cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coloración estrutural
Historia
Thomas Young (1773–1829) ampliou a teoría particulada da luz de Newton mostrando que a luz podía tamén comportarse como unha onda. Mostrou en 1803 que a luz podía refractarse nos bordos agudos ou fendas, creando padróns de interferencia.
No seu libro de 1892 Animal Coloration, Frank Evers Beddard (1858–1925) recoñeceu a existencia de cores estruturais: miniatura|En 1892, [[Frank Evers Beddard indicou que o groso pelame da toupa Chrysospalax estaba coloreado estruturalmente. As toupas douradas pertencen á familia Chrysochloridae, que comprende varios xéneros como Chrysopalax, Chrysochloris e outros.]] "As cores do animal débense ou ben só á presenza de pigmentos definidos na pel, ou ... baixo a pel; ou ben son en parte causadas por efectos ópticos debidos á dispersión, difracción ou refracción desigual dos raios de luz. As cores do último tipo adoitan chamarse cores estruturais; son causadas pola estrutura das superficies coloreadas. O brillo metálico das plumas de moitas aves, como os colibrís, débese á presenza de estrías extemadamente finas na superficie das plumas. (Ver o orixinal aquÍ: )"
Pero despois Beddard en gran medida desestimou a coloración estrutural, primeiramente como subordinada aos pigmentos: "en todos os casos a cor [estrutural] necesita para manifestarse un fondo de pigmento escuro;" e despois afirmando a súa rareza: "Con gran diferenza, a fonte máis común de cor en animais invertebrados é a presenza na pel de pigmentos definidos",  aínda que posteriormente admite que o toupa dourada Chrysochloris asiatica ten "peculiaridades estruturais" no seu pelo que "dan lugar a brillantes cores".
Estrutura, non pigmento
miniatura|Cando a luz incide sobre unha [[óptica de película delgada|película delgada, as ondas reflectidas desde as superficies superior e inferior viaxan a diferentes distancias no ángulo, polo que se interfiren.]]
A coloración estrutural é responsable das cores azuis e verdes das plumas de moitas aves (o abellaruco, picapeixe e o gaio azul, por exemplo), e das ás de moitas bolboretas, élitros de escaravellos e (aínda que é rara nas flores) o brillo dos pétalos dos ranúnculos. Estes son a miúdo iridescentes, como nas plumas do pavón e as cunchas nacaradas como as perlas de ostras (Pteriidae) e a do Nautilus. Isto débese a que a cor reflectida depende do ángulo de visión, que á súa vez determina o espazado aparente da estrutura responsable. As cores estruturais poden combinarse con cores de pigmentos: as plumas están pigmentadas de marrón pola melanina,  mentres que os pétalos de ranúnculo teñen tanto pigmentos carotenoides amarelos coma películas delgadas reflectivas.
Principio da iridescencia
miniatura|esquerda|[[micrografía electrónica de varrido|Micrografía electrónica dunha superficie fracturada de nácar mostrando múltiples capas finas.]]
miniatura|Velaquí unha serie de 3 fotos tomadas con ou sen lentes para ver cine 3D circularmente polarizadas de MasterImage dalgúns escaravellos mortos [[Cetonia aurata cuxa cor verde brillante procede de luz polarizada á esquerda. Nótese que, sen os cristais, tanto os escaravellos coma as súas imaxes teñen cor brillante. O polarizador dereito fai desaparecer a cor do escaravello pero deixa intacta a cor das imaxes. O polarizador esquerdo fai o contrario, mostrando a inversión esquerda/dereita da polarización da luz reflectida.]]
Estruturas fixas
miniatura|Á de bolboreta a diferentes aumentos mostrando [[quitina microestruturada que actúa como unha rede de difracción.]]
Un certo número de estruturas fixas poden crear cores estruturais por mecanismos como as redes de difracción, espellos selectivos, cristais fotónicos, fibras de cristal e matrices deformadas. As estruturas poden ser moito máis elaboradas que unha soa película fina: as películas poden estar empiladas dando lugar a unha forte iridescencia, para combinar dúas cores, ou equilibrar o inevitable cambio de cor co ángulo para dar un efecto menos iridescente e máis difuso. Cada mecanismo ofrece unha solución específica ao problema de crear unha cor brillante ou combinación de cores visible desde distintas direccións.
miniatura|esquerda|upright=0.5|Debuxo de microestruturas "en abeto" nunha escama da á da bolboreta [[Morpho]]
Unha rede de difracción construída con capas de quitina e aire dá lugar ás cores iridescentes de varias escamas de ás de bolboreta así como das plumas da cola de aves como o pavón. Hooke e Newton estaban no certo cando afirmaban que as cores do pavón se creaban por interferencia, pero a estrutura responsable, ao estar preto da lonxitude de onda da luz en escala (ver micrografías), era menor que as estruturas estriadas que eles podían ver usando os microscopios ópticos da súa época. Outro modo de producir unha rede de difracción é colocando a quitina cunha disposición en forma de árbore, como nas escamas das ás dalgunhas bolboretas Morpho tropicais de brillantes cores (ver imaxe). Aínda existe ademais outra variante na ave do paraíso Parotia lawesii. As bárbulas das plumas da mancha do seu peito de rechamantes cores teñen forma de V, creando microestruturas de película delgada que reflicten fortemente dúas cores distintas, azul-verde brillante e laranxa-amarelo. Cando a ave se move a cor cambia abruptamente entre esas dúas cores, en vez de variar de forma cambiante iridescentemente. Durante o cortexo, o macho destas aves fai sistematicamente pequenos movementos para atraer ás femias, así as estruturas deberon ter evolucionado por medio de selección sexual.
Os cristais fotónicos poden formarse de diferentes xeitos. Na bolboreta Parides sesostris con mancha esmeralda, os cristais fotónicos están formados por conxuntos de buracos de tamaño nanométrico na quitina das escamas das ás. Os buracos teñen un diámetro duns 150 nanómetros e están separados aproximadamente á mesma distancia. Os buracos están dispostos regularmente en pequenas áreas; as áreas veciñas conteñen conxuntos con diferentes orientacións. O resultado é que estas escamas con áreas esmeralda reflicten a luz verde uniformemente a diferentes ángulos en vez de ser iridescentes. No gurgullo do Brasil Lamprocyphus augustus o exoesqueleto de quitina está cuberto de escamas ovais verdes iridescentes. Estas conteñen retículos de cristais baseados nunha estrutura tipo diamante orientados en todas as direccións para dar unha brillante coloración verde que apenas varía co ángulo. As escamas están divididas en píxeles dunha anchura de aproximadamente un micrómetro. Cada píxel é un só cristal e reficte a luz nunha dirección diferente da dos seus veciños.
miniatura|Coloración estrutural por medio de espellos selectivos na bolboreta [[Papilio palinurus]] Os espellos selectivos para crear efectos de interferencia nas escamas das ás da bolboreta Papilio palinurus están formados por pociños con forma de cunca de tamaño micrométrico tapizados con múltiples capas de quitina. Estes actúan como espellos moi selectivos para dúas lonxitudes de onda da luz. A luz amarela reflíctese directamente polos centros dos pociños; a luz azul reflíctese dúas veces polos lados dos pociños. A combinación aparece como cor verde, mais pode ser considerado como un conxunto de puntos amarelos rodeados de círculos azuis baixo o microscopio.
As fibras de cristal, formadas por conxuntos hexagonais de nanofibras ocas, crean as cores iridescentes brillantes das sedas do anélido mariño Aphrodita. As cores son aposemáticas, advertindo aos depredadores de que non lles convén atacar. As paredes de quitina das sedas ocas forman un cristal fotónico con forma de panel de abellas hexagonal; os buratos hexagonais están separados 0,51 μm. A estrutura compórtase opticamente como se consistise nun empillamento de 88 redes de difracción, facendo de Aphrodita un dos organismos mariños máis iridescentes.
miniatura|O azul máis intenso coñecido que existe na natureza: bagas da planta [[Pollia condensata.]] Os enrolamentos espirais, formados por microfibrilas de celulosa empilladas helicoidalmente, crean unha reflexión de Bragg nas "bagas de mármore" da planta africana Pollia condensata, orixinando a coloración azul máis intensa coñecida na natureza. A superficie das bagas ten catro capas de células con paredes grosas, que conteñen espirais de celulosa transparente espazadas para permitir unha interferencia construtiva con luz azul. Baixo estas células hai unha capa de dúas ou tres células de grosor que contén taninos marróns escuros. Pollia produce unha cor máis forte que a das ás das bolboretras Morpho, e é un dos primeiros exemplos de coloración estrutural coñecidos en plantas. Cada célula ten o seu propio grosor de fibras empilladas, facendo que reflicta unha cor diferente á das súas veciñas e producindo un efecto pixelado ou puntillista con diferentes azuis salferidos de puntos verdes, púrpuras e vermellos brillantes. As fibras en todas as células están enroscadas á esquerda ou dereita, así que cada célula polariza circularmente a luz que reflicte nunha dirección ou outra. Pollia é o primeiro organismo coñecido que mostra esa polarización aleatoria da luz, que, non obstante, non ten función visual, xa que as aves comedoras de sementes que visitan esta especie de planta non poden percibir a luz polarizada. As microestruturas espirais tamén se encontran en escaravellos escarabeidos, nos que producen cores iridescentes.
miniatura|upright=1.7|Os pétalos de [[ranúnculo utilizan tanto pigmentos amarelos coma coloración estrutural.]] A película fina con reflector difuso, baseada nas dúas capas superiores dos pétalos de ranúnculo. O resplandor brillante amarelo destas flores deriva dunha combinación, rara nas plantas, de pigmento amarelo e coloración estrutural. A superficie superior moi lisa da epiderme actúa como unha película delgada reflectiva e iridiscente; por exemplo, en Ranunculus acris, a capa ten 2,7 micrómetros de grosor. As pouco comúns células de amidón forman un reflector difuso pero forte, que potencia o brillo das flores. Os pétalos curvados forma un disco paraboloide que dirixe a calor do sol ás partes reprodutivas do centro da flor, manténdoas varios graos Celsius por riba da temperatura ambiente.
As redes superficiais, consistentes en superficies ordenadas debido á exposición de células musculares ordenadas en cortes de carne. A coloración estrutural nos cortes de carne só aparecen unha vez que o padrón ordenado de fibrilas musculares queda exposto e a luz é difractada polas proteínas das fibrilas. A coloración ou lonxitude de onda de luz difractada depende do ángulo de observación e pode ser potenciada ao cubrir a carne con plástico translúcido. Ao poñerse rugosa a superficie ou eliminando o contido de auga por desecamento a estrutura colapsa e a coloración estrutural desaparece.
A interferencia de reflexións internas totais múltiples pode ocorrer en estruturas a microescala, como as pingas de auga sésiles e as pingas de aceite en auga bifásicas así como as superficies microestruturadas polímeras. Neste mecanismo de coloración estrutural, os raios de luz que viaxan por diferentes camiños de reflexión interna total ao longo dunha interface interfírense para xerar cor iridescente.
Estruturas variables
miniatura|esquerda|400px|Padróns de aneis variables de mantos do cefalópodo [[Hapalochlaena lunulata.]]
Algúns animais entre os que están os cefalópodos como as luras poden cambiar de cores rapidamente tanto para a camuflaxe coma para a sinalización. Os mecanismos inclúen proteínas reversibles que poden cambiar entre dúas configuracións. A configuración de proteína reflectina en células cromatóforas da pel da lura Doryteuthis pealeii está controlada pola carga eléctrica. Cando a carga está ausente, as proteínas empíllanse estreitametne, formando unha capa máis reflectiva fina; cando a carga está pesente, as moléculas empíllanse de maneira máis frouxa, formado unha capa máis grosa. Como os cromatóforos conteñen moitas capas de reflectina, o cambio varía o espazado da capa e por tanto a cor da luz que se reflicte.
Os polbos de aneis azuis pasan gran parte do seu tempo agochados en gretas das rochas mentres exhiben un deseño de camuflaxe moi efectivo coas súas células dérmicas cromatóforas. Se son provocados, rapidamenre cambian de cor, volvéndose de cor amarela brillante e os seus 50-60 aneis parpadean con cor azul iridiscente brillante cada terzo de segundo. Na especie de polbo de aneis azuis Hapalochlaena lunulata os aneis conteñen iridóforos multicapa. Estes están dispostos para reflectir luz verde azulada nunha ampla dirección visual. Os flashes rápidos dos aneis azuis son conseguidos usando músculos baixo control neural. Baixo circunstancias normais, cada anel está oculto pola contracción de músculos situados por riba dos iridióforos. Cando estes se relaxan e os músculos de fóra do anel se contraen, os aneis azuis brillantes quedan expostos.
En tecnoloxía
miniatura|Unha das fotografías en cor de [[Gabriel Lippmann, "Le Cervin", 1899, feita usando un proceso fotográfico monocromo (unha soa emulsión). As cores son estruturais, creadas por interferencia coa luz reflectida desde a parte traseira da placa de cristal.]]
Gabriel Lippmann gañou o premio Nobel de Física de 1908 polo seu traballo sobre o seu método de coloración estrutural de fotografía en cor, a placa de Lippmann. Esta usaba unha emulsión fotosensible fina dabondo para que a interferencia causada polas ondas de luz que se reflectían da parte traseira da placa de cristal fose rexistrada no grosor da capa de emulsión, nun proceso fotográfico monocromo (negro e branco). A luz branca brillante que atravesa a placa reconstrúe as cores da escena fotografada.
En 2010, a deseñadora de roupa Donna Sgro fixo un vestido feito de fibras Teijin de Morphotex, e destinguiu a tea tecida de fibras de coloreadas estruturalmente, imitando as microestruturas das escamas alares da bolboreta Morpho. As fibras están compostas de 61 capas alternantes planas de entre 70 e 100 nanómetros de grosor, de dous plásticos con índices de refracción diferentes, nailon e poliéster, nunha vaíña de nailon transparente cunha sección transversal oval. Os materiais están arranxados de tal xeito que a cor non varía co ángulo. As fibras fabricáronse en vermello, verde, azul e violeta.
A coloración estrutural podería ter máis aproveitamentos industriais e comerciais e están a realizarse investigacións que poderían levar a novas aplicacións. Poderían servir para crear teas de camuflaxe militar activa ou adaptativa que varía as súas cores e deseños para confundirse co seu ambiente, xusto como fan os camaleóns e os cefalópodos. A habilidade de variar a reflectividade de diferentes lonxitudes de onda podería tamén servir para fabricar interruptores ópticos que poderían funcionar como transistores, permitindo aos enxeñeiros facer computadores ópticos rápidos e routers.
A superfficie dun ollo composto dunha mosca doméstica está densamente empaquetado con proxeccións microscópicas que teñen o efecto de reducir a reflexión e, por tanto, incrementar a transmisión da luz incidente. De xeito similar, os ollos dalgunhas avelaíñas teñen superficies antirreflexivas, de novo utilizando conxuntos de piares máis pequenos que a lonxitude de onda da luz. As nanoestruturas de tipo "ollo de avelaíña" poderían usarse para crear cristais de baixa reflectancia para fiestras, células solares, aparellos de presentación en pantalla e tecnoloxías de sixilo militar. As superficies biomiméticas antirreflexivas que usan o principio de "ollo de avelaíña" poden fabricarse creando primeiro unha máscara por litografía con nanopartículas de ouro e despois realizando un gravado de ión reactivo.
Hugh Roe O'Donnell
Hugh Roe O'Donnell (en Aodh Ruadh Ó Domhnaill), tamén coñecido como Red Hugh O'Donnell, nado o 30 de outubro de 1572 e finado o 10 de setembro de 1602, foi un nobre irlandés do século XVI. Converteuse en gobernante de Tyrconnell en 1593 logo dunha disputa de sucesión entre a dinastía O'Donnell, e despois de escapar dun encarceramento de cinco anos no castelo de Dublín polos ingleses. Xunto co seu sogro Hugh O'Neill de Tír Eoghain, liderou unha alianza irlandesa guerra dos Nove Anos contra o goberno inglés en Irlanda. Hugh Roe liderou un exército irlandés á vitoria na batalla de Curlew Pass. Logo dunha derrota na batalla de Kinsale, viaxou a España para buscar o apoio de Filipe III. Sen éxito, morre en España e foi sucedido polo seu irmán máis novo, Rory O'Donnell. Tamén é coñecido como Aodh Ruadh II ou Red Hugh II, especialmente no seu lugar de orixe, o condado de Donegal.
Francisco López Fernández
O nome Francisco López Fernández pode referirse a:
Vladimir Aksionov
Vladimir Viktorovich Aksionov, nado en Giblitsi (Rusia) o 1 de febreiro de 1935, é un cosmonauta soviético retirado que formou parte das misións Soiuz 22 e Soiuz T-2.
Traxectoria
Aksionov graduouse en enxeñaría e no Instituto da Forza Aérea. Participou nas misións Soiuz 22 e Soiuz T-2, pasando un total de 11,84 días no espazo.
El embajador de la India
El embajador de la India é un filme colombiano de 1986 dirixido por Mario Ribero Ferreira e protagonizado por Hugo Gómez, Olga Lucía Alvira e José María Arzuaga. A historia baséase nun acontecemento real sobre Jaime Flórez, un seminarista e profesor desempregado que utiliza o seu coñecemento sobre as culturas orientais para facerse pasar por embaixador da India.
É considerado un filme clásico da comedia colombiana.
Toyohiro Akiyama
Toyohiro Akiyama, nado en Tokio o 22 de xullo de 1942, é un xornalista que se converteu no primeiro astronauta de nacionalidade xaponesa, formando parte das misións Soiuz TM-10 e Soiuz TM-11.
Traxectoria
Akiyama é un xornalista xaponés que pasou a ser o primeiro xaponés no espazo ao participar nun voo comercial a bordo da misión Soiuz TM-10, regresando na Soiuz TM-11. Pasou 7.91 días no espazo.
13 novembre : Fluctuat nec mergitur
13 novembre : Fluctuat nec mergitur é unha miniserie documental francesa de 2018 creada polos irmáns Jules e Gédéon Naudet. A miniserie conta os eventos dos atentados de París de novembro de 2015, cando seis lugares da cidade foron atacados por terroristas do Estado Islámico, asasinando un total de 130 persoas e ferindo centos máis.
Sinopse
13 novembre : Fluctuat nec mergitur explora os eventos do 13 de novembro de 2015, cando seis lugares da cidade foron atacados por terroristas de Estado Islámico, incluíndo o Stade de France e a sala de concertos Bataclan, asasinando un total de 130 persoas e ferindo centos máis.
Estrea
Estreouse o 6 de xuño de 2018 en liña a través de Netflix.
CD74
O CD74 (grupo ou cluster de diferenciación 74) ou cadea invariante (Ii), tamén chamado cadea gamma do antíxeno de histocompatibilidade HLA de clase II ou cadea invariante asociada a antíxenos HLA-DR é unha proteína que nos humanos está codificada no xene CD74 do cromosoma 5. A cadea invariante é un polipéptido que desempeña un papel esencial na presentación de antíxenos. Intervén na formación e transporte de complexos MHC de clase II-péptido para a xeración de respostas de células T CD4+. A forma da superficie celular da cadea invariante coñécese como CD74. A CD74 é un receptor da superficie celular para a citocina factor inhibidor da migración de macrófagos (MIF).
Función
A cadea invariante tamén facilita a exportación de MHC de clase II desde o RER nunha vesícula. O sinal para marcar o destino endosómico encóntrase na cola citoplasmática da cadea invariante. Esta fusiónase cun endosoma tardío que contén proteínas antixénicas endocitadas (pola vía exóxena). Unirse á cadea invariante asegura que ningún péptido antixénico da vía endóxena que se debía unir a moléculas MHC de clase I se una accidentalmente á fenda das moléculas do MHC de clase II. A cadea invariante (Ii) é despois cortada pola catepsina S (catepsina L en células epiteliais tímicas corticais), deixando só un pequeno fragmento chamado CLIP que permanece unido á fenda das moléculas MHC de clase II. O resto da cadea invariante é degradado. O CLIP bloquea a unión de péptidos ata que o HLA-DM interacciona co MHC de clase II, liberando a CLIP, o que permite que se unan outros péptidos. Nalgúns casos, CLIP disóciase sen ningunha interacción molecular máis, pero noutros casos a unión ao MHC é máis estable.
O complexo estable MHC de clase II + antíxeno é despois presentado na superficie celular. Sen CLIP, os agregados de MHC de clase II desensámblanse e/ou desnaturalízanse nos endosomas e impídese unha correcta presentación do antíxeno.
Adxuvante de vacinas
A molécula da cadea invariante Ii (fusionada cun vector viral a unha rexión conservada do xenoma do virus da hepatite C, HCV) foi probada como adxuvante para unha vacina do HCV nunha cohorte de 17 voluntarios humanos sans. Esta vacina experimental foi ben tolerada e os que recibiron a vacina con adxuvante tiveron respostas inmunes anti-HCV máis fortes (maior magnitude, amplitude e capacidade proliferativa e células T específicas anti-HCV) comparados con voluntarios que recibiran a vacina que carecía do adxuvante Ii.
A molécula Ii podería tamén ser útil como adxuvante para unha futura vacina da COVID-19, se este efecto potenciador pode demostrarse para aplicar os antíxenos apropiados.
Cancro
Atópase en varios tipos de células cancerosas. É unha posible diana na terapia do cancro, por exemplo co fármaco milatuzumab.
Espondiloartrite axial
Os autoanticorpos contra o CD74 foron identificados como prometedores biomarcadores na diagnose temperá da enfermidade autoinmune espondiloartrite axial.
Interaccións
O receptor CD74 interacciona coa citocina factor inhibidor da migración de macrófagos (MIF) para mediar nalgunhas das súas funcións.
Funcións de recuperación
miniatura|Papel do receptor CD74 en danos tisulares e reparación de feridas. O receptor CD74 exprésase na superficie de diferentes tipos celulares. A interacción entre a citocina MIF e o seu receptor da membrana celular CD74 activa vías pro-supervivencia e proliferativas que protexen contra lesións e promoven a curación en diferentes partes do corpo.
Historia
A cadea invariante foi descrita primeiramente por Patricia P. Jones, Donal B. Murphy, Derek Hewgill e Hugh McDevitt en Stanford. A nomenclatura "Ii" procede dun sistema de denominación baseado en Ix (I por Inmune) que era anterior á acuñación do nome complexo maior de histocompatibilidade (MHC).
Kenny Simpson
Kenneth Bernard Simpson, máis coñecido como Kenny Simpson, nado o 12 de abril de 1960 en Shreveport, Luisiana, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado na Universidade de Grambling State, xogaba na posición de ala cunha altura de 1,95 metros. Foi o máximo anotador da Liga ACB 1987−88.
Patos
O topónimo galego Patos pode referirse a:
Ruševine
Ruševine é un filme esloveno de 2004 dirixido por Janez Burger. O filme foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Paco López
Francisco "Paco" López Fernández, nado en Silla (Valencia) o 19 de setembro de 1967, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
O 19 de setembro de 2011 foi destituído despois de encadear 4 derrotas nos primeiros catro encontros da tempada. O seu substituto foi Javi López.
A Paxariña
O topónimo galego A Paxariña pode referirse a:
Reial Acadèmia de Belles Arts de Sant Carles
A Reial Acadèmia de Belles Arts de Sant Carles é unha institución cultural pública situada en Valencia.
Historia
Os seus antecedentes están nunha petición dos artistas valencianos ao rei Fernando VI para crear unha Academia. O rei accedeu e naceu a Acadèmia de Santa Bàrbara na honra á esposa de Fernando VI, Bàrbara de Bragança, na sede da Universidade de Valencia.
Coa morte do monarca e as dificultades económicas, o centro desapareceu. Anos máis tarde o rei Carlos III retomou a idea orixinal e concedeu por Real Cédula o recoñecemento da academia o 14 de febreiro de 1768. Seguiu o modelo da Real Academia de Belas Artes de San Fernando dentro da Ilustración española, que seguía a tradición francesa. O nome oficial era a Real Academia das Tres Nobres Artes de San Carlos.
Desde 1909 recoñeceuse como un organismo artístico que respondía a tres aspectos ou fins fundamentais:
En 1913, por Real Decreto do 24 de xullo, o Museo ficou desvencellado oficialmente da tutela da academia. O espectacular crecemento pola gran afluencia de estudantes e a escaseza de espazo fixeron que en 1938 o Estado cedese como nova sede o Convento do Carme, desamortizado. Alí continuou a docencia e puidéronse aumentar e potenciar as coleccións artísticas, agrupadas no Museo de Belas Artes e o Museo de Antigüidades.
En 1942 decidiuse dedicar o lugar do convento de maneira exclusiva á Escola de Belas Artes. Os fondos do museo e a academia foron trasladados ao antigo Convento de San Pío V, onde actualmente comparten edificio.
Estrutura e servizos
Réxese polos estatutos e regulamentos de réxime interior. Os membros poden ser de honra, de número, supernumerarios e correspondentes.
A Academia consta de catro seccións:
A súa organización e funcionamento están regulados por decreto da Generalitat Valenciana dende 1989. Formada polo servizo de docencia, o arquivo e a biblioteca, é un órgano consultivo da Generalitat Valenciana. Cumpre, ademais, funcións periciais. O Alto Padroado correspóndelle ao Rei de España e a Presidencia de Honra a quen presida a Generalitat Valenciana.
Regino Barbeito
O nome Regino Barbeito pode referirse a:
Javier Casal
Javier Casal Ferreira, nado en Marín o 2 de outubro de 1973, é un xornalista galego. Traballou para a Cadena SER e dirixiu e presentou o informativo Hora 14.
Traxectoria
É fillo de Pichichi, o fundador da primeira autoescola de Marín.
Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid, a súa vida profesional sempre estivo ligada á Cadena SER. En 1991 comezou a traballar en Radio Pontevedra e despois en Diario de Pontevedra. En 1997 incorporouse á redacción central dos Servizos Informativos da Cadena SERx en Radio Madrid, formou parte da redacción, dirixiu e presentou Matinal SER. Ddurante oito tempadas foi redactor xefe da edición Fin de Semana dos Servizos Informativos, dirixindo e presentando a informativos Hora 14 Fin de Semana e Hora 25 Fin de Semana. Desde decembro de 2005 a decembro de 2007 foi director e presentador do informativo Hora 20.
Desde setembro de 2005 até abril de 2010 foi subdirector da informativo Hora 25, primeiro baixo a dirección de Carlos Llamas e despois con Àngels Barceló, sendo o condutor substituto durante os períodos de vacacións. Cubriu distintos acontecementos nacionais e internacionais. O naufraxio do Prestige, as eleccións americanas de 2004, a morte de Xoán Paulo II e estivo á fronte dos informativos da SER durante a fin de semana posterior ao 11-M.
Ocupou o posto de Editor Xefe de Cadena SER.com, impulsando o proxecto de integración das redaccións analóxica e dixital. Durante esa etapa puxo en marcha as primeiras webs locais en Madrid, Barcelona, Sevilla e Bilbao e realizou a formación das redaccións. Desde xuño de 2011 até setembro de 2022 ocupou a xefatura de contidos rexionais da Cadena SER en Madrid.
Foi profesor de Xornalismo Radiofónico e Tratamento da Información en Radio na Facultade de Xornalismo da Universidade Carlos III de Madrid e impartiu clases de radio na Escola de Xornalismo de El País. Tamén foi profesor na Universidade Nebrija.
En 2014 foi galardoado coa Antena de Plata polo programa 'La Ventana de Madrid'.
Foi o pregoeiro das Festas do Carme 2023 en Marín.
Convento de Santa Clara de Pontevedra
O Convento de Santa Clara é un antigo convento da Orde das Clarisas, situado no centro da cidade de Pontevedra, na rúa Santa Clara, xunto á antiga Porta de Santa Clara da antiga muralla.
Historia
Grazas a numerosas doazóns privadas, a igrexa ampliouse nos séculos XIV e XV. O convento tamén se ampliou e converteuse no refuxio favorito das fillas solteiras da nobreza. Nos séculos XVI e XVII fixéronse adicións, modificacións e ampliacións no convento.
Ao longo dos séculos, o convento coñeceu diversas vicisitudes. En 1702, tras a derrota da frota española na batalla de Rande, as monxas tiveron que abandonar o convento e refuxiarse no mosteiro de San Pedro de Tenorio. En 1719, as monxas de clausura tiveron que marchar a Santiago de Compostela, fuxindo da invasión inglesa de Homobod, que arrasou a cidade e queimou os seus edificios máis importantes. Máis tarde, durante a Guerra da Independencia española contra os franceses, as monxas tiveron que fuxir durante oito meses, e ao seu regreso o convento fora saqueado e parte del queimado. Tras a desamortización, as monxas tiveron que abandonar o convento en 1868. Nese momento, o convento foi ocupado polos nenos do hospicio, ata que foi devolto ás monxas o 1 de outubro de 1875, grazas ás negociacións entre o arcebispo de Santiago de Compostela, Miguel Payá y Rico, e o rei Afonso XII.
Este emblemático edificio forma parte do catálogo do patrimonio cultural galego desde 1994. Foi pechado o 25 de setembro de 2017 debido á falta de vocacións relixiosas e á avanzada idade das poucas monxas que aínda estaban presentes no convento, que se mudaron ao convento de Santa Clara de Santiago de Compostela.
O 1 de decembro de 2021 o Concello de Pontevedra comproulle o convento ás clarisas por 3,2 millóns de euros e pasou a ser propiedade municipal. O obxectivo era recuperar o espazo verde para uso público dos veciños da cidade e acondicionar os edificios para ampliación do espazo expositivo do Museo de Pontevedra. O 3 de xaneiro de 2023 o concello de Pontevedra cedeu oficialmente a propiedade do convento á Deputación de Pontevedra para que pasase a integrarse no museo de Pontevedra como sétimo edificio da institución.
O 9 de xuño de 2023 elixiuse o anteproxecto dos arquitectos Nieto e Sobejano para a restauración do convento como sede do museo. Os aspectos máis destacados do proxecto son un sutil cerramento do claustro, unha zona de recepción baixo un gran baldaquino no centro da propiedade e a creación dunha zona arqueolóxica semisoterrada de tres andares no lado este. A zona de recepción no medio da leira transformarase nun miradoiro con vistas ao claustro, o que permitirá organizar todas as circulacións e a distribución dos usos, así como a organización dos espazos.
Descrición
A igrexa data principalmente do século XIV. A construción segue o modelo gótico da igrexa de San Francisco, aínda que é máis sinxela. Ten unha única e gran nave rectangular sen cruceiro e unha ábsida poligonal, e está cuberta cunha bóveda de abanico. Ten tres grandes ventás no interior e hai importantes retablos barrocos. O altar maior data de 1730 e é de estilo barroco churrigueresco. Tamén do século XVIII son os dous retablos laterais neoclásicos. Hai outro retablo barroco coa imaxe da Virxe dos Desamparados. O interior da igrexa conta tamén cun órgano de 1795 e un relicario de San Vicente Mártir aos pés do altar maior. A igrexa combina a imaxinería románica nos seus canzorros cun estilo gótico oxival na súa arquitectura.
No exterior, reformado durante o Barroco, só se aprecia o muro do Evanxeo de dúas portas, no que a porta gótica labrada, que data do último cuarto do século XIV, mostra o tema do Xuízo Final. Nas arquivoltas pode verse o busto de Cristo Xuíz mostrando as súas feridas, San Pedro coas chaves ou un anxo tocando a trompeta, entre outras figuras. O edificio adxacente ao convento foi construído en 1880 para servir de residencia de verán do arcebispo, o cardeal Quiroga Palacios.
Pod njenim oknom
Pod njenim oknom é un filme esloveno de 2003 dirixido por Metod Pevec. Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 77ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O papel principal foi interpretado por Polona Juh.
Convento de Santa Clara de Pontevedra
Descrición
O convento ten un claustro, cun xardín en forma de cruz, un cruceiro e unha fonte ao estilo da da praza da Ferrería. Na parte posterior do convento hai un gran xardín de 12.000 metros cadrados, cuxo muro de peche dá á praza de Barcelos. Na capela exterior situada no xardín hai un tímpano policromado do século XV que representa á Virxe co neno flanqueada por Santa Clara e San Francisco.
Cultura
Os noivos acudían ao convento para levar ovos e outras ofrendas para lograr que fixese sol o día da súa voda.
Al-Nawawi
Abū Zakariyyā Yaḥyā ibn Sharaf al-Nawawī (en {{lang-ar|أبو زكريا يحيى بن شرف النووي), nado en Nawa en 1233 e finado na mesma cidade en 1277, coñecido como al-Nawawī ou Imam Nawawī foi un xurista sunnita shafi'ita e estudoso do hadith. Foi o autor de numerosos e longas obras sobre o hadith, biografías e xurisprudencia. Al-Nawawi nunca casou.
Traxectoria
Al-Nawawi naceu en Nawa preto de Damasco. Como no árabe e outras linguas semitas, a última parte do seu nome refírese á súa patria.
Estudou en Damasco dende os dezaoito anos e tras facera peregrinación en 1253 estableceuse aló como estudoso privado. Os seus mestres estaban considerados como autoridades das súas materias e nas disciplinas que ensinaban. Estudou o hadith, a xurisprudencia islámica, os seus principios, sintaxe e etimoloxía.
Nawawi provocou a ira do sultán mameluco Rukn al-Din Baybars, cando recolleu a petición dos residentes de Damasco que buscaban alivio dos fortes impostos durante unha seca que durou varios anos. Isto levou a que Baibars o ameazase coa expulsión de Damasco. A isto respondeu:
Faleceu en Nawa aos 44 anos.
Legado
O legado duradeiro de al-Nawawi é a súa contribución á literatura do hadith mediante as trascendentais obras Corenta hadiths e Riyadh as-Saaliheen. Isto fixo que foxe respectado en todas as madhabs, a pesar de que fose da xurisprudencia shafi'i. Segundo Al-Dhahabi, a concentración e a absorción de Imam Nawawi no amor académico valeulle fama proverbial.
Destrución da tumba
En 2015, durante a guerra civil siria, a súa tumba foi demolida polos rebeldes ligados a Al Nusra.
Procesamento do antíxeno
O procesamento do antíxeno ou vía citosólica é un proceso inmunolóxico que prepara os antíxenos para a súa presentación a células T do sistema inmunitario. Considérase unha etapa das vías de presentación de antíxenos. Este proceso implica dúas vías diferentes de procesamento, unha para antíxenos das proteínas propias dun organismo ou as de patóxenos intracelulares (por exemplo, virus), e outra para as de patóxenos fagocitados (por exemplo, bacterias). A subseguinte presentación destes antíxenos sobre moléculas do complexo maior de histocompatibilidade (MHC) de clase I ou de clase II depende da vía que se use. Son necesarias tanto as MHC de clase I coma as de clase II para que se unan a elas os antíxenos antes de que se expresen establemente na superficie celular. A presentación de antíxenos MHC I implica tipicamente (considerando a presentación cruzada) a vía endóxena do procesamento de antíxenos, mentres que a presentación MHC II implica a vía exóxena. A presentación cruzada comprende partes das vías endóxena e exóxena, pero finalmente implica a porción final da vía endóxena (por exemplo, a proteólise de antíxenos para unirse a moléculas MHC I).
Aínda que a distinción conxunta entre as dúas vías é útil, hai casos en que os péptidos de orixe extracelular son presentados por MHC de clase I e os péptidos citosólicos por MHC de clase II (isto a miúdo ocorre nas células dendríticas).
A vía endóxena
A vía endóxena utilízase para presentar fragmentos de péptidos celulares sobre a superficie celular unidos a moléculas do MHC de clase I. Se un virus infectou unha célula, tamén se presentarán os péptidos virais, o que permite que o sistema inmunitario recoñeza e mate a célula infectada (destruíndo os virus que contén). As proteínas deterioradas do interior da célula son ubiquitinadas, o que as marca para a súa degradación no proteosoma. Os proteosomas cortan a proteína en péptidos duns nove aminoácidos de longo (o que os fai axeitados para encaixar na fenda de unión de péptidos das moléculas MHC de clase I). O transportador asociado co procesamento de antíxenos (TAP) é unha proteína que abrangue o grosor da membrana do retículo endoplasmático rugoso e transporta os péptidos ao lume de dito orgánulo. Tamén dentro do retículo endoplasmático rugoso, unha serie de proteínas chaperonas, como a calnexina, calreticulina, ERp57 e BiP facilitan o correcto pregamento do MHC de clase I e a súa asociación coa β2 microglobulina. A molécula do MHC de clase I parcialmente pregada interacciona despois coa TAP por medio da tapasina (o complexo completo tamén contén calreticulina e Erp57 e, en ratos, calnexina). Unha vez que o péptido se transporta ao lume do retículo endoplasmático, únese á fenda da molécula do MHC de clase I que está esperando, estabilizando o MHC e permitindo que sexa transportado á superficie celular polo aparato de Golgi.
A vía exóxena
A vía exóxena utilízana células especializadas chamadas células presentadoras de antíxenos para presentar péptidos derivados de proteínas que a célula endocitou. Os péptidos preséntanse nas moléculas MHC de clase II. As proteínas son endocitadas e degradadas por proteases dependentes de ácido en endosomas; este proceso dura aproximadamente unha hora.
A proteína nacente do MHC de clase II no retículo endoplasmático rugoso ten a súa fenda para a unión de péptidos bloqueada por Ii (a cadea invariante; un trímero) para previr que se una a péptidos celulares ou péptidos da vía endóxena. A cadea invariante tamén facilita a exportación de MHC de clase II desde o retículo endoplasmático nunha vesícula. Esta fusiónase cun endosoma tardío que contén as proteínas degradadas endocitadas. Despois, a cadea invariante degrádase por etapas, deixando só un pequeno fragmento chamado "péptido da cadea invariante asociado á clase II" (CLIP), que segue bloqueando a fenda para a unión do péptido. Unha estrutura similar ao MHC de clase II, HLA-DM, retira CLIP e substitúeo por un péptido do endosoma. O MHC de clase II estable é despois presentado na superficie celular.
Procesamento de presentación cruzada
Na presentación cruzada os péptidos derivados de proteínas extracelulares preséntanse unidos a MHC de clase I. A célula inicia a vía exóxena, pero desvía os antíxenos (desviación citosólica) á vía endóxena. Isto pode permitir que a célula salte as partes da vía endóxena que implican a síntese de antíxenos a partir de xenes antixénicos coa maquinaria celular durante unha infección. A vía endóxena pode necesitar que haxa infección antes de poder presentar antíxenos con MHC de clase I, e a presentación cruzada afórralle ás células o esforzo necesario para iso e permite que as células presentadoras de antíxenos profesionais (células dendríticas) procesen e presenten os antíxenos sen estaren infectadas (o cal non adoita ocorrerlles ás células dendríticas) e é un escenario bastante común de procesamento de antíxenos usando a vía endóxena. Non todas as células presentadoras de antíxenos utilizan a presentación cruzada.
Evasión viral do procesamento do antíxeno
Certas especies da familia dos citomegalovirus poden causar que a célula infectada produza proteínas como US2, 3, 6 ou 11. A US11 e US2 dirixen incorrectamente o MHC de clase I ao citoplasma; a US3 inhibe o transporte de MHC de clase I no retíclo endoplasmático (unha parte da vía endóxena e a presentación cruzada); a US6 bloquea o transporte de péptidos pola TAP a MHC de clase I.
O ICP47 dalgúns herpesvirus bloquea o transporte do péptido pola TAP. A U21 dalgúns herpesvirus 7 humanos ten como diana e únese a certas moléculas do MHC de clase I para a degradación lisosómica. O E19 dalgúns adenovirus bloquea o movemento do MHC de clase I ás localizacións apropiadas para a vía endóxena.
A Nef dalgunhas cepas de VIH potencia o movemento de moléculas do MHC de volta ao citoplasma, impedíndolles presentar antíxenos.
Papel das células dendríticas de Langerhans no procesamento do antíxeno
As células de Langerhans son un tipo particular de célula dendrítica que se encontra en tecidos non linfoides xunto con células intersticiais. Cando estas células (en estado inmaturo) se poñen en contacto con células antixénicas ou virus causantes de enfermidades etc. estas células producen un estímulo inflamatorio e enpezan o procesamento do antíxeno e móvense cara os ganglios linfáticos, onde estas células presentadoras de antíxenos presentan o antíxeno a linfocitos T maduros.
Os antíxenos dependentes de T son antíxenos que necesitan a axuda de células T para inducir a formación de anticorpos específicos. Os antíxenos independentes de T son antíxenos que estimulan células B directamente
Cerambyx
Cerambyx é un xénero de escaravellos da familia dos cerambícidos. Teñen unhas fortes antenas curvadas, formadas por segmentos que cada un brilla cara ao extremo e lembran os cornos dunha Capra ibex.
Especies
As especies europeas deste xénero son:
Lithocarpus edulis
Características
As principais características desta especie son:
Uso
É cultivado para su utilización como planta ornamental, e tamén para aproveitar os seus froitos como alimento.
Descrición
Lithocarpus edulis foi descrita en 1916 polo botánico xaponés Takenoshin Nakai, baixo o nome de Qurcus edulis, e publicada en ''Cat. Sem. Tokyo''  8.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Lithocarpus.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Paxe
O termo paxe pode referirse a :
Amais, como topónimo Paxe pode referirse a:
Anatole de Barthélemy
Jean-Baptiste-Antoine-Anatole de Barthélemy, nado en Reims, Marne, o 1 de xullo de 1821 e finado en Ville-d'Avray, Altos do Sena, o 27 de xuño de 1904, foi un historiador, numismático e arqueólogo francés do século XIX.
Orixe familiar e primeiros anos
Anatole de Barthélemy naceu en Reims en 1821, fillo de Antoinette Deu de Vieux-Dampierre —pertencente a unha antiga familia desa cidade— e de Hyacinthe-Cloaud-Félix de Barthélemy, que era subprefecto de Sainte-Menehould, membro do Consello de Estado e comandante da Lexión de Honra.
Universidade de Australia Occidental
A Universidade de Australia Occidental (UWA) é unha das principais universidades estatais de Australia.
Historia
Fundada en 1911, ten a súa sede en Perth, Australia Occidental.
Está formado por nove facultades:
Anatole de Barthélemy
Traxectoria administrativa
Barthélemy estudou Dereito en Poitiers, e logo da súa graduación foi axudante do seu pai como secretario particular na administración de Charente Marítimo. Foi nomeado secretario xeral do departamento de Côtes-d'Armor o 2 de novembro de 1845, cargo que ocupou ata que o Goberno imperial o nomeou subprefecto de Belfort, o 31 de decembro de 1854.
Foi destinado a Neufchâtel o 1 de maio de 1860 mais, ao pouco de se instalar alí, solicitou e obtivo, o 20 de decembro dese mesmo ano, unha excedencia temporal, que acabaría por se converter en definitiva.
Traxectoria erudita
Na súa infancia comezou a coller interese pola numismática; mentres o seu pai administraba o departamento de Saona e Loira, Anatole observou unha moeda gala pouco esperable nunha colección privada de Mâcon, que o levou a escribir un artigo publicado en 1838 na Revue numismatique, dirixida daquela por Louis de La Saussaye. Tiña só 17 anos e foi a súa primeira das numerosas publicacións posteriores.
Logo deste inicio, Anatole de Barthélemy dedicouse aos estudos numismáticos ata a súa morte e deixou publicados dous manuais salientables, un dedicado á Antigüidade e outro á Idade Media e os tempos modernos.
Axiña comezou a ingresar en varias sociedades eruditas, como a Société des Antiquaires de France. Foi nomeado inspector do departamento do Loira e formou parte do consello do noveno Congreso Científico, celebrado en Lión en setembro de 1841, onde leu un informe sobre unha serie de monumentos relixiosos e feudais da antiga provincia de Forez.
En decembro de 1842 ingresou na École Royale des Chartes, e o ano seguinte acadou o diploma de paleógrafo arquiveiro.
O 31 de decembro de 1859 foi nomeado Cabaleiro da Lexión de Honra.
Instalado definitivamente en París logo de abandonar a súa vinculación a postos administrativos en 1860, Barthélemy concentrou todos os seus esforzos nos estudos numismáticos e na publicación de artigos sobre ese particular, aínda que aberto tamén a disciplinas afíns, como a arqueoloxía e a historiografía. Retomou e ampliou ata o seu sexto volume unha colección iniciada xa en 1855 con Geslin de Bourgogne, sobre a historia e os monumentos dos bispados da Bretaña; puxo ao día un Nobiliaire d’Alsace; sacou á luz documentos inéditos sobre a Liga Católica na Bretaña, e contribuíu notablemente á fundación da Revue de Champagne e á revitalización da Revue numismatique.
Ao longo da súa longa traxectoria académica, Barthélemy ocupou a presidencia de diversas sociedades eruditas, entre elas a Académie des inscriptions et belles letres, a Société de l'istoire de Paris et de l'Île de France, a Société de l'histoire de France, a Société de l'École des chartes e Société nationale des antiquaires de France.
Vida persoal
Anatole de Barthélemy casou con Marie Aubert en 1859, con quen tivo un fillo e unha filla, esta última finada aos tres anos.
En 1900 comezou a ter problemas de saúde, que derivaron no seu falecemento o 27 de xuño de 1904, aos 82 anos, na súa residencia estival de Ville-d'Avray, nos Altos do Sena.
Publicacións
Publicou os seus artigos en varias das publicacións periódicas máis importantes do seu tempo, como a Bibliothèque de l'École des chartes, a Revue archéologique, a Revue numismatique, a Revue des questions historiques e a Revue celtique, acerca de case todos os períodos da historia de Francia. Ademais, publicou tamén algúns traballos monográficos, de entre os que se poden salientar os seguintes: