cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ana Belén
Defensa de dama
A súa volta ao teatro prodúcese en 2002, co a obra Defensa de dama, dirixida por José Luis Gómez García e coprotagonizada por Antonio Valero e Juan José Otegui, nos papeis do marido e o pai do personaxe de Ana Belén. Creada en base a testemuños reais de mulleres maltratadas, a obra foi escrita por Joaquín Hinojosa e Isabel Carmona, e tivo un grande éxito de crítica e público, e levouse a Estudo 1 con Amparo Larrañaga como protagonista feminina. A obra foi estreada no Teatro de la Abadía de Madrid, propiedade do director da obra José Luis Gómez, e posteriormente iniciou unha xira que percorreu diversas cidades españolas, onde se representou con gran acolleita. Con esta obra, Ana Belén conseguiu a segunda posición á mellor actriz teatral nos Premios Mayte das artes escénicas.
Nesta obra, Ana Belén interpretou o drama dunha muller que sofre malos tratos por parte do seu marido e que vive angustiada e enquistada na dor que lle produce recordar que foi violada polo seu propio pai cando non era máis que unha adolescente.
Ana Belén. Biografía dun mito. Retrato dunha xeración
O 7 de novembro de 2002 publícase a súa primeira biografía autorizada, chamada ''Ana Belén. Biografía de un mito. Retrato de una generación'', pensada, ideada e escrita polo xornalista do xornal El País Miguel Ángel Villena, que empezou a escribila coa estreita colaboración da artista en 2001, baixo a editorial Praza & Janés e coa intención de contar non só a historia persoal e profesional de Ana Belén, senón tamén a traxectoria social que viviu España nos últimos anos, desde o punto de vista da súa xeración. A propia artista cedeu fotografías persoais inéditas en exclusiva para dita biografía.
Ana Belén presentou o libro xunto ao seu marido Víctor Manuel e o autor do mesmo no Círculo de Bellas Artes de Madrid ante os medios de comunicación, nun acto que contou coa asistencia de diversos invitados e amigos da artista, como José Carlos Plaza, Gerardo Vera, Loles León, José Luis García Sánchez, o deseñador de moda Jesús del Pozo e a política e exministra de cultura Carmen Alborch, entre moitos outros.
Viva L´Italia
En novembro de 2003 edita un novo disco: Viva L'Italia, no que rende tributo á música italiana con cancións de Domenico Modugno, Gino Paoli, Francesco de Gregori, Claudio Baglioni e Mina entre outros. Tamén interpreta a dúo a canción Canción xunto a Lucio Dalla. As cancións foron adaptadas ao castelán por Víctor Manuel, a produción foi de novo realizada por Emanuele Rufinengo e o proceso de gravación produciuse en Milán, Roma e Madrid.
O álbum foi Disco de Ouro en España, rodáronse varios videoclips cos singles e editouse unha edición especial do disco que acadou bastante éxito e con el, Ana Belén realizou unha xira con Víctor Manuel ao longo do ano 2004 presentando o álbum, así como o disco El perro del garaje, de Víctor Manuel. Con dita xira percorren España.
Colaboracións, compromiso político e homenaxes
En 2003 colabora na plataforma cultural contra a guerra de Iraq coa axuda doutros artistas como Juan Diego, Pedro Almodóvar, Jordi Dauder ou Pilar Bardem, que saíron xunto a miles de persoas á rúa en protesta ao apoio do Goberno de España a devandito conflito. O seu compromiso con iso pasou tamén por entrar xunto a actores como Aitana Sánchez Guijón, Juan Echanove ou María Barranco ao Congreso dos Deputados con camisetas de protesta mentres o por entón Presidente do Goberno José María Aznar, un dos líderes mundiais que apoiaron a George Bush na guerra de Iraq, comparecía no hemiciclo.
En 2003 tamén grava en castelán e inglés a balada I only have eyes for you co cantante británico Rod Stewart no seu disco The great american song book volume II, no que tamén colaboraron as cantantes Queen Latifah e Cher con outros duetos co artista.
O 18 de febreiro de 2003 recibe unha homenaxe no Instituto Cervantes de Tolosa pola súa carreira cinematográfica, ao que acudiu para realizar varias conferencias e coloquios. Na homenaxe, durante unha semana proxectáronse algunhas das súas películas como La casa de Bernarda Alba, La Corte de Faraón, La colmena, Demonios en el jardín e El amor perjudica seriamente la salud, ou Cómo ser mujer y no morir en el intento; a súa única incursión na dirección cinematográfica.
A mediados de 2003 grava no disco homenaxe a José Alfredo Jiménez "XXX Un Mundo Raro", a canción que dá nome á homenaxe Un Mundo Raro
En xuño de 2004 colabora e participa activamente nun concerto realizado en homenaxe aos republicanos que sufriron o impacto das consecuencias da guerra civil española. O recital celebrouse na localidade de Rivas-Vaciamadrid, levando como nome Recuperando memoria. Dese concerto editouse un disco (CD + DVD). Nel recitou o poema do falecido Pedro Garfias Madrid y bajo la metralla e cantou xunto ao seu marido Víctor Manuel e o cantautor canario Pedro Guerra a canción Contamíname. En devandito concerto tamén participaron a actriz Pilar Bardem, o cantante Miguel Ríos, a escritora Almudena Grandes e o seu marido Luis García Montero, o cantante Paco Ibáñez, os actores Juan Diego e José Sacristán e os cantautores Luis Eduardo Aute e Lluís Llach, entre outros.
Ese mesmo ano colabora nun disco homenaxe a Pablo Neruda producido polo seu marido Víctor Manuel: Neruda en el corazón, no que tamén colaboran Julieta Venegas, Enrique Morente, Soledad Giménez, Joan Manuel Serrat, Miguel Bosé e Pablo Milanés. Ana Belén canta Tonada de Manuel Rodríguez, a cal interpretou na Teletón de Santiago de Chile, por medio dunha emotiva actuación retransmitida a toda Latinoamérica. Precisamente é alí onde este proxecto repórtalles máis triunfos profesionais e particularmente en Santiago de Chile. Todos os artistas que colaboraron no disco realizaron un exitoso concerto no Palau Sant Jordi.
Cosas que hacen que la vida valga la pena
En 2004 estrea a película Cosas que hacen que la vida valga la pena de Manuel Gómez Pereira, escrita por Joaquín Oristrell e Yolanda García Serrano, que lle reporta moitos triunfos profesionais. Gañou o premio á mellor actriz no Festival de Montecarlo e o Premio Turia á mellor intérprete feminina cinematográfica do ano, e ademais foi nomeada na XIX edición dos Premios Goya da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España (como actriz protagonista), aos premios da Unión de Actores e aos Fotogramas de Prata como actriz de cine protagonista.
Nesa película, ganadora do Premio do Público no Festival de Málaga de Cine Español, compartiu protagonismo con Eduard Fernández e nela interpretan a Hortensia e Jorge, dúas persoas desencantadas da vida que se namoran e deciden iniciar unha nova vida en común. No repartimento tamén figuran María Pujalte e José Sacristán e a banda sonora da película inclúe cancións orixinais cantadas por Joan Manuel Serrat, Joaquín Sabina, Pasión Vega e Miguel Ríos.
Diatriba de amor contra un hombre sentado
O 13 de febreiro de 2004 volve ao teatro coa obra de Gabriel García Márquez Diatriba de amor contra un hombre sentado, a única peza teatral do autor, e o primeiro monólogo da carreira interpretativa de Ana Belén. A obra estreouna no Palacio de Festivales de Santander e con ela realizou unha xira durante varios meses, que se retomou o 8 de abril de 2005 no Teatro Romea de Barcelona. Con ela percorreu cidades españolas como Bilbao, Málaga, Xaén, Almería, Cádiz, Alacant, Albacete ou Madrid, onde se representou no Teatro da Latina durante máis dun mes. Na obra, desenvolvida no Caribe, interpretou a Graciela, unha muller que narra a historia da súa vida fronte ao seu marido, que permanece ausente. A dirección correu a cargo de José Carlos Plaza, a minimalista e peculiar escenografía foi creada por Gerardo Vera, a música foi composta e dirixida polo fillo de Ana Belén, David San José e do deseño gráfico do cartel foi responsable Juan Gatti.
A interpretación de Ana Belén foi ben acolleita pola crítica e foi nomeada a diversos premios teatrais do ano, incluído o Premio Mayte das artes escénicas.
Una canción me trajo aquí - 30 anos de historia musical
Nesta xira, ademais dos seus músicos como Ángel Crespo, Andreas Prittwitz, Mariano Díaz ou o seu fillo David San José ao teclado, tamén lles acompañou facendo os coros a filla da parella: Marina San José. Nesta mesma xira tamén, ademais de repasar os seus maiores éxitos musicais, estrearon tres cancións inéditas: El largo viaje, composta por David San José, Cuando arreglábamos el mundo e Una canción me trajo aquí, canción que dá título a xira e ao disco, composto polo ganador dun Oscar Jorge Drexler.
Durante esta xira, o 12 de xaneiro de 2006, participa co seu marido Víctor Manuel e outros artistas como Miguel Bosé no peche da Campaña Electoral de Michelle Bachelet no Paseo da Alameda de Santiago de Chile.
Música, teatro e homenaxes. Regreso a Mérida
Logo de estar máis dun ano en víraa Una canción me trajo aquí, Ana Belén involucrouse en novos proxectos tanto na música como na interpretación, non deixando de colaborar tampouco con outros artistas e de recibir premios, nomeamentos e homenaxes a toda a súa carreira profesional como a Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes ou o recibido no Festival de Cine Español de Málaga. Publicou un novo disco de cancións inéditas en marzo de 2007: Anatomía e comezou unha nova xira teatral coa obra clásica da mitoloxía grega Fedra.
Premio Málaga a toda a traxectoria cinematográfica
O 18 de marzo de 2006 recibiu o Premio Málaga (Biznaga de Prata) durante a novena edición do Festival de Cine Español de Málaga e inaugurou o seu monólito situado no Paseo Marítimo Antonio Banderas da cidade, en recoñecemento á súa extensa carreira cinematográfica como actriz. Durante o festival proxectáronse as súas películas máis representativas como La Corte de Faraón ou  La pasión turca. O galardón recibiuno nun emotivo acto celebrado no Teatro Cervantes de Málaga de mans de compañeiros de profesión e amigos como Imanol Arias, Pastora Vega e Juan Echanove. Este recoñecemento cinematográfico posúeno outras personalidades do cine español como Carmen Maura, Ángela Molina, Concha Velasco, Verónica Forqué ou Geraldine Chaplin.
Anatomía
En 2006 comeza a gravar co produtor Javier Limón un novo traballo discográfico que se publica o 6 de marzo de 2007 co nome de Anatomía, no que se inclúen trece cancións inéditos de autores como Joaquín Sabina, Javier Limón, Pablo Guerrero, o seu fillo David San José, Bebe e Víctor Manuel entre outros, e que contou coa produción de Javier Limón. Nel hai colaboracións de músicos como Niño Josele coa guitarra flamenca. O primeiro single, titulado Pobrecita de mi está composto por Joaquín Sabina e con el rodouse un videoclip. O disco, o décimo noveno da súa carreira en solitario, foi certificado cun disco de ouro en España e con el comezou unha xira en solitario por toda España o 19 de xaneiro de 2008, que se prolongou ata o 1 de xuño.
Por este disco, optou na VIII edición dos Grammy Latino ao Gramófono de Ouro na categoría de mellor álbum pop vocal feminino, compartindo nomeamento con Shaila Dúrcal, ILona, Belinda e Laura Pausini, quen resultou finalmente vencedora.
Fedra
O 12 de xullo de 2007 estreouse na inauguración da LIII edición do Festival de Teatro Clásico de Mérida a traxedia grega Fedra, con versión do dramaturgo Juan Mayorga e baixo a dirección de José Carlos Plaza. A obra, un clásico inmortalizado por Eurípides e Séneca entre outros, bateu récords con máis de 22.000 espectadores, o que a converte na segunda obra con máis público na historia do festival. Despois, a obra emprendeu unha xira que recalou o 1 de agosto no Festival Grec de Barcelona. O 7 de setembro Fedra estreouse con grande éxito no Teatro Bellas Artes de Madrid e representouse ata o 28 de outubro. O 1 e o 2 de novembro representouse no Gran Teatro de Córdoba e en Donostia no Teatro Victoria Eugenia durante os días 10 e 11 de novembro. Ademais, a xira pasou por outras cidades da xeografía española como Sevilla, Bilbao, Almería e Alacant. Nesta obra compartiu repartimento con Alicia Hermida e Fran Perea entre outros actores.
Por Fedra, Ana Belén gañou o Fotogramas de Prata na categoría de mellor actriz teatral por votación dos lectores, e foi candidata nos Premios Mayte das artes escénicas, os Premios Ercilla e nos galardóns da Unión de Actores como actriz de teatro. Ademais, xunto a once candidatos máis, estivo nomeada ao Premio Vale-Inclán de Teatro, resultando a finalista nunha segunda posición, durante unha cerimonia de entrega ofrecida no Teatro Real de Madrid.
Debido ao grande éxito de público e crítica, a obra reestréase en setembro de 2009 en Madrid. Despois, emprende unha xira por toda España, visitando cidades como Zaragoza, Málaga, Palma e As Palmas de Gran Canaria, entre outras. Ata a data, máis de 83.000 espectadores viron a función.
Colaboracións musicais
O 8 de marzo de 2007, día da muller traballadora, ofreceu un concerto en Xixón xunto ao seu fillo David San José ao piano, rendendo homenaxe a centos de mulleres asturianas.
O 14 de marzo de 2007 colaborou no concerto-homenaxe do vinte aniversario da ONG Solidariedade Internacional, acompañada por outros moitos rostros do mundo do espectáculo como Joan Manuel Serrat, Ismael Serrano, Miguel Ríos, Pilar Bardem, Víctor Manuel, Lola Herrera, Iñaki Gabilondo ou Luis Eduardo Aute.
Ese mesmo ano 2007 edítase un álbum (CD DVD) chamado Tatuaje, o cal trata de render tributo á canción típica española. Nel, diversos artistas de distintos estilos musicais poñen as súas voces a clásicos da copla de Miguel de Molina ou Concha Piquer entre moitos outros cantantes en varias actuacións para Televisión Española, por medio dunha gala moi teatral presentada pola actriz Pastora Vega. Ana Belén canta precisamente, de forma máis melódica, a canción Tatuaje, canción por excelencia da estrela da copla Concha Piquer. Neste álbum tamén participan cantantes como Cristina del Valle, Antonio Carmona, Enrique Bunbury, Rosario Flores, Luis Eduardo Aute, Antonio Vega, Joaquín Sabina, Marta Sánchez, Malú, Andrés Calamaro, David Bisbal, Pasión Vega, Carmen París e o seu propio marido Víctor Manuel entre outros.
Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes
En xuño de 2007 concedéuselle a Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes, galardón anual honorífico a toda a traxectoria artística, outorgado polo Consello de Ministros e entregado na Catedral de Toledo o 12 de decembro de 2007, nun solemne acto presidido polos Príncipes de Asturias. Ese mesmo ano, este premio tamén llo concederon a diversas personalidades do mundo da cultura como o cantautor Paco Ibáñez, a actriz Nati Mistral, o cineasta Bernardo Bertolucci, o torero Enrique Ponce, o cociñeiro Ferran Adrià ou a presentadora e actriz Cayetana Guillén Cuervo polo seu programa Versión española da 2 de Televisión Española.
Xira Anatomía 2008
O 19 de xaneiro de 2008 Ana Belén emprendeu en Roquetas de Mar (Almería) unha nova xira en solitario de presentación do seu último álbum de estudio con cancións inéditas: Anatomía, publicado en marzo de 2007. Un sobrio espectáculo deseñado e dirixido por José Carlos Plaza na que foi acompañada pola súa banda habitual de músicos, entre os que destacan Mariano Díaz, Santi Ibarretxe, Ovidio Pérez, o batería Ánge Crespo e o seu propio fillo David San José ao teclado, entre outros. Repasando case todas as cancións do disco e clásicos máis ou menos coñecidos do seu repertorio como El hombre del piano, , Lía ou A la sombra de un león, a artista pasou por máis de vinte cidades e por lugares emblemáticos como o Gran Casino de Aranjuez ou o Palacio da Música Catalá, finalizando o seu percorrido no Teatro Gran Vía de Madrid, onde realizou sete concertos consecutivos desde o 26 de maio ata o 1 de xuño de 2008.
Tras esta xira en solitario, Ana Belén volverase a xuntar o 26 de xuño con Víctor Manuel para emprender o resto do ano a xira conxunta Tal para cal, na que tamén se presentará o novo álbum do cantautor asturiano: No hay nada mejor que escribir una canción. Con devandito espectáculo percorreron España por diferentes cidades como Madrid, León, Zaragoza ou Palma e viaxarán tamén a Latinoamérica.
Plataforma de Apoio a Zapatero
En febreiro de 2008 Ana Belén, xunto a centos de cidadáns anónimos e diversas personalidades do mundo da cultura como o seu marido Víctor Manuel, Pedro Almodóvar, Álvaro de Luna, Concha Velasco, Miguel Bosé, Juan José Millás, Soledad Giménez, José Luis Cuerda, José Saramago, Joaquín Sabina, María Barranco, Bernardo Bertolucci, Marisa Paredes e Joan Manuel Serrat entre outros, entrou a formar parte de PAZ (Plataforma de Apoio a Zapatero), organización conformada por máis de dúas mil persoas que apoiaron e reivindicaron o voto para o presidente do goberno José Luis Rodríguez Zapatero do PSOE, coa intención de que saíse de novo elixido nas Eleccións Xerais do 9 de marzo de 2008.
Con esta plataforma, todos os integrantes fixeron público un manifesto no Círculo de Bellas Artes de Madrid e realizaron varios vídeos propagandísticos nos que cun xesto facían referencia ás cellas do Presidente do Goberno en lingua de signos tratando de apoialo. Noutro dos vídeos, que espertaron grandes polémicas, os artistas adaptaron e cantaron xuntos unha canción de Joan Manuel Serrat: Defender la alegría, baseada nun poema do escritor e poeta uruguaio Mario Benedetti.
Trala definitiva vitoria do PSOE nas Eleccións Xerais do 9 de marzo de 2008, Ana Belén estivo apoiando activamente xunto a centos de persoas a José Luis Rodríguez Zapatero con Víctor Manuel, José Carlos Plaza, Rosa León e Fran Perea entre outros artistas desde a Rúa de Ferraz en Madrid, onde se atopa a sede central do partido.
Colaboracións, homenaxes e firmas publicitarias
O 5 de febreiro de 2008, a cantante Soledad Giménez (ex vocalista de Presuntos Implicados) lanzou ao mercado o seu novo álbum en solitario, no que canta unha canción a dúo con ela: La felicidad. Así mesmo, ese día publícase o novo álbum en solitario do seu marido Víctor Manuel: No hay nada mejor que escribir una canción, no cal colabora nos coros.
A partir de febreiro de 2008 Ana Belén presentouse ante os medios de comunicación como a nova imaxe publicitaria oficial da liña ou gama comercial de produtos cosméticos Vitesse Excellent, anunciando unhas cremas faciais destinadas a mulleres maduras cunha idade superior aos corenta anos. Esta campaña publicitaria supón ser a primeira na que Ana Belén cede a súa imaxe a unha marca privada determinada.
O 12 de marzo de 2008 rendéuselle unha homenaxe como actriz cinematográfica na XIV Mostra de Cine Español de Tudela. Nela proxectouse a película La Corte de Faraón e fíxose un coloquio no que estivo ela como invitada xunto ao director da película, José Luis García Sánchez.
O 14 de abril de 2008 participa nunha homenaxe ao falecido guionista Rafael Azcona, recitando un poema sobre o escenario do Círculo de Bellas Artes de Madrid.
O 14 de xuño de 2008 colaborou no concerto Para la liberdad, dirixido por José Carlos Plaza no Palacio de Vista Alegre en Madrid, en homenaxe aos cincocentos presos e represaliados políticos do Franquismo. Nel cantou La muralla, España, camisa blanca de mi esperanza e Rumbo al Sur.
O 7 e 8 de novembro do 2008 participou xunto a miles de persoas anónimas no concerto internacional homenaxe ao falecido Presidente Chileno Salvador Allende, conmemorando así o ano do seu centenario. Na organización de devandito evento está profundamente implicado o seu marido Víctor Manuel e nel participaron moitos artistas de carácter internacional. Celebráronse dous concertos consecutivos os días 7 e 8 de novembro de 2008 no Estadio Nacional de Chile baixo o título 100 anos, 1000 soños.
A finais de xullo de 2008 o seu fillo David converteuna en avoa dunha nena.
La plaça del diamant
O 28 de abril de 2008, Ana Belén realizou no Teatro Español de Madrid un espectáculo onde recitou e interpretou unha lectura dramatizada dun fragmento da mítica obra literaria catalá La plaça del diamant da escritora Mercè Rodoreda, por medio dunha versión traducida ao castelán dirixida por Joan Ollé. Conmemorando o centenario do nacemento da súa autora, devandito espectáculo pertence ao calendario de actividades internacionais que promocionan a cultura catalá en todo o mundo baixo a coordinación do Institut Ramon Llull (IRL) e o apoio da Generalitat de Cataluña e o Centro Cultural Blaquerna. Sobre unha íntima posta en escena, Ana Belén deu vida a través dun monólogo a Colometa. O espectáculo viaxou no outono e representouse tamén en México, durante o festival anual de Guanajuato.
Tal para cual
O 26 de xuño de 2008, Ana Belén e Víctor Manuel iniciaron unha xira conxunta Tal para cal, na que presentaron cancións dos seus discos en solitario: Anatomía e No hay nada mejor que escribir una canción, respectivamente. Xuntos protagonizaron un espectáculo, que percorreu España por cidades como León, Zaragoza, Madrid ou Barcelona e que viaxou a países como México, Chile, Costa Rica e Colombia.
Música callada. La vida rima
O 7 de abril de 2011 inicia en Bilbao unha xira coa pianista Rosa Torres-Pardo. O espectáculo, con guión de Luis García Montero e dirixida por José Carlos Plaza, leva por título Música callada. La vida rima e está composto de textos poéticos e pezas musicais. Percorren teatros e auditorios de España, en cidades como Bilbao, Madrid, Xaén, Mérida ou Santiago de Compostela.
Colaboracións televisivas: Cheers e Hospital Central
En setembro de 2011 intervén no primeiro capítulo da versión española da serie Cheers, interpretando a Emilia, a prometida do personaxe que encarna Antonio Resines. En 2012 tamén participa como invitada especial nun capítulo da vixésima tempada da serie Hospital Central, dando vida a Ana Besteiro, unha psicóloga que sofre agorafobia.
A los hombres que amé
O 15 de novembro de 2011 Ana Belén publica un novo álbum de estudio, A los hombres que amé, co que rompe catro anos de silencio discográfico. No disco recrea cancións de 14 dos seus autores preferidos, entre os que figuran Joaquín Sabina, Víctor Manuel, Kiko Veneno, Joan Manuel Serrat e Chico Buarque. Como primeiro sinxelo extráese unha versión do clásico de Luis Eduardo Aute Las cuatro y diez. Con este disco, a artista protagoniza un especial musical emitido por La 1 en Noiteboa. O álbum é certificado Disco de Ouro polas súas vendas en España. En marzo de 2012, a cantante emprende unha xira para presentar o álbum, que a leva a ofrecer o seu primeiro concerto no Teatro do Liceo de Barcelona e a actuar durante 5 noites consecutivas no Teatro Español de Madrid.
Electra
Ana Belén regresa ao Festival de Teatro de Mérida na súa 58ª edición para encarnar a Electra. A dirección da montaxe corre a cargo de José Carlos Plaza e a adaptación da traxedia de Eurípides é obra de Vicente Molina Foix. No espectáculo, que se representa do 20 ao 29 de xullo de 2012, a actriz comparte escenario con Julieta Serrano e Fran Perea, entre outros. A obra obtén o Premio Ceres do Público ao mellor espectáculo da 58ª edición do Festival.
Algoritmo divide e vencerás
Na cultura popular, divide e vencerás fai referencia a un refrán que implica resolver un problema difícil, dividíndoo en partes máis simples tantas veces como sexa necesario, ata que a resolución das partes tórnase obvia. A solución do problema principal constrúese coas solucións atopadas.
Nas ciencias da computación, o termo divide e vencerás (DYV) fai referencia a un dos máis importantes paradigmas de deseño algorítmico. O método está baseado na resolución recursiva dun problema dividíndoo en dous ou máis subproblemas de igual tipo ou similar. O proceso continúa ata que estes chegan a ser o suficientemente sinxelos como para que se resolvan directamente. Ao final, as solucións a cada un dos subproblemas combínanse para dar unha solución ao problema orixinal. Esta técnica é a base dos algoritmos eficientes para case calquera tipo de problema como, por exemplo, algoritmos de ordenamento (quicksort, mergesort, entre moitos outros) e a transformada discreta de Fourier.
Deseño e posta en funcionamento
Os algoritmos divide e vencerás (ou divide and conquer, en inglés), deséñanse como procedementos xeralmente recursivos.
Con todo, este tipo de algoritmos tamén se poden programar como un algoritmo non recursivo que almacene as solucións parciais nunha estrutura de datos explícita, como pode ser unha pila, cola, ou cola con prioridade. Esta aproximación dá maior liberdade ao deseñador, de forma que se poida escoller que subproblema é o que se vai a resolver a continuación, o que pode ser importante no caso de usar técnicas como Ramificación e anotación ou de optimización.
Resolución de problemas complexos
Este modelo algorítmico é unha ferramenta potente para solucionar problemas complexos, tales como o clásico xogo das torres de Hanoi. Todo o que necesita este algoritmo é dividir o problema en subproblemas máis sinxelos, e estes noutros máis sinxelos ata chegar a uns subproblemas sinxelos (tamén chamados casos base). Unha vez aí, resólvense e combínanse os subproblemas en orde inversa ao seu inicio. Como dividir os problemas é, a miúdo, a parte máis complexa do algoritmo. Por iso, en moitos problemas, o modelo só ofrece a solución máis sinxela, non a mellor.
Eficiencia do algoritmo
Normalmente, esta técnica proporciona unha forma natural de deseñar algoritmos eficientes. Por exemplo, se o traballo de dividir o problema e de combinar as solucións parciais é proporcional ao tamaño do problema (n); ademais, hai un número limitado p de subproblemas de tamaño aproximadamente igual a n/p en cada etapa; e para rematar, os casos base requiren un tempo constante (Ou(1)); entón o algoritmo divide e vencerás ten por cota superior asintótica a Ou(nlogn). Esta cota é a que teñen os algoritmos divide e vencerás que solucionan problemas tales como ordenar e a transformada discreta de fourier. Ambos os procedementos reducen a súa complexidade, anteriormente definida por Ou(n 2 ). Para terminar, cabe destacar que existen outros enfoques e métodos que melloran estas cotas.
Paralelismo
Este tipo de algoritmos adáptase de forma natural á execución en contornas multiprocesador, especialmente en sistemas de memoria compartida onde a comunicación de datos entre os procesadores non necesita ser planeada por adiantado, polo que subproblemas distintos pódense executar en procesadores distintos.
Acceso a memoria
Os algoritmos que seguen o paradigma Divide e vencerás, tenden naturalmente a facer un uso eficiente das memorias cachés. A razón é que unha vez que un subproblema é o suficientemente pequeno, el e todos os seus subproblemas pódense, en principio, solucionar dentro desa caché, sen ter acceso á memoria principal, que é da orde de decenas de veces máis lenta. Un algoritmo deseñado para aproveitar a memoria caché deste xeito chámase modelo caché-esquecediza, esquecediza porque non contén o tamaño da memoria como parámetro explícito. Por outra banda, estes algoritmos pódense deseñar para moitos problemas importantes, tales como ordenación, a multiplicación de matrices, de maneira que se faga un uso óptimo da caché. En contraste, o achegamento tradicional para explotar a caché é facer bloques, desta forma, o problema divídese explicitamente nas partes de tamaños apropiados para que se poida utilizar ao caché de forma óptima, pero soamente cando o algoritmo é mellorado para o tamaño específico da caché dunha máquina particular. A mesma vantaxe existe no que respecta a outros sistemas xerárquicos de memoria, por exemplo NUMA ou memoria virtual, así como para niveis múltiples de caché: unha vez que un subproblema é suficientemente pequeno, pode ser solucionado dentro dun nivel dado da xerarquía, sen ter que acceder ao máis alto (máis lento).
Con todo, a clase de optimalidad asintótica descrita aquí, análoga a notación Ou maiúscula, non fai caso de factores constantes, e o engadir melloras adicionais específicas da máquina e caché non é un requirimento para alcanzar o óptimo nun sentido absoluto.
Desvantaxes
A principal desvantaxe deste método é a súa lentitude na repetición do proceso recursivo: os gastos indirectos das chamadas recursivas á resolución dos subproblemas, xunto co feito de ter que almacenar a pila de chamadas (o estado en cada punto na repetición), poden empeorar calquera mellora ata entón lograda. Esta tara, con todo, depende do estilo de programación: con casos base o suficientemente grandes, redúcense os gastos indirectos da repetición das chamadas.
Constancia de la Mora
Constancia de la Mora Maura, nada en Madrid o 28 de xaneiro de 1906 e finada en Guatemala o 26 de xaneiro de 1950, foi unha aristócrata española que apoiou firmemente a causa republicana durante a guerra civil. Casada co xefe das Forzas Aéreas Republicanas, foi a directora da Oficina de Prensa Estranxeira da República.
Traxectoria
Nada en xaneiro de 1906 nunha familia da aristocracia, viviu os seus primeiros anos no seo da alta sociedade madrileña. O seu pai era Germán de la Mora Abarca e a súa nai Constancia Maura Gamazo, filla de Antonio Maura. Entre as irmás de Constancia estaba Marichu de la Mora, moi próxima á Falanxe
Estivo casada en primeiras nupcias co malagueño Manuel Bolín (irmán de Luís Bolín) con quen tivo unha filla e posteriormente foi a muller do xeneral da aviación republicana Ignacio Hidalgo de Cisneros e López de Montenegro.
Constancia uniu a súa sorte á da España republicana durante a guerra civil española. O seu matrimonio con Hidalgo de Cisneros, xefe das Forzas Aéreas Republicanas, envolveu á parella nunha aureola de lenda.
Foi nomeada xefa da Oficina de Prensa Estranxeira republicana. Tras a derrota da República na Guerra civil, Constancia da Moura exiliouse a México e publicou a súa autobiografía In place of Splendor (Doble esplendor, na súa tradución ao castelán); Eleanor Roosevelt presentou este libro en Nova York. Morreu aos 44 anos de idade nun accidente de tráfico en Guatemala.
Durante a Guerra Civil
As vidas de Constancia e Marichu de la Mora Maura, representan co máximo de expresividade o enfrontamento entre os dous sectores nos que se dividiu a sociedade española durante a guerra civil. E tamén o terrible contraste entre as penosas consecuencias posteriores que padeceron quen se mantiveron fieis á República fronte ao triunfo de quen se uniron ás forzas que se alzaron contra ela.
Constancia e Marichu de la Mora Maura eran irmás. Netas de Antonio Maura, seguiron con todo camiños distintos.
Por contraste Marichu de la Mora, que era amiga persoal de José Antonio Primo de Rivera e da súa irmá Pilar, formou parte do núcleo inicial de Falanxe e durante a guerra civil contribuíu a organizar a Sección Feminina na zona sublevada.
Tras a guerra
Pablo Neruda, grande amigo seu, asistiu ao seu enterro, pronunciando un sentido discurso que comezaba:
Por contraste, Marichu de la Mora Maura, converteuse nunha relevante política, escritora e xornalista na España posterior á guerra civil. Só era un ano máis nova que a súa irmá Constancia, e ambas recibiron idéntica educación, nos mesmos centros de ensino, pero os seus destinos foron moi distintos.
Marichu de la Mora casou en 1929 con Tomás Chávarri Lignes, sendo un dos seus fillos o director de cine Jaime Chávarri. Antes da guerra colaborou estreitamente con Pilar Primo de Rivera na organización da Sección Feminina, quen a nomeou secretaria da organización. Posteriormente foi delegada nacional de Prensa e Propaganda. Dirixiu a revista E na que colaboraron escritores e poetas falanxistas relevantes como Eugeni d'Ors, Dionisio Ridruejo, Eugenio Montes, etc. e, segundo moitos informadores, foi a muller que inspirou a Dionisio Ridruejo gran número dos seus poemas. Foi a primeira muller española con carné de xornalista. Xunto coa princesa Smijlia, promoveu en Eivisa a moda ad-lib e foi a primeira presidenta do Círculo de Escritores de Moda. Ademais de colaboradora do diario Madrid, foi subdirectora da Actualidad Española e colaborou con Semana cando era director o académico Manuel Falcón. Marichu de la Mora faleceu na súa casa de Mata do Pirón, en Segovia, o 1 de novembro de 2001, aos 94 anos de idade.
Doble esplendor
A autobiografía de Constancia de la Mora, Doble esplendor, constitúe un interesante documento sobre a historia dunha muller española na primeira metade do século XX, concretamente sobre a vida dunha muller que se rebela contra as convencións sociais propias da súa clase. Comeza unha mañá de marzo de 1931 cando unha moza da alta sociedade española que regresa a Madrid procedente de Málaga, que acababa de separarse do seu marido e viña disposta a "empezar unha nova vida", dáse conta de que España enteira se dispuña a facer algo moi parecido", ao proclamarse a República.
A segunda metade do libro contén un relato minucioso da guerra civil española vista desde unha perspectiva comprometida, incluíndo sucesos de Madrid, Alacant, Valencia e Barcelona, cidades onde a autora viviu durante a guerra.
O libro é citado por autores anglosaxóns do talle de Edward Malefakis, Gabriel Jackson, Burnett Bollotten ou Hugh Thomas, pero é menos coñecido en España porque a súa primeira edición (1939) foi publicada en Estados Unidos, en inglés. Educada en Inglaterra, Constancia de la Mora falaba un bo inglés, por pasar unha longa tempada en Cambridge, pero algúns investigadores sosteñen que para escribir o libro Constancia contou coa colaboración dunha xornalista norteamericana.
In place of Splendor: the autobiography of a Spanish woman conseguiu unha grande aceptación por parte dos lectores e os críticos, e foi traducido a numerosos idiomas. Richard Collins tentou a súa adaptación cinematográfica en 1946, co mesmo título que o libro, aínda que con menos éxito.
Cando Constancia de la Mora estableceuse en México, escribiu a versión española do libro (Doble esplendor) que foi publicada en devandito país. Tamén se fixeron traducións ao francés, alemán, italiano, checo,romanés e ruso, pero a obra tivo unha mínima difusión en España pola situación política. En 1977 fíxose unha edición española, que non se reeditou. En 2004, publicouse unha nova edición en España, con prólogo de Jorge Semprún Maura.
Memoria de Constancia de la Mora
Nos últimos anos publicáronse varios libros sobre Constancia de la Mora, e tamén sobre o seu esposo Ignacio Hidalgo de Cisneros. "La roja y la falangista. Dos hermanas en la España de 36", de Inmaculada de la Fuente, que narra dúas vidas enfrontadas, as de Constancia e Marichu de la Mora Maura. "Constancia de la Mora. Esplendor y sombra de una vida española del siglo XX", de Soledad Fox Maura, tradución dunha obra editada en Estados Unidos. En realidade publicáronse en inglés dúas edicións con distinto título, "Constancia de la Mora, in war and exile", en 2007 e "A spanish woman in love and war", en 2011, ambas de Soledad Fox. "Dos aristócratas republicanos. Constancia de la Mora y Maura e Ignacio Hidalgo de Cisneros", de Arturo del Villar. “Dos mujeres modernas: Isabel Oyarzábal Smith (1879-1974) y Constancia de la Mora Maura (1906-1950)", en Memoria, escritura e voces de mulleres, Universidade de Málaga, 2011. O propio "Doble esplendor", reeditado en España en 2004. E as memorias do seu esposo Hidalgo de Cisneros, "Cambio de rumbo", publicadas no estranxeiro en dous tomos, en 1961 e 1966, que non foron reeditadas en España até 1977. Sobre o seu esposo filmouse recentemente un documental, "Camarada General", que tamén se refire a Constancia de la Mora.
Na localidade de San Juan, en Alacant, o Concello deu o nome de Constancia de la Mora a unha rúa, en conmemoración ao labor que realizou durante a Guerra Civil na evacuación e o coidado de nenos para protexerlles dos bombardeos. A homenaxe a Constancia de la Mora foi aprobado no pleno 3 de abril de 2004, e lembra a época en que Constancia se estableceu en Sant Joan ao coidado dos nenos evacuados de Madrid, que se instalaron na herdade Vila Amparo. Posteriormente, Constancia tamén instalou e atendeu en San Juan unha residencia para aviadores feridos en combate.
A herdanza de Connie
Connie, como era coñecida Constancia de la Mora polos seus amigos americanos, instalouse definitivamente en México, porque pola súa militancia comunista foille denegado o visado cando quixo regresar a Estados Unidos. En México traduciu a súa obra ao español, e publicouna co título "Dobre esplendor". Dedicou gran parte dos seus esforzos a apoiar aos exiliados da República e aos presos políticos que se atopaban nos cárceres españois.
O seu marido, Ignacio Hidalgo de Cisneros, reuniuse con ela en México, pero finalmente separáronse en 1941 e el regresou a Europa, onde continuou realizando unha relevante actividade política, como dirixente do Partido Comunista no exilio, até o seu falecemento en 1966.
A súa filla reuniuse con ela en México en 1945, cando terminou a segunda guerra mundial, e acompañouna até o seu falecemento. Luli Bolín de la Mora, casou en México con Severiano Caraballo, e tiveron oito fillos. Unha das fillas de Luli, María Constancia Caraballo Bolín, (Cony), neta de Connie, seguiu os pasos da súa avoa como muller rompedora e revolucionaria. Era unha muller estudiosa, intelixente, filósofa, con estudos na Sorbona de París, poliglota, profesora na Universidade de Colima, integrante do Círculo de Estudo e Reflexión (CER). Tamén unha muller consciente, valente, convencida e acomodada economicamente, que, seguindo a herdanza da súa avoa, transformouse en militante revolucionaria e guerrilleira urbana ao principio dos anos setenta do século XX, sendo finalmente unha das persoas dadas por "desaparecidas", con ocasión dos seus enfrontamentos co Goberno mexicano, en decembro de 1973.
Distrito de Barysaŭ
miniatura|dereita|200px|Localización do distrito na [[rexión de Minsk.]] O distrito de Barysaŭ (en Барысаўскі раён, Barysaŭski rajon""; en Борисовский район, "Borisovskii raion") é un distrito (rajon) da rexión de Minsk, en Belarús. O centro administrativo do distrito é a cidade de Barysaŭ. A poboación estimada en 2009 era duns 188.142 habitantes.
Bretoña
O topónimo galego Bretoña pode referirse a:
Su Hui
Su Hui (tradicional 蘇蕙; simplificado 苏蕙; pinyin Sū Huì), foi unha poeta chinesa do período medio dos Dezaseis Reinos, que viviu no século IV. O seu nome de cortesía é Ruolan (tradicional 若蘭; simplificado 若兰; pinyin Ruòlán}. Su é célebre polo seu extremadamente complexo poema en forma de palíndromo (huiwen 回文), que aparentemente innovou este xénero, ademais de producir o exemplo máis complexo da historia.
Sistema endomembranoso
miniatura|dereita|350px|1 [[Núcleo celular|Núcleo. 2 Poro nuclear. 3 Retículo endoplasmático rugoso (RER). 4 Retículo endoplasmático liso (REL). 5 Ribosoma sobre o RER. 6 Proteínas transportadas. 7 Vesícula de tranporte. 8 Aparato de Golgi. 9 Cara cis do Golgi. 10 Cara trans do Golgi. 11 Cisternas do Golgi]] miniatura|dereita|350px|Micrografía do [[aparato de Golgi, visible como un conxunto de aneis semicirculares escuros. Poden verse numerosas vesículas circulares nas proximidades do orgánulo]] miniatura|dereita|350px|Ilustración detallada da [[membrana plasmática e estrutura dun fosfolípido.]] O sistema de endomembranas da célula está composto polas diferentes membranas contidas no citoplasma dunha célula eucariota. Estas membranas dividen a célula en compartimentos estruturais e funcionais chamados orgánulos. Nos eucariotas os orgánulos do sistema de endomembranas inclúen: a envoltura nuclear, o retículo endoplasmático, o aparato de Golgi, o lisosomas, os vacúolos, as vesículas, e a membrana plasmática ou celular. O sistema pode ser definido máis adecuadamente como o conxunto de membranas que forman unha única unidade funcional e de desenvolvemento, quer por estar conectadas directamente, quer por intercambiar material entre elas por medio do transporte de vesículas. Hai que subliñar que o sistema de endomembranas non inclúe as membranas das mitocondrias, os cloroplastos ou os peroxisomas.
Su Hui
Traxectoria
miniatura|esquerda|Su Hui co seu gran [[palíndrom, o Xuanji Tu.]] A dinastía Jin (265–420) unificara brevemente o imperio chinés en 280, mais entre 291 e 306 tivo lugar unha guerra civil entre múltiples bandos no norte da China, devastando esa parte do país. Durante os primeiros trece anos foi unha loita polo poder entre príncipes e duques. Entón, en 304, o líder da antigamente independente nación do Xiongnu do norte declaraon a independencia, baixo o acabado de declarar Gran Chanyu, Liu Yuan, máis tarde príncipe Han Zhao. Outros varios grupo de chineses non Han involucráronse no que se chama levantamento de Wu Hu. Contra 317 o último príncipe Jin que continuaba, agora como emperador, gobernaba un imperio reducido á antiga área do sur, e a antiga parte norte do imperio Jin fora dubdividido en varios estados independentes. En 351, fundouse o estado dos anteriores Qin e en 376 unificara con éxito o norte da China.
Su Hui era poeta do reino dos anteriores Qin (351-394). Procedían dunha familia de literatos do actual condado de Fufeng, na provincia de Shaanxi. Era a terceira filla de Su Daozhi. Su Hui casou aos dezaseis anos (quince segundo a conta occidental), e foi a vivir co seu marido, Dou Tao, no que hoxe é o distrito de Qinzhou, na provincia de Gansu, onde era o gobernador.
Sistema endomembranoso
Compoñentes do sistema de endomembranas en eucariotas
Os compoñentes son os seguintes:
Su Hui
Poema palindrómico: Xuanji Tu
Outra fonte, que denomina o poema Xuanji Tu ("Cadro da esfera que xira"), afirma que era un poema palindrómico só comprensible para Dou, o que explicaría por que ningunha das fontes da era Tan o reimprimiu, e que cando el o leu, abandonou a vida no deserto e volveu a Su Hui.
Sistema endomembranoso
Membranas internas en procariotas
Nos procariotas as membranas internas son raras, aínda que en moitas bacterias fotosintéticas a membrana plasmática está moi pregada e a maior parte do citoplasma está cheo de capas membranosas que captan a luz. Estas membranas captadoras de luz poden mesmo formar estruturas pechadas chamadas clorosomas nas bacterias verdes do xofre. Outras bacterias non fotosintéticas poden ter tamén membranas internas.
Su Hui
Poema palindrómico: Xuanji Tu
O texto do poema circulou continuamente na China medieval e nunca se perdeu, mais durante a dinastía Song volveuse raro. A versión de 112 caracteres estaba incluída en fontes anteriores. Os primeiros fragmentos da versión de 840 caracteres datan dun texto do século X de Li Fang. Varias copias do século XIII foron atribuídas, falsamente, a famosas mulleres da dinastía Song. Na dinastían Ming o poema fíxose bastante popular e os estudosos descubriron 7940 formas de lelo. Tamén se menciona na historia Flores no Espello. O poema está colocado como unha matriz de vinte e nove por vinte e nove caracteres, e pode ser lido cara a adiante ou atrás, horizontal, vertical e diagonalmente, así como por cadros de cores.
800px|center|miniatura|Versión en [[simplificación da escritura chinesa|escritura chinesa simplificada e orixinal do poema palindrómico Xuanji Tu de Su Hui.]]
Durante a dinastía Qing introduciuse o carácter 心 (corazón) no centro do poema, así que agora ten 841 caracteres.
Outros poemas
Consérvanse outros poemas atribuídos a Su Hui, mais parecen datar do período Ming.
Sistema endomembranoso
Historia do concepto
Por estudos feitos en lévedos sabemos que a maioría dos lípidos se sintetizan no retículo endoplasmático, en partículas lipídicas ou na mitocondria, e hai pouca ou ningunha síntese de lípidos na membrana plasmática ou na envoltura nuclear. A síntese de esfingolípidos empeza no retículo endoplasmático, pero complétase no aparato de Golgi. Nos mamíferos a síntese de lípidos é moi similar, coa excepción dos pasos máis iniciais da síntese de plasmalóxenos, que ten lugar nos peroxisomas. As membranas que envolven os distintos orgánulos subcelulares deben, por tanto, formarse por transferencia dos lípidos desde os mencionados lugares de síntese. Non obstante, aínda que está claro que o transporte de lípidos é un proceso central na bioxénese dos orgánulos, os mecanismos por medio dos cales se transportan os lípidos pola célula son aínda pouco comprendidos.
A primeira proposta sobre considerar as membranas do interior da célula como un único sistema que intercambiaba material entre os seus integrantes, fixérona Morré e Mollenhauer en 1974. Esta proposta era un intento de explicar como se construían as diversas membranas lipídicas da célula, por medio da ensamblaxe dun fluxo de lípidos que chegaba desde os lugares de síntese lipídica. Esta idea dun fluxo de lípidos a través dun sistema continuo de membranas e vesículas era unha alternativa a considerar que as diversas membranas celulares eran entidades independentes que se formaban polo transporte de compoñentes lipídicos libres polo citosol, como ácidos graxos e esterois. É importante sinalar que o transporte de lípidos polo citosol e o fluxo de lípidos a través dun sistema continuo de endomembranas non son procesos excluíntes e ambos os dous poden darse na célula.
Evolución
O aparato de Golgi, o retículo endoplasmático e os lisosomas evolucionaron probablemente como resultado da invaxinación da membrana plasmática. O incremento do volume xeral da célula seguramente requiriu que a membrana plasmática se pregase internamente para manter constante a relación área superficial/volume. Estes pregamentos da membrana puideron levar á especialización das membranas internas para seguir mantendo comunicación co contorno da célula. Nos primeiros estadios da evolución da célula eucariota as membranas puideron estar interconectadas fisicamente e unidas á membrana plasmática. Máis tarde, consonte as súas funcións empezaron a diverxer, as membranas internas converteríanse en estruturas separadas.
Immersion
Immersion é o quinto álbum de estudio da cantante galega Guadi Galego. Saíu á venda o 25 de outubro de 2019 baixo o selo de Altafonte Music. Foi editado en CD, vinilo e formato dixital.
Immersion é un traballo de revisión de once temas de tres dos seus discos anteriores en solitario, máis un inédito, cantados en sete linguas peninsulares diferentes: galego, castelán, asturiano, éuscaro, catalán, portugués e aranés. Xa o vídeo da versión orixinal en galego de Recoñecéndome incluíra a lingua de sinais española
Galardóns
En novembro de 2019, o disco foi galardoado co Premio á Promoción da Realidade Plurilingüe do Estado, un recoñecemento concedido polos territorios de España con lingua propia.