cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ernesto Toscano Sánchez
Traxectoria
Fillo do cordobés José Toscano e mais de Carmen Sánchez, de Fuentelapeña (Provincia de Zamora). Nun principio quería estudar Arquitectura, mais fixo Medicina na Universidade de Valladolid, rematando en 1945. Foi interno en cirurxía no Hospital Universitario de Valladolid cos doutores Cuadrado e Vara López, e en xaneiro de 1947 comezou a traballar en Vigo no sanatorio do doutor Manuel Amoedo Seoane, na rúa Sagunto. Durante unha estancia en Lisboa, para subministrarlle radioterapia ao seu pai, fixo un curso de anestesia.
En 1949 estableceuse pola súa conta, primeiro nun piso na rúa Taboada Leal, logo nun chalé alugado no Seixo, e en 1950 mercou o chalé da rúa do Cristo onde exercera o doutor Jiménez. Foi tamén médico de empresa no estaleiro Álvarez e foi cirurxián na Residencia Sanitaria Almirante Vierna (despois Hospital Xeral) e despois no ambulatorio.
Jason (foguete)
Jason, tamén coñecido coa denominación Argo-E5, foi un foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido a finais dos anos 1950 e formado por cinco etapas.
Jason foi desenvolvido pola Forza Aérea dos Estados Unidos para ser lanzado durante as probas nucleares da operación Argus e estudar os efectos da radiación a alturas de entre 700 e 800 km. Cada Jason estaba formado por unha primeira etapa Honest John, dous foguetes Nike como segunda e terceira etapas, un Recruit como cuarte etapa e un T-55 como quinta. Tiñan unha masa de 3330 kg, unha lonxitude de 17,5 m, un diámetro de 58 cm e eran capaces de chegar aos 800 km de altura. Todos os Jason, 22 en total, foron lanzados durante 1958. Foi sucedido polo foguete Javelin.
Evento Miyake
miniatura|O evento AD 774/5 en vista de 10Be, 14C e 36Cl. Serie temporal para AD 760–810 (a) de fluxo 10Be dos núcleos de xeo NEEM-2011-S1, NGRIP e WDC ademais do fluxo medio de 10Be inferido (curva azul espesa), (b) da taxa de produción modelada [[Carbono-14|14C baseada en medicións publicadas previamente 12 e (c) do fluxo de 36Cl21 ademais dunha inserción cunha serie máis longa que abarca 500–1500 AD para 36Cl onde o rectángulo gris representa o intervalo de tempo investigado. As liñas descontinuas representan os niveis de fondo naturais que se establecen como valores medios anteriores e posteriores ás áreas cubertas. As áreas cubertas representan as melloras de produción estimadas causadas polo evento de raios cósmicos de AD 774/5. As series 10Be e 36Cl foron corrixidas para unha compensación temporal entre as cronoloxías de núcleos de xeo e aneis de árbores. O panel da dereita mostra melloras na produción de radionúclidos causadas polo evento AD 774/5 en átomos cm−2 s−1 durante 1 ano para (d) 10Be, (e) 14C e (f) 36Cl. Os aumentos de radionúclidos ilustráronse con frechas correspondentes á relación entre as melloras de fluxo/produción inferidas acumuladas durante 1 ano (rectángulos de cores) e os niveis de fondo estimados (rectángulos brancos). As incertezas baséanse na propagación do erro, incluíndo erros de medición e unha variabilidade de fondo de 1σ.]] Un evento Miyake é unha poderosa explosión de raios cósmicos. Actualmente descoñécese a orixe e a causa destes aumentos. Os brotes están marcados en particular polo aumento do isótopo de carbono C14 nos aneis das árbores, o que significa que os acontecementos poden ser datados dendrocronoloxicamente. Os acontecementos teñen lugar de media cada 1000 anos. As últimas erupcións deste tipo tiveron lugar ao redor do 7176 a. C., 5410 a. C., 5259 a. C., 663 a. C., 774 e arredor do 993. Segundo estudos do físico australiano Benjamin Pope, algunhas das erupcións foron de curta duración, mentres que outras duraron anos. Segundo Pope, unha erupción que se produza nun futuro próximo tería impactos significativos na infraestrutura global, como satélites, cables de internet e redes eléctricas.
O evento leva o nome do astrónomo xaponés Fusa Miyake que publicou os primeiros resultados deste tipo de explosións de radiación en 2012 na revista Nature. A investigación nese momento atopou un forte aumento de C14 nos aneis anuais dos cedros xaponeses para os anos 774/775.
Javelin (foguete)
Javelin, tamén coñecido coa denominación Argo-D4, foi un foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido a finais dos anos 1950 e formado por catro etapas.
Javelin foi desenvolvido pola Forza Aérea dos Estados Unidos para subistituir ao foguete Jason. Foi usado para multitude de experimentos a grande altitude, tendo un apoxeo de 1100 km. A primeira etapa consistía nun Honest John, coa segunda e terceiras formadas por dous foguetes Nike e un Altair X-248 como cuarte etapa. Tiña unha masa de 3385 kg, unha lonxitude de 14,80 m e un diámetro de 58 cm. Os Javelin, 85 en total, foron lanzados entre 1959 e 1976..
NanoSail D
NanoSail D, coñecido tamén como NanoSail D2, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 20 de novembro de 2010 mediante un foguete Minotaur 4 desde o Complexo do Espazoporto do Pacífico - Alasca.
Características
NanoSail D foi a segunda unidade de dúas idénticas, coa primeira fracasando en chegar a órbita debido ao fallo do seu foguete lanzador, un Falcon 1. Era un cubesat de tres unidades e 4 kg de masa que, unha vez en órbita, despregou unha vela solar de 10 m2. Inicialmente NanoSail D foi incapaz de desacoplarse do adaptador que debía liberalo. Acabou separándose espontaneamente máis dun mes despois de entrar en órbita e tres días conseguiu despregar a vela. Despois de cumprir a súa misión reentrou na atmosfera o 17 de setembro de 2011.
Parque Nacional e Reserva Gates of the Arctic
O Parque Nacional e Reserva Gates of the Arctic é un parque nacional estadounidense que protexe porcións da cordilleira de Brooks, no norte de Alasca. O parque é o máis setentrional dos parques nacionais dos Estados Unidos, situándose enteiramente ao norte do círculo polar ártico. O parque é o segundo máis grande nos Estados Unidos, con 34,287 km2, lixeiramente máis grande en área ca Bélxica.
Gates of the Arctic foi designado nun principio como monumento nacional o 1 de decembro de 1978, antes de ser designado de novo como reserva nacional trala aprobación da Lei de Conservación de Terras de Interese Nacional de Alasca en 1980. Unha gran parte do parque ten protección adicional como "Gates of the Arctic Wilderness" que abrangue 2 900 460 hectáreas. A zona salvaxe linda coa Reserva Nacional de Noatak. Xuntas, forman a maior zona salvaxe contigua dos Estados Unidos.
Tendencia central
miniatura|Estatura media como resumo dunha poboación heteroxénea (arriba) ou homoxéna (abaixo) En estatística, unha tendencia central (medida de tendencia central ou medida de centralización) é un valor central para unha distribución de probabilidade. Pode chamarse tamén centro da distribución. Coloquialmente as medidas de tendencia central adoitan chamarse medias. A expresión tendencia central data de finais da década de 1920.
As medidas de tendencia central máis comúns son a media aritmética, a mediana e a moda. A tendencia media pode calcularse tanto dun conxunto finito de datos como dunha distribución teórica como a distribución normal. En ocasións, os autores empregan tendencia central para denotar "a tendencia dos datos cuantitativos a agruparse arredor dun valor central".
A tendencia central dunha distribución adoita contrastarse coa dispersión ou variabilidade; a dispersión e a tendencia central son propiedades que adoitan caracterizar as distribucións. Unha análise pode xulgar se od datos teñen unha tendencia central forte ou feble segundo a súa dispersión.
Medidas
As seguintes medidas poden aplicarse a datos unidimensionais. Dependendo das circunstancias poden transformarse os datos de xeito apropiado antes de calcular unha tendencia central. Algúns exemplos son elevar ao cadrado ou tomar logaritmos.
Calquera das anteriores poden aplicarse a datos multidimensionais, mais os resultados poden non ser invariantes a rotacións do espazo multidimensional. Ademais, poden calcularse:
Laura Alarcón Rapu
Laura Tarita Alarcón Rapu é unha política rapanui, actual gobernadora da illa de Pascua dende marzo de 2018.
Traxectoria
Estudou antropoloxía e até 2018 formou parte do consello da rexión de Valparaíso para a provincia da illa de Pascua durante dous mandatos. Firme defensora das tradicións, da cultura e da lingua rapanui, en 2018 foi nomeada polo presidente Sebastián Piñera como a nova gobernadora da illa, sendo sucesora de Melania Hotu. Traballou no proxecto "Te Hokinga Mai", que consiste na repatriación do patrimonio cultural que se atopa fóra da illa.
Segue respirando
Segue respirando (en Keep Breathing) é unha serie estadounidense de 2022 creada por Martin Gero e Brendan Gall para Netflix. A serie consta de seis episodios, e estreouse o 28 de xullo de 2022 en Netflix, onde conta con opción subtitulada en galego.
Sinopse
Cando un pequeno avión se estrela no medio de territorio salvaxe canadense, unha muller soa debe loitar contra os elementos para sobrevivir.
A Habana vella
A Habana vella (La Habana Vieja) é o centro da cidade e un dos 15 municipios (ou distritos) que forman A Habana, Cuba. Ten a segunda maior densidade de poboación da cidade e contén o núcleo da cidade orixinal da Habana. As posicións das murallas orixinais da Habana son os límites modernos da Habana Vella.
Tamara E. Jernigan
Tamara Elizabeth "Tammy" Jernigan, nada en Chattanooga (Tennessee) o 7 de maio de 1959, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte das misións STS-40, STS-52, STS-67, STS-80 e STS-96.
A Habana vella
En 1982, a Habana Vella foi inscrita na UNESCO na Lista do Patrimonio Mundial, pola súa arquitectura barroca e neoclásica única, as súas fortificacións e a súa importancia histórica como parada na ruta ao Novo Mundo. Un ano despois iniciouse unha campaña de salvagarda para restaurar o auténtico carácter dos edificios.
Tamara E. Jernigan
Traxectoria
Jernigan graduouse en física e é máster en enxeñería pola Universidade de Stanford en 1981 e 1983 e máster en astronomía pola Universidade de California en Berkely en 1985. Ten un doutoramento en física espacial e astronomía pola Universidade Rice en 1988.
A Habana vella
Historia
thumb | esquerda | [[Praza Vella, A Habana | Praza Vella]] thumb|left| [[Paseo do Prado, A Habana e Hotel Telégrafo]] A Habana fundouse polos españois o 16 de novembro de 1519 no porto natural da baía da Habana. Converteuse nun punto de parada dos galeóns españois cargados de tesouros no camiño entre o Novo Mundo e o Vello Mundo. No século XVII era un dos principais centros de construción naval. A cidade construíuse en estilos barroco e neoclásico. Moitos edificios caeron na ruína na última metade do século XX, pero algúns están sendo restaurados. As rúas estreitas da Habana Vella conteñen moitos edificios, representando quizais ata un terzo dos aproximadamente 3.000 edificios que se atopan na Habana Vella. É a cidade antiga formada a partir do porto, o centro oficial e a Praza de Armas.
En 1555, a Habana Vella foi destruída polo corsario francés Jacques de Sores. O pirata tomou A Habana con facilidade, dominando aos poucos defensores, saqueando a cidade e queimándo boa parte dela, pero marchou sen obter a enorme riqueza que esperaba atopar alí. Despois do incidente, os españois trouxeron soldados á cidade e construíron fortalezas e murallas para protexela. A construción do Castelo de la Real Fuerza, a primeira fortaleza construída, iniciouse en 1558 e supervisouna o enxeñeiro Bartolomé Sánchez. A Habana vella aseméllase a Cádiz e Tenerife. Alejo Carpentier chamouno "de las columnas" (das columnas), pero tamén podería ser nomeado polas portas de entrada, o revoco, o deterioración e o rescate, a intimidade, a sombra, o fresco, os patios. .. Nela hai todos os grandes monumentos antigos, os fortes, os conventos e igrexas, os palacios, as calellas, a arcada, a densidade humana. O Estado cubano realizou enormes esforzos para preservar e restaurar a Habana Vella a través dos esforzos da Oficina do Historiador da Cidade, dirixida por Eusebio Leal. O esforzo de reconstrución transformou con éxito a Habana Vella nunha atracción turística e tamén resultou en que Leal fose recoñecido como alcalde de facto da Habana Vella.
Principais lugares de interese
thumb|Cine Payret thumb|right|Vista desde os pasos do Capitolio
Ameazas
dereita | thumb | Unha rúa sen restaurar na Habana vella En 2008, o furacán Ike destruíu moitas estruturas na Habana vella, destruindo anos de traballo de conservación dirixido aos emblemáticos edificios antigos da zona. Non só danou edificios históricos, senón que obrigou a moitos dos veciños da Habana vella a fuxir por seguridade. As ameazas que supoñen os furacáns súmanse a un estado xa fraxil de moitos edificios históricos da Habana vella. A idade, a decadencia e o abandono combínanse con factores naturais nun complexo conxunto de ameazas para a preservación a longo prazo deste centro histórico.
Cidades irmandadas
A Habana vella está irmandada coas seguintes cidades:
NASDA
NASDA, acrónimo de National Space Development Agency of Japan (宇宙開発事業団, Uchū Kaihatsu Jigyōdan, Axencia Nacional de Xapón para o Desenvolvemento do Espazo) foi unha axencia espacial de Xapón fusionada máis tarde co NAL e a ISAS para formar a JAXA.
Historia
A NASDA foi fundada o 1 de outubro de 1969 baixo a Lei da Axencia Nacional de Desenvolvemento do Espazo con propósitos pacíficos. Baseado no programa de desenvolvemento espacial promulgado polo Ministerio de Educación, Cultura, Deportes, Ciencia e Tecnoloxía, a NASDA foi responsable do desenvolvemento de satélites e vehículos de lanzamento, así como da súa operación.
Os primeiros foguetes da NASDA, como o N-1, o N-2 e o H-I, baseáronse polo menos parcialmente en tecnoloxía licenciada dos Estados Unidos, en particular dos foguetes Delta. O H-II foi o primeiro foguete de propelente líquido desenvolvido completamente en Xapón. Hideo Shima, enxeñeiro xefe do proxecto Shinkansen orixinal, foi xefe da NASDA entre 1969 e 1977.
Termoplástico
miniatura|Bloques de xoguete, exemplo de uso de termoplásticos. Un termoplástico é un material, xeralmente un polímero plástico, que se fai máis brando cando se quenta e máis duro cando se arrefría. Os materiais termoplásticos pódense arrefriar e quentar varias veces sen que se produzan cambios nas súas propiedades químicas ou mecánicas. Cando os termoplásticos se quentan até o seu punto de fusión, funden a un líquido. Conxélanse a un estado vítreo cando se arrefrían por debaixo da súa temperatura de transición vítrea.
NASDA
Historia
O 1 de outubro de 2003 a NASDA fusionouse co ISAS e co NAL para formar a axencia JAXA. En 1992 a NASDA enviou ao primeiro astronauta xaponés que voou nunha misión do transbordador espacial (STS-47, do transbordador espacial Endeavour), Mamoru Mohri, para facer experimentos a bordo do Spacelab-J, un laboratorio colaboración de Xapón e Estados Unidos.
A NASDA comezou tamén os traballos sobre o Japanese Experiment Module, acoplado á Estación Espacial Internacional, e HOPE-X, herdados por JAXA.
Termoplástico
Os materiais termoplásticos teñen moitas características. Algúns produtos feitos de materiais termoplásticos utilízanse para aplicacións electrónicas. Protexen contra as descargas electrostáticas e as interferencias de radiofrecuencia. Os termoplásticos son un dos dous tipos principais de plásticos.
O termoplástico pódese moldear en calquera forma. Os termoplásticos difieren dos polímeros termoestables. Os termoestables forman enlaces químicos irreversibles durante o proceso de curación e non se derreterán.
Tipos de termoplásticos
PET (tereftalato de polietileno): lixeiro, ríxido ou semirríxido, naturalmente transparente ou incoloro, o PET é unha excelente barreira contra a humidade e os gases e é resistente aos impactos. É un dos plásticos máis facilmente reciclables e utilízase para producir botellas, bolsas e fibras sintéticas para roupa.
HDPE (polietileno de alta densidade): o HDPE é translúcido, forte e fácil de procesar, resistente aos impactos e non tóxico. Úsase para facer botellas, depósitos, papeleiras e colectores para o seu transporte.
LDPE (polietileno de baixa densidade): o LDPE pode ser translúcido ou transparente. Adecuado para o contacto cos alimentos, é o plástico máis lixeiro e sensible á calor. Utilízase para envases, bolsas, sacos, revestimentos de cables, envases, tubos e xoguetes.
PVC (cloruro de polivinilo): o PVC é un plástico moi versátil, resistente ao desgaste, aos axentes químicos e atmosféricos e ao lume. Utilízase na industria do papel e para envases, envases de alimentos, tarxetas de crédito, mobiliario, roupa e xoguetes.
PP (polipropileno): transparente, lixeiro e forte, este material pódese utilizar tanto como plástico como como fibra. Facilmente coloreado, non absorbe auga. Úsase para fabricar fibras téxtiles, acoplamentos, envases para transporte, mobles, alfombras, cordas e envases de alimentos.
PS (poliestireno): un dos materiais termoplásticos máis importantes, é transparente, duro e inflamable, moi brillante e inerte contra moitos axentes corrosivos. Pódese dar cores brillantes ou opacas. O poliestireno úsase habitualmente para substituír o vidro, o aluminio e a madeira porque é máis barato. Tamén se pode usar en materiais de envasado (incluídos para alimentos), envases, caixas, lámpadas, obxectos desbotables, vasos e xoguetes.
Acantoideas
A das acantoideas (Acanthoideae) é unha das tres subfamilias en que se divide a familia das acantáceas.
O seu xénero tipo é Acanthus, Linnaeus, 1753.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1836 polo botánico estadounidense Amos Eaton, en Botanical Dictionary, 4ª ed., p. 33.
Casificación
A subfamilia subdivídese nas seguintes tribos:
The Bothy Band
The Bothy Band foi un grupo de música tradicional irlandés. A primeira formación chamouse Seachtar (a palabra en lingua irlandesa para sete, como o número de membros do grupo), pero rapidamente cambiou o seu nome a The Bothy Band após a partida de Tony MacMahon para traballar como produtor na BBC.
Historia
O grupo formouse a finais de 1974 a partir dun acto musical celebrado con motivo do vixésimo quinto aniversario do selo discográfico Gael Linn. A pesar da súa curta carreira musical, o grupo estableceuse como un referente para o desenvolvemento da música tradicional irlandesa nas décadas posteriores. miniatura|Paddy Keenan, gaiteiro de [[Uilleann pipes e cofundador de The Bothy Band.]]
Membros
A formación orixinal estaba formada por Paddy Glackin ao violín (fiddle) e Tony MacMahon ao acordeón, pero ningún dos dous estaba preparado para participar nunha carreira musical como a súa principal ocupación. O núcleo dos membros da banda até a súa desaparición consistiu en Matt Molloy, frauta e tin whistle; Paddy Keenan, gaitas irlandesas (Uilleann) e tin whistle; Dónal Lunny, bouzouki, guitarra, bodhrán e produción; Tríona Ní Dhomhnaill, clavicordio, clavinet e voz; e Mícheál Ó Domhnaill, guitarra e voz. Tommy Peoples substituíu a Paddy Glackin nun principio, só para ser substituído por Kevin Burke en maio de 1976.
Traballos
O seu primeiro álbum homónimo de 1975 (máis tarde reeditado como 1975: The First Album) obtivo o gran éxito da crítica. O seu segundo traballo, Old Hag You Have Killed Me de 1976, axudou a aumentar o número de seguidores do grupo. Seguiulle Out of the Wind, Into the Sun, que foi a súa última gravación en estudo, aínda que seguiu un álbum en directo gravado en París, titulado Afterhours. Dous concertos inéditos, de 1976 e 1978, foron lanzados no mercado en 1994 baixo o título BBC Radio One – The Bothy Band: Live in Concert.
Disolución
Tras a disolución da banda, algúns dos membros asociáronse para dar lugar a algúns dos grupos máis influentes da música irlandesa das dúas décadas seguintes, como Relativity, Touchstone, Nightnoise, Moving Hearts ou Patrick Street. Outros membros uníronse a bandas xa existentes, como Matt Molloy, que se uniu a The Chieftains, ou Donal Lunny, que pasou máis tempo con Planxty, á que pertenceu ao mesmo tempo que The Bothy Band.
Reencontro
O membro da banda Mícheál Ó Domhnaill faleceu en 2006. O resto dos integrantes da antiga formación reuníronse nun concerto de homenaxe á súa memoria, "A gig for Mícheál" ("Un concerto para Mícheál"), o 24 de maio de 2007.
Cratino
Cratino (en grego: Κράτινος), nado en 520 a.C. e finado en 421 a.C., foi un comediógrafo e dramaturgo grego representante da Comedia Antiga. Formou parte do canon dos poetas cómicos xunto con Aristófanes e Éupolis.
Traxectoria
Cratino nace arredor do ano 520 e morre pouco despois do 423. A información que temos sobre a súa vida persoal é escasa xa que a maioría dos testemuños son indirectos, recuperados de textos literarios e epigráficos. A Suda recolle que o nome do seu pai era Calimedes, de procedencia ateniense, e el mesmo foi taxiarca. A súa primeira vitoria foi  entre os anos 456-453 a.C. e parece que as súas comedias  saíron gañadoras en nove ocasións, seis nas Dionisias e tres veces nas Leneas. No 423 obtén a súa derradeira vitoria coa Botella (Pytine), a súa obra máis recoñecida.
Aristófanes fai referencia á morte de Cratino na Paz (vv. 700-703), representada no 421, polo que morrería pouco antes, á idade de 97 anos.
É moi famosa á afección de Cratino polo viño, obxecto frecuente de burla nas comedias de Aristófanes. Así na Paz   indica como causa da súa morte a impresión que lle causou ver romper un tonel de viño, e na parábase dos Cabaleiros (526-536) se describe a Cratino como un poeta vello e xa incapaz de compoñer obras coa forza e calidade como as que fixera noutro tempo, debido á súa excesiva querenza pola bebida. En resposta, o comediógrafo reacciona compoñendo a Botella (Pytine).
Botella
É a obra máis célebre de Cratino (423 a.C.). Compúxose como resposta á crítica que fixo del Aristófanes nos Cabaleiros, onde describe a decadencia física e literaria do poeta:"Se non te odio, que me converta na pel de cordeiro na casa de Cratino [...]"Referencia ás peles que utilizaba Cratino como manta para facer fronte á incontinencia de urina que lle causara a súa afección á bebida"Pero agora, cando o vedes dicir necedades, non vos compadecedes del; dende que á súa lira se lle caen as tarraxas, se lle saltan as cordas e se perden as harmonías, o pobre vello vaga o mesmo que Connas, cinguida a fronte dunha seca coroa e morto de sede, el que polos seus primeiros triunfos merecía beber no Pritáneo e en vez de delirar na escena, presencia perfumado o espectáculo sentado xunto á estatua de Dioniso."Cratino respóndelle con esta comedia onde el mesmo é o protagonista e ten descoidada a súa esposa a Comedia desde que se fixo amante da Botella.
Dionisalexandre
O argumento desta comedia pódese reconstruír a partir da hipótese transmitida nun papiro descuberto no 1904 por Grenfell e Hunt e publicado ese mesmo ano (POxy IV, 663). Trátase dunha reescritura cómica do episodio mitolóxico do xuízo de Alexandre (Paris), que nalgún momento da obra é suplantado por Dioniso. A escena desenvólvese no monte Ida e, aínda que primeiro se pensou que o coro estaba formado por sátiros, agora se considera que este era secundario e o principal era de pastores.
A trama da obra coñécese bastante ben a partir da parábase, cando Dioniso entra de novo, disfrazado ridiculamente como Alexandre e os sátiros se burlan del. A continuación segue os xuízo de beleza das deusas, a asignación da vitoria a Afrodita e o rapto de Helena. Cando os aqueos, en vinganza por el, comezan a devastar o territorio do monte Ida e a buscar a Alexandre, Dioniso, por medo, transfórmase nun carneiro e agocha a Helena. Cando se presenta o verdadeiro Alexandre, desenmascara a parella de fuxitivos e ten a intención de entregarllos aos aqueos, pero cede ante as pregarias de Helena e mantena con el mentres entrega a Dioniso. No éxodo, Dioniso marcha da escena acompañado polos sátiros, que reafirman a súa fidelidade ao deus. As últimas liñas (44-48) informan de que a comedia tiña un contido político e atacaba a Pericles por ter levado á guerra os atenienses.
Odiseos
Analogamente ao Ciclope de Eurípides, Odiseos é a reescritura do episodio narrado no canto IX da Odisea do encontro de Odiseo e os seus compañeiros co antropófago ciclope Polifemo, co que se atopan no curso da súa longa peregrinación a Ítaca dende Troia, unha vez rematada a guerra. Coa súa proverbial astucia Odiseo consegue fuxir do monstro Polifemo con parte dos seus amigos.
Plutos
Aínda que se conservan poucos fragmentos desta obra, o seu argumento pode reconstruírse a partir da hipótese transmitida nun papiro (POxy. 663). Ante a situación de corrupción na época presente, os titáns son liberados e buscan a Crono para que reinstaure a antiga Idade de Ouro. Nos fragmentos conservados aparece parodiado o automatismo que a caracteriza, presentando unha absurda fartura de alimentos, que aparecen nos lugares máis insospeitados ofrecéndose sen esforzo aos humanos. Representa un exemplo de descrición idealizada da Idade de Ouro coa amplificación do motivo gastronómico.
Temas mitolóxicos
O mito ten na obra de Cratino un papel moi relevante e aparece en boa parte da súa produción literaria. Cerca dun terzo dos títulos conservados son nomes de personaxes mitolóxicos e nalgunhas obras constitúe o motivo central. O tratamento literario non é sempre o mesmo.
Comedias mítico-políticas
Cratino emprega o mito como un instrumento para facer escarnio dos políticos do seu momento. O político vese reflectido na comedia por alusións en comportamentos dos personaxes do mito. O humor tamén se consegue a través doutros recursos como o transformismo ou a representación de episodios míticos descoñecidos ata ese momento. Son exemplos disto o Dionisalexandre e Némese.
Idade de ouro
Este tópico da degradación moral do mundo na literatura grega ten as súas orixes en Hesíodo. Cratino emprégao de xeito moralizante e didáctico para resolver os problemas de actualidade, como parte do plan cómico. A este grupo pertencen Quiróns, Plutos e Leis.
Temas literarios
Cratino levaba ao escenario a poetas do pasado, representantes de distintos xéneros poéticos. É o caso dos Arquílocos, unha homenaxe aos poetas que cultivaron a poesía iámbica da que deriva a comedia. Parece que no agón se producía un enfrontamento entre eles e os poetas épicos (Homero e Hesíodo).
Vav (letrae)
Vav ou waw (orixinalmente pronunciado / w / pero adoita pronunciarse hoxe en día / v /) é unha letra de moitos abjads semíticos, sendo, por exemplo, a sexta do alfabeto hebreo ou a vixésimo sétima do árabe. A orixe deriva do wāw o alfabeto fenicio, que tamén deu o digamma e o upsilon do alfabeto grego, así como as letras F, V, Y, U e W do alfabeto latino, e os Ѵ, У e Ў no cirílico. Noutras linguas semíticas correspóndese co wāw siríaco, vav, ו, en hebreo, wāw, و,  en árabe e wäwe ወ en amárico.
O waw está presente en Unicode como U + 05D5 ו hebrew letter vav.
Alfabeto árabe
miniatura|113x113px|Letra árabe waw escrita de forma illada No alfabeto árabe esta letra chámase واو (wāw). É a vixésimo sétima (penúltima) letra do alfabeto árabe e equivale ao valor numérico de 6. Foneticamente, representa os sons /w/ e /v/ pero tamén é usada para alargar a vogal curta damma: (بو) [buː].
O wāw, a diferenza da maioría das letras do alfabeto árabe, non está ligado á seguinte letra da palabra, de aí que a forma inicial coincida coa illada. Do mesmo xeito, as formas mediais e finais coincidan ser unha carta que permite a conexión coa letra precedente (sempre que este non é alif, dāl, ḏāl, rā o zāy que son as outras letras que como o waw, non non están ligadas á carta de atrás).
Alfabeto hebreo
A palabra hebrea vav significa "gancho, cravo" e, como no caso árabe, representa o número 6. Procede do alfabeto arameo da letra fenicia waw.
Pronuncia
Nun principio, o vav representaba a consoante aproximando labiovelar sonoro. Tamén se usou como mater lectionis, para marcar a presenza dunha voga, neste caso as vogais e. En hebreo moderno, o vav pode representar á fricativa labiodental sonora ou  ás vogais  e.
Simbolismo
Na cábala considérase que o seu signficado é "contacto" ou "conexión" pero tamén redención.
Chevalier (filme de 2015)
Chevalier é un filme grego de 2015 dirixido por Athina Rachel Tsangari e escrito por Tsangari e Efthymis Filippou. Estreouse na sección de Cinema Contemporáneo do Mundo no Festival Internacional de Cinema de Toronto. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Seis homes (o doutor, Yorgos, Josef, Dimitris, Yannis e Christos), relacionados persoal ou profesionalmente entre eles, están gozando dunha viaxe de pesca polo Exeo nun iate de luxo. A noite en que comeza a volta a Atenas, Christos suxire xogar a un xogo que coñece chamado Chevalier: cada home establece unha tarefa que fan todos e deciden quen a fai mellor. Yorgos acepta coa condición de que compitan para ver quen é o mellor en xeral. Comezan entón a xulgar como dormen, que roupa levan, como beben o café...
Bugatti Type 2
De Dietrich Bugatti refírese coloquialmente a unha serie de deseños de automóbiles de Ettore Bugatti, coñecidos como os Tipos 2 ao 7. É importante destacar que o vehículo coñecido como Tipo 2 de 1901 deseñouno Bugatti antes de unirse ao fabricante de automóbiles Lorraine-Dietrich en Niederbronn, Alsacia, Alemaña despois da súa exitosa recepción. Os tipos 3-7 producíronse para De Dietrich entre 1902 e 1904.
Tipo 2
Despois de que Ettore Bugatti deixase o fabricante de bicicletas e automóbiles Prinetti & Stucchi, coñeceu aos irmáns Gulinelli en setembro de 1900. O Tipo 2 foi un prototipo de automóbil deseñado e construído por Ettore Bugatti en 1901 co apoio financeiro do conde Gulinelli. Gañou un premio na Feira de Milán ese ano, A fabricación deste vehículo comezou en outubro de 1900. Non foi ata principios de 1901 cando Bugatti e os irmáns fundaron a empresa Bugatti & Gulinelli. O primeiro vehículo estaba listo en maio de 1901. Foi presentado e premiado nunha exposición en Milán este mes. A prensa describiu o coche como o "mellor coche italiano".
Unha fonte describe o vehículo como un coche lixeiro ou Voiturette porque só pesa 650 kg.. Outra fonte clasifícao como Coche deportivo.
O coche tiña un catro cilindros- en liña. O calibre do cilindro e a de 120 mm dan como resultado desprazamento de 3054 cm³. Unha fonte menciona uns 12 cabalos de potencia. O motor instalado na parte dianteira do chasis impulsa o eixe traseiro mediante unha caixa de cambios de catro velocidades e unha cadea. O corpo aberto en forma de Faetón ofrece espazo para dúas persoas. A velocidade máxima estaba no intervalo de 60 km/h a 65 km/h.
Cando morreu un dos irmáns Gulinelli, a produción parouse. Foi 1901 ou 1902. Unha fonte afirma que se fabricaron polo menos dous vehículos. Outra fonte indica fabricáronse varios exemplares.
Ettore Bugatti chamara a atención do barón Adrien de Turckheim, director xerente da fábrica de automóbiles Lorraine-Dietrich en Niederbronn na entón Alsacia alemá. Foi contratado como deseñador xefe de De Dietrich en xuño de 1902.
Asclepiadaceae
Asclepiadaceae é un sinónimo de Apocynaceae e os seus xéneros transferidos á subfamilia Asclepiadoideae.
Bugatti Type 2
Tipo 3 e 4
thumb|Ettore Bugatti ao volante do coche Type 3 presentado no Salón do Automóbil de Viena Os tipos 3-4 foron os traballos iniciais de Bugatti para De Dietrich.
Tipo 5, 6 e 7
thumb|Réplica dun De Dietrich-Bugatti 5 de 1903 Os tipos 5-7 tamén foron deseñados por Bugatti mentres traballou con De Dietrich ata 1904. Aproximadamente 100 tipos 1-7 producíronse entre 1902 e 1904.
Jing Haipeng
Jing Haipeng, nado na provincia de Shanxi o 24 de outubro de 1966, é un astronauta chinés que formou parte das misións Shenzhou 7 e Shenzhou 11, sendo o primeiro astrounauta chinés en participar en dúas misións.
Traxectoria
Jing Haipeng graduouse como piloto na Escola de Aviación do Exército Popular de Liberación da Provincia de Hebei. Foi seleccionado como parte do primeiro grupo de astronautas chineses en xaneiro de 1998 e estivo entre os seis candidatos para a misión Shenzhou 6. Participou nas misións Shenzhou 7 (primeira misión china con tres tripulantes) e 11 (primeira misión china cunha muller a bordo e primeira misión en acoplarse coa primeira estación espacial china, Tiangong 1).
Ionosphere Sounding Satellite
Ionosphere Sounding Satellite ou ISS, bautizados como Ume unha vez en órbita, foi unha serie de dous satélites artificiais xaponeses adicados ao estudo da ionosfera terrestre.
Características
Os satélites Ume adicáronse a estudar as ondas de radio na ionosfera para axudar a prever un uso óptimo das comunicacións en onda curta. Ume 1 foi lanzado o 29 de febreiro de 1976 mediante un foguete N-1 e tras un mes en órbita quedou fóra de servizo por un problema co sistema de alimentación eléctrica. Ume 2 foi lanzado o 16 de febreiro de 1978, tamén mediante un N-1, cunha misión inicial de ano e medio pero funcionando ata o 23 de febreiro de 1983 en quedou fóra de servizo debido á degradación da súa fonte de alimentación.
Brent Jett
Brent Ward Jett Jr., nado en Pontiac, Míchigan, o 5 de outubro de 1958, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-115, STS-72, STS-97 e STS-81.
Traxectoria
Jett graduouse en enxeñería aeroespacial pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1981 e é máster en enxeñería aeronáutica pola Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos en 1989.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en marzo de 1992. Participou nas misións STS-115, STS-72, STS-97 e STS-81. De novembro de 2007 a febreiro de 2011 foi director de operacións de voos tripulados no Centro Espacial Johnson e de marzo de 2010 a xaneiro de 2013 foi xerente adxunto do programa de voos comerciais tripulados da NASA. Deixou a NASA en xaneiro de 2013.
Xenia (filme)
Xenia (en Ξενία) é un filme grego de 2014 dirixido por Panos H. Koutras. É unha coprodución entre Grecia, Bélxica e Francia. Foi escollido para competir na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2014, e na sección de Cinema Mundial Contemporáneo do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2014. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
O filme trata sobre dous irmáns, Dany, de 15 anos, homosexual, e Odysseas (Ody), de case 18 anos. A súa nai, unha cantante albanesa, acaba de morrer. Temendo ser deportados, os irmáns marchan de Atenas a Salónica na busca do seu pai grego. Están obsesionados coa cantante italiana Patty Pravo, e Ody, que ten unha gran voz, planea cantar unha das súas cancións nun concurso de talentos.
Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan
miniatura|250px|Plano do Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. O Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan foi o primeiro centro de lanzamento de foguetes da China, tanto civís como militares. Está situado na rexión de Jiuquan, na provincia de Gansu, no noroeste do país.
Características
O primeiro lanzamento desde Jiuquan tivo lugar o 1 de setembro de 1960 e desde el lánzanse foguetes membros da familia de lanzadores Longa Marcha. O aeroporto de Jiuquan queda a 75 km ao sur do sitio de lanzamento e o centro conta cun ferrocarril adicado que vai ata a cidade. O centro conta con todas as instalacións necesarias para cada fase da preparación dun lanzamento, desde o centro técnico ao centro de control, pasando polo control de misión, o provisionamento de propelentes, sistemas de seguimento e comunicación e soporte loxístico.
Dispersión (estatística)
miniatura|400px|Exemplo de mostras de dúas poboacións coa mesma media mais con diferente dispersión. A poboación azul está moito máis dispersa que a vermella. En estatística, a dispersión é unha medida do estreita ou expandida que está unha distribución. Exemplos comúns de medidas de dispersión estatística son a varianza, a desviación típica e o percorrido intercuartílico.
A dispersión contrasta coa tendencia central, e en conxunto son as propiedades máis usadas das distribucións.
Medidas
Unha medida de dispersión é un número real non negativo que é cero se todos os datos son iguais e increméntase segundo os datos se fan máis diversos.
A maioría das medidas de dispersión teñen as mesmas unidades que as cantidades medidas.Exemplos destas medidas son:
Con frecuencia son empregadas (xunto con factores de escala) como estimadores de parámetros de escala. As medidas robustas da escala son aquelas que non se ven afectadas por un número pequeno de datos extremos, como o percorrido intercuartílico e a desviación absoluta mediana.
Outras medidas de dipersión son adimensionais, é dicir, carecen de unidades. Estas inclúen:
Outras medidas de dispersión son:
Algunhas medidas de dispersión teñen propósitos especializados, como a varianza de Allan e a varianza de Hadamard.
Cristian Castro
Cristian Sainz Castro, nado en Cidade de México o 8 de decembro de 1974, coñecido como Cristian Castro, é un cantautor mexicano.
Skay Beilinson
Eduardo Federico Beilinson, nado en Buenos Aires, o 15 de xaneiro de 1952, coñecido popularmente como Skay Beilinson, é un guitarrista, cantante e compositor arxentino, considerado como un gran expoñente do rock do seu país.
Traxectoria
É recoñecido por ser membro fundador da recoñecida banda arxentina Patricio Rey y sus Redonditos de Ricota, xunto ao "Indio" Solari. O pseudónimo Skay xurdiu da súa amiga Marta Minujín.
Mikra Anglia
Mikra Anglia (en Μικρά Αγγλία) é un filme grego de 2013 dirixido por Pantelis Voulgaris. O filme está baseado na novela homónima de Ioanna Karystiani, a muller de Voulgaris, e está protagonizado por Pinelopi Tsilika, Sofia Kokkali, Aneza Papadopoulou e Andreas Konstantinou. A trama xira arredor de dúas irmás, Orsa e Moscha da illa de Andros, chamada Little England pola súa riqueza, que están ambas namoradas de Spyros; comeza no período de entreguerras e remata na década dos 50.
O filme tivo éxito comercial en Grecia, xa que foi o segundo filme máis exitoso de 2013 e o primeiro entre os filmes gregos. Mikra Anglia tamén tivo éxitos na crítica do país e no estranxeiro. Foi nomeado a trece premios da Academia de Cinema Helénico e gañou seis, incluído o premio ao mellor filme. A nivel internacional, dominou no Festival Internacional de Cine de Xangai de 2014, gañando tres premios Golden Goblet á mellor longametraxe, mellor director e mellor actriz, e tamén estivo nomeado a un Premio Satellite ao mellor filme en lingua non inglesa. Mikra Anglia foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sphaerius
A forma global e aspecto destes escaravellos é convexa, brillante, de cor marrón escuro ou negro ás veces con algunhas marcas. A cabeza é prominente con ollos relativamente grandes e moi separados e antenas capitadas. A lonxitude total vai de 0,5 a 1,2 mm.
Atópanse en diversos ambientes pantanosos, incluíndo lama, debaixo de pedras, entre raíces de plantas e follas caídas e en musgos e bulleiros. Almacenan algo de aire baixo os élitros.
Taxonomía
A familia adoitaba coñecerse como "Sphaeriidae", pero o nome estaba asignado previamente a unha familia de ameixas de auga doce. Entón, o nome foi inapropiadamente substituído polo de "Microsporidae" (ao cambiar o nome do xénero a Microsporus), pero isto foi suprimido ao volverse oficialmente ao uso de Sphaerius para este escaravello e reformarse o nome da familia como Sphaeriusidae (porque Sphaeriidae se reservou como familia de moluscos). A posición da familia dentro dos Coleoptera foi posta en discusión varias veces.
Real Forza Aérea de Australia
A Real Forza Aérea de Australia (RAAF) é a principal forza aérea e espacial de Australia. Forma parte da Forza de Defensa de Australia (ADF) xunto coa Armada Real de Australia e o Exército de Australia. Constitucionalmente, o Gobernador Xeral de Australia é o Comandante en Xefe de jure da Forza de Defensa de Australia. A Real Forza Aérea de Australia está comandada polo Xefe da Forza Aérea (CAF), que está subordinado ao Xefe da Forza de Defensa (CDF). O CAF tamén responde directamente ao Ministro de Defensa, administrando o Departamento de Defensa a ADF ea Forza Aérea.
Formouse en marzo de 1921 como Forza Aérea de Australia a través da separación do Corpo Aéreo de Australia do Exército en xaneiro de 1920, que á súa vez fusionou os servizos aéreos do Exército e da Armada. Continúa as tradicións do Corpo Aéreo de Australia (AFC), o corpo aéreo do Exército que loitou na primeira guerra mundial e que naceu o 22 de outubro de 1912.
Durante a súa historia a Real Forza Aérea de Australia loitou en varios grandes conflitos, como a segunda guerra mundial en Europa e no Pacífico, participou na ponte aérea de Berlín, na guerra de Corea, na Emerxencia malaia, na confrontación indonesio-malaia, na guerra de Vietnam, e máis recentemente en operacións en Timor Leste, na guerra de Iraq, e na guerra de Afganistán.
Opera a meirande parte das aeronaves de á fixado ADF, aínda que tanto o Exército como a Armada tamén operan aeronaves en varios roles. A RAAF proporciona apoio a través dun espectro de operacións tales como a superioridade aérea, ataques de precisión, intelixencia, recoñecemento e vixilancia, mobilidade aérea, vixilancia espacial, e apoio humanitario. A RAAF ten 282 aeronaves, das cales 109 son avións de combate.
Formación
A RAAF ten a súa orixe na Conferencia Imperial de 1911 celebrada en Londres, onde se decidiu que debería desenvolverse a aviación dentro das forzas armadas do Imperio Británico. Australia implementou esa decisión, sendo o primeiro dominio en facelo, aprobando a creación do "Australian Aviation Corps". Este consistía inicialmente na Escola Central de Voo de Point Cook, Victoria, inaugurada o 22 de outubro de 1912. En 1914 o corpo era coñecido como "Australian Flying Corps".
Período de entreguerras
O Australian Flying Corps seguiu sendo parte do Exército ata 1919, condo se disolveu xunto coa Primeira Forza Imperial Australiana (AIF). Aínda que Escola Central de Voo continuou operando en Point Cook, os voos militares cesaron virtualmente ata 1920, cando se formou cmo unha unidade do Exército o interino Australian Air Corps (AAC), cunha rama do Exército e outra da Armada. O AAC foi sucedido pola Forza Aérea de Australia, formada o 31 de marzo de 1921. O rei Xurxo V aprobou o prefixo "Real" en maio de 1921, volvéndose efectivo o 13 de agosto de 1921. A RAAF converteuse entón na segunda forza aérea Real formada na Commonwealth, tras a Royal Air Force británica. Cando naceu,a RAAF tiña máis aeronaves que persoal, con 21 oficiais e 128 homes doutros rangos e 153 avións.
Como os construtores aeronáuticos británicos da época non podían cumprir cos requerimentos australianos, ademais das demandas de produción británicas, o goberno australiano estableceu a Commonwealth Aircraft Corporation en 1936 e mercou algúns avións aos Estados Unidos.
Europa e o Mediterráneo
miniatura|240x240px|[[CAC Boomerang da RAAF en 1944]] En setembro de 1939 a Xunta Aérea Australiana controlaba directamente a Forza Aérea a través das bases: RAAF Station Laverton, RAAF Station Richmond, RAAF Station Pearce, No. 1 Flying Training School RAAF en Point Cook, RAAF Station Rathmines e outras cinco unidades máis pequenas.
Xunto antes do estoupido da segunda guerra mundial, Australia uniuse ao Empire Air Training Scheme, a través do cal as tripulacións recibían adestramento básico en Australia antes de viaxar ao Canadá para recibir adestramento avanzado. Un total de 17 escuadróns da RAAF, de bombardeo, caza, recoñecemento e outros, serviron inicialmenre nas Illas Británicas e coa Forza Aérea do Deserto no Norte de África e no Mediterráneo. Milleiros de australianos tamén serviron noutras forzas aéreas da Commonwealth en Europa durante o conflito. Un 9% do persoal que serviu na RAF británica en Europa e no Mediterráneo era persoal da RAAF.
Como os fabricantes británicos estaban no punto de mira da Luftwaffe alemá, en 1941 o goberno australiano creou o Departamento de Produción de Aeronaves (DAP) para subministrar avións ás forzas aéreas da Commonwealth, e a RAAF finalmentefíxose cunha gran cantidade de versións de avións británicos construídas localmente, comoo torpedeiro DAP Beaufort, o Beaufighter e o Mosquito, así como outros tipos como os Wirraway, Boomerang, e Mustang.
No teatro europeo o persoal da RAAF destacou no Mando de Bombardeo da RAF: aínda que só representaban o 2 % de todos os australianos alistados durante a guerra, representaron case o 20% dos mortos en acción.
Pacífico
miniatura|[[Brewster Buffalo da RAAF en Singapur]] O inicio da guerra no Pacífico e o rápido avance xaponés amenazaron o territorio australiano por primeira vez na súa historia. A RAAF non estaba o suficientemente preparada para a situación, e inicialmente tiña forzas insignificantes dispoñibles para servir no Pacífico. En 1941 e principios de 1942, moitos tripulantes da RAAF, incluídos os dos escuadróns 1, 8, 21 e 453, combateron no Comando do Afastado Oriente da RAF nas campañas de Malaisia, Singapur e das Indias Orientais Neerlandesas. Equipados con avións como o Brewster Buffalo e o Lockheed Hudson, os escuadróns australianos tiveron grandes perdas contra os Zero xaponeses.
Durante a batalla de Rabaul a principios de 1942, o escuadrón 24 da RAAF loitou brevemente, defendéndose de forma inútil, cando os xaponeses dirixíanse cara o sur, cara Australia. Os devastadores ataques aéreos en Darwin o 19 de febreiro de 1942 incrementou as preocupacións sobre a ameaza directa á que se enfrontaba Australia. Como resposta, algúns escuadróns da RAAF foron transferidos do hemisferio norte, aínda que un número considerable deles permaneceu alí ata o final da guerra. A escaseza de cazas e avións de ataque ao chan levou á compra de Curtiss P-40 Kittyhawks estadounidenses, e ao rápido deseño e fabricación do primeiro caza australiano, o CAC Boomerang. Os Kittyhawk da RAAF xogaron un papel crucial nas campañas de Nova Guinea e das Illas Salomón, especialmente en operacións como a batalla de Milne Bay. Como resposta a unha posible guerra química por parte do Xapón, a RAAF importou milleiros de armas químicas.