cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cyndi Lauper
Traxectoria
Comezou a súa carreira artística coma cantante de diversas bandas pero posteriormente decidiu emprender unha carreira en solitario. Así, en 1983 lanzou o seu primeiro álbum titulado She's So Unusual, do que vendeu só nos Estados Unidos máis de 4,5 millóns de copias conseguindo asemade colocar catro dos temas deste traballo no top 5 do Billboard americano: Girls Just Want to Have Fun, Time After Time, She Bop e All Through The Night. Nesta mesma época foi contratada para interpretar o tema principal da película The Goonies (1985), producida por Steven Spielberg.
En 1986 publicou o seu segundo traballo, True Colors, co que obtivo un nomeamento aos Grammy polo tema que dá nome ao disco. O seu terceiro álbum, A Night To Remember (1989), incluía o tema I Drove All Night, polo que acadou outro nomeamento aos premios Grammy dese ano, e que posteriormente sería versionado por Roy Orbison e Céline Dion
En 1990 participou no concerto The Wall in Berlin, celebrado a raíz da caída do muro. Tamén tomou parte nunha homenaxe realizada a John Lennon en Londres por petición da súa viúva, Yoko Ono. No ano 1993 publica o álbum Hat Full of Stars, que sería o máis aclamado pola crítica. En 1994, edita un recompilatorio de éxitos, "Twelve deadly cyns... and then some", no que o tema Hey now é unha versión reggae do seu éxito Girls just wanna have fun.
Posteriormente editaría outros traballos coma Sisters of Avalon (1996), composto integramente por ela; Merry Christmas... have a nive life (1997), un traballo natalicio con cancións tradicionais e temas novos; Shine (2001), que só se editou no Xapón; At last (2004), unha homenaxe aos grandes da música americana; The Body Acoustic (2005), no que reinventa os seus temas máis coñecidos xunto a outros artistas; e Bring Ya To The Brink (2008), con doce temas de baile inéditos, Memphis Blues(2010) con música do xénero blues.
Julio Aneiros
Julio Germán Aneiros Fernández, nado en Valdoviño o 19 de agosto de 1916 e finado en Ferrol o 16 de xaneiro de 2006, foi un dirixente sindicalista e político comunista galego.
Traxectoria
Traballador da desaparecida Empresa Nacional Bazán (despois, Navantia), a mediados dos anos corenta organizou as primeiras estruturas do Partido Comunista de España na empresa. En 1946 participou nas primeiras mobilizacións e peches de traballadores no Ferrol e os estaleiros galegos na folga do aceite. A folga foi reprimida con dureza, moitos traballadores foron presos, todos os participantes despedidos e o proceso de readmisión demorouse por un ano nalgúns casos.
O 7 de marzo de 1972, un paro de media hora dos traballadores de Bazán, desembocou no despedimento de dous dos seus líderes sindicais, Rafael Pillado Lista e Julio Aneiros. Tres días despois, o 10 de marzo, Bazán pechou e os traballadores, en protesta, realizaron unha manifestación na que participaron os despedidos xunto o cadro de persoal de Bazán e os líderes sindicais Manuel Amor Deus e José María Riobó, entre outros. Os enfrontamentos de obreiros e forzas da orde terminaron con dous traballadores mortos por disparos da policía, Amador Rey e Daniel Niebla. Julio Aneiros foi ferido gravemente por un disparo no peito. Porén, foi detido antes da alta médica e xulgado como instigador da protesta. A represión non evitou que en setembro, os traballadores dos estaleiros, e doutras empresas industriais de Vigo, se mobilizaran con máis de quince mil traballadores e declarasen unha folga xeral que durou dúas semanas, á que seguiron, de novo, despidos masivos, pero na que Comisións Obreiras e outros movementos sindicais fora do aparato franquista mostraron a súa capacidade de resposta e organización. Julio Aneiros permaneceu preso e saíu coa primeira lei de amnistía.
Durante a Transición democrática foi líder do Partido Comunista de Galicia e de Comisións Obreiras. Traballou trinta e oito anos nos estaleiros ferroláns e mantivo o seu compromiso político e sindical ata o seu falecemento. En marzo de 2016 o Concello de Ferrol dedicou unha rúa na súa honra.
Henry Aldrich
Henry Aldrich, nado en 1647 e finado en Oxford (Inglaterra), o 14 de decembro de 1710, foi un teólogo, filósofo, arquitecto e compositor inglés do Barroco.
Obras
miniatura|Folla autografada dunha partitura de Give ear, O Lord por Aldrich, de Aldrich. miniatura|Peckwater Quadrangle da Christ Church, en Oxford. Construído a partir dun deseño de Henry Aldrich.
Aldrich tamén compuxo himnos e pezas litúrxicas moi salientables, e adaptou moita da música de Palestrina e de Giacomo Carissimi. Da súa autoría é o coñecido canon Hark, the bonny Christ Church bells.
Entre as súas habilidades destacou tamén a arquitectura. Proba disto son os seus deseños para a igrexa de Todos os Santos (All Saints Church) e, en concreto, do seu campanario, en Oxford, así como de tres dos lados do coñecido como Peckwater Quadrangle, da igrexa de Cristo (Christ Church).
Contrabando
miniatura|280px|Contrabandistas na costa inglesa. Cadro de [[Georges Morland, 1792.]] O contrabando é a entrada, a saída e a venda clandestina de mercadorías prohibidas ou sometidas a dereitos nos que se defrauda ás autoridades locais.
Tamén se pode entender como a compra ou venda de mercandorías evadindo os aranceis.
O contrabando como conduta humana
A conduta humana denominada contrabando inscríbese no marco do dereito penal económico. A economía das nacións necesita ter control sobre as súas importación e exportacións, por canto fai á vida dun país. Desta forma, considérase que comete contrabando aquel que exerce accións ou omisións, mediante unha conduta engañosa, co obxecto de lograr que determinada mercadoría eluda o control do servizo aduaneiro.
En Galicia
En Galicia foi famoso o contrabando na raia con Portugal, destacando, na posguerra, o de café, cobre e mesmo bacallau; durante a segunda guerra mundial, o de wolfram e, en tempos máis modernos, o de gando vacún. Por outra parte, cabe destacar no último terzo do século XX, o de tabaco que, posteriormente, derivou ao narcotráfico.
O contrabando na actualidade
miniatura|dereita|250px|Edificio da alfándega na [[A Raia|Raia entre Galicia e Portugal, que deixou de ter uso en 1992 ao adoptaren España e mais Portugal o Acordo de Schengen.]] Na actualidade, a desaparición de moitos monopolios estatais e a apertura de fronteiras á práctica totalidade dos produtos e ao liberalizatse gran parte dos mercados reduciu a incidencia e relevancia desta figura xurídica en moitos países do mundo.
Porén, o contrabando aínda adoita darse en produtos regulados por monopolios estatais e máis concretamente naqueleos fortemente gravados fiscalmente, o que implica que haxa unha gran diferenza entre o prezo económico real e o prezo final de mercado do produto. Esta diferenza é a que orixina a marxe que converte en atractivo o delito. Os casos máis comúns son os hidrocarburos e o tabaco, así como o alcohol, aínda que este en menor medida.
Jean-François Fortin
Traxectoria
Jean-François Fortin realizou estudos de ciencias políticas na Universidade do Quebec en Montreal, completando os seus estudos cun certificado sobre a política estranxeira da Unión Europea na Universidade de Lión (Francia). Especializouse en análise política e relacións internacional, materias que ensinou no Cégep de Rimouski entre xaneiro de 2001 e maio de 2011.
A súa primeira participación en política foi como concelleiro en Sainte-Flavie (2003.2006), localidade da que foi alcalde en 2009. Nas eleccións federais de 2011 presentouse polo Bloque Quebequés na circunscrición de Haute-Gaspésie—La Mitis—Matane—Matapédia en substitución de Jean-Yves Roy, que por problemas de saúde decidira non presentarse. Resultou elixido nun contexto de baixada electoral para o BQ.
Tras a dimisión de Gilles Duceppe, foi un dos candidatos a liderar o Bloque nas primarias que celebradas en decembro de 2011 pero quedou por detrás de Maria Mourani, e do vencedor Daniel Paillé.
En 2014, apoiou a André Bellavance como líder do Bloque nas primarias dese ano, pero contra prognóstico gañou Mario Beaulieu. O 12 de agosto de 2014 anunciou a súa baixa do partido, non obstante permaneceu na Cámara dos Comúns como independente, denunciando a intransixencia de Beaulieu e a radicalización do que fora o seu partidoi, e anunciou a creación dun partido sen liña política e que mirase polos intereses das rexións quebequesas.
O 21 de outubro de 2014, co deputado do NPD Jean-François Larose, fundou Forzas e Democracia, un novo partido político quebequés rexistrado federalmente.
God Is an Astronaut
God Is an Astronaut é unha banda irlandesa de post-rock procedente de Glen of the Downs, Wicklow. O grupo está composto por Torsten Kinsella (voces, guitarras e teclados), Niels Kinsella (baixo e guitarras), Lloyd Hanney (batería) e Jamie Dean (teclados e guitarras). Ata a data God Is an Astronaut leva publicados sete álbums de estudio e un EP.
Padín
O topónimo Padín pode referirse a:
Tina Majorino
Tina Marie Majorino, nada no barrio de Westlake, nos Ánxeles (California) o 7 de febreiro de 1985, é unha actriz estadounidense de cinema e televisión.
Traxectoria
Comezou a facerse coñecida como actriz infantil protagonizando filmes como When a Man Loves a Woman, Corina, Corina, Andre e Waterworld. Tralo seu éxito na gran pantalla a unha idade temperá, retirouse dende 1999 até 2004, ano no que interpretou a Deb no filme Napoleon Dynamite. Dende a súa volta á interpretación, participou principalmente en series de televisión como Veronica Mars, Big Love, True Blood, Grey's Anatomy ou Legends.
Luis Alberto Lacalle Pou
Luis Alberto Lacalle Pou, nado en Montevideo o 11 de agosto de 1973, é un avogado e político uruguaio. O seu pai, Luis Alberto Lacalle, foi presidente do seu país entre 1990 e 1995. Lacalle Pou foi elixido para ocupar a Presidencia no período 2020-2025.
Orixe e infancia
Naceu en 1973 en Montevideo no seo dunha familia de longa tradición política "branca", é dicir, vencellada ao Partido Nacional. O seu bisavó era Luis Alberto de Herrera, un dos líderes de maior influencia dese partido, fundador da tendencia herrerrista; e o seu pai, herdeiro político do herrerismo, Luis Alberto Lacalle Herrera, foi presidente da República Oriental do Uruguai entre 1990 e 1995. Doutra banda, a súa nai, Julia Pou, tamén desenvolveu unha importante acción social e política durante década de 1990.
Educado no British Schools, un colexio de grande presitixio de Montevideo, estudou Dereito na Universidade Católica do Uruguai, unha institución académica rexida polos xesuítas. A súa mocidade coincidiu coa presidencia do seu pai e Lacalle Pou gañou sona de "rebelde" entre a prensa. Posteriormente, en 2013, recoñeceu nunha entrevista que, entre os 17 e os 23 anos consumiu cocaína e marihuana.
Fuentecantos
Fuentecantos é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 61 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 8,82 km².
Luis Alberto Lacalle Pou
Actividade política
Comezou a súa andaina política dentro do Partido Nacional e do sector liderado pola súa nai, sendo escollido deputado en 1999 polo departamento de Canelones, sendo reelixido en 2004 e 2009. No Uruguai, os partidos deben celebrar eleccións primarias para determinar os equilibros de poder interno e as candidaturas que logo presentarán os cargos de responsabilidade, e Lacalle Pou comezou a articular a súa corrente, ou lema, a partir de 2009. Gañou visibilidade pública en 2011 cando foi Presidente da Cámara de Deputados do Uruguai, en 2013 anunciou que se presentaría para ser candidato do Partido Nacional á Presidencia da República nas eleccións de 2015. Nestas Lacalle Pou venceu o seu compañeiro Jorge Larrañaga, experimentado político que incorporaría como candidato a vicepresidente da súa lista.
Naqueles intres, a nivel político, Uruguai, reducira as desigualdades sociais e as consecuencias da crise económica de principios do século XXI, ademais, destacárase na rexión pola súa lexislación progresista: aprobara neses anos a legalización do matrimonio entre persoas do mesmo sexo, a despenalización aborto nas doce primeiras semanas de xestación e a regulación do consumo de marihuana. Lacalle Pou cuestionou nas súas declaracións algunhas desas políticas: opúxose o aborto e, como deputado, votou contra o matrimonio homosexual, aínda que posteriormente reconsiderou a súa oposición. Polémicas foron as súas declaracións sobre os desaparecidos na ditadura cívico-militar uruguaia (1973-1985), pois afirmou nunha rolda de prensa que se del dependese suspendería as escavacións para atopar os seus restos. Aínda que días despois matizou as súas palabras, máis tarde recoñecería esa declaración como o seu "erro máis grande".
Nas eleccións presidenciais de 2014 enfrontouse a Tabaré Vázquez, candidato da Fronte Ampla e xa presidente entre 2005 e 2010. A campaña de Lacalle Pou centrouse na idea dun relevo xeracional á fronte do goberno dada a veteranía de Vázquez e do presidente saínte, José Mujica. En primeira volta ningún dos candidatos conseguiu sumar máis do 50%, sendo necesaria unha segunda volta entre Tabaré Vázquez (47,8%) e Lacalle (30,88%). O 23 de novembro de 2014, Tabaré Vázquez gañou a segunda volta con 1 226 105 votos fronte os 939 074 de Lacalle, que malia a derrota foi elixido senador, cargo que exerceu entre 2015 e 2019.
Henry Hathaway
Henri Léopold de Fiennes, nado en Sacramento (California) o 13 de marzo de 1898 e finado en Hollywood, nos Ánxeles, o 11 de febreiro de 1985, foi un director de cinema e produtor estadounidense, coñecido por Henry Hathaway.
Traxectoria
Naceu en California, fillo do actor estadounidense Rhody Hathaway (1868–1944), e a aristócrata belga de orixe húngara Marquise Lillie de Fiennes (1876–1938), que tamén actuaba co nome artístico de Jean Hathaway.
Comezou a traballar no cinema mudo en 1925 como axudante de directores como Victor Fleming e Josef von Sternberg e con eles pasou ao cinema sonoro. Debutou en 1932 co western Heritage of the Desert, baseado nunha novela de Zane Grey, no que Randolph Scott tivo o seu primeiro papel protagonista.
Anastasios Giannoulatos
Anastasios Giannoulatos (en Αναστάσιος Γιαννουλάτος), nado no Pireo (Grecia) o 4 de novembro de 1929, é un eclesiástico ortodoxo albanés, arcebispo de Tirana, Durrës e toda Albania dende 1992.
Henry Hathaway
Traxectoria
Durante a década de 1940 dirixiu filmes semidocumentais con estilo de cinema negro, como The House on 92nd Street (1945). Nos anos sesenta dirixiu a John Wayne en varios filmes destacados, como Valor de lei (1969), co que Wayne gañou o Oscar ao mellor actor.
Luis Alberto Lacalle Pou
Actividade política
Logrou volver ser elixido candidato do Partido Nacional á Presidencia da República para os comicios de 2019, concurrindo canda Beatriz Argimón Cedeira como vicepresidenta. Na campaña electoral fixo unha dura crítica á xestión da Fronte Ampla logo de tres administracións desta formación política: centrándose na proposta do control do gasto público, defendía cambios na política de seguridade pública e instaba a reformar o financiamento da seguridade social, tamén asegurou non modificar as políticas en materia de dereitos que se avanzara nos anos previos. O candidato da esquerda, Daniel Martínez, consegiu en primeira volta o 39% dos votos, por diante do 28,6% de Lacalle; mais por primeira vez dende 2005, a Fronte Ampla perdía a maioría no parlamento uruguaio. Este panorama, facilitou un acordo dos partidos da oposición para apoiar a candidatura da Lacalle Pou na segunda volta, desta forma naceu a chamada Coalición Multicolor, que incluía ao tradicional Partido Colorado, ao novo Cabildo Aberto e aos máis pequenos Partido Independente e Partido da Xente, ademais do Partido Nacional. Finalmente o 24 de novembro de 2019, Luis Lacalle Pou impúxose a Daniel Martínez na segunda volta das eleccións por un resultado moi estreito: 1 189 313 votos fronte 1 152 271 do fronteamplista.
Presidencia
O 1 de marzo de 2020 Luis Lacalle Pou xurou o seu cargo como Presidente da República ante a Asemblea Xeral e mandatarios estranxeiros como o chileno Sebastián Piñera, Filipe VI de España ou o brasileiro Jair Bolsonaro. No nomeamento dos ministros do seu goberno destaca a importantes figuras do Partido Nacional como Jorge Larrañaga (Interior) pero tamén a importantes persoeiros das outras formacións da Coalición Multicolor.
A súa acción executiva viuse moi pronto marcada polo impacto da pandemia da COVID-19. Só uns días despois da súa asunción tivo que declarar no Uruguai a "emerxencia sanitaria". Luis Lacalle optou por non facer confinamentos xerais senón en insistir da responsabilidade individual. O serodio impacto das ondas do coronavirus no país esperartaron o interese internacional durante o 2020, ata o punto de ser considerado un modelo. Con todo, a medida que avanzou o ano 2021, a situación mudou cun incremento notable de casos e falecidos. Entón incrementáronse as críticas e as peticións para que o goberno aplicase medidas máis restritivas coa finalidade de frear a doenza, algo que Luis Lacalle non fixo.
O seu goberno propuxo e logrou a aprobación parlamentaria da Lei de Urxente Consideración. Esta lei abrangue multitude de eidos e resume as liñas mestras da súa proposta política para o mandato. Así, a Lei de Urxente Consideración lexisla sobre seguridade, a creación dun ministerio de medio ambiente, as penas criminais a menores de idade, a gobernación do ensino público, a reforma do sistema de pensións e asuntos laborais, sendo polémico un novo regulamento do dereito de folga que limita a actuación dos piquetes. A principal forza política opositora, a Fronte Ampla, e a central sindical PIT-CNT amosaron a súa oposición e comezaron unha campaña para recoller as firmas necesarias para someter 135 artigos da Lei de Urxente Consideración a un plebiscito, albo que conseguiron en xullo de 2021.
En setembro de 2021 anunciou que a República Popular da China amosara o seu interese por negociar un tratado de libre comercio con Uruguai. O acordo, de lograrse, tería un forte impacto na economía oriental, especialmente no estímulo do sector agropecuario, pero a nova foi recibida con cautela polos socios do Mercosur pois non está claro o xeito de encaixar o tratado coas normas do bloque comercial. En xullo de 2022, impulsáronse as conversas coa China fixando prazos para as negociacións, algo que elevou a tensión cos socios do Mercosur. Así, Lacalle Pou negouse a a asinar a declaración conxunta dos xefes do Estado do Mercosur logo do cumio dos días 20 e 21 de xullo de 2022 por non recoller referencias á "flexibilidade" do pacto comercial.
Baixo o seu goberno, o 27 de outubro de 2021, procedeuse á intervención da mutualista Casa de Galicia, fundada en 1917 pola colectividade galega, por mor da súa situación financeira. Segundo afirmou Lacalle Pou, o obxectivo do goberno é garantir a viabilidade da institución e da súa prestación asistencial. Esta operación contou co aval do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo.
Vida persoal
Casou no ano 2000 con Lorena Ponce de León, paisaxista, da que se separou en 2022. A parella tivo dous fillos e unha filla. Dende que Luis Lacalle asumiu a presidencia, a familia vive na Residencia de Suárez, a vivenda a disposición do xefe do Estado, sendo o primeiro presidente en facelo en 15 anos. Luis Lacalle Pou recoñeceu o seu gusto polo mar e practica surf, é seareiro do equipo de fútbol montevideano Club Atlético Boston River
Demo de Maxwell
De acordo coa segunda lei da termodinámica, a entropía dun sistema illado non diminúe( Todo Sistema abandonado á súa propia sorte dexenera ). Para mostrar que tal lei ten carácter estatístico, J.C. Maxwell, no 1871, argumentou que a presenza dun “demo” intelixente microscópico violaría esa lei!
Ese minúsculo ser intelixente conseguiría observar o estado microscópico dun sistema físico e aproveitar a ocorrencia de flutuacións favorábeis para diminuír a entropía.
Tempada 2011 do Campionato de Galicia de Rally
miniatura|[[Iván Ares campión da tempada co Porsche 997 GT3 no Rally Botafumeiro.]] A tempada 2011 foi a 33ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou o 12 de marzo co Rally do Cocido e rematará o 17 de decembro co Rally Botafumeiro. O calendario estaba composto de nove probas, onde destaca a estrea do Rally Serra da Groba, que se celebrou por primeira vez. Celebránronse as clásicas copas de grupo A, N, X e as copas de promoción: Copa Kumho, Pirelli Top Ten Driver, Volante RACC e Racing Sport Yokohama.
Demo de Maxwell
Segundo Maxwell :
Tempada 2011 do Campionato de Galicia de Rally
O gañador do campionato de pilotos foi Iván Ares que logrou o seu primeiro título a falta dunha proba para finalizar a tempada, e a bordo dun Mitsubishi Lancer Evo VIII nas sete primeiras probas e nun Porsche 997 GT3 nas dúas últimas.
Demo de Maxwell
Por que este “demo” non viola a 2a lei da termodinámica?
Desde entón, innúmeros físicos tentaron escapar desta posibilidade. Szilard (1929) fixo un grande avance ao argumentar que a caída de entropía do gas compensaríase cun aumento da entropía na cabeza do “demo”. Esmiuzando esta idea, na década de 1950, Brillouin e Gabor argumentaron que a medición que o “demo” fai da posición dunha molécula é o que levaría a un aumento compensatorio de entropía (a absorción dun fotón disipa enerxía).
Cando todo parecía resolto, Charles Bennett (IBM) – que se dera a coñecer ao mostrar que é posíbel facer calquera computación de maneira reversíbel – mostrou que é o borrado de información o que disipa enerxía no “demo”, e non a mera realización dunha medición!
Esta explicación é hoxe en día a hexemónica, mais aínda hai discípulos de Brillouin que a combaten.
16 de febreiro
O 16 de febreiro é o 47º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 318 días para finalizar o ano, 319 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|150px|Hugo de Vries.
Mortes
miniatura|150px|Joan Margarit.
Outros
Os 366 días do ano
Sing Sing Death House
Sing Sing Death House é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock The Distillers, publicado o 6 de xuño de 2002 a través do selo Hellcat Records. O tema "Seneca Falls" aparece no xogo Tony Hawk's Pro Skater 4 e é unha referencia á Convención de Seneca Falls de 1848.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Brody Dalle agás onde se indique.
Asociación Faceira
A Asociación Faceira é unha asociación formada por estudosos e persoas interesadas na cultura leonesa das provincias de León e Zamora adicada ao estudo e á divulgación da lingua e da cultura leonesa e as súas manifestacións culturais e folclóricas.
A sede da Asociación atópase na vila de Veguellina de Órbigo (Veguellina d'Órbigu en leonés), que pertence ao concello de Villarejo de Órbigo (Villareyu d'Órbigu en leonés) na provincia de León.
Historia
A Asociación nace en León no ano 2011 trala desaparición doutra asociación cultural tamén adicada ao estudo da lingua leonesa chamada Facendera pola Llingua, e que xa tiña un recoñecido prestixio e un longo percorrido no campo do estudo do leonés. Algúns antigos membros desta asociación anterior decidiron continuar aquela tarefa divulgativa e lingüística e decidiron crear a Asociación Faceira.
Actividade
A actividade da asociación dende o seu comezo foi prolífica e abundante nos terreos culturais, lingüísticos e sociais.
O Barco, Mañufe, Gondomar
O Barco é un lugar da parroquia de Mañufe, no concello de Gondomar na comarca do Val Miñor. Segundo o INE en 2019 tiña cinco persoas empadroadas (tres homes e dúas mulleres). Esta pequena entidade de poboación sitúase a 4,1 km do centro da vila de Gondomar e 130 metros de altitude sobre o nivel do mar.
Asociación Faceira
Actividade
No terreo social, a Asociación Faceira sobresae na loita a prol da visibilidade social e o recoñecemento da lingua leonesa por parte do eido institucional da Xunta de Castela e León e as demais institucións políticas, culturais e sociais de León e Zamora, xunto con outras asociacións leonesas e zamoranas. De feito, en setembro do ano 2011 a asociación presentou unha serie de escritos e alegacións perante a Consellería de Cultura e Turismo de Castela e León reclamándolle o cumprimento do artigo 5.2 do Estatuto de autonomía dese territorio, onde se recoñece ao leonés como obxecto de especial protección polo seu valor dentro do patrimonio cultural da Comunidade autónoma e amais pedíaselles o desenvolvemento de medidas específicas para cumpriren con este artigo coma a introdución da lingua leonesa no ensino coma materia optativa. Ante a negativa da Xunta de Castela e León, que respondeu cunha carta sen dar resposta á petición feita, a asociación puxo unha demanda á Xunta de Castela e León por violar o artigo 29 da Constitución así como a Lei Orgánica 4/2001, de 12 de xaneiro, reguladora do Dereito de Petición, incoándoselle un procedemento de Dereitos Fundamentais 6/2011 que segue no Xulgado do Contencioso-Administrativo número 1 de Valladolid.
O Barco, Mañufe, Gondomar
Descrición
O Barco é un pequeno conxunto de 5 casas situado na ladeira norte do Monte da Bouza. Limita ao norte coa Sequiña, ao sur e sueste coa Costa, ao nordés e oeste con Nande e ao sur suroeste con Santo André.
Espazos naturais
O río Folón rodea polo nordés e leste a aldea do Barco e continúa regando o eucaliptal do Monte da Bouza en dirección sur.
Asociación Faceira
Actividade
No ano 2013, a asociación participou na creación dunha plataforma de defensa das linguas minoritarias de Castela e León (o leonés e o galego) xunto con outras cinco asociacións de León, Zamora e Salamanca coma Furmientu, La Caleya,El Teixu, Fala Ceibe e Documentación y Estudio del Rebollar. .
O Barco, Mañufe, Gondomar
Espazos naturais
O Souto do Barco atópase ao sur e está formado por unha antiga masa forestal de castiñeiros hoxe mesturada con piñeiros e eucaliptos de novas plantacións. Trátase dun punto natural que polo nordés comunica coa Costa ou polo noroeste coa Sequiña.
Asociación Faceira
Actividade
A Asociación leva implicada na defensa da figura das xuntas veciñais nos concellos leoneses trala reforma da Lei da Administración Local arranxada polo goberno español que as fai perigar. De feito, a asociación participa xunto a outras asociacións, agrupacións e partidos políticos locais e leonesistas en plataformas de defensa desta institución municipal leonesa, amais organizou varias xornadas e encontros para traballar contra a súa abrogación. No ano 2013, produciu un documental titulado La voz del Concejo xunto con outras asociacións leonesas para divulgar o funcionamento desta institución e denunciar o risco de desaparición coa nova lei.
No terreo cultural e lingüístico, a Asociación participa de xeito estreito con outras asociacións lingüísticas de León e Zamora coma El Teixu, Furmientu e La Caleya no estudo e a recuperación da lingua leonesa así como a súa divulgación en Castela e León, pero tamén mantén contactos e colaboración coa Academia da Lingua Asturiana. Amais tamén colabora e mantén contactos con outras asociacións culturais leonesas folclóricas coma El Raigañu.
A asociación lanzou un curso de aprendizaxe da lingua leonesa por Internet, e alén diso tamén publicou a primeira gramática da lingua leonesa dirixida ao público xeral en forma de pequena guía coa colaboración do prestixioso filólogo e escritor leonés Héctor García Gil, membro da Academia da Lingua Asturiana. A asociación adoita colaborar con diferentes asociación locais leonesas na organización de encontros locais chamados filandones.
No 2014, a Asociación Faceira organizou en colaboración co Concello de Astorga o primeiro Certame Literario Astúrica en 2013 para escritores de lingua asturleonesa. Isto xerou unha polémica coa asociación local de Astorga de defensa e estudo do leonés La Caleya, pois esta asociación colaborou co Concello de Astorga durante cinco anos para organizaren o Certame de Relato Curto e Poesía en Leonés. Con todo o Concello decidiu unilateralmente trocar de asociación colaboradora e escolleu a Asociación Faceira para levalo a cabo, o cal provocou as protestas de La Caleya, que colaborou por última vez na súa organización en 2013.
Malia que a asociación é cultural e declárase desvencellada de calquera movemento ou partido político, algúns dos seus membros están ligados a plataformas leonesistas de tipo cultural coas que colaboran. Amais políticos e membros de partidos locais leonesistas e doutras ideoloxías e asemade as propias formacións políticas adoitan participar nos seus encontros e reunións sociais e culturais. A súa influencia no mundo cultural e social leonés e importante; de feito o partido Esquerda Unida de Astorga iniciou unha campaña en defensa do leonés inspirada no labor desta asociación e outras, conseguindo que o procuradores de Esquerda Unida nas Cortes de Castela e León presentasen unhas preguntas sobre a situación do leonés e o cumprimento do artigo 5.2 do Estatuto autonómico.
Posición respecto á filiación da lingua leonesa
A Asociación Faceira defende que o leonés e o asturiano pertencen ao mesmo dominio lingüístico, é dicir que son a mesma lingua. Posición igualmente defendida xunto coas outras asociacións de Castela e León coas cales colabora na defensa, difusión e estudo do leonés como Furmientu, La Caleya e El Teixu. Amais tamén mantén contactos con membros da Academia da Lingua Asturiana e asociacións da defensa da lingua asturiana.
Natalia Jiménez
200px|thumb|Logotipo 200px|thumb|Natalia Jiménez Natalia Altea Jiménez Sarmento, coñecida como Natalia Jiménez, nada en Madrid o 29 de decembro de 1981, é unha cantante española que iniciou a súa carreira musical a inicios da década de 2000, como vocalista do grupo La Quinta Estación. O seu primeiro disco como solista titulado co seu propio nome Natalia Jiménez saíu á venda en xuño de 2011.
A batalla das Ardenas
A batalla das Ardenas (en Battle of the Bulge) é un filme estadounidense de 1965 dirixido por Ken Annakin. Está protagonizado por Henry Fonda, Robert Shaw, Telly Savalas, Robert Ryan, Dana Andrews e Charles Bronson.
Estreouse en galego o 19 de decembro de 2014 a través da TVG.
Fernando Osorio do Campo
Fernando Osorio do Campo, nado na Coruña o 9 de decembro de 1894 e finado na mesma cidade o 14 de maio de 1974, foi un escritor e político galego.
Foi un dos principais protagonistas da actividade teatral das Irmandades da Fala na década de 1920. Colaborou na súa maior iniciativa, o Conservatorio Nazonal de Arte Galego, entre 1919 e 1922. Foi gacetilleiro do xornal El Noroeste, publicou dous artigos titulados Paradoxo en A Nosa Terra e escribiu diferentes obras dramáticas como Norte e Desourentación, entre outras. Tamén fundou a súa propia compañía teatral e o semanario republicano Adelante. Cabe destacar a súa acción política na introdución clandestina en Portugal do manifesto O militarismo, do deposto presidente luso Bernardino Machado.
Estudos
Pasou a súa infancia en Lisboa. Cando terminou a escola foi enviado a Coímbra para continuar os seus estudos na Escola Nacional de Agricultura e ser agrónomo como o seu pai, pero abandonou e decantouse polos estudos de interpretación. Conseguiu un traballo para matricularse na Escola de Representar do Conservatório Nacional de Lisboa, fundada por Júlio Dantas, un dos intelectuais portugueses máis prestixiosos e con máis presenza social nos primordios do século XX.
O plano de estudos da Escola de Arte de Representar caracterizábase pola multidisciplinariedade e a súa corrente predominante neses momentos era o naturalismo. Existía unha contigüidade entre o teatro naturalista e o movemento de propaganda republicana. En 1913 escribiu para as festas de Carnaval as coplas Sem porta nem tranca con José Lemos. Tiñan un estilo fundamentalmente lúdico e burlesco e incorporábanse termos do día a día, en moitos casos próximos do calão lisboeta.
Neste mesmo ano foi reclamado con outros tres compañeiros para participaren nun espectáculo co que se ía inaugurar a temporada do Teatro Nacional de Almeida Garrett. A peza titulábase A Honra Japoneza e tivo moito éxito.
O curso 1914-1915 foi o último en que Fernando Osorio frecuentou a Escola da Arte de Representar, concluíu así a súa formación no centro. Ademais obtivo o máximo recoñecemento, recibiu o diploma de artista dramático.
Na súa etapa de formación teatral coñeceu o fervor republicano, o laicismo e a masonería que son trazos moi definidores da personalidade de Osorio. Fuxiu de Portugal cara a Cáceres para evitar ser chamado á guerra. Alí soubo que fora declarado desertor e decidiu incorporarse ao exército na súa localidade natal, A Coruña. Durante o seu servizo militar coñeceu a Lois Peña Novo que viña de ingresar nas Irmandades da Fala e estableceu relación con Antón Villar Ponte, instalado na cidade desde 1912 e redactor entón de La Voz de Galicia.
Antes de concluír a etapa do servizo militar Fernando Osorio protagonizou un episodio de tentativa simulada de suicidio para evitar se mobilizado para a Guerra do Rif.
Irmandade da Fala da Coruña e Conservatorio Nacional de Arte Galega (CNAG)
O seu primeiro acto público na Coruña foi en xuño de 1918, cando deu unha palestra sobre o teatro no local da Irmandades da Fala da Coruña. Contou coa presenza do cónsul de Portugal e de representantes das sociedades artísticas da Coruña. Expuxo a súa visión do teatro como vía de dignificación da lingua galega e de propagación do ideario nacionalista.
A Nosa Terra deu conta deste evento mediante unha crónica anónima titulada «Portugal e Galicia. Unha festa dina de lembranza». Descoñécese a data oficial, mais a finais de 1918 xa estaba plenamente integrado nas Irmandades da Fala da Coruña, organismo no cal tamén colaborou como xurado de concurso literario.
No número de 24 de xaneiro de 1919 A Nosa Terra informaba sobre o inicio das actividades do gran proxecto teatral de Osorio e Antón Vilar Ponte, O Conservatorio Nacional de Arte Galega (Conservatorio Nazonal do Arte Galego). Mediante o súa labor nesta iniciativa, pretendía modernizar o teatro galego para que estivese libre de tópicos sociais e se caracterizase polo monolingüísmo escénico. Ademais, vía esta institución como unha oportunidade para transmitir a súa formación e introducir pezas teatrais portuguesas na Galiza.
Fernando Osorio do Campo foi un dos docentes encargados da formación integral dos intérpretes. No Conservatorio impartíanse leccións de música, historia da arte, literatura galega, escenografía e declamación. Este programa de formación era esencialmente práctico.
Cabe destacar que foi o director da sección de declamación, e na presentación ao público do CNAG no 22 de abril de 1919 no Pavillón Lino da Coruña representáronse dúas obras nas que traballou como director e como intérprete xunto cos seus alumnos e alumnas: Uma anecdota, de Marcelino Mesquita, e A man de Santiña, de Ramón Cabanillas.
O súa labor actoral tivo moi boa aceptación e foi gabada pola comunidade galega de Buenos Aires e polo periódico El Orzán.
Osorio colaborou na promoción e o deseño da Escola de Teatro Gallego Rosalía de Castro. A fundación desta nova escola causou unha división entre os irmandiños, feito que sumado á falta de recursos económicos, causou a cesación das actividades do Conservatorio. Osorio manifestou as súas queixas en dous artigos titulados "Paradoxo", que publicou en A Nosa Terra, nos cales reprobaba a falta de profesionalidade dos intérpretes e a aqueles que entendían as representacións teatrais como un evento social.
Coa súa propia compañía “Cuadro artístico” estreou un drama titulado Norte, que se calcula que escribiu despois da súa chegada á Coruña en 1916. Norte contaba cun só acto sen divisións en escenas, unha acción mínima e tres personaxes marxinais que se describen a través das súas intervencións, algo característico da clave naturalista na cal estaba escrita o drama. A obra está dotada de certo carácter moralista, e o protagonista era como unha representación do propio Osorio. miniatura|O Mariscal, traxédia histórica en verso por Ramon Cabanillas e Antonio Villar Ponte.
Actividade literaria despois do Conservatorio
Osorio abandona A Coruña en 1919 en busca de novas vías profesionais, ante a imposibilidade de vivir do teatro. Celébrase unha «Velada Teatral Extraordinaria en beneficio e despedida do autor» na Irmandade da Coruña con motivo da marcha do autor, en que se representou Norte.
En 1920, Fernando Osorio casou nunha cerimonia civil coa súa prima María de los Ángeles Osorio Mateo. Uns días despois do seu matrimonio, viaxa ao Congo Belga, e máis concretamente a Mathadi, para traballar nun negocio de importacións e exportacións, pero ao chegar ao seu destino enferma e marcha debido á mala fama da casa onde traballaba e dos seus donos. Regresa á Coruña e ingresa como gacetilleiro no xornal El Noroeste.
O 12 de abril de 1921 é elixido bibliotecario das Irmandades.
Atravesa un período de tres anos sen participacións escénicas, no cal colaborou en dous tentativas frustradas de representación do drama histórico O Mariscal. O seu traballo xornalístico non era suficiente para a súa subsistencia e a da súa familia, polo que a partir de 1922 traballou no concello da Coruña.
En 1924 publicou Desourentación, obra que non chegou a ser representada, un «boceto analítico de ideas» que presentou ao certame convocado polas Irmandades da Fala. miniatura|300px|O presidente portugués [[Bernardino Machado na Coruña en 1927, a filla Jerónima, a neta Elzira, Álvaro Cebreiro, Antón Villar Ponte e Fernando Osorio (á dereita de todo).]] En 1929 realizou as súas últimas participacións teatrais nunha nova función de A man de Santiña e na estrea de Máter Dolorosa, de Júlio Dantas. Afiliouse á Asociación da Prensa da Coruña.
O 18 de maio de 1930 fundou o semanario Adelante con Carlos Monasterio Valeiro e Ánxel Casal.
II República e Guerra Civil Española
Nos inicios da década dos 30, Fernando Osorio do Campo desenvolveu un intenso activismo relacionado en defensa do laicismo, a calidade na educación, a presenza da muller na política, a autonomía de Galiza e o republicanismo.
En outubro de 1931 fundou a Asociación Regional de Padres de Familia para la defensa del laicismo en la Enseñanza xunto con outros masóns militantes da ORGA coa intención de modernizar a institución educativa.
Presidiu a Juventud Republicana a partir de xullo de 1931, onde defendeu a inclusión da muller na vida pública, intelectual e política. Participou na meta de conseguir a aprobación dun Estatuto para Galiza e formou parte da comisión encargada da súa elaboración. No exilio confesou que a súa afiliación política en 1936 era Izquierda Republicana da Coruña.
Deixou a ORGA-FRG e abandonou a primeira liña política a finais de 1932 por discordancias co partido. En marzo de 1932 foi elixido secretario da Xunta de Goberno do Colexio do Secretario Local. Participou en actividades do Casino Republicano como masón, creando unha loxa salvaxe chamada Hércules.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi despedido de axudante do Xefe Técnico Municipal o 19 de setembro por ser contrario ao movemento nacional e republicano de esquerdas.
En decembro fuxiu cara ao Porto, Portugal, e despois a París. Colaborou coa embaixada da III República en París no libro Lo que han hecho en Galicia. Despois da derrota republicana española emigrou a México coa súa familia o 11 de xuño de 1939. O 16 de xuño instaláronse en Veracruz.
Estancia en México
Os médicos diagnosticáronlle unha doenza cardíaca á súa muller. Achegouse ao grupo de socialistas galegos e apareceu no volume de 1945 Algunas consideraciones sobre el problema gallego co subtitulo Voces socialistas en el exilio.
En outubro de 1947 os organismos de represión franquista publicaron unha providencia de busca e captura contra el, o caso foi arquivado en xaneiro de 1949.
En outubro de 1950 faleceu a súa muller Ángeles, o que deriva nunha alteración do estado mental de Osorio que empeora co paso dos anos. Vaille xurdindo unha grafomanía compulsiva con grande verbosidade en momentos de crise.
Tivo a idea de escribir a súa grande obra. Nesta altura, a súa maior preocupación era elaborar un grande tratado filosófico denominado Nefeloide.
En setembro de 1970 diagnosticáronlle numerosas doenzas e a idea de volver á Coruña para vivir o resto da súa vida en Galicia volveu á súa mente.
Regreso a España e morte
O 19 de marzo de 1971 obtivo un pasaporte para regresar a España como repatriado. O 22 de abril de 1971 chegou á Coruña e desde entón viviu grazas ás axudas familiares.
En 1971 contactou con Marino Dónega, un dos fundadores da Editorial Galaxia, quen publicou a súa narración biográfica Un home, unha aventura, un tempo: Fernando Osorio Do Campo no número 33 da revista Grial.
Manuel Piñeiro Groba
Manuel Piñeiro Groba, nado en Cristiñade (Ponteareas) o 1 de xaneiro de 1890, foi un mestre, agrarista e xornalista galego.
Traxectoria
Estudou no Porriño, ao lado do seu irmán o sacerdote Mariano Piñeiro Groba. En 1905 comenzou a estudar Maxisterio en Ponteareas. Aprobou a carreira en 1907 e ao ano seguinte comenzou a exercer de mestre en Trabadelo. Dirixiu o periódico El Tea de 1927 a 1936. Foi concelleiro de Ponteareas, e mestre na escola Antorcha de Cristiñade. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu expediente de depuración e foi suspendido de emprego e soldo. Na década de 1960 foi presidente da Cooperativa del Campo San Miguel de Ponteareas.
Vida persoal
Casou con Inocencia Iglesias Barcia.
Tempada 2018-19 da NBA
A tempada 2018-19 da NBA foi a 73ª na historia da National Basketball Association (NBA). A tempada regular comezou o 16 de outubro de 2018, e rematou o 10 de abril de 2019. O All-Star Game da NBA de 2019 disputouse o 17 de febreiro de 2019 no Spectrum Center de Charlotte, Carolina do Norte. Os Playoffs comezaron o 13 de abril de 2019 e remataron o 13 de xuño de 2019 coa disputa do derradeiro partido das Finais da NBA entre os Toronto Raptors e os Golden State Warriors, onde a franquía canadense conseguiu o primeiro campionato da súa historia.
Tempada regular
A tempada regular comezou o xoves 16 de outubro de 2018, e rematou o mércores 10 de abril de 2019.
Por conferencia
x- Clasificado para playoffs y- Campión de división c- Vantaxe de campo nos playoffs de conferencia z- Vantaxe de campo en todos os playoffs
Premios anuais
Os premios da tempada foron entregados na cerimonia dos premios da NBA, realizada o 25 de xuño de 2018.
Pita
Pita pode referirse a:
Aishwarya Rai
Aishwarya Rai, nada o 1 de novembro de 1973, é unha modelo, actriz e produtora cinematográfica india. Gañadora de Miss World en 1994, seguiu logo unha carreira de actriz converténdose nunha das actrices máis afamadas do Bollywood actuando en filmes tan coñecidos na India como Mohabbatein (2000), Devdas (2002), The Last Legion (2007), Jodhaa Akbar (2008) e The Pink Panther 2 (2010).
Francisco Luís Bernárdez
Francisco Luís Bernárdez, nado en Buenos Aires o 5 de outubro de 1900 e finado na mesma cidade o 24 de outubro de 1978, foi un poeta e diplomático arxentino.
Primeiros anos
Fillo de emigrantes que procedían do Lago (Maside), sempre se declarou galego. Entre 1922 e 1925 estivo en Galicia. Viviu en Vigo, onde traballou como redactor de El Pueblo Gallego. Tamén colaborou en La Zarpa, Vida Gallega, Marineda, Alfar e Ronsel. Relacionouse con Ramón María del Valle-Inclán, os irmáns Antonio e Manuel Machado e Juan Ramón Jiménez. Leu obras de poetas modernistas que o influíron nos seus primeiros libros. Tamén viviu por un breve período en Portugal.
A renovación literaria
miniatura|Retrato en [[Vida Gallega, 1924.]] Cando volveu a Arxentina, en 1925, uniuse ao grupo de Florida, coñecido tamén como grupo Martín Fierro, formado por artistas de vangarda. Este desempeñou un papel importante na renovación literaria e estética arxentina durante as décadas de 1920 e de 1930. Bernárdez apoiou neste período o ultraísmo e, en xeral, as correntes europeas propias da época.
En 1925 trabou amizade con Jorge Luis Borges, con quen recorría os arrabaldes en longas andainas. Bernárdez participou na segunda época da revista Proa en las Letras y en las Artes, animada polo grupo literario integrado por Ricardo Güiraldes, Alfredo Brandán Caraffa, Pablo Rojas Paz e o propio Borges.
Letras e diplomacia
Bernárdez traballou no diario La Nación. Desde 1928 escribiu para a revista Criterio, na que participaron G. K. Chesterton, Baldomero Fernández Moreno, Gabriela Mistral e Jorge Luis Borges. Ademais, integrou o grupo fundador do diario El Mundo.
En 1937 foi nomeado secretario público da Biblioteca Municipal «Miguel Cané», no barrio de Boedo, Buenos Aires, e fixo ingresar a Jorge Luis Borges, que traballou como auxiliar catalogador entre 1937 e 1946.
Escritor con connotacións cristiás explícitas, participou, con Leopoldo Marechal e o pintor Ballester Peña, en "Convivio", un encontro de artistas cristiáns en que se debateron diferentes aspectos e problemas da arte. Tamén participou na publicación homónima. Leopoldo Marechal e Francisco Luís Bernárdez eran moi amigos.
En 1944 foi nomeado director xeral de Cultura Intelectual na Subsecretaría Nacional de Cultura, mentres que Leopoldo Marechal era designado director xeral de Cultura Estética. Entre 1944 e 1950 foi director xeral de Bibliotecas Públicas Municipais. En 1945, xunto con Vicente Barbieri, Leónidas Barletta, Ricardo Molinari e Adolfo Bioy Casares, conformou o xurado que galardoou co primeiro premio de prosa da Municipalidad de Buenos Aires a obra Uno y el Universo, primeiro ensaio publicado por Ernesto Sabato.