cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estadio Municipal de Riazor
Liga de Fútbol Profesional e eliminatorias de Copa do Rei
O Deportivo non puido xogar como local en competición oficial en Riazor en febreiro de 1997, despois de que un seareiro lanzara desde a bancada de Pavillón unha moeda que foi impactar na cabeza do árbitro, no final do partido de 1ª división contra o Rayo Vallecano. Este feito provocou que o comité sancionador castigase o Deportivo a celebrar o seu encontro como anfitrión fronte o Club Atlético de Madrid fóra da Coruña. O campo escollido foi o Estadio Multiusos de San Lázaro.
Presentacións, partidos e torneos amigábeis
Ademais de partidos oficiais, Riazor tamén acolle partidos amigábeis do Deportivo e torneos estivais, como os extintos Conde de Fenosa e Juan Acuña ou o veterano Trofeo Teresa Herrera. Nesa mesma época son tamén habituais as presentacións ante socios e seareiros de novas fichaxes, así como a estrea do primeiro equipo para a tempada entrante.
Sede da Copa Mundial de Clubs da FIFA 2001 (cancelada)
A Copa Mundial de Clubs 2001 foi un intento de segunda edición do torneo organizado pola FIFA que foi cancelado. Estaba planeado que se celebrase en España e o Deportivo, como campión da primeira categoría do país organizador sería o equipo convidado e Riazor, por tanto, unha das sedes. O problema foi que se xa na primeira edición o torneo fora acollido con desagrado por un bo número de clubs, o intento de realizar un novo torneo o ano seguinte por parte da FIFA supuxo o golpe definitivo debido á negativa dos clubs a participaren neste campionato. Tras esta cancelación, o 18 de maio de 2001 planeouse pospoñelo para 2003, idea que tamén se desbotou rapidamente.
Campionatos galegos
En 1947 disputáronse por primeira vez os campionatos galegos ao aire libre neste recinto. Esta competición volveu en 1948, 1949, 1951, 1952, 1954, 1955, 1957, 1958, 1960 (compartindo sede con Balaídos ), 1970, 1973, 1976 e 1978.
Campionatos de España
No ano 1946, os campionatos de España de atletismo na categoría xuvenil, entón chamado "Campeonato nacional de atletismo del Frente de Juventudes", foron presididas polo entón xefe do Estado Español, Francisco Franco e celebradas en Riazor. Outros campionatos de España que haberían repetir nestas instalacións, xa en categoría absoluta, serían o de combinadas de 1948 e ao aire libre en 1957, 1958 (sede compartida coas pistas de Anoeta ), 1960 (compartidos co Estadi Olímpic Lluís Companys ) e 1962.
Competicións Internacionais
En 1964, do 6 ao 9 de agosto, celebráronse os XIX Campionatos Mundiais Militares de Atletismo.
O 6 de agosto de 1986, nunha Reunión Internacional celebrada nas pistas coruñesas, o marroquí Said Aouita quedou a 47 centésimas de segundo do récord mundial de 5 000 metros que el mesmo ostentaba.
De 1987 a 1991 disputáronse cinco edicións do Trofeo Internacional Teresa Herrera, organizado polo Concello coruñés.
Concertos e actos culturais
Do 20 de xullo ao 10 de agosto de 1967 Riazor foi sede do auditorio itinerante de "Festivales de España", no que se celebrou a "Festa da Cantiga" en lingua galega, correndo o pregón a cargo do entón presidente da Real Academia Galega, Sebastián Martínez-Risco. Tamén se fixeron nese mesmo festival representacións teatrais en castelán, houbo ballet, e interpretouse música folclórica e popular e zarzuelas.
O 24 de agosto de 1983, o concerto "El rock de una noche de verano" de Miguel Ríos conseguiu xuntar máis de 18 000 asistentes malia as condicións meteorolóxicas adversas, Leño e Luz Casal foran daquela os abreconcertos. Na seguinte semana, o 28 de agosto, un concerto de Julio Iglesias congregaría unhas 15 000 persoas.
Afluencia
O Deportivo tivo dúas épocas na súa historia recente de grande afluencia ao estadio de Riazor. A primeira delas, entre os anos 1992–93 e 1996–97, onde a media de entrada se situaba en 25 000 espectadores, para un estadio con capacidade para 29 000. Na segunda etapa, xa cunha capacidade para 35 000 espectadores, o número de socios e de afluencia situábase arredor dos 30 000 espectadores, entre as tempadas 2000–01 e 2003–04.
A asistencia media a Riazor desde 1999 (sen estimacións anteriores) é:
miniatura|240px|Partido Deportivo-[[Real Jaén Club de Fútbol|Real Jaén da tempada 2013/14 no que o Deportivo acadou o ascenso á Primeira División.]]
A asistencia a Riazor, xa con datos oficiais facilitados polo club ao remate de cada partido e sobre unha capacidade real de 33.639 espectadores é:
Proxecto de Peter Eisenman
En 2003 o presidente Augusto César Lendoiro presentou unha maqueta dun novo estadio de Riazor deseñado polo arquitecto norteamericano Peter Eisenman. O presidente declarou que sería o estadio máis bonito do mundo, de cinco estrelas e que tería unha capacidade de 36 000 espectadores. O proxecto prevía a súa construción enriba do actual estadio, porén as non demasiado boas relacións entre o club e o Concello, así como o alto custo económico fixeron que o proxecto fose deixado de lado.
Proxecto para a candidatura do Mundial de Fútbol de 2018
En 2008, a raíz da candidatura conxunta das federacións española e portuguesa de fútbol para se converteren en sede oficial do mundial de fútbol de 2018, as reivindicacións para a construción dun novo estadio na Coruña víronse avivadas. Deportivo e o Concello presentaron toda a documentación necesaria para postularen A Coruña como unha das sedes do campionato (de feito foi a primeira cidade en facelo) e amosaron o apoio non só do propio Concello senón tamén doutras institucións como a Deputación Provincial e a Xunta de Galicia. Esta candidatura levaba consigo o problema de que Riazor non cumpre os requisitos (por exemplo ter unha capacidade superior aos 40 000 espectadores), o que compromete as institucións a realizaren ben unha remodelación do estadio actual, ou ben a construír un novo estadio, tal e como levaba reivindicando Lendoiro nos últimos anos.
O 18 de marzo de 2010, desde o Concello da Coruña presentábase o proxecto de reforma, no suposto de que a cidade fose elixida como sede para o Mundial de fútbol de 2018 ou 2022. O novo estadio tería unha capacidade de 45 000 espectadores e remodelaríase a zona próxima, incluíndo o soterramento das rúas próximas, para crear así unha nova área de lecer na cidade. O custo do proxecto estímase en 170 millóns de euros e o prazo de execución sería dun ano. Finalmente, o fracaso da candidatura e os tempos de crise económica, tanto do país como do propio club, fixeron que esta idea tivese que ser desbotada.
Adda de Bernicia
Adda foi un rei do reino anglosaxón de Bernicia desde 560 até 568.
Traxectoria
Adda foi un dos moitos fillos de Ida, o primeiro líder de Bernicia. Pouco se sabe por certo da vida e reino de Adda dada a pouca documentación desta época. As poucas fontes de información que existen varían amplamente na orde e duración dos reinos dos reis bernicianos que viviron entre a morte de Ida e o comezo do reino de Æthelfrith de Northumbria en 592/593.
Formarigo
O topónimo galego Formarigo pode referirse a:
Mangleiro
300px|miniatura|dereita|Imaxe dun mangleiro en [[Bangladesh.]] Mangleiro é o nome común dun grupo de especies de árbores ou arbustos que posúen adaptacións que lles permiten colonizar terreos anegados que están suxeitos a intrusións de auga salgada, nun ecosistema chamado mangleiral que se distribúe polas rexións tropicais e subtropicais da Terra.
O termo mangleiro inclúe varias especies que teñen adaptacións semellantes, máis que pertencen a familias diferentes. Algunhas destas adaptacións son:
O Seixido, Xermade, Xermade
O Seixido é un lugar da parroquia de Xermade no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Xillán, Pedrafita, Chantada
Xillán é un lugar na parroquia de Pedrafita, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 15 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 7 eran homes e 8 eran mulleres.
Joe Blade
Joe Blade é un videoxogo programado por Colin Swinbourne e publicado en 1987 por Players, compañía de videoxogos de baixo custo. Fixéronse versións para Acorn Electron, Amiga, Amstrad, Atari 8-bit, Atari ST, BBC Micro, Commodore 64, MSX e ZX Spectrum.
Foi un dos primeiros videoxogos en prohibirse a súa distribución en Alemaña por glorificar a guerra e que os malevos semellaban tropas das SS. O xogo consiste en penetrar no Cuartel Xeral inimigo e rescatar ós presos alí detidos. Do xogo realizáronse dúas secuelas Joe Blade 2 e Joe Blade 3.
Barcelona
Barcelona (en catalán pronúnciase [bərsəˈɫonə]) é unha cidade situada no nordés da Península Ibérica, capital de Cataluña, da provincia homónima e da comarca do Barcelonès, así como a segunda cidade maior de España. Situada á beira do mar Mediterráneo, atópase a uns 120 km ao sur da cadea montañosa dos Pireneos e da fronteira con Francia, nunha chaira limitada polo mar ao leste, a serra de Collserola ao oeste, o río Llobregat ao sur e o río Besòs ao norte. É coñecida co alcume da "Cidade Condal" (Ciutat Comtal), por ser a capital do antigo Condado de Barcelona.
Cunha poboación de 1.620.809 habitantes, é a segunda cidade máis poboada de España e da península tras Madrid, e a undécima da Unión Europea. A súa área metropolitana, integrada por 36 concellos, ten unha poboación de 3.161.081 habitantes e unha superficie de 633 km². Esta área é a delimitación como núcleo urbano definida oficialmente, con todo a Rexión Urbana de Barcelona, que se estendería por todo a área de influencia da cidade, chega aos 4.928.852 habitantes cunha densidade de poboación de 1.496 hab/km².
Foi escenario de diversos eventos mundiais, que contribuíron a configurar a cidade e darlle proxección internacional. Os máis relevantes foron a Exposición Universal de 1888, a Exposición Internacional de 1929, os Xogos Olímpicos de verán de 1992 e o Fórum Universal das Culturas 2004. É tamén sede do secretariado da Unión polo Mediterráneo.
Actualmente é recoñecida como Cidade global pola súa importancia cultural, financeira, comercial e turística. Posúe un dos portos máis importantes do Mediterráneo e é tamén un importante punto de comunicacións entre España e Francia, debido ás conexións por autoestrada e tren de alta velocidade. O aeroporto de Barcelona-El Prat foi utilizado por máis de 44 millóns de pasaxeiros en 2016.
Localización
miniatura|esquerda|Vista aérea. miniatura|260px|Panorámica da cidade. miniatura|Evolución da liña de costa no distrito de [[Ciutat Vella de Barcelona|Ciutat Vella.]]Situada na costa do mar Mediterráneo, entre as desembocaduras dos ríos Llobregat, ao sueste, e Besòs, ao nordeste, limita ao norte cos concellos de Santa Coloma de Gramenet e Sant Adrià de Besòs; ao sur con El Prat de Llobregat, L'Hospitalet de Llobregat, Esplugues de Llobregat, Sant Just Desvern, Sant Feliu de Llobregat e Molins de Rei; ao leste co mar; e ao oeste con Montcada i Reixac, Cerdanyola del Vallès e Sant Cugat del Vallès.
Ademais, ten unha pequena parte do seu termo municipal na vertente do Llobregat da serra de Collserola. Trátase da parte de Vallvidrera e Les Planes, ademais do enclave de Santa Creu d'Olorda, a medio camiño entre o Vallès Occidental e o Baix Llobregat.
O territorio da cidade amosa tres zonas ben diferenciadas: a serra de Collserola (co cumio do Tibidabo coma punto máis alto, de 512 metros), os deltas dos ríos Besòs e Llobregat que xuntamente co litoral do mar establecen os límites da cidade. Algunhas partes que están preto da serra están tamén poboadas e urbanizadas: El Carmel (267 m), La Rovira (261 m), El Putget (181 m), La Perita (133 m) e Monterols (121 m). Pero a cima máis coñecida, xusto encima da liña da costa e separando a cidade do delta do Llobregat, é a montaña de Montjuïc (184,8 m).
Clima
miniatura|[[Climograma de Barcelona.]] Barcelona ten un clima mediterráneo mais coas características dun microclima urbano e coas particularidades de estar situado ao norte do Mediterráneo. Os invernos son curtos, frescos e relativamente húmidos, a maioría dos anos non chega a xear. Os meses de xaneiro e febreiro as temperaturas medias están arredor dos 10 °C e as máximas medias superan os 13 graos. Os veráns son relativamente secos, longos e cálidos (porén en xullo e agosto as temperaturas máximas diarias non acostuman a superar os 30 °C xa que sopra o vento do mar para a terra). A máxima temperatura rexistrada na cidade foi de 38,6 °C, o 13 de agosto de 2003, e 39,8 °C no observatorio Fabra, situado a uns 450 m de altitude no Tibidabo, o 5 de xullo de 1982. A temperatura mínima foi de -10 °C, rexistrada no mesmo observatorio o 11 de febreiro de 1956.
Idade Antiga
Os primeiros rastros de poboación na área da cidade remóntanse ao final do neolítico (2000 a 1500aC.). Con todo, os primeiros poboadores destacados non aparecen ata os séculos VII-VI a.C., os laietanos, un pobo ibero. Durante a segunda guerra púnica, os cartaxineses tomaron a cidade, refundada por Amílcar Barca, pai de Aníbal, en efecto, o nome de Barcelona segundo as tradicións deriva do apelido cartaxinés Barca. Tras a derrota daquel pobo pola crecente dominación dos romanos, estes tomaron a cidade e bautizárona como Colonia Julia Augusta Paterna Faventia Barcino no ano 15 a.C. No mapamundi de Claudio Tolomeo aparece co nome Barcino. Barcino tomou forma de castrum ou fortificación militar nos seus primeiros tempos aínda que o comercio foi reorientando á importancia da cidade; no século III foi amurallada por orde do emperador romano Claudio II e xa contaba cunha poboación de entre 4.000 e 8.000 habitantes.
Idade Media
Os visigodos, tras a súa chegada no século V, convertérona durante poucos anos en capital dos territorios hispanos. No século VIII foi conquistada por Al-Hurr, pero retomada a territorio cristián por Ludovico Pío do Imperio Carolinxio en 801, incorporándoa á Marca Hispánica. Os ataques musulmáns non cesaron, e en 985 as tropas de Almanzor destruíron practicamente toda a cidade. Borrell II iniciou a reconstrución dando paso ao florecente período condal. Durante este período a cidade destacou entre as terras catalás e o conxunto do dominio da Coroa de Aragón, e foi de onde partiron numerosas tropas e recursos cara á empresa de tomar novas posesións. A cidade floreceu e chegaría a ser unha das principais potencias mediterráneas nos séculos XIII e XIV, a cidade era o principal centro dunha monarquía, e chegaba a destacar no plano comercial, aínda que por baixo de Xénova e Venecia, que dominaban o comercio Mediterráneo e entre Europa e Asia. miniatura|340px|Plano francés de [[1698 da cidade con indicacións para un plan de asedio.]]
Glappa de Bernicia
Glappa foi un rei de Bernicia e reinou desde 559 até 560.
Barcelona
Idade Moderna
A decadencia iniciouse a partir do século XV con altibaixos, e prolongaríase ao longo dos séculos seguintes. As tensións derivadas da unión dinástica con Castela, iniciada co matrimonio entre Fernando II de Aragón e Isabel de Castela, alcanzou o seu momento culminante na guerra dos Segadores, entre 1640 e 1651, e máis tarde, coa guerra de sucesión (de 1706 a 1714), que significou a desaparición das institucións propias de Cataluña, aínda que tamén significou o rexurdir económico da cidade grazas á integración co resto do país recentemente formado (España), e ao comercio con América.
Revolución industrial
miniatura|esquerda|Distribución das mazás no [[Eixample de Barcelona.]] A recuperación económica iniciada no final do século XVIII e a industrialización no século XIX propiciaron que volvese converterse nun importante centro político, económico e cultural, á fronte da chamada Renaixença (Renacemento), cabe destacar no proceso de industrialización o monopolio de comercio téxtil entre a España e a Cuba que foi fixado en Barcelona, nun momento de crise na industria téxtil de algodón, e que asentou a industrialización na Cataluña, e o diferencial de crecemento, mentres que outras partes do país a industria languidecía ante a crise. Outra consecuencia deste monopolio téxtil no século XIX entre Barcelona e Cuba, foi a queixa dos cubanos acerca da teoría do embude, ancha para a España e estreita para a Cuba, e que foi por mor do malestar cubano e que xerou revoltas e o movemento de independencia á busca da igualdade económica co apoio dos Estados Unidos. A cidade puido derrubar as súas murallas e anexionou en 1897 seis municipios limítrofes, o que lle permitiu crecer e planificar o seu desenvolvemento urbano e industrial liderado polo plan do Eixample de Ildefons Cerdà. Foi tamén sede de dúas Exposicións Universais en 1888 e 1929.
Glappa de Bernicia
Traxectoria
Glappa foi fillo de Ida, o rei e fundador do Reino de Bernicia. Glappa foi o primeiro dos fillos de Ida que reinou tras a súa morte, aínda que a orde e duración dos reinos dos fillos de Ida non son precisos, dadas as poucas fontes de información da época.
Barcelona
Século XX
No inicio do século XX destacaron tanto o crecemento económico (especialmente derivado da primeira guerra mundial) como a proliferación de novas ideoloxías acollidas por amplos tramos de poboación, especialmente a obreira. O impulso gobernamental promoveu o Metro e o Porto. No entanto, a crise do 29 que golpeou duramente a España e posteriormente o inicio da guerra civil española paralizou todo crecemento durante unha década. A pesar de defender á II República, a cidade foi foco de rebelións internas e pelexas entre partidos que nin a cidade nin o goberno da República puideron controlar. A cidade foi bombardeada en varias ocasións e o avance das tropas franquistas acadou a cidade no final de xaneiro de 1939.
A ditadura militar designou a Barcelona como polo de desenvolvemento promovendo unha intensa industrialización que deu lugar a unha forte e prolongada inmigración maioritariamente procedente do sur da Península. As novas condicións sociais e económicas dinamizaron a cidade e transformaron radicalmente o trazado urbano, destacando a aparición de populosos barrios obreiros e de importantes vías de comunicación. O metro expandiuse e apareceron os trolebuses (década de 1940) diversificando o transporte. A rede de ferrocarrís fíxose máis densa e moderna, mentres o aeroporto tamén gañaba relevancia. Con todo, a grande aposta do transporte barcelonés, comparado con outras grandes e medianas cidades, foi o impulso do vehículo privado, para o que se construíu unha densa rede de aparcadoiros subterráneos.
Burlington, Vermont
miniatura|100px|Localización de Burlington Burlington é a cidade máis grande do estado de Vermont, nos Estados Unidos, é tamén a capital do condado de Chittenden. Segundo o censo de 2000 a súa poboación era 38.889 habitantes. Forma parte dunha aglomeración urbana única coas ciades de South Burlington e Winooski e as vilas de Colchester, Essex, Essex Junction e Willinston. miniatura|250px|Church Street
Barcelona
Século XX
Tras a morte do xeneral Franco e os difíciles inicios do período democrático, a cidade beneficiouse, como o resto do Estado, dun novo impulso económico moi influído pola integración na Unión Europea (1986), que desembocou en modernos proxectos culturais e urbanísticos. Entre eles destaca a organización dos Xogos Olímpicos de 1992. Devandito evento, que contou co apoio económico e organizativo de toda España, resultou un novo motor do desenvolvemento urbanístico.
Demografía
Barcelona ten un total de 1.628.090 habitantes, deles 774.890 son homes e 853.200 mulleres, segundo datos do departamento de estatística do concello, elaborados a partir dos datos do padrón de 2008. En 2007 tiña 1.603.178 habitantes.
O censo máis antigo do que se teñen datos foi o de xullo de 1652, cando Barcelona tiña 14.425 habitantes. O censo de 1787 incorpora Vallbona; en 1860, la Barceloneta; en 1897, les Corts, Gràcia, Sant Andreu de Palomar, Sant Gervasi de Cassoles, Sant Martí de Provençals e Sants; en 1904, Horta; e en 1921, Sarrià que previamente xa incorporara Vallvidrera (1890) e Santa Creu d'Olorda (1915).
Economía
miniatura|dereita|Centro de Convencións Internacional de Barcelona.miniatura|esquerda|[[Plaça d'Espanya desde o Palau Nacional.]] Barcelona foi historicamente e é unha cidade moi afín a industria. Foi a primeira cidade na España en acoller a revolución Industrial e aínda que tivo algunhas crises económicas é aínda hoxe o maior centro industrial do país.
O porto de Barcelona converteuse nos pasados anos no máis importante do Mediterráneo en tonelaxe de mercancías e contedores. Tamén é o primeiro porto mediterráneo en número de cruceiros que fan escala na cidade. No 2008 conectouse con Madrid mediante a alta velocidade ferroviaria, e nos vindeiros anos unirase coa fronteira con Francia e Valencia.
Centro cultural, económico e político, Barcelona segue sendo un referente non só dentro da España senón tamén no conxunto da Unión Europea.
Administracións públicas
miniatura|[[Palau de la Generalitat de Catalunya.]] miniatura|A Casa Serra, sede da Deputación de Barcelona. miniatura|Fachada do [[Casa de la Ciutat, Barcelona|Concello de Barcelona.]] En Barcelona hai presentes catro administracións políticas, con diferentes niveis de responsabilidade e competencias:
Deiro, Tremoedo, Vilanova de Arousa
Deiro é un lugar da parroquia de Tremoedo no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 186 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 91 eran mulleres e 95 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 210 veciños, e 2005, cando eran 209.
Barcelona
Goberno municipal
O goberno do concello escóllese por sufraxio universal en eleccións celebradas cada catro anos.
O poder do concello estrutúrase en dous niveis, xa que o concello dividiu a cidade administrativamente en dez distritos. Hai un nivel de competencias municipais xeral, dirixido directamente polo alcalde e o seu equipo de goberno, e que se ocupa das cuestións máis xerais e importantes da cidade, que se aplican a toda a cidade.
Vilamaior, Santa Comba
Santa María de Vilamaior é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Santa Comba. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 308 habitantes (158 mulleres e 150 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 389 habitantes.
Barcelona
Goberno municipal
Por outra banda existe outro nivel de competencias, delegadas nos distritos. Así, cada distrito ten o seu propio centro político e administrativo, que funciona como un ente político con competencias propias, que axudan a descentralizar a política da cidade e que os cidadáns sentan a administración máis próxima. Cada distrito, como un pequeno concello territorial, ten a súa propia sala de plenos onde se debaten as cuestións políticas, e o seu propio equipo de goberno, dirixido por un xerente (concelleiro). A xerencia do distrito fórmase en función do número de votos que cada partido recibe, en cada distrito, nas eleccións municipais. Así, sucede que, aínda que o goberno da cidade recaia nun determinado partido, un ou varios distritos sexan gobernados por outra formación política.
<Center> Actual distribución do Concello
Alcaldía
thumb|dereita|Jaume Collboni goberna a cidade dende 2023. Desde a restauración da democracia en España, en todas as eleccións municipais anteriores ás de 2011, o partido político máis votado fora o Partido Socialista de Cataluña, pero tras as eleccións municipais do 22 de maio de 2011 o partido máis votado e con maior representación foi Convergència i Unió, con Xavier Trias á cabeza. Nas eleccións municipais de España de 2015 CiU foi derrotada pola candidatura Barcelona en Comú, que logrou os apoios de ERC, o PSC e a CUP, polo que a activista Ada Colau foi investida alcaldesa e gobernou até 2023. Dende ese ano, goberna Jaume Collboni do PSC.
Distritos e barrios
miniatura|300px|Distritos de Barcelona. Barcelona divídese administrativamente en 10 distritos. Cada distrito funciona como un ente político con competencias propias, que axudan a descentralizar a política da cidade e que os cidadáns sentan a administración máis próxima. A división territorial dos distritos responde a cuestións históricas da cidade. A maioría dos distritos corresponden a antigos municipios independentes que foron anexionados á cidade durante os séculos XIX e XX, e que aínda conservan a súa propia personalidade. Os cidadáns barceloneses máis anciáns aínda identifican Barcelona unicamente co distrito de Ciutat Vella (véxase mapa).
A actual división dos barrios oficiais foi proposta polo concello no final do 2006 e ratificada e aprobada polo consistorio barcelonés a principios do 2007. Aínda despois da súa aprobación, existen queixas dos veciños sobre os nomes dalgúns barrios (como, por exemplo, Antics Palaus) así como dos límites destes. 800px|miniatura|centro|Panorámica de Barcelona dende [[Montjuïc, Barcelona|Montjuïc (2007).]]
Les Rambles
miniatura|Parada de flores nas [[Les Rambles|Rambles.]] Un dos lugares de maior atractivo e concorrencia son Les Rambles, paseo situado entre a Plaça de Catalunya, centro da cidade, e o porto antigo. Alí atópanse quioscos de prensa, de flores, de paxaros e animais domésticos, cafeterías, restaurantes e comercios. Preto do porto atópanse instalados mercadillos, así como pintores e debuxantes de todo xénero, destacando a zona pola súa índole artística e cosmopolita.
180px|miniatura|esquerda|[[Gran Teatre del Liceu.]] Paseando por Les Rambles poden admirarse varios edificios de interese, como o Palau de la Virreina, o mercado de La Boqueria e o famoso Gran Teatre del Liceu, no que se representan óperas e ballets. Unha rúa lateral de poucos metros de lonxitude, conduce á Plaça Reial, unha praza con palmeiras e edificios con soportais que albergan cervexarías e restaurantes, e na que se reúnen as fins de semana os coleccionistas de selos e de moedas.
O paseo das Rambles termina xunto ao porto antigo, onde a estatua de Cristovo Colón sinala cara ao mar. A dous pasos atópase o Museo Marítimo, dedicado sobre todo á historia naval no Mediterráneo, e no que se exhibe a reprodución a escala real dunha antiga galera de combate. O museo está situado nos estaleiros da Idade Media, onde se construían os barcos que navegaban por todo o Mediterráneo. O porto antigo ofrece outros atractivos, como un centro de lecer, con comercios, restaurantes, un cine IMAX, e como centro documental, cun acuario da fauna mariña mediterránea (l'Aquàrium).
Barrio antigo
miniatura|[[Catedral de Barcelona|Catedral.]]O Barrio Antigo da Barcelona ten algunhas das obras da mocidade do arquitecto Antonio Gaudí como o Palau Güell ou os postes de luz da Plaça Reial. O edificio modernista máis emblemático do Barrio Antigo é, sen dúbida ningunha, o Palau de la Música Catalana obra do arquitecto Lluís Domènech i Montaner, construído no ano 1908. Tamén atopamos a catedral de Barcelona, edificio gótico construído entre os séculos XIII e XV. A fachada principal é neogótica, do século XIX. Neste barrio atopamos a Plaça de Sant Jaume, onde estaba o cruzamento do cardos e decumanus da cidade romana, que acolle os edificios da Generalitat de Cataluña e o Concello de Barcelona.
Sidecar
miniatura|Imaxe dun sidecar actual (MZ Scorpion). Un sidecar é un vehículo dunha soa roda enganchado ao costado dunha motocicleta, dando como resultado un vehículo de motor de tres rodas e con capacidade de transportar unha e nalgúns casos até tres persoas máis. A roda do sidecar atópase situada un pouco máis adiante da roda traseira da motocicleta, diferenciándose así do triciclo.
Algúns sidecares poden ser retirados da motocicleta. Estes vehículos foron moi populares nos anos 1950 cando eran unha alternativa para o transporte de pasaxeiros.
Tamén foron usados pola policía e o exército. Durante a Segunda guerra mundial, as tropas alemás utilizaron os sidecares das mascas BMW e Zündapp.
En México a fábrica de motocicletas Islo, durante os anos 1960 vendeu o seu propio modelo feito de fibra de vidro sendo este deseñado para a motocicleta de 175 cc.
Aquemenes
O nome Aquemenes pode referirse a:
Zeami Motokiyo
Zeami Motokiyo (世阿弥), tamén chamado Kanze Motokiyo, nado en 1363 e finado en 1443, foi un actor e dramaturgo xaponés.
Traxectoria
Alén de ter escrito cerca de duascentas pezas Noh (xénero teatral que logrou estabelecer como forma artística prestixiada) deixou un conxunto de instrucións escritas para actores, de forma a transmitir a súa propia concepción da súa arte dramática. Os seus textos son vistos por moitos xaponeses como unha base fundamental das ideas nacionais sobre estética e cultura.
O seu pai, Kan'ami, tamén foi actor e educou a Zeami. Os dous son, sen dúbida, os maiores responsábeis polo estabelecemento do xénero dramático Noh no Xapón e da importancia que lle é hoxe concedido.
Cando a compañía de Kan'ami's actuou para Ashikaga Yoshimitsu, o Xogún do Xapón, este implorou a Zeami que o ensinase nesta arte. Despois de Zeami sucederlle ao seu pai, continuou a actuar e a adaptar o seu estilo até, sensibelmente, a forma que o teatro Noh ten actualmente.
Suavila
O topónimo galego Suavila pódese referir a:
A Formiga
Unha formiga é un insecto himenóptero. O topónimo galego A Formiga pode referirse a:
Baxín, Campo, O Irixo
Baxín é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 22 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 9 mulleres.
General Dynamics-Grumman F-111B
O General Dynamics-Grumman F-111B foi un avión desenvolvido como un interceptor de longo alcance embarcado, como continuación do F-4 Phantom II. Foi deseñado nos anos 60 por General Dynamics xunto con Grumman para a Mariña dos Estados Unidos como parte do proxecto Tactical Fighter Experimental (TFX), e coa Forza Aérea para producir un caza comúnr para varios tipos de misións. O F-111B incorporaba innovacións como unhas ás de xeometría variable, motores turboventilador con poscombustión e un sistema de armas de longo alcance formado polo rádar AWG-9 e os mísiles AIM-54 Phoenix.
Deseñado en paralelo ao F-111 "Aardvark", que foi adoptado pola Forza Aérea como avión de ataque, o F-111B tivo problemas no seu desenvolvemento e pasou por cambios nos requerimentos da Mariña que finalmente pedía un avión maniobrable para o combate aéreo. O F-111B non chegou a entrar en produción e os seus prototipos foron usados para realizar probas antes de ser retirados. O modelo que ocuparía o seu lugar sería o máis pequeno e lixeiro Grumman F-14 Tomcat, co que compartía varios elementos, como os motores, o sistema de armas e a configuración das ás.
Vieiro, Vieiro, A Fonsagrada
Vieiro é un lugar da parroquia de Vieiro, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Bad Cat
Street Cat, lanzado internacionalmente como Bad Cat é un videoxogo relizado por Rainbow Arts, filial de Go!, en 1987, fixéronse versións para Amiga, Amstrad CPC, Atari ST, Commodore 64 e DOS.
O xogo consiste nunha olimpiada de gatos, as probas consisten en carreiras de obstáculos no parque, salto de lonxitude na canle, carreira nos sumidoiros e loita libre nun pub.
-747
Outros
Historia ano a ano
Bidé
miniatura|dereita|Bidé do século XVIII en uso Un bidé é un elemento sanitario destinado ao lavado íntimo dos xenitais e do ano. Pode servir tamén para lavar outras partes do corpo humano, como os pés ou os cabelos.
A pesar da súa semellanza co retrete, a súa función é máis próxima á dunha cunca ou dunha bañeira. É práctico para lavar un bebé ou para axudar a que as persoas con mobilidade reducida manteñan unha hixiene corpórea adecuada. Quen non teñen costume de usar o bidé confúndenno a miúdo cun urinario ou mesmo cunha fonte de auga. O bidé adoita utilizarse sentando enriba, de costas ou de fronte á billa.
Os máis antigos modelos de bidés eran mobles inamovíbeis, conformados polo xeral por unha cubeta de porcelana dentro dun moble de madeira provisto de catro pés e cunha tapadeira tamén de madeira. Hoxe en día fabrícanse de porcelana ou de esmalte. Están equipados cunha billa mesturadora para enchelos de auga e un sistema de drenaxe para baleiralos. A billa debe estar orientada de xeito que proxecte un chorro de auga dirixido directamente cara aos xenitais.
Faustino Ulloa Estévez
Faustino Ulloa Estévez, finado en Orazo (A Estrada) o 10 de outubro de 1909, foi un político galego.
Traxectoria
Filo de Juan Ramón Ulloa Pimentel. Foi Recadador de contribucións da Estrada, Lalín e Silleda en 1879, e en 1880 de Santiago de Compostela. Era o cacique liberal que controlaba o concello da Estrada para o Marqués de Riestra.
Casou con Juana Villar Ulloa e foi pai de Ramiro Ulloa Villar.
Gombra, Tremoedo, Vilanova de Arousa
Gombra é un lugar da parroquia de Tremoedo no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 69 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 34 eran mulleres e 35 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 72 veciños, e 2005, cando eran 81.
Atenodoro, bispo de Bizancio
Atenodoro (grego: Αθηνόδωρος), tamén coñecido como Atenóxenes (grego: Αθηνογένης), foi Bispo de Bizancio desde 144 ata 148. Durante o seu reinado, que foi o momento en que a cidade foi administrada por Zeuxipo, houbo un considerábel aumento da poboación cristiá. Atenodoro encargou a construción dunha segunda catedral en Elaea, que logo foi renovada polo emperador Constantino I, que desexaba que o enterrasen nela. Finalmente non o enterraron alí, pois considerouse impropio dun emperador ser enterrado fóra de Bizancio. A catedral foi dedicada aos martirios de Eleazar e dos sete nenos narrada en II Macabeos.
As Campinas, Campo, O Irixo
As Campinas é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 6 mulleres.
Emmanuel Pierrat
Emmanuel Pierrat, nado o 23 de agosto de 1968 en Nogent-sur-Marne, é un escritor e avogado francés especializado en dereitos de autor. Así mesmo, é membro do Conseil national des barreaux (onde en 2015 foi designado vicepresidente da comisión de asuntos europeos e internacionais), membro do Conseil de l'Ordre, e curador do Musée du Barreau de Paris. Tamén fixo labores de tradución e edición e foi elixido concelleiro municipal do sexto arrondissement de París entre 2008 e 2014.
Licenciouse en dereito na Université Panthéon-Assas.
-660
Véxase tamén
Historia ano a ano
Xallas de Castriz, Santa Comba
San Pedro de Xallas de Castriz é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Santa Comba. Segundo o IGE en 2013 tiña 852 habitantes (533 mulleres e 419 homes) distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.050 habitantes.
Humphrey
Humphrey é un videoxogo realizado por Zigurat en 1988 para Amstrad CPC, MSX e ZX Spectrum.
Ctenosaura similis
A iguana raiada (Ctenosaura similis) é un iguánido centroamericano e mexicano presente dende Panamá até o istmo de Tehuantepec en México. Foi introducida en Florida e nalgunhas illas do Caribe. Tamén se reporta en Colombia. É a especie máis grande do xénero Ctenosaura e foi recoñecida como o lagarto máis rápido da Terra, podendo alcanzar unha velocidade de 35 km/h.
O macho mide até 1,3 metros de lonxitude mentres que a femia pode alcanzar o metro. Os exemplares novos tenden a ser insectívoros e a medida que van medrando fanse máis herbívoros. Na idade adulta aliméntase de froitos, talos, follas, tamén flores e pon preto de 30 ovos que eclosionarán 90 días despois. Ó ser oportunista tamén se alimenta de peixes, ovos, aves, roedores e mesmo crías de tartarugas mariñas e prefire vivir en zonas rochosas e ariscas.
O Castro da Igrexa, Cazás, Xermade
O Castro da Igrexa é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres).
A Castiñeira, Cazás, Xermade
A Castiñeira é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Barcelona
Montjuïc
miniatura|esquerda|250px|[[Museo Nacional de Arte de Cataluña, situado en Montjuïc.]]O outeiro de Montjuïc, hoxe convertido todo el nun parque urbano, localízase sobre o porto, presidido pola fortaleza do mesmo nome, o castelo de Montjuïc, e contén diversos xardíns temáticos e senlleiros: Mossèn Costa i Llobera (cactos), Joan Maragall (bolbos), Joan Brossa (antigo parque de atraccións), Laribal (á volta da Font del Gat). Instalacións deportivas como o Estadio Olímpico de Montjuïc sede central dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992, tamén coñecido como Estadio Lluís Companys, acompañado tamén alí co Palau Sant Jordi e as Piscinas Bernat Picornell.
Tamén contan con importantes equipamentos culturais: Museo Nacional de Arte de Cataluña, Fundación Joan Miró, CaixaFòrum, Museu Militar, e a Ciutat del Teatre (xa ó límite co barrio do Poble-sec).
Ciutadella
miniatura|dereita|O Parlamento catalán na Ciutadella. O parque da Ciutadella, que ten unha superficie de máis de 17 hectáreas, é o espazo onde se celebrou a Exposición Universal de 1888. O parque construíuse sobre os terreos da antiga fortaleza da Ciutadella, construída por Filipe V en 1716 para controlar a cidade. Desta consérvanse algúns edificios como a Capela castrense, o Palau del Governador, actual instituto, e o Polvorí, sede do Parlament de Catalunya. A Ciutadella foi derruída a partir de 1868.
Daquela época consérvanse o Arc de Triomf, de estilo neomudéxar, e o actual Parque Zoolóxico (el Zoo), onde estaba o café-restaurante.
Ó sur do parque atopamos a estación de França, edificio monumental modernista que actualmente é a segunda estación ferroviaria en importancia da cidade, e que está cuberta por dúas marquesiñas metálicas.
Porto Olímpico e Vila Olímpica
miniatura|esquerda|O [[Hotel Arts (esquerda) e a Torre Mapfre (dereita).]]O Porto Olímpico foi construído con motivo dos Xogos Olímpicos de 1992, e converteuse nun espazo lúdico con restaurantes, bares de moda e discotecas. Está dentro da Vila Olímpica, barrio creado como residencia dos deportistas participantes nas Olimpiadas.
Actualmente a zona é un importante centro turístico e de ocio da capital catalá.
L'Eixample e o Passeig de Gràcia
L'Eixample é o lugar da cidade onde se atopan a maior parte dos edificios de estilo modernista. O máis destacado é o Templo expiatorio da Sagrada Familia, obra inacabada de Antoni Gaudí, que é o monumento máis visitado de España. O templo foi dedicado ao culto e declarado basílica por Bieito XVI en 2010.
Outro elemento turístico da cidade é o Passeig de Gràcia, unha das rúas máis célebres. O paseo une o barrio de Gràcia coa céntrica Plaça de Catalunya. Nel atópanse obras dos tres principais arquitectos cataláns:
O Parc Güell
miniatura|esquerda|Réptil localizado no [[Parc Güell.]]O Parc Güell foi unha encarga do Conde Güell a Antoni Gaudí. Este parque foi pensado como un barrio de luxo para familias ricas da cidade. Neste parque (declarado Patrimonio da Humanidade no ano 1984) a natureza e a arquitectura compóñense e compleméntanse.
Dentro do parque cabe destacar que moitas das superficies están cubertas de trencadís, anacos de cerámica ou vidro en forma de mosaicos de cores, como por exemplo o dragón. No centro do parque hai unha gran praza baleira parcialmente sostida pola Sala das cen columnas, formada por 86 columnas que semellan estalagmitas. Na entrada principal do parque hai dous edificios de puro estilo gaudinista, con tellados de curvas suaves, apéndices estraños e motivos xeométricos.
Praias
miniatura|[[Praia da Barceloneta.]] Na costa hai 7 praias, as máis coñecidas son a praia de Sant Sebastià e a da Barceloneta. A gran recuperación da fronte marítima non comezou ata que se organizaron os Xogos Olímpicos de 1992, anteriormente na década de 1980 abriuse o Moll de la fusta, para os Xogos Olímpicos recuperouse a zona do Porto Olímpico e a praia da Nova Icària ata a praia do Bogatell, zona onde houbo o barrio de barracas de Somorrostro. No final da década de 1990 recuperouse a praia de La Mar Bella e a de La Nova Mar Bella e coa chegada do Fórum Universal das Culturas recuperouse o último tramo, a praia de Llevant, onde nun futuro estará o Zoo mariño.
Camp Nou
miniatura|esquerda|O [[Camp Nou durante un partido Barça-Chelsea.]]O Camp Nou é o estadio do Futbol Club Barcelona. Cunha capacidade para preto de 100.000 persoas, é o estadio con máis capacidade de Europa. Está sito no barrio de Les Corts e ten a categoría de 5 estrelas outorgada pola UEFA. No mesmo estadio está o Museo do Futbol Club Barcelona, que exhibe, entre outros obxectos, os trofeos conseguidos por tódalas seccións deportivas do club ó longo da historia.
Outras instalacións a destacar son o Palau Blaugrana, onde xogan os equipos de baloncesto, balonmán, hóckey sobre patíns e fútbol sala do FC Barcelona; o Mini Estadi, o Palau de Gel e a tenda oficial.
Transporte
250px|miniatura|Port Vell.
Portos
O Porto de Barcelona é un dos portos marítimos máis importantes do mar Mediterráneo. É o porto líder en cruceiros en Europa, a proximidade ao centro da cidade converteuno nun importante destino de cruceiros. Ocupa 828,9 e ten 20 km de peiraos. O porto está formado por 12 sectores pero as tres áreas máis importantes son o Port Vell, o porto comercial e o porto loxístico.
Alén do porto histórico, na cidade tamén hai o Port Olímpic de carácter deportivo, construído para os Xogos Olímpicos de 1992, e o máis recente atópase nos límites de Barcelona con Sant Adrià de Besòs, chamado Port Fòrum Sant Adrià atópase no parc del Fòrum, recinto construído para o Fórum Universal das Culturas 2004.
Aeroporto
Ten como aeroporto principal o aeroporto do Prat ou Aeroporto Internacional de Barcelona, situado no concello de El Prat de Llobregat en pleno delta do Llobregat. Atópase a 10 km ao suroeste da cidade, con máis de 44 millóns de pasaxeiros en 2016 e máis de 300.000 operacións, é o segundo aeroporto de España. Ten conexións coas principais cidades europeas e algúns enlaces intercontinentais, e ten unha zona adicada á "ponte aérea" que enlaza con voos a Madrid cada hora. O 16 de xuño de 2009 quedou inaugurada oficialmente a terminal 1.
Actualmente, grazas ás compañías de low cost, o aeroporto de Reus e o de Xirona-Costa Brava á parte de seren utilizados polos residentes de ambas as cidades, habitualmente turistas que teñen como destino Barcelona e tamén barceloneses utilizan as instalacións destes dous aeroportos citados. Algunhas liñas de autobús enlazan a maioría de voos de Reus e Xirona en menos dunha hora.
Transporte público
miniatura|Taxi de Barcelona. A compañía de tráfico, Transports Metropolitans de Barcelona (TMB), xestiona os autobuses, o metro de Barcelona, un bus turístico, o funicular de Montjuïc, o funicular do Tibidabo, o teleférico de Montjuïc e o Tramvia Blau. Máis recentemente hai varias liñas de tranvías modernos como o Trambaix e o Trambesòs. Tamén conta cunha rede de trens que comunican a cidade coas da súa área metropolitana e co resto da Cataluña e a España. Desde o 2007 hai un servizo público de alugueiro de bicicletas co nome de Bicing.
Tamén conta cunha importante frota de taxis, caracterizados polas cores negra e amarela. En Barcelona hai 207 paradas de taxi e a rede da área metropolitana está constituída por máis de 10.000 vehículos.
Autobuses
miniatura|Autobús articulado. O servizo está xestionado pola empresa TMB. Esténdese por gran parte da área metropolitana e inclúe 109 liñas que cobren máis de 920 km, con máis de 1.000 vehículos, todos eles adaptados para persoas con eivas de mobilidade. A velocidade media dos autobuses é de 11,55 km/h. Os autobuses urbanos transportaron, no 2007, 210,5 millóns de viaxeiros. O servizo de autobuses en horario nocturno chámase Nit Bus e ten unha menor frecuencia de paso e menos liñas que durante o día.
O Bus Turístico de Barcelona é un autobús que facilita os itinerarios ós turistas. O 2006 foi utilizado por 1,9 millóns de persoas.
Metro
miniatura|250px|Metro de última xeración.miniatura|Estación de Can Peixauet (L9).A primeira liña do metro de Barcelona inaugurouse en 1924 e actualmente ten nove liñas operativas entre os operadores TMB e FGC, e dúas máis (L9 e L10) nas que só un tramo está operativo e o resto en construción, que suman máis de 150 km e máis de 200 estacións en varias cidades, á parte de varias prolongacións das liña existentes. A liña 11 é de metro lixeiro.
Tranvías
miniatura|Trambaix.miniatura|Tramvia Blau.O tranvía da empresa Tramvia Metropolità (TRAM) consta de seis liñas, as tres primeiras co nome de Trambaix e o resto como Trambesòs, dependendo da zona de actuación. O Trambaix púxose en marcha o 3 de abril do 2004, as tres liñas que o forman teñen a maioría das paradas en común e outras polas que só circulan os trens dunha liña. O Trambesòs estreouse o 8 de maio de 2004. Actualmente está en proceso a redacción o proxecto da interconexión das dúas redes de TRAM a través da avinguda Diagonal. O Tramvia Blau xestionado por TMB percorre a avinguda del Tibidabo unindo a estación de Avinguda Tibidabo da L7 dos FGC coa estación inferior do Funicular do Tibidabo.
Trens
miniatura|esquerda|A [[estación de Sants, principal estación da cidade.]] Barcelona é un importante nó de liñas férreas, desde aquí parten as liñas de Renfe Operadora que van para Mataró e Maçanet, Xirona e Francia, Manresa e Lleida, Vilanova i la Geltrú e Valls, Martorell, Vilafranca del Penedès e Tarragona. Á parte das liñas de Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya (FGC) que conectan coas comarcas do Vallès Occidental, Baix Llobregat, Anoia e Bages. A estación de Sants é a estación principal da cidade e a primeira estación ferroviaria española en traxectos internacionais. Outras estacións importantes son a estació de França e a estació de Passeig de Gràcia.
O ferrocarril chegou por vez primeira o 28 de outubro de 1848 coa liña Barcelona-Mataró. Actualmente Renfe Operadora e Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya (FGC) xestionan a gran rede de proximidades. Barcelona tamén é orixe dun importante número de trens rexionais xestionados por Renfe que comunican a cidade coas localidades catalás sitas a máis de 80 km de distancia, incluíndo as tres capitais de provincia. Tamén hai moitos servizos de longa distancia que chegan a toda España e a outras cidades europeas. O AVE une tamén desde febreiro de 2008 Madrid e Barcelona a través da LAV Madrid-Zaragoza-Barcelona-Fronteira francesa. Desde 2013, coa prolongación da liña ata Francia, está unida con París, Lión, Tolosa e Marsella.
Bicing
miniatura|Bicicleta do Bicing.
O Bicing é un servizo de compartición de bicicletas só permitido para os empadroados en Cataluña, para que as tendas de alugueiro de bicicletas non perdan os turistas como clientes. Xestionado pola empresa B:SM (Barcelona de Serveis Municipals), inaugurouse o 22 de marzo de 2007. Está previsto que se estenda a todo a área metropolitana, aínda que en principio se trataría de dous servizos diferentes e incompatibles.