cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Primeiro ministro de Etiopía
Orixes e historia
Os xefes de goberno de Etiopía foron chamados ministros xefes (1909-1943), e logo primeiros ministros (de 1943 ata a actualidade). Dende 1995, Etiopía segue un sistema de goberno parlamentario.
O cargo de primeiro ministro, sobre o papel, ten máis poder que noutros sistemas parlamentarios como os que seguen o sistema de Westminster. Na maioría dos outros sistemas parlamentarios, o xefe do Estado ou o seu representante oficial (é dicir, o monarca, o presidente ou o gobernador xeral) é o xefe executivo nominal, pero na práctica está obrigado a actuar segundo o consello do primeiro ministro. Así, o xefe de Estado ostenta de facto unha posición puramente cerimonial, mentres que o primeiro ministro é o xefe de goberno, conselleiro delegado e líder político. Non obstante, en Etiopía, o primeiro ministro é xefe executivo de iure e de facto.
O primeiro ministro acostuma a converterse en deputado da Cámara dos Representantes Populares dentro dos seis meses seguintes ao inicio do seu mandato, se non era xa membro.
Papel e poderes do primeiro ministro
Despois de cada elección, o presidente de Etiopía invita ao líder do partido ou coalición maioritario na Cámara de Representantes Populares a formar un goberno a nivel federal e exercer os seus poderes. Na práctica, o primeiro ministro nomea aos ministros do gabinete.
O primeiro ministro é tamén o comandante en xefe das Forzas Armadas de Etiopía.
O primeiro ministro, en consulta co gabinete, programa e asiste ás sesións das Cámaras do Parlamento e está obrigado a responder á pregunta dos membros do parlamento como encargados das carteiras en calidade de primeiro ministro de Etiopía.
O primeiro ministro representa ao país en diversas delegacións, reunións de alto nivel e organizacións internacionais que requiren a asistencia da máxima autoridade do goberno.
Seguridade
Os gardacostas do primeiro ministro etíope están equipados con rifles de asalto TAR-21.
Oneta, Villallón
Oneta é unha parroquia que se localiza no nordés do concello de Villallón. Cobre unha superficie de 9,84 km² e no ano 2007 contaba con 135 habitantes.
Lingua
O norte da parroquia é de lingua asturiana, o resto fala unha modalidade lingüística de transición entre o galego e o asturiano.
Doutrina Zhdanov
miniatura|Selo soviético de Andrei Zhdanov.
A doutrina Zhdanov (en доктрина Жданова) foi unha doutrina cultural soviética desenvolvida polo secretario do Comité Central Andrei Zhdanov en 1946. A doutrina propoñía unha división do mundo en dous campos: as forzas imperialistas, dirixidas polos Estados Unidos, e as democráticas, lideradas pola Unión Soviética. O principio fundamental da doutrina Zhdanov foi a miúdo resumida na frase "O único conflito que é posible na cultura soviética é o conflito entre o bo e o mellor". O zhdanovismo axiña se converteu nunha política cultural soviética, o que significou que artistas, escritores e intelectuais tiveron que adaptarse á liña do partido nas súas obras creativas. Baixo esta política, os artistas que non cumprisen cos desexos do goberno arriscábanse á persecución. A política permeneceu activa até a morte de Iosif Stalin en 1953.
Contexto
Será despois da conferencia de Szklarska Poręba, Polonia, na que se funda a Kominform, cando Andrei Zhdanov presente o seu informe o 22 de setembro de 1947. Este é publicado o 5 de outubro do mesmo ano, no xornal comunista francés L'Humanité. O obxectivo básico do citado informe será definir a nova orientación política soviética de cara ao campo occidental, en resposta á Doutrina Truman.
Contido (extractos)
Canto máis nos afastamos do final da guerra, máis claramente aparecen as dúas principais direccións da política internacional de posguerra, correspondentes á disposición en dous campos principais das forzas políticas que operan na area mundial: o campo imperialista e antidemocrático e o campo antiimperialista e democrático. ''As forzas antiimperialistas e antifascistas forman o outro campo. A URSS e os países de nova democracia son os seus cimentos''
Estatuto de autonomía da Lombardía
miniatura|[[Bandeira da Lombardía.]]
O Estatuto de autonomía da Lombardía (en italiano Statuto d'autonomia della Lombardia, en lombardo Statuu d'autonomia de la Lombardia) é a lei fundamental da rexión da Lombardía. O texto actual (lei estatutaria do 30 de agosto de 2008, número 1) foi publicado no boletín oficial da rexión o 31 de agosto de 2008 e entrou en vigor o día seguinte.
División
O estatuto consta de sesenta e cinco artigos distribuídos en nove títulos:
O título VIII (Aprobación e revisión do estatuto) no seu artigo 64 (Procedemento de aprobación do estatuto) establece o procedemento para a aprobación e a revisión da Carta, segundo a lei rexional, de acordo co artigo 123 da Constitución italiana.
Pernes, Leiloio, Malpica de Bergantiños
Pernes é un lugar da parroquia de Leiloio no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 21 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 9 mulleres.
930
Outros
Historia ano a ano
A Trigueira, San Lourenzo de Fustáns, Gomesende
A Trigueira é un lugar da parroquia do San Lourenzo de Fustáns no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era muller.
Parḷḷeiru, Villallón
Parḷḷeiru é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Villaión. Cobre unha superficie de 20,68 km² e no ano 2003 contaba con 239 habitantes.
Lingua
A parroquia é de lingua asturiana, agás o lugar de Llan de Quintá, no oeste da parroquia, que é de lingua galega.
Anne Dorthe Tanderup
Anne Dorthe Tanderup, nada en Aarhus (Xutlandia) o 24 de abril de 1972, é unha ex xogadora profesional dinamarquesa de balonmán.
Traxectoria
Participou coa selección do seu país e chegou a ser campioa olímpica nos Xogos Olímpicos de 1996 en Atlanta. Así mesmo foi campioa de Europa dúas veces, en 1994 e 1996. No plano persoal, é a dona do ex-ciclista Bjarne Riis.
Theodore V. Buttrey
Traxectoria
Buttrey concluíu a súa educación secundaria en 1946 na Philips Exeter Academy, en Exeter, Nova Hampshire. Posteriormente cursou Estudos Clásicos na Universidade de Princeton, onde se graduou en 1950 e acadou o seu doutoramento en 1953 coa tese Studies in the Coinage of Marrk Antony, publicada o ano seguinte pola American Numismatic Society (ANS) nunha versión abreviada.
Xa en 1952 interveu na primeira edición dos seminarios estivais da American Numismatic Society. Logo da súa graduación foi profesor na Universidade Yale (1954-1964), na que, ademais da docencia, exerceu como conservador da súa colección numismática entre 1962 e 1964. Ese último ano deixou Yale e continuou o seu labor académico como profesor asociado de Linguas Clásicas na Universidade de Míchigan, onde logrou o posto de profesor titular en 1968. Nesta universidade encargouse tamén de dirixir o Museo Kelsey de Arqueoloxía entre 1969 e 1971.
O centro de interese das súas investigacións foi sempre o mundo antigo, sobre o que versan practicamente todas as súas publicacións, e tamén participou en diversas escavacións arqueolóxicas. En 2007 encargouse, xunto con Ian Carradice, dunha reedición do volume segundo de Roman Imperial Coinage.
Buttrey xubilouse en 1985 e, a partir dese momento, trasladouse a Cambridge, Inglaterra, onde exerceu como conservador do Museo Fitzwilliam entre 1998 e 1991.
En paralelo á numismática antiga, Buttrey foi tamén un experto na moeda Mexicana, e é autor do catálogo Guidebook of Mexican Coins (1969).
Acto administrativo en España
O acto administrativo, para o Dereito administrativo de España, é o «acto xurídico de vontade, de xuízo, de coñecemento ou desexo ditado pola Administración Pública no exerciciio dunha potestade administrativa distinta da potestade regulamentaria»
Theodore V. Buttrey
Traxectoria
Theodore V. Buttrey converteuse nun personaxe moi coñecido nos EEUU a partir dunha serie documental sobre o mundo antigo conducida por el e producida polo centro de medios audiovisuais da Universidade de Míchigan, que foi emitida por máis de 75 canles de televisión por todo o país.
Acto administrativo en España
Pola súa vinculación a unha norma previa
Esta discrecionalidade da administración dentro do abano de solucións, ha ser unha e, á súa vez, deberá obrigatoriamente ser acompañada dun razoamento, sen o cal, non será válida; o cal permite evitar que sexa unha decisión arbitraria.
Os actos discrecionais contrólanse só de dúas maneiras: controlando a legalidade dos actos regrados previos e pola prohibición da chamada desviación de poder
Theodore V. Buttrey
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por Theodore V. Buttrey ao longo da súa carreira académica:
Acto administrativo en España
Pola súa vinculación a unha norma previa
Exemplos de actos discrecionais: o outorgamento dun premio, a decisión sobre o contido dun plan de ordenación urbanística etc.
Suxeito competente
O suxeito activo ha ser un órgano da Administración, pero ademais debe ser o órgano competente. Esta competencia pode ser:
Contido
O contido é a declaración en que o acto consiste e adóitase distinguir entre: En xeral considéranse nulos os actos de contido imposible ou que sexan constitutivos de infracción penal. Considéranse anulables os actos cuxo contido incorra en infracción do ordenamento xurídico.
Causa e Fin
Causa: a razón que xustifica o acto.
Fin: o que se persegue, aquela cuestión que se pretende resolver.
Procedemento
É a vía a través da cal vaise a crear o acto administrativo: o procedemento administrativo.
Forma
A forma é o xeito como se exterioriza o acto. A forma no dereito administrativo é case que sempre escrita, a non ser que pola súa natureza poida manifestarse dun xeito máis axeitado doutra forma (medios informáticos). No entanto, tamén existen actos administrativos non escritos cando se dá algún dos supostos de silencio administrativo.
Xustificación
Os actos administrativos deben estar xustificados, deben dicir as razóns polas cales adóptase. A iso denomínaselle tamén motivación
Publicidade
Todo acto administrativo debe ser coñecido, para que os interesados saiban da existencia do mesmo e poidan exercer os seus dereitos. A publicidade, segundo o tipo de acto, pode ser directamente ao particular ou particulares, ou vir obrigada a administración á publicación do acto nalgún medio oficial (Boletín, Diario Oficial etc).
Efectos do Acto Administrativo
A invalidez é o xénero en que poden distinguirse dúas especies de afectación da validez, a saber, a nulidade e a anulabilidade.
A Nulidade
Son nulos de pleno dereito os seguintes actos:
Tamén cabe a nulidade de disposicións administrativas ditadas pola Administración por:
A Anulabilidade
Como norma xeral, poderiamos dicir que o resto de casos en que o acto administrativo incorra nalgún tipo de infracción, será anulable. Nestes casos hai que dicir que a Administración poderá convalidar o acto se fai emenda dos vicios que o afectan.
Con relación ao vicio de forma, unicamente cabe alegar anulabilidade se carece dos requisitos formais indispensables para alcanzar o seu fin ou dá lugar a indefensión dos interesados.
Presunción de validez
Os actos administrativos presúmense válidos e producen os seus efectos desde a data en que se diten, salvo que neles se dispoña outra cousa. No entanto cando é necesaria a publicidade do mesmo etc.
Foro (partido político)
Foro foi un partido político español da década dos 1990 fundado e liderado por Eduard Punset.
Foro foi inscrito no rexistro de partidos políticos do Ministerio do Interior en xuño de 1991 por Eduard Punset, tras abandonar este o Centro Democrático e Social (CDS). Foi presentado en febreiro de 1992, como unha plataforma de debate político, para pasar a actuar como partido político pouco tempo despois.
Definíase como de centro liberal, e propugnaba un discurso rexeneracionista con listas abertas, limitación dos mandatos presidenciais e reforma da lei electoral española. Presentouse ás eleccións europeas de 1994 en coalición co Centro Democrático e Social, con Punset como cabeza de lista. A coalición obtivo 183.418 votos (0,99%) sen conseguir ningunha acta de eurodeputado.
Foro disolveuse en marzo de 1995, e Punset abandonou a política.
Taz-Mania (videoxogo)
Taz Mania é o nome de varios videoxogos baseados na serie de debuxos animados Taz-Mania. Trátase dun videoxogo de plataformas/aventuras de desprazamento lateral en 2D, desenvolvido por Recreational Brainware e publicado por Sega para Mega Drive, en xullo de 1992. NuFX tamén realizou a versión para Game Gear e Technical Wave para Master System. Outros xogos diferentes de Taz-Mania foron publicados por Sunsoft e lanzados en SNES (1993), así como se fixeron dous xogos en Game Boy (1993, 1994).
O xogo
O xogador controla a Taz na procura dun ovo xigante. Taz é capaz de saltar, xirar nun tornado e comer varios obxectos. A habibilidade de xirar nun tornado permite a Taz derrotar a maioría dos inimigos, ademais de gañar distancia de salto extra, derrubar elementos e superar certos obstáculos sen sufrir danos. Taz ten a capacidade de comer a maioría dos elementos do nivel, como alimentos para recuperar a saúde, vidas extra e "continúas". Comer uns chiles permítelle a Taz exhalar lume para derrotar inimigos máis fortes, mentres que comer unha estrela outórgalle unha invencibilidade temporal. Outros elementos, como bombas, pódense lanzar aos inimigos, pero danarán a Taz se os come.
Galería de imaxes de hórreos de Galicia
miniatura|Hórreos O hórreo é unha construción destinada na súa orixe a secar, gardar e en xeral conservar o millo antes de o debullar.
Hórreos de fóra de Galicia
Asturias
Carlo Rubbia
miniatura|dereita|Rubbia Carlo Rubbia, nado o 31 de marzo de 1934 en Gorizia, é un físico de partículas italiano e inventor.
Traxectoria
Gañou o Premio Nobel de Física en 1984 polo seu liderado da CERN no tocante ao descubrimento das partículas W e Z.
Cirrípedes
A dos cirrípedes (Cirripedia) é unha infraclase de crustáceos mariños da clase dos maxilópodos e da subclase dos tecóstracos.
Os seus membros máis coñecidos son os percebes, pero a clase inclúe outras especies como os arneiros ou o percebe da madeira.
A especie representativa é o percebe común (Pollicipes pollicipes).
Descrición
A infraclase foi descrita en 1834 polo naturalista, paleontólogo e zoólogo alemán nacionalizado arxentino Hermann Burmeister (tamén coñecido como Karl Hermann Konrad Burmeister ou Carlos Germán Conrado Burmeister).
Etimoloxía
O nome científico Cirripedia está formado pola unión dos elementos do latín científico cirr- e -pedia, derivados, respectivamente, do latín cirrus, "rizo", "floco", e a raíz pedi- do xenitivo de pes, pedis, "pé", coa adición do sufixo -a para indicar plural.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a infrasclase coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Clasificación
miniatura|230px|Piña de [[percebes.]] miniatura|230px|[[Arneiros.]] miniatura|230px|Piña de [[Percebe da madeira|percebes da madeira sobre a cuncha dun náutilo.]]
Segundo o WoRMS, a clasificación taxonómica dos cirrípedos é a seguinte:
Porén, o ITIS considera esta outra:
Características
Son de hábitos sésiles (viven fixos sobre o substrato) polo que durante séculos foron considerados moluscos.
Foi ó coñecer o ciclo biolóxico e estudar a morfoloxía das larvas, tipo cipris, cando se admitiu que se trataba de crustáceos cunha estrutura moi modificada.
Poden dispoñer dun pedúnculo, co que se fixan ó substrato, ou non, pero en calquera caso teñen o corpo protexido por placas calcáreas.
Bioloxía
As larvas son sempre de vida libre, e atravesan por dúas fases larvarias:
Cando a larva cipris atopa un lugar adecuado, fíxase e inicia o proceso de metamorfose, dando lugar a un cirrípedo xuvenil, que posúe unha morfoloxía consistente en seis placas externas a modo de armadura. Durante o resto das súas vidas, os cirrípedos son sésiles e aliméntanse por filtración, grazas ás correntes de auga creadas ó axitar os seus apéndices. Unha vez completada a metamorfose e alcanzada a forma adulta, seguen crecendo pero xa sen sufrir mudas, senón por adición de material á cuberta calcificada.
Como outros invertebrados, os cirrípedos son hermafroditas e alternan o estado masculino e feminino temporalmente. É dicir un mesmo individuo pode ser inicialmente macho e logo femia, ou viceversa.
Algúns cirrípedos, como as especies do xénero Sacculina, son parasitos doutros crustáceos. Outros, como os chamados "amorfos" ou Verrucomorfa son comensalistas e viven sobre as espinas dos ourizos ou sobre a pel das baleas.
Acción Jackson
Acción Jackson (en Action Jackson) é un filme estadounidense dirixido por Craig R. Baxley no seu primeiro filme como director. Está protagonizado por Carl Weathers, Vanity, Craig T. Nelson e Sharon Stone. Foi estreado nos Estados Unidos o 12 de febreiro de 1988. Paula Abdul foi a coreógrafa do filme. Foi distribuído por Lorimar Film Entertainment. Vanity foi nomeada ós Premios Golden Raspberry como peor actriz.
Estreouse en galego o 11 de xuño de 2008 a través da TVG.
Tom Palumbo
Tom Palumbo, nado en Molfetta en 1921 e finado en Estados Unidos en outubro de 2008, foi un fotógrafo de moda italiano e director de teatro.
Traxectoria
Traballou para Vogue e Harper´s Bazaar, así como en publicidade tanto gráfica como para televisión. Ensinou fotografía na Escola de Deseño de Rhode Island e dirección na Escola de Artes Visuais de Nova York. Na súa faceta teatral, dirixiu obras no circuíto alternativo a Broadway, e foi membro toda a vida do Actors Studio.
Glutón
O glutón (Gulo gulo) é un mamífero pertencente á familia dos mustélidos.
Características
Trátase dun animal cunha lonxitude que oscila entre os 70 e 90 centímetros. O seu peso pode variar entre os 10 e 20 quilogramos. É a especie meirande dentro dos mustélidos. Semella un pequeno oso pardo, co rabo denso e as patas moi longas. É unha especie solitaria que vive en grandes extensións, sen un lugar permanente de residencia. A súa alimentación é omnívora: dende bagas ata paxaros, lemmings ou lebres. Tamén depreda especies meirandes coma o cervo ou o reno, mais unicamente os individuos enfermos ou envellecidos. En ausencia de caza pode alimentarse de calaza.
Distribución
Por toda a zona de tundra e taiga en Eurasia. Tamén presente no Canadá e Alasca.
Bjarne Riis
Bjarne Riis, nado o 3 de abril de 1964 en Herning, foi un ciclista profesional desde 1986 até 2000, alcumado Mr 60%, en alusión á súa alta taxa de hematocrito. Nos seus primeiros anos como profesional, Riis foi un corredor bastante discreto, sendo de salientar dúas tiradas no Giro de Italia. Foi na súa etapa máis madura, a partir dos 29 anos cando comezou a cegar e pasou a formar parte da elite do ciclismo mundial, chegando a ser o vencedor do Tour de Francia en 1996, xustamente no ano do final do reinado de Miguel Indurain. Con anterioridade fora 5º en 1993 e 3º e 1995.
No plano persoal, está casado coa ex xogadora de balonmán Anne Dorthe Tanderup.
O Piñeiro, Leiloio, Malpica de Bergantiños
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Leiloio no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 50 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 21 homes e 29 mulleres.
931
Mortes
Historia ano a ano
Ara rubrogenys
O Ara rubrogenys é unha especie de ave psitaciforme da familia dos papagaios (Psittacidae) endémica de Bolivia e en perigo de extinción. Só se atopa nos Vales Secos Interandinos e en parte do Bosque Tucumano-Boliviano dos Departamentos de Cochabamba, Chuquisaca, Potosí e Santa Cruz. Está catalogada como "En Perigo" pola UICN, e en Bolivia está listado como "En Perigo Crítico". Tamén é coñecido como Q'aca loro (en quechua).
Jacques Lacan
miniatura|Caricatura de Jacques Lacan
Jacques-Marie Émile Lacan, nado en París o 13 de abril de 1901 e finado o 9 de setembro de 1981, foi un psicanalista francés. Partindo das teses de Freud chegou a ser un dos máis influentes psicanalistas do século. Baixo a consigna dun retorno a Freud, revisou os conceptos psicanalíticos a través do estruturalismo e a lingüística. Así mesmo, foron moi importantes para as súas conceptualizacións teóricas as lecturas de Husserl, Nietzsche, Hegel e Heidegger.
Traxectoria
Jacques Lacan proviña da burguesía media católica e ben pensante. Despois de estudar no colexio Stanislas, Lacan rompeu co catolicismo. Aos 16 anos admiraba a Ética de Spinoza. Un ano máis tarde fíxose nietzscheano, e despois, durante algún tempo, fascinouno Charles Maurras, de quen adoptou o esteticismo e o gusto pola lingua. Finalmente interesouse pola vangarda literaria. O seu pai desexaba que o sucedera nos negocios e lle dera un impulso decisivo ao comercio de mostaza; non comprendía nin aprobaba a súa evolución.
No París da década de 1920 orientouse cara a psiquiatría. Lacan sufría porque non o recoñecera a Société psychanalytique de París (SPP), onde non se tomaban en conta os seus traballos.
En 1934 casou con Marie-Louise Blondin. Na viaxe de vodas por Italia, Lacan descubriu a cidade de Roma, da que se namorou. Pasaba horas contemplando os éxtases de Bernini e a arquitectura das igrexas e os monumentos. A parella tivo tres fillos: Caroline, Thibaut e Sibylle.
En 1937 namorouse de Sylvia Maklés-Bataille. Era nai dunha pequena, Laurence Bataille, que sería unha notábel psicanalista. Cando estalou a guerra, Sylvia refuxiouse na zona libre. Cada quince días Lacan visitábaa. En París interrompeu toda actividade pública, recibindo só á súa clientela privada. Durante os dous primeiros anos da guerra preocupouse sobre todo pola súa vida privada. En setembro de 1940 a súa situación era insostible. Anuncioulle á súa muller lexítima, encinta de oito meses, que Sylvia tamén esperaba un fillo. Pediulle o divorcio de inmediato e deu a luz en plena crise de depresión. Oito meses máis tarde, Sylvia deu a luz ao cuarto vástago de Lacan, Judith, inscrita no rexistro civil co apelido Bataille. Non podía levar o do seu pai ata 1964. Esta imposibilidade de transmitir o apelido sería unha das determinacións inconscientes da elaboración do concepto lacaniano do nome-do-pai.
A principios de 1941 Lacan instalouse no 5 da rue de Lille: seguiu vivindo nesa casa ata a súa morte. En decembro, divorciouse de Marie-Louise Blondin; en 1943 Sylvia instalouse no 3 da rue de Lille, coas súas dúas fillas Laurence e Judith. En xullo de 1953 casou con Lacan.
Lacan enfrontouse a unha das grandes correntes do freudismo, a Ego Psychology, da cal a súa ex analista se convertera nun dos representantes, e que para el era unha versión edulcorada e adoptiva da mensaxe freudiana. Acostumaba chamala “psicanálise norteamericano”, e opúxose a este, é dicir, unha visión subversiva da teoría freudiana, centrada na primacía do inconsciente.
Na SPP, Lacan atraeu a numerosos alumnos fascinados pola súa ensinanza e desexosos de romper co freudismo académico da primeira xeración francesa. Comezou entón a ser recoñecido como didacta e tamén como clínico. O seu sentido agudo da lóxica da tolemia, o seu enfoque orixinal do ámbito da psicose e o seu talento asegurábanlle un lugar de privilexio aos ollos da nova xeración psiquiátrica-psicanalítica.
En 1951 Lacan comprou unha casa de campo a uns cen quilómetros de París. Alí refuxiábase os domingos para traballar, pero tamén recibía a pacientes e organizaba reunións. Encantáballe interpretar comedias ante os seus amigos, disfrazarse, bailar e ás veces poñerse roupa extravagante. Nesa casa coleccionou unha cantidade considerable de libros que terminaron por constituír unha biblioteca inmensa.
Despois da segunda guerra mundial a Francia freudiana entrou na era dos conflitos, crises e controversias. Lacan consideraba aos estudos de filosofía, letras ou psiquiatría como as tres mellores vías de acceso ás formacións dos analistas. Grazas ao seu amigo Jean Delay obtivo un anfiteatro do Hospital Sainte-Anne. Durante dez anos, dúas veces por mes, deu alí o seu seminario, comentando de maneira sistemática todos os grandes textos da obra freudiana e xerando de tal modo unha nova corrente de pensamento: o lacanismo. En 1964 disolveuse a SFP e Lacan fundou a Ëcole Freudienne de París (EFP), mentres que a maioría dos seus mellores alumnos volvían atoparse xunto a Lagache na Association psychanalytique de France (APF). Obrigado a mudar de seminario, Lacan, grazas á intervención de Louis Althusser, foi acollido nunca sala da Escola Normal Superior (ENS), onde puido continuar a súa ensinanza.
Na ENS, Lacan conquistou un novo auditorio, o dunha parte da xuventude filosófica francesa. En 1965 Lacan fundou a colección Champ freudienn Éditions du Seuil e ao ano seguinte publicou os seus Ëcrits. Recibiu por fin a consagración esperada e merecida: en quince días vendéronse cinco mil exemplares. En adiante Lacan foi considerado un pensador de envergadura, e non só un mestre da psicanálise. A súa obra foi lida e comentada por numerosos filósofos.
A EFP entrou nunha crise institucional que desembocou na súa disolución o 5 de xaneiro de 1970, e despois levou á dispersión do movemento lacaniano nunha vintena de asociacións. En 1974 Lacan asumiu a dirección, na Universidade París-VIII, no departamento de psicanálise, dunha cátedra do Champ freudien. Alentou entón a transformación progresiva da súa doutrina nun sistema pechado, mentres se empeñaba en facer da psicanálise unha ciencia exacta baseada na lóxica do material e a topoloxía dos nos borromeos.
Pensamento
Reintroduciu na psicanálise o pensamento filosófico alemán do que Sigmmund Freud se tiña distanciado voluntariamente. Esta poderosa contribución fixo de Lacan o único verdadeiro mestre da psicanálise en Francia. Un dos obxectivos fundamentais da súa obra foi estimular a produción dun saber onde tivesen cabida outras disciplinas, abrir o círculo pechado no que a psicanálise caera. Desa forma renova o debate que Freud sempre estimulou cos intelectuais do seu tempo, debate que non só interesa aos psicanalistas senón tamén a todos aqueles que se preguntan sobre a nosa condición humana.
Lacan, dunha forma moi singular, continúa o inaugurado por Freud, e nese sentido é onde reviste particular importancia a súa interpretación do inconsciente a través do significante, ese significante máis acá do significado, o "significante puro" facendo aparecer a estrutura onde o home é atrapado polo seu desexo. Todo o pensamento de Lacan condúcenos nesa dirección, relacionado co máis alá do Edipo e coa proba do Real na cura. Particularmente constante foi a relación de Lacan coa filosofía desde Platón a Descartes e de Hegel a Heidegger. Tiveron grande influencia Alexandre Koyré, Henry Corbin, Alexandre Kojève e Georges Bataille, cos que se orientou na lectura de Husserl -de quen Koyré foi alumno-, Nietzche, Hegel e Heidegger, entre outros.
Kojève foi quen influenciou en maior medida a Lacan. Rrelata durante o seu seminario de 1960-61 que consagrou O Banquete de Platón, que foi velo para que Kojève -que nese momento estaba completando a súa historia da filosofía pagá en tres volumes- lle contase dos seus descubrimentos en relación a Platón. Kojève sinaloulle que toda a arte de Platón consistía no seu modo de ocultar o que pensaba, así como no seu modo de revelalo, desa forma el amosaba ao seu interlocutor o seu propio procedemento filosófico: un texto non é máis que a historia da súa interpretación. Lacan di que foi Kojève quen o introduciu no pensamento de Hegel. En relación a Heidegger, Lacan entrou en contacto por primeira vez coa súa obra despois de 1933, cando comezou a asistir ao seminario de Kojève sobre a Fenomenoloxía do espírito de Hegel compartindo con Alexandre Koyré e Henry Corbin o grupo da École Pratique des Hautes Études e da Revista Recherches philosophiques. É importante destacar que en 1935 se lía a Heidegger no grupo que Lacan frecuentaba e que evidentemente se coñecía o compromiso co nazismo deste filósofo, por máis que ese compromiso quedará moito máis evidente en 1945.
Queda entón evidente a importancia de Kojéve sobre Lacan, non soamente en relación a Heidegger senón en relación a Hegel. É Kant con Sade un dos textos máis interesantes de Lacan desde o punto de vista non só filosófico senón que tamén aparecen achegas teóricas esenciais por parte deste. Como por exemplo a aparición do campo do desexo, da verdade e da lei, esta lei que nos enfronta coa morte. Ve na concepción sadiana un combate da lei contra o benestar e a preservación de si mesmo. E Kant recusa en oposición aos moralistas clásicos, unha moral que como principio busque a felicidade.
Obra
Jacques Lacan escribiu aproximadamente uns cincocentos artigos, procedentes en xeral de conferencias. Lacan escribiu un só libro, a súa tese de medicina de 1932, publicada co título De la psychose paranoïaque dans ses rapports avec la personnalité, na cal relata o caso de Marguerite Anzieu.
Os seus outros artigos, así como as súas numerosas intervencións en coloquios ou na Ëcole freudienne de París (EFP), están dispersos en diversas revistas. Hai dous dicionarios de conceptos lacanianos: un en inglés e outro en castelán. Algúns dos máis fermosos comentarios da obra de Lacan foron escritos por filósofos: Louis Althusser, Jacques Derrida, Christian Jambet, Jean-Claude Milner e Bemard Sichére.
This Is England
This Is England (en galego, Isto é Inglaterra) é un filme escrito e dirixido por Shane Meadows que foi estreado no 2006. É un exemplo de cine independente e social inglés, que mostra o movemento skinhead desde un punto de vista antirracista.
Argumento
O argumento está ambientado na Inglaterra dos anos oitenta, na época da Guerra das Malvinas, onde un rapaz de 12 anos chamado Shaun (Thomas Turgoose), perde o seu pai na guerra e múdase de cidade.
A vida a Shaun na nova cidade non lle agrada moito, xa que sempre lea cos compañeiros de clase que se mofan do seu aspecto e do seu defunto pai. Un día, Shaun coñece a unha banda de mozos skinhead encabezada por Woody. Os membros, ao velo tan abatido, deciden animalo e adóptano na súa banda. A partir dese momento, o cativo participa nas esmorgas dos mozos. Entón Shaun decide converterse nun skinhead coma eles.
Semanas despois aparece Combo, un antigo membro da banda, que logo de tres anos no cárcere se presenta con ideas nacionalistas racistas, e a partir de aí, divídense entre os membros que teñen ideais antirracistas e os que seguen as ideas de Combo. Shaun, convencido polas palabras de Combo, que se aproveita da tristeza que este sofre pola morte do seu pai nas Malvinas, decide ficar ao lado do novo líder para "loitar polo orgullo de seu pai", mais co tempo darase conta do erro cometido.
Nunha noite, Combo, despois de fumar porros que lle mercara a Milky (o único negro do grupo) canda el, Shaun e outros máis; comeza a golpealo con rabia até deixalo inconsciente, aínda que ao final lle entra o remorso e o leva ao hospital coa axuda dos outros.
Na fin da película Shaun tira a bandeira da cruz de San Xurxo ao mar.
Lauburu
miniatura|dereita|Lauburu
O lauburu ou cruz curvada ten a súa orixe nas teorías vasco-cantabristas dos historiadores éuscaros entre os séculos XVI a XVIII nas que afirmabanque os antigos cántabros, que tan ferozmente combateran o Imperio Romano, eran en realidade os devanceiros dos vascos.
Historia e características
Aínda que o seu arraigo definitivo en Biscaia e Guipúscoa vén da obra de Enrique Flórez La Cantabria disertación sobre el sitio y extensión que tuvo en tiempo de los romanos la región de los cántabros, publicada en 1768 e da que é herdeira o movemento forista do século XIX.
Estas teorías foron completamente rexeitadas polos estudos históricos e pasouse á súa difusión no campo literario, por medio de novelas pseudo-históricas e lendas ficticias. La leyenda de Aitor de José Agustín Chaho ou ''Amaya. Los vascos del siglo VIII'' de Navarro Villoslada, son dous exemplos neste campo. A intención destes textos era avalar o movemento forista tratando de lle achegar lexitimidade dende o punto de vista histórico acorde aos seus postulados.
Forma
A súa forma semella vagamente a hélice dun barco moderno e pasou a ser un "símbolo vasco", sendo adoptado polo forismo coma unha forma máis da cultura vasca. Cando Sabino Arana perfila o moderno nacionalismo vasco, na década de 1890, foi un firme defensor deste símbolo, usándoo ademais como exemplo de que os vascos no pasado rendían culto ao Sol.
Elefante mariño
Os elefantes mariños son grandes fócidos oceánicos do xénero Mirounga. Existen dúas especies, a setentrional Mirounga angustirostris e a meridional Mirounga leonina, que durante o século XIX foron cazadas masivamente ata o límite da extinción, mais os seus números están a recuperarse dende entón.
A especie do norte, algo máis pequena que o seu parente do sur, distribúese pola costa do Pacífico nos Estados Unidos de América e en México. A zona de cría máis setentrional da costa do Pacífico é Race Rocks, e a máis meridional é a illa de Vancouver no estreito de Juan de Fuca. A especie meridional habita no hemisferio sur en illas como Xeorxia do Sur e Macquaire, e nas costas de Nova Zelandia, Suráfrica e a Arxentina, na península Valdés. No sur de Chile, existe unha pequena colonia de 120 animais en Jackson Bay, Admiralty Sound (Seno Almirantazgo), Terra do Fogo.
Barbara
Monique Andrée Serf, nada en París o 9 de xuño de 1930 e finada en Neuilly-sur-Seine o 25 de novembro de 1997, foi unha cantante francesa, máis coñecida como Barbara.
Xebra
O termo xebra pódese referir a:
Barbara
Traxectoria
Mentres Francia estaba ocupada polos nazis e baixo o goberno de Vichy, ela tivo que se refuxiar na pequena vila de Saint-Marcellin en Isère xa que a súa familia era de orixe xudía. Despois da guerra e xa volta á normalidade un veciño que era profesor de música animouna a cantar e deulle leccións para matizar a súa voz ao tempo que se inscribía na Escola Superior de Música e cantaba na Fontaine des Quatre Saisons, un cabaret moi popular en París. De 1950 a 1952 residiu en Bruxelas e entrou en contacto co mundo artístico local, unha casa alugada para tal fin canta co acompañamento do piano cancións de Édith Piaf, Juliette Gréco e Germaine Montéro.
Xebra
Algas
Diferentes especies de algas verdes reciben os nomes vulgares de xebra ou ceba (ambas as dúas do xermánico se mar ou encoro e blum flor; flor de mar):
Barbara
Traxectoria
De regreso a París coñece a Jacques Brel e interpreta moitas das súas cancións, acode a pequenos cabarets onde se fai cun público pequeno pero fiel, sobre todo composto de estudantes do barrio latino. En 1957 volve a Bruxelas para gravar o seu primeiro disco. En 1961 faise popular ó pasar a actuar no Montparnasse, aínda así continúa actuando en pequenos clubs ata que pasa ó Théâtre des Capucines, onde captura a atención da audiencia e dos críticos cun repertorio novo, o éxito fixo que asinara un contrato coa Philips.
A súa poesía lírica, o seu aspecto dramático e a profunda emoción da súa voz asegúralle un público que a vai seguir durante trinta anos, «Ma plus belle histoire d'amour c'est vous», «L'aigle noir», «Nantes», «La solitude» e «Une petite cantate» son as cancións máis representativas desta época. En 1965, o seu álbum Barbara chante Barbara convértese nun grande éxito comercial e gaña o premio da Académie Charles Cros.
En 1969 rodou Madame de Albert Willemetz, onde Barbara interpreta a un travesti. En 1971 coprotagoniza con Jacques Brel o filme Franz, dous anos despois apareceu en L'Oiseau rare realizada por Jean-Claude Brialy. A súa derradeira actuación foi en 1977 en Je suis né à Venise de Maurice Béjart.
932
Mortes
Historia ano a ano
Batalla das fronteiras
Denomínase batalla das fronteiras a unha serie de enfrontamentos entre as tropas alemás e as franco-británicas ao longo das fronteiras franco-belga e franco-alemán entre o 7 e o 23 de agosto de 1914 ao inicio da primeira guerra mundial. Foi o enfrontamento directo entre as dúas estratexias deseñadas por ambos bandos antes da guerra: o plan Schlieffen alemán e o plan XVII francés. Participaron ademais as tropas pertencentes ao corpo expedicionario británico.
Preludio
O obxectivo do plan XVII francés era capturar as rexións de Alsacia e Lorena, perdidas ambas na guerra franco-prusiana de 1878. Posteriormente, o exército galo avanzaría cara o interior de Alemaña a través das Ardenas. O plan Schlieffen alemán pretendía atacar Francia atravesando Bélxica con tres corpos de exército: A, B e C. Deste xeito, segundo o alto mando xermano, as forzas principais francesas quedarían atrapadas e os alemáns ocuparían París. Despois da vitoria en Francia, o exército alemán viraría cara ao leste para atacar o Imperio Ruso. Non obstante, os planos alemáns supuñan que Gran Bretaña sería neutral na confrontación. De todos os xeitos, se intervisen na guerra, Alemaña cría que a súa infantería sería esnaquizada polas tropas alemás.
Alsacia e Lorena
miniatura|dereita|250px|Cabalería pesada francesa en agosto de 1914 O 7 de agosto de 1914, as tropas francesas atacaron e tentaron invadir ambas rexións. O VII Corpo Francés atacou con dúas divisións de infantería e unha de cabalería. Os primeiros obxectivos eran as cidades de Mulhouse e Colmar. Mulhouse foi ocupada sen resistencia ninguna e foi celebrado pola opinión pública gala. Non obstante, o 9 de agosto, os alemáns contratacaron, forzando a retirada progresiva dos franceses. Joffre enviou unha división de reforzo, pero chegou tarde e non puido despregarse en Mulhouse. Joffe enviou outras catro divisións, que formarían o Exército de Alsacia ao mando do Xeneral Paul Pau.
Máis ao sur, o 14 de agosto iniciouse a Batalla de Lorena cando o I Exército francés de Dubail cara o Sarre mentres o II Exército avanzaba cara Morhange. Cando afondaron, atopáronse co VI e VII Exércitos alemáns, a cargo de Rupprecht de Bavaria. Os exércitos xermanos contaban coa superioridade técnica das metralladoras, que causaron danos moi graves ao II Exército galo, que índa levaba o vello uniforme do século XIX. Os danos provocaron a retirada cara Francia. Deste xeito, o I Exército deixaba un flanco descuberto e tamén se retiraba. Os alemáns contraatacaron o 20 de agosto e todas as tropas francesas tiveron que abandonar Alemaña, incluíndo o Exército de Alsacia, que recapturara Mulhouse. Cara o 22 de agosto, os franceses volverían ás posicións de antes da guerra.
Ofensiva das Ardenas
O avance alemán a través de Bélxica foi máis rápido do agardado e o Xeneral Charles Lanrezac pediu permiso para despregar o V Exército francés no bosque das Ardenas. Joffre permitiulle enviar ao I Corpo a Dinant. Os alemáns atacaron o 15 de agosto Dinant e Joffre permitiu o desprazamento de máis efectivos do V Exército cara estas posicións. Ao mesmo tempo, os alemáns estaban a contraatacar en Lorena e parte das forzas francesas marcharon cara a fronteira co Imperio Alemán.
A batalla das Ardenas comezou o 21 de agosto cun dobre ataque francés. O III Exército atacou Briey e o IV Exército avanzou cara Neufchâteau. O IV e V Exércitos alemáns avanzaron cara as mesmas posicións e colisionaron con franceses, establecendo numerosos combates corpo a corpo.
A superioridade táctica e técnica alemá permitiulles saír vitoriosos do enfrontamento. O exércitos galos tiveron que repregarse desordeadamente cara Sedán, Stenay e Verdún.
Charleroi e Mons
A batalla de Mons comezou o 23 de agosto cando Von Kluck, co exército de Büllow á esquerda. Von Kluck atacou frontalmente e sufriu grandes perdas contra unhas tropas do Imperio Británico veteranas.
Consecuencias
O plan XVII francés resultou un fracaso xa que as tropas galas non puideron afondar en territorio alemán no inicio, nin puideron expulsar ás tropas imperiais xermanas de Francia e Bélxica. Ademais das perdas territoriais, os exércitos galos perderon un elevado número de homes e material. Non obstante, os alemáns tampouco puideron penetrar tan rápido como pretendía o plan Schlieffen e tamén perderon un considerable número de combatentes e armas. Ademais, o avance ruso no leste foi moito máis veloz do agardado.
Os franceses retiráronse cara o Marne e comezaron a organizar a defensa de París. O Corpo Expedicionario británico tamén tivo que mudar de posicións e repregouse cara a costa francesa.
Deste xeito, o Imperio Alemán avanzaba cara o interior de Francia e chegaba a menos de 100 km de París. Por isto, os aliados organizaron un ataque e iniciaron a Primeira Batalla do Marne.
Lofn
Na mitoloxía nórdica, Lofn (antigo nórdico, posiblemente "a que consola," "a leve" ou "a amante" ) é unha deusa. Lofn aparece na Edda prosaica, escrita no século XIII por Snorri Sturluson e na poesía skáldica. Na Edda prosaica, Lofn é descrita como moi doce nas formas e arranxando vodas.
Gran Premio de Bélxica de 2017
O Gran Premio de Bélxica de 2017, oficialmente 2017 Formula 1 Belgian Grand Prix, foi unha carreira de Fórmula 1 que que se celebrou o 27 de agosto de 2017, no Circuíto de Spa-Francorchamps de Spa, Bélxica. Foi a décimo segunda rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2017 e o 73º Gran Premio de Bélxica.
O Bosque, Rianxo, Rianxo
O Bosque é un lugar da parroquia de Rianxo no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 64 habitantes (31 homes e 33 mulleres).
Célula estrelada pancreática
As células estreladas pancreáticas atópanse en áreas do páncreas exócrino arredor dos acinos (nos espazos periacinares) e supoñen arredor do 4 % das células pancreáticas no páncreas san. Os seus procesos citoplasmáticos, que lles dan o seu aspecto estrelado, rodean a base dos acinos. Tamén se atopan nas rexións perivasculares e periductais do órgano. Cando se activan migran ao lugar onde se produciu un dano no tecido, e participan nas actividades reparativas do tecido, secretando compoñentes da matriz extracelular como coláxeno de tipo I e III, fibronectina e laminina. Estas células conteñen gotas lipídicas que conteñen retinoides (vitamina A), que se perden durante a activación, e proteínas citoesqueléticas como a desmina e a proteína acídica fibrilar glial
As células estreladas pancreáticas xogan un papel na patoxénese da pancreatite e do cáncer de páncreas. A pancreatite iníciase por un dano no tecido acinar, ductal, e/ou células mesenquimais do páncreas, e isto vai seguido por procesos patolóxicos como edema intersticial, necrose celular, activación intrapancreática da tripsina, infiltración de células inflamatorias, e a activación e proliferación das células estreladas pancreáticas.
As células estreladas pancreáticas son activadas por mediadores profibroxénicos, como o etanol , metabolitos e citocinas/factores de crecemento. A perpetuación das células estreladas pancreáticas en condicións patolóxicas persistentes orixina fibrose pancreática. Na transdución dos sinais de activación están implicadas MAP quinases (proteína quinases activadas por mitóxeno), e os ligandos PPARγ (receptor activado polo proliferador do peroxisoma γ), que son receptores nucleares hormonais, inducen o fenotipo quiescente destas células.
A Veiga, San Lourenzo de Fustáns, Gomesende
A Veiga é un lugar da parroquia do San Lourenzo de Fustáns no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 1 muller.
Ernst Ruska
Ernst August Friedrich Ruska, nado en Heidelberg o 25 de decembro de 1906 e finado en Berlín o 25 de maio de 1988, foi un físico alemán.
Traxectoria
miniatura|O microscopio electrónico de Ernst Ruska.
En 1931 construíu o primeiro microscopio electrónico e en 1986 gañou o Premio Nobel de Física precisamente por aquela achega, sendo o premio compartido con Gerd Binnig e Heinrich Rohrer, polo deseño do microscopio de efecto túnel.
Van
Construción
Un van é o espazo aberto por debaixo dun muro, ponte ou estrutura de sustentación, oco.
Anatomía
O van é o estreitamento do corpo humano por riba das cadeiras; cintura, cós.
Toponimia
Van pode referirse a varios lugares:
Herbert Kroemer
Herbert Kroemer, nado en Weimar o 25 de agosto de 1928, é un físico alemán nacionalizado estadounidense.
Traxectoria
Recibiu o Premio Nobel de Física no ano 2000, co gallo do desenvolvemento heteroestrutural de semicondutores usando optoelectrónica de alta velocidade.
Angus & Julia Stone
Angus & Julia Stone é un grupo musical australiano de folk-blues formado no 2006 polos irmáns Angus Stone e Julia Stone. Angus & Julia Stone lanzaron tres álsbums, A Book Like This (2007), Down the Way (2010) e Angus & Julia Stone (2014). Nos premios ARIA de 2010 conseguiron cinco premios dos nove ós que estaban nomeados, gañando o "Mellor álbum do ano", "Mellor Álbum alternativo, "Mellor cuberta", "Produtor do ano" por Down the Way e "Sinxelo do ano" por "Big Jet Plane". Cada un dos irmáns ten dous álbums en solitario.
Saab JAS 39 Gripen
O Saab JAS 39 Gripen ("grifón") é un caza lixeiro multipropósito monomotor fabricado pola compañía sueca Saab. Foi deseñado para substituír os Saab 35 Draken e 37 Viggen na Forza Aérea de Suecia (Flygvapnet). O Gripen ten unha á delta e configuración canard cun deseño de estabilidade relaxada e controis de voo fly-by-wire. Está impulsado por un motor Volvo RM12 e ten unha velocidade máxima de Mach 2. Os avións posteriores modificaronse para os estándares de interoperabilidade da OTAN e para poder ser reabastecidos no aire.
Para comercializar o avión internacionalmente, Saab asociouse e colaborou con compañías aeroespaciais do estranxeiro. Un exemplo destes esforzos foi Gripen International, unha empresa conxunta entre Saab e BAE Systems formada en 2001. Gripen International foi a responsable de comercializar o avión, e estivo fortemente involucrada na exitosa exportación d modelo a Suráfrica; a organización disolveuse posteriormente entre acusacións de uso de subornos para asegurar vendas. No mercado internacional o Gripen tivo un éxito moderado, conseguindo venderse a Hungría, República Checa, Tailandia, Suráfrica e o Brasil.