cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacionalismo castelán
Simboloxía
miniatura|Bandeira de Castela e León miniatura|Bandeira de Castela en cor carmesí. miniatura|Bandeira comuneira de Castela. miniatura|Bandeira comuneira de Castela con estrela vermella.
Celebracións
A data clave dos movementos reinvidicativos casteláns é o 23 de abril, aniversario da Batalla de Villalar, reivindicada e celebrada como Día nacional de Castela. Tamén existen outras datas significativas: miniatura|Celebración de Villalar
Autores de referencia
Diversos escritores formularon teses sobre a identidade castelá, as cales foron adoptadas como formulacións de base do castelanismo actual:
Colectivos castelanistas
Poden considerarse movementos castelanistas os seguintes partidos e asociacións:
.tz
.tz é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Tanzania.
.ug
.ug é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Uganda.
Catedral de San Xoán de Besançon
A catedral de San Xoán de Besançon é un templo católico situado na cidade francesa de Besançon.
O edificio románico foi construído polo emperador Carlomagno no século IX, baixo o patrocinio de san Xoán Evanxelista. Foi reconstruída nos séculos XII (gótico) e XVIII (barroco). Sérvese polo arcebispo de Besançon.
Comité Europeo para a Normalización Electromecánica
miniatura|Membros de CENELEC {{legend|#007f00|Membros}}{{legend|#00ff00|Afiliados}}
O Comité Europeo para a Normalización Electromecánica, (CENELEC, en francés: Comité Européen de Normalisation Électrotechnique; en inglés: European Committee for Electrotechnical Standardization) é unha organización europea (non vinculada á Unión Europea) que xunto co ETSI (telecomunicacións) e o CEN noutras áreas técnicas encárgase da estandarización dos sistemas europeos en materia eléctrica.
CENELEC foi fundado en 1973 coa fusión de CENELCOM e CENEL, ten a súa sede en Bruxelas.
Ademais de países europeos, son membros de CENELEC países de fóra da CE e mantén acordos de asociación cos Estados Unidos, Xapón ou China.
Premio Xerais
miniatura|dereita|330px|Os galardoados da edición dos premios Xerais de 2017 ([[Santiago Lopo, María Canosa e Manuel Lourenzo González) xunto a membros do xurado e o equipo editorial de Edicións Xerais de Galicia.]] O Premio Xerais é un premio literario galego que concede Edicións Xerais desde 1984 a unha novela. A partir de 1988 o xurado do premio incluíu lectores non profesionais e a entrega do premio realízase nunha cidade diferente conxuntamente co Premio Merlín de literatura infantil e xuvenil. A partir da edición de 2006, o galardón acompañouse tamén do Caixa Galicia de literatura xuvenil, de xeito que o Merlín quedou restrinxido a infantil. Ademais, a editorial concede un premio Xerais á cooperación no labor editorial.
Gañadores
miniatura|200px|dereita|Agustín Fernández Paz pronunciando o discurso "Oito doas para San Simón" na [[Illa de San Simón con motivo da celebración do ditame dos XXVIº Premios Xerais o 6 de xuño de 2009.]]
Daniel Basteiro
Daniel Basteiro, nado en Vilalba, é un xornalista galego.
A Abelleira, Angoares, Ponteareas
A Abelleira é un lugar da parroquia de Angoares, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 168 habitantes (82 homes e 86 mulleres).
Daniel Basteiro
Traxectoria
Licenciouse en xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid e completou os seus estudos na Universidade de Bergen, en Noruega. Tamén cursou estudos musicais de piano e clarinete no conservatorio de Vilalba, onde ten desenvolvido unha intensa actividade cultural ligada aos colectivos da vila, como a Asociación Cultural Banda de Música de Vilalba.
Tras colaborar na súa mocidade con La Voz de Galicia e a Cadena Cope a través de pequenas incursións, comezou a traballar en La Voz de Almería antes de pasar a integrar a redacción en liña de 20 minutos, en Madrid. En 2008 comezou a traballar como correspondente desde Bruxelas para o xornal español Público, onde cubriu todo tipo de informacións, entre elas a irrupción da crise económica, os rescates de Grecia, Irlanda, Portugal e España, así como as reunións de xefes de estado e de goberno e outros asuntos de política europea e internacional. Tamén realizou colaboracións de temática comunitaria para La Voz de Galicia, Radio France Internationale ou La Sexta.
En 2012, co peche desa cabeceira, integrou o equipo fundador da versión española do The Huffington Post baixo a dirección de Montserrat Domínguez, encargándose de asuntos de política nacional e europea.
En xaneiro de 2015 pasou a formar parte do equipo fundacional de El Español, onde se encargou fundamentalmente de cubrir informacións políticas e parlamentarias. Dende 2020 é director de Infolibre.
Ouro nórdico
miniatura|[[Moedas de euro|Moedas divisionarias do euro cuñadas en ouro nórdico.]] Coñécese como ouro nórdico a aliaxe de cor dourada coa que se cuñan as moedas divisionarias do euro con valores faciais de 50 céntimos, 20 céntimos e 10 céntimos. A súa composición é dun 89 % de cobre, 5 % de aluminio, 5 % de cinc e 1 % de estaño.
Esta mesma aliaxe xa estivera en uso con anterioridade en Suecia, nas súas moedas de 5 coroas e de 10 coroas; de aí a orixe da denominación "ouro nórdico" (do sueco: nordiskt guld). Posteriormente, tamén se utilziou para as moedas polacas conmemorativas de 2 zloty.
Malia o seu nome, non contén nada de ouro e a súa cor, aínda que semellante, é claramente diferenciable. É unha aliaxe resistente á corrosión, non alerxénica e con propiedades antifúnxicas.
Domhnall Gleeson
Na pantalla é coñecido por aparecer na serie de televisión The Last Furlong e por intepretar a Bill Weasley nos filmes Harry Potter e as reliquias da morte (1ª parte) e (2ª parte). É fillo do actor Brendan Gleeson. Forma parte do elenco de Star Wars Episode VII, que se estreou en decembro de 2015.
Javier Vales Faílde
Francisco Javier Vales Faílde, nado en Fornas (San Salvador de Camba, Rodeiro) o 7 de decembro de 1872 e finado en Madrid o 30 de marzo de 1923, foi un sacerdote e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de José María Vales García, por liña paterna era parente do que fora arcebispo de Zaragoza, Manuel García Gil, e por liña materna de José Antonio Rivadeneira, arcebispo de Valladolid. Realizou os seus primeiros estudos en Chantada e Ourense. Licenciado e doutor en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, estudou teoloxía co seu tío Benito Faílde Ribadeneira, deán da catedral de Tui, celebrando a súa primeira misa no pazo materno de Faílde, na parroquia de Santo Estevo do Salto. Trasladouse a Madrid, onde foi nomeado Vicario xeral da diocese en 1899, ocupando a cátedra de Principio de Economía Cristiá do Seminario. Foi nomeado Provisor do bispo de Madrid, Guisasola, en 1903 e en 1914 Xuíz Auditor do Tribunal da Rota. Foi Capelán do Rei Afonso XIII, sacerdote do Real Palacio e confesor da Raíña Vitoria Uxía. Cando se suicidou en 1923, estaba proposto para Bispo de Sión, Vicario xeral castrense e Patriarca das Indias.
Como escritor
Colaborador de varios xornais católicos galegos, publicou traballos de socioloxía, literatura e dereito canónico. Dende 1907 dirixiu a revista Galicia. Interesado polos temas sociais, colaborou na Revista Social, e asistiu ao Congreso Internacional para a represión da inmoralidade celebrado en Londres en 1913.
Cosmic Egg
Cosmic Egg é o segundo álbum de estudio da banda autraliana de hard rock Wolfmother, publicado o 23 de outubro do 2009 a través do selo Modular Recordings. Trátase do primeiro traballo coa segunda formación do grupo, consistente no vocalista, compositor e guitarrista Andrew Stockdale, o baixista e teclista Ian Peres, o guitarrista Aidan Nemeth e o batería Dave Atkins, formada en 2009 despois de que os membros orixinais Chris Ross e Myles Heskett deixasen a banda en agosto de 2008. Tras o seu lanzamento, Cosmic Egg chegou ao número 3 da lista de álbums australiana da ARIA, a mesma posición que o primeiro traballo do grupo. O álbum foi a única edición de estudio en contar coa preseza de Atkins, que abandonaría Wolfmother en abril de 2010 durante a xira de presentación do disco.
.uz
.uz é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Uzbekistán.
Mosteiro de San Salvador de Lérez
O mosteiro de San Salvador de Lérez foi un convento construído na Idade Media na parroquia de Lérez, en Pontevedra. Nel celébrase cada 11 de xullo (día de san Bieito) a romaría de San Benitiño de Lérez.
Historia
miniatura|Vista da igrexa.
A primeira mención documental do mosteiro é do ano 915 ou 916, cando Ordoño II e a súa dona Xelvira fan doazón do couto ao abade Guntano, así como diversos ornamentos relixiosos, misais e un exemplar da Regra de San Bieito. A fundación do mosteiro foi feita na honra de San Salvador, a Virxe María, San Miguel Arcanxo, Santiago o Maior, San Tirso, San Lourenzo, San Mamede, Martiño de Dumio, Santa María Magdalena e Santa Engracia.
A doazón feita por Ordoño II foi posteriormente confirmada por Afonso VII, Afonso XI e Sancho IV.
En 1113, debido ás tensións entre o arcebispo Xelmírez e Mauricio, arcebispo de Braga, o convento foi elixido para consagrar a Hugo como bispo de Porto e a Munio Afonso como bispo de Mondoñedo.
Dado o valor das rendas obtidas e o bo ambiente respirado no mosteiro, o convento de Lérez foi unha peza cobizada polos abades comendatarios. O Pai Yepes describe a situación:
miniatura|175px|Detalle da fachada. No século XVI foi reconvertido en Estudio para os monxes da orde de San Bieito da rexión, trala unión coa congregación de San Benito de Valladolid en 1575. En 1657 converteuse en colexio, e en 1661 en Colexio de Artes para os futuros monxes. Por el pasaron, ben como mestres ben como alumnos, persoeiros como Benito Feijóo, Martín Sarmiento, Diego de Lerma ou Benito de Salazar.
No Trienio Constitucional (1820-1823) foron vendidos os utensilios de cociña e refectorio e os aveños de frades e estudantes. En 1835, coa Desamortización de Mendizábal, os monxes foron exclaustrados de modo definitivo, coa venda das súas posesións. A finais do século XIX o Padre Juan Arribas axudado polos monxes do mosteiro de Samos intentou rehabitalo, así como o arcebispo Quiroga Palacios na década de 1950, pero sen resultado.
Igrexa
miniatura|250px|Interior do templo. A igrexa actual, do século XVIII, é de estilo neoclásico con elementos barrocos. Ten unha soa nave rectangular, abríndose na capela de San Bieito. A fachada, rematada en 1748, ten un corpo central con dúas torres cadradas aos lados, rematadas nun casquete cónico con fiestras semicirculares. Sobre a porta principal hai unha imaxe de San Bieito cun libro, o báculo, unha mitra e un corvo. Tamén está na fachada o escudo de España da época.
No interior a bóveda está sostida por arcos que repousan sobre seis pilastras. O coro está sostido por tres arcos. Á dereita hai un altar coas imaxes de San Roque, Santa Lucía e San Sebastián. Despois da porta que dá ao exterior, hai outro altar coas imaxes do Neno da Bóla, a Virxe do Carme e Santo Antón. No altar maior está o Sagrario, co Salvador e a Asunción de María. Á esquerda deste altar está o de Cristo.
Á capela de San Bieito accédese a través dun arco de medio punto. Ten tres fiestras e dúas portas, que conectan co exterior e coa sancristía. A carón desta capela está o altar do Sagrado Corazón.
Economía
O mosteiro recibiu diferentes doazóns, ben de tipo piadoso, ben como exención de impostos. Ademais da doazón de Ordoño II hai documentación de doazóns e confirmacións por parte de Afonso X, Fernando IV, Afonso XI e os Reis Católicos.
En 1338 Afonso XI ordena ao concello de Pontevedra: "Por que vos mandamos [...] que daquí delante que non vayades nin enbiedes a los cotos del dicho monasterio a cortar llena nin madera, nin tomedes nin preyndedes vos nin outros por vos, nin mandedes tomar nin prender a los dichos abbat et conviento, nin a los sus omes nin a los que estudieren en el dicho monesterio e en los sus cotos, las cosas que tienen en el dicho monesterio nin en los sus cotos por las dichas cocharadas et portagens nin por outra rason alguna...".
Ademais das doazóns de bens ou terreos, tamén había doazóns económicas. No século XIV o mosteiro tiña 16 casas en Pontevedra. En 1517 o abade encargou ao prateiro compostelán Lope Muñiz un cáliz de prata de 60 ducados.
Ademais da explotación directa das terras, as rendas dos foros tamén achegaban substanciosos beneficios. Estás rendas podían ser fixas (ben en cartos, ben en cereais, viño ou outros produtos), ou proporcionais (a maioría, que oscilan entre a metade e a terceira parte da colleita). Por exemplo, o foro da parroquia de Dorrón (Sanxenxo) de 1684 estipulaba que se debía pagar cada ano 38 ferrados de pan mediado, 10 de trigo, 11 reais de billón, moeda de billón, un carneiro, dúas galiñas e a loitosa, a pagar na Granxa do mosteiro en Dorrón o día de San Martiño.
Rompan todo: La historia del rock en América Latina
Rompan todo: La historia del rock en América Latina é unha miniserie documental e musical de 2020, baseada no movemento do rock en castelán en Latinoamérica. A serie é transmitida polo servizo web Netflix. Foi creada por Nicolás Entel e dirixida por Picky Talarico. Conta coa produción executiva de Nicolás Entel, Picky Talarico, Iván Entel e o músico arxentino Gustavo Santaolalla e a produción da compañía Red Creek.
A miniserie narra a evolución do rock en Latinoamérica dende as súas orixes nos anos 50, baseado no rock and roll estadounidense, a súa conexión co ámbito sociopolítico dos países nos que se desenvolveu, até a actualidade; cos seus protagonistas como narradores dos sucesos presentados, que presenta artistas como Fito Páez, Charly García, Andrés Ciro Martínez, Álex Lora, entre outros.
Estreouse o 16 de decembro de 2020 por Netflix e conta con 6 capítulos de arredor dunha hora de duración.
Serie de Fourier
En matemáticas, chámase serie de Fourier, a aquela da forma:
Fourier foi o primeiro que estudou tales series sistematicamente, aplicándoas á solución da ecuación da calor e publicando os seus resultados iniciais en 1807 e 1811. Esta área de investigación chámase algunhas veces Análise harmónica.
Converxencia a unha función periódica
Se f(x) é unha función periódica de período 2π e, e daquela a serie converxe a f(x).
Forma exponencial
Pola identidade de Euler, e operando adecuadamente, se
Lotario I
Lotario I, nado en 795 en Prüm, (na actual Renania-Palatinado), e finado o 2 de marzo de 855, foi emperador do Imperio carolinxio (ou de Occidente).
Serie de Fourier
Forma exponencial
a serie de Fourier pódese expresar coma a suma de dúas series:
En forma máis compacta:
Lotario I
Traxectoria
O imperio repartiuse entón entre Lotario, Luís o Xermánico e Carlos o Calvo, sendo estes dous últimos mordomos ao cargo de provincias do imperio (Carlos o Calvo tomaría o control de Borgoña e Normandía, mentres que a Luís o Xermánico se fixo responsábel do control de Baviera e Saxonia).
Serie de Fourier
Solución de ecuacións diferenciais
A ecuación a resolver
Lotario I
Traxectoria
Aos irmáns, ditas posesións non lles pareceron suficiente polo que decidiron aliarse contra o irmán máis vello polos Xuramentos de Estrasburgo na súa determinación de non verse sometidos á vontade imperial de Lotario.
Serie de Fourier
Enxeñaría
É común substituír a variábel x por ωt, resultando as compoñentes:
Polo tanto:
Lotario I
Traxectoria
A fin de dita potestade chegaríalle a Lotario no tratado de Verdún, no que o Imperio quedaría divido en tres partes, aparecendo xa os futuros territorios das actuais Francia e Alemaña.
Serie de Fourier
Algunhas consecuencias positivas das propiedades de homomorfismo de exp
Debido a que as "funcións base" eikx son homomorfismos da liña real (máis concretamente, do "grupo do círculo") temos certas identidades útiles:
Formulación xeral
As útiles propiedades das series de Fourier son debidas principalmente á ortogonalidade e á propiedade de homomorfismo das funcións ei n x.
Lotario I
Matrimonio e descendencia
En outubro de 821, en Thionville, Lotario casou con Ermengarda, filla do conde de Tours, Hugo de Alsacia, coa que tivo os seguintes fillos: Dunha amante chamada Doda tivo a:
Serie de Fourier
Formulación xeral
Outras sucesións de funcións ortogonais teñen propiedades similares, aínda que algunhas identidades útiles, concernendo por exemplo ás convolucións, non seguirán cumpríndose se se perde a "propiedade de homomorfismo".
Algúns exemplos son as secuencias de funcións de Bessel e os polinomios ortogonais. Tales sucesións obtéñense normalmente como solucións dunha ecuación diferencial; unha gran clase de tales sucesións útiles son solucións dos chamados problemas de Sturm-Liouville.
Lotario I
Antepasados
miniatura|290px|Territorios xurdidos do [[tratado de Verdún.]]
Articulación esternoclavicular
miniatura|350px|Articulación esternoclavicular. A articulación esternoclavicular ou esternocostocondroclavicular é a articulación interna do ombreiro.
Mecánica funcional
Trátase dun encaixe recíproco imperfecto, con movementos de:
.va
.va é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para a Cidade do Vaticano.
Célula miosatélite
As células miosatélites, células satélites musculares ou células satélites mioxénicas, moitas veces denominadas, simplemente, células satélites son unhas pequenas células proxenitoras mononucleares que case non teñen citoplasma, que se encontran no músculo maduro. Están situadas entre a membrana basal e a membrana plasmática (sarcolema) dunha fibra muscular, e poden ser difíciles de distinguir dos núcleos que están dentro da fibra muscular. Estas células satélite poden diferenciarse e fusionarse para aumentar o tamaño das fibras musculares xa existentes e poden formar novas fibras. Estas células foron as células nai ou troncais adultas primeiro descubertas, e están implicadas no crecemento normal do músculo, e na súa rexeneración cando sofre danos.
No músculo que non sufriu danos, a maioría das células satélites musculares son quiescentes; non se diferencian nin se dividen. En resposta á tensión mecánica, as células satélites actívanse. As células miosatélites activadas proliferan inicialmente como mioblastos do músculo esquelético antes de experimentaren a diferenciación celular mioxénica.
Marcadores xenéticos das células satélites musculares
As células satélite expresan varios marcadores xenéticos distintivos. A opinión actual é que todas as células satélites musculares poden expresar PAX7 e PAX3.
As células satélite activadas expresan factores de transcrición mioxénicos, como Myf5 e MyoD. Empezan tamén expresando proteínas filamentosas musculares específicas como a desmina a medida que se diferencian.
O campo da bioloxía das células satélite musculares sufriu as mesmas dificultades técnicas ca o estudo doutras células nai. Os estudos dependen fundamentalmente das técnicas de citometría de fluxo e das análises de clasificación de células activadas por fluorescencia (Fluorescence Activated Cell Sorting, FACS), que non dan información sobre a liñaxe das células e o seu comportamento. O propio nicho das células satélites está mal definido e é posible que conste de múltiples subpoboacións.
Quico Cadaval
Francisco Cadaval Ayaso, máis coñecido por Quico Cadaval, nado en Ribeira o 27 de marzo de 1960, é un actor, director, adaptador teatral e o impulsor do movemento de contacontos xurdido en Galicia na década dos noventa.
Célula miosatélite
Función na reparación do músculo
Cando as células sofren un dano, as células satélites quiescentes son liberadas de debaixo da membrana basal. Actívanse e volven a entrar no ciclo celular. Estas células en división coñécense como a "poboación amplificadora de tránsito" (transit amplifying pool) antes de que experimenten a diferenciación mioxénica para formaren novos miotubos (posmitóticos). Hai tamén evidencias que suxiren que estas células poden fusionarse con fibras musculares existentes para facilitaren o crecemento e a reparación.
Quico Cadaval
Traxectoria
Aprendeu a contar contos dende moi neno grazas a unhas vellas que se encargaron de transmitirlle historias, e tamén grazas ás persoas, da máis variada índole, que pasaban pola taberna de súa nai. Comezou na interpretación teatral a finais dos setenta no Centro Dramático Galego, e xa nos oitenta fundou a súa propia compañía: "O Moucho Clerc". Traballou en diferentes producións da TVG, así como en curtametraxes e longametraxes, e recibiu diferentes premios polo seu traballo no teatro. Foi profesor de interpretación da Operación Triunfo portuguesa no ano 2003.
En 2011 recibiu o Premio Cultura Galega das Artes Escénicas que outorga a Xunta de Galicia.
Traballos
miniatura|dereita
Célula miosatélite
Función na reparación do músculo
As células satélite musculares proliferan seguindo a zona onde se produciu o trauma muscular (Seale, et al., 2003) e forman novas fibras musculares por medio dun proceso similar ao do desenvolvemento muscular fetal (Parker, et al., 2003). Despois de varias divisións celulares, as células satélite empezan a fusionarse cos miotubos danados e continúan a súa diferenciación e maduración, cos seus núcleos periféricos como característica distintiva (Parker, et al., 2003). Un dos principais papeis descritos para o IGF-1 foi a súa intervención na proliferación e diferenciación das células satélites. Ademais, a expresión do IGF-1 no músculo esquelético aumenta a capacidade de activar a proliferación das células satélites (Charkravarthy, et al., 2000), o que incrementa e prolonga os efectos beneficiosos para o músculo envellecido.
Plasticidade e aplicacións terapéuticas
Cunha estimulación mínima as células satélite poden in vitro ou in vivo iniciar o programa de diferenciación mioxénica.
Desafortunadamente, parece que as células satélite transplantadas teñen unha capacidade limitada de migración, e só poden rexenerar o músculo na rexión onde son depositadas. Non é posible un tratamento sistémico ou mesmo o tratamento dun músculo enteiro deste modo. Porén, outras células do corpo como os pericitos e as células nai hematopoéticas poden tamén contribuír á reparación do músculo dunha maneira similar ao das células satélites musculares endóxenas. A vantaxe de usar este tipo de células para a terapia das enfermidades musculares é que poden ser administradas sistemicamente, e migran autonomamente ao lugar da lesión. Recentemente tivo moito éxito a administración de mesoanxioblastos en cans Golden Retriever, que se usan como modelo para o estudo da distrofia muscular de Duchenne, e que nos casos estudados curaron esa doenza. Porén, o tamaño da mostra utilizada nese estudo era relativamente pequena, polo que foi criticado pola falta dun control axeitado no uso de drogas inmunosupresoras. Recentemente, informouse que as células que expresan Pax7 contribúen á reparación de lesións dérmicas adoptando un fenotipo fibrótico por medio dun proceso mediado por Wnt/β-catenina. .
Regulación
Pouco se sabe da regulación das células satélites musculares. Actualmente os marcadores definitivos das células satélites son conxuntamente PAX3 e PAX7, pero os xenes Pax son uns activadores transcricionais moi pobres. A dinámica da activación e quiescencia e a indución do programa mioxénico por medio dos factores reguladores mioxénicos Myf5, MyoD, mioxenina, e MRF4 aínda está sen determinar.
Hai algunhas investigacións que indican que as células satélites están reguladas negativamente por unha proteína chamada miostatina. Os niveis elevados de miostatina incrementan a actividade dun inhibidor da quinase dependente de ciclina chamado p21 e así inducen a diferenciación das células satélites musculares.
Real Murcia Club de Fútbol
O Real Murcia Club de Fútbol é un club de fútbol de España da cidade de Murcia. Foi fundado en 1908 e actualmente xoga no grupo I da Segunda División B Española.
É o único equipo da Rexión de Murcia que xogou na Primeira División, categoría na que militou un total de 18 tempadas. É o equipo que máis tempadas xogou en Segunda División, o que máis títulos de campión desa categoría posúe (9) e, xunto ao desaparecido CD Málaga, o que logrou máis ascensos a Primeira (11).
Estadio
Con capacidade para 31.179 espectadores, trátase dun estadio 4 estrelas, homologado pola FIFA e a UEFA para poder disputar competicións europeas e internacionais. Quedou inaugurado coa celebración dun partido amigable internacional entre as seleccións de España e Arxentina o 11 de outubro de 2006 con vitoria española por 2 a 1. O primeiro partido disputado polo club foi o 26 de novembro de 2006 ante o Real Valladolid, que se saldou cunha derrota do conxunto local por 1 a 4.
Antigamente xogaba no Estadio de La Condomina.
Filial
O Real Murcia Club de Fútbol Imperial é o primeiro equipo filial do Real Murcia. Fundado no ano 1924, é o equipo que ten a marca de número de tempadas na Terceira división española. Na tempada 2007/2008 logrou o ascenso á Segunda División B.
Piollo pato
O piollo pato ou piollo púbico (Pthirus pubis , ás veces escrito Phthirus pubis ) é un insecto da orde Phthiraptera (ou Psocodea), piollos, que é un ectoparasito obrigado dos humanos, alimentándose de sangue. Xeralmente vive entre os pelos da zona pubiana humana. Aínda que o piollo non pode brincar, pode tamén desprazarse e vivir noutras partes do corpo que estean cubertas de pelos duros, como as pestanas. Os humanos son os únicos hóspedes desta especie, mais outras especies relacionadas, como Pthirus gorillae, infectan os gorilas. Crese que o parasito humano diverxeu de Pthirus gorillae hai aproximadamente 3,3 millóns de anos.
Descrición
Un piollo pato adulto ten unha lonxitude entre 1,3 e 2 mm (lixeiramente menor que o Pediculus humanus), e pode distinguirse dos outros piollos humanos polo seu corpo case redondo. Outra característica distintiva é que os seus dous pares de patas traseiras son moito máis grosas que o par de patas dianteiras, e as traseiras teñen grandes ganchos.
Ciclo vital
Os ovos do piollo pato deposítanse xeralmente sobre pelos duros das rexións xenital e perianal do corpo humano. O piollo pato pode tamén encontrarse noutras áreas do corpo que teñan pelos duros e un recubrimento de pelos relativamente disperso, como a barba, bigote, pestanas, axilas. Xeralmente non aparecen en pelos mais finos e delicados como os cabelos da cabeza.
As femias poñen uns tres ovos ao día. Os ovos tardan de 6 a 8 días en eclosionar, e hai tres estados de ninfa que en conxunto duran de 10 a 17 días, despois dos cales desenvólvense en adultos, o que fai que a duración total do ciclo vital de ovo a adulto sexa de 16 a 25 días. Os adultos viven ata 30 días. O piollo pato aliméntase exclusivamente de sangue, e aliméntase unhas 4 ou 5 veces ao día, segundo algunhas estimacións. miniatura|Ovo de piollo pato sobre un pelo do corpo.
Infestación
As infestacións polo piollo pato orixina un tipo de pediculose coñecida como ftiríase, ou (en latín) pediculosis pubis ou phthiriasis pubis (a cal se escribe con ph, a diferenza do nome xenérico válido actual do piollo, Pthirus pubis). A infestación nas pestanas denomínase pediculosis ciliaris ou phthiriasis palpebrarum.
Os principais síntomas da infestación é o proído, xeralmente na área de pilosidade pubiana, que é o resultado da hipersensibilidade á saliva do piollo, que pode facerse máis forte ás dúas semanas ou máis de iniciada a infestación. Nalgunhas infestacións, aparece unha característica coloración gris azulada ou cor lousa (maculae caeruleae) nos lugares onde se alimenta, que pode durar días.
A actual prevalencia no mundo estímase no 2% da poboación humana, pero a cifra exacta é difícil de determinar porque as infestacións por este piollo non son consideradas na maior parte dos países unha condición da que se debe informar aos gobernos, e moitos casos son auto-tratados ou tratados discretamente polos médicos de medicina xeral.
O piollo pato xeralmente infesta un novo hóspede por estreito contacto entre individuos, xeralmente durante as relacións sexuais. Os adultos están máis frecuentemente infestados que os nenos. As transmisións non sexuais poden ocorrer ente a familia e compañeiros de habitación ao compartiren toallas, roupa, camas ou armarios. Só poden sobrevivir un breve tempo lonxe da calor e humidade do corpo humano.
Suxeriuse recentemente que a moda de depilarse o corpo que segue un crecente número de persoas no mundo está reducindo as poboacións deste piollo nalgunhas partes do mundo, pero non hai datos oficiais para demostrar esta suposición.
Aguilar de Campoo
Aguilar de Campoo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 7 160 habitantes (INE 2013). O municipio é coñecido pola súa industria galleteira, a máis importante de España, e porque nel se atopa o encoro de Aguilar.
É unha das localidades do Camiño de Santiago do Norte, na Ruta do Besaya.
Etimoloxía
220px|miniatura|esquerda|Colexiata de San Miguel O topónimo Campoo provén do topónimo latino Campodium, "val". Está moi estendido en toda a comarca histórica de Campoo-Los Valles: Alto Campoo, Hermandad de Campoo de Suso, Campoo de Enmedio e Campoo de Yuso. O termo Aguilar fai referencia á antiga colonia de aguias presentes na zona.
Elena Valenciano
María Elena Valenciano Martínez-Orozco, nada en Madrid o 18 de setembro de 1960, é unha política socialista española. Desde o 5 de febreiro de 2012 até o 2014 foi vicesecretaria xeral do PSOE trala vitoria de Alfredo Pérez Rubalcaba no XXXVIII Congreso Federal do PSOE.
Aguilar de Campoo
Xeografía
Está a unha distancia de 99 km de Palencia, capital da provincia, e a 102 km de Santander (Cantabria). Atópase na ribeira do río Pisuerga, na comarca da Montaña Palentina e inmersa no territorio histórico de Campoo.
Elena Valenciano
Traxectoria
Elena Valenciano naceu nunha familia da burguesía madrileña: o seu pai, Luis Valenciano Clavel, fora médico e subsecretario de Sanidade pola UCD. Estudou no Liceo Francés de Madrid, unha escola privada de ampla reputación. Despois cursou estudos de Dereito e de Ciencias Políticas, aínda que non está licenciada.
Aguilar de Campoo
Industria
Cabe apuntar as importantes revoltas na primavera de 2003 cando a multinacional United Biscuits, que comprara a fábrica de Galletas Fontaneda cinco anos antes, quixo pechala deixando sen traballo a preto de 300 persoas (destacar que no ERE dos anos 90 xa houbo 300 despedimentos e que nos anos gloriosos da fábrica, chegou a haber ata 1000 obreiros na mesma). Os traballadores de Fontaneda recibiron o apoio de toda a provincia, e o seu símbolo dunha galleta na que se lía "Fontaneda es de Aguilar" (a palabra "Aguilar" estaba troquelada en todas as galletas María) percorreu toda a península. Grazas ao bo facer do Grupo Siro, a fábrica segue funcionando, pero xa sen a marca Fontaneda.
Elena Valenciano
Traxectoria
Con 17 anos ingresou nas Xuventudes Socialistas de España e en 1978 no Partido Socialista Obreiro Español. En 1999 foi escollida como eurodeputada polo PSOE nas eleccións ao Parlamento Europeo, e ao ano seguinte (2000) foi designada membro do Comité Federal do PSOE, posto que ocupou ata 2004, e tamén en 2000 formou parte da xestora do PSOE, dirixida por Manuel Chaves, trala dimisión de Joaquín Almunia.
Reelixida eurodeputada nas eleccións de 2004, chegou a ser a voceira dos eurodeputados socialistas españois. En 2007 deixa Bruxelas e accede á secretaría de Relacións Internacionais da Executiva Federal do PSOE, en substitución de Trinidad Jiménez. Nas eleccións xerais de 2008 figurou na lista do seu partido pola circunscrición de Madrid, nunha lista que encabezaba José Luis Rodríguez Zapatero, e foi escollida parlamentaria. No Congreso dos Deputados asumiu o cargo de voceira da Comisión de Asuntos Exteriores.
Aguilar de Campoo
Industria
Esta actividade, que comezou a partir dos reposteros locais, que as elaboraban co trigo de Castela e o azucre e outros produtos das antigas colonias españolas, importados polo porto de Santander, segue constituíndo unha das principais industrias de Aguilar de Campoo.
Elena Valenciano
Traxectoria
Valenciano foi designada coordinadora de campaña para as eleccións xerais de 2011. Ademais foi de número 2 nas listas por Madrid, xusto por detrás do candidato a presidente, Alfredo Pérez Rubalcaba. Foi reelixida deputada, pero o PSOE sufriu unha contundente derrota e pasou á oposición. Ao ano seguinte, en 2012, Elena Valenciano foi designada vicesecretaria xeral do PSOE, en substitución de José Blanco.
Como feminista, foi coordinadora nacional do Lobby Europeo de Mulleres entre 1992 e 1994, vocal do Movemento Europeo desde 2004, fundadora e primeira presidenta da Asociación Mulleres Novas entre 1984 e 1990. En 1999 foi elixida presidenta da Fundación Mulleres, e posteriormente pasou a ocupar o cargo de vogal, sendo elixida novamente presidenta en 2021.
Aguilar de Campoo
Industria
Aguilar sempre estivo moi vinculada á industria alimentaria, pero tamén cabe destacar unha empresa dedicada á industria química sendo das máis lonxevas da vila. Loga Colas y Adhesivos permanece instalada desde mediados dos anos 50, orixinariamente dedicada á fabricación de xabóns.
O turismo cultural e rural atópase actualmente nunha fase de grande expansión neste municipio e a súa comarca, como a SCEAC, Semana de Cine de Aguilar, que leva xa máis de dez anos levándose a cabo, ou o veterano Encontro Internacional de Artistas Rueiros (ARCA) que en agosto de 2009 celebrou a súa quincuaxésima edición.
Patrimonio
miniatura|220px|[[Castelo de Aguilar de Campoo.]] miniatura|220px|Claustro do Mosteiro de Santa María a Real. A vila de Aguilar de Campoo posúe un importante patrimonio artístico e cultural no que destacan moi notables edificacións de carácter relixioso, civil e militar de estilos románico, gótico e renacentista, así como as razoablemente ben conservadas ruínas de elementos defensivos e militares. Entre eles destacan:
A vila de Aguilar de Campoo foi declarada Conxunto Histórico-Artístico o 20 de xaneiro de 1966.
Antonio Villar
O nome Antonio Villar pode referirse a:
El Show de Joan Monleon
El Show de Joan Monleon foi un programa de variedades na Televisió Valenciana presentado por Joan Monleon (actor e cantante en grupos como Els Pavesos).
Características
Comezou durante a primeira etapa de Canal 9-TVV e mantívose en antena ata 1992, logrando unha gran popularidade e converténdose nun mito da televisión no País Valenciano.
Incluía concursos como a guanyar diners (a gañar diñeiro), proba na que participaban persoas do público e que consistía en elixir unha serie de huchas con premios escondidos, on sonen hui les nostres campanes (onde tanxen hoxe as nosas campás), onde se ensinaba un campanario para que o concursante dixese a que vila pertencía, ou la paella russsa (a paella rusa), onde o concursante tiña que escoller desde a súa casa un elemento da paella-ruleta que había no plató para obte-lo premio correspondente.
Acudían invitados coma público distintas persoas e asociacións en representación cada día dun municipio do País Valenciano.
Facultade de Ciencias da Educación e do Deporte de Pontevedra
A Facultade de Ciencias da Educación e do Deporte de Pontevedra é un centro educativo universitario da Universidade de Vigo, con sede en Pontevedra no campus da Xunqueira.
Historia
Pista de atletismo.|miniatura|dereita|200px O xerme da actual Facultade de Ciencias da Educación foi a Escola Normal de Mestres de Pontevedra (masculina) creada en 1845. A súa primeira localización foi o antigo Colexio da Compañía de Xesús. En 1860 creouse a Escola Normal Superior de Mestras de Pontevedra, que foi a primeira escola de mestras feminina de Galicia e que tamén se situou no antigo Colexio da Compañía. Posteriormente, desde 1881 ata 1930 a súa sede foi o pazo de García Flórez. A Escola de Mestres Masculina situouse posteriormente no pazo de Mugartegui. En 1896 empezouse a construír na Gran Vía de Montero Ríos o grande edificio ecléctico deseñado polo arquitecto Arturo Calvo Tomelén para a Escola de Artes e Oficios, que foi inaugurado en 1901 e que acolleu posteriormente a Escola Normal mixta de Pontevedra. O centro quedou instalado no edificio da Gran Vía de Montero Ríos e permaneceu como Escola Normal ata que pola Lei Xeral de Educación de 1970, se dispuxo que as Escolas Normais se integrarían nas universidades como Escolas Universitarias de Profesorado de Educación Xeral Básica. En 1972 a Escola Normal de Pontevedra integrouse na Universidade de Santiago de Compostela polo decreto 1381/1972, de 25 de maio, no seu artigo segundo e pasou a denominarse Escola Universitaria de Profesorado de Educación Xeral Básica de Pontevedra. Así, o centro moderno de Maxisterio tivo a súa orixe na Escola Universitaria do Profesorado de EXB de Pontevedra, que se integrou na USC e que estaba situada á beira sur do río Lérez, na avenida de Bos Aires.
En 1998 iniciouse o proceso de conversión do centro en facultade, sendo decano comisario Pedro Figueroa Dorrego. Daquela había 1.400 persoas matriculadas como alumnado, e o profesorado estaba composto por unhas 90 persoas. En 1999, polo decreto 250/1999, do 9 de setembro, no artigo 3, creouse a Facultade de Ciencias da Educación por transformación da Escola Universitaria de Formación do Profesorado de EXB e concedeuse a autorización para a implantación na facultade das ensinanzas conducentes á obtención do título de licenciado/a en Ciencias da Actividade Física e do Deporte e autorizouse que na mesma se albergasen tamén os estudos conducentes ós títulos de mestre nas especialidades de educación infantil, educación primaria, educación musical e educación física.
Consolidadas as bases, o centro universitario constituíuse co nome de Facultade de Ciencias da Educación e foi elixido o seu primeiro órgano directivo, composto por María Luisa Alonso Escontrela (decana), Antonia Blanco Pesqueira (vicedecana de organización académica), Jorge Figueroa Dorrego (vicedecano de docencia), Leonardo Fuentes Blanco (vicedecano de practicum) e María del Carmen Sánchez Rey (secretaria). No ano 2000 accedeu ao equipo directivo José María Cancela Carral como vicedecano de docencia.
En 2006 polo decreto 28/2006, do 9 de febreiro, a facultade pasou a denominarse Facultade de Ciencias da Educación e do Deporte.
Titulacións
A facultade acolle os 3 graos de Ciencias da Actividade Física e o Deporte e de Educación Primaria e de Educación Infantil, implantados no curso académico 2009-10.
Como estudos de posgrao, acolle cinco másteres:
Ademais ofrece 3 Doutoramentos en Educación, Deporte e Saúde, en Ciencias do Deporte, Educación Física e Actividade Física Saudable e en Equidade e Innovación en Educación.
Equipo decanal
Mentres non se convocaron novas eleccións, Francisca Fariña Rivera foi nomeada decana de modo interino polo reitorado. Nas eleccións do 12 de maio de 2011 foi corroborada no posto. Durante o período 2011-2014 o equipo decanal estivo composto por Francisca Fariña Rivera (decana), María de los Ángeles Vilariño (secretaria), Uxío Pérez Pérez (vicedecano de organización académica), Carlos Lago (vicedecano de relacións institucionais e mobilidade), Roberto Barcala (vicedecano de estudos de grao, prácticum e formación continua) e Jorge Viaño (vicedecano de calidade). En xaneiro do 2014 celebráronse novas eleccións, sendo reelixida Francisca Fariña como decana co 80 % de apoio da Xunta de Facultade. Neste novo período María Esther Martínez Figueira substitúe no cargo a Roberto Barcala.
Felipe Castro Valladares
Felipe Castro Valladares, nado en Sabucedo (A Estrada) en 1900, foi un político galego.
Traxectoria
Foi xefe de milicias (1938) e despois xefe local de Falange Española Tradicionalista y de las JONS da Estrada. Foi deputado provincial polo distrito A Cañiza-Ponteareas en 1938. Foi nomeado alcalde da Estrada o 1 de febreiro de 1940 e renunciou o 16 de maio dese ano, por converterse en Recadador municipal. Foi concelleiro na Estrada en 1951 como representante do terzo sindical.
Polígono industrial
miniatura|250px|Símbolo do polígono industrial. Un parque industrial —tamén chamado cinto industrial, polígono industrial ou zona industrial— é un espazo territorial no cal se agrupan unha serie de actividades industriais, que poden ou non estar relacionadas entre si.
Os parques industriais teñen a particularidade de contar cunha serie de servizos comúns, como poden ser: abastecemento de enerxía eléctrica, abastecemento de auga con diversos tipos de tratamento, en función do uso que se lle queira dar, como, por exemplo, para uso potable, para caldeiras, ou para enfriamento etc.
Os parques industriais adoitan ter tamén outros servizos comúns, como servizo de vixilancia, portería, tratamento de augas servidas, entre outros.
Selección de sitios industriais
Historicamente, escolléronse os sitios para as plantas industriais, estacións termoeléctricas, plantas municipais de tratamento de augas residuais, sistemas de manexo de refugallos sólidos e instalacións similares, segundo os factores económicos e técnicos, incluíndo os seguintes: evolucionou, ultimamente, a selección de sitios para a industria, e inclúe consideracións en canto ao ambiente natural e social, e a aceptación das comunidades que poden ser afectadas, sexa positiva ou negativamente.
A meta de crecemento industrial xa non é suficiente como única xustificación da construción dunha fábrica nun sitio dado. Unha das razóns para o cambio é o maior coñecemento acerca dos efectos para a saúde pública, e a experiencia coa degradación do aire, a auga e a terra que pode ocorrer se non existe unha planificación sólida das áreas industriais. Outra é a falta de vontade das comunidades para tolerar as alteracións na forma de ruído, tráfico, cheiros e a presenza física das grandes instalacións. De igual importancia, polo menos, é a conciencia do público dos perigos que representan moitas operacións industriais, que foi acentuada polos desastres en Bhopal e Chernóbil, que recibiron ampla publicidade.
Ao mesmo tempo, a industria gañou experiencia cos custos das operacións rutineiras de control de contaminación e eliminación de refugallos, resposta aos accidentes e actividades de limpeza. Nos países onde se executan as normas ambientais, o control da contaminación representa un custo coñecido e importante. Hai a tendencia de incluír o aspecto económico na toma de decisións das compañías cando buscan novos sitios para as plantas, e os lugares que teñen fraxilidades ambientais especiais que requiren medidas extraordinarias para protexer a súa calidade ambiental, vólvense menos atractivos, economicamente. En cambio, os parques industriais preplanificados, con sistemas de tratamento e eliminación de refugallos e outras infraestruturas necesarias, ofrecen importantes vantaxes.
En consecuencia, é cada vez máis cómoda a práctica de requirir a aprobación gobernamental previa dos sitios para as industrias que causan impactos que son, potencialmente, negativos.
Existe a tendencia a integrar a determinación da idoneidade do sitio ao proceso global de control da contaminación / manexo do medio ambiente. En esencia, moitas axencias que son responsables do control da contaminación, e algunhas das que existen principalmente para promover o desenvolvemento industrial, estiveron perseguindo o mesmo obxectivo que se articula na necesidade de establecer unha estreita integración da avaliación ambiental con outros aspectos da preparación de proxectos, de modo que se dea ás consideracións ambientais a importancia que merecen durante a selección, localización e deseño dos proxectos.
Procedementos xerais
Aínda que existen diferentes metodoloxías para a selección comparativa de sitios, hai sete elementos básicos comúns:
Dependendo dos regulamentos aplicables en cada país e a natureza da industria, o proceso de selección do sitio pode levar a cabo dentro do contexto dunha avaliación ambiental, ou como unha análise máis específica, baixo o procedemento da solicitude da licenza ou permiso.
Pódense "preseleccionar" os sitios, tamén, sexa como parte dun proceso de planificación e zonificación que limita o rango de alternativas ás áreas designadas para a industria, ou baixo as políticas de desenvolvemento que tratan de situar o desenvolvemento industrial dentro dos parques respectivos. Se a planificación, zonificación e localización do parque industrial se basea en criterios ambientais, pode non haber ningunha necesidade de análise adicional do sitio, ou os estudos que se requiren poden limitarse a certos temas, como a necesidade de pretratamento das augas servidas da planta proposta. Con todo, a miúdo, é verdade que soamente os criterios da factibilidade económica e técnica se utilizan como a base para identificar as áreas de desenvolvemento industrial. Neste caso, non hai ningunha garantía de que se cumpran os obxectivos ambientais. Deberíase efectuar sempre a avaliación ambiental dos posibles sitios.
No caso da expansión proposta dos medios de produción no sitio actual, é importante avaliar o sitio de acordo cos efectos combinados das operacións existentes e as novas. Posiblemente, algún aspecto único do novo proceso fará que o sitio sexa indesexable, ou as medidas necesarias para manexar o impacto total poden ser tan custosas que un novo sitio sería preferible. O mesmo concepto se aplica á localización dunha nova planta nunha área xa industrializada. O incremento nas emisións atmosféricas cumulativas, por exemplo, pode facer que o sitio sexa inaceptable para a instalación proposta.