cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ligamento xenético
Frecuencia de recombinación
Se os xenes A e B están en distintos cromosomas, un individuo AaBb producirá os gametos AB, Ab, aB e ab coa mesma frecuencia (25%). Se facemos o cruzamento AaBb x AaBb obteremos unha descendencia coas proporcións fenotípicas mendelianas 9:3:3:1. Pero se os xenes A e B están no mesmo cromosoma e nun dos cromosomas están os alelos AB e no homólogo os ab, os gametos que se formarán serán xeralmente AB e ab. Por causa da recombinación pode pasar nun certo número de ocasións que a recombinación teña lugar xusto entre eses dous xenes, polo que os cromosomas homólogos se intercambiarán os alelos dese xene e aparecerán nos gametos as combinacións aB e Ab, que non estaban presentes nos cromosomas orixinais herdados dos proxenitores. Estes gametos con combinacións alélicas novas denomínanse gametos recombinantes ou tipos recombinantes e só aparecerán nunha pequena proporción dos casos. A maior parte das veces o sobrecruzamento terá lugar noutras partes do cromosoma (porque este é moi grande), a zona onde están eses dous xenes non se verá afectada, e formaranse os gametos orixinais AB e ab, herdados dos proxenitores, e denominados tipos paternos. Pero, canta maior distancia haxa ente os xenes máis probable é que o sobrecruzamento teña lugar entre eles, polo que o número de tipos recombinantes aumentará.
No cruzamento do exemplo con distribución independente (cando se formaban os gametos AB, Ab, aB, ab cada un ao 25%). Pero se non hai distribución independente e os xenes están próximos no mesmo cromosoma, só se formará unha pequena proporción de gametos aB e Ab, por exemplo o 5%. Pero se están a máis distancia estes gametos aparecerían cunha frecuencia maior, e, finalmente, se están a gran distancia a frecuencia de gametos recombinantes chegará a ser do 50%, igualando aos tipos paternos, o cal coincide co obtido por distribución independente e non habería diferenza.
Como exemplo de ligamento podemos poñer o clásico experimento feito por William Bateson e Reginald Punnett. Estudaron dous xenes do chícharo de olor; o xene da cor da flor (P, púrpura e p, vermella) e o xene da forma do gran de pole (L, longo, e l, redondo). Cruzaron as liñas puras PPLL e ppll e obtiveron descendencia PpLl. Fixeron despois o cruzamento PpLl x PpLl e esperaban na descendencia as frecuencias fenotípicas mendelianas 9:3:3:1 (9 púrpura/longo : 3 púrpura/redondo : 3 vermello/longo : 1 vermello/redondo). Pero o que obtiveron foi un exceso de plantas púrpura/longo e vermello/redondo, e un defecto de plantas púrpura/redondo e vermello/longo (ver a táboa).
O seu experimento indicaba a existencia de ligamento entre os alelos P e L e entre os p e l. Comparando o número de individuos das clases fenotípicas observadas cos agardados por distribución independente e aplicando unha proba estatística do khi-cadrado podemos saber se os xenes están ligados.
A proxenie recibe dous alelos dominantes ligados nun cromosoma (denominados en acoplamento ou en cis). Porén, despois de producirse o sobrecruzamento, parte da proxenie podería recibir un cromosoma parental cun alelo dominante para un carácter (por exemplo, púrpura) ligado a un alelo recesivo do segundo carácter (por exemplo, redondo) e o mesmo para os outros alelos (por exemplo, vermello e longo), que se di que están en repulsión ou en trans.
Porén, é importante salientar que a frecuencia de recombinación tende a subestimar a distancia entre os dous xenes ligados. Isto é porque a medida que están máis afastados no cromosoma, increméntase a probabilidade de dobre sobrecruzamento ou de sobrecruzamentos múltiples pares, o que fará que se formen tipos parentais a pesar de que houbo sobrecruzamento.
Indicadores da meiose
Cos pedigrees moi grandes ou con datos de marcadores xenéticos moi densos, como os dunha secuenciación dun xenoma completo, é posible localizar con precisión e cuantificar as recombinacións. Con este tipo de análise xenética, asígnase un indicador de meiose a cada posición do xenoma para cada meiose do pedigree. O indicador sinala cal copia do cromosoma parental contribúe ao gameto transmitido nesa posición. Por exemplo, cando se transmite o alelo da "primeira" copia do cromosoma parental, podería asignarse a esa meiose un "0". Cando se transmite o alelo da "segunda" copia do cromosoma parental, asignaríase a esa meiose un "1". Cada un dos dous alelos do proxenitor procedían de cada un dos avós. Estes indicadores utilízanse despois para determinar os estados idénticos por descendencia (IBD) ou estados de herdanza, que á súa vez se poden usar para identificar os xenes responsables de enfermidades e fenotipos.
The Breadwinner (filme)
The Breadwinner é un filme de animación de 2017 de Cartoon Saloon dirixido por Nora Twomey. Entre os produtores executivos do proxecto están Mimi Polk Gitlin e Angelina Jolie. Baseado na novela homónima de Deborah Ellis, o filme foi unha coprodución entre o Canadá, Irlanda e Luxemburgo e tivo unha estrea limitada o 17 de novembro de 2017.
O filme estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Toronto de 2017 no mes de setembro. The Breadwinner recibiu un nomeamento ó Oscar ó mellor filme de animación na 90ª edición dos premios.
Ribadeo Fútbol Club
O Ribadeo Fútbol Club é un club galego de fútbol de Ribadeo, fundado en 1940. Na actualidade xoga en Preferente Autonómica de Galicia. O seu terreo de xogo é o Estadio Pepe Barrera.
Rodoaldo
Rodoaldo é un rei longobardo de Italia, sucesor do rei Rotario, seu pai (652).
Traxectoria
É asasinado ao cabo de seis meses de reinado por instigación dun pretendente ao trono sostido polos católicos, Ariperto.
San Xoán de Pena, Lugo
San Xoán de Pena é unha parroquia do concello de Lugo, na provincia de Lugo. En 2007 tiña 243 habitantes (113 homes e 130 mulleres), 4 menos ca no ano anterior.
Patrimonio
A actual igrexa parroquia data de 1872, sendo ampliada a mediados do século XX. Ten planta rectangular cunha soa nave, presbiterio máis reducido que a nave e sancristía no testeiro. De aparello de perpiaño recebo de branco e cuberta de lousa a dúas augas en nave e a catro en presbiterio. Espadana con dous ocos e dúas campás. No interior ten o retablo maior neogótico e outro lateral renacentista. Conserva varias pezas procedentes da vella igrexa, como un capitel de mármore tardorromano que fai de pía de auga bendita e outras pezas de mármore.
O templo primitivo aparece citado en documentación da catedral de Lugo, e situábase no lugar da Eirexe, sobre un gran desnivel. Nas inmediacións existe un pequeno abrigo que fai un saínte da pena, onde segundo a tradición apareceu unha imaxe de Xoán o Bautista. Do primeiro templo apenas se conservan restos pero debeu ser de bastante importancia, pois os elementos que se conservan son diferentes pezas de mármore azul do Incio, datadas cara aos séculos V-VIII, o que indica que foi unha igrexa importante polo enorme custo de traer pedras de mármore dende tan lonxe.
O xacemento foi escavado parcialmente na década de 1970 por un grupo dirixido polo mestre Ricardo López Pacho, do concurso de TVE Misión Rescate. Acháronse un capitel de pencas, unha base, unha imposta e tellas, todos eles desaparecidos. Porén, dúas foron identificadas case con toda seguridade como procedentes de San Xoán de Pena: un capitel tardorrománico de granito do Museo Diocesano de Lugo, que funcionou como base dunha cruz de madeira, e imposta marmórea tardorromana do Museo Provincial de Lugo. Na escavación achouse tamén unha ábsida de planta de ferradura escavada na pena aproximadamente dos séculos VIII-X.
Na parroquia tamén existen os restos dun poboado castrexo bastante arrasado polas labores agrícolas que aínda se realizan nel e no que apareceron varios muíños de man.
Na parroquia existiron ata o século XVIII dúas capelas, unha dedicada a Santa Helena e outra dedicada a San Antonio, probablemente en Nadela.
No lugar de Nadela, antes coñecido como Monte de San Antonio, o día 6 de xaneiro de 1809 as tropas francesas a cargo de Soult e Ney bateron os ingleses a mando de Sir Moore, retirándose estas o día 8 á Coruña.
Celébranse feiras no lugar de Nadela os días 15 e penúltimo día de cada mes. As festas patronais na honra a San Xoán Bautista e á Virxe do Carme teñen lugar a primeira fin de semana de xullo.
Monarchy of Roses
"Monarchy of Roses" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo e funk rock Red Hot Chili Peppers. É o segundo sinxelo do seu álbum I'm With You, despois de "The Adventures of Rain Dance Maggie".
Vídeo musical
O 4 de outubro de 2011, a banda comezou a filmación do vídeo de Monarchy of Roses. O 14 de novembro de 2011, o vídeo foi estreado en YouTube.com. Foi dirixido por Marc Klasfeld e inspirado polo debuxante Raymond Pettibon.
Inés Santé Riveira
Inés Santé Riveira, nada en Ferrol o 29 de novembro de 1976, é unha investigadora e científica galega, profesora da área de Enxeñaría Cartográfica, Xeodésica e Fotogrametría do Departamento de Enxeñaría Agroforestal da Universidade de Santiago de Compostela e Secretaria da Comisión Académica do Programa de Doutoramento en Xestión Sustentable da Terra.
Ocupa a Dirección do Instituto de Estudos do Territorio da Xunta de Galicia.
Traxectoria
Doutora en enxeñaría agrónoma pola Universidade de Santiago de Compostela, Premio Extraordinario de Doutoramento e licenciada con matrícula de honra. O seu proxecto fin de carreira, co título "Aplicación das novas tecnoloxías SIG e Web á enxeñaría rural e agronómica", obtivo o Premio á Iniciativa Empresarial da CEL para proxectos de investigación. É membro do Laboratorio do Territorio (LaboraTe), que está integrado no grupo de investigación GI-1934-TB (Territorio e Biodiversidade) da USC. A súa actividade investigadora desenvolveuse fundamentalmente dentro dos campos da ordenación do territorio, sistemas de axuda á decisión espacial, SIG-web; Public Participation GIS (PPGIS); modelos e técnicas de ordenación territorial (análise multicriterio, optimización heurística e modelos urbanos baseados en autómatas celulares). Foi, no curso 2014-15, coordinadora do máster Universitario da USC en Xestión Sustentable da Terra e do Territorio.
Moraña
Moraña é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Caldas. Segundo o IGE no 2014 tiña 4.362 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
Ten unha superficie de 41 km², repartidos entre 9 parroquias. Atópase situado na zona intermedia entre a chaira litoral e as terras altas da provincia.
Moraña na cultura popular galega
En Moraña cren que cando a agonía se prolonga moito é porque o moribundo ten unha débeda pendente con alguén. Sábese porque cando chega esta persoa ó seu carón prodúcese a morte ó pouco tempo, o que se explica como se estivese esperando por el para que o perdoase antes de morrer.
Rotario
Rotario ou Rothari, duque longobardo de Brescia, elixido rei dos longobardos de Italia polo partido ariano, sucedendo así ao seu predecesor ariano Arioaldo (636 e casa coa súa viúva católica Gundeperga).
Moraña
Lugares de Moraña
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Moraña vexa: Lugares de Moraña.
Rotario
Traxectoria
O seu reinado está marcado por de novas conquistas longobardas; Córsega foi invadida, a Toscana e a Liguria conquistadas e ocupadas, e Xénova cae no 643. Ao nordeste, apodérase por fin da fortaleza de Oderzo, que sempre rexeitara aos longobardos e bate en dúas ocasións aos bizantinos nos montes Apeninos e na aba setentrional do Monte Cimone. Morre no 652 e é enterrado en Pavía, capital longobarda.
Rotario é o primeiro rei longobardo en poñer por escrito as leis orais do seu pobo e dos seus súbditos bárbaros. Así, o 22 de novembro de 643, fai publicar en Pavía o seu famoso edicto, máis coñecido co nome de Edicto de Rothari, de inspiración xermánica.
Xosé Manuel Millán Otero
Xosé Manuel Millán Otero, nado en Beluso (Bueu) en 1964 e finado en Vigo o 29 de outubro de 2020, foi un escritor e político galego vinculado ao BNG.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, profesionalmente foi profesor de Lingua e Literatura Galega en Moaña. Especializouse na Xeración Nós, centrándose nás figuras de Vicente Risco e Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.
Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura do Bloque Nacionalista Galego á alcaldía de Moaña e foi elixido alcalde. Nas municipais de 2007 volveu ser elixido alcalde.
San Xoán do Campo, Lugo
San Xoán do Campo é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 260 habitantes, deles 136 eran homes e 124 eran mulleres, o que supón unha diminución de 12 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Alexandre do Nascimento
Alexandre do Nascimento, nado o 1 de marzo de 1925 en Malanje (Angola) é un eclesiástico católico latino, arcebispo metropolitano de Luanda entre 1986 e 2001, e cardeal dende 1983.
Departamento de Oruro
200px|miniatura|Localización do departamento en Bolivia dereita|200px|miniatura|Departamentos de Bolivia
Alexandre do Nascimento
Traxectoria
Naceu en Malanje o 1 de marzo de 1925. O 20 de decembro de 1952 foi ordenado sacerdote polo arcebispo Luigi Traglia.
Departamento de Oruro
O departamento de Oruro é un dos nove departamentos nos que se divide administrativamente o territorio de Bolivia. A súa capital é a cidade de Oruro.
Alexandre do Nascimento
Traxectoria
O 10 de agosto de 1975 foi nomeado bispo de Malanje. Recibiu a ordenación episcopal o 31 de agosto do mesmo ano, de mans do delegado apostólico Giovanni De Andrea. O 3 de febreiro de 1977 foi nomeado arcebispo metropolitano de Lugango.
Departamento de Oruro
Provincias
O departamento está dividido en 16 provincias:
Alexandre do Nascimento
Traxectoria
No consistorio do 2 de febreiro de 1983 o papa Xoán Paulo II creouno cardeal, co título de cardeal-presbítero de San Marco in Agro Laurentino. O 16 de febreiro de 1986 o mesmo papa nomeouno arcebispo metropolitano de Luanda.
En 2015 ingresou na Orde de Predicadores.
Les Piles
Les Piles é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà.
Lucretia Mott
Lucretia Mott, nada en Nantucket, Massachusetts o 3 de xaneiro de 1793 e finada en Cheltenham, Pensilvania o 11 de novembro de 1880, foi unha defensora dos dereitos da muller, pioneira dentro do movemento feminista que pasou á historia, entre outros motivos, por participar na organización da Convención de Seneca Falls.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia cuáquera, sendo a segunda de sete irmáns. Os seus pais eran Thomas Coffin e Anna Folger, o seu pai era capitán dun baleeiro e a súa nai dirixía a explotación agrícola familiar.
Izquierda-Ezkerra
miniatura|dereita|220px|Logo de Izquierda-Ezkerra. Izquierda-Ezkerra é unha coalición política de ámbito navarro integrada por Izquierda Unida de Navarra (IUN-NEB) e Batzarre para concorrer ás eleccións forais e municipais de 2011.
Lucretia Mott
Traxectoria
O pensamento cuáquero vai ser determinante na formación das súas ideas, especialmente a igualdade ante Deus que predica devandito movemento relixioso. Ós trece anos, ingresou na "Nine Partners Quaker Boarding School", un colexio cuáquero onde recibiu educación e onde máis tarde exerceu como profesora.
Izquierda-Ezkerra
Entre 2003 e 2010, Batzarre formou parte da coalición Nafarroa Bai, abandonándoa ese ano e aceptando en votación específica o ofrecemento de Izquierda Unida de Navarra para conformar unha nova coalición electoral de esquerdas. O 29 de xaneiro de 2011 deron a coñecer que a marca electoral da súa coalición levaría o nome bilingüe (en castelán e éuscaro) de Izquierda-Ezkerra.
Izquierda-Ezkerra aspira xerar un movemento político aberto que reúna a esquerda navarra, poñendo máis énfase neste eixe ideolóxico que en calquera outro. Este propósito foi valorado positivamente pola Plataforma polo Cambio en Navarra (escisión do PSN-PSOE), que mostrou a súa disposición de sumarse a este "polo de esquerdas". Tamén recibiron o apoio da coalición Los Verdes-Grupo Verde (LV-GV). Aínda que non se considera a si mesma unha coalición nacionalista vasca, Izquierda-Ezkerra comparte con dito movemento político a iniciativa de estender a oficialidade do éuscaro a todo o territorio navarro, avogando para isto pola reforma da actual Lei foral do éuscaro suprimindo a zonificación lingüística hoxe existente.
As súas cabeza de lista ao Parlamento de Navarra, á alcaldía de Pamplona e á de Tudela foron, respectivamente, José Miguel Nuin (IUN-NEB), Edurne Egino (independente) e Milagros Rubio (Batzarre).
Finalmente, tras obter 18.409 votos (5,7%), conseguiron tres representantes no Parlamento: dous membros de IUN (José Miguel Nuin e María Luisa de Simón) e un de Batzarre (Txema Mauleón). No Concello de Pamplona conseguiron un concelleiro (Edurne Egino) e no de Tudela conseguiron ser terceira forza, con catro concelleiros.
O 27 de agosto de 2011 anunciouse que a coalición se mantería para as eleccións xerais de 2011. Lograron un total de 18.224 votos (5,51%), mais non conseguiron representación.
Lucretia Mott
Traxectoria
O 10 de abril de 1812, contraeu matrimonio con James Mott, outro profesor da súa escola, con quen tivo seis fillos, morrendo o primeiro ós cinco anos. En 1821 o matrimonio trasladouse a Filadelfia e ela foi nomeada predicadora do grupo cuáquero local.
O cataventos
Segundo Carmen Blanco, o relato é unha parábola da vaidade e da obsesión de poder que lea a un galo fachendoso a converterse en cataventos para estar así por encima dos demais.
Edicións
O conto xa fora publicado formando parte de Mar adiante, Ediciós do Castro (1973) e de Contos pra nenos, Vigo, Galaxia, 1979, xunto con outras obras de Xoán Babarro, Paco Martín e Dora Vázquez. En 1989 foi publicado en catalán por Publicacións Abadía Monserrat, Barcelona. En 2017 reeditouno Urco Editora, con ilustracións de Lara Torres Rodríguez e foi distribuído nunha promoción especial, o 17 de maio de 2018, Día das Letras Galegas, polo xornal Atlántico Diario.
Argumento
Don Pío, un galo moi presumido que manda en todas as galiñas do curral, ponse sempre no alto do poleiro. A Pombapitiña, que é nova alí e non coñece os costumes, brinca ao pau máis alto do galiñeiro. As Teixaspitiñas depenana, póñenlle as plumas brancas a don Pío e axúdano a subir ao tellado, onde se vai convertendo nun catavento que chora.
Lucretia Mott
Traxectoria
Sufría de dispepsia, cousa que non lle impediu levar a cabo o seu labor como activista. Debido ó activismo pola abolición da escravitude do matrimonio Mott, a súa casa converteuse no centro do movemento anti escravista de Filadelfia e nunha etapa do "Ferrocarril subterráneo", unha ruta de escape dos escravos fuxidos.
O 11 de novembro de 1880, á idade de 87 anos, morreu na súa casa de Cheltenham (Pennsylvania) vítima dunha pneumonía. Foi enterrada no cemiterio cuáquero Fairhill, no norte de Filadelfia.
Vilerma
O topónimo Vilerma pode referirse a varios lugares de Galicia:
Barry Lyndon
Barry Lyndon é un filme anglo-estadounidense dramático e histórico de 1975, escrito e dirixido por Stanley Kubrick; protagonizado por Ryan O'Neal, Marisa Berenson, Patrick Magee e Hardy Krüger. Está baseado na novela homónima de William Makepeace Thackeray, publicada en 1844.​ O filme describe as aventuras ficticias dun personaxe irlandés durante o século XVIII, e está ambientado en parte durante a Guerra dos Sete Anos. Os exteriores foron rodados en diversas localizacións de Irlanda, Inglaterra e Alemaña.
O recoñecido director de cine Martin Scorsese afirmou que Barry Lyndon era o seu filme favorito de Stanley Kubrick. Algunhas citas do guión apareceron noutros filmes coma Os duelistas de Ridley Scott, A idade da inocencia do propio Scorsese, Rushmore de Wes Anderson e Dogville de Lars von Trier.
Sinopse
A obra conta as peripecias do aventureiro irlandés Barry Lyndon (Ryan O'Neal) e a súa ascensión e caída na sociedade inglesa. A historia comeza en Irlanda no século XVIII. O mozo Redmond Barry namórase da súa prima Nora Brady e bátese en duelo polo seu amor aparentemente matando o seu prometido, o rico capitán inglés Quin. Barry foxe e enrólase no exército inglés. Pasado un tempo descobre que o duelo foi amañado pola propia familia e que o capitán inglés está vivo e casou con Nora. Barry viaxa por Europa como soldado, axente secreto ao servizo de Prusia e finalmente coma xogador profesional, buscando fortuna.
Seduce e casa cunha rica viúva, Lady Lyndon (Marisa Berenson), a que non quere. Barry é indiferente a ela e ao seu fillo, Lord Bullingdon, quen sabe que Barry é simplemente un oportunista. Barry convértese nun home cínico e un marido egoísta. A parella ten un fillo, Brian, que crece gozando do gran cariño do seu pai pero que morre tras sufrir unha caída de cabalo. Nun duelo con Lord Bullingdon, Barry perde unha perna e baixo ameaza de encarceramento por débedas non pagadas, acepta abandonar Inglaterra. Despois de pasar algúns anos coa súa nai en Irlanda, Barry pasa o resto da súa vida xogando en Europa.
Como ser muller
Como ser muller (título orixinal en How to Be a Woman) é a autobiografía da escritora inglesa Caitlin Moran publicada no ano 2011. O libro trata sobre os primeiros anos de vida de Moran (dende a súa adolescencia até a trintena) incluíndo a súa visión do feminismo. En xullo de 2014 xa se venderan máis dun millón de copias.
En 2017 foi traducido ao galego por Moisés Barcia e publicado pola editorial Rinoceronte.
Os Currás, Carral, Begonte
Os Currás é un lugar da parroquia de Carral no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 55 habitantes (27 homes e 28 mulleres).
O Souto, Olveira, Ribeira
O Souto é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Calvente
O topónimo galego Calvente pode referirse a:
O Malloeiro, O Val de Xestoso, Monfero
O Malloeiro é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Diocese católica latina de Pinsk
A diocese de Pinsk é unha sé da Igrexa Católica sufragánea da arquidiocese de Minsk-Mahilioŭ. En 2004 tiña 50.000 bautizados sobre unha poboación total de 3 100 000 habitantes. O seu bispo é, dende 2012, Antonij Dziamjanka.
Territorio
A diocese abrangue as rexións de Brest e de Homieĺ. A diocese limita polo norte coa arquidiocese de Minsk-Mahilioŭ e coa diocese de Hrodna, ao leste coa arquidiocese de Moscova, ao sueste coa diocese de Kíiv-Zhytomyr, e ao oeste coas sés de Lutsk, Siedlce, Drohiczyn e Białystok.
A sé episcopal é a cidade de Pinsk, onde está a Catedral da Asunción da Virxe María. O territorio está dividido en 5 vigairías e 60 parroquias.
Historia
A diocese foi erixida o 28 de outubro de 1925 polo papa Pío XI coa bula Vixdum Poloniae unitas. Inicialmente foi sufragánea da arquidiocese de Vilnius.
O 13 de abril de 1991, coa bula Quia ob rerum de Xoán Paulo II, sufriu algunhas variacións territoriais e pasou a ser sufragánea da arquidiocese de Minsk-Mahilioŭ.
O 5 de xuño de 1991 cedeu parte do seu territorio para erixir a diocese de Drohiczyn.
Tálero de María Tareixa
miniatura|Anverso dun tálero de María Tareixa de [[1780]] miniatura|Reverso da moeda O tálero de María Tareixa (en alemán: Maria-Theresien-Taler) é a denominación dunha moeda austríaca de prata con valor facial dun tálero (reichstaler), cuñada por primeira vez en Viena en 1741 a nome da emperatriz María Tareixa de Austria (1740-1780), que chegou a se converter en moeda de circulación internacional e de investimento ata a segunda metade do século XX.
Características
O tálero de María Tareixa ten un diámetro de entre 39,5 e 41 mm, e un grosor de 2,5 mm de grosor; o seu peso é de 28,0668 gramos, dos que 23,3890 (0,752 onzas troy) son de prata fina, polo que a súa proporción de prata é de 833 milésimas e a de cobre 166 milésimas.
A inscrition en latín dos seus anversos é a seguinte: M. THERESIA D. G. R. IMP. HU. BO. REG. (forma abraviada de Maria Theresia, Dei Gratia Romanorum Imperatrix, Hungariae Bohemiaeque Regina; en galego: "María Tareixa, emperatriz de Roma, raíña de Hungría e Bohemia, pola graza de Deus"). Nos seus reversos lese ARCHID. AVST. DUX BURG. CO. TYR. 1780 X (Archidux Austriae, Dux Burgundiae, Comes Tyrolis. 1780 X; en galego: "arquiduquesa de Austria, duquesa de Borgoña, condesa do Tirol. 1780 X"). O X é en realidade un sautor (Cruz de Santo André) e aparece nestas moedas a partir de 1750, para. Arredor do canto da moeda amósase o lema do seu reinado: Justitia et Clementia ("Xustiza e Clemencia").
Aínda que xa fóra da circulación, o tálero de María Tareixa segue a ser cuñado pola Casa da Moeda de Viena, dedicada ao coleccionismo e ao investimento.
Orixes en Austria
Tras a boa aceptación no comercio do novo tálero durante os seus primeiros anos de circulación, en 1751 foi adoptado formalmento como novo estándar na convención monetaria de Baviera.
Despois da morte de María Tareixa en 1780, a moeda continuouse cuñando ao seu nome sen variar o seu deseño e, mesmo, mantendo esa data de 1780. O día 19 de setembro de 1857, o emperador Francisco Xosé I de Austria declarou a oficialidade do tálero de María Tareixa como moeda de comercio, aínda que pouco máis dun ano despois, o 31 de outubro de 1858, perdeu a súa condición de moeda en Austria.
Debido á súa intensa circulación internacional, esta moeda pódese atopar en todo o mundo árabe, especialmente en Arabia Saudita, Iemen, o sultanato de Mascate e Omán, Etiopía e diversos protectorados, en África, e tamén na India. Durante a ocupación xaponesa de Indonesia na segunda guerra mundial, moitas persoas prefirían seguir utilizando o tálero de María tareixa ao diñeiro emitido polas forzas de ocupación, ata o punto de que a Oficina de Servizos Estratéxicos dos Estados Unidos falsificou esta moeda para que circulase entre as forzas da resistencia.
Cuñaxe fóra de Austria
A grande expansión da circulación desta moeda fixo que fosen moi numerosos os países que obtiveron licenza para batela, con posterioridade ás da primeira época; en concreto, cuñáronse en fábricas das cidades de Birmingham (Heaton Mint), Bombai, Bruxelas, Londres, París, Roma e Utrecht, á parte das orixinarias, que saían das casas de moeda oficiais dos Habsburgo en Günzburgo e Karlsburg (Alemaña); Kremnica (Eslovaquia); Milán (Italia); Hall, Praga e Viena (Austria). Entre 1751 e 2000 cuñáronse arredor de 389 millóns de pezas, que en ocasións diferencian a súa orixe con moi lixeiras varacións nos seus deseños.
En 1935, Mussolini obtivo unha concesión por 25 anos para a cuñaxe de táleros de María Tareixa. Os italianos impederon así que os bancos non italianos e os comerciantes de lingotes tivesen acceso á moeda. Como consecuencia disto, Francia, Bélxica e o Reino Unido comezaron a producir a moeda sen a debida autorización da entidade emisora, para dar apoio aos seus intereses económicos no Mar Vermello, no Golfo Pérsico e na costa oriental de África. En 1961, a concesión de 25 anos finalizou e Austria fixo achegamentos diplomáticos aos respectivos gobernos para solicitar que cesase neles a produción desta moeda. O Reino Unido foi o derradeiro Goberno en aceptar formalmente a solicitude, en febreiro de 1962.
Ata despois da segunda guerra mundial, o tálero de María Tareixa foi moi utilizado como moeda en gran parte de África. Foi moi común desde o Norte de África ata Somalia, Etiopía, Kenya e a costa de Tanzania, e ata Mozambique. A súa popularidade na rexión do Mar Vermello era tal que algúns comerciantes non outro tipo de moeda. O goberno italiano chegou a producir desde finais do século XIX (1890-1921) unha moeda de métrica e valor semellantes (1 tálero -tallero- = 5 liras) a nome do rei Humberto I, e posteriormente outra en 1918 a nome de Vítor Manuel III que imitaba máis fielmente o tálero de María Tareixa orixinal pero coa inscrición REGNUM ITALICUM, coa esperanza de substituír o tálero de María Tareixa nas súas colonias na zona (fundamentalmente Eritrea), pero non chegou a ter aceptación.
Juan Salgueiro
Juan José Salgueiro Montouto, nado en Abades (Silleda) o 3 de agosto de 1946 e finado na Bandeira o 3 de marzo de 2015, foi un político galego e alcalde de Silleda entre 1987 e 1999.
Traxectoria
Empregado de banca, primeiro en Banesto e despois na Caixa de Aforros de Pontevedra. Nas eleccións municipais de 1987 encabezou as listas de Alianza Popular á alcaldía de Silleda, que gañou por maioría absoluta. Repetiu triunfo nas municipais de 1991 e 1995, formando de novo goberno con maioría absoluta, pero desta volta nas filas do herdeiro de Alianza Popular, o PPdeG. Deixou a corporación en 1999, sendo o seu substituto á cabeza da agrupación política local José Fernández Viéitez. Foi deputado provincial entre 1991 e 1995. Cando deixou a alcaldía rexentou unha axencia inmobiliaria.
Recoñecementos
En outubro de 2015, a Praza da Feira Vella da vila de Silleda pasou a denominarse Praza de Juan José Salgueiro Montouto. En marzo de 2016, as Prazas da Feira e do Entroido da vila da Bandeira unificáronse nunha soa baixo o nome de Praza de Juan Salgueiro e inaugurouse unha estatua a tamaño real do político a carón da capela da Bandeira, actos que coincidiron co cabodano do seu pasamento.
Lesbianismo
miniatura|300px|Familia formada por dúas nais. O lesbianismo ou safismo é o termo aplicado para definir a homosexualidade feminina. O termo lesbiana emprégase para designar a unha muller que se sente atraída sexualmente por outra muller, que ademais ten unha unión de amor, afecto, agarimo e ademais se sente atraída sexualmente cara a ela.
Historia
A terminación -ismo en lesbianismo implicaba (o sufixo -ismo indica «partidario de») a idea de que a organización comunitaria dos homosexuais tendía á promoción das súas condutas; ao irse apartando a sociedade da crenza de que a homosexualidade é voluntaria, foise impoñendo «homosexualidade» sobre «homosexualismo».
Discriminación e feminismo
Nos anos 1970 coa urxencia do feminismo moderno, o separatismo lésbico fíxose popular en Occidente, onde grupos de mulleres vivían xuntas en sociedades comunais. Algunhas mulleres atopaban este tipo de sociedade liberadora. Outras, como Kathy Rudy, remarcou que os estereotipos que se desenvolvían na colectividade separatista lésbica foron o que a fixo deixar o grupo.
Sexualidade
miniatura|[[O soño (Courbet)|O soño, de Gustave Courbet.]] En 1949, Simone de Beauvoir afirmou: «Unha non nace muller, senón que se fai muller». A súa reflexión abriu todo un novo campo de indagación intelectual sobre a interpretación da igualdade e a diferenza dos sexos, que hoxe é tema de revistas, libros, debates políticos, políticas de diversidade empresarial e seminarios académicos e movementos sociais en todo o mundo.
Os estudos sobre «Comportamento sexual» non só estudan a desigualdade cara as mulleres, senón que abriron novos campos de investigación relacionados coa diversidade sexual.
Dereitos
A Unión Europea, que comprende 27 Estados, non ten unha política común que afecte aos dereitos do colectivo LGTB, pero si traballa para a non-discriminación. LGTB é un acrónimo empregado como termo colectivo para referirse ás persoas Lesbianas, Gays, Bisexuais e Transexuais. É unha adaptación do acrónimo LGB. Considérase un termo menos controvertido cós termos queer ou lesbigay, e máis amplo que homosexual ou sinxelamente gai.
Desde o 2008, o día 26 de abril celébrase en España o Día da Visibilidade Lésbica, co obxectivo de reclamar a igualdade de dereitos e oportunidades para as lesbianas.
Cultura
miniatura|Na cama, de [[Henri de Toulouse-Lautrec, 1892.]]
A cultura lesbiana medrou tradicionalmente incluída dentro da tradición feminina, e máis especificamente na cultura das mulleres. Durante moitos anos, e en épocas máis difíciles cás actuais, a cultura das mulleres desenvolveuse en diferentes eidos; deste xeito houbo músicas, poetas, escritoras e artistas etc. Todas elas agocháronse dentro da cultura das mulleres.
Dado que as lesbianas son consideradas un grupo social minoritario, fálase moi a miúdo de subcultura lesbiana, o cal non significa unha situación de inferioridade presuposta, senón algo que é parte da propia especificidade das lesbianas, respecto ao mundo heterosexual maioritario.
Literatura
As escritoras da primeira metade de 1900 adoitaron empregar mensaxes cifradas como unha forma de enmascarar a temática lesbiana; personaxes que cambian de sexo como no Orlando de Virginia Woolf, moitas novelas con historias entre homes gais, como Marguerite Yourcenar; historias abertamente lésbicas, pero algunhas delas escritas baixo un seudónimo, como o caso de Patricia Highsmith e o seu libro Carol dan conta desta situación.
En décadas recentes proliferaron as escritoras que tocan temas lésbicos como Jeanette Winterson, o mundo fantástico proxectado nos libros de Marion Zimmer Bradley.
Cine e espectáculo
miniatura|[[Fotografía de 1900.]] A primeira película que tratou o tema lésbico foi a alemá Mädchen in Uniform (Mulleres en uniforme) de 1931 baseada na novela de Christa Winsloe e dirixida por Leontine Sagan. Conta a historia dunha colexiala chamada Manuela von Meinhardi e a súa paixón pola súa profesora Fräulein von Bernburg. Foi escrita e posteriormente dirixida por mulleres. Foi impactante en todas as contornas lésbicas alemás.
Entre as cineastas lesbianas máis recoñecidas da actualidade atópanse Jamie Babbit (But I'm a Cheerleader), Léa Pool (Lost and Delirious), Rose Troche (The L Word) e Barbara Hammer. A película The Hours (2002) enfoca o lesbianismo e o seu impacto social en tres épocas diferentes da historia.
Actrices: Marlene Dietrich, Mercedes de Acosta, Portia de Rossi, Ellen DeGeneres, Leisha Hailey
Cantantes: Sandra Mihanovich, K.D. Lang, Maria Bethânia, Mayte Martín, Joan Baez, Chavela Vargas, Simone, Melissa Etheridge, Tracy Chapman, Sinéad O'Connor, Samantha Fox, Indigo Girls, Ani DiFranco, Cássia Eller, Celeste Carballo, Zélia Duncan.
Deporte
Dende hai anos, a loita polo recoñecemento e a entrada ao mundo do deporte e a perseveranza e o triunfo en eventos deportivos foi parte esencial da historia da cultura lésbica. Os resultados de moitos anos de esforzo, que agora son practicamente gozados por mulleres homosexuais e heterosexuais, de igual forma débense en gran parte a atletas como as tenistas Billie Jean King e Martina Navrátilová, quen se atreveron a «saír do armario» e a loitares abertamente contra a homofobia.
Ariperto
Ariperto, finado en 661, foi un rei longobardo de Italia, fillo de Gundoaldo duque de Asti e sobriño da raíña Teodelinda.
Traxectoria
Nobre católico ligado á familia ducal baiuvaria, fai asasinar ao rei ariano Rodoaldo e toma o poder (653). Esfórzase en implantar o cristianismo nos ducados longobardos e funda o santuario do Salvador en Pavía, capital longobarda.
Pelayo Novo
Pelayo Novo García, coñecido habitualmente como Pelayo, nado en Oviedo o 1 de novembro de 1990 e finado en Asturias o 28 de febreiro de 2023, foi un futbolista español.
Traxectoria
Tras acadar o ascenso co club ilicitano, asinou un novo contrato por dous anos, sendo logo transferido en calidade de cedido ao Córdoba en xullo de 2013. En Córdoba deu no decisivo partido polo ascenso o pase de gol que lle valía ao club andaluz xogar na seguinte tempada na Primeira División, nun estraño partido contra a Unión Deportiva Las Palmas. Así, Pelayo conseguiu dous ascensos nos seus dous primeiros anos na categoría de prata. O 29 de xullo de 2014 anunciouse a súa cesión de novo a un club da Segunda división, esta vez ao Lugo.
Pasarelos
O topónimo galego Pasarelos pode referirse a:
Pelayo Novo
Traxectoria
Deixou o fútbol en 2018, despois dunha caída dende o terceiro piso dun hotel que o deixou nunha cadeira de rodas. Faleceu o 28 de febreiro de 2023, con 32 anos, ao tirarse ás vías do tren na estación asturiana de La Corredoria.
Santa Comba, Lugo
San Pedro de Santa Comba é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 265 habitantes, deles 129 eran homes e 136 eran mulleres, o que supón unha diminución de 7 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
José Fernández Carballo
José Fernández Carballo, finado en Madrid o 20 de novembro de 1902, foi un impresor e político galego.
Vida persoal
Casou con Concepción Varela.
Inanna
Innana (en acadio Ishtar) era a deusa do sexo e a guerra en Sumeria. Debido á forza do seu culto rematou absorbendo cultos doutras deusas menores.
Mitoloxía
Era filla dos deuses Nannar (deus da Lúa) e Ningal (deusa das canas), e neta de Enki. Nalgúns mitos aparece casada con Dumuzi (pastor heroe de Uruk) e noutros ten múltiples amantes cun destino tráxico.
Kosmos 215
Kosmos 215 (Космос 215 en ruso), tamén denominado DS-U1-A Nº 1 e Zybalik (que significa pimpín en ruso), foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de abril de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar que é considerado como o primeiro observatorio espacial.
Características
Kosmos 215 foi o primeiro e único membro do modelo de satélites DS-U1-A. Estaba adicado a facer observacións da ionosfera terrestre e da radiación de estrelas xoves. O satélite non estaba estabilizado, pero a súa velocidade de rotación foi limitada a 0,12 graos/s mediante un mecanismo de freado. A identificación das estrelas fíxose grazas a un magnetómetro e a que dous dos telescopios proporcionaban información sobre as magnitudes visuais B e V.
Kosmos 215 foi inxectado nunha órbita inicial de 426 km de apoxeo e 261 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,5 graos e un período de 91,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de xuño de 1968.
Instrumentos
Kosmos 215 levaba a bordo oito telescopios duns 7 cm de diámetro e un campo de visión dun grao para facer observacións no rango visible na banda entre 1250 e 2700 ángstrom, no ultravioleta e na banda de raios X entre 0,5 e 5 ángstrom. Tamén portaba dous fotómetros co que facer observacións da radiación solar dispersada nas capas superiores da atmosfera terrestre. En cada órbita, Kosmos 215 observaba entre 10 e 25 estrelas.
A carga científica do satélite foi desenvolvida por N. Dimov e V. Prokoviev no observatorio de Crimea, por Vladimir Kurt no instituto Sternberg e por V. Tiyt en Estonia.
Resultados
Kosmos 215 mideu a luminiscencia da envoltura de hidróxeno da Terra, confirmando que se estende ata os 20 000 km de altura e descubriu (simultaneamente con satélites norteamericanos) un resplandor a latitudes tropicais, producido case con seguridade pola recombinación de electróns con hidróxeno atómico.
Hämeenlinnan jäähalli
O Ritari-areena (anteriormente chamado Ritarihalli, Rinkelinmäen jäähalli, Hämeenlinnan jäähalli e Patria-areena) é un pavillón deportivo da cidade de Hämeenlinna, Finlandia. É empregado principalmente para a práctica do hóckey sobre xeo, sendo a casa do Hämeenlinnan Pallokerho (HPK), que compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés, a SM-liiga. Foi inaugurado en 1979 e remodelado en 2008. A súa capacidade alcanza os 5.360 espectadores. O seu director é Jorma Hassinen.
Historia
En 1963 construíuse en Rinkelinmäki unha pista de patinaxe artificial. Foi cuberto logo de pasar a ser propiedade da cidade en 1979, pasando a ser chamado arena. O proxecto do pavillón comezou en 1976 pola presión do HPK. Isto levou á formación dun comité que foi dirixido polo presidente do HPK, o xerente de banco Seppo Nenonen. O punto de partida non foi bo debido á actitude da cidade. O comité realizou un plan de propiedade baseado nas súas investigacións sabendo os gastos mínimos para o seu éxito, que aínda así non estaba garantido. Tiveron que prescindir de todo o espazo extra. O máis importante foi que se obterían algúns teitos.
O pavillón foi deseñado polo departamento de arquitectura da cidade, dirixido polo arquitecto municipal Heikki Aitola. Os plans de reforma posteriores foron realizados na súa maioría polo arquitecto Seppo Ilmarinen para o departamento de arquitectura da cidade e polo seu fillo, o arquitecto Petri Ilmarinen.
Hämeenlinnan Jäähalli Oy, a compañía que xestiona o pavillón, foi fundada o 3 de febreiro de 1992. Nese mesmo ano finalizouse unha pista de adestramento e en 1996 o pavillón ampliouse en base aos requisitos da SM-liiga. Estes requisitos inclúen que todos os pavillóns da liga deben ter capacidade para como mínimo 5.000 espectadores. Ao mesmo tempo a propiedade do pavillón pasou ás mans da empresa.
Llorac
Llorac é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà.
Hämeenlinnan jäähalli
Historia
En 2002 cambiouse o seu nome polo de Ritarihalli, e en 2008 foi remodelado para acoller a 5.360 espectadores e mellorar outras zonas como as de restaurantes.
Vilariño
O termo Vilariño pode referirse a:
A Ortiga, O Val de Xestoso, Monfero
A Ortiga é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Segundo o INE en 2010 tiña sete habitantes (seis homes e unha muller).
Batman (debuxos animados de 1969)
Batman (Batman with Robin the Boy Wonder ou The Adventures of Batman) é unha serie de debuxos animados que emitiu a CBS en 1969. Consiste nunha versión de trinta minutos dunha serie do ano anterior The Batman/Superman Hour sen os segmentos de Superman nin os de Superboy. Nos episodios aparecen Batman, Robin, Batgirl e algúns dos seus inimigos clásicos. Cada episodio presentaba unha historia en dúas partes de seis minutos e medio cada unha que se combinaba con outra historia curta. A Televisión de Galicia emitiu a serie en 1986, presentando cada unha desas historias como se fosen capítulos independentes.
Trofeo Aarne Honkavaara
miniatura|250px|O Trofeo Aarne Honkavaara no [[Museo finlandés do hóckey sobre xeo (Tampere).]] O Trofeo Aarne Honkavaara (en finés Aarne Honkavaara -palkinto) é un galardón individual entregado anualmente pola máxima competición de hóckey sobre xeo de Finlandia, a SM-liiga. O premio foi outorgado por primeira vez na tempada tempada 1977-78, e recoñece o máximo goleador durante a liga regular. Dende a 1995 recibe o seu nome en honor do ex xogador de Ilves e a selección finlandesa Aarne Honkavaara.
Con cinco trofeos conseguidos ao longo da súa carreira, Arto Javanainen é o xogador que máis veces foi o máximo goleador da liga regular, gañando catro deles cos Ässät da súa Pori natal, e un co TPS de Turku.
Nome
Como ocorre con outros trofeos individuais da SM-liiga, o Trofeo Aarne Honkavaara recibe o seu nome en honor a unha personalidade destacada da historia do hóckey sobre xeo Finlandés. Entregado oficialmente dende a tempada 1977-78, se ben as primeiras veces que se premiou ao máximo goleador da SM-liiga o premio non recibía ningún nome en particular, dende 1995 este trofeo e nomeado en honor ao ex xogador Aarne Honkavaara, quen xogou toda a súa carreira como xogador no Ilves de Tampere na SM-sarja. Honkavaara salientou como atacante ao longo da súa curta traxectoria, que se interrompeu cando tiña 29 anos a causa dunha lesión cando estaba a xogar coa súa selección nacional.
Historia
O Trofeo Aarne Honkavaara recoñece ao máximo goleador da SM-liiga durante a liga regular. Entregouse por primeira vez na tempada 1977–78, e o primeiro xogador en conquistar o trofeo foi o finlandés Markku Kiimalainen, do Kärpät de Oulu. Foi precisamente esa mesma tempada cando a liga comezou a premiar aos xogadores máis destacados, mais non foi ata a década de 1990 cando estes galardóns comezaron a nomearse en honor ás lendas do hóckey sobre xeo finlandés.
Na tempada 1987–88, o xogador de TPS Arto Javanainen conseguiu o rexistro récord de 47 goles anotados na liga regular, a pesar do cal o seu equipo non conseguiu a clasificación para os play-offs ao finalizar na quinta posición con dous puntos menos que Lukko. En 2020 ningún xogador conseguira superar a marca de Javanainen.
O primeiro xogador nado fóra de Finlandia en conseguir o galardón foi o checo Tomáš Kapusta, quen anotou 30 goles para o HPK de Hämeenlinna durante a tempada 1992–93. Dous anos máis tarde, en 1995 bautizouse o trofeo co nome do antigo xogador de Ilves Aarne Honkavaara.
Na tempada 2019–20 o xogador de JYP Julius Nättinen fíxose co trofeo ao anotar 33 goles. Por mor da panedmia por coronavirus, esa tempada a liga regular non se completou e o seu equipo, como case todos os da Liiga, disputou 59 partidos en lugar dos 60 que se debían xogar.
Illa Cameron
A illa Cameron é unha das illas árticas canadenses en Nunavut, Canadá. Situada no Océano Ártico, preto da illa Bathurst, ten unha superficie de 1.059 km², ten 43 km. de longo e 38 km. de largo. Illa Vanier atópase inmediatamente ao sur, a través do Estreito de Arnott.
O Marco, Carral, Begonte
O Marco é un lugar da parroquia de Carral no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 61 habitantes (27 homes e 34 mulleres).
Illa Cameron
Produción comercial de petróleo
Illa Cameron é un lugar desolado: unha paisaxe de tons escuros de outeiros baixos. A busca de petróleo e o tráfico en superficie concéntrase nos meses de inverno, cando as estradas posúen neve compactada que pode ser utilizada por vehículos pesados a través da tundra. Fixéronse os esforzos apropiados para minimizar o dano a este fráxil ambiente, pero onde danouse a vexetación, producese unha dsconxelación a maior profundidade no verán. Posiblemente a maior preocupación está causada polos sumidoiros dos pozos, nos cales bombeáronse os lodos tóxicos da perforación. Estas concas, sacadas do permafrost, baseábanse no gradual conxelamento do chan para selar os materiais de desecho.
A illa de Cameron chámase así desde 1952 por de Maxwell George Cameron (d.1951), o cartógrafo xefe das investigacións e da cartografía, Departamento de Minas e investigacións Técnicas.
Trofeo Aarne Honkavaara
Gañadores
miniatura|250px|Na [[SM-liiga 1982-1983|tempada 1982–83 Raimo Summanen converteuse no primeiro xogador en superar a marca de 40 goles nunha tempada durante a liga regular. En 1990 conseguiu o seu segundo galardón logo de registrar 39 goles na liga regular.]] miniatura|250px|[[Teemu Selänne conseguiu o trofeo na tempada 1991–92, xusto antes de comezar a súa carreira na National Hockey League cos Winnipeg Jets. ]] miniatura|250px|O [[Canadá|canadense Dale McTavish conseguiu o galardón co menor número de goles na tempada 1997–98 cun total de 25.]]