero en altas concentracións resulta tóxico.
Os compostos de cromo (VI) son tóxicos se son inxeridos, sendo a dose letal duns poucos gramos. En niveis non letais, o Cr (VI) é carcinóxeno. A maioría dos compostos de cromo (VI) irritan os ollos, a pel e as mucosas. A exposición crónica a compostos de cromo (VI) pode provocar danos permanentes nos ollos.
A Organización Mundial da Saúde (OMS) recomenda dende 1958 unha concentración máxima de 0.05 mg/litro de cromo (VI) na auga de consumo. Este valor foi revisado facendo novos estudos sobre os seus efectos na saúde, pero permaneceu constante.
Montes do Invernadeiro
Flora
miniatura|220px|Vales con matogueiras e árbores como os cerquiños. Os bosques do parque son de crecemento lento e propios de climas de montaña. As especies que os forman e son máis abundantes son o carballos comúns (Quercus robur), habitual das zonas atlánticas, e os cerquiños (Quercus pyrenaica), habitual das zonas submediterráneas. Estas carballeiras atópanse sobre todo nos avesedos e valgadas. Nas ladeiras orientadas cara ao norte e vales estreitos están presentes as carballeiras con arandeiras. Outra formación son os carballos alber (Quercus petraea) cos acivros (Ilex aquifolium). No alto das abas dominan os bidueirais e os acivros (Ilex aquifolium) e no fondo das corgas, fano as abeleiras (Corylus avellana). Mesmo os acivros forman sós arboredos no noroeste do parque, nas abas da corga de Aguacenza. Xa nas ribeiras, atópanse freixos (Fraxinus excelsior), abeleiras (Corylus avellana) e sanguiños (Frangula alnus), bidueiros (Betula celtiberica) entre outros. Só preto da Ribeira Grande existen abeneiros (Alnus glutinosa).
Fibroína
A fibroína é unha proteína producida polo verme da seda (larva do lepidóptero Bombyx mori) e as arañas, que é o compoñente principal do fío de seda.
O fío de seda componse de dúas proteínas principais: a fibroína e a sericina. A fibroína forma o centro estrutural da seda; e a sericina, o material pegañento que a rodea, pero que se perde ao cocer os casulos do verme para extraer o fío de seda.
miniatura|dereita|400px|Secuencia que se repite na estrutura primaria da fibroína. A proteína fibroína ten un peso molecular de entre 350.000 e 415.000 daltons. está constituída por capas superpostas de láminas beta antiparalelas, que están separadas alternadamente 0,35 nm nunha capa e 0,57 nm na seguinte. A súa estrutura primaria componse principalmente da secuencia de aminoácidos repetida (Gly-Ser-Gly-Ala-Gly-Ala) no verme da seda. A alta proporción de glicina (Gly) e alanina (Ala), que son aminoácidos con cadeas laterais pequenas, fan posible a embalaxe hermética das láminas, o que contribúe á dar a estrutura ríxida da seda, que non se pode estirar (resistencia á tracción), para o cal habería que romper enlaces covalentes. As láminas permanecen xuntas por enlaces febles doadamente modificables, o que lle dá á seda a súa flexibilidade. A combinación de rixidez e resistencia fan que o material sexa aplicable en varias áreas, como a biomedicina e a fabricación téxtil. miniatura|esquerda|Casulo de Bombyx mori feito de seda, a cal está composta de fibroína e sericina.
Montes do Invernadeiro
Flora
Nas zonas de sombra dos bosques existen unha riqueza de fieitos e consérvanse endemismos de hepáticas como Aphanolejaeunea microscopica e de vasculares como Anemone trifolia subespecie albida ou Eryngium duriaei subespecie juresianum (especie en risco de extinción).
Fibroína
A fibroína disponse formando tres posibles estruturas, chamadas seda I, II e III.
Montes do Invernadeiro
Flora
A explotación para o papel do territorio do parque introduciu entre 1950 e 1960 Pinus sylvestris nas zonas de matogueiras. Os actuais piñeiros presentes no parque son os que persistiron a eses incendios e a repoboacións feitas desde 1984 para cubrir áreas queimadas. Unha áreas importante de piñeiros do parque atópase no sur.
Fauna
miniatura|Ribeiras con bidueiros e salgueiros.
Invertebrados
As lamáchegas (Geomalacus maculosus) e os escornabois (Lucanus cervus) son dúas especies ameazadas presentes no parque. Ademais, existen arredor de 30 especies de coleópteros endémicas da península presente no parque. Compre destacar os tricópteros Limnephilus bipunctatus e Rhyacophila terrai.
Ruth Gordon
Ruth Gordon Jones, nada en Quincy, Massachusetts o 30 de outubro de 1896 e finada en Edgartown, Massachusetts o 28 de agosto de 1985 foi unha actriz e guionista estadounidense.
Montes do Invernadeiro
Peixes
As troitas, o cacho e a boga do Douro, que son especies ameazadas, habitan os ríos do parque. Preto da Aula da Natureza do parque atópase un centro ictioxénico para criar estas especies no parque.
Ortega
O topónimo Ortega pode referirse a:
Montes do Invernadeiro
Anfibios e réptiles
No parque habitan 7 especies de anfibios e 3 de réptiles que se atopan ameazadas ou en risco de extinción.
Fibroína
A fibroína, ademais de na industria téxtil da seda, ten moitas posibles aplicacións. Estúdase a súa aplicación para fabricar membranas que se poden utilizar como matrices para aplicacións biomédicas, para dirixir a rexeneración de tecidos ou apósitos para queimados, e comprobouse que xeran pouca resposta inflamatoria. Tamén se fabricaron nanofibras de fibroína para cultivos celulares, que poderían ter aplicacións biomédicas.
Montes do Invernadeiro
Anfibios e réptiles
Entre os anfibios están a ra patilonga (Rana iberica), a ra vermella (Rana temporaria) e a rela común (Hyla arborea). Algunhas das réptiles son a lagarta da serra (Iberolacerta monticola) e o lagarto das silvas (Lacerta schreiberi).
Ruth Gordon
Traxectoria
O ano seguinte, ademais de aparecer como extra nalgúns filmes, debutou en Broadway interpretando un dos “nenos perdidos” en Peter Pan, or The Boy Who Wouldn't Grow Up, obtendo boas críticas.
Fibroína
O xene da fibroína foi clonado e preparáronse mapas de restrición. . O xene da fibroína foi clonado experimentalmente en bacterias e mesmo en cabras, que a producen no seu leite.
Ortega
Amais como apelido pode referirse a:
Galería de imaxes de Negueira de Muñiz
Galería de imaxes do concello de Negueira de Muñiz na provincia de Lugo.
Ruth Gordon
Traxectoria
A principios da década de 1930 foi contratada pola Metro-Goldwyn-Mayer, pero non apareceu en ningún filme da compañía ata Two-Faced Woman, de 1941. Mentres, xa aparecera en filmes doutros estudios.
Comuna de Gambier
300px|dereita|Ferri nas Gambier. 300px|dereita|Mapa das illas Gambier 300px|dereita|Localización das illas Gambier.
A comuna de Gambier (en francés, commune des Gambier) é unha unidade administrativa da Polinesia francesa, no distrito de Tuamotu-Gambier. Mangareva, como única illa habitada ao sur das Tuamotu, é a capital de comuna das illas Gambier e dos diversos atois ao sur das Tuamotu. A poboación en 2002 era de 1.097 habitantes. A capital é Rikitea, na illa de Mangareva. A comuna consta das illas Gambier e os atois máis meridionais das Tuamotu:
Illas Gambier
Son, ademais de Mangareva: Taravai, Akamaru, Aukena, Temoe, e diversos illotes.
Grupo Acteón (Groupe Actéon)
O grupo Acteón está formado por catro atois: Tenararo, Vahanga, Matureivavao e Tenarunga. Tamén se lle chamou grupo Matureivavao. Foi descuberto por Pedro Fernández de Quirós, en 1606, que o describe como catro illas iguais coroadas de cocos. En diferentes relacións da viaxe sae como «as Catro Coroadas», «as Catro Irmás» ou «as Alagadas». En 1983 foron devastadas polos efectos dun ciclón.
Ryan Kelly
Ryan Matthew Kelly, nado o 9 de abril de 1991 en Carmel, Nova York, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no Real Betis Energía Plus da Liga ACB.
Traxectoria profesional
Kelly foi elixido da 48ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Los Angeles Lakers. O 20 de setembro de 2013, asinou o seu primeiro contrato profesional cos Lakers. Durante a súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Los Angeles D-Fenders da NBA D-League.
O 20 de setembro de 2016, Kelly asinou cos Atlanta Hawks. Tras xogar cos seis partidos de pretempada cos Hawks, foi cortado o 19 de outubro. O 21 de outubro asinou cos Boston Celtics, pero foi cortado ó día seguinte. Asinou de novo cos Hawks o 31 de outubro.
Ruth Gordon
Traxectoria
En 1942 casou co escritor Garson Kanin, dezaseis anos menor ca ela, co que colaboraría en guións como os de Adam's Rib, de George Cukor, e The Actress, no que adaptarían a obra teatral autobiográfica de Gordon.
George Herbert de Carnarvon
George Edward Stanhope Molyneux Herbert, quinto conde de Carnarvon, nado en Highclere Castle (Hampshire) o 26 de xuño de 1866 e finado en O Cairo o 5 de abril de 1923, foi un aristócrata británico, famoso por ser quen financiou a escavación da tumba de Tutankhamon no Val dos Reis.
Ruth Gordon
Traxectoria
Tamén seguiu actuando no teatro e no cinema, e en 1968 gañou o Oscar á mellor actriz secundaria por Rosemary's Baby.
George Herbert de Carnarvon
Traxectoria
Naceu nunha familia acomodada de Highclere Castle, Hampshire e era fillo único. O sei pai, Henry Herbert, cuarto conde de Carnarvon, formaba parte do partido conservador. Estudou en Eton e no Trinity College de Cambridge e sucedeu o seu pai como conde en 1890.
Carreiras de cabalos
Carnarvon era extremadamente rico e posuía cabalos de carreiras e algúns dos primeiros modelos de automóbiles da historia, os cales conducía con temeridade. En 1901 sufriu un accidente de motocicleta en Alemaña que o deixou parcialmente discapacitado.
Exiptoloxía
Lord Carnarvon era un afeccionado da exiptoloxía e, en 1907, decidiu financia-la escavación de tumbas de nobres en Deir el-Bahri (Tebas) á que se lle uniu Howard Carter como axudante de escavación. En 1914 o conde logrou a concesión para escavar no Val dos Reis, onde se atoparon tesouros como nunca se viran en toda a historia da arqueoloxía, entre eles, a tumba do famoso emperador Tutankhamon.
Montes do Invernadeiro
Anfibios e réptiles
Outras especies a destacar do parque son o lagarto arnal (Lacerta lepida), a lagarta dos penedos (Podarcis hispanica), a lagarta galega (Podarcis bocagei), a cobra viperina (Natrix maura), a de colar (Natrix natrix), a lagarteira común (Coronella austriaca) e a víbora de Seoane (Vipera seoanei) e a fociñuda (Vipera latastei).
Comuna de Gambier
Marutea Sur
Marutea Sur é un atol de 14 km² ao sur das Tuamotu. Foi descuberto por Quirós, que a chamou «San Telmo», «San Blas» ou «Curral de Auga». Explorado en 1791 por Edward Edwards mentres buscaba aos amotinados do Bounty, chamouno Lord Hood. É visitado ocasionalmente por pescadores de perlas. Chámaselle coa orientación sur para distinguilo de Marutea Norte, tamén nas Tuamotu.
Illas Bird, Queensland
As Illas Bird son dúas pequenas illas situadas na parte norte da Baía de Shelburne no norte de Queensland, Australia, a 30 km ao norte do Cabo Grenville, na Península do Cabo York no Parque Mariño da Gran Barreira de Coral. As illas teñen ao redor de 21 hectáreas ou 0.21 km² de superficie en conxunto.
Comuna de Gambier
María Este
O atol María tamén se chama a miúdo María Este para distinguilo do illote María nas Austrais. O nome é de orixe polinesio sen ningunha relación coa Vírxe María. Historicamente tamén se lle chamou Wright Lagoon e Moerenhout. É un atol cunha lagoa pechada e con cocos e pandanaceae.
Morane
Morane é un atol formado por unha lagoa pechada e tres illotes con cocos e pandanaceae, a 110 km ao oeste de Mangareva. Tamén se lle chamou Cadmus.
Montes do Invernadeiro
Mamíferos
O Invernadeiro destaca pola presenza de mamíferos catalogados, que chegan a 40 especies.
Comuna de Gambier
Morane
Os catro atois Matureivavao, Tenararo, Tenarunga e Vahanga forman o grupo Acteón.
George Herbert de Carnarvon
Morte
O 19 de marzo de 1923, lord Carnarvon contraeu unha infección grave causada pola picadura dun mosquito, que se agravou ao cortarse cunha navalla. Morreu o 5 de abril no Hotel Savoy Continental de O Cairo. A súa morte levantou comentarios sobre a existencia da “maldición de Tutankhamon”.
Contedor televisivo
Un contedor televisivo é un programa de televisión de longa duración que contén outros programas ou microespazos (sketches). Creouse para evitar que os espectadores cambiasen de canle ó rematar un programa.
George Herbert de Carnarvon
Morte
Malia iso, a súa morte probablemente a causara a presenza de veleno no sangue trala picadura dun mosquito que o conde accidentalmente abriu ao afeitarse cunha navalla, provocando que a ferida se infectase con erisipela. Esta infección podería ter evolucionado a pneumonía e foi así como acabou a vida do lord inglés.
Como bo arqueológo, a súa tumba atópase nun antigo forte situado no monte dende onde se observan tódalas súas terras de Beacon Hill (Hampshire).
Montes do Invernadeiro
Mamíferos
Entre os carnívoros atópanse os lobo, que ten poboacións estable e se alimenta de ungulados silvestres. Outros presentes son o gato montés (Felis silvestris), a marta (Martes martes), o armiño (Mustela erminea), o tourón (Mustela putorius) e as londras (Lutra lutra). Tamén se atopan o leirón gris (Glis glis), o teixugo (Meles meles), a xeneta (Genetta genetta), o gato montés (Felis silvestris), a garduña, (Martes foina) e o raposo (Vulpes vulpes).
Destaca a abundancia de ungulados do parque. As especies presentes son o corzo (Capreolus capreolus), o cervo, as cabras bravas, os rebezos, o xabaril (Sus scofra) e a lebre ibérica. Os cervos e as cabras montesas só se atopan en cercados para elas.
Ademais destas especies, destacan as especies de morcegos, a presenza dos aguaneiros (Galemys pyrenaicus), grazas aos regatos, os leiróns, as trilladeiras nivais. Tamén se atopan touróns (Mustela putorius) e maila lontra (Lutra lutra), que habitualmente se aloxan no río, ribeiras e zonas húmidas en xeral.
Os raposos e os gatos bravos son especies comúns no parque.
Aves
miniatura|esquerda|[[Aguia real en voo.]] Respecto da avifauna presente, esta destaca pola súa diversidade. Atópanse máis de 82 especies con arredor de 67 delas reprodutoras. O número de especies de paso polo parque podería ser inda maior. As máis representativas son as rapaces e as especies de pastos e queirogais de altura. Algunhas aves acuáticas atópanse de paso preto do encoro das Portas.
Entre as 31 especies de interese de protección, destacan a aguia real (Aquila chrysaetos) (e que aniña no parque), o bufo real (Bubo bubo), o gatafornela (Circus cyaneus), o tartaraña cincenta (Circus pygargus), a aguia perdigueira (Hieraaetus fasciatus), o papoazul (Luscinia svecica), o voitre branco (Neophron percnopterus), a charrela (Perdix perdix subsp. hispaniensis), o rabirrubio de testa branca (Phoenicurus phoenicurus) e a arcea (Scolapax rusticola).
Tamén destacan no parque a pica dos prados (Anthus campestris), o moucho común (Athene noctua), a avelaiona (Strix aluco), o bufo pequeno (Asio otus), a aguia albela (Circaetus gallicus), gatafornela (Circus cyaneus), o falcón peregrino (Falco peregrinus), o azor (Accipiter gentilis), o miñato común (Buteo buteo) ou o gabián (Accipiter nisus).
Patrimonio arqueolóxico
Os restos arqueolóxicos da zona na que se encadra o Invernadoiro van desde posibles dolmens, castros ou restos romanos; como son presenza dun antigo campamento romano en Castelo de Cerveira. Na época romana o monte do Invernadeiro traballouse para a explotación aurífera por un sistema denominado derrubium montim. Os topónimos como o do regato Cabadoiro reflicten esa actividade.
Patrimonio arquitectónico
Entre a arquitectura relixiosa próxima ó parque atópase igrexa de Santa María, en Sabuguido. Así mesmo, tamén está o pazo de Conso, e que pertenceu ó conde de Lemos, destaca como arquitectura civil.
Patrimonio etnográfico
O territorio que actualmente ocupa o parque natural foi unha excepción histórica dentro do sistema de propiedade agraria en Galicia. Na época feudal, estes territorios eran moi apreciados pola súa riqueza cinexética e as súas posibilidades de pastoreo e foros. Foi unha propiedade privada medieval en mans laicas e que non tivo divisións territoriais desde a Idade media. O seu paso a produción forestal e logo a titularidade do estado no século XX fixo que fose unha excepción na dinámica do século que se tivese interese de conservación a finais do século.
No parque abundan as construcións do pastoreo, como as cabanas, e os curros para estabular animais. As cabanas son máis comúns nos vales ou nas malladas preto dos prados. Na Ribeira Pequena e Rocín existen asentamentos arredor do século XX para as explotación agrícolas, como un caso foron as praderías, cos seus muíños, presas e canles nos ríos. Coa entrada da explotación papeleira da metade dese século e por conflitos, derruíronse algunhas destras construcións. Aínda así, no Rocín consérvanse palleiras e casais, que se empregaron para os cultivos de centeo.
Turismo
miniatura|Aula da natureza e outros servizos do parque. Desde a declaración do parque, o acceso está limitado a un máximo de persoas polo que se precísase de permiso. A entrada ao parque faise desde Campobecerros. Dese alí accédese á Ribeira Pequena, onde se atopa un servizo de recepción e unha exposición permanente. Na Ribeira Grande atópase a Aula da Natureza. Nese aula hai espazo para estadías de visitantes e residencia de investigadores e outros servizos, como o de biblioteca e laboratorio.
Neoescolástica
A partir da encíclica Aeterni Patris (1889) de León XIII, o neotomismo converteuse, na práctica, na filosofía oficial da Igrexa católica, aínda que os desenvolvementos posteriores deste movemento neotomista foron progresivamente apartándose dos sectores como "escrava da teoloxía".
Montes do Invernadeiro
Turismo
O parque conta con varias rotas de sendeiros de interese biolóxico, xeolóxico e cultural. Algunhas son a ruta Valdeirexa ou dos Cercados, a da Aceveda, a das Troitas, a da Auga, a da Corga e a da Ortiga.
Neoescolástica
Orixes da neoescolástica
A ruptura da tradición escolástica comezou no século XIV con Guillerme de Ockham e agravouse durante a época da Ilustración debido á tendencia á secularización do pensamento e a expansión da denominada relixión natural.
Montes do Invernadeiro
Conservación
Dende a súa creación, leváronse a cabo no Invernadeiro proxectos de reintrodución e reprodución en réxime de semicatividade de ungulados extintos ou con poboacións moi restrinxidas en territorio galego. Foron especies como o cervo, o hirco, a cabra montesa e o rebezo.
Neoescolástica
Orixes da neoescolástica
No século XIX prodúcense tentativas en diversos países para renovar a tradición escolástica. Un dos representantes máis importantes desta corrente será o filósofo español Jaime Balmes. Viaxou por toda Europa e contactou cos escritores católicos máis relevantes, como Chateaubriand ou o futuro papa León XIII. Criticou desde posicións próximas á filosofía escocesa do sentido común as correntes da filosofía moderna que considerou erróneas, sobre todo o escepticismo, o idealismo ou o panteísmo. O final da súa vida transcorreu en Madrid, onde escribiu as súas obras máis importantes e interesouse polo achegamento entre liberais e tradicionalistas; foi nomeado membro da Real Academia Española. Entre as súas obras cabe destacar O criterio (1845), sobre a certeza, e a Filosofía fundamental (1846).
Montes do Invernadeiro
Conservación
O hirco extinguírase en Galicia a finais do século século XIX e foi reintroducida en 1992. O rebezo estivo ausente dos Ancares entre 1960 e 1970 e foi reintroducido entre 1992-94. . Os estudos de seguimento destas especies trala súa reintrodución mostran unha estabilidade ou aumento da poboación.
Neoescolástica
Orixes da neoescolástica
O apoio definitivo da renovación da filosofía escolásticas será encíclica Aetemi Patris, do papa León XIII, chamado o "papa social", escrita en 1879. Neste documento denúnciase a ideoloxía de homes blasfemos, soberbios, sedutores, que se equivocan e inducen a outros o erro.
Montes do Invernadeiro
Lexislación
O Invernadeiro é un parque natural galego declarado en 1997. Fora xa un refuxio da caza declarado en 1985 e un espazo natural protexido provisionalmente desde 1989. Os seus planos de xestión inicíaronse en 1990 cunhas primeiras directrices de xestión, aprobouse unha planificación completa no 1999 e actualizouse en 2019.
Neoescolástica
Orixes da neoescolástica
As doutrinas erróneas ás que fai referencia son, entre outras, o racionalismo, o materialismo, o idealismo e o positivismo. Aconsella seguir o exemplo dos filósofos que tentaron nestes últimos tempos restaurar a filosofía, renovar a preclara doutrina de santo Tomás de Aquino e devolvela ao seu antigo esplendor.
Montes do Invernadeiro
Lexislación
O parque está integrado ademais dentro da zona especial de conservación (ZEC) do Macizo Central da rede Natura 2000. Este espazo foi proposto tamén en 1997, coa declaración do parque, confirmouse en 2004 e 2006 e declarouse finalmente como ZEC en 2014.
Neoescolástica
Maritain e Gilson
Neste intento de recuperar os valores cristiáns encádrase o filósofo máis representativo da neocolástica, o francés Jacques Maritain. Pódeselle considerar iniciador da corrente filosófica denominada humanismo cristián. Foi alumno de Bergson e adheriuse ao socialismo revolucionario; máis tarde converteuse ao catolicismo desde 1908, orientou o seu pensamento cara á obra de Tomé de Aquino. A súa meta é lograr que a filosofía tomista sexa mellor coñecida e aceptada por outras filosofías contemporáneas e, simultaneamente, desenvolver unha sociedade baseada en valores cristiáns.
Outro importante representante do neotomismo foi o historiador da filosofía Etienne Gilson (1884-1978), que realizou brillantes estudos e interpretacións do pensamento tomista. Ensinou na Sorbon, o Collège de France e na Universidade de Toronto. Foi un dos mellores medievalistas de todos os tempos.
A filosofía neoescolástica na actualidade
O neotomismo non o único grupo filosófico de inspiración cristiá, xa que se poden atopar correntes seguidoras do agustinismo, do saurismo ou do escotismo. O que sucede é que o neotomismo é o grupo máis importante tanto pola súa influencia como polo número de seguidores asentados principalmente en Francia, Bélxica e Alemaña.
Actualmente,está considerado como un dos grupos espirituais máis recoñecidos; nas reunións da sociedade tomista estúdanse outras correntes filosóficas como o existencialismo. Tamén se poden atopar exemplos da apertura do tomismo cara a outras filosofías na bioética; cos seus estudos profundos do ser da persoa e da súa dignidade; ademais da defensa dos dereitos inalienables do home que non permiten a eutanasia ou o aborto.
Hai que destacar na actualidade o órgano bibliográfico da escola, o Bulletin Thomiste que publica anualmente unhas 500 indicacións de libros e extractos contando ademais con 25 revistas tomistas.
Tuineje
Tuineje é un municipio canario pertencente á provincia das Palmas. Está situado no sueste da illa de Fuerteventura. Os principais núcleos de poboación son Gran Tarajal, Tarajalejo, Tesejerague e Tuineje.
Historia
Foi dependente do municipio de Betancuria ata finais do século XVIII. Constitúese en municipio en 1872 grazas ás Cortes de Cádiz. En 1740, durante a guerra angloespañola, corsarios ingleses desembarcan na vila para realizar saqueos. Con todo, e a pesar da súa desvantaxe en armamento, os nativos conseguen unha vitoria sobre os invasores. Meses máis tarde vólvense a reproducir os acontecementos con igual resultado. Esta batalla coñécese como Batalla de Tamasite ou de Llano Florido.
Economía
A economía en Tuineje baséase na agricultura de tomate e forraxe (primeiro produtor insular) e na gandería (carne de cabra e queixos). Cobra tamén un papel relevante o sector turístico. Destacan as praias de Gran Tarajal, Tarajalejo, Giniginámar e Las Playitas.
Espazos protexidos
miniatura|esquerda|180px|[[Hubara canaria.]] Espazos compartidos con outros municipios da illa:
Pazo de Fefiñáns
O Pazo de Fefiñáns é unha construción civil situada no barrio de Fefiñáns, en Cambados, na comarca do Salnés. Pecha polo sur e o leste a praza máis destacada desta vila, a praza de Fefiñáns. De aire clásico, integra un harmonioso conxunto coa súa arcada, torre da homenaxe e a veciña igrexa de San Bieito, ó norte.
Historia
Foi construído no século XVI por Juan Sarmiento Valladares, conselleiro de Filipe II. Sufriu novos engadidos no século XVII, encargados polo primeiro vizconde de Fefiñáns, Gonzalo Valladares (1583-1659), que obtivo o Vizcondado no 1647. Sucedeuno Fernando (1616-1675), que a principios do século encargou a construción principal do Pazo. Máis tarde pasou á propiedade dos marqueses de Figueroa, caso de Benito Pardo de Figueroa. Na fachada do poderoso edificio pódense ver os escudos das familias nobiliarias.
Adega
Dende o 1904 está documentada a existencia da súa adega, con marca rexistrada no 1928, e que a día de hoxe comercializa viño albariño baixo a marca Palacio de Fefiñanes.
Estilo
O pazo conxuga elementos barrocos con outros italianos post-renacentistas.
Elastina
A elastina é unha proteína con funcións estruturais que lle dá elasticidade aos tecidos conectivos, a diferenza do coláxeno que lles proporciona resistencia. Está situada na matriz extracelular. A elastina permite que os tecidos do corpo recuperen a súa forma despois de que se estiren ou contraian; por exemplo, axuda a que a pel volva á súa posición orixinal se é beliscada ou apertada, ou que as arterias se contraian e expandan en cada latexo cardíaco. A elastina é un polímero insoluble formado por tropoelastina soluble. A tropoelastina é unha proteína duns 70 kDa codificada nos humanos polo xene ELN do cromosoma 7. A elastina está presente en todos os vertebrados.
Nos mamíferos (e nos vertebrados en xeral), pódese encontrar predominantemente alí onde o tecido sofre repetidos ciclos de extensión-relaxación. Exemplos típicos son as arterias, ligamentos, pulmóns, pel, vexiga urinaria e cartilaxe elástica. A elastina supón entre o 58 e o 75% do peso das arterias caninas secas e desgraxadas.
Presenta unhas sorprendentes cualidades elásticas, quizais a máis evidente sexa a súa alta resistencia á fatiga. As fibras elásticas das arterias humanas (especialmente do arco aórtico) funcionan toda a vida dunha persoa, soportando miles de millóns de ciclos de extensión-relaxación.
Estrutura
Está formada por unha cadea de aminoácidos con dúas rexións: unha hidrofóbica constituída polos aminoácidos apolares valina, prolina e glicina, e outra hidrófila cos aminoácidos lisina e alanina, formando estruturas de tipo hélice alfa. Esta última rexión é a que confiere a elasticidade característica á elastina. Hai moitos enlaces cruzados entre residuos de lisina. Encontrouse que no xene da elastina se forman múltiples variantes de transcrición, que codifican diferentes isoformas. A desorde conformacional que se observa na elastina é unha característica distintiva da súa estrutura e función.
Delecións e mutacións no xene ELN están asociados coa estenose aórtica supravalvular e a enfermidade autosómica dominante cutis laxa. Outros defectos da elastina están asociados coa síndrome de Marfan e o enfisema causado pola deficiencia en α1-antitripsina.