cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arte marcial
Introdución
A historia dos sistemas de loita remóntase á antigüidade. Porén, non ata o século XIX cando xorde o concepto moderno de artes marciais. A orixe do concepto de artes marciais está relacionado coa irrupción da idade moderna en extremo oriente no século XIX. Este fenómeno supuxo a transformación das estruturas sociais feudais, o emprego das armas de fogo que facían perder vixencia ás formas tradicionais de loita. O nome marcial, provén de Marte, o deus da guerra romano. As artes marciais orientais, nalgúns casos, practicábanse en círculos pechados ou eran distintivas dunha elite relacionada coa milicia e a nobreza, como foi o caso dos guerreiros samurai, e o seu contido ía moito máis aló do que constituía o adestramento das tropas. Na China de finais do século XIX víase ás artes marciais e ós seus practicantes con desprezo, debido ó auxe do confucianismo. Cando as artes militares tradicionais perderon o seu lugar crucial no dominio da sociedade e a defensa do país, transformáronse nunha opción para o desenvolvemento da nación co obxecto de mellorar física e espiritualmente á poboación. Na actualidade as artes marciais tradicionais orientais aínda inclúen a práctica dun código ético preciso que ten as súas raíces no confucianismo chinés, o xintoísmo xaponés e a espiritualidade do budismo zen (chan 禪). Ademais, algunhas artes marciais, como o tai chi chuan, son unha práctica para mellorar a saúde física e mental.
Exipto, Grecia, África e Roma
miniatura|250px|dereita|[[Pancracio, un dos loitadores ataca os ollos do opoñente, mentres o xuíz se prepara a amoestar ó infractor.]] Non existen documentos que axuden a situar con exactitude cando se orixinaron as artes marciais debido ó longo proceso que require o desenvolvemento dunha técnica ou escola. Porén, pódese dicir que o método de combate máis antigo del que se ten coñecemento en diferentes civilizacións é a loita tradicional. Nas tumbas de Beni Hassan atópanse pinturas que datan do século XXI a. C. Nelas vense loitadores practicando toda unha serie de movementos como lanzamentos e submisións. Os loitadores de Nubia (África) eran tidos en alta estima pola súa habilidade. Nas tumbas exipcias de Amarna, que datan do século XIV a. C., aparecen pinturas que amosan loitadores exipcios practicando a pelexa con bastóns curtos, facendo uso de proteccións nos antebrazos. En murais de arte de Mesopotamia aparecen imaxes de persoas practicando a loita.
miniatura|250px|Gladiadores no mosaico de [[Zilten. Século II, Libia.]]
En Grecia practicábanse tres tipos de sistemas de combate que non só eran parte dos xogos de Olimpia senón tamén servían como métodos para manter o estado físico dos seus cidadáns e preparalos para a guerra. O boxeo, a loita e o pancracio. Todos estes eran métodos de combate. En diferentes expresións artísticas gregas obsérvanse todo tipo de técnicas de pelexa, inclusive o uso de técnicas "ilegais" como ataques ós ollos e trabadelas. En Esparta motivouse a práctica marcial dende unha idade temperá.
Na Roma antiga era frecuente a loita e a práctica con armas, sobre todo para os espectáculos como os combates de gladiadores no Coliseo Romano, entre outros. Estes guerreiros eran escravos que debían ser eficientes no uso dun gran número de armas, así como en combate a man. Dous tipos de gladiadores famosos son o tracio e o retiarius.
A China, Corea e o Xapón
Téñense referencias sobre as artes marciais chinesas no século XXII a. C., aínda que non se ten certeza sobre a súa antigüidade real. A razón das artes marciais foi o desenvolvemento de métodos de defensa e ataque en enfrontamentos de tipo físico, preponderando o uso do corpo, puños, mans, cóbados, xeonllos etc., coa súa máxima expresión nos conflitos bélicos. A asociación con métodos e filosofías relixiosas en países como a China, orixinouse a finais da Dinastía Ming, debido á aparición das armas de fogo, o que causou que as técnicas do uso de armas brancas, así como a pelexa con armas, comenzaran a esmorecer.
É durante a fin da dinastía Ming e durante a dinastía Qin cando as artes marciais chinesas comezan a verse como métodos para mellorar a saúde, combinándose coas prácticas taoístas (daoyin) así como a crenza de métodos para acadar a iluminación.
A historia da evolución das artes marciais no Xapón é escasa, e os rexistros máis antigos proveñen de fontes chinesas. Na Historia do reinado de Wei (Weizhi) do ano 297 menciónanse a centos de poboacións que viven en paz nas illas xaponesas. Na Historia de Han (Hou Hanshu), fálase dun período de gran inestabilidade e guerra.
A referencia máis antiga acerca da práctica de sumo, podería encontrarse no ano -20, pero a primeira mención como arte marcial rexistrouse no ano 720 no Nihon soki'. Durante a metade do século XVI, piratas xaponeses atacaron as costas do leste da China, e as técnicas de sabre a dúas mans e a habilidade do tiro con arco demostran o seu alto desenvolvemento técnico. Durante a dinastía Ming, os piratas xaponeses atacan as costas do este da China, os métodos de uso do sabre sementan o terror nas poboacións chinesas. Os métodos deseñados por Qi Jiguang foron introducidos no Xapón e estes aparecen publicados no Heiho hidensho (okugisho), un libro de estratexia escrito por Yamamoto Kanasuke no século XVI. Durante a conquista da China por parte dos manchús, moitos emigrantes viaxaron ao Xapón; entre eles Chen Yuanyun (1587 a 1671) ou Chen Gempin en xaponés. De acordo á estela Kempo Kito-ryu (1779) localizada nos precintos da capela Atago (en Toquio) lese “A instrución en kempo comezou co emigrante Chen Yuanyun”. no século XIX modifícanse os sistemas de jiu jitsu, dando lugar ó judo de Jigorō Kanō (1860 a 1938), o aikidō de Morihei Ueshiba (1883 a 1969). Po outra banda, as técnicas de Okinawa son organizadas dando paso á creación do karate por Gichin Funakoshi (1868 a 1957).
Artes marciais orientais
miniatura|250px|dereita|[[Miyamoto Musashi.]]
A Seara, San Pedro de Mor, Alfoz
A Seara é un lugar da parroquia de Mor, no concello lucense de Alfoz. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 206 habitantes (99 homes e 107 mulleres), o que supón un aumento no número de habitantes con respecto a 2000, cando tiña 181 habitantes.
O núcleo é a capital do concello de Alfoz.
Finados en 2020
Esta é unha listaxe de persoas de sona que finaron ao longo de 2020. Primeiro lístanse as personalidades internacionais, e a continuación as personalidades galegas, ordenadas por data de falecemento. A lista recolle, por esta orde, data de falecemento, nome, idade ao falecer, profesión ou motivo de sona e causa da morte.
Sonsoles López Izquierdo
Sonsoles López Izquierdo, nada en Lugo o 23 de maio de 1974, é unha política galego do PSdeG.
Traxectoria
Filla de Sonsoles Izquierdo e José Ramón López, dos primeiros militantes e organizadores do PSOE na Provincia de Lugo. Estudou enxeñería técnica forestal en Lugo e tivo oficina técnica propia entre 2001 e 2011. Entre 2007 e 2019 foi concelleira en Paradela e deputada provincial de Lugo de 2011 a 2019. Nas Eleccións xerais de España de abril de 2019 entrou no Congreso dos Deputados pola Provincia de Lugo.
A Lóngara, A Esperela, Baleira
A Lóngara é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
José Varela Buela
José Varela Buela, nado no concello de Cerdedo o 6 de agosto de 1893, foi un escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Varela Paz e irmán de Francisco Varela Buela. En 1914 emigrou á Arxentina e fixou a súa residencia en Buenos Aires, desenvolvendo a profesión de empregado.
Ofu, Nixeria
Ten unha área de 1.680 km² e unha poboación de 192.169 segundo o censo de 2006.
Roman Avdeev
Roman Ivanovich Avdeev, (en ruso: Рома́н Ива́нович Авде́ев), nado en Odintsovo o 17 de xuño de 1962, é un empresario e banqueiro ruso.
Dream House (filme de 2011)
Dream House é un filme canadense-estadounidense de 2011 dirixido por Jim Sheridan. Está protagonizado por Daniel Craig, Rachel Weisz, Naomi Watts e Marton Csokas. Estreouse o 30 de setembro de 2011 nos Estados Unidos e o Canadá por Universal Pictures e Morgan Creek Productions. Foi distribuído por Warner Bros. nos mercados internacionais.
Roman Avdeev
Traxectoria
Estudou ata rematar secundaria na súa localidade natal e en 1984 principiou estudos no Instituto de Enxeñería Electrotécnica de Moscova e ao final do segundo ano tivo que realizar durante dous anos o servizo militar obrigatorio. Coa perestroika en 1989 estableceu unha cooperativa dedicada á venda de descodificadores PAL-SECAM e colaborou coa compañía ucraína Elektronmash para importar ordenadores. En 1994 mercou o Moskovskii Kreditnii Bank, creado dous anos antes, gañando ao longo do resto da década de 1990 boa parte da súa fortuna pola xestión de efectivo do pequeno comercio. En 1996 graduouse en enxeñería civil na Universidade Técnica Estatal de Lipetsk e nese ano fíxose co control dunha fábrica de azucre no óblast de Lipetsk e mercou terreos agrícolas na súa contorna que formou a base para un conglomerado agrícola, que chegou a producir o 3% do azucre ruso e que vendeu entre 2005 e 2008. En 2006 estableceu Rossium Concern como compañía de investimentos e por medio da que controla o Moskovskii Dreditnii Bank, non obstante, en 2008 Avdeev deixou de ter unha posición exectuviva no banco; por medio da súa compañía de investimentos tamén controla terreo urbanizable e agrícola, así como unha parte da rede de farmacias 36.6. En 2010 creou a súa propia inmobiliaria, Domus Finans que incluíu en 2012 no grupo Ingrad de desenvolvemento urbanístico que se fusionou en 2017 con OPIN para dar lugar a PAO Ingrad. En 2017 fíxose coa propiedade do FC Torpedo de Moscova
Os Penedos, A Esperela, Baleira
Os Penedos é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Perrelos, A Esperela, Baleira
Perrelos é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Entroido de Santa Cruz de Tenerife
miniatura|250px|Entroido de Santa Cruz de Tenerife O Entroido de Santa Cruz de Tenerife é un dos festivais máis masivos e internacionais de España, xunto co de Cádiz.
Historia e características
O Entroido de Santa Cruz de Tenerife é considerado o segundo máis popular e coñecido internacionalmente despois dos do Río de Xaneiro (Brasil). En realidade, a cidade de Santa Cruz de Tenerife está irmandada coa cidade do Río de Xaneiro, por esta razón.
En 1980, o 18 de xaneiro foi declarado como Festa de Interese Turístico Internacional. Miles de persoas veñen todos os días ás rúas para amosar os seus traxes e creacións. Hai danzas de bandas locais, de ritmos caribeños, música electrónica. O máis destacado do evento son a Gran Gala de elección da Raíña do Entroido de Santa Cruz e os grandes desfiles de coches alegóricos que pasan polas principais avenidas da cidade.
La playa DC
La playa DC é un filme colombiano de 2012, en coprodución co Brasil e Francia, dirixido e escrito por Juan Andrés Arango. Está protagonizado por Luis Carlos Guevara, James Solís e Andrés Murillo. Competiu na sección Un Certain Regard no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2012 e foi escollido como candidato de Colombia ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Tomás é un rapaz afrocolombiano desprazado dende Buenaventura até a cidade de Bogotá por mor da violencia. Alí debe emprender a busca de Jairo, o seu irmán máis novo, que desapareceu nas rúas desta gran cidade.
Aeroporto Falcone e Borsellino
O Aeroporto Falcone e Borsellino (IATA: PMO, ICAO: LICJ), ou sinxelamente aeroporto de Palermo e anteriormente chamado aeroporto de Punta Raise, é un aeropoero italiano situado en Punta Raisi, a 35 km ao oeste de Palermo, a capital de Sicilia. É o segundo aeroporto da illa en termos de pasaxeiros tras o de Catania-Fontanarossa, con 5 325 559 pasaxeiros no ano 2016.
Recibe o seu nome en memoria dos xuíces Giovanni Falcone e Paolo Borsellino.
José María Bermúdez de Castro
José María Bermúdez de Castro y Risueño, nado en Madrid o 18 de xuño de 1952, é un paleoantropólogo español.
Traxectoria
Licenciado (1977) e doutor (1985) en Ciencias Bioloxicas pola Universidade Complutense de Madrid.
É dende 1991 codirector xunto con Juan Luis Arsuaga e Eudald Carbonell das escavacións dos depósitos plistocenos da Serra de Atapuerca en Burgos, equipo que foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica en 1997. Ademais é autor de numerosos artigos e libros de divulgación e científicos.
Laxe, Laxe
A igrexa de Santa María da Atalaia foi declarada Ben de Interese Cultural no Consello da Xunta celebrado no 28 de xaneiro de 2021.
Puñago, A Esperela, Baleira
Puñago é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 26 habitantes (13 homes e 13 mulleres).
Auditorio de Tenerife
miniatura|250px|dereita|Auditorio de Tenerife. miniatura|250px|Á noite. O Auditorio de Tenerife "Adán Martín" é unha construción civil para eventos culturais, situada na Avenida da Constitución de Santa Cruz de Tenerife, nas Illas Canarias, á beira do océano Atlántico na zona sur do peirao da cidade.
Historia e características
Foi deseñado polo arquitecto Santiago Calatrava Valls. A construción comezou en 1997 e rematou en 2003, e foi inaugurado o 26 de setembro deste ano coa presenza de Filipe de Borbón, Príncipe de Asturias; tamén foi visitado en 2005 polo expresidente dos EUA, Bill Clinton. O edificio insírese nos principios da arquitectura modernista tardía do século XX. A súa sala principal ten capacidade para 1.616 persoas.
O seu perfil moderno fixo que o Cabido de Tenerife o considere un dos símbolos máis destacados da cidade de Santa Cruz e na illa de Tenerife. En marzo de 2008, o Servizo Postal emitiu seis selos para recoller as obras máis emblemáticas da arquitectura española e incluíu o auditorio debido á súa singularidade. É o edificio máis moderno nas Illas Canarias e unha das atraccións de Tenerife.
Lucio Redivo
Lucio Redivo, nado o 14 de febreiro de 1994 en Bahía Blanca é un xogador profesional internacional de baloncesto arxentino. Tamén conta coa nacionalidade italiana. Actualmente xoga para o New Basket Brindisi da LBA, onde ocupa a posición de escolta. Na temporada 2017 foi o máximo anotador (22,1 puntos por partido) da Liga das Américas da FIBA, máxima competición de clubs do continente, e escollido no quinteto ideal da mesma.
Domenico Losurdo
Traxectoria
Doutor en Filosofía pola Universidade de Urbino, é decano da Facultade de Educación da mesma universidade. É autor de numerosos ensaios, nos que ten criticado o concepto de totalitarismo, procurándolle unhas orixes na teoloxía cristiá. Ademais, asegura que a xénese do fascismo e do nazismo sitúase nas políticas imperialistas e colonialistas de Occidente, que foron as responsables das primeiras actividades xenocidas e de control político.
Lucio Redivo
Traxectoria
Nado na cidade de Bahía Blanca, Provincia de Bos Aires, Redivo comezou a súa carreira no baloncesto no Atlético Pacífico. Aos 16 anos uniuse ao Club Estudiantes de Bahía Blanca, principal equipo da cidade, onde nun principio non destacou. Porén, o xogador foi ascendendo chanzos chegando ao primeiro equipo da Liga Nacional de Básquet, máxima competición do país. Na temporada 2015−16, ás ordes de Sebastián Ginóbili, irmán de Manu Ginóbili, foi escollido ao finalizar a temporada xogador con maior progresión da liga. Ademais, foi convocado por primeira vez coa selección do seu país.
Domenico Losurdo
Traxectoria
As súas dúas úlitmas obras representan unha nova óptica no abordamento de dúas figuras clave do século XX. En ''Stalin. Storia e critica de una leggenda nera'', reconsidera a figura de Stalin dende unha aproximación profundamente reflexiva, distanciándose das biografías demonizadoras do líder soviético. Pola súa banda, en ''La non-violenza. Una storia fuori dal mito'', tamén se afasta das posicións, neste caso laudatorias, que a maioría das biografías toman na análise do líder indio Gandhi.
Pradeda, A Esperela, Baleira
Pradeda é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña dez habitantes (seis homes e catro mulleres).
Lucio Redivo
Traxectoria
A súa explosión como xogador sería na temporada 2016-17, onde na Liga das Américas consegue facer 22,1 puntos por partido cun 35,1% en triplas, na Liga Suramericana 18,9 puntos (39,2%) e na liga doméstica 16,9 puntos (32,7%). Este gran rendemento levou a ser o máximo anotador da Liga das Américas e escollido no quintero ideal da competición. De feito chegou a meter 37 puntos nun só partido ante San Lorenzo. Tras finalizar vixa a Europa para xogar na Liga ACB co RETAbet Bilbao Basket. Antes de comezar a temporada conseguiu ser subcampión do Concurso de Triplas da ACB, perdendo na final con 21 puntos fronte os 25 de Marcus Eriksson. Xa na liga, conseguiu ser nomeado mellor xogador da xornada 27, onde anotou 31 puntos (cun 55% en tiros de tres) ante o Herbalife Gran Canaria. Tras finalizar a campaña asina polo Club Baloncesto Breogán da ACB.
Internacional
Debutou coa selección nacional da Arxentina no ano 2016. No ano 2017 consegue a medalla de prata no AmeriCup tras perder na final ante a selección dos Estados Unidos (81–76). En 2019 foi subcampión do mundo no Mundial da China.
Gudu, Nixeria
Gudu é unha Área de Goberno Local do Estado de Sokoto, en Nixeria. A súa capital atópase na poboación de Balle.
Gudu limita coa República do Níxer polo norte e polo oeste.
Ten unha área de 3.478 km² e unha poboación de 95.544 habitantes segundo o censo de 2006.
Vladimír Brodziansky
Vladimir Brodziansky, nado o 8 de maio de 1994 en Prievidza, é un xogador profesional de baloncesto eslovaco que xoga no Bahçeşehir Koleji da Basketbol Süper Ligi. Cunha estatura de 2,11 metros xoga na posición de ala-pivote.
Sanguñedo, A Esperela, Baleira
Sanguñedo é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (2 homes e 6 mulleres).
Nande, Laxe
San Simón de Nande é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 293 habitantes (147 mulleres e 146 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 389 habitantes.
Aeroporto de Lamezia Terme
O aeroporto internacional de Lamezia Terme (IATA: SUF, ICAO: LICA) é un aeroporto italiano no distrito de Sant'Eufemia de Lamezia Terme, en Calabria. Trátase do principal aeroporto da rexión. Ademais, unha unidade militar de helicópteros, o 2° Reggimento dell'Aria "Sirio", está baseado nas súas instalacións. No ano 2016 pasaron polo aeroporto un total de 2 521 781 pasaxeiros.
David Oistrakh
miniatura|dereita|Oistrakh, á esquerda da imaxe. David Fyodorovich Oistrakh, nado en Odesa o 30 de setembro de 1908 e finado en Ámsterdam o 24 de outubro de 1974, foi un virtuoso violinista ruso-ucraíno, e un dos máis consagrados o século XX. Levou a cabo un gran número de gravacións e a el lle foron dedicadas varias pezas par violín a cargo de compositores como Dmitrii Shostakovich.
TUI Airways
TUI Airways, acotío coñecida como TUI UK (anteriormente Thomson Airways), é a aeroliña chárter máis grande do mundo. Ofrece voos chárter e regulares dende o Reino Unido e Irlanda a destinos en Europa, África, Asia e Norteamérica. A compañía transportou 10,6 millóns de pasaxeiros no ano 2016, sendo a terceira maior aeroliña británica en número de pasaxeiros, tras easyJet e British Airways.
A oficina do seu rexistro está na TUI Travel House en Crawley, West Sussex, pero as súas oficinas principais atópanse en Luton, Bedfordshire. TUI Airways Limited ten un certificado de operación aérea da Autoridade de Aviación Civil británica de tipo A, o cal lle permite transportar pasaxeiros, carga e correo en avión de 20 ou máis asentos.
A aeroliña creouse tras a fusión da división de viaxes de TUI AG e de First Choice Holidays plc en setembro de 2007 para formar TUI Travel. As respectivas aeroliñas das dúas compañías, Thomsonfly e First Choice Airways, fusionáronse en maio de 2008 e pasaron a chamarse Thomson Airways en novembro dese ano. TUI Travel fusionouse con TUI AG para formar o TUI Group en decembro de 2014.
Actual
En decembro de 2020 a frota de TUI Airways estaba formada polos seguintes avións:
Ido, Nixeria
Ido é unha Área de Goberno Local do Estado de Oyo, en Nixeria. A súa capital é a mesma poboación de Ido.
Ten unha área de 986 km² e unha poboación de 103.261 habitantes segundo o censo de 2006.
Alias María
Alias María é un filme colombiano de 2015 dirixido por José Luis Rugeles Gracia. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2015. Recibiu o premio Cabras Douradas ó mellor filme para a mocidade no Festival Ale Kino! de 2016. Foi escollido como candidato de Colombia ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Conta a historia de María, unha nena de 13 anos membro dunha unidade guerrilleira de Colombia. Ela é enviada nunha misión especial xunto con outras tres persoas para poñer a salvo o fillo do comandante, estando ela mesma embarazada.
Vilaño, A Laracha
Santiago de Vilaño é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE de 2018 tiña 791 habitantes (413 mulleres e 378 homes) distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 794 habitantes.
Patrimonio
O castro de Montes Claros é un poboado castrexo da idade de ferro. Da romanización de Galicia data un miliario, conservado na igrexa parroquial. O templo de Santiago de Vilaño é de estilo neorrománico.
O pazo de Montes Claros é un edificio do século XIX.
Torás, A Laracha
San María de Torás é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 3 852 habitantes (1 895 homes e 1 957 mulleres) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2004 cando tiña 2 746 habitantes (1 416 mulleres e 1 330 homes).
Xeografía
Nesta parroquia atópase a capital municipal, A Laracha. Está situada entre os dous núcleos industriais da zona, Arteixo e Carballo; ademais está próxima á cidade da Coruña e ben comunicada a través da AG-55 e da AC-552.
Samardo Samuels
Samardo Samuels, nado o 9 de xaneiro de 1989 en Trelawny, é un xogador xamaicano de baloncesto profesional que xoga no Limoges CSP da LNB Pro A. Antes de xogar profesionalmente xogou para a Universidade de Louisville.
Torás, A Laracha
Xeografía
Estas circunstancias fixeron que experimentase un aumento nos últimos 10 anos, tanto no terreo económico como no poboacional. O crecemento vese reflectido no nivel de servizos dos que dispón: culturais (Casa da Cultura, Biblioteca, Servizos Múltiples...), instalacións deportivas (Polideportivo municipal, Polideportivo IES Agra de Leborís, Piscina Municipal climatizada, Campo de fútbol...), zonas verdes (Área de Ocio Maximino Canedo, O Recreo, Prazas e parques...) e áreas de recreo (Área de Recreo e Praia Fluvial de Gabenlle, Paseo Fluvial de Gabenlle).
Samardo Samuels
Traxectoria profesional
Debutou contra os Toronto Raptors o 29 de outubro, anotando 7 puntos. O 27 de decembro de 2010, foi enviado aos Erie BayHawks, afiliado dos Cavs na NBA Development League. O 1 de xaneiro, tras xogar dous partidos na D-League, foi chamado de volta polos Cavs.
O 2 de marzo de 2011, Samuels xogou o seu primeiro partido coma titular contra os San Antonio Spurs en lugar do mancado Antawn Jamison, conseguiu a mellor anotación da súa carreira con 23 puntos, e ademais capturou 10 rebotes.
O Touzón, A Esperela, Baleira
O Touzón é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Serantes, Laxe
Santa María de Serantes é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 207 habitantes (95 homes e 112 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 288 habitantes.
Lau, Nixeria
Lau é unha Área de Goberno Local do Estado Taraba, en Nixeria. A súa capital é a poboación de Lau.
Ten unha área de 1.660 km² e unha poboación de 96.590 habitantes segundo o censo de 2006.
Pariente
Pariente é un filme colombiano de 2016 dirixido por Iván Gaona. Foi escollido como candidato de Colombia ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Mariana, o amor eterno de Willington, está preparando o seu casamento con René, o curmán do seu exmozo. Namentres Willington tenta recuperala, o rumor dun ladrón na cidade e unha serie de mortes violentas que lles lembran o pasado porán en perigo a nova familia de Mariana.
Sarces, Laxe
San Amedio de Sarces é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 117 habitantes (56 homes e 61 mulleres) distribuídos en catro entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 151 habitantes.
Tryggvi Hlinason
Tryggvi Snær Hlinason, nado o 28 de outubro de 1997 en Þingeyjarsveit, é un xogador profesional de baloncesto islandés que xoga no Basket Zaragoza da Liga ACB. Cunha estatura de 2,16 metros xoga na posición de pivote.
Traxectoria
O 1 de agosto de 2018, anunciouse a súa cesión ó Obradoiro CAB da Liga ACB por unha tempada, procedente do Valencia Basket. O 16 de xuño de 2019, o Valencia Basket decidiu rescindir o contrato de Hlinason.
O 9 de xullo de 2019 fíxose oficial a súa fichaxe por tres tempadas polo Basket Zaragoza da Liga ACB.
Washington Commanders
Os Washington Commanders, antes coñecido como Washington Redskins, é un equipo profesional estadounidense de fútbol americano da cidade de Landover (Maryland), que compite na National Football League.
Historia
A franquía foi fundada en 1932 na cidade de Boston (Massachusetts) baixo o nome de Boston Braves durante o seu primeiro ano, trocándoo polo de Boston Redskins en 1933. Ao longo da súa historia gañou cinco títulos de liga, os dous primeiros antes da fusión da AFL e a NFL (nos anos 1937 e 1942) e os outros tres xa coa aparición da Super Bowl nas edicións de 1982 (XVII), 1987 (XXII) e 1991 (XXVI).
Isa, Nixeria
Isa é unha poboación e Área de Goberno Local do Estado Sokoto de Nixeria. Limita con Shinkafi, do Estado Zamfara, Sabon Birni, de Sokoto, e coa República do Níxer polo leste.
Ten unha área de 2.158 km² e unha poboación de 146.103 habitantes segundo o censo de 2006.
New York Jets
Os New York Jets son un equipo profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na National Football League (NFL) e ten a súa base na cidade de East Rutherford, no estado de Nova Jersey. As oficinas e as instalacións deportivas da franquía están situadas en Hofstra University, en Hempstead (Nova York) na illa de Long Island. O equipo está a construír unhas novas instalacións e oficinas en Florham Park (Nova Jersey).
Isa, Nixeria
Historicamente, a área era parte do antigo reino de Gobir e está habitado polos grupos étnicos gobirawa e fulani.
New York Jets
Historia
A franquía foi fundada en 1960 baixo o nome de New York Titans, afiliándose á American Football League, na que competiu ata a súa fusión coa NFL. En 1963 foi comprada por Sonny Werblin, trocando o nome do equipo polo de Jets.
Foi o primeiro equipe da AFL que derrotou a un equipo da NFL, os Baltimore Colts, actualmente Indianapolis Colts, na Super Bowl III por 16-7. O partido foi recordado porqu a pesar de que os Colts eran considerados os favoritos para gañar, o quarterback de Nova York Joe Namath, garantiu días antes do encontro que o seu equipo gañaría. Namath foi elixido o NFL MVP daquel partido. O equipo non volveu disputar unha Super Bowl dende aquela.
Rei Artur: A lenda de Excálibur
Rei Artur: A lenda de Excálibur (en King Arthur: Legend of the Sword) é un filme de 2017 de aventuras e fantasía escrito e dirixido por Guy Ritchie. Foi coescrito por Ritchie, Joby Harold e Lionel Wigram, e está inspirado polas lendas artúricas. Está protagonizado por Charlie Hunnam no papel da personaxe principal e Jude Law como o tiránico rei Vortigern que tenta matalo, xunto con Àstrid Bergès-Frisbey, Djimon Hounsou, Aidan Gillen e Eric Bana nos papeis secundarios.
King Arthur estreouse no TCL Chinese Theater o 8 de maio de 2017 e nos cinemas dos Estados Unidos o 12 de maio de 2017, e nos do Reino Unido o 19 de maio de 2017. O filme recadou 148 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 175 millóns, coa crítica "avisando ás audiencias de manterse lonxe". Orixinalmente, o filme ía ser o primeiro dunha franquía de seis filmes, mais as secuelas foron canceladas despois da mala acollida na recadación e a perda de Warner Bros. e Village Roadshow Pictures de máis de 150 millóns de dólares.
Estreouse en galego o 15 de xuño de 2020 a través da TVG. Foi traducido por Manuel Arca Castro.
Articulación radioescafolunar
A articulación radioescafolunar é unha articulación do membro superior humano, localizada no pulso. A articulación é de tipo condiloide, onde o cóndilo é a parte máis distal ou inferior do óso radio e a cavidade son o óso semilunar e o óso escafoide. Toda a articulación está rodeada por unha cápsula articular, reforzada por catro ligamentos:
Superficies articulares
Na parte superior ou proximal, a superficie articular é a superficie inferior da epífise distal do óso radio. Esta superficie artéllase coas superficies superiores do óso semilunar e do óso escafoide, situadas na parte inferior da articulación.
Funcións
A articulación permite movementos de flexión, extensión, abdución, adución e circundución. Colabora coas outras articulacións do pulso.
Ibi, Nixeria
Ibi é unha poboación e división administrativa do Estado de Taraba, en Nixeria. A poboación atópase na marxe sur do río River. O río Taraba máis o río Donga cruzan esta división.
É unha das dezaseis Áreas de Goberno Local do Estado Taraba.Ten unha área de 2.672 km2 e unha poboación segundo o censo de 2006 de 84.054 habitantes.
Historia
Ibi está localizado na que foi ruta tradicional de comercio dos igbo do leste, cruzado pola ruta comercial do río Benue. Formou parte do reino Jukon (1720-1815) coa capital, Kororofa, a 35 millas ao leste (río arriba). Tras a invasión dos fulani, Ibi converteuse en parte do Emirato de Muri (1817-1892). Como o resto de Muri, estivo baixo o goberno francés de Louis Mizon desde 1892 a 1893.
Polo ano 1899, a Niger Company estableceu un centro comercial en Ibi, e por 1901, estableceuse un servizo telegráfico cara a Lokoja. Os británicos tomaron o seu control en 1900 e estableceron Ibi como centro administrativo do oeste de Muri. Como o algodón era o principal cultivo da zona, chegaron máquinas de vapor para o algodón a principios dos anos 1920.
O festival de pesca de Nwonyo é unha das maiores celebracións da área.
Talento (unidade)
miniatura|160px|O talento [[Grecia antiga|grego equivalía aproximadamente á masa de auga precisa para encher unha ánfora coma esta.]] O talento (en latín: talentum, do grego: τάλαντο, "escala", "equilibrio", "suma") era unha unidade antiga de masa, un padrón de peso comercial, así como a unidade de valor equivalente ao peso dun metal precioso, polo que se utilizou tamén como moeda de conta.
Historia
O talento de ouro xa foi citado por Homero, quen describiu como Aquiles lle deu a metade dun destes talentos a Antíloco como premio. Un talento grego (coñecido tamén como talento ático) equivalía a 57 libras (26 quilogramos), o que se correspondía aproximadamente coa masa de auga requirida para encher unha ánfora. No antigo Israel e noutros territorios do Oriente Próximo adoptouse o talento babilonio, aínda que co tempo se foi revisando a súa equivalencia en masa. O talento bíblico, utilizado en tempos do Novo Testamento, era de 130 libras (58,9 quilogramos).
Talento homérico
Suponse que o talento homérico orixinal debía ser equivalente ao valor dun boi ou dunha vaca. Con base na afirmación de que o talento de Homero era igual en cantidade ao posterior dárico (ou dous dracmas áticos), e co apoio de análises de achados dun cemiterio micénico, pódese establecer unha equivalencia de aproximadamente 8,5 gramos (0,30 onzas) para este talento orixinal.
Talento ático
miniatura|180px|[[Dracma ateniense de prata cuñada ca. 454-404 a. de C., cun peso de 4,3 gramos. Un talento equivalía a 6.000 destas moedas e ao seu peso en prata.]]
O posterior talento ático sería dun peso moi diferente ao Homérico, aínda que representando o mesmo valor en cobre que este tiña en ouro, cunha proporción de valor entre o ouro e o cobre de 1:3000, que rexía na Grecia da Idade de Bronce.
O valor dun talento de ático establecíase en 60 minas ou 6.000 dracmas áticos. A súa equivalencia en peso sitúase en 57 libras (26 quilogramos), aínda que Friedrich Hultsch estimou un peso de 26,196 kg e Dewald, en 1998, ofreceu a hipótese de 25,992 kg.
Talento exineta
O talento de Exina era de arredor dos 37 quilogramos no sistema decimal. O historiador alemán Friedrich Hultsch fíxoo oscilar nunha gama de 36,15 a 37,2 kg, baseándose en estimacións, e concluíu finalmente que representaba o peso en auga dun ephah babilonio (unha medida do gran de orixe hebrea): 36,29 kg. Percy Gardner estimou un peso de 37,32 kg, baseándose na relación con outras unidades de masa e de moeda existentes na época.
Da mesma maneira que ocorría no caso do áticio, un talento exineta tiña o valor de 60 minas ou 6.000 dracmas de Exina.
Outros talentos
miniatura|Peso de [[diorita de 1/12 de talento (5 minas) co nome gravado do rei Shu-Shin, de Sumeria e de Acad, datado ca. 2030 av. J.-C. Peso: 2,52 kg.]] Os babilonios, os sumerios e os hebreos dividiron tamén o talento en 60 minas, cada unha das cales se compuña, pola súa vez, de 60 siclos (ou shekels). O grego tamén utilizou a equivalencia de 60 minas, cada unha delas de aproximadamente 434 gramos. Un talento romano era de 100 libras. Tendo en conta que unha libra romana equivalía ás tres cuartas partes dunha mina grega, o talento romano era igual que 1,25 talentos gregos. Pola súa banda, o talento dos exipcios era de 80 libras.
Valín, A Esperela, Baleira
Valín é un lugar da parroquia da Esperela no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Ussa, Nixeria
Ussa é unha Área de Goberno Local do Estado Taraba, en Nixeria. A súa capital é a poboación de Lissam a 7.18333°N, 10.03333°W. Ussa limita coa República do Camerún polo sur; e o río Donga forma a fronteira setentrional.
Ten unha área de 1.495 km² e unha poboación de 92.017 habitantes segundo o censo de 2006.
O cetro de Ottokar
A historia fala do mozo xornalista belga Tintín e do seu can Milú, que viaxan á ficticia nación dos Balcáns de Sildavia, onde combaten unha trama para derrocar a monarquía do rei Muskar XII. A primeira edición en galego datou de 1989, e correu a cargo da Editorial Juventud, coa tradución de Valentín Arias López.
O cetro de Ottokar foi un éxito comercial e publicouse en forma de álbum por Casterman pouco despois da súa conclusión. Hergé continuou As aventuras de Tintín con Tintín no país do ouro negro. En 1947, Hergé coloreou e reeditou O cetro de Ottokar no seu estilo ligne-claire coa axuda de Edgar P. Jacobs para a súa reedición por Casterman. A historia introduce o personaxe recorrente de Bianca Castafiore, e introduciu os países de ficción de Sildavia e Borduria, ambos os cales aparecerán en historias posteriores.
Contexto histórico
A época na que se publicou esta historia influíu notablemente no contido desta, xa que por entón os signos que preanunciaban a inminencia dun conflito mundial eran numerosos. Na noite do 11 ao 12 de marzo as tropas alemás invadían Austria. O día 13, Hitler proclamou a anexión do país, co cal Austria pasaba a ser unha provincia máis do Terceiro Reich.
Os bordurios poden identificarse cos nazis debido a numerosas referencias: os avións, os uniformes e a súa táctica para tomar o poder: o uso dunha quinta columna infiltrada en Sildavia baixo o nome de partido da Garda de Aceiro. Fronte a este estado tan ben organizado e equipado tecnicamente, Sildavia aparece tan desprovista como as democracias occidentais daquel entón.
Sinopse
A trama central de O cetro de Ottokar está directamente inspirada en acontecementos históricos: Borduria intenta anexionarse o reino de Sildavia coa axuda dun personaxe chamado Mustler (O nome do traidor na corte Mustler fai referencia directa a Mussolini e Hitler e os seus métodos tamén evocan a ambos os personaxes históricos). O complot consiste en aproveitar unha debilidade nas tradicións da monarquía deste país: o rei perde o trono se non aparece empuñando o cetro do seu antepasado Ottokar I durante o desfile do día de San Vladimiro, festa nacional de Sildavia. Para iso algúns personaxes prominentes da corte sildava conspiran contra o seu rei para roubar o cetro e forzalo a abdicar.
O Cetro de Ottokar IV é o obxecto máis prezado do pobo sildavo. Atópase no Castelo de Kropow, baixo a vixilancia da garda real. O cetro é venerado case relixiosamnete polo pobo.
Expulsado do avión polo piloto, Tintín sobrevive milagrosamente e informa á policía local dos seus medos sobre a trama. Non obstante, o capitán da policía forma parte da conspiración, e organiza unha emboscada no bosque para eliminar a Tintín. Tintín evade a morte e diríxese á capital Klow nun coche que transporta á cantante de ópera Bianca Castafiore. Logo de baixar do coche para no oir os cantos da Castafiore, Tintín é arrestado de novo e sobrevive a outro intento de asasinato antes de dirixirse a Klow a pé. Cando chega á cidade, atópase co axudante de campo do Rei, o Coronel Boris, e advírteo da trama. Con todo, Boris tamén é un conspirador e organiza un intento de asasinato sen éxito dirixido contra Tintín.
Tintín consegue advertir persoalmente ao rei sobre a trama. Preocupados, Tintín e Muskar diríxense ao castelo de Kropow, onde se atopa o cetro, para descubrir que o impostor que pretende ser Halambique conseguiu sacalo do edificio cos seus cómplices. Coa axuda de Hernández e Fernámdez, que chegaran recentemente a Sildavia, Tintín persegue aos ladróns, primeiro en coche e despois a pé. É capaz de evitar que o cetro se traslade á fronteira cara á veciña Borduria, descubrindo unha carta sobre un dos conspiradores. Revela que a trama foi orquestrada por Müsstler, un axitador político que dirixe a Garda de Ferro de Sildavia e o Zyldav Zentral Revolutzionär Komitzät (ZZRK), e que pretende despertar o malestar en Sildavia, permitindo que Borduria invada e anexe o país. Entrando en Borduria, Tintín rouba un avión de combate e diríxese a Klow, pero os militares de Sildavia derríbano. Se tira en paracaidas e continúa a Klow a pé, devolvendo o cetro ao rei o día de San Vladimir e asegurando a monarquía. En agradecemento, o rei fai a Tintín cabaleiro da Orde do Pelícano de Ouro, o primeiro estranxeiro en recibir tal honra. Tintín revela que o impostor era o irmán xemelgo de Halambique mentres a policía deten a Müsstler e rescata ao profesor Halambique.
Antecedentes
miniatura|O Anschluss: ás multitudes saudan aos nazis en [[Viena]] 'O cetro de Ottokar' non foi a primeira aventura de Tintín inspirada especialmente en eventos contemporáneos. Hergé, por exemplo, utilizou anteriormente en 1931 a invasión xaponesa de Manchuria como pano de fondo político para a configuración de O Loto Azul. Hergé observou de preto os acontecementos que se desenvolveron en torno ás políticas expansionistas da Alemaña nazi. Ao producir esta historia, foi especialmente influído polo Anschluss, a anexión de Austria pola Alemaña nazi en marzo de 1938. O Acordo de Múnic e a posterior invasión nazi de Checoslovaquia en outubro de 1938. Tres semanas despois de terminar a serialización de O cetro de Ottokar, Alemaña invadiu Polonia. Neste momento, a ameaza para a soberanía belga que supoñía o expansionismo nazi era cada vez máis clara. En 1939, os acontecementos ao redor da anexión italiana de Albania fixeron que Hergé insistise en que o seu editor publicase a obra para aproveitar os acontecementos xa que sentía que "Sildavia era Albania". Máis tarde, Hergé negou que tivese só un país en mente.
Hergé afirmou que a idea básica da historia foille dada por un amigo. O biógrafo Benoît Peeters suxeriu que o candidato máis probable era o seu amigo da escola e scaut Philippe Gérard, que levaba anos avisando dunha segunda guerra con Alemaña. Os estudosos de Tintín afirman que Hergé non desenvolveu os nomes de Sildavia e Borduria, os nomes dos países supostamente apareceron nun artigo incluído nunha edición de 1937 do British Journal of Psychology, no que o autor describía un hipotético conflito entre un pequeno reino e unha potencia veciña. Segundo o informe, o artigo, de Lewis Fry Richardson titulado "Política exterior xeral", exploraba a natureza do conflito entre estados dun xeito matemático. Peeters atribuíu estas afirmacións a Georges Laurenceau, pero declarou que "ningún investigador confirmou esta fonte". Pola contra, un artigo de Richardson titulado "Generalized Foreign Politics: A Story in Group Psychology" foi publicado en The British Journal of Psychology Monograph Supplements en 1939, pero non mencionaba Sildavia ou Borduria. En calquera caso, dada a data de publicación, é improbable que tivese influencia no cetro de Ottokar.
Hergé deseñou a Borduria como unha representación satírica da Alemaña nazi. Hergé chamou ao axitador pro-borduriano "Müsstler" cunha combinación dos apelidos dos líderes Nazi, Adolf Hitler e do Partido Nacional Fascista de Italia Benito Mussolini. O nome tamén tiña semellanzas co líder Unión Británica de Fascistas, Oswald Mosley e do Movemento Nacional Socialista nos Países Baixos, Anton Mussert. O grupo de Müsstler recibiu o nome do Garda de Ferro, un grupo fascista romanés que pretendía destituír ao rei Carol II e forxar unha alianza romanesa - alemá. Os oficiais bordurianos levaban uniformes baseados no alemán das SS, mentres que os avións bordurianos son de deseño alemán, na versión orixinal Tintín escapa nun Heinkel He 112, mentres que na versión revisada substitúese por un Messerschmitt Bf 109. Hergé adoptou a base da operación de Borduria para facerse con Sildavia dos plans expostos na Tecnica del Colpo di Stato ("A técnica dun golpe de estado") de Curzio Malaparte.
miniatura|250px | A cidade bosníaca de Mostar (foto arredor de 1890-1900) suxeriuse como unha influencia probable na representación de Hergé dunha vila de Sildavia. A representación de Sildavia foi influenciada polos traxes e culturas de Romanía e da veciña rexión dos Balcáns. As mesquitas que aparecen na Sildavia de Hergé baséanse nas atopadas en todos os Balcáns, mentres que a aparición dunha aldea de Sildava, con teitos de tellas vermellas e minaretes, puido inspirarse especificamente na cidade de Mostar en Bosnia. Sildavia cun subsolo rico en minerais podería tomarse como referencia aos depósitos de uranio atopados baixo as montañas dos Cárpatos de Romanía. Os estudiosos de Tintín observaron que o pelicano negro da bandeira de Sildavia aseméllase á aguia negra da bandeira de Albania, e que Romanía é o único país europeo nos que pelicanos son fauna autoctona.
Soesto, Laxe
Santo Estevo de Soesto é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 227 habitantes (110 homes e 117 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha dimunición en relación ao ano 1999 cando tiña 303 habitantes.
O cetro de Ottokar
Antecedentes
Non obstante, a pesar da súa localización en Europa do Leste, Sildavia era en parte unha metáfora de Bélxica, o rei de Sildavia Muskar XII aseméllase fisicamente ao rei Leopoldo III de Bélxica. A decisión de Hergé de crear un reino ficticio de Europa do Leste podería estar influenciada por Ruritania, o país ficticio creado por Anthony Hope pora a súa novela O prisioneiro de Zenda (1894), que posteriormente apareceu en adaptacións cinematográficas en 1913, 1915, 1922, e 1937. Moitos lugares de Sildavia baséanse visualmente en sitios europeos preexistentes: o Diplodocus no Museo de Historia Natural de Klow está baseado no Museum für Naturkunde, Berlín, o Palacio Real de Sildavia está baseado no Palacio Charlottenburg, Berlín e no Palacio Real de Bruxelas, e o Castelo de Kropow está baseado no Castelo Olavinlinna, construído no século XV Savonia, unha provincia histórica do Reino sueco, situada na actual Finlandia. Para a versión revisada, o castelo de Kropow foi deseñado cunha torre adicional, inspirada no Castelo de Vyborg, Rusia. O Reino Unido tamén exerceu polo menos unha influencia en Sildavia, xa que a carroza do rei Muskar XII está baseada no Gold State Coach (carruaxe de ouro do estado) da Familia real británica.
Publicación orixinal
'O cetro de Ottokar' serializouse por primeira vez en Le Petit Vingtième desde o 4 de agosto do 1938 ata o 10 de agosto de 1939 co título Tintin En Syldavie (Tintín en Sildavia). Sería a última Aventura de Tintín publicada na súa totalidade en Le Petit Vingtième. A partir do 14 de maio de 1939, a historia tamén serializouse no xornal católico francés, Cœurs Vaillants. En 1939, Éditions Casterman recompilou a historia nun único volume de tapa dura, Hergé insistiu ao seu contacto con Casterman, Charles Lesne, para que apresuraran o proceso debido á cambiante situación política en Europa. O Pacto Ribbentrop-Molotov nazi-soviético asinouse o o día que Hergé entregou os debuxos restantes do libro, os toques finais incluíron a portada orixinal do libro, o escudo real para a páxina do título e o tapiz que representaba a vitoria de 1127 de Sildavia sobre os turcos en "A batalla de Zileheroum" na páxina 20. Hergé suxeriu que para esta publicación o título da historia cambiase por O cetro de Ottokar IV, Casterman cambiou isto por O cetro de Ottokar.
'O cetro de Ottokar' introduciu a personaxe recorrente de Bianca Castafiore á serie, que aparece xunto ao seu pianista Igor Wagner. Tamén foi testemuña da introdución do antagonista coronel Jorgen, que reaparece nas posteriores aventuras de Tintín Obxectivo: a Lúa e a súa secuela Explorando a lúa. A inclusión dos irmáns Halambique faise eco da inclusión dos irmáns Balthazar en a orella rota.
Despois da conclusión de 'O cetro de Ottokar', Hergé continuou As aventuras de Tintín con Tintín no país do ouro negro ata que a ocupació alemá de Bélxica en 1940 forzou o peche de Le Vingtième Siècle. A aventura no país do ouro negro tivo que abandonarse.
Bibliografía
<references group="lower-alpha"/>