cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hades
O reino de Hades
Máis alá quedaba o Érebo, que podía tomarse como un eufemismo para o Hades, cun nome que era temido. Había nel dous lagos: o de Lete, a onde as almas comúns acudían para borrar todos os seus recordos, e o de Mnemósine (‘memoria’), de onde os iniciados nos Misterios preferían beber. No antepatio do palacio de Hades e Perséfone sentábanse os tres xuíces do Inframundo: Minos, Radamantis e Éaco. Alí, no trivio consagrado a Hécate, onde os tres camiños se encontraban, as almas eran xulgadas, volvendo aos Campos de Asfódelos se non eran virtuosas nin malvadas, enviadas ao camiño do tenebroso Tártaro se eran impías ou malas, ou ao Elisio (Illas dos Benaventurados) se eran heroes «intachables».
Nos Oráculos sibilinos, un curioso batiburrillo de elementos grecorromanos e xudeocristiáns, volve a aparecer o Hades como morada dos mortos, e por etimoloxía popular, incluso procede do nome de Adán (o primeiro home), afirmándose como motivo que foi o primeiro en entrar nel.
Deus do inframundo
Na mitoloxía grega, Hades (o ‘invisible’), o deus do inframundo, era un fillo dos Titáns Crono e Rea. Tiña tres irmáns, Deméter, Hestia e Hera, así como dous irmáns, Zeus (o menor de todos) e Poseidón. Xuntos constituían os seis deuses olímpicos orixinais.
Tras facerse adulto, Zeus logrou obrigar ao seu pai a que regurxitase aos seus irmáns. Tras ser liberados, os seis deuses mozos, xunto aos aliados que lograron reunir, desafiaron o poder dos deuses maiores na Titanomaquia, unha guerra divina. Zeus, Poseidón e Hades recibiron armas dos tres Ciclopes como axuda para a guerra: Zeus os tronos, Poseidón o tridente e Hades un casco de invisibilidade. A noite anterior á primeira batalla, Hades puxo o seu casco e, sendo invisible, infiltrouse no campamento dos Titáns e destruíu as súas armas. A guerra durou dez anos e acabou coa vitoria dos deuses novos. Tras esta vitoria, segundo a unha única pasaxe famosa da Ilíada, Hades e os seus dous irmáns máis novos, Poseidón e Zeus, botaron a sortes os reinos a gobernar. Zeus quedou co ceo, Poseidón cos mares e Hades recibiu o inframundo, o reino invisible ao que os mortos van tras deixar o mundo, así como de todas as cousas baixo terra.
Hades obtivo a súa consorte definitiva e raíña, Perséfone, mediante artimañas, nunha historia que conectaba os antigos misterios eleusinos co panteón olímpico nun mito fundacional do reino dos mortos. Helios díxolle á chorosa Deméter sobre Hades «que non é un indigno xenro o soberano de tantos, que é da túa mesma semente e sabes ben onde vive e que lote lle tocou cando se fixo a repartición entre os tres irmáns...»
A pesar das connotacións modernas da morte como maldade, Hades tiña en realidade un carácter máis altruísta na mitoloxía. A miúdo retrátase máis como pasivo que como malvado: o seu papel era normalmente de manter un relativo equilibrio.
Hades reinaba sobre os mortos, coa axuda doutros sobre os que tiña completa autoridade. Prohibiu estritamente aos seus súbditos abandonar os seus dominios e enfurecíase bastante cando alguén o intentaba, ou se alguén trataba de roubar almas do seu reino. Era igualmente terrible para quen intentaba enganar á morte ou cruzala, como Sísifo e Pirítoo descubriron para a súa desgraza.
Á parte de Heracles, as únicas persoas vivas que se aventuraron no Inframundo foron todas heroes: Odiseo, Eneas (acompañado pola Sibila), Orfeo, Teseo e, nun romance posterior, Psique. Ningún deles estivo especialmente satisfeito co que presenciaron no reino dos mortos. En particular, o heroe grego Aquiles, a quen Odiseo conxurou cunha libación de sangue, dixo: «Non me fales con dozura da morte, glorioso Odiseo. Preferiría servir como mercenario a outro antes que ser o señor dos mortos que pereceron.»
Culto
miniatura|Hades, etiquetado como Plouton, ‘o rico’, porta unha [[cornucopia nunha ánfora ática de figuras rubias, c. 470 a. C.]]
Hades, deus dos mortos, era un personaxe temible para aqueles que aínda vivían. Sen présa por encontrarse con el, eran reticentes a prestar xuramentos no seu nome. Para moitos, simplemente dicir a palabra «Hades» xa lles daba medo, polo que se buscaron eufemismos. Dado que os minerais preciosos viñan das profundidades da terra (é dicir, do «inframundo» gobernado por Hades), considerábase que este tiña tamén o control sobre eles, polo que referíanse a el como Πλουτων Plouton (relacionado con ‘riqueza’), de onde procede o seu nome romano, Plutón. Sófocles explicaba o hábito de referirse a Hades como ‘o rico’ con estas palabras: «o sombrío Hades enriquécese cos nosos suspiros e lágrimas». Ademais, chamábaselle Clímeno (Κλυμενος, ‘célebre’), Polidegmon (Ρολυδεγμων, ‘que recibe a moitos’) e quizais Eubuleo (Ευβουλεος, ‘bo conselleiro’ ou ‘benintencionado’), todos eles eufemismos que evolucionaron a epítetos.
Aínda ser olímpico, pasaba a maior parte do seu tempo no seu escuro reino. Formidable na batalla, demostrou a súa ferocidade na famosa Titanomaquia, a batalla dos olímpicos contra os titáns, que entronizou a Zeus. Temido e odiado, Hades personificaba a inexorable finalidade da morte: «Por que odiamos a Hades máis que a calquera deus, se non é por ser tan adamantino e inflexible?», preguntábase retoricamente Agamenón. Mais non era un deus malvado, pois aínda que si severo, cruel e desapiadado, era, non obstante, xusto. Hades gobernaba o Inframundo e por iso era con moita frecuencia asociado coa morte e temido polos homes, aínda que a personificación real desta era Tánatos.
Cando os gregos pacificaban a Hades, golpeaban as súas mans contra o chan para asegurarse de que puidera oílos. Animais negros, como ovellas, eran sacrificados por el. O sangue de todos os sacrificios ctónicos, incluíndo os dedicados a Hades, goteaba a un pozo ou físgoa no chan.
As súas pertenzas identificativas incluían un famoso casco, que lle deron os Ciclopes e que facía invisible a calquera que o levase. Sabíase que ás veces Hades lle prestaba o seu casco da invisibilidade tanto a deuses como a homes (como a Perseo). O seu carro escuro, tirado por catro cabalos negros como o carbón, sempre resultaba impresionante e pavoroso. Os seus outros atributos ordinarios eran o narciso e o ciprés, a Chave do Hades e Cérbero, o can de múltiples cabezas. Sentaba nun trono de ébano.
O filósofo Heráclito, unificando opostos, declarou que Hades e Dioniso, a mesma esencia da vida indestrutible (zoë), eran o mesmo deus. Entre outras evidencias, Kerényi sinala que a aflixida deusa Deméter rexeitaba beber viño, que é o don de Dioniso, tras o rapto de Perséfone, debido a esta asociación, e suxire que Hades pode de feito ter sido un «pseudónimo» para o Dioniso do inframundo. Incluso suxire que esta identidade dual poida ter sido familiar a quen entraban en contacto cos Misterios. Un dos epítetos de Dioniso era Ctonio, ‘subterráneo’.
Representacións artísticas
Hades é rara vez representado na arte clásica, agás nas representacións do rapto de Perséfone.
Perséfone
miniatura|Fonte de Proserpina en [[Poznan (Polonia), esculpida por Augustin Schöps.]]
A consorte de Hades era Perséfone, representada polos gregos como a fermosa filla de Deméter.
Perséfone non se someteu a Hades voluntariamente, senón que foi raptada por este mentres recollía flores nos campos de Nisa. En protesta por este acto, Deméter lanzou unha maldición sobre a terra que produciu unha gran fame negra, e aínda que un por un os deuses foron pedirlle que a levantase para que a humanidade deixase de sufrir, ela aseguraba que a terra permanecería estéril até que volvese ver a súa filla. Por fin interveu Zeus, quen a través de Hermes pediulle a Hades que devolvese a Perséfone. Este accedeu, «pero antes de partir tomou un gran de granada, que é doce como o mel e que Hades lle ofreceu porque sabía que así tería que regresar.»
Deméter preguntoulle a Perséfone á súa volta á luz e ao aire: «Non probarías bocado mentres estabas abaixo? Porque se aínda non o fixeches poderás vivir con nós, pero se comiches algo, terás que volver alí, pasarás os invernos na terra profunda e cando chegue a calor e a terra estea verde poderás reunirte connosco de novo.»
Isto atouna a Hades e ao Inframundo, para gran consternación de Deméter. Non está claro se Perséfone foi cómplice do asunto. Zeus propuxo un compromiso, ao que accederon todas as partes: do ano, Perséfone pasaría un terzo co seu marido. É durante esta época cando o inverno cae sobre a terra, «unha expresión de tristeza e loito».
Teseo e Pirítoo
Hades encarcerou a Teseo e Pirítoo, quen prometeran secuestrar e desposar a fillas de Zeus. Teseo elixiu a Helena, secuestrouna e decidiu retela até que tivese idade de casar. Pirítoo elixiu a Perséfone. Deixaron a Helena coa nai de Teseo, Etra, e viaxaron ao Inframundo. Hades coñecía o seu plan de raptar á súa muller, así que finxiu ofrecerlles hospitalidade e preparou un banquete. Tan pronto como a parella sentou, enroscáronse serpentes arredor dos seus pés, atrapándoos. Teseo foi finalmente rescatado por Heracles, pero Pirítoo quedou preso como castigo por ousar pretender a esposa dun deus.
Heracles
O último traballo de Heracles foi capturar a Cérbero. Primeiro viaxou a Eleusis para ser iniciado nos misterios eleusinos. Fixo isto para absolverse a si mesmo da culpa por ter matado aos centauros e para aprender como entrar e saír vivo do Inframundo. Atopou a entrada do inframundo en Ténaro. Atenea e Hermes axudáronlle na súa ida e volta do Hades. Heracles pediulle permiso a Hades para levar a Cérbero. Hades accedeu, mais coa condición de que non lle fixese dano. Cando Heracles sacou o can fóra do Hades, pasou pola cova Aquerusia.
Orfeo e Eurídice
Hades só mostrou clemencia unha vez: cando Orfeo, un gran intérprete musical, viaxou ao Inframundo para recuperar á súa esposa, Eurídice, que fora mordida por unha serpente, morrendo no acto. Incapaz de aceptar a súa morte, Orfeo foille pedir a Hades unha segunda oportunidade. Emocionado pola habilidade musical de Orfeo, Hades permitiulle a este levar a súa esposa de volta ao mundo dos vivos coa condición de que nunca intentase mirar atrás para comprobar se ela o seguía até chegar á superficie. Orfeo accedeu e partiu con Eurídice de volta ao mundo dos vivos, pero pronto lle asaltaron as dúbidas, temendo que Hades o enganara dándolle a alma equivocada, ou que a súa esposa no puidera seguilo ou o abandonara, así que acabou mirando para atrás, rompendo a súa promesa. Desta forma, Eurídice volveu de novo ao Hades, perdida para sempre por Orfeo.
Mente e Leuce
Segundo Ovidio, Hades perseguiu e gañaría á ninfa Mente, asociada co río Cocito, de non ser porque Perséfone a transformou nunha planta chamada menta. De forma similar, a ninfa Leuce, a quen tamén violara, foi metamorfoseada por Hades nun álamo branco tras a súa morte. Outra versión conta que foi transformada por Perséfone nesta árbore mentres estaba xunto á lagoa da Memoria.
Caronte
Na antiga Grecia e na antiga Roma era costume poñer unha moeda (comunmente un óbolo) dentro ou sobre a boca dos defuntos, xa que estes tiñan que pagarlle a Caronte, o barqueiro do Hades.
Kedge Business School
miniatura|Kedge BS in Bordeaux A Kedge Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Bordeos, Marsella, Toulon, Dakar, Suzhou e Shanghai.
Descrición
Foi fundada en 2013. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times, que a sitúa no posto 31 entre os centros.
Skate (homónimos)
O termo skate pode facer referencia:
Vilatán
O topónimo Vilatán pode referirse a varios lugares de Galicia:
Gran Premio dos Estados Unidos de 1991
O Gran Premio dos Estados Unidos de 1991 (oficialmente XXVIII Iceberg United States Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 10 de marzo de 1991 en Phoenix (Arizona). Foi a primeira rolda da tempada. A carreira de 81 voltas foi gañada por Ayrton Senna, pilotando un McLaren - Honda, despois de partir da pole position. Alain Prost terminou segundo nun Ferrari, con Nelson Piquet terceiro nun Benetton - Ford. Tamén foi a primeira carreira de Fórmula Un para o futuro dobre Campión Mundial Mika Häkkinen.
Resumo
miniatura| left | O comezo da carreira, con [[Ayrton Senna liderando na pista.]] A carreira foi a primeira da tempada. Nos dous anos anteriores, o campionato decidiuse cando Senna e Prost enredáronse no Suzuka. No Gran Premio do Xapón de 1989, a súa colisión como compañeiros de equipo asegurou o terceiro Campionato Mundial de Prost; en 1990, con Prost pilotando para Ferrari e aínda na contención do título, deulle a Senna a súa segunda coroa. A controversia con respecto á natureza do incidente de 1990 creara unha grande expectativa para o desquite.
Antes de chegar a Phoenix, o chasis McLaren de 1991 só tivera unha breve sesión de proba, e os dous autos de carreiras completáronse ao redor das 4 a.m. do venres, seis horas antes da primeira sesión de práctica. Traballando para preparar o novo auto, Ayrton Senna afirmou que nunca se sentiu totalmente cómodo coa crecente complexidade do deporte desde que axudou a Lotus a presentar o primeiro coche de suspensión activa en, e aínda lle resultaba difícil aceptar o enorme papel dos ordenadores para lograr unha configuración adecuada. "O venres, para comprender e interpretar as cousas correctamente, traballei cos enxeñeiros ata a noite", dixo Senna. "pasou moito tempo desde que fixen iso. Os enxeñeiros e eu falamos sobre o circuíto, logo comparámolo co que o ordenador predixo. Foi xenial porque o ordenador confirmou case todo, e tamén mostrou onde había marxe de mellora."''
miniatura| right | [[Alain Prost na primeira volta no Ferrari.]] miniatura| right | [[Jean Alesi é perseguido por Riccardo Patrese.]] miniatura| right | [[Ayrton Senna obtivo unha cómoda vitoria no seu McLaren MP4/6.]]
Esperábase que os Ferraris de Alain Prost e Jean Alesi fosen o equipo máis forte, pero os seus V-12 e caixas de cambios semiautomáticas de 7 velocidades non se adaptaban ben ás curvas pechadas e as curtas rectas do circuíto urbano. Non foron os únicos afectados polos problemas coa caixa de cambios durante toda a carreira.
O domingo, Prost comezou a súa segunda tempada en Ferrari xunto a Senna na primeira fila. Ao principio, colocouse detrás do brasileiro, con Nigel Mansell deslizándose por diante de Riccardo Patrese. Alesi e Gerhard Berger seguiron, logo Nelson Piquet, Roberto Moreno, Stefano Modena e Emanuele Pirro. Unha volta máis adiante, Alesi, na súa primeira carreira para Ferrari, varreu a Patrese, pero para entón Senna estábase afastando. Logo de dez voltas, tiña unha vantaxe de dez segundos sobre Prost.
Patrese superou a Alesi por segunda vez, e Alesi enfrontouse aos pneumáticos novos Goodyear na volta 43. Uniuse ao sétimo. Tres voltas despois, Prost estaba sendo perseguido por Patrese, e tamén entrou a boxes, cedendo o segundo lugar ao Williams. Cando a tripulación de Ferrari tivo problemas para cambiar o seu pneumático traseiro dereito, o francés caeu ao sétimo detrás do Tyrrell-Honda de Modena.
Na volta 48, Senna entrou a boxes sen perder a vantaxe. Do mesmo xeito que Mansell, Patrese estaba tendo problemas coa caixa de cambios do seu Williams, e cando seleccionou neutral a metade da Curva Sete, causou que abandonase o segundo posto. O auto detívose no exterior da pista, perpendicular á liña de carreira. Piquet e Mika Häkkinen (facendo o seu debut na F1) apenas lograron evitalo cando pasaron, pero antes de que Patrese puidese saír do auto, Moreno, no segundo Benetton, cruzou directamente o morro do Williams, eliminando o naris do auto de Patrese e a roda dianteira dereita do Benetton. Ningún dos pilotos resultou ferido. Os autos de Patrese e Moreno mantivéronse no circuíto durante toda a carreira, e Bertrand Gachot pilotou a primeira carreira do novo Jordan Grand Prix e desafiando a Satoru Nakajima, trompeando máis tarde logo de desviarse para evitalos.
Con Patrese fóra, Senna lideraba diante de Piquet, que tiña que conter a Alesi, por máis dun minuto. Alesi apertouse ao segundo na volta 53, mentres que catro voltas despois, Prost desfíxose de Modena. Logo, na volta 70, Prost pasou do cuarto ao segundo nun movemento na curva cinco. Con Alesi e Piquet correndo segundo e terceiro, o Benetton de Piquet achegouse a Alesi, que marcara a volta máis rápida da carreira mentres Prost estaba en boxes, na curva catro, pero non puido pasalo. Na recta, con todo, Piquet pasou a Alesi polo segundo lugar. Prost tamén foi polo seu novo compañeiro de equipo e logo pasou entre Alesi e Piquet, vencendo a Piquet no vértice da curva cinco e recuperando o segundo lugar. Agora Senna lideraba por 40 segundos.
A caixa de cambios deixou a Alesi en quinta posición antes de retirarse a menos de 10 voltas do final, deixando o terceiro posto a Piquet que, seguido polos dous Tyrrells, entraraa cambiar pneumáticos. Martini estaba presionando a Satoru Nakajima polo quinto lugar, só para que o seu motor fallara logo de 75 voltas. Un problema similar eliminou a Gachot do oitavo na mesma volta, promovendo a Aguri Suzuki ao sexto posto. A carreira terminou cunha volta menos das 82 previstas xa que se alcanzou o límite das dúas horas, Senna levouse a vitoria logo de liderar todas as voltas.
Logo da carreira, Senna evaluó o rendemento do seu novo auto: "Tiven pequenos problemas coa caixa de cambios, e o equilibrio do auto non era óptimo, así que era moi difícil conducir. Teño moitas ganas de correr nun circuíto adecuado coas condicións adecuadas e ver o que o auto pode facer".
Clasificación
miniatura|right|A carreira foi a primeira do equipo [[Jordan Grand Prix|Jordan na F1. Bertrand Gachot clasificou décimo despois de que unha falla no motor a finais da carreira impediulle terminar.]]
Curtafond
Curtafond é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Magnitude
Unha magnitude é unha propiedade medible dunha entidade, polo que se pode referir a:
Fracción xeográfica
Unha fracción xeográfica (en italiano: frazione geografica) é unha subdivisión municipal de Italia, correspondente a entidade local menor en galego, que designa un conxunto de casas ou unha pequena localidade, que constitúe dentro dun concello un núcleo de casas relativamente illado da súa sede.
As grandes cidades non adoitan dividirse en fraccións senón en circunscricións (en italiano: circoscrizioni). Tamén existen designacións específicas que cambian segundo a rexión, podendo unha frazione chamarse, segundo a rexión, borgata, rione, contrada, etc.
A partir do 19 de xaneiro de 2001 as 19 circunscricións de Roma denomínanse municipi, cada un cun presidente de elección directa e unha xunta asesora.
Coreano medio
O coreano medio é o período na historia da lingua coreana que sucedeu ao coreano antigo e que antecedeu ao coreano moderno. O límite entre os períodos do coreano antigo e medio está identificado tradicionalmente co estabelecemento de Goryeo no ano 918, mais algúns estudosos coidan que data da época das invasións mongois de Corea (mediados do século XIII). O coreano medio divídese en dous períodos, o antigo e o tardío, que corresponden con Goryeo (até o ano 1392) e Joseon respectivamente. É difícil extraer información lingüística dos textos do período antigo xa que están escritos empregando adaptacións dos caracteres chineses. Esta situación mudou no ano 1446 coa introdución do alfabeto hangul, polo que o coreano medio tardío achega os datos máis importantes sobre a historia de Corea daquela época.
Buñol
250px|miniatura|Buñol dende o castelo Buñol (en valenciano: Bunyol) é un concello da provincia de Valencia, no País Valenciano. Pertence á comarca da Foia de Bunyol. Tiña unha poboación de 9.596 habitantes en 2017.
Aínda que xa existían poboados na zona durante o Paleolítico, o núcleo urbano data da época musulmá e xurdiu arredor do castelo.​ Buñol e a súa comarca incorporouse ao Reino de Valencia a mediados do século XIII durante a conquista de Valencia.​ A expulsión dos musulmáns (1609) supuxo un grave quebranto demográfico e económico.​ A chegada do ferrocarril en 1887 fortaleceu a industria papeleira, que no último terzo do XIX chegaba a doce fábricas.​ A industrialización seguiu sendo forte en Buñol; na década de 1970 do século XX, o sector primario apenas supoñía un 5% da poboación activa, fronte ao 75% da industria.​ Actualmente, esa porcentaxe diminuíu pero continúa a ser forte a industria no concello.
Entre o seu patrimonio destacan o castelo, a igrexa de San Pedro, a ermida de San Luis Beltrán e varias vendas do século XVII en adiante.​ O evento máis coñecido é a tomatina, festa declarada de interese turístico internacional en 2002. Celébranse tamén varios actos musicais e, como en moitas outras localidades valencianas, fallas.
Dinamita pa' los Pollos
Dinamita pa los pollos foi un grupo musical español que naceu a mediados dos oitenta na vila biscaíña de Ortuella.
Formación
O grupo formábano Roberto Capitán mondo Mata (ex Los Jefes), que era o guitarrista e o encargado da maioría das composicións, o cantante Javier Zaitegui –Javi 90– (tamén exmembro de Los Jefes e encargado de facer un fanzine por aquela época chamado Nervous Breakdown), Óscar Wildcat Calleja, co baixo, Miguel Tejón Labanda, á batería, e as Bloody Marys nos coros. As Bloody Marys eran as irmás Nela e Reyes Torío, e Ana Ayala que abandonou o grupo tras o primeiro disco.
Carreira
En 1987, sacan o seu primeiro traballo Bienvenidos al gallinero en formato casete, no selo independente Discos Suicidas. Hoxe en día está totalmente descatalogado.
En 1988 aparece un mini álbum titulado No molestes a Pa' cuando está trabajando, coa compañía GASA, onde rescatan cinco cancións do Bienvenidos al gallinero, que son regrabadas e ademais engaden unha versión do coñecido tema The Loco-Motion. Con este disco van ser cada vez máis as persoas que se fixen neles. Neste traballo está o coñecido tema Bourbon.
Así, en 1989, aparece Purita Dinamita, producido por Paco Trinidad, un disco que será nunhas semanas disco de ouro, supondo o triunfo para o grupo biscaíño. Temas como Billy Joe, Toro mecánico ou Pandilleros arrasan nas radios converténdoos en clásicos da banda. Nestes primeiros anos o grupo estivo apoiado por Juanra Viles, batería de Duncan Dhu naqueles anos.
Sin rodeos será o título do seguinte álbum que aparece en 1990, un disco menos comercial, máis country rock que todos os anteriores, máis tranquilo e máis elaborado. Tamén foi producido por Paco Trinidad, aínda que non tivo tanto éxito como Purita Dinamita. Dous anos despois gravaron Juntos y revueltos, producido por Colin Farley, pero o disco non tivo tanto éxito como os anteriores. Pouco despois o contrato coa compañía acabóuselles e non foron renovados. O grupo disolveuse pouco despois, cando apareceron certas diferenzas musicais.
Cana de azucre
Para ver outros vexetais con este nome ver: cana (vexetal).
dereita|miniatura|240px|Canas cortadas miniatura|240px|Ilustración
A cana de azucre (Saccharum officinarum), é unha das seis especies do xénero Saccharum, gramíneas altas que proveñen do sueste asiático. É un vexetal co cal se fabrican azucre e alcol.
Hai uns 13 millóns de hectáreas de cultivo de cana de azucre no mundo, espallados por uns 100 países. Os principais produtores mundiais son o Brasil, a India e a República Popular da China.
Descrición
Son plantas cespitosas con talos de até 5 m x 2–5 cm, con numerosos entrenós alongados vexetativamente, doces e zumarentos. Vaíñas glabras ou vilosas; lígula de 2–4 mm; lamelas 1–2 m x 2–6 cm, glabras ou a costela media vilosa. Panícula 25–50 cm; pedúnculo glabro ou densamente puberulento; eixo glabro ou viloso; entrenós do raque de 5 mm, glabros. Espículas 3–4 mm, agudas, con tricomas de até 7 mm; gluma inferior glabra; lema inferior ciliada no 1/ 2 superior; lema superior e aresta xeralmente ausentes; anteras 3, 1.5–2 mm.
Distribución
A cana de azucre é unha planta orixinaria do sueste asiático. A expansión musulmá supuxo a introdución da planta en territorios onde daquela non se cultivaba. Así chegou ao continente europeo, máis en concreto á zona costeira entre as cidades de Málaga e Motril, sendo esta franxa a única zona de Europa onde arraigou. Posteriormente os españois levaron a planta, primeiro ás illas Canarias, e despois ás Américas. Disque a primeira vez que se levou ás Américas, foi por Pedro de Atienza, na segunda viaxe de Colón á Illa Española. Así esta cultura desenvolveuse en países como Cuba, Guatemala, Brasil, México, Arxentina, Perú, Ecuador, República Dominicana, Colombia e Venezuela, que se atopan entre os maiores produtores de azucre do mundo.
Usos
Nas zonas onde se colleita, tamén se masca a cana fresca, polo seu zume; mais tamén o zume doce véndese en vasos ou conos de papel pouco despois de ter sido extraído empregando unha máquina con esa fin. Nalgúns países como Cuba e República Dominicana este zume coñécese coma guarapo.
Diferentes microorganismos asociados ás súas raíces e algúns que medran dentro dos tecidos da planta (endófitos), como no seu talo e as follas, poden fixar o nitróxeno atmosférico, o que permite o seu cultivo en moitas zonas sen aporte de fertilizantes nitroxenados.
Cultivo
A cana é un cultivo de zonas tropicais ou subtropicais do mundo. Requiere auga e solos axeitados para medrar ben. É unha planta que asimila moi ben a radiación solar, tendo unha eficiencia achegada a 2% de conversión da enerxía incidente en biomasa. Unha cultura eficiente pode producir 100 a 150 toneladas de cana por hectárea por ano (con 14% a 17% de sacarosa, 14% a 16% de fibra e 2% doutros produtos solúbeis).
Climatiformes
Os climatiformes (Climatiiformes) son unha orde extinta de peixes acantodios. Eran abundantes ó final do Silúrico, pero volvéronse máis raros a mediados do Devoniano; unha única familia, a Gyracanthidae, estendeuse até o Carbonífero, e con ela extinguiuse toda a orde neste último período.
Anatomía
Caracterízanse por posuír unhas grosas e duras espiñas, ósos dérmicos recubrindo gran parte dos laterais ou frontal da cabeza e unha ou un grupo de espiñas ventrais intercaladas entre as aletas peitorais e pélvicas. Xeralmente teñen un corpo pequeno, de menos de 15 cm, dentes diminutos e dúas aletas dorsais.
Franzomel, Liáns, Oleiros
Franzomel é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 253 habitantes (129 homes e 124 mulleres).
Cana de azucre
Cultivo
A cana require de abundante auga. O seu período de crecemento varía entre 11 e 17 meses, dependendo da variedade de cana e da zona. Require de nitróxeno, fósforo, potasio e certos oligoelementos para a súa fertilización. En zonas salinas engádese xofre para controlar o sodio.
A cana pódese apañar a man ou a máquina. A colleita manual faise a base de persoas con machete que cortan os talos (xeralmente despois de queimada a planta para facer máis eficiente o labor) e organízanos en feixes para o seu transporte. Unha persoa pode apañar entre 5 e 7 t por día de cana queimada e 40% menos de cana sen queimar. A colleita mecánica faise con colleitadoras que cortan o mato e separan os talos das follas con ventiladores. Unha máquina pode colleitar 30 toneladas por hora, mais co inconveniente de que dana a raíz ou soca, diminuíndo en gran medida o nacemento de novas plantas por este método sendo moitas veces necesaria a replantación.
Taxonomía
Saccharum officinarum foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 54. 1753. Saccharum: nome xenérico que deriva do grego sakcharon, "azucre", e outras palabras semellantes en malaio e sánscrito para "azucre ou o zume da cana de azucre".
officinarum: epíteto latino que significa "vendido coma herba medicinal".
Cuzieu, Ain
Cuzieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Raíces de Abaixo, Cee, Cee
Raíces de Abaixo é un lugar da parroquia de Cee no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 61 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 26 homes e 35 mulleres
Río Sénia
260px|miniatura| O Sénia (en castelán: Cenia) é un curto río do leste de España, que transcorre entre as provincias de Tarragona e Castelló. Ten 49 km de lonxitude e desemboca no mar Mediterráneo.
O río nace nos Ports de Beseit, no concello de La Pobla de Benifassà, na comarca do Maestrat. As súas augas acumúlanse pouco despois no encoro de Ulldecona, situado no mesmo termo municipal, a 477 m de altitude.
A partir do encoro, o río discorre por zonas de fortes pendentes, o que lle proporciona unha elevada osixenación, sendo a vexetación moi abundante, o que contribúe a manter o hábitat da vida piscícola. Posteriormente, e antes de chegar a La Sénia, existen derivacións de caudal que abastecen aos regadíos desta zona, unhas 2.360 hectáreas.
Pouco antes de La Sénia, o río alcanza a fronteira entre Cataluña e a Comunidade Valenciana; a partir de entón e ata a súa desembocadura, o Sénia servirá de límite fronteirizo entre estas dúas comunidades autónomas. A partir deste punto a canle practicamente non recibe achegues naturais e a calidade da auga empeora de forma notable.
Park Chanyeol
Park Chanyeol, nado o 27 de novembro de 1992, é un rapeiro, cantante, compositor e actor surcoreano. Debutou en 2012 como membro da banda surcoreano-chinesa EXO e da súa subunidade EXO-K.
Primeiros anos
Park Chanyeol naceu en Seúl, Corea do Sur. Asistiu á Hyundai High School en Apgujeong-dong, Seúl. Ten unha irmá chamada Park Yoora, quen é actualmente unha presentadora na cadea de televisión surcoreana YTN,  e anteriormente na MBC. Chanyeol foi admitido nunha institución privada de interpretación cando tiña dezaseis anos, onde se volveu un bo amigo de P.O. de Block B.
Despois de ver Escola de Rock na escola primaria, Chanyeol interesouse na música e pronto comezou a tocar a batería. Chanyeol, comezou a soñar con converterse nun cantante tras de escoitar Unconditional Kismet de Yoo Young-jin. Cando era un estudante de primeiro curso da escola media, formou unha banda chamada "Heavy Noise" cos seus mellores amigos e tocou con eles durante uns tres anos. Durante os seus primeiros anos de instituto, estivo imbolucrado na banda da súa escola, "Siren".
Chanyeol citou Jason Mraz e Eminem como as súas máis grandes influencias, aínda que na escola media era un gran seguidor de bandas de rock como Muse, Green Day, Nirvana, e X-Japan.
Chanyeol converteuse nun aprendiz en SM Entertainment despois de gañar o segundo posto no Smart Model Contest de 2008. Mentres adestraba en S.M., comezou a centrarse no rap. Antes do seu debut, Chanyeol fixo cameos no vídeos musicais de TVXQ, "HaHaHa Song" e de Girls' Generation "Genie" en 2008 e 2010 respectivamente.
É actualmente un estudante de Administración de Cultura e Arte na Kyung Hee Cyber University xunto a compañeiros de Exo como Suho, Baekhyun, e Kai.
2012 - 2014: comezos de carreira
Chanyeol foi anunciado oficialmente como o derradeiro membro do grupo o 23 de febreiro de 2012. O grupo debutou oficialmente o 8 de abril de 2012.
En abril de 2012, apareceu no vídeo musical de Girls' Generation-TTS do sinxelo do seu debut "Twinkle".
En 2014, Chanyeol escribiu o rap para a versión coreana da canción "Run" do segundo disco de Exo Overdose e tamén apareceu nos discos de debut dos seus compañeiros do mesmo selo discográfico Henry e Zhou Mi. Converteuse nun membro do elenco dos realities televisivos da SBS: Law of the Jungle en Micronesia e Roommate. Deixou Roommate en setembro por problemas de axenda.
2015 - presente: actuación e composición
En abril de 2015, Chanyeol fixo o seu debut na grande pantalla co filme surcoreano  Salut d'Amour xunto coa actriz  Moon Ga-young, quen posteriormente coprotagonizou o drama web Exo Next Door.  En xuño de 2015, Chanyeol, xunto cos seus compañeiros de Exo Chen e Lay, escribiu a versión coreana da canción "Promise" da reedición Love Me Right do segundo álbum de estudio de Exo, Exodus. Máis tarde escribiu o rap de "Lightsaber", o sinxelo promocional para Star Wars: The Force Awakens, que foi posteriormente incluída no terceiro EP de Exo, Sing for you.
En abril de 2016, Chanyeol escribiu e interpretou o rap da canción "Confession" do álbum de debut de Yesung, Here I Am. No terceiro álbum de estudio de Exo Ex'Act, o cal foi lanzado en maio, coescribiu a letra da canción "Heaven". En xuño do mesmo ano, foi lanzado o filme coreano-chinés So I Married An Anti-fan, no cal Chanyeol desempeña o papel como protagonista masculino xunto coas actrices Yuan Shanshan e Seohyun. El e mais Yuan Shanshan tamén gravaron un dueto titulado "I Hate You" como tema principal do filme. En setembro, Chanyeol comezou a filmar a vindeira serie de televisión da MBC, Missing Nine. O 6 de outubro, Chanyeol e o cantante de R&B americano Tinashe foron anunciados como invitados na canción do grupo americano de hip hop Far East Movement e do músico americano Marshmello, "Freal Luv".
En directo (álbum de La Polla Records)
En Directo é o sexto disco do grupo vasco La Polla Records. Á súa vez, é o primeiro disco en directo. Foi gravado en 1988, en Lakuntza, un pequeno municipio de Navarra.
5-Metilcitosina
A 5-metilcitosina é unha forma metilada da base nitroxenada citosina, que pode estar implicada na regulación da transcrición de xenes. Cando a citosina está metilada, o ADN mantén a mesma secuencia de nucleótidos, pero a expresión de xenes metilados pode ser alterada (como estuda a epixenética). A 5-metilcitosina é incorporada no nucleósido 5-metilcitidina.
Na 5-metilcitosina, un grupo metilo está unido ao 5º átomo do anel de 6 átomos (cóntase en sentido contrario dos punteiros do reloxio desde o nitróxeno do NH na posición das 6 horas en punto, non das 2 en punto). Este grupo metilo distingue a 5-metilcitosina da citosina.
In vivo
A 5-metilcitosina é unha modificación epixenética orixinada pola acción de encimas ADN metiltransferases.
336px|center
A función deste composto varía significativamente entre as especies:
Aínda que a desaminación espontánea da citosina orixina uracilo, o cal é recoñecido e eliminado polos encimas de reparación do ADN (por estar nun lugar indebido), a desaminación da 5-metilcitosina forma timina. Esta conversión dunha base do ADN de citosina (C) a timina (T) pode causar unha mutación por transición. Ademais, a desaminación encimática activa da citosina ou da 5-metilcitosina pola familia APOBEC de citosina desaminases podería ter implicacións beneficiosas sobre varios procesos celulares e sobre a evolución dos organismos. por outra parte, as implicacións da desaminación da 5-hidroximetilcitosina coñécense peor.
In vitro
O grupo NH2 pode ser eliminado (desaminación) da 5-metilcitosina para formar timina co uso de reactivos como o ácido nitroso. A citosina desamínase a uracilo en similares condicións.
300px|miniatura|esquerda|Desaminación da 5-metilcitosina a timina
A 5-metilcitosina é resistente á desaminación por tratamento con bisulfito, o cal si pode desaminar residuos de citosina. Esta propiedade aprovéitase a miúdo para analizar os patróns de metilación de citosinas no ADN por medio de secuenciación por bisulfito.
Castro do Valebo
O castro de Valebo, tamén chamado O Outeiro, é un castro situado na parroquia de Castrelo de Miño, no concello ourensán de Castrelo de Miño.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado sen estruturas visibles na actualidade. En superficie atópanse restos de cerámica común castrexo-romana. O lugar de asentamento alcanzaría unhas medidas aproximadas de 250 metros de norte a sur e 125 de leste para oeste, e tería en planta unha forma ovalada. Nos lados norte, leste e oeste a pendente do terreo é bastante acusada.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Arato de Solos
Arato (en grego Ἄρατος), nado en Solos (Cilicia) o -310 e finado o -240, foi un escritor grego.
Traxectoria
miniatura|Phaenomena Compuxo o seu poema máis famoso, Fenómenos (Φαινόμενα), na corte macedónica de Antígono II Gónatas e concluíuno cara ao 275 a.C. Escribiu outros poemas eruditos, algúns de tema médico, hoxe perdidos. Gozou dunha gran reputación entre os alexandrinos primeiro e entre os romanos despois. O mesmo Calímaco celebrouno nun fermoso epigrama, e moitos outros o mencionaron eloxiosamente, como un mestre desa poesía astronómica, estelar nos seus temas e luminosa nos seus versos.
Os Fenómenos son o máis refulxente e sonado produto helenístico da poesía didáctico-astronómica. É dicir, pertence a un xénero de poesía que atopa xa en Hesíodo o seu mestre máis antigo, e que tivo notábeis practicantes no mundo antigo. No ámbito latino cómpre lembrar que as Xeórxicas de Virxilio se encadran nese mesmo carreiro literario. Nalgo máis de mil hexámetros (1154 exactamente), Arato de Solos, poeta docto onde os haxa, descríbenos o alto firmamento e as súas constelacións en versos de resonancias homéricas.
Xa Aristóteles dedica unhas liñas a distinguir a poesía didáctica (de tema médico ou físico) da verdadeira épica, aínda que ambos os xéneros se expresen no mesmo metro, en hexámetros.
Como no De rerum natura de Lucrecio, latexa no poema erudito sobre o ceo de Arato unha emoción relixiosa e unha cosmovisión filosófica estoica, mentres que destella nas súas imaxes unha polícroma e refinada mitoloxía. É unha magnífica e pintoresca mostra desa poesía alexandrina recargada de erudición e, doutra banda, sustentada nun sólido saber astronómico, en voga no seu tempo.
Folgosa, O Corgo
San Martiño de Folgosa é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 106 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 50 homes e 56 mulleres. O que supón unha diminución de 14 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 120 habitantes (55 homes e 65 mulleres) e 34 menos que en 2000.
Universidade de Tecnoloxía de Delft
A Universidade de Tecnoloxía de Delft (en neerlandés: Technische Universiteit Delft), coñecida internacionalmente como TU Delft, é un dos centros de ensino superior máis importantes dos Países Baixos e unha das universidades tecnolóxicas con máis prestixio de Europa e do mundo.
Fundouse na cidade de Delft, na Holanda Meridional, o 8 de xaneiro de 1842 co nome de Academia Real (Koninklijke Akademie), que despois cambiaría polo de Alta Escola Tecnolóxica (Technische Hogeschool) e finalmente, en 1986, polo de universidade.
Foi catalogada por Times Higher Education como a número 15 do mundo en enxeñaría e tecnoloxía da información (mellor da Unión Europea) e número 83 do mundo.
Facultades
Conta con oito facultades, a maior parte delas situadas ao sueste do concello de Delft, onde forman un campus, conxuntamente con empresas de investigación e laboratorios.
Centros de investigación
A investigación desenvólvese nestes sete institutos principais, aos que se suman outros centros máis específicos en cada área. Os sete institutos da TU Delft son os seguintes:
Sanche Pequeno, Piñeiro, Xermade
Sanche Pequeno é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Permiso de conducir
Circular sen esta autorización, dará lugar á inmobilización do vehículo manexado e a unha denuncia por parte do Axente.
Validez
Se o permiso ou licenza foi expedido en España, este terá validez para toda a Comunidade Europea. Se se obtivo o permiso noutro país alleo á comunidade Europea, se deberá trocar segundo o seu caso na debida Xefatura de Tráfico provincial correspondente.
Todo permiso ou licenza ten unha data de validez máxima, chegada a cal o condutor deberá renovala e realizar un exame psicotécnico (do mesmo xeito que ó obter o permiso), do que dependerá a renovación do mesmo, xa que avalía se o condutor continúa estando capacitado fisicamente para poder conducir.
Licenza de Conducir e Permiso de Conducir
Son documentos distintos.
Licenza
Non se necesita licenza para conducir bicicletas
A licenza tan só permite o manexo de:miniatura|Licenza de conducir española. Validez de 10 anos.
A idade mínima para obter esta licenza é de 14 anos. Hai que realizar 2 exames: Un de circulación viaria específico de licenzas (de dificultade máis reducida que o dos permisos) e outro práctico específico.
Permiso
Posuír un Permiso de circulación anulará calquera Licenza, xa que este permite a condución de devanditos vehículos.
Clases e condicións do Permiso de conducir
O permiso de conducir se subdivide en clases. A clase regula o tipo de vehículo que autoriza a conducir:
A1
Idade mínima para obtelo: 16 anos
A
Idade mínima para obtelo:18 anos
Habilita a condución pola vía pública de: A concesión deste permiso implica a capacidade de manexar vehículos que autorice a clase A1.
Para obter esta clase, a lei esixe aprobar 4 exames. Dous teóricos e dous prácticos:
B
Idade mínima para obtelo:18 anos
Habilita a condución pola vía pública de:
Para a condución de vehículos que realicen transporte escolar ou transporten materias perigosas precisarase unha autorización especial.
Para obter esta clase, a lei esixe aprobar 2 exames:
A obtención deste permiso non implica a concesión do A1,A,BTP,C1,C,D1,D,E.
C1
Idade mínima para obtelo: 18 anos e ser titular do permiso B en vigor.
Habilita a condución pola vía pública de: Teórico de específico e mantemento do automóbil. Manobras en circuíto pechado, composto das manobras de arranque en rampla, marcha atrás en curva, aproximación a peirao de carga e estacionamento en liña. Circulación en vía pública.
C
Idade mínima para obtelo: 21 anos (18 en caso de ter Certificado de Aptitude Profesional) e ser titular dun permiso B en vigor.
Habilita a condución pola vía pública de:
Teórico de específico e mantemento do automóbil (se o aspirante é titular do permiso C1 e ten máis de 21 anos esta exento desta proba). Circuíto pechado, composto das probas de arranque en rampla, marcha atrás en xiro, estacionamento en liña e aproximación en marcha atrás a peirao de carga. Circulación en vía pública.
A obtención deste permiso non implica a concesión do A1,A,D1,D,E
A obtención deste permiso implica a concesión do C1 e BTP
C E
D1
Habilita a condución pola vía pública de:
Teórico específico. Manobras en circuíto pechado, composto polas manobras de arranque en rampla, marcha atrás en curva e estacionamento en liña. (Se o aspirante é titular dun permiso da clase C1 ou C estará exento destas probas) Circulación en vía pública.
A obtención deste permiso non implicará a concesión do A1,A,BTP,C1,C,D,E.
D
Idade mínima para obtelo: 21 anos e ser titular do permiso da clase B en vigor.
Habilita a condución pola vía pública de:
Teórico específico. (Se o aspirante é titular do permiso D1 estará exento desta proba) Manobras en circuíto pechado, composto polas manobras de arranque en rampla, marcha atrás en curva e estacionamento en liña. (Se o aspirante é titular dun permiso da clase C estará exento destas probas) Circulación en vía pública.
A obtención deste permiso non implica a concesión do A1,A,C1,C,E '''A obtención deste permiso implica a concesión do D1 e do BTP.
E
Idade mínima para obtelo: 18 anos para o B E. 18 anos para o C1 E e C E con Certificado de Aptitude Profesional. 21 anos para o D1 E, D E, C1 E e C E. Ser titular do permiso para o que se solicite o E.
Manobras en circuíto pechado, formado polas manobras de arranque en pendente ascendente, marcha atrás en curva, estacionamento en liña, axuste e dasacoplamiento de remolque ou semiremolque e aproximación a peirao en marcha atrás.
Circulación en vía pública. Se o aspirante é titular dun permiso C1 E, D1 E ou D E e solicita o C E esta exento da proba teórica.
BTP
Idade mínima para obtelo:18 anos, ser titular do permiso da clase B en vigor e ter un ano de antigüidade no permiso B (o ano de antigüidade pode ser substituído por un Certificado de Aptitude Profesional).
Habilita a condución pola vía pública de:
Será necesario realizar 1 exame: (Antigamente era necesario realizar outro exame máis de Mecánica de Vehículos. A D>T decidiu prescindir deste exame en 2006)
Permisos plastificados (Modelo de Permiso de Conducir Europeo)
O 2 de xullo de 2004 a lexislación Europea aproba un novo modelo de permiso de conducir acollido no Real Decreto 1598/2004. Simplemente é un formato distinto ó anterior que, no caso de España, era máis grande, de cartón, e facilmente falsificable.
O formato plastificado aseméllase ós cartóns de crédito, feito en plástico, impreso a alta definición, contén tinta só visible á luz ultravioleta, imaxes codificadas, lámina holográfica de seguridade e gravación en láser das datas de validez e expedición.
Os permisos plastificados teñen outro proceso de fabricación (sendo a Real Casa da Moeda a encargada deste proceso), o cal fai que a entrega destes documentos sexa superior ó mes e medio, non como cos antigos de cartón cuxa entrega realizar en 15 días. Se se é posuidor dun permiso antigo de cartón, só se poderá obter o actual unha vez expire a súa data de validez. En caso de deterioración, roubo ou extravío poderase solicitar un duplicado, pero se lle entregaría outro documento co formato de sempre, en cartolina rosa.
Ligazóns externas
Führerschein und Fahrerlaubnis Permiso de conducir Gidabaimena Førerkort Carteira nacional de habilitação
Passion Pit
Passion Pit é un grupo musical estadounidense de indietronica orixinario de Cambridge, Massachusetts, formado no 2007. O grupo está formado por Michael Angelakos (voz e teclados), e nos directos conta cos músicos Chris Hartz (batería), Aaron Harrison Folb (baixo/sintetizadores), Giuliano Pizzulo (guitarra/sintetizadores), Pete Cafarella (sintetizadores) e Ray Suen (guitarra/sintetizadores).