cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dinactina
Estrutura e mecanismo de acción
O complexo da dinactina consta de tres dominios estruturais principais, que son: A dinactina interacciona coa dineína directamente pola unión das cadeas intermedias da dineína co dobrete p150Glued. A DCTN2 (dinamitina) está tamén implicada no ancoramento de microtúbulos aos centrosomas e pode xogar algún papel na formación de sinapses entre as neuronas durante o desenvolvemento do cerebro. A DCTN4 (p62) únese directamente á subunidade Arp1 da dinactina. A Arp1 é o dominio para a unión da dinactina a vesículas membranosas (como as orixinadas no aparato de Golgi ou endosomas tardíos) por medio da súa asociación coa β-espectrina. O complexo do extremo bicudo (PEC, pointed end complex) está implicado na unión selectiva do cargamento. As subunidades PEC p62/DCTN4 e Arp11/Actr10 son esenciais para a integridade do complexo dinactina e no establecemento do destino da dinactina/dineína cara a envoltura nuclear antes da mitose. A dinactina p25/DCTN5 e p27/DCTN6 non son esenciais para a integridade do complexo da dinactina, pero cómpren para o transporte de endosomas temperáns e reciclados durante a interfase e a regulación do punto de control (checkpoint) da ensamblaxe do fuso na mitose.
Funcións
A dinactina é a miúdo esencial para a actividade da dineína e pode considerarse como un "receptor da dineína" que modula a unión da dineíma aos orgánulos da célula, que van ser transportados ao longo dos microtúbulos. A dinactina tamén potencia a procesividade dos motores dineína citoplasmática e cinesina-2. A dinactina está implicada en varios procesos como o aliñamento dos cromosomas e a organización do fuso na división celular. A dinactina contribúe a enfocar o polo do fuso mitótico por medio da súa unión á proteína do aparato mitótico nuclear (NuMA). A dinactina tamén se une ao cinetocoro por medio da unión entre DCTN2/dinamitina e zw10 e ten unha función na inactivación do punto de comprobación do fuso mitótico. Durante a prometafase, a dinactina tamén axuda a dirixir ao cinetocoro a quinase tipo polo 1 (Plk1) por medio da DCTN6/p27 fosforilada por quinase dependente de ciclina 1 (Cdk1), a cal está implicada na unión correcta entre microtúbulo e cinetocoro e o recrutamento da proteína Mad1 do punto de comprobación da ensamblaxe do fuso. Ademais, a dinactina ten unha función esencial no mantemento da posición nuclear en Drosophila, peixe cebra ou en diferentes fungos. A dineína e a dinactina concéntranse na envoltura nuclear durante a profase e facilitan a disgregación da envoltura nuclear por medio das súas subunidades DCTN4/p62 e Arp11. A dinactina tamén é necesaria para o ancoramento de microtúbulos aos centrosomas e á integridade do centrosoma. A desestabilización do conxunto de moléculas de dinactina do centrosoma tamén causa unha separación anormal dos centríolos en G1 e o atraso da entrada na fase S, o que parece indicar que a dinactina contribúe ao recrutamento de importantes reguladores do ciclo celular nos centrosomas. Ademais do transporte de varios orgánulos no citoplasma, a dinactina tamén une a cinesina-2 a orgánulos.
Ulad Delim
Ulad Delim (en أولأد دليم‎) é unha tribo do Sáhara Occidental. Considéranse descendentes dos Beni Hassan, cunha liñaxe que se remonta a Mahoma, que emigraron dende Marrocos por conflitos cos seus gobernantes. Tradicionalmente percorrían o sur do territorio e recibían tributo doutras tribos a cambio de protección.
Enfrontados aos franceses, os franceses ofrécenlle a paz a cambio que se asenten no seu territorio enmarcado na rivalidade franco-española pola zona, os Ulad Delim pediron en 1933 a entrada de España no interior do Sáhara Occidental, cousa que fan ao ano seguinte cando ocupan Daora e Smara.
Divídese en cinco fraccións (fahed): Ludeicat, Serahna, Ulad Baamar, Ulad Jaliga e Ulad Tagueddi
Primatomorfos
A dos primatomorfos (Primatomorpha) é un clado de mamíferos placentarios da superorde dos euarcontogliros que comprende tres ordes: as dos Dermoptera, os extintos Plesiadapiformes e os Primates.
Room (filme de 2015)
Room é un filme Británico-estadounidense-canadense-irlandés de 2015, dirixido por Lenny Abrahamson e escrito por Emma Donoghue, baseado na novela do mesmo nome de Donoghue. O filme está protagonizado por Brie Larson, Joan Allen, William H. Macy, Sean Bridgers e Jacob Tremblay. Exhibiuse na sección Presentacións Especiais do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2015, posteriormente tivo a súa estrea no Festival de Cinema de Telluride. O filme tivo a estrea limitada o 16 de outubro de 2015, antes de ter unha estrea en todos o país o 6 de novembro de 2015, por A24 Films. En Galicia estreouse en febreiro de 2016 coa dobraxe en castelán. O filme estaba nomeado a catro premios Óscar na 88ª edición dos Óscar, finalmente Larson levou o Óscar á mellor actriz.
Sinopse
Joy Newsome, tamén coñecida como Ma e o seu fillo Jack de cinco anos viven retidos polo vello Nick nun pequeno alpendre no xardín dunha casa. No cuarto non hai fiestras, agás unha lumieira no teito. Durante o transcurso do filme, Ma e máis Jack realizan distintas actividades para non se aborrecer, e Ma protexe a Jack da realidade, porén decide tomar a decisión de lle contar ao neno o que en realidade acontece e tentan fuxir.
Produción
O 3 de setembro de 2013 anunciouse que Lenny Abrahamson dirixiría o filme, con guión de Emma Donoghue baseada na súa propia novela "Room". Ed Guiney produciríaa a través de Element Pictures. O 9 de abril de 2014, Brie Larson uniuse para interpretar o papel principal de Ma. O 10 de novembro, Joan Allen, William H. Macy e Jacob Tremblay uníronse ao filme.
A fotografía principal comezou o 10 de novembro de 2014 na cidade de Toronto e rematou o 15 de decembro de 2014. No seu rol coma "Ma", a actriz Brie Larson consultou con expertos e nutricionistas para poder levar un papel máis realista. Larson despois indicou que a súa nova personaxe era nun filme "cunha historia de amor, liberdade e perseveranza que se sente medrar se converterse nunha propia persoa". Esta película marca a terceira colaboración entre a actriz Joan Allen e William H. Macy despois de protagonizar previamente xuntos en Searching for Bobby Fischer e Pleasantville.
Rodaxe
A rodaxe do filme comezou o 10 de novembro de 2014 en Toronto, e rematou o 15 de decemrbo de 2014.
Lanzamento
A compañía de distribución A24 Films, adquiriu os dereitos do filme nos Estados Unidos. Sóubose que a estrea mundial sería o 4 de setembro de 2015 no Festival de Cine de Telluride. O filme amosouse tamén na sección de presentacións especiais no Festival Internacional de Cinema de Toronto, no ano 2015. Recibiu tamén unha presentación especial no Festival de Cinema de Londres, o 11 de outubro de 2015. O filme comezou unha estrea limitada o 16 de outubro de 2015.
Lou Andreas-Salomé
Lou Andreas-Salomé (nacida como Louise von Salomé), nada en San Petersburgo en 1861 e finada en Göttingen en 1937, foi unha intelectual ruso-alemá.
Room (filme de 2015)
Recadación
A partir do 26 de xaneiro de 2016 calcúlase unha estimación recadada dun total de 9,1 millóns de $ en todo o mundo.
Lou Andreas-Salomé
Traxectoria
Filla dun xeneral do exército ruso de orixe alemá, estudou na Universidade de Zürich, unha das poucas que admitía mulleres. Alí realizou estudos comparativos de relixión e cursos de filoloxía, filosofía e historia da arte. En 1882 viaxa a Roma e coñece, mentres se recuperaba dunha grave enfermidade, a Malwida von Maysenburg, coñecida polo seu feminismo e os seus salóns literarios. Alí faise amiga do escritor Paul Rée, amigo de Nietzsche, cos que proxecta a creación dunha comuna literaria que nunca se faría realidade.
Room (filme de 2015)
Recepción
thumb|left|120px|O novo actor "Jacob Tremblay" interpreta a Jack. Room ten recibido críticas positivas, Metacritic dálle ao filme unha media de 86 puntos sobre 100, baseadas nos comentarios dos críticos, o que indica "aclamación universal". . Algúns críticos describiron a actuación de Brie Larson e Jacob Tremblay coma unha actuación que fai da película un filme inesquecíbel e desgarrador.
Recoñecementos
Room recibiu unha cantidade numerosa de premios e nomeamentos. Brie Larson en particular, sinalouse cos premios da Asociación de Críticos de Cinema de Chicago, e varias outras organizacións de críticos de cinema de adxudicación co galardón de mellor actriz. Larson tamén recibiu nomeamentos para o Premio da Crítica, Screen Actors Guild, e gañou o Globo de Ouro á Mellor Actriz. Emma Donoghue, encargada do guión e Jacob Tremblay tamén teñen recibido atención de premios. Ademais, Room recibiu catro nomeamentos da Academia que se celebrou o día 28 de febreiro de 2016, levando finalmente Larson o Óscar á mellor actriz.
Lou Andreas-Salomé
Traxectoria
Casou co lingüista Carl Friedrich Andreas, logo que este a ameazase con suicidarse, pero nunca consumou o matrimonio. Residiu en Göttingen dende 1903, onde o seu home era catedrático.
Foi amiga de grandes intelectuais como Rainer Maria Rilke ou Sigmund Freud, de quen foi discípula. Tras a primeira guerra mundial dedicouse á terapia psicanalítica. En 1885 publicou a súa primeira novela, Im Kampf um Gott ("Na loita por Deus").
Izarguien
Izarguien é unha tribo tekna que habita no Sáhara Occidental, entre o río Dra e o norte de Bojador. Aínda que son de orixe bérber falan dende hai séculos o hassaniya. Considéranse descendentes de Sidi Ahmed el Azargui, que segundo a tradición en 1598 chegou dende Marrocos.
A fins do século XIX loitaron con éxito contra os Ait Usa, que dende Marrocos pretendían establecerse no territorio e contra contra a tribo tekna de Ait Musa u Ali, que recibía axuda do sultán de Marrocos. Divídese en tres fraccións: Echtuqui, El Guerrah e Ait Said.
Italia nos Xogos Europeos de 2015
Italia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 295 deportistas (168 homes e 127 mulleres). O responsábel do equipo nacional é o Comitato Olimpico Nazionale Italiano, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Italia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
An Alfaya
María de los Ángeles Alfaya Bernárdez, coñecida como An Alfaya, nada en Vigo o 2 de marzo de 1964, é unha escritora galega.
Traxectoria
Realizou estudos de Maxisterio na Escola de Formación do Profesorado de Vigo e Criminoloxía na Universidade Complutense de Madrid. Ligada ao teatro, participou na fundación do Teatro Avento de Vigo.
Traballou un tempo como actriz de dobraxe en galego na serie "Os Picapedra", onde poñía voz ao personaxe de Betty.
Eadberht III de Kent
Eadberht III Præn foi o rei de Kent desde 796 a 798. O seu breve reinado foi o resultado dunha rebelión contra a hexemonía de Mercia, e marcou a última vez que Kent existiu como un reino independente.
Traxectoria
Offa de Mercia parece que gobernou Kent directamente desde 785 até 796, cando a Crónica anglosaxoa rexistra que Offa morreu e que Eadberht, "quen tiña por outro nome Præn", tomou posesión de Kent. Eadberht aparentemente estivera anteriormente no exilio no continente baixo a protección de Carlomagno, e a súa rebelión foi vista como ao servizo dos intereses francos.
Kelly Madison
Kelly Madison, nada o 26 de agosto de 1967 é unha actriz e directora porno estadounidense, sendo ben coñecida dentro do mundo da pornografía polos seus grandes seos naturais. É fundadora, xunto co seu marido Ryan, da produtora 413 Productions.
Traxectoria
O pai de Madison era actor e figurante, e súa nai era contable; ten dúas irmás máis vellas. É curmá da tamén actriz porno Janine Lindemulder. Inspirada pola carreira pornográfica da súa curmá, comezaron en Internet o negocio pornográfico coa súa web persoal, vencendo os problemas iniciais porque ela comezou tarde na pornografía, e ademais nunca posara espida.
Kelly Madison coñeceu o seu marido con 33 anos, sendo vicepresidenta de vendas e el un mozo deseñador gráfico de só 22. A pesar da diferenza de idade e de que ela estaba a piques de casar con outro home, acabaron namorando, fuxindo para casar.
Angry Birds (videoxogo)
Angry Birds é un videoxogo desenvolvido pola compañía finesa Rovio Mobile que comezou a franquía Angry Birds. Inspirado principalmente por un bosquexo de paxaros sen ás e estilizados, o xogo foi estreado para iOS e Maemo en decembro de 2009. Dende entón, máis de 12 millóns de copias foron mercadas para iOS na App Store, o cal levou á compañía a deseñar versións para móbiles intelixentes baseados en pantalla táctil, sendo as máis destacables Android, Symbian, Windows Phone e BlackBerry 10. Dende entón, o título espallouse a xogos de consola e de PC. A súa secuela, Angry Birds 2, foi estreada o 30 de xullo de 2015.
No xogo, o xogador emprega un tirapedras para disparar paxaros ós porcos que están situados dentro ou arredor de diversas estruturas. O principal obxectivo é destruír tódolos porcos da pantalla. Conforme os xogadores avanzan no xogo, novos tipos de paxaros están dispoñibles, cada un coas súas habilidades especiais que poden ser activadas.
Ahel Berikallah
Ahel Berikallah é unha tribo tekna que habita no norte do Sáhara Occidental. Aínda que son de orixe bérber falan dende hai séculos o hassaniya. A súa xenealoxía remóntase ao século XI e tradicionalmente foi unha tribo dedicada á relixión e ao estudo. Seguno o censo feito polas autoridades españolas en 1974 sumaban un total de 1 810 persoas.
Magister equitum
O Magister Equitum -traducido xefe de cabalería, ou mariscal da cabalería- era un cargo político da antiga Monarquía Romana, que actuaba ás ordes do rex á fronte da reducida cabalería do exército.
Ao desaparecer a monarquía, o cargo pasou á República Romana, pero dun xeito diferente a como existira baixo aquela. Así, o sistema romano de maxistraturas ordinarias utilizaba sempre o principio de colexialidade, polo cal, cando se producía unha emerxencia que facía necesario designar un Ditador, este nomeaba como lugartenente seu un Magister Equitum. En teoría, este encargábase de dirixir a cabalería do exército romano, mentres que o Ditador mandaba a infantería.
Este cargo correu a mesma sorte que a Ditadura, e deixou de se utilizar no século -II.
No Baixo Imperio, o título de Magister Equitum foi recuperado como un alto honor da Corte imperial, que se asignaba a militares prestixiosos e de grande experiencia para exercer o mando das unidades de elite de cabalería dos exércitos imperiais.
Moses Malone
Moses Eugene Malone, nado o 23 de marzo de 1955 en Petersburg e finado o 13 de setembro de 2015 en Norfolk, foi un xogador de baloncesto profesional estadounidense que actuou tanto na NBA como na ABA. Malone xogou 21 tempadas na NBA. Antes de retirarse do baloncesto, foi o último participante da ABA en xogar na NBA.
Instituto e ABA
Malone graduouse no instituto de Petersburg, e de alí deu directamente o salto á ABA, sendo elixido por Utah Stars en 1974, tras asinar unha carta de intención para xogar na Universidade de Maryland. Foi o primeiro xogador de baloncesto en saltar do instituto a unha liga profesional. En dúas tempadas na ABA, Malone tivo unha media de 17,2 puntos e 13,9 rebotes por partido. Xogou con Utah Stars e Spirits of St. Louis.
Carreira NBA
Tras a fusión da ABA coa NBA, Malone converteuse en xogador de Buffalo Braves, tras ser seleccionado por Portland Trail Blazers no draft de dispersión da ABA pero traspasado aos Braves tras iso. Despois dun curto período alí, foi enviado a Houston Rockets. Nesta franquía causou un impacto inmediato, axudándoa a converterse nunha das máis respectadas da liga tras disputar as finais da NBA en 1981, onde perderon en seis partidos contra os Celtics de Larry Bird. Malone fora nomeado MVP da tempada en dúas ocasións anteriormente, en 1978 e en 1979.
Salvador dos 76ers
Tras facer 31 puntos por partido na tempada 1981-82, foi nomeado de novo MVP. Con todo, no verán foi traspasado a Philadelphia 76ers. Alí compartiu vestiario con Julius Erving, Maurice Cheeks e Bobby Jones, entre outros, e participou no único anel gañado pola franquía, en 1983, ante Los Angeles Lakers de Magic Johnson. Dous anos antes, os 76ers perderon ante os Lakers nas finais, e como o adestrador Billy Cunningham dixo: "A diferenza a partir do ano pasado era Moses". Malone foi tamén nomeado MVP das Finais. Antes de que os playoffs de 1983 desen comezo, Malone fixo a famosa predición caracterizada pola frase "fo 'fo' fo '" ("four, four, four", é dicir catro, catro, catro), aventurando que os Sixers varrerían en todas as eliminatorias. Con todo, Milwaukee Bucks foi o único equipo que conseguiu vencerlle un partido, nas Finais de Conferencia. Hoxe en día, o 12-1 de Philadelphia 76ers naqueles playoffs segue sendo unha das marcas máis dominantes nuns playoffs (os Lakers de 2001 conseguiron un 15-1 no formato ampliado de catro roldas de playoffs).
Anos post-campión
Antes de comezar a tempada 1986-87, Malone foi traspasado a Washington Bullets, non sen antes xogar unha tempada xunto co lendario Charles Barkley. Durante as dúas tempadas que Malone estivo a xogar co equipo da capital, estes chegaron aos playoffs. As dúas tempadas seguintes xogaríaas en Atlanta xunto coa estrela Dominique Wilkins e o carismático Spud Webb, nun equipo adestrado por Mike Fratello. A partir da tempada 1990-91 até o verán de 1993, Milwaukee Bucks foi o equipo de Moses Malone. Durante un curto período, volveu vestir a camiseta dos 76ers, xogando con Manute Bol na que sería unha tempada infestada de lesións, a 1993-94. En 1994 foi enviado aos Spurs de David Robinson. A 1994-95 foi a súa última tempada na NBA. Durante o último partido da súa carreira, que lle enfrontou con Charlotte Hornets, anotou un triplo na bucina desde a liña de tiros libres do campo contrario, sendo este o seu oitavo tiro de tres anotado na súa extensa carreira. Tan só xogou 17 partidos con San Antonio, todos eles en novembro e decembro de 1994.
Autonomía
Co termo autonomía podemos referirnos a:
Igrexa de Väte
A igrexa de Väte (sueco: Väte kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Väte, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A igrexa de Väte foi construída durante o século XIV. O coro e a sancristía son as partes máis antigas do edificio, sendo construídas ao redor do ano 1300, mentres que a nave data de mediados dese século. Unha torre foi planeada, pero nunca chegou a construírse. A presente igrexa gótica probablemente substituíu a unha anterior de estilo románico, da cal varios restos foron incorporados á actual. Dende a idade media non se realizaron grandes alteracións no edificio. O chapitel construíuse en 1914 e a igrexa foi restaurada tres veces durante o século XX: en 1927-28, 1956 e 1965.
A igrexa está construída de calcaria. O exterior está parcialmente decorado con esculturas románicas (o portal norte, relieves e decoracións das fiestras), e ten dous portais góticos no sur con capiteis finamente esculpidos. No interior, a igrexa está decorada con frescos. Un conxunto data do século XIV, outro realizado polo artista coñecido como Passionsmästaren é do século XV e un terceiro, semellante aos das igrexas de Alva e Lau, é de 1520.
Nélson Évora
Nélson Évora, nado o 20 de abril de 1984 en Costa do Marfil, é un atleta portugués, especialista en triplo salto.
Traxectoria deportiva
En 2001 competiu por primeira vez a nivel internacional representando a Cabo Verde (onde viviu os primeiros anos da súa vida), durante o Festival Olímpico da Mocidade Europea. Pero non é ata 2003 cando empeza a colleitar triunfos de importancia, xa representando a Portugal, cando se coroa como campión de Europa júnior en salto de lonxitude e triplo salto nos campionatos celebrados en Tampere (Finlandia).
A consagración chegoulle o 27 de agosto de 2007 ao acadar o título de campión do mundo de triplo nos mundiais de Osaca, en 2007, cunha marca de 17,74 m, que supuña récord de Portugal. Malia estar seleccionado na proba de salto de lonxitude, non chegou a competir na rolda de clasificación para descansar e prepararse para a Golden League.
Milita no Benfica de Lisboa e posúe o récord portugués de triplo e de lonxitude, batendo as súas propias marcas varias veces. Tamén conserva os récords caboverdianos destas especialidades, obtidos en 2002.
Datos persoais
É crente da relixión bahaísta.
Ligazóns externas
Official Website: https://web.archive.org/web/20080326195711/http://www.nelson-evora.com/
Partido Comunista dos Traballadores de España
O Partido Comunista dos Traballadores de España (en castelán: Partido Comunista de los Trabajadores de España, abreviado PCTE) é un partido político comunista e marxista–leninista. Foi fundado o 3 de marzo de 2019 como resultado dunha escisión do Partido Comunista dos Pobos de España (PCPE).
Cisma no PCPE e fundación
En abril de 2017, trala V Sesión Plenaria do Comité Central do Partido Comunista dos Pobos de España, disputas internas provocaron a división do partido. Unha parte do Comité Central proclamou a Ástor García como o novo secretario xeral do PCPE, substituíndo ao veterano Carmelo Suárez, no cargo desde 2002, que foi apoiado na súa posición de secretario xeral pola maioría do Comité Central. O sector de Ástor García creou unha nova páxina web coas siglas do PCPE explicando dito nomeamento, mentres que na web do outro sector denunciábase a designación de García como un "acto fraccionario". A partir dese momento, os dous sectores actuaron de facto como dous partidos diferentes, pero utilizando ambos o mesmo nome.
A nivel internacional, o Partido Comunista de México, o Partido Comunista de Grecia (KKE), o Partido do Traballo de Austria e o Partido Comunista de Italia apoiaron a Ástor García como secretario xeral do PCPE. Tamén realizaron eventos conxuntos nos que participou o Partido Comunista de Turquía. Do mesmo xeito, a dirección e a maioría dos militantes os Colectivos da Mocidade Comunista (CJC) apoiaron a Ástor García. Neste sentido, 220 militantes do PCPE e CJC asinaron un documento que apoiaba as decisións tomadas pola dirección liderado por García, subscribindo un acordo de cinco puntos en defensa do partido, mentres que varias organizacións territoriais emitiron declaracións en defensa da nova dirección, incluíndo as de Euskal Herria, de Asturias, de Cantabria, de Galicia, de Madrid, das Illas Baleares, de Canarias, de Castela e León e parte de Cataluña. Mediante a convocatoria dunha Conferencia Central decidiuse celebrar un XI Congreso Extraordinario que se celebrou en novembro de 2017 baixo o lema "Por un país para a clase obreira, fortalezamos o PCPE".
Finalmente, o 3 de marzo de 2019 resolveuse pola vía legal a duplicidade de siglas. O sector encabezado por Ástor García adoptou un novo nome, o Partido Comunista dos Traballadores de España (PCTE), segundo o disposto no seu XI Congreso extraordinario.
Eleccións de 2019
O PCTE participou nas Eleccións Xerais de abril de 2019 en España, presentando candidaturas en 26 provincias e obtendo 14.189 votos (un 0,05%) e nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2019 con Ástor García como cabeza de lista, obtendo 19.081 votos (un 0,09%). No mesmo día das eleccións ao parlamento europeo o PCTE participou en cinco eleccións autonómicas e en dezaseis municipios. Conseguiu dous concelleiros no antigo concello mineiro de Degaña no sur de Asturias. Tamén apoiou a lista local Asamblea Ciudadana Por Torrelavega (ACPT) a cal tamén obtivo dous concelleiros.
Na repetición das eleccións xerais, en novembro de 2019, presentou candidaturas en 38 provincias, obtendo uns resultados similares ás primeiras, con 13.029 votos.
Xuventudes e publicacións
As xuventudes do partido organízanse nos Colectivos de Jóvenes Comunistas. O órgano de expresión do partido é a revista Nuevo Rumbo.
Estrutura territorial
O partido ten presenza en case toda España, adaptando o seu nome ás diferentes linguas dos territorios.
Galería de imaxes de Vilariño, Teo
Vilariño é unha parroquia do concello de Teo
The Shadows
The Shadows son unha banda inglesa de rock instrumental, xurdida en Londres en 1958.
Huitaca (deusa)
Huitaca ou Xubchasgagua era unha deusa da relixión dos muiscas. Os muiscas e a súa confederación eran unha das catro civilizacións avanzadas de América, que habitaban o Altiplano Cundiboyacense nos Andes. Huitaca foi descrita polos cronistas Juan de Castellanos no seu Elegías de varones ilustres de Indias, Lucas Fernández de Piedrahita e Pedro Simón.
Descrición
Huitaca era a deusa das artes, da danza e da música, da maxia, a liberación sexual e a Lúa. Segundo as lendas muiscas, Huitaca era unha deusa de gran beleza que enxalzou unha vida chea de alegría, xogos, pracer e embriaguez que se rebelou contra Bochica. A súa rebelión provocou que Bochica a transformase unha curuxa.
Algúns cronistas din que Huitaca era outro nome para deusa da Lúa Chía ou de Bachué, deusa nai dos muiscas.
São João da Boa Vista
miniatura|dereita|A cidade fundouse o [[24 de xuño de 1821.]]
São João da Boa Vista é un municipio brasileiro do estado de São Paulo. Localízase a unha latitude 21º58'09" S e a unha lonxitude 46º47'53" O, estando a unha altitude de 767 metros. Segundo estimacións do Instituto Brasileiro de Xeografía e estatística IBGE para 2009, São João da Boa Vista ten unha poboación de 83.909 habitantes e o seu PIB é de 0,843, considerado o 15º mellor do estado de São Paulo.
Gran Premio de Suráfrica de 1976
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 6 de marzo de 1976. Foi a segunda rolda da tempada de Fórmula Un de. Foi o 22º Gran Premio de Suráfrica desde o primeiro Gran Premio disputado en 1934 e o décimo que se celebrou en Kyalami, nos arredores de Xohanesburgo. Levouse a cabo sobre 78 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 320 quilómetros.
Hunt logrou a pole position por segunda vez en dúas carreiras, con Lauda xusto a seu carón. Lauda liderou na primeira curva, con Hunt cuarto detrás de Mass e do piloto italiano Vittorio Brambilla no seu March 761. Hunt adiantou a Mass, e pasou a Brambilla para poñerse segundo logo de cinco voltas. Lauda liderou de principio a fin para gañar. Detrás de Hunt e Mass, o piloto de Suráfrica Jody Scheckter foi cuarto no seu Tyrrell 007. A unha volta, no quinto posto quedou o piloto británico John Watson co Penske PC3 e Mario Andretti sexto co Parnelli VPJ4B.
Con dúas vitorias na tempada Lauda sacaba doce puntos de vantaxe no campionato sobre Hunt e o Tyrrell de Patrick Depailler. Así mesmo Ferrari sacaba nove puntos de vantaxe sobre Tyrrell e once puntos de vantaxe sobre McLaren.
Of Monsters and Men
Of Monsters and Men é unha banda de indie folk, con mesturas de indie pop e indie rock, de Islandia, formada en 2010. Após gañaren a "Músiktilraunir", unha competición de bandas musicais no 2010 no seu país Islandia, os integrantes do grupo foron aclamados como "os novos Arcade Fire" na revista Rolling Stone.
League of Legends
League of Legends (abreviado como LoL) é un videoxogo multixogador desenvolvido e publicado por Riot Games para Microsoft Windows e OS X. O xogo é un modelo freemium que se sostén con micro-transaccións. Inspirado polo modo de xogos como Warcraft III: The Frozen Throne e Defense of the Ancients os fundadores de Riot buscaron desenvolver un xogo independente do mesmo xénero. Dende o seu lanzamento en outubro de 2009, o xogo é de balde e monetízase mediante a personalización de personaxes que se poden comprar. O xogo está dispoñible para Microsoft Windows e macOS.
O xogo é a miúdo citado como o deporte dixital máis grande do mundo, cunha escena competitiva internacional composta por 12 ligas. As ligas domésticas culminan co campionato mundial anual de League of Legends. O campionato de 2019 tivo máis de 100 millóns de espectadores únicos, alcanzando un máximo de audiencia simultánea de 44 millóns. Os eventos nacionais e internacionais foron transmitidos en sitios web de transmisión en directo como Twitch, YouTube, Bilibili, así como a canle de deportes de televisión por cable ESPN.
Modo de xogo
League of Legends é un xogo en liña de campo de batalla (MOBA polas súas siglas en inglés) no que o xogador controla un personaxe ("campión") cun conxunto de habilidades únicas dende unha perspectiva isométrica. En novembro de 2021, había 157 campións dispoñibles para xogar. Ao longo dunha partida, os campións gañan niveis acumulando puntos de experiencia (XP) ao matar inimigos. Pódense adquirir elementos para aumentar a forza dos campións, e cómpranse con ouro, que os xogadores acumulan de forma pasiva co paso do tempo e gañan activamente ao derrotar aos esbirros do equipo contrario, campións ou estruturas defensivas. No modo de xogo principal, Summoner's Rift, os artigos cómpranse a través dun menú da tenda dispoñible para os xogadores só cando o seu campión está na base do equipo. Cada partida é discreta; os niveis e os elementos non se transfiren dunha partida a outra.
Ulad Tridarin
Ulad Tridarin é unha tribo do Sáhara Occidental que chegou ao territorio arredor do século XIV. Considéranse descendentes de Ali uld Abbu Iazza.
Divídese nas fraccións de Gassi, Iassin, Iazza e Moglich.
Os Ulad Tridarin foron tributarios dos Ulad Delim ata fins do século XVII
Diversidade funcional
Diversidade funcional é un termo alternativo ao de discapacidade que comezou a utilizarse por iniciativa das propias persoas afectadas, e pretende substituír a outros cuxa semántica pode considerarse pexorativa, tales como "discapacidade" ou "minusvalía". Trátase dun cambio cara a unha terminoloxía non negativa sobre a diversidade funcional. O termo foi proposto no Foro de Vida Independente, en xaneiro de 2005.
A diversidade funcional podería entenderse tamén como un fenómeno, feito ou característica presente na sociedade que, por definición, afectaría a todos os seus membros por igual, debido a que durante a infancia e a senectude, todas as persoas son dependentes. Dado que na sociedade existen persoas con capacidades diferentes entre si, incluso grandes variacións destas nun mesmo individuo ao longo da súa vida, é posible afirmar que, nun momento dado, na sociedade existe diversidade funcional de forma semellante que se observa diversidade cultural, sexual ou xeracional.
Taras Senkiv
Taras Senkiv, O.M. (en Тарас Сеньків), nado o 3 de xullo de 1960 en Bilobozhnytsia (distrito de Chortkiv, rexión de Ternopil, RSS de Ucraína), é un relixioso grecocatólico ucraíno da Orde dos Mínimos, bispo de Stryi dende o 2 de abril de 2014.
Traxectoria
Taras Senkiv naceu nunha familia de grecocatólicos clandestinos de Ucraína Occidental. Aos 17 anos se uniu a un seminario teolóxico clandestino, ao tempo que traballaba en varias ocupacións.
O 28 de maio de 1982 foi ordenado sacerdote en segredo polo bispo Pavlo Vasylyk, e exerceu o seu ministerio entre os fieis da "Igrexa das Catacumbas" até 1989, principalmente no occidente ucraíno. Entre 1989 e 1992 foi deán de Chortkiv, e entre 1992 e 2000 ampliou os seus estudos teolóxicos no Seminario Teolóxico de Olomouc (en Chequia) e na Universidade Palacký. Entre 2001 e 2002 foi sincelo da eparquía de Buchach. O 15 de febreiro de 2002 ingresou na Orde dos Mínimos en Italia, facendo os seus votos o 1 de outubro de 2006.
O 22 de maio de 2008 foi nomeado bispo auxiliar de Stryi, recibindo o 20 de xullo a consagración episcopal de mans do arcebispo maior de Lviv Liubomyr Huzar. O 20 de xaneiro de 2010 foi nomeado administrador apostólico da eparquía, e o 2 de abril de 2014 bispo diocesano da mesma.
Noruega nos Xogos Europeos de 2015
Noruega participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 57 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Norges idrettsforbund og olympiske og paralympiske komité, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Noruega obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Enerxía de ionización
A  enerxía de ionización, tamén chamada, impropiamente, potencial de ionización é a enerxía que hai que subministrar a un átomo neutro, gasoso e en estado fundamental, para arrincarlle o electrón máis debilmente retido.
Podemos expresalo así:
Átomo neutro gasoso + Enerxía -> Ión positivo gasoso + e -
Sendo esta enerxía a correspondente á primeira ionización.
A segunda enerxía de ionización representa a enerxía que se precisa para arrincar o segundo electrón; esta segundo enerxía de ionización é sempre maior que a primeira, pois o volume dun ión positivo é menor que o do átomo e a forza electrostática sobre o electrón que queremos arrincar é maior no ión positivo que no átomo, xa que se conserva a mesma carga nuclear.
A enerxía de ionización expresase en electrón-volt ou en jouls (ou kilojouls) por cada mol de átomos (kJ/mol).
''1 eV = 1,6. 10 -19 coulombs. 1 volt = 1,6. 10-19jouls''
Se a enerxía dun átomo fose de 1 eV, para ionizar un mol deses átomos (6.22x1023 átomos) serían necesarios 96,5 kJ.
Como norma xeral, na táboa periódica, nos elementos dunha mesma familia ou grupo, a enerxía de ionización diminúe a medida que aumenta o número atómico, é dicir, de arriba a abaixo, tal como se representan habitualmente as táboas periódicas.
Nos metais alcalinos, por exemplo, o elemento de maior enerxía de ionización é o litio e o de menor o cesio. Isto é fácil de explicar, pois o último electrón sitúase en orbitais situados cada vez máis lonxe do núcleo e, a súa vez, os electróns das capas interiores exercen un efecto de pantalla sobre a atracción nuclear sobre os electróns periféricos. Esta norma deixa de cumprirse para o francio.
Nos elementos dun mesmo período da táboa periódica, a enerxía de ionización aumenta a medida que aumenta o número atómico, é dicir, de esquerda a dereita.
Isto debese a que o electrón diferenciador (o último en enerxía) dos elementos dun período está situado no mesmo nivel enerxético, mentres que a carga do núcleo aumenta, polo que será maior a forza de atracción, e, a súa vez, o número de capas interiores non varía e o efecto pantalla non aumenta.
A enerxía de ionización máis elevada correspóndelle ós gases nobres, xa que a súa configuración electrónica é a máis estable, e polo tanto haberá que proporcionar máis enerxía para arrincarlles electróns.
Táboa periódica de enerxías de ionización, en kJ/mol
Diagonal da cara
miniatura|dereita|250px|O segmento AC (en vermello) é a diagonal dunha das caras, mentres que o segmento AC' (en azul) é unha [[diagonal espacial.]] En xeometría, a diagonal da cara dun poliedro é aquela diagonal trazada sobre unha das caras, é dicir, o segmento que une dous vértices non adxacentes. Está en contraste coa diagonal espacial que pasa polo interior do poliedro.
Eulàlia Reguant i Cura
Eulàlia Reguant i Cura, nada en Barcelona en 1979, é unha matemática e activista catalá, actual membro do Parlamento de Cataluña coa CUP pola circunscrición de Barcelona.
Fenerbahçe
miniatura|250px|Estadio Şükrü Saraçoğlu, en [[Istambul.]] miniatura|250px|Estadio do Fenerbahçe, Şükrü Saraçoğlu
Eulàlia Reguant i Cura
Traxectoria
Licenciada en Matemáticas pola Universidade de Barcelona, traballou en Setem, na Asociación Xustiza e Paz e en Lafede.cat (Federación de Organizacións para a Xustiza Global). É unha experta en finanzas éticas e membro da Asociación FIARE Catalunya e o Ateneu Layret, no distrito de Sant Antoni.
Nas eleccións municipais de 2015, ocupou o posto número 4 da Candidatura de Unidade Popular - Capgirem Barcelona e estivo a piques de ser elixida conselleira xa que a súa lista tivo tres representantes no Consello da cidade.
Antonio Díaz Fuentes
Antonio Díaz Fuentes, nado en Sarria o 6 de xuño de 1935 e finado o 27 de maio de 2011, foi un avogado e político galego. Era irmán do escultor José Díaz Fuentes.
Traxectoria
Foi presidente da Cámara Agraria Provincial de Lugo. Foi deputado no Congreso por UCD pola provincia de Lugo na lexislatura constituínte (1977-1979), e na I e II lexislaturas (1979-1986). Foi e membro da Comisión mixta que informou o Estatuto de Autonomía de Galicia. En 1984 foi elixido presidente de Coalición Galega no congreso constituínte, posto do que dimitiu o 10 de xullo de 1986 polo fracaso electoral do partido nas eleccións do 22 de xuño.
É autor de diversos traballos xurídicos e artigos en prensa publicados na Revista Galega de Estudios Agrarios e varios libros sobre Dereito e toponimia.
Chibchacum
Chibchacum é o deus da choiva e do trono dos muiscas. Os principais estudos sobre esta deidade son obra de Javier Ocampo López.
Monte Karisimbi
miniatura|dereita|300px|O Karisimbi O monte Karisimbi é un volcán durmido que forma parte da cadea volcánica dos Montes Virunga, unha cordilleira que se estende entre a República Democrática do Congo e Ruanda. O Karisimbi, cunha altura de 4.519 m, sitúase xusto na fronteira entre ambos os dous estados e conforma, ao tempo, a maior altitude do último deles, Ruanda.
Chibchacum
Descrición
Hai unha historia que narra como os muiscas adoraban unha roca e adoraban a Bochica. Chibchacum estaba moi anoxado e rebelouse contra Bochica. Baixou á Terra e viu unha muller, Chié, que ía buscar auga. Chibchacum convenceuna de que se unise á súa rebelión, prometéndolle a Chié que sería raíña unha vez que Bochica fose asasinado. Chié uniuselles, e axiña comezou unha guerra civil. Chié foi maldicida por Bochica e converteuse nunha curuxa. O seu plan fracasou, e Chibchacum artellou a súa vinganza. Pronunciou un feitizo que causou un gran asulagamento. A xente pregoulle a Bochica que os deixase vivir e que en troques o adorarían. Entón, unha vez que Bochica creou un val para drenar o asulagamento, sabía que tiña que castigar a Chibchacum. Bochica maldiciu a Chibchacum forzándoo a levar á Nai Terra sobre o lombo. Deste xeito, os muiscas crían que cando había un terremoto, era Chibchacum cambiando a súa carga de brazo.
Monte Karisimbi
Xeografía
O Karisimbi érguese no extremo noroccidental de Ruanda e nororiental da R.D. do Congo. É o volcán de menor altitude dos montes Virunga, que son un cordal que forma parte da grande cadea que bordea o Gran Val do Rift. Dada a súa situación, próxima ao Ecuador xeográfico, no territorio dos Virunga predomina o bosque selvático de tipo ecuatorial, que constitúe un refuxio para numerosas especies de animais. Entre eles destaca o gorila, que aquí atopa un dos seus reducidos hábitats.
Ascensións
A montaña foi por vez primeira escalada por occidentais en 1903. É doado de subir, mais non hai rutas marcadas. A base habitual para tentar acometer a subida é a cidade de Ruhengeri, en Ruanda.
Nome
O nome Karisimbi, verosimilmente, procede do vocábulo isimbi, que nunha das linguas predominantes da rexión, o kinyaruanda, significa "pequena cuncha", o que sen dúbida é unha alusión ao "capelo" de neve que nalgunhas ocasións cobre a cima da montaña.
Protección ambiental
O territorio no que se inclúe o Karisimbi, está comprendido dentro do Parque Nacional dos Volcáns de Ruanda e no Parque Nacional dos Virunga na R.D. do Congo. Entre o Karisimbi e o Visoke, un outro volcán próximo, está o "Centro de Investigación Karisoke" (Karisoke Research Center). Aquí traballou Dian Fossey, entre 1967 e o ano da súa morte, 1985, observando e investigando sobre o Gorilla beringei beringei.
Batracóididos
miniatura|300px|Batrachomoeus dubius Os Batracóididos (Batrachoididae) ou peixes sapo son unha familia de peixes teleósteos, a única familia da orde Batrachoidiformes. Son peixes mariños, moi comúns nos océanos Atlántico, Índico e Pacífico, pero tamén con raras especies de auga doce. Tanto o nome común como o científico aluden ó seu parecido con certos anfibios.
Características
Son de tamaño pequeno a mediano (cun máximo de 57 cm) e cunha forma característica: cabeza grande e corpo esmagado, moitas veces con barbas ou outros apéndices. Normalmente carecen de escamas, aínda que algúns presentan escamas de tipo cicloide. Os ollos sitúanse en posición máis dorsal que lateral; a boca, grande, está rodeada de premaxilar e maxilar.
Teñen dúas aletas dorsais con fortes espiñas, aletas pélvicas por diante das pectorais, tamén con algúns radios espiñosos. Posúen vexiga natatoria e unha ou máis liñas laterais na cabeza e no corpo.
Aliméntanse preferentemente de moluscos e crustáceos, que cazan ó axexo, pousados e camuflados no fondo; tamén de invertebrados e outros peixes. A cor do corpo, normalmente marrón con puntos ou manchas negras, permite mimetizarse co fondo, pero outras especies que viven en arrecifes de coral presentan cores chamativas.
Os exemplares da subfamilia Porichthyinae posúen fotóforos no lateral, que producen bioluminescencia.
Clasificación
miniatura|300px|Opsanus tau, da subfamilia Batrachoidinae Divídense en 3 subfamilias e 20 xéneros:
Cieplice Śląskie-Zdrój
miniatura|Praza Piastowski de Cieplice. Cieplice Śląskie-Zdrój (en alemán Bad Warmbrunn) é un barrio da cidade de Jelenia Góra (en alemán Hirschberg) no voivodato polaco da Baixa Silesia, ao pé das Montañas dos Xigantes. Desde 1935 a 1976, Cieplice Śląskie-Zdrój tivo a condición de cidade.
Cieplice Śląskie-Zdrój alberga un famoso balneario (Uzdrowisko Cieplice) con augas termais e mananciais de augas mineralizadas sulfuradas, activo desde o século XIII.
Museo de Historia Natural de Londres
O Museo de Historia Natural (Natural History Museum) de South Kensington, en Londres, é un dos tres grandes museos localizados na rúa Exhibition Road, en Kensington (os outros dous son o Science Museum e o Victoria and Albert Museum). O museo posúe unha variada colección con máis de 70 millóns de espécimes e obxectos en exposición. As cinco coleccións máis importantes son as correspondentes ás áreas de: botánica, entomoloxía, mineraloxía, paleontoloxía e zooloxía.
Descrición
miniatura|esquerda|Réplica do esqueleto dun [[diplodoco.]] O museo é coñecido polo seu gran salón central onde se mostran esqueletos de diferentes dinosauros, en particular, un enorme diplodoco que domina a entrada do edificio ademais dun mastodonte atopado na Lagoa de Tagua Tagua da Rexión de O'Higgins de Chile.
Foi construído entre 1873 e 1880 para albergar a crecente colección de esqueletos, plantas e fósiles que constituían unha sección do Museo Británico. Legalmente o museo de historia natural permaneceu como parte do Museo Británico ata 1963. En 1986 absorbeu o próximo Museo Xeolóxico adquirindo o nome oficial de Natural History Museum.
Global Biodiversity Information Facility
A Global Biodiversity Information Facility (GBIF) é unha organización internacional que trata de que os datos científicos sobre biodiversidade estean dispoñíbeis en Internet usando servizos web. Os datos son proporcionados por moitas institucións de todo o mundo, e a estrutura da información da GBIF fai que estes datos sexan accesíbeis e permite buscas nun único portal. Os datos dispoñíbeis a través do portal da GBIF son principalmente datos de distribución de plantas, animais, fungos e microorganismos, e datos de nomes científicos.
A misión da GBIF é facilitar o acceso libre e aberto aos datos de biodiversidade do mundo para propiciar un desenvolvemento sustentábel. As prioridades, cunha énfase en promover a participación e traballar con socios, inclúen mobilizar datos sobre biodiversidade, desenvolver protocolos e estándares para asegurar a integridade científica e a interoperabilidade, construír unha arquitectura informática que permita a interconexión de distintos tipos de datos provenientes de fontes dispares, promover a construción de capacidades e catalizar o desenvolvemento de ferramentas analíticas para unha mellor toma de decisións.
A GBIF trata de formar ligazóns informáticas entre recursos de datos dixitais de todo o espectro da organización biolóxica (de xenes a ecosistemas), e conectar estes con problemas importantes para a ciencia, a sociedade e a sustentabilidade usando xeoreferenciación e ferramentas de información xeográfica. Traballa en asociación con outras organizacións internacionais como a asociación do Catálogo da Vida, Biodiversity Information Standards (TDWG), Consortium for the Barcode of Life (CBOL), a Encyclopedia of Life (EOL) e GEOSS.
Lingua éuscara
O éuscaro ou vasco (euskara en éuscaro) é a lingua tradicional do pobo vasco. Na actualidade fálase no territorio coñecido como Euskal Herria. Comprende Euskadi e o norte de Navarra (que conforman Hegoalde) e as rexións de Baixa Navarra/Nafarroa Beherea, Lapurdi e Zuberoa, no departamento francés de Pireneos Atlánticos (o que é coñecido como Iparralde. Constitúe unha lingua illada, arrodeada por linguas de orixe indoeuropea.
O éuscaro é unha lingua aglutinante. Algunhas teorías considérano unha lingua probablemente oriúnda dos primeiros pobos que migraron cara a Europa. Outras, a través de comparacións, emparéntanno con linguas ata hoxe faladas no Cáucaso. De calquera forma, é unha lingua falada ou comprendida por polo menos 800.000 persoas, e falada dende moito antes de que se introducise a lingua latina na Península Ibérica.
Por non ter linguas parentes coñecidas, creáronse sobre o éuscaro un gran número de ideas sen base lingüística sólida, como que se trata da lingua máis complexa do mundo ou que os verbos só teñen voz pasiva. A súa estrutura sentencial é practicamente idéntica á do turco ou do xaponés. A súa morfoloxía porén, é pouco común en Europa, mais poden atoparse sistemas morfolóxicos semellantes en linguas doutros continentes.
Hoxe, o vasco está presente en nomes de empresas, institucións, actores políticos e sociais, así como etiquetas e sinais, na zona delimitada por Euskadi, Navarra e Iparralde.
Distribución xeográfica
Dentro do Estado español, o éuscaro fálase en Euskadi e Navarra. No Estado francés fálase nas rexións de Lapurdi, Baixa Navarra e Zuberoa, dentro do departamento dos Pireneos Atlánticos, coñecido como Iparralde ou País Vasco francés.
Antes da industrialización, o éuscaro era falado pola maioría da poboación das zonas vascófonas históricas. Segundo datos de 1867 manexados por Ladislao de Velasco, falábano 170.000 dos 176.000 habitantes de Guipúscoa, 149.000 dos 183.000 en Biscaia (6.000 estranxeiros e 28.000 habitantes do distrito de Balmaseda-Enkarterri, onde non se falara en tempo), 12.000 dos 120.000 en Araba, 60.000 dos 300.000 en Navarra e 80.000 dos 124.000 no País Vasco francés.
Regulamento e status oficial
A Euskaltzaindia, a Real Academia da Lingua Vasca, foi creada en 1919. Dende a década de 1960 coordinou un importante esforzo de normalización, baseado na tradición escrita e nos elementos comúns dos diferentes dialectos. Isto deu como resultado o éuscaro batua (unificado). O seu lema é Ekin eta jarrai ("Comezar e seguir").