cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra árabe-israelí de 1948
O caso dos avións británicos
Na mañá do 7 de xuño de 1949, poucas horas antes de que se aplicase o cesamento do fogo definitivo, catro avións británicos Spitfire do Escuadrón 208 da RAF, nun voo rutineiro de recoñecemento sobre a zona de Deir al-Balah, no centro da Franxa de Gaza, repentinamente pasaron en voo rasante sobre un convoi militar israelí que fora atacado anteriormente pola forza aérea exipcia. Os soldados israelís de infantaría confundiron os aparatos británicos con avións exipcios que se preparaban para unha nova ofensiva, polo que procederon a lanzar fogo antiaéreo contra os mesmos, derrubando un deles no acto. Os tres avións restantes foron derrubados por unha patrulla de avións israelís P-51 da recentemente creada Forza Aérea Israelí, pilotados por voluntarios provenientes do Canadá e dos Estados Unidos. Ao día seguinte, outros catro avións Spitfire británicos do mesmo escuadrón que buscaban os avións desaparecidos da súa unidade, foron atacados por catro avións israelís que custodiaban a zona, sendo derrubado no suceso un dos avións británicos e resultando outro seriamente danado polo novo piloto israelí Ezer Weizmann. Houbo outro enfrontamento entre avións británicos e israelís o 20 de novembro de 1948, cando un aparato do Escuadrón 13 Mosquito da RAF realizaba un recoñecemento fotográfico sobre o espazo aéreo do sur de Israel e foi destruído por un piloto israelí que pilotaba un avión P-51. Ante esta vaga de sucesos, a oposición do Parlamento Británico protestou contra o goberno do Reino Unido pola súa intervención directa na guerra en favor dos Estados árabes.
Armisticios de 1949
En 1949 Israel asinou armisticios con Exipto (o 24 de febreiro), con Líbano (o 23 de marzo), con Transxordania (o 3 de abril) e con Siria (o 20 de xullo). Tras a contenda, Israel aumentou o seu territorio en cerca dun 23% máis do asignado inicialmente polas Nacións Unidas. A Franxa de Gaza e Cisxordania foron ocupadas por Exipto e Transxordania, respectivamente.
O último acordo asinado entre Israel e Siria puxo fin á guerra. Israel resultada vencedor. Os xudeus non só se mantiñan na zona que lles fora concedida no plan de partición de 1947, senón que a ampliaron en 5 728 km2, impoñendo o seu dominio sobre 20 850 km2 de superficie.
Vítimas
Israel perdeu cerca do 1% da súa poboación total: 6 373 persoas. Ao redor de 4 000 eran soldados e o resto civís.
O número exacto de perdas árabes non se coñece, pero estímase que pode roldar entre os 10 000 e os 15 000.
914
Mortes
Historia ano a ano
Oswulf de Northumbria
Oswulf, finado o 24 de xullo de 759, foi rei de Northumbria de 758 a 759. Sucedeu a o seu pai Eadberht, que abdicara e ingresara no mosteiro en York. Oswulf era sobriño de Ecgberht, Arcebispo de York.
Traxectoria
A pesar do longo reinado de seu pai, e do seu poderoso tío, Oswulf non aguantou o trono moito tempo. Foi asasinado ao cabo dun ano, por membros da súa casa, os seus criados ou gardacostas, en Market Weighton, o 24 de xullo de 759.
Consta a morte do irmán de Oswulf, Oswine, en "Eldunum preto de Mailros" (hoxe Eildon Hill) en agosto de 761, en batalla contra Aethelwald Moll, quen ocupara o trono á morte de Oswulf.
Gabia
Unha gabia, foxo ou cuneta (do italiano cunetta, derivado de lacuna ou lagoa) é unha cal que se abre ao beiril das vías terrestres de comunicación (camiños, estradas, ...) e que, por mor ao seu menor nivel, recibe as augas pluviais conducíndoas até un sumidoiro ou lugar onde non provoquen danos. Tamén pode servir como defensa de pequenos derrubamentos cando as vías transitan por trincheiras.
Ás veces, algunhas especies animais ou vexetais poden usalas como xeito de espallamento.
A Pasada, San Román de Montoxo, Cedeira
A Pasada é un lugar da parroquia de San Román de Montoxo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 30 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 18 homes e 12 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 32 habitantes.
Grupo Anaya
Grupo Anaya ou Anaya é unha editorial española de ámbito estatal controlada dende o ano 2004 polo grupo francés Hachette, que á súa vez forma parte do grupo Lagardère .​ Centra a súa actividade no negocio dos libros de texto e engloba diferentes selos editoriais e publicacións, entre eles a galega Edicións Xerais de Galicia.
O Tarambelo, Ferreira, San Sadurniño
O Tarambelo é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Arganda del Rey
Arganda del Rey é un municipio da Comunidade de Madrid, situado na subcomarca da Alcarria de Alcalá (Comarca de Alcalá), na zona central de España. Tiña 50.309 habitantes (Instituto Nacional de Estadística, 2008). Enlaza coa cidade de Madrid pola liña 9 de metro, pola autovía A-3 e pola autoestrada de peaxe R-3.
Tempada 2010-11 da KHL
A tempada 2010-2011 da Kontinental Hockey League foi a terceira tempada da competición euroasiática de hóckey sobre xeo. A liga estivo formada por un total de 23 equipos (un menos que na tempada precedente) repartidos en dúas conferencias (leste e oeste) de dúas divisións dada unha. Cada equipo xogou un total de 54 partidos. Ao final da liga regular, o Avangard Omsk gañou a Continental Cup ao finalizar na primeira posición, pero tralos playoffs polo título foi o Salavat Yulaev Ufa quen se alzou co título da liga.
Trocos nos equipos
O Lada Togliatti abandonou a KHL para pasar a competir na Vysshaya hokkeinaya liga logo de non poder cumprin os requisitos financeiros da KHL.
Fusión do HC MVD e o Dynamo Moscova O 30 de abril do 2010, anunciouse que o HC MVD (finalista na tempada anterior) se fusionaría co Dynamo Moscova para formar o OHK Dynamo, pasando a xogar a meirande parte dos seus partidos no Megasport Arena de Moscova, xogando tamén algúns partidos en Balashikha. O plan é contar cun novo espazo moderno e máis grande en Balashikha no 2012.
Equipos de expansión
Na data límite de admisión do 1 de abril de 2010, seis novos equipo de catro países diferentes solicitaran ingresar na KHL nese ano: o Yugra de Khanty-Mansiysk, Krylya Sovetov de Moscova e o Gazovik de Tyumen por parte de Rusia; o HC Budivelnyk de Kíiv por parte de Ucraína; o HC Lev de Hradec Králové por parte da República Checa; e o Vėtra Vilnius de Vilnius por parte de Lituania. Destes equipos, o Budivelnyk e o Yugra foron aceptados na KHL inicialmente, mais o 24 de xuño de 2010, o equipo ucraíno anunciou que non xogaría na KHL durante a tempada 2010-11 porque o seu estadio aínda non estaba listo. O 16 de xullo de 2010, o HC Lev, que durante a liga se trasladara a Poprad (Eslovaquia, foi aceptado na KHL, mais logo de que a federación eslovaca se atrasara en autorizar a participación do equipo, a KHL excluíuno para a tempada 2010–11.
Reestruturación das divisións
A saída da competición do Lada, a fusión entre o HC MVD e o Dynamo de Moscova, e a chegada á competición do Yugra obrigou a facer reaxustes na configuración dalgunhas disivións: na División Tarasov, o HC MVD foi substituído polo Dynamo Minsk, que abandonou a División Bobrov, quedando esta división con tan só 5 equipos (a máis pequena da competición); na División Kharlamov, o Yugra substituíu ao Lada.
Outros trocos
Formato dos Play-offs
Ao contrario que nas edicións anteriores da liga, tódalas series do play-off foron xogadas ao mellor de sete partidos.
A administración da KHL prohibiu explicitamente a venda e uso de vuvuzelas nos estadios de hóckey sobre xeo.
Xogadores
Na terceira edición da KHL tomaron parte un toyal de 670 xogadores procedentes de 14 países distintos:
Liga regular
A liga regular comezou o 8 de setembro de 2010 coa disputa da Opening Cup entre o Ak Bars Kazan (campión da tempada anterior) e o Dynamo Moscova (o finalista da tempada anterior fora o HC MVD, mais os problemas financeiros do club fixeron que se fusionase co HC Dynamo). Houbo pequenos paróns en novembo, decembro e febreiro por mor dos partidos internacionais e o partido das estrelas. Cada equipo xogou un total de 54 partidos durante esta fase.
Eventos salientables
Draft de 2010
Opening Cup
O primeiro partido da liga é tradicionalmente a "Opening Cup", que é xogado polos finalistas da Copa Gagarin da tempada anterior. Debido a que o finalista da tempada anterior, o HC MVD, se fusionou co Dynamo Moscova por problemas financeiros formando o OHK Dynamo, o campión de liga da tempada anterior e defensor do título, o Ak Bars Kazan e o novo OHK Dynamo disputáronse este título. O partido tivo lugar o 8 de setembro de 2010 no TatNeft Arena de Kazán, e o equipo moscovita derrotou por 3-1 ao equipo local, gañando o trofeo por primeira vez na súa historia.
Partidos de exhibición entre equipo da KHL e a NHL
Os Carolina Hurricanes xogaron fronte ao SKA San Petersburgo no Ice Palace de San Petersburgo (Rusia) ante 12.000 espectadores o 4 de outubro de 2010, gañando os rusos por 5 goles a 3. Por outra banda, os Phoenix Coyotes xogaron fronte ao Dinamo Riga no Arena Riga de Riga (Letonia) ante 10.520 espectadores o 6 de outubro dese mesmo ano, gañando os estadounidenses por 1 gol a 3.
Partido en Suíza
O 23 de decembro de 2010, antes do inicio da Spengler Cup, os dous participantes da KHL (SKA San Petersburgo e Spartak Moscova, xogaron un partido oficial da liga regular no Vaillant Arena de Davos (Suíza). Foi o primeiro partido da KHL xogado en Europa Central.
Partido das Estrelas
Lenda
Fonte: KHL.ru
Clasificación das divisións
Conferencia Oeste
Conferencia Leste
Clasificación das conferencias
As clasificacións das conferencias determinarán os enfrontamentos do play-off. As dúas primeiras prazas de cada conferencia están reservadas para os campións de división.
Source: khl.ru
Líderes da liga
Fonte: khl.ru
Porteiros: mínimo 15 partidos xogados.
Máximos anotadores
Fonte: khl.ru PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; +/– = Plus-minus; PIM = Penalty minutes
Mellores porteiros
Fonte: khl.ru
PX = Partidos xogados; Min = Minutos xogados; V = Vitorias; D = Derrotas; GC = Goles en contra; SO = Shutouts; SV% = Porcentaxe de paradas; GAA = Medias de goles en contra
Play-offs
O campión da edición 2009-2010 da KHL foi o Salavat Yulaev Ufa.
Líderes do play-off
Goaltenders: minimum 5 games played
Máximos anotadores
Fonte: khl.ru
PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; +/– = Plus-minus; PIM = Penalty minutes
Mellores porteiros
PX = Partidos xogados; Min = Minutos xogados; V = Vitorias; D = Derrotas; GC = Goles en contra; SO = Shutouts; SV% = Porcentaxe de paradas; GAA = Media de goles en contra
Palmarés da tempada
KHL
Xogadores do mes
Mellores xogadores da KHL por mes.
Recoñecementos da KHL
A liga concedeu tamén seis "Cascos de Ouro" aos compoñentes do sexteto ideal:
Cirurxía metabólica
300px|miniatura|Procedemento laparoscópico empregado en cirurxía metabólica. A cirurxía metabólica é o conxunto de procedementos cirúrxicos empregados para tratar a diabetes mellitus tipo 2 ("cirurxía diabética" ) e outras disfuncións metabólicas. . Este tipo de cirurxía ten coma obxectivo a produción de cambios no eixo enteroaxial, de xeito que o intestino produce máis cantidade de incretinas, unhas hormonas con efecto antidiabético.
A taxa de curación da diabetes mediante a cirurxía metabólica é arredor do 80%.
Indicacións
O efecto metabólico que ten a cirurxía metabólica radica na estimulación e mellora da función das células beta, localizadas nos illotes de Langerhans do páncreas. Estas células son as encargadas de producir insulina, hormona implicada na fisiopatoloxía da diabetes. Na diabetes tipo 2 existe unha perda de función das células produtoras de insulina, de xeito que esta se produce en menor cantidade e ten unha acción peor. A cirurxía metabólica estimula ditas células para mellorar a produción de insulina. Na diabetes tipo 1, porén, non existen ditas células beta, o que fai que a cirurxía diabética non sexa efectiva neste tipo de diabetes.
Na actualidade, a principal indicación para a cirurxía metabólica é a obesidade. Así, na actualidade está indicado operar a todas as persoas que teñan un índice de masa corporal de máis de 35Kg/m2 e diabetes mellitus tipo 2.
Neno de Turkana
miniatura|dereita|Neno de Turkana Neno de Turkana é como se denomina ao fósil KNM-WT 15000 (Kenya National Museum-West Turkana) que é un esqueleto, case completo, dun neno homínido de 11 ou 12 anos que morreu hai 1,6 millóns de anos, ao comezo do Plistoceno.
Historia
O esqueleto descubriuno o 23 de agosto de 1984 Kamoya Kimeu, membro do equipo que dirixía Richard Leakey na beira do río Nariokotome, preto do lago Turkana, en Kenya. Tan só lle faltan os ósos dos pes e a maioría dos das mans, converténdose no esqueleto máis completo dos exemplares máis antigos do xénero Homo.
A forma da pelve indica que era home. A análise do esqueleto dálle unha altura de 1,6 m (e de adulto podería chegar a 1,85 m). A capacidade cranial era de 880 cm³, aínda que podería chegar a 910 cm³ se chegase a adulto (un adulto actual ten 1350 cm³).
Euarcontogliros
O dos euarcontogliros (Euarchontoglires), tamén coñecido como Archontoglires Arnason et al., 2008 e Supraprimates Waddell et al. 2001, é un clado (considerado como superorde) de mamíferos placentarios recentemente establecido grazas a novas análises filoxenéticas.
Relacións evolutivas
O establecemento do clado dos Euarchontoglires baséase na análise de secuencias de ADN e marcadores de retrotransposóns, combinando o clado dos Glires co clado dos Euarchonta.
Aínda que até hoxe no se recoñezan moitas evidencias de trazos que apoien Euarchontoglires, tampouco existen evidencias anatómicas que apoien conxecturas alternativas.
Euarchontoglires recoñécese como un dos catro clados existentes dentro do clado Eutheria (que contén os placentarios), aos que xeralmente non se lle dá categoría taxonómica (ou, ás veces, a de cohorte ou magnorde, ou superorde).
As relacións entre as catro cohortes (Euarchontoglires, Xenarthra, Laurasiatheria e Afrotheria) e a identidade da raíz común está algo controvertida.
Euarchontoglires probabelmente separouse do grupo irmán, os Laurasiatheria, entre hai 85 e 95 millóns de anos, durante o cretáceo, desenvolvéndose o grupo na illa de Laurasia, que máis tarde se convertería no continente Europa. Apoian esta hipótese evidencias moleculares. Até agora, o fósil máis antigo coñecido dátase no paleoceno inferior.
O conxunto dos clados Euarchontoglires e Laurasiatheria coñécese como Boreoeutheria.
Os marsupiais, os euarcontogliros e os diprotodontes teñen apéndice vermiforme, aínda que foi o resultado dunha evolución converxente.
Lord Acton
John Emerich Edward Dalberg Acton, 1º Barón de Acton (10 de xaneiro de 1834, Nápoles, Reino de Nápoles — 19 de xuño de 1902, Tegernsee, Baviera, II Imperio Alemán) foi un historiador inglés.
Biografía
Prestou servizo na Cámara dos Comúns desde 1859 ata 1865. Foi editor da publicación católica mensual The Rambler (1859-1864), á cal renunciou debido á crítica papal da súa abordaxe científica da Historia.
Foi asesor de William Ewart Gladstone desde 1865, sendo elevado ao rango da nobreza en 1869. En 1895 foi designado Profesor Rexio de Historia Moderna na Universidade de Cambridge.
Despois coordinou o gran proxecto de edición, The Cambridge Modern History. Foi crítico do nacionalismo, acuñando o coñecido aforismo "O poder tende a corromper e o poder absoluto corrompe absolutamente".
The Artist
The Artist é un filme francés dirixido por Michel Hazanavicius que foi estreado no 2011. É unha película muda en branco e negro protagonizada por Jean Dujardin e Bérénice Bejo, gañadora de 5 Oscars, (incluíndo mellor filme, director e actor), 3 Globos de Ouro e 7 BAFTAs.
Sinopse
Hollywood, 1927. George Valentin é unha grande estrela do cine mudo a quen a vida lle sorrí. Pero, coa chegada do cine sonoro, a súa carreira corre perigo de quedar soterrada no esquecemento. Pola súa parte, a xove actriz Peppy Miller, que empezou como extra dun filme de Valentin, convértese nunha estrela do cine sonoro.
Quake (videoxogo)
Quake é un videoxogo de disparos en primeira persoa desenvolvido por id Software e publicado por GT Interactive en 1996. A súa música foi composta por Trent Reznor e Nine Inch Nails. É o primeiro título da serie de videoxogos homónima. No xogo, os xogadores deben atopar o seu camiño en diversos escenarios semellantes a labirintos mentres loitan con gran variedade de monstros empregando diferentes armas.
Erección
miniatura|Pene en estado erecto, á dereita da imaxe. A erección (do latín erectio, é dicir, a acción de erguer ou erixir) pódese dar en distintas partes do corpo, coma o pene, o clítoris ou as mamilas, e consiste no agrandamento e estado firme das zonas mencionadas. A súa consecución depende de complexas interaccións psicolóxicas, neuronais, vasculares e endócrinas. O termo tamén se aplica ao proceso que lidera este estado.
Accidente de Múnic
250px|miniatura|Placa conmemorativa en [[Old Trafford en homenaxe aos futbolistas do Manchester United e demais vítimas deste accidente.]] O accidente de Múnic foi un soado accidente de aviación que tivo lugar en Múnic (daquela RFA) o 6 de febreiro de 1958, e onde faleceron 24 persoas, entre elas a metade do cadro de xogadores do Manchester United.
Antecedentes
O 5 de febreiro de 1958 o Manchester United disputou en Belgrado o encontro de volta dos cuartos de final da Copa de Europa ante o Estrela Vermella (naquel tempo, o campión iugoslavo). Na ida, xogada en Manchester, os ingleses venceran 2-1, e en Belgrado o resultado final foi de 3-3, 5-4 no cómputo final da eliminatoria. O Manchester tiña que xogar un partido da copa inglesa dous días despois, e non tiñan moita marxe de tempo. Despois do precedente de decembro, cando un partido xogado en Praga lles impediu chegar a Inglaterra para xogar a copa contra o Everton FC, a directiva decidira prescindir das liñas comerciais regulares e fretar o propio voo chárter.
A rota prevista do avión era Belgrado-Manchester, cunha escala en Múnic para repostaxe, posto que o tamaño do avión non permitía realizar toda a viaxe dun só tirón. A saída de Belgrado atrasouse unha hora porque o xogador Johnny Berry non daba co pasaporte. O equipo, adestrado polo escocés Matt Busby, lideraba a liga inglesa. A súa cerna estaba composta por unha escolma de xogadores moi novos, chamados Busby Babes, que tiñan a Duncan Edwards e a Bobby Charlton como máximos representantes.
O avión
A aeronave era un pequeno Airspeed AS.57 Ambassador con capacidade para unha cincuentena de pasaxeiros, con 25 metros de eslora e uns 35 metros de envergadura. A compañía era a British European Airways (unha das antecesoras da actual British Airways). A matrícula era G-ALZU.
O accidente
A situación climatolóxica naquel momento en Múnic era un frío intenso, xeada, neve e vento lateral. O avión tentou engalar por tres veces. As dúas primeiras a engalaxe foi abortada polo piloto, o capitán James Thain, que sentiu ruídos que non era capaz de identificar. Ao terceiro intento, ás 3:04 da tarde, produciuse a engalaxe, pero o avión non colleu altura abonda e marchou contra un valado na proximidades do aeroporto, destruíndo despois un camión con combustible e logo unha casa deshabitada. O combustíbel do camión fixo estourar e arder a parte posterior da aeronave.
A razón de que non se dese erguido foi climatolóxica (auganeve ao final da pista de engalaxe), combinada co deseño da aeronave, que por ter o centro de gravidade atrasado, sufría dificultades para manter a velocidade en situacións como aquela.
Vítimas
Faleceron 24 persoas, e 21 salvaron a vida. Entre os falecidos estaban:
Entre os sobreviventes atopábanse os futbolistas Johnny Berry, Jackie Blanchflower, Dennis Viollet, Ray Wood, Bobby Charlton, Bill Foulkes, Harry Gregg, Kenny Morgans e Albert Scanlon, así como o adestrador Matt Busby, que recibiu por dúas veces a extrema unción e tardou en recuperarse meses. Aos tres días do accidente, algúns dos sobreviventes e os suplentes derrotaban o Sheffield Wednesday nun partido da Copa por 3-0. O Manchester United perdeu a final da copa contra o Bolton Wanderers (2-0) e as semifinais da Copa de Europa ante o AC Milan. A xeración perdida do Manchester United foi denominada Busby Babes (os nenos de Busby), pola súa mocidade e pola cohesión que lles dera o adestrador.
O xuízo
As primeiras investigacións sinalaron o piloto como culpábel do accidente. O goberno de Alemaña Occidental emprendeu accións legais contra el, acusándoo de responsábel directo. Como proba sinalábanse unhas fotografías, onde se intuía neve nas alas da aeronave, algo que podería impedir o voo, mais finalmente demostrouse que non era neve. Aínda que o xuízo, realizado sen testemuñas, rematou cunha sentenza de inocencia en 1968, Thain xa fora despedido e decidira manter unha granxa de pitos en Berkshire, onde morrería en 1975 dun infarto, con 53 anos.
Maya Angelou
Marguerite Annie Johnson nada en Saint Louis (Missouri) o 4 de abril de 1928 e finada en Winston-Salem o 28 de maio de 2014 foi unha autora, poeta, bailarina, actriz e cantante estadounidense coñecida como Maya Angelou. Publicou sete autobiografías, tres libros de ensaio, varios libros de poesía e unha importante cantidade de obras teatrais, filmes e espectáculos de televisión de gran relevancia durante máis de cincuenta anos. Angelou recibiu ducias de premios e máis de cincuenta títulos honoríficos.
Coa publicación de I Know Why the Caged Bird Sings, falou publicamente de aspectos da súa vida persoal. Foi unha respectada voceira das persoas de raza negra e das mulleres, e a súa obra considérase unha defensa da cultura afroamericana. Houbo intentos de censura dos seus libros nas librarías estadounidenses, mais os seus traballos son amplamente empregados nas escolas e universidades. As obras máis importantes de Angelou foron etiquetadas como autobiografías de ficción, mais algúns críticos si as caracterizaron con certas autobiografías. Angelou fixo un intento deliberado de retar a estrutura común das autobiografías, criticando, cambiando e expandindo o xénero. Os seus libros céntranse en temas como o racismo, a identidade, a familia e as viaxes.
Obra
Angelou escribiu un total de sete autobiografías. De acordo á estudosa Mary Janes Lupton, a terceira autobiografía, Singin' and Swingin' and Gettin' Merry Like Christmas, marcou a primeira vez que un autor afroamericano recoñecido escribise un terceiro volume sobre a súa vida. Os seus libros "van alén do tempo e o espazo", dende Arkansas ata África e de regreso aos Estados Unidos e narran dende principios da segunda guerra mundial ata o asasinato de Martin Luther King, Jr. Angelou publicou a súa sétima autobiografía Mom & Me & Mom en 2013, aos 85 anos. Os críticos tenderon a xulgar as subsecuentes autobiografías de Angelou "en comparación coa primeira" sendo Caged Bird o máis aclamado. Angelou escribiu cinco coleccións de ensaios, chamados "libros de sabedoría" e "homilías unidas a textos autobiográficos" polo escritor Hilton Als. Angelou tivo o mesmo editor durante a súa carreira de escritora, Robert Loomis, un editor executivo de Random House, que se retirou en 2011 e foi declarado "un dos membros do salón da fama dos editores". Angelou dixo sobre a súa relación con Loomis: "Temos unha relación que é famosa entre publicistas".
A longa e extensa carreira de Angelou tamén incluíu poesía, obras de teatro e guións para filmes e telefilmes, ademais de dirixir, actuar e falar en público. O seu poemario de 1971 Just Give Me a Cool Drink of Water 'fore I Diiie foi candidato ao premio Pulitzer e foi escollida polo presidente Bill Clinton para recitar o seu poema "On the Pulse of Morning" durante a inauguración presidencial de 1993.
A Riba, San Román de Montoxo, Cedeira
A Riba é un lugar da parroquia de San Román de Montoxo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 11 habitantes.
Maya Angelou
Obra
A carreira como actriz de Angelou incluíu papeis en obras de teatro, filmes e programas de televisión, como na miniserie Roots de 1977. Os seu guión para Georgia, Georgia (1972), foi o primeiro guión dunha muller afroamericana que foi producido. Tamén foi a primeira muller afroamericana que dirixiu un filme, Down in the Delta, en 1998.
Cronoloxía de autobiografías
miniatura|141x141px|Detalle da [[Cuartos de dólar Mulleres Americanas|moeda dedicada a Maya Angelou (2022).]]
915
Mortes
Historia ano a ano
Fútbol americano
miniatura| O fútbol americano é un deporte de conxunto coñecido por mesturar complexas estratexias e un xogo físico moi intenso. Naceu hai máis de 100 anos nos Estados Unidos. É un dos deportes de impacto máis competitivos do mundo onde o xogador require dunha gran disciplina, adestramento físico e preparación mental. A maior manifestación competitiva e dos medios deste deporte dáse na National Football League (NFL), a liga de fútbol americano profesional dos Estados Unidos.
O nome football
A palabra football, do inglés foot (pé) e ball (balón), pode parecer un nome estraño para este deporte posto que o balón se despraza case sempre coas mans e moi ocasionalmente úsase o pé. A razón pola que leva este nome é que descende en liña directa do rugby, que á súa vez ten unha orixe común co deporte coñecido comunmente como fútbol. Algunhas modalidades do football xogado no territorio norteamericano na segunda metade do século XIX adoptaron unhas regras do rugby específicas que acabaron confluíndo e configurando o fútbol americano actual.
Breve historia
miniatura|230px|Equipo de fútbol americano a principios do Século XX. A historia do fútbol americano pode ser rastrexada até as versións máis primitivas do rugby e do fútbol, xa que ambos os deportes teñen a súa orixe nalgunhas variedades de fútbol xogadas no Reino Unido a mediados do século XIX, nas cales unha pelota é pateada cara a unha portaría. Do mesmo xeito que no fútbol, o fútbol americano ten 22 xogadores no campo de xogo. Mesmo, algunhas referencias de posicións do fútbol son usadas no fútbol americano, como os termos "halfback" e "fullback". miniatura|esquerda|Walter Camp. O fútbol americano é o resultado de diverxencias do rugby, principalmente polos cambios nas regras instituídos por Walter Camp, quen é considerado o "pai do fútbol americano". Entre os cambios máis importantes están a introdución da liña de scrimmage e os downs. No final do século XIX e principios do século XX, o método de xogo desenvolvido por adestradores universitarios como Eddie Cochems, Amos Alonzo Stagg, Knute Rockne e Glenn "Pop" Warner axudaron a tomar vantaxe do recentemente introducido pase adiantado (anteriormente só se pasaba para atrás como no rugby). A popularidade do fútbol universitario creceu até converterse na versión dominante deste deporte na primeira metade do século XX. Os Bowl, unha tradición do fútbol practicado nos colexios universitarios, atraeron unha audiencia nacional nos Estados Unidos para os equipos colexiais. Reforzado por feroces rivalidades, o fútbol colexial aínda mantén un atractivo xeral moi notable dentro dos Estados Unidos.
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1932
Os comicios
As eleccións foron convocadas o 25 de outubro por parte do Goberno provisional da Generalitat de Cataluña, presidido por Francesc Macià. Foron convocados a votar todos os homes maiores de 25 anos con nacionalidade española e residencia en Cataluña.
O obxectivo das eleccións era que os cidadáns elixisen os 85 deputados representantes dos cataláns, que posteriormente escollerían ó Presidente da Generalitat de Cataluña e ó Presidente do Parlamento catalán. Definíronse cinco circunscricións electorales, que achegarían un número determinado de deputados ó Parlamento en función da distribución xeográfica da poboación: Barcelona cidade (24 deputados), resto da provincia de Barcelona (19 deputados), provincia de Lleida (14), provincia de Xirona (14) e provincia de Tarragona (14).
As eleccións deron unha esmagadora maioría absoluta a Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) que, liderada por Francesc Macià, obtivo 57 dos 85 escanos da cámara catalá, 41 máis que os 16 escanos conseguidos pola Lliga Regionalista. Como consecuencia das eleccións, o parlamento elixiu o 13 de decembro a Lluís Companys, de ERC, como Presidente do Parlamento de Cataluña, e o 14 de decembro elixiu a Francesc Macià, tamén de Esquerra, como Presidente da Generalitat de Cataluña.
Logo destas eleccións de 1932 non volveu haber comicios ó Parlamento de Cataluña até o ano 1980, primeiro polo estalido da guerra civil española en 1936, e despois pola posterior abolición das institucións autonómicas catalás por parte da ditadura franquista, entre 1939 e 1976.
3 de decembro
O 3 de decembro é o 337º día do ano do calendario gregoriano e o 338º nos anos bisestos. Quedan 28 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Anton Webern.
Mortes
miniatura|100px| Robert Louis Stevenson.
Boca de Sauron
A Boca de Sauron é, no universo de ficción creado polo escritor británico J. R. R. Tolkien, o nome co que se coñecía ó lugartenente de Barad-dûr, «pois o seu verdadeiro nome ata el o esquecera».
Varva
miniatura|dereita|260px|Varvas do [[Plistoceno nos acantilados de Scarboro (Toronto, Ontario, Canadá). As máis grosas teñen preto de 1,50 cm de grosor.]]
Unha varva é unha capa anual de sedimento ou rocha sedimentaria. As varvas clásicas eran capas sedimentarias depositadas en lagos de zonas glaciares, pero posteriormente a definición fíxose menos restritiva.
Boca de Sauron
É un númenoreano negro con grandes coñecementos de feiticería, «máis malvado que o máis vil dos orcos». Entrara ó servizo da Torre Escura facía moitos anos, dende os tempos da segunda reconstrución.
Resident Evil Outbreak: File 2
Resident Evil Outbreak: File #2 é un videoxogo online pertencente á serie Resident Evil. Foi lanzado no ano 2004 por Capcom para Playstation 2. O xogo contén unha serie de escenarios da cidade ficticia Racoon City que deben ser atravesados para fuxir, xa que esta poboación norteamericana sofre un gromo do virus T, un patóxeno que revive os corpos transformándoos en zombis ou diversos monstros.
Varva
A palabra varva deriva do vocábulo sueco varv entre cuxos significados e connotacións inclúense: "revolución", "en capas" e "círculo". A primeira aparición do termo foi como Hvarfig lera (varva de arxila) no primeiro mapa realizado polo Servizo Xeolóxico de Suecia en 1862. Inicialmente, varva utilizárase para describir cada un dos compoñentes dunha capa anual nos sedimentos de lagos glaciares, pero no Congreso Xeolóxico de 1910, o xeólogo sueco Gerard De Geer (1858-1943) propuxo unha nova definición formal que describía unha varva como o conxunto de calquera capa anual de orixe sedimentario. Outros termos, introducidos máis recentemente, como "laminado anual", son sinónimos de varva.
Entre os moitos acontecementos periódicos que podemos atopar no rexistro xeolóxico, as varvas son un dos máis importantes e esclarecedores para estudar os cambios climáticos do pasado. As varvas encóntranse entre os acontecementos a pequena escala recoñecidos pola estratigrafía.
Unha capa anual de sedimentos pode ser moi visible cando as partículas arrastradas polas augas á capa en primavera, cando hai maior forza da corrente, son moito máis grosas que as depositadas ao resto do ano. Isto forma un par de capas, unha de sedimentos grosos e outra de finos, en cada ciclo anual. O arquetipo clásico de varva é unha parella de capas sedimentarias clara/escura depositada nun lago glacial. A capa clara xeralmente contén limos grosos e areas finas depositados en condicións de alta enerxía cando a auga do desxeo arrastra unha carga de sedimentos ao lago. Durante os meses de inverno, cando se reduce a cantidade de sedimentos que chegan ao lago, ou cando o lago se conxela, deposítase unha fina capa de arxilas, que forma a capa escura. Ademais da variación estacional no proceso de sedimentación e deposición, a formación das varvas require a ausencia de bioturbación. En consecuencia, as varvas fórmanse comunmente en condicións anóxicas.
Ademais de en depósitos lacustres, as variacións na sedimentación estacional nos procesos clásticos, biolóxicos e químicos poden orixinar en certos casos varvas en ambientes mariños. Por exemplo atopáronse sedimentos de tipo varva na conca de Santa Barbara na costa de California.
Historia
Aínda que o termo varva non foi introducido ata finais do século XIX, o concepto de depósito anual periódico conta con, polo menos, douscentos anos de antigüidade. Na década de 1840, Edward Hitchcock sospeitou que os sedimentos laminados encontrados en norteamérica poderían ser estacionais, e en 1884 Warren Upham propuxo que as parellas de capas clara-escura de sedimentos representaban un único depósito anual. Malia estas contribucións iniciais ao concepto de varva, o verdadeiro pioneiro e quen popularizou a investigación das varvas foi Gerard De Geer. Mentres traballaba para o Servizo Xeolóxico de Suecia, advertiu unha certa similitude visual entre os sedimentos laminados e os aneis das árbores. Isto fíxolle suxerir que as parellas de sedimentos groso-fino encontrados con frecuencia nos lagos glaciares eran en realidade capas anuais.
A primeira cronoloxía construína De Geer en Estocolmo a finais do século XIX. O seu traballo continuou e axiña estableceu toda unha rede de lugares ao longo da costa leste de Suecia. As varvas expostas nestes lugares formáronse na conca do Báltico en condicións glaciolacustres ou glaciomariñas mentres que os xeos se retiraban cara ao norte. En 1914, De Geer descubrira que era posible comparar secuencias de varvas situadas a gran distancia emparellando as variacións no espesor das varvas. Porén, este descubrimento fixo que De Geer, e moitos dos seus colegas, fixeran correlacións incorrectas, como o que chamou "teleconexión" entre continentes, proceso criticado por outros estudosos das varvas como Ernst Antevs.
En 1924 fundouse o Instituto Xeocronolóxico, un laboratorio dedicado especialmente ao estudo das varvas. De Geer, os seus colegas e estudantes realizaron viaxes a outros países e continentes para investigaren as varvas sedimentarias. Ernst Antevs estudou lugares desde Long Island nos Estados Unidos ata o lago Timiskaming e a Baía de Hudson no Canadá, creando unha cronoloxía das varvas de Norteamérica. Carl Caldenius visitou a Patagonia e Tierra del Fuego e Erik Norin viaxou a Asia central. Nesta etapa, outros xeólogos estudaron as secuencias de varvas, como Matti Sauramo, que construíu unha cronoloxía da última deglaciación en Finlandia.
En 1940, De Geer publica Geochronologia Suecica, un documento científico que hoxe é considerado un clásico. Nel preséntase a Escala Sueca do Tempo, unha cronoloxía flotante de varvas da retirada dos xeos desde Escania ata Indalsšlven Lidén, que constitúe o primeiro intento de unir esta escala temporal co momento presente. Desde entón, houbo revisións, descubríronse novos lugares e outros antigos foron valorados de novo. Como consecuencia, hoxe, a cronoloxía das varvas en Suecia baséase en miles de lugares e cobre un período de 13.200 anos.
Resident Evil Outbreak: File 2
Underbelly
Outro punto de saída é o metro, onde hai un tren parado que pode ser empregado para saír atravesando a rede de túnel. No subterráneo hai estacións, vías e varias salas de mantemento. O grupo trata de reactivar a rede eléctrica para poder mover o tren. Non obstante, no metro tamén hai zombis e criaturas infectadas. Tamén é posible fuxir a través do sistema de ventilación.
Flashback
Nos arredores de Racoon existe un bosque e unha zona montañosa na que se orixinou o gromo. Nesta zona o único refuxio é un hospital abandonado, no que tamén hai zombis e unha serie de plantas mutadas. Unha delas creceu extraordinariamente e invadiu salas enteiras do edificio.
Desperate times
A policía de Racoon sufriu enormes baixas combatendo contra os infectados pero un grupo deles puido refuxiarse na comisaría. Idearon un plan para escapar e levar con eles a todos os cidadáns que poidan. O grupo acha aquí a Marvin, personaxe que debutara en Resident Evil 2.
End of the road
Este escenario pertence ás instalacións subterráneas de Umbrella. Nel atópanse varios científicos da corporación, que tratan de acceder aos viais que conteñen a cura. O escape permíteo un tren subterráneo instalado pola propia Umbrella.
Crítica
Outbreak Fille #2 non acadou boas críticas nas revistas especializadas, obtendo un 58 en Metacritic.
Vendas
As vendas foron discretas, dunhas 170.000 unidades no Xapón
Boca de Sauron
Aparece ante a Porta Negra, montado nun temible cabalo como «embaixador» ante o desafío dos Capitáns do Oeste, para instar a Elessar e ós demais señores a que se rendesen ante Sauron, permanecendo como vasalos de Mordor. Faloulles a Gandalf e ós demais con palabras cheas de desprezo e odio, e amosoulles a modo de proba, as pezas de roupa que lle confiscaron a Frodo na Torre de Cirith Ungol. Tras negarse os capitáns a tales condicións, desaparece tralas Portas, dando paso ós exércitos de Sauron. Descoñécese o seu fin, aínda que se intúe que perece durante a caída do seu Amo.
No cine
No filme The Lord of the Rings: The Return of the King, só aparece na versión estendida editada en DVD, na que é interpretado por Bruce Spence. Leva un casco que oculta toda a súa cara agás a boca. No filme, ensina a cota de malla de mithril que os uruk-hai lle confiscaran a Frodo na torre de Cirith Ungol, e xáctase da morte do hobbit. Aragorn négase a crelo, achégase a el decapítao con Andúril.
O Bidueiro, Ferreira, San Sadurniño
O Bidueiro é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Istmo de Suez
O Istmo de Suez une África de Asia. O seu nome fai referencia á vila exipcia situada neste territorio. Na actualidade o istmo está cruzado por unha canle artificial (a canle de Suez) que une o Mar Mediterráneo no oeste co Mar Vermello ó leste, ou o que é o mesmo, o océano Atlántico co océano Índico.
Foso
right|miniatura|Foso no [[Bodiam Castle.]] miniatura|Foso no pazo de Baddesley Clinton en [[Warwickshire, Inglaterra.]]
Un foso (do latín "fossa"), en arquitectura militar, é unha escavación profunda e regular, destinada a impedir ou dificultar o acceso do agresor á liña de defensa dunha fortaleza. A terra, retirada durante a súa escavación, pode ser utilizada para erguer muros de defensa.
O tipo de enchedura pode ser "seco" ou "mollado". Unha característica moi importante é que dificulta moito os intentos de minar os alicerces dos muros mediante túneles con vista a colapsalos, por unha banda obrigando a afondar máis na escavación e por outra, no caso de haber auga, esta asolagaría eses túneles ou causaría que se tiveran que reforzar moito.
Europa
Xa aparecen fosos nos castros galegos. O seu uso xeneralízase no século XIV e século XV en Inglaterra, comezando a arrodear pazos para disuadir incluso aos intrusos máis resoltos.
Construíronse cales para desviar a auga de regueiros e ríos co fin de encher a gabia. Os fosos requirían mantemento. Cumpría dragalos para evitar que se puidera acabar formando un vao cos sedimentos, obxectos caídos accidentalmente ou guindados polos inimigos.
As pontes desmontábeis permitían atravesar o foso. No comezo eran soamente simples pontes de madeira, facilmente desmontábeis se o inimigo intentaba asaltar a fortificación. Foron substituídas por pontes levadizas e pénsiles.
Coa evolución da técnica de fortificación, constrúense tamén fosos secos. Neste caso o obstáculo constitúeo o propio foso ao establecer unha zona despexada onde o asaltante se converte nun albo doado para o fogo cruzado dos defensores encerrados na fortaleza e parapetados tralas murallas. Os baluartes sitúanse de xeito que a súa artillaría poida varrer o foso en caso de acadar este os asaltantes.
No foso, a parte do mesmo que dá ao interior da fortaleza é chamada a escarpa e a parede que dá ao campo inimigo a contraescarpa. Sobre a contraescarpa discorre normalmente o camiño cuberto e no interior do foso sitúanse as fortificacións auxiliares como revelíns, contragardas e outras construcións saíntes coma os muros corno (hornworks en inglés ou hornabeques en castelán).
Os fosos tiñan ás veces no interior longos paus de madeira, para evitar que os inimigos o atravesasen nadando.
Resto do Mundo
Malia asociárense comunmente cos castelos europeos, tamén foron usados nos shiros ou castelos xaponeses, dos que aínda quedan varios exemplos no Xapón. Ademais os indios de América do Norte da cultura do Misisipi escavavan fosos coma defensa externa das súas aldeas fortificadas. Os restos dun foso do século XVI seguen sendo visíbeis no Parque Arqueolóxico estatal de Parkin, ao leste de Arcansas.
Outros usos
Os fosos utilízanse tamén para separar animais de espectadores en moitos zoos modernos. Tamén en recintos deportivos e de espectáculos, coma no anfiteatro do parque de Castrelos en Vigo.
En 2004 suxeriuse a cobnstrución dun foso de dúas millas ao largo da fronteira sur da Franxa de Gaza para evitar que se puidera facer un túnel dende territorio de Exipto cara a cidade fronteiriza de Rafah.
916
Mortes
Historia ano a ano
Andrea Capobianco
Andrea Capobianco, nado en Nápoles en 1966, é un adestrador de baloncesto italiano.
Traxectoria
A experiencia como adestrador de Capobianco iníciase en 1994, cando entra a formar parte do 	Battipaglia, ata 1997. Entre 1997 e 2000 adestra ao Salerno. No 2001 collerá as rendas do Scandone Avellino até 2002, ano no que volverá ao Salerno até o 2005. Non será a última vez que vexan a Capobianco adestrando ao equipo de Avellino, porque volverá entre 2005 e 2006 aos banquiños do Scandone Avellino. Entre decembro de 2006 e 2008 adestrará ao Aurora Jesi e a partir de 2008 ao Teramo Basket, o seu equipo actual.
Basílio da Gama
Traxectoria
Tivo formación xesuíta, chegando a novizo. No seu período de novizo os xesuítas foron expulsados do Brasil.
Tendo que emigrar navega a Europa, primeiro en 1763, en viaxe por Italia, é adherido á sociedade literaria Arcadia Romana, baixo o pseudónimo de Termindo Sipílio, en Roma. Seguidamente estuda Dereito na Universidade de Coímbra desde o 1764. Acabou preso, no 1768, xa en Lisboa, baixo a acusación de ligazón política cos xesuítas recentemente expulsados do territorio portugués, na crise Pombalina.
Librouse da pena coa composición dun poema en loanza ao Marqués de Pombal, concretamente un epitalamio que escribiu para as núpcias de Dona Maria Amália, filla de Pombal. Este simpatizou co poeta, perdoouno e, despois de lle conceder carta de nobreza e fidalguia, deulle o lugar de oficial da Secretaria do Reino. Basílio identificouse, desde entón, coa política pombalina. Para conciliar as grazas de Pombal, compón o Uraguai, publicado en 1769 na Real Oficina Tipográfica, de Lisboa. Xa retirado, foi admitido na Academia das Ciências de Lisboa e publicou o poema Quitúbia (1791).
O Uraguai
O poema épico Uraguai trata da expedición mixta de portugueses e españois contra as misións xesuítas do Río Grande do Sur, para executar as cláusulas do Tratado de Madrid, en 1756.
No poema, o autor posiciónase favorabelmente ao Marqués de Pombal e aos portugueses, caracterizando os xesuítas como os viláns da historia. Tivo tamén a intuición de describir o conflito entre o ordenamento racional da Europa e o primitivismo do indio. Basílio mostra simpatia polo indio vencido en canto transfere o ataque aos xesuítas. Traballa o poema en dous planos complementarios: o dos versos e o das notas. As notas en prosa, paralelas aos versos, louban a tarefa proposta de combater os xesuítas e exaltar a Pombal.
José Basílio da Gama fai detalladas e exuberantes descricións da natureza brasileira. Nun lirismo sen referencias nin fórmulas presentes en Os Lusíadas, feito remarcado polos críticos contemporáneos dos séculos XVII e XVIII, sendo esta referencia un fenómeno común para os poetas da época.
En canto á estrutura técnica, o poema ten cinco cantos, versos decasílabos sen esquema rítmico ( brancos ) e sen estrofa, obedecendo á tradición épica das cinco partes (proposta, invocación, dedicatoria, narración e epílogo) mais sen seguila nesa secuencia.
Mistúranse personaxes ficticias con outras históricas, como: Sepé Tiarayú, Padre Balda, Gomes Freire e outros.
Para críticos literarios clásicos coma Garrett é o poema brasileiro de maior valor na súa época, para Afrânio Peixoto, ao contrario, está mal composto, non ten nexo, senso común nin vislumbre de epopeia, e o seu mérito principal consiste no seu carácter pragmático antixesuítico e pombalino.
Na crítica moderna a disparidade mantense, Antonio Candido considera que se distingue entre a literatura clásica. Massaud Moisés entende que o poema lido nos nosos días non esconde o envellecemento nin como situación dramática nin como actitude poética.
O Eido de Abaixo
O topónimo galego O Eido de Abaixo pode referirse a:
Resacón nas Vegas
Resacón nas Vegas (en The Hangover) é un filme estadounidense dirixido por Todd Phillips que foi estreado no 2009. Estreouse en galego na TVG o 25 de setembro de 2013.
Ludeiro, San Román de Montoxo, Cedeira
Ludeiro é un lugar da parroquia de San Román de Montoxo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 7 habitantes.
Galería de imaxes do Páramo
Galería de imaxes do concello do Páramo na provincia de Lugo.
Galería de imaxes de deporte en Galicia
Galería de imaxes de deporte en Galicia.
917
Mortes
Historia ano a ano