cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asílidos
Introdución
Teñen un corpo robusto, patas espiñosas e tres ollos simples (ocelos) nunha depresión característica da parte superior da cabeza entre os dous grandes ollos compostos. Tamén adoitan ter un denso bigote de pelos ríxidos na face, que recibe o nome de místax (mystax), un termo derivado do grego mystakos, que significa 'bigote' ou 'labio superior'. Sinalouse que o mystax proporciona algo de protección á cabeza e cara cando a mosca ten que loitar contra unha presa; varios Asilidae depredan especies formidables en termos relativos, como os himenópteros con ferrete, potentes saltóns, libélulas e mesmo outros Asilidae, e de feito practicamente calquera animal de tamaño axeitado. Porén, algúns Asilidae especializáronse en presas máis pequenas e isto reflíctese na súa maior gracilidade corporal.
En xeral, atacan unha ampla gama de presas, como outras moscas, escaravellos, bolboretas e avelaíñas, varias abellas, formigas, libélulas e cabalos do demo, avespas icneumónidas, saltóns e algunhas arañas. Fano aparentemente sen importarlles as substancias químicas repugnatorias que as presas poidan ter. Moitos asílidos cando son eles as vítimas atacadas non dubidan en defenderse coa súa probóscide e poden producir trabadas moi dolorosas ás persoas que os manexan sen coidado.
As antenas son curtas, teñen tres segmentos, e ás veces levan unha estrutura peluda chamada aresta (arista).
Aínda que malia ser unha familia tan grande son un grupo moi característico, poden doadamente confundirse coa familia relacionada e menos coñecida dos Therevidae. Algunhas diferenzas entre estas dúas familias son que o labio (labium) dos Therevidae non é un órgano predador perforador, senón que remata en dous labelos carnosos adaptados a chuchar alimentos líquidos. Os Therevidae teñen normalmente sedas suaves sobre as pezas bucais, que se diferencian das quetas ríxidas do místax dos Asilidae. Ademais, nos Asilidae a depresión no vértice da cabeza entre os ollos adoita ser máis obvia que nos Therevidae.
miniatura|esquerda|Macho de Laphria flava alimentándose dun [[Rhynocoris annulatus]] Estas moscas atacan as súas presas cravándolles a súa curta e forte probóscide, inxectando na vítima saliva que contén encimas proteolíticos e neurotóxicos que paralizan rapidamente a vítima e dixiren en pouco tempo o seu interior; despois zugan o material licuado coa probóscide.
Moitos Asilidae teñen abdomes longos e que se van adelgazando cara ao extremo, ás veces cun ovipositor con forma de espada. Outros, por exemplo Laphria, imitan o corpo gordo dun abesouro.
As femias poñen ovos branquechos sobre plantas baixas e herbas ou en gretas do solo, codias ou madeira. Os hábitos na posta de ovos dependen da especie e do seu hábitat específico; a maioría das especies poñen os ovos en masas, que cobren despois cunha cuberta protectora calcaria.
Despois da eclosión as larvas xeralmente viven no solo, madeira podre, mofos das follas e materiais similares, e algunhas son predadoras e outras detritívoras. As larvas predadoras poden comer ovos, larvas ou outros insectos de corpo mol. Os asílidos pasan o inverno como larvas e pupas no solo. As pupas migran á superficie do solo e emerxen como adultos, a miúdo deixando alí o casulo pupal. O desenvolvemento completo tarda dun a tres anos, dependendo da especie e das condicións ambientais.
Adulto
miniatura|230px|esquerda|Choerades fimbriata: un poderoso predador cun corpo adaptado a un voo rápido. Nótese o místax, a probóscide e a depresión entre os ollos. miniatura|200px|Vista de fronte mostrando a característica depresión formada pola elevación dos ollos compostos A cabeza é libre e móbil e dicóptica en ambos os sexos e ten tres ocelos situados nunha depresión característica formada pola elevación dos ollos compostos. Esta característica é claramente visible en vista frontal e é unha peculiaridade morfolóxica dos asílidos. A rexión occipital ten unha ou máis ringleiras de pelos aliñados detrás da marxe posterior do ollo. A rexión facial ten un perfil convexo cun característico feixe denso de pelos duros, chamado místax. O místax axuda a protexer a cabeza e a cara cando a mosca se encontra cunha presa que se defende. Outros pelos están dispostos no tubérculo ocelar.
As antenas son do tipo arestado, compostas normalmente de cinco segmentos pero ás veces de tres a catro, dependendo da estrutura do estilo (stylum). O escapo e o pedicelo son xeralmente relativamente curtos e peludos; o terceiro segmento (ou primeiro flaxelómero) ten unha forma oval ou oblicua e é normalmente máis longo que os dous segmentos basais e leva un estilo xeralmente composto por dous segmentos, dos cales o basal é moi curto. Nalgúns asílidos, o estilo pode ser monoarticulado ou estar ausente. miniatura|230px|esquerda|Sección das pezas bucais dos asílidos. a: labro; b: hipofarinxe; c: palpo maxilar; d: maxilas; e: canle alimentaria; f: labio As pezas bucais son curtas e modificadas para perforar e chuchar. Constan dunha probóscide fortemente esclerotizada que comprende o labio e as maxilas que forman a canle alimentaria, o labro e un órgano perforador, a hipofarinxe. A probóscide é arredondada en sección transversal ou comprimida lateralmente ou dorsoventralmente e xeralmente robusta e recta e por veces con capacidade de penetrar a través do duro tegumento dos coleópteros. Os palpos maxilares están na base do labio, son de dous segmentos en todos os Dasypogoninae ou dun só segmento en Asilinae e Leptogastrinae.
O tórax é robusto e compacto. A diferenza doutros Brachycera inferiores, leva fortes pelos (macroquetas) útiles como caracteres taxonómicos. Pelos fortes deste tipo están sempre presentes no notopleuro (quetas notopleurais) e, en dúas series, no mesonoto (dorsocentral, supraalar e postalar). Outras quetas presentes no metanoto (quetas dorsocentrais no episterno ventral e no ápice do mesoescutelo). [[Ficheiro:Generic asilidae wing veins.svg|miniatura|330px|Plan basal da venación alar.
Veas lonxitudinais: C: costa; Sc: subcosta; R: radio; M: media; Cu: cúbito; A: anal.
Veas transversais: h: humeral; r-m: radio-medial; m-m: medial; m-cu: medio-cubital
O abdome consta de seis a oito segmentos visibles precedendo aos xenitais en machos, pero o oitavo segmento está ás veces total ou parcialmente oculto e o terminal forma o ovipositor. É longo e cónico estreito na maioría das especies, pero ancho, aplanado dorsoventralmente e curto nos que imitan a abellas. Nos Leptogastrinae o abdome é extremadamente longo e delgado. Nalgunhas tribos o macho sofre unha torsión axial de 180°. miniatura|230px|Posta de ovos
Ovo
O ovo é hialino ou pigmentado e de forma variable desde esférica a oval e de ata 2 mm de lonxitude. A súa superficie é lisa ou leva microesculturas, que son xeralmente poligonais e visibles só con microscopio electrónico.
Larva
A larva é ápoda, cilíndrica e alongada, máis ou menos aplanada dorsoventralmente e vaise estreitando cara aos extremos cefálico e caudal. A cor é branca ou amarelada. A cabeza é pequena, robusta, con pigmentación escura e hipognata, o abdome está composto de oito uritos aparentes, cos dous últimos a miúdo fusionados e máis ou menos reducidos. O sistema respiratorio é anfinéustico, con dous pares de espiráculos, un torácico e outro abdominal. Ademais, teñen estigmas rudimentarios e non funcionais nos outros segmentos abdominais.
Pupa
A pupa é espida, como na maioría dos Orthorrhapha, exarata e, por tanto, móbil.
Bioloxía
Os asílidos son predadores tanto nas etapas xuvenís coma adultas e aliméntanse de pequenos artrópodos, principalmente insectos. Aínda que as formas predadoras no estadio adulto están presentes noutros grupos taxonómicos de Diptera, os Asilidae son os máis representativos polo número de especies e pola uniformidade entre eles do comportamento predador. A combinación de alta biodiversidade e actividades moi predadoras fai que a súa familia desempeñe un importante papel na estabilidade ecolóxica da entomofauna. miniatura|Blepharepium sonorensis é un asílido que lembra moito a especies de avespas [[Polistinae|Polistes como P. apachus]]
En canto ás relacións tróficas interespecíficas hai un gran número de informes sobre as presas capturadas polos asílidos. Lavigne (2003) desenvolveu unha base de datos que contén 13.000 informes. As presas dos asílidos son predominantemente outros insectos, principalmente alados, pero tamén se informou de varios casos nos que atacaron a arañas. Entre os insectos, as presas máis frecuentes dos asílidos son un amplo rango de familias das ordes Coleoptera, Hymenoptera, outros Diptera, Hemiptera e Lepidoptera; tamén se mencionaron presas das ordes Odonata, Neuroptera, Isoptera, Thysanoptera, Blattodea, etc.
En canto á especificidade das relacións tróficas, Wood (1981) menciona algúns estudos na literatura sobre o asunto. Algúns xéneros son monofáxicos, pero o máis xeral é que sexan polifáxicos con comportamentos que varían desde a estenofaxia á eurifaxia. Porén, informouse de casos de asílidos estenófagos, que, cando lles cumpría, enfocaban a súa actividade predatoria nunha especie cando esta forma grandes poboacións.
Outros estudos mostraron que a razón entre o tamaño da presa e a do asílido varía de 1.8:1 a 3.7:1, cunha media de 2.6:1. A razón tende a incrementarse coa diminución do tamaño do predador. miniatura|thumbtime=3:57|Didysmachus picipes pon ovos nunha planta A posta de ovos ten lugar, dependendo da especie, con tres comportamentos diferentes que se relacionan coa estrutura e a morfoloxía do abdome. As femias cun ovipositor indiferenciado liberan ovos aleatoriamente e independentemente do substrato. Porén, noutros casos o abdome ten un ovipositor diferenciado especializado para poñer ovos no solo e na area ou poñelos en cavidades dentro de tecidos das plantas.
Hábitat e ecoloxía
Os Asilidae viven xeralmente en hábitats abertos, solleiros e secos, mesmo áridos. Prefiren a vexetación aberta ou espallada e algunhas especies frecuentan incluso o chan espido. Hábitats típicos son a sabana, estepa boscosa, estepa aberta, semidesertos, zonas arbustivas de maquis e relacionadas como o fynbos e o chaparral. A súa biodiversidade é baixa en ecosistemas forestais e cando hai asílidos en ditos ambientes, tenden a concentrarse nos claros e marxes do bosque. Nesas condicións, a interrupción da cuberta do dosel deixa espazo para varias especies de arbustos e plantas herbáceas axeitadas para o estilo de depredación dos asílidos.
En xeral, a bioloxía dos Asilidae aínda se coñece pouco, pero varios autores estudaron a distribución da poboación en determinadas rexións e ecosistemas. Clasificaron os padróns de comportamento en canto a microambientes, factores ecolóxicos e tróficos, mostrando que diferentes especies de Asilidae prefiren determinados hábitats axeitados para os seus modos particulares de reprodución e predación. Estudos específicos mostraron correlacións entre a composición florística e o comportamento predador. miniatura|Asílidos apareándose nunha planta nos [[Ghats olccidentais da India]]
Distribución
miniatura|Un asílido nas montañas Anaimalai, [[Ghats occidentais, na India]] Os asílidos viven en todas as rexións zooxeográficas agás a Antártida. No hemisferio Norte, algunhas especies están incluso adaptadas á tundra. As especies alpinas viven en altitudes de máis de 4.000 metros. Porén, os maiores niveis de biodiversidade danse en climas cálidos; as rexións tropicais ou subtropicais e áridas ou semiáridas tenden a ter a maior variedade de especies, seguido de áreas onde as precipitacións son moi estacionais.
Sistemática
miniatura|Femia de Stenopogon martini, alimentándose de [[abella do mel|abellas do mel.]] Os Asilidae actualmente inclúen unhas 7.500 especies descritas nuns 556 xéneros. A súa taxonomía aínda se está estudando á luz de novos espécimes e da análise cladística. As 14 subfamilias aceptadas son as seguintes: O membro máis antigo coñecido da familia é Araripogon do Cretáceo temperán (Aptiano) da formación Crato do Brasil.
Investigacións taxonómicas
Carl Linnaeus (Linné; 1758), na súa 10ª edición de Systema Naturae, creou o xénero Asilus, incluíndo nel 11 especies, e engadiu outras catro máis na 12ª edición (1767). A especie Asilus crabroniformis (1758) é a especie tipo do xénero. A asignación da categoría de familia para os asílidos atribúese a Leach en Samouelle (1819). Johan Christian Fabricius en cinco publicacións datadas desde 1775 a 1805, creou o xénero Damalis e describiu 76 especies exóticas e europeas. Wiedemann, en publicacións que apareceron entre 1817 e 1830, describiu 235 especies, moitas exóticas. Johann Wilhelm Meigen nun traballo inicial de 1803 creou catro xéneros, tres dos cales representan agora subfamilias. Tamén describiu moitas especies en Systematische Beschreibung der bekannten europäischen zweiflügeligen Insekten (1800 a 1838). Durante o resto do século XIX, fixéronse importantes contribucións, especialmente por Hermann Loew. Outros autores prominentes que estudaron os Asilidae durante o século XIX foron Pierre-Justin-Marie Macquart, Francis Walker, Camillo Rondani e Jacques-Marie-Frangile Bigot.
Casete
dereita|miniatura|Casete de son estándar. Un casete é un tipo de casete que pode almacenar música e sons e tamén información informática (por exemplo xogos). Para reproducir unha cinta utilízase un reprodutor de casetes, que tamén se coñece como platina. Os casetes almacenan o son nunha cinta magnética que se enrola ao redor das dúas bobinas. Do mesmo xeito que os discos de vinilo, a maioría dos casetes teñen dúas caras, chamadas cara A e cara B. O oínte voltea o casete para reproducir ou gravar no outro lado. Algúns reprodutores teñen retroceso automático, o que significa que poden ler os dous lados independentemente sen ter que voltear a man. A maioría dos casetes na esquina superior teñen unha platina de plástico que se pode quitar para evitar a gravación accidental sobre a cinta. A duración pode ser desde uns minutos a unha hora de son por lado. Canto máis longa sexa a cinta, máis delgada debe ser. As cintas de máis de 60 minutos (30 minutos por lado), e especialmente as de máis de 90 minutos (45 minutos por lado), adoitan ser fráxiles e teñen máis probabilidades de romperse ou atascarse no interior do reprodutor.
Historia
O casete de son estándar foi inventado en 1962 por Lou Ottens da empresa Philips. Chamáronlle o " Cassette compacto". Os primeiros casetes e gravadoras de casete tiñan mala calidade de son. Usáronse para gravar a fala en lugar de música. Co paso do tempo, a calidade do son mellorou e habilitáronse para a música. Durante a década de 1970, o casete pasou a ser un formato de son físico moi empregado. O seu éxito medrou aínda máis durante as décadas seguintes. O Walkman, lanzado en 1979, fixo que o casete fose moi popular nos anos 80. Na década de 1990, os CD fixéronse máis comúns que os casetes para música pregravada, con todo, o casete seguía sendo o formato máis popular para as gravacións caseiras até que as gravadoras de CD chegaron a ser accesíbeis a principios dos anos 2000.
Tipos de casete
Hai catro tipos de casetes, cada un usando unha partícula magnética diferente unida á cinta de plástico. O tipo de cinta por si só non é un indicador da calidade da cinta.
Descenso da popularidade
A medida que os discos compactos creceron en popularidade, os casetes foron usados menos. En 2011 o Oxford English Dictionary tentou eliminar a expresión "cassette tape" dunha versión pequena do seu libro. Os casetes aínda son populares entre algúns audiófilos, xa que é un formato analóxico que é portátil e máis cómodo que o vinilo.
Guld og grønne skove
Guld og grønne skove é un filme dinamarqués de 1958 dirixido por Gabriel Axel. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 31ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Estreouse na 8ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín.
Río Salas
O río Salas é un río galego, afluente do Limia, que decorre en parte por territorio portugués.
Nace entre Tosende e Vilamaior da Boullosa, no concello de Baltar, da xuntura do regato de Covas, o regato do Chao da Lama (ambos procedentes da serra da Raíña Loba, ao norte) e o regato do Castelo (procedente do contraforte máis setentrional da Serra da Pena, ao sur). Atravesa o territorio do antigo Couto Mixto e as freguesías de Randín e de Tourém, antes de ser encorado entre As Maus de Salas e Requiás, xa de novo en territorio español. Segue cara ao oeste polo concello de Muíños e desauga no río Limia en Araúxo, preto da capital municipal de Lobios, formando un brazo do encoro de Lindoso.
Yann-Fañch Kemener, cantando pola vida
Yann-Fañch Kemener, cantando pola vida (en Yann-Fañch Kemener, tremen en ur ganañ) é un filme documental bretón de 2019 dirixido por Ronan Hirrien. O filme conta a historia do músico e cantante tradicional bretón Yann-Fañch Kemener, quen morreu de cancro o 16 de marzo de 2019.
Estreouse subtitulado en galego o 7 de setembro de 2021 a través da tvG2.
José de la Torre López
Traxectoria
Carpinteiro de ribeira que traballaba na praia de Beluso. Secretario do Partido Comunista de Bueu. Tivo relación con Rómulo Gallegos, que veraneou en Bueu. Na Segunda República logo da vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado membro da xestora municipal de Bueu, pero presentou un escrito de renuncia á súa acta de concelleiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na expedición que tentou acudir a Pontevedra na defensa da República, pero logo rexeitou esconderse. Foi detido o 8 de agosto, que e en setembro os gardas dixéronlle que quedaba libre para irse a casa. Obrigárono a ir pola rúa Pazos Fontenla e á altura da Estacada agardábano para asasinalo. Foi rexistrado morto en Pontevedra a causa de disparo de arma de fogo que lle ocasionou destrución craneana, pois o cadáver apareceu no lugar da Ermida-Marcón, cuneta da estrada que vai a Ponte Caldelas. Estaba procesado como un dos implicados no proceso de intento de voadura da ponte de Beireses, na causa 1363/36.
Francisco Piñeiro Barreiro
Francisco Piñeiro Barreiro, coñecido como Fariña, nado en Bueu cara a 1902 e finado en Ponte Sampaio (Pontevedra) o 26 de setembro de 1936, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante en Bueu. Na Segunda República, logo da vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Bueu e elixido tenente de alcalde. Era o encargado da lonxa de Bueu e formou parte dun grupo de teatro local. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi o encargado de organizar a expedición que tentou acudir a Pontevedra na defensa da República. Foi detido e estivo preso na Normal de Pontevedra. Foi paseado en Ponte Sampaio o 26 de setembro de 1936.
Segundo Arceo Díaz
Segundo Arceo Díaz, nado en Silleda en 1882 e finado no mesmo concello o 27 de agosto de 1964, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante en Silleda. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Silleda en marzo de 1924. Na Segunda República foi elixido concelleiro de Silleda en 1931. Logo da dimisión de Emilio Alonso Paz foi elixido alcalde de Silleda en xuño de 1934, permanecendo no cargo ata outubro dese ano. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, estivo preso en San Simón e sufriu expediente de responsabilidades políticas.
Vida persoal
Casou con Elisa Alonso Ríos, irmá de Antón Alonso Ríos, e foi pai de Purificación, María Alicia, Mercedes, Esther, Lourdes, José Antonio, Manuel e Raquel Arceo Alonso.
JyKi
Na tempada 2022-23 o seu equipo feminino compite na terceira categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia, a Naisten Suomi-sarja, mentres que o masculino compite na III-divisioona, a quinta categoría do hóckey sobre xeo masculino no país nórdico.
Rally de Terra do Carballiño de 1991
O Rally de Terra do Carballiño de 1991 foi a cuarta edición de dito rally. Celebrouse o 8 de setembro de 1991 e foi a cuarta proba puntuable para a tempada 1991 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. O vencedor foi o dumbriés Manuel Senra conducindo un Peugeot 205 GTI.
Ingen tid til kærtegn
Ingen tid til kærtegn é un filme dinamarqués de 1957 dirixido por Annelise Hovmand. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 30ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Bandeira da paz
Existiron varios deseños ao longo da historia para a bandeira da paz.
Bandeira nacional con bordo branco
esquerda|miniatura|[[Bandeira dos Estados Unidos de América|Bandeira dos Estados Unidos con bordo branco. O lema reza "Paz a todas as nacións".]] A bandeira branca é recoñecida na maior parte do mundo como unha bandeira de rendición, tregua ou cesamento do fogo. A primeira mención dunha bandeira branca utilizada neste contexto faise durante a dinastía Han (25-220 a.C.). O movemento contra a guerra tamén usou unha bandeira branca durante a guerra de Secesión nos Estados Unidos en 1861.
En 1891, o terceiro Congreso Universal da Paz en Roma ideou un deseño xeneralizado da bandeira da paz, que era simplemente a bandeira nacional bordeada de branco para significar unha resolución non violenta do conflito. Isto foi utilizado (aínda que non foi adoptado oficialmente) pola American Peace Society e a Universal Peace Union. Foi deseñada por Henry Pettit.
O estandarte do Consello Internacional de Mulleres
dereita|miniatura|Botón que representa a bandeira da paz. Na década de 1890, a expatriada estadounidense Cora Slocomb di Brazza Savorgnan, condesa di Brazza, inventou unha bandeira da paz universal con tres bandas verticais: amarela, morada e branca, que se converteu na bandeira da paz da Oficina Internacional pola Paz. Orixinalmente, había un símbolo complicado na banda media: "un escudo ... coroado polas mans entrelazadas dun home e unha muller, sostido por un par de ás de pomba cunha estrela branca no alto; no escudo pode aparecer calquera dispositivo elixido pola asociación que adopta a bandeira, ou simplemente o número de inscrición entre os usuarios da bandeira, ou a lema Prol Concordia Labor (Pola paz e o traballo), ou este lema pode colocarse nunha cinta na bandeira debaixo do escudo, ou nun streamer (branco) do persoal da bandeira (azul, a cor da promesa) coroado por unha estrela co lema da asociación ou individuo que usa a bandeira sobre o outro streamer branco".
Esta bandeira foi adoptada polo Consello Internacional de Mulleres en 1896. En 1904, perdeu o deseño complicado e converteuse nunha simple bandeira tricolor.
A bandeira da terra
esquerda|miniatura|A bandeira da paz mundial do Congreso Universal da Paz. James William van Kirk, un ministro metodista de Youngstown, deseñou a primeira bandeira de paz mundial da Terra, usando raias do arco da vella, estrelas e un globo terráqueo. En 1913 e 1929, realizou unha xira de paz por Europa coa súa bandeira. Viaxou por todo o mundo argumentando a prol da "irmandade do home e a paternidade de Deus".
O Congreso Universal da Paz finalmente chegou a adoptar a bandeira de Kirk como a súa bandeira oficial da paz mundial, e posteriormente foi adoptada pola Sociedade Estadounidense da Paz e outros grupos. Consistía "na Terra nun campo azul cuberto de estrelas brancas; unha banda branca cruzando o globo e á esquerda dividíndose nun espectro que representa as variacións da raza humana, diferentes, pero unidas en paz".
O estandarte da paz
miniatura|Signo do estandarte da paz. O estandarte da paz é un símbolo do Pacto Roerich. Este pacto foi o primeiro tratado internacional dedicado á protección de institucións artísticas e científicas e monumentos históricos. Foi asinado o 15 de abril de 1935. A bandeira da paz foi proposta por Nikolai Roerich para un pacto internacional para a protección dos valores culturais.
A bandeira do arco da vella
Fíxose popular coa campaña Pace dá tutti i balconi ("paz desde todos os balcóns") en 2002, que comezou como unha protesta contra a guerra inminente no mundo. A bandeira foi izada desde balcóns en todas as cidades italianas por cidadáns contra a guerra. O seu uso tamén se estendeu a outros países, ás veces, pero non en todas partes, PACE foi substituído pola tradución correspondente nos idiomas locais.
Segundo Amnistía Internacional, o produtor Franco Belsito producira ao redor de 1.000 bandeiras ao ano durante 18 anos, e de súpeto tivo que facer fronte a unha demanda no rango dos millóns.
As variacións comúns inclúen mover a franxa púrpura cara abaixo debaixo da azul e agregar unha franxa branca na parte superior.
Diferenza coa bandeira do orgullo gai
A bandeira da paz de sete cores non debe confundirse coa bandeira LGTB de seis cores, que non ten azur (ten turquesa) e as cores están en orde oposta: co vermello na parte superior.
A bandeira de paz máis grande
dereita|miniatura|240px|A gran bandeira de paz en [[Lecce, o 14 de novembro de 2009.]] A primeira bandeira grande da paz foi feita en Lecce, Salento, Italia, pola asociación "GPace - Mocidade pola paz" o sábado 14 de novembro de 2009. Tiña 21 m de ancho e 40 m de longo. Tres anos despois, esta marca rompeu. O 21 de setembro de 2012, a Organización de Paz belga Vrede vzw, Vredeshuis Gante e cinco escolas da cidade despregaron a bandeira de paz máis grande do mundo (30 m de ancho e 50 m de longo) no centro histórico de Gante. A acción tiña como obxectivo reforzar a demanda de desarmamento para dar cabida ao desenvolvemento sustentable.
Ghostbusters
Ghostbusters é un filme estadounidense de 1984 dirixido e producido por Ivan Reitman e escrito por Dan Aykroyd e Harold Ramis. Está protagonizado por Bill Murray, Aykroyd e Ramis no papel de Peter Venkman, Ray Stantz e Egon Spengler, respectivamente, un trío de parapsicólogos que comezan un negocio de caza de pantasmas na cidade de Nova York. No filme tamén aparecen Sigourney Weaver, Rick Moranis, Annie Potts, William Atherton e Ernie Hudson.
Santiago Ferreiro Cortés
Santiago Ferreiro Cortés, nado en Padrón e finado en Vigo o 22 de setembro de 1937, foi un político galego, alcalde de Padrón de 1922 a 1924.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Padrón en novembro de 1922 tras o falecemento de Francisco García Novo, durante o goberno do liberal Manuel García Prieto, e sendo o home forte da zona o tamén liberal Manuel Viturro Posse. Chegada a ditadura de Primo de Rivera foi relevado por Juan Pazos Varela.
Vida persoal
Casou con Amparo López Rey (1873-1927), natural de Ferrol e tivo catro fillos, Teresa, Santiago, Federico e Amparo. A súa filla Teresa Ferreiro López (1900-1975) casou en Padrón o 19 de marzo de 1923 co xuíz de primeira instancia de Arzúa Cándido Conde Pumpido, que nos anos cincoenta chegou a ser Presidente da Audiencia Territorial da Coruña.
Era sobriño doutro Alcalde de Padrón, Ángel Baltar Varela, casado con Ramona Cortés Giménez, irmá da nai de Santiago Ferreiro Cortés. E curmán de Ángel Baltar Cortés, famoso médico que fundou o Sanatorio Baltar de Santiago de Compostela.
Chiado
miniatura|333x333px|Vista da Rúa Garret. O Chiado é un dos barrios máis emblemáticos e tradicionais da cidade de Lisboa. Localízase entre o Barrio Alto e a Baixa Pombalina.
En 1856, coa creación do gremio literario, un club dos intelectuais da época, o Chiado tornouse o centro do Romanticismo portugués, punto de paso obrigatorio para quen quería ser coñecido na cidade. O escritor Eça de Queiroz na súa obra "Os Maias" facía moitas referencias ao Chiado e ao gremio literario.
O Chiado dividíase entre as freguesías do Sacramento e dos Mártires, dúas das menores de Lisboa, estando agora totalmente integrado na nova freguesía de Santa Maria Maior.
Na década de 1980, debido á mudanza nos hábitos dos lisboetas e á inauguración do centro comercial Amoreiras, o Chiado ficou decadente.
En 1988, na madrugada do día 25 de agosto, entre as 3 e as 4 da mañá, comezou un incendio no edificio Grandella, que viría a tomar grandes proporcións afectando máis dezasete edificios. O Chiado ficou destruído e a súa reconstrución levou toda a década de 1990, quedando o deseño a cargo do arquitecto Álvaro Siza Vieira
Hoxe o Chiado volve ser un importante centro de comercio de Lisboa, sendo unha das zonas máis cosmopolitas e dinámicas da capital portuguesa, e escenario de eventos emblemáticos como o Vogue Fashion's Night Out.
Orixe do nome
O Chiado era un taberneiro, propietario de estabelecemento situado en fronte do Convento do Espírito Santo, despois Palacio Barcelinhos e hoxe Armazéns do Chiado.
Monumentos
dereita|miniatura|227x227px|Estatua de [[Fernando Pessoa no Café A Brasileira.]] Área tradicionalmente coñecida polas súas conexións intelectuais, encóntranse aí varias estatuas de figuras literarias. Fernando Pessoa, un dos maiores poetas da lingua portuguesa, está sentado no exterior do Café A Brasileira, inmortalizado nunha estatua de bronce da autoría de Lagoa Henriques. Ademais desta estatua do século XX, encontramos tamén a de António Ribeiro, O Chiado, na mesma praza. Do outro lado da rúa, érguese a estatua de Luís de Camões, na praza co seu nome.
Fernando Persoa tiña, de feito, unha conexión moi especial co Chiado. Na Praza de S. Carlos, diante do teatro co mesmo nome, atópase o edificio onde naceu o poeta. esquerda|miniatura|170x170px|[[Teatro Nacional de São Carlos.]] Como zona cultural que é, no barrio hai diversos teatros, como o Teatro S. Luiz (que xa tivo varios nomes, como Teatro D. Amélia e é hoxe pertenza do Concello de Lisboa), o Teatro da Trindade, e o Teatro Nacional de São Carlos, único teatro de ópera en Portugal. Aquí se encontraba tamén o antigo Teatro Gymnasio, escenario das primeiras Revistas á Portuguesa, hoxe transformado nun centro comercial.
Nesta zona, encóntrase tamén o Museo Nacional de Arte Contemporánea, máis coñecido como Museo do Chiado, con obras a partir da segunda metade do século XIX en diante.
Na Praza do Chiado érguense dúas igrexas barrocas: a italiana, Igrexa do Loreto, no lado norte, e a Igrexa de Nosa Señora da Encarnação, en fronte, coas paredes exteriores parcialmente decoradas con azulexos. dereita|miniatura|170x170px|Largo do Carmo. Tamén englobado na zona do Chiado, encóntrase a Praza do Carmo. Nesta praza, resisten as ruínas do Convento do Carmo, construído o século XIV, onde se encontra actualmente instalado o Museo Arqueolóxico do Carmo. Fronte ao convento, encóntrase o Chafariz do Carmo, datado do século XVIII.
Aínda na Praza do Carmo, encontramos a Igrexa da Orde Terceira de Nosa Señora do Carmo, que habitualmente pasa desapercibida. Nese mesmo edificio, foi fundado o actual Montepio Xeral, no século XIX.
No veciño Largo Rafael Bordalo Pinheiro, atópase o predio onde o artista que dá nome á praza viviu, coa fachada cuberta de azulexos, clasificado de Monumento Nacional. dereita|miniatura|256x256px|Fachada do Teatro da Trindade. Algúns metros máis enriba, encontramos o Teatro da Trindade, pertencente á Instituto Nacional para o Aproveitamento do Tempo Libre (INATEL). Na mesma rúa, na zona onde se erguía o Convento da Trindade antes do Terremoto de 1755, encóntrase un dos máis famosos restaurantes da capital, a cervexaría Trindade, cos seus azulexos do século XVIII.
O incendio do Chiado
O 25 de agosto de 1988 declarouse un desastroso incendio nunha tenda da Rúa do Carmo, que une a Baixa de Lisboa co Barrio Alto. Os coches de bombeiros non conseguiron entrar na rúa do Carmo, reservada aos peóns cuxa obra polémica se debe ao mandato executivo de Nuno Abecassis, o entón alcalde de Lisboa, feito que axudou a que o lume se propagase rapidamente aos edificios contiguos á Rúa Garrett.
Ademais de tendas e oficinas, foron destruídos moitos edificios do século XVIII. Os peores estragos foron naturalmente na Rúa do Carmo.
O proxecto de reconstrución agora completo preservou moitas fachadas orixinais e foi dirixido polo arquitecto portugués Álvaro Siza Vieira.
The Tansads
The Tansads foi unha banda inglesa de Wigan, Gran Manchester da década de 1990. Tocando unha mestura de folk, punk e música indie desenvolveron unha grande actividade nos circuítos de directo, pero non tanto a nivel de venda de discos. O final da carreira da banda foi narrado nun libro polo ex-membro Ed Jones.
Historia
Os núcleo do grupo eran a vocalista Janet Anderton e os tres irmáns Kettle: John (guitarrista e compositor principal), Bob (mandolina, guitarra e harmónica) e Andrew "Kek" (vocalista). Anderton estivo previamente nunha banda chamada The Bonny Saloons con John e Bob. O nome "Tansad" provén dunha marca de carriño de bebé. O estilo da banda mesturaba estilos e letras centradas en xeral nos caprichos da vida da clase traballadora do norte de Inglaterra, entre Gales e Escocia. Anderton e Andrew Kettle compartiron a voz principal, con algúns temas que presentaban un ou outro só e outros que presentaban a interacción da voz clara de Anderton coa áspera e grave de Kettle.
A banda conseguiu éxito local significativo na súa cidade de casa de Wigan, e nos primeiros 1990s foi apoiada por outra banda local, The Verve (entón só Verve). Na altura, os dous eran vistos como dous grandes na escena de Wigan. Outras bandas que apoiaron os Tansads foron Pulp, Cast e Kula Shaker. En 1991 lanzaron o álbum de debut Shandyland nun selo independente.
En 1994 sacaron o álbum Flock con Trasatlantic Records.
Cambio de dirección
Após o álbum en directo de 1995 Drag Down the Moon, a banda fixo unha pausa de tres anos. Logo regresaron cunha formación distinta que contaba só con Anderton e John Kettle e un novo son que prescindiu dos elementos folk en favor dun son indie rock máis convencional. En marzo de 1998, esta formación publicou o Reason to Be nun selo independente antes de se disolver. En 2001 houbo informes de que a banda se reformara unha vez máis, con Anderton agora substituído por unha vocalista adolescente chamada Laura Follin, pero non apareceron novas gravacións.
Post-división
O ex-baixista Ed Jones, que volveu ao xornalismo despois de deixar a banda, escribiu un libro, This is Pop: The Life and Times of a Failed Rock Star, detallando o seu tempo na banda e os enfrontamentos de personalidade que sentiu que provocaron a súa carreira fallar.
John Kettle traballa como produtor no seu propio estudo chamado Jaraf House Studios e, xunto coa produción de cancións para un notable talento local, estivo traballando en novas gravacións cos seus irmáns e antigos membros da banda baixo o nome de Merry Hell.
Concertos de reencontro
Despois de meses de especulacións na súa páxina de Facebook, a banda anunciou no seu sitio web oficial que tocarían dous concertos de reunión en xullo de 2010 en The Citadel en St. Helens, para celebrar o 20º aniversario dos seus primeiros concertos. Pouco despois engadiuse unha terceira cita. Trece membros anteriores da banda apareceron nos concertos.
Singles
Brian Kant (yeah-yeah-yooh) (1992)
Up the Revolution (1993)
The English Rover (1993)
Camelot (1993)
Iron Man/A Band on the Rainbow (1994)
A Band on the Rainbow (1994)
I Know I Can (But I Won't) (1995)
Cintas autoeditadas
Antes de que a banda lanzase Shandyland, gravaron catro casetes que se vendían nos concertos. Inclúen os primeiros traballos de cancións que máis tarde serían regravadas para álbums e caras B, algunhas das cales varían bastante das versións finais. A maioría das cancións foron lanzadas nun novo álbum, Rough and Ready (The Early Tapes) para coincidir cos concertos de reunión en 2010.
Recompilatorio de música celta e derivados
A peza de The Tansads (ás veces escrito Tansands) Eye of the average foi incluída no segundo álbum dobre recompilatorio Gaitas, violines y otras hierbas (DRO, 1993), no que participaron grupos galegos como Os Diplomáticos e Na Lúa, alén doutros grupos de éxito internacional como The Dubliners, Loreena McKennitt, The Pogues, Celtas Cortos, The Chieftains con Van Morrison, Clannad, Gwendal ou Alan Stivell.
Antonio García Villarán
Antonio García Villarán, nado en Aznalcázar, Sevilla, o 11 de xullo de 1976, é un profesor de arte, pintor, creador de contido, youtubeiro e escultor sevillano. É coñecido pola súa canle de Youtube a través da que explica, crítica e opina sobre distintos tipos de pintura. Ten unha academia en Sevilla, CREA 13. Ademais imparte cursos a través de internet.
É autor do libro ''El arte de no tener talento. Revolución Hamparte'' en que, xunto co seu vídeo "Manifesto Hamparte", explica o concepto de "Hamparte", unha crítica á arte conceptual moderna. É coñecido pola súa canle de Youtube, onde realiza críticas a artistas recoñecidos, como Joan Miró, Antonio López, Marina Abramović ou Yoko Ono. Considérase a si mesmo epicúreo e feminista.
Traxectoria
Naceu en Aznalcázar, Sevilla, o 11 de xullo de 1976 e comezou a pintar cando tiña trece anos. Licenciouse e doutorouse en Belas Artes na Facultade de Belas Artes de Sevilla na especialidade de pintura (1998) e de escultura (1999). Tamén exerceu a docencia na devandita institución.
García Villarán comezou a súa canle de Youtube en 2009 e empezou a subir vídeos en 2013. Nun primeiro momento subía cursos de pintura e non foi ata 2016 cando empezou a subir críticas artísticas a Youtube. En xullo de 2019 declarou que dos seus subscritores, un 50% miraban con frecuencia o contido que subía, o cal «é moitísimo», segundo as súas palabras. En xaneiro do ano seguinte mencionou que, grazas á súa actividade en YouTube, estaba a relegar cada vez máis os seus cursos e rexeitou postos na universidade. Acadou 1 millón de subscritores a principios de 2021.
A súa postura acerca da arte conceptual foi explicada nun manifesto, onde introduciu o concepto de "hamparte", e no seu libro "El arte de no tener talento. Revolución Hamparte". A temática principal dos seus vídeos é unha crítica á arte contemporánea en defensa da sublimidade na arte, con foco na crítica de artistas contemporáneos e artistas históricos. Foi fundador, xunto con Nuria Mesquita de Haro, da editora Cangrejo Pistolero Ediciones. Tamén organizou en Sevilla o festival de Perfopoesía.
En 2021 comezou a facer cryptoarte e foi defensor dos NFT e da súa utilidade artística. Nese ano tamén comezou a facer streams en Twitch, con máis de 50 000 seguidores, cun contido principalmente centrado en pintar e debuxar en directo.
Realizou colaboracións con distintos youtubeiros, como o xornalista Carles Tamayo, o youtubeiro Jordi Wild ou o físico Javier Santaolalla, entre outros.
Pyrrhocorax
Pyrrhocorax é un xénero de aves paseriformes da familia dos córvidos, que inclúe dúas especies comunmente chamadas choias.
Descrición
O xénero foi descrito en 1758 polo ornitólogo inglés Marmaduke Tunstall, na súa monumental obra Ornithologia Britannica, editada en Londres por J. Dixwell. (Título completo: Ornithologia Britannica: seu Avium omnium Britannicarum tam terrestrium, quam aquaticarum catalogus, sermone Latino, Anglico et Gallico redditus).
Etimoloxía
O nome do xénero está formado pola unión dos elmentos Pyrrho- e -corax, ambos os dous derivados do grego antigo, πύρρος pýrros, "cor do lume", "vermello vivo", "vermello alaranxado", e κόραξ kórax, "corvo".
Especies
O xénero comprende tan só dúas especies:
Notas taxonómicas
O primeiro membro do xénero que se describiu foi a choia de pico vermello, nomeada como Upupa pyrrhocorax por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae en 1758. O seu xénero Upupa contiña especies que tiñan un pico longo curvo, e unha lingua curta e roma. Estas incluían o ibis ermitán e a bubela, aves que agora se sabe que non están relacionadas coas choias.
A choia de bico amarelo foi descrita como Corvus graculus por Linneo na edición de 1766 do Systema Naturae.
Aínda que Corvus é o xénero de córvidos ao que pertencen próximos parentes das choias, o ornitólogo inglés Marmaduke Tunstall considerou que eran o suficientemente distintos como para seren trasladados ao novo xénero, Pyrrhocorax, na súa Ornithologia Britannica de 1771.
Distribución
Esténdense por Europa, Asia e tamén por África. Ambas as especies están presentes en España.
En Galicia
En Galicia vive a choia de bico vermello.
Características
Son córvidos de cor negra, agás na súas patas e o seu peteiro, que son de cores direferntes. A cor do bico é a diferenza máis clara entre ambas as especies aínda que isto só é válido para os exemplares adultos.
Os novos de ambas as especies teñen un bico alaraxando que dificulta a súa distinción e débese recorrer a outros parámetros para diferencialos.
A choia de bico amarelo é unha ave de altura mentres que a de bico vermello vive en zonas máis baixas. Aínda así, existe unha zona de solapamento onde poden presentarse calquera das dúas especies.
Ameazas
Entre os depredadorres das choias figuran o falcón peregrino, a aguia real e o bufo real euroasiático, mentres que o corvo grande depreda as crías. No norte de España, as choias de bico vermello aniñan preferentemente preto de colonias de lagarteiro das torres; este pequeno falcón, que só come insectos, subministra un certo grao de protección contra os depredadores máis grandes, e as choias benefícianse en termos dun maior éxito reprodutivo.
As choias albergan pulgas de aves, incluíndo dúas especies de Frontopsylla que son especialistas en Pyrrhocorax. Outros parasitos rexistrados nas choias inclúen un cestodo, Choanotaenia pirinica, e varias especies de piollos mastigadores dos xéneros Brueelia, Menacanthus e Philopterus.
Atopáronse parasitos sanguíneos como o Plasmodium en choias de bico vermello, pero isto é pouco común e, ao parecer, fai pouco dano.
Porén, os niveis de parasitismo son moito máis baixos que nalgúns outros grupos de paseriformes.
Fósiles
O rexistro fósil do Plistoceno de Europa inclúe unha forma similar á choia de bico amarelo, que ás veces é categorizada como unha subespecie extinta desa ave,  e unha forma antiga da choia de pico vermello, P. p. primigenius. Hai oito subespecies existentes xeralmente recoñecidas de choia de bico vermello e dúas de choia de bico vermello, aínda que todas difieren só lixeiramente nas subespecies citadas. A maior diversidade de subespecies nas especies de bico vermello xorde dunha diverxencia temperá das razas etíopes e asiáticas, xeograficamente illadas das formas occidentais.
Hatzi
Hatzi- ou Chatzi- (en Χατζη-) é un prefixo dos apelidos gregos. Deriva do árabe Hajji, un nome para alguén que completou con éxito unha peregrinación.
No cristianismo, engádese o prefixo cando alguén cometera a peregrinación a Xerusalén. Por exemplo, se o nome era Giannis, o nome sería Hatzigiannis despois da viaxe. No islam, o prefixo engádese antes do nome, separado deste. Por exemplo, Ibrahim Kaya converteríase en Hajji Ibrahim Kaya.
Qivitoq
Qivitoq é un filme dinamarqués de 1956 dirixido por Erik Balling e protagonizado por Poul Reichhardt e Astrid Villaume. O filme foi rodado completamente en Groenlandia. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 29ª edición dos premios, e para a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1957.
Uilleann pipes
miniatura|David Lim tocando "Down the Back Lane" con gaita irlandesa miniatura|Gaita irlandesa, Uilleann Pipes Chamada Uilleann pipes, pìobh-uilleann ou gaita irlandesa, a historia da gaita de tubos en Irlanda remóntase a un período de 13 séculos. Nos antigos anais irlandeses hai referencias á frauta ou ao soplador de gaitas. Non se sabe con certeza cando se comezaron a tocar por primeira vez en Irlanda, pero pode que tivesen unha forma similar ás gaitas actuais de Escocia.
As uilleann pipes evolucionaron desde esa forma máis antiga e son, probabelmente, as gaitas máis complexas e sofisticadas do mundo. Crese que a forma actual de tubos orixinouse a principios do século XVIII.
Comunmente está afinada en Re maior, porén tamén hai Uillean en Do maior e Si maior.
En 2018, a Unesco declarou a gaita irlandesa como Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade.
Partes
O conxunto da uilleann consta de:
Fol: utilízase para inflar a bolsa sen soprar, e colócase entre o brazo dereito e a cadeira.
Bolsa: recibe, almacena e distribúe o aire que sae do fol aos distintos tubos da gaita e colócase entre o brazo esquerdo e a cadeira.
Chanter: o tubo principal e está conectado á bolsa directamente, produce o son cunha palleta ou palleta.
Tronco principal: está conectado á bolsa e distribúe o aire a 6 tubos máis: 3 roncóns e 3 reguladores.
Roncóns: son tres (tenor, barítono e baixo) e producen unha única nota de fondo cada un.
Reguladores: son tres (tenor, barítono e baixo) e teñen claves que permiten facer acordes; tócanse coa parte inferior da man dereita mentres ambos tocan o punteiro.
EM Strasbourg Business School
miniatura|EM Strasbourg Business School A EM Strasbourg Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Estrasburgo.
Descrición
Esta institución foi fundada en 1919. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EPAS, AACSB e AMBA.
A escola, cunha rede de 22.000 antigos alumnos.
Verbo Xido
A expresión Verbo Xido pódese referir a:
Triscaidecafobia
A triscaidecafobia (do grego τρεισκαιδέκα, treiskaideka ‘trece’, derivado de τρεῖς, treîs ‘tres’, καὶ, kai ‘e’, e δέκα, deka ‘dez’; xunto con φοβία, fobía, de φόβος, fobos ‘medo’, ‘temor’) é o medo irracional ao número 13. Considérase normalmente unha superstición. A fobia específica ao venres 13 chámase parascevedecatriafobia (a Parasceve é a preparación da Pascua), collafobia, ou ben, friggatriscaidecafobia (a palabra Friday, ‘venres’ ou ‘sexta feira’ en inglés, procede do nome da deusa viquinga Frigga). O medo ao martes 13 chámase trezidavomartiofobia.
Orixe e relación do 13 coa cultura
miniatura|350x350px|A Última Cea, de [[Leonardo da Vinci.]] Esta aversión probabelmente xurdiu na Idade Media. O trece é o seguinte número primo despois do once —o simbolismo do once era crucial, debido á súa practicidade e calidade matemática—. Vencellouse co feito de que, segundo o cristianismo, había 13 persoas na Última Cea de Xesucristo, e que este foi condenado a morrer na cruz pouco despois. Relacionouse tamén con que un calendario lunisolar seguramente ten 13 meses nalgúns anos, mentres que os anos dos calendarios calendario solar gregoriano e o calendario lunar musulmán sempre teñen 12 meses. Tamén é significativo que o capítulo 13 do libro da Apocalipse, atribuído a San Xoán, estea dedicado ao Anticristo e a Besta.
A triscaidecafobia ten relación tamén coa civilización viquinga. Considérase que Loki, no panteón nórdico, era o deus número 13. Isto "cristianizouse" posteriormente indicando que Satán era o 13.º anxo.