cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universidade Agostinho Neto
Historia
Coa chegada dos movementos de descolonización ao territorio de Angola a partir de 1954, o Estado Novo decidiu, entre outras cousas, retomar a educación universitaria (servindo de contraresposta de carácter social), institucionalizando Angola no ano 1962, mediante decreto. -lei 44530, do 21 de agosto, dos Estudos Gerais Universitários de Angola (EGUA) integrados na Universidade Portuguesa (neste caso, tutela conxunta da Universidade de Lisboa e da Universidade do Porto). O primeiro reitor da EGUA foi o enxeñeiro André Francisco Navarro.
O 28 de setembro de 1976, tras a proclamación da independencia de Angola en 1975, a Universidade de Luanda foi transformada na Universidade de Angola (decreto 77-A/76). O 24 de xaneiro de 1985 pasou a chamarse Universidade Agostinho Neto, en memoria do primeiro presidente de Angola e tamén do primeiro reitor da universidade despois da independencia.
No transcurso dos anos 1980 e 1990 produciuse unha ampliación sistemática da UAN, que pasou a ter facultades en Benguela, Cabinda, Huambo, Luanda, Lubango e Uíge. Creouse o denominado Instituto Superior de Ciências da Educação (ISCED), que se encargaría da formación do profesorado de educación secundaria en todas as provincias do país.
En 1997, acompañando os cambios políticos no país e no mundo, celebráronse as primeiras eleccións para reitor e decanos das Unidades Orgánicas, que marcaron a democratización da xestión universitaria. Como reitora foi elixida a profesora Laurinda Hoygaard, da Facultade de Ciencias Económicas, a primeira muller que dirixiu unha universidade do país. Non obstante, debido aos seus enfrontamentos coas autoridades ministeriais en defensa da autonomía académica e universitaria foi destituída en 1999. A Consellería de Educación designou como suplente ao profesor Mário Fresta tras resolución xudicial.
A tradición democrática, con todo, reafirmouse en 2002 cando João Sebastião Teta foi elixido reitor da UAN.
Infraestrutura
Dado que as instalacións iniciais da UAN en Luanda xa non se correspondían coas súas necesidades, a Cidade Universitaria da Universidade Agostinho Neto (tamén coñecida como Cidade Universitária de Camama) construíuse en Kilamba Kiaxi, que a partir de 2012 converteuse en sede de todos os unidades e servizos da UAN, situadas na capital.
Estímase que a súa capacidade é para un máximo de 40.000 alumnos, con 20,23 km cadrados. Conta con 18.000 prazas residenciais para profesores, estudantes e funcionarios.
A arquitectura do campus é elíptica, como os edificios equidistantes da biblioteca central, dispostos de forma que optimiza a iluminación e a ventilación natural.
A Arrotea, Fornelos de Montes, Fornelos de Montes
A Arrotea é un lugar da parroquia de Fornelos de Montes, no concello pontevedrés de Fornelos de Montes na comarca de Vigo.
Ribadal, Augas Santas, Palas de Rei
Ribadal é un lugar da parroquia de Augas Santas no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 16 habitantes, dos cales 9 eran homes e 7 eran mulleres.
Partidos internacionais do Ilves
Ilves é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Tampere (Finlandia). Dende a súa fundación en 1931, Ilves disputou numerosos encontros, tanto amigables como en distintas competicións e torneos, fronte a equipos e seleccións doutros países. O primeiro encontro fronte a un equipo doutro país foi o 23 de febreiro de 1938 fronte o Telefon Club Romania romanés en Tampere e que finalizou con vitoria romanesa (3-5).
Os maiores éxitos do equipo en competicións europeas chegaron en 1967, cando se proclamou subcampión da Copa de Europa fronte ao ZKL Brno checoslovaco, e en 1998 e 2007, cando o lince conseguiu dous terceiros postos na Copa Continental.
1966-67
O Ilves participou na segunda edición da Copa de Europa na tempada 1966-67 logo de proclamarse campión finlandés na tempada precedente.
O equipo de Tampere comezou a súa andaina na máxima competición continental enfrontándose ao Vålerenga noruegués, contra o que gañou tres dos catro partidos que disputaron, se ben perdeu o segundo partido disputado en Oslo (8-6). Na segunda rolda o rival dos linces foi o Dynamo Berlin alemán, equipo fronte ao cal tan só cedeu un empate en Berlín (4-4) no segundo partido logo de ter goleado no primeiro ao alemáns (3-11). Todos os partidos da terceira rolda caeron do lado finlandés nunha eliminatoria na que os polacos do Podhale Nowy Targ pouco puideron facer, especialmente nos dous primeiros partidos. O Ilves clasificouse para a final logo de que o campión soviético, o CSKA de Moscova non se presentara a xogar fronte o equipo finlandés. Finalmente nos partidos polo título o equipo de Tampere caeu fronte os checoslovacos do KZL Brno en ambos partidos, aínda que por unha estreita marxe de tan só un gol (2-3 e 4-5).
Ilves debía enfrontarse ao CSKA de Moscova, mais o equipo soviético non se presentou, polo que o equipo de Tampere pasou ás finais.
1997-98
Ilves finalizou a tempada 1996-97 na cuarta posición, que lle permitiu disputar unha competición europea logo de máis de tres décadas dende a súa participación. Tratábase da Continental Cup, a segunda competición continental máis importante, e que celebrou esa tempada a súa primeira edición.
O Ilves clasificouse directamente para o grupo final, que se disputou en Tampere. O torneo comezou ben para os locais coa vitoria sobre o Salavat Yulaev Ufa ruso por 6-3 o 26 de decembro de 1997, con todo, as derrotas pola mínimo os dous días seguintes fronte ao Eisbären Berlin (4-5) e HC Košice (5-4) relegaron ao equipo finlandés á terceira posición.
A nivel individual, Raimo Helminen foi nomeado mellor atacante do grupo final, mentres que o propio Helminen, Vesa Viitakoski e Peter Larsson foron os máximos puntuadores do grupo, xunto co xodor do Košice Rene Pucher, con seis puntos. Viitakoski foi o máximo goleador do grupo con seis goles, mentres que Helminen foi o máximo asistente con cinco asistencias.
1998-99
A prata conquistada na tempada 1997-98 da SM-liiga deulle o billete ao Ilves para disputar de novo a máxima competición continental, agora denominada European Hockey League
Tempada 2022-23
miniatura| Xogadores de Ilves antes do partido fronte a Stavanger Oilers da quinta xornada da Champions Hockey League celebrado no Nokia Arena de Tampere.
Solsticio de inverno
miniatura|400x400px|Diagrama das estacións da [[Terra, á dereita: solsticio de inverno no hemisferio norte. Á esquerda: solsticio de inverno no hemisferio sur.]] O solsticio de inverno (solsticio deriva do latín ‘sol’ e sístere, ‘permanecer quieto’) corresponde ao instante en que a posición do Sol no ceo atópase á maior distancia do ecuador celeste. Dependendo da correspondencia co calendario, o evento do solsticio de inverno ten lugar entre o 20 e o 23 de decembro todos os anos no caso do hemisferio norte, e entre o 20 e o 23 de xuño no caso do hemisferio sur.
Desenvolvemento
O significado estacional do solsticio de inverno maniféstase no acortamiento da duración das noites e das horas diúrnas.
Distintas culturas definen isto de diversas maneiras, posto que nalgunhas ocasións considérase que, astronómicamente, pode sinalar xa sexa o comezo ou a metade do inverno do hemisferio.
O inverno non ten un principio ou metade que estea cientificamente establecido. Con todo, no caso do solsticio de inverno, é posible calcular con exactitude o segundo no que ocorre.
Aínda que en teoría o solsticio de inverno só dura un instante, este termo tamén se usa normalmente para referirse ao día en que ten lugar.
O significado ou interpretación deste evento variou nas distintas culturas do mundo, pero a maioría delas recoñéceo como un período de renovación e renacemento, que leva festivais, feiras, reunións, rituais ou outras celebracións.
Data
No, no calendario juliano estableceuse o 30 de decembro como o solsticio de inverno de Europa. Había unha diferenza entre o ano civil (365,2500 días) e o ano tropical (365,2422 días), e esa diferenza provocou que o solsticio astronómico non caese sempre o mesmo día, senón que se adiantase aproximadamente tres días cada catro séculos.
En 1582, o papa Gregorio XIII decretou o cambio ao novo calendario gregoriano, co que o solsticio de inverno (no hemisferio norte) sucedía ao redor do día 21 de decembro.
Anualmente, no calendario gregoriano o solsticio fluctúa lixeiramente a moi longo prazo (só ao redor dun día cada 3000 anos).
Saída e posta do Sol
miniatura|350x350px|Curva en forma de oito tombado que representa o movemento do sol no ceo ó longo do ano, cada 24 horas en relación á Terran (solsticio de inverno, na parte inferior dereita)
Debido á órbita elíptica da Terra, a inclinación e a primeira ou última posta ou saída do sol non caen exactamente no solsticio de inverno.
A primeira posta de sol prodúcese antes do solsticio (por uns poucos días), e a última saída do sol máis tarde. Unha ou dúas semanas ao redor dos dous solsticios, tanto o amencer e o atardecer son un pouco antes ou máis tarde en cada día.
Ata no ecuador, o amencer e o atardecer cambia varios minutos cara a adiante e cara atrás ao longo do ano, xunto co mediodía solar. Este efecto represéntase por un analema.
Historia e importancia cultural
miniatura|Plano actual de [[Stonehenge.]] O solsticio de por si pode ser un momento especial do ciclo anual do ano, mesmo durante o período neolítico. Eventos astronómicos controlados na antigüidade, como o apareamiento dos animais, o semento dos cultivos e a medición das reservas entre as colleitas de inverno mostran como as diferentes mitoloxías e as tradicións culturais xurdiron. Isto é comprobado pola física que se mantén nos deseños de finais do Neolítico e a Idade de Bronce, como nos sitios arqueolóxicos de Stonehenge (en Gran Bretaña) e Newgrange (Irlanda).
Os principais eixos de ambos os monumentos parecen estar coidadosamente aliñados sobre unha liña de vista que apunta á saída do sol do solsticio de inverno (Newgrange) e a posta do sol do solsticio de inverno (Stonehenge).
O solsticio de inverno quizais foi inmensamente importante porque avisaba ás comunidades de que ían ser privadas de moitas cousas durante o inverno, e tiñan que estar preparadas para isto.
A fame era común no inverno, entre xaneiro e abril, tamén coñecida como «meses da fame negra». Nos climas temperados, o festival de pleno inverno foi a última festa de celebración antes do comezo do inverno. A maioría dos animais eran sacrificados para non ter que alimentalos durante o inverno, polo que practicamente era o único momento do ano para a subministración de carne fresca dispoñible.
A maioría de viño e cervexa durante a colleita anual estaba finalmente fermentada e lista para beber neste momento.
Julie Ezold
Julie Ezold (de nacemento Graudons), nada en 1960, é unha enxeñeira nuclear estadounidense que traballa no National Laboratory Oak Ridge. Dirixe un proxecto no Radiochemical Engineering Development Center que utiliza o Reactor de Isótopos de Alto Fluxo para crear  californio-252 e participou no descubrimento do Ténnesso.
Traxectoria
Estudou Enxeñaría Nuclear no Instituto Politécnico Rensselaer e graduouse en 1990. Obtivo o seu máster en 1992 na Universidade Estatal de California en Northridge, onde traballou desde que se graduou na escola de posgrao en 1992.
Nos seus primeiros traballos, Ezold considerou o iodo-129 mediante a análise de activación de neutróns. É a directora do Programa Californium, responsable da produción de 252-Californio, 249-Berkelio e 252-Einsteinio. Un microgramo de Californio-252 pode emitir 2 millóns de neutróns por segundo. O seu traballo céntrase nos elementos e aplicacións transuránicas.
Premios e recoñecementos
En 2009, gañou unha mención presidencial da American Nuclear Society. Foi galardoada co Patricia Bryant Award for Leadership do Women's Nuclear Power Group do Nuclear Energy Institute.
En 2010, Ezold estivo no equipo que descubriu o Ténnesso, no que tamén participou Clarice E. Phelps. Estudou as reaccións do Berkelio-249 e do Calcio-48. O seu traballo recente busca optimizar a produción de isótopos de elastio. En 2018, foi recoñecida polo Marquis Who's Who Top Engineers polas súas continuas contribucións á enxeñaría nuclear.
Caderno de campo
miniatura|400x400px|Caderno de campo de 1909. Notas do paleontólogo Charles D. Walcott sobre os fósiles das [[Xisto de Burgess|Lutitas de Burgess.]]
Un caderno de campo ou diario de campo é unha ferramenta usada por investigadores de varias áreas para faceren anotacións cando executan traballos de campo. É un exemplo clásico de fonte primaria.
Usos
Os cadernos de campo son normalmente blocks de notas no que os investigadores debuxan e anotan as súas observacións. Esta ferramenta de investigación é xeralmente usada por biólogos, xeólogos, ambientólogos, xeógrafos, paleontólogos, arqueólogos, antropólogos (etnógrafos), Traballadores Sociais e sociólogos.
Exemplos
Tras servir para a elaboración de investigacións, os cadernos de campo transfórmanse en documentos, xeralmente presentes nos arquivos persoais dos académicos e, dependendo do valor histórico das súas obras, poden pasar a integrar arquivos públicos.
Autores relevantes
Os cadernos tamén son usados para facer bosquexos de debuxo, xeralmente a man alzada. En ocasións a liña entre caderno de campo, caderno de artista e caderno de laboratorio e mesmo caderno de bitácora é difusa. Algúns exemplos de autores relvantes son:
Rurouni Kenshin: Saishūshō – Za Biginingu
Rurouni Kenshin: Saishūshō – Za Biginingu (るろうに剣心 最終章 The Beginning) é un filme xaponés de 2021 dirixido por Keishi Ōtomo. É o quinto e derradeiro filme da serie Rurouni Kenshin baseada no manga homónimo de Nobuhiro Watsuki, e foi producido por Rurouni Kenshin: Saishūshō – Za Fainaru. O filme é a precuela dos filmes de Rurouni Kenshin (Rurouni Kenshin, Rurouni Kenshin: Kyoto Taika-hen, Rurouni Kenshin: Densetsu no Saigo-hen e Rurouni Kenshin: Saishūshō – Za Fainaru) e conta como Himura Kenshin conseguiu a súa cicatriz con forma de cruz.
Baer, Frexulfe, O Valadouro
Baer é un lugar da parroquia de Frexulfe, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Jerónimo Rodríguez Villalba
Jerónimo Rodríguez Villalba, nado en Asunción o 20 de xuño de 1954, é un exfutbolista paraguaio, que xogaba como centrocampista.
Traxectoria
Nado en 1954 en Asunción, capital de Paraguai, debutou aos 16 anos no Hayes, co que xogou na Primeira División de Paraguai. Aos 20 anos, tras unha tempada no Cruz Azul mexicano, trasladouse a España, onde fichou polo Sevilla. Co equipo andaluz debutou na Primeira División da man do adestrador Roque Olsen, na sexta xornada da tempada 1975/76, contra o Granada en Los Cármenes. Nas súas dúas tempadas en Sevilla disputou un total de 12 partidos na máxima categoría e un na Copa do Xeneralísimo, marcando un gol en liga fronte ao Sporting de Gijón. Posteriormente xogou no Córdoba, no Algeciras e na AD Ceuta, antes de recalar en 1983 no Compostela.
Debutou co equipo santiagués na Segunda División B, nun partido contra o Huesca, e fíxose rapidamente coa titularidade. Militou durante seis anos no Compos, actuando como capitán nas últimas tempadas, ata a súa retirada en 1989. Trala súa retirada continuou vivindo en Galicia, e adestrou varios equipos modestos, como o Sigüeiro e o Cruces.
A Igrexa, Fornelos de Montes, Fornelos de Montes
A Igrexa é un lugar da parroquia de Fornelos de Montes, no concello pontevedrés de Fornelos de Montes na comarca de Vigo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Charlotte Angas Scott
Charlotte Angas Scott, nada en Lincoln o 8 de xuño de 1858 e finada en Cambridge o 10 de novembro de 1931, foi unha matemática británica que desenvolveu a súa carreira en Estados Unidos e influíu no desenvolvemento das matemáticas estadounidenses, incluída a educación matemática das mulleres. Scott xogou un papel importante en Cambridge cambiando as regras do seu soado exame Mathematical Tripos, trátase dun recoñecemento de honra no exame final de matemáticas da Universidade de Cambridge.
Primeiros anos
Foi a segunda de sete fillos de Caleb Scott, un ministro da Igrexa Congregacional, e Eliza Exley Scott. Educada en Girton College, Cambridge, dende 1876 a 1880 cunha bolsa. Foi nomeada profesora de matemáticas no Girton College en 1880 e ocupou este posto ata 1884. Scott converteuse nun dos tres únicos membros do persoal académico de Girton. Tamén deu conferencias no Newnham College de 1880 a 1883. En 1885 converteuse nunha das primeiras mulleres británicas en recibir un doutoramento. Fixo a súa investigación de posgrao baixo a dirección de Arthur Cayley na Universidade de Cambridge, pero Cambridge non empezou a expedir títulos a mulleres até 1948. Scott recibiu a súa licenciatura (1882) e o seu doutoramento (1885) da Universidade de Londres a través de exames externos.
Foi a gañadora da copa de prata de Girton e Newnham Lawn en dobres de tenis en 1883.
Pasando o Tripos
En 1880, Scott obtivo un permiso especial para participar no Exame Mathematical Tripos de Cambridge, xa que normalmente non se permitía ás mulleres presentarse a el. Foi oitava no Tripos pero, debido ao seu sexo, o título de "oitava loitadora", unha alta honra, foi oficialmente para un estudante masculino.Pero na cerimonia, despois de que se anunciara ao sétimo participante, tódolos estudantes da audiencia berraron o seu nome.
Despois deste incidente, permitiuse que as mulleres se presentasen formalmente ao exame e obtivesen as cualificacións das súas probas, aínda que por separado das dos homes e, por tanto, non se incluíron na clasificación. As mulleres que obtiveron a puntuación necesaria tamén recibiron un certificado especial en lugar da licenciatura con honras. En 1922, James Harkness sinalou que o logro de Scott marcou "o punto de inflexión en Inglaterra dende o feminismo teórico de John Stuart Mill e outros até a educación práctica e os avances políticos da época actual".
Traballo
Ao trasladarse aos Estados Unidos en 1885, converteuse nunha das oito profesoras fundadoras e profesora Asociada de Matemáticas na Universidade Bryn Mawr, e profesora desa universidades dende 1888 ata 1917. Foi a primeira matemática no Bryn Mawr College e a primeira xefa de departamento. Durante este período dirixiu as teses doutorais de moitas pioneiras das matemáticas. Das nove mulleres que se doutoraron en matemáticas no século XIX, tres estudaron con Scott. En 1891, seis anos despois de ocupar o posto en Bryn Mawr, Scott fíxose membro da New York Mathematical Society que se fundou en 1888. Foi, polo tanto, membro fundador da American Mathematical Society cando a New York Mathematical Society cambiou o nome en 1894, e recibiu unha aclamada crítica da Sociedade en 1896. Tamén formou parte do primeiro Consello da American Mathematical Society en 1894 e volveu ser membro do consello en 1895-97 e 1899-1901. Foi vicepresidenta da Sociedade en 1905-06, a primeira muller que ocupou este cargo.
A súa especialidade matemática era o estudo de curvas alxébricas específicas de grao superior a dous. O seu libro An Introductory Account of Certain Modern Ideas and Methods in Plane Analytical Geometry foi publicado en 1894 e reimpreso trinta anos despois. Scott foi unha das primeiras escritoras de libros de texto en inglés en ser "perfectamente consciente" da "distinción entre un principio xeral e un exemplo particular". Desempeñou un papel importante na transición ao costume do século XX das probas matemáticas abstractas.
Tamén se lle atribúe o ser a autora do primeiro traballo de investigación matemática escrito nos Estados Unidos e amplamente recoñecido en Europa, A Proof of Noether's Fundamental Theorem. Foi unha das únicas catro mulleres que asistiron ao primeiro Congreso Internacional de Matemáticos en Zúrich en 1897; as outras tres foron Iginia Massarini, Beira von Schiff e Charlotte Wedell. En 1906 Scott incorporouse como Vicepresidenta na Sociedade Matemática Americana.
Mulleres en matemáticas
A palabra "case" escrita en letra pequena sobre a letra manuscrita.
Baixo a súa dirección, as mulleres comezaron a asumir un papel máis activo na sociedade matemática. "O número de mulleres en matemáticas aumentou durante os séculos XIX e XX por mulleres europeas que estaban interesadas nas carreiras de matemáticas e ciencias e chegaron a América como parte da" migración de matemáticos "" (Osen, 154). En esencia, Charlotte inspirou o desafío radical para que as mulleres seguisen unha carreira en matemáticas.
Recoñecemento
En 2016 o Consello da Universidade de Cambridge aprobou o uso do nome de Scott para marcar unha característica física dentro do North West Cambridge Development.
Vida máis tardía
En 1906 Scott sufriu un cadro agudo de artrite reumatoide que, xunto co aumento da súa xordeira, interrompeu o seu traballo. Aconsellada por un médico para que fixese exercicio ao aire libre, Scott comezou a realizar traballos de xardinaría e desenvolveu unha nova variedade de crisantemo. Xubilouse en 1924, pero quedou un ano máis en Bryn Mawr para axudar ao súa oitava estudante de doutoramento a completar a súa tese antes de regresar e establecerse en Cambridge. Morreu o 10 de novembro de 1931 e foi enterrada na Parroquia da Ascensión de Cambridge, na sepultura da súa curmá Eliza Nevin.
José Luis Ochoa
José Luis Ochoa Álvarez, nado no Grove o 26 de xuño de 1965, é un exfutbolista galego, que xogaba como centrocampista.
Traxectoria
Formouse na canteira do Celta de Vigo e xogou no filial deste, o Gran Peña. En setembro de 1984 debutou na Segunda División fronte ao Cádiz, durante a folga de futbolistas que provocou que os clubs aliñasen a xogadores xuvenís. Foi o seu único partido co Celta de Vigo. En 1986 fichou polo Compostela, co que xogou durante as seguintes sete tempadas, logrando ascender dende a Terceira ata a Segunda División. Disputou un total de 49 partidos co equipo santiagués na división de prata, todos eles con Fernando Castro Santos como adestrador. En 1993 deixou o Compos e fichou polo Pontevedra, co que xogou durante dúas campañas na Segunda División B.
Encoro de Suarna
O encoro de Suarna é un encoro en proxecto para construír no leito do río Navia, entre a provincia galega de Lugo e o Principado de Asturias. De se realizar constituiría o cuarto encoro do Navia, logo dos de Arbón, Doiras e Salime. O encoro tería que se localizar no concello de Negueira de Muñiz, na cola do encoro de Salime, e as súas augas, estenderíanse tamén polos concellos lugueses da Fonsagrada e Navia de Suarna e mais polo asturiano de Ibias. O seu aproveitamento, fundamentalmente hidroeléctrico, precisaría unha central hidroeléctrica nas súas proximidades, en concreto na beira esquerda do Navia.
Historia do proxecto
A idea de crear un grande encoro nos Ancares xurdiu no medio da febre pola realización de obras hidráulicas que se deu nas primeiras décadas do franquismo. En 1951 presentouse o proxecto denominado Gran Suarna, que pretendía construír un macroencoro de 150 metros de altura que asolagaría catro núcleos de poboación, entre eles a vila de Navia de Suarna e aínda que as obras chegaron a principiar, paralizáronse ao pouco sen dar razón ningunha. Aínda son visibles algunhas das infraestruturas que se levantaron na época:
A concesión de 1963 permitía utilizar un caudal máximo do Navia de 97.50 m³/s, entre as cotas 335 e 224,5, nos concellos de Ibias, A Fonsagrada e Navia de Suarna.
Novas propostas
En 1993 as concesionarias eléctricas propuxeron novamente á administración a construción da infraestrutura. Non obstante, o Tribunal Supremo declarou nula unha resolución do ministerio de Medio Ambiente pola que aprobaba a modificación das características da concesión.
En 2010, o proxecto volveu tomar forma e as concesionarias tentaron superar os trámites ambientais, o que contou coa oposición unánime do pleno do concello de Navia de Suarna. O 31 de marzo, publicouse no Boletín Oficial da Provincia de Lugo a apertura do prazo para a presentación de alegacións. Dous anos despois, o 5 de xullo de 2012, anunciouse no BOE que o encoro non se ía poder construír co deseño presentado por recibir unha declaración ambiental negativa por parte do ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente. A resolución indicaba que se verían afectadas especies como a lontra, a troita, a anguía, o morcego e o oso pardo europeo, así como os lugares de importancia comunitaria do Alto Navia, dos Ancares-Courel e as reservas da biosfera Eo, Ozcos e Terras de Burón e Os Ancares.
Rodas, Rodas
Rodas (Ρόδος, Ródos) é a cidade principal e un antigo municipio na illa de Rodas no Dodecaneso, Grecia. Desde a reforma do goberno local de 2011 forma parte do municipio de Rodas, do que é a sede e unha unidade municipal. Ten unha poboación aproximada de 50.000 habitantes (preto de 90.000 na súa área metropolitana). Rodas é famosa desde a antigüidade como o lugar do Coloso de Rodas, unha das sete marabillas do mundo antigo. A cidadela de Rodas, construída polos Hospitaleiros, é unha das cidades medievais mellor conservadas de Europa, que en 1988 designouse como Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Hoxe, a cidade de Rodas é un importante centro urbano grego e un popular destino turístico internacional.
Xeografía
A cidade de Rodas está situada no extremo nordés da illa e forma un triángulo de norte a sur. A unidade municipal ten unha superficie de 19´481 km². É a unidade municipal máis pequena da illa en canto á superficie terrestre e o maior en poboación. Limita co mar Exeo ao norte, ao leste e ao oeste e cos concellos de Ialysos e Kallithea ao sur.
Historia
thumb|Templo de Apolo na [[Acrópole de Rodas.]] thumb|Cidade de Rodas, arredor de 1490. thumb|right|Porta de Amboise á cidade medieval. thumb|[[Palacio do Gran Mestre dos Cabaleiros de Rodas.]] thumb|Vista en primeiro plano do palacio. thumb|Porta da Virxe, parte das [[Fortificacións de Rodas.]]
A illa de Rodas está nunha encrucillada entre Europa, o Oriente Medio e África. Isto deu á cidade e á illa moitas identidades, culturas, arquitecturas e linguas diferentes ao longo da súa longa historia. A súa posición nas principais rutas marítimas deu a Rodas unha historia moi rica. A illa estivo habitada desde aproximadamente o 4000 a. C. (Período Neolítico).
Período clásico
A cidade de Rodas foi formada polas cidades de Ialyssos, Kamiros e Lindos no 408 a.C., e prosperou durante tres séculos durante a súa "Idade de Ouro", cando o comercio marítimo, os hábiles construtores de barcos e os políticos de mente aberta da cidade mantiveron a prosperidade ata a época romana. O Coloso de Rodas, unha das sete marabillas do mundo antigo orixinais, construíuno Chares de Lindos entre o 304 e o 293 a. C., levoulle 12 anos e completouse no 282 a.C. A estatua representaba ao seu deus solar Helios, que estaba na entrada do porto. A antiga cidade tiña un sistema de sumidoiros ben construído, así como unha rede de abastecemento de auga tal e como deseñouna Hippodamus. Un forte terremoto alcanzou Rodas ao redor do 226 a.C., danando gravemente a cidade e derrubando o Coloso.
Período romano
No 164 a.C., Rodas pasou baixo control dea Roma. Foi capaz de manter a súa beleza e converterse nun centro líder de aprendizaxe para as artes e as ciencias. Os romanos copiaron aos rodios a súa lei marítima e aplicárono ao seu transporte marítimo. Moitos vestixios do período romano aínda existen en toda a cidade e dan unha idea do nivel de civilización da época. Segundo Feitos 21:1, o apóstolo Paulo parou en Rodas preto do final da súa terceira viaxe misioneira.
Período dos cabaleiros
Os Cabaleiros Hospitalarios capturaron e estableceron o seu cuartel xeral en Rodas cando abandonaron Chipre despois da persecución dos Cabaleiros Templarios en 1307. O Papa Clemente V confirmou a posesión da Illa por parte dos Hospitalarios en 1309. Os Cabaleiros permaneceron na Illa durante os dous séculos seguintes.
En 1444, a frota mameluca do Exipto puxo un asedio a Rodas, pero os cabaleiros axudados polo comandante naval de Borgoña Geoffroy de Thoisy venceu ao ataque musulmán.
Despois da derrota otomá en 1480, o Gran Mestre dos Cabaleiros, Pierre d'Aubusson, supervisou o fortalecemento das cidades durante as seguintes décadas. No momento da súa morte en 1521, Rodas posuía as fortificacións máis fortes de calquera bastión cristián do mundo. Os Cabaleiros continuaron os ataques navais lanzados desde Rodas contra os comerciantes musulmáns ata 1522, cando o recentemente entronizado sultán Suleiman o Magnífico dirixiu un segundo Asedio de Rodas en 1522.
Período otomán
miniatura|Vista da [[Mesquita de Suleiman I (Rodas)|Mesquita de Suleiman I.]] thumb|Vista do Mercado (Nea Agora) de Mandraki, construído durante o período italiano por [[Florestano Di Fausto.]] thumb|Igrexa de Evangelismos no porto (antigo San Giovanni), de Florestano Di Fausto. thumb|Palazzo del Governo, outra obra de Di Fausto, agora a Prefectura do Dodecaneso.
Na época otomá, construíronse novos edificios: mesquitas, baños públicos e mansións para os novos mecenas. Os gregos víronse obrigados a abandonar a cidade fortificada e trasladarse a novos suburbios fóra das súas murallas. A cidade mantivo a súa principal función económica como mercado dos produtos agrícolas do interior da illa e das pequenas illas circundantes.
Tras o establecemento da súa soberanía na illa, os turcos otománs converteron a maioría das igrexas en mesquitas e transformaron as casas principais en mansións privadas ou edificios públicos. Esta transformación foi un proceso a longo prazo que pretendía adaptar os edificios ao modo de vida otomán. As fachadas da época dos Cabaleiros coas súas decoracións esculpidas, as portas en arco e os muros de pedra labrada enriquecéronse co carácter aleatorio da arquitectura otomá adaptada ao clima e á cultura local. Neste proceso conserváronse a maioría das características arquitectónicas dos edificios existentes. Os engadidos máis característicos foron os baños (normalmente na parte traseira dos edificios) e os balcóns de madeira pechados nas fachadas sobre as rúas estreitas. Deste xeito conserváronse ben a maioría dos edificios da época hospitalaria da Cidade Medieval. O resultado foi unha mestura de arquitectura oriental con impoñentes vestixios arquitectónicos occidentais e edificios máis recentes, característicos da arquitectura local da época.
Un exemplo interesante da arquitectura otomá é o edificio da Biblioteca Hafiz Ahmed Agha.
No século XIX, a cidade era a capital do Eialato do Arquipélago, pero o declive do Imperio Otomán provocou o abandono xeral da cidade e dos seus edificios, que se deterioraron aínda máis debido aos fortes terremotos que a miúdo asolan a zona.
Período italiano
En 1912 as tropas italianas tomaron a illa co resto das illas do Dodecaneso, e estableceron unha posesión italiana coñecida como Illas italianas do Exeo en 1923. O arquitecto Florestano Di Fausto pódese considerar o pai da Rodas italiana. El, de acordo co gobernador Mario Lago, foi o autor do plano da cidade de 1923, optando por respectar case totalmente a vila amurallada, só demolindo as casas que se construían sobre e arredor das murallas da cidade durante a era Otomá. Tamén converteu os cemiterios xudeus e otománs nunha zona verde que rodea a Cidade Medieval. Ao mesmo tempo, deseñou a nova Rodas italiana na zona dos Mandraki, planificando unha Cidade Xardín, e construíndo ao longo do principal paseo marítimo os principais edificios, como o Mercado, a Catedral de San Xoán dos Cabaleiros, o Pazo do Gobernador. Todos estes edificios foron deseñados nun estilo ecléctico, mesturando elementos otománs, venecianos, renacentistas e locais. Os italianos conservaron o que quedaba do período dos Cabaleiros e destruíron todos os edificios otománs. Tamén reconstruíron o Palacio do Gran Mestre. Ademais, creouse un Instituto para o estudo da Historia e da Cultura da rexión, e realizáronse importantes traballos de infraestrutura para modernizar Rodas.
Segunda guerra mundial e posguerra
Durante a segunda guerra mundial, os Os bombardeos aliados que tiñan como obxectivo a cidade vella de Rodas en 1944 destruíron unha parte importante da cidade. Un dos primeiros decretos do goberno grego designou esas áreas como reservadas para futuras escavacións e unha serie de edificios como edificios protexidos. En xullo de 1944, as autoridades nazis ordenaron a deportación de máis de 1.700 xudeus de Rodas, incluíndo homes, mulleres e nenos, dos cales 1.200 foron asasinados en Auschwitz.
En 1957 aprobouse mediante decreto un novo plan urbano e en 1960 toda a vila medieval foi designada como monumento protexido polo Ministerio de Cultura. En 1961 e 1963 dítanse novos decretos relativos ao novo plan urbano. Prevían a ampliación das rúas existentes e a apertura de novas. Non obstante, estes non foron implantados na cidade vella debido á resistencia do Servizo Arqueolóxico. En 1988, a cidade vella de Rodas foi designada como Cidade Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Atraccións principais
thumb|Vista do foso thumb|Interior do palacio A cidade alberga numerosos puntos de referencia. Algunhas delas remóntanse á antigüidade e a maioría das outras permanecen da época dos cabaleiros.
Demografía
thumb|Xulgado de Rodas (Di Fausto) thumb|Fonte medieval na Praza de Hipócrata. thumb|A entrada ao [[Museo Arqueolóxico de RodasSynagogue entrance 2010.jpg|thumb|180px|Kahal Shalom Synagogue]]
Tanto a poboación da cidade como da illa seguen crecendo en contra dos niveis nacionais; a cidade ten unha poboación permanente oficial de 49.541 no censo de 2011, pero calcúlase que entre 65 e 70.000 residen permanentemente dentro dos límites da cidade. Durante o verán, a poboación alcanza os 100.000 debido a que unhas 25-30.000 camas de hoteis funcionan dentro dos límites da cidade, así como a numerosos traballadores estacionais que emigran do resto de Grecia debido ao alto desemprego, principalmente nas partes peninsulares do país.
Educación
Instalacións estatais por categoría: Nos últimos anos tamén se crearon dous colexios privados que ofrecen clases desde o ensino primario ata o liceo, un situado dentro dos límites da cidade, Rodion Paideia. A Escola de Música de Rodas (Grecia) está situada nas aforas de Rodas, na aldea de Koskinou.
Saúde
O hospital xeral estatal de Rodas está situado no distrito suroeste de Agioi Apostoloi. Erixido hai menos de 20 anos, é unha instalación moderna con moitos departamentos, así como a base para as ambulancias EKAV que serven a cidade e a parte norte da illa. O hospital tamén está equipado cunha zona de aterraxe de helicópteros que pode aceptar casos urxentes a través de pontes aéreos desde o resto das illas do Dodecaneso.
Un hospital privado, Euromedica, tamén opera fóra dos límites da cidade, no bordo occidental de Koskinou. Numerosas instalacións médicas privadas tamén operan dentro da cidade, mentres que moitos médicos privados manteñen as súas clínicas no centro e arredores da cidade.
Aire
Tanto a cidade como a illa de Rodas están servidas polo Aeroporto Internacional Diagoras, situado a 14 km. ao suroeste da cidade. Está conectado con todos os demais aeroportos gregos importantes e con Chipre durante todo o ano. Durante a tempada turística, os voos internacionais conectan a illa con numerosas cidades europeas e con Israel, Exipto e Líbano.
Mar
A cidade alberga 3 portos principais que teñen cada un un propósito diferente. Kolona serve para o tráfico intra-Dodecaneso, Central serve para cruceiros e tráfico internacional e Akandia para o tráfico doméstico e de carga.
Os transbordadores conectan diariamente a illa con varias illas próximas dentro das illas do Dodecaneso, así como coas illas Cícladas e o continente grego (Pireo), mentres que dúas veces á semana un transbordador vai a Heraklion, Creta. Tamén hai frecuentemente rutas a cidades fronteiras da costa turca, como Marmaris e Fethiye. Rodas tamén é un porto de escala popular para os itinerarios de cruceiros, especialmente nos meses de verán.
A cidade tamén alberga dous portos deportivos, un municipal no centro de Mandraki e outro privado xunto ao porto de Akandia.
Superficie
O sistema de transporte público da cidade está servido pola empresa municipal de autobuses RODA (buses azuis e/ou brancos) e consiste nunha rede de autobuses que conecta o centro da cidade cos distritos, pero tamén conecta a cidade con centros turísticos e cidades periféricas (Faliraki no leste e Ixia, Ialysos, Tholos no oeste) así como o aeroporto internacional de Rodas. O centro da cidade tamén é o punto de partida dos autobuses KTEL (autobuses laranxa) que serven as rutas suburbanas da costa leste da illa. Hai unha proposta para que os autobuses de KTEL se trasladen no espazo dispoñible xunto ao porto de Akandia, pero aínda se descoñece se e cando isto ocorrerá.
Os taxis están amplamente dispoñibles na cidade e normalmente pódense atopar nas paradas de taxis designadas ou a través dunha chamada telefónica. Durante as horas punta da tempada alta é normal facer cola nas filas debido ao aumento da demanda.
A rede de estradas da cidade é maioritariamente antiga e consiste principalmente en rúas estreitas e de sentido único e as arterias principais non poden facer fronte ao aumento do tráfico facendo que a conxestión sexa inevitable, especialmente as horas punta. O aparcamento, especialmente no centro da cidade e en horario de mercado, así como en época estival, é extremadamente difícil debido á falta de prazas libres aínda que está vixiado polo concello que impón unha taxa. O municipio está a urbanizar nestes momentos determinadas zonas libres próximas ao centro como aparcadoiros que se prevé que reduzan a carga de tráfico. Tamén existe unha estrada de circunvalación pero está inacabada que conecta actualmente o porto de Rodas coa Rhodes-Kallithea Avenue. A cidade tamén é o punto de partida de 3 das 5 principais avenidas da illa que a conectan con Faliraki a través da Rhodes-Kallithea Avenue, Lindos a través da Rhodes-Lindos Avenue e o oeste. costa (Ialysos, Aeroporto, Tholos, Kamiros) a través da Rhodes-Kamiros Avenue.
Clima
Na clasificación climática de Köppen, clasifícase como clima mediterráneo de verán quente. A temperatura rexistrada máis baixa -4 °C e a temperatura máis alta rexistrada foi de 41,2 °C.
Relacións internacionais
thumb|A Avenida dos Cabaleiros.
Consulados
A cidade de Rodas tamén alberga moitos consulados.
Cidades xemelgas — cidades irmás
Rodas está irmandadas con:
A Portela, Fornelos de Montes, Fornelos de Montes
A Portela é un lugar da parroquia de Fornelos de Montes, no concello pontevedrés de Fornelos de Montes na comarca de Vigo.
A Cazcalleira, Frexulfe, O Valadouro
A Cazcalleira é un lugar da parroquia de Frexulfe, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Ribadal, Merlán, Palas de Rei
Ribadal é un lugar da parroquia de Merlán no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, unha muller.
O Chaíño, Frexulfe, O Valadouro
O Chaíño é un lugar da parroquia de Frexulfe, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
San Xurxo, Augas Santas, Palas de Rei
San Xurxo é un lugar da parroquia de Augas Santas no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 5 habitantes, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Cerdeiras, Frexulfe, O Valadouro
Cerdeiras é un lugar da parroquia de Frexulfe, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Sucastro, Augas Santas, Palas de Rei
Sucastro é un lugar da parroquia de Augas Santas no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Suaigrexa, Frexulfe, O Valadouro
Suaigrexa é un lugar da parroquia de Frexulfe, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Cecilia Bouzat
Cecilia Beatriz Bouzat, nada o 10 de novembro de 1961 en Bahía Blanca, (provincia de Buenos Aires), é unha bioquímica e biofísica  arxentina. Na edición de 2014, foi galardoada co premio L'Oréal-UNESCO Women in Science, polo seu traballo para comprender como funcionan os receptores de bucle cys que interveñen na comunicación entre as células cerebrais e cos músculos, o que pode axudar aos tratamentos. para trastornos neurolóxicos e neuromusculares como a enfermidade de Alzheimer.
Traxectoria
Obtivo a súa licenciatura e doutoramento en Bioquímica pola UNS e en 1993 fixo un posdoutoramento na Mayo Clinic, Rochester, Estados Unidos. Desde 1997 traballa no INIBIBB do que actualmente é a directora. É investigadora principal do Consello Nacional de Investigacións Científicas e Técnicas (CONICET), profesora asociado da National Universidade do Sur (UNS) na Cátedra de Farmacoloxía II, membro da Academia Nacional de Ciencias e membro da Academia de Ciencias de América Latina.
En 2005 recibiu a Bolsa de estudos Guggenheim en Ciencias Naturais, unha bolsa concedida pola John Simon Guggenheim Memorial Foundation a profesionais avanzados, e en 2007 gañou unha L'Oréal-UNESCO Research Fellowship "For Women in Science", un premio. entregado a científicos implicados en proxectos de investigación prometedores e exemplares.
En 2014 recibiu o Premio L'Oréal-UNESCO para América Latina en A Sorbona, París, Francia, xunto con Secenet Kelemu ( Etiopía ), Kayo Inaba ( Xapón ), Brigitte Kieffer (Francia) e Laurie Glimcher ( Estados Unidos ).
Rial, Fornelos de Montes, Fornelos de Montes
Rial é un lugar da parroquia de Fornelos de Montes, no concello pontevedrés de Fornelos de Montes na comarca de Vigo.
Moedas do sesquicentenario da independencia dos Estados Unidos
As moedas do sesquicentenario da independencia dos Estados Unidos son unha serie numismática emitida en 1926 consistente nunha peza de medio dólar de prata e outra de 2½ dólares de ouro, para conmemorar o 150 aniversario da Declaración de Independencia dos Estados Unidos de América en 1776.
Ambas as moedas foron emitidas pola US Mint e cuñadas na Ceca de Filadelfia.
En virtude dunha lei de marzo de 1925 do Congreso dos Estados Unidos, pola que se constituíu a Comisión Nacional de Exposicións do Sesquicentenario, permitíuselle tamén a esta entidade a adquisición dun millón de moedas de medio dólar de prata e de 200.000 exemplares da moeda de ouro de 2½ especialmente deseñados para o acontecemento, que poderían despois venderse ao público cunha prima. A Comisión tivo problemas para acordar un deseño co gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, John R. Sinnock, polo que se lle pediu ao avogado, mecenas e numismático John Frederick Lewis (1860-1932) que presentase os seus esbozos. Estes foron adaptados posteriormente por Sinnock, sen recoñecer a figura de Lewis, cuxa participación se descoñeceu durante catro décadas.
Ambas as moedas cuñáronse na cantidade máxima de exemplares autorizada, aínda que, ao non se vender na súa totalidade, unha parte importante da tiraxe foi devolta para a súa refundición na casa da moeda.
No anverso da moeda de medio dólar figuran os bustos do primeiro presidente, George Washington, e do presidente en exercicio na data de emisión, Calvin Coolidge, o que a converte na primeira moeda dos EEUU na que se representa un presidente en vida.
A campá do reverso deste medio dólar foi reutilizada por Sinnock —novamente sen recoñecer o mérito de Lewis— no deseño doutra moeda de medio dólar que emitiu por vez primeira en 1948.
Inicio
A iniciativa lexislativa para a creación dunha emisión monetaria conmemorativa da independencia dos Estados Unidos presentouse en nome da Comisión nacional da Exposición do Sesquicentenario dos Estados Unidos, encargada de organizar a coñecida como Exposición do Sesquicentenario en Filadelfia. Na lei do 3 de marzo de 1925, o Congreso dos EEUU constituíu a Comisión e autorizou a cuñaxe dun millón de moedas de medio dólar e de 200.000 moedas de dous dólares e medio, conmemorativas do 150 aniversario da independencia dos Estados Unidos. Estas moedas deberíanselle vender unicamente á Comisión ao seu valor nominal, para que despois esta as vendese ao público cunha prima, e poder deste xeito sufragar os gastos da exposición cos beneficios xerados. esquerda|miniatura|245x245px|O [[Congreso dos Estados Unidos de América|congresista por Pensilvania George P. Darrow, un dos impulsores da lei pola que se crearon as moedas conmemorativas do sesquicentenario da independencia dos EEUU.]] A versión orixinal do proxecto de lei foi presentada o 16 de febreiro de 1925 na Cámara de Representantes polo congresista de Pensilvania George P. Darrow, e no Senado polo senador do mesmo Estado George W. Pepper, e nel prevíase inicialmente unha moeda de ouro de 1,50 dólares outra de prata de medio dólar para o 150 aniversario, e un billete dun dólar na honra da Declaración de Independencia.
Dous días despois tivo lugar unha comparecencia ante o Comité de Artes Industriais e Exposicións da Cámara de Representantes, na que o congresista Darrow predixo que as moedas dun dólar e medio non contarían coa oposición nin do Tesouro nin da Comisión de Moeda, Pesos e Medidas, aínda que se equivocou, xa que o secretario do Tesouro, Andrew W. Mellon, acabou por non apoiala. A Comisión tamén esperaba contar con conmemoracións da ampliación do país mediante a compra de Luisiana e a anexión de Texas, mais estas non se incluíron na versión final aprobada do proxecto de lei. Así e todo, a Comisión seguiu tratando de que o Congreso aprobase a peza de 1,50 dólares e as demais conmemorativas propostas, polo menos ata agosto de 1925.