cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Banato (1941–1944)
Unha parte do Banato histórico, entre os anos 1941 e 1944, foi unha rexión autónoma, formalmente adscrita ao estado serbio, coñecido como Goberno de Salvación Nacional ou, máis correntemente, como a Serbia de Nedić, pero de feito practicamente independente deste e gobernado pola minoría alemá alí residente.
Historia
No curso da segunda guerra mundial, o 6 de abril de 1940, tropas alemás, italianas, húngaras e búlgaras invadiron o Reino de Iugoslavia e, en poucos días, o goberno capitulou (18 de abril).
Italia fixo realidade unha antiga aspiración do seu vello irredentismo, incorporando a outra provincia eslovena, Carniola (incluíndo a cidade de Liubliana, capital de Eslovenia), máis unha boa parte do litoral dálmata (a zona entre Zadar [Zara] e Split [Spalato], pertencente a Croacia, e Kotor [Cattaro], de Montenegro) e a rexión de Kosovo (Serbia), que foi incorporada á súa colonia albanesa.
Os búlgaros obtiveron a Macedonia iugoslava, excepto unha pequena porción que se uniu á Albania italiana (que ademais recuperou a súa saída ao Exeo, a costa de Grecia).
E os húngaros varias zonas fronteirizas do norte (o extremo oriental de Eslovenia, o triángulo formado entre os ríos Drava e Danubio, que pertencía a Croacia), máis a rexión de Bačka (a outra parte do Banato serbio).
Sobre solo iugoslavo só permaneceron dous estados teoricamente independentes. Croacia, que rompera os seus lazos con Belgrado ao producirse a invasión, constituíuse como reino, con inclusión da Eslavonia oriental (que pasara anteriormente a Serbia), é dicir, todo o territorio entre o Sava e o Drava, até as aforas de Belgrado, e de Bosnia-Herzegovina (pero sen a parte do litoral dálmata que pasara a Italia). Foi proclamado rei un italiano, o príncipe Aimone de Aosta, e foi gobernado ditatorialmente polo Poglavnik (Caudillo) Ante Pavelić.
E ao leste quedou unha reducida Serbia, que recobrou unha sombra de soberanía baixo a protección alemá e o goberno autoritario do colaboracionista xeneral Milan Nedić (a chamada Serbia de Nedić), que incluía a Voivodina.
Pero nesta parte do Banato os ocupantes alemáns estableceron unha rexión autónoma, practicamente independente, cun goberno entregado á minoría alemá autóctona, que se puxo incondicionalmente ás ordes do III Reich.
Liberación
Como noutros lugares da Europa ocupada, as duras condicións impostas polos alemáns provocaron a aparición da resistencia antifascista, que foi adquirindo progresiva importancia. Esta resistencia non tardou en manifestarse en Iugoslavia; ao principio, en forma de sabotaxes e, máis tarde, dun poderoso movemento guerrilleiro. Nun primeiro momento a iniciativa correspondeu aos chetniks, patriotas serbios monárquicos dirixidos polo coronel Draza Mihailović, que actuaban apoiados polos británicos. Pero, tras a invasión alemá da URSS, en 1941, foron os comunistas quen asumiron un maior protagonismo e mantiveron o peso dunha guerra sen cuartel. Dirixidos polo croata Josip Broz, Tito, foron capaces de organizar un auténtico exército regular, que recibiu o apoio dos aliados, e que foi quen de liberar por si mesmo (coa axuda do Exército Vermello a maior parte do territorio nacional.
587
Outros
Historia ano a ano
585
Notas
Boa parte das diferentes versións da Wikipedia asígnanlle a este evento o ano 584.
Historia ano a ano
Grip!
"Grip!" é o single número 24 do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 12 de marzo do ano 2003 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. A canción "Grip!" usouse na serie de anime Inuyasha como o cuarto opening no final da cuarta tempada e toda a quinta, mentres que a canción "Yura Yura" usouse como ending do filme "InuYasha A Película: O castelo máis ala do cristal" (映画犬夜叉　鏡の中の夢幻城). O single alcanzaría a sétima posición nas listas de Oricon.
Pello Urizar
Pello Urizar Karetxe, nado en Mondragón, Guipúscoa, en 1968, é un político vasco de ideoloxía nacionalista vasca. Dende o 2009, é o secretario xeral de Eusko Alkartasuna (EA).
Biografía
Estudou enxeñaría técnica en Electrónica e Informática, estudos que xamais concluíu a pesar de tentalo con afán. Desenvolveu toda a súa carreira profesional no ámbito das cooperativas. É un profundo coñecedor dese mundo, o que lle levou en 1999 a constituír con outros compañeiros unha cooperativa de servizos na que traballa dende entón. esquerda|miniatura|Pello Urizar nunha rolda de prensa de Bildu en abril de 2011 Como militante de Gazte Abertzaleak, ocupou o cargo de secretario xeral entre 1996 e 1998, etapa durante a que tamén formou parte da Executiva Nacional de EA; despois, desempeñando diversas responsabilidades tanto a nivel local como rexional. Así, foi membro da Executiva Rexional de Guipúscoa desde o ano 2000 e desde as pasadas eleccións de 2007 é concelleiro no Concello de Mondragón, un cargo que xa ocupou entre 1995 e 1997.
Asumiu a Secretaría Xeral do partido no Congreso Nacional celebrado os días 20 e 21 de xuño de 2009, na cidade de Vitoria, onde foi elixido por aclamación e tomou o testemuño portada no pasado por Manuel Ibarrondo, Carlos Garaikoetxea, Begoña Errazti, Unai Ziarreta e Koldo Amezketa.
Tras a convocatoria de eleccións ao parlamento vasco do 21 de outubro de 2012, Pello Urizar presentouse no posto número 2 nas listas da coalición EH Bildu por Guipúscoa, resultando elixido para o posto.
Numeral partitivo
Un numeral partitivo indica a división dun todo, por exemplo, medio pan.
Definición
Un numeral pode ser cardinal, ordinal, múltiplo e partitivo. Un partitivo indica división dun todo en partes iguais: medio, terzo, cuarto etc.
Lista
Os numerais partitivos posúen risco de xénero e número:
Metade non é un partitivo senón un substantivo.
Medio tamén pode significar o espazo no que se desenvolve un feito (por exemplo, A cidade é un medio hostil para os animais.) ou o recurso para conseguir un fin (por exemplo, O libro segue a ser un medio didáctico esencial.).
Advertencia de uso
Non se confunda "onceavo/a", "doceavo/a" e demais partitivos terminados en -avo con "undécimo/a", "duodécimo/a" etc. que son ordinais. É inapropiado utilizar *onceavo xogador para referirnos ao xogador número once dun equipo, que sería o undécimo xogador ou o décimo primeiro xogador.
Función sintáctica
Cando ten función adxectiva, algúns autores denomínano determinante.
Uso matemático
Os partitivos úsanse para designar o denominador do que chamamos quebrado ou fracción en Matemáticas, é dicir, o número que se coloca abaixo en ¾ (tres cuartos) ou ½ (un medio). As fraccións tamén poden ter función pronominal ou adxectiva. Neste último caso, concordan co nome que acompañan, por exemplo, tres cuartas partes do camiño.
Ligazóns externas
Documentos de referencia da Real Academia Galega:
Río Notwane
O río Notwane (ou Ngotwane) é un río do sueste de Botswana. Partes do seu curso coinciden coa fronteira entre Botswana e Suráfrica. A súa desembocadura está no nacemento do río Limpopo. A súa bacía ocupa 18.053 km2.
Curso
O Notwane xorde a uns 11 km ao sur de Ramotswa, e flúe pola fronteira cara ao nordés até confluír co Limpopo á altura de Mahalapye. A súa fonte encóntrase nos campos da África austral, nos chamados "veld", na zona oriental do deserto de Kalahari. Logo discorre cara ao nordeste cruzando as terras máis densamente poboadas de Botswana, pasando polo leste de Lobatse e por cerca de Gaborone. Finalmente únese ao río Limpopo pola súa marxe esquerda na fronteira de Suráfrica con Botswana, a 6 km da confluencia do Limpopo co río Matlabas.
A cunca do Notwane está composta polo propio Notwane ademais dos seus afluentes, o Taung, o Metsemaswaane e o Nywane, sendo tamén outro afluente importante o Peleng. Mais todos os ríos son efémeros, onde hai auga a tempadas breves, dependendo das choivas. O seu leito está seco durante a estación seca, e en tempos de secura poden estar así durante todo o ano. Todos estes ríos poden sufrir de enchentes relampo.
Presas
miniatura|240px|Imaxe da [[NASA do río Notwane coa presa de Gaborone.]] A presa de Gaborone, que abastece de auga a cidade de Gaborone, ten unha capacidade de 144 millón de m3. Curso arriba, a presa de Ngotwane en Lehurutshe, Suráfrica, ten unha capacidade de 18 millóns de m3. Na cunca que fornece de auga a presa de Gaborone hai moitas outras represas, maiormente de pequenas dimensións, sendo só a presa de Nnywane, preto de Lobatse, usada para abastecemento de auga. Tras un estudo en 1992 do impacto das pequenas presas no curso da auga, estableceuse unha moratoria na construcións destas no lugar.
A Quenlla (grupo musical)
A Quenlla é un grupo galego fundado no ano 1984 por varios músicos, entre os que se atopaban Mini e Mero, ex-compoñentes históricos do grupo Fuxan os Ventos. O proxecto da Quenlla naceu coa intención de elaborar un estilo próximo ao folk e á música tradicional galega, pero sen abandonar a temática social e reivindicativa, un aspecto que Fuxan os ventos viñera descoidando. Á formación inicial, de só tres persoas, fóronse sumando distintos músicos, até acadar a decena.
As letras da Quenlla baséanse en dúas fontes: a música tradicional e os escritores galegos, sendo moi numerosas na súa discografía as adaptacións de diferentes poemas de Celso Emilio Ferreiro, Manuel María, Darío Xohán Cabana ou Xosé Luís Méndez Ferrín, así como a inclusión nos discos de textos recitados.
Outra característica do grupo é unha certa tendencia a facer discos temáticos, como xeito de incidir nunha determinada mensaxe. Así Európolis '88 é unha crítica feroz á Unión Europea; A casa que nunca tivemos, unha reflexión metafórica sobre Galiza e o amor á terra; e Namórate da vida, un canto contra os perigos da droga (este disco foi feito en colaboración coa Federación Galega de Asociacións de Axuda ó Drogodependente).
En 2010 publicaron Os Irmandiños.
O grupo tamén ten colaborado numerosas veces poñendo banda sonora a distintos documentais e outras obras videográficas.
Danny Strong
Daniel W. Strong, nado o 6 de xuño de 1974 en Manhattan Beach, no condado dos Ánxeles (California), é un escritor e actor estadounidense de cinema e televisión.
Traxectoria
É coñecido por interpretar Jonathan Levinson, na serie de televisión Buffy the Vampire Slayer e a Doyle McMasters, o mozo de Paris Geller en Gilmore Girls, pero tamén apareceu en filmes como Pleasantville, Dangerous Minds, na parodia Paréceme que sei o que berrastes o último venres 13 e máis recentemente en Sydney White. Tamén apareceu como invitado en series como Seinfeld, 3rd Rock from the Sun, Over the Top e How I Met Your Mother.
Semarang
Semarang é a capital e cidade máis grande da provincia de Xava Central en Indonesia. Foi un importante porto durante a época colonial holandesa, e hoxe é un importante centro rexional.
A poboación da cidade é de aproximadamente 1,8 millóns de persoas, converténdoa na sétima cidade máis poboada de Indonesia logo de Iacarta, Surabaia, Bandung, Bekasi, Medan e Tangerang. A área metropolitana contaba con 3.183.516 habitantes no censo de 2010 repartidos en 2 cidades e 26 distritos. A Gran Semarang (tamén coñecida como Kedungsapur) ten unha poboación próxima aos 6 millóns. A poboación da cidade é predominantemente xavaesa con significativa poboación chinesa.
Historia
A historia de Semarang remóntase ao século IX, cando era coñecida como Bergota. A finais do século XV, un árabe chamado Kyai Pandan Arang fundou unha vila e unha escola islámica nesta vila pesqueira. O 2 de maio de 1547, o sultán Hadiwijaya de Pajang Kyai declarou a Pandan Arang o primeiro bupati (alcalde) de Semarang, creando así cultural e politicamente a Semarang.
En 1678, o susuhunan Amangkurat II prometeu ceder o control de Semarang á Compañía Holandesa das Indias Orientais (VOC) como parte dun pagamento da débeda. En 1682, o estado de Semarang foi fundado polo poder colonial holandés. O 5 de outubro de 1705 tras anos de ocupacións, Semarang converteuse oficialmente nunha cidade VOC cando o susuhunan Pakubuwono fixo un acordo para outorgar amplos dereitos comerciais á VOC a cambio de acabar coa débeda de Mataram. A VOC, e máis tarde o goberno das Indias Orientais Neerlandesas, estableceron plantacións de tabaco na rexión e construíron estradas e ferrocarrís, convertendo Semarang nun importante centro comercial colonial. A presenza histórica dunha gran comunidade indo-euroasiática na área de Semarang reflíctese tamén no feito de que existía unha linguaxe de mestura crioula chamado xavindo.
Cidade india clásica (1678–1870)
esquerda|miniatura|O primeiro asentamento VOC de Semarang coa súa destacada fortaleza pentagonal. Semarang foi entregada polo sultán de Mataram ás Indias Orientais Holandesas en 1678. A cidade foi retratada como un pequeno poboado cunha zona musulmá piadosa chamada Kauman, un barrio chinés e unha fortaleza holandesa. A fortaleza ten unha forma pentagonal con só unha porta no sur e cinco torres de seguimento para protexer o asentamento holandés das accións de rebelión, segregando os espazos entre o asentamento holandés e outras áreas. De feito, a cidade de Semarang referíase só ao barrio holandés mentres que os outros asentamentos étnicos eran considerados como aldeas fóra do límite da cidade. A cidade, coñecida como de Europeesche Buurt, foi construída ao estilo clásico europeo cunha igrexa situada no centro, amplas avenidas, rúas e vivendas.
A cidade moderna (1870–1922)
esquerda|miniatura|167x167px| Escudo de Semarang durante a época colonial holandesa, concedido en 1827. A mellora das comunicacións, resultado dos proxectos de correos e ferrocarrís ocasionou un boom económico á cidade na década de 1870. Construíronse hospitais, igrexas, hoteis e grandes casas ao longo das novas estradas principais; Bojongscheweg, Pontjolscheweg e a rúa Mataram, densificaron a poboación nos asentamentos étnicos e crearon a kampong urbana (vila).
O crecemento urbano densificou a kampong urbana, alcanzando os 1.000 habitantes por hectárea e degradando a calidade das condicións de vida. A principios do século XX, a taxa de mortalidade era alta debido á superpoboación e á falta de hixiene que provocaban gromos de cólera e tuberculose.
Ocupación xaponesa e independencia precoz
Os militares xaponeses ocuparon a cidade, xunto co resto de Xava, en 1942, durante a Guerra do Pacífico da segunda guerra mundial. Durante ese tempo, Semarang estaba dirixida por un gobernador militar chamado Shiko, e dous vice-gobernadores coñecidos como Fuku Shiko. Un dos vice-gobernadores foi nomeado do Xapón e o outro foi elixido entre a poboación local.
Logo da independencia de Indonesia en 1945, Semarang converteuse no lugar dunha batalla entre soldados indonesios e xaponeses en outubro de 1945. Tamén se converteu na capital da provincia de Xava Central.
Administración
A administración da cidade de Semarang está presidida por un alcalde, cunha asemblea lexislativa. Tanto o alcalde como os membros da asemblea lexislativa son elixidos por votación directa. O goberno da cidade de Semarang implantou o concepto de "cidade intelixente" desde 2013.
Xeografía
A cidade de Semarang é unha das cidades máis importantes situadas na costa norte de Xava e o principal núcleo que conecta a Iacarta e Surabaia e as cidades do interior meridional de Xava Surakarta e Yogyakarta. Ten unha altitude que vai dos 2 metros baixo o nivel do mar ata os 340 metros sobre o nivel do mar cunha pendente do 0% ao 45%. Ten unha condición topográfica única na forma dunha estreita zona de terras baixas e áreas montañosas que se estenden desde o lado oeste ata o lado leste da cidade de Semarang. A cidade está situada a uns 558 km ao leste de Iacarta, ou 312 km ao oeste de Surabaia
Demografía
A etnia máis grande de Semarang son os xavaneses, seguidos de minorías de chineses, indios, árabes e outros (incluíndo etnias locais como sundaneses, batak, madura etc.). A relixión dominante é o islam.
Semarang ten unha gran comunidade chinesa. Como noutras rexións de Java, especialmente en Xava Central, mesturáronse estreitamente coa poboación local e usan o xavanés para comunicarse desde hai centos de anos. Aproximadamente o 4-5% da poboación da cidade son chineses étnicos, moitos residentes nun barrio chinés nas proximidades de Gang Pinggir. O zona chinesa chámase "Kampong Pecinan Semawis" e inclúe moitos aspectos da cultura tradicional chinesa, incluíndo alimentos, rituais e casas de culto.
Cultura
Hai 20 universidades en Semarang, 12 delas privadas e 8 públicas. As universidades máis recoñecidas de Semarang son a Universidade Diponegoro e a Universidade Soegijapranata.
Deportes
Knight Stadium é un centro de fútbol sala e baloncesto en Semarang, situado no complexo Grand Marina. Hai un café e un centro de fitness no Knight Stadium.
Actualmente celébrase na cidade un Gran Premio do Campionato Mundial de Motocrós. dereita|miniatura| Lumpia Semarang. Semarang é amplamente coñecida por comidas como bandeng presto (un peixe cocido a presión), Lumpia, wingko, tahu gimbal e ganjel rel. Semarang tamén se chamou 'A cidade de Jamu' porque é un importante centro para a produción de jamu, que son unha serie de medicamentos a base de plantas indonesias populares en toda Indonesia. O mercado de Semawis, tamén coñecido como Pecinan Semarang (barrio chinés de Semarang), alberga unha gran cantidade de vendedores de comida na rúa, ofrecendo unha ampla variedade de pratos.
Cidades irmandadas
Semarang está irmanada con:
Marxismo
miniatura|Karl Marx (1875)
O marxismo é o conxunto de doutrinas políticas e filosóficas derivadas da obra de Karl Marx, filósofo, economista, xornalista e revolucionario do século XIX e do seu amigo Friedrich Engels. Marx e Engels baseáronse na filosofía de Friedrich Hegel e de Feuerbach, ambos alemáns, a economía política de Adam Smith, a economía ricardiana e o socialismo francés do século XIX para desenvolver unha crítica da sociedade que é tanto científica como revolucionaria. Esta crítica alcanzou a súa expresión máis sistemática na súa obra máis importante, O capital: crítica da economía política.
Porén, o marxismo traspasou as ideas dos seus precursores, tornándose unha corrente política-teórica que abrangue unha ampla gama de pensadores e militantes, non sempre coincidentes e asumindo posicións teóricas e políticas ás veces antagónicas.
O marxismo aséntase sobre 3 grandes eixes: a análise do pasado, a crítica do presente e o proxecto de futuro.
Orixe
Os puntos de partida do marxismo son a dialéctica de Hegel, a filosofía materialista de Ludwig Feuerbach e dos socialistas utópicos franceses e as teorías económicas dos ingleses Adam Smith e David Ricardo. Máis que filosofía, o marxismo é a crítica radical da filosofía, principalmente do sistema filosófico idealista de Hegel. Mentres para Hegel a realidade faise filosofía, para Marx a filosofía precisa incidir sobre a realidade. O núcleo do pensamento de Marx é súa interpretación do home, que comeza coa necesidade humana. A historia iníciase co propio home que, na busca da satisfacción de necesidades, traballa sobre a natureza. A medida que realiza este traballo, o home se descobre como ser produtivo e pasa a ter consciencia de si e do mundo. Percibe entón que "a historia é o proceso de creación do home polo traballo humano".
Segundo algúns, os dous elementos principais do marxismo son o materialismo dialéctico, para o cal a natureza, a vida e a consciencia constitúense de materia en movemento e evolución permanente, e o materialismo histórico, para o cal o modo de produción é base determinante dos fenómenos históricos e sociais, inclusive as institucións xurídicas e políticas, a moralidade, a relixión e as artes. Para outros, non existe o materialismo dialéctico esbozado por Engels e desenvolvido por Lenin e Stalin, mais é unha expresión inexistente en Marx, que falaba de dialéctica e método dialéctico e non de "materialismo dialéctico".
Practicamente todas as artes recibiron influencia do Marxismo a través de teóricos que buscaron importar as ideas da loita de clases e da importancia da inclusión dos intelectuais nestas discusións.
Na literatura, por exemplo, nos anos 70, a chamada 'crítica marxista' pregaba que a análise de textos literarios debería desconsiderar o estudo biográfico do autor e se fixar na análise dos acontecementos ficcionais a partir da visión da loita de clases.
Esa perspectiva, en todas as artes, desenvolveuse nun cerco da liberdade de moitos artistas que se viron desprestixiados por críticos e pola clase artística, en caso de non abordaren nas súas obras unha "temática social".
Na súa concepción máis recente, a crítica marxista procura intertextualizar a arte coa historia, a socioloxía e outras áreas do saber científico social.
Análise de clases
Os marxistas consideran que a sociedade capitalista divídese en clases sociais, das que toman en consideración principalmente dúas:
Para Marx, o comunismo sería unha forma social na que a división en clases terminaría e a estrutura económica sería produto da «asociación dos produtores libres», e o produto social distribuiríase segundo o criterio «de cada cal segundo a súa capacidade; para cada cal segundo as súas necesidades».
Algúns pensadores socialistas opinaban que a clase traballadora debía apropiarse do Estado capitalista existente e convertelo nun Estado revolucionario obreiro que implantaría as estruturas democráticas necesarias para logo marchitarse. Pola outra banda, outros pensadores socialistas como Mikhail Bakunin e Piotr Kropotkin, compartindo a idea da loita de clases, afirmaron que o Estado ou calquera forma de autoridade e centralización de poder, per se, era o problema (político-económico), e que destruílo debía ser o obxectivo de toda actividade revolucionaria. Esta ditomía fronte ao Estado marcou a división definitiva entre marxistas e anarquistas.
Moitos gobernos, partidos políticos, movementos sociais e teóricos académicos afirmaron fundamentarse en principios marxistas. Exemplos particularmente importantes son os movementos socialdemócratas da Europa do século XX, o bolquevismo ruso, a Unión Soviética e outros países do bloque oriental, Mao, Fidel Castro, Ernesto "Che" Guevara, Santucho e outros revolucionarios en países agrarios en desenvolvemento. Estas loitas agregaron novas ideas a Marx e, polo demais, transmutaron tanto o marxismo que resulta difícil especificar o núcleo deste. Actualmente as transformacións socioeconómicas obrigaron a repensar ao marxismo nunha liña chamada posmarxismo na cal atópanse autores como Ernesto Laclau e Chantal Mouffe. Acostúmase a falar de teoría marxista cando se fai referencia á aplicación de formulacións marxistas a diversas cuestións non estritamente económicas ou políticas, como a relixión, a arte, a relación entre sexos ou razas etc., sen necesidade de asumir a totalidade das ideas marxistas.
Loita de clases e modos de produción
Engels compartiu con Marx supostos básicos de que a historia humana era unha "historia de loitas de clases" e que o seu curso estaba determinado en gran parte polas condicións económicas. Engels di que esta fórmula está limitada á historia escrita. Non obstante, Marx non "inventou" o concepto de loita de clases. De feito, a loita de clases foi teorizada moito antes ca el, por historiadores da restauración, como François Guizot e Augustin Thierry. A contribución fundamental de Marx neste concepto é demostrar que a loita de clases non se extingue na Revolución Francesa, senón que se prolonga na burguesía/traballadores da oposición na era capitalista.
En "Anti-Dühring" e nos seus escritos posteriores, Engels elaborou aínda máis os conceptos de filosofía da historia. A visión de Engels da historia caracterízase por un optimismo fundamental. Como Hegel, non entende a historia humana como unha "intricada confusión de violencia sen sentido", senón como un proceso de desenvolvemento, cunha lei interna que pode percibirse a través de todas as coincidencias aparentes.
Por iso, Marx toma emprestada de economistas clásicos a idea implícita de clase como factor de produción, a historia das clases e o conflito como produtor da historia. A todas estas teorías, Marx achega o concepto do estado da clase social como a súa loita intrínseca: sen loita non hai clases. As clases sociais conséguense a través de loitas perpetuas determinadas historicamente. Cada etapa da sociedade que se produciu ao longo da historia pode caracterizarse a través dun modo de produción diferente.
Dagon, a seita do mar
Dagon, a seita do mar (en Dagon) é un filme dirixido por Stuart Gordon en 2001 baseado nunha historia de H. P. Lovecraft. Foi rodada en Combarro e estreada no Festival de Sitges.
Marxismo
Loita de clases e modos de produción
Marx considerou os conflitos de clases como a forza motriz da historia da humanidade, xa que estes conflitos recorrentes se manifestaron como diferentes etapas da transición do desenvolvemento en Europa Occidental. En consecuencia, Marx designou a historia humana como abranguendo catro etapas de desenvolvemento nos modos de produción:
Dagon, a seita do mar
Dagon, a seita do mar estreouse o 12 de outubro de 2022 a través de Netflix, onde conta con versión dobrada en galego.
Sinopse
Paul e a moza Barbara están celebrando cunha viaxe en barco o éxito da súa nova empresa co seu socio Howard, e a esposa deste, Vicki. Tras chocar o barco, Vicki queda atrapada nos restos e Paul e Barbara deciden ir á vila máis próxima para buscar axuda. Este lugar, chamado Imboca, parece deserto ata que aparecen algúns estraños habitantes cos que volven ao barco. Cando chega na el Howard e Vicki desapareceron e logo Barbara é secuestrada. Fuxindo dos habitantes de Imboca, Paul descobre o segredo: son adoradores de Dagon, un demo mariño.
Marxismo
Comunismo, socialismo e ditadura do proletariado
Marx fai parte dun pensamento dialéctico, en contraste co mecanismo presente no materialismo anterior; ve a convivencia entre clases como un papel determinante no desenvolvemento da historia. A través desa visión, o proletariado convértese nunha clase en si mesmo e por si mesmo, toma conciencia dos seus intereses de clase, que son: socializar os medios de produción (socialismo) para maximizar as forzas actividades produtivas, a extinción de diferentes clases sociais e a existencia dun estado político (comunismo). A historia continúa a ser a suma de continxencias suxeitas aos avatares das loitas de clases sociais. A historia non é unha evolución lineal entre modos de produción, senón unha transformación dialéctica para tomar conciencia de clases que experimentan flutuacións na loita de clases en determinados momentos da historia. Neste desenvolvemento, as forzas produtivas son cada vez máis contraditorias con respecto ás relacións sociais de produción, xa que non evolucionan ao mesmo ritmo. Alén dun certo nivel de produción, os sistemas sociais quedan bloqueados. Un tempo de revolución social que comeza a funcionar, permite eliminar as vellas relacións de produción para dar paso ao desenvolvemento de relacións máis coherentes ao nivel alcanzado polas forzas produtivas.
A democracia burguesa exércese como unha ditadura da burguesía sobre o proletariado, onde os intereses destes últimos se opoñen aos da propiedade privada. Pola contra, a ditadura do proletariado é a ditadura da clase máis numerosa que non busca manter a súa situación de dominación senón facer desaparecer os antagonismos de clase. Só na sociedade comunista, cando se rompeu cando os capitalistas desapareceron e non hai clases sociais, só entón "o Estado desaparecerá e será posible falar de liberdade". O comunismo constitúe así o estado da sociedade sen divisións de clases e, polo tanto, sen loita de clases. En As loitas de clases en Francia de 1848 a 1850, Marx afirmou que "a emancipación do proletariado é a abolición do crédito burgués, xa que significa a abolición da produción burguesa e a súa orde".
Marx e Engels valoraron positivamente as contribucións dos utópicos socialistas de Henri de Saint-Simon, Charles Fourier e Robert Owen, mais tamén foron duramente criticadas por seren irreais:
633
Outros
Historia ano a ano
Marxismo
Comunismo, socialismo e ditadura do proletariado
O modo de produción comunista de Marx divídese en dúas fases, cunha realización que estaría en mans do proletariado organizado baixo a dirección dun partido comunista revolucionario e que desaparecería como clase durante a súa realización. Para Marx e Engels, a clase obreira industrial é a única que, pola súa imposibilidade de adquisición privada, pode superar a través da síntese comunista a contradición sen saída da socialización estatal: é a negación comunista da sociedade porque non se pode transformar nunha nova clase explotadora, é a negación comunista do Estado porque só transformándose en poder público pode superar o seu carácter de asalariado que permanece na sociedade burguesa, e é a negación comunista da propiedade porque só distribuíndo segundo as necesidades e as capacidades, pode adquirir os froitos dos medios de produción. En Crítica do programa Gotha faise unha diferenza entre unha etapa comunista anterior en que o individuo compraría mercadorías con vales de traballo, dende unha etapa superior, en que cada persoa contribuirá segundo as súas habilidades e recibirán segundo as súas necesidades. Non foi ata a Revolución bolxevique cando o termo socialismo chegou a referirse á etapa anterior do comunismo.
Concepción marxista da ideoloxía
O papel da ideoloxía, segundo esa concepción marxista da historia, é actuar de lubricante para manter fluídas as relacións sociais, proporcionando o mínimo consenso social necesario mediante a xustificación do predominio das clases dominantes e do poder político. Tal como o materialismo histórico define o concepto, a "ideoloxía" fai parte da superestrutura, determinada polas condicións materiais das relacións de produción ou estrutura económica e social e o reflexo que produce denomínase "falsa conciencia". Como o sofista Trasímaco, Marx dixo que "as ideas da clase dominante son as ideas dominantes en cada época".
Engels explica que "as verdadeiras forzas propulsoras que o moven, permanecen ignoradas para o ideólogo". As súas ideas parecen ao ideólogo "como creación, sen buscar outra fonte máis afastada e independente do pensamento; para el, isto é a evidencia mesma, posto que para el todos os actos, en canto lles sirva de mediador o pensamento, teñen tamén neste o seu fundamento último". Estes impulsores inclúen tanto intereses subxectivos escuros como a constelación económica obxectiva. Marx cría que as ideas dominantes son "falsas" porque reflicten os intereses económicos e as preferencias da clase dominante. Esta crítica contribuíu a unha desconfianza académica cara a nocións como "obxectividade", "neutralidade", "universalidade" e semellantes.
Concepción marxista do estado
As ideas de Karl Marx sobre o Estado poden dividirse en tres áreas temáticas: estados precapitalistas, estados na era capitalista (é dicir, presente) e o estado (ou a ausencia do mesmo) na sociedade poscapitalista (comunista). Este feito superponse ao de que as súas propias ideas sobre o Estado cambiaron a medida que crecía, diferenciándose na súa primeira fase precomunista, a fase moza de Marx, que é anterior aos levantamentos fracasados de 1848 en Europa e no seu traballo maduro e máis matizado.
A visión marxista do Estado é un conxunto de "aparatos" ao servizo da clase dominante. O rexeitamento marxista do Estado como unha instancia superior ao ser humano ou persoa privada é argumentado en Crítica da filosofía do dereito de Hegel. O Estado burgués non pode ser defensor dos intereses xerais, xa que estes se opoñen aos da propiedade privada, sen a abolición da cal non haberá nunca unha xenuína "emancipación humana".
O Estado é sempre o Estado da clase dominante, e o goberno "é o órgano da sociedade para o mantemento da orde social; detrás del, veñen as distintas clases de propiedade privada". Despois, a abolición da propiedade privada leva á desaparición do Estado, e polo tanto das clases sociais. En Anti-Dühring, Friedrich Engels expresou:
Vladimir Lenin enfatiza este aforismo, pois sinala o carácter gradual do proceso e a súa espontaneidade.
Legado
A partir dos pensamentos de Marx, xurdiron varias vertentes do socialismo científico, como o comunismo, a socialdemocracia, o stalinismo, o trotskismo, o maoísmo etc. Os ideais de Marx influenciaron tamén moitos movementos sociais dos séculos XIX e XX, e aínda continúan a influír. O marxismo tivo unha boa recepción en grupos revolucionarios e tamén grupos neoconservadores, LGTB feministas, sindicatos, MST e diversos grupos e movementos sociais que procuran especificamente a xustiza social, sexa ligado ao combate das desigualdades do capitalismo ou ao combate do preconcepto, cuestión esta que está cada vez máis sendo acollido polas organizacións de esquerda. No ámbito relixioso, o marxismo foi ben recibido polos seguidores da teoloxía da liberación. Os ideais de Marx e Engels tamén influíron en moitos partidos políticos de diversos países e organizacións partidarias internacionais.
Marxianismo
O propio Karl Marx alertou contra as posíbeis distorsións dos que se dicían marxistas coa seguinte frase a Lafargue: "Se algo é certo, é que eu mesmo non son un marxista". Isto diríao como crítica á peculiaridade do "marxismo" francés da época, como pode verse o contexto inserido nunha carta de Engels a Eduard Bernstein. Esta frase é usada polos anticomunistas como se fose unha autocrítica de arrepentimento. Con todo, a frase illada e sen contexto perde sentido. Así como a súa obra debe ser lida no seu contexto para evitar distorsións, Marx alertou con esa frase ben humorada (el gustaba de escribir con ironía ou sarcasmo tamén os seus artigos de xornais) a que se tome coidado con lecturas mecánicas, parciais, descontextualizadas, non ben comprendidas da obra de Marx-Engels. Moi posterior á súa morte houbo unha tentativa de distinción dunha lectura diredta da obra de Marx cunha suposta interpretación coherente co autor denominada marxianismo, para distinguila do marxismo, que nese contexto serían obras derivadas ou doutros autores, e formas de interpretacións que serían estrañas a Marx. Diversos autores aplicaron a súa teoría por exemplo ao monetarismo, aos oligopolios e ao control da inflación.
Fiolleda, Monforte de Lemos
San Cosmede de Fiolleda é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 110 habitantes, deles 52 eran homes e 58 eran mulleres.
Limita coas parroquias de Martín ao norte, O Chao do Fabeiro ao leste, Baamorto ao sur, e Tor e Ousende ao oeste.
Fontefría, Fontefría, Amoeiro
Fontefría (do latín fontem frigidam 'fonte de auga fría'; hidrotopónimo) é un lugar da parroquia de Fontefría no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 87 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 34 eran homes e 53 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 83 habitantes (32 homes e 51 mulleres).
Martin Swope
Martin Swope, nado o 1 de xuño de 1955 en Ann Arbor, Míchigan, foi o manipulador de son e técnico da banda de post-punk de Boston Mission of Burma entre 1979 e 1983, cando se separou debido a un acúfeno que lle dignosticaron ao vocalista e guitarrista Roger Miller. Uniuse á máis instrumental banda de rock clásico Birdsongs of the Mesozoic, onde tocaba a guitarra eléctrica, en 1981 e deixouno en 1993. Rexeitou unirse novamente a Mission of Burma cando se reformou en 2002, e foi substituído por Bob Weston da banda Shellac.
Número cardinal
Os números cardinais indican a cantidade de elementos dun conxunto e reflíctense nos conceptos de números naturais e de números enteiros. Por exemplo, considerando o conxunto de extremidades do corpo humano e chamándolle a este conxunto E, E = {brazo dereito, brazo esquerdo, perna dereita, perna esquerda}, o cardinal do conxunto é 4. Pódese dicir, xa que logo, que:
4 é un número natural e un número enteiro positivo.
Definición
O númeral cardinal é a categoría gramatical que indica o número de elementos dun conxunto. O numeral cardinal diferénciase do ordinal, do múltiplo e do partitivo.
Lista
Os principais numerais cardinais son: cero, un/unha, dous/dúas, tres, catro, cinco, seis, sete, oito, nove, dez, once, doce, trece, catorce, quince, dezaseis, dezasete, dezaoito, dezanove, vinte, vinte e un/unha, vinte e dous/dúas, trinta, trinta e un/unha, corenta, cincuenta, sesenta, setenta, oitenta, noventa, cen, cento un/unha, douscentos/duascentas, trescentos/as, catrocentos/as, cincocentos/as, quiñentos/as, seiscentos/as, setecentos/as, oitocentos/as, novecentos/as, mil.
Función sintáctica
O numeral cardinal adoita incluírse entre os determinantes. Pode ter función adxectiva ou pronominal:
Riscos morfolóxicos
En galego, o numeral cardinal tén marca de xénero en: un/unha, dous/dúas, os centos (trescentas) e os seus derivados. Exemplos: Diferénciese "tres centos de libros" de "trescentos libros".
Substantivos equivalentes
Existen algúns substantivos que equivalen a certos números cardinais e que algúns autores denominan colectivos (Carballo Calero, 1979, p. 202 e Álvarez e Xove, 2002, p. 526):
Nalgúns casos, son períodos de tempo:
Noutros casos, poden ter significados connotativos, por exemplo, do campo da música:
Tamén sucede o mesmo en poesía cos nomes de estrofas e noutros campos.
Historia
O concepto de número cardinal foi proposto por Georg Cantor en 1874. A partir do concepto de cardinalidade, chegamos ao cardinal. A cardinalidade é a característica que define o número de elementos dun conxunto. Os seguintes conxuntos son diferentes pero ten a mesma cardinalidade:
E = {brazo dereito, brazo esquerdo, perna dereita, perna esquerda} C = {norte, sur, leste, oeste}
Por tanto, |E| = |C|
Definindo unha correspondencia biunívoca entre dous conxuntos finitos, Cantor demostraba facilmente se tiñan a mesma cardinalidade cando había unha relación bixectiva entre os seus elementos. Esta correspondencia un a un tamén lle serviu para crear o concepto de conxunto infinito: todos os seus elementos están relacionados de forma bixectiva co conxunto de números naturais.
Cardinais para particionar e ordenar os conxuntos
Os conxuntos poden dividirse en clases de equivalencia definidas en función da relación de equivalencia que inclúa a un par de conxuntos se e só se entre estes existe unha bixección. A cardinalidade dun conxunto sería a clase de equivalencia á que este pertence. Dous conxuntos A,B coa mesma cardinalidade (que pertencen ao mesmo cardinal) denótase:
A existencia dunha función inxectiva entre dous conxuntos tamén define unha relación de orde entre os seus cardinais; é dicir:
A relación <_{\#} exclúe a posibilidade de que os cardinais sexan iguais.
É posíbel demostrar que si
O cardinal do conxunto baleiro denótase convencionalmente como 0 (cero) e contén ao único conxunto baleiro. E o coxunto baleiro desígnase ∅.
Cardinais transfinitos
Os números cardinais dalgúns conxuntos represéntanse con símbolos especiais:
Usando os axiomas de Zermelo-Fraenkel (ZF) pode comprobarse que os tres cardinais anteriores cumpren. A hipótese do continuo afirma que de feito. Gödel probou en 1938 que esta hipótese é consistente cos axiomas ZF e, por tanto, pode ser tomado como un axioma novo para a teoría de conxuntos. Porén, en 1963, Paul Cohen probou que a negación da hipótese do continuo tamén é consistente cos axiomas ZF, o que proba que esta hipótese é totalmente independente dos axiomas ZF. É dicir, poden construírse tanto "teorías de conxuntos cantorianas" nas que a hipótese do continuo é unha afirmación certa coma "teorías de conxuntos non cantorianas" nas que a hipótese do continuo sexa falsa. Esta situación é similar á das xeometrías non euclídeas.
Grupo Anarquista Luz
O Grupo Anarquista Luz foi unha agrupación libertaria artellada en Sada no verán de 1931, e promovida polo sindicalista José Monzo Ríos. Estaba adherida á FAI. Coma consecuencia da revolución de outubro do 1934, foi ilegalizada, dando lugar á creación do Grupo Anarquista Nueva Vida.
Xesús Cañedo Valle
Xesús Cañedo Valle, nado o 9 de decembro de 1958, é un político asturiano, Secretario Xeral e fundador do Partíu Asturianista, e estudoso de Asturias e a súa cultura con obras como "Refraneru Asturianu" xunto co tamén asturianista Xuan Xosé Sánchez Vicente. Ademais, foi un dos membros fundadores do Conceyu Nacionalista Astur entre 1976 e 1981. É licenciado en Dereito.
Silva Sociedad Deportiva
O Silva Sociedad Deportiva é un club de fútbol galego do barrio da Silva, na Coruña. Foi fundado o 6 de xuño de 1940 e actualmente compite na Terceira División.
Antecedentes
Contra o 1933 o barrio da Silva contaba cun club, o Racing Silva, aínda que as súas actividades se limitaban a celebrar encontros xuvenís e que é o antecedente do equipo do barrio. A causa das dificultades económicas, os rapaces da Silva víronse obrigados a agruparse no Ventorrillo en torno ao Maravillas, un equipo que participaba nos campionatos locais As e Plongeón, con material cedido polo Fabril.
Os demais equipos estaban dotados de xogadores de talle nacional, con algúns profesionais procedentes doutros clubs afincados na cidade.
miniatura|280px|Memorial Antonio Meirás xogado entre o Silva e o [[Deportivo da Coruña en 2015 no Roxo.]]
Jubilee
Co nome Jubilee, termo inglés para xubileu, podemos atopar:
Gullade, Monforte de Lemos
Santo Acisclo de Gullade é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 119 habitantes, deles 55 eran homes e 64 eran mulleres.
Antonio Fernández Pita
Antonio Fernández Pita, nado en Fontán (Sada) en 1888 e fusilado na Coruña o 27 de novembro de 1936, foi un político galego.
Gullade, Monforte de Lemos
Limita ao norte coas parroquias de Piñeira e Monforte de Lemos, ao leste coas Nocedas, e ao sur e oeste con Guntín.
Antonio Fernández Pita
Traxectoria
Emigrou cando novo aos Estados Unidos de América, onde participou activamente en diferentes empresas culturais e políticas da colectividade sadense. Así, no 1913 participou na fundación da Sociedad Sada y sus Contornos en Nueva York, que máis tarde financiou a construción das escolas do mesmo nome na vila de Sada.
Retornou antes da proclamación da II República Española, exercendo coma mariñeiro. No 1931 entrou a formar parte da corporación municipal coma concelleiro pola ORGA e 1º Tenente de Alcalde.
Coa toma de Sada polos falanxistas, o día 23, foi apreixado e conducido a Betanzos, de onde foi liberado días despois. Detido novamente e trasladado á Coruña, foi sometido a un Consello de Guerra Sumarísimo e condenado a morte por rebelión militar, pena que se executou o 27 de novembro de 1936.
Xeognosia
Xeognosia (do grego γῆ gē, 'Terra', e γνῶσις gnōsis, 'coñecemento, ciencia') foi a denominación que durante o século XIX se lle deu á rama da ciencia xeolóxica que tiña como obxecto o estudo da estrutura da Terra, a orixe e disposición das capas rochosas e dos fósiles as súas mutuas relacións.
O termo xeognosia foi cuñado polo pioneiro da mineraloxía Abraham Gottlob Werner nos anos finais do século XVIII.
Actualmente a xeognosia está incorporada á xeoloxía, sendo, en xeral, considerada como a orixe da actual xeoloxía estrutural.
Grupo Anarquista Nueva Vida
O Grupo Anarquista Nueva Vida foi un grupo libertario creado en Sada coma consecuencia da ilegalización do Grupo Anarquista Luz no 1934. Estivo dirixido por José Monzo e integrado na FAI.
Fontes hemerográficas
Prensa da época: Solidaridad Obrera, Solidaridad, Brazo y Cerebro.
Alberto Cunha
Alberto Cunha, nado en Vigo o 1 de agosto de 1973, é un actor, músico e humorista galego.
Traxectoria
Comezou desde novo a súa carreira musical e teatral. En 1990 comezou a presentar Tarde Taina, programa infantil da TVG.
Como cantante estivo na Orquestra Sinfónica de Melide, e en 2001 publicou o seu primeiro disco, Alberto. En 2004 publicou Ahora, un CD con temas propios e unha versión de "Ne me quitte pas" de Jacques Brel acompañado ao piano por Teo Cardalda de Cómplices.
En 2008 publicou Contra Tempo, con versións de autores coma Andrés do Barro, Luís Emilio Batallán, Joaquín Sabina, Joan Manuel Serrat, Rafael Amor ou Pepe Domingo Castaño.
Compuxo a sintonía de Pratos combinados (onde apareceu de actor nun capítulo) e de Gran Verbena.
Augusto Pinochet
Augusto José Ramón Pinochet Ugarte, nado en Valparaíso o 25 de novembro de 1915 e finado en Santiago de Chile o 10 de decembro de 2006, foi un militar e ditador chileno.
Foi gobernante de Chile entre 1973 e 1990, logo de dar un golpe de Estado que derrocou o goberno de Salvador Allende o 11 de setembro de 1973, primeiro baixo o cargo de Presidente da Xunta Militar de Goberno (1973-1981), ao que sumou o título de Xefe Supremo da Nación o 27 de xuño de 1974, que lle confería o poder executivo, e que logo substituíu o 16 de decembro dese mesmo ano polo de Presidente da República. Desde 1981 asumiu o cargo de Presidente baixo a Constitución de 1980. Exerceu estes cargos en calidade de ditador, conservando ademais o de comandante en xefe do exército chileno desde 1973 ata o 10 de marzo de 1998.
Carreira militar
Fillo de Augusto Pinochet Vera e Avelina Ugarte Martínez, realizou os seus estudos na súa cidade natal, Valparaíso, primeiro no Seminario San Rafael, logo no Instituto Rafael Ariztía de Quillota, no Colexio dos Sagrados Corazóns de Valparaíso e finalmente na Escola Militar do Libertador Bernardo O'Higgins. Non lle foi sinxelo ingresar nesta institución pois rexeitárono dúas veces; a primeira pola súa curta idade e a segunda por non cumprir cos requisitos mínimos. Malia non ter devanceiros militares, a súa vocación levouno a optar por terceira vez, onde foi finalmente admitido e ingresou o 11 de marzo de 1933. Tiña 17 anos.
No decurso da súa carreira tivo diferentes destinos. Como alférez estivo en Concepción, e de capitán, foi destinado a Iquique por un período prolongado, durante o que estivo a cargo do campo de detención de Pisagua na época de vixencia da Lei de Defensa Permanente da Democracia. Viaxou a Ecuador nunha misión militar que tiña por obxectivo organizar a Academia de Guerra daquel país. Ao volver a Chile, logo de tres anos de permanencia, Ecuador entregoulles ao maior Pinochet e aos demais integrantes da misión a condecoración Abdón Calderón.