cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arte muisca
miniatura|dereita|235px|Exemplo da interacción da arte da natureza e a ourivaría muisca, na colección do [[Museo do Ouro en Bogotá.]] dereita|miniatura|250x250px|Famosa [[balsa muisca evidencia das cerimonias sacras que deron orixe á lenda do Dourado.]] Este artigo describe a arte producida polos muiscas. Os muiscas habitaban as terras altas dos Andes centrais de Colombia (no Altiplano Cundiboyacense e a parte suroeste da sabana de Bogotá), sendo unha das catro civilizacións máis importantes de América. As súas diversas formas de arte foron descritas en detalle e inclúen cerámica, téxtiles, arte corporal, xeroglíficos e arte rupestre. Aínda que a súa arquitectura era modesta en comparanza coas outras tres civilizacións americanas (os aztecas, os maias e os incas), os muiscas son coñecidos pola súa habelencia na ourivaría. O Museo do Ouro, en Bogotá, garda a maior colección de obxectos dourados do mundo procedentes de varias culturas colombianas, incluída a muisca.
May Robson
Traxectoria
Protagonizou o filme mudo de 1916 A Night Out, adaptación da peza que ela mesma coescribiu, The Three Lights. Participou tamén noutros filmes mudos, e superou con éxito a transición ao cinema sonoro.
Arte muisca
As primeiras mostras de arte na cordilleira oriental dos Andes colombianos remóntase a varios milenios. Aínda que isto é anterior á civilización muisca, cuxo inicio adoita fixarse no 800 d.C., algúns destes estilos perseveráronse ao longo dos séculos.
May Robson
Traxectoria
Na década de 1930 rodou un total de 45 filmes. Entre os seus protagonistas figura o da produción de 1931 The She-Wolf. Tamén protagonizou o segmento final de If I Had a Million (1932).. Outros papeis de importancia foi o da Raíña de Corazóns en Alice in Wonderland (1933), a Condesa Vronsky en Anna Karenina (1936), a tía Elizabeth en Domando a fera (1938), a tía Polly en The Adventures of Tom Sawyer (1938) e o de Granny en Naceu unha estrela (1937). Robson aínda protagonizou con 82 anos o filme de 1940 Granny Get Your Gun e a súa última interpretación cinematográfica foi en 1942, ano do seu pasamento no filme Joan of Paris.
En 1933, con 75 anos de idade foi candidata ao óscar á mellor actriz por Lady for a Day. Foi o primeiro intérprete nado en Australia candidato ao premio, a primeira persoa candidata en nacer e durante moitos anos foi a actriz de máis idade candidata.
Arte muisca
Durante a era precerámica, a xente das terras altas produciu petrógrafos e petróglifos que representaban os seus deuses, así como a flora e a fauna da zona, motivos abstractos e elementos antropomorfos ou antropo-zoomorfos. A sociedade muisca era unha sociedade sedentario e agrícola que desenvolveu unha cultura baseada na cerámica e a extracción de sal no período Herrera, polo xeral definido entre os anos -800 a 800. Durante este temo, erixiuse a forma de arte construída máis antiga, o sitio Arqueoastronómico chamado posteriormente El Infiernito polos conquistadores españois. O período Herrera tamén marcou o uso de cerámica e téxtiles, e o comezo do cal sería o principal motivo da conquista española, o seu hábil traballo en ouro fino. A época dourada da metalurxia muisca está representada pola balsa muisca, considerada a obra mestra desta tecnoloxía e que representa o ritual de iniciación do novo zipa de Bacatá, na parte sur da confederación muisca. Esta cerimonia, realizada por xeques (sacerdotes) e caciques levando coroas douradas de plumas e acompañado de música e danza, tiña lugar nunha balsa na lagoa de Guatavita, na parte norte da sabana de Bogotá. Os relatos destas cerimonias crearon a lenda de El Dorado entre os españois, levándoos a unha procura deste mítico lugar que durou décadas.
May Robson
Traxectoria
May Robson faleceu en 1942, aos 84 anos na súa casa de Beverly Hills, por causas naturais. Foi enterrada no Cementerio Flushing en Queens xunto ao seu segundo marido, Augustus Brown.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Vilar, Ribas de Miño, O Páramo
Vilar é un lugar da parroquia de Ribas de Miño no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
A Lagoíña, Nigrán, Nigrán
A Lagoíña é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 52 habitantes (28 homes e 24 mulleres).
Jackeline Rentería
Jackeline Rentería Castillo, nada en Cali, Valle del Cauca, o 23 de febreiro de 1986, é unha loitadora colombiana dobre gañadora da medalla de bronce en dúas versións diferentes de Xogos Olímpicos.
Xogos Olímpicos
A súa primeira participación nunha olimpíada ocorreu nas xustas de Pequín 2008, onde avanzou até semifinais e finalmente foi derrotada pola representante da China Xu Li na semifinal, tendo que disputar o combate polo terceiro posto; alí derrotou á romanesa Ana Paval 5-0 mediante inmovilización para conquistar a medalla de bronce, segunda para Colombia en dita olimpíada, primeira neste deporte e décimo primeira no seu historial.
Na olimpíada de Londres 2012, obtén a súa segunda medalla de bronce; novamente chega a semifinais onde cae ante a canadense Tonya Verbeek, eventual medalla de prata. Álzase coa medalla de bronce logo de derrotar á ucraína Tetyana Lazareva por 3-1, quen chegara á eliminatoria tras perder tamén coa canadense Verbeek nos cuartos de final. Converteuse na primeira muller deportista colombiana en lograr medalla en dúas olimpíadas e a medalla número 17 para Colombia na súa historia olímpica, despois de Helmut Bellingrodt, quen obtivo dúas medallas de prata en Tiro Deportivo nos olímpicos dos Ánxeles 1984 e Múnic 1972, antes de que o lograse Yury Alvear en Londres 2012 e Río 2016 con pratas en judo, e Caterine Ibargüen e Óscar Figueroa quen gañaron prata en Londres 2012 e ouro en Río 2016 en triplo salto e levantamento de pesas categoría de 62Kg respectivamente.
Tolkien: A Look Behind "The Lord of the Rings"
Tolkien: A Look Behind "The Lord of the Rings" é un estudo dos traballos de J. R. R. Tolkien escrito por Lin Carter. Foi publicado por vez primeira en formato de tapas brandas por Ballantine Books en marzo de 1969, e foi publicado de novo en abril de 1969, abril de 1970, xullo de 1971, xullo de 1972, febreiro de 1973, xullo de 1973, xuño de 1975 e novembro de 1977, após o cal saíu de impresión. O libro foi traducido ao francés, ao xaponés e ao polaco. Unha nova edición foi actualizada por Adam Roberts e publicada por Gollancz en agosto de 2003; constitúe tanto a primeira edición británica como a primeira edición en formato de tapas duras. A primeira edición estadounidense en tapas duras foi publicada por Tor Books en 2004.
A Ribeira, A Ribeira, O Páramo
A Ribeira é un lugar da parroquia da Ribeira no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Velibor Vasović
Velibor Vasović (en serbio cirílico: Велибор Васовић), nado en Požarevac o 3 de outubro de 1939 e finado en Belgrado o 4 de marzo de 2002, foi un futbolista e adestrador iugoslavo, de orixe serbia. Histórico defensa do Partizan de Belgrado e do Ajax, gañou oito títulos de liga (5 de Iugoslavia e 3 dos Países Baixos) e disputou tres finais da Copa de Europa, gañando a de 1971 co Ajax.
Orixe
Naceu en Požarevac pouco antes do inicio da Segunda Guerra Mundial, sendo o noveno fillo de Živojin Vasović e Jelka Laušević. Seus pais procedían de Montenegro, sendo el funcionario de facenda e ela ama de casa. Trala invasión do seu país por parte da Alemaña nazi e o posterior desmembramento do Reino de Iugoslavia en 1941, seu pai foi feito prisioneiro polos alemáns, pasando catro anos en catividade, mentres que os seus irmáns máis vellos se uniron ao movemento de resistencia partisano.
Comezos
Velibor completou a educación primaria na súa cidade natal antes de mudarse á capital, Belgrado, xunto con toda a súa familia, grazas ao seu tío materno David Laušević, que ascendera a altos cargos na Administración de Seguridade do Estado (UDBA). Vasović comezou os seus estudos secundarios matriculándose no Primeiro Gymnasium de Belgrado.
Ao mesmo tempo que comezaba os seus estudos secundarios, empezou tamén a xogar ao fútbol no FK Novi Beograd, un pequeno equipo local das categorías inferiores.
Partizan
En 1955, o adestrador xuvenil do FK Partizan, Florijan Matekalo, descubriu o talento do mozo, que aos seus 15 anos ingresou na estrutura do club xunto a outras destacadas promesas como o lateral dereito Fahrudin Jusufi e o centrocampista Vladica Kovačević. Uníronse a un equipo xuvenil no que xa estaban os irmáns xemelgos Srđan e Zvezdan Čebinac, así como Branko Pejović. Toda esa talentosa xeración de futbolistas pasou a ser coñecida como "os bebés de Matekalo".
En xuño de 1958, aos 18 anos, subiu ao primeiro equipo, que militaba na Primeira División de Iugoslavia. Xogou no Partizan durante as seguintes cinco tempadas, conquistando tres títulos de liga consecutivos.
Estrela Vermella de Belgrado
Debutou co Estrela Vermella o 1 de setembro de 1963, durante a inauguración do novo estadio Marakana de Belgrado, e fíxose rapidamente coa titularidade, xunto a Milan Čop e Vojkan Melić. O equipo chegou ao ecuador da competición de liga liderando a táboa con 5 puntos de vantaxe sobre o Partizan.
Santo André, Santo André da Ribeira, O Páramo
Santo André é un lugar da parroquia de Santo André da Ribeira no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Velibor Vasović
Estrela Vermella de Belgrado
Durante a parada invernal o presidente do Partizan, Ilija Radaković, conseguiu persuadir ao futbolista para que volvese ao seu antigo club, ofrecéndolle máis diñeiro do que lle pagara o Estrela Vermella. Vasović aceptou, pero o Estrela Vermella non quería deixalo ir, a pesar de que a oferta incluía unha cantidade para o club en concepto de traspaso. Vasović comezou a adestrar unilateralmente co seu antigo club.
Regreso ao Partizan
Ao seu regreso ao Partizan non foi recibido por todos cos brazos abertos, pois algúns dos seus compañeiros consideraban que viña de chantaxear ao club. Ademais, o seu regreso produciuse no contexto de disputas internas dentro da xunta directiva do club, concretamente entre o presidente Radaković e o secretario xeral Mirko Nenezić.
En novembro de 1964, o Partizan xogou un amigable contra o AC Milan, no que Vasović protagonizou unha dura pelexa co defensa peruano Víctor Benítez, á que se sumaron varios xogadores e centos de seareiros. Aínda que desagradable, e a pesar das sancións recibidas, a liorta serviu para unir o equipo, despois de meses de fractura. O equipo acabou gañando ese ano a súa sexta liga iugoslava, a quinta na conta persoal de Vasović, e clasificándose para a Copa de Europa.
Na máxima competición europea o Partizan meteuse na final, despois de eliminar nas semifinais ao Manchester United. Na final, disputada no estadio de Heysel ante o Real Madrid, Vasović abriu o marcador no minuto 55, pero o equipo español acabou remontando o partido con dous goles de Amancio e Serena.
Ajax
Dous anos despois, xa como capitán, disputou a súa terceira final, na que finalmente conseguiu o trofeo ao vencer por 2-0 ao Panathinaikos en Wembley.
Retirouse aos 31 anos, afectado pola asma que padecía.
Selección iugoslava
Foi 32 veces internacional coa selección de Iugoslavia, coa que xogou entre 1961 e 1966. Marcou dous goles, contra Bélxica e Noruega.
Como adestrador
En decembro de 1971, con 32 anos, converteuse no adestrador máis novo da historia do Partizan, ao que dirixiu ata novembro de 1973. Posteriormente pasou polo banco do Proleter Zrenjanin, antes de saír ao fútbol francés, onde adestrou o Angers SCO e o Paris Saint-Germain. Nos seguintes anos dirixiu o Zamalek SC de Exipto e o Ethnikos Piraeus de Grecia, antes de regresar en 1986 a Iugoslavia para coller as rendas do Estrela Vermella de Belgrado, co que gañou a liga iugoslava na tempada 1987/88. Pechou a súa carreira como adestrador no Bellinzona suízo. De regreso a Belgrado traballou como avogado.
Críticas á Federación
Vasović foi unha das personalidades máis críticas coa Asociación de Fútbol de Iugoslavia (FSJ), especialmente durante a presidencia de Miljan Miljanić. As súas críticas intensificáronse especialmente despois da ruptura da RFS de Iugoslavia. En 1997 fundou a organización Udruženje za razvoj i prosperitet jugoslovenskog fudbala (Organización para o Desenvolvemento e a Prosperidade do Fútbol Iugoslavo) a través da cal canalizou as súas críticas á FSJ.
Durante o verán de 2000 participou en varios mitins da Esquerda Iugoslava (JUL), partido político encabezado pola esposa do presidente iugoslavo Slobodan Milošević, Mira Marković. O 10 de outubro de 2000, cinco días despois do derrocamento de Milošević, Vasović e unha ducia de gardacostas irromperon nas oficinas da FSJ na praza de Terazije, no centro de Belgrado. Intentaron aproveitar o caos e a confusión para gañar a vantaxe no esperado cambio de liderado da FA, pero non tiveron éxito.
Vida persoal
Licenciouse na Facultade de Dereito da Universidade de Belgrado. Casou dúas veces, primeiro con Mirjana Preradović, e despois con Branka Zorić. Tivo dous fillos, ambos coa súa primeira esposa: Vladimir (1963) e Aleksandar (1968). Do seu fillo máis novo ten unha neta, Tara (2009) e un neto, Stefan (2015).
Morreu en 2002 tras un ataque cardíaco aos 62 anos e foi enterrado no Paseo de Cidadáns Distinguidos do Novo Cemiterio de Belgrado.
Como xogador
Partizan
Estrela Vermella
Ajax
Como adestrador
Estrela Vermella
Nigrán, Nigrán, Nigrán
Nigrán é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Tolkien's Legendarium: Essays on The History of Middle-earth
'Tolkien's Legendarium: Essays on The History of Middle-earth é unha colección de ensaios editados por Verlyn Flieger e Carl F. Hostetter sobre os 12 volumes de The History of Middle-earth, e fala sobre a ficción de J. R. R. Tolkien compilada e editada polo seu fillo, Christopher. Foi publicada por Greenwood Press en 2000. Esta colección comprende unha parte substancial do "legendarium de Tolkien", o corpo da escrita mitopeica de Tolkien que conforma o fondo da súa obra O Señor dos Aneis" e que Christopher Tolkien resumiu na súa recompilación do Silmarillion''.
Tolkien: Maker of Middle-earth
A aparición do libro coincidiu cunha exposición co mesmo nome na Biblioteca Bodleian que se estendeu desde o 1 de xuño de 2018 (data de publicación do libro) ata o 28 de outubro de 2018. Presentaba unhas 200 imaxes da vida e obra de Tolkien.
A Nogueira, Nigrán, Nigrán
A Nogueira é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 116 habitantes (60 homes e 56 mulleres).
O Lugar do Monte, Nigrán, Nigrán
O Lugar do Monte é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 156 habitantes (77 homes e 79 mulleres).
Courel, Sa, O Páramo
Courel é un lugar da parroquia de Sa no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
A Cova, Sa, O Páramo
A Cova é un lugar da parroquia de Sa no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
O Batán, Sa, O Páramo
O Batán é un lugar da parroquia de Sa no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Paradellas, Nigrán, Nigrán
Paradellas é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Alauda Ruiz de Azúa
Alauda Ruiz de Azúa Arteche, nada en Barakaldo, en 1978, é unha directora de cine e guionista española.
Traxectoria
Compatibilizou a dirección de proxectos persoais coa realización publicitaria. As súas curtametraxes foron seleccionados en máis de 400 festivais nacionais e internacionais e obtiveron máis dun centenar de recoñecementos.
En febreiro de 2022 estreou a súa primeira longametraxe, Cinco lobitos na "Sección Panoramas" do Festival Internacional de Cinema de Berlín. A película, protagonizada por Laia Costa, Susi Sánchez, Ramón Barea e Mikel Bustamante foi rodada durante cinco semanas no verán de 2021 entre Bakio e Mundaka. Explicou que xorde da súa experiencia persoal da súa primeira maternidade. No Festival de Málaga en marzo de 2022 a película logrou varios premios entre eles o da Biznaga de Ouro, o premio ao mellor guión e o premio do público.
Premios e recoñecementos
Por Cinco lobitos
Petra Barnés González
Petra Barnés González, nada en Madrid o 9 de abril de 1908 e finada no mesmo lugar en 1992, foi unha das pioneiras españolas no campo da química. Foi seleccionada para traballar no laboratorio do Instituto Nacional de Física e Química, durante a Idade de Prata
Traxectoria
Petra Barnés tivo tres irmás ( Dorotea, Adela e Ángela), e tres irmáns (Urbano,  Franciso e Juan). Os seus pais, Dorotea González e Francisco  Barnés  Salinas, que eran  institucionistas, procuraron que as súas fillas estudasen igual que os seus fillos. Francisco Barnés  Salinas foi catedrático de historia do Instituto-Escola, deputado en 1931 e ministro de instrución pública e belas artes, en 1933, co goberno de Manuel Azaña, e despois, en 1936 no de Santiago Casares Quiroga primeiro e, despois, con José  Giral.
As catro irmás Barnés cursaron estudos universitarios:  Dorotea e Adela licenciáronse en química, Petra en farmacia e Ángela en filoloxía árabe. Petra foi alumna do Instituto-Escuela desde o terceiro curso de secundaria. Cursou os estudos de farmacia, licenciándose en 1932, con premio extraordinario de licenciatura, do que se daba cumprida noticia na prensa. Petra foi profesora encargada de curso no Instituto-Escola, durante 1931 a 1933. Compaxinou o seu traballo na Universidade Central co do laboratorio Instituto Nacional de Física y Química.
En 1936 o seu marido Francisco Giral obtivo por oposición a cátedra de Química Orgánica aplicada á Farmacia na Facultade de Farmacia da Universidade de Santiago de Compostela.
Exilio
A guerra civil española e a ditadura franquista obrigáronlle a exiliarse, elixindo México como lugar de residencia, onde chegou en 1939 co seu marido, Francisco Giral, e cos seus dous fillos, Ángela e Francisco  Giral  Barnés. Na súa ficha de entrada faise constar que era farmacéutica e mestra.
O matrimonio elixiu o exilio en México, porque alí ambos tiñan traballo no laboratorio do Centro Politécnico Nacional.
Xuntos descubriron a fórmula da giralgenina.
Lamabelide, Sa, O Páramo
Lamabelide é un lugar da parroquia de Sa no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
A Pateira, Nigrán, Nigrán
A Pateira é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Leiras, Sa, O Páramo
Leiras é un lugar da parroquia de Sa no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
O Outeiro, Nigrán, Nigrán
O Outeiro é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 53 habitantes (25 homes e 28 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
O Río do Cabalo, Nigrán, Nigrán
O Río do Cabalo é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Paredes, Sa, O Páramo
Paredes é un lugar da parroquia de Sa no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Andrei Vasiliévich Martynov
É coñecido por ser o fundador da paleontoloxía entomolóxica rusa. Antes dos seus traballos, a paleoentomoloxía rusa era practicamente inexistente.
Allioideae
Allioideae é unha subfamilia de plantas monocotiledóneas herbáceas, perennes e normalmente bulbosas dentro da familia das amarilidáceas e da orde Asparagales. Distribúense xeralmente nas rexións tépedas, cálidas e subtropicais de todo o mundo. As especies que a compoñen poden ser recoñecidas facilmente polo seu cheiro característico (o cheiro dos allos e as cebolas, suficientemente singular como para ser denominado "cheiro aliáceo"), polas súas follas bastante suaves e carnosas, e a súa inflorescencia parecida a unha umbela na extremidade dun escapo, a cal leva flores pequenas a medianas de ovario súpero.
Sirikit
Sirikit (สิริกิติ์), nada Sirikit Kitiyakara en Bangkok o 12 de agosto de 1932, é a raíña nai de Tailandia. Foi raíña consorte de Bhumibol Adulyadej entre 1950 e 2016, e actuou como rexente do 22 de outubro ao 5 de novembro de 1956 e é a nai do rei Vajiralongkorn.
Allioideae
No pasado, as plantas que forman parte desta subfamilia consideráronse como parte dunha ampla e polifilética Liliaceae, e aínda na actualidade algúns botánicos así o aplican. Os integrantes das alióideas foron recoñecidos como unha familia independente por sistemas de clasificación modernos como o sistema de clasificación APG II do 2003 aínda que o APG II deixaba como opción incluír os seus xéneros xunto cos doutras familias relacionadas nun Alliaceae sensu lato. Na publicación de 2009, o sistema APG III reconfirmou este último criterio de considerar as alióideas como unha subfamilia dentro da familia das amarilidáceas.
Andrei Vasiliévich Martynov
Traxectoria
Martynov foi conservador do Museo Zoolóxico da Academia Soviética de Ciencias e especialista en tricópteros e plecópteros, antes de dedicarse á paleoentomoloxía nos anos 1920. Descubriu numerosos sitios novos, por exemplo nas montañas de Karatau no sur de Casaquistán e no río Kama e en Tshekarda nos Urais (ambos do Pérmico).
Sirikit
Traxectoria
esquerda|miniatura|Sirikit durante a súa xura como rexente Naceu co título de Mom Rajawongse, que indica parentesco coa familia real. Seu pai era Mom Chao Nakkhatra Mangala, fillo do príncipe Kitiyakara Voralaksana e súa nai Mom Luang Bua Kitiyakara. Pasou os seus primeiros meses de vida cos seus avós maternos. Seu pai estaba destinado como secretario na embaixada de Siam nos Estados Unidos e súa nai foi co seu marido tres meses despois de ter a Sirikit. Seus pais volveron ao país cando ela tiña dous anos e medio e a familia estableceuse no palacio Deves e alí viviu cos seus irmáns Kalyanakit (1929-1987), Adulakit (1930-2004) e Busba (1934- ). Comezou a estudar na na escola feminina Rajini, frecuentada por membros da familia real e da nobreza, pero tras o inicio da segunda guerra mundial e os bombardeos sobre Bangkok, a familia decidiu cambiala ao colexio do convento de San Francisco Xavier, próximo ao palacio.
Allioideae
O xénero máis importante economicamente quizais sexa Allium, ao que pertencen a cebola, o allo e varias outras verduras e condimentos.
Numeración muisca
miniatura|400px|Numerais muiscas. A numeración muisca foi o sistema de numeración empregado polos muiscas. Ó igual que os maias, os muiscas tiñan un sistema de numeración vixesimal, baseado nos múltiples de vinte (en muisca: gueta). Os numerais muiscas baseábanse na conta dos dedos das mans e dos pés. Tiñan números específicos do un ata o dez, e os números entre o once e dezanove usaban o sistema "pé un" (11) a "pé nove" (19). O número 20 era o número 'perfecto' para os muiscas, o cal é visible no seu calendario. Para calcular números maiores de 20 usaban múltiplos do seus número 'perfecto'; gue-muyhica sería "20 veces 4", ou 80. Para describir o "50" usaban "20 veces 2 máis 10"; gue-bosa asaqui ubchihica, transcrito como guêboʒhas aſaqɣ hubchìhicâ. No seu calendario, que era lunisolar, só contaban do un ao dez e vinte. Cada número tiña un significado especial, relacionado cos seus deuses e certos animais, especialmente os abondosos sapos.
Kenneth Noland
Kenneth Noland, nado en Asheville o 10 de abril de 1924, e finado o 5 de xaneiro de 2010, foi un pintor abstracto estadounidense, un dos máis importantes cultivadores do estilo color field. Tamén, nos anos cincuenta, practicou o expresionismo abstracto, e nos anos sesenta, o minimalismo.
Numeración muisca
Para a representación dos seus números usaron díxitos inspirados no seu contorno natural, especialmente sapos; ata ("un") e aca ("nove") derivan destes animais tan abondosos na sabana de Bogotá e noutras partes do Altiplano Cundiboyacense onde os muiscas vivían na súa confederación.
Os estudosos máis importantes que achegaron coñecemento sobre os números muiscas foron Bernardo de Lugo (1619), Pedro Simón (século XVII), Alexander von Humboldt e José Domingo Duquesne (finais do século XVIII e comezos do XIX) e Liborio Zerda.
Kenneth Noland
Traxectoria
Noland traballa con pintura acrílica aplicada directamente ao lenzo, creando obras cuxas cores brillantes xustapostas producen unha sensación de vibración óptica.
Numeración muisca
Numerais
Os muiscas usaron un sistema de numeración vixesimal e contaron principalmente cos dedos das súas mans e secundariamente coas dedas dos pés. O seu sistema pasou de 1 a 10 e para numeracións máis altas empregaron o prefixo quihicha ou qhicha, que significa "pé" na lingua muisca Muysccubun. Once converteuse así en "pé un", doce: "pé dous", etc. Ao igual que outras civilizacións precolombianas, o número 20 era especial. Os muiscas tiñan dúas maneiras de expresar o número vinte: "pé dez"; quihícha ubchihica ou a palabra exclusiva gueta, derivada de gue, que quere dicir "casa". Os número entre 20 e 30 cóntanse así gueta asaqui ata ("vinte máis un"; 21), gueta asaqui ubchihica ("vinte máis dez"; 30). Os números maiores eran contados como múltiplos de vinte; gue-bosa ("20 veces 2"; 40), gue-hisca ("20 veces 5"; 100).
Kenneth Noland
Traxectoria
Os seus temas principais son círculos concéntricos, chevrons, rombos e longas listas paralelas, deixando a miúdo grandes espazos de lenzo en branco como parte integrante da composición.
Andrei Vasiliévich Martynov
Traxectoria
Foi capaz de interpretar os insectos fósiles en termos de morfoloxía comparada coas especies recentes e a descrición das relacións evolutivas das distintas ordes de insectos adiantándose ao seu tempo. Unha serie de grandes liñaxes que el propuxo aínda se aceptan na clasificación actual dos insectos.
Kenneth Noland
Traxectoria
Interésalle a adaptación das zonas coloreadas aos límites do marco do cadro.
Andrei Vasiliévich Martynov
Traxectoria
En 1925 describiu a nova superfamilia dos anaxiloideos, e da súa única familia, a dos anaxiélidos.
En 1928 deu conferencias sobre insectos fósiles no Congreso Internacional de Entomólogos en Ítaca. En 1933 recibiu a súa habilitación (doutoramento ruso) e converteuse en profesor. Dirixiu o departamento de artrópodos do Museo Xeolóxico, que máis tarde se converteu nun departamento do Instituto de Paleontoloxía da Academia Soviética de Ciencias de Moscova, a onde se mudou de Leningrado en 1936. Nese momento, con todo, xa estaba gravemente enfermo. O seu sucesor foi Boris Borisóvich Rodendorf, a quen levou ao Instituto en 1937.
En 1938 publicou un tratado sobre a paleontoloxía dos insectos voadores (Pterygota) paleópteros e neópteros.
Principais obras
Entre outras, destacan:
Abreviatura
A abreviatura Martynov emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Sirikit
Traxectoria
En 1946 seu pai converteuse no embaixador no Reino Unido e a familia trasladouse a Londres e nos anos seguintes foi embaixador en Dinamarca e Francia. Nesa época ela estaba a adquirir os coñecementos para se converter en concertista de piano e seu primo, o rei Bhumibol Adulyadej estaba a estudar en Suíza e facía frecuentes visitas a París e nunha desas visitas coñecéronse, ela tiña entón 15 anos. A mediados de 1948 Sirikit marchou a Londres ao volver seu pai a exercer as súas funcións diplomáticas na capital británica mais o 4 de outubro de 1948 o rei sufriu un accidente de tránsito en Suíza e ela voou a Lausana para visitalo no hospital e logo de sucesivos encontros a relación fortaleceuse. A parella prometeuse o 19 de xullo de 1949 e a voda celebrouse o 28 de abril de 1950, unha semana antes da coroación do rei, no palacio Sa Pathum presidida pola raíña Savang Vadhana. Sirikit recibiu a Orde da Real Casa de Chakri e converteuse en raíña e logo da coroación que se celebrou o 5 de maio de 1950 a parella volveu a Suíza para continuar cos seus estudos para regresar en 1952 a Bangkok xa coa primoxénita, Ubol Ratana que nacera o ano anterior en Lausana. O herdeiro naceu xa en Tailandia en xullo de 1952 e a princesa Sirindhorn en 1955.
Allioideae
Descrición
esquerda|miniatura|150x150px| As [[Flor|flores con seis tépalos, seis estames e un xineceo de ovario súpero son típicas das alióideas, como é o caso de Muilla maritima.]] esquerda|miniatura|150x150px| [[Inflorescencia|Inflorescencias de Allium. As umbelas son típicas nas alióideas.]] esquerda|miniatura|150x150px| Excepcionalmente as alióideas presentan flores solitarias en lugar de inflorescencias, como é o caso de [[Ipheion uniflorum.]] Son plantas perennes ou bianuais. Son acaulescentes (non posúen talo aéreo salvo o que dá as flores e os froitos) e os talos poden ser bulbos verdadeiros (talos subterráneos de acumulación de reservas, como, por exemplo, en Allium) ou raramente curtos rizomas (como no caso de Tulbaghia) ou cormos, tipicamente rodeados de escamas foliosas membranosas ou bases de follas. Cando presentan bulbo, este é tunicado e con raíces contráctiles, podendo ou non presentar amidón de acordo á especie considerada. Os elementos de vaso posúen perforacións simples. Poden presentar laticíferos (e cando os presentan, o látex é máis ou menos claro). Allium, por exemplo, presenta laticíferos nas follas. Presentan saponinas esteroideas, con compostos con cheiro a cebola ou allo (cheiro aliáceo) como os alil-sulfuros, propionaldehído, propiontiol, e o vinil disulfuro. A aliina é convertida enzimáticamente a compostos alil-sulfuros. Desde o punto de vista fitoquímico, os membros da familia presentan flavonoides e compostos de xofre derivados da cisteína.
As follas son basais, simples, longas (lineais, lanceolares ou aciculares, raramente ovadas), caducas, alternas, usualmente dísticas ou tamén espiraladas, usualmente sésiles (moi raramente pecioladas, como no caso de Allium ursinum), cortamente liguladas (polo menos en Allium), máis ou menos basais, terete (circulares na sección transversal), sen estípulas. Con venación paralela, de marxe enteira, envainadoras na base (a vaina pechada). As follas presentan un cheiro característico (o xa mencionado "cheiro aliáceo"). As plantas presentan pelos simples.
Sirikit
Traxectoria
Cando en 1956 o rei entrou como monxe nun mosteiro budista, seguindo a tradición en Tailandia que indica que os homes han seguir a vida monástica durante algún período das súas vidas, a raíña xurou como rexente o 22 de outubro e exerceu como tal ata o 5 de novembro dese ano. Foi a segunda raíña en servir oficialmente como rexente, a primeira fora a raíña Saovabha Phongsri en 1897. En 1957 naceu o seu último fillo, a princesa Chulabhorn. Entre 1959 e 1967 realizou múlitples viaxes internacionais, co seu esposo, para promocionar o seu país que recibiron ampla cobertura da prensa que a considerou unha das mulleres máis belas e elegantes do planeta.
Non realiza comparencencias públicas dende 2012 cando lle diagnosticaron cardiopatía isquémica pola que permaneceu hospitalizada ata 2016. Ao longo do seu reinado ocupouse de numerosas funcións caritativas, como a presidencia da Cruz Vermella tailandesa dende 1956, e conta con diversas condecoracións nacionais e internacionais. A súa data de nacemento, o 12 de agosto, celébrase como festa nacional en Tailandia e tamén se converteu no Día da Nai.
Allioideae
Descrición
O perigonio é biseriado, composto por seis tépalos en dous verticilos de tres pezas, homoclamídeo (os tépalos dos dous verticilos iguais), os tépalos poden estar separados ou unidos na base. Neste último caso, o perigonio forma un tubo que pode ser con forma de campá a tubular. Os tépalos son imbricados, petaloideos, non punteados. Ás veces forman unha coroa que é un crecemento do perianto. As flores non presentan hipanto.
O androceo está composto por 6 estames dispostos en dous verticilos de tres pezas (raramente tres ou dous con estaminodios), diplostémonos (o verticilo externo é oposto aos tépalos externos e o interno é oposto aos tépalos internos), os filamentos poden estar separados ou connados, ás veces adheridos (dinse "adnatos") aos tépalos, ás veces con apéndices. As anteras son versátiles, de dehiscencia lonxitudinal e introrsa. O pole é monosulcado.
O ovario é súpero (raramente medio-ínfero), está formado por tres carpelos soldados e é trilocular. O estilo é solitario, terminal ou xinobásico. Presentan un só estigma, capitado a trilobado, seco ou húmido. O saco embrionario é bispórico, con obturador presente. Os óvulos son anátropos a campilótropos, con placentación axilar e en número de dous a numerosos por lóculo.
O froito é unha cápsula loculicida (é dicir, cada carpelo ábrese separadamente á madurez do froito). As sementes son ovoides, elipsoides, ou globosas a angulares. O endosperma das sementes pode ser do tipo celular ou helobial, é rico en aceites e aleurona. Os cotiledóns non son fotosintéticos. A cuberta seminal posúe fitomelaninas (polo que a semente é de cor negra) e as capas interiores están comprimidas ou colapsadas. O embrión é máis ou menos curvo.
Os números cromosómicos básicos son x=4, 5, 6, 7, 8 e 9 e os cromosomas poden ser desde relativamente pequenos a grandes (de dous a 20 µm).
Ecoloxía
Áchanse amplamente distribuídas en todo o mundo (Hemisferio Norte, Suramérica e Suráfrica), en rexións tépedas a tropicais. Son frecuentes en hábitats semiáridos.
A polinización das vistosas flores da familia lévana a cabo insectos (son entomófilas), especialmente abellas e avespas.
Pierrot le Fou
Pierrot le Fou é un filme francés de 1965 dirixido por Jean-Luc Godard e protagonizado por Jean-Paul Belmondo e Anna Karina. O filme está baseado na novela de 1962 Obsession escrita por Lionel White. Foi o décimo filme de Godard, estreado entre Alphaville e Masculin féminin. A trama segue a Ferdinand, un home infelizmente casado, que foxe da súa vida e viaxa dende París ao mar Mediterráneo con Marianne, unha moza perseguida polos sicarios da OAS de Alxeria. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 38ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Allioideae
Ecoloxía
As sementes son predominantemente dispersadas por vento ou por auga.
Unhas poucas especies producen pequenos bulbos na inflorescencia.
Filoxenia
As alióideas están cercanamente emparentadas a Amaryllidoideae e Agapanthoideae. De feito, as tres subfamilias son herbas bulbosas con inflorescencias terminais umbeladas, que teñen por baixo brácteas espatáceas e nacen nun conspicuo escapo, todas estas características probablemente son sinapomórficas. Máis aínda, as análises cladísticas sosteñen a estreita relación entre estas subfamilias (Chase et al. 1995a, 1995b, Fay e Chase 1996, Fay et al. 2000, Pires e Sytsma 2002). Allioideae e Agapanthoideae foron moitas veces incluídas nun Amaryllidaceae ampliado (Hutchinson 1934, 1973), unha decisión que ten mérito desde un punto de vista práctico, xa que todas estas plantas teñen moitos caracteres en común.
Non obstante o anterior, a monofilia de Allioideae atopa sustento na morfoloxía, a química e a análise das secuencias do ADN sobre a secuencia rbcL, o xene que codifica para a subunidade grande da encima RuBisCO, (Fay e Chase 1996 e dos espazadores dos transcriptos internos do ADNr (ITS, polas súas siglas en inglés) (Fritisen et al. 2006).
Aínda que Agapanthus (Agapanthoideae) ten ovario súpero do mesmo xeito que Allioideae, non ten compoñentes con sulfuro, e as secuencias de ADNcp non sosteñen a súa localización dentro de Allioideae (Chase et al. 1995a, Fay et al. 2000).
Brodiaeoideae (antes Themidaceae, agora unHa subfamilia de Asparagaceae), foi incluída dentro de Alliaceae en moitas clasificacións. Con todo, os membros de Brodiaeoideae son herbas que nacen de cormos e, ademais, as análises cladísticas recentes indicaron que están máis relacionadas con Asparagaceae que coas típicas Alliaceae (Chase et al. 1995a, Fay e Chase 1996, Rudall et al. 1997a, b, Fay et al. 2000). Os caracteres embriolóxicos non sosteñen unha relación próxima entre Allioideae e Brodiaeoideae (Berg 1996).
Outro carácter morfolxgico que recentemente foi utilizado para dilucidar as relacións entre estas subfamilias é o tipo de estilo. O estilo nas anxiospermas pode ser sólido ou oco. Nas plantas con estilo oco o tecido de transmisión (por onde crecen os tubos polínicos para efectuar a fecundación) está constituído por unha capa de células epidérmicas bastante diferenciadas que rodean unha canle oca (a denominada canle estilar). Os tubos polínicos crecen desde o estigma cara ao ovario ao longo da superficie desa canle, normalmente a través dunha fina capa de mucílago. Nas plantas que posúen estilos sólidos, en cambio, as células epidérmicas áchanse intimamente fusionadas e non deixan ningún espazo entre si. Os tubos polínicos, neste caso, crecen entre as células do tecido de transmisión (como no caso de Petunia,) ou a través das paredes celulares (como en Gossypium, ). O tecido de transmisión nos estilos sólidos inclúe unha substancia intercelular que contén pectina, comparable ao mucílago que se atopa na canle estilar dos estilos ocos. Desde o punto de vista da distribución de ambos os tipos de estilos entre as diferentes familias de anxiospermas, os estilos sólidos considéranse típicos das eudicotiledóneas e son raros nas monocotiledóneas. A presenza de estilos sólidos cun denso tecido de transmisión foi observada en tódolos xéneros de alióideas. No entanto, todos os xéneros que foron dispostos en Brodiaeoideae presentan estilos ocos, como así tamén as especies das familias afíns Agapanthoideae e Amaryllidoideae. O tipo de estilo, entón, sustenta a separación de alióideas en sentido estrito das restantes subfamilias de amarilidáceas como de Brodiaeoideae.
Taxonomía
O sistema APG II do 2003 recoñeceu a esta familia permitindo dúas opcións para a clasificación da mesma: As «alióideas en sentido amplo» (sensu lato), incluídas todas as plantas que foron asignadas ás familias Agapanthaceae, Alliaceae e Amaryllidaceae no primeiro sistema APG de 1998; e «alióideas en sentido estrito» (sensu stricto), que correspondería á familia Alliaceae definida polo sistema APG de 1998; é dicir, que incluiría todas as plantas "alióideas en sentido amplo", excepto as das dúas familias opcionais Agapanthaceae e Amaryllidaceae. Cabe notar que varias plantas que algunha vez formaron parte da familia Alliaceae, agora asígnanse á familia Themidaceae, tanto polo sistema APG como polo APG II.
As alióideas están estreitamente emparentadas coas amarilidóideas e coas agapantóideas. De feito, os tres grupos son herbas bulbosas con inflorescencias terminais umbeladas, que teñen por baixo brácteas espatáceas e nacen nun conspicuo escapo, todas estas características probablemente son sinapomórficas. No entanto, Agapanthaceae non presenta o cheiro a allo característico de Alliaceae e as análises de ADN demostran que están máis próximas a Amaryllidaceae. Sepárase desta última familia, con todo, polo tipo de ovario, a presenza de saponinas e a ausencia de alcaloides típicos das amarilidáceas. Na publicación de 2009, o sistema APG III reconfirmou o criterio de considerar ás tres familias como parte dunha gran circunscrición de Alliaceae, relegando ás alliáceas á categoría de subfamilia. No entanto, no canto de conservarse o nome Alliaceae, que ten preeminencia, aceptouse a proposta do taxónomo e especialista en plantas bulbosas Alan W. Meerow de utilizar para este grupo o nome Amaryllidaceae.
A subfamilia foi dividida en tres tribos, sobre a base da distribución xeográfica, os caracteres morfolóxicos, citolóxicos e moleculares. As tres tribos e as súas características máis distintivas son:
Xéneros
Os seguintes xéneros están incluídos dentro das alióideas:
Os xéneros Androstephium, Bessera, Bloomeria, Brodiaea, Dandya, Dichelostemma, Milla, Triteleia, e Triteleiopsis están, na actualidade, dentro da familia Themidaceae. Petronymphe agora está en Anthericaceae (Fay e Chase 1996).
Importancia económica e cultural
miniatura|150x150px|[[Allium aflatunense.]] miniatura|150x150px|[[Allium moly.]] miniatura|150x150px|[[Allium narcissiflorum.]]
Como hortalizas e condimentos
O xénero economicamente máis importante é Allium, que inclúe algunhas das plantas comestibles máis utilizadas, tales como a cebola (Allium cepa), o allo (A. sativum e tamén A. scordoprasum), a chalota (Allium ascalonicum), o allo porro (A. ampeloprasum), o allo porro salvaxe (Allium tricoccum) e varios condimentos como a ceboliña (A. schoenoprasum). Consúmense tanto os bulbos, frescos ou cocidos, como as follas.
Como plantas medicinais
Son lixeiramente antisépticas, e moitas son utilizadas en medicina. Os compostos organosulfurados das alióideas teñen propiedades antioxidantes, antibióticas, anticarcinoxénicas, antiteratoxénicas e estimulatorias do sistema inmune e protectoras da función hepática.
Varios estudos baseados en investigacións clínicas e epidemiolóxicas indican que o consumo regular de allo pode diminuír o risco de cancro e de enfermidades cardiovasculares. Ademais, o allo posúe fortes propiedades antisépticas.
O Pico, Sa, O Páramo
O Pico é un lugar da parroquia de Sa no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
A Tarela, Nigrán, Nigrán
A Tarela é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 332 habitantes (166 homes e 166 mulleres).
Provincia de Muchinga
miniatura A provincia de Muchinga é unha das dez provincias de Zambia. Atópase no nordeste do país e ten fronteiras coa provincia do Norte e Tanzania polo norte, Malaui polo leste, a provincia Oriental polo sur, a provincia Central polo suroeste e a provincia de Luapula polo oeste. A capital provincial é Chinsali.
O nome da provincia provén dos montes Muchinga.
Xeografía
A provincia ten unha forma alongada, en dirección suroeste a nordés e está situada entre os montes Muchinga, que serven como unha división entre as concas do río Zambeze (océano Índico) e o río Congo (océano Atlántico). Os principais ríos da provincia son o río Luangwa, un importante afluente do Zambeze, e o río Chambeshi, afluente do lago Bangweulu, na conca de drenaxe do Congo. A fonte do Luangwa atópase na provincia.
Tres parques nacionais atópanse na provincia: o Parque nacional Lavushi Manda, o Parque nacional Luangwa do Norte e o Parque nacional Luangwa do Sur. Este último compártese coas provincias Central e Oriental.
Historia
A creación da provincia foi anunciada polo presidente Michael Sata en outubro de 2011. En novembro de 2011, o presidente nomeou a Malozo Sichone como ministro da provincia de Muchinga. O Parlamento aprobou a creación da provincia nunha data posterior.
A provincia constaba orixinalmente de cinco distritos. O distrito de Chama foi trasladado da Provincia Oriental, e os outros catro distritos foron transferidos da Provincia do Norte. En 2013, o distrito de Mafinga foi creado segregándose do distrito de Isoka.
Distritos
miniatura A provincia divídese en 7 distritos:
Selección de fútbol de Libia
A selección de fútbol de Libia (منتخب ليبيا لكرة القدم) é o equipo representativo de Libia nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación Libia de Fútbol (الاتحاد الليبي لكرة القدم), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. O seu maior logro foi o subcampionato da Copa de África de Nacións de 1982, onde perderon na final ante nos penaltis após empataren 1–1.
O Piqueiro, Sa, O Páramo
O Piqueiro é un lugar da parroquia de Sa no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
RefSeq
Para cada organismo modelo, RefSeq pretende proporcionar rexistros separados e ligados do seu ADN xenómico, os transcritos dos xenes e as proteínas que se orixinan a partir deses transcritos. RefSeq está limitada a organismos para os cales hai datos suficientes (había datos de máis de 66.000 organismos especificamente “nomeados" en setembro de 2011), mentres que GenBank inclúe secuencias de calquera organismo do que se envíe información (aproximadamente 250.000 organismos especificamente nomeados).
Categorías de RefSeq
Para mís detalles e máis categorías ver Táboa 1 en Capítulo 18 do libro The Reference Sequence (RefSeq) Database.
Rodriz, Sa, O Páramo
Rodriz é un lugar da parroquia de Sa no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Sa, Sa, O Páramo
Sa é un lugar da parroquia de Sa no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Selección de fútbol de Uganda
A selección de fútbol de Uganda (en Uganda national football team) é o equipo representativo de Uganda nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación de Asociacións de Fútbol de Uganda (Federation of Uganda Football Associations), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. O seu maior logro foi o subcampionato da Copa de África de Nacións de 1978, onde perderon na final ante por 0−2.
A Area Alta, Panxón, Nigrán
A Area Alta é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 533 habitantes (258 homes e 275 mulleres).
A Calzada, Panxón, Nigrán
A Calzada é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
As Telleiras, Nigrán, Nigrán
As Telleiras é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 251 habitantes (122 homes e 129 mulleres).
Xosé Díaz Díaz (escritor)
Xosé Díaz Díaz, nado en Lugo en 1980, é un profesor de ensino secundario e escritor galego.
Traxectoria
Licenciouse en Matemáticas pola Universidade de Santiago de Compostela. Completou os estudos de doutoramento en Filosofía cunha tese sobre a obra xeométrica de Rafael Dieste.
Traballa como profesor de Matemáticas no ensino secundario no IES Marco do Camballón (Vila de Cruces).
A Carballesa, Panxón, Nigrán
A Carballesa é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Syntexis libocedrii
Syntexis libocedrii é unha especie de insecto himenóptero da suborde dos sínfitos, a única viva actualmente sa superfamilia dos anaxieloideos e da súa única familia, a dos anaxiélidos, aínda que a familia ten un extenso rexistro fósil no Mesozoico. Esta especie é, polo tanto, un fósil vivente.
Taxonomía
Tanto o xénero como a especie foron descitos en 1915 polo entomólogo estadounidense, especializdo nos himenópteros Sievert Allen Rohwer, como integrante da familia dos céfidos, na súa obra "A remarkable new genus of Cephidae" Proceedings of the Entomological Society of Washington 17: 114-117. (Aída que despois, en 1925, foi reclasificada na familia dos anaxiélidos por Andrei Vasiliévich Martynov).
Características
Ten o notábel comportamento de que as femias ovipositan só nas especies dos xéneros Calocedrus, Thuja e Juniperus queimados recentemente, e mesmo a miúdo a madeira aínda está a arder mentres esta avespa pon os ovos, e as larvas desenvólvense na madeira.
Distribución
S. libocedrii encóntrase desde as montañas do centro de California até o sur da Columbia Británica, pero é moi poucas veces visto, excepto polos bombeiros.
A Armada, A Torre, O Páramo
A Armada é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Isologo
Un isologo é un tipo de logo composto de igual forma por texto e imaxe. A diferenza dos imagotipos, estes están unidos nunha soa imaxe e non se debe separar a imaxe do texto.