cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dólar Eisenhower
O dólar Eisenhower é unha moeda con valor facial dun dólar cuñada pola Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1971 e 1978, caracterizada por amosar no seu anverso a figura do expresidente estadounidense Dwight D. Eisenhower.
No reverso represéntase unha imaxe estilizada en conmemoración da misión lunar Apollo 11 en 1969, baseada na insignia oficial desta misión. Ambas as faces foron deseñadas por Frank Gasparro, daquela gravador xefe da Casa da Moeda dos EEUU.
O dólar Eisenhower é a primeira moeda dun dólar cuñada pola US Mint desde a cancelación da serie do "dólar Peace" en 1935. É tamén o derradeiro dólar cuñado no seu tamaño grande orixinal e a primeira deste valor e tamaño cuxas tiraxes destinadas á circulación non conteñen prata.
Remei Sipi Mayo
Remei Sipi Mayo, nada en Rebola en 1952, coñecida popularmente como Tía Remei, é unha educadora infantil, escritora, editora, conferenciante, directora de teatro, investigadora e activista ecuatoguineana experta en xénero e desenvolvemento. É coñecida pola súa militancia no movemento asociativo de mulleres afrodescendientes e foi presidenta da Federación de Asociacións Guineanas de Cataluña.
SkySat
SkySat é unha constelación de satélites artificiais comerciais para observación terrestre en alta resolución desde órbitas polares.
Remei Sipi Mayo
Traxectoria
Remei Sipi naceu en 1952 en Rebola, unha localidade da illa de Bioko (Guinea Ecuatorial). En 1968, con 16 anos, trasladouse a Barcelona. Diplomouse en Educación Infantil e especializouse en xénero e desenvolvemento na Universitat Autònoma de Barcelona.
Traballou en defensa da muller, as minorías étnicas e as persoas emigrantes e impulsou o movemento asociativo de mulleres africanas. Nos eventos interculturais aos que foi convidada tentou evitar a folklorización. A principios dos anos 80 converteuse na presidenta da Asociación Sociocultural Riebapua, o colectivo bubi de Guinea Ecuatorial en Cataluña. En 1990 cofundou a asociación E’Waiso Ipola, que significa «muller, érguete» (ou «espabila») en lingua bubi. Tres anos máis tarde cofundou Mfundi-Kupa, asociación de intelectuais africanos en España. Amais, cofundou a Red de mujeres inmigrantes en Cataluña e, en 2005, Yamanjá, unha asociación de mulleres inmigrantes que tamén presidiu.
Dólar Eisenhower
En 1965, por mor da suba do prezo do metal precioso, a US Mint comezou a cuñar moedas bañadas en cuproníquel, no canto da prata. Nos anteriores 30 anos non se cuñara ningunha moeda dun dólar mais, a partir de 1969, os lexisladores trataron de reintroducir no sistema moedas con este valor facial. Ademais, logo do falecemento de Eisenhower no mes de marzo, comezaron a xurdir propostas para honrar a súa figura cunha moeda. Malia contaren estes proxectos de lei cun grande apoio, a súa aprobación demorouse por unha disputa acerca de se a nova moeda debería ser de metal común ou levar un 40 % de prata. En 1970 chegouse a un acordo polo que se cuñarían moedas en metal común para a súa posta en circulación e, por outra parte, cun 40 % de prata destinadas aos coleccionistas. O presidente Richard Nixon, que fora vicepresidente con Eisenhower, asinou a lei que autorizaba a emisión desta nova moeda o 31 de decembro de 1970.
SkySat
Características
Os dous primeiros prototipos, SkySat 1 e 2, foron lanzados en 2013 e 2014 a bordo dun foguete Dnepr e dun Soiuz-2-1b Fregat. Tiñan unha masa de 83 kg, non tiñan propulsión e foron construídos por Skybox Imaging. Cada un levaba a bordo un telescopio tipo Ritchey-Chretien cunha distancia focal de 3,6 m e tres detectores CMOS de 5,5 Mpixel, conseguindo unha resolución duns 1,1 m.
Os satélites operativos teñen maior masa, uns 120 kg, propulsión e unha resolución maior que os prototipos. Lanzáronse 19 satélites SkySat operativos a bordo de variedade de foguetes, como o PSLV-XL, o Vega, o Minotaur C e o Falcon 9.
Dólar Eisenhower
As moedas cuñadas tanto en 1975 como en 1976 amosan a dobre data 1776-1976 e portan un reverso especial, obra do gravador Dennis R. Williams, en conmemoración do centenario da independencia dos Estados Unidos. A partir de 1977, a Casa da Moeda comezou os seus intentos para a substitución do dólar Eisenhower por outro de menor tamaño e, neste sentido, o Congreso autorizou a creación do dólar Susan B. Anthony, que comezou a cuñarse en 1979, aínda que tamén con escaso éxito na circulación.
Antecedentes
miniatura|300px|"[[Dólar Peace|Dólar Peace" de 1928. ]]
Remei Sipi Mayo
Traxectoria
Sipi ostentou os cargos de presidenta da Federación de Asociacións Guineanas de Cataluña, vicepresidenta do Consell Nacional de les Dones de Catalunya, portavoz da Secretaría de mulleres da Federación de Colectivos de Inmigrantes en Cataluña e vogal do Consell da Llengua Catalana. Tamén foi membro da Rede de Mulleres Negras e de Minorías Étnicas de Europa, da Plataforma de Apoio aos Presos Políticos de Guinea Ecuatorial, do Grupo de Mulleres Ca la Dona de Barcelona e do grupo de mulleres María Zambrano.
Dólar Eisenhower
Antecedentes
O dólar de prata nunca foi nos Estados Unidos unha moeda de ampla circulación, excepto no oeste do país. Serviu máis ben como medio para a monetización do metal e en moitas ocasións, logo da súa cuñaxe, ficaba nas bóvedas dos bancos. O coñecido como "dólar Peace", o último en circulación cuñado en prata, xa non se producía desde 1935 e na maioría dos anos do cuarto de século anterior o valor da súa prata non superaba os 70 centavos. No entanto, a partir da década de 1960 os prezos da prata subiron e as enormes reservas de dólares de prata nas mans dos bancos e do Goberno chegaron ás mans da poboación mediante o troco de "certificados de prata". Esta situación ocasionou unha escaseza de dólares de prata nos estados occidentais, onde estas moedas circulaban realmente, e alí foi onde máis interese se orixinou pola emisión de máis dólares.
miniatura|160x160px|[[Cuñaxe privada, non oficial, do "dólar Peace" datado en 1964. ]]
O 3 de agosto de 1964, o Congreso aprobou unha lei que prevía a cuñaxe de 45 millóns de dólares de prata. Esta lexislación promulgouse cando as moedas desapareceran da circulación ao subir o prezo da prata por riba dos 1,29 dólares a onza, o que fixo que os dólares de prata valesen máis como metal precioso que como moeda. Prevíase que estas novas pezas estivesen destinadas a seren utilizadas nos casinos de Nevada, onde os dólares de prata eran moi populares. As publicacións numismáticas queixábanse de que a cuñaxe dos dólares suporía un dispendio de recursos. A lei aprobárase por instancias do líder da maioría no Senado, o demócrata por Montana Mike Mansfield, representante dun estado no que os dólares de prata tiñan moito uso. Malia os esforzos da directora da Casa da Moeda dos EEUU, Eva Adams, o senador Mansfield negouse a tomar en consideración ningún tipo de cancelación nin demora e o 12 de maio de 1965 a Casa da Moeda de Denver comezou a cuñar unha nova tiraxe dos "dólares Peace" (a ceca acadara en 1965 a autorización do Congreso para seguir cuñando moedas con data 1964).
Remei Sipi Mayo
Traxectoria
En 2018 foi un dos membros do xurado do Premi Consell Municipal d’Immigració de Barcelona (CMIB).
Dólar Eisenhower
Antecedentes
O 15 de maio de 1965 realizouse o anuncio público das novas pezas, que foi recibido con moitas obxeccións. Tanto a poboación como moitos congresistas consideraron que a emisión supuña un mal uso dos recursos da US Mint nun momento de grave escaseza de moedas. O 24 de maio, un día antes dunha sesión convocada apresuradamente polo Congreso, Adams anunciou que as pezas cuñadas serían consideradas como unha tiraxe de proba, e non se debían considerar como para a súa posta en circulación. A Casa da Moeda declarou despois que se cuñaran 316.076 pezas, que finalmente foron refundidas entre grandes medidas de seguridade. Para se asegurar de que estes feitos non se producisen novamente, o Congreso incluíu unha disposición na Lei da Moeda (Coinage Act) de 1965 que prohibía a cuñaxe de dólares de prata durante un período de cinco anos. Mediante esta lei tamén se eliminou a prata das moedas de dez e de vinte e cinco centavos, e reduciuse o contido deste metal ao 40 % na moeda de medio dólar.
Proceso de aprobación
En 1969, a directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos durante a presidencia de Nixon, Mary Brooks, tratou de recuperar a moeda dun dólar. Naquel momento, o aumento do prezo dos metais preciosos ameazaba a continuidade do uso da prata no medio dólar co busto de Kennedy, aínda que Brooks esperaba manter o dólar como moeda de prata. A proposta de Brooks para un novo dólar de prata atopou a oposición do presidente do Comité Bancario da Cámara de Representantes, Wright Patman, a quen o predecesor de Nixon, Lyndon Johnson, convencera, en contra do seu criterio, de que seguise a utilizar a prata no medio dólar.
O 28 de marzo de 1969 morreu o expresidente e xeneral na segunda guerra mundial Dwight D. Eisenhower. Pouco despois, a representante de Nova Jersey Florence Dwyer, republicana, como Eisenhower, suxeriu que a moeda dun dólar proposta levase a súa imaxe. Falou coa representante demócrata de Missouri Leonor Sullivan, quen estivo conforme con esa idea, en "igualdade de condicións", dado que o medio dólar amosaba o retrato do expresidente demócrata John F. Kennedy. O congresista por Connecticut Robert N. Giaimo presentou un proxecto de lei para autorizar o dólar Eisenhower, que se cuñaría sen contido ningún de prata. A Comisión Conxunta da Moeda, formada por membros da Administración e do Congreso, incluído Giaimo, recomendou o dólar na primavera de 1969. Esta comisión pedía tamén que se eliminase a prata da moeda de medio dólar e que se transferisen do Tesouro á Administración de Servizos Xerais cantidades de dólares de prata pouco comúns, para que puidesen venderse. Giaimo Afirmou que a moeda sería útil nos casinos, que estaban a emitir as súas propias fichas ante a carencia de moedas dun dólar en circulación, e tamén na industria das máquinas expendedoras, que estaba empezando a vender artigos de maior prezo.
Ambas as cámaras votaron o 14 de outubro, o día do aniversario de Eisenhower. Aínda que a Cámara de Representantes aprobou o proxecto de lei apoiado pola Administración para un dólar de metal común, o Senado aprobou o proxecto de lei emendado polo senador de Colorado Peter Dominick, que pedía que a moeda se cuñase cun 40 % de prata. Unha carta de Mamie Eisenhower contribuíu á aprobación da emenda do Senado, lembrando que ao seu marido lle gustaba agasallar dólares de prata como recordo e que se esforzara por conseguir estas moedas cuñadas no ano do seu nacemento,1890. O senador por Idaho James McClure declarou: "dalgún xeito está por baixo da dignidade dun gran presidente como o xeneral Eisenhower retirar a prata da moeda". O 29 de outubro de 1969, o representante de Texas Robert R. Casey presentou un proxecto de lei para honrar tanto a Eisenhower como a recente aluaxe do Apollo 11. Estas disposicións pasarían a formar parte do proxecto de lei promulgado que autorizaría o dólar Eisenhower. Nun principio, Casey quería que o lema da misión lunar do Apollo 11 (We came in peace for all mankind, "vimos en paz para toda a humanidade") aparecese na moeda. Cando a Casa da Moeda o informou de que non habería sitio para esa inscrición, conformouse con solicitar no seu lugar que o reverso representase unha imaxe emblemática sobre ese tema.
En marzo de 1970, ambas as cámaras chegaron a un compromiso mediante o cal se cuñarían 150 millóns de dólares cunha aliaxe de prata do 40 % para o mercado do coleccionismo, en tanto que os dólares circulantes carecerían de prata e se cuñarían en cantidades moi superiores. Os 47,4 millóns de onzas troy de prata que cumprían para a cuñaxe das pezas de colección procedían do metal precioso que xa posuía o Goberno. O compromiso foi elaborado por McClure e outros congresistas republicanos, coa axuda de Brooks, de Idaho. McClure describiu este acordo como "moito menos do que o país merece, pero moito máis do que parecía que iamos obter". A razón para ter unha edición con prata para os coleccionistas, e non toda a tiraxe, era evitar o acaparamento que xa sacara da circulación a moeda de medio dólar co busto de Kennedy.
Aínda que o compromiso foi aprobado polo Senado en marzo de 1970, foi bloqueado na Cámara polo representante Patman, que estaba decidido a acabar totalmente coa presenza da prata nesta emisión. O Senado volveu aprobar o proxecto de lei en setembro, esta vez engadíndoo a modo de cláusula a un proxecto de lei de sociedades bancarias que pretendía Patman. Este proxecto de lei, que tamén incluía disposicións para eliminar a prata do medio dólar e transferir os dólares de prata raros á Administración de Servizos Xerais, foi aprobado por un comité de conferencia e por ambas as cámaras. Nixon tiña a intención de deixar que o proxecto se convertese en lei sen a súa sinatura, mais cando os axudantes se decataron de que, como o Congreso levantara a sesión, non asinar o proxecto de lei suporía vetalo, o 31 de decembro de 1970 Nixon apresurouse a asinalo só uns minutos antes da media noite.
Deseño
miniatura|250x250px| [[Retrato de Dwight D. Eisenhower en 1952. ]]
Para o gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Frank Gasparro, a oportunidade de pór a Eisenhower nunha moeda foi a realización dun vello soño. O 19 de xuño de 1945, Gasparro fora unha das máis de catro millóns de persoas que se reuniran en Nova York para ver o desfile de celebración da vitoria aliada en Europa na segunda guerra mundial. Gasparro, daquela gravador axudante da US Mint, só se fixara na figura de Eisenhower e debuxara xa daquela uns trazos do xeneral, que anos máis tarde lle serviron para o deseño do anverso do dólar. Logo de que Gasparro consultase coa viúva do expresidente, Mamie Eisenhower, acerca dos deseños de ambas as faces da moeda, Brooks e Gasparro presentáronlle un galvano (un modelo metálico utilizado no proceso de deseño das moedas) o 1 de xaneiro de 1971. Gasparro escribiu en 1991 que dispuxo de seis semanas para completar o traballo a partir de mediados de novembro de 1970. Tamén dixo que a súa ampla investigación sobre as aguias ao longo dos anos lle foi dunha grande axuda para o deseño do reverso e que os seus esbozos foron adoptados sen cambios. O gravador xefe, porén, non tivo unha liberdade total no proceso de deseño, xa que se lle ordenou que o anverso gardase semellanza co do cuarto de dólar Washington.
Antes de se aprobar a lei, Gasparro xa preparara os reversos, tanto o que se utilizou finalmente como outro que tiña unha aguia heráldica máis formal, que ao historiador numismático e comerciante de moedas Q. David Bowers lle lembraba algunhas probas feitas para moedas da década de 1870. A instancias do Congreso, o gravador xefe creou un deseño en conmemoración da aluaxe do Apollo 11, baseado na insignia oficial da misión, que fora deseñada, entre outros, polo astronauta Michael Collins. Bowers considerou que a elección da aluaxe foi "un golpe de xenio", xa que permitiu que o dólar, que se utilizaría pouco no comercio, fose conmemorativo tanto de Eisenhower como da misión lunar. Este reverso reproduce unha aguia (que representa o módulo lunar Eagle) planeando a baixa altura sobre a superficie da Lúa, sostendo nas súas gadoupas unha póla de oliveira, como símbolo da paz.
esquerda|miniatura|162x162px|[[Insignia da misión Apollo 11, base do deseño do reverso do dólar Eisenhower.]]
O uso da insignia da misión lunar fora recibido inicialmente con reticencias por algúns membros da Administración, por mor da expresión feroz da aguia; o concepto inicial de Gasparro atopou obxeccións similares. A directora da Casa da Moeda lembrou que Gasparro visitara o zoolóxico de Filadelfia para ver aguias e, ao seu regreso, preparara un deseño que, na súa opinión, facía énfase na natureza depredadora desta ave. Brooks informou a Gasparro de que a aguia parecía "demasiado feroz, demasiado belicosa, demasiado agresiva" e pediulle que a realizase cunha expresión máis amable. Gasparro, que ao parecer estaba descontento por ter que facer este cambio, describiu a versión final como "de aspecto agradable". O Departamento de Estado tamén temía que a expresión da aguia puidese tomarse como ofensiva, e avogou por unha imaxe máis neutral. A Terra pódese ver ao lonxe pola parte superior da aguia, e hai 13 estrelas, en alusión aos estados orixinais da Unión.
Bowers considera que o busto de Eisenhower está "ben modelado" por Gasparro, e sinala que o feito de que a aguia do reverso sosteña só unha póla de oliveira, en lugar de soster tamén as frechas —símbolo da guerra—, "implicaba que o público aceptaría o deseño". Non obstante, sinala que a expresión severa de Eisenhower foi amplamente criticada por non ser propia dun home que destaca pola súa xenialidade.
Pola súa banda, o numismático David Lange opina que "o dólar Eisenhower é un dos produtos máis pobres que saíron da Casa da Moeda dos Estados Unidos". Lange escribiu que, aínda que Gasparro deseñou só unha face do medio dólar de Kennedy e o Lincoln Memorial para o reverso da moeda dun centavo, "o dólar Eisenhower foi o seu único deseño completo e debería terlle servido como escaparate do seu talento. Lamentablemente, trátase dun deseño mediocre que revela o seu típico tratamento pouco natural do cabelo de Ike e das plumas da aguia". Algúns coleccionistas queixáronse, logo do seu lanzamento, sen se decataren de que Gasparro —que respondeu aclarando o deseño— seguira fielmente o deseño da insignia da misión lunar.
Lanzamento
O 25 de xaneiro de 1971 cuñáronse dous prototipos de dólares na Casa da Moeda de Filadelfia, que posteriormente foron destruídos. No entanto, os coleccionistas atoparon polo menos dúas moedas datadas en 1971-S que foron certificadas tamén como prototipos.
T-Vision
Terravision, tamén TerraVision, T-Vision ou T_Vision, foi un globo terráqueo dixital interactivo desenvolvido pola axencia berlinesa Art+Com a partir de 1993, que utilizaba a imaxe da terra como sistema de organización espacial da información. O proxecto artístico, en colaboración con Weathernews International, foi financiado por Deutsche Telekom Berkom (DeTeBerkom). En 1995 a instalación presentouse no SIGGRAPH de Mountain View (California).
Dólar Eisenhower
Lanzamento
miniatura|404x404px| Caixa de presentación da versión proof de prata do dólar Eisenhower de [[1974-S, coñecida como Brown Ike. ]]
O 29 de xaneiro de 1971, a US Mint anunciou o prezo dos dólares cun 40 % de prata que se cuñarían en San Francisco: tres dólares para as pezas estándar e 10 dólares para as que de acabamento especial con fondo puído (proof). Os pedidos acolleríanse por correo a partir do día 1 de xullo, cun límite de cinco moedas por comprador. Os formularios de pedimento para o público enviáronse a 44.000 oficinas de correos e a 33.000 oficinas bancarias, con instrucións de que non se repartisen ata o 18 de xuño. As series da Casa da Moeda coas moedas estándar da emisión anual de 1971 non incluían o dólar Eisenhower.
T-Vision
O proxecto foi realizado por Joachim Sauter, Pavel Mayer, Axel Schmidt, Gerd Grueneis, Dirk Luesebrink, Hendrik Tramberend e Steffen Meschkat utilizando ordenadores Onyx de Silicon Graphics.
Dólar Eisenhower
Lanzamento
As primeiras cuñaxes en San Francisco con acabamento especial (proof) tiveron lugar en xullo. Estas pezas comercializáronse nun estoxo de plástico disposto dentro dunha caixa marrón que levaba un selo cunha aguia dourada, e coñecíanse como Brown Ike; pola súa banda, as moedas de prata con acabamento estándar presentábanse envoltas nun plástico no interior dun sobre azul, e foron coñecidas como blue Ikes. O 27 de xullo de 1971, o presidente Nixon presentoulle a primeira peza cuñada a Mamie Eisenhower nunha cerimonia na Casa Branca. As vendas das pezas con 40 % de prata finalizaou o 8 de outubro; as primeiras moedas con acabamento proof enviáronse por correo aos coleccionistas que as solicitaran o día 14 de outubro, coincidindo co aniversario de Eisenhower.
T-Vision
Orixes e desenvolvemento
Terravision foi concibida orixinalmente en 1991 como un proxecto artístico por membros da Hochschule der Künste (Universidade das Artes) de Berlín. En 1993, Art+Com gañou unha subsidiaria de investigación e desenvolvemento de Deutsche Telekom AG, Berkom, como patrocinador para a implementación. Unha primeira demostración presentouse ao público en xeral na conferencia da ITU (Unión Internacional de Telecomunicacións) en Quioto a finais de 1994.
Dólar Eisenhower
Lanzamento
Malia o grande interese inicial cara ao novo dólar por parte da poboación, a moeda non chegou a estar, xa desde o principio, en circulación efectiva. En 1976, un estudo do Departamento do Tesouro realizado conxuntamente cunha compañía privada revelou que o dólar Eisenhower tiña unha taxa de desgaste de arredor do 100 %, é dicir, que na maioría dos casos só se utilizaba a moeda nunha única transacción e logo deixaba de circular. En contraste, a taxa de desgaste da moeda de 25 centavos tendía a cero. Isto debíase ao tamaño e ao peso da moeda e á falta de usos potenciais. Mesmo así, conseguiu substituír axiña as fichas de emisión privada que se utilizaban nos casinos de Nevada. Segundo o numismático Randy Camper, máis do 70 % dos dólares Eisenhower en circulación foron utilizados nestes establecementos de xogo. Aínda que a industria das máquinas expendedoras fixera presión a prol do dólar Eisenhower, finalmente modificáronse poucas máquinas para que aceptasen estas moedas. Lange indicou: "o feito é que estas moedas nunca circularon fóra dos casinos e nas zonas próximas, e non lembro ter visto xamais unha máquina expendedora que as aceptase".
Primeiros anos (1971-1974)
miniatura|300px|Sobre de presentación da versión estándar en [[prata do dólar Eisenhower de 1973-S coñecida como Blue Ike.]]
T-Vision
Funcionalidade
Todos os datos necesarios para a visualización distribúense en servidores descentralizados de todo o mundo, conectados por unha rede de proba de banda ancha e cárganse e móstranse en tempo real. Terravision é, polo tanto, un primeiro exemplo dun proxecto colaborativo, no que os usuarios contribúen colectivamente a completar unha imaxe grande, neste caso a de toda a terra. O sistema tamén se utilizou para visualizar a planificación do novo centro da cidade de Berlín, que aínda estaba en desenvolvemento nese momento.
Dólar Eisenhower
Primeiros anos (1971-1974)
A US Mint cuñou máis de 125 millóns de dólares Eisenhower en 1971, o cal significaba duplicar amplamente a súa produción anual histórica para moedas dun dólar. Malia o incremento da cuñaxe en 1972 a máis de 170 millóns, e a pesar do que a revista COINage cualificou como "medidas case históricas por parte da Casa da Moeda", a moeda non chegou a circular de facto. Nun artigo de 1974 en COINage, o numismático Clement F. Bailey indicou: "o valor de circulación da moeda foi case nulo". A maioría deses dólares Eisenhower foron parar a coleccións numismáticas ou gardáronse como recordos. Así e todo, as moedas de prata vendéronse tan ben que en outubro de 1971, a directora da ceca, Brooks, advertiu de que os pedidos destas moedas en calidade de proba para 1971 da ceca de San Francisco non serían satisfeitos ata ben entrado 1972. A directora atribuíu esta demora á gran demanda do público. Vendéronse máis de 11 millóns de pezas de prata de 1971-S, delas máis de catro millóns en calidade especial (proof). En maio de 1972, o secretario do Departamento do Tesouro, John Connally, declarou ante un comité do Senado e describiu os beneficios que a US Mint obtivera coa versión en prata do dólar Eisenhower, que cualificou como "desmesurados", cun beneficio medio por moeda de 3,89 dólares, que se esperaba que aumentase á medida que a produción fose máis eficiente. Os funcionarios da Casa da Moeda consideraron, en relación con isto, que unha hipotética redución do prezo lles sentaría moi mal ás persoas que xa compraran as pezas con anterioridade.
As moedas de prata de 1972 volvéronse a cuñar en San Francisco. As vendas diminuíron considerablemente, ata algo menos de 2,2 millóns de exemplares en condición estándar e 1,8 millóns en acabamento proof. Os dólares Eisenhower de prata de 1972-S estiveron dispoñibles para a súa venda por correo desde o 1 de maio ata o 15 de xullo para a versión proof e do 1 de agosto ao 16 de outubro para a versión estándar.
T-Vision
Litixio con Google
Despois dunha presentación en SIGGRAPH 1995 en Mountain View, Art+Com fixo unha presentación no centro de demostración de SGI onde se demostrou e explicou o sistema completamente. O entón desenvolvedor xefe do departamento responsable das bibliotecas gráficas de SGI, Michael T. Jones, pronto fundou Keyhole Inc. e desenvolveu a aplicación similar a Earth Viewer, similar a Terravision que pasou a chamarse Google Earth despois de que a compañía fose vendida a Google e lanzada como unha aplicación gratuíta en 2001.
Dólar Eisenhower
Primeiros anos (1971-1974)
Cunha ampla subministración de dólares Eisenhower, a Reserva Federal dos EEUU non tivo necesidade de demandar ningún máis en 1973, polo que nese ano non se cuñou ningún para a circulación. Os dólares cuñados este ano nas cecas de Filadelfia e de Denver tiveron como obxecto exclusivamente formar parte dos xogos de moedas emitidos para coleccionistas; porén, cos anos acháronse algúns exemplares en circulación, fóra destes xogos. Isto levou a especular que as 230.798 pezas que, segundo a información oficial, se fundiron ao non terse vendido todos os xogos previstos, en realidade foron postas en circulación. John Wexler, Bill Crawford e Kevin Flynn, no seu traballo acerca dos dólares de Eisenhower, negan esta suposición e citan unha carta de 1974 do director adxunto da US Mint, Roy C. Cahoon, na que se afirmaba que, efectivamente, todos os dólares sobrantes dos xogos non vendidos foran fundidos. Os dólares de 1973 de San Francisco producíranse unicamente en acabamento proof, para a súa inclusión tanto nos xogos de moedas de cuproníquel como nos blue Ikes e nos brown Ikes, de prata. As vendas das pezas de prata descenderon a un total de algo menos de 2,9 millóns.
T-Vision
Litixio con Google
Por iso, Art+Com presentou unha demanda de patentes contra Google nos EUA en 2014. Non obstante, a demanda de patentes foi desestimada polo tribunal competente en maio de 2016, xa que a patente foi declarada nula. Antes da data de presentación, SRI International, entón chamado Stanford Research Institute (SRI), lanzou un sistema de visualización xeográfica chamado "SRI TerraVision", que proporcionou a base para o caso de apelación de 2017 do Tribunal de Apelación dos Estados Unidos para o Circuíto Federal.
Adaptación da historia
A historia da creación e do litixio de TerraVision foi publicada por Netflix en 2021 como unha miniserie titulada The Billion Dollar Code. Os creadores mantiveran previamente discusións intensas cos desenvolvedores implicados en Art+Com, o que resultou nunha función adicional de media hora Making The Billion Dollar Code.
Dólar Eisenhower
Emisión conmemorativa do Bicentenario (1975-1976)
Entre 1892 e 1954, a US Mint viña emitindo moedas conmemorativas como medio de recadación de fondos para organizacións que se consideraban merecentes deste apoio federal. Na lexislación que autorizaba estas emisións nomeábase unha entidade patrocinadora, á que se lle permitía adquirir as moedas ao seu valor facial para, posteriormente, venderllas á poboación cunha prima, da que a entidade obtiña os seus beneficios. Diversos problemas con estas emisións deron lugar a unha firme oposición do Departamento do Tesouro, polo que non se realizou ningunha a partir de 1954.
O Congreso creou en 1966 a Comisión do Bicentenario da Revolución Americana (ARBC), como órgano de supervisión do bicentenario da declaración de independencia dos Estados Unidos, en 1976. En 1970, o seu comité asesor sobre moedas e medallas recomendou a emisión dun medio dólar especial e, posteriormente, o comité solicitou o redeseño temporal das moedas dos EEUU que xa estaban en circulación. A directora Brooks, en nome da Casa da Moeda, apoiou esta proposta para redeseñar os reversos das moedas de cuarto dólar, de medio dólar e dun dólar, e para permitir xogos especiais de colección con baño de prata. O presidente Nixon asinou a lexislación que autorizaba estas emisións o 18 de outubro de 1973; consonte ela, as moedas destes valores cuñadas para a súa entrega despois do 4 de xullo de 1975 e antes do 31 de decembro de 1976 estarían dotadas duns reversos especiais e amosarían a dobre data 1776-1976.
miniatura|320x320px|A [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|directora da US Mint, Mary Brooks, entrégalle ao presidente Gerald Ford (centro) o primeiro xogo de moedas do Bicentenario, o 13 de novembro de 1974, en presenza de John Warner, presidente da Administración do Bicentenario da Revolución Americana. ]]
Os deseños dos reversos para estas tres moedas do bicentenario determináronse a través dun concurso con participación pública, que se pechou en xaneiro de 1974, e en marzo proclamouse gañadora a proposta do estudante de Arte Dennis R. Williams, de 24 anos, para a moeda dun dólar (a persoa máis nova que deseñou unha moeda dos EEUU). Williams participara cun deseño que representaba a Campá da Liberdade superposta á Lúa. Gasparro modificou lixeiramente este modelo, simplificando os trazos visibles na superficie lunar e adaptando as letras e a campá. Williams e os deseñadores das outras dúas moedas accionaron as prensas para a cuñaxe das primeiras probas destas moedas o 12 de agosto de 1974; un xogo destes prototipos foille presentado ao novo presidente, Gerald Ford. O deseño de Williams foi ben acollido polo público, aínda que concitou as críticas dalgúns numismáticos, xa que a Campá da Liberdade xa fora utilizada previamente nalgunhas moedas (por exemplo, no medio dólar de Franklin). Ante o temor de que unha nova moeda de curta tiraxe fose acaparada, a Casa da Moeda obtivo en decembro de 1974 o permiso para continuar coa cuñaxe das pezas ordinarias con data de 1974 ata que comezase a cuñar pezas do bicentenario.
Os dólares do Bicentenario cuñáronse a partir de febreiro de 1975 e foron o primeiro dos tres valores en pórse á disposición da poboación. Os exemplares que levaban prata na súa composición comezaron a cuñarse, unicamente en San Francisco, o 23 de abril dese ano. Na Casa da Moeda percibiuse que os dólares de cuproníquel non tiñan un bo acabamento na súa cuñaxe, o cal non ocorría coas pezas con baño de prata. Como consecuencia, Brooks, a directora da US Mint, ordenou suspender a produción para que Gasparro puidese arranxar os cuños. O cambio máis significativo consistiu en que os dólares da versión arranxada (coñecida como tipo 2) teñen unhas letras máis nítidas e estreitas no seu reverso. Todas as pezas con prata (todas cuñadas en San Francisco) son do tipo 1; cada unha das tres cecas cuñaron pezas tanto de tipo 1 como de tipo 2, na súa versión circulante de cuproníquel. Todos os dólares incluídos nas presentacións en calidade proof cuñados en 1975 son do tipo 1, en tanto que os cuñados en 1976 con este acabamento especial corresponden ao tipo 2.
Os primeiros dólares Eisenhower do Bicentenario foron postos en circulación o 13 de outubro de 1975 —aínda que coa mencionada data de 1776-1976—. Cuñáronse máis de 220 millóns de pezas. Este deseño especial dos reversos non volveu ser utilizado con posterioridade a 1976; a Casa da Moeda dos Estados Unidos comercializou estes dólares conmemorativos ata que se esgotaron as súas existencias a finais de 1986.
Coñécese un exemplar de dólar Eisenhower do Bicentenario con baño de prata, similar ao que figuraba no xogo regalado ao presidente Ford en novembro de 1974 como prototipo. Explicouse que esta peza foi atopada na caixa dos grandes almacéns Woodward & Lothrop, en Washington. Thomas K. DeLorey, que daquela era reporteiro da revista numismática Coin World, falou co que pasaba por ser o seu descubridor e a versión non lle resultou crible; para DeLorey, ten máis consistencia a hipótese de que a moeda fose obtida subrepticiamente desde o Goberno. Este exemplar acadou un prezo de 30.000 dólares cando se ofreceu en poxa pública en 1987.
Derradeiros anos e substitución (1977-1978)
miniatura|Grupo de dólares Eisenhower de diferentes datas. En 1975, o Tesouro estaba preocupado pola perda de recursos que estaba a supor a cuñaxe do dólar Eisenhower, que na realidade non se vía na circulación. Daquela contratou unha empresa privada para que avaliase cada un dos seus valores faciais dos que se compuña o sistema e posteriormente formulase recomendacións ao respecto. Esta compañía concluíu no seu informe que o dólar era demasiado grande e pesado para que circulase con eficacia, mais que se se reducía o seu diámetro aproximadamente nun terzo e o seu peso en dous terzos, podería utilizarse con éxito. En xaneiro de 1977, xusto antes de deixar o seu cargo, o secretario do Tesouro da Administración de Ford, William E. Simon, propuxo a eliminación da moeda dun centavo e da de medio dólar, así como unha redución do tamaño do dólar. Segundo Bowers, o Tesouro chegara a crer que unha moeda tan grande como o dólar Eisenhower non podería circular nunca nos Estados Unidos. miniatura|291x291px| O [[dólar Susan B. Anthony, de inferior tamaño, substituíu o dólar Eisenhower en 1979. Ambas as moedas comparten o deseño do reverso. ]] En tanto que o dólar Eisenhower agardaba pola súa substitución, en 1977 e en 1978 cuñáronse arredor de 50 millóns de pezas anualmente, retomando o deseño orixinario da aguia nos seus reversos. En ambos os anos, en Denver cuñáronse máis moedas que nas outras dúas cecas e xa non se emitiu ningunha versión en prata para coleccionistas; os Blue Ike e os Brown Ike, xa non se producían desde 1974.
No Congreso, en outubro de 1978 propúxose que o novo dólar de tamaño reducido representase nos seus anversos a reformadora social e sufraxista Susan B. Anthony, en tanto que para os reversos se mantivo o deseño da aguia de Gasparro que xa viñera caracterizando o dólar Eisenhower. O novo dólar comezou a súa circulación en 1979.
O dólar Eisenhower foi a derradeira moeda emitida para a súa circulación que contou cunha versión con contido de prata para os coleccionistas —a proporción de prata non pasou do 40 %—. Foi tamén a derradeira moeda dun dólar cuñada no tamaño grande orixinal dos primeiros dólares de prata dos séculos XVIII e XIX, e o único dólar deste tamaño cuñado en cuproníquel.
Coleccionismo
Non hai ningún dólar Eisenhower cunha rareza salientable, aínda que se coleccionen por datas e por marca de ceca, polo que un coleccionista medio pode lograr reunir sen dificultade un xogo completo de todos os emitidos. Porén, houbo moitos exemplares mal cuñados, que xeran pequenas variantes de cuño, sinaladamente nos anos 1971 e 1972. A isto hai que engadir que a maioría das pezas producidas sufriron marcas rabuñadas logo da súa cuñaxe, nos procesos de almacenamento e loxística, o que converte nun reto a consecución dun xogo completo en condicións de cuñaxe e conservación perfectas.
Ron Baker
Ronald Delaine Baker, nado o 30 de marzo de 1993 en Hays, Kansas, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional que xogou durante tres anos na National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2016, Baker uniuse ós New York Knicks para a Liga de Verán da NBA de 2006. O 1 de agosto de 2016, asinou cos Knicks. Debutou cos Knicks o 25 de outubro de 2016, facendo cinco puntos e un rebote en sete minutos de xogo na derrota por 117–88 contra os Cleveland Cavaliers. O 7 de agosto de 2017, Baker asinou un novo contrato cos Knicks. Foi cortado polos Knicks o 13 de decembro de 2018.
Dólar Eisenhower
Coleccionismo
Con todo, hai algunhas datas algo máis escasas, dado que nelas só se cuñaron moedas para a súa distribución en xogos completos a través das entidades bancarias, e non para a circulación ampla. Sirva como exemplo o dólar de 1973-D, que nun estado de conservación próximo á perfección chegou a alcanzar os 12.925 dólares nunha poxa celebrada en xuño de 2013. O prezo alcanzado por este exemplar explícase unicamente pola extraordinaria fineza da súa cuñaxe, dado que o prezo no mercado dun exemplar común desa data e desa ceca non supera os 10 dólares.
Ademais, algúns espécimes de 1971-D presentan unha variedade pola que, ademais doutras diferenzas, a aguia carece de liñas nas cellas. Esta variedade deuse en chamar como "aguia amigable".
Ron Baker
Traxectoria
O 20 de decembro de 2018, Baker asinou cos Washington Wizards, pero foi cortado o 7 de xaneiro de 2019 tras participar en tan só catro partidos.
O 1 de agosto de 2019, Baker asinou un contrato co PBC CSKA Moscova da VTB United League e da Euroliga. O 27 de maio de 2020, Baker deixou o CSKA.
O 25 de agosto de 2021, Baker anunciou a súa retirada coma xogador profesional de baloncesto.
José Araújo
O nome José Araújo pode referirse a:
Dólar Eisenhower
Coleccionismo
Por outra banda, algúns dólares Eisenhower de 1971-S procedentes dos xogos completos carecen das serifas ou remates ao pé da letra " R " na palabra " LIBERTY ", e isto repítese en todos os dólares cuñados en 1972, tanto nos circulantes como nos de acabamento especial proof. Logo de que a US Mint foi quen de adquirir aceiro de mellor calidade, estes remates volveron aparecer para o resto das emisións das tres cecas, coa excepción das do Bicentenario correspondentes ao tipo 1, onde non aparecen. Gasparro intentou en repetidas ocasións mellorar o detalle da cabeza de Eisenhower e, dado que o R é a letra máis próxima a ela, o máis probable é que estes cambios se fixesen para mellorar o fluxo do metal no proceso de cuñaxe.
Bowers sinalou que o dólar Morgan, que se produciu entre 1878 e 1921 non foi moi coleccionado no seu momento, aínda que décadas despois se fixo moi popular no coleccionismo numismático, e suxeriu que algún día lle sucedería o mesmo ao dólar Eisenhower. O numismático Charles Morgan escribiu en 2012, en relación co dólar Eisenhower:
Exemplares cuñados
Estas son as cantidades de dólares Eisenhower cuñados nas tres sucursais da Casa da Moeda dos Estados Unidos en que estes se produciron (Filadelfia, Denver e San Francisco):
Ana Miranda
O nome Ana Miranda pode referirse a:
Grupo vinilo
dereita|miniatura|105x105px| Estrutura química do grupo funcional vinilo. En química, un grupo vinilo ou grupo etenilo (abreviado como Vi ) é un grupo funcional coa fórmula H - C =CH2. É a molécula de etileno ( IUPAC eteno) cun átomo de hidróxeno menos (H 2 C=CH 2). O nome tamén se usa para calquera composto que conteña ese grupo, é dicir, R−CH=CH 2 onde R é calquera outro grupo de átomos.
Un exemplo industrialmente importante é o cloruro de vinilo, precursor do PVC, un plástico coñecido comunmente como vinilo. dereita|miniatura| Taboleiro de [[xadrez feito de cloruro de polivinilo]] O vinilo é un dos grupos funcionais alquenilo. Nun esqueleto de carbono, os carbonos ou posicións hibridados con sp2 denomínanse a miúdo vinílicos. Os alilos, acrilatos e estirénicos conteñen grupos vinilos (un reticulante estirénico con dous grupos de vinilo chámase divinil benceno).
Reactividade
Os derivados do vinilo son os alquenos. Se se activa por un grupo adxacente, o aumento da polarización do enlace dá lugar a unha reactividade característica, que se denomina viníloga:
Os organometálicos vinílicos, por exemplo o vinilitio e o vinil tributilestaño, participan nas reaccións de acoplamento como o acoplamento de Negishi.
Anseranátidos
miniatura|250px|Camiñando polo chan miniatura|250px|En voo miniatura|250px|Parella no [[Territorio Norte, Australia]] miniatura|250px|Parella no campo, en [[Queensland]] miniatura|250px|Parella no niño, no [[Parque Nacional de Kakadu]] miniatura|250px|Inmaturo cos pais detrás miniatura|250px|Ovos de Anseranas semipalmata
Anseranas semipalmata é unha especie de ave anseriforme, a única incluída hoxe na familia dos anseranátidos e no seu único xénero, Anseranas.
Familia
A familia foi descrita en 1880 polo avogado e zoólogo británico especializado en ornitoloxía Philip Sclater.
Xénero
O xénero decribírao en 1828 o cirurxián, botánico, ornitólogo e naturalista francés René Primevère Lesson.
Ademais deste único xénero actualmente vivente, rexisatráronse tamén dous xéneros fósiles:
Especie
A especie fora descrita en 1798 polo médico e naturalista especializado en ornitoloxía inglés John Latham.
Etimoloxías
O nome científico Anseranatidae está formado, segundo a norma, pola adición raíz do xenitivo do seu xénero tipo, Anseranas (Anaseranat-) o sufixo do latín científico -idae, propio dos nomes das familias de animais.
En canto Anseranas está formado pola unión dos xéneros Anser e Anas, indicando que son aves de aparencia intermedia entre os gansos e os patos.
O epíteto específico, semipalmatus, indica que a membrana interdixital que une os tres dedos dianteiros dos pés é moi reducida, unha excepción entre os anátidos.
Nota taxonómica
Esta familia situouse na orde dos anseriformes, tendo en conta a estrutura característica do bico, pero considérase distinta das outras familias deste taxon. As familias relacionadas e existentes, anímidos e anátidos, conteñen todos os demais taxons.
Xénero
Ademais de polo seu nome actualmente vádido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especie
A especie tamén foi coñecida como:
Distribución
Anseranas semipalmata é un endemismo do norte de Australia e do sur de Papúa Nova Guinea.. É especialmente abundante no Parque Nacional de Kakadu, no Territorio Norte de Australia. Como a especie é propensa a vagar, especialmente cando non se reproduce, ás veces rexístrase fóra do seu lugar habitual.
Noutros tempos
A especie tamén estivo moi estendida no sur de Australia, pero desapareceu de alí en gran parte debido á drenaxe das zonas húmidas onde antes criaban estas aves. Debido á súa importancia para os aborixes como fonte de alimento, e posteriormente como suxeitos de caza deportiva, e como atracción turística, a súa presenza estábel no norte de Australia foi garantida garzas a que alí foi protexida.
Características
Son aves inconfundíbeis coa súa plumaxe branca e negra e o co bico e as súas patas amareladas. Os pés só están parcialmente palmados. Os machos son máis grandes que as femias. A diferenza dos verdadeiros gansos, a súa muda é gradual, polo que non se producen períodos sen voar.
Nutrición
Aliméntase de materia vexetal, tanto na auga como en terra.
Reprodución
Aniñan nas árbores.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, considerando que esta especie ten unha área de distribución moi grande moi grande e que, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da área de distribución, que a tendencia da poboación parece ser flutuante e o seu tamaño é moi grande, polo que non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tamaño da poboación, cualifica o seu status LC (pouco preocupante).
Ezimûn
Ezimûn (en ئەزموون) é un filme iraquí rodado en lingua kurda dirixido por Shawkat Amin Korki e producida por Mehmet Aktaş. Está protagonizado polas actrices kurdas Avan Jamal e Vania Salar, e o resto do elenco está composto por Hussein Hassan, Shuan Atoof, Mohammed Warya, Hoshyar Zero Nerwayi.
Ezimûn foi o filme de apertura do 8º Festival Internacional de Cinema de Duhok. Foi escollido como candidato de Iraq para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Rojin é unha moza kurda de Iraq que está a piques de facer o exame de acceso á universidade. A súa irmá máis vella Shilan, que é infeliz no seu matrimonio, decide axudala coa esperanza de que teña unha mellor vida ca a súa.
Antonio Rodríguez González
Antonio Rodríguez González, nado en Vilar de Carracedo (Carracedo, A Peroxa) o 24 de outubro de 1914 e finado en Cañizares (Cuenca) o 27 de xaneiro de 1945, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fillo de Agustín Rodríguez Incógnito. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba en filas no Rexemento de Infantería de Montaña Simancas de Gijón, e incorporouse á CNT. Combatiu no exército republicano e foi comandante dun batallón. Coa caída da fronte de Asturias volveu a Galicia e estivo agochado. Ao rematar a guerra xunto co seu irmán Eulogio formaron un grupo guerrilleiro que actuou nos Peares e na Peroxa xunto con Salvador Gil Moure e Clemente Justo Quiroga Vázquez, e do que formaban parte os enlaces Lino Fernández Rodríguez, o seu pai Agustín Rodríguez e Severo Rodríguez Peleteiro. En agosto de 1941 marcharon a Sabadell e desde alí participou na orde de matar a Salvador Gil Moure. Detiveron ao seu pai Agustín e outros colaboradoes e enlaces o 13 de febreiro de 1942. Pasaron clandestinamente a Francia no verán de 1944.
Participou na Operación Reconquista de España entrando en España o 4 de outubro de 1944 coa Brigada 21 da 204 División. Con Esteban Rueda de la Hera, José Andrés Benito Vindel e o seu irman Eulogio adentráronse en España e logo de pasar o Ebro atravesaron o Maestrazgo e presentáronse en Tragacete vía Teruel, nos Montes Universales. Utilizaba o nome de José Iglesias Iglesias. Descubertos e perseguidos, foron cercados en Tragacete o 13 de xaneiro de 1945; José Andrés e Esteban foron abatidos, Antonio foi ferido, pero os irmáns Rodríguez lograron fuxir. Foron localizados o día 27 en Cañizares, Antonio foi abatido na cova de Cueva del Hierro, preto do Caserío de Huerta de Marojales e Eulogio capturado dous días despois.
Vida persoal
Casou en Carracedo con Adelaida del Río en 1940.
Haliaeetus leucogaster
Haliaeetus leucogaster é unha especie de pigargo, unha grande ave de presa diúrna accipítrida das costas de Australasia e sur e sueste de Asia. Foi descrita orixinalmente por Johann Friedrich Gmelin en 1788 e está moi relacionada coa Haliaeetus sandfordii das illas Salomón, e considérase que as dúas forman unha superespecie. É unha ave moi distintiva, o adulto ten cabeza, peito, cobertoiras da parte inferior das ás e cola brancos. As partes superiores son grises, mentres que as plumas de voo negras da parte inferior das ás contrastan coas cobertoiras brancas. A cola é curta e con forma de cuña como en todas as especies de pigargos (xénero Haliaeetus). Como moitas aves de presa, a femia é de maior tamaño que o macho e pode medir ata 90 cm de longo cunha envergadura alar de ata 2,2 m e un peso de 4,5 kg. Os exemplares inmaturos teñen plumaxe marrón, que se substitúe gradualmente por branco ata a idade de cinco ou seis anos. A chamada que profiren é un son alto parecido ao do ganso.
Berdreymi
Berdreymi é un filme islandés de 2022 escrito e dirixido por Guðmundur Arnar Guðmundsson. A historia está ambientada nos suburbios de Reiquiavik durante a década de 2000, e céntrase nun grupo de mozos e a violencia que os rodea. Foi escollido como candidato de Islandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.