cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Pozzi
Charles Pozzi (27 de agosto de 1909 - 28 de febreiro de 2001) foi un piloto francés que participou nunha carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1950, o ano do seu inicio.
Adolf Butenandt
Traxectoria
En 1936 foi nomeado director do Instituto de Bioquímica de Max Planck (antes chamado Kaiser Wilhelm) en Berlín-Dahlem.
Charles Pozzi
Andaina nas carreiras
Nado Carlo Alberto Pozzi en París, Francia de familia italiana, coñecíase como Charles, a tradución francesa do seu nome. Traballaba como vendedor de automóbiles e a súa carreira como piloto de carreiras só comezou cando xa tiña 37 anos. Máis tarde na vida, como importador oficial francés de automóbiles Ferrari e Maserati, o seu nome aparecería en moitos coches de carreiras.
Teror
Teror, tamén chamada Vila Mariana de Teror, é un concello das Illas Canarias, na provincia das Palmas, no norte da illa de Gran Canaria. Segundo o INE, en 2013, o concello tiña unha poboación de 12761 habitantes.
Adolf Butenandt
Traxectoria
Desde 1945 impartiu clases e investigou na Universidade de Tubinga, e posteriormente entre 1956 e 1971, foi profesor de química fisiolóxica na Universidade de Múnic e presidente da Sociedade Max Planck para o Progreso da Ciencia entre 1960 e 1972.
Charles Pozzi
Andaina nas carreiras
En 1946 competiu, co seu Delahaye 135CS, en varias carreiras incluíndo o Gran Premio de Borgoña - Dijon onde rematou na cuarta posición e o Gran Premio de Le Mans, corría na pista de Nantes este ano, onde rematou na quinta posición, pilotando un Delahaye.
Teror
Historia
O municipio de Teror é un dos máis antigos do arquipélago. A súa historia remóntase á aparición da Virxe do Piñeiro en 1481, Patroa da Diocese das Canarias (Provincia das Palmas). Dende entón ten a consideración de Vila Mariana. A zona próxima á súa basílica está declarada patrimonio histórico-artístico. Outros lugares de interese da localidade son os conventos do Císter (famoso polos seus doces) e as Dominicanas. Nos seus arredores encóntrase o manancial da Fonte Agre, do que xermolan unha prezadas augas minerais. Teror é o único municipio da illa cunha embotelladora propiedade de titularidade pública: Augas de Teror. Tamén digna de mención é o terreo de Osorio, en torno a unha antiga mansión aristocrática, que ten varias rutas e sendeiros de exuberante vexetación.
Adolf Butenandt
Investigacións científicas
Dedicouse a investigar as hormonas sexuais humanas, illando en 1929 o estróxeno, a androsterona en 1931 e a proxesterona e testosterona en 1934, determinando, así mesmo, as relacións entre estas e os esteroides.
Charles Pozzi
Andaina nas carreiras
En 1949, gañou o Grand Prix de autos deportivos de Comminges], en [[Saint-Gaudens, Haute-Garonne | Saint-Gaudens, cun Delahaye 145 (chasis N ° 48775), equipado cun motor de seis cilindros de 4,5 litros Delahaye 175.
Adolf Butenandt
Investigacións científicas
Foi galardoado en 1939 co premio Nobel de Química, que compartiu con Leopold Ruzicka, polos seus traballos sobre as hormonas sexuais, pero o réxime nacionalsocialista no poder, obrigoulle a rexeitar tal galardón, que finalmente aceptou en 1949.
Charles Pozzi
Andaina nas carreiras
thumb | 250px | [[Ferrari Berlinetta Boxer, competindo para o equipo de Charles Pozzi]]
Adolf Butenandt
Investigacións científicas
As súas investigacións, ademais, trataron sobre as hormonas e os virus dos insectos.
Charles Pozzi
Principais logros
Nota: 35º Grand Prix de L'ACF compartíu resultados con Louis Rosier como co-piloto
O negocio de Pozzi
Despois da súa retirada das carreiras, fundou a Charles Pozzi S.A., o importador oficial de vehículos a motor Ferrari e Maserati en Francia. En 2003, a compañía adquiríuna a compañía Ferrari.
Pozzi morreu en 2001 en Levallois-Perret, un suburbio no oeste de París.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Axinella
Axinella é un xénero de esponxas da familia Axinellidae. As especies de Axinella viven nos océanos Índico e Pacífico. A maioría destas esponxas teñen un tamaño menor de 20 cm, e teñen unha cor laranxa ou amarela. As Axinella poden establecer relacións mutualistas con outros organismos como corais ou microorganismos (bacterias e arqueas ).
José María Pereda Álvarez
José María Pereda Álvarez, nado en Verín o 12 de xullo de 1892 e finado en 1960, foi un mestre, xornalista e escritor galego.
Eli Pinedo
Elisabeth Pinedo Sáenz, nada en Amurrio (Áraba) o 13 de maio de 1981, é unha ex xogadora vasca de balonmán, máis coñecida como Eli Pinedo. Xogaba normalmente como extremo esquerdo e destacou especialmente no Bera Bera Eskubaloia de Donostia, co se proclamou campioa da liga española en 2013, 2014 e 2015. Amais, foi internacional absoluta coa selección española, coa que logrou a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de Londres 2012.
Por equipos
miniatura|250px Tempada 2012-2013 (Bera Bera):
La Raza (A Habana)
La Raza foi un periódico editado na Habana en 1913.
Historia e características
Apareceu a finais de xaneiro de 1913, cunha periodicidade semanal. Dirixido por Jesús Peynó Piñeiro, entre os seus colaboradores figurou Ramón Cabanillas. Tivo un carácter marcadamente galeguista e curta vida.
Ipswich Town F.C.
O Ipswich Town Football Club é un equipo de fútbol profesional de Inglaterra con base en Ipswich, Suffolk. Desde 2007 xogan no Football League Championship, que é a segunda categoría do fútbol inglés. A súa última aparición na FA Premier League deuse na tempada 2001-2002.
Há um mar que nos separa
"Há um mar que nos separa" (en galego: Hai un mar que nos separa) é unha canción da cantante portuguesa Leonor Andrade composta por Miguel Gameiro. Esta canción gañou o Festival da Canção 2015, e representou a Portugal no Festival de Eurovisión 2015, en Viena, Austria.
Gnatostomúlidos
Os gnatostomúlidos (Gnathostomulida, do grego γνάθος gnathos, "mandíbula" e stomŭa, diminutivo latino do grego στόμα stoma, "boca") son un filo de animais vermiformes, bilaterais, acelomados ou pseudocelomados segundo os autores, mariños, de pequeno tamaño (0,5 – 3 mm), que viven entre as partículas de area e os limos, en ambientes principalmente anaerobios, (lugares nos que se encontran as maiores densidades de poboación).
Nútrense de fungos e microorganismos que se achan nos graos de area, atrapándoos coas características diminutas mandíbulas de que está dotada a súa boca, situada na zona anteroventral.
Non existe rexistro fósil e pasaron inadvertidos moito tempo polas súas mínimas dimensións e a súa transparencia e fraxilidade (non foron recoñecidos e descritos até 1956), polo que hoxe existe unha gran controversia no que respecta á ssúa historia evolutiva e á súa taxonomía.
Anatomía e fisioloxía
Carecen de cutícula e teñen unha epiderme ciliada, como os platihelmintos, polo que ao principio clasificáronse neste grupo. Cada célula da epiderme ten un cilio rodeado por un colar de microvilosidades. Presentan unha disposición farínxea con simetría bilateral e complexas partes bucais, polo quer parecen asociados aos rotíferos, e hai autores que agrupan a ambos os dous filos en Gnathifera. As células musculares son de tipo estriado cruzado, mentres que as do bulbo farínxeo son de tipo mioepitelial. Carecen de órganos respiratorios e circulatorios, pero si un tubo dixestivo cego.
Parede do corpo
A epiderme está composta por dous tipos de células: monociliadas, cun colar de microvilosidades ao rredor do cilio, e células glandulares de tipo mucoso. Por debaixo da epiderme hai unha capa de musculatura circular estriada. Entrámbalas capas aparecen dun a tres pares de cordóns nerviosos. A continuación hai tres pares de bandas de musculatura lonxitudinal (dúas laterodorsais, dúas laterais e dúas lateroventrais). Ata o tubo digestivo, a zona do tronco está ocupada polos órganos xenitais, mentres que na cabeza e cola está ocupado por un tecido de recheo.
Sistema dixestivo
O alimento pasa do bulbo ao intestino, que é lineal, simple e cego. As células que o forman son contráctiles, polo que axudan a triturar e aglutinar os alimentos durante a dixestión. Desde o seu extremo posterior até a cola do animal existe un cordón celular macizo de función descoñecida.
Sistema excretor
Posúen de 2 a 5 pares de protonefridios monociliados coñecidos como solenocitos, independentes uns doutros e provenientes probabelmente da epiderme.
Sistema nervioso
É moi senxelo. Teñen por riba do bulbo bucal un ganglio cerebroide e outro bucal, máis pequeno, unidos por conectivos. Do ganglio cerebroide saen cara ao extremo posterior do tronco 3 cordóns nerviosos (dous laterodorsais, dous laterais e dous lateroventrais), seguindo os pares de paquetes musculares lonxitudinales.
Reprodución e desenvolvemento
Os gnatostomúlidos son hermafroditas simultáneos ou proterándricos con fecundación cruzada. O aparello reprodutor feminino de cada individuo ten normalmente un longo ovario dorsal asociado a un receptáculo seminal que en ocasións pode estar dividido en dúas cámaras: a bursa e a prebursa. Algúns poden presentar un orificio xenital feminino a modo de vaxina coñecido como gonóporo e situado na liña medio dorsal do corpo. O aparello reprodutor masculino consta dun ou dous testículos laterais, estando os condutos do esperma (ou espermidutos) unidos orixinando un órgano copulador que finaliza nun gonóporo (situado na liña medio ventral) con ou sin estilete, usado para introducilo no ovario do compañeiro.
Unha hora despois da fecundación deposítase un único gran ovo que sae ao exterior por contracción do corpo que produce a rotura da parede, aínda que esta posteriormente cicatriza. o cigoto vai transformándose, por segmentación en espiral e desenvolvemento directo, nunha larva ciliada, carente de órganos internos e cavidade intestinal, que devén en adulto en pouco tempo.
Filoxenia
O seguinte cladograma mostra as afinidades dos gnatostomúlidos:
Espírito Santo
miniatura|250px|Representación do Espírito Santo na igrexa de Nosa Señora dos Remedios de Santiago de Compostela
Budelli
Budelli é unha illa no arquipélago da Maddalena (italiano: Arcipelago di La Maddalena), cerca do estreito de Bonifacio, no norte de Sardeña, Italia. Forma parte do Parque Nacional La Maddalena.
Budelli atópase a varios centos de metros ao sur das illas Razzoli e Santa María. Ten unha superficie de 1´6 km2 e un perímetro costeiro total de 12´3 km. O punto máis alto é Monte Budello, con 87 m.
Espírito Santo
O Espírito Santo é, para a maioría de confesións cristiás, a terceira persoa da Santa Trindade. Verdade fundamental do cristianismo, contido dun dogma apuntado xa no Concilio de Nicea e definido definitivamente polo primeiro concilio de Constantinopla. Recóllese, xa que logo, no chamado símbolo niceno-constantinopolitano ou Credo. Os cristiáns que non aceptan esta doutrina chámanse non trinitarios.
Segundo esta doutrina Deus, na súa Unidade, é Amor e, xa que logo, Comuñón interpersoal. A expresión difusiva e gratuíta dese Amor é o Espírito, que fai experimentar ao crente a entraña da divindade. O Home, en canto criatura feita a imaxe e semellanza de Deus, arela unha comuñón plena cos seus irmáns e con Deus no Espírito. O cumprimento desa arela é a Salvación.
Budelli
Budelli é considerada unha das illas máis fermosas do Mar Mediterráneo. É especialmente coñecida pola súa "Spiaggia Rosa" (praia rosa), no sueste da illa, que debe a súa cor típica a fragmentos microscópicos de corais e cunchas como a Miriapora truncata e Miniacina miniacea. Budelli é unha das catro illas deshabitadas no arquipélago da Maddalena: as outras son Caprera, Spargi e Razzoli.
A illa foi comprada en outubro de 2013 por 2´94 millóns de euros, trala creba do anterior propietario. O novo comprador era un neozelandés, que intentou protexer o ecosistema na illa. Con todo, a Corte Suprema italiana aprobou leis para iniciar o proceso de recuperación da illa, que agora é administrada e protexida pola xunta do parque nacional.
Espírito Santo
O Espírito na Escritura
O termo hebreo é ruah, que significa alento. É unha palabra en feminino que expresa a atmosfera divina na que a súa palabra é pronunciada é a súa acción é realizada.
Xesús de Nazaret emprégaa nese mesmo sentido ao comezo da súa predicación: O Espírito de Deus está sobre min (Lc 4, 18-19). No seu bautismo por Xoán Bautista, acada á plena conciencia da súa misión e recibe o impulso para anunciar a boa noticia (evangelion) do Reino de Deus.
Nos evanxeos a palabra tradúcese ao grego como pneuma. No evanxeo de Xoán, Xesús promete, antes da súa morte, o Espírito como Paráclito, é dicir, como consolador e fonte de alegría, que dará a entender os ditos e feitos de Xesús. Segundo os Feitos dos Apóstolos, trala resurrección, os discípulos terán unha experiencia inefable que os impulsa a proclamar a salvación en todas as linguas. É a vivencia da Pentecoste.
Cristianismo primitivo
Xa as primeiros cristiáns bautizaban no nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo entendendo que o facían por mandato de Xesús mesmo tal como se recolle nos evanxeos. Nun texto do século II composto en Siria, denominado a Didaqué, dáse testemuño deste rito. Segundo a Tradición Apostólica de Hipólito de Roma, de comezos do século III, a terceira inmersión na auga realizábase trala confesión de fe no Espírito Santo. No cristianismo primitivo era a forza do Espírito a que perdoaba os pecados e transfiguraba ao crente para unha vida nova. Nos primeiros textos, fálase como dunha primicia de Vida Eterna que arrinca da escravitude do pecado para unha vida plena no amor e permite superar o medo á morte ata o mesmo martirio. Onde está o Espírito de Señor hai liberdade (2 Cor 3,17).
Definición dogmática
Serán os Pais da Igrexa os que sacarán as consecuencias desta experiencia. Para Ireneo de Lión o Espírito é quen constantemente rexuvenece a fe e á comunidade dos crentes. Na súa polémica contra Ario e o arianismo, Atanasio de Alexandría atribuíu xa ao Espírito unha actividade e uns froitos propios de Deus mesmo. Isto será desenvolvido polo Pai da Capadocia Basilio o Grande no seu Tratado Sobre o Espírito Santo: toda graza e toda forza, o senso moral, o consolo, a transformación que conduce á inmortalidade, o paso á liberdade e todos os demais bens son tamén obra do Espírito. Isto abrirá paso á profesión de fe no Espírito Santo, Señor e vivificante, que procede do Pai, e co Pai e co Fillo, recibe a mesma adoración e Gloria. do primeiro Concilio de Constantinopla no ano 381.
Cismas
A Igrexa Católica afastaríase das demais Igrexas ao engadir a expresión latina: filioque. A concepción do Espírito como procedente do Pai pero tamén do Fillo, deriva do pensamento cristiá latino, que concibe a xeración do Fillo primariamente como un acto de coñecemento do Pai do seu propio Verbo (en grego Logos), onde o coñecer precede e posibilita o amar. Do amor recíproco entre o Pai e o Fillo procede o Espírito.
Co gallo deste engadido, Constantinopla e Roma cruzáronse anatemas e deron lugar ao Gran Cisma de Oriente (1054), que chega aos nosos días. As Igrexas ortodoxas consideraron o termo filioque como unha traizón aos concilios da Igrexa indivisa. Puña en cuestión a monarquía do Pai como creador dende toda a eternidade; o Fillo e o Espírito participan plenamente da omnipotencia divina dada antes de tódolos séculos pola orixe paterna. Se Deus é Amor, o Pai, na entrega que fai de si mesmo no seo da Trindade, doa o seu Amor, xa que logo, o Espírito procede del. Hoxe en día, as xerarquías das Igrexas católica e ortodoxa teñen afirmado que esta diversidade terminolóxica non manifesta unha fe diferente, máxime cando, como afirman os teólogos de ámbalas confesións, na vida divina non é concibible un antes e un despois temporal.
Para o protestantismo, dende o propio Martiño Lutero, o gran don do Espírito é a Fe en Xesús. Ela soa, por pura Graza, regálanos a salvación sen necesidade das boas obras e sen mediación eclesial a través do falso sacramento da orde sacerdotal. A xustificación pola Fe será a afirmación central que o leve a romper con Roma e dar comezo á Reforma.
Teoloxía contemporánea
Son moitos e moi importantes os teólogos contemporáneos que estudaron a crenza no Espírito; no eido do protestantismo evanxélico salienta Jürgen Moltmann que concibe ao Espírito Santo como o Espírito da vida real do home concreto aberto a acción de Deus pola fe en Xesucristo.Para el o si total e sen reservas á vida e o amor total e sen reservas a todo o que vive son as primeiras experiencias do Espírito de Deus. Dende o ámbito ortodoxo, salienta Pavl Evdokimov que ve no Espírito o impulsor das idades da vida espiritual do crente que ten o seu comezo na humildade. Dende a teoloxía católica, debe mencionarse a Yves Congar que ve nel a forza que dinamiza toda a existencia cristiá e, en canto Persoa, é o Visitante que arela o corazón baleiro do home.Karl Rahner chegou a desenvolver unha teoría da acción do Espírito noutras relixións e mesmo nos non crentes, os cristiáns anónimos. A visión da teoloxía contemporánea, se cadra pode resumirse nestas palabras de Hans Urs von Balthasar: O máis íntimo de Deus ¿non é o Amor?, polo tanto ¿non está presente o Espírito onde iso máis íntimo acontece?
Acción do Espírito
Xa en San Paulo, descríbese ao Espírito como a acción do Amor de Deus que sondea os corazóns e nos da un sentido de fillos que nos permite chamalo con confianza, como Xesús: Abba, en arameo, papá (Gal 4,6). De feito ninguén pode afirmar con fe que Xesús é o Señor senón por influxo do Espírito (1 Co 12,3)
No evanxeo de Xoán aparece como un don misterioso de Deus que sopra onde quere, oes o seu rumor, pero non sabes de onde vén e a onde vai (Xn 3,8). Expresa a soberana liberdade da acción salvadora de Deus, da que ninguén pode apropiarse nin someter a manipulación.
A acción non é evanescente senón que se traduce en froitos concretos, estes son: o amor, a alegría, a paz, a paciencia, a afabilidade, a bondade, a fidelidade, a mansedume, a temperanza (Ga 22-23).
O Espírito na vida das Igrexas maniféstase de diversos modos:
Na liturxia sacramental existen determinados símbolos que expresan a súa acción:
Na ortodoxia tamén ten un lugar importante, como acción do Espírito, a creación da Beleza. A Igrexa ortodoxa rusa concibe o seu nacemento como unha subxugación da Beleza manifestada na liturxia bizantina. Así o Espírito inspira ao músico e leva a man do artista. Para Pavel Florenskii a beleza transcendente e esencializada dunha icona pode ser vehículo da enerxía vivificante e sandadora do Espírito.
Representacións
A máis frecuente é como unha pomba. Símbolo dunha vida nova rescatada das augas da morte. No antigo testamento tras o Diluvio, Noé solta unha pomba que volta cunha pola de oliveira, signo dunha vida renacida. Esta simboloxía exprésase tamén nos evanxeos para visualizar a compracencia de Deus en Xesús, no seu bautismo por Xoán no río Xordán.
As linguas de lume ou chamas, expresan a experiencia de Pentecoste, que impulsa aos primeiros discípulos á saír á luz e proclamar a salvación en Xesús crucificado, morto e resucitado. O Espírito é un fogo devorador que se difunde por toda a terra para transfigurala no amor de Deus. Nas igrexas de Oriente, onde os fieis comungan o sangue de Cristo, botan no viño unha pinga de auga quente, símbolo do lume do Espírito Santo.
Himnoloxía
Debido a que a crenza no Espírito concíbese como unha experiencia de exultación inefable, para achegarse ao seu sentido místico, resulta imprescindible coñecer como se expresa nos himnos das diferentes Igrexas. O sistema hímnico de Bizancio é como unha enciclopedia poética de espiritualidade e teoloxía. Así, nos himnos poéticos de Simeón o Novo Teólogo fálase do Espírito con frases como:
Pola súa parte, o cristianismo occidental, expresou experiencias análogas a través do canto gregoriano. Así, no himno de Pentecoste Veni Creator Spiritus, do século IX, encontramos frases como:
Noutro canto titulado Veni Sancte Spiritus, do século XIII, interprétanse sentenzas como:
Probablemente, sexa nestes himnos onde mellor se poida captar o significado dunha crenza alén do frío siloxismo especulativo escolástico, da teoloxía sistemática ou da fenomenoloxía das relixións.
Angel Esquire
Angel Esquire é unha novela do escritor británico Edgar Wallace publicada orixinalmente en lingua inglesa en 1908. Foi traducida ao galego por Alejandro Tobar e publicada por Editorial Hugin e Munin en 2012.
Características
Esquire, de Scotland Yard, axuda a Jimmy Stannard, un elemento criminal, a resolver o crebacabezas da gran caixa forte que contén a fortuna que o vello Reale gardou nela, coa precaución de ocultar a combinación nun verso que serve como criptograma. Cando se le a última vontade do vello Reale, constátase que catro persoas poden beneficiarse dela. Dúas destas persoas son coñecidos membros dunha banda ás que nada deterá para gañar a posesión da fortuna. Jimmy e o seu amigo enfróntanse con eles nun thriller moi característico da escrita de Wallace.
Theano de Crotone
Theano de Crotone (en Θεανώ), fl. no século VI a.C., é o nome dado a unha (quizais dúas) filósofa pitagórica. Foi denominada alumna, filla ou esposa de Pitágoras, aínda que outros a consideraron esposa de Brontinus. O seu lugar de nacemento e a identidade do seu pai tamén son incertos, levando a algúns autores a suxerir que hai máis dunha persoa da que os seus datos se fusionaron, e refírense a Theano I e Theano II. Algúns fragmentos e cartas sobreviventes que se lle atribúen son de autoría incerta.
Traxectoria
Pouco se saba sobre a vida de Theano, e as fontes antigas son confuas. Segundo unha tradición, chegou de Creta e era filla de Pythonax, pero outros din que procedía de Crotone e era filla de Brontinus. Moitos dixeron que era a esposa de Pitágoras,   aínda que outra tradición di que era filla de Brontinus. Iamblichus, nun intento de resolver a confusión, refire a Deino como a esposa de Brontinus.
Os fillos que adoitan adscribirse a Pitágoras e Theano inclúen tres fillas, Damo, Myia e Arignote, e un fillo, Telauges. Suda escribiu que os fillos que tivo con Pitágoras foron Telauges, Mnesarkhos, Myia e Arignote.
Escritos
Os escritos atribuídos a Theano foron Apotegmas pitagóricos, Consello feminino, Sobre a virtude, Sobre a piedade, Sobre Pitágoras, Comentarios filosóficos e Cartas. Ningún deste escritos sobreviviu agás algúsn fragmentos e cartas de autoría incerta. Fixéronse intentos para asignar estes fragmentos á orixinal Theano (Theano I) e a unha Theano posterior (Theano II), mais é probable que todos sexan pseudónimos ficticios de escritores posteriores, que intentaron aplicar a filosofía pitagórica á vida das mulleres. o fragmento supervivente de Sobre a piedade refírese a unha analoxía pitagórica entre os números e os obxectos; as varias cartas que se conservan tratan de asuntos domésticos: como debería unha muller criar os seus fillos, como debería tratar os serventes e como debería comportarse co seu marido.
Theano dixo a Hippodamus de Thurium (talvez Hippodamus de Mileto, que segundo Aristóteles planeou a cidade de Thurium no 440 a.C.), que o tratado Sobre a virtude contén a doutrina da proporción áurea.
Segundo Thesleff, Stobaeus e Heeren, Theano escribiu en Sobre a piedade:
El Eco de Monterrey
El Eco de Monterrey foi un periódico decenal editado en Verín entre 1920 e 1936.
Traxectoria
Subtitulado Órgano del partido liberal-conservador y defensor de los intereses generales del distrito, apareceu o 8 de xullo de 1920. Fundado e dirixido por Antonio Oterino Cid, tamén estivo dirixido por Enrique Vidal de Bustamante. Entre os seus colaboradores figuraron Eloy Luís André, Carlos Nieves Borjas, Miguel Hervella Urdániz, Ruiz de Tudanca e José María Pereda Álvarez. Ofrecía información local, poesía, relatos literarios e artigos nos que criticaba o seu opoñente Nuevo Támega.
Peter Falk
Peter Michael Falk, nado o 16 de setembro de 1927 en Nova York e finado o 23 de xuño de 2011 en Beverly Hills (California), foi un actor estadounidense coñecido polo papel do tenente Colombo na serie de televisión Colombo.
Traxectoria
Falk apareceu en numerosos filmes e como actor convidado en series de televisión. Foi candidato dúas veces aos Óscar, a primeira polo filme Murder, Inc. (1960) e a segunda por Pocketful of Miracles (1961). Tamén gañou cinco Emmy, un polo telefilme The Price of Tomatoes (1962) e catro por Colombo, recibindo unha vez tamén o Globo de Ouro.
Na intersección das rúas Falk Miksa utca e Szent István korut da capital húngara, Budapest, Falk conta cunha estatua, lembrando deste modo a súa ascendencia húngara.
Glomerulonefrite proliferativa aguda
A glomerulonefrite proliferativa aguda é unha doenza que afecta ao glomérulo renal (glomerulopatía). Prodúcese tipicamente após un proceso infeccioso, coma complicación dunha farinxite ou unha afección cutánea (impétigo), polo que esta glomerulonefrite tamén é coñecida coma glomerulonefrite aguda postinfecciosa ou glomerulonefrite postestreptocócica, xa que na meirande parte dos casos é por mor da bacteria Streptococcus pyogenes.
Podería ser un factor de risco para a albuminuria (perda da proteína albumina) no futuro.
Causas
250px|miniatura|Esquema dun [[glomérulo renal. Os inmunocomplexos son atrapados polo pés dos podocitos. Isto produce xibas nas células endoteliais. Violeta claro: Células do mesanxio Violeta escuro: Membrana basal glomerular Rosa: células endoteliais Verde: Podocitos Negro: Inmunocomplexos]] A glomerulonefrite proliferativa aguda prodúcese sempre coma consecuencia dunha infección. Istó é posíbel porque as bacterias que afectan ao individuo conteñen unha serie de antíxenos que ulteriormente han afectar a estrutura do glomérulo, nos riles. Aínda que son varios os microorganismos que poden dar lugar a esta doenza, case que a maioría das veces está producida pola bacteria Streptococcus pyogenes, mellor coñecida polo nome estreptococo β-hemolítico do grupo A. Concretamente son as cepas 1, 2, 4, 12, 18, 25, 49, 55, 57 e 60 as que máis adoitan afectar ao ril.
Streptococcus pyogenes é un xerme caracterizado por afectar a múltiples órganos. É, poré*, cando afecta á farinxe (farinxite ou faringoamigdalite) e cando afecta á pel (impétigo), cando máis frecuentemente causa glomerulonefrite proliferativa aguda. Esta bacteria contén unha serie de antíxenos que se unen a anticorpos do propio individuo afectado, dando lugar a inmunocomplexos, unhas estruturas moleculares que poden ser logo depositados en certos lugares do organismo e producir enfermidade. Este mecanismo coñécese coma reacción de hipersensibilidade tipo III. No caso desta doenza, estes complexos inmunes son depositados na membrana basal glomerular, baixo os pedicelos dos podocitos. Isto crea unha aparencia grumosa e chea de cavidades na microscopía óptica, e crea unhas xibas subepiteliais na microscopía electrónica, coñecidas tecnicamente polo nome inglés humps.
Após este ataque de inmunocomplexos contra a membrana basal glomerular, o propio sistema inmune do individuo é quen de activar o sistema de complemento, o cal é contraproducente xa que tamén ataca á membrana basal glomerular.
Outra teoría proposta no mecanismo fisiopatolóxico desta glomerulonefrite é a acción da proteína NASP, que ao actuar coma superantíxeno é quen de activar aos linfocitos T e desencadear a cascada inflamatoria.
Malia que a meiranda parte das infeccións postinfecciosas agudas son causadas por estreptococos, nos últimos anos están emerxendo as glomerulonefrites causadas pola bacteria Staphylococcus aureus, seguramente asociado a un incremento nas cepas desta bacteria resistentes aos antibióticos, comunmente coñecidas como estafilococos resistentes á meticilina (MARSA, do inglés methicilin resistant S. aureus).
Anatomía patolóxica
Ao microscopio óptico é típico ver o glomérulo cheo de pus. Ao existir unha proliferación das células endoteliais e mesanxiais, pódese ver o glomérulo agrandado. Ao haber inflamación tamén se pode evidenciar hipercelularidade, podéndose distinguir sobre todo neutrófilos e edema.
No microscopio electrónico as xibas son máis evidentes, e constitúen unha eiva diagnóstica definitiva e de certeza de glomerulonefrite aguda postinfecciosa, xa que estas estruturas non aparecen noutras glomerulonefrites. Estas xibas vense coma estruturas electrodensas debaixo do endotelio capilar.
No microscopio de inmunofluorescencia é característico o patrón de ceo estrelado, isto é, unha imaxe na que se observa depósito de inmunoglobulinas (sobre todo IgG e IgM) e complemento (C3). Tamén pode evidenciarse depósito de fibrina e de properdina, unha proteína presente no sangue que ten un papel fundamental na activación do sistema de complemento.
Signos e síntomas
200px|miniatura|dereita|[[Edema nunha perna.]] 200px|miniatura|dereita|[[Hematuria, a presenza de sangue na urina.]] O xeito no que se adoita presentar a glomerulonefrite proliferativa aguda é en forma de síndrome nefrítica de instauración brusca, sempre varias semanas despois dunha infección farínxea ou cutánea. A síndrome nefrítica caracterízase por:
Como síntomas xerais podemos atopar febre, cefalea, malestar xeral, anorexia, náuseas e vómitos. Tamén é característica a palidez na pel por mor da anemia ou do edema.
Unha complicación grave é a necrose tubular aguda por mor dun dano tubular ou de trombose da vea cava inferior.
Até un 1% dos afectados poden evolucionar a unha insuficiencia renal.
Diagnóstico
200px|miniatura|Cultivo de [[Streptococcus pyogenes.]] 200px|miniatura|[[Biopsia renal dunha glomerulonefrite postestreptocócica.]] En liñas xerais, a biopsia non cómpre ser realizada, xa que ademais de ser unha proba dolorosa e molesta para o paciente, os signos e síntomas son moi característicos e permiten establecer un diagnóstico. Así, unha síndrome nefrítica producida varias semanas despois dunha infección cutánea ou farínxea é moi orientativa de glomerulonefrite postestreptocócica.
Na analítica sanguínea observarase unha elevación do anticorpo anti-estreptolisina O, xa que a estreptolisina O é unha molécula presente na bacteria Streptococcus pyogenes. Tamén se producirá unha baixa dos niveis de complemento, tanto C3 coma C4 (hipocomplementemia en sangue. Estes niveis baixos de complemento han de tornar á normalidade en cuestión de 5 ou 6 meses. En caso contrario, podería ser unha indicación para realizar unha biopsia renal.
Criterios diagnósticos
Para establecer o diagnóstico de glomerulonefrite postestreptocócica, o doente ten que cumprir como mínimo dúas destas tres características. Se non for así, non se podería diagnosticar desta doenza ao paciente, sendo preciso a realización de máis probas complementarias coa fin de chegar ao diagnóstico correcto.
Tratamento
A glomerulonefrite aguda postinfecciosa non precisa tratamento específico, xa que remite ela soa na meirande parte dos casos. O tratamento céntrase en aliviar os síntomas derivados da síndrome nefrítica (hipertensión, edema, hematuria). Ademais, adóitase pautar unha terapia antibiótica, normalmente con penicilina, para eliminar as posíbeis bacterias residuais de Streptococcus pyogenes que poidan permanecer no paciente.
Para tratar os síntomas secundarios á edema e a hipertensión arterial, e para evitar a aparición de complicacións, cómpre tratar ao paciente con fármacos antihipertensivos e diuréticos, coma os inhibidores do sistema renina-anxiotensina-aldosterona (IECA). Tamén é preciso restrinxir a inxesta de sal e auga.
Os corticoides, tipicamente empregados noutros tipos de glomerulonefrite e os medicamentos antiinflamatorios, non adoitan ser usados por mor da súa escasa eficacia.
Prognóstico
O prognóstico desta doenza adoita ser excelente, e en máis dun 90% dos casos os riles volven funcionar ao 100% da súa capacidade. Nos adultos o prognóstico é peor que en nenos. Tamén presentan unha peor evolución os doentes nos que a perda de proteínas é maior, semellando máis unha síndrome nefrótica mais ca nefrítica; nos casos no que a hipocomplementemia non se normaliza aos 6 meses, e tamén cando se trata dunha forma non epidémica da doenza.
Trypanosoma vivax
No T. vivax descubriuse unha nova prolina racemase de importancia médica e veterinaria.
En T. vivax atopouse a glicoproteína de superficie variable máis pequena (40 kDa) descuberta ata agora, que contén poucos carbohidratos.
A especie tamén produce vivapaína, unha cisteína peptidase.
Bandeira de Mónaco
A bandeira de Mónaco está formada por dúas franxas horizontais do mesmo tamaño, de cor vermella a superior e branca a inferior, cores heráldicas da Casa de Grimaldi dende polo menos o ano 1339. Mónaco usou unha bandeira como a actual bandeira de Estado pero na que figuraban as versións anteriores do escudo de armas que foi utilizado practicamente dende a fundación do principado (salvo durante o período en que estivo anexionado a Francia de 1793 a 1814). A versión actual da bandeira nacional foi adoptada o 4 de abril de 1881. Existiu un estandarte composto polo "losanxe" coas cores da Casa de Grimaldi (en terminoloxía heráldica "losanxe de prata e goles") moi usado durante o século XVII.
Bandeira de Estado
A bandeira de Estado de Mónaco é de cor branca, as proporcións da súa anchura e lonxitude son de 2:3. No centro da bandeira figura o escudo de Mónaco. Esta bandeira ten poucos usos respecto doutros países: Ízase no palacio do Príncipe, nalgunhas dependencias gobernamentais e como estandarte do Príncipe cando accede ao seu barco.
Estandarte do Príncipe
O estandarte do Príncipe é de cor branca e as súas dimensións son de 3:4 ou 5:6 se se usa con flocos. No centro figuran a coroa do Príncipe (que é unha coroa real) e dúas letras opostas que reproducen a inicial do nome de cada príncipe soberano.
Bandeiras semellantes
Excepto polas súas proporcións, a bandeira de Mónaco é idéntica ás bandeiras de Indonesia e do estado alemán de Hesse, aínda que ámbalas dúas son máis longas. Tamén é semellante á bandeira de Singapur, a cal ten ademais unha lúa crecente e cinco estrelas na parte superior esquerda, á de Polonia e á do estado alemán de Turinxia, estando nestas últimas dúas as cores invertidas.
Martti Ahtisaari
Martti Oiva Kalevi Ahtisaari, diplomático das Nacións Unidas nado en 23 de xuño de 1937, foi o presidente de Finlandia entre 1994 e 2000. Traballou coa mediación entre o goberno da Serbia e a que daquela era a provincia de Kosovo.
Traxectoria
Foi Premio Nobel da Paz no 2008 polos seus esforzos para resolver conflitos internacionais en varios continentes durante máis de tres décadas.
Imprensa Nacional-Casa da Moeda
A Imprensa Nacional-Casa da Moeda produce todas as moedas de Portugal, tanto as circulantes como as de colección e investimento, así como os selos de correos (desde 1853, co busto de María II) e diversas publicacións, documentos e timbres oficiais da Républica Portuguesa.
A Imprensa Nacional
A Imprensa Nacional adquiriu esa deniminación en 1833, aínda que é herdeira da preexistente Impressão Régia, tamén coñecida como Régia Oficina Tipográfica, creada o 24 de decembro de 1768, á que só un ano despois, en 1769, se incorporara a Fábrica de Cartas de Jogar e Papelões, dedicada á fabricación e venda de barallas en Portugal e no seu imperio.
A Impressão Régia fixou a súa sede en Lisboa en pleno desenvolvemento industrial posterior ao terremoto de 1755, inicialmente de alugueiro e, posteriormente, no palacio da travessa do Pombal, adquirido en 1816. En 1895, ese vello edifício, xa inadecuado para as necesidades da empresa comezou a ser demolido e as instalacións foron trasladándoese a unha nova sede, cuxa conclusión non se produciu ata 1913, onde se mantén na actualidade, logo de diversas obras de renovación. miniatura|[[Edificio da Imprensa Nacional]] A Impressão Régia foi administrada por unha xunta directiva apoiada por unha "xunta literaria", que decidía os libros que podían ou non ser publicados. En 1810, unha reforma administrativa fixo que a xestión recaese nun único administrador. Cara á segunda metade do século XIX, a institución modernizouse tecnoloxicamente, e os seus administradores fixeron varias viaxes a París, Londres e Bruxelas, onde adquiriron prensas e outros equipamentos que colocaron a Imprensa Nacional ao nivel das súas homólogas europeas. Logo dese pulo, foi recoñecida con diversos premios en exposicións nacionais e internacionais, como as de Londres (1862), Porto (1865), París (1867), Viena (1873), Filadelfia (1876), París (1878), Río de Xaneiro (1879) e novamente París (1889 e 1900). No primeiro terzo do século XX, a Imprensa Nacional adquiriu un notable desenvolvemento cultural e social, coa organización de diversas conferencias e exposicións e coa inauguración da súa biblioteca en 1923.
O Decreto lei 49476, do 30 de decembro de 1969, converteu a institución nunha empresa pública que, finalmente, en xullo de 1972, se fundiu coa Casa da Moeda.
En 2018, a Imprensa Nacional celebrou os seus 250 anos. A exposición Imprimere na Casa do Design foi un dos principais eventos desa conmemoración.
A Casa da Moeda
miniatura|Edificio da Casa da Moeda A Casa da Moeda de Lisboa é, probablemente, o estabelecemento fabril máis antigo en activo de Portugal, xa que a súa actividade se documenta xa a finais do século XIII, durante o reinado de Don Dinís, nun local preto da Porta da Cruza. A partir do século XIV coñécense varios traslados da sede da ceca lisboeta e a mediados do século XVI instalouse na céntrica rúa da Calcetaria, preto do Paço da Ribeira, onde permaneceu ata 1720. O 12 de setembro dese ano trasladouse á rúa de São Paulo, onde se mantivo ata 1941, cando se instalou no edificio que hoxe a alberga.
Nun primeiro período, desde os seus inicios ata 1678, a produción na Casa da Moeda realizábase polo sistema manual da cuñaxe ao martelo. A partir de aí foise introducindo progresivamente a maquinaria e xa ao final do século XVII estaban instaladas as prensas de volante, cuxa forza motriz, inicialmente humana, foi substituída xa en 1835 pola do vapor, cunha máquina adquirida en Inglaterra á compañía Boulton and Watt, igual á utilizada na Royal Mint de Londres. A partir de 1866 a ceca operou coas prensas monetarias da marca Ulhorn, precursoras das que aínda hoxe están en funcionamento.
Mediante un decreto do 28 de xullo de 1845 unificouse baixo unha soa administración a Casa da Moeda e a denominada Repartição do Papel Selado, e a denominación da entidade resultante foi a de Casa da Moeda e Papel Selado. Posteriormente, coa introdución en Portugal dos selos postais en 1853, a Casa da Moeda e Papel Selado comezou a producir tamén selos de correos.
A finais do século XIX, a empresa gañou unha posición de maior relevo no aval de calidade dos metais nobres. En 1882 a Casa da Moeda e Papel Selado adquiriu a exclusividade deste labor e pasou a fiscalizar a industria e o comercio da ourivaría en Portugal, función que aínda mantén.
Logo de sucesivas reestruturacións dos seus servizos en 1911, 1920, 1929 e 1938, a antiga Casa da Moeda e Papel Selado fundiuse, en 1972, coa Imprensa Nacional para constituír a entidade Imprensa Naciopnal-Casa da Moeda.
Servizos e produtos
A INCM ten encomendada a produción de bens e servizos para o Estado portugués, entre eles:
Museo da Casa da Moeda
A Casa da Moeda posúe unha importante colección de moedas que amosa no Museu Casa da Moeda, un proxecto de museoloxía enteiramente dixital ao que se accede a través da páxina web da institución e das redes sociais Facebook, Twitter e Instagram.
A colección abrangue máis de 36.000 moedas (desde o século VII a. de C. e 9.500 medallas (a partir do Renacemento) e o museo virtual estrutúrase en cinco galerías: moeda grega e romana, moeda visigoda e sueva, moeda musulmá, e moeda portuguesa e estranxeira. A galería de moedas portuguesas constitúe o núcleo máis salientable da colección, con pezas correspondentes tanto á monarquía (séculos XII a século XX) como á república (séculos XX a XXI).
Nati Mistral
Traxectoria
Durante toda a súa carreira compaxinou a música co teatro, gravando cancións tan populares como Flor de té; Bajo los puentes de París; Mala entraña; Agua que no has de beber; Paisajes de Catamarca; Tata Dios; Guitarra, dímelo tú; Yo vi llorar a Dios; No soy de aquí; Bien se ve; El corralero; e La balada para un Loco. Cantou tamén unha das versións máis castizas da zarzuela La Gran Vía.
Triunfou como actriz dramática en producións de Divinas palabras, coa que se inaugurou o Teatro Belas Artes en 1961, Fortunata y Jacinta, 1969; Medea, 1970; Isabel Reina de Corazones, 1983, La Chunga, 1987; Los padres terribles, 1995; Café cantante, 1997; La Malquerida, 2000; La Celestina, 2001 e, máis recentemente, La Dorotea, 2001; Inés desabrochada, 2004, La duda, 2006 e Tras las huellas de Bette Davis, 2007. En Buenos Aires foi empresaria do seu propio teatro –o Avenida- xunto ao actor Alberto Closas.
Menos frecuentes foron as súas aparicións no cine, aínda que rodou, entre outras películas, Maria Fernanda la Jerezana (1946); Las inquietudes de Shanti Andía (1947); Currito de la Cruz (1949) ou Mi Buenos Aires querido (1962).
Galardóns
Entre os numerosos premios que recibiu encóntranse o Lazo de Dama de Isabel a Católica, o Premio da Asociación de Críticos de Nova York en 1970, o Nacional de Teatro en 1997, Premio Mayte, na súa categoría de Honra á súa traxectoria artística en 2006, a Medalla de Ouro das Belas Artes, en 2007, e tamén en 2007 o XI Premio Nacional de Teatro Pepe Isbert que concede AMITE, a Asociación Nacional de Amigos dos Teatros de España.
Leonor Andrade
2014: The Voice Portugal e Água de Mar
En 2014 Leonor participou na segunda tempada de The Voice Portugal, onde foi eliminada no 13º programa. Após The Voice, uniuse ao elenco da telenovela da RTP Água de Mar onde ficou as dúas tempadas finais co rol de Joana.
2015-16: Festival de Eurovisión e Setembro
O 19 de febreiro de 2015, Leonor foi anunciada como unha dos doce participantes do Festival da Canção 2015 coa canción "Há um mar que nos separa". O 7 de marzo de 2015, gañou a competición e foi seleccionada para representar a Portugal no Festival de Eurovisión 2015.
Após o seu paso eurovisivo, Leonor lanzou o seu primeiro sinxelo, "Já conheci" do seu álbum debut que tería prevista a súa saída entre setembro e outubro do 2015, aínda que non foi até abril de 2016 cando anunciouse a súa saída, segundo afirmou nunha entrevista na SIC Radical, na que tamén anunciou un hiatus na súa carreira como actriz, adicandose totalmente de mentres na súa carreira musical.
O 5 de outubro anunciou vía Twitter que unha nova canción chamada "Strong for Too Long" formará parte da banda sonora da telenovela da TVI Santa Bárbara. Mais non é até o 23 de outubro cando a canción chega ás plataformas dixitais iTunes, Google Play, Spotify, MEO music entre outras. O día após o seu lanzamento, a canción chega á 7ª posición do iTunes de Portugal.
O 27 de abril de 2016, Leonor, lanza a imaxe da portada polas redes sociais Instagram, Twitter e Facebook, confirmando o nome do álbum (Setembro) e que o lanzamento do álbum anunciaríase nos vindeiros días. Finalmente a data do lanzamento foi anunciada para o 13 de maio de 2016. A canción "Não dá mais" foi a única dispoñíbel para mercar na pre-venda no iTunes e conseguiu en dous días chegar ao posto 22 do iTunes Portugal.
Provincia de Burgos
A provincia de Burgos é unha das provincias de Castela e León, está situada ao nordés desta comunidade. A súa capital é a cidade homónima de Burgos. Ocupa unha superficie de 14.300 km² e a súa poboación en 2006 era de 363.874 habitantes. Moitos dos 370 concellos da provincia (131 en 2006) teñen menos de 100 habitantes.
Burgos posúe un enclave no interior da provincia de Áraba: o enclave de Treviño.
Xeografía
A provincia limita coa Comunidade Autónoma da Rioxa e Soria polo leste; con Palencia e Valladolid polo oeste ; con Segovia polo sur e coa Comunidade Autónoma de Cantabria e o País Vasco (Biscaia e Áraba) polo norte.
Localidades principais
As localidades da provincia con máis de mil habitantes son: miniatura|250px|Arco de Santa María, Burgos miniatura|250px|Alcázar dos Condestables de Castela, Medina de Pomar miniatura|Estatua do Cid, en Burgos
Partidos xudiciais
A provincia de Burgos conta con sete partidos xudiciais:
Autoestradas, autovías e estradas
Pola provincia discorren numerosas estradas nacionais, autovías e autoestradas que unen o territorio con outros da mesma comunidade e coas de fóra. Destacan:
En proxecto está a AP-69 ou Autoestrada Dous Mares que unirá Miranda de Ebro coa cornixa cantábrica a través dos meiriñados.
miniatura|200px|dereita|Centro de control de Adif en Miranda de Ebro.
Ferrocarril
A provincia conta con dúas estacións de ferrocarril consideradas de primeira orde: a estación de Burgos e a estación de Miranda de Ebro. A primeira de elas atópase na liña Madrid-Irún e a partir de decembro do 2007, está conectada con Madrid grazas a un servizo Alvia de Alta Velocidade. Na segunda estación únese á devandita liña Madrid-Irún coa de Castejón-Bilbao. Tamén quedará conectada a Madrid co mesmo servizo de Alta Velocidade que Burgos. A estación de Miranda conta cun importante núcleo loxístico coa súa Clasificación de Mercancías e numerosos talleres de RENFE. Nas instalacións ferroviarias de Miranda está o Posto de Mando de Adif que se encarga do control do tráfico de todo o norte peninsular.
Aeroportos
A provincia ten un aeroporto, o Aeroporto de Burgos. Pertence á rede de AENA e está situado a uns catro quilómetros ao nordés da capital, nunha ampla chaira sobre terreos do termo municipal de Burgos e comprendendo os barrios de Gamonal e Villafría. Incorporouse á rede de aeroportos de AENA en outubro do ano 2000.