cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Exército do Tíbet
Internos
O Exército do Tíbet foi estabelecido en 1913 polo 13º Dalai Lama, que fuxira do Tíbet durante a expedición británica ao Tíbet de 1904 e regresou só despois da caída do poder Qing no Tíbet en 1911. Durante o tumulto revolucionario, o Dalai Lama tentou reunir un exército de voluntarios para expulsar a todos os chineses étnicos de Lhasa, mais fracasou, en gran parte pola oposición dos monxes prochineses, especialmente do mosteiro de Drepung. O Dalai Lama procedeu a formar un exército profesional, liderado polo seu asesor de confianza Tsarong, para contrarrestar "as ameazas internas ao seu goberno así como as externas".
O Exército tamén recibiu a oposición do 9º Panchen Lama, quen rexeitou as peticións do Dalai Lama de financiar o exército tibetano dende os mosteiros do dominio dos Panchen. En 1923, o Dalai Lama despregou tropas para capturalo, polo que fuxiu en segredo a Mongolia. O Dalai e os Panchen Lamas intercambiaron moitas cartas hostís durante o exilio deste último sobre a autoridade do goberno central tibetano. Moitos monxes percibiron o exilio dos Panchen como consecuencia da militarización e secularización do Tíbet por parte do Dalai Lama. O propio Dalai Lama fíxose cada vez máis desconfiado dos militares ao escoitar en 1924 rumores dunha conspiración de golpe de estado, que supostamente estaba deseñada para desposuílo do seu poder temporal. En 1933, o 13º Dalai Lama morreu e dous rexentes asumiron a xefatura do goberno. O exército tibetano foi reforzado en 1937 pola ameaza percibida do regreso do Panchen Lama, que trouxera armas do leste da China.
Externos
miniatura|Foto do rexemento Drapchi do Exército do Tíbet, tirada na década de 1930 (antes de 1935) por [[Frederick Williamson |alt=|303x303px]]
Na época da Revolución Chinesa de 1949, ops comunistas chineses tiñan consolidado o control sobre a maior parte do leste da China, e buscaron traer áreas periféricas como o Tíbet de novo ao redil. A China era consciente da ameaza dunha loita de guerrillas nas altas montañas do Tíbet, e procurou resolver o estado político do Tíbet mediante negociacións. O goberno tibetano paralizou e atrasou as negociacións mentres reforzaba o seu exército.
En 1950, o Kashag embarcouse nunha serie de reformas internas, dirixidas por funcionarios con educación india. Unha destas reformas permitiu aos xefes militares do Kashag, Surkhang Wangchen Gelek e Ngapoi Ngawang Jigme, actuar con independencia do goberno. Aínda que o Kashag nomeou un "Gobernador de Kham", o Exército Tibetano non tiña un control efectivo sobre Kham, cuxos señores da guerra locais resistiron durante moito tempo ao control central de Lhasa. Como resultado, os oficiais tibetanos temían á poboación local, ademais do Exército Popular de Liberación (PLA) ao longo do alto río Yangtze.
Historia militar
O Exército do Tíbet mantívose como a forza militar dominante dentro do Tíbet político dende 1912, debido á debilidade chinesa pola ocupación xaponesa de parte do leste da China. [10] Coa axuda do adestramento británico, pretendía conquistar territorios habitados polos tibetanos étnicos mais controlados por señores da guerra chineses, e capturou con éxito o oeste de Kham aos chineses en 1917. Porén, a súa pretensión de territorios adxacentes controlados pola India británica, tensou as súas relacións vitais con Gran Bretaña e despois coa India independente, e despois a relación da China con esta última. A convención de Simla de 1914 con Gran Bretaña foi deseñado para resolver os problemas de fronteiras internas e externas do Tíbet, pero por varias razóns, incluída a negativa dos chineses a aceptalo, a guerra polo territorio continuou en Kham.
A autoridade militar do Tíbet estaba situada en Chamdo (Qamdo) dende 1918, despois de que caese en mans das forzas tibetanas; durante este tempo, os señores da guerra de Sichuan ocupáronse de loitar contra os señores da guerra de Yunnan, permitindo que o exército tibetano derrotase ás forzas de Sichuan e conquistase a rexión. O exército tibetano estivo involucrado en numerosas batallas fronteirizas contra as forzas do Kuomintang e Ma Clique da República da China. En 1932, a derrota do exército tibetano polas forzas do KMT limitou todo o control político significativo do goberno tibetano sobre a rexión de Kham máis aló do río Yangtze superior. O Exército Tibetano continuou ampliando as súas forzas modernas nos anos seguintes, e tivo uns 5.000 soldados regulares armados con rifles Lee–Enfield en 1936. Estas tropas foron apoiadas por un número igual de milicianos armados con rifles Lee–Metford máis antigos. Ademais destas tropas, que estaban na súa maioría situadas ao longo da fronteira oriental do Tíbet, tamén había a gornición de Lhasa. A gornición incluía o rexemento de gardacostas do Dalai Lhama, composto por 600 soldados, que foron adestrados por conselleiros británicos, 400 xendarmerías e 600 regulares de Kham que se supoñía que actuarían como artilleiros, aínda que só tiñan dous canóns de montaña en funcionamento. Ademais, o exército tibetano tivo acceso a un gran número de milicias de aldeas creadas localmente. Estas milicias adoitaban estar só armadas con armas medievais ou armas de mecha, e dun valor militar moi reducido. Porén, puideron manter a súa posición contra as milicias chinesas empregadas polos señores da guerra.
miniatura|Desfile militar de aninovo de 1938 con oficiais do exército disfrutando dun descanso para tomar un té tibetano con manteiga salgada|303x303px
O primeiro encontro do exército tibetano co Exército Popular de Liberación (EPL) foi en maio de 1950 en Dengo, a noventa millas de Chamdo. 50 soldados do EPL capturaron Dengo, o que deu acceso estratéxico a Jiegu. Despois de dez días, Lhalu Tsewang Dorje ordenou a un continxente de 500 monxes armados e 200 milicianos Khampa recuperar Dengo. Segundo o historiador Tsering Shakya, o ataque do Exército Popular de Liberación podería ser para exercer presión aos Kashag ou para probar as forzas de defensa tibetanas. Tras as reiteradas negativas tibetanas a negociar, o EPL avanzou cara a Chamdo, onde a maior parte do exército tibetano estaba gornecido. A capacidade do exército para resistir o EPL estaba seriamente limitada polo seu equipo inadecuado, a hostilidade dos Khampas locais e o comportamento do goberno tibetano. Ao principio, os funcionarios gobernamentais non reaccionaron en absoluto ao ser informados do avance chinés, e despois ordenaron ao comandante de Chamdo, Ngapoi Ngawang Jigme, que fuxise. Neste punto, o exército tibetano desintegrouse e rendeuse.
Ficedula henrici
O papamoscas de Damar (Ficedula henrici) é unha especie de ave paseriforme da familia Muscicapidae endémica da illa de Damar.
Distribución
É endémica da illa de Damar, no leste das illas menores da Sonda, que pertencen a Indonesia.
Rubén Guerrero
Rubén Guerrero Pino, nado o 22 de outubro de 1995 en Marbella, é un xogador profesional de baloncesto español. Cunha altura de 2,13 m xoga na posición de pivote para o Monbus Obradoiro da Liga ACB.
Traxectoria profesional
O 16 de xullo de 2022, anunciouse a fichaxe de Guerrero por dúas tempadas polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
Valiños, Salcidos, A Guarda
Valiños é un lugar da parroquia de Salcidos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Yakov Protazanov
Yakov Alexandrovich Protazanov (en ruso Яков Александрович Протазанов) nado en Moscova o 23 de xaneiro de 1881 e finado en Moscova o 8 de agosto de 1945, foi un director e guionista de cine ruso.
Festival da Canción de Asia
O Festival da Canción de Asia A-Song-Fe ou ASF, é un concurso de canción anual de música pop asiática, ten lugar en Corea do Sur desde 2004. Está organizado pola Fundación Corea para o Intercambio Internacional de Cultura (FCPOIIDC) e conta cos artistas dos países asiáticos. Os artistas participantes reciben unha placa de recoñecemento polo Ministerio de Cultura, Deportes e Turismo de Corea (anteriomente polo Ministerio de Cultura e Turismo) e o mellor artista asiático polo presidente da Fundación Corea para o Intercambio Internacional de Cultura (FCPOIIDC). A banda de rapaces surcoreana TVXQ foi o único acto que participou durante cinco anos consecutivos desde o primeiro festival no ano 2004.
Este festival é gravado e emitido en Seoul Broadcasting System en Corea e Fuji TV no Xapón; e outras estacións de radiodifusión importantes de todo o mundo, incluíndo dos Estados Unidos, China, Hong Kong, Taiwán, Tailandia, Malaisia, Indonesia, Brunei, Filipinas, Finlandia, Bulgaria, Vietnam e Singapur.
A canción temática do Festival de 2011 "Dreams Come True", un dúo de Lee Donghae de Super Junior e Seohyun de Girls' Generation foi lanzado o 11 de outubro de 2011 como sinxelo dixital.Os ingresos da venda foron doados a Unicef para axudar aos nenos dos países africanos.
Crónicas (filme)
Crónicas é un filme ecuatoriano de 2004 escrito e dirixido por Sebastián Cordero. O filme foi producido por, entre outros, Guillermo del Toro e Alfonso Cuarón. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2004. Foi escollido como candidato de Ecuador para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 77ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Olle Lundqvist
Karl Olle Viktor Lundqvist, nado o 21 de novembro de 1995 en Brunflo, é un xogador profesional de baloncesto sueco. Cunha altura de 2,01 m xoga na posición de base para o Leyma Coruña da Liga LEB Ouro.
Traxectoria profesional
O 15 de xullo de 2022, anunciouse a fichaxe de Lundqvist por unha tempada polo Leyma Coruña da Liga LEB Ouro. O 21 de xullo de 2023, Lundqvist renovou o seu contrato co Leyma Coruña por unha tempada máis.
Manuel Cobas Rodríguez
Manuel Cobas Rodríguez, nado en Lugo en 1902 e finado no mesmo concello en decembro de 1983, foi un político galego.
Traxectoria
Dependente de comercio. Membro da UGT, foi secretario do sindicato de Comercio e presidente da Sociedad Instructiva Dependientes Comercio en 1933 e 1935. Afiliado á Agrupación Socialista de Lugo da que foi vogal, foi concelleiro de Lugo polo PSOE en 1936 e nomeado 4º Tenente-Alacalde. Participou nas reunións a favor do Estatuto de Autonomía. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi procesado. detido o 4 de abril de 1940. Xulgado na causa 200/40, foi condenado a prisión temporal. Saíu en liberdade o 15 de decembro de 1941. Nos anos corenta participou no intento de reorganización do PSOE en Lugo e na Coruña con Luis Fernández del Valle, José Mateo Mariñas Ferrero, Graciano Leivas Freire, Antonio Vidal Vilas e outros. Foi detido con Graciano Leivas o 25 de xullo de 1945 acusado de actividades clandestinas de tipo socialista. Permaneceron na Prisión Provincial de Lugo ata o 29 de agosto, cado foron trasladados á Prisión Provincial da Coruña. Acusados de rebelión, Cobas, Mariñas e Vidal foron condenados a seis meses e un día, e Luís Fernández del Valle foi condenado a nove meses de prisión. Cobas foi novamente trasladado á prisión de Lugo o 24 de maio de 1946, de onde saíu en liberdade o 26 de xuño dese ano. Ingresou outra volta na prisión o 24 de febreiro de 1947 acusado de axudar á guerrilla, xunto a Carmen Ares Fernández. Saíu en liberdade condicional o 10 de abril de 1948. Pertenceu á organización socialista clandestina de Lugo nos anos sesenta, da que foi secretario.
O Outeiro, Salcidos, A Guarda
O Outeiro é un lugar da parroquia de Salcidos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Pinga de aceite ocular
miniatura|Célula cono de ave que contén unha pinga de aceite. Unha pinga de aceite ocular é unha pinga de aceite ás veces coloreado que se encontra nos ollos dalgúns animais, localizado dentro das células fotorreceptoras. Son especialmente comúns nos ollos de aves (ver visión das aves) e réptiles diúrnos, aínda que están presentes noutros taxons, como os peixes pulmonados, pero non existen no ollo humano. Son moito máis frecuentes dentro dos conos da retina que dentro dos bastóns, o que suxire que exercen un papel na visión das cores. A súa presenza en bastóns pode implicar que estes foron modificados a partir duns conos ancestrais. Ocasionalmente aparecen en dobres conos ou dobres bastóns. Algunhas destas pingas de aceite están coloreadas, mentres que outras son incoloras. Dentro do cono están situadas no seu segmento interno, onde interceptan e filtran a luz antes de que esta pase ao segmento extrerno do cono, onde se encontra o pigmento visual.
A vantaxe adaptativa das pingas de aceite non está firmemente establecida. As pingas de aceite coloreadas teñen un custo porque reducen a cantidade de luz dispoñible para o sistema visual. Tamén reducen o solapamento na sensibilidade espectral entre diferentes tipos de conos (por exemplo, a sensibilidade ás lonxitudes de onda curtas ou ás medias ou longas). Isto pode ser beneficioso porque incrementa a cantidade de cores que poden ser discriminados, e os cálculos feitos por Vorobyev (2003) apoian a hipótese de que isto é un beneficio neto.
Antonio Orejuela
Destacou especialmente no Mallorca e no Atlético de Madrid e disputou máis de 350 partidos como profesional, a maioría deles na Primeira División.
Traxectoria
Nacido en Madrid, aos seis anos emigrou cos seus pais a Alemaña. Comezou a súa carreira como futbolista nas filas do FSV Frankfurt, da segunda división. Regresou en 1983 ao seu país natal, onde fichou pola UD Salamanca, da Primeira División. Debutou nun partido ante Osasuna e foi o máximo goleador do Salamanca na tempada 1983/84, na que o equipo acabou descendendo.
A continuación pasou ao Mallorca, de Segunda División, club no que militou durante catro campañas, ascendendo na segunda delas á Primeira División. Xogou un total de 187 partidos co club balear, co que marcou 23 goles. Deixou o equipo tralo descenso a Segunda ao remate da tempada 1987/88,
Na campaña 1988/89 fichou polo Atlético de Madrid. Disputou 70 partidos nas súas dúas primeiras tempadas, pero as lesións afectárono nas tres seguintes, nas que contabilizou só 21 partidos. Gañou co equipo dúas Copas do Rei consecutivas, en 1991 e 1992, sendo titular na primeira das finais, contra un dos seus antigos equipos, o Mallorca.
Sueños en la mitad del mundo
Sueños en la mitad del mundo é un filme ecuatoriano de 1998 dirixido por Carlos Naranjo Estrella. Foi escollido como candidato de Ecuador para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 73ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Antonio Orejuela
Vida persoal
É curmán dos tamén exfutbolistas de Primeira División Diego e Jesús Orejuela.
Palmarés
Atlético de Madrid
Zhang Xiaoguang
Zhang Xiaoguang, nado en Jinzhou (República Popular da China) en maio de de 1966, é un astronauta chinés que formou parte da misión Shenzhou 10.
Traxectoria
Zhang Xiaoguang entrou a formar parte do Exército de Liberación Popular da China en 1985, pasando a ser membro do partido Comunista da China en agosto de 1988. Piloto de formación, acumula máis de 1000 horas de voo e en xaneiro de 1998 comezou o seu adestramento como astronauta. Participou na misión Shenzhou 10, pasando 14,60 días no espazo.
Samuel Moore
Samuel Moore, nado en Deerfield, Nova Jersey, o 8 de febreiro de 1774 e finado en Filadelfia o 18 de febreiro de 1861, foi un político estadounidense membro da Cámara de Representantes por Pensilvania (1818-1822) e director da Casa da Moeda dos Estados Unidos (1824-1835).
Traxectoria
Samuel Moore naceu o 8 de febreiro de 1774 en Deerfield, no actual condado de Cumberland, Nova Jersey, fillo dun distinguido oficial revolucionario.
Logo de diferentes viaxes de carácter comercial polas Indias Orientais retornou a Filadelfia e adquiriu varios muíños e dedicouse á produción de fariñas e de aceite, e posteriormente ergueu un serradoiro e dedicouse ao comercio da la.
Como membro do Partido Demócrata dos Estados Unidos foi elixido membro da Cámara de Representantes, e ocupou este posto entre o 13 de outubro de 1818 ata o 20 de maio de 1822, cando se retirou da política activa.
O día 15 de xullo de 1924, o presidente James Monroe nomeouno director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, onde permaneceu ata o 1 de xullo de 1835. Durante o seu mandato, foi o responsable da cuñaxe do "dólar de 1804", cuñado realmente en 1834.
Moore foi membro da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos reunida en 1851.
A partir da súa marcha da Casa da Moeda, recuperou a súa actividade privada e dedicouse á comercialización do carbón —foi presidente da compañía Hazleton Coal Co.—, durante o resto da súa vida.
Vida persoal
Samuel Moore estivo casado con Mary Padgett Patterson, filla do seu antecesor como director da Casa da Moeda, Robert Patterson. Pola súa vez, o seu cuñado Robert Maskell Patterson foi quen o sucedeu a el no seu posto.
Samuel Moore faleceu en Filadelfia o 18 de febreiro de 1861, aos 87 anos, e foi soterrado no cemiterio de Woodland.
Bob Saget
Robert Lane Saget, nado en Filadelfia o 17 de maio de 1956, e finado o 9 de xaneiro de 2022, foi un cómico, actor e presentador de televisión estadounidense. Foi coñecido por interpretar o papel de Danny Tanner na comedia de situación Full House (1987–1995), na súa secuela Fuller House (2016–2020), e por ser a voz do narrador Ted Mosby en How I Met Your Mother (2005–2014). Dende 1989 a 1997, foi o presentador de America's Funniest Home Videos.
Saget tamén era coñecido pola súa comedia para adultos, e o seu álbum de 2014 That's What I'm Talkin' About foi nomeado ao premio Grammy ao mellor álbum de comedia.
Nech je svetlo
Nech je svetlo é un filme de 2019 dirixido por Marko Škop. O filme é unha coprodución entre Eslovaquia e a República Checa, sendo producido por Jan Melis, Petr Oukropec, Marko Skop e Pavel Strnad. Está protagonizado por Frantisek Beles, Milán Ondrík, Dieter Fischer e Ingrid Timková. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Un home eslovaco que traballa en Alemaña descobre que o seu fillo se uniu a un grupo xuvenil paramilitar que está involucrado na morte dun compañeiro de clase.
Viacheslav Zudov
Viacheslav Zudov, nado en Bor, oblast de Nizhni Novgorod (Rusia), o 8 de xaneiro de 1942, foi un cosmonauta soviético que formou parte da misión Soiuz 23.
Traxectoria
Zudov graduouse na Escola Superior de Pilotos Militares de Balashov en 1963. En 1979 graduouse na Academia Gagarin da Forza Aérea. Foi seleccionado como candidato a astronauta en novembro de 1965, completando o seu adestramento en decembro de 1967. Participou na misión Soiuz 23, pasando un total de 2 días no espazo.
Karen Carpenter
Karen Anne Carpenter, nada en New Haven o 2 de marzo de 1950 e finada en Downey o 4 de febreiro de 1983, foi unha cantante e batería estadounidense coñecida pola súa participación no dúo The Carpenters, formado por ela e o seu irmán, Richard Carpenter. Foi eloxiada pola súa voz de contralto e a súa capacidade de percusión, onde recibiu comentarios favorables de compañeiros músicos e críticos. As súas loitas contra os trastornos alimentarios levaron máis tarde a unha conciencia de anorexia e dismorfia corporal.
Traxectoria
Naceu en New Haven, Connecticut e trasladouse a Downey, California en 1963 coa súa familia. Comezou a estudar batería no instituto e uniuse ao coro de Long Beach State despois de graduarse. Despois de varios anos de xira e gravación, os Carpenters foron asinados por A&M Records en 1969, logrando un éxito de crítica e comercial ao longo da década de 1970. Inicialmente, Karen Carpenter era a batería da banda, pero aos poucos asumiu o cargo de vocalista reducindo só o seu papel de batería nun puñado de actuacións en directo ou gravacións en álbums. Mentres os Carpenters facían unha pausa a finais dos 70, gravou un álbum en solitario, que foi lanzado anos despois da súa morte.
Vitali Zholobov
Vitali Zholobov, nado en Zbyrievka (Ucraína) o 18 de xuño de 1937, foi un cosmonauta soviético que formou parte da misión Soiuz 21.
Traxectoria
Zholobov graduouse no Instituto para o Petróleo e a Química (Bakú) en 1959. En 1974 graduouse en política militar na Academia do Exército Soviético en Moscova. Foi seleccionado como candidato a astronauta en xaneiro de 1963, completando o seu adestramento o 21 de xaneiro de 1965. Participou na misión Soiuz 21, pasando un total de 49,27 días no espazo.
Prada, Xuances, Xove
Prada é un lugar da parroquia de Xuances no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Pereiraboa, Xuances, Xove
Pereiraboa é un lugar da parroquia de Xuances no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Roger Tory Peterson
miniatura|Instituto Roger Tory Peterson
Roger Tory Peterson, nado en Jamestown (Nova York) o 28 de agosto de 1908 e finado en Old Lyme (Connecticut) o 28 de xullo de 1996, foi un naturalista, ornitólogo, pintor e educador que foi un dos inspiradores do movemento ecoloxista do século XX.
Traxectoria
En 1934 publicou a súa obra seminal Guide to the birds, a primeira guía de campo moderna. Este libro tivo cinco edicións. Peterson editou ou escribiu moitos dos volumes da serie Peterson Field Guide sobre diversos temas, desde xeoloxía até escaravellos e réptiles. É famoso polas ilustracións das súas guías de campo e o claro resalte das marcas relevantes para a correcta identificación no campo. Tamén desenvolveu o chamado Peterson Identification System.
Peterson recibiu numerosos premios americanos polas súas contribucións en ciencia natural, ornitoloxía e conservación así como numerosas distincións, medallas honoríficas incluíndo a Medalla Presidencial da Liberdade dos Estados Unidos. Coescribiu Wild America xunto con James Fisher. Morreu en 1996 na súa casa de Old Lyme.
Ángel Arce
Ángel Arce, coñecido como Ángel, nado en Flariz (Monterrei), foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Militante socialista. Foi lugartenente do líder guerrilleiro Samuel Mayo Méndez. En 1947 foi responsable dun destacamento da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia na provincia de Ourense. Logo dun tempo agochado na Serra de Penas Libres logrou pasar a Portugal, desde onde embarcou para Francia.
Zheleznogorsk, Krasnoiarsk
dereita|miniatura|200x200px|Torre do Reloxo Zheleznogorsk (en ruso: Железного́рск), anteriormente coñecida como Krasnoiarsk-26 (Красноярск-26) é unha cidade rusa, situada no krai de Krasnoiarsk. Foi fundada en 1950 como unha cidade pechada dedicada á industria nuclear.
Historia
Foi creada en 1950 para a produción de plutonio para armamento e recibiu o nome de Krasnoiarsk-26. A historia do lugar e o complexo de defensa están interconectados. En 1959, o goberno creou a oficina oriental da OKB-1 baixo a supervisión de MF Reshetnov. Os edificios de defensa incluían instalacións nucleares construídas en cavernas talladas na montaña ao norte da cidade, do mesmo xeito que as oficinas de investigación espacial.
En 1992, con Boris Yeltsin no goberno, aprobouse un decreto no que se podían utilizar as nomenclaturas históricas, e a cidade empezou a aparecer nos mapas oficiais. Con todo, tal como marcaba a tradición nas cidades soviéticas con instalacións secretas, o número do antigo nome forma parte do código postal.
Status administrativo
Dentro do sistema de divisións administrativas rusas, é xunto con outras cinco localidades rurais, parte do Territorio Administrativo Pechado de Zheleznogorsk, cuxa unidade administrativa equivale aos raions.
Como municipio, está localizado dentro do Okug Urbano de Zheleznogorsk.
Ramón Gil Rey
Ramón Antonio Gil Rey, nado en Santiago de Compostela en 1818 e finado en Madrid en 1844, foi un debuxante, pintor e litógrafo galego.
Traxectoria
Colaborou no Semanario Instructivo (1838), o Semanario Pintoresco Español (1841), El Recreo Compostelano (1841) e La Aurora de Galicia (1845). Fixo retratos da aristocracia madrileña, entre eles Espartero e a raíña María Cristina.
Finou prematuramente en Madrid, aos 26 anos de idade.
Dobre cono (bioloxía)
Os dobres conos (ou conos dobres), algúns deles tamén chamados conos xemelgos, son unha parella de células cono fotorreceptoras da retina que están xuntas e están acopladas óptica e electricamente. Son o tipo máis común de conos en peixes, réptiles, aves e monotremos como o ornitorrinco e están presentes na maioría dos vertebrados, aínda que están ausentes na maioría dos mamíferos placentarios (incluíndo os humanos), en peixes elasmobranqauios e nos siluriformes. Entre os dobres conos dos peixes observouse que hai moitas unións comunicantes. A súa función ou funcións son en gran medida descoñecidas. Algunhas propostas son o seu uso en tarefas visuais acromáticas (non na visión das cores), como detectar a luminancia, o movemento e a polarización.
Algúns dobres conos teñen os seus dous membros con pigmentos visuais idénticos (conos xemelgos), mentres que noutros os dous membros da parella son conos distintos, é dicir, con diferente sensibilidade espectral. As investigacións sobre o comportamento do peixe Rhinecanthus aculeatus proporcionaron probas de que cada un dos membros dos dobres conos pode actuar como unha canle independente para a información da cor.
Nun libro sobre a visión dos peixes, James Bowmaker escribiu que os dobres conos adoitan ser sensibles a lonxitudes de onda da luz máis longas que os conos simples. Tamén sinalou que os conos simples son xeralmente máis pequenos que cada un dos membros dun dobre cono.
Óscar Rodríguez López
Óscar Rodríguez López, nado en Avilés o 10 de xuño de 1904 e finado en Santander en 1976, foi un futbolista e adestrador español. Desenvolveu case toda a súa carreira no Racing de Santander, club do que é o máximo goleador histórico.
Foi internacional coa selección española.
Traxectoria
Fillo dun pescador vigués e dunha avilesina, instalouse aos 16 anos en Santander, xogando no Racing de Santander dende 1920. Dianteiro centro rápido e con disparo potente, é o máximo goleador da historia do Racing, con 236 tantos. Foi o dianteiro centro da primeira selección de fútbol de Cantabria en 1924, e o primeiro futbolista profesional inscrito en Cantabria tras a admisión do profesionalismo en 1926.
Na Copa do Rei de 1928 marcoulle un triplete ao Real Madrid e outro ao Atlético de Madrid, e con 15 goles foi o segundo máximo goleador da competición, a pesar de que o Racing quedou eliminado na fase de grupos. En 1929 os seus goles foron decisivos na fase de clasificación para decidir o décimo equipo que estrearía a Primeira División. Na tempada 1930/31 acadou co Racing o subcampionato de liga, ao rematar só por detrás do Athletic Club. Nas súas últimas tempadas no Racing actuou como xogador-adestrador.
En 1940 fichou pola UD Salamanca, tamén como xogador-adestrador.
Selección española
Coa selección española actuou en dúas ocasións, a primeira delas nun partido contra Portugal en Lisboa en 1925 e a segunda contra Suíza en Santander en 1927.
Sewell
thumb|Sewell, Chile Sewell é unha cidade mineira deshabitada de Chile situada nas ladeiras dos Andes na comuna de Machalí na Provincia de Cachapoal, Rexión de O'Higgins, a unha altitude de entre 2.000 e 2.250 metros. En 2006, declarouse Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Coñécese como unha antiga colonia industrial, desenvolvida pola Braden Copper Company para albergar aos traballadores (e ás súas familias) asociados ás operacións de El Teniente, a maior mina subterránea de cobre do mundo.
No cumio da cidade en 1960, unhas 16.000 persoas vivían aquí. Despois de que o goberno adquirise unha participación maioritaria na mina, e máis aínda despois de que a minería de cobre fose nacionalizada en 1971, a empresa gobernamental trasladou traballadores ao val. Construíu a autoestrada do cobre para proporcionarlles acceso á mina e ás operacións relacionadas. Mentres algúns edificios foron demolidos na década de 1980, outros foron renovados para traballadores contratados e restaurados como parte da preservación deste lugar histórico. O goberno chileno designouna en 1998 como Monumento Nacional.
Historia
A cidade foi fundada en 1906 pola Braden Copper Company como colonia industrial para apoiar a extracción de cobre da mina El Teniente. Recibiu o nome do primeiro presidente da compañía, Barton Sewell.
Durante a Gran Depresión, a Braden Copper Company converteuse nunha subsidiaria da Kenecott Copper Company. En 1917 a fundición trasladouse de Sewell a Caletones, onde se desenvolveu outra cidade ao seu redor.
Os traballadores orixinariamente homes vivían en vivendas compartidas en Sewell, chamadas colectivos. Posteriormente engadiuse vivenda familiar. Despois desenvolvéronse parques infantís, prazas, tendas e unha sala de cine. Os peóns subían e baixaban por escaleiras verticais para chegar aos distintos niveis da vila. As rúas corrían horizontalmente e estaban sen asfaltar debido ás severas condicións invernais. Non había coches. No lado oeste do Cerro Negro desenvolveuse un campamento para persoal estranxeiro.
O mineral levávase pola ladeira da montaña ata Graneros, onde cargábase en vagóns de ferrocarril. O ferrocarril de vía estreita que conectaba Sewell coa cidade próxima de Rancagua, a 32 km., estaba en construción en 1906 e completouse en 1911. A distancia total percorrida era de 72 km. cun cambio de elevación de 1.500 m..
En 1915 construíronse un hospital, un parque de bombeiros e un club social en Sewell. Os edificios e casas estaban feitos de madeira, e pintados de cores brillantes como amarelo, vermello e azul. No seu apoxeo en 1960, tiña máis de 16.000 habitantes. En 1918 a cidade albergaba a máis de 12.000 persoas.
Sewell é coñecida como a "Cidade das Escaleiras". A cidade construíuse nun terreo demasiado empinado para os vehículos de rodas, arredor dunha grande escaleira central, chamada Escalera Central, que se construíu dende a estación de ferrocarril. Todas as subministracións tiveron que traerse á cidade a través dun ferrocarril de vía estreita. Pueblo Hundido contiña os habitáculos, mentres que debaixo do mineral estaba El Establecimiento, que contiña o concentrador, central hidroeléctrica e un tranvía.
O 8 de agosto de 1944, 102 persoas morreron nunha avalancha cando fallaron as ladeiras sobre a cidade. Ameazas adicionais e sempre presentes para a cidade incluían terremotos, avalanchas e explosións nas operacións da mina.
En xuño de 1945, 355 traballadores morreron na mina El Teniente por intoxicación por monóxido de carbono, e outros 747 resultaron feridos, porque o fume se espallou pola mina procedente dun incendio no exterior. Este desastre provocou que o goberno desenvolvese e adoptase máis normas de seguridade.
Declive
En 1967, a Kennecott Copper Corporation renunciou á súa exclusiva propiedade do sitio cando o goberno chileno comprou unha participación do 51% da empresa. Neste momento, moitas persoas estaban a mudarse de Sewell a Rancagua. O goberno construíu a Autoestrada do Cobre para os seus desprazamentos ata a mina e as operacións relacionadas.
En 1971 a mina foi nacionalizada polo goberno de Allende. En 1977, o propietario estatal CODELCO (Corporación Nacional do Cobre de Chile) comezou a trasladar máis familias de Sewell ao val. A cidade da empresa levaba activa máis de sete décadas e apoiou a construción e explotación da mina subterránea máis grande do mundo. CODELCO iniciou a demolición de edificios na vila.
Conservación
Numerosos partidarios argumentaron que a cidade se conservase debido á súa importancia para a historia chilena e ao seu sitio infrecuente nos Andes. A demolición paralizouse a finais dos anos 80. En 1998 o Goberno chileno declarou a Sewell Monumento Nacional. En 1999, o Colexio de Arquitectos de Chile declarou a Sewell como unha das 10 obras urbanas máis importantes do país. Escribíronse nove libros sobre a vida en Sewell. En 2006 a UNESCO designouno como Patrimonio da Humanidade, baseándose na nomeamento de Chile e na valoración da súa importancia.
CODELCO utiliza varios edificios para oficinas. Agora só quedan na cidade as instalacións básicas da empresa necesarias para a explotación mineira. Non se pode acceder á zona en vehículos privados. O goberno permite os visitantes só a través de turoperadores de Santiago e Rancagua.
Naturalis Historia
miniatura| Portada dunha edición de [[1669 da Naturalis Historia]] Naturalis Historia (ou Historia Natural) é un tratado escrito por Plinio o Vello entre os anos 77 e 79. O prefacio da obra dá a data exacta do seu inicio, cando Tito foi cónsul por sexta vez (seis cónsules). Plinio chama á súa obra Libri Naturalis Historiae (Libros de Historia Natural), e o seu sobriño Plinio o Mozo, que foi o editor, chámaa Naturae Historiarum Libri (Libros de Historia Natural). Plinio morreu no 79, e o seu sobriño, que recolleu datos dispersos, debeu de telo publicado ese mesmo ano.
Estrutura da obra
Na súa forma actual, a Historia Natural consta de 37 libros. O primeiro inclúe un prefacio descritivo e índices, así como unha relación das súas fontes, que precederon orixinalmente a cada un dos libros publicados por separado. A distribución do traballo é a seguinte:
Publicación
Ao parecer, Plinio publicou os dez primeiros libros por conta propia, en 1977, e revisou e ampliou o resto durante os dous anos restantes da súa vida. A súa obra probablemente foi publicada, con pouca ou ningunha revisión, polo seu sobriño, Plinio o Mozo. A falta dunha revisión final pode explicar en parte as numerosas repeticións, algunhas contradicións e erros nas pasaxes extraídas dos autores gregos, así como a inserción de engadidos marxinais en lugares incorrectos do texto.
Fontes utilizadas por Plinio
Plinio di que compuxo a súa obra despois de ler dous mil volumes correspondentes a máis de cen autores escollidos. Segundo explica Marçal Olivar, (tradutor ao catalán desta obra e autor da introdución), unha estatística extraída das listas do propio Plinio fai referencia a 146 autores latinos e a 327 autores estranxeiros.
Os autores máis utilizados por Plinio son:
Tamén cabe destacar Aristóteles, Teofrasto, Catón, sobre todo no que se refire á agricultura, Virxilio, Ovidio, Vitruvio, Celso, Columela e Pomponio Mela.
Toimil, Xuances, Xove
Toimil é un lugar da parroquia de Xuances no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
A Vara, Xuances, Xove
A Vara é un lugar da parroquia de Xuances no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Transtiretina
A transtiretina (TTR ou TBPA) é unha proteína de transporte do plasma sanguíneo e líquido cefalorraquídeo que transporta a hormona tiroide tiroxina (T4) e o retinol cara ao fígado. Por facer esta función esta proteína recibiu o seu nome, procedente de transporte de tiroxina e retinol e maila terminación "a" habitual nas proteínas. O fígado segrega TTR ao sangue, e o plexo coroideo segrégaa ao líquido cefalorraquídeo.
A TTR foi orixinalmente denominada prealbumina (ou prealbumina fixadora de tiroxina) porque "corre" máis rápido que a albumina nos xeles de electroforese.
A transtiretina é unha proteína codificada no xene TTR do cromosoma 18 humano.
Afinidades de unión
A TTR funciona en concerto con outras dúas proteínas fixadoras de hormonas tiroides do soro sanguíneo:
No líquido cefalorraquídeo a TTR é o transportador primario da T4. A TTR tamén actúa como transportador do retinol (vitamina A) por medio da súa asociación coa proteína fixadora de retinol (RBP) no sangue e o líquido cefalorraquídeo. Menos do 1% dos sitios de unión á T4 da TTR están ocupados no sangue, o cal aprovéitase para previr a disocación da TTR, o pregamento incorrecto e a agregación, o cal levaría á dexeneración de tecidos postmitóticos.
Estrutura
A TTR é un homotetrámero de 55kDa cunha estrutura cuaternaria de dímero de dímeros que se sintetiza no fígado, plexo coroideo e epitelio do pigmento retinal, que se segrega ao torrente sanguíneo, líquido cefalorraquídeo e ollo, respectivamente. Cada monómero é un polipéptido de 127 residuos rico en estrutura en folla beta. A asociaión de dous monómeros polas febras beta do bordo forma un sándwich beta estendido. Unha maior asociación destes dous dímeros dispostos enfrontados produce a estrutura homotetrámera e crea dous sitios de unión á tiroxina por tetrámero. Esta interface dímero-dímero, que comprende os dous sitios de unión á T4, é a interface dímero-dímero máis débil e a que se separa primeiro no proceso da disociación do tetrámero.
Papel en enfermidades
No xene TTR descubríronse polo menos 114 mutacións causantes de enfermidades. O tipo salvaxe, silvestre ou normal da TTR pode disociarse, pregarse incorrectamente e agregarse, orixinando amiloidose sistémica senil; mutacións puntuais en TTR poden desestabilizar o tetrámero que está composto de mutantes e subunidades TTR de tipo salvaxe, facilitando unha disociación máis doada e/ou o incorrecto pregamento e a amiloidoxénese. A substitución dunha valina por metionina na posición 30 (TTR V30M) é a mutación máis comunmente asociada coa polineuropatía amiloide familiar. A substitución na posición 122 de valina por isoleucina (TTR V122I) pórtaa o 3,9% da poboación afroamericana e é a causa máis común da cardiopatía amiloide familiar. A amiloidose sistémica senil estímase que afecta un 25% da poboación por riba dos 80 anos. A gravidade da doenza varía moito segundo a mutación, e algunhas mutacións causan a enfermidade na primeira ou segunda década de vida, mentres que outras son máis benignas. A deposición de amiloide TTR obsérvase xeralmente en áreas extracelulares, aínda que tamén se observaron claramente depósitos dentro dos cardiomiocitos do corazón.
Historicamente confiouse no tratamento da enfermidade amiloide de TTR familiar (hereditaria) por medio dun transplante de fígado como unha forma ruda de terapia xénica. Como a TTR se produce principalmente no fígado, a substitución por transplante do fígado que contiña o xene TTR mutante pode reducir os niveis de TTR mutante no corpo a menos de 5% do seu nivel pretransplante. Porén, certas mutacións causan amiloidose no sistema nervioso central e debido á súa produción polo plexo coroideo, as enfermidades amiloides de TTR no sistema nervioso central non responden á terapia xénica por transplante hepático.
En 2011, a Axencia Europea do Medicamento aprobou o uso de Tafamidis ou Vyndaqel para o tratamento da polineuropatía amiloide familiar. Vyndaqel estabiliza cineticamente o tetrámero de TTR, impedindo a disociacón do tetrámero necesaria para a amiloidoxénese de TTR e a degradación do sistema nervioso autónomo e do periférico ou do corazón.
Tamén se pensa que a TTR ten efectos colaterais beneficiosos ao unirse á perigosa proteína beta amiloide, impedindo así a tendencia natural da beta amiloide de acumularse formando placas asociadas cos estadios iniciais da enfermidade de Alzheimer. Pénsase que impedir a formación de placas permite que a célula se desfaga desta forma de proteína que doutro modo sería tóxica e, así, axuda a impedir e quizais mesmo a tratar a doenza.
Hai agora claros datos xenéticos e farmacolóxicos (ver a páxina web da Axencia Europea do Medicamento sobre os resultados dos ensaios clínicos de Tafamidis) que indican que o proceso de formación de fibrilas amiloides leva á dexeneración de tecidos postmitóticos causando a polineuropatía amiloide familiar e probablemente a cardiopatía amiloide familiar e a amiloidose sistémica senil. As probas obtidas indican que os oligómeros xerados no proceso de amiloidoxenicidadde conducen á proteotoxicidade observada.
Tlumočník
Tlumočník é un filme eslovaco de 2018 dirixido por Martin Šulík. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Transtiretina
Papel en enfermidades
O nivel de transtiretrina do líquido cefalorraquídeo é máis baixo en pacientes con algúns trastornos neurobiolóxicos como a esquizofrenia. Unha redución dos niveis de transtiretina no líquido cefalorraquídeo pode indicar que hai un menor transporte de tiroxina en cerebros de pacientes con esquizofrenia.
Čiara
Čiara (ou en Межа) é un filme de 2017 dirixido por Peter Bebjak. É unha coprodución entre Eslovaquia e Ucraína. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Transtiretina
Papel en enfermidades
A transtiretina contén un dominio Gla e así é dependente da produción con modificación postraducional para o que cómpre vitamina K, pero a ligazón potencial entre o status da vitamina K no corpo e o funcionamento da tiroide non foi aínda explorado.
Como a transtiretina se produce en parte no plexo coroideo, pode utilizarse como marcador inmunohistoquímico para os papilomas de plexo coroideo e carcinomas.
En marzo de 2015 estaban en marcha ensaios clínicos iniciando os recrutamentos de suxeitos nos Estados Unidos e en todo o mundo para avaliar posibles tratamentos para a amiloidose de TTR.
Robert Patterson
Robert Patterson, nado en Hillsborough, condado de Down, illa de Irlanda, o 30 de maio de 1743 e finado en Filadelfia o 22 de xullo de 1824, foi un educador estadounidense e director da Casa de Moeda dos Estados Unidos dese 1806 ata o seu falecemento.
Primeiros anos e formación
Robert Patterson naceu en maio de 1743 nunha granxa próxima a Hillsborough, no condado de Down, na actual Irlanda do Norte. Era fillo de Jane Walkers e de Robert Patterson. Asistiu á escola local, onde destacou en Matemáticas, aínda que a súa familia non puido proporcionarlle formación universitaria.
Carreira docente en América
En outubro de 1768 emigrou os Estados Unidos. Inicialmente traballou como mestre de escola no condado de Bucks, en Pensilvania, e tamén ensinou navegación baseada na matemática. En 1771 os seus pais e parte da súa familia trasladáronse tamén aos EEUU, atraídos polo seu éxito, e en 1772 Roberts abriu un establecemento comercial en Nova Jersey, con escaso éxito.
Abandonado o proxecto comercial, en 1774 aceptou o posto de profesor na Academia Wilmington, en Delaware, aínda que o inicio da guerra de independencia suspendeu esta actividade. Daqeela, Roberts trasladou a súa familia a unha granxa en Nova Jersey e alistouse como instrutor da milicia de Delaware, ata o final da guerra.
En decembro de 1779 logo de que se constituíra a en Filadelfia a Universidade de Pensilvania, solicitou o posto de profesor de Matemáticas e exerceu como tal de 1779 a 1810, e tamén como profesor de Filosofía Natural e vicerreitor desde 1810 ata 1813. En 1814 presentou a dimisión e os seus postos na universidade foron herdados polo seu fillo Robert Maskell Patterson. En recoñecemento aos seus servizos na Universidade de Pensilvania concedéuselle o doutoramento honorífico en 1819.
Entre outras sociedades e entidades asociativas, Robert Patterson foi membro do Select Council of Philadelfia, que presidiu a partir de 1799, e da American Philosophical Society, da que foi elixido presidente en 1819.
Director da casa da Moeda dos EEUU
Patterson mantiña contacto epistolar co presidente Thomas Jefferson, quen o 17 de xaneiro de 1806 o nomeou director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, cargo que exerceu ata a súa morte.
Vida persoal e familiar
Patterson casou o 9 de maio de 1779 con Amy Hunter Ewing, con quen tivo oito fillos, entre eles Robert Maskell Patterson; e unha das súas fillas casou con Samuel Moore. Tanto o primeiro como o segundo dirixiron tamén a Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Notas
David Caneda
David Caneda Pérez, nado no Grove o 30 de xaneiro de 1970, é un exfutbolista e adestrador galego.
Como futbolista
Formouse na canteira do Pontevedra, destacando dende novo e sendo convocado para a selección galega xuvenil. Tras pasar polo Atlético Pontevedrés, debutou co primeiro equipo na Segunda División B na primeira xornada da tempada 1990/91 contra o Leganés, saíndo de titular. Militou dúas tempadas no primeiro equipo granate, disputando un total de 66 partidos oficiais e marcando un gol contra a Ponferradina. En 1992 fichou polo Racing de Ferrol de Fernando Vázquez, no que xogou dúas tempadas, tamén na Segunda B. Na segunda delas foi o segundo máximo goleador do equipo, con 12 tantos, só por detrás do cántabro José Luis Peña.
Deixou Galicia en 1994 para xogar no Castellón, tamén de Segunda B. Na súa primeira campaña marcou 14 goles, cifra só superada no seu grupo de Segunda B por dous futbolistas: José Luis Garzón (Sabadell) e Antonio Barnils (Manlleu). Despois dunha segunda tempada en Castelló, fichou en 1996 polo Osasuna de Rafa Benítez, co que debutou na Segunda División. Disputou un total de 16 encontros na categoría de prata, 9 deles como titular, pasando na campaña seguinte ao Córdoba. En novembro de 1998 foi despedido do club andaluz despois de caer gravemente lesionado. Os seus últimos equipos foron o Terrassa e o Burriana.
Como adestrador
Comezou a súa carreira como adestrador no Castellón, onde adestrou o equipo xuvenil e o filial en Terceira División. Dende 2013 foi segundo adestrador do donostiarra Pako Ayestarán en diferentes equipos e países: Tecos, Laguna e Pachuca en México, Maccabi Tel Aviv en Israel, e Valencia e Las Palmas en España.
En 2020 converteuse no adestrador do AEK Larnaca da Primeira división de Chipre. Pouco despois da súa chegada, a pandemia de COVID-19 paralizou as competicións, e en maio o seu contrao foi renovado para a tempada seguinte. Con todo, foi destituído en setembro, sendo substituído polo catalán Joan Carrillo.
Roland Dubillard
Roland Dubillard, nado o 22 de decembro de 1923 en París e finado o 14 de decembro de 2011 en Vert-le-Grand, é un escritor, dramaturgo e actor francés.
A súa obra literaria inclúe pezas teatrais, relatos, poesía, ensaios e un diario. Adoita botar man do absurdo cun estilo moi sutil que algunhas teorías vencellan, en certo sentido, con Eugène Ionesco e Samuel Beckett.
En 1987 o seu traballo creativo foi truncado por un ictus, tras o cal ficou hemipléxico.
Traxectoria
Mentres cursaba estudos de filosofía na Sorbona, en 1943 ingresou na Maison des Lettres, dirixida por Pierre-Aimé Touchard. Como membro do Groupe de Théâtre Moderne, escribiu e representou pezas curtas, que el mesmo cualificou como sketches, entre elas, Conjoncture e Le Miracle de Sainte Agnès. En 1944 coñeceu a Michèle Dumézy, con quen casou. Tiveron dous fillos, Jérôme e Stéphane.
En 1946, Roland fixo o servizo militar no Théâtre aux Armées, en Austria. Alí escribiu e representou Il ne faut pas boire son prochain, xunto con André Voisin. Ao seu regreso a París, formouse, coa súa dona Michèle, nos cursos da EPJD (Education Par le Jeu Dramatique), dirixida por Jean Vilar, Jacques Dufilho, o mimo Marcel Marceau e o coreógrafo Loudolf Child.