cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Experimento de Melde
Frecuencia das ondas estacionarias
Ao ser empregada a aproximación de mínimos cadrados no experimento de Melde en base aos datos reportados polas lonxitudes de onda e a tensión, pódese establecer que a ecuación da recta que goberna este modelo para este caso específico é a seguinte: Como o valor que acompaña á variable x\, representa o valor da pendente dunha recta, que neste caso non pasa pola orixe do sistema de coordenadas, é posible coñecer a frecuencia da onda, a partir dea relación que predixo Melde en base ao cálculo diferencial.
Sikorsky SH-3 Sea King
Orixe
A finais de 1961 e comezos de 1962 usouse un HSS-2 Sea King da Armada modificado para bater os récords de velocidade da FAI de 3 km, 100 km, 500 km e 1 000 km. Esta serie de voos remataron o 5 de febreiro de 1962 establecendo o HSS-2 un récord absoluto de velocidade en helicópteros de 210,6 mph. Este récord foi superado por un Sud-Aviation Super Frelon francés modificado o 23 de xullo de 1963 que alcanzou unha velocidade de 217,7 mph.
Experimento de Melde
Frecuencia das ondas estacionarias
Polo tanto pódese coñecer a frecuencia dunha onda estacionaria no experimento de Melde, coñecendo o valor da pendente e do termo da densidade lineal. En base a eses cálculos pódese predicir o seu valor. (Respectando as unidades do Sistema internacional).
Influencia do experimento de Melde na actualidade
Aínda que o experimento de Melde permitiu o recoñecemento e estudo das ondas estacionarias, iso non quedou limitado a ese campo. As ondas estacionarias son un fenómeno con implicacións moi importantes no campo da acústica e o fenómeno da reflexión e interferencia construtiva das ondas.
Sonar
miniatura|300px|Ondas estacionarias producidas ao encontro de dous pulsos sónicos que se atopan.
O sonar (acrónimo de Sound Navigation And Ranging) é, basicamente, un sistema de navegación e localización similar ao radar pero que, en troques de emitir sinais de radiofrecuencia, emite impulsos ultrasónicos. O transmisor emite un haz de impulsos ultrasónicos a través do emisor. Cando chocan cun obxecto, os impulsos reflíctense e forman un sinal de eco (onda estacionaria) que é captada polo receptor.
Algúns animais posúen un sonar natural como é o caso dos golfiños. Estes utilízano para orientarse en augas turbias e cazar con seguridade.
Aínda que os animais non posúen un sistema instrumental que permita localizar os nodos ou anti-nodos, os seus órganos biolóxicos poden distinguir as ondas estacionarias e así guiarse durante a noite ou na profundidade do mar.
Ecografía
A ecografía é un procedemento moi sinxelo, no que non se emprega radiación, e non se limita ao campo da obstetricia, tamén pode detectar tumores no fígado, vesícula biliar, páncreas e ata no interior do abdome.
Telecomunicacións
Ao realizarse unha transmisión de televisión ou unha comunicación radial ou telefónica, prodúcense as ondas estacionarias. As radiofrecuencias de televisión, aparellos de fax, telefonía móbil, e transmisións satelitais prodúcense no campo electromagnético. A radiación electromagnética é unha combinación de campos eléctricos e magnéticos oscilantes e perpendiculares entre si que se propagan a través do espazo transportando enerxía dun lugar a outro. Cada punto onde ambas ondas atópanse representa un nodo. Esta superposición de ondas xera un efecto de ondas estacionarias.
Música
miniatura|200px|Teclado dun órgano da Basílica de San Martín en Alemaña: á beira das teclas, pódense ver os interruptores do paso de aire para cada tubo. Os tubos de cana ou doutras plantas de tronco oco, constituíron os primeiros instrumentos musicais. Emitían son soprando por un extremo. O aire contido no tubo entraba en vibración emitindo un son.
As versións modernas destes instrumentos de vento son as frautas, as trompetas e os clarinetes, todos eles desenvolvidos de forma que o intérprete produza moitas notas dentro dunha ampla gama de frecuencias acústicas.
Ao interior do tubo dun órgano, o aire transfórmase nun chorro na fenda entre a alma (unha placa transversal ao tubo) e o beizo inferior. O chorro de aire interacciona coa columna de aire contida no tubo. As ondas que se propagan ao longo da corrente turbulenta manteñen unha oscilación uniforme, producindo ondas estacionarias na columna de aire, facendo que o tubo produza son.
Il Pigmalione
Historia
Esta popular historia xa fóra adaptada para unha obra de teatro musical de Jean-Jacques Rousseau en Lión en 1770. Donizetti tomou o libreto de Sografi, que fora escrito inicialmente para unha ópera de Giovanni Batiste Cimador (Pimmaglione, Venecia, 1790) e empregado nunha ópera de Bonifacio Asioli (1796), que estaba, xunto coa obra de Rousseau, na Biblioteca do Liceo de Boloña.
Trátase da primeira ópera do xove Donizetti, composta cando tiña 19 anos e estudaba composición en Boloña con Stanislao Mattei. A partitura autógrafa sinala como datas extremas de inicio e fin do traballo o 15 de setembro e o 1 de outubro de 1816: é posible polo tanto que a ocasión fora a visita en setembro do primeiro mestre do xove, Johann Simon Mayr.
A ópera non foi posta en escena mentres o compositor estaba vivo: a primeira representación tivo lugar o 13 de outubro de 1960 no XVII Festival delle novità no Teatro Donizetti da cidade natal do compositor, Bergamo (Italia). Esta representación foi dirixida por Armando Gatto, con Doro Antonioli no papel de Pigmalione e a soprano Oriana Santunione no papel de Galatea.
Argumento
A historia transcorre en Chipre e está baseada na famosa historia do rei e escultor Pigmalión, orixinalmente tomada do décimo libro das As metamorfoses de Ovidio. Pigmalione, consternado por non poder atopar na vida real o ideal de beleza feminina, crea unha escultura de si mesmo. Logo de terse namorado da súa propia creación, Pigmalione entoa unha oración para animar a escultura (bautizada como Galatea), e é respostada por Venus.
Análise
Il Pigmalione é un modesto traballo de estudante, dunha breve duración e con tan só dúas personaxes; non obstante a soprano non intervén no final da ópera, o que provoca que "a trama careza de tensión dramática".
Os dous papeis, escritos en tesituras limitadas, están discrétamente ornamentados. A partitura está pensada para pequena orquestra. Un feito único respecto das obras de Donizetti é que a partición non se divide en números, o que fai pensar que se trataba dun traballo de estudante, non destinado a ser representado.
Orquestración
A partitura de Donizetti está pensada para unha pequena orquestra formada por:
Guillerme Tell
200px|miniatura|Guillerme Tell e o seu fillo. Memorial en Altdorf, capital do cantón suízo de [[Uri.]] 200px|miniatura|Portraits et Vies des Hommes Illustres, 1584 Guillerme Tell (Wilhelm Tell en alemán) é un personaxe lendario da independencia suíza (século XIV). Non existe ningunha proba documental contemporánea á data de existencia de Guillerme Tell que poida probar que se tratase dun personaxe real. A súa existencia aparece nunha serie de relatos lendarios dos séculos XV e XVI que inclúen altas doses de fantasía e motivos folclóricos. Porén, resulta probable que algún dos trazos e episodios que se lle atribúen pertencesen realmente a algún combatente (ou combatentes) pola independencia suíza non identificados de principios do século XIV, ao cal a imaxinación popular dotaría posteriormente de elementos lendarios.
A Lenda de Tell
Segundo as lendas, Tell era un habitante de Bürglen (pobo do cantón suízo de Uri), besteiro, famoso pola súa puntería, de finais do século XIII e principios do XIV. Naquela época, a Casa de Habsburgo anexionara algúns cantóns suízos no seu intento de conseguir a contigüidade territorial entre as súas posesións no alto Rin e as do Tirol.
Certo día no que Guillerme Tell, que ata entón non desenvolvera ningunha actividade política, pasaba pola praza maior de Altdorf acompañado polo seu fillo, refusou inclinarse en sinal de respecto ante o chapeu instalado na praza simbolizando ao soberano da Casa de Habsburgo. Ante tal mostra de rebeldía ante o seu lexítimo señor, o gobernador de Altdorf, Hermann Gessler, presentado como un individuo colérico e sanguinario, detivo a Tell. Habendo chegado aos seus oídos noticia da súa fama como besteiro, obrigoulle a disparar a súa bésta contra unha mazá colocada sobre a cabeza do seu propio fillo, o cal foi situado a 80 pasos de distancia. Se Tell acertaba, sería librado de calquera cargo. Se non o facía, sería condenado a morte.
Tell intentou en balde que Gessler cambiase o seu castigo, de modo que introduciu dúas frechas na súa bésta, apuntou e grazas á súa habilidade como besteiro conseguiu acertar na mazá sen ferir ao seu fillo. Ao preguntarlle o gobernador pola razón da súa segunda frecha, Guillerme Tell contestoulle que estaba dirixida ao corazón do malvado gobernador no caso de que a primeira frecha ferise ao seu fillo. Enfurecido pola resposta, volveu detelo e mandou que o encarceraran no castelo de Küssnacht. No camiño ao castelo, a través do lago dos Catro Cantóns, estalou durante a travesía unha tormenta que a punto estaría de levar a pique á nave. Tell, desatado polos gardiáns para que puidese levalos a terra, fíxose co control do barco e logrou levalo á beira, salvando así a súa vida e a dos demais ocupantes da barca, entre os que se atopaba o propio Gessler. Apenas desembarcado, Guillerme Tell fuxiu, tendendo pouco despois unha emboscada ao gobernador e matándoo coa súa segunda frecha. Este feito marcaría o comezo da sublevación dos cantóns suízos de Uri, Schwyz e Unterwalden contra os Habsburgo, converténdose nun mito fundamental na loita de Suíza pola súa independencia.
A Historia
Ata máis dun século e medio despois de que tivesen lugar os feitos protagonizados por Guillerme Tell non empezaron a ser recollidos en crónicas e baladas transmitidas oralmente. Cara 1470 aparecen as primeiras menciones en textos escritos suízos e coñécese a existencia dun drama en verso, en alemán, chamado Wilhem Tell, que foi refundido en 1545 por Jacob Ruof (1500-1558). Con todo, a versión clásica do mito apareceu no Chronicon Helvetium de Egidio Tschudi, case 200 anos logo da época en que se supón que ocorreron os feitos relatados. Nesta crónica se datan os feitos protagonizados por Guillerme Tell en novembro de 1307, e a de 1308 como a da definitiva liberación de Suíza.
Con todo, non hai ningunha proba contemporánea de que Tell nin Gessler existisen. É máis, existen abundantes lendas que, con outros personaxes e noutros paraxes, relatan unha proeza arquera parecida á de Tell. Por exemplo, o motivo do disparo contra a mazá atopa un episodio moi similar na Crónica dinamarquesa de Saxo Grammaticus (ao redor de 1200), así como nunha antiga balada inglesa de William of Cloudeslee. Quizais por iso, no século XVIII xurdiu unha corrente historiográfica que puxo en dúbida a existencia histórica do heroe, debido á falta de fontes históricas contemporáneas e á innegable raíz folclórica dalgúns elementos que adornan a lenda.
En calquera caso, o mito encádrase perfectamente no movemento da resistencia nacido entre os campesiños do cantón de Uri a partir de 1278, o cal se confederou cos de Schwyz e Unterwalden, formando unha Liga Perpetua (1291) en contra dos Habsburgo. Este movemento transformouse deseguido nunha rebelión aberta contra os Habsburgo, que culminou coa vitoria das tropas dos tres cantóns sobre o duque Leopoldo de Habsburgo na batalla de Morgarten (1315). Os tres cantóns, predominantemente rurais e de fala alemá, formaron a Confederación Helvética, núcleo da Suíza actual.
Schiller e Rossini
Co transcurso dos séculos, a figura de Guillerme Tell encarnou os ideais de loita pola liberdade e independencia de Suíza primeiro, e máis tarde os de amor paterno e a loita pola xustiza. Numerosos autores, especialmente durante o Romanticismo, atoparon en Guillerme Tell a súa fonte de inspiración. Friedrich Schiller baseouse na lenda de Guillerme Tell para escribir un drama en cinco actos e en verso, pertencente á época clásica da literatura alemá: Guillerme Tell (en alemán: Wilhelm Tell), en 1804.
O drama de Schiller serviu de inspiración a numerosos autores posteriores, como o drama histórico Guillerme Tell de Antonio Gil y Zárate. Posteriormente, Eugenio d'Ors publicou tamén en 1926 a súa obra ''Guillermo Tell. Tragedia política'', escrita en 1923 durante unhas vacacións no Tirol, unha orixinal reelaboración da lenda do heroe suízo.
Pola súa banda, Gioacchino Antonio Rossini utilizou a obra de teatro, adaptada ao francés por Victor Étienne e por Hippolyte Bis a partir do texto de Schiller, para compoñer a ópera homónima en 1829, que se estreou en París. A abertura de dita ópera é mundialmente coñecida e popular.
Outras obras literarias
En Wilhelm Tell für die Schule, de 1971, Max Frisch presenta unha versión notoriamente distinta do personaxe e a súa historia. Aquí, non é xa un heroe da liberdade, senón un campesiño cerril e tozudo, empeñado en facer algo -disparar a frecha- que ninguén lle esixe. O representante do poder imperial aparece como un home atormentado polas xaquecas, os ventos alpinos e a incomprensión do comportamento dos lugareños. O mito nacional queda desmontado. A novela ten o elemento curioso de que notas ao pé de páxina, con citas orixinais e referencias documentais, van avalando a versión que presenta Frisch.
Winter Is Coming
"Winter Is Coming" é o episodio piloto da serie de televisión de fantasía medieval da HBO Game of Thrones. É o primeiro episodio da primeira tempada, e foi escrito polos creadores da serie David Benioff e D. B. Weiss, nunha adaptación fiel dos primeiros capítulos do libro de George R. R. Martin A Game of Thrones. O episodio foi dirixido por Tim Van Patten, refacendo o traballo feito polo director Tom McCarthy no episodio piloto sen estrear.
Como primeiro episodio da serie, introduce o mundo e os personaxes principais da serie. O episodio céntrase na familia Stark, e en como o seu señor, Eddard "Ned" Stark, se ve involucrado na política logo de que o rei o escolla para substituír o seu administrador ("Hand of the King") que morreu recentemente. O episodio recibiu valoracións moi positivas, e foi visto inicialmente por 2,2 millóns de espectadores nos Estados Unidos. Unha semana antes da estrea do episodio, HBO fixo que os 15 primeiros minutos da serie estiveran dispoñibles para velos en liña.
O título do episodio é o lema da Casa Stark, que é mencionado numerosas veces no episodio e ó longo da serie.
Alén do Muro
No continente de Westeros, os membros da Night's Watch rastrexan os movementos dos salvaxes alén do gran Muro, a enorme barreira de xeo que hai no norte, e descobren Camiñantes Brancos demoníacos e a salvaxes convertidos en non mortos. Namentres, o único supervivente da expedición marcha cara ó sur.
En Pentos
O príncipe exiliado Viserys Targaryen artella reclamar o trono do seu pai das mans do rei Robert Baratheon, a arranxa un casamento entre a súa irmá Daenerys e señor da guerra dothraki Khal Drogo. Como agasallos de voda, Daenerys recibe libros sobre os Sete Reinos de Ser Jorah Mormont, un cabaleiro exiliado leal ós Targaryen, e tres ovos petrificados de dragón do Maxister Illyrio Mopatis, quen axudou a arranxar a voda.
No Norte
Introdúcense os Stark de Winterfell: Lord Eddard "Ned" Stark, a súa muller Lady Catelyn, os seus fillos, o herdeiro Robb, a filla máis vella Sansa, a filla máis nova Arya, o fillo de dez anos Bran, e o fillo máis novo, Rickon, así como o bastardo de Ned Jon Snow e o seu pupilo Theon Greyjoy.
Ned leva ós seus fillos a presenciar a execución do desertor Will. Ignorando as advertencias de Will sobre os Camiñantes Brancos, Ned decapítao, insistindo en que os Camiñantes están extintos dende antigo. Os Stark atopan un cervo morto, símbolo da Casa Baratheon, e un loba prehistórica morta, símbolo dos Stark, cuxos cadelos son adoptados polos nenos Stark.
Chegan novas sobre a morte de Lord Arryn, amigo de Eddard e cuñado de Catelyn. Winterfell recibe a corte real, incluíndo o rei Robert, a súa muller a raíña Cersei, os seus fillos, o príncipe herdeiro Joffrey, a princesa Myrcella e o príncipe Tommen, así como Jaime, membro da Garda Real, e o irmán máis novo de Cersei e Jaime, Tyrion Lannister, un anano coñecido como "The Imp". Robert presenta os seus respectos a Lyanna Stark, a súa prometida morta e irmá de Ned, nomea a Ned como nova Man do Rei e suxire un compromiso entre Sansa e Joffrey. Catelyn recibe unha mensaxe da súa irmá Lysa, a viúva de Arryn, que sospeita que o seu marido foi asasinado polos Lannister. Ned acepta a regañadentes a posición de Man do Rei.
Bran rube por unha torre abandonada e descobre a Cersei e a Jaime tendo sexo. Para manter a relación incestuosa en segredo, Jaime empurra a Bran pola fiestra abaixo.
Concepto e desenvolvemento
Algúns estudios de Hollywood contactaran con George R. R. Martin sobre a posibilidade de adaptar a súa serie de libros A Song of Ice and Fire nun filme. Porén, Martin declarou que os libros non podían ser adaptados nun filme porque tería que eliminarse moito do seu contido, mais que si poderían ser convertidos nunha serie de televisión. En xaneiro de 2006, David Benioff contactou co axente literario de Martin, quen lle enviou os primeiros catro libros de A Song of Ice and Fire. Benioff levou uns poucos centos de páxinas do primeiro libro, A Game of Thrones, chamou a D. B. Weiss e díxolle: "Se cadra estou tolo, pero non me divertira tanto lendo algo en aproximadamente 20 anos. Así que bota unha ollada porque creo que podería ser unha gran serie de HBO". Weiss, que leu o primeiro libro en dous días, estivo moi entusiasmado sobre un posible proxecto televisivo baseado nos libros. Arranxaron un encontro con Martin, que lles preguntou se sabían quen era a verdadeira nai de Jon Snow, e estivo satisfeito coas súas respostas.
En marzo de 2006, unhas poucas semanas despois do encontro con Martin, Benioff e Weiss presentaron a idea a Showtime e despois a Carolyn Strauss de HBO, aceptando Strauss a proposta. HBO adquiriu os dereitos das novelas para convertelas nunha serie de televisión, con Benioff e Weiss como guionistas e produtores executivos da serie. A serie comezou a fase de desenvolvemento en xaneiro de 2007. A serie comezou co primeiro libro da serie "A Game of Thrones", escrito en 1996, coa intención de cada novela da serie formaría a base para os episodios dunha tempada. Porén, Benioff e Weiss tiveron que volver presentar unha proposta despois de que Carolyn Strauss renunciase á presidencia de HBO en 2008. Os primeiros dous borradores do guión piloto, escritos por Benioff e Weiss, foron presentados en agosto de 2007 e xuño de 2008 respectivamente. Se ben HBO encontrou os dous borradores do seu gusto, o piloto non aprobado até novembro de 2008.
Guionización
miniatura|Os cocreadores da serie, [[David Benioff e D. B. Weiss, escribiron o guión do episodio.]] Escrito polos creadores da serie David Benioff e D. B. Weiss, o primeiro episodio inclúe o argumento dos capítulos 1–9 e 12 (Prologue, Bran I, Catelyn I, Daenerys I, Eddard I, Jon I, Catelyn II, parte de Arya I, Bran II, Daenerys II). Algúns cambios na adaptación inclúen a secuencia dos eventos no prólogo (nos libros, é Gared e non Will quen sobrevive á expedición e Eddard decapítao despois, e o material de Arya aparece antes da chegada da familia real), novas escenas que amosan a perspectiva dos xemelgos Lannister, e a noite de vodas de Daenerys amosa a Drogo que non espera o consentimento dela para ter sexo.
Rodaxe
miniatura|Sean Bean interpreta a [[Ned Stark na serie.]] Tom McCarthy foi escollido para dirixir o piloto, rodado entre o 24 de outubro e o 19 de novembro de 2009 en localizacións de Irlanda do Norte, Escocia e Marrocos. Porén, o piloto foi considerado insatisfactorio e tivo que ser rodado de novo.
O novo episodio piloto foi rodado en 2010 polo novo director Tim Van Patten, e varios dos actores que aparecían no piloto orixinal non regresaron á serie. Tamzin Merchant foi substituída no papel de Daenerys Targaryen por Emilia Clarke, e Jennifer Ehle foi substituída no papel Catelyn Stark por Michelle Fairley. Ademais, Ian McNeice foi substituído no papel de Illyrio por Roger Allam, Richard Ridings no papel de Gared por Dermot Keaney, e Jamie Campbell Bower no papel de Ser Waymar Royce por Rob Ostlere.
Outra diferenza é que o piloto orixinal contén escenas rodadas en Escocia, e escenas de Pentos rodadas en Marrocos, mais no episodio estreado, Winterfell foi filmado nunha combinación de localizacións en Irlanda do Norte, mentres que as escenas de Pentos foron rodadas en Malta. O castelo de Doune, en Escocia, foi usado orixinalmente para recrear Winterfell, e o seu gran salón foi empregado para algunhas tomas do interior. Algunhas escenas sobreviviron, pero non foi práctico regresar a Escocia para a nova rodaxe, e unha réplica do gran salón do Castelo de Doune foi recreado en Belfast para a serie. O castelo de Ward en Irlanda do Norte foi empregado para a nova rodaxe para filmar a entrada do rei Robert no castelo de Winterfell. O aparcadoiro serviu como patio central do castelo, e a bodega serviu como cripta da familia Stark. O parque forestal de Tollymore foi usado para escena de inicio onde se produciu o encontro cos Camiñantes Brancos.
Tódalas escenas rodadas en Marrocos foron rodadas de novo en Malta. O piloto orixinal reutilizou os escenarios de Kingdom of Heaven en Marrocos para recrear Pentos e o lugar da voda de Drogo e Daenerys. En Malta, o Palacio Verdala, o palacio de verán do século XVI do presidente de Malta, foi usado para as escenas de exterior da mansión de Illyrio. A Xanela Azul foi utilizada como escenario para a voda. Porén, a rodaxe na Xanela Azul xerou certa controversia cando un ecosistema protexido foi danado por un subcontratista.
Na escena de sexo, a daquela embarazada Lena Headey foi substituída por dobre de corpo; o equipo de produción agochou o seu embarazo durante o resto da tempada. Na escena na que os Stark atopan un cervo asasinado por un lobo prehistórico cando regresaban da execución, utilizouse un animal real e non unha recreación. Como o cervo levaba morto durante dous días, fedía tanto que os actores tiveron que ter conta que non se vise reflectido nas súas caras. Algunhas escenas rodadas nunca foron estreadas, como un flashback da morte do irmán de Eddard Stark, e a morte de Jon Arryn.
Piloto orixinal
HBO non tomou ningunha decisión durante catro meses despois de que o piloto fose presentado. En marzo de 2010, anunciouse a decisión de HBO de dar luz verde á serie, coa produción da serie programada para comezar en xuño de 2010. Porén, HBO esixiu unha nova rodaxe do piloto, e quixo que tódalas escenas de Marrocos foran eliminadas. Un cameo de George RR Martin como un nobre pentoshi na voda de Daenerys tamén foi eliminado. Arredor do 90% do piloto foi rodado de novo en 2010, con algúns cambios de actores e un director diferente.
Episodio estreado
O piloto orixinal permaneceu sen estrear, aínda que unhas poucas escenas foron rescatadas para o primeiro episodio emitido. Isto inclúe as escenas de Sansa con Catelyn (as imaxes de Michelle Fairley como Catelyn foron inseridas sobre a interpretación de Jennifer Ehle), A cabalgada de Will polo bosque (mantida aínda que interpretada cun actor diferente), a maioría do festín en Winterfell, e a escena de Ned e Robert na cripta. Esa escena foi unha das poucas que foron rodadas en 35 mm, e como consecuencia pode verse un certo gran de filme na versión HD do episodio.
Preestrea
O 3 de abril de 2011, dúas semanas antes da estrea da serie, os primeiros 15 minutos de "Winter Is Coming" foron estreados como un avance exclusivo da páxina web da HBO. Dave Banks da revista Wired considerou a preestrea "moito mellor do agardado". Scott Stinson do National Post de Toronto declarou "sabes que non estás a ver un drama de televisión cando hai dúas decapitacións nos primeiros 15 minutos."
Audiencia
O primeiro episodio de Game of Thrones obtivo unha audiencia de 2,2 millóns de espectadores na súa emisión orixinal, con 2 millóns de espectadores adicionais nas repeticións emitidas durante a mesma noite. O día despois da estrea, HBO lanzou seis minutos adicionais do episodio, engadindo outros 1,2 millóns de espectadores. As repeticións emitidas durante a semana seguinte fixeron medrar a audiencia total a 6,8 millóns.
Resposta da crítica
A resposta da crítica ó primeiro episodio da serie foi positiva. O portal Rotten Tomatoes rexistrou 10 recensións do episodio e xulgou o 100% deles como positivos, cunha puntuación media de 8,5 sobre 10. O consenso da páxina web foi "Winter is Coming é unha introdución a unha viaxe marabillosamente sombría que honra o seu material orixinal cunha execución estelar e un elenco impresionante." James Poniewozik de Time considerouno un "epic win" (vitoria épica), e Jace Lacob de The Daily Beast considerouno "inesquecible". Alan Sepinwall de HitFix escribiu que malia ser moi cedo para dicir se Game of Thrones pertencía ó panteón de HBO con series como The Sopranos ou The Wire, ten moitas cousas en común con elas. Matt Fowler de IGN escribiu que o piloto "lévanos sen esforzo, fielmente, ó longo do libro, mais tamén consegue capturar o espírito maxestosamente morboso das páxinas de Martin e convertelas en emocionantes programas de televisión.".
Moitos dos eloxios da crítica estaban dirixidos ós valores de produción e ás interpretacións: Scott Meslow de The Atlantic declarou que "o inmenso elenco da serie é case unanimamente forte, e a terra de fantasía de Westeros séntese vívida e vese incrible.". Alan Sepinwall tamén cualifica o elenco como "realmente excepcional", e declara que a serie é unha "festa para os ollos", posuíndo tódalas localizacións o seu propio aspecto memorable. A secuencia de inicio, coa vista aérea do mundo onde a serie está ambientada e cos diferentes escenarios xurdindo del, tamén foi aclamada.
O 19 de abril, menos de dous días despois da estrea inicial, HBO anunciou que a serie sería renovada para unha segunda tempada. Nunha conferencia de prensa, os executivos de HBO anunciaron a súa satisfacción coa audiencia inicial, que compararon favorablemente con True Blood.
Biblioteca Nacional de Gales
miniatura|Biblioteca Nacional de Gales. A Biblioteca Nacional de Gales (galés: Llyfrgell Genedlaethol Cymru; inglés: National Library of Wales) é a biblioteca na que actualmente se realiza o depósito legal en Gales. Está localizada en Aberystwyth. É un organismo patrocinado pola Asemblea de Goberno. Cyril Evans, organizador da conmemoración do centenario da institución expresou que "a biblioteca está considerada como unha das grandes bibliotecas mundiais,e que dispón dunha reputación internacional que fai que todos os homes e mulleres galeses estean moi orgullosos".
O galés é o principal medio de comunicación desta institución, malia que como en todos os servizos públicos se admite tanto o galés como o inglés.
Historia e edificios
En 1873 creouse un comité para recompilar o material de Gales e conservalo na Universidade de Aberystwyth (University College, Aberystwyth). En 1905, o goberno prometeu diñeiro nos seus Orzamentos, e o Consello Privado nomeou un comité para decidir sobre a situación das dúas entidades. Seleccionouse Aberystwyth para situar a biblioteca logo dunha pelexa amarga con Cardiff, en parte debido a que unha colección xa estaba dispoñíbel no Colexio.
Sir John Williams, médico e coleccionista de libros, tamén dixera que había doar a súa colección á Biblioteca, se esta se situaba en Aberystwyth, e ademais deu 20.000 libras para a eventual construción e establecemento da biblioteca. Cardiff foi seleccionado como a sede do Museo Nacional de Gales. A Biblioteca e Museo foron establecidas por decreto real o 19 de marzo de 1907.
Deseñado polo arquitecto Sidney Greenslade, que gañou o concurso para deseñar o edificio en 1909, o edificio en Grogythan, fronte a Penglais Hill, foi ocupado por primeira vez en 1916. O bloque central, ou edificio principal, foi engadido por Charles Holden como unha versión modificada do deseño de Greenslade. En 1996, abriuse unha grande edificio de almacenamento, e nos últimos anos fixéronse moitos cambios na parte dianteira do edificio. Concedéuselle un novo decreto real no 2006.
Coleccións da Biblioteca
O edificio alberga máis de 4 millóns de volumes impresos, incluídos moitos libros curiosos, como o primeiro libro impreso en galés Yn y lhyvyr hwnn, 1546 e a primeira tradución completa ao galés da Biblia (1588). Tamén conta con moitos manuscritos raros e importantes, como o Libro Negro de Carmarthen (manuscrito antigo que se conserva integramente en galés), o Libro de Taliesin, e un manuscrito da obra de Geoffrey Chaucer. Como depositario de dereitos de autor, ten dereito a recibir unha copia de cada traballo publicado desde o Reino Unido e República de Irlanda. A súa política céntrase no país de Gales, na lingua galesa e en materiais célticos.
A Biblioteca tamén posúe o arquivo político dos galeses e a National Screen and Sound Archive de Gales. Tamén ten mapas, fotografías, cadros,, gravados topográficos e de paisaxe, revistas e xornais. Tamén posúe a meirande colección de material de arquivo en Gales.
En 2000, Peter Bellwood vendeu polo menos cincuenta mapas antigos da biblioteca, que chegaron a coleccionistas privados por 70.000 libras. Detido en 2004, foi encarcerado durante catro anos e medio.
Publicacións
A Biblioteca publicou unha serie de libros sobre a súa historia e coleccións, incluíndo catálogos de manuscritos, unha bibliografía das publicacións de Gales, Rexistros Parroquiais de Gales, e os estudos académicos de Gwen John, Williams Kyffin e outros. A Biblioteca tamén publica o Diario da Biblioteca Nacional de Gales (National Library of Wales Journal).
Contidos dixitais
Moitos dos manuscritos máis importantes e os libros foron dixitalizados e están dispoñíbeis gratuitamente para ver na páxina web da biblioteca dixital. A Biblioteca ten a intención de dixitalizar gran parte das imaxes, sons e coleccións de material impreso no 2018.
Revistas en liña en galés
A Biblioteca atópase dixitalizando 50 números atrasados de revistas referentes a Gales, en galés e inglés, en Welsh Journals Online proxecto fundado por JISC, financiado por JISC. Isto ha formar o maior rexistro de texto galés na Web, así como permitir o libre acceso de todos aos artigos académicos sobre a historia, a literatura, a ciencia, poemas e recensións de libros. O sitio web conterá un total de 400.000 páxinas. Despois de que o proxecto estea terminado, as novas emisións dos títulos agregaranse a medida que xurdan a partir dun período de retención acordado coa editorial.
Entre os cincuenta títulos inclúense:
Rinoceronte negro do oeste
O rinoceronte negro do oeste (Diceros bicornis longipes) ou rinoceronte negro occidental foi unha subespecie do rinoceronte negro, declarado extinto pola IUCN no 2011. Críase que era xeneticamente diferente doutras subespecies de rinoceronte. Outrora era común na sabana da África subsahariana, pero o seu número minguou pola caza furtiva. O rinoceronte negro occidental residía principalmente no Camerún.
Paramushir
miniatura|Illa Paramushir, Foto da NASA.
Paramushir (Парамушир, 幌筵島, パラムシㇼ　ou パラムシㇽ, é unha illa volcánica na parte norte da cadea das Illas Kuriles, a segunda en tamaño, no Mar de Okhotsk no Océano Pacífico. Está separado de Shumshu polo estreito Second Kuril Strait de 2´5 km, de Antsiferov polo Luzhin Strait (15 km) cara ao suroeste, de Atlasov no noroeste por 20 km e de Onnekotan 40 km de ancho Cuarto estreito de Kuril. O seu extremo norte está a 39 km de Cape Lopatka no extremo sur da península Kamchatka. O seu nome derívase da lingua Ainu, da "illa ancha" ou da "illa populosa". Severo-Kurilsk, o centro administrativo do distrito Severo-Kurilsky, é o único poboado permanentemente poboado na illa de Paramushir.
Posúe varios volcáns, incluíndo o Fuss Peak con 1.722 metros de altitude e o Chikurachki con 1.816 metros de altitude.
History
miniatura|text-top|200px|left|A estación meteorolóxica de Paramushiru baixo control xaponés miniatura|Erupción do Chikurachki, 2003 (imaxe [[MODIS)]] miniatura|O extremo meridionla de illa de Paramushir despois dunha [[nevada.]]
Paramushir estaba habitado polo pobo Ainu no momento do contacto cos europeos. A illa aparece nun mapa oficial que mostra os territorios do clan Matsumae, un dominio feudal do período Edo no Xapón datado en 1644. Os comerciantes rusos de peles isitaron a illa en 1711 e 1713, e os misioneiros ortodoxos rusos estableceron unha igrexa en 1747 para converter aos habitantes locais. Posteriormente, reclamado polo Imperio de Ruso, a soberanía sobre a illa foi confirmada inicialmente baixo o Imperio Ruso nos términos do Tratado de Shimoda en 1855, pero foi Transferido ao Imperio do Xapón polo Tratado de San Petersburgo xunto co resto das Illas Kuriles. Os xaponeses estableceron un asentamento, Kashiwabara, no sitio da aldea Ainu máis grande, que se converteu no porto principal na illa, e un centro para a industria da pesca comercial. A illa foi administrada como parte do distrito de Shimushu da subprefectura Nemuro de Hokkaidō.
Durante a segunda guerra mundial a illa foi fortemente gornecida tanto polo Exército Imperial Xaponés como pola Armada Imperial Xaponesa. A base da IJA 91º División de Infantería, responsable da defensa das Kuriles do Norte, estableceuse en Kashiwabara, e construíronse numerosas posicións da artillería costeira e bunkers fortificados en varios lugares ao redor da illa. Ademais, o Exército Imperial xaponés construíu catro aeródromos: o aeródromo de Kashiwabara no nordés co Ki-43 Oscar, o aeródromo de Kakumabestu na costa suroeste cunha pista 1.160 m. e Nakajima Ki-44 Tojos, o aeródromo de Kitanodai na costa nordés cunha pista de 1.220 m. e Suribachi Airfield, unha base auxiliar no centro da costa sur con dúas pistas. A Armada Imperial Xaponesa tiña o aeródromo de Musashi no extremo suroeste da illa con dúas pistas de 1.220 m., unha de 1.310 m. e outra 1–280 m., operando unha variedade de aeronaves así como un radar. Estas bases foron sometidas a esporádicos bombardeos aéreos desde as Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos e a Mariña dos Estados Unidos nas Illas Aleutianas desde 1943 ata a derrota do Xapón.
As tropas da Unión Soviética desembarcaron en Paramushir o 18 de agosto de 1945 durante a invasión das Illas Kuriles e as operacións de combate continuaron ata o 23 de agosto terminando coa rendición dos membros superviventes da gornición xaponesa. Os soviéticos deportaron pola forza aos restantes habitantes civís xaponeses e enviaron aos prisioneiros de guerra a campos de traballo. Kashiwabara foi renomeado Severo-Kurilsk e a illa foi anexada pola Unión Soviética en 1946. O Xapón formalmente renunciou á soberanía sobre a illa baixo os términos do Tratado de Paz de San Francisco de 1951.
En novembro de 1952, Severo-Kurilsk foi destruída polo tsunami Severo-Kurilsk (1952) e reconstruída noutro lugar. Logo da disolución da Unión Soviética en 1990, a poboación da illa diminuíu (2.592 habitantes no censo de 2002, 5.180 no censo de 1989), e os pobos que unha vez bordearon a costa son agora cidades pantasmas. Isto débese en parte á caída da pesquería, ao tsunami extremadamente destrutivo de 1952 e as dificultades económicas xerais nos confíns máis remotos de Rusia desde a caída da Unión Soviética. A illa agora adminístrase como parte do Oblast de Sakhalin da Federación Rusa.
Navarino
Navarino, illa chilena pertencente á Provincia da Antártica Chilena na XII Rexión de Magallanes e a Antártida Chilena. Atópase situada ao sur da Illa Grande de Terra do Fogo, separada desta polo canle Beagle. Concentra a maior parte da poboación da Provincia da Antártida Chilena e da comuna de Cabo de Fornos. Os seus principais poboados son Puerto Williams, a capital provincial, Puerto Navarino, ao poñente Caleta Eugenia e Puerto Toro ao oriente da illa, todos situados na ribeira norte da Illa. Un camiño costeiro que bordea a canle de Beagle une ditas localidades. A maioría da súa poboación son mariños e pescadores dedicados á recolección de centola.
Historia
Historia e arqueoloxía son, probablemente, o máis valioso recurso da Illa Navarino e os seus sectores adxacentes. O descubrimento da cultura yámana a través dos restos existentes poden dar un aumento no definido Turismo Científico, desenvolvido nas bases dun museo local. As rutas das Misións Inglesas poderían seguir, facendo un alto en todos os puntos onde a escena dos feitos foron transcendentes. Tamén é posible facer un activo Turismo Científico na base da Arqueoloxía, Aves Acuáticas, Xeoloxía e Botánica da Illa, ademais de aproveitar o seu lugar estratéxico.
Geografia
A illa esta cuberta de bosques que acubillan unha nutrida vida animal. A paisaxe predominante é de montañas con lagos, bosques e tundra xunto a fervenzas e represas de castores. O punto máis alto é Cerro La Bandera, parte dos Dentes de Navarino que culmina a 900 metros e debe o seu nome a que no cume foi posta unha Bandeira chilena que era facilmente vista desde Puerto Williams. Ao norte está o Canle Beagle que dá coa Arxentina, ao sur a Baía Nassau que dá coas Illas Wollaston, ao poñente o Canle Murray que dá coa Illa Hoste e ao oriente o Paso Goree que dá coa Illa Lennox e a Illa Picton.
Clima
No norte da illa Navarino, onde está Porto Williams, as precipitacions medias son de 467 mm., cunha temperatura de 6 °C. O mes máis caloroso ten unha temperatura media de 9,6 °C, e o máis frío de 1,9 °C. No sur, hai máis precipitacións anuais de 800 mm e temperaturas un pouco máis frías. As choivas son distribuídas parejamente durante todo o ano e unha parte dela en neve.
Flora
No extremo norte da Illa Navarino atópase un tipo de vexetación caracterizada polo Bosque deciduo magallánico, cuxas especies características son Lenga (Nothofagus pumilio), xunto con Ñirre (Nothofagus antarctica) nas áreas máis secas, Coihue (Nothofagus betuloides) nas áreas máis húmidas e algunhas zonas de matogueiras, e Tundra Magallánica en áreas de drenaxe pobre.
Inmediatamente ao sur está o bosque húmido sempreverde magallánico, probablemente asociado ao incremento de precipitacións, a maior altitude e o melloramento da drenaxe do chan. A especie característica é Nothofagus betuloides (Coihue), formando comunidades puras en sectores de maior altitude ou costas expostas ao vento.
A porción sur da illa, que rodea os lagos Navarino e Windhond, máis os territorios da costa sur, teñen unha vexetación de Tundra magallánica. Esta formación agrupa unha serie de comunidades vexetais, entre as cales destaca a Tundra Esfagnosa (Sphagnum magellanicum) e a Tundra Pulvinada (Donatia fascicularis - Astelia pumilia).
Finalmente está o Deserto andino, que inclúe todos os territorios que por efecto das condicións climáticas derivadas da altitude, carecen de vexetación arbórea ou de matogueira alta e que non alcanzan valores de cobertura superior ao 30%, ou sen ningunha vexetación.
Poboación
En total a Illa Navarino conta con 3.000 habitantes aproximadamente repartidos en varias vilas e aldeas. 2.262 habitantes deles viven en Puerto Williams. Practicamente todos os habitantes viven no norte pero tamén existen asentamentos no sur.
Vilas e aldeas
Os asentamentos son:
Lique
300px|dereita Os liques son seres vivos moi simples que se desenvolven como láminas ou placas de varias cores na superficie de árbores ou de pedras, expostas á humidade e ao sol. Son xeralmente estudados polos botánicos, a pesar de non seren verdadeiras plantas. Os liques son unha simbiose: un organismo formado por un fungo (o micobionte) e unha alga ou cianobacteria (o fotobionte). Algúns taxonomistas colocan os liques na súa propia división (Mycophycophyta), mais isto ignora o feito de que os compoñentes pertencen a liñaxes separadas.
A verdadeira natureza desta simbiose é aínda tema de debate polos científicos. Algúns afirman que o fungo é un parasito do fotobionte; no entanto, en moitos casos, a alga soa non sobrevive no hábitat ocupado, nin tampouco o fungo illado e, polo tanto, non é realista usar o termo parasita.
Como funciona a simbiose
O micobionte benefíciase da simbiose a través dos azucres, que son o seu alimento, producidos pola alga, a través da fotosíntese. A alga gaña protección, unha vez que o fungo normalmente forma a superficie externa e mantén o interior do talo húmido, resultando nun ambiente máis estábel para a alga, que pode entón desenvolverse mellor. O fungo consegue o azucre a través de hifas especiais, chamadas apresorios ou haustorios que entran en contacto coa parede celular das células da alga. Aparentemente, o fungo pode producir unha substancia que aumenta a permeabilidade da parede da alga e permítelle adquirir, por difusión, ata o 80% do azucre que a alga produce.
Morfoloxía dos liques
A forma do talo depende da especie de fungo presente e fórmase por hifas, que se ramifican e se anastomosan. A superficie é normalmente unha capa de hifas moi compacta, chamada cortex e, logo, a seguir, atópase a capa de algas. Por baixo desta capa, atópase a medula, unha área onde as hifas deixan espazos onde se almacenan nutrientes. Por veces existe un córtex inferior, en canto que noutras especies, a medula está directamente en contacto co substrato.
Clasificación dos liques
miniatura|200px|Lique incrustante do xénero [[Rhizocarpon sobre unha rocha alpina.]] Aínda que poida haber outras clasificacións dos liques, distínguense os seguintes tipos:
Porén, para un grupo tan diverso, sempre existen exemplos que non se conforman coas clasificacións existentes. É o caso da Cladonia, que é un tipo de lique cun talo primario e un talo secundario, en que o talo primario está directamente agarrado ao substrato, en canto que o talo secundario ten un crecemento significativo, parecido ó dos liques fruticosos.
VG-1.5
A VG-1.5 ou Corredor da Costa da Morte é unha vía de alta capacidade en proxecto dependente da Xunta de Galicia. O obxectivo é conectar mediante unha vía de alta capacidade os concellos máis occidentais da Costa da Morte coa AG-55.
Historia e características
O xermolo deste proxecto parte do Plan Galicia, coa idea de unir mediante unha vía de alta capacidade os concellos da Costa da Morte e soneiráns coa AG-55, que daquela remataba en Carballo.
Porén, a lonxitude deste corredor nunca ficou claramente definida, pois estivo a expensas dos cambios de parecer da consellaría responsábel en canto á cantidade de quilómetros a prolongar da AG-55:
Mielocito
miniatura|108px|Mielocito [[basófilo (tinguidura)|basófilo ]] miniatura|108px|Mielocito [[eosinófilo (tinguidura)|eosinófilo ]] miniatura|108px|Mielocito [[neutrófilo (tinguidura)|neutrófilo ]] miniatura|[[Hematopoese.]]
Un mielocito é unha célula xove da serie granulocítica, que se encontra normalmente na medula ósea, pero pode encontrarse no sangue circulante por causa de certas enfermidades.
Estrutura
Os mielocitos derivan de promielocitos. Os promielocitos tardíos diversifícanse en tres tipos de mielocitos con gránulos específicos (neutrófilos, eosinófilos e basófilos), que darán lugar aos distintos tipos de granulocitos.
Os mielocitos neutrófilos son os máis numerosos. Son de menor tamaño que os promielocitos e con cromatina máis condensada e menos aparato de Golgi. A súa diferenza principal é que conteñen un novo tipo de gránulos citoplasmáticos (ademais dos azurófilos que xa estaban presentes nos promielocitos), menos densos e alongados orixinados na cara convexa do aparato de Golgi. Estes gránulos novos conteñen fosfatase alcalina e proteínas antibacterianas. Os gránulos azurófilos teñen encimas similares aos dos lisosomas primarios. Despois de varias divisións mitóticas, diminúe o número de mitocondrias e o núcleo, inicialmente sen indentacións, vaise facendo profundamente escotado, e a célula convértese nun metamielocito. Estes metamielocitos orixinarán os granulocitos neutrófilos de núcleo segmentado en varios lobos unidos por porcións moi delgadas.
O mielocito eosinófilo presenta grumos de cromatina periféricos no núcleo. Os seus gránulos específicos son máis grandes e eosinófilos que o citoplasma e conteñen peroxidase. Cando maduran a metamielocitos o núcleo estrangúlase e estes orixinan granulocitos eosinófilos de núcleo xeralmenrte bilobado.
Os mielocitos basófilos son os menos numerosos. Teñen un núcleo máis pálido que o doutros mielocitos e uns poucos gránulos específicos no citoplasma metacromáticos e de tamaño variable. O núcleo estrangúlase cando se converten en metamielocitos. Finalmente estes últimos orixinan granulocitos basófilos ten dous ou tres lobos.
Desenvolvemento
Os mielocitos derivan dos promielocitose dan lugar aos metamielocitos.
Illa Ross
A Illa de Ross está formada por tres volcáns no mar de Ross da Antártida, fronte á costa da Terra de Vitoria no Estreito de McMurdo a. A súa área é de 2.460 km². Só unha pequena parte da illa está libre de xeo e neve. Sir James Clark Ross descubriuna en 1841, e foi logo nomeada na súa honra por Robert F. Scott. Alberga o volcán dormente Monte Terror, de 3.230 metros de altura, e o Monte Erebus, de 3.794, son os volcáns activos máis austrais da Terra. Ambos foron nomeados por Ross polos seus barcos de nomes respectivos. A terceira maior elevación é o Monte Byrd, nomeado polo explorador estadounidense Richard E. Byrd.
A illa é reclamada por Nova Zelandia como parte da Dependencia Ross, pero esta reclamación está en suspenso en virtude do Tratado Antártico.
ZMapp
300px|miniatura|right|Esquema de como se obteñen anticorpos monoclonais a partir de [[hibridomas. Para producir o ZMapp os xenes que codifican os anticorpos son extraídos dos hibridomas de rato, transformados por enxeñaría xenética para substituír os compoñentes específicos de ratos por compoñentes humanos, e despois transfectados a plantas de tabaco. ]] O ZMapp é un medicamento biofarmacéutico experimental que consta de tres anticorpos monoclonais quiméricos que se empezou a desenvolver como tratamento para a enfermidade do ébola. Dous dos seus tres compoñentes foron desenvolvidos orixinalmente polo Laboratorio de Microbioloxía Nacional da Axencia de Saúde Pública de Canadá, e o terceiro polo Instituto de Investigación Médica de Doenzas Infecciosas do Exército dos Estados Unidos; o cóctel foi optimizado por Gary Kobinger, un investigador do Laboratorio de Microboioloxía Nacional canadense e posteriormente acabou de desenvolverse baixo licenza de Mapp Biopharmaceutical. O ZMapp utilizouse por primeira vez en humanos durante a epidemia de ébola de 2014 en África occidental, e previamente só fóra probado en animais e non fora sometido a un ensaio controlado aleatorizado. O NIH estadounidense iniciou un ensaio clínico en xaneiro de 2015 con persoas de Serra Leoa, Guinea e Liberia que pretendía recrutar 200 persoas, pero a epidemia foi desaparecendo e o ensaio foi pechado nunha fase temperá, polo que os datos obtidos non eran estatisticamente significatvos para determinar se o ZMapp funcionaba ou non.