cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tiresias
Tiresias quedou cego desde novo, pero non o era de nacemento. Existen distintas versiones que tratan de explicalo: para uns a súa cegueira foi causada pola deusa Atenea, que o castigou por sorprendela espida mentres se bañaba; para outros foino pola deusa Hera, anoxada pola súa resposta nunha disputa con Zeus sobre o placer que sentía un home ou unha muller. En ámbolos casos foi compensado co don de ver o futuro.
O baño de Atenea
Pseudo-Apolodoro recolle a versión de Ferécides segundo a cal, cando Tiresias era mozo viu accidentalmente a Atenea cando se bañaba espida na fonte Hipocrene, no Monte Helicón. A deusa, defensora ata a morte da castidade, considerou esta indiscreción como un atentado contra o seu pudor, e deixouno cego.
Cando Cariclo lle rogou que lle devolvese a vista, Hera non puido facelo pois non tiña o poder de desfacer o feito, pero limpándolle os ollos fixo que comprendese a linguaxe dos paxaros. Na antigüidade grega pensábase que os paxaros falaban entre si contándose o que ía pasar.
Atenea concedeulle igualmente unha vida máis longa que a do respo dos mortais e a posibilidade de conservar o seu poder de adiviñación nos Infiernos.
Rudolf von Laban
Rudolf von Laban, tamén coñecido como Rudolf Laban (en Rezső Lábán de Váraljas, Lábán Rezső, Lábán Rudolf), nado en Bratislava o 15 de decembro de 1879 e finado en Weybridge (Inglaterra) o 1 de xullo de 1958, foi un artista e teórico da danza austrohúngaro. Está considerado como un dos pioneiros da danza contemporánea en Europa, así acomo o "pai fundador da danza expresionista" en Alemaña. A súa obra supón a fundación da Análise de Movemento Laban, a Labanotación (Kinetografía Laban), outros desenvolvementos máis específicos en notación da danza e na evolución de moitas variedades dos estudos de movemento Laban. Está considerado unha das figuras máis importantes da historia da danza.
Traxectoria
Rudolf Laban naceu en Pozsony, hoxe Bratislava en 1879 no reino de Hungría, Imperio Austrohúngaro, nunha familia aristocrática. A familia do seu pai procedía da nobreza francesa (De La Banne, dun cruzado francés abandonado no reino de Hungría no século XIII) e da nobreza húngara, e a familia da súa nai era de Francia. O seu pai era mariscal de campo do imperio Austrohúngaro e gobernador das provincias de Bosnia e Hercegovina. Pasou a súa infancia nos círculos da corte de Viena e Bratislava, ademais de en Bosnia e Hercegovina, nas cidades de Saraxevo e Mostar.
Tiresias
As metamorfoses de Tiresias
Ovidio escribe que Tiresias, paseando polo monte Cileno ou polo Citerón sorprendeu a dúas serpes apareándose. Uns din que matando co bastón á femia; outros, que as feriu; e outros, simplemente que as separou. Pero, en ytodo caso, veuse convertido en muller. Ó cabo de sete anos volveu ver no mesmo lugar outras dúas serpes nas mesmas circunstancias, e volveu a golpealas co seu bastón para separalas, uns din que matando nesta ocasión á serpe macho; e ó facelo converteuse novamente en varón. O feito de ser o único ser que dispoñía da experiencia de ser home durante un tempo e muller noutro momento foi a razón pola que Zeus e Hera acudiran a el como árbitro na discusión que mantiñan sobre quen experimentaba máis placer durante unha relación sexual, os homes ou as mulleres. Tiresias concluíu que o varón experimenta unha décima parte do placer que a muller, pero Hera indignouse por ter revelado o secreto do sexo feminino e castigouno deixándoo cego. Zeus, non obstante, concedeulle como compensación o don da profecía e unha larga vida (aquivalente a sete xeracións humanas.
Rudolf von Laban
Traxectoria
Alistado polo seu pai como cadete na academia militar de Wiener Neustadt, abandonouno para estudar arquitectura na Écoles des Beaux Arts de París. Durante a súa estadía nesa cidade, Laban interesouse na relación entre a forma humana en movemento e o espazo que a arrodea. Marchou entón a Múnic aos trinta anos e baixo a influencia da coreógrafa e bailarina seminal Heidi Dzinkowska comezou a concentrarse no Bewegungskunst, máis coñecido como Ausdruckstanz, ou as artes do movemento, pasando os meses de verán de 1913 e 1914 dirixindo a escola de artes da comunidade alternativa de Monte Verità en Suíza.
Tiresias
Profecías de Tiresias
Tiresias foi quen de profetizar o resultado de diferentes feitos na lenda tebana. Foi el que revelou a Anfitrión, rei de Tebas, que fora Zeus que se deitara coa súa esposa Alcmena, a noite anterior de que el regresara da guerra. Desa unión de Zeus e Alcmena naceu Heracles.
Rudolf von Laban
Traxectoria
Estableceu un centro de adestramento coreográfico en Zúric en 1915, e logo outros en Italia, Francia e Europa central.
Tiresias
Profecías de Tiresias
Tamén soubo descubrir os crímenes de Edipo, que matou ó pai e casou coa nai, e por esa causa se abateu unha peste sobre Tebas. En ocasión da expedición dos Sete contra Tebas (Polinices e seis xefes aliados) vaticinou que a cidade se salvaría se se sacrificaba a Ares un descendente de Creonte.
Rudolf von Laban
Traxectoria
Unha das súas grandes contribucións á danza foi a publicación en 1928 de Kinetographie Laban, sistema de notación da danza que foi coñecido como Labanotación e aínda segue a ser un dos principais sistemas de notación de movementos na danza. As súas teorías da coreografía e o movemento foron os fundamentos da danza moderna e da notación da danza (coreoloxía). Máis adiante aplicáronse a outros campos, incluídos os estudos culturais, desenvolvemento do liderado e teoría da comunicación non verbal.
Tiresias
Profecías de Tiresias
Noutra ocasión aconsellou a Penteo non opoñerse á introdución do culto de Dioniso en Beocia, e tamén predicíu a morte de Narciso. No regreso de Ulises de Troia, aconsellou ó heroe que non tocara as vacas sagradas de Helios, cousa que ignoraron moitos dos seus compañeiros e morreron por iso. Igualmente, o consello de Tiresias salvou a Ulises de morrer absorbido por Caribdis, un mostro mariño, fillo de Poseidón e Xea, que tragaba enormes cantidades de auga tres veces ó día, e devolvíaas outras tres veces, creando así un remuíño que devoraba a todo aquel que se poñía ó seu alcance.
A súa sona como adiviño, mesmo unha vez morto, era tal que Heracles descendeu ó Hades para consultarlle. Zeus concedéralle a capacidade de profetizar o futuro tamén despois de morto.
Morte
Trala toma de Tebas polos Epígonos, Tiresias acompañou ós tebanos no seu éxodo. Un día, descansando, bebeu auga dunha fonte que, estaba tan fría, que morreu. Pero outra versión di que quedou na cidade xunto á filla e os vencedores o enviaron como prosionero a Delfos, pero Tiresias morreu no camiño, pois xa era moi vello.
Rudolf von Laban
Traxectoria
Laban fundara un programa de verán de danza en Ascona en 1912, que continuou ata 1914, cando estalou a primeira guerra mundial. miniatura|Escola de bile de Laban en Berlín, 1929. miniatura|Bailaríns na escola de baile de Laban en 1929.
Alemaña
Entre 1921 e 1929 dirixiu o Tanzbühne Laban e os pequenos grupos Kammertanzbühne Laban creando e facendo xiras de obras teatrais de danza e coros de movementos para bailaríns afeccionados. Iniciou tres congresos de danza en 1927, 1928 e 1930 para promover o papel da danza e o status dos bailaríns en Alemaña.
Entre 1930 e 1934 foi o director dos Teatros Aliados do Estado en Berlín, Alemaña. En 1934, foi nomeado director do Deutsche Tanzbühne, na Alemaña nazi.
Dirixiu importantes festivais de danza baixo o financiamento do ministerio de propaganda de Joseph Goebbels en 1934-1936. Laban mesmo escribiu durante esta época que "queremos dedicar os nosos medios de expresión e a articulación do noso poder ao servizo da gran tarefa do noso Volk. Con increbantable claridade o noso Führer sinala o camiño". En 1936 Laban converteuse no presidente da asociación "obradoiros alemáns para a danza" e recibiu un soldo de 1250RM ao mes, mais unha úlcera duodenal en agosto dese ano deixouno na cama durante dous meses, e finalmente levouno a pedir unha redución das súas responsabilidades. Isto foi aceptado e o seu salario foi reducido a 500RM, entón continuou no posto ata marzo de 1937 en que rematou o seu contrato. Fixéronse varias alegacións do apoio de Laban á ideoloxía nazi, por rexemplo tan axiña como en xullo de 1933 estaba quitando os alumnos etiquetados como non arios das clases para nenos que levaba como director de ballet. Con todo, algúns estudosos de Laban indicaron que esas palabras e accións eran precisas para a supervivencia en Alemaña nesa época, e que a súa posición era precaria ao non ser cidadán alemán nin membro do partido nazi. O seu traballo baixo o réxime nazi culminou en 1936 coa prohibición por Goebbel de Vom Tauwind und der Neuen Freude (“Do vento da primavera e a nova ledicia”) por non impulsar a axenda nazi.
Inglaterra
En 1937 permitíuselle viaxar a París e de alí marchou a Inglaterra. Uniuse á escola de danza de Jooss-Leeder en Dartington Hall no condado de Devon, onde xa se estaba a ensinar danza innovadora por outros refuxiados alemáns.
Durante eses anos foi axudado nas súas ensinanzas da danza pola súa socia e parella Lisa Ullmann. A súa colaboración levou á fundación do Laban Art of Movement Guild (agora coñecido como Trinity Laban Conservatoire of Music and Dance) en 1945 e do Art of Movement Studio de Manchester en 1946. Laban era amigo de Carl Jung e Josef Pilates (creador do método Pilates).
En 1947, publicou o libro Effort, estudo Fordístico do tempo que leva interpretar tarefas no lugar de traballo e da enerxía que se empregou. Intentou proporcionar métodos para axudar aos traballadores a eliminar "movementos sombra" (que cría que desperdiciaban enerxía e tempo) e centrarse pola contra en movementos construtivos necesarios para o oficio. Publicou Modern Educational Dance en 1948 cando as súas ideas sobre a danza para todos, incluíndo os nenos, xa eran ensinadas en moitas escolas británicas.
The Secret Life of Walter Mitty (filme de 2013)
The Secret Life of Walter Mitty é un filme estadounidense de 2013 dirixido, coproducido e protagonizado por Ben Stiller, e escrito por Steve Conrad. O filme tamén está protagonizado por Kristen Wiig, Shirley MacLaine, Adam Scott, Kathryn Hahn e Sean Penn.
Furancho
miniatura|250px|Reclamo dun loureiro en Dena, Meaño. Un furancho, tamén chamado loureiro, é un local de tempada (entre febreiro e maio), xeralmente habilitado nunha adega particular, onde se venden os excedentes do viño que o propietario elabora para o seu consumo particular, xunto coas tapas que lle sirvan de acompañamento.
Historia e características
Co paso do tempo, os furanchos foron diversificando os produtos que vendían con produtos a base de porco (xamón, chourizo, zorza, raxo) e, nalgún caso, tamén de pratos cociñados de todo tipo, ata rematar por realizar unha actividade similar á dos bares e restaurantes, pero sen estaren sometidos á normativa aplicable a estes establecementos.
A partir dos anos 2000-2005 comezaron a ser denunciados polos propietarios doutros negocios hostaleiros, que vían na súa actividade unha competencia desleal non regulada. Este conflito deu lugar á publicación no 2008 da normativa autonómica que buscaba defini-las características que deben reunir e as actividades que podían desenvolver:
A Lei de Turismo de Galicia de 2011 estableceu que os furanchos, que non se consideran establecementos de restauración, tiñan que ter unha regulación propia que se recolleu no decreto 215/2012.
O termo furancho foi recollido por vez primeira por Eladio Rodríguez co significado de "Taberna, tienda de vinos de escasa importancia". Franco Grande matizou esta definición no senso de "Lugar o casa particular donde se vende vino nuevo". Ningún dos lexicógrafos compendiados no Diccionario de diccionarios dá este significado para a voz loureiro.
Bandeira de Venezuela
A bandeira de Venezuela é o pavillón oficial de dito país e un dos tres símbolos patrios, sendo o máis representativo a nivel internacional. A bandeira ten unha proporción de 2:3 e está constituída por tres franxas horizontais de igual tamaño de cores amarelo, azul e vermello, cun arco de oito estrelas dentro da franxa azul. Ademais, na versión estatal, o escudo sitúase á esquerda da mesma dentro da franxa amarela.
O día da bandeira celébrase o 3 de agosto como festa nacional en Venezuela, sendo oficializado no 2006 en conmemoración do primeiro izado da bandeira proposta polo Xeneral Francisco de Miranda no chan venezolano.
Galería de imaxes de Santa Cristina da Ramallosa, Baiona
Santa Cristina da Ramallosa é unha parroquia que se localiza no concello de Baiona.
Merkur Spiel-Arena
O Esprit Arena é un estadio multifuncional localizado en DÜsseldorf, Renania do Norte-Westfalia, Alemaña. O estadio foi construído entre os anos 2002 e 2004 e inaugurouse o 10 de setembro de 2014. Ten unha capacidade de 54.600 espectadores e un teito móbil, o que fai que se poida abrir e pechar o teito do estadio segundo o tempo que faga. O estadio acolle os partidos que xoga como local o Fortuna Düsseldorf. No ano 2011, o Festival de Eurovisión tamén se celebrou aquí.
Code Lyoko: Il ritorno della Fenice
Code Lyoko: Il ritorno della Fenice (en galego, O retorno do fénix) é o terceiro libro da saga Código Lyoko, escrito por Jeremy Belpois (alias de Pierdomenico Baccalario). A súa lingua orixinal é o italiano. Saíu á venda o 21 de setembro do 2010 en España.
Historia
Tras a conquista de XANA (Odd), Ulrich e Yumi empezan a notar algo raro nel, pero non sospeitan nada. Grigory Nictapoulus atopa o supercomputador ao descubrir que Jeremy levara a Eva-XANA á fábrica. Hannibal o Meigo, o cal se atopaba no deserto levando a cabo carreiras de cabalos, recibe a noticia de que Grigory atopou o supercomputador e vai a Francia. O grupo terrorista Green Phoenix apodérase da fábrica. Aelita, xunto aos pais de Yumi, Odd, Jeremy e Ulrich (destes dous últimos só o pai) deciden aventurarse a entrar no Mirror e ver o diario de Franz Hopper. Walter Stern, o pai de Ulrich, lembra a súa traizón a Hopper e sendo dos homes de negro, corta a corrente da Ermida deixando a columna-escáner fundida, atrapando a Odd-XANA e a Yumi dentro do Mirror. Eva-XANA e Ulrich van á Primeira Cidade para descubrir algo máis sobre a arma, pero quedan atrapados polo secuestro de Jeremy por parte do Green Phoenix. É enviado a Lyoko, xa que se un adulto se virtualiza máis dun minuto no mundo virtual queda paralizado, conmocionado e en coma para sempre, xa que adquiren unha aparencia horrorosa debido aos seus fallos nas súas vidas. O Green Phoenix obriga a Jeremy a abrir a ponte que une á Primeira Cidade con Lyoko e así activa a arma oculta da Cidade: o castelo escuro. Por outra banda, XANA, que xa sae dos dous corpos, descobre que non pode ter o seu poder ao 100% porque descobre que quere ser humano. Pide axuda a Aelita para selo pero, ao rexeitalo, únese ao Green Phoenix.
Esta historia ocorre nunha liña temporal paralela, onde a volta ao pasado non existe.
Rebezo cantábrico
O rebezo cantábrico, Rupicapra pyrenaica parva, é unha subespecie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos caprinos e tribo dos rupicaprinos.
Distribúese pola cordilleira Cantábrica, chegando a súa área de dispersión até a Galicia oriental.
En Galicia adoita chamarse simplemente rebezo, xa que é a única especie do xénero Rupricapra que forma parte da fauna do país.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1845 polo naturalista francés Charles Lucien Bonaparte, aínda que durante moito tempo foi cuestionada pola comunidade científica, e non foi aceptada até 1985 a súa separación de Rupicapra rupicapra.
Subespecies
Na especie distínguense tres subespecies:
Descrición
É un bóvido de pequeno tamaño (o menor de todos os da península Ibérica), menor e máis esvelto que a cabra montesa, Capra pyrenaica. O seu corpo é compacto, alcanzando un tamaño de entre 100 e 104 cm (incluíndo a curta cola, de 3 a 4 cm); a altura na cruz é de entre os 72 e os 74 cm. Pesa entre 25 e 30 kg. Os machos son lixeiramente máis grandes que as femias.
Triangle (filme de 2009)
Triangle é un filme británico-australiano de 2009 escrito e dirixido por Christopher Smith. Está protagonizado por Melissa George e Michael Dorman. Foi estreado no Reino Unido o 16 de outubro de 2009. George intepreta unha nai solteira que vai a unha viaxe en veleiro cuns amigos. Cando se ven na obriga de abandonar o barco, embarcan nun gran cruceiro no que están certos de que alguén os está a axexar.
Rebezo cantábrico
Descrición
Ambos os sexos posúen cornos, que comenzan a medrar a partir dos 3 meses de idade, e que perduran dutante toda a vida do animal; estes cornos teñen forma de gancho, e xorden do cranio verticais, para despois curvarse cara a atrás; os dos machos son máis grosos e co gancho máis pechado que os das femias; a estrutura dos cornos é ósea, de sección ovalada, recuberta por un estoxo córneo (é dicir, queratinoso).
A cabeza é pequena, con ollos e orellas grandes (que son de cor escura pola cara dorsal e abrancazada pola ventral). A fronte, a queixada e a gorxa son de cor clara, abrancazada, cunha mancha escura que vai desde o labio superior até máis arriba dos ollos, a xeito de enteface. A cor do corpo é uniforme, semellante en ambos os sexos, parda avermellada (máis clara no verán), cunha liña escura que percorre lonxitudinalmente o dorso; o peito, o ventre e a cara anterior das patas é máis escura; o pelame invernal presenta unha maior densidade de pelos, cunha coloración máis agrisada e con contraste de cores máis marcada que na de verán.
As patas son fortes, ben adaptadas á vida entre as rochas. Os pezuños, rematados en punta, son anchos e presentan almofadiñas brandas recubertas por unha vaíña dura e, para asegurar unha maior adherencia cando camiñan no inverno sobre a neve, entre ambos os dedos anteriores hai unha membrana interdixital que fai aumentar a superficie do pezuño.
Aínda que o dimorfismo sexual é pouco acentuado, podemos distinguir os sexos (e tamén entre os individuos adultos e os novos) pola forma e tamaño cos cornos, e polos aneis de crecemento. Os machos teñen os cornos máis grandes e grosos, son de sección claramente oval e son máis ganchudos, mentres que os das femias son máis pequenos e delgados, de sección case circular e co extremo superior menos curvado, formando coa parte anterior un ángulo de case 90º. Outros caracteres morfolóxicos distintivos son a maior corpulencia dos machos, o seu pescozo máis groso, e o pincel peneano; cando urinan, os machos fano cara a adiante, ao contrario das femias que, ademais, teñen o pesozo máis delgado e o tronco máis estilizado. Por outra parte, cada ano de vida fórmase un segmento de corno que despraza ao anterior cara a arriba, formándose entre ambos os segmentos unha estría; o reconto das estrías permite calcular a idade do animal.
Hábitat
miniatura|300px|Rebezo cantábrico nos [[Picos de Europa.]] Os rebezos cantábricos viven nas montañas altas e medias (entre os 400 e os 2.400 m), orixinalmente moi cinguidos aos bosques (caducifolios, de coníferas ou mixtos), especialmente en ladeiras con moita pendente e abundancia de rochas. Porén, frecuentan tamén os terreos rochosos por riba do límite das árbores. No verán, ascenden cara aos prados alpinos, a ladeiras umbrías, moitas veces desprazados até elevadas cotas pola presión humana ou polo gando.
Distribución
O rebezo cantábrico distribúese unicamente pola cordilleira Cantábrica, desde Galicia, no límite oeste da Resarva dos Ancares, e máis na Enciña da Lastra, até a Reserva de caza do Saja e o alto Asón, en Cantabria.
Espinosa de Cerrato
Espinosa de Cerrato é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 194 habitantes (INE 2012).
Rebezo cantábrico
Comportamento
Os rebezos son sobre todo diúrnos, descansando ao medio día (especialmente nos días calorosos do verán), e son raramente activos pola noite. Son áxiles trepadores, marchan regularmente ao paso e ao galope, raramente ao trote. Son capaces de nadar, aínda que no o fan máis que en caso de necesidade. Poden realizar saltos de até 2 m de altura e 6 m de lonxitude.
Son animais sociais que se moven en pequenos grupos á procura de pastos de montaña. Estes grupos están formados por femias coas súas crías do ano e individuos xuvenís (ás veces, tamén acompañanos por un ou dous machos adultos) e son guiados por unha femia vella. Os machos son solitarios ou viaxan reunidos en pequenos grupos. Estes grupos só se reúnen durante a época de celo.
A vista, olfacto e oído son excelentes. Isto axúdalles a identificar axiña aos seus depredadores, como osos, lobos, e homes. Outros perigos que axexan aos rebezos que viven en altas montañas son os aludes, até o punto de que non é raro atopar rabaños enteiros mortos pola súa causa na época do desxeo.
En inverno refúxianse nos bosques alimentándose de musgos, liques e poliñas.
Alimentación
Comen plantas gramíneas e outras plantas herbácas, follas, agromos, musgos, liques, codias e arumes. En inverno predomina a inxesta de plantas leñosas (breixos, uces, carrouchas).
Reprodución
O rebezo alcanza a madurez sexual entre os 2 e os 4 anos de idade, madurando antes as femias. A época do celo adoita comezar entre outubro e novembro. Neste tempo os grupos de machos seguen aos de femias e únense a eles. Os machos vólvense territoiriais e agresivos, producíndose entón fortes enfrontamentos entre eles, que loitan polo dereito a reproducírense; estas loitas non son sanguentas, reducíndose case sempre a ademáns intimidatorios trucando testa contra testa.
Durante a época da reprodución os machos apenas comen, ocupados como están en conseguiren o maior número de femias posíbel. Os machos dominantes adoitan marcar os arbustos cunha substancia cun cheiro que atrae ás femias, esfregando a cabeza contra as plantas e o ventre contra o chan. A xestación dura uns 170 días, ao cabo dos cales as femias paren unha única cría (raras veces dúas), capaz de ver e andar e cuberta de pelo, que permanece ao lado da nai durante os dous primeiros anos de vida.
A esperanza de vida destes animais é duns 15 a 20 anos.
Depredadores
É unha especie cinexética.
As especies que predan sobre o rebezo cantábrico son, para os adultos, unicamente o lobo (Canis lupus signatus); os cabritos tamén son deprerdados pola aguia real (Aquila chrysaetos) e o raposo (Vulpes vulpes). E, nos lugares onde aínda está presente, describiuse tamén depredación por parte do oso pardo (Ursus arctos).
Relacións interespecíficas
Aínda que o rebezo cantábrico compite polo pasto con outras especies de ungulados salvaxes (cervo, corzo) e domésticos (cabra, ovella, vaca, cabalo), non forma grupos mixtos con ningunha das especies citadas.
Estado de conservación
Segundo a UICN o estado de conservación desta especie, a data do ano actual (2014), é de LC (pouco preocupante).
En xeral, a situación da especie Rupicapra pyrenaica mellorou considerabelmente desde 1990. Non todas as subpoboacións da subespecie cantábrica, R. p. parva foron censadas, pero a poboación total estimábase en 2002 nunhas 15.000 cabezas.
En Galicia
O rebezo cantábrico vive en Galicia nas serras orientais lugesas e ourensás (Ancares, Courel, Enciña da Lastra). O número de exemplares é escaso, pero na actualidae está colonizando novas zonas.
República Socialista Soviética de Kirguizistán
A República Socialista Soviética de Kirguizistán, abreviado en RSS de Kirguizistán (en kirguiz: Кыргыз Советтик Социалисттик Республикасы) era o nome oficial de Kirguizistán cando era unha das 15 repúblicas que formaban parte da URSS.
Historia
O pobo kirguís formaba parte da Rusia Imperial, desde a súa conquista por esta a finais do século XIX. Tras a revolución rusa, queda baixo poder soviético desde 1918. O 14 de outubro de 1924 establécese o Oblast Autónomo de Kara-Kirguizia dentro da RSFS de Rusia. O termo cara-kirguiz usábase para diferencialos dos casacos, que ata 1925, tamén eran chamados kirguiz. En 1925, convértese na República Socialista Soviética Autónoma de Kirguizistán aínda dentro da RSFS de Rusia. O 5 de decembro de 1936 sepárase de Rusia, ao adquirir rango de República Socialista Soviética dentro da URSS. En decembro de 1990 é nomeada República de Kirguizistán, para o 31 de agosto de 1991, proclamarse independente da URSS.
A Solana, Serantes, Oleiros
A Solana é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros.
Nkosi Sikelel' iAfrika
Nkosi Sikelel' iAfrika é o nome popular do himno nacional de Suráfrica, aínda que en realidade está canción é só unha parte do Himno Nacional de Suráfrica. Foi composto en 1897 por Enoch Sontonga, un mestre metodista.
A letra emprega cinco dos once idiomas máis falados no estado surafricano: o Xosa (primeira estrofa, primeiras dúas liñas), Zulú (primeira estrofa, últimas dúas liñas), Sesotho (segunda estrofa), Inglés (ligazón), Afrikaans (terceira estrofa) e lingua inglesa de novo (estrofa final).
Orixinal
(en Xosa) Nkosi sikelel' iAfrika Maluphakanyisw' uphondo lwayo, (en Zulú) Yizwa imithandazo yethu, Nkosi sikelela, thina lusapho lwayo.
''(en Sesotho) Morena boloka setjhaba sa heso, O fedise dintwa le matshwenyeho, O se boloke (O se boloke) setjhaba sa heso, Setjhaba sa.
''(en Inglés) South Africa, South Africa!
''(en Afrikaans) Uit die blou van onse hemel, Uit die diepte van ons see, Oor ons ewige gebergtes, Waar die kranse antwoord gee,
Tradución ao galego
Deus bendiga a África Que a súa gloria sexa erguida en alto Escoita as nosas peticións Deus nos bendiga, os seus fillos
Deus pedímosche que protexas a nosa nación Intervén e remata os nosos conflitos Protéxenos (Protéxenos), protexe a nosa nación, nosa nación
Suráfrica, Suráfrica!
Dende o azul do noso ceo, Dende as profundidades do noso mar, Sobre as nosas eternas cordilleiras, Onde os cantiles dan a resposta,
Soa a chamada a unirse, e imos estar unidos, imos vivir e loitar pola liberdade, En Suráfrica a nosa terra.
Brunei e Muara
Brunei e Muara é o distrito (daerah) de menor tamaño de Brunei, así como o máis setentrional. A capital é Bandar Seri Begawan, que tamén é a capital nacional. Outra cidade importante é Muara.
O distrito limita co mar da China Meridional polo norte, coa baía de Brunei polo leste, con Malaisia polo sur e co distrito de Tutong polo oeste.
Provincias
¹ - mukim (con máis de 30.000 habitantes)
Corpus Lingüístico da Universidade de Vigo
O Corpus Lingüístico da Universidade de Vigo (CLUVI) é un corpus lingüístico paralelo de traducións elaborado polo Seminario de Lingüística Informática da Universidade de Vigo.
Características
Os recursos do CLUVI están integrados no RILG, Recursos Integrados da Lingua Galega.
Tipos de tradución
Tradución da Biblia, tradución xurídica, tradución de textos informativos, tradución literaria, tradución de subtitulado, localización de software, tradución socioeconómica, tradución turística.
Combinacións lingüísticas
Galego - Plurilingüe, Inglés - Galego, Francés - Galego, Galego - Español, Galego - Chinés, Alemán - Galego, Portugués - Galego, Portugués - Inglés, Inglés - Español, Portugués - Español, Éuscaro - Español.
Linguas de tradución
Galego, Español, Inglés, Portugués, Éuscaro, Catalán, Francés, Tradución da Biblia The UNESCO Courier Tradución literaria: FR-GL, Chinés, Alemán, Latín, Italiano.
Comezos
O CLUVI, a outubro de 2006, era duns 22 millóns de palabras. A composición do CLUVI era a seguinte:
Outras seccións do CLUVI, aínda en fase de desenvolvemento, eran:
O Mascoto, Curtis, Curtis
O Mascoto, tamén coñecido coma o Penedo do Mascoto, é un lugar da parroquia de Curtis, no concello coruñés de Curtis na comarca de Betanzos.
Sapporo
Sapporo (en xaponés, 札幌市, さっぽろし, Sapporo-shi) é a quinta maior cidade do Xapón, situada na illa de Hokkaidō. É a capital da prefectura de Hokkaidō. Ten preto de 2.25 millóns de habitantes. Foi designada cidade por mandato gobernamental o 1 de abril de 1972. É servida polo Aeroporto de Chitose.
Organizou os primeiros Xogos Olímpicos de Inverno da Asia, que comezaron o 3 de febreiro de 1972. O maior evento anual de Sapporo é o Festival de neve en febreiro, coñecido pola súa competición de esculturas no xeo.
No Xapón, Sapporo é coñecido como a sede da cervexa Sapporo e do ramen con sabor a miso. O barrio de diversións e entretemento de Susukino está entre os maiores e máis coñecidos do Xapón.
División administrativa
dereita|250px|miniatura O concello de Sapporo divídese en 7 barrios (ku 区): Chuo-ku, Kita-ku, Higashi-ku, Shiroishi-ku, Toyohira-ku, Minami-ku, Nishi-ku, Atsubetsu-ku, Teine-ku, Kiyota-ku.
Irlanda celta
miniatura|A illa de Irlanda en 1014 Irlanda celta ou Irlanda gaélica corresponde á orde política establecida na illa de Irlanda ata a conclusión da reconquista Tudor de Irlanda. Durante a maior parte deste período, Irlanda foi un mosaico de clans e tribos organizados en torno a catro provincias históricas e que competían continuamente polo control do territorio e os recursos.
A finais do século XII produciuse a coñecida invasión normanda, que situaría a unha parte importante da illa baixo o control da nobreza cambro-normanda. Esta área controlada polos invasores recibiría o nome de Señorío de Irlanda. Porén, durante os séculos seguintes, a Irlanda gaélica recuperaría terreo, ben mediante a conquista, ben mediante a asimilación cultural dos acabados de chegar. A finais do século XV, unicamente unha pequena franxa de terreo en torno a Dublín (coñecida como "Pale") quedaba fóra da influencia gaélica.
Porén, o acceso ó poder da dinastía Tudor en Inglaterra provocaría unha serie de campañas militares para someter a resistencia da nobreza gaélica. En 1541, o Señorío de Irlanda transformouse no Reino de Irlanda, cuxa coroa recaía no rei de Inglaterra e a posterior "Fuga dos Condes" en 1607, significaría a fin da reconquista Tudor da illa e da Irlanda celta propiamente dita.
Miquel Crusafont i Sabater
Miquel Crusafont i Sabater, nado en 1942 en Sabadell, Barcelona, enxeñeiro industrial pola Universidade Politécnica de Cataluña e doutor en Historia pola Universidade Autónoma de Barcelona, con diploma en museoloxía da Generalitat de Cataluña, foi director do Museo de Historia de Sabadell. Como historiador, investigador e coleccionista está especializado nas áreas de numismática e medallística, especialmente na moeda catalá medieval, asunto no que está considerado como un salientable especialista.
Traxectoria
En 1996 foi nomeado presidente da Societat Catalana d'Estudis Numismàtics, e tanmén se ocupou da dirección da revista Acta Numismática, o órgano de comunicación dos seus membros.
Como numismático, destaca a súa participación no programa internacional Survey of Numismatic Research, do Consello Internacional de Numismática e desenvolvido no seo dos Congresos Internacionais de Numismática, así como noutras iniciativas como Une monnaie pour l'Europe (Bruxelas), I goti (Milán) e Medieval European Coinage (Cambridge).
Crusafont publicou quince libros e máis de tres centos de artigos, especialmente sobre a historia da moeda medieval e moderna.
Recoñecementos
Miquel Crusafont foi premiado en 2003 co Jeton de Vermeil pola Société Française de Numismatique (París) e en dúas ocasións co premio Conde Garriga da Asociación Numismática Española.
O día 11 de abril de 2017, o Goberno da Generalitat de Catalunya concedeulle a Creu de Sant Jordi.
Ademais, é membro honorario da Associaçao Numismática de Portugal (Lisboa), da Società Numismatica Sarda (Sassari) e do Centre National de Recherche sur les Jetons et les Mereaux du Moyen Âge (Versalles).
Publicacións
Esta é unha listaxe das monografías publicadas por Miquel Crusafont, por orde cronolóxica:
Corpus Técnico do Galego
O Corpus Técnico do Galego (CTG) é un corpus lingüístico de rexistros especializados de lingua galega contemporánea elaborado polo Seminario de Lingüística Informática da Universidade de Vigo.
Características
O CTG pode ser consultado libremente na web. En outubro de 2006 contiña máis de 9 millóns de palabras, sendo a súa composición a seguinte:
Nas súas buscas está ligado co Corpus Lingüístico da Universidade de Vigo.
Suviña, Serantes, Oleiros
Suviña é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros.
Sorribas, Sorribas, Rois
Sorribas é un lugar da parroquia de Sorribas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 50 habitantes (23 homes e 27 mulleres).
Vía Crucis de Sorribas
Trátase dun via crucis que, no ano 1698, un emigrante mandou levantar. Esta obra, que abarca 200 metros, conta cun total de 12 estacións e un calvario formado por tres cruceiros.
O via crucis é unha das prácticas de oración máis estendidas entre os cristiáns. Refírese ás diferentes partes vividas por Xesús dende o momento no que foi preso ata a crucifixión e sepultura.
Camiño sacramental
Asociación AMIPA
Un centro ocupocional para as persoas con algunha discapacidade intelectual.
Festas
San Tomé 21 de decembro.
Nosa Señora das Dolores 1º domingo septembro.
Festa Sacramento en xuño.
Premio Nébula
Os premios Nébula son concedidos desde 1965 pola Asociación de escritores de ciencia ficción e fantasía dos Estados Unidos (SFWA). Aínda que non ten asociada unha cantidade de diñeiro, e o premio mesmo é sinxelo (un bloque transparente cunha nebulosa incrustada brillante), as editoriais non adoitan deixar de mencionar que unha novela obtivo este galardón tendo en conta que serve como marca de recoñecemento doutros escritores do gremio e serve, do mesmo xeito que o premio Hugo, para aumentar as vendas da obra. De feito, considérase un dos premios máis importantes da ciencia ficción.
Trypanosoma brucei
miniatura|dereita|250px|Micrografía de [[microscopio electrónico de varrido con cores falsas da forma procíclica de Trypanosoma brucei que se encontra no intestino medio da mosca tse-tse. O corpo celular vese en laranxa e o flaxelo en vermello. 84 pixels/μm.]] Trypanosoma brucei é unha especie de tripanosomas salivarios, causante da tripanosiomíase africana ou enfermidade do sono en humanos e da nagana en animais. Transmítense pola picadura da mosca tse-tse. A especie T. brucei foi tradicionalmente dividida en tres cepas ou subespecies, que son:
Bambara
Bambara pode referirse a:
Trypanosoma brucei
A transmisión de T. brucei entre os hóspedes mamíferos faise por medio dun insecto vector, que é a mosca tse-tse. T. brucei sofre complexos cambios morfolóxicos ao pasar do insecto ao mamífero no seu ciclo vital. A forma que aparece na corrente sanguínea é salientable pola súa cuberta de glicoproteína de superficie variable (VSG), que experimenta unha variación antixénica notable, que lle permite a evasión persistente das accións do sistema inmunitario do hóspede e establecer unha infección crónica. Os actuais tratamentos contra a tripanosomíase son ineficaces, polo que hai unha urxente necesidade de desenvolver novos fármacos contra o parasito.
Outros tripanosomas como T. equiperdum e T. evansi, aínda que non se consideraron historicamente como subespecies de T. brucei debido ao seu diferente modo de transmisión, presentación clínica, e perda do ADN do cinetoplasto, parece, segundo as análises xenéticas, que evolucionaron de parasitos moi similares a T. b. brucei, polo que están estreitamente relacionados co clado de brucei.
Infección: Tripanosomíase
O insecto vector de T. brucei é a mosca tse-tse (xénero Glossina). O sitio inicial de infección é o intestino medio da mosca (estadio do ciclo vital procíclico) e a medida que progresa a infección migra a través do proventrículo ata as glándulas salivares, onde se adhire á superficie das glándulas salivares (o que vai ligado á diferenciación no estadio epimastigote do ciclo vital). Nas glándulas salivares algúns parasitos se liberan e sofren adaptacións (diferenciación no estadio metacíclico do ciclo vital) preparándose para a súa inxección no hóspede mamífero xunto coa saliva da mosca cando esta pica. No hóspede mamífero o parasito vive na corrente sanguínea (estadio esvelto da corrente sanguínea do ciclo vital). Algúns parasitos sofren adaptacións (diferenciación no estadio da forma curta e grosa do ciclo vital) onde pode reinfectar ás moscas cando estas chuchan o sangue do mamífero. Nos últimos estadios dunha infección por T. brucei nun mamífero, o parasito pode migrar da corrente sanguínea á linfa e ao líquido cefalorraquídeo. Ademais da forma principal de transmisión por medio da mosca tse-tse a infección por T. brucei pode transmitirse de humano a humano por intercambio de fluídos corporais, fundamentalmente de sangue.
As diferentes subespecies de T. brucei causan distintas variantes da tripanosomíase.
Estrutura celular
A estrutura da célula é bastasnte típica dunha célula eucariota normal. Ten todos os orgánulos, como o núcleo, mitocondria, retículo endoplasmático, aparato de Golgi etc. Característricas pouco usuais son a súa mitocondria única e longa, dentro da cal hai unha estrutura especial de ADN mitocondrial coñecida como cinetoplasto, e a súa asociación co corpo basal do flaxelo. O citoesqueleto está formado por microtúbulos. A superficie celular da forma da corrente sanguínea presenta unha densa cuberta formada por glicoproteínas de superficie variables (VSGs), que é substituída por unha cuberta igualmente densa de prociclinas cando o parasito se diferencia na forma procíclica no intestino medio da mosca.
miniatura|dereita|As seis morfoloxías principais dos tripanosomátidos. Os diferentes estadios do ciclo vital de Trypanosoma brucei entran dentro das categorías morfolóxicas de promastigote e epimastigote. Os Trypanosomatida mostran varios tipos de organización celular nos seus ciclos vitais, dos cales o Trypanosoma brucei adopta fundamentalmente dous en diferentes momentos do seu ciclo: Estes nomes proceden do grego mastig-, que significa látego, referíndose ao flaxelo.
T. brucei atópase en forma de tripomastigote nas formas esvelta e na curta e grosa, procíclica e metacíclica. A forma procíclica diferénciase do epimastigote proliferativo que aparece nas glándulas salivares do insecto. A diferenza do que ocorre nalgúns outros tripanosomátidos, o promastigote e o amastigote non forman parte do ciclo vital de T.brucei.
Xenoma
O xenoma de T. brucei está feito de: A maioría dos xenes encóntranse nos cromosomas grandes, e os minicromosomas levan só os xenes VSG. O xenoma foi secuenciado e está dispoñible online.
O xenoma mitocondrial está condensado no cinetoplasto, que é unha característica infrecuente e única da clase Kinetoplastea. Os cinetoplastos e o corpo basal do flaxelo están moi asociados entre si a través dunha estrutura citoesquelética.
Cuberta superficial VSG
A superficie dos tripanosomas está cuberta por unha densa cuberta de glicoproteínas de superficie variables (VSG), que permiten a persistencia dunha poboación de tripanosomas infecciosos no hóspede (ver máis abaixo).
Estrutura flaxelar
miniatura|Estrutura flaxelar de T. brucei. O flaxelo dos tripanosomas ten dúas estruturas principais. Está constituído polo típico axonema flaxelar, que é paralelo ao bastón paraflaxelar, unha estrutura reticulada formada por proteínas exclusiva dos cinetoplástidos, euglenoides e dinoflaxelados.
Os microtúbulos do axonema flaxelar presentan a estrutura normal de 9+2, orientados co polo + no extremo anterior e o - no corpo basal. A estrutura citoesquelética esténdese desde o corpo basal do cinetoplasto. O flaxelo está unido ao citoesqueleto do corpo celular principal por catro microtúbulos especializados, que discoren paralelos e na mesma dirección que a tubulina flaxelar.
A función flaxelar é dobre: locomoción por medio de oscilacións dos flaxelos que están unidos ao corpo celular, e fixación ao intestino da mosca durante a fase procíclica.
Espinosa de Villagonzalo
Espinosa de Villagonzalo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 220 habitantes (INE 2012).
Montsià
250px|dereita|miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña]]250px|dereita|miniatura|Castelo de [[Ulldecona.]] O Montsià é unha comarca da provincia de Tarragona, en Cataluña. É a máis meridional das comarcas catalás e a súa capital é Amposta. En 2009 tiña 72.189 habitantes.
A comarca limita co Baix Ebre polo norte, co mar Mediterráneo polo leste, co Baix Maestrat (Castelló) polo sur e coa comarca do Matarraña (Aragón) polo oeste.
Concellos
Actualmente a comarca está formada por 12 concellos. En 1990 foi anexionado o concello de Sant Jaume d'Enveja.
Caspar Friedrich Wolff
Caspar Friedrich Wolff, nado en Berlín o 18 de xaneiro de 1734 e finado en San Petersburgo o 22 de febreiro de 1794, foi un precursor da embrioloxía.
Traxectoria
miniatura|Silueta de Caspar F. Wolff, realizada por F. Anting (1784). Este é un dos dous únicos retratos conservados e o único datado e de autor coñecido.
Fillo dun mestre xastre procedente de Prenzlau, Johann Wolff, e da súa muller, Anna Sophie. Da súa infancia e xuventude non se sabe nada, ata que en 1753 visita o Colexio médico cirúrxico de Berlín, o lugar de adestramento médico castrense da Real Academia de Ciencias. Alí recibe instrución de diferentes disciplinas médicas, dende botánica ata microscopía ou anatomía e coñece a numerosos científicos da época. Desta escola fora director Maupertuis, quen xa escribira contra as teses preformacionistas e os seus escritos estaban daquela en boca de moitos estudantes, polo que se supón que sería unha das máis importantes influencias que o levaría a defender as teses epixenetistas.
En 1759, Wolff leu na Universidade de Halle a tese titulada Theoria Generationis, unha das súas principais obras.
Exerceu como médico castrense do exército prusiano durante a Guerra franco-prusiana. Á volta da guerra non se incorporou de inmediato á vida académica, soamente o conseguiu en 1767 por mediación do matemático Leonhard Euler, que tiña moita influencia na Academia de Ciencias de San Petersburgo, onde obtivo a cátedra de anatomía. Destacou no estudo dos embrións animais, considerándose o pai da embrioloxía científica, e na botánica, estudando tamén o seu desenvolvemento.
Obra
Na súa obra Theoria Generationis (1759), Wolff defende a teoría epixenética seguindo a Aristóteles e Harvey, opoñéndose á teoría predominante na época: o preformacionismo, de connotacións mecanicistas por non admitir ningún fenómeno vital non estudable, e tamén cunha ambivalencia mística por supoñer mundos previos e futuros nos que os seres serían eternos, como o preformacionismo do tardío Bonnet.
É precursor da morfoloxía de Goethe, pois Wolff defendía na súa tese que gran parte das plantas poden explicarse pola metamorfose das follas noutras estruturas especializadas noutras funcións, fundamentalmente a reprodución en forma de flores e outras estruturas.left|miniatura|Ilustración do seu libro Theoria Generationis (1759) onde se amosan distintos estadíos de desenvolvemento do embrión de polo, descubrimento clave para as súas ideas epixenetistas en animais.Para el e os epixenetistas, un fluído homoxéneo daría lugar a un conxunto de órganos diferenciados, o cal apoiaba por estudos embriolóxicos: ante el aparecían vasos sanguíneos no blastoderma do polo, despois de repetidas observacións. Tamén anticipou a futura teoría das capas xerminativas mediante a descrición da aparición de follas embrionarias que se repregaban en túbulos e diversos órganos.
A forza que daba forma a estes órganos diferenciados seguía sendo un misterio, e chamouna vis essentialis, algo que entraba en contradición filosófica co mecanicismo imperante e que non foi completamente asimilado no mecanicismo aplicado á vida ata o descubrimento do ADN como depositario da información xenética, xa no século XX.
Influencia
A súa obra tivo moito impacto a finais do século XVIII e primeira metade do século XIX tanto en ciencia como en filosofía. Blumenbach, Herder e Goethe foron destacados intelectuais que empregaron os seus descubrimentos para desenvolver as súas propias ideas. Goethe incluso reeditará a súa obra máis destacada en 1817. Karl Erns von Baer dixo dos seus traballos que eran "a maoir obra mestra da observación científica".
Algúns dos seus puntos de vista non foron ben recibidos, especialmente por Albrecht von Haller.
Taxonomía botánica
A abreviatura C.F.Wolff emprégase para indicar a Caspar Friedrich Wolff como autoridade na taxonomía científica das plantas.
Nacho Iglesias Villanueva
Ignacio Iglesias Villanueva, nado na Coruña o 1 de xuño de 1975, se ben desde unha idade moi temperá reside en Pontedeume, é un árbitro galego da Primeira División de España de fútbol. É membro do Comité de árbitros de Galicia.
É irmán do tamén árbitro Javier Iglesias Villanueva.
Traxectoria
No ano 2004 ascende á Segunda División na que permanece durante seis tempadas, da 2004/05 ata a 2009/10.
Consegue o ascenso á Primeira División en 2010, e debuta na máxima categoría o 13 de setembro de 2010 no Estadio de los Juegos Mediterráneos de Almería, dirixindo o partido entre a UD Almería e a Real Sociedad de San Sebastián. O partido rematou cun empate a dous goles.
O 30 de decembro de 2011 recibiu o recoñecemento como Mellor deportista eumés da campaña 2010/11 no marco da X Gala do deporte eumés.
George Weah
George Manneh Oppong Ousman Weah, nado o 1 de outubro de 1966 en Monrovia, Liberia, é un ex-futbolista e político liberiano, presidente do país dende 2018.
É considerado no seu país unha icona, debido aos numerosos actos e axudas de carácter benéfico que ofrece ao seu pais e pola súa recoñecida habelencia nos campos de xogo.
Política
En 2005 fixo incursión no mundo da política ao presentarse como candidato á presidencia do seu país, mais foi derrotado nos comicios por Ellen Johnson-Sirleaf.
Weah foi finalmente elixido presidente de Liberia nas eleccións de 2017, nas que derrotou o vicepresidente Joseph Boakai, e xurou o cargo o 22 de xaneiro de 2018.