cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fernando Lasama de Araújo
Recoñecementos
En 2012, recibiu a Orde de Timor-Leste.
De'Anthony Melton
De'Anthony Melton, nado o 28 de maio de 1998 en North Hollywood, California, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Philadelphia 76ers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 21 de xuño de 2018, Melton foi escollido na 46ª posición do Draft da NBA de 2018 polos Houston Rockets. O 31 de agosto de 2018, foi traspasado xunto a Ryan Anderson ós Phoenix Suns, a cambio de Brandon Knight e Marquese Chriss. O 21 de setembro de 2018, Melton asinou o seu contrato de rookie cos Suns.
O 7 de xullo de 2019, Melton foi traspasado xunto a Josh Jackson, unha elección da segunda rolda do Draft de 2020, e outra da segunda rolda de 2021 ós Memphis Grizzlies, a cambio de Jevon Carter e Kyle Korver. O 22 de novembro de 2020, Melton asinou cos Grizzlies un novo contrato por catro anos.
Durante a noite do Draft de 2022, os Grizzlies traspasaron a Melton ós Philadelphia 76ers a cambio de Danny Green e os dereitos do Draft de David Roddy.
Antonio Vázquez Mouzo
Antonio Vázquez Mouzo, nado en Carballo e finado no Algarve o 3 de abril de 1983, foi un avogado galego.
Traxectoria
Era fillo do comerciante de Vimianzo Antonio Vázquez Varela, finado en 1932, e de Manuela Mouzo. Membro do Partido Republicano Conservador durante a Segunda República, foi vicepresidente do Colexio de Avogados da Coruña e presidente do Bergantiños entre 1947 e 1952.
Vida persoal
Casou en 1940 con María del Pilar Guillén Madriñán, filla do que fora alcalde de Cee, Argimiro Guillén. Foi pai do tamén avogado Antonio Vázquez Guillén, deputado no Congreso.
Miles Bridges
Miles Emmanuel Bridges Sr., nado o 21 de marzo de 1998 en Flint, Míchigan, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto. Con 1,98 metros de estatura xoga nas posicións de ala e ala-pivote.
Traxectoria profesional
O 21 de xuño de 2018, Bridges foi seleccionado polos Los Angeles Clippers na 12ª posición do Draft da NBA de 2018, e foi traspasado ós Charlotte Hornets a cambio da 11ª elección do Draft, Shai Gilgeous-Alexander. O 2 de xullo de 2018, Bridges asinou un contrato de tres anos cos Hornets. Na súa primeira tempada na National Basketball Association, Bridges participou no concurso de mates do All-Star Weekend da NBA de 2019. O 14 de febreiro de 2020, foi elixido coma mellor xogador do Rising Stars Challenge do All-Star de 2020, tras a vitoria do Team USA por 151-131 contra o Team World.
Wikipedia en belaruso
A Wikipedia en belaruso (en Беларуская Вікіпедыя; taraškievica: Беларуская Вікіпэдыя) é a versión da enciclopedia libre Wikipedia en lingua belarusa. Conta con dúas edicións: unha coa ortografía da lingua belarusa que é oficial na moderna Belarús (Narkamaŭka, prefixo "be:"), e outra na ortografía clásica anterior á reforma de 1933, (Taraškievica, prefixo "be-tarask:", anteriormente "be-x-old:").
A versión da enciclopedia en belaruso oficial contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
A versión da enciclopedia en belaruso (Taraškievica) contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Misión Stereo
miniatura|Implantación de paneis da nave STEREO
A misión foi liderada pola NASA e o Laboratorio de Física Aplicada da Universidade Johns Hopkins de Maryland. Entre os constribuentes máis destacados desta misión espacial está o Reino Unido que dotou ás sondas dos seus sistemas de cámaras, que inclúen aparatos especializados en imaxes heliosféricas.
As dúas sondas de STEREO foron lanzadas o 26 de outubro de 2006. O 15 de decembro dese ano, na quinta órbita, ambas as sondas utilizaron a órbita da Lúa para situarse nunha órbita heliocéntrica.
Instrumental
Cada sonda posúe cámaras, detectores de partículas e de radio en catro paquetes de instrumentos:
Jarred Vanderbilt
Traxectoria profesional
O 21 de xuño de 2018, Vanderbilt foi seleccionado polos Orlando Magic na 41ª posición do Draft da NBA de 2018, e foi traspasado ós Denver Nuggets. O 11 de xullo de 2018, Vanderbilt asinou cos Nuggets. Debutou na NBA o 25 de xaneiro de 2019 na vitoria de Denver por 132-95 contra os Phoenix Suns, xogando catro minutos e facendo un punto, tres rebotes e unha asistencia.
O 5 de febreiro de 2020, Vanderbilt foi traspasado ós Minnesota Timberwolves nun traspaso entre catro equipos.
O 6 de xullo de 2022, Vanderbilt foi traspasado ós Utah Jazz xunto a Patrick Beverley, Malik Beasley, Leandro Bolmaro, e os dereitos do Draft de Walker Kessler, ademais de catro elección da primeira rolda do Draft e un intercambio de eleccións da primeira rolda do Draft de 2026, a cambio de Rudy Gobert.
Ilves Naiset
O Ilves Naiset, ou simplemente Ilves, é un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Tampere (Finlandia). Actualmente compite na Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, sendo un dos equipos fundadores da competición e o único que disputou todas as edicións da mesma. Logo de ter empregado distintas pistas da cidade, na década de 1980 o equipo xogou na pista de xeo de Koulukatu, e dende 1989 xoga os seus partidos como local no Tesoman jäähalli, un pavillón con capacidade para 1 500 persoas.
Comezou as súas operacións contra o ano 1971 e inicialmente xogaba contra equipos masculinos de categoría júnior ata que en 1982 comezou a competir de xeito oficial na recentemente creada Naisten SM-sarja. Trátase do segundo equipo máis laureado do hóckey sobre xeo feminino finlandés, tendo dominado o campionato nacional durante a última metade da década de 1980 e os primeiros anos da década de 1990. O equipo gañou o seu primeiro campionato en 1985 e logo conquistou nove campionatos máis, se ben a última vez que gañou o campionato foi en 2010, e cun total de 28 medallas (10 de ouro, 12 de prata e 6 de bronce) é o equipo con máis metais da historia da competición. En 2011 Ilves Naiset converteuse no único equipo feminino finlandés en alzar un título continental logo de conquistar a IIHF European Women's Champions Cup.
Ao longo da historia do equipo pasaron polas súas filas algunhas das xogadoras máis destacadas do hóckey sobre xeo feminino finlandés. Sete antigas xogadoras do equipo ingresaron no Salón da Fama do Hóckey sobre Xeo Finlandés, unha delas, Anne Haanpää, pola súa traxectoria na arbitraxe. O Ilves retirou os números 10, 15 e 16 en honor a Anne Haanpää, Johanna Koivula, e Marianne Ihalainen respectivamente. Ademais, tres mulleres do equipo foron homenaxeadas no chamado "Ilves Hockey Legends", no que están incluídas algunhas das personalidades máis destacadas do equipos de hóckey sobre xeo do Ilves, tanto en categoría feminina como na masculina.
Inicios
miniatura|esquerda|250px|[[Lasse Oksanen (á dereita) foi o principal impulsor do hóckey feminino no Ilves.]] Se ben o Ilves foi fundado como club no instituto Tampereen Lyseo o 10 de abril de 1931 e comezou axiña a práctica do hóckey sobre xeo en categoría masculina, non foi ata case corenta anos máis tarde cando o club comezou a desenvolver o hóckey sobre xeo feminino co pulo do xogador estrela do equipo masculino Lasse Oksanen en 1971.
Durante as súas primeiras tempadas o Ilves era o único equipo feminino de Tampere, polo que buscou opoñentes nos equipos júnior masculinos e adestraba na pista de Kaukajärvi ata que na década de 1980 as mulleres do Ilves puideron trasladarse á pista de xeo de Koulukatu, non sen dificultades para desempeñar o seu labor na emblemática pista.
Primeiras tempadas
miniatura|250px|Ilves debutou na primeira tempada da Naisten SM-sarja na [[pista de xeo de Koulukatu o 27 de novembro de 1982.]] O Ilves participou no Torneo Lipstick, un torneo que é considerado o campionato feminino non oficial entre 1978 e 1982, levando o título en 1980, 1981 e 1982. En 1982 foi un dos equipos fundadores da Naisten SM-sarja. No seu debut o equipo de Tampere finalizou a primeira fase da competicón na primeira posición do grupo A, no que contou todos os seus partidos por vitorias, mais finalmente tivo que conformarse coa medalla de prata como subcampión por detrás do HJK de Helsinqui.
Na segunda tempada da máxima competición do hóckey sobre xeo feminino finlandés, o Ilves quedou encadrado no grupo central, no que conseguiu novamente finalizar na primeira posición a primeira fase de competición sen perder ningún partido. Na fase final o Ilves concluíu na terceira posición, conseguindo tan só unha vitoria fronte ás Tiikerit de Hämeenlinna.
Época dourada
300px|miniatura|esquerda|A [[Sammon Malja, trofeo entregado ao equipo campión da SM-sarja.]] A partir da segunda metade da década de 1980 o equipo viviu a súa mellor etapa, conseguindo oito títulos ligueiros en nove anos liderado por xogadoras como Anne Haanpää, Marianne Ihalainen ou Tiia Reima entre outras.
En 1985, logo de conseguir unha medalla de bronce na tempada anterior, o Ilves conseguiu o seu primeiro campionato nacional, iniciando deste xeito unha xeira de catro anos consecutivos alzándose como campioas. Na tempada 1985-86 gañou todos os partidos que disputou para alzar o campionato finlandés por segunda tempada consecutiva.
Arnoldas Kulboka
Arnoldas Kulboka, nado o 21 de marzo de 1998 en Flint, Míchigan, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xoga no Promitheas Patras BC da A1 Ethniki. Con 1,98 metros de estatura xoga nas posicións de ala e ala-pivote.
Ilves Naiset
Época dourada
O ano seguinte o equipo conseguiu o terceiro título consecutivo. O novo campionato nacional chegou logo dunha tempada de 14 partidos na que o Ilves tan só perdeu un encontro, mentres que o cuarto campionato consecutivo chegou en 1988, nunha tempada na que de novo as xogadoras do Ilves gañaron os 14 partidos que disputaron, moitos deles con moita comodidade. Esa mesma tempada o equipo de Tampere disputou un torneo internacional en Suíza no que chegou á final, na que perdeu fronte ao combinado suízo (6-4).
Arnoldas Kulboka
Traxectoria profesional
O 21 de xuño de 2018, Kulboka foi seleccionado polos Charlotte Hornets na 55ª posición do Draft da NBA de 2018. En 2018 disputou a Liga de Verán da NBA cos Hornets.
Ilves Naiset
Época dourada
Logo de catro anos consecutivos alzándose como campión, o equipo de Tampere tivo que conformarse coa prata na tempada 1988-89. A pesar de non perder ningún partido e ser o equipo máis goleador, o Ilves finalizou a liga cos mesmos puntos que o EVU (25), polo que o vencedor se decidiu nunha final entre ambos os dous equipos que se decantou a favor do equipo de Vantaa nos shootouts. En agosto de 1989 inaugurouse o Tesoman jäähalli, un pavillón con capacidade para 800 persoas, que pasou a converterse na casa do Ilves. miniatura|250px|O [[Tesoman jäähalli converteuse na casa do Ilves Naiset logo da súa finalización en 1989. Na imaxe o seu interior logo da remodelación de 2017.]] Na tempada 1989-90 introducíronse os play-offs na SM-sarja, consistentes en dúas roldas: semifinais e finais, coa disputa dun partido pola medalla de bronce entre os equipos perdedores das semifinais. O Ilves foi un ano máis o equipo máis goleador, mais as derrotas fronte ás Shakers de Kerava na casa (2-3) e en Vantaa fronte ao EVU (1-0) relegaron o equipo á segunda posición da liga regular. Logo de eliminar as Shakers nas semifinais as xogadoras do Ilves alzaron o seu quinto título en oito anos, logo de derrotar a EVU en dous partidos.
Arnoldas Kulboka
Traxectoria profesional
O 6 de agosto de 2019, Kulboka asinou co Bilbao Basket da Liga ACB. Na súa primeira tempada en Bilbao, acadou 8.5 puntos e 3.6 rebotes por encontro. O 12 de xuño de 2020, Kulboka e o Bilbao Basket renovaron o contrato do xogador dúas tempadas máis.
Ilves Naiset
Época dourada
As linces aínda gañaron tres títulos máis de xeito consecutivo nos primeiros anos da década de 1990, e durante máis dunha década o equipo conseguiu algunha medalla cada tempada. En 1991 gañou todos os seus partidos de liga e, logo de desfacerse das Ässät nas semifinais impúxose ás Shakers na final en dous partidos. Dous empates cedeu en 1992 o equipo dirixido por Kimmo Leinonen, que se volveu impoñer ás xogadoras de Kerava nas finais. Na tempada seguinte, coa chegada de Markku Hannunkivi ao banco do equipo de Tampere o equipo finalizou na segunda posición a liga regular, aínda que acabou impoñéndose nas finais ás Shakers un ano máis. Co título conseguido en 1993 o equipo puxo fin á súa etapa máis exitosa e iniciou un período de 12 anos sen conquistar ningún campionato, principalmente polo ascenso de Espoo Blues, que se acabou convertendo no gran dominador dos primeiros anos do século XXI.
Elisabeth Nobiling
miniatura| A Torre do relógio da Cidade Universitária Armando de Salles Oliveira é obra de Nobiling. Olga Elisabeth Magda Henriette Nobiling nada o 9 de decembro de 1902 en São Vicente e finada o 5 de maio de 1975 en São Paulo, foi unha escultora, ceramista e gravadora brasileira.
Arnoldas Kulboka
Traxectoria profesional
O 3 de agosto de 2021, Kulboka asinou cos Charlotte Hornets un contrato por un ano, nun acordo no que dividiría o tempo de xogo entre os Hornets e o seu afiliado da NBA G League, os Greensboro Swarm. O 11 de decembro de 2021, Kulboka debutou na NBA contra os Sacramento Kings.
Ilves Naiset
O final dunha era
Nas tempadas 1993-94 e 1994-95 a loita polo campionato entre o Ilves e as Shakers continuou. En 1994 as xogadoras de Tampere clasificáronse para o grupo final na primeira fase da liga logo de rematar na terceira posición, a mesma que ocupou na fase final, clasificándose para os play-offs. Logo de derrotar o Kiekko-Espoo nas semifinais, o Ilves disputou a final un ano máis fronte ás xogadoras de Kerava, mais desta volta as do lince tiveron que conformarse coa medalla de prata. O equipo conseguiu o mesmo resultado na tempada seguinte, cando logo de finalizar na segunda posición en ambas as fases, o equipo eliminou nas semifinais dos play-offs o KalPa de Kuopio, antes de caer na final fronte ás Shakers.
Elisabeth Nobiling
Traxectoria
Estudou con Edwin Scharff e Klipech en Alemaña antes de regresar ao Brasil en 1934. Alí traballou con Victor Brecheret e incorporouse ao Grupo dos Sete.
A finais da década de 1940 foi profesora no Museu de Arte Moderna do Río de Xaneiro. En 1953 foi profesora na Facultade de Arquitectura e Urbanismo da Universidade de São Paulo.
Participou na primeira e segunda Bienais de São Paulo en 1951 e 1953.
Ilves Naiset
O final dunha era
Na tempada 2000-01 o equipo empeorou o seu rexistro ao sumar 17 puntos, aínda que melloraron no grupo final e acabaron a tempada sumando unha nova medalla de bronce, a terceira consecutiva. Ao finalizar a tempada, Marianne Ihalainen retirouse da práctica do hóckey sobre xeo logo de 19 anos, toda a súa carreira, no Ilves, sendo unha das debutantes na primeira edición da Naisten SM-sarja na tempada 1982-83. Con todo, foi na tempada seguinte cando o equipo tivo os seus peores rexistros, xa que por primeira vez na súa historia encaixou máis goles dos que anotou, tanto na primeira fase como no grupo final, non conseguiu máis que dúas vitorias en 12 partidos, e non conseguiu gañar ás súas veciñas do Tappara ningún dos dous partidos que disputaron. Aínda así, grazas aos seus cinco empates clasificouse para disputar o grupo final. A terceira posición conseguida neste fixo que as linces se cruzaran nos cuartos de final co Tappara, segundas clasificadas no grupo de promoción/descenso. Logo de superar as súas veciñas caeron no quinto partido das semifinais en Helsinqui fronte o IHK, e no partido polo bronce non puideron superar as Kärpät.
O regreso de Ihalainen
Logo dun ano afastada do hóckey sobre xeo, Marianne Ihalainen volveu ao equipo para a tempada 2002-03, desta volta como adestradora, cargo no que permaneceu ata 2006. Coa chegada de Ihalainen chegaron de novo as medallas. Na súa primeira tempada como adestradora do equipo o Ilves clasificouse para as series e superou nos cuartos a Tappara e, se ben caeu nas semifinais fronte ás Blues, conquistou o bronce fronte o IHK. A progresión do equipo continuou nas tempadas seguintes, conseguindo dúas pratas e un campionato nas seguintes tres tempadas. Na tempada 2003-04 o equipo clasificouse directamente para as semifinais ao finalizar segundo na liga regular. Logo de superar as Kärpät nas semifinais as de Tampere enfrontáronse ás Blues, mais non foron quen de superar as de Espoo, que se adxudicaron a Sammon Malja pola vía rápida (3-0). Unha situación similar produciuse na tempada seguinte. Nas semifinais derrotaron as Kärpät, e na final fronte ás Blues perderon de novo en tres partidos.
miniatura|250px|[[Saara Niemi|Saara Tuominen liderou o equipo en puntos (38) e goles (21) no ano do noveno campionato do equipo. ]]
A progresión do equipo culminou na tempada 2005-06, cando chegou o noveno campionato da súa historia. O Ilves dominou a liga regular con 37 puntos, e nas semifinais derrotaron o IHK, cuarto clasificado na liga regular, e nas finais impuxéronse ás Kärpät nun terceiro partido que non se decidiu a favor das de Tampere ata a prórroga.
Debut europeo e décimo campionato
O campionato conquistado na tempada 2005-06 deulle ao Ilves a clasificación para participar nunha competición continental, a IIHF European Women's Champions Cup, por primeira vez na súa historia. As de Tampere clasificáronse para a fase final como primeiras do seu grupo, mais finalizaron na cuarta posición logo de perder tres dos seus catro encontros da fase celebrada en Katrineholm (Suecia). Mentres tanto, na liga, o equipo volveu caer na clasificación ata a cuarta posición na liga regular, e logo de superar as Cats de Jyväskylä pouco puideron facer fronte ás Espoo Blues en semifinais e fronte o IHK no partido polo bronce.
miniatura|esquerda|250px|Un gol gañador de [[Linda Leppänen|Linda Välimäki deulle ao Ilves o seu décimo campionato en 2010.]]
Os dous anos seguintes o equipo chegou novamente ás finais, aínda que o momento álxido chegou na tempada 2009-10, cando o Ilves conseguiu o seu décimo campionato logo de derrotar as Blues no quinto e definitivo partido das finais cun gol gañador de Linda Välimäki no minuto 77 do quinto e definitivo encontro, quen ademais foi a máxima puntuadora da liga regular (77, 42+35) e os play-offs (19, 6+13).
Nas dúas tempadas seguintes, o equipo dirixido por Samuli Marjeta chegou novamente ás finais. Na tempada 2010-11 finalizou na terceira posición na liga regular, e logo de derrotar o JYP nos cuartos e as Blues nas semifinais, xogaron a final fronte ao HPK de Hämeenlinna, contra o que caeron en tres partidos. Na tempada 2011-12 o Ilves asegurou o liderado ao final da segunda fase de competición a falta de tres partidos para a súa conclusión, asegurando xogar directamente nas semifinais, así como o factor cancha en todas as eliminatorias dos play-offs. Nas semifinais o equipo volveu eliminar as Blues, conseguindo unha praza na final fronte ás Kärpät de Oulu, que finalmente se fixeron coa Aurora Borealis Malja.
Os peores anos
En 2012, logo de cinco anos consecutivos chegando ás finais, o equipo iniciou outros cinco anos marcados pola ausencia de medallas, coa única excepción do ano 2015, cando o equipo gañou a medalla de bronce baixo a dirección de Osmo Lindström. A pesar diso, a tempada 2015-16 foi a peor da historia do equipo, xa que finalizou na derradeira posición da liga regular por primeira e única vez na súa historia, e polo tanto tivo que xogar a permanencia, que finalmente conseguiu a pesar das grandes mudanzas e o rexuvenecemento respecto da tempada anterior.
Logo do escaso éxito acadado na tempada anterior, para a tempada 2016-17 chegou ao banco Mari Saarinen, quen xogara toda a súa carreira no Ilves, coa intención de devolver o equipo aos anos gloriosos. A pesar do potencial do elenco, o equipo descolgouse axiña dos primeiros postos da táboa e finalizou a liga regular na sexta posición, a última que daba acceso ás series polo título. A súa mala clasificación obrigouno a enfrontarse nos cuartos de final ao KalPa, terceiro clasificado da liga regular e un dos equipos máis fortes da competición, contra o que caeron en tres partidos (2-1).
Volta ás finais
miniatura|250px|Partido das finais da tempada 2018-19 entre o Ilves e as Blues. O equipo recuperouse nas dúas tempadas seguintes, nas que conseguiu chegar ás finais de novo. Na tempada 2017-18 o Ilves dominou a liga regular cun rexistro de 75 puntos en 30 partidos (21-5-2-2) nos que anotou 139 goles e encaixou 41. A primeira posición deulle ao equipo o pase directo ás semifinais das series pola Aurora Borealis Malja. Logo de eliminar nas semifinais o Team Kuortane as linces enfrontáronse ás Kärpät na final, que se decidiu a favor das xogadoras de Oulu no cuarto partido (1-3).
Na tempada seguinte o Ilves, dirixido por Jarmo Jamalainen, finalizou na segunda posición por detrás das Espoo Blues e o equipo clasificouse directamente para as semifinais unha vez máis. Logo de desquitarse das Kärpät nas semifinais as de Tampere víronse as caras de novo co equipo de Espoo, que levou a Aurora Borealis Malja unha vez máis.
De novo lonxe das medallas
Dende a tempada 2019-20 o equipo non volveu conseguir ningunha medalla, se ben a súa presenza nas series polo título foi constante. En 2020, con Ville Tolvanen no banco o Ilves caeu nos cuartos de final fronte ao KalPa. Na primavera dese mesmo ano chegou ao banco outra antiga xogadora do equipo, Linda Leppänen, un nomeamento que foi criticado pola falta de experiencia de Leppänen no cargo. O equipo acabou na cuarta posición a liga regular 2020-21 e enfrontouse ao HPK de Mari Saarinen, ás que derrotaron, mais nas semifinais caeron fronte ao K-Espoo no terceiro encontro. As de Tampere disputaron o partido polo bronce fronte ao emerxente IFK de Helsinqui, que se impuxo por 2-1 e conseguiu a medalla de bronce.
A segunda tempada de Leppänen no banco coincidiu co 90º aniversario do club. O Ilves, que perdeu a súa capitá Anna Kilponen logo de que esta asinara polo KRS Vanke Rays da liga rusa logo dos Xogos Olímpicos de Inverno celbrados en Beijing, finalizou a liga regular na cuarta posición nunha dinámica moi negativa logo de encadear seis derrotas no tramo final da tempada. Nos cuartos de final caeron fronte ao TPS, e quedaron unha vez máis fóra da loita polas medallas. O día seguinte da eliminación das series polo título, o Ilves anunciou que Linda Leppänen non continuaría no posto de adestradora xefe na tempada 2022-23, e en declaracións ao xornal Aamulehti, Leppänen sinalaba que quería adicar máis tempo á súa familia.
miniatura|250px|O equipo do Ilves Naiset durante o "Ilves päivä" (Día de Ilves) celebrado no [[parque de atraccións de Särkänniemi (Tampere) o 17 de agosto de 2022.]]
O 5 de maio de 2022 o Ilves anunciou a contratación de Marjo Voutilainen como substituta no banco de Linda Leppänen. Voutilainen chegou ao equipo de Tampere procedente do KalPa, co que chegara ás finais nas tempadas 2019-20 e 2020-21 e recibiu o trofeo Hannu Saintula á mellor adestradora da liga en 2020. A primeira tempada de Voutilainen non comezou ben para o equipo, que sumou sete derrotas consecutivas, e a primeira vitoria, conseguida nos 60 minutos regulamentarios, chegou fronte ao HPK, co que o equipo conseguiu os seus primeiros tres puntos. Ao finalizar a liga regular o equipo ocupou a quinta posición por detrás do HPK, que foi o seu rival nas series, e fronte ao cal caeu en catro partidos (3-1). Pouco despois da eliminación nas series polo título o club anunciou que Voutilainen seguiría un ano máis á fronte do equipo, e que Yin Tuorila continuaría tamén no posto de directora.
Nome
O equipo recibe o seu nome do lince (en finés ilves). O lince é o mamífero representativo da provincia de Tavastia e da actual rexión de Tavastia Propia (en finés Kanta-Häme), á cal pertenceu a actual rexión de Pirkanmaa e a cidade de Tampere entre 1831 e 1997. Durante esa época foi fundado o club que foi nomeado en honor do animal, presente no escudo e na bandeira rexionais.
Cores
miniatura|250px|Antigo escudo de Tampere cuxas cores foron adoptadas polo Ilves na súa fundación. As cores do equipo son o amarelo, o verde e o negro. Estas cores fan referencia á identidade da cidade, xa que o amarelo e o verde eran, no momento da fundación do club, as cores da cidade, presentes no antigo escudo de Tampere que estivo en uso dende 1839 e 1960, cando se aprobou o escudo actual da cidade. Dende 2019 o Ilves viste camisola verde nos seus partidos como local e amarela nos seus partidos como visitante. O verde foi a primeira cor empregada polo equipo na década de 1980, e posteriormente empregou camisolas negras e brancas para os seus partidos como local e visitante respectivamente. Entre 2014 e 2019 o equipo empregou camisolas negras e brancas cun deseño similar ao das camisolas dos Boston Bruins da National Hockey League.
Logotipo
O logotipo do equipo feminino é igual ao empregado polo equipo masculino e consiste nunha cabeza de lince de cor amarela amosando os dentes. Con todo, nun estudo de 2017 no que o xornal Aamulehti comparaba os dous grandes clubs masculinos da cidade (Ilves e Tappara), un dos membros do xurado considerou que o lince parecía máis un león.
Foi deseñado polo artista afeccionado Rauno Broms e introducido no equipo masculino en 1962, cando o daquela xerente do equipo Seppo Helle quixo renovar a marca do equipo para facela máis atractiva para a xente nova. Logo de rexeitar numerosas propostas Helle escolleu o deseño de Rauno Broms, que se mantivo entre os anos 1962 e 1993.
Entre 1994 e 1998 o equipo empregou o mesmo deseño que empregou o equipo masculino entre 1993 e 1999, similar ao que xa empregara o club na década de 1950 e que consistía nun lince amarelo dentro dun círculo negro coas palabras "ILVES" e "TAMPERE" sobre un fondo a raias verdes e negras.
Música
Dende a tempada 2018-19 o equipo conta coa súa propia "canción de gol" (en finés maalilaulu). A canción é unha versión do tema empregado polo equipo masculino para o mesmo fin, titulado "We Are the Kings", do guitarrista de Popeda Costello Hautamäki. A versión empregada por Ilves Naiset foi realizada pola banda Jay Lewis Gang e con Päivi Lepistö como solista, ademais as propias xogadoras do equipo gravaron os coros para a canción, cuxa letra e título mudaron a "We Are the Queens".
Pavillón
miniatura|Exterior do [[Tesoman jäähalli.]] A primeira pista de xogo estable do equipo foi a pista de xeo de Koulukatu, na que xogou os seus partidos como local durante a década de 1980. En xaneiro de 2012 o equipo volveu á emblemática pista para disputar o chamado "Koulukarun lassikko" fronte ás Espoo Blues.
Ademais, o equipo ten empregado ocasionalmente o Tampereen jäähalli (tamén coñecido como Hakametsä), como o 31 de marzo de 2022, cando disputou o terceiro partido da serie de cuartos de final da Naisten Liiga 2021-2022 no mítico estadio.
Capitás
miniatura|[[Hellen Puputti exerceu como capitá do equipo durante a tempada 2022-23 logo da lesión de Jenna Lehtiniemi.]] Ao longo da súa historia Ilves Naiset tivo once capitás, todas elas de nacionalidade finlandesa. Marianne Ihalainen foi a primeira capitá do equipo, desempeñando esta función en tres períodos distintos cun total de cinco tempadas como capitá. Tan só a propia Ihalainen, Mari Saarinen (catro tempadas), Johanna Koivula (dúas tempadas) e Anne Tuomanen (dúas tempadas) foron capitás do equipo máis dunha tempada. Na seguinte táboa poden verse as distintas capitás do equipo e os períodos nos que desempeñaron a capitanía:
Líderes históricas
Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.
Números retirados
miniatura|dereita|200px|Bandeiras conmemorando os números retirados no Tesoman jäähalli. O Ilves Naiset ten retirado tres números de xogadoras ao longo da súa historia. Todas as xogadoras homenaxeadas son finlandesas. A continuación todos os números retirados polo Ilves:
Adestradoras e adestradores
miniatura|Marjo Voutilainen, adestradora de Ilves Naiset dende a tempada 2022-23. O 5 de maio de 2022 o Ilves Naiset anunciou a contratación como nova adestradora do equipo para a tempada 2022-23 de Marjo Voutilainen, procedente de KalPa, equipo co que conseguira unha medalla de prata na tempada 2020-21. O equipo tivo as seguintes adestradoras e adestradores ao longo da súa historia:
Presidentes
miniatura|250px|[[Niilo Tammisalo foi o primeiro presidente do club. Na imaxe durante a súa carreira futbolística coa camisola de HJK.]] Ao longo da súa historia o Ilves tivo 21 presidentes, o primeiro foi Niilo Tammisalo, quen exerceu o cargo dende a fundación do club en 1931 ata 1935. Risto Lindroos foi a persoa que máis tempo estivo á fronte do club de Tampere cun total de 12 anos entre 1944 e 1956. A seguinte táboa mostra todos os presidentes que tivo o club polideportivo dende a súa fundación:
Directoras e directores xerais
Dende a tempada 2022-23 a antiga xogadora Yin Tuorilla é a directora xeral do equipo, ocupando o posto de Lasse Tuorilla, quen estivera vinculado á administración do Ilves Naiset dende a tempada 2015-16.
Jääkiekkoleijonat
Dende que se creou o "Salón da Fama" do hóckey sobre xeo finlandés en 1985 (os denominados Suomen Jääkiekkoleijonat ou Leoas/leóns do Hóckey sobre Xeo Finlandés en galego), sete mulleres relacionadas co Ilves Naiset foron introducidas no mesmo. Marianne Ihalainen foi introducida co número 187 en 2007 e, xunto con Riikka Nieminen, foi a primeira muller en formar parte do salón da fama do hóckey sobre xeo finlandés. Ademais a antiga xogadora do Ilves Naiset Anne Haanpää entrou no salón da fama pola súa carreira como árbitra. A continuación todas as personalidades ligadas ao equipo no salón da fama.
Ilves Hockey Legends
O Ilves homenaxea tamén a persoas cunha traxectoria no club, tanto xogadoras e xogadores, como directivos ou adestradores. Ata 2023 tres xogadoras do club foran inclúidas entre as Ilves Hockey Legends:
Categorías inferiores
miniatura|O Ilves Naiset Akatemia durante un partido da [[Naisten Suomi-sarja fronte a Salo HT en febreiro de 2023.]] As rapazas poden iniciarse na práctica do hóckey sobre xeo na "Lindan kiekkokoulu" (traducible ao galego como "Escola de hóckey de Linda", literalmente "Escola de disco de Linda"), que comezou a súa actividade na tempada 2018-2019 da man da antiga xogadora do Ilves Linda Leppänen. Posteriormente poden proseguir nos distintos equipos das categorías inferiores do club. Na tempada 2022-23 Ilves contaba cun equipo U8/U10, outro U11/U13 e un U14/16.
En xaneiro de 2023 o Ilves anunciou que inscribira un equipo na terceira categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Suomi-sarja, baixo o nome Ilves Naiset Akatemia. O equipo naceu coa idea de dar máis oportunidades de xogo ás xogadoras de formación do equipo e na súa primeira tempada estivo integrado principalmente por xogadoras sub-15 e sub-18. Meses antes, o 31 de marzo de 2022, o Ilves e o LeKi tentaran crear un equipo feminino en Lempäälä para a tempada 2022-23, mais as poucas inscricións de xogadoras recibidas impediu que o equipo feminino puidera comezar nesa tempada.
Logros
A canteira de Ilves conquistou ata a tempada 2022-23 un total de sete medallas en campionatos finlandeses, das cales tres foron de ouro, dúas de prata e outras dúas de bronce dende 2001:
Trofeos colectivos
Disputado entre 1978 e 1982 e sen carácter oficial, nomeou o equipo campión de Finlandia antes da creación da categoría feminina da SM-sarja/Liiga. O Ilves gañou o torneo en tres ocasións: 1980, 1981 e 1982
Singapore Airlines
Singapore Airlines (SIA) é a aeroliña nacional de Singapur co seu centro de conexións no aeroporto de Singapur Changi. A compañía destaca polo uso da Singapore Girl como a figura central do branding corporativo. Foi elixida mellor aeroliña do mundo por Skytrax catro veces e foi número 1 nas clasificacións de mellores aeroliñas de Travel & Leisure durante máis de 20 anos.
Singapore Airlines ten varias empresas filiais relacionadas coas aeroliñas. SIA Engineering Company encárgase do mantemento, reparación e revisión e traballa en nove países, cun portfolio de 27 proxectos conxuntos, incluídos traballos con Boeing e Rolls-Royce. Singapore Airlines Cargo opera a frota de carga de SIA e encárgase da xestión das bodegas de carga nos avións de pasaxeiros. A compañía ten tamén dúas subsidiarias: SilkAir opera voos rexionais a cidades secundarias, mentres que Scoot opera como unha aeroliña de baixo custo.
Singapore Airlines foi o cliente de lanzamento do Airbus A380, o avión de pasaxeiros mía grande do mundo, ademais do Boeing 787-10 e da versión de ultra-longo alcance do Airbus A350-900. Atópase entre as 15 primeiras aeroliñas do mundo en termos de ingresos por pasaxeiro e quilómetro, e é a décima en pasaxeiros internacionais transportados. Singapore Airlines foi votada como a aeroliña coas mellores tripulacións de cabina por Skytrax en 2021. A aeroliña tamén gañou os postos segundo e cuarto entre as mellores aeroliñas do mundo e as máis limpas respectivamente.
Carmen Castejón Cabeceira
Carmen Castejón Cabeceira, nada en Pontevedra o 15 de marzo de 1964, é unha poeta galega en lingua castelá e lingua galega.
Traxectoria
Estudou música, enfermaría, arte dramática e foi funcionaria da Deputación de Pontevedra. Residiu en Alacant, Marrocos e Pontevedra.
Impartiu múltiples palestras sobre Literatura e paz en España e México. Forma parte da ASOLAPO (As. Latinoamericana de poetas, Escritores e Artistas), do Círculo Universal de Embaixadores da paz de Xenebra e Movemento Mundial pola Paz, La Paz eres tú. Algúns dos seus poemas foron traducidos ao catalán, francés, inglés e portugués.
Ten publicado no Instituto de Estudios Valdeorreses, Contrastes, Diario de Pontevedra, A Nosa Galicia, Galicia Dixital etc.
Nemat Shafik
Nemat Shafik, tamén coñecida como Minouche Shafik, é unha aristócrata nada en 1962, de nacionalidades exipcia, británica e estadounidense. É vicegobernadora do Banco de Inglaterra encargada de mercados e servizos bancarios, e membro do Comité da Política Monetaria do Banco de Inglaterra.
Foi subdirectora xerente do Fondo Monetario Internacional de 2011 a 2014, tras ser secretaria permanente do Departamento de Desenvolvemento Internacional do Reino Unido (DFID) desde marzo de 2008.
Ocupou cargos de responsabilidade en organizacións internacionais e impartiu clases, tendo publicado amplamente sobre a globalización, os mercados emerxentes, investimento privado, medio ambiente, desenvolvemento internacional, Oriente Medio e África.
Primeiros anos e formación
Nada en 1962 en Alexandría, a súa familia deixou Exipto nos anos 60 e trasladouse aos Estados Unidos. Ela regresou a Exipto para estudar; ingresou na Universidade Americana de Alexandría (Shutz), e volveu aos EEUU para estudar na Universidade de Massachusetts, onde se licenciou en Economía e Política. Despois de dous anos traballando en temas de desenvolvemento en Exipto na Axencia dos Estados Unidos para o Desenvolvemento Internacional (USAID) no Cairo, obtivo un máster na London School of Economics e un doutoramento no St. Anthony's College da Universidade de Oxford.
Vida laboral
Shafik incorporouse ao Banco Mundial despois de Oxford e ocupou diversos postos. No departamento de investigación traballou na elaboración de modelos e previsións económicas e en cuestións ambientais. Posteriormente traballou sobre a macroeconomía de Europa do Leste e en Oriente Medio, onde publicou varios libros e artigos sobre o futuro económico da rexión, a economía da paz, mercados laborais, integración rexional e cuestións de xénero.
Converteuse na vicepresidenta máis nova do Banco Mundial, aos 36 anos. Dirixiu traballos do banco no sector privado e infraestruturas, mellorando o rendemento da carteira de proxectos de 50.000 millóns de dólares, e acumulou unha carteira crecente de 1.000 millóns de dólares anuais en investimentos. Tamén formou parte do equipo executivo da Corporación Financeira Internacional, onde foi responsábel da integración dos consellos estratéxicos e investimentos de capital privado nos sectores das telecomunicacións, petróleo, gas e minería, e PEMES.
Desde 2017 dirixe a London School of Economics.
Recoñecementos
Shafik foi nomeada "Muller do Ano GG2" en 2009, na undécima edición anual dos premios GG2 Leadership and Diversity Awards, administrados polo grupo Asia Media and Mercadotecnia. Recibiu a Orde do Imperio Británico e é Membro da Academia Británica.
Filantropía
Shafik presidiu o Grupo Consultivo de Axuda aos Pobres, o Programa de Asistencia á Xestión do Sector Enerxético, o Programa Mundial de Auga e Saneamento, a Alianza de Cidades, InfoDev, o Servizo de Asesoramento sobre Infraestruturas Públicas e Privadas, e o Foro Mundial de Gobernanza Empresarial.
Foi fundamental no lanzamento do Consorcio de Infraestruturas de África, e formou parte de varios consellos, entre eles o Grupo Consultivo de Oriente Medio do FMI, e o Foro de Investigación Económica para o Mundo Árabe, Irán e Turquía. Tamén participa activamente no consello de administración como mentora da Minority Ethnic Talent Association, que axuda a grupos sub-representados a ascender a postos de liderado na administración pública.
Vida persoal
Ten dous fillos xemelgos e tres fillastros co seu segundo marido, Raffael Jovine, biólogo formado no MIT, que investiga o uso de algas para frear o quecemento global e a crise do cambio climático. Shafik fala inglés, árabe (árabe exipcio) e francés.
Henry Nelson Wright
Henry Nelson Wright, nado no estado indio de Uttan Pradesh o 29 de outubro de 1869 e finado en Warlingham, Inglaterra, o 13 de maio de 1941, foi un funcionario ao servizo do Raj Británico e un numismático especializado na moeda da India.
Traxectoria
Henry Nelson Wright naceu na vila de Mainpuri, no Estado indio de Uttar Pradesh, na India Británica, o 29 de outubro de 1969. Era fillo de Francis Nelson Wright (1840-1900) e de Amelia Hannah Barnes (1842-1888).
Durante a súa carreira como funcionario na India conformou unha importante colección de moeda da India islámica que posteriormente foi adquirida polo Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico e polo Museo de Delhi. Do mesmo xeito, o Museo Británico adquiriu tamén, en 1912, a súa colección de moeda do Imperio Gupta.
Entre as súas obras cómpre salientar dous dos volumes que compoñen o catálogo das moedas do Museo da India en Calcuta, publicado entre 1906 e 1828.
Wright foi membro da Royal Numismátic Society, de Londres, desde 1903 e tamén se atopa entre o grupo dos seis fundadores da Sociedade Numismática da India en 1910. Ambas as institucións honrárono coas súas distincións máis prestixiosas.
Así mesmo, Wright foi elixido membro da Sociedade Asiática de Bengala o 7 de novembro de 1894.
Pola súa banda, a Sociedade Numismática da India instituíu na súa honra a Medalla de Bronce Nelson Wright, outorgada aos seus membros en recoñecemento dos seus méritos académicos.
Vida persoal
Henry Nelson Wright casou o 24 de febreiro de 1892 con Edith Mary Stuckey (1867-1917) en Madrás, Bengala, con quen tivo dous fillos e dúas fillas. O 25 de setembro de 1919 casou en segundas nupcias con Minnie Barnes, con quen tivo un fillo.
Logo da súa xubilación como funcionario na India, Wright fixou a súa residencia en The Larches, Warlingham, no condado inglés de Surrey. Alí faleceu o 13 de maio de 1941, aos 71 anos.
Publicacións
Estes son os traballos monográficos de Henry Nelson Wright sobre a moeda da India:
Wikipedia en urdú
A Wikipedia en urdú (en اردو ویکیپیڈیا‎) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua urdú.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Yorgos Lanthimos
Traxectoria
Lanthimos naceu en Atenas e foi criado principalmente pola súa nai. O seu pai, Antonis Lanthimos, era un xogador profesional de baloncesto que xogou no Pagrati B.C. e na selección grega e tamén adestrou na escola Moraitis. Tras graduarse na escola Moraitis, pasou a estudar administración de empresas e xogou un tempo no Pagrati B.C. Posteriormente deixouno para estudar dirección de cinema e televisión na Escola Stavrakos (HCTSS) de Atenas.
Durante a década de 1990 dirixiu vídeos para compañías de teatro e danza de Grecia. Dende 1995 dirixiu numerosos anuncios televisivos, videoclips, curtametraxes e obras de teatro experimental. Foi tamén membro do equipo creativo que deseñou as cerimonias de apertura e clausura dos Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas.
O debut de Lanthimos na longametraxe foi co filme comercial O kaluteros mou psilos onde compartía créditos con Lakis Lazopoulos e ao que seguiu o filme experimental Kinetta, estreado no Festival de Cinema de Toronto de 2005. O seu terceiro filme, Kynodontas, gañou o premio da sección Un Certain Regard no Festival de Cannes de 2006 e foi candidato ao Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa. O seu cuarto filme, Alpeis (2011) gañou o premio Osella ao mellor guión no Festival de Venecia.
O seu filme The Lobster foi seleccionado para competir no Festival de Cannes de 2015, onde gañou o premio do xurado. No 75.º Festival de Venecia estreou The Favourite (2018), que gañou o premio do xurado e recibiu dez candidaturas aos Óscar na 91.ª edición dos premios, incluídos os de mellor filme e mellor director para Lanthimos.
Obra arquitectónica de Le Corbusier
A obra arquitectónica de Le Corbusier, unha contribución destacada ao movemento moderno é un Patrimonio da Humanidade que consta dunha selección de 17 proxectos de construción en varios países do arquitecto franco-suízo Le Corbusier. Estes sitios demostran como a arquitectura do movemento moderno aplicouse para responder ás necesidades da sociedade e mostrar a gama global dun estilo e dun arquitecto.
Moedas de Kalākaua
As moedas de Kalākaua son unha serie de moedas de prata do Reino de Hawai e datadas en 1883, emitidas a nome do rei Kalākaua co fin impulsar o orgullo do pobo hawaiano ao dotar o reino da súa propia moeda.
Foron cuñadas pola Casa da Moeda dos Estados Unidos na súa Ceca de San Francisco, cos valores dun dólar, medio dólar, un cuarto de dólar e 10 centavos, e os seus deseños son obra de Charles E. Barber, gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
A partir da Lei de 1880 que autorizaba a emisión de moeda, o rei Kalākaua amosou o seu interese e os responsables do Goberno viron un xeito de saír dun aperto financeiro conseguindo que se emitisen moedas a cambio de bonos gobernamentais. O empresario Claus Spreckels estaba disposto a facer os acordos necesarios cos Estados Unidos a cambio dos beneficios da produción das moedas, e contratou coa US Mint a cuñaxe de moedas por valor de 1.000.000 de dólares. Nun principio, prevírase cuñar unha peza de 12½ centavos ou ⅛ de dólar e mesmo chegaron a producirse algúns espécimes a modo de proba, mais esta posibilidade rexeitouse, nun esforzo por lograr a uniformidade entre os sistemas estadounidense e hawaiano, e finalmente substituíuse por unha moeda de dez centavos. As moedas cuñáronse en San Francisco en 1883 e 1884, aínda que todas levan a data inmobilizada de 1883.
As Kalākaua foron recibidas con hostilidade pola comunidade empresarial de Honolulu, que temía a inflación nunha época de recesión. Logo dalgunhas manobras legais, o Goberno accedeu a utilizar máis da metade das moedas como garantía do papel moeda, o que continuou ata que comezou a mellora da situación económica en 1885. Despois diso, as moedas foron aceptadas con máis entusiasmo na circulación e permaneceron no fluxo comercial das illas ata a súa retirada en 1903, logo da anexión do territorio de Hawai polos Estados Unidos.
Antecedentes
esquerda|miniatura|149x149px|Emisión privada de 12½ centavos, da plantación Wailuku ([[1871). ]]
Antes da chegada do capitán Cook en 1770, os hawaianos non utilizaban moedas e a súa economía agrícola baseábase no troco. As primeiras relacións entre os hawaianos e os exploradores tamén se baseaban no troco, e ás veces utilizábanse tamén cravos, doas e pequenos anacos de ferro como moeda, mais cando comezou un comercio exterior máis sistemático, a principios do século XIX, chegaron ao arquipélago procedentes de moitos países como pagamento polas exportacións. A chegada dos misioneiros, así como as plantacións e outras actividades comerciais que se sucederon axiña, deron lugar ás primeiras moedas xeradas polas illas: fichas e vales privados utilizados para pagar aos traballadores debido á escaseza crónica de moeda miúda. Os lazos comerciais e as conexións culturais cos Estados Unidos levaron á comunidade empresarial hawaiana a utilizar como unidade de conta o dólar estadounidense, que se converteu na base do comercio, e o Goberno real hawaiano publicaba periodicamente táboas co valor das moedas non estadounidenses en relación co dólar. Isto era necesario porque esas moedas, traídas ás illas polo comercio exterior, circulaban como medio de cambio xunto coas pezas de prata e ouro estadounidenses. miniatura|O [[Reino de Hawai|rei de Hawai Kalākaua. ]] En 1847, o rei Kamehameha III emitira xa unha moeda de bronce co valor facial dun centavo, probablemente cuñada por unha empresa de Nova Inglaterra, aínda que non fora moi popular entre os comerciantes, que preferían non negociar con cantidades tan pequenas. A tiraxe daquela primeira emisión gobernamental fora de 100.000 exemplares, aínda que se estima que só chegaron a entrar na circulación arredor de 12.000 pezas. O fracaso fixo que daquela o Goberno reconsiderase os seus plans de emitir tamén moedas doutros valores faciais.
En 1879, o reino emitiu tamén os seus primeiros billetes, que tecnicamente eran certificados de depósito, coa posibilidade de os trocar por moedas de prata e con valores faciais que ían desde os 10 ata os 500 dólares.
Naquela época, en Hawai, as moedas de ouro tiñan un sobreprezo sobre o seu valor nominal se se compraban con prata; só o ouro podía utilizarse para certas transaccións, como o pagamento de dereitos alfandegueiros. A prata importárase moito no reino na década de 1870, malia os esforzos do Goberno por frear o fluxo con impostos, e por iso o ouro era alí máis caro en relación coa prata que nos Estados Unidos, onde había máis estabilidade monetaria. Calquera gran afluencia de prata á circulación, como a das moedas de Kalākaua, significaba que a prata en mans da poboación podía chegar a valer menos en relación ao ouro. En 1883, Hawai estaba en recesión, debido en parte á caída dos prezos do azucre pola sobreprodución.
Preparación
miniatura|Walter Murray Gibson, [[primeiro ministro de Hawai (1882-1887) baixo o reinado de Kalakaua. ]]