cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mercedes-Benz 300 SLR
Cupé Uhlenhaut
Con todo, antes de que o proxecto puidese levarse a cabo, Mercedes anunciou a retirada do automovilismo de competición a finais de 1955, en proceso incluso antes de Le Mans. O programa híbrido abandonouse, deixando a Uhlenhaut quedar cun dos mulettos sobrantes como coche de empresa con só un gran silenciador do tamaño dunha maleta engadido para amortecer os seus tubos de escape case sen silenciar.
Cunha velocidade máxima que se achega aos 290 km/h, o 300 SLR Cupé Uhlenhaut gañouse facilmente a reputación de ser o coche de estrada máis rápido da época. Circula unha historia de que, chegando tarde a unha reunión, Uhlenhaut subiu ruxindo á autoestrada de Múnic a Stuttgart en pouco máis dunha hora, unha viaxe de 220 km de que hoxe leva dúas e media.
O seu único lamento foi que "nunca poderemos comprar o coche, que o condutor medio nunca compraría de todos os xeitos".
O Cupé Uhlenhaut preservouse por Mercedes-Benz e está exposto no seu museo corporativo en Bad Cannstatt. O seu irmán vendeuse segundo confirmou o presidente de Mercedes-Benz, Ola Kaellenius, nunha poxa secreta celebrada o 5 de maio de 2022 no museo Mercedes-Benz de Stuttgart (Alemaña), por 135 millóns de euros. Con esta operación, a firma conseguiu situar este coche de colección como o coche máis caro da historia. O seu prezo multiplicou por tres o do Ferrari que ostentaba o récord desde 2018, o Ferrari 200 GTO (de 1962). O vehículo, vendido en 2018, apenas logrou alcanzar os 45,7 millóns de euros. Outros dous Ferrari (un 250 GTO e un 335 S) seguen na lista dos máis prezados.
O modelo Mercedes adquiríuno o coleccionista británico Simon Kidston, quen dixo que fixo a compra en nome dun cliente anónimo. Segundo explicou a compañía nun comunicado, os 135 millóns de euros investiranse na posta en marcha dun fondo de bolsas de formación e investigación para mozos en ciencias ambientais e descarbonización.
Deseño
O 300 SLR tiña un motor central dianteiro, co seu longo motor montado lonxitudinalmente colocado xusto detrás do eixe dianteiro para equilibrar mellor a distribución do peso dianteiro/traseiro. Un chasis de malla espacial de tubo de aceiro soldado levaba unha carrozaría de aliaxe de magnesio Elektron ultralixeira (cunha densidade relativa de 1,8 kg·dm−3). , menos dunha cuarta parte dos 7,8 kg·dm−3 de ferro), o que contribuíu substancialmente á baixa masa do vehículo de 901 kg (roadster), ou 1117 kg (cupé).
O SLR tiña un segundo asento para un copiloto, mecánico ou navegante, dependendo da carreira. Segundo se viu, só foi necesario durante a Mille Miglia, tras a cal a Carrera Panamericana de 1955 cancelouse debido ao accidente de Le Mans. Nalgúns circuítos como o Targa Florio cubriuse o asento extra e quitouse o parabrisas do pasaxeiro para mellorar a aerodinámica.
Construíronse un total de nove chasis W 196 S: sete roadsters e dous cupés.
Motor
O motor M 196 S é un motor aspirado naturalmente 8 en liña cun diámetro e carreira de 78,0 mm, o que resulta nunha cilindrada de 2982 cm3. O motor ten unha potencia nominal (DIN 70020) de 276 PS a 7000/min e produce unha potencia máxima de 310 PS a 7400/min. O seu par máximo é de 31,7 kpm a 5950/min, o que dá ao motor un BMEP moi elevado de 1.31 MPa. Do mesmo xeito que no W 196 R, o motor estaba inclinado cara á dereita en 53° para baixar o perfil do coche, o que resultaba nunha aerodinámica máis lixeira e un vulto distintivo no lado do pasaxeiro do capó compartido co Tipo Monza do coche de Fórmula 1. Para reducir a torsión do veo de manivelas, a toma de forza foi desde o centro do motor a través dunha engrenaxe en lugar de no final do veo de manivelas. Daimler-Benz equipou o motor cunha única válvula de admisión desmodrómica e unha única válvula de escape desmodrómica por cilindro, accionada por dous árbores de levas en cabeza accionados por engrenaxes rectos. O sistema de combustible é un sistema de inxección directa de combustible cunha bomba de inxección en liña de oito émbolos de accionamento mecánico fabricada por Bosch. Ademais diso, o motor do W 196 S estaba equipado cun sistema de lubricación por cárter seco e mangas de cilindros de aluminio revestidas de cromo. Para a ignición, o motor estaba equipado con magnetos dobres convencionais. A diferenza do motor M 196 R, o motor M S deseñado para funcionar con gasolina Super 98 RON estándar e dispoñible comercialmente (DIN 51600)..
Sistema de suspensión
En Le Mans en 1955, os 300 SLR tamén estaban equipados cun gran "freo de vento" montado na parte traseira que se articulaba sobre a cuberta traseira para reducir a velocidade dos coches ao final das rectas rápidas. A idea xurdiu do director de motores deportivos Alfred Neubauer, que buscaba reducir o desgaste dos enormes freos de tambor e dos pneumáticos durante as carreiras de resistencia de longa distancia nas que os coches tiñan que desacelerar repetidamente desde 290 km/h. ata 40 km/h.. Nas probas, a aliaxe lixeira de 0,7 m² do spoiler ralentizaba o coche drasticamente e melloraba as curvas, axudando a compensar os novos freos de disco superiores do principal rival do SLR, o Jaguar D-type.
SLR McLaren
thumb|dereita|[[Mercedes-Benz SLR McLaren]]
Inspirado no 300 SLR cupé Uhlenhaut, o Mercedes-Benz SLR McLaren gran turismo fixo o seu debut en 2003. Desenvolvido conxuntamente por Mercedes-Benz e McLaren Automotive presentaba un motor V8 totalmente de aluminio de 5,4 litros e sobrealimentado de 626 PS.
O SLR McLaren estaba dispoñible en versións cupé e roadster, así como outras variantes especializadas. A produción durou ata principios de 2010.
William Gibbs McAdoo
William Gibbs McAdoo, nado en Marietta, Xeorxia, o 31 de outubro de 1863 e finado en Washington en 1941, foi un avogado, estadista e líder dun movemento progresista estadounidense que ocupou o cargo de secretario do Tesouro dos EEUU durante a Administración do seu sogro, o presidente Thomas Woodrow Wilson.
Como membro do Partido Demócrata representou o estado de California no Senado dos Estados Unidos.
Primeiros anos e formación
McAdoo naceu en plena guerra civil dos Estados Unidos en Marietta, estado de Xeorxia,   fillo da escritora Mary Faith Floyd (1832-1913) e do avogado e oficial do exército confederado William Gibbs McAdoo (1820-1894). Pouco despois do seu nacemento, o exército do xeneral William Tecumseh Sherman arrasou a granxa da súa familia e esta quedou na ruína.
O seu tío paterno, John David McAdoo, foi xeneral da Confederación e xuíz do Tribunal Supremo de Texas.
Na súa infancia, McAdoo asistiu a escolas rurais ata que a súa familia se trasladou a Knoxville, Tennessee, en 1877, cando o su pai comezou a exercer a docencia na Universidade de Tennessee. Nesa mesma institución cursou McAdoo os seus estudos universitarios de Dereito.
Durante a súa etapa universitaria iniciouse no ámbito da política, como delegado suplente na Convención Nacional Demócrata de 1884.
Inicios profesionais
En 1882 foi nomeado secretario adxunto do Tribunal do Distrito Leste de Tennessee. En 1885 colexiouse en Tennessee e comezou a exercer a avogacía, logo de establecer o seu propio despacho en Chattanooga, Tennessee.
A principios da década de 1890, perdeu a maior parte dos seus aforros intentando electrificar o sistema de tranvías de Knoxville. En 1892 trasladouse a Nova York e alí coñeceu a Francis R. Pemberton, fillo do xeneral confederado John C. Pemberton, con quen constituíu a compañía Pemberton and McAdoo, dedicada á venda de valores de investimento.
En 1895, McAdoo regresou a Knoxville e recuperou o control de parte da súa empresa de tranvías en creba, que fora vendida en poxa pública. Nos meses seguintes, comezou unha disputa co empresario de Ohio C.C. Howell polo control do sistema de tranvías da cidade, que culminou nun confuso incidente coñecido como "a Batalla de Depot Street". Os litixios posteriores como consecuencia deste incidente favoreceron a Howell, polo que McAdoo abandonou os seus proxectos de tranvías en 1897 e regresou a Nova York.
Cara a 1900, McAdoo asumiu a dirección dun proxecto para construír os túneles coñecidos como Uptown Hudson Tubes, baixo o río Hudson, para a conexión ferroviaria entre Manhattan e Nova Jersey. As obras comezara xa en 1880 e, con McAdoo como presidente da Hudson and Manhattan Railroad Company, concluíronse os túneles para os pasaxeiros, que se inauguraron en 1908. McAdoo fíxose moi popular naquel momento e nunha entrevista de prensa declarou que o seu lema era "Que a poboación fique satisfeita!".
Secretario do Tesouro dos Estados Unidos
miniatura|301x301px|Nomeamento de McAdoo como secretario do Tesouro por parte do presidente [[Thomas Woodrow Wilson|Woodrow Wilson (13 de marzo de 1913).]] O político demócrata Woodrow Wilson arredou a McAdoo do mundo dos negocios logo do seu primeiro encontro en 1910, na estación de ferrocarril de Princeton, Nova Jersey. En 1912 McAdoo pasou a traballar para a súa campaña presidencial como vicepresidente do Comité Nacional Demócrata e, logo de acceder á presidencia do país, Wilson nomeu a McAdoo como secretario do Tesouro, cargo que ocupou de 1913 a 1918.
Como secretario do Tesouro, McAdoo recibiu do presidente a encarga de converter o Sistema da Reserva Federal dos Estados Unidos nun banco central operativo, logo da aprobación polo Congreso en 1913 da lei pola que se creaba o Sistema. Na súa xefatura do Departamento do Tesouro, McAdoo tivo que facer fronte a unha grave crise financeira nas vésperas e no momento do estoupido da primeira guerra mundial, en xullo e agosto de 1914.
Juanito González
Juan González Lorenzo, coñecido como Juanito González, nado en Neda o 5 de decembro de 1928 e finado en Ferrol o 4 de agosto de 2000, foi un futbolista galego, que xogaba de porteiro.
Traxectoria
Despois de debutar na Terceira División co Galicia de Ferrol, en 1947 fichou polo Racing de Ferrol, da Segunda División. Debutou co equipo verde, adestrado por Hilario, nun partido da Copa Federación Galega ante a Lucense. Con todo, o Racing incorporou ese ano ao tamén porteiro Juanito Alonso, polo que González só puido disputar cinco partidos de liga durante a tempada. Xogou o seu primeiro enconto na categoría de prata o 12 de outubro dese ano, nunha derrota por 4-0 ante o Badalona e fíxose definitivamente coa titularidade trala marcha de Alonso ao Real Madrid. Nas súas tres campañas no equipo ferrolán, disputou 52 partidos entre liga e Copa do Xeneralísimo.
William Gibbs McAdoo
Secretario do Tesouro dos Estados Unidos
O seu éxito á fronte desa institución nunha conxuntura tan complicada debeuse ás decididas accións que emprendeu, entre elas o mantemento da moeda estadounidense no padrón ouro ou o pechamento da Bolsa de Nova York durante un período sen precedentes de catro meses, para evitar que os europeos vendesen valores estadounidenses e cambiasen os seus beneficios por dólares e ouro.
Juanito González
Traxectoria
En xuño de 1950 asinou un contrato por catro tempadas co Racing de Santander, a cambio de medio millón de pesetas. Debutou na Primeira División contra o Alcoyano e foi titular durante case todos os partidos da tempada no equipo de Antonio Barrios. Continuou ocupando a portería cántabra durante a tempada 1951/52, pero perdeu protagonismo na seguinte, despois de sufrir unha lesión e perder a titularidade ante Ortega.
En 1953 fichou polo Real Madrid, onde volveu coincidir co porteiro vasco Alonso e co cambadés Pazos. Estes dous repartíronse as titularidades na portería, polo que González non puido disputar nin un só minuto en partido oficial na súa primeira tempada en Madrid, que acabou coa conquista da liga por parte do club branco. Finalmente debutou co equipo na súa segunda campaña, substituíndo ao lesionado Alonso nun partido contra o Sevilla no estadio de Nervión. Xogou un total de sete encontros ese ano, no que conquistou unha nova liga, pero nas seguintes dúas tempadas non volveu disputar ningún partido máis, sendo o elixido na portería case sempre Alonso, e nalgunhas ocasións Javier Berasaluce. Ademais de tres ligas e dúas Copas Latinas, gañou as dúas primeiras edicións da Copa de Europa, aínda que non chegou a debutar na competición europea.
Durante a tempada 1957/58 xogou co Córdoba na Segunda División. Faleceu en Ferrol o 4 de agosto do ano 2000, aos 71 anos de idade, vítima dun cancro de larinxe.
William Gibbs McAdoo
Secretario do Tesouro dos Estados Unidos
Do mesmo xeito que o presidente Wilson, McAdoo era segregacionista. Durante o seu mandato como secretario do Tesouro rompeu coa política establecida desde había tempo e ordenou a implantación das coñecidas como "leis Jim Crow", que propugnaban a segregación racial, en todas as dependencias da institución, mesmo nas delegacións do norte do país, onde antes non estaban en práctica. McAdoo declarou ao xornalista Oswald Garrison Villard que a segregación racial era necesaria no Tesouro para evitar friccións.
Cidade máxica
Cidade máxica (en Magic Town) é un filme estadounidense de 1947 dirixido por William A. Wellman e protagonizado por James Stewart e Jane Wyman.
William Gibbs McAdoo
Carreira política posterior
Logo da entrada dos Estados Unidos na primeira guerra mundial en abril de 1917 creouse a Administración de Ferrocarrís dos Estados Unidos, para xestionar o sistema de transporte do país durante a guerra. McAdoo foi nomeado director xeral de Ferrocarrís,  cargo que ocupou ata o armisticio de novembro de 1918.
Cidade máxica
Estreouse subtitulado en galego o 12 de decembro de 2020 a través da TVG.
William Gibbs McAdoo
Carreira política posterior
Comprometido partidario da Lei Seca, a primeira candidatura presidencial de McAdoo foi desactivada pola delegación do estado de Nova York e outros opositores do Norte á prohibición do alcohol na Convención Nacional Demócrata de 1920.
Cidade máxica
Sinopse
Lawrence "Rip" Smith é un antigo xogador de baloncesto e militar que dirixe unha empresa que realiza enquisas. Ultimamente comezou a obsesionarse por ser capaz de atopar unha "fórmula milagre" matemática perfecta para realizar a enquisa perfecta e competir de verdade coas súas empresas rivais. Debido a que carece de fondos, está moi por detrás do seu rival número un, George Stringer.
William Gibbs McAdoo
Carreira política posterior
McAdoo foi elixido senador por California en 1933. Promoveu a candidatura de Franklin Roosevelt e apoiou o New Deal, pero xa non se sentía cómodo co radicalismo crecente en California a mediados da década de 1930, e foi derrotado para a reelección como senador en 1938.
Vida persoal
McAdoo casou coa súa primeira esposa, Sarah Hazelhurst Fleming (finada en 1912), o 18 de novembro de 1885, cando el exercía a avogacía en Chattanooga, Tennessee. A parella tivo sete fillos: Harriet Floyd, Francis Huger, Julia Hazelhurst, Nona Hazelhurst, William Gibbs, Robert Hazelhurst e Sarah Fleming.
O seu segundo matrimonio tivo lugar o 7 de maio de 1914, cando McAdoo residía en Washington, polas súas funcións coimo secretario do Tesouro. A súa esposa foi Eleanor Randolph Wilson, a filla máis nova do presidente Wilson, e o casamento tivo lugar na Casa Branca. Tiveron dúas fillas: Ellen Wilson e Mary Faith.
Este segundo matrimonio de McAdoo terminou coa solicitude de divorcio por parte da súa esposa en 1934, que se formalizou en 1935. En setembro dese mesmo ano casou unha terceira vez, con case 72 anos, coa enfermeira Doris Isabel Cross (1909-2005), de 26 anos.
Falecemento e legado
McAdoo finou o 1 de febreiro de 1941 dun ataque ao corazón mentres viaxaba por Washington logo da terceira toma de posesión de Franklin D. Roosevelt, e foi soterrado no Cemiterio Nacional de Arlington, en Virxinia.
Entre as citas máis habituais de McAdoo destaca "É imposible derrotar un ignorante nunha discusión". Tamén, en relación a Warren Harding, McAdoo dixo que as súas declaracións públicas eran "un exército de frases pomposas a moverse pola paisaxe na procura dunha idea".
A casa onde naceu McAdoo fora adquirida polo seu pai o mesmo ano do nacemento de William, en 1863, e foi inscrita no Rexistro de Lugares Históricos dos Estados Unidos en 1978 co nome de "Casa de William Gibbs McAdoo".
Gran Premio de Australia de 2001
Michael Schumacher gañou a 33ª pole position da súa carreira ao rexistrar a volta máis rápida na cualificación. Mantivo o liderado ata que un accidente importante na quinta volta no que participaron Williams' Ralf Schumacher e o piloto de British American Racing (BAR) Jacques Villeneuve provocou a morte do mariscal de espectadores Graham Beveridge, que foi golpeado no peito por Ville-Neuvear coa dereita. O incidente requiriu despregar o coche de seguridade. A carreira reiniciouse once voltas despois con Michael Schumacher en primeiro lugar ata a fase de parada en boxes para combustible e pneumáticos. Coulthard liderou durante tres voltas ata a súa parada antes de que Michael Schumacher recuperase o liderado que mantivo para gañar a carreira.
Graham Beveridge foi o segundo mariscal que faleceu polas feridas sufridas durante unha carreira de Fórmula Un despois de Paolo Gislimberti no Gran Premio de Italia de 2000]] pouco menos de seis meses antes. A súa morte foi investigada polo órgano reitor do deporte, a Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), que concluíu que se trataba dun "accidente estraño". Un informe do forense concluíu que os organizadores da carreira, a Australian Grand Prix Corporation, foron os responsables do accidente e que era "evitábel".
Despois diso, Michael Schumacher deixou Australia como líder do Campionato do Mundo de Pilotos con dez puntos. Coulthard quedou a catro puntos no segundo e Barrichello a dous máis no terceiro. Nick Heidfeld de Sauber e Heinz-Harald Frentzen de Jordan]] foron cuarto e quinto. No Campionato de Construtores, Ferrari liderou con catorce puntos e McLaren foi segundo con oito puntos. Sauber e Jordan seguiron en terceiro e cuarto a falta de dezaseis carreiras para a tempada.
Esta carreira tamén marcou o debut dos futuros campións do mundo Fernando Alonso e Kimi Räikkönen.
Antecedentes
left|thumb|alt= Unha fotografía aérea que mostra o circuíto do Gran Premio de Melbourne onde se disputou a carreira | O [[Melbourne Grand Prix Circuit|Circuíto do Gran Premio de Melbourne (foto de 2014), onde se celebrou a carreira.]]
O Gran Premio de Australia de 2001 foi a primeira das 17 probas do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2001 e a décimo sexta carreira australiana de Fórmula Un. Tivo lugar o 4 de marzo no Melbourne Grand Prix Circuit de 16 curvas e 5.303 km. no suburbio de Melbourne de Albert Park, Victoria. A pista é un circuíto semipermanente de carreira de estrada. Debido ao po que lle deposita o tráfico rodado durante todo o ano, ofrece aos pilotos pouco agarre. Os enxeñeiros configuraron os coches para extraer a máxima cantidade de forza aerodinámica na parte traseira e para ser estables nas curvas de alta velocidade. Isto pon unha tensión á tracción e á e obriga aos equipos a instalar dispositivos de refrixeración no rotor dos freos e pinzas.
thumb|upright|alt= Unha fotografía de Kimi Räikkönen vestindo un mono de McLaren en 2002. Foi un dos catro pilotos que debutou na Fórmula Un en Melbourne.| [[Kimi Räikkönen (foto no mono de McLaren en 2002) foi un dos catro pilotos que debutou na Fórmula Un en Melbourne.]]
Dos 22 pilotos da grella de saída, catro fixeron o seu debut. O órgano reitor da Fórmula Un. O campión de 1999 Championship Auto Racing Teams (CART) e gañador das 500 Millas de Indianápolis de 2000 Juan Pablo Montoya uniuse ao equipo Williams para asociarse con Ralf Schumacher, substituíndo a Jenson Button, que foi cedido ao equipo Benetton cun contrato de dous anos. No equipo Arrows, o participante da Fórmula 3000 Internacional (IF3000) Enrique Bernoldi substituíu a Pedro de la Rosa, que perdeu o seu asento e uniuse ao equipo Prost como piloto de proba e reserva. O piloto de IF3000 Fernando Alonso ascendeu de piloto de probas en Minardi a un asento de carreira. Kimi Räikkönen, o Campión da Fórmula Renault 2.0 UK de 2000, pilotou para o equipo Sauber en Melbourne, como compañeiro de Nick Heidfeld. Moitos observadores, incluído Eddie Irvine de Jaguar, Button e o presidente da Fédération Internationale de l'Automobile (FIA; órgano reitor da Fórmula 1), Max Mosley, criticaron a elección de Sauber de fichar a Räikkönen porque só competira en 23 carreiras de coches antes do seu debut e sen experiencia na F1. Participou nunha sesión de probas no Circuíto de Xerez ante 25 membros da comisión da FIA para a análise do rendemento en decembro de 2000. Räikkönen recibiu unha súper licenza por unha votación de 24 a 1 nunha reunión do Consello Mundial de Automobilismo da FIA o 7 de decembro.
Carreira
thumb|vertical| alt= Fotografía de David Coulthard que terminou en segundo lugar para McLaren. | [[David Coulthard (foto de 2007) terminou en segundo lugar para McLaren.]]
A carreira tivo lugar ante unha multitude de 128.500 espectadores ás 14:00 hora local. Durou 58 voltas cunha distancia de 307´574 km.. O tempo estivo seco e anubrado coa temperatura do aire entre 22º e 23 °C, a temperatura da pista oscilou entre 27º a 28 °C,  as previsións prevían unha intensa cuberta nubosa con humidade elevada e sen precipitacións. Prevense que a capacidade e o desgaste da banda de rodadura ranurada afectarían a carreira e a análise suxeriu que unha parada en boxes era a estratexia ideal para pilotos e equipos. Jaguar illou e solucionou unha pequena falla de deseño do vehículo relacionada co accidente de Burti na sesión de clasificación do sábado. Reforzaron durante a noite a suspensión de dobre horquilla nos seus tres coches. Irvine cambiou ao Jaguar de recambio debido a un fallo na dirección asistida no seu coche. Button usou o Benetton de recambio, os seus mecánicos permaneceron na grella para traballar no coche antes de que comezase a volta de formación, o que provocou unha investigación por parte dos comisarios de carreira, que resultou en que Button incorrese nunha penalización de dez segundos de stop-and-go.
KH-7
thumb|250px|Un KH-7 en exposición. KH-7 (Keyhole-7) ou Gambit-1, parte do programa 206, foi a primeira serie de satélites de recoñecemento de alta resolución. Eran operados pola NRO, da Forza Aérea dos Estados Unidos.
Gran Premio de Australia de 2001
Carreira
Cando se apagaron os cinco semáforos vermellos para comezar a carreira, Michael Schumacher fixo unha saída rápida para liderar na primeira curva. Barrichello no segundo posto fixo unha saída máis lenta e permitiu que se achegasen un paquete de coches. Coulthard, na parte dereita, dirixiuse cara ao medio para tentar evitar a Ralf Schumacher á súa esquerda e Frentzen á súa dereita. Como o espazo dispoñible reduciuse ao entrar na zona de freada da primeira curva, Frentzen bateu contra o lateral dereito do coche de Coulthard enviándoo cara ao Williams de Ralf Schumacher. Fixo un segundo contacto máis duro que retardou a Coulthard. Detrás dos cinco primeiros pilotos, Montoya recuperou cinco posicións antes do final da recta de chegada. Levaba demasiado impulso e saíuse da pista na primeira curva. Ao entrar na terceira curva, Montoya intentou pasar a Irvine e os dous coches chocaron, enviando o Jaguar á herba e un trompo de 180 graos. Mazzacane retirouse cunha falla de motor.
Skyr
miniatura|270x270px|Unha [[xornalista alemá comendo skyr en 1934]] miniatura|Skyr de sabores O skyr é un lácteo fermentado tradicional de Islandia. Ten a consistencia do iogur grego, mais un sabor máis suave. Pode clasificarse como queixo de leite agre fresco, similar ao quark, e consómese como un yogurt nos países bálticos, Países Baixos, Alemaña e Rusia. Forma parte da cociña islandesa dende hai séculos.
Gran Premio de Australia de 2001
Carreira
Ao final da primeira volta, Michael Schumacher lideraba diante de Häkkinen por 1,2 segundos e estaba un segundo máis por diante de Frentzen no terceiro lugar. Barrichello desafiou a Ralf Schumacher polo cuarto e tomou a posición cando este último freou fortemente na primeira curva e caeu ata o sétimo posto. Iso permitiu a Coulthard volver ao quinto posto xa que antes superara a Trulli. Na segunda volta, Bernoldi converteuse no segundo retirado da carreira cando perdeu o control do seu coche ao saír da segunda curva e bateu contra a barreira da esquerda. Barrichello rexistrou unha volta rápida temperá mentres se aproximaba para tentar superar a Frentzen polo terceiro posto. Na terceira volta, Barrichello intentou pasar pola dereita de Frentzen (que estaba na liña de carreira nese momento) na curva nove, e os dous chocaron. Frentzen meteuse na herba, evitou apagar o seu motor e reincorporouse á pista no posto 16º. Barrichello continuou en terceiro lugar, aínda que a converxencia da súa roda dianteira esquerda desaliñouse. Máis adiante na orde, Verstappen, con pouco combustible, superou a Panis e Heidfeld para situarse noveno na mesma volta. Marques uniuse á lista de retirados cun fallo progresivo da batería que provocou que o motor se apagara na cuarta volta.
esquerda|thumb|vertical| alt= Unha foto de Jacques Villeneuve que se viu implicado nun importante accidente con Ralf Schumacher que causou a morte dun comisario na curva tres da quinta volta. | [[Jacques Villeneuve (foto de 2002) estivo implicado nun accidente importante con Ralf Schumacher que causou a morte dun comisario na curva tres na quinta volta.]]
Na quinta volta, un accidente de dous coches provocou o despregamento do coche de seguridade. Na aproximación á curva 3 a aproximadamente |290 km/h., Ralf Schumacher, á esquerda, estaba a piques de defenderse de Villeneuve no centro. Villeneuve superou a Ralf Schumacher, e foi atrapado por el ao frear. O pneumático dianteiro dereito de Villeneuve golpeou a roda traseira esquerda do Williams, lanzando o seu coche ao aire e rotou 180 graos cara a unha barreira de retención e unha barreira de formigón á súa esquerda. O impacto resultante de máis de 30G, e o coche rdando ao longo da parede, destruíu a parte traseira do coche de Villeneuve ata o monocasco de fibra de carbono. O alerón traseiro de Ralf Schumacher rompeu e este trompeou na trampa de grava. A roda traseira dereita de 38 cm (380 mm) de Villeneuve desprendida do coche catapultouse a través dunha zona de acceso de 40 cm (400 mm). Golpeou o peito do comisario de pista Graham Beveridge, de 51 anos, ao redor de 175 km/h. provocando a rotura do ventrículo esquerdo do seu corazón, así como laceracións de pulmón e fígado. Morreu ao instante. A forza do impacto catapultou a Beveridge cara atrás e no sentido das agullas do reloxo, apoiándose nas súas costas cos ollos abertos. Morreu ao instante. A forza do impacto catapultou a Beveridge cara atrás e no sentido das agullas do reloxo, quedou tendido de costas cos ollos abertos. 11 espectadores tamén resultaron feridos polos restos expedidos.
O Corgo, Vilanuíde, Quiroga
O Corgo é un lugar da parroquia de Vilanuíde, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Gran Premio de Australia de 2001
Carreira
Verstappen fixo unha parada táctica en boxes na volta 15 para apoiar a súa estratexia de dúas paradas. Alcanzou o grupo antes de que o coche de seguridade retirárase ao final da volta. Michael Schumacher comezou a afastarse do resto dos pilotos, aumentando a súa vantaxe en dúas décimas de segundo por volta. Houbo adiantamentos máis abaixo no grupo. Montoya pasou a Fisichella polo noveno e Irvine superou a Verstappen e Alonso. Räikkönen pasou a Button polo décimo lugar na volta 17. Button recibiu a súa penalización de stop & go na seguinte volta. Saíu de último, Michael Schumacher abriu unha vantaxe de cinco segundos sobre Häkkinen no segundo lugar na volta 25. Häkkinen retirouse da carreira por terceiro ano consecutivo na volta 26 cunha falla da suspensión dianteira esquerda ao frear ao final da recta traseira enviándoo cara atrás á barreira dos pneumáticos na curva de Ascari. Häkkinen saíu do seu McLaren cunha leve conmoción cerebral debido aos restos voadores que golpearon o seu casco e foi ao centro médico para unha revisión por precaución.
thumb| alt= Unha imaxe de Michael Schumacher que gañou o seu quinto Gran Premio consecutivo e o 45 da súa carreira. | [[Michael Schumacher (na imaxe de 2007) gañou o seu quinto Gran Premio consecutivo e a a número 45 da súa carreira.]]
Coa retirada de Häkkinen, Michael Schumacher lideraba s diante do seu compañeiro de equipo Barrichello por dez segundos e alonxouse. Trulli retirouse pronto. Coulthard comezou a achegarse máis a Barrichello aínda que atrasado momentaneamente polo Benetton, máis lento de Fisichella. Na volta 31, Panis superou a Trulli pola cuarta posición, xa que este diminuíu a velocidade por unha falla no motor. Trulli retirouse pronto. Tres voltas máis tarde, Alonso saíu do carril de boxes tras unha parada en boxes e retivo temporalmente a Barrichello, desequilibrando o Ferrari o suficiente como para permitir que Coulthard permanecera na súa estela na curva tres. Coulthard virou á esquerda e superou a Barrichello na curva catro. Ata este punto, Michael Schumacher ampliara a súa vantaxe a 15 segundos e estableceu a volta rápida da carreira de 1 minuto 28,214 segundos na volta 34. Cedeu á cabeza a Coulthard na volta 37 coa súa única parada en boxes para repostar combustible e cambiar pneumáticos e reincorporouse terceiro. Barrichello fixo unha parada en boxes cando ía segundo dúas voltas máis tarde, reincorporándose á pista na quinta posición.
Post carreira
Por respecto pola morte de Beveridge, os tres primeiros pilotos do podio abstivéronse de rociar champaña.
Skyr
O skyr ten un sabor lácteo algo agre cunha lixeira nota doce. Tradicionalmente sérvese frío, só ou con nata. Algúns fabricantes engádenlle sabores como vainilla, café ou froitas.
Gran Premio de Australia de 2001
Post carreira
O propietario do equipo Sauber Peter Sauber presentou un recurso oficial ante os responsables da carreira contra os equipos BAR e Arrows porque cría que Panis e Verstappen superaron ilegalmente a Heidfeld en condicións de bandeira amarela polo accidente de Bernoldi na segunda volta. Os comisarios entrevistaron aos tres pilotos e revisaron as imaxes de vídeo do incidente antes de apoiar a protesta de Sauber. Panis e Verstappen sufriron unha penalización de 25 segundos e caeron do cuarto ao sétimo e do noveno ao décimo, respectivamente. Isto ascendeu a Heidfeld ao cuarto, a Frentzen ao quinto e a Räikkönen ao sexto.
Skyr
Historia
Diversas fontes islandesas medievais fan referencia ao skyr, entre elas as sagas de Egill Skallagrímsson e Grettis. Con todo, non está clara a súa semellanza co skyr moderno, ao non conservarse ningunha descrición detallada do skyr deste período. Suxeriuse que se coñecía o skyr en Escandinavia na época do poboamento de Islandia, mais que acabou por ser esquecido fóra de Islandia.
A palabra skyr ten relación coa voz inglesa shear (cortar), en referencia a como se separa o soro cando se corta o leite.
Información nutricional
É un produto alto en proteínas e baixo en graxas feito con leite descremado, con lixeiras variacións en función da marca. O orixinal ten uns 13 g de proteínas, 4 g de carbohidratos e 0,2 g de graxas por 100 g.
Usos
O skyr adoita mesturarse con azucre e crema de leite. O hræringur, o almorzo tradicional islandés, combina skyr e papa de avea en partes máis ou menos iguais. A miúdo tamén é mesturado con marmelada ou froita para tomar como sobremesa, con peixe para a cea ou con cereais para o almorzo. Os usos contemporáneos inclúen o skyr como ingrediente en tortas de queixo, batidos ou smoothies.
Produción
Na actualidade o skyr faise con leite desnatado. Este é pasteurizado ou quentado polo menos a 72-75 °C durante 15-20 segundos, e logo arrefríase a 37 °C. Cunha porción pequena dunha produción anterior inclúese o cultivo bacteriano activo. Ao engadirlle o callo o leite comeza a cortarse. Déixase a levedar durante 5 horas antes de ser arrefriado a 18 °C e fíltrase cun coador de tea para tirarlle o soro.
As bacterias Streptococcus thermophilus e Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus, que desempeñan unha importante función na fermentación do skyr, tamén son comúns á do iogur. Porén, o lévedo que se activa no atemperado intermedio asegura que o produto se converta en skyr e non en iogur.
KH-7
Historia
Lanzáronse 38 KH-7 mediante foguetes Atlas LV-3 e Atlas SLV-3 entre 1963 e 1967, con dous lanzamentos fallados.
O Campo, Vilanuíde, Quiroga
A Aira Vella é un lugar da parroquia de Vilanuíde, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
A Presa, Vilanuíde, Quiroga
A Presa é un lugar da parroquia de Vilanuíde, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
O Curralón, Vilanuíde, Quiroga
O Curralón é un lugar da parroquia de Vilanuíde, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Hearthstone
Hearthstone (antes coñecido como Hearthstone: 'Heroes of Warcraft') é un xogo de cartas coleccionables en liña creado pola empresa Blizzard Entertainment. Está centrado no universo de Warcraft, e é de descarga gratuíta, aínda que con compras opcionais para acelerar o ritmo de colección de cartas e acceso a contidos extra.
The Playlist (serie de televisión)
The Playlist estreouse en Netflix o 13 de outubro de 2022.
Hearthstone
O xogo foi anunciado o 22 de marzo do 2013, non obstante, durante o PAX East 2013 presentouse unha demo. Publicouse oficialmente o 11 de marzo do 2014. Actualmente está dispoñible para Windows, OS X e dispositivos móbiles iOS e Android. Ademais da colección de cartas inicial (Básica e Clásica), Hearthstone introduce de forma regular expansións (Goblins vs. Gnomos, O Gran Torneo, Susurros dos Deuses Antigos, Mafias de Gadgetzan, Viaxe a Un'Goro, Caballeros do Trono Xeado, Kóbolds & Catacumbas, O Bosque Embruxado, O Proxecto Armagebum, A Arena de Rastakhan, O Auge das Sombras, Salvadores de Uldum, O Descenso dos Dragones, Cinzas de Terrallende, Academia Scholomance e a máis recente: Locura na Feira da Luna Negra) e aventuras (A Maldición de Naxxramas, Montaña Roca Negra, A Liga de Expedicionarios e Unha Noite en Kharazan) con novas cartas e mecánicas.
A principios de maio de 2015 se alcanzaron os 30 millóns de contas rexistradas en Hearthstone.
Desenvolvemento do xogo
Hearthstone é un xogo de cartas coleccionables en liña que basease en partidas por quendas entre dous opoñentes, operado a través do Battle.net de Blizzard. Os xogadores poden escoller entre diferentes modos de xogo que ofrecen diferentes experiencias.
O xogo presenta dez heroes, (na última expansión se inclúe por primeira vez un novo heroe, o Cazador de Demonios) cada un de eles representando unha clase distinta dentro do universo de Warcraft como Mago o Pícaro, exceptuando ao Monxe e ao Caballero da Morte. Cada heroe presenta habilidades, os denominados poderes de heroe.
O Fondo do Lugar, Vilanuíde, Quiroga
O Fondo do Lugar é un lugar da parroquia de Vilanuíde, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Hearthstone
Desenvolvemento do xogo
Os xogadores comenzan o xogo cunha colección de cartas básicas, pero poden obter máis cartas de diferente rareza e poder comprando máis sobres, ao completar misións e como recompensa na Arena. Se obtén oro ao completar misións aleatorias, que se engaden ata un máximo de tres misións acumuladas diarias. Se pode substituír unha misión diaria. Tamén se pode obter 10 moedas gañando 3 partidas no modo xogar cun límite de 100 moedas.
Madres paralelas
Madres paralelas é un filme español dramático de 2021 escrito e dirixido por Pedro Almodóvar. Está protagonizado por Penélope Cruz, Milena Smit e Aitana Sánchez-Gijón.
Sinopse
É a historia de dúas mulleres, Janis e Ana, que coinciden no cuarto dun hospital onde van dar a luz. As dúas son solteiras e quedaron embarazadas accidentalmente. Janis, non se arrepinte e nas horas previas ao parto está pletórica. A outra, Ana, é moi nova e está asustada, arrepentida e traumatizada. Janis tenta animala mentres pasean como somnámbulas polo corredor do hospital. As poucas palabras que cruzan nesas horas crearán un vínculo moi estreito entre as dúas, que o azar se encargará de desenvolver e complicar dun modo tan rotundo que cambiará as vidas de ambas.
Hearthstone
Desenvolvemento do xogo
Hearthstone se subvenciona a través de micropagos por sobres de cartas e acceso aos modos de xogo Arena e Aventuras. Non como outros xogos de cartas, Hearthstone non utiliza un sistema de intercambio de cartas, senón que permite que os xogadores "desencanten" cartas que non sexan do seu interese para convertelas en "po arcano", que se pode utilizar para "crear" novas cartas ao gusto do xogador. Hamilton Chu, director executivo de Hearthsone, declaro mentres falaba sobre por qué Blizzard non pensaba engadir un sistema de intercambio de cartas que "un factor clave para nos era focalizar [ao usuario]... a xogar". Blizzard quere evadir un mercado libre onde o valor das cartas puidera flutuar, desalentar métodos de engano como os bots, reducir as vendas non autorizadas en mercados negros (en contra dos términos de uso) e obter todo o beneficio derivado do xogo para a compañía.
Execución inminente
O filme estreouse orixinalmente o 19 de marzo de 1999 e foi un fracaso de recadación, conseguindo só 16 millóns de dólares contra un orzamento de 55 millóns en produción.
Hearthstone
Partidas
As partidas de Hearthstone son unha batalla un contra un entre dous opoñentes baseada en quendas. En cada quenda o xogador pode utilizar cartas da súa man, feitizos, equipar armas ou invocando "esbirros". A partida pode ser entre dúas persoas o entre unha persoa e un opoñente controlado por ordenador.
Cada xogador está representado polo "heroe" que escolleu. O xogo presenta dez heroes, cada un de eles representando unha clase distinta dentro do universo de Warcraft como Mago o Pícaro, exceptuando ao Monxe e ao Caballero da Morte. Cada heroe presenta habilidades ou os denominados poderes de heroe.
Cada heroe ten 30 puntos de vida, si ese número se reduce a cero, o heroe é destruído e o xogador que o controlaba perde a partida. Os xogadores poden escoller xogar usando un dos diversos mazos predeseñados ou un mazo personalizado. Mentres que un gran número de cartas están dispoñibles para calquera clase, unha parte substancial destas está limitada para cada clase, aportando a cada heroe as súas propias vantaxes.
Ao inicio do xogo, o xogador debe pasar por un tutorial para aprender as mecánicas básicas de Hearthstone con Jaina Valiente (Clase Mago) como heroe. Unha vez ganadas todas as batallas do tutorial, se desbloquea o modo xogar e o modo práctica. O modo arena require haber desbloqueado a todos os heroes. Para desbloquear a cada heroe, o xogador debe enfrontarse a el e gañar, xa sexa no modo práctica o no modo xogar.
Ao inicio do xogo cada xogador obtén cartas do seu respectivo mazo de 30 cartas. O primeiro xogador obtén tres cartas mentres o segundo obtén 4. A continuación os xogadores teñen a posibilidade de devolver todas as cartas que queiran ao seu mazo e volver a obter o mesmo número de cartas de forma aleatoria. Ao final desta fase o segundo xogador obtén outra carta chamada "a moeda", unha carta que proporciona un cristal de maná extra dun só uso. A pesar da vantaxe de dúas cartas do segundo xogador, Ben Brode di que de media, o primeiro xogador ten un 3% máis de posibilidades de gañar, e un estudo de Ars Technica mostra un balance case perfecto.
Durante a súa quenda, cada xogador pode utilizar calquera das súas cartas resaltadas en verde, usar o seu poder de heroe, ordenar aos seus esbirros a atacar a os obxectivos permitidos ou atacar directamente usando o seu heroe se ten unha arma equipada. Aínda así, as accións que pode realizar un xogador están en parte determinadas pola súa maná, un fondo de recursos que se restaura ao comenzo da quenda. Cada xogador empeza o xogo con 0 cristais de maná e gaña un ao inicio de cada quenda ata un máximo de 10 cristais. Cada carta e poder de heroe require o uso dun número específico de maná para ser utilizada, limitando estratexicamente as accións de cada xogador. O fondo de recursos superior nas quendas tardías permite aos xogadores utilizar cartas máis caras, abrindo o xogo a esbirros e feitizos máis poderosos.
A partida conclúe cando un o ambos xogadores se quedan sen vida, ambos xogadores alcanzan a súa quenda 45, ou se un dous xogadores decide abandonar. Completar unha partida otorgará puntos de experiencia a cada xogador (o xogador gañador obterá puntos de experiencia adicionais) e otorgarles acceso a cartas básicas adicionais que se obteñen ata o nivel 10 do heroe utilizado o versións douradas máis alá dese nivel. Cando todos os heroes chegan ao nivel 60, o xogador tendrá todas as versións douradas das cartas básicas.
Cada partida ten lugar nun campo de batalla aleatorio representado por un taboleiro onde se xoga. Existen trece taboleiros con deseños diferentes e numerosos elementos interactivos que non afectan en ningún modo a partida. Neste campo de batalla se encontran diversos elementos importantes da interface do usuario: o mazo e mano de cada xogador, retrato do heroe, poder do heroe, cristais de maná e o historial das cartas e accións recentes.
Modos de xogo
Hearthstone presenta 7 modos de xogo. Cada un dos modos presenta particularidades distintas.
Vespoideos
A dos vespoideos (Vespoidea) é unha superfamilia de insectos himenópteros, unha das integradas na suborde dos apócritos.
Os membros máis coñecidos deste taxon son as avespas e as formigas.
Descrición
A superfamilia foi descrita en 1802 polo entomólogo francés Pierre André Latreille, na súa obra Histoire Naturelle, Générale et Particulière des Crustacés et des Insectes, Tome Troisième.
Etimoloxía
O nome científico Vespoidea está formado pola unión dos elementos Vesp- e -oidea. O primeiro é a raíz do nome do seu xénero tipo, Vespa, e o segundo é o sufixo empregado na formación dos nones das subfamilias de animais.
Sinónimos
Ademais de polo nome válido na actualidade, a superfamilia coñeceuse tamén polos sinonimos:
Posición filoxenética posíbel dos vespoideos nos aculeados
O seguinte cladograma propón unha posición filoxenética probábel dos vespoideos nos aculeados.
Poliovirus
O poliovirus é o axente vírico causante da poliomielite (ou polio). Actualmente non se considera unha especie de virus senón un serotipo da especie Enterovirus C, da familia Picornaviridae.
O poliovirus está composto dun xenoma de ARN e unha cápside proteica e sen envoltura. O xenoma é unha molécula de ARN monocatenario de sentido positivo duns 7 500 nucleótidos de longo. A partícula viral é duns 30 nm de diámetro con simetría icosaédrica. Debido ao seu curto xenoma e a súa composición simple (só un ARN e as proteínas da cápside), o poliovirus é considerado como o virus importante máis simple.
A Vena da Carreira, Vilanuíde, Quiroga
A Vena da Carreira é un lugar da parroquia de Vilanuíde, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Poliovirus
En 1981, publicouse o xenoma do poliovirus grazas aos traballos de dous equipos: o de Vincent Racaniello e David Baltimore no MIT e o de Naomi Kitamura e Eckard Wimmer na Universidade de Stony Brook. O poliovirus é un dos virus mellor caracterizados, e converteuse nun sistema modelo útil para a comprensión da bioloxía dos virus de ARN.
Ciclo de replicación
miniatura|upright=1.5|O ciclo de replicación do poliovirus iníciase ao unirse ao receptor da superficie celular CD155 (1). O virión é introducido na célula por [[endocitose, e o ARN viral queda liberado (2). A tradución do ARN viral ocorre por un mecanismo mediado por IRES (3). A poliproteína resultante é cortada, rendendo as proteínas virais maduras (4). O ARN de sentido positivo serve como molde para a síntese da febra complementaria de sentido negativo, producindo unha forma replicativa (RF) bicatenaria de ARN (5). Prodúcense moitas copias de febras positivas a partir da febra negativa monocatenaria inicial (6). As moléculas de ARN de sentido positivo acabadas de sintetizar poden servir como moldes para a tradución de máis proteínas virais (7) ou poden ser encapsuladas dentro da cápside (8), o que finalmente orixina a proxenie de viróns. A lise da célula infectada causa a liberación da proxenie de virións infecciosos (9). ]]
O poliovirus infecta as células humanas ao unirse a un receptor de tipo inmunoglobulina, o CD155 (tamén coñecido como receptor do poliovirus ou PVR) situado na superficie celular. A interacción do poliovirus co CD155 facilita un cambio conformacional irreversible da partícula viral necesario para a entrada viral. Despois de adherirse á membrana plasmática da célula hóspede, crese que a entrada do ácido nucleico viral se produce por unha destas dúas vías: por medio da formación dun poro na membrana plasmática a través do cal se “inxecta” o ARN no citoplasma, ou por captación do virus por endocitose mediada por receptor. Hai probas experimentais recentes que apoian esta última hipótese e suxiren que o poliovirus se une ao CD155 e despois entra por endocitose. Inmediatamente despois da internalización da partícula, libérase o ARN viral.
O ARNm do poliovirus tradúcese formando un único polipéptido longo. Este polipéptido é despois autoclivado por proteases internas orixinando 10 proteínas virais separadas. Non todas as clivaxes ou cortes ocorren coa mesma eficiencia, polo que a cantidade de proteínas producidas pola clivaxe dos polipéptidos varía: por exemplo, prodúcense cantidades menores da proteína 3Dpol que das proteínas da cápside, VP1–4. Estas proteínas virais separadas son: miniatura|upright=1.5|Estrutura xenómica do poliovirus tipo 1