cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carmen Pomar
Obra publicada
Publicou varios artigos, a maioría en Faisca: revista de altas capacidades (UCM), e os seguintes libros:
Movemento ecoloxista
Unha defensa pura do ecoloxismo faise desde formulacións ecocéntricos, dando prioridade ós ecosistemas e ás especies sobre os individuos -sexan humanos ou doutras especies. Un representante desta formulación é Pentti Linkola.
Habitualmente, o ecoloxismo deféndese desde posicións antropocéntricas, é dicir, para satisfacer unha necesidade humana, incluíndo necesidades de saúde e sociais. Neses termos, os ecoloxistas fan unha crítica social máis ou menos implícita, propondo a necesidade de reformas legais e concienciación social tanto en gobernos, como en empresas e colectivos sociais. O movemento ecoloxista está unido cun compromiso para manter a saúde do ser humano en equilibrio cos ecosistemas naturais, considérase a humanidade como unha parte da natureza e non algo separada dela.
A existencia de organizacións ecoloxistas está estreitamente ligada ó desenvolvemento dos sistemas democráticos e ó progreso das liberdades civís. O movemento está representado por unha ampla e variada gama de organizacións non gobernamentais, desde o nivel global até a escala local. Algúns contan con decenios de historia e dispoñen de importantes infraestruturas a nivel internacional; aínda que a maioría fórmano organizacións locais de carácter máis ou menos espontáneo.
Está relacionado coa ecoloxismo político. Enténdese que o ecoloxismo é unha postura que postula que é necesario facer modificacións significativas nas políticas ambientais de todos os estados do mundo. Hai quen propoñen un cambio radical no sistema de Estado e négase a necesidade de máis desenvolvemento no sentido convencional ou capitalista, mentres outros só propoñen un cambio na política ambiental, e outros un cambio profundo na forma das relacións sociais e ambientais de produción.
Posiblemente esta política nace no momento en que se fai patente a deterioración do ambiente por mor dos experimentos ou o descoñecemento da actividade humana. No informe  Os límites do crecemento derivado do club de Roma dos Estados Unidos, nace a inquietude e xorden multitude de grupos políticos ambientalistas ou ecoloxistas nese país. O ecoloxismo político e o ecoloxismo non sempre son partidarios do ecocentrismo absoluto, senón que, xeralmente, adoita partir de posicións antropocentristas.
miniatura|Retrato de [[Rachel Carson, escritora do libro Silent Spring.]] miniatura|[[A bóla azul|Imaxe da Terra vista desde o Apollo 17 en 1972.]]
Orixe do movemento ecoloxista
O 26° presidente dos Estados Unidos de América Theodore Roosevelt, prominente conservacionista, foi o primeiro en tratar o tema da conservación ambiental na axenda política dos Estados Unidos, aínda que máis centrado en condicións de vida saudables que en cuestións ecolóxicas.
O movemento ecoloxista moderno expresouse de forma máis apaixonada na cúspide da era industrial: preto do terceiro cuarto do século XX. Os clásicos ecoloxistas modernos empezaron nese período co traballo de Rachel Carson que proveu o primeiro toque de atención científica sobre a morte do planeta debido á actividade humana.
Durante os anos 50, 60 e 70, ocorreron varios eventos que avivaron a conciencia ambiental do dano á contorna causada polo ser humano. En 1954, os 23 membros da tripulación do buque pesqueiro Daigo Fukuryū Maru foron expostos a un escape radioactivo dunha proba de bomba de hidróxeno no atol Bikini. En 1969 houbo unha vertedura nunha escavación petrolífera no Canle de Santa Bárbara de California. Outros feitos importantes foron a protesta de Barry Commoner contra os ensaios nucleares, o libro Silent Spring (Primavera silenciosa) de Rachel Carson así como The Population Bomb (A bomba demográfica) de Paul R. Ehrlich. Estes libros aumentaron a inquietude e interese sobre o impacto no ambiente.
O movemento ecoloxista inicial centrábase fortemente na redución da contaminación e na protección das reservas de recursos naturais tales como auga e aire. As presións de desenvolvemento en rápida expansión tamén aburaron considerables esforzos para preservar territorios únicos e hábitats de vida silvestre, para protexer as especies en perigo de extinción antes de que desaparecesen. Nos Estados Unidos, durante a década de 1970 aprobáronse leis como o Clean Water Act, Clean Air Act, Endangered Species Act e National Environmental Policy Act (Decreto Lei de Auga Limpa, Decreto Lei de Aire Limpo, Decreto Lei de Especies en Perigo de Extinción, e Decreto Lei de Política Ambiental Nacional, respectivamente), as cales foron os cimentos para os estándares ambientais.
Grazas ó movemento ecoloxista, a conciencia pública e as ciencias ambientais melloraron nos últimos anos. As preocupacións ambientais ampliáronse, incluíndo conceptos como a sustentabilidade, o buraco na capa de ozono, o actual cambio climático, a choiva aceda, e o controvertido concepto de "contaminación xenética".
A maioría dos ecoloxistas teñen obxectivos similares, aínda que poden non estar de acordo nos detalles como a énfase, as prioridades ou o comportamento individual. Os movementos ecoloxistas a miúdo interaccionan ou están ligados con outros movementos sociais con puntos de vista morais parecidos, como o movemento pacifista, os dereitos humanos ou os dereitos dos animais; contra as armas nucleares ou a enerxía nuclear, as enfermidades endémicas, a pobreza, a fame etc.
Os ecoloxistas, desde os seus inicios, víronse atravesados polas diferentes ideoloxías que existían no ámbito das sociedades. Os movementos vinculados coa concepción tradicional liberal non facían fincapé na xestión do capitalismo na relación na distribución dos recursos. Os movementos socialistas seguían a ideoloxía do desenvolvemento económico vixente. Con todo, parte destes comezaron a ter en conta que os recursos son limitados. De aí, que nacese a converxencia entre o socialismo tradicional e o ecoloxismo, e dese lugar ó ecosocialismo. Este movemento trata a distribución dos recursos, que posibilidades de xestión hai destes a través do modelo que hoxe temos, os límites dos recursos e a distribución dos riscos.
Así ben, na década dos 70 ante a crise petrolífera acrecéntanse os problemas de contaminación ambiental, a masificación urbana e unha serie de catástrofes dan lugar á posta en marcha dun proceso de conciencia do ecoloxismo e nacemento de numerosas plataformas, organizacións e movementos de tipo ecoloxista en todo o mundo para tratar de atopar e fomentar un respecto pola conservación e explotación do ambiente. O eco do movemento ecoloxista comeza a alcanzar unha resonancia internacional, pasando os límites dos grupos activistas para comezar a instalarse na conciencia da opinión pública, especialmente nos países industrialmente avanzados, onde a degradación dos hábitats e ecosistemas comeza a deteriorar os niveis de calidade de vida. Os primeiros grupos que aparecen son diversos e caracterízanse por presentar diferentes tendencias: conservacionistas, institucionais e radicais.
Nesta década destácase a aparición de organizacións de carácter institucional como as ONGs ecoloxistas e os partidos políticos verdes, movementos de esquerdas interesados en resolver os problemas ambientais que xorden a partir dos anos 70 e 80. Obsérvanse dúas importantes agrupacións como Greenpeace, unha asociación que se forma de maneira espontánea por un grupo de activistas antinucleares canadenses en 1971. É unha organización non gobernamental, que non depende política nin economicamente do Estado, cuxo obxectivo é defender e protexer o ambiente realizando campañas de conciencia, protección ambiental ou actos directos de intento de boicot de empresas ou institucións que que alegan que prexudican aos ecosistemas ou hábitats que ocupan. Outra organización que nace por entón é WWF/Adena, en 1968, como consecuencia dunha actuación militante a favor da protección dos espazos naturais. Unha organización de carácter radical foi Fronte de Liberación Animal (FLA), que xorde de maneira clandestina a principio dos 70 e caracterízase polo emprego da acción directa como método de loita.
Fundamentos do movemento ecoloxista
Un informe publicado en 1972 polo Club de Roma dos Estados Unidos, chamado The Limits to Growth (Os límites do crecemento) esbozou algunhas das preocupacións dos ecoloxistas. Outro informe do mesmo país, chamado The Global 2000 Report to the President (O Informe Global do 2000 ó Presidente), publicado máis tarde polo Consello de Calidade Ambiental, informaba achados similares pero foi amplamente ignorado. Máis recentemente o Millennium Ecosystem Assessment (Avaliación do Ecosistema do Milenio) achega vindicación ó movemento.
Dereitos ambientais
Moitos preitos ambientais propoñen a cuestión acerca de quen ten máis dereito: están as cuestións legais limitadas ós donos de propiedades, ou ten o público xeral o dereito a intervir? o ensaio de Christopher D. Stone "Should trees have standing?" (Deberían as árbores ter dereitos?) abordaba seriamente a cuestión sobre se os obxectos naturais en si mesmo deberían ter dereitos legais, incluíndo o dereito a participar nos preitos. Stone suxeriu que non había nada absurdo neste punto de vista, e recalcou que moitas entidades que agora teñen dereitos legais eran, no pasado, tomadas como "cousas" sen dereitos legais; por exemplo os estranxeiros, os fillos e as mulleres. O seu ensaio é ás veces tomado como unha falacia de personificación.
Principais organizacións ecoloxistas
As grandes organizacións ecoloxistas que traballan pola protección e conservación do ambiente ou por algún aspecto específico do mesmo no ámbito internacional comprenden fundamentalmente o Fondo Mundial para a Natureza (WWF), Amigos da Terra, Greenpeace, BirdLife Internacional (dedicada de modo concreto á protección das aves e os seus hábitats), así como o Movemento Mundial polos Bosques Tropicais (WRM) (centrado na conservación dos bosques e selvas tropicais), entre outras.
O rol da ciencia
En gran parte debido a esta crítica política e confusión, unha preocupación crecente polos problemas de "saúde ambiental" causados polos pesticidas, algúns biólogos e ecoloxistas crearon un movemento ecolóxico científico que non confundise datos empíricos con visións dun mundo futuro mellor.
Desde a disciplina científica da ecoloxía, e campos como a bioloxía da conservación, estúdanse os fenómenos como o do actual cambio climático, perda de biodiversidade por degradación dos ecosistemas. Sectores do ecoloxismos participan nestes estudos ou baséanse neles para as súas revindicacións.
Unha maneira de evitar o estigma dun "ismo" foi evolucionar os grupos iniciais antinucleares cara a partidos verdes máis científicos, brotando ONGs como Greenpeace e Amigos da Terra, e grupos dedicados a protexer a biodiversidade global e previr o cambio climático. Pero no proceso, gran parte do aliciente emocional e dos fins estéticos perdéronse; estes grupos teñen puntos de vistas éticos e políticos ben definidos, apoiados por dura ciencia.
Enfoque renovado cara á acción local
Estes grupos politicamente neutrais tenden a evitar conflitos globais e ver o acordo dun conflito entre humanos separado do que respecta á natureza - en contradición directa co movemento da Ecoloxía e o movemento pola Paz que teñen un número crecente de estreitas ligazóns: Mentres que partidos verdes, a Sea Shepherd Conservation Society, Greenpeace, e grupos como The Activist Magazine por exemplo, ven a ecoloxía e a biodiversidade e un final das extincións como algo absolutamente básico para a paz, algúns grupos locais poida que non, e poden ver un alto nivel de competición global e conflito como xustificable se lles permite preservar a súa propia identidade local. Isto resúltalles egoísta a algúns. No entanto, eses grupos non tenden a queimarse senón a sosterse por longos períodos, mesmo xeracións, protexendo tesouros locais. A Water Keepers Alliance é un bo exemplo deste tipo de grupos que se aferran ás cuestións locais.
As visións e confusións, con todo, persisten. A nova visión tribalista da sociedade, por exemplo, faise eco das preocupacións dos primeiros ecoloxista en certo grao. E un número en aumento de grupos locais atopan o beneficio da colaboración, como con métodos de decisións por consenso ou políticas simultáneas, ou confiando en recursos legais comúns, ou mesmo un glosario común. A pesar disto, as diferenzas entre os distintos grupos que compoñen o movemento ambiental moderno tenden a ter máis peso que esas similitudes, e raramente cooperan directamente excepto nas cuestións globais máis importantes.
Grupos como The Bioregional Revolution están a facer unha chamada sobre a necesidade de tender unha ponte entre estas diferenzas, pois afirman que os problemas que converxen no século XXI obrígannos a tomar unha acción decisiva. Promoven o biorrexionalismo, a permacultura, e as economías locais como solución a estes problemas, a sobrepoboación, o cambio climático, as epidemias globais, e a escaseza de auga pero máis notablemente á Teoría do pico de Hubbert—a predición de que é probable de que cheguemos a un máximo na produción global de petróleo que podería significar cambios drásticos en moitos aspectos da nosa vida diaria.
Cinema e o movemento ecoloxía
Ó longo dos anos, a problemática da contaminación e destrución do ambiente tentouse expor desde múltiples perspectivas e soportes, buscando sempre causar un efecto modificador da conduta que realmente nos leve a unha definitiva concienciación sobre a necesidade de conservar a nosa contorna. Con todo, aínda que certamente conseguíronse algúns progresos, aínda queda moito camiño por andar. Un dos medios que máis se están empregando nos últimos tempos para facer chegar ó público ideas ambientais é o cinema. A linguaxe cinematográfica ten moito de emocional, e talvez esta vía sexa máis indicada que a racional á hora de falar directamente á conciencia humana.
Tal e como asegura o profesor Enrique Martínez-Salanova na súa páxina web Cinema e Educación, "o cinema non soamente puxo en contacto ó home coa natureza, as paisaxes exóticas e o documental de natureza, senón que ademais foi, e segue sendo en ocasións, militante activo na loita pola defensa do ambiente". Ademais, o cinema foi, desde o seu nacemento, o máis poderoso vehículo de transmisión de coñecementos e de culturas, achegando ós seus espectadores infinitas posibilidades de encontro con paisaxes, natureza, lugares e costumes.
Alexander Zhyvotkov
Alexander Zhyvotkov, nado en Kíiv, Ucraína; o 31 de marzo de 1964, é un escultor posmoderno de orixe ucraína.
Movemento ecoloxista
Cinema e o movemento ecoloxía
Películas tan antigas como Tarzán (1918) ou King Kong (1933), xa baseaban o seu argumento na intromisión do home branco nas selvas virxes. O compromiso xa estaba, por tanto, presente desde as orixes do cinema, aínda que cos anos foise facendo máis manifesto.
Alexander Zhyvotkov
Traxectoria
Estudou na Escola Republicana de Arte Taras Shevchenko (1975-1982, Kíiv, Ucraína). Graduouse no Instituto Estatal de Arte de Kíiv (1982-1988). Desde 1992, Alexander Zhyvotkov é membro do grupo artístico "Santuario pintoresco".
Coleccións
As obras de Alexander Zhyvotkov consérvanse en museos e en numerosas coleccións privadas de Europa, América, Asia e África.
Cyril Norman Hinshelwood
Cyril Norman Hinshelwood, nado o 19 de xuño de 1897 en Londres (Inglaterra) e finado o 9 de outubro de 1967 na súa residencia de Londres, foi un químico inglés galardoado Premio Nobel de Química do ano 1956.
Traxectoria
De pequeno trasladouse coa súa familia ao Canadá, pero en 1905 retornou a Inglaterra establecéndose coa súa familia en Chelsea. Estudou na Universidade de Oxford, onde máis tarde foi profesor desde 1937.
Membro da Royal Society, foi o seu presidente entre os anos 1955 e 1960. En 1948 foi nomeado cabaleiro do Imperio Británico polo rei Xurxo VI do Reino Unido.
Investigacións científicas
Iniciou as súas investigacións sobre as diferentes combinacións do hidróxeno e o osíxeno, tratando de explicar o mecanismo das reaccións químicas por métodos cinéticos. Estas investigacións leváronlle a gañar o premio Nobel de Química en 1956 polas súas investigacións sobre o mecanismo das reaccións químicas, o cal foi compartido co soviético Nikolay Semyonov, o cal realizara as súas investigacións independentemente.
Lista de Áreas Estatísticas Metropolitanas
Estados Unidos
miniatura|300px|Mapa ampliable dos 955 [[Núcleo Central da Área Estatística|núcleos centrais das áreas estatísticas (CBSA) dos Estados Unidos e Puerto Rico en febreiro de 2013. As 374 áreas estatísticas metropolitanas (MSA) móstranse en cor verde escuro . As 581 áreas estatísticas micropolitanas (μSA) móstranse en cor verde claro .]] Na seguinte táboa clasificable enuméranse as 381 Áreas Estatísticas Metropolitanas (MSA) dos Estados Unidos contendo a seguinte información:
Emila de Iria
Emila de Iria foi un bispo galego que asumiu presumiblemente a Sede Iriense entre os anos 713 e 731
Svealand
miniatura|180px|Svealand Svealand ou (raramente ou historicamente) Suecia verdadeira é a rexión central histórica de Suecia. Está situada no centro sur do país e é unha das súas tres grandes rexións históricas, limitando ao norte con Norrland e ao sur con Götaland. Os profundos bosques de Tiveden, Tylöskog e Kolmården separaban Svealand de Götaland. Historicamente os seus habitantes eran chamados Svear.
Jacobo Barral Otero
Jacobo Barral Otero, nado no Grove en 1906 e finado en Vigo o 15 de decembro de 1996, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Sobriño de Jacobo Otero Goday. Na Segunda República foi correspondente de El Pueblo Gallego no Grove e presidente do grupo local do Grove do Partido Galeguista. Logo da dimisión da anterior Corporación, foi nomeado xestor e elixido alcalde do Grove a finais de xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra en Consello de guerra o 17 de novembro con Ángel Cadavid Caamaño, Jacobo Otero Goday, Miguel Mandiás Merino, José Prol Figueiro e Manuel Puente Iglesias, acusados de rebelión militar, foi condenado a pena de morte. A sentenza foi conmutada por cadea perpetua. Estivo preso en San Simón e logo foi trasladado á Prisión de San Cristóbal (Pamplona). A amizade con algunhas familias da burguesía viguesa permitiulle saír adiante durante o franquismo. Estableceuse na provincia da Coruña onde casou. Cao democracia encadrouse no Partido Galeguista e foi candidato do PNG-PG ás eleccións europeas de 1989.
Svealand
O antigo nome de Sueia en sueco, Svea rike (en ortografía moderna: Sverige) ou o "reino dos suecos", orixinalmente só se refería a Svealand. A forma en antigo nórdico é Svíþjóð. A medida que os dominios dos reis suecos foron medrando, o nome Svealand comezou a usarse para separar o territorio orixinal do novo.
Provincias
Svealand estaba formada polas seguintes seis provincias:
Apollo 17
dereita|miniatura|250px|Lanzamento do apollo XVII. O Apollo XVII foi a última misión do programa Apolo da NASA. Enviado ó espazo o 7 de decembro de 1972 por un foguete Saturno V, desde a plataforma 39 A do complexo de Cabo Kennedy, en Florida (EUA). Coñeceuse oficialmente como AS-512 e foi o encargado de enviar os últimos astronautas á Lúa, pois as tres seguintes misións foran canceladas por recortes de presuposto. Despois do Apolo 17, as cápsulas Apolo restantes foron empregadas nos programas Skylab e Apolo-Soiuz.
Doctor Deseo
Doctor Deseo é un grupo de rock vasco.
Apollo 17
A tripulación do Apollo XVII estaba composta polo comandante Eugene Cernan, o piloto do módulo lunar e xeólogo Dr. Harrison H. Schmitt, chamado Jack, e o piloto do módulo de mando Ronald E. Evans.
Doctor Deseo
Historia
Creado en 1986, Doctor Deseo é unha banda orixinaria de Bilbao (Biscaia, País Vasco) e está integrada por cinco músicos entre os que só se atopan dous dos membros fundadores do grupo: Francis Díez (vocalista e compositor da maioría dos temas) e Joxi Jiménez (baixista).
A eles uníronselle con posterioridade: Raúl Lomas (teclista) e Txampi (ex Hertzainak, batería). Máis tarde entraría a formar parte do grupo Toro (Aitor Agiriano, ex Peace Monkeys).
Apollo 17
A denominación das naves, privilexio do comandante, foi Challenger para o módulo lunar e America para o módulo de mando.
Doctor Deseo
Historia
O seu traballo Sexo, ternura y misterio foi gravado entre o verán e o Nadal de 2007, foi producido por Francis e rexistrado por Iñaki "Uoho" Antón (Platero y tú, Extremoduro, La Inconsciencia de Uoho) nos estudios Muxik.
Apollo 17
O comandante Gene Cernan foi o último ser humano que pisou a superficie da Lúa nos Montes Taurus, xunta o Cráter Littrow. O 19 de decembro a cápsula amarou en augas do Océano Pacífico, poñendo fin á misión.
Luís Castedo Ribas
Luis Castedo Ribas, nado en Santiago de Compostela en 1966, é un enxeñeiro de telecomunicacións galego, catedrático da Universidade da Coruña, da que foi candidato a reitor en 2011.
Formación
Fillo de Luís Castedo Expósito, despois de estudar o bacharelato en Santiago, marchou a Madrid para estudar enxeñaría de telecomunicacións na Universidade Politécnica. Alí licenciouse como enxeñeiro de telecomunicación en 1990, e en 1993 alcanzou o grao de doutor enxeñeiro de telecomunicación.
Nese ano completou estudos na Universidade de Southern California e na École supérieure d'électricité de Francia.
Ao ano seguinte entrou a traballar como profesor titular na Facultade de Informática da Coruña, e en 2001 conseguiu a praza de catedrático, nesa Facultade, na que permanece actualmente.
Labor investigador
Desde 1994 é Director do Grupo de Tecnoloxía Electrónica e Comunicacións (GTEC) da UDC. As súas liñas de investigación son o procesado de sinal e teoría da información en sistemas de comunicacións sen fíos e o prototipado de equipos terminais de comunicacións sen fíos. Participou en máis de 30 proxectos de investigación financiados a través de convocatorias competitivas de entidades públicas a nivel autonómico, estatal e europeo, na maioría deles como investigador principal. Participou en máis de 25 convenios de transferencia de teconoloxía con entidades privadas. Particiou en diferentes comisións de avaliación de proxectos de investigación a nivel autonómico e estatal. Foi membro do comité científico de diferentes congresos nacionais e internacionais, e foi presidente dos Comités Organizadores do XVIII Symposium Nacional da URSI 2003 na Coruña, do Eighth IEEE Sensor Array and Multichannel Signal Processing Workshop (SAM 2014) na Coruña, e do 27th European Signal Processing Conference (EUSIPCO 2019) na Coruña. É coinventor dunha patente.
Cargos desempeñados
Desempeñou (ou desempeña) os seguintes cargos:
Candidato a reitor da universidade
O doutor Castedo presentouse ás eleccións a reitor en 2011. Na primeira volta, celebrada o 1 de decembro, conseguiu 1 140 votos ponderados, o 22 %, co que pasou á segunda volta contra o candidato continuador Xosé Luís Armesto (33 %). Na segunda volta, celebrada o 13 de decembro de 2011, Armesto impúxose a Castedo (48,8 %) e alcanzou o reitorado cun 51,2 %
Publicacións
Castedo Ribas é coautor de máis de 60 artigos en revistas científicas internacionais indexadas, coautor de máis de 170 artigos en congresos científicos internacionais con revisión por pares e coautor de tres capítulos de libros. (Ver 284 referencias de publicacións de Luis Castedo aquí.)
Artigos en libros
O profesor Castedo publicou os seguintes artigos en libros:
Teses de doutoramento dirixidas ou codirixidas
O doutor Castedo dirixiu, ou codirixiu, 14 teses de doutoramento.
Premios
Castedo foi acredor dos seguintes premios:
William Pitt, o Novo
William Pitt (alcumado o Novo), nado en Hayes (Kent) o 28 de maio de 1759 e finado en Putney (Surrey) o 23 de xaneiro de 1806, foi un político e estadista británico, primeiro ministro en dous períodos por un total de dúas décadas, ademais da persoa máis nova en ocupar ese cargo cando Xurxo III o nomeou á idade de 24 anos en 1783. Foi tamén ministro de facenda en tres ocasións e permaneceu entre 1781 e 1800 como membro da Cámara dos Comúns. Foi coñecido como o Novo para distinguilo do seu pai, William Pitt, o Vello.
Como xefe de goberno sentou as bases dunha nova etapa de propseridade despois da guerra de independencia estadounidense. Foi o principal dirixente do Estado durante a loita contra a Francia revolucionaria, adoptando numerosas leis represivas para impedir o contaxio revolucionario (Aliens Act ou Lei de estranxería de 1793, suspendendo o habeas corpus pola Habeas Corpus Act de 1794, Seditious Meetings Act e Treason Act en 1795, e Newspaper Publication Act de 1798), e atribúeselle a organización da Terceira Coalición trala ruptura polo Reino Unido da Paz de Amiens. Promoveu as Combination Laws de 1799-1800, que prohibiron calquera asociación con fins laborais. A súa formación, orientada ao mundo da política, completouse na universidade de Cambridge e no Lincoln's Inn. Foi elixido membro do Parlamento en 1781 e uniuse a lord Shelburne, dirixente do grupo político ao que anteriormente estivera ligado o seu pai. Shelburne entrou no goberno en 1782 da man de lord Rockingham e pasou a ser primeiro ministro cando este faleceu tres meses despois. Pitt foi nomeado chanceler do Exchequer (ministro de facendo) no gabinete de Shelburne e propuxo diversas reformas do sistema administrativo e parlamentario. Abandonou o goberno xunto con Shelburne en abril de 1783, mais en decembro dese mesmo ano o rei Xurxo III nomeouno primeiro ministro, cargo que ocupou durante dezaoito anos.
A Casavella, Vilariño, Vilasantar
A Casavella é un lugar da parroquia de Vilariño, no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2017 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Electroforese en xel de poliacrilamida
A poliacrilamida fórmase a partir da acrilamida. A hidratación de acrilonitrilo ten como resultado a formación de moléculas de acrilamida (C3H5NO) pola nitrilo hidratase. A acrilamida é tóxica para o sistema nervioso humano, polo que deben seguirse todas as medidas de seguridade cando se traballa con ela. Antes da adición de auga o monómero de acrilamida é un po, pero é soluble en auga, polo que engadindo auga se polimeriza formando a poliacrilamida. Ao facer xeles de poliacrilamida por medio da hidratación da acrilamida pode regularse o tamaño dos poros do xel. Un incremento das concentracións de acrilamida causa unha diminución do tamaño do poro do xel resultante da polimerización. O xel de poliacrilamida con poros pequenos é de grande axuda para examinar mellor moléculas máis pequenas, xa que as moléculas pequenas poden entrar nos poros e viaxar a través do xel, mentres que as moléculas grandes quedan atrapadas nas aberturas dos poros.
Como en todas as formas de electroforese en xel, as moléculas poden facerse "correr" no xel no seu estado nativo, conservando as estruturas de orde elevda das moléculas. Este método denomínase PAGE nativa. Alternativamente, pode engadirse un desnaturalizante químico para eliminar estas estruturas e converter a molécula nunha molécula sen estrutura cuxa mobilidade depende só da súa lonxitude (porque os complexos proteína-SDS teñen todos unha proporción masa-carga similar). Este procedemento chámase SDS-PAGE ou electroforese en xel de poliacrilamida con dodecil sulfato sódico. A SDS-PAGE é un método de separación de moléculas baseado nas diferenzas nos seus pesos moleculares. Ao pH ao cal se realiza a electroforese en xel as moléculas de SDS están cargadas negativamente e únense a proteínas nunha proporción establecida de aproximadamente unha molécula de SDS por cada dous aminoácidos. Deste modo, o deterxente dálle a todas as proteínas unha proporción uniforme carga-masa. Ao unirse ás proteínas o deterxente destrúe as súas estruturas secundaria, terciaria e cuaternaria, desnaturalizándoas e converténdoas en cadeas polipeptídicas aproximadamente liñais cargadas negativamente. Cando se someten a un campo eléctrico na PAGE, as cadeas polipeptídicas cargadas negativamente viaxan cara ao ánodo con diferente mobilidade. A súa mobilidade ou distancia á que viaxan as moléculas é inversamente proporcional ao logaritmo do seu peso molecular. Comparando a proporción relativa da distancia viaxada por cada proteína coa lonxitude do xel (Rf) poden extraerse conclusións sobre o peso molecular relativo das proteínas, nas que a lonxitude do xel é determinada pola distancia viaxada por unha pequena molécula usada como tinguidura de control (tracking dye).
Para os ácidos nucleicos, o desnaturalizante máis comunmentre usado é a urea. Para as proteínas úsase o dodecil sulfato sódico (SDS), que é un deterxente aniónico aplicado ás mostras proteícas para cubrir as proteínas e facer que incorporen dúas cargas negativas con cada molécula de SDS unida en cada dous aminoácidos da proteína desnaturalizada. O 2-mercaptoetanol pode tamén utilizarse para distorsionar as pontes disulfuro establecidas entre os complexos proteicos, o que axuda a desnaturalizar mellor a proteína. Na maioría das proteínas, a unión de SDS á cadea polipeptídica causa unha distribución homoxénea da carga por unidade de masa, o que ten como resultado o fraccionamento polo seu tamaño aproximado durante a electroforese. As proteínas que teñen un maior contido hidrofóbico (por exemplo, moitas proteínas de membrana, e aquelas que interaccionan con surfactantes no seu ambiente nativo) son intrinsecamente máis difíciles de tratar axeitadamente usando este método, debido á maior variabilidade na proporción de SDS unido. Procedimentalmente, poden usarse xuntas a PAGE nativa e a SDS-PAGE para purificar e separar as diversas subunidades dunha proteína. A PAGE nativa mantén a forma oligomérica intacta e mostrará unha banda no xel que é representativa do nivel de actividade. A SDS-PAGE desnaturaliza e separa a forma oligomérica nos monómeoros que a constitúen, mostrando bandas que son representativas dos seus pesos moleclares. Estas bandas poden utilizarse para identificar e avaliar a pureza da proteína.
Preparación da mostra
As mostras poden ser calquera material que conteña proteínas ou ácidos nucleicos. Estas poden ter unha procedencia biolóxica directa, por exemplo de células eucariotas ou procariotas, tecidos, virus, mostras ambientais ou proteínas purificadas. No caso dos tecidos sólidos ou células, estes adoitan ser primeiro rotos mecanicamente usando unha batedora (para grandes volumes de mostra), ou un homoxenizador (para pequenos volumes), por sonicación ou ciclado a alta presión, e pode usarse unha combinación de técnicas bioquímicas e mecánicas, como diversos tipos de filtración e centrifugación, para separar os distintos compartimentos celulares e orgánulos antes da electroforese. Biomoléculas sintéticas como oligonucleótidos poden utilizarse tamén como analitos.
miniatura|Redución dunha [[ponte disulfuro típica polo DTT por medio de dúas reccións secuenciais de intercambio tiol-disulfuro.]]
A mostra a analizar pode opcionalmente mesturarse cun desnaturalizante químico se se desexa, xeralmente o SDS para o caso das proteínas ou a urea para os ácidos nucleicos. O SDS é un deterxente aniónico que desnaturaliza as estruturas secundarias, e as terciarias non unidas por pontes disulfuro, e xera ademais unha carga negativa en todas as proteínas en proporción á súa masa. A urea rompe as pontes de hidróxeno entre os pares de bases dos ácidos nucleicos. Quentar a mostra a polo menos 60 °C promove unha maior desnaturalización.
Ademais do SDS, as proteínas poden opcionalmente ser tratadas brevemente con calor ata preto a ebulición en presenza dun axente redutor, como o ditiotreitol (DTT) ou o 2-mercaptoetanol (beta-mercaptoetanol/BME), que axuda a desnaturalizar as proteínas ao reducir quimicamente as pontes disulfuro, debilitando así algunhas formas de pregamento terciario das proteínas, e rompendo a estrutura cuaternaria da proteína (sepáranse as subunidades do oligómero). Este método denomínase SDS-PAGE redutora.
Pode engadirse á solución unha tinguidura de control, que adoita ter unha maior mobilidade electroforética que os analitos e permite ao experimentador trazar o avance da solución a través do xel durante o percorrido electroforético.
center
Preparación de xeles de acrilamida
Os xeles constan normalmente de acrilamida, bisacrilamida, o desnaturaliante opcional (SDS ou urea), e un tampón cun pH axustado. A solución nalgunhas ocasións pode ser desgasificada ao baleiro para previr a formación de burbullas de aire durante a polimerización. Alternativamente, pode engadirse butanol ao xel de resolución (para proteínas) despois de que se verte este, xa que o butanol elimina as burbullas e fai a superficie máis lisa. Engádese unha fonte de radicais libres e un estabilizador, como o persulfato amónico e o TEMED para iniciar a polimerización. A reacción de polimerización crea un xel debido á bisacrilamida engadida, a cal pode formar enlaces cruzados entre dúas moléculas de acrilamida. A proporción de bisacrilamida/acrilamida pode variarse con propósitos especiais, pero xeralmente é de 1 parte por cada 35. A concentración de acrilamida do xel pode variarse tamén, xeralmente entre o 5% e o 25%. Os xeles con porcentaxe baixa son mellores para resolver moléculas de peso molecular moi elevado, mentres que cómpren porcentaxes moito máis altas de acrilamida para resolver pequenas proteínas. O diámetro medio do poro dos xeles de poliacrilamida está determinado pola concentración total de acrilamidas (% T, onde T = concentración total de acrilamida e bisacrilamida) e a concentrción do axente que forma os enlaces cruzados, a bisacrilamida (%C, onde C = concentración de bisacrilamida). O tamaño do poro redúcese reciprocamente á %T. En canto á %C, a concentración do 5% produce os poros máis pequenos, xa que a influencia da bisacrilamida no tamaño do poro describe unha gráfica con forma de parábola co vértice no 5%.
Lista de episodios de V, os visitantes
Esta é a lista de episodios da serie de televisión V, os visitantes, emitida orixinalmente polo canal estadounidense ABC e na Galiza pola TVG. A serie completa consta de dúas temporadas e un total de 22 episodios.
Electroforese en xel de poliacrilamida
Preparación de xeles de acrilamida
center
Lista de episodios de V, os visitantes
Segunda temporada
{|class="wikitable" style="background:#FFFFFF; width:98%" ! style="background-color:#a40300; color:#FFFFFF;" | Nº ! style="background-color:#a40300; color:#FFFFFF;" | # ! style="background-color:#a40300; color:#FFFFFF;" | Título orixinal (arriba) Título en galego (abaixo) ! style="background-color:#a40300; color:#FFFFFF;" | Director(es) ! style="background-color:#a40300; color:#FFFFFF;" | Guionista(s) ! style="background-color:#a40300; color:#FFFFFF;" | Data de estrea nos EUA (arriba) Data de estrea en galego (abaixo)
Electroforese en xel de poliacrilamida
Electroforese
center
Aplícase un campo eléctrico a través do xel, causando que os ácidos nucleicos ou as proteínas cargadas negativamente migren a través do xel afastándose do eléctrodo negativo (que aquí é o cátodo, dado que é unha cela electrolítica en vez de galvánica) e achegándose ao eléctrodo positivo (o ánodo). Dependendo do seu tamaño, cada biomolécula móvese de xeito diferente a través da matriz do xel: as pequenas moléculas deslízanse máis facilmente a través dos poros do xel, mentres que as máis grandes teñen máis dificultade. O xel faise "correr" xeralmente durante unhas poucas horas, aínda que isto depende da voltaxe aplicada ao xel; a migración ocorre máis rapidamente a voltaxes maiores, pero estes resultados son normalmente menos exactos que os obtidos aplicando voltaxes baixas. Pasado o período de tempo establecido, obsérvase que as biomoléculas migraron a diferentes distancias segundo o seu tamaño. As biomoléculas máis pequenas viaxan a máis distancia ao longo do xel, mentres que as grandes permanecen preto do punto de orixe. Deste xeito, as biomoléculas poden ser separadas de forma moi aproximada de acordo co seu tamaño, o cal depende principalmente do peso molecular en condicións desnaturalizantes, pero depende tamén das conformacións de orde superior en condicións nativas. A mobilidade no xel defínese como a migración viaxada cun gradiente de voltaxe de 1V/cm e mídese en unidades de cm2/sec/V. Con fins analíticos, a mobilidade relativa das biomoléculas, Rf, a proporción da distancia que viaxou a molécula no xel con respecto á distancia total que se desprazou a tinguidura de control represéntase graficamente fronte ao peso molecular da molécula (ou ás veces o logaritmo de MW, é dicir, a masa molar media, ou o Mr, o raio molecular). Estes gráficos ou plots tipicamente liñais representan os marcadores estándar ou curvas de calibración que son amplamente utilizados para a estimación cuantitativa de diversos tamaños moleculares.
Porén, certas glicoproteínas, compórtanse de forma anómala nos xeles con SDS. Ademais, a análise de proteínas máis grandes de entre 250 000 e 600 000 Da tamén pode ser problemática debido a que eses polipéptidos se moven impropiamente nos sistemas de xeles que se adoitan utilizar.
Procesamento posterior
miniatura|esquerda|Dous xeles de SDS-PAGE despois de completada a electroforese
Despois da electroforese, o xel pode tinguirse; para as proteínas xeralmente con Azul Brillante Coomassie R-250 (CCB, do inglés Coomassie Brilliant Blue R-250) con autorradiografía, e para os ácidos nucleicos con bromuro de etidio; ou para ambos, con tinguidura de prata. Isto permite a visualización das proteínas separadas, ou seguir facendo un maior procesamento (por exemplo, con western blot). Despois da tinguidura, as diferentes especies de biomoléculas aparecen como bandas diferenciadas no xel. É común facer "correr" tamén marcadores de peso molecular que teñen un peso molecular coñecido nun carreiro separado do xel para calibrar o xel e determinar a masa molecular aproximada de biomoléculas descoñecidas comparando a distancia viaxada en relación co marcador.
Para proteínas a SDS-PAGE é normalmente o ensaio de pureza elixido debido á súa fiabilidade e facilidade de uso. A presenza de SDS e o paso desnaturalizante fan que as proteínas se separen, aproximadamente segundo o seu tamaño, pero pode ocorrer unha migración anormal dalgunhas proteínas. Distintas proteínas poden tamén quedar tinguidas de maneira diferente, o cal interfire coa cuantificación por tinguidura. A PAGE pode tamén utilizarse como unha técnica preparativa para a purificación de proteínas. Por exemplo, a electroforese en xel de poliacrilamida continua nativa preparativa cuantitativa (QPNC-PAGE) é un método para separar metaloproteínas nativas en matrices biolóxicas complexas.
Ingredientes químicos e as súas funcións
Xel de poliacrilamida. Coñecíase como un medio de incrustación potencial para facer cortes de tecidos para preparacións xa en 1964, e dous grupos independentes empregaron o xel de poliacrilamida na electroforese en 1959. Posúe varias características electroforéticas desexables que fan que sexa un medio moi versátil. É un xel sintético, termoestable, transparente, forte, e relativamente inerte quimicamente e pode ser preparado cun amplo rango de tamaño medio de poros. O tamaño do poro dun xel e a reproducibilidade do tamaño do poro do xel están determinados por tres factores, a cantidade total de acrilamida presente (%T) (T = concentración total de acrilamida e bisacrilamida monómero), a cantidade de axente que xera enlaces cruzados (%C) (C = concentración de bisacrilamida), e o tempo de polimerización da acrilamida (cf. QPNC-PAGE). O tamaño do poro diminúe cando se incrementa a %T; con enlaces cruzados, un 5%C orixina o menor tamaño de poro. Calquera incremento ou diminución na %C desde o 5% fai incrementar o tamaño do poro, xa que o tamaño do poro con respecto á %C é unha función parabólica co vértice en 5%C. Isto parece deberse ao empaquetmento non homoxéneo das febras do polímero no xel. Este material xelatinoso pode tamén soportar altos gradientes de voltaxe, é axeitado para varios procedementos de tinguidura e destinguidura e poden ser dixerido para extraer fraccións sepradas ou secadas para autorradiografía e rexistro permanente.
Compoñentes
Os xeles de poliacrilamida están compostos dun xel de concentración (stacking gel) e un xel separador ou de resolución. O xel de concentración ten unha maior porosidade en relación co xel separador, e permite que as proteínas migren nunha área concentrada. Ademais, os xeles de concentración ou stacking xeralmente teñen un pH de 6,8, xa que as moléculas neutras de glicina do tampón permiten unha mobilidade das proteínas máis rápida, así como unha concentración de acrilamida máis baixa e diferfente contido iónico. Isto permite qaue as proteínas dunha mostra cargada se concentren nunha banda estreita durante os primeiros minutos da electroforese antes de entrar na porción do xel separador. Os xeles de concentración non son necesarios cando se usan xeles de gradiente. Por outra parte, os xeles separadores teñen un pH de 8,8, no que a glicina aniónica fai máis lenta a mobilidade das proteínas. Os xeles separadores permiten a separación das proteínas e teñen unha porosidade relativaemnte baixa. Aquí, as proteínas son separadas baseándose no tamaño (en SDS-PAGE) e tamaño/carga (PAGE nativa).
O tampón químico estabiliza o pH no valor desexado dentro do xel e no tampón electroforético. A elección do tampón tamén afecta a mobilidade electroforética dos contraións do tampón e, por tanto, a resolución do xel. O tampón debería tamén non ser reactivo e non modificar ou reaccionar coa maioría das proteínas. Poden utilizarse diferentes tampóns como tampóns de ánodo e cátodo, dependendo da aplicación. Poden utilizarse moitos valores de pH nun só xel, por exemplo na electroforese DISC. Tampóns comúns usados na PAGE son: Tris, Bis-Tris, ou imidazol.
Os contraións equilibran a carga intrínseca do ión tampón e tamén afectan a forza do campo eléctrico durante a electroforese. Xeralmente evítase o uso de ións moi cargados e móbiles en tampóns de cátodo de SDS-PAGE, pero poden estar incluídos no propio xel, onde migran por diante das proteínas. En aplicacións como a DISC SDS-PAGE os valores de pH dentro do xel poden variar para cambiar a carga media dos contraións durante o funcionamento da electroforese para mellorar a resolución. Os contraións máis usados son a glicina e a tricina. A glicina foi utilizada como fonte de ións que van á cola ou ións lentos, porque o seu pKa é de 9,69 e mobilidade do glicinato é tal que a mobilidade efectiva pode establecerse nun valor por debaixo do das proteínas máis lentas coñecidas con carga negativa neta no rango de pH. O mínimo pH deste rango é de aproximadamente 8,0.
Cando a acrilamida (C3H5NO; mW ou masa molar media: 71.08) está disolta en auga, ten lugar a súa lenta e espontánea autopolimerización, uníndose as moléculas cabeza con cola para formar polímeros de cadeas simples longas. A presenza dun sistema xerador de radicais libres acelera moito a polimerización. Este tipo de reacción coñécese como polimerización por adición de vinilo. Unha solución destas cadeas de polímeros faise viscosa pero non forma un xel, porque as cadeas simplemente se deslizan unhas sobre outras. Para a formación do xel cómpre que se produza o enlace de varias cadeas entre si. A acrilamida é carcinóxena, e tamén unha neurotoxina e unha toxina reprodutora. É igualmente esencial almacenar acrilamida nun lugar frío, escuro e seco para reducir a autopolimerización e a hidrólise.
A bisacrilamida (N,N′-metilenobisacrilamida) (C7H10N2O2; mW: 154.17) é o axente de formación de enlaces cruzados máis usado para xeles de poliacrilamida. Quimicamente pode considerarse como dúas moléculas de acrilamida acopladas cabeza con cabeza nos seus extremos non reactivos. A bisacrilamida pode establecer enlaces cruzados entre dúas cadeas de poliacrilamida, orixinando así o xel.
O dodecil sulfato sódico (SDS) (C12H25NaO4S; mW: 288.38) (utilizado só en xeles desnaturalizantes de proteínas) é un forte axente deterxente usado para desnaturalizar proteínas nativas orixinando polipéptidos individuais. Esta desnaturalización, que se refire a unha desnaturalización construtiva, non se realiza pola total linearización da proteína, senón por cambios conformaconais na que a proteína para a ter unha combinación de pregamentos aleatorios e estruturas secundarias helicoidais. Cando unha mestura de proteínas se quenta a 100 °C en presenza de SDS, o deterxente envolve o esqueleto do polipéptido. Únese aos polipéptidos nunha proporción de peso constante de 1,4 g SDS/g de polipéptido. Neste proceso, as cargas intrínsecas dos polipéptidos son desprezables comparadas coas crgas negativas proporcionadas polo SDS. Así, os polipéptidos despois do tratamento convértense en estruturas con forma de bastón que posúen unha densidade de carga uniforme, xa que teñen a mesma carga negativa neta por unidade de peso. As mobilidades electroforéticas destas proteínas son unha función linear do logaritmo do seu peso molecular. Sen SDS, diferentes proteínas con pesos moleculares similares migrarían de forma diferente debido a diferenzas na proporción masa-carga, xa que cada proteína ten un punto isoeléctrico e un peso molecular particular segundo a súa estrutura primaria. Isto coñécese como PAGE nativa. Engadir SDS resolve este problema, xa que se une á proteína e causa o seu despregamento, dándolle unha carga negativa uniforme en toda a lonxitude do polipéptido.
A urea (CO(NH2)2; mW: 60.06) é un axente caotrópico que incrementa a entropía do sistema ao interferir coas interaccións intramoleculares mediadas por forzas non covalentes como os enlaces de hidróxeno e forzas de van der Waals. A estrutura macromolecular é dependente do efecto neto destas forzas, e, por tanto, un incremento de solutos caotrópicos desnaturaliza as moléculas.
O persulfato amónico (N2H8S2O8; mW: 228.2) é unha fonte de radicais libres e úsase con frecuencia como iniciador para a formación de xeles. Unha fonte alternativa de radicais libres é a riboflavina, que xera radicais libres nunha reacción fotoquímica.